สะใภ้แหม่ม
ม.ล.บุญเหลือ เทพยสุวรรณ
/*1*/เมื่อจันทิรากับวิทิตจากกันทั้งรักนั้น จันทิราอายุ ๑๗ ปี กว่า ๆ และวิทิตเกือบ ๒๐ ปั ทั้งสองแน่ใจอย่างยิ่งว่า ความรักของเขาจะไม่มีวันเสื่อมสลายคลายจาง จันทิราร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ประมาณเกือบชั่วโมงนับจากได้กลับถึงบ้าน หลังจากที่ได้ไปส่งวิทิตบนรถไฟไปลงเรือเดินสมุทรที่ปีนัง ต่อจากนั้นก็นั่งนับวันคอยจดหมาย แล้วก็เขียนจดหมายรับจดหมายแต่พอวิทิตจากไปไม่ถึง ๑ ปี สงครามยุโรปก็เกิดขึ้น
/*2*/เมื่อเกิดสงครามแล้ว จดหมายของวิทิตก็เริ่มห่างไป แต่ก็ยังมีมาเป็นระยะ ๆ วิทิตเป็นคนไม่ช่างเล่าเรื่องราวละเอียดเกี่ยวกับสงคราม แต่ถ้ามีผู้ใดถามไปเป็นเรื่องเฉพาะ ๆ เขาก็จะตอบมาอย่างแจ่มแจ้งเฉพาะเรื่องที่ถามไป
กรรณิการ์เป็นลูกเรียงพี่เรียงน้องกับวิทิต กรรณิการ์ไม่ค่อยจะมีความสัมพันธ์สนิทชิดชมกับลูกพี่ลูกน้องของหล่อนก่อนที่เขาจะจากไป เพราะเมื่อเป็นเด็กอยู่ด้วยกัน วิทิตเป็นคนเจ้าความคิด เป็นผู้ใหญ่เกินอายุ ส่วนกรรณิการ์เป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบเล่นซนอย่างเด็กผู้ชาย ครั้นเติบโตเข้าวัยรุ่น วิทิตกับจันทิราก็เริ่มรักกัน ไม่มีเวลาให้วิทิตได้สนใจกับญาติผู้หญิงคนใดกี่มากน้อย นอกจากจันทิรา แต่กรรณิการ์ก็พูดคุยเล่นกับวิทิต ฐานญาติอย่างสุภาพด้วยกัน แต่ครั้นเกิดสงครามยุโรปขึ้น ความอยากรู้และความสนใจในโชคชาตาของบ้านเมืยง ทำให้กรรณิการ์อดใจไว้ไม่ได้ จึงได้เขียนจดหมายถามเหตุการณ์ไปยังวิทิตหลายครั้ง
จันทิราประหลาดใจมากเมื่อเห็นจดหมายที่วิทิตเขียน/*3*/ถึงกรรณิการ์ “เอ จดหมายพี่ติ๊ดถึงกรรณนี่ ยาวกว่าที่เขียนถึงฉันนี่”
“ยังงั้นเรอะ กรรณิการ์ก็แปลกใจเหมือนกัน “แต่ข้อความคงเอามาเทียบกันไม่ได้กระมัง” หล่อนเสริม มีน้ำเสียงล้อเลียนอย่างดีใจระคนไปด้วย
“ไม่รู้” จันทิราตอบ “ชักจะไม่มีเรื่องเขียนเข้าทุกทีแล้ว เราเล่าไปทุกอย่างที่จะนึกได้ แต่ไม่เห็นเขาค่อยเล่าอะไร มักจะบอกว่าสบายดี อย่าห่วงเท่านั้น” แล้วจันทิราก็พลิกจดหมายของกรรณิการ์ไปมา
“อ่านดูซี” กรรณิการ์บอก “ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ว่าจดหมายของฉันนั้นไม่ได้เขียนทุก ๆ วันเหมือนของเธอ จะเป็นเพราะอย่างนั้นถึงดูยาวกระมัง”
จันทิราสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย หล่อนอ่านจดหมายจากคู่รักถึงเพื่อนอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เห็นจะเป็นเพราะเธอช่างถามช่างซักกระมัง” ในที่สุดหล่อนว่า เธอถามเขาไปเหรอ ที่เขาเล่ามานี่น่ะ”
/*”ถามเขาไปทั้งนั้นละ ฉันอยากรู้เรื่องสงครามมันเป็นยังไง” กรรณิการ์ตอบ “ศิริมากับฉันนัดกัน เขามีพี่ชายอยู่เยอรมัน เขาถามของเขาไป เราก็ถามของเรา แล้วก็เอามาแลกเปลี่ยนความรู้กัน
“แล้วยังไง ใครจะแพ้ชนะ” จันทิราเกิดสนใจบ้าง “อาจารย์เติมของเราคนหนึ่ง แกช่างสนใจเรื่องสงครามเสียจริง ในเวลาสอน คุยเรื่องสงครามเสียเรื่อย”
“ดูเขาต่างคนต่างก็จะชนะนี่” กรรณิการ์ตอบ “อย่างน้อยคุณติ๊ดเขาก็ว่าอังกฤษจะไม่แพ้”
“ที่บ้านฉํนแบ่งออกเป็นสองค่าย” จันทิราว่า “ค่ายคุณแม่กับคุณลุงเป็นพวกเยอรมัน ค่ายคุณพ่อเป็นพวกอังกฤษ คุณพ่อว่าอเมริกันจะต้องเข้าช่วยอังกฤษในที่สุด แล้วอังกฤษก็จะชนะเหมือนสงครามครั้งก่อน”
“บ้านฉันตรงกันข้าม” กรรณิการ์ว่า “คุณแม่เป็นอังกฤษ เกลียดเยอรมัน หาว่ารุกรานบ้านเล็กเมืองน้อย ข้างคุณพ่อโปรดเยอรมัน เกลียดอังกฤษ”
/*5*/“ถ้าไม่มีพี่ติ๊ดอยู่อังกฤษ ใครมันจะแพ้จะชนะก็ช่างหัวมัน” จันทิราว่า “แหม เธอนี่ก็ช่างถามจริงนะจนกระทั่งมีอาหารอะไรกินบ้างก็ถาม”
“ก็เธอไม่เห็นเหรอะ ฝ่ายแอกซิสเขาว่าอังกฤษจะอดอาหารตายทั้งเกาะ”
“แหม แล้วพิติ๊ดก็ขยันตอบนะ อธิบายวิธีแบ่งอาหาร เขาเรียกว่าอะไรนะ อ่านว่าอย่างไร เรเชิ่นหรือแรเชิ่น หรือราเชิ่น แต่ไม่รู้ละ ฉันอยู่เมืองอังกฤษต้องอัดใจตาย ต้องมีบัตรไปซื้อน้ำตาล ซื้อขนม”
“ฉันฟังวิทยุ มันอ่านว่า แรเชิ่น” กรรณิการ์ตอบ “เยอรมันก็มีเหมือนกันน่า อาจารย์ทอมส์แกว่า มีมาตั้งแต่ก่อนสงครามเสียอีก แต่ไม่เรียกว่า แรเชิ่น เท่านั้น”
“ไปเชื่ิออะไรแก อาจารย์ทอมส์ ก็แกเป็นอังกฤษนี่นะ” จันทิราตัดบท “ฉันจะต้องกลับไปเขียนหนังสือต่อว่าพี่ติ๊ด ให้เขียนหนังสือถึงฉันให้ยาว ๆ บ้าง” หล่อนต่อ
กรรณิการ์จ้องดูจันทิราเดินออกจากบ้านไป ร่าง/*6*/ระหง ผิวขาวนวลเป็นใย ดูสวยทั้งข้างหลัง ผมของจันทิราดำเป็นมันเงา หยักโศกสลวย มีลูกผมเป็นวงเล็ก ๆ ระกะอยู่ตามต้นคอและข้างหู พลางความคิดอันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในสมองโดยไม่รู้ตัว “จะเป็นไปได้ไหม ที่จันทิรากับวิทิตจะไม่ได้แต่งงานกัน จะเป็นเพราะสงครามหรือเหตุหรืออื่นก็ตามที”
ครั้นฤดูร้อนของซีกโลกเหนือกรายใกล้เข้ามา เหตุการณ์ของโลกก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างไม่มีผู้ใดคาดฝัน และภายในฤดูร้อนนั้น ก็ปรากฏว่าเยอรมันเป็นฝ่ายมีชัยทางการยุทธอย่างไม่น่าเชื่อ สงครามฟ้าแลบของฮิตเลอร์ได้ลุล่วงไป ทิ้งให้โลกพิศวงงงุน แนกมาจิโนต์ของฝรังเศสแตกพินาศ กองรถรบของเยอรมันเข้ายึดประเทศเบลเยียมและฮอลันดา เข้ายึดเอาประเทศฝรั่งเศสไว้ได้เกือบทั้งหมด รัฐบาลฝรั่งเศสก็พ่ายแพ้ /*7*/และมีคณะรัฐบาลฝรั่งเศสของท่านจอมผลเปแตงเป็นผู้รับเข้าทำสัญญาร่วมมือกับเยอรมัน และเยอรมันได้อนุญาตให้ครอบครองประเทศส่วนหนึ่ง
กองทัพอังกฤษถอยไปหมดสิ้นจากภาคพื้นทวีปยุโรป ถอยไปอย่างเอาตัวเกือบไม่รอด เหลือไปแต่ชีวิตและมือเปล่า ๆ ไปตั้งมั่นอยู่บนเกาะโดยเกือบไม่มีอาวุธ
ประเทศไทยยังติดต่อกับประเทศคู่รบในยุโรปได้ทั้งสองค่าย ฝ่ายญาติทางเมืองไทยก็มีความห่วงใยในญาติที่อยู่ในประเทศอังกฤษอย่างเหลือเกิน จันทิราได้เขียนจดหมายไปอ้อนวอนวิทิต ขอให้ร้องเรียนมายังกระทรวงเจ้าของทุนการศึกษาที่ให้แก่วิทิต ขอให้อนุญาตให้ย้ายไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา วิทิตตอบมายังบิดามารดา พี่น้อง และคู่รักว่า ไม่ต้องเป็นห่วง
หลายครั้งกรรณิการ์ต้องเป็นผู้รับฟังคำปรับทุกข์ของจันทิรา “ฉันชักไม่เข้าใจพี่ติ๊ดเข้าทุกทีแล้ว ทำไมเขาจึงใจเย็นอย่างนั้น ทำไมถึงดื้อ แล้วก็ไม่เห็นให้เหตุผลอะไร”
/*8*/“ฉันก็ไม่ได้เขียนถึงเขานานแล้ว” กรรณิการ์ว่า
“เธอลองเขียนไปถึงเขาบ้างซิ เธอช่างถามดี บางทีเขาจะตอบมาให้สว่างบ้าง” จันทิราแนะ
เมื่อกรรณิการ์ถามไป ก็ได้รับคำตอบจากวิทิตว่า “คิดดูเถอะ ประวัติของโลกกำลังจะเปลี่ยนแปลงอยางใหญ่หลวง เรายืนอยู่ตรงริมประตูละครโรงใหญ่ แล้วจะทิ้งที่ไปเสียอย่างไร ไม่น่าเสียดายหรือ ? และเหตุผลอื่นก็ยังมีอีก”
กรรณิการ์ใจหายวาบ ไม่รู้ว่าจะให้จันทิราเห็นจดหมายฉบับนี้หรือไม่ วิทิตรักใครอยู่ในอังกฤษหรือ ? เหตุผลอะไรของเขาอีกนอกจากความอยากเห็นเหตุการณ์ การที่ชายหนุ่มจะเสี่ยงอันตรายอย่างน่ากลัว จะมีอะไรเป็นเหตุ นอกไปจากผู้หญิงที่รักอยู่ในที่มีอันตรายนั้น
วันคืนล่วงไปอีก แต่ความวิตกกังวลของโลกมิได้ผ่านพ้นไปด้วย ทั้งโลกจ้อง/*9*/มองด้วยใจหิ้วแขวน พวกที่สนใจกับประชาธิปไตยมีความห่วงใยอย่างยิ่ง เพราะถ้าอังกฤษแพ้ ก็ไม่มีปัญหาเลยว่าประชาธิปไตยจะไม่สูญสิ้นไปจากโลก โดยเฉพาะจากประเทศไทย ซึ่งเพิ่งจะฟักฟูมขึ้นมาอย่างช้า ๆ และอย่างลำบากยากเย็น แต่โดยมากคนไทยไม่ห่วงใยนักในเรื่องนี้ คนจำนวนน้อยที่ห่วงมีความหนักอกเป็นทวีคูณ เพราะรู้แจ้งว่าสมบัติอัน/*15*/52ต์ทำกํ เดงจะด์ดถายไป แต่ย บป็นเจ้าของรกม
ไม่ค่อยไยติเหลียกแดเลย
กรรณ์การ์ต้องตกเป็น ผูรับพังการปรับทุกข์ของญาติ
และมีตรหลายคน เหตุผลกิตอ หล่อนเป็นนักทั้ง กรรณิ.
การ์เป็นนักพึ้งและนักลรม บางทิคนทถูกหล่อนถามก็โกรธ
อ่าหล่อนช่างข์กจุกจิก เขาเหล่านันก็เลิกมาบ่นอะไร หรือ
เถล่า หรือปรารภอะไรชั่วงคราว แต่ไม่ชั่าเขาจะกลับมา
ใหม่อิก เพราะนักฟังหายาก คนโดยมัฯกมักจะชอบเล่า
ชอบแต่ดงความคิดเห็นของตัอ และไม่ค่อยชอบให้ โคร
แตดงคฤามคิดซัดแย่ง การทีจะปรับทุกข์เรียงทีเป็นทุกข์
/*นณัไัไน
๑๐
ของตนแต่ผู้เติยๆ โดยผู้พึ้งไม่มีล่อนในทุกข์นนด้วย ผ้พ
นักทั้งเพราะไม่อยากเลือกริยา แต่จะฟังอยู่ไม่ได้นานจะ
โดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตักกิตาม ย่อมจะมีวิธิตัดบทผู้เล่าเสี่ย
. ง่าย ๆ โดยทำให้บัญหาเป็นปัญหาง่ายจนใคร ๆ กจะขบได้
ในทันที บ้างคำให้ผู้เล่ารู้ตัวก่าเบิ้นคนจุ จิเกินไป หรือ
เป็นคนไม่รู้จักง รับตนเข้ากับสิงแกดล้อม หรือให้รู้สึกตัก
ว่าเป็นผู้ขาดตกบกพร่องอย่างใดยย่างหนึ่ง หรืออาจใช้
วิธิสภาพฟังพลางก็รับปากไปพลางโดยแท้จริงมิได้ฟัง คน
ผู้เด่ารสึกตัวแล้วก็หยุดเล่าไปเอง แต่กรรณิการ์เบิ้นคนพั้ง
| คริง ๆ ฟังเรียงรากของคนทั้งปวงด้วยความด้นใค ฟังพลาง
ณ์ ฉ” = = *“1
. กมักคดถาม คดหาดำเหตุและมูลเหตุของทุกขของยูเลา
: ไปพลาง และชักเขาทงกะหดดรแก่นของเรียงกกำตังไห้
รับฟังเถ่า หล่อนจึงกลายเป็นทีรับทิ้งเรียงทุกข์ของญาติและ
ว มิตรจ้านวนมาก โดยทังหล่อนและเขาเหล่านันก็มิได้รูว่า
ื หล่อนได้รับหน้าทยันนัน
ณ์ สะใว้แหม่ม
/*๓ เพราะเมือท่านเบินหนุ่มอยู ท่านได้บังอาจไปลัก
- 1 8”ภ 4 ๕
พาธตาของ ทานขุนนางผู เหญคนหนงมา คณตาของ
กรรณิการ์ จึงริบเอาตักท่านไปฝากกับเพื่อนคนจีนทิมีอิทธิพล
คนหนึ่ง เพราะธิดาของท่านพ่อค้าจินผู้นันเพิ่งจะได้ต์มรต์
๏4 ต ๑ะ# = = = 2” ล2
กบพระราชคงค์ผูทรงยำนาคพระองค์หนึ่ง มีตรจินผูนน
ได้รับคุณจิตไก้เป็นบุตรบุญธรรม คุณจิตจึงมิได้รับราชการ
คุณจิตมักิวิยาอาการแปลกจากญาติของท่านบางประการ
ฉ4 ๐ ๑ ณ2 < = 1
ทานชอบพดองกฤษ ตดาเนขงเหมือนจน เนสลงคเปร เพราะ
ท่านไปเรียนหนังสื้อทนัน หลังจากทีต้องเนรเทศ์ตนเองไ1
ให้พันความพยาบาทของท่านพ่อตา ท่านพูดภาษามลาย
ง % ด๒ ! ร ร (ม 2
เด พูดภาษายกเกยนได้ และอานหนงลือจินได้บ่าง
ท่านไม่ชอบนังบนหัน และไม่ชอบให้ใครแสดงกิริยานยบ
ผี 1510
นอมตอท่าน
ท่านไปอย่สิงคโปร์ ๒-๓ บิ๊ แล้กกิกลับยมา พฤลติ
ภรรยาท่านก็เสียชีวิตไป เลยเป็นเหตุให้ท่านพ่อตาลํงดำร
ศานัญ แล น ด น
และอนุญาตให้เขาติดตอกับญาติข้างภรรยาได้ ความผิด
บุญเหลือ .
9.
/*เณลจรุขน ่
| ที่ได้ทำไว้เกิดเป็นประโยชน์แก่การค้าของบิดามารดาเตี้ยง
็ และมิตรล์หายเพ็ยนพ่อตั้งจินได้ยาศัยคุณจิตมาก ท่านจึง
รุงเรื่องในการค้าได้โดยล่ะดอก หลังศากททานได้เลื้อภุง”
| คนแรกไปหลายปิ๊ ท่านจึงใต้สมรด์กับอาผู้หญิงของจันทิรา
กรรณ์การ์กับขันทราจึงอยู่ในลักษณะเดี๋ยวดองกัน เช่นเตียๆ
. กับวิทิตทิมิความเกียกดองกับขันทิราโดยทางคุณจิตผู้เป็นยา
| ของเขา
กรรณิการ์กำลังขบปัญหาเกียกกับจดหมายของวิทิต
| อย เมื่อได้พบคุณดุงจิตผู้เคยชอบคุยชอบเถ่าอะไรต่ออะไร
ให้หล่อนฟั้งมาตังแต่ก่อนดึงครามแล้ว ก็คิดว่าได้โอกาสคิ
ติจ6 ไห้ห่ายเป็นทปรึกษาของหล่อนบ้าง
| “คุณลุงคะ กรรณิการ์เงิม “" กรรณถามธะไว้
ล หน่อยเถิดค่ะ ผู้ชายนีเขารักผู้หญิงได้นาน ๆ ซือตัตย์ไปได้
นาน ๆ โดยไม่ต้องพบกันเลยได้ไหมคะ?”
“เจ้าติดกับจันละซี่” คุณลุงดักกอ “" ลุงเคยว่าไก้
1 ุ สะใภ้แหม่ม
/*๑๕
แล้ว แต่ไม่รู้จะมีวิธิจัดการอย่างไร จะห้ามไมให้รู้กัน
ก็ไม่ได้ พ่อแม่เขาก็เห็นดิ้ด้วยกันทั้งนั้น เจ้าตีดก็เด็กดี
ได้ไปเมืองนอกเมืองนา กลับมาก็คงจะเป็นใหญ่เป็นโต
แต่ไข้เรียงส่งครามนี่เราก์รู ต กันยยู แต่ก็ต้องเลี่ยงให้ไป
เทิได้เรื่องดเจ้จไอบวปอเมรืกา เขาจะอยู่ของเขาท
อังกฤษนี เราอยู่ไกลก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีเหตุผลอะไรของเขา”
“กรรณได้รับจดหมายจากพิวิทิตเนื้อ ๒--๓ กันน์
เธง . กรระกาวัยอก” เรรยยก1 เขาเกลานีเปรียบ
เหมือนคนอยู่หน้าเวที แต้คจะทังทินังเสียได้อย่างไร แปดล
คำเขาอยากตุเหตุการณ์ของค์งครามอย่างใกล้ชิดค่ะ แปลก
ไหมคะ
สำหรับผู้ชายก็ไม่แปลกดยกหถาน น คุณดุงตอบ
ว แต่เจ้าติดเขาก่าอังกฤษมีทางสู้หรือ :
: เขาบอกว่าในอังกฤษไม่มีใครพูดเรียงแพ้ตักคนเดียอ
ก่ะ7 กรรณิการ์ตอบ “" เขาว่ายิ่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่นี
/*เณณะภณณ์ฑ์ (0
มารับตำ ง คนอังกฤษยงมันใจซินยิก
? 2 - ต่๕
จ เมรอดเต๋ เลก 1 ! เจ โงกรรณ์การรด
ยิก ๒-๓ ฎิ เการกพบกบน่องดำกของ
1รุ ของคอ ญาตยผูนเบนอาคารยเกาของ
ส - ๕ ผู
ณาการ ดอ [ยนมธรยม และมคความคุน
แก ฝุ 52 เซ = #
0 | กนย ญาต อมตรคนเดของกรรณการ
กรรณ์การ โยกฎา คณ น ทงทม ได้มีคๆ ามดัมพันธ์
= 4 ณ« ๓«ข์ ม = ๓ ศ
ตธรามคคามต้มพนธกบกรรณการแปดกจากญาติ
มิตรยินใด เพราะหลอนเป็น! นรับทั้งเรีย เข้อดงดัยต้นเหห์
= ๕2 1 =๊
ของกรรณการอกตอหนง
“แหม ติใจตัง ได้พบคุณนำ” กรรณ์โการ์ทำความ
ง เคารพพดางรบกตาๆ กาดงมเรื่องของ เจอยากปรถษา
ง แล้กหล่อนก็เล าเรีย ข้องใจขอ เหลือน
) สะใภ้แหม่ม
ลนณ์
/*๑๐
“เอย ถามเรืองทนำตอบไม่ได้ ไม่เกยเป็นผู้ชาย”
คูธราตอบ " แต่ว่าเขอจะวิตกกังคลล่องหน้าไปกระมัง”
- ยดเป็นทุกข์ไปกับคันทราไม่ได้ค่ะ” 7กรรณิการ์
ตอบ “ทำไมผู้ชายช่างไม่เห็นใจผู้หญิงบ้างเลย ก
“ทิตเขาเล่าอะไรมายิก?” ดู่ธิราถาม "อังกฤษ
จะคิดต์หรือ?”
“เขาบอกกา กรรณิการ์หักเราะหี ๆ พลางตอบ
“เขาบยกค่า ถัาใครถามคำถามนิให้ช่วยตอบด้อยว่า คน
ยงกฤษธาจจะแพ้ แต่ไม่เคยคิดจะไม่สู์เลย อ
“ผี่น้องน้าเซาว่ากัห์ลายคนถ่า จะตู์ไปไม่ได้นาน อ
สูธรากถ่า0 “ฎิทิตเขาคงรู เขาจึงไม่เห็นจำเป็นว่าจะหนีไป
ไหนกระมัง”
เอ 4 กล 3ง5 ส ซัม
คมเสียงเขาไม่เป็นอย่างนั้นนิคะ กรรณ์การๆก่า
“ขาไม่แล้ดงก่าลึงครามจะเล่ร์จสืนเร็0 เขาก่าอิกประมาณ 5.
๒ ปบี้ อังกฤษก็จะตังตักได้”
“* ตายแล้ก เฉ “, บี้ จะอดตายเสีย
/*1*/ ๑๕่
, หมดก่อนกระมัง
| “คุณติดเขาถ่าไม่อดก่ะ ) กรรณ์ก 1ร์ตอบไปยิก
“ขากายย่าพังคำโฆษ ณาชวนเชีอของแอกซีด์นัก แล้ก
ข้างฝ่ายศิริมา เขามิพชายธย่เยธรมัน พิเขาก็ว่าเยอรมั้น
: ต้องชนะเดดขาด ละ ลัน
ู “นำว่า เรื่องวิติคเป็นเรื่องไม่ฝ่าต ! คู้ขิราๆา
“จำหรักเรานะ ไม่ใช่สำหรับคันทรา คนเราจะตายอยู
ทไหนก็ตาย แตล่ามีซึ่งสงกว่ามมติ ถ้าเยอรมันชนะ เรา
จะเป็นอย่างไร แล้วสุทธิรายิกผู้หนึ่งก็ทอดถอนใจ2.
กรรณิการ์อยากวูว่า ใน
4 - ซ ๒ ร เม ๒
ความเห็นของตู้ธรานน คิดก่าเมืองไทยจะเบีนอย่างไรและ
ง ทำไมจะต้องวิตก แต่หล่อนย์:ข้องใจเดี๋ยวกับวิทิตไปอิกต้าน
ง หง จึงพูดต่อไป
“เรื่อเศาแป็นตันเก็ตรียอตตอ : แต่ง่กเยหา
รักนีซิคะ กรรณกภำจันทิราเขาเงิมห่องก่าติดยังรักเขาเหมือน
/*๑ฉี่
ม+ ท ภ 3
เตมอยหรอเปลา กรรณเดานะคะ เขายงเมเคพดต
ออกมบมา! ๆ ] น
: เรียงผู้ ชายค รัก! ] ญิ งเหมืย นเดิมเรี อยเปหรด
เปล่า เปื้นเรือ เท็ไม่อนค เบ หวี6 าบตะไร ด์ธรากา
0 ถิงนังอยู่ในบ้านเตียก กันกิหๆ ต 0 ยเรียย ง
เมือคุณแม่วิทิตพบกรรณิ าว์ ท่านก็ปรารดัก!
ความหนักอกยย่างขิง” แม่กรรัม เห็นพกกฟี ๆ น่อง
| รี ลิน ม อะ 9
เขากา พอตดเขยนจดหมายถึงแม่กรรณทไรกมักจะอธบาย
อะไร 8 ละเอิยดติ เข เอรธิบ ไช งอ าคร มอยางไรบ้าง
เขาจะดยอยองกฤษเปทำไม ชางไม่เห็นไจแม่บ่างเตย
กรรณ์การ์ไม่กล้าเด่าดำนกนของวิทิต เห้คุณ บ้าพั่ง
ยิงกว่าจันทิราเสียอิก ท่านคงยิงพิค0งกอ่าใครหมดทีวิทิต
จะอยากดูเหตุการณ์ทใกล้ต่อภัยยัน ตรายถึงเพียงนัน - แต่
เคราะห์ดิทในขณะนันเกิดมีเชารน์ไอพอที่ตะก็ล่จอปลศูบ
1 แ6 ซู ๓4 จ ๓๓หยม 7 0. *-
ทานคา 7คุณบ้าคะ คนยงกฤษเขาอยุกันได้ตงหลายถ่าน
เขาก็ไม่ตาย และอเมริกันยย์ในอเมริกาก็ตายเหมือนกัน
/*|
ฮ่ ตฯ
แล้อก็ต้องข้ามนำข้ามทะเดไป ถ้าไปเรือแตกตายก็แย่เหมือน
. กัน พีวิทิตคงคิดอย่างนันกระมังคะ”
๊ คุณบ้าลำนนต่อข้อแย้งของกรรณิการ์ก็นิงเงียบไบชั้ง
9 ล สิ แฉอ บ |”
ย คร แล้อกรรณ์การ์ก็เลยตัดสินใจกา เต
ฏ ดูจดหมายทีวิทิตเซียนถึงหล่อน
ว เยธรมันมิได้โจมติอังกฤษตังทคนไทย โดยมากคาดไว้
| จนถ่องเข้าฤดูหนาก เป็นยันเข้าใจกันว่าการรุกรานขึ้นเกาะ
. อังกฤษจะยังไม่กระทำในปี้เต๊ย0กันนัน คนโดยมาก
ุ ตันนิษจฐานว่า คงจะเบิ้นเพราะเยอรมันต้องการจะเตรียม
กำสั่งให้พรั้งพร้อม
ล่อนทางประเทศไทยเองก็มีการเคลื่อนไหอ ในทางการ
!! เมืองระหก่างประเทศใหญ่โต ค๊อการขอตินแดนกินจาก
ก ประเทศฝรั่งเค๋ด์ ความต้นใจของคนคด่วนใหญ่มาจดค่ย
ล อยู่ทช้อพิพาทใหญ่น และก็ยิกนั้นแหละ คนคำพคกเติย0
กันกับทีห่องใยกล้อว่าฝ่ายประเทศแยกซิ6หรือฝ่ายเผด็จการ
๊ จะชนะ ก็ห่องใยเพิ่มขึ้น และรู้สึกยลักเยลืยเทิมวัน
ว สะใภ้แหม่ม
“ส จัญ ุ . |
/*โต๓๏
เพราะถ้าฝ่ายแยกซีด์ชนะ ประชาธิปไตยก็จะตูญตืนไป
แต่ถ้าฝ่ายประชาธิปไตยชนะ ประเทศไทยกิจะตกยยใน
ฐานะลำบากหนักหนา เพราะฝรั่งเก๋ต์คงจะพยาบาทประ-
เทคไทย ในการปฏิบัติต่อฝรั่งเคลระหว่างที่กำถัง อยู่ใน ฐานะ
คนลัม เช่นทประเทศไทยกำลังปฏิบัติอย
คุณแม่ของกรรณ์การ์ไม่พิจารณาเรียงใดจากแง่ใด
นอกไปจากแง่ขัมมะ ท่านปรารภา
“ถิงฝรั่งเค๋ล์อังกฤษจะแพ้แน่ แม่ก็ว่าไม่ติ์ เพราะ
ถ้าเขามีอำนาจอยู เช่าก็ไม่อล้าอย่งงน ./ แล้พี่ตโม่แต่
นยนด้วยซ้าไป เผื่อเขาเกิดไม่แพ้ เขากลายเบินถ่ายชนะ
หรือเขาตกลงกันได้ ไม่มีใครแพ้ชนะ เขาจะเห็นก่าเรา
0 0
ดิหวรือ
คุณพ่อ9่า “เป็นผู้หญิงยิงเรือ อย่าไปยุงกับการ
บ้านการเมียงเลย ไม่ใช่ความภับผิดชอบของเราหรอก”
“เอลาบ้านเมืองลำบากน่ะ ไม่ใช่ผู้ชายลำบากแต่
๕4 4๕๐.ง น ๏ะ, แเฒ่เฒิ อ 6 คํ, 4%
คนเดย0น คุณแม่แย้ง “ผูหญิงลำบากยิงกว่าอิก เพราะ
/*เลื
โ๒๒
ต้องยุ่มลูกจูงหลาน จะไม่ให้ห่กงอย่างไร”
“* ผูครมันต้องชนะแน่” คุณพ่อมันใจ “แล้วไย้
ฝรั่งเคล่นะ อย่าเผยอยิกเลย
ย พอคุณบ้าลังเวียนได้ยินคุณพ่อพุดอย่างน ท่านก๋
| ซิงเป็นทุกข์ถิงวิทิตมากขิน แต่ก็ไม่มีใครมิอ่านาจจะทำให้
วิทิตเบลี่ยนความคิดได้ คุณพ่อ ได้พยายามช่อยวิงเต้นให้
. ทางราชการลั้งย้ายวิทิต แต่ได้รับคำตยบวักในชณะซีก1
จ อพยพจากอังกฤษทำได้ยากยิง เพราะไม่มีใครประกันความ
: ปลอดภัยจากเรือใต้นำ และภัยอันตรายอย่างยิน โดยเฉพาะ
ย เมื่อเจ้าตัวคนทียยูอังกฤษ ไม่ร่อมมือ ทางฝ่ายกระทรอง
= 2% ๓อ“ๆ ๆ๑ ๑4 *2 ว 1
การเดินเรือยอังกฤษจะต้นโจให้ความปลอดภยแกยุทเขาคาเปน
| ต้องคพยพ และอนุญาตให้คนเดินทางโดยเรียไปจากอังกฤษ
เฉพาะทจำเนบิ้นอย่างยิงกอนเท่านัน
| สันทิรามีความทุกข์เป็นต้องเท่าคนยินทมีความเขา
| ใดใส่ในโชคชาตาของวิทิต นยกจากจะเบิ้นห่องถึงเขาก่า
เขาจะปลอดภยหรือไม่แล้ว หถ่อนยังด็มหลังใหนวนเวนว
! จ/
๕ สะใภแหมม
.:
/*โย๓
ตวามมั้นคงต่อความรักด้วย
“* ดียกนฉันเขียนจดหมายถึงเขา ๓ ฉบับ เขาถึงจะ
หลับสักยบัยลธิต จันทิราปรับทุกข์แก่กรรณิการ์ “เซา
เขียนถึงเธอบ่างไหม ?
“ทจริงถ้าฉันเขียนไปถึงเขาทีไร เขาก็ตอบทุกที ร
พัฒ: | ฟี ณั ก 2 ละ ค6
กรรณีการตอบโดยซือ แตฉนรุดกา ถานนเขยนเป
ถึงเขายิก เขาคงไม่ตอบ”
“เพราะเหตุใด ?” คันทราซัก
ว [เสจย์ตาคงไปนีตสจมกลั้งศยอคคยรอคี ๆ น้องๆ
ทุกคน ญาติมากจะตาย ราคกับกงกทค์กรรร์ ว
อ คุณบ้าท่านค่า เขาเชซียนจดหมายถึงท่านดั้นกะจด
เดี๋ยว” ลันทิราเล่า “เหมือนไม่เต็มใจเขียน”
“นั้นน่ะซี เขาไม่มีเวลา” กรรณ์การ์ก่า
น อยากรู้นัก อ จันทิราปรับทุกข์ต่อไป “เขาไม่คิด
ก่าเราเบิ้นห่วงจะตายหรือไรนา ฉันชักคะเบือเลี้ยแล้อมานัง
ห่อง ห่วง หวง”
บุญเหลือ
/*ุ โ๒๕
| กรรณิการ์ไม่รู้จะแนะนำอย่างไร เพราะหล่อนไม่เคย
ได้ประดับความทุกข็อย่างจันทิรา
จ ม ซ  หบ 2 บ
ร วนบคนลวงไป ครนแลว
ป มหาภัยยันร้ายยิงก็มาตูประเทศไทย คอลงครามมหาเย-
ง เซียบูรพา ฐิวิตของคนไทยทั้งหลายก็ประดับความเปลี่ยน
แปลงเกินความคาดฉั้น หมู่ญาติมิตรของวิทิตก็ได้รับคคาม
. กระทบกระเทือนเชียงคนไทยทั่วไป
. เริมด้วยคุณจิต พอกองทันญีปุ่นเข้าประเทศ ไทย
ต ด 7 ทป ล ล้ 2
ร คุณจิตกหายไปจากหมูญาติมตรเป็นเอลาหลายเติอน ใน
ย ทสุดก็กลับมา แต่คุณจิตคำเป็นต้องเลิกกิจการคัวทังตืน
ฝ เพราะคุณจิตมียาชีพเกีย0เนียง ไกลชิดกับฝรั่ง เมื่อฝรั่ง
ง หมดไปจากประเทศไทยคุณจิตก็หมดอาชีพ แต่ ในเกลา
! ต่อมาภายหลังคุณจิตก็กลับรำรกยขึนยก ไดยคนกำรซีย
ขายทดิน
ยุ กรรณิการ์และจันทิราทงดองคนก็ไม่มีอะไรจะทำ
สะใภ้แหม่ม
“ซู
/*๒๕
เพราะมหาวิทยาลัยบีด คันทีราเพิ่มความกลุ้ม ใจเบ็น
๓ 1๕ ๏ 1 =๕=
ทวิคุณ เพราะไม่มีอะไรจะทำนอกจากเป็นห่องวิทิต และ
นิกวามสดตัยยิงซ็อ เตราะแม้การติดต่อทางคตหมายก็
ตัดไปหมด คจันทิรานคนย่านจดหมายฉบับตุ้ดท้ายของ?ทต
อยู่หลายกัน เผอิญเบิ้นจดหมายฉบับสั้นทิสุด ใจความ
มีว่า เขากำลังขะมักเขมันกับการเงียน เพราะไม่รู้ว่าการ
สอนจะดำเนินไปได้อิกลักกิมากน้อย และขออย่าให้จันทิ-
ราเปี้นห่องเขาในเรียงใด และขอให้บอกญาติมิตรทุกคน ร
กาอย่าเบินห่วง
กรรณิการ์ ได้เอาจดตหมายฉบับลุ๋ดท้ายของวิทิตออก
มาอ่านเหมือนกัน ภายหลังจากทีเหตุการณ์อดเกงในระยะ
แรกของสงครามยุโรปค่อยลงบลงแล้ก เมื่อเป็นทีแน่ว่า
เยอรมันจะยัง ไม่บุกเกาะอังกฤษในปี้เดียกกับทิบุกประเทศไใน
ภาคพนทวีปยุโรป กรรณิการ์ได้มิจดหมายไปยังลูกผู้ตของ
ก ล ๕ - สง๓
หล่อนยิกครังหนึ่ง และประมาณเดือนพฤศจกายนกเตรบ
ตอบ ในจดหมายนนวิทิตเขียนมาก่า
/*น้ขฐยยฮ*<นฐาสาญาด ฝด
ผู
. โ๒๒
อ ฆ: ญ่”
จ ฉนพูดจนเบอพูดแลก0า ขออยาหกง
| กันไปนักเลย กถ้าไปยเมริกาจะไม่มีกันตายหรือ
อย่างไร - และทิเขอเดียบเคียงถามมาจ่า ฆันได้
เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้างหรือเปล่า - ผันเข้าไจ
) ค่าเธอหมายถิงเรืองฉันกับคุณจันใช่ไหม ขอเธอ
ว อย่าวิตกเลยในเรืองนั้น ทำไม เขาแสดงความไม่
ได้อางใจหรือ ฉันไม่เข้าใจเลย ดูเหมือนจะเบ็น
1 กีฬาอย่างหนึ่งของผู้หญิงไทย เรืองคอยถามอย
เรือยไปว่า ยังรักฉันอยู่หรือเปล่า ๆ ถาฉันจะ
| ถามไปบ่าง เขาจะโกรธไหม บางทฉันอยาก
ถามไปๆา คุณจันคงกำถังยยากเปลี่ยนใจกระมัง
จึงได้คอยถามฉันยยเวียย แต่ฉันคิดกาฉันไม่
| ควรถามฉันจึงไม่ถามไป แตล้วเขอก็เดียบเคียงมา
เก ยิก ถ้าผู้หญิงอยากได้เสริภาพฉันไม่ยูกมัดเขาดอก
, คนอังกฤษเซาไม่ทำกันอย่างนัน เสร ภาพเบิ้น
. สูมบัตลำค่า ต้องด์รบสละเลิยดเนียหามา และ
ป ? สะใภ้แหม่ม
”( ่
/*๒๓
ต้องค์ละเลืยดเนอรักษาไว้ ในอังกฤษเวลานีคน
พูดยยูคำเตียๆ ต้องยอมส์ละทุกยย่างเพียรักษา
เดริภาพใด้ให้แก่โลก ถ้าคุณจันเขายยากให้ฉัน
ให้เสริภาพแก่เขา ถึงแม้ๆ่าเราเพียงแต่ให้วาจา
สัตย์แก่กัน ฉันก็จะปลดปล่อยเขาจากพันธะนัน
ฉณ ๕
ทนท
เรืองดังครามนัน เธอก็อย่าห่กงเหมือนกัน
เรื่องตายนันมันอิกเรียงหนึ่ง ฐาติทชนะไม่ตาย
ง 9 ๕ ๑ๆ = % ย/ เล:
อย่างนั้นหรือ ในอังกฤษนคนตายดกะอุบัตเหตุ
เกือบทุกวัน ไม่เดี๋ยวกับด่งครามเลย ทถูกบอมบ์
ตายก็มี แต่ก็ไม่ใช่ตายไปหมด ถ้าเธอมายยูทนี
เขอจะได้เห็นความทรหดอดทนของเขา ควงามมี
ระเบียบกินัยและ อือทธ56 อธ ในทท0นห ซึ่งตัน
เรียกไม่ถูกเป็นภาษาไทย ขอโทษด้วย นัน
จำได้ว่าเขอเคยหมันใด้คนไม่รู้ภาษาไทย เวลา
เขียนจดหมายถึงเขอ กันพยายามยย่างยิงทิจะ
/*ร ล 5”
๕ “๐
) ร และขอบ ใจทีเธอไม่เอาจดหมายที่
ฉันเขียนถึงเธอไปให้พ ๆ น้อง ๆ อ่าน ฉันเกือบลิม
ไปแล้วก่า การไม่เก๊บรักษาอะไรไอ้เบิ้นเรื่อง
| เฉพาะตัง เบ็้นนิดัยประจำชาติเรา เฉพาะฉบับ 1
อ น์อันตงใจจะตอบเธอเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นถ้า
ๆ เธอคงรักษาไก้เป็นเรืองเฉพาะได้ก็ดี อย่าเคิด
: เจลื่ยเผฒัเตาลเล็ดกับตเงท ความลำบากทัง
. หลายของเกาะยอังกฤษนัน ฉันถือเสี้ยว่าเป็น
| เรยงธรรมดาของประเทศที่มีสงคราม ฉนิมธงตู
คนอังกฤษแล้ว ก็รูสึกก่าอยากทำยะไรให้เขา
บ้างจริง เรายังโชคติเหลือเกินทยังเป็นนักเรียน
| อยู่ได้ ผู้ชายหนุ่มของเขาก็เป็นทหารกันเกือบ
ผ่
หมด
| อนิจจา จันทิรา ยนิจจาดูกผู้หญิง กรรณ์การ์
ปรารภยอยู่กับตัวเองคนเติยๆ ความรักของวิทิตกับจันทีรา
| จะยั้งยิ้นแข็งต่อมหาภัย ต่อความพลัดพราก ต่อความ
1 สะใภ้แหม่ม
น
/*ง ลไช! จตฒ
๑ ๕
% จ ๕ ส
เบ็ลี่ยนแปลงในอิ้งเกิดล้อมได้คลยตใหรไฟมี แล้ว
ก๊อดหนนึกไปไม่ได้ถึงบ้านเมือง อนิจจา ประเทศไทย
เคลานประเทศไทยกำลังตกอยู่ในภากะอะไรหนอ “มเกลือ
กินเกลือ” ท่านนายกรัฐ มนตร์ท่านได้กล่าว ในคำปรา-
ครัยแก่ประชาชน ในคืนกันท ไทยได้ขินยอม ให้คงามร่อมมื่ย
กับญีปุ่น ญี่ปุ่นจะต้องชนะดึงครามแน่ ฝ่ายประชาธิป-
ไตยจะต้องพ่ายแพ้แนแล้ว ไม่มีอะไรจะล่งตัยต่อไป
นาธิกาภาพของอังกฤษ ซึ่งเปื้นความหวังขึ้นสุดท้ายก็ยับเป็น
พินาคไปแล้อ ภายในเกลาไม่ถึงเดียนทญี่ปุ่นเงิมแต้ดงแส่น-
ยานุภาพขอยงยาทิตย์อุทัย
“ได้ถิบหายตายโหง คุณหลวงธนุมัติ ๆ บิดา
ของจันทิรากระซิบกับกรรณิการ์ เมนื่อหล่อนไปเยียมท่านที
บ้านของท่าน หลังจากทิเหตุการณ์สงบเรียบร้อยลงพยส์ม-
กวรทิญาติพิน้องจะแลดงมารยาทของผู้ดิต่อกันได้ต่อไป “ไฮ้
พอกฉิบหายอย่าพูด ให้ใครฟังนะหลานนะ ทีบ้านนมีนำ
เป็นคนนอกคอกอยู่คนเดียว หาคนมีความคิดไม่ได้ลักคน
/*แพสนเนคและคาแหพกแนหรงเครนคคคมคหุคคแหนแพรเสลกนชลกเพแพนน|.
ห ๓๐
ยายหนก็ติแต่ห่องพ่อวิทิตเท่านัน ถ้าพ่อวิทิตไปเยอรมันไม่
ไปองกฤษ ป้าหขาคงลือไลดกัแหงบ้าน”
1” คุณนำ0 า ต่อไปจะเบี้นอย่ างไรกันคะนี ซ่ กรรณ์.
ย การ์กระซิบถามท่านบ้าง ท่านกับหล่อนนั้งอยู่ทระเบียงไกล
! จากหมู่ญาติยิน ๓
ง “นำว่ามันจะฉิบหายกันใหญ่” กุณ หลองตอบ
ง ง ไอ้ญี่ปุ่นใครจะไบไก้ใจมันได้ ถ้ามันชนะเรากณิต้องเป็น
9 ๑4 ม ม 8
ขูขามันไม่มีปัญหา มันพวกเติยกกันทงนัน ไอ้พวกจอมบง-
ก การ ไอ้พฤกจิตใจรักอำนาจ ไย้พกกใช้ภาษาคนไม่เป็น
ถู ใช้ได้แต่มิดยิโต้”
อ ซื คุณน้าอ่ามีหวังทีอังกฤษคะกลับชนะไหมคะ ว
: กรรณิการ์ถามยิก
“ไอ้พวกเกรมันไปแหย่รังแตน หดานนึกหรือ0
ยเม่ริกาจะยอมแพ้” คุณหลวงตอยบ “แล้กถ้ายเมริกาไม่
จ แพ้อังกฤษก็กลับต้องชนะ แล้กก็รัสเซียยิก เยอรมันยังเยา
ชนะรัตเซียไม่ได้ ญี่ปุ่นจะรบยเมริกาคนเดีย0จะไหกหรือ
ว สะใภ้แหม่ม
4 น
๒ จ”
/*๓๐๑
ไฮ้พวกเรามันพาเราไปถิบหาฮ กันย้ค่า น
วันคืนล่วงไป ๆ เหตุการณ์
ไม่ได้ช่วยทำ ให้ฝ่ายทีเอา ใจชวยฝ่ายประชาธิปได ก
เลย สิงคโปร์แตกแล้ก ย่างกุงก็แตกแล้ก ญีปุ่นครอบ-
ครองพี่ลิปบีนด์ได้เกือบหมด เข้าครอบครองหม่าได้ ยัว-
กฤษถอยไปพันพม่า อเมริกันก็ถอยไปจากพี่ลิปยืนส์ ญีปุ่น
เป็นเจ้าแปซีพี่ค และเบิ้นเจ้าอาเซียอาคเนย์
ประเทศ ไทยได้เข้าร่วมเป็นภาคิในสัญญาร่อมรบกับ
ญีบุ่น ได้บระกาศ์ลงครามกับอังกฤษและยเมริกา แต่
ขณะเตียกกันก็มิข่าวมาว่า คนไทยในอเมริกาได้รวบรอม
กันต์1เป็นคณะ ต่อต้านญี่ปุ่นในน ามของประชาชนไทยและ
เรียกคณะของตนว่า คณะเสริไทย
ประเทศไทยกับด์หรัฐ์อเมริกา กับอังกฤษได้ตกลง
แลกเชลยพลเรือนกัน พอมีข่ากมาถึงกลุ่มญ ติมิตรของ
- 0< « ! == ๑4 % อ
กรรณการ ทุกคนกตงตาคยยค่าวิทิตจะกลับมาตู์บ้านเกิด
/*1*/
| ส์กัน “ก
เมืองนอน มาให้มารดาหม้ายหายวิตกกังกล แตะมาให้
. เบิ้นทชืนใจของกูรัก
. แต่ทุกคนยิดหกัง เพราะวิทิตไม่กลับมา ญาติคน
! หนึ่งที่ไปศึกษาทอังกฤษพร้อม ๆ กันกลับมา และได้รั้บฝาก
ก จดหมายมาจากวิทิต ริ่งเขาเอ่ายัจ ได้อุตส่าห์แยบซ่อน
: เอามาอย่างลำบาก จดหมายของวิทิตมีมาถึงคุณตังเวียน
เ คนเดียง ไม่มีถึงขันทิรา แต่เขาลั่งมาถิงหล่อนในจดหมาย
ซ่ 2
1 นน 7 ท่ วก
ง วิทิตกราบมายังมารดา ก,วิงกอนขอให้ท่านอภัยให้
เขาในการทไม่ห่วงท่าน แต่ทังนีเขาก็ได้พจารณาแล้วว่าเซา
เน เขาขอโทษจันทิราทิไม่ตำมารถ
! เขียนจดหมายถึงหถ่อน เพราะไม่แน่ใจว่าจะถึงมือหล่ยน
็ หรือไม่ และเขาไม่ต้องการให้จดหมายของเขาถึงหล่อนตก
, ไปอยู่ในมือผู้ใด เขาขออยู่ทำหน้าทิลูกผู้ชายให้แก่บ้านเมือง
. เฉลานีฝ่ายประชาธิปไตยหมดความล่งล่ยแล้ว ในเงียงชัยชน:
ก! เพราะด์หรัฐอเมริกาได้เข้ารวมต์งครามแล้ว ทรัพยากรแต
. สะใภ้แหม่ม
/” 0 9 เซล18 ต
/*จฆฒ-ะ . ๑๐๓ 2
แต้นยานุภาพของธเมริกากลายมาเบิ้นกำถังมที่มาของฝ่าย
ประชาธิปไตยแล้ก
ญาติหนุ่มผู้นันได้มาหาจันทิรา และบอกกับหล่อน
ด้กยกาจาก่าวิทิตมีความห่วงใยในหลถ่อนมาก และวิทิตได้
ส่งมาถึงจันทิราและกรรณิการ์ด้วยๆ่า เขาหวังว่าครักและ
ญาติทรักจะเข้าใจติในการที่เขาตัดสินใจไม่กลับมา
จันทิราไม่ต้นใจในบปัญหาชัยชนะหรือแพ้ของฝ่ายประ-
ธาริปไตยหรือของใคร 7หต่อนซบหนวดงดะยืนถิดทยคะ
หมดลมหายใจ หล่อนร้องไห้ดักยความผิดหวัง ด้วยความ
เกืองแค้น ด้อยความอาลัยใฝ่ถิง
“จะต้องมาพุดทำไม จะต้องลั้งมาทำไม” หล่อน
กล่าวแก่กรรณ์โการ์ เมื่อญาติหนุ่มนั้นลาไปแล้ว “ละต้อง
มาตั้ง่ายย่างไรอิกเมื่อตัวไม่กลับบ้าน ฉันเป็นคนบารี ฉัน
เป็นคนไม่มีความวู้สึกรี ฉันเป็นพระอรหันต์3 คะได้มานัง
คยยดงครามเลิก คอยเป็นปิ ๆ คอยยชะเง้ออ่าพ่อเจ้าประ-
คุณเมื่อไหร่จะกลับมา แล้อถ้าญี่ปุ่นชนะ ก็แปลว่าไม่ต้อง
/* ไซ ฑ--
๓๕
แฟพ้อยรชาศิน อย่างน?ิเรียกๆ่ารักกน
| “รอทำใจเย็น ๆ ไม่ไดรี” กรรณีการปลอบ “ไดร
ย . ส เค บ6 0 0
จะร กุณพ่อของเธอเองกแน่โจภาฝ่ายยงกฤษจะเป็นฝ่าย
ชนะ” กรรณ์ิการ์ลิมเก็บความดับด้วยความทตงใจจะปลยบ
เพื่อน
“เออ ไปฟังอะไรกับคุณพ่อ คุณพ่อเกลียดรัฐบาล
ในเมื่องไทยน และท่านก็เลยเกลียดพวกเยอรมัน พวกญี่ปุน
ไปด้วย” แล้อจันทิรากิเงิมร้องไห้อก
กรรณิการ์พยายามที่สุดทจะหาทางปลอบเพียน แต่
ไม่ศามารถ์หำให้จันทิราใจชันขึ้นใต้ คนกระทังจนทีราเหนิต
และเบิยกับการบริเทรนาของตนเองก็ละไปจากกรรณิการ์
กรรณิการ์ออกจากบ้านจันทิรา ในกันนันก็ตรงไปหา
ร คู่ธรา ครและญาติผู้ใหญ่และมิตรร่วมใจของหล่อน บง-
เฮิญในวันนันคุณลุงจิตก็ไปเยยมผู้ธิราด้วย เมือกระทำคกาม
เคารพและทักทายตามประเพณีแล้ว หลอนก็เริ่มซิ้นก่า
“คุณลุงกับคุณน้าทราบก่าคุณติดเซาไม่กลับมาแล้ก
1 ใชใหมคะ แหม จันทิราเขาร้องไห้เสียหลานแทบร้องไป
ส สะใภ้แหม่ม
๕# อ
/*2*/
ตกย .
ณ4 2ด !ต น 5 0 8
เมือญาติผูใหญ่ไม่ยอกคตกามเห็นกายย่างไร หล่อน
ก็กล กต่อไป คุณลดูงคะ กุณดู เป็นผู้ขาย ผู้ชายนีเขา
รักผู้หญิงโดยเขาไม่คิดถึง ไม่ต้องพ1 เด็น าน ๆ ไหมคะ
“รกีดไ ม กลับมา เพราะเข าเห็น แ กบ่านเมื อง จริง เซ ามี
หวังจะ ก์ชาติจริง หรือว่าเขาไม่อยากกลับมาหาจันทิรา
จาไม่รักพอทีจรักสัยจ”
“แหม ผู้หญิงนิบ้าแท้ ๆ คุณลูงจิตๆ่า เรือง
อะไรซิปะดิก บ้านเมืองจะเบินริชิเขาไม่ห่อง มริห่กงเรียง
เจ้าวิทิตรักจริง ไม่รักจริง
“ไม่ใช่ค่ะ คุณดง กรรณอยากรุธรรมชาติคู้ช เข
น่ะค่ะ” กรรณ์การ์แก้ "เรื่องบ้านเมืองก็ห่กงค่ะ แต่
6นอก์ตำซือไรไม่ได้มีคร
ซึ เรียงผู้ชายจะรัก จริงหรือไม่คริงไม่มี ใคร รูได้หรอก
ดร = «6 ๓ บมษจี่ 2+ ๕ ค สุตะ ด
หนู” คุณจิตตอบ " ตักเจ้าตดเองมั่นกบอกไมได้ ผูชาย
ก 7 อ9 1 ลสู, ด ส 6 3 ๓
มันรักจริงเอลามันอยูตรงหน้าผูหญิงนันแหละ เวลานนมัน
/*ร
๓ ๒
| รักแน่นอนเหลอเกิน
|  แหม คุณลุงพูดอย่างน เผ่อหมดนะคะคุณนำ”
5 เตอม 0 5 แปูลม 0เ
4 กรรณ์การหันไปเอยาต์ธราเป็นพรรคพฤก แลกนจะทำ
แซ 1 ส ๑ ๑4 ๑ ฉ4 0 จจ
ร อย่างเรกน จนทราแกคจะทายงไง
ง “เกิดมาเป็นผู้หญิง มันก็ขาดทุนกันยังก่า สธรา
“(6 9? 51 ส ท !๕ [ ท ข์ 24
จ ตอบ 7 ไมคอยเขากวาเป็นคนไม่ด คอยไป ๆ กยาจเก๋ด
: กได้ นำกิลังดำรแก แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร”
| “โช อยากให้ใครรับรองตักคน ว่าผู้ช ายทีซื้อลัตย์
ร ก็ม” กรรณิการ์รำพงตั้ง ๓
“คนรับรองมันก็คนบ่านันแหละ คุณจิตตอบ
ฟู “แต่สำหรับเรื่องรักชาตินะ ดุงรับรองได้ว่าผู้ชายรักชาติ
| * ร ส ล:« 4 4” ๑ 3+
# จรง ๆ ม และไม่เกยกกับเรียงผู้หญิง
ง จันทิราซูบผอมไปจากเดิมมาก นัปตั้งแต่วิทิตไม่ ได้
| กลับมาพรัตมกับเชลยพลเรือนไทย แล้กเหตุการณ์ทาง
ปู ดงครามก็ค่อยคลายไป ระหก่างทิประเทศไทยดำเนินกิจการ
. ) ยันน่าพิค่องค์งดัย เช่นมี่การเปลี่ยนแปดงประเพณีนต่งด้ย
/*๓ ซ่
ผู้หญิง ประเพณีสมรต์ มีการห้ามไม่ ให้กินหมากและ
มัธรรมเนียมยิน ๆ เกิดขึ้นตามรัฐนิยม งานต่อต้านแต้น
ยานุภาพของฝ่ายยักษะประเทศก็ดำเนิ่นไป ในเดือนตดาคม
ในปี้ พค์. ๒4๕๕ นัน วิถ์ทางของค์งครามก์ขนถึงจดยอด
อันเบิ้นหัวเฉียๆ
กรรณิการ์จำความรู้สึก |
และด์ภาพต่าง ก ของคินภันทิ ๒๒ เดียนตุลาคม ได้ตลอด
ชีวิตของหล่อนนับแต่นมา ประเทศไทยกำลังประดบอทก
ภัย การรบระหว่างเยอรมันกับรัดเซียก็กำลังดำเนินไปยย่าง
ดูเดือด ความหกังของเยอรมันทีจะเอาชนรรัฐเซียได้ง่าย ๆ
นันก็เลิกตัมไปแล้ก ยิงกองทัพเยอรมันรกลิกเข้าไปในแดน |
รัสเซีย ทหารก์ยิงได้รับความยากเข็ญนานับการ ธาภุธ .
ต่าง ๆ กยังลำเลี้ยงไปลู่รัสเซียทางมหาด์มุทรอาร์คติกไม่ |
ล ส 0 1ด  = 4
ขาดระยะ ล์คนญบปุนกตรงอยุทพรมแดนพมา ถนเดยและ |
นิกกน ยงรกต่อไปถิงยินเติยและออด์เตรเลียไม่ได้ |
บญเหลือ |
! .
/*วนโชชชโซข์-
. ัณี
1 ในบ้านของกรรณิการ์น้านองเจึงอยู่ทักไป ได้เดียน
๊ ตัวยากขากกองอยู่ตามบันไดซันบนหน้าเงียน กรรณ์การ์
และคุณแม่นอนฟังวิทยุธยูในห้องนอน คุณพ่ยไม่ชอบให้
แยบพังวิทยุ บ.ป.ซี เพราะรัฐบาลห้าม แต่ในบ้านของ
ท่านมิพลเมืองคิผู้เตีย0กิยตักท่าน นอกนันเป็นฝ่ายอยากร
จ อยากฟังทุกสถานี เกลานันเกลา ๒๒ นาฬิกา ไม่มี
| ขำกภาษาไทยจะฟังแล้ก กรรณิการ์จึงหมุนเข็มไปฟังข่าๆ
บี.บี.ซี, ภาษาอังกฤษ
เลี้ยงผู้ประกาศขซ่ากวิทยุ บ็บี.ซี. ชัดเจนแลมใส้ มื
นำหนักและกังกานแปลกกถ่าทุก ๆ ครากไป
| “เมือคินน์ กองทัทแปดเป็นฝ่ายเช้าโจมติทตำบล
เอลยาถาเมน” กรรณิการ์ร้อง " ย้าก คุณแม่ถาม0่า
อะไร กรรณิการ์หันมา ดกงตาเนิ้นประกาย หล่อนบอก
พลางขึมถะไมททยังไม่มีสิทธิจะขึมเพราะเหตุผลที่ตมคคร
ยินดีอย่างไร
“กองทัผทีแปด๑ยงยัง กฤษเป็นฝ่ายเข้าโจมติเยย*
๒
/*๓ธี่
มันคะ” แล้คก็ผึ้งข่าวต่อไปด้วยความตั้งใจอย่างเต็มฟี
เมือทราบข่าๆต่อไปแล้วก็หันมาเล่าให้มารดาทั้ง “เขาว่า
ได้ผลติด้วยซิคะ เย ชักจะมีหวังแล้ก”
น 2 0 ฑา
เตียงนอง ๆ ของกรรณ์การ์กระซิบว่า คุณพยอย์งไม่
หลับ กรรณิการ์จึงต้องกระซิบเล่าให้คุณแม่ทั่ง
ตงแต่กันนันมา โชคชาตาของฝ่ายประชาธิบไตย
ก็เริมเปลี่ยนจากผู้ถอยและรับ กลายมาเป็นฝ่ายรก และ
กองทักที่แปดของอังกฤษก็เป็นฝ่ายรกต่อไป ๆ ความเชีย
มันในกำถังของยัดษะประเทศคก็คลยนแกสน ฝ่ายทเคยแต่
หกังอยู่ในใจว่า ฝ่ายประชาธิปไตยจะต้องมีชัยชนะใน
ขันสุดท้ายก็กลายเบิ้นฝ่ายให้ข่ากอันนำยินดี้ของตน ฝ่าย
ทิเคยทำนายถึงความหายนะของอังกฤษและฝรั่งเศ๋สก็เปลี่ยน
ฐานะไปเป็นผู้พึ้ง
เมื่อน้าสคแตัง มหาวิทยาลัยได้เบิดทำการด์อนอิก
ในต์ภาพเกือบปกติ แต่พอเข้าฤดูหนาก การทิงระเบิด
จากเครื่องบินก็มีมาบ้างประปรายยังไม่รุนแรงน้ก แต่ก็
/*มแวว<<-<-ภค ----๊โซ
๕๐ .
พยทจะทำ ให้ชาก กรุงเทพ ฯ มืความเคลื่อนไหย ในทางที่จะ
| ยทยพไปหาทปลอดภัย โดยเฉพาะลำหร้าเด็กและคนชรา
| มาถิึงระยะน์ กรรณิการ์สังเกตๆ่า กวามรู้สึกของ
จันทิราเงิมจะเปลี่ยนแปลงไป กรรณ์การ์นันมีความยินติ
ทิฝ่ายประชาธิปไตยซึ่งต่อมาเรียกฝ่ายตนเยงค่าพอกด์หประ-
ชาชาติ เงิมแสดงก่ามีหกังจะชนะดงครามบ้าง เพราะทำ
: ให้หล่อนมีความหลังก่าจันทิรากับวิทิตจะได้ไม่หมดโอกาลท
: จะกลับมาหากัน ยิงส่งครามคุดตืนเร็วเท่าใดก็ยิงต และ |
ื หล่อนก็มิหกังค่าประเทศไทยคงจะไม่สูญเตี้ยยิลรภาพ .
: เพราะประเทศด์หรัฐ ยเมริกากรับรอง ต 0 ซองพกกเครีไทย
ก และคุณพ่อของจันทิราซึ่งได้กลายมาเป็นพันธมิตรของ
| กรรณิการ์ไปอย่างด์นิทด์นมก็มีความเชือมั้นว่า อเมริกา
จะต้องช่อยเหลือประเทศไทยแน่นอน แต่สำหรับจันทิรา
. นันได้เงิมกล่า0ก่า ไม่มีความยืนดิยินร้ายในโชคชาตาของ
ตึงคราม
. “ทำไม เขอไม่ติใจรี ค่าเขอกับวิทิตจะได้พบกัน ?”
“*.: สะใภ้แหม่ม
/*๕๑
“ผุบกันเพื่อดะไร้ 8 72: คันทีธาคีออดาม ไซ่
นิกร์ กำเขาจะซอลัตย์อยู่กับฉันตลอดไป ว
“ตำๆ ก็เรื่องนันเราจะรู้ ได้อย่างไร” กรรณิการ์
แย่ง "“แต่ถ้าญี่ปุ่นชนะ ถึงเขาจะซื้อลัตย์ต่อเธอ เขาก
กลับมาเมืองไทยไม่ได้เพราะยย่ในฐานะขบถ
“ถ้าเขาอยากมาหาเรา” คันทราว่า “เขากต้อง
ริบกลับมาซิ”
“เย ก็เขาจะช่อยกู้ชาตินนา กรรณิการ์แย่ง
ยิก “ถ้าไม่มีใครเสียดละให้ชาติ ถ้าฝรั่งชนะเราก์เป็น
ซีข้าฝรั่งซิ”
“ออย่ามาเบิ้นทนายแก้ต่างเลย 7) จันทิราตัติบท
“อั้นแก้นใจจนไม่ยยากนิกแล้ว ฉันกำลังจะถิม ๆ เธอก็
ๆ จง
มาเตือน
” 91 เ
กรรณิการ์รวาจันทิรากำลังมความหอนเหเน
อารมณ์เกินทีจะพุดยะไรตัวยความไตร่ตรองทสู่ขุม และ
หล่อนก็ยังคิดหาคำพูดเพื่อปลอบหรือเตืยนส์ติให้เหมาะตํม
/*น โซ
๕๒
ไม่ได้ หล่อนจึงต้องยุติการด์นหนาเรียงวิทิต แต่ในเกลา
ต่อมายิก ๒-๓ เดือน นิลำน้องคนรองของจันทิราพบกับ
กรรณิการ์ทบ้านเมื่อหล่อนไปเยียมคุณน้าหลอง คอบิดา
ของจันทิรานันเอง เพราะกรรณ์การ์ไปเยียมท่านเท่าที่จะ
มีเวลาไปได้ ด้วยเหตุทีท่านไม่มีเพื่อนยินฟังคุยเรืองคอาม
จ เลธร้ายของรัฐบาลไทยและฝ่ายอักษะตามความนิกกิดของ
๊ ท่าน
| นิลำเข้ามาหากรรณิการ์ระหว่างที่คุณพ่อของนิถำไป ป
คันหนังสือเล่มหนึ่งให้หล่อน กรรณิการ์ผู้ซึ่งไม่ได้เกีย9 ป
ข้องกับ ท่านทางคำยโลห็ต ได้กลายมาเบินหลานรักของ
: ท่านไปในระยะนิ้
1 คิสต์ตอรล์ท ๆ อย่างทิไม ต้องการ ให้คนยินได้ยิน
นอกจากผู้ฟังเฉพาะของหล่อน
น “พกรรณ พรเรียงของพิจันไหม เรียงคุณยดิศัย
| เร
“เอ๊ะ เรื่องยะไรกัน ?”
. - ต สะใภ้แหม่ม
/*๕๓
“โช ยยุมหาวิทยาลัยตักยกัน นักแต่ไปทำอะไร
เดียนะ” นีตาพัย  เขาลิยกันทงจุฬา ๆ
“เย พก็เห็นจันทิราเขามีเฟี่ยนฝูงติดตามเป็นขบอน
นาลคโหยผดล์9 : เดิคันร์าก์ขอแก้บทีเดียมกรลัดตัหล:
ลอกันว่าอย่างไร ?” :
“ก็ฟิจันเขาไปเทียวกันยอกบ่อย ๆ” นิดตำวา “เขา
ออกคจากมหาวิทยาแล้วเขาคก่อยจะกลับบ้านเลี้ยเมือไร
คุณแม่ถามเขาก็มีค่ายธิบายไปต่าง ๆ แต่นิต์รู เขาไปเทียๆ
กบอดิศัย”
กรรณีการีซึ่งไป ปลัยหล่องก้ปออบใจนิอาจ5: ข้
ส %“,  อ“
เขากลุมใจเขา วูไหมเล่า ถ้าเราเบิ้นเขาบ่าง เราจะเป็น
อย่างไร”
ฉิศาละบัดหน้า “ทิกรรณไม่ช่อยเตือนเถธะ คจะ
ต้องยายหอิทิตเขา เดี้ยวเขากดับมาติ เขาซือดั๊ตย์ แล้อ 1
เขากิจะเป็นคนกุชาติกดับมา ของเราเสียไปละกแย่
ตั้งแต่นั้นกรรณิการ์ก็เริมให้ความล่น ใจแกกิริยา
บญเหลื่อ
: น
/*ส๕ ๕
ผงพัยพยงจัดติงาเห้นจอ:๐ 0 และกยัยตัดขิตคังคล์นคิดซี
ของมิตรด์หายใน มหาวิทยาลัยก่าจะแลดง ปฏิกิริยาบ่างหรือ
ไม่ แต่ไม่สำมารถจะทราบคคามคริงได้กิมากน้อย ฉันทิรฯ
!  เตยเบิ้นนิติตหญิงทได้รับความส้น ใจของนิลิตชายคำนอน
มากตลอดมา ไม่อ่าจะย่างกรายไปทางใดก็มีเพื่อนหนุ่ม ๆ
อยู่ด้อยคนหนึ่งหรือล้องคนหรือมากกว่านัน สำหรับอดิศัย
| ซึ่งเบินนิสิตวิค์อกรรมคำ(ตร์ปี้ที่ « กิมาร่วอมในกงด้นหนา
หรือตั้งสรรค์อย่างใดอย่างหนึ่งอยู่กับจันทิราอย่างที่เคย
กระทำมาเป็นเวลานาน นับแต่จันทิราเข้ามหาวิทยาลัย มื
ง ทิกรรณิการ์เห็นเบินสิ่งน่าสังเกตธยู่อย่างเดียอก็คือ ใน“2
ระยะนันเมื่อหล่อนไปหาคุณหลวงบิดาของจันทิรา หล่อน 4
| มักไม่ได้พบจันทิรา มักจะได้ รับคำบอกเด่าว่าจันทิราไป
| ไหนต่ยไหนแห่งใดแห่งหนึ่งอยู่เต่มอ ล่วนญาติผู้ใหญ่นัน
ก กิดูเหมือน จะไม่ค่อยด้นใจกับความ รู้สึกหรือพฤติกรรม ของ
จันทิรามากนัก
| กรรณิการ์ต้องเอาใจใส่กับการศึกษาของหล่อน
( สะใภ้แหม่ม
/*๕๕ .
เพราะยิงต่งครามแตล้ดงความเคลี่ยนไหกไปในทางที่ฝูร้ |
ประชาธิปไตยคะชนะ โยกาด์ทิสถานศึกษาในประเทศ 1
ไทยจะได้ทำการด์ยนเป็นปกติก็ย่อมจะน้อยลง เมื่อ
จันทิราแตดงตนก่ามืความชื้นบานไม่ทุกข์โก่กนัก กรรณ์-
การ์ก็ยินติ ไม่ต้องห่องไยและให้ความด้นใจกับการเรียน
4ว
ดิซน
ปลายปิ๊การศึกษานัน อดิศัยก็ได้รับบริญญาแล้ก
ออกไปทำราชการต่างจังหวัด
ญาติของกรรณ์โการ์หลายคนกำลังเปลี่ยนจ่านะ บาง
คนเปลี่ยนจากผู้อัตคัดไปเป็นผู้มี อันจะกิน เพราะเป็นคน
โชคติ ขายและซื้อทองคำถูกคังหกะตลอดมา บางคนก็
อียน ไปหางครงกันข้าม เพราะการครองชีพยีดเคียง
สินค้าแพงขึ้น รายได้คงเติม ได้แต่ฐาบของเก็กชองบรรห- .
ณส ๑ด 1 % ๑4 ณ์ ๕ |
บุรุษไปเพือเอามาคับค่ายเถียงครอบครัง บางคนก็โชคติ เ
ทีทินที่ไม่เตยนพี่#จดาก็คลายาบิ้นม่รจกาไป  ยมลนนฟัต์ .
สูมบัต เก่าที่กองทัง ไอ้ในบ้าน เช่นเค่ษเหล็กเด่ษโลหะก์
บุญเหลือ
/*๕๒
กลายเบิ้นของมีราคา มีผู้มาซียตัวยราคาแพง
. ครอบครักของศันทิรามี ฐำนะร่ารวยซิน ส่อนของ
กรรณ์การ์เงิมจะฝี่ดเกือง เพราะคุณพ่อเงิมป่อยกระเล่าะ
: กระแตล่ะ มิอาการทางประดำท คือตกใจง่ายและกลัง
ล เลี้ยงตดั้งทุกชนิด จนแพทย์แนะนำก่าไม่ควรจะอยู่ใน
พระนกร กวรไปหาทื่อยู่ทีสงบไกลจากที่ที่อาจเบิ้นจุด
ุ ยุทธคำส์ตร์ ครอบครัวของกรรณิการ์จึงเงิมตระเตรียมที
คะไปฮยู่บ้านเก่าของคุณตากุณยายของกรรณิการ์ในส์กน
ริมคลองภาษ์เจริญ ระยะทางเดินทางจากด์ๆนผ่านกลาง
ก พระนครประมาณ 4๕ นาทิ โดยทางเรือยนต์ทรับส่งคน
. โดยดำรอยู่ทั่วไป
| ครอบกรักของผู้ชิรายทยพไปธยูที่บ้านเดิมของ
, ตระกูล ทิพระนครครือยุธยา เพราะท่านเจ้าคุณบิดายยู่
ในล์ภาพชราแล้ก ถึงแม้ว่ายังชอบบำเพ็ญตนเป็นคน
, . กล่องแคล่ๆู ส้นใจกับกิจการของบ้านเมื่องและโลก
- สะใภ้แหม่ม
จ ณี
/*๕๓
ระหว่างบีคภาคเรียน
ปลายบี้ พที่. ๒4๕๐ กรรณิการ์และจันทิราจึงมีธุระเดิน
ทางไปมาหลายแห่ง เป็นการกระทำของคนไทยที่มี ฐานะ
พอลมค0รทักไป สงครามทำให้กลัวไปกาญาติจะจากกัน
โดยไม่ได้เห็นกันยิก เมือมีโอกาลอย่างไดเนื้อใดก็ให้รับ
อคุยโคถาลีไปเยี่ยนเยียน นอกจากนันการอพยพไปจาก
บ้านทีเป็นทีพำนักโดยปกติก็ก่อให้เกิดบัญหาหลายอย่าง
เช่นถิมของใช้บางอย่างไว้ หรือที่งไว้โดยไม่เห็นแก่คฐาม
สำคัญ หรือเกิดนิกห่องใยโดยไม่จำเป็น หรือเหตุอะไร
ยิน ญาติและมิตรของกรรณ์โการ์และจันทิราหต้องเดินทาง
ไปมาเพิอธุรกิจการค้ายันไม่เคยทำมาก่อนสู่งครามก็มาก
และทุกคนก็พลยยนิกยยากไปไหนมาไหน ซึ่งในยามปกติ
อาจไม่นึก |
ระหก่างเบิดภาคเรียนนิ คุณพ่อคุณแม่ของกรรณ์- |
การ์และน้องเล็ก ๆ ก๊อพยพไปอยบ้านต้อน กรรณิการ์ ,
. ยขาตดำอยู่เต้าบ้านกับน้องชาย ๒ คน อายุอยู่ ในระหว่าง .
. เรียนชันมัธยมคนหนึ่ง และเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย .
ป บุญเหลือ .
*%.
/*๕๕
จชังศรสตร์อีกคนหลึ่ง การทกรรณิการ์รับอาคาก็เพล
: น้องล้องคนไม่อยากไปอยู่ด้วน เห็นโอกาด์ก่าจะได้เตรี.
ภาพเป็นเจ้าบ้านตักที แต่คุณแม่กลับเป็นห่อง กลักว่าจะ
มังด์นุกคะนองไม่ห่วงบ้าน  ครันแล้กคุณน้าหลวงยนูมัต ๆ
อ บิดาตันทิราก็แนะอ่ากรรณิการ์คกรอยู่กำกับน้อง ทรนต
เพราะท่านไม่อยากอหยพ ไปไหนให้ไกลทิกจะมีเหตุ การณ์
ก 7ไ1 ๕ ย วฒณ
ต้นเตนทลุด คก่อพระมหานคร และอยากให้กรรณิการ์
, ยู่ใกล้เพื่อเป็นเพื่อนคุย ของท่าน คุณแม่และพีน้องของ
จันทิราจึงยังไม่เตรียมการอพยพไปไหน แต่ได้ไปมาหายู
: ญาติและมิตรทีอพยพไปบ่อย ๆ ช่อยเหลือซ้อข้างของทิญาติ
มิตุรฝากซอ และทำหน้าติเป็นนักเผยแพรข่ากด้วย
โดยบังเชิญ บ้านเดิมของอดิศัยอยู่ใกล้บ้านท
| กรอบครักของกรรณิการ์ไปพักยยู และเมือยติศัยมาเยียม
ล บิดามารดาซิ่งเป็นคหบดีอยู่ประจำ ณ ตำบลนั้น อดิศัย
กิได้พบกับกรรณ์โการ์ และได้ถามถึงจันทิรา และในเกล1
ลัปดาห์หนึ่งต่อจากยติศัยได้พบกับกรรณิการ์ จันทิราก์
1
สะใภแหม่ม
/*๕6
แสดงคอวามประต์งก็ว่ายยากจะไปเยียมครอบครัวของ
กรรณิการ์
นตำไปกับจันทิราด้วย พอทราบว่าบ้านของบิดา
มารดายติศัยอยู่ใกล้ทีพักของกรรณิการ์ และตักอติศัยก์
ได้มาพักย่อนอยู่ทนัน นิลำก็อุทาน
“คพิโช่ นิกฎาอร์ไร มินาเล่า . นิสคิดแล้วเทียง
ก่าต้องมีอะไร ไม่เห็นพิจันเคยจะเป็นห่องเบิ้นใยคุณลุง
คุณบ้าหรือใคร ๆ เลย มีตาวมเกิดจะคัอจมๆเชี่ยมให้ได้ะ
แล้ดูหล่อนถามต่อไป0่า : - . “พี่กรรณเป็นคนชาชนัดให้เขา
เหรอ?
“เปล่าเลย เบิ้นความลัตย์” กรรณิการ์เองก็แปลก
ใจเหมือนกันทิจันทิรามีแก่ใจมาเยียมคุณพ่อของหล่อน
แต่มังไปคิดยินดีว่า ที่จริงจันทิราคงอยากมาเยขียมตัว ร
กรรณิการ์เอง และยยากเปลี่ยนสถานทีเพื่อหย่อนใจ แต่ :
ยังมีนำใจต้างว่ามาเยียมคุณพ่อเพื่อให้คนวัยสูงติใจ -“-
ตลอดเวลาเช้า บ่าย และกำทิกรรณิการ์ รับรอง
ม 613 84
บญเหลือ ล
= .6๕6๑9๑3
/*ง
1 อะ
] ว ผล ๒» ๓ - เณ ๑ “
. จนทรายยุทบ้าน อดศัยกมายยูทนันด้อย เขาทำตนเบื้น
: เจ้าของถินทีเต็มใจรับรองแขก น่าผลไม้ ปลา กง ผกต่ด
| มาเป็นของกำนัล จันทิราก์เข้าครัง ทำกับข้า0เลียงญาทิ
: ทั้งคณะทิพักอยู่ก่อนและที่สมทบมาพร้อมกับหล่อนยย่าง
| ด์นุกต์นาน แล้วก็เล่นกิฬาในร่ม และลงไปว่ายน่าในคลอง
: หรือพายเรือแล้วแต่โอกาล์จะอำนอย ทุกคนวินเริง
6 บนเทิงใจ
“แล้อมายิกบอย ๆ นะ แม่จัน” คุณแม่กรรณิการ์
ตั้งเมื่อจันทิราลากลับ จันทิราก็รับปาก นิสาแฮบก้อนพีดา0
ว โดยให้กรรณ์กการ์เห็นคนเตียๆ
" ครากหน้าคุณมา ถ้าบังเยิญผมมาบ่านได้” อดิศัย
. กล้ากแก่จันทิรา “คุณต้องไปเที่ยวบ้านผมนะ”
| จันทิรากรับปากยิก
“จันทิราได้มาเขียมครอบครัวของกรรณิการ์ที่บ้าน
ี ส์วนยิกครหนึ่งโดยมิได้พบอดิศัย แล้วต่อมายิกครังหนึ่ง
) กิประจอบเวลาเขามาเขี่ยมบิดามารดาของเขา
สะใภ้แหม่ม
/*๕๑
ก กรากยนีรไม่ให้มรตัน จันทีรามากับนัยงผู้ชาย
ว อายุประมาณ ๑. ปี้ และพร้อมกับกรรณิการ์ผู้ซึ่งเดินทาง
มาจากพระนครตามกำหนดปกติ พดเรือแต่นเข้ามาใกล้ |
บ่าน คนทินั้งมาในเรือก็แลเห็นยดิกับยื่นอยู่หีทำน้า
“คัด คุณยดิศัยก็มา กรรณิการ์ร้องริย. แต้ง
หล่อนช่าเถียงดูจันทิรา เห็นผิกหน้าของจันทิราแดงซินอย่าง
ผิดลั้งเกต เป็นครังแรกทิกรรณ์การ์เห็นว่าจันทิรามีความ
2 0ฝ88! ฑ์ 4
รูตักตออดศัยผดเปจากทมตอเพอนชายยน ๆ |
ยติคัยยินยีมแบ้น เมือเรือเข้าเทียบท่า เขาก็รีบ
เข้าช่วยจับเรือให้เรียบร้อย จันทิราชินจากเรือก่อนแล้ว ว
กรรณ์การ์จึงตามชิ้นไป สิงไม่สามารถสังเกตอะไรเพิ่มเติม .
ตลอดกันนัน กรรณ์การ์ก็ครุ่นคิดว่า หถ่อนมีหน้าท
อะไรหรือไม่ทจะเตือนฉันทิราหรือคอกความเห็น หรือแม้ |
แต่มีความคิดยะไรเกียกกับเรืองของจันทิรากับวิทิตนอก :
เหนือไปจากความหกังดี๋ ความปรารถนาอยากให้เพือนเบิน ล
ลู่ซ แต่บังเอิญจันทิราเปิดโอกาดให้หล่อนออกความเห็น
เยง
| ปุญ่เหลือ
/*๕โ๒๒
| “% กรรณิการ์ ถ้าหากธันจะแต่งงานก่อนคุณติดกลับ
, เธอจะก่ายย่างไร ?” จันทิราพุดชินเมื่อมีโอกาล์อยู่ด้อยกัน
ล้องต่อต้องก่อนเข้านอน
“คำว่า ว่า น่ะ เขอหมายความก่า ๆวาเขอว่าไม่ตี๋
) หรืออย่างไร? 7 กรรณ์การ์ถามเพื่อให้เวลาแก่ตนเลงได้คิด
. และเพื่อป้องกันมิให้จันทิราคำหนิในภายหลังตัย
“ภาอย่างไร ๆ ทงนัยสะ” คันทิรฯต์ยบ
“เอย เมื่อตอนเธอจะรักกับคุณติดกันก็ไม่ได้มีล่อน
เดิพงซ้ดงละไร กรรณิการ์ว่า “ถ้าเขตจะไม่รักกับเขา
็ ก็เห็นจะไม่ใช่ธุระอะไรกระมัง - ,
“เค  ครัรณฟีเบิ้นคนแปลก จันทีรารำพึงตัง ๆ
“ฉันสังเกตหลายหนแล้ก เกลาฉันคะเนไก้อ่าเธอจะพูดอย่าง
นิ เธธก็ไปเสียยิกอย่าง อาจารย์ทอมค์แกเกยว่าจำได้ไหม
. ว่าเธอน่ะแปลกจากนักเรียนทั้งไป ล
) ! " ฮาจารย์ทอมผู์น่ะแกเป็นครูทีชอบฉัน” กรรณิการ์
ว่า นีพีแกล่นแบล์ออม แกหมายไปทางดิ แต่ครูทีไม่ชยบ
ป เขาก็ว่าแปลก แต่ความหมายไปในทางไม่ตี แต่ค่าเรียง ป
. สะใภ้แหม่ม
/*๕๓
เขอนีนะ มันจะยะไรไปทางไหนกัน?
“อนลักศคลื่องพัณีดิอ เขยไม่ใช่
คนโง” จันทิราวา
“สั้งเกตๆายงไง?”
“เฮิอ ก็สังเกตว่าเขารักฉั์นน่ะซิ เขารักมาตังนาน
แล้ว เขาบอกว่าฉันไม่ควรจะกอยวิทิต”
“แล้วเธอวายังไง ? .
. . ฉันอยากรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่ คุณบ้าตังเวียนแล้ว |
ก็คุณบ้าบ้านน แล้วก็พ ๆ น่อง ๆ เขาจะก่ายังไงกัน” .
“ไม่ใช” กรรณ์การ์ชักจะละล่าละลัก “แล้วเธอ |
ละ เขอค่ายย่างไร? |
ง แล้อฉันก็ยยากร์ไงล่ะ ว่าใคร ๆ จะว่ายังไง” .
“" ใจเขอว่าเขาควรจะก่าอย่างไรล่ะ? 7 กรรณ์การ์ .
ข้อนถามยิก น
“เอ ฉันถามเขอ ทำไมเขอกลับมายัอนถามฉันล่ะ |
กรรณิการ์นิงตริกตรอง “แปลอ่าเขอยยากให้ฉัน ก
เดาร หรือจะให้ธันลิบดู?”
ศ์
/*ค !
* คยากให้เดาถ้าตอบไม่ได้ เขยเป็นคน พดคุยกับห ๆ
น้อง ๆ ทังผู้ใหญ่ทงเด็ก :
“ค ถ้าจะเดาก็เห็นจะเดาก่า คุณดุงจิตน่ะคงไม่
กายะไร 7 กรรณีก 1์ตอบภายหลังทิได้ตริกตรองเล็กน่อย
เ ว คุณบ้าตั้งเวียนคงยา จถิงร้องให้ร้องห่ม เห็นเบิ้นกำแซ่ง
ดูกท่านไม่ให้กลับมากิเป็นได้ แล้วคุณพ่อคุณแม่ของเขย
เยงค่ะ  : ก์
“คุณพ่อฉันน่ะเรยะ คุณติดเป็นคนวิเค้ษ เบป็นคน
กัชาติ เขยก็รอยแล้ว” จันทิราค่า " คุณแม่,..นันเดา
ไม่ถูก ทจริงเราไม่ได้หมันกัน เบินแต่เข้าใจกันเท่านันทัง
| ผู้ใหญ่และตัวเรา ว.
| “กแล้วตักเขยเล่า?7 กรรณิการ์อดใจไก้ไม่ได้
เกิดอยากรู้จนบังคับตัวไม่อยู” เธอหายรักคุณติดแล้อ .
เหรย ?”
“มีหรือเขย หายรัก7” จันทิราตอบพลางนำตาก็ไหล
. พรากยอกมาจากดกงตาโดยไม่ทันบังคับตัว “ฉันแต้นใจ
เหลิยเกิน นันจะมาคยยอยู่ทำไม”
| สะใภ้แหม่ม
/*๕๕
“* ย ท้าไมเขยไม่คิดๆ่าเขารักชาติจริง ๆ บ่างเล่า 7
“บัเดี๋ยวอย่างไรกัน รักชาติ” จันทิราค้าน “รัก
สๆคีกแหนารักเท็เพื้องโดยไม่ได้จี เธอไม่รู้ริเติยอนเขา
ก็มีคนคิดต่อต้านญี่ปุ่นในเมืองไทยจ้ะ นั
กรรณิการ์ไม่ตำมารถโต้ตอบกับจันทิราได้ หล่อน |
ครนคิดจนสูติลยย คนจันทิรากถ่ากริน “พน้องของเซอ |
เซตก็ว่าดิซี ทิฉันเธอกไม่เห็นใจ ถ้าคุณติดมีเมียกลับมา |
ฉันจะเอาหน้าไบไว้ทไหน |
กรรณิการ์ข้งงงมาครั้น หล่อนอยากถามบั้ญหายิก
หลายขัย แต่กลัวจะเกิดโกรธเกืองกันมากไป จึงหาถอยคำ .
4 «4 ม ๕ ย«
หลกเลยงแตกกชกนเข้านอน !
แต่กรรณิการ์ประหลาดใจเบิ้นอันมาก เมื่อหล่อน
ไปเยียมคุณน้าหลองยนุมัต ๆ คุณน้าจำเนียรม เรดาของ |
จันทิราได้เรียกหล่อนเข้าไปต้นทนากันตามลำพัง
“แม่กรรณ แม่นิต์เขาบอกว่า แม่คันเขาไปรักกับ ุ
ใครทีอยู่ใกล้บ้านแม่กรรณทิภาษีเจริญ แล้วแม่กรรณก็ร .
บญเหลือ |
) น
/*ต
ะบี
ลื
เ ๕๒
เห็นเป็นใจเรอะ ?”
“ตายแตล้ว 7” กรรณีก าร์อุทาน “ทำไมยายนิตจึง
6 2 ได 33
| พุดอย่างนั้นคะ ?
, ศ แอคนนเบิ้นให้ขั «ไม้เลินต์อจหัย แม่กรรณรู้
ร อะไรบ่าง ?”
ร่ กรรณิการ์ชักมีโมโหและระงับไม่ค่อยได้ด ทิคริง
เ สำหรับคุณนายคำเนียร กรรณิการ์นักจะมีความรู้สึกไม่ม
ย ต้นถวไมตริติงามมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หด่อนไม่ค่อยชอบ
% ฟังความคิดความเห็นหรือกาจาของท่าน
ล “คุณนำถามเอาเองไม่ติกก่าวคะ มาถามหลาน
ฝุ ทำไม
, “เตาว่าพ่อแม่เป็นชาวต์อน สำเนียงของคุณนาย
แต้ดงความไม่พอใจกับอาชีพนัน
กรรณิการ์ยิงระงับอารมณ์ได้ยากขึ้นอิก “แล้วยังไง
. ละคะ? 7 นำเสี่ยงของหล่อนชักไม่นุ่มนอล
! “ณันนะ เห็นว่าแม่กรรณน่ะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ฉัน
: สะใภ้แหม่ม
/*%๓ๆ
เคยไก้ใจ นึกว่าจะเตียนกันบ้าง”
กรรณ์การ์เกิยบจะตะบัดหน้า แต่ยังมีต์ติพอจะคกบ
คุมมารยาทได้ ลิงนิงทั้งด้วยลิหน้าเฉย ๆ "แม่กรรณรู้จัก
ดิใช่ไหม เบิ้นเพ่อนของแม่กรรณใช่ไหม ?”
เป็นเพียนคันทังลั้แพ่ะ” : กรรณิทท์ทอบหัด ๆ .
แล้ว[พื่อจะให้ศรรต์นทฬาจบคงโดยเร็ย . หลอนรึบกล่าก่า |
ง เรียงนคุณน้าพูดกับจันทิราติกว่าก่ะ พูดกับดิฉันไม่ได้
ประโยชน์อะไรหรอกค่ะ” พูดจบก็รีบบ้าคับสิ่หน้าให้ขึม .
แย้ม - หันเข้าไปทักทายน้องคนเล็กคนหนึ่งของจันทิราซิ่งกิง
เข้ามาหามารดา แล้กก็ริบลาไป
กรรณิการ์ไม่ได้ไปทีบ้านจันทิรายิกเป็นเวลานานจน
คุณหลวงอนมัติ ฯ มาเยียมหล่อนทีบ้านของหล่อนเยง พอ .
เด๋ร์จการทักทายตามธรรมเนียมแล้ว ท่านกิกล่าวขิน !
“หลาน ทำไมไม่ไปหาน้ำเลย น้ามีเรียงจะบอก :
คุณพ่อหลานน่ะอยู่ทภาษีเจริญอิกนานไม่ได้หรอกนะบอมบ์ |
มันจะหนักเข้าทุกท์ ในเรือกในด่0นก็ไว้ใจไมได้” |
บุญเหลือ |
/*วลลลลลลพพ
ย :
ึ ๕๕ เ
ง กรรณิการ์อิกยัก ไม่ทราบฉ่าจะตอบอย่างไร “คุณ
วุ น้าว่าจะไปไหนติล่ะคะ ?
. ห เจ็นนต้อต้าวไจสลันต คน จะตายยยุทไหนก๋
ตาย แต่ว่าสำหรับคุณพ่อของหลานท่านเจ็บ ๆ บ่วย ๆ นำกา
ล ท่านคกรจะคิดลายอกจากราชการเลียเถธะ แล้วไปยยู
บางไทร นำมีบ้านญาติ เขามียันจะกิน เขาคงช่วยเหลือได้
เด็ดเนืด:บ -» รันน ท่านบอกว่าดูอยกจะไม่ไหๆเข้า
ร ทุกท ด
] “* หมอเขาบยกว่าขาไม่มีค่ะ ถ้ามียากิไม่ใช่โรคร้าย
อ อะไร” กรรณิการ์ตอบ “แต่เรื่องออกจากราชการนเป็น
เรียงใหญ่ กรรณพุดไม่ได้หรอกค่ะ” |
“ผู้ทภาเสาร์ อาทิตข์น นำคะไปค้างทิบ้านหลาน
[ ทีภาษีเจริญ คุณหลองค่า ห จันทีราเขาก็ว่าจะไปด้วย
เง หลานไปเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ?” .
! พยถึงกันเดาร์ คุณหลองธนุมัติ ๆ ก็ไปทิบ้านใน
“: คลยงภาษีเจริญตามที่ท่านพุดไว้ มีจันทิราและนิตาติดตาม :
: ป สะใภ้แหม่ม .
/*๕๕ธี
ไปด้วย คุณพระบิดาของกรรณ์การ์ต้อนรับด้วยความยินดี
และรับรองอย่างคิ้เท่าทภากะดงครามจะให้ความตะดอกด์บาย
ได้
“คุณหลวงอยากรับประทานอะไรแปลก ๆ บ้าง
คุณพระถาม “อยู่ในนได้กินผักสด ๆ อร่อยติกว่าในกรุง”
พันทิราเขยรน “คุณพ่อคะ คุณพ่อรับประทานแกง
ยอดมะพร้าวไหมคะ ? จันจะไปหามาให้”
“ลสันจะไปหามาจากไหนละ พ่อไปช่วยหาด้วย
แล้อสยงพ่อลูกก็ลูกซินเหมือนกับนัดกันโว้แล้ว ยังไม่ทันท
ฝ่ายเจ้าของบ้านจะกล่าๆโต้แย้งหรือล่งเล่ริม คุณหลองกับ
จันทิราก็ออกมาทิท่านำ กุณหลองหยักหน้าเรียกกรรณ์การ์
ให้ออกมากับท่านด้วย แลต่กแกีเงิ่อดเชียค้องอ้าทะ พอ
กรรณิการ์ลงตามท่านไปเรียบร้อยแล้ว จันทิรากออกคำสัง
ให้แจกเข้าคลองเล็กใกล้ ๆ นัน
เมื่อเรือแจ0เข้าคลองเด็กมาได้ไม่ถึงลิบนาทิก็ถึงบ้าน |
บัญนต์ไงทีเอียมตำดัยมโม้มะหรังอยราอจแหรบล้าหรับลัยหี
/*อวรรรผลผลลละ
๒๐
) เช่นน มีทำนำเล็ก ๆ มีต้นเพี่ยงพ้าปลูกบนหลังคาท่านา
ุ กำลังออกดอกลีชมพูล์ล้าง ไกด์ท่านามิเรือนไม้ตักเป็นเรือน
: ไทยแฝด นี้ชานกก้างแล่น กลางระหว่างเงืยนต่องหลัง
) ลักษณะบอกความมียันจะกินของเจ้าของบ่าน
คันดิราบอกให้เรื่อเทียบเข้าไปฟิทํๆนำ แล้กตนเฮง
5 กันากลือ คุณหลวงยังนังอยู่ในเรีย คัดิหลิต
ไปในบ้าน ลักประเดี๋ยวก็มิชายกลางคนดงจากเรือนเดิน
ฝื แวลี่ดวนัง
วู “คุณพ่อคะ” นคุณลุงเดชก่ะ จันทิราแนะน่า คุณ
ลุงเดชบอกว่า ถ้าต้องการอะไรในล์วนให้มาหาค่ะ
ชายทีจันทิราเรียกอ่าคุณลุงเดชรัยงชวนเชิญให้คุณ
. หลวงธนุมัตซนจากเรือ คุณหลองก็ซิ้นไปทักทายปราศ์รั้
และเรียกกรรณิการ์ให้ชิ้นไปด้วย
กรรณิการ์ทราบได้ทันที่ว่านายเดชคือบิดาของอดิศัย
และมีความไคร่รู้เป็นอย่างยิงว่า คันทีรามีแผนการอย่างไร
แต่ระหว่างทีคุณหลวงคนุ มัติและจันทิรากับตักหล่อนเดินชม
. สะใภ้แหม่1
/*๒๑
บริเวณต์วนของนายเดชยยุ่นน ก็ไม่มีคำพูดหรือกิวิยายาการ
เป็นทิผิดสังเกต หรือชกนให้คิด่าเป็นการเยียมเยียนผิดจาก
ธรรมดายย่างไร เมือเวลาล่องไปประมาณหนึ่งชั้งโมงแจก
ทงีดำมก็ลาเจ้าของบ้าน โดยจันทิราได้ยยดมะพร้าอมาแกง
ต์มความปรารถนา
“คุณรับแขกแบบนีเต็มยร 2 คุณหลวงถามเคจ้าของ
0 แล 6 ง1 3395 3 ปเกว0
บาน ถารบแขกดกยการ เคนต้นมะพราก เหต้นหนงทกท
ไปเห็นจะแย่ ร
นายเดชไม่ตธิบายก่าอย่างไร เขาเดินนำแขกซินไป
บนเงีอนพลางเรียกภรรยาให้ออกมาช่กยรับรอง แต่ไม่ได้ผล
มีแต่เด็กอายุประมาณ ๑๒ ขวบออกมาบอกว่า คุณแม่ภำ
ยังไม่ได้ผลัดผ้าออกมาไม่ได้ ในที่สุดคุณหลองก็ลากดับโดย
ไม่ได้พบภรรยานายเดช
คินกัณนันในหัยงทิกรรณิการ์นอนร่อมกันกับจันทิรา พอ
ปดอดคนไม่มีน่อง ๆ ของกรรณ์การ์อยู่ในระยะทิจะ ได้ยิน 5.
จันทิราก็กล่าวขึ้น ป
. บุญเหลือ
/*: ๒๒
“วๆไง พอจะเบี้นญาติกับเขอได้ไใหม่? เจ้าของ
ด่กนมะพร้าๆ ร
กรรณิการ์กลินนำลายหลายยิดใจกว่าจะรคบรถมตู่ติ
โต๊:: เลดลัตไคัลี จันทิรา ?”
| “ผันยังไม่รจะเอายังไง” จันทิราตอบ “ถาไม่
ใช้ไม้นก็ไม่สามารถให้คุณพ่อมาได้ ตักฉันเองก็ไม่แน่ใจ
แม่ผักชนิดท ไม่ยอมผลัดผ้าออกมารับแขกว่าเราจะทนได้
| ไหม
“เขอรักอดิศัยหรือเปล่า ! ข้อสำคัญน่ะ 7 กรรณ์-
: การ์ก่า
“ฉันย์งรักวิทิตหรือเปล่า นันซีปัญหาใหญ่”
, 1 “แล้วเขอให้อดิศัยเขาหวังอะไรจากเธอ ?” กรรณ์-
๕ะ2 ณ2 ย
) การ์มิความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ รากกับตังหล่อนเป็น
ง น่องหรือเพื่อนต์นิทของอดิศัย
“ทำไม จะต้องบอกว่ายะไร กิพาคุณพ่อมาให้
รจักกับคุณพ่อของเขา มันผิดร้ายตรงไหน่” แล้วพูด
/*๒
ตอไป
: เขอรู้ไหม เกลานี้น่ะ มีคนไทยติดต่อกันกับฝรั่ง
ได้ คนไทยบางคนก็อยู่แต่อินเดียนเยง ถ้าวิทิตร์ว่าฉันจะไม่
คอข เขาอาจเปลี่ยนใจก็ใด้” ี
% เปลี่ยนเนี้นยะไรกัน” เลี่ยงของกรรณิการ์เหนื่ยน
เลียงคนกำดังจะร้องไห้ “เรออย่าเล่นกับชีวิตนะจันทิรา
ถ้าเขอรักอดิศัยฉันไม่ว่าเลย”
“ขอยย่าเพ่อตกอกตกใจเลย 7 จันทิรากลับเบิน
ฝ่ายปลอบ “ยังมีเวลาหรยก อดิศัยเขาก็ต้องไปปักษ์ใต้ |
ยังไม่กลับมา กฉันทำทางเอาไก้ ดุซีคุณพ่อคุณแม่จะกำ
อย่างไร
แต่ความลัมพันธ์ระหว่าง |
จันทิรากับยดิศัยได้ตื่นสูดลงยย่างเร็โดยไม่มีผู้ใดกาด กล่าว
ค่อ แทนที่ละเบิ้นฝ่ายครยบครัวของจันทิราจะเป็นผู้วันคณัย
และพิพากษาว่าจะสํนับสนุนความตัมพันธ์นันต่อไปหรือไม่
บุญเหลือ |
/*ไช
น ๒๕
| กลับกลายเป็นย่ ายมารดาของอดิคัยเบิ้นผู้ยนคำขาด นาย
เดชและภรรยาเป็นคนกอ้างขวางในละแกกบ้านนัน เลียงถิอ
ว่ เล่าเรืองนก็ได้มาเข้าหุขอ เกรรณิการ์และกรรณ์การ์ก็ ได้ยืน
ว มาอิกต่อหนึ่ง
: รง แม่เขาบอกนายคกับ : ญาติของกรรณ์การ์เล่า
จ ม ส แหน1ล6 6 4 1ด
ศี หนอย จะหาลูกต์ะ เภมา เหทงท เหมาดูตวแมผง ยง
จะด้านหน้าไปรักเขาได้ เซาดุถูกแม่ตัวถึงเพียงนันย่านดูก
1 ออกหมด อย่าเห็นๆ่าเป็นชาวสลวนละก็ไม่ได้กินข้ากนะ ไม่ใช
1 ชาวล์วนกินแกลบนะ
ซ่ ญาติผู้นันเล่าต่อไปว่า นายเดชได้เป็นทนายฝ่าย
ฆู ลูกชาย พยายามเกลิยกล่อมให้ภรรยาโฮนย่อนตามลูก
ล ชายแต่ไม่ได้ผล “ฟิเจือแกไม่เหมือนคนยิน ๆ หรอกค่ะ
0 ญาติผู้นนกล่าวต่อไป “ลงแกก่าไม่คะก็ยินทร์พรหมกะไร
) . ก็ไม่มิประโยชน์ทังนั้น เรือกดวนก็ของแก ของพิเดช
| ว ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ”
| , สะใภ้แหม่ม
/*๒๕
: ประมาณอีกสักเดือนหนึ่ง
ต่อมา ทั้งคลองภาษีเจริญก็ได้ข่ากว่านายเดชและภรรยา
ได้ไปหมันลูกสา0ของคหบติในตำบลนันให้แก่ลูกชาย คหบติ
ย2๑ ภ% ๕ 0 ม 6 6
นนมิบรรดาศักติเป็นหลวงเหมือนปิดาจันทิรา แต่ๆ่าเป็นคุณ
หลวงทีไม่เคยทังอาชีพทำด่อน และไม่เคยที่งถิ่นไปอยู่ใน
พระนคร
กรรณิการ์เกือบจะกล่าวได้ว่า นับตั้งแต่กันทหล่อน
รูข่ากหมั่นของยดิศัย หล่อนก็เกือบแน่ใจก่าด่ายลันพันธ์
ระหว่างจันทิรากับวิทิตจะไม่เบป็นไปตามความยั้นใช่ของ0งค์
ญาติ จันทิราจะต้องพยายามหาคูให้ได้ และจันทิราจะรอ
คอยจนจีนลังครามไม่ได้ เพราะถ้าหากวิทิตไม่ซื้อตรงต่อ
หล่อน และพาภรรยามาจากต่างประเทศ์ หรือจากทใดก็
ตามจันทิราจะต้องถือก่าเป็นความอับยค่อดลู้อย่างยิงยกด
เหตุการณ์ ตังครามและบ้านเมืองก็ช่อยให้ความกาด
คำนึ่งของกรรมอาร์เต็นควผมคริงจิ้มแก คือพอย่างเข้าฤดู
ฝัน ระหค่างที่ครอบครักทือพยพไปอยู่ในย่านตามชาน
เ ณ
/* ๒๒
ว พระนครเตรียมพาบุตรหลานกลับมาเข้าโรงเรียนตามทกำหนด
ไก้วาจะเบ็ด ก็มีการทิงระเบิดเวลากลางกันในพระนคร
| โรงเรียนหลายโรงได้รับความเสียหายหนักจากตูกระเบิด
ว รัฐบาลจึงดั้งให้บิดโรงเรียนในพระนคร คนทิมี ฐานะพอจะ
ื ไปอยู่ต่างจังหวัดได้ก็พากันอพยพไป
ญาติและมิตรทีเคยล์นิทถ์นมกันทใกล้ชิดกับกรรณิการ์
ว่ ต่างก็มาปรึกษากันก่า ควรจะทำอย่างไรดิ จะไปอยุทไหน
ทลูกหลานจะได้เล่าเรียนพอถ่มครไม่เลี้ยเกลาไปเปล่า ๆ คะ
อยู่ท์ใหนกจะมีอาหารด์มบูรณ์พยส์มควร อยู่ท์ไหนทจะมี
1 < 4 4 0, ก ส 5สก ๑๕ 0ส1 0
แพทยเยียกยาเมนีอป่ายไข้ เมออยูทไหนจึงจะไม่เดือดรัคน
จากความรบกวนทางประดำท และปลอดภัยจากโจรผู้ร้าย
! ในทีสุด คู้จิราเป็นผู้ตัดสิน คิอท่านเจ้าคุณบิดาของ
หล่อนได้ไปทิหมู่บ้านทิเป็นทีอากับของญาติซึ้งยังนี่อาชีพทำ
้ นาไกลลากคั้งหวัดอยุธยาประมาณตล์ยงชั้งโมงทางเรือแจๆ
. ท่านได้ลงทุนปลุกสร้างบ้านไม้มุงจาก ทำเบิ้นโรงเงียน
ี  ค่องหัยงเรียน คูธิรารับเป็นครใหญ่ ท่านเกณฑ์ให้.
“: สะใภ้แหม่ม
% ค ม น รู
/*บซี
กรรณีก ร์และจันทิราเป็นครผู้ช่อย และเชิญแกมบังคับ
ให้ตรอบครัวของหญิงทต้องยพยพไปอยู่ทีดำบตน และ
อนุญาตให้ชัก ชอนครยบครักคนยิน ๆ ทประดงค์จะให้ลูก
หลานได้เรียนอพยพไปยยุ่ทตำบลนิด้วยกัน โดยท่านเป็น
ผู้ติดต่อขอให้ชากบ้านนันยอมให้เช่าบ้านบ้าง ท่านชาย
ในการกอดร้างบ่าง โดยเฉพาะคุณพระชรินทร์บิดากรรณิ:
การ์ ทงญาติและมิตรมีความเห็นก่าท่านควรลายอกจาก
ราชการและไปรักษาตังเพื่อให้มีสุขภาพด้มบูรณ์ติกว่าที่จะ
เ ก 1 ร์11 น
ทนอยู่ไกดพระนคร เพอจะได้ไปทำราชการบางเป็นบาง0น
เวลาทิมีความรู้สึกต์บายพอล์มคอร เพราะถึงแม้จะไม่รัา
รอยแต่ก็พอมีทรัพย์สมบัติเฉียงตักได้ และบุตรธิตากิจ0น
จะจบการศึกษาพดจะหารายได้บ้างแล้อ คุณแม่ของ |
กรรณิการ์อัตนคอนอย่างจริงใจ คุณพระจึงตัดสินใจทำ
ตาม แล้งครอบครัวของจันทิราชองกรรณ์การ์และคุณ |
ลั้งเวียนมารดาชองอิทิตและบุตรทีไม่ได้รับราชการก็ธพยพไป
/*ก
๒๕
อยู่ยังตำบลที่ท่านบิดาของคูธิราแนะนำ
ทตำบลซึ่งญาติและมิตรกลุ่มน้อพยพไปอาศัยไม่ม
ไฟฟ้า ยันทำให้คุณหลองอนุมัติ ฯ ยิดยัดมาก เพราะท่าน
ต้องการฟังวิทยุ ท่านจึงลงมายยุธยาบ่อยทีสุด เปืนผลให้
จันทิราทงการต์อนตามท่านมาดักยบ่อย ๆ ทจริงคุณหลวง
ยนุมัด ๆ พอใจทิจะให้กรรณ์โการ์เป็นเพื่อนเดินทางกับท่าน
ก มากกว่าบุตรีของท่านเอง เพราะอย่างทิหนึ่งท่านต้องการ
คุยกับกรรณ์กการ์ถึงชัยชนะทีฝ่ายประชาชิปไตยมือยู่เรียย ๆ
| และกรรณ์การ์มีกำลังกายตมบูรณ์ เพราะเบิ้นเด็กซนมาตง
. แต่เด็ก ๆ ย่อมจะช่วยท่านพายหักได้ติก0่าจันทิรา ตัง
| ท่านกับเด็กผู้ชายชากบ้านคนหน่งซึ่งท่านค้างมาเป็นคนใช้ล่อน
) ตัวของท่าน เป็นผู้ผลัดกันแจก ทังนเพื่อท่านจะได้
เข้ามาทีจงหยัดบ่อย ๆ คนใช้จะบ่นก่าเหนือยมากก็ไม่ได้
. แต่กรรณ์การ์ก็ไม่ค่อยยอมทิงลูกศิษย์ และผลของการทีท่าน
.  00 แน 10.
เขามาทจงหวดบอย ๆ พรัตมต์คยจนทีรานเอง ความคาด
หมายของกรรณิการ์เกียอกับจันทิราก็กลายเบี้นความจริงวิ้น
สะใภ้แหม่ม
/*าธี
จนทร ๆมี โยกาศได้พบกับเครษฐีหนุ่มคนหน่ง นาย
บรรเลง ติรด์กล และนางดำกบรรโดม พี่ดำภูไม่มี้บิดา
มารดา มีทรัพย์ตมบัติพยทีจะไม่ต้องหำราชการและไม่ต้อง
ห่กงกิจการในกรงเทพ ๆ ส่องพิน้องมาซียทดินและปลกบ้าน
อยู่ทจังหยัดอยุธยา และนายบรรหมีหหมสากรระอโดกวง
ใตวิธีหนังทิคะหานำมันสำหรับใส่เรียยนต์อิงมาหาศันติราคี
ตำบลทไปผักอยู่ได้ไม่ขาด
ญาติมิตรทุกคนก็ทำใจรับสถานการณ์นัน แม้แต่
คุณตั้งเวียนก็ตัดใจกล่า69่า “มั้นไม่ใช่เนืยคูกันแล้วละกับ
พ่อติด พ่ยติดก็ไม่มีข่าวคราวมาเลย คะมาให้เขารอกยย
ไป ฏา อย่างไรได้”
ในกรณี่นายบรรเลงนู คุณนายจำเนียรเป็นทนายฝ่ าย |
ดูกดำๆเต็มที “ใตรจะ0ายะไรก็ช่างเถยะดูก แม่กาจะมา |
. นังคอยลมคอยแล้งอย่างไร ข่ากครากยะไรก็ไม่มี ลงคราม
เมื่อไรจะเลิก เดียวตายเลี้ยก่อนจะก่ายย่างไร”
“อยากได้ลูกเซยเศรษฐีก็พุดออกมาเสียเถิดน่า คุณ
/*จี
๓๐
หลวงอนุมัติ ฯ ว่า “สูงตรามน่ะมับไม่ไปอิกกิมรกน้อยทรด
โล อิ้กไม่กิเดียนก็จะรู้ข่าว”
) “ฐันอยาก ให้ ตำรอจเขาลับ ไปเสี้ยเหลือเกินคุณนี ฮ่
คุณนายจำเนียรอ่า “พูดราคกับเป็นแนวทห้า”
ว | ตนกนด่ถานลิดขั้นตตอมง ๆ เมีย ๆ เท่านัน
. หลาน” คุณหลองว่าแก่กรรณิการ์ “นาน่ะไม่ก่าอะไรหรยก
: 2 4 0 262 5
: สำหรับยายหนู จะคอยเจ้าติดหรือไม่คอย เมื่อรักกันมันก์
, เพิงรุ่นหนุ่มรุ่นดำ0 ป่านนีเจ้าติดละมีเมียแหม่มไปแต้อก์ไม่ร
| น้าเป็นห่วงแต่บ้านเมียงจะเบินซิข้าเขา เลี้ยแรงรักษามาไต
เจ็ดแปดรอยบี้. .แต่มก็เบาใดแล้ว หลานเห็นเมฆหตแล้กไม่
ใชร”
6 | “เมฆทุต คือหนังสือข่าวทฝ่ายตหประชาชาติทง
. ลงมาทางเครื่องบินลาดตระเวน มี๊ข้อความว่ามี่ ไมตรีจิตต่ย
ป ! ประชาชนไทย จะถิยว่าแต่รัฐบาลเท่านันทีเป็นคัตรแก่เขา
“มันจะเดกจะร้ายอย่างไรก็ตาม” คุณหตกง0า
“อังกฤษไม่เคยโกหกกันยย่างต้าน ๆ ยะคำกรไสกีเปื.
1 5
ก์ สะใภแหมม
/*ม ๒8%«
คนยย่างนพอพูดกันได้นะหลาน ค่าไก้เถยะน้าเคยเห็นโลกมา
มาก คนเรายย่าไปคิดให้เขาเป็นพระยริยเจ้า เอากันแต่
เพียงเป็นเข็นเติดแมนก็พอยยูกันได้ คองให้มันคือ ๆ ด้านๆ
บำ ๆ บย ๆ กแล้วกัน”
ในบรรดาญาติมีคุณจิตคนหนึ่งทีแต้ดง ความไม่พอใจ
ในนายบรรเลง
“คุณหลวง” ท่านกล่าวแก่บิดาของจันทิรา “คุณ
หลองลองคิดดูเลียให้ติ ๆ นะ เจ้าบรรเลงนีมันไปเยาเงินมา
จากไหน มันไปเอาน้ำมันมาวิงเรือยนต์ไปมาเดือนหนึ่งตัง
หลายเทียๆนีได้อย่างไร” .
ร ยมว่าคนทจะสิบรุ์ได้ก็มีแต่คุณจิตแหละ ถ้าของใจ ป
กิริบสิบให้ผมเร็ว ๆ เพราะทางฝ่ายผู้หญิงดูเขาอยากได้กัน |
แทบจะตายอยู่แล้อ  !
คุณนายถมยาภรรยาคุณจิตก็เป็นทนายแก้ต่างนาย ร
บรรเลงด้อย เมือทราบจากลำมีว่าคุณหลวงอนุมัต ๆ ถาน 1
ให้ไปลิบประกัดของนายบรรเลง คุณนายก็กา
บญเหลือ
/*ดส " - --
ร ๐๒
“คุณละอย่าไปยุงกับเขามากนักนะ แม่จำเนียรเขา
จะภาเราช่ยหวงแม่จันไก้ให้หลานชายเรา
“เย้อ เหตุไม่ด่มผดเลยเธอเอย 7 คุณจิตกล่าว
พลางถอนใจ “ฉันจะไปหลงแม่จันไก้ให้เจ้าติดทำไม”
ก 1 5 2
แม่จันแกชอบของแกมากนะนายคนนนะ ดูหน่าตา
ว แกย์มย่องผ่องใส่เวลานายบรรเลงมา แล้วก็ทไปชอบพย1
| มาก ก็เพราะคุณพ่อพาไปอยุยาบ่อย ๆ ไม่ใชร ?”
: “เขอก็ยยากได้หลานเครษฐีเหมือนกัน ใชไหมค่ะ?
คุณจิตดักคย ว
“เป็นเสียอย่างนละ คุณน่ะ” ภรรยาท่านหัด
มีการกด่ากขกัญกันถึงนายบรรเลงต่อไป คุณแม่ยง
กรรณิการ์ซึ้งเป็นคนที่ไม่ค่อยพุดถึง ใคร ในทางร้าย กล่าวกา
|” ฉันดุเขาก็เรียบรัยยติ แต่แกมือะไรฉันบอกไม่ถก มั้น
| เรียม ๆ ลิน ๆ ไม่เหมือนพวกเรายย่างไรก็ไม่รู ล่อน
. บรรโดมพิดำฤน่ะ เรียบรัยยเป็นผู้ดิผู้ต”
ป
ป แน:
/*๑
๐๐ 2ท
“ไม่แปดกดอกค่ะ” ตูธิราเป็นคนยธิบายเพราะเห็น
โลกมามากกก่าญ ติมิตรในกคุ่มน “พอกตระกุลจินนีเบิ้น ก
อย่างนัน พยเป็นไทยลักแค่ชันหลานพกกผู้หญิงก็เรียบร้อย |
กิริยามารยาทงดงามเป็นผู้ติไทยทิเตีย0 แต่ผู้ชายละก็มัน |
ยังมีอะไรแปลก ๆ อยู่บ้าง เห็นจะเบินเพราะไปเรียนหนังสือ |
เมืองฝรั่ง หรือเมืองจีนฮ่องกงหรืออะไรอย่างไรนัน ดิผันมี
เพื่อนมียูงแบบนีหลายคน รง
จันทิรามิได้มาขอความเห็นหรือแล้ดงความรูลึกอย่างไร .
7 4๕=หม “
เกยกกบนายบรรเลง กรรณการกมเดแล้กงเอกาด์จะถาม
หรือฟังคกวามจากจันทิรา เวลาทิจันทิราบังเอิญได้อยกับ
กรรณ์การ์ล่องต่อล้อง บางทิจันทิรากรับหนีไปหรือรับหา
ย | ๑5 ๕# ๕ 4 ม 4 4 ง 28 :
ยูอนมารคมกงต์นทนา เหเบนด้ามเบนต์ หรอบางทเมอเมม |
โอกาล์จะทำเช่นนั้น หล่อนก็มี่ที่ท่าท้าทายให้กรรณิการ์เริม เ
ก่อน แต่กรรณิการ์ก็ไม่ถามและไม่เงิมเรียงอย่างใด ที่จะ |
ทำให้ต้องต่อไปถึงเรืองล่อนตังของจันทิรา ทงทตลอดเอลา |
ร |
บุญเหลือ .
. |
:
/*! ล จ
| ต๕ :
| กรรณิการ์มัความพะคงสงสัยอย่างหนักทิสุด แต่หล่อนรว่า
) จันทิราจะไม่สามารถตอบบัญหาหล่อนได้
. ปั้ญหาของกรรณิการ์หล่อนได้นำไปถามสุธิรา "คุณ
น้าดะ: ความรักผิมันอะไรกันกะ 1”
| “โต เรืองความรัก เอยามาถามโยลด์เมตไดรี”
| สุธราว่า
“แทม กรรณแกลิขลคกำนจริง ทำไมคุณนำต้องพูด .
อย่างนด้วย”
| “ตั้ ก็สมัยน์พวกเธอนเขาเว็บกพอกน้าอย่างนอ”
สู่ธราวา “เขออย่าหลิกเถียงชีวิตนะกรรณ์การ์ คำเหล่าน
ป ป คารมเหล่าน มั้นมีความดำคัญแก่ชีวิตมากทเดตียก”
| “มากพอทระให้จันทิราริบฉวยผู้ชายให้ได้คน หนึ่ง”
1 = ต!
| กรรณการวาความในใจออกมาโดยเผลอดติ
" สำหรับคันทีรานำไม่รู” ผู้ราวา การทแกจ
: แต่งงานกับนายบรรเลงคงมีเหตุผลหลายยย่าง แต่คงไม่ใช่
“. สะใภ้แหม่ม
) 1
/*๓๕
เพราะกลัวเนิ้นโยลด์เมดกระมัง เพราะแกถเป็นคนด์กย และ
จะลด่วยไปยิกนาน
“มันแปดกนะคะ คุณนำ” กรรณิการ์ปรารภ
. กรรณว่ามันน่าจะเป็นอย่างคุณน้า9่า แต่แท้จริงในบรรดา
เพื่อน ๆ ของกรรณยิงเปื้นคนถ่อย ดูเขาต้องแข่งกันก่าใคร
จะเร็วว่ากันค่ะ ล่อนไอ้คนไม่สยกยอมแพ้ไปเลย กัมหน้า
กัมตาเรียนหนังสือ แต่กรรณไม่ได้ต้นใจอย่างนันดอกค่ะ
ทกรรณถามน่ะ ถามว่าคนรักกันนีไม่ ใช่สำหรับเห็นยก
ห็นใจ สำหรับถนอนนำใจ สำหรับอภัยกัน หรือยะไร ๆ
อย่างนหรือคะ อย่างกรรณรักคุณลุงจิตมาตังแต่เด็ก ๆ
) คุณลุงจิตทำอะไรทีใคร ๆ เขาว่าน่ารำคาญหรือก่าไม่ด้มค0ร
) อย่างไร กรรณก็เห็นละว่าน่ารำคาญสำหรับเขาจริง แต่
ป กรรณไม่รำคาญ และถึงรำคาญกรรณก็ทนได้ บางทีก็
) น่าเย็นดู เช่นท่านพุดอังกฤษเลี้ยงแปลก ๆ ของท่าน กรรณ :
กังหนันขันตี”
ก บญเหลือ
. |
/*“
ล 9
| “คำหรับนำ น้าก็ว่าเหมือนกรรณน่ะแหละ ตู7รา
ตอบ “แต่คงผิดไปกระมั่ง มันคงไม่ใช่ความรักของ
. ผู้หญิงผู้ชาย มนจะเบิ้นความรักของญาติกระมัง เช่น นำ
ก็มความรู้สึกอย่างทีกรรณว่าต่อคุณพ่อ ท่านมอะไรไม่ด
) ว เรากลิมหมด หลับหหลับตาหมด จำได้แต่อิตรงทีเรายยาก
ร จำ” ฉี
, ฤคหนาวของปี ๒๕๕
. ซะ ๑ ๓ 0 ย ภู ล” ๓ ๑ ๒2
ซ้ กาลงจะผ่านพันไป นาลดลงไปหมด ชากชนบทในต่าบลนน
ซ้ เงิมปลูกผักกันทีชายถึ้งนำ คุณลูงจิตซึ่งบัดนี้กำลังซือทีดิน
ค: แห่งโน้นเยาไปขายแล้งซื้อใหม่แห่งนี้ กำตังสนุกกับการกำ
ซู ของท่านอย่างมาก ก็ได้มารายงานก่า ได้ไปลิ้บประกัต
| ของนายบรรเลงแล้วเท่าทีจะดามารถลิ้บได้ กไม่ปรากฏา
1 เปนคนทได้ทำผิตอย่างไร นอกจากเลียก่าคะถือๆ่าคนท
| ค้าขายกับญี่ปุ่นเป็นคนผิด ส่วนคุณหลวงธนุมัติ ๆ ก็ไม่ม
สะใภ้แหม่ม
/*ๆ๑
ขั้อกจะคัดค้านภรรยา จงตกลงอนุญาตให้จันทิราแต่งงาน
กับนายบรรเลง
ค “«4 ณ=
! กรรณการมองดูการตระเตรียมงานต์มรด์ ของจนทรา
ตักยความประหลาดใจ งนงงและเศร้าใจระคนกันไป ปรว
หลาดใจทีคุณนายจำเนียรแต้ดงความยินดีอย่างไม่ซ่อนเร้น
ะ2 ๑4 ๕ ส ณะ ง ย ๕2
ทงทคุณลึงเกยนกแต่ดงททาเครา ๆ ทุกคราวทท่านไม่สามารถ
ทิจะหลิกเถียงดูการตระเตรียมได้ ประหลาดใจในข้อทิจันทิรา
มิทิท่าท้าทายญาติมิตรหหลายอยู่ตลอดเกลา แตะงุนงง
ทิจันทิราต้นใจกับการตัดเลือมรค์ การเตรียมงานเฉียง
ในกันด์มรด์ เหมือนกับอ่าไม่มีเหตุการณ์อะไรสำคัญกำตัง
เกิดในโลก นอกเหนือไปจากงานด์มรด์ของจันทิรากับนาย
บรรเลง :
จันทิราเคยกล่าวแก่ญาติทิย่อนคัยกว่าหล่อน : ซึ่งก
เป็นธรรมดาทิจะได้ยินถึงญาติทั้ง ๆ ไปในเกลาไม่กิชังโมง
ในลั้งคมทีจะหายะไรเพลิดเพลินเกือบไม่ได้ นอกไปจากการ |
เล่ากันไปเล่ากันมาถิ้งเรื่องญาติต้อยกัน ว ใครทิตูถูกว่า |
. บญเหลือ :
/* 8.
น คุณบรรเลงเป็นเล็กเป็นคินน่ะฉันจะคยยดู จะภาคภูมิกันไป
. อิกลักกิรัน”
ส่วนบรรโดมได้กลายมาเป็นเพื่อนทถูกยัธยาศัยกันคน
) หนึ่งกับสู้ธิราและกรรณิการ์ บรรโดมเป็นคน ได้รับการ
| ศึกษามาก ได้เคยไปศึกษาจนถึงยุโรปและด่หรัฐอเมริกา
แตะได้กลับมาในการแลกเชลยใน พ.ศ. ๒๕ส๕ นัน หล่อน
ุ เบิ้นคนไม่ค่อยช่างคุยนัก แต่ก็มีข้อคิดเห็นมากพอตด์มค0ร
เมื่อมืความรู้สึกไว้ใจผู้ใด บังเอัญหล่อนไก้ใจตู้ชิรา ลง
ออกความเห็นกับคู่ธิราหลายอย่างทิหล่อน ไม่ออก ต่อหน้าคน
ยิน
0 6 " ศ
กรรณการอดยยากรถึงความรลึกของบรรโดนในเรือง
. งานด์มรด์ของจันทิรากับน้องชายไม่ใด้ จึงและเลียมถาม ป
| รูอ เพ ม ส ง
. คุณบรรเลมตดเด็ยได่งานคุณบรรเลงแล่อหรือคะ หู”
1 “ไม่ตัดหรอกค่ะ” บรรโดมตอบ “คุณล่ะคะ? 7
1 : “ดิฉันกำตังเย็บเองค่ะ กรรณิการ์ตอบ "ดินัน
| ซื้อผ้าถ้ายอุบลมา แล้อมาบักเองค่ะ ดิฉันชอบคัง ของไทย
สะใภ้แหม่ม
/*|
. :
| ทังนัน นิกถึงเรียงคนไทยเราทำยะไรต่อยะไรเองได้แล้ว
[| บวางทิไม่อยากให้เลิกตงครามเลย”
. “" ออกจะบาปตั๊กหน่อยกระมั่ง กรรณิการ์” คู่ธรา
ๆ “เดิกสงครามแต่6คนไทยอาจกลายเป็นพ่อค้าอะไรไป
ปน
“" ไม่หรอกค่ะ 7 บรรโดมต่านอย่างย่อนหกานตาม
นดัยของหล่อน “เลิกดงครามแล้วคนไทยก็กลับไปเป็นอย่าง
ธา
เดิม
ื “มันเป็นเพราะยังไงคะ ?” กรรณ์การ์ซัก
“ทำการค้านมันต้องแข่งขันกันไม่ได้พักผ่อนเลยค่ะ
บรรโดมคธิบายอย่างผู้จัดเจน “พอเลิกสงครามการแขงชัน
. มัโกจะมากเหลือเกิน พอสินค้าฝรั่งมาใด้ไทยก็เลิกก่ะ การ
กยผ้า . การต้าอะใรด์ย์ขะไรน เพราะทุนมันธุ์เขาไม่ได้ค่ะ
แล้วดูนไทยถ้าต้องแข่งขันยยูเวียย ๆ ก็เยยค่ะ ในทิสุดก็หา
ป งาปทีผัดยืนเดื้อผูตด เพราะมันต์บายกว่ามาก”
. บุญเหลือ |
/*จ6 0 5
1 ก
#ู ๕๐ )
กรรณิการ์พยายามย้อนกลับมาหาเรืองเดิม “คุณ-
ก บรรโลมจะแต่งลือะไรคะ ?
“ผังไม่แน่เลยค่ะ 7 บรรโลมตอบ “แต่ก็จะต้อง
เลิอกแต่งอย่างทิไม่ให้เค้าบ่ากเจ้าส่าเขาว่า ไม่ทำให้งานเขา ก
! ตรมน้อยโปค่ะ , ก
| กรรณิการ์นิกชมศิลปของการตอบของบรรโดมอยู่ใน ป
ุ ใจ หล่อนได้ทราบสิ่งกิอยากทราบพอใจแล้ก จึงชอนคุย .
เรียงยินต่อไป
๒ .
งานสมรสบของจนทราและ
บรรเลงได้ดำเนินไปอย่างคริกครันตมใจบ่ากลำ0ทุกประการ .
| เบินมติตั้งคมคมไทยต้าบล่งกรามจิตทิย์ลิเษณ์ตอ )
ก่ยนขอด เป็นอาหารหุของผู้ทไม่ต้องเติอตร้อนกับความ .
ทุกข์ของโลกไปได้หลายวัน ญาติมิครชีโค้อคยหกบะตัด
กนไปอยู่ในจังหวัดใกล้เคียง ในเด้ดฒกลุคแนกคเดี่ทจย:
นาถิงกันได้ ก็ถ่อโยกาสได้มาเยียมเยียนกัน บ้างก็จ้าง
สะใภ้แหม่ม
9 ณ์ 2 ๒
/*กไปณะ |
| :
) ส๕๑
ใด่เลีติเดมินต์ เวลษัต คูงเรือพ่องมาจอดเทียบท่า
ล้นพือค้น เมื่อกยัดคอแต่ไช้๓กอ บ้างก็มานอน
ค้างอยู่ในบ้านเรือนคินหนึ่งหรือล้องถ่ามคิน บ่างก็มาเช้า
กลับเข็น จากจังหวัดยยุธยา ทตำบลบางปะอิน มีเจ้านาย
และขาราชการอพยพมาหลบภัยหลายท่าน บางท่านก็ได้มา
ร่วมงานเป็นเกียรติแก่บิดามารดาเจ้าสากซึ่งเป็นที่รู้จัก ใน0ง
ของข้าราชการและผู้มีตระกุดมานาน ในบรรดาผู้ทมาบ้างก็
ซุบซิบเรื่องเกียอกับวิทิตและจันทิรา บ้างกิแลดงความเห็นใจ
ตันทิราในการทีไม่ยาจรอคอยโดยความไม่แน่นอน บ้างก์
ชมความดวยของเจ้าดำวและความรกยของเจ้าบาว บ้างก์
แต่ดงความหนักใจแทนว่าเจ้าปากเป็นคนรวย มักจะทำยะไร
ตามใจตน บ้างก็ชมก่าเจ้าของงานช่างยุตล่าห์จัดูงานให้
หรหราแม้ในยามต่งคราม และบ้างก็ว่าเจ้าบ่า0มีกิริยาท่าทิ
ไม่เป็นไทยแท้นัก และมีคำวิพากษ์อิจารณ์ยิน ๆ แต่ล่อน
ใหญ่ก็ยินดีทมิ่งานต้มรล์ทเป็นพิธีริตอง ทมีการเลียงยาหาร |
บุญเหลือ .
ป 8 ]
/*1*/
๕๒
ยร่อยและทให้โอกาสญาติมิตรได้รนเริงกัน ได้ฟังพณพาพ
มโหรี ได้เด่นไพไทย--ฝร์ง ขาดแต่ไม่ได้มีการฉิลาคเพรน
พจได้ทวนเรียบอินมีได้ และคุณหลวงยนุมัต ฯ ข้อนถ่า
“คูนเรานีมันไม่บำน้อย ๆ มันบากัแขนาดหนัก” จันทิฑ
: กับคุณนายจำเนียรขัดใจ จึงไม่พยายามรบเร้า ให้นข
บรรเลงจัดการให้
เมือทำการล์มรต์แล้ว -บรรเลงพร้อมดัอยบรรโลนก
ข้ายมาปลูกเงิอนเล็ก ๆ อยู่ทตำบลทญาติของจันทิรายทย
[ มายยู แทนทจะกลับไปอยู่ท่อยุธยา บรรโดมกับกรรณิกข์
: และตู้ธิรากิกลายเป็นมิตรต์นิทดต์นมกันมาก
1 ญาติและมิตรในกลุ่มนันค่อย ๆ ซึนกับบรรเลงแต
1 จันทิรามากขึ้น ๆ และก่ยยหันความต้นใจไปที่เหตุการณ์
เกียกกับดังคราม เพราะฝ่ายสหประชาชาติกำลังรูกลิกเข้
,! ไปในเยอรมั้น และยเมริกันก็เงิมการรกในปาซิพี่ก 1
เกาะเลเด้ในหมู่เกาะพี่ลิปบีนค์ และญีปุ่นก็แสดงยาการย่ยม
เพถิยต่ยตังคราม คนไทยเงิมหกาดกลักการรุกของกองทั
: สะใภ้แหล่1
/*ณ๕๓
ๆคงฝ่ายกัตรทางราชการ คิยฝ่ายตังกฤษและยเมริกัน แต่
มิใช่ศัตรทางลิตใจของตน คนไทยด่อนใหญ่มั้นใจว่ายเมริกัน
ละมีความเมตตาต่อคนไทย และยอังกฤษ กิคงจะต้องคลัยย
ตามอเมริกัน
: “ไอ้คนพกกเรานีมันมืความคิดเหมือนเด็กอายุสิบล่าม”
ต *% 1 = ย แเต
คุณหลองยนมัติ ๆ ปรารภแกกรรณ์การตามเคย ไม่
คิดเรื่องแง่กฎหมายแง่อะไรทังนัน คิดอะไรเอาตามใจตัก
คา มต้3 ๑ เ= ๑ บ ๕2 ๓
ง่าย ๆ หมด แล้กญีปุ่นมันจะไม่คดทำอะไรบางริ มันจะ ร
. เยากายออดไม่รู้สึก มันนักรบ ใครมันจะยอมตายง่าย ๆ
คนเตีย) เลื้อกไปประกาศสงครามร่วมกับมัน แล้วจะหนี่
มันสบาย มันคงยอมง่าย ๆ ให้เราเต้นรำทำเพลงบ่า ๆ
บย ๆ รี น้าอ่าเราหลบมาแค่นจะเอาตักรยดไหมก็ไม่รู้”
ว คุณจิตมาเยียมญาติ และนำข่าวทิควรรู้มาให้เป็น
คราก ๆ ตามความเห็นของคุณจิต9่า ไม่มีทางจะตระเตรธียม
ให้ความปลอดภัยแก่ ครอบครัวอย่างไร ให้ได้คิดอ่าเท่าทิทำ ื
ขิยแล้ว ง
บญเหลือ น
/*1*/
รุ๋ ณ๕
| " รั้งมันต้องรกเข้ามาทางหม่าแน่ ว คุณจิตก
6 ดคำ ด (ส เอบม ๕4 0 0
“แต่มันจะรูกทางไหน กิชองกิทางกรไม่ได้ เรื่องเป็นๆต
| ฝรั่งน่ะไม่ต้องห่องหรอก เพราะหมดลูมัยเมื้องขึ้นแต้ก แ
| ไอ้ถูกปลันถูกฆ่า กระจัดพณัตพรากกันนีไม่รู มันถิงที่เท
แล้ว เมืองยินเขาก็โดนกันหมด ตยนนีมันแล้วแต่บุญแต้
แต่กรรมแล้ว”
: ยิงได้ข่าวการยอมแพ้สงครามของเยอรมัน ความ
0 ห่องใยในชีวิตและทรัพย์สมบัดของคนไทยทั้งหลายก็ยิงเห็น
! วน ใครคิดจะหาทางช่วยเหลือตนได้ทางใดก็พยายามทังกา
, ตระเตรียมหาทซ่อนข้ากของทีมีราคา การคิดเกิบดังกนย1
8 รักษาโรคบางชนิด ซึ่งก็หายากอย่างยิงอยู่แล้ก แต่ก
ก พอมีเถิดตอดนาขาย นยกจากนันก็หาเครื่องช่อยเหลือท1
ก ได้ยศาดตร์ เช่นปรึกษาหมยดูทุกชนิดทีจะหาได้ หาพรม์
, ศักดิสิทธ์ และของยิน ๆ ที่จะหาได้ ในขณะเดียกกันก1
กระซิบกระซาบก่า มีคนไทยคณะหนึ่งทำการต่ยต้านญีปู
อย่างลับ ๆ เรียกว่า . “วูด้ดิม” , ตี้กระจายตัแทง ๆ ไม
1 น สะใภ้แหม่1
/*: ส๕
ทังนยิงเพิมความหอาดกลักก่าจะมีการต่อตู้กันรนแรงน่ากลัง
ะ ผู้แตรายผากขึ้น
แต่เดชะพระต์ยามเทกาธิราชคุ้มครอง ไม่มีเหตุการณ์
ว รุนแรงเกิดขินในประเทศ พยถึงเดียนสิงหาคมภายหลังจาก
กได้รับข่ากว่ามีการทงระเบิดปรมาณุทีเมียงธิ โรชีมาครงนน
6 เนืองนายจำทียกครงหนง ญีปุ่นก็ยยมแพ้ส่งคราม
: กรรณิการ์จำเหตุการณ์ในกันนันได้ติตลอดช็วิตของ
) หล่อนเช่นเดียกกับทิได้ยินเรืองการรกของกองทัพทีแปดท ได้
[ ยิ้นจากวิทยุในระหว่างอุทกภัยใน พ.ศ. ๒๕๕๕ คุณหลวง-
ธนุมัต ๆ กลับมาจากยยุธยาโดยเงือแจกคู่ใจของท่านในเกลา
. บ่ายประมาณ ๑๕ นาฬิกา ท่านตะโกนเรียกกรรณิการ์
ซึ่งอาศัยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่และน้อง ๆ ใกล้ฝั่งแม่น่าทสุด
. มาตังแต่เห็นหลังคาบ้านหล่อน "เด๋ร์จแล้วหลาน เล่ร์จ
แล้ก เต๋ร์จแล้ค
ว กรรณิกำร์วังดงมาทีท่านำ " สงครามเลิกหรือกะ ?””
. บุญเหลือ .
/* ณิ์
! 9
| กรรณิการ์เดาจากกิรียาอาการของท่าน
: “* ลิกแล้ว เขาเลกกันแล้ก ได้ยินคิทยุแน่แล้
ด่ายรั่บกระโดตรินคากเงือยย่างคล่องแคล่๑ "มา มาก[
นำ ไปเรียนเจ้าคุณท่าน ว
ว . ตู่ชิราวิงลงจากเรือมารับ คุณหลองและกรรณ์โการ์เต
ร ได้จากกิริยาอาการของบุคคลทงล์องๆ่ากำดังนำข่ากติมาแต้
ทั้งด่ามริบขินไปหาท่านเจ้าคุณพ่อของหล่อน
ว ทีคุณ หลองเป็นห่วงอะไรต่อยะไรก็หมดห่องแล้กร
นะคะ” ตู้ธิราถำ เมื่อคุณหลวงแจ้งข่ากจบ
1 คุณหลวงอนุมัติ ๆ ห์กเราะเกอ ๆ “ไม่ร์ซีคุณ 1
| เรามันโชคติจนไม่น่าเชียอ
“คุณหลวงว่าใครโชคติ ? ทานเจ้าคุณชราถาม
, | ! “เมืองไทยซิครับ คนไทย คุณหลวงตอบ
, ท่านเจ้าคุณซึ่งไม่เตยอยกความคิดเห็นเกี่ยกกับบัน
ต: เมียงให้กรรณิการ์ได้ยินเลย กล่าวยย่างช่า ๆ ๆํา
2 “คุณหลวงคำคำฉันไก้นะ ฉันมันคนแก่ ตอนเร
“สะใภ้แหม่ง
/* .
. เปลี่ยนการบ้านการเมืองยะไรกัน นันก็ไม่ได้พุดอะไรหรอก
เรามั้นไม่ทันตมัย มั่นโบราณ แค่ครางมีนะ คำโตเละ
เราเลี้ยบ้านเมื่องแก่พม่าเลี้ยเลืยดเลียเนย แต่เราก์คืนได้ ก
หมด แต่คนเสียดัตย์น่ะมันกยาก ซัเช่อจัหร คล้นร
คอลือสกศกร่าเลิยดเนอ มาถกฎายิด์รภาพ มันจะเลียคน”
แล้วท่านก็ทำท่าทางเหนืยยอ่อนไม่พุดต่อ หันไปหยิบหนังสือ
ุ ธัมมะทีย่านค้างอยู่มาอ่านต่อไป
1 คุณหล0งอนุมัติ ฯ หันมาตุหน้ากรรณ์การ์ สุธรา |
กัมหน้า จะเบิ้นเพราะตริกตรองหรือกระดาก หรือยย่างไร
กรรณิการ์เดาไม่ถูก แต่คุณหลองหยักหน้าให้ลาท่านขุน-
นางชรา แล้วหล่อนก็ตามคุณหลองกลับมาเรียนของหล่อน |
พลอนคร้อของคับทิรา - ของกรรณีการ และญาติ
มิตรในกลุ่มของหล่อนมิได้ ประดบภัยอันตรายอะไรร้ายแรง
เกินไปกอ่าการเสียหายเครื่องถ้อยชามและเครือง ใช้นุ่งห่ม |
เล็ก ๆ น้ยย ๆ บางอย่างในการอพยพกลับมาบ้านเดิมทิกรุง
| เทพๆ พอกลับมาอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ก กำลังปรับตัก
/*๕ . :
ณ่๕
| เข้ารับกับภากะหลังลึงคราม เช่นมีราคาของบางยย่างแพง
| ชิน บางอย่างถูกดง และมิทหารฝรั่งชาติต่าง ๆ เซ้
ป มาตั้งกองทัพอยู่ในพระนครแทนญี่ปุ่น คุณลั้งเวียนและตัน.
ทรากได้รับจดหมายจากวทิตพรอมกัน ในจดหมายแค่ง01
: วิทิตจะยังไม่กลับมาประเทศไทย เพราะจะต้องอย่ประเทศ
อังกฤษเพื่อศึกษาให้จบและรับปริญญา ต้อณิเดิตกกโล
การศึกษาไปทำงานเกียกกับลงครามเสีย เกนโหลัด
ทงต้องฉบับวิทิตก็ได้แจ้งข่ากๆ่า ตนได้ทำการด์มรด์กับหญิง
“ชากอังกฤษแล้ว ถ้าการกระทำนันเป็นความผิด เขาก็ขอ
: ยยมรับเอาก่าเปบิ้นความผิดของเขาโดยชืนตา
| ๑๒9 เดิดนมดังฉากทัญชี
แ หน้องได้รับข่ากจากวิทิต ตัวเขากักลับมาถึงบ้านเกิดเมือง
4 นอนพร้อมด้วยภรรยาดำกชากยง แว หม่
| ท
. ด้วยธุระยิน กลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนกันเวียย ๆ แล:
สะใภ้แหม่1
/* ส8
ว 1 5 « 44 !
ในจ่านวนชายหนุมทกลดับมากมิทิพาภรรยาต่างชาติมาต้กย
เดือนครึ่งหนึ่ง ตภรรยาเบิ้นชาติเยอรมันก็มี ทเป็นชาติ
- ยอังกฤษ ชาติยเมริกัน เป็นอเมริกันผกขากเลือดฝรังก็มี
ยเมริกันทิมีเลดจีนเดียดญีปุ่นผลมก็มี และทิเบิ้นชาติยิน
กม ในบรรดาญาติมิตรทิรู้จักคุ้นเคยกัน ก็มืยย่ระยะ
หนึ่งทมีการเปรียบเทียบละ ใภ้แหม่มกัน เป็นการแลก
เปลี่ยนคคามรู้กันก็มี และเบิ้นการตั้งลรรค์เพื่อความรืนเริง
. กกามภาษาของคนทไม่มีปัญหาชีวิตจริงจังอะไรคะขบกมี
1 ๕๑๑= ๑4 ย ๕4๕ ๕
กอนทวิทิตจะกลับมา ทางบานกมการตระเตรียม
กันเพื่อต้อนรับละใภ้แหม่มของตระกุล คลามรู้สึกและ
ทรรค์นะของญาติและมิตรก็มีกันไปต่าง ๆ และตามเคย
กรรณ์การ์ผู้ซึ่งเฉลานิได้รับราชการเป็นครูแล้วก็เป็นยูรับทั้ง
! “บ วิทิตเขาพบกับจันทิราเขาจะติหน้ากันยย่างไร
เน นีเป็นคำปรารภทได้ยินบ่อยที่สุด
! “เห็นไหม ถ้าน้องจันแกคอยยอยู แกก์ชำเปล่า
! “ส้าฉันเบิ้นที่คัน ฉันจะต้องให้นางแหม่มเห็นอ่าณัน
| | บุญเหลือ
/*1*/
: 8่๐
ป | สอยกว่า ติกว่า รอยกว่า”
) : « ก้าฉันเป็นจันทิรา นฉันกอางหน้าเฉย ๆ เราปี่
ป ผู้ต ก็ต้องแลดงความเป็นผู้? ไก้ ว
“ล ลุ พบรรโลมมา ยย่าใบให้เขาได้ยิ่น เขา|
| รอะไรกับเร าด้วย :
« ก 5 ม
| เออ คุณ (หรือพ หรืออา หรือนา) บรรแ
| เซารู้เรียงแค่ไหนนะ
ร คุณหลองธนุมัต ๆ อ่าแก่กรรณิการ์ “พกกนีมัน
| กันตามเคย หลาน มันคิดแต่แค่คมูก ไม่เห็นมี ใครคม
จุ . ค่าแม่แหม่มเขาจะก่าไข้บ้านไข้เมียง พน้ององค์ญาติเจ้า
ง | มันจะบ่าแก่ไหน หรือติแคก่ไหนเลย
, | กรรณิการ์ถูกคุณบ้าตั้งเวียนยิดเยาเป็นทิปริก
จ อ ฝฝไ9» «1 «๐83
” มาตุบ้านเรือนให้บ้าหน่อย” ท่านขยร้อง แหมมเห
๒ะร เขาจะมา เรามันก์แคน เขาจะมายยุได้ไหมก็ไม่ร .
วว เขาๆากันก่า แต้ละคน ๆ ด้วนแตอแต่เทกตาร้าย” เ
น ท่านก็ร้องไห้ "ถ้าคุณลุงของหลานอยู่ พ่อติดคงไม่1
2 สะใภ้เห
: น 6 ว
/*ง
| ธี่๑
. 4 วท
- ท้ายย่างน
. ภิคิตนี้น้องชายศิผหนึ่งแดะน้องล่างคนหนึ่ง ซึ่งเป็น
ลูกของคุณตังเกียนร่วมกันกับเขา แต่ยังมีน้องชายและ
| น้องดำกต่างมารดายิกดองคน ซึ่งต่างมารดากันไปยิก ถูก
. ของคุณตั้งเวียนดยงคนนันก็ได้จบการศิกษารับราชการแล้ว
1 นองชายต่างมารดาก็เช่นเติยฉกัน ยังมีน้องด่าวเลกต่าง
, มารดาคนเดียวทิกำดังเป็นนิสิตในมหาวิทยาลัยยยู
ก กรรณิการ์มองดูบ้านทีคุณตั้งเวียนอากับมาตลอดชีวิต
1 : ลมรต์ของท่าน จิ่งต่านรักและ9ยจหทินอยนดีไห้สย
2 0
| ดุ๊ข ตัวเรียนเป็นไม้ตองชน มีระเบียงโดยรอบ ชน
บนแบ่งเป็นห้องใหญ่หนึ่งห้อง ห้องเลิกล่องห้อง ห้ยง
ห ใหญ่เป็นห้องทิคุณตั้งเกียนใช้เป็นห้องนอน ห้องแต่งตัก ก
ท : ห้องเก็บของทิท่านถือว่ามีราคาสำหรับท่าน ได้แก่เครืองนุ่ง
ท| ห่ม เครื่องภาชนะกทำด้วยเงินบ้าง ประดับมุกบ้าง ทำ
ผ้ ด้วยโลหะยินบ้าง เครื่องลายครามและเครื่องเบญครงค์บ้าง
| เครี่ยงแก้วบ้าง ภาชนะเหล่านเบินถาดบ้าง พานบ่าง
แ่6 บุญเหลือ
/*8*/่๒
ตะลุมบ้าง เนิ้นชามตำหรับใส่อาหารบ้าง เบี้นโถเด็ก
โถน่อย ซิงในขณะนันไม่มีผู้ใดรูแน่ก่าจะใช้ในกิจกรณ์
ว ใดก็มี่ ทีเป็นซึ้นทีท่านไม่รักไม่ถนอม ท่านได้ขายไปเพื้อ
|  เอาเงินมาใช้ระหว่างลึงครามก็มาก แต่ทเหลืออยู่ก็มีจำนฤน
ว | เต็มตุ้ขนาดใหญ่ ๓ ใบ ซึ่งท่านตังเรียงไอ้ในห้องติดกับ
| ว ยผังต้านหนึ่ง อีกด้าแหนึ่งขอเต้องต่ากตั้งเตือญลเด็ก
บางเวลา"เหมาะแก่ธารมณ์ของท่าน ท่านก็ให้ยกมาตัง
ว ก ต้นอ 0 ณุ . อสียเห
. ทระเบีง แล้อปุ่ทนอนบนพนแทน เตียงทระเบยงไร๊
: เป็นตินั่งเล่น แต่ในบางเวลาซึ่งอาจมีระยะยากต์ยงเดือน
| หรือล่ามหรือลี่ ท่านก็กางมุ่งนยนทีระเบียงและเฮาเตียงได้
ในห้องนอน เตียงนันก์ใช้เป็นทีกางสิ่งของแล้วแต่คกาม
| ดะดวก หหรือความคำเป็นในขณะนัน เช่นในฤดูเข้า
ว พรรษาก่านต้องทำบุญบ่ยย ๆ เดียงตันก็เป็นที่กายสหีก
ห” ซ่อมาสำหรับถวายพระหรือกางภาชนะที่เยายอกมาจากก๊]
เป็นทีเก็บเป็นประจำ ซิงจะใช้เดี๋ยวกับการทำบุญ
6 ระหว่างหัยงใหญ่ท เป็นห้องนยน รถภัก ตั้งเวยนแล:
คา สะใภ้แหม่ง
/*อ อี่๓
: ห้องเด็กดองห้อง เบ็้นทางเดินแคบ ๆ สำหรับผู้ทอยชั้นบน
ของบ้านนั้นเดินไปสู่ห้องนำและห้องต้อมซึ่งอยู่ในห้องขนาด
ใหญ่พยด์มคกร และไผ่มล้ญตอ่นตับ 2 ลน
- (คร้างย้อยออกไปจากระเบียงตอนหลัง ห้องเด็กต่องห้องท
เษ 2 ก 2อบ ก 0
- ยยชนบนของบ้านนัน รกมแต้กมีขนาดเทาห้องใหญ่ ห้อง
, หนึ่งเคยเบิ้นห้องนอนของวิทิตและวิธานน้องชายใช้รอมกัน
ว แตได้ขณเลื่อสเดิด เปืนห้องนอนของวิธานใช้คนเดียว
ศึกษัองหลแบ้หนัตเครว มีทิบูชาซึ่งเป็นโต๊ะหมุ่ผีมือเก่า
: งามรองรับพระพุทธรูปและเครื่องบูชา
[ ชั้นถ่างของเรื่อนมีห้องใหญ่หนึ่งห้อง และห้องเล็ก
ล่องห้องเหมือนชนบน ห้องใหญ่ชันล่างเป็นหนังสือซึง
บิดาของวิทิตได้สะสมไว้ และเก็บภาชนะใหญ่ ๆ เช่น
. ย่างมังกรลายครามของเก่า กระถางลายคราม โตก
. โต๊ะทองเหลือง ฯ ต ๆ อาสนะสำหรับใช้ในการทำบุญเลียง
. พระแถะกิจการยิน ๆ เกมหก้หนเดียมด
ใช้จางในทใดทิหนึ่งในบ้านเบิ้นประจำ ในห้องนีนางบุญเลียง
| ปปุญเหลือ
/*ร )
0 ธ8๕
. ร้เขิหน้าเป็นแม่ครักและ มื ฐานะเป็น น้าข ยงน้องดำๆต่าง
: มารดาของวิทิต หรืออิกนัยหนึ่งน้องดำอของภรรยาน้อย
: ของคุณั้งเวียนเยง ใช้เนิ้นทินอนและอาศัยทำกิจกัตรส่กน
| ตังของหดอนด้วย ตัอภรรยาน้อยหรือมารดาของคุลรัตน์
* คั 2  ต ย - 0 4
ลูกเลยงคนทหนึ่งของทานได้ตายใบแลก หญิงนนเป็นดำๆ
ใช้ต้นห้องของท่านตังแต่ครงท่านยย่กับบิดาของท่าน และ
ว % 1แดห แล3 | 2 6 2
ต นางบุญเลยงก เดมาจากบานเดมของทานดอย กนกบพล้า0
ว) ล่อนตุรัตน์ถูกชายเลียงนั้น คุณลังเวียนไม่รู้จักมารดาท่านได้
. มาเลียงดูหลังจากทลำมีท่านล่งดับไปแล้ว ก่อนหน้าทวิทิต
! : จะจากไปต่างประเทศเพียงบี๊เดียว
ค อิกล์องห้องเด็กทมือยู่ในบ้าน ห้องด้านหน้าใช้เป็น
0ถ ห้องรับแขก และต้านหลังเป็นหัยงของวิภาและคุดรัตน์ยยู
ร่อมกัน บัญหาก่าใครครอยู่ห้องข้างล่าง ใครค6รยยู
0” ห้องข้างบน เป็นข้อพิพาทประคำครอบครักของคุณตังเกียน
: ซ่ แต่ในขณะทิกล่า0ถึงนี้ภาคะใน บ้านของท่านเป็นตัง กลากม1
ผู นน และยังมีเรียนแถกหลังเวืยนใหญ่คิดเรือนหนึ่ง มีครัง
ร สะใว้แหม่ม
/*ธ่๕
ห้องคนใช้ และห้องทศูรัตน์ยาศัยเก็บของและแต่งตัวเพราะ
ที่นอนประจำของคุรัตน์คิยทระเบียงจะเบิ้นต้านใดก็แล้วแต่
ความพยใจของตรัตน์และแล้กแต่ทิศทางถมในฤดูหนึ่ ๆ มี
อาคารเล็กอิกยาคารหนึ่งในบ้านของคุณตั้งเวียนยาคารหลัง
นี้นี่ห้องดั้วมและห้องนำ คนในบ้านทุกคนใช้นอกจากวิภา
คุณตั้งเวียน และในตอนหลังลึงครามนิจุลรัตน์ถูกห้ามไม่
1 6 "พระ2 คุณตังเวียนอธิบาย 4ใดรั้ง
: ทุกที่ ๆ แล้ว” แต่เหตุผลจะมือย่างอินต่อไปอย่างไรท่าน
มิได้ขยายความ และพิ ๆ ของจุลรัตน์ก็ไม่คิดใจซัก
ร บ้านของคุณังเวียนนันอยู่ในซอยซึ่งออกถนน ใหญ่
. ได้โดยการเดินยอกมาหรือนั้งสามล้อออกมา รถยนต์ขนาด
ว่ เด็กทสุดก็อาจเข้าอยกซอยนันได้ ถ้าคนขับระมัดระกัง
. และซ้างถนนซอยนัน ช่างหนึ่งมีคูเล็ก ๆ ในบางฤดูมีนาเก็ม
| ในบางฤดูก็มีนำไหลท่อม และในเวลาน่าลงก์มี โคลน
กรรณิการ์พิจารณาบริเกณบ้าน ตัวเรียนและภาคะ
ชุญเหลือ
/*! ออ
) ทแกดล้อมบ้านของคุณต้้งเวิชน ซึ่งท่านได้กานให้ไปช่อย
คัดเพอรับรองล่ะใช้แหม่มแล้วก็ทอดถอนใจ ชากต่างประ.
1 เทคทิกรรณ์การ์รู้จัก ทีเป็นตรยาจารย์ก็มีบ้าง ทิเป็นมืค!
: คหายก็มีบ่าง แต่หล่อนก็ไม่เคยเข้าไปยยใกล้ชิดในบ้าน
ป ในเรือนจนรู้ถึงความรู้สึกต่าง ๆ ทยาจมีในการอยู่ร่อมบ้าน
ะ เติยกกัน หล่อนรู้จากที ได้เคยประดับมาค่าสะใก้ทเป็น
ชาติเดยกกับญาติของดำม ก็อยู่ร่อมกันได้อย่างไม่ราบวิม
นัก สำหรับดะใภ้คนละชาติคนละภาษาคงจะมิบัญหาเป็น
) : หลายเท่า ไม่ร์จะเอาตักเลขใดคุณ
| หล่อนนำบัญหาไปปรึกษาสู์ธิราตามเคย แต่คู่ริรา
. | ก็ได้แต่แสดงความหนักใจ และระหว่างทิกรรณิการ์ครุน
.  คิดก่าหล่อนคะกล้าปรึกษาบรรโดมหรือไม่ เพราะคุณ
ตั้งเวยนอาจไม่พอใจถ้าทราบก่าหต่อนนำเรียงในครอบครั้
อง* ไปปรึกษาผู้ทีท่านมีได้ถือก่าเบิ้นญาติของท่าน ก็พยดิบรร
ผล โลมไปเยียมคุณตั้งเวียน ในขณะที่กรรณิการ์กำด้งยย
: บ้านนัน
ห สะใว้แหม่1
ง่
*
/*ธี๓
บรรโดมตำคนเบินมิตรติน่ารักอำทรับญาติจองพรร-
ณิการ์ เมื่อดงครามเลิกไปใหม่ ๆ ราคาสินค้าบางอย่าง
ได้ลดลงมาบ่าง แต่งคักศัเนอสล์เห็ด ลอ
บรรดาญาติมิตรของกรรณ์การ์ เลดผดิผาจ้จนไโยมลง
ลูงครามก็ต้องพยายามประหยดการ ใช้ดอย เครืองอุปโภค
บริโภคสิงใดที่มีราคาสู้งกว่ามากก็ไม่อาจซื้อมาบริโภคทังท
ยยากยอย่างมาก ในเรืองเหล่านิบรรโดมผู้อยู่ในฐานะก
ไม่ค่อยต้องระมัดระกังเรืองการใช้จ่าย ก็ทำให้ตนเป็นผู้จัด
การให้แก่ญาติชนผู้ใหญ่ เช่นลูกไม้จากต่างประเทศกท่าน
เจ้าคุณพ่อของตู์ธรายยากรับประทาน และแบ้งตำลิซึ้งทุก
ครยบครักอยากได้ทำชนมต่างๆ ทต้องอดไประหอ่างสังคราม
ถ้าผู้ใดเจ็บไข้ต้องการใช้ยาทีหายากและราคาแพง และลิง
น ๆ ที่จะหามาได้ด้วยเงินหรือความรู้จักคุน เคยกับพยค้า
บรรโลมก็เบิ้นผู้รับจัดการหามาให้โดยไม่ ให้เป็นทีสังเกตเอิก
เกริกยย่างใด และบรรโดมใช้ความมั้งกั้งของหล่อนเป็น
เครื่องมือช่อยเหลือบรรเทาความทุกร์ของคนทีหล่อนชอบพย
/*0*/ อ๕
นับถือได้โดยทันกับเหตุการณ์เล่มอ
5 ในวัแทีบรรโดมมาเยียมคุณตั้งเวียน และมาหบ
กับกรรณ์การ์นั้น ภรรณ์โการ์ก็เดาก่าบรรโลมมาเพราะต
: ใจจะช่อยเหลือในเรื่องนถ้าอาจช่อยได้ แต่หล่อนมิได้ทำ
. ให้คุณลังเวียนเข้าใจเช่นนั้น เพราะบรรโดมมิความฉลาด
« ย๓๑ ห๕1 = 1 8
ง พอทจะเข้าใจได้ดอา บรรดาญาติใหม่ของน่องชายของ
1 หล่อนมิความถิยตังไม่ต้องการรับความช่อยเหลือจากหล่อน
ล ในสิงทิจะทำให้เขาเหล่านันรู้สึกอ่าเขาตัอยกว่าหล่อนในความ
มังคัง และเขามิได้ขอมรับเอาหล่อนเป็นญาติหรือมิตรเก๋า
| ของเขาพยที่คะแลดงความยัตคัดอย่างใดอย่างหนึ่ง โดยเบ็ก
จ : เผย แต่รัเอาหด่อนเนิ้นญาติเกี่ยวดองหรือผิคร ใหม่ทิดน
!. | แต้ดงความระมัดระกังในที่ท่าทั้งหลายให้เป็นทีเข้าใจ
น แต่โดยปกติของคนทีมืความข้องใจอยู่ในเรือง ใดย่ยม
ณิ อยากระบายออกให้มีผู้ทึ้งมากเท่าทจะหาได้ เมือบรรโสม
ล ไปเยียมพร้อมด้วยผลไม้กระเช้าใหญ่ คุณตังเอียนก็พาเวีย
สะใภ้แหม่ง
1=เ+ ต
ไซ ด
/*ง 8อ
สูนทนาเขช้าคู่ซ้อข้องใจของท่าน
ง วป ลูกชายฉัน...เขาจะพาลูกละใภ้แหม่มมาบ้าน ดู
เยาเถยะ ฉันก็ไม่รจะทำอย่างไร เลจจากับยรมางแทบาลี้
นั้นถ้ายกันทังนัน แต่ละคน ๆโร4
“ทเขาๆ่าร้ายน่ะ ร้ายอย่างไรบ้างคะ?” บรรโดม
ว ถามเลี้ยงนุ่มนนวลตามธรรมตาของหลยน
, “ขาว่า พอมาถิง เขาก็ไม่พอใจทิจะให้ผักเขาอย
. กับพอกับแม่ นักจะเกียกเข็ญให้ไปเสี่ยจากพ่อแม่ทิเดีย0 -
. กุณตั้งเวียนตอบ “พโถ ไอ้ช้างฝ่ายพ่อแม่ก็คอยลูก จาก
: กันไปตังนาน กลับมาจะได้ชื้นอกชืนใจกัน กจะมาพราก
ให้จากกันไปเลียแล้ว แล้วเขาก่ามันไม่ชอบพชอบน้อง
รังเกียจเดียดฉันท์ ไม่ให้ใครเข้าใกล้ไปหมด”
: กรรณิการ์พยายามจับตาดูลิหน้าบรรโดมตลอดเวลา .
4 2๕ นค1ลบ) ล จอสรสห ด ด |
ทคุณตดังเวยนพูด เพือดั้งเกตปฏิกริยาให้แนชดแลกกเหน .
บรรโลมถอนใจเบา ต เธอพุดวา นั้นเนิ้นเรื่องยากเหลือ |
| เกินค่ะ” แล้วก็นังไป
บุญเหลือ .
/*ง ๑๐๐ )
| กรรณิการ์จำเป็นจะเอาความรู้จากบรรโดมจึงต่อกาง
| ด้นทนา
| “คุณบรรโดมคะ แหม่มทิจน ๆ เหมือนพฤกเรน์
! ใชไหมคะ แล้วทีเขาคิดยะไรแบบผู้ติ ๆ ก็คงมีใชไหม
| คะ ?”
ง “บู๊นไม่ใช่เรื่องจนเรืองมี เรืองผู้ดิเวียงไพร่ดย ก
คุณกรรณ” บรรโลมว่า “มันเรืองชีกิต มันไม่เหมื่อง
: กันเลย คิดอะไรกันคนละอย่าง เคยชินกันคนละอย่าง " |
| “แต่กา” กรรณิการ์พูดต่อไป “การทีแหม่มค
| หนึ่งมารักแล้วแต่งงานกับคนไทย แล้วก็ติดตามเขาจน
ม 2 ซ่ ย ๕2 ม ๑%2 ณ
| สม่อมรา กจะมาเอาอะไรให้เหมือนบ่านเมืองตักจะไก
: หรือคะ”
5 “นั้นแหละเขย บัญหามันอยู่ทว่าผู้ชายไทยของเราน
ว ได้บอกให้เขาเข้าใจเรียงบ้านเมืองของตัวแต่ไหน”” บรรโย
อุร “บอกจ่านะของเราให้เขาเข้าใจหรือเปล่า หรือแม้แ1
2 น สะใวภ้แหล่
/*ย ๑๐๑
บอกแล้ว เลารักกัน อะไร ๆ ก็ว่าจะทนได้ทังนั้น แต่
. ครันถึงเวลาเข้ามันก็ทนไม่ได้ก์มี”
5. “เราน่ะมันยากจนละ” คุณังเวียนเงิมปริเกทนา
010 ถิงแม้ท่านจะได้มึความผูข
ร่วมกับลำมีเป็นอย่างดิมาเป็นเวลากว่าสิบบี้ คุณตั้เวียนก์
ยังวัดฐานะความรำรวยของท่าน โดยเทียบกับฐานะทท่าน
เคยมี้เมื่ออยู่กับท่านบิดา ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในสมัทีมี
. ข้าทาด์หญิงชายมากมาย “แล้วจะทำยังไงมันก็มือย่เท่าน
ป แหละ จะเอาวิเศ่ษวิโล้อย่างไรก็ไม่มิจะให้ละ
ป “ดิฉันกำ” บรรโดมค่ยย ๆ พูดอย่างระมัดระกัง
) " สำหรับผู้หญิงฝรั่ง อะไรไม่สำคัญให้เขาได้อยู่ตามลำพัง
ผักเมียเขา ถ้าเรามีเรือนมี๊บ้านให้เขาอยู่เลี้ยต่างหากนัน
แหละค่ะ จะตัดบัญหายุ่งยากทังหมดทีจะตามมา และถ้า
คะคิดถึงกันให้ยุติธรรมถิงสะใว้ไทยเรา เราก็มีธรรมเนียม
. ปลูกเรือนหอให้ต่างหากเหมือนกัน ไม่ใช่แบบจีนทอยู่ด้วย
/*|
๑๐๒
กันกับพ่อแม่เวือย ๆ ไป” :
คุณลังเวี่ยนนำตาคลยขึ้นมาหันทิต้อยความน้อยใจม
ฟังบรรโลมพุดจบ แม่บรรโดม ฉันไม่ได้มังมีมาจากไห
จะไปหาบ้านหาเรือนอย่างไรตยนล์งคราม พ่อวิธานก็เว็บ
แม่วิภาก์เรียน แล้อก็ยังมีตาโบ่ คุณพระก็ไปมีไว้หไห
แล้ด ไดคนอไห้ต์เกยงเตตง แล้วก็ยายแต่งมันกิลูกห
. 0๐ 8 0!0! ๓๕๑ ส
บุญรับฉันก็เลยงมันมาตงแต่แม่แต่ขาย มนกเกดมาเป็นดูกก
พระก็ต้องให้เรียนทุกคน เขาช่างไม่คิดบ้างเถย9่าฐานะเ
| เป็นอย่างไร นันจะเยาเงินที่ไหนปลูกล์ร้างเกลาน” แ
ท่านก็ร้องไห้
] บรรโดมนิงไปนาน แล้วหล่อนกล่าวกา “ดิณัน
0 เราควรบยกให้คุณวิทิตรู้เรียงบ้านเรา ไว้บ้างคจะติกระม
ให้คุณกรรณเซียนไปบอกให้เตรียม ๆ เอาไก้ คุณวิทิต”
บ้านไปตั้ง ๑๑ ปี้ แล้อก็เป็นเวลาลึงครามเขายาจหลงถิม
| บ้าง แล้อดิฉันก่าเราอย่าเพ่อหนักอกหนักใจนักระหก
เขาอาจคิดหาทางอะไรไก้แล้ก และเดียวนก็มีไปรษ
, . สะใภ้แห
/*๑๐๓
อากาค์ พอติดต่อกันได้เร็วพอล์มควร”
. กรรณิการ์เข้าใจว่าบรร โดมต้องการจบการต้นหนา
| กับคุณตังเวียน ในเรียงของวิทิตและภรรยาชากอังกฤษเพียง
| เคนัน ก็เลยเต๋คุยเรืองยินไปเลี้ย ปล่อยให้คุณตั้งเวียน
| นั่งฟังโดยไม่ค่อยเอาใจใต้ไปก่อน แล้กบรรโดมก็ลาทันที
| ก์ได้จังหวะทีคะลาโดยไม่น่าเกลียต แล้วกรรณิการ์ก็เดิน
1 ตามบรรโดมออกมาถึงปากซอย เคนถึงรถยนต์คอดคอย
| บรรโดนยยู
บ  น -= < ณ่ เ
| ระหกางเดนมาตามซอย กรรณการกถาม คกคุณ
บรรโดมคะ แหม่มนีถ้ามันเคยจน มันจนเหมือนพอกเรา
| ไหมคะ?”
ย “แหม่มของคุณวิทิตนีเป็นคนชนไหน? บรรโถม
1 ยอนถาม |
ป “คุณติดนีเจาเป็นโรคประหลาดก่ะ” กรรณิการ์ |
ย ,: ค่า “เขาไม่บอกมาอ่ายะไรหมดเรืองเมียเซา บอกแต่ว่า .
ฝี อย่าให้เราวิตกอะไร อย่าเบิ้นห่องกัง0ลยะไร เขามาจัต
ม บุญเหลือ
/*| ๑๐๕
. การของเขาได้”
| แระหว่างทีเขาจะจัดน่ะ เขาจะมาจัดอยู่ตรงไหน ข์
: เรียงยะไร ที่ถามนีเพราะล่งลำรคุณแม่เขาเท่านันนะคะ ผง
ป จะชวยเหลืออะไรท่านได้บ่าง อย่ากิดว่าซอกแซกถามเย
อะไรยินเฉย” บรรโดมกล่าวแก่เพื่อนต้นทนา
กุ เขาบอกมากะกขานค่ะ เขาไม่ได้บอกติฉัน
. กรรณิการ์ตอบ “แล้อกิบอกมาแก่คุณบ้าตั้งเกียนเอง ต
อ คำมีบ้านอยู่กันอย่างไรก็เอาอย่างนัน ไม่ต้องทำอะไร่
พิเก๋ษสำหรับเขากับเมียของเขา เขาอยู่กันได้ทังนัน”
: “ขาคำไห้หรือเปล่าคำ : .เข้าซึอจะต้องรยทัยเขั้งท
นำตังดามสี่คน บรรโดมกา “นู คุณกรรณิการ์ 4ฟึ
. พุดอย่างน์เพราะไว้ใจคุณว่าเข้าใจดิฉันนะ
| “ค่ะ เข้าใจ7 กรรณ์การ์รับรอง “คุณบรรโดม
๊ 1 เห็นจะมีล่อนได้ส่กนเดียอะไร จะมาพูดให้ขัดใจกันโดย์!
5 | ดำระทำไมคะ”
. “ฝั้งน่ะ ถ้าจนมาก ๆ ก็อาจโดนภาคะยย่างทีก่า ฝ
0 สะใว้แหล่
| ซี วัน๕
ต -=
/*99*/0
๑๐ซั
ถ้าเป็นคนชนกลาง ๆ ถ้าเขายย่บ้านของเขาเยง ไม่ใช่ยย
หอพักหรือยะไรอย่างนัน เรืองห้องน้าห้องตั้วมเขาก็ตะดกก
6บายกันพอด์มคกร”
“เมียคุณคิดน ไม่ร์เซาแค่ไหนยย่างไรเลยค่ะ แต่ท
คุณบรรโดมว่าให้ดีฉันเขียนจดหมายไปเตียนบ้าง ดิฉันก
พอทำได้คะ กรรณิการ์ก่า “ที1คุณติดกับติณันน เมือ
ก่อนไปเมื้องนอกก็ไม่ได้รักใครดันิทอะไรกันดอกค่ะ แต่ดิฉัน
คากิไม่เป็นไร เขาคงจะแดเห็นว่าเราหกังติ ด ๆ เขาก็เป็น
คนมีเหตุผลพอล์มคกร กรรณิการ์เกือบเล่าต่อไปว่าญาติ
หญิงที่วิทิตเอาใจใต่ก่อนเขา ไปเมืยงนยกก็มีจันทิราคนเตียอ่
๐ แแต่ยงไก้ทัน
“นต่ะ คุณกรรณิการ์” บรรโลมกล่าวอย่างระมัด
| โะกัง “ดิฉันจะบอกไก้เพราะได้ใจคุณก่าเข้าใจดิฉันนะคะ
ถ้าคุณสังเวียนท่านจะต้องการเงิน สำหรับดร้างเรือนเด็ก ๆ
. ตักหสั่งให้คุณวิทิตกับเมียที ในบ้านนี้ก็ยังมับรึเงณยยูบ้าง ,
. หรือถ้าท่านมิททไหนอิก คุณบอกดิฉันนะคะ ดิฉันจะคัดการ |
. บุญเหลือ
/*น เพต - ู
ข่ ๑๐5
ให้ ไม่ให้ท่านต้องเดิดดร้อนมากหรอกค่ะ”
“แหม ขอบคุณ คุณบรรโดมยย่างเหลิยเกินค่ะ”
กรรณิการ์กล่า0อย่างจริงใจ
| บรรโดมขินรถของหล่อนกลับไปแล้ว กรรณ์การ์ก
กลับเข้าไปหาคุณตั้งเวียน ฟังท่านร่าพันถึงขีวิตของท่านด่วย
| ความน้อยใจยิกลักครู ใหญ่ แล้วกลาไป
: เมื่อหาเวลาว่างจากงานทังทางวิชาชีพและงานช่อย
เหลือบิดามารดาในบ้านได้ หล่อนก็ไปหาตู้ธิรา เพื่อปรึกษา
เสืองติบรรโฆนแนะนำ
. “คุณนำว่า ให้กรรณเป็นคนเขียนจดหมายไปเตือน
คุณคิดติ หรือจะให้น้องของเขาแท้ ๆ ติคะ”
“ไม่รูซี” สู่ธราว่า “กิธานกับอิภาน่ะ เมื่อจาก
1 กันกับวิทิตแกกยังเล็กอยู แต่เขาก็พน้องกันแท้ ท ค่กน
กรรณน่ะเบิ้นดูกพิลูกน้อง แต่ถ้าพูดไม่เหมาะไม่ดิ ทำให้
ย วิทิตเขากิดก่าพิ ๆ น้อง ๆ รังเกียจเมียเขา เรืองก็จะไปกัน
ป ใหญ่ การเตือนคนน่ะเบิ้นการเลียดละ กรรณจะยอม
1 สะใภ้แหม่ม
/*|
๑๐๑ |
เลี้ยสละให้คุณบ้าลั้งเวียนไหมล่ะ เผื่อวิทิตเขามาโกรธ .
อ .
เอา .
“กรรณไม่ต้องเลียต้องค์ละยะไรหรอกคกะ” กรรณ :
ากร์ตอบ “ถ้าคุณติดมาโกรธหาถ่ากรรณเข้ามายุ่งในเรียง
ทไม่ใช่เรียงของตัว กรรณก็อาบ้าเท่านั้นแหฉะค่ะ” !
“ลริง เราน้อยใจคนทิเรารักเท่านัน ถ้าเราไม่รัก ก!
เรากิไม่น้อยใจ สูธราฉา “แต่ถ้าแกเข้า ๆ แม้คนทิเรา ื
. กัก เรากิชักไม่คก่อยนัตยใจ คู้ธราเดริมจากความคัดเจน .
ชีวิตของหล่อน |
แตะรณุเน็นคะยัวอืตนวแคลิวกกิงคลันผกานิตซี
ว่าโดยไป่ค่อยเจือนัก สัหดัดละนึกล |
ก เช่นเพื่อนฝูงคนใดเข้าใจความหวังติของหล่อนผิดไป |
. หหถ่อนจะน้อยใจมาก |
“แล้วมันถึงเข้าวันหนึ่งเองแหละ” สุธราวา หญิง 1
“หแผ่นดอจด้อยเรี่ยเดฟี ๆ พอล์มคกรแล้ว กรรณ์การ |
ก็ลากดับบ้าน |
บุญเหลือ |
ย 1
/*๑๐๕
กรรณิการ์ใช้แรงต้มยงแรง ใจอย่างหนัก ในการงา!
จดหมายฉบับสำคัญนันถิงวิทิต หล่อนเขียนแล้วเปลี่ยนล่าตับ
เปลี่อนดำนวน เปลี่ยนถ้อยคำหลายแห่ง ในทิดุดก็ส่งไป
ป ทางเมล์อากาศ์
ป วิติตมิได้ทำให้กรรณิการ์ผิดหลังหรือตูหมิแก่า
“บัว” ยิงกอ่านนจดหมายตอบของวิทิตทำให้กรรณิการ
| รู้สึกเกิดความ นิยมรัก ใครอย่างที หล่อนไม่เคยมีมาก่อนใน
, ตักเขา
“กรรณิการ์ทรัก เขาเงิมจดหมาย
ว แปลกจากทีเขาเคยเขียนถึงหล่อน ซิงผีคี่คนเขา
: เรียกหถ่อนๆ่า “คุณกรรณ”
. “ลุดหมายของเซยเล่าเรียงทางบ้านมานัน
| ฉันได้รับแล้ว รสึก ลบทช66ใล16 ยย่างยิง ขอโทษที
. ต้องใช้ภาษาอังกฤษ เพราะนกคำไทยทสมใจเท่า
ไม่ได้ ขอให้เซอเห็นใจบ้างนะ คำฉันจากบ่าน
เมียงไป ๑๑ บี้ บ่านนี้คนที่เคยรู้จักอยู่ทีเมยงไทย
สะใว้แหม่ง
ก ว่
/*๑๐อี่
มิมีลูกกัน โต ๆ ไปแล้วหลายรายหรือตลอด
เอลาสงครามฉันฟังวิทยุภาษาไทยจากทุกคู่ถานี
ทพอจะมีเวลาและพอจะรับฟังได้ และต่านหนังถือ
ง ไทยอยู่เรียย ๆ และฉั้นไม่ได้ลิมภากะทางเมืองไทย
| 6 ปจงที่เชฮห่กงใชเฉข ดูซี กำก่า “ภาวะ”
, ฉันก็ใช้เป็น แต่ตัวด์ะกดแปดก ๆ ล์นัย “แปลก
: น่ะ ฉันไม่ได้หัดเขียน และตลั้งเกตๆ่าเธอก็ไม่เขียน
. แต่ช่างเถอะ เรื่องยักษรคำส์ตร์เบิ้นเรืองของเธอ
1 ฉันจะขอตอบเขอเรืองชีวิตในครอบครัวละ
ป ทิเขลเนบี้แท่องมว และเจอใช้ถอยก้าสถะ
สดวยเหลือเกิน เรืองห้องนำห้องลั้อม เรืองนำ
| โคลนในคูในซอยบ้านเรา เรื่องทิเราจะต้องไป
อยู่ด้วยกันกับพ ๆ น่อง ๆ ในห้องติดกัน ได้ยืน
เสี้ยงถึงกัน เรื่องเหล่านแยนน์กับฉันเตรียมไว้
. ใหมดแล้6 เธขออย่าดถิมว่า ประเทศยอังกฤษทำ
บุญเหลื่อ
/*ก .
1 ๑๑๐
สูงครามมา ๐ ปี้ ถึงเดียวนิกยังมิใช่ภาวะปกติ
เท่าตได้ยินได้ฟัง คนไทยจะมิความค่ะดอกต์บาย
ุ กฎาคนอังกฤษเสียอก และแยนน์ได้ทำตังคราม
ว 1256 น
จริง ๆ เขาเคยขับแทร์กเตอร์ไถนา เคยเผ้าไฟ
เภลามระเบิด เคยดิ้งคนขออมดาณัชาณัหทันพ
ทลาย แอนนเป็นคนเข้าใจอะไรดิ เธออย่าเป็นห่อง
? ย ! 4สล่ ๒ ระ สับ6
ล เลย แม็แต่การทพน่องของเราคะไม่ยนตรบรอง 7
. สะใภ้ต่างชาติเขาก็เข้าใจ เซารู้ว่าเป็นธรรมดา
| ทใคร ๆ ก็ไม่ชอบคนแปลกหมู่แปลกพฤก ฉัน
ย ขินดิเหลือเกินทใต้รับจดหมายคากเธอ. ทีแรกนันก็
“ไม่ร์อ่าใครจะตูนใจแค่ไหน น่อง ๆ แกก์ยังเด็ก
| แจ เมื่อจากกแมา เคยงนเซาตคงมออานคิยนีน
เป็นของเขาเอง คงไปกันตนละทาง เพราะผ่านชีวิต
กันมาคนละอย่าง แต่จดหมายของเธอทำให้ฉัน
รู้สึกอ่าแยนน์คะได้มิเพือนคนหนึ่งในหมู่ญาติพินัยง
วุ : ของเรา แยนน์เขากำลังหัดพูดไทย หัดนังพับเพียบ
“| : สะใว้[แหม่1
/*ฑู ๑๑๑
ว กันละตริงชั้งโมงทุกกัน เขาพุดไทยได้มากพย
(1 หกังว่าเธอจะช่วยสอนให้ยิกเมื่อ
9 ถิงบ้านแล้ก เขากำลังย่านหนังสือเงียงพระพุทธ
| คำด์นา และกำตลั้งย่านประกัตกำสูตร์ชาติไทย ฉัน
| ก่าเซยกับเขาจะมีเรียงคุยกันเยอะแขะ กันแรกที .
ง 6 564 ส: ทรดะม ลัก ก9 ย ! ๑
) เราไปถึงบาน กฉันขอดกินน่าพริกแห้ง อย่าให้
เม็ดนัก กบปลาชอนย่างกับผักชีลด ๆ สำหรับ
. แยนน์ขอให้มีไข่เจียวกินทุกมอก์ตีใจแย่แต้ง เพราะ
เมืองอังกฤษกินไขผงกันมาหลายปี้ น่าพริกเผาเขา
ผี เณ 2 0 ศึ๋
. กชอบ เชซาเคยกนเหนือนกัน และเขาเป็นคน
เรียนทางการตั้ว ถ้าหางานทำได้ก็ยิงติ เห็นจะ
เบิ้นเรื่องสำคัญมากเรื่องน์ เพราะเงินเตือนราช
การของฉันเขาว่าไม่พอกินใช่ไหม ถ้ามหากิทยา-
. ยเขาจเจ่างให้เป็นอาจารย์ เขาก็คงด์อนภาษา
. ยกฤษได้
/*ง ๑๑๒
| เรืองการทจะต้องยยุกันตามลำพังผังๆ เมียๆ
: นันก็เป็นธรรมดา เราจะพยายามหาทีอยู่ของเรา
: เยงเร็วทสุดเท่าทจะทำได้ แต่เขยอย่าเพิงไปพุด
1 ให้คุณแม่ร เพราะฉันเข้าใจติว่าท่านคงจะไม่พย
. ใจ แล้วฉันจะค่อย ๆ ทำให้ท่านยอมไปทิละ
: น้อย ๆ เยง ตัวยความช่อยเหลิยจากเขอนะ ล่อน
น  8๐ . 2 8.
| เรียงทเรามีน้องคนละท้อง เรืองมีเมียนอยเมย
หลวง แนน์เขาขอความตกลงกับฉันก่า ถ้า
ณ๓ ๑ บ ๓ 4๕246 4 มย” 4
:  ฉันเกิดจะต้องรักษาประเพณีม็เมียน้อยซ้นมาเมื่อไร
เขาขยอนุญาตกลับบ้านเขา ซึ่งเป็นความเข้าใจ
รับรู้กันด้วยเกียรติยค์ หรือทีเขาเรียกว่าเยนเติล
| แมนธะกรีเม้นท์ ( แตยเปลน 8 ลตทออเทอก1 )
. น่ะ ไม่ถึงกับเซ็นสัญญาตยก แต่เพี่ยน ๆ หลาย
ศ | คนเขาช่กยบอกค่า กฎหมายหย่าของไทยเราติ
เสี้ยเงินต้องบาทก์หย่าได้ และไม่เคยปรากฏๆ่า
| มีผู้ชายไทยคนไหนไม่ยอมหย่าเมื่อเมียขอหย่า ไม่
, สะใก้แฟ่
/*ป ภ์. ดด
. ๑๑๓
รูจะเยาไว้ทำอะไร แยนน์เขาก็เชีย
สู่กนตัวเขอต่ะ ไม่เห็นเล่ายะไรมาเลย เล่า
แต่เรียงคุณพ่อคุณแม่ คุณบ้า คุณยา คุณลุง
ป น้องคนนันฟิคนน์ ของเขตมีอะไรบีดเป็นความ ๊
ง ย2 ก 4 : ละ 6 4
คคับร ผู้ชายไทยในเมืองไทยโงเง่าอะไรกันถึงเพียง
ต ก1ดงใหยลดจ่อไกกังทานน 1ฯดประดตี
จ ด ขะ ก อ <6 ว1 ย-
ว ทงรายขอให้เล่าให้ “7” ของเขอพั่งบาง อย่าลม
ก่าเขยไม่มีพิชายยินยิกนะ พประจำลูกคุณลุงจิตก์
: ตายแต้ก เธอมีพืชายก็คิอคุณคิดของเธอคนเตียก
๐ ฝี้ละนะ เพราะฉะนั้นควรเล่าอะไร ๆ ให้ตั้งบ้าง
พี่สะใภ้ของเขอแดะพิชายของเขอกำตัง
. 100ไะ ถิ0หเละ4 10 266แก๕ 0น และพิน้อง ฬ
: ของเราทุกคน
| รักและคิดถึงน้องกรรณมาก
, วิทิต
ปญเหลือ
/*=- บ “
ห ๑๑๕
. อีกครังหนึ่งกรรณิกา|
: ต้องตกยยุในตอามล่าบากไค คดหมายขยองวิกิตทิมีมาถิง
หล่อนนัน หล่อนคะให้ใครดูได้หรืยไม่ คุณตั้งเวียนทราบ
. ก่าหล่อนคจะเขียนจดหมายไปถามวิทิต เพียให้รู้อ่าเซหม์
ความคิดเห็นเป็น อย่าง ไร ในการ ทิจะพา ภรรยา ต่างชาติม1
, บ้าน แต่หด่อนลิมบยกวิทิตไปก่าให้เขียนจดหมายชนิด1
) หล่ยนจะห้คุณตั้งเวียนย่านได้ ครันจะเขียนกลับไปบยก
! ให้เขียนมาใหม่ยึกฉบับหนึ่ง กตูเป็้นการคุกจิกเกินไป
: จด
ระหว่างทหล่อนยงตก
ตืนใจไม่ได้วิทิตก็ช่อยขบบัญหาให้ จะเบิ้นโดยเขาเกก
| คำได้ขึ้นมาว่าขรรมเนียมพี่น้องในเมื้อง ไทยไม่ถือกซิใครมี
” สิทธิ์เก็บอะไรไว้เป็นเรียงเฉพาะตัอ หรือเขาจะคิดถึงมารก1
ล ขึ้นมาเอง วิทิตได้มิจดหมายมาถึงคุณตั้งเกียน แค้งก่าเข1
ได้รับจดหมายจากกรรณิการ แต่ดงความห่องใยทบ้าน
: ไม่เรียบรัยย ยาจทำให้ภรรยาชาอังกฤษไม่พยใจ แต
ว สะใว้แหม่ม
/*๑๑๕
อ้ามาก่ามิให้เป็นกังวล ตัวเขาและภรรยาพรัตนทีจะตู้หน้า
กับความยัตตัดและความไม่สะดกกต์บายทั้งหลาย ขอเทียง
ให้ฉิห้ยงอยู่ตักยกันด์ยงคน อย่า ให้ถิงแก่ต้องอยู่กับบุคคล
สามก็เพียงพยแล้ว เมือกลับมาถึงเมื่องไทยแล้วคงจะคิด
ๆยับขยายได้ทหลัง และในจดหมายนั่นวิทิตถามมาก่าพิ
นองคน ใดจะต้องการให้ซ้อหายะไรมาฝากบ้าง ั้งคับชัพฑ์
5: อยากกินตรงกับทตั้งมาในจดหมายกรรณิการ์ และแสดง |
ความห่กงใยนาถิงสูรัตน์และจลรัตน์ดัย ทำให้คุณ
ตั้งเวียนและพิ ๆ น่อง ๆ พากันขืนชมจนเกิยบจะถิมก่าคกร
จะจัดบ้าน ให้วิทิตกับภรรยายยูร่วมกับ สมาชิกยิน ในครอบ
ตรักอย่างไร
สูธิรารีบเตือนกรรณิการ์ ให้เติอนคุณตั้งเวียนยิกต่อ
หนึ่ง “ถึงเขาจะพูดมายย่างไรก็ต้องตระเตรียมให้คิทสุดเท่า
ทิจะทำได้นะ นิกถึงว่าถ้าเรามีสะใก้คนไทย เรากิต้อง 1
เตรียมอะไรต่ออะไรเหมือนกัน”
กรรณิการ์ไปขอความร่วมมิยจากคุณถุงจิตให้ท่านมา
/*เล็ ผู
ง ๑๑๒
. ใช้อาทศิล์ปช่อยหล่อน เกลยกล่อมคุณ ดังเวียนและน้อง
: จองวิทิตในการทิจะจัดทิยู่เสีย ให้เบินระเบียบยิงขึ้น เพรๆ:
ะ คุณพ่อของหล่อนก็กำลังมีอาการไม่สบายเพิ่มใน แสะคุณ
แม่ก็ต้องห่องยกับคุณพ่อ พิดากของกรรณิการ์ทีแต่
| งานไปแล้วก็ไปอยู่ต่างจังหวัด ตักหล่อนก็ไม่มียาอุโสทย์
จะให้คุณบ้าตั้งเวียนและน้อง ๆ เชีอพึ้งมากนัก
1 0๐8082. ว
| กขานน่องชายวิทิตเป็นคนต้น ใจ ใน คกถามดูขตำราย
1 ไม่ค่อยมืความห่วงใยในชีวิตมากนัก คด่อนวภาเป็นคนหก
ว . ก เจ6 0 8 (27 ฮ่
ยอน อยุใกล์ผูใดกมักจะเอออกยตามไปกับผุนน ตรงกัน
! ข้ามกับดูรัตน์และจุลรัตน์ ซึ่งเปนเด็กค่อนข้างห้อแข็งแลม
| อุบนิตัยติดจะติยติ้ง เคราะห์ติอิกครงหนึ่งที่ในวันทีคุณจิ|
) มาหาคุณตั้งเกียน บรรโดมก็มาเยียมท่านสุภาพผ่ตรีชร
. นก
. คุณจิตยินคำขาด “ละใภ้ชากต่อนชาคนายะไรมท์
ั | ต้องพยายามหาทให้เขาอยเบิ้นทีเนิ้นทาง อย่าก่าแต่ละไก
ร ร
อังกฤษเลย ไข้แบบพิ ๆ น้อง ๆ มันต้องมากันทิหลัง ็
: า สะใภ้แหม่1
/*๑๑๓
ร ด้งเวียนปลูกบ้านเรือนให้เจ้าติดมันตักหลังเถยะ ตรงมุมบ้าน |
ตรงนันแหละ ไม่ต้องมีอะไรหรอก มิห้องนอนหัดงนำเท่า |
นันกิพย แต่จะให้เขามาอยู่กับเจ้าตันข้างขวา . เค๋าโป ก
| ข้างช่วยน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก แล้วเจ้าโปกโตแล้ก ยอก
ป ทำราชการงานเมือง คกรจะอยู่เป็นทเป็นทางตักท์
, “ติฉันจะหาช่างมาให้ค่ะ ทรู้จักกัน ทเขาคิดแต่
1 29ร๑ «
“เยทุนเท่านัน บรรโดมริบบอก
| “แล้วก็หัยงยายบุญเลียงน่ะ ย่ายกันเลียได้ไหม?
. คุณจิตให้ความเห็นต่อไป “หาฉากหรืออะไรกนเดียหน่อย
แล้วก์ให้ยายติง (หมายถิงวิภา) กับยายแต่งอยูกันต้องคน
คดให้มันต แล้วตาโบ้ขินมาอยู่บนเงียน ให้ยายบุญเลียง
ลงไปอยู่ข้างล่าง แล้อทระเบียงนีแขกไปใครมาพยรับเขาได้ )
. เจ้าติดเขากลับมา เขาก็ต้องมีแขกมี่เหรือมาเบิ้นแน่ละ” .
ทีประชุมรับข้อเด้นอทั้งหมดโดยดุนณ์ เพราะการ |
| เถียงคุณจิตเป็นงานทต้อง ใช้พลังงานทาง ใจแรงพอลมก0ร |
บุญเหลือ
/*.
, *
ซู ๑๑๕
แต่คุณจิตกลับไปแล้ย คุณตั้งเวียนกรัคงไห้
“เกิดมาเป็นฉันนี่มันตกทินังมี่นาย ท่านรำพัน
“ทีแรกก็มีคุณพระ แล้วก็มามีดูกคุณพระ นี้มาถึงลูกละใก้
| คุณพระ”
. บรรโดมริบรับรองก่าจะไม่ให้ท่านเดือดร้อนในเรียง
. ล เงิน โดยจะให้ช่างมาทำเรือนให้ แล้วเมอวิทิตกลับ
ว มา เขาก็คงจะเบินคนช่อยท่านในเรืองชดใช้ได้ แล้กก็ริบ
ง ดาไป
| กรรณิการ์รูอ่าหล่อนจะยังไปไม่ได้ จะต้องนทั้
ป คุณบ้ารำพันพยให้ท่านได้ระบายยารมณ์เสียก่อน พอบร73-
! โลมไปแล้อท่านก็ปรึกษากับวิภาในเรืองทีจะปรับปรุงบ้านไป
| พลาง และรำพันถึงความยากจนของท่านไปพลาง ก,วิขาน
. และตูรัตน์เถียงไป แล้วในทิสุดกรรณิการ์จึงกลับไปได้
เคา 0 อ.
“ก ๒ วนตอมา บรรโลมก
| ไปหากรรณิการ์ พาช่างไม้ไปให้รจัก และมอบหมายไห้
ไซ สะใว้แหม่1
น อ าญ
ฯ ล
/*๑๑อธี
ช่างทั้งคำตั้งของกรรณิการ์ผร้อนกับชี้แจงว่า ในเรียงค่า
. ถ้างไม่ต้องห่องในระหว่างน ตำหรับค่าไม้และกัสตุยิน ๆ
กีจำเบิ้น คุณจิตเป็นยูจัดการหาเงินให้ กรรณ์การ์จึงพา
- ไปหาคุณบ้า ช่างจัดการวัดทและคำถ่วณไม้ โละตัๆ#ทร
| กจำเปื้นแล้กก็ลาไป กรรณิการ์ขยร้องให้วิขานเป็นผู้ช่วย
ดูแลคอบกุมการต์ราง เพราะหล่อนคิดว่าเขาคงทำได้เหมาะ
โซ
คุณบ้าปรับทุกข์ให้กรรณ์การ์ทึ้งเพิ่มเติมว่า “นาง
เลยงมันร้องห่มร้องไห้ใหญ่ มันค่ามันกำถังอยุสบาย ๆ พอ
รสึกว่าได้กลับบ้านกลับช่อง ไม่ต้องไปเทียกพักต่างบ้าน
ต่างเมือง ก็เกิดจะต้องขนย่ายยิกแล้ว
เฉลาทีกรรณิการ์ ได้ฟังคำปรับทุกข์ชนิดน กิธของ
- หล่อนคิอนิง
ในทีผุดเรือนดำ หรับท จะ ให้วิทิตอาศัยอยู่กับภรรยา .
| อังกฤษก์เต๋ร์จ ในสายตาของกรรณิการ์เรือนนันก็เป็น !
บุญเหลือ ป
/*. .
ง่ ๑๒๐
[ สถานกีทน่าอยู่ยาคัยพอสมคลร แต่พอเรือนเป็นรูปร่าง%
: มาพยเห็นทรวดทรงท่าท ญาติและมิตรก์ช่วยกันมาเส้น
แนะว่า มีสิงค0รตัดและลิงคกรเติมหลายอย่าง และค0ห
ง เห็นนันก์ไม่ค่อยตรงกัน .
ล ๑ ฒ, ๓% 2 ๕  4 เถ
| : เงิมดกยวขานมัความเห็นก่า ในเมือได้ลงทุนปลู
ว เรือนทังทิกิคกรจะทาลี ไม่ควรจะทานำมันตามทิคุณจิตก
1 คุณตั้งเวียนตกลงก่าจะทำ คุณตั้งเวียนก็นำความเห็นนัน
เต็นอน้องชายของสำมี
คุณจิตเกาศีรษะและซ่าซย์ผมตามท้ายทอยตัอย “เล้
ง ตันนีเมื่อไรมันจะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่เสียหิ้นะ พอกซุนนา
| ละมันเป็นอย่างนี้ละ” แล้อท่านก็พูดกับ กรรณิการ์เปิ!
| | ภาษาอังกฤษๆา "พอกนไม่มีทจะรู้เรื่องธุรกิจการคาเจ
เลย
ว  คุณตั้งเวี่ยนพูดขึ้นทันที “คุณจิต จะด่าว่าตะไรก็ไ
ว : ต้องส่งภาษาดอก ไว้หลานล่ะใภ้เขามาถิงค่อยมาต่งกัน
: ถึงใจ นี้ธันมาปรึกษา จะมีความเห็นอย่างไรพูดกันให้เช๋
ะ . สะใว้แหม่!
/* ๑๒๑
| ใจหน่อย ฉันนันคนไม่ได้รำได้เรียน”
0 คุณจิตยวิบายก่า ว สี้ทาบ้านกำตังขินราคาทุกกัน
| ทิแรกอ่าไม่มีเงินจะปลูกเรือน พอปลูกเข้าก็จะถิงกับทาดีทา
ตันกันทิเดียว”
ว “กไม่ทาก็ไม่ทาซี ทำไมจะต้องต่าว่ากันไปถึงปู่ย่า
| | ตายาย เฉลานีพอกผู้ติเดินตรอก ซิครอกเดินถนน ใคร ๆ
9 ก
ต่อมาโดยบังเยิญ คู่ธิราเห็นบริเวณบ้านก็หลุดปาก
| อยกมา “เยอ เขาว่าคนอังกฤษนีเขาระกังรักษาสนามราง
| กบห้องนอน บริเวณเรือนวิทิตนี ทำดนามหญ้าเล็ก ๆ จะ
- ได้ไหม?”
: “คุณตู้ธรา” คุณตั้งเวียนซิ้นเสี่ยงแหลม “คุณจิต ป
เขาต่าอยู่เมอสองด่ามภันน์ว่า พอกซุนนางนีไม่มีความคิด
กันเลย ไม่เหมือนพอกคนคั้งขาย :
สูธิรารตัวว่าผิดไปถนัด แต่ยังมิทฐิพดต่อไปว่า "ไม่ |
| ได้หมดเปลืยงอะไรกิมากน้อยนีคะ ดคิฉันจะ ให้คนทำส์กนท
1 บุญเหลือ
/*|
อ ๑๒๒
1 บ้านมาช่อยกได้ค่ะ”
“เออ กว่าแม่ลูกสะใภ้จะมาให้เห็นหน้าเห็นตา ฉัน
: ก็คงเบิ้นลูกหนเขาทักเมือง” คุณตังเกียนว่า
ื “โช คุณพก็ พูดอะไรอย่างนันล่ะคะ” ดูขาทั
ว : 5แต้ลดนไหได้ลือไห
ร คุณตั้งเวียนเรียกกรรณิการ์ไปปรับทุกข์อิก “คุณ
ไอ สูธิราก่าอย่างน์ แม่กรรณเปบ็นหลาน รักล์นิทด์นมกัน จ
ย จัดการอยางไร ?
| ป กรรณิการ์ทายใจของท่านได้ติวา ท่านใคร่จะฉกย
ี โอกาลได้คนงานของคู๋ธิรามาทำความด่ะอาดบ้านเหมือนกัน
. 1 จึงสนับส์นุนให้รับขัยเด่นอของคู่ธิรา แล้วหล่อนกต้องร์1
| หตังดีไข่เจรครอิกค่อหนึ่ง
เมือกรรณิการ์มาช่วยดูแลกิจการทางบ้านคุณบำตัน
. | เวียนบ่อยเซ้า คุณแม่ของหล่อนก็พัด
ว : “ลูกกรรณ เวลาลูกอยู่ แม่จะห้ามปรามแนะฝ่า
. . อะไรคุณพ่อ ท่านก็ค่อยฟังหน่อย มันเป็นตองเลี้ยง ถ่1
ก | สะใภ้แหม่ง
/*๑๒๓
: แม่พูดคนเกียๆ ท่านก็ไม่ค่อยทั้ง พ่อเติย (นัยงชายรองลง
ไปจากกรรณิการ์ มิชียจรงว่ายุทุมพร) หรือพ่อประดู่น่ะ
อย่าไปเอาธะ ไรกับเขาเลย เดียวเขาก็มีธุระโน่น เพ่ยน
แบนชี่น์ตนย์ แม่ก็มีลูกผู้หญิงคนเดีย9 เว่ดาแม้ตัก
ต้องจากกันไปอยู่หัวบ้านหัวเมือง”
ไม่มีผู้ ใดรูว่า ระหว่างทีหล่อนต้อง ไปทำหน้าทตุลา-
| การระหว่างญาติอยู่นัน หล่อนได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง
. “คุณกรรณ
ง ผมไปหาคุณทีบ้านทีไร ไม่ได้พบเลย
! ล่องดล่ามหนแล้ว ผมนีมันคงโชคกาส์นาแค่น์เอง
ผมอยากคุยอะไรกับคุณ แต่ก่าผมไม่ยยากพบ ก
คุณพ่อหรือคุณแม่คุณบ่อย ๆ ให้เบิ้นทีผิดดั้งเกต |
ผมร์ตักฉ่าผมมันยากจน แต่ก็พยายามจะล๋รำงตัง
เฮงเต็มท ผมนตูคุณก็ไม่ค่อยออก ดูคุณก็ชอบผม |
วู ลงดำรผม แต่คุณมีกังวลยินของคุณมากมาย
. บุญเหลื่อ
/*อด ปรเรงรง น
ง ๑๒๕
| แรญู55 4# 50 4 4
เหลือเกิน แตลกเจ้าระเบียบประเพณีเหลือเกิน
ชนไปกินข้าวกลางกันตัอยกันกวาไปไม่ได้ ผูม
เห็นคนยิน ๆ เขาก็ทำกันได้ บางทิผมก็อ่าคุณคง
รังเกียจไอ้ความขากจแของแมนันเอง อมคิดคตัย
ไปกลับมาจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ก คุณช่วยทำให้ผม
! ส์ว่างลักหน่อยจะดใหม่ ผมควรพูดให้หวานกว่า
1 นู แต่พูดไม่เป็น คุณก็รูอยู่แล้ว
ร ธัชา
| กรรณีโการ์ ย่านจดหมายนันแล้วก็ทคดถอน ใจยยุ่ฒ
: เดยๆ ชัชเป็นเพยนนิติตรุ่นก่อนหล่อนหนึ่งรุ่น ในมหา
) คิทยาลัย เขาเป็นคนทหล่อนนิยมไม่น้อย เพราะความฝ็ก
! เผยและตูภาพ แต่ก็เป็นความจริงก่า พอยหล่อนทราบ01
ง ก ความรู้สึกของเขาต่อหล่อน เปลี่ยนจากความชอบ1!
: " ฉันมิตรกลายไปเป็นความ ปรารถนาทีคะ ให้หล่อนเป็นคูชี!
|! หล่อนก็เริมหวาดกตัง และตวามยากจนของเขาเป็นเห|
ซึ สะใภ้แหล่ง
/*ย ๑๒๕
. หนึ่งทีทำ ให้หล่อนหยุดยัง ไม่ กล้าสนับดนุนความลัมพันธ์ให้
เจริญเกินไป ซึ่งสำหรับในทรรค์นะของกรรณิการ์หล่อน
จ ก็ว่าหล่อนมีเหตุผลดมคกร แต่แนละ ในทรรค์นะของขัช
เขาย่อมมืความน้อย ใจมาก
กรรณิการ์ได้ตอบจดหมายฉบับนันไปอย่างสั้น ๆ
และตรงกับใจจริงของหล่อนว่า ขออย่าให้ธัชเพิงตัดสิน
คะไรในเรืองเขากับหด่อนให้เด็ดขาดเลย เพราะหล่อน
เองก็ตัดสินอะไรก็ไม่ได้ และเป็นความคริงก่าหล่อนกำลัง
มีกังกลเกียกกับเรื่องของคนยินมากกว่าเรียงตังหล่อน เพราะ
. 0 ?ก้วาย์งยยาคจ้ะรักษานิครภาพไว้ก็ขอให้อ่งบใจไว้
กอน
พอใกล้วันทวิทิตจะกลับ |
: มาถึงกรุงเทพ ฯ ปฏิกิริยา ในบ้านของคุณตังเวียนก็เงิม
: ขึ้นยิก |
, “กรรณ” วิภานำเรื่องมาให้กรรณ์การ์ฟัง " แม่ 1
วุ บุญเหลือ |
/*-
. 1
๑๒๒
็ 8
บุญเลยงเขาว่า เมียแหม่มของพิติดจะมา ใช้ล่อยเขาเหมยเ
คนใช้ละก เขาไม่ยอมนะ เขาขอมเป็นบ่ากแต่คุณแม่แล้
: ก็ลูกหลานของคุณแม่เท่านัน ยายแต่งเขาก็ส์นับตนุนเขาก่า
| ชัว ๆ ดิ ๆ ก็เป็นนำของเขา เอ็ดลื้อพันดินด
ตาย จะไปจ้างใครมาแปลกหน่า ถ้าไม่ถูกกับแม่บุญเถีย
| กอยไม่ได้เหมือนกน”
" กรรณิการ์ถอนใจเฮชื่อกใหญ่ 6 “ไปจ้างมาคนหม
)  เถอะ” หล่อนตัดสิน “ดย่ไม่ได้ก็ไป แล้วก็จ้างใหม่ มั้น
| เหมือน ๆ กันทุกบ้านละ สมัยน
ร. ." ตาโปก็ชักจะไม่ค่อยลงกับพิตัน” อภาเล่าต่ยไป
| เยาแต่เทียกเอาแต่สนุก ไม่เห็นให้เง
:  9 5ปาแง เขาเสียอิกยังนกถิงบุญคุณกทำง
ซี | ทงททานเลยงเขาเพราะจำใจแท้ ๆ ไม่ได้รักใคร่ยะไม|
:: | เตนันนถ่ายแค่ง แล้กเงินทีเขาให้คุณแม่ คุณแม่ก็บำเร
1 จะกินจะอยู่อย่างไรก็ตามใจ อย่างนิเช
, ไม่ให้อะไรเลยติกว่า เขาเสียเปรียบ”
วติ ว สะใภ้แหม่!
/*ว ง
ว แด๊ต้ร แล้กติงล่ะ ป .
. 1แตได้เงินเดียน - ต ๑๒๑
ของติง ณี หคุณแม่บ้างหรื ถามถิงตักวิภาเ
พยเงินเดียน ุณแม่เกิยบจะวิบไ รยเปล่า 7” อง
. แฟ .กุณแม่ก็ว่า ปหนดเฉย” - ต
ไม่ภาอะไรหร าหรับกินข้ากกลางกัน กา
แค อก | กับซอละไรเบ็ เห
ร่วยพี ๆ น้อง ๆ ม แต่อดนึกไม่ได้ว่า กะไรเบ็ตเคลต คิ
ว กต้องกินขนม : 0 ว พต พลน
ร เลอตอ ห *
,ะมากินชากตัมก
| 2 ฮากตัมกับปลาเกิม
: [ผืชน.519059 ผื
ซัต บหันพรการือ” เทีน
จ เจ างือ / ปฏิกิธีขาใน
ว น เง . บิดาของจันทิรา
ง ผา ๓ จะไปรับวิทิตด้วยกิทั |
ว ๕0 |
ใจ มเหดี8 นรคุณ คุณจะกางหน้า
/*ต
: ๑๒๕
: “ทจไมฉันถึงจะต้องมีหน้าอะไรจะไปกางพิเก๋ษกก่ากเ
| ยิน ๆ” คุณหลวงตอบ ผล ฉันจะไปรับเจ้าติดเพราะเขากุชห
: [ว้ไม่ให้เนนซีข้าเขา
. “คุณคิดอะไรแปลก ๆ ไม่เห็นจะมาเกียกยะไรก้บ
| คุณ”
“หด่อนแหละคิดยะไรแปลก ๆ  คุณหลลงย์อน "เภ
| ทำผิดคิดร้ายอะไรกับเขาหรือ ?”
ร ว ไม่ร์ละ คุณนายตยบไปอิกทางหนึ่ง “คย่ามา
| ! 4242.4 น ร ออง  «2 ๕ บกท
: ภา ..,.ทมเมียแหมมนเพราะแม่จันไปแต่งงานเดียกแตกกัน
: | “เยย” คุณพระถอนใจ “เหตุผูลของหล่อนฉันศา
) ไม่ทันเลียเลย ไม่เห็นมันเข้ากันตรงไหนเลย”
| แอนน์ ภรรยาวิทิตเปื1
วั : หญิงดาวมีอายุแก่กว่าจันทิราเด็กน้อย พน้องทั้งหลายพยาย1
หนักหนาทิจะเอาความคริงก่า หล่ยนมีอายุมากก0าตักวิห
ร |
สะใภ้แหม
! ว
/*: ๑ไยธี
: เองหรืยเปล่า แต่คนทอาจลืบความจริงนั้นได้ก็คัอกรรณิการ์
ง คูธรา และบรรโดม แต่ทั้งดำมคนไม่ร่อมมื่อ จึงไม่มีผู้ใด
1 2สั 5 มั6 เดีสองคเจาง น ม
( รูอายุทแทจรงของแยนน เรียงนเป็นเรืองน่าพิศวงสำหรับญาติ
ทั้งไป ต่างกระซิบกระซาบโจษจันกันไปว่า “แหม่มนิมั้นแปลก
ค่ะ มันบีดอายุกัน”
. แอนน์เป็นหญิงชนิดททำให้คนถกเถียงกันได้มาก
หล่อนมีผมสิ้นำตาดย่อน ซึ้งบางคนก็ว่าล่วย บางคนก็ว่า
ไม่ล่กย นัยน์ตาของหล่อนเป็นลี๊ทิมองดุจากต้านหนึ่ง น
จ กรก่าอหลิงเน็นตี่มนงิน ในแล้งต์ว่างทผิดกันไป
แล ย 4๕4๑ ๓ ๓ # ๒9 2๏ %
ว และผูดตูจากต้านทผิดกันไป นยนตานนกเบนต์เทาแกม
น่อง รูปร่างของหล่อนไม่เตียไม่สู่งสำหรับธุ้หญิงอังกฤษ
ว และเมื่อเตินคู่กับวิทิตก็มองดูไล่เลียกัน มิวของหล่อนไม่ตู |
ฉะเอิยดหรือหยาบ ไม่ดูขากไม่ดูชมพู บางเอลาก็ดูซีดไป |
ง บ่าง บางเธอต์กีหีลีโดติดภาแปดดตีองคนหนสุขภาพ
จ ตมบูรณ์
| ปบุญเหลือ
กาาร» )
/*|
๑๓๐
คันทเงือเข้าเทียบท่า ญาติใหญ่และเต๋กทิดำนาง
. ไปได้ก็ไปรับความยยากรู้ยยากเห็นประดมกับความยินดีทิน
: ได้พบกับวิทิต ซึ่งเป็นคนทิญาติล่วนมากเคยรัก ใคร่ ย
: ความภาคภูมิใจว่าเป็นคนมีความสำเร็จคนหนึ่ง วิทิตได้หา
แอนน์เข้าไปแต่ดงคารกะต่อมารดาก่อนคนยิน ทุกคนเห้น
ได้ว่าแยนน์ได้ฝึกซ้อมกิริยาสำหรับโอกาสนมานาน สิ
น / ยม ห ม๑ ๓ : 0 ๕
เข้าไปนอมไหว ใกลตัวคุณตั้งเวียนตดักยกิริยาทิแนบเนียน18
สมคกร แต่ก็ไม่แนบเนียนพยทจะห้ามไม่ให้ญาติรุ่นเด็กแบบ
| หัวเราะศิกคักได้โดยเด็ดขาด
| ป ต่อจากนันญาติทั้งหลายก็วิจารณ์กันไปมาก่าแยน่
| เป็นคนด์ยหรือไม่ด้วย อย่างไรก็ดี คามเห็่นด่กนมาก
1 ล่อดคล้องกันว่า “ถ้าเปรียบกับพิจัน (หรือแม่จัน หรืย
ก น้องจัน) ต์กันไม่ได้เด็ด” แล้วญาติทั้งหลายก็มืความพยใก
คล้ายกับว่าชาติไทยทั่วชาติได้ชัยชนะเหนือชาติอังกฤษทังชท!
: เพราะเหตุก่าจันทีราตูๆยกก่าแยนน์
: การพบกันระหวางวิทิตกับจันทิราเกิดซิ้นเร็วกว่าทญ1
สะใภ้(แหม่1
/*๑2๑
ทั้งหลายตาดหมาย โดยมากมิความห่องใยยยูแล้กว่าเป็น
| เรื่องที่คะหลิกเลียงไม่ได้ เพราะทงลองมีญาติมิตรรมกัน
. อยู่หลายทาง ไม่มี่อันใดก็วันหนึ่งจะต้องพบกับคังหน้า: แต่
เหตุการณ์รุกเร็อกว่าทคาดหมายไว้ คือท่านเค้าคุณบิดา
. จยงสู์ธิราได้ถึงแก่ยดัญกรรม และวิทิตกับจันทิราก์ได้พบ
| กันกี่งานค์พของท่าน เวลากลางกินกันทลองนับคากกันทท่าน
5 ๕2๑
ด้นชูต
กรรณิการ์ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตด้วยตนเยง เพราะ
ฉะนั้นหลอนจึงมิ ได้เชื่อสนิท แต่หล่อนก็อดทจะหวันไหวและ
หวาดเกรงดงามยุงยากไม่ได้
“แหม พิกรรณ” วิภาเล่า “พูดพิจันเดินเข้ามา
หน้าพีวิทิตแดง” หล่อนเน้นคำ “แดง จนเสี่ยงกรรณยุกต์ ก
สตียนไปเป็นเลี้ยงทีครึ่งตรีครึงโท เซียนลงเป็้นตัวยักษรไม่ |
ได้ “หน้าพิธิทิตแดงขึ้นจนเห็นชัด นัยน์ตาก็อากเชีย0 พตัน
กันได้ติตแหลือเกิน”
กรรณิการ์เห็นภาพันทิราในชุดไว้ทุกข์เมื่อคินกกล่า0
บุญเหลือ ร
/*| 5”
| ดสัด
: ถึงได้ดิ คันทีรากำดังตังครรภ์อ่อน ๆ หล่อนกำลังยกบยัญ
. กำลังพอเหมาะ ผิวขากเป็นนกลใย เครื่องแต่งกายสี่ตำข้
ก ผมของจันทิราให้ดำเปนมันขลับ และนัยน์ตาคมกากให้ต
| เสนกค่อปาติ
: “พกรรณ” นิสำเล่าในกินต่อมาเมือพบกับกรรณิก
ในเศดซืกคินหนึ่ง “ถูกใจได้คิดล์การแล้ว เหมือนดก
แก้กตกต้องแผ่นผา” แต้นิสากิหักเราะน้อย ๆ
) กรรณิการ์ล่งบส์ติไว้ได้ ท่านทไม่เห็นก่าเรื่องจย
| วิทิตกับจันทิราคล้ายกับเรืองของอิเหนากับบุษบาตรงใหน 1
กิมิลำศรหสิกบกเกีนัตนรกกนสิหคออ กล่าวขึ้นมา ใช้ย้าเง
. ได้ นิดำว่าต่อไป “จริง ๆ ตกระณา คัณเคือตยันบก
) จริง ๆ ทอเห็นพิจันเข้าประตูมา แยลอปาญตังโน
. พจันเข้าประตกลาง
| เด ?” กรรณิการ์ถาม โดยกณั
4ซี ก่าถ้าหล่อนไม่ถามยะไรเลย นิสาจะตรปเอาก่าหล่อนน
| พอใจเรีดงทนิตำเล่า
: . สะใกภ้แหม่!
"ไ้ ม:
/*๑๓๓ |
“ไม่ได้สั้งเกต เพราะบังเยิญคุณแม่มาเรียกให้ไป .
ช่วยจดบุหรืถวายพระ” นิดำตอบ “แต่ตอนก่อนคะเถียงข้าๆ |
| ตัม เห็นพิติดเขาพูดกับคุณบรรเลง” |
า ถ้าพน้องทั้งหลายได้ทราบเรียงรา0ในกินนันระหว่าง |
บรรเลง จันทิรา วิทิตกับแยนน์โดยละเอียด คงจะได้มี
โอกาลวิพากษ์วิจารณ์เป็นอาหารปาก อาหารห รถมทงได้ |
- รับคงามพิค์กงงงวยไปดักยอย่างขนานใหญ่
ร 4 2๒๓๑ - ณี เษ วพ วด ด
. เรืองทแท้จริงนน พยคันทราเหลอบเห็นกทตนงอย :
ในแถกเก้ายต้านของโกค มืภรรยาชาวต่างประเทศน้งยยุ |
. ข้าง ๆ หล่อนก็หลบออกไปจากห้องไว้ค์พยย่างว่ยงไว แต่
หยักหน้าให้บรรเลงเข้าไปคนเติยว เพราะตามปกติญาติ .
: หรือแขกผู้หญิงในงานนั้นก็ไม่ค่อยนิยมนังบนเก้ายิ มักจะ |
: เลียงกันไปนั้งบนพื้นปูเสื่อที่ระเบียง ปล่อยไก้ให้แขกและ |
ญาติผู้ชายนังบนเก้าย บรรเลงนันได้ทราบก่อนทิจะแต่ง  ง
งานกับจันทิราว่า หถ่อนได้รักอยู่กับชายทไปศึกษาต่าง |
ประเทศคนหนึ่ง ซึ่งไปติดสูงครามไม่กลับมา แต่ไม่เคย |
บุญเหลือ |
/*ผ่ ล" -
วู
: ๑๐๓๕
| ทราบว่าเป็นยูใด เอลาทิเขารักจันทิรา เขามุ่งแต่จะใ
| ได้แต่งงานกับหล่อน เคมีไดเนวจถานช่อบงหนื้อท:
หล่อนละเยียดลออ ระหอ่างฑิเขาติดต่อกับจันทิราค์เก้
. คู้มัยส่งคราม เขาก็ไม่มีโอกาสได้ยินได้ฟังการต้นทนาเว็ย
ของบุรษล์ตรี ในดั้งคมมากนัก คนท๊อยุธยาก็ ไม่ ได้ติด
เล่าให้เขาฟัง เพราะบรรเลงไม่ได้รู้จักสนิทด์นมกับผู้ใด เก็
: คนเข้าไปในถินใหม่ ลือเนีดาณีอกิกัพหา
กับญาติมีตรในกลุ่มของหล่อน ลร้อเลา
ยะไรเป็นธรรมดา บรรโดมกัสนิทล์นมอยู่แต่เฉพาะก้
ี จัดแนแข่ใช้สอะคู่รา ทงล่องคนก็ไม่เห็นว่าเบิ้นธุระคม
| 6ลปปวทท
ะ กบบริษัทการก
| ร่รา จดแตลกหลงิญคหู่กับกรรมารรรท
6 | คนทจะเถ่าได้ก็คิยคั% ก 8 ซ่:.
) นทรา และคันทรากมิได้เล่าให้สำม
สะใภ้แหม่ง
ก เมื
/*๑๓๕
1 ตั้งทั้งกหล่อนทราบเหตุการณ์ทุกระยะจากมารดาและน้ยง
| ด้าๆ
, ดั้งนันในคกินนัน เมือเห็นมีชายหนุ่นนั้งอยู่กับภรรยา
| ชากต่างประเทศในแถอเก้าธิแถวทิลอง ซึ่งเป็นแถวตี |
ว ยรรเลงก์เหมาะติจะนั่งดามภัยและลำดับของความเบิ้นญาติ
มิตรของด์กุลเค้าของค์พ บรรเลงก็เข้าไปนังใกด้ ๆ วิทิต
และแอนน์
) ฒื่ ย+” 2 0 6.๕กนน6 จ
: ตูพรรณ นองของลธราคนหนงกาดงนงทาหนาท
ม ง-«  ๕% ณ๕ ณ์ 1 :
. เจ้าของบ้านอยู่ ตามมารยาทผุติ ดู่พรรณ์กถามว่า “คุณ
บรรเลิงกับคุณวิทิตนรู้จักกันแล้อหรือยัง  แลกกิแนะนำให้
| บรรเลงรู้จักกับแฮนน์ต่อไป เล่ร็จการแนะนำแล้วสุพรรณ์
ซึ่งเป็นคนซิขลาดต่อเหตุการณ์ไม่ปกติ ไม่ว่าจะเป็นประเภท
ใด แทนทิจะนั้งดูต่อไปว่า บรรเลงกับวิทิตจะต้นทนา .
ปราศรัยกันอย่างไร ตังเช่นคนเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์จะปฏิบัต :
กิเลยเลียงยอกจากทนั้น ไปสนทนากับพระภิกษุติหล่อนคุ่น .
เคยรูปหนึ่งเลี้ย | |
บญเหลือ .
/*ถุ
ง ๑๓๒
! บรรเลงปราค์รัยตามปกติ “เป็นอย่างไรบ่าง มาย
เมื่องไทยเห็นก่าพอจะยยูได้ไหม , .
| แอนน์ก็ตอบตามปกติว่า “ดูยูได้แนค่ะ ดิฉันธักเมีต
ไทยมาก
: ก! วิทิตปลอยให้ภรรยาต์นทนากับบบรรเลง เขาถามญู
ป : ทุกข์สู้ข “ฆูงรบกวนมากไหม ?”
อ แอนน์ตอบ “เบิ้นแผลไปหมดค่ะ”
1 “สูนัขละ แถกบ้านคุณมีลุ่นัขเท่ามากไหม ว
| แอนน์ตอบ "โอ่ มิตักร้อยตักค่ะ ติฉันบอกวิทิต01
. เขามาร้องเพลงต้อนรับเรา  แล้วทั้งดามคนก็หักเราะกันยย่า!
ง ขบขัน โดยเฉพาะเมือแอนน์เล่าว่า เวลาทีหล่อนเดินเข้าอ01
“ในซอย คะมีเด็ก ๆ ครากละ ส-4 คนวิงตามดูยย่างเอาใ
| ใส่เป็นนิจ บางทิบรรเลงก็ถามวิทิตว่า แอนน์หมายความว่า
ห อย่างไร ในเมื่อหด่อน ใช้สํ าน9นอังกฤษบางดำนคนทีบรรเสง
แ ซึ้งเป็นนักเรียนยเมริกันไม่ชินห และไม่เข้าใจ
อ | แล้วการด้นหนาก็มาถิงวิชาชีพของแยนน์ บรรงเ๏!
“1 สะใภ้แหม่1
/*๑๑๓๐
ตืนเต้นมากเมื่อได้ทราบว่าแอนน์เคยทำงานในโรง งานใหญ่
แห่งหนึ่งระหก่างดังคราม เขากำลังหาคนทำงานในหน้าทติด
ต่ยกับธนาคารและบริษัทการค้าในยุโรป ถ้าเขาตสามารถจะ
หางานให้หล่อนทำในบริษัทของเขาได้โดยไม่ให้เงินเดือนเท่า
ฝูรั้งทจ้างมาจากต่างประเทศ แต่ก็ดู่งพอลมค0ร หล่อนจะ
- นใจไหม
แอนน์กับบรรเลงต้นทนากันอย่างออกรด์ เพราะเป็น
จ 4 = มๆ ๕ ๓ : 1 ด๑ด* ๕
คนรูเรื่องธุรกจการค้าไกด์เคียงกัน ต่างคนต่างให้ความเห็น
เก่ทันเกียยภัยภายะการคัวหลังสงคราม และคาดคะเนเหตุ
การณ์เท่าทีจะคาดคะเนได้ วิทิตเป็นคนฟัง
| ระหว่างทนั้งอยู่ในรถเวลากลับบ้าน บรรเลงก็เล่า
ให้จันทิราฟังถึงการต้นทนากับภรรยาของวิทิต “ถ้าจะได้ ก
: ลาภเดียแล้ว ยาจจะได้จ้างฝูรั้งโดยไม่ต้องให้เงินเดือน |
เท่าฝูรง 7” )
5 จันทิราพั่งโดยดุษณี หล่อนไม่กล้าพุดก่าอย่างไร |
เพราะยั้งคิดไม่ยอกว่าคลรมีความเห็นอย่งไร ใจหนงก์
/*ล =
. นึกอยากจะลองดู0า ให้ภรรยาของวิทิตมาเป็นลูกจ้างลูญู
! ของหล่อน ดูทร ว่าเขาจะยอมหรือไม่ แตจะรู้สึกอย่างไ]
แต่ในระหว่างการคห
| ของท่านเจ้าคุณน ญาติมิตรทหลายได้พบกันบ่อยกก่าปทํ
ุ กรรณิการ์จึงได้รับรู้เรียงทิบรรเลงใครจะค้างแยนน์จากบรม
เน โดมภายในล้องดำมกัน
1 หล่อนริบฉวยตักสู่ธิราไปนังปรึกษากันต้องคน “คุณ:
ด น้าจะก่าอย่างไรนี เผื่อมัน บึ้นขึ้นมาคริง ๆ เราจะทำไม่รูไ
ง ช้ หรือจะจัดการยย่างไร ?
“ทำไมไม่ให้วิทิตเขาเป็นคนตัดติน” สูธราแนะถำ
0 ผื เขาก็รดิร้ชักคนหนึ่งเหมยนกัน ห
ว คุณติดนีเซามือะไรของเขาแปลกค่ะ” กรรณิกห
ก ว่า “กรรณไม่เข้าใจเขาหลายอย่าง แล้ด...
ป ย แล้อก็ขังรักจันทิรายย” คูชิราช่กยตอให้ 1!
. . เห็นค์รอนงค์วันนัน ก็แต่นทะดุตรุครึ่งหรืออะไรของ1
|  สะใว้แหม่1
/*: ๑๓ธิ่
ยายนิดานะ
“ผายนิดนิกรรณก็ไม่ค่อยเข้าใจแกเหมือนกัน”
กรรณ์การ์0่า “เกจะแข่งขันกับใครเรืองอะไรก็ไม่ทราบ
! ทั้งคุณติดและคันทีราต่างคนต่างก็ไม่คอยกัน จะกาใครผด
ใครถูกยย่างไร” แล้วกรรณิการ์ก็เดริมว่า " ทิคริงกรรณ
. เป็นห่องพอกฟี ๆ น้อง ๆ ของเรานะค่ะ มากด้วยกันประ-
เดียวพูดกันไปพูดกันมาเลยทำให้ยัวเมียเขาแตกกันทังล่องคู่”
[ แต่แอนน์ ในตอนนันก็มิได้ไปทำงานในบริษัทของ
บรรเลง ต๋กยบรรเลงบ้างก่า การค้าบางอย่างขาดทุน จง
ไม่สามารถขยายงานดังทคาดไก้ ซึ่งแอนน์แสดงความผิด
หวังมาก ทำให้บรรโดมเห็นใจ และรับวาจะพยายามหา
ทางให้แอนน์ได้มี่งานทำ
, สฐานะของครอบครัววิทิต
อยู่ในความลำบากพอคกรอยู่ วิทิตได้เข้ารับราชการทันทิ
. ก็จริง แต่ตามปกติทางราชการ คนเข้าใหม่ก็ย่อมไม่ได้ :
บุญเหลือ
)
/*1*/
| ๑๕๐ ร
รับเงินเดือนอยู่หลายเติยน แอนน์มีเงินติดตักมาบ้าง เต
. ต้องปรับปรงทีอยู่และซือเครื่อง ใช้ทคำเป็นตำหม้าตัวแผ
สามีหลายอย่างไม่ชำกิร่อยหรอไป และความไม่เคยชิน
ต่อกันระหถ่างคนในครอบครักก็เงิมสร้างปัญหาดังทีมีผู้คพ
| เยาไก้
| หญิงรับใช้กวภาได้ตี
หามาให้แยนน์และวิทิต พอเกลาให้หลังไปได้ประมาณ
ป หนึ่งเดือนก็มาขอลายอก เมื่อวิภาซักไซ้เอาเหตุผล คนรับ
ใช้ก็บอกอ่าแหม่มจุ้ค
ี “ดิฉันต้างอ่างล้างหน้าตังดำมหน แหม่มบอก0าไม
) ด่ะอาด ให้ล่างยิก”
| วิภาไม่ร้จะไปซักไชซ้เอาความจริงจากพี่สะใภ้ได้
“อย่างไร เพราะวิภาพตไทยด้ยย แอนน์เข้าใจบ้างไม่เช้า
| ใจบ้าง และเอลาพูดอังกฤษด้วยแอนน์เข้าใจน้อยทลู!
: . วิภาก็รู้สึกโกรข เพราะหล่อนไม่รู้เหตุผลของความไม่เข้าใจ
, ) สะใภ้แหม่ม
/* ป
ว ๑๕๑
6ลยยงแยนน์
ส่วนแยนน์นัน ถ้าดูจากด่ายตายของกรรณิการ์เป็น .
คนเห็นอะไรเบิ้นของขันไปหมด แฮนน์รู้สึกขบขันทตัง ก
คนเดียวเป็นตุมเป็นแผดจากพิษยุง และคนยิน ๆ ไม่ |
มีอาการอย่างแอนน์ ทังทใช้ความพยายามป้องกันยุงกัด
| พัฒญกปก: "ต่อนเรียงหมาเห่าเกรี่ยกกรจยเกลกลางคิน : คี
มี่แยนน์ได้ชินคนเดียว พินองยิน ๆ กิบธกว่าไม่ได้ยิน
และเกลาแตนน์ไม่เข้าใจภาษาไทย แคนน์ก็ขบขั้นตนเอง
นบา
. “แยะ แปลว่ายะไร กรรณิการ์ 7 แยนน์ถาม
: เมือหล่อนมาอยู่บ้านได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ หล่อนมิได้
) ยอกเลี้ยงชัด ต้องอธิบายกันนาน จนในทิลุดวิทิตเป็นคน ก์
. เข้าใจ และบอกแอนน์ๆ่า แปลก่า มาก
“ทำไมตีดมาตอนว่ามาก ทำไมไม่ด์อนกาแยะ เสีย 5:
ตังแต่แรก
บุญเหลือ ป
/*”
| ๑๕]๒๒
: ห ฉัดไม่ใช่อาชีพเป็นครูสอนภาษานีนา ใครจะกิด
1 อ
: ไปถึง
. : แต่ทุกคนในบ้านพูดแยะ ไม่มีใครพุดวามาก 2
๕2
: แอนนเถียง
ง อึกยันหนึ่งแอนเถจมอ่า ." เปบ: - แปดๆายยน
: ครากร้อิ้งต้องใช้เวลานานกล่าคจะเข้าใจอ่าแยนน์หมายนิ
คำไหน กรรณ์การ์บอกก่าแปลๆา ท่อนำ ซึ่งแอนน์คัดค้าน
แข็งแรงว่าเป็นไปไม่ได้ ส่งภาษากันอยู่นาน กรรณ์กา์
: ลิ้งเข้าไคและยธิบายให้ทั้งอำ แปลก่าประเดีย6 แคนนก
ป ตัดพ้อคำมียิกก่า ทำไมไม่ล่อนคำหคนเขาพูดกัน
จ | " อยู่ไป ๆ ก็ค่อย ๆ รู้ไปเยงแหละ 1? คิทตกา “เตะย
)) ก็จะให้ด่อนคำทีเขาพุดกัน ๆ ก็เขาพูดคำแปดก ๆ กันต
| หลายร้อยคำ ใครจะไปนิกอยก
เว วิทิตเยงก็จากเมืองไทยไปนาน ลำน0นใหม่ ๆ ป“
: ล่านๆนวิทิตก็ไม่เข้าใจ เช่น คำว่า " ลูกไม้” ทิแปส1
0 กลอุบาย และดำนกน "ไม่ได้ความ” ลมคา “ๆฆูไม่ได
งห |
สะใภ้แหม
/*๑๕๓ |
* คนท่ ก .
) แอนน์ถามกรรณี การ ถึงความหมายของค่าหลายคำ
ซิงกล่าจะเตาก็นถูกกินเวลานาน เพราะตัวคนไทยไม่เคย
ลำนึกก่าตัวออกเลียงอย่างไร เช่นแอนน์ถามว่า “กะได7 |
แปลก่าอะไร ก็ต้องเสียเวลานานกว่าจะเข้าใจ แยนน์
หมายถึง “กิได้” และ “ขับ” ซึ่งกินเกิดจนานรัชน์ตี:
ใจความหมายถึงผิสิบ นตกจากนั้นวิภาเกลาที่พุดกับคนทิไม่
คู่นิทก์มักออกเลี้ยงเรียกตนเองก่า "เดียบ แทนทคะกำ
0 คฉัน
ล่วนแอนน์เองเกลาพุดภาษาอังกฤษ กิพูดตามล์บาย
ไม่ได้กำนิงอ่าพูดกับคนต่างชาติ กว่าแฮนน์จะร์ตัวว่าจะ
ต้องพูดชำ ๆ ให้คนไทยเข้าใจ ก็เสียเกลาฝึกหัดอย่นาน
และต้องเลี้ยเวลาลึกหัดนานทิจะเข้าใจสำเนียงไทยทคนไทยใช้
า ขณะทีพุดภาษาอังกฤษ ก
แยนน์ได้รับความช่วยเหลือเบินอย่างมากจากบรรโดม ก็
ร่ะโลนกเล่ดเคคัลน์หลังดิค่อแอนย์ทยาฝักมมิบชียบเลี่ยน 1
บ่อย ๆ ทำให้กรรณิการ์เบาใจไปหลายเรียง |
บุญเหลือ |
/*ง
๑๕๕
: แต่ข้อดำคัญนัน เมือแยนน์ไม่เข้าใจภาษาไทย หล่อน
ก็ขบซันตัวเฮง แต่เวลาทิพีน้องคนใดพุดภาษาอังกฤษตั้ง
! แล้วแอนน์ไม่เข้าใจ เขาเหล่านันมิความรสึกไม่พยใจแอน
ก ตมคราะห์ดัดแขนน์ไม่อาจตราบเรียงมไห้
การจับจ่ายใช้สอยเงิมเป็นปัญหาอย่างจริงจัง เพราะ
) : อิตตไม่ดามารถทนให้ภรรยากินขำกตัมกับปลาเดิมได้ ตัย!
ชีตเมบิ้ง ใช่คาก หมูแฮ่ม ให้ภรรยากิน เงินเดือนของ
อิทิตก็ไม่มาก และยิงเมือวิทิตทราบกาน่อง ๆ ทุกคน แน
แต่ดูรัตน์ก็ได้สละเงินให้แก่มารดาเป็นค่าถินอยู กทตก็อัดใจ
, จึงเริมถามถึงส้มบัตของบิดา แต่พอวิทิตปรารภกับมารค
| ถามถิงทรัพย์สมบัต คุณตั้งเวียนก็น้อยใจและเริมรำพันก์บ
1 ถูกคนยิน ๆ
| “มาถึงไม่ทันไร เขาก็ทองตมบัตพ่อของเขาแล้!
ะ| เพราะต้องบำรงบำเรอเมียเขา
. วิทิตไม่เข้าใจว่าเหตุใดมารดาจึงน้อยใจ เขาปราร
กับกิขาน “พอฟิถามถึงตมบัตคุณพ่อ คุณแม่ก็ไม่พย1
ว สะใกภ้แหม่1
/*๑๕๕
เื่นพราะเหตุไต น
วิตนไม่ชอบต่อล้อเถียงกับใครในเรียงใด เขาตัดบท
ผุมไม่ร วั
วิทิตจะถามวิภา ก็มีความรู้ตึกว่าเขากับหล่อนห่าง
กับกันมาก ในทีศุดก็ถามกรรณ์การ์ “ทำไม่7 เขาวา
| “เรื่องอะไร ๆ จะพูดกันตรงไปตรงมาไม่ได้”
ม 9 สัรณิกรร์คอดโจ“เรื่องครัพข์สตบติมิ
| ไม่รจะช่วยยธิบายอย่างไร รู้แต่ว่าคุณบ้าท่านบ่นก่าท่าน
จนมานานแล้ว กรรณิการ์เลยยังไม่กล้าบอกวิทิตๆ่า
เทคาจองเขากำลังรอจะ ให้เขา ใช้หนีก่าปลูกเรือนคุณจิต
และกุณจิตนแก๋ยังไม่รูอ่าคุณตั้งเวียนย์งมิได้ใช้ หนให้ช่างไม้
กบรรโลมพามาให้ปลูกเรื่อนนั้น แท่ตต่อนนิ่งซางล้เติดขิต
คงแนะก่า “คนทีคุณติดคกรปรึกษากิยคุณถุงจิต”
“คุณอาจิตไม่อยู ไปหัวเมือง” วิทิตบอก “เมื่อ
ตานซึนธันไปเยี่ยมท่านที่บ้าน พบแต่คุณอาถมยา
ว นันนี่ความรู้สึกก่า คุณขรตันอรไม่ลย์ขั้น น
ปุญเหลือ
/*เฉ ๒
) ๑๕๒
ร ๕ ๕ 1 ๓ ม 4 กะ พ เคนก.
แอนนึกล่าวขน เมือหล่อนจับเค่าเรืองเดต๋ เม่ใช่ไม่ชย)
ป4” 1
| คนอังกฤษหรือผู้หญิงอังกฤษทแต่งงานกับคนไทย แต่ไ
ชอบฉัน
"จ ลัดิน 99อกใดลา กิทตด  เขออย่าเจ็!
ธุ ไอ้ความโล้กของเธอมากไปนัก บะ
ว) “ไม่ใช่ ฉันไม่ได้อายะใร 7 แอนน์อธิบาย “น
ห ไม่โกรขเคียงอะไร แต่ฉันมิความรู้สึกคริง ๆ”
| “นั้นแหละ รู้สึกเหลวไหล” กทิตๆา
: “เขามองฉันไปมาหลายหน่7 แอนน์ภา “คริง”
ว ล่ายตาเจาแปลกมาก ฉันสังเกตจริง ๆ”
) . “คนไทยทีมี่ดูกสำ0 เขาไม่ชอบผู้หญิงอังกฤษ์ห
แต่งงวันลั๊ยคนไทยทังนันแหละ 7” วิติตกำครึงเล่นคลิง
: “ลูกดำกเขาเสี่ยโอกาด์ไปคนหนึ่ง”
ป ระหว่างทีคอยคุณ
ว . แอนน์กับวิทิตก็ไม่มิคนรับใช้ แอนน์ไม่ได้แตดงความตก
5 สะใกภ้แหม่
/*๑๕๐
มากนัก หล่อนคัดการทำความต่ะตาดบ่านเรือนเอง ซักรีด
ซู เสื้อผ้าของตนเยงและของวิทิต ถ่วนกาหารเย็น ด่องคำมี
ภรรยาก็มารับประทานร่อมมารดาและน่อง ๆ
แต่เหตุการณ์ไม่สงบอยู่ดังทิคาดหมาย วิภาไปหา
. รณิกรร์อิบจนา บนก่า “ติงกลุนคัง พกรรณหมู่นทำไม
กกรรณายไป”
: 2200เหลือนไปโสยทนพน ล
ภิทต นับเป็นเวลาด้ามกัน เพราะทุกวันอังคาร กรรณิการ์
ก็ต้องไปงานค์พท่านเจ้าคุณ
“จุสะใภ้เขาไม่มีคนใช้ ติงให้แม่บุญเลียงเขาไป
ช่วย เขาก็ไม่ไป คุณแม่เห็นกวาดเงืยนเยง ถูเรือนเยง
เยงก์ไม่พอใจ ใช้ยายแต่งให้ไปช่วย ยายแต่งแกกิว่าแก
เรียนหนังสือ แกไม่มีเวลา เสยงกล์จเด็ยบาาศีตได้
: เพราะทนฟังคุณแม่บ่นไม่ไหก
กรรณ์การ์ก็เดาไม่ถูกค่า ในฐานะของแยนน์นัน
ว การไม่มีคนใช้เบิ้นการเดือดร้อนอย่างไรเพียงไหน ก็จำเป็น
| บุญเหลือ |
/* ๑๕๕4
ต้องไปดูเหตุการณ์ พยหล่อนกำลังจะเดินอยกคากบ้านไย
ม ธัฐกิเข้าบ้านมา พยเขาได้ยินว่าหด่อนกำดั้งคะไย
บ้านญาติ เขาก็ลากดับต้อยสื่หน้าแต้ดงความน้อยใจยย่าพั่ง
กรรณิการ์ไปเรือนของแยนน์ พบวิทิตกลับมาจท
ทำงานแล้ว แอยนน์กำลังหาของหอานเล็ก ๆ น้อย ๆ ไ้
รับประทานยยู และสิ่งทแยนน์และวิทิตขาดไม่ได้ก็#
| น่าชา
แยนน์ปรารภภ่า “ฉันคิมชาจินได้ดิ แต่วิทิตบ่น
| ทุกที ทำอย่างไรจะได้ชาทิวิทิตชอบมาให้เขาได้ ฉันไป
. ซื้อตามร้านก็ไม่เห็นมีชาติ ๆ ยะไร และก็แพงมาก
“เขยไม่ยนญาตให้ฉันบ่นยะไรเลยร ?” คิทตถาม
“คันให้เดริภาพในการบนเต็มที ฉั้นเป็นคนยอังกฤษ
กัฒนขรรมอังกฤษคือบน” แยนน์ตอบ
กรรณ์การ์ไม่เข้าใจเลยว่าแยนน์หมายความก่ายทก
. ) หล่อนถามถิงเรียงทีแยนน์ยังหาคนใช้ไม่ได้ ภาทำให้หล่ยน
# : เติยตร้อนแค่ไหน
วี : สะใว้แหม่ง ก
/*1*/ |
: ๑๕ธี่ :
“เภญาติดไม่อยู ฉันไม่เดยดร้อนเลย” แอนน์ตอบ
+ แต่เวลาเขาอยู่ฉันเติยคร้อน ถ้าเขานังเฉย ๆ ไม่ช่วย
อะไรฉัน .
ว ห ผู้ชายไทยไม่ช่อยเมียทำงานในบ้าน” กก๊ทิตตอบ
“ตัา แต่เธอมีเมียเป็นคนอังกฤษ” แอนน์กำ
“ไม่เบินไร” วิทิตตอบ “ฉันยังเป็นผู้ชายไทยอยู่ด : .
ง แล้วเขาก็บิดซีเกียจอย่างยิดยากลงนอนบนเก้าขิขากแล้ว
. หลับตา .
กรรณการ์ค้องตูล์องดำมีภรรยายย่างงุนงง แล้ววิทิต ว
. ก็ปลยยหัเราะก๊ากออกมา แล้วแอนน์ก็หัวเราะต้อย
ผลของการสิบลอนของกรรณ์การ์ในวันหันกคย วิภา
ได้น่าเรียงไปเล่าให้ญาติทุกคนทีหล่อนพบทั้งว่า “ทูกรรณ )
. เขาเป็นพระอรหันต์ ถูกหักเราะเยาะก็น่งเฉย ดิงเผ่นเลย |
. ทนพั่งไม่ไหว |
กรรณิการ์ไม่รู้จะพิพากษาว่ายย่างไร และไม่กล้า .
บุญเหลือ .
/*|
๑๕๐
. ไปถามผู้ธิราและบรรโดม เพราะเห็นก่าเป็นเวียงลุดิ
| แต่วิภาขัดเคืองมาก เพราะหล่อนต้องไปช่วยหละใว้1
: เลือผ้าของพิชายตามทิคุณแม่ตั้งน้องเล็กให้ทำ แตนยงผู
: ไม่ทำ
1 ๑ 914 จ 5 5 0301
| ด่วนกรรณ์การนน ด่องกันให้หลังหลอนกไก้ภ
อ จดหมายจากชัช
| “คุณกรรณ
ว ๑ - ท! ๕ ม %๕
ทิจริงผมไม่ควรเขียนจดหมายฉบับนถงคุณ
. แต่ยมทำทังทรู้ว่าไม่คอรทำ เพราะต่อจากนยม
| จะไม่พยายามเป็นคนติอิกแล้ว เงินทีผมเก็บ
รัญู ยยมไก้ได้ ผมจะกินเหล้าดำมะเดเทเมาให้หมด
ซ่ เพราะยย่างไรชีวิตผมมันก็แค่น์ ไม่มีราคาค่า
งๆดอะไรกับใคร
ธัช
ว กรรณ์การ์ย่านจดหมายแล้กก็พับเก็บไว้ ในลืนชัก
: หนังสือของหล่อน หล่อนไม่มีเอลาจะคิดเรืองนนานเท่า!
สะใภ้แฟ่
/*๑จ๑
ก เพราะคุณแม่มาเรียกให้ไปช่อยตูก่าวิทยุขย่งคุณพ่อเบิ้น
| ยย่างไรจึงไม่มีเตียงยย่างทิเคยมี พอเสร็จลากไปช่อยคุณท่อ |
2 ๐ อ
ป เรียงวิทยุ ยุทุมพรนองชาย ซึ่งม์ชิอเรียกเล่นว่ามะเดยก็เข้า |
มาขยยืมเงิน เพราะได้ใช้เงินเดือนของตนเองหมดไปเลี้ยแล้ว |
[ ต์แต่ค่อนเดือน และบัตนจำเป็นจะต้องซ้อของขกัญให้เพื่อน |
ทจะทำการดมรต์ |
ง ต่อจากนนมาประมาณ |
หนึ่งเดือน ก็มีเหตุการณ์เกิดขินใน0งค์ญาติมตรของกรร-
นิการ์อย่างทีไม่มีการคาดหมายล่องหน้าไว้ ยังความพิค้อง .
สนเทห์ ให้แก่ญาติมิตรด่วนมาก และความพิค่องดนเท่ห์ก็ :
สรมเป็นเชือลำโห้เลิตตอามคื้นเค้ร่าร้อนตัอไป่ .
น้องดำ0ของคู่ธิรา ชือจริงอ่าสุภัทรา ซือเรียกกัน .
ในหมู่ญาติมิตรว่า คุณเต๋า ซิงมีอายุย่างเข้า แบปี 1ปด้ |
| แถลงแจ้งความคำนงของหล่อนค่าจะแต่งงานกับชายพ่อหม่าย |
เมียร้าง มีลูกติดต่ามคน ชือปริชา พรรณเกตุ มิยาชีพ |
บุญเหลือ |
ง|
/* |
| ๑๕โย
เบิ้นครูสยนวิชาคำแอณในโรงเรียนรัฐบาดแห่งหนึ่
. กรรณิการ์ทราบเรียงจากตู้ธิราก่อนคนยิน แต่ไม
. ได้เล่าต่อไปให้ญาติธุไดทั้ง ลิงต้องเบิ้นผู้รับฟังข่าจท
ญาติยิน ๆ หลายคน
. “พกรรณ ร์แล้วหรือยัง 2 7 นิดำมากระซิบต่งขา
ง ในกินกันอังการวันหนึ่ง ทิกรรณิการ์ไปพบหล่อนกงาม!
ล เพราะในคินกันยังคาร ยข่อมมิญาติมิตรของตระกลจย
1 ตัรจัโดยแมรยระกอบการกคุณถิ่นกักฉิญญย
| บั เสนว์
ซ่ ทไก้ค์พเกิยบทุก0ันยังคาร ถ้าไม่มีธุระดำคัญมาชัดขกาง
เ ! “รอะไร)” กรรณีแร์สกดิวโศก
ๆ  ยะไรจากนำเสี้ยงและธาการกิริยาชองนิสา
อ . เลิคศัดตค จะแต่งงานกับยิตาธาคารย์ปรีร
6 ทุเรค์จะตาย
ง ชัดเลัคยรัน นิสากิชักเกียง “1
ต หรือ ?
ซ่ . สะใกภ้แหม่1
. ร
/*ต่าด
“พูไม่รหรอก” กรรณ์การ์ตอบ " คุณเต๋าเธอเป็น
ผูใหญ่กว่าพิเป็นกอง 1
1 คุณยายหญิงบอกก่าเป็นตายไม่ยอม” นีคำเล่า
ต่ยไป คุณยายหญิงคือมารดาของคุภัทรา
. กรรณิการ์นึงอิก นิคำขัดใจจึงไม่ต่อการต้นทนาแล้ก
ก็หาโยกาลลูกไปจากกรรณิการ์
อิกไมถึงครึ่งชั้งโมงต่อมา วิภาก์มากระซิบกับกรรณ์
การ์ยิก
ง พกรรณรู้แล้วใช่ไหม คุณเต่าจะแต่งง านกับ
อาจารย์ปรีชา
1 รูแล้” กรรณิการ์ตอบสัน ๆ
“คุณน้ากลางว่าอย่างไรบ่าง เขาว่าคุณยายหญิง
ไม่ขอม” วิภาถาม "คุณน้ากลาง คิอดูธิรา
คูธิราได้บยกทรรค์นะของตนแก่ กรรณิการ์ อย่างแจ่ม )
แจ้งพอลด์มคกร แต่กรรณิการ์ไม่เห็นว่าหล่อนมีหน้าทอะไร ]
จะประกาศทรรค์นะของตูธรา จึงภา “ไม่เห็นว่าอย่างไร
. บุญเหลือ |
/*1*/
๑๕๕
ด
กมากน่อย
ง คุณน้ากลางจะช่ยคุณเต่าไหม ?” คิภาถามตยย
“คุณน้ากลางไม่ได้บอกพิว่าจะช่อยหรือไม่ช่วย”
กรรณิการ์ตอบ
ลิภาผิดหวังท ไม่ ได้รับการต้นเทศจากกรรณิการ์จ
ก: เดืนงไปคิดรายหนง
| สื่มจิมัติคจีมค(ต์อกิบเกินต์มีลั้อวได้ก่ คุณน1
| ถมยาภรรยาคุณจิตได้มาหาคุณตั้งเวียน และชนกันแลก
: เปลิยนความคิดเห็นกันอยู่นาน ชิเอิกาใต้เอลใช้ก
| เมือแอนน์พบกรรณ์การ์ทเรือนของหลื่อน กัฒพ|
ง ในระยะใกล้ ๆ กันนัน หล่อนก็ถาม
ย เสรรณิถาร์- : . ช่อยอริบายโห้ฉังทั้งหนอบก
ทำไมทุกคนจึงคินเต้นกับเรื่องนีนัก ตู
! กรรณ์กการ์อกยัก เพราะถ้าพูดไทย แตนน์ก๋คงไม
เข้าใจตลอดได้ง่าย ครันจะพูดอังกฤษหล่อนก็ไม่แน่ใจใจ
. คฉามสามารถทางภาษาของหล่อน
2ว
ะ สะใว้แหล่!
/*๑๕๕
ก “ทำไมไม่ถามวิทิต ?” กรรณิการ์ๆ่า
“ถามแล้ว เขาบอกกำ ผู้หญิงเป็นบ้าเหมือนกัน
ทุกประเทศ” แดนน์คอบ “แต่ฉันไม่อยากผิ้งคำศลบ
อย่างนัน ฉันอยากเข้าใจจริง ๆ มือะไรเดี๋ยวกับธรรม-
เนียมไทยใชไหม ?
ว ล4าบตด: ฒา1 2 6  งย» ๕
| กรรณิการ์ชำเลืองดูวิภาซึ่งนงรกมอยุดวย และย่ง
ไม่ทันทกรรณิการ์จะตอบว่าอย่างไร ลิภาก็ชิงพุดก่า
ห คุณดูภัทราอายุ ๓๕ แด0
“แล้ออย่างไร ?” แอนน์ข์ก
“กไม่ครรจะแต่งงาน วิภาตอบ
" เพราะคายุ ๓๕ หรือเพราะผู้ชายไม่เหมาะลํม ว
แอนน์ถามต่อไป
5 “ทงต้องอย่าง วภาตอบ |
ง “เขาไม่เหมาะต์มอย่างไร ? แอนน์ตังกระทู้ต่อไป
ห เขาเป็นใครมาก็ไม่รู ไม่เห็นจะมี ฐานะอะไรน่าอาย |
. บุญเหลือ
/*1*/ |
| ๑๕5»
! ด
จะตาย” วิภาวา
ง เขาเบิ้นครูโรงเวียนไม่ใชร ? ครูโรงเรียนมังยม ง
แอนน์ถามต่อไปยิก
“ก็ไม่เห็นจะติอย่างไร ลูกก็ตง ๓ คน วภา
อธิบายต่อยิก
: “ถ้าเผื่อเขารักกัน” แอนน์ยังไม่ยอมคำนน
ี” รักอะไรกน” กิภาเลี้ยงเลี้ยงแร้งขึ้น "คุณเต๋า
[ ยาย ๓๕ แล้ก แล้วก็ตม ๆ ไม่เคยด้วยหรืออะไรเลย”
รบ” แยนน์อุทาน “ถ้าเช่นนั้นทุกคนก็โง่มาก”
! คภาคะบัดหน้า ที่แยผน์ๆม่ รรรมเนียมไทย
หล่อนกำ
) "ไม่รู้จริง ๆ” แอนน์ตอบ “ทำไมดีดกับกรรณ์.
การ์ไม่ช่วยยธิบาย” หล่อนพ้อ
| วิทิตหักิเราะห์ ๆ อย่างไม่แยแล้ แต่กรรณิการ์ยัดใจ
) มาก โดยเฉพาะหล่อนรู้ว่าวิภาไมพอไจ และคงจะเล่าถึง
) การต์นทนานต่อใบให้ญาติกั้งหลายทั่ง หล่อนตอบยย่า!
6 สะใภ้แหม่ง
นะ
/*: ๑๕๓๑๓
โกยักว่าหล่อนยธิบายไม่ถูก และกรรณิการ์ยินดีมากท
แยน์รยจนวิภายยกไปจากที่ด้นหนา แล้วจึงถามอ่า
ว ดู่ชิราก่ายย่างไร เขาจะส์นับต์นุนนัยงเขาไหม ?ะ
กรรณิการ์ต้นศีรษะ “ตูชิราไม่เห็นด้วย”
5. หล่อนบอกเป็นภาษาอังกฤษ
“เพราะตุ้ภัทราอายุ ๓๕ หรือเพราะผู้ชายไม่ดิพอ 1
แอนน์ซักอิก
“ถ้าผู้ชายติกว่าน คิอมีตระกุลติกก่าน หรือพวก
เราเคยรู้จักมา อายุ ๓๕ อาจไม่เบิ้นไร แต่ต้องติมาก ๆ"7
กรรณิการ์พูดทงภาษาอังกฤษภาษาไทย โดยวิทิตช่วยต่อ
กั้นท็และดำนกนบางคำให้
" ฉันผืดหลังสูธิรามาก ถ้าเช่นนั้น 7? แอนน์วา ทำ
เลียงละห้อย
. วิทิตก่า “ศูนสัส้ฐ อุศดล้หญิงเห็นบังกัรห
ทงยกฤษและไทย ว
/*คสสข์7 จ 9
“ซื
อ ๑«สณ่
! แอนน์ถามกรรณิการ์ว่า ตัวหล่อนเคงมิคกานคิด
ผิ | ๓ทาชะ๕ ๑  เด
| อย่างไร กรรณ์การ์ตอบคายงไม่รู แท้ทิคริงหล่อนไม่มีเกท
: จะคิดเรืองการต์มรล์ของตูภักรา เพราะหล่อนกำลังกังญ
น ในเรื่องทวิทิตกับคุณ ลั้งเกียนจะต้องผิต ใจ กันเรืองค์มบัติจ
. บิดาของเขามากกภา
พอคุณจิตกลับมาจากต่างคังหวัด ก็ได้รับทราบเว็ย
ค ทั้งหลายจากภรรยา รมทั่งเรืองทวิทิตมิความสนใจ
. . ทรัพย์สมบัดของครอบครักด้อย ดังนันเมือวิทิตไปหาพ
ปรึกษา ท่านก็เตรียมคำตอบไอ้พร้อมแล้อ
| “ฮาว่าให้อดใจเอาก่อนเถิด หลานเย่ย” ท่านๆ
1 “เวิอแคข่างน พูดกับคุณแม่ ติไม่ติจะทำให้ท่านเลียใ1
มากไป ยาจะค่อย ๆ ถามให้ ร้เรือง แต่ต้องรอคังหวะติๆ
5 ล่อนแอนน์ยังต้นใคกับเรียงของสุภัทรามาก ลิงห
“. ไปต้นทนาซักถามบรรโดมเมือมีโยกาต
น : “บรรโลมคิดยย่างไรในเรียงน ? 7 แอนน์ถาม
สะใภ้แหม่!
/*๑๕ธี
. “ไม่คิดอะไรทงนน” บรรโดมตอย “เพราะไม่
ใช่ธุระของฉัน 1
“คันหมายถึงก่า มีประเพณียะไร มีตาบ ยะไร
หรือ ฉันอยากเข้าใจ แยนน์ยธิบายความรู้สึกของหล่อน
) จ่าไมวิภาคี้งีอิจิถีฯอวัย ธร์ไรกี่นายฯ# ๆ”
) “บรรโดมหัวเราะ “ทำไม แอนน์ แปลกใจอะไร
) สำหรับ2ภา คนอายุ ๓๕ เปรียบเหมือนคนจๆนจะตายแล้อ
“หมายคภามว่า คิภาเห็นสู้ภักราแก่เกินทิจะมืความ
รักแล้วใช่ไหม
“ก็คงอย่างนัน  บรรโดมตอบ
“แต่เขาไม่บอกอย่างนัน แอนน์ว่า "เขาบอกว่า
: ผู้ชายฐานะไม่ดิ 6 :
. “ออ สำหรับตุภัทราเบิ้นคนมีตระกุลลุ่งในถ่ายตา ,
! ของคนไทย เหมือนกับลูกล่าวท่านเอิร์ลในประเทศอังกฤษ )
ง "จังหำบของขุกขน เป็นกาษาของขารเคณสาคให้แศรสผู่ครปาชิทีก |
/*/ น์
1 ๑๒๐
ละไปแต่งงานกับครูโรงเรี่ยนมัธยมคนหนึ่ง 5
“ตั้าเช่นนั้นก็ไม่ใช่บัญหาเรื่องอายุ” แตนน์ชั
ล่งลัย ถ้าเช่นนั้นก์เป็นบัญหาเรื่องตระกุล”
“คองบัญหารวมกัน” บรรโดมกา “ถ้าเป็นคน
ธายุนอย ๆ เขายอมอภัยให้ในความยอ่อนต่อโลก”
“ตรงกันข้าม เมื่ออายุมากแล้วเขารู้จักตักเองแต้ง
เขารักษาตักของเขาได้” แอนน์ออกความเห็น “นอกจา
นัน ฉันแปลกใจทิตู้ธิรา ซึ่งธันคิดอ่าเป็นคนโต้รับการ1
! เถไน่ทะให
“คนยย่างเราเข้าใจคนที่เกิดมายย่างสุชิรายา
แยนน์” บรรโดมว่า “ผู่ชิราเป็นคนตระกลลุ้ง”
) แอนน์ไม่ได้เล่าให้บรรโดมฟังว่า ลก
| ลูกดำ0คนมีตระกุลในอังกฤษ และได้ทำการต์มรด์กับบิต
ง ของหล่อนซึ่งเบิ้นคนชั้นกลาง และได้รับความคุ้ขตลอดม
) แต่หล่อนกล่าวก่า
จ : ต ฉันพอเห็นอะไรราง ด แล้กตะ แต่อยากรู้ว่าเมีย|
5 ร สะใภ้แหม่1
/*, ๑๒๐๑
, ไทยจะเปลี่ยนไหม เพราะเมียงอังกฤษเปลี่ยนมากภายใน
ขีสิบยีทแล้วมา”
. บรรโดมไม่ติดใจตอบ เพราะหล่ยนกำลังรอเหตุ-
การณ์อีกยันหนึ่งยยู นันคืยลูกฟิดูกน้องของหล่อนคนหนึ่ง
- ได้มาขอร้องให้หล้อนช่อยจัดการให้เขาได้ดมรด์กับน่องลำๆ
คนตุตท้องของค์ธิรา ชือ ไพจิตรา หล่อนกำดังรยให้งานค์พ
| ผ่านพันไป แล้คจึงจะพูดกับตู้ธิรา ก็เผอิญมาเกิดเรืองกิน-
| เต้นเกียกับลูภักรา
ง ซี
เมืองานพระราชหทาน
ง เพลงศ์พท่านเจ้าคุณบีดาลูธิราถ่านไปแล้ก ลู่ภัทราก็แต่ง
. งานกับนายปริชา โดยไม่ฟั้งเลียงคดค้านของย ใด ซึ่งทำ
, ให้คุณแม่ผู้ซึ่งได้รับทรัพย์สมบัติจากท่านสำมี ในนามของ |
ห “.
ทานผูเติยๆ ได้ตัดขาดมิ“ห้สุภัทรารับล่อนแบ่งจากมรดกเถย |
. สู่ธิรานนเป็นถูกของภรรยาเก่า มิได้ร่วมมารดาเติยกกันกับ |
สุภัทรา จึงมีทรัพย์สมบัตของตนเองต่างหาก แต่ไพจิตรา
/*๑๒๐๒
1 12
นั้ผูเป็นลกของภรรยาน้อยยิกคนหนึ่ง ครนบรรโดมมาทาย
: ทามจะสู่ซอให้ลูกพิลูกน้องของหล่ยนชือสุรชาติผู้ปกครต
! คือ คุณหญิงมารดาของสุภัทราก็ตกลงโดยคิ
ป “ทัจไม ? 7 แคนน์ถามบรรโดม 7ตุรชาติกไม่
ตระกุลเหมือนกัน และเบิ้นคนก้าขายด้อยซ่าไป
ก “ค้า” บรรโดมขึมเรียย ๆ “เต๋เขามีเงิน” หลย
: กา
]ึ “ถ้าเช่นนั้น คนมิตระกุลของเมียงไทยก็เห็นเงินลำต
: กก่าการศึกษา” แกนน์ซ้อมความเข้าใจ
. “ก็ไม่เชึง” บรรโลมตอบ " เพราะสุรชาติเคย
| ศึกษาต่างประเทศ และบังเอิญเขาเป็นผู้หลักยุใหญ่มาก
| “โต ฉันยิงทั้งยิงไม่เข้าใจ 7 แยนน์แตดงกายอน่
“ทำไมใคร ๆ บอกฉันกา คนไทยยกย่องกรู ทำไมป
ว เป็นครโรงเรียนมัธยม เขาต้องมีการศึกษาติ ทำไมคุณ
| ตุภัทราโกรรมาก ร
: บรรโดมพูดแก่กรรณิการ์ก่า “คะใภ้แหม่มขย”
จ | สะใภ้เห
/*- นะน่าตงดำร แกยยากเข้าใจคนไทยจริง ๆ แต่เราก์ไม่
ถ่ามารถทำให้แกเข้าใจได้ ติฉันอาแกตังใจจะอยู่เมื่องไทย
อ จริง ๆ
กัธร์ญ์โทาร์ไม่ทันคิดถึงเรื่องคิบรราลงเป็นข้องช่ายช่อง
บรรโดม และเบิ้นดำมีของครักเก่าของวิทิต ดกยความ
| แลงไยในคอร์มราบรินของครอบครัก หล่อยกือยกปากรย
ให้บรรโลมพยายามหางานให้แอนน์ทำ ผลก็คิอภายในเวลา
| โร ลชัฟ แต ๏ 5 ร ว
ไม่ถึงเดือน แอนนก็ได้เข้าทำงานกับบรษัทการคาทมจ่านะ
ป  หน่ง
ก กรรณิการ์แกเห็นว่าแสนน
| มื๊ความตังใจที่จะอยู่ร่อมชีกิตกับวิทิตคริง ๆ แต่นอกจากได้
ุ ช่กยขอร้องบรรโดมให้หางานให้แยนน์ และบรรโดมก็ได้
( ชัวยเหลิตแล้ก หล่อนก็ช่อยเหลิยอะไรมากชินไม่ค่อยถนัด
หล่อนสังเกตก่า วิทิตหงดหงิตเรียงเงิน ซิงหล่อนก็ช่อย
| เหลิยอะไรไม่ได้ เมื้อแยนน์หางานได้และได้เงินเดือนอย่าง
| บุญเหลือ
6 1
/*ฆ๊
๑๒๕
: ตรง หดอนก็จำต้องจ้างลูกจ้างตัอยราคาตู้ง ทำให้เกิดตกาม
| อลหม่านในครอบครัวของคุณลั้งเวียนมาก ทำให้ตนใจ้
1 จยงคุณตั้งเวียนเกิดความไม่พอใจในค่าต้างของตัก เมือตัง
. หาคนใช้มาช่อยแบ่งเบาแรงให้นางบุญเถียง คนใช้ไทยกัจ
ลายอกภายในเวลา ๒-๓ เดือน แล้วนางบุญเลียงก็หาทา
ทำให้ลูกล้างของแกนน์รู้อ่าตนไม่เป็นที่พึ่งปรารถนารฒ
ฝ คมาชีกในครอบครัก ดูกจ้างของแยนน์ก็ลายอกไป ผลก
1 กันค้างผลัดกันลายอก เป็นเหตุการณ์กุ่นกายในครอบกล
ยยเสมย ๆ แต่วิทิตจะแยกข้ายไปอยู่ทียินก็ไม่ได้ เพรๆ
ราคาทดินแพงขึ้นทุกกัน ทำให้เขาหงุดหงิดมากซิน
ื เ เว ดล่๏
นอกจากนนแอนนก1
| . ลักษณะนิสัยแปลกจากสะใภ้แหม่มของครอบครังยิน
ว ! กรรณ์การ์ได้แลกเปลี่ยนความรู้กับเพื่อนฝูงทีมีบัญหาเก
. กับการมีสะใภ้ชากต่างประเทศยยุ่หลายคน แต่ละคนที
1 บัญหาไม่เหมือนกัน แต่ก็ยังมืความคล้ายคลิงกันมากกย
. สะใว้แหม่|
/*๑5๕
เลธ์ โดยมาก6ะใภ้แหม่มยินมีบัญหาเกียงกับความต่ะตอก
สูบย คคามมียิต์ระ ไม่ต้องเกี่ยวข้องกับพน้องยิน ๆ
เช่นล่ะใภ้ของศิวิมา ตัริทอเตตราหดไวศึกษาคณยังพัน
เนหญิงชาติยอด์เตรียน เปื้นคนใจติ ใจคอกกถ้างขฤาง
2 4 2๒ 1 จ+๏ ๆๆ%- ๕ เว
ชอบเลยงดูเพยนฝูงและพินัยง แต่ถามคน เชของเพื่อนบาน
ไปฝากให้คนครัวของหล่อนซื้อลิงของจาก ตลาดมาเพือช่อย
แบ่งบาแรง สะใภ้นันก็จะไม่พอใจ และตั้งห้ามคนครัวไม่
ให้รับฝาก ล่อนสะใภ้ของเพื่อนยิกคนหนึ่ง เป็นชาติอเมริกัน
ไม่ยยมให้ผู้หนิงผู้ใตเข้าไปในครอบครังของหถ่อน ซึ่งหล่อน
[แลรักษาความล่ะอาดเยง และไม่ยินยอมให้เด็กลูกหลาน
จยงเพื่อนบ้านใกล้เคียงเข้าไปวิงเล่นในบริเวณ บ้านของ ตน
[เก่หญิงนันจะมีความอารีไปช่วยเหลือคนเจ็บไข้ทโรงพยาบาล
ก ทกครัทมีเพื่อนหญิงชาอต่างประเทศมาขอร์อง ให้ไปช่วย
| หรัยอาจช่อยพานักเรียนกำพร้าจากโรงเรียนของคณะต่อน
๊ คำส์นาไปเทียวเล่นชายทะเล พร้อมกับทิหล่อนพาลูก ๆ ของ
| [ "ลอนไปตากอากาศ์ ซิงกรรณิการ์ก็เข้าใจอ่าเป็นเพราะ
| ปุญเลือ
/* 8 8๕8๕8๕----้
. ๑๐๒»
หญิงชากต่างประเทศเหล่านเคยซินกับระเบียบในชีวิตแตท
กับคนไทย จึงกางระเบียบแตกต่างกันไป
แต่แอนนันน หล่อนยินดีบรับตนให้เข้ากับภายใ
ครอบครังในตกามตะดวกและสบายมากทีสุด เซ่นในเวิย
ค่าแรงลูกค้าง เมื่อเกิดความยดหม่านตักยดูกล้างของกุณ
ลั้งเวยนและของหล่อนผดัดกันลายอกต่องดำมครงเข้า แตต่
กถามเหตุผลจากวิทิต หล่อนเดาว่าคงมีอะไรอยู่เบยงหล้
ติตไปคบ บ้างก่าไม่รู้ไม่เข้าใจ และแนะน่าให้แฮผ่
ว จ้างคนต่ยไปตามทิตนเห็นต์มควร แต่แยนน์ไม่ยอมจ่าน
่ หล่อนซักเอากรรณิการ์บ้าง จากบรรโดมบ้าง จากผู้ชา
: บ่าง จนได้ความจริง แล้วหล่อนก็เปลี่ยนวิธิการเสีย ไห
ก กำจ้างลูกล้างตามราคาของคุณตั้งเวียน ความไม่เรียบรัย
ซู ไม่ต่ะอาดในบ้านหล่อนก็ทนได้ และยาหารหล่อนก็กอย!
0 หัดรับประทานอาหารเช่นเดียวกับทีตมาชิกอื่นในครยบกถ้
ง รับประทานกันได้
ร : แต่มีบางเรียงทีกรรณ์โการ์คิดอ่าไม่ใช่ธุระของแซม์
วู . ละใว้แฟ่1
/*๑๐5๑
แต่แขนน์เยาเป็นธุระ เช่นเรียงของสุภัทรา เมือก่อนตูภัทรา
แตงงาน แอนน์ก็ไม่ได้ตนิทด้นมกับดูภทรา !
เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยยอกท์ ต 9 2
สุทรรณ์ 2อ 0
กับนายปริชา ครโรงเงียนมัธ 1 ๕ 5
| 0ลัตคัฟ์ เป
1 0 ร่. -”
น่อง ๆ ยน ๆ จะได้รับ ประทาน 2
ท่อหไตตยสอก:
: 8๐๕
ทำดังนั้น วิสานีคอรนไม่พอ 202 เน
หล่อนด้วย อลล เพราะแอนน์ไม่ได้เชิญ
หราบ กลล 2
ปุลดิ การ
กาศา
/*|
| ๑๒สๆ
| กันน์แอนน์เขาเชิญเจ้าคริสตกับเมีย และนายแกๆกับเง
ป อเมริกัแเขามากินข้ากทิบ้าน” วิทิตบอก "ช่อยพูดให้เท
| เข้าใจทิซิ”
: 6 8 ๒ ๒ณ งง “
ง พุดให้เขาเข้าใจยย่างไรคะ ? กรรณการ์ถาม
วู้สึกตักเยงว่าโง่มาก เพราะเดาไม่ออกจริง ๆ ก่าวิทิตย
| ให้พุดก่าอย่างไร ตามความจริงนนกรรณิการ์ทราบอยูเล้
ว กำวิภาโกรขแอนน์ในเรื่องน เพราะอิภาได้เล่าให้กรรณิก
1 พั่งแดก
“แหม เราไปช่อยเขาทำกับข้ากเสียตั้กยนะพิกรรณ์
กิภาเล่าอย่างโกรขเกียง “พอเขาคงทตังคานที่โยรนะห
เขาไม่ได้นับเราด้คยหรอก เรางี โกยกลับบ้านแทบไม่ทัน พ
| รุงเช้ายดไว้ไม่ได้เลยต้องให้พีดีตรู้เสียบ้าง ติงยอนเบี้นย่!
ล พติดมานานแล้ว เพราะเห็นแก่ความสุขของคุณแม่หรยก
ตอนท้ายน์วิภาหมายรอมไปถิ้งการที่หล่อนเคยไปรีดเลือ
| วิทิตระหว่างทีแฮนน์ไม่มีคนรับช้
, . “แล้อพิติดเขาค่ายย่างไรบ้าง ?7” กรรณิการ์ถามวิภา
. สะใภ้แขม
/*๑๒ธิ
“ขามองหน้าเฉย ไม่เห็นเขากายะไร” วิภาตอบ
ดั้งนันเมื่อกรรณี การ์ ได้รับอุท ธรณ์หล่อนจึงรู้สึกโง
มากตังกล่าวแล้ว
ท กิพูดไม่ให้โกรธ”” วิทิตตอบง่าย ๆ
แข เ 4 , น ณั
กิภาพตยย่างไรทคุณตีดวำเขาโกรร กรรณีกา-
การณ์ถามเยียมตุลาการทิดิพึ่งซักถามข้อความไว้ให้มากที่ |
สุดก่อนทจะวินิจฉัย )
“เขาวกา แยนน์ไม่ชอนเขากินข้าว เห็นเขาเป็น 5!
ยย่างไร” วิทิตตอบ “ก็ไม่ได้เห็นเป็นอย่างไร เพียงแต่
ไม่ได้ชอนเท่านัน” |
“กแล้วเขาโกรธาไม่ชวนเขา แล้วจะให้พุดให้หาย .
โกรขอย่างไร ?” กรรณิการ์ถามต่อไปยย่างโง่ ๆ ยิก 1
“ก็พูดให้เข้าใจว่า ไม่เป็นการดูถูกดูหมิ่นยย่างไร” |
วิทิตก่า “ไม่ได้ตังใจว่าอะไร เบินแต่ไม่ได้ชอน” |
ว แปลก่าคุณติดไม่เห็นก่าคอรโกรธใช่ไหม ?-ะ
กรรณ์การ์ถาม พยายามซ่อนความแปลกใจของหล่อนไว้ได้ |
บุญเหลือ :
บ ? 0
/*ฮ จ
. |
5 ๑๓๐
. “ทำไม ?” กัทตแลดงคคามแปลกใจเต็มกี :
| ภาคกรโกรขหรือ ?”
“กรรณก่าแกก็น่าจะน่อยใจ แกดงไปชลยเหลือต้ง
ใช่ไหม ? เพราะยายติงแกเบี้นคนช่างช่ายเหลือ ไม่แลิต้
ดูตาย”
“เราก์ขอบใจติงมากทิช่อยเหลือเรา กทิตพยายน
1 พุดอย่างล่งบ “แต่ติงไม่ควรโกรธในเรืองน ครากต่อไป
, ถ้าเราเชิญเพื่อนมากินข้าหรือขนมบั้ง หรยด์ดัด 6ะไท้
| ตามท๊ เราก็ยาจเชิญตุ้งติง โดยตุ่งติงไม่ ช่อยทำอะไรก้[
กรรณิการ์ยิงไป หล่อนรู้แล้ว หล่อนกำลังแรย
บัญหาระหก่างกัฒนธรรมตะวันออก และโดยเหตุกิกรรณ์:
| การ์มืคงามกระดาก อย่างไรอย่างหนึ่งต่อวิทิตเสมย หลม
จึงไม่ได้โต้ตอบกับเขา 7และพยายามหาโอกาลเจรศ์
| แอนน์โดย .
.” แคนน์ ตามขรรมเนียมยอังกฤษ เกลาทิน้อยป
ตัอยกัน แล้วมีงานปาร์ต้อะไรทีบ้านของคนหนึ่ง เช็ๆปปี
. ละใก้แฟ1
น แน 2 พ
/*๑๐๑
กับตินยงเขายย่างไร ? กรรณการ์ถามหล่อนพูดไทยก่อน
แล้วก็ทดเป็นภาษาอังกฤษ เพราะถ้าหากว่าแยนน์จะมิความ
กไม่ทอใจต่อคำถาม หด่อนจะแต่รังบ้างกาหล่อนถามไม่
ญูกตรงตามทต่งใจถาม และเพื่อก่าจะค่อย ๆ ลักงเอาความ
เร็ง่าวิทิต ได้พูดกับ ภรรยา ในเรียงทีหล่ยนกำลังถามอยู่แล้ง
1
หรยยงดย ซิ
แอนน์มีดีหน้าผิดปกติ แต่ดงก่าไม่แดเห็นจุดยันแท้จริง
กกรรณิการ์ตังใจถาม และตอบอา " เวลาคนหนึ่งมีแขก |
ก็บอกกับอิกคนหนึ่งว่าวันนิคะมีแขก เพื่อกาเขาจะได้มี
โอกาล์เตรียมตัก เขาอาจไปดูภาพยนต์เสีย หรือเตรียมหา
หนังสืออ่าน ไว้ย่านเงียบ ๆ ในห้องของเขา หรือเขาอาจ .
มัดเพ่อนของเจาเองไปไหนให้ตรงกันเสี้ยในวัฒนันจะได้ไม่รบ
กกนกัน” |
“แล้อถ้าเขาอยากให้พิน้องอยู่ดักยล่ะ เขาจะพูดยย่าง |
ไร ?” กรรณิการ์แกล้งถามต่อไป :
“กต้องบอก เชิญเขาล่องหน้าเผยเขาจะมินัตธะ ไรกับ
6 แร มี - 0202. 2 0
/*2*/
จูจี
ฮู ร ๑๐๑]ใไ๒๓
เพื่อนของเขา เขาอาจบอกเลิกเตียก์ได้ หรือเขาไม่บุก
เลิกก์ได้”” แยนน์ตอบ
กรรณิการ์นึกในใจ ผู้หญิงฝรั่งคนน มั้นชื่อโงอย่า
! ปจริง ๆ หรือมั้นแกล้งทำ แล้คหล่อนนิกได้ถึงดำนอน และ|
ล ต หน้าของวิทิตเวลาทีขอรัยงให้หล่อนเจรจากับน้องสากจอด
% เอง ก็เข้าใจว่าแอนน์คงรู้เท่าไม่ถึงการณ์จริง ๆ เพราะม้
กง แต่วิทิตซึ่งเป็นคนไทยที่จากบ้านเมื้องไปนาน ยังลิมธรรม. .
1 ร เนียมของตักได้ แอนน์ซึ่งเบิ้แคนต่างชาติจริง ๆ ก็ยาคกก
อ” ไบไม่ถึงค่าหล่อนควรประพฤติอย่าง ไร ให้เหมาะสมกับฐาม
ม ล สะใภ้ได้ หล่อนจึงกลับบมาเจรจากับลูกพิ่ถูกน้องของหล่อนย
เห ครานีหล่อนทูลกับๆทิตตรง ๆ
ฮุ ว “คุณติด เรืองที่ตุ้งติงแกโกรขว่าแอนน์ไม่เชิญแกก
ล ข้าวด้โยวันนัน คุณติดเห็นว่าแกไม่ควรโกรจคริง ๆ หรือ !
| ร ขอโทษนะ ทึกลับนาถามอย่างน เพราะคุณติดขยรัยงไ
| เล กรรณพูดกับแก กรรณไม่ได้เข้ามายุ่งเองนะ
สรง วิทิตยืม “ไม่ต้องเตือนหรอก คุณครู เขาว่าล ๆ
จิ สะใภ้แหล่ง
เล ซ่ ป ญ่
/*๑๐๓ |
1 89๕ เด = «๕4 | ณ= รู
แคณกรรณน่า นันรู้ติ ไม่ไชนิตัยชอบยุงเกยอกับเรืองของ |
ร เพราะฉะนันถิงได้ถูก ใคร ๆ รบกอนให้มายุงกับเรียง .
จยงใคร ๆ ร
“อาละ” กรรณิการ์ตัดบท “อูยากทราบค่าคุณติด |
คิดยย่างไร ?” .
“สักจะคิดออกแลวละ” วิทิตก่า “ที่แรกใหภูไปไม่ถึง !
เลข เป็นความครึงตุ้งติงค0รโกรร เพราะคนไทยเราไม่ๆา )
จณ์งานเถี้ยงงานเชิญ งานค์พต้องบอกกันหมด ฉันเผลย
ไปเอง แต่นแน่ะ กรรณ ถ้าฉันจะขอร้องไม่ให้พน้องถือ :
สำในเงียงน จะได้ไหม ?” ก
“ลองอธิบายให้กรรณั้งให้เข้าใจซึว่า ขอนนอย่าง |
ไร แปลว่าต่อ ๆ ไปก็จะไม่เชิญอย่างนันหรือ ?” |
“บางทิก็เชิญ บางทิก็ไม่เชิญ ขอให้เป็นเลริภาพ
ของเรา” วิทิตตอบ |
“ทำไม ถ้าเชิญแล้วจะเสียหายตักแก่ไหน จะหมด |
เปลิยงอย่างนันรี 9?” กรรณิการ์ซัก |
บุญเหลือ |
/*๑๓ ๕
“ไม่ได้เกียกกับคอ เมหมดเปลือง” วิทิตตอบ “ถู
เกียกกับหมดเปลือง เราก็ยยก ไปซื้อยะไรกิแก้ที่ไหนก้
ร ข่กงเรา เด กล้า) าค กันที่ปรัยปด บางทิเราก์
! ไ ย ๕ ๑ ล ก ห อก 4 38 สต:
ทายอยางนน แตถาเรอตน 1เราอยเบน บาน ของเรา กุทต
เซภาษาอ้งนฤษฎ่า ๒๐๓๐ เมือกถ่า [ถิงบ้าน “เราขอเลรภาพ
เชิญเพื่อน [องเรามทีเง าพอ ไจ”
" ขอโทษเถอะ ขอซักยิกนีด7 กรรณิการ์กล่าวดัย
ความรู้สึกเกรงใจยย่างแท้สริง “ถ้าเช็ญพีน้องดักย เขากต์
กันค่าจะคุยไม่ถูกคอกัน หรือต้องระกังมารยาทอะไรอย่ง
เร
เฮ่ย” วทิตถอนใจ “มันเบิ้นเรียงสิทธิและเลริภาพ
ของบ้านของเรา ไม่เกียกกับอะไรทงนัน”
ต เอาคะ กรรณเข้าใจละ จ กรรณ์การ์กล่าวทัก
เข้าใจ "แต่ถ้ากรรณไปบอกกับยายติ้งแกยย่างกีคุณภิต1
2 แนเตก ๑ะคย ย ๑ ล ย
น แกคงเมเขา เจเลย จะอนุญาตเห เชถอยคายยางอนเกิ
ไหม
สะใก้แหม่ง
/*|
๑๐๕ |
“ละใช้ถ้อยคำอย่างใดกได้ ขอแต่อย่าให้ความคิดถิด |
ไป” วิทิตก่า เขาใช้คำ 11๑๑ สำหรับ ความกิด |
กรรณิการ์ถอน ใจอยู่คนเดียว แต่ในที่สุดหล่อนได้ทำ .
ให้น้อง ๆ ของกทตและมารดาวิทิตเข้าใจราง ๆ กภำ คน
ยักฤษเขาไม่เชิญพิน้องร่อมในเวลาเขาเชิญแขกของเขาทั้งน
เขาถิยกันว่าเป็นการรบกอนกัน แทนทิจะถิตกันก่าเป็นการ
ยก้อตัเหมือนคนไทย
“บป่า” วิภาวา “ยังจะมีหน้ามายธิบายยิก”
4 เชื้อมี กรรณิการ์พูดอย่างราบวิน แต่นำเสี่ยง
หนักแน่น ในเกลาทิพูดกันนั้น วิธานอยู่ในทินันดักย
2 อลร " น 1 แม ย
กรรณการจงมองตูเขาอย่างกิงออนให้เป็นฝ่ายหล่อน “ถ้า .
“ทูลไปแต้อ พีละใภ้เขาก็อดทนอะไร ๆ หลายอย่างนะ .
เลาทิไม่มีคนใช้ เขาไม่ได้บนะไรเลย เขากัมหน้ากัมตา
ท่างจนบ้าน แต้อเรืองมีเรืองจน เรืองลำบากอะไรก็ไม่ได้
บนอะไรเลย เทียบกับคนยิน ๆ ที่เขาเล่าห้ฟิพัง ดูแกก์ติ 5
กว่าหลายอย่าง ในเรื่องนิพิชายเขาขอก์ ให้เขาเถอะ นึก 1
: ปญเหลือ 1
/*๑๓>»
เสียว่ามิ อะไรบางอย่าง เมสามารถจะเข้าใจกันก์แล่ง
กัน”
ง นก เรเชิญแขกขอ งตัวครังต่อม ] แอนน์ได้เชิญวิกา
ด้วย วภาแล้ดงความโกรขไม่รับเชิญ ครงต่อมาแอนยไย
เชิญ ครงต่อไปแอนน์เชิญอิกวิภาก็ไม่ไปอิก คมั้ถัดไป
| แอนนไม่เชิญ แล้อครงถัดไปอิกก์เชิญยิก ในกีสุดวิภาตัก
ยอมรับกา พิชายและพิล์ะใภ้ไม่ยอมเข้า ใจภาหล่อนโกร1
6 แม น ล า ย
ฉะนนจงไม่มประโยชนทจะแด่ดงความโกรธ ตอจากแน
ถ้าแอนน์เชิญ ให้ ไปรวมรับ ประทานยาหารทเรือน ของหลย| |
วภากไป และถ้าไม่เชิญวิภาก์รับภาคะได้โดยดุษณ์
ในคราวทีแอนน์เชิญดูภัทราและศามีให้มาร์บประกา
อาหารตบ้านหล่อนนั้น หล่อน ไม่ ได้เชิญหน้องคนใด98!
กทต กรรณิการ์จึงไม่ทราบอ่ามิการต้นทนาโต้ตอบกันยย่1
ไร แค่ใหระยะต่อมาแอนน์ได้ปราร์ภดัยบอยเล
แตละห่กงใยก่า 0
“คุณปริชา คำมีคุณดุภัทรา” แอนน์พยายามเว็บ
สะใว้แหม่ม
/*๑๓๑
แพหลยนรู้จักตามขรรมเนียม ไทย เปืนบางคราวเวลาที |
หล่อนดนทนากับกรรณิการ์เรียกชียเฉย ๆ เป็นบางคราๆ แต่
เคนาก้าเคษยิน หล่อนก็พยายามเรียกให้ถูกกับประ- ก
แณ่ไทย “ฉันมีความรู้สึกว่าเขาไม่มีการศึกษาเลย”” แน่ละ
มไช้คำก่า เองแปษนย์า:” ซึ่งบโดรน์ตมพ์ฟิตองก
“การศึกษา” ในภาษาไทยบ่าง
“เขาพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ เพราะเขาเป็นครูคำนกณ
กรรณิการ์อธิบาย | ว.
“ไม่ไช่ ฉันไม่ได้จะให้เขาพูดยอังกฤษ” แฮนน์ชี้แจง :
. กิติตทูลกับเขาเป็นภาษาไทย เขาไม่ค่อยตอบอะไรเลย |
ครณกรรณิการ์ไม่ว่าอะไรต่อไป แยนน์ก็เสริมว่า “ดูเขามี |
การศึกษาน้อยกว่าสุภัทราอิก !
, กรรณิการ์ ไม่แลเห็นเหตุของความกังลของแฮนน์ลิง |
1งยู ไม่กล่าวอย่างไร ค
ในการถ่นหนากันวัน 1
ทัง เอนน์เยยขึ้น “กรรณิการ์ ทำไมวิภาและนิลำจึงดูมี
ปุญเหลือ )
/*
ว่ ,
ล ๑๑๕
ห การศึกษา ไม่เท่าเธอ”
ง “เป็นอย่างไร ?” กรรณิการ์ซัก
! “ขาไม่พอใจอะไรทีไม่ดำคัญ และไม่ต้นใจในลิกํ
สำคัญ ว แอนน์อธิบาย
ร กรรณิการ์สังเกตเห็นว่าวิทิตค้องตูภรรยายย่างล่น|
1 และหัวเราะน้อย ๆ “เช่นอะไร7” กรรณิการ์ซัก
เ “เขาไม่ล้นใจเรียงความทุจริตในประเทศ” แฮน
1 น ตอบอย่างละห้อย
# “ถ้าเขาต้นใจ เขาคกรทำอย่างไร ?” กรรณิการ์ทำ
เซ ต่อไป
ล ก “ฉันไม่ได้คิดจะให้เขาทำยะไร แต่อย่างน่อยเขาก
น ป แต้ดงความห่องใย 7 แอนน์ว่า
ฟู กรรณิการ์นิงเสีย ไม่ต่อเรียง เพราะกลักก่าจะไม
ธี สามารถจะยธิบายให้แอนน์พยใจได้ แต่แฮนน์มีความทัฟี
| ใยในเรียงนี้นาก ลิงกับไปปรารภกับบรรโดมยิก
. บรรโดมกำ “มิสูฯคับวิภาเป็นเด็กกลกลงร
จ สะใภ้แหม
ว # :
/*1*/
๑๑ธี่ |
แยนน์ทำตกงตากลมคัยงตุบรรโดม “โค เขาเป็น .
กรี !” ซึ่งบรรโดมขบขันมาก และได้นำมาเล่าให้กรรณี- .
เว
การพง
วันคืนล่วงไปอิกหลาย
ดกน กรรณิการ์มิ่งานทางโรงเรียนทำบรกชีน คุณพ่อก
เร ไม่ค์บายอิ่ ซิอ กรรณิการ์ห่างเห็นพิน้องไปบ้าง
หล่อนได้พบกับวิทิตเป็นครังคราก ทุกครากหล่อนอยากจะ
เอนเรียงค่าจ้างช่างทำเรือนทหล่อนรู้อ่าบรร โดมได้ยยกไป
ให้ แต่ก็ไม่กล้าบอก เพราะหถ่อนมีความรู้สึกโดยญาณ
ยั้นใดอันหนึ่งก่า วิทิตนีความกั้ง0ดเรียงเงินไม่เลือมคลาย .
ไปทงกแอนน์หางจันุติรได้ และมีรายได้ติ กรรณ์โการ์
ไหลอหพไนส คิยถือว่าการเจรจาเรืองค่าปลูกเวือน .
น์แบ็นหน้าที่ของคุณตังเกียน ท่านอาจจะได้ชำระให้แก
งำงไปแล้วโดยหล่อนไม่ได้รับรู้ค็ได้ และถึงหากท่านไม่ได้
รระ บรรโดมก็ไม่เดียดร้อนโดยขาดเงินจำนกนนัน ซึ่ง |
ปญเหลือ :
/*[ 5ฟี
๑๕๐
. เป็นจำนวนเด็กน้อยมากสำหรับบรรโดม เพราะกรรณ์ก
| เคยเห็นบรร โลมื้อเครื่องเพชร ในราคาศึกรรณิกา์ต้
| หยาดเหงือและวิชาความรู้แลกเยามา โดย ใช้เอลาเกืยน
. ปี และถ้าหากบังเฮิญบรรโดมจะทกงเอาในกันหนึ่ง หลย
| กิจะทำเดมือนก่าหล่อนเข้าใจผิด คิดก่าคุณลั้งเกียนไดจ่าก
แล้ว
เด ธ = ด่ | = ๓
แต เนระหกวางกรรณ การหางเหนจากครอบครกๆญู
วิทิตไปนัน ก็มีเหตุการณ์ยุ่งเหยิงเกิดขึน เมือกรรณ์กรร์ม
: ทราบภายหลังหล่อนรู้สึกหนักใจอย่างยิง
เหตุการณ์นันก์กือ จันทิรากับวิทิตได้ไปรวนตา
1 อากาศชายทะเลด้อยกัน โดยแอนน์ไม่ได้ไปด้ยย แย
| ื บรรเลงก็ไม่ได้ไปด้ย
| สาเหตุก็คิยเรียงเงิน บรรโดมมีความท่องป
. ได้ตอนไมง เมื่อ ได้ทราบจากคามภรรยาก่ากรรณ์ท
. มีภาระมาก ไม่ค่อยได้มีเอลามาเยียมเยีอนให้ดำบโก
1 สะใก้แฟ
/*๑๕๑ .
หรือได้เหมือนเมือแรกทีแยนน์มาถึง บรรโดมก็มาเยียม .
เร้น |
กลงทำอย่างไรดี บรรโตย” แซอน์ยรจรกจีน “ดีอ .
ธั้ญหาทีเห็นจะต้องปรึกษาใครตั๊กคน ฉันไม่อยากรบกกน |
1๕60 2 จๆ
คุณเลย แตกไม่รูจะปรึกษาใคร
เมื่อบรรโดมอนุญาตให้แยนน์ปรับทุกข์ ให้ฟังได้แอนน์
กเลา “วิทิตเขานิ้ความยิดยัดเรื่องทิเขาได้เงินเดือนน้อยกก่า
ณ์เมาก เขาไม่ยอมใช้จ่ายหาความต์ะดอกด์บายเลย เขา
ทยายานจะใช้เงินภายในเงินเติอนของเขาให้ได้ และบอกให้
ธัแก็บเงินของฉันไว้เมือจะได้ไปเยียมบ้านทอังกฤษ คุณา
เหตุผลของเขาถูกต้องหรือ ง
บรรโดมนิงคิดไปนาน หถ่อนไม่เคยผจญบัญหาเรือง 1
มันเลย จึงต้องตรี อนทจะตอบ |
องตริกตรองมากก่อนทจะ )
“แล้วการ ใช้เงินภายในคงเงินเดือนของวิทิตทำ ให้มี
กงามเดือดร้อนไหม ?” หล่อนถามแอนน์ )
“กมิซิ วิทิตชอบรับประทานอาหารบางขย่าง แต๊ .
ปุญเหลือ |
/*๑๕๒ 5
เขาพยายามจะไม่รับประทาน เวลานฉันชวนไปกินอาหง
กลางกนตามรานขายอาหารดิ ๆ เขาไม่คอยยอมไป ล
แก้ตัว วามิธุระใน กระทรวงบ่าง อะไรบ้าง ทีแท้คริงกั
รู0 าเขาพยายามประหยัดรายค่าย” แอนน์นึงไปคร่น
แล้พูดต่ออย่ 1งไม่ค่อยยยากพุดนัก ““เขามิกิรีย พ ต
ง มอง ๆ อะไร ฉันรู้ว่าวิทิตมีความทุกข์อะไรทีเขาไม่บอกณ์
ถ้าเราอยูทประเทศอังกฤษ ฉันก็จะพยายามศึกษาหาสำเห
นันให้ได้ แต่ในเมืองไทย กฉันไม่สามารถทำอย่างนันไ้
เพราะมีเหตุการณ์ต่าง ๆ ทฉันไม่สามารถเข้าใจ เช่นฑ
ธาจมีความกังกลเกียกกับแม่ของเขา หรือน่อง ๆ ของเจ1
ซึ่งฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยากให้ฉันรู้หรือไม่ และในฐานะล่ะไก้
ของคนไทย ฉันคกรถามหรือไม่ ?
บรรโดมยังไม่ตำมารถช่วยแอนน์ได้ เพราะหลยนไม
เคยมีครอบครักแบบเติยอกับวิทิต หล่อนกล่าว0่า
ครอบครัวของ ธันก็ไม่ใช่ครอบครังคนไทยกิเจ้นํ
และเราไม่ค่อยถือยะไรกันมาก เราไม่ค่อยมีธรรมเนียมย
สะใก้แหล่1
/*๑๕๓ 1
เทมักจัดการอะไรเดียโดยหาเงินมาขบปัญหา เขายาลมี
เอแกียกกับพีนองของเขาก็ได้ ถ้าเป็นครอบครักจินเช่นเรา .
4ะไก้มีหน้าทิทำตามแม่ผักเท่านัน”
“ผันเคยรู้สึกขอบใจแม่ของวิทิตมาก แอนน์ว่า “เขา |
ไม่ค่อยมายุ่งเกีย9กับเราเลย ฉันเคยนึกกลักว่า ถ้าฉันมีแม่ |
ฝักยงมาก ฉันอาจทนอยุกับวิทิตไม่ได้” ึ
“ฉันขอบคุณพ่อของฉันตลอดมา ทเขาเป็นไทยพอ :
กจะหยิบยกทรัพย์คมบัติ ให้เบิ้นต์ทธิแก่ฉับ และฉันจะไม่ |
แต่งงานกับคนทยังถือประเพณีจิน เรื่องแม่ผัอกับลูกสะใภ้ .
แต่สำหรับตะ โภ้อย่างแอนน์ ฉันก็ไม่รู้จะ ให้คำปรึกษา
อย่างไร เพราะฉันได้ยินเขาว่ากันจ่า ทำอะไรกับผู้ดิทมีเงิน
กง่าย ทำอะไรกับคนไม่มีตระกูลและยากจนก็ง่าย แต่ทำ |
) ยะไรกับคนทีมีตระกูลและคนเป็นยากทลุด” |
“คันก็กลักเหมือนกัน กล้อจะกระทบกระเทียนใจวิทิต
หรือใจของพิน้องของเขา”” แยนน์ว่า เวลาหล่อนสนทนากับ
บรรโดม หล่อนมึความล่ะตอกใจเพราะ ใช้ภาษาอังกฤษด่วย |
บุญเหลือ 1
(|
/*๑๕๕
กันอย่างคล่องแคลๆ และบรรโลมเป็นคนได้เรียนมาก ไ้
เห็นโลกมาก แยนน์รู้สึกๆ าไม่ค่อยต้อ เระกังตักเหมียนเกล
ทหล่อนค้นทนากับคน ไทยคนยิน ฑิ
บรรโตมนิกอะไรชนได้ หล่อนแนะก่า “น
แยนน์ ฉันก่าเอายย่างน์ก็แล้วกัน วิทิตกับแยนน์ไปกยก
๕ว บ้านหักหินกับฉันลักอาทิตย์หนึ่ง เราจะได้หาโอกาลศึกษา
สำเหตุนได้”
ร “โอ ฉันติใจมาก ฉันอยากไปชายทะเดลมานานแล้ง
“และเคยชๆนวิทิต เขากิบอกก่าเขาไม่อยากเลี้ยค่าโฮ่เดิล
น และไม่อยากให้ฉันเป็นคนเลียให้เขา”
แต่พอแยนน์ไปอยู่หักหินใด้ ๒ กัน บริษัทของแยนน์
กิโทรเลขขยให้กลับไปกรุงเทพ ฯ ตดิน เพราะผู้จัดการนี
ธุระจะต้องรืบไปตูกิจการที่สิงคโปร์
บรรโดมกตัวว่าวิทิตจะจะเหงา ถ้าอยู่กับหล่อน ๒ กน
แต่หล่อนก็ยังไม่อยาก ให้วิทิตกลับ เพราะแลเห็นเป็นโยกาล
ซี / ฮ ๓๑ ดีพิมไห้ ถา
ดทหลอนคะคันหาเหตุททำให้แอนนหนก เจจาก9ทต
สะใว้แหม่ม
/*๑๕๕
(ต้นโอกาลพูดกับเขาต่อไป จึงขอรัยงให้เขาคงอยู่ทหัก-
ท็น และขยให้แอนน์พยายานกลับไปหัวหินในตอนปลาย
สู้ปดาห์ ซึ่งในเกลานันผู้จัดการของแยนน์ก็จะได้กลับจาก
ลิงคโปร์แล้ว ขณะเดียกกัน เมื่อหลอนให้รถยนต์ของ
หล่อนมาล่งแอนน์ทกรุงเทพ ฯ หลด่อนก็ฝากจดหมายถึงน้อง
ชายและน่องด่ะ ใภ้ ชวน ให้ออกไปคากอากาคิหักหิน
ดกยกัน
บรรเลงได้รับจดหมายของบรร โดมทิททำงานบ่ายวัน
นั้ง พอกลับบ้านเขาก็ยนจดหมายให้ภรรยาต
“เขอไปซี ฮ่อลิเตย์จากลูกเลียบ้างเถยะ เขาก่ายย่าง .
ได้ “เป็บไปไม่ได้หรอก เพราะกำลังจะเซ็นดัญญากับ
บริษัตกอด์ร้างโรงงานใหม่”
“ใครเอาคดหมายนมา” จันทิราถาม หถ่อนทราบดิ
ว่าวิทิตกับแยนน์ได้ไปเบิ้นแขกของบรรโดม |
“แอนน์เยามา แอนน์ต้องกลับมา เพราะผู้จัดการ ก
จะต้องบินไปลิงคโปร์ บรรโดมคงต้องการแชเปยรยนคง | |
บุญเหลือ |
/* ๑๕5
ไม่อยากอยู่กับวิทิตคนเติยๆ และแยนน์ไม่ขอมให้วิทิตกลับ
นู๋ มา ง2
ณะ=  ชี ม «4 ๓ ทย๕
จนทราขนถกซูทงตๆ นจะเป็นไปได้รู โอกาล7
- หล่อนคอยดอย กลักด้วย กำลังรออยู่ตรงหน้า หล่อนจ
สก ได้มิโอกาล์ยยูกับวิทิตต่องต่อล่องเบิ้นเกลานาน โดยไม่มียท
จ เรียงเดิมรู้เห็นและคอยจับจ้องตาดู และโดยถำมีของหล่อ
| เองเป็นผู้เบิดทางให้
| “แล้กเบ็บริบไปตามนะ?”” หล่อนกำชับคำมี เย็บ” เป็น
ป ชื่อเรียกเด่นของบรรเลง ว
%! บรรเลงพยักหน้า แตล้วก็รับไปอาบน่า และออกจาก
อ บ้านไปธุระยินต่อไป
! จันทิราน่งตัวเย็น ๆ รอน ๆ
ธี ไปตลอดทางจากกรงเทพ ๆ ถึงหัวหิน “เขาจะพุดอย่างไ
: นะ ? เขาจะทำอย่างไรกับเรานะ ?] หล่อนรำพึ่งเรือยไป
สะใกภ้แหน่ม
, ง
/*๑๕๑ .
เขาจะจับได้ไหมว่า เรามาทั่งทีรู้ว่าเมียของเขาไม่อยู่และตัว, .
เขายู่ |
เมอรถไปถึงบ้านพัก วิทิต .
อยู่บนระเบียงเรียน เซาเดินมาเบ็ดประตรถให้หล่อนดงโดย |
ไม่ทำอะไรผิดสังเกต .
“ฮ้าก เป็บไม่มาด้อยหรอกหรือ ?” บรรโดมถาม
% ลาจะริบตามมาค่ะ” จันทิราริบตอบ แล้วกัมลง
เกินกัตหาเลืองต เดินผากลัววคควันดื่อน และตรงเข้า
ห้องพักทบรรโดมซี ให้
เมื่อเขาเป็นฝ่ายไม่ประหม่า หลอนจึงประหม่า
หล่อนนั้งลงบนเตียงและรวบรถมต์ติ หล่อนจะทำกริยา
ยาการยย่างไรติ บรรโดมยังไม่รู หรือแกล้งทำไม่รู้ หรือ
ไม่แยแล้พอทีจะแดดงก่าร์ บรรโดมไม่เคยพูดกับจันทิรา
เลถักไฟ ใหเอติที จันทิราแปลก ใจทุกครั้งเมือ
กรรณิการ์สรรเล๋วิญความอาริของบรรโดม สำหรับจันทิรา
บรรโดมไม่เคยแต่ดงอะไรเลย บรรโดมกับหล่อนเปรียบ
ว่
/*๊
๑๕๕ 5
เหมือนคนรคกกน มฐานะทดเทยมกน และอยู่ ไนกูงลั้งคน
เดียวกัน เมือมีแขกเช ปไปบ่าน บางทิบรรโลมก็เชิญ
บรรเลงกับจันทิรา บางทิกไม่เชิญ ถึงกันเกิดหรือนี้ความ
เจ็บไซ้ บรรโดมก็เยียมเยียน พบกันกิต้นหนากิลำล่ะกัน
บรรโดมไม่เคยปรับทุกข์หรือแนะนำอะไรกับตันทิรา ต่างคน
| | ใก็ไม่ยุ่งเดี๋ยวกับช็วิตของกันและกัน ตังแต่จันทิราแต่งงน
ภับบรรเดลงแล้อ คัผทิราได้เปลี่ยนมารยวัทต่อ1ก
«๕ " ! 1 6 ณ ๕ 4
จากทเคยแต่ดงกอนแต่งงานอยางเดตียว ค่อแทนทจะเรียกๆ1
คุณบรรโดมก็ได้เปลี่ยนไปเรียก ซึล ตามบรรเลง บรรโดม
๕6 ซ้ 1 อ 2 : ว , ๕
ื ยงคงเรียกจนทรากาคุณจัน เหมือนทเคยเรียกก่อนทจะได้มา
0ย
เป็นนองล่ะใภ้
อย่างไรก็ตาม ถ้าบรรโดมมีความตํงดัยในเรียงจันทิรา
กับวิทิตไปในทางไม่ดิ บรรโดมคงไม่เชิญให้บรรเลงแต
จันทิรามาตากยากาศในครากนีร่วมกับวิทิต ตังนันในชัอน
ลิงเป็นยันแน่ใจได้
ด่กนวิทิตเล่า เขาด่องรยะไรบ้าง แต้อหล่อนกิตยป
/*1*/
ป ๑คสอี !
แก่ตนเอง0า เขาจะต่กงรู้ยะไรอย่างไร ในเมื่อตัวของหล่ยน
อย์ข้งไม่รู้ แต่ว่าเขามีปฏิกิริยายันแท้คริงอย่างไร นันซิ (|
เนสิ้งทก0รถาม ถึงหากว่าเขาจะแสดงกิรยาธรรมดาตลุภาพ .
กัดจ็นสือจน ป ! .
บรรโดนต้องรู้อ่าวิทิตกับหล่อนเกีย0ดยงกัน ถึงแม้ เว
ฮูมิได้เปื้นญาติกันตามด่ายโลหิต เพราะบรรโดมก็รู้จักกับ |
ถิดาของหล่อนและวิทิตเกือบเท่า ๆ กัน ดังนันตันทิราจึง
1 กัดสินใจ0า หล่อนจะใช้มารยาทต่อวิทิตธันญาติเปรียบ ท
เหนือนหล่อนกับวิทิตไม่เคยมีความต้มพันธ์พิเศ๋ษต่อกัน เมือ |
งยูต่อหน้าบรรโดม :
พอดิกับการตัดสินนัน ก็นีเลี้ยงบรรโดมตังขึน “คุณ .
ณ์ จะรับประทานเครื่องดิมอะไรไหม ? อาหารกถลางกัน |
พร้อมแล้ว คะรับประทานเดียอนเดยก็ได้ ป :
จันทิราตะโกนตอบกา “ตามใจซิดเถอะค่ะ ประเดีย9
แล้กเลือข้ากย่นแล้งครอสถม พื
คันทีราทำตัวให้ล0ยง1ม ตลนัน ผัดหน้่า แต่งริม .
บุญเหลือ |
|
-- ก ว่ ย
/*๑58๐
ฝีปาก ดํ ามเดีย ซิตดิจำปาล์, กางเกงขาต้นลี่ทองคร่ำกำ
ให้เห็นขาเรียกงามและข าวเกลียง แล้วก็อยกมาทระเบียง
วิทิตอย นทะเล ! งายยกไปว่ายนำเล่นอยู่คนเดียว
จันทิราจงลงนังบน าาอตักหนึ่งทระเบียงเรือน มองดูทะเล
1 ๑ ๆ » ๕ณ์ % ๕
และมองดูรางของๆทต [นระยะเกลดอยต์หนาเรยบ ๆ
4 “แอนนเขาจะม าพรงน19ใหม่คร่ 2” คันทราแกลง
ถามบรรโลม หล่อนตั้งใคคะทำคนให้เยินคนติไน่เอน
ุ อะไรนัก หากบรรโลยรู้ทิหลังว่าหล่อนกับวิทิตเคยรักกัน
“เขาว่าจะห ยายาม กลับมากันเส้าร์ นีเฟิงวันพฤหัย
1 จ9
ค เทานน บรรโลมตอบ
คผทรถึง ไม่กส่ากต่ะไรต่อไป หล่อนหยิบหนังสือ
นต ชารเล่มหนี รนมาดติกโปม ๆ
: น ! น 4 (๕ ค
คุณวิทิตย์งเป็นผ่รังอยุมาก”” บรรโดมเยยขินเมย
นิงกันไปนานพยด์มคกร “ยังอาบนำทะเล กลางแดดไก้
เกือบเทียงแล้วยัง ไม่รู้สึกเตียตร้อนเอย เป็นดิฉัน๏ะตาย
แล้ว
สะใภ้แหม่ง
/*๑ธี่๑
แ สัแก็ตายเหมืยนกันค่ะ  คันทราคล้ยยตาม “ชอบ |
ลู1ช้า ๆ เข็น ๆ พยให้แดดลบตักหน่อย |
แฉแกลงได้ทังวัน บรรโดมบอก “เกเหมือนคน
2 =๑๓! ๕ สัอ2 9 ฮ ๕ |
ยกฤษคนหนง ดฉนกภาแกเบนองกฤษ ยงกวาแอนนเดีย |
สต วว
ูก
“ถิ่นอย่างไรคะ ? ลันทิราถามด้อยความล้นใจ |
ครง ๆ แต่น้าเลียงไม่ผิดดั้งเกตอย่างใด |
ว ไม่ค่อยพูดค่อยจา เอกอลก บรรโดม
ซี่แจง ผ เล้อซ็ชอบมีความคิดความเห็นเป็นของตักเอง ไม่
ชอบลนใจกับใคร |
จันทิร"เถือบจะบอกก่าวิทิตเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่รุนหนุม
แต่หล่อนบังตับตักได้ หล่อนนั่งต้องตาบรรโดมต่อไป ลง
เป็นครีองยัอยุให้บรรโดมต่อคำต้นทนา
ห แกเป็นอังกฤษไอ้เรื่งสิทธิและเสร็ภาพนีน่ะมากเอา
การอยู แกบอกค่า แกยยากนิชีวิตเป็นของตนเอง ภาษา
บุญเหลือ |
/*ม
ไท? ไม่มี ๆ ทก ตร 1ท ด !) เก คนต ใกฤษเข 1 ใช้ค่า 0 ฏา1จลอท
“กแปลว่าต้องการอ |ตามลํ เพงของตๆใช้ไหมคะ )”
จนุทราถ
“มันยิงไปกว่านน” บรรโดมอธิบาย " อังกฤษ
เขาถิย 1ก เป็นสีตธ์ของบุคคค ติฉันกิไม่ใช่นักยธิบาย กิย
เขาถิอว่า ชีวิตขอ งคนคนหนึ่งนันก็เป็นหน้าทีเดกกรยก
จะดูจะแด ม่ต้องการให้ใครเบิ้น ธุระกุนกาย นอกจากเข1
จะขอความช่อยเหลือแล้ว ก็ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกียกกับเข
ตร่งขันหลงคดิคัยค่าแก จะเบิ้นอังกฤษเลี้ยยิงกวาแอนน์ ว
“แต้กซีด์เห็นด้วยไหมคะ ความคิดเห็นอย่างนัน ไน
จันทิราถาม
# 1 ค8 (เด
“เห็นดักย แต่ไม่ถี งศุด” บรรเดมตอบ กย
เห็นดักยเหมือนกัน แต่ไม่กับยาปอร์งซี่อตั!
“หมายคฐามก่าอย่างไรคะ ?” จันทิราชัก
บรรโดมเวิมรู้สึกแปลกใจในน้องสะใว้ เพราะตาม
สะใภ้แหม่ง
/*๑ธี๓
ปกติ จันทิราไม่คอยต้นใจคุยกับบรรโดม “คิยสำหรับ
" 4 ๐ เษ ยๆ
วิฉันการช่กยเหลอคนเรานเราคกรทา แต่ถ้าการไปให้ใคร
หมาช่วยเหลือน เราไม่คๆรเรียกร้องให้มากนัก ไม่เหมืยน
แบบจินแบบไทยของเร เริ่นตี้น้องกับน ถิยเป็นสิทธิกจะ
เยกร้องให้ช่อยเหลือได้”
ร แบบจีนกับแบบไทยนิเหมือนกันริคะ 2” จันทิรา
ถม ตอนน์หล่อนเงิมต้นใจจริง ๆ บรรโลมเคยทำให้
1 "เทราแปลกใจบ่อย ๆ ในการไม่ช่วยทำให้ใครลิมบรรพ-
บุรษจินของหล่อน
“ไปดเทือแก้เค็ตัตยะ ผูเควอนลลด " แบบคิน
กรแล้วโรยดไป คือไม่ค่อยยุ่งระหว่างล่ะไภ้ เว
ตราบใดทีพ่อแม่ยยู พ่อแม่เป็นคนตัดสิน ขอให้ถูกคนนัน
ช่วยลูกคนน ส่ะใว้ไม่มีเลียง แต่คนไทยนันไม่แน่นอน ไม่
รจำทพน้องรบกกนนั้นเบิ้นสิทธิหรือไม่แค่ใหน แต่จินส่มัย
ใหม่นก็เปลี่ยนกันไป คอจิ้นในเมื้องไทยก็เยาอย่างคนไทย
บ่าง เยาอย่างฝรั่งบ้าง แล้วแต่ได้รับการศึกษาตีไหน เพราะ
ม ล
/*ส
1 ๑ธี่๕
ยย่างนัน ถ้าจะไมให้ยุงเลยก็ต้องเยาอย่างฝลั้ง แต่ชีกิตม์,
แห้งแล้งเหลือเกิน
“ซิค่ อยู่ ใน ฐานะทไม่ต้องขอ ตถามช่วยเหลือใคร
ศันทิราว่า “ถ้าซิลต้องตกไปอยู่ในจ่านะทต้องขอความช่ง
เหลือ ซิลคิดก่าจะทำอย่างไรคะ ?
ว แอตัได้ตอสนสัยย” บรรโลมๆ1
: แบบคริ่งจีนครึงไทยทำให้เราต้องคิดกุ่นกาย คกรขอหรือ
ไม่ควรขอ จะขอเมือไรอย่างไร แค่ไหน แล้งเมืยแข็งก .
แข็งใจขอแตล้ว เขาไม่ช่อยเรากิต้องมาช่าใจ แบบฝั้น์ง
หมดเรือง ขอเขาไม่ได้ ต้องพยายามช่อยตังเฮง )
จันทิรามองไปทางทะเล เห็นว่าวิทิตยังไม่ทำกิทากข
| - จึงหาเรืองคุยกับพีของดำมีต่อไป
ะ “ซิตรู้เรืองคุณสุภัทราแล้วใช่ไหมคะ ?” คันกิรา
เยยขึน
“มีอะไรใหม่รี ?” บรรโดมถาม น
“คุณน้ากลางต้องเยาธุระทุกยย่าง คุณเต่ามกย|
สะใภ้แหม่ง
/*๑ธี๕ ป
องไปหาหมยทีด เพราะอายุแค่นี่แล้ก การคลยดบตรมี งงฏิอ
ยัแตราย คุณน้ากลางก็ต้องเป็นคนหามดหาหมย แล้วพอ |
แหลานยอกมากิคงไม่พันคุณนำกลางละค่ะ ร |
“นั้นซิ แล้วคุณตู่ชิราก็จะมีความดุขติกว่าทจะไม่ได้ |
รัยอนุญาตให้ยุงกับชีอิตของน้องแบบอังกฤษ” บรรโดมก่า .
จันทิรานิงไป ดสำหรับหล่อนไม่แลเห็นก่าชีวิตของ”
(ริกาจะบ็นสุขเพราะต้องช่อยเหลือน้องดำวคนท ไม่มีอะไรน่า |
รันชมอย่างคุณเต่าได้ยย่างไร .
: อยากรู้ว่าแกคิดยังไงขึน มาถึงไปแต่งงานกับตาครู
ปริชา” คันทราปรารภออกมาตัง ๆ
“เพราะแกเป็นคุณเต๋า ไม่มีใครเห็นอะไรของแก |
เผย จนกระทังมีตาครูปรีชามาเห็น บรรโดมตอบ !
“เตาค่าแกเห็นแก่ต้มบัตน่ะค่ะ " จันทิราก่า แก |
นกก่าเจ้าคุณท่านจืนแล้ก คุณเต่าก็จะได้สมบัติ”
“ก็อาจเป็นได้” บรรโดมก่า “แต่ก็ยังติกว่าไม่เห็น
ก่ายะไรเลย” | .
บุญเหลือ |
ต บ .
/*๑ธี่๒ )
พอดิวิทิตวิงขินจากทะเล จันทิราถิมตังหันไปจ้องมอง
รางอนระหงและแขงแรงแต้ดงลกษณะนกกพาของเขา [มู
ได้ฟังต่อไปก่าบรรโลมพูดกายะไร
ต่อมายิกประมาณ ๑๕ นาทิ วทิต คันทีรากับบรรโลม
บ ก็นังลงรับประทานอาหารกลางกันด้วยกัน ระหว่างรับประ.
ร ทาน บรรโลมกับ จันทีราเบิ้นคนคุยถึงเงียงเบ็ดเตล็ดต่าง ต
แต่โดยมากบรรโดมถามถึงหลานชายลูกของจันทิรา กทต
เป็นผู้ฟังมากกว่าพูด ซึ่งเป็นปกติของวิทิต ไม่มีอะไรแปลก
ไป พอรับประทานอาหารเด๋ร์จแล้ก บรรโดมก็ขยตัวไป
ชู” ก 2% ๑
นอน คันทราจงทำตาม
ตกบ่ายราว ๑๒.๐๐ นาฬิกา บรรโดมจึงยอกมาศก
ห้องของหล่อน หล่อนอยู่ในเครืองยาบนำทะเล แสดง1
2 " ท - 2 ๕๓๕104 เลสด
ถึงจะมีใครลงอาบกับหล่อนหรือไม่หล่อนกิจะลง แต๊กิศิ
หยุดชอนจันทิราทีหน้าห้องนยนของจันทิรา
มีหนทางเดียวเหลือสำหรับจันทิรา หล่อนต้องลงท8
: 0 =-
/*๑ธี่๑
!บสนน้ากับพของด้ามี ในใจคิดถามค่า " เขาจะลงไปเด่น
ด้วยไหมหนอ ?”
บรรโดมชวนวิทิตเหมือนกัน ซิงเขาก็ตกลงจะไปเป็น
เพอนหล่อน :
อ คุณติตนีน่าชวนมาชายทะเลจริง ๆ” บรรโดมวำ |
“เล่นนำเลี้ยคุม จะมาอิกเมื่อไรไม่ต้องเกรงใจนะ บ้าน
หลังโน้นก็ยังมิยิกค่ะ” :
ระหก่างอยู่ในทะเล ทั้งดำมก็ไม่ได้ต้นทนากันมากนัก
บรรโดมเล่นนำประมาณ «๕ นาที แล้ก็เดรชนจโอ จันทิรา
ก็เตรียมชินพร้อมกัน
หญิงทั้งสองแต่งตังเรียบร้อยแล้ก วิคิตค์อังไม่ชิ้นตำก .
ทะเล บรรโดมหาหนังสือมาย่าน จันทิราก์ห้าตาม
. ควนตระกันตกคิฉแล้งอิกิตคิงริแม่น้ำคากกตดี พยวิทต
ลิงชินหาดมา จันทิราซึ่งเบอการอ่านหนังถือ แล้วก็ชอน 1
บรรโดมดงไปเตินเด่น ความบระสงค์ของศันทิราคิยไม่ให้ |
โฮกาลพของคำมึกล่าวได้ว่า หลอนได้พยายามหาโยกาล ]
บุญเหลือ .
/*๑อีส
อยู่กับวิทิตล์ยงต่อล่อ ) หห่อนแน่ เจวาจะหาโยกาสูที่แนบ
เนียนได้
สำหรับคินนันเหตุก าง ณ์ กิผ่ านไปโดยปกติ.
พอร์งเช้า จันทีรากต้น
4 * ตามเกลาปกติของหล่อน หล่อนไปทหน้าห้องของบรรโดม
. เห็นเด็กคนใช้ของบรรโดม หล่อนก็ถามค่าบรรโลมคืนแล้ว
ว หรือยัง เด็กคนใช้ตอบก่ายังไม่ติน หล่อนจึงกลับเข้าไป ,
น แต่งตัวสำหรับลงทะเล เมื่อหล่อนออกมาจากห้อง วิทิต
ไม่ได้อยู่ทบ้าน คนใช้ผู้ชายบอกก่าวิทิตไปเล่นกยล์ฟ หลอน
| ถามเขากว่า บรรโลมเคยลงเล่นนำทะเลเวลาเช้าหรือไม่ ให
รับคำตอบอ่าบางทิก็สงบางทิก็ไม่ลง จันทิราคงดลงไปเสนี
เตียๆ
หลอนวินจากกรเจินต้ บรรโดมลิงยอกมาจากทัย
นอน ทั้งฉ่อังคนแต่งตัวแล้วมารับประทานยาหารเบิกักป
เวลาดำยมากแล้ววิทิตจึงกลับมา เขามานั่งพักผ่อนตักประ
/*๑ธีอธิ่
เยงแล้วก็ลงไปเล่นนำทะเต แคะเทียเดินเด่นและน่งเอ่นตี
หาด จนใกล้เอลารับประทานอาหารกลางกันจิงินมาเปลี่ยน
เครยงแต่งกาย แตล้อมารับประทานอาหารกลางกันร่อมกัน
ถ่ามคน
หลังจากนั้น จันทิราและบรรโดมก็เข้าห้องด่0นต์0
เพอพักผ่อนเวลากลางกัน ถึงเวลารับประทานน่าชา จันทิรา
4 ต่641 4
กออกมาทระเบียง
คิดถึงคุณกรรณจ้นะ คุณติด จันทิราได้ยิน
บรรโลมกล่าๆแก่วิทิต ทั้งสองคนนั้งอยู่ทระเบียงแล้วเมือ
จันทิรายอกมาคากห้อง
“ฉ่กัเศณิกษ์ผหศัดหศัสตย์ณ์ คงมีเรืองคุยกัน
ไม่จบ” วิ๊ทิตๆ่า
คันทิงาร้สึกว่าความอิจฉาแล่นปล่าบเข้ามากิหัวใจของ
หล่อน หล่ยนอิคอาเมื่อได้ยืนอิติภิกล่ายถังกรมยา และ .
ยิจฉากรรณิการ์ท์เนิ้นเพอนกับภรรยาวิทิต หถ่อนเยยงกราย
เข้ามานังทีเก้าฉีตัวหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากทีบรรโดมและวิทิต .
/*๒๐๐
นรยยู ทำทำทีเตรียมพร้อมทีจะร่อมก เรด้นทนาโดยไมมี่อะไ1
ยดปกติ ภิทตเหล อบ,๏ เซินดูจันทิร เขณะท 1ด่อนเคลือนไหก
เข้ามาใกด์เขา กิริยาทำทของจันทร 1!นันหล่อนไม่ต้องแ่ะ้
ทำ เพ? งแตระ งงตัว กเลิกน ยเท่ เนน อริยาบถของหล่อน
ฆ ท - 42 ม ล
งดงามตามธรรมชาต เมอาจะเดนหรอลุกขนหวิอนงลง แผ
ดอดประด้านไปกับผม และเลือถ้ายหลขนแสงมใส่น
ไม่วาจะเป็นเวลาใธ
” ด» 4 เซี 2 ๕
บรรเลม เห็คนเชยกเครืองนาชามาทระเบยง ล่าม
คนรับประทานขนมเลิก ๆ น่อย ๆ และติมน้าชา บรรโฆ
ผ่ เชืยรินว่า . คุณติดทราบไหม เวลาที่คุณมายยุน ณั
พลยยรับนำชาเหมือนคนอังกฤษไปด้วย ปกติไม่ศัยตน”
“อ้า0 โปรดอย่าทำให้เดือดร้อนถึงแค่นันเลยครับ
วิทัตพูดตามขรรมเนียม
“ไม่เดือตรอนตะไรเลยค่ะ ชอบเดียยิก บรรโณ 5
ซีแคง “แต่ถ้าอยู่ตามลำพัง ไม่ค่อยรัยประทานอะไรเป๋น
เกลำเกลา
สะใต้แหม่ม
/*๒๐๑
“ป็บไม่เห็นรับประทานน่าชาเลยค่ะ” จันทิราเยย
วัน " รับประทานแต่กาแฟตลอยดวัน”
หล่อนจับตาตูวิทิตขณะทีหล่อนเยยถึงสำมี เขาเหลือบ
ตาต่าลง หล่อนจึงมยงไม่เห็นความรู้สึกในหน้าของเขา
“คุณติด เมือวานนิติฉันคุยกับคุณจันเรียงความเป็น
อังกฤษเป็นไทย” บรรโดมเย่ยขึ้น” แล้วมาเกิดนึกว่า ท
ฉันคิดอะไร ๆ อาจผิดก็ได้ เลยขอถามคุณหน่อย
วิทิตขยับตังและทำลิ๋หน้าตจันทิราย่านว่าไม่ค่อยสบาย
ไจ เขานิ่งเฉยคอยให้บรรโดมพูดต่อไป
“คุณพูดน่อยจริง ๆ บรรโดมว่า “ดูซีแม้แต่จะ
ถามต่อไปก็ไม่ถาม ยิงกว่าอังกฤษเสี้ยยิก”
“ผูมพร้อมทิจะตอบคำถามครับ วิทิตว่าลิ๊หน้าเขา
ขึ้มเงือย ๆ”
จันทิราตัดสินใจว่า เนื่อมิให้บรรโสมกล่าวทิหลังได้
ก่า หล่อนแต่รั้งทำเป็นนิทดนมกับวิทิต หล่อนคลรแล้ดง .
ซี จ
/*
๒๐ ๒
ให้บรรโดนทราบว่าหล่อนรูจักวิทิตคนเก่าติพยด์มคอร หล่อน
จึงว่า
“กอนไป มองอังกฤษ คุณติดก็เป็นคนไม่ค่อยชอบ
พุดคกะ ณี
. “ภัาจะถอก ารพูด หรือไม่ พูด เป็นการแล้ดงความเป็น
1 อังกฤษหรือเปบิ้นไทย” วิทิตกล่าวซิน “เห็นจะใช้ไม่ได้
, หรอกครับ ผมเคยอยู่กับทหารยเมริกัน อเมริกันนมรีย
เสียงว่าพูดมาก แต่คนน์แกไม่พูดเยาเลย และคนยงกฤษ
ช่างพูดก็มีแยะเชียกครับ ผมคอ่าคนไทยพุดน้อยอย่างยมก็ม
ุ มาก”
: ไม่ใช่เรืองพูดหรือไม่พูดหรอกค่ะ” บรรโดม01
“ทำทียาการทัว ๆ ไปของคุณ”
วิทิตนังรอคำยธิบายอิก บรรโดมพยักหน้าให้จันทิรา
ดู “แม้แต่จะซักก็ไม่ซัก 7 บรรโดมๆ่า "นี่แหละค่ะ
เรียงรยได้นีเป็นลักษณะของอังกฤษ ดูแต่สงครามครงกณี
สะใว้แหม่ม
/*โ๒๐๓
ส 44 ๓ ฮ 4 ต
4 คุณตคนมีลักษณะไม่แครกับความเห็นของคร ใครจะ
ภายย่างไรก็ตามใจ ไม่ค่อยกระตือรียรันอยากรูยยากฟัง น
ก็ปื่นลักษณะอังกฤษ เป็นยิตระแกตัว”
“แหม ผมอยากทราบความเห็นของคุณบรรโดม
กรับ ผมพูดด้วยความจริงใจ ความคิดเห็นของคุณมีราคา
สำหรับผม” วิทิตกา
“ค่อ นี่คุณพุดตามหน้าทีของสุภาพบุรษนีนะ ว ป5.
โลมว่าพลางหัวเราะ
“" แล้วกัน อย่างนันก็ไม่ยุติธรรมสำหรับผม” วิทิต
ทอง
“เยาเถอะ ถึงคุณจะพูดเพราะเป็นสุภาพบุรุษ คุณ
กิได้ผูกมัดตักเฮงไปแล้ว ร บรรโดมพุดยย่างพยใจ “เอา
ละ ทิน์คุณจะต้องตอบกำถาม หนี้ไม่พันแล้ว ทิติฉันก่าการ 1.
รยก็เป็นลักษณะอังกฤษ การถือความอยิตระก็เป็นลักษณะ
ทักกฤษ นั้นถูกไหม )” บรรโดมตังกระทู้ |
บุญเหลือ .
/*๒๐ ๕ )
“คุนโดยมากก็ว่าเช่นนั้น” ทิตตอบ
“คา บอ นันก์เป็นลักษณะอังกฤษ ่: บรรโลม
ายยางพอไจ ลิหน้าเบิกบาน การพุดไม่ให้เกินไป หรือ
ให้นยยไก้ มๆาจะเป็นกรณ์ใด แทนทคุณจะก่า คุณเช็ย
เช่นนั้น ถูกแลก ใชแลก คุณตยบ0 1คนโดยมากก็วาเช่น
อ นัน”
วิทิตยมอย่างพอใจเหมือนกัน "เย้า ผมรับก่าคุณ
มษา ญาเ ฐิ ก
พุตถูกท ฝน ตงแตตนจนจบ 5
9” จิตยแน คุณไมมิชาติแล้ว คุณเป็นผู้ชายเท่านก”
อ บรร เดลมกา
ล ยิตอนน์คุณผิต” กูทิตกา
ง ล ฮิ ลู 6 แห มะ
บรรโดมนงรออยู่หด ายช่กระยะดลมหายใจ แตไม่ก
ฟังคำยธิบายขยายความของวิทิต หล่อนกล่างซี๊น์
“เออ ติฉันเบินฝ่ายรอไม่ได้ ต้องขอค่ายธิบาย
วิทิตทำทาขี้กอัก แล้กในทศุดพูดก่า " เยย แม |
ลตน , ผมว่า...การคิดค่าผู้ชายเหมือนกันท์โลกเป็น
สะใภ้แหล่ง
/*ใ๒๐๕
6
อันตราย
บรรโดมหักเราะชอบใค *“" แต่ยู์ชายคิดว่าผู้หญิง
เหมือนกันทังโลกใชไหม ?” เว้นระยะหน่อยหนังแต้กสิงตืส
“หรือไม่คิดเดย ? 7”
วิทิตนึงไปนานพอดมคกรแล้กจงตอบ “ผมไม่ค่อย
เข้าใจผู้หญิง” เขาภา
บรรโดมรอพั่งต่อ ครั้นไม่ด้มประสงก์สิงต้องทูดข้น
| 9ค่ายธิบายต่อค่ะ
จันทิรานิกแปลก ใดตลอดเกลานั่งทั้งคิทิต กับบริร-
โลมต้นหนากัน ก่อนอื่นหฉ่ยนคะไม่คิดไจถามถิงขัสตี
บรรโลมถาม และหล่อนคำไม่ได้ว่า วิติคโบ้แกนหจัดติ :
ต้องแคะได้ให้พูดกันถึงขนาดน์ หล่อนจำได้วา เมื่อเขาอยู
กับหล่อน เขากับหล่อนไม่เคยเหงาไม่เคยเงียบเลย แต่
หล่อนก็ขอมรับพร้อมกับติดใจล่งดัยไปพลางว่า ในกิริยา
ทำทจยงเขาทิแสดงออกมๆ ณ บัสธ์ หล่อนจะล์รูปเยา9่า
เข้าไม่พยใจในการด้นทนา ลิงทำตามเป็นคนพูดลั้น รย
บุญเหลือ !
ลซัง
เล น0
- " จร ต ฯ4
/*๒๐๒
การแตะได้ทุกระยะก็ไม่ถนัด เพราะลีหน้าของเขาคื้มเรียง
และนัยน์ตาทิจ้องจับดองหน้าบรรโลม - ประกายตาแล่ด
ความส้นใจ )
“คุณจะให้อธิบายก่ายย่างไร ?” เขาย้อนถาม
“* เหม ดติฉันไม่เคยต้องแคะได้ใครอย่างนันเลย”
<า บรรโดมบน "แต่เอาละ คุณจะก่าน่าเบิอก็ตามที ไหนๆ
ตงต้นแล้วต้องต่อให้จบ คุณไม่เข้าใจผู้หญิงในต้านไหน "ร
ว่ )
: “ทุกดต้าน” เขาตอบ ก
5 “โอย ตายแล้ว 7 บรรโดมอุทาน “" คิฉันยยม |
« แพ้คุณแล้ว คุณติด ไม่ซักต่อไปแล้ว ไม่เคยเปี้นหนาย
, +
และไม่เคยเป็นคร สำหรับคนค้าขาย เขาคาพยดุกกา 5
แต้ดงความไม่ส้นใจอยากพุดต่อให้หยุดเลีย แล้กลิบเฮา
ตกามจากแหล่งยิน
“คนค้าขายเปืนคนฉลาดที่สุต วิทิตว่า แล้กหยุก
อยเพียงแค่นน
บรรโดมลูกซินคากที่นั่ง “% ห็นจะเช็ญไปลงก )
สะใภ้แหม่1 5:
/*๒๐๑
กันได้กระมัง” หล่อนก่า 6“คุณจัน คุณอยากเล่นนำ
ไหม !”
“อยากค่ะ” จันทิราหกังภาบรรโดมคจะขอตัวไม่ลง
1ก์โหล่ขังตัดมิดคนง และหล่อนเสี่ยงเดาเอาว่าวิทิตจะ
ลง การก็ต์มใจหล่อน บรรโดมกล่าวก่า
“รันนติฉันต้องขอตั0 คุณนายบ้านเยกสิทธิ์ให้คน
มาเชิญไปทบ้าน จะเรียงอะไรไม่ร์ ต้องไปเดตียหน่อย
เพราะไม่ชอบให้คนแก่น้อยใจ”
“ให้ผมไปเนินเดือนไหม ? กิติคตลัก: ทกได้
จันทิราใคหาย แต่บรรโดมๆ่า
“ไอ หทน เฮลาคุณไม่มาตกย ดฉันเตินกัน
ละลืบ ๆ หน เห็นเยายางเอาอะไรไปกองอยู่บนหาดแล้อ .
เชิญเถิดค่ะ”
ทังวิทิตและคัแทิงฯไม่คัดตค้าแต่อใบ ตัดิติงาเจ้ทย
ผลัดเครื่องแต่งกาย เนื่อหล่ยนแต่งตัวเสร็จแล้วอยกมาที
ระเบียง ก็พบวิทิตในเครื่องยาบน้าทะเลยินคอยหล่อนยยู
ป ง
---๓ล ล
= ง
/*๒๐ส
หล่อนกับเขากเดินลงไปทชายหาดด้คยกัน แล้กก็เดินลุยนำ
วิมฝังลงไบ ้า ๆ ดอยกัน เพย าะ0 ไปในทน้าลิกพอจะ
ต่างคนต่างไม่พูดกายย่างไร จนกระทั่งลงไปใน
. |
นาลกพธดตด์มคกรแล ตางคนตางกายเง มายยนานพยล์น
4 ควร จนกระทังจขันทราร์ลึกเหนือย และรู้สึกว่าถ้าต่างคน
ง 4 ๑ ๒ 2% 7ฏฏฝ ร ๆ ก.
ตางไม่พูดตะเร กจะเกดกวามเกอกนขน หลอนจึงเอยๆา
วิทิตก็หยดว่ายน์. เล้อมายินอยู่ในระยะใกล้หลยน
ร พยอด์มควร “สบาย  เขาตอบ
“คุณติดไม่ใช่คนพุดน้อยยย่า งน แต่ก่ยนน”
จันทิราเยยขิน หถ่อนขึน7 ท หล ยนเรียกเขาได้ก่าคุณ7ก
แล้วไม่ร์สึกเก้ยเขิน เพราะระหว่างทรักกัน หล่อนเรียก
4ส4
เขาวา พตต 5
เขามยงหล่ยนยย่างตูงบนิง6 ยุ คันท าต้องทูลต
น คนเราเป็นบู้ใหญ่ซึน บางคนก็พูดน้อยลง บางกนกท
สะใภ้เหม่1 |
/* โ๒๐อี่
น อ
“อ 6 0
ยมว่า ผมไม่ได้เปลยนไปอย่างไร วิทิตเยยขิน
คเกิราแทบด่ะอิกเมื่อได้ยินเขา ใช้ส์รรพนามแทนตัวเขาว่า
“วยม” แต่คิดว่าจะไม่ทักท้อง แต่รสึกยิดยัด ไม่ร์ว่าจะ
ต่าเนินการ ต้นหนาไป อย่าง ไร หล่ยนรู้สึก โกรขเขาเด็ก
นู้ยย
“สันก่าเปลี่ยนไป” ในที่สุดหลอนเลืยกเยาวิธิเถียง
ย เยจะให้เขาพูดต่ย “แต่ก่ยนเป็นคนช่างพูดพอด้มคกร”
“แปลกมาก เพ่อน ๆ ของผมบางคนเขาก่าผมพูด
นาก” วิทิตๆา
จันทิราหาทางต่อการต้นทนาให้ถูกใจหล่อนไม่ได้
คงเทียกแหวกก่ายน้าเล่นครูใหญ่ แล้วจึงกลับมาชคนเขา
ศก
“ทกระทรวงเบินอย่างไรบวังคล์1 .
“ไม่ต่อยต์บายใจนัก” เขาว่า
“เบินอย่างไรคะ ?” จันทิราซัก รู้สึกเกียงการพุด .
บุญเหลือ )
"ง
ว  41 0
5 7หน น
/*อ่
๒๑๐ |
ะ อ
ต้นของเขาหนกขน
“เห็นจะเบิ้นทเราหัวใหม่เกินไป” วิทิตตอบ
“* แล้อคนทกระทรวงหักเก่า ๆ หรือคะ ?”
“ผมไม่ทราบจะๆ่าเขาเก่าหรือไม่” วิทิตตอบ พ
อาจคะกำล้งติ
คันทราชด จจนไม่รู้จะทำอย่างไร ถ้าหล่อนไม่ได้
มีโฮกาตฟังบรรโดมแคะได้ ให้เขาพุดก่อนทีจะดงมาเล่นต์
หด่อนคงต้องคิดฉ่าเขาไม่อยากพูดกับหล่อน แต่เมืยได้เห็น อ
ฤทธิ์ยบต้นของเขามาหยก ๆ จึงได้แต่โกรธนิตัยของเขา
หล่อนยยากโทษเมียอังกฤษของเขาเหลือเกิน " มันคงยั้1ๆ
ด้วยกันหมดคนชาติน หด่ยนคิดในใจ แตครูด่าไม้
| ประโยชน์สำหรับหล่อนทจะกล่าวความคิดนันออกมา เป็น
ถัยะคำ หล่อนว่ายน้ำเต่นต่ยไปยิกครู ใหญ่แต้อกิบยกถ่าช
จ พยหด่อนก่ายเซ้าไปใกล้ยั่งพยด์มคกร (ต้ระยต์ตัย
เดินดุยนำ วิทิตก์ว่ายไกลยยกไปไนทะเต .
จันทิราชนจากนำ :. เดินไปย์ผรือด 5: ธิเก
สะใภ้แหล่1
จ4
/*โ๒๑๑
ในยยูทบันได บรรโดมเยยขินเมื่อเห็นหล่อน
“ผ้าๆ ชิยแล้กหรือ เป็นอย่างไร เฟพยนเด่นนำ
ศพ:
ดกันดักกคำ ?
จันทิราทำทำนับน่กมือของหล่อน “ไม่เกินยีลิบ”
หล่อนทูลพลางหักเราะ และยินดีทบรรโดมได้เห็นก่าหล่อน
| ไม่ได้อยู่กับวิทิตตามดำพังนานเกินไป ผลรขึนคิตบรรโดม
) ถานสิงทิหล่อนตอบตามความคริงได้
จันทิราเข้าห้องน่า ธาบน้าแล้วก์เข้าในหัยงของ
หล่อน แต่งตัวพลางนึกพลาง “นูอนศุกร์ พรุ่งนก
กันเด้าร์แล้ว เดียวเมียเขาก็จะมา ผังเราก็จะมา คะได้
ออ 40ร8 1 22 3
พุดกนเพยงเมกคาเทานนร1 ?
แต่ในคืนนัน จันทิรากได้ต้มคิด หลังการรับประ-
. ทานอาหารแล้ว บรรโดม จันทิรา และวิทิตนังคุยกันตาม
ปกติของคนร่อมบ้านตากอากาศ์ตัอยกัน แล้วบรรโดมก็
ถกขินจากเพื่อนร่อมสนทนาและหายเข้าไป ในห้องแยนทำ :
ขะไรในหัยงอยู่นาน แล้วก็เลยดับไฟ แตล่ดงก่าจะเข้านอน
บุญเหลือ |
/*๒๑โ๒
ระหกางทคุยกันล่ามคน จันทิร มนิตยส 1รถบัย
หนี ย | นม6 หลอน) ถก ไป “คด างและพั่งการด์นหนา!
พลาง บาง1 าเว็? อ ห์บรรโดมดง พ และพุดต่อไบเกีย)
ระ ด ม- ( #
กบภาพทา ดู เก พอบรรเดมดูกเบแดก หลอนกนงอาน
4 แวะ « เงจะอณฒ
1 หนังสือ มเดเอยบากฉาอยางเร แตยานเมรเรื่องเลย
ครั้นแต่งไฟในห้องบรรโดมดับลง มีคคามรลึกก่าคะไรเกิ
ง ขัน หด่อนก็เงยหน้าชินจากหนังสือ หล่อนเจยะตาของกิกิต
ค จัยงอยทหล ยนอย่างถิมตั๋ว พอหด่อนลับตาเขา เชก
ลูอข้นขึ้นแ ละหันหน้าไปทางทะเด
% ง ง
ความครันเกรงเกิดวินในใจตังก: ง
วิงซ่านไปทังตัว เท่านันเยงที่หล่อนต้องการ หล่อนลุกรน
ยืนบ่าง หต่อนไม่อาจนังยยูกับเขาด่ยงต่อล่องต่ยไป แต่
จะตามมา ย าคมี รปแดะถ่ ษณะทไม่พึงปร ารถนาล่าหรบ
หล่อน จันทิราต้องการแต่เพียงชัยชนะ และหลขนร์[00
กาชัยชนะเบิ้นของหล่อน หถ่อนรีบบอกดาไปนอนและทงไป
สะใว้แหม่ม
/*ใโ๒๑๓
ฑิตยยุทระเบียงต่อไปคนเดีย0
“แม่เมียอังกฤษ” จันทิรานีกในใจ “หล่อนนึก
ก่าหล่อนได้แย่งครักของฉันไปตำเร็จหรือ โค หล่อนจะต้อง
เสียไจ เพราะผู้หญิงหุกคนทีผักไม่รักจะต้องรู้ความริงใน
กังหนึ่ง และในกันนัน ความกุ่นกายทังดืนในช็วิตก็จะตาม
มา
เบิ้นครังแรกนับตังแต่หล่อนออกจากบ้าน กทขันทิรา ี
นกเห็นภาพของบุตรชาย เห็นหน้าตายีมอย่างบริสุทธิ์
เห็นกำบั้นเล็ก ๆ %ไปมาตรงหน้า เห็นหักแม่เท้าลีชมพู
กกัดแกกง เห็นกอนเนียเป็นมัด ๆ ทตันขา เห็นท่าทนอน
หลับ เห็นทังตัวของลูกชาย หน้าบอกเค้าจะเป็นชายงาม
คนหนึ่ง ผิวละเอียดเหมือนบิดา แต่ด9งตาดำกลม จนตา
ขากงยนเหมือนตัวหล่อนเอง และจันทิราก็นธนยิมรำลก
ภาพลูกชายอยู่ด้อยความพิงพอใจ
พอรุ่งบัน แอนน์ก็ไป
ขั้งหัวหินตามดัญญาไก้กับบรรโดม แต่จันทิราได้รับคด
บุญเหลือ |
/*๒๑ ข์ )
หมายจากบรรเลง แ จง ) เซ าจะตามไบทีชายทะเลไม่ไว 5
ตั้งทอยากจะทำ เพร 1ะธุรกิจไม่ลุล่องไปอยู่ างทีคาดหมาย
ใว้ านทราจิ 1บอกบรรโต มอาหดอนจะกลับกรงเทพ ขา )
ม ๑
เชากันรงขิน
การทจันทิราได้ไป อยู รกมบ้านกับวิทิตเป็นเกลาล์คง
เ.๏* ฒณี ย ๑ ๕ อ เบ %
5ว คนกบต่องกน เดยไมมแอนนหรอบรรเลงรอมอยุด0ยน
น่าจะมีความสำคัญเพีย เล็กน้อยชั้นหนัง แต่ ได้กลายไป
: เกิดมืความสำคัญชนตุ่งแก่ชีวิตจันทิราในเอลาต่อมา ตาม
ทิเคยทำบ่อย ฑิ นลำไป เยียมหลาน ในเวลาบ่ายกันลำร
“ในครากนันก์ไม่ ได้พบบรรเลง เมือได้ หยอกเยินเชยชม
หดานพอด์มคกรแล้ก ฉูลาเกิดนี้กรีนมรีได้ๆห หล่อนไม่ได้
พบกับวิภาเบิ้นเวลานานแล้ก และอยากคุยย0ดใครสักคน
เรืองความน่าตูของหถาน และความผุ้ข่มบูรณ์ของครยบ
ครัวของพิดาๆ วิภาเป็นเพียนรับพึ้งความรู้สึกเหล่านติมาก
เพราะเขาไม่ซัดคอใคร นิสาสิงไปเยียมคุณตังเวียนแ
ถามหาวิภา
สะใด้แหม่ม )
/*โ๒๏๑๕ |
เนี้ยทักทายไต่ถามทุกข์สุขกันพยต์มตกรแล้ว นสา
กล่าว่าได้ไปเยียมจันทิรา . แต่ไม่พบเพราะไปหัวหิน
โกด วิภายุตานขึ้นทันที 4ดเดืมตัดไน1
. พักบ้านคุณบรรโดม” นีดำตอบ
วิภายิงทำตาโต “จริง ๆ เรยะ รูไหม พติตก็อยู
4๒ๆ
หนัน
“หรอ นิตำย้อนถามอย่างตกใจ 7 ตายเขางาง
หน้าอย่างไรกัน
: ฉันเศยตั:!กตดูในงานค์พเจ้าคุณตา ม อิภากา
“ฉันว่าเขาเลียง ๆ กัน ศิติดเรบติขัดร้าย แต่ก่าคุณ
เ 2 0 ย อ9
บรรเลงนะชอบคุยกบแอนน และพตดกเมเหนเขาพยา-
ยามเถียงคุณบรรเลง แล้วอิภาพผดิตกใจจิ้นบร “ผิคัน
ไปหักหินกิอันแล้ว 6๒
“ไปตังแต่วันพฤหัด” นิสาบอก
9 โอ แล้ย์กหดีดใบจันด ทีแรกแอนน์ไป
พร้อมกับพิติด แล้วเขากลับมาธุระของเขาคนเตีย0” |
บุญเหลือ
ณ .
= 0 .- :
/*1*/
นสาฉลาดพอทจะนงงียบ เพยง ระโยชน์ของหส ย
หล่อนไม่บ6 กวง าภาบรง ลงกไม่ไก้ ไปหังหินด้อย
แตแนถะ เมื เ อนนกล" ง าถงบ านแล ว คิดากร
ในไม่ชำนักว่า บรรเลงไม่ได้ไปหัวหินกับจันทิรา ญ่
คันทราได้ ไปอยุทบ่ เนชายทะเลกับบรรโดมและวิทิตโดยไม่มู
5 แอนนและบรรเลง
เพราะนคำไม่บอกกับหล่อนว่าบรรเลงไม่ได้ไปด่าย
ทำให้วิภาแคลงใจ นิลำกับ จันทิรารเรียงอะไรกันร ทำไม
นิลำจงต้องทำถับสมคมในกับหล่อนตัวย โดยความขัดเกียง
ล หล่อนจึงพยายาม ไปพบกรรณิีการ์เพียระบายอารมณ์ตาม
เศย
พยกรรณิการ์ฟังวภาจบ หล่อนก็เห็นมีวิชิเดีย0
“เรียงอย่างนั้นะตุ้งติงขอให้เชียพ ขอให้เงียบเสีย ยา
เถ่าต่อไป” หลด่อนแนะนำ “ไม่มิประโยชน์อะไร เว็1
ไปช่วยยะไรเขาไม่ได้” แต่คำแนะนำนันมาชาไป 9ร
วิภาได้เล่าให้วิธานฟังแล้ว วิขานได้เล่าให้สุรัตน์พังยิกต )
สะใว้แหม่ม ป
/*1*/
โ๒๑๑๐ ็
แต่การเล่า ให้วิธานฟังนัน วิภาเค้าโดยไม่ได้หวังจะได้รับ
ทั้งอย่างต่น ใจ แต่เพราะหล่ยนไม่ต่อยมี ยะไรจะคุยกับ
คชาย เมื่อนิเรียงอะไรพอคะเล่าได้ก็เล่าให้เขาพั่ง
ส่วนนิตานัน ตั้งแต่กันทได้พบกับกิภาแล้วหล่อนก์ 5
ไม่ได้ใจในความหยังรู้ของพิด่าวในเรียงรากของชีคิต หล่อน
ก็จับตาดูพฤติการณ์ของจันทิรา มความด้นใจกาซันทรา
จไปไหน ไปกับใคร เวลาไหน ชั้งรยกว่าแต่ตยย
นิสากตัอว่าันทิราจะไม่คำนึ่งถึงประโยชน์ทนิสาได้พลอยรับ
เนองมาจากการทิมีพิเขยทิมี ฐานะอย่างบรรเลง :
แต่สำหรับกรรณิการ์นัน พอธิภากถับไปแล้วอยู่คน
เดียกก็เริมกลุ่มใจเรืองเงินค่าเรือนทค้างขำระช่าง ถ้าหาก
บรรโดมรู้เรียงความลัมพันธ์ระหว่างจันทิรากับวิทิต ทง
ความตัมพันธ์เก่าและความสัมพันธ์ใหม่ ซึ่งกรรณิการ์ก็ไม่
รูอ่ามีลักษณะอย่างไร บรรโดมคงจะมีความรู้สึกดูหมิน
พน้องของหล่อนมกก หล่อนเก็บความกลุ่มใจไว้คนเตีย0
ไม่ไห0 ในที่สุดหล่ยนทำสิงทิได้งดทำไปนานแล้ว คิอน่า |
บุญเหลือ :
น
1!
เจล”
/*๒ ๑๕่
เวิย ) ไป ] ] ากับค่ธง |
“พธโธ กรรณนี เป็นบาจริง ๆ” ตชราตุ “ทำไม
ไปเกิบเอาคกา !ทกซิของคนยินม เบินเรื่องของตังถึ่งห
จะต้องตายวันหนึ่ง:ไหม ทำไมไม่ปรึกษ เคณจิต”
9 กรรณเคยเลียม ๓ แล้กค่ะ กรรณิการ์ตอบ
| 6« ๑ ๕  ส 10 ม 4
”#๕6๕» แตตดทคุณบาถมยา เบนอยางเรเมทราบ ถาเยยเรยง
คุณติดไม่ๆ าจะเถ่าเรืองอะไร ทานต้องเห ค์นาแคนน์เลี๋ยยาก
ร กรรณาไม่ยุติธรรม กรรณไม่ชอบ เลยไม่กล้าพุดยะไง
กับคุณลุงจิตยิก
น “คุณลุงจิตกับกรรณแนะ พดกัน โดยไม่มีคุณถมยา
ไม่ได้เชียงหรือ ?” ตูธิราถาม
“" หาโอกาด์ไม่ค่อยได้ค่ะ กรรณิการ์ตอบ กุณ
๑= ๕4  8 ม จ 0
ลถุงจตมธุระของทานมาก ท่านไปจหวดโนนจงหดน ล
ท่านกลับมา กรรณก็กำลังยุงธุระทางโรงเรียนบ้าน ก:
ไม่ด์บายบ่าง กวาจะพบกับท่านได้ เติยกูทานกไปเล๋ย
อิกแตล้ว :
/*โ๒๑อี่
น ถ้าอย่างนันก็ต้องพุดกับวิทิตเยง ซ่ ตูธร าว่า
“จรรณก็เคยเลียม ๆ เหนือนกัแกะ” : กรรัณัตซ์
ซีแจงอิก “แต่คุณติดน แหม รำคาญจังเลย พอจะพูด
ยะไรเรื่องอย่างนกับแก กรรณก็เงิมดงสารแกเสียแล้ก
แล้งแกก็พูดอะไรกรรณมักไม่เข้าใจ แล้วมาแปดเอาเอง
ตามตกามต้องการของเรา ทรรณเคอเจงลจให้กีตักงศที
หลายหนแล้ว เรื่องยุ่งยากต่าง ๆ ของเซนนี ต้องใช้วิธิน
แหละค่ะ
“แต่เรียงนี้มันต้องให้รู้น” สูธราวา “คาแต่กรรณ
แน่ใจอคุณบ้าตั้งเวียนยังไม่ได้ชำระแน่หรือ ธ่ก็
“ก็จะชำระยังไงคะ คุณบ้าท่านไม่ รูวำเท่าไรด้ย
ซ่า กรรณไม่ได้บอกท่าน แล้วท่านก็ทำเฉยไม่ถามเสียต้อย
ท่านก็คงจะให้คุณติดเลีย พ
“มันจำเป็นแล้งละท จะให้ ดิดวู” คูธิราตัดสิน
“เยย เรื่องมีเขาก่าจันทิรากับวิทิตแอบไปหัวหินตักยกัณนี |
กรรณรูไหม พัตมือกขณครึงลักแต้ไหนร |
บุญเหลือ |
ฒ<ฒ|
/*โ๒ ๒ ๐ 5
๊ อย กรรณ์การ์คราง “ถึงกับแอบไปดัอยคั,
เดยน เค1: รู หม มาเลา เห์พั่ง ค คู่ชิรากา
“ยายแดง นำต้องเกิยบกราบแน่ะ กำเขาอย่าเล่าต่อไป
โดยเฉพาะกับพฤกติรต์กุลของแก่7 “ยายแดง คิอน้อง
64 เถกของตู้ธราทเย งงาน โบลูกพล านองของบรรโดม
: “กรรณ มรอะไรหรอกค่ะ” กรรณ์โการ์ตอบ คุณ
ว แดงรูมาจากใครคะ กรรณห้ามวิภาแล้วก่าไม่ให้เล่าให้
) ใครพั่ง
9 แรง เก0
ล ยายแดงเดยนจากตาเป ตุธราบอก
“เจ้าประคุณเยย” กรรณณ์การ์ปริเกทนายิก แล้ก
ตาโปเด่าให้ใครฟังยิกบ้างก็ไม่ร ผู้ชายปากมากก็มี”
“ตาโบ่น่ะ แกเป็นโรคหมั้นไส้จันทิรากับบรรเลง”
คูชราวา “เกบอกแกคลินได้ จันทิราเรียกผัวว่าเป็บ แล้ก
พ่อเป็บน่ะเรียกพิดากว่าซิส คำครึ่งรังครึงเด็กยะไรกไม้
แต้กแกไม่พอ ไจที่ยายแดงไปแต่งงานภัยพาดตรั่งทีง *
สะใภ้แหม่ม |
/*๒๒๑ 0
ยักคน เพราะยย่างนันแกหาโยกาต์กายะไรได้แกกว่า” |
“พวกนีเป็นพวกก่อกวนความล์งบโดยไม่ ร้สึก ตัว”
กรรณิการ์ปรารภ
“ผู้งงั้นซี แต่ทำอย่างไรได้ พวกคนอย่างนมันนี่ทัว |
ไปหมด ไม่ว่าผู้ดิไม่ว่าไพร พฤกหายะไรพูดติ๊กว่าเรือง ป
ยย่างนไม่ได้” สู่ธิราปรารภต่อ 1
| กรรณิการ์หาโอกาลจะ
พตกับวิทิตก็หาไม่ได้ เพราะงานของหถ่อนทิโรงเรียน .
เพิ่มขีนทุกทิ และโอกาสทหล่อนจะได้พบวิทิตโดยไม่พบ ท
แอนน์ดักยก็มีน้อยอิก กาดเกลาก็ด่องไปเรือย ๆ เรื่องล่วน
ป ตัวของกรรณิการ์ก็ไม่ทำให้หล่อนแจ่มใสนัก มีเพื่อนฝูง |
มาบอกคา ธัชได้กลายเนิ้นนักเที่ยวตามไน้ท์คลับและคิม |
ตู้รา เมือมีเพื่อนตักเดือน เขาก็ตอบว่าชีอิตของเขาไม่มี
ความหกังตะไร |
“โดย ฉันจะต้อง รับบาปเรื่องขัยมีอีกเรื่องหนึ่
| บุญเหลือ .
| |
|
ศศ
/*หรือ” กรรณ์การ์รำพันถึงชีวิตขอ หด้อนเอง แด่กหล่อน
ก็เขียนจดหมายไปถึงเขา หลอนนิกเลสี่ง หลายฉบับก่อนก
จะตกลงใจวาคำมารถเขียนติๆ ญู ได้
“ธัชทรัก
1 “กรรณได้ยิน แธอเทยกูบอกกับเพื่อน ฏ ภา
ว่ ชีวิตของเธอไม่มิความหกังยะไร กรรณเสียใจ
” 4 % แผ เล นส 2 5
ซ่ มากทเตยนเชนน ผูชายทตองทำความติเพราะหก้ง
ง: เยาผู้หญิงเป็นกำถัง ใจนัน ขัชลองพิคารณาดูลัก
ล หน่อย มันมิเหตุผลล์มดุดกันไหม ทำไมเรา
จะทำดิของเราเยงไม่ได้ ทเขียนมานเพราะเรา
«๕ 4 “6 ม2
เป็นเพคนรกกนมานาน พอเธอเปลยนค6๐ามรู้ส์ก
ของเขยต่กฉัน เธอก็จะเกณฑ์ ให้ฉันเปลี่ยนตาม
ให้ไต้ในกันในพรง ฉันยัคักลแหรโยนณิขิ
ในฐานะเพื่อนกัน ถ้าเธอโกร ธฉันเพราะเหตุนัน
ยังเปลี่ยนตามเขอไม่ได้ แต้นขอโปคัายลโต่ปป
/*ง
๒๒๓ .
ดิ เขยนิกก่าเบินการยุติธรรมต่อตักเขยเยง และ
ต่อฉันไหม |
ล ซ้๓ |
จากเพื่อนทีรักเธอ
กรรณิการ์” |
กรรณิการ์เขียนได้เพียงนั้น แล้วหล่อนก็ไปรษณ์ย์
จดหมายไป หล่อนบอกกับตัวหล่อนเองกา หล่อนรู้จักวิธิ
(หน้ากับชีวิตวิธิเดีย คิอต์์ดัยความจริง เมือหล่อนมี
กวามคิดในเรียงธัชยอย่างทิหล่อน ได้เขียนบอกเขาไปใน
จดหมาย หล่อนก็ต้องการให้เขาร้ความจริงนน ผดของ
การพุดความจริงเบิ้นอย่างไรหด่อนก็ไม่อาจเดาได้ แต่ถ่า
จะเฉยเสียไม่ติดต่อกับธัชเลย ก็ถิดกติกาของความเป็น
เพยนติตามที่หล่อนได้เคยตั้งไว้ให้ตนเยง
เด็ร็จจากเขียนจดหมายต่่งไปถึงขัชแล้ก กรรณ์การ์
ก็หันกลับมากังคลเรืองเงินค่าปลูกเรียนของวิทิตยิก เพย
ท่จะได้พูดเรียงธุระให้ได้แน่นอน หล่อนจึงโทรศัพท์ไปพูด ก!
กับเขาทิกระทรกง วิทิตบอกมาทางโทรศัพท์ว่าให้หล่อน
บุญเหลือ 1
ื |
/*โ๒ ๒ ๕
ไปพ! าปเซ ทร เน่อาหารแห เหนึ่ง เขาบอย ชยร้านใก้้
ดะพานเทวกรรม และๆธไง คู่ร้านนนมาด้วย
กรรณการรดต์กราคาญ เจพกล เนการทหลอนกับ
ไฟ ๑”  ม < # ว
วิทิตซงเบนญาคดน1 เบพบกนทรานขายอาหาร เน
4 4 +« ม ส์ ๏ูร ม4 คม
เมอมธุระตองพดกน แตกคดๆภาเมคกรรอ เหเรื่องทกงๆลู
รื “ทจริงทีนัดกรรณ มาทินเพราะอยากหาเพียนมากิน
ฮู ของชนิดนตัวยน่ะ วิทิตยธิบ ายเมื่อหาทินั่งด้เรียบรัยย
ว แล้ว “ฉันอยากกินอาหฯรกลางกันแปลก ๆ บ่าง แต่ทุกท
ฆ, ทแ บนน์เขาชน ฉัน! อกว่าฉันไม่ชอบไปกินข้ากข้างนยก
ดธะทรกง กิจริงนลราะแกรอบไมคืนอล่เบงงนัม
เราไม่ด์ตางก์ไปเลียงแก แกต้องเดียงเราทุกท เราเดย
ไม่ค่อยยอมไปกับแกบยย ๆ ครันจะไปคนเติยกตามไดเว้
แจ อ คย่าก็เถ้ามโดกรหน
บยย ๆ กกด0แกจะรู เพราะอย่างนั้นถาม 0ก6)
ก %, 46 ๑ เณญ |.4 2 ด4๕ น
เครกินข้ากข้างนอกชนดทไม่ค่อยเปลองด์ตางคกรบช์%
กรรณีติาร์รับประกานอาตจรกับวิดิยาหกีศิดวต
/*)
ป 5
) โ๒๒๕
ทอชรรมดาทักไป ไม่กล้าจะพุดถึงเรียงธุระทิหล่อนอยาก
ดั้น คกระทั่งรับประทานอิมแล้อวิทิตจึงเดือนข้น
ว “คุณกรรณจะพูดธุระยะไร ?” กทตถาม
กรรณิการ์ยิกยักยยูเป็นครูใหญ่ ในที่สูดรวบรม
) กํลังประสาททั้งหมดที่มือตูแล้วกกล่า0ขิน
“คุณติด ธุระทีกรรณจะพูดนน่ะ คอรพุดมาตักปิ๊
หนิงแล้ว ตั้งแต่คุณตีตกดับมาใหม่ ๆ แต่ทแรกไม่อยาก .
กกนใจคุณคิด เลยรอไป ๆ แล้วเรียงมันก็ชักจะเกือบถิม ๆ |
ไป เทิงมาคิดได้เมืยเร็ว ๆนี้ แล้อก็ริรอไม่พุดอิก แต่มา
พ็นทาค่ะกังรอไปก่อย์ขังไอต์เลือเดินโด จึงต้องแข็งใจพุด
เสียที”
“แหม อารัมภบทยากกอ่ากฎบัตรด์หประชาชาติ |
วิทิตกล่าวดักยลีหน้ายมอย่างผ่องใส่ “คุณกรรณเขยทำไม
ไม่เรียนการทุต เขอจะทำหน้าทได้ยย่างติ”
“เอาตะ ทินก็ต้องพูดแล้ว” กรรณิการ์รอบรัด เ
“จยรับค่าถ้าเป็นความผิดก็ผิดไปแล้ก ไม่รู้จะทำยย่างไร วั ]
บุญเหลือ |
๕
/*๒๒5
หยุดเก้นระยะแล้วกล่าวต่อ “คุณติด เงิอนที่คุณิดยยน
คุณบ้าท่านยังไม่ได้ชำระค่าปลูก แล้อกรรณก็ไม่กล้าเก็ด
ทาน
“เทาไร? 7 วิทิตถาม
“หกพันห้าร้อยกว่า ๆ 7 กรรณ์การ์ตอบ “ส่ห
6ว คนรูจักกัน าะไปถามรายละเยียดทิหลัง
“ใครเป็นช่างคนนัน แล้วทำไมเขาจึงทนให้เราต้า
ง ตงได้ลีกลล่วงม / กวิทิตข์ก "เป็นศิต้อง ม
ร กรรณ์การ์เย็นกาบไปทวงตัก “ช่างคุณบรรโดมถ่า
5ง มา” หด่อนบอก พยายามให้กำลังใจค้องหน้าวิทิตไม่หลบ
ตาจากเขา
“ย่อ ถ้ายังนน คุณบรรโดมยอกไปให้ก่อน6ะร์
วิทิตตักได้ทันที่ “ทำไมเขยไม่บอกก่อนน์ ก
ฒ ๕ ๒สอ ด 601 1ไง
กรรณ์การยิกยักยยูเป็นครูใหญ่ กบอกแดกเกา
เป็นความยิดของกรรณที่ถิมเติยนคุณบ้าไป” 0
“แต่วนเธอเตืยนแล้ว คุณแม [ห้มาเอาทนันเว็
สะใภ้แหม
/*โ๒โ๒๕
ไหม?” วิทิตถาม
“ไม่กล้าพูดกับ” กรรณิการ์ตอบ “พบท่านทิไร
ท่านรำพันแต่เรื่องจน เลยไม่กล้าเยาเรืองนมาพุด”
วิทิตถอนใจใหญ่ ทำไมนะ ฉันอยากร์ เขาถาม
“ทำไมคุณลุงจิตกับเธอ กับใคร ๆ ยิกหลายคนไม่ยอมให้
ณัแทุตกับคุณแม่เรียงต้มบัติของคุณพ่อ”
“กิคงเป็นเพราะเกรงใจกคุณบ้า” กรรณิการ์ตอบ
“ทำไมต้องเกรงใจจนถามไม่ได้ และทำไม่เมือฉัน
ถาม คุณแม่ต้องเสียใจ” วิทิตว่า “ฉันไม่มีติทธิจะถาม
ถึงทรัพย์ต้มบัตของฉันเรยะ 8,
“เตอ ..สิทธิ7 กรรณิการ์คราง “ทำไมคุณติด
ชอบพุดเรื่องสิทธิ ใครบ้างอยู่ในโลกโดยใช้สิทธ
“แล้อเขาใช้อะไรกัน? 7” วิทิตย์อนถาม “ใช้กิธิ |
เยาเปรียบคนยย่างเขต พอนีเรื่องอะไรทใคร ๆ กลุมใจก็
ไปเรียกเธอมา นั้นซิ วิธิของพอกเรา” |
เมื่อเห็นกรรณิการ์นิงอยู่ไม่โต้ตอบ วิทิตกิกล่า0 .
บุญเหลือ )
/*๒๒๕
ต่อไป
“ถ้าคนไม 1คักเรือ งดตี้ทธิ เขาก็ไม่ รู้ตักเรียงหน้าทแล้ว
โลกก6 ยูกันไม่ได้ |
กรรณีการนิงยิก หล่อนยยากตะโกนบอกวิทิตถ่า
หล่อนไม่ได้ พุก กับเขาเรืองโลกจะ อยู่ได้อย่างไร หล่ยน
6ว กำลังกลุม กังวล อยากให้เขาใช้หนับรรโดมเลี้ยกอน
” เขาจะทำตนเป็นครักเก่าของน้องตะใภ้บรรโดมเท่านัน หล่อน
า ไม่กล้าโต้ตอบว่าอย่างไร เหลือบตาขินดูเขาบ้างและหลบ
- ลงมยงดูผู“บู เตะบ้าง
เจ้“ซู ๑ % ท สะ จต 4ะ # เน ค0 1
ง กทตนิงไปนาน เนทีสุดเมืยไม่เห็นกรรณการขดแยง
หรือล่งเดริมความเห็นทเขาได้ออกไป เขากิกล่าวซิน
“ผันคนหนึ่งละ คะไม่ถ่วงถ่าสิทธิของเธอ ฉั้นจะไม
ให้เรียงนก่ยความทุกข์แก่เขยยิกต่อไป ฉันจะหาเงินมาไร้
ในเร็วกันน ขอเกลาตักด์องอาทิตย์”
แล้วเขาก็ลุกขินลาหล่อนไป เศด
ประมาณ ๑๓ วันต่อมา วิทิตโทรศัพท์มาถงกรรณ์กก1
สะใภ้แทมม
/* โ๒โธี่
กโรงเรียน ถามๆ่า ถ้าแทนทิเขาจะหาเงินมาใช้ทังก้อน เขา
ป ๑หามาผ่ยนต่งที่ละประมาณตองพันด้ามพันบาทจนกระทังใช้
ว หจนครบภาย์นเวลาประมาณด่ามเตียนคะได้ไหม กรรณี-
) กร์อิกยักดักครู เพราะหล่อนไม่อยากมีภาระเก็บเงิน หรือ
เชียกไปล่งเงินครงตะน้อย ๆ หลายครั้ง แต่เมือคิดถึงว่า
เค้าหนิก็มิได้เรงรัด และการที่ลูกหนีพยายามผ่อนใช้หน
เปื้นการแตดงกกามคู้จริตอย่างหนึ่งจึงรัปากว่าหล่ยนจะจัด
การให้ได้ |
ลิทิตได้นัดก่า ทุกครงทิเซาจะน่าเงินส่ง ขอให้หล่อน
กับเจาไปรับประทานยาหารร่มกันอย่างภีเคอลำขิร้านเติบ1
กันนน เพราะต่ะดวกตัอยกันทังล่องฝ่าย เบิ้นการบัยง
กัมิให้น้องรู้เรียงแล้วเล่าลิยกันไปต่าง ๆ ผิด ๆ ถูก ๆ
กรรณิการ์ก็รับคำ
ทังวิทิตและหล่อนไม่มีทางที่จะรู้ว่ การนัดแนะกัน |
โดยประการเช่นน จะนี้ผลไปลิ้งชีวิตของคนอินหลายคนทีมี .
ความตำคัญในชีวิตของเขา .
ขุณเหลือ |
/*โ๒๓๐
เมื่อเหตุการณ์ยุ่งเหยิงถ่าน
พันไปแล่อ กรรณ์โการ์อดไม่ได้ทจะหกลกลับมาติดถ่งก
แล้วก็ชอบตงปัญหาถามตนเองๆา เหตุการณ์เหล่านนก
ซึ้นเพราะผลของความบังเฮิญหลายดต้านผูสมสาห หริย
# ว่าเหตุการณ์เหล่านันเบิ้นผลทางธรรมชาติ ซ่งยอนกิดฟิ
ชา! แล้วก็ผ่านพันไป
ซ่ เงิมตัน (ทีจริงเหตุก งณ์เงิมศัพย์เถย
็ แล้ว แต่กรรณิการ์ชอบถือเยาก่าเป็นเงิมต้นตรงหี กย
: สูธราเกตมีโชคดิ เมื่อท่านเจ้าคุณทำพินักกรรมน์แท่น
ซู ถิว่า ยีดิ้นหรืยอสังหำรินทรีพย์โค้ที่ให้ดยกยยก
ท่านให้แก่คุณหญิงมารดาเลียงของดู่ธิรา เพื่อว่าคุณหญี่ง
จะได้ไม่ต้องใช้บั้ญญาวิงเต้นหารายได้ให้เหนือยยาก ฏร1”
ยาน้อยคนหลังที่ สุดของท่านมี๊บุตรทียัง อยู่ ในอัยเล่าเรียน
ทมดิงไม้คินที่นำการ์เออไก้นอลม งง
และให้บุตรได้รับการศึกษา ล่วนสุจิรานัแม็ทรัพย์สแบ1
สะใภแหม1
/*โฆฑ๏๑
1 2 82 0 - 2 ด 34
จองนารดาของหล่อนอยู่แล้กดังนันท่านเจ้าคุณบิดาจึงให้ทดิน
เกสูธิราเป็นทีดินทอยู่ชานเมือง และยังไม่ไดให้ดอกออก
ยลยย่างใด แต่เมื่อต่งครามผ่านพันไป ๒=๓ ปี้ ทีดิน
จองสชิราได้เปลี่ยนลภาพกลายเป็นทีดินที ให้รายได้สูง คอ
คุณจิตได้พานักการค้ามาทำผลประโยชน์ในทิคิน และใน
เดิหต่อมกได้ตอฉักกลสตันค่ารกคคิแล่งแคลง หท็ญิตัลีง
ด้วย เป็นผลให้สูธิราได้รับเงินก้อนใหญ่ และสามารถ
ปลุกบ้านให้ชากต่างประเทศเช่าในที่ดินแปลงยิน เมือสู่ธิรา
กลายเป็นผู้มีรายได้เข้าเรียนหมื่นต่อเดือนเช่นน์ หล่อนก็
คิดไปเทียกต่างประเทศเหมือนเพินฝูงและญาติมิตรบางคน
ได้ทำไปแล้ว และจะพาน้องชายคนเล็กไปศึกษาต่อ ณ
ต่างประเทศ์ด้วย น้องชายคนเล็กนชือคริงก่า ไพลำ8 มี
ชือเรียกเล่นเบิ้นตองชือ ญาติผู้ใหญ่บางคนเรียกก่า โตง :
เพราะเป็นลูกชายคนลุตท้าย % ปลายโต่ง  ด่อนคนใช้ใน !
บ 2ส
บ้านและญาติบางคนเรียกว่าคุณน้อย ไฟพลาลิเป็นนองชาย |
ท๊สู่จิราได้เลี้ยงดูอบรมมา มิลักษณะนิตัยเป็นทพอใจของ |
บุญเหลือ
/*. ร้1 หก ดร แง
ไก
๓๒
หลอน และมีล์มอ 1ตุ่งพอลมควร แต่เพราะเหตุทีทัน
เจ้าคุณบิดามีบุตรหลายคน และเมื่อไพลำลิ้เกิดมาก่าน
เข้าอัยล์งยายแล้ว ท่านจึงไม่สามารถต่งให้ไปต่างประท
ได้เหมือนบุตรชายใหญ่
ไพดำลได้เคขแล้ด ความต้นใจชอบพอบุตรัคนกิสูย
#๕5 ของคุณจิต ชือพกงพลอย ซึ่งคุณนายถมยาพยใจ ป
วู เมือดู้ธิรากลายเป็นผู้มั่งคั้งซึนมา ดังน คุณนายถมยายิม
ร กถามมันหมายมากขึ้น และได้บอกแก่ตนเองว่า ถ้าท ซ้
7 ไพลำลิกับพวงพลอยได้แต่งงานกัน กิหมายคกานก่าคุณจิก
๕ว ดำมีของคุญนายเม็นย์ได้ชัยชนะเหนือท่านเจ้าคุณอย่างถ่
ศศ ยลงา ลอ 2 เ ซั
บุรณ ทงนทานลมไปถ่งว่า หากภรรยาคนแรกของกุณ
มได้สวงสับไป ตัวคุณนายถมยาก์จะมิได้มีส่นล้แห่น1
ฮะไรกับท่านเจ้าคุณหรือคุณจิตเลข )
การตีไพลำลิจะได้ไปต่างประเทศนัน นี้ผลเกียกเนยง
มาถิงชีวิตจิตใจของญาติมิตรในกลุ่มหล ายคน โดยเหตุลู:
ประการ ประการทีหนึ่งทำให้คุณนายถมยาเกิดความหัม
สะใภ้แหม่ม ว
/*โต๓๓
ก วบมี
) ไขว่าไพลำถิจะห่างเห็นบุตรตำ9 และยาจไปดมรด์กับหญิง
ป ฐากต่างประเทศก็ได้ โตยเฉพาะประตูน้องชายคนเล็กของ
. กรรณิการ์ ซึ่งคุณจิตได้เอามายุปถัมภ์ ให้เรียนงานการค้า
จายจากท่าน ก็ด์นิทต์นมกับพวงพลอยและท่านก็ไม่กล้า
. แล้ดงกิดกัน สภาพเช่นนิทำให้คุณนายถมยาไม่ค่อยชอบใจ
) ในญาติของดำมี้ทั้งหลาย และเลยมีความชุ่นใจเกียกกับทิ
๓ค์ญาติไม่แล้ดงความรังเกียจแฮนน์ให้เห็นชัดลงไป ประ
. การทิไพลำลิจะไปศึกษาต่อ ณ ต่างประเทศ และดู้ธิราจะ
ไปด้วย สูธิราก็จัดให้มีการเลียงส่งน้องชาย แล้วญาติยินๆ
ก็เลขย่มมีงานใหญ่เพิอล่งสูธิราตัวย ในงานเลียงนม
เหตุการณ์เกิดซึน ทำให้นี้ผลกระทบไปถึงญาติและมิตร
หลายคนตัอยกัน และกรรณิการ์ถิอว่าหล่อนโดนกระทบมาก
ทีสุดคนหนึ่ง )
เหตุการณ์นน อันหนึ่งก็เบิ้นผลจากการทีขัชได้รับ :
จดหมายฉบับทิได้กล่าวถิงครั้งสุดท้ายจากกรรณิการ์ หลัง |
จากทิได้รับจดหมายนัน ธัธก็เกิดมิ้มานะติละปรับ ฐานะขึ้น
. ปบุญเหลือ ]
/* 6ซ้ ู
๒๓๕
| มายิก เขาจึงเทียหาง านตามบริษัทการค้าเพื่อให้มี่รายได
สู่ง และได้มารับความสนใจทิบริษัทแอนน์ทำงานอย แยนน์
ได้เป็นผู้ตัมภ าษณ์ชัช เพื่อจะพิจารณาบุคลิกถ้าษณะว่
น , 4 5“
เขาคกรท่างาน ในบริษัทนนหรือไม่
. แอนน์มองดูหน้าชัช แล้วก็เกิดมืความรู้สึกว่าเขาเปิ
5: คนซือ หล่อนจึงคิดยยากถามถิงเรืองเกียกกับชีวิตของเขา
หล่อนถามเขาว่า เหตุใดเข าจึงมาต์มัครทำงานทิบริษัท
เหตุใดจึงไม่ทำราชการ ขัชก็บอกตามตรงว่า เขาอยก
ได้เงินเดียนลงกว่าทใต้รับจากราชการ แอนน์ถามก่าเพราะ
เหตุใดจึงต้องการได้เงินตุ้ง เพราะว่าการทำราชการถิงแม้
จะได้เงินเติยนต่า แต่ก็มิเดถียรภาพติมาก ธัชเล้าว่าเขา
) %” ๓๑ ลั้น 2 2 ม คย4จุู4
. รกยูหญงซงมชานะด เขาจึงอยากสูร้าง ฐานะให้ดิโดยเร็ว
| พอทิจะแต่งงาานกับหญิงนั้น
เย็นกันนัน เมื่อแยนน์กลับมาบ้าน หล่อนน่าค0าม
. ข้องใจนันกลับมาตักย หล่อนปรารภกับวิทิต และถามเรก
. กา การทีชายหนุ่มไทยจะทำการสมรสนั้น ฝ่ายหญิงถิย01
ล สะใภ้แหม่ม
/*โ๒๓๕
เจาจะต่องมีรายได้ดักเพียงใด
“ก็ต้องแล้วแต่ว่าเขาเคยกินอยู่กันมายย่างไร” กทิต
“ยะ - ย 8 9 ๑4
ตอบ “แต่ค์มัยนโดยมากทงผู้หญิงและผูชายต้องช่วยกนหา
จ้งจะพยอยู่ได้ยย่างทียยากยย ถ้าเมีย ใครช่วยหาไม่ได้ก๋
ต้องหนักใจหน่อย”
“ถ้าทังดองคนทำราชการ ก็ยยูกินตั6ยกันได้ใช
ไหม?”
“ทีคริงถ้ารักกันแล้ว มันก็อยู่กินกันไปได้ ถึงจะรอย
หรือจนก็พอทนกันได้ วิทิตตอบ
ล ผู้หญิงไทยล่อนมาก เขาต้องการ ให้ผู้ชายเป็น
อย่างไร? แอนน์ซัก
“ก็เหมือนกับผู้หญิงทงโลกละ” วิคิดตอบ “ถ้านี ก.
เณ แน 0ไ
เงนหน่อยยูหญิงก็รักงายขินหนยย .
“ทำไม คืดเคยบอกฉันอ่าคนไทยไม่เหมือนคนใน
ประเทศยิน” แตนน์ถามยิก “ตืดเคยบอกว่าคนไทยไม่ ุ
เห็นแก่เงิน” .
บุญเหลือ
/*“8.โ
๒๓๒
“ฎันเชืยเช่นนั้นจริง ๆ คทตๆา แต้ไม่จริงเสีย
แล้วสำหรับด์มัยน
ส่วนธัชนัน เมือมีหวงงว่า
อาจได้ทำงานในบริษัททให้เงินเดือนสู่ง กริบมาแจ้งข่ากเก )
ย )
: กรรณ์การ )
” กรรณิการ์ชมรัข่าวอย่างนุ่มนอล ไม่แสดงให้เห็น
ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวข้องมากนัก ““ดิซี” หล่อนกล่าวเรียบ ๆ ๆ
“ชัสจะได้ด์บายใจขิน”
สูจ “คุณกรรณ คุณรู้แล้วว่ายมจะด์บายใจขึ้นก็ต่ยเมย
คุณให้ความหวังอะไรผมเท่านั้น ธัชพ่อ
“โช ขัช 7 กรรณิการ์ทำเตี้ยงย่อน ๆ “ทำไมต้อง
อย่างนันเล่า”
“แปลว่า...ถึงจะอย่างไร ๆ ผมก็ไม่ติพยสำหรับคุณ
ใชใหม?”
“โชยิงไปใหญ่แล้ว” กรรณิการ์ยิงเลี่ยงย่อนลงขิก
/*โ๒๓๑
แลอยย่าได้ติความยะไรให้มั่นมากไปเลย ธัช ขอให้เห็นใจ
กันบางเถตะ |
“แล้อทำไมคุณไม่เห็นแก่ผมบ้าง ธัชวา “คุณไม่
ให้ตถามหลังอะไรกับผมเลย?”
“คันไม่ต้องการผูกมัดเธอ และไม่อยากมัตตักเอง
กรรณิการ์ว่า “ฉันพูดกับเธอตามความคริงอย่างนีเซอ
กลับไม่เห็นใจ” กรรณิการอยากจะกล่าวว่า หล่อนไม่
อยากทั้งอะไรทีเพิ่มภาระทางใจให้หล่อนยิกแล้ว หล่อน
ต้องการคนทจะช่วยแบกภาระบ้าง ภาระทิหล่อนต้องหอบ
กลับมาจากโรงเวียน ภาระทิต้องช่อยคุณแม่ดูแลคุณพ่อ
และภาระทิพิน้องเอามายกให้
“ผมขอไปไหนกับคุณบ่าง คุณก็ไม่ยอม ธัต่อว่า
ยิก “ถ้าคุณไม่รังเกียจผมแต้ก คุณก็น่าจะแลดงความเป็น
มิตรได้มากกล่าน
“ภันเป็นคนมี่ทีนัยงมาก และต่อนแต่คนช่างพูดกัน
พนั้น” กรรณิการ์อธิบาย ฉันรำคาญ เวลาใครมาพุด
บุญเหลือ
/*ร โด๓๕
เรียงฉันไปไหนกับใคร เป็นอะไรกับใคร”
“แดวถ่าเขาๆ เคุณไปไหนกับผม จะเตียหายอย่าง
ไร?” ธัชรกเอากับผู้หญิงคนรักของเขา
“คันรำคาญ” กรรณ์การ์ๆ่า “ชัอนผู้ชายไม่เข้าใจ
จ” หรอก
“คุณจะทนรำคาญให้ผมก็ไม่ได้เชียวร ?  ธัชถามยิก
จ กรรณิการ์กัมหน้าตัวยความเบือหน่าย แต่เมย
ในะ หล่อนกัมหน้านิงไปนานแล้วช้อนตาซินดูหน้าของขัฐ ในยิดใจ
เซ ต่อมา ก็พบด่ายตาของเขาจับจัยงอยู่ทหล่อนตัอยค0ามยุก
ว พันธักใคร่ ใจของหล่อนก็อ่อน ไม่สามารถจะตัดตัมหันธ์
5: เม  ท กับเขาได้
กล์พ “เยฮ้า ไปบ้านคุณน้ากลางกันไหมค่ะ” กรรณ์กน์
ได้. ชวน “คุณน้ากลางจะเลียงส่งคุณน้อย ถ้าจะไปดกยกัน
. ฉันจะไปบอกให้เธอชกนเธอตัวย ห
รด ธัชพยักหน้าและยมออกมาด้วยความยินดี กรรณ์
. . การ์รู้สึกดงสารเขา เหมือนหล่อนดึงส่ารเด็ก ๆ และแล้วก็ไป
ว อ สะใก้แหม่ง
9”.,
/*๒๓อี่
จัดการให้เขาได้รับเช็ญดมประด์งค์ หลอนบอกกับตักเอง
ก่าหล่อนจะต้องทนรำคาญเพียเห็นแกมิตรภาพ เพราะถ้า
หล่อนตัดขาดกับขัชไม่ได้เพราะความล่งดารหรือความอาศัย
หลอนก็ต้องเลียด์ละอะไรเป็นการทดแทน
ก่อนวันงานของสุธรา |
ส่องกัน กรรณิการ์ได้ไปพบกับวิทิต์ตร้านขายอาหารตาม
| นัด เพื่อรับเงินผ่อนหนีจากเขาตามทิตกลงกันไอ้ ระหญ่าง
ทิ่หล่อนกำตังรับประทานอาหาร และคุยกับวิทิตอย่างยอก
รต์ แขนน์ได้เข้ามาในร้านนันโดยวิทิตและกรรณิการ์ไม่
รูตัง ชากอังกฤษคนหนึ่งพยายามจะแสดงตั6ว่าเป็นคนมี .
กงามชำนาญ ในคคามรู้จักกรุงเทพ ฯ ได้ชวนหด่อนไป .
รับประทานเบิ้ดย่างทีร้านมี ชือทินางเดิง เผอิญ ในวันนัน
มีคนเข้าไปนั่งรับประทานอยู่ก่อนเต็มร้าน แตนน์เบิ้นคน
ไม่ชอบเข้าธ้านทีมัคนแน่น หล่อนบอกว่าไม่ยินดีกับเบ็ด
ย่างมากนัก แล้วก็ชอนเพื่อนคนนันกดับขึ้นรถเดียบไปตาม .
) บุญเหลือ |
4
/* ๒๕๐
คลองผดุงกรุงเกษม จนไปถิงร้านทวิทิตกับกรรณิการ์ชอบ
มารับประทานอาหารนน
พอหล่อนก่าวเท่าจะเกิน
เข้าไปในร้าน หล่อนกิแดเห็นส เมินงอยู่กับกรรณีกร์ พ
6ว] ด์องกำถังต้นทนากันอย่างเยาใจใส่ในกันและกัน ดลีหน่า
ของกรรณิการ์นนย่อนหวาน จ้องดูหน้าลูกหิลูกน้องของ
น หดล่อนยย่างทิงกับกำพูดของเขา ส่วนวิทิตก็กำตังขึมน้อย ๆ
ซ้ พูดพล เงก็พยักหน้าและทำท่าประกอบนิดหน่อย แกนน์เกิด
2: ตกามรู้สึกแปลกมาก ไม่ยยากเข้าไปทำลายความล่นใจใน
กันและกันระหก่างเขาต่องคน หล่อนจึงถอยเท้าออกไปแยก
ร้าน รีบกดับไปบอกเพื่อนซึ่งกำดังจอดรถ ให้เรียบร้อย07
หด่อนจะไปที่ยินต่อไป
วั , ไว ฮ่4 สท
และในงานเลยงของดู่ชิรากันนน แตนนกยดทคะเป
มยงดูวิทิตกับกรรณิการ์ไม่ได้ ผดกคิอ เมื่อเตรจงานแลก
ธัชกดับมาทิบ้านกรรณิการ์ และน้องชายของหล่อนล์0ง
/*) โ๒๕๑
คน ก่อนจะกลับขัชก็พูดกับกรรณิการ์อย่างไม่ได้ระกังเสี้ยง
ฏา คุณกรรณ คุณลูกพีของคุณน่ะรักคุณ และฟิสะใภ้
แหม่มน่ะเขาหึ่งคุณ”
ทังอุทุมพรและประตูน้องชายของกรรณิการ์หันขวับมา
ตั้งแทนทจะริบไป ให้พัน กรรณีการณ์ค้าแว็นยย่างรำคาญใต
“คุย พุดเซียๆ ๆ อะไรก็ไมร์”
“ต้าๆ คุณไม่ระวังให้ดติ คุณไม่เขียผม คุณจะร้อน
ใจ ขัชวาแด้อกระซิบต่อ “ผูมก็ทิ้งเปนคุณรูไหม ม
กรรณ์การ์สะบัดหน้า “ล้าเขยคะนาแบบน์ ฉันเห็นตะ
โกรกับเขอติกกว่า” หถ่อนพูดอย่างฉุน
“อย่าโกรขเลยน่า ไหว้ละ ธัชทำธารมณ์ดิเข้าใต่
“ไม่ใช่อะไรหรอก ผมเตือนน่ะ ผู้ชายมัครู้กัน”
กรรณิการ์ริบลาเข้าไปในเรือน ทิงให้น้องชายเป็น
กนไปค่งขัชทีประตบ้าน ธัชเตินกัมหน้าตริกตรองออกไป
จานบ้าน โดยไม่ได้เล่าให้ใครฟังอ่าเขาได้ส้นทนากับแยนน์
ค่ายย่างไรบ้างในคืนนัน
บุญเหลือ |
/*รฟัท
โต 8 ๒๒๐
ถํ ท เริงนัน วิทิตเกือบมอ ) ไม่เห็นใครเลยในงาน
ขอ คูธง พผราะ นทเ ]าเหนและ ไม่อาจถยนค่ายตา
ไปจากได้นัน คิอจันทิรา จันทิราต วมชุดลีเชียกมรกต เป็น
ผ้ายกทองลายไก 1นาอกเบิดกก้างทำให้เห็นผิกขากเย|
คอกลดมยาก0งาม ถกแง น่อย ซะ ระอยู่ตามคอต ไม่เคยๆอง
6ว หด่อน เป็นถักษณะทกูทิตเคยเห็นค่าน่ารักหนักหนา ทร
ของหถ่อนอกบอิม แขนเถือฉันทำ ให้เห็นแขนเรียกกล
) มีผิวขากเป็นนวด อาภ กณ์ทีใบหและที่รอบคอ ขับนัยนตา
ย ของจันทิราให้รุ่งโรจน์แข่งกับแต่งเพชร เมื่อจันทิราไปโง
ล กทิตนัง: อยูแล่ ทโต๊ะกับเพื่อนชาคต่างประเทศล่องล่ามก
กรรณิการ์กับบรรโดมนัง อยุท เตะเดียวกัน จันทิราเดินเนียก
กทตไปข่างหลัง กถินนำหอมราคาลงส่งระงินชื้นใจ ท่าให
ช้ = ๕3 ณ์ ฆ
มอของกทตเย้นเนียบ
ตัง แต่คืนที ได้อยู่ กับจันทร เสองต่อสองทีบ้านพักรย
บรรโฉมทหัวหิน ได้จับต เจ้ยงมยงดูชาย่อนของจันทิรานัน
นๆล ใยตัดอยู่กับกางเกงขาต้นสินำทะเลทีหลอนด0ม
สะใก้แหม่ม ป
/*ไ๒๕๓
ห็นร่างยันระหงอยู่ ในชุดชายทะเลชุดนัน วิทิตไม่เคยหลับ ป
ลงไปโดยภาพนันไม่ ได้มาลยยอยู่ตรงหน้าเลย ไม่ก่าจะเปี้น .
ในเวลาทำงาน ในเอลาประชุม ในเกดานั่งพักย่อนอย
คนเติยๆ คัติตล
เข้ามาอยู่ในมโนภาพของเขา วิทิตรู้สึกว่าคาญตนเองคน
บางทอยากจะร้องออกมาดัง ๆ แต่เขารู้ดิว่าการทำเช่นนั้น สะ
ไม่ช่วยอะไรเขาได้ เขาดุตัวเอง ดำตัวเอง โกรจเคืองตัว .
เอง แต่ก็ไม่สามารถเยาชนะตักเองได้ :
า ในคกินวันนั่น จันทิราไป
หังทิโต๊ะอีกโต๊ะหนึ่ง เต้าธิติดคัยครังณิกรร์ ::»: แค่ตันหลัง
ให้กรรณิการ์ซึ่งนั่งตรงหน้าวิทิต วิทิตจัองดูคอส่วนหลง )
จยงจันทิราตลอดเวลา จึงดูเหมือนก่าเขามยงดูกรรณิการ์ .
เมยรับประทานยาหารกันเสร็จเรียบร้อยแต้ๆ มีการแล้ดง
เลกน่อย โดยลูกหลาน ในส์กุลของตูธิรานกสนุกต์นาน
ยยากรำอยากร้องบ่าง สิ่งกำตั้งเริมจะเปบิ้นความนิยมใน
[มรมหะกระหมลดยะตะตะศร
/*ธะ
๒๕ ๕
กังผู้ทิๆ านะในกรุงเทพ พวกแขกจึงออกจากโต๊ะฆ้
ประทานอาหารไปรถมกลุ่มกัน6 ยูหน้าติกใหญ่ เจ้าของงาน
ใต้ตรังงเฮทิกลางแค้งเด็ก " จอ ประดับดักยพันธุ์ไม้แต
๕ ร์ 1 2 ๕
เคมด์:ดงาม และพฤกแขกกเตร? มตกทจะดูการแต่ดงจอง
” : % ๕ ๓ ฮ่ 4”
ว พอกดลุมแขกเรมขยบขยายเปลยนต์ถานท คจนทราก
ถูกจากโต๊ะเดินผ่านมาทางวิทิต ดำยตาของหล่อนล์บกับ98!
เขา มีอะไรในดกงตาท์ หวทเ อ่านกาหล่อนเชิญขกนเข1
ๆ หล่อน ดินเช่า เปทางห ป 7 ก หญ่ แทนทจะไปหน้าเหมือน
5 แขกยิน ๆ คทตร์ๆ หล่อนจะไปทใด
ทตค้ดใหญ่ฝีแชื่อกั านน้อย ต คนในบ้านเรียก01
ด่วนญี่ขุ่น มีสระบักขุดเป็นรูปคล้ายตักเฮล์ ยักษรโรม
อัดเดชยโปคามอ่น เมหญ้าเรียบและนุ่มห นา มีสะพานเล็ก
ข้ามต์ระ และทรีมสระมีต้นไม้ใหญ่น้อย เป็นทล่าราญร0
ม”
คนเนบานนน
เมียวิทิตถุกซินจากโต๊ะพร้อมด้ยภรรยา และบวว
สะใด้แหม่1
/*โดมและกรรณ์การ์ หญิงทังสามก็ยอกเดินนำหน ัระ
แล้าเกิอยถิ้นธุบรตลิสเตดิน พอเดินไป เอ
เทนธีกิตละเดียวไปทางหมู่เก้าคหน้าเอท 0 0
2นไมครควันตลติด พแรชะ «
เร้วร
วิทิตรวำจันทิราคะไปทีระ เพราะเบื้ ตตหล
ชอบมานานตั้งแต่เป็นเด็กอยู่ด้วยกันกับเขา พ
เตยไปนั้งเต่นยึ้นเด่นอยู่ดักยกันหลายครัง ร เตะหลรันต
(ธาหรือมาแสดงความเคารห “2
4 ในกินนัน อม
ตด่านยิน วิทคเดินไปทุงพุ่มฟุนง 0
รารขันทยรจกเติตพี “, ย
โยชน์คะไร” ในใจของเขาค่า 2 2
เมีรกย งเขากิพาเขาเดิน
ๆ เขาเห็นตันทิราไปยินอยูบนล่ะพา ทลํ )
ไพ้สหานรตนให ลปั
ลบษัก ๆ 2
=  0
/*๒๕๒
มองร่างของจันทิราซึ้งกำดังหันข้างให้เขา แต้คก็ส่ากเทา
ใกล้เข้าไป
“จันทิรา เขาเรียกชื่อหล่อน แต่พอหล่อนหันมา ใด1
คนหนึ่งก็เบิดไฟล์ก่างจ้าขินบนระเบียงติกใหญ่ แต่งไฟดาย
กราดมายังบริเกณต์วน ลันทิราจึงหลบเข้าเงาไม้ เขาเดิน
เข้าไป ใกล้หล่อน แต่หด่อนทำเหมือนไม่ได้ยินเลี้ยงเข
สลัตยเติดอองท่างอยกไปคากมริยท์เสออ2วัยตัก
สูนามหญ้าใหญ่ทางยิกด้านหนึ่งของตึก แล้วเถียๆกลับไป
ทางหน้าติก ซึ่งเป็นบริเวณทมีการแต่ดงร้องรำ
วิทิตยิ้นยยุ่นานทริมตระน้ำ ใจของเขาเต้นไม่เป็น
จ๋าหกะ เมื่อสงบ(ติยารมณ์ได้พยสมคอรแล้วจึงกลับไปตาน
ทางเก่าทีเขาเดินมา เขาไม่ได้พยายามเข้าไปหาทน้งคุกร
ร้องรำใกล้แยนน์ เขาไม่อยากเข้าใกล้แยนน์ ไม่ยยาก
หด่อนเห็นหน้าเขาเลยในคินนัน แต่เมื้องามเลิกสัแเรา
อาศัยรถยนต์ของเพิอนชากต่างประเทศกดับบ้าน ในรถเร๊
ตำมารถพูดจากับเพื่อนใต้อย่างปกติ
สะใว้แหม่ม
/*๒๕๑
ตัทิรารดว่าวิทิตได้ตามหล่อนไปยังริมต์ระ แต่เมีย ๊
ไดรคนหนึ่งเปิด ไฟขึ้น หด่อนกล้ออันตรายจะเกิด ลิง
เยงกลับไปทางต้านหน้าติก หล่อนพบเก๋ายว่างตัวหนึ่ง
ต้งอยูห่างจากแซกยินพอดมควร หล่อนก็ลงนั้งดูการแต้ดง
แต่ในยิดใจต่อมา น้องดำวของหด้อน นีสา ก็อากเค้จซี
เหนังยู่ข้าง ๆ 1.
6 เผื่อคะออสรแลแติต มิสากจฉัดคลือโตร้อ)
หล่อน “จะไปห้องนำ แหม......ไม่มีใครบนติกเลย ไฟ
ฉ่๕ ๐ 1 2 อ -= ๕ จ-“อ
กด คลำแทบแย่ ถึงได้พบล์วิตช์ไฟทางระเบียงข้าง .
หลง ,
จันทิราคิดใคร่จะตบหน้าน้องลำกลักฉาดหนึ่ง ถ้าหาก
จะทำได้ แต่หล่อนนิงไม่โต้ตอบก่าอย่างไร
ส่วนแอนน์ในคืนนนม
กกามครนคิดเต็มด์มอง คืนนันเสี่ยงกระซิบกระซาบในหมู่
ญาติรุ่นเด็กให้ดู “แฟนของพี่กรรณ” ก็แพร่ไปทั6 สื่อง |
ปญเหลือ
/*2*/
วฟี
โ๒๕๕
| นันได้มาเข้าหุบรรโดม แต้อบรรโดมก็ได้บยกแก่แตน์
| ด้อย แยนน์มยงดูกรรณิการ์กับขัชตักยความฉงน หลอน
เหลือบตาดูกรรณิการ์ทิหนึ่ง ดูหน้าคำมีของหล่อนกํหนง
. แล้วก็ดูชังหิหนึ่ง คนเวียนกันไปเรือย แล้อหล่อนก็หาโยกห
คุยกับธัช
หลอนพุดอังกฤษกับไทยปนกัน ดุดแต่ว่าขังจะชาใจ
อะไรติกว่ากันในเวลาไหน หล่อนหาโอกาด์ถามเขากา"ค
รักของคุณเขามานงานนีดักยหรือเบถ่า ซื
ธัชย์มอย่างกระดาก ๓ ทำให้แยนน์รู้สึกเย็นภูเข
มาก “เขามาตด้วยครับ แต่เขาเป็นคนแปลก เขาบอก
5: ใคร ๆ ว่าผมเบิ้นเพยนของน้องชายเขา ทจริงแมก็ยั้น
จริง ๆ”
! “คุณมีหวังซิ้นแล้วใช่ ไหม ?” แยนน์ถาม แผูหลังขัน
เพราะจะได้ทำงานทิบริษัทหรือเปล่า ?”
“ก็เป็นดวย” ขัชตอบ “แต่ไม่ใช่เพราะเขาเห็นยย
แก่ผมดตอก การทจะได้ทำงาน ทำให้ผมรู้สึกว่าตัมีศรห
1ล
/*ง
๒๕อี่
ดำตญขน :
แเขาเบิ้นคนทำให้คุณลายอกจากราชการรี ? แอนน์”
ซัก
“วูไม่เชิง ธัชตอบ “ผูมรู้สึกว่าความจนของผม เป็น “|
เรื่องหนึ่งททำให้เขารักผมไม่ได้
“ทำไม เขาบอกคุณวี หรือคุณคาดคะเนเยาเยง % !
“ยมไม่แน่7 ขัชคก่า “เขาเคยบอกแต่ก่า เขาไม่แน่ใจ :
อะไรทังนัน เขาชอบมมฐานเพยน” : ร
ฮะ๑ ๑๕2 1 ๕
แตนน์นึงตริกตรองไปนาน หล่อนเห็นก่าหล่อนไม่
กกรซักมากกก่าน ลิงเปลี่ยนเรียงต้นทนาไป ภายใน |
นะตาฏัน คยจรกลัดแค่ละตยากาลจนไต้ตลตยแรงมัคร์ :
ทิบ้านสูธิรา หถ่อนซักเรืองมาจน ได้มิ โอกาล์สนทนาถิง
ชัฐ
| แข้งได้เข้จทิหล่างคื่ยวิษัทลองอันถะครรษิตณ์ แยนน์ น
บอก “เชยยินดีไหม
“กดติ” กรรณิการ์ตอปเรียบๆ แล้งหล่อนคิดอ่าแยนน์ ก
/*” อล
๒๕๐ “
1 บด 4 ม เตา6
: คงได้ยันจากพ ๆ นอง ๆ แลวอาชชมความล่นใจในตั้ง
| กรรณ์การ์เพียงใด จึงต่อเพื่อให้เรืองจบเร็ว ๆ “ขังกับณัน
ไม่มีผูกมัดยะไรกัน เรายังคงชอบกันเปื้นเพื่อน”
“ฉันขอเรียนประเพณีไทยหน่อยได้ไหม !” แอนน์แณ
. เดียมถาม “ในเรื่องอย่างน คุณพ่อคุณแม่ของเขอนิความ .
รู้สึกอย่างไร 6:
“เมือแรกเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ ๆ คุณแม่กลุ่มใจมาก
4 4 3ม»“” ( =- ๐ ๑ๆ๒! ค 9 4 เย ๆ
เรยงเพอนยู่ชาย แต่คุณดูงจิตทำให้ท่านเข้าใจ่า เมืยได
ให้ลูกเข้าวิทยาลัยแล้ก การมีเพื่อนผู้ชายก็เป็นลิงทหลีกเลีย
ไมได้ ท่านก็ค่อย ๆ ชึนไป”
“แล้อการทีธัชอยากแต่งงานกับเขย ท่านมืความเห็น ป
ยย่างไร ท่านตูนับดนุนหรือไม่พยใจเขาหรือเฉย ?” ก
“คุณแม่เป็นคนซีลงสาร ท่านอ่าท่านสูงดำรทิเจาไม่
ละทิงความพยายาม” กรรณิการ์ตอบโดยซื้อ
แยนน์ใคร่จะถามก่า ถ้าขัชมีเงินเท่าบรรเลง กรบ
การ์จะภักเขาได้ไหม แต่เห็นว่าจะเป็นการดะลาบละล้งเก ก
สะใภ้แหม่ม )
อง
/*๒๕๑
ไป จึงถามเลียบเคียงก่า “เขอต่ะ เขอกิดตวา เธอจะอาจ ,
5 เปลยนความรู้สึกได้ใหม่ ท : ๊.
ฝุ ฉันไม่รจักตักเยงเลย อยา1 รู้จักยย หม่อนกัน ุ
กรรณิการ์ตอบ |
แอนนคังดัยกำตอบนันอย่างยิง หล่อนอยากรุเหลือ
เกินวา จะเบีนได้ไหมทกรรณิการ์ ไม่สามารถรักขัช ใต้ . 5: ๊
เพราะหล่อนรักฎิทิต เมือไรหนอหล่ยนจะได้รู แฮนน์ :
รำพงแก่ตนเอง สำหรับตัวของหถ่อนนัน หล่อนแน่ใจว่า
ส่านีของหล่อนมึความหมกมุ่นอะไรยย่างหน่ง และญาณ
ของยิตถิเพค๋บอกแยนน์ภา คคามรักของหลอนกํ ด้งยยูใน
อันตราย แต่แอนน์ไม่รู้ว่าอันตรายกำดังมาจากทิศใด หลอน “
เคยมีความรักใคร ในตักกรรณิการ์มาก จึงต้องระมัดระกัง %
ไม่ให้มการกระทบกระเทือนโดยไม่จำเป็น
ว แต่คำพูดของธัชในคืน
ทิกลับจากงานเลียงได้ก่อความเดือดร้อนให้กรรณิการ์ไม่น้อย
| บุญเหลือ
/*.
. ๒๕ ๒
ประตูเกรธขชะ: ก และสำหรบประตยอะไร”เขาอาลทำให้
: คุณนายถมยาพอใจได้ เขากพยายามทำ ประตูไม่หยังรง
1 ย ป
: เหตุทคุณนายถมยาไม่พอใจแอนน์ ค่าไม่มีอะ ไรเดี๋ยวเนย
ป ไปในทางทิจะทำประโยชน์ให้ประดู่เลย เมียมีโยกาลติญ่ต
เขากจะประจบทาน เดยน คาพุดของธี เปเลา เหพกงพลอย
พั่ง และเมื่อเขาเล่ากำพูดนัน มิได้แตดงความโกรรขัช แต่
5: แตดงความโกรขวิทิตกับแอนน์
๓4 ๑4 จร 80 | 4
มนอกตัญญู  ประตูกา พกรรณแต้นจะชอยเหลิย
ทุกยย่าง มันยังทำได้ นายขัชก์บา ทิ้ง ไม่เบิ้นเรือง ข้
ไม่หันจะเปนอะไรกับพกรรณ เพียงแต่พกรรณสํงล่า1
+ อลี7 4ง
เท่านั้น
พวงพลอยกริบเล่าให้มารดาฟัง เพราะแน่ใจ0า ทาน
ต้องชอบได้ยินเรืองรากประเภทนี้ .
คุณนายถมยาใคร่จะได้ไช้ ให้เป็นประโยชน์แก่คน โต
5: ให้สูชิราเห็นภัยของการมีสะใภ้แหม่ม แต่คุณนายม77
เกรงกตักตู้ธิราเป็นอันมาก ลิงต้องเตินทางยัอม กอไปย07
สะใภ้แหมม
/*2*/ ดารรดรรรร
เรรงนไปขบอนบวอลม3592ด59225ิ325 53
น / 4 ม ไรรร
แก่นารดาของกรรณีการ เมอคุณนายดารภมารดาของ
| ธรรณิการ์ตราบ ท่านก็มิความรัตนใคมาก ร . 0 0
“อย่าไปยุ่งไปเกียกกับเขายิกเฮย ลูกกรรณ”” ท่าน |
กรรณิการ์ไม่เคยแต้ดงความขัดใจต่อมารดาเลย แต่ ?
ในครากนิหล่อนล่ะบัดหน้าอย่างแรง จ ทำไมเป็นไปกับเขา อ 00
ตักยล่ะคะ คุณแม่” หล่อแขิงเตี้ยง “กรรณไม่ใช่เด็กๆ แล้ก 5: ว 0
ตัไนกี่บัอสผ่ตติบเต็ง ก9
| “เตีะ ไม่เคยเห็นลูกเบิ้นอย่างนเลข” คุณแม่ค่า “ทำ เง๋ “
ไม แฟ่จะห่กงจะใยบ้างไม่ได้เทียวรี ณา ล ร
“กูมันเรืองไม่เป็นสารรผี้ตร คุณแม่ทำไมพลอยไป  ี 0
ต้อย”
“มันเรียงเป็นได้นะ ลูกกรรณ)” คุณแม่ท้6ง “พอ , “
ป คิดแกกตุ้มใค่านี้เมี่ยแหม่ม มันทำให้ไม่สะดอกล์บายกับพิ : 1
นัคง แกเคยพิงลูกได้ แกกิหัแมาเกาะลูก ทำไมจะไร้ | 80
คำระ”
จด 0
ไช
ล าน <
/*ก
๒๕๕
. กรรณิการ์ซัดเกืองจนพูดไม่ยยก เป็นครังแรกในชี่วด
| ทหล่อนลูกสะบัดขินไปจากที่ ระหว่างทิคุณแม่ยั้งติดไจท
กร 6 0 94 1 4# ว%) » ถา
อยู่ ทงนหลอนรูดๆาเป็นเพราะเรื่องนก่อชินโดยธัช หลย .
ลจึงโกรขมากขนาดบํ:คับตัวไม่ได้
|: เมื่อลูกลำวเกิดไม่ประนอมพร้อม ใจกับท่านคุณน
ลำรภิก็จำต้องหาตัมพันธมิตร ตังนันเมื่อคุณนายถมยาบา
เขียมอิก เพราะตามปกติก็ไปมาหาผู่กันอยู่เรือย ๆ ท่าน
ปรับทุกร์กับพละใภ้ แตดงความห่องใยในถูกดำ0
การณ์ก็เป็นไปตามทีคุณนายถมยาคาดหมาย และ
. เมื่อคุณนายไปเยียมคุณตั้งเวียนในอัแต่อมา ก็พูดได้เต็
ปากก่า คุณนายดำรภิโกรละใภ้แหม่ม “แม่ดำรภิเขาก่า
ไม่รู้จักบุญรู้จักคุณกันบ้างเลย” โดยแก้คำพูดคากทเป็นทง
ไปเด็กน้อย เพราะคุณนายดารภิ ใช้คำก่า “ไม่เห็นความต
ของลูกกรรณบ้าง ก็แย่ตะ”
คุณตั้งเวียนก็มีความบริวิตกมาก เพราะคุณห
ถมยายแถมๆ่า “ทินคุณจะพิงพาแม่กรรณก็คงถำบากณ
สะใก้แหม่ม
/*๒๕๕ ,
และเมื่อได้ปรับทุกข์กับลูกด้าก คิภาก็แต้ดงความโกรขเกืยง
อย่างเติยกกัน และให้ความเห็นอย่างเดียวกับคุณนายถมยา
| ถ่า “ทินละทิกรรณเขากงจะไม่เหยียบบ้านเราตะ” คุณ
| ล้งเกียนก็ยิงวิตกมาก และแผนการณ์ก็เป็นไปตามความ .
ปรารถนาของคุณนายถมยาโดยง่าย คือคุณตังเวียนก็นำคดิ 6
ไปผู้คำลดูง คิอคู่ธิรา [  .
เลานันสุธิรากกำถังยุงกับธุระของหถ่อนมาก คิอ |
เตรียมตักไปต่างประเทศ และในการ ไปต่างประเทศน์ ซ๊
สูธิราก็ต้องพงแอนน์อยู่มาก เพราะหลังจากไปส่งไพลำถิ ล .
ส นย 0 ย = %. ก ! ร
ทด์ห1จอเมรกาแลก สุธราต5ใจจะไบอยุทธังกฤษนานกฎา
ประเทศ์ยิน เพราะได้เคยอ่านหนังสือทราบประวัติของ ฉิ
ประเทศนันติกว่าประเทศอิน ลจึงมิความด้นใจใครจะได้ “
พ คสอ ! แหลเฉุมา ,% |
เหนภมประเทศ และด์ถานททหลอนได้ยินได้อ่านถงมา ซู
แยนน์ได้เขียนหนังสือถึงญาติและมิตรของหล่อน ขอให้ 5
เป็นธุระช่อยเหลือดูชิรา ให้มากที่สุดทีละทำได้ ในยาม |
ปกติ ผู้ขิรายาจจะค่อย ๆ ลิ้บหาความจริงแล้วค่อย ๆ
/* ว :ซย ฝี ก 9
! ล เมม 5 5
4 น6
จ  [ว้า 1 ประน์ประ
1 วัว ป กัด,  |
0 ฟุ คือ ยไป แต่ใ
คชะ. ต ล ขอให้ก ฒิ นยามยู |
เส ฝื แผลคร องราคม รรณ์การ์ 1งเช่นน์|
เหนักบก งคัผ่5 1กรย
) อ แล | นำเลื . นไปพบตัว ดหว่าคจึงารง 4 ก
2 14» | ม ยงชัดเคองๆ ยเรืองนน เยาเป็นจริ |
แก อตีน ผ่นั ว ป
97 ง เร าคจนไม่อ รองเรดำระ ว กรขมากพ
- ก บ พ “กรรณ ครูพรด กรพ กข์
. น เัก็ณาทอ “น้า อ สูธากำ 5
๊ ซ่ . . .
ก 6: “- ลุ่น 1
เจก รงอะไรเลย” เดียตรัตนไ พูดยะไรไม่ ส ท
(ม ตัวคุณแม่กรรณ ไม่มีบุลครน |
) ม เณยก
ย ] ว ดูธถาม |
สะใภ้เหน่ม
/*โ๒๕๓ | บ
ง คณแม่ก็เกิดห่องไม่เบิ้นเรียง” กรรณิการ์ตอบ ๊ จ
เก็รนต้ ทีหลังอย่ามาขอความช่อยเหลืออะไรเลยกรรณ
ไม่ยุงกับใครอิกแต้อ ร ก
“เล้น้าจะช่อยอย่างไรไต้บางล่ะ ?” ตุธราถาม . -
กอไป : ว
“ส่อยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ความสูงดัยนมันเหมือน 5 :
ยาหิษ ลงเกิดซินแล้ว ไม่มีใครทำอะไรได้ กรรณก่าแล้ก 0
ผัวเนียเขาจะแตกกันก็เพราะคนพุดพล่อย ๆ นแหละ” 2 ๊
ลู้ชิราจึงไมได้ช่อยเหลืออะไรต่อไป แต่ได้ทำสิงท ล
คุณนายถมยาหลวังไว้ คือกล่าวตั้งสอนไพลำถิก่า “นู้โต่ง จซ่
ถ้าไม่พาเมียแหม่มมาเลี้ยได้ก็จะเป็นการดินะ” ซึ่งแน่ละ ร
ไหลำลกได้เล่าให้พกงพลอยฟัง และได้ทำให้คุณนายถมยา ป อ
ทยใจมาก เร
0 แต่ผู้ฑ์ได้รับการลงโทษรุนแรงก็คอขัช ระหว่างทิญาติ 3 53 5
[ใหญ่ชู้น้อยของกรรณิการ์อ้ากุ่นอยู่กับเวียงน ธัชกิมาหา ง 8ร
กรรณิการ์ พอเห็นหน้าเขากรรณิการ์ก็รุกเยาทันทิ , 0
582 2885:
: 6.
/*๒๕๕
“ขัชรูไหม ว่าเธอก่อความเติยดร้อนให้ฉันท่าไฟ
ฉันไม่เคยโกรธกับคุณแม่เลย แต่เอลานก็ขัดถูกทุญา
4 กัน
“คมเลี้ยใจ แต่ต จริงผมต้องการให้คุณระฆัดระวังต
0 0๓068 ท 4
เทานน ธชกวา กคุณหาง ๆ ดูกพดูกน0อ190งกุณเดีย
#6: พักหนึ่งซ์
ไม่ แง : จ น น
ไซ พูดเยาแต่ไต้” กรรณิการ์ว่า "ทำไมฉันจดัย
เว็ข์ อ อน ป ง ท
4ล ทาต0เปตามความคิดเหนบา ๆ บอ ๆ ของ |คร ๆ
1 ร้ ทำไมคุณคิดอ่าความเห็นของใครเขาบ้า ๆ บย ๆ
ป 13 ธัชแย่ง " ใคร ๆ เขายาจถูกก็ได้ ลื๋
๓ล เจ0500. เก
ยย เพูดกนอกตกกา ถายยากพูดอย่างฟา ก
การ์พูตอย่างมะนากไม่มีนำ ศ อย่างนรื ละเป็นคูชีวิตกัฝ1
น พุดจารากกับเด็กดำมขวบ ไต้
จัร , ชัยนังซึ่งไป เขานั้งรยอยู่ครู ใหญ่ไม่เห็นกรรณ์ก
*  . ฝีดลีฉางก์คะขอโทษคักด์ด่างสมบกัทอขัตนน เขารูลกร
5 เตืองชิ้แมรบ้างค์สๆโป 0
า # |
น สะใกแห
ก ร ว ง
0 ด็ คอมัน น
/*โ๒๕อี่ ว
อีกไม่กีวันต่อมา ญาต . 5:
ทกลุมก็ไปต่งสุขราเดิน ทาง ไปตาง ประเท ค์ทสนาม บินดอน
เมื่อง วิทิตและภรรยา บรรเลงและจันทิรา กรรณีการ์
บรรดม และญาติยิน ๆ ก็ไปพร้อมหน้ากัน ค่ายตาทุกค ก
กยยชำเดียงตูยาการของแยนน วิทิต และกรรณิการ์ วิทิต
เมือได้พบจันทิราทไรก็มีความเร่ารัยนในใจ ในวันนันเขา
จิ้งอยากหาเรื่องทำยะไรทีจะชอนให้เขาเบายก ทุกครากทิ
กิทิดได้มิโยกาลคุยกับกรรณิการ์ลยงคน เขามีความร์สึก .
| เบาโล่งในระบบประดาท ไม่มีความติงเครียดเหมือนเวลา .
เกบตนอน ในวันทีไปส่งดู่ธิรา ขากลับเขาจึงชกนให้
๓01.ชั6 บล่ด่ 1 ๑4 ค งนน์ ตั้ ย
กรรณการกลบรถเดยกกบเขา ซงเขาเตยมเพคอนชาๆตาง ื
ประเทศคนหนึ่งมา
วิทิตไปล่งแอนน์ทิททำงานของหล่อน แล้อกิบอกกับ
แยนน์อ่าคะไปส่งกรรณ์โการ์ที่โรงเรียน ก ป
กรรณิการ์รับชวนของอิทิตกลับจากตอนเมียง ใน จ
รถกันเติยกกับเขาดัอยความจง ใจทีจะ ให้พน้องทัง หลายแล  2
ปุญเหลือ ร วรว ร
: 5
ง สม
/*ว ฆ “------
ล ๒๒๐
เห็นค่าหล่อนไม่เอาใจใส่ต่อความคิดเห็นยันไม่เป็นแก่นสุข
ของบู้ใด แต่ครนวิทิตไปส่งแยนน์แล้อก็ชคนให้ไปรับประทน
ง โคพัพติตจนคิเลอไปตอแลอ และแค่งก่าเขามีเงินทใครคล่ง
ให้หล่อนอิกล่าน0นหนึ่ง กรรณ์การ์ก็ยิกยักแต่แล้วหลอน
คิดภา ถิงอย่างไรหล่อนก็ไม่สามารถจะหยุดยรการซุบซิบ
แร] นินทาของญาติได้ และถึงอย่างไรหล่อนจะต้องคัดการเกีย )
ว กับเรืองเงินจำนกนน์ ให้เสร็จลืนไป หล่อนคิงตกลงคัย )
อ เพราะถ้าหล่ยนไม่ตกลงไป วิทิตอาจเกิดระแกงก่าหล่ยณ์
ปูร คๆ ามรู้สึกแปลกไปหวิก อย่างไร และถ้าบังเอิญเขาไปกราบ
พรต แหม
เรื่องซุบซีบนิ่นทานในตอนหลัง และหกนกลับมาระดูก|#ิ07 จ
หล่อนมีความขย เทขอาดหตัวก่อจึงน 1 เช
6 ก็คงตูหมินหล่อนไม่น้อยกรรณิการ์มีคคามนับถือวิทิคมาก )
ร พอทจะต้องระกัวไม่ เห้เขามีโอกาสดูหมิ่นหล่ยนํในเรือมเกี )
| กับตอามคิดเห็นและความ ประพฤติ หล่อนจึงตัด ใจทำ
เต๋มีอนไม่มีอะไรเกิดซน )
, สะใด้เหม่ง )
มกลา
/*๒๒๐๑ |
ในการทพบกับวิทิตและได้มีเวลาต้นทนากับเขานานะ
“ร์ห้นลสรหรบคล 1
พยด่มคกรด์องครงทแดกมาน กรรณการเรมจะเขา เคอะเร 1ง
ในตัวงทิตหลายยย่าง รคนทังทับรรโดมคุย หทั้งชัง ดิ | :
๑ ม ฒ 4 ? 2 แร อ ว่
ลขุรายธบายบาง กรรณการแลเหนกา คนหคากบานเมือง ) 25
ไปนาน ห่างไปจากฟิน้องและญาติกู้ หญ ไป ยู่ใน %
แก 4ด25 ล6 ส : ๕” - ว
หมูคนทเจานับถัอทมีแนกความคดเห็น แดกมกกามเคยชน %๕3
ในชีวิตยิกอยย่าง ย่อนจะมิทรรค์นะและปรัชญาแตกต่าง ว :
ไปคากู้ทอยู่ร่อมชีวิตร่อมความรู้สึกกับหมู่ญาติ หลอนมา  2
กิดได้กา แม้เพียงทิหล่อนได้เข้าศึกษาในมหาธิทยาลัย ซี
หล่กนยังมีคลามรู้สึกนึกคิดแปลกไปจากคนท์ไม่ได้เข้ามหา ฉิ
วิทยาลัย หล่อนจึงตังออตรใจทิจะฟังวิทิต และพยายาม ล
เข้าใจเขาให้มากขึ้น เพื่อความรู้ของหล่อนเองและเพื่อเห็น 1
ยกเห็นใจเขาตักย :
เมืออยู่กันตามลำพังไม่มีผู้อืนอยู หลยแก็กล้าตีพร "|
ถามเขาในเงียงทีหล่อนไม่กล้าถามเมื่อมีคนยินอยู่ด้อย
| ปุญเหลือ
ศ์ ม
ตสา นก5 5 ป
/*ศี
1 ๒5๒
: โนตันขู่ เตซัด | 6
! เบนตนอวา หลอนกลาถามเขากา เมอตแรกรักใต่
กับแยนน์นัน ต์เคยตริกตรองบ่างหรือเปล่า ถ่าหท
พาภรรยา1: าป 1 ] ได้ 1ง คบบัญห ากะไรบ่าง เจาก
ตอบจา ในระหกางด่งคราม คนทั้งหลายนประเท่
ยกฤษคิด กันแต่ก่า นนเ บ็นตํ เคัญทสุด กันพรงนจะไ
มซีวิด ! ยุด อเง หรือไ ง กิร์ เมอมีความรักใครกัน ล
ล เคัญก็คิย ให้ได้สมความปรารถนาเสียกอน อย่างนัย
ถ้าฝ่ายหนึ่งตายล อีกย่ายหนึ่งก็จะไม่ต้องเลี้ยใจา้
ละทงโยกาตทจะให้ความ ค ขแก่ยิกฝ่ายหนึ่งไปเลี้ย ยันยั่
โยกาดทจะไม่ได้ยัอนกดับมายิกแล้ว เมือหล่อนข์กต่ยไป01
เมื่อล่งคร ามเลิกแล้ก เซ ได้คิดตระเตรียมอะไรบ่าง เข
ก็ตอบกำ เมียเตร็จตูงครามแล้ว ก์มบัญห 1อยูแต่ว่าตัง
จะคงอยู่ในอังกฤษต่ยไปอิกหรือจะกลับเมืองไรย ท่ฟา
กลับมาจะให้แยนน์มาตัยยหรือมิให้มา หรือตักจะมากัน
และให้แยนน์ตามมาทิหลัง ในเรียงนแยนน์เป็นคนต(น ๊
โดยไม่รงรย แยนน์มีเหตุผลว่า วิทิตได้ไปอังกฤษโยยก )
| สะใภ้แหน่ง )
« จ ป
เจ
/*รวารข้สรดร5วต
รร
2 8855555
จองประชาชน ลิ้งมี่หน้าทกลับมารับใช้บระ ว 0
| แลต่วนคักหลอน ไร | 0
กินทยงส่งไป พ้ได หรือให้วิทิตตังตักก่อนจิ พ | 0
ก้ ท . : 0
| เล ตรลนกก่าจะม์ ฐานะติพยลมครร ลง | 0
เน โขตัวคนัด 2 ฝ2
จ่านกนลำ เนสะพรล “6 "  ก ๋ 030
กนได้ เฟชะ น หนไหท่างรเข้านราณโนมือเต 1 0
ง นน์กับกิทตกิตัอ ม 20 ฉิอ  0
[ ต่เทศพ์ กะรริศาชาว ส ๊ | 0
น | 0
ว 55
| ยย่างน สุณาต่นสย ทรัพย์สมบัติของคุณพ่อมิยย ป ร
ป หรือไม่มือะไรอย่างนันอย่างน ว ส6 0
.ญเหลอ หรอจะพูดกา ร
“3 ณะ”
/*1*/ป โ๒๒๕
5: แม่ต้องการเท่านันเท่าน ฉันก็จะเข้าใจ แต่การทิคุณเม่
| โกรธ ! และทุก ๆ คนก็บอกอ่าไม่ให้ทุตอะไร ผลณิษี
1 กุณแมจะเสียใจ อันนถันไม่เข้าใจ เรืองสิทธิของคนท
ไม่เดี๋ยวกับการศึกษา เบิ้นเรืองของศีลขรรม ถ้าคนไม่ยอม
ทั้งเรยงสิทธิ เขาต้องแกลงทำเป็นไม่เข้าใจหรือไม่ยคมภัง
แว สิทธิเท่านั้น และฉันจะต้องเข้าใจว่าแม่ของฉั้นเป็นเช่นพ์
ว หรอ ?”
หซู ฒฒ2 - )
กรรณ์การพยายามปลอบเขาเท่าทความสามารถๆ๏
5 ของหด่อนจะทำได้ “กรรณเห็นใจทั้งคุณบ้าและคุณ/”
รร สำหรับเรืองน แต่ยังยธิบายให้แค่มแค้งไม่ถูก หรัยจะท?
อ่าหาถ้อยคำทเหมาะยังไมได้จะติกว่า มันเบื้นความรูสึก )
ของแม่ ซ่อนเร้นอยู่อย่างไรพิกล จะว่าไม่มีเหตุผลกได แก
ถิ. ไม่ใช่คุณบ้าเห็นตัวแก่ หรือไม่ยอมรับลิทธิของกุณก
1 : หรอก ชีวิตของคุณบ้าก็ให้แก่คุณติดได้ ถ้าการขยโัย
5 มาถูกคังหกะ ถูกกับความเข้าใจของท่าน .
“เอาละ ฯยรับข้อประนิประแยมของกุณกรูน )
รา สะใภ้แหม่ม )
เรา
ระ24
อ
/*พลาง” วิทิตก่า เพราะไม่รู้จะทำยะไรติกก่านน “* แต่ถำ ล ะ
ใครจะทำให้ฉันเข้าใจแง ความคิดยันน์ ได้จะขอบ ใจเหลือ ล ) ก. -
เกิน 1 ว:
“เอาเถิด เมืยคิดได้เมือไรจะพุดให้ทั้ง” กรรณิการ์ ! . 5
รับรอง ทีจริงหล่อนพูดตามคริงเมื่อหล่อนกล่าว ตักหลถ่อน - -
ยธิบายไม่ถูก เพราะหต่อนเพียงแต่รู้ว่า คุณตังเกียนไม่ 2 ประ
ใช่เบิ้นคนเห็นแก่ตัว หรือเห็นแก่อำนาจทจะยิดทรัพย์สมบัต ร ง :
จองบุตรทั้งหลายใว้ แต่ในหัวใจของท่านททำให้ท่านไม่ยิน ธรว -
ยยมเจรจาเรืองนกับบุตรชาย หด่อนได้แต่เดาเอาก่าเป็น ล อ ร
เพราะบุตรชายคนใหญ่นำค่ะใภ้มาให้ท่านโดยมิได้ปรึกษาหา : 0955
วิยขอความยินยอม หรืออิกอย่างหนึ่งถาจเบี้นเพราะท่านไม่ ร ต
มีลมบัดจะหยิบยินให้ จึงเลยปฏิเล๋ขไม่ยอมเจรจา และ ล
เพราะต้องปฏิเด๋ขการเครคา ก็แปลก่าไม่อาลทำสิ่งทีบุตร “2
หยโจ เมื่อไม่สามารถจะทำให้บุตรพิงพยใจก็เลขน้อยใจอ่า
บุตรมาทำให้ท่านตกอยู่ในด์ถานการณ์ทลำบากใจ ซึ่งเมื่อ 2
ตุลากด่ายตาของชายทมิภรรยาก็เรียกได้ว่ามีเหตุผลไม่ -
บุญูเหลือ 1
วักต
. ล
/*สๆฑ่ท
โอกด
, ค้มควร แต่ดู จากลำยต 1ของมารดากคงเป็นเหตุคลรแก
. ความเห็นใจยย่างยิง .
ว เสื่องคิด รรณีก ว ยงไม่ 1 เด้าถามวิทิตทงทหล่อนนี้ความ
อยากรุมากก็กือ ลอจะคัดจิตได่แค่ะตนทัดเตอร์จา เขๆ
| ได้คิดถึงจันทิราบ้างหรือเปล่า ได้ศิดบ้างหรือเปล่าว่าจันทิงๆ
อาจรออยู่ และถ้าเมือเขากลับมาแล้วพบก่าจันทิรฯยโค้กเบตา
อยู เขาจะทำอย่างไร
วิทิตเล่าให้กรรณิการ์ฟังถึงงานของเขาทิกระทรกง
วิทิตมีความกลัดกลุมมากในเรียงงาน เพราะหน้าทของเขา 5:
ทำให้แลเห็นความทุจริตของเพื่อนข้าราชการหลายคนและใน
เรียงนี้แยนน์ไม่ยอมเข้าใจเมื่อเขาเล่าเรืองปรับทุกข์ ให้ทั
หล่อนเห็นๆ เขามีหน้าทช่วยปราบ การทุริตเพื่อประโยชน์
| ของบ่านเมือง ไต่อิทิคคือวิบายได้ตัสาคตัอัตต
จะทำได้ ซึ่งแยนน์ไม่ค่อยเชือตนิท หล่อนเงิมระแกงก่าเช1
«  2ว 8 % ส ร นค 2
จะเห็นแก่ความนยมเลก ๆ น่อย ๆ จากผูบังคบบญชาหรย
เพื่อนร่วมงาน แทนทิจะเห็นแก่ประชาชนทงประเทศ ไย:
| สะใภ้แหม่ม ว
| ง
.ัล
ย ก
/*๒๒๐๐๓๐
2 ล ๓ *%/ ต อ, 6 แช014
กิทตไม่สามารถจะทำ |ห์แยนนเขา เคภาตกามทศรตเด้แผเป -
กก้างขวางอยย่างไร ถิึงขนาด7 ถ้าผู้ใด จะคิดปราบปรามก 6
ต้องไมติดอยู่ในร โซ การ ซึ่งเข ใจะ ตา ห์เ อนน์พั่ ก็รูสึกยับ
ยายมาก จึงได้แต่คิดอนเกียนธย นอกจากนันวิทิตยังได้
เล่าให้กรรณิการ์ฟังถึงเรืองทิเขาทำให้แยนน์ผิดหวัง โดย
ได้ไปย97อ้างก่าคนไทยไม่ค่อยนิยมเงิน แต่บัดนแยนน์มี | 5ว
ความระแกงด่งดั๊ยก่า โดยทัยไปคนไทยนิยมเงินยิงกว่าวิชา . 2 ร
กกามรู้หรือตระกูลหรือคุณๆุฒิยินใด
กรรณิการ์ได้คุยกับลูกพิลูกนั้องของ หล่อนในทำนองน ว
ะ ( 2 ย ม26 ณ์ ก <  1 ว
ล่องครง หดอนจึงรสึกเห็นยกเห็นไจขนยยางมากและนกภา
ถ้าหล่อนสามารถจะช่อยให้เขามีความดู๋ขขินได้ท เงใด หล่อน ว
กิจะชาย ตังนันในกันไปส่งตู้ธิรา และเขาชวนไปรับประทาน :
ยาหาร กรรณ์การ์จึงตัดสินก่า ถ้าหล่อนปฏิเด๋ขเพราะเหตุ ก
กลักค่ากระซิบอันไร้สาระ ก็เป็นการไม่ยุติธรรมแก่เขา
และผิดหลักของหด่อนเคง
อุโน ฟุ ผู ล ๒
/*ฉั ก จคล 5ก
] , 8ต
จ จ
ป จ 9 โ๒๒5๕
การตัดลินใจของหล่อนนัน เกิดผดติต่อหล่อนหนึ่ง
อย่าง แต่เป็นผลร้ายต่อแอนน์ไปนาน
แอนน์นัน พอลำมล่งตัว
: ให้เจ้าวทีจงจนไปแล้วขอกรถไปกคับณ์รณิตน์า ทีเก
5 เข้าไปในห้องทำงานด้วยความหิอ ตง ใจจะรับประทาน
ว แซนต์วิชินำมาด้วยจากบ้าน และรับประทานเปี้นขาหา1
ซิ กลางงันเบิ้นประจำ แต่พอกินแซนต์อิชเข้าไปยังไมถึงคง
จ ซ่น ความระแกงสํงสัยก็ยุตขินอย่างแรงจนไม่สามารถา
2 บังคับไว้ได้ หล่อนรีบรับประทานหมดหนึ่งชัน แล้วกิยยก
มาทิหน้าดำนักงาน พบแท็กซีคันหนึ่งก็บอกให้ชับไปกาง
: คะพานเทวกรรม ให้แล่นผ่านร้านอาหารกหล่อนได้เศย
4 พบกรรณิการ์กับวิทิตรับประทานยาหารอยู่ด้อยกัน .
: ) หลัยนท็ได้เห็นเขาทังลองคามตระแองศาตห์นใน
)  ง หล่ยนไม่มีโยกาลเข้าไบยึ้นดูสิหน้าของคนทั่งสองระหร่า
ว . ต้นทนากัน แต่ให้รถขับเลยไปลงที่สผนราชด่าเน็นตยมทั
ห ร สะใภ้แหม่ม
294
/*เ 2
แล้วหล่อนก็วินอกคันหนึ่งกลับไปตำนักงาน !
กถามรู้สึกของแยนน์นัน แม้แต่ตัวเยงหล่อนกิอธิบาย จ
ให้แจ่มแจ้งไม่ได้ แน่นยน หล่อนมีความรู้สึกหม่นหมอง :
นอยใจ แต่ก็มีความหลัง ในใจอย่างไรก็ไม่สามารถคะอธิบาย
ไ์ จนกระทั่งความยุ่งเหยิงผ่านพันไป หล่ยนจึงธธิบายแก่
ตนเองได้ แต่ควงามหม่นหมองน้อยใจในโชคชาตาของตัว ว ร
นัน ทับท่อมหัวใจหล่อนอยู่นาน ทังนก็เพราะเมือแอนน์ | ภู
| 1ยายามจะสืบหาความเบาใจจากธัช เขาก์ยิงทำให้หล่อน 5=
เศร้าหมองยิงซึ้น =
ธัชได้มาหำงานทิบริษัททีแอนน์ทำอยู หลอนพยายาม ,
จะพบเขาและถามถึงกรรณิการ์ เผื่อว่าเขาจะทำให้หล่อน ๊
คลายใจโดยแท้จริงความตัมพันธ์อันดิระหก่างเขากับหญิงที ซ้
รักของเขา แต่หล่อนสังเกตก่าธัชพยายามจะหลบหน้าหล่อน |
แต่ตัอยคงามพยายาม ในกันทีลีหล่อนก็ตริงตักเขาไว้ทโตะ .
ทำงานของเขา ไม่ให้ริบหนีไปก่อนได้ .
หด่อนริบเดินออกมาจากห้องทำงานเฉพาะตัวของ
บุญเหลือ
“ๆ เน 5
/*อ
ซู
. โ๒๐๐
| ร ณะ ติสไลอม๕ ๒งะ 4
หลอน ทันททได้ย่นเสียงเก้ายิเคลือนหลาย ๆ ตัวพร้อนก์| .
เป็นสัญญาณว่าคนทำงานในห้องใหญ่ข้างหน้าห้องเฉพาะต)
ของหล่อนกำลังจะเลิกงานตอนเช้า เพื่อไปรับประทาน
ป อาหารกลางวัน หล่อนริบอยอกมาจากห้องของหล่อนโดย
ธัชยังหลบไปไม่ทัน หล่อนก็เดินตรงไปทโต๊ะต่างาเจย |
เขา ข็มพลางถามเขาว่า "มาทำงานแล้วเบินไงบ้าง กุณ
ธั ?”
หล่อนดั้งเกตเห็นมือของชัชเทียวไขวิคย์1หายะไรบน
โต๊ะอย่างไม่เป็นระเบียบ เห็นได้ว่าเขาข่มด์ติของเขาย์ง
โมต พอนถามคกอรงเขาจงจ้าโตเงยท์ จับไก
“ตี้ในเป็นใงครับ” .เขาตอบ ซ่งแดไปคากม
ขยงชธัชตามทหล่อนได้เคยพบเขา ถามียะไรติจะเถ่า เวิก
คงขึ้มแย้มรึบเล่า ให้หล่อนฟัง ,
“ไปรับประทานยาหารกันข้างนอกไหม7) แยห
ชกน
สะใภ้แหม่ม ว
เว่
/*โ๒๓๑
“โด คันนี้เสียใจครับ ขัชรืบปฏิเศธ “กันนี
ยผดัยสไบตีอื่น
กังขันย์งไฟ # ไว 1แลนด์ตาม ก ว้าเรื่องหางใหตดล้
เก ครากนีแยนน์พูดเป็นภาษาอังกฤษ เพราะกลัก
ก่าจะหาคำพูดทถูกต้องในภาษาไทยไม่ได้ หถ่อนใช้คำภาษา
อังกฤษฎา จ๐แธ 18๕ไช 109อ
ธัชยิดยัดไม่เข้าใจคำถามของแยนน์ว่าเปี้นคำทหนัก
เบาแค่ไหน และเขาคกรตอบหรือไม่อย่างไร แต่แอนน์
เห็นเขาอิกยัก หล่อนก็ถามเป็นภาษาไทยว่า “เพื่อนผู้หญิง
ท่ร้าของคุณกับคุณดิวินไหม 8
ธัชคอตกโดยไม่ทันแล่รั้งทำกิริยาอย่างยิน เพราะ
ธัชีแลรังทำอะไรไม่ค่อยเป็นทั้งสืน " อย่าเพิงพูดเรืองนันเลย
ครับ” เขาตอบโพล่งออกไป
“โต เสียใจ” แอนนักล่าว แตล้งตั้งหล่อนเองก็
แส่รังทำต่ยไปไม่ได้:” รี่บคล่างคัาอำตฯผ่อไป่เลียกิวิยฯแต้ง
ก็ผละจากเขาไป
ชุญเหลือ
/*ล่
๒๓๐๒
ว สิ่งห้าให้แอนนักลัดกลัง :
. งากเกียๆกับความต์งดัยของหล่อนกๆา วิทธ กัตัปหในใน
. มีอ หล่อนไม่รว่าหล่อนคกรทำอย่างไร ควรคา#คัน
. ส9: ห้ร ริงแน่ลงไป หรื6 ควรรจรอให้เหตุการณ์หา
หล่อนไปถึงจดหนึ่งทจะช่วยหถ่อนตัดสิน หหล่อนไม่มีใค1
จะปรับทกซิด้วย ไม่มิญาติพนัยงใกล้ชิดสนท บรรโดม
กิเป็นเพื่อนของกรรณ์ การ์มาก่อนหล่อน ตูธิรากไปตาง
ประเทศแล้ว 1รอถิงคู้ขิร าอยู่หล่อนก็ไม่กล้าไปปรึกษา
เพื่อนชากต ง ระเทศของหล่อนก็ไม่มีความรู้ทยทิจะแน
นำถิ ถกตั6 ง เขาคงแนะนำให้ทำตามหลักความประ
พฤติของเข ] ซึ่งแอนน์ก็ไม่รู้อ่าจะทำให้หล่อนได้ภับความ
แสดสสากขติณเใด้ หล่อนรู้แต่ว่าสามี ของหลยนม์
อาการเหม่อยาการคะตุ้งมากขึ้นทุกวัน จนหล่อนเกียบกน
อยู่ไม่ไห0 ต้องหลบหน้าและหาโยกาสทำยะไรรวมก
เพื่อนฝู่งยิน ศา ไม่หาโอกาลอยู่กับเขาสองต่อลองให้นานหก
ท : า
เซ ก
/*ใ๒๒๓๑ ๓
ซ่ " «7
แอนนหาท 1งหลบอยกบ
งานของหล่อนได้อย หนี งวยตินร ท ภาด เพิง ยยเวียย ร้ |
เพราะกิจการกำดังเจริญขยาะ ตัวอยู่ตลย| กถา หล่อนกลับ
ยาบ้านในเกลากำ ญี หาโยกาศ1 ยกว่าเหนือ! แต้6 กิเข้า
แยน หรือมิฉะนันก็ชวนเพื่อนมารับประทานอาหาร หรือ
อยกไบรับประทานยาหารกับเพื่อน หรือไปดภาพยนตร์ ก
= 9 เ2โปะ2 * ร
ประพฤตอยูอย่างนเป็นเกลานาน ว
ล่วนทางกรรณิการ์ นัน ท วาการไปรับประทานอาหาร -
กับวิทิตเป็นประโยชน์แก่หล่อนก็คิอ กรรณ์โการ์ได้ตัมพันธ- |
มตรเก่าของหล่อน คอคุณหลองธนุมัต ๆ คินมา คิยตร
. เต๋เลิกส่งคราม คุณหลองได้เบิดดำนักทนายความของท่าน
4 1
ขนขิก และท่านกิหมกมุนกับกิจการของท่านมาก และ . -
กรรณิการ์ก็หมกมุ่นกับงานของหล่อน จนกระทั่งคุณหลอง :
โมได้ต้นใจในกรร ณิการ์นัก แต่ในการทีกรรณ์การ์รับชอน
รองทต โดยกลับจากดอนเมืองดัอยรถของวิทิต และ
ตยมาวภายังได้ทราบค่ากรรณีกการ์ ได้ไปรับ ประทานอาหาร
บญเหลือ
/*” แลสี
โต 09 ๕
ป กับวิทิต ญาติทั้งหลายก็เปลี่ยนจากก 1รซุบซีบตำหนีแอน
ก่ามีความหิ้งหวงเกินขนาด กลายเบป็นมาตำหนีกรรณ์กทร์
ภาประพฤติยิดจากธรรม นยม ของกุลดตร โดยศิไม่หนตน
หลิกเลียงคำครหา เมื่อความเห็นเหล่ านไปถิงหนิสก์นี
| ปกปิดมารดาเหมือนเรืองยิน ฑ ถึงแม้ๆ เนิสาจะรความพิง
เดี๋ยวกับวิทิตติ หล่อ เก็เห็นกำการซุบซิบตำหนิกรรณิกร์
อาจเบิ้นเครืองช่วยการรักษ เผล ประ โยชน์ของหล่ยนยย่าท
จึงได้เล่าให้มารดาฟังถึงเหตุการณ์ ในกันสู่งผู้ธิรา เว็องท )
) 2%๕4ง0งฯ 4 ๑ ค๕ ฮู น โ
กด่าวถึงนกได้เป็นอาหารปากของคุณจาเนยร เปหลายน0 |
อาหาร จนกระทังคุณหลวงยนมัติ ๆ ผู้ซึ่งมีโอกาล์ร่อมการ
รับประทานกับบุตรภรรยาน้อยก็ได้ยืนเข้าจนได้
. “นู่ แม่คำเนียร” คุณหลวงขัดขึ้นขณะ์กกรรย )
กล่าวแตดงความคิดเห็นหลายแงหลายมุม เกียอกับคอาม
ประพฤติของกรรณ์ การ์ ผู้ท ท่านไม่ค่อยชอบนักมานานแล”
ตก ม 2 อเล บ แท้
เหตุทชอบรับพังความคดเหนของ โครทซัดแยงกบทานี
ท่านหาเรียงจะตำหนิกรรณิการ์ไม่ถนัด
. ละใว้แหม่น
/*ถะ
2นรรก
“แม่คำเนียร ฉันขอเคืยนก่าแม่จำเนียรเป็นผู้ใหญ่ | 8
แล้ว และดู กหลานเคียกนีเขาก็โตขินเป็นหลักเป็น ฐานไป ธื๊
ตาม ๆ กันแล้0 จะพุดจะคาเรียงยะไร ขอให้ระกังถัยยคำ ก - 0
“ดิฉันกายะไร ?” คุณนายคำเนียรย์อนถาม “ก "ลู “
พุดไปตามทิพิน้องของเขาเองเล่ากันมา ด 1 0
“ก็เขาเล่ากัน เราก็อย่าเด่าต่อซี คุณหลองก่า ลู
“แต้อมันเป็นยังไง เราเล่าของเราอยู่ตรงนี ฉันก์ ซึ 2
[ดโคุณ์เด็ดม์ 0
ฉันว่านันจะไม่พูดกันเพียงตรงนน่ะซิ” คุณหลอง | ว 2
ทูลต่อไปอิก “ธรรมเนียมของญาติผู้ใหญ่น่ะ ถ้าเห็นเด็ก ล 5
ท่ายะไรไม่ด ก็ต้องหาโยกาลตักเตือนเขา ไม่ใช่พูดลับหลัง ล 1
| เข เด็กมันรู์เข้ามันจะตูถูกเอา” การ
“ยัย ดูถูกน่ะแน่ละ” คุณนายย้อนตอบ “ถ้าไม่ 1 20.
กญาติพิน้อง เขาจะท้ายย่างนั้นหรือ แต่แม่ของเขายัง “2
| ญเหลื่อ : ถุ - ว
แจ ฑ์
/*ก
๒นอะ
ไม่เชือ หรือจะตั้ง ใจแข่งแหม่มมันก์ไม่รู้”
| คุณหลวงอนุมัติ ๆ ยอมแพ้ เพราะท่านไม่เคยคำมารถ
. โต้ตอบกับภรรยา แล้วทำให้เหตุผลของภรรยาเปลี่ยนใด้
. เลย ทังนกเพราะท่านไม่สามารถเข้าถึงหรือลงไม่ถึงวิจัท1
| คิดนกแบบของภรรยาท่านได้ ท่านรแต่ว่า ท่านมึกติกาๆค
: ท่านในเรียงความซื้อตรงต่อมิตร และกรรณิการ์นั้นเ็น
“ฎิตร ของท่านคนหนึ่ง ท่านจึงพยายามบลิกตักจาก
กิจการไปเยียมกรรณ์การ์
เมื่อถามถิงทุกร์สุขตามปกติ และ ให้โฮกาลแก
กรรณ์การ์ ให้เป็นย่ายปรับทุกข์แก่ท่าน แต่กรรณ์การ์กไม่
ยกเรื่องขึ้นปรับทุกข์ ท่านจึงต้องพูดตรง ๆ .
“หดาน. . , . หลานน่ะเบิ้นคนทน้ารักมาก เฮสฟ
นำได้ยินย่าหลานมีเรียงรำคาญใจไม่ใช่รี ?” -
กรรณิการ์ถยนใจใหญ่ “เรืองไม่เป็นดำระแก/
หด่อนตอบ
“เขาก่าเมียเจ้าติดเขาหทิ้งหลานไม่ใช่รี 1
, สะใภ้แหม่ม
เจ
/*โ๒๐ ๐
“ตายังไม่ได้ทำยะไรเดยค่ะ” กรรณิการ์ตอบ “ทำ
ไมใคร ๆ ลิงใจเบากัแอย่างนก็ไม่ทราย แอนน์ย์งไม่ได้ตๆ
ยะไรเลย”
“* ต้าก แล้กมันเบี้นยังไงกัน เขาวำคุณแม่หลานกับ
หลานถึงกับขัดใจกัน นำเป็นห่องหดานน่ะเห็นเหน็ดเหนือย
ยอกจะตายแล้วจะมามีเรื่องร้อนใจ เตียกก็เจ็บไข้ไปเท่านั้น”
“คุณแม่ก็เกิดหูเบารินมาคะ แล้วกรรณขัดใจๆา
ทำไมท่านถึงใจเบาไปกับคนยิน ๆ ท่านก็เลยเกืยงกรรณ
คะ7
, กุณแม่ของหลานเคยเป็นคนมีเหตุผลน” คุณหลอง
ขนุมัต ๆ ก่า เกืยบจะเดิมเข้าไปด้วยก่า “ไม่เหมือนเมี้ย
น”
: “ครากนิท่านเอาแต่เป็นห่อง แล้วกิอยากให้กรรณ
ไม่ต้องไปช่อยคุณบ้าลั้งเวียนเรื่องนั้นเรื่องว บ่อย ๆ ด้อย
กจะท้ามไม่ให้กรรณไปติดต่อกับคุณคิดกับแอนน์ กรรณ
) บุญเหลือ
/*ศศ
: ๒๓๕
: เห็นมันไม่ยุติธรรม แล้วกรรณกิโตแล้อ ก๋รรณค้อกห
| ตัดดินอะไรของกรรณเอง ไม่อยากให้ใครมาช่อยตัดสิน
เรื่องด่วนตัว ก็เล เขินเสียงกับคุณแม่ เท่านั้นแหละค่ะ”
คุณหลวกงอนุมติ ๆ ตริกตรองอยู่ครู่หนึ่ ท่านเคย
เป็นผู้ทิพากษา เละเบิ้นทนายมีช่อ จึงมยงเห็นความนึกกิต
. ได้หลายแง่หลายมุมพอล์มคกร ทำ นเข้าใจแง่ของกรรณิการ์
จึงได้แต่เตือนว่า “” บางทีคๆ เมยุติธรรมมันก็ท่าให้คนทร์ก
ทันเดียดร้อนไม่ใช่เล่น 7 ท่านปรารภ “แต่นํกํเช่าใจ
น้าจะพยายามระงับเรือง ให้เท่าทีจะทำได้ เพราะถ้าเรียงไม่ม
มูด แอนนเขารูเยาทหลง เขากยาจจะดูถูกญาตเคาติต
กาช่างหาคนมีความคิดไม่ค่อยได้เลย”
ม2 ๑แต
กรรณิการ์เกยบจะเข้าไปกยดรัด คุณหลวง ผู้ซึ่งมิใด
มืคงามเกี่ยวข้องทางศายโลหิตกับหล่อนด้วยความขยบกนี 5:
เป็นดันพัน “กรรณรำคาญเรียงที่ทำให้คุณแม่เสียไจท
นันแหละค่ะ ถ้าไม่มีคุณแม่พลยยเชียไปด้วย กรรณกัไน
ค่ยยแคร์นักสำหรับคนยิน ๆ” ซึ่งเป็นความไม่จริง
! สะใภ้แหมม
ไฟ้ฒ
/*๒๑ธี
กรณ์การรกญ ตเกย! ทุกคน และกู ด! ดทาก1 รดิง ใด
7ไม่เหมะด์ม กรรณ์1 เว็มีค6 มร น เจมา1
“เยาแ 0ะ แลกพ! วา เ์ ยไหรน ายิก : กคุณ
อ บงบ ๒ ลส้ 6 ณ์ จี
แลงงสัญญา “" นำจะช่อยให้มันเงยบกนเตียท เรื่องอย่างน
ในปล่อยให้พูดกันไปมันจะยุงใหญ่
กรรณิการ์มิญ ติผู้ใหญ่
ทนับถือก็ช่วยให้เบาใจ แต่ไม่มีใครช่อยขัชได้เลย ธัชมี
กกามกระกนกระกาย จะทำงานหรืออยู่เฉย ๓ หหรือเทียๆ
เตร่กไม่เป็นดุข ธัชแน่ใจอ่าความเข้าใจนันไม่ผิด การท
แอนนู้ค้นใจคอยชักชอนไต่ถามถึงกรรณิการ์ เบิ้นเศรียง
สน้บต์นุนค0 ามเชียขอ ซีก | เมิญ าณซขอ คนทมิความรัก
แต่น่านอยใจนัก เพียงแต่พูดโดยไม่ระฉังเสี้ยงทำให้ประตู
และยุทุมพรไต้ยื้นเท่านัน กรรณิการ์ดงโทษเข ารนแรง ถึง
กับโกรจเคียงตัดรอนถิงเพียงน ทังนก๋เพราะหล่อนไม่รักเขา
เก่านนเอง .: แคะใครเล่าทิหล่อนรัก ก็อาจเบิ้นลูกพของ
/*๒๕๐
ตอยนซึ่งหล่อนท่องใยนักหนานั้นเอง )
ธิทิตก็ไม่มีใครช่วยทำให้เบาใจ เขาต้องอยู่กับความ
รำคาญ ความหงุดหงิดกับตัวเอง เขายังชัองใจเรียงการ .
เงิน ขัดใจในความไม่เข้าใจของมารดา เกลียดและกลัง .
ความรู้สึกของตนเยงเกียๆกับจันทิรา ดังนวิทิตก็เบินธรับ .
“๕2 ม2
ความทุกซิทรมานยิกยหนึ่ง
จันทิราในระห่างน์ไม่มื่ความกังวลยะไรมาก หล่อย
นยนกระหยิมในชัยชนะของหล่อนเมื่อหล่อนอยู่คนเดียว แต่
มักจะเห็นหน้าดามหน้ารอยไบ่มาปะปนกันในมโนภาพของ
หล่อน หน้าของถูกชาย ของวิทิต และนาน ๆ ทิก็ม่หล้า
ของบรรเลง
แต่แยนน์นันไม่มีทพิงพิงเดย หล่อนรู้สึกเปล่าเปลย)
อย่างยิง แต่หถ่อนบอกกับตัวเองว่า หล่อนจะต้องไม่ยยม
แพ้ต่อชีวิตและต่อตัวเยงง่าย ๆ หต่อนจะต้องหาทางยยกให้
! กันหนึ่ง และโดยนิตัยอย่างทบรรโดมเคยกล่าวว่าเบิ้นนิสั
/*๒๕๑
| อังกฤษ แฮนน์ก็รยโยกาด์ททางยยกนันจะมาปรากฏแก่ .
หล่อน
แฮนน์มีนิตัยแก้ความ ขัดช้องด่วนตัวด้วยความเยาใจ
ไส่ต่อผู้ยน พยติในระยะนันหถ่อนทราบก่าสุภักราคลยดบุตร
: ลิงคิดว่าควรไปเยียมสูภัทรา เพือทำให้สุภัครารินเริงบ้าง
เพราะหล่อนรู้ฉ่าไม่มีคนเยาใจใส่ในสุภัครานัก คงจะทำให้
หล่อนหายเปล่าเปลียๆได้ไม่มากก็น้อย กันหนึ่งเมอหล่อน
ไม่มีงานหนักทางบริษัท หล่อนจึงไปเยียมสุภัทราทีบ้าน
5 แยนน์เคยไปหาสูภัทราทิบ้านแล้วลองครั้ง ทังล้อง .
2  ๕ 2 ๑4 กี แซ. ฒ ๒ 2 หุ
ครง หลอนมคลามรูลักหนก ๆ เมอนงอยูเนบานนน แอนน
มองดุโดยรอบแล้วพยายามพิจารณาตนเองว่าเป็นเพราะเหตุ
ไดจึงเกิดความรู้สึกเช่นนั้น บ้านของคูภัคราเป็นเรือนไม้
เหมือนบ้านของแอนน์และไม่ได้ทาลิ้เหมือนกัน แต่บ้านของ
โนน์นัน : . หล่อนได้หยายามติดแต่งจมิ่มน้านสี่จเวมหล
ต้มคกร เครืองเรือนทุกขึนอยู่ในทิตไม่กินเนือทีของห้องไป ร
มาก และใช้เฉพาะธุระทิจะทำให้เกิดความล่ะดอก ไม่ต้อง ร
ย ป
/*|
๒๕โ๒ .
เดินไปมาจากทโน่นไบทิน ให้ต้องเลี้ยแรงหรือเอลามาก แยน ,
มีห้องนอนห้องเดียว มีห้องล้วมซึ่งแบ่งส่วนแต่เกพาณี
จ่าเป็นไปจากห้องน้าซึ่งเด็กมาก เมื่อมาอยู่ในเมื่องไทย )
: ใหม่ ๆ แลนน์ต้องหัดตังให้เคยชินกับห้องน้ำแบบนน ต้อง )
หัดตักน้าในโย่งเล็กราดตัวเฮงอย่างบรรจงเพื่อไม่ ให้เจึ่งหา
ยาก เพราะนำประปาไมไหลตามปกติ ให้ลำดเลยร่างกาย
ของหล่อนไป ต่องหัดหันเหียนเวียนตนไม่ให้ชนกับฝ่าหรื่อ
กิยกนำ หรือโย่ง หัดหยิบสบุให้ดิไม่ให้หลุดมือกระเด๋นไป
ตกลงยังั้น แล้วมิหน้าตักหล่อนเยงยังเหยี่ยบลงไปบนลยุ
เกืยบจะหกลั้มลงไปทั่วยิน แต่บังเอิญฉายกียกน์เหนีย(ต
ไว้ได้ อยกจากห้องนอนห้องนำแล้ก ก็มีระเบียงเด็ก ๆ ซึ่ง
เคลาแตดร่มและฝนไม่ตกแยนน์ก็ใช้เป็นทรับแขก หล่อนไร้
เป็นห้องรับประทานอาหารด้วยและนั้งเด่นคุยกันหรือฟังตนตร
. แฮนน์มีความอิดยัดเกี่ยกกับบ้าน ซึ่งยังไม่สำมารถปลดปลิต
| ได้อยู่อย่างเดียว คือไม่มีที่เก็บหนังสือ จึงต้องฝากหนงยืย
/*2*/ 0 282ฝ
เชาวระซดวร รรวยกบขอ6552
๒๕๓ ไร
2 0 1+1111 0
| กำแผนการว่าจะต้องด์ร้างเรียนเด็ก ๆ ต่างหากอิกเรือนหนึ่ง
สำหรับเป็นทเก็บหนังสือ แต่ยังไม่กล้ายอกปากมารดาของ : ก
ล่ามี่ เพราะได้ยินแต่เรียงความยากจน หด่อนกลังๆาจะ งา
ต้องใช้ทีดินอันยาจนีราคาสำหรับท่าน จึงยังรอโยกาสเรียย ย 2
มา แต่มาบัตนีเมือมืความด่งดัยในสามี จึงไม่แน่ใจว่า ง 2
หล่อนจะอยู่เมืองไทยไปอิกนานหรือไม่ ก็เลยเลิกตัมความ ว 5
คิดเกียงคัยเลืยนเก็บหนังสือเลียชั้วคราก %
บนเรือนกถ้างขอางกว่าของแอนน์ แต่เมื่อพิจารณายย่าง 1  0
ละเขียดแต้อก็จะเห็นก่าสุภัตราไม่ได้พยายามจัดหาเครื่องเรียน ง ล
เครืองใช้ทีจะชอน ให้น่าอยู่เพิ่มขึ้นเลย เก้าธิและโต๊ะทตังฮยู 1 1
ในห้องนั่งเล่น ซึ่งเปนทีรับแขกไม่เข้าชุดกัน ในห้องเติยๆ ง | ก
กันต์แม็ตไส้หน้าสื่อสามตู้ ซึ่งจัดอย่างไม่มีรเบีบบที่จช่ย
ให้ตุล่วยงาม และยังมีภาชนะทำตัอยเครื่องเคลือบและทำ | . ร
บุญเหลือ ซู : ร
/*โ๒๕๕
ด้คยแก้ว เก็บปะปนอยู่กับหนังสือ แถมอัตถุประเภทยิน
เช่นหัวกฎางเล็ก ๆ เก่า ๆ และดอกไม้แห้งทำตัอยกระดาษ
ใส่ในแจกันก์มือยู่ในตุ้นนยิกด้อย ม่านทิหน้าต่างเป็นดีเรียง
ย่อน เบาะทีรองเก้ายเป็นลีชมพู และสีทใช้ในห้องนันนี้รอม
ด้วยกันเกอบลิบส
ในตอนแรกแยนน์เข้าใจว่า ในเมื่อตูภัทราแต่งงาน
ไม่ใต้รับความเห็นชอบของมารดาและญาติ คูภัทราก็คง
ขาดเงินทีจะปรับปรงบ้าน แต่ในงานมงคลและงานค่หกิ
แตนน์เคยใต้ไปร่อมกับสุภัทรา ๒--๓ ครัง แอนน์ได้เห็น
สุภัทราประทับอาภรณ์ทีทำด้วยเพชรแท้ ๆ ซึ่งมราคาสู่งพย
: สมควรยยุ่หลายขึ้น หล่ยนก็พิควงงงอยู่เป็นอันมาก ยย่างไ7
# ฮ่ย”, ลั/ 5 1 ส ) ๕6
กตาม แอนนรูกาตุภัทรามีความเปล่าเปลียว หด่อนจึงถย
ว่าสุภัทราคงยินดีพบกับใครทีหวังดิจะเบิ้นมิตรด้วย คงไม่
รั้เกียจ์กหถ่อนจะไปเยี่ยม ในการคลอดบุตร อ
แต่แนน์ใต้รับคงามประหลาดใจเพิ่มข้นยิกมาก เมีย
| ไปถิงบ้านศุภักราครากน เวลานันเบิ้นเวลาเกียป ๓ส99
สะใว้แหม่ม
/*อล1
ก 5 0
ย อากาค์ก็ขมุกขมัก บ้านตูภัทรายยใ ม 4, 1 0
น่น้าแฉะยยูตามบริเกณบ้าน บาส45 - ฐิ 80
เศชธยูใจประตูใหญ่แอ้กเข้าไปในบน ตั 7  ง
เพราะบ้านหันไม่มีกระดิงทิประตู เซ ] 0
ยินนยกจากจะเดินเข้าไป นญี ก . 09
หลาด และเป็นความเงียบเหงา เน20 : งาง
หล่อนมองทะดูเข้าไปทางหลังบ้า | 0
เฉลองแคบ ๆ เดย - หลังห้องนอนมี  6
ลอนีบันไดนไขซ้ เฉลิยงเข้าไปอิกกมีห้องคร บ โกรรวร
หมมันได้ชมไปช่แบน แคนน์กระแอม ช่6ว ก. ๊ 0ง
ง อ 0 อ ๋ รง
แข้าไปยินทเชิงบันไตแล้วเรียกซือ ก น ร - ก 0
ลกทรา คุณสุภัทรา คุณ 5
ลัลน: 4 ณ % 7.ฝ
เถยะ รนะ ?” เลียงตุ๋ภัทราขานตอบลงมา “วึ้นม | 0
น ๓.่
ง ไร
ท้อง แอนน์จึงเดินขึ้นบันไดไบชั้นบน ขัเคนนล์ย ร 0
ป ๓ 003 ล ๒ 1
!ญเหลือ ) นยยูกับดูกนอยออง กตง
/*นฟะ
หล่อน พอแคนน์้โผล่เข้าไป คุ่ภัทรายทานดักยความตกใจ
“* โต๊ย แหม่ม ไม่รูเลยว่าแหม่ม ฟ )
“โต ขอโทษ” แอนน์ๆา “คุณอยากให้ลงไป )
หรือคะ ?” เพราะไม่รูว่าจะพูดยะไรคิดว่านั้น
“เชิญเถิดค่ะ เชิญเถิด” สภัทรารีบกลบเกลิอน
“บัแด้วยนันปนลคะ 7” )
ในห้องนอนนันต์ะอาดพอต์มคฤร มุ่งขาว ฟันถิน )
มีตู้ปิดด์นิทอยู่ใบหนึ่ง มยงไม่เห็นอะไรในตู์ ทำให้แยน์ .
ค์บายใจ สภักรานอนอยู่บนเตียง นีเตียงเด็กสำหรับเด็ก .
อ่ยนตังอยู่ข้าง ๆ
แอนน์เข้าไปดูเด็กแล้วก็กล่าวชมตามธรรมเมียมา
“น่ารักมาก
คู่ภักรายีมอย่างย่อนใจ ไม่พูดว่าอย่างไร เห็นนึง
กันไปนาน แลนน์ก็ถามขึ้น “คุณปรีชาไปไหนคะ ?
“ไม่ทราบ สุภัทราตอบเกิยบเป็นเสียงกระซิบ
. แขนน์มิความรู้สึกว่าหล่อนทำให้สุภักราลำบากใจ
/*๒๕๓ |
อย่างไรอย่างหนึ่ง นิงกันไปตักคร สูภัทราก็ถามขึ้น 5
ห คุณขึ้นมา ไมมีใครอยู่ข้างต่างเลยใช่ไหม ธะถ
“ม่เห็นมีใครค่ะแอนน์2 คุณต้องการอะไร |
หรือคะ ดิฉันไปหยิบให้”
ลู่ภักราตยบว่าหล่อนไม่ต้องการยะไร นอกจากจะให้
แขนน์ได้รับประทานน่า แอนน์ก็บอกกาไม่ต้องกังวด หล่อน ๊
เสิ้งรับนัรหานนังชามาคจักทิตัวงาน
ก นิงเงียบกันไปอิก แฮนน์จิ้งชอนคุยวิ้นอิก “คุณ
ดู่บายดิแล้วใช่ไหมคะ คุณกลับมาจากโรงพยาบาลได้กิอัน
แล้ว )”
ต “หมุ่นไม่ค่อยสบายค่ะ” สูภัทราตอบ “รู้สึกครัน
เนอครันตักนัดหน่อย” 5ะ
แยนน์ติใจทจะมีเรืองคุย หล่อนรึบอากอามรู้ทาง
| ภาษาไทย พยายามเรียนดำนอน " ครั้นเนยครันตัก” แล้ว
| กลามว่า สุภัทราย่านหนังสืออ่านเด่นภาษาอังกฤษบ่างใหม 5
และแยนน์จะช่อยเหลือยะไรได้บ่าง 5!
๕
/*๒ต
สุภัทรากล่าวขอบใจ บอกว่าไม่ต้องการตะไร แขนย์
ถามว่า ตู้ธิราเขียนหนังสือมาถิงหรือเปล่า ลูภัทราตอบกา
เขียนมาแลดงคภามปินติ โดยลุพรรณ์เป็นคนบอกไปถิงการ
ต คลยดของหล่อน แล้วแยนน์ก็พยายามถามพยายามหาเรื่อง
คุยเป็นภาษาอังกฤษบนไทย ไทยปนอังกฤษอยู่ประมาณยิก
๒๐ นาท มีความหนักใจอยู่ตลอดเกลา คิอล่งดัยอ่าสุภักรา
ยินดีในการคิหล่อนมาเยียมหรือเปล่า . -จนกระทั่งคิดญาโน
น่าเกลียดทจะลากลับแล้ว ก็กล่าวคำอำลาไป
อึก ๒ ๓ วันสอยก 0
ได้มโอกาลเล่าให้วิภาฟังถึงการทีหล่อนไปเยียมสูภัทรา ภิภา
ก็ซักถามตามปกติ แต่พอแตนน์เยยถึงว่า หล่อนไม่ได้พบ
ปริชา วิภาก์หักเราะเยาะยอกมาทิหนึ่งแล้วก็นึงไป
“ทำไม วิภา ?” แอนน์ริบซัก มีอะไรล่ะกิดใจ
) หล่อน และบังคับให้หล่อนระงับความยยากรู้ไว้ไม่ได้ “ปริฐา
| เป็นดำมีทไม่ดิหรือ ?”
สะใว้แหม่ม
/*|
“ห้อ ติงวาตั้งนานแล้ว” วิภาว่า “" ฟีแฮนน์ไม่ . 0
เข้าใจ ติงว่าแล้ว คนยย่างนันไปแต่งงานด้วยทำไม” . 0
“แล้วเขาทำอะไรบ้าง ?” แอนน์ซักยิก เกิดความ ป
วรวร1
กั้งเตรียดในประดาทของหล่อนอย่างไรฟิกด ร๋ ร5ว๒ร
“ดิตกนเขากลับไปหาเมียเก่าของเขาซี 7 วิภาว่า 5: 0
“กเขาไม่ได้ทังกันจริงจังอะไร ตอนน์คุณน้าสูธิราไม่ธยู ก “
เกกไม่กลัวใคร แกไปหาเมี่ยแกเรียย ติงดังดัยแล้วอ่าแก
มาแต่งงานกับคุณเต่าทำไม” 1 - 0
“ทำไมเขาทำได้อย่างนัน สุภทราจะท่าอย่างไร 9 2ส้ - 80๐09
นนสนล่น | 3050
“ละทำยังไง มีลูกแล้อ จะกลับบ้านก็ไม่ได้แล้ว : 0
กต้องทนไปซี อยู่ดิ ๆ ไม่ว่าติ” วิภาๆ่า | 0
ท ในคินนั้นแยนน์เก็บความพิค0งงงงุนไว้ไม่ไหก หล่อน ร2
1องถามความเห็นของสามี ฯ“คีดลึดข่านเห็นยย่างใรโลเซียงตี 5  ง
ทงเรื่อง ?”
บุญเหลือ ว . . .
/*๒6๐
อ ไม่เห็นจะใช่ธุระอะไรของเรา” วิทิตตอบ
“โอ ไม่ใช่ ถันไม่ได้ถามติดเบิ้นเรืองเฉพาะต้ง
ฉันถามถึงหลักการ” แฮนน์อธิบายน้าเลียงเอาจริงเยาคัง
วิทิต์ยมออกมานิดหนึ่ง ซึ่งเป็นจงกาธีแคอ
เห็นค่าน่ารักมาก และบัดนี้ก็ยังเห็นอย่างเดิม
“หลักการมีหรือ สำหรับความรักของผู้หญิงกับ
ผู้ชาย”
“ตัง” แอนน์ถอนใจใหญ่ .” สำหรับความรํกยาจ
ไม่มี ติด แต่สำหรับผัวเมียต้องมี ไม่เช่นนั้นตังคมจะอยู่
อย่างไรกัน”
ว๊ติดตอบคามที้หล้อนกับเจาเตยโด้ตยบอัง” ไปพ
คุยถิงเรืองชีวิต คือความยั้วเย้า ให้เกิดบัญหา ให้มากรห
สุดทิจะทำได้ แต่เขาเหลือบเห็นดวงตาของแยนน์จับัยงย
ทิหน้าเขาราจกับความได้ความเสียของหล่อนขินกบกำ
ตอบของเขาทั้งหมด เขาได้สดิคิดถึงความดับในใจขอ1
วื้นมา จะเบิ้นได้ไหมที่แอนน์ต่งดัยว่าเขารักผู้หญิงยินหยก
สะใก้แหล่ม
/*๒ธี่๑
. 2 0
จากหลอน พยเตตตเขาจงตอบทเดนทจรงกา
“คฎามเห็นของฉันกิย ปล่อยใหห้คนเขาขบปัญหา
ชาตขอ |เขาเอง พยายๆา1: เข้าใจ ญู | ห์มากทด์? ยก เทษ
ให้เขาถ้าเขาไม่รักษามาตร ฐาน7 ตั้วเราสามารถรักษาได้”
1 “ค (
แล้วคนทเดรบทุกขดละ ? แอนนถาง: คร
คกรทำยะไรกับคุภัทรา และคู้ภัทราควรทำอะไร ถ้าเขาม
กกามหยงถิยตัก
“ถ้าจะให้ฉันเดา ตูภัทราคงไม่อยาก ห์ใครไปยูง
4 ๓ม ๕๑ ย« ู
เกยกกบชวตของเขา เขาคงตองการขบบปัญหาของเขาเอง
ล่วนคนยิน คกรจะช่อยให้ความดะดวกด์บายอะไรก็นาจะ
ช่อย ยย่างเขอสามารถไปเยียมได้บ้าง ก็ควรไป สูภัทรา
คงติใจ” วิทิตตอบ
แยนน์ครุ่นคิดเรียงนไปหลายวัน หล่อนยังไม่ใดต้รับคำ
ตอบทิหล่อนต้องการ อิกครั้งหนึ่งหล่อนได้ยกปัญหาของ
สู่ภัทราชินมาถามตำมิ่
“ติด ฉันยังข้องใจปัญหาของสุภัทรา ทำไมคุณ-
4ล น
/*โยธี่โย
ปริชาจึงไม่มีความรู้สึกรับผิดชอบ ทำไมเขาจึงหย่าจากเมี่
คนหนึ่ง แล้วมาแต่งงานกับผู้หญิงอิกคนหนึ่ง แล้วประเดียว
กิกลับไปหาภรรยาเก่ายิก เขาหมายความว่าอย่างไร”
“ฉันตอบแทนนายปริชาไม่ได้หรอก แอนน์” วิทิต
ตอบ " เหตุผลของผู้ชายคนหนึ่ง ๆ ไม่เหมือนกัน”
“กันยยากรวา เขอถิยก่าคุณปรีชาเป็นคนมีความ
รับผิดชอบใหม และลั้งคมจะจัดการอย่างไรกับคนอย่าง
นัน?” แยนน์ถามยิก ก
วิทิตรู้สึกไม่สบายเลย ขณะทีเขาพยายามตอบยย่าง )
สิขมไม่ใิจ้เสื้อหารแกดังสำหรับคัมเคง “เอนน์ทำไมเซยติด
ว่าลังคมมีหน้าททำอะไรกับผู้ชายทไม่รับผิตขอบ คกรคะลง
โทษเขาหรือ การดงโทษจะทำให้เขาดิขึ้นหรือ1”
“ฉันว่าไม่ยุติธรรมเลย ไม่ยุติธรรมเลย” แฮนน์ร์อง
“ทำไมสุภัตราจะต้องได้รับทุกข์อย่างนั้น” |
“ใตรจะรู้ แอนน์ คู่ภัตรายาจเลิยกเยาการแต่งงาน
กับปริชามากกว่าทิจะอยู่กับมารดาท์ไม่เห็นความตำกัญชอง
/*โ๒ธี่๓
| เขาเลข และใครจะรู้อ่าปรีชามีความทุกข์หวืยสุข เขาอาค
มั่นทุกข์กว่าตุภัทรายิก” |
แอนน์นิงไปยิก หล่อนไม่อยากให้วิทิตตอบเช่นนัน
เลข ทำให้หล่อนมีความวิตกกังกลอย่างไรพิกล หล่อนตก
เข้ามาในกลุมคนยิดหรือยย่างไร กนไทยเบี้ยยย่างนกัสหิมีตี 5ร
หรือ หรือเป็นแต่เฉพาะกลุ่มทีหล่อนเข้ามาเป็นล่อนหนึ่
กลุ่มน ทำไมวิทิตจึงไม่บอกหล่อนก่าเขาเคยรักกับกรรณ์.
การ์ เบินเพราะทันทิทเขากลับมาถึงบ้าน เขาก็ติดต่อกัน
ใหม่ฉันท์ชู้รัก หรือเป็นเพราะเหตุใต และทำไมกรรณ์การ์
จึงทำตนเป็นมิตรต่อหล่อน เขาทำเพื่อให้วิทิตเห็นความติ
เกอฉกชิงเอ่าวิทิตกลับคินไปหรืออย่างไร เบิ้นธรรมเนียม
ไทยหรืยอ ทีจะเปลี่ยนใจไปมาได้โดยไม่เกิดผลอะไรเลย
ต่างดนต่างก็ถือๆ่าไม่มีใครต้องรับผิดชอบในเรื่องยะไร
5 ลืกก์ษาหเดือแฟ่นีจ ก
ต่อมา กันหนึ่งแยนน์กลับมาบ้านเอลาประมาณเกิยบ .
/*โมธี่๕
๑๓.๐๐ นำฬฟิก วิทิตกลับมาถิงก่อนแล้อ ตามปกติทั่งส่อง
คนพยายามกลับบ้านใกล้ค่า เพื่อจะได้ไม่ต้องอยู่ด้วยกัน
ตรันตังหังมาถก่าที่คำเนิ้น โดยมากแอนน์ก็มิงานทิบริษัท
คริง ๆ จื่กนจิติดเดียยเอตไอยทโน่นบ้วาง” ทนข้น ถา
กรรณิการ์ไม่มีงานมาก และต้องอยู่ทโรงเรียน จนใกล้ค่า
เหมือนกัน เขาก็คงไปพบกรรณ์การ์บ่อย ๆ แต่บังเอิญเหตุ
การณ์ในชีวิตใมเบิดโอกาดในทางนัน งานในราชการของ
วิทิตก็ไม่มีอะไรด์ลักดำคัญให้เขานัก วิทิตจึงหนึความกลัด
รก ณะ ร ยข- ส อ ๕ 1 ค่
กลุมไม่ค่อยพัน ในกันนันแอนนักลับมาถิงบ้าน หล่อนกิลง
นั้งเอนตัวบนเก้ายิตักหนึ่งทระเบียง ลีหน้าของหล่อนเต็มไป
ตัอยความครุนคิด เมื่อนังนิง ๆ อยู่ลักประเดี๋ยวหล่ยนก็9
ร้องอิทิตให้ไปโทรศัพท์ทบ้าน ใกล้ทเคยอนุญาตให้หล่อนใช้
โทรศัพท์เพื่อบอกไปยังเพื่อนชาต่างประเทศทนัดได้ว่า%
ไปรับประทานอาหารค่าด้วยกัน วิทิตถามเหตุผล แยนน
ก็ตยบอ่าหล่อนไม่ด์บายพอที่จะไบได้ ๏
พยยาบนำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่างอยู่กับบ้านแล้0
/*๒ธี่๕
เนย์ก็เข้าไปหาขนมบังกับเนียกระป๋องรับประทานเบ็น
ยาหารค่า แล้วก็บอกวิทิต ให้ไบรัก ประทานอาหารบน
เรือนใหญ่กับมารดา แต่วิทิตมีความรู้สึกไม่ด์บายใจอย่าง
ใดยย่างหนึ่งจึงปฏิเสขา- และหายาหารกระบ่ยงรับประทาน
เหมือนกับแฮนน์
เมื่อรับประทานอาหารเด๋ร์คแล้อ เขากับหล่อนก็ยอก
งานั้งตระเบียงด้วยกัน แอนน์มิอาการว่าหล่อนใช้กำดังใจ
บังคับตักเต็มท แล้วในที่สุดก็พูดขิน เลี้ยงของหล่อนเครีย
ไม่ปกติดินัก
“ตืด แกกบอกฉันก่าเธอไปขอยิมเงินเจ็ดพันบาท
เลื่อเอาไปใช้หนีรายหนึ่ง”
วิทิตรู้สึกเบาใจซิ้นเด็กน้อย ห ถูกแล้ว” เขารับ
“เจออย่ากังลเลย แอนน์ไม่มียะไรทน่าวิตกดอก
แอนนึกลินยะไรในดำคอ พยายามบังคับตังให้พุด
ท่อไป “ติด ทำไมเขยไม่บอกฉัน เธอรู้ดิว่าฉันมีเงินมาก
กฎานน ทำไมเขยไม่ขอยิมฉัน?”
/*ป
๒ธ่๒ ป
“ฉันไม่ยยากรบกอนเขอ” ณั ก
“ทำเขอจึงคิดก่าควรรบกๆนแว่ๆก่อนฉัน ฉันเป็น .
เมียของเขย เขอต้องรบกๆนฉันก่อนคนอื่นซิ” )
“คันไม่เห็นจำเป็นจะต้องให้เขอรงัอนใจ” กิทต )
ยธิบาย เขามองดูภรรยา แต่เมื่อแอนน์จ้องมองนานเจ้า :
เซาก็ต์ตาหล่อนไม่ได้ ป
“เหตุผลทีเธอย้วงมานียังไม่ตี้พอ ตลมิตัด ก
ไม่ได้” แอนน์ค่อย ๆ พุดชั่ง ๆ แดเห็นได้ว่าหล่อนพย 1
ยามบงคับตักบังคับเสียง “ไม่มีเหตุผลทีฉันจะร้อนใจ ถา
เขณยาเงินนนไปใช้ไนตางที่สมควร - - - และในเมือก
1 1 ฒิศ ม ม 2 4 ย |
ยยู ฉนจะตองเดยดรอนทำไม เขอจะบอกได้ไหม ว่าเย
ต้องการเงินไปทำอะไร ?”
“ฉันเอาไปช่วยใช้หนีทฉันไม่ได้ทำไว้ คันจึงไม่
อยากรบกกนเขอ” วิทิตพยายามหาทางออก
ว เธอรู้จักฉันเพียงนั้นเองหรือ ตืด?” แอนน์เรียก
ชือแลดงความรัก ใกล้ชิตเป็น ภาษาอังกฤษตัอย " เขยรูต
/*๒๕ธี๑
ก เถ้าเป็น แห้งนาข้ยล น่ ฉันก์ 1ะ ต6 ว นดิ “เจินชัย
2 0 0๐086ฮ20 0
แกเขย ตด การทผกเมยบดบงกน เนเรื่องเชนน ม เช
ภากะทค9รเป็น เช รยพู เก่ใจเธอ โดยเฉพาะเธอ ลัญ ญา
แกกกา เขอจะฝ่อนเงินใช้ให้เขาทกเดือน เธอจะทำอย่าง
นันกับฉันก็ได้ ง่ายนิดเดียว ถ้าเธอไม่อยากรบกๆนเงิน
ของฉัน
“แตนน์ ขออย่าทำเรืองเล็กน้อยให้เบิ้นเรืองสํ เคัญ
เกินไป” วิทิตใช้กลวิธิของผู้ข ายเมือไม่มีทางยอกอย่างยิน
“เขอใช้คำพูดเช่นนกับฉันไม่ได้หรอก ติด” แดนน์
ด « #
รเทาเขาในทันที “เขอกับฉันเคยผ่านอะไรมาด้วยกันมาก .
เกินกว่าทิเขยจะพูดอย่างนี เธอจะแก้ตัตักว่าเขอเห็นว่าเขอ
กกรรมกกนแก่ๆก่อนเมียของเขยไม่ได้หรอก ติด
วิทิตนิงไปหลายอิดใจ เขาพยา ยามจะถ่องเอลาไก้
คนกว่าเขาจะหาเหตุผลทีจะทำให้แยนน์จำนน ลิอชหริ้นจๆ
แวตัญญานั้นๆ าจะไม่บอกเขตแต้กทำไมเขาเดียดัญญา”
ไม่เก๊ออคัวปัญหาตี่อันตัรให้แก่เขยเลย 7” แอนน์
/*โ๒ธี่๕
อุข.“แต่ถ้าเขออยากรู้เรียงน ฉันบอกให้กได้ แก่กไม่
ได้บอกนัน ฉันรู้สึกโดยบังเยิญ แก่งไปเยาเงินจากหส่าๆ
ของเข้ายิกต่อหนึ่ง พิด่ากเขามาถามเมิ่ยแก่กตือหน้าฉับก
แก่ๆใช้เงินเปลืองร เมียแก่งแปลกใจจึงไปถามลำมี แก่ง
กบอกเมียก่าเขาขอยิม ไปให้เธอ แต่แว่0คงลิมตั้งเมียกา
เซอไม่ให้ฉันธ์ เมียแก่กเขาจึงมาถามฉันยิกทว่าเจอต้อง
เลียงครอบคร้อหลายคนร แฟรนซึ่น (หมายถึงภรรยา
ยเมริกันของแก่ง ) เบป็้นคนชอบทำ ให้ฉันรู้สึกตัวก่าณ์
เขาไม่ได้ ถ้าเปรียบฐานะเธอกับแก่0 เขยก็รู้อยู่แล้ว”
วิทิตยิงต้องนิงไปนานกว่าครากทีแล้ว เขาไม่รู้จ
| หาข้อแก้ตักอันใดมาชีแจงแก่ภรรยา เพราะตัง ของเขาก
ยังไม่รู้วำเหตุใดจึง ไม่ยอม ให้ภรรยารู้เรืองน แต่ในด๋ธง
ยิตใจต่อมา แอนน์ได้ทำให้เขาเข้าใจตัวเอง
แยนน์รกบรอมกำลังใจทั้งหมดทีหล่อนมี หล่ย*
คิตว่าถ้าหล่อนไม่พุดเอลาน หล่อนคงไม่มีกำดังโคจะทุก
รองนอื่กโนธนากค หลื่อนได้งอนกันรันส์ไน0 ว”
สะใว้แหม่ม
/*๒ดี่ธี
กวามซิขลาค ไม่ยอมเผชิญหน้าต่อความจริงซึ่งผิดธรรม-
เนียมของหล่อน นับวันหลอนก็ต้องตราหน้าตัวเยงว่าเบิน
ดนยออนแย ไม่มียะไรเบินตัวของตัวเองเข้าทุกกัน ๆ ถึง
เอลาแล้วติละต้องให้ภาวะยันน์ตุดตื้นสง
กร์สัง " แตนน์ใช้กำแตดงความรักสามี เลสียง
จองหล่อนจับได้ว่าเครือนิด ๆ แต่หล่อนบัง คับ ตักอย่าง
ศับท “ฉันคิดว่าฉันควรจะต้องพูดอะไรเดี๋ยวกับความรัก
ของเรา เกียบชีหจัยขังดี่เซยไปเบิ้นคนเตินศิพันเศยร์ต
%4 แค 2อูด ๑ 2 เดยม= ๓4
เคยรจัก ติด ทำไมเขยจงพยายามไม่ ใช้เงินของฉัน ฉัน
เป็นเมียของเขย คนธักกันไม่ ต้องมี ความรู้สึกว่า เบิ้น
เงินของเมีย 5ผีเกีนเจึงของตัง” ทีแรกตันคิดกาเบิ้จจ1รย:
เนียนไทยหรืออย่างไร แต่ก็เปล่า ผู้ชายไทยหลายคนท
เรรจัก นีเมียรวยกว่าเขา เขาก็ไม่เดียดร้อนเลย เขา
อยุบ้านของเมีย นั้งรถยนตร์ ของเมีย เขาต่างคนต่างให้
ความลุ้ขแก่กัน ยิงในกรณ์ฉันกับเขอ เขยยิงไม่มีเหตุผล
จะยับยายเลย ฉันไม่รวยกว่าเธอ ถ้าเขอจะออกมา หา
/*๓00
งานทำตามบริษัทการค้าของฝรั่ง เขอก็จะได้เงินเดียนเท่า
หรือติกอ่าฉันด้วยซำไป การทเธอทำราชการ เพราะเรๆ
ได้เห็นพ้องกันค่าเธอเป็นหนุประชาชนชา0 ไหย เขอไป :
เรียนด้วยเงินทิประชาชนเขาอัละไปจากสมดงแล่ยเนนน
ของเขา เธอทำราชการเพราะเหตุนัน ไม่ใช่เพราะเขย :
ไม่สามารถจะหารายได้เท่าฉัน” .
แอนน์นิงไปครู่ หนึ่ง เพรวีอเยี่นคิดลอเกรต )
ทุกท หล่อนหยุดเพื่อจะรวบรคมกำดังควบคุมตนเอง และ 7
เพื่อจะให้โอกาล์แก่วิทิตที่จะโต้ตอบ แต่วิทิตนั้งค้องดุพน .
ระหว่างเท้าทังต์ยงของเขา เมื่อคุมสติได้ติแล้ว แฮนน์จึง
พุดต่อ ว
“ติด เขยเคยบอกฉัน เมื่อก่อนเราแต่งงานกันกา
เขยรักกันกับญาติคนหนึ่ง แต่เป็นความรักเด็ก ๆ เมื่อไกล ก
กันเข้าก็ห่างเห็น ต่างคนก็ต่างลิมความรักกันไป แต่มื ป
เขยกลับเมียง ไทยแล้ว เขอคงกลับรักเขายิกใช่ไหม )
เขยจึงรู้ว่าเขยไม่ควรจะเยาประโยชน์ทเบิ้นอัตถุเช่นเัน
สะใว้แหม่ม ป
ว |
/*๓0๐๑
ทยง ของนิน เพราะเขยไม่ได้รักฉันเหมือนเมื่อเรายย่
ตังกฤษด้วยกัน”
วิคิดส่ายหน้ากับพันไป่มา เขาไม่กตังเงยหน้าขึ้นดู
หล่อน
“ญาติคนนันเป็นตนติใช่ใหม? เป็น คนทีจะทำ
ให้เธอมิความผุ๋ขได้ มืสติปัญญาติพยกับเขย และเขยก
จะหมดปัญหาเกียกกับการมีเมียต่างชาติ คนบางคน เช่น
ลุ่ภัทรา ยังเรียกกันก่าแหม่มอยู่เลย จะเรียกชือของกัน ๊
เมื่อนฉันเป็นคนคนหนึ่งก็ยังไม่ได้”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่” วิทิตปฏิเดข
“ไม่ใช่สำหรับข้อไหน ติด?” แคนน์ถาม เลี่ยง
5 จองหล่อนย่อนโยนแสดงความเหน็ดเหนือยในใจทีสุด
, เขตไม่ได้รักกับกรรณ์การ์ว ผูก
“โต กรรณิการ์” วิทิตอุทานด้วยความตกใจเกียบ
เนเสี้ยงตะโกน “ไม่ใช่ ไม่ใช่กรรณิการ์”
ย ๒ " ณิต : *-+
แยนนจองดูเขาด้วยหักใจเต้นแรง หล่อนรอให้เขา :
/*๓0๐๒
บอกหล่อนว่าเขาไม่ได้รักใครนอกจากหล่อน แต่อิทิตไม่
มิสติพอทีคะทำดังนัน เขาประหลาดจนพุดอะไรไม่ไ้
นอกจากย่าก่า " ไม่ใช่กรรณิการ์ เขอเข้าใจผิด”
“ก้าเซ่นนันใคร? 7 แอนน์ถาม หล่อนรู้สึกมย
และเท้าของหล่อนเย็นเฉียบ ตลอดเกลาล์องด่ามเดือนมาน์
แยนน์ได้อบรมตนเองตามความเซ้าใจของหล่อนก่า การ
กิวิทิตรักกรรณิการ์นัน เบิ้นสิงท์ดิ แล้กสำหรับคนทุกคน
ตอดฯกอคักหลกน แค่คัวหลยนก็กะศัณฑ์เลก
ลริงได้ ในที่สุดความชอกชั่าจะต้องจางหายไปอันหนึ่งม
หล่อนกลับไปบิตภูมิของหล่อน และหางานทหลอนล้นใจ
ทำได้ ถ้าหาไปในประเทศอังกฤษไม่ได้ หล่อนก็จะออกไป
หางานในประเทศ ในเครืยคักรภพประเทศ ใดประเทศาพง
แต่ถ้าไมใช่กรรณิการ์ หล่อนจะยอมยกดำมีให้ง่าย ๆ หวย
ไม่ มี่เป็นบัญหาติหล่อนต้องชม ใหม่
วิทิตไม่กล้าสู์หน้าแอนน์ หรือที่ถูกไม่กล้าผู้กับก01น
: จริง เขาละบัดศีรษะไปมาเหมือนม่าทิมีนงง แล้ว โดย
/* อ
๓๐ ๓
แยนน์ไม่ทันรู้ตัว เขาก็ผดุนผลันยยกจากบ้านไป ฟ
คื้นนั้นวิทิตกลับมาบ้านเมือก่ยนต์ก่างเพียงเล็กน้อย
น้อย เขาพยายามย่องยย่างเบาทสุด เพียจะได้ไม่รบกอน
ภรรยา แต่แฮนน์ได้ยินยีเท้าของเขาทุกก้า0 ตังแต่เขา
เปิดประตูบ้าน สวยชาคิดเข้ามาเรียน แล้วค่ออรเอดตัด
นาเข้าห้องนอน :
จากอากัปกิริยาของวิทิต
แอนน์รูดิว่า ถ้าหล่อนจะถามเขาถึงความรักในหัวอกของ
เขา เขาก็จะไม่บอกหล่อน เขามี อาการอับอายหล่อน
มัทท่าของคนทีรู้อาตังผิด ไม่ใช่อาการของคนทต้องการ
| แขกรั้องเอายิสรภาพคากภรรยา |
แยนน์เงิมเดาว่าวิทิตกำลังทำศึกกับตนเอง และใน .
การน์เช่ายาตดัยิงคักรศิจหกอ่งขบตคืยของหล่อน แต่หล่อน
ก็ไม่แน่ใจว่าหล่อนคกร จะทำยย่าง ไรสิงจะถูกต้องเหมาะสม ]
หลุด ความยยากรประดำหญิงของหล่อนก็สูงมาก หล่อน ก
/*๓๐๕ ๑
รู้สึกว่าตราบ ใดทิหล่อนไม่รู้วิทิตรัก ใคร หลอนก็ยังตัด
สินไม่ได้วาจะเลิยกทางเดินทางไหน
ส ส เร ฆ
พอดวันหนังหลังจากวน
ทีหล่อนเจรจากับวิทิต เพื่อนชากอังกฤษทร่วมงานกับหล่ยน
ในบริษัทก็มาต่อว่า
“นายธัฐคนทิเขอรับ ไว้ทำงานน่ะ เขาเป็นอะไร
ตูเหมือนเขาไม่ค่อยมีสติ ดูใจลยย ๆ อยู่เสมอ ทิ1ความร์
ค์ไม่เลนัก และเคลามอบงานยะไรให้ทำ ก็ทำได้ภัฬย
เง
. แอนนจึงศิศริยมาได้วา ธัชอาจเข้าใจผิดเรียง
กรรณิการ์วิทิตเช่นเตียกกับหล่อน และขัชมียาการแปลก
ไปพร้อม ๆ กับที่หล่อนเงิมสงดัยอ่าวิทิตรักกรรณ์กา1
แยนน์จึงคอยหาโยกาสจะตนทนาตามลำพังกับขัช ป
หล่อนค้องหาโอกาต์อย ๑--4 วันก็ได้สมไจ ร
นันขัชทำงานเสร็จช้า ดัมิห: คนเดียวหลังคากทิเพยน
/*% ๐๕
ทมงานออกไปรับ1 โะ ทาน าาร1 ย ฎู/ -
ฮ่นฉิแอบ เตงทาง) เวตา เ“ง ] ห พ .
เห็นเขาเกบเครื่องมอท ง .
หล่อนก็ริบออกม |น เน ัฑเๆ ค
“คุณคจะไปรับปว ทส )
ธัชจองดหลอน! าง ฟิค์ นตย : ป
ไม่ตอบ แตนน์เตินไป เขาโดยไม่พดๆ กงน 5
จองบรษทของเขาทงดต เนอยุท1 1 ร นไปจ
4 ๓๕= กท น
ทจอดรถราง แกนนกเดนเบหยดทนนด90?
“คุณมีนัดจะไปรับง ระทา! าาหารก1 เค รก เอคนน
กาม ป
ขัชไม่ใต้เตรียมตัวไก้ จงตอบกว่า 7เปล่า ก
ถึ เว เคยู |ไปรถร งเลย จ แอนนๆา ไปรถเมล์ติ
26
กกๆ ไปทร นข์ลยตศพร์อตกสตแฟโนไดลขะ หลอแร็มีซิ
ื แพ6 * ง
/*๓๐5 9
ไปตางที่หล่อนพราบวาณีกันธรยยากา ในทีสุดก็ลำเจ
ตามแผนการ ขัชต้องไปรับประทานยาหารกับหล่อน
เมื่อไปร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง ตัง อยู่ริมคลค!
หักดำโพงตอนใกล้ถนนตดำธร แยนน์และธัชก็เข้าเข้าไปหท
นัน แล้อก็ตั้งอาหาร แอนน์บอก ให้เขาตั้งตามใจชอบ
และบอกว่าหล่อนขออนุญาตเถียงคุ้ภาพบุรษฐ์อหนึ่ง แต
เติมแต้นต่อไป โดยบอกเขาว่าหล่อนเหงามาก อยาณี
เพื่อนคุยพอหายเครั้า หถ่อนหลังอาถ้าขัชเศร้า โศกด
เหตุที่สงสัยว่ากรรณิการ์รักวิทิต เขาคงเดาเรือง9่าหล่อแก
คงเค๋ร้าโคกด้อยเรียงเดียวกัน การก็เป็นไปตามแผนการ
ะ22 ๓
ชนทต์องของแอนน
ธัชจ้องมองหล่อนตัอยลายตาเศร้า ศู และถอนไจ
ใหญ่เบา ๆ อ
“ฎาไง คุณกับหญิงทรักของคุณ ทำค0ามเข้าไ1
กันแล้วหรือยัง ?” แยนน์ถามทีเด่นทิจริง .
สะใภ้เหมม
/*|
“มไม่มเครร1 เครอดะเรแลก ขูซขี๊ตี นุ
อารมณ์เกิดซินกุบกาบทน1 ค1เตกไฟให้แดดงอาการยิ7
ป1 ติไนได้
เกดเข้า เจผดอะเรถน3 ? ถาม1 .
“ผูมคู ายมเขา | จถก ธ์ ] ดดขา1
ฉันเข้าใจผิดเขามาตั้งนาน ฉันนกว่าเขารักยูหญิงคนหนึ่ง
แต่ไม่ใช เป็นคๆ ามเข้ | | ญู )ของ ก1 | : ฮา ๆ :
0 8 ญู0ั1
แดตนนดคังลัยกาต์หนาของธชเปลยนต์เบนแดงเข น 5
๕ 2 ผู้ 5 ล ม 4 7 น
กกดบซดลง ลำหรบผม...เม เซเรื่องเขา เจผดเทาน1
เว เซ แล : สูวนใส้
เขากลากขน เขาเมพอ เจฒม เขากาผมเบนเดกแต
แมก็ยดคิดไม่ได้อ่า ถ้าผมมีเงินมาก ๆ ใคร ๆ จะเห็นผม ว
เป็นเด็กไหม
ต้องพิลจน์ซิ แอนนิว่า “เราตัตงรอย เพียจะตู
กจเซายักเห็นเร้าเกินเด็กใหม6 หรัยถ้าเรรจอโม่ใด้ เว็าย
ต้องลองเลิกท์ เสิงทิเข าว่าเป็นเดก
น ! หั
จ“น ม์
/*๓๐๕่
“ผูมยยากเลิกรักเขามากกฎา” ขัชอ่า “คูมจณ์
ความสู้ขวินยิกเขยะ?”
แอนน์ถามว่า “เยอะ แปลค่ายะไร เมื่อได้ภัคำ
บอกเถ่าว่าแปลว่ามาก หล่อนก์ถามค่า มิความหมาย 5:
เหมือนกับ แขะ ไหม แล้วกิถอนใจ .
“โด เมื่อไรฉันจะรู้ว่าคำว่ามากในภาษาไทยฝีทั ป
หมดกคำ” แอนน์ปรับทุกข์ “อย่าว่าแต่จะรูธรรมเนียมไทย ป
6 ป
หรือเข้าใจคนไทยเลย” ซึ่งทำให้ธัชหักเราะออกมาได้
“ทำไมคุณจึงต้นใจกับผม 8 ธ์ชถานขึ้น )
“ติอันเป็นคนไม่ติ ตามทรรค้นะของอังกฤษ หรือ
แม้แต่ทรรค์นะของติด” แอนน์ตอบ “" ติฉันชอบไปคิดว่า
ติฉันอาจช่อยเหลือคนทีดิฉันรักได้ เช่นกรรณิการ์” )
“แปด่า.... . ที่คุณต้นใจกับยมเพราะคุณล่นไจกัป )
กรรณิการ์ ใช่ใหม”” ธัชข์ก
“" ถูกแล้อค่ะ” แยนน์ตอบ พยายามรักษามารยาก
| ของไทย "ฉั้นต้นใจกับคุณ เพราะคิดภา ถ้าคุณทำให้
พ ิ จจน” อ ป พ ข์
/* |
| ๓๐ธี
กรรณิการ์รักคุณไต้ ทังคุณและกรรณ์การ์จะมีความสุข
ฉันอยากเห็นคนติ ๆ ยย่างกรรณ์การ์ได้รับความตู้ข่”
ธัชย์เยงอยู่หลายวินาที เขาเกิยบบยกแยนน์ตรง ๆ
ภากรรณิการ์ โทรติเล่าด้งนรือดดอมหีนต์ลย์: อดตันล
เอาไก้ได้ ตามปกติเขาเป็นคนเกิบความคิดอะไรไม่ค่อยได้
และเก็บความรู้สึกอะไรก็ไม่ได้ เมื่อเห็นเขานิงยยู แอนน์ 5
ก็เลยเกิดตความเกรงใจ หล่อนเงิมกิดได้อา บัญหาของขัช ป
ณ- . “ใช้ ๒ ๕ ยๆ = ๕ !
และกรรณ์การนน นิได้อยูทการเข้าใจผดอย่างเติยๆ แต่ ร
หล่อนก็ยังไม่สามารถเดาเรียงได้ตลอด อาจเป็นได้ว่า *
กรรณิการ์รักวิทิตโดยวิทิตรักคนยินยิกคนหนึ่ง กรรณิการ์ 5:
จึงไม่รักธัชกได้ หล่อนคิดว่าหล่อนจะต้องลิบด่วนต่อไป
เพราะตราบใดทิหล่อนไม่รู้อ่าวิทิตรักใคร หล่อนก็ยังตัดสิน ู
ไม่ได้ก่าบทบาทของหล่อนนันคิออย่างไร ในกันนันหล่อน
จงระจับเรื่องทิจะช่อยเหลือชัไว้เพียงให้เขารูจ่า กรรณิการ์
กบวิทิตไม่ได้รักกัน หล่อนชวนเขาคุยเรืองยิน ๆ คนรับ
ประทานอาหารเค๋รจแล้อกตับไปยังสำนักงานด้อยกัน
งื ธ์
/*๑๑๐
เพื่อจะพิสูจน์ว่าวิทิต ไม่ ไต้ต ใจให้หล่อนตัดขาดจาก,
เขา ในคินนันแฮนน์ได้พุดกับลำมีของหล่อนก่า ถ้าหาก
ค่าเซามิได้ต้องการให้หล่อนเลิกกับเขา และกลับไปปิตุภูมิ
ของหล่อน ก็ให้เขารับเงินของหล่อนไปใช้นายแก่อเลียและ
ให้เขาผ่อนใช้หล่อนแทนทิจะผ่อนใช้แก่ก กวิทิตก็รับคำถ่า
จะทำตามทีหล่อนแนะ แต่แอนน์ไม่กล้าถามลำมีกา เขา
รักใคร เพราะหล่อนมิญาณของภรรยา หล่อนร์ว่าเขา
อายนมาก และหล่อนก็เลยรู้สึกกระดาก ไม่อยากทำให้เขา
ยายมากขึ้น แต่หล่อนยังเป็นผู้หญิงพอทจะลืบเยาคกาม
จริงต่อไป
ความใจดีของแอนนีต่อ
สูภักราได้ช่วยให้หล่อนใกล้ความตำเร็จเข้าไป คือไพจิตร1
น้องสำกเล็กของคู้ชิราได้ธับฝากจากพิส่าว ให้ดูแลพสำ0คน
: รองบ้างตามควร ไหจิตราก็เช่นเดียวกับญาติมิตรทั้งหลาย
มีความเคารพเกรงกลักสุธิรามาก สิงพยายามไปเยยม
/*๑๐๑๑
ผื้อนคุภัทราเท่าทีจะทำได้ เมื่อหล่อนพบกับพิลำว หล่อน
ก์เหมือนกับคนยิน ๆ คือหาเรียงคุยกับสูภัทราไม่ค่อยได้
รวิตของไพจิตราแตกต่างกับตุภัทรามากมายเก๊ยบไม่มีอะไร
เปันลิงทประดับรอมกัน ไพจิตราได้แต่ซักไซ้ไลเถียงถึง
กกามทุกข์ตุข และเมื่อหล่อนได้รับทราบจากดู๋ภัทราว่า
แอนน์ได้มาเยียมลู่ภัตราถึงบ้าน ก็อดทจะกล่าวอะไรให้มี
ล ณ ! 1๓84 66 ๕๕ ย ไช:
เรียงคุยกันตอไปไม่ได้ เออ แกก็ติ้นะอุตส่าห์มาเยียมฟี
แล้กกเล่าต่อไป “น่าขันคังค่ะ เขาว่าแกหิ้งพิกรรณกับคุณ
ตด พุทโธ แกไม่รู้ความคริง คุณติดเขารักพิกรรณเมื่อ 5
ไหร่กัน เขายังรักพิจันอยู่”
ถุ แล้วไพจิตราก็ลิมค่ากำขับของพิตากใหญ่ว่าไม่ ให้พูด .
เรืองของคนต์องคนนิต่อไป ก็เลยเล่าต่อไปว่า ““เขายั้งเคย
| นัดไปหักหินด้อยกัน ไปพักป่านคุณบรรโดม)”
“ลริง ๆ 3 สูภัทราต้อนถาม ล่ายตาของตุภัทรา .
แาบแสงวุบหนึ่งอย่างทีไม่เคยกายมาเลข ภั ใครรู้บ้างเรือง
ฑู .
บุญเหลือ ก
/*โ๒๑|๒
“ใตรจะรู้บ้างก็ไม่ทราบค่ะ” ไพจิตราตยบ “รู้แต
ก่าคุณพิกลางรู เพราะได้เรียกน้องไปเทคนา ห้ามไม่ให้
พุตต่อไปเป็นยันขาด คุณพีก็อย่าพูดต่ยไปนะ เดียกคุณท
กลางรู้ว่าน้องเป็นคนมาเล่าละตายฉะ7
“คุณบรรโดมเขารู้เห็นเป็นใจร !)” ดูภัตราข์ก
“คุณบรรโดมเห็นจะไม่รู้ ไพจิตราตอบ “สำหรับ ป
คุณบรรโดมดูเหมือนจะเบิ้นเรียงบังเยิญ คือเขาชกนแยนน์ .
กับคุณตดไปหักหินกับเขา แล้วแยนน์กลับมากรุงเทพฯ ว
คุณบรรโดมมี้หนังตอมาชวนคุณบรรเลงกับพิจัน คุณบร1 ป
เลงไปไม่ได้ พิจันก์เลยไปคนเตีย9”
“เขานิกยังไงของเขา” สุภัทราพุดคล้ายปรารภกับ
ตนเยง
ห ไม่รู้เขาซีตะ ถิงยังไงเขาก็คงไม่ทิงคุณบรรเสงม7
แต่งงานกับคุณตีตน่า น้องก่า” ไพจิตราเตา
| สุภัทราไม่โต้ตยบค่ายย่างไรยิกต่อไบ ไพจิตราต้อง
| นังคิดหาเรียงคุยคนเบียแต้อก็ตาไป
สะใว้แหม่ม
/*1*/
๑๓๐๑๓๓
เลต - ผ่) ผูดี/ : อ
ไม่มีใครเตาความคิดของตูภัทราได้ แตภาย |นเกลา
ประมาณหนึ่งดับดาห์ แยนน์มาเยียมสุภัทรายิก และใน
ครากนัน สุภัคราหตังจากทได้แสดงมารยาทเค้าของบ้าน :
ตามต้มคกรแล้ว ไต้เยยขินแก่แยนน์มน่าเลียงและทีท่าของ 5
ผู้ใหญ่ทตกับเด็กหรือผู้ต่ายาวุโสก0่า ซึ่งตู้ภัตราไม่เคย
แล้ดงต่อใครเลยแม้แต่นยง ๆ ของหล่อนเยงทุกคน 5:
“แหม่ม แหม่มอยู่เมืองไทยนสบายคิรี 4: -
“โปรดเรียกว่าแยนน์ได้ไหมคะ” แอนน์กล่าวเป็น
ภาษายังกตุษ เพราะไม่ร์ว่าจะทำนำเลียงในภาษาไทยอย่าง
ไรจึงจะพอเหมาะสำหรับคำขอร้องเช่นนั้น
“เลยะค่ะ ไม่เป็นไร่” ดุภัทราย์อนตอบ ซึ่งทำให้
แฮนน์คิดไม่ได้ว่า สุภักรานปัญญาย่อนมาก “ดยากทราบ
คำแหม่มด์บายติ หรือทุกข์ร้อนเป็นอย่างไร ?”
“ก็มีบางเป็นบางเวลาค่ะ” แฮนน์ตอบเบินภาษายัง-
กฤษยิก แล้วต่อเปืนภาษาไทย “แต่ติฉันพยายาม”
“พยายามทำอะไรคะ?” สูภัทราซัก ซิงผิดปกติของ ,
บุญเหลือ
1”
/*๓๑๕
หล่อนมาก
“พยายามหาดถามตู๋ขค่ะ แอนน์ตอบ
“แล้กแหม่มหาได้ไหมคะ?” สู่ภัทราถามยิก
“บางทิก็ได้ค่ะ” แอนน์ตอบ แเท้คริงในใจหล่อน
อยากบอกความทุกข์ของหล่อนให้ใครรู้ลักคน แต่หล่อน
คิดก่าหล่อนไม่เถือกลุภัทรา
“คุณติดเขาดิทุกอย่างริคะ?” สู่ภัทราซักต่อไปซึ่
ทำให้แอนน์ประหลาดใจมาก
“กิติพอใช้ค่ะ” แอนน์ตอบ เตาไม่ถูกว่าลุภัทรา
กำลังนำเรียงไปทางไหน
. “ผู้ชายไทยใจมักกลับไปกลับมา” สูภัทรา0า “แหม่ม
ยข่าไว้ใจนัก ต้องคยยดู ๆ ไว้บ้าง”
แยนน์ประหลาดใจจนเกี้ยบอ้าปาก หล่อนไม่ได้กาด
หมายเฉยก่าสุภักราจะพุดคำเหล่านิแก่หล่อน
“จะตูได้อย่างไรคะ | ความล่นไจ่อยิงแยนผิ้นล
. อยกมาโดยแยนน์ไม่ทันซ่อนเร้น
สะใว้แหม่ม
/*๓๑๕
“ถามใคร ๆ ดูซี ถามให้หลาย ๆ คน ภาดำมีของ
เวเราคีดตัอลัยใครทีไหน อย่างไรบ้าง ?
แอนน์ประหลาด ใจใน/ทท่าและคำพุดของตุภัทราจน
หล่อนไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อไป ในที่สุดจึงถามขึ้นค่า “คุณ
คิดภาติฉันควรถามใครบ้างคะ ?”
“ถามบรรโดม ถามไพจิตรา และใคร ๆ ยิน ๆ ก
ได้” สุภัทราตอบ
แยนน์นิงตริกตรองไปนาน ไม่ร์อ่าจะต่อการด้นทนา :
ไปทางไหนติ , เพือเป็นการแก้เกอ หล่อนก็เลยคุยเรียง
จยงตุ์ภัทรา ซิงสุภักราตอบอย่างเนือย ๆ เหมือนทเคยมา
. เล วด 1 ม
แยนน์ต้นทนายยูอิกไม่นานกลากลับไป
“ถามบรรโดม ถามไพจิตรา” แอนน์ได้ยินคำพูด
ของคู่ภัทราซ่าแล้กซำอิก กำพุดเหล่านิ้มาจากลภักราผู้ซึ
เกิยบไม่เคยพูดยะไรกับใคร ให้ใครเล่าได้ว่าสุภักราได้ พุด |
อะไร ทำให้แยนน์เกิดความรู้สึกประหลาดราคกับฉ่าเป็น
เสี้ยงมาจากยิกโลกหน่ง ไม่ใช่โลกมนุษย์ธรรมดา เป็น
บุญเหลือ :
.ววี
/*๓๑๒»
เลี้ยงมีกำลังบังคับชอบกด ไพจิตรานัน แยนน์ไม่ต์นิหล์นม
พอทจะถามได้ แอนน์จึงคิดว่าหล่อนจะลองถามบรรโลม ป
ตามคำแนะนำของดูภัทรา )
ตามปกติบรรโดมกับแอนน์พบกันบ่อย ๆ กราก ]
หนึ่ง ๆ ห่างกันไม่เกินด้ามดัปดาห์ บรรโลมติดต่อกับบริษัท 1
ของแอนน์ในเรืองธุรกิจการค้า และเพิอนฝูงชากต่างประ-
เทศของบรรโดมกับของแอนน์ก็อยู่ในคงเติยกกัน ไม่นาน
ต่อจากทได้พบกับสูภักราเป็นครั้งสุดท้าย แอนน์ก็ได้พบ
กับบรรโลม แล้วแยนน์ก็หาโอกาล์คุยกับบรรโดมได้
เพราะบรรโดมก์ชอบแลกเปลี่ยนความคิดนกกับแอนน์เป็น
ปกติ
“คันไม่ค่อยได้พบกับกรรณิการ์เลย แอนน์เย่ยขึน
“คุณได้พบบ้างไหมคะ ก
“ไม่ค่อยได้พบเลย” บรรโดมตอบ “เห็นจะต้องไป
. เขียมตักท แต่ก่อนพบกันบ่อย ๆ ที่บ้านคุณสุขิรา ตังแต
คุณ์ตู้ซิราไปต่างประเทศ ก็ไม่ได้พบกันเลย
/*๓๑๐
“กรรณิการ์มีงานทำมากใช่ไหมคะ ?” แอนน์ถาม
พยายามเลียบเคียงเข้าไปหาเรียงทิหล่อนอยากถาม
“บิ้นขรรมดาของเมียงไทย” บรรโดมตอบ “ใคร
เป็นคนรำคาญ ต้องการ ให้อะไรมันเป็นอะไรก็ตองทำงาน
มาก เพร้าะคนทตั้งอกตังใจทำยะไรคริง ๆ มีน้อย กรรณ์-
การ์เบ็้นคนเยือเฟี้อก็ต้องมีงานทำมาก
“คุณเด าได้ไหม คจำทำไมกรรณิการ์ไม่รักชัช ?”
แยนน์ถาม “นยกคากขัชจนแล้อาจมีเหตุผลอินไหม ?” :
“แหม ไม่ทราบเลย” บรรโดลมตอบ “ยังไม่เคย
) คิดละเอาเป็นธุระ ทำไม คุณอยากจะช่วยขัชร ท
“ดยจิกชีอยกรรณิการ์” ๐ แดนน์ค่า “ที่จริงฉัยก
| ชยบธัช ไม่รู้ว่ามีอะไรในตัวเขา ทำให้รู้สึกหวังติต่อเขา
คุณว่ากรรณิการ์อาจรักใครทีเขาไม่อาจแต่งงานด้วย และ
ท็เขาไม่ขอากให้ใค่พลจ์มไหม ล
5 “ไม่เคยรระแคระคายเลย” บรรโดมตอบ “ดู ๆ
กรรณิการ์ ดูเหมือนจะต้องเอาธุระกับคนยินมากจนไม่มี ง
ปุญเหลือ
/*น -
๓๑๕
เวสาดูแลตๆเอง ป
“แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่ากรรณิการ์อาจรักใครทีเขาไม่ .
รู้จักคุณค่าของผู้หญิงติพย แล้อไปรักคนยินเสียใชใหม่”
แอนน์ออกคภามเห็นต่อไป “ผู้หญิงอย่างกรรณ์การ์ ผู้ชาย )
บางคนก็ไม่เข้าใจ )
“กเกือบเปืนไปได้เหมือนกัน  บรรโดมๆ่า
“บรรโดม ฉันอยากได้รับความช่วยเหลือจากใคร 7
ตักคน แอนน์เข้าหาเรืองสำคัญของหล่อนได้ในกสุด “เมื่อ
ติดอยู่ทอังาฤษ เวลาเรารักกัน เขาบอกกับฉันคำ เขซา
เคยรักกับญาติของเขาคนหนึ่ง ตังแต่เป็นเด็ก ๆ ด้วยกัน
แล้ห่างเห็นกันไป อาดลเป็นกรรณิการ์ได้ใชไหม หวัง
ค่าคุณจะไม่0าก่าฉันเป็นคนเหลกไหล ธยากซอกแชซะกร์
ยะไรต่อยะไร 1แก
น คุณรู้แล้วคุณจะช่วยยะไรได้ร ?” บรรโดมถาม 3
“คุณจะรู้ไปทำไม?” )
ก “มิยะไรบอกกับฉันอย่างหนึ่ง คุณจะว่าธันเบินก
สะใว้แหม่ม
/*๓๑ธี่
เหลกไหล ไม่รู้จักเป็นผู้ใหญ่ก็ได้” แยนน์ว่า “แต่ฉัน
คิดกา ถ้าฉันได้รู้ความคริงข้อน คะมี่ย่ะไรคิริษ์ส้าหรับคน
หลายคน?
“แฮนน์ ฉันนึกก่าผู้หญิงอังกฤษทีถ่านลึงครามผ่าน
ชีวิตมามาก ๆ ยย่างคุณ คะไม่เป็นผู้หญิงอย่างทีเราพบ ๆ :
กับอยู่ในตะคัแบบกน์เสียคึก” บรรโดมปรารภหักเราะเบาๆ
อย่างเค๋รา ๆ นิดหน่อย
“บางทิธันก์ว่าฉันไม่ใช่คนอังกฤษ” แอนน์ตอบขึม
เศร้า ๆ เหมือนกัน “ฉันรู์ตวา ถ้าใครรูว่าฉันมีความรู้สึก :
ยะไร อยากทำอะไรต่ออะไรบ่าง เขาคงว่าฉันเป็นบำเป็น ๊
กนแปลกหลายยย่าง”
5 “เขาว่า คนอังกฤษนันผิดจากมนุษย์ธรรมดา แต่ ๊
กุณิตะไม่เข้ตษ์ต้าอตณฑ์กี่งฐแล่าต่ารเดื่ยลอ้อ บรรโดมๆ่า ล
ว กันก่ามนุษย์เป็นมนุษย์เหมือนกันหมด ทง โลก”
แยนน์ก่า “ละผิดกันก็ทการอบรมในครอบครัทำให้เป็น
ยย่างไร แล้กก็โรงเรียนบ่าง เพื่อนฝูงบ้าง งานบ้าง
บุญเหลือ .
“<«
/*๓๒๐
: ใ๒3ว9
เท่านัน
“คันยังไม่เห็นตัวยว่า ถ้าคุณกรรณิการ์รักวิทิตแล้ว
คุณจะช่อยใครได้อย่างไร” บรรโลมว่า แล้อหล่อนก็บ้าง
สุภาษิตอังกฤษซึ่งมิใจความก่า “ถ้าความไม่รู้น่ามาซึ
ความลู๋ข เป็นการโง่เขลาทิจะไปหาความรู้มา”
“เด่ไนกรมน ฉันเชือความรู้สึกภายในของฉัน ค
แคนน์เถียง “ถ้าคุณสามารถสิบได้ ขอให้ช่วยด้วยเถิด
“ฉันไม่สัญญา7 บรรโดมตอบ แล้อก็เปลี่ยนเรือง
ค้นทนาไป
8+ 4 ห 1 1
แต่บรรโดมก็คงเป็นผู้หญิงคนหนึ่งนันเยง หล่อนไม่
เห็นต้อยว่าแอนน์ควรพยายามลสิบ ให้รู้ความคริงเกียอกับวิกิต
กับกรรณิการ์ แต่ตัอหล่อนเองก็อดอยากรู้ไม่ได้ กันหนง
หล่อนได้อยู่กับน้องชายและน้องล่ะใว้เตามล่าพังนานตักหน่อย
เพราะไปเยียมหลานชายแล้อก็ได้รับเชิญ ชวนให้ อยู่รับ ปวะ-
. ทานอำหารทิบ้านน้องชาย เมื่อพูดคุยกันถึงเรียงอะไรต
. ยะไรหลายเรื่องแล้ก บรรโดมผิ้กลิ้งเรื่องที่แอนน์งานขีป
สะใต้แหม่ม
/*๓๒๑
ใด้ ก็เย่ยขินอ่า .
“เยย คุณจน คุณติดกับคุณกรรณเขาเคยรักกัน
เมือก่อนคุณติตไปเมืองนยกรี กู”
ทันททคำถามหลุดยยกจากปากหล่ยน บรรโดมก็
โอ่าหล่อนได้ทำผิดขนาดหนัก เพราณีครัวขัดดิกอเลิน
เน็นสิ๊แดงแล้กก็กลับขาวเผยอด แน0ตาแต่ดงความกระกน
กระกาย บรรเลงก็สังเกตเห็น และจับตาดูภรรยาอย่าง
ทินิจพิเคราะห์ ๊
“ไม่ใชกรรณิการ์ เป็นใครอิกคนหนึ่งใชไหม ?
รรเลงตูหมจม
๓๑ จื ตอน ค ส6 ค 4
จันทิราลุกซินจากทินังขินหันข้างให้ดำมและพของ
ถำมี
ซู กคุณบรรเลง หล่อนเรียกลำมือย่างทีปกติหล่อน
ไม่ได้เรียกมาเป็นเวลานาน “จอคุณอย่ามาพุดเรื่องน ให้รก )
หุนันเป็นยันขาดนะ” *
ก. บรรเลงลูกขินจากทินังโดยแรงเหมือนกัน “กินปูนร้อน
/*๓๒๒
ท้องว เขาว่า
บรรโสมลูกซินยิ้นบ้าง แล้วพูดกับน้องชายเป็นภาษา
อังกฤษ “เป็บโปรดทำตักให้สมกับอายุดักหน่อยนะ”
“ขอโทษ ซึล เขาว่า “ถูกแล้ว เราคอรทำตั้ง
ให้สมกับอายุของเรา” แล้วเขาก็กลับนั่งลง แต่มิยกริน
เหล้าราคาแพงของเขาลั้น ไม่แน่อแน่เหมือนเมือก่อนก
บรรโดมจะได้ถามคำถามดำคัญนันขินมา
จันทิราก็นั่งลงบ้าง พอล์งบอารมณ์ ได้แล้อก็บอกว่า
จะไปดูกับข้า0ให้แน่ใจว่าเบื้นของบรรโลมชยบหรือไม่
บรรโดมรับประทานอาหารร่อมกับน้องชายน้องล่ะใก้
มอนัน โดยหล่อนเป็นคนคุยเกิยบคนเติยๆ หล่อนพุดถง
ธุรกิจการค้าเด็ก ๆ น้อย ๆ พอเห็นต้มคกรแก่เกลาแล้กก
ลาไป หล่อนไม่รู้สึกว่ามือะไรเกิดขินระหว่างน้องชายแต่
| ภรรยาของเขาในคนนัน ยันเบิ้นผลเนื่องมาจากความรูเท่า
ไม่ถึงการณ์ของหถ่อน รู้เมื่อเรืองล่องเลยไปแล้ก )
ในกินนัน พยบรรโดมกลับไปแล้ว บรรเลงก็ยังคง
สะใภ้แหม่ม )
/*-
« ๓๒๒๕๓
ลาอยู่ในห้องรับแขกโดยไม่พูดว่าอย่างไร เขารินเหล้าดิม
แล้วรินดิมยิกหลายแก้ก ตันทิรานังอยู่กับเขาประมาณ ๕
นาท เห็นเขาไม่พูดก่ายะไร ก็ลูกซิ้นเดินเข้าห้องไป
) อักประมาณ ๒๑ นาทิต่อมา บรรเลงกิเข้ามาใน
ห้องนอน เขาได้ดิมเหล้าหลายแก้ว กลินทุ้งออกมาจากตัอ
เจา จันทิราหันหดังให้เขาทันที :
บรรเลงยิ่นคัองดูหลังของภรรยา ยมด์ลๆยดำขลับ
จองหถ่อนกระจายอยู่กับท้ายทอย ระอยู่กับเดียชุดนยนแพร
ลิลั้ม บรรเลงไม่อาจรู้ได้ว่าขณะนันจันทิรามิความรู้สึก
พย่งไร จวระคนยา
“ทำไมเธอไม่บอกฉันเลขเรื่องเขอกับวิทิต เธอยง
รักเขาอยู่ร ก
. “บา” จันทิราตกาดโดยไม่หันหน้ามาทางเขา
! บรรเฉงปิ้นนิงอยู่ต่อไปอิกครู ใหญ่ “ทำไมไม่พูด เธย
มหิรุข เขอไม่ได้รักฉัน เขอแต่งงานกับฉันเพราะยะไรจะ
ให้เตาร จูว
| บุญเหลือ
/*๓๒๕
จันทิรานอนตัวแข็ง บรรเลงยินอยู่ต่อไปอิก หน
วินาท แล้กก็หันออกจากห้อง ดงใบทีโรงรถ ขับรถยอก
จากบ้านไป :
ตอนเข้า เมือจันทิงาคืน
, 8 ล่อแไม่ใด้คบบรรดง แต่ในใจของจันทิรานนยุงง
4  ๕ 2“« 1
ดับต้น หล่อนมีความอยากรูจนระงับไก้ไม่ได้ หลอนจะ
ร์ความคริงก่า มุลเหตุทิบรรโดมถามคำถามนั้นมีมายย่างไร ก
หล่ยนรู้ว่าหล่อนคกรจะไปหาความรู้นันจากทีไหน แห่งหนึ่ง
«442 4 9 ม 1 ๕
กคิยทบ้านยายูหญิงของหล่อน ค่อคุณนายถมยา แผร
แห่งทิสองก์กือทิมารดารองหล่อน ถ้ามี่เรื่องรากง์ยึดกีทัตดี!
ยยากสลิ้บดวน ไม่บ้านใดบ้านหนึ่งคงจะต้องได้เคยได้ยินและ
วิพากษ์วิจารณ์กับ หล่อนจึงกะจะไปหามารดาตยนปาย.
เพือก่าถ้าพลาดจากมารดาก็จะได้ถามน้องดำก เพราะใน
ตตนเช้านิตำไปทำงาน หญ่ยนรับประทานยาหารเช้าแลกก
บรรจงเลือกเครื่องแต่งตัว เลือกกระเป๋าถือ เลิยกรยงเก๊
* สะใกภ้แหม่ม
/*ก
๓๒๕ .
ให้เข้าชุดกับเครี่ยงนุ่งห่มและกระเป๋า แล้วก็ลงมาเรียกคน |
รถให้พาหล่อนไปยังทหมาย
ป จันทิราไม่ได้มาเยียมเยยนญาตินานพยล์มคกร ครัน
เมียคุณนายถมยาพบหลานลำๆ ท่านก็แสดงความกระตือ
จยล์นคัยผรับหต็มที เชิญชวนให้ดิมและรับประทานของ .
หลายอย่าง แต่ในวันนันคุณจิตกลับมาจากต่างหวัดเมื่อ ล
พบจันทิราก์ซักไช้เรียงตลาดและการค้าของบรรเลง จันทิรา
ตอบเท่าทจะตอบได้ แต่ไม่มีไอกาดจมถิงเรียงที่หลี่ยน
อยากถาม แม้เกลารับประทานอาหารกลางอัน คุณจิตก็ ว
เข้ารกมรับประทานด้วย จันทิราจึงต้องลาไปโดยไม่ได้ผล
ประโยชน์ยย่างไร
ยอกจากบ้านยา หล่อนก็ไปที้รัจนแต่งผมพี่ชี่ย แลร กา
ให้บริการโดยคิดราคาสูงทีสุดร้านหนึ่งในพระนคร หล่อน
6ระผม แต่งผม แต่งเล็บ นี้คังอก ไปเทิ่มจชภเสิต
ยากรณ์ตามตลาด พอกะว่าได้เฉลายันตูมควรแล้อกไปยัง 1
บ้านเติมของหล่อน
บุญเลือ
:. จ
/*๓๒๒9
หล่อนพบมารดาและบิดาอยู่ต้อยกันยิก ทำให้รสึก
ขัดใจ ดูรากกับก่าโชคจะเล่นแกล้งหล่อน คุณหลวงยินดี
ทีได้พบลูกถำ ท่านถามถิงถูกเซยและหลาน และชอนคุย
เรื่องทัว ๆ ไป จันทิรากลักกำจะไม่มีโอกาส์พูดถิงสิงทีหล่อน
อยากพุด จึงพยายามคัดเร้าหาเรืองดักยวิจยิหสยมลิอ
ฉลาด
| ร คันไม่ได้พบญาติพน้องนานแล้ว มังแต่ยุ่งเสียเรีย
ก! ใครเบิ้นยะไรกันอย่างไรบ่าง คุณลุงพระชรินทร์ ๆ เป็น
. ยย่างไรบ้างคะ คุณแม่ทราบไหม ?7”
“แม่สันน่ะก็ยุ่งงานตั้งคมของหล่อนน่ะซี” คุณนาย
| มารดาว่า “ที่คริงน่ะ ในบรรดาญาติพน้อง หล่อนน่ะมี
| รถยนต์ คนยินเขาไม่มีกันนะ”
“งานตั้งคมนีมันจำเป็นนะคะ สำหรับคนค้าขายยย่าง
| คุณบรรเลง” ันทิราช์แจงยย่างยารมณ์ด “สรังม์สา
ก ตังไม่เอีนแขาตรื้อไปในงานตี๊ยงของเขาก็กัวก
ได้คะ”
สะใก้แหม่1
/*นา5ตี5505552 3ี551832 569520352 146 8355 62
รรวรว
-
รว
คณนายเทศนาเรียงดู กหลานไม่ค่อยเยาใจใต่ต่อาาน : ง
บกึกหลายนาที ศัแทิราต้องเริมใหม่ "เย เมือไรนลำ 0
จะกดับมา เก็นแงวองิศต์ณา: ก ทจริงนิต์แกกคิดถูกหรอก -
ไจบอักษรคำสตร์แล้วไม่เป็นครูเหมืยนกรรณิการ์กับธิทิตกับ 0
“แม่กรรณิการ์น่ะเขาแม่หักเรียใหญ่ แม่วิภาน่ะ ไรร
คนละแบบ คุณนายจำเนียรก าพลางช์ าเลืองตาตุสามี : =
ฉิดหนึ่ . 5
จันทิราเห็นท่าจะได้การ ก็เลยทำเป็นถาม > หมาย อ
ความว่าเขาเทียอยู่งกับ อะไรต่อยะไรวิคะ ? . โซ
คุณหลคงธนุมัต ๆ นิกลิ้งคำดัญญาท ให้ไว้แก่กรรณ์- อ รด 5
การ์ไว้ว่าจะช่อยให้เรื่องเล่าลิอกันใน หมู่ห น้องเดี๋ยวกับตัง 3
หล่อนดู่งบลงไป ลิงฉวยโอกาล์กล่าวก่า "“เออ นี่เรือง รงว
แม่กรรณ ทิลิยกันว่าแหม่มหิงอะไรน่ะ ฉันไปลิบดูแล้อไม่
มีบุลความคริงเลย แม่แหม่มแกไม่เคยก่าอะไรเลย” 5
คุณนายแอบค้อนให้สามี บุ้ยปากให้ลูกล่า0เป็น " : ว
บุญเหลือ -
/*๓โ๒ณ่
เนือคลามก่าอย่างไร ตันทิราก็เตาไม่ถูก กำลั้งนกภาคนา
ให้คุณพ่อละจากทนั้งไป กพอดินิดำเข้าบ้านมา
มีการทักทักทายและไต่ถามทุกข์ส่ข โดยเฉพาะเกีย
กับลูกขายของจันทิรา คุยกันธยุครู ใหญ่ แล้วคุณหลอง
ยนุมัตก็ละไป ทำให้ทงบุตรและภรรยาติใจมาก
ผีดีวาจีบตห์เข้นโลยเจ็อก0 ทคุณพ่ออ่าแหม่นที่ง
กรรณิการ์น่ะ เรืองรากเนิ้นไงคะ ?”
“ไม่ร์เขา ได้ยินเขาว่ากันอย่างน” คุณนายตอบ
“เขาว่าคุณตั้งเวียนก็โกรข” .
“โกรธใครคะ ? 7 คันทีราถาม )
“โกรธแหม่มมันน่ะซี่ 7 มารดาตอบ " แต่ใครจะ1 )
แม่กรรณแกยาดเบี้นคริงก์ได้” )
จันทิราแดเห็นดองตารยงนีสาศับจ้องอยู่ทหล่อน จึง
ไม่กล้าแต้ดงความเยาใจใต่ต่อไป นิงกันอยูดักครูจันทิรา )
ลิงกล้าถาม
5 แต้กแปลก่ามีมูลความจริงหวืยไม่มี นกน
สะใว้แหม่ม
/*๓๒๕
นต์ บพอคงแกล้วฟิ จาๆ 7 อบกา " ใคร จะว์ พกรรณ
เขาก็ล์นิทด้นมกับคุณติดมา (| คุณคิดเ กยอาจไม่แน่นยน
กับแหม่มก็ เด็1
จันทร ารู้สึกเย็นกูบไง ทง ตัๆ หลอนพยายามขม
2 6 6 2 ล : แลจ้ ม
อารมณ แดกวถามเตยงราบรน แลวลอกนเปหมดเทยกร
ดูเหมือนพิบรรโดมก็ร ได้ชิ้นพูดแวว ๆ อยู่เหมือนกัน
“เอ๊ะ แปลกละ7 นิตำอุทาน “คุณบรรโดมไปร
๑ 9 3  / ๒* อค
มาจากใคร พวกเราเมเคยพุดเรื่องพรรคยยางนกบคุณ
บรรโดมหรอกค่ะ วิภาหรือแต่งแกก็คงไน่กล้าเอาเรียง
พรรค์อย่างนไปเด่าแก่เขา คนทีคุณบรรโดมสนิทด้วยทีบ้าน
คุณตั้งเวียน ก็คิอแอนน์นั่นแหละ
ซ่ ถ้ายังงันก็ต้องมีมูลซี ไม่มีมูลฝอยหม บัไปอ
หรอก คุณนายมารดากล่าวขิน ,
อ ยาจมีคนทคุณบรรโลมได้ยินไปได้ก็ก้อคุณแดง
นีลำว่า “เพราเขาเป็นญาติกัน”
จันทิรากลับไปบ้านตัวยครามเร เร้อนยิงกว่าเมือจาก .
/*แสม ---- ----
ณ๓๓๐
บา ต่อนเข็นกันนัย บรรเลงไม่กลังบ้าน จันทิราจึงนอน
และนังครุ่นคิดถึงบัญหาเกีย0กับกรรณิการ์กับวิทิตอยู่คน
เดียก หล่อนเกืองตักเองมากทไม่สามารถปกปีดความใบใจ
ไก้ได้ และมัอแต่ดินเต้นจนไม่ได้ถามถิงดำเหตุทิบรรโดมมา
เกพรจาลัญชันโนวัน ท้ายย่างไรหนย หล่อนจะได้พบ
บรรโดมยิก หรือไพจิตราก็ใต้ แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้า
|, 2 ณ์ ซั 2 : คน 4 1 ย
รกำแยนนหังกรรณ์การจริงหรือไม่จริง สิ่งทิหล่อนยยากร
นั้นคือ วิทิตรักกรรณิการ์จริงหรือไม่ !
วันรุงขัน บรรเลงกลับ
มาบ้านตามเกลาปกติ เขาตั้งใจจะทำความเข้าใจกับภรรยา
ถ้าทำได้ แต่เมืยคิดถึงก่า เขาอาจผิดหลัง ในตักหล่ยน
บรรเลงก็หมดกำดังใจ หันเข้าหาุราเป็นเครี่ยงหยุงตั
พยจันทิราเห็นดำมีติมอยู่ในห้องรับแขกคนเตีย0 หล่อนก็ท่า
ยาการไม่แยแต้ เตินเถียงไปเลียทยิน บรรเลงก๊อยกคาก
บ้านไปโดยไม่กลับมาอีกคืนหนึ่ง
สะใว้แหม่ม
/*:
๓๐๓๑ :
คลถามข้องเคืองใคของบรรเลงเกียกกับภรรยานันทำให้
ต 7 1 0เฟละอ1 1ด #อร 1
สุรขาติ ดำมีของไพจิตรารับเคราะห์ไปด้วย ระหว่าง ๒=๓
วันทิบรรเลงไม่มีความสุขน์ เขาแต่ดงความโกรรเกียงคน
ร่อมงานโดยไม่มีเหตุผลหลายครัง อิงกร้าบแบีษัตต
บรรเลงต้องตัดสินใจเดี๋ยวกับการก้า บรรเลงตัดสินในทาง
ทิสุรชาติรู้แน่วำผิด และจะทำให้บริษัทซึ้งเขามีหุ้นอยู่ด้วย
และทำงานรับผิดชอบด้วย ต้องเสียหายเป็นเงินอย่างน้อยก็
นับหมิ่น เมือสุรชาติทักทัวง บรรเลงก็โกรรเกียง สู่รชาติ
หนักใจมากจึงปรารภกับภรรยา 9
น เทียวถามหลายคนว่าไปลงทุนทำอะไร ทไดย ปต้:
ขาดทุนขาดรอนบางหรือเปล่า” เขาว่า “ใคร ๆ กิบอก
ว่าไม่มี ถ้ายังงั้นก็ต้องมิเรืองทางบ้าน เพราะเบ็บเป็นคน
หัวแน่มากทางการคัา”
“ทำไมไม่ลองถามพิบรรโดม” ไพจิตราแนะ
: เคยลองดูแล้ก พบดีแรร โจแต้บรหัด. ข้นจังได้ม
ฟังแล้วก็นั่งเฉย” สุรชาติตอบ แต่ความจริงนันคือบรรโดม |
/*๓๕ไซ
ได้รับการอบรมแบบตะวันตกมานานทำ ให้หลอน ไม่ต้องการ
ยุ่งเกียกกับชีวิตของพิน้องมากนัก ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ
ต เธอลองสิ้บดูทางพิน้องเธอบ้างซิ” ดูรชาติแนะ
บ่าง
ใหจิตราคิดถึงเรียงทมีการซุบซิบกัน ในหนู่ฟิน้องถ่า
วิทิตกับจันทิรานัดไปพบกันทีหัวหิน ซึ่งหล่อนได้รับดัญญา
ไก้กับสู้ธิราว่าจะไม่ไปเล่าให้สามีพั่ง หล่อนอยากทราบก่า
4  สี ล  ค๕ ๒ 8
มเหตุการณ์อะไรเพิ่มซินมาหรือเปล่า ลิงรับกับด้าม0าจ
ลองถามดู
กันอาทิตย์เบิ้นันทถูกหลานมักไปประชุมกัน เพย
แล้ดงคารอะต่อคุณหญิงมารดาเฉียงของไพจิตรา ซึ่งไพจิตรา
กิปฏิบัติสนำเตมอ โดยเฉพาะระหว่างหผูธิราไปต่างประเทก์
สูธิราได้ฝ่ากผั้งไพจิตราเป็นพิเศษไม่ให้ละทึงผู้ทไพคิตราเรียก
คำคุณแม่ และตู้ธิราเรียกว่าคุณยา เพราะไพจิตราเป็น
| สูมาชิกของตระกุลผู้เดียวในขณะนันทีมีรถยนต์ และนำมั
. บริบูรณ์พยทจะเรียกใช้ ได้ตามความพยใจ ตังนันเมีย
สะใว้เหม่ม
/*๓๕๓๓
อันอาทิตย์มาถึง ไหจิตราก็ได้พบกับนิสาผู้ซึ่งจงใจไปเขียม
คณหญิงก็เพือได้พบกับไพจิตรา เพราะนีสาก็ยยากรู้ว่า
บรรโลมรู้เรียงที่แยนย์ทิ้งกรรณิการ์มาจากผู้ไต
พอมีโอกาต์ ไพจิตราก็ถามนิดำ “เออ ไม่ได้พบ
พจัยนาน เขอได้พบบ่างหรือเปล่า ?”
คำถามมาโดยนิสำไม่รู้ตัก จึงตอบตามความคริงอ่า
“ได้พบเมือกานซิน”
“แล้งเป็นยังไงบ้าง พิจัน ?” ไพจิตราถามอย่าง
ฉลาด
นิสำเหลือบไปดูไพจิตรา ความยิจฉาว่าไพจิตราไม่
ใช้คนด่วยเด่นอย่างไร การทแต่งงานกับลุรชาติก็เพราะ
มารดาได้เป็นเมียน้อยท่านเจ้าคุณ ไพจิตราได้เป็นธิดาท่าน
เจ้าคุณ สู่รชาติจึงแลเห็นเด่นซินมาจากผู้หญิงล่ากรุ่นราค
ครากเตียกกัน ไพจิตราจึงเบิ้นภรรยาเค๋รษฐี ทำให้นิตำตอบ
แล พิจันใช้เงินหุกบาทของ |
กุณบรรเลง เพื่อรักษาความงามของตัก” .
| :
5: ๑
/*๓๓๕
ไพจิตราไม่เด็งไปถึงความรู้สึกของนิลำ หล่อนถาม
ต่อไป เพื่อจะเอาความรู้ทจะเบิ้นประโยชน์แก่ลำมี
มิ้เรื่องอะไรเล่าตู่กันฟังยิกบ้างไหม ห
นีสำได้โอกาดจึงถามว่า “เออ คุณแดงเล่าให้คุณ
บรรโดมฟังเรื่องแอนน์ทิ้งพิกรรณหรือเปล่า ?
“เปล่า ไพจิตราตอบ คุณพกลางตั้งว่าไม่ให้เอา
อคณราในเล่าให้ตห้องทางไน้บ ฉันก็ไม่เคยเล่า
ให้ใครร์ยะไรเลย เดี๊ยวคุณพึกลางมาเล่นงานเอาตายกจรง ป
น่ะ พฤกนันเขาไม่ค่อยค้นใจกับพกกเราเท่าไหร่หรอก เจา
ค้นใจแต่การค้าขายของเขา” )
“ถ้าเขยไม่ได้เล่า พี่บรรโดมก็ต้องรู้จากแอนน์แปล )
ก่าแอนน์หิ้งคริง ๆ นิสำปรารภยอกมา
ผ่ แล้กทำไมเธอร์ถะ กำพิบรรโดมรู้” ไพจิตรายอน
ถาม
“พี่จันบอกค่าพิบรรโลมรู้ เคยพูดถึงกับหค้น . แสา
ตอบ เห็นเป็นโอกาศี่จะให้ไพลิตราช่อยรู้ด้วยว่าใด้เก๋ต
สะใว้แหม่ม
/*๓๓๕
. คอานตัมพันธ์ระหอ่างวิทิตกับกรรณิการ์คริง ๆ
ไพจิตราโยงเรียงไปไม่ถึงเรียงทหล่อนต้องการทราบ
คือดภาพของครอบครัวของบรรเลงและคันทรา ลิงไม่ต่อ
เรื่องทนิลำกล่าวถง เลยซักถามเรืองยินตอไป
แต่เมือกลับมาถึงบ้าน หล่อนก็คุยกับดามี “ไปพบ
นิลาวันน เขาก่าไม่เห็นพันเบินอย่างไร เมือกานซึนก็ไป 2
บ้าน แล้กก็ส่0ยเรียมตามเคย ื
“เด้อนอกจากตอยมีอะไรยิกไหม?” สรชาติข์กต่อ 2
ฯ ไม่เด็นยรยข่างไร (เบิ้นแต่ตกริพันเต่ว95 พิบรรโดม
เล่าให้ทั้งอ่าแอนน์หิงกรรณิการ์ ในเงียงนไพจิตราไม่ได้ 5:
ถูกกำชับไม่ให้เล่าแก่ลำมี หล่อนจึงไม่แลเห็นความสำคัญ ร
ของมันเท่าใด ตำหรับไพลจิตรา เรื่องนีเป็นแต่เพียงเรียงขบ :
ขัน เพราะหล่อนรู้ว่าวิทิตรักจันทิรา และไม่เฉลิยกใจไปกำ 5
ลำมีของหด่อนผู้ไมรู้เรียงเท่าหล่อน จะแลเห็นความสำคัญ
ผิดไปจากหล่อนอย่างไร
“แปลกละ สุรชาติ9า « ผุบรรโดมน่ะเขาเบิน |
บุญเหลือ |
ส ๕ แว ง
= แจ
075
/*ณ
๓๓๒ น
ผู้ใหญ่ แล้วก็เปนผู้ใหญ่แบบฝรั่ง เขาไม่พูดกับพิจันเร็ย
อย่างนเล่น ๆ หรอก ต้องมือะไรดักอย่าง
สูรชาติเดาว่าบรรเลงอาจมิความร้อนใจในครอบครั้ง
เกียกับพิดาวไม่ถูกกับภรรยาหรืออย่างไร ในวันคันทร์เขา
ก็ลั้งเกตุยิริยาบถของบรรเลง บรรเลงมาทำงานโดยมึกถิน
สู่ราติดมาด้ยตงแต่เช้า ซึ่งถิดปกติของเขามากตลอดภัน
อาทิตย์ บรรเลงไปเทียกเล่นตามส์โมสรต่าง ๆ คาลงกิกลับ
บ้านเพื่อจะทำความเข้าใจกับภรรยา แต่จันทิราทำอาการ
เหมือนคนต์ติลอย หรือคนทีถือว่าตัวถูกล่องเกิน กำลงรย
ให้สามีเบิ้นฝ่ายขอโทษ แต่ครัแบรรเลงขยับจะพูดเรียง?เขา )
ข้องใจยู คันคิราก์ทำเหมือนไม่ได้อิน. . เมียบรรเลงกิญี
เข้าไปในห้อง จันทิราก็นอนหันหลัง ให้เหมือนวันกน )
นรักเดเกียอกครณ์บัจนไปนอนที่ลื่มเหมือนรัสติมตั้งมัว เม8
. ถึงเช้าวันจันทร์ เขากลับไปบ้านก็พบจันทิราแต่งตักสั0
เตรียมจะยอกไปแต่งผมตามทหล่อนเคยเบิ้นประคำ ยาทิตป
หนึ่งสองหรือดำนครังจันทิราแล็คลอกการเนีย ๆ มยงผู
สะใว้แหม่ม
/*๓๓๓๑
เหมือนกับว่าเขาไม่มีความดำคัญยย่างไรแก่หล่อน บรรเดง
ก็เดนผ่านหล่อนไบห้องแต่งตัวของเขา ผลัดเครื่องแต่งตัอ
แล้วกิมาทำงาน
สู่รชาติรู้สึกหนักใจ เพราะการงานทีเกียกข้องกับเงิน |
. [ . เ  ๑ ค ๑. ๑ะ4
คำนอนแผ้นจำนกนล้านอยู่ในอำนาจของบรรเลงทิจะทำให้เสีย
หายมากหรือเพิ่มพูนได้ ญาติหลายคนทงทอยู่เมืองไทยและ .
ต่างประเทศก็นี้ด่อนได้เลียในกิจการทบรรเลง และตูรขาติทำ ร5ว
. ร่อมกัน เขาจึงคิดก่าจะต้องหาทางให้บรรเลงพันความร้อน 5
ใจทีบั้นทอนด์มรรถภาพเลี้ย เขาและเถียมถามว่า .
“เป็บ ทำไมกินเหล้าแต่เช้า ไม่ด์บายเบีิ้นอะไรว -
ทำไมไม่หาหมอ ?
บรรเลงเงยหน้าขินดูลูกพิลูกน้องยย่างไม่พยใจ “ัน
ทำอะไรเสียหายแก่ใครรี ?” เขาถามเสียงชุน
“ผังไม่ได้ทำอะไร” สุรชาติวา
“แต่อาจทำได้ ใชไหม? บรรเลงพูดเลี้ยงกรา9 ๆ
บุญเหลือ ก
- “
/*ราบ
๓๓ณ่
. ไมรละ " คผูรชาติตอบ 7““กิจการของเรานั้น
กิจการใหญ่ มิสติไว้มันกติกอ่าไม่มิ ปัญหาอะไรหั้นั้
มันขบกันได้ ถ้ามิสติดิ
บรรเลงกัมหน้าดงนิงอยู่ลักคร แล้วเงยขึ้นทูลก่า "ถูก
แล้ว งานสำคัญกว่าอะไรทังหมด
เมือ.ห็นลูกพิอารมณ์ดิขึน สุรชาติกิต่อไปก่า “ล
: บรรโลนกับเบ็บพบกันบ่อย ๆว พืบรรโดมน่ะเขาเป็นกน ป
สมองติคนหนึ่งะ ยย่าเป็นฝรั่งกันให้มากนักเลย เป็นคน
ตะวันออกกันเสียบ้างเถอะ มื้อะไรข้องใจก็พูดกับพิกับน้อง .
เสี่ยบ้างเถตะ” ก
ความต้นใจของตู่รชาติทีมีต่อเขาทำให้บรรเลงรู้สึกรุ่ )
ชื้นใจริแบ้าง ยึมออกมานิดหนึ่งพลางตอบน้องชายว่า ป
เขาก็ตามเคย พบกันคุยกัแแต่ก็ไม่มือะไรจะไปรบกวนเซา
แล้วทันทิภาพติ่หน้าจย่งภรรมาเมืองัสสูศ์นเน )
. ก็ยุดขึ้นในความทรงจำแล่มแค้ง บรรเลงก็รู้สึกร้อนฝ่ากไป
/*๓๓ธี
ทั้งหน้ายก จึงกัมหน้าเพียหนีล่ายตาของสุรชาติ
เมื่อสุรชาติรู้แน่ว่าบรรเลงไม่ได้ผิดใจกับพิสาก เขา
ก็นีกก่าความผิดพลาดทิบรรเลงอาจทำได้ จนกระทั่งเขาเลี้ย
ความตั้งอกตั้งใจในงานไปก็มียิกอย่างเติยกกิอ อาดไปรัก 5:
ผู้หญิงยินนยกใจภรรยา จึงเยยขึ้น ๊
“เรืองครอบครังคนไทยนีมัแยุ่งพอใช้ เพราะเราไม่มี 02:
จำนะยะไรให้แน่นอน คะมีเมียน้อยหรือไม่มี คจะหย่ากันไต้ ๊
หรือไม่หย่า ตูนันได้ไปเลียหมด เดยทำให้กินแหนงแคลงใจ
กันไปเรือย” :
ปรัเคงรัชแต่รชิมบาติตีต คิดอ่าสรชาติจะมาล่องต้า .
ด่อนเขา จึงพุดเสี้ยงขุ่นข้นยิกอ่า “ใครไม่ไว้ใจใคร .
บ่าง ?” :
: เขาอ่ายายแยนน์แกหิ้งคุณกรรณ์การ์ เขาวาวิทิต
กับกรรณิการ์รักกัน บางคนก็วาจริง บางคนก็อ่าไม่จริง
บรรเลงเกิดความรู้สึกประหลาด เขาไม่รู้ว่าเขายินดี ,
๕ .
น % บง
/*๓๕๐
หรือไม่พอใจเมื่อได้ยินเรียง แต่ถามต่อไปก่า “แต้งตกไป
2 ง จี่ 2 ๓  ๑
รูมาได้ยย่างไร 7 ติก เป็นชียเรียกเด่นของดู๋รชาติ
5 นิสำเลากับคุณแดง0า พคันบอกก่าพิบรรโดนเล่า
ให้ฟัง” สุรชาติตอบ “ผูมน่ะก่าไม่จริงหรอกคุณกรรณ์-
การ์แกเบิ้นคนมีความคิดมากกก่านั้นมาก แต่แนกาเป็น
4 ๑ ย = ย สน1 0ดิส ม
เพราะเหตุทิคนไทยเราทำยะไรได้มากเกินไป มีเด๋วภาพกัน
ไปทุกอย่าง ยายแยนน์์แกก็ไม่รู้จ่าขอบเขตยยูตรงไหน แกก
คงด์งดัยไปใหญ่ ผมว่าผู้ชายเราทำขอบเซตเสียก็จะติ เชน
ถ้าเราเห็นก่าเรามีลิทธิกจะมีเมียน้อย เรากิแต่คงกาเว้า
รักษาสิทธินันเสียเลย ให้ภรรยาเข้าใจเสีย อยกณี
กลาง ๆ จิตใจก็เสียไปเปล่า แต่ถ้าไปรักเนียคนยินเขา ใผ่
ก็ต้องหยุดย่งไว้ตะ เราต้องเลิกรักให้ได้ ไม่ย้วงันเรากิห1
ความตู้ขไม่ได้”
ในวินาทิหลัง ๆ ระหว่างที่สุรชาติใช้วิธิยบรมเขาท“)
ข้อมน บรรเลง ไม่ได้ยินเดยก่าสุรชาติพูดว่ายย่างไ้ )
มรริเจ้เก้าตังิคับเรื่องโพกันเข้าทขึ้นเบ็ชื่อกกด
/*ก๕๑
. กน เรื่อง 9 เวทิตกับ (ดัตหกง กรรณิการ์ กับจนทร |แล๊ะ
กับตัวเย ป
ห ณ๑ ก ณ !) 2 *“
เมยตุรช )ตนงเปล์กครูหน่งแดว เรรเลงเงยหนา
ซน “ตักจะไม่ได้เห็นฉันกินเห าามาทานย ตอไป 1
พันร จ แง ต ต
เขาพุดกบนองชายและยูรคมงาน ลกตลอดกนนน ว
เขาก็ดั้งงานและเซ็นหนังสือเป็นปกติ ทำให้สุรชาติแปลกไจ ร๊
ในผลการเจรจาขอ ตักอยางเหลือถัน ครนถิ งเกลาจกน
๑๕.๐๐ นาฬกา บรรเต เกืออก จากททาง เนกลับไปบ้าน ร
กอนอยกจากตำนักงาน เขาได้โทรศัพท์ไปถ เมเพยให้ร -
แน่กาจันทร าละขยู่บ้านไม่ยอ กไ ปไหนเมือเซ (ไบถิง
ณั ( 3 4 0 เวด 0 2ววน
เมอบรรเลงเปถงบาน เขากเดทราบกวาคนทรายิยู
ทีลานบ้านทางตะกัแออก : ซึ่งมีลักษณะเ บื้นเนินหญ่าปลูก
: เรียบ กร เศลต จห
เดค็มอดกยตกชนลาง ยนตอเปจากหองรบแขก
เส ฐา ดั 6
จนทรานงอยุบนชงซา ในมือถอนตยตดารเลมหนง เมอลำม .
ยอกไปปร เกฎตัง หล่ดนก็ช่ 1เลี้ยงตาซินมยงดูเขาหน่อย
หนึ่งแล้กก็เหลือบต 1ลงตูหนังสือต่อไป
บุญเหลือ 5
/*๓๕ใ๒๒
ข์
น ศี แก้ายิตักหน ใกด้
ด  ง
รณะชช ลน 2ว
- ตน :
โล้ารระ 2
คำมีข ภายใน ส ว 5
อ อ ป หลอน
า ร
ว น ฟุ อ
ใดิพีอิคไม้ฝนะ 6 9:
ทรา เนื้อสาอู่ไย “เล
: ราถือกานห7 ๕
“- านหวันอย่างประ ชัญญะยย่างนัน |
ไร หล่อ ท 8
? เพ อ 0
46 ร“
จ สะใว้แหม่ม
/*ด
“คุณจันทีรา” บรรเลงกล่าๆ น้าเสียงเขาดั้นนิด ๆ
แต่เขาบังคับไม่ให้ผิดปกติมากนักได้อย่างติ 6 “"“ฉันจะไม่อยู
กับเมืยทไม่รักฉัน เมียทิรักคนยิน ถ้าคุณจะเรียกร้อง ื
เอาเงินยย่างไร คุณก์โปรดบอกมา แต่ลกของฉันจะต้อง
เน ม 6 * - ๕ -
อยุกับฉัน ถ้าคุณไม่ให้อสรภาพแกฉัน ฉันกจะไมอยูกับ
คุณ ฉันจะไปอยู่เสี้ยทยิน ร
“ตะไร้ เบ็บ” จันทิรายุทานด้วยความตกใจจริง ๆ  5
“ฉันทำอะไร ?”
ย คุณเคยทำอะไรล่ะ ?” บรรเลงย์อนถาม . :
ะ “ทำไม ใตครบอกเขอกาฉันทำอะไร ? 7” จันทิรา ) 5:
ข้อนถาม
“ตลอดเกลาด่ามสี่วันน์ เมียพบพิบรรโดมพุดถึงแอนน์ %๕8:
ถ่า อยากรู้อ่าวิทิตเคยรักกับใคร สิงที่เขยต้นใจอยากทราบ |
นัน ไม่ใช่กำลำมีของเขอมิความรู้สึกอย่างไร แต่เธอ
อยากรว่า ครักเก่าของเขอรักผู้หญิงใหม่หรือเปล่ามาก
กฎา |
บุญเหลือ )
-เล ใน -:
/*:
ม๑= ฒิ 4ม ท
จันทีราตุกชินจากทนัง ยาการยย่างเติยกทหล่อน
จะแสดงได้เกลานันก็คกิตอาการโกรธ การตัดสินใจของ
บรรเลงรกดเร็อเกินไปจนหล่อนเตรียมแผนการต่อต้านไม่ )
ทัน
“ถ้าเขยไมไก้ใจฉัน ถ้าเจยไม่รักฉันแล้ก คันก์
ไม่มีอะไรจะพูด ! จันทิรากถ่ากได้เพียงนิแล้วกอิ่งชินไป
ชนบน ตรงเข้าห้องนอนแต้ก็บีดประตูใส่กลยนเสี่ย
หล่อนเข้าไปขึ้นตักต้นอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงรถยนต์
ติดเครื่องและรถแล่นอยกไป หล่อนใจหายกาบ ลูก....ลูก
ขยงหล่อนกยูทไหน บรรเลงเอาไปแลอ3 หลอนชะโงก
หน้ายอกไป่ดู เห็นค่าในรถไม่มีวิแกกว่าจะมีเติกอยูตักยก์
ก่อยโล่งใจ แต่ยังไม่แน่ทีเดียว หด่อนวิงออกจากห้ยง
วิงลงไปข้างล่างพบรถเข็นสำหรับลูกชายจยตอยูใบส่เค้น
หลัง หล่อนกิงตรงไปตูในรถ แต่พบว่าพิเลยงกำลังยุม
เด็กใส่บันเยออยู่ใกล้ ๆ แทนที่จะให้เด็กอยู่ในรถ ซึ่งหล่อน
เคยห้าม แต่กันนิหล่อนไม่มีเวลาจะอ่ากล่า0ในเรียงน หลยน
/*๓๕๕
รับลูกชายมาจากพี่เลียงแล้อก็กลับขึ้นไปข้างบน พาลูกชาย
เข้าไปในห้องด้วยกับหล่อน
หล่อนนั้งลงบนเตียงนอนและกยดลูบไก้เนยยันย่อนนุ่ม 5
00 00 0 .
ของถูกชายยยูหลายกนาท ไมรว่าจะคิดไปทางไหนเบ็น
| เวลานานจึงคิดใต้อ่า การทหล่อนจะบ๊องกันลูกไว้ไม่ให้
บรรเลงเอาไปจากหล่อนนัน จะไม่เป็นปัญหาอะไร บรรเลง | :
ไม่ได้ขว่าเขาจะเยาลูกไปเสียจากหถ่อน เขาบอกแต่เพียง .
ภา เขาจะไม่อยู่กับหล่อน ถ้าหล่อนจะเรียกร้องลิทธิของ .
ภรรยาจากเขา ถ้าหล่อนจะเลิกกับเขาให้เขาเป็นยิดระ 5
และจะเรียกร้องเอาทรัพย์ส้มบัติ เขาจึงจะเรียกร้องเอาลูก
ไป แต่หล่อนไม่อาจจะทำให้เขาอยู่กับหล่อนได้ไม่อ่าหล่อน .
จะใช้สิทธิของมารดาหรือไม่ .
หล่อนจะต้องอยู่บ้านกับดูกชายในฐานะแม่หม้ายลำ0
ยย่างนันร อยู่ไปโดยทุกกน เพื่อนยุ"พิน้องรู้ว่าหล่อน |
ถูกทิงไป คันทีราผู้กเคยเบิ้นตาราของมหาวิทยาลัย จันทิรา
ผู้ไม่เคยแพ้ใครในเรืองใด ยย่างนันวี ล
จ |
/*๓๕๒
หถ่อนยอุ้มลูกชายยอกจากห้อง พาไปล่งพิเดียงข้าง
ล่าง บัญหาการยิดเยาลืทธิมารดาไก้จะไม่ช่อยอะไรหล่อน
บรรเลงไม่ได้ขูว่าเขาจะเอาดูกไปจากหล่อน หล่อนกดักใน
ลิงทไม่คกรกลัวเลย
จันทิรากลับเข้ามานังในห้องนอน นังตรึกตรองโดย
ไม่รู้ตัวว่าตริกตรอง มอเท้าเย็นเนียบ แต่ในทรองธากนัน
ร้อนผ่าๆ เก ต้องดุกขินเดินไปมา
ไปหยุดกิหน้าต่างบ้าง ไปนังทหน้าเครื่องแบ้งบ้าง " แตง
กดับมาบนเตียงบ่าง
หถ่อนคิดถิงวิทิต หล่ยันรู้อ่าเขายังรักหล่อนอยู่ แต่
เขารักแค่ไหน เขารักพยทีจะบอกเลิกเมียแหม่ม ขับไล่
ได้ล่งให้กลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเมียนนริ และถ้า
เมียเขาไม่ยอมเลิก วิทิตจะกล้าทึงภรรยามาตันตู่อยู่กับ
หด่อนด้วยความรักร และถ้าหถ่อนเสี้ยสละดูกและถำมี
วิทิตจะยอมเสียดละชือเสียงและเกียรติยคเพียเห็นแก่ความ
รักยย่างนันร |
สะใว้แหม่ม
/*6*/
และถ้าหล่อนเดืะ นะชื้อภาซี ต ป
หล่อนจะเป็นอย่างไ เย ว
ลล เละสรศศ ป
) ทไหน ไ “ล ย
แอนน์ยากับอย่ขณะนรื ไป เทศศศศ ว
วิภา เดีง่าย ขายบ ไปอยู่ร่วมบ้านกับคุณตังเวียนกับ .
ซ่ !ญเลยงและหลานยา ฟุ .
ลูกเลียงคุณลั้งเวียนอิกคนหนี ดงมอ -: - .
แพรกกัดีนโตด เมื เม แรรนญาร0 - ก
พด แนนม ท พันกัทัพ ก
คงามทกร์ความคับแค้น สอนแต่ป .
อดพันวอหไนนตั ล ๕ - ก
กงงใด้คัหิไอ 1 ๒นู กลับไปเป็นแม่สัน |
น น0. “แห่เลื่นปรัตด์จัต
กันพทยหัไนตส แมตผู้ซึอาด: |
หถานทัป | แล้อไป บับก ป
เม้จันกัตัวเติสหั6 เลพัดบบทท .
เมงวป รั
รไห่แล านผูได ก็จะได้รับการต้อนรับยย่าง
บุญเหลือ ก
/*๓๕ส๕
ผู้เป็นทีมาแห่งเกียรติยคนนก็คิอบรรเลง ถ้าไม่ม
บรรเลงเลี้ยแล้ว หล่อนก็อาจมีรถยนต์ได้ แต่ก่าก็จะต้อง
มีคนดึงดำรด้อย เขาจะพุดกันภา “โถ แม่จันไม่รู้ผัวเขา
โกรธเรื่องอะไร อยู่ ๆ เขาก็ทั่งไป และแม้แต่รถยนต์
ก็คงไม่ใช่คันใหม่ทิสุดทิตกเข้ามาในพระนคร
หล่อนคิดเกินไปเสี้ยแล้ว วิทิตเขาก็ยังมีเมียของเขา
อยู เขาจะมองเห็นอะไรกับแม่หม้ายดำกจันทิรา และแม่
หม้ายลำกจันทิราเมียนายวิทิตคู่รักเก่า โอ เป็นไปไม่ได้
จะอยู่ทเรือนเล็กหลังนัน หรืออยู่คนเดีย9ในติกใหญ่หลังน
จะทำอย่างไร บรรเลงดำมี หล่อนเขาเป็นคนอย่างไร
คันทีราไม่เคยด้น ใจอยากรว่าบรรเลงเบินคนอย่างไรเลย จะ
พุดกับเขาอย่างไร จะทำให้เขาเชียถิอหล่อนอย่างไร ทกำ
ยย่างไร เขาจึงจะกลับมาอยู่ทีบ้านนี้ใน ฐานะลำมีผู้ภักดิใน
ความงาม ในความเป็นดำวของหลอน
ยั้งไม่ล่ายเกินไป เกลาก็ยังไม่คำดัยซา คันทรา
. ต้องทำยะไรดักอย่าง คะนั้งคิอใบคิดมา0นเกียมัผูไม้ด
/*๓๕ธี ก
หล่อนเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว เรียกรถยนต์ แล้วก็บอกให้
คนขับพาไปบ้านบรรโดม .
จันทิรามักจะมีโชคติ บรรโดมอยู่บ้าน และไม่มี .
แขก หล่อนทำลกนอยู่คนเดียว กำดังแยกกอไม้ดอกชนิด |
หนึ่งอยู่ในด่วนหลังติก เมื่อทราบก่าน่องสะใภ้มาหา . 52
บรรโดนก็ทิ่งงานมารับรองตามมารยาทยันดิ .
จเด็ยไม่ไห้เจือเรอรไปพากตรักคดยะ เมื่อเลร์จ  ร
จากการปราศรัยตามธรรมเนียมแล้ว จันทิราก็เล่าให้พล่า0
ของลำมีฟัง  ::
“สันเห็นก่าซิสเป็นพิดำกคนเตีย0ของเป็บ ลิงมา .
รบกกน ซีล์คงไม่รำคาญเกินไปนะคะ
เมื่อบรรโดมเชียเชิญให้พุดต่อไป จันทิรากเล่าให้ |
ทั้ง “เป็บเขาโกรขว่าอย่างไรก็ไม่ทราบค่ะ ตังแต่เขาเดา
ค่าจันเคยรักกับคุณติดแล้ว เขาก็เมาเรือย จันเกลียดซิหน้า
คันก์ไม่พูดต้อย มากันนิเขาก็มาตัดเป็นตัดตายเลย ดูซีคะ
| ถิงกับจะหยู่ช่ธัน- คันทเคยไปคำ๏#ไร ที่เคยพบกับคุณคิด |
| บุญเหลือ .
/*๓๕๐
โดยไม่มีเป็บหรือแอนน์ก็หนเดียว ทิหัวหินนั้นแหละค่ะ ซิล .
จำได้ไหมคะ เกือบไม่ไต้พุดกัน นัโบคำทีคุณติดพุดกับจัน
ไม่เกินยีสิบคำ
บรรโลมมองดูน้องล่ะใภ้ดักยหน้าเฉย ๆ หลยนวู้สึก
ดั้งเวชอยู่ในใจ “แล้วคุณจันจะให้ดิฉันทำตะไรคะ !”
หล่อนถาม
ย ซิสลองพูดกับเป็บดูซิกะ ก่าเขาโกรขเรืองอะไร
จันนึกไม่ออกเลย” จันทิรากา
บรรโดมนิงไปศลายยิดใจ ในที่ตุดหล่อนกล่า0ว่า
“เป็บกับติฉันน่ะ ไม่ค่อยจะยุ่งเดี๋ยวอะไรกันกิมากนัยย
มักจะอยู่กันคนละประเทศมาเรือย และก็โต ๆ ตัวยกันแล้ก
ติฉันเตือนเขาได้อย่างเดตียวว่า จะทำยะไรอย่าทำเปนเด็ก ๆ
เท่านั้น”
อ แล้วนีซิส์เห็นก่าเป็บทำเปนผู้ใหญ่รีคะ )” คันทิรา
ถาม อ
“ถ้าเมาละก็ไม่เป็นผู้ใหญ่แน่ แต่คนทิเมา กห
/*๓๕๑ .
ทำงานการใหญ่ ๆ ได้ยย่างเป็บ ถ้าเมาก็คงมื่อะไรใหญ่ต
ทำให้เมา” .
ห เวลาพูดกันวันน์ เขาไม่เมาค่ะ 7 จันทิราบอก .
“ถ้ายย่างนัน เขาคงมีเหตุผลอะไร ถ้าจะให้เป็น .
พยานเรื่องทหักหินตะก็เปืนพยานได้ค่ะ นอกนนก็ไม่ทราบ .
คุณเป็นผักเมียกัน น่าจะทราบติกก่าติฉันเป็นแน่”ะ5
จันทิราถอนใจใหญ่ หถ่อนไม่เข้าใจคำพูดของ
บรรโดมเลย บรรโดมเกลียดหล่อนรี ยินดีให้น้องชายเลิก .
กับหล่อนร เพราะเหตุใด พัดยนเคยคำชะไร่ทอว3โยม
จะเกลียดหล่อนได้ นอกจากทไปหังหินครากนัน
คินนันจันทีรานอนไม่หลับตลอดกิน หล่อนมีความ
รู้สึกลั๊บสนกระกนกระวาย แต่ก็ไม่เคยคิดก่ายอนแพ้ ยอม %
เสียคามีไปเลยสักชั่วลมหายใจเดียว :
ถ่วนแลนท์งะหร่งเท็ยม !
ทางสิ้บด์อนความคริงเกียกกับดำม ก็มีความกดุ่มมาก หล่อน ต 5
บุญเหลือ .
ศ์ ร ,
/*๓๕๒
เพด : 1 ๓ % 2ผูห ! ==
ไม่รู้จะช่วยตัวเองหรือสามได้อย่างไร วิทิตพยายามเป็่น
สามิทิย่อนโยนเยาใจใส่ ในความทุกขิ์สุขของหล่อนอยู่ตาม
เดิน แต่เขาก็ยังม็อาการเหม่อล์ติลอยตามเดิม แอนน
ต้องอดทนอย่างทิลุด และในเวลาค่าบางรันทิวิทิตไม่กลับ .
เส้นมิกีเก่าหนคกีกรลกีติบ หถ่อนต้องเหงาอยุคนเติย0
. แอนน์ก็นิกอยากร้องไห้ หล่อนจึงใช้วิธิเก่า คิอคิดหาทาง
. ช่วยเหลือธัชเพ่อจะได้ลิมความทุกข์ของตนเอง
หถ่อนชอนธัชไปรับประทานอาหารกลางกันกัน
ครังนเขาไม่ปฏิเลขหรือหลิกเลียง เมื่อคุยกันเรียงงานใน
บริษัตพออืนภณรแล้อ .แอนน์ทีถามวินเรืองความสั้กชมผิชีก
ง มีอะไรติซินไหมในเรียงของคุณ 2 หล่อนถาม
“ยนไม่ได้ผล้ายานคิดค่อกับรา7าเชัยภาปล์าจหง
พยายามจะลิมเขา ท
“โต น่าเสี้ยใจ กรรณิการ์เบิ้นคนติมาก แยนน
ภา
“ก็เขาไม่เห็นผมติพย คะให้ผมทำอย่างไร ๒ล
สะใว้แหม่ม
ี |
/*|
๓๕๓ |
. คุณเคยถามตักเยงค่า คุณรักกรรณิการ์เพราะเหตุ |
ใด ?” หล่อนถามเขา .
“ใครรูรอ่าใครรักใครเพราะเหตุใด 27 รธัชยอน |
ถาม |
2 กวร งง
ฉันรูก่าฉันรักติดเพราะเหตุใด ? แอนนตอบ .
เพราะหล่อนมีเกดาได้ ใครครวญบัญหาชีวิตของหล่อน มา
หลายเติยน
ค ไหน...คุณลองบอกผมได้ไหม ผมอยากทราบ :
ไว้เป็นความรู้” ขัชค่า .
ฟา ฉักรักติดเพราะเขารูปร่างล่อย ฮ แยนน์ตอบ
“เขาเป็นสุภาพบุรษ เขามียุดมคติ และเพราะเขารักฉัน |
“ทินีถ้าเมือเขาไม่รักคุณแล้ว คุณจะรักอยู่ไหม ?
“รักซี” แฮนน์ตอบ หล่อนยินดีจะได้เทความในใจ |
ยยกพอให้เบาอกลงเลี้ยบ้าง แม้แต่กับผู้ชายคนหนึ่งซึ่ |
หล่อนเฟิงรู้จักไม่กมากน้อย “คฎามรักอย่างทีฉันมิต่อติด ก.
เป็นความรักที่จะอยู่ไปเส้มอ ถิงเขาไปรักผู้หญิงยิน ฉัน |
บุญเหลือ . .
/* 5
๓๕๕
ก็ยังรักเขาไปเรือย อารมณ์ของฉันยาจเปลี่ยนไป คิอฉัน
ยาจไม่ตืนเต้นเมือพบเขา ไม่ดิใจมากถ้าเขายัมกับณัน
หรือทำยะไรเด็ก ๆ นอย ๆ ให้ ฉันอาจไม่ห่องเขาว่าเขา%
ทำยะไรผิดไหม และอาจไม่ภาคภูมิใจมากถ้าเขาทำอะไรก
แต่ถิงยย่างไรฉันก็รักเขา เพราะฉันรักติดตามทิตัวเขาเป็น
คริง ๆ ไม่ได้รักอะไรภายนอก ความรักอย่างนิไม่เปลี่ยน”
ธัชนงตริกตรองไปนาน ในที่ศุดพูดซินว่า " ถ้าเรา
รักตังคนนันจริง ๆ ถึงเขาไม่รักเรา เราก็รักเขาได้ใชไหม
2  ๆ! งๆ”
คุณหมายถึงอย่างนั้นใชไหม ?
แอนน์พยักหน้ารับ หล่อนริบหลบลงมยงดูจาน
ยาหาร เพราะหล่อนรู้ว่านำตากำตังมาคลยอยู่เต็มเบ้าตา
ของหถ่อน ถ้าหล่อนพูดแม้ยิกคำเตียๆ หล่อนก็จะไม่ดามารถ
บังคับเลี้ยงให้ราบเรียบได้
แขนน์กับธัชชกนกันไปรับประทานอาหารปยย ๆ
เพราะต่างคนต่างก็มีความทุกข์ในใจด้กยกัน และมัความ
ค้าเหอเปล่าเปลีย0เหมี่อน ๆ กัน
สะใภ้แหม่ม ุ
/*๓๕๕
ครั้งทิดามแอนน์ออกไปรับประทานยาหารกลางกัน |
กับขช หด่อนกับเขารู้สึกส์นิทต้นมกันมาก แอนนึกดับ |
มาบ้านกันนันดัยยความรู้สึกก่าชีวิตของหล่อนนันก็ไม่ไว้ |
ตกามหมายเสียเดยทิเดต๊ยย หล่อนคงจะขบบัญหาชีวิตของ
หล่อนได้ และคงจะช่วยขบบัญหาของธัฐไปด้วย หรือคาจ
เป็นปัญหาของกรรณิการ์ก็ได้ พอดิในเย็นกันนั้น วิทิต
กดับมาบ้านเร็อกค่าทิเคยมาตามปกติ เขามิอาการเด็ดขาด .
ตย่างไรอย่างหนึ่งไนติ้หน้า  - -เพรเตลนละคือ หนายนัน
ไปข้างนอก แล้คก็ริบเข้าห้องนำ อาบน้ำและผลัดเครื่อง .
แต่งตัวใหม่ให้สวยงาม เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจเลิอกชุด
กางเกงเถือ เลือกผ้าผูกคอ ถุงเท่า รองเท้า และผ้าเช็ด .
หน้าคแลบตอกนักคาลหรมเม่ต เมื่อเขาออกมาจากห้อง
กำลั้งจะลงบันได แยนน์ก็หลุดปากถาม ออกไปโดยไม่ได้ |
ลงใจว่า “ติดจะไปใหน ?”
“" จะไปหานายบรรเลงกับจันทิรา 7 เขาตอบดัอยลิ้ |
บุญเหลือ |
/*นน
๓๕๒
หน้าเยางานเอาการ และเมื่อก้า9บันไดลงไปแล้วหนึ่ง
ตดแหอับมาสังแอนนกา” แศนน์ แต่งตั้งเยาไก้นะ ประ
เตียกฉักลับมา แด้กออกไปกินข้ากข้างนอกต้อยกัน”
แยนน์ ประหลาดใจ ในลื๋หน้าและยาการของเขามาก
เขาไปบ้านบรรเลงทำไม ถ้าบรรเลงและคันทีรามีงานเชิญ
ยะไร ทำไมไม่เชิญหล่อนด้วย ถ้าจะวาญาติพินัยงคนไทย
ทั้งหลายถ้าลังช่อยกันแต้ดงความรัเกียจหลยน ทท่าของ
วิทิตก็ไม่แลดงอะไรพิรธ เขามีท่าทางแน่ใจกับตัวเองมาก
กค่าทิเคยมีมาในเกลาหลายเดือนน
ประมาณหนิงชั้งโมงกว่า ๆ วิทิตกดับมา แยนน์ยาบ ป
เค 0 ล 9 7 ๏ มตะ ห ส6 มล ณุ!
นาแต่งตัเรียบรอยสำหรับอยูกับบ้าน เพราะยังไม่ได้เอลา ป
ทจะอยกไปรับประทานยาหาร วิทิตเดินข้นมาบนเรือน ป
เขาตรงเข้าสวมกอดและคุมพิตหล่อนอย่างตูดดิมย่อแหกาน
ซีงัเข่ามีได้ตำค่สหอ่ยแมานัยเยิ้อเวลาหลาบเตี๋ยน แยน์
กำลังประหลาดใจ และกำลังพยายามบังคับตัวไม่ให้ร8
ไห้ เขาก็หยืบกระดาษลิ้พ้าแผ่นเด็ก ๆ ยังมึกลินหอมรัน
สะใว้แหม่ม
/*๓๕๐๑
เพราะเบิ้นกระดาษเซียนจดหมายที่มีคุณภาพตู้งราคาแพง |
มาก เมื่อแยนน์รับเอาไบอ่านชำ ๆ เพราะเบิ้นลายมือ .
เขียนไม่ใช่ตักพิมพ์เป็นภาษาไทย ก็ไม่ทันใจวิทิต เขาจึง
ตงกลับมาย่านให้หล่อนฟัง |
: ต 2 4๓9
คุณตดทีรัก .
ดำมีของจันเขาโกรธว่าคันกับคุณตดเคยรัก
| กัน แล้งไม่ได้บอกเขา ถึงกับจะตัดเบิ้นตัดตาย |
ถึงกับหย่ากัน คันไม่เห็นก่าจะขอความช่อยเหลือ |
ใครติ๊กว่าคุณติด ลิงเขียนมาขอความกรุณาให้
ช่อยทำความเข้าใจให้คุณบรรเลงด้วยอ่า เราไม่ - เว
เคยมี อะ ไรกันเลยตังแต่ต่างคนต่างแต่งงานกัน ไป .
คุณบรรเลงดูเหมือนจะเป็นคนชอยพุดยะไร ให้เด็ด .
ขาดตรงไปตรงมา เพราะไปอยู่ยเมริกานาน ถา
คุณติดจะกรุณาพูดกันเสียให้รู้เรียง คงจะได้ทำ .
กุคัลไม่นอย และขอให้ไปหาคุณบรรเลงหลำนัก
งาน เพราะหมู่น่เขาไม่ค่อยกดับมาบ้าน .
บุญเหลือ |
/* --
๓๕๕่
ขอขอบพระคุณมา ณ คิน เพราะแน่ใจๆ่า
| ร อ่ม่
คุณคิดจะไม่ปฏิเล็ขคำขอร้องน์
จันทิรา”
“แล้วติดไปหาบรรเลงมาแล้กรี ?” แฮนน์ถาม
หล่อนไม่ได้ดูวันทีจดหมาย
“ไปแล้ก” วิทิตตอบ “พูดกันรู้เรืองแล้ว :
6 % «6 ม, 1  งๆ อ
บอกให้ฉันรูได้ไหมก่าพูดอย่างไร ? แอนน .
ถาม
“" ฉันบอกบรรเลงกำ เขาเข้าใจผิดมาก จันทิราไม่
เคยรักฉันเลย ฉันซิรักเขาเมียฉันย์เป็นเด็กอยู่ อ
“งค้อง7:หุตัก ., , :เดียกคด์ใหแลัยะ ดีคน
เด็กยิกต่อไปแล้ว , . . งันร” แดนน์ซ้อมความเข้าใจเสี่ยง
ต้น ไม่ตำมารถกลันนำตาไว้ได้
“" ถูกแล้อ เตียนิอัดไดจิ้ยแต้ง ไม่เป็นเด็กยิกค่ย
ไปแล่ก” กทิตตอบอย่างหนักแน่น เขาจ้องตาของหลยน
สะใภ้แหม่ม ป
/*๓๕อี่
พลางยืมพลาง นัยน์ตาของเขาเป็นประกายเหมือนเมื่อเขา
กับหล่อนเงิมมืความรักต่อกันระหว่างทีมีความทุกข์ยากท่าม .
กลางต์งคราม
“ธันจะเบินเมียติดให้เหมือนเมียไทยทิลุดทีจะเบินได้”
แอนน์บอกแกลำมี
“โต แอนน์ อย่าพยายามเลย” วิทิตว่า “เขอ
เป็นคนไทยก็ไม่ได้ เบิ้นคนอังกฤษก็ไม่ได้ เขอเบิ้นได้แต่คน
ของโลกเท่านัน เธอเกิดมาอย่างนันเอง แอนน์”
วิทิตไม่ได้เล่าให้แอนน์ฟังว่า หลังจากทีได้พูดกับ
บรรเลงแล้ว เขาได้โทรศัพท์ไปถึงจันทิรา และบอกแก่
หล่อนก่า
“คุณจันทิรา ผมได้บอกแกดำมืของคุณแล้วค่าเขา
เข้าใจผิด ทิจริงคุณไม่เคยรักผมเลย และผมไม่ทราบๆ่า .
จะทำให้คุณด์บายใจหรือไม่ ถ้าจะให้คุณรู้เสียตักยว่า .
นายแว่คเพื่อนผม เขาได้กระโดดร่มลงมาในเมืองไทย
ระหว่างด่งคราม แต้กเขาได้กลับออกไปพบกับผมทีอินเดีย .
/*๓๒อ๐
เขาได้คุยให้ผมพั่งว่า เขาได้แยบเข้ามารำกงในการแต่ง
งานยันหรูหรางานหนึ่งที่อำเภยเสนา จังหอัดอยุธยา เจา.
. ดำกล่วย นัยน์ตาเหมือนดาก ผมตำขลับหยักโตกด์ลกย
ชียจันทิรา และเจาบ่ากเบินเศรษฐีหน่ม แล้กผมก็กลับไป
อังกฤษ แล้อกิได้แต่งงานกับเมียคนบั้จจุบันน์”
ประมาณเดือนหนึ่ง หล่ง
«ม !
คากวนทกลากวแลกขางตน สู้ธรากกลบมาจากตางประเทศ
บรรโดมได้เชิญสุธิรา แฮนน์กับวิทิต และกรรณ์การ์ไป
รับประทานอาหารทีบ้านเป็นการต้อนรับสูชิรา ระหว่างที
คุยกันอย่างเพลิดเพลินถึงเรียงต่าง ล บรรไดมกีโยสตี”
กถ่างแก่กรรณ์การ์ภา “คุณกรรณ คุณตัดสินใจเรียง
คุณธัเลี้ยเว็ก ๆ เถยะ คุณจะให้แกเบิ้นยังไงกับอกแก )
หรือทำให้แกเป็นอย่างที่คุณต้องการเลข ไม่งคุณจะเบิน
โยลด์เมดเหมือนติยัน”
. แหม:.40าติดแล้ว กรกณเคลงดจัด
/*๓๐๑
กรรณิการ์อา "มันเสียหายอย่างไงคะ ทำไมคุณน้ากลาง
กับคุณบรรโดมถึงอยู่กันมาได้ -
ป มันเสียข้อนซิคุณ” ธระโดนคอบ์ ประด
เราก็ต้องไปรักลูกคนยินเขา อย่างดิฉันยังง ใต้ตั้งใจไว้อ่า
จะไม่เป็นคุณบ้าห่วงหลาน เกิยจะนังตัอกอลิงอห
ย ๕ ออ6 ๆ9ๆ
เขาเปทุกทแลง
“ไหน อธิบายไปซิคะ ไปรักลูกคนยินมันไม่ดี
ยย่างไร และอะไรทำให้เลสี่ยคงามตั้งใจไป 7” กรรณิการ์
และตู้ธิราซักชินพร้อมกัน
“รักลูกคนยินเขา มันต้องรบกับพ่อแม่เขาบ่างไม่
นากก็น้อย ซึ่งก็ไม่ใช่ธุระของเรา แต่ว่าเราไปรักใครเข้า
เรากถิอก่ามันเบิ้นธุระ” บรรโลมัตอบ ท“ที่นี้เรียงของ
หลานชายดิฉันนีก็คือ เบ็บน่ะหัวติมากทางการค้า ถ้าไม่
ป เกิดเหตุการณ์พิส์ดารเปลี่ยนบ้านแปลงเมื้อง เป็บต้องเป็น
เศรษฐีเหมือนคุณบ่าแน่ - ู
“เซีะ แล้วนัฒเป็นตไง #” กรรณิการ์ซักต่อไปยิก .
/*.
๓๒๒
9 ล”
ก็ตาหนูแกกิโตชินเป็นลูกชายเครษฐ์เหมือนพ่อแก”
บรร .: |
ก็แล้วใง คุณบรรเลง กรรณก็เห็นแกติ เอางาน |
เอาการออกจะตาย
. ม” ลูกขายเค่รษฐีน่ะร” บรรโดมว่า “ก็โงต่อ
ชวิตทล์ค โดยเฉพาะเรืองผู้หญิง ย
-จบ-
6
๑ ๕ศูุคุ๒๕๑ค
๒ . )
วุ ภจมซี .
ข่ !
| สะใกภ้แหม่ม
/*