โคลงสุภาพ อุทานยวนถวิล
คำนำ
ด้วยพระนางเจ้า สุขมาลย์มารศรี พระราชเทวี ทรงพระเมตตาโปรดเกล้า ฯ ให้จัดการเพื่อ พระราชทานเพลิงศพ หม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล ณเมรุน้อย วัดมงกุฎกษัตร์ โดยทรงรับเป็นเจ้าภาพ พร้อมกับข้าพเจ้าผู้บิดา เมื่อทราบกำหนดในเวลาข้อนจวนแจ จึ่งรวบรวมโคลงอุทาน ซึ่งข้าพเจ้านึกขึ้นมาเมื่อไรได้ก็เขียนๆ ไว้นั้นมาพิมพ์ เปนหนังสือแจกสมณาคุณแด่ท่านผู้กรุณาอาทรมาช่วยในงารนั้น เมื่อท่านได้อ่านโคลงอุทาน ยวนถวิล ของข้าพเจ้าที่เขียนไว้โดยความรู้ศึกในน้ำใจจริง ก็น่าจะเปนประโยชน์ประเทืองปัญญาบารมีบ้างไม่มากก็น้อย กุศลอันใดเกิดจากการจำแนกหนังสือนี้ ขอจงเปนหิโตปการ แก่หม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล ธิดารักของข้าพเจ้า ผู้จากไปสู่ปรโลกแล้วนั้น โดยสมแก่สภาวะธรรม แลขอจงประเทืองศุภระผลประดลพระพรเฉลิมศรีสวัสดิพิพัฒน์จตุพิธมงคล คือ อายุ วรรณะ สุขะ แลพละ เปนต้น ประสิทธิแด่ ท่านผู้อนุกูลการพระราชทานเพลิงครั้งนี้ มีพระบาทสมเด็จบรมนาถบพิตร์ ผู้ประมุข มหาจักรีบรมราชวงศ์ ทั้งองค์พระนางเจ้า พระราชเทวี เปนอาทิเทีญ
ชะอำ วันที่ ๓๐ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๖๗
(พระนาม) กรมนราธิป
ประวัติ หม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล
หม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล เป็นพระธิดาที่ ๔ แห่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ นราธิปประพันธ์พงศ์ แล หม่อมผัน วรวรรณ ณ กรุงเทพ ประสูติ ณวังวรวรรณ กรุงเทพ ฯ ณวันเสาร์ที่ ๒๔ ตุลาคม ปีเถาะ พุทธศักราช ๒๔๔๖ พระชนกแลหม่อมมารดา เรียกฉายาล้อล้อยามเยาว์อย่างน่าเอ็นดูว่า แม่ติ๋น ฯ
เมื่อชนมายุได้ ๔ ขวบปลาย สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้า สุทธาทิพยรัตน์ กรมหลวง ศรีรัตนโกสินทร ทรงพระเมตตาโปรดเกล้า ฯ รับไปทรงบำรุงเลี้ยงไว้ ในพระบรมมหาราชวัง นับวันนับแต่ทรงพระกรุณายิ่งขึ้น ด้วยเธอประพฤติองค์เรียบร้อยลมุนลม่อม อยู่ในพระโอวาท แลจจงรักภักดีมีกตัญญูรู้ศึกพระคุณปถัมภ์ สมทรงพระเมตตาปราณี พระบาทสมเด็จพระปิยะมหาราชเจ้า ก็ทรงพระเมตตา ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนามว่า หม่อมเจ้า สรรพางค์พิมล ทั้งพระราชทานเครื่องรัตนาลงกรณ์ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธออันออกพระนามมาแล้ว โปรดทรงพระอนุเคราะห์ ประทานทั้งธนสารวัตถาลังกาภรณ์แลวิทยาสมองค์ ได้ทรงศึกษาในสำนักอาจารย์มาถวายอักษร แลสำเหนียกพระจริยาวัตร์พระผู้ทรง/*ข*/อุปถัมภ์ พร้อมทั้งพระชนนีของพระองค์เป็นอาทิ จึ่งเมื่อเจริญวัยวุฒิขึ้น ก็รอบรู้ศิลปวิทยา แลวัตรปฏิปทาสมขัตติยนารี รู้อักษรภาษาทั้งไทฝรั่ง ทั้งยังกอบด้วยพิริยุตสาหะรักดี ชำนิห์งารคฤหาสน์ งารมาลาการ แลงารเย็บปักถักร้อย บรรดาเป็นพิทยาลังการสำหรับสัตรีจะพึงปฏิบัติ ทั้งได้รับอนุศาสโนวาทกระจ่างในธรรมของพระพทธศาสนา รู้ธรรมะนิยามะธรรม แลอริยสัจจธรรม โดยตระนักจากพระปิดา ข้อสำคัญนั้นนำให้ประพฤติองค์อ่อนน้อมสงบเสงี่ยมอย่างงดงาม สมบูรณด้วยหิริโอตตัปปะจริต จนเปนที่รักที่เจริญใจของประยูระญาติวงศาคณามิตร์แลพวกพ้องผู้รู้จักมักคุ้น มีสมเด็จพระผู้อุปถัมภ์เป็นอาทิ เป็นที่พิสวาทของพระชนกแลหม่อมชนนี จนข้าไทย์ในวัง ฯ
สรูปคุณสมบัติ์ ดังโคลงวรวรรณดนุช ซึ่งพระบิดรทรงนิพนธ์ไว้ โดยทรงตระหนักความเป็นไป ของพระบุตรีที่ทรงเสนหา เมื่อชีพตักษัยเสียแล้วนั้น ฉนี้ว่า -
กุมารีศรีนิเวศน์โอ้
สรรพางค์ พิมลเอย
เฉลียวฉลาดสามารถทาง
ชอบถ้วน
ขยันประหยัดรักสัตย์สอางค์
องค์น่า รักแม่
ชิงชีพตักษัยม้วน
หมดสร้านรังสี
/*ค*/เธอฉลองพระคุณพระผู้ทรงอุปถัมภ์ ถวายปฏิบัติ โดยซื่อสัตย์สุจริต มาแต่ครั้งยังเสด็จประทับอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ย้ายไปประทับณพระราชวังสวนดุสิต แลวังบางขุนพรหม มาแต่น้อยคุ้งใหญ่ จวบถึงวันเคราะห์ร้ายมาถึง จับประชวรโรคบิด ทูลลามารักษาองค์ที่วังพระบิดา หลวงอายูระแพทย์พิเศษ รักษาเห็นโรคร้ายแรง อาการถึงฆาฏ ด้วยเป็นบิดปลาด ใม่มีตัวแลใข้แรงนัก ถวายโอสถทั้งฉีดแลทั้งดื่มไม่มีผลดีเลย มีโรคเช่นเดียวกัน ๕ คนมารักษาอยู่ที่โรงพยาบาลสิริราช ล้วนลงท้ายตายหมด ครั้นผ่าศพออกตรวจปรากฏเปนแผลโต ๆ ตลอดลำไส้ เหลือเยียวยาได้ไหว จึ่งได้หาหมอเมนเดอซั่น แพทย์ใหญ่ในกรมสุขาภิบาลผู้รับว่าพอรักษานั้นมารักษา โดยคาดว่าเป็นโรคปาราไตฟอย พระยาอัศวินอำนวยเวช (หมอปัว) เปนแพทย์ผู้ช่วย เห็นการพยาบาลสำคัญยิ่งยวด ขอให้เสด็จไปรักษาองค์ณโรงพยาบาลเซนต์หลุย พระบิดาก็ทรงอำนวยตามแก้ไขอยู่ถึง ๒๗ วัน ก็ใม่มีฟื้น มีแต่ทรงกับซุดลงทุกที ถึงชีพตักษัยณโรงพยาบาลเซนต์หลุย เมื่อณวันเสาร์ที่ ๒๘ สิงหาคม ปีวอก พทธศักราช ๒๔๖๓ ส่อเหตุให้บังเกิดปิยะวิปปะโยคทุกขาดูร เศร้าสลดเสียดาย โดยสิเนหาอาลัย ของญาติมิตร์บรรดารู้จักมักคุ้นทั่วไป ๆ
/*3*/ได้เชิญพระศพมาสรงน้ำที่วังวรวรรณ แลแห่ไปประดิษฐานไว้ณวัดมงกุฎกษัตร์ ในวันรุ่งขึ้น ฯ
ลำดับนั้นมา ซ้ำบังเกิดเหตุอันแสนจะพึงสยดสยองขึ้นอีกน่าเอน็จอนาถโทมนัสโศกศัลย์ แด่พระญาติวงศ์ยิ่งกว่านั้นอิกพันทวี ด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอผู้ทรงพระอุประถัมภ์มา ชิงสิ้นพระชนม์ลงเสียอิกพระองค์หนึ่งด้วยแล้ว ก่อนได้ทรงจัดการ เพื่อพระราชทานเพลิงศพ หม่อมเจ้าสรรพางค์พิมล ดังได้ทรงตั้งพระปณิธานไว้ฉนั้น ฯ
จึ่งพระนางเจ้า สุขุมาลย์มารศรี พระราชเทวี ผู้พระชนนีที่รัก ของสมเด็จเจ้าฟ้า กรมหลวง ศรีรัตนโกสินทร ทรงพระอนุสรรำพึง เพื่อทรงปฏิบัติให้ต้องตามพระกระแสร พระราชสุดายอดสวาท ทั้งกอบด้วยพระกรุณาอาทรต่อหม่อมเจ้าหญิงนั้นด้วย ทรงพระเมตตารับเป็นเจ้าภาพ พร้อมด้วยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ผู้เป็นชนก จัดการเพื่อได้รับพระมหากรุณาพระราชทานเพลิง หม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล ณเมรุน้อยอันสร้างขึ้นเฉภาะในวัดมงกุฏกษัตร์ ณวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ ปีชวด พุทธศก ๒๔๖๗ ในท่ามกลางชุมนุม พระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชการ แลคฤหบดีอันมีศักดิ์ เฉภาะบรรดาที่เคยรู้จัก รักใคร่คุ้นเคย กับหม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมลนั้น ฯ
/*จ*/เปนอันยุติเกียรติปวัติ์ ของหม่อมเจ้าหญิง สรรพางค์พิมล ผู้ทรงเสาวภางคจริต น่ารักน่าเสียดายองค์หนึ่งลง ตามธรรมดามนุษยวิสัย สมคำว่า- ฯ
ยํ กิญจิ สมุทฺทยธมฺมํ สพฺพนฺตํ นิโรธธมฺมํ ฯ
(แปล) ใม่เลือกสิ่งอันใดหมด เมื่อมีธรรมดาเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นๆ ทั้งหมด ย่อมเป็นธรรมดาต้องดับ ฯ
ญาติแลมิตร์ ของท่านที่ล่วงลับไปแล้วนั้น น่าจะถือเอาความเป็นไปของหม่อมเจ้าหญิงองค์นั้น เปนทิฐานุคตินัย ปลงสันนิษฐานแน่วถนัดได้ว่า -
สุฺโต โลกํ อเวกฺขสฺสุ อปฺปมาทรโต สทา ฯ
(แปล) จงเห็นโลกเป็นของสูญ แลรื่นรมย์ในความไม่เลินเล่อเสมอเถิด ฯ
อนี้ เปนธรรมที่จริง แลที่ดี แท้
/*1*/โคลงสุภาพ อุทานยวนถวิล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ นราธิปประพันธ์พงศ์
ทรงพระนิพนธ์
๏ อ่านอักษรทราบเนื้อ
ความขยาย
ทราบใช่ทราบแต่ราย
เรื่องนั้น
ทราบศัพท์จับอุบายหลาย
จรีย์ลักษณ์ เรียนแฮ
กนั้นอ่านวานเลือกฟั้น
ก่อนเพ้อเผลอตาม ฯ
๏ คำสะแลงแผลงพูดครั้ง
ไหนไหน ก็ดี
ยากดูดดื่มยืมไป
ยุคหน้า
ยุคใหม่นึกใหม่ใคร
นึกต่าง นึกนา
ใจมนุษย์ทุกชุดกล้า
เปลี่ยนได้ไกลฉิว ฯ
๏ หวลห่วงพระร่วงเจ้า
สุโขทัย
แม้เสด็จคืนมาใน
เมื่อนี้
จักยืนตื่นตลึงไท
กรุงเทพฯ นิฮา
คำใหม่ใครทูลงี้
ตรัสงั้นขันพอ ฯ
๏ โลกหญิงหญิงยิ่งผู้
ดีดี จริงรา
ไป่ตื่นโฉมโศภี
เภทผู้
กว่าจริตพิทย์ศักดิ์ศรี
สอางค์ชีพ เฉลิมเลย
แต่บุรุษหลงคุดคู้
แค่เซิ้งสวยรวย ฯ
/*2*/๏ ชายวิวาห์น่าเพราะเคว้ง
ควานสเริง
หญิงเพราะพิศวงเชิง
ร่วมชู้
สองฝ่ายต่างหมายเหลิง
เกินเล่ห์ จริงรา
ต่อหน่ายต่างฝ่ายรู้
ศึกพลั้งฝังใจ ฯ
๏ ปธานาธิปติป้อง
ธรณี
กำหนดครบปีมี
เปลี่ยนครั้ง
มหากระษัตริย์ผ่านปัถพี
เพียงสู่ สวรรค์ฤๅ
แต่ศาสนาง่าตั้ง
แต่ต้นจนวสาน ฯ
๏ ไป่นับถือท่านแล้ว
นับถือ ตนฤๅ
ตนไป่นับถือหรือ
รักแกล้ว
ไป่รักศักดิ์ศิลกะพือ
พุฒิเกียรติ์ ไฉนรา
ไร้เกียรติ์เฉียดแมวแม้ว
ใม่พ้นคนหยาม ฯ
๏ รักศักดิ์มิพักท้อ
ถือดี
รักที่ดีทวีศรี
ศักดิ์ให้
รักธรรมอธรรมหนี
เองอาจ ทำฤๅ
รักชอบตอบผลได้
สุขซึ้งถึงสวรรค์ ฯ
๏ เสมือนถีบธีระชาตผู้
ผดุงขวัญ โลกรา
รักมนุษย์ดุจชีวัน
นับล้าน
ล้มแผ่หากแสรสัน
ศุภาษิต นี้แล
“ใดใม่เกี่ยวตนด้าน
เกี่ยวด้วยเสียดี”
/*3*/๏ ความฝันอันเกิดด้วย
ปฏิมา กรเอย
เป็นหลักปองของคณา
ช่างปั้น
ทั้งนักอักขระวา
ทินพวก ประพันธ์พ่อ
หลักสูตร์นักพูดนั้น
นึกล้วงลมผสม ฯ
๏ เดือดร้อนแลรบร้า
รุมตอม มนุษย์โฮย
ผลบ่มสมาคมปลอม
ปลวกหล้า
ถือเงินว่าเป็นจอม
ธรรมะ
กินเลือดกินเนื้อข้า
ศึกข้านครโขมง ฯ
๏ สดวกกว่าออกท่าเกื้อ
การุญ
เอะอะจะอุดหนุน
ท่านบ้าง
แทนจิตคิดทำคุณ
แก่ท่าน จริงนอ
น้อยนักใครจักล้าง
เลศนี้หนีสมัย ฯ
๏ กายะกรรมจำกัดได้
ดังวจี กรรมพ่อ
แต่มโนกรรมหนี
แหน่งกั้น
รัฐบาลบ่หาญมี
กำหนด ไฉนเลย
ธรรมมะดอกกะคั้น
ข่มห้ามสามทวาร ฯ
๏ ได้ประจำฉ่ำกว่าได้
ฉาบฉวย
กว้านแกว่งตลบแตลงรวย
รวบคว้า
มีเฮ็งย่อมมีซวย
เสมอภาค น้อยนอ
รวยมักชักกล้าถ้า
ถูกเจ๊งเก็งเหิม ฯ
/*4*/๏ เงินบาทขี้ขลาดตื้อ
ตาขาว
เห็นพวกอยูไหบกราว
กรากซ้อน
ยิ่งน้อยละยิ่งหนาว
หน่ายนึก หนีเฮ
ยิ่งถูกขับจับอ้อน
ออกพร้อมพรูกระเจิง ฯ
๏ กันชั่วตัวชั่วคร้าม
ตัวเรา
เขากลับกันเราเขา
เข็ดใกล้
กนี้ชั่วบ่พัวเผา
เราชั่ว เฉแฮ
หมดพิษม์ทุจริตใช้
ช่องนี้ทีเกษม ฯ
๏ ตวันออกตวันตกไต้
เหนือไหน ก็ตาม
บ้านและดีกว่าใด
อื่นสิ้น
ปราสาทราชวังใน
แหนงเจื่อน จิตพี่
เรื่อนอยู่อุ่นอนชิ้น
เอกสอ้านปานสวรรค์ ฯ
๏ คนแก่แก่เพราะรู้
ศึกชรา
แก่ใช่แก่เพราะอา
ยุเถ้า
คนดีเพราะดีปรา
กฎเกียรติ์ ถเกิงแฮ
ดีใช่ดีเพราะเฝ้า
อวดโอ้โวดี
๏ จนมีนี่พี่น้อง
สองคน
พี่ซื้อหวายฝ่ายจน
ชื่อน้ำ
เป็นน้องก็ต้องทน
ถนอมพี่ เกรงพี่
ส่วนพี่เฆี่ยนตีปล้ำ
ปลุกตั้งสั่งสอน โอ้โฮ ฯ
/*5*/๏ อีเงินเปิ่นปดล้ำ
ใดใน โลกเฮอ
สาบใม่เป็นเป็นไฉน
ยั่นโช้
ใช่สารพัดนึกใย
สมนึก เนืองพ่อ
สุดแต่เจ้าของโจ้
จับคยั้นมันสนอง ฯ
๏ เกิดหนตายใม่พ้น
หนเดียว ดอกเพื่อน
เกิดชาตน่าสมาร์ถเฉลียว
เลิกเรื้อ
เกิดปลาดอย่าหวาดเสียว
สทกตื่น ใดเลย
เกิดช่วยเกิดปโอชน์เกื้อ
เกิดให้เหิมคุณ ฯ
๏ อยากม้วยช่วยยุห้าม
ใยเรา
เขาขู่หลู่เราเขลา
อย่าเคลิ้ม
อยากจริงละนิ่งเซา
อยากขู่ โขมงแม่
เราเคอะยิ่งเสออะเทิ้ม
ยิ่งท้าก๋าตาย ฯ
๏ แถลงรักโดยประจักษ์เอื้อ
อาสา สนองแม่
แหลมรศกว่าพจนา
หว่านแว้ง
สาวชอบตอบเสน่หา
หวลสนิธ สนองเอย
สาวมิชอบต่อบแกล้ง
เกลื่อนใช้ไขสือ ฯ
๏ ได้ดีทวียศซร้อง
ศฤงคาร โขฤๅ
เอิกอุดมสมภาร
ผึ่งแต้ม
นั่นมักช่วยชักลลาน
ลืมเพื่อน จนแฮ
ภูมหนักทักอ้อมแอ้ม
อวดเฟ้อเจอสหาย ฯ
/*6*/๏ รุ่งเรืองเฟื่องฟุ้งเดช
ปานใด
คงวกตกวันใน
เมื่อหน้า
ทุกเตื้อเมื่อเราอุทัย
เราอัษ ฎงแล
พลุพลุ่งรุ่งฟ้ากล้า
ละลิ่วพ้นหล่นไฉน ฯ
๏ คนฉลาดมักปลาดคล้าย
สะปันช์ทเล
คอยหนูดอยากดูดเด
ทุกน้ำ
ใม่อยากอย่ผากเห
หาแฉะ ฉมังรา
ถูกหนีบบีบคั้นช้ำ
ชอกน้อยไฉนเป็น ฯ
๏ ค้าขายหมายทรัพย์เว้น
โฆษนา
ให้มหาชนสา
มาร์ถรู้
เสมือนหนุ่มสุ่มเล่นตา
สาวสวาท
มืดค่ำคลำเจ้าชู้
เฉิบฟ้อบอไหม ฯ
๏ แม้มนุษย์สุดวิเศษแล้ว
ลือบุญ รเบ็งฤๅ
อาจจะมีมื้อหมุน
ผกคว้ำ
ลงเลนผิเดนสถุน
ชาตโฉด ไฉนรา
ยอมเขยอะเคลอะโคลนคล้ำ
อยู่มื้อฤๅมี ฯ
๏ วาระคฤสต์สิทธิฤกษ์ครั้ง
ฝรั่งถวิล นั้นนา
จันทร์สุข, อังคารสิน
พุธได้
พฤหัศบดิ์เสีย, ศุกร์พระ, ฉิน
นะลาภตกเสาร์แฮ
อาทิตทินนะเลิดใช้
เช่นพ้องภารประสงค์ ฯ
/*7*/๏ อยากลิ่วไกลให้ด่วน
ออกเดิร
ตรู่หน่อยอย่าม่อยเพลิน
ทุกเช้า
จักช่วยร่ำรวยเจริญ
ยศะลาภ เฉลิมแฮ
อยากก็อยากหากเหน้า
หนืดคร้านคลานถอย ฯ
๏ ความตายร้ายกาจนี้
มีสัตย์ สองแฮ
ทุกมนุษย์สุดสลัดปัด
ปิดได้
หลอกตน,หลอกท่าน,ดัด
จริตหลีก ไฉนฤๅ
คงมิพ้นวนใช้
เช่นเชื้อชิวาผสม ฯ
๏ วันก่อนร่อนลับแล้ว
ลืมเถิด สหายเฮย
วันใหม่ยังใม่เกิด
ป่วยเอื้อม
วันนี้อยู่นี่เดิด
ใยด่วน โถมเทีญ
ยิ่งประเดี๋ยวนี้เงื้อม
หัตถ์เจ้าเพลาไฉน ฯ
๏ คนโง่โอกาศให้
ตรงตรง
ยังมิพักจักทนง
เหนี่ยวไว้
โอกาศขาดฉลากบง
การบอก กมังแม่
จึ่งใม่ฉวยใม่ใช้
ช่องชม้อยคอยเหลว ฯ
๏ มีกำลังต้องกอบ
กำลัง จริงรา
ถึงจะแรงไฉนยัง
อ่อนแอ้
หากใม่เชื่อตัวหวัง
เชื่อฤทธิ์ ตัวนา
ผจณหมัดเห็นชัดแพ้
หมัดผู้ผอมเฉลียว ฯ
/*8*/๏ หาชื่อหรือหรัพย์คล้าย
กันครัน
จำเสี่ยงทุนเสี่ยงขวัญ
คว่างบ้าง
มีได้ย่อมมีอัน
เป็นอาจ เสียแฮ
ใช่เช่นเฟ้นธรรมล้าง
กิเลศให้ไสสมร ฯ
๏ แข่งเรือแข่งม้าแข่ง
โคคน ก็ดี
พอจะเอาชนะซน
แข่งบ้าง
แต่แข่งวาศนาตน
ต่อท่าน นี้เนอ
ยังบ่รู้ไกง้าง
แง่เงื้อชัยไฉน ฯ
๏ อดเข้าเราอดได้
บางขณะ
ง่ายกว่าอดโทษะ
คลั่งฟู้
กนั้นง่ายกว่าราคะ
กว่าโลภ เหลิงแฮ
แต่โง่โมหันธ์รู้
อดน้อยหนอคน ฯ
๏ ความดีนี่ช่วยเกื้อ
ถเกิงสุข ศันต์แฮ
ความชั่วนี่ช่วยทุกข์
โทษยั้ว
ความงวยนี่ช่วยสนุก
โง่ช่วย งวยพ่อ
ความแฉะนี่ช่วยกลั้ว
โลกร้ายขายเจริญ ฯ
๏ โดยมากบากบั่นแล้ว
ฤๅสม มาทนา
เพราะผลักหลักง่ายงม
โง่ดื้อ
อยากได้สิ่งใดอุดม
โดยเปล่า เปล่าพ่อ
สำเร็จเปล่าเปล่ามื้อ
มุ่งสร้างหวงเสีย ฯ
/*9*/๏ ฆ่าคนปล้นทรัพย์ทิ้ง
ไฟผลาญ ก็ดี
แสนชั่วมิชั่วปาน
แฉะเคร้อ
ชั่วอื่นตื่นบรรดาน
ผลดับ ได้พ่อ
ชั่วแฉะแฟะชาติ์ชเง้อ
เงกร้ายขายเมือง ฯ
๏ เจี๋ยมเจี้ยมกะทลึ่งนี้
ดีไหน
เหมื่อนเทียบน้ำกะไฟ
เฝื่อนรู้
อย่างไหนเหมาะสมัยใคร
สมมุ่ง ไหนนา
ต่างย่อมเป็นปโยชน์กู้
ชาติบ้างบางหน ฯ
๏ พิลึกนักนักปวัติ์ค้น
คดีโบ ราณพ่อ
ไฉนทุกท่านโง่โซ
เสือกรู้
เชื่อผิดคิดโก๋โอ
หังเปิด เปิงแฮ
นี่สัตย์นักปวัติ์ผู้
พิเศษส้อนสอนเรา ฯ
๏ แพทย์พิชาใม่น่ารู้
น่าเรียน เลยพ่อ
ตั้งสิบศกงกเพียน
พ่างดิ้น
ดิกรีเอกเฉกป้ายเดียร
ฉานผูก คอฤๅ
ช่างใม่รู้อไรสิ้น
สักข้อหมอแถลง ฯ
๏ สมัยไหนไสยาสน์ฃี้
เซาซม แสนแล
ปลุกใม่หือทื่อรงม
หลับป้อย
มนตร์สกดหยดยาผสม
ฉีดใม่ เหมือนเลย
ฤทธิ์แม่มฤตยูน้อย
หล่อนสดิ้งสิงเรา ฯ
/*10*/๏ พงศ์เราเผ่าปราชญ์เพี้ยง
ศรไฟ
ยิงยัดนัดไหนไฉน
หน่อย้อน
เจริญรอยเลีดลอยไป
ปานลูก ปืนเทีญ
ทั้งลูกโดดลูกจ้อน
เจิดเชื้อเฉลิมคุณ บารนี ฯ
๏ สมุดใม่เปนเรื่องซื้อ
สักสตางค์ เดียวพ่อ
แพงกว่าห้าบาทบาง
เรื่องเฟ้น
สมุดเปล่าน่าเราวาง
ใจกว่า
สมุดเรื่องเปลืองขมองเค้น
คติเปื้อนเชื่อนเสีย ฯ
๏ การวิวาห์นาเรศสล้วน
นิยมยิน
แต่บุรุษนิยมผิน
ไป่พ้อง
เหตุคู่อยู่ร่วมกิน
ร่วมสุข กันฤๅ
ชายสิเสียเปรียบต้อง
แต่เลี้ยงเพียงถนอม ฯ
๏ ดีหนาวางท่าไว้
ทีดี
ดีกว่าดีจริงมี
เดชด้วย
ติ๋จริงยิ่งมีศรี
มีศักดิ์ สูงแฮ
ดีใม่เด่นเช่นห้วย
เหือดแพ้แควไหล ฯ
๏ สุดคิดชีวิตนี้
เนาถึง
เห็นศัตกะใหม่สึง
โสตถิ์หล้า
หากอีกศัตกะดึง
ดนูอยู่ เห็นแฮ
คงพิลึกเหลือนึกหน้า
โลกนี้ดีไฉน ฯ
/*11*/๏ คนตายตายด้วยตัด
อาลัย หลุดแม่
โฉมพินาศขาดใจไฉน
นั่นม้วย
แม่มิตร์คิดถึงใน
โลกมั่ว มีแฮ
ดีชั่วพัวพันย้วย
เยี่ยงนี้มีเสมอ ฯ
๏ สาวสวยหน่วยเนตร์ล้ำ
ขำคม แล้วแม่
ถึงมิดีดีอุดม
รอบด้าน
สัมมะเลใช่เสน่ห์สม
สัตว์สัด เสมือนฤๅ
จืดราคไป่จืดสร้าน
เสน่ห์นั้นขวัญใจ ฯ
๏ ลูกเล็กลุ่มเลี้ยงอย่า
ลืมสงวน เลยแม่
ลูกหนุ่มลูกสาวควร
ปล่อยได้
ลูกวิวาห์อย่าตอมกวน
ตามกีด ลูกเลย
ลูกแก่พ่อแม่ไว้
สวาทเค้าเยาว์เกษม ฯ
๏ สมองคนกลแม่น้ำ
มีไฉน
หากมิหาน้ำใส
สูบเกื้อ
ยิ่งแก่ยิ่งแพร่ไหล
เลยเหือด รแหงแฮ
พหูสูตร์กันบูดเรื้อ
เล่ห์น้ำฉ่ำเฉนียน ฯ
๏ ถนอมสุขปลุกสวัสดิ์เกื้อ
สกนธ์ตน ก่อนเทีญ
จึ่งทนุกสุขสวัสดิ์คน
อื่นได้
ตัวระกำชอกช้ำกมล
หมักทุกข์ เท้อพ่อ
ไฉนช่วยทวยท่านให้
สุขแม้หมายถนอม ฯ
/*12*/๏ ของแพงที่สุดเจ้า
จำขาย
เมื่ออดหมดอุบาตาย
ร่อแล้ว
ยิ่งเชือดเลือดกายถวาย
ชีวิต เจ้าฤๅ
คือนับถือตัวแกล้ว
เกลียดท้อมเทียมชเลย ฯ
๏ ถึงสมาร์ถมิอาจเกื้อ
กิจการ ถเกีงรา
หากมิออกสนุกสนาน
กิจนั้น
จำใจใช่ใจบาน
ใจเบื่อ หนะเจ้า
มักลวกลวกสดวกดั้น
แต่แล้วเหลือชม ฯ
๏ การรู้สึกโง่นั้น
ขวัญญาณ มนุษย์นอ
นับว่าความรู้ขนาน
เอกรู้
ถึงฉลาดฉาดฉานปาน
ปรมะศาส ดาฤๅ
ตื่นพยดหมดโง่สู้
เสงี่ยมได้ไฉนทัน ฯ
๏ ไถลงารที่ท่านต้อง
จำทำ
กลับเหนื่อยยากกรากตรำ
หนักหน้า
นึกฉลาดแต่อุบาทว์บำ
เพ็ญโง่ งมแฮ
ผลก็เลวเหลวคว้า
แต่ท้อส่อเสีย ฯ
๏ หมาทุกตัวต้องโชค
ถึงครา หนึ่งแล
แต่ใช่ทุกตัวหมา
จักรู้
เมื่อไรจักได้มหา
สิทธิโชค ถึงแฮ
มัวแต่หอนบู๊บู๊
ตราบเท้าวันตาย ฯ
/*13*/๏ เคราะห์ดีนี่อยู่ใกล้
นิดเดียว
ชั่วแต่ยื่นมือเหลียว
พักตร์ยิ้ม
กดสวิตช์อย่าผิดเกลียว
เหมาะเท่า นั้นแล
มธุรศจักหยดยิ้ม
หยาดฟ้ามาสอ ฯ
๏ ยามทุกข์เราทุกข์เพี้ยง
ชีวิต เราฤๅ
ยามสุขเราสุขปลิด
โศกด้วย
นำ ส ต่อ ยาม จิต
จริงเฉก เฃียนรา
ไทจะไทใม่ม้วย
มิ่งแม้เมืองสวรรค์ (เปนกล) ฯ
๏ ตกลงปลงเจตน์เจ้า
จักทำ ดีรา
นั้นก็ดีแต่จำ
เถิดน้อง
ทำดีอย่ามีอำ
ยวนระย่อ ดีเลย
ดีกว่าจะกว่าจ้อง
กว่าเจ้าเซาแสวง ฯ
๏ ใครอยากรวยมากขึ้น
เรียนมาก ขึ้นเทีญ
เรียนใม่เรียนเวียนอยาก
แต่ได้
รู้มากใช่รู้มาก
เชิงวิท ยาเลย
รู้มากเชิงฉากไว้
ฉลาดท้องอมือ ฯ
๏ เฉียบขาดปราชญ์ว่าคล้าย
ดาพคม
อิหลักอิเหลื่อสม
ดาพดื้อ
จักฟันจักหั่นรบม
หัตถ์กว่า กันแฮ
ถึงถูกกว่าคราซื้อ
กระลับแว้งแพงผล ฯ
/*14*/๏ เหล็กดีตีดาพได้
คมดี
เหล็กอ่อนดาพอ่อนตี
สุดสู้
เมืองฝรั่งกระทั่งตรี
โลกเร่ เรียนเทีญ
คนเลีดรู้เรียนรู้
เพราะพื้นผืนไฉน ฯ
๏ ยาสูบรูปหญ้าผอืด
ออมชอม
ไฉนท่านชอบท่านยอม
ดูดเคลิ้ม
ทำท่านแก่ท่านผอม
ผมท่าน โกร๋นรา
เสมือนแม่ลูกอ่อนเยิ้ม
ยั่วลิ้มริมหลง ฯ
๏ เคารพศพด้วยโภช
ะนาหาร ก็ดี
หรือเบิกบุญทานสการ
ดอกไม้
เสมอฉลักอักษระจาน
เจีดเกียรติ์ นุกูลนา
ญาติมิตร์บูชิตไว้
ศักดิ์เส้นสมคุณ ฯ
๏ ทุกคนก่นเกิดแม้น
ภูมินทร์
มาผ่านปัถพินภิญ
โญดม์แล้ว
พเอินบุญใม่หนุนสิน
เสียมาก แม่อา
สวรรค์คตในกลดแก้ว
นั่นน้อยองค์อโห ฯ
๏ ชื่อดีมีค่าล้ำ
ราคา ใดเพื่อน
ยิ่งยศยิ่งบรรดา
ศักดิ์เพ้อ
เกียรติศักดิ์หลักสินสา
ระพัดนึก หนะเจ้า
น่าเพ่งกว่าเล็งเพ้อ
อื่นเอื้อมสอายหลอน ฯ
/*15*/๏ น่าลงรากหากท้อง
ทำพิษ
นิ่งเถ่ยใม่เอ่ยปิด
เป็นกล้า
ถึงฆาฎมัจจุราชชิด
เชยจุ๊บ เจ้าแล
ลอดเมื่อนั้นวันหน้า
แน่เค้ควรแขยง ฯ
๏ น้อยคนโง่พ้นขีด
ควรเผยอ
เลียนสง่าเทวดาเสมอ
มั่งได้
โดยมากอยากเก๋ลเมอ
เก๋นอก ทางนา
เหวอย่างเดียวเหนี่ยวให้
มนุษย์เพี้ยนเจียนหมา ฯ
๏ โลภมากใช่ได้มาก
เหมือนทนง โลภเลย
ได้แต่ร่านแต่หลง
เดือดดื้อ
เห็นอเนกแต่เอกองค์
อัครราช มารา
ล้วนอิ่มมื้อหลับมื้อ
ดับมื้อเหมือนเรา ฯ
๏ ชราพาธกายประสาสน้อย
ลงไฉน สูเอย
ญาณประสาสก็น้อยไป
เยี่ยงนั้น
เจ็บตายกะตายใน
อุบัติเหตุ
สำนึกจิตผิดชั้น
ใช่ม้วยเสมอผล ฯ
๏ เงาตายฉายชเงื้อมเมื่อ
ไรเรา
มักตระนักจักเขลา
นั่นน้อย
หากหลงโลภทนงเมา
ใม่เชื่อ เองรา
ยิ่งแน่ยิ่งแสร่ชม้อย
แน่ข้างทางหาย ฯ
/*16*/๏ ครูเถ้าเอาข้อซึ่ง
เคยลเมอ
เมื่อสิบหกยกเผยอ
อย่างอ้าง
หวังจิตศิษย์หนุ่มเกลอ
หกสิบ เแเล้วรา
จักเชื่อเปนเงื้อค้าง
อย่าฟู้ครูขา ฯ
๏ ใจหญิงจริงหนะขี้
สงสาร
ถึงมิรักมิราน
รักได้
เห็นใจกลับใจสมาน
มอบสเน่ห์ วันนา
ชายดอกอำมหิตไร้
รักแล้วเหลือหวล ฯ
๏ ความรักมักคล้ายกระ
แสรชล
ไหลลุ่มฤๅสุ่มวน
วกขึ้น
พ่อรักลูกรักตน
กว่าลูก รักแฮ
แม่พ่อขออย่าอื้น
อุระเพ้ยเลยหนอ ฯ
๏ ยิ้มเถิดเกิดสุขเจ้า
ใจสบาย
ยิ้มเถิดเกิดสุขสหาย
ที่ห้อม
ยิ้มเถิดเกิดอันตราย
ใดโพล่ง เพลาแฮ
ยิ้มเถีดเกิดปโยชน์พร้อย
เพราะยิ้มยวนหาญ ฯ
๏ ยิ้มเมื่อทุกข์ทุกข์เรื้อ
แรงรุน
ยิ้มเมื่อสุขสุขหนุน
น่ายิ้ม
ยิ้มเมื่อป่วยช่วยจุน
ใจญาติ์ มิตร์รา
ยิ้มเมื่อตายคล้ายลิ้ม
รศฟ้าผวาสวรรค์ ฯ
/*17*/๏ ถูกพิฆาฏถูกพยาธิ์ม้วย
เหมือนหรือ เพื่อนเฮย
กายป่วยใจงวยหือ
ห่วงน้อย
ใครหลงหยิ่งทนงถือ
สภาพพ่าง ตนพ่อ
คราวิโยคยิ่งโศกร้อย
เท่าผู้ผยองธรรม ฯ
๏ พลาดใหญ่ในชีพเจ้า
จักถึง
คือสั่นหวั่นพลาดคนึง
เข็ดเขี้ยว
องอาจเฉียบขาดตปึง
ไปเถีด เพื่อนเฮย
คมกว่ากรานลานเลี้ยว
แต่ท้อรอโหล ฯ
๏ นิ่งทื่อฤๅจะรู้
ผาดโผน
เนาวิมานปานโคลน
เขลอะหุ้ม
ดีแต่น่าแล่โยน
เนื้อแจก แร้งรา
หนักไผทใม่คุ้ม
ค่าเข้าควรขวย ฯ
๏ โลกผึ่งใช่พึ่งเจ้า
จึ่งเดิร สดวกรา
แต่มนุษย์พึ่งโลกเจริญ
อยู่ได้
ถึงทนงอย่าทนงเกีน
จริงนัก หนะเฮอ
เกีดหน่อยดับผ่อยไร้
ปโยชน์แม้มัวเผลอ ฯ
๏ คนเกีดเกีดเพื่อเกื้อ
กิจการ
เกีดใช้เกีดดักดาน
แด่วม้วย
เราคนอย่ารนปาน
ปวงสัตว์ เสียเลย
ไถลเลีกเบีกงารด้วย
เดชกล้าหาดี ฯ
/*18*/๏ โรคชาฆ่ามนุษย์ให้
จ๊อกกร๋อย
โอสถศึกษาทยอย
อยอดไว้
คนเขนมักเจนพลอย
เลียนเยี่ยง ฉมังนา
นำถูกปลูกดีได้
ด่วนเน้อเกลอสยาม ฯ
๏ โรคห่าฆ่ามนุษย์ได้
เพียงแสน แสนแล
แต่โรคชาฆ่าคแนน
นับล้าน
คนตายสิหายแคลน
หายทุเรศ ตานา
คนอยู่ชาหน้าด้าน
สอิดด้าวราวหนอน ฯ
๏ โศกเรายิ่งเศร้ายิ่ง
ยาวทุกข์ ทวีแฮ
หากปลดสมมตปลุก
ปลอดเคลี้ม
ไตรลักษณ์ประจักษ์จุก
ใจกลับ ใจรา
ยาวจะเป็นวายเทิ้ม
ทุกข์เพี้ยงผวนสือ (จงพิเคร่าห์ ให้ดี) ฯ
๏ คมกริบหยิบเหมาะใช้
เฉือนธแมง
แม้ปมาทบาดมือแดง
เลือดย้อย
ดื้อกั่นหั่นเครื่องแกง
เกมือบย่อย ยับแฮ
เผลอแล่แผลซ้ำร้อย
เท่าร้ายแรงถนิม ฯ
๏ เราตายท่านเกีดขึ้น
ถมไป พี่อา
เราจิตท่านก็ใจ
ละม้าย
ถึงเราเกีดใหม่อไร
ก่อนตระนัก น้อยฤๅ
เปล่าเกีดมีเกีดคล้าย
กะเค้าเราสูญ ฯ
/*19*/๏ การโผนกะผ่อยนี้
ดีไหน
โผนบ่เผีนเกีนสมัย
เหมาะหน้า
ดีกว่าผ่อยราไถล
เลวทาส
ไฉนเหมาะพิเคราห์ถ้า
ถูกแล้วเฉลีมผล ฯ
๏ ฝรั่งปมาทอำนาจทั้ง
สิเน่หา
ยังตวัดถึงสัตยา
โลกล้วน
ใช่สิ่งยิ่งราคา
ควรมหัศ จรรย์เลย
กว่าท่อนบทละคอนป้วน
ปั่นเย้าเราเขว ฯ
๏ กรมจิตใคร่คิดแก้
ตโกนไฉน สมฤๅ
นอกจากความจริงใจ
เท่านั้น
หลงโกรธโทษใครไถล
เละเปล่า เพื่อนเอย
ป่วยเสาะฤกษ์เหมาะดั้น
เมฆแจ้งแถลงเอง ฯ
๏ ชีวิตคิดแลกด้วย
ผกาหอม
ออกจะแพงเกีนยอม
ยัวะค้า
กนั้นสวาทคาดค่าออม
ยิ่งชีพ ตนนา
ใจนกใจคนถ้า
เทียบละม้ายตายสม ฯ
๏ เฉลีมศักดิ์รักมนุษย์เอื้อ
อบรม ยิ่งเทีญ
อนาคตยศนิยมสม
ศักดิ์บ้าง
โลกคนจักดลอุดม
สุขสืบ สมแฮ
บุญมนุษย์ชุดเราสร้าง
นิทัศน์ฉนี้ศรีสมัย ฯ
/*20*/๏ ราคาความคิดเอื้อน
อันใด
ไป่เกี่ยวสิ่งจริงใจ
จอดเอื้อ
ของปราชญ์ที่ฉลาดไข
ความคิด โขมงนา
เปรียบเช่นเนื้อกะเสื้อ
ใส่ห้อมปลอมโฉม ฯ
๏ นักเขียนใครอวดข้อ
เขียนสม ละฤๅ
นักอ่านดอกสมชม
ติได้
สีลานชักละลานงม
เกีนแง่ งามนอ
ตัวรักตัวตัวใช้
ชั่งพลั้งรวังเหนอ ฯ
๏ รู้ธรรมทำอาตม์ห้าว
สมฮึก
เป็นแว่นสารพัดนีก
น่าปลื้ม
รักไหนไฝ่ใจฝึก
รู้นั่น เองนา
ไป่พักหนักใจยื้ม
จมูกเคว้งเหวงแสวง ฯ
๏ มีพอกินสิ้นโลภ
ลามปาม
มีสุขมีศักดิ์สยาม
อยากได้
เกีดมาน่าพยายาม
ผยองปโยชน์ ยิ่งเอย
ชีวิตนิดเดียวใช้
ชุ่ยพลั้งรังเสีย ฯ
๏ หาสินหาศักดิ์พร้อม
กันไฉน สูเอย
เสมือนหลับกับโลดใคร
ร่วมมื้อ
หาสินเพื่อประทินใจ
เจิ่งโลภ หลงฤๅ
หาศักดิ์เพื่อจักรื้อ
สิ่งร้ายกลายเกษม ฯ
/*21*/๏ ถึงเรืองฤทธิเดชแม้
หมางธรรม์
อาจสุขบ่อาจศันต์
สืบได้
เพลี่ยงนิดพิษโมหันต์
เหพินาศ เองแล
ธรรมเท่านั้นกันให้
มนุษย์น้อยกลอยเกษม ฯ
๏ รักลูกผูกด้วยพืช
พิชา เถีดเพื่อน
หมั่นมั่นศุภจรรยา
เยี่ยมผู้
คุณทายาทยิ่งทา
ยาททรัพย์ สงวนเอย
รวมง่ายจ่ายง่ายรู้
ประหยัดน้อยไฉนทน ฯ
๏ โป้งปากอยากได้สิ่ง
สูหวัง ใดฤๅ
ยศทรัพย์เครื่องประดับดัง
เด็กร้อง
เสียสง่าออกท่ารัง
ดูถูก ใยเจ้า
ได้ไป่ได้ไฉนต้อง
ตเกียกเค้นเห็นเก๋ ฯ
๏ เกิดมาน่ารู้ทั่ว
นิยามธรรม
สี่สัตย์ทายัชกรรม
ก่อนม้วย
เห็นถูกปลูกปโยชน์สำ
เรีงชอบ เฉลีมแฮ
ตายหนุ่มคุ้มชีพย้วย
อยู่แม้นแสนฉนำ ฯ
๏ เครื่องปรุงทุกเครื่องแท้
เที่ยงไฉน
แปรเปลี่ยนวนเวียนไป
ป่วนเคว้ง
ติดต่อเพราะส่อวิสัย
สืบเนื่อง กันนา
เป็นทุกข์เอาสุขเช้ง
เช่นเอื้อมสอายหลง ฯ
/*22*/๏ เราอยู่นึกอยู่ปลื้ม
คอยสุข
แท้นั่นเราคอยทุกข์
ท่วมเทิ้ม
ยามรรื่นตื่นสนุกปลุก
ใจเมื่อ หนึ่งรา
ยามโรควิปโยคเยี้ม
ยั่นม้วยซวยเกษม ฯ
๏ ใจเราเมาหยิ่งแม้น
เทวะดา
แต่ร่างกายลม้ายหมา
ใม่ฟื้น
ขืนผ่านพิมานผา
สุกนิ่ง นานเทีญ
เป็นง่อยจ๋อยใจชื้น
เช่นเคลิ้มเหีมไฉน ฯ
๏ ล้านบาทคาดใช้ใม่
หมดเลย
จ้ำจ่ายเถิดสหายเอ๋ย
ใม่ช้า
ล่อนแก่นแม่นเหมือนเฉลย
มิพัก ลองพ่อ
เงินบาทเหมื่อนก๊าดถ้า
ปล่อยแล้วไหลฉุย ฯ
๏ เราประจบว่าคบค้า
ควรหนอ
เขาประจบว่าสอพลอ
ไพล่ปลิ้น
เราชมว่าเขายอ
แผกเยี่ยง เสมอแฮ
เขาสวะเรานะชิ้น
เช่นนี้สีลาน ฯ
๏ สยามเยี่ยมเทียมโลกด้วย
ศึกษา สมแฮ
เฉลิมชาติ์เอกราชครา
เพื่อนล้ม
เดชพระปรเมนทร์มหา
มกุฎเริ่ม เรียนเอย
ถึงปวารณาก้ม
เกศน้อมนุสรณ์ถวาย ฯ
/*23*/๏ คนเราคราวทุกข์ต้อง
การคน อื่นพ่อ
มากะจุกร่วมทุกข์ทน
ทุกข์ด้วย
คราวสุขร่วมสนุกตน
แต่ลูก เมียฤๅ
คนอื่นตื่นร่วมม้วย
เมื่อรู้ใจไฉน ฯ
๏ คนปดปดด้วยเชื่อ
ความจำ ตนนอ
พูดก่อนพูดหลังคำ
ไป่เพี้ยน
หากหวาดจักพลาดพลำ
เผลอเปิด โปงแฮ
ปดปิดใม่มิดเมี้ยน
มักเว้นมารสา ฯ
๏ รู้มากมากสุขฟื้น
ฟูใจ ขึ้นฤๅ
เรียนมากมากสงสัย
ส่อฟุ้ง
พูดมากมากความไข
ความเกิด ความแฮ
โลภมากรานมากคลุ้ง
คลั่งร้ายแรงแสวง ฯ
๏ ชาตหนึ่งหนึ่งนึกน้อย
นัยสึง สมองเพื่อน
เดชไถ่หลายเยี่ยงจึง
รอบรู้
เมธีที่เราพึง
ไถ่เยี่ยง นั้นนา
ถึงสุดพบพบผู้
นั่นได้โดยสือ ฯ
๏ พหูสูตร์ฟังพูดได้
ดุจหนัง สือฤๅ
สยามพากย์ใม่มากดัง
ต่างด้าว
รักตนเถอะก่นฝัง
ใฝ่ศึก ษาเทีญ
เขียนอ่านพจมานท้าว
วิเทศทั้งไทผสม ฯ
/*24*/๏ อยู่ชิดฤทธิ์คุ้นจืด
จางคนึง เสน่ห์รา
ถึงรักบ่รักถึง
ที่ร้าง
อยู่ไกลจอดใจพึง
ใจตริ เกรงแฮ
รู้หลักยึดหลักอ้าง
เอกแล้วเลอถวิล ฯ
๏ ปางเยาว์เคารพผู้
บุรพพงศ์
ปางเฒ่าเหล่าอนุวงศ์
แวดน้อม
สกุลไหนใฝ่จำนง
นิติชอบ ฉนี้นา
ผลสมัคส่อพรักพร้อม
พรึบเกื้อกันเกษม ฯ
๏ เมาสุราอาละวาตนั้น
ขันใย
เมาใช่เมาเผลอไผล
พล่ามเพ้อ
คนเมาหมิ่นเราใจ
ง่ายเสือก เสริมแฮ
เป็นแต่ช่วยแก้เก้อ
กะทุ้งปรุงหลอน ฯ
๏ ได้สินได้ยศได้
สรรเสริญ สุขฤๅ
มากมนุษย์ดุดแดเหีน
เห่อปลื้ม
ถวิลเถิดจักเดิดเดิร
โดนวิโยค ยามรา
เหมือนเมื่อฝันเมื่อยื้ม
แยบซ้อนละคอนฉลอง ฯ
๏ ความชั่วตัวผู้กอบ
กรรมหาย หมดแม่
ความชอบผู้กอบหลาย
ลั่งหน้า
พยานมนุษย์ทุกชุดหมาย
ประมูลชอบ เฉลิมแฮ
เขลาเท่านั้นปั่นหล้า
กระลับไร้ชัยะผล ฯ
/*25*/๏ บัตร์สนเท่ห์เล่ห์ร้าย
มีคน เขียนฤๅ
ใครลอบยิงสักตน
ห่อนแจ้ง
คนถูกลอตรีรน
รับทุก คราวแล
ถึงน่าแล้งฤๅแล้ง
อมาตย์เอื้อมอาสา ฯ
๏ เจ็ดทางคว้างชีพให้
เหพลำ
หนึ่งอยากดีโดยปรำ
ท่านดิ้น
สองยุดสิ่งสุดสำ
เร็จสุด สมานแฮ
สามว่าสุดวิสัยสิ้น
ค่าสิ้นวิสัยสนอง ฯ
๏ สี่พร่องการอ่อนคร้าน
การฟัง
ห้าข่มท่านทำดัง
เชื่อเพ้อ
หกห่อนละเล็กหวัง
ใหญ่สิทธิ์ สมแฮ
เจ็ดตัดประหยัดเฟ้อ
ทรัพย์ฟุ้งเฝือโปรย ฯ
๏ กตัญญูชูโลกเกื้อ
อนุกูล กันนา
ผู้ใหญ่ใฝ่การุญ
เหล่าน้อย
ผู้น้อยก็คอยหนุน
สนองพระ คุณท่าน
ไหนชอบปลอบใจคล้อย
นั่นเคล้าเนาเกษม ฯ
๏ เขาโกรธเราโกรธด้วย
เราโฉด ฉันนา
เขาโกรธเราไม่โกรธ
กลับฮ้อ
เกีดคุณเกีดโทษโหด
เหตุตอบ กันแฮ
รักชอบตอบแต่ข้อ
ชอบแล้วเฉลิมคุณ ฯ
/*26*/๏ ยามรักน้ำต้มผัก
ว่าหวาน
ยามเกลียดถึงน้ำตาล
ว่าเปรี้ยว
ใจคนที่กลขวาน
ผ่าซาก น้อยนอ
เกลื่อนโลกแต่โยกเอี้ยว
แอ่นโล้ตามลม ฯ
๏ คนโดยมากอยากตรึ้ง
ชีวิต
เสียเปล่าเพราะเขลาคิด
เลีดฟ้า
ยอมหมกสกปรกพิษ
ผยองสุข กายฤๅ
ซ้ำถูกเสรีมเหิ่มบ้า
รห่ำเส้นแสวงยอ ฯ
๏ คนเอกเฉกพระเจ้า
จุฬามนุษย์
สุขก็สุขบริสุทธ์
สุดเรื้อ
พระคุณอุ่นถึงชุด
เราชื่น เฉลียวแฮ
เดชมโนชพระโปรดเกื้อ
โลกต้อนสอนธรรม ฯ
๏ เด็กซนรนสนุกด้วย
แดเผลอ
หนุ่มเพราะลำพองเผยอ
อยากปลื้ม
ผู้ใหญ่ย่ำใจธเยอ
พยดเคลือบ เขลาแฮ
ผู้เฒ่าเอาอย่างยิ้ม
นั่นบ้าสาระยำ ฯ
๏ โฉมเจ้าเมื่อเฒ่าจ้อง
กะจกมอง เห็นเฮ
ใจดอกกรุ่มหนุ่มคนอง
นึกเฟ้อ
เห็นบุตร์นัดดาสยอง
จิตสกิด กมลเพื่อน
เข้าหมู่ครูคร่ำเคร้อ
ยากรู้สูหงำ ฯ
/*27*/๏ ท่านนุ่งเยี่ยรบับไว้
เดชา เฉีบพ่อ
แค่นตาดวิลันดา
นุ่งบ้าง
เสมือนด้านประจานฐา
นะต่ำ ตโกนแฮ
ยักม่วงสีมีข้าง
แขยะเย้าเราเก๋ ฯ
๏ บุหรี่ใบจากร้อง
ผมสยา มวยพ่า
บุหรี่กระดาษฝา
หรั่งเส้อ
ยาแดงดูดกล้องอา
เจ๊กแฮ่
มรกู่ครูแขกเฮ้อ
ฝิ่นนั้นมันผี ฯ
๏ ถึงเจ้าเขลากว่าข้า
สาระพรรณ
เจ้าก็มีดีอัน
อย่างน้อย
เหลือข้าจะท้าขัน
เอาชนะ เจ้าเอย
เดชมนุษย์หลุดลอยด้อย
ลิบนั้นฝันหลอน ฯ
๏ ชาวนาพาณิชย์เพี้ยน
กันไฉน สูเอย
ผองอมาตย์ราษฎรไกล
กระนั้น
เหนื่อยกายกะเหนื่อยใจ
จองรวม ผลแฮ
เพื่อทนุกสุขศันต์กั้น
ทุกข์ร้อนนอนเกษม ฯ
๏ โมคคลาสาวกเข้า
นิพพาน
เรือรถไฟจักระยาน
เกีดล้า
โทรเลขเครื่องยนตร์หาญ
หาวเหาะ เห็นฤๅ
ชั้นรูปไถ่ไฟฟ้า
แต่รู้เกีนเรา ฯ
/*28*/๏ พระอโศกเห็นโลกน้อย
กว่าเรา กนั้นฤๅ
เราจะน้อยกว่าเขลา
กว่าซ้ำ
หากอีกศัตกะเนา
อเนกมหัส จรรย์นา
ต่างจะเกีดจะก้ำ
เกิดแล้วหลายปการ ฯ
๏ เชีญตื่นยื่นปากโอ้
อวดลำ พองเทีญ
เรือเหาะหรือเรือดำ
ดึ่งน้ำ
ตัดผ่าฉีดยาบำ
บัดโรค ฉมังฤๅ
เป็นใม่หลุดสุดปล้ำ
ชีพพ้นวนกษัย ฯ
๏ สติดำริห์คล้าย
ขลุมบัง เหียนนอ
เปรื่องปร่าปัญญาดัง
เดชแสร้
พิชาชาญเฉกอานพนัง
โกลนกระชับ องค์เอย
สินธพครบเครื่องแม้
ขับเขี้ยวเปรียวสม ฯ
๏ แว่นตาน่าใส่ด้วย
ดูเห็น ถนัดพ่อ
หมวกนั้นก้นร้อนเย็น
ร่วมเกล้า
หนามไหน่ใส่เกือกเป็น
เกราะบาท บังนา
แหวนใส่ทำให้เฝ้า
กรีดนิ้วกมังหนอ ฯ
๏ แขนขาบ่านิ้วอีก
องค์ศอ เศียรแม่
น่าประดับเครื่องประดับพอ
อยู่แล้ว
ไฉนสันเจาะกรรณหนอ
น่าปลาด เจ้าเอย
งามพักตร์ผิศักดิ์แส้ว
สิสิ้นสวยขวย ฯ
/*29*/๏ สิ่งใดในโลกล้วน
เกิดมา แล้วแม่
เจริญเสื่อมเหลื่อมคราดา
ดับสิ้น
แม้มนุษย์สืบอนุสสา
วรีย์ใฝ่ ฝืนเอย
เชื่อเถีดใช่เชีดชิ้น
อยู่แม้นหมายเผยอ ฯ
๏ ชาติไหนไพโรจแล้ว
ถลาลง
ผลคลั่งโอหังทนง
เดชแต้
หลอกตนตราบผลหลง
เถลีงเขตร์ ขมวนแฮ
ได้สติสิเหลือแก้
กะนี้มีเสมอ ฯ
๏ ทุกข์สุขรุกชีพนี้
ทวีไฉน หนักฤๅ
พอเปรียบถ้วยตไลใบ
เปี่ยมน้ำ
นึกจุหมื่นครุไหล
บ่าหมด ดอกเพื่อน
แท้ทุกข์หรือสุขก้ำ
กะหม่อมล้นลืมเสวย ฯ
๏ วิตกเปนดอกเบี้ย
รายทาง
เผื่อทุกข์รุกรันพลาง
ล่วงน่า
หรือเสียแป๊ะเจี๊ยวาง
ประจำทุกข์
เกลียดทุกข์รนทุกข์คว้า
ก่อนเง้เขวไหม ฯ
๏ โทโษร้ายมักร้าย
หลายขบวน
คบมิตร์กอบกิจกวน
เกีดร้าว
คอยพาลโกรธปานชนวน
ไฟพึบ ไฟนา
เลียนน่าดำกำง้าว
ออกงิ้วงามไฉน ฯ
/*30*/๏ สิ่งใดใช่สิ่งสิ้น
วิสัย
แด่มนุษย์อาชาไนย์
แกว่นแกล้ว
จักคัดกอบกิจใด
โดยมั่น หมายแฮ
ลึกลับกลับพลั่งแพร้ว
สพรึบป้อนปานถวิล ฯ
๏ ใช่ไสใครชั่วช้า
สามาน มั่งเลย
เพราะค่าทราบอาการ
ชั่วช้า
ของตนใช่ตนประจาน
ตนต่อ ตนแล
คมกว่าชั่วตัวบ้า
รห่ำน้อยฤๅแหนง ฯ
๏ ความกล้ามีค่าด้วย
เดชผสม
ความฉลาดสามาร์ถคม
ควบกู้
ม้าเปล่าจักเข้ารดม
ยุธชนะ ไฉนฤๅ
ศึกวิชิตเพราะฤทธิ์ผู้
พึ่งม้าถาโถม ฯ
๏ พ่อเปนไป่เว้นขุ่น
รำคาญ เลยพ่อ
หากพ่อส่อสันดาน
ด่ำดื้อ
ใม่เห็นแก่ใครสถาน
ไหนหมด
เห็นแต่แก่ตัวตื้อ
โลภต้อนหลอนตน ฯ
๏ บางคราถ้าโชคร้าย
ขายเรา แพงพ่อ
โดนหนึ่งถึงสองเขลา
อีกซ้ำ
ความผิดอย่าคิดเหมา
โทษท่าน ไหนเลย
โทษเร่งโทษตัวจ้ำ
เจ็บแล้วลืมถนอม ฯ
/*31*/๏ หญิงชังชายขอดข้อน
ครหา
ใยอยากเป็นชายปรา
กฎก้อง
ชายมักรักหญิงยา
ใจจอด ใจเอย
ใยใม่อยากจักต้อง
กลับทเล้นเป็นหญิง ฯ
๏ หนุ่มอยากเป็นเด็กนั้น
นานเจอ
เด็กอยากเปนหนุ่มพเรอ
ร่านกล้อ
คนแก่อยากแก่เหอ
หายาก จริงโวย
แก่อยากเปนหนุ่มฟ้อ
ท่านี้มีถม ฯ
๏ ยามเยาว์เราพึ่งผู้
บุรพกา รีเอย
ยามสมาร์ถพึ่งอาตมา
มอบเกื้อ
ยามแก่พึ่งลูกยา
พยุงตอบ
ยามีดับพึ่งพระเอื้อ
เอ่ยอ้างทางสวรรค์ ฯ
๏ บวชเพื่อพ้นทุกข์ทิ้ง
อัตรสัญ ญาพ่อ
พอจะนึกจะฝัน
บวชบ้าง
บวชเพื่อลาภสการอัน
อัล์ปยส นี้นอ
เหลือนึกน่าศึกจ้าง
ฑิตไว้เทโถ ฯ
๏ ยามงารก็ง่วนเอื้อ
เอางาร
ยามเล่นเล่นสนุกสนาน
อย่างแกล้ว
ยามกินกระยาหาร
เอร็จอร่อย
ยามรงับหลับสนิธแล้ว
ลาภล้นคนสวรรค์ ฯ
/*32*/๏ ช่ำชองฉลองได้แต่
คนฉลาด
คนงั่งคลั่งทูนถาด
ทั่งม้วย
ถึงคนใช่คนอาจ
เอกทุก คนเลย
น้ำเหื่อกะน้ำห้วย
ดื่มเพี้ยนผลอโข ฯ
๏ เราปราบอยาบด้วยนุ่ม
นวลสนอง
ตระนักลักษณะทำนอง
โลกแล้ว
เป็นสง่าพิทยาครอง
ชีวิต เฉวียนแฮ
กลยอดแก้วยิ่งแก้ว
เกือบแก้วโกสินทร์ ฯ
๏ ชาวสวนมวลมะม่วงลิ้น
จี่เงาะ
มักปลูกต้นกะเตาะกะเตาะ
ก่อนเตื้อง
ช่องใหญ่ท่านใคร่เสาะ
เสรีมเกียรติ์ ถเกีงฤๅ
ฉวยช่องน้อยค่อยเยื้อง
ใหญ่ขึ้นคมหนอ ฯ
๏ อย่าเพ่อเผลอพล่ามปลื้ม
สำเร็จ
เพียงแต่เงาเดาเด็ด
ดอกฟ้า
หลายคั่นหนะกัลเม็ด
มอมโลก เราเอย
อยากจะคว้าน่าคว้า
เมื่อคว้าถาถึง ฯ
๏ รักลูกปลูกเลี้ยงปล่อย
จุนเจิน บ้างเทีญ
เด็กอย่าตามใจเงิน
ง่านเฟ้อ
เยาว์ประหยัดหัดสยองเลิน
เล่อเมื่อ โตนา
เคยฝึกใช่นึกเพ้อ
พูดทิ้งจริงหนา ฯ
/*33*/๏ ช่างเขียนเวียนวาดคล้าย
ของจริง
กวีเอกเศกพากย์พิง
พ่างแท้
ละคอนที่เล่นดีลิง
โลดเล่ห์ เป็นฤๅ
ไป่เทียบนักธรรมแก้
ทุกข์เที้มเฉลีมขวัญ ฯ
๏ คนมากหากต่างเพ้อ
พาไป
ใครขัดตัดสินใจ
ว่าบ้า
ถึงจริงจักจริงไฉน
จริงเถีด จริงเฮย
ท่านใม่ฟังยังกล้า
ต่อล้อบอไหม ฯ
๏ รำพรรณสามพักแล้ว
ลลานใจ เพื่อนฤๅ
กนั้นมักชักเชื่อไว
สักน้อย
ถึงผิดศุภนิตีนัย
ถึงน่า แหนงฤๅ
เผลอตื่นยืนยังคล้อย
จึ่งเคลิ้มเสรีมเสมอ ฯ
๏ ยศบรรดาศักดิ์ปั้น
คนเป็น คนพ่อ
ใช่ชุบลิงชุบเล็น
พูดได้
รังนกกระจาบเห็น
กระจาบ ทำแฮ
จอมปลวกก็ปลวกใช้
ปลวกสร้างสมกัน ฯ
๏ ฝนแล้งริแต่งให้
แมวขอ ฝนฮา
ฝนใม่ตกยกคอ
แค่นค้าง
ฝนตกละยกยอ
วิลาเลีด หลงแฮ
คนฉลาดเผลอพลาดบ้าง
แบบนี้มีหนอ ฯ
/*34*/๏ คนเจ็บบนเจ้าพ่อ
รักษา
หายเพราะเดชเทวะดา
ละรู้
ใม่หายก็ตายหา
ทราบใม่ ฉนี้แล
เทพฤทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ผู้
พึ่งม้วยไฉนมี ฯ
๏ เราพเอีนเขาสิพลั้ง
รังเขลา
เราคาดส่วนเขาเดา
สุ่มเพ้อ
เราเพลีนแต่เขาเมา
โมหะ
นี่นี่ตัวอีเต้อ
ตอกเร้าเราเหลีง ฯ
๏ ทุกคนก่นแต่ตั้ง
หวังดี ดอกเพื่อน
โง่นิดผิดหน่อยมี
ทุกผู้
ยึดหลักรักศักดิ์ศรี
แสวงศึก ษาฤๅ
บุ่มบ่ำขาดความรู้
เท่านั้นผันผล ฯ
๏ พยาบาทปราชญ์ติแล้ว
ไฉนปราชญ์
ผู้ใม่ประมาทฉลาด
รอบรู้
ยังฝ่าแค่นอาฆาฏ
ขันน่า ขวยเฮ
ช้าพ่อ, เหมือนหมอม้า
ช่วยม้าขาแพลง ฯ
๏ สวยสอาดรุกชชาติครึ้ม
วัดรฆัง เจ้าเอย
รฆังนั่นดีตีดัง
ทุกมื้อ
เสี่ยงมนุษย์พี่สุดสัง
เกตแน่ ไฉนรา
ดังก็แสนดังอื้อ
อับแล้วตโกนหาย ฯ
/*35*/๏ ถึงยามน้ำพลั่งขึ้น
สอสอ
แลบ่เห็นหลักตอ
โผล่น้ำ
ยามขอดมาทดอดรอ
ราตรวจ
ถึงบ่อเห็นตอข้ำ
เนตร์ค้อนเหม็นโคลน ฯ
๏ เลวหลายพ่อหม้ายเมื่อ
มีเมีย ใหม่แม่
พาซื่อออกชื่อเดีย
เก่าจ้อ
ใดแสลงจักแสลงเสีย
เสน่ห์เล่ห์ นี้ฤๅ
เหมือนสนับเมียคับหม้อ
ใหม่เขี้ยวเฉลียวหรือ ฯ
๏ ปั๋งชวลยวนให้น่า
นับถือ ศักดิ์พ่อ
องค์อาจเฉียบขาดระบือ
เบีกแกล้ว
การค้าศาสนาหรือ
การราชย์ ก็ดี
รับรับสับปลับแล้ว
โลกเย้ยหยามจ๋าม ฯ
๏ พี่พ่างตอม่อค้ำ
เรือนเขือ ดอกเพื่อน
ตอใช่ตอตำเรือ
ล่องโล้
อย่าถีบอย่าถอนเผือ
ลอยลล่อง เสียเลย
เผื่อขัดตัดพื้นโย้
แยบใช้เชีงหุง ฯ
๏ จู้จี้ขี้ผชดขี้
ตักเตือน สอนฤๅ
เพรื่อนักศิษย์ชักเอือน
เอ็ดอ้าง
เกีดเบื่อเพราะเอื้อเสมือน
สมอกับ เกลือเอย
ปัดป่าวกำเดาล้าง
โรคเกื้อเกษมสกนธ์ ฯ
/*36*/๏ พ่อม้วยลูกช่วยเกื้อ
กรณีย์
ฉลองพระคุณจักรี
ต่างได้
ถึงตายใช่ตายหนี
ตายน่า นิยมแฮ
สมศักดิ์รักเจ้าไว้
ชื่อฉนี้ศรีบิดร ฯ
๏ เกีดกายตายเปล่าโอ้
อันใด เล่าพี่
พอจะเป็นกำไร
ชีพบ้าง
ไว้เยื่อเผื่อใครใคร
คล้อยเยี่ยง เรานา
พล่านสุขเพลาทุกข์อ้าง
อ่อทิ้งถือตน ฯ
๏ แข่งถูกปลูกประโยชน์ให้
เห็นสูง สมรา
แข่งน่าแข่งขาพยูง
หย่งสู้
อย่าแข่งเยี่ยงแย้งจูง
กันด่ำ ลงเลย
ตัวซุดแข่งฉุดผู้
เผ่นแล้วเหลือชม ฯ
๏ สุดาขวัญกรรณแนบเกล้า
เสาวลักษณ์ เฉลีมแม่
ผมเกลี่ยไป่เสียพักตร์
เพื่อมยิ้ม
ใครวิวาห์วาศนาจัก
เจรีญสุข สมรเอย
ว่าง่ายเป็นสหายปิ้ม
เงาะคว้านหวานใจ ฯ
๏ หาเมียแม่หม้ายเถีด
ฑิตขา
เหมือนสรวยโภคสร่วยผา
สุกซื้อ
เป็นเมียและเป็นมา
ตุระพึ่ง ผดุงพ่อ
ยากฝึกทึนทึกดื้อ
ยิ่งร้ายสร่ายสาม ฯ
/*37*/หัวเท่อเครี่มเคร้อถก
วิทยา ศาสตร์พ่อ
ถึงพยักหลักราคา
มืดตื้อ
เสมือนถกวิทยาอา
ถรรวะเวท สวรรค์ฤๅ
หัวนอกนึกหลอกพรื้อ
พล่ามเกื้อเหลอผล ฯ
๏ ตักน้ำแม่น้ำใส่
ในคลอง ตันฤๅ
น้ำใม่ล้นคลองนอง
ท่วมบ้าน
บุหรี่นิดติดไฟลอง
ปากแมก มุ้งเทีญ
ผลาญทรัพย์อาจนับล้าน
หลากล้ำขำหนอ ฯ
๏ ควายฟังสังคีตปลื้ม
ดนตรี เป็นฤๅ
แต่เมื่อตีกลองตี
เล่าโก๊
ควายตื่นลุกยืนตลี
ตลานโลด ตโพงพ่อ
เสี่ยงเช่นกันผันโย้
เหมาะแล้วแพรวผล ฯ
๏ ยากมีพี่ลม้ายพระ
จุลจอม เกล้ารา
แต่พระรุ่นมุ่นถนอม
พระน้อง
น้อยน้อยมิปล่อยตรอม
กมลทุเรศ น้อยเลย
สมบาทบิตุราชจ้อง
ฝากเลี้ยงเหลื่อลืม ฯ
๏ อดทนปนรักปั้น
เป็นองค์
เลี้ยงลูกถูกทางจง
อย่าท้อ
อดทนผ่อนปรนประสงค์
สมเด็ก สดวกแม่
รักบ่มเด็กนิยมข้อ
คติต้อนสอนสนอง ฯ
/*38*/๏ ใจแกว่นแล่นรู้ช่ำ
ชองประลอง รอบแฮ
เป็นสิ่งน่าประวิงสยอง
เยี่ยงร้าน
โปเกประเดของ
เขยอะเปอะ ปอนแฮ
ก่งค่าแพงน่าค้าน
แต่เค้นขายดี ฯ
๏ นารีศรีสวาทนั้น
สวรรค์ตา ชายพี่
ชายนั่นสวรรค์ใจนา
เรศน้อง
เถลีงธรรม์นะสวรรค์ชิวา
เธียรชาต
เงินนั่นสวรรค์โลกต้อง
จิตไร้ใครขนาง ฯ
๏ เปรียวจี๊ดดีดมนุษย์ให้
เสียตัว
เปรี้ยวเช่นเปรี้ยวนมงัว
บูดเปรี้ยว
หวานแปล้มชื่นแฉล้มกลัว
ใครเกลียด เล่าเจ้า
ชื่นเฉกทองเอกเคี้ยว
อร่อยลิ้นกินไหน ฯ
๏ ทำใดไป่ลุได้
ดังกระแสร แสวงรา
รทมทุกข์รุกรย่อแด
เดือดช้ำ
เพราะใครไพล่รังแก
ก่อโทษ กลายเพื่อน
เชีญชโงกมองกะโหลกน้ำ
เถีดเขม้นเห็นมัน ฯ
๏ การสดับมักขับให้
ผลงาม
กว่าพูดตูดปากพลาม
โพล่งถอย
แต่นิ่งใช้สิ่งหาม
หาลุ หลายเลย
ทำดอกนำผลพร้อย
นรกทั้งวังสวรรค์ ฯ
/*39*/๏ ชีวิตคนก่นแสร้ว
เสี่ยงเคราะห์
ใครใช่อาจกราดเหมาะ
เมื่อเลี้ยง
มัจจุราชดอกอาจเดาะ
เล่นเมื่อ ใดรา
มีแพทย์มียาเพี้ยง
พะมื้อหือไฉน ฯ
๏ ทุกข์สท้านเพราะง่านได้
ยินดี
ทุกข์ฝ่อเพราะพอที
เท่านั้น
ช่างมันนั่นวิถี
วายทุกข์
นี่และพุทธศาสน์ชั้น
เอกต้อนสอนเรา ฯ
๏ แสวงทรัพย์พร้อมกับให้
คนนิยม
ยากจะสำเรจสม
เสือกเอื้อม
ฤศยาหม่าอารมณ์
มนุษย์โลก รเบ็งแฮ
ฝนแดดร่วมแผดชเงื้อม
มากมื้อฤๅเห็น ฯ
๏ ตาใม่เห็นจิตเว้น
หฤหรรษ์
ใม่จอจิตพิษฝัน
ฝ่อฟุ้ง
ชีหวาหากร่าถลัน
โลดก่อน นึกนา
เฉลียวเลือกเชือกสติทุ้ง
ถ่วงลิ้นเหลีงหาย ฯ
๏ หัวหน้าหรือเจ้าก็
กลกัน
ขอแต่ปกครองฉัน
พี่เลี้ยง
เอาใจไพร่ฟ้าขยัน
พยุงปโยชน์ ผยองแฮ
เหีมคลั่งโอหังเขวี้ยง
หลักนี้ดีไฉน ฯ
/*40*/๏ ทิพเนตร์เทียบส่องกล้อง
ไกลกลับ เห็นแฮ
ทิพโสตโทรศัพท์สดับ
ดุจใกล้
ทิพญาณหยั่งผลจับ
เหตุสอบ สมรา
เรือเหาะดังเหาะได้
เดชเฮี้ยวเฉลียวลอง ฯ
๏ อำนาจใช่อาจให้
เขลากลัว เดียวเลย
อำนาจให้ฉลาดหัว
เยาะด้วย
อำนาจอาจพิฆาฏตัว
เท่าอาจ คุ้มแฮ
อำนาจอาจประกันม้วย
ชั่วมื้อฤๅเสมอ ฯ
๏ เมฆสวยสวยด้วยนึก
เห็นสวย ดอกเจ้า
ลำเสนาะเพราะนึกงวย
เงื่อนร้อง
สาวสวาทนึกพิลาศรรวย
ใจเพราะ ถวิลรา
เสพภักษ์ดอกหนักท้อง
นึกน้อยนำไฉน ฯ
๏ ทัศนาน่าสุขสิ้น
แสลงพิษ โลกรา
แช่มโชติ์เนาโกฐสถิต
แว่นฟ้า
บรรพชาพร่าชีวิต
แสวงวิโมกษ์ แม่เอย
สุทธโสตถิ์เฉกโกฐหล้า
ชีพยั้งหวังไหม ฯ
๏ ใครเคร่งใม่เพ่งด้วย
โลกะธรรม บ้างเลย
เอาแต่ครึครึมครำ
เคริ่มเคร้อ
ชมฉลาดเช่นคาดสำ
นึกฉลาด ฉนั้นฤๅ
หรือติอุตริเพ้อ
ฉลาดล้นลงกา ฯ
/*41*/๏ สมัยเปลี่ยนเรียนปวัติเบื้อง
ดึกดำ บรรพ์พ่อ
เสมออ่านนิทานถลำ
เลิดน้อย
พิชาใดหากใม่นำ
คุณน่า เรียนฤๅ
เรียนน่าเรียนเรื่องร้อย
ศกนี้ดีสม ฯ
๏ เรียนใดใช้ปโยชน์เกื้อ
กรณีย์ ได้นา
ผดุงมนุษย์เหมาะชุดมี
สุขเลี้ยง
เรียนเถิดเกีดสวัสดิ์ทวี
วุฒิชาต เฉลิมเอย
เรียนอย่าโลภเรียนเขวี้ยง
ชีพเอื้องเปลืองสมอง ฯ
๏ ฟังคำร่ำเชื่อถ้อย
ทุกอัน ใยพี่
ควรเชื่อเมื่อพยานยัน
หยั่งรู้
กลิ่นรสโผฏฐัพธรรม์
แถมรูป ก็ดี
ต่อประจักษ์สักขีผู้
ฉลาดน้อมยอมถือ ฯ
๏ ญาติมิตร์พิทเยศทั้ง
ศฤงคาร คุณฤๅ
ตายผับสรรพญาณฝาน
ขาดขว้าง
ถึงเกีดใหม่ในสถาน
อิธโลก จริงรา
เป็นอื่นแค่นตื่นอ้าง
อาตม์ข้าควรหรือ ฯ
๏ ทำดีทำชั่วแต้ม
สีสกล โลกรา
เป็นเยี่ยงเหวี่ยงผลคน
ไถ่ใช้
ทำชั่วพืชชั่วตน
ต่อชั่ว ฉลวยแฮ
ปราชญ์จึ่งทำดีให้
โลกล้อกรอเกษม ฯ
/*42*/๏ ถึงรู้มากหากทิ้ง
ทางประพฤติ์ ตามพ่อ
รู้เยี่ยงคลังสเบียงอึด
แอ่งยุ้ง
รู้น้อยแต่พลอยยึด
เยี่ยงชอบ ตามรา
ดีเยี่ยงเพลีงพเนียงรุ้ง
ดิลกสร้านกาฬสมัย ฯ
๏ เมาเหล้าเมาแม้นโลก
ะธรรมไฉน สูเอย
เมามิพักตระนักใด
ดึ่งเฟ้อ
ธรรมะจักร์ดอกจักกษัย
เมาตื่น ตนรา
อัปปมาทเครื่องกราดเพ้อ
กราดพล้ำนำสวรรค์ ฯ
๏ สนุกเล่นเช่นดื่มเหล้า
เมาชิน ชั่วรา
สนุกกิจนั่นชนิดกิน
กับเข้า
สนุกธรรมเฉกร่ำริน
วโรสถ เสวยฤๅ
สนุกส่วนควรสนุกเจ้า
สนุกแล้วเฉลีมคุณ ฯ
๏ จริยัตม์ยวนประหยัดแม้
ยวนโกรธ กรวมฤๅ
เสมอล่องช่องลหาลโขด
ค่อยค้ำ
หลีกแก่งรอดแรงโดด
ดึงฉุด ฉิวแฮ
ผิดกับผวนทวนน้ำ
แนะเบื้องเปลืองสิน ฯ
๏ ถึงรู้ถึงประพฤติ์ข้าง
ทางดี ก็ดี
แต่มิช่วยอวยวิถี
ถั่งหล้า
เสมือนเแร่แผ่ปัถพี
เผยปโยชน์ สมฤๅ
รู้ชอบทำชอบกล้า
นุศาสน์ด้วยพวยผล ฯ
/*43*/๏ เสนาะเสียงลูกน้อยเล่น
สเรีลสรวล สราญพี่
หอมสุคนธ์กมลชวน
ชื่นห้อง
เสวยโภชน์ถูกโอฐกวน
เกษมชีพ พี่อา
ลล้วนบาสเพชะฆาฏคล้อง
พี่เข้าขุมรทม ฯ
๏ ความรักมักคล้ายลูก
กะสุนรุน เองฤๅ
หลงเล่ห์ดินดำดุน
ดอกโป้ง
อัคนิศเฉกจิตฉุน
ฉฬายัตน์ ยิงเฮย
กายต่างบอกปืนโต้ง
อนัตน้ำแหนงแผลง ฯ
๏ เสน่หาปราณะพืชเพี้ยน
พิธภัณฑ์ ผองรา
โยนฝ่าฟากฟ้าผัน
พุ่งน้อย
โยนเหวปล่องเปลวผลัน
ตกผลุ แผลงแฮ
เสมือนเดชรักชเนตริ์ด้อย
ดนุชโน้มโถมทวี ฯ
๏ ยามแก่อย่าแสร่ใช้
อวัยวะ นักพ่อ
หมั่นบ่ายชายทเลจะ
ยืดยั้ง
อาหารอย่ารานจะกละ
กลับโทษ ถนองเนอ
นอนค่ำตื่นตรู่ตั้ง
จิตฉนี้ศรีชรา ฯ
๏ นับถือคนซื่อคร้าม
คนโกง
สังเวชคนอ่อนชโลง
เรียบน้อม
รักคนเก่งชังโขลง
คนหยิ่ง
ดูถูกคนถ่อมท้อม
แทบถ้วนผวนไฉน ฯ
/*44*/๏ ใจคนสิ่งค้นยาก
ลับลึก เหลือแล
คลำจริตกิจการนึก
แน่น้อย
ยิ่งฉลาดยิ่งอาจผนึก
แหนงเนตร์
ถึงกริบไหวพริบชม้อย
เมื่อม้วยพวยเผย ฯ
๏ โทนโท่คนโง่เอื้อน
ปฤษณา
คนฉลาดบ่อาจสา
มาร์ถแก้
หลายอย่างต่างปัญญา
ต่างถนัด
คนต่างคนก่นแพ้
ทุกกะพี้มี่ไฉน ฯ
๏ ทางเดียวเจียวแม่แก้ว
กษัตรี เจ้าเอย
จักปราบสามีมี
ศักดิ์แพ้
แต่กวนตราบป่วนชี
วาวิราศ สเรีงแม่
จึ่งปั่นห้นหัวแม้
เจตน์เจ้าเอาไฉน ฯ
๏ รัฐบาลท่านถูกถ้วน
ทำใด
แม้แต่สอนสงฆ์ใน
กิจฟ้า
สอนพราหมณ์พฤติตามไส
ยะศาสตร์สรรพ สมแฮ
สอนเทพไทย์ให้กล้า
กล่อมเลี้ยงเวียงเกษม ฯ
๏ กาพย์เสนาะเพราะโสตผู้
พึงพินิจ
อิกโสตเป็นยาพิษ
ผ่าวร้าย
ต่างคนก็ต่างจิต
ต่างเจต ะนานา
วิสัยโลกิย์ย่อมโยกย้าย
เยี่ยงน้ำธรรมไฉน ฯ
/*45*/๏ เศรษฐีพีโภคแล้ว
เหลือกิน
ยังลโมบโฉบชิงสิน
เพื่อนไร้
เฉโฉดรับโทษฉิน
เถีดน่า ฉินนอ
คนใม่ช่วยคนไผล้
โผล่ปล้นคนหรือ ฯ
๏ ผลยอสามถาดให้
ผลดี จริงฤๅ
ยิ่งกว่าสามคัมภีร์
เพื่อนสร้าง
ขาหมูถาดเดียวมี
ผลมาก จริงฤๅ
ยิ่งกว่าธารณะข้าง
กรอกร้อยองค์สงฆ์ ฯ
๏ กวีการท่านเปรียบช้าง
เผือกอุดม ลักษณ์ฤๅ
สุดฝึกสอนสุดผสม
สุดปั้น
เป็นเองนึกเองนิยม
เองเอก เองรา
ยิ่งช้ำยิ่งเหมือนชั้น
ฟอกช้างชูฉวี ฯ
๏ เราเผยกธเยอหยิ่งเอื้อม
เอาอัน ใดฤๅ
ถูกท่านกีดกันหัน
พักตร์แห้ง
เราพอมิถ่อถลัน
โลภกว่า พอเลย
เฉยมิใยใครแกล้ง
กระลับยิ้มหยันขัน ฯ
๏ ชัยเชฐชัยทัตนั้น
นามผิด กันพ่อ
ต่างเรื่องต่างเมืองนิมิตร์
มากฟุ้ง
เป็นประเด็นเล่นละคอนคิด
ถึงชีพ คนเทีญ
คล้ายท่อนบทละคอนคลุ้ง
คลั่งโอ้เอ๋ยคน ฯ
/*46*/๏ ยามเยาว์เขลาเคลี้มเพราะ
จำเชลา
ยามหนุ่มคลุ้มคลั่งเหมา
เพราะเฟ้อ
ยามใหญ่ไพล่หมกเมา
เพราะโฉด เฉเฮ
ยามแก่ยังแร่เพ้อ
เพราะบ้าก๋าหลุม ฯ
๏ ศุภาษิตชายประดิฐแปร้น
ปรำหญิง
หญิงสิกลับรับจริง
เช่นแกล้ง
กนั้นหญิงก็หญิงลิง
โลดเล่ห์ ชายฤๅ
หาญนักมักแอ้งแม้ง
สุดแม้นแผนชาย ฯ
๏ นมนี่มีเพื่อป้อน
โปฎก
ชายช่วยบ่มนมซก
แสร่เขวี้ยง
ถันชายที่หายอก
ฟุบแฟบ นั้นนา
เพราะหยิ่งข่มหญิงเลี้ยง
ลูกตรึ้งจึงโต ฯ
๏ พิษขโมยกับฝิ่นเหี้ยม
สาหัส
ลองสูบลองลักรัด
รีตปิ้ง
เคยหนติดตนสลัด
เหลือยาก ละเจ้า
น่าเกลียดกลัวกว่าจิ้ง
จกอ้ายจงอาง ฯ
๏ จริงหรือขะอุระผู้
พิพากษา
มีขณะหนักเบาผวา
หวาดพลั้ง
เสมือนนักโทษอาญา
สยองพิภาษ
แปลกแต่อาภรณ์ตั้ง
ท่าย้อนหลอนใจ ฯ
/*47*/๏ ความนิยมสมศักดิ์เพี้ยง
จุมภฏ ผการา
โลกใช่ช่างวางพยด
ยักปั้น
ทรงเพี้ยนผิดเกษียรสลด
สวยสง่า งามฤๅ
วาดถูกท่าน่ากั้น
ฉัตร์ไว้เฉลีมเวียง ฯ
๏ ทรงธรรมสำหรับถ้วน
ทวยชน ใช้พ่อ
ใช่เฉภาะพระจอมคน
เท่านั้น
มัจจุราชมิอาจผจญ
มนุษย์เช่น นั้นเลย
เกีดชาตเจียมอาตม์อั้น
ใม่เอื้อมเอาหรือ ฯ
๏ ตัวชรามาตุเรศคุ้ม
ครองขวัญ
ชีพฉอุ่มนึกหนุ่มครัน
คร่ำน้อย
ลาภอื่นชื่นชีวัน
ลูกเล่ห์ นี้ฤๅ
อัฏฐิบิตุเรศชม้อย
เมื่อเศร้าเพลาศัลย์ ฯ
๏ ข้างหนึ่งเป็นหนึ่งม้วย
ต่างหวัง
สการศพเคารพฝัง
ศพนั้น
ปัถพีที่ฝังบัง
เกีดปโยชน์ ใดฤๅ
หนึ่งนิ่งหนึ่งหยิ่งกั้น
กิจใช้ประไพผล ฯ
๏ บางวิบากแสนยากทั้ง
แสนเข็ญ
จักบวชนักสวดเป็น
พระได้
หัดธำมะรงเอ็น
ดูมนุษย์ เป็นฤๅ
หรือชุบโศภินีให้
กลับขึ้นเป็นคน ฯ
/*48*/๏ แฟชั่นนั่นแบบบ้า
เหลือทน
เร่อร่าน่าเกลียดคน
แค่นใช้
ใม่นึกตรึกเองตน
เองตื่น เองนา
จึ่งยักร่ำไปให้
เพรีดพริ้งจริงหรือ ฯ
๏ ฟ้าฟ้าว่าใช้ลูก
เมียหลวง แม่นฤๅ
เจ้าก็เจ้าฟ้าสรวง
ศักดิ์อ้าง
ไพร่ก็ไพร่ฟ้าปวง
ไพร่อาจ ใช้รา
สำเหนียกเรียกกันบ้าง
เมื่อกนั้นขวัญเอ๋ย ฯ
๏ งารเขม้นกับเล่นนั้น
เหนื่อยเชือน ไฉนฤๅ
เล่นฟุตบอลเหนื่อยเหมือน
ตักน้ำ
ถูกอุราว่าเล่นเอือน
อุราว่า งารพ่อ
แสนสนุกหรือแสนช้ำ
สุดแท้แดถือ ฯ
๏ งารทำช้ำจิตเจ้า
ฝืนทำ ใยเพื่อน
เพราะโลภสินสินปรำ
โลกแปล้
เลีกสินละเรี่มสำ
ราญโลก กมังรา
มยุเรศรำแพนแม้
ลโมบเคลี้งเรีงไฉน ฯ
๏ คนโสดยกโทษผู้
วิวาห์
คนแต่งงารพาลหา
โสดร้าย
น่าขำนักธรรมดา
แดมนุษย์ นิเอย
ดีใส่ตัวชั่วบ้าย
ท่านด้วยเห็นดี ฯ
/*49*/๏ กตัญญชูโลกเกื้อ
นิกายเกษม
มูละสามะคีเปรม
ปร่งแค้น
มีค่ายิ่งกว่าเหม
ะรัตน์แลก สมฤๅ
ริอกตัญญูแม้น
ริล้างโลกีย์ ฯ
๏ น้ำหนักรักชีพเจ้า
กับหมอ รักฮือ
ผิดมากหากเพื่อนพอ
ชั่งได้
ตัดผ่าน่ารีรอ
ก่อนตัด สินเทีญ
ฟังมิตร์ญาติฉ์ลาดให้
ตระนักซึ้งจึงยอม ฯ
๏ ลูกตายฝ่ายชนกทั้ง
ชนนี
เห็นมิถึงที่มี
ช่องช้วย
ลูกพอแม่พ่อที
ป่วยหนัก
เห็นนี่ถึงที่ม้วย
จึ่งเพี้ยนเกษียรศัลย์ ฯ
๏ ความคิดผิดทุกชั้น
ชันมษา
ทั้งจิตพิทยากา
ยาตม์เพี้ยน
ไหนสมัยและไหนสมา
คมแผก คมพ่อ
ผู้เฒ่าเหย่าป้วนเปี้ยน
ไป่แม้นแผนดรุณ ฯ
๏ ตาขวางมางสะเต้น
หูตึง
เสียงสบัดกัดกรามขมึง
ขบเขี้ยว
สติลอยล่อยลิ้นถลึง
เถลือกโลด นั้นฤๅ
อสุระโทษะเกรี้ยว
กราดเข้าสิงคน ฯ
/*50*/๏ นลาดเหลอตาเหม่อคิ้ว
ขมวดปาก เบะพ่อ
ตัวทื่อตีนมือผาก
พ่างเหน้า
ขมองทุยมุ่ยมเมอหลาก
ลล้วนเลอะ เหลวแฮ
ลักขณะโมหะเข้า
ขี่เค้นคอสิง ฯ
๏ กรุ้มกริ่มยิ้มปุ่ยครึ้ม
ออมครอม
ตาหรี่กระดี้รี่สบอม
บ่มเฟ้อ
กายรริกจิตคยิกยอม
เปลืองแสร่ สเรีงพ่อ ฯ
ปิสาจซากกามะราคเคร้อ
คร่อมขึ้นคอสิง ฯ
๏ เงินหรือมือยื่นคว้า
ตามัน
แตง่วแตง่วแหย่วยักยัน
ยุ่งกว้าน
หมดอายหมดหมายอัน
อื่นจาก เอาเลย
ผีจกละโลภะคว้าน
กะโหลกดิ้งสิงแทน ฯ
๏ อำนาจประสาทด้วย
เดชตรี
เพียน,พิทยา,สามะคี
ควบขวั้น
วินาสประสาทกะลี
ลามลวก ประลัยแฮ
อไรเล่า เหลวเท่านั้น
น่ายเหน้าเราสลาย ฯ
๏ หญิงไหนไม่เอ่ยข้อ
ครหา ใครเลย
ใม่ชอบยินนินทา
เกลียดใกล้
ฝรั่งเรียกแม่ตุ๊กกะตา
ตัวดิกะก
หูหนวกและปากใบ้
กระนั้นขันหนอ ฯ
/*51*/๏ อังกฤษเชื่อนิมิตร์มื้อ
สุบิน บ้างรา
สวาทคลั่งฝันรฆังยิน
กริ่งน้อย
หรือนิมิตร์พณิชย์ถวิล
ว่ากระดิ่ง ดังฤๅ
จักประสิทธิ์สมจิตชม้อย
แม่นน้องลองหนอ ฯ
๏ สาเหตุนั่นเหตุให้
ชายประวิง วินิจพ่อ
ไหนผิดไหนถูกพิง
ถูกถ้วน
สำนึกนั่นตรึกหญิง
ว่าแม่ ถูกแม่
ถึงผิดหรือถูกล้วน
ถูกสิ้นถวิลไหน ฯ
๏ มากคนเมื่อค่นแค้น
คเยอทุกข์
แถลงเล่าค่อยเพลาจุก
อกได้
มากคนเมื่อซนสนุก
เสนอท่าน
เพี่มสนุกปลุกใจให้
ตื่นเต้นเห็นหรู ฯ
๏ ผิดใหญ่ที่สุดนั้น
อันใด นะพี่
คือตระนักบ่ผิดไหน
สักน้อย
หากรแวงผิดแคลงใจ
จักผิด กมังพ่อ
ถึงผิดบ่ผิดร้อย
เท่าเพี้ยนเผอเรอ ฯ
๏ ลูกศรว่อนฟ้าฝาก
รอยมี มั่งฤๅ
แต่คิดถ่อยรอยกะลี
ล่ามเลื้อย
ใม่ผิดอสรพิษม์ฝี
ทรวงฝาก ฉมาแม่
รอยชั่วน่ากลัวเยื้อย
ยิ่งร้อยรอยงู ฯ
/*52*/๏ จดหมายลายหัตถ์แม้
มิตรง
ประทัดมนัสลัดขึ้นลง
หลากได้
พื้นเสียจิตลเหี่ยคง
เขียนปัด ลงแม่
จิตทมื่นพื้นดีไผล้
ปัดขึ้นขำหนอ ฯ
๏ พระร่วงหวงมิให้
ฉายพระ รูปเลย
ศรีปราชญ์พิมพ์ดีดละ
ใม่ใช้
บรมโกฐใม่โปรดสะ
เด็จอาสน์ บินเลย
ขุนตากใม่อยากใกล้
แหล่งตั้งหนังฉาย ฯ
๏ ฝันร้ายฝ่ายฝรั่งนั้น
นาฬิกา ตีพ่อ
ลางบ่งบอกวงศา
จักม้วย
ไทฝันว่าทันตา
ตัวหัก ละพี่
บอกข่าวตายร้ายด้วย
เชื่อฉนั้นขวัญเอ๋ย ฯ
๏ แต่งงารด้วยรักด้วย
รวยเงิน นั่นโฮย
คุยเปล่าอย่าเขลาเลิน
เล่อเคลี้ม
หลงนักเถีดจักเติน
เต่อเตี๋ง ตัวนา
ปโยชน์ดอกหลอกตัวเที้ม
ท่านั้นฝันเห็น ฯ
๏ สูทชาตเชื่อชิวาตม์ม้วย
ใจเมือ
เป็นพฤกษาสีห์เสือ
สืบหล้า
อาระยันก็ฝันเฝือ
ตายเกีด เวียนแฮ
จาระวากย์พวกปากกล้า
กล่าวโต้ตายสูญ ฯ
/*53*/๏ จูงม้าสู่ท่าน้ำ
พอรัน
แต่สุดบังคับมัน
ดื่มน้ำ
เหมือนเสมียนคัดเขียนขยัน
พอสั่ง เขียนแฮ
บังคับให้ฉลาดย้ำ
หมื่นครั้งฟังหรือ ฯ
๏ โลกใหญ่ใช่อื่นแล้ว
โรงเรียน เรารา
ผองมนุษย์ผุดวนเวียน
รอบนั้น
คือครูทุกผู้เพียน
สังเกต เถีดพ่อ
ไถ่แต่ดีจรีย์ชั้น
โฉดทิ้งจริงไหม ฯ
๏ ดูเหมือนโลกมนุษย์นี้
มีมนุษย์
สามเพสเพสหนึ่งบุรุษ
นะเจ้า
เพสหนึ่งสัตรีอุต
ดมเพส นั้นนอ
คือพระทุกชาติ์เค้า
คลับคล้ายชายหญิง ฯ
๏ วันศุกร์ใบไม้เด็ด
เจ็ดใบ
ขรัวฝรั่งสั่งตั้งใจ
เด็ดด้วย
ขอดผ้าเช็ดหน้าไป
ซุกแมก หมอนนา
นอนสนิธดลจิตช้วย
โชคฉนั้นฝันดี ฯ
๏ ลูกเดรฉานนั้นรัก
มารดร
จวบอย่านมสมพร
สัตว์ดิ้ง
ลูกคนก่นอนุสร
คุณแม่ ยืนแม่
จวบดับใคร่กลับทิ้ง
แม่ได้ใจหมา ฯ
/*54*/๏ หิวแหบแสบท้องธาตุ
แถลงเรา
ใคร่ลลายภักษ์เผา
ย่อยใช้
ทรหดอดกินเอา
งารง่วน ละพ่อ
ไฟธาตุกัดเมือกไส้
กร่อนน้อยถอยชนม์ ฯ
๏ มนุษย์นี้ขี้ติดถ้วน
ถึงลือ
ชั้นแต่อ่านหนังสือ
ติดได้
ติดชอบตอบคุณรบือ
คุณคืบ คุณเอย
ติดชั่วตัวกลับไร้
สุขเร้าเผาตน ฯ
๏ ผงเข้าตาถ้าใม่
ไตร่ตรอง
หากถูกตาตัวมอง
มิดเม้น
ใม่วานท่านช่วยลอง
เขี่ยออก ละพ่อ
ตัวใม่เห็นมันเร้น
อยู่ตั้งตาปี ฯ
๏ อำนาจมักพิฆาฏข้อ
ควรอาย
อำนาจมักทำลาย
ลาภได้
อำนาจมักตังวาย
วุฒิสุข สนองเอย
อำนาจมักพลาดใช้
เช่นใช้ไฟรวัง หนะเฮอ ฯ
๏ มีฤทธิ์มีโลภไร้
หิริ ละแม่
เป็นโทษกว่าคุณบิ
มากร้าย
ยิ่งสมาร์ถยิ่งอาจผลิ
ผลชั่ว ฉลวยแฮ
เสมือนกรดกำมะถันป้าย
ปากน้องลองหรือ ฯ
/*55*/๏ สัตว์ใหญ่ไล่สัตว์น้อย
เป็นขนม
ธรรมชาตมันอาจผงม
อาตม์อ้วน
คนเขลามักเขลานิยม
เยี่ยงสัตว์ สมฤๅ
เธียรมนุษย์ดอกหลุดป้วน
สัตว์รื้อถือธรรม์ ฯ
๏ ปลาใข่ใยนับร้อย
ฟองประดัง
เพราะมักอันตรายยัง
อ่อนเอี้ย
ส่วนมนุษย์เกีดบุตร์บัง
เอีนรอด มากแม่
ขืนมากกล่นคนเยี้ย
จึ่งย้ายกลายโทน ฯ
๏ โฉมดนัยใครลม้ายนั่น
มารดา กมังแม่
ผูกจิตติดตาครา
เมื่อท้อง
กรรมะพันธุ์แต่งปัญญา
ย้อมนิส สัยฤๅ
มฤดกจากชนกต้อง
ติดเชื้อเชีงผสม ฯ
๏ ความประพฤติ์ยึดเยี่ยงด้วย
ศึกษา
โน้มอุปนิสัยทา
รกนั้น
สกุลดีที่ปรีชา
เฉลียวเลีด
เรียนสดวกกว่าพวกชั้น
ไพร่เชื้อเชาวน์สถุล ฯ
๏ มีบุญบุญแต่งให้
มีบุญ
บุญใช่ทรัพย์สนับสนุน
แน่แล้ว
มีบุญเพราะมีคุณ
คแนนชอบ เฉลีมแฮ
บุญเบีกผลกลแก้ว
ก่องฟ้ามาเหมือน ฯ
/*56*/๏ ฟันดำทำให้ผิด
เดรฉาน
ฟันใม่เรียบแลปาน
เรียบได้
สงวนเหงือกเกลือกปูนสมาน
รำมะนาด แหนงฤๅ
ขับพักตร์ขำทำให้
แปลกนี้ดีหรือ ฯ
๏ เพื่อตัวเจ้าเท่านั้น
ขวัญเอ๋ย
กินอยู่สู่งารเฉย
เพื่อนสิ้น
ถึงเป็นเช่นตายเลย
ลืมโลก เสียรา
เสียชื่อเลียนกะสือปลิ้น
แต่คว้านฐานเหม็น ฯ
๏ รักขาผาสุกด้วย
เอางาน เถิดพ่อ
มนุษยชาตพินาศขนาน
เพราะเรื้อ
อยู่เปล่าเฉีดเฉลาปาน
สนอบน่า สรวมแฮ
ใครใคร่ขืนใส่เสื้อ
นั่นเข้าเฉาโฉม ฯ
๏ ศุภาษิตศักดิ์สิทธิ์นั้น
คือรเบียบ
เลี้ยงชีพหรือเรียนเฉียบ
ขาดสิ้น
กอบกิจทุกชนิดเปรียบ
หลักทิพย์ ถนอมเทีญ
เห็นเยี่ยงใครเลี่ยงปลิ้น
รเบียบแล้วเลวหนอ ฯ
๏ ยามหนุ่มสุ่มเชื่อข้อ
คเยอจิต
ครูทัดไหนไป่คิด
เชื่อห้าม
สำนึกสิลึกติด
ตัวสลัด ไฉนรา
กลอกแต่หน้าวาก้าม
กะแหม่วท้อรอตาย ฯ
/*57*/๏ ศึกษาพาเพื่อนเพ้อ
บันเบา
หลงผิดเป็นศิษย์อิเหนา
มากชู้
ขุนแผนแกว่นแกล้วเอา
อย่างสนับ สนุนนา
กว่าจะรู้สิรู้
เมื่อยั้วหัวหมุน ฯ
๏ โบราณใครค้านพระ
บาลี บ้างฤๅ
กลัวจะลงอะเวจี
ปากเม้ม
สมัยใหม่สิใครมี
ความคิด ไฉนรา
ไกลนรกถกกันเข้ม
งวดฉนี้ดีไหน ฯ
๏ ชาวนาฝนฉ่าชื้น
ใจชม
ช่างอิฐอิดใจขรม
ด่าฟ้า
แต่ฤดูบ่รู้อม
อคติ ไฉนเลย
ยังถูกชมถูกสร้า
ติฉนี้หนีไฉน ฯ
๏ การตบตาน่าคร้าม
ใครทนง ไหวฤๅ
ลวงปราชญ์ตัวฉลาดหลง
นับล้าน
ชาติ์ใหญ่ซิวิไลศ์ปลง
ใม่รบ กันเลย
หลัดหลัดเห็นชัดค้าน
คตินี้หนีธรรม ฯ
๏ มนุษย์ชาติ์ถือชาติ์นี้
ดีไหม
ดีก็ดีทวีภัย
ก็กว้าง
แท้ชาติ์มนุษย์ชาติ์ไหน
ก็มนุษย์ เสมือนนา
แตกก๊กจึ่งยกล้าง
เพื่อนบ้านผลาญกัน ฯ
/*58*/๏ ไทเปลืองทรัพย์นับล้าน
ลำบาก หาแฮ
ค่าติดพลูหมากอยาก
แหยะเคี้ยว
ยิ่งหญิงยิ่งเปรี้ยวปาก
กันหนัก มือฮือ
บุญนักจับยักเลี้ยว
เลีกรั้นดันสมัย ฯ
๏ โลกมนุษย์อุตริบ้า
บ่มจริต เลวพ่อ
ริติดโคเคนติด
ฝิ่นเหล้า
เยี่ยงชั่วน่ากลัวผิด
กลับชอบ เก๋ฤๅ
โซมรูปโซมนามเหน้า
ชีพเปลี้ยเสียสิน ฯ
๏ ทำใดใจร้อนลอบ
แลผล บ่อยพ่อ
เสมือนวิ่งเหลียวหลังดล
หลักช้า
ทำใดจอดใจทน
มานะ ตบึงแฮ
เสมือนวิ่งดิ่งหลักคว้า
ธวัชได้ชัยสนาม ฯ
๏ ชีพรงับดับมื้อเพราะ
ความเย็น แรงรา
ถูกอุ่นผลุนกลับเป็น
ใหม่ได้
ลองปลาสพท่าเห็น
สำเร็จ แล้วพ่อ
ทำมนุษย์ดุจปลาให้
สลบช้าเฉลีมผล ไฉนฤๅ ฯ
๏ โรงเรียนเรียนร่วมคุ้น
สมาคม คนเพื่อน
ควรถ่อมควรทอยสม
รูปรู้
อดสูพึ่งครูผงม
งานไฝ่ ฟ้องแฮ
ตัวไป่เลี้ยงเลี้ยงผู้
อื่นได้ ไฉนเป็น ฯ
/*59*/๏ รูปคนกลป้ายแนะ
นามคน
โง่ฉลาดผาดพักตร์ยล
เยี่ยงกล้อง
ทรามสวยหน่วยฉ้อฉล
หรือซื่อ สนองแฮ
น้อยนักจักแผกจ้อง
มักแจ้งใจไฉน ฯ
๏ โฉมหน้าขวาซ้ายส่อ
สวยผิด กันเจ้า
สาวฉลาดหล่อนฉลาดคิด
แต่งแต้ม
ตรงไหนจุดไฝติด
นั่นยั่ว ตาพี่
ปากเนตร์หรือหณุแก้ม
กะให้ไฝมี ฯ
๏ เมียง้อผัวง่ายเพี้ยง
ผัวไฉน เจ้าเอย
อิสระอยู่กะใจ
เพสผู้
แต่จิตอมหิตใน
ทรวงบุรุษ
ใม่ฉกาจอุกอาจสู้
อุระน้อยนางหาญ ฯ
๏ ทำดีทำชั่วม้วย
เหมือนกัน ก็ดี
แต่พินิจผลผิดฉัน
ป่าฟ้า
ทำดีช่วยทวีศันต์
ทวีสุข สนองเอย
ทำชั่วกลั้วโทษร้า
โลกร้ายขายเขษม ฯ
๏ ปาณาฆ่ารูปโป้
ปดปหาร นามพ่อ
ลักรูปอทินนาทาน
ท่านอ้าง
กาเมสุมิฉาจารย์
นั่นลัก นามแม่
สุรามุ่นหนุนใจข้าง
ชั่วกล้าถาทำ ฯ
/*60*/๏ อย่าสูคนขู่ฟ้อ
เฟือนแสยง ใยเพื่อน
คนนิ่งน่ายิ่งแคลง
ร่ำร้าย
เสมือนหมาเห่าร่าแรง
ฤๅกัด ใครเลย
เสียงฮื่อดอกมือม้าย
มักฮ้วนควรสยอง ฯ
๏ หมอดูครูฉลาดตั้ง
ตำรา ฉลาดแม่
ตามจะทายย้ายหา
เหตุอ้าง
ดีร้ายบ่ายชะตาพยา
กรณ์ร่วม ลักษณ์พ่อ
คเยอจิตคนชนิดขี้
เกียจเคลี้มเหีมหวัง ฯ
๏ ทำบุญบุญเบีกให้
หทัยสบาย
ฝึกจริตคิดขวนขวาย
ชอบเกื้อ
เยี่ยงถูกปลูกสวัสดิวาย
แสวงโหด วิหิงส์แฮ
ทวีมนุษย์ช่วยมนุษย์เนื้อ
หน่อหล้าสถาวร ฯ
๏ นักการเมืองเปรื่องใช้
เชีงประลอง
อุบายปลี่พาลีสอง
พักตร์เช้ง
เพื่อปลดทรหดปอง
ปจวบมุ่ง สมานแฮ
มือนิ่งแต่ยิงเป้ง
ปากล้างพรางสมร ฯ
๏ ทุกปชาอย่าคร้านอย่า
แขยงฤๅดี เลยพ่อ
ปโยชน์กล่นทุกคนมี
มากน้อย
มหาราชหรึทาสกุลี
เฉลีมโลก ล้วนแล
สุดแต่โด่งแด้ด้อย
ด่วนช้าคราฉลอง ฯ
/*61*/๏ ทองสิบหกบาทก้า
ไหล่ลวด
โอบพิภพรอบตลบอวด
เล่นได้
ร้ายดีอย่าตีรวด
ว่าเล็ก เลวฤๅ
เพลีงนิดอาจติดไหม้
หมดบ้านผลาญเมือง ฯ
๏ รักสุขเชีญสุขสร้าง
สมสุข เถีดท่าน
อย่ารักรนประดลทุกข์
ท่านด้วย
รักสุขแผ่สุขทนุก
ท่านยิ่ง ดีนา
ถึงเมื่อม้วยใม่ม้วย
เปล่าสร้าอาลัย ฯ
๏ กะดูกเล็กที่สุดนั้น
โสตทวาร
ใหญ่ที่สุดเชีงกราน
กรอบก้น
ทุกแง่งแต่งสังขาร
ประคองรูป เราเอย
ชีพชัดรัฐบาลต้น
คติคุ้มคนเขษม ฯ
๏ ฉลาดคิดอย่าคิดข้อ
ทรยศ ใครเลย
ฉลาดพูดอย่าพูดปด
สับปลี้
ฉลาดทำอย่าทำบท
ก่อบาป เบียฬแฮ
ฉลาดชอบอย่าฉลาดชี้
ช่องร้ายขายเมือง ฯ
๏ เกีดมาหาสุขเกื้อ
เกษมตน
หาสุขเพื่อทนุกคน
อื่นด้วย
ทำดีเยี่ยงดีผล
ดีเกีด ดีแฮ
ประเสริฐสุดสมมนุษย์ม้วย
น่าเมื้อวิมานสวรรค์ ฯ
/*62*/๏ เป็นเจ้าน่าที่เจ้า
เจรีญธรรม
ทรงศักดิ์รักอุปถัมภ์
ไพรฟ้า
เมื่อศึกออกศึกบำ
รุงเมื่อ ศันต์แฮ
เจ้าแต่ชาตอุบาทว์บ้า
บ่มร้ายกลายสถุล ฯ
๏ มีตาตาเร่งจ้อง
มองรวัง
มีโสตโสตเร่งฟัง
รอบด้าน
มีจิตจิตเร่งสัง
เกตตฤก เฉลียวเทีญ
ผิดชอบสอบสวนต้าน
ผิดพ้นดลเกษม ฯ
๏ พระลอรักเพื่อนให้
แพงทอง เท่าเนอ
สองอนงค์หลงปอง
ร่วมเป้า
นักคิดกลั่นลิลิตลอง
ฉลาดโลก กมังแม่
วิสัยมนุษย์สุดรักเจ้า
พี่น้องสองเสมือน ฯ
๏ พูดจาไว้ท่าเอื้อน
สอางค์กาย ก็ดี
ใม่เหมาะวัยใฝ่กระหาย
หนุ่มฟ้อ
แทนน่ารักน่าอาย
น่าอวก กมังพ่อ
หนุ่มแก่แม้วางข้อ
เหมาะหน้าพาเก๋ ฯ
๏ ดันดีมีช่องเค้น
คนชม บ้างรา
ดันชั่วยั่วด่าสม
ด่าแล้ว
ดันตบึงไป่คนึงนิยม
นั่นตลก แท้แล
ดันน่าดันที่แคล้ว
คลั่งพ้นคนฉิน ฯ
/*63*/๏ ลูกเยาว์เรานึกคล้าย
ดวงจันทร์ ถูกแม่
ลูกหนุ่มนึกดวงตวัน
หวิดพลั้ง
ลูกเอกเฉกดาวสวรรค์
เป็นยอด หวังนา
ลูกอเนกเหมือนเมฆตั้ง
พยัพฟ้าคราฝน ฯ
๏ ปางเราเนาณบ้าน
นานไฉน
นึกจะออกเมื่อไร
ออกได้
เป็นจิตอิสระใคร
ถูกข่ม ขังแฮ
น้อยมินิตร้อนจิตไร้
โสตถิ์ด้วยแดถวิล ฯ
๏ กลัวนักกลัวมักผล้า
ผลาญตน
กล้านักกล้ามักรน
ร่ำร้าย
จักกลัวจักกล้ากล
ใดเหมาะ สมานแฮ
เชีดชื่อลือศักดิ์คล้าย
ยอดฟ้าจุฬาสยาม ฯ
๏ มีทรัพย์สำหรับใช้
ชูกมล
มีฤทธิ์สำหรับคน
พึ่งเกื้อ
มีศักดิ์รักสัตย์ผล
สำหรับ โลกแล
มีลูกสำหรับเชื้อ
เชีดนี้ดีไหน ฯ
๏ ควรรอควรรีบแล้ว
แต่เหมาะ
ควรเงียบควรดังเฉภาะ
เรื่องใช้
ควรโถมหรีถอยเหยาะ
สมเยี่ยง ละเพื่อน
ควรลุมักลุได้
ดั่งข้อควรถวิล ฯ
/*64*/๏ โลกนี้มีแต่ข้อ
พิศวง
ที่ทุกข์เขาเรางง
เงื่อนเร้น
แปลได้มากนัยลง
ว่าเพราะ เลวแล
ทีทุกข์เราเราเค้น
เพราะไร้ใครปถัมภ์ ฯ
๏ ทรัพย์ส่วนตัวยั่วให้
ถลายธรรม์
หัวโปร่งเบื่อตโพงฝัน
ใฝ่ได้
หัวหมักสิยักยัน
อยากรวบ ตลุยแฮ
หัวห่ามใจตกลามใช้
ปากร้องของกลาง ฯ
๏ บาดแผลแม้สอาดแล้ว
ผสานสนิธ
คำบาดใจไฉนติด
ต่อเก้อ
ลมคมกว่าคมกฤช
ตรองเถีด เห็นแฮ
เห็นบ่เบ้อกลับเบ้อ
กว่าเบ้อรบมขวาน ฯ
๏ วันนี้อยู่ณเงื้อม
มือเรา เราเอย
วันพรุ่งนี้ณเพลา
พระเจ้า
วานนี้อยู่ที่เงา
คิชฌกูฏ กมังแม่
สามภาคอยากไหนเข้า
เหมาะแล้วเลอประสงค์ ฯ
๏ ถึงสุดใช่สุดท้าย
ใยสทก เพื่อนเอย
มานะอาจจะผงก
เกศขึ้น
สำคัญนั่นคอยฉก
ชโยกาศ ฉมังเทีญ
อยากเด่นละเว้นอึ้น
อืดชม้อยคอยสมัย ฯ
/*65*/๏ การประคองอย่างเอกนั้น
คือผลัก
การแข่งอย่างเอกมัก
เมื่อยั้ง
การรวยอย่างเอกรัก
พอเพื่อม คุณพี่
การเก่งอย่างเอกตั้ง
ตโนตม์สร้านสามคี ฯ
๏ ค้าวิวาทนะฉลาดน้อย
แหนงภัย
ค้าประจบคบใครไกล
เกลียดค้าน
ค้าพนันนั่นจรรไร
โลภฉิบ หายแฮ
ค้าอย่าค้าหน้าด้าน
ดึ่งค้าหาคุณ ฯ
๏ แม้กูเกีดใหม่ได้
ดังนิทาน
เป็นเลือกแควกันดาร
แด่วนี้
เสียวแสบแหนบสนุกปาน
พลุพลุ่ง หาวแฮ
ผิดผิดถูกถูกกระดี้
กระเดือกได้เสียรคน ฯ
๏ มีเมียมีลูกล้อม
หลานเหลน หลายรา
สุขเมื่อนี้มีเวร
เมื่อโน้น
หากตนอยู่ทนเดน
มรณาตม์ นานเนอ
คงวิโยคโศกศัลย์โล้น
ลูกม้วยเมียหาย ฯ
๏ เลี้ยงลูกถูกเขบ็จให้
ศึกษา สูงเทีญ
จักเจีดวีระวงศ์ปรา
กฎแกล้ว
ผลฤทธิ์พิทยาพา
พืชเพี่ม ผดุงแฮ
ลูกรักรักเรียนแล้ว
ฝึกเลี้ยงหลานเฉลียว ฯ
/*66*/๏ คนชนะแข่งม้าใช่
คนปราบ
เร็วรวดนวดจนหลาบ
รับแพ้
แต่เป็นเช่นคนฉาบ
ฉวยออก นำแฮ
เมื่อเลีกชิงวิ่งแต้
ตื่นโช้โวไฉน ฯ
๏ ปางเราแก่แม้เครื่อง
ในพิการ ละพ่อ
หนหนึ่งถึงบริหาร
รอดม้วย
อย่าคลั่งว่าสังขาร
คืนทอด ทนเลย
โรคอื่นตื่นตามด้วย
ร่างเรื้อเหลือเยียว ฯ
๏ หมากบุหรี่นี้ใช่
ควรคน ริเลย
แต่มนุษย์อุตริซน
สูบเคี้ยว
เหล้าชินติดฝิ่นรน
หาเรื่อง ร้ายแฮ
ยังฉีดมอฟีนเฮี้ยว
เห่อคุ้นโคเคน ฯ
๏ ช่วยงารท่านเพื่อเกื้อ
เกียรติยศ ท่านแล
แผ่เมตตาปรากฎ
พวกพ้อง
ด่วนกลับก่อนกำหนด
เสร็จพิท ธีนา
เสมือนโอ่โอหังฟ้อง
หยิ่งม้านกมลสหาย ฯ
๏ ช่วยวิวาห์อย่าเง้า
หงิมครวญ
ช่วยศพอย่าเรีงสรวล
ซิกซี้
ชวยบวชอย่าอวดขบวน
เบื่อศาส นาเลย
ช่วยกิจอย่าคิดลี้
ร่ำเอื้อเหลือดี
/*67*/๏ รับคำทำใม่แม้น
คำรับ ละเจ้า
ซ้ำแสร่แก้สับปลับ
ไป่ยั้ง
เพ้อพยดใช่ปดกลับ
ปดยิ่ง ปดนา
ทั้งปดทั้งโกงทั้ง
หยิ่งทั้งรังเหลว ฯ
๏ สิ้นชนกปกเกศสิ้น
มารดร
เคยสมัคตักเตือนสอน
สิ่งข้อง
เก็งกิจหากผิดถอน
ตัวยาก หนะเพือน
ลองก่อนผิอ่อนต้อง
พึ่งผู้ครูสหาย ฯ
๏ ท่านนั่งเรือเหาะเหี้ยม
หาวผยอง
ขึ้นหมากกาบหมากรอง
แล่นบ้าง
เสมือนคนโง่ฉงนปอง
ปานท่าน เฉลียวรา
เห่อปกครองตัวล้าง
ชาติล้างตัวฉลาย ฯ
๏ อไรสุกก่อนห่ามนั้น
หาดี ใม่เลย
ชั้นพลับแช่ปูนมี
รสน้อย
ทุกคนทุกของศรี
สิทธิเพราะ สมนา
ชิงเห่อหยิ่งเผยอป้อย
โป่งขึ้นควรหรือ ฯ
๏ ทำแพแปรแบบน้อย
ปีเนา น้ำนา
เพราะทุกทุกตาเรา
ร่วมจ้อง
แพธรรมะดาเขา
เปลี่ยนใหม่ เสมอแม่
เรามิรู้มิต้อง
ตื่นแม้นแผนแผลง ฯ
/*68*/๏ เสน่ห์มนุษย์ชอบฉุดกั้น
กีดขวาง
ยิ่งขัดยิ่งตวัดวาง
ไป่ได้
เสมือนอุทกตกธารทาง
แก่งสกัด ฉกรรจ์นา
เมีนปล่อยหน่อยเสน่ห์ไร้
ฤทธิ์เรื้อโลมโฉม ฯ
๏ ถึงสูรู้เกิดแล้ว
สูตาย
เผลอคึกนึกเหมือนหมาย
ใม่ม้วย
ป่วยหนักนึกจักหาย
แทบทุก คนเพื่อน
ป่วยหน่อยสำออยด้วย
เชื่อฟื้นคืนเขษม ฯ
๏ บุญล้นคนไม่รู้
วันตาย
จึ่งไม่เปลืองวันสบาย
บอบช้ำ
นักโทษท่านอุโฆษขยาย
วันฆ่า มันฮือ
ร้ายกว่าตายหลายซ้ำ
สทกคุ้งคอเฉือน ฯ
๏ ตึกรามงามเพราะเจ้า
ลวงใจ เจ้ารา
เป็นแต่เปลือกซิวิไลศ์
ล่อเคลี้ม
ภักษาพัตราใด
ผดุงชีพ ก็ดี
แท้มนุษย์ชุดเราเยี้ม
สุขด้วยฉลวยธรรม ฯ
๏ ใช่องค์ใช่อาตม์เคลี้ม
เครื่องปรุง นิอา
ตามรหัสปัจจัยผดุง
ดุดเต้า
ฤทธิ์ร่านฤทธิ์ธยานนุง
แหนงสัตย์ เสียรา
แม้สละสะสมรเหน้า
เหน่งแล้วเลอศันต์ ฯ
/*69*/๏ สุวรรณปางพ่างดื่มเหล้า
เมาซาน เสน่ห์เอย
สิ้นพิษฤทธิ์เสน่ห์ปาน
พี่น้อง
ผีเสื้อเมื่อแก้วธยาน
หาวเหาะ เห็นฤๅ
คู่เสน่ห์ที่เสน่ห์ต้อง
ต่อคุ้นควงเขษม ฯ
๏ บุรพกรรมชำเยี่ยงป้อน
ปัจฉิม ชนพ่อ
เลียนยึดประพฤดิชิม
เชื่อมชี้
ยังพันธุกรรมพิมพ์
พันธ์พ่อ แม่ฤๅ
กรรมที่ทำชาตินี้
อีกด้วยพวยผล ฯ
๏ ฆ่าคนคนเกีดครั้ง
หลังฝึก เรารา
คนย่อมฆ่าคนนึก
แน่วไว้
อาเภทจวบเหตุฮึก
หวลฆ่า เขยงพ่อ
นี่และบุรพกรรมใช้
ชาตท้นผลผยอง ฯ
๏ มือข้างเดียวตบฟ้า
เชิญฟัง
เมื่อยบ่ามันหาดัง
ใม่น้อง
อีกมือนั่นคือผนัง
แหน่งวิวาท เวรเอย
รักสงบอย่าตบต้อง
ใม่ต้องหมองใจ
๏ ลมว่าวใช่ว่าวขึ้น
คนองพโยม หนาวนา
ลมตะเภาว่าวโถม
เถือกฟ้า
โกสินทร์ถิ่นทเลโลม
แหล่งน่าน เหนือฤๅ
เดาชื่อหรือนึกหน้า
มักพลั้งรวังหนอ ฯ
/*70*/๏ เห็นผิดเป็นชอบนั้น
ขันพิกล
นีกว่าสุดวิสัยคน
แค่นข้อน
ที่ไหนเล่าใจตน
เองหลอก ตัวนา
สิ่งน่าเกลียดน่ากล้อน
กระลับปล้ำทำถม ฯ
๏ ผูกฉลาดด้วยสมาร์ถไว้
วิชา ชเลงพ่อ
ผูกหยิ่งด้วยมายา
แหย่รั้ง
ผูกโง่โอ่อิทธิอา
คมเคร่ง ขลังฤๅ
ผูกสัตว์อยู่หมัดทั้ง
หมดต้องของกิน
๏ สัตว์สรรพ์พรรณนมิ่งไม้
จนมนุษย์
ลล้วนแต่แผ่พันธ์ผุด
เผ่ากว้าง
เพื่อปโยชน์โปรดโลกอุต
ดมเด่น ใดฤๅ
เห็นเกีดแก่แลคว้าง
หน่อยแล้วมลายหาย ฯ
๏ สเรีงรสยศลาภชั้น
สรรเสริญ ก็ดี
เดี๋ยวเดีดหาเดี๋ยวเหีน
ห่างเลี้ยว
ใยยื่นตื่นเพลีนเกีน
ธรรมะชาต เฉลียวแฮ
ยึดหลักอนิจจลักษณ์เอี้ยว
อนัตไว้ใสเกษม ฯ
๏ ยะโฮวาน่าสนุกสร้าง
มนุษย์ขนาน
เสมอเรียกคนขอทาน
ล่อยล้อม
แจกสตางค์กะน้ำตาล
ตามโปรด
แล้วไล่ไปท้อมท้อม
กะทั่งซุ้มตุ๋มหาย ฯ
/*71*/๏ สัตว์นรกหมกมุ่นล้าง
ผลาญกัน
ผูกเสน่ห์เทวัญสวรรค์
ว่อนเกื้อ
กรุณานั่นปชาขวัญ
โลกมนุษย์
ช่างพ่อนั่นหน่อเนื้อ
พระเจ้าจอมนิพาน ฯ
๏ ใยนั่งแกร่วแล้วแต่
ใดถึง มือเพื่อน
ใดใคร่ตามไปดึง
เถีดเจ้า
เป็นปโยคช่วยโลกสึง
ศุภะพัฒ นานา
ใช่แต่ตัวพัวเผ้า
เพื่อนหล้าพาเกษม ฯ
๏ สาระพรรณท่านได้เพราะ
กระทำ นั้นแล
เดชอยากได้มันนำ
ท่านดิ้น
อยากเถีดเกีดคุณสำ
เร็จแพร่ ภพพ่อ
หมดอยากลาภหลากชิ้น
เอกอึ้งถึงไฉน ฯ
๏ อาการปรกตินี้
ศรีมูล
วินิจฉัยแลคูณ
กิจเกื้อ
ปรกติซึ่งเป็นสูญ
สำเร็จ
แด่มนุษย์ทุกชุดเชื้อ
น่าเชื้อเชิญถนอม ฯ
๏ คนฉลาดรักอาตม์เลี้ยง
เพียงพอ
เพียงหุบปากตนพนอ
นิ่งได้
หายใจมักคล่องคลอ
ชีพปรก ติเพื่อน
ยังมักรวยมักไร้
เรื่องร้อนวอนแสลง ฯ
/*72*/๏ อ่านอุทานนราธิปถ้อย
ยวนถวิล แล้วรา
ชอบก็ชมชังฉิน
ว่าฟุ้ง
ยั่วสเรีงประเทีงกวิน
วัจนาท สนองเพื่อน
โดยยั่งหวังดีคุ้ง
ชีพข้าลาสลาย ฯ
---