บทลครคุณสุวรรณ
อธิบายเรื่องบทละครของคุณสุวรรณ
มีผู้ได้ไต่ถามแลเตือนมาเนือง ๆ ว่าเหตุใดหอพระสมุดฯ จึงไม่พิมพ์บทละครของคุณสุวรรณ เหตุนั้นก็บอกได้โดยง่ายว่า เพราะหอพระสมุด ฯ หาฉบับยังไม่ได้ จึงมิได้พิมพ์ มาบัดนี้หาฉบับได้ หอพระสมุด ฯ จึงพิมพ์บทละครของคุณสุวรรณทั้ง ๒ เรื่อง** ไว้ในสมุดเล่มนี้ ให้ได้อ่านกันตามปรารถนา
แต่ผู้ที่ยังไม่ทราบเค้ามูลเรื่องบทละครของคุณสุวรรณเห็นจะมีในชั้นนี้มากด้วยกัน ถ้าไม่อธิบายให้ทราบ น่าจะพากันเห็นเป็นการแปลกประหลาด ที่หอพระสมุด ฯ เอาหนังสือเช่นนี้มาพิมพ์ เพราะที่แท้เป็นบทบ้าแต่งมิใช่บทละครอย่างปรกติ เพราะฉะนั้น จำต้องแจงชี้ให้ทราบเรื่องเดิมและข้อขำของบทละครคุณสุวรรณเสียก่อน
คุณสุวรรณผู้แต่งบทละครนี้ เป็นธิดาพระยาอุไทยธรรม (กลาง) ราชินิกุลบางช้าง มีอุปนิสัยใจรักการแต่งกลอนมาแต่ยังเด็ก ได้ถวายตัวทำราชการฝ่ายในตามเหล่าสกุลเมื่อในรัชกาลที่ ๓ อยู่ที่ตำหนักพระเจ้าลูกเธอ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ในชั้นนั้น คุณสุวรรณได้แต่งกลอนเพลงยาวเป็นนิราศ เรื่องกรมหมื่นอัปสร ฯ ประชวร ยังปรากฏอยู่เรื่อง ๑ นอกจากเพลงยาวนิราศแลบทละครที่พิมพ์ในสมุดเล่มนี้ กลอนของคุณสุวรรณคงมีเรื่องอื่นอีก แต่ยังหาพบไม่ เมื่อกรมหมื่นอัปสร ฯ สิ้นพระชนม์แล้ว คุณสุวรรณก็อยู่ในพระราชวังต่อมา แต่ไม่ปรากฏว่าทำราชการในตำแหน่งพนักงานใด
คุณสุวรรณมามีชื่อเสียงโด่งดังเมื่อรัชกาลที่ ๔ เหตุด้วยเสียจริต แต่ไม่คลั่งไคล้อันใด เป็นแต่ฟุ้งไปในกระบวนแต่งกลอน จึงแต่งบทละคร ๒ เรื่อง ที่พิมพ์ในสมุดเล่มนี้ เรียกกันว่า เรื่องพระมะเหลเถไถคลิกเรื่อง ๑ กับอุณรุทร้อยเรื่องอีกเรื่อง ๑ เล่ากันมาว่า คุณสุวรรณอยู่เรือนที่แถวนอก ใครไปหาถ้าบอกว่าอยากจะฟังบทละครที่แต่งใหม่ คุณสุวรรณก็ว่าบทละคร ๒ เรื่องนี้ให้ฟังโดยจำไว้ได้แม่นยำ ผู้ที่ได้ฟังเห็นขบขันก็พากันชอบ ที่จำได้บ้างก็มาว่าให้ผู้อื่นฟังต่อ ๆ มา เพราะฉะนั้น บทละครของคุณสุวรรณจึงแพร่หลาย พวกผู้ดีชาววังจำกันได้ มากบ้างน้อยบ้างแทบจะไม่เว้นตัว แต่ที่ได้จดไว้เป็นตัวอักษรนั้นน้อยแห่ง ครั้นนานมาจึงหาฉบับยาก
คุณสุวรรณถึงแก่กรรมเมื่อต้นรัชกาลที่ ๕ แต่บทละครของคุณสุวรรณยังมีผู้จำได้เป็นตอน ๆ แลว่าให้กันฟังสืบต่อมา พึ่งพบฉบับที่เขียนไว้ ที่ได้มาพิมพ์ในสมุดเล่มนี้
บทละครของคุณสุวรรณที่เป็นของแปลกนั้น คือ :- บทละครเรื่องพระมะเหลเถไถคลิก คุณสุวรรณแต่งเป็นภาษาบ้าง ไม่เป็นภาษาบ้างปะปนกันไปแต่ต้นจนปลาย แต่ใครอ่านก็ได้ใจความได้ตลอดเรื่อง ความขบขันอยู่ที่ตรงข้อนี้ ส่วนบทละครอุณรุทร้อยเรื่องนั้น คุณสุวรรณเกณฑ์ให้ตัวบทในละครเรื่องต่าง ๆ มารวมกันอยู่ในเรื่องเดียว ถ้าดูโดยกระบวนความอยู่ข้างจะเลอะ แต่ไปดีทางสำนวนกลอนกับแสดงความรู้เรื่องละครต่าง ๆ กว้างขวาง เพราะในสมัยนั้นบทละครยังมิได้พิมพ์ คุณสุวรรณคงต้องพยายามมากทีเดียวจึงได้รู้เรื่องละครต่าง ๆ มากถึงเพียงนั้น แต่มีอยู่บท ๑ ในอุณรุทร้อยเรื่องของคุณสุวรรณ ซึ่งควรสรรเสริญในกระบวนความว่าเป็นความคิดแปลกดี คือบทจำแลงตัว
กรรมการหอพระสมุด ฯ หวังใจว่าเมื่อท่านทั้งหลายได้ทราบบทเค้ามูลของบทละครคุณสุวรรณดังแสดงมา คงจะพอใจอ่านบทละครของคุณสุวรรณทั่วกัน
ดำรงราชานุภาพ
สภานายก
หอพระสมุดวชิรญาณ
วันที่ ๑๔ มกราคม พ.ศ. ๒๔๖๓
บทละคร เรื่อง พระมะเหลเถไถ
ช้าปี่ เมื่อนั้น	พระมะเหลเถไถมะไหลถา
สถิตยังแท่นทองกะโปลา	สุขาปาลากะเปเล
วันหนึ่งพระจึงมะหลึกตึก	มะเหลไถไพรพรึกมะรึกเข
แล้วจะไปเที่ยวชมมะลมเต	มะโลโตโปเปมะลูตู
ตริแล้วพระมะเหลจึงเป๋ปะ	มะเลไตไคลคละมะหรูจู๋
จรจรัลตันตัดพลัดพลู	ไปสู่ปราสาทท้าวโปลา
๖ คำ เพลงช้า
ร่าย ครั้นถึงจึงเข้าตะหลุดตุด	ก้มเกล้าเค้าคุดกะหลาต๋า
มะเหลไถกราบไหว้ทั้งสองรา	จึงแจ้งกิจจามะเลาเตา
ด้วยบัดนี้ตัวข้ามะเหลเถ	ไม่สบายถ่ายเทกะเหงาเก๋า
จะขอลาสองราหน้าเง้าเค้า	เที่ยวมะไลไปเป่าพนาวัน
๔ คำ
เมื่อนั้น	ท่านท้าวโปลากะปาหงัน
กับนางตาลากะปาลัน	ได้สดุบตรุบหันมะเลเท
มะลอกทอกบอกว่าจะลาไป	พนาปำทำไมจะไพล่เผล
มะเลอเตอเป๋อเปื้อนเที่ยวเชือนแช	จึงตรัสห้ามมะเหลเถมะเลทา
เจ้าอย่าไปไชเชกะเปลู	จงเอ็นดูพ่อเถิดมะไหลถา
พระมะเหลไถเฝ้ามะเลาชา	ก็จำให้ลูกยามะลาปอง
๖ คำ
เมื่อนั้น	มะเหลไถทูลลามาหงองก๋อง
จึงตรัสสั่งเสนากะจารอง	ให้ผูกม้าปาป๋องกะงึงกึง
๒ คำ
บัดนั้น	เสนารับสั่งกะงังกึ่ง
ไม่นั่งนิ่งวิ่งไปมะลึงตึง	มะลันตันครั้นถึงจึงบอกกัน
ว่าบัดนี้มีรับสั่งมะเหลเถ	ให้ผูกม้าปาเปกะหงันกั๋น
จะเสด็จเตร็จเตร่มะเลตัน	ว่าแล้วชวนกันมะแลงแตง
๔ คำ
ยานี ผูกเบาะอานพานหน้ามะเหลาะเตาะ	เข็มสลักปักเปาะกะแง๋งแก๋ง
เตรียมทั้งพหลพลแปงแมง	แล้วไปทูลแถลงมะแรงตา
๒ คำ
ร่าย เมื่อนั้น	พระมเหลเถไถมะไหลถา
ได้ฟังเสนาทะเลาปา	เสด็จมาที่สรงมะลงโช
๒ คำ เสมอ
โทน สระสรงทรงสุคนธ์ปนตลึก	ลูบไล้ไป่ปีกกะโง๋โก๋
สนับเพลาเชิงไชกะไรโจ	ภูษาสีสะโรกะโปลัน
เจียรบาดปักทองกะลองเต็ด	ปั้นเหน่งเพชรสายสอดจรอดฉัน
ฉลององค์อย่างน้อยกะปอยลัน	มะลวงชวงปวงปันคั่นทองกร
มงกุฎแก้วแวววาบมาราบรับ	กรรเจียกจันปันกับมะหลอนฉอน
ธำมรงค์จินดากะราชอน	ตลุดฉุดอรชรมะลอนชัน
ดูเลือบเชือบเหลือบแลกะโปงโลง	งามดังปังโปงกำงั๋นกั๋น
กะงวยกวยฉวยพระแสงมะแรงตัน	มอระตอก็รันขึ้นอาชา
๘ คำ เชิดฉิ่ง
ร่าย พร้อมหมู่โยธาพะลาแหน	พลาหับนับแสนแน่นหนา
ได้ฤกษ์เลิกพหลมะลนทา	ออกจากภารากะปาโล
๒ คำ กราว
ชมดง พระชมเขาเนาเนินกะหรกกก	รุกขชาติดาษดกมะโหลโต๋
มะลาตันสาระพันกะลันโป	กะลาปียี่โถมะโยตัน
มะโยติงปริงปรางลางสาบ	ลางสาดหาดหาบมะหลันปั๋น
มะลันปีสีเสียดประเหยียดกัน	ประยงค์แก้วแถวพันมะลันดา
มาลีดวงพวงช่อมะลอชร	มาลีชาดมาดซ้อนมะรอนฉา
มะรินชิงจิงจ้อมะยอตา	มะยมเต็มเข็มลามะกาโล
มะกาลิงปิงปุ่มกะทุ่มท้อน	กะทิงถินกลิ่นขจรมะลอนโหว
มะลิวันมันโมกกะโหลกโก	กุหลาบแกมแนมโยทกาลี
กาหลงชงโคมะโยแป๋ว	มะโยปมนมแมวมะแลวฉี
มะลัยฉาวสาวหยุดมะลุดลี	มะลิลาสารภีมะลีโช
พระชมปักษากะลาชอน	กะลาฉินบินว่อนกะล่อนโฉ
กะลิงเฉียบเหยียบแต้วเค้าแมวโม	เค้าเมงหมิ่นผินโผพะโวตา
พะวาติบจิบจาบคาบไข่	ขาบเคียงเขาไฟไถลถา
ถลาโถมโจมจับมารับกา	รับกันจำพันจากะสาลม
กะสาเล่นเบญจวันมะลันปี	มะลันโปโนรีมะลีสม
มะลาโสนโกญจากะทาทม	กะทาเทืองเงื่องงมมะลมปา
มะลาปิงคลิ้งโคลงอีโลงแล่น	อีลุ้มลี้อีแอ่นกะแรนฉา
กะเรียนฉาบคาบคั้นมะรันบา	มาร่อนบินกินหว้ามะลาแชง
มะลาชัดสัตวากระสาสูง	กระแสเสียงเถียงยูงกะรูงแฉ่ง
กะรอกฉวยกล้วยไม้ดูไวแวง	ดุเหว่าหวานขานแข่งระแวงวัง
ระเวงแว่วแจ้วเจื้อยระเรื่อยร้อง	ระเรื่อยรี่มี่ก้องมะลองกั๋ง
มะเลียบกิ่งทิ้งถ่อนมะลอนกัง	มะเล่นกิ่งชิงรังมะลังโต
มาโลดเต้นเม่นหมีชะนีบ่าง	ชะนีแบดแรดช้างกะงางโก๋
กะแหงนเกยเสยแทงทะโยงโย	ทะยานโยกโศกโสทะโลเป
ทลายป่นกล่นเกลื่อนทะเลือนเท่า	ถลาโถมถล่มเท้าทะเลาเส
ถลันสำถลำสวบระยวบเย	ระยำทับเทมะเลทอน
มะไลโทโคถึกมฤคี	มฤคาพาชีมะหลอนฉอน
มาลบเชือเสือสิงห์มหิงส์จร	มหาใจไกรสรมะลอนชา
๒๘ คำ เชิด
สมิงทอง เมื่อนั้น	พระมะเหลเถไถมะไหลถา
เพลิดเพลินฤทัยมะไลทา	ลืมทุกข์สุขามะลาจี
ละเลิงจนสนธยาหัสดง	หัสดับลับลงคีรีศรี
พระจึงมีสิงหนาทประภาษพี	สั่งพวกเสนีมะลีทา
ให้ยับยั้งพหลกะรนจง	กะร้อมชอมล้อมวงมะรงฉา
แล้วให้ช่วยกันมะรันทา	มะเรทับพลับพลาพนาลี
๖ คำ
ร่าย บัดนั้น	เสนารับสั่งมาลังปี๋
มะลุกปุกคุกเข่ามะเลาตี	มะรันทังดังมีมะลีทา
เกณฑ์กันฟันแฝกมะแลกแจง	คัดขุดลุดแชงมะแลงฉา
กะรับชับสรรพเสร็จมะเร็จตา	สำเร็จตามบัญชามะลาเท
๔ คำ เจรจา
เมื่อนั้น	พระมเหลเถไถมะไหลเถ
เสด็จขึ้นพลับพลามะลาเท	มะไหลถอนนอนเอ้ทะเวกา
๒ คำ
ช้า เทวศกายคายคันรัญจวน	ร้อนใจใคร่ครวญหวนหา
หวนโหยโดยดิ้นในวิญญา	วิญญากจากปรามะราโท
มาแรมทางกลางป่าพนาดร	พนาแดนศิงขรมะยอนโฉ
มาเย็นเฉื่อยเรื่อยร้างน้ำค้างโพร	น้ำค้างพรมลมโวมะโรตอน
มารื่นต่างนางในรำไพพัด	รำเพยเพียงเคียงรัตน์ปัจถรณ์
ประทมที่ศรีใสจะไลชอน	จนหลับชิดสนิทนอนมะลอนชา
๘ คำ ตระ
ยานี มาจะกล่าวบทไป	ถึงท้าวหัสไนยมะไหลถา
สถิตที่วิมานมะลานชา	กายารุ่มร้อนมะลอนจี
จึงเล็งทิพเนตรมะเลดป่า	ในชมพูแผ่นหล้ามะลาถี
เห็นพระมะเหลเถทะเวที	มาแรมร้างค้างที่มะลีไช
เพราะไม่มีคู่จรูสม	เสวยรมย์ราชามะลาไส
ผู้เดียวเปลี่ยวองค์มะลงไต	จำเราจะให้มะไลทา
อันลูกท้าวไทมะไลที	เลิศล้ำนารีมะลีถา
ชื่อนางตะแลงแกงมะแลงกา	วาสนาควรคู่มะลูตอง
อัมรินทร์จินตนาแล้วลาเชด	เหาะระเห็จจากวิมานมะลานถอง
มายังกรุงไกรมะไลทอง	โดยจิตคิดปองมะรองแทง
๑๐ คำ เหาะ
ร่าย ครั้นถึงซึ่งพารามะลาตั๋ง	โกสีย์ลงยังมะลังแต๋ง
เข้าไปในปรางค์มะรางแชง	อุ้มองค์ตะแลงแกงตะแลงมา
๒ คำ
เหาะลิ่วปลิวฟ้ามาฉับพลัน	ถึงพลับพลาสุวรรณมะลันถา
วางองค์ลงใกล้มะไลชา	อัมราพินิจมะลิดจู
๒ คำ
ชมโฉม งามดังสุริยันมะลันตอน	เคียงดวงศศิธรมะลอนฉู
จะดูไหนวิไลกะไรตู	สมสองครองคู่จะลูเจ
ดูโฉมตะแลงแกงแมลงกัด	งามดังเพชรรัตน์มะลัดเถ
งามพระมเหลไถมะไลเท	ดังสุวรรณอันเอละเลทา
สมวงศ์ทรงศักดิ์จักรพรรดิ์	สมเชื้อเนื้อกษัตริย์มะลัดถา
สมทรงคงครองกะรองปา	เป็นมหาจรรโลงมะโรงกี
แล้วท้าวหัสนัยน์มะไลถา	ก็ออกจากพลับพลาพนาศรี
สำแดงแผลงอิทธิ์ฤทธี	ไปสู่ที่วิมานมะลานทา
๘ คำ เชิด
ร่าย เมื่อนั้น	พระมะเหลเถไถมะไหลถา
ผวาตื่นฟื้นจากมะรากปา	เห็นนางกัลยามะลาที
๒ คำ
ชมโฉม พระเพ่งพินิจมะลิดตัก	ประไพพักตร์เพียงจันทร์มะลันถี
อรชรอ้อนแอ้นมะแรนจี	เลิศล้ำนารีมะลีทา
ฤๅหนึ่งนางในมะไลจึก	พระไพรพฤกษ์พระไทรมะไลต๋า
แกล้งจำแลงแปลงกายมะไลทา	มาหลอกเล่นเห็นมามะลาตม
ฤๅหนึ่งยักษ์ขินีผีไพร	มาคิดปองลองใจมะไลถม
จึงทรงโฉมโสภามะลางม	จำจะปลุกชวนชมขึ้นลมปู
๖ คำ
ร่าย คิดพลางทางอิงมะลิงออง	ค่อยประคองปลุกนางมะลางฉู
เจ้างามชื่นตื่นเถิดมะเลิศตู	แล้วเล้าโลมโฉมตรูมะลูเตา
๒ คำ
เมื่อนั้น	โฉมนางตะแลงแกงมะแลงเก๋า
ลืมเนตรเห็นองค์มะลงเทา	นงเยาว์เคืองขัดปัดกร
เออไฉนไยทำกะลำกัก	มาหาญหักไม่เกรงมะเลงฉอน
ข้าอยู่ถึงภารากะลาตอน	ไปลักพามาชอนมะลอนไชย
๔ คำ
เมื่อนั้น	พระมะไหลไถเถมะเหลไถ
ได้ฟังพจนามะลาไท	ภูวไนยจึงมีมะลีทา
๒ คำ
โอ้โลม โฉมเฉลา	พี่จะเล่าให้แจ้งมะแลงก๋า
เดิมทีพี่จากมะรากกา	มาเที่ยวเล่นป่ามะลาไช
พอค่ำย่ำแสงมะแลงชอน	พี่ดะหลุดหยุดนอนมะลอนไฉ
เป็นกุศลดลจิตมะลิดไท	เคียงได้เคียงคู่มะลูทอง
ชะรอยว่าเทวัญมะลันที	อุ้มองค์มารศรีมาสมสอง
จึงได้ประสบมะลบออง	นวลน้องเจ้าอย่าเขินมะเลินใจ
๖ คำ
ร่าย เมื่อนั้น	โฉมนางตะแลงแกงมะแลงไก๋
ได้ฟังถ้อยคำมะลำไท	ทรามวัยจึงตอบมะลอบที
ไปว่าเอาเทวัญมะลันตู	เหมือนหนึ่งใครไม่รู้มะลูถี
เมื่อครั้งไรใครพามะลาชี	ภูมีเก็บเอามาเลาตา
แล้วนางแค้นขัดมะลัดตอน	เคืองค้อนภูวไนยมะไหลถา
น้อยฤๅนั่นน่าเชื่อมะเรือปา	มาเศกแสร้งแกล้งว่ากะลาเกา
๖ คำ
เมื่อนั้น	พระมะไหลไถเถมะเหลเถา
เห็นนางกัลยามะลาเตา	จึงตรัสโลมเล้ามะเลาปอน
ดูก่อนโฉมตรูมะลูถี	เวทีมิเชื่อมะเหลือถอน
อันพระอุณรุทมะลูดชอน	เทวาก็พาจรมะลอนเกา
ไปสมสร้อยอุษามะลาตึก	โฉมยงจงนึกมะลึกเก๋า
นี่บุญของพี่ยามะลาเตา	จึงพาเจ้ามาสมมะลมเต
ว่าพลางทางถดมะหลดติด	อย่าอายเอียงเบี่ยงบิดมะลิดเป๋
นางป้องปัดหัตถามะลาเท	มะโลโตโปเปมะเลตุง
สองภิรมย์ชมเชยมะเลยปม	สำราญรมย์รื่นเริงมะเลิงตุ๋ง
สัพยอกหยอกเย้ามะเลาชุง	สมสวาดิ์มาดมุ่งมะลุงแชง
๘ คำ โลม
ร่าย ครั้นรุ่งรางส่างแสงมะแลงทอง	สกุณาร่าร้องมะรองแฉ่ง
พระตื่นจากไสยาศน์นลาตแทง	ชวนองค์ตะแลงแกงมะแลงกง
สระสรงพักตรามะลาเต็ด	สรรพเสร็จออกจากมะลากก๋ง
พร้อมหมู่ทหารมะลานปง	ก้มเกล้าเค้าคงมะลงแตง
พระจึงมีสิงหนาทมะลาดจู	เหวยหมู่ทหารมะลานแฉง
จงตรวจเตรียมโยธามะลาแกง	ตามตำแหน่งของใครมะไลที
๖ คำ
บัดนั้น	เสนารับสั่งมะลังปี๋
ต่างชะแง้แลดูมะลูจี	พาทีเบี้ยวบุ้ยมะลุยตุง
แล้วมาเร่งรัดจัดเจา	พร้อมพรั่งดังเก่ามะเลาปุ๋ง
คอยพระมะเหลไถมะไลทุง	ต่างนายหมายมุ่งจะลูงทา
๔ คำ
เมื่อนั้น	พระมเหลไถมะไหลถา
ชวนนางตะแลงแกงมะแลงกา	ขึ้นทรงคชามะลากุย
ออกจากพลับพลามะลาโท	ทวยหาญขานโห่ตะลุ๋ยปุ๋ย
ดัดดั้นบั่นบุกปุกปุย	อีหลุกขลุกขลุยมะลุยปอย
๔ คำ เชิด
มาจะกล่าวบทไป	ถึงท้าวไทอสุรามะลาก๋อย
มะรายกาดชาติเชื้อสะเรือดอย	สุราต้องกองกอยพะลอยไช
เพราะลอบชมนางฟ้าสลาโสด	ศุลีซ้ำทำโทษมะโดดไข
มาตัวขาดอาจองทะลงใจ	เที่ยวไล่จับสัตว์ไพรสะไรกุง
สุรากินสิ้นซากมายากทุกข์	กำลังอยากบากบุกมะลุกปุ๋ง
มาแลปะมะเหลไถสะไรชุง	สุราชาติมาดมุ่งมะรุงแชง
มราชักยักษ์ย่องมาลองดู	มาลอบด้อมค้อมอยู่พะดูแถง
พอได้ทีลีลามมะหามแทง	มะฮึกทำสำแดงแทลงกี
ถลากายหมายมั่นมะลันจ้อง	มะเหลจับรับรองสะรองกี้
สุราก๋อยถอยท่ามะลารี	มะเหลรุกคลุกคลีประชีไช
ประชิดชิงอาวุธยุทธนา	ยักษ์ทะนงทรงคทาตะลาไป๋
ตลบป้องคล่องแคล่วมะแลวไท	มะลวงทีหนีไล่มะไลทอง
๑๒ คำ เชิด
หมดฉบับ เข้าใจว่าของเดิมก็จบเพียงเท่านี้
อุณรุทร้อยเรื่อง
ช้าปี่
๐ เมื่อนั้น
พระอุณรุทผู้รุ่งรัศมี
สมสู่อยู่ด้วยนางจันที
ภูมีตรีตรึกนึกใน
แค้นด้วยอิเหนากุเรปัน
กับสุวรรณมาลีศรีใส
เอานางจันสุดายาใจ
ไปยกให้พระสมุทบุตรระตู
เสียดายวงศ์อสัญแดหวา
พระราชาเคืองแค้นแสนอดสู
เหม่เหม่อสุรินดูหมิ่นกู
จะได้ดูฤทธิ์กันในวันนี้ ฯ ๖ คำ ฯ
ปีนตลิ่ง
๐ ดำริพลางทางมีพจนารถ
สั่งท้าวสันนุราชเรืองศรี
กับทั้งตำมะหงงเสนี
จงจัดพลมนตรีอย่านาน ฯ ๒ คำ ฯ
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
กุมภกรรฐ์คำนับรับบรรหาร
กับพระคาวีปรีชาชาญ
รับสั่งแล้วคลานออกมา ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี
๐ เกณฑ์หมู่จัตุรงค์องอาจ
พรหมทัตธิราชเป็นกองหน้า
ปีกซ้ายชุณรัตน์ราชา
ปีกขวาอินทรชิตฤทธิรงค์
กองหลวงล้วนสันทัดจัดเจน
กะเกณฑ์ให้พระสุวรรณหงษ์
คุมพวงพหลรณรงค์
แล้วโบกธงสัญญาคลาไคล ฯ ๔ คำ ฯ กราว
ร่าย
๐ ออกจากขีดขินธานี
ปัถพีเลื่อนลั่นหวั่นไหว
เร่งทัพขับพลสกลไกร
เข้าในเหมันต์ทันที ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
๐ ครั้นถึงจึงถวายอภิวาท
ท้าวพิไชยนุราชเรืองศรี
ด้วยบัดนี้สุวิญชาเป็นกาลี
ภูมีจะคิดประการใด ฯ ๒ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ท้าวบรมจักรกฤษณ์เป็นใหญ่
ได้ฟังคั่งแค้นแน่นใจ
ดูดู๋เป็นได้อีมณฑา
เป็นรักใคร่อ้ายเงาะมันเหมาะเหลือ
จะสับเชือดเลือดเนื้อให้สังขาร์
เหตุไฉนไยทำอหังการ์
มาลักองค์บุษบาพาไป ฯ ๔ คำ ฯ
โอ้
๐ เมื่อนั้น
วิมาลาอกสั่นหวั่นไหว
กอดบาทยุขันเข้าทันใด
พระภูวไนยอย่าเพ่อโกรธา
ลูกได้ผิดแล้วอย่าถือโทษ
พระสุริยงค์จงโปรดเกษา
เมื่อข้าประสูติลูกยา
ได้ยินเสียงโศกาจาบัลย์
เจ็ดนางเอาผ้าพันตาไว้
ภูวไนยอย่าเพ่อหุนหัน
ว่าพลางครวญคร่ำรำพัน
ศรีประจันไม่เป็นสมประดี ฯ ๖ คำ ฯ โอด
ร่าย
๐ ด้วยพระลิ้นทองผ่องภักตร์
แค้นนักดังจะม้วยเป็นผี
ไปสมสู่อยู่กินด้วยกากี
นางเมรีร่ำไรแล้วไปตาม
ตะโกนก้องร้องเรียกพ่อสังข์หอย
มาหาแม่สักหน่อยอย่าเกรงขาม
เรียกพลางทางแถลงแจ้งความ
เกสรพราหมณ์ซวนซบสลบไป ฯ ๔ คำ ฯ โอด
๐ เมื่อนั้น
พระมงกุฎเศร้าสร้อยละห้อยไห้
เห็นองค์อุณากรรณบรรลัย
มิได้คืนสมประดีมา
โอ้แม่เจ้าประคุณของลูกรัก
นางยักษ์มาม้วยสังขาร์
ร่ำพลางทางขึ้นอาชา
พาห่อนัยนาเหาะไป ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
๐ ครั้นถึงรถาพระสี่กร
วานรยินดีจะมีไหน
ถวายดวงชีวันทันใด
กับท้าวไททศวงศ์ทรงศักดา ฯ ๒ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ท้าวไกรสุทธสำรวลสรวลร่า
ชื่นชมด้วยสมเจตนา
ได้ดวงชีวาชาละวัน
คราวนี้จะดับเข็ญให้เย็นยุค
ให้ภาราผาสุกเกษมสันต์
อันอีจันทาอาธรรม์
จะได้เล่นเห็นกันไอ้ลันได
ทั้งลักษณวงศ์ทรงฤทธิ์
จะลวงล้างชีวิตให้จงได้
เสียทีที่เลี้ยงมึงไว้
ดูดู๋เป็นได้ไอ้โสภิณ
ขับนางจันทามเหษี
ให้คนทั้งธานีเขาติฉิน
ไปสมสู่อยู่ด้วยมุจลินทร์
ยอพระกลิ่นคั่งแค้นแสนทวี
ทั้งน้อยจิตคิดถึงคำนางอำพัน
อยากจะใคร่ห้ำหั่นให้เป็นผี
คิดพลางเจ็ดนางจรลี
ไปเยาะเย้ยพระมณีพิไชย ฯ ๑๐ คำ ฯ เพลง
เย้ย
๐ ครั้นถึงจึงมีวาจา
เจ้าไกรทองพงศาเป็นไฉน
ง่วงเหงาเศร้าจิตคิดถึงใคร
เหมือนบ้าใบ้ไม่เป็นสมประดี
เสียแรงหวังตั้งจิตพิศวาส
ไปรักใคร่ครุฑราชปักษี
นางจันทาว่าชั่วตัวอัปรีย์
ออกลูกไม่ดีเป็นท่อนไม้
ชะนางคนดีไม่มีชั่ว
เลือกผัวงามนักน่ารักใคร่
ตะคอกขู่ชูกล่องดวงใจ
ไยไพเยาะองค์เจ้าลงกา ฯ ๖ คำ ฯ เชิด
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
พระดาวเรืองเคืองแค้นแสนสา
ได้ฟังถ้อยคำนางรำภา
มาเย้ยเยาะข้านี้ว่าไร
เหม่เหม่พระมเหษีเอก
โหยกเหยกหยาบช้าไม่ปราสัย
พลางฉวยพระขรรค์แก้วแววไว
เลี้ยวไล่ฟาดฟันกัลยา ฯ ๔ คำ ฯ
สับไทย
๐ อีเอ๋ยอีเถ้า
กูจะบั่นเกล้าเกษา
อวดว่าตัวดี
วิ่งหนีไยนา
โบยตีศรีมาลา
ลูกข้าทำไม
๐ ทรงเอยทรงเดช
พระนารายณ์ธิเบศร์ไปอยู่ไหน
พระมาโบยตี
ทองประศรีทำไม
ขุนแผนวิ่งไป
หมื่นไวยวิ่งมา
๐ แค้นเอยแค้นนัก
พระลักษณ์กริ้วโกรธนางอุสา
เป็นไรไปเข้า
ด้วยเจ้าลงกา
คุมพลอสุรา
ออกมาทำไม
๐ ทรงเอยพระทรงฤทธิ์
ข้าจะมีผิดก็หาไม่
ท่านท้าวกาหลัง
ผลักสังข์ศิลป์ไชย
ตกเหวลงไป
มิได้กลับมา
๐ อีเอยอีโสธร
กลับกลอกยอกย้อนเป็นหนักหนา
กูรู้อยู่แล้ว
อีแก้วกิริยา
ชิงชังสุวิญชา
มุสาใส่ไคล้
๐ ภูเอยภูมินทร์
พระอภัยนุสินอย่าสงสัย
อันองค์วิยดา
จรกาลักไป
มโนห์ราจึงให้
แก่ไชยสุริวงศ์
ทูลพลางทางจร
นี่ศรพระองค์
ดั้งดังลัดพง
วิ่งตรงเข้าไพร ฯ ๒๐ คำ ฯ
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
พระโสวัตรรัศมีศรีใส
ครั้นเห็นมฤคีหนีไป
ภูวไนยพิโรธโกรธา
กรกุมตระบองแววไว
พร้อมเสนาในยักษา
แล้วเผ่นโผนโจนขึ้นไอยรา
เคลื่อนคลาพหลพลไกร ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
๐ น้อยฤๅอีมัจฉากาลี
คบชู้แล้วหนีพ่อได้
ทั้งเพชรมงกุฏวุฒิไกร
คงบรรลัยด้วยมืออสุรา
ไสช้างพลางเร่งจัตุรงค์
สององค์เที่ยวเสาะแสวงหา
คนึงหวนครวญถึงบุษบา
แก้วตาของพี่อยู่แห่งใด
พระกู่ก้องร้องเรียกเกสรน้อย
แม่ยอดสร้อยนารีอยู่ที่ไหน
ให้ขัดสนทลนทลายไป
ภูวไนยข้อนทรวงเข้าโศกา ฯ ๖ คำ ฯ โอด
โอ้
๐ โอ้นางมณฑามารศรี
ป่านนี้จะละห้อยคอยหา
เจ้ามีครรภ์เจ็ดเดือนไม่เคลื่อนคลา
ไกยวัลริษยาอาธรรม์
จำจะไปสังหารผลาญชีวิต
ปโรหิตพ่อลูกให้อาสัญ
แล้วจะชุบบิตุรงค์ทรงธรรม์
จะได้พาอำพันมาธานี ฯ ๔ คำ ฯ
ร่าย
๐ อัมรินทร์จินตนาแล้วคลาไคล
บัดใจก็ถึงพนาศรี
เห็นเกษสุริยงสิ้นชีวี
กลิ้งกลางปัถพีอนาถใจ
จึงเอาน้ำทิพย์มาโสรจสรง
เจ้าจงไม่ม้วยตักษัย
พระจึงเล่าแถลงให้แจ้งใจ
อีประไพสุริยาเป็นกาลี
ระยำนักไปรักไอ้โจรดง
เราสาปส่งเป็นชะนีเสียที่นี่
จงรีบไปเถิดจะได้นางวารี
ท้าวนาคีซ่อนไว้ในไพรวัน ฯ ๖ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
วรวงศ์ปรีดิ์เปรมเกษมสันต์
ได้ฟังพระมหานักธรรม์
รำพันเสร็จสิ้นด้วยยินดี
ครั้นแล้วเคารพอภิวันท์
องค์ท้าวประมอตันเรืองศรี
พระลีลามาขึ้นพาชี
ขุนกระบี่เหาะตรงเข้าพงไพร ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
๐ จึงชักอาชาราร่อน
ยังยอดศิงขรเนินไศล
แล้วพระศรีเมืองเรืองไชย
ก็เข้าในคูหาวานรินทร์ ฯ ๒ คำ ฯ ฉุยฉาย
โอ้โลม
๐ น้อยเอยน้องรัก
ปวะหลิ่มเลิศลักษณ์เฉิดฉิน
แต่พี่เที่ยวหาทุกธานิน
มิได้พบยอพระกลิ่นกลอยใจ
เสียดายเจ้ามาเกิดเป็นกุมภีล์
ในเมืองมนุษย์เช่นนี้หามีไม่
ขอถามข่าวสาวน้อยกลอยใจ
เป็นไฉนมาอยู่แต่ผู้เดียว ฯ ๔ คำ ฯ
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
วิมานจันทร์ผันแปรแลเหลียว
ได้ฟังพระรถพูดลดเลี้ยว
นางบิดเบี้ยวเบือนหน้าแล้วพาที ฯ ๒ คำ ฯ
ร่าย
๐ ทรงเอยพระทรงฤทธิ์
ข้าพลอยผิดด้วยยายทองประศรี
ไปสื่อชักสร้อยฟ้าให้คาวี
พระศุลีสาปส่งให้ลงมา
รู้แล้วอย่าได้อยู่นาน
พระยามารจะลงโทษา
ดังนางตะเภาทองทั้งสองรา
ข้ากลัวอาญาจงคลาไคล ฯ ๔ คำ ฯ
ชาตรี
๐ เจ้าเอยเจ้าพี่
นางคันธมาลีศรีใส
พี่จะเล่าแถลงให้แจ้งใจ
เดิมได้มาลาในวารี
ออกนามอุบลเวหา
ในสาราว่าบุตรพระฤๅษี
จึงสู้ติดตามมากับพาชี
เทวีจงแจ้งกิจจา ฯ ๔ คำ ฯ
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
นางผมหอมตรอมใจเป็นหนักหนา
ฟังพระพิมพ์สวรรค์จำนรรจา
กัลยาเคืองขัดตัดรอน
ข้าคนชั่วช้ากาลี
ออกลูกไม่ดีพระทรงศร
จะสู้อยู่ในพนาดร
มิขอคืนนครอยุธยา ฯ ๔ คำ ฯ
โลม
๐ น้องเอยน้องแก้ว
เป็นบุญแล้วได้พบขนิษฐา
เต็มพิศด้วยฤทธิ์ปะตาปา
รจนาอย่าได้เดือดดาล
แต่พี่เตร่เร่หาทุกธานี
ชีวีปิ้มจะม้วยสังขาร
ศุภลักษณ์ไปแจ้งเหตุการณ์
จึงได้ข่าวสารบัดนี้ ฯ ๔ คำ ฯ
ร่าย
๐ เมื่อนั้น
นางสุพรรณทลิกามารศรี
ได้ฟังวาจาพาลี
เทวีจึงตอบคำไป
ซึ่งว่าพระแสนพิศวาส
จึงไม่คลาดจากเมืองหมันยาได้
อันนางเทพลีลายาใจ
ที่พระองค์เก็บได้ที่ในกลอง
จงกลับไปภิรมย์สมสนิท
เชยชิดสมสู่เป็นคู่สอง
อันข้าไซร้จะอยู่ในผะอบทอง
พระไปครองนัคราให้สำราญ ฯ ๖ คำ ฯ
สมิงทอง
๐ อนิจา
นางสมนักขายอดสงสาร
ศรีสวัสดิ์มาตัดรอนราน
ใช่จะแต่งพจมานมาพาที
กำลังฤทธิ์ปู่เจ้าเขาเขิน
จึงเผอิญให้ชังมเหษี
ไม่ทันสั่งนางลักษณวดี
พระลอจรลีตามไป ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
ช้าปี่
๐ เมื่อนั้น
นางประทุมเทวีศรีใส
ผวาตื่นฟื้นองค์อรไท
ไม่เห็นพระภูวไนยที่ไสยา
นางเที่ยวค้นคว้าหาจบ
มิได้พบพระไพรวงศ์พงศา
เห็นโลหิตผิดแล้วนะอกอา
ทั้งหอกยนต์อยู่หน้าบัญชรชัย
เกิดเหตุทั้งนี้เพราะพี่เลี้ยง
แท้เที่ยงมั่นคงไม่สงสัย
สองกรข้อนทรวงเข้าร่ำไร
นางอุทัยเพียงจะสิ้นสมประดี ฯ ๖ คำ ฯ โอด
โอ้
๐ โอ้ว่าพระทูลกระหม่อมแก้ว
หนีเมียไปแล้วพระโฉมศรี
มิได้สั่งสนทนาพาที
สกุณียังรู้สั่งยมนา
จระเข้ยังรู้สั่งอากาศ
สิงหราชยังรู้สั่งมหิงษา
หัศรังยังสู้สั่งไอยรา
นาคายังรู้สั่งสุบรรณบิน
เหมราชยังรู้สั่งซึ่งคูหา
แต่มัจฉายังรู้สั่งซึ่งไพรสิณฑ์
พยัคฆ์ยังรู้สั่งมฤคิน
พระภูมินควรฤๅไม่อาลัยลา ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย
๐ จำจะยกโยธาคลาไคล
ตามองค์พระอภัยเชษฐา
ว่าพลางนางแปลงกายา
เป็นองค์สุดาเยาวมาลย์
รี้พลให้กลายเป็นโยธา
ไอยราแปลงเป็นคชสาร
พาชีแปลงเป็นอาชาชาญ
พระพรหมานแปลงเป็นท้าวธาดา
ไกรสรให้แปลงเป็นสิงหราช
สกุณชาติให้แปลงเป็นปักษา
พระราเมศแปลงเพศเป็นรามา
พยัคฆาแปลงเป็นพยัคฆี
พระยาครุฑแปลงเป็นสุบรรณจร
วานรแปลงเป็นกระบี่ศรี
นาคาเป็นพระยาวาสุกรี
โกสีย์แปลงเป็นท้าวหัสนัยน์
พระสุริยันนั้นเป็นทินกร
ศศิธรเป็นดวงแขไข
เจ้าพลายงามแปลงนามเป็นหมื่นไวย
ชาละวันนั้นให้เป็นกุมภา
พระอิศวรแปลงเป็นพระศุลี
ทรพีแปลงเป็นมหิงษา
เทเวศร์แปลงเพศเป็นเทวา
กินราแปลงเป็นกินรี
พระยาหงส์แปลงองค์เป็นเหมราช
พระดาบสแปลงชาติเป็นฤๅษี
โคกลายกายาเป็นคาวี
มฤคีแปลงเป็นมฤคา
มยุเรศกลายเพศเป็นยูงพลัน
ทศกรรฐ์นั้นแปลงเป็นยักษา
อุณากรรณนั้นเป็นบุษบา
ปันหยีแปลงกายาเป็นอายัน
ขุนแผนแผลงแปลงกายเป็นพลายแก้ว
สียะตราเพริศแพร้วเป็นหย้าหรัน
คนธรรพให้แปลงเป็นคนธรรพ์
นางพิมกลายกายพลันเป็นวันทอง
ต่างตนสำแดงแผลงฤทธิ์
ทศทิศไหวจบสยบสยอง
โยธาเหลือหลายก่ายกอง
คับคั่งทั้งท้องสนามใน ฯ ๒๐ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
พระสุธนรัศมีศรีใส
พร้อมพวกพหลพลไกร
ภูวไนยเสด็จจรลี
ขึ้นนั่งยังเวไชยันตราช
พร้อมหมู่อำมาตย์กระบี่ศรี
สังข์แตรแซ่ซ้องกลองเภรี
ระดมตีครื้นครั่นสนั่นดัง
พระคลายคลี่โยธาพลากร
ออกจากพระนครกาหลัง
รีบเร่งโยธาเข้าป่ารัง
มายังสมรภูมิพลัน ฯ ๖ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ไชยทัตฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นพระมเหษีร่วมชีวัน
ยกพวกพลขันธ์มาราวี
พระเร่งกระสันรัญจวนจิต
ด้วยฤทธิ์เสน่ห์มเหษี
จึงร้องท้าว่าเหวยอสุรี
มึงกรีฑาทัพมาจับใคร ฯ ๔ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ไชยเชษฐ์รัศมีศรีใส
ได้ฟังคั่งแค้นแน่นใจ
ภูวไนยจึงมีวาจา
แล้วร้องท้าว่าเหวยกุเรปัน
ไยมึงอาธรรม์ริษยา
ทำฮึกฮักไปลักพระรามา
ไปไว้ลงกาธานี
นี่หากกูติดตามไม่ขามจิต
หวังจะล้างชีวิตกระบี่ศรี
แม้นรักตัวกลัวตายวายชีวี
จงเร่งส่งเมรีคืนมา ฯ ๖ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ดาราวงศ์ทรงฟังไม่กังขา
แต่ออกชื่อจะให้ส่งองค์สีดา
ผ่านฟ้าอัดอั้นตันใจ
ดูก่อนไพนาสุริวงศ์
อันองค์สุพรรณพิศมัย
เดิมท้าวกุมภัณฑ์พนันไว้
แพ้สกาจึงให้นางเทวี
ซึ่งจะให้คืนองค์อัคเรศ
ก็เกรงเดชองค์สารปันหยี
จะพิโรธโกรธาฆ่าตี
น่าที่ชีวันจะบรรลัย ฯ ๖ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
องค์ท้าวกุเรปันเป็นใหญ่
ได้ฟังกริ้วกราดตวาดไป
มึงอย่าใส่ไคล้พาที
ช่างอวดว่านารายณ์แบ่งภาค
มาจากเกษียรวารีศรี
เป็นไฉนไม่แผลงฤทธี
ให้วาสุกรีเขามัดกาย
ใช้ให้ไปกับอาชา
คุมหมู่โยธาทั้งหลาย
ให้เขามัดตรึงตรามาหานาย
ทำให้ขายบาทาฝ่าธุลี
เสียแรงหวัดตั้งจิตให้ติดตาม
ไปทำลามเลียมโลมนางโฉมศรี
สุบรรณลักยักษ์ตามพองามดี
พระโยคีจะคิดอ่านประการใด ฯ ๘ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
พระสังข์ฟังแจ้งแถลงไข
อันองค์จินตะหรายาใจ
พี่สั่งให้ประหารผลาญชีวี
เหตุไฉนพี่น้องสองมนุษย์
ว่าโคบุตรเป็นลูกราชสีห์
บิตุรงค์ชื่อองค์สุมาลี
ครอบครองธานีปางตาล
ฤๅจะเป็นบุตรานางกาไว
ที่พระเพียรพิไชยไปสังหาร
นางก็ม้วยมรณาเสียช้านาน
ท้าวกรุงพาลจะคิดประการใด ฯ ๖ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
ท้าวอำไพได้ฟังดังเพลิงไหม้
รู้ว่าชาละวันบรรลัย
ภูวไนยพิโรธโกรธา
โจนจากรถแก้วแววไว
เข้าชิงชัยสัประยุทธ์ยักษา
หมายจำนงชิงองค์นางโมรา
โจรป่าบั่นบุกเข้าคลุกคลี ฯ ๔ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
พระศรีสุทัศน์รัศมี
เห็นพระยาสุริยามาราวี
ขุนกระบี่เผ่นโผนโจนทยาน
ทั้งสิบแปดมงกุฎวุฒิไกร
หมายใจจำนงจงผลาญ
ทั้งสิบรถรัถาพระยามาร
ต่างหาญต่างสู้เป็นคู่กัน
อันพระยากุศราชอาจอง
จับบุญทนาวงศ์แข็งขัน
พระณรงค์พิไชยใจฉกรรจ์
เข้าโรมรันด้วยท้าวสีลยนต์
วงศ์สุริยามาตย์อาจหาญ
เข้าต่อต้านด้วยท้าวสิงหล
องค์พระจันทโครพจบสกล
เจ้าประจญต่อตีศรีสุวรรณ
ท้าวกาดสุริยกาญจน์ชำนาญศร
เข้าต่อกรกับกระบิลนิลขัน
อันพระหลวิไชยใจฉกรรจ์
เข้าโรมรันสัปยุทธด้วยอุศเรน
พระสมุทโคดมเข้ากลมเกลียว
ลดเลี้ยวต่อสู้มูระเหน
เจ้าสาครคนสันทัดจัดเจน
จับได้สุรเสนวานร
ท้าวเสนากุฎยุทธทยาน
เข่นฆ่าเวตาลชาญสมร
อันเจ้าลิขิตฤทธิรอน
สังหารพระยาขรมรณา ฯ ๑๔ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
พระตรีภพลบโลกนาถา
เห็นวิหยาสะกำสิ้นชีวา
พระผ่านฟ้ากริ้วโกรธคือไฟ
จึงว่าเหวยสังคามารตา
มาสังหารลูกยากูตักษัย
ว่าพลางทางขึ้นศิลป์ชัย
แผลงไปถูกท้าวกรุงพาล ฯ ๔ คำ ฯ
๐ เมื่อนั้น
วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
ยี่สิบกรกุมศรพระอวตาร
สิบโอษฐสั่งสารสุวิญชา ฯ ๒ คำ ฯ
โอ้
๐ ปากหนึ่งว่าโอ้เจ้าขวัญเนตร
บิตุเรศจะม้วยสังขาร์
ขอฝากฝังแก้วเนตรเกษรา
จงวันทาระเด่นมนตรี
๐ ปากสองร้องว่าพิเภกเอ๋ย
กระไรเลยช่างมาฆ่าพี่
ขอฝากนางดาราเทวี
กับสาวศรีนักสนมกำน้ลใน
๐ ปากสามสั่งความพระสมุท
ขอฝากบุษมาลีศรีใส
โอ้พราหมณ์มัจฉายาใจ
หวังจะได้ฝากผีบิดร
๐ ปากสี่ว่าโอ้องคต
โอรสจงจำคำสอน
ตั้งใจภักดีพระสี่กร
อย่าคิดว่าภูธรเป็นสามี
๐ ปากห้าร้องว่านางเงือกน้ำ
จงฟังคำนับถือพระฤๅษี
อุส่าห์รักษาครรภ์เทวี
แม่จะได้เป็นศรีจรกา
๐ ปากหกว่าเจ้าตะเภาทอง
ทั้งสองอย่าคิดริษยา
อันองค์อุณากรรณกับสียะตรา
จงนึกว่าพี่น้องท้องเดียวกัน
๐ ปากเจ็ดเสร็จสั่งจะสังขาร์
ชีวาพี่จะม้วยอาสัญ
ไปยื่นด้ามให้กับโจรใจฉกรรจ์
เลื่อมไลวรรณไยเป็นได้เช่นนี้
๐ ปากแปดวอนว่าทรงยศ
พระรถจงช่วยเผาผี
แม่จะเขียนมนต์เรียกมฤคี
ไว้กับคิรีให้ลูกยา
๐ ปากเก้าเฝ้าสั่งพระอุณรุท
ทรงภุชเมียจะม้วยสังขาร์
น้องรักจักถวายบังคมลา
กลับไปอยู่คูหาในวารี
๐ ปากสิบเสร็จคำที่ร่ำสั่ง
สิ้นกำลังด้วยพิษศรศรี
พราหมณ์ก็กลายกายาเป็นนารี
สิ้นชีวีอยู่ในไพรวัน ฯ ๒๐ คำ ฯ
หมดฉบับเท่านี้
เพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์
จะกล่าวถึงหม่อมสุดนุชนาฏ	เป็นข้าบาทพระราชวังบวรสถาน
เป็นหม่อมห้ามขึ้นระวางนางอยู่งาน	ครั้นเสด็จเข้าพระนิพพานล่วงลับไป
คิดถึงพระเดชพระคุณให้มุ่นหมก	แสนเศร้าเปล่าอกตกเป็นหม้าย
ได้เห็นแต่หน้าหม่อมขำคอยช้ำใจ	รักใคร่แนบข้างไม่ห่างทรวง
ครั้นอยู่มาก็นิรานิราศสถาน	ลงมาทำราชการพระวังหลัง
ก็ขึ้นระวางเป็นนางต้องห้ามตามกระทรวง	แต่ใจห่วงถึงหม่อมขำนั้นร่ำไป
ครั้นพบพักตร์ก็ตักเตือนชวนเพื่อนขำ	ห้ลงมาทำราชการพระวังใหญ่
ครั้นหม่อมขำยินยอมลงพร้อมใจ	กำหนดนัดวันไว้จะลงมา
จะจรทางสาชลก็จนใจ	บ่าวไพร่ไม่มีพายขายหน้า
ให้อักอ่วนป่วนใจอยู่ไปมา	จะยาตราตามถนนก็จนใจ
เป็นคราวขัดจัดกันจะมาบก	ไปยืมม่านท้าวนกก็ไม่ได้
จะขึ้นวอจรลีไม่มีใคร	ก็สั่งให้ยืมผ้าละว้าลาว
ให้บ่าวถือสี่มุมแล้วคลุมเพลาะ	ก็ย่างเหยาะมาในระวางกลางผ้าขาว
ออกถนนคผู้ดูเกรียวกราว	มาพบเจ้าจางวางหมอก็รอรั้ง
นางสี่คนถือม่านพานตาขาว	ด้วยกลัวเจ้าก็หยุดทรุดลงนั่ง
หม่อมก็ยืนแข็งเก้อกะเบอกะบัง	ครั้นจะทรุดลงนั่งก็อายใจ
ก็ยืนซื่อดื้อคว้างอยู่กลางถนน	ผู้คนนับคั่งทั้งวังใหญ่
มิรู้ที่จะวางหน้าลงเท่าไร	สู้แข็งใจอยู่จนเสด็จจร
ครู่หนึ่งก็มาถึงพระวังใน	ตรงไปที่ตึกคุณสุดก่อน
ครั้นเพลาสายัณห์ตะวันรอน	ก็พากันจรขึ้นเฝ้าพระทรงธรรม์1
พระชุมเลี้ยงขึ้นเป็นนางระวางห้าม	ตั้งตามตำแหน่งวังหน้านั่น
กับคุณสุดที่เป็นคู่อยู่ด้วยกัน	ทอดสนิทติดพันกันสืบไป
แล้วโปรดปรานพระราชทานหม่อมขำมำ	ให้เป็นข้าในพระตำหนักใหญ่
เป็นเกณฑ์โปรดคนสนิทชิดใช้	จะเจรจาปราศรัยเป็นไพรเม็ด
ฝ่าพระบาทจึ่งพระราชทานนาม	ยกจากห้ามขึ้นเป็นจอมเรียกหม่อมเป็ด
ริมฝีปากสู้เอากระเหม่าเช็ด	ในเสด็จใช้นางอย่างผู้ดี
หมั่นฝัดพักตร์ผิวผ่องละอองหน้า	แต่ทันตาอันตรายไปหลายซ
ประจงตัดจัดกะลาที่หนาดี	ใส่เข้าที่แทนฟันทุกอันไป
ที่ไม่รู้ดูเหมือนกับสาวน้อย	กระชนดกระช้อยเจรจาอัชฌาสัย
คุณสุดสุดสวาทจะขาดใจ	แต่เวียนไปเวียนมาทุกราตรี
สู้ติดสอยมาให้ใช้ใต้ฝ่าพระบาท	ก็เปรื่องปราดโปรดปรานพระราชทาน
ชื่อคุณโม่งโด่งดังฝีปากดี	จะพาทีกาลางสนามไม่ขามใคร
พูดเล่นเฮฮาร่าเริงแรง	ถึงนายแฟงนายคงครูไม่สู้ได
แหลมฉลาดปรีชาปัญญาไว	หนังสือไทยอ่านคล่องทำนองชาย
รู้จักทำกาพย์กลอนอักษรสาร	สำหรับอ่านพระราชนิพนธ์ถวาย
หนังสือตกอ่านแต้มไม่แย้มพราย	อ่านอยู่ปลายพระแท่นบรรทมใน
แต่ปากอ่านใจคิดขนิษฐ์เป็ด	มิใคร่จะเสร็จสิ้นสุดสมุดได้
จนล่วงมัชฌิมยามสองย่ำฆ้องชัย	จะหยุดไว้ก็เกรงพระอาชญา
หม่อมเป็ดน้อยค่อยเตือนให้เพื่อนนอน	เฝ้าเคืองค้อนแค้นขัดสะบัดหน้า
ยังไม่ทรงพระบรรทมตรมอุรา	แต่ชายตาดูพักตร์พยักกัน
เห็นพระองค์ทรงนิ่งไม่ติงพระกาย	เดือนก็ชายดึงด่วนให้ป่วนปั่น
หับสมุดหยุดยั้งฟังสำคัญ	ด้วยกระสันเสียวซ่านรำคาญใจ
พระแกล้งทรงพระกรรสะจะให้รู้	ว่าตื่นพระบรรทมอยู่หาหลับไม่
คุณโม่งก็ชะงากกระดากใจ	ก็แข็งจิตอ่านไปใจประวิง
ก็สมจิตคิดไว้ใจประวิงครั้น	พระองค์ทรงพลิกพระกายกลับ
หมายว่าพระบรรทมหลับสนิทนิ่ง	ก็คลานชิงกันขยับดับเทียนชัย
เข้าชุลมุนวุ่นวายอยู่ปลายพระบาท	ก็คิดคาดเอาว่าคนหาเห็นไม่
จึ่งกระทำเอาแต่อำเภอใจ	ด้วยแสงไฟมืดมิดไม่มีโพลง
กระซุบกระซิบซุ่มกายอยู่ปลายพระบาท	เอาเพลาะหอมกรอมหุ้มกันคลุมโปง
จึ่งตรัสเรียกว่าคุณโม่งแต่นั้นมา	ข้างหม่อมเป็ดเสด็จท่านโปรดปราน
ได้ประทานเปลี่ยนนามตายศถา	อุตลุดอุดจาดทำอาจโถง
เพราะเดินเหินโยกย้ายส่ายกิริยา	จึ่งชื่อว่าหม่อมเป็ดเสด็จประทาน
พระชุบย้อมอย่างดีให้มีศักดิ์	คนในพระตำหนักไม่หักหาญ
เป็นจอมฝูงสูงโสดคนโปรดปราน	ห้ามทวารมิให้ออกนอกเวียงชัย
เพลาหนึ่งหม่อมเป็ดเห็นเสด็จประทม
ชวนข้าในกรมลงตำหนักแพใหญ่
ลงอาบน้ำดำว่ายสบายใจ	แล้วสั่งให้เรียกเรือนหนมจีนมา
ทั้งห่อหมกนกคั่วใบบัวอ่อน	ทอดมันจันรอนไว้นักหนา
ซื้อรับพระราชทานชานชลา	ยิ่งโอชารสร่ำซ้ำหนักไป
สิ้นหลายควบจวบสลึงถึงขนาด	เตโชธาตุหาทันผลาญอาหารไม่
ในท้องปวดนวดนิ่งอยู่ในใจ	จะบอกใครก็อดสูดูไม่ดี
ครั้นปวดท้องเต็มทนจนสิ้นอาย	ลุกวิ่งจะไปถ่ายให้ถึงที่
ด้วยเหลือทนพ้นกระสันพันทวี	ก็ราดเรี่ยเสียทีมาตามทาง
ก็ซื้อขนมให้ตาเฒ่าเฝ้าตำหนัก	ให้ตักน้ำชำระสะสาง
ให้หมดสิ้นกลิ่นอายระคายคาง	ช่วยอำพรางเสียให้มิดช่วยปิดบัง

วันหนึ่งจึ่งหม่อมเจ้าจอมเป็ด
ขั้นเล่นไพ่ในเสด็จหน้าที่นั่ง
หลายกระดานนานเนิ่นเกินกำลัง	ให้คับคั่งในอุทรร้อนรนใจ
นั่งนวดปวดป่วนจวนจะออก	มิอาจบอกความจริงกับใครได้
ถวายบังคมกล้มคลานลนลานไป	ให้อาวรณ์ร้อนในเหมือนไฟลุก
ครั้นถึงที่สรีร์สำราญซานเข้าไป	ออกสักอ่างว่างใจค่อยได้สุข
ค่อยเสื่อมคลายหายรำคาญที่พล่านพลุก	ครั้นสิ้นทุกข์แล้วก็กลับมาฉับไว
เดินดิ่งเข้ามาถึงพระตำหนัก	ไม่หยุดพักคลานตรงไปลงไพ่
ครั้นเกินเพลาหน้านิ่วหิวสุดใจ	ผ่อนธาตุในออกเสียหมดอดไม่ได้นาน
ท้องแห่งท้องเหี่ยวนั่งเปรี้ยวปาก	ทรหดอดหมากทั้งอยากหวาน
นั่งหิวนิ่วหน้าอยู่ช้านาน	แล้วค่อยคลานมาข้างเครื่องชำเลืองตา
เห็นว่างคนทนไม่ได้ด้วยใจเงี่ยน	เลื่อนเอาทุเรียนมาทั้งแบบวางแอบฝา
หยิบเข้าเคี้ยวเหนียวครันเจ็บทันตา	แล้วเอามายัดในลงในตะบัน
ครั้นละเอียดลออพอกินได้	กระทุ้งใส่เข้าจนสิ้นกินขันขัน
พอท้องคลายหายร้อนอ่อนอ่อนฟัน	คิดสำคัญว่าผู้ใดเขาไม่รู้
แล้วมิหนำซ้ำลักเอาผลบัว	ที่เขาคั่วใส่เครื่องยังมีอยู่
ใส่ตะบันเล่นสบายคล้ายหมากพลู	ครั้นลุงทองจีนแลดูกระดากใจ
ลุงอ่อนถามว่าอะไรในตะบัน	หม่อมเป็ดปิดคิดกันพูดแก้ไข
มิให้คนรู้เท่าเข้าใจ	ด้วยความในไม่สู้ดีจะตรีชา
ว่าเหลือกำลังนั่งเคี้ยวฉันเปรี้ยวปาก	ตะบันหมกกินดอกจ๊ะคุณลุงจ๋า
แล้วเบือนบิดปิดปากไม่เจรจา	ครั้นโอษฐ์อ้าไม่เห็นแดงจะแคลงใจ
อันคนแก่ตะบันหมากมากด้วยกัน	แต่ซึ่งตะบันทุเรียนหามีไม่
ผลบัวก็ตะบันขันสุดใจ	น่าจะใคร่ศึกษาเป็นอาจารย์
วันหนึ่งจึ่งท่านหลวงนายศักดิ์
นุ่งสมปักเข้าไปในพระราชฐาน
สำหรับเดินคอยเชิญพระอาการ	มาพูดกับท่านเจ้าขรัวนายข้างฝ่ายใน
หม่อมเป็ดน้อยพลอยมาทำพย่ำเผยอ	พูดเจ้อจีบปากถลากไถล
เอาลิ้นดันฟันกะลาเลื่อนออกไป	ไหมเปื่อยขาดปุดหลุดลงมา
ตกเปาจำเพาะหน้าหลวงนายศักดิ์	ก็ถามทักทันใดอะไรขา
หม่อมบ่ายเบี่ยงเลี่ยงเจรจา	ซึ่งตกมาจากปากหมากตะบัน
เด็กมันตำไม่สู้แหลกแตกสองซีก	เคี้ยวก็หลีกกระเด็นกระดากจากปาก
ทำพิโรธโกรธบ่าวคนตะบัน	แล้วหยิบเอาฟันกะลามาสวมไว้
ดีจริงใจหม่อมไม่ยอมแก่	อุตส่าห์แก้ตัวปลิ้นสิ้นสงสัย
จะแจ้งจริงกับหลวงนายก็อายใจ	เพื่อมิให้รู้แน่ว่าแพ้ฟัน
สู้ต่อคิดปิดป้องที่ช่องหัก	เอาไหมสักผูกติดให้มิดมั่น
ดูระเบียบเรียบดีเรียงสีฟัน	ที่ไม่รู้ดูสำคัญว่าฟันดี
ครั้งหนึ่งจึ่งจอมหม่อมเป็ดน้อย
เช้าสำออยออเซาะปะเหลาะพี่
ทำหน้านิ่วว่าฉันหิวใจเต็มที	มีอะไรบ้างหนอขอรับประทาน
คุณโม่งช้องคางทางพาที	ว่ามั่งมีในห้องของเปรี้ยวหวาน
หม่อมเป็ดดีใจไปลนลาน	เที่ยวค้นคว้าช้านานรำคาญใจ
เกลือสินเธาว์เอาไว้จะทำยา	คิดว่าขันทศกรทั้งก้อนใหญ่
ไม่ทันพิจารณาว่าสิ่งไร	หยิบใส่ปากอมเข้าซมซาน
พอรสเกลือนั้นละลายแสบปลายลิ้น	ก็รู้ว่ากินก้อนเกลือไม่เจือหวาน
ฮึดฮัดขัดใจใช่น้ำตาล	ใจให้ดาลเดือดขุ่นคิดวุ่นวาย
ยิ่งปลอมก็ยิ่งแกล้งแสร้งสำออย	เฝ้าตะบอยบ่นร่ำระส่ำระสาย
ลวงให้กัดก้อนเกลือฉันเหลืออาย	เข้าตะกายหยิกตีเอาพี่นาง
คุณโม่งก็ยิ่งปลอบพะงอบง้อ	ทำอ่อนคอบ้าบ่นไปจนสว่าง
แสนพิโรธโกรธใจดั่งไฟฟาง	ยิ่งวอนว่าก็ยิ่งวางขึ้นหนักไป
โกรธงกยกท้าวกระทืบโผง	ฝ่ายคุณโม่งโกรธมั่งไม่ยั้งได้
จนเกิดทะเลาะเบาะเถียงเสียงอึงไป	จนขนัดใจโกรธขึ้งถึงตัดกัน
คุณโม่งว่าถึงจะตัดไม่ขัดใจ	เรามิได้ร้อนจิตคิดพรั่น
แต่ของเข้าน้อยนิดที่ติดพัน	คือเอาฟันกะลามาเดี๋ยวนี้
หม่อมเป็ดเข็ดปากไม่อยากพูด	คลานเข้าพระวิสูตรหลบหน้าหนี
แล้วคิดได้ด้วยไวปัญญาดี	ขึ้นลอยหน้าพาทีประชดประชัน
ขนมปลากริมที่ให้ไว้วานซืน	โกรธข้าเจ้าเอาคืนมาให้ฉัน
คงจะให้ไม่ลวงที่พวงฟัน	ให้สิ้นสวาทขาดกันแต่นี้ไป
คุณโม่งตอบพลางแล้วทางยิ้ม	ขนมปลากริมของหลวงประทานให้
ยังแค่นทวงวุ่นวายไม่อายใจ	หรือว่าเธอซื้อไว้ให้ข้ากิน
แม้นหม่อมไปตึกข้าเวลาใด	ก็หาให้ไม่กลัวจะหมดสิ้น
หม่อมก็ได้ไปมาเป็นอาจิณ	ของกินจัดไว้ให้รับประทาน
ครั้นถึงทีข้ามาหาแม่เป็ด	ก็ซื้อลังเล็ดขนมทองเป็นของหวาน
ก็ถ้อยทีหนุนเกื้อกันเจือจาน	นี่แกล้งพางบมิให้ทวงเอาพวงฟัน
หม่อมเป็ดน้อยว่าไม้สอยสนจำหลัก	หม่อมเช็ดไรเสียให้หักกลางสะบั้น
หมึกหอมเอาไปฝนปนน้ำมัน	โกรธกันจะขอรับประทานเอา
หม่อมโม่งว่าแป้งหินเขาสิ้นตลับ	เาไปจับริมฝีปากต่างกระเหม่า
ฝางแสนเขาทั้งท่อนค่อนขูดเอา	อมเข้าไว้เหมือนหมากให้ปากแดง
ปนกับปูนนูนเหมือนสีลิ้นจี่จิ้ม	ให้จับขอบรอบริมขึ้นเป็นแสง
กานพลูผลกระวานสีพานแพง	แกล้งเอาปนหมกตะบันทุกวันมา
หมึกหอมของหม่อมค่ากี่เฟื้อง	ของเขาเปลืองยิ่งกว่านั้นฉันไม่ว่า
ทั้งสองฝ่ายหายกันอย่าฉันทา	แต่ของสำคัญฟันกะลาเอามาคืน
ข้างหม่อมเป็ดฟังคำทำร้องไห้	สะทึกสะท้อนถอนใจให้สะอื้น
หมายจะโกรธจริงจังไม่ยั่งยืน	พอกลางคืนคนหลับกลับดีกัน
ครั้งหนึ่งพระองค์กรมวงศา
เสด็จมาในพระตำหนักนั่น
หม่อมเป็นนั้นเป็นต้นคนสำคัญ	สารพันเพ็ดทูลพระอาการ
ครั้นสิ้นเรื่องในพระโรคนั้นสำเร็จ	หม่อมเป็ดบังคมประสมประสาน
เกล้ากระหม่อมมึนหน้ามาช้านาน	ขอประทานยานัตถุ์เครื่องข้างใน
ฝ่ายเสด็จว่าหม่อมเป็ดปวดศีรษะ	เราจะช่วยเป่ายานัตถุ์ให้
ก็เทจากขวดน้อยเจียระไน	ใส่เข้าไว้ในกลย้องสักสองนัด
แกล้งเลือกเอายาแดงที่แรงร้าย	ให้หม่อมหงายหน้าตรงทรงเป่าปรัด
น้ำตาไหลจามไอศีระษะฟัด	จนฟันพลัดตำเปาะจำเพาะพักตร์
กรมวงศ์ทรงทอดพระเนตรมา	เห็นกะลาทำฟันให้ขักหนัก
แล้วก็ทรงพระสำรวลคัก	หม่อมอายนักก้มหน้าไม่พาที
เสด็จตรัสว่ายานัตถุ์ดีขยัน	แต่ฟันคนเจียงยังหลุดออกจากที่
นี่หรือโรคจะไม่คลายหายดี	บัดเดี๋ยวนี้ก็จะหายไปคล้ายฟัน
หม่อมเป็ดอายเสด็จไม่อยู่ได้	แกล้งไถลเลื่อนหลีกไปจากนั่น
เที่ยวค้นคว้าหาไหมอยู่เป็นควัน	ผูกฟันเสียใหม่ให้ดิบดี
ดิฉันกล่าวตามราวเรื่องโบราณ	หม่อมมาพาลโกรธไปไม่ต้องที่
คำปะรำปะราว่าไว้มี	ฉันพบเห็นเช่นนี้จึ่งขับไป
มาถือโทษโกรธวุ่นคุณรับสั่ง	พลอยโกรธทั้งคุณเหมหาควรไม่
ลุงทองจีนมิได้บอกออกฉันใด	เผ้าพิไรโกรธฮึกออกคึกคัก
ทราบเพราะเสด็จดอกท่านบอกฉัน	มาพลอยโทษโกรธท่านหลวงนายศักดิ์
ลุงทองจีนก็ไม่ได้เห็นพักตร์	ได้รู้จักกันกับฉันนั้นเมื่อไร
แล้วไปโทษนายผึ้งว่าเพื่อนบ้าน	ได้เอ่ยบอกวานฉันที่ไหน
นี่เรื่องเก่าเขามีมาแต่ไร	หรือพอกระทบจริงใจจึ่งแค้นนัก
เฝ้าคมค้อนเคืองเข็ญไม่เว้นใคร	โกรธบรรดาข้าไทในพระตำหนัก
หม่อมกระไรใจคอนี้น้อยนัก	ฉันประจักษ์แจ้งความตามนิยาย
กระทบเรื่องของซื้อเขาหรือจ๊ะ	จึ่งเกะกะโกรธร่ำระส่ำระสาย
ไม่มีใครบอกนุสนธิ์ต้นปลาย	ลายไปผุดขึ้นตำบลถนนอาจารย์
ฉันพบเห็นตำราจึ่งว่าไป	ขออภัยเถิดอย่าโกรธดิฉาน
ถ้าแม้นหม่อมรักตัวกลัวอัประมาณ	ก็บนบานคนขับจะรับไว้
ถ้าหม่อยอายเสียดายชื่อจะลือชา	ก็เอาเงินเอาผ้านั้นมาให้
ฉันจะลบตำรับไม่ขับไป	จงถึงใจตาแจ้งเสียเถิดรา
คืนนี้กระหม่อมฉันนอนฝันไป	ว่าคุณข้างในกล่าวขวัญฉันหนักหนา
เพลาดึกสองยามย่ำนาฬิกา	คุณโม่งลงมาจากพระตำหนักใน
กับหม่อมเป็ดสองคนมาสนทนา	ที่ตรงหน้าเตียงทองที่ห้องใหญ่
หม่อมเป็ดว่าคุณจ๋าฉันเจ็บใจ	คนพิไรค่อนว่าสารพัน
เก็บเอาความไม่ดีไปชี้แจง	ว่าตาแจ้งตะแกจะรู้อะไรนั่น
ลุงทองจีนนั่นแหละต้นคนสำคัญ	คุณชีเหมก็ขยันข้างแคะได้
หลวงนายศักดิ์นายผึ้งก็ปากบอน	ค่อนบอกความจริงจนสิ้นไส้
ให้อับอายขายหน้าระอาใจ	ค่อนพิไรกล่าวขวัญพรรณนา
ข้างคุณโม่งจะแกล้งพ้อหรือยอฉัน	ว่าตาแจ้งแกขยันแม่ขำจ๋า
แกช่างประดิษฐ์ติดกรับขับเสภา	จะหาเหมือนตะแกแท้ยากครัน
ข้างหม่อมขำฟังคำซ้ำขัดใจ	ดีอะไรกับตาแกแกล้งกลั่น
สาระวอนค่อนว่าสารพัน	กล่าวขวัญเราสองคนเป็นพ้นนัก
พวกเราแหละไปเล่าให้ความอึง	คุณชีเหมนายผึ้งหลวงนายศักดิ์
ลุงทองจีนก็ครันขยันนัก	เพราะคนในพระตำหนักจึ่งความอึง
ครั้นเช้าคุณเหมมาพระตำหนัก	พอพบพักตร์หม่อมขำทำปั้นปึ่ง
แล้วเสกแสร้งแกล้งว่าชักหน้าตึง	ว่าพวกนายศักดิ์นายผึ้งแล้วเป็นไร
คุณชีเหมเคืองขัดสะบัดหน้า	มาโทษเอาข้าสองคนกระนี้ได้
วันนี้จะให้เสภาว่าหนักไป	พอสิ้นฝันฉันตกใจตื่นขึ้นมา
คืนนี้กระหม่อมฉันฝันอีกครั้ง
ว่าความในวังชุลมุนวุ่นนักหนา
พอเกล้ากระหม่อมรัวกรับขับเสภา	หม่อมเป็ดมาแฝงบานทวารบัง
คิดว่าจะขับเรื่องตัวกลัวอาย	แกล้งอุบายพูดหลอกบอกคุณรับสั่ง
ว่าทรงกริ้วพระสุรเสียงสำเนียงดัง	อย่าให้ตาแจ้งวัดระฆังขับต่อไป
คุณรับสั่งรู้เท่าว่าเขาหลอก	อุบายบอกหาให้ขับเรื่องตัวใหม่
จึงไม่เข้าทูลฉลองตรองอยู่ในใจ	เอาความไปกราบทูลเจ้าวางจาง
ประเดี๋ยวนี้หม่อมเป็ดขำสำออยนัก	ขึ้นนั่งตักคุณโม่งไม่คิดหมาง
หลวงนายศักดิ์แลไปในม่านกลาง	ใครสร้างพระสี่ขาเข้ามาไว้
หม่อมเป็ดน้อยเป็ดสวรรค์ครั้นได้ฟัง	ละอายใจไม่นั่งอยู่ตักได้
หลบหน้าเขาในม่านรำคาญใจ	มิใคร่จะพูดกับหลวงนายอายเต็มที
แล้วก็พากันมานั่งข้างเก๋งเสวย	หม่อมเป็ดเอ่ยออเซาะปะเหลาะพี่
เบื่อเดือนสิบสองตาแจ้งขับรับกับนายมี	กลับทองของดีก็หายไป
ถึงเวลารับประทานอาหารค่ำ	คุณลุงซ้ำให้อีเปียมาเกลี่ยไกล่
จึ่งเอ่ยออกบอกพลันไปทันใด	เชิญคุณทั้งสองไปรับประทาน
หม่อมเป็ดบอกกับอีเปียพี่เสียใจ	เราไม่ไปกินแล้วของคาวหวาน
จะฟังเสภาตาแจ้งถนนอาจารย์	ให้หายรำคาญขุ่นคิ่นในวิญญาณ์
ลุงทองจีนซ้ำเดินมาเชิญใหม่	พูดกันถึงอะไรหม่อมจำ
ฉันเห็นพูดกันเพลินเกินเวลา	ไปรับประทานข้าวปลาให้สุขใจ
หม่อมเป็ดรำคาญง่านหงุดหงิด	เกรงจิตลุงทองจีนไม่ขัดได้
ให้ป่วนหวดในอุทรร้อนธาตุใน	ประเดี๋ยวหนึ่งจึงจะไปดอกเจ้าคะ
ว่าแล้วลุกจากที่ตะลีตะลาน	ออกทวารลุกวิ่งมาเกะกะ
ถึงที่ก็หายคลายทุกข์ที่ท้องปะทะ	อุจจาระเสร็จแล้วก็รีบมา
ครั้นมาถึงพี่นางทางบอกพลัน	กินข้าวมันเถิดหรือจ๊ะคุณโม่งจ๋า
คุณเสียยอไม่ได้ก็ไคลคลา	รับประทานแล้วก็เข้ามานั่งด้วยกัน
ยายปานบุตรผุดปากขึ้นทันที	ตาแจ้งดีตีกรับขับขยัน
จะไว้วางเป็นจังหวะฉะฟัน	ทั้งขันทั้งเพราะเสนาะดี
หม่อมเป็ดฟังคำแล้วซ้ำเคือง	กระทืบเท้าเปรื่องเปรื่องขึ้นในที่
ออปานลูกมึงจะถูกไม้เรียวรี	คนอะไรไม่มีอัธยา
อย่ามานั่งอยู่ที่กูดูไม่ได้	ก็ลุกเข้าไปทั้งสองห้องเคหา
ลงเรียบเรียงเคียงชิดกันนิทรา	เอานวมมาห่มหุ้มคลุมเข้าด้วยกัน
หม่อมเป็ดขำซ้ำเรียกหนูลิ้นจี่	ไปหยิบผ้ามาทีในหีบนั่น
ห่มนอนดำร่ำไว้เมื่อกลางวัน	กระแจะจันทน์เจือปรุงจรุงใจ
ให้เมื่อยขบไปทั้งตนบ่นออดแอด	ให้เรียกแพทย์วาโยมานวดให้
คุณโม่งตัดสกัดกั้นไปทันใด	ฉันจะนวดหม่อมให้ใจสบาย
หม่อมว่าฉันไม่ใช้ให้คุณทำ	บาปกรรมนั้นจะมีไปมากหลาย
พูดพลอดกอดกริ่มยิ้มพราย	แล้วคิดระคายคำคนบ่นร่ำไร
สำออยว่าหม่อมขาฉันแค้นนัก	เสียเงินสักสิบตำลึงหาคิดไม่
ไม่เท่าเสียรู้มนุษย์เจ็บสุดใจ	เฝ้าแคะได้ค่อนว่าสารพัน
เก็บเอาความไม่ดีไปชี้แจง	คุณชีเหมเชียวไปแสร้งแกล้งกลั่น
คนในพระตำหนักพรรคพวกกัน	สารพันค่อนว่าเป็นน่าอาย
คนนั่งอยู่ริมห้องรองเข้าไป	ฉันเข้าใจอยู่ดอกหม่อมอย่าแปกป่าย
มิได้พลอยกล่าข้อบรรยาย	เนื้อไหนร้ายก็ตัดแต่เนื้อนั้น
หม่อมเป็ดพูดเก้อละเมอเปล่า	ได้ยินเขาท้วงติงก็นิ่งอั้น
มิได้พูดจาสารพัน	ก็หลับเลยไปด้วยกันทั้งสองรา
ครั้งหนึ่งเป็ดสวรรค์กระสันจิต
บอกกับคนชอบชิดสนิทหน้า
ว่าคุณโม่งคู่ชีวิตมานิทรา	อยู่ในห้องของข้ามาหลายวัน
พูดแล้วก็ปรามห้ามปาก	อย่าพูดมากไปให้ฉาวคนจะกล่าวขวัญ
เจ้าจงช่วยกันปกปิดให้มิดควัน	เสร็จสั่งดั่งนั้นก็นิ่งไป
หม่อมเป็ดชนอกช้ำคำเสภา	อดสูดูหน้าใครไม่ได้
เห็นคุณชีเหมมาว่าร่ำไร	พบใครเข้าก็ค้อนออกงอนชด
เห็นหน้าคุณรับสั่งคั่งแค้นนัก	ลุกทองจีนหลวงนายศักดิ์ก็โกรธหมด
ท่านโกรธไปทั้งนั้นประชันประชด	ปากบดบดบ่นไปคนใกล้เคียง
เมื่อวันถวายเสภาเวลาหลัง	หม่อมเป็ดนั่งกับคุณโม่งที่ในเฉลียง
กระซุบกระซิบกันสองคนบนระเบียง	ได้ยินออกชื่อเสียงก็ขัดใจ
แกล้งพูดเสียดเอาว่าเกลียดตาแจ้งบ้า	เฝ้าขับว่าเรื่องเราร่ำไปได้
ไม่รู้แล้วรู้รอดสอดพิไร	เฝ้าค่อนขอดแคะได้เจ็บใจจริง
ครั้นเห็นคนเดินมาหน้าเฉลียง	สงบเสียงผิดลุกจะผลุนวิ่ง
คุณโม่งยุดฉุดน้องประคองอิง	เรานั่งนิ่งอย่างนี้มิเป็นไร
ถึงลุงทองคนจะขึ้นมาเห็นหน้าเรา	จะหยิบเอาข้อผิดที่ไหนได้
หม่อมจะว่าตาแจ้งแกทำไม	ฉันชอบใจแกอยู่ดอกอย่าเดือดแค้น
ฝ่ายหม่อมเป็ดสวรรค์ครั้นได้ฟัง	ให้แค้นคั่งส่งเสียงขึ้นเปรี้ยงแป้น
คุณกลับเข้าข้าตาแจ้งแกล้งแก้แทน	ให้สุดแสนเจ็บใจใช่พอดี
กระทืบเท้าตึงตังกำลังทะเลาะ	พอลุงทองจีนเดินเดาะมาถึงที่
จึ่งร้องถามสองท่านไปทันที	มาอึงมี่วิวาทอะไรกัน
หม่อมเป็ดฟังคุณลุงสะดุ้งใจ	ลุกไถลหลีเลี่ยงไปจากนั่น
ทั้งสองคนวนวิ่งพัลวัน	มิให้ทันเห็นกายด้วยอายนัก
ลุกหลีกลัดแลงไปแฝงตน	ซ่อนตัวกลัวคนจะรู้จัก
วิ่งมาบนเฉลียงเสียงคิกคัก	จนรอดหักหกล้มลงด้วยกัน
คุณโม่งล้มปับทับหม่อมเป็ด	น้ำตาเล็ดผุดลุกขมีขมัน
แล้วคิดกลัวคนผู้รู้สำคัญ	แกล้งถลันกล่าวเกลื่อนให้กลบคำ
เพราะตาแจ้งขับเสภามาฟังนัก	เฉลียงหักยับไปไม่เป็นส่ำ
นึกเกลียดน้ำหน้าตาเจ้ากรรม	ใช้ตาแจ้งแกมาทำให้หนำใจ
ทำเป็นพูดเชือนแชพอแก้ตน	คุณสองคนก็ขึ้นนอนบนเตียงใหญ่
พลิกพลอดกอดก่ายสบายใจ	เทียบประทับหลับไหลไปด้วยกัน
ครั้นอรุณรุ่งรางสว่างฟ้า	พระเดชพระคุณให้หาหม่อมเป็ดสวรรค์
เมื่อเพลาพลบค่ำทำไมกัน	จนชั้นเฉลียงเตียงหักกระจัดกระจาย
หม่อมเป็ดทูลเบี่ยงเลี่ยงเจรจา	คนมานั่งฟังเสภามากหลาย
ตาแจ้งขับเสภาว่าแยบคาย	คนทั้งหลายไม่เคยฟังประดังมา
ประทุกมากหลายคนบนระเบียง	จนเฉลียงเก๋งหักลงหนักหนา
เป็นต้นเหตุผลเพราะเสภา	คนเข้ามาฟังนักจึ่งหักไป
พระทรงฟังกริ้วกราดตวาดดัง	ชะเจ้าช่างเบือนบิดคิดแก้ไข
เขาว่าเจ้านั่งอยู่สองคนบ่นร่ำไร	แคะไค้คมค้อนทำงอนรถ
กระทืบเท้าผึงผางกลางระเบียง	จนเฉลียงไม้สักเขาหักหมด
จะแกล้งมาพูดบิดเบี้ยวเลี้ยวลด	เขารู้พยศเจ้าทุกอย่างมาพรางกัน
หม่อมเป็ดได้ฟังรับสั่งกริ้ว	ทำหน้าจิ๋วร้อนจิตคิดพรั่น
ใจระเริ่มรัวกลัวราชทัณฑ์	อภิวันท์สารภาพกราบกราน
ได้พลั้งพลาดขอพระราชทานโทษ	ขอพระองค์ทรงโปรดกระหม่อมฉาน
ไปเบื้องหน้าตาแจ้งถนนอาจารย์	จะขับเสภาว่าขานไม่เคืองใจ
พระสดับรับผิดหม่อมสารภาพ	เห็บเรียบราบแล้วก็โปรดยกโทษให้
จึงตรัสสั่งข้างหน้าทหารใน	ทำเฉลียงเก๋งใหม่ให้ดิบดี
ครั้นรุ่งเช้าถึงเวลาเสพย์อาหาร	หม่อมเป็ดเรียกลูกปานมาในที่
จัดเรือใหญ่ใบเสาเข้าให้ดี	ไปถึงที่เมืองละครอย่านอนใจ
ซื้อข้าวเหนียวสังขยามาให้ทัน	เอาถ้วยโคมใบนั้นแหละไปใส่
ยายปานลูกผูกเสาเชือกเพลาใบ	แล่นไปครู่หนึ่งถึงเมืองละคร
ซื้อข้าวเหนียวสังขยามาถ้วยโคม	ก็แล่นผืนคลื่นโครมไม่หยุดหย่อน
ครั้นถึงเกาะแบกสังขยาพาจร	รีบร้อนเร็วไปในประตูพลัน
หลวงนายศักดิ์ถามทักไปทันใด	สังขยาถ้วยใหญ่ของใครนั่น
ยายปานว่าหม่อมเป็ดเธออยากครัน	ใช้ฉันไปซื้อถึงเมืองละคร
ฝ่ายหม่อมนิ่งนอนคอยคอยหา	เห็นปานมาผุดลุกขึ้นจากหมอน
กำลังอยากสังขยาให้อาวรณ์	ถึงเตียงหย่อมก้นกักเตียงหักพลัน
พื้นดังสวบเสียงกรวบกราบ	เสียงก้องกาบกาบเหมือนเป็ดขัน
กับหม่อมระบายผายลมประสบกัน	เหมือนเป็ดสวรรค์ที่ฉันเลี้ยงไว้วัดระฆัง
ยายปานลุกช่วยกันผูกเตียงเสียใหม่	ครั้นหม่อมสิ้นตกใจก็ไปนั่ง
เปิบข้าวเหนียวมูมมูมสุ่มตะรัง	หมดทั้งถ้วยโคมไม่ใคร่พอ
ครั้นรับประทานแล้วขึ้นไปนั่งในพระตำหนัก	หลวงนายศักดิ์พบตัวก็หัวร่อ
ว่าหม่อมกินสังขยาไม่รารอ	เตียงเขาต่อด้วยไม่สักยังหักไป
หม่อมเป็ดตอบหลวงนายด้วยอายหน้า	นานไม่รู้ความมาแต่ข้างไหน
หรือใครมาบอกเล่าจึ่งเข้าใจ	การแคะได้พาทีแล้วดีนัก
หลวงนายว่าข้าพเจ้าประจักษ์ตา	หม่อมเปิบสังขยาจนเตียงหัก
ฉันไม่ได้สอดความไปถามซัก	เพราะเห็นประจักษ์แก่ตาจึ่งพาที
หม่อมเป็ดตรึกนึกแหนงอยู่ในใจ	ตัวคนไรไปเล่าจนถ้วนถี่
จะเป็นคนอื่นไกลนั้นไม่มี	เพราะลุงทองจีนพาทีทุกสิ่งอัน
แม้นมิบอกหลวงนายอีกนายหนึ่ง	ก็บอกผึ้งตาพองเป็นแม่นมั่น
จึ่งได้แจ้งกิจจาสารพัน	ให้ตาแจ้งมาแกล้งกลั่นบรรยาย
ครั้นเขาทำน้ำยาเวลาค่ำ	หม่อมเป็นขำนึกอยากเป็นมากหลาย
เคยรับประทานครั้งไรไม่สบาย	กระหายหอบบอบช้ำระกำใจ
ลุงทองจีนจึ่งปรามห้ามหม่อมเป็ด	น้ำยาเผ็ดแสบร้อนกระฉ่อนไส้
ของแสลงแล้วจะแกล้งรับทานไย	จะหอบฉันหนักเข้าไปจะเสียที
หม่อมเป็ดตอบคำว่าน้ำยา	รับทานมาเผ็ดร้อนแต่ก่อนกี้
โดยจะหอบขึ้นมายาฉันมี	คุณโม่งพี่ดิฉันท่านสอนไว้
ลุงทองจีนจะใคร่ได้รู้ความ	จะซักถามเอาตำรายาให้ได้
หม่อมเป็ดปิดอิดเอื้อนเบือนบิดไป	เพื่อมิให้ใครเขารู้ตำรายา
ครั้นเวลาระฆังตีสี่นมนาน	เขยกเอาพานขนบจีนมาตั้งหน้า
หม่อมเป็นเจาะปากอยากเต็มประดา	เขาคว้าเอาทันทีตะลีตะลาน
คุณลุงว่าน้ำยากินไม่ชอบ	จะหืดหอบขึ้นมามากลำบากจ้าน
มิพอที่จะตนทนทรมาน	จะรับประทานทำไมให้เวทนา
หม่อมเป็ดอยากเหลือทนจนสิ้นอาย	แล้วอบายลุงทองจีนจ๋า
ถึงจะหอบขึ้นเดี๋ยวนี้ฉันมียา	ก็ออกบอกตำรามาพลัน
โดยน้ำยามานั้นไม่ชอบจะหอบโครง	คุณโม่งหม่อมพี่เธอสอนฉัน
เอาดอกลำโพงมาใส่ลงในตะบัน	เกลือสินเธาว์เท่ากั่นขยันจริง
ตะบันไปให้ละเอียดเฉียดยาบด	กินให้หมดที่ตะบันนั้นยวดยิ่ง
เบากายหายฉิบเหมือนหยิบทิ้ง	ไม่เกรงกริ่งโรคาเพราะยามี
และหยิบหนมจีนน้ำยามาคลุกเคล้า	เปิบเข้ายังไม่ทันอิ่มถึงที่
ได้เจ็ดคำหอบทำขึ้นทันที	มือยังมิทันล้างก็วางชาม
ลุกมาเรียกหาลูกปานพลัน	เอาดอกลำโพลงมาตะบันกระผลีกระผลาม
ปนกับเกลือสินเธาว์เข้าพองาม	บั้นเข้าสามสี่ก้อนลูกกลอนกลืน
ครั้นล่วงเลยลำคอก็พอคลาย	หอบหายลงไปได้ในใจชื่น
ครั้นล้างมือเสร็จสรรพขยับยืน	ก็กลับคืนเข้านิทราในราตรี
พอสักครู่ก็พอรู้รับสั่งให้หา	ก็เรียกลูกปานลุกมาขมันขมี
เขาขันใหญ่ปากจำหลักตักวารี	มาตั้งไว้ในที่ชำระกาย
ยายปานวิ่งงกงันหยิบขันตัก	สะดุดกักล้มคว่ำคะมำหงาย
ปากแตกหน้าเผือดเลือดกระจาย	ก็ต้องกรีดหวีดว้ายขึ้นทันที
หม่อมเป็ดตัวสั่นให้หวั่นจิต	เห็นโลหิตโซมสาดลงดาดที่
ตกประหม่าหน้ามืดไม่สมประดี	อกสั่นขวัญหนีเหมือนตีปลา
ทอดลงลงบนม้าอุจจาระ	ลมปะทะมัวมึนขึ้นมืดหน้า
คุณโม่งตกใจจริงวิ่งออกมา	หยิบเอายานัตถุ์ให้สุดมะกรูดดม
แล้วประคองขึ้นบนตักตะพักไว้	ประทับเส้นเคล้นไคล้ประคบประหงม
แล้วนวดฟั้นคั้นลงประตูลม	ค่อยชื่นชมฟื้นสมประดีกาย
คุณโม่งเข้าประคองน้องเป็ดน้อย	เฝ้าตะบอยบีบตะบบให้ลมหาย
คุณโม่งเห็นเป็ดสวรรค์นั้นค่อยคลาย	ก็พานางย่างกรายเข้าห้องใน
และเห็นเกลือสินเธาว์หยิบเอามา	สำคัญว่าพิมเสนประสมใส่
กับยานัตถุ์ผิวมะกรูดสูดเข้าไป	บัดเดี๋ยวใจก็สบายหายวับตา
แล้วก็คิดสงสารยายปานบุตร	กำสรดสุดโศกรักเป็นหนักหนา
จะเจ็บช้ำระกำกายหลายเวลา	เมื่อยามอยากสังขยาจะใช้ใคร
เคยไปซื้อสังขยามาแต่ละคร	แล้วรีบร้อนมาหาทันแสบท้องไม่
จะล้มหมอนนอนเสื่อเหลืออาลัย	เฝ้าร่ำไรโศกสุดถึงบุตรปาน
ครั้นโศกว่างวิ่งขึ้นมาเฝ้า	แต่จิตเศร้าอยู่ถึงบุตรสุดสงสาร
หมอบชม้อยคอยฟังบัญชาการ	มือประสานหมอบเมียงเคียงคุณลุง
วันหนึ่งคุณโม่งผู้โปร่งเปรื่อง	ให้บ่าวทำข้าวเหนียวเหลืองหน้ากุ้ง
ผักชีพริกไทยใส่ปรุง	น่ากินกลิ่นฟุ้งจรุงใจ
แล้วคิดถึงเป็ดฟ้าพะงางาม	ก็มูนใส่ไว้เป็นชามปากไปล่
ทั้งหน้ากุ้งปรุงปนระคนไป	ก็ใช้บ่าวเอาไปให้หม่อมเป็ดพลัน
นางคนใช้เร็วจริงวิ่งหรบหรบ	มาถึงที่มิได้พบหม่อมเป็ดสวรรค์
จะตะบอยคอยท่าเห็นช้าครัน	ข้าวเหนียวนั้นฝากลุงทองจีนไว้
ฝ่ายคุณลุงยุ่งอยู่ด้วยราชการ	ก็เนิ่นนานหาได้บอกหม่อมเป็ดไม่
ข้าวเหนียวค้างอยู่จนเย็นจนเหม็นกระไอ	ครั้นจักได้แล้วบอกกับหม่อมพลัน
คุณให้บ่าวเอาข้าวเหนียวลงมาให้	ฝากไว้ที่ในห้องของดิฉัน
ลืมไปจนเวลาจวนสายัณห์	ข้าวเหนียวนั้นบูดไปไม่น่ากิน
กะทิมูนข้าวเหนียวเห็นเปรี้ยวฟุ้ง	หน้ากุ้งค้างจนเย็นก็เหม็นกลิ่น
ข้าวเหนียวก็เปียกเปื้อนปนเป็นมลทิน	หม่อมจะกินหรือจะเทก็ตามที
หม่อมเป็ดได้ฟังนั่งคิด	กำลังจิตหมกมุ่นรักคุณพี่
เธออุตส่าห์เอามาให้ถึงไม่ดี	จะเทข้าวเหนียวเสียเดี๋ยวนี้จะน้อยใจ
ก็ยกชามหยิบชิมยิ้มแผยะ	ถึงบูดแฉะชั่วดีของพี่ให้
เพราะความรักชักให้อร่อยไป	จนหมดชามปากไปล่ใช่พอการ
ตำราว่ารับประทานด้วยการรัก	น้ำต้มฟักก็ซดเป็นรสหวาน
นี่ข้าวเหนียวบูดเหม็นไม่เป็นการ	ยังรับประทานหมดได้ไม่พอพุง
ครั้นเพลาพลบค่ำก็ทำท้อง	เพราะกินของบูดเปรี้ยวข้าวเหนียวกุ้ง
เรียกออพูเข้าไปที่ในมุ้ง	ให้นวดตนจนรุ่งพระสุริยา
เต็มทนจนออพูอยู่ไม่ได้	ขัดใจเต็มทีก็หนีหน้า
คุณโม่งคอยหายไปไม่เห็นมา	มาต่อว่าตัดพ้อคอเป็นเอ็น
หม่อมยังไรใช้คนจนระอา	ให้หนีซนค้นคว้าหาไม่เห็น
บ่าวเขาให้มามากไม่ยากเย็น	นี่ขืนเคี่ยวเข็ญจนหนีไป
แม้นมันหนีลี้ลัยไม่กลับมา	หม่อมเอาค่าตัวนั้นมาให้
ไม่ติดตามมาจริงจริงนิ่งนอนใจ	จะส่งออกไปข้างหน้าว่าความกัน
หม่อมเป็ดได้ฟังก็นั่งนิ่ง	ด้วยผิดจริงช่วงใช้บ่าวไพร่ท่าน
เห็นคุณเธอพิโรธโกรธครัน	เฝ้าผ่อนผันวิงวอนให้อ่อนใจ
วันหนึ่งหม่อมนิทราเพลาดึก	นอนนึกอยากทุเรียนน้ำลายไหล
พอม่อยหลับลงพลันก็ฝันไป	ว่าชาวละครเอามาให้หลายใบนัก
แต่ละใบยวงใหญ่เท่ากำปั้น	ฉันตะบันกินตะบอยอร่อยหนัก
พอหมดสิ้นสี่ใบใจคึกคัก	จุกจักกระแหล่นตายวุ่นวายใจ
ในความฝันนั้นว่าคุณโม่งพี่	เข้านวดฟั้นเต็มที่หาหายไม่
ยิ่งนวดก็ยิ่งหนักจักบรรลัย	สะดุ้งตื่นตกใจก็จุกจริง
กลิ้งเกลือกเสือกตนทนไม่ได้	กระฉ่อนไส้ตัวสั่นดั่งผีสิง
ผิดลุกจากที่นอนเอาหมอนพิง	ป่วนปวดนวดนิ่งไม่บอกใคร
พอยายมาพี่เลี้ยงเคียงเข้ามาพลัน	หยิบเอาฟันสามพวงมายื่นให้
ครั้นหม่อมเห็นพวงฟันเข้าทันใด	ดีใจหยิบรับเอาฉับพลัน
พวงหนึ่งทำไว้ด้วยไม่มะเกลือ	วิไลเหลือดำดีสีขยัน
พวงหนึ่งทำด้วยกะลาหนาครัน	เขาเจียนจัดขัดเป็นมันเหมือนทันตา
พวงหนึ่งทำไว้ด้วยไม้ทองหลาง	ทำเหมือนอย่างซี่ฟันขันหนักหนา
เอาไหมร้อยเรียบเรียงดูเกลี้ยงตา	รับเอามาดูกริ่มแล้วยิ้มพราย
เขาช่างทำงามงามทั้งสามพวง	แล้วห่อหวงเก็บไว้ไม่ให้หาย
ชอบอารมณ์สมคิดจิตสบาย	จุกก็คลายหายฉิบไปทันที
หม่อมเป็ดถามยายมาว่าพวงฟัน	นี่ขยันสุดใจใครให้พี่
ยายมาอวดซ้ำเขาทำดี	ซื้อมาที่จีนยูทั้งสามพวง
หม่อมเป็ดตรองความตามเรื่องฝัน	นิมิตรดีขยันเป็นใหญ่หลวง
ว่าเขาให้กินทุเรียนกินหลายยวง	เป็นลาภใหญ่พวกฟันกะลาฯ