ตั้งฮั่น 2505 1
ไม่ปรากฏผู้แต่ง
๑
ตั้งฮั่น
(ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก)
กษัตริย์ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจ เสวยราชสมบัติในเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นเมืองหลวง บำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข ข้าศึกศัตรูผู้ร้ายราบคาบมาได้สองร้อยสี่สิบปีเศษ ถึงแผ่นดินพระเจ้าเปงเต้เป็นสิบสองชั่วกษัตริย์ ครั้นพระเจ้าเปงเต้ได้เสวยราชสมบัติในเมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว เปลี่ยนนามเมืองชื่อว่าเมืองเตียงอั๋น บรรดาพระราชวงศานุวงศ์ซึ่งไปครองหัวเมือง และเป็นที่ขุนนางอยู่ในเมืองหลวงแต่ก่อนนั้น พระเจ้าเปงเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารีแผ่เผื่อเลื่อนที่ยศศักดิ์ พระราชทานที่ไร่นาส่วยสาอากรทำนุบำรุงตามสมควร
ยังมีเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งอยู่ในเมืองหลวง เป็นบุตรเล่าฮวดชื่อเล่าคิม บิดาเป็นหลานพระเจ้าฮั่นโกโจต่อมาแปดชั่วทั้งตัวเล่าคิม เล่าคิมมีบุตรหญิงคนหนึ่งชื่อนางเล่าหงวน มีบุตรชายสามคน คนใหญ่ชื่อเล่าอี๋น ถัดลงมาชื่อเล่าต๋ง บุตรสุดท้องชื่อเล่าสิ้วบุนซก มีรูปโฉมงามยิ่งกว่าพี่ชายทั้งสอง ครั้นอยู่มาเล่าคิมเห็นว่าเล่าอี๋นกับเล่าต๋งมีชันษาจำเริญวัยใหญ่กล้า สมควรจะเรียนหนังสือฝึกสอนวิชาการทั้งปวง จึงให้เล่าเหลียงผู้น้องไปสืบหาซินแสผู้รู้หนังสือลึกซึ้ง เข้ามาเป็นครูฝึกสอนเล่าอี๋นเล่าต๋งผู้บุตร เล่าเหลียงจึงไปเชิญเตงอูเข้ามาเป็นอาจารย์สั่งสอนหนังสือ ก็ฝึกหัดเพลงอาวุธเล่าอี๋นเล่าต๋งอยู่มิได้ขาด ฝ่ายเตงอูสั่งสอนหนังสือเล่าอี๋นเล่าต๋งแล้ว จึงลาเล่าคิมออกจากเมืองหลวง เที่ยวไปอยู่บ้านป่าแดนเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นผาสุกสบาย
ฝ่ายเล่าคิมครั้นเห็นนางเล่าหงวนผู้เป็นบุตรใหญ่ มีชันษาจำเริญควรจะปลูกฝังให้มีเรือน จึงยกนางเล่าหงวนให้เป็นภรรยาเตงสิน ซึ่งเป็นแซ่เดียวกันกับเตงอู แล้วให้ยกออกไปทำไร่นาอยู่ ณ บ้านป่าเมืองห้ำเอี๋ยง นางเล่าหงวนกับเตงสินไปทำนาหากินอยู่บ้านป่า ได้สิ่งของกินเป็นของป่า พากันเข้ามาเยี่ยมเยือนเล่าคิมผู้บิดา ณ เมืองหลวงเนืองๆ อยู่มาวันหนึ่งเล่าคิมจึงปรึกษาเล่าเหลียงผู้น้องว่า บุตรชายเราสามคนนี้นับวันจะจำเริญวัยชันษา ชะตาคนใดจะดีเป็นที่พึ่งแก่ญาติทั้งปวงบ้างเรายังมิได้รู้ ท่านจงไปเลือกหาซินแสผู้รู้ดูลักษณะมาทายทักหลานชายท่านทั้งสามคนสักเวลาหนึ่ง เล่าเหลียงจึงบอกว่ายังมีซินแสคนหนึ่งชื่อเงียมจูเหลง เป็นผู้รู้ดูลักษณะประกอบวิชาการทุกสิ่ง ชาวเมืองทั้งปวงสรรเสริญยกชื่อนับถือเงียมจูเหลงยิ่งนักข้าพเจ้าจะเชิญมา เล่าเหลียงก็คำนับลาไปบ้านเงียมจูเหลง
ฝ่ายเงียมจูเหลงสอนหนังสือปังอี๋ อองป้า กับสานุศิษย์ทั้งปวงอยู่บนตึก แลไปเห็นเล่าเหลียงเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเมืองหลวงมา จึงออกไปรับเชิญขึ้นบนตึกนั่งที่สมควรแล้วถามเล่าเหลียงว่า ท่านมาหาข้าพเจ้ามีธุระกังวลประการใด เล่าเหลียงจึงบอกความตามเล่าคิมใช้มาให้เงียมจูเหลงฟัง เงียมจูเหลงแจ้งว่าเล่าคิมเชื้อพระวงศ์ให้มาเชิญไปทำนายลักษณะบุตรสามคน จึงนุ่งห่มแต่งตัวใส่หมวก ลงจากตึกมากับเล่าเหลียงไปบ้านเล่าคิม เล่าคิมจึงออกไปรับซินแสเงียมจูเหลงขึ้นบนตึกนั่งที่สมควร จึงให้บุตรชายทั้งสามคำนับซินแส แล้วว่าข้าพเจ้าให้เชิญท่านมาให้ท่านช่วยทำนายลักษณะบุตรข้าพเจ้าทั้งสามคนนี้ จะใคร่รู้ว่าผู้ใดจะได้สืบเชื้อพระวงศ์ เป็นที่พึ่งแก่ญาติไปภายหน้า เงียมจูเหลงจึงพิจารณาดูลักษณะเล่าอี๋นกับเล่าต๋ง พิเคราะห์ดูลักษณะเล่าสิ้วบุนซกแจ้งโดยตำรับที่ได้เล่าเรียนมา จึงถามชันษาปีเดือนวันเวลากำเนิด คำนวณโดยตำราโหราศาสตร์ประกอบด้วยลักษณะแล้วทำนายบอกแก่เล่าคิมว่า เล่าอี๋นกับเล่าต๋งนั้นชันษาชอบทำไร่นา ภายหลังจึงจะได้เป็นขุนนาง แล้วจะตายด้วยเครื่องศัสตราวุธ แต่เล่าสิ้วบุนซกบุตรสุดท้องนั้น จะพลัดพรากจากบิดามารดาแต่อายุเก้าขวบไป ถึงอายุสามสิบเศษชะตาขึ้นถึงที่ เป็นแม่ทัพใหญ่ปราบยุคเข็ญไป ภายหน้าจะได้เป็นกษัตริย์ บำรุงแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์เป็นที่พึ่งแก่อาณาประชาราษฎร เล่าคิมได้ฟังเงียมจูเหลงทำนายดังนั้นจึงว่า เล่าสิ้วบุนซกบุตรข้าพเจ้าชันษาได้ถึงเจ็ดขวบเศษ ควรจะเรียนหนังสือฝึกสอนวิชา ขอท่านได้กรุณาช่วยสั่งสอนหนังสือและวิชาการไว้สำหรับตัว เมื่อชันษาถึงที่พลัดพรากจากข้าพเจ้าไปได้ความทุกข์ยากลง วิชาที่เรียนไว้จะได้เป็นที่พึ่งกว่าจะถึงที่เป็นใหญ่ จะได้คิดตั้งตัวไปภายหน้า เงียมจูเหลงจึงรับเป็นครูบอกสอนเล่าสิ้วบุนซกให้เล่าเรียนหนังสือ ฝึกปรีชาเพลงอาวุธสำหรับป้องกันรักษาตัวในการศึกตามสมควรแก่สติปัญญา อยู่ประมาณปีเศษเงียมจูเหลงจึงลาเล่าคิมไปจากเมืองหลวง เที่ยวอยู่ตามป่าหาความสบาย
ฝ่ายเล่าคิมครั้นอยู่มาวันหนึ่ง จึงให้หาเล่าเหลียงผู้น้องมาปรึกษาว่า ซินแสเงียมจูเหลงผู้รู้ดูลักษณะทำนายไว้แต่ก่อนว่าเล่าสิ้วบุนซกจะได้เป็นที่พึ่งแก่ญาติวงศ์ แต่ต้องตกยากเมื่ออายุน้อยนั้น เราคิดว่าจะให้ท่านพาเล่าอี๋นกับเล่าต๋งออกไปตั้งทำไร่นาอยู่บ้านน้ำขาวดำ จีนเรียกว่าบ้านแปะจุ๋ยฉิง ในแดนเมืองน่ำเอี๋ยง ถ้าบุญญาธิการพระเจ้าเปงเต้ยังทรงพระจำเริญพระชันษาอยู่ในราชสมบัติเราก็จะได้มีความสุข แม้นเมืองหลวงเกิดวิบัติไปภายหน้า หลานท่านพลัดพรากจากเราได้ความทุกข์ยากไร้ จะได้ไปอาศัยท่านจะเห็นประการใด เล่าเหลียงได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงคำนับลาพาเล่าอี๋นกับเล่าต๋งผู้หลานยกครอบครัวออกจากเมืองหลวง ไปทำไร่นาอยู่ ณ บ้านป่าแปะจุ๋ยฉิง
ฝ่ายนางหงวนฮ่องไทเฮาซึ่งเป็นพระราชมารดาพระเจ้าเปงเต้ ครั้นพระราชบุตรได้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงแล้ว จึงขอจูเอ๋งชันษาสองขวบเศษ เป็นบุตรเล่าหืนเชื้อพระวงศ์เข้าไปเลี้ยงในพระราชวัง
ขณะนั้นมีขุนนางผู้หนึ่งชื่ออองมัง เป็นบุตรอองบวนขุนนางผู้ใหญ่ครั้งแผ่นดินพระเจ้าหงวนเต้ ครั้นอองบวนถึงแก่กรรมพระเจ้าเปงเต้ได้ราชสมบัติ จึงตั้งอองมังรับราชการแทนที่อองบวนผู้บิดา อองมังมีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปโฉมงามพึ่งรุ่นจำเริญวัย จึงถวายเข้าไปเป็นห้ามพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้ชอบพระอัชฌาสัย ให้บุตรอองมังนั้นเป็นใหญ่ ได้บังคับพระสนมกรมฝ่ายในทั้งปวง พระเจ้าเปงเต้จึงตั้งให้อองมังเป็นที่ไจเสียงขุนนางฝ่ายพลเรือน วางพระทัยให้จัดแจงว่ากล่าวขุนนางฝ่ายหน้าสิทธิ์ขาด อองมังจึงกราบทูลตั้งผู้หนึ่งชื่อปันโก๋ซึ่งเป็นเพื่อนสนิท ขึ้นเป็นโซเหี้ยนขุนนางผู้ใหญ่ว่ากล่าวทหารในตำแหน่ง ตั้งแต่นั้นมาราชการเมืองหลวงสิทธิ์ขาดอยู่ในอองมังกับโซเหี้ยน บรรดาขุนนางนอกกว่าเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้นั้น ต่างคนยำเกรงอองมังยิ่งนัก ฝ่ายอองมังเห็นขุนนางอยู่ในอำนาจสิ้นแล้ว คิดกำเริบใจจะใคร่ตั้งตัวเป็นใหญ่ในราชสมบัติ คบคิดกันกับโซเหี้ยนจะคอยทำร้ายพระเจ้าเมืองหลวงอยู่มิได้ขาด
ครั้น ณ ปีฉลูเดือนยี่ขึ้นเจ็ดค่ำ รุ่งขึ้นแปดค่ำเป็นวันออกพระเจ้าเปงเต้ เป็นประเพณีของขุนนางคอยถวายปันสิวให้พระมหากษัตริย์ทรงพระจำเริญในราชสมบัติ อองมังจึงหาโซเหี้ยนไป ณ ตึกจึงกระซิบบอกว่า เวลาเช้าพรุ่งนี้เราจะถวายสุรายาพิษพระเจ้าเปงเต้ ถ้าได้สมความคิดแล้วท่านจงปราบปรามเชื้อพระวงศ์และขุนนางทั้งปวงให้อยู่ในอำนาจ ราชสมบัติได้แก่เราแล้วจะตั้งให้ท่านเป็นใหญ่สำเร็จราชการในเมืองหลวง โซเหี้ยนรับคำว่าถ้าท่านถวายยาพิษพระเจ้าเปงเต้ได้สมความคิดแล้ว บรรดาเชื้อพระวงศ์ขุนนางซึ่งมิได้ยอมสวามิภักดิ์ด้วยท่านนั้น ข้าพเจ้าจะปราบลงเสียราบคาบอย่าวิตกเลย โซเหี้ยนพูดกับอองมังแล้วคำนับลาไปบ้าน จัดทหารคนสนิทที่เป็นพรรคพวกถือเครื่องศัสตราวุธครบมือเตรียมไว้
ฝ่ายอองมังครั้นเวลาเช้าจึงประกอบยาพิษลงในสุราใส่จอกแก้วแล้วพาอองสิมอองขิมอองอิบผู้น้อง กับขุนนางคนสนิทเข้าไปคอยเตรียมเฝ้าพร้อมกับโซเหี้ยนและขุนนางทั้งปวง
ฝ่ายพระเจ้าเปงเต้ ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกทอดพระเนตรเห็นขุนนางผู้ใหญ่น้อยทั้งปวง ถือจอกสุราเครื่องคำนับมาเตรียมจะถวายปันสิวตามประเพณีทำขวัญมหากษัตริย์ให้จำเริญในราชสมบัติ จึงตรัสสั่งนางพนักงานข้างในให้เชิญเครื่องเสวยออกมา แล้วให้เจ้าพนักงานข้างหน้ายกโต๊ะมาตั้งเตรียมเลี้ยงขุนนาง
ฝ่ายอองมังจึงถือจอกสุราเข้าไปทูลถวายพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้คิดกริ่งพระทัยด้วยเห็นอองมังทำท่วงทีองอาจ จึงรับจอกสุราวางไว้ยังไม่เสวย อองมังเห็นจะเสียการไป จึงทูลว่าสุรานี้อย่างดีข้าพเจ้าแกล้งจัดสรรบรรจงมาถวายด้วยใจจงรักภักดีโดยสุจริต พระองค์อย่าคิดแหนงระแวงพระทัยเลย เชิญเสวยสุราข้าพเจ้าผู้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ก่อน จึงจะต้องด้วยอย่างธรรมเนียม อองมังจึงจับจอกสุรารินเข้าไปในพระโอษฐ์ สุรายาพิษตกถึงพระศอพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้ทรงพระอาเจียนโลหิตออกมาเป็นอันมาก เสด็จสู่สวรรคต บรรดาขุนนางข้าเฝ้าต่างคนตกตะลึงไปทั้งสิ้น ขณะนั้นขุนนางคนหนึ่งรูปร่างสมบูรณ์สูงหกศอก ชื่อเล่าเต้งเชื้อพระวงศ์นั่งอยู่ริมลับแล เห็นพระเจ้าเปงเต้อาเจียนโลหิตเพราะอองมังข่มขืนพระทัยให้เสวยสุรายาพิษ เล่าเต้งตกใจวิ่งออกมาว่ากล่าวหยาบช้าด่าอองมังด้วยความโกรธว่าอ้ายกบฏ ตัวมึงคิดประทุษร้ายทำลายพระคุณพระเจ้าเปงเต้ซึ่งชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ให้ที่ยศศักดิ์ถึงขนาด ตัวเป็นแต่ขุนนางข้าเฝ้าคิดอกตัญญูต่อเจ้าแผ่นดินอันทรงพระคุณ หาผู้สรรเสริญมิได้ อองมังจึงตอบว่าราชสมบัติในเมืองหลวงนี้ เดิมเป็นของพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ พระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ได้บำรุงแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์มาถึงพระเจ้ายีซีฮ่องเต้ เล่าปังปู่ของท่านกับห้างอี๋เกลี้ยกล่อมทหารยกมาทำการศึกสามปี เตียวโก๋ทำประทุษร้ายต่อพระเจ้ายีซีฮ่องเต้ ยกพระเจ้าซาซีฮ่องเต้ขึ้นเสวยราชสมบัติ เล่าปังยกทัพเข้าชิงเมืองหลวง ห้างอี๋มีกำลังมากขับเล่าปังเสีย ห้างอี๋ได้ครองเมืองหลวงเป็นฌ้อปาอ๋อง ปู่ของท่านยกมาทำศึกกับฌ้อปาอ๋องถึงห้าปี จึงได้ราชสมบัติเป็นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์มาช้านาน เล่าปังปู่ของท่านเป็นแต่บุตรชาวบ้านไผ่ก๋วน ยังคิดตั้งตัวเป็นใหญ่สืบเชื้อพระวงศ์มาหลายชั่วกษัตริย์ บัดนี้บุญเราจะถึงที่เป็นต้นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบไปภายหน้า เทวดาจึงบันดาลให้เราคิดการใหญ่สำเร็จได้โดยง่าย บัดนี้สมบัติตกอยู่ในเงื้อมมือเรา ตัวเป็นแต่ขุนนางข้าเฝ้า องอาจออกมาว่ากล่าวหยาบช้าไม่กลัวอาญา ชอบให้จับตัวไปผ่าปากเสียจึงจะสมโทษ เล่าเต้งได้ยินยิ่งโกรธหนัก ชักไม้เซียวฮุดวิ่งเข้าตีถูกอองมังเป็นหลายที
ฝ่ายโซเหี้ยนเห็นดังนั้นจึงชักกระบี่ออกจากเสื้อ เงื้อกระบี่ป้องปัดช่วยอองมังแล้วร้องตวาดเล่าเต้งว่า เหตุใดตัวบังอาจตีเจ้าชีวิตด้วยไม้ ไม่เกรงอาญาโทษถึงตาย กูจะตัดศีรษะเสียอย่าให้ขุนนางดูเยี่ยงอย่างสืบไป ว่าแล้วก็เอากระบี่ฟันเล่าเต้งคอขาดตาย อองมังดีใจสรรเสริญชมโซเหี้ยนว่า มิเสียทีท่านช่วยเป็นใจเจ็บร้อน ควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ โซเหี้ยนจึงแกว่งกระบี่ร้องประกาศว่า ขุนนางทั้งปวงจงพร้อมใจกันช่วยเจ้าเมืองของเราบำรุงแผ่นดินสืบไป แม้นผู้ใดไม่ยอมสามิภักดิ์จะจับตัวฆ่าเสีย ฝ่ายขุนนางต่างคนก็กลัวอาญายอมเข้าด้วยอองมังเป็นอันมาก แต่ผู้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์กับขุนนางที่มีใจซื่อตรงต่อพระเจ้าเปงเต้ ต่างคนหลบหลีกหนีอพยพครอบครัวเข้าอยู่ป่า แปลงแซ่เปลี่ยนชื่อเสียมิให้พวกอองมังรู้จัก โซเหี้ยนให้ทหารจับขุนนางซึ่งมิได้ยอมเข้าด้วยเอาไปฆ่าเสียเป็นหลายคน
ฝ่ายอองมังครั้นขุนนางราบคาบแล้ว จึงให้ทหารยกพระศพพระเจ้าเปงเต้และศพเล่าเต้งออกไปฝังเสียนอกเมือง แล้วถามขุนนางว่าตราหยกสำหรับกษัตริย์ พระเจ้าเปงเต้ให้ผู้ใดรักษา โซเหี้ยนจึงบอกว่าตราหยกอยู่กับฮ่องไทเฮา อองมังจึงสั่งอองสิมกับโซเหี้ยนเข้าไปเรียกเอาตราหยกที่ฮ่องไทเฮาออกมา ทั้งสองคำนับลาพากันเข้าไปในพระราชวัง ฝ่ายนางพนักงานใช้ ขณะเมื่ออองมังถวายสุราพระเจ้าเปงเต้อาเจียนพระโลหิตสิ้นพระชนม์ ต่างคนตกประหม่าหน้าซีดวิ่งไปทูลฮ่องไทเฮาทุกประการ
ฝ่ายฮ่องไทเฮาพระราชมารดาพระเจ้าเปงเต้กับพระวงศานุวงศ์ในพระราชวัง แจ้งความว่าอองมังกับโซเหี้ยนคิดกบฏถวายยาพิษพระเจ้าเปงเต้เสด็จสวรรคต ฮ่องไทเฮามีพระทัยหวาดไหวเหมือนอองมังตัดเอาพระเศียรสิ้นสติสมประดีสลบแน่นิ่งอยู่บนพระที่นั่ง บรรดาเชื้อพระวงศ์และนางพระสนมทั้งปวงพากันร้องไห้รักพระเจ้าเปงเต้อื้ออึงทั้งพระราชวัง ฮ่องไทเฮาครั้นฟื้นสมประดีมาจึงทรงพระกันแสงรำพันไปว่า อองบวนบิดาอองมังครั้งแผ่นดินพระเจ้าหงวนเต้นั้น อองบวนซื่อตรงต่อแผ่นดิน พระเจ้าหงวนเต้ตั้งแต่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ช่วยบำรุงราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขมาตราบเท่าสิ้นแผ่นดินพระเจ้าหงวนเต้ พระเจ้าเปงเต้ได้ครองเมืองหลวง กรุณาชุบเลี้ยงอองมังถึงขนาดมิได้มีข้อเคืองแก่กัน ไม่ควรที่จะคิดการกบฏประทุษร้าย อองมังเป็นคนอกตัญญูทำลายคุณพระเจ้าเปงเต้เสีย ครั้งนี้สิ้นบุญพระราชบุตรแล้ว จะมีชีวิตอยู่จะได้แต่ความลำบาก ฮ่องไทเฮาทรงพระกันแสงพลางหยิบดวงตราหยกสำหรับกษัตริย์ห่อพระภูษาผูกไว้กับพระศอ จะเสด็จไปโจนลงบ่อน้ำให้สิ้นชีวิต พออองสิมกับโซเหี้ยนวิ่งตามไปทัน ทูลฮ่องไทเฮาว่าตราหยกสำหรับพระเจ้าเปงเต้มอบไว้ จะขอเอาไปให้แก่อองมัง ฮ่องไทเฮาได้ยินออกชื่ออองมังยิ่งมีความแค้นมากขึ้น มิได้ตรัสโต้ตอบประการใด เสด็จรีบสาวพระบาทจะไปให้ถึงบ่อน้ำ โซเหี้ยนเดินรีบเข้าไปจะชิงตราที่ฮ่องไทเฮาผูกไว้ที่พระศอ ฮ่องไทเฮาโกรธจึงแก้เอาตราหยกทิ้งออกไปตกต้องแผ่นศิลา โซเหี้ยนหยิบมาเห็นตราสลายไปเหลี่ยมหนึ่งก็โกรธ ชักกระบี่ออกจากฝักไล่บุกรุกจะฟันฮ่องไทเฮาไปถึงบ่อ พอฮ่องไทเฮาโจนลงบ่อน้ำสิ้นชีวิต อองสิมจึงพาโซเหี้ยนออกมาส่งตราสำหรับกษัตริย์ให้อองมังแล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ อองมังเห็นตราสลายก็โกรธ จึงให้ช่างทองตีทองธรรมชาติประกับกลบเหลี่ยมตราให้เป็นปรกติดังเก่า แล้วสั่งอองสิมกับโซเหี้ยนคุมทหารสามพันสืบจับตัวเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้ทั้งข้างหน้าข้างในฆ่าเสียให้สิ้นทั้งชายหญิง โซเหี้ยนกับอองสิมพาทหารไปตามอองมังสั่ง แต่เชื้อพระวงศ์ฝ่ายในเอาไปฆ่าเสียเป็นคนแปดร้อยเศษ โซเหี้ยนพาทหารเที่ยวสืบจับเชื้อพระวงศ์ในเมืองหลวงไปฆ่าเสียเป็นอันมาก
ฝ่ายเล่าคิมรู้ว่าอองมังเป็นกบฏตกใจนัก จึงให้คนใช้ปิดประตูบ้านเสีย แล้วสองคนกับภรรยาร้องไห้รักกัน เล่าคิมอุ้มเล่าสิ้วบุนซกขึ้นบนตักจึงสั่งว่า ตัวเจ้ามีอายุถึงเก้าขวบต้องตกยากพรากบิดามารดา สมดังซินแสทำนายไว้มิได้ผิด เจ้าจงหลบหลีกหนีพวกอ้ายกบฏ ออกไปหาพี่ชายกับอาของเจ้า ซ่อนตัวอยู่ ณ บ้านป่าแปะจุ๋ยฉิง แม้นจำเริญวัยใหญ่กล้า จงซ่องสุมทแกล้วทหารคิดทำการใหญ่ จับอ้ายอองมังฆ่าเสียคืนเอาแผ่นดินให้จงได้ พอได้ยินเสียงทหารพวกโซเหี้ยนอื้ออึงมาถึงประตูบ้าน เล่าคิมตกใจกลัวโซเหี้ยนจะจับไปมัดผูกโบยตีจะให้นำญาติวงศ์ จึงกุมมือภรรยาวิ่งโจนลงบ่อจมน้ำตาย แต่เล่าสิ้วบุนซกผู้บุตรนั้นเข้าแอบแฝงตัวอยู่ในสวนดอกไม้
ฝ่ายโซเหี้ยนพาทหารเที่ยวจับเชื้อพระวงศ์ มาถึงบ้านเล่าคิมเห็นประตูปิดอยู่ จึงให้ทหารปีนกำแพงแก้วเข้าไปจับคนใช้เล่าคิมมาไต่ถาม คนใช้นำไปพบศพเล่าคิมในบ่อน้ำ โซเหี้ยนจึงให้ทหารขึ้นค้นบนตึก ขนเอาทรัพย์เงินทองออกจากบ้านเล่าคิม
เล่าสิ้วบุนซกเข้าไปแอบแฝงตัวอยู่ ณ พุ่มไม้ในสวน พอจวนเวลาเย็นพวกโซเหี้ยนกลับไป แล้วจึงออกมาเห็นศพบิดามารดาอยู่ในบ่อน้ำ เล่าสิ้วบุนซกร้องไห้รักบิดามารดาอยู่ที่ปากบ่อเป็นช้านาน ครั้นค่อยคลายสมประดี ตกใจกลัวพวกโซเหี้ยนจะมาพบ จึงคำนับลาศพบิดามารดาแอบแฝงตัวออกจากบ้าน พอเวลาพลบค่ำจำหน้ากันมิถนัด จึงปลอมตัวเป็นชาวเมืองเดินตามถนนออกจากประตูเมืองเบื้องทิศตะวันออกเฉียงใต้ เดินทางเพลากลางคืนไปถึงบ้านป่าแห่งหนึ่งเข้าไปอาศัยสำนักนอน
ฝ่ายชาวบ้านเห็นราตคตซึ่งผูกประจำตัวเล่าสิ้วบุนซกไปเป็นสำคัญรู้ว่าเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ ต่างคนก็มีความกรุณาหาข้าวปลาอาหารให้กิน แล้วส่งตัวเล่าสิ้วบุนซกไปอาศัยซ่อนตัวอยู่กับพวกคนหนี
ฝ่ายอองมัง ขณะเมื่อให้ทหารเข้าค้นจับเชื้อพระวงศ์ฝ่ายใน อองมังถือดาบเดินเข้าไปในวัง พอเห็นจูเอ๋งบุตรเลี้ยงฮ่องไทเฮาวิ่งหนีพวกทหารสวนทางออกมา ชันษาจูเอ๋งประมาณสามขวบเศษ อองมังคิดจะป้องกันความนินทา จึงอุ้มจูเอ๋งออกมานั่ง ณ ที่เสด็จออก ให้หาโซเหี้ยนเข้ามาบอกว่าเราคิดจะยกจูเอ๋งขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แทนพระเจ้าเปงเต้ จะระงับหัวเมืองมิให้กำเริบท่านจะเห็นประการใด โซเหี้ยนจึงว่าขุนนางข้าเฝ้าทั้งปวงยอมพร้อมใจกันให้ท่านว่าราชการเมืองหลวง ท่านคิดทำการใหญ่ได้สำเร็จแล้วจะยกจูเอ๋งเชื้อพระวงศ์ขึ้นเป็นกษัตริย์นั้น ถ้าจูเอ๋งเจริญในราชสมบัติไปภายหน้าท่านกับข้าพเจ้าจะได้ความเดือดร้อนยิ่งนัก ขอท่านจงตรึงตรองก่อน อองมังจึงว่าท่านเห็นการไม่ได้ลึกซึ้ง เรายกจูเอ๋งขึ้นเป็นกษัตริย์จะกันความนินทา หวังจะให้ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงสำคัญคิดว่าเรามีใจซื่อตรง เหมือนอย่างจิงก๋งต้านครั้งพระเจ้าจิวบุนอ๋องสวรรคต จิวเซงอ๋องราชบุตรยังเยาว์อยู่ จิวก๋งต้านจึงอุ้มจิงเซงอ๋องออกมาว่าราชการเมือง กราบเท้าจิวเซงอ๋องจำเริญในราชสมบัติ เราเอาธรรมเนียมอย่างจิวก๋งต้าน หวังจะล่อลวงผู้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ไปครองเมืองน้อยใหญ่ให้มาเมืองหลวง จะคิดอุบายฆ่าเสียให้สิ้นแผ่นดินราบคาบแล้ว ภายหลังจึงจะฆ่าจูเอ๋งเสีย โซเหี้ยนได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงสรรเสริญว่า กลอุบายท่านคิดลึกซึ้งสมควรเป็นเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าคิดไปไม่ถึง โซเหี้ยนจึงคำนับลาออกมาให้ประชุมขุนนางพร้อมกันทุกตำแหน่ง อองมังจึงมอบราชสมบัติให้จูเอ๋งเป็นกษัตริย์เสวยราชสมบัติในเมืองหลวง แต่อองมังนั้นตั้งตัวขึ้นเป็นแก๋ฮ่องเต้ได้กำกับจูเอ๋ง จูเอ๋งฮ่องเต้เปลี่ยนศักราชกษัตริย์พระองค์ใหม่ ณ ปีขาลเดือนห้าขึ้นห้าค่ำ อองมังเข้าอยู่กับจูเอ๋งในวัง เวลาขุนนางเข้าเฝ้าอองมังอุ้มจูเอ๋งเสด็จออกว่าราชการเมืองหลวงทุกวันมิได้ขาด ครั้น ณ ปีเถาะเดือนหก อองมังเห็นขุนนางเมืองหลวงราบคาบเป็นปรกติแล้ว จึงแต่งหนังสือรับสั่งจูเอ๋งฮ่องเต้ใจความว่า พระเจ้าเปงเต้ผู้รักษาเมืองหลวง สติปัญญาโฉดเขลาไม่เอาธุระกิจการแผ่นดิน เสวยแต่สุราเมาเหลือกำลังบังเกิดโรคปัจจุบัน อาเจียนโลหิตสิ้นพระชนม์แล้ว ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ในเมืองหลวงประชุมพร้อม ยอมยกเราผู้ชื่อจูเอ๋งเชื้อพระวงศ์เสวยพระราชสมบัติ เปลี่ยนกษัตริย์แผ่นดินใหม่ให้ขุนนางและเชื้อพระวงศ์ซึ่งครองเมืองน้อยใหญ่เร่งเข้ามาพร้อมกัน ณ เมืองหลวง จะจัดแจงเลื่อนที่เป็นยศศักดิ์โดยสมควร แม้นเมืองใดขัดรับสั่งตั้งแข็งเมืองอยู่ มิได้เข้ามาอ่อนน้อมยอมถวายดอกไม้เงินทองตามอย่างธรรมเนียม จะเกณฑ์กองทัพยกไปจับเจ้าเมืองฆ่าเสีย อองมังจึงส่งหนังสือให้ขุนนางพนักงานทหารพลเรือนแจกไปแก่หัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวง
ฝ่ายเชื้อพระวงศ์ซึ่งเป็นเจ้าครองเมืองแจ้งความตามหนังสือนั้น รู้ว่าอองมังแต่งกลอุบายล่อลวงจะให้เข้าไปเมืองหลวงต่างคนแข็งเมืองอยู่ แต่ผู้ที่มิได้เป็นเชื้อวงศ์ไปรักษาเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงนั้น ครั้นแจ้งความในหนังสือว่า พระเจ้าเปงเต้ผู้ครองเมืองหลวงเสวยสุราบังเกิดโรคปัจจุบันเสด็จสวรรคต ขุนนางในเมืองหลวงพร้อมกันยกจูเอ๋งชันษาสามขวบเศษ เชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้ ขึ้นครองราชสมบัติ แต่ยังทรงพระเยาว์นักจะว่าราชการเมืองหลวงยังมิได้ อองมังขุนนางผู้ใหญ่กำกับว่าราชการเมืองหลวงอยู่ เห็นว่าอองมังขุนนางผู้ใหญ่มีใจสัตย์ซื่อคิดชอบ ประกอบการทั้งปวงเหมือนอย่างจิงก๋งต้าน ซึ่งว่าราชการแทนจิวเซงอ๋องพระราชบุตรพระเจ้าจิวบุนอ๋องแต่ก่อน หัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงแต่งเครื่องบรรณาการเข้ามาถวายจูเอ๋งฮ่องเต้ ซึ่งเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่ ณ เมืองหลวงพร้อมกันทุกหัวเมือง
ฝ่ายอองมังครั้นมิได้เห็นผู้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์เข้ามาไม่สมความคิด จึงเอาใจเผื่อแผ่ตั้งขุนนางผู้ครองเมืองน้อยให้ได้ครองเมืองใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่ให้พระราชทานบ้านส่วยและยศศักดิ์เพิ่มขึ้นมากกว่าแต่ก่อน แล้วจัดแจงทหารคนสนิทซึ่งเป็นพรรคพวกไปเป็นขุนนางกำกับผู้รักษาเมืองอยู่ทุกเมือง แล้วให้เสื้อผ้าเงินทองแก่ผู้รักษาเมืองทั้งปวงตามสมควร จัดแจงให้คืนไปอยู่รักษาเมืองน้อยใหญ่เหมือนดังแต่ก่อน
ครั้น ณ เดือนสี่ปีมะโรง อองมังจึงสั่งให้หาโซเหี้ยนเข้าไปที่ข้างในปรึกษาว่า ขุนนางหัวเมืองทั้งปวงนั้นเราเห็นว่าปกติราบคาบอยู่แล้ว แต่ขุนนางเฝ้าในเมืองหลวงนั้น เรียบร้อยเหมือนแต่ก่อนหรือยังมีเสี้ยนหนามอยู่เป็นประการใด โซเหี้ยนจึงบอกว่าบรรดาขุนนางข้าราชการทั้งปวงเกรงกลัวอำนาจท่านสิ้น ขุนนางซึ่งเป็นเสี้ยนหนามข้าพเจ้าปราบราบคาบ ราชสมบัติในเมืองหลวงตกอยู่ในเงื้อมมือท่าน แต่ข้าพเจ้าคิดวิตกอยู่ด้วยจูเอ๋งเชื้อฮั่นเปงเต้ ท่านเอามาตั้งไว้เป็นกษัตริย์ จะล่อลวงให้เชื้อพระวงศ์เข้ามามิได้สมความคิด แต่จูเอ๋งอยู่ในราชสมบัติถึงสามปี มีชันษาล่วงเข้ามาถึงเจ็ดขวบแล้ว ถ้าละไว้นานไปจูเอ๋งจะคิดชิงเอาราชสมบัติ กำจัดท่านเสียเป็นมั่นคง ซึ่งท่านจะประมาทดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ เหมือนเอาอสรพิษมาเลี้ยงไว้ไม่ต้องอย่างธรรมเนียม ขอท่านจงเอาตัวจูเอ๋งไปฆ่าเสียแต่ยังเยาว์อยู่ฉะนี้ ราชสมบัติในเมืองหลวงจึงเป็นสิทธิ์ขาดอยู่แก่ท่าน อองมังจึงว่าท่านว่าจูเอ๋งเป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์เหมือนอสรพิษมิให้คิดประมาทนั้นชอบ แต่จะฆ่าจูเอ๋งเป็นทารกอายุไม่ถึงสิบขวบนั้น จะมีคำนินทาว่าเราชิงราชสมบัติจูเอ๋ง จำจะคิดฆ่าเสียด้วยอุบาย อย่าให้ขุนนางราษฎรหัวเมืองทั้งปวงล่วงว่ากล่าวติเตียนจึงจะชอบ ท่านจงออกไปชุมนุมขุนนางให้พร้อม ณ ที่เฝ้า เราจะปรึกษาตั้งจูเอ๋งเป็นอันเตงก๋ง โซเหี้ยนคำนับลามาประชุมขุนนางตามคำสั่ง อองมังจึงออกมาที่ข้างหน้าปรึกษาขุนนางว่า จูเอ๋งฮ่องเต้เยาว์นักจะว่าราชการเมืองหลวงนั้นมิได้ จะตั้งให้เป็นที่อันเตงก๋ง พอชันษาจำเริญขึ้นควรจะว่าราชการแผ่นดินแล้ว จึงจะคืนราชสมบัติในเมืองหลวงให้จูเอ๋งต่อภายหลัง ท่านจะเห็นประการใด โซเหี้ยนกับขุนนางคนสนิทซึ่งรู้อัธยาศัยจึงว่าจูเอ๋งนั้นชันษายังเยาว์นัก ซึ่งจะเป็นกษัตริย์สืบไปข้าพเจ้าเห็นว่าถ้ามีผู้ทูลยุยงให้ตรัสสั่งการอันผิดด้วยอย่างธรรมเนียม มีผู้ทำตามรับสั่ง กฎหมายสำหรับแผ่นดินจะฟั่นเฟือนไป คำซึ่งปรึกษาจะให้จูเอ๋งเป็นอันเตงก๋งนั้นข้าพเจ้าทั้งปวงเห็นชอบด้วย อองมังจึงตั้งจูเอ๋งเป็นที่อันเตงก๋ง จัดแจงตำหนักหลังวังให้เป็นที่อาศัย แล้วสั่งขุนนางคนสนิทให้ไปกำกับกักขังอันเตงก๋งไว้ในตำหนักมิให้ส่งอาหาร อันเตงก๋งได้ความลำบากด้วยอดอยากอาหาร อยู่ประมาณเจ็ดวันสุดสิ้นกำลังขาดใจตาย ขุนนางผู้กำกับจึงมาแจ้งแก่อองมังต่อหน้าขุนนางทั้งปวง อันเตงก๋งป่วยถึงอสัญกรรม อองมังได้ยินแกล้งทำตกใจ แล้วสั่งให้ทำการฝังศพตามธรรมเนียม ครั้น ณ เดือนสิบเอ็ด โซเหี้ยนจึงให้ประชุมขุนนางพร้อมกัน มอบเวนราชสมบัติให้อองมังเป็นต้นกษัตริย์ เปลี่ยนศักราชใหม่ในปีมะโรง อองมังได้ครองราชสมบัติในเมืองหลวงแล้ว จึงจัดแจงผู้มีความชอบเลื่อนที่ยศศักดิ์รับราชการตามตำแหน่ง ให้โซเหี้ยนเป็นไต้สุมา บังคับความว่ากล่าวขุนนางหัวเมืองทั้งปวง อองสิมเป็นไตสุเตาบังคับขุนนางข้าเฝ้าในเมืองหลวง อองอิบกับอองขิมเป็นขุนนางได้ว่ากล่าวทหารทั้งซ้ายขวา บรรดาขุนนางคนสนิทได้เลื่อนที่เป็นขุนนางตามสมควร อยู่วันหนึ่งอองมังคิดเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญา สืบรู้ว่ากิหยงเซ่งเป็นขุนนางผู้เฒ่ารู้จักขนบธรรมเนียม เคยได้สอนหนังสือพระราชบุตรแห่งพระมหากษัตริย์สืบมา จึงให้ไปเชิญกิหยงเซ่งเข้ามาว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นขุนนางรู้จักขนบธรรมเนียมเป็นอันมาก จึงเชิญมาจะให้สอนหนังสืออองอูบุตรข้าพเจ้า แม้นานไปภายหน้าอองอูได้เป็นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์ในเมืองหลวง อองอูจะขอบคุณท่านซึ่งเป็นอาจารย์ ชุบเลี้ยงลูกหลานท่านให้เป็นขุนนางตามสมควร ท่านจะเห็นเป็นประการใด กิหยงเซ่งได้ยินอองมังว่ากล่าวเกลี้ยกล่อม คิดถึงพระคุณพระเจ้าเปงเต้กลั้นน้ำตามิได้ ร้องไห้ด้วยความแค้นอองมังแต่มิได้ออกปาก จึงว่าข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้เฒ่าพระเจ้าเปงเต้ชุบเลี้ยงโดยสุจริต คิดจะทำการฉลองพระคุณอยู่มิได้ขาด บัดนี้พระเจ้าเปงเต้สวรรคตควรจะตามเสด็จไป ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าครองชีวิตอยู่ในแผ่นดิน จะมีผู้นินทาว่าเป็นคนอกตัญญูไม่ซื่อตรงต่อเจ้าของตัว ความชั่วจะลือชื่ออยู่ตราบเท่าลูกหลาน อนึ่งอายุข้าพเจ้าถึงเจ็ดสิบเก้าปีชราภาพแล้ว จะขอลารักษาความสัตย์กตัญญูไปกว่าจะสิ้นชีวิต อองมังจึงว่าท่านเป็นขุนนางซื่อตรงต่อแผ่นดินยิ่งนัก ข้าพเจ้ามีความรักใคร่จะใคร่ได้ไว้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในตำแหน่งที่ปรึกษา จึงว่ากล่าวชักชวนโดยดี ซึ่งเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจนั้นได้เป็นเจ้าแผ่นดินลำดับมาถึงสิบสองชั่วกษัตริย์ ควรที่จะเสื่อมสูญสิ้นเชื้อวงศ์ผู้มีบุญอยู่แล้ว บุญญาธิการข้าพเจ้าจะถึงที่เป็นกษัตริย์ เทพยดาจึงบันดาลให้บังเกิดเป็นวิบัติต้องเปลี่ยนกษัตริย์แผ่นดินใหม่ฉะนี้ ตัวท่านเป็นขุนนางรู้ขนบธรรมเนียม ช่วยกันทำนุบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้ได้อยู่เย็นเป็นสุข แล้วหาผู้ใดจะนินทาได้ไม่ อองมังจึงให้เงินทองเสื้อผ้าเป็นอันมาก ให้ขุนนางพยุงตัวกิหยงเซ่งไปไว้กับอองอู แกล้งกักขังไว้หวังจะให้ยอมรับทำราชการในตำแหน่งที่ขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายกิหยงเซ่งอยู่ในวังอองอูบุตรอองมังเป็นหลายวัน ตั้งแต่ทุกข์ตรอมใจ มิได้กินอาหารจนซูบผอมมีแต่หนังหุ้มกระดูกอยู่ถึงสิบสี่วัน กิหยงเซ่งสุดสิ้นกำลังขาดใจตาย ฝ่ายอองอูครั้นรู้ว่ากิหยงเซ่งสิ้นชีวิตแล้ว จึงเข้าไปในพระราชวังคำนับอองมังผู้บิดาแล้วแจ้งความทั้งปวงทุกประการ อองมังรู้ว่ากิหยงเซ่งขุนนางสัตย์ซื่อไม่กินอาหารถึงสิบสี่วันตายมีความเสียดายยิ่งนัก จึงให้เอาศพไปฝังเสียนอกประตูเมืองเบื้องทิศตะวันออกแล้ว จึงให้หาตัวกิจุนหนึ่ง ซิหงหนึ่ง ซุนเซียงหนึ่ง ตึงหลิมหนึ่ง ตึงจุนหนึ่ง ขุนนางห้าคนซึ่งเป็นคนรู้หนังสือลึกซึ้ง เป็นอาลักษณ์เก่าครั้งพระเจ้าเปงเต้นั้นให้เข้ามา คนใช้ไปหาตัวหาพบตัวซิหงไม่ ได้แต่ขุนนางสี่คนเข้ามา อองมังจึงว่าท่านทั้งสี่มีสติปัญญารู้หนังสือลึกซึ้ง เราหามาจะให้ช่วยสอนหนังสืออองอู อองมังจึงส่งขุนนางสี่คนไปอยู่กับอองอู แล้วอองมังให้คนใช้ไปหาตัวซิหง คนใช้ไปสืบพบตัวซิหง จึงบอกความตามอองมังสั่ง ซิหงไม่ยอมมาจึงว่าแก่คนใช้อองมังว่า นายท่านมีบุญแล้วจงอยู่ครองสมบัติให้เป็นสุข ตัวเราเป็นข้าพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้หาพระชนม์ไม่แล้ว เราจะออกอยู่ป่าหาความสุข ซิหงก็ไปอยู่เขากิสาน คนใช้จึงกลับมาแจ้งความแก่อองมัง อองมังมิได้ว่าประการใด ฝ่ายราษฎรชาวเมืองทั้งปวงแจ้งความดังนั้นจึงพากันสรรเสริญว่า กิหยงเซ่งกับซิหงขุนนางทั้งสองคนนี้ มีใจซื่อตรงต่อพระเจ้าเปงเต้ยิ่งนัก
๒
ฝ่ายอองมังครั้นได้ครองราชสมบัติในเมืองหลวงสารพัดบริบูรณ์ทุกสิ่ง ยิ่งมีใจโลภมากขึ้น อยู่มาวันหนึ่งอองมังออกขุนนางจึงปรึกษาไต้สุมาโซเหี้ยนว่า เราได้ดูหนังสือตำรับบนที่ที่มีมาแต่ครั้งพระเจ้าซำอ๋องกษัตริย์สามองค์ แผ่นดินพระเจ้าหงอเต้กษัตริย์ห้าองค์ ตั้งแต่งเป็นกฎหมายสำหรับแผ่นดินไว้ว่า ที่นาราษฎรทำมาหากินนั้น ให้ขุนนางผู้เป็นกรมนารังวัดนาสิบไร่ ให้ยกเอาเป็นของหลวงไร่หนึ่ง ขุดบ่อสำหรับขังน้ำให้ไว้แก่ราษฎรผู้ทำนาสิบไร่มีบ่อหนึ่ง เป็นกำหนดกฎหมายมาฉะนี้ เห็นว่าผลเมล็ดข้าวเปลือกที่จะได้เป็นส่วนของหลวงนั้นน้อยนัก เราคิดว่าจะแปลงกฎหมายใหม่ ราษฎรทำสี่ไร่ให้ยกเอาเมล็ดข้าวขึ้นฉางหลวงไร่หนึ่ง ยกให้ราษฎรผู้ทำนั้นแต่สามไร่ท่านจะเห็นว่าประการใด ไต้สุมาโซเหี้ยนเห็นชอบคำนับแล้วตอบว่า ซึ่งกฎหมายตั้งแต่งไว้สำหรับใช้ในแผ่นดินซำอ๋องหงอเต้แต่ก่อน บัดนี้แผ่นดินเป็นของท่าน ซึ่งท่านจะจัดแจงแปลงกฎหมายสำหรับแผ่นดินนั้น ชอบด้วยอย่างธรรมเนียมกษัตริย์ หาผู้ใดจะขัดขวางได้ไม่ อองมังจึงให้แปลงกฎหมายแจกไปแก่หัวเมืองทั้งปวง ให้ราษฎรทำนาสี่ไร่คิดเอาเป็นหลวงไร่หนึ่ง ตามผู้มีเนื้อนามากแลน้อย
ฝ่ายราษฎรทั้งปวงต้องเร่งรัดข้าวเปลือกขึ้นฉางหลวง ที่ทำนาได้ผลน้อยได้ความทุกข์ยาก จะขายที่เนื้อนาก็กลัวอาญาอองมังจะเอาโทษ ต่างคนอพยพทิ้งที่บ้านเรือนหนีเข้าป่า เร้นซ่อนอยู่ในซอกห้วยธารเขาเป็นอันมาก ฝ่ายอองมังว่าราชการเมืองหลวงได้สามปี ครั้น ณ ปีมะแมอองมังคิดจะใคร่ได้อาณาเขตให้กว้างขวาง จึงประชุมขุนนางพร้อมกันเกณฑ์กองทัพจะไปตีเมืองยงเหนา มีขุนนางคนหนึ่งชื่อเงียมอิ๋วจึงห้ามอองมังว่า เมืองยงเหนานั้นทแกล้วทหารเป็นอันมาก หาผู้ใดจะล่วงแดนไปย่ำยีได้ไม่ ข้าพเจ้าได้ดูหนังสือเรื่องจดหมายเหตุ แต่ครั้งพระเจ้าบุนอ๋องมีบุญญาธิการมาก ได้ไปรบชนะยงเหนาครั้งหนึ่ง แผ่นดินพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้นั้น ปราบหกเมืองใหญ่ได้ก็ยังเกรงเจ้าเมืองยงเหนาจะเข้ามาเหยียบแดน จึงให้ก่อกำแพงกั้นชาวเมืองข้างต่อแดนยงเหนาไว้ จนไพร่พลเมืองล้มตายเป็นอันมาก ครั้นแผ่นดินฮั่นบู๊เต้เกณฑ์ทหารมีฝีมือกล้าแข็งแต่งเป็นกองโจร เข้าซุ่มทัพตีเมืองยงเหนา เมืองยงเหนากลับยกทัพเหยียบแดนเข้ามา ฮั่นบู๊เต้แต่งทหารออกขัดกันแดนไว้ถึงสามสิบปีเศษ ไพร่พลเมืองได้ความลำบาก ครั้นอยู่มาพระเจ้าฮั่นบู๊เต้ จัดทหารผู้มีสติปัญญาชำนาญในการกลศึกเป็นแม่ทัพยกไป คิดอุบายล่อลวงจับยงเหนาได้ พระเจ้าฮั่นบู๊เต้ให้ปล่อยตัวยงเหนาคืนไปเมือง ยงเหนาจึงมิได้ยกมาย่ำยีเมืองหลวงว่างศึกมาคุ้มเท่าทุกวันนี้ ครั้งนี้ท่านพึ่งได้ครองราชสมบัติใหม่ ทั้งทแกล้วทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งและผู้มีสติปัญญาก็เบาบาง ทั้งข้าวปลาอาหารก็หาบริบูรณ์เหมือนอย่างแต่ก่อนไม่ ซึ่งท่านจะให้ยกกองทัพไปตีเมืองยงเหนาครั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดวิตกนัก อองมังไม่ฟังเงียมอิ๋วห้าม จึงสั่งให้อองสิมเป็นแม่ทัพหลวง ซุยฮุยเป็นแม่ทัพหน้า อองอิบกับอองขิมเป็นปีกซ้ายขวา คุมทหารห้าหมื่นยกออกจากเมืองหลวงเดินทัพไปหลายวัน ถึงปลายแดนเมืองยงเหนา อองสิมให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ปลายด่าน ฝ่ายชาวด่านยงเหนาซึ่งตรวจตระเวนรักษาด่านสืบรู้ว่ากองทัพทหารอองมังยกมา จึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเฝ้าแจ้งความแก่เซียนอูอ๋องเจ้าเมืองยงเหนาทุกประการ เซียนอูอ๋องจึงสั่งให้เกณฑ์ทหารสิบหมื่นยกจากเมืองยงเหนามาถึงค่ายซุยฮุยจึงให้รอทหารไว้
ฝ่ายซุยฮุยรู้ว่ากองทัพเมืองยงเหนายกมาถึง จึงแต่งตัวใส่เสื้อเกราะใส่หมวกหุ้มเงินขึ้นขี่ม้าพาทหารออกมายืนหน้าค่าย แล้วร้องเรียกให้เจ้าเมืองยงเหนาออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันกับเราโดยเร็ว ฝ่ายเซียนอูอ๋องได้ยินดังนั้น จึงถือทวนขับม้าฝ่าทหารขึ้นมายืนอยู่หน้าทหารแล้วร้องตอบซุยฮุยว่า ตัวเป็นแต่ทหารอ้ายอองมัง อองมังนายมึงเป็นคนอกตัญญูไม่คิดถึงคุณพระเจ้าเปงเต้ซึ่งชุบเลี้ยง กลับชิงเอาสมบัติพระเจ้าเปงเต้อีกเล่า หนึ่งเมืองห้ำเอี๋ยงแต่ก่อนก็เคยมีหนังสือไปมาหากูเป็นทางไมตรีมิได้ย่ำยีแก่เมืองกู อองมังนายมึงเป็นกบฏบังอาจใจให้มึงยกทัพมาว่ากล่าวหยาบช้าจะต่อสู้กู จะจับตัวมึงให้ได้ในสามเพลงทวนจะแก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ให้จงได้ ซุยฮุยจึงตอบว่าท่านเป็นเจ้าเมืองปลายแดนไม่รู้จักเราผู้มีฝีมือดี ถึงท่านจะว่ากล่าวหยาบช้าประการใด เราไม่ถือด้วยความกรุณา ท่านจงลงจากม้าทิ้งอาวุธเสียมาคำนับเราโดยดี แล้วเร่งถอยทัพกลับไปเมืองท่านจะรอดชีวิตอยู่ ซึ่งจะมาต่อสู่ฝีมือเรานั้นเหมือนหนึ่งจะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธเราเสียมั่นคง เซียนอูอ๋องได้ฟังดังนั้นยิ่งโกรธนัก จึงชักม้าเข้ารบเอาทวนแทง ซุยฮุยรำทวนป้องปัดรับไว้ เซียนอูอ๋องรบกับซุยฮุยได้สิบเพลง ซุยฮุยเห็นจะต้านทานกำลังมิได้ชักม้าพาทหารหนี เซียนอูอ๋องได้ทีขับม้าพาทหารไล่บุกติดตามฆ่าฟันทหารซุยฮุยเข้าไปหมายจะจับตัวซุยฮุยมาฆ่าเสีย
ฝ่ายอองอิบอองขิมจึงขับม้าเข้ารบกับเซียนอูอ๋องได้สองเพลงทวนต้านทานมิได้ ต่างคนขับม้าพาทหารหนี ฝ่ายอองสิมแม่ทัพหลวงเห็นทัพหน้าปีกซ้ายขวาแตกมาตกใจนัก จึงชักม้าพาทหารทิ้งค่ายเสียหนีเอาชีวิตรอด เซียนอูอ๋องขับทหารติดตามไล่ฆ่าฟันทหารอองสิมล้มตายเป็นอันมาก ครั้นพ้นแดนยงเหนาแล้ว เซียนอูอ๋องพาทหารกลับมาตั้งค่ายอยู่ ณ ตงหงวนต่อด่านชั้นนอก
ฝ่ายอองสิมพาทหารแตกหนีมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง มิได้เห็นกองทัพเซียนอูอ๋องติดตาม จึงให้คนใช้กลับสวนทางไปสืบได้ความว่าทัพยงเหนาตั้งค่ายอยู่ด่านชั้นนอก อองสิมรวบรวมทหารอยู่ พอซุยฮุยอองอิบอองขิมนายทัพนายกองมาพร้อมกันให้ตรวจทหารได้แต่สองหมื่นเศษ จึงให้ตั้งค่ายมั่นไว้ ณ ตำบลเชิงเขา
ฝ่ายเซียนอูอ๋อง ครั้นมีชัยชนะแก่กองทัพเมืองห้ำเอี๋ยงแล้วมีใจประมาท ครั้นเวลาพลบค่ำลง เซียนอูอ๋องกับนายทัพนายกองทั้งปวงกินโต๊ะเสพสุราเมา ต่างคนหลับนอนเสียทั้งนายไพร่ ไม่มีผู้ใดจะนั่งยามกองเพลิงตรวจตรารักษาค่าย ฝ่ายอองสิมเสียทัพแก่เจ้าเมืองยงเหนา ทหารล้มตายถึงสามหมื่นมีใจเจ็บแค้นนัก จึงให้หาซุยฮุยอองอิบอองขิมมาปรึกษาว่า กองทัพเราเสียทีแก่เจ้าเมืองยงเหนาเสียทแกล้วทหารเป็นอันมากฉะนี้ จะคิดการศึกแก้ตัวประการใด ซุยฮุยจึงว่าเจ้าเมืองยงเหนามารบกับกองทัพเราเวลาวันนี้ มีทหารมากกว่าทหารฝ่ายเราประมาณสองเท่า ทั้งตัวเจ้าเมืองยงเหนาก็มีกำลังมากชำนาญในเพลงทวน เจ้าเมืองยงเหนาเข้าบุกบันเอาชัยชนะแล้วกลับไป จะมีใจประมาทว่ากองทัพเราแตกยับเสียกระบวนแล้วหาซ่องสุมคุมกันเข้าได้ไม่ ขอท่านจงแบ่งทหารออกเป็นสี่กองแยกทางไปล้อมค่ายยงเหนา ข้าพเจ้าจะเข้าไปแอบแฝงคอยดูถ้าคนอยู่ในค่ายยงเหนาหลับสิ้นได้ท่วงทีแล้วจะจุดประทัดสัญญาขึ้น ให้ระดมกันเข้าปล้นค่ายทั้งสี่ด้านในเวลากลางคืน ทหารยงเหนามิได้รู้ว่าคนฝ่ายเรามากและน้อย มิทันรู้ตัวต่างคนจะตกใจกลัวความตายแตกหนี ถึงจะมีพลมากก็จะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง อองสิมอองขิมอองอิบได้ฟังซุยฮุยว่าดังนั้น ต่างคนเห็นชอบพร้อมใจกัน ครั้นเวลาเที่ยงคืนอองสิมซุยฮุยอองอิบอองขิมแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกจากค่าย แยกทางกันเข้าทางน้อยค่อยเล็ดลอดไปถึงตำบลตงหงวน อองสิมเข้าซุ่มทหารประจำค่ายฝ่ายข้างด้านตะวันออก อองอิบอยู่ด้านตะวันตก อองขิมอยู่ด้านใต้ ซุยฮุยเข้าด้านเหนือ ซุยฮุยลงจากม้าแอบแฝงเข้าไปใกล้ค่ายหลวง มิได้เห็นกองเพลิงผู้คนสงัดเงียบสิ้น ซุยฮุยจึงเข้าไปถึงริมค่ายได้ยินเสียงกรนครางหลับนอนอยู่หมดทั้งค่าย ซุยฮุยยินดีนักจึงออกมาขึ้นม้าจุดประทัดสัญญา ทหารทั้งสี่กองก็เข้าระดมพร้อมกันทั้งสี่ด้าน เปิดประตูค่ายเข้าค่าย เข้าไปฟันแทงทหารยงเหนาในค่ายเป็นอลหม่าน ทหารยงเหนาตื่นแตกวิ่งสับสนเสียงร้องอื้ออึง
ฝ่ายเซียนอูอ๋องตื่นขึ้นตกใจ ใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนหนีออกจากประตูค่ายด้านเหนือพบซุยฮุย ซุยฮุยชักม้าเข้ารบกับเซียนอูอ๋อง ฝ่ายทหารซุยฮุยขับกันแยกปีกวงหุ้มเข้ามา เซียนอูอ๋องจะหักออกไปมิได้ ชักม้ารับรองป้องกันรบกับซุยฮุยได้สิบเพลงทวน เห็นทหารซุยฮุยหนุนแน่นเข้ามา จึงชักม้ากลับลงตามทางตะวันออกพบอองสิม อองสิมขับม้าเข้ารบกับเซียนอูอ๋องได้สามสิบเพลงทวน เซียนอูอ๋องรบฝ่าทหารหนีออกได้จากที่ล้อมขับม้ากลับไปเมือง ฝ่ายทหารอองสิม อองขิม อองอิบ ซุยฮุย ต่างคนไล่ฆ่าฟันทหารยงเหนาล้มตายแตกหนีจากค่ายสิ้น พอเวลารุ่งสว่างขึ้นอองสิมก็สั่งให้เก็บเอาสิ่งของเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารเป็นอันมาก เลิกทัพกลับไปค่าย
ฝ่ายเซียนอูอ๋องขับม้าหนีไปถึงตำบลงันมึงก๋วน หยุดม้าอยู่รวบรวมทหารที่เหลือตายหนีมาได้ทหารเก้าร้อยเศษ เซียนอูอ๋องเสียใจนักคิดจะไปเกณฑ์ทหารมาแก้แค้นชาวเมืองห้ำเอี๋ยงให้จงได้ จึงขึ้นม้าพาทหารรีบกลับมาเมืองยงเหนา ฝ่ายอองสิมครั้นมีชัยชนะแก่เซียนอูอ๋องมีความยินดีนัก จึงปรึกษาซุยฮุยว่าเซียนอูอ๋องแตกค่ายเสียทีหนีเราครั้งนี้ เราเห็นว่าจะไปเกณฑ์ทหารยกกองทัพกลับมารบแก้ตัวเป็นมั่นคง ซุยฮุยเห็นชอบ อองสิมจึงสั่งทหารให้ไปสอดแนมสืบข่าวกองทัพเมืองยงเหนา ทหารรับคำคำนับลาไปตามสั่ง
ฝ่ายเซียนอูอ๋องครั้นมาถึงเมืองยงเหนา จึงเกณฑ์ทหารยี่สิบหมื่นฝีมือแกล้วกล้า ยกกองทัพกลับมาตั้งค่ายอยู่ ณ ตำบลงันมึงก๋วน เป็นด่านชั้นกลางต่อแดนเมืองห้ำเอี๋ยง ฝ่ายทหารอองสิมมาถึงตำบลตงหงวน แจ้งความชาวบ้านบอกว่าเจ้าเมืองยกกลับมาจึงเข้าไปสืบถึงด่านงันมึงก๋วน เห็นค่ายหลวงเซียนอูอ๋องตั้งอยู่ ผู้คนมากประมาณยี่สิบหมื่นสมกับคำชาวบ้านบอกก็รีบเดินออกมา ขึ้นม้ารีบไปคำนับแจ้งความแก่อองสิมทุกประการ อองสิมได้ฟังดังนั้นจึงให้หาซุยฮุยกับอองขิมมาปรึกษาว่า เซียนอูอ๋องยกกองทัพกลับมามีทหารมากถึงยี่สิบหมื่น ฝ่ายทหารเราก็มีแต่สองหมื่นเศษ จะทำการต่อสู้กับเซียนอูอ๋องสืบไปเห็นเหลือกำลังนัก จำจะล่าทัพถอยกลับไปแจ้งข้อราชการแก่อองมังเสียก่อน ขอทแกล้วทหารเพิ่มเติมขึ้นอีกเห็นพอจะต่อสู้เซียนอูอ๋องได้ จึงจะยกกองทัพกลับมาทำศึกกับเจ้าเมืองยงเหนาสืบไป ซุยฮุยกับนายทัพนายกองเห็นชอบพร้อมกัน อองสิมจึงให้เลิกทัพถอยกลับไปเมืองหลวง พออองมังวันหนึ่งออกขุนนางว่าราชการอยู่ อองสิมจึงพานายทัพนายกองเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งเสียทัพ ซุยฮุยคิดอุบายกลับปล้นค่ายเซียนอูอ๋องแตกยับ เจ้าเมืองยงเหนากลับไปเกณฑ์กองทัพเพิ่มเติมมาอีกถึงยี่สิบหมื่น
ฝ่ายทหารมีในกองทัพข้าพเจ้าสองหมื่นเศษ จะตั้งอยู่สู้ทัพใหญ่เห็นจะเสียที จึงถอยทัพกลับมาแจ้งความแก่ท่าน อองมังแจ้งว่าเซียนอูอ๋องเพิ่มทหารจะทำการศึกใหญ่ คิดวิตกกลัวเจ้าเมืองยงเหนาจะยกกองทัพเหยียบแดนเข้ามาย่ำยีตีเอาเมืองหลวง จึงว่าแก่เงียมอิ๋มว่าท่านทัดทานไว้แต่ครั้งก่อนเราไม่เชื่อ ยงเหนาจึงได้กำเริบก่อการศึกใหญ่ ครั้งนี้จะคิดกลอุบายประการใดจึงจะระงับทัพยงเหนาเสีย มิให้เหยียบแดนเข้ามาย่ำยีแก่เมืองเราสืบไป เงียมอิ๋มจึงว่าเซียนอูอ๋องคนนี้ข้าพเจ้าแจ้งความอยู่ว่า น้ำใจโลภทรัพย์เงินทองหาคิดที่จะเอาเขตแดนให้กว้างขวางไม่ ขอท่านจงจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการไปให้แก่เจ้าเมืองยงเหนา ใช้ผู้ฉลาดเจรจาไปว่ากล่าวเป็นทางไมตรีเอาดีต่อ เซียนอูอ๋องได้สิ่งของสมความคิดแล้ว เห็นจะยกทัพกลับคืนไปเป็นมั่นคงท่านอย่าวิตกเลย อองมังได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงให้พนักงานจัดแพรบรรทุกเกวียนร้อยเล่มกับทองคำพันตำลึง จึงแต่งให้อองหองขุนนางนายขันทีผู้ฉลาดพูดจามีอัชฌาสัยคุมเครื่องบรรณาการไปให้แก่เจ้าเมืองยงเหนา อองหองคำนับรับสิ่งของลาออกมาบรรทุกเกวียนร้อยเล่ม ออกจากเมืองหลวงไปตามระยะทาง
ฝ่ายเซียนอูอ๋อง ครั้นยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่ ให้ทหารไปสืบรู้ว่ากองทัพเมืองห้ำเอี๋ยงยกเลิกไป คิดจะใคร่ยกเข้าเหยียบแดนเมืองห้ำเอี๋ยง จึงสั่งให้ยกกองทัพล่วงแดนเข้าไป เซียนอูอ๋องเกรงว่าชาวเมืองห้ำเอี๋ยงจะซุ่มทัพ จึงยับยั้งตั้งค่ายอยู่ ณ ด่านชั้นกลาง ให้ทหารออกเที่ยวสืบดูเป็นหลายทาง คนใช้ไปสืบกลับมาบอกว่า อองมังให้ขุนนางเมืองห้ำเอี๋ยงคุมสิ่งของบรรทุกเกวียนร้อยเล่มจะเข้ามาคำนับท่าน เซียนอูอ๋องจึงขึ้นม้าพานายกองออกยืนม้าอยู่หน้าค่าย ฝ่ายอองหองเห็นดังนั้น จึงให้เรียบเรียงเกวียนร้อยเล่มพร้อมแล้ว หิ้วถุงทองพันตำลึงเข้าไปคำนับเซียนอูอ๋อง เซียนอูอ๋องเห็นหมวกอองหองก็แจ้งว่าเป็นขุนนางขันทีคนสนิทของอองมัง เซียนอูอ๋องจึงถามว่าท่านมาหาเราทั้งนี้จะว่าประการใด อองหองคำนับแล้วทูลว่า อองมังซึ่งเป็นต้นกษัตริย์ใหม่ในเมืองห้ำเอี๋ยงแจ้งข่าวว่าท่านยกทัพจะเข้ามาเหยียบแดน ราษฎรในเมืองหลวงจะเดือดร้อนระส่ำระสาย จะต้องก่อการศึกเคี่ยวฆ่ากันตายทั้งสองฝ่ายหาความสุขมิได้ จึงให้ข้าพเจ้าคุมเกวียนร้อยเล่มเต็มด้วยแพรสีอย่างดีสีต่างกัน กับทองพันตำลึงเป็นบรรณาการมาคำนับ ขอเป็นทางราชไมตรีกับท่านสืบไปเหมือนแต่ก่อน เซียนอูอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นว่าอองมังอ่อนง้อค่อยคลายความพยาบาท จึงตอบว่าอองมังบังอาจให้ทหารยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาไม่เกรงเรา เรามีความน้อยใจนัก จึงยกกองทัพมาจะเข้าหักเมืองห้ำเอี๋ยงฆ่าเสียให้สิ้น บัดนี้นายท่านรู้จักโทษตัวกลัวจะพาราษฎรพลอยได้ความเดือดร้อนด้วย ให้ท่านมาว่ากล่าวอ่อนง้อขอสืบทางไมตรี เราไม่พยาบาทจะเลิกทัพกลับคืนไปในเวลาวันนี้ ท่านจงกลับไปแจ้งแก่อองมังอย่าให้มีความวิตกเลย เซียนอูอ๋องจึงสั่งเจ้าพนักงานรับทองของเครื่องบรรณาการ แล้วให้เลิกทัพกลับคืนเข้าเมืองยงเหนา
ฝ่ายอองหองจึงกลับมาแจ้งความตามเซียนอูอ๋องสั่งมาให้อองมังฟังทุกประการ อองมังแจ้งว่าเจ้าเมืองยงเหนาเลิกทัพกลับไปมีใจยินดีนัก จึงให้เลี้ยงโต๊ะอองหอง แล้วปูนบำเหน็จแก่อองหองผู้มีความชอบโดยสมควร ตั้งแต่อองมังให้ไปอ่อนง้อต่อเจ้าเมืองยงเหนาว่างศึกมาหลายปี อองมังยิ่งมีใจโลภทรัพย์สมบัติและมีอาญามากขึ้น ให้เรียกเอากฎหมายอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนมาดัดแปลงแต่งใหม่แต่ตามชอบใจ ส่วยสาอากรเคยเรียกมาแต่ก่อนนั้นให้เรียกขึ้นอีกเป็นทวีคูณ กฎหมายปรับโทษผู้ทำผิดควรแต่จำตีมิได้ถึงสาหัสควรภาคทัณฑ์ อองมังให้บังคับปรับโทษถึงริบราชบาตรลงอาญาฆ่าเสีย อองมังกระทำการหยาบช้าผิดอย่างธรรมเนียมแผ่นดิน บังเกิดข้าวแพงฝนแล้งสารพัดผลไม้ร่วงโรยไปไม่อุดมตามฤดูกาลเหมือนแต่ก่อน เกิดโจรผู้ร้ายมากขึ้นทุกหัวเมือง มีนายโจรผู้ใหญ่ตั้งซ่องอยู่ ณ บ้านซินซีแขวงเมืองเกงจิวนั้นสามคน ชื่ออองขังคุมพวกโจรเจ็ดพัน นายหนึ่งชื่ออองหงคุมพวกโจรเจ็ดพันห้าร้อยตั้งซ่องอยู่ ณ แขวงเมืองห้ำเอี๋ยงนั้น นายโจรชื่อม้าบู๊คุมพวกโจรหมื่นเศษ ตั้งซ่องอยู่ ณ แดนเมืองเองฉวน ชื่ออองเสียงหนึ่ง ชื่อเซงตันหนึ่ง คุมพวกโจรนายละแปดพันเศษ และนายโจรทั้งห้าคนมีฝีมือกล้าแข็งนัก ต่างคนคุมพวกโจรเที่ยวปล้นตีชาวบ้าน ไล่ฆ่าฟันเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของข้าวปลาอาหาร หามีผู้ใดต่อสู้ได้ไม่
ฝ่ายราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก บอกหนังสือเข้ามาให้ขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความแก่อองมังเนืองๆ ครั้นอยู่มา ณ ปีวอกเดือนสิบสอง อองมังให้ประชุมขุนนางพร้อมกันจึงปรึกษาว่า ตั้งแต่เราได้ราชสมบัติครองเมืองหลวงมาคุ้มเท่าบัดนี้ มีแต่เกิดข้าวแพงฝนแล้งไปไม่ตกตามฤดูกาล สารพัดทุกสิ่งไม่บริบูรณ์เหมือนแต่ก่อน ทั้งโจรผู้ร้ายก็กำเริบชุกชุมขึ้นทุกหัวเมืองทั้งนี้จะมีเหตุประการใด อองหองจึงตอบว่า ซึ่งท่านได้ครองสมบัติครั้งนี้ ยังมิได้กระทำการพิธีบวงสรวงเทพยดาซึ่งรักษาเมืองหลวงตามอย่างกษัตริย์ จึงเผอิญให้แผ่นดินเป็นวิบัติไปต่างๆ อองมังเห็นชอบด้วย จึงสั่งอองขิมไปปลูกศาลกลางเมืองทำเป็นชั้นสูงแปดวาศอก ให้เอาทองหนึ่ง ดินหนึ่ง ไฟหนึ่ง ไม้หนึ่ง ใส่ภาชนะมาตั้งเป็นธาตุทั้งสี่ เอาเลือดสัตว์สองเท้าสี่เท้ากับเลือดปลาเป็นเครื่องกระยาบวงสรวง ให้ทหารแต่งตัวใส่เกราะเขียวหมวกเขียวถือธงแดงร้อยยี่สิบคน ขี่ม้าเขียวตั้งกองประจำทิศตะวันออก จัดทหารร้อยยี่สิบคน เกราะดำหมวกดำถือธงดำทิศตะวันตก ทหารเกราะเหลืองขี่ม้าเหลืองร้อยยี่สิบคนสำหรับประจำอยู่รอบเชิงศาล อองขิมรับคำคำนับลาออกมาปลูกศาล จัดทหารและเครื่องบวงสรวงสำเร็จแล้วกลับไปแจ้งแก่อองมัง อองมังจึงแต่งตัวใส่หมวกตามอย่างกษัตริย์พร้อมด้วยขุนนางตั้งกระบวนแห่ไปถึงที่บวงสรวง อองมังขึ้นศาลชั้นต้นคำนับบวงสรวงดินไม้ไฟทอง แล้วขึ้นไปชั้นกลางบวงสรวงเทพยดาอันรักษาบ้านเมือง แล้วขึ้นไปชั้นบนแหงนหน้าขึ้นแลดูอากาศแล้วร้องว่า ข้าแต่วลาหกเทพยดา กับทั้งพระอาทิตย์พระจันทร์ บรรดาเทพยดาอันอยู่ในอากาศ บัดนี้บ้านเมืองข้าพเจ้าฝนแล้งราษฎรจะทำนามิได้ เกิดโจรผู้ร้ายในแผ่นดินเป็นอันมาก ขอเทพยดาทั้งปวงจงกรุณาช่วยระงับโจรผู้ร้ายให้สูญหาย ให้ฟ้าฝนตกตามฤดูกาล บ้านเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุขเหมือนแต่ก่อน อองมังผินหน้ามาคำนับทางทิศใต้ ขณะนั้นมีขุนนางคนหนึ่งชื่อโซเสงเป็นจ่ออ๋อยไตเจียงกุ๋น ขุนนางทหารฝ่ายซ้ายครั้งพระเจ้าเปงเต้ โซเสงมีความแค้นพยาบาทคอยจะฆ่าอองมังอยู่มิได้ขาด ครั้นเห็นอองมังออกมาบวงสรวงเทพยดา โซเสงขึ้นม้าถือเกาทัณฑ์ขับม้าฝ่าทหารเข้าไปร้องด่าว่า อ้ายอองมังตัวมึงเป็นกบฏประทุษร้ายชิงเอาสมบัติของพระเจ้าเปงเต้ไปเป็นของตัว ให้แผ่นดินบังเกิดเดือดร้อน กูจะยิงมึงด้วยเกาทัณฑ์ให้ตายเสีย บ้านเมืองจึงจะมีความสุข โซเสงชักลูกเกาทัณฑ์พาดสายหมายจะยิงอองมังด้วยกำลังโกรธ ลูกเกาทัณฑ์ผิดตัวอองมังไปถูกหมวก อองมังตกใจล้มลง เหล่าทหารรักษาองค์ต่างคนพยุงอองมังขึ้น แล้วจับตัวโซเสงจะเอาไปฆ่าเสีย
ฝ่ายอองมังมิได้เป็นอันตราย จึงคิดว่าตัวกูมีบุญญาธิการมาก ถึงมาตรว่าศัตรูจะปองร้ายก็หาทำอันตรายได้ไม่ อองมังห้ามทหารไว้ว่า อ้ายโซเสงมันว่าเราชิงเอาสมบัติเปงเต้ บ้านเมืองเกิดข้าวแพงข้อนี้เป็นความจริง อย่าเพ่อฆ่าโซเสงงดไว้ก่อน โซเสงได้ยินจึงหัวเราะว่า เราหมายจะยิงท่านให้ตาย เดชะบุญของท่านจึงไม่เป็นอันตราย ทหารจับเราไว้ ชีวิตเราตกในเงื้อมมือท่านแล้ว จงฆ่าเราเสียจะขอตายไปตามพระเจ้าเปงเต้เจ้าของเรา อองมังได้ฟังดังนั้นหัวเราะแล้วด่าโซเสงว่า อ้ายขโมยป่ากูหาเกรงฝีมือมึงไม่ ถ้ามึงรักเจ้ามึงอยู่ บรรดาญาติวงศ์เปงเต้เป็นเชื้อฮั่นโกโจนั้นยังเหลืออยู่เป็นอันมาก กูจะให้ธงเป็นสำคัญไปว่าถ้าผู้ใดจะเข้าด้วยมึงก็ให้เอาไปพาญาติวงศ์เจ้านายมึงมาทำการศึกกับกู อองมังจึงจารึกอักษรลงในธงเหลืองเป็นอักษรว่า ฮองเท็ก็ปวนก๊กอังฮั่นโซเสง แปลคำไทยว่าโปรดให้โซเสงเข้าด้วยแซ่ฮั่นเป็นกบฏ อองมังส่งธงให้โซเสงกับม้าขาวตัวหนึ่ง โซเสงรับธงขึ้นขี่ม้าฝ่าออกมากลางทหาร จึงโบกธงร้องว่าอองมังสั่งให้เราไปเข้าด้วยแซ่ฮั่นซึ่งเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเปงเต้ ผู้ใดจะสมัครมาเข้าด้วยจงมา เราจะพาไปหาเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้ซึ่งอยู่ในเมืองห้ำเอี๋ยง ถ้ากลัวอาญาจะอยู่ด้วยอองมังอย่าตามเรามาเลย
ฝ่ายทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนดีใจลุกแล่นติดตามไปเข้าด้วยโซเสงเป็นอันมาก โซเหี้ยนเห็นทหารทั้งปวงอื้ออึงตามโซเสงไปประมาณสองส่วน ทหารที่สมัครอยู่ด้วยอองมังประมาณส่วนหนึ่ง จึงว่าแก่อองมังซึ่งท่านปล่อยตัวโซเสงไปทั้งนี้มิชอบ ทหารทั้งปวงพากันกำเริบใจนัก ข้าพเจ้าจะขอเอาโซเสงมาฆ่าเสีย อองมังว่าเราได้จารึกอักษรให้โซเสงไปแล้ว จะกลับคืนคำสั่งให้จับโซเสงมาเล่า ขุนนางทั้งปวงจะนินทาได้ไม่ควร อองมังลงจากศาลบวงสรวงกลับเข้าวัง อยู่วันหนึ่งอองมังออกขุนนาง มีชายคนหนึ่งเข้าไปแจ้งว่าชาวเมืองร้องบอกว่านกใหญ่ตัวหนึ่งสูงเจ็ดศอกเศษ มาจับอยู่ที่พื้นแผ่นดินนอกประตูเมืองข้างทิศใต้ มีนกน้อยจับล้อมอยู่เป็นอันมาก คนทั้งปวงบรรดาที่ไปดูหารู้เป็นนกอันใดไม่ อองมังได้ฟังดังนั้น จึงชวนขุนนางทั้งปวงออกไปนอกประตูเมือง เห็นนกใหญ่มีปากแดงจักษุทั้งสองเหมือนตาคน ได้ยินเสียงนกร้องซัวะๆ แปลออกว่า ฆ่าๆ หมู่นกทั้งปวงกลัวนกใหญ่สิ้น อองมังไม่รู้จักชื่อจึงถามขุนนาง โซเหี้ยนบอกว่านกใหญ่ตัวนี้ชื่อว่าหงส์ เป็นพญานกอันมีตระกูลยากที่คนจะได้เห็น นิมิตอันนี้เป็นมงคลต้องกับคำโบราณเล่าไว้สืบมา ว่ากษัตริย์องค์ใดมีบุญญาธิการ สิ่งของวิเศษมิควรจะได้เห็นย่อมมาสู่โพธิสมภารให้ได้เห็นต่างๆ เหมือนเมื่อครั้งพระเจ้าบุนอ๋องนั้น ได้ยินหงส์ร้องในวันประสูติจากครรภ์ พระเจ้าบุนอ๋องมีบุญญาธิการได้เป็นกษัตริย์สืบพระวงศ์ บำรุงแผ่นดินมาได้ถึงแปดร้อยปีเศษ เหตุด้วยได้ยินแต่เสียงหงส์ร้องร่วมวันประสูตินั้น ซึ่งท่านได้ราชสมบัติใหม่ในเมืองหลวง ครั้งนี้มีหงส์มายืนอยู่พื้นดินให้ท่านชมฉะนี้ จะมีเกียรติยศปรากฏไปทั้งแผ่นดิน หัวเมืองทั้งปวงจะอ่อนน้อมยอมมาขอเป็นเมืองออกแก่ท่าน เหมือนดังครั้งแผ่นดินพระเจ้าบุนอ๋องแต่ก่อน อองมังได้ฟังโซเหี้ยนว่ามีความยินดีนัก อองหองซึ่งเป็นขุนนางนายขันทีมีสติปัญญาเรียนรู้ตำรับลึกซึ้ง จึงบอกอองมังว่านกใหญ่ตัวนี้คือหงส์ตัวผู้ ซึ่งร้องซัวะๆ นั้นเป็นนิมิตบอกเหตุอันร้าย เห็นแผ่นดินจะเกิดฆ่าฟันกันเป็นศึกใหญ่ ไพร่พลเมืองจะเดือดร้อนยิ่งนัก อองมังจึงถามว่าถ้าดังนั้นจะคิดระงับลางนิมิตร้ายให้เสื่อมหายกลายเป็นดีนั้น จะมีกลอุบายถ่ายเทประการใด อองหองยังนิ่งนึกตรึกตรองอยู่ โซเหี้ยนจึงว่าซึ่งได้ยินหงส์ร้อง อองหองจึงทำนายว่าจะมีศึกนั้นจะเชื่อฟังเป็นแน่ยังไม่ได้ แม้นจะใคร่เห็นประจักษ์แก่จักษุว่าเหตุลางร้ายดี จงเอาศีรษะคนหนึ่ง ข้าวเปลือกหนึ่ง น้ำหนึ่ง เครื่องกระยาบวงสรวงสามสิ่งตั้งไว้ต่อหน้าหงส์เสี่ยงทาย ถ้าหงส์กินศีรษะคนจะเกิดศึก หงส์กินข้าวเปลือกข้าวจะแพง แม้นหงส์กินน้ำฝนจะแล้ง ถ้าหงส์ไม่กินเครื่องกระยาบวงสรวงเมืองจะอยู่เย็นเป็นสุข อองมังฟังโซเหี้ยนว่าจึงสั่งทหารให้ไปตัดศีรษะคนมาทำกระยาบวงสรวง อองหองจึงว่าทุกวันนี้ราษฎรกำเริบร้อนระส่ำระสายอยู่ ซึ่งท่านจะให้ตัดศีรษะคนมาบวงสรวงนั้น เห็นว่าราษฎรจะเดือดร้อนมากมากไป ขอให้ปั้นแป้งเป็นรูปศีรษะคนมาบวงสรวงจึงจะควร อองมังจึงให้ปั้นแป้งเป็นศีรษะคนกับข้าวน้ำมาตั้งไว้เป็นที่เสี่ยงทาย
ฝ่ายหงส์จึงกินเครื่องบวงสรวงทั้งสามสิ่งให้เห็นประจักษ์ แล้วกระพือปีกไปต้องศีรษะอองมัง พวกรักษาองค์เอาร่มขึ้นบังป้องกันอองมังไว้ หงส์บินผินหน้าข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ ฝ่ายอองมังครั้นหงส์ปรบปีกต้องศีรษะยิ่งทุกข์ใจไม่สบายกลับเข้าวัง นั่งที่ว่าราชการจึงปรึกษาขุนนางว่า หงส์รับเครื่องสังเวยทั้งสามสิ่งนั้น บ้านเมืองจะเกิดเหตุหรือจะเป็นประการใดเราสงสัยใจนัก พอได้ยินเสียงเด็กน้อยทั้งปวงร้องอื้ออึงว่า เมืองนี้เปลี่ยนชื่อเสียใหม่ให้ชื่อเทียนหงส์เถิด ฝ่ายชายหญิงชาวเมืองก็พลอยร้องว่า เมืองนี้หงส์มาให้ชื่อเมืองเทียนหงส์นั้นสมควรแล้ว ขุนนางทั้งปวงได้ยินสิ้นด้วยกัน
ฝ่ายอองหองบอกอองมังว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าดูดาวท่านเห็นรัศมีหมองมัว แล้วข้าพเจ้าแลไปข้างทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เห็นดาวดวงหนึ่งชื่อจีหมุย เป็นดาวผู้มีบุญมีรัศมีผ่องใสสว่างงาม ดาวบริวารยี่สิบแปดดวงห้อมล้อม อองมังจึงถามว่าท่านเห็นการวิปริตผิดประหลาดฉะนี้ ผู้มีบุญจะบังเกิดอยู่ทิศใด อองหองจึงบอกว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นว่าผู้มีบุญจะบังเกิดขึ้นข้างทิศเมืองน่ำเอี๋ยงแดนเมืองฌ้อ ชะรอยผู้มีบุญนั้นจะเป็นแซ่เชื้อฮั่นโกโจเป็นมั่นคง โซเหี้ยนได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่อองมัง ทุกวันนี้แผ่นดินของท่านมิใช่เป็นแผ่นดินฮั่นโกโจ ทั้งทแกล้วทหารหัวเมืองทั้งปวงก็อยู่ในอำนาจท่านสิ้น ซึ่งอองหองว่าดาวมีรัศมีจะมีผู้มีบุญนั้น ข้าพเจ้าจะคิดให้ท่านระงับรัศมีดาวให้เสื่อมเสียจงได้ ขอท่านจงออกเลียบเมืองเหมือนครั้งพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ ดาวมีรัศมีทิศใดไปทำเคล็ดระงับรัศมีดาวทิศนั้นก็จะเศร้าหมองเสื่อมหายไปด้วยบุญท่าน อองมังเห็นชอบจึงจัดแจงได้ทหารที่เป็นแซ่เดียวกันกับอองมังสามพันคน ทหารร่วมแซ่โซเหี้ยนแปดร้อย เกณฑ์ทหารต่างแซ่อีกห้าพัน จะยกไประงับรัศมีดาวจีหมุย อองหองเห็นดังนั้นจึงว่าดาวมีรัศมีอยู่บนอากาศ มนุษย์เดินดินจะห้ามรัศมีดาวนั้นหาได้ไม่ ถ้าท่านมิฟังข้าพเจ้าจะออกไปเลียบเมืองเอาอย่างพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้นั้น ท่านจะได้ความเดือดร้อนมากขึ้น ซึ่งแผ่นดินเกิดวิบัติฝนแล้งข้าวแพง ถึงเมื่อครั้งพระเจ้าเงี่ยวซุนกษัตริย์สองพระองค์อันทรงทศพิธราชธรรม แผ่นดินครั้งนั้นฝนแล้งข้าวปลาอาหารแพงเหมือนกับครั้งนี้ ซึ่งท่านคิดจะให้แผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุขบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร จะระงับโจรผู้ร้ายให้เสื่อมคลาย ขอให้เรียกข้าวนาแลส่วยสาอากรลดลงเสียกว่าแต่ก่อน เอาใจโอบอ้อมกรุณาแก่ราษฎร ผู้กระทำผิดโทษหนักลดผ่อนลงแต่เบา ถ้าโทษเบาให้ว่ากล่าวกำชับสั่งสอนสองครั้งสามครั้งก่อน แม้นอาณาประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข มีคำสรรเสริญมากขึ้นแล้ว เหตุลางนิมิตร้ายก็จะบรรเทาคลายหายความวิตก อองสิมจึงว่าแก่อองมังซึ่งคำอองหองว่ากล่าวทั้งนี้ชอบ ควรจะจารึกไว้เป็นฉบับสืบไป และบ้านเมืองจะสนุกสบายเหตุด้วยราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ถ้าราษฎรเดือดร้อนบ้านเมืองก็หาความสุขมิได้ บัดนี้บังเกิดโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทั้งสี่ทิศ ขอท่านจงแต่งกฎหมายแจกไปทุกตำบล บรรดาผู้รู้วิชาชำนาญเพลงอาวุธให้เข้ามาซ้อมหัด ณ สนาม ผู้ใดฝีมือดีจัดให้เป็นที่จงหงวน ถ้าฝีมือเป็นกลางให้ตั้งแต่งเป็นขุนนางทหารตามสมควร ถ้าท่านเกลี้ยกล่อมได้ทหารมีฝีมือไว้ใช้มากแล้วจะได้ยกไปปราบโจรผู้ร้ายให้ราบคาบ ถึงมาตรว่าดาวจีหมุยซึ่งมีดาวบริวารยี่สิบแปดดวง จะลงมาเกิดเป็นผู้มีบุญก็หาทำอันตรายแก่ท่านได้ไม่ อองมังได้ฟังอองสิมว่าเห็นชอบมีความยินดีนัก จึงสั่งให้แต่งหนังสือเกลี้ยกล่อมว่า ผู้ใดมีฝีมือแกล้วกล้าชำนาญยิงเกาทัณฑ์แล้วว่องไวในเพลงอาวุธทั้งปวง จงเข้ามา ณ สนามหัดทหารในเมือง จะให้ยิงเกาทัณฑ์และรำเพลงอาวุธดูฝีมือ ถ้าฝีมือดีหาผู้เสมอมิได้จะให้ที่ตำแหน่งยศศักดิ์เป็นจงหงวนนายทหารเอก ถ้าฝีมือเป็นอย่างกลางจะเอาเป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดตามสมควร จึงให้แจกกฎหมายไปแก่หัวเมืองทั้งปวงให้บอกกันต่อไปทุกบ้านทุกตำบล แล้วอองมังให้จารึกหนังสือทำฉลากปักไว้กลางเมืองหลวงเกณฑ์ทหารไว้รักษา ถ้าผู้ใดจะสมัครให้พาเข้ามา ณ ที่สนามซ้อมหัดดูฝีมือ
๓
ฝ่ายผู้มีวิชาชำนาญในการทหารแจ้งข่าวดังนั้น ต่างคนไปสอบสวนเพลงอาวุธ อองมังจัดแจงไว้เป็นขุนนางทหารเลวให้กินเบี้ยหวัดได้ทหารมากขึ้นทุกวัน ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกขณะเมื่อหนีโซเหี้ยนออกจากเมืองไปอยู่ป่าเข้าพวกโจรเที่ยวทุกตำบล นายโจรทั้งปวงรู้ว่าเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้ มีใจกรุณาช่วยทำนุบำรุงมิได้ทำอันตราย เล่าสิ้วบุนซกเที่ยวอยู่ป่าหลายปี ครั้นอยู่วันหนึ่งคิดขึ้นมาถึงคำบิดาสั่งไว้ว่า ญาติวงศ์ยังมีอยู่บ้านป่าแปะจุยฉิงนั้นแห่งหนึ่ง ไม่รู้แห่งหนทางที่จะไป จึงแก้ราตคตซึ่งบิดาให้สำหรับตัวยกขึ้นชูเหนือศีรษะตั้งสัจจะอธิษฐานว่า ถ้าข้าพเจ้าจะได้สืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ไปภายหน้า ขอให้มีผู้มาแนะนำไปให้พบญาติ ณ บ้านป่าแปะจุยฉิงเถิด ขณะนั้นมีกาตัวหนึ่งบินมาจับกิ่งไม้ร้องอยู่ตรงหน้าเล่าสิ้วบุนซก แล้วบินไปตามทางบ้านแปะจุยฉิง เล่าสิ้วบุนซกจึงเดินตามกาออกมาเข้าทางใหญ่ไปถึงบ้านป่าแปะจุยฉิง จึงเข้าไปในบ้านเห็นเล่าเหลียงกับเล่าอี๋นเล่าต๋งนั่งอยู่สามคน เล่าสิ้วบุนซกมิได้รู้จัก เล่าสิ้วบุนซกเข้าไปคำนับด้วยคิดว่าจะถามหาพี่น้อง
ฝ่ายเล่าเหลียงเห็นชายหนุ่มแปลกหน้ามายืนคำนับอยู่ ดูดังพญาหงส์รูปทรงสะอาดงามพร้อมโฉมหน้าดังมังกร อกใหญ่ไหล่ผายองอาจดังพญาเสือต้องลักษณะผู้มีบุญมีรัศมีประจำตัวอยู่ เล่าเหลียงมิได้รู้จักจึงถามหนุ่มน้อยชื่อไรเป็นลูกหลานของผู้ใด มาแต่บ้านเมืองไหน เล่าสิ้วบุนซกจึงบอกว่าข้าพเจ้าหลานเล่าฮวด เชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจ ตัวข้าพเจ้าชื่อเล่าสิ้วบุนซกบุตรเล่าคิม เมื่อครั้งอองมังคิดกบฏนั้นอายุข้าพเจ้าได้เก้าขวบอยู่กับบิดาในเมืองหลวง อองมังให้โซเหี้ยนไปล้อมบ้านบิดาข้าพเจ้า บิดาข้าพเจ้าโจนหนีลงบ่อน้ำตาย ข้าพเจ้าหลบหนีออกมาจากเมืองได้รับความทุกข์ยากเข้าอาศัยกับพวกโจร เที่ยวอยู่ป่าจนอายุได้ถึงยี่สิบเอ็ดปีเศษ ขณะเมื่อบิดายังมีชีวิตบอกว่าพี่น้องยังมีอยู่บ้านแปะจุยฉิง จึงเข้ามาหาท่านหวังจะใคร่พบญาติข้าพเจ้าซึ่งอยู่บ้านนี้
ฝ่ายเล่าอี๋นกับเล่าต๋ง ได้ยินเล่าสิ้วบุนซกเล่าความออกชื่อเล่าคิมผู้บิดาก็รู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นน้อง ทั้งสองคนเข้ากอดเล่าสิ้วบุนซกร้องไห้รักกัน เล่าเหลียงเห็นดังนั้นกลั้นน้ำตามิได้ลุกมาสวมกอดหลานชาย ต่างคนร้องไห้บอกความกันทั้งสี่คน ครั้นวายความโศกแล้ว เล่าเหลียงจึงว่าข้านี้มีความแค้นด้วยอ้ายอองมังยิ่งนัก หาเห็นญาติผู้ใดที่จะคิดล้างผลาญอ้ายศัตรูราชสมบัติได้ไม่ เล่าอี๋นเล่าต๋งเล่า ลักษณะได้แต่ที่ขุนนาง อาคิดเสียน้ำใจอยู่จะไม่มีกษัตริย์สืบแซ่เชื้อพระวงศ์ต่อไปแล้ว บัดนี้มาพบเจ้าจะได้สืบกษัตริย์ไปภายหน้าอาดีใจนัก แต่ชันษายังไม่ถึงที่ฮ่องเต้ จงอยู่ด้วยอาก่อนซ่อนตัวไว้กว่าจะได้ทำการใหญ่ เล่าเหลียงจึงเปลี่ยนแซ่เสียใหม่ทั้งสามคน เล่าอี๋นชื่อกิมอี๋น เล่าต๋งชื่อกิมต๋ง เล่าสิ้วบุนซกชื่อกิมห่อ เล่าเหลียงเรียกพี่น้องสามคนว่าบุตร หวังจะมิให้ชาวบ้านรู้ว่าเป็นบุตรเล่าคิม กลัวโซเหี้ยนจะมาสืบจับไปฆ่าเสีย ขณะเมื่อเล่าสิ้วบุนซกอยู่บ้านแปะจุยฉิงนั้น ฝนตกชาวบ้านทำนาได้ผลมาก ข้าวต้นหนึ่งมีรวงถึงสองรวง ทำนาปีหนึ่งกินคุ้มไปถึงสองปี ชาวเมืองน่ำเอี๋ยงฝนแล้งทำนาหาผลมิได้ มาอาศัยซื้อข้าวชาวแปะจุยฉิงไปเลี้ยงชีวิต เล่าสิ้วบุนซกครั้นอายุได้ยี่สิบสองปี มีรัศมีเป็นหมอกบังสำหรับตัวอยู่เป็นนิจ ผู้ที่รู้ลักษณะต่างคนชมว่านานไปจะได้เป็นกษัตริย์มีบุญญาธิการ ชาวบ้านทั้งปวงสำคัญว่าเป็นบุตรเล่าเหลียง มีใจรักใคร่เรียกชื่อกิมห่อตามเล่าเหลียง อยู่วันหนึ่งเล่าเหลียงขึ้นม้าเข้าไปเมืองหลวง เดินตามถนนหลวงกลางเมือง เห็นฉลากกระดานจารึกอักษรจึงแวะเข้าไปอ่านแจ้งความว่าอองมังเกลี้ยกล่อมทหาร เล่าเหลียงคิดถึงพระเจ้าเปงเต้และเล่าคิมผู้ตายกลั้นน้ำตามิได้ร้องไห้ขับม้ารีบกลับออกไปบ้าน ลงจากม้าขึ้นบนเรือนนั่งกอดเข่าทุกข์ตรอมใจไม่กินอาหาร กิมห่อเห็นดังนั้นจึงเข้ามาคำนับถามถึงความที่ทุกข์ร้อน เล่าเหลียงจึงบอกว่าอาเข้าไปเมืองหลวงเห็นฉลากอองมังปักไว้เกลี้ยกล่อมทหาร อานี้ทุกข์ใจด้วยกลัวว่าผู้มีสติปัญญาจะเข้าไปเกลี้ยกล่อมอองมังเสียสิ้น ซึ่งเจ้าจะทำการใหญ่ไปภายหน้าเห็นจะขัดสนด้วยไม่มีผู้มีสติปัญญาและทหาร อาคิดวิตกนัก เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าอันผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อนนั้น ถึงมาตรว่าจะมีแต่ตัวผู้เดียวก็ดี ถ้าวาสนาชะตาขึ้นถึงที่จะมีบุญแล้ว มีผู้มีสติปัญญามาช่วยคิดการใหญ่ได้สำเร็จ ผู้ซึ่งสิ้นวาสนาหามิได้นั้น ถึงจะมีทหารมากก็หาสู้มีบุญได้ไม่ อาอย่าวิตกดังนั้นเลย พอมีผู้มาร้องเรียกให้เปิดประตูบ้าน เล่าเหลียงจึงลงไปเห็นเตงสินผู้หลานเขย จึงเปิดประตูให้ขึ้นมานั่งบนโรงแล้วถามว่ามาด้วยธุระสิ่งใด เตงสินคำนับแล้วบอกว่าปีนี้บ้านข้าพเจ้าฝนแล้งทำนาไม่ได้ ข้าพเจ้ามาจะขอยืมข้าวเปลือกไปเลี้ยงชีวิต จะคิดเงินมาใช้ต่อครั้งหลัง เล่าเหลียงจึงให้กิมห่อตวงข้าวเปลือกให้เตงสินสองเกวียน กิมห่อรู้ว่าเตงสินเป็นพี่เขยจึงลาเล่าเหลียงแล้วว่า แต่ข้าพเจ้าจากเล่าหงวนผู้พี่หลายปีแล้วไม่พบกัน จะขอไปเยี่ยมเยือนแล้วจะกลับมา กิมห่อกับเตงสินคำนับลาเล่าเหลียงขึ้นม้ากลับไปบ้าน
ฝ่ายนางเล่าหงวนนั่งอยู่บนเรือน แลเห็นแต่ไกลจำได้ว่าเล่าสิ้วบุนซกผู้น้องตามเตงสินมา ดีใจลงไปรับจับมือจูงขึ้นเรือน เล่าสิ้วบุนซกคำนับแล้วเล่าความแต่หลังให้นางเล่าหงวนฟังทุกประการ นางเล่าหงวนได้ฟังดังนั้นกอดคอน้องเข้าร้องไห้ว่า เมื่ออองมังมันวางยาพระเจ้าเปงเต้แล้วให้จับบิดาเราฆ่าเสียนั้น พี่อยู่บ้านป่าสำคัญว่าเจ้าตายเสียด้วยบิดาในเมืองหลวงแล้ว ซึ่งเจ้ารอดพ้นจากความตายมาถึงพี่ได้เห็นหน้ากันเมื่อคราวยาก ครั้งนี้เป็นเดชะบุญอยู่แล้ว นางเล่าหงวนจึงแต่งโต๊ะมาตั้งให้เตงสินกับเล่าสิ้วบุนซกกินโต๊ะอยู่ด้วยกันทั้งสามคน ครั้นกินโต๊ะแล้วเล่าหงวนจึงว่าแก่เล่าสิ้วบุนซกว่า ซึ่งเราพี่น้องพลัดพรากจากบิดามารดาทั้งนี้ เพราะอองมังมันคิดกบฏชิงเอาสมบัติพระเจ้าเปงเต้แล้วมันตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวง ให้ทหารออกสืบจับเชื้อพระวงศ์ของเราไปฆ่าเสีย ตัวเจ้าเป็นชายควรจะคิดแก้แค้นฆ่าอ้ายอองมังเสียให้จงได้ พวกญาติวงศ์เรายังหลบหนีซุ่มซ่อนอยู่เป็นอันมากจึงจะมีความสุขสืบไป ครั้งนี้ราษฎรก็เดือดร้อนหนีออกอยู่ป่าเป็นอันมาก เจ้าจะไม่คิดซ่องสุมทหารทำการใหญ่จะคอยทำต่อเมื่อครั้งใดเล่า เล่าสิ้วบุนซกจึงตอบว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่ แต่บัดนี้ตัวมาเป็นชาวนาหาที่ปรึกษาช่วยคิดการใหญ่ไม่ได้ กลัวเกลือกจะทำไปมิตลอดข้าพเจ้ามีความวิตกนัก นางเล่าหงวนจึงว่าเมื่อครั้งพระเจ้าปู่ชวดเราเป็นชาวนาอยู่บ้านไผ่ก๋วน ได้เป็นพระเจ้าฮั่นโกโจสืบกษัตริย์ครองเมืองหลวงนั้น แต่เดิมทหารมีสักกี่คนเล่า เจ้าจงเอาอย่างพระเจ้าฮั่นโกโจเทียบเป็นอย่าง เล่าสิ้วบุนซกจึงว่า ครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจทำศึกใหญ่ ได้เสียวโหหนึ่ง เตียวเหลียงหนึ่ง ฮั่นสินหนึ่ง ทั้งสามคนนี้มีสติปัญญาเหมือนเทพยดา ทแกล้วทหารล้วนมีฝีมือกล้าแข็งเป็นอันมาก ซึ่งจะเอามาเปรียบกับครั้งนี้ไม่ได้ เตงสินได้ยินดังนั้นจึงว่า ถึงมาตรว่าตัวผู้เดียวก็ดี ถ้าวาสนาถึงที่จะมีบุญแล้ว ทแกล้วทหารก็จะบริบูรณ์มา คิดสิ่งใดก็จะสำเร็จทุกประการ เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าพี่ว่าชอบอยู่ แต่ครั้งนี้อองมังตั้งเกลี้ยกล่อมเอาผู้รู้วิชาการศึกไปไว้เป็นอันมาก ทหารที่มีฝีมือและความคิดนั้นหาเห็นมีผู้ใดไม่
เตงสินจึงว่าคนดีมีสติปัญญาซึ่งจะคิดล้างอองมังนั้นมีอยู่คนหนึ่งชื่อเตงอู เตงอูมิได้ยำเกรงประมาทหมิ่นอองมังเหมือนก้อนดิน ถ้าได้มาไว้เป็นที่ปรึกษาคิดจับโซเหี้ยนฆ่าเสียแล้ว อองมังกับทั้งราชสมบัตินั้นเหมือนหนึ่งตกอยู่ในเงื้อมมือท่าน เล่าสิ้วบุนซกจึงถามว่าบัดนี้เตงอูอยู่แห่งใดเล่า เตงสินบอกว่าแต่ก่อนรู้จักที่สำนักอาศัยอยู่ ครั้นบ้านเมืองวุ่นวายหารู้ว่าเตงอูจะไปอยู่แห่งใดไม่ เราจะพาท่านไปเที่ยวหา ถ้าบุญท่านจะคิดการใหญ่ได้สำเร็จก็จะพบตัวเตงอูโดยง่าย เตงสินจึงให้หานางเล่าหงวนจัดแจงเสบียงอาหารไปกินกลางทางเสร็จแล้วพาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นม้าออกจากบ้านซินจิง ไปเที่ยวหาเตงอูเป็นหลายตำบลจนถึงบ้านป่าแห่งหนึ่ง เตงสินจึงลงจากม้าพาเล่าสิ้วบุนซกเดินเข้าไปในบ้าน
ฝ่ายเตงอูอยู่ในบ้านนั่งดูเมฆฉายที่นอกชาน เห็นหมู่หนึ่งสีแดงดังโลหิตลอยเลื่อนเข้าบังพระอาทิตย์อยู่ประมาณครู่หนึ่ง มีหมอกพลุ่งเป็นลำตาลแต่แผ่นดินถึงฟ้า เห็นนิมิตอัศจรรย์ตกใจ จึงจับยามดูรู้ว่าผู้มีบุญเข้ามาถึงบ้าน ฝ่ายเตงสินกับเล่าสิ้วบุนซกเข้ามาหาเตงอูในบ้าน เตงสินแลแต่ไกลเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่ง สูงห้าศอกหน้าแดงเป็นสีเลือด ผมแลหนวดขาวงามบริสุทธิ์เหมือนปีกนกยาง ใส่เสื้อแพรสีน้ำเงินคาดราตคตแพรเขียว นั่งจุดธูปเสี่ยงทายหน้าพระหน้าถังเปิดอยู่ เตงสินจำได้ว่าเป็นเตงอูจึงบอกเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกเห็นรูปทรงเตงอูสมควรเป็นผู้มีวิชาการ จึงสรรเสริญชมว่าผู้เฒ่าคนนี้สติปัญญาเห็นจะไม่แพ้เตียวเหลียง ซึ่งเป็นที่ปรึกษาครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจ ถ้าได้ไว้ช่วยคิดกำจัดอองมังเห็นการใหญ่จะสำเร็จเป็นมั่นคง เตงสินจึงพาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นไป ณ ตึกเตงอู
ฝ่ายเตงอูครั้นแลเห็นเตงสินกับเล่าสิ้วบุนซกมา เตงอูรู้จักจำได้จึงออกไปเชิญเข้ามาให้นั่งที่สมควร ทั้งสามคำนับกันตามธรรมเนียม เตงอูจึงบอกเล่าสิ้วบุนซกว่าครั้งพระเจ้าเปงเต้ยังมีพระชนม์อยู่นั้น ข้าพเจ้าอยู่บ้านอ้วนเสียแดนเมืองน่ำเอี๋ยง ได้เข้าไปสอนหนังสือพี่ชายท่านอยู่ แต่จากมาอยู่ป่าหลายปีมิได้พบกัน ซึ่งท่านมาถึงข้าพเจ้าวันนี้เหมือนเทพยดาชักนำมา เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงเล่าความทุกข์ยากแต่หลังให้เตงอูฟัง แล้วว่าข้าพเจ้าเสี่ยงวาสนามาได้พบท่านครั้งนี้ จะปรึกษาด้วยอองมังคิดกบฏฆ่าพระเจ้าเปงเต้ แล้วให้โซเหี้ยนเอาเชื้อวงศ์ข้าพเจ้าฆ่าเสียเป็นอันมาก อองมังตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวง ข้าพเจ้าคิดจะทำการแก้แค้นจับอองมังฆ่าเสีย คืนเอาสมบัติพระเจ้าเปงเต้ให้จงได้ อันทแกล้วทหารนั้นพอจะหาไม่ขัดสน แต่ซึ่งผู้มีสติปัญญาหาไม่ได้จะขอเชิญท่านไปช่วยคิดการใหญ่สำเร็จแล้ว ท่านจะมีชื่อปรากฏไปกว่าจะสิ้นแผ่นดิน ถ้าข้าพเจ้าได้เป็นกษัตริย์สมความคิดจะสนองคุณท่านให้ถึงขนาด เตงอูจึงตอบว่าสติปัญญาข้าพเจ้ายังอ่อนนัก ท่านจะปรึกษาการใหญ่เห็นจะคิดไปไม่ตลอด ซึ่งท่านจะคิดการกำจัดอองมังนั้นครูข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อเงียมจูเหลง มีสติปัญญาประกอบคุณวิชาการหาผู้เสมอมิได้ เห็นจะเป็นที่ปรึกษาช่วยท่านคิดการใหญ่สำเร็จเป็นมั่นคง เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าเงียมจูเหลงคนนี้ได้เป็นครูสอนหนังสือข้าพเจ้ามาแต่ก่อน บัดนี้ไปอยู่แห่งใดเล่าข้าพเจ้ามิได้พบช้านานแล้ว เตงอูจึงตอบว่าเดิมเงียมจูเหลงอยู่บ้านอิเจียวแขวงเมืองห้วยเข ครั้นบ้านแตกเมืองเสียเที่ยวอยู่ป่าหาความสบาย มิให้ผู้ใดออกชื่อลือนาม แต่ที่เคยสำนักอาศัยเงียมจูเหลงนั้นข้าพเจ้ารู้แห่งอยู่จะพาท่านไปให้พบตัว เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้เตงสินกลับคืนไปบ้านซินจิงแล้วเล่าสิ้วบุนซกกับเตงอูขึ้นม้าออกจากบ้านเดินป่าขึ้นเขา ล่วงหนทางไปหลายตำบลถึงบ้านป่าแห่งหนึ่งริมเชิงเขา บนเนินเขามีวัด เตงอูพาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นไปถึงหน้าวัด ลงจากม้าเที่ยวดูพื้นอารามรื่นรมย์ไม้ใหญ่ขึ้นรายรอบขอบเขื่อนวัด มีน้ำพุไหลหลั่นลงจากเพิงเขา เสียงเพราะเหมือนคนดีดกระจับปี่ ลมพัดต้องใบสนฟังเหมือนเสียงขลุ่ย ในบริเวณวัดสงัดเงียบเป็นที่สะอาดน่าสนุกรโหฐานดังที่อยู่แห่งเทพยดา เตงอูพาเล่าสิ้วบุนซกเที่ยวมาเห็นตึกอันหนึ่งมีรั้วระเนียดรอบ ได้ยินเสียงกระจับปี่มีผู้ดีดเป็นเพลงต่างๆ เพราะวังเวงใจยิ่งนักพากันยืนฟังอยู่
ฝ่ายเงียมจูเหลงนั้นนั่งดีดกระจับปี่อยู่บนตึกเป็นที่สบาย แลไปตามช่องหน้าต่างเห็นคนมายืนอยู่ จึงพิศดูจำได้ว่าเตงอูกับเล่าสิ้วบุนซกมาหามีความยินดีนัก วางเครื่องเล่นลงโดยด่วนจับหมวกใส่ศีรษะออกไปรับบอกความแก่เล่าสิ้วบุนซกว่า เวลาคืนนี้ฝันว่าดาวฮ่องเต้ส่องรัศมีเข้าไปสว่างอยู่ในตึก ครั้นข้าพเจ้านั่งดีดกระจับปี่อยู่จนเวลาตะวันเที่ยงพอท่านมาถึงเห็นสมกับความฝัน เงียมจูเหลงจึงให้สานุศิษย์ชำระที่ตึกให้สะอาด แล้วเชิญเล่าสิ้วบุนซกกับเตงอูขึ้นบนตึก ให้เล่าสิ้วบุนซกนั่งที่สมควร สามคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม เล่าสิ้วบุนซกคิดยินดีว่าวันนี้ได้มาพบเงียมจูเหลงผู้มีสติปัญญาเหมือนเทพยดาชักนำมา เห็นว่าราชสมบัติในเมืองหลวงจะไม่พ้นมือเป็นมั่นคง เงียมจูเหลงจึงสนทนากับเล่าสิ้วบุนซกว่า แต่ข้าพเจ้าจากมาช้านานคิดถึงอยู่มิได้ขาด พอท่านมาวันนี้ข้าพเจ้ามีความยินดียิ่งนัก เงียมจูเหลงผินหน้ามาถามเตงอูว่า ท่านพาเล่าสิ้วบุนซกมาหาเราวันนี้มีธุระกังวลประการใด จงบอกเราจะช่วยให้สำเร็จความคิด เตงอูคำนับแล้วบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกให้ข้าพเจ้าพามาให้ท่านกรุณาช่วยพิเคราะห์ดูชันษาจะคิดทำการใหญ่ กำจัดอองมังจะสมความคิดหรือจะไม่สำเร็จประการใด เงียมจูเหลงได้ฟังดังนั้นจึงบอกแก่เล่าสิ้วบุนซกว่าชันษาท่านเมื่อแรกประสูตินั้น ข้าพเจ้าได้พิเคราะห์ดูรู้ว่าท่านจะมีบุญญาธิการเป็นฮ่องเต้ ได้กำหนดจดหมายไว้แต่ก่อน ซึ่งท่านสู้ทนความยากหนหลังมาเป็นอันมาก ตั้งแต่อายุยี่สิบแปดปีมาถึงปีนี้ชะตาค่อยประเทืองขึ้นแล้ว ต่ออายุล่วงเข้าสามสิบปี ท่านจะได้เป็นฮ่องเต้ชะตาขึ้นถึงที่จะมีบุญญาธิการหาผู้เสมอมิได้ ซึ่งท่านจะเริ่มคิดการใหญ่ครั้งนี้อองมังตั้งเกลี้ยกล่อมทหารอยู่ ให้ท่านไปทำราชการเป็นขุนนางในอองมัง จะได้รู้จักคุ้นเคยกันกับพวกทหารที่มีฝีมือไว้กว่าจะมีวาสนาชะตาขึ้นถึงที่ฮ่องเต้ ทหารที่เกิดสำหรับบุญท่านก็จะมารวบรวมกันพร้อมแล้ว การใหญ่ที่คิดไว้จึงจะสำเร็จ เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าซึ่งท่านคิดให้ดังนี้ขอบคุณนัก ซึ่งจะเข้าไปแต่ผู้เดียวหาผู้ใดจะเป็นที่ปรึกษาไม่ แม้เกิดอันตรายขึ้นกลางคันไม่มีผู้ช่วยแก้ไขข้าพเจ้าท้อใจคิดวิตกนัก เตงอูจึงว่าข้าพเจ้าจะเข้าไปด้วยในเมืองหลวง ถึงมาตรว่าอันตรายทั้งปวงมีมาจะช่วยแก้ไขอย่าวิตกเลย ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งชื่อเงียมขี แลเงียมขีคนนี้ได้สาบานเป็นน้องเงียมจูเหลงแต่ก่อนอยู่บ้านป่า เข้ามาคำนับบอกความแก่เงียมจูเหลงว่า ข้าพเจ้าจะเข้าไปเป็นทหารอองมังครั้งนี้ ท่านจงช่วยพิเคราะห์ดูจะร้ายดีประการใด เงียมจูเหลงพิเคราะห์ดูยามตามตำรารู้ว่าร้าย จึงว่าท่านอย่าเพ่อเข้าไปงดอยู่ก่อนให้พ้นยามร้ายจึงค่อยไปแต่ครั้งหลัง เงียมขีได้ฟังเงียมจูเหลงห้ามก็โกรธ จึงว่าเราจะรีบไปเอาที่จงหงวนทหารเอกก่อนทหารทั้งปวง ท่านจะห้ามไว้ให้ช้าเล่าเราจะไปให้ได้ในเวลาวันนี้ เงียมจูเหลงจึงว่าถ้ามิฟังเราห้ามท่านจะไปตายด้วยคมอาวุธ เงียมขีได้ฟังยิ่งโกรธนักไม่คำนับลุกไปด้วยกำลังโทโส เล่าสิ้วบุนซกเห็นดังนั้นจึงว่า เงียมขีจะไปถึงเมืองหลวงเป็นทางไกลไปตัวเปล่าจะเอาสิ่งใดเลี้ยงชีวิต เงียมจูเหลงจับคำที่เล่าสิ้วบุนซกถามนั้นมาเป็นเคล็ดจับยามดูรู้ว่าได้ยามดี จึงบอกว่าซึ่งท่านว่าจะไม่มีผู้ใดเข้าไปเป็นเพื่อนนั้น ในเวลานี้จะมีผู้มาไปเป็นเพื่อนช่วยแก้ไขท่านเมื่อถึงอับจนได้อยู่อย่าวิตกเลย ขณะนั้นมีชายสองคนชื่ออองป้าหนึ่ง ชื่อปังอี้หนึ่ง เป็นสานุศิษย์เงียมจูเหลงแต่ก่อน ทั้งสองเข้ามาคำนับถามอาจารย์ว่า ชายหนุ่มน้อยผู้นี้มาแต่ไหน เงียมจูเหลงจึงบอกว่าผู้มีบุญเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจชื่อเล่าสิ้วบุนซกมาหาเราจะคิดการกำจัดศัตรูราชสมบัติ บำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข คือเจ้านายของท่านแล้ว อองป้าปังอี้ดีใจนักคุกเข่าลงคำนับ เล่าสิ้วบุนซกรับคำนับถามไถ่สนทนากันเหมือนดังข้ากับเจ้า ครั้นเวลาค่ำลงท้องฟ้าแผ้วปราศจากเมฆหมอก เงียมจูเหลงจึงพาเล่าสิ้วบุนซกเตงอูอองป้าปังอี้ขึ้นไปนั่งบนร้านสูง จึงชี้บอกดาวจีหมุยแลดาวบริวารยี่สิบแปดดวงให้เล่าสิ้วบุนซกดู เล่าสิ้วบุนซกเห็นดาวรัศมีสว่างงาม จึงถามเงียมจูเหลงว่าถ้าข้าพเจ้าจะเข้าไปเมืองหลวงดาวจะเป็นประการใดเล่า เงียมจูเหลงจึงบอกว่าดาวจีหมุยนี้ ท่านไปอยู่แห่งใดดาวก็จะย้ายราศีไปตาม เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าดาวจีหมุยมีรัศมีสว่างนักจะย้ายตามข้าพเจ้าไปเมืองหลวง กลัวเกลือกมีผู้รู้จะบอกอองมังทราบความ ขุกเหตุการณ์จะบังเกิดแก่ข้าพเจ้าจะคิดแก้ประการใด เงียมจูเหลงจึงว่าถ้าดังนั้นจะสะกดรัศมีดาวจีหมุยมิให้ท่านมีอันตราย เงียมจูเหลงจึงเรียกสานุศิษย์ตักน้ำใส่ถาดล้างหน้าแล้ว แต่งตัวถือกระบี่นั่งบริกรรมมนต์ไสยศาสตร์ประมาณครู่หนักหนึ่ง บันดาลดาวจีหมุยตกลงมาในถาดน้ำรัศมีรุ่งเรือง เล่าสิ้วบุนซกกับเตงอูอองป้าปังอี้เห็นอัศจรรย์ประจักษ์แก่ตาสี่คน เงียมจูเหลงอ่านมนต์สะกดรัศมีดาวเสื่อมหายแล้ว พาเล่าสิ้วบุนซกกับเตงอูอองป้าปังอี้ลงมาเข้าตึกนอนเป็นสุขทั้งสี่คน ครั้นรุ่งเช้าเงียมจูเหลงให้สานุศิษย์แต่งโต๊ะเลี้ยงแล้ว จึงบอกเล่าสิ้วบุนซกว่าวันนี้เป็นยามปลอด ท่านกับเตงอูอองป้าปังอี้เข้าไปอยู่ในเมืองหลวงทำราชการเป็นทหารอองมังเถิด จะได้คุ้นเคยกับทหารอันเกิดคู่สำหรับบุญซึ่งตกอยู่ในอองมังนั้น เงียมจูเหลงเปลี่ยนชื่อเล่าสิ้วบุนซกใหม่ ให้เตงอูอองป้าปังอี้เรียกเล่าสิ้วบุนซกว่ากองบู๊โดยตำรับ หวังจะให้ชื่อข่มทับนามอองมัง จะให้กองบู๊เป็นเจ้าจอมทหารปรากฏเกียรติยศในการสงคราม เงียมจูเหลงจึงสั่งกำชับเตงอูว่า ตัวท่านเป็นผู้ใหญ่เอาใจใส่ห้ามปราม กองบู๊ยังหนุ่มแก่ความนักชันษาไม่ถึงที่จะมีบุญ ถ้าเห็นชอบที่จะฆ่าอย่าฆ่าจะได้ความเดือดร้อน แม้นเห็นชอบที่จะยิงอย่าเพ่อยิงความทุกข์จะถึงตัว เงียมจูเหลงเขียนหนังสือกำชับส่งให้เตงอูฉบับหนึ่ง แล้วสั่งให้สานุศิษย์จัดเสบียงใส่ไถ้ให้ไปกินกลางทาง กองบู๊กับเตงอูอองป้าปังอี้คำนับลาเงียมจูเหลงขึ้นขี่ม้าไปตามทางหลายวัน ถึงเมืองหลวงลงจากม้าพากันเข้าไปอาศัยร้านแห่งหนึ่งเป็นที่สำนักนั่งหยุดพักหายเหนื่อยทั้งสี่คน เข้าไปชมบ้านเมืองมั่งคั่งไปด้วยตึกกว้านร้านตลาดเป็นที่แสนสนุกนัก กองบู๊เข้ามาถึงประตูใหญ่ให้คิดแค้นขึ้นมาด้วยอองมัง จะชิงสมบัติของพระเจ้าเปงเต้ด้วยกำลังโกรธไม่ทันยั้งวาจา ยกมือชี้เข้าที่ประตูใหญ่ว่า ถ้าสมคิดกูจะแก้แค้นอ้ายศัตรูราชสมบัติคืนเอาเมืองให้จงได้ เตงอูอองป้าปังอี้ได้ยินดังนั้นตกใจนัก จึงจูงมือกองบู๊ไปที่ไม่มีคนแล้วว่า ท่านว่ากล่าวคำทั้งนี้มีผู้ไปบอกอองมัง อองมังจะมาจับไปฆ่าพากันตายเสียเปล่า อองป้ากับปังอี้ว่าแล้วสองคนแยกไปทางอื่น กองบู๊มิได้ว่าประการใดจึงพาเตงอูเที่ยวไปตามถนนกลางเมือง มีขุนนางผู้หนึ่งแห่มามีทหารหน้าหลังเป็นอันมาก จึงถามเตงอู เตงอูไม่รู้จัก ชาวเมืองซึ่งเดินมาเคียงใกล้ได้ยินจึงบอกว่า ขุนนางผู้นี้ชื่อโซเหี้ยน กองบู๊ได้ยินบอกออกชื่อโซเหี้ยนมีความแค้นนัก จึงกระซิบบอกเตงอูว่าอ้ายโซเหี้ยนคนนี้ฆ่าญาติวงศ์เราตายเป็นอันมาก เพิ่งรู้จักหน้าวันนี้ ควรฆ่ามันให้ตายจึงจะหายแค้น กองบู๊ชักกระบี่จากฝักจะตามโซเหี้ยนไป เตงอูตกใจฉวยฉุดมือไว้แล้วว่าท่านทำดังนี้ไม่ชอบ ถ้าเกิดความขึ้นตัวข้าพเจ้าผู้เดียวนี้เหลือกำลังนัก จะคิดแก้ไขท่านนั้นขัดสน เมื่อข้าพเจ้าจะมากับท่านนี้อาจารย์ได้กำชับสั่งทุกประการ เตงอูจึงพากองบู๊มายืนอยู่ให้พ้นคนแล้วส่งหนังสือเงียมจูเหลงให้กองบู๊ กองบู๊อ่านได้ความว่าถึงที่ฆ่าอย่าฆ่าถึงที่ยิงอย่ายิง แม้นฆ่าจะได้ความเดือดร้อน ถ้ายิงทุกข์จะถึงตัว กองบู๊อ่านหนังสือแล้วระงับลงไว้จึงว่า ถ้าท่านไม่ห้ามปรามข้าพเจ้าเห็นการที่คิดมาจะเสียเป็นมั่นคง กองบู๊จึงพาเตงอูเดินตามถนน ผู้คนเบียดเสียดหนาแน่น กองบู๊พลัดเตงอูไปแต่ผู้เดียวเที่ยวหาเตงอู พอพบเพื่อนรักคนหนึ่งพาไปกินสุรา กองบู๊เมาสุราแล้วกลับมานอนอยู่สำนักอาศัย
ฝ่ายเงียมขีครั้นถึงเมืองหลวงจะเข้าไปในเมือง พอทหารแห่โซเหี้ยนมา เงียมขีมิได้หลบหลีกเดินฝ่าทหารเข้าไป โซเหี้ยนเห็นดังนั้นก็โกรธว่าเงียมขีไม่ยำเกรง จึงสั่งทหารให้จับเอาตัวเงียมขีไปฆ่าเสียนอกประตูเมือง ขณะนั้นชาวเมืองพากันวิ่งออกไปดูเป็นอันมาก ฝ่ายเตงอูเที่ยวหากองบู๊ไปพบปังอี้กับอองป้า จึงพากันเที่ยวหากองบู๊มิได้พบ พอได้ยินคนทั้งปวงเดินพูดกันว่า ชายคนหนึ่งรูปร่างเป็นทหาร โซเหี้ยนให้จับตัวออกไปฆ่าเสียที่นอกประตูใหญ่ เตงอูได้ยินดังนั้นคิดว่ากองบู๊ โซเหี้ยนจับไปฆ่าเสียตกใจนัก จึงพาอองป้าปังอี้ไปโดยเร็ว ถึงประตูใหญ่แลไปแต่ไกลเห็นคนตายคนหนึ่งใจนึกสำคัญว่ากองบู๊ ทั้งสามตกตะลึงอยู่ ครั้นได้สติขึ้นมาจึงเข้าไปยืนพิจารณาดูคนตายนั้น จำได้ว่าเงียมขีมิใช่กองบู๊ค่อยคลายหายความทุกข์ จึงพากันกลับมาที่อาศัยเห็นกองบู๊ เตงอูจึงถามว่าท่านไปแห่งใดข้าพเจ้าทั้งสามคนเที่ยวตามหาไม่พบ กองบู๊บอกว่าข้าพเจ้าพลัดท่านไปพบเพื่อนพากันไปกินสุราเมาแล้วกลับมานอนคอยท่านอยู่ เตงอูจึงว่าข้าพเจ้าเที่ยวหาท่าน พอได้ยินข่าวว่าโซเหี้ยนฆ่าคน สำคัญว่าจับท่านได้มีความตกใจวิ่งไปดูรู้ว่ามิใช่ท่าน คนที่ตายนั้นคือเงียมขี กองบู๊แจ้งความดังนั้นจึงสรรเสริญชมว่าเงียมจูเหลงดูยามแม่นยำนัก เหมือนเทพยดาอันมีจักษุเป็นทิพ เงียมขีคนนี้เงียมจูเหลงได้ห้ามว่าต้องยามร้าย เงียมขีไม่เชื่อคำเข้ามาหาที่ตายเอง กองบู๊กับเตงอูอองป้าปังอี้ทั้งสี่คนเข้าอาศัยร้านอยู่ที่นั้นหลายเวลา พอมีผู้มาบอกว่าเวลาพรุ่งนี้ อองมังจะออกมาดูทหารใหม่สอบสวนเพลงอาวุธ ผู้ใดมีฝีมือจะให้เป็นที่จงหงวนนายทหารเอก กองบู๊ได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงปรึกษากันทั้งสี่คนว่าจะเข้าไปเป็นขุนนางนายทหารอยู่ในอองมังตามคำเงียมจูเหลงสั่งมา ครั้นเวลารุ่งเช้ากองบู๊กับเตงอูอองป้าปังอี้พากันออกจากที่ร้านอาศัย พากันไปคอยอองมังอยู่พร้อมกับทหารทั้งปวงซึ่งจะเข้ามาสอบสวนเพลงอาวุธนอกประตูสนาม
ฝ่ายอองมังครั้นเวลาจะออกเลือกจัดฝีมือทหาร จึงขึ้นรถพร้อมด้วยขุนนางตามออกไปขึ้นบนพลับพลา ขุนนางฝ่ายซ้ายขวาเฝ้าตามตำแหน่ง จึงสั่งให้เอาเชือกแดงวงรอบสนามกันคนดูมิให้เข้ามาปนทหาร แล้วสั่งพนักงานแต่งโต๊ะเตรียมเลี้ยงผู้ซึ่งจะเข้ามาสอบซ้อมเพลงอาวุธเสร็จแล้ว อองมังจึงร้องบอกว่า บรรดาผู้มีฝีมือชำนาญในวิชาข้างทหารทั้งปวง จงเข้ามาสอบซ้อมเพลงอาวุธในสนาม ถ้าฝีมือดีจะแต่งตั้งให้เป็นจงหงวนนายทหารเอก แม้นฝีมืออย่างกลางจะให้เป็นขุนนางตามสมควร
ฝ่ายอองป้ากับปังอี้ได้ยินอองมังสั่งดังนั้น จึงบอกกองบู๊ว่าข้าพเจ้าสองคนจะเข้าไปสอบซ้อมเพลงอาวุธลองฝีมือดูก่อน อองป้ากับปังอี้ว่าแล้วเดินเข้าไปถึงประตูสนาม พอพบหลีต๋งหนึ่ง อองเหลียงหนึ่ง ปินสิวหนึ่ง ต่างคนถามแซ่แลชื่อรู้จักกันทั้งห้าคน ตามกันเข้ามาคำนับอองมังแล้วยืนอยู่ในสนาม อองมังจึงสั่งให้ทหารใหม่ยิงเกาทัณฑ์ก่อนจึงรำเพลงอาวุธซ้อมสวนฝีมือกันต่อภายหลัง ฝ่ายทหารทั้งห้าคนจึงยิงเกาทัณฑ์แล้วรำเพลงอาวุธชำนิชำนาญรับรองป้องปัดว่องไวไม่แพ้ไม่ชนะกัน อองมังเห็นดังนั้นจึงเรียกทหารทั้งห้าคนเข้ามาให้กินโต๊ะแล้วตั้งให้เป็นขุนนางนายทหาร
ฝ่ายกองบู๊ยืนอยู่กับเตงอูนอกสนาม แลเห็นอองมังเลี้ยงโต๊ะทหารใหม่มีใจแค้นจึงคิดว่า อองมังมันชิงสมบัติพระเจ้าเปงเต้ฆ่าญาติวงศ์กูเสียเป็นอันมาก ครั้งนี้ได้ท่วงทีอยู่แล้ว กูจะยิงเสียให้ตายจึงจะหายที่ความแค้น คิดแล้วฉวยชิงได้เกาทัณฑ์ทหารที่ยืนอยู่ใกล้น้าวหน่วงยิงด้วยกำลังโทสะคันเกาทัณฑ์หักออกไป อองมังเห็นดังนั้นก็โกรธจึงสั่งทหารให้จับได้ตัวกองบู๊
ฝ่ายเตงอูตกใจกลัวไม่รู้ที่จะทำประการใดหลบหลีกหนีเอาตัวรอด อองมังจึงให้ซักถามว่าหนุ่มน้อยนั้นชื่อใดเป็นแซ่ไหนจึงองอาจ ไม่กลัวอาญาเข้ามาทำการทั้งนี้เร่งให้การแต่ความจริง กองบู๊จึงบอกว่า ตัวข้าพเจ้าแซ่กิมชื่อห่ออยู่บ้านแขวงเมืองน่ำเอี๋ยง สืบรู้ว่าท่านให้หาผู้ชำนาญวิชาฝ่ายทหาร ข้าพเจ้าเข้ามาจะยิงเกาทัณฑ์ให้ท่านดู เกาทัณฑ์นั้นคันเก่าเป็นเคราะห์ข้าพเจ้า น้าวเกาทัณฑ์ลองกำลังพอคันหักออกไป ข้าพเจ้าจะแกล้งเข้ามาคิดร้ายแก่ท่านหามิได้ อองมังไม่เชื่อจึงสั่งทหารให้เอาไปฆ่าเสีย โอเอี๋ยงขุนนางผู้เฒ่าจึงว่ากล่าวทัดทานไว้ ว่าท่านจะเกลี้ยกล่อมทหารที่ฝีมือดีมีกฎหมายแจกไปทุกตำบลต่างคนเข้ามา กิมห่อเป็นชาวป่าไม่มีอัธยาศัยน้าวหน่วงประลองเกาทัณฑ์คันหักออกไป ทำให้เป็นข้อระแวงสงสัยว่าจะประทุษร้ายต่อท่าน ซึ่งจะลงโทษถึงสิ้นชีวิตนั้นข้าพเจ้าเห็นว่ากิตติศัพท์เล่าลือไป ผู้ที่มีคุณวิชาเกรงกลัวอาญาคิดท้อใจไม่เข้ามาจะเสียการ เห็นหาได้ทหารฝีมือดีไม่ ข้าพเจ้าขอชีวิตกิมห่อไว้ครั้งหนึ่ง ถึงมาตรว่ากิมห่อจะมีฝีมือดีประการใด อย่าเอาไว้เป็นทหารเลยจงขับเสีย อองมังได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ จึงสั่งทหารให้ขับกิมห่อเสียนอกสนาม ขณะนั้นพิถองหนึ่ง เกงต้านหนึ่ง ขับเอี๋ยงหนึ่ง เกียนกำหนึ่ง ทหารใหม่ทั้งสี่คนพากันเข้าไปในสนามยิงเกาทัณฑ์แล้วสอบสวนเพลงอาวุธให้อองมังดู อองมังเรียกเอาทหารสี่คนมาไว้ให้กินโต๊ะตามพวกทหารใหม่ มีทหารคนหนึ่งสูงห้าศอกคืบสามนิ้วหน้าขาวเป็นมันเลื่อมเหมือนแก้ว จักษุทั้งสองผ่องใสงามดังดาวเดินเข้ามาในสนาม อองมังเห็นรูปงามสมควรเป็นขุนนางนายทหาร จึงถามว่าตัวชื่อใดอยู่บ้านไหน ทหารผู้นั้นจึงคำนับว่าข้าพเจ้าชื่องิมเหงอยู่บ้านเก๊กเอี๋ยงเข้ามายิงเกาทัณฑ์สอบเพลงอาวุธ จะเป็นทหารทำราชการอยู่ในท่าน อองมังจึงให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่ทั้งสามคันมาวางไว้ต่อหน้า แล้วว่าท่านจงเลือกเกาทัณฑ์พอสมควรแก่กำลังชอบมือท่าน แล้วจึงยิงเกาทัณฑ์ให้เราดูฝีมือก่อน งิมเหงจึงขึ้นเกาทัณฑ์น้าวหน่วงประลองสายเกาทัณฑ์ต้านทานกำลังมิได้หักเสียสองคัน ยังแต่เกาทัณฑ์คันใหญ่ชอบมืองิมเหง งิมเหงถอยออกไปไกลเป้าร้อยก้าวแล้วยิงถูกใจดำทั้งสามครั้ง อองมังเห็นงิมเหงยิงเกาทัณฑ์แม่นมีความยินดีนัก จึงเรียกงิมเหงเข้ามาแล้วสั่งให้เป็นที่จงหงวนนายทหารเอก ขุนนางคนสนิทผู้หนึ่งจึงว่าแก่อองมัง ซึ่งที่จงหงวนนี้เป็นที่ชอบใจแก่ผู้มีฝีมือฝ่ายทหาร ถ้าที่จงหงวนเป็นของงิมเหงแล้ว ผู้มีฝีมือดีทั้งปวงเห็นหาเข้ามาอีกไม่ ขอท่านจงว่าที่จงหงวนไว้เป็นส่วนกลางก่อน ให้ทหารใหม่ทั้งปวงบรรดามาสอบสวนฝีมืองิมเหงดู ถ้าไม่มีผู้ใดสู้งิมเหงแล้ว จึงให้ที่จงหงวนแก่งิมเหงต่อภายหลัง อองมังได้ฟังดังนั้นมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายเกงต้านจึงออกมายืนกลางสนามร้องว่าผู้ใดจะชิงเอาที่จงหงวนของเราไป ให้เร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกับเรา อองมังเห็นดังนั้น จึงสั่งให้งิมเหงกับเกงต้านขี่ม้ารำเพลงอาวุธสอนสวนฝีมือกัน ฝ่ายสองนายคำนับรับคำอองมังออกมา งิมเหงแต่งตัวสวมเกราะในใส่เสื้อสีชมพูถือง้าวใหญ่ขี่ม้าสีแสดห้อยพู่จามจุรีแดงทั้งสองหูดูงามสมควรแก่ผู้ขี่
ฝ่ายเกงต้านสวมเกราะใส่เสื้อเขียวขี่ม้าขาวห้อยพู่จามจุรีเขียว ถือทวนคันยาวเจ็ดศอกคืบ ชักม้ารำเพลงอาวุธเข้ารบกันกับงิมเหงหลายเพลง งิมเหงทำชักม้าเสียทีเกงต้านแทงด้วยทวนไม่ถูก ม้าเกงต้านซวนถลำเข้าไป งิมเหงจะฟันด้วยง้าวเป็นอาวุธยาวไม่ทันฟัน ฉวยชักเอากิมเปียวอาวุธสั้นซึ่งซ่อนไว้ในเสื้อแทงถูกเกราะเกงต้านตกลงจากม้า อองมังเห็นมีชัยชนะมีความยินดีนัก จึงตั้งงิมเหงให้เป็นที่ไซซีวเจียงกุ๋น ฝ่ายขับเอี๋ยนเห็นเกงต้านแพ้ก็โกรธ จึงขับม้าออกมาชวนงิมเหงรบ งิมเหงชักม้ารำง้าวเข้ารบกับขับเอี๋ยนได้สามเพลง งิมเหงทำเสียทีขับเอี๋ยนไล่ถลำเข้าไป งิมเหงฉวยชักอาวุธสั้นตีถูกขับเอี๋ยนตกม้าลง
ฝ่ายเกียนถำเห็นดังนั้น จึงขึ้นม้าออกรบกับงิมเหงไม่ทันถึงสามเพลง งิมเหงยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกเกราะเกียนถำตกม้าวิ่งหนีไป อองมังเห็นงิมเหงมีฝีมือกล้าแข็ง ชนะทหารทั้งสามคนแต่ในเวลาเดียว จึงสรรเสริญว่างิมเหงฝีมือดีควรที่จงหงวนทหารเอก โซเหี้ยนจึงว่าทหารที่มีฝีมือเหมือนงิมเหงนี้จะยังมีอยู่ ให้งิมเหงควบม้าร้องเรียกทหารทั้งปวงให้มาสอบสวนสู้รบงิมเหง ถ้าไม่มีผู้ใดเข้ามาต่อสู้แล้วจึงตั้งให้งิมเหงเป็นจงหงวน ขณะนั้นมีทหารคนหนึ่ง รูปร่างโตใหญ่สูงห้าศอกคืบแปดนิ้ว หน้าเขียวเหมือนสีหลังปูทะเล หนวดแข็งเหมือนลวดทองแดง ได้ยินดังนั้นจึงเข้ามายืนอยู่กลางสนามร้องว่าผู้ใดจะมาชิงเอาที่จงหงวนของเรานั้น เร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันกับเราก่อน อองมังเห็นดังนั้นจึงถามว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหน ทหารผู้นั้นจึงคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อม้าบู๊ชาวเมืองน่ำเอี๋ยงจะเข้ามาสอบสวนเพลงอาวุธเอาที่จงหงวน แต่มาคอยอยู่ช้านานท่านไม่เรียกข้าพเจ้า ท่านเรียกเอาแต่งิมเหงเข้ามาจะให้ที่จงหงวนนั้น ข้าพเจ้าจะขอสอบสวนต่อสู้ดูฝีมืองิมเหงก่อน ถ้างิมเหงแพ้ข้าพเจ้าจะขอเอาที่จงหงวน อองมังจึงสั่งให้งิมเหงกับม้าบู๊ให้สอบสวนฝีมือกัน ม้าบู๊สวมเกราะใส่เสื้อเขียวขี่ม้าเขียว ถือง้าวใหญ่ออกยืนกลางสนาม
ฝ่ายงิมเหงจึงขับม้าเข้ารบกับม้าบู๊ด้วยเพลงง้าวได้ยี่สิบเพลง อองมังเห็นงิมเหงกับม้าบู๊ต่างคนต่างว่องไวในเพลงอาวุธมิได้แพ้ชนะแก่กันจึงร้องห้ามออกไปให้หยุด ฝ่ายสองนายได้ยินอองมังห้าม จึงลงจากม้าเข้ามาคำนับ อองมังจึงว่าแก่ม้าบู๊ซึ่งที่จงหงวนนั้นเราได้ยกให้งิมเหงก่อนแล้ว ตัวท่านมาภายหลังจงเป็นแต่ปางันทหารโทเถิด ม้าบู๊ไม่ชอบใจจึงตอบว่าข้าพเจ้ากับงิมเหงฝีมือทัดกันอยู่ ข้าพเจ้าจะขอต่อสู้ดูฝีมือกับงิมเหงให้ถึงแพ้ชนะ จะขอเอาที่จงหงวนทหารเอกให้จงได้ ซึ่งท่านจะให้ที่ปางันทหารโทข้าพเจ้าไม่ยอม อองมังจึงให้งิมเหงรบกับม้าบู๊ต่อไป ฝ่ายสองนายทหารต่างคนขึ้นม้ารำง้าวเข้าต่อสู้กันถึงห้าสิบเพลง ม้าบู๊ทำชักม้าเสียที งิมเหงเงื้อง้าวฟันไม่ถูก ม้าบู๊ชักเชือกบ่วงบาศออกจากเสื้อซัดไปคล้องงิมเหง งิมเหงฉวยจับเชือกบ่วงบาศได้ ต่างคนชักฉุดชิงกันอยู่
ฝ่ายงอฮั่นเห็นดังนั้น จึงยิงเกาทัณฑ์ตัดเชือกบ่วงขาด งิมเหงกับม้าบู๊ยื้อแย่งเชือกชิงกัน ครั้นเชือกขาดมิทันยั้งตัวต่างคนตกม้าลง แล้วขึ้นขี่ม้าจะเข้ารบกันสืบไป อองมังร้องห้ามว่าอย่ารบกันเลย ที่จงหงวนเป็นของงิมเหงแล้ว ม้าบู๊จึงตอบว่าข้าพเจ้ากับงิมเหงมิได้เพลี่ยงพล้ำแก่กันในการรบ เหตุใดจึงจะให้เป็นทหารรองงิมเหงเล่า อองมังจึงตอบว่าท่านเสมอกับงิมเหงแต่ฝีมือ รูปร่างไม่งามพร้อมเหมือนงิมเหง เราให้งิมเหงเป็นที่จงหงวน ตัวท่านสมควรที่ปางันเป็นนายทหารเหมือนกัน ท่านอย่าเลือกตำแหน่งเลย ม้าบู๊จึงตอบว่าเดิมท่านแจกกฎหมายไปว่าให้เข้ามาสอบสวนเพลงอาวุธ ผู้ใดมีฝีมือดีจะให้ที่จงหงวน ถ้ารู้ว่าจะเลือกสรรเอาทั้งรูปร่างด้วยฉะนี้ ถึงมาตรว่าจะตายก็จะสู้ตายอยู่ในป่า หาพอที่จะเข้ามาให้ได้ความอัปยศแก่คนทั้งปวงไม่ อองมังได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารเลวให้ขับม้าบู๊เสีย ม้าบู๊มีความน้อยใจนักเดินพลางบ่นว่าเกิดมาเป็นชายให้หนีที่มืดไปหาที่สว่างได้ พบผู้มีบุญจึงจะมีชื่อปรากฏในแผ่นดิน ซึ่งจะเอาตัวเข้าเกลือกกลั้วกับอ้ายศัตรูแผ่นดิน อุปมาเหมือนบ่ายหน้ามาหาที่มืดฉะนี้ไม่ชอบ ม้าบู๊ไปถึงประตูเมืองจึงจารึกอักษรเป็นโคลงสี่บทว่ากล่าวแก่อองมังเป็นข้อหยาบช้า เขียนบอกชื่อไว้ว่ากูผู้ชื่อม้าบู๊จารึกโคลงนี้ ผู้ใดอ่านแล้วเร่งไปบอกแก่อองมังให้รู้ด้วย ม้าบู๊เดินไปตามทาง
ฝ่ายกองบู๊ครั้นอองมังขับเสีย จึงออกมาเที่ยวหาเตงอูมิได้พบตลบคืนเข้ามายืนดูทหารสอบสวนอาวุธ แจ้งความว่าอองมังสั่งให้ขับม้าบู๊เสีย มีความยินดีด้วยจะได้ชักชวนไว้เป็นทหาร จึงตามม้าบู๊ออกไปทันม้าบู๊ที่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง แล้วเรียกม้าบู๊ให้หยุดอยู่ กองบู๊จึงบอกความตามที่คิดกันไว้แต่หลังให้ม้าบู๊ฟังทุกประการ ม้าบู๊รู้ว่ากองบู๊เชื้อพระวงศ์กษัตริย์จะคิดการกำจัดอองมังสมกับความคิดดีใจนัก จึงคุกเข่าลงคำนับตามธรรมเนียมข้ากับเจ้า แล้วว่าซึ่งจะเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงดังนี้ มีผู้รู้ความว่าเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้จะไปบอกแก่อองมัง อองมังจะสืบเอาไปประหารชีวิตเสีย การที่คิดไว้จะไม่สำเร็จเป็นมั่นคง ขอท่านจงออกอยู่ป่าซ่องสุมทแกล้วทหารเริ่มคิดการใหญ่ ข้าพเจ้าจึงจะไปเข้าด้วยช่วยทำการกว่าจะสำเร็จ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบรับคำม้าบู๊ทั้งสองให้สัญญาแก่กันแล้ว ม้าบู๊คำนับลาออกป่า กองบู๊กลับเข้ามาเที่ยวหาเตงอูไปถึงหอฮั่นหลิมอี๋รู้จักกับผู้อยู่ที่นั้น ได้คุ้นเคยกันเมื่อครั้งเรียนหนังสือแต่ก่อน กองบู๊เข้าอาศัยนอนเล่นพอหายที่เหนื่อยอ่อน ลมพัดมาเย็นๆ หลับไป
ฝ่ายอองอูบุตรอองมังออกไปเรียนหนังสืออยู่ ณ ตังเก๋งเป็นหลายปีมิได้มาในวัง วันนั้นอองอูพาทารกซึ่งเรียนหนังสือทั้งปวงเข้ามาเที่ยวเล่นหน้าหออาลักษณ์ ทารกสิบคนเข้าไปในหออาลักษณ์ พบคนแปลกหน้ามานอนเห็นเป็นมังกรเหลืองประคองอยู่ ต่างคนตกใจวิ่งออกไปจากหออาลักษณ์
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกตื่นขึ้นได้ยินเสียงพวกทารกพูดกันอื้ออึงจึงออกจากหออาลักษณ์หลีกหนีไป ฝ่ายอองมังครั้นดูทหารใหม่ซ้อมมือกันจนเวลาตะวันบ่าย จึงขึ้นรถพาขุนนางกลับเข้าวังมาถึงหน้าตึกซึ่งจารึกชื่อบิดามารดา พอทารกสิบคนวิ่งเข้ามาคำนับบอกว่าในห้องหอฮั่นหลิมอี๋มีหนุ่มน้อยคนหนึ่ง มีรัศมีเหมือนหมอกมังกรเหลืองประคองอยู่ จะเป็นมนุษย์หรือเทพยดาหาแจ้งไม่ อองมังได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าชะรอยผู้มีบุญจะเข้ามาอยู่ กูจะเอาไปตั้งให้เป็นกษัตริย์พอพ้นความนินทาแล้วจะคิดฆ่าเสียด้วยอุบายไปภายหน้าจึงจะสิ้นเสี้ยนหนามวายความวิตก อองมังคิดแล้วถือกระบี่ลงจากรถเดินไปถึงหน้าหออาลักษณ์ เห็นอองอูซึ่งให้ไปอยู่เรียนเรียนหนังสือ อองมังแปลกไปสำคัญว่าผู้มีบุญ อองอูเห็นอองมังผู้บิดามาจะวิ่งหนี อองมังจับมือไว้แล้วว่าท่านอย่าตกใจข้าพเจ้าจะให้ท่านเป็นเจ้า ว่าแล้วอุ้มพามาขึ้นรถไปถึงที่ออกขุนนาง เชิญอองอูขึ้นนั่งที่สำหรับกษัตริย์จะตั้งศักราชใหม่ พอมีผู้เข้ามาบอกว่ามีคนจารึกอักษรเป็นข้อหยาบช้าไว้ ณ ประตูเมืองหลวงนั้น เขียนชื่อบ้างมิได้บอกชื่อบ้าง อองมังจึงกลับออกไปอ่านหนังสือที่เขียนไว้เป็นหลายแห่ง แต่หนังสือแห่งหนึ่งนั้นชื่อม้าบู๊ อยู่บ้านโอเอี๋ยงกุ๋ยแขวงเมืองน่ำเอี๋ยง เขียนไว้เป็นถ้อยคำหยาบช้าอองมังโกรธนัก จึงสั่งโซเหี้ยนเร่งตามจับเอาตัวอ้ายม้าบู๊มาฆ่าเสียให้จงได้ โซเหี้ยนคำนับลาไปจับเจ้าของร้านที่ม้าบู๊เคยสำนักมาให้อองมัง อองมังจึงซักถามว่าม้าบู๊อาศัยอยู่ร้านตัวแล้ว บัดนี้ม้าบู๊มันอยู่แห่งใดจงบอกแต่ความจริง ถ้าอำพรางไว้จะเอาตัวเป็นโทษถึงชีวิต ชาวร้านตกใจกลัวอาญาจึงบอกว่าม้าบู๊มาเช่าร้านข้าพเจ้าอยู่ ครั้นรุ่งเช้าม้าบู๊ไปมิได้กลับมาคุ้มเท่าวันนี้ มิได้รู้ว่าม้าบู๊จะไปแห่งใด อองมังจึงให้ปล่อยชาวร้านไปเสีย แล้วกลับมาประชุมขุนนางปรึกษาจะตั้งอองอูเป็นกษัตริย์ ด้วยสำคัญว่าเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจ อองอูเห็นดังนั้นจึงคำนับอองมังแล้วถามว่า ท่านได้ว่าราชการเมืองหลวงอยู่แล้ว เหตุใดท่านจะตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นกษัตริย์ขึ้นอีกเล่า อองมังจึงว่ามีผู้มาบอกข้าพเจ้าว่าท่านมีรัศมีมังกรประคองอยู่ ข้าพเจ้ารู้ว่าผู้มีบุญจึงเชิญมาเป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุข เหตุใดท่านจะถอยหลังเสียเล่า อองอูเห็นบิดาแปลกคำนับแล้วจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่ออองอูออกไปอยู่ตังเก๋งเป็นหลายปีมิได้มาบิดาแปลกข้าพเจ้าหรือ อองมังได้ฟังดังนั้นพิเคราะห์ดูรูปทรงก็จำได้ว่าอองอูมีความยินดีนัก จึงบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บุตรเรามีบุญจะได้สืบกษัตริย์แทนเราไปภายหน้า
ฝ่ายขุนนางซึ่งรู้เนื้อความแต่ก่อน จึงบอกว่าเมื่อท่านออกไปเลือกฝีมือทหารใหม่นั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเล่าสิ้วบุนซกเชื้อวงศ์พระเจ้าเปงเต้ปลอมเข้ามาชิงเกาทัณฑ์ทหารใหม่ยิงท่าน คันเกาทัณฑ์หักจับตัวไว้ เล่าสิ้วบุนซกบอกว่าชื่อกิมห่อท่านปล่อยเสีย เข้ามาอาศัยนอนอยู่ ณ หออาลักษณ์ ซึ่งเด็กหนุ่มพวกเรียนหนังสือเข้ามาบอกว่าเห็นมังกรประคองอยู่มิใช่ผู้อื่น คือตัวเล่าสิ้วบุนซกเป็นมั่นคง อองมังได้ฟังจึงตอบว่าเหตุใดรู้ความแล้วไม่บอกจะได้ออกไปค้นดูให้ทันที อองมังได้ฟังจึงสั่งโซเหี้ยนเร่งไปค้นเอาตัวเล่าสิ้วบุนซกมาให้จงได้ โซเหี้ยนคำนับลาพาทหารออกไปค้นในห้องอาลักษณ์ไม่พบ จึงให้ปิดประตูเมืองหลวงสั่งทหารทั้งปวงให้เที่ยวค้นตามถนนร้านตลาดเป็นอลหม่านทั้งเมืองไม่พบ โซเหี้ยนกลับมาแจ้งความแก่อองมัง อองมังจึงให้เขียนรูปเล่าสิ้วบุนซกมีมังกรประคองกับหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูบ้านขุนนางและราษฎรทั้งนอกเมืองในเมืองว่า ถ้าผู้ใดจับตัวเล่าสิ้วบุนซกเป็นคนมีวิชามังกรเหลืองประคองรักษาอยู่ กับม้าบู๊ซึ่งเขียนหนังสือไว้เป็นข้อหยาบช้านั้น ถ้าจับตัวมาได้ไพร่จะให้เป็นขุนนาง แม้นเป็นขุนนางแล้วจะเลื่อนที่เป็นยศศักดิ์ ผู้ใดคบเอาตัวเล่าสิ้วบุนซกกับม้าบู๊ไว้ มีผู้มาบอกจะให้เป็นขุนนางโดยสมควรแก่ความชอบ ผู้ซึ่งอำพรางจะเอาตัวฆ่าเสียให้สิ้นถึงสามชั่วโคตร บรรดาทหารอองมังแจ้งความในหนังสือนั้น ต่างคนจะใคร่ได้ความชอบแยกย้ายกันเที่ยวด้อมมองตามช่องตรอกถนนหนทางค้นหาเล่าสิ้วบุนซกกับม้าบู๊ เสียงป่าวร้องบอกกันอื้ออึงทั้งเมือง
๔
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซก ครั้นหลบหนีจากหออาลักษณ์มาถึงตำบลจิบเหี้ยนก๋วน แลไปกลางถนนเห็นทหารม้าเป็นหมู่มาเสียงเท้าม้าดังลมพายุ ดูทหารเดินเที่ยวด้อมมองดังเสือจะจับเนื้อ เล่าสิ้วบุนซกเข้าไปแฝงตัวอยู่ริมสวนดอกไม้ในบ้านขุนนาง ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าอองมังป่าวร้องให้ชาวเมืองจับตัวเล่าสิ้วบุนซกตกใจนัก พอเวลาพลบค่ำลงกลัวทหารจะพบตัวจึงโดดด้วยกำลัง ข้ามกำแพงแก้วเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในสวน ด้วยคิดว่าจะยับยั้งอยู่ พอผู้คนเที่ยวหานั้นกลับไปแล้ว จึงจะแก้ไขหนีไปให้พ้นทหารอองมัง มีขุนนางคนหนึ่งชื่อเล่าถังเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเปงเต้ ครั้นอองมังเป็นเจ้า เล่าถังกลัวโซเหี้ยนจะฆ่าเสียจึงแปลงแซ่ใหม่มิให้ผู้ใดรู้จักเป็นชื่อว่าตั๋งถัง อองมังให้เป็นขุนนางอยู่ในโซเหี้ยน ครั้นเวลาค่ำลงแสงพระจันทร์ส่องสว่าง จึงไปสวนดอกไม้จุดธูปบูชาพระจันทร์ เล่าสิ้วบุนซกเห็นเป็นผู้เฒ่ามีผมและหนวดขาวเข้ามานั่งอยู่ใกล้ตกใจกลัวขยับจะวิ่งหนี ตั๋งถังพอเหลือบเห็นฉวยคว้าข้อมือไว้ถามว่า หนุ่มน้อยมาแต่ไหนจึงเข้ามาอยู่ที่สวนเราในเวลากลางคืนจะขโมยสิ่งใด ว่าแล้วก็พาตัวขึ้นไปบนตึกพิเคราะห์ดูรูปร่างสะอาดมิใช่ลูกไพร่พลเมือง จึงค่อยกระซิบปลอบถามหาแซ่และชื่อเป็นความลับ เล่าสิ้วบุนซกเห็นน้ำใจผู้เฒ่ากรุณาโดยสุจริต จึงบอกแซ่และชื่อแต่หลังให้ฟังทุกประการ ตั๋งถังรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นหลานก็ร้องไห้รักพลางว่า อาคิดว่าแซ่ฮั่นนี้จะสูญสิ้นเสียแล้ว บัดนี้มาพบเจ้าคนหนึ่งเห็นจะสืบเชื้อวงศ์ไปภายหน้า อามีความยินดีนัก เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าผู้เฒ่าเป็นแซ่ใดจึงว่าเป็นอาข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่
ฝ่ายตั๋งถังจึงบอกว่าเดิมอาชื่อเล่าถัง กลัวอองมังจะรู้ว่าเป็นเชื้อพระวงศ์จึงแปลงแซ่เปลี่ยนชื่อเสียใหม่ชื่อตั๋งถัง เป็นน้องเล่าคิมบิดาของเจ้า ซึ่งเจ้าจะคิดทำการใหญ่ให้ซ่อนตัวอยู่ ได้ท่วงทีจึงค่อยคิดทำการต่อไป เล่าสิ้วบุนซกรู้ว่าตั๋งถังเป็นอามีความยินดีจึงคำนับตั๋งถัง ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งชื่อซุยเต๋งเป็นคนใช้ตั๋งถัง เข้าไปแอบแฝงมองดูรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเข้ามาอยู่ในเรือนตั๋งถัง ซุยเต๋งจึงค่อยถอยตัวออกไป เลิกเอาหนังสือป่าวร้องของอองมังซึ่งปิดอยู่ ณ ประตูบ้าน วิ่งไปโดยด่วนบอกความโซเหี้ยนในเวลากลางคืนหมายจะเอาความชอบ
ฝ่ายโซเหี้ยนจึงเข้าไปแจ้งความแก่อองมังตามคำซุยเต๋งบอก อองมังได้ฟังมีความยินดีนัก จึงให้ซุยเต๋งเป็นขุนนางช่วยราชการซินโตเกียนฝ่ายทหาร แล้วสั่งโซเหี้ยนให้ไปจับเล่าสิ้วบุนซกมาจงได้ โซเหี้ยนคำนับลาพาทหารสองร้อยไปล้อมบ้านตั๋งถัง ฝ่ายตั๋งถังแจ้งว่าโซเหี้ยนมาตกใจนัก จึงให้เล่าสิ้วบุนซกไปซ่อนตัวอยู่ในสวนดอกไม้แล้วออกมาพบโซเหี้ยน ณ ประตูบ้าน จึงถามว่ามาหาข้าพเจ้าด้วยเหตุประการใด โซเหี้ยนจึงว่าซุยเต๋งไปบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกมาอยู่ในเรือนท่าน อองมังสั่งให้เรามาจงส่งตัวเล่าสิ้วบุนซกให้แก่เราโดยดี จะช่วยแก้ไขมิให้ท่านมีโทษ ตั๋งถังจึงว่าถ้าสงสัยว่าเล่าสิ้วบุนซกอยู่ในเรือนข้าพเจ้า ขอท่านจงได้เข้าค้นดูเถิด โซเหี้ยนจึงให้ทหารขึ้นค้นเรือนมิได้พบแล้ว ให้เข้าค้นหาเล่าสิ้วบุนซกในสวนดอกไม้
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกซ่อนตัวอยู่ในสวน ได้ยินเสียงทหารอื้ออึงเข้ามาตกใจจึงโดดข้ามกำแพงหลังสวนออกไปพบอองป้าปังอี้ อองป้าปังอี้เข้าอุ้มเล่าสิ้วบุนซกทุ่มเข้าไปข้างทางให้ลับตาทหาร โดยอุบายว่าขว้างเสือข้ามภูเขา แล้วกลับหน้าวิ่งมาต้านหน้าทหารไว้ บอกว่าเราจับเล่าสิ้วบุนซกได้ดีใจว่าจะเอาความชอบ เล่าสิ้วบุนซกมีวิชาการแปลงรูปกลายเป็นมังกรไปแล้ว อองป้ากับปังอี้พาทหารกลับมาคำนับแจ้งความแก่โซเหี้ยน โซเหี้ยนไม่เชื่อจึงว่าตัวจับเล่าสิ้วบุนซกได้แกล้งปล่อยไปเสีย แล้วแสร้งเอาความเท็จมาลวงเรา รุ่งเช้าจะบอกให้อองมังทำโทษ ว่าแล้วโซเหี้ยนพาทหารกลับไปบ้าน
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกหลบเข้าอยู่ริมทาง ครั้นเห็นอองป้าปังอี้พาทหารกลับลับตาแล้ว จึงออกจากข้างทางด้วยความกลัวรีบเดินมาตามถนนสี่แพร่ง เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งวิ่งเข้ากอดเท้าเล่าสิ้วบุนซกแล้วว่า ท่านอย่าตกใจข้าพเจ้าจะช่วยให้ท่านพ้นมือทหารโซเหี้ยน เล่าสิ้วบุนซกพิจารณาดูหน้ารู้จักว่าโต๊ะเอี๋ยง มีความตกใจค่อยบรรเทาลง โต๊ะเอี๋ยงจึงพาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นบนตึกให้นั่งที่สมควร เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าท่านกรุณาข้าพเจ้าช่วยพามาพ้นมือทหารโซเหี้ยนครั้งนี้ขอบคุณยิ่งนัก โต๊ะเอี๋ยงจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าเป็นขุนนางอยู่ครั้งพระเจ้าเปงเต้นั้น เคยเป็นข้าท่านได้ใช้มาแต่ก่อน ซึ่งท่านได้ทุกข์ยากลงครั้งนี้ ควรที่ข้าพเจ้าจะฉลองคุณกว่าจะสิ้นชีวิต เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าข้าพเจ้านั่งสนทนาช้าอยู่มิได้ กลัวเกลือกมีผู้รู้ความจะบอกโซเหี้ยนตามมาจับข้าพเจ้าจะขอลาไป โต๊ะเอี๋ยงจึงว่าท่านอยู่ในตึกเป็นที่ลับตาคนไม่มีผู้ใดจะล่วงเข้ามารู้ จงอยู่ด้วยข้าพเจ้าให้เป็นสุขหลายวันก่อน พอให้อองมังหายความโกรธ แล้วข้าพเจ้าจะพาท่านออกไปส่งให้พ้นด่านเมืองหลวงอย่าวิตกเลย เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นค่อยคลายที่ความวิตก อาศัยอยู่ในตึกเป็นสุข
ฝ่ายโซเหี้ยนครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าจึงเข้าไปเฝ้าอองมัง โต๊ะเอี๋ยงขุนนางพร้อมกัน โซเหี้ยนจึงกล่าวโทษตั๋งถังว่า เล่าสิ้วบุนซกเข้าในบ้านตั๋งถัง ตั๋งถังไม่จับเอาตัวจนเล่าสิ้วบุนซกหนีไป อองมังได้ฟังดังนั้นจึงให้ตั้งกระทะใหญ่เคี่ยวน้ำมันเดือดแล้วหาตัวตั๋งถังมาถามว่า มีผู้มาบอกว่าท่านเอาเล่าสิ้วบุนซกซุกซ่อนไว้ จงไปพาตัวมาเราจะให้เสื้ออย่างดีผืนหนึ่ง แล้วจะตั้งขึ้นเป็นขุนนางตามความชอบ ถ้าท่านไม่รู้เห็นเป็นใจด้วยเล่าสิ้วบุนซก เร่งลงในกระทะน้ำมันพิสูจน์ตัวให้เราเห็นความจริงก่อนจึงจะสิ้นสงสัย ตั๋งถังได้ฟังดังนั้นไม่กลัว หัวเราะพลางตอบอองมังเป็นข้อหยาบช้าว่า ท่านเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณพระเจ้าเปงเต้ กลับชิงเอาสมบัติตั้งตัวเป็นใหญ่ไม่กลัวความนินทา ซึ่งจะให้เรานำเล่าสิ้วบุนซกเชื้อพระวงศ์มาส่งให้นั้น เรายังคิดถึงคุณพระเจ้าเปงเต้อยู่ หาปรารถนาที่ยศศักดิ์ของท่านไม่ ตัวท่านเป็นคนโฉดเขลาไม่รู้จักเราผู้ชื่อเล่าถังเชื้อพระวงศ์ บัดนี้ผู้มีบุญมาถึงจะทำการแก้แค้นอ้ายศัตรูราชสมบัติ กำจัดเสียให้แผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุข ว่าแล้ววิ่งไปโจนลงกระทะน้ำมันขาดใจตาย
ฝ่ายอองมังครั้นตั๋งถังตายแล้วจึงรู้ว่าเล่าถัง อองมังคิดแค้นด้วยถ้อยคำหยาบช้า จึงให้ทหารจับบุตรภรรยาเล่าถังมาฆ่าเสีย แล้วถามโซเหี้ยนว่าเมื่อท่านล้อมบ้านเล่าถังนั้น เล่าสิ้วบุนซกหนีออกข้างด้านผู้ใด โซเหี้ยนคำนับแล้วบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกไปออกข้างหน้าที่อองป้าปังอี้ อองมังโกรธจึงซักถามอองป้าปังอี้ว่า เหตุใดตัวจึงไม่ระวังจับตัวเล่าสิ้วบุนซกแกล้งปล่อยไปเสีย อองป้าปังอี้จึงให้การแก้ว่าเล่าสิ้วบุนซกออกมาทางด้านข้าพเจ้าทั้งสอง ครั้นเข้าจับตัวกลับกลายเป็นมังกรหนีไปสุดความคิดที่ข้าพเจ้าจะติดตามได้ ร้องบอกแก่ทหารทั้งปวงเป็นพยาน อองมังไม่เชื่อจึงว่าตัวมิได้ซื่อตรงต่อเรา จับเล่าสิ้วบุนซกเอาแต่สินบนปล่อยเสียแล้วมาลวงเราอีกเล่า ทหารทั้งปวงเร่งเอาไปทอดน้ำมันเสีย
ฝ่ายโต๊ะเอี๋ยงได้ยินดังนั้นทัดทานไว้ว่า เล่าสิ้วบุนซกคนนี้เป็นคนดีมีวิชา ชาวเมืองคอยจะจับตัวมาให้ท่านจะเอาความชอบ หาผู้ใดจับเล่าสิ้วบุนซกได้ไม่ท่านก็ทราบอยู่แล้ว ซึ่งอองป้าปังอี้เป็นทหารมีใจภักดีต่อท่าน หมายจะเอาความชอบจับเล่าสิ้วบุนซกได้ เล่าสิ้วบุนซกมีวิชาการคิดแก้ไขแปลงตัวเป็นมังกรหนีไปสุดที่จะติดตามฉะนี้ จะมีโทษแก่อองป้าปังอี้เสียนั้น ขอท่านจงตรึกตรองก่อน อองมังได้ฟังโต๊ะเอี๋ยงห้ามเห็นชอบ มิได้เอาโทษแก่อองป้าปังอี้ จึงสั่งให้โซเหี้ยนพาทหารไปเที่ยวติดตามสืบจับเล่าสิ้วบุนซก โซเหี้ยนรับคำอำลาพาทหารออกจากเมืองหลวง เที่ยวอายัดด่านทางทั้งปวงทุกตำบล ฝ่ายโต๊ะเอี๋ยงอุตส่าห์บำรุงเล่าสิ้วบุนซกไว้แต่ในตึก มิได้มีผู้ใดล่วงรู้เห็น ครั้น ณ เดือนเก้าขึ้นเก้าค่ำเป็นวันคำนับครู โต๊ะอี๋ยงจึงแกล้งทำอุบายแต่งตัวเล่าสิ้วบุนซกให้นุ่งห่มเหมือนสตรี โต๊ะเอี๋ยงบอกคนทั้งปวงว่าเป็นภรรยาจะให้พาออกไปเยี่ยมเยียนพี่น้อง โต๊ะเอี๋ยงเอาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นรถออกไปส่งพ้นด่านทองก๋วนแล้วกลับมาบ้าน
ฝ่ายเล่าเหลียงแต่เตงสินพาเล่าสิ้วบุนซกไปเยี่ยมเยียนนางเล่าหงวนมิได้กลับมามีความวิตกนัก จึงให้เล่าอี๋นกับเล่าต๋งไปตามตัวเล่าสิ้วบุนซก เล่าอี๋นเล่าต๋งคำนับลามาขึ้นม้าไปถึงบ้านเตงสินมิได้พบเล่าสิ้วบุนซกจึงถามเตงสิน เตงสินบอกความแต่หลังให้ฟัง แล้วว่าเล่าสิ้วบุนซกเตงอูพากันไปหาเงียมจูเหลง ณ บ้านป่า เล่าอี๋นเล่าต๋งคำนับลาเตงสินขึ้นม้าไปตามคำเตงสินบอก จึงขึ้นไปคำนับเงียมจูเหลงแล้วถามหาเล่าสิ้วบุนซก เงียมจูเหลงรู้ว่าเล่าอี๋นเล่าต๋งเป็นพี่เล่าสิ้วบุนซก เงียมจูเหลงบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกเข้าไปเมืองหลวงกับเตงอู บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกใจเร็วนัก ทำการให้เสียทีด้วยชะตายังไม่ถึงที่มีบุญ แต่ทว่าเล่าสิ้วบุนซกหาเป็นอันตรายไม่ ท่านจงไปสืบหาตามเอาตัวไปซุ่มซ่อนไว้กว่าจะถึงที่มีบุญจึงค่อยคิดการต่อภายหลัง เงียมจูเหลงจึงจารึกอักษรเป็นคำปริศนาเข้าผนึกส่งให้เล่าอี๋นแล้วสั่งว่า ถ้าท่านพบเล่าสิ้วบุนซกจงเอาหนังสือให้แก่น้องชายท่าน ทำตามคำเรากำชับจึงจะสำเร็จการใหญ่ เล่าอี๋นรับหนังสือแล้วคำนับลาพาเล่าต๋งขึ้นม้ากลับไปถึงบ้าน บอกความแก่เล่าเหลียงทุกประการ เล่าเหลียงได้ฟังยิ่งมีความวิตกนัก จึงใช้เล่าอี๋นเล่าต๋งให้ไปเที่ยวเสาะหาให้พบตัวเล่าสิ้วบุนซกจงได้ เล่าอี๋นเล่าต๋งคำนับลาออกจากบ้านไปเที่ยวสืบหาเล่าสิ้วบุนซกทุกตำบล
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกออกจากด่านทองก๋วน เดินมาพบคนค้าขายพวกหนึ่งนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ ฝ่ายคนค้าขายไม่รู้จักเล่าสิ้วบุนซกจึงพูดกันว่า เราทั้งปวงเที่ยวค้าขายได้ความลำบาก ถ้าจับเล่าสิ้วบุนซกได้เอาไปส่งอองมัง อองมังจะให้ยศศักดิ์ทรัพย์สิ่งสินเป็นอันมาก ดีกว่าค้าขายสักสิบเที่ยวอีก เล่าสิ้วบุนซกได้ยินดังนั้นจึงคิดว่า การซึ่งจะจับเราครั้งนี้ เป็นการของอองมังผู้เป็นศัตรูแผ่นดิน มิใช่การของคนทั้งปวง ๆ พูดกันทั้งนี้ด้วยโลภจะใคร่ได้ทรัพย์สิ่งของยศศักดิ์เป็นคนหาสติปัญญามิได้ คิดแล้วเล่าสิ้วบุนซกก็รีบเดินหนีไปข้างทิศใต้ พอพบผู้หนึ่งขี่ม้าสวนทางมาลงจากม้าคำนับ เล่าสิ้วบุนซกมิได้รู้จักทักถามว่าท่านชื่อใดอยู่บ้านไหน ขุนนางผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเล่าหลังน้องเล่าถังเป็นเจ้าเมืองซินอั๋นก๋วน สืบรู้ว่าท่านเข้ามาอยู่เมืองหลวงอองมังจะให้จับตัว ข้าพเจ้ารีบมาหมายจะรับไปเมืองซินอั๋นก๋วน ซึ่งท่านมาเที่ยวอยู่ฉะนี้เกลือกมีผู้รู้จักจะจับไปให้อองมังท่านจะมีอันตรายเป็นอันมาก พูดกันมิทันขาดคำพอเห็นโซเหี้ยนกับทหารออกจากป่าข้างขวามือ เล่าสิ้วบุนซกตกใจนัก เล่าหลังจึงว่าท่านจงหลบหลีกเสียก่อน ข้าพเจ้าจะย้อนไปรับโซเหี้ยน เล่าสิ้วบุนซกจึงวิ่งหนีไปทางน้อยลัดเข้าป่าข้างซ้ายมือ
ฝ่ายโซเสงขณะเมื่ออองมังให้ธงเกลี้ยกล่อม แล้วพาทหารทั้งปวงออกจากเมืองหลวง มาเป็นโจรคอยตีชิงทรัพย์สิ่งของคนค้าขายเดินทางอยู่ในป่านั้น ครั้นเห็นเล่าสิ้วบุนซกโซเสงมิได้รู้จัก จึงให้ทหารยี่สิบคนจับตัวมาถามว่า หนุ่มน้อยนี้ชื่อไรดูกิริยาเห็นผิดประหลาดมาแต่ผู้เดียวจะไปแห่งใด เล่าสิ้วบุนซกจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้ ตัวข้าพเจ้าชื่อเล่าสิ้วบุนซก อองมังให้โซเหี้ยนเที่ยวสืบจับ ข้าพเจ้าหลบหลีกหนีโซเหี้ยนมาพอทหารท่านจับตัวข้าพเจ้าไว้ โซเสงรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเชื้อพระวงศ์ดังนั้นมีความยินดี คำนับเชิญเล่าสิ้วบุนซกนั่งที่สมควร จึงเล่าความแต่หลังให้เล่าสิ้วบุนซกฟังทุกประการ แล้วว่าแต่ข้าพเจ้าออกมาเป็นโจรสืบหาท่านอยู่ช้านาน พึ่งได้พบท่านสมความคิดครั้งนี้ จะเชิญขึ้นเป็นเจ้าเกลี้ยกล่อมทหารและพวกโจรยกเข้าตีเมืองหลวง จับอองมังฆ่าเสียแล้วท่านจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังจึงว่าท่านคิดชอบขอบคุณยิ่งนัก แต่บัดนี้โซเหี้ยนพาพวกทหารติดตามข้าพเจ้ามาอยู่ที่ชายป่า ท่านจะคิดป้องกันประการใด โซเสงจึงว่าถ้าดังนั้นท่านจงอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปจับตัวโซเหี้ยนฆ่าเสียแล้วจะกลับมาอย่าคิดทุกข์ใจเลย โซเสงจึงขึ้นม้าพาพวกโจรไปเที่ยวหาโซเหี้ยน
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกครั้นโซเสงไปแล้ว คิดแคลงว่าโซเสงเป็นแซ่เดียวกับโซเหี้ยน กลัวเกลือกจะเป็นกลอุบายมิไว้ใจ จึงออกจากที่สำนักหนีโซเสงไปถึงศาลเจ้าแห่งหนึ่งจารึกอักษรไว้ว่าเป็นศาลเจ้าอูอ๋อง พอเวลาพลบค่ำฝนตก เล่าสิ้วบุนซกจึงเข้าไปในศาลเจ้าอูอ๋อง กลัวโซเหี้ยนจะตามมาจับนอนไม่หลับ ปิดประตูนั่งคอยดูต้นทางระวังตัวอยู่ ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อเอียวกี๋อยู่บ้านป่า เอียวกี๋ไปให้ซินแสจับยามดูว่าผู้มีบุญจะอยู่แห่งใด ซินแสจับยามแล้วบอกว่ายังอีกสามวันผู้มีบุญจะมาอาศัยอยู่ ณ ศาลเจ้าอูอ๋อง ครั้นถึงสามวันเอียวกี๋จึงออกมาศาลเจ้าอูอ๋องเวลาประมาณสามยามเศษ เอียวกี๋เห็นหนุ่มน้อยผู้หนึ่งนั่งอยู่ในศาลเจ้าสมคำซินแสบอก ก็เข้าใจว่าผู้มีบุญจึงเข้าไปคำนับ
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกสำคัญว่าทหารโซเหี้ยนตกใจนัก จึงแข็งใจถามว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหน เอียวกี๋บอกชื่อแล้วว่าข้าพเจ้าเป็นบุตรเอียวเหมงชาวเมืองเองฉวน เข้าไปทำราชการเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวง ครั้นอองมังเอาสุรายาพิษให้พระเจ้าเปงเต้เสวยสวรรคตแล้ว อองมังให้ฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสียด้วย ข้าพเจ้าจึงพามารดาหลบหนีออกมาซุ่มซ่อนอยู่บ้านป่า ซินแสจับยามว่าจะพบผู้มีบุญอยู่ในศาลเจ้า วันนี้ออกมาพบท่านสมคำซินแสข้าพเจ้าดีใจนัก ขอเชิญท่านเข้าไปอยู่บ้านข้าพเจ้าสักสองสามวันพักพอหายเหนื่อยก่อน เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นค่อยคลายความสะดุ้งตกใจลง จึงว่าซึ่งท่านมีใจสามิภักดิ์ต่อเราครั้งนี้ขอบคุณยิ่งนัก เอียวกี๋จึงเชิญเล่าสิ้วบุนซกขึ้นม้ากลับมาบ้านแจ้งความแก่มารดาทุกประการ
ฝ่ายมารดาเอียวกี๋รู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเปงเต้เป็นผู้มีบุญจึงคำนับรับเข้าไปในเรือน แต่งโต๊ะเลี้ยงบำรุงรักษาให้อยู่เย็นเป็นผาสุก ฝ่ายเอียวกี๋จึงบอกแก่เล่าสิ้วบุนซกว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าอองมังให้โซเหี้ยนและทหารทั้งปวงเที่ยวสืบหาตัวท่าน วันนี้จะลาเข้าไปฟังข่าวในเมืองหลวงก่อน ท่านจงซ่อนตัวอยู่ในเรือนกว่าข้าพเจ้าจะกลับมา เอียวกี๋ก็คำนับลาเล่าสิ้วบุนซกขึ้นม้าออกจากบ้านไปหลายวัน ได้ความแล้วกลับมายังมิทันถึงบ้าน ขณะนั้นมีชายชาวบ้านคนหนึ่งชื่อโกบาน เห็นเล่าสิ้วบุนซกมิได้รู้จัก จึงพูดกับเพื่อนบ้านว่าหนุ่มน้อยคนหนึ่งรูปร่างคล้ายเหมือนเล่าสิ้วบุนซกซึ่งอองมังให้สืบจับตัว เราจะช่วยกันจับเอาไปให้อองมัง ถ้าเป็นเล่าสิ้วบุนซกแน่แล้วพวกเราจะได้ความชอบ โกบานชวนพวกเพื่อนพร้อมกันมาล้อมเรือนเอียวกี๋ โกบานขึ้นไปบนเรือนถามมารดาเอียวกี๋ว่า ท่านพาคนแปลกหน้ามาไว้เป็นญาติพี่น้องหรือ หรือผู้อื่นมาอาศัยอยู่ดูรูปร่างเหมือนเล่าสิ้วบุนซก มารดาเอียวกี๋จึงแกล้งบอกอำพรางว่าหลานเรามาเยี่ยมเยียน ท่านเห็นแต่รูปทรงเหมือนเล่าสิ้วบุนซกจะจับเอาไปไม่ควร โกบานไม่เชื่อจึงพาพวกขึ้นไปบนเรือน จับเล่าสิ้วบุนซกมัดมือพากันออกจากบ้าน จะเอาไปส่งให้หัวเมืองบอกเข้าไปเมืองหลวง
ฝ่ายเอียวกี๋มาถึงบ้าน มารดาเอียวกี๋ออกมายืนร้องไห้อยู่ที่ประตูเรือนเห็นบุตรมาจึงบอกความว่า โกบานจับเอาเล่าสิ้วบุนซกไปเห็นความจะถึงเจ้าแล้ว จงไปหลบตัวอยู่ที่บ้านพี่สาวสักสองสามวันความเงียบสงัดแล้วจึงค่อยกลับมา เอียวกี๋ได้ฟังมารดาบอกดังนั้นก็โกรธนัก ฉวยได้เกาทัณฑ์สำหรับมือขึ้นม้าตามโกบานไป ฝ่ายโกบานพาเล่าสิ้วบุนซกไปถึงร้านขายสุราริมทาง จึงพาพวกเพื่อนเข้าไปเลี้ยงสุราแล้วโกบานพูดกับเพื่อนว่า แต่ก่อนเราให้หมอดูหมอทำนายว่าจะได้เป็นขุนนาง บัดนี้จับเล่าสิ้วบุนซกได้มีความชอบ เห็นอองมังจะชุบเลี้ยงให้เราเป็นขุนนางสมดังคำหมอดูเป็นมั่นคง โกบานกินสุราพลางพูดอวดเพื่อนฝูงอื้ออึงอยู่
ฝ่ายม้าบู๊ตั้งแต่ได้สัญญากับเล่าสิ้วบุนซกไว้ ม้าบู๊ตั้งใจคอยฟังข่าวเล่าสิ้วบุนซกอยู่มิได้ขาด ขณะนั้นพอม้าบู๊เที่ยวมาตามทางบ้านป่าแต่ผู้เดียว ได้ยินเสียงคนพูดกันออกชื่อเล่าสิ้วบุนซกจึงแวะเข้าไปถาม แจ้งความแล้วคิดจะเข้าชิงเล่าสิ้วบุนซกตัวก็มาแต่ผู้เดียวเกรงเกลือกจะเสียที จึงถอยออกไปอยู่ริมห้วยน้ำแห่งหนึ่งชื่อโกทีกั๋งเป็นทางช่องแคบ คอยจะตีชิงเอาเล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ ฝ่ายโกบานครั้นกินสุราแล้วจึงพาเล่าสิ้วบุนซกกับพวกเพื่อนออกจากร้านสุราเดินมาตามทาง
ฝ่ายเอียวกี๋ขับม้ารีบตามไปทันโกบาน ณ ตำบลโกทีกั๋ง จึงร้องตวาดว่าอ้ายโกบานมึงจะพาเจ้านายกูไปไหน ฝ่ายโกบานได้ยินก็ตกใจเหลียวหลังมาดู เอียวกี๋ยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกจักษุเบื้องซ้ายโกบานล้มลง พวกเพื่อนพากันตื่นตกใจทิ้งเล่าสิ้วบุนซกไว้ ต่างคนวิ่งหนีเอาตัวรอด ฝ่ายม้าบู้ยืนแฝงต้นไม้คอยอยู่เห็นดังนั้น วิ่งออกมาช่วยเอียวกี๋เอาง้าวฟันซ้ำโกบานคอขาดตาย เอียวกี๋แก้มัดพาเล่าสิ้วบุนซกมานั่งอยู่ริมชายป่า เล่าสิ้วบุนซกมีความยินดีนักจึงว่าข้าพเจ้ารอดชีวิตครั้งนี้เพราะท่านทั้งสองตามมาช่วย ถ้ามิทันท่วงทีก็จะตายด้วยฝีมือชาวบ้าน อันคุณของท่านหาที่สุดมิได้ เล่าสิ้วบุนซกม้าบู๊เอียวกี๋ทั้งสามคนนั่งสนทนากันอยู่
ฝ่ายพวกโกบานสองคนวิ่งหนีเอียวกี๋จะไปบอกแก่เจ้าเมืองเหียบก๋วน พอพบเล่าอี๋นเล่าต๋งขี่ม้าสวนทางมา พวกโกบานไม่รู้จักสำคัญว่าขุนนางเมืองเหียบก๋วน จึงนั่งลงคำนับบอกความว่าโกบานพวกข้าพเจ้าจับเล่าสิ้วบุนซกได้จะพาเข้ามาส่ง เอียวกี๋กับม้าบู๊ชิงเอาเล่าสิ้วบุนซกฆ่าโกบานเสีย บัดนี้ม้าบู๊กับเอียวกี๋เล่าสิ้วบุนซกทั้งสามคนยังนั่งพูดกันอยู่ชายป่า ขอท่านจงไปจับเล่าสิ้วบุนซกส่งเข้าไปเมืองหลวงเอาความชอบ
ฝ่ายเล่าอี๋นเล่าต๋งแจ้งความดังนั้น จึงเอาเกาทัณฑ์ยิงพวกโกบานตายแล้วขับม้ามาเห็นเล่าสิ้วบุนซกจึงลงจากม้าชักเอาหนังสือเงียมจูเหลงส่งให้ เล่าสิ้วบุนซกรับหนังสือมิทันอ่านต่างคนกลั้นความโศกมิได้จึงร้องไห้รักกัน ครั้นค่อยได้สมประดีขึ้นมา เล่าอี๋นเล่าต๋งจึงว่าตั้งแต่เจ้ามาจากบ้าน อาเล่าเหลียงทุกข์ตรอมถึงจึงให้พี่มาเที่ยวติดตามหาเจ้าเป็นหลายตำบล พอพบพวกโกบานบอกพี่จึงมาพบเจ้าครั้งนี้ ครั้นวายโศกแล้วเล่าสิ้วบุนซกก็บอกความทุกข์ยากแต่จากบ้านมาให้เล่าอี๋นเล่าต๋งฟังทุกประการ
ฝ่ายเอียวกี๋จึงถามเล่าสิ้วบุนซกว่า สองคนเป็นเชื้อวงศ์ของท่านหรือผู้ใด เล่าสิ้วบุนซกบอกว่าเป็นพี่ชายข้าพเจ้า คนนี้ชื่อเล่าอี๋น คนนั้นชื่อเล่าต๋ง เอียวกี๋กับม้าบู๊รู้ว่าเป็นพี่เล่าสิ้วบุนซกจึงคำนับเล่าอี๋นเล่าต๋งต่างคำนับกันทั้งสี่คนแล้ว ม้าบู๊จึงบอกเล่าสิ้วบุนซกว่าท่านจงไปอยู่บ้านแปะจุยฉิง เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารได้จะยกเข้าตีเมืองหลวงเมื่อใด ข้าพเจ้าจึงจะพาพวกโจรสิบหมื่นมาช่วยท่านทำการใหญ่กว่าจะสำเร็จ
ฝ่ายเอียวกี๋จึงว่ามารดาข้าพเจ้าแก่ชรานัก หาผู้ใดจะบำรุงรักษาไม่ จะขอลาท่านไปปรนนิบัติ ถ้ามารดาหาชีวิตมิได้จึงจะมาช่วยท่านกำจัดอองมัง เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นร้องไห้ปรับทุกข์ว่าข้าพเจ้ากำลังน้อยพวกพ้องก็ไม่มี ซึ่งจะคิดการใหญ่ไปเมื่อหน้าจะสำเร็จเพราะท่านทั้งสองช่วยทำนุบำรุง เอียวกี๋กับม้าบู๊ให้สัญญาเล่าสิ้วบุนซกก็คำนับลาไป เล่าอี๋นเล่าต๋งก็พาเล่าสิ้วบุนซกกลับมาหาเล่าเหลียง ณ บ้านแปะจุยฉิง
ฝ่ายเล่าเหลียงเห็นหลานก็ดีใจ จึงว่าแก่เล่าสิ้วบุนซกแต่เจ้าจากอาไปช้านานมิได้รู้ข่าวร้ายดีประการใด จึงให้พี่เจ้าทั้งสองไปเที่ยวหาเจ้ามาถึงวันนี้อายินดีนัก เล่าสิ้วบุนซกจึงเล่าความแก่เล่าเหลียงว่า แต่ข้าพเจ้าจากไปเมืองหลวงอองมังให้จับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าหนีไปอาศัยเล่าถัง อองมังสืบรู้เอาเล่าถังมาให้ส่งตัว กลัวข้าพเจ้าจะมีอันตรายมิได้บอกความจริง จนเล่าถังฆ่าตัวเสียด้วยน้ำมันอันร้อน ข้าพเจ้าถึงที่ตายหลายครั้ง เดชะบุญด้วยวาสนายังไม่ถึงที่อับจนจึงหนีรอดพ้นจากเงื้อมมืออองมังมา เล่าสิ้วบุนซกเล่าความแล้วร้องไห้ เล่าเหลียงได้ฟังเล่าสิ้วบุนซกผู้หลานเล่าถึงความทุกข์ยากมีความสงสารนัก จึงถามเงียมจูเหลงให้หนังสือไปกับพี่เจ้าได้อ่านข้อความประการใด เล่าสิ้วบุนซกบอกว่ายังหาได้อ่านไม่ เล่าสิ้วบุนซกฉีกผนึกหนังสือออกอ่านได้ความว่า ชันษายังไม่ถึงที่จะมีบุญเร่งซ่อนตัวสู้ทนความยากอยู่ที่บ้านแปะจุยฉิงก่อน เมื่อชะตาถึงที่มีบุญแล้ว ถึงมาตรว่าจะซ่อนอยู่แต่ผู้เดียวในที่มืดก็ดี จะมีผู้ออกชื่อปรากฏสว่างไปทั้งแผ่นดิน ดังแสงพระอาทิตย์อันส่องโลก ผู้มีสติปัญญาและฝีมือดีก็จะมาเป็นทแกล้วทหารช่วยคิดทำการใหญ่ได้สำเร็จโดยง่าย ครั้นเล่าสิ้นบุนซกอ่านหนังสือแจ้งความดังนั้นจึงว่า ตั้งแต่นี้ไปผู้ใดจะมาพูดจายุยงประการใดมิได้เชื่อฟัง ต่อชะตาขึ้นถึงที่จะมีบุญจึงจะคิดการใหญ่ต่อไป เล่าสิ้วบุนซกก็อยู่กับเล่าเหลียง ณ บ้านแปะจุยฉิง ทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิตอยู่ด้วยกันทั้งสี่คน ขณะนั้นในแขวงเมืองน่ำเอี๋ยงและหัวเมืองทั้งปวงบังเกิดพายุพัดกล้าฝนแล้งราษฎรทำนาไม่ได้ผล แต่ตำบลบ้านแปะจุยฉิงนั้นฝนตกชอบฤดูกาลข้าวปลาอาหารอุดม อยู่ ณ เดือนหกมีชายสองคนชาวบ้านอวนเสียมาหาเล่าเหลียง เล่าเหลียงถามว่าท่านทั้งสองมาด้วยธุระประการใด ชายสองคนจึงบอกว่า ข้าพเจ้ามาทั้งนี้เศรษฐีบ้านอวนเสียผู้เป็นนายข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปงาม เศรษฐีผู้บิดาเห็นว่าบุตรที่สามของท่านเป็นคนสุภาพ เศรษฐีชอบอัชฌาสัยจะยกนางไล่ฮวยให้เป็นภรรยา จึงให้ข้าพเจ้ามาปรึกษาท่านจะเห็นประการใด เล่าเหลียงจึงว่า ถ้านายท่านกรุณาข้าพเจ้าจะปฏิบัติตาม ชายคนใช้เศรษฐีจึงนัดงานวิวาห์แล้วคำนับลากลับไปบ้านอวนเสีย เล่าเหลียงจึงสั่งเล่าสิ้วบุนซกว่า เจ้าจงตวงข้าวสารเกวียนหนึ่งไปขาย ณ เมืองน่ำเอี๋ยงได้เงินแล้วจงกลับมา จะได้เอาทรัพย์ไปให้แก่เศรษฐีเป็นขันหมากหมั้น เล่าสิ้วบุนซกรับคำเล่าเหลียงลงไปจัดเกวียนบรรทุกข้าวสาร ขณะนั้นมีชายสามคนมาถึงบ้านลงจากม้าเดินเข้ามา เล่าเหลียงเห็นคนแปลกหน้าจึงลงไปรับพาขึ้นมานั่งบนเรือน
ฝ่ายเล่าอี๋นเล่าต๋งเล่าสิ้วบุนซกนั่งอยู่พร้อมกัน ชายสามคนจึงถามว่าบ้านนี้เรียกว่าบ้านอันใด เล่าเหลียงบอกว่าแปะจุยฉิง ชายสามคนจึงถามถึงแซ่และชื่อ เล่าเหลียงบอกเป็นคำพรางว่า ตัวเราแซ่กิมชื่อเหลียงมีบุตรชายสามคน บุตรผู้ใหญ่นั้นชื่อกิมอี๋น บุตรที่สองชื่อกิมต๋ง บุตรที่สามชื่อกิมห่อ ตัวท่านเป็นขุนนางหรือไพร่ชื่อใดมาแต่ไหน มีธุระสิ่งใดจึงอุตส่าห์มาถึงบ้านเรา ชายคนหนึ่งจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อโซเป๊กค้อ คนนี้ชื่ออินหู ผู้นั้นชื่อเหลียงคิ้ว นายข้าพเจ้าให้มาเที่ยวสืบจับเล่าสิ้วบุนซก โซเป๊กค้อพูดพลางพิเคราะห์ดู เห็นบุตรที่สามกิมเหลียงชื่อกิมห่อได้ลักษณะต้องตำรา จึงคิดว่ากิมห่อคนนี้นานไปจะได้เป็นกษัตริย์ โซเป๊กค้อกลัวบุญญาธิการนั่งนานอยู่มิได้ จึงพาอินหูกับเหลียงคิ้วลาเล่าเหลียงไป
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกครั้นโซเป๊กค้อกลับไปแล้ว จึงจัดเกวียนสองเล่มบรรทุกข้าวสาร พาคนใช้เข็นเกวียนออกจากบ้านเอาข้าวสารไปจำหน่าย ณ เมืองน่ำเอี๋ยง ฝ่ายชาวบ้านทั้งปวงขัดสนอาหารหาที่จะซื้อกินมิได้ จึงออกไปร้องขอซื้อข้าวสารอื้ออึงเหมือนดังจะเข้าตีชิงเอาด้วยความอดอยาก ฝ่ายคนใช้เล่าสิ้วบุนซกผลักไสว่าหยาบช้าแก่คนทั้งปวง เล่าสิ้วบุนซกห้ามเสียมิให้ว่ากล่าว พอเห็นขุนนางผู้หนึ่งขี่เกวียนทหารแห่หน้าหลัง บรรดาคนทั้งปวงซึ่งเข้ามาล้อมเกวียนอยู่นั้นต่างคนต่างกลัวพากันหลบหลีกออกไปยืนอยู่ข้างทางสิ้นมิได้อื้ออึง เล่าสิ้วบุนซกยืนดูอยู่บนเกวียน
ฝ่ายหลีทองเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ขี่เกวียนมาเห็นเล่าสิ้วบุนซกมิได้รู้จักจึงพิเคราะห์ดูลักษณะ แล้วว่าหนุ่มน้อยคนนี้ชะรอยเล่าสิ้วบุนซกเป็นมั่นคง หลีทองลงจากเกวียนคำนับเชิญเข้าไปในตึกให้นั่งที่สมควร เรียกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่อหลีทองเป็นเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง แต่ได้เห็นท่านก็มีความรัก ท่านแซ่ใดชื่อใดมาแต่บ้านเมืองไหน เล่าสิ้วบุนซกคิดว่าถ้าจะบอกโดยจริงเกรงเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยงจะจับไปให้อองมัง คิดแล้วบอกเป็นคำพรางว่าข้าพเจ้าแซ่กิมชื่อห่ออยู่บ้านแปะจุยฉิง หลีทองหัวเราะแล้วว่าซึ่งบอกตำบลบ้านเป็นความจริงแล้ว เหตุใดอำพรางแซ่เสียให้แคลงแกล้งบอกว่าชื่อกิมห่อเล่า อนึ่งแต่ก่อนข้าพเจ้าได้ยินทารกกลางถนนตลาดพากันร้องเป็นเพลงภาษาจีนว่า หัวฉวนหกฉวนแปะจุยเซ่งที เล่าซีฮกเหงหลีซีจวนเอี๋ยน แปลคำไทยว่า แซ่เล่าอยู่บ้านแปะจุยฉิงคืนเอาสมบัติในเมืองหลวง แซ่หลีจะเข้าด้วยช่วยบำรุงเป็นเนื้อความฉะนี้ เมื่อแรกท่านมายืนอยู่บนเกวียนข้าพเจ้าพิจารณาเห็นดังมังกรประคองตัวท่านดูประจักษ์แก่จักษุ ทั้งรูปทรงก็สมควรจะเป็นผู้มีบุญ แก้มเบื้องซ้ายมีไฝขนขึ้นที่ในไฝเก้าเส้นเป็นสำคัญ อันแซ่เล่าเชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจเป็นที่รักราษฎรทั้งแผ่นดิน เปรียบเหมือนดังดอกไม้เงินดอกไม้ทอง ซึ่งท่านบอกว่าแซ่กิมชื่อห่อ ข้าพเจ้าสำคัญว่าเล่าสิ้วบุนซกจึงคำนับนั้นจะมิเข้าใจผิดเสียหรือ เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังหลีทองว่าเห็นซื่อตรงโดยสุจริตมิได้คิดประทุษร้าย จึงค่อยกระซิบบอกความตามจริงแก่หลีทองทุกประการ หลีทองรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกโดยแท้แล้วลงจากโต๊ะนั่งที่ต่ำ คำนับเล่าสิ้วบุนซกเหมือนดังข้ากับเจ้า แล้วว่าท่านก็เป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์อันประเสริฐ ควรที่จะคิดคืนเอาสมบัติในเมืองหลวงให้จงได้ ซึ่งจะคิดการใหญ่กำจัดอองมังเมื่อใด ข้าพเจ้าจึงจะจัดแจงทหารไปช่วยท่านห้าร้อยคน เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังมีความยินดี จึงว่าท่านกรุณาจะช่วยทำนุบำรุงนั้นขอบคุณยิ่งนัก แต่ครั้งนี้ข้าพเจ้ามีธุระด้วยเศรษฐีชาวบ้านอวนเสียจะยกบุตรหญิงให้เป็นภรรยา จึงบรรทุกข้าวสารมาจำหน่ายขายเอาเงินไปเป็นขันหมากหมั้น ซึ่งจะคิดตั้งการใหญ่นั้นจะให้หมอดูรู้ว่าชะตาขึ้นแล้วจึงจะเริ่มการ ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่า ซินแสคนหนึ่งมีอยู่ในเมืองท่านเป็นหมอดูแม่นนัก จักใคร่พบตัวแต่ยังหารู้จักเรือนไม่ หลีทองจึงบอกว่าบ้านหมอดูแน่นั้นข้าพเจ้ารู้แห่งอยู่จะพาไป เล่าสิ้วบุนซกจึงให้หลีทองนำมาถึงประตูบ้านแห่งหนึ่งมีอักษรจารึกไว้ที่บานประตูว่า แต่เช้าไม่ถึงเที่ยงมังกรกับเสือจะพากันมา เล่าสิ้วบุนซกจึงจารึกอักษรต่อท้ายออกไปอีกว่า ลมแลหมอกยังไม่ถึงคราวจะพัดขึ้น ข้าพเจ้ามาถามท่านหมอเฒ่าจะใคร่รู้ว่าฤกษ์จะได้เมื่อใด
ฝ่ายซินแสนั่งอยู่บนตึกแลไปเห็นหลีทองเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง พาเล่าสิ้วบุนซกมาหยุดยืนเขียนหนังสืออยู่ประตูบ้าน จึงแต่งตัวออกไปเชิญขึ้นบนตึกนั่งที่สมควรแล้วจึงถามว่าท่านทั้งสองมาด้วยธุระประการใด เล่าสิ้วบุนซกจึงบอกว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าท่านหมอเฒ่าดูยามแม่นนักจึงมาหา จงกรุณาช่วยจับยามดูชะตาไปภายหน้าจะได้มีความสุขหรือเกิดความทุกข์ยากประการใด ซินแสจึงว่าจะดูดวงชะตาก่อนแล้วจะจับยามต่อภายหลัง เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังจึงจารึกชันษาเป็นอักษรส่งให้ ซินแสพิเคราะห์ดูดวงชะตาแล้วว่าเวลาเช้าวันนี้ ข้าพเจ้าจับยามดูรู้ว่าผู้มีบุญจะมาถึง จึงจารึกอักษรกำหนดไว้ ณ ประตูบ้าน ซึ่งท่านมาเวลานี้ถูกต้องกับยามตามตำรา ท่านจะมีบุญญาธิการนานไปจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขหาที่สงสัยมิได้ เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าข้าพเจ้าเป็นชาวนาอยู่บ้านป่าแปะจุยฉิง ซึ่งจะมีบุญญาธิการเหมือนดังท่านว่าข้าพเจ้าสงสัยอยู่ ซินแสจึงหัวเราะแล้วตอบว่าท่านอย่าแกล้งอำพรางเลย ได้ตกเข้ามาถึงตึกข้าพเจ้าแล้วหาผู้จะทำอันตรายแก่ท่านได้ไม่ เมื่อวันก่อนเอียวกี๋มาหาให้ดูยาม ข้าพเจ้ากำหนดวันให้ไปคอยอยู่ ณ ศาลเจ้าอูอ๋อง เอียวกี๋พบท่านหรือหามิได้ เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังหมอเฒ่าทำนายทักถูกถ้วนถี่ทุกสิ่ง เหมือนดังเทพยดามีจักษุเป็นทิพย์ จึงนำแต่ความจริงมาบอกเล่าให้หมอเฒ่าฟังทุกประการ ซินแสได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงคำนับเล่าสิ้วบุนซกเหมือนข้ากับเจ้า เล่าสิ้วบุนซกประคองตัวซินแสให้นั่งเป็นปรกติแล้วถามแซ่และชื่อ ซินแสบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ชัวชื่อเสียวโอง เล่าสิ้วบุนซกจึงว่าเวลาคืนนี้ข้าพเจ้านิมิตฝันว่าได้รบกับอองมัง ข้าพเจ้าแพ้หนีไปพบแพะห้าตัว ข้าพเจ้าขึ้นขี่บนหลังแพะใหญ่ เอื้อมมือจับเขาๆ หลุด ลงจับหางๆ ก็หลุดไปตกใจตื่นขึ้น พอเวลาเที่ยงคืน ขอท่านจงกรุณาช่วยทำนายลักษณะฝันนี้จะร้ายดีประการใด ชัวเสียวโองจึงทำนายว่าซึ่งพบแพะห้าตัวท่านขี่แพะใหญ่นั้นจะได้เมืองน่ำเอี๋ยงก่อน แล้วจะได้เมืองขึ้นแก่น่ำเอี๋ยงห้าเมือง คือเมืองกุยเอี๋ยงหนึ่ง เมืองคุนเอี๋ยงหนึ่ง เมืองอูเอี๋ยงหนึ่ง เมืองเก๊กเอี๋ยงหนึ่ง เมืองย่งเอี๋ยงหนึ่ง ซึ่งเขาและหางหลุดไปแต่กลางตัวเป็นรูปอักษรอ่านว่าอ๋องนั้นท่านได้เป็นกษัตริย์ พิเคราะห์ดูชะตาทั้งชันษาก็ใกล้ถึงที่จะมีบุญอยู่แล้ว และลักษณะสุบินดังนี้เป็นมหามงคลอันประเสริฐยิ่งนัก เล่าสิ้วบุนซกได้ฟังดังนั้นมีความยินดีจึงนับเงินให้ชัวเสียวโอง ชัวเสียวโองจึงว่าถ้าท่านได้เป็นกษัตริย์ฮ่องเต้แล้ว ตัวข้าพเจ้าก็จะได้เป็นที่เทียนท้ายก้ำขุนนางผู้ใหญ่ สำหรับดูฤกษ์บนฤกษ์ต่ำมียศศักดิ์ ซึ่งจะรับเอาทรัพย์ท่านไว้ไม่ชอบ ชัวเสียวโองจึงคืนทรัพย์ให้แก่เล่าสิ้วบุนซก หลีทองจึงถามชัวเสียวโองว่าเมื่อใดเล่าสิ้วบุนซกจะได้กำจัดอองมัง ว่ายังมิทันขาดคำพอมีผู้ร้องเข้ามาว่า ผู้ใดพูดด้วยความเป็นข้อใหญ่ ถ้ารู้ไปถึงอองมังจะพากันพลอยตาย หลีทองได้ยินจึงร้องตวาดชายนั้นก็กลับไป เล่าสิ้วบุนซกตกใจจึงถามว่าท่านร้องตวาดผู้ใด หลีทองจึงบอกว่าหลีเทียดน้องข้าพเจ้า มันมาว่ากล่าวมิใช่การข้าพเจ้าจึงตวาดให้หนีไปท่านอย่าตกใจเลย หลีทองกับเล่าสิ้วบุนซกพูดกันแล้วก็ลาชัวเสียวโองกลับไปที่อยู่ หลีทองจัดแจงที่ตึกให้เล่าสิ้วบุนซกอาศัย เล่าสิ้วบุนซกอยู่ด้วยหลีทองหลายวัน จึงบอกหลีทองว่าข้าพเจ้าเป็นกังวลอยู่ด้วยจะเอาทรัพย์ไปเป็นขันหมากหมั้นบุตรเศรษฐี จะขอลาท่านกลับไปก่อน หลีทองจึงจัดเครื่องสำหรับการสงครามใส่หีบยี่สิบหีบบรรทุกเกวียนให้เล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกก็ลาหลีทองกลับมา ถึงบ้านเตงสินจึงเข้าไปหานางเล่าหงวนผู้พี่สาว เตงสินพี่เขยออกไปรับเข้าไปในเรือนแล้วให้นางเล่าหงวนยกโต๊ะมาเลี้ยงเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกกินสุราพูดจากันอยู่ เมื่อเล่าสิ้วบุนซกจะไปนางเล่าหงวนเห็นน้องเมาสุรานักกลัวโจรผู้ร้ายตีชิงสิ่งของกลางทาง จึงให้เตงสินพาเล่าสิ้วบุนซกไปส่งให้ถึงบ้านแปะจุยฉิง เล่าสิ้วบุนซกคำนับลาเล่าหงวนมาขึ้นนอนบนเกวียน เตงสินกับคนใช้ขับเกวียนไปตามทาง
ฝ่ายโซหัวบุตรโซเหี้ยน พาพวกคนใช้มาเที่ยว ณ แขวงเมืองน่ำเอี๋ยงพบเกวียนสวนทางมา โซหัวจึงร้องว่าเกวียนนั้นจงหลีกให้พ้นทางเราจะไป เล่าสิ้วบุนซกเมาสุรานอนมาในเกวียนได้ยินจึงร้องตอบว่า เกวียนเบาชอบหลีกทางให้เกวียนหนัก โซหัวจึงตอบว่าผู้หาศักดิ์มิได้ให้หลีกผู้มีบรรดาศักดิ์จึงจะควร เล่าสิ้วบุนซกตอบว่า ซึ่งท่านว่าจะให้ผู้หาศักดิ์มิได้หลีกผู้มีบรรดาศักดิ์นั้น จะว่าเรามีศักดิ์หรือท่านมีศักดิ์เล่า โซหัวจึงบอกว่าเราเป็นบุตรขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงมีบรรดาศักดิ์มาก ท่านจงหลีกออกไปให้พ้นทาง เล่าสิ้วบนุซกมิทันยั้งวาจาด้วยกำลังเมา จึงว่าท่านเป็นบุตรขุนนางเราเป็นหลานกษัตริย์มีบรรดาศักดิ์สูงกว่าท่านอีก เตงสินได้ยินเล่าสิ้วบุนซกว่าตกใจนักจึงสะกิดห้าม เล่าสิ้วบุนซกไม่ฟัง โซหัวได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งบ่าวไพร่ซึ่งตามมาให้จับตัวเล่าสิ้วบุนซกมัดจูงมือไป เตงสินตกใจร้องไห้วิ่งตามเล่าสิ้วบุนซกไปจนถึงบ้านชื่อว่าซินเหียเต๋ง โซหัวจึงหยุดอยู่ไล่เลียงไต่ถามด้วยยังแคลงอยู่จะมิใช่ตัวเล่าสิ้วบุนซก
ฝ่ายคนใช้เล่าสิ้วบุนซก ครั้นโซหัวจับนายไป ต่างคนตกใจพากันเร่งขับเกวียนไปถึงบ้านแปะจุยฉิง เล่าความแต่หลังให้เล่าเหลียงฟังทุกประการ เล่าเหลียงรู้ว่าโซหัวจับเล่าสิ้วบุนซกไปตกใจนัก ให้ขนหีบยี่สิบหีบซึ่งบรรทุกเกวียนมานั้นขึ้นบนเรือน เปิดดูเห็นแต่หมวกเกราะเครื่องอาวุธเกาทัณฑ์เต็มทั้งยี่สิบหีบเห็นประหลาดอยู่ จึงสั่งเล่าอี๋นเล่าต๋งกับทหารพรรคพวกห้าสิบคนถืออาวุธครบมือกันตามไปชิงเอาเล่าสิ้วบุนซกมาจงได้ เล่าอี๋นเล่าต๋งคำนับลาพาทหารไปตามทางถึงบ้านซินเหียเต๋ง ให้ทหารห้าสิบคนอยู่แต่ภายนอก เล่าอี๋นเล่าต๋งจึงค่อยแอบแฝงเข้าไปฟังความ ได้ยินโซหัวซักถามหาชื่อและแซ่เล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกนิ่งเสียไม่ให้การ เตงสินบอกว่าชื่อกิมห่อเป็นคนเสียจริตเจรจาไม่รู้จักผิดและชอบ ซึ่งได้ว่ากล่าวเหลือเกินนั้นขอโทษครั้งหนึ่งเถิด เล่าอี๋นเล่าต๋งได้ยินเตงสินขอโทษโซหัวไม่ให้ สองคนจึงเดินเข้าไปคำนับโซหัวแล้วร้องขอโทษเล่าสิ้วบุนซก โซหัวไม่ฟัง เล่าอี๋นจึงทำอุบายค่อยขยับเข้าไป เกือบจะใกล้ถึงโซหัวจึงชักกระบี่โดดเข้าไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้วเอากระบี่ฟันโซหัวคอขาดตาย
ฝ่ายเล่าต๋งกับทหารห้าสิบคนวิ่งเข้าไล่ฟันพวกโซหัว แล้วร้องว่าเราจะพากันเข้าไปฆ่าอองมังแก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ ฝ่ายพวกโซหัวต่างคนตื่นตกใจแตกหนีเอาชีวิตรอด เตงสินจึงเข้าแก้มัดเล่าสิ้วบุนซก แล้วชวนเล่าอี๋นเล่าต๋งกับทหารมาบ้านแปะจุยฉิง ต่างคนเล่าความแก่เล่าเหลียงทุกประการ เล่าเหลียงครั้นเล่าอี๋นเล่าต๋งฆ่าโซหัวตายเอาตัวเล่าสิ้วบุนซกมาได้แล้วมีความยินดีนัก จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเตงสินเล่าอี๋นเล่าต๋งเล่าสิ้วบุนซก เตงสินครั้นกินโต๊ะแล้วคำนับลาไปบ้าน
๕
ฝ่ายเล่าสิ้วบุนซกอยู่กับเล่าเหลียงเล่าอี๋นเล่าต๋ง ณ บ้านแปะจุยฉิงจึงปรึกษาเล่าเหลียงว่า เมื่อโซหัวจับข้าพเจ้า เล่าอี๋นเล่าต๋งตามไปฆ่าโซหัวชิงเอาตัวข้าพเจ้ามาได้ บ่าวไพร่โซหัวแตกหนีไปความทั้งนี้จะไม่สงบ ถ้าโซเหี้ยนรู้ว่าโซหัวผู้บุตรตายแล้ว จะมีใจเจ็บแค้นบอกความแก่อองมังให้ยกทัพใหญ่มาล้อมจับข้าพเจ้ากับท่าน และชาวบ้านแปะจุยฉิงไปฆ่าเสียสิ้น ครั้งนี้จำจะคิดเกลี้ยกล่อมผู้คนเอาบ้านแปะจุยฉิงเป็นค่ายมั่นคงรับกองทัพโซเหี้ยน ท่านจะเห็นประการใด เล่าเหลียงเห็นชอบ จึงให้เล่าอี๋นเล่าต๋งเกลี้ยกล่อมแต่ทหารที่มีฝีมือชาวบ้านแปะจุยฉิงได้คนแปดพันเศษ แล้วเล่าเหลียงจึงเอาหมวกเกราะกับเครื่องศัสตราวุธยี่สิบหีบที่หลีทองให้เล่าสิ้วบุนซกมานั้น ออกแจกปันแก่นายทหารทั้งปวง
ฝ่ายเล่าเหลียงจึงป่าวร้องบอกชาวบ้านทั้งปวงให้รู้ทั่วกันว่าตัวเราชื่อเล่าเหลียงเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเปงเต้ กิมอี๋นกิมต๋งกิมห่อทั้งสามคนเป็นบุตรเล่าคิมเรามาเลี้ยงไว้ แต่กิมห่อนั้นคือเล่าสิ้วบุนซกมีบุญญาธิการ เงียมจูเหลงเห็นว่าจะได้เป็นกษัตริย์ จึงผลัดชื่อเสียใหม่ให้เรียกว่ากองบู๊ บัดนี้จะยกทัพไปปราบศัตรูราชสมบัติแก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ ชาวบ้านและทหารทั้งปวงจงพร้อมใจกันช่วยผู้มีบุญกำจัดอองมังอันเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินแล้ว จะได้ทำมาหากินให้เป็นผาสุก
ฝ่ายราษฎรชาวบ้านทั้งปวงรู้ว่ากิมห่อคือตัวเล่าสิ้วบุนซกผู้มีบุญเป็นแซ่เล่าเชื้อพระวงศ์ ต่างคนดีใจยอมเข้าด้วยกองบู๊สิ้นทั้งบ้านแปะจุยฉิง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเล่าเหลียงจัดทหารเข้าเป็นกระบวนทัพ ให้เล่าอี๋นเป็นแม่ทัพหน้าคุมทหารพันหนึ่ง เล่าเหลียงกับกองบู๊เป็นแม่ทัพใหญ่ ยกออกจากบ้านแปะจุยฉิงจะไปตีหัวเมืองน้อย
ฝ่ายคนใช้โซหัวที่เหลือตายหลบหนีไปตามเมืองฮูเหียงกุ้ย พอพบเกียนถำซึ่งเอาเหล้าหมูเป็ดไก่และเนื้อแพะบรรทุกเกวียนสวนทางมากับทหารประมาณร้อยหนึ่ง คนใช้โซหัวจึงเข้าไปคำนับบอกความแก่เกียนถำว่านายข้าพเจ้าจับเล่าสิ้วบุนซกได้ ชาวบ้านแปะจุยฉิงติดตามมาชิงเอาเล่าสิ้วบุนซกฆ่าโซหัวตาย เกียนถำได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเรารู้ว่าโซหัวมาจึงบรรทุกเหล้าข้าวจะไปให้ บัดนี้โซหัวตายแล้วจะให้แก่ผู้ใดเล่า เกียนถำจึงกลับเข้าไปเกณฑ์คน ณ เมืองฮูเหียงกุ้ย ยกกลับมาจะไปจับชาวบ้านแปะจุยฉิง
ฝ่ายเล่าเหลียงยกกองทัพไปตามทาง พอทหารเข้ามาบอกว่ากองทัพยกสวนทางลงมาหารู้ว่าจะเป็นกองทัพผู้ใดไม่ เล่าเหลียงแจ้งความดังนั้นจึงให้ทหารตั้งมั่นคงไว้ ฝ่ายกองบู๊ขึ้นไปนั่งอยู่บนหอคอยดูข้าศึก เล่าอี๋นแม่ทัพหน้าจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือง้าวขับทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ฝ่ายเกียนถำพาทหารรีบมาตามทางพบกองทัพเล่าอี๋น จึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นมาร้องว่าพวกแซ่เล่าผู้ใดมีฝีมือให้เร่งมารบกับเรา เล่าอี๋นได้ยินดังนั้นขับม้ารำง้าวเข้ารบกับเกียนถำได้ห้าเพลง เห็นจะต้านทานกำลังเกียนถำมิได้ชักม้าหนีเข้าค่าย เกียนถำไล่ติดตามเข้าไปถึงหน้าค่ายหลวง
ฝ่ายกองบู๊เห็นดังนั้นจึงร้องว่าเรากับอองมังเป็นศัตรูกัน ตัวท่านกับเรามิได้มีข้อขัดเคืองกัน เหตุใดจึงมารบกับเราเล่า เกียนถำได้ยินแลขึ้นไปเห็นเล่าสิ้วบุนซก เกียนถำน้าวเกาทัณฑ์จะยิงพอเห็นมังกรเหลืองประคองป้องกันอยู่ จึงคิดว่าเล่าสิ้วบุนซกคนนี้เป็นคนมีบุญโดยแท้ แต่อองมังให้จับหลายครั้งยังหาได้ตัวไม่ เกียนถำสะดุ้งตกใจกลัวโดดลงจากม้าคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นผู้มีบุญ จะขอเข้าทำราชการอาสาทำการกำจัดอองมังกว่าจะสำเร็จ กองบู๊เห็นดังนั้นจึงลงจากหอคอยออกมาคำนับเกียนถำเข้าไปในค่าย เล่าเหลียงเชิญนั่งที่สมควรพูดจาไถ่ถามแซ่และชื่อ เล่าเหลียงกับกองบู๊จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเกียนถำ เกียนถำพาทหารทั้งปวงเข้าอยู่ในค่าย เล่าเหลียงจึงถอยเข้ามาตั้งค่ายอยู่หน้าบ้านแปะจุยฉิง
ฝ่ายหลีทองเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ตั้งแต่ให้เครื่องศัสตราวุธให้กองบู๊ไปมีความสะดุ้งตกใจกลัวจะรู้ถึงอองมัง จึงหาตัวหลีเทียดผู้น้องมาปรึกษาว่า บ้านเมืองทุกวันนี้บังเกิดโจรผู้ร้ายเป็นอันมาก กองบู๊คิดการใหญ่จะกำจัดอองมังตั้งเกลี้ยกล่อมหาผู้มีสติปัญญาและฝีมืออยู่ ซึ่งเราให้เครื่องศัสตราวุธไปยี่สิบหีบก่อนนั้น ถ้าผู้ใดบอกอองมัง อองมังรู้ว่าเราเป็นใจเข้าด้วยกองบู๊ เห็นจะให้ทหารมาจับเรามิทันจัดแจงจะแก้ตัวยาก อนึ่งไพร่พลเมืองทั้งแผ่นดินทุกวันนี้ระส่ำระสายอยู่ เจ้าจงไปตามเชิญตัวกองบู๊มาปรึกษาเกลี้ยกล่อมหาทแกล้วทหารทำการกำจัดอองมังเสีย เมืองเราจึงจะมีความสุข หลีเทียดเห็นชอบคำนับลาหลีทองขึ้นม้าไปทางบ้านแปะจุยฉิง ครั้นถึงค่ายจึงเข้าคำนับกองบู๊ กองบู๊เห็นหลีเทียดจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระประการใด หลีเทียดบอกว่าหลีทองพี่ข้าพเจ้าให้มาเชิญไปจะปรึกษาเป็นการใหญ่ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงคำนับลาเล่าเหลียงขึ้นม้าพาหลีเทียดไปเมืองน่ำเอี๋ยง
ฝ่ายหลีทองเห็นกองบู๊มาจึงออกไปรับเชิญนั่งที่สมควรต่างคนคำนับกัน แล้วหลีทองจึงว่าทุกวันนี้เกิดฝนแล้งข้าวแพงราษฎรทำนาไม่ได้ผล ต่างคนกลัวอาญาอองมังจะให้เร่งเอาผลเมล็ดข้าวตามเนื้อนาสี่ไร่คิดเอาเป็นหลวงไร่หนึ่ง จึงพากันอพยพครอบครัวหนีเข้าซุ่มซ่อนอยู่ในป่าเป็นโจรผู้ร้าย อนึ่งคนทั้งแผ่นดินรู้ว่าท่านมีบุญญาธิการมากคอยจะเข้าพึ่ง ซึ่งท่านว่าจะคิดการกำจัดอองมังนั้น ควรที่จะตั้งเกลี้ยกล่อมชักชวนได้ทแกล้วทหารมากแล้ว เร่งจัดกองทัพยกเข้าจับอองมังฆ่าเสียโดยเร็ว เมืองหลวงเห็นจะได้แก่ท่านเป็นมั่นคง กองบู๊จึงบอกความแก่หลีทองว่า เมื่อข้าพเจ้าขายข้าวสารกลับไปจากท่านครั้งก่อนนั้น โซหัวจับข้าพเจ้าได้ เล่าอี๋นตามไปฆ่าโซหัวชิงเอาตัวข้าพเจ้ามา ตั้งเกลี้ยกล่อมได้ทหารแปดพันเศษ ทั้งเกียนถำเจ้าเมืองฮูเหียงกุ้ยก็มาเข้าด้วย บัดนี้ทหารข้าพเจ้ามากขึ้นทุกวัน แต่ม้ากับเครื่องนั้นเห็นจะหาพอทหารไม่ หลีทองจึงจัดม้าที่มีฝีเท้าให้กองบู๊ขี่ม้าหนึ่ง แล้วจึงว่าถ้าขัดสนสิ่งใดข้าพเจ้าจะช่วยอย่าวิตกเลย ท่านจงไปตั้งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารไว้ให้มากเถิด กองบู๊ครั้นสนทนากันแล้วลาหลีทองขึ้นม้าอันมีฝีเท้ากลับมาค่ายบ้านแปะจุยฉิง จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เล่าเหลียงแล้วปรึกษากับเล่าเหลียงว่า บรรดาญาติเราซึ่งร่วมแซ่อยู่ในบ้านป่าชุนเหลงเป็นอันมาก ขอให้ไปเชิญมาประชุมพร้อมช่วยกันคิดการใหญ่ด้วยท่านจะเห็นประการใด เล่าเหลียงเห็นชอบ ขณะเมื่อพูดกันเกียนถำนั่งฟังความอยู่ เกียนถำจึงว่าซึ่งท่านจะให้ประชุมญาติวงศ์นั้นควรอยู่ แต่ซึ่งจะทำการศึกใหญ่ครั้งนี้ ขอให้หาเครื่องศัสตราวุธและรวบรวมข้าวปลาอาหารซึ่งจะเป็นเสบียงไว้ให้มาก ศึกสู้รบติดพันจะได้ลำเลียงส่งกันทันท่วงที แล้วให้ตั้งค่ายใหญ่ล้อมบ้านแปะจุยฉิงห้าค่าย เกณฑ์ทหารเข้ารักษาค่ายละห้าร้อย ยกธงขึ้นปักบนค่ายๆ ละยี่สิบอัน จัดทหารตีม้าล่อและกลองรบให้อื้ออึงไว้ค่ายละยี่สิบคน เกณฑ์ทหารสำหรับแผ้วถางหน้าค่าย ๆ ละยี่สิบคน ให้พูดจาโห่ร้องเล่นสนุกสบายจงทุกค่าย เป็นอุบายจะให้คนยินดีว่าท่านตั้งการใหญ่จะพากันเข้ามาพึ่ง ถึงพวกอองมังจะเข้ามาสอดแนมสืบข่าวฟังความก็เกรงขามอยู่ ด้วยสำคัญว่ามีคนมากเป็นสง่าในการสงคราม แล้วให้แต่งโต๊ะไว้คอยเลี้ยงผู้ที่จะเข้ามาอย่าให้อดอยาก ได้ทหารมากแล้วตีหัวเมืองรายทางเข้าไปตีเมืองหลวงเห็นจะได้โดยง่าย เล่าเหลียงกับกองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ กองบู๊ชมว่าท่านคิดอุบายนี้ดีนัก จึงสั่งนายทหารให้เกณฑ์กันตั้งค่ายจัดแจงการทั้งปวงตามคำเกียนถำ เล่าเหลียงจึงจัดแจงเหล้าข้าวหมูเป็ดไก่ แต่งโต๊ะเตรียมเลี้ยงทหารและญาติวงศ์ซึ่งจะมาเข้าด้วยเป็นอันมาก
ฝ่ายคนซึ่งร่วมแซ่และต่างแซ่ บรรดาหนีซุ่มซ่อนอยู่ในป่าแขวงเมืองน่ำเอี๋ยง แจ้งข่าวว่าเล่าเหลียงกับกองบู๊แต่งโต๊ะเลี้ยงเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารทำการใหญ่ ต่างคนดีใจเข้ามานั่งกินโต๊ะไม่พักมีผู้เชื้อเชิญ แต่ผู้ซึ่งร่วมแซ่เล่าเหลียงตักสุราส่งให้นั่งกินโต๊ะพร้อมกันแล้ว เล่าเหลียงจึงว่าครั้งเมื่อพระเจ้าเปงเต้มีพระชนม์อยู่นั้น บรรดาเชื้อวงศ์เรามีความสุขหาผู้ดูหมิ่นถิ่นแคลนได้ไม่ ตั้งแต่อองมังคิดทรยศกบฏฆ่าพระเจ้าเปงเต้ชิงเอาสมบัติ ญาติวงศ์เรากระจัดพลัดพรากล้มตายเป็นอันมาก บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกหลานเราเงียมจูเหลงเห็นว่าเป็นผู้มีบุญ จึงขนานนามใหม่ให้ชื่อกองบู๊ คิดการใหญ่ซ่องซุ่มทแกล้วทหารจะยกทัพเข้าเมืองหลวงทำการกำจัดอองมัง แก้แค้นพระเจ้าเปงเต้ ท่านทั้งปวงซึ่งร่วมแซ่และต่างแซ่แต่บรรดามานี้ จงพร้อมใจกันช่วยกองบู๊ทำการศึกใหญ่ปราบเสี้ยนศัตรู ถ้ากองบู๊ได้เป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวงแล้ว ท่านทั้งปวงก็จะได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์โดยชอบ จะมีชื่อลือปรากฏไปชั่วฟ้าและดินจนสิ้นกัลปาวสาน ฝ่ายผู้ซึ่งร่วมแซ่และทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้น ต่างคนรับคำว่าซึ่งท่านจะคิดกำจัดอองมังครั้งนี้ข้าพเจ้ายินดีด้วย จะช่วยท่านทำการศึกใหญ่กว่าจะสำเร็จ
ฝ่ายเล่าเหลียงเลี้ยงโต๊ะแล้วจัดแจงให้ญาติวงศ์และทหารเข้าอยู่ในค่าย จ่ายข้าวปลาอาหารให้กินทุกตัวคนมิได้ขัดสนอดอยาก เล่าเหลียงตั้งค่ายเกลี้ยกล่อมประมาณสิบสี่สิบห้าวัน ทหารมีฝีมือมาเข้าด้วยสองพันเศษ ฝ่ายหลีทองครั้นกองบู๊กลับไปบ้านแปะจุยฉิงแล้ว จึงให้คนใช้ไปหาอองหลิบนายช่างเหลาเกาทัณฑ์เข้ามา สั่งว่าท่านเร่งทำเกาทัณฑ์ขึ้นสามร้อยคันโดยเร็ว เราจะจัดซื้อให้ทหารไปจับชาวบ้านแปะจุยฉิง ซึ่งสมคบกับเล่าสิ้วบุนซกไว้จะเอาตัวส่งไปให้อองมัง แล้วหลีทองสั่งนายประตูว่าผู้มีม้าเร่งเอาตัวเข้ามาจะจัดซื้อตามราคา อองหลิบกับนายประตูรับคำอำลาไป หลีทองจึงจัดทหารได้ร้อยเศษกับทหารชำนาญเพลงอาวุธได้ห้าร้อยคน ให้ปรนปรือไว้ ณ ตึกใหญ่เตรียมคอยท่ากองบู๊ ความทั้งนี้รู้กันแต่เพียงหลีเทียดน้องหลีทองผู้เดียว ขุนนางชาวน่ำเอี๋ยงรู้ความแต่ว่าหลีทองเตรียมการจะไปจับเล่าสิ้วบุนซกบ้านแปะจุยฉิงแขวงเมืองน่ำเอี๋ยง
ฝ่ายเกียนถำ ครั้นเห็นทหารมาเข้าเกลี้ยกล่อมมากขึ้นทุกวัน จึงเข้าไปปรึกษาเล่าเหลียงว่าทหารทั้งปวงเข้าด้วยเป็นอันมาก เครื่องศัสตราวุธไม่มีจะแจกจ่ายจะได้สิ่งใดไปทำศึกเล่า ข้าพเจ้าแจ้งข่าวว่าเครื่องมืออองมังให้จัดทำขึ้นไว้สำหรับเมืองน่ำเอี๋ยง อองมังมอบให้หลีทองรักษาไว้เป็นอันมาก ข้าพเจ้าก็เห็นว่าหลีทองมีใจยินดีเข้าด้วยจะช่วยคิดทำการใหญ่ ขอให้กองบู๊ไปยืมเครื่องสำหรับการสงครามมาจ่ายทหาร หลีทองก็จะช่วยแก้ไขให้ได้เครื่องมือมาโดยง่าย เล่าเหลียงได้ฟังเห็นชอบจึงสั่งกองบู๊ให้ไปยืมเครื่องมือหลีทอง กองบู๊คำนับลาเล่าเหลียงแล้วแต่งตัวเป็นคนค้าขายหมายมิให้ผู้ใดรู้จัก จึงขึ้นม้าไปเมืองน่ำเอี๋ยง พอถึงประตูจึงเข้าไปในเมือง นายประตูมิได้รู้จักออกชิงม้ากองบู๊ไว้แล้วบอกว่าเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยงสั่งให้จัดซื้อม้า เราจะพาเอาม้ากับตัวท่านไปส่งให้แก่เจ้าเมือง กองบู๊จึงตอบว่าม้าตัวนี้ก็เป็นม้าของเจ้าเมืองให้เราไปขี่ นายประตูไม่เชื่อจึงพาม้ากองบู๊เข้าไปคำนับหลีทองเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง
ฝ่ายหลีทองเห็นกองบู๊ จึงออกมาเชิญเข้าไป ณ สวนดอกไม้หลังตึกเป็นที่สงัด นายประตูเห็นดังนั้นพากันกลับไป กองบู๊จึงบอกหลีทองว่าทแกล้วทหารมาเข้าเกลี้ยกล่อมข้าพเจ้าทุกวัน เครื่องสำหรับนายทหารยี่สิบหีบซึ่งท่านให้ไปแต่ก่อนนั้นได้แจกจ่ายทหารหาพอไม่ ข้าพเจ้ามาทั้งนี้จะขอยืมเครื่องมือท่านไปจ่ายทหารจะได้ทำการศึก หลีทองจึงว่าเครื่องอาวุธอองมังให้ทำไว้สำหรับเมืองมีอยู่ ข้าพเจ้าจะแก้ไขให้ท่านอย่าวิตกเลย หลีทองจึงพากองบู๊ไปถึงตึกใหญ่ไขกุญแจเปิดประตูคลังออก กองบู๊เห็นเครื่องอาวุธและหมวกเกราะสำหรับทหารเต็มตึกใหญ่มีใจยินดีด้วยได้สมความคิด หลีทองจึงปิดประตูลั่นกุญแจคลังไว้ดังเก่า แล้วพากองบู๊ไปดูทหารร้อยเศษซึ่งเลือกสรรไว้รูปร่างสูงใหญ่มีกำลังมาก หลีทองจึงบอกทหารทั้งปวงว่า ท่านผู้นี้คือผู้มีบุญจะปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ ท่านจงพร้อมใจกันไปช่วยทำการศึกกำจัดศัตรูราชสมบัติ กองบู๊เจ้าของท่านเป็นกษัตริย์สำเร็จราชการในเมืองหลวงแล้ว ท่านทั้งปวงก็จะได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ ฝ่ายทหารร้อยเศษได้ฟังดังนั้นต่างคนดีใจคำนับรับคำ หลีทองจึงมอบทหารและเครื่องอาวุธในตึกใหญ่ให้กองบู๊ กองบู๊จึงว่าซึ่งท่านกรุณาข้าพเจ้าขอบคุณยิ่งนัก แต่ซึ่งทหารเหล่านี้ล้วนมีกำลัง ชอบให้ถือเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่ เกาทัณฑ์มีในตึกแต่อย่างน้อยคันอ่อนหาสมกับกำลังทหารร้อยเศษนี้ไม่ ท่านจงช่วยหาเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่แจกให้สำหรับมือจะได้ใช้ในการศึก หลีทองจึงว่าเกาทัณฑ์ใหญ่หายาก มีอยู่แต่ที่ซินโตเกียนอองมังให้มากำกับทหารอยู่ในเมืองนี้ ข้าพเจ้าจะอุบายถามซื้อ เห็นซินโตเกียนจะขายให้เป็นมั่นคง หลีทองจึงพากองบู๊ไปบ้านซินโตเกียน พอซินโตเกียนนั่งกำกับลิมก้วงนายช่างเหลาเกาทัณฑ์อยู่กลางบ้าน หลีทองจึงเข้าไปนั่งพูดกับซินโตเกียนแล้วบอกว่า เราจะขอซื้อเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่ตามราคาเคยซื้อขาย ซินโตเกียนจึงไปหยิบเกาทัณฑ์คันหนึ่งหนักห้าร้อยชั่งมาให้ดู กองบู๊เห็นเกาทัณฑ์ชอบใจจึงรับไว้ หลีทองจึงว่าแก่ซินโตเกียนจะขอซื้อเกาทัณฑ์ขนาดกลาง ซินโตเกียนจึงใช้คนไปหยิบเกาทัณฑ์มาให้หลีทองคันหนึ่ง กองบู๊จึงว่าจะขอซื้อเกาทัณฑ์ขนาดนี้อีกสักคันหนึ่ง ซินโตเกียนเห็นหลีทองซื้อเกาทัณฑ์หลายคันก็คิดสงสัย แลดูกองบู๊มีไฝแก้มซ้ายเป็นสำคัญ จึงว่าหนุ่มน้อยนี้คือเล่าสิ้วบุนซกมาซื้อเกาทัณฑ์จะทำการศึกเป็นมั่นคง หลีทองได้ฟังตกใจนักจึงออกอุบายตอบว่าหนุ่มน้อยร่วมแซ่เรามิใช่เล่าสิ้วบุนซก ท่านอย่าพูดดังนั้นไม่ควร
ฝ่ายลิมก้วงนายช่างผู้ทำเกาทัณฑ์นั่งอยู่ แลเห็นกองบู๊ก็รู้ว่าเป็นผู้มีบุญคือเล่าสิ้วบุนซก นานไปจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน ครั้นได้ยินซินโตเกียนว่ากล่าวเป็นข้อสงสัย จึงคิดว่าการใหญ่ซึ่งเล่าสิ้วบุนซกทำครั้งนี้จะรู้ฟุ้งเฟื่องเพราะซินโตเกียนเป็นมั่นคง จำจะพูดปกปิดความเสียมิให้ซินโตเกียนสงสัยสืบไป ลิมก้วงจึงบอกซินโตเกียนว่าหนุ่มน้อยคนนี้เป็นแซ่เดียวกับเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง มิใช่เล่าสิ้วบุนซก ซึ่งมาซื้อเกาทัณฑ์ครั้งนี้จะไปตามรบกับเล่าสิ้วบุนซกซึ่งมีวิชาการแปลงตัวได้ ไปตั้งเกลี้ยกล่อมอยู่บ้านแปะจุยฉิง ผู้นี้มิใช่ตัวเล่าสิ้วบุนซกท่านอย่าสงสัยเลย หลีทองก็รับสมคำลิมก้วง ซินโตเกียนได้ยินก็สิ้นความสงสัย จึงว่าข้าพเจ้าทำเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่ไว้สามร้อยเศษยังหาสำเร็จไม่ หลีทองจึงพากองบู๊ไปถึงอองหลิบผู้ทำคันเกาทัณฑ์ จึงถามว่าเกาทัณฑ์ให้เร่งทำจะใช้เหตุใดจึงมิทำให้แล้วเล่า หลีทองจะเอาโทษว่าช้า อองหลิบจึงขอโทษตัวว่าเกาทัณฑ์ขนาดนี้ทำยาก ขอผลัดอีกสามวันจะทำเกาทัณฑ์ให้สำเร็จ หลีทองได้ฟังดังนั้นจึงพากองบู๊กลับบ้าน
ฝ่ายซินโตเกียนจึงไปถามอองหลิบว่า เกาทัณฑ์เกณฑ์หลวงจ่ายมาให้นั้นทำสำเร็จแล้วหรือ อองหลิบจึงบอกว่าเกาทัณฑ์หลีทองจัดซื้อนั้น จะทำให้แล้วก่อนจึงจะค่อยทำเกาทัณฑ์ที่หลวงต่อไป ซินโตเกียนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าหลีทองซื้อเกาทัณฑ์เป็นอันมากเห็นประหลาดอยู่ ชะรอยชายหนุ่มน้อยจะเป็นเล่าสิ้วบุนซกมาคบคิดกับหลีทองซื้อเกาทัณฑ์ไปทำการกบฏเป็นมั่นคง ซินโตเกียนนิ่งความไว้มิได้ จึงขึ้นม้ารีบไปบอกพังเหมงผู้เป็นฮูเจี้ยงนายทหารรองให้รู้ความ แล้ว ซินโตเกียนจึงให้คนใช้ไปหาซุยเต๋งซึ่งมีความชอบ อองมังให้เป็นขุนนางผู้ช่วยราชการนั้นมาบอกว่า หลีทองจัดซื้อเกาทัณฑ์เป็นอันมาก เห็นจะร่วมคิดเข้ากับเล่าสิ้วบุนซกบ้านแปะจุยฉิงเป็นมั่นคง พังเหมงกับซุยเต๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงบอกพวกนายทหารมาพร้อมกันสั่งให้ปิดประตูเมืองน่ำเอี๋ยงทั้งสี่ด้าน จะเข้าค้นจับตัวเล่าสิ้วบุนซก
ฝ่ายหลีทองเห็นว่าความลุกลามฟุ้งเฟื่องขึ้นแล้ว จึงให้กองบู๊แต่งตัวใส่หมวกโปร่งฟ้าสวมเกาะใน ใส่เสื้อสีชมพู ถือง้าวชื่องอฮั่น ม้าซึ่งขี่นั้นชื่อมังกรขาว มีฝีเท้ารวดเร็ว ให้ทหารห้าร้อยใส่เกราะถือเกาทัณฑ์คนละสามคัน หลีทองก็แต่งตัวขึ้นม้านำหน้ากองบู๊ พาทหารจะออกจากเมือง พอพบพังเหมงมาคอยอยู่ ฝ่ายพังเหมงเห็นดังนั้น พาทหารมารบกับหลีทองจะชิงเอากองบู๊ หลีทองรอรบป้องกันกองบู๊ไปเห็นประตูเมืองปิดเข้ามิได้ จึงขับม้าเลี้ยววงไปประตูอื่น ทหารพังเหมงไล่ติดตามรบทหารหลีทองต่อสู้เป็นหมู่เหล่าเรี่ยรายกันไป กองบู๊ตกใจนักจึงขับม้ามาตามถนน ทหารชาวเมืองติดตามเอาไม้ค้อนก้อนอิฐไล่ทิ้งขว้าง กองบู๊รำง้าวบนหลังม้าป้องปัดด้วยกำลังว่องไวหลบหลีกมิให้ต้องตัว ไปถึงประตูข้างทิศตะวันออก พอเห็นชายคนหนึ่งถือกระบี่ลงจากเชิงเทินมาเปิดประตูให้กองบู๊แล้ววิ่งตามออกจากเมือง กองบู๊เหลียวหลังมาเห็นจึงถามว่าท่านชื่อใดมีคุณแก่เราครั้งนี้ยิ่งนัก ชายนั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเก๊กเชียวยิมก๋ง สืบรู้ว่าอันตรายจะถึงท่านจึงมาคอยช่วยแก้ไข เปิดประตูให้ท่านหนีรอดพ้นจากความตาย กองบู๊ขี่ม้าเดินพูดกันมากับเก๊กเชียวยิมก๋ง พอเหลียวเห็นทหารติดตามมาเป็นอันมาก กองบู๊ขับม้าหนีพลางร้องถามนายทหารว่า เรากับอองมังเป็นคู่พยาบาทกัน ตัวท่านไม่มีข้อขัดเคืองกับเรา ท่านชื่อใดจึงโกรธแค้นติดตามมาจะจับเราด้วยเหตุประการใด
ฝ่ายซุยเต๋งพาทหารตามมาใกล้ได้ยินจึงร้องบอกว่า ตัวเราชื่อซุยเต๋งเดิมเป็นคนใช้เล่าถัง เมื่อท่านหนีไปซ่อนอยู่ ณ ตึกเล่าถังครั้งก่อนนั้น เราเอาความไปบอกอองมัง เรามีความชอบได้เป็นขุนนางผู้ช่วยราชการฝ่ายทหาร ซึ่งท่านมีความรู้แปลงเป็นมังกรหนีพ้นมืออองป้าปังอี้มาพึ่งพบกันวันนี้จึงตามมา ถ้าจับท่านได้อองมังจะให้เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ กองบู๊ได้ยินดังนั้นจึงร้องตวาดว่า มึงเป็นคนอกตัญญูต่อเล่าถังผู้นาย ทำลายคุณเสียแล้วกลับตามมาจะจับกูอีกเล่า กองบู๊โกรธนักชักม้ากลับหน้ามาจะฆ่าซุยเต๋งแก้แค้นแทนเล่าถังผู้อา ซุยเต๋งเห็นกองบู๊มาด้วยกำลังโทโสจึงชักม้าพาทหารถอยออกไป กองบู๊ก็ขับม้ากลับหนีไปตามทาง
ฝ่ายพังเหมงพาพวกทหารขับไล่กระชั้นชิดติดตามไปใกล้จะทัน กองบู๊เหลียวหลังมาเห็นจึงร้องว่า แซ่เล่าก็สิ้นเชื้อเหลือแต่เราผู้เดียวแล้ว ท่านไม่มีความกรุณาจะฆ่าเราเสียเล่า พังเหมงไม่ฟังขับม้าเข้ามาใกล้กองบู๊หนีมิพ้น จึงชักม้ากลับรำง้าวเข้ารบกับพังเหมงได้ยี่สิบเพลง พอซินโตเกียนขับม้าพาทหารตามมาทัน กองบู๊ผู้เดียวเกรงทหารจะล้อมวกหลังจึงชักม้ากลับขับหนี ทหารซินโตเกียนยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกม้าล้มลง กองบู๊ได้แต่ง้าวสำหรับมือวิ่งหนีเข้าแอบแฝงตัวอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ริมทาง ซินโตเกียนกับพังเหมงซุยเต๋งต่างคนดีใจจะเข้าจับเอาเป็น แต่เกรงด้วยกองบู๊มีง้าวถือสำหรับมืออยู่ จึงขับทหารเข้าล้อมไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายกองบู๊สุดคิดสิ้นกำลัง นั่งดูทหารล้อมเข้ามาใกล้จวนตัวจะหนีมิได้ตกใจนัก จึงแหงนหน้าขึ้นบนอากาศตั้งสัตย์อธิษฐานว่า ตัวข้าพเจ้านี้เซียงเต้และเทพยดาทั้งปวงประชุมเชิญลงมาเกิดสำหรับปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ บัดนี้ทหารซินโตเกียนล้อมไว้จะจับไปให้อองมังผู้เป็นศัตรูราชสมบัติ ครั้งนี้ถึงที่อับจนจะหาผู้ใดเป็นที่พึ่งมิได้ ขอจงเทพยดาทั้งปวงจงช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากมือทหาร จะได้ไปคิดการปราบศัตรูแผ่นดินสิ้นเสี้ยนหนาม จะบำรุงราษฎรสืบแซ่เชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจผู้เป็นพระเจ้าปู่ ให้แผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุขไปภายหน้า ขณะนั้นพอเกิดพายุใหญ่พัดผงคลีมืดคลุ้มเป็นหมอกมัวไปทั่วทิศ มีกระบือแดงตัวหนึ่งพ่วงพีสูงใหญ่มีเขาเดียวกลางศีรษะมายืนอยู่ตรงหน้ากองบู๊ กองบู๊โดดขึ้นบนหลังแกว่งง้าว กระบือวิ่งฝ่าทหารพากองบู๊ออกจากที่ล้อม
ฝ่ายทหารทั้งปวงตกใจต่างคนแตกหนีไป กองบู๊ขับกระบือไล่ติดตามเอาง้าวฟันถูกพังเหมงคอขาดตกม้าตาย กองบู๊ฉวยคว้าบังเหียนม้าพังเหมงได้ จูงตามกระบือไปเข้าทางพอเวลาพลบค่ำลง กระบือยืนนิ่งอยู่กองบู๊ขับไม่เดิน พอมีผู้เฒ่าคนหนึ่งผมและหนวดขาวงามยืนตรงหน้ากองบู๊ ผู้เฒ่าจึงว่ากระบือตัวนี้จงคืนให้แก่เราเถิด กองบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงลงจากหลังกระบือคำนับแล้วตอบว่า กระบือตัวนี้ช่วยชีวิตข้าพเจ้าพ้นจากความตายจงขายให้ข้าพเจ้าเสียเถิด จะเป็นราคามากน้อยเท่าใดจะคิดเงินให้ ผู้เฒ่าว่ากระบือเราไม่ขาย แล้วแกล้งลวงกองบู๊ว่าผู้ใดมายืนอยู่เบื้องหลังเล่า เจ้าจงเหลียวไปดูก่อน กองบู๊มิได้เห็นผู้ใดจึงเหลียวกลับมาเห็นผู้เฒ่าขี่กระบือเหาะขึ้นบนอากาศหายสูญไป กองบู๊ตกใจคิดว่าปีศาจ ได้กระดาษตกอยู่แผ่นหนึ่งจึงหยิบขึ้นมา เห็นอักษรจารึกไว้ใจความในหนังสือว่า ผู้ซึ่งมีบุญญาธิการแต่ก่อนเทพยดาให้ลงมาเกิดนั้น ต่อเมื่อใดวาสนาถึงที่จะมีบุญแล้ว เทพยดาก็จะช่วยทะนุบำรุงให้ได้เป็นกษัตริย์โดยง่าย ตัวท่านสู้ยากลำบากเดินกลางวันกลางคืนจนมาตกอยู่ในที่ล้อมทหารครั้งนี้ เทพยดาผู้ใหญ่เห็นว่าท่านจะมีอันตราย จึงให้เราลงมาแก้ไขได้พ้นจากความตายแล้ว จงไปอยู่บ้านแปะจุยฉิงเถิด อย่าทำใจเร็วด่วนนักมักมีความลำบากถึงตัว เบื้องหน้าท่านคงจะได้เป็นกษัตริย์สืบแซ่เชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจไปได้ถึงสองร้อยปีเศษ กองบู๊รู้แจ้งว่าเป็นเทพยดาลงมามีความยินดีนัก จึงพับหนังสือสอดใส่ในเสื้อ จับง้าวสำหรับมือขึ้นม้าออกหาทางจะไปบ้านแปะจุยฉิง ถึงตำบลหนึ่งเป็นหว่างเชิงเขาตกเห็นเรือนมุงใบไม้เอาหญ้าทำเป็นฝารอบ ได้ยินเสียงคนร้องเพลงอยู่ในเรือนเป็นภาษาจีนว่า ตุยโวยะตั้วคังขิมตึงทิจักตอกอ ฮั่นอ๋องนั้นฮ่วยมิ่นห้อหยิดคิกันข้อ แปลคำไทยว่าเวลาเที่ยงคืนพระจันทร์ส่องรัศมีสว่างฟ้า ดีดแต่กระจับปี่เปล่า ไม่มีผู้จะเป็นคู่ร้องเพลงรับขับประสานเสียง เวลากลางวันร้องเพลงสั้น หาผู้ดีดกระจับปี่ต่อกังวานเสียงมิได้ ที่สองประการนี้ไม่มีคู่ประกอบกับสำเนียงมิได้เพราะแก่หูผู้ฟัง ตั้งแต่พลัดพรากจากเจ้าแซ่เล่าเชื้อฮั่นมาช้านาน ไม่มีความสุขทุกข์ทนลำบากเที่ยวเดินป่าสืบหาทุกแห่งมิได้เห็น เวลาวันนี้ก็เป็นฤกษ์ดีแล้วเมื่อใดผู้มีบุญจะมาพบให้ค่อยคลายทุกข์บังเกิดสุขสบาย เปรียบเหมือนดีดกระจับปี่มีผู้เป็นคู่ร้องรับขับเพลงนั้น ถ้าได้พบผู้มีบุญจะคิดให้กำจัดศัตรูแผ่นดินเสียโดยเร็ว กองบู๊หยุดฟังอยู่ได้ยินดังนั้น ลงจากม้าเดินเข้ามาถึงเคาะประตูว่า ผู้ใดอยู่ในเรือนนี้จงกรุณาช่วยเปิดประตูรับข้าพเจ้าหนีมาแต่เมืองน่ำเอี๋ยงผู้เดียว จะขออาศัยอยู่ด้วย
ฝ่ายเตงอูมิได้รู้ว่าผู้ใด จึงออกไปเปิดประตูเห็นกองบู๊ เตงอูยินดีนักพาเข้ามานั่งในเรือนต่างคนคำนับกันแล้ว เตงอูจึงว่าเมื่อครั้งอองมังให้จับท่านนั้น ข้าพเจ้าผู้เดียวไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใด แต่เห็นว่าท่านมีบุญญาธิการมาก ถึงมาตรว่าอองมังจะจับได้ก็ไม่เป็นอันตราย ข้าพเจ้าหนีมาสืบรู้ว่าอองมังปล่อยเสียแล้ว ท่านมาตั้งเกลี้ยกล่อมอยู่บ้านแปะจุยฉิง ข้าพเจ้าจะไปหา ท่านมาพบข้าพเจ้าวันนี้เหตุใดไม่มีทแกล้วทหารเห็นแต่ผู้เดียวมาฉะนี้เล่า กองบู๊จึงแจ้งความแต่หลังให้เตงอูฟังแล้วว่า ข้าพเจ้าไปยืมเครื่องมือเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ซินโตเกียนพาทหารไล่ล้อมจับเข้าที่อับจนแล้ว พอกระบือแดงเขาเดียวพาข้าพเจ้าฝ่าทหารออกมาได้ มีผู้เฒ่ามาพากระบือหายไปได้แต่หนังสือฉบับหนึ่ง จึงส่งหนังสือให้เตงอูดู เตงอูแจ้งความดังนั้นจึงท่านมีบุญญาธิการยิ่งนัก ถึงที่อับจนแล้วเทพยดาจึงมาช่วยแก้ไขบำรุงรักษามิได้มีอันตราย กองบู๊จึงปรึกษาว่าซึ่งเราจะคิดไปกำจัดอองมังครั้งนี้ ทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งนั้นยังหาเห็นผู้ใดไม่ข้าพเจ้าวิตกนัก เตงอูจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าเที่ยวสืบหาท่านนั้น พบชายผู้หนึ่งชื่อเอียวกี๋อยู่บ้านป่าริมเชิงเขาข้างซ้ายมือ บอกข้าพเจ้าว่าได้พบท่านครั้งหนึ่ง เอียวกี๋มีกำลังและฝีมือกล้าแข็ง ถ้าได้ไว้เป็นนายทหารเอกทำการศึกไปภายหน้าพอจะวางใจได้ เตงอูว่าแล้วพากองบู๊ขึ้นม้าไปถึงบ้านป่า
ฝ่ายเอียวกี๋ออกมายืนอยู่ที่ประตูเรือน เห็นกองบู๊กับเตงอูมาถึงจึงไปคำนับเชิญขึ้นมานั่งบนเรือนแล้วถามกองบู๊ว่า ท่านไปอยู่บ้านแปะจุยฉิงแล้วกลับมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใด กองบู๊ได้ยินดังนั้นจึงเล่าความแต่หลังให้เอียวกี๋ฟังทุกประการแล้วว่า บัดนี้ข้าพเจ้าตั้งซ่องสุมคนได้ไว้เป็นอันมาก คิดจะยกไปตีเมืองหลวงแต่หาผู้ซึ่งจะคุมทหารทำการศึกมิได้ ข้าพเจ้ามาหมายจะเชิญไปช่วยกำจัดอองมังศัตรูราชสมบัติท่านจะเห็นประการใด เอียวกี๋จึงว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่จะใคร่ไปช่วยในการใหญ่ แต่อาลัยด้วยมารดาชรานักหาผู้จะอยู่ปฏิบัติมิได้
ฝ่ายมารดาเอียวกี๋นั่งอยู่ในเรือน ได้ยินบุตรว่าดังนั้นจึงออกมาว่าแก่เอียวกี๋ เจ้าจงไปช่วยผู้มีบุญกำจัดศัตรูแผ่นดินเถิด ถ้าสำเร็จราชการแล้วความชอบซึ่งเจ้าได้ทำนั้น จะมีผู้ออกชื่อลือชาปรากฏไปได้หมื่นปี ถึงบิดาเจ้าเล่าก็มีกตัญญู สู้เสียชีวิตตายตามพระเจ้าเปงเต้อันเป็นเจ้าของตัวไป เจ้าก็เป็นชายเชื้อขุนนางผู้มีบุญมาเชิญถึงเรือนจะให้ช่วยกำจัดศัตรูแผ่นดินเป็นการใหญ่ เจ้าจะบิดพลิ้วเสียนั้นไม่ชอบ มารดาเอียวกี๋ว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง เอียวกี๋นิ่งอยู่มิได้รับคำว่าจะไป ก็เข้าใจว่าเอียวกี๋มีความกตัญญูเป็นห่วงอยู่ด้วยมารดายิ่งนัก จึงคิดว่าตัวก็ชราชีวิตนับวันแต่จะตาย ซึ่งเอียวกี๋ไม่ไปช่วยผู้มีบุญเพราะเป็นห่วงอาลัยอยู่ มารดาเอียวกี๋จึงบอกแก่บุตรหวังจะมิให้สงสัย เจ้าจงนั่งพูดอยู่กับกองบู๊ มารดาจะเข้าไปหุงอาหารจัดโต๊ะมาเลี้ยง ว่าแล้วก็เข้าไปในครัวเรือนจึงเอาเชือกผูกคอตาย หมายจะตัดห่วงเอียวกี๋ผู้บุตรจะให้ไปช่วยผู้มีบุญ
ฝ่ายเอียวกี๋นั่งสนทนากันกับกองบู๊เตงอูเป็นช้านาน มิได้เห็นมารดาออกมาจึงตามเข้าไปในครัวเรือน เห็นมารดาผูกคอตายห้อยตัวอยู่ตกใจนัก โดดขึ้นด้วยกำลังตัดเชือกขาดลงมา เข้าแก้ไขเห็นว่ามารดาสิ้นใจแล้ว เอียวกี๋ร้องไห้กอดศพสลบนิ่งแน่ไป
ฝ่ายกองบู๊รู้ว่ามารดาเอียวกี๋ผูกคอตายมีความอาลัย จึงว่ากับเตงอูว่าเราทั้งสองมาทั้งนี้เหมือนจะแกล้งให้มารดาเอียวกี๋ตาย กองบู๊กับเตงอูวิ่งเข้าไปร้องไห้รักมารดาเอียวกี๋ เตงอูจึงเข้าแก้ไขเอียวกี๋ซึ่งสลบอยู่นั้น ครั้นฟื้นสมประดีขึ้นมาเอียวกี๋ร้องไห้รักมารดามิได้หยุด กองบู๊จึงว่ากล่าวเอาใจเอียวกี๋ว่ามารดาท่านตายแล้ว ถึงจะร้องไห้ไปมารดาก็มิได้คืนเป็นมา จงระงับดับความโศกช่วยกันคิดการฝังศพจึงจะชอบ เอียวกี๋ค่อยได้สติคืนมาจึงจัดแจงเครื่องฝังศพ ทั้งสามคนช่วยกันยกศพมารดาเอียวกี๋ไปฝังนอกบ้าน เอียวกี๋มีน้ำตามิได้ขาดหน้า ฝังศพมารดาแล้วจึงบอกกองบู๊ว่าเชิญท่านกลับไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะขอนุ่งขาวเฝ้าหลุมศพมารดาสามปีแล้วจึงจะไปช่วยท่านทำการศึก กองบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงว่าครั้งเมื่อข้าพเจ้าหนีโซเหี้ยนมาอาศัยศาลเจ้าอูอ๋อง ท่านไปรับมาไว้เรือนมารดาท่าน ท่านมีความกรุณาได้ปฎิบัติรักษา ซึ่งมารดาท่านตายเพราะด้วยข้าพเจ้ามาเชิญท่าน กลัวว่าท่านจะเป็นห่วงไม่ไปกับข้าพเจ้า มารดาท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้ายิ่งนักยังมิได้สนองคุณ ซึ่งท่านจะนุ่งขาวเจ้าทุกข์ตามธรรเนียมนั้น ข้าพเจ้าจะขอกระทำแทนคุณมารดาท่านอย่าวิตกเลย กองบู๊จึงนุ่งขาวคำนับศพมารดาแทนเอียวกี๋
ฝ่ายเอียวกี๋เห็นดังนั้นมีความยินดีคิดว่ามารดามีวาสนาได้ผู้มีบุญเป็นบุตรเลี้ยง เอียวกี๋เห็นว่ากองบู๊รักโดยสุจริต จึงว่าซึ่งท่านกรุณาข้าพเจ้าครั้งนี้ขอบคุณนัก จะขอไปช่วยทำการศึกสนองคุณท่าน ว่าแล้วก็จัดแจงเกาทัณฑ์สำหรับมือขึ้นม้าตามกองบู๊กับเตงอูออกจากบ้านเดินตามทางไป
ฝ่ายซินโตเกียน ขณะเมื่อกองบู๊หนีไปจากที่ล้อมได้ จึงให้อองหลิบพาทหารเที่ยวสืบหากองบู๊ ฝ่ายหลีทองครั้นทหารซินโตเกียนไล่จับกองบู๊ ต่างคนพลัดกันกระจัดกระจายไปมิได้รู้ว่ากองบู๊ไปแห่งใดมีความวิตกนัก จึงรวบรวมทหารห้าร้อยมาพร้อมกันแล้ว หลีทองกับหลีเทียดผู้น้องพาทหารเที่ยวตามหากองบู๊ทุกตำบล
ฝ่ายอองหลิบพาทหารเที่ยวไป พอพบกองบู๊เดินสวนทางมา จึงขับม้าพาทหารจะเข้าล้อมจับ เอียวกี๋จึงขับม้าขึ้นหน้ากองบู๊เข้ารบกับอองหลิบ อองหลิบต้านทานมิได้ชักม้าหนี เอียวกี๋ขับม้าไล่ฆ่าฟันทหารอองหลิบแตกกระจัดกระจายไป แต่อองหลิบหนีเข้าแอบแฝงต้นไม้ใหญ่อยู่ พอหลีทองกับหลีเทียดขี่ม้ามาก็เข้าจับอองหลิบได้ เอียวกี๋ขับม้าเข้าไปจะชิงเอาตัวอองหลิบ กองบู๊จึงร้องห้ามว่าหลีทองเป็นพวกเราท่านอย่าชิงกันเลย หลีทองจึงเอาตัวอองหลิบเข้ามาคำนับกองบู๊แล้วว่า แต่ข้าพเจ้าเที่ยวหาท่านในแขวงเมืองน่ำเอี๋ยงทุกตำบล วิตกกลัวว่าท่านจะมีอันตราย ซึ่งมาพบท่านวันนี้ข้าพเจ้าดีใจนัก กองบู๊จึงว่าครั้งซินโตเกียนไล่จับข้าพเจ้าหนีมาเข้าที่ล้อม ชีวิตตกอยู่ในเงื้อมมือทหารซินโตเกียนแล้ว เดชะด้วยวาสนายังไม่ถึงที่ตาย พอกระบือแดงเขาเดียวพาข้าพเจ้าวิ่งไล่ฝ่าทหารออกมา กองบู๊ก็เล่าความแต่หลังให้หลีทองฟังทุกประการ หลีทองได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงว่าท่านมีบุญญาธิการมาก ถึงที่อับจนเทพยดาจึงมาช่วยได้เห็นเป็นอัศจรรย์ฉะนี้ ถ้าจะทำการศึกใหญ่ไปภายหน้า ก็จะมีชัยชนะแก่อองมังโดยง่าย ครั้นสนทนากันแล้วกองบู๊ขึ้นม้าพาหลีทองกับเตงอูเอียวกี๋หลีเทียดอองหลิบไปตามทางถึงบ้านแปะจุยฉิง กองบู๊เข้าไปคำนับเล่าเหลียงเล่าความให้เล่าเหลียงฟังทุกประการ เล่าเหลียงครั้นกองบู๊ผู้หลานได้ทหารมามีความยินดีนักจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยง
ฝ่ายเตงอูนั่งกินโต๊ะเสพสุราปรึกษากองบู๊ว่า บัดนี้ทหารเอกทหารเลวและเสบียงอาหารก็พอจะทำศึกใหญ่ได้แล้ว แต่ยังหาเมืองซึ่งจะเป็นที่มั่นยังมิได้ อันเมืองฮูเหียงนั้นมีกำแพงสูงถึงข้าศึกจะปีนปล้นก็ยาก ทั้งประตูหอรบก็มั่นคงมีที่ทางช่องแคบ แอบอาศัยซุ่มทัพรับข้าศึกและทางหนีทีจะไล่ก็สะดวก เห็นจะเอาเป็นที่มั่นได้ ขอท่านจงจัดกองทัพไปตีเมืองฮูเหียงขนเสบียงอาหารที่จะเลี้ยงทแกล้วทหารขึ้นฉางน้อยใหญ่ไว้ให้มากแล้ว จะได้ไปตีเมืองน่ำเอี๋ยงและเมืองขึ้นสามสิบหกเมืองไว้เป็นกำลัง จึงจะคิดการยกเข้าตีเมืองหลวงสืบไป กองบู๊กับเล่าเหลียงได้ฟังเห็นชอบ จึงจัดทหารอันมีฝีมือดีได้พันห้าร้อย ทหารนอกเกณฑ์เล่าเหลียงเอาไว้ให้อยู่รักษาค่ายบ้านแปะจุยฉิง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเล่าเหลียงจึงตั้งเอียวกี๋เป็นแม่ทัพหน้าได้คุมทหารห้าร้อย ตั้งกองบู๊เป็นแม่ทัพหลวงคุมทหารพันหนึ่ง ยกออกจากค่ายไปถึงเมืองฮูเหียง กองบู๊ให้ตั้งค่ายมั่นลงหน้าเมือง
ฝ่ายฮั่นเตาเจ้าเมืองฮูเหียงรู้ว่ากองทัพเล่าสิ้วบุนซกยกมา จึงสั่งทหารให้ปิดประตูเมือง แล้วให้ขับชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ ฮั่นเตาขึ้นไปบนหอรบ แลเห็นเหล่าทหารเล่าสิ้วบุนซกล้วนมีฝีมือกล้าแข็งทุกตัวคน ออกมาสอบสวนเพลงอาวุธกันอยู่ที่หน้าค่าย ฮั่นเตาจึงคิดว่าจะแต่งกองทัพออกสู้รบต้านทานเห็นกำลังทหารฝ่ายเราจะสู้ฝีมือทหารเล่าสิ้วบุนซกมิได้ จำจะคิดอุบายให้เล่าสิ้วบุนซกถอยทัพ ฮั่นเตาเห็นเล่าสิ้วบุนซกขี่ม้ามายืนอยู่หน้าค่าย จึงร้องบอกออกไปว่าข้าพเจ้าจะยอมเข้าด้วย แต่ขอทุเลาสามวันพอจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการ แล้วจึงจะเปิดประตูเมืองออกไปคำนับ ขอท่านจงถอยทัพเสียเถิด กองบู๊ได้ยินดังนั้นสำคัญว่าฮั่นเตาจะยอมเข้าด้วยโดยดี จึงสั่งทหารให้ถอยทัพออกไปตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองตามสัญญา
ฝ่ายฮั่นเตาเห็นเล่าสิ้วบุนซกถอยทัพดีใจนัก จึงลงจากหอรบสั่งให้ทหารเที่ยวสืบจับผู้ซึ่งรวมแซ่เล่าสิ้วบุนซก ทหารจับตัวเล่าปามาได้ ฮั่นเตาให้ซักถามแจ้งความว่าเป็นอาเล่าสิ้วบุนซก ฮั่นเตาให้ทหารคุมตัวเล่าปาไว้ ฝ่ายกองบู๊ครั้นครบกำหนดสามวันมิได้เห็นฮั่นเตาเปิดประตูเมืองตามสัญญา จึงให้ทหารร้องบอกเข้าไปว่าให้เร่งเปิดประตูเมืองรับกองทัพโดยดี ถ้าจะคิดแข็งเมืองจะให้ทหารปีนกำแพงเข้าไปฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินได้ยินดังนั้น จึงเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองฮูเหียง เจ้าเมืองฮูเหียงจึงมัดเล่าปาให้ทหารคุมตามฮั่นเตาขึ้นบนเชิงเทิน แล้วร้องบอกออกไปว่าให้เล่าสิ้วบุนซกออกมาเจรจากับเรานอกค่าย ทหารจึงไปแจ้งความแก่กองบู๊ตามคำฮั่นเตา กองบู๊จึงแต่งตัวขึ้นม้าถือง้าวพาเตงอูกับนายทหารทั้งปวงออกมายืนอยู่หน้าค่าย ฝ่ายฮั่นเตาจึงว่าแก่เล่าปาบัดนี้หลานตัวคบคิดกับพวกโจรยกมาตีเมืองเรา ตัวจงบอกให้เลิกทัพกลับไป ถ้าหลานตัวมิฟังจะยกเข้ามาเราจะตัดศีรษะตัวเสีย ฮั่นเตาจึงให้ทหารตีเร่งเล่าปาให้ร้องห้ามกองทัพ เล่าปากลัวความตายแลไปเห็นกองทัพกองบู๊ยืนม้าอยู่กลางทหาร เล่าปาจึงร้องบอกไปว่าเจ้าจงกรุณาอาเถิดเร่งถอยทัพกลับไปอาจึงจะรอดชีวิต ถ้ามิฟังจะยกเข้ามาต่อสู้เจ้าเมืองฮูเหียงก็จะฆ่าอาเสียเวลาวันนี้
ฝ่ายกองบู๊ได้ยินดังนั้น แลขึ้นไปเห็นเล่าปาทหารฮั่นเตามัดยืนอยู่บนเชิงเทิน กองบู๊มีความสงสารเสียใจสิ้นสติตกลงจากม้า ทหารเคียงเข้าประคองไว้ ฮั่นเตาแลเห็นจึงร้องออกไปว่า ท่านไม่รักอาจะเข้ามารบเราจะฆ่าอาท่านเสีย กองบู๊ครั้นได้สติขึ้นมาได้ยินดังนั้นมีความอาลัยนัก กลัวฮั่นเตาจะฆ่าเล่าปาเสีย จึงร้องบอกว่าท่านจงกรุณาอย่าเพ่อฆ่าอาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะถอยทัพกลับไปจัดแจงสิ่งของสามวันจะกลับมายอมเข้าด้วย จะแลกเอาชีวิตอาไว้ให้พ้นความตาย
ฝ่ายกองบู๊เลิกทัพกลับมายังบ้านแปะจุยฉิง จึงลงจากม้าเข้าไปร้องไห้บอกความแก่เล่าเหลียงทุกประการ แล้วปรึกษาทหารทั้งปวงว่าอาข้าพเจ้าฮั่นเตาจับไว้จะฆ่าเสีย ถ้าท่านไม่คิดกลอุบายแก้ไขอาข้าพเจ้าให้รอดจากความตายครั้งนี้ ข้าพเจ้าก็จะมัดตัวเข้าไปหาฮั่นเตา จะแลกเอาชีวิตอาไว้ให้รอดจากความตาย
ฝ่ายนายทหารทั้งปวงมิได้เห็นอุบายที่จะแก้ไขประการใดพากันนิ่งอยู่ เอียวกี๋จึงว่าซึ่งท่านไปรับข้าพเจ้ามาจนมารดาข้าพเจ้าตาย ข้าพเจ้าก็หมายจะช่วยท่านทำการปราบปรามศัตรูแผ่นดิน ฮั่นเตาจับอาท่านไว้ ท่านอาลัยด้วยเสียดายชีวิตเล่าปาเป็นการใหญ่กว่าการแผ่นดิน จะเข้าด้วยฮั่นเตาแลกเอาชีวิตนั้น ถ้ามารดาข้าพเจ้าที่ตายคืนเป็นมาเมื่อใด ข้าพเจ้าจึงจะยอมเข้าด้วยฮั่นเตาตามคำท่าน ซึ่งท่านจะทำใจอ่อนเหมือนสตรีไม่มีมานะจะเลิกการใหญ่เสียไม่ควร ทหารทั้งปวงก็ว่ากล่าวห้ามปรามมิให้กองบู๊ไปยอมเข้ากับเจ้าเมืองฮูเหียง ด้วยหาผู้ใดที่จะช่วยคิดอุบายแก้ไขเอาชีวิตเล่าปาให้รอดพ้นมือฮั่นเตามิได้
ฝ่ายตันจุ้นเดินทางมาถึงบ้านแปะจุยฉิง จึงหยุดอยู่ที่ประตูค่าย ให้นายประตูค่ายเข้าไปบอกกองบู๊ กองบู๊จึงว่าการใหญ่จะเลิกเสียแล้ว ถึงผู้ใดจะเข้ามาก็หาต้องการไม่ ตันจุ้นนั่งอยู่ประตูค่ายได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้าไปคำนับกองบู๊ในที่ประชุมขุนนาง ตันจุ้นจึงว่าข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นผู้มีบุญจึงเข้ามาสามิภักดิ์จะช่วยทำการใหญ่ เหตุใดท่านจึงไม่ต้องการข้าพเจ้าเล่า กองบู๊จึงเล่าความให้ตันจุ้นฟังว่าเรายกไปตีเมืองฮูเหียง ฮั่นเตาจับอาเรามาไว้ ครั้นจะเข้าหักเอาเมืองเล่าฮั่นเตาจะฆ่าอาเสีย จะมีผู้นินทาว่ารักสมบัติยิ่งกว่าชีวิตอา หาผู้ใดจะช่วยคิดแก้ไขให้อารอดพ้นจากความตายมิได้ จึงให้ถอยทัพจะกลับเข้าไปยอมเข้าด้วยฮั่นเตา แลกชีวิตอาไว้ไม่คิดซ่องสุมผู้คนต่อไปเราจึงว่าไม่ต้องการ ตันจุ้นจึงว่าแต่เพียงนี้ทหารทั้งปวงจะช่วยคิดแก้ไขไม่ได้แล้ว ที่ไหนจะเป็นนายทัพนายกองคุมทหารทำการศึกใหญ่สืบไปได้เล่า กองบู๊ได้ยินตันจุ้นว่ากล่าวเป็นคนมีสติปัญญา จึงเลื่อนลงมานั่งใกล้ถามว่าท่านเห็นอุบายประการใด จงกรุณาช่วยคิดแก้ไขให้อาข้าพเจ้ารอดจากความตายครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะได้ตีเมืองฮูเหียงจะสนองคุณท่านให้ถึงขนาด ตันจุ้นจึงว่าข้าพเจ้าจะปลอมเป็นคนหาบฟืนเข้าไปในเมือง ท่านจงยกกองทัพเข้าไปประชิดให้ถึงเชิงกำแพง ฮั่นเตารู้ว่ากองทัพไปถึงก็จะขับไล่ไพร่พลเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน ข้าพเจ้าจะปลอมเป็นทหารชาวเมืองเข้าไปใกล้ฮั่นเตา ถ้าชอบทีจะฟันฮั่นเตาเสียให้ตาย จะเปิดประตูเมืองรับกองทัพท่าน อุบายดังนี้มีประโยชน์ถึงสองประการ เข้าเมืองได้โดยง่ายไม่ต้องลำบากทหาร ทั้งอาท่านก็จะรอดชีวิต ข้าพเจ้าคิดฉะนี้ท่านเห็นประการใด กองบู๊กับเตงอูทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบพร้อมกัน กองบู๊มีความยินดีนัก จึงสรรเสริญว่าท่านมีสติปัญญาควรที่จะเป็นนายทหาร ท่านจงเร่งเข้าไปทำอุบายให้สำเร็จโดยความคิด ข้าพเจ้าจะยกกองทัพเข้าประชิดตามคำท่าน ตันจุ้นคำนับลาออกจากค่ายเอาดาบสั้นซ่อนในเสื้อแต่งตัวให้เหมือนคนขายฟืน จึงหาบฟืนปลอมชาวเมืองเข้าไปทางประตูน้อย เดินตามถนนเที่ยวร้องขายฟืนในเมือง ชาวเมืองถามซื้อตันจุ้นบอกราคาแพงนักไม่มีผู้ซื้อ
ฝ่ายกองบู๊รู้ว่าตันจุ้นเข้าไปในเมืองได้แล้ว จึงยกกองทัพเข้าประชิดติดเชิงกำแพงเมืองฮูเหียง เสียงม้าล่อและกลองรบทหารโห่ร้องอื้ออึง เหมือนหนึ่งจะขึ้นปล้นปีนกำแพงหักเอาเมืองโดยฝีมือทหาร ฝ่ายคนซึ่งประจำรักษาเชิงเทินต่างคนตกใจวิ่งไปบอกฮั่นเตาว่ากองทัพยกมาอีกเป็นอันมาก ฮั่นเตาสั่งทหารให้ขับชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน แล้วฮั่นเตาขึ้นตรวจตราทหารให้ประจำหน้าที่อยู่บนเชิงเทิน
ฝ่ายตันจุ้นเห็นดังนั้นจึงทิ้งหาบฟืนลงไว้มีแต่มือเปล่าขึ้นไปช่วยโห่ร้องวิ่งไปมา ครั้นเห็นฮั่นเตาประมาทไม่ระวังตัวได้ท่วงทีจึงวิ่งเข้ามาใกล้ ชักดาบออกจากเสื้อแทงถูกฮั่นเตาตกเชิงเทินตาย ตันจุ้นไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาหน้าที่แตกตื่นหนี ตันจุ้นวิ่งลงไปเปิดประตูเมือง กองบู๊ขับทหารเข้าเมืองได้ จึงให้ทหารแก้มัดเล่าปาผู้อาพาเข้าไปนั่งที่ประชุมขุนนาง แล้วกำชับสั่งมิให้ทหารข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของชาวเมือง กองบู๊เอาใจโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรมิให้สะดุ้งตกใจ แล้วจึงหาตัวตันจุ้นเข้ามาว่าท่านคิดกลอุบายแก้ไขได้เมืองแล้ว ชีวิตอาข้าพเจ้ารอดจากความตาย ได้สำเร็จความคิดถึงสองประการฉะนี้ ท่านมีความชอบเป็นอันมาก กองบู๊จึงตั้งตันจุ้นเป็นนายทหาร จัดแจงทรัพย์สิ่งของให้แก่ตันจุ้นเป็นบำเหน็จโดยสมควร แล้วใช้ทหารไปแจ้งความแก่เล่าเหลียงทุกประการ
๖
ฝ่ายเล่าเหลียงรู้ว่ากองบู๊ได้เมืองแล้ว จึงยกครอบครัวขนข้าวปลาอาหารเข้ามาขึ้นฉางน้อยใหญ่ไว้ในเมืองฮูเหียง แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหารทั้งปวงพร้อมกันกินสุราเป็นที่สนุกสบาย ฝ่ายคนใช้โซหัวผู้ตาย ครั้นรู้ว่าเกียนถำกลับเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกแล้ว จึงพากันเข้าไปเมืองหลวงแจ้งความทั้งปวงแต่หลังให้โซเหี้ยนฟังทุกประการ โซเหี้ยนรู้ว่าโซหัวตายจึงเข้าไปบอกแก่อองมังว่า เล่าสิ้วบุนซกหนีไปอยู่บ้านแปะจุยฉิง ข้าพเจ้าให้โซหัวผู้บุตรตามไปจับเล่าสิ้วบุนซกจะเอามาให้ท่าน ชาวบ้านแปะจุยฉิงออกชิงเอาเล่าสิ้วบุนซกไว้ฆ่าโซหัวตาย บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกเกลี้ยกล่อมชาวป่า ยกเข้าตีเมืองฮูเหียงได้ ทั้งตัวเกียนถำก็ไปเข้าเกลี้ยกล่อมด้วย เห็นว่าเล่าสิ้วบุนซกจะมีใจกำเริบยกเข้ามาตีเมืองหลวงเป็นมั่นคง อองมังได้ฟังดังนั้นตกใจนัก จึงสั่งให้โซงวนโซยเป็นแม่ทัพยกออกไปตั้งเกลี้ยกล่อมทหารอยู่ ณ เมืองอีจุ๋ย คอยตีกองทัพพวกบ้านป่าแปะจุยฉิงจับตัวเล่าสิ้วบุนซกฆ่าเสียจงได้ โซงวนโซยคำนับลาออกมาจัดกองทัพยกไปตั้งค่ายอยู่เมืองอีจุ๋ยตามอองมังสั่ง
ฝ่ายเตงอูอยู่ในเมืองฮูเหียงเห็นกองบู๊กินแต่สุราไม่คิดการศึก จึงเข้าไปปรึกษาว่าท่านได้แต่เมืองฮูเหียงเป็นเมืองน้อย ไม่คิดที่จะตีเอาหัวเมืองทั้งปวงกระทำเขตแดนให้กว้างไว้นั้น ถ้าอองมังยกทัพใหญ่มา เห็นว่าทหารเราจะต่อสู้ต้านทานฝีมือทหารชาวเมืองหลวงมิได้ ซึ่งท่านยกศึกแรกเป็นฤกษ์ดีมีชัยได้เมืองฮูเหียงครั้งนี้ ขอให้หลีทองกับเกียนถำคุมทหารห้าร้อยยกไปตีเมืองน่ำเอี๋ยงทางหนึ่ง ให้เล่าอี๋นกับหลีเทียดคุมทหารห้าร้อยยกไปตีเมืองเก๊กเอี๋ยงทางหนึ่ง ท่านกับเอียวกี๋คุมทหารห้าร้อยยกไปตีเมืองซินเอี๋ยทางหนึ่ง เล่าเหลียงกับข้าพเจ้าจะรับอยู่รักษาเมืองฮูเหียงมิให้เป็นอันตราย ถ้าตีเมืองทั้งสามได้เครื่องศัสตราวุธและทแกล้วทหารมาสบทบกองทัพมากขึ้นแล้ว ถึงมาตรว่าอองมังจะยกทัพใหญ่มา ก็เห็นพอจะสู้รบเอาชัยชนะได้ กองบู๊กับนายทหารทั้งปวงเห็นชอบด้วย ต่างคนจัดแจงทหารยกออกจากเมืองฮูเหียงแยกกันไปสามทางตามคำเตงอู
ฝ่ายกองบู๊กับเอียวกี๋ยกไปถึงเมืองซินเอี๋ย จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ใกล้เชิงกำแพงประมาณทางสามสิบเส้น จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ไต้ฮั่นเล่าสิ้วบุนซกผู้เป็นพระเจ้าหลานพระเจ้าเปงเต้มาถึงเมืองซินเอี๋ย ด้วยอองมังคิดกบฏประทุษร้ายต่อเจ้าแผ่นดิน ยกจูเอ๋งขึ้นเป็นฮ่องเต้ จูเอ๋งหาความผิดมิได้อองมังถอดจูเอ๋งเสียจากที่ฮ่องเต้แล้ว อองมังชิงเอาสมบัติตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวง เอาจูเอ๋งไปคุมขังไว้ ณ ตำหนักหลังวังให้จูเอ๋งอดอาหารตาย แปลงกฎหมายพิกัดเรียกค่านาและส่วยสาอากรให้เกินอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ราษฎรได้ความเดือดร้อนจึงประชุมพร้อมใจกันให้เราเป็นแม่ทัพใหญ่ยกมาจะไปกำจัดอองมังศัตรูแผ่นดินเสีย แล้วจะหาผู้ซึ่งมีบุญญาธิการขึ้นครองราชสมบัติในเมืองหลวง บำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไปเหมือนดังแต่ก่อน ถ้าเจ้าเมืองซินเอี๋ยจะเข้าด้วยช่วยบำรุงแผ่นดินก็ให้ออกมาหาเราโดยดี ถ้าจะเข้าด้วยอองมังผู้กระทำผิดก็ให้เร่งยกกองทัพมารบกับเราให้ถึงแพ้และชนะ ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกตีตราประทับส่งให้ทหารเข้าไปสื่อเมืองซินเอี๋ย ทหารรับหนังสือคำนับลาขึ้นม้าไปถึงประตูเมือง จึงแจ้งความให้นายประตูฟัง แล้วให้นายประตูพาเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แก่เจ้าเมืองซินเอี๋ย
ฝ่ายเก๋งต้านรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่าน แจ้งว่ากองทัพเล่าสิ้วบุนซกผู้มีบุญยกมา จึงปรึกษาคับเอี๋ยนซึ่งเป็นฮูเจี๋ยงว่า เล่าสิ้วบุนซกคนนี้มีบุญญาธิการนานไปจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน ซึ่งมีหนังสือมาทั้งนี้เป็นทางปรึกษา ถ้าเราจะคิดต่อสู้ฝีมือชาวเมืองหรือจะต้านทานทหารผู้มีบุญได้ เราคิดว่าไปเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกราษฎรชาวเมืองจึงจะไม่มีความเดือดร้อนท่านเห็นประการใด คับเอี่ยนเห็นชอบ ทั้งสองนายจึงพาขุนนางและทหารเปิดประตูเมืองออกไปรับ คำนับเชิญกองบู๊เข้ามาในเมืองแล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยง กองบู๊จึงสั่งทหารมิให้กระทำย่ำยีแก่ราษฎรชาวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายเล่าอี๋นกับหลีเทียดยกกองทัพไปถึงเมืองเก๊กเอี๋ยง ตั้งค่ายมั่นลงไว้ใกล้เมืองทางหกสิบสองเส้นสิบวา เล่าอี๋นจึงให้ทหารไปสืบรู้ว่ากองบู๊ได้เมืองซินเอี๋ยแล้ว เล่าอี๋นจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า หนังสือเล่าอี๋นมาถึงเจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยง ด้วยไต้ฮั่นเล่าสิ้วบุนซกเป็นผู้มีบุญญาธิการตั้งกองเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารอยู่ ณ บ้านแปะจุยฉิงหลายปี บัดนี้พร้อมทหารยกกองทัพใหญ่ หัวเมืองรายทางพากันเข้าด้วยเป็นอันมากยกมาถึงเมืองฮูเหียง เจ้าเมืองออกต่อสู้ฝีมือทหารต้านทานกองทัพมิได้ ไต้ฮั่นเล่าสิ้วบุนซกยกเข้าตีเมืองได้โดยง่ายดุจดังเด็ดผัก บัดนี้ยกเข้าพักทหารอยู่ ณ เมืองซินเอี๋ย ไต้ฮั่นเล่าสิ้วบุนซกมีบุญญาธิการเทพยดาอารักขาทั้งผู้มีสติปัญญาก็มาสามิภักดิ์เข้าช่วยคิดการศึก ไต้ฮั่นเล่าสิ้วบุนซกมีใจโอบอ้อมอารีราษฎร ต่างคนยินดีเข้าด้วยเอาใจช่วยผู้มีบุญให้กำจัดศัตรูแผ่นดิน จึงแต่งให้เราผู้ชื่อว่าเล่าอี๋นยกกองทัพมาปราบเมืองเก๊กเอี๋ยง ถ้าเจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยงจะยอมเข้าด้วยช่วยผู้มีบุญ กำจัดอองมังสำเร็จราชการแล้วจะให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ ถ้ามิยอมเข้าด้วยเราจะยกทัพเข้าไปฆ่าเสียให้สิ้น ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้ทหารถือเข้าไปในเมือง ทหารรับหนังสือคำนับลาเข้ามาบอกความแก่นายประตูให้พาเข้าไป ส่งหนังสือให้งิมเหงเจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยง เจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความดังนั้นก็โกรธ ฉีกหนังสือทิ้งเสียแล้วด่าว่า พวกอ้ายโจรป่าบังอาจใจยกเข้ามาเหยียบชานเมืองกู กูจะจับตัวฆ่าเสียให้สิ้น จึงสั่งทหารให้ตีผู้ถือหนังสือยี่สิบทีโดยสาหัส จึงให้ไสคอออกไปเสียจากเมือง แล้วงิมเหงจัดทหารมีฝีมือห้าร้อย งิมเหงแต่งตัวใส่เสื้อแดงสวมเกราะทองคำใส่หมวกทองมีจุกเป็นรูปหงส์ ผูกสอดเครื่องศัสตราสั้นสำหรับทหารถือง้าวใหญ่ เข้าไปคำนับมารดาแล้วเล่าความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ มารดางิมเหงได้ยินออกชื่อเล่าสิ้วบุนซกก็ตกใจ จึงห้ามงิมเหงว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ คนทั้งปวงนิยมยินดีเข้าด้วยทั้งแผ่นดิน ตัวเจ้าผู้เดียวจะไปต่อสู้กับทหารผู้มีบุญครั้งนี้ มารดาเห็นว่าจะมีอันตรายเป็นมั่นคง จงออกไปสามิภักดิ์เข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซก บ้านเมืองเราจึงจะมีความสุขสืบไป งิมเหงฟังมารดาห้ามก็โกรธ มิได้คำนับลุกออกมาขึ้นม้าสีแสดพาทหารเปิดประตูเมืองออกไปถึงหน้าค่ายเล่าอี๋น งิมเหงจึงร้องบอกเข้าไปว่าผู้ใดมีฝีมือดี องอาจยกมาจะรบกับเราให้เร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ หลีเทียดซึ่งเป็นแม่ทัพหน้าได้ยินดังนั้น ขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกมายืนอยู่หน้าค่าย จึงร้องพูดจาเกลี้ยกล่อมงิมเหงโดยดีว่า ท่านจงยอมเข้าทำราชการด้วยท่านผู้มีบุญช่วยกำจัดอองมังท่านจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ งิมเหงได้ฟังก็โกรธจึงด่าว่าพวกอ้ายโจรป่ามึงอย่ามาเกลี้ยกล่อมกูเลย กูจะฆ่าเสียบัดเดี๋ยวนี้ ว่าแล้วขับม้ารำง้าวเข้ารบด้วยหลีเทียดได้ยี่สิบเพลง งิมเหงทำชักม้าเป็นทีจะหนี หลีเทียดได้ทีขับม้าไล่ติดตาม งิมเหงเหลียวหลังมาน้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกเกราะหลีเทียดตกม้าลง ทหารเท้าม้าอุ้มประคองป้องกันรอรบกลับมาค่าย เล่าอี๋นเห็นดังนั้นขับม้าเข้ารบกับงิมเหงได้ยี่สิบเพลง งิมเหงทำเสียที เล่าอี๋นแทงด้วยทวน งิมเหงหลบหลีกไม่ถูก ม้าเล่าอี๋นถลำเข้าไป งิมเหงชักอาวุธสั้นออกจากเสื้อ ตีถูกไหล่ซ้ายเล่าอี๋นเจ็บสาหัส เล่าอี๋นชักม้ากลับ งิมเหงขับทหารไล่ตามเข้าไปถึงค่าย เล่าอี๋นกับหลีเทียดทิ้งค่ายเสียขับม้าพาทหารหนีไป งิมเหงมีชัยชนะแล้วพาทหารกลับเข้าเมือง
ฝ่ายเล่าอี๋นกับหลีเทียดหนีงิมเหงมาถึงเมืองฮูเหียง จึงเข้าไปคำนับเล่าเหลียงแจ้งความตามซึ่งได้รบกับงิมเหงทุกประการ เล่าเหลียงได้ฟังดังนั้นตกใจนัก ขณะนั้นหลีทองกับเกียนถำไปตีเมืองน่ำเอี๋ยงได้แล้วกลับมาบอกแก่เล่าเหลียงทุกประการ
ฝ่ายกองบู๊ครั้นจัดแจงเมืองซินเอี๋ยแล้ว จึงพาเก๋งต้านกับคับเอี๋ยนเข้ามาคำนับเล่าความทั้งปวงให้เล่าเหลียงกับเตงอูฟัง เล่าเหลียงจึงบอกแก่กองบู๊ว่า เล่าอี๋นกับหลีเทียดยกไปตีเมืองเก๊กเอี๋ยงสู้รบกับงิมเหง เล่าอี๋นกับหลีเทียดถูกอาวุธป่วยแตกหนีมา กองบู๊ได้ยินออกชื่องิมเหงก็ตกใจ จึงว่างิมเหงคนนี้ฝีมือดีรบกับม้าบู๊ในที่สนามหัดถึงสองร้อยเพลงจึงได้เป็นที่จงหงวน อองมังตั้งแต่งออกมารักษาเมืองเก๊กเอี๋ยงเมื่อใดข้าพเจ้าพึ่งแจ้งความครั้งนี้ อันฝีมือทหารในกองทัพเราข้าพเจ้าหาเห็นผู้ใดที่จะต่อสู้งิมเหงเอาชัยชนะได้ไม่ เอียวกี๋จึงว่าซึ่งท่านสรรเสริญงิมเหงว่ามีฝีมือกล้าแข็งนั้น ข้าพเจ้าจะขอไปจับตัวมาให้ท่านจงได้ เตงอูได้ฟังจึงว่าแก่เอียวกี๋ว่าท่านอย่าเพ่อประมาทดูหมิ่นงิมเหงคนนี้ใจองอาจฝีมือกล้าแข็งมีกำลังมาก จำจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเก๊กเอี๋ยงให้แตก แล้วคิดเกลี้ยกล่อมเอาตัวงิมเหงไว้เป็นนายทหารทำการศึกสืบไป เตงอูจึงให้เล่าปาไปรักษาเมืองซินเอี๋ย ให้เล่าต๋งไปรักษาเมืองน่ำเอี๋ยง เล่าเหลียงนั้นอยู่รักษาเมืองฮูเหียง เล่าปากับเล่าต๋งรับคำอำลาไปรักษาเมืองอยู่ตามเตงอูสั่ง เตงอูจึงจัดเตรียมทหารมีฝีมือสองร้อยทหารเลวพันเศษ ตั้งกองบู๊เป็นแม่ทัพหลวง ให้เอียวกี๋เป็นทัพหน้า เตงอูเป็นยกกระบัตรผู้จัดแจง ครั้นรุ่งเช้าเตงอูยกกองทัพออกจากเมืองฮูเหียง ไปตั้งค่ายอยู่ไกลเมืองทางประมาณสามสิบเส้น ให้ทหารเข้าไปบอกให้งิมเหงออกมารบ
ฝ่ายงิมเหงแจ้งว่ากองบู๊ยกมาถึงจึงจัดทหารพันเศษ งิมเหงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือง้าวใหญ่ ยกกองทัพออกจากเมืองไปถึงค่าย ฝ่ายกองบู๊จึงขึ้นม้าพาทหารออกมารบกับงิมเหง งิมเหงจึงร้องถามว่าตัวท่านหรือชื่อว่าเล่าสิ้วบุนซกหนีอองมังมาจากเมืองหลวง กองบู๊จึงว่าตัวเราชื่อเล่าสิ้วบุนซก ครั้งเมื่ออองมังทำการกบฏชิงเอาสมบัติพระเจ้าเปงเต้ แล้วให้โซเหี้ยนจับญาติวงศาบรรดาร่วมแซ่เอาไปฆ่าเสียประมาณพันเศษ แล้วให้สืบเอาตัวเราจะเอาไปฆ่าเสียให้สิ้นเชื้อด้วยเล่า เรามีใจเจ็บแค้นจึงพาทหารซึ่งมีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินยกมาจะไปกำจัดอองมัง ตัวท่านก็มีสติปัญญาอยู่ จะหลงเข้าด้วยคนอกตัญญูนั้นไม่ชอบ จงช่วยเราปราบเสี้ยนศัตรูแผ่นดินสำเร็จแล้ว จะตั้งให้ท่านเป็นขุนนางมียศศักดิ์ตามสมควร งิมเหงได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงตอบว่าตัวเป็นพวกชาวบ้านแปะจุยฉิง อวดอ้างว่าเป็นผู้มีบุญให้คนนิยมเข้าด้วย แล้วกำเริบใจคิดการกับพวกชาวบ้านป่าว่ากล่าวหมิ่นประมาทอองมังเจ้านายเรา แล้วชักชวนให้เราไปเข้าด้วย ถึงอองมังจะชั่วดีประการใดก็ได้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งเราเป็นเจ้าเมืองมียศศักดิ์ ถ้าท่านมิฟังจะประมาทหยาบช้าต่ออองมังสืบไป เราจะจับตัวฆ่าเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ เอียวกี๋ได้ยินดังนั้นจึงชักม้าขึ้นมาหน้าม้ากองบู๊แล้วโต้ตอบกับงิมเหงว่า กองบู๊เจ้าของเรากรุณาว่าท่านเป็นเด็กหนุ่มเบาแก่ความจึงเตือนสติให้รู้ตัวว่าผิด ท่านจงยอมเข้าด้วยโดยดี ซึ่งจะถือตัวว่ามีฝีมือจะต่อสู้กับเราผู้เป็นทหารผู้ใหญ่ เห็นว่าอันตรายจะถึงแก่ชีวิตท่านเป็นมั่นคง งิมเหงได้ฟังก็โกรธชักม้ารำง้าวเข้ารบกับเอียวกี๋ได้สิบเพลง กองบู๊เห็นนายทหารทั้งสองรบกันต่างคนชำนิชำนาญว่องไวในเพลงอาวุธ เกรงงิมเหงจะเสียทีเอี๋ยวกี๋จะฆ่าเสีย จึงร้องห้ามงิมเหงว่าท่านอย่ารบกับเอี๋ยวกี๋ต่อไปเลย จงเข้ามารบกับเราเถิด งิมเหงไม่ฟังชักม้าเข้ารบกับเอียวกี๋ได้ห้าสิบเพลงมิได้แพ้ชนะแก่กัน กองบู๊แลไปบนศีรษะงิมเหงเห็นดังรูปเสือ คิดขึ้นได้ว่าชะรอยจะเป็นเทพยดารักษาประจำตัวงิมเหง กองบู๊น้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกรูปเสือก็สูญหายไป
ฝ่ายงิมเหงรบกับเอียวกี๋ให้เมื่อยมึนแขนซ้ายยกง้าวไม่ถนัด ทั้งกำลังก็อิดโรยลงเห็นจะต่อสู้ฝีมือเอียวกี๋ไม่ได้ จึงชักม้าพาทหารกลับเข้าเมือง กองบู๊เห็นดังนั้นมิให้ทหารติดตาม จึงสรรเสริญเอียวกี๋ว่าฝีมือกล้าแข็งชนะงิมเหงควรที่เป็นนายทหารเอก ว่าแล้วพาทหารกลับเข้าค่าย จึงสั่งคนใช้ให้เข้าไปนัดงิมเหงว่าเวลาพรุ่งนี้ให้เร่งออกมารบกันใหม่ คนใช้คำนับลาเข้าไปในเมืองตามสั่ง
ฝ่ายงิมเหงครั้นถึงเมือง ขุนนางทั้งปวงมาเยี่ยมเยือนถามว่าท่านออกไปจับเล่าสิ้วบุนซกเป็นประการใดบ้าง งิมเหงจึงบอกว่าเราออกไปรบกับนายทหารจะจับตัวเล่าสิ้วบุนซก ได้รบกับเอียวกี๋ยังมิทันแพ้ชนะบังเกิดอิดโรยกำลัง แขนเบื้องซ้ายเมื่อยมึนจึงกลับเข้ามา เวลาอื่นเราจะยกออกไปจับเล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ พอทหารกองบู๊ถือหนังสือเข้ามานัดรบ งิมเหงจึงรับคำว่าพรุ่งนี้เราจึงจะออกไปตามสัญญา ทหารกองบู๊ก็คำนับลากลับไปแจ้งความแก่กองบู๊ ณ ค่าย กองบู๊จึงสั่งทหารให้กินอยู่หลับนอน ให้มีกำลังไว้มิได้คิดที่จะระวังรักษาค่าย
ฝ่ายงิมเหงครั้นเวลาค่ำลง จึงจัดทหารเป็นห้ากองจะออกปล้นค่าย ครั้นเวลาดึกงิมเหงให้ทหารออกไปสืบรู้ว่ากองบู๊มีใจประมาท งิมเหงกำชับทหารมิให้อื้ออึงจึงเปิดประตูเมืองออกไป ให้ทหารแยกทางเข้าล้อมค่ายทั้งสี่ด้าน งิมเหงเห็นคนในค่ายกองบู๊นอนหลับสงัดเงียบทั้งค่าย จึงจุดประทัดสัญญาทหารเข้าระดมฆ่าฟันทหารในค่ายล้มตายเป็นอลหม่าน
ฝ่ายกองบู๊กับนายทหารทั้งปวง ครั้นได้ยินเสียงอื้ออึงตกใจตื่นขึ้นรู้ว่าข้าศึกปล้นค่าย ต่างคนขึ้นม้าฝ่าทหารหนีไปเมืองฮูเหียง แต่กองบู๊นั้นกำลังตกใจมิได้รู้ว่าทิศเหนือทิศใต้ประการใด จึงขับม้าตรงไปจะเข้าประตูเมืองเก๊กเอี๋ยง ครั้นเข้ามาแลเห็นประตูเมืองจึงชักม้ากลับขับหนีออกไปเข้าป่า
ฝ่ายงิมเหงขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารเล่าสิ้วบุนซกล้มตายแตกหนีไปสิ้นมิได้เห็นเล่าสิ้วบุนซก จึงถามทหารเลว ทหารเลวบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกหนีเข้าป่าไปทางริมเชิงเขา งิมเหงขับม้าติดตาม ฝ่ายกองบู๊ขับม้าหนีงิมเหงไปริมเชิงเขา พอเวลารุ่งสว่างขึ้นถึงบ้านแห่งหนึ่งชักม้าเข้าไปในบ้านเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่จึงลงม้าเข้าไปอาศัย
ฝ่ายโตหงวนเจ้าของบ้านเห็นดังนั้น จึงถามว่าท่านมีหน้ามิได้ปกติมาถึงเราท่านชื่อใดมาแต่ไหน กองบู๊จึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเล่าสิ้วบุนซก หนีงิมเหงมาจะขออาศัยท่าน โตหงวนรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นผู้มีบุญ จึงเชิญขึ้นบนตึกคำนับกองบู๊ดังข้ากับเจ้า กองบู๊รับคำนับแล้วเล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ จึงถามว่าท่านชื่อใด โตหงวนบอกชื่อแล้วว่างิมเหงคนนี้เป็นสานุศิษย์ ข้าพเจ้าได้ฝึกสอนยิงเกาทัณฑ์แต่ก่อน พอมีผู้มาบอกว่างิมเหงมาถึงประตูบ้าน เล่าสิ้วบุนซกได้ยินตกใจนักจะหนีไป โตหงวนห้ามไว้ว่าท่านจงอยู่ในตึกก่อน ข้าพเจ้าจะออกไปว่ากล่าวชักชวนงิมเหงเข้าด้วยท่านจงได้ พูดกันมิทันขาดคำพองิมเหงเข้าไปคำนับโตหงวนในตึก งิมเหงเห็นกองบู๊ชักกระบี่ออกจากฝักจะฟัน กองบู๊ตกใจวิ่งลงทางประตูหลังตึกออกไปแอบฟังความอยู่นอกตึก งิมเหงขยับตัวจะไล่ตาม โตหงวนฉวยจับข้อมือห้ามไว้ถามว่า เหตุใดท่านจะฆ่าผู้มีบุญเสียฉะนี้มิชอบ งิมเหงตอบว่าเล่าสิ้วบุนซกมิใช่มนุษย์เป็นเอียวยี่คือปีศาจ อองมังมีกฎหมายประกาศแก่ราษฎรว่า ผู้ใดจับเล่าสิ้วบุนซกได้จะให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ บัดนี้ที่ยศศักดิ์ทรัพย์สมบัติจะตกอยู่ในเงื้อมมือข้าพเจ้าแล้ว ท่านว่ากล่าวป้องกันเสียมิให้จับเล่าสิ้วบุนซกนั้นไม่ควร โตหงวนจึงตอบว่าเล่าสิ้วบุนซกมิใช่ปีศาจ คือผู้มีบุญรัศมีเหมือนดังหมอกมังกรเหลืองจะคอยประคองป้องกันอยู่หาผู้จะทำอันตรายได้ไม่ ถ้าท่านจะปรารถนายศศักดิ์ จงเข้าทำการอาสาเล่าสิ้วบุนซกกำจัดอองมังศัตรูราชสมบัติ เล่าสิ้วบุนซกได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินแล้ว ท่านก็จะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศศักดิ์เป็นอันมาก งิมเหงได้ฟังดังนั้นก็โกรธด่าโตหงวนว่าอ้ายขโมยป่า เห็นเล่าสิ้วบุนซกปิศาจนับถือยำเกรงว่าผู้มีบุญ กลับว่าชักชวนจะให้กูไปเข้าด้วยอีกเล่า งิมเหงเงื้อดาบจะฟัน โตหงวนตกใจวิ่งลงจากตึก พอพบยีหนึงเข้าฉุดคร่าห้ามไว้ งิมเหงโกรธนักจึงชักกระบองสั้นตีถูกยีหนึงรากโลหิตวิ่งตามบิดาไป งิมเหงจึงกลับมาขึ้นม้าไล่ติดตามเล่าสิ้วบุนซก
ฝ่ายโตหงวนกับยีหนึงพากองบู๊หนีข้ามภูเขาลงถึงเชิงเขาตก พอพบโตเหมาบุตรผู้ใหญ่เที่ยวป่าขี่ม้ากลับสวนทางเข้ามาโตหงวนดีใจนัก จึงบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกผู้มีบุญเจ้าของเราเสียทัพมาอาศัยอยู่ งิมเหงติดตามจะจับไปให้อองมังเข้าค้นบนตึกมิได้ยำเกรง บิดาว่ากล่าวโดยดีงิมเหงโกรธตีน้องเจ้าจนรากเลือด ติดตามมาจะว่ากล่าวบิดาชิงเอาเล่าสิ้วบุนซก ว่ามิทันขาดคำพอแลไปทางต้นทางเห็นงิมเหง โตหงวนตกใจทั้งสามคนพากันวิ่งเข้าป่า
ฝ่ายงิมเหงขับม้ามาเห็นโตเหมายืนม้าขวางทางอยู่ จึงบอกว่าบิดาท่านพาเล่าสิ้วบุนซกหนีมา ท่านจงหลีกทางให้เราไปจับเล่าสิ้วบุนซกแล้วเราจะให้ทองพันตำลึง โตเหมาได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงตอบว่าเล่าสิ้วบุนซกได้เข้าไปอาศัยอยู่ในตึก บิดากูห้ามปรามมึงมิฟังจะจับผู้มีบุญไปให้แก่อองมังศัตรูแผ่นดินอีกเล่า งิมเหงได้ยินก็โกรธ จึงขับม้ารำง้าวเข้ารบกับโตเหมาได้สามสิบเพลง โตเหมาทำเสียที งิมเหงฟันด้วยง้าว โตเหมาเอากระบองสั้นป้องปัดง้าวงิมเหงพลัดจากมือม้าถลำเข้ามา โตเหมาเอากระบองตีถูกบ่างิมเหงล้มลงเจ็บป่วยสาหัส งิมเหงแข็งใจลุกขึ้นจับง้าวขี่ม้ากลับไปเมืองเก๊กเอี๋ยง
ฝ่ายโตเหมาจึงร้องเรียกโตหงวนกับยีหนึงกลับมา พาเล่าสิ้วบุนซกไปถึงบ้าน โตหงวนแต่งโต๊ะเลี้ยงให้กองบู๊อยู่ในตึกพักพอหายเหนื่อย ครั้นเวลารุ่งเช้าโตหงวนจึงชวนพรรคพวกสานุศิษย์ที่มีฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่นสามสิบคน ยกครอบครัวออกจากบ้านป่าตามกองบู๊ไปเมืองฮูเหียง กองบู๊พาโตหงวนโตเหมากับทหารเข้าไปคำนับแจ้งความให้เล่าเหลียงฟังทุกประการ เล่าเหลียงครั้นเห็นกองบู๊มาก็ดีใจ จึงให้ตรวจทหารซึ่งแตกทัพเหลือมานับได้พันห้าร้อยคน เล่าเหลียงแต่งโต๊ะเลี้ยงพวกโตหงวนและทหารทั้งปวง แล้วตั้งโตเหมาซึ่งมีความชอบให้เป็นนายกองทหารผู้ใหญ่ กองบู๊จึงปรึกษาเตงอูว่าครั้งนี้เราเสียทีแก่งิมเหงเพราะประมาท งิมเหงออกปล้นค่ายฆ่าทหารฝ่ายเราตายเป็นอันมาก ท่านจะคิดประการใดจึงจะตีเมืองเก๊กเอี๋ยงเอาชัยชนะแก่งิมเหงได้เล่า เตงอูจึงว่างิมเหงมีกำลังทั้งฝีมือก็กล้าแข็ง ขอให้แต่งทัพซุ่มเป็นกลศึกชื่อว่าตีนเทียนโหลเต้บง คำไทยว่าลวงปลาเข้าติดแห ให้เล่าอี๋นคุมทหารสามร้อยเป็นกองล่อยกไปตั้งค่ายมั่นอยู่หน้าเมืองเบื้องทิศใต้ ทางไกลเมืองประมาณได้หกสิบสองเส้น ให้โตหงวนกับโตเหมาสองนายคุมทหารห้าร้อยไปตั้งซุ่มอยู่ริมค่ายทั้งซ้ายขวา ให้เอียวกี๋กับเก๋งต้านคุมทหารกองละสามร้อยตั้งซุ่มอยู่ต้นทางทั้งสองข้างคอยตัดหลังข้าศึก ให้หลีทองกับตันจุ้นคุมทหารห้าร้อยซุ่มรายทางทิศตะวันออก ถ้าเล่าอี๋นเข้าไปรบล่อให้งิมเหงไล่มาถึงค่ายมั่น จึงให้โตหงวนกับโตเหมายกทหารตีโอบขึ้นมาทั้งซ้ายขวา ช่วยเล่าอี๋นรบประจันหน้างิมเหงไว้ ให้โตหงวนยกธงซึ่งจารึกอักษรบอกกลศึกขึ้นปักบนค่ายเป็นสำคัญทัพซุ่ม จึงให้เอียวกี๋ออกตีสกัดตัดหลังเป็นศึกกระหนาบ ถ้างิมเหงถอยทัพกลับมารบจะหักเข้าเมือง ให้เก๋งต้านขับทหารออกช่วยเอียวกี๋ตีประจันหน้าไว้ งิมเหงพาทหารรวนไปทางทิศตะวันออก ให้ตันจุ้นกับหลีทองแยกเป็นสองกองเข้ารบ ถ้างิมเหงจะหักออกข้างตะวันตก ให้คับเอี๋ยนยกกองซุ่มตีประจันไว้ งิมเหงจะรบฝ่าทหารออกหน้าด่านผู้ใด ก็ช่วยกันไล่ติดตามล้อมจับเอาตัวงิมเหงให้จงได้ งิมเหงตกอยู่ในที่ล้อมทหารรบรอบตัว ทั้งม้าแลคนก็อิดโรยกำลังลง ถึงมาตรว่าจะแก้ตัวหนีไปได้ จะยกมาทำศึกก็เข็ดขยาดฝีมือทหารฝ่ายเราเป็นมั่นคง กองบู๊ได้ฟังเห็นชอบด้วยมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญเตงอูว่าท่านมีสติปัญญาคิดกลศึกลึกซึ้งสมควรเป็นที่ปรึกษาผู้ใหญ่ ถึงงิมเหงจะหนีไปได้ก็คงไม่พ้นมือเรา กองบู๊จึงสั่งนายทหารทั้งปวงให้ทำตามกลอุบายเตงอูทุกประการ
ฝ่ายเล่าอี๋นกับนายทหารคำนับรับคำลาออกมาจัดทหารยกแยกกันไปตามสั่ง เตงอูกับกองบู๊จึงจัดแจงทหารยกทัพหลวงไปตั้งค่ายซุ่มอยู่กลางป่าตำบลหนึ่ง เตงอูจึงขึ้นม้าไปจัดทัพซุ่มให้เป็นระยะจังหวะกันเหมือนดังปากแห แต่กองโตเหมานั้นอยู่ปลายทางหลวงสำหรับยกธงสำคัญ แต่บรรดาทางน้อยทั้งปวงให้ทหารขึงเชือกพานเท้าม้าคอยจับข้าศึกซึ่งจะหลีกหนีมาจงทุกทาง
ฝ่ายเล่าอี๋นคุมทหารห้าร้อยตั้งค่ายมั่นอยู่ ครั้นเวลาเช้ายกทหารเข้ามาถึงหน้าเมืองเก๊กเอี๋ยง จึงใช้ทหารเข้าไปบอกแก่งิมเหงให้ออกมารบ งิมเหงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะว่าเล่าอี๋นรอดจากความตายไปครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้จะมาหาที่ตายอีกเล่า ม้าเสงผู้ช่วยราชการนั่งอยู่ด้วย จึงว่าท่านอย่าเพิ่งดูหมิ่นเล่าอี๋นเสียทีหนีไปแล้วกลับยกทัพมาครั้งนี้ จะมีกลอุบายล่อลวงท่านให้เสียทีในการศึกลึกซึ้งเป็นมั่นคง งิมเหงจึงว่าเล่าอี๋นเป็นชาวนาอยู่บ้านแปะจุยฉิง ทั้งสติปัญญาก็น้อยไม่ชำนาญในการสงคราม เห็นหาคิดกลศึกลึกซึ้งเหมือนท่านว่าไม่ งิมเหงก็เข้าไปลามารดาว่าจะไปรบกับเล่าอี๋นทหารเล่าสิ้วบุนซก มารดางิมเหงจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกคนนี้จะได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข เจ้าอย่าเพิ่งรบพุ่งกับพวกผู้มีบุญเลย จงเข้าทำการอาสาเล่าสิ้วบุนซกเถิด มารดาจะได้พึ่งบุญกว่าจะสิ้นชีวิต งิมเหงจึงว่าข้าพเจ้าเกิดมาเป็นชาย ชอบรักษาความสัตย์กตัญญูต่อผู้เป็นที่พึ่ง ซึ่งอองมังชุบเลี้ยงได้เป็นถึงเจ้าเมืองมียศศักดิ์ แล้วจะกลับไปเข้ากับเล่าสิ้วบุนซกคิดทำลายคุณอองมังเสียนั้นไม่ควร จะขอทำการอาสาอองมังจับตัวเล่าสิ้วบุนซกเอาความชอบให้จงได้ การทั้งนี้มิใช่การของมารดาอย่าห้ามข้าพเจ้าเลย มารดางิมเหงจึงว่าถ้าไม่ฟังคำมารดาแล้วเจ้าจะได้ความเดือดร้อน จงพามารดาออกไปส่งเสียบ้านป่าได้อยู่เย็นเป็นสุขก่อน จึงค่อยยกออกมารบกับทหารเล่าสิ้วบุนซกต่อไป งิมเหงมิได้เคืองใจจึงเชิญมารดาขึ้นเกวียนไป ณ บ้านป่าหลังเมืองเก๊กเอี๋ยง แล้วกลับมาจัดเตรียมทหารพันเศษ ให้ม้าเสงเป็นทัพหน้ายกออกจากเมืองเห็นกองทัพเล่าอี๋น งิมเหงจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องว่าแก่เล่าอี๋น ตัวท่านยกมาครั้งก่อนเราตีแตกไป บัดนี้ยกมาใหม่อีกเล่า จะให้เราเอาเลือดคอท่านชำระสนิมดาบเราหรือประการใด เล่าอี๋นได้ยินดังนั้นจึงตอบว่าครั้งก่อนเราเสียทีแก่ท่าน ครั้งนี้จะมาต่อสู้ดูกำลังฝีมือท่านให้ถึงแพ้แลชนะ ว่าแล้วขับม้ารำทวนเข้ารบกับงิมเหงสิบเพลง เล่าอี๋นชักม้าพาทหารถอยรอรบล่อให้ไล่ งิมเหงมิได้รู้กลอุบายขับทหารติดตามไปถึงหน้าค่าย
ฝ่ายโตหงวนกับโตเหมาตั้งกองซุ่มคอยอยู่เห็นดังนั้น จึงขับทหารแยกออกสองกองตีโอบขึ้นไปทั้งซ้ายขวา โตเหมาชักม้าออกมายืนอยู่หน้าทหารจึงร้องถามงิมเหงเป็นทีเยาะเย้ยว่า วันเมื่อท่านไล่จับเล่าสิ้วบุนซกไปเราชิงไว้ได้ ต่อสู้ฝีมือกันครั้งก่อนท่านรู้จักฝีมือเราหรือหาไม่ งิมเหงเห็นโตเหมาคิดละอายใจจึงตอบว่า ครั้งเมื่อตัวชิงเล่าสิ้วบุนซกไว้เราคิดกรุณาว่าเป็นบุตรครูเรา จึงแกล้งหย่อนมือไม่หักหาญ ตัวกลับกำเริบใจไปเข้ากับเล่าสิ้วบุนซก ตัวเหมือนสุกรเห็นแต่จะกิน หารู้ว่าผู้เลี้ยงนั้นจะฆ่ากินเนื้อเสียเมื่อใดไม่ ถ้าตัวว่าฝีมือดีจงรบกับเราวันนี้ให้ถึงแพ้และชนะแก่กัน โตเหมาได้ฟังดังนั้นจึงสั่งทหารในค่ายให้ยกธงสำคัญทัพซุ่มขึ้น แล้วร้องถามงิมเหงว่าท่านจงดูอักษรจารึกธงจะเป็นกลศึกอันใด งิมเหงแลขึ้นไปเห็นอักษรจารึกธงว่า ตีนเทียนโหลเต้บง คิดฉงนใจมายืนอยู่
ฝ่ายเอียวกี๋กับกองทัพซุ่มทั้งปวงแลเห็นธงสำคัญ ต่างคนพาทหารออกสกัดตีตัดหลังล้อมงิมเหงทั้งแปดทิศ เสียงม้าล่อและกลองรบอื้ออึงขึ้นทั้งป่า โตเหมาจึงร้องบอกงิมเหงว่า ตัวท่านหลงไล่เล่าอี๋นถลำเข้ามาตกอยู่กลางศึก เหมือนปลาอันเข้าติดอยู่ในแหของนายประมงแล้ว จงลงจากม้ามายอมเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกผู้มีบุญโดยดีเถิด อย่าให้ทหารเลวต้องกุมมัดผูกลำบากตัวเลย งิมเหงได้ฟังดังนั้นก็โกรธนักชักม้าเข้ารบด้วยโตเหมา เล่าอี๋นกับโตหงวนก็ขับม้าเข้าช่วยโตเหมารบกับงิมเหงเป็นสามารถ
ฝ่ายเอียวกี๋กับนายทหารขับทหารเข้าล้อมไล่ฆ่าฟันรบรุกทหารงิมเหงแตกเข้าไปถึงทัพหลวง งิมเหงเห็นทหารล้มตายเหลือกำลังที่จะสู้รบจึงชักม้ากลับขับทหารรบหักจะเข้าเมือง เอียวกี๋พาทหารออกรบประจันหน้าไว้ ทหารเอียวกี๋พุ่งซัดอาวุธระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกทหารงิมเหงล้มตายเป็นอันมาก งิมเหงเห็นจะหักออกไปมิได้จึงชักม้าพาทหารไปทางทิศตะวันออก
ฝ่ายเก๋งต้านขับม้าพาพวกทหารเข้ารบต้านหน้างิมเหงไว้เป็นสามารถ งิมเหงรบฝ่าทหารออกไปมิได้จึงชักม้ากลับลงทางตะวันตกรบฝ่าทหารออกไปพบตันจุ้น ฝ่ายตันจุ้นขับม้าเข้ารบประจันรับกำลังงิมเหงมิได้ งิมเหงรำง้าวฟันฝ่าทหารตันจุ้นหนีไป
ฝ่ายโตเหมากับนายกองทหารทั้งปวงแยกทางกันติดตามก้าวสกัดหน้ากระหนาบหลังไล่ล้อมจะจับเอาตัวงิมเหง ฝ่ายงิมเหงหนีมาถึงสุมทุมป่าแห่งหนึ่งอิดโรยกำลังนัก เข้าแอบพุ่มไม้หยุดพักรวบรวมทหารที่เหลือตายตามมาแต่ม้าเสงกับทหารเลวห้าสิบคน งิมเหงเสียใจนัก พอได้ยินเสียงม้าล่อและกลองรบอื้ออึงไปทั้งป่าล้อมเข้ามาทั้งแปดทิศ งิมเหงแลไปเห็นธงใหญ่สำคัญแจ้งว่ากองโตเหมา งิมเหงตกใจนักจึงปรึกษาม้าเสงว่าโตเหมาติดตามมาล้อมครั้งนี้ทั้งม้าและตัวเราอิดโรยกำลังนัก จะรบหักออกไปมิได้ท่านจะคิดประการใด ชีวิตจึงจะรอดพ้นมือโตเหมาเล่า ม้าเสงจึงว่าข้าพเจ้าจะเล็ดลอดหนีไปเกณฑ์ทหารในเมืองกระหนาบหลัง ท่านจงตีออกไปหาข้าพเจ้า เห็นทหารโตเหมาจะแหวกช่องเปิดทางให้ท่านออกไปเป็นมั่นคง ม้าเสงก็คำนับลาขึ้นม้ารบฝ่าทหารโตเหมามาทางประมาณสิบเส้นเศษพอพบกองทัพตันจุ้น ม้าเสงขับควบม้าฝ่าทหารตันจุ้นไปทางประมาณยี่สิบเส้น พอแลเห็นเอียวกี๋ขี่ม้าพาทหารสวนทางมา ม้าเสงชักม้าแวะเข้าทางน้อย ม้าของม้าเสงพานเชือกล้มลง
ฝ่ายทหารกองหลวงซึ่งคอยอยู่ต้นเชือก ต่างคนวิ่งเข้าจับตัวม้าเสงมัดศอกไพล่หลังจูงไปคำนับกองบู๊ ณ ค่ายหลวง ฝ่ายเตงอูนั่งอยู่กับกองบู๊เห็นรูปร่างม้าเสงสูงใหญ่สมควรเป็นทหารจึงมาแก้มัดให้ม้าเสงนั่งในที่สมควร
ฝ่ายเตงอูจึงว่าแก่ม้าเสงว่า ท่านจงเข้ามาทำการอาสาช่วยผู้มีบุญปราบศัตรูแผ่นดินจึงจะชอบ ม้าเสงจึงคุกเข่าลงคำนับกองบู๊แล้วว่าตัวข้าพเจ้าทำการต่อสู้จนทหารท่านจับได้ครั้งนี้โทษข้าพเจ้าถึงตาย คุณท่านหาที่สุดมิได้ จะขอตั้งใจทำการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต กองบู๊จึงถามว่าท่านชื่อใดเป็นขุนนางตำแหน่งไหน ม้าเสงจึงคำนับบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ม้าชื่อเสง ได้เป็นจูโผผู้ช่วยราชการเมืองเก๊กเอี๋ยง ข้าพเจ้าจะขอลาไปเปิดประตูเมืองเก๊กเอี๋ยงรับกองทัพสนองคุณท่าน ม้าเสงก็คำนับลาเข้าไปเรียกทหารให้เปิดประตูเมืองรับกองทัพกองบู๊เข้าเมือง
ฝ่ายงิมเหงที่ตกอยู่ในที่ล้อม ทหารโตเหมารุกรบเข้ามาจะจับตัว งิมเหงกับทหารห้าสิบหลบหลีกป้องกันรบเรรวนอยู่ในที่ล้อมคอยม้าเสงมิได้เห็น พอเวลาพลบค่ำลง งิมเหงก็ขับม้าฝ่าทหารทั้งปวงจะหนีไปแห่งใดก็พบแต่ทหารไล่ล้อมจะเข้ามาจับ งิมเหงขับม้ารอรบออกมาเข้าประตูเมืองเก๊กเอี๋ยง พอเวลารุ่งขึ้นเห็นธงปักอยู่บนเชิงเทินเป็นอักษรจารึกว่าทัพฮั่น งิมเหงตกใจนักจะถอยกลับออกไป พอทหารนอกเมืองติดตามเข้ามาเป็นอันมาก หารู้ที่จะหนีไปแห่งใดไม่
ฝ่ายกองบู๊รู้ความดังนั้น จึงสั่งทหารให้จับเป็นอย่าให้งิมเหงป่วยเจ็บด้วยคมอาวุธ ทหารทั้งปวงเห็นง้าวงิมเหงถือสำหรับมืออยู่หาผู้ใดจะเข้าจับมิได้ งิมเหงขับม้ารำทวนรบพุ่งฝ่าทหารไปทางประตูทิศใต้
ฝ่ายเมียวแจ๋งนายประตูรู้ว่ากองบู๊สั่งมิให้งิมเหงบาดเจ็บจึงเปิดประตูให้งิมเหง งิมเหงขับม้าหนีออกจากเมืองเข้าป่า กองบู๊แจ้งว่างิมเหงหนีไปได้ จึงจัดแจงบ้านเมืองราบคาบเป็นปกติ ฝ่ายงิมเหงขับม้ามาถึงบ้านป่าจึงลงม้าเข้าไปคำนับมารดาแล้วว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าแตกทัพเสียเมืองเพราะประมาท ไม่ทันตรึกตรองต้องกลศึกได้ความอัปยศแก่พวกทหาร งิมเหงหยุดพักพูดกับมารดา ครั้นรู้ความว่าโซงวนโซยยกกองทัพมาตั้งเกลี้ยกล่อมทหารอยู่เมืองอิจุ๋ย งิมเหงก็คำนับลามารดาขึ้นม้าไป ครั้นถึงเมืองอิจุ๋ย งิมเหงจึงเข้าไปคำนับโซงวนโซยแล้วแจ้งความซึ่งได้รบกับกองทัพเล่าสิ้วบุนซกจนเสียเมืองให้โซงวนโซยฟังทุกประการ โซงวนโซยแจ้งว่าเล่าสิ้วบุนซกตีเมืองเก๊กเอี๋ยงได้ก็โกรธ จึงว่าแก่งิมเหงตัวมีฝีมือดีอองมังตั้งแต่งให้ออกมารักษาเมือง ตัวแกล้งละเลยเสีย ให้เล่าสิ้วบุนซกชิงเอาเมืองได้ไม่มีความอายแก่พวกโจรป่าโทษตัวถึงตาย โซงวนโซยจึงสั่งทหารให้เอางิมเหงไปฆ่าเสีย
ฝ่ายเลียงคิวซือกับอินหูผู้เป็นปลัดทัพได้ฟังดังนั้น จึงว่าทุกวันนี้เล่าสิ้วบุนซกเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารได้คนมีฝีมือเข้มแข็งไว้เป็นอันมาก ท่านจะทำการศึกอยู่ ถ้าฆ่างิมเหงเสียแล้วจะได้ผู้ใดสู้รบกับทหารเล่าสิ้วบุนซกต่อไปเล่า ข้าพเจ้าขอโทษงิมเหงไว้ให้ทำการแก้ตัวอีกสักครั้งหนึ่ง โซงวนโซยได้ฟังจึงว่าท่านทั้งสองขอโทษงิมเหงเราจะยกให้ โซงวนโซยจึงตั้งงิมเหงเป็นแม่ทัพหน้า
ฝ่ายกองบู๊ครั้นจัดแจงเมืองเก๊กเอี๋ยงราบคาบแล้ว จึงให้ทหารไปสืบงิมเหง ทหารไปได้ความกลับมาบอกว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาอยู่ที่เมืองอิจุ๋ย โซงวนโซยเป็นแม่ทัพ งิมเหงหนีเข้าหาโซงวนโซย โซงวนโซยให้เป็นแม่ทัพหน้าจะยกมาล้อมเมืองเก๊กเอี๋ยง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงสั่งนายทหารให้เตรียมกองทัพ เสร็จแล้วยกออกจากเมืองไปตั้งค่ายมั่นอยู่ไกลเมืองอิจุ๋ยห้าสิบเส้น กองบู๊จึงใช้ทหารเข้าไปบอกโซงวนโซยให้ออกมารบ โซงวนโซยแจ้งความดังนั้นจึงสั่งงิมเหงให้ยกไปตีเมืองซินเอี๋ยหน่วงกองทัพเล่าสิ้วบุนซกไว้ ให้เลียงคิวซืออินหูคุมทหารออกไปรบกับกองทัพเล่าสิ้วบุนซก งิมเหงเลียงคิวซือกับอินหูคำนับลาขึ้นม้าพาทหารต่างคนแยกกันไป
ฝ่ายงิมเหงยกไปถึงเมืองซินเอี๋ยก็พาทหารเข้าในเมืองจับเล่าปากับทั้งบุตรภรรยาฆ่าเสียสิ้น งิมเหงเข้าตั้งอยู่ในเมืองซินเอี๋ย ฝ่ายอินหูกับเลียงคิวซือยกมาถึงหน้าค่ายกองบู๊จึงยืนม้าตั้งมั่นอยู่ ฝ่ายเอียวกี๋แม่ทัพหน้าเห็นดังนั้นจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกยืนม้าอยู่หน้าค่าย ร้องบอกอินหูว่าท่านเป็นแต่ทหารผู้น้อยจะต่อสู้ฝีมือเราไม่ควร จงกลับไปบอกงิมเหงออกมารบกับเราให้ถึงแพ้และชนะ อินหูได้ยินจึงตอบว่าเรายกมาทำศึกครั้งนี้เหมือนดังจะมาฆ่าไก่ตัวหนึ่ง หาให้ร้อนถึงมืองิมเหงไม่ เอียวกี๋ได้ฟังก็โกรธชักม้ารำทวนเข้ารบกับอินหูได้ยี่สิบเพลง อินหูสู้กำลังเอียวกี๋มิได้ชักม้าหนี เอียวกี๋ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารอินหูเข้าไปถึงกองทัพเลียงคิวซือ กองบู๊ยกกองทัพหลวงติดตามหนุนทัพเอียวกี๋ไป พอมีผู้มาบอกว่างิมเหงยกวกหลังไปตีเมืองซินเอี๋ย กองบู๊ตกใจนักจึงให้เตงอูอยู่คุมทัพ กองบู๊กับทหารม้าสามร้อยรีบกลับไปช่วยเมืองซินเอี๋ย พองิมเหงยกออกจากเมืองพบกองบู๊ กองบู๊รำง้าวเข้าต่อสู้ดูงิมเหงได้สิบเพลง งิมเหงชักม้ากลับเข้าไปเก็บเอาศีรษะเล่าปากับทั้งบุตรภรรยามาให้กองบู๊ดู กองบู๊เห็นดังนั้นก็โกรธชักม้าเข้ามารบกับงิมเหงอีกสิบเพลง ต้านกำลังงิมเหงมิได้ชักม้าพาทหารหนี งิมเหงกลับเข้าเมืองจับเอาผู้ซึ่งร่วมแซ่กองบู๊ฆ่าเสียสามร้อยคน แล้วขึ้นม้าพาทหารไล่ติดตามกองบู๊ไปโดยด่วน
ฝ่ายกองบู๊มาถึงตำบลบ้านถีขวนเป็นต้นทางจะไปเมืองน่ำเอี๋ยง พอพบพวกทหารอินหู ทหารอินหูตั้งกองซุ่มอยู่สองข้างทางเห็นกองบู๊ ต่างคนออกรบตีกระหนาบทหารกองบู๊แตกหนีไป ทหารอินหูล้อมกองบู๊ไว้เป็นสามารถ ฝ่ายโซงวนโซยยกทัพหนุนมาถึงกองทัพอินหู ได้ยินทหารอื้ออึงบอกกันว่าเล่าสิ้วบุนซกมาเข้าที่ล้อม โซงวนโซยดีใจขับทหารไปให้จับเอาเป็นจงได้
ฝ่ายเล่าต๋งซึ่งรักษาอยู่เมืองน่ำเอี๋ยง แจ้งความว่ากองบู๊ยกทัพมารบกับโซงวนโซย เล่าต๋งขึ้นม้าพาทหารยกออกจากเมืองจะไปช่วยกองบู๊ ฝ่ายกองบู๊ตกอยู่กลางทหารรบฝ่าออกก็มิได้ แต่ขับม้ารำง้าวป้องกันรักษาตัวอยู่จนอิดโรยกำลังลง ทั้งม้าที่ขี่ก็ถูกเกาทัณฑ์ กองบู๊ตกใจนักร้องให้เทพยดาอารักษ์ทั้งปวงช่วย ทหารร้องอื้ออึงบอกกันว่าผู้ซึ่งขี่ม้าที่ถูกลูกเกาทัณฑ์นั้นคือเล่าสิ้วบุนซก เร่งจับเอาตัวให้จงได้
ฝ่ายเล่าต๋งขับม้ามาถึง ได้ยินทหารร้องบอกกันออกชื่อเล่าสิ้วบุนซกผู้น้องเล่าต๋งตกใจนัก แกว่งง้าวขับม้าฝ่าทหารเข้าไปถึงกองบู๊ เล่าต๋งลงจากม้าให้กองบู๊ขี่ กองบู๊จึงว่าข้าพเจ้าตกอยู่ในที่ล้อมครั้งนี้ถึงที่ตายแล้ว พี่จงหนีเอาตัวรอดเถิดอย่าอาลัยเป็นห่วงด้วยข้าพเจ้าเลย เล่าต๋งจึงว่าตัวพี่นี้วาสนาน้อย จะขอเอาชีวิตตายแทนเจ้าผู้มีบุญ จะได้อยู่ปราบศัตรูแผ่นดินบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบแซ่เชื้อกษัตริย์ไปภายหน้า ว่าแล้วอุ้มกองบู๊ขึ้นม้า เล่าต๋งเอาแส้ตีม้าควบพากองบู๊ออกไปได้ เล่าต๋งฟันทหารตายประมาณสิบคน ทหารทั้งปวงก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกเล่าต๋งล้มลงขาดใจตาย
ฝ่ายกองบู๊ครั้นออกจากที่ล้อมได้ ชักม้ารออยู่รู้ว่าเล่าต๋งตาย พอทหารวิ่งไล่ตามมาเป็นอันมาก กองบู๊ร้องไห้พลางขับม้าหนีไปเมืองฮูเหียง ฝ่ายเตงอูรู้ว่ากองบู๊เสียทีหนีงิมเหง เตงอูตกใจนักให้ยกทัพจะไปช่วย พอทหารบอกว่าเล่าต๋งยกมาช่วยกองบู๊ ทหารอินหูกับโซงวนโซยล้อมไว้ เล่าต๋งถูกเกาทัณฑ์ตายในที่รบแต่กองบู๊หนีไปเมืองฮูเหียงแล้ว เตงอูแจ้งความดังนั้นก็เลิกทัพกลับตามกองบู๊ไปเมืองฮูเหียง
ฝ่ายกองบู๊ครั้นถึงเมือง จึงลงม้าเข้าไปร้องไห้บอกความแก่เล่าเหลียงทุกประการ เล่าเหลียงแจ้งความว่าเล่าปาเล่าต๋งกับญาติซึ่งร่วมแซ่ตายมีความอาลัยนัก พอเตงอูกับนายทัพนายกองมาพร้อมกัน กองบู๊ให้นับตัวตรวจชื่อตามบัญชีแต่ทหารเลวตายร้อยเศษ เล่าเหลียงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหารบำรุงให้มีกำลัง
๗
ฝ่ายโซงวนโซยกับงิมเหงครั้นเห็นกองบู๊หนีไปกองทัพใหญ่เลิกแล้ว โซงวนโซยพาทหารเข้าเมืองอิจุ๋ย ฝ่ายกองบู๊นั่งกินโต๊ะอยู่กับเตงอู กองบู๊จึงว่าเราคิดจะเกลี้ยกล่อมให้งิมเหงเข้าด้วยโดยดี งิมเหงกลับกำเริบใจฆ่าญาติซึ่งร่วมแซ่ตายชิงเอาเมืองซินเอี๋ยไป ครั้งนี้ท่านจะคิดทำศึกสืบไปประการใดเล่า เตงอูจึงว่าทหารฝ่ายเราซึ่งกล้าแข็งนั้นน้อยตัวนักหาพอใช้ในการศึกใหญ่ไม่ ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าจับไต้อ๋องนายโจรสิบคนได้คุมพวกโจรนายละแปดพันเก้าพัน แต่นายโจรผู้ใหญ่นั้นชื่อจับไต้อ๋อง มีฝีมือกล้าแข็งคุมพวกโจรทหารหมื่นหนึ่ง อยู่ตำบลบ้านซินซีริมเขางิฉิว ถ้าท่านไปเกลี้ยกล่อมจับไต้อ๋องมาได้ เห็นว่าการใหญ่จะสำเร็จโดยเร็ว กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงนุ่งห่มเหมือนคนค้าขายหมายจะมิให้ผู้ใดรู้จัก ขึ้นม้าออกจากเมืองฮูเหียงเข้าดงใหญ่ไปถึงเชิงเขางิฉิวพบร้านสุรา กองบู๊ลงม้าแวะเข้าซื้อสุรานั่งกินอยู่ในร้านนั้น
ฝ่ายพวกโจรเดินไปมาแวะเข้ามองดูมิได้รู้จักก็พากันไป แต่นายโจรผู้หนึ่งรู้จักเล่าลิวบุนซกจึงเข้าไปในร้านคำนับเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกรับคำนับแล้วตักสุราให้กินพลางถามว่าท่านชื่อใดอยู่บ้านไหน ผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่ออองเสียงอยู่บ้านซินซี ท่านมาถึงบ้านนี้จะไปแห่งใด กองบู๊จึงบอกว่างิมเหงไปตีเมืองเสียวเตียงอั๋นคือเมืองซินเอี๋ย ฆ่าญาติพี่น้องข้าพเจ้าเสียเป็นอันมาก จะมาวานนายโจรซึ่งอยู่บ้านซินซีทั้งสิบคนไปช่วยรบงิมเหงคืนเอาเมืองซินเอี๋ย จะได้หรือมิได้นั้นยังไม่แจ้งความ อองเสียงจึงว่านายโจรทั้งสิบคนเป็นพวกข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าเป็นที่เก้า นายโจรชื่อจับไต้อ๋องเป็นที่สิบนั้นบอกแก่ข้าพเจ้าว่ารู้จักท่านอยู่ กองบู๊จึงถามว่าจับไต้อ๋องที่สิบนั้นแซ่ใดชื่อใดเล่า อองเสียงจึงบอกว่าจับไต้อ๋องนั้นเดิมบ้านอยู่แขวงเมืองไซรล้อโจรทั้งปวงเรียกว่าจับไต้อ๋อง แต่ชื่อและแซ่นั้นข้าพเจ้ามิได้รู้จัก ซึ่งท่านจะมาวานไปช่วยครั้งนี้จะเป็นราชการได้แต่จับไต้อ๋องกับข้าพเจ้าสองคน นายโจรทั้งแปดคนนั้นเคยแต่ปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของคนเดินทางจะให้ไปใช้การศึกหาได้ไม่ กองบู๊ครั้นกินสุรากับอองเสียงแล้วจึงเข้าไปหานายโจร ณ บ้านซินซี พบแต่จูอิ๋วหนึ่ง เซียงงางหนึ่ง ฮูหืนหนึ่ง เลียวแจ๋งหนึ่ง ตั๋นปูนหนึ่ง โจซองหนึ่ง อองขังหนึ่ง อองฮองหนึ่ง เป็นเก้าคนกับทั้งอองเสียง ยังไม่พบแต่จับไต้อ๋องนายโจรที่สิบ อองเสียงจึงบอกแก่นายโจรทั้งแปดคนว่าเล่าสิ้วบุนซกคนนี้เป็นผู้มีบุญเชื้อวงศ์พระเจ้าเปงเต้ ให้เราพามาหาท่านจะวานทหารไปช่วยทำการศึกกำจัดอองมัง ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะให้เป็นขุนนางทั้งแปดนายท่านจะเห็นประการใด จูอิ๋วได้ฟังดังนั้นจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกมีทรัพย์สิ่งสินมากน้อยประการใดจึงจะมาวานไปกำจัดอองมังนั้น เมื่อครั้งไรเราจะได้เป็นขุนนางเล่า กองบู๊จึงตอบว่าถ้าสำเร็จราชการแล้วท่านจะเป็นขุนนางตำแหน่งใดข้าพเจ้าจะให้ตามปรารถนา ทั้งทรัพย์เงินทองของวิเศษทั้งปวงก็จะให้เป็นบำเหน็จเป็นอันมากท่านอย่าวิตกเลย กองบู๊กับนายโจรพูดกันอยู่พอมีผู้เข้ามาบอกแก่นายโจรว่า อองมังใช้ให้ซินโตเกียนถือตรากับม้าเขียวสิบม้าและสิ่งของเป็นอันมากมาให้ จูอิ๋วได้ฟังดีใจนักจึงพานายโจรเจ็ดคนออกไปคำนับตรารับเข้ามาในบ้าน แล้วอ่านแจ้งความในท้องตราว่า อ๋องซินเซ็กให้ม้าและสิ่งของออกมาจะเชิญเข้าไปเป็นขุนนาง ต่างคนดีใจบอกแก่ซินโตเกียนผู้ถือตราว่า บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกนั้นเข้ามาอยู่ในบ้านข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะจับตัวเข้าไปให้แก่อ๋องซินเซ็กเป็นความชอบ
ฝ่ายอองเสียงได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า เล่าสิ้วบุนซกเป็นเพื่อนรักกับจับไต้อ๋อง ถ้าจับไต้อ๋องรู้ว่าท่านทำร้ายแก่เล่าสิ้วบุนซกจับไต้อ๋องจะโกรธ อองเสียงห้ามปรามเป็นหลายครั้ง จูอิ๋วกับโจรทั้งเจ็ดคนไม่ฟังก็ช่วยกันเข้ากลุ้มรุมจับเล่าสิ้วบุนซกมัดมือขึ้นม้า พากันออกจากบ้านซินซีไปทางสี่สิบเส้น พอได้ยินเสียงม้าล่อและกลองอื้ออึงในป่า พวกทหารออกจากดงใหญ่อันมาก แลไปเห็นม้าบู๊ทหารแห่สวนทางมา นายโจรทั้งปวงก็พาทหารกับกองบู๊หลีกทางให้ม้าบู๊
ฝ่ายม้าบู๊แลเห็นเล่าสิ้วบุนซกนายโจรมัดจูงมา จึงร้องตวาดว่านายโจรทั้งปวงจะพาเจ้าเราไปแห่งใด ฝ่ายนายโจรต่างคนกลัวม้าบู๊มิได้โต้ตอบ ม้าบู๊จึงโดดลงจากม้าเข้าไปแก้มัดแล้วคำนับถามกองบู๊ว่า เหตุใดท่านจึงให้พวกโจรมันจับมัดได้ความลำบากฉะนี้เล่า กองบู๊จึงเล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ แล้วกองบู๊จึงว่าซึ่งท่านได้มาแก้ไขให้รอดชีวิตครั้งนี้เราขอบคุณยิ่งนัก ซึ่งได้ยินออกชื่อว่าจับไต้อ๋องอยู่ในดงใหญ่ว่ารู้จักข้าพเจ้าอยู่แต่ก่อนนั้น ข้าพเจ้ายังไม่รู้จักตัวคือผู้ใดเล่า ม้าบู๊จึงบอกว่าเดิมข้าพเจ้าหนีอองมังออกจากเมืองหลวงมาอยู่ในบ้านป่าอันนี้ โจรทั้งปวงมิได้รู้จักแซ่และชื่อ ซึ่งเรียกว่าจับไต้อ๋องนั้นคือตัวข้าพเจ้า ม้าบู๊เห็นซินโตเกียนจึงถามนายโจรทั้งปวงว่าคนแปลกหน้ามาแต่ไหน นายโจรจึงบอกว่าอองมังให้ซินโตเกียนถือตรากับม้าและสิ่งของมาหาข้าพเจ้ากับจับไต้อ๋อง จะเชิญเข้าไปเป็นขุนนางในเมืองหลวง ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธชักดาบโดดเข้าฟันถูกซินโตเกียนคอขาดตาย แล้วม้าบู๊จึงถามพวกนายโจรว่าท่านทั้งปวงจะเข้าด้วยอองมังหรือจะทำราชการในเล่าสิ้วบุนซก นายโจรทั้งแปดคนกลัวอำนาจม้าบู๊ นายโจรจึงบอกว่าข้าพเจ้าจะขอยอมเข้าทำราชการด้วยเล่าสิ้วบุนซก ม้าบู๊ได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงเชิญเล่าสิ้วบุนซกเข้าไปบ้านซินซีประชุมนายโจรและพวกโจรทั้งปวง ม้าบู๊ให้จัดแจงปลูกตำหนักเป็นที่ข้างหน้าข้างใน จึงยกกองบู๊เป็นที่ฮ่องเต้และตั้งนายโจรเป็นขุนนางเทียบตำแหน่งทุกพนักงาน
ฝ่ายเล่าเหียน ครั้งเมื่อหนีอองมังมาอยู่เป็นที่ปรึกษานายโจร ครั้นม้าบู๊ตั้งกองบู๊เป็นฮ่องเต้ นายโจรทั้งปวงคำนับกองบู๊ เล่าเหียนจึงคิดว่าตัวเราเป็นเชื้อพระวงศ์สนิทกับพระเจ้าเปงเต้ เล่าสิ้วบุนซกนี้ถ้าจะนับโดยลำดับแซ่ก็เป็นน้อง อนึ่งตัวเราก็มีอายุแก่กว่าเล่าสิ้วบุนซก บัดนี้ม้าบู๊ยกเล่าสิ้วบุนซกเป็นฮ่องเต้เราจะคำนับก็มิได้ ไม่คำนับก็ไม่ควร เล่าเหียนนั่งร้องไห้อยู่ต่อหน้ากองบู๊ กองบู๊เห็นดังนั้นพิจารณาดูก็รู้ว่าเล่าเหียนเป็นเชื้อพระวงศ์ กองบู๊ลงมาคำนับเชิญขึ้นนั่งที่เสมอกัน แล้วบอกม้าบู๊ว่าเล่าเหียนเป็นพี่ชายใหญ่เรา จูอิ๋วเห็นดังนั้นจึงว่าอย่างธรรมเนียมผู้น้องย่อมคำนับแก่ผู้พี่ ซึ่งท่านเป็นน้องเล่าเหียนนั้นขอให้เล่าเหียนเป็นฮ่องเต้ตามประเพณีจึงจะควร กองบู๊จึงว่าท่านว่ากล่าวทั้งนี้ชอบด้วยอย่างธรรมเนียมโบราณควรเราจะทำตาม ม้าบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเป็นผู้มีบุญจึงยกขึ้นเป็นฮ่องเต้ ซึ่งท่านจะให้เล่าเหียนเป็นฮ่องเต้นั้นจะมิเป็นสองเจ้าไปหรือ กองบู๊จึงว่าเล่าเหียนเป็นผู้ใหญ่ จะให้เป็นเจ้าตามอย่างธรรมเนียม ข้าพเจ้าจะขอช่วยราชการอยู่ในเล่าเหียน ท่านจงตั้งเล่าเหียนให้เป็นเจ้าเถิดจึงจะควร ม้าบู๊ได้ฟังดังนั้นก็ยอมยกเล่าเหียนขึ้นเป็นเกงซีฮ่องเต้ ให้กองบู๊เป็นเแม่ทัพใหญ่สำหรับปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ อองเสียงกับม้าบู๊เป็นแม่ทัพหน้า ตั้งนายโจรแปดคนเป็นไจเสียงสำหรับว่าราชการในเมือง
ฝ่ายกองบู๊ครั้นเล่าเหียนได้เป็นเกงซีฮ่องเต้แล้ว จึงคำนับลาพาม้าบู๊กับอองเสียง ทหารบรรดาอยู่ในบ้านซินซียกกองทัพไปเมืองฮูเหียง กองบู๊เข้าไปคำนับแจ้งความแก่เล่าเหลียงทุกประการ เล่าเหลียงมีความยินดีนักจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงม้าบู๊และทหารทั้งปวง
ฝ่ายเตงอูจึงว่ากับกองบู๊ ท่านได้ม้าบู๊กับนายทหารมีฝีมือมาครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะยกไปตีเมืองหลวงทำการศึกใหญ่กำจัดอองมังเอาชัยชนะได้โดยง่าย กองบู๊จึงว่าอองมังให้โซงวนโซยเป็นแม่ทัพหลวง ยกทัพใหญ่ออกมาตั้งค่ายมั่นอยู่ ณ เมืองอิจุ๋ย โซงวนโซยได้งิมเหงเจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยงไว้เป็นแม่ทัพหน้า อินหูเลียงคิวซือพื้นฝีมือกล้าแข็งท่านจะทำประการใด จึงจะยกทัพเข้าไปตีเมืองหลวงได้เล่า เตงอูจึงว่าเมืองอิจุ๋ยเป็นทางร่วมด่านสำคัญ ซึ่งโซงวนโซยยกมาตั้งค่ายกันกองทัพท่านอยู่นั้น ขอให้ยกไปตีเอาเมืองอิจุ๋ยให้แตกก่อนจึงยกล่วงเข้าตีเมืองหลวงสืบไป กองบู๊จึงถามว่าท่านจะตีเมืองอิจุ๋ยนั้นจะคิดกลศึกอุบายประการใด เตงอูจึงว่าขอให้อองเสียงหนึ่ง ม้าเสงหนึ่ง คุมทหารห้าหมื่นไปตั้งซุ่มอยู่ ณ ทางช่องแคบทั้งสองข้างทาง แล้วท่านจงคุมทหารสิบหมื่นยกทัพใหญ่ไปตั้งอยู่ท้ายทางช่องแคบ งิมเหงซึ่งเป็นแม่ทัพหน้าโซงวนโซยจะออกมารบ จึงล่อให้กองทัพงิมเหงล่วงถลำเข้ามา ได้ทียกธงขึ้นให้ทหารทั้งสองข้างทางออกก้าวสกัดตัดหลังตีกระหนาบเป็นสามด้าน งิมเหงเสียทีแก่เราแล้วจึงยกเข้าระดมตีค่ายอิจุ๋ยให้แตกจงได้ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญเตงอูว่าท่านคิดกลศึกลึกซึ้งสมควรเป็นที่ปรึกษา กองบู๊จึงสั่งนายทหารให้ไปซุ่มทัพตามคำเตงอู แล้วกองบู๊กับเตงอูจัดนายทหารพันเศษทหารเลวสิบหมื่นยกกองทัพไปตั้งค่ายมั่นลงไว้ท้ายทางช่องแคบเมืองอิจุ๋ย จึงให้ทหารเข้าไปบอกโซงวนโซยให้จัดกองทัพออกมารบ
ฝ่ายโซงวนโซยกับงิมเหงนายทัพนายกองนั่งอยู่พร้อมกันแจ้งความว่ากองทัพเล่าสิ้วบุนซกยกมา จึงสั่งให้งิมเหงเป็นแม่ทัพหน้า โซงวนโซยเป็นแม่ทัพหลวงยกออกจากเมืองอิจุ๋ยตั้งค่ายมั่นประชิด เสียงม้าล่อกลองรบอื้ออึงทั้งสองฝ่าย กองบู๊จึงขึ้นม้าออกยืนหน้าค่ายแลเห็นงิมเหงนายกองทัพหน้าจึงร้องเจรจากับงิมเหงว่า ประเพณีเกิดมาเป็นนกย่อมหาต้นไม้ใหญ่เป็นที่อาศัยทำรัง อันเกิดมาเป็นคนควรแสวงหาผู้มีบุญญาธิการเป็นที่พึ่งจึงจะชอบ ด้วยฉบับธรรมเนียมซึ่งมีมาแต่โบราณ บัดนี้เชื้อพระวงศ์กษัตริย์ชื่อเล่าเหียนมีใจโอบอ้อม ราษฎรชาวบ้านป่าพร้อมใจกันยกขึ้นเป็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตั้งเมืองซินซีเป็นเมืองหลวง มีรับสั่งให้เรายกมากำจัดอองมังหวังจะบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข ตัวท่านก็มีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งควรที่จะมาสามิภักดิ์เข้าด้วย ช่วยปราบศัตรูแผ่นดินราบคาบแล้ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะชุบเลี้ยงตั้งแต่งในตำแหน่งที่ขุนนางผู้ใหญ่ มีผู้สรรเสริญว่าเป็นคนดีมีความชอบในแผ่นดิน เหมือนหนึ่งนั่งอยู่ในที่แจ้ง ซึ่งท่านจะหลงทำการอาสาอองมังซึ่งเป็นคนอกตัญญูนั้นเหมือนหนึ่งตกอยู่ในที่มืด จะมีแต่ผู้ออกชื่อหรือความชั่วอยู่ตราบเท่าสิ้นพระจันทร์พระอาทิตย์ งิมเหงได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงร้องตวาดแล้วตอบว่า ตัวท่านเป็นแซ่เล่าชาวบ้านแปะจุยฉิง จะคิดการใหญ่สู้รบกับอองมังผู้ครองเมืองหลวงนั้น จะพากันเอาเลือดมาล้างคมอาวุธทหารอองมังเสียสิ้น การซึ่งคิดนั้นเห็นจะสำเร็จโดยยาก ท่านอย่าเจรจาเกลี้ยกล่อมเลยเราหายอมเข้าด้วยไม่ ม้าบู๊แม่ทัพหน้าได้ยินดังนั้นจึงตอบว่ากองบู๊ว่ากล่าวเตือนสติท่านโดยกรุณา ท่านกลับเห็นที่มืดดีกว่าที่สว่างแล้วสรรเสริญอองมังซึ่งเป็นคนอกตัญญูว่าดีกว่าผู้มีบุญนั้นไม่ชอบ ซึ่งอองมังเป็นคนชั่วชุบเลี้ยงให้ตัวเป็นทหารเอกนั้น ชื่อตัวก็จะปรากฏแต่ที่ชั่วไปเหมือนกับอองมังซึ่งเป็นคนอกตัญญูต่อแผ่นดินหาผู้สรรเสริญว่าดีไม่ งิมเหงได้ยินดังนั้นโกรธชักม้ารำง้าวเข้ารบกับม้าบู๊ได้สิบเพลง งิมเหงเห็นทหารหนุนแน่นเข้ามาเป็นอันมากจะต้านทานม้าบู๊มิได้ จึงกลับม้าจะพาทหารหนี ม้าบู๊จึงให้ทหารยกธงสำคัญขึ้น
ฝ่ายอองเสียงกับม้าเสงซึ่งตั้งกองซุ่มอยู่สองข้างทางเห็นดังนั้น ก็ขับทหารออกตีกระหนาบหลังทัพหลวงโซงวนโซย โซงวนโซยกับงิมเหงตกใจนัก ต่างคนขับม้าพาทหารรบป้องกันไว้เป็นสามารถ ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียงนายทหารทั้งปวงก็ขับม้าพาทหารเข้าระดมล้อมไล่ฆ่าฟันทหารโซงวนโซยเป็นตะลุมบอน ทหารโซงวนโซยแตกหนีล้มตายเป็นอันมาก งิมเหงขับม้าหนีไปถึงบ้านป่าพามารดากับบุตรภรรยาไปอยู่เมืองซินเอี๋ย ม้าบู๊จับโซงวนโซยแม่ทัพ โตเหมาจับอินหู อองเสียงจับเลียงคิวซือ ทั้งสามนายมัดโซงวนโซยอินหูเลียงคิวซือพามาคำนับกองบู๊ กองบู๊สั่งให้เอาตัวไปฆ่าเสียสิ้น
ฝ่ายโซเหลงโซโฮอยู่ในเมืองอิจุ๋ย รู้ว่าโซงวนโซยผู้บิดาเสียทัพ ทั้งสองคนขึ้นม้าพาทหารห้าร้อยออกมาช่วย พบกองทัพม้าเสงสกัดทางอยู่ พอเวลาเย็นลง ฝ่ายม้าเสงเห็นนายทหารทั้งปวงจับนายทัพนายกองเข้าไปให้กองบู๊ แต่ม้าเสงหาได้สิ่งใดที่จะเข้าไปเป็นความชอบให้คิดเสียใจยืนม้าอยู่ พอแลเห็นธงจารึกอักษรว่าโซเหลงโซโฮยกมาม้าเสงดีใจนัก จึงขับม้าพาทหารรำขวานทั้งสองมือเข้ารบกับโซเหลงโซโฮ โซเหลงโซโฮต้านทานมิได้ขับม้าหนี ม้าเสงไล่ติดตามไป
ฝ่ายโซเหลงโซโฮหนีม้าเสงในเวลากลางคืนจนรุ่งขึ้น ถึงบ้านป่าอยู่ริมเชิงเขาแห่งหนึ่งหยุดม้าจะเข้าอาศัย พองอฮั่นออกมาจากตึกเห็นหนุ่มน้อยสองคนมา จึงเชิญเข้าไปนั่งในตึกแล้วถามหาแซ่และชื่อ โซโฮกับโซเหลงจึงบอกแซ่และชื่อ แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นบุตรเซงเซี้ยวโซงวนโซย งอฮั่นได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงชักดาบฟันโซเหลงโซโฮตายแล้ว พอม้าเสงมาถึงจึงถามงอฮั่นว่าท่านแซ่ใดชื่อใด งอฮั่นจึงบอกแซ่และชื่อแล้วจึงถามหาชื่อม้าเสง ม้าเสงจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นผู้ช่วยราชการกองบู๊ ข้าพเจ้าได้ติดตามโซเหลงโซโฮมาเห็นท่านช่วยจับฆ่าเสียข้าพเจ้ายินดีนัก งอฮั่นแจ้งว่ากองบู๊ยกทัพมาก็ดีใจ จึงมากับม้าเสงเข้าไปคำนับกองบู๊ กองบู๊เห็นม้าเสงพางอฮั่นเข้ามาให้นั่งที่สมควร งอฮั่นเล่าความที่ได้ฆ่าโซเหลงโซโฮให้กองบู๊ฟังทุกประการ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงว่าขอบใจท่านมีใจภักดีช่วยจับโซเหลงโซโฮฆ่าเสียครั้งนี้มีความชอบ ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะให้ท่านเป็นขุนนางตามสมควร เตงอูนั่งอยู่ที่นั้นด้วยจึงว่างิมเหงเสียทัพแตกยับกระจัดกระจายหนีไปอยู่ในเมืองซินเอี๋ย ทหารและม้าก็อิดโรย ทัพเราได้ทีมีชัยอยู่แล้ว จำจะยกไปตีงิมเหงเสียอย่าให้ทันตั้งตัวได้ ถ้าละไว้ช้าก็จะมีกำลังขึ้น เหมือนปล่อยเสือขึ้นเขาปล่อยมังกรลงน้ำ ครั้นจะจับเอาอีกนั้นยากนัก กองบู๊เห็นชอบด้วยจึงยกกองทัพไปถึงเมืองซินเอี๋ย ใช้ทหารเข้าไปบอกแก่งิมเหงให้ออกมารบ งิมเหงแจ้งความดังนั้นจึงจัดทหารสามร้อยยกออกไปยืนม้าอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายกองบู๊เห็นงิมเหงจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นมาเจรจาด้วยงิมเหงว่า แต่ท่านรบกับเราก็หลายครั้งยังหาชนะเราไม่ ท่านจะพาชาวเมืองได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก จงมาเข้าด้วยเราโดยดีเถิด งิมเหงจึงตอบว่าตัวเราเสียทีแก่ท่านเหมือนมังกรค้างนํ้า ถ้านํ้าขึ้นมาเมื่อใดก็จะไปได้เมื่อนั้น ถึงมาตรว่าเราแตกทัพเสียทีเป็นประการใดเราไม่ยอมด้วยท่านเป็นชาวบ้านป่าให้เสียเกียรติยศ ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงขับม้าเข้ารบด้วยงิมเหงได้สิบเพลง งิมเหงเห็นจะต้านทานม้าบู๊มิได้จึงขับม้าพาทหารหนีเข้าเมือง ปิดประตูเมืองลงเขื่อนมั่นให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ กองบู๊เห็นดังนั้นก็ให้เลิกทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายอองป้าเป็นทหารอยู่ในอองมัง ครั้นรู้ว่ากองบู๊ตั้งซ่องสุมทแกล้วทหารยกไปตีเมืองได้หลายตำบล อองป้าหนีอองมังออกมาคอยกองบู๊อยู่ ณ เขาใหญ่แขวงเมืองนํ่าเอี๋ยง ครั้นรู้ว่ากองบู๊ยกไปล้อมเมืองซินเอี๋ย อองป้ามาถึงค่ายเข้าไปคำนับกองบู๊ ฝ่ายกองบู๊เห็นอองป้ามามีความยินดีนัก จึงเล่าความทุกข์ยากให้ฟังว่าแต่ข้าพเจ้าจากท่านมาได้ความลำบากปิ้มตัวตายหลายครั้ง บัดนี้ยกมารบกับงิมเหง งิมเหงแพ้ข้าพเจ้าเข้าอยู่เมืองซินเอี๋ยไม่ออกมา ครั้นจะเข้าหักเอาเมืองจับงิมเหงฆ่าเสียก็จะได้ แต่เสียดายฝีมือจะใคร่เกลี้ยกล่อมเอาไว้ใช้เป็นทหาร งิมเหงไม่ยอมเข้าด้วยท่านจะคิดประการใด อองป้าจึงว่าข้าพเจ้าจะอาสาท่านเป็นหมอเข้าไปในเมือง จะพูดเกลี้ยกล่อมให้งิมเหงออกมายอมเข้าด้วยท่านจงได้ ว่าแล้วคำนับลากองบู๊ออกมา อองป้านุ่งห่มเหมือนซินแสปลอมคนเข้าไปในเมือง จึงไปหางิมเหงเห็นงิมเหงนั่งกอดเข่าเป็นทุกข์อยู่ งิมเหงเห็นอองป้าเป็นเพื่อนสนิทแต่ก่อนมา จึงทักถามสนทนากันทั้งสองคน อองป้าจึงถามว่าท่านนี้มีสีหน้าผ่องใสดังแว่นแก้ว บัดนี้เราดูหน้าเศร้าหมองทุกข์โศกด้วยสิ่งใด งิมเหงจึงว่าเราทุกข์ใจด้วยการแผ่นดิน มิใช่การที่ท่านจะไถ่ถาม อองป้าจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกให้เราเข้ามาชักชวนท่านไปเข้าด้วยควรที่จะปรึกษาไถ่ถามกัน ด้วยท่านเป็นเพื่อนกับเราแต่ก่อน งิมเหงได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงชักดาบออกจะฟันอองป้าเสีย โปจุ้นขุนนางอาลักษณ์เห็นดังนั้นจึงห้ามงิมเหงไว้ งิมเหงไม่ฟังจะฆ่าอองป้า โปจุ้นจึงเข้าชิงดาบงิมเหงได้
ฝ่ายยิมก๊วงกับขุนนางทั้งปวงนั่งอยู่พร้อมกันจึงร้องว่า ถ้างิมเหงไม่ยอมเข้าด้วยกองบู๊ เราจะช่วยโปจุ้นจับฆ่าเสียแล้วจะพากันไปเข้าด้วยกองบู๊ งิมเหงเห็นดังนั้นตกใจนัก ชักกระบี่ถอยหลังสู้โปจุ้นไปได้สามเพลงกระบี่ โปจุ้นจึงกลับเข้าไปพาขุนนางทั้งปวงเข้าจับมารดาบุตรภรรยางิมเหงออกมาแล้วร้องว่า ถ้างิมเหงไม่ยอมเข้าด้วยกองบู๊เราจะฆ่ามารดาบุตรภรรยาเสียให้สิ้น งิมเหงเห็นดังนั้นตกใจตัวสั่นจนกระบี่พลัดตกจากมือด้วยกลัวโปจุ้นกับขุนนางจะฆ่ามารดาเสีย ขุนนางทหารทั้งปวงก็วิ่งเข้าช่วยกันจับมัดงิมเหงได้ อองป้าก็พาโปจุ้นกับขุนนางทั้งปวงจูงมืองิมเหงออกไปคำนับกองบู๊ ณ ค่าย กองบู๊เห็นอองป้าขุนนางพางิมเหงเข้ามาได้สมคิดมีความยินดีนัก กองบู๊ลงมาแก้มัดมืองิมเหง งิมเหงจึงก้มศีรษะลงกราบกองบู๊แล้วว่า โทษตัวข้าพเจ้าผิดนักขอชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง กองบู๊จึงว่าเรามีความกรุณาท่านจะใคร่ได้มาไว้เป็นทหาร ท่านต่อสู้เสียทีแก่เราหลายครั้งเรามิได้ทำอันตราย ซึ่งท่านมาถึงวันนี้เรายินดีดังคนกระหายนํ้ามาได้กินน้ำเย็นใส ท่านผิดพลั้งแต่หลังมาเรามิได้ผูกใจพยาบาท จงช่วยกันกำจัดศัตรูราชสมบัติบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข สำเร็จราชการแล้วจะให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ตามสมควร งิมเหงได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงว่าขอเชิญเข้าเหยียบเมืองข้าพเจ้าก่อน ราษฎรชาวเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุขเพราะบุญท่านสืบไป กองบู๊ยกกองทัพเข้าในเมืองซินเอี๋ย งิมเหงจึงมอบเมืองให้แก่กองบู๊ กองบู๊ให้แจกหมายประกาศแก่นายทัพนายกองทั้งปวงมิให้เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของอาณาประชาราษฎร ให้ชาวเมืองทำมาค้าขายตามเคยอย่าให้สะดุ้งใจ
ฝ่ายราษฎรทั้งปวงเห็นว่ากองบู๊เป็นผู้มีบุญโอบอ้อมอารี ต่างคนสรรเสริญกองบู๊อื้ออึงไปทั้งเมือง อยู่มาวันหนึ่งกองบู๊ออกขุนนาง นายทัพนายกองเฝ้าพร้อมกันจะให้ท่านเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินท่านจะเห็นประการใด กองบู๊จึงบอกเตงอูว่าครั้งเมื่อเราไปเกลี้ยกล่อมจับไต้อ๋อง ณ บ้านซินซีนั้น ม้าบู๊กับทหารทั้งปวงพร้อมกันตั้งเล่าเหียนผู้พี่เราขึ้นเป็นเกงซีฮ่องเต้ เกงซีฮ่องเต้ตั้งเราเป็นแม่ทัพรับสั่งให้มาทำสงครามปราบศัตรูแผ่นดิน ซึ่งท่านว่าจะให้เราเป็นฮ่องเต้ขึ้นอีกนั้น จะทำลายรับสั่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสียไม่ควร เตงอูกับขุนนางนายทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นพากันเสียใจนั่งนิ่งอยู่ ผู้ซึ่งมีสติปัญญาจะมาเข้าด้วยนั้นก็ท้อใจ แต่กองบู๊เกลี้ยกล่อมทหารยกมาได้เมืองฮูเหียงหนึ่ง เมืองน่ำเอี๋ยงหนึ่ง เมืองเก๊กเอี๋ยงหนึ่ง แล้วมาตั้งอยู่เมืองซินเอี๋ย จึงปรึกษานายทหารที่มีฝีมือ คือโตเหมาหนึ่ง เอี๋ยวกี๋หนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง งิมเหงหนึ่ง ว่าท่านทั้งสี่คนนี้ ถ้าฝีมือผู้ใดดีเป็นอย่างยิ่งจะให้เป็นแม่ทัพหน้า
ฝ่ายเอี๋ยวกี๋กับม้าบู๊โตเหมาได้ยินดังนั้นดีใจนัก ต่างคนจะชิงกันเป็นแม่ทัพหน้า แต่งิมเหงนั่งนิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด กองบู๊เห็นดังนั้นจึงว่าทหารทั้งสามนายต่างคนจะชิงกันเป็นแม่ทัพหน้า เหตุใดท่านจึงนิ่งเสียมิได้ว่ากล่าวต่อแย้งขึ้นบ้าง งิมเหงคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นคนใหม่ซึ่งจะพูดจาองอาจเข้าชิงทหารเก่ายกตัวขึ้นเป็นแม่ทัพนั้นมิได้ ด้วยตัวข้าพเจ้ายังไม่มีความชอบ กองบู๊จึงว่าถึงท่านจะเป็นคนใหม่ แต่ว่าเต็มใจทำราชการอาสาแผ่นดินโดยสุจริต แล้วเราก็จะตั้งให้เป็นแม่ทัพหน้าทำการศึกใหญ่ จะได้เลือกหน้าว่าคนเก่าคนใหม่หามิได้
ฝ่ายเตงอูนั่งฟังกองบู๊และทหารทั้งสี่นายว่ากล่าวกันมิตกลง จึงว่าข้าพเจ้าจะช่วยพิพากษาเป็นกลางมิได้ชิงกัน บัดนี้เมืองซึ่งยังมิได้มาสามิภักดิ์ต่อท่านนั้นมีอยู่สี่เมือง ขอท่านใช้ทหารไปตีคนละเมือง ถ้าผู้ใดตีเมืองมาได้ก่อนให้คนนั้นเป็นแม่ทัพหน้าท่านจะเห็นประการใด กองบู๊กับสี่นายทหารเห็นชอบพร้อมกัน ต่างคนคำนับลาออกมาขึ้นม้าพาทหารซึ่งเป็นพรรคพวกของตัวยกแยกกันไปคนละเมือง
ฝ่ายงิมเหงยกไปตีได้เมืองก่อน โตเหมาตีเมืองได้เป็นที่สอง เอียวกี๋ตีได้เมืองที่สาม ต่างคนมีหนังสือให้ม้าใช้รีบมาบอกแก่กองบู๊ แต่ม้าบู๊กับอองเสียงนั้นยังมิได้มีหนังสือบอกมา กองบู๊จึงตั้งให้งิมเหงเป็นแม่ทัพหน้าตามสัญญา ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียงยกกองทัพรีบไปถึงเมืองบู๊เอี๋ยง จึงตั้งค่ายมั่นลงไว้ใกล้เมืองประมาณสามสิบเส้น
ฝ่ายปังอี้เจ้าเมืองบู๊เอี๋ยงรู้ว่ากองทัพม้าบู๊ทหารกองบู๊ยกมา จึงให้ปิดประตูเมืองขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ พอเวลาค่ำลงจึงจัดทหารออกไปตั้งกองซุ่มไว้นอกเมือง แล้วปังอี้ทำอาถรรพณ์ด้วยมนตร์ไสยศาสตร์ไว้ที่หน้าเมือง แล้วสั่งทหารว่าถ้าข้าศึกไล่ถลำเข้ามาเหยียบอาถรรพณ์เกิดลมพายุใหญ่ จงยกกองซุ่มเข้าล้อมไว้ทั้งกองทัพอย่าให้หนีได้ ปังอี้ออกไปซุ่มทหารทำอาถรรพณ์เสร็จแล้ว พอเวลารุ่งขึ้น ปังอี้จึงขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองยืนม้าอยู่หน้าค่ายแลมาเห็นม้าบู๊ ปังอี้จึงร้องบอกว่าตัวเป็นพวกโจรป่าจะมารบกับเราไม่คู่ควรกัน ท่านจงกลับไปบอกกองบู๊กับเตงอูอองป้ายกมารบกับเราจึงจะควร ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงร้องว่าตัวเปนแต่ทหารฝีมือต่ำ ถ้อยคำหยาบช้ากูจะฆ่าเสียให้สมที่ความแค้น ว่าแล้วขับม้าเข้ารบปังอี้ ปังอี้ชักม้าถอยหนีรอรบมา ม้าบู๊ไล่ติดตามถลำเข้าไปเหยียบอาถรรพณ์ ก็เกิดพายุใหญ่พัดผงคลีฟุ้งขึ้นมืดคลุ้มไปทั้งกองทัพ
ฝ่ายกองซุ่มทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ขับทหารเข้าล้อมกองทัพม้าบู๊ไว้เป็นสามารถ ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียงเห็นผงคลีตลบกลุ้มไปทั้งท้องฟ้า จะขับม้าฝ่าทหารออกไปมิได้ จะตีเมืองเข้าไปก็เหลือกำลังสิ้นความคิด จึงปรึกษาอองเสียงว่าเรามาตกอยู่ในที่ล้อมต้องมนต์อาถรรพณ์ พากันอับจนเสียกลางศึกจะนิ่งอยู่ฉะนี้มิได้ จงจัดทหารฝีมือกล้ารบฝ่าออกไปเชิญกองบู๊มาช่วยชีวิตจึงจะรอดจากความตาย อองเสียงจึงใช้ทหารผู้หนึ่งเป็นคนสนิทให้ขับม้าออกจากที่ล้อมไปแจ้งความแก่กองบู๊ ณ เมืองซินเอี๋ย
ฝ่ายกองบู๊แจ้งข่าวดังนั้น จึงพาเตงอูอองป้ากับนายทหารทั้งปวงยกกองทัพออกจากเมืองซินเอี๋ยไปถึงเมืองบู๊เอี๋ยง ฝ่ายปังอี้ออกมายืนม้าตรวจตราทหารให้ตั้งล้อมม้าบู๊อยู่หน้าเมือง แลเห็นกองบู๊เตงอูกับอองป้ามาถึง จึงลงม้าเข้าไปคำนับกองบู๊ กองบู๊จึงว่าแต่จากมาช้านานมิได้รู้ว่าท่านไปอยู่แห่งใดพึ่งพบกันวันนี้ ซึ่งได้ยกล่วงเกินเข้ามาเพราะไม่รู้ว่าเป็นเมืองของท่าน ขอท่านจงเลิกทัพกลับเข้าเมืองเถิด อย่าตั้งล้อมม้าบู๊ทหารเราไว้ให้ได้ความลำบากสืบไปเลย ปังอี้คำนับรับคำแล้วสั่งทหารให้เลิกทัพ
ฝ่ายม้าบู๊ออกจากที่ล้อมมาคำนับกองบู๊ ม้าบู๊จึงว่ากับปังอี้ว่าตัวท่านเข้าด้วยกองบู๊ รู้ว่าเราเป็นทหารกองบู๊ยกมาถึงเมืองแล้ว เหตุใดจึงปิดประตูเมืองเสีย ให้ทหารต่อรบฆ่าฟันกันตายทั้งสองฝ่ายฉะนี้เล่าเราสงสัยอยู่ ปังอี้จึงตอบว่าถ้าเราเปิดประตูเมืองรับกองทัพท่านโดยง่ายนั้น ผู้ซึ่งหาสติปัญญามิได้จะประมาทดูหมิ่นว่าเราหามีกตัญญูต่อกองบู๊ไม่ จึงทำการต่อสู้จนกองบู๊มาถึงจึงเปิดประตูรับ ม้าบู๊ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าท่านมีสติปัญญาประกอบคุณวิชาการชำนาญในกลศึกลึกซึ้ง มิเสียทีเกิดมาเป็นชายชาติทหาร ท่านกับเราจะได้ทำการสงครามช่วยผู้มีบุญปราบเสี้ยนศัตรูแผ่นดินสืบไปภายหน้า ม้าบู๊ก็ผูกพันเอาปังอี้เป็นเพื่อนมิตรสนิทกัน กองบู๊จึงสั่งปังอี้ว่าท่านจงอยู่รักษาเมืองบู๊เอี๋ยงไว้อย่าให้ทหารอองมังย่ำยี ต่อเมื่อเรายกทัพใหญ่ไปตีเมืองหลวง ท่านจงจัดทหารไปบรรจบเข้าไปจับอองมังฆ่าเสีย ปังอี้คำนับรับคำกองบู๊ กองบู๊กับนายทัพนายกองทั้งปวงยกกองทัพกลับคืนไปเมืองซินเอี๋ย
กองบู๊ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย ฝ่ายกองบู๊นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ดูหน้าม้าบู๊มิได้ปรกติด้วยไปตีเมืองไม่สมความคิด กองบู๊แกล้งจะให้มีมานะจึงว่าแก่ม้าบู๊ว่าครั้งนี้ท่านกับนายทหารทั้งสามให้สัญญาต่อหน้าเตงอูว่า ผู้ใดไปตีเมืองได้มาก่อนจะตั้งให้เป็นทัพหน้า บัดนี้งิมเหงตีเมืองได้เราจะให้เป็นทัพหน้าตามสัญญาท่านจะว่าประการใด ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นอายใจนัก จึงคิดว่าทหารทั้งปวงยังมิได้เห็นสติปัญญาและฝีมือพากันประมาทหมิ่น จำจะไปล่อลวงเอาเมืองยงฉวนให้ได้สมความคิด กองบู๊กับทหารทั้งปวงจึงจะไม่ประมาทดูหมิ่นสืบไป คิดแล้วม้าบู๊แกล้งทำโกรธจึงว่าแก่กองบู๊ว่า เมื่อท่านเห็นว่าข้าพเจ้ามีสติปัญญาและฝีมืออ่อนนักจะใช้ในการศึกมิได้แล้ว จะขอลาไปเป็นโจรอยู่ป่าหาความสุข ม้าบู๊จึงพาอองเสียงกับทหารเลวหมื่นหนึ่งออกจากเมืองไปตามทางเมืองยงฉวน
ฝ่ายอองเหียนเจ้าเมืองยงฉวนออกมาเที่ยวเล่นนอกเมืองพบม้าบู๊ จึงถามม้าบู๊ว่าท่านจะพาทหารไปแห่งใด ม้าบู๊จึงแกล้งบอกว่าเดิมข้าพเจ้าเข้าอยู่กับเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกตั้งให้เป็นทัพหน้า ครั้นงิมเหงไปอยู่ด้วยเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกถอดข้าพเจ้าเสียกลับตั้งงิมเหงเป็นทัพหน้า ข้าพเจ้ามีใจเจ็บแค้นนัก จึงพาพรรคพวกออกจากกองทัพกลับมาอยู่ป่าให้พ้นความอาย อองเหียนจึงว่าท่านอย่าไปเลย จงอยู่ช่วยกันทำนุบำรุงอองมังเถิด อองมังจะเลี้ยงท่านให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่สืบไปท่านจะเห็นประการใด ม้าบู๊จึงว่าครั้งเมื่อข้าพเจ้าชิงที่จ้อหงวนกับงิมเหงในสนามหัด อองมังให้งิมเหงเป็นจงหงวนนั้น ข้าพเจ้าได้เขียนหนังสือไว้เป็นข้อหยาบช้า ครั้นจะกลับมาเข้าด้วยอองมังก็กลัวเพราะทำความชั่วไว้ อองเหียนจึงหักลูกเกาทัณฑ์ออกเป็นสองท่อนให้เห็นความสัตย์ว่า ถ้าเราแกล้งล่อลวงจะเอาตัวท่านไปให้อองมังลงโทษแล้ว ขอให้ลูกเกาทัณฑ์ปักอกเราเถิด อองเหียนจึงพาม้าบู๊เข้าไปเมืองแล้วให้เลี้ยงโต๊ะพวกม้าบู๊ทุกคน ฝ่ายกองบู๊ครั้นม้าบู๊ไปแล้วจึงยกกองทัพตามม้าบู๊ไปถึงเมืองยงฉวน แล้วให้ทหารไปบอกเจ้าเมืองยงฉวนให้ออกมารบ
ฝ่ายม้าบู๊กับอองเหียนกินโต๊ะอยู่ได้ฟังดังนั้น ม้าบู๊แกล้งทำโกรธจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นคนหาสติปัญญามิได้เหมือนดังไม่มีจักษุ มิได้รู้จักคนดีและชั่วยังมาติดตามเราอีกเล่า ม้าบู๊จึงพาอองเหียนยกทหารออกจากเมือง เห็นกองบู๊ยืนม้าอยู่กลางทหารทั้งปวง ม้าบู๊แกล้งทำชักม้าเข้าเคียงอองเหียน อองเหียนมิได้รู้กลอุบายม้าบู๊ ม้าบู๊ก็เอาง้าวฟาดอองเหียนคอขาดตกม้าตาย บรรดาทหารก็ตกใจกลัวหนีเข้าเมือง ม้าบู๊เปิดประตูเมืองรับกองบู๊ กองบู๊มีความยินดียกทัพเข้าไปในเมือง ม้าบู๊ให้แต่งโต๊ะแล้วเลี้ยงทแกล้วทหารบรรดาที่มา กองบู๊จึงสรรเสริญม้าบู๊ว่ามิเสียทีที่ท่านเป็นทหารมีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ ม้าบู๊จึงว่าตัวข้าพเจ้ามีสติปัญญาน้อยนักหารู้กลศึกสิ่งใดไม่ แต่มีกตัญญูต่อท่าน ทำการเพียงนี้จะยกว่าเป็นคนดีมีสติปัญญานั้นไม่ควร กองบู๊จึงว่าท่านได้มีความชอบช่วยชีวิตข้าพเจ้ารอดจากความตายหลายครั้ง ได้เป็นเพื่อนยากกันมาช้านานการสิ่งใดยังมิได้ให้ขัดเคือง ซึ่งท่านหมองใจครั้งนี้เพราะเตงอูพิพากษาให้ไปตีเมือง งิมเหงตีเมืองได้ก่อนจึงต้องทำตามสัญญาด้วยได้ลั่นวาจาออกไปแล้ว จะกลับถ้อยคืนคำเล่าเกรงความนินทาหารู้ที่จะทำประการใดไม่ ซึ่งท่านได้ขัดเคืองนั้นข้าพเจ้าขออภัยเถิด ม้าบู๊หัวเราะแล้วตอบว่าข้าพเจ้าตั้งใจจะช่วยปราบเสี้ยนหนามในแผ่นดินให้ราบคาบ มิได้มีความอิจฉาพยาบาท ซึ่งทำโกรธท่านนั้นหมายจะมิให้อุบายที่คิดไว้แพร่งพรายแก่คนทั้งปวง ข้าพเจ้ามาล่อลวงอองเหียนเชื่อใจว่าขัดเคืองกับท่านการจึงได้สมความคิด ซึ่งจะโกรธท่านโดยจริงหามิได้ นายทหารบรรดานั่งกินโต๊ะอยู่ได้ยินดังนั้นพากันสรรเสริญม้าบู๊ว่า มีสติปัญญาคิดการลึกซึ้งทั้งฝีมือก็กล้าแข็ง ควรที่เป็นนายทหารอาสาผู้มีบุญทำการปราบศัตรูแผ่นดินสืบไปภายหน้า
๘
ฝ่ายกองบู๊กินโต๊ะแล้ว จึงสั่งทหารตัวนายกำชับทหารเลวมิให้เก็บริบทรัพย์สิ่งของราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ฝ่ายคนใช้ชิดอองเหียนขณะเมื่อม้าบู๊ฆ่าอองเหียนตาย จึงวิ่งหนีเข้าไปถึงเมืองหลวง เข้าไปคำนับแจ้งความทั้งปวงแก่อองสิมทุกประการ อองสิมรู้ว่าอองเหียนตายตกใจนัก จึงพาคนใช้เข้าไปแจ้งความแก่อองมังว่า ม้าบู๊ทหารเล่าสิ้วบุนซกคิดอุบายลวงฆ่าอองเหียนเสีย บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกเข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองยงฉวน อองมังแจ้งว่าอองเหียนผู้น้องตายก็โกรธ จึงสั่งให้อองสิมเป็นทัพหลวง กิบูป้าเป็นทัพหน้า อองอิบกับเงียมอิวเป็นกองเกียกกาย จัดนายทหารร้อยหนึ่งกับทหารเลวร้อยหมื่น ยกไปล้อมจับตัวเล่าสิ้วบุนซกมาฆ่าเสีย แก้แค้นแทนอองเหียนให้จงได้ อองสิมกับนายทหารคำนับลาออกมาเตรียมทัพพร้อมแล้ว เวลารุ่งเช้ายกกองทัพออกจากเมืองหลวงไปตามทางเมืองยงฉวน
ฝ่ายเตงอูครั้นพักทแกล้วทหารค่อยมีกำลังขึ้นแล้ว จึงปรึกษากองบู๊ว่า เมืองยงฉวนนี้เป็นเมืองน้อย เสบียงอาหารซึ่งจะลำเลียงส่งนั้นก็ไกล ถ้าศึกใหญ่ยกมาเห็นจะเอาเป็นที่มั่นมิได้ จำจะยกไปอยู่เมืองคุนเอี๋ยงปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลังไว้ ถึงทัพใหญ่เมืองหลวงยกมาก็จะรับประจัญได้ถนัด ทั้งเสบียงเมืองฮูเหียงจะส่งลำเลียงไม่ขัดสนท่านจะเห็นประการใด กองบู๊ได้ฟังเห็นชอบจึงเตรียมทหารพร้อมแล้ว ยกออกจากเมืองยงฉวนไปเข้าอยู่เมืองคุนเอี๋ยง ให้จัดแจงซ่อมแปลงประตูหอรบและป้อมกำแพงมั่นคงทุกแห่ง
ฝ่ายอองสิมยกมาถึงเมืองยงฉวนแจ้งว่า เล่าสิ้วบุนซกย้ายไปอยู่เมืองคุนเอี๋ยง จึงยกทัพไปตั้งค่ายล้อมเมืองคุนเอี๋ยงทั้งสี่ด้าน ฝ่ายกองบู๊แจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ แล้วกองบู๊จึงพาเตงอูขึ้นไปบนหอคอยเห็นทหารประมาณร้อยหมื่นเศษ ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น กองบู๊จึงปรึกษาเตงอูว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาล้อมเราครั้งนี้เป็นศึกใหญ่ เหลือกำลังทหารเราซึ่งจะออกต้านทานต่อรบท่านจะคิดอุบายประการใด เตงอูจึงว่าศึกครั้งนี้เป็นศึกใหญ่ทหารฝ่ายเราน้อยตัวนัก จะรบหักเอาโดยซึ่งหน้าเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ขอท่านจงพาทหารที่มีฝีมือ คือเอียวกี๋หนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง โตเหมาหนึ่ง งิมเหงหนึ่ง กับนายทหารมีกำลังสองร้อยคนไปเตรียมคอยอยู่ทางประตูทิศใต้ในเวลากลางคืน ข้าพเจ้าจะออกปล้นค่ายหลวงทางประตูเมืองเบื้องทิศตะวันตก ให้ทหารรวนมาช่วยทัพหลวง เห็นว่าทหารด้านใต้เบาบางลง ท่านจงเปิดประตูพาทหารรบหักออกไปหาเล่าเกียเล่าหลงเจ้าเมืองกังแฮเป็นญาติร่วมแซ่กับท่าน ในเมืองนั้นมีทหารเป็นอันมาก ท่านจงว่าวานทหารได้สามหมื่นยกมาตีกระหนาบหลัง ให้กองทัพซึ่งมาล้อมอยู่ทั้งนี้ตกใจเสียกระบวนแล้ว ถึงมาตรว่าจะมีทหารมากกว่าร้อยหมื่นก็จะแตกหนีไป กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ พอเวลาพลบคํ่ากองบู๊กับเตงอูลงจากหอคอย จัดเตรียมทหารใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธสำหรับมือ กองบู๊ไปเตรียมคอยอยู่ทางประตูทิศใต้ เตงอูพาทหารไปเตรียมคอยอยู่ทางประตูตะวันตก ครั้นเวลาประมาณสามยาม เตงอูแลเห็นกองเพลิงซึ่งทหารนั่งยามรักษาค่ายดับ ทหารทั้งปวงหลับเงียบสงัดสิ้น ได้ฤกษ์ยามดีเตงอูจึงพาหลีทองหนึ่ง เกียนถำหนึ่ง เกียนหุนหนึ่ง โปจุ้นหนึ่ง กับทหารเลวห้าร้อยคนถืออาวุธครบมือเปิดประตูเมืองออกไปปล้นค่ายหลวงไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาค่ายล้มตายเป็นอลหม่าน ทหารในเมืองก็ระดมตีม้าล่อและกลองรบบนเชิงเทินโห่ร้องเสียงอื้ออึง ฝ่ายนายกองทหารซึ่งอยู่ค่ายล้อมทั้งสามด้านรู้ว่าทหารในเมืองออกปล้นค่ายหลวง ต่างคนตกใจขับทหารออกจากค่ายมาช่วยอองสิม ณ ประตูตะวันตก
ฝ่ายกองบู๊เห็นทหารด้านใต้เบาบางลง จึงเปิดประตูพาทหารขับม้าฝ่าฟันทหารซึ่งรักษาค่ายออกไปเป็นหลายชั้น ครั้นพ้นค่ายล้อมแล้วก็ขับม้าไปเมืองกังแฮ
ฝ่ายเตงอูได้ทีตีค่ายแตก ทหารต่อทหารฆ่าฟันทหารอองสิมเสียกระบวน วิ่งปะทะปนกันมิเป็นอันที่จะรบพุ่ง ทหารเตงอูฆ่าตายเกลื่อนกลาดไปทั้งค่าย จนเวลาใกล้รุ่งขึ้น เตงอูก็จุดประทัดสัญญาทหารมาพร้อมกันเข้าเมืองปิดประตู ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง
ฝ่ายอองสิมเสียค่ายหนีไป ครั้นรุ่งขึ้นกลับมาเข้าค่ายมีใจเจ็บแค้นนักจะหักเอาเมืองก็มิได้ จึงให้กำชับตรวจตราค่ายล้อมเมืองคุนเอี๋ยงไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายกองบู๊ตีฝ่าออกมาจากที่ล้อมได้ไปทางประมาณสองร้อยเส้นถึงเชิงเขาใหญ่ตำบลหนึ่ง พอได้ยินเสียงม้าล่ออื้ออึงมาข้างหลังเขา กองบู๊ตกใจยืนม้าอยู่ นายทหารทั้งสี่คนออกยืนม้าหน้าม้ากองบู๊ด้วยสำคัญว่าข้าศึกจะมาคอยรบ
ฝ่ายโตหมองแต่งตัวสวมเกราะในใส่หมวกเงินหางระลวยไก่ฟ้าประดับ ถือกระบี่ขี่ม้าดำนำทหารเดินหน้ามาจากเมืองซินเอี๋ย แลเห็นกองบู๊ยืนอยู่ท่ามกลางกับทหารสี่นาย โตหมองดีใจนักจึงลงม้าเข้าไปคำนับ กองบู๊เห็นโตหมองมาจึงถามว่าท่านจะไปแห่งใด โตหมองบอกว่าข้าพเจ้าแจ้งความว่า อองสิมยกทัพใหญ่ไปล้อมท่านไว้ ณ เมืองคุนเอี๋ยง ข้าพเจ้าคิดวิตกกลัวท่านจะมีอันตราย จึงเร่งรีบออกจากเมืองซินเอี๋ยจะไปวานทหารเจ้าเมืองกังแฮยกไปช่วย บัดนี้มาพบท่านข้าพเจ้ามีความยินดีนัก กองบู๊จึงว่าท่านอยู่เมืองซินเอี๋ย กับเมืองซินซีที่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้นั้นใกล้กัน ท่านยังแจ้งข่าวพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เป็นประการใดบ้าง โตหมองจึงเล่าความให้กองบู๊ฟังแล้วว่านายโจรทั้งแปดคนซึ่งเป็นไจเสียงนั้นทูลชักชวนแต่ที่ชั่ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังทำการให้ผิดอย่างธรรมเนียมไปทุกสิ่ง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจทอดใจใหญ่แล้วว่า อันแซ่เล่าตั้งแต่พระเจ้าปู่ฮั่นโกโจมาตราบเท่าบัดนี้ เป็นที่รักใคร่แก่ราษฎรทั้งปวง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังแต่พวกโจรยุยงชักชวนทำการให้ผิดราชประเพณีมีผู้นินทาฉะนี้ แซ่เล่านับวันแต่จะเสื่อมเกียรติยศ จะพาให้ราษฎรพลอยออกชื่อลือปรากฏแต่ความชั่วทั่วไปทั้งแผ่นดิน จะหาผู้มีสติปัญญาและฝีมือซึ่งจะยินดีมาเข้าด้วยช่วยทำการกำจัดศัตรูราชสมบัติสืบไปนั้นเห็นจะขัดสน เกรงเกลือกการใหญ่จะมิสำเร็จ กองบู๊ว่าแล้วผินหน้าไปต่อเมืองซินซีก็ร้องไห้ ม้าบู๊เห็นดังนั้นจึงว่ากล่าวเอาใจกองบู๊ว่าการเบื้องหน้าเป็นข้อใหญ่ เนิ่นช้าไปเมืองคุนเอี๋ยงจะเสียแก่ข้าศึก เชิญท่านไปเอาการให้ได้สำเร็จก่อน โตหมองจึงถามกองบู๊ว่าท่านจะไปแห่งใด กองบู๊บอกว่าจะไปวานทหารเมืองกังแฮมาช่วยเมืองคุนเอี๋ยง โตหมองก็ไปกับกองบู๊ ครั้นมาถึงเมืองจึงบอกนายประตูว่าเราชื่อเล่าสิ้วบุนซก เป็นแซ่เดียวกับเจ้าเมืองกังแฮ จะมาปรึกษาด้วยการแผ่นดิน นายประตูรับคำนับเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองกังแฮทุกประการ
ฝ่ายเล่าเกียกับเล่าหลงได้ยินออกชื่อเล่าสิ้วบุนซกเชื้อพระวงศ์ก็ออกไปรับเชิญกองบู๊เข้ามาในเมืองให้นั่งที่สมควร ทั้งสามคนสนทนากันถึงเชื้อพระวงศ์อันร่วมแซ่ตั้งแต่พระเจ้าปู่ฮั่นโกโจลำดับกษัตริย์ลงมา เล่าเกียเล่าหลงแจ้งว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นอา ทั้งสองคนลดลงนั่งที่ต่ำคำนับตามธรรมเนียม กองบู๊รับคำนับแล้วเล่าความแต่หลังให้ฟังว่า จำเดิมแต่อองมังมันคิดกบฏต่อพระเจ้าเปงเต้ อองมังให้ฆ่าเชื้อวงศ์เราตายเป็นอันมาก แต่อานี้ออกมาซุ่มซ่อนอยู่บ้านป่าแปะจุยฉิงเกลี้ยกล่อมพวกโจร ตั้งเล่าเหียนเป็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้อยู่เมืองซินซี อายกตีไปได้เมืองคุนเอี๋ยง แล้วจะยกเข้าตีเมืองหลวงจับตัวอองมังฆ่าเสียแก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ อองมังให้อองสิมยกทัพใหญ่มาล้อมเมืองคุนเอี๋ยงไว้ อาจึงคิดแก้ไขหนีออกมาหาเจ้าผู้หลาน จะวานไปช่วยตีกระหนาบหลังทัพอองสิมพวกอองมังให้แตกไป สำเร็จราชการแล้วเจ้าทั้งสองก็จะได้เป็นเจ้าเมืองใหญ่ ช่วยทะนุบำรุงแผ่นดินสืบแซ่เชื้อพระวงศ์ปู่ฮั่นโกโจไปภายหน้า อาคิดดังนี้เจ้าจะเห็นประการใด เล่าเกียได้ฟังดังนั้นจึงว่าทหารในเมืองนี้มีหลายหมื่น พื้นยังไม่ได้ฝึกปรือในการสงครามจะขอซ้อมหัดสักสองสามวันก่อน เล่าเกียจึงให้เล่าหลงคุมทหารออกไปซ้อมหัด ณ สนามให้ชำนาญเพลงอาวุธ แล้วเล่าเกียให้แต่งโต๊ะเลี้ยงกองบู๊กับทหารบรรดามาอยู่สองสามวัน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าจะยกทัพ เล่าเกียจึงให้เล่าหลงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธไปกับกองบู๊พร้อมทหารอยู่ ณ ที่สนามหัด
ขณะนั้นทหารเล่าหลงคนหนึ่งชื่อเซงลี้ จึงว่าเมืองท่านอยู่เย็นเป็นสุขอองมังมิได้มายํ่ายี บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกนำเอาความเดือดร้อนมาให้ ถ้ายกไปช่วยเล่าสิ้วบุนซกรบแพ้ทหารเมืองหลวงมา เมืองท่านก็จะพลอยพาทหารได้ความยากแค้น ขอท่านจงงดกองทัพไว้ตรึกตรองก่อน เล่าหลงได้ยินเซงลี้ห้ามการใหญ่ก็โกรธ ฉวยชักดาบฟันเซงลี้คอขาดตาย แล้วจุดประทัดสัญญาเอาฤกษ์ยกทัพไปกับกองบู๊ ครั้นถึงจึงตั้งค่ายมั่นอยู่ท้ายเมืองคุนเอี๋ยง กองบู๊จึงปรึกษาเล่าหลงและนายทหารทั้งปวงว่า ทหารอองสิมตั้งค่ายล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น ทำประการใดจะให้เตงอูอยู่ในเมืองนั้นรู้ว่ากองทัพเรามาถึง
ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งทหารเล่าหลงชื่อเกียฮกได้ยินดังนั้นจึงรับว่าข้าพเจ้าจะขออาสานำข่าวเข้าไปในเมือง กองบู๊ได้ฟังมีความยินดีนักจึงแต่งหนังสือเข้าผนึกส่งให้เกียฮก เกียฮกคำนับรับหนังสือใส่ซองลูกเกาทัณฑ์ ขึ้นม้าถือเกาทัณฑ์ออกจากค่ายหมายจะเข้าให้ถึงประตูเมือง เกียฮกเห็นช่องจังหวะค่ายแห่งหนึ่งจึงขับม้าฝ่าทหารซึ่งออกมาอยู่รักษาเชิงค่ายเข้าไป
ฝ่ายทหารออกสู้รบ เกียฮกชักลูกเกาทัณฑ์ยิงพวกทหาร หนังสือในซองลูกเกาทัณฑ์ตกเสียไม่ทันรู้ตัว เกียฮกรบฝ่าทหารเข้าไปถึงประตูเรียกให้เปิดประตูรับ เตงอูอยู่บนเชิงเทินคอยทัพกองบู๊ซึ่งจะกลับมา พอได้ยินดังนั้นจึงถามว่าท่านเป็นทหารผู้ใดมาแต่ไหน เกียฮกบอกว่าข้าพเจ้าเป็นทหารเจ้าเมืองกังแฮ กองบู๊ให้ถือหนังสือมา เตงอูไม่เชื่อจึงร้องตอบออกไปว่า ท่านจงส่งหนังสือเข้ามาให้เราเห็นสำคัญก่อนจึงจะเปิดประตูรับ เกียฮกเทซองลูกเกาทัณฑ์ลงมิได้เห็นหนังสือก็ตกใจ จึงร้องบอกว่าข้าพเจ้ารบฝ่าทหารเข้ามาหนังสือตกเสียแล้ว เตงอูจึงว่าท่านไม่มีหนังสือสำคัญเราจะเปิดประตูรับมิได้ เกียฮกก็ขับม้าฝ่าทหารออกไปค่ายแจ้งความแก่กองบู๊ กองบู๊จึงแต่งหนังสืออีกฉบับหนึ่งส่งให้ เกียฮกก็รับเอาหนังสือแทรกเสียดเข้าไว้ในเสื้อ คำนับลาขึ้นม้าออกจากค่าย
ฝ่ายอองหลิมเจ้าหน้าที่คุมทหารรักษาสนามเพลาะเชิงค่ายเห็นทหารเลวถูกเกาทัณฑ์ตายเป็นหลายคน หาผู้ใดจะต่อสู้ฝีมือเกียฮกได้ไม่ ครั้นแลไปเห็นเกียฮกขับม้ายิงเกาทัณฑ์ฝ่าทหารเข้ามาใหม่ใกล้จะถึง อองหลิมจึงเข้าแอบแฝงตัวอยู่มุมค่าย ฝ่ายเกียฮกรบฝ่าทหารเข้าไป อองหลิมแทงด้วยทวนถูกท้องเกียฮก เกียฮกมิได้รู้สึกเจ็บควบม้าเข้าถึงประตู จึงเอาหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปให้เตงอูในเมือง เตงอูหยิบหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านรู้ว่าทัพกองบู๊มาถึง จึงให้เปิดประตูเมืองรับเกียฮกเข้าไปคำนับ เตงอูเห็นโลหิตเกียฮกไหลตกใจนัก จึงบอกว่าท่านถูกอาวุธที่ท้องแลเห็นไส้ออกมาคาปากแผลอยู่ เกียฮกรู้ว่าตัวต้องอาวุธมิได้ครั่นคร้ามแก่ความตาย มีหน้าชื่นเป็นปรกติอยู่เหมือนดังไม่ป่วยเจ็บ จึงเตือนเตงอูว่าท่านจงเร่งแต่งหนังสือตอบให้ข้าพเจ้าจะรีบออกไปบอกความแก่กองบู๊ เตงอูจึงห้ามว่าท่านจงอยู่รักษาตัวในเมืองก่อน เราจะให้ทหารอื่นถือหนังสือตอบออกไปแทนท่าน เกียฮกจึงว่าข้าพเจ้าจะขอออกไปฆ่าอ้ายพวกศัตรูแผ่นดินให้มันรู้จักฝีมือก่อน ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ท่านอย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย เตงอูได้ฟังดังนั้นก็สรรเสริญเกียฮกว่า มิเสียทีท่านเกิดมาเป็นชายชาติทหาร ใจแกล้วกล้าหาผู้เสมอมิได้ เตงอูจึงให้ซินแสประกอบยาปิดแผลอาวุธเอาแพรหลินรัดเข้าไว้ แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ถึงกำหนดสามวันเวลาเช้าตรู่ ขอให้กองบู๊ยกทัพตีค่ายล้อมเข้ามา ข้าพเจ้าจะให้ทหารเปิดประตูออกตีเป็นศึกกระหนาบ เตงอูจึงส่งหนังสือให้เกียฮก
ฝ่ายเกียฮกรับหนังสือแล้วขึ้นม้าเปิดประตูเมืองออกไป เตงอูก็ให้ทหารบนเชิงเทินตีฆ้องกลองยิงเกาทัณฑ์ระดมกันช่วยส่งเกียฮก ฝ่ายเกียฮกรบฝ่าทหารอองหลิมออกมาตามทางเก่าพบอองหลิมที่แทงเกียฮก อองหลิมก็ชักม้าเข้ารบกับเกียฮกได้ห้าเพลง เกียฮกเอาทวนแทงถูกอองหลิมตกม้าตาย เกียฮกไล่แทงทหารทั้งนั้นวิ่งหนีกระจัดกระจายออกไป เกียฮกขับม้าเข้ามาถึงค่าย เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แก่กองบู๊แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ กองบู๊เห็นเกียฮกต้องอาวุธก็ตกใจ จึงค่อยประคองเกียฮกเข้าไปที่ข้างในแล้วตั้งสัตยานิษฐานว่า เดชะด้วยข้าพเจ้าตั้งใจจะบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ยกทัพมาจะปราบอองมังศัตรูราชสมบัติ เกียฮกทหารผู้มีใจสัตย์ซื่อต้องอาวุธครั้งนี้ ถ้าข้าพเจ้าจะกำจัดได้สำเร็จความคิดแล้ว ขอเทพยดาทั้งปวงจงช่วยกันอภิบาลรักษาเกียฮกให้หายแผลอาวุธโดยเร็วได้เห็นประจักษ์แก่จักษุข้าพเจ้าบัดนี้เถิด กองบู๊จึงแก้ผ้าที่รัดแผลออกเอามือลูบที่แผลประกอบยาปิดใหม่ แล้วจึงว่าท่านมีใจซื่อสัตย์อาสาเราเอาตัวฝ่าคมอาวุธไม่กลัวความตาย หมายเอาความชอบจะไว้ชื่อปรากฏในแผ่นดินดังนี้เราขอบใจนัก ถ้าสำเร็จราชการแล้วท่านมีบุตรชายหญิงจะให้เป็นที่เกี่ยวดองกัน กองบู๊ปฏิบัติรักษาเกียฮกอยู่ประมาณสองสามวัน เกียฮกหายแผลอาวุธแล้ว กองบู๊จึงตั้งเกียฮกให้เป็นนายทหารเอกชื่อปักเลา
ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันสัญญา กองบู๊จึงให้ยกทหารเข้าไปทางหลังค่ายซึ่งล้อมเมือง จึงร้องว่าอ้ายพวกศัตรูแผ่นดิน มึงพากันมาล้อมเมืองอยู่ไม่ถอยไป กูจะตัดศีรษะมึงเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ
ฝ่ายกิบูป้ากับอองอิบได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธขับทหารออกจากค่าย
ฝ่ายงิมเหงหนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง เอียวกี๋หนึ่ง โตเหมาหนึ่ง เล่าหลงหนึ่ง จังเก๋งหนึ่ง กี๋เขียงหนึ่ง ทหารกองบู๊ทั้งเจ็ดนายเห็นดังนั้นต่างคนขับม้าเข้ารบ ไล่ฆ่าฟันทหารกิบูป้ากับอองอิบแตกหนีถอยร่นเข้าไปถึงค่ายหลวง อองสิมจึงให้เนียมตั๋นหนึ่ง หลีเหงาหนึ่ง หลีต๋งหนึ่งเข้าช่วยกิบูป้ากับอองอิบรบ นายทหารทั้งห้าคนออกประจัญต่อสู้กันกับทหารกองบู๊ทั้งเจ็ดนาย ถ้อยทีมีฝีมือว่องไวชำนาญในเพลงอาวุธรับรองป้องปัดกันเป็นตะลุมบอน กองบู๊ก็ขับทหารแยกหนุนเข้าระดมตี เสียงม้าล่อและกลองรบทหารโห่ร้องอื้ออึงขึ้นทั้งสองฝ่าย เตงอูอยู่ในเมืองแจ้งความว่ากองบู๊ยกทัพเข้ารบ เตงอูจึงจัดนายทหารที่มีฝีมือสามสิบกับทหารเลวพันหนึ่ง ใส่เกราะถืออาวุธครบมือพร้อมแล้ว เปิดประตูเมืองออกไปช่วยกองบู๊รบเป็นศึกกระหนาบ ทหารอองสิมรบเรรวนอยู่สู้ทหารกองบู๊มิได้แตกหนีกระจัดกระจายไป กองบู๊ยกทัพขับทหารบุกรุกฝ่าฟันทหารกิบูป้าเข้าไปบรรจบทหารในเมือง แล้วยกเข้าประชิดค่ายหลวงจะจับตัวกิบูป้ากับอองสิมแม่ทัพ
ฝ่ายกิบูป้าต้านทานกำลังทหารกองบู๊มิได้ จึงขับม้าเหห่างออกไป ชักป้ายอันเป็นของวิเศษกระทำด้วยมนต์ไสยศาสตร์ ยกป้ายขึ้นแกว่งเกิดเป็นเสือและแรดช้างเป็นอันมากมาไล่ย่ำเหยียบ ทหารกองบู๊สู้มิได้ต่างคนแตกหนีเข้าเมือง แต่งิมเหงนั้นไล่รุกรบติดตามอองอิบไป
ฝ่ายเงียมอิ๋วเห็นฝีมืองิมเหงเข้มแข็งนัก จึงให้ทหารขุดหลุมใหญ่เอากิ่งไม้ปกบนถมดินไว้ให้ทหารอยู่รักษาแล้วขับม้าช่วยอองอิบรบ อองอิบอิดโรยกำลังลงนักชักม้าหนีเข้าค่ายหลวง งิมเหงติดตามไปรบกับเงียมอิ๋ว เงียมอิ๋วต้านทานกำลังมิได้จึงขับม้าหนีเป็นทีล่อให้ไล่ไปทางประมาณห้าสิบเส้นถึงหลุมใหญ่ จึงชักม้าแวะวงไปยืนม้าอยู่ริมปากหลุมข้างหนึ่ง งิมเหงมิได้รู้กลอุบายหมายใจแต่จะจับเงียมอิ๋วให้จงได้ งิมเหงขับม้าเข้าไปตกหลุมลงทั้งม้าทั้งคน เงียมอิ๋วให้ทหารช่วยกันเอาขอเกี่ยวขึ้นมามัดมั่นคงแล้วเอาไปให้อองสิมแม่ทัพหลวง อองสิมครั้นเห็นก็ยินดีนัก จึงถามงิมเหงว่าอองมังซึ่งเป็นซินซีวันหนีชุบเลี้ยงท่านถึงขนาด เหตุใดจึงไปเข้าด้วยกองบู๊ บัดนี้กูจับได้จะว่าประการใดเล่า งิมเหงจึงตอบว่าอองมังเป็นคนไม่ตรงต่อแผ่นดิน เราไม่อยู่ด้วยจึงมาช่วยผู้มีบุญปราบอ้ายศัตรูราชสมบัติ พวกตัวมีแต่ทำโกหกลวงให้ตกหลุมจึงจับมาได้ เราหากลัวฝีมือไม่ อองสิมจึงสั่งหลีต๋งกับทหารสามร้อยเอางิมเหงจำใส่เกวียนส่งเข้าไปในเมืองหลวง หลีต๋งก็คำนับลาพาทหารคุมงิมเหงไปทั้งกลางวันกลางคืน
ฝ่ายโซเสงคุมพวกโจรพันหนึ่งอยู่ในป่าคอยตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของคนเดินทาง พอได้ยินเสียงคนขับเกวียนพูดกันอื้ออึงมา โซเสงสำคัญว่าคนค้าขายดีใจนัก จึงแต่งตัวสวมเกราะเงินใส่หมวกทองคำขี่ม้าแดงถือง้าวใหญ่ ให้ทหารถือธงเหลืองนำหน้า โซเสงพาทหารพันหนึ่งมาคอยอยู่ข้างทาง แลเห็นคนขับเกวียนมามาตามทาง โซเสงจึงชักม้าออกขวางทางแล้วร้องตวาดถามว่าท่านขับเกวียนจะไปแห่งใด หลีต๋งเห็นดังนั้นตกใจ จึงบอกว่ามาแต่กองทัพอองสิม โซเสงรู้ว่าเป็นพวกอองมังจึงขับม้ารำง้าวเข้ารบกับหลีต๋งได้ห้าเพลง หลีต๋งต้านทานมิได้ชักม้าพาทหารหนีไป โซเสงให้ทหารชวนกันเข็นเกวียนเข้าป่าไปถึงที่อาศัย โซเสงจึงลงจากม้าขึ้นค้นบนเกวียนเห็นงิมเหง จึงแก้มัดแล้วพาลงจากเกวียนให้นั่งที่สมควร ทั้งสองถ้อยทีคำนับกัน งิมเหงจึงเล่าเนื้อความแต่หลังให้ฟัง แล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าถึงที่ตายแล้ว ท่านมาช่วยชีวิตครั้งนี้ขอบคุณท่านนัก ถ้าข้าพเจ้าตายเสียแล้วหาผู้ใดจะช่วยผู้มีบุญทำการศึกแก้ไขเอาเมืองคุนเอี๋ยงได้ไม่ โซเสงรู้ว่างิมเหงเป็นทหารเล่าสิ้วบุนซกมาทำศึกใหญ่ก็ดีใจจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงงิมเหง
ฝ่ายหลีต๋งหนีโซเสงไปถึงเมืองหลวงเข้าไปบอกความแก่อองมังว่า งิมเหงซึ่งท่านให้ไปรักษาเมืองเก๊กเอี๋ยงนั้นเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซก เงียมอิ๋วคิดกลอุบายจับงิมเหงได้ อองสิมให้ข้าพเจ้าคุมมากลางทาง โซเสงกับพวกโจรออกชิงเอางิมเหงฆ่าพวกข้าพเจ้าตายเป็นหลายคน โซเสงมีกำลังกล้าแข็งนัก ข้าพเจ้าสู้มิได้จึงหนีมาแจ้งแก่ท่าน อองมังได้ยินดังนั้นก็โกรธสั่งทหารให้เอาหลีต๋งไปฆ่าเสีย โตเอี๋ยงจึงว่าโซเสงคนนี้มีฝีมือกล้าแข็งนัก หลีต๋งฝีมืออ่อน เหมือนหนึ่งเนื้อสู้เสือ ทหารก็น้อยกว่าโซเสง ซึ่งหลีต๋งเสียทีหนีมาท่านฆ่าเสียนั้นทหารก็จะเบาบางลง ศึกยังรบติดพันกันอยู่ ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ให้หลีต๋งทำราชการแก้ตัวอีกสักครั้งหนึ่ง เห็นว่าหลีต๋งจะค่อยมีฝีมือกล้าแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อน อองมังได้ฟังโตเอี๋ยงว่าเห็นชอบจึงยกโทษหลีต๋งไว้ ให้หลีต๋งคุมเสบียงอาหารออกไปส่งกองทัพเป็นข้าวสารยี่สิบหกหมื่นคิดเป็นข้าวสารสองพันเกวียน หลีต๋งคำนับลาออกมาบรรทุกข้าวสารใส่เกวียนเทียมด้วยลากับทหารหมื่นเศษ ออกจากเมืองหลวงไปทางหลังเมืองยงฉวน
ฝ่ายงิมเหงไปอยู่กับโซเสงในป่า งิมเหงจึงว่ากับโซเสงว่าท่านก็เป็นเพื่อนสนิทกับเรา ซึ่งได้ช่วยชีวิตเรารอดไว้ครั้งนี้ถ้ากองบู๊รู้ความก็จะขอบใจท่าน ซึ่งท่านเป็นโจรอยู่ในป่าทั้งนี้ลับชื่ออยู่หาผู้สรรเสริญมิได้ ท่านจงไปช่วยผู้มีบุญทำการกำจัดอองมังศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบสำเร็จราชการแล้ว ชื่อท่านก็จะลือชาปรากฏอยู่ว่ามีกตัญญูต่อแผ่นดิน ครั้งนี้ชอบท่วงทีอยู่แล้ว จงเข้าไปทำราชการด้วยกองบู๊กับเราเถิด ขัดสนจะได้เป็นที่ปรึกษากัน โซเสงได้ฟังดังนั้นจึงว่า ครั้งเมื่ออองมังทำการกบฏต่อพระเจ้าเปงเต้แล้วออกมาบวงสรวงเทวดา เรายิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกหมวกตกลงทหารอองมังจับได้ อองมังกลับให้ธงเหลืองออกมาเข้าด้วยแซ่เล่า เราอาศัยในป่านี้ ครั้งหนึ่งโซเหียนไล่จับเล่าสิ้วบุนซกมา เราช่วยไว้ได้รอดชีวิตคิดจะตั้งให้เป็นเจ้า เล่าสิ้วบุนซกไม่เชื่อหนีเราไป บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกได้ท่านเป็นทหารทำการใหญ่จะไปกำจัดอองมังเรามีความยินดีนัก แต่ซึ่งจะเข้าไปหาเล่าสิ้วบุนซกครั้งนี้จะให้มีบำเหน็จความชอบเข้าไปด้วย ซึ่งหลีต๋งหนีไปเมืองหลวงแล้วเห็นจะกลับออกมาแจ้งความแก่อองสิมแม่ทัพ อนึ่งทางหลังเมืองยงฉวนนั้นอองมังเคยให้ทหารส่งลำเลียงกองทัพ เราจะไปซุ่มอยู่หลังเมืองยงฉวนคอยตีเอาเสบียงอาหารได้แล้ว จึงจะไปเข้ากับเล่าสิ้วบุนซกเป็นความชอบ โซเสงกับงิมเหงก็พาพวกโจรและทหารไปอยู่ริมเชิงเขาคอยตีตัดลำเลียงกองทัพอองสิม พอได้ยินเสียงคนขับเกวียนอื้ออึงมา งิมเหงขึ้นม้าพาโซเสงกับทหารออกขวางทางอยู่
ฝ่ายหลีต๋งขับม้านำทหารคุมเกวียนลำเลียงมา แลเห็นงิมเหงก็ตกใจกดม้าหยุดยืนอยู่ งิมเหงจึงร้องบอกแก่หลีต๋งว่าเดิมเราก็อยู่เป็นทหารอองมัง อองมังให้มารักษาเมืองเก๊กเอี๋ยง เล่าสิ้วบุนซกเกลี้ยกล่อมชาวบ้านแปะจุยฉิงยกมารบกับเรา เรามีใจประมาทออกสู้รบกับทหารเล่าสิ้วบุนซกครั้งใดเราต่อสู้มิได้แตกไปทุกครั้ง เห็นว่าเล่าสิ้วบุนซกมีบุญญาธิการมาก เราจึงเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกทำราชการแผ่นดิน ตัวท่านนี้อองสิมจับเราได้ให้คุมมาส่งอองมัง โซเสงก็ชิงเอาเราไว้ได้ อองมังใช้ให้คุมเสบียงมาส่งกองทัพครั้งนี้พบเรา เราก็จะชิงเอาไว้แล้ว ตัวท่านจะไปถึงอองสิม อองสิมก็จะฆ่าเสีย จะกลับไปหาอองมัง อองมังก็จะฆ่าเสีย ท่านมีโทษใหญ่ถึงสองโทษ จงมาเข้ากับเราเถิด จะพาไปเข้ากับเล่าสิ้วบุนซกให้พ้นจากความตาย หลีต๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าครั้นจะต่อสู้กับงิมเหงก็เห็นจะสู้ฝีมือมิได้ จะหนีไปก็ไม่พ้น ใช่ว่าจะไม่ตรงกับอองมังหามิได้ด้วยความจำเป็นดังนี้ ควรจะเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกเอาชีวิตให้รอดไว้ครั้งหนึ่ง หลีต๋งคิดแล้วลงจากม้าเข้าไปคำนับ งิมเหงรับคำนับแล้วจึงพาโซเสงกับหลีต๋งทหารหมื่นเศษ คุมเสบียงสองหมื่นหกไปเข้าเมืองคุนเอี๋ยง คำนับกองบู๊แล้วงิมเหงเล่าความหลังให้กองบู๊ฟังทุกประการ กองบู๊เห็นดังนั้นจึงว่าเมื่อทหารอองสิมจับท่านได้เราทุกข์ใจนัก บัดนี้ท่านกลับได้เสบียงและทหารมาเป็นอันมากเรามีความยินดีนัก กองบู๊ก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงงิมเหงกับโซเสงและทหารใหม่ทั้งปวง
ฝ่ายทหารอองสิมรู้ว่าหลีต๋งพาเสบียงอาหารไปเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกแล้ว จึงเข้ามาแจ้งความแก่อองสิม ณ ค่าย อองสิมได้แจ้งความดังนั้นเสียใจนัก จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าอองสิมขอคำนับมายังอองมังผู้ครองเมืองหลวง ด้วยให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพคุมทหารออกไปล้อมเมืองคุนเอี๋ยงทำการศึกกับเล่าสิ้วบุนซกนั้น ได้รบพุ่งฆ่าฟันทหารเล่าสิ้วบุนซกล้มตายเป็นอันมาก งิมเหงเจ้าเมืองเก๊กเอี๋ยงซึ่งไม่ซื่อต่อท่านไปเป็นทหารเล่าสิ้วบุนซก ข้าพเจ้าจับได้ให้หลีต๋งคุมมาให้ท่านหวังจะเอาความชอบ โซเสงโจรป่าเป็นพวกเล่าสิ้วบุนซกก็เข้าตีชิงเอางิมเหงไป ซึ่งท่านให้หลีต๋งคุมเสบียงอาหารออกมาให้ข้าพเจ้านั้น หลีต๋งก็พาทหารและเสบียงอาหารไปเข้ากับเล่าสิ้วบุนซก ในกองทัพข้าพเจ้าขัดสนด้วยเสบียงอาหารที่จะทำศึกสืบไป บัดนี้ตั้งค่ายมั่นอยู่ตะวันตกเมืองคุนเอี๋ยงให้ทหารนั่งยามรักษาค่ายมั่นคง ขอให้จัดกองทัพเมืองหลวงและเสบียงอาหารออกมาอุดหนุน ข้าพเจ้าได้เสบียงเลี้ยงทแกล้วทหารมีกำลังแล้ว จะได้ทำการศึกกับเล่าสิ้วบุนซกเอาชัยชนะจงได้ ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ลือเหงาเข้าไปเมืองหลวง พอขุนนางเฝ้าอองมังอยู่พร้อมกัน ลือเหงาจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้อองมัง อองมังฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความในหนังสือแล้วตกใจนัก จึงปรึกษาแก่ขุนนางว่าการเป็นดังนี้ท่านจะคิดแก้ไขประการใด ลือเหงาจึงว่าทแกล้วทหารในกองทัพขัดสนด้วยเสบียงอาหารอิดโรยมาหลายเดือนแล้ว ซึ่งท่านจะนิ่งช้าอยู่ไม่ให้ส่งเสบียงอาหารไปให้กินเป็นกำลัง ทแกล้วทหารระส่ำระสายเห็นจะเสียทีแก่เล่าสิ้วบุนซก ขอท่านจงตรึกตรองการที่จะเอาใจทหารในกองทัพอย่าให้อดอยาก จะได้เป็นกำลังทำการศึกต่อไป อองมังได้ยินดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงเกณฑ์คนสองหมื่นให้ลือเหงาคุมเอากระบือห้าร้อยตัวแพะตอนพันหนึ่งกับเสบียงอาหารไปส่งกองทัพอองสิม ลือเหงาคำนับลาออกมาคุมสิ่งของกับเสบียงอาหารออกจากเมืองหลวง เดินทางไปหลายวันถึงตำบลเชิงเขาแห่งหนึ่ง พอเกิดพายุใหญ่พัดผงคลีกลบกลุ้มไปทั้งป่า ครั้นระงับพายุแล้วลือเหงาแลดูแพะกลับกลายเป็นศิลาเห็นเป็นอัศจรรย์ประจักษ์แก่จักษุต่างคนตกใจนัก ลือเหงากับทหารพากระบือห้าร้อยไปตามทางถึงริมน้ำฝ่ายทิศตะวันตกใกล้เมืองคุนเอี๋ยง กระบือห้าร้อยก็วิ่งลงถึงนํ้าหายไปสิ้น ลือเหงาและคนทั้งปวงตกใจมิรู้ที่จะทำประการใดก็พากันเข้าไปหาอองสิม ณ ค่ายหลวง แจ้งความทั้งปวงแก่อองสิมทุกประการ ตำบลแพะเป็นศิลานั้นเรียกว่าเขาเอียวเจียะ ตำบลที่กระบือห้าร้อยลงน้ำหายไปเรียกว่าถ้ำวูถำต่อมาตราบเท่าทุกวันนี้
ฝ่ายกองบู๊อยู่ในเมืองคุนเอี๋ยง แต่ยกออกตีทัพกิบูป้าหลายครั้งเอาชัยชนะมิได้ เห็นการเนิ่นช้าวิตกอยู่ด้วยเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังนายโจรหาผู้ใดจะทัดทานมิได้ จึงให้เล่าอี๋นไปกำกับอยู่ด้วยเกงซีฮ่องเต้ ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง กองบู๊จึงปรึกษาเตงอูกับทหารทั้งปวงว่าอองสิมยกมาล้อมเมือง ทหารเราตีแตกไปตั้งค่ายมั่นอยู่ เพราะกิบูป้ามีวิชาการ ครั้นจะออกต่อสู้ด้วยฝีมือทหารจะเอาชัยชนะมิได้จะคิดประการใด ปังอี้ได้ฟังดังนั้นจึงว่าซึ่งจะทำลายป้ายกิบูป้าให้พ่ายแพ้ ข้าพเจ้าเห็นแต่ม้าอ้วนบุตรม้าต๋งซึ่งเป็นเจ้าเมืองตันจิ๋ว ม้าอ้วนมีขลุบเหล็กเป็นอาวุธอันวิเศษทิ้งไปไกลถึงร้อยก้าว ถ้าท่านได้ตัวม้าอ้วนมาเอาขลุบเหล็กทำลายป้ายชนะกิบูป้าแล้ว อองสิมก็จะเสียทัพแก่เราโดยง่าย ม้าอ้วนกับข้าพเจ้ารักกันสนิทด้วยเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกันมาแต่ก่อน ข้าพเจ้าจะพาท่านไปให้พบม้าอ้วน กองบู๊ได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงสั่งเตงอูให้อยู่รักษาเมืองแล้วพาปังอี้ออกข้างหลังเมืองไปเมืองตันจิ๋ว
ฝ่ายเงียมจูเหลงได้ข่าวว่ากองบู๊ไปตั้งอยู่ในเมืองคุนเอี๋ยง กิบูป้าเป็นผีป่ามีป้ายอันกระทำด้วยมนต์ไสยศาสตร์ รับอาสาอองมังมาล้อมเมืองคุนเอี๋ยงอยู่ กองบู๊จะเอาชัยชนะแก่กิบูป้ามิได้ ป้ายของกิบูป้าจะแก้ได้แต่ขลุบเหล็ก จำจะไปหาม้าอ้วนให้เอาขลุบเหล็กอันเป็นของวิเศษไปช่วยผู้มีบุญทำลายป้ายให้พ่ายแพ้ จะได้ให้เร่งทำการปราบศัตรูแผ่นดินให้สำเร็จโดยเร็ว เงียมจูเหลงคิดแล้วแต่งตัวจับหมวกใส่ศีรษะลงจากตึกเดินไปตามทางถึงเมืองตันจิ๋ว ให้นายประตูเข้าไปบอกม้าอ้วน
ฝ่ายม้าอ้วนรู้ว่าอาจารย์เงียมจูเหลงมาถึงจึงออกไปคำนับเชิญเข้ามาในเมืองให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านอาจารย์มาหาข้าพเจ้าด้วยธุระกังวลสิ่งใด เงียมจูเหลงจึงแจ้งความแต่หลังให้ฟังแล้วว่า บัดนี้ฮั่นกองบู๊ผู้มีบุญทำศึกกับกิบูป้าหาผู้ใดจะสู้รบกิบูป้าให้พ่ายแพ้ได้ไม่ ด้วยกิบูป้าฝีป่ามีป้ายซึ่งจะชนะป้ายนั้นแต่ขลุบเหล็กของท่าน จะมาเชิญท่านไปช่วยทำลายป้ายกิบูป้า ถ้าสำเร็จราชการแล้วผู้มีบุญจะชุบเลี้ยงตั้งแต่งท่านให้ได้ครองหัวเมืองใหญ่ มีเกียรติยศปรากฏชื่อในแผ่นดินท่านจะเห็นประการใด ม้าอ้วนได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงว่าแต่ก่อนบิดาข้าพเจ้าเป็นขุนนางในพระเจ้าเปงเต้ อองมังคิดกบฏต่อพระเจ้าเปงเต้ อองมังฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสียด้วย ครั้งนี้ข้าพเจ้าเต็มใจจะไปทำลายป้ายกิบูป้าอาสาผู้มีบุญซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ ยกทัพเข้าเมืองหลวงจับตัวอองมังศัตรูราชสมบัติแก้แค้นแทนบิดาให้จงได้
ขณะเมื่อเงียมจูเหลงกับม้าอ้วนนั่งพูดกันอยู่นั้น พอบังเกิดลมพายุใหญ่พัดหนัก แลไปนอกเมืองเห็นรัศมีพลุ่งขึ้นมาเป็นลำตาลข้างทิศตะวันตก เงียมจูเหลงจึงจับยามดูรู้ความแล้วบอกแก่ม้าอ้วนว่า เวลานี้เล่าสิ้วบุนซกผู้มีบุญจะมาถึงเมืองท่าน ม้าอ้วนได้ฟังดังนั้นจึงจัดแจงแต่งที่ไว้คอยรับเล่าสิ้วบุนซก แล้วเงียมจูเหลงกับม้าอ้วนก็ขึ้นม้าออกจากประตูเมืองทิศใต้ พอพบกองบู๊ขี่ม้ามากับปังอี้ เงียมจูเหลงบอกม้าอ้วนว่ากองบู๊ผู้มีบุญมาถึงแล้ว ม้าอ้วนก็ลงมาคำนับกองบู๊ กองบู๊เห็นเงียมจูเหลงออกมาจึงถามซินแสว่าขุนนางผู้นี้ชื่อใด เงียมจูเหลงจึงบอกว่าม้าอ้วนเจ้าเมืองตันจิ๋วเป็นสานุศิษย์ข้าพเจ้า กองบู๊ก็ลงจากม้ามาพยุงให้นั่งเป็นปรกติ จึงบอกความแต่หลังให้ฟังแล้วว่า ข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งนี้จะเชิญไปทำลายป้ายกิบูป้าเอาชัยชนะ ม้าอ้วนจึงว่าเงียมจูเหลงอาจารย์มาบอกข้าพเจ้าทราบความทุกประการแล้วข้าพเจ้าคอยท่านอยู่ ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าไปทำลายป้ายกิบูป้านั้น ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านทำการกว่าจะสิ้นชีวิตท่านอย่าคิดวิตกเลย ม้าอ้วนจึงเชิญกองบู๊กับปังอี้เข้ามาในเมืองนั่งที่สมควรต่างคนคำนับกันแล้ว ม้าอ้วนจึงให้เลี้ยงโต๊ะอยู่ที่นั้นสามวัน
ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า ม้าอ้วนเกณฑ์ทหารสามพันยกมากับกองบู๊ เงียมจูเหลงก็มาด้วย ครั้นถึงเมืองคุนเอี๋ยง กองบู๊จึงว่าซึ่งจะยกกองทัพออกรบกับอองสิมครั้งนี้ ซินแสจะคิดอุบายประการใด เงียมจูเหลงจึงว่าอองสิมตั้งค่ายอยู่ทิศตะวันตก ขอให้งอฮั่นหนึ่ง งิมเหงหนึ่ง คุมทหารหมื่นหนึ่งกำชับปากเสียงอย่าให้อื้ออึงยกไปตั้งกองซุ่มประจำค่ายอยู่ แล้วให้โตเหมาหนึ่ง กี๋เขียงหนึ่ง เล่าหลงหนึ่ง ทั้งสามนายคุมทหารหมื่นหนึ่งยกออกโดยประตูทิศเหนือไปตั้งกองซุ่มประจำค่ายอองอิบอยู่ทิศใต้ แล้วให้เกียฮกหนึ่ง เอียวกี๋หนึ่ง คุมทหารนายละสามพันไปตั้งกองซุ่มอยู่ริมเชิงเขาเป็นทางช่องแคบข้างทิศตะวันตก แล้วให้ม้าอ้วนคุมทหารสามพันออกรบล่อกิบูป้าให้ไล่ถลำเข้ามาถึงเชิงเขาแล้ว ให้ยกธงสำคัญในกองทัพขึ้น จึงให้ทหารซึ่งตั้งกองซุ่มประจำค่ายเข้าตีค่ายหน่วงทัพไว้อย่าให้ช่วยกันได้ จึงให้ม้าอ้วนกับเกียฮกเอียวกี๋ทั้งสามนายขับทหารเข้ารบประจันหน้าที่ไว้ แล้วให้ท่านกับม้าบู๊หนึ่ง โปจุ้นหนึ่ง โตหมองหนึ่ง คุมทหารหกหมื่นยกเข้าตีตัดท้ายทัพรบกระหนาบเข้าไปเป็นสามด้าน ถ้ากิบูป้าตกเข้าในที่ล้อมต้องในกลศึก เห็นจะแตกทัพเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญว่าซินแสคิดกลศึกครั้งนี้มีแยบคายลึกซึ้ง ดีกว่าก๋งจูแหยซึ่งเป็นกุนซือคิดกลศึกให้จิวบุนอ๋องรบกับติวอ๋องครั้งฮ่องสินแต่ก่อน กองบู๊จึงสั่งนายทหารทั้งปวงให้ไปซุ่มทัพตามอุบายเงียมจูเหลงในเวลากลางคืนวันนั้น
ฝ่ายอองสิมครั้นเวลารุ่งเช้า จึงให้กิบูป้าแม่ทัพหน้าพาทหารยี่สิบหมื่นเข้าไปบอกให้ทหารในเมืองออกมารบ
ฝ่ายม้าอ้วนจึงแต่งตัวใส่เกราะเงินซับในเสื้อแพรเขียว ใส่หมวกเขียวมีระบายขาว ขึ้นม้าเขียวถือทวนคาดพู่จามจุรีเขียว พาทหารสามพันเปิดประตูเมืองออกมา เห็นกิบูป้ายืนม้าอยู่หน้าทหารดูท่วงทีองอาจ ม้าอ้วนจึงร้องด่าว่าอ้ายผีโขมดป่า มึงจงมารบกับกูดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ กิบูป้าได้ฟังก็โกรธจึงให้เลียมตั๋นทหารรองเข้ารบกับม้าอ้วนได้สามเพลงทวน เลียมตั๋นชักม้าหนี กิบูป้าเข้าป้องกันรบกับม้าอ้วนได้สิบเพลงทวน ม้าอ้วนแกล้งชักม้าหนีทำทีล่อให้ไล่ กิบูป้าขับม้าพาทหารติดตาม ม้าอ้วนชักม้ากลับเข้าปะทะดูกำลังอีกสามเพลงทวน แล้วพาทหารรบรอล่อกิบูป้าไปถึงเชิงเขาข้างตะวันตก ม้าอ้วนจึงยกธงสัญญาขึ้นโบกแกว่งไปมาให้สำคัญกับกองทัพ ฝ่ายเอียวกี๋กับเกียฮกก็ยกทหารกองซุ่มตีกระหนาบเข้ามาทั้งซ้ายขวา
ฝ่ายอองสิมอองอิบเห็นกิบูป้าพาทหารไล่ล่วงถลำเข้าไปตกอยู่ในศึกกระหนาบ จึงพาทหารออกจากค่ายยกหนุนกิบูป้าไป ฝ่ายกองซุ่มซึ่งประจำค่ายเห็นดังนั้นจึงพาทหารโห่ร้องเข้าหักค่าย
ฝ่ายกิบูป้าตกอยู่ในที่ล้อม ทหารรบเรรวนมาจะรบฝ่าออกข้างด้านเอียวกี๋
ฝ่ายเอียวกี๋เห็นดังนั้นจึงร้องว่า อ้ายผีโขมดป่ามึงจงยอมเข้าด้วยกูโดยดีเถิด กิบูป้าได้ยินดังนั้นโกรธนัก ชักม้าเข้ารบกับเอียวกี๋ เกียฮกกับม้าอ้วนทั้งสองนายก็เข้าช่วยเอียวกี๋รบ กิบูป้ารำทวนป้องกันอาวุธพลางชักป้ายออกยกขึ้นแกว่ง ม้าอ้วนเห็นดังนั้นจึงทิ้งข่ายขลุบเหล็กถูกป้ายกิบูป้าแตกเป็นภัสม์ธุลีปลิวไปสิ้น เอียวกี๋ก็ซํ้ายิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกหลังกิบูป้าตกม้าลงกลายเป็นควันพลุ่งขึ้นมา กิบูป้าสูญหายไปในที่รบ เอียวกี๋กับม้าอ้วนเกียฮกก็ขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารกิบูป้าแตกหนีล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายอองสิมอองอิบครั้นเห็นทัพหน้าแตกก็ตกใจ จึงพาทหารถอยมาจะเข้าค่าย
ฝ่ายกองบู๊ได้ท่วงทีก็พาม้าบู๊หนึ่ง โปจุ้นหนึ่ง โตหมองหนึ่ง กับทหารเลวหกหมื่นออกช่วยเอียวกี๋กับเกียฮก ม้าอ้วนติดตามรบรั้งท้ายทัพอองสิม ฝ่ายงิมเหงหนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง จังเก๋งหนึ่ง โตเหมาหนึ่ง กี๋เขียงหนึ่ง เล่าหลงหนึ่ง ทั้งหกนายก็เร่งระดมตีค่ายอองสิมกับค่ายอองอิบ ฆ่าฟันทหารล้มตายแตกยับเยิน แล้วยกมารบต้านหน้าอองสิมไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายอองสิมอองอิบเงียมอิ๋วตกอยู่ในระหว่างศึกกระหนาบ ทหารกองบู๊รุมรบเข้ามาทั้งสี่ด้าน ทหารล้มตายแตกระส่ำระสายต่างคนตกใจชักม้าจะรบฝ่าทหารหนี ฝ่ายทหารกองบู๊เข้าระดมพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์สาดเข้าไปดังห่าฝน ถูกทหารอองสิมแตกหนีเหยียบกันตาย อาสภเรี่ยรายเกลื่อนกลาดไปประมาณทางพันเส้น เกิดพายุใหญ่ฝนตกหนักนํ้าท่วมดาษไปทั้งท้องป่า บรรดาทหารที่แตกทัพจมนํ้าตายจะนับมิได้ ทหารกองบู๊จับตัวอองสิมแม่ทัพมัดมือมาให้กองบู๊ฆ่าเสีย แต่อองอิบกับเงียมอิ๋วลุยนํ้าฝืนอาสภหนีไป กองบู๊ครั้นมีชัยชนะแล้ว จึงให้ทหารขนเครื่องศัสตราวุธและเกราะยกเข้าเมืองคุนเอี๋ยง ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารทั้งปวงพร้อมกัน กองบู๊มิได้เห็นเงียมจูเหลงจึงถามเตงอูว่า อาจารย์เราไปอยู่แห่งใดจึงมิได้เห็นมากินโต๊ะ เตงอูจึงบอกว่าเงียมจูเหลงมาช่วยศึกใหญ่สำเร็จแล้ว กลับไปอยู่บ้านเก่าเป็นผาสุกท่านอย่าทุกข์ถึงเลย กองบู๊ได้ฟังเตงอูบอกก็สิ้นความสงสัย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งบอกไปให้กราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เป็นใจความว่า ข้าพเจ้ากองบู๊ขอคำนับมายังพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ทราบ ด้วยเดิมเมื่อครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจตั้งทำศึกใหญ่มีแต่กระบี่ยาวสองศอกเศษเล่มเดียว ได้ทหารผู้มีสติปัญญาสามคน คือเสียวโหหนึ่ง เตียวเหลียงหนึ่ง ฮั่นสินหนึ่ง ช่วยคิดทำการศึกชนะฌ้อปาอ๋องแล้วได้เป็นกษัตริย์ในเมืองหลวง ครั้นอยู่มาฮองเฮาพระมเหสีคิดอุบายทำลายผู้มีความชอบ แผ่นดินกลับบังเกิดกำเริบร้อน ไทจูผู้เป็นพระราชโอรสมีบุญญาธิการได้เป็นพระเจ้าฮั่นบูเต้ เอาใจโอบอ้อมอารีทะนุบำรุงแผ่นดิน จึงได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบเชื้อพระวงศ์มาถึงพระเจ้าเปงเต้ อองมังคิดกบฏชิงเอาราชสมบัติฆ่าเชื้อพระวงศ์เสียเป็นอันมาก ข้าพเจ้าหนีไปอยู่บ้านแปะจุยฉิง ตั้งซ่องสุมทหารทำการตามอย่างพระเจ้าจิวบุนอ๋องเชิญก๋งจูแหยเป็นกุนสือทำศึกกำจัดติวอ๋อง ครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจเชิญฮั่นสินเป็นแม่ทัพกำจัดฌ้อปาอ้อง ซึ่งมีรับสั่งโปรดให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพกำกับทหารไปทำการกำจัดอองมังครั้งนี้ตีได้เมืองน้อยใหญ่เป็นหลายตำบล ไปตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองคุนเอี๋ยง อองมังให้กิบูป้าผู้มีวิชาการกับอองสิมผู้น้องคุมทหารร้อยหมื่นมาล้อมเมืองคุนเอี๋ยงไว้ ข้าพเจ้ากับนายทัพนายกองคิดอุบายในกลศึกมีชัยชนะทั้งนี้ เพราะด้วยบุญญาธิการท่านปกแผ่ไป ศึกได้ทีจะเร่งยกทัพเข้าตีเมืองหลวงกำจัดอองมังศัตรูราชสมบัติ ขอท่านจงเอาใจโอบอ้อมอารีแก่ราษฎร อย่าเชื่อฟังคำคนอันยุยง จงตรึกตรองการให้ต้องอย่างธรรมเนียมกษัตริย์ซึ่งตั้งอยู่ในยุติธรรมมาแต่ก่อนให้ราษฎรสรรเสริญพระเกียรติยศ ข้าพเจ้าจะได้ตั้งใจทำราชการปราบศัตรูแผ่นดินราบคาบแล้ว จะเชิญขึ้นครองเมืองหลวงบำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบแซ่กษัตริย์ไปภายหน้า ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้คนใช้ถือหนังสือบอกไปกราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ คนใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้าออกจากเมืองคุนเอี๋ยงไปตามทางถึงเมืองซินซี พอพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสด็จออกจึงนำหนังสือบอกเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทรงอ่านแจ้งความในหนังสือดังนั้นมีความยินดีนัก จึงส่งหนังสือบอกให้ไจเสียงแต่งตอบสรรเสริญความชอบไปให้แก่กองบู๊ ไจเสียงรับคำสั่งคำนับลาออกมาปรึกษากันทั้งแปดคนว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ใช้ให้เล่าสิ้วบุนซกคุมทหารยกไปทำศึกมีชัยชนะได้ความชอบ ถ้าสำเร็จศึกแล้วกลับมาเฝ้า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะตั้งให้เล่าสิ้วบุนซกเป็นผู้สำเร็จราชการ เล่าสิ้วบุนซกจะจัดทแกล้วทหารที่มีความชอบเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ อนึ่งเล่าสิ้วบุนซกเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ถ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้วางพระทัยให้เล่าสิ้วบุนซกเป็นผู้สำเร็จราชการแล้วเราจะได้ความเดือดร้อนนัก จำจะเข้าไปทูลยุยงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ระแวงพระทัยในเล่าสิ้วบุนซก ไจเสียงแปดคนคิดกันแล้วจึงกลับเข้าไปเฝ้าแล้วทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่า ซึ่งเล่าสิ้วบุนซกไปทำการศึกตีเมืองได้ทั้งนี้เพราะด้วยบุญญาธิการท่านพวกทหารอองมังจึงพ่ายแพ้ แต่ซึ่งเล่าสิ้วบุนซกมีหนังสือบอกมาข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูข้อความเป็นหมิ่นประมาท เหมือนดังท่านเป็นทารกไม่รู้จักผิดและชอบ กองบู๊ว่ากล่าวสั่งสอนมาหมายจะให้อยู่ในบังคับ มิให้เชื่อฟังข้าพเจ้าทั้งแปดคนซึ่งมีใจจงรักภักดี ครั้งนี้กองบู๊กำเริบใจมัวเมาในอิสริยยศมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ถ้าได้เมืองหลวงแล้วเห็นว่ากองบู๊จะกลับมาคิดการกำจัดท่านกับข้าพเจ้าทั้งปวงเสียเป็นมั่นคง เล่าเจ๊กได้ยินไจเสียงว่าดังนั้นก็โกรธจึงทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่า กองบู๊เป็นเชื้อพระวงศ์มีใจซื่อตรงต่อท่านโดยสุจริต ซึ่งจะคิดประทุษร้ายทำลายท่านเสียนั้นหามิได้ ขอท่านอย่าได้เชื่อฟังคำคนยุยงจงตรึกตรองดูก่อน พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ไต้ทรงฟังดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารให้เอาเล่าเจ๊กไปฆ่าเสีย เล่าอี๋นเห็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ฟังคำไจเสียง จะฆ่าเล่าเจ๊กดังนั้นจึงเข้าไปห้ามไว้ แล้วทูลว่ากองบู๊น้องข้าพเจ้าตั้งใจทำการแก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้จะจับอองมังฆ่าเสีย แล้วจะกลับมาเชิญท่านไปครองเมืองหลวง ได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข การคิดทำยังมิสำเร็จ บัดนี้ท่านจะฆ่าเล่าเจ๊กเสียเพราะเชื่อฟังไจเสียงนั้น ทหารทั้งปวงซึ่งไปทำการศึกกับกองบู๊รู้ความจะพากันเสียใจนัก ขอท่านจงหยุดฟังคำแต่ที่ชอบก่อน จูอิ๋วได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงทูลแย้งขึ้นว่าซึ่งกองบู๊ให้เล่าอี๋นผู้พี่มากำกับท่านอยู่ทั้งนี้เป็นอุบายหมายจะเก็บเอาความผิดท่าน ถ้ากองบู๊ผู้น้องสำเร็จราชการเมืองหลวงแล้ว เล่าอี๋นกับเล่าเจ๊กจะยกข้อผิดขึ้นให้กองบู๊พาลเอาโทษท่านกับข้าพเจ้า ขอให้เอาเล่าอี๋นกับเล่าเจ๊กไปฆ่าเสีย พระองค์จึงจะมีความสุขสืบไป พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ยินจูอิ๋วว่าก็เชื่อคำจึงให้ทหารจับเล่าอี๋นกับเล่าเจ๊กไปฆ่าเสีย
ฝ่ายเล่าอี๋นครั้นทหารพาไปถึงที่ฆ่าจึงแหงนหน้าขึ้นดูอากาศแล้วว่า ข้าพเจ้ากับกองบู๊พี่น้องสองคนตั้งใจจะปราบศัตรูแผ่นดินให้สิ้นเสี้ยนหนาม อุตส่าห์เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารทำการสงครามยังมิทันสำเร็จ ถึงจะสิ้นชีวิตในการศึกก็ไม่เสียใจ ครั้งนี้กลับมาตายด้วยพี่น้องของตัวเชื่อคำอ้ายโจรป่ามันว่ากล่าวยุยง ซึ่งมาเสียชีวิตด้วยการอันมิควรครั้งนี้ เพราะเวรหลังตามทันถึงตัวแล้วก็จะก้มหน้าตายไปตามกรรม แต่เป็นห่วงอาลัยอยู่ด้วยกองบู๊ยังปราบศัตรูแผ่นดินมิสำเร็จ ขอเทพยดาทั้งหลายเชิญช่วยทำนุบำรุงอย่าให้มีอันตราย จะได้สืบกษัตริย์ไปภายหน้า ว่าแล้วเล่าอี๋นกับเล่าเจ๊กก็ยื่นคอให้ทหารฟันด้วยดาบศีรษะกระเด็นตกลงขาดใจตาย
ฝ่ายผู้ถือหนังสือบอกเห็นดังนั้นตกใจนัก จึงขึ้นม้าหนีออกจากเมืองซินซีไปเมืองคุนเอี๋ยงแจ้งความให้กองบู๊ฟังทุกประการ กองบู๊รู้ว่านายโจรซึ่งเป็นไจเสียงแกล้งยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเล่าอี๋นผู้พี่เสียดังนั้น จึงมีความอาลัยร้องไห้รักเล่าอี๋นจนสลบนิ่งไป
ฝ่ายเตงอูกับนายทัพนายกองทั้งปวงพากันตกใจนัก ต่างคนเข้าประคองแก้ไขกองบู๊ ครั้นฟื้นสมประดีขึ้นมาจึงว่าอันพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แต่ก่อนนั้นมีพระทัยโอบอ้อมอารีรักญาติวงศ์ยิ่งนัก บัดนี้คบกับโจรป่ามันจะว่ากล่าวประการใดก็เชื่อฟัง ไม่ควรที่จะฆ่าพี่เราเสียจะคิดทำศึกต่อไปไม่ต้องการ จะเข้าไปให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเสีย จะตายตามเล่าอี๋นให้ลือชื่อไว้ว่ามีกตัญญูสู้เสียชีวิต มิได้ประทุษร้ายต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ กองบู๊จึงแต่งตัวขึ้นม้าออกจากเมืองคุนเอี๋ยง เตงอูกับนายทหารทั้งปวงช่วยว่ากล่าวห้ามปรามเห็นว่ากองบู๊ไม่ฟังแล้ว ต่างคนพาทหารตามกองบู๊ไปป้องกันมิให้เป็นอันตราย กองบู๊มาถึงเมืองซินซีจึงลงจากม้าเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้พร้อมกับนายทหารทั้งปวง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เห็นกองบู๊มีหน้าชื่นบานเป็นปรกติ ความชอบซึ่งกระทำมาก็มิได้ว่ากล่าว ความที่เล่าอี๋นตายก็มิได้ไถ่ถาม พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทำความผิดคิดอายใจนัก จึงเอาความอื่นมาว่ากล่าวเอาใจว่า ซึ่งเจ้ายกทัพไปทำการศึกครั้งนี้มีชัยชนะ จงเป็นที่ไตเจียงกุ๋นซินเหาบังคับบัญชาขุนนางและทหาร ราชการทั้งปวงจงสิทธิ์ขาดอยู่แก่เจ้าคนเดียว กองบู๊คำนับรับสั่งแล้วออกมาสู่ที่อาศัย นายทัพนายกองทั้งปวงก็ตั้งล้อมวงประจำช่องพิทักษ์รักษากองบู๊อยู่ทุกเวลามิได้ประมาท
ฝ่ายกองบู๊มีความอาลัยถึงเล่าอี๋นยิ่งนัก เวลากลางคืนร้องไห้ทุกข์โศก ครั้นกลางวันแกล้งทำชื่นหน้าอยู่ดูดังไม่มีความทุกข์เข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มิได้ขาด
ฝ่ายอองอิบกับเงียมอิ๋วหนีทหารกองบู๊มาถึงเมืองหลวง จึงเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งได้รบกับทหารกองบู๊จนเสียทัพให้อองมังฟังทุกประการ อองมังได้ยินดังนั้นตกใจนัก จึงคิดว่าครั้งนี้ให้อองสิมกับกิบูป้าคุมทหารถึงร้อยหมื่นยกไปหมายจะชนะกลับแพ้ทหารเล่าสิ้วบุนซก จนเสียทัพยับเยินมา ซึ่งจะทำการต่อสู้เล่าสิ้วบุนซกสืบไปเห็นสุดความคิด อองมังทอดใจใหญ่สิ้นสติสมประดีจึงเข้าไปนอนอยู่ที่ข้างใน เหมือนดังคนเมาสุราเหลือกำลังหากิริยามิได้ มีแต่สะดุ้งตกใจอยู่เป็นนิจ ด้วยคิดกลัวเล่าสิ้วบุนซกจะยกทัพเข้ามาล้อมเมืองจับเอาตัวไปฆ่าเสีย มิเป็นอันกินอันนอนจนซูบผอม
๙
ฝ่ายกองบู๊ค่อยคลายความโศกถึงเล่าอี๋นผู้ตายแล้ว เวลาเช้าวันหนึ่งจึงพานายทัพนายกองทั้งปวงเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่า ครั้งนี้ศึกได้ทีอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะขอยกเข้าตีเมืองหลวงจับอองมังศัตรูราชสมบัติมาฆ่าเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามในแผ่นดิน ท่านจะโปรดประการใด พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงว่าการสงครามเป็นพนักงานของเจ้า ซึ่งเห็นว่าศึกได้ท่วงทีอยู่แล้วจงเร่งยกไปจับอองมังฆ่าเสียให้ได้แก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ ราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข กองบู๊รับสั่งคำนับลาออกมาจัดนายทหารร้อยหนึ่งพื้นมีฝีมือเข้มแข็งทหารเลวสิบหมื่น ให้งิมเหงกับเอียวกี๋เป็นทัพหน้า ม้าบู๊เป็นกองปีกขวา โตเหมาเป็นนายกองปีกซ้าย เตงอูเป็นกองหลวง กองบู๊เป็นกองหนุน ยกออกจากเมืองซินซีไปตามทางประมาณสองร้อยเส้น พอพบทหารสองนายยกมาจึงลงจากม้ามาคำนับกองบู๊ กองบู๊ไม่รู้จักจึงถามว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหน นายทหารจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อคุยอาวคนหนึ่งชื่อคุยจิวจ๋งเป็นเจ้าเมืองเซงกี สืบรู้ว่าท่านจะยกเข้าไปจับอองมัง ข้าพเจ้าจึงมาตีเมืองบูโต๋หนึ่งเมืองเลงไซหนึ่ง รวบรวมทหารได้สิบหมื่นยกมาช่วยท่านเข้าไปตีเมืองหลวง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดี จึงตั้งให้คุยอาวกับคุยจิวจ๋งช่วยราชการปีกซ้ายปีกขวา สองนายคำนับแล้วขึ้นม้าแบ่งทหารกองละห้าหมื่นไปบรรจบปีกซ้ายขวานำทางทัพใหญ่ไปเมืองหลวง ยกมาถึงเมืองเซงโต๋เจ้าเมืองเซงโต๋ชื่อกองซุนสุดออกมาสามิภักดิ์เข้าด้วยกองบู๊ หัวเมืองทั้งปวงแจ้งความว่ากองบู๊ยกทัพใหญ่มา ก็พากันเข้าด้วยช่วยส่งเสบียงอาหารมิให้กองทัพขัดสน กองบู๊ยกมาถึงเมืองด่านทองก๋วนเห็นประตูเมืองปิดอยู่ ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นอันมาก กองบู๊ให้ตั้งค่ายลงไว้ จึงให้เขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมือง
ฝ่ายนายประตูที่รักษาอยู่นั้นเก็บได้หนังสือเข้าไปแจ้งแก่จีจุ้นเจ้าเมืองทองก๋วน จีจุ้นรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่าเตงอูแม่ทัพฮั่นกองบู๊บอกมาถึงจีจุ้นเจ้าเมืองทองก๋วน ด้วยเดิมครั้งแผ่นดินพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้กระทำการให้ราษฎรเดือดร้อนบังเกิดโจรผู้ร้ายเป็นอันมาก เมื่อพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้จะสวรรคตสั่งหลีสือให้ตั้งฮูโซเป็นฮ่องเต้ หลีสือกับเตียวโก๋กลับมีหนังสือแอบรับสั่งตั้งโอ๋ไฮเป็นพระเจ้ายี่ซีฮ่องเต้ พระเจ้ายี่ซีฮ่องเต้เชื่อฟังคำเตียวโก๋กระทำให้ราษฎรเดือดร้อน เทวดาจึงบันดาลให้บ้านเมืองบังเกิดจลาจลต่างๆ พระเจ้าฮั่นโกโจได้ทำนุบำรุงแผ่นดินเป็นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์มาถึงสิบสองชั่วกษัตริย์ บัดนี้อองมังเป็นคนอกตัญญู ถวายสุรายาพิษให้พระเจ้าเปงเต้เสวยสู่สวรรคต อองมังตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวงดัดแปลงกฎหมายทั้งปวงให้ผิดอย่างธรรมเนียมแผ่นดิน ราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก จึงประชุมกันพร้อม ณ บ้านแปะจุยฉิง เชิญฮั่นกองบู๊ผู้มีบุญญาธิการยกกองทัพมากำจัดอองมัง จะได้บำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข กองบู๊ยกทัพมาถึงเมืองอิจุ๋ย โซงวนโซยเข้าต่อรบด้วยทหารกองบู๊ ทหารกองบู๊จับโซงวนโซยฆ่าเสีย ณ ริมแม่น้ำ แล้วยกมาเข้าอยู่เมืองคุนเอี๋ยง อองสิมกับกิบูป้าคุมทหารร้อยหมื่นยกมาล้อมเมืองไว้ ต่อสู้ฝีมือทหารผู้มีบุญมิได้ แตกค่ายตายทั้งอองสิมกับกิบูป้า กองบู๊ยกทัพมาหัวเมืองรายทางออกสามิภักดิ์เข้าด้วย ไม่พักรบพุ่งให้ได้ลำบากแก่ทหารทั้งปวง ถ้าเจ้าเมืองด่านทองก๋วนรู้ว่ากองทัพฮั่นกองบู๊ผู้มีบุญยกมาถึง จะยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยช่วยทำนุบำรุงแผ่นดิน ก็จงให้เร่งเปิดประตูเมืองด่านออกมาคำนับโดยดี ถ้าขัดแข็งเมืองอยู่จะคิดการต่อสู้ก็ให้ยกออกมารบ แม้นไม่ยกออกมาจะให้ทหารทำลายกำแพงเข้าไปฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง จีจุ้นแจ้งความในหนังสือนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าตัวเราก็สัตย์ซื่อต่ออองมัง แต่ครั้งนี้เหลือกำลังที่จะต่อสู้ฝีมือผู้มีบุญ ยุคเข็ญบังเกิดขึ้นทั้งนี้ก็เพราะอองมังจะสิ้นวาสนา เทวดาจึงบันดาลให้เป็นต่างๆ จำจะกระทำตามประเพณีแผ่นดินจึงจะพ้นจากความตาย จีจุ้นคิดแล้วจัดแจงสิ่งของเครื่องคำนับพาขุนนางเปิดประตูเมืองออกไปหากองบู๊ ณ ค่ายหลวง เชิญกองบู๊เข้าเมืองทองก๋วน กองบู๊จัดแจงบ้านเมืองราบคาบแล้วพักทแกล้วทหารอยู่ในเมืองด่านนั้น
ครั้นรุ่งขึ้นวันหนึ่งเวลาเช้า อองมังออกว่าราชการ พอมีผู้เข้ามาบอกความว่า กองทัพเล่าสิ้วบุนซกยกล่วงเข้ามาถึงด่านทองก๋วน จีจุ้นเจ้าเมืองด่านเปิดประตูเมืองรับกองทัพเล่าสิ้วบุนซกเข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองด่าน จะยกมาเมืองหลวงอยู่แล้ว ขอท่านจงจัดแจงกองทัพออกป้องกันเมืองไว้โดยเร็ว อองมังได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก จึงจัดทหารสำหรับรักษาองค์ยี่สิบหมื่น ให้พิถองเป็นแม่ทัพหน้า โซเหี้ยนเป็นแม่ทัพหลวง อองมังเป็นทัพหนุนยกทัพออกไปถึงตำบลเซียงลักโปตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายกองบู๊รู้ว่าอองมังยกมา จึงแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกไปถึงหน้าค่ายอองมัง ฝ่ายอองมังจึงขึ้นม้าพาทหารออกมายืนอยู่นอกค่ายแลเห็นกองบู๊ อองมังจึงร้องบอกกองบู๊ว่า เดิมเมืองจิ๋นเสียแก่ฮั่นโกโจ ฮั่นโกโจเป็นเจ้าเมืองสืบมา บัดนี้เมืองหลวงได้แก่เราใช่ว่าเราจะช่วงชิงรบพุ่งข่มเหงหามิได้ ตัวท่านคุมทหารรบบุกแดนเข้ามาถึงด่านเมืองทองก๋วนเพราะจะใคร่ตั้งตัวเป็นเจ้า เรามิได้ขัดให้เคืองอัชฌาสัย เราจะปันแดนให้ตั้งแต่ด่านทองก๋วนไปข้างทิศตะวันออก เป็นเขตของท่าน แต่ด่านทองก๋วนมาข้างฝ่ายตะวันตกจะขอไว้เป็นเขตเรา ตัวท่านจงกลับไปรักษาเขตแดนให้เป็นสุข จะรบพุ่งกันไปก็จะเสียทแกล้วทหารทั้งสองฝ่าย เราว่าทั้งนี้โดยกรุณาราษฎรทั้งปวงมิให้ได้ความเดือดร้อนท่านจะเห็นประการใด กองบู๊จึงว่าซึ่งท่านฆ่าฟันพระเจ้าเปงเต้และเชื้อวงศ์เราตายแต่ก่อนนั้น ถ้าคืนเป็นขึ้นมาเราจึงจะยอมแบ่งเขตแดนตามใจท่าน
ฝ่ายม้าบู๊จึงร้องด่าอองมังว่า อ้ายศัตรูแผ่นดินเมื่อกูเข้าไปซ้อมเพลงอาวุธในที่สนามมึงติเตียนว่ารูปร่างกูไม่งามให้ขับเสีย กูมีความแค้นเขียนหนังสือด่าไว้ กูมาอยู่เป็นทหารกองบู๊ผู้มีบุญจะจับมึงไปตัดศีรษะเสีย กูชื่อม้าบู๊มึงรู้จักหรือหาไม่ อองมังได้ฟังดังนั้นโกรธนัก จึงสั่งพิถองให้จับเอาม้าบู๊ไปฆ่าเสียให้สาสมที่ความแค้นแทนซึ่งมันฆ่าอองสิม พิถองรับคำแล้วชักม้าออกรบด้วยม้าบู๊ได้ห้าสิบเพลงทวนยังไม่แพ้ฝีมือแก่กัน อองมังจึงสั่งอองเจียมหนึ่ง หลีสุนหนึ่ง ซึงทองหนึ่ง กอมิดหนึ่ง หลีเกียนหนึ่ง หลีวนจงหนึ่ง ฮองเขงหนึ่ง อองฮวนหนึ่ง อองบู๊อิดหนึ่ง เก้าคนให้เข้าช่วยพิถองรบกับม้าบู๊ กองบู๊เห็นดังนั้นจึงสั่งเอียวกี๋หนึ่ง ตันจุ้นหนึ่ง เล่าหลงหนึ่ง โปจุ้นหนึ่ง จูหูหนึ่ง ปังอี้หนึ่ง งิมเหงหนึ่ง จีจุ้นหนึ่ง เก๋งต้านหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง ทหารสิบคนออกช่วยม้าบู๊รบ นายทหารทั้งสิบคนขับม้าเข้ารบด้วยทหารอองมัง ทหารอองมังต้านทานมิได้ต่างคนชักม้าหนี ทหารทั้งสิบคนขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารอองมังแตกทัพยับเยิน ต่างคนวิ่งหนีเอาชีวิตรอด งิมเหงจับโซเหี้ยนได้ อองมังขับม้าพาทหารหนีเข้าเมืองหลวงให้ปิดประตูเมือง
ฝ่ายโตเอี๋ยงแจ้งความดังนั้น จึงวิ่งไปเปิดประตูด้านตะวันตกรับกองทัพกองบู๊เข้าเมือง กองบู๊กำชับสั่งนายทหารทั้งปวงให้ห้ามปรามทหารเลวว่า ถ้าผู้ใดเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของข่มเหงชาวเมืองให้ได้ความเดือดร้อนจะตัดศีรษะผู้นั้นเสีย
ฝ่ายพิถองกับเหงวับคิม ครั้นกองบู๊เข้าเมืองได้ก็ตกใจ พิถองจึงคิดว่าแต่ก่อนมีผู้สรรเสริญว่าอองอูจะมีบุญญาธิการ พิถองจึงวิ่งไปอุ้มอองอูบุตรอองมังซึ่งไปเรียนหนังสืออยู่ ณ หออาลักษณ์ พิถองออกจากเมืองหนีไปทางประตูตะวันออก เข้าไปอาศัยซ่อนตัวอยู่ ณ หอตงสู แต่เหงวับคิมนั้นอุ้มเอาอองลังจือบุตรสนมอันเกิดด้วยอองมังหนีไปอาศัยอยู่เมืองกังแฮ
ฝ่ายอองมังอยู่ในวังปิดประตูวังไว้มั่นคง กองบู๊จึงให้ทหารเอาเพลิงเผาประตูวัง เพลิงติดลุกลามไปไหม้บูเยียงเก๋งที่ตำหนักพระมเหสีอยู่แต่ก่อน กองบู๊พานายทหารทั้งปวงเข้าไปในวังให้ทหารเที่ยวจับบรรดาผู้ซึ่งร่วมแซ่อองมังนั้นเอาไปฆ่าเสียให้สิ้น อองมังตกใจนักหลบหนีทหารกองบู๊ไปซ่อนอยู่ในตำหนักที่พระมเหสีซ้าย
ฝ่ายทหารทั้งปวงเที่ยวหามิได้พบ กองบู๊จึงให้ป่าวร้องแก่ราษฎรชาวเมืองว่า ถ้าผู้ใดซ่อนตัวอองมังไว้แกล้งอำพรางมิได้บอกจะเอาผู้นั้นฆ่าเสียเก้าชั่วโคตร ถ้าผู้ใดจับอองมังมาได้จะให้ทองพันตำลึงเป็นบำเหน็จ แล้วกองบู๊จึงใช้ทหารทั้งปวงเข้าในวังค้นหาอองมัง
ฝ่ายหงอก๋งเป็นคนค้าขายอยู่แต่ก่อน อองมังปรับไหมเอาว่าหงอก๋งค้าของต้องห้าม อองมังเก็บริบเอาสิ่งของแล้วเอาตัวไว้ใช้เป็นข้า หงอก๋งมีใจเจ็บแค้น ครั้นได้ยินกองบู๊สั่งดังนั้นดีใจนัก จึงคิดว่ากูจะได้แก้แค้นอองมังครั้งนี้ หงอก๋งได้มีดหั่นผักเล่มหนึ่งขัดหลังเข้าไปในวังกับทหาร หงอก๋งขึ้นค้นในตำหนักทั้งปวง
ฝ่ายอองมังนั่งทุกข์ใจบวงสรวงเทวดาให้ช่วย แล้วขึ้นไปบนตำหนักชั้นบนเป็นที่ลับ คิดว่าหาผู้ใดจะเข้ามาพบไม่ ฝ่ายหงอก๋งเที่ยวไปเห็นตำหนักอันหนึ่งเป็นที่สงัดเงียบปิดประตูลั่นดาลอยู่ จึงคิดว่าเห็นอองมังจะเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในตำหนักนี้เป็นมั่นคง แลไปบนหน้าต่างเห็นเสื้อกับราตคตสำหรับกษัตริย์รู้ว่าอองมัง หงอก๋งจึงเข้าถีบบานประตูหักทลายลงวิ่งเข้าไปจับอองมังไว้แล้วว่า อ้ายขโมยครั้งนี้มึงตกอยู่ในมือกูแล้ว อองมังตกใจนักจึงว่าข้าพเจ้าจะให้เสื้อและตราหยกเป็นของวิเศษไถ่ตัว จงปล่อยข้าพเจ้าเสียเถิด อองมังถอดเสื้อกับตราหยกให้หงอก๋ง หงอก๋งรับเอาสิ่งของแล้วจึงฉุดมืออองมังลงมาจากตำหนัก
ฝ่ายหลีเซงทหารอยู่ในเมืองหลวงเห็นหงอก๋งจับอองมังได้ จึงวิ่งเข้าไปตีเอาหงอก๋งล้มลงแล้วชิงเอาอองมังมัดศอกจูงมาคำนับกองบู๊จะเอาบำเหน็จ หงอก๋งลุกขึ้นได้วิ่งตามมาคำนับบอกกองบู๊ว่า ข้าพเจ้าจับอองมังได้ก่อน หลีเซงตีข้าพเจ้าล้มลงแล้วชิงเอาอองมังมาจะเอาความชอบทั้งนี้ ขอท่านจงกรุณาข้าพเจ้าด้วย กองบู๊จึงถามหงอก๋งว่าท่านได้ตัวอองมังก่อนหลีเซงนั้นมีสิ่งใดเป็นสำคัญ หงอก๋งจึงเอาเสื้อและตราหยกสำหรับกษัตริย์ห่ออยู่ในเสื้อส่งให้เป็นสำคัญ กองบู๊แก้ออกดูในเสื้อเห็นตราหยกก็ดีใจ เตงอูจึงว่าแต่ท่านทำศึกมาช้านานวันนี้ราชสมบัติในเมืองหลวงอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้ว กองบู๊ชอบใจจึงให้เงินหมื่นตำลึงเป็นบำเหน็จ หงอก๋งจึงว่าข้าพเจ้าพลัดพรากจากบิดามารดามาเพราะอ้ายอองมังมันข่มเหงเก็บริบเอาสิ่งของและตัวไว้ใช้ ข้าพเจ้าจับอองมังมาให้ท่านครั้งนี้แก้แค้นข้าพเจ้าได้แล้วจะขอลาไปหาบิดามารดา ว่าแล้วคำนับลากองบู๊ได้เงินหมื่นตำลึงไปบ้าน
กองบู๊ได้ตราหยกแล้วขึ้นนั่งที่พระมหากษัตริย์ จึงจารึกชื่อพระเจ้าฮั่นโกโจผู้เป็นพระเจ้าปู่ต้นกษัตริย์ลำดับลงมาทุกๆ พระองค์ตราบเท่าถึงพระเจ้าเปงเต้ แล้วจุดธูปตั้งเครื่องบูชาคำนับตามธรรมเนียมพระมหากษัตริย์ แล้วให้ทหารเอาตัวอองมังกับโซเหี้ยนมาหมอบอยู่ต่อหน้าที่นั่ง แล้วให้อาลักษณ์อ่านโองการเป็นใจความว่า พระเจ้าฮั่นโกโจได้เป็นต้นกษัตริย์เสวยราชสมบัติสืบเชื้อพระวงศ์ ราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุขได้สองร้อยปีเศษมาถึงพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้ชุบเลี้ยงอองมังลูกอ้ายขโมยเป็นไจเสียงขุนนางผู้สำเร็จราชการ คิดกบฏตั้งตัวเป็นใหญ่ให้โซเหี้ยนฆ่าพระราชบิดาเสีย เล่าสิ้วบุนซกเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารตีคืนเอาแผ่นดินจับอองมังได้ ให้เอามีดหมื่นหนึ่งเชือดเนื้อเถือฟันอองมังให้แก้แค้นแทนพระเจ้าเปงเต้ และแก้แค้นเล่าคิมผู้บิดา ตั้งเครื่องกระยาบวงสรวงแก่พระเจ้าปู่ทั้งปวงซึ่งสวรรคตไปแต่ก่อน ครั้นอ่านโองการแล้วกองบู๊จึงให้ตัดศีรษะโซเหี้ยนไปเสียบประจานไว้ แล้วให้เอาตัวอองมังไปมัดไว้กลางเมืองให้ผู้ที่มีใจเจ็บแค้นพากันมาเชือดเนื้อเถือสับตามความแค้น
ฝ่ายชาวเมืองทั้งปวงแจ้งความดังนั้น พากันมาเอามีดเชือดเนื้อเถือฟันจนกระดูกแหลกละเอียดกระจัดพลัดพรายด้วยความแค้น
ฝ่ายกองบู๊ครั้นฆ่าอองมังกับโซเหี้ยนแล้ว จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารผู้มีความชอบทั้งปวง ฝ่ายทหารประชุมพร้อมกันปรึกษาจะยกกองบู๊ขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวง กองบู๊ได้ยินดังนั้นจึงชักกระบี่ออกวางบนโต๊ะ แล้วว่าเราได้ให้เกงซีฮ่องเต้เป็นกษัตริย์แล้ว บัดนี้ท่านทั้งปวงจะให้เราเป็นกษัตริย์ขึ้นอีกเป็นสององค์ ให้ผิดด้วยอย่างธรรมเนียมนั้นไม่ชอบ ถ้าผู้ใดมิฟังจะปรึกษาตั้งเราเป็นกษัตริย์เราจะฆ่าเสีย ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นพากันตกใจมิได้ว่าต่อไป ครั้นกินโต๊ะเสร็จแล้วกองบู๊จึงปูนบำเหน็จตามความชอบ จัดแจงที่ตึกบ้านให้แก่ทหารทั้งปวงตามสมควร กองบู๊จัดแจงบ้านเรือนราบคาบแล้ว อยู่วันหนึ่งกองบู๊จึงจัดแจงรถสำหรับกษัตริย์พร้อมด้วยเครื่องสูงคู่แห่ออกไปรับเกงซีฮ่องเต้ ณ เมืองซินซี ขุนนางทั้งปวงก็ไปเชิญเสด็จเกงซีฮ่องเต้ตามสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แจ้งความว่ากองบู๊สำเร็จราชการ ณ เมืองหลวงให้ออกมารับมีความยินดีนัก จึงพาไจเสียงทั้งแปดคนกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยยกครอบครัวเข้ามาเมืองหลวง กองบู๊กับขุนนางทั้งปวงออกไปรับคำนับเชิญเข้ามาให้นั่งที่ออกขุนนางตามอย่างพระมหากษัตริย์ กองบู๊จึงมอบสมบัติให้แก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงตั้งให้กองบู๊เป็นไต้สุมาตูเหงซีติกาอ้วย ผู้สำเร็จราชการเมืองหลวงได้บังคับถ้อยความทั้งปวง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เป็นที่วางพระทัยสนิท กองบู๊ก็เอาใจใส่บังคับบัญชาตัดสินถ้อยความสุขทุกข์ของราษฎรโดยยุติธรรมตามกฎหมายสำหรับแผ่นดิน ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงอยู่เย็นเป็นสุขมิได้ฉ้อตระบัดเบียดเบียนแก่กัน
ฝ่ายไจเสียงทั้งแปดคนเห็นว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้นับถือเชื่อฟังกองบู๊มีใจอิจฉา จึงปรึกษากันจะกำจัดกองบู๊เสีย ฮูฮืนคิดได้อุบายอย่างหนึ่ง จึงว่าเราจะพากันเข้าไปทูลแก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ให้แต่งตั้งทหารที่มีฝีมือไปกินเมืองน้อยใหญ่ยังแต่กองบู๊ผู้เดียว แล้วเราจึงพากันยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเสียท่านจะเห็นประการใด จูอิวได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงพาขุนนางทั้งเจ็ดคนเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่า บรรดาทหารมีฝีมือทั้งปวงมีใจสามิภักดิ์เข้ามาทำราชการปราบเสี้ยนหนามแผ่นดินราบคาบแล้ว ขอให้จัดแจงตั้งแต่งออกไปกินเมืองน้อยใหญ่ตามความชอบจึงจะควร พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งกองบู๊ให้จัดแจงทหารที่มีความชอบไปรักษาเมืองน้อยใหญ่ป้องกันขอบขัณฑสีมา กองบู๊จึงออกไปจัดแจงตามพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้สั่ง เตงอูจึงว่าอุบายอันนี้ไจเสียงทั้งแปดคนทูลยุยงจะแกล้งทำกำจัดให้ข้าพเจ้าและทหารทั้งปวงไกลท่านแล้ว อยู่ภายหลังจะคิดการทำร้ายท่านเป็นมั่นคง กองบู๊จึงว่าซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้ด้วยความกรุณาแต่เป็นการรับสั่งจะขัดมิได้ อนึ่งท่านกับทหารทั้งปวงตั้งใจภักดีอาสาปราบเสี้ยนศัตรูแผ่นดินมาจนสำเร็จราชการแล้ว ควรที่จะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด ท่านจงไปรักษาเมืองน้อยใหญ่ตามรับสั่งบำรุงอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข อย่าเป็นห่วงอาลัยอยู่ด้วยข้าพเจ้าเลย เตงอูจึงกำชับทหารทั้งปวงว่าท่านไปกินเมืองแล้ว จงเอาใจใส่กองบู๊ซึ่งอยู่ในเมืองหลวง ไจเสียงทั้งแปดคนมันคิดจะทำร้ายกองบู๊อยู่ ท่านทั้งปวงก็ประกอบด้วยสติปัญญาและฝีมือ มีเกียรติยศปรากฏชื่อว่าเป็นชายชาติทหารจงตรองการให้รอบคอบ คอยป้องกันอย่าให้กองบู๊เป็นอันตรายด้วยอุบายไจเสียงจึงจะควร
ฝ่ายทหารทั้งปวงรับคำเตงอู คำนับลากองบู๊ออกจากเมือง กองบู๊ตามไปส่งถึงตำบลสะพานปาเหลง เห็นเตงอูกับทหารทั้งปวงไป กองบู๊ทอดถอนใจใหญ่แลตามจนลับคลองจักษุแล้วกลับเข้ามาเมืองหลวง เตงอูกับทหารทั้งปวงยกแยกกันไปตามสั่ง อยู่วันหนึ่งฮูฮืนจึงไปปรึกษาจูอิวและไจเสียงทั้งปวงว่า อุบายซึ่งเราคิดไว้ก็สมคิดแล้วจะกำจัดกองบู๊ประการใดเล่า จูอิวจึงว่าเรามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่ง เราได้ยินชาวเมืองพูดกันว่าฝ่ายทิศเหนือโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นเป็นอันมาก เราจะทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้สั่งกองบู๊คุมทหารแต่สามร้อยไปปราบโจร ถ้ากองบู๊ไปต่อสู้กับโจรเมื่อใด โจรทั้งปวงก็จะฆ่าเสียเก็บริบเอาสิ่งของ เซียงงางจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกมีคนรักใคร่ทั้งแผ่นดิน ถึงมาตรว่าเล่าสิ้วบุนซกจะไปแห่งใด คนทั้งปวงก็นิยมยินดีเข้าด้วยช่วยป้องกันมิให้เล่าสิ้วบุนซกเป็นอันตราย ท่านว่าโจรจะฆ่าเล่าสิ้วบุนซกเสียโดยง่ายนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ซึ่งจะคิดอ่านฆ่าเล่าสิ้วบุนซกให้ตายนั้นข้าพเจ้าเห็นอุบายอันหนึ่ง ขอให้หาคนที่รูปร่างเหมือนเล่าสิ้วบุนซกคุมพวกคนใช้ออกไปข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรทั้งปวง ราษฎรทั้งปวงก็จะสำคัญว่าเล่าสิ้วบุนซกต่างคนก็จะมีใจเจ็บแค้น แล้วจึงกลับมาเสีย ภายหลังจึงทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้สั่งกองบู๊ยกไปปราบโจร ราษฎรทั้งปวงเห็นกองบู๊ออกไปก็จะพากันกระทำร้ายฆ่ากองบู๊เสียด้วยความแค้น ไจเสียงทั้งเจ็ดคนได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยต่างคนดีใจ จึงปรึกษาพร้อมกันว่าฮูฮืนมีรูปร่างคล้ายเหมือนกองบู๊ ให้ฮูฮืนคุมพวกคนใช้ออกไปนอกเมืองหลวง ฮูฮืนก็ออกไปเที่ยวฉกชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรทั้งปวง ถึงหัวเมืองใดให้เข้าไปบอกเจ้าเมืองจัดแจงสิ่งของเครื่องคำนับออกมารับ แม้นเมืองใดขัดแข็งมิออกมาก็ให้คนใช้ไปจับเอาเจ้าเมืองมาทำโทษ คนทั้งปวงซึ่งมิใช่พวกพ้องจะเข้ามาหานั้นให้นั่งก้มหน้าอยู่แต่ไกล ถ้าเข้ามาใกล้และแหงนหน้าขึ้นดูฮูฮืน ฮูฮืนให้เอาตัวเป็นโทษ
ฝ่ายราษฎรทั้งปวงเห็นรูปร่างฮูฮืนเหมือนเล่าสิ้วบุนซก ต่างคนสำคัญว่าเล่าสิ้วบุนซกพากันโกรธแค้น เข้าไปร้องทุกข์แก่ไจเสียงเนืองๆ ไจเสียงทั้งเจ็ดคนมิได้ว่าประการใด ฝ่ายคนใช้เตียวก๊กขีเจ้าเมืองห้วยจิ๋วแจ้งความดังนั้น จึงเข้าไปบอกแก่เตียวก๊กขีว่า เล่าสิ้วบุนซกพาพวกเพื่อนออกมาเที่ยวข่มเหงชาวบ้านเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของ ถึงเมืองใดก็ให้คนใช้ไปเอาเจ้าเมืองออกมามัดผูกเร่งรัดเอาทรัพย์สิ่งของเงินทอง บัดนี้มาใกล้จะถึงเมืองอยู่แล้ว ขอท่านจงระวังตัวจงดี เตียวก๊กขีได้ยินดังนั้นจึงว่า แต่ก่อนมีผู้สรรเสริญว่าเล่าสิ้วบุนซกมีใจโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรทั้งปวงยิ่งนัก บัดนี้ท่านมาบอกเราว่าเล่าสิ้วบุนซกใจร้ายกาจข่มเหงราษฎรเอาแต่ทรัพย์ฉะนี้ ผิดกับคำคนสรรเสริญแต่ก่อน พอกีป้ายคนสนิทวิ่งเข้ามาบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกมาใกล้จะถึงเมืองอยู่แล้ว เตียวก๊กขีจึงจัดทหารห้าร้อยแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธครบมือ เตียวก๊กขีขึ้นม้าพาทหารออกจากเมือง พอแลเห็นฮูฮืนซึ่งทำเทียมเล่าสิ้วบุนซกขี่ม้าสวนทางมากับทหารทั้งปวง เตียวก๊กขีจึงลงจากม้าเข้าไปคำนับ
ฝ่ายฮูฮืนมิได้เห็นเอาสิ่งของมาคำนับก็โกรธ จึงร้องตวาดว่าตัวท่านเป็นเจ้าเมือง เหตุใดไม่มีเครื่องคำนับออกมาให้สมควร ตัวดูหมิ่นไม่เกรงใจเรา ฮูฮืนจะให้ตีหลังเตียวก๊กขียี่สิบที เตียวก๊กขีได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงขึ้นม้าขับทหารห้าร้อยเข้าไล่จับฮูฮืน
ฝ่ายฮูฮืนตกใจขับม้าพาพวกคนใช้หนีเข้าป่า เตียวก๊กขีก็พาทหารกลับเข้าเมือง ฝ่ายฮูฮืนมาถึงเมืองหลวงจึงเข้าไปแจ้งความแก่ไจเสียงว่า อุบายซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าไปทำนั้นสำเร็จแล้ว ไจเสียงทั้งเจ็ดคนได้ฟังก็ดีใจนักจึงพากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้กราบทูลว่า บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงฝ่ายเหนือบังเกิดโจรผู้ร้ายเป็นอันมาก ราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก ขอให้ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกออกไปปราบโจรฝ่ายเหนือให้ราบคาบ ราษฎรในแผ่นดินท่านจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบจึงให้หาไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกเข้ามา สั่งว่าท่านจงคุมทหารห้าร้อยออกไปปราบโจรฝ่ายเหนือให้ระงับ เล่าสิ้วบุนซกรับคำสั่งคำนับลาพาทหารยกออกจากเมืองหลวงไปตามทางเมืองโฮปัก
ฝ่ายจูอิวจึงแต่งหนังสือลับให้คนใช้รีบไปบอกความแก่ตังขีเจ้าเมืองลกเอี๋ยงว่า บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกยกออกมาแล้วให้เจ้าเมืองลกเอี๋ยงคิดการจับเล่าสิ้วบุนซกฆ่าเสียเถิด เราจะทูลให้ได้เลื่อนที่เป็นขุนนางกินเมืองใหญ่ คนใช้รับหนังสือคำนับลาไปเมืองลกเอี๋ยง จึงนำหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้เจ้าเมืองลกเอี๋ยง เจ้าเมืองลกเอี๋ยงแจ้งความในหนังสือแล้วมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกพาทหารมาใกล้เมืองลกเอี๋ยง เจ้าเมืองลกเอี๋ยงแจ้งความดังนั้นจึงออกมารับเชิญเล่าสิ้วบุนซกเข้าไปแต่งโต๊ะเลี้ยงให้อาศัยอยู่เป็นผาสุก ครั้นเวลาคํ่าลงตังขีจึงให้หาเจียวหิวหยงเข้ามาพูดในที่สงัดว่า บัดนี้ไจเสียงเมืองหลวงมีหนังสือลับมาบอกแก่เราว่า เล่าสิ้วบุนซกเป็นคนร้ายกาจข่มเหงราษฎรให้เราจับฆ่าเสีย เวลาค่ำวันนี้ท่านจงย่องเบาเข้าไปฆ่าเล่าสิ้วบุนซกเสีย สมความคิดแล้วเราจะให้เงินทองแก่ท่านเป็นอันมาก แล้วเราจะบอกเข้าไปให้ไจเสียงทูลความชอบให้ท่านเป็นขุนนางตามสมควร เจียวหิวหยงก็รับว่าการทั้งนี้ข้าพเจ้าจะรับเป็นธุระ จะคิดอุบายกระทำให้สำเร็จท่านอย่าวิตกเลย เจียวหิวหยงก็คำนับลาออกมาเอามีดสั้นซ่อนในเสื้อ ปลอมคนเลี้ยงโต๊ะเล่าสิ้วบุนซกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ริมเตียงที่นอนเล่าสิ้วบุนซก พอเวลาดึกประมาณสองยามเศษ เล่าสิ้วบุนซกจุดเทียนดูตำรับเรื่องราชพงศาวดาร ในหนังสือนั้นว่าเวลาดึกเกงค้อลอบเข้าไปแทงจิ๋นอ๋องตาย เล่าสิ้วบุนซกอ่านหนังสือแล้วบ่นคนเดียวว่า พิเคราะห์ดูข้อขัดเคืองสิ่งใดก็ไม่มี มาลอบฆ่ากันดังนี้ไม่ชอบ
ฝ่ายเจียวหิวหยงแอบแฝงอยู่ริมเตียงได้ยินดังนั้นสำคัญว่าเล่าสิ้วบุนซกรู้ตัวก็ตกใจ จึงคลานออกมาคำนับแล้วบอกว่าไจเสียงมีหนังสือมาถึงตังขีว่าท่านข่มเหงราษฎร ตังขีใช้ข้าพเจ้ามาลอบฆ่าท่านเสีย ใช่ข้าพเจ้าจะโกรธแค้นแกล้งมาทำร้ายท่านแต่โดยใจเองหามิได้ ขอท่านจงกรุณาอดโทษข้าพเจ้าเถิด
กองบู๊แจ้งความดังนั้นจึงบอกว่าเมื่อเราอยู่ในเมืองหลวง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตั้งแต่งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ ไจเสียงแปดคนอิจฉาพยาบาทคิดทำร้ายเรา จึงให้ฮูฮืนซึ่งมีรูปร่างเหมือนเราออกมาข่มเหงราษฎรครั้งก่อนนั้น มันแกล้งอุบายแอบอ้างเอาชื่อเรามาว่าให้คนทั้งปวงโกรธ ตัวเราจะได้ออกมาเองนั้นหามิได้ ท่านอย่าได้มีความสงสัยเลย ซึ่งตังขีมิได้รู้ในกลอุบายไจเสียงจึงใช้ท่านมาทำร้ายเราทั้งนี้เราไม่ถือโกรธ แต่ท่านอย่าทำสืบไปไม่ชอบ เจียวหิวหยงจึงว่าซึ่งข้าพเจ้าเบาความเพราะมิได้พิจารณา มาทำการประทุษร้ายต่อท่านโทษข้าพเจ้าถึงสิ้นชีวิต ท่านคิดกรุณายกโทษโปรดข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ แต่ซึ่งฮูฮืนมาครั้งก่อนราษฎรหัวเมืองสำคัญว่าท่านพากันโกรธแค้น ข้าพเจ้าจะขอไปบอกกล่าวแก่คนทั้งปวงให้รู้ทั่วกัน จึงจะสิ้นสงสัยหายความพยาบาทท่าน เจียวหิวหยงก็คำนับลาออกจากเมืองลกเอี๋ยงถึงเมืองห้วยจิ๋ว พอเวลารุ่งขึ้นจึงเข้าไปแจ้งความแก่เตียวก๊กขีทุกประการ แล้วเจียวหิวหยงลาเตียวก๊กขีออกจากเมืองห้วยจิ๋วไปบอกชาวบ้านและหัวเมืองทุกตำบล
ฝ่ายคนทั้งปวงแจ้งความว่าฮูฮืนแกล้งทำเทียมเล่าสิ้วบุนซก ออกมาข่มเหงเก็บริบเอาสิ่งของของราษฎรก็หายความโกรธเล่าสิ้วบุนซก ต่างคนคิดจะคอยทำร้ายฮูฮืนด้วยความแค้น กองบู๊ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงจัดแจงเตรียมทหารพร้อม แล้วยกออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปตามทางเมืองห้วยจิ๋ว
ฝ่ายเตียวก๊กขีแจ้งความว่ากองบู๊มามีใจยินดี จึงแต่งตัวขึ้นม้าพาขุนนางทั้งปวงออกจากเมืองไปรับกองบู๊ถึงกลางทาง ฝ่ายกองบู๊เห็นดังนั้นจึงถามว่าท่านชื่อใดอยู่เมืองไหน เตียวก๊กขีบอกชื่อแล้วว่าข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองห้วยจิ๋ว เมื่อเวลาวานนี้เจียวหิวหยงมาบอกข้าพเจ้าว่า ครั้งก่อนฮูฮืนเอาชื่อท่านมาแอบอ้างให้คนทั้งปวงสำคัญว่าตัวท่านออกมาข่มเหงราษฎร ข้าพเจ้ามีใจผูกแค้นจะคอยฆ่าฮูฮืนอยู่ บัดนี้ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านยกกองทัพมา จึงพาขุนนางออกมาคำนับโดยสุจริต กองบู๊ได้ฟังจึงว่าซึ่งท่านอุตส่าห์เดินทางไกลมารับเราขอบใจนัก เตียวก๊กขีจึงเชิญกองบู๊กลับเข้าเมือง แล้วสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงกองบู๊และทหารทั้งปวงเป็นที่ผาสุก
ฝ่ายเอียวกี๋ขณะเมื่อจากเมืองหลวงมาตั้งอยู่เมืองอ้วนจือเสียให้ทหารไปสืบข่าวกองบู๊อยู่มิได้ขาด ครั้นรู้ว่ากองบู๊ออกมาถึงเมืองห้วยจิ๋วจะไปปราบโจร เอียวกี๋ก็จัดเตรียมทหารได้สามพันยกตามกองบู๊ไปเมืองห้วยจิ๋ว
ฝ่ายกองบู๊กับเตียวก๊กขีนั่งกินโต๊ะกันอยู่ พอนายประตูเข้ามาบอกว่ากองทัพยกมา กองบู๊ตกใจจึงแต่งตัวขึ้นม้าพาเตียวก๊กขีกับทหารออกไปนอกเมือง เห็นเอียวกี๋ลงจากม้าเข้ามาคำนับมีความยินดีนัก จึงถามว่าท่านมีรับสั่งโปรดให้ไปรักษาเมืองอยู่เหตุใดจึงตามเรามาเล่า เอียวกี๋จึงตอบว่าแต่ข้าพเจ้าจากท่านไปอยู่เมืองอ้วนจือเสียมีแต่ความทุกข์หาสุขมิได้ พอแจ้งข่าวว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้รับสั่งใช้ให้ท่านออกมาปราบโจรฝ่ายเหนือ ข้าพเจ้าจัดทหารสามพันตามมาจะไปช่วยท่านปราบผู้ร้ายให้ราบคาบ กองบู๊ได้ฟังมีความยินดีนัก จึงพาเอียวกี๋กับทหารทั้งปวงเดินทัพไปตามโฮปัก
ฝ่ายอองป้ากับปังอี้ขณะเมื่อจากเมืองหลวงมาตั้งอยู่ริมฝั่งน้ำอึงหอ พอทหารเข้ามาบอกว่ากองบู๊ยกทัพมาจะไปปราบโจร อองป้าก้บปังอี้แต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกไปคอยอยู่ ณ ตำบลปากทางหลวงริมชายป่า ครั้นเห็นกองบู๊มาถึงจึงลงจากม้าเข้าไปคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งสองรู้ข่าวว่าท่านจะไปปราบโจรจึงมาคอยอยู่ จะขอไปช่วยท่านจับผู้ร้าย กองบู๊มีความยินดีนักจึงพาอองป้ากับปังอี้และทหารทั้งปวงยกทัพไปตามทางถึงเมืองเงียบเสีย
ฝ่ายเจ้าเมืองเงียบเสียแจ้งความว่ากองบู๊ยกทัพมา จึงพาขุนนางออกไปรับคำนับเชิญกองบู๊เข้าเมือง แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารเป็นที่สบาย กองบู๊พักทหารอยู่ในเมืองเงียบเสียจึงเรียกเอากฎหมายเก่าสำหรับเมืองมาชำระ ข้อใดบทใดไม่ต้องด้วยขนบธรรมเนียมและบังคับปรับโทษให้เหลือเกิน ก็ให้ลดหย่อนผ่อนลงคงไว้แต่ตามโบราณราชประเพณี ผู้มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนั้นถ้าเป็นขุนนางผู้น้อย กองบู๊ก็ตั้งแต่งเลื่อนที่ขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ตามสมควร กิตติศัพท์เล่าลือไป ขุนนางและราษฎรทั้งปวงเห็นว่ากองบู๊โอบอ้อมอารีมีความกรุณาแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ต่างคนยินดีจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการมาคำนับฝากตัวแก่กองบู๊เป็นอันมาก
ฝ่ายเตงอูอยู่ ณ เมืองน่ำเอี๋ยง แจ้งข่าวว่ากองบู๊มาพักทหารอยู่ ณ เมืองเงียบเสียจะไปปราบโจร ณ แขวงเมืองโฮปัก เตงอูจึงแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองน่ำเอี๋ยงเดินตามทาง ครั้นถึงเมืองเงียบเสีย จึงให้นายประตูเข้าไปบอกความแก่กองบู๊ กองบู๊แจ้งว่าเตงอูมาถึงจึงออกไปรับเข้ามาในเมืองให้นั่งที่สมควร ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว กองบู๊จึงว่าตั้งแต่ท่านช่วยข้าพเจ้าทำการศึกกำจัดอองมังสำเร็จราชการในเมืองหลวง พระเจ้าเกงซีได้เป็นฮ่องเต้ จนข้าพเจ้าได้เป็นไต้สุมาขุนนางผู้ใหญ่ ความชอบท่านทำไว้เป็นอันมาก ข้าพเจ้าหาสิ่งใดจะปูนบำเหน็จท่านให้ถึงขนาดมิได้ ซึ่งท่านมาตามครั้งนี้ก็สมความคิดแล้ว ข้าพเจ้าจะมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ให้มีรับสั่งตั้งแต่งท่านขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ท่านจะเห็นประการใด เตงอูจึงว่าข้าพเจ้ามาทั้งนี้เพราะแจ้งข่าวว่าท่านจะไปปราบโจร พิเคราะห์ดูการเห็นจะยืดยาวไม่สำเร็จโดยเร็ว ข้าพเจ้าจึงมาช่วยด้วยเป็นการแผ่นดิน ถ้าท่านปราบศัตรูราบคาบได้เป็นกษัตริย์แล้ว ข้าพเจ้าจะขอฝากชื่อไว้ในแผ่นดินท่าน เมื่อครั้งกำจัดอองมังนั้นความชอบข้าพเจ้าจะยกเอาเป็นอย่างยิ่งยังมิได้ จะขอทำนุบำรุงท่านให้ได้ราชสมบัติก่อน ข้าพเจ้าจึงจะยอมรับที่ขุนนางผู้ใหญ่ต่อภายหลัง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงให้คนยกโต๊ะมาตั้ง กองบู๊กับเตงอูขุนนางนายทหารทั้งปวงกินโต๊ะเสพสุราพร้อมกัน พอเวลาค่ำลงเจ้าพนักงานจุดประทีปเทียนชวาลาแสงสว่าง
ฝ่ายอองป้าปังอี้จะใคร่ให้กองบู๊เป็นฮ่องเต้ จึงกระซิบว่าแก่เตงอูให้ช่วยว่ากล่าว เตงอูคอยท่วงทีอยู่เห็นกองบู๊สนทนาด้วยการแผ่นดินเป็นที่สบาย เตงอูจึงหยิบหนังสือลับฉบับหนึ่งเข้าไปคำนับส่งให้กองบู๊ กองบู๊คลี่หนังสือออกอ่านได้ความว่า ครั้งแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องเชื่อคำขุนนางผู้โลภทรัพย์ทำการให้ผิดราชประเพณี ขุนนางผู้มีใจสัตย์ซื่อโดยสุจริตเพ็ดทูลทัดทาน พระเจ้าติวอ๋องกลับเอาโทษพาลเอาผิด มิได้คิดตรึกตรองการที่จะทำนุบำรุงแผ่นดิน นางขันกีผู้เป็นฮองเฮาพระมเหสีจะทูลประการใดก็เชื่อฟังทุกประการ ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อนระส่ำระสาย อพยพหนีพ่ายไปเข้าพึ่งกี๋เซียงผู้มีใจโอบอ้อมอารี ยกเข้าตีเมืองหลวงกำจัดติวอ๋องเสียแล้วได้เป็นพระเจ้าจิวบุนอ๋อง ครองราชสมบัติสืบกษัตริย์มาถึงแปดร้อยปีเศษ ครั้งนี้ท่านกำจัดอองมังศัตรูราชสมบัติให้เกงซีฮ่องเต้เป็นกษัตริย์นั้น เกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังคำนายโจรทั้งแปดซึ่งเป็นไจเสียง ไจเสียงคิดแต่จะหาทรัพย์สิ่งสินเป็นอาณาประโยชน์ หาคิดที่จะช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินไม่ แม้นเห็นผู้ใดซื่อตรงก็ช่วยกันเพ็ดทูลยุยงให้ลงโทษต้องถอดจากที่ บ้างประหารชีวิตเสีย ขุนนางและราษฎรหัวเมืองได้ความเดือดร้อน ต่างคนอพยพครอบครัวหนีไปตั้งซ่องซุมอยู่ในป่าดง ฝ่ายทิศใต้นั้นเฉียะไบ๋เป็นนายซ่อง ฝ่ายทิศเหนือตั๋งแบ๋เป็นนายโจร ตั้งตัวอยู่เป็นเจ้าอยู่ทั้งสองตำบลคนหนีเข้าอยู่ด้วยเป็นอันมาก ซึ่งเกงซีฮ่องเต้มิได้คิดที่จะรักษาขอบขัณฑสีมา ไพร่ฟ้าอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ต่างคนออกชื่อลือข่าวไปว่า ท่านมีใจโอบอ้อมอารี ผู้ใดมีความชอบในแผ่นดินก็กรุณาตั้งแต่งชุบเลี้ยงตามสมควร ถ้าท่านได้เป็นกษัตริย์ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงจะนิยมเข้าพึ่ง สมบัติจึงจะเป็นสิทธิ์ขาดหาได้จะมาช่วงชิงมิได้ ขอท่านจงตรึกตรองด้วยการแผ่นดิน เหมือนหนึ่งยกเกียรติยศพระเจ้าฮั่นโกโจขึ้นไว้ ท่านจะได้ทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข กองบู๊ดูหนังสือแล้วมิได้ว่าประการใด เตงอูเห็นดังนั้นจึงว่าเมืองกำตั๋นแต่ก่อนเคยขึ้นแก่เมืองหลวง ครั้นเมืองหลวงเกิดจลาจลเมื่อครั้งอองมังนั้น เมืองกำตั๋นก็ตั้งแข็งเมืองอยู่มิได้ไปขึ้นแก่เมืองหลวง แต่เจ้าเมืองกำตั๋นนั้นแซ่เชื้อพระเจ้าฮั่นโกโจ ถ้าท่านไปถึงแล้วเจ้าเมืองกำตั๋นก็จะเข้าด้วยท่าน กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ครั้นเวลาเช้าจึงจัดเตรียมทหารพร้อม แล้วยกออกจากเมืองเงียบเสียไปตามทางเมืองกำตั๋น ตั้งค่ายมั่นลงไว้ทางใกล้เมืองประมาณสามสิบเส้น แล้วให้ทหารเข้าไปบอกเจ้าเมืองกำตั๋น
ฝ่ายเล่าหลิมเจ้าเมืองกำตั๋นแจ้งความว่าฮั่นกองบู๊เป็นแซ่เดียวกันยกมาก็ดีใจ จึงแต่งตัวขึ้นม้าพาขุนนางออกไปถึงค่ายเชิญกองบู๊เข้าเมืองให้นั่งที่สมควร ทั้งสองสนทนากันด้วยลำดับญาติวงศ์ตั้งแต่พระเจ้าฮั่นโกโจผู้เป็นปู่ เล่าหลิมรู้ว่าฮั่นกองบู๊เป็นบุตรผู้พี่ จึงคำนับกองบู๊ แล้วให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกองบู๊กับทหารทั้งปวง กองบู๊กับเตงอูเล่าหลิมนั่งกินโต๊ะอยู่พร้อมกัน เล่าหลิมค่อยกระซิบถามเตงอูว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทุกวันนี้ทำนุบำรุงทแกล้วทหารข้าราชการและราษฎรโดยยุติธรรมหรือประการใด เตงอูจึงบอกว่าเกงซีฮ่องเต้เอานายโจรมาตั้งเป็นไจเสียง ไจเสียงว่ากล่าวยุยงประการใด เกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังหานับถือขุนนางผู้ซื่อตรงไม่ เล่าหลิมได้ยินดังนั้นจึงปรึกษาอองป้ากับปังอี้เอียวกี๋ว่าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังคนผิดไม่เลี้ยงคนสัตย์ซื่อ ทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนดังนี้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกฮั่นกองบู๊ผู้พี่ขึ้นเป็นฮ่องเต้ทำนุบำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงท่านจะเห็นประการใด นายทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นมีใจยินดี ต่างคนว่าท่านว่านี้สมควรนัก เตงอูเห็นนายทหารยอมพร้อมใจกันแล้วจึงเชิญกองบู๊ขึ้นนั่งที่สูง ขุนนางนายทหารก็ยืนตามตำแหน่งซ้ายขวา เล่าหลิมจึงว่าแก่กองบู๊ซึ่งท่านคิดการทำนุบำรุงแผ่นดินมาแต่หลังได้ความลำบากเป็นอันมากแล้วยกเล่าเหี้ยนขึ้นเป็นเกงซีฮ่องเต้ เกงซีฮ่องเต้ก็มิได้อยู่ในยุติธรรม เชื่อฟังแต่ผู้ผิดไม่คิดตรึกตรองการให้ลึกซึ้ง กลับเห็นผู้ผิดถือว่าชอบ ผู้ที่มีความชอบไม่เชื่อถือ ให้แผ่นดินได้ความเดือดร้อนทั้งนี้ ถ้านานไปมีผู้อื่นมาชิงเอาสมบัติกำจัดเกงซีฮ่องเต้เสียแล้ว ท่านก็จะเสียทีทำการได้ความลำบากมาแต่หลัง ข้าพเจ้าจะขอยกท่านขึ้นเป็นฮ่องเต้บำรุงราษฎรหัวเมืองสืบไป
ฝ่ายทหารทั้งปวงก็ลงถวายบังคมรับซันฮูบันโซยฮั่นกองบู๊พร้อมกัน กองบู๊เห็นเล่าหลิมและขุนนางทั้งปวงกระทำดังนั้นก็โกรธ จึงร้องตวาดว่าท่านทำการทั้งนี้จะแกล้งให้มีผู้นินทาว่าเราเป็นอกตัญญูไม่ซื่อตรงต่อพระเจ้าแผ่นดิน ว่าแล้วถอดกระบี่จะฟันเล่าหลิม เล่าหลิมหลบทันหาถูกไม่ ขุนนางทั้งปวงตกใจหนีไปสิ้น กองบู๊ก็พาทหารกลับออกจากเมืองกำตั๋นไปค่าย
๑๐
ฝ่ายเหงวับคิมครั้งเมื่อกองบู๊เข้าเมืองหลวงฆ่าอองมังเสียนั้น เหงวับคิมพาเอาอองลังจือซึ่งเป็นบุตรสนมเกิดด้วยอองมังมาซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองนั้น ครั้นรู้ว่าเล่าหลิมจะตั้งกองบู๊เป็นกษัตริย์กองบู๊ไม่ยอม เหงวับคิมจึงคิดกับอองลังจือทำอุบายจะล่อลวงให้เล่าหลิมยกอองลังจือขึ้นให้เป็นกษัตริย์ จึงแปลงชื่ออองลังจือเป็นแซ่เล่าชื่อว่าเล่าจือหยู ให้นั่งดูป้ายที่วัดแห่งหนึ่ง เหงวับคิมจึงนุ่งห่มเป็นซินแสเข้าไปบอกนายประตูเมือง
ฝ่ายเล่าหลิมครั้งกองบู๊โกรธไม่ยอมเป็นฮ่องเต้ ยกทัพไปจากเมืองก็นั่งนิ่งนึกตรึกตรองอยู่ พอนายประตูเข้ามาบอกว่าซินแสคนหนึ่งรูปร่างงามจะเข้ามาหา เล่าหลิมจึงออกไปเชิญเข้ามาในเมืองให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ซินแสมาหาข้าพเจ้าทั้งนี้ธุระกังวลสิ่งใด
ฝ่ายซินแสจึงบอกว่าข้าพเจ้าเห็นรัศมีขึ้นในเมืองท่าน จะมีผู้มีบุญเป็นมั่นคง เล่าหลิมจึงถามซินแสว่าท่านเห็นข้าพเจ้าจะเป็นประการใด ซินแสจึงตอบว่าท่านนี้สมควรจะเป็นพระยาประเทศราชและที่ไจเสียง เล่าหลิมจึงถามว่าท่านเห็นรัศมีผู้มีบุญเกิดขึ้นทิศใดเล่า ซินแสแสร้งทำนับยามดูต่อไปจึงบอกเล่าหลิมว่า รัศมีผู้มีบุญผุดขึ้นอยู่ที่ทิศใต้ เล่าหลิมได้ยินดังนั้นก็ให้ซินแสพาไป ถึงท้ายถนนตลาดมีวัดแห่งหนึ่ง เล่าหลิมเห็นหนุ่มน้อยนั่งอยู่หน้าวัดคนหนึ่ง จึงอ่านดูป้ายมีอักษรจารึกไว้ว่า เซงตีอือเล่าจือหยู เล่าหลิมสำคัญว่าแซ่เล่าเป็นผู้มีบุญก็เข้าไปคำนับ อองลังจือเห็นดังนั้นแกล้งทำไม่รู้จัก จึงถามว่าท่านทั้งสองมาหาเราด้วยประการใด เล่าหลิมจึงว่าที่นี้หารู้แห่งจะสนทนาไม่ เชิญท่านเข้าไปบ้านข้าพเจ้าเถิด อองลังจือกับเล่าหลิมเหงวับคิมสามคนก็พากันเข้าไปในตึกเล่าหลิม เล่าหลิมจึงให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่าเหตุใดท่านจึงได้ตกยากมาเป็นหมอดูอยู่ฉะนี้ เล่าจือหยูจึงบอกเล่าหลิมว่าตั้งแต่อองมังคิดกบฏต่อพระเจ้าเปงเต้ อองมังตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวง ข้าพเจ้าจึงผลัดชื่อเปลียนแซ่หนีเที่ยวมาเป็นหมอดูได้ถึงสิบแปดปี มิได้มีผู้ใดรู้จักชื่อและแซ่ พอท่านมาพบเข้าวันนี้ท่านจึงได้รู้จักแซ่ข้าพเจ้า เล่าหลิมได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงยกอองลังจือขึ้นเป็นกษัตริย์ชื่อว่าไต้ฮั่นฮ่องเต้ ตั้งซินแสเหงวับคิมเป็นเซงเซียว เฮงจิวคดเป็นเซงเสียว อองเฉียเหลงเป็นที่งวนโซย ตั้งเล่าหลิมหนึ่ง เตียวหมุยหนึ่ง หลีเหียนหนึ่ง เป็นผู้ช่วยราชการฝ่ายทหาร จึงสั่งนายทหารทั้งสี่คนให้รักษาประตูทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายกองบู๊ตั้งอยู่ในค่ายรู้ว่าเล่าหลิมยกอองลังจือขึ้นเป็นกษัตริย์ จึงขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายไปถึงประตู เห็นประตูเมืองปิดอยู่ จึงให้ร้องบอกเข้าไปให้เล่าหลิมออกมาพูดกัน นายประตูจึงเข้าไปแจ้งความแก่เล่าหลิม เล่าหลิมรู้ว่ากองบู๊มาจึงพาอองลังจือขึ้นไปบนหอรบ แล้วร้องบอกกองบู๊ว่า เดิมข้าพเจ้าปรึกษาขุนนางพร้อมกันจะยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์ ท่านโกรธเอากระบี่ฟันข้าพเจ้า ข้าพเจ้าหลบหนีทันจึงไม่ตาย บัดนี้ข้าพเจ้ายกเล่าจือหยูราชบุตรพระเจ้าเซงเต้มีอายุได้ยี่สิบแปดปีให้เป็นเจ้า ท่านไม่พอใจเป็นกษัตริย์แล้วจะมาไต่ถามต่อไปเป็นประการใดเล่า ฮั่นกองบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงว่าพระเจ้าเซงเต้เสวยราชสมบัติได้ยี่สิบหกปี พระชันษาสี่สิบปีสวรรคตพระเจ้าง้วนเต้ผู้เป็นพระราชบุตรได้เป็นฮ่องเต้ อายุสิบเก้าปีได้ราชสมบัติ อยู่ในราชสมบัติยี่สิบหกปีจึงสวรรคต พระเจ้าเปงเต้ราชบุตรเป็นกษัตริย์ได้สิบสี่ปี อองมังจึงวางยาพิษสวรรคต อองมังให้จูเอ๋งเป็นกษัตริย์ได้สามปี อองมังครองสมบัติสืบไปได้สิบห้าปีจึงตาย ซึ่งว่าเล่าจือหยูเป็นบุตรพระเจ้าเซงเต้นั้น ถ้าจะนับโดยลำดับกษัตริย์มา อายุเล่าจือหยูถึงสี่สิบหกปีเศษจึงจะชอบ ซึ่งท่านว่าเล่าจือหยูมีอายุได้แต่ยี่สิบแปดปีและว่าเป็นบุตรพระเจ้าเซงเต้นั้น เห็นหาจริงเหมือนคำเล่าจือหยูไม่ ซึ่งจะให้เล่าจือหยูเป็นกษัตริย์นั้น เราเห็นว่าจะเป็นเชื้อวงศ์อองมังมาล่อลวง น้องท่านจงตรึกตรองให้ชอบก่อน อองลังจือซึ่งแปลงชื่อเป็นเล่าจือหยูได้ยินดังนั้นจึงตอบกองบู๊ว่า ถ้าเรามิใช่เล่าจือหยูแล้วทแกล้วทหารทั้งปวงก็หาพร้อมใจกันยกเราขึ้นเป็นกษัตริย์ไม่ ท่านจะแกล้งมาว่ากล่าวให้ทหารเราสงสัยฉะนี้มิชอบ ตัวท่านเป็นพวกเอียวหยินปิศาจเที่ยวล่อลวงให้คนทั้งปวงเชื่อว่าเป็นแซ่ฮั่นโกโจ ตัวกระทำหาความจริงมิได้ ว่าแล้วสั่งทหารทั้งปวงให้ปิดประตูเมืองออกไปจับเอียวหยินซึ่งปลอมแซ่ฮั่นมาฆ่าเสียให้จงได้
ฝ่ายอองเฉียเหลงงวนโซยรับคำแล้วแต่งตัวขึ้นม้าถือทวน พาทหารเปิดประตูเมืองออกไปจับกองบู๊ ฝ่ายเอียวกี๋เห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนออกรบด้วยอองเฉียเหลงได้สิบเพลง อองเฉียเหลงต้านทานฝีมือเอียวกี๋มิได้ชักม้าพาเตียวหมุยหลีเหียนหนีไปเข้าเมือง กองบู๊จึงร้องบอกเล่าหลิมว่าน้องอย่าได้เชื่อคำคนอื่นจะได้ความเดือดร้อน จงเข้าทำราชการกับพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เถิด จะได้มีชื่อปรากฏในแผ่นดิน เล่าหลิมได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงสั่งทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ กองบู๊เห็นเล่าหลิมไม่ฟังคำจึงสั่งทหารทั้งปวงให้ตั้งค่ายรายล้อมประชิดถึงเชิงกำแพงจะตีเอาเมืองกำตั๋น อองลังจือจึงปรึกษาเล่าหลิมว่าทแกล้วทหารกองบู๊พื้นฝีมือกล้าแข็ง ทหารชาวเมืองเราฝีมืออ่อนนัก ซึ่งจะคิดการศึกต่อไปเห็นจะสู้รบกับกองบู๊มิได้ท่านจะคิดประการใด เล่าหลิมจึงว่าพี่ชายข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อเล่าแถงกินเมืองห้อตงฮูมีทหารสิบหมื่น ข้าพเจ้าจะไปยืมทหารมาช่วยรบกับเล่าสิ้วบุนซกเอาชัยชนะจงได้ท่านอย่าวิตกเลย อองลังจือจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกมาตั้งล้อมเมืองเราอยู่เป็นสามารถ ถ้าช้าไปเห็นเล่าสิ้วบุนซกจะเข้าหักโดยกำลังทหาร เมืองเราจะเสียแก่เล่าสิ้วบุนซกเป็นมั่นคง ท่านจงเร่งไปยืมทหารมาโดยเร็วจึงจะทันท่วงที การครั้งนี้ข้าพเจ้าทุกข์ใจนัก เล่าหลิมจึงว่าข้าพเจ้าตั้งใจจะให้ท่านได้เป็นกษัตริย์ จะคิดผ่อนการเอาชัยชนะแก่เล่าสิ้วบุนซก มิให้ท่านเป็นอันตราย ท่านอย่าทุกข์ใจเลย เล่าหลิมว่าแล้วคำนับลาอองลังจือออกมาขึ้นม้าถืออาวุธเปิดประตูเมืองรบฝ่าทหารหนีไปเมืองห้อตงฮู จึงให้นายประตูเข้าไปบอกแก่เล่าแถง เล่าแถงจึงออกมารับเล่าหลิมผู้น้องเข้าไปในเมือง ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม เล่าแถงจึงว่าเจ้ามาแต่ผู้เดียวถึงเมืองเรามีธุระประการใด เล่าหลิมจึงบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกยกทหารมาล้อมเมืองไว้ ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปช่วยรบเอาชัยชนะแก่เล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ เล่าแถงจึงว่าทหารทั้งปวงก็มีอยู่ แต่หาผู้จะเป็นแม่ทัพหน้ามิได้ ขณะเมื่อพี่น้องพูดกันอยู่นั้นพิถองเข้ามาอยู่ด้วย จึงรับว่าซึ่งท่านขัดสนด้วยแม่ทัพหน้าจะยกไปรบกับเล่าสิ้วบุนซกนั้น ข้าพเจ้าจะขออาสาเป็นแม่ทัพหน้าไปรบเอาชัยชนะแก่เล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ พี่น้องทั้งสองได้ยินดังนั้นแลดูหน้าก็จำได้ว่าพิถองนายทหารอองมัง ทั้งสองก็ดีใจจึงสั่งว่าท่านมีน้ำใจภักดีอาสาเราขอบใจนัก เล่าแถงจึงให้พิถองคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นทัพหน้า เล่าแถงคุมทหารเก้าหมื่นเป็นทัพหลวงยกออกจากเมืองไป ขณะเมื่อพิถองเป็นทัพหน้านั้น พิถองเอาอองอูบุตรอองมังไปด้วย คิดว่าถ้าได้ท่วงทีเข้าเมื่อใดจะยกอองอูขึ้นเป็นกษัตริย์เมื่อนั้น ครั้นยกทัพมาถึงเมืองกำตั๋นตั้งค่ายมั่นอยู่ใกล้ค่ายกองบู๊ทางประมาณสามสิบเส้น ทหารซึ่งไปนั่งคอยสืบราชการเห็นดังนั้น จึงเข้ามาบอกความแก่กองบู๊ กองบู๊แจ้งความดังนั้นจึงสั่งเอียวกี๋ให้ออกรบกับกองทัพเมืองห้อตงฮู เอียวกี๋คำนับลาขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายไปเห็นพิถองยืนม้าอยู่กลางทหาร เอียวกี๋จึงร้องถามพิถองว่าท่านกับเรามิได้โกรธแค้นกัน เหตุใดจึงเข้ากับพวกถือผิดมารบเรามิชอบ ท่านจงยกทัพกลับไปเสียเถิด พิถองจึงว่ากองบู๊ฆ่าอองมังเจ้าของเราตาย เรามีใจเจ็บแค้นจึงคุมทัพมาจับกองบู๊ไปฆ่าแก้แค้นแทนอองมัง ถ้าท่านรักตัวกลัวตายจงลงม้ามายอมโดยดี เราจะไว้ชีวิตท่าน เอียวกี๋ได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงขับม้าเข้ารบกับพิถองได้ยี่สิบเพลงมิได้แพ้ชนะแก่กัน พอเวลาพลบค่ำลงต่างคนล่าทัพกลับเข้าค่าย
ครั้นเวลารุ่งเช้าพิถองจึงพาอองอูเข้าทางหลังเมืองไปหาอองลังจือ ฝ่ายอองลังจือแลเห็นอองอู จึงคิดว่าอองอูเป็นลูกหลวงเอกเราเป็นแต่ลูกสนม ครั้นจะให้เข้ามาในเมืองอองอูก็จะบอกความทั้งปวงแก่เล่าหลิม เล่าหลิมรู้ความแล้วจะตั้งอองอูขึ้นเป็นใหญ่ ความที่คิดปิดงำไว้แต่ก่อนจะฟุ้งเฟื่องไป อองลังจือคิดแล้วจึงน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกอองอูตกม้าตาย พิถองเห็นดังนั้นตกใจนักเข้ากอดศพอองอูร้องไห้ ครั้นวายความโศกแล้วพิถองก็พาพรรคพวกหนีออกจากกองทัพไปเข้าป่า ฝ่ายเล่าหลิมกับเล่าแถงจึงพาทหารมาจะเข้าเมือง
ฝ่ายกองบู๊เห็นดังนั้น จึงขึ้นม้าพาทหารออกรบต้านหน้าสกัดไว้ ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ ฝ่ายอองลังจืออยู่ในเมืองเห็นดังนั้น จึงขับทหารเปิดประตูเมืองออกไปตีกระหนาบหลัง กองบู๊ตกใจอยู่ในศึกกระหนาบ จึงพาทหารถอยรอรบออกไป อองลังจือกับเล่าแถงเล่าหลิมเหงวับคิม ครั้นได้ท่วงทีก็ขับทหารรุกรบตีตามกองทัพกองบู๊ไปข้างทิศใต้ กองบู๊พาทหารหนีไปตามทาง พอทหารกองหน้าเข้ามาบอกว่า มีนายทหารสามคนมาขวางทางอยู่ กองบู๊จึงขับม้าขึ้นไปเห็นอองเสียงหนึ่ง จังเก๋งหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง ทั้งสามนายเข้ามาคำนับ กองบู๊มีความยินดีนัก ฝ่ายสามนายจึงคำนับเชิญกองบู๊เข้าเมืองไถเสียง
ฝ่ายเหงวับคิมนายทหารอองลังจือพาทหารติดตามมารู้ว่ากองบู๊หนีเข้าเมือง จึงให้จุดประทัดตีม้าล่อและกลองรบเข้าตั้งค่ายประชิดเมืองไถเสียง
ฝ่ายเตงอูจึงปรึกษากองบู๊ว่า เมืองไถเสียงนี้เป็นเมืองน้อยเสบียงอาหารก็ขัดสน ถ้าศึกติดพันเห็นจะแก้ตัวยาก ขอท่านยกไปตั้งมั่นอยู่เมืองอื่นจึงจะควร กองบู๊เห็นชอบจึงพาทหารออกจากเมืองรีบเดินทัพหนีเหงวับคิมไปตามทางเมืองงวนเสีย พอทหารมาบอกว่ามีนายทหารมาขวางทางอยู่จะเดินต่อไปมิได้ กองบู๊จึงขับม้าขึ้นไปเห็นควังสุน ควังสุนจึงเข้าไปคำนับกองบู๊แล้วว่า ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าท่านเสียทัพแก่อองลังจือ ข้าพเจ้าจึงมารับท่าน ขอเชิญเข้าอยู่ในเมืองข้าพเจ้าเพื่อพักทหารให้มีกำลังก่อน กองบู๊ได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนักจึงพาทหารเข้าเมืองงวนเสีย ควังสุนจึงให้แต่งโต๊ะเชิญกองบู๊กับนายทหารทั้งปวงให้กินโต๊ะอยู่ พอมีผู้เข้ามาบอกว่าอองลังจือยกกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองแล้ว กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าแก่นายทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดมีฝีมือจงอาสาเราออกรบกับอองลังจือครั้งนี้ ควังสุนจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาท่านไปตัดคีรษะอองลังจือมาจงได้ท่านอย่าวิตกเลย กองบู๊จึงถามว่าท่านจะคิดกลอุบายประการใด ควังสุนจึงว่าอองลังจือมิได้รู้ว่าข้าพเจ้าเป็นคนของท่าน ข้าพเจ้าจะขอให้ท่านยกกองทัพออกไปตั้งอยู่ต้นทางหลวง ให้เกียฮกคุมทหารห้าร้อยไปตั้งซุ่มอยู่ริมทางขวา ให้จังเก๋งคุมทหารห้าร้อยไปตั้งซุ่มอยู่ริมทางข้างซ้าย ข้าพเจ้าจะพาทหารห้าร้อยไปตั้งอยู่กลางทาง ถ้ากองทัพอองลังจือยกมาถึง ข้าพเจ้าจะไปพูดจาเป็นทีจะเข้าด้วยช่วยอองลังจือ ถ้าอองลังจือต้องอุบาย ข้าพเจ้าเข้าไปใกล้ชิดได้ท่วงทีจะตัดเอาศีรษะอองลังจือให้ได้โดยง่าย ถ้าอองลังจือไม่ไว้ใจมิให้ข้าพเจ้าเข้าใกล้ ข้าพเจ้าจึงจะร้องขึ้นให้ทหารกองซุ่มออกช่วยระดมกันรบเป็นสามด้านให้ทหารอองลังจือตกใจเสียกระบวนแล้ว จึงช่วยกันล้อมจับเอาตัวอองลังจือฆ่าเสีย ท่านจะเห็นประการใด กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย กองบู๊ก็จัดเตรียมทหารออกไปจากเมืองตั้งซุ่มทัพตามอุบายควังสุน
ฝ่ายควังสุนขี่ม้าพาทหารออกไปยืนอยู่กลางทางคอยอองลังจือ พอทัพหน้าอองลังจือมาถึง ควังสุนบอกว่าเราสืบรู้ว่ากองทัพเล่าจือหยูซึ่งเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้มาตามเล่าสิ้วบุนซก เราจึงพาทหารมาคอยท่าอยู่จะอาสาจับเล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ แต่เราจะขอไปเฝ้าไต้ฮั่นฮ่องเต้ก่อน ทหารทัพหน้ากั้นทางไว้มิให้ไป ถ้อยทีเถียงกันอื้ออึงขึ้น
ฝ่ายเกียฮกกับจังเก๋งนายทหารซุ่มอยู่ในป่าสองข้างทางได้ยินดังนั้น จึงให้ทหารไปสืบรู้ว่าอองลังจือแม่ทัพหลวงยกล่วงถลำเข้ามาในที่ล้อมแล้ว ทั้งสองนายจึงให้ตีกลอง ทหารโห่ร้องรบกระหนาบหลังทัพหลวงเข้าไป ควังสุนจะล่อลวงไม่สมความคิดก็ขับม้าพาทหารเข้าตีต้านหน้าไว้
ฝ่ายกองบู๊ได้ยินเสียงกลองรบรู้ว่าทหารกองซุ่มตัดหลังแล้วจึงขับม้าพาเอียวกี๋หนึ่ง ปังอี้หนึ่ง อองป้าหนึ่ง กับทหารทั้งปวงยกเข้าช่วยล้อมระดมตีทัพอองลังจือเป็นสามด้าน ทหารอองลังจือตกใจพากันแตกหนีเสียกระบวน
ฝ่ายอองลังจืออยู่ในกลางศึกขนาบตกใจนัก จึงขับม้าฝ่าทหารหนีออกจากที่ล้อม นายทหารกองบู๊ได้ทีขับม้าพาทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารอองลังจือล้มตายเป็นอันมาก แต่เอียวกี๋นั้นขับม้าติดตามอองลังจือไปทางประมาณยี่สิบลี้ไม่ทันอองลังจือแล้ว จึงขับม้ากลับมาถึงทัพกองบู๊ กองบู๊ให้ยกทัพกลับเข้าเมือง เตงอูจึงว่าแก่กองบู๊ว่าซึ่งกองทัพอองลังจือเสียทีหนีเราไปครั้งนี้ทัพยังไม่ยับเยิน เห็นจะรวบรวมทหารกลับมาล้อมเมืองเราเป็นมั่นคง เตงอูจึงสั่งทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายอองลังจือแตกทัพหนีไป ครั้นไม่เห็นข้าศึกติดตามจึงหยุดม้ารวบรวมทหาร ครั้นนายทัพนายกองมาพร้อมแล้ว จึงให้เหงวับคิมยกทัพกลับเข้าล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้นจะเข้าหักเอาเมืองงวนเสีย เสียงประทัดและทหารโห่ร้องอื้ออึงขึ้น กองบู๊ได้ยินดังนั้นรู้ว่ากองทัพอองลังจือกลับมาล้อมเมืองก็ตกใจ จึงปรึกษาราชการกับทหารทั้งปวง ควังสุนจึงว่าอองลังจือมีทหารเป็นอันมาก ทหารฝ่ายเราน้อยตัว จะยกออกต้านทานทัพอองลังจือ ฝีมือทหารเราจะเอาชัยชนะโดยยาก ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าเล่าเฮียนเกลี้ยกล่อมตั้งซ่องสุมพวกโจรอยู่เมืองฮือเอี๋ยง เล่าเฮียนเป็นแซ่เชื้อพระเจ้าฮั่นโกโจมิได้ไปขึ้นแก่ผู้ใด เล่าเฮียนมีทหารสิบหมื่น ขอท่านจงไปวานทหารมาช่วยรบกับกองทัพอองลังจือ เห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย กองบู๊ได้ฟังจึงว่ากองทัพอองลังจือมาล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้นแน่นหนาจะรบฝ่าออกไปมิได้ ท่านจะคิดอุบายประการใด ควังสุนจึงว่าเวลาค่ำลง ข้าพเจ้าจะพาทหารออกปล้นค่ายข้างด้านใต้ให้ทหารรวนมาช่วยรบ ท่านจงพาทหารมีฝีมือรบฝ่าออกไปทางประตูทิศเหนือ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ครั้นเวลาประมาณสองยามเศษกองบู๊จึงพาทหารคนสนิทไปเตรียมอยู่ทางประตูทิศเหนือ
ฝ่ายควังสุนจึงแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารเปิดประตูเมืองทิศใต้ออกปล้นค่าย ให้ทหารตีม้าล่อกลองรบบนเชิงเทินเสียงอื้ออึง
ฝ่ายเหงวับคิมแม่ทัพหน้าอองลังจือได้ยินดังนั้นก็ตกใจนัก จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธขับทหารออกรบกับควังสุน เสียงม้าล่อและกลองรบทหารโห่ร้องอื้ออึงทั้งสองฝ่าย นายทัพนายกองทั้งปวงรู้ว่าทหารในเมืองออกปล้นค่ายด้านใต้ ต่างคนพาทหารทั้งสามด้านไปช่วยเหงวับคิมซึ่งตั้งค่ายล้อมเมืองอยู่เบื้องทิศใต้นั้น
ฝ่ายกองบู๊เห็นทหารข้างทิศเหนือรวนเรไปทิศใต้ ทหารในค่ายล้อมเบาบางลง จึงให้เปิดประตูเมือง ขับม้าทหารออกรบฝ่าออกจากค่ายล้อม รีบเร่งเดินไปตามทางเมืองฮือเอี๋ยง
ฝ่ายทหารซึ่งอยู่รักษาค่าย ครั้นเห็นเล่าสิ้วบุนซกหนีไป ต่างคนวิ่งร้องบอกเหงวับคับ เหงวับคิมรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกหนีจึงขับม้าพาทหารติดตามไปในเวลากลางคืน ควังสุนครั้นว่ากองบู๊หนีไปแล้วจึงพาทหารกลับเข้าเมือง
ฝ่ายกองบู๊ขับม้าพาทหารหนีไปไกลเมืองงวนเสียประมาณทางสิบลี้เข้าถึงดงใหญ่ พอได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงมาข้างหลังเขากองบู๊ตกใจยืนม้ารออยู่ ฝ่ายควังเอี๋ยมเจ้าเมืองฮิวจิ๋วกับควังยี่ผู้บุตรพาทหารยกมา แลเห็นกองบู๊ยืนม้าอยู่กลางทาง ดูรูปร่างต้องลักษณะผู้มีบุญจึงร้องทักถามว่า ตัวท่านชื่อเล่าสิ้วบุนซกฤๅผู้ใด กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็รับว่าเราชื่อเล่าสิ้วบุนซก ควังเอี๋ยมดีใจนักจึงลงจากม้าเข้าไปคำนับ กองบู๊เห็นดังนั้นจึงรับคำนับ ให้ควังเอี๋ยมยืนขึ้นเป็นปรกติ แล้วถามว่าท่านชื่อใดอยู่เมืองไหน ควังเอี๋ยมบอกว่าข้าพเจ้าชื่อควังเอี๋ยมเป็นเจ้าเมืองฮิวจิ๋ว แจ้งข่าวว่าพวกทหารอองลังจือซึ่งแปลงชื่อว่าเล่าจือหยูไปล้อมจะจับ ณ เมืองงวนเสีย ข้าพเจ้ายกมาจะช่วยท่านรบ พอพบท่านมาจะไปแห่งใดเล่า กองบู๊จึงแจ้งความแต่หลังให้ควังเอี๋ยมฟังทุกประการ ควังเอี๋ยมรู้ว่ากองบู๊จะไปยืมทหารเล่าเฮียน ณ เมืองฮือเอี๋ยงจึงให้ควังยี่ผู้บุตรไปด้วย แล้วควังเอี๋ยมคำนับลากองบู๊กลับไปอยู่รักษาเมืองฮิวจิ๋ว
ฝ่ายกองบู๊มาเมืองฮือเอี๋ยง จึงบอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฮือเอี๋ยง ฝ่ายเล่าเฮียนรู้ว่ากองบู๊มาถึงจึงออกไปรับเข้าเมืองนั่งที่สมควร สองคนสนทนากันถึงเชื้อวงศ์ซึ่งร่วมแซ่ตั้งแต่พระเจ้าฮั่นโกโจลำดับมา เล่าเฮียนรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นหลาน จึงถามว่าเจ้ามาหาอาทั้งนี้มีธุระประการใด ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกจึงเล่าความให้ฟัง แล้วว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้าคุมทหารไปปราบโจรฝ่ายเหนือ มาถึงกำตั๋นเหงวับคิมเข้าไปพูดจาล่อลวงเล่าหลิมให้หลงด้วยถ้อยคำ เอาอองลังจือไปตั้งเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้ ราษฎรหัวเมืองสำคัญว่าเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจพากันเข้าด้วยเป็นอันมาก ยกทัพมารบข้าพเจ้ามีทหารน้อยตัวแตกหนีมาหาอาท่าน จะยืมทหารไปทำการแก้แค้นอองลังจือ เล่าเฮียนจึงว่าอามีทหารสิบหมื่นจะช่วยรบอองลังจือเอาชัยชนะจงได้ เล่าเฮียนจึงสั่งเล่ากี๋ผู้อาให้จัดทหาร
ฝ่ายอองลังจือรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกหนีจึงยกทัพใหญ่ตามไปถึงแดนเมืองฮือเอี๋ยง จึงสั่งเมียวหมองว่าท่านจงเข้าไปสืบดู ถ้ารู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกอาศัยอยู่ในเมืองฮือเอี๋ยงแล้วจงกลับมาบอกเรา จะยกเข้าล้อมจับฆ่าเล่าสิ้วบุนซกจงได้ เมียวหมองรับคำออกมาพาทหารพันหนึ่งไป ครั้นใกล้เมืองฮือเอี๋ยงจึงซุ่มทหารไว้ริมชายป่า เมียวหมองขี่ม้ามาแต่ผู้เดียวหยุดอยู่นอกประตูเมือง จึงแกล้งพูดด้วยกลอุบายนายประตูว่าเรามีธุระจะขอเข้าไปบอกความลับเจ้าเมืองฮือเอี๋ยง
ฝ่ายนายประตูจึงให้หยุดอยู่นอกประตู แล้วเข้าไปบอกแก่เล่าเฮียนตามคำเมียวหมอง เล่าเฮียนสำคัญว่าจะมีความสิ่งใดมาบอกจึงสั่งคนใช้ไปรับเมียวหมอง เมียวหมองเข้าไปถึงเห็นเล่าสิ้วบุนซกนั่งอยู่กับเล่าเฮียน เมียวหมองดีใจรีบกลับออกจากเมือง จึงสั่งคนใช้ไปบอกความแก่อองลังจือ แล้วพาพวกทหารพันหนึ่งเข้าเมืองล้อมตึกเล่าเฮียนไว้จะจับเล่าสิ้วบุนซก
ฝ่ายเล่าเฮียนกับเล่าสิ้วบุนซกนายทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจ แต่งตัวใส่เกราะโดยด่วนขึ้นม้าถืออาวุธ เล่าเฮียนกับเล่าสิ้วบุนซกพาทหารออกมายืนอยู่ กองบู๊ถามขุนนางผู้นั้นว่า ตัวท่านชื่อใดพาทหารมาล้อมเราทั้งนี้มีธุระประสงค์สิ่งใด เมียวหมองจึงร้องว่าเราชื่อเมียวหมอง ครั้งเมื่อท่านยกไปตีเมืองซินเอี๋ยงนั้นท่านฆ่าเมียวแจ๋งพี่ชายเราเสีย ครั้งนี้เราหมายจะจับท่านฆ่าแก้แค้นแทนพี่ชายเรา กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงขับทหารเข้ารบกับทหารเมียวหมอง ขณะนั้นพอกองทัพอองลังจือเข้าเมืองฮือเอี๋ยงได้ไล่รบกระหนาบหลังเข้ามา
ฝ่ายเตงอูครั้นเห็นทัพเสียที จึงขับม้าฝ่าฟันทหารเมียวหมองพากองบู๊ออกจากเมืองฮือเอี๋ยงหนีไปตามทางเมืองตังไห ฝ่ายเล่าเฮียนเล่ากี๋เกณฑ์ทหารมิทันพร้อม ครั้นทหารอองลังจือเข้าล้อมจะจับตัวกลัวความตาย จึงขับม้าฝ่าทหารหนีออกจากเมืองเข้าป่า
ฝ่ายอองลังจือครั้นมีชัยได้เมืองฮือเอี๋ยงแล้ว เข้าหยุดพักปรนปรือทแกล้วทหารอยู่
ฝ่ายเตงอูกับทหารสองร้อยพากองบู๊หนีอองลังจือมาเข้าแดนเมืองตังไห พอทหารเดินหน้ากลับมาบอกว่า มีนายทหารผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ดูกิริยาองอาจ ขี่ม้านำทหารเดินสวนทางมา หารู้ว่าพวกอองลังจือหรือผู้ใดไม่ กองบู๊จึงขับม้าขึ้นไปเดินหน้าทหาร
ฝ่ายเกียนถำพาทหารมาตามทางเห็นกองบู๊ดีใจนัก จึงหยุดทหารลงจากม้าเข้าไปคำนับแล้วบอกว่า ครั้งเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านแต่งตั้งให้ข้าพเจ้าออกไปรักษาอยู่เมืองไกล ข้าพเจ้ามาเป็นโจรคอยสืบข่าวท่านอยู่ ครั้นรู้ว่ามีรับสั่งให้ท่านยกมาปราบโจรฝ่ายเหนือ ข้าพเจ้าจึงพาทหารจะยกไปช่วย พอพบท่านวันนี้ข้าพเจ้าดีใจนัก กองบู๊จึงเล่าความแต่หลังให้เกียนถำฟังทุกประการ เกียนถำรู้ว่ากองบู๊แตกทัพเสียทีหนีอองลังจือมา จึงพากองบู๊และทหารทั้งปวงยกทัพไปตามระยะทาง ถึงบ้านป่าตำบลหนึ่ง เกียนถำแลดูหน้ากองบู๊อิดโรยจึงให้หยุดทัพหุงอาหารยังมิทันสุก พอทหารเลวร้องบอกว่ากองทัพยกมาอีกแล้ว กองบู๊กับนายทหารต่างคนตกใจมิทันแต่งตัวใส่เกราะ พอเกียฮกมาถึง จึงนำขนมเปียเข้าไปคำนับส่งให้กองบู๊ แล้วว่าขณะเมื่ออองลังจือตีกระหนาบหลัง เตงอูพาท่านหนี ข้าพเจ้ากับเอียวกี๋นายทหารทั้งปวงขับม้าฝ่าทหารอองลังจือหนีออกจากเมืองได้สิ้นต่างคนพลัดกันไป ข้าพเจ้าชิงขนมเปียที่ทหารอองลังจือได้ห่อหนึ่ง รักษามาฝากท่านกินพอมีกำลังซึ่งเหนื่อยพักอิดโรยมา กองบู๊หัวเราะแล้วว่าตัวท่านอาจใจชิงเอาของกินมาจากพวกอองลังจือเหมือนดังชิงเนื้อออกจากปากเสือ พูดกันยังมิทันขาดคำ พออองป้าหนึ่ง เอียวกี๋หนึ่ง ปังอี้หนึ่ง ควังยี่หนึ่ง นายทหารทั้งสี่รวบรวมทหารเลวซึ่งแตกหนีรีบตามทัน เข้ามาคำนับแจ้งความซึ่งได้รบกับทหารอองลังจือให้กองบู๊ฟังทุกประการ กองบู๊เห็นนายทหารมาพร้อมแล้ว จึงยกทัพเดินตามระยะทางไปถึงเมืองซำหอ ควังยี่จึงบอกกองบู๊ว่าเมืองซำหอเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองฮิวจิ๋ว เจ้าเมืองฮิวจิ๋วเป็นบิดาข้าพเจ้า ขอเชิญท่านเข้าหยุดพักทหารพอหายเหนื่อยในเมืองซำหอก่อนจึงค่อยคิดการต่อไป กองบู๊เห็นชอบจึงยกทหารเข้าเมืองซำหอ ราษฎรชาวเมืองรู้ว่ากองบู๊มาพากันตั้งเครื่องบูชาคำนับกองบู๊เป็นระเบียบเรียบเรียงตามทางถนนจนกองบู๊เข้าเมือง เจ้าเมืองซำหอจงแต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารกองบู๊ กองบู๊ให้พักทหารอยู่ในเมืองซำหอหลายวัน
ฝ่ายอองลังจือซึ่งเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้ พักทหารอยู่ในเมืองฮือเอี๋ยงประมาณกึ่งเดือน จึงให้ทหารไปสืบรู้ข่าวว่าเล่าสิ้วบุนซกหนีไปอาลัยเมืองซำหอ จึงสั่งเหงวับคิมคุมทหารยี่สิบหมื่นไปก่อน แล้วอองลังจือให้เมียวหมองอยู่รักษาเมืองฮือเอี๋ยง จึงจัดเตรียมทัพใหญ่ยกไปตามเหงวับคิม
ฝ่ายเหงวับคิมยกมาถึงเมืองซำหอ จึงให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ ฝ่ายกองบู๊รู้ความดังนั้นจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นรถเทียมด้วยม้า พาทหารสามพันเปิดประตูเมืองจะหนีไป ฝ่ายเหงวับคิมเห็นดังนั้นจึงขับม้าพาทหารออกมาต้านหน้าไว้แล้วร้องบอกกองบู๊ว่า ตัวท่านตกมาที่ล้อมชีวิตอยู่ในเงื้อมมือเราแล้ว จงยอมเข้าด้วยฮั่นเซ็กกังซัวเถิด ถ้ามิฟังคำเราว่าจะคิดสู้ต่อไป เราจะให้ทหารจับกับพวกทหารบรรดามาฆ่าเสียให้สิ้น เอียวกี๋ได้ยินก็โกรธจึงร้องตวาดตอบคำเหงวับคิมว่า ตัวเอาลูกอองมังมาแอบอ้างว่าแซ่เล่าเป็นฮั่นเซ็กกังซัวเชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจให้คนนับถือเชื่อฟัง แล้วแกล้งกล่าวกลโกหกว่าฮั่นกองบู๊เจ้านายกูเป็นเอียวหยินปีศาจให้ราษฎรหัวเมืองสงสัย ถ้ากูจับตัวมึงกับอองลังจือได้จะให้เอามีดหมื่นหนึ่งสับฟันเนื้อและกระดูกให้แหลกละเอียดไป เหมือนเมื่อครั้งอองมังกับโซเหี้ยนนั้นจึงจะสาสมที่ความแค้น เหงวับคิมได้ยินดังนั้นโกรธนัก จึงร้องบอกทหารทั้งปวงว่า พวกเล่าสิ้วบุนซกน้อยตัวหาสู้เราได้ไม่ เร่งเข้าช่วยกันล้อมจับฆ่าเสียให้สิ้น เตงอูได้ยินจึงร้องบอกทหารว่าท่านทั้งปวงอย่าท้อใจ อันพวกเหงวับคิมนั้นเหมือนพวกสกุลกา ถึงมากก็หาสู้พวกพระยาหงส์ไม่ จงพร้อมใจกันอาสาเจ้าเราเอาความชอบไว้ในแผ่นดิน ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนมีใจแกล้วกล้าขันอาสาอื้ออึงอยู่ กองบู๊จึงให้ขับรถพาทหารรบฝ่าฟันทหารเหงวับคิมออกไป
ฝ่ายทหารเหงวับคิมโห่ร้องหนุนแน่นเข้าล้อมกองบู๊ไว้เป็นสามารถ ทหารกองบู๊สามพันพื้นมีฝีมือเข้มแข็งต่างคนต่างขับม้าออกป้องกันฟาดฟัน ทหารเหงวับคิมยิ่งตายยิ่งเหยียบอาสภกันเข้ามา ฝ่ายกองบู๊เห็นทหารเหงวับคิมล้อมเข้ามาใกล้ ทหารสามพันอิดโรยกำลังนัก จะฝ่าฟันรบหักออกไปมิได้ตกใจ จึงแหงนหน้าขึ้นบนฟ้าร้องประกาศว่า เทวดาเชิญให้ข้าพเจ้าลงมาปราบศัตรูแผ่นดิน ข้าพเจ้าเข้าที่อับจนแล้วได้แก้ไขให้รอดพ้นความตายมาแต่หนหลัง ครั้งนี้เสียทีแตกหนีอองลังจือเหลือทหารแต่สามพัน เหงวับคิมพาทหารยี่สิบหมื่นมาล้อมจะจับตัว ขอเชิญซินเซียนเทวดาทั้งหลายช่วยข้าพเจ้าด้วย ขณะนั้นพายุใหญ่พัดผงคลีกรวดทรายปลิวเป็นหมอกมืดกลุ้มไปทั้งกองทัพ ทหารเหงวับคิมมิเป็นอันที่จะรบพุ่ง ฝุ่นทรายพัดปลิวเข้าจักษุ ต่างคนหลบหน้าหลีกเข้าหาที่กำบังเป็นหมู่เป็นเหล่ากันอยู่สิ้นทั้งกองทัพ
ฝ่ายควังเอี๋ยมเจ้าเมืองฮิวจิ๋ว รู้ว่าเหงวับคิมยกทัพตามล้อมจะจับกองบู๊ ควังเอี๋ยมแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารสามพันออกจากเมืองรีบไปตีกระหนาบหลังช่วยกองบู๊
ฝ่ายกองบู๊เห็นดังนั้นก็ขับรถพาทหารรบกระทบกัน ทหารเหงวับคิมแตกกระจัดกระจาย เหงวับคิมเห็นจะต้านทานมิได้ก็ขับม้าพาทหารหนี ควังเอี๋ยมกับเอียวกี๋นายทหารได้ทีขับม้าไล่ฆ่าฟันทหารเหงวับคิมล้มตายเกลื่อนกลาดไปทั้งป่า ควังเอี๋ยมจึงกลับมาคำนับเชิญกองบู๊เข้าเมืองฮิวจิ๋ว แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงทหารกองบู๊ ทหารกองบู๊กินโต๊ะอยู่กับเตงอูค่อยคลายหายเหนื่อยพัก จึงสรรเสริญความชอบควังเอี๋ยมต่อหน้าทหารทั้งปวงว่า กองทัพเหงวับคิมยกมาล้อมครั้งนี้มีทหารถึงยี่สิบหมื่น ทหารท่านสามพันยกไปตีกระหนาบหลังเหงวับคิมแตกหนีจึงออกจากที่ล้อมได้ ท่านมีความชอบข้าพเจ้าขอบคุณยิ่งนัก ซึ่งเหงวับคิมแตกทัพเสียทีหนีไป เห็นจะรวบรวมทหารพาอองลังจือยกทัพใหญ่กลับมา ทแกล้วทหารเราน้อยตัว จะทำการศึกสืบไปนั้นเห็นจะได้ชัยชนะมิได้ข้าพเจ้าจึงคิดวิตกนัก ควังเอี๋ยมจึงว่าฝ่ายทิศตะวันออกยังมีเมืองหนึ่งชื่อโฮเฮงก๊กมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะขอลาไปยืมทหารโฮเฮงก๊กยกมาช่วยท่านทำการศึกเอาชัยชนะแก่อองลังจือให้จงได้ กองบู๊ยินดีนักจึงสั่งให้ควังยี่ไปกับควังเอี๋ยม ควังเอี๋ยมคำนับลาพาควังยี่ขึ้นม้าออกจากเมืองไป
ฝ่ายเตงอูครั้นควังเอี๋ยมไปแล้วจึงปรึกษากองบู๊ว่าซึ่งท่านเสียทีหนีอองลังจือมาอยู่เมืองฮิวจิ๋วเป็นเมืองน้อย จะคอยท่าควังเอี๋ยมซึ่งไปยืมทหารเจ้าเมืองโฮเฮงก๊กเกลือกจะไม่ได้มาทันท่วงที ถ้าทัพอองลังจือมาตีเมือง เบื้องหน้าจะแก้ตัวยาก ขอท่านจงเร่งรีบไปเที่ยวสืบเสาะหานายทหารคนเก่าทั้งปวง ณ แขวงเมืองซินโต๋มาพร้อมแล้ว จะได้ทำการศึกปราบปรามศัตรูแผ่นดิน แต่หนทางจะไปเมืองซินโต๋นั้น เจ้าเมืองกุ้ย เจ้าเมืองจิ๋ว เจ้าเมืองคุนเอี๋ยง ทั้งสามเมืองยอมเข้าด้วยอองลังจือ อองลังจือให้ตั้งด่านคอยจับตัวท่านอยู่เป็นหลายแห่ง ท่านจงนุ่งห่มแต่งตัวให้คนทั้งปวงแปลกปลอมเป็นพวกอองลังจือ ไปถึงเมืองใดจะได้แวะเข้าอาศัยขอเสบียงเลี้ยงทแกล้วทหาร กองบู๊จึงว่าท่านคิดชอบควรจะทำตาม จึงสั่งให้เตรียมทหารพร้อมแล้วยกออกจากเมืองฮิวจิ๋วไปตามทาง
ฝ่ายชาวด่านเมืองรายทางซึ่งเป็นพวกอองลังจือเห็นกองทัพยกมา จึงพากันออกสกัดทางร้องถาม เตงอูจึงให้ทหารบอกชาวด่านว่าไต้ฮั่นฮ่องเต้ใช้ให้มาเที่ยวสืบจับเล่าสิ้วบุนซก ชาวด่านสำคัญว่าเป็นทหารไต้ฮั่นฮ่องเต้เล่าจือหยู จึงพากันหลีกทางเปิดประตูด่านให้ไป ฝ่ายเตงอูพากองบู๊เดินทางกลางป่ามาหลายวัน เห็นทหารอิดโรยกำลังลงจึงแวะเข้าเมืองคุนเอี๋ยง บอกนายประตูว่าเป็นพวกไต้ฮั่นฮ่องเต้ ไต้ฮั่นฮ่องเต้ให้มาจับตัวเล่าสิ้วบุนซก บัดนี้ขัดสนด้วยเสบียงอาหารเร่งเปิดประตูรับโดยเร็ว นายประตูจึงเข้าไปบอกความแก่เกาโหเจ้าเมืองคุนเอี๋ยง เกาโหจึงให้หาขุนนางนายทหารทั้งปวงมาปรึกษาว่า นายประตูเข้าบอกว่าไต้ฮั่นฮ่องเต้ซึ่งครองเมืองกำตั๋นเป็นเจ้าเรา ใช้พวกทหารมาตามจับเล่าสิ้วบุนซกแตกเสียทีหนีไป เราคิดสงสัยอยู่เกลือกจะเป็นเล่าสิ้วบุนซก ซึ่งหนีไต้ฮั่นฮ่องเต้อดอยากอิดโรยมาล่อลวงพอได้อาหารเป็นกำลัง เราคิดกลอุบายแต่งโต๊ะตั้งไว้ดูกิริยาก่อน ถ้าเป็นพวกไต้ฮั่นฮ่องเต้ต่อเชิญให้กินจึงจะกินเป็นปกติ ถ้าเป็นพวกเล่าสิ้วบุนซกซึ่งหนีไต้ฮั่นฮ่องเต้มาก็จะเข้าชิงกันกินโต๊ะด้วยความอดอยากเราจะตีกลองสัญญาขึ้น ท่านทั้งปวงจงเข้าช่วยเราจับเอาตัวนายคือเล่าสิ้วบุนซกให้จงได้ นายทหารรับคำลาออกไปเตรียมคอยอยู่ตามคำเกาโหสั่ง
ฝ่ายเกาโหจึงให้คนใช้แต่งโต๊ะไว้เป็นอันมาก แล้วให้นายประตูออกไปรับกองทัพเข้ามา
ฝ่ายทหารกองบู๊ซึ่งอดอาหารอิดโรยมาเห็นข้าวปลาอาหารและสุราหมูไก่ตั้งโต๊ะเรียงรายไว้ ต่างคนทนความอยากมิได้ ก็เข้าชิงกันกินโต๊ะดื่มสุราทุ่มเถียงกันเสียงอื้ออึง เกาโหเห็นดังนั้นจึงแลดูตัวนายเห็นมีไฝที่แก้มซ้ายเป็นสำคัญก็จำได้ว่าเล่าสิ้วบุนซก เกาโหจึงตีกลองสัญญาขึ้น ฝ่ายทหารที่เตรียมอยู่ต่างคนขึ้นม้าถืออาวุธออกมาจะล้อมจับกองบู๊ กองบู๊เห็นดังนั้นตกใจนัก จึงขึ้นม้าโดยด่วนพาทหารออกจากที่กินโต๊ะหนีไปออกประตูเฉียงใต้ เกาโหขับม้าตามไปบอกให้ทหารซึ่งประจำรักษาประตูเร่งให้ทิ้งตะรางเหล็กลงมาปิดประตูไว้
ฝ่ายเอียวกี๋ได้ยินดังนั้นจึงขับม้ารีบไป พอนายประตูหย่อนตะรางเหล็กลงมา เอียวกี๋เข้ารับไว้ให้กองบู๊และนายทหารออกจากเมืองแล้ว เอียวกี๋ทิ้งตะรางเหล็กลงไว้ขับม้าไปตามกองบู๊
๑๑
ฝ่ายเตงอูครั้นกองทัพออกมานอกเมืองแล้ว จึงติเตียนทหารทั้งปวงว่า อันประเพณีผู้ซึ่งไปเข้าบ้านเมืองท่าน เจ้าบ้านเจ้าเมืองแต่งของเลี้ยงมาตั้งไว้จะให้กินนั้น ต่อมีผู้มาหาเชื้อเชิญผู้ซึ่งเป็นแขกเมืองจึงจะเข้ากินของเลี้ยงเป็นปกติได้ ซึ่งจะเข้าช่วงชิงกันกินฉะนี้ไม่ชอบ ท่านทั้งปวงลุอำนาจแก่ความอยากทำให้ผิดประเวณีโบราณ จึงเสียการทำให้เสื่อมเกียรติยศเจ้าเรา จะพากันเข้าไปตายเสียด้วยกลอุบายเจ้าเมืองคุนเอี๋ยง พอทหารกองหลังวิ่งมาบอกกองบู๊ว่าอองลังจือยกทัพติดตามมาเป็นอันมาก เตงอูก็พากองบู๊กับทหารทั้งปวงหลีกลัดเข้าทางน้อยไปทิศใต้ ให้ทหารรีบเร่งเดินทั้งกลางวันกลางคืน พ้นด่านเมืองทางซึ่งเป็นพวกอองลังจือมาถึงบ้านบูลูเต๋ง ปังอี้แลดูหน้ากองบู๊อิดโรยกำลังจึงเข้าไปขออาหารต้มชาวบ้านได้ เอามาให้กองบู๊กินพอหายที่ความกระวนกระวายภายในภายใน แล้วให้เดินทัพไปตามทาง พอทหารกองหน้ามาบอกว่าแม่น้ำขวางหน้าอยู่ กองบู๊จึงให้หยุดกองทัพปรึกษาเตงอูกับนายทหารทั้งปวงว่า อองลังจือก็ติดตามมาเราจะรีบไปให้พ้น ก็ขัดสนด้วยแม่น้ำขวางหน้าอยู่ดังนี้ ท่านทั้งปวงจะคิดอุบายแก้ไขประการใด อองป้าจึงว่าซึ่งจะเชื่อฟังแต่ทหารเลวยังมิได้ ข้าพเจ้าจะไปดูให้แน่ก่อน อองป้าคำนับลาฮั่นกองบู๊แล้วขับม้าไปถึงฝั่งน้ำ สะพานและเรือแพที่จะอาศัยข้ามไปขัดสนนัก อองป้ากลัวอองลังจือจะตามมาทันจึงตั้งสัตยอธิษฐานว่า ฮั่นกองบู๊ผู้เป็นเจ้าแห่งข้าพเจ้าตั้งใจจะทำนุบำรุงแผ่นดิน บัดนี้ยกมาปราบโจรทหารน้อยตัวเสียทีหนีอองลังจือมา ถ้าฮั่นกองบู๊มีบุญญาธิการจะได้เป็นกษัตริย์ปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบไปภายหน้า ขอจงเทพยดาทั้งหลายช่วยบันดาลให้แม่น้ำฮูโต๋แข็งดังแผ่นดินให้กองบู๊ข้ามไปถึงฝั่ง พ้นจากเงื้อมมืออองลังจือครั้งนี้เถิด อองป้าตั้งสัตยอธิษฐานบวงสรวงเทพยดาแล้วกลับมาคำนับกองบู๊ ฝ่ายนายทหารทั้งปวงจึ่งถามอองป้าว่าน้ำตื้นหรือลึกจะไปได้หรือมิได้ประการใด อองป้าจะบอกว่านํ้าลึกก็เกรงทหารจะท้อใจ จึงบอกกับกองบู๊ว่าขอท่านจงยกทัพเถิดเห็นจะข้ามไปได้อยู่ เตงอูกับทหารทั้งปวงได้ยินอองป้าบอกกองบู๊ดังนั้นต่างคนดีใจ กองบู๊ก็พาไปถึงฝั่งน้ำเห็นนํ้าแข็งเหมือนดังพื้นแผ่นดินมีความยินดีนัก จึงนำทหารเดินข้ามแม่น้าเมืองฮูโต๋ไป
ฝ่ายอองลังจือยกทัพมาฝั่งน้ำ แลไปเห็นพวกทหารกองบู๊เดินน้ำไปก็สำคัญว่าน้ำแข็ง จึงร้องสั่งพวกทหารให้เร่งตามจับเอาตัวเล่าสิ้วบุนซกมาจงได้เราจะให้รางวัล ฝ่ายทหารทั้งปวงต่างจะเอาความชอบ พากันวิ่งไปจะจับกองบู๊เอาความชอบ แต่วิ่งลงน้ำตกน้ำจมตายเสียประมาณสิบหมื่น พอเกิดพายุฝนตกหนัก
ฝ่ายกองบู๊ข้ามแม่น้ำฮูโต๋ขึ้นฝั่งได้ ไปถึงแดนเมืองน่ำเก๋งฝนตกมิได้หยุด กองบู๊หนาวนักเข้าพักทหารอยู่ที่เรือนร้าง ปังอี้จึงเก็บฟืนมากองไว้ เตงอูได้ไฟมาก่อขึ้นให้กองบู๊ผิงไฟพอหายหนาว ปังอี้จึงเข้าไปขออาหารชาวบ้านป่าออกมาให้กองบู๊ กองบู๊ดีใจนัก จึงแบ่งอาหารให้เตงอูกับนายทหารพอระงับความอยาก ครั้นฝนหายแล้วกองบู๊ยกทัพเดินไปตามทางถึงเมืองซินโต๋ ฝ่ายยิมก๋งแจ้งว่ากองบู๊ยกทัพมาจึงพาเก๋งต้านหนึ่ง คับเอี๋ยนหนึ่ง เคาสุนหนึ่ง เจจุ้นหนึ่ง ยกออกมารับกองบู๊เข้าเมือง เชิญให้นั่งที่สมควรต่างคนคำนับแล้ว ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกองบู๊และทหารที่อดอยากมาให้มีกำลังทุกคน
ฝ่ายอองลังจือครั้นเห็นทหารวิ่งตามกองบู๊ไป ทหารตกน้ำตายเป็นอันมาก แต่กองบู๊นั้นเดินน้ำหนีไปได้เห็นเป็นอัศจรรย์นัก อองลังจือจึงให้ตัดไม้ผูกแพข้ามทหารขึ้นถึงฝั่ง ยกกองทัพตามกองบู๊ไปตามทางถึงเมืองซินโต๋ อองลังจือให้ทหารเข้าไปสืบรู้ว่ากองบู๊หนีเข้าอยู่ในเมืองซินโต๋ อองลังจือจึงตั้งค่ายมั่นไว้ใกล้เมืองประมาณสามลี้
ฝ่ายกองบู๊กับยิมก๋งนายทหารทั้งปวงนั่งกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันอยู่ พอทหารเข้ามาบอกว่ากองทัพอองลังจือยกมาตั้งค่ายอยู่ผู้คนเป็นอันมาก กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษาขุนนางนายทัพนายกองทหารว่า ผู้ใดมีกำลังจะออกอาสาเราเข้ารบอองลังจือบ้าง นายทหารทั้งปวงต่างคนรับอาสาว่าจะขอออกรบกับอองลังจือ ยิมก๋งจึงว่าอองลังจือยกกองทัพมาครั้งนี้ ทหารในกองทัพอองลังจือมีฝีมือเข้มแข็ง ทหารฝ่ายเราจะออกสู้รบประจันหน้านั้นเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าเล่าสิดเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจ ตั้งกองซ่องสุมทแกล้วทหารอยู่ ณ บ้านตังโก๋ตำบลหนึ่ง โต๊ะมอกับอองเสียงตั้งซ่องอยู่ ณ บ้านไซโก๋ตำบลหนึ่ง ถ้าท่านจะให้ทหารผู้มีสติปัญญาไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมนายซ่องทั้งสองตำบลเข้าด้วยยกมาช่วยตีทัพ เห็นจะจับอองลังจือได้โดยง่าย กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ จึงสั่งให้เคาสุนไปเกลี้ยกล่อมเล่าสิดกับอองเสียงโต๊ะมอ เคาสุนคำนับลาออกจากเมืองไปถึงตำบลตังโก๋ จึงให้นายทหารเข้าไปบอกเล่าสิด เล่าสิดรู้ว่าเคาสุนมาจึงออกไปรับเข้ามานั่งที่สมควรต่างคน ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม เล่าสิดจึงถามเคาสุนว่าท่านมาหาข้าพเจ้าทั้งนี้มีธุระกังวลสิ่งใด เคาสุนจึงว่าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์เตงอ๋อง เล่าสิ้วบุนซกเป็นบุตรเล่าคิม ตั้งเกลี้ยกล่อมทหารยกไปทำการกำจัดอองมังศัตรูแผ่นดิน สำเร็จราชการแล้วจึงยกสมบัติในเมืองหลวงให้เล่าเหี้ยนเป็นเกงซีฮ่องเต้ เกงซีฮ่องเต้ให้มาปราบโจร บัดนี้อองลังจือบุตรอองมังเกลี้ยกล่อมทหารยกมาทำศึกกับไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก อองลังจือมีทหารเป็นอันมาก ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกเสียทีหนีอองลังจือมาอาศัยอยู่เมืองซินโต๋ จึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปช่วยปราบศัตรูแผ่นดิน เล่าสิดจึงว่าข้าพเจ้าก็เป็นแซ่เดียวกับเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกเป็นคนสุภาพ บัดนี้มีความทุกข์ให้ท่านมาหา ข้าพเจ้าจะเสียเล่าสิ้วบุนซกมิได้จะไปช่วย ใช่ว่าจะปรารถนาความชอบในเกงซีฮ่องเต้หามิได้ แต่ซึ่งจะยกไปครั้งนี้ทหารน้อยนักเกลือกจะเสียทีแก่อองลังจือ ข้าพเจ้าจะพาทหารไปหาอองเสียงอยู่บ้านไซโก๋ ท่านจงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้อองเสียงเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซก ยกทหารมาสมทบกองทัพยกไปจับอองลังจือ เห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย เคาสุนได้ฟังดังนั้นจึงว่าซึ่งท่านว่านี้สมกับความคิดข้าพเจ้า เคาสุนกับเล่าสิดก็พาทหารยกออกจากบ้านตังโก๋ไป ถึงบ้านไซโก๋เคาสุนจึงให้นายประตูเข้าไปบอกแก่อองเสียงกับโต๊ะมอ โต๊ะมอจึงออกมารับเคาสุนกับเล่าสิดเข้าไปในบ้านนั่งที่สมควรต่างคนคำนับกัน โต๊ะมอจึงถามเคาสุนว่า ท่านมาหาข้าพเจ้ามีธุระกังวลประการใด เคาสุนจึงบอกว่าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกยกทัพออกจากเมืองหลวงมาปราบโจร บัดนี้ได้รบกับอองลังจืออาศัยอยู่เมืองซินโต๋ จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาหาท่านไปช่วยตีทัพอองลังจือให้แตกไป โต๊ะมอได้ยินออกชื่อไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกก็ดีใจ จึงว่าข้าพเจ้าจะไปช่วยเล่าสิ้วบุนซกเอาชัยชนะแก่อองลังจือให้จงได้ท่านอย่าวิตกเลย โต๊ะมอจึงสั่งให้อองเสียงจัดเตรียมทหารออกไปสมทบกับทหารเล่าสิดจะยกทัพ เล่าสิดจึงว่าแก่เคาสุนซึ่งทหารสมทบกันทั้งสองกองนี้ยังน้อยนัก จำจะไปหาเล่าเฮียนเจ้าเมืองฮือเอี๋ยงซึ่งเป็นแซ่เดียวกับเล่าสิ้วบุนซก จะยืมทหารเล่าเฮียนมาด้วย จะได้ช่วยกันรบเอาชัยชนะแก่อองลังจือให้จงได้ท่านจะเห็นประการใด เคาสุนเห็นชอบ เล่าสิดจึงพาเคาสุนโต๊ะมอกับอองเสียงขึ้นม้าไปเมืองฮือเอี๋ยง
ฝ่ายเมียวหมองซึ่งอองลังจือให้รักษาเมืองฮือเอี๋ยง ออกมาเที่ยวตรวจด่านเห็นทหารสี่คนแปลกหน้าล่วงด่านเข้ามา จึงร้องถามว่าท่านเป็นทหารผู้ใดมาแต่ไหน เคาสุนบอกว่าเป็นทหารไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก เราจะมายืมทหารเจ้าเมืองฮือเอี๋ยงไปรบอองลังจือ เมียวหมองได้ยินก็โกรธ จึงขับม้าพาทหารเข้าไล่จับทหารทั้งสี่นาย
ฝ่ายเคาสุนกับเล่าสิดโต๊ะมออองเสียงเห็นดังนั้นก็ตกใจ ชักม้ากลับหนีเมียวหมองไปทางประมาณเจ็ดลี้ พอพบกับกองทัพสวนทางมามีธงสำหรับกองทัพอักษรว่าไต้ฮั่น เคาสุนรู้ว่าเป็นพวกกองบู๊ เคาสุนร้องบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเคาสุนขุนนางอยู่ในฮั่นกองบู๊ บัดนี้พวกโจรไล่ติดตามมาจงช่วยข้าพเจ้าด้วย
ฝ่ายโตเหมาหนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง ม้าเสงหนึ่ง ขี่ม้านำทหารมาได้ยินดังนั้น จึงให้ทหารเข้าซุ่มอยู่สองข้างทาง ครั้นเห็นเมียวหมองขับม้าพาทหารติดตามเคาสุนล่วงถลำเข้ามา นายทหารทั้งสามคนขับม้าพาทหารล้อมฆ่าฟันทหารเมียวหมองล้มตายแตกหนีเข้าป่า งอฮั่นจับเมียวหมองได้ ทั้งเจ็ดนายพากันเข้าไปเมืองฮือเอี๋ยงเกลี้ยกล่อมชาวเมืองมิให้สะดุ้งตกใจ แล้วโตเหมาจึงถามเคาสุนว่าท่านทั้งสี่คนไม่มีทแกล้วทหาร พากันเที่ยวมาให้เมียวหมองไล่จับทั้งนี้จะไปแห่งใด เคาสุนจึงบอกว่าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกมาอยู่เมืองซินโต๋ จึงใช้ข้าพเจ้ามายืมทหารเล่าสิดจะไปรบกับอองลังจือ เล่าสิดเห็นว่าทหารยังน้อยตัวนัก จึงมาสมทบกับทหารอองเสียงกับโต๊ะมอแล้ว เห็นว่าทหารยังน้อยอยู่ จะยกไปต่อสู้กับอองลังจือมิได้ จึงพากันมายืมทหารเจ้าเมืองฮือเอี๋ยง พอพวกเมียวหมองไล่จับข้าพเจ้าหนีมาพบทัพท่านช่วยได้รอดชีวิตขอบคุณยิ่งนัก งอฮั่นได้ยินดังนั้นจึงเล่าความแต่หลังให้ฟัง ว่าเดิมเล่าเฮียนเจ้าเมืองฮือเอี๋ยงเป็นอาไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก เล่าสิ้วบุนซกมายืมทหารจะไปรบอองลังจือ พอเมียวหมองนำกองทัพอองลังจือตามไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกมาถึงเมือง เล่าเฮียนมิทันจัดทหาร พออองลังจือยกทัพเข้าเมืองได้ ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกผู้นายเรากับเล่าเฮียนต่างคนหนีไป อองลังจือจึงให้เมียวหมองอยู่รักษาเมืองฮือเอี๋ยง เราทั้งสามนายยกมาว่าจะตีเอาเมืองฮือเอี๋ยง จับเมียวหมองแก้แค้นแทนไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก พอพบท่านจึงจับเมียวหมองได้ งอฮั่นจึงปรึกษานายทหารว่าเมียวหมองเป็นพวกอองลังจือ เราจับได้โทษถึงตายควรจะฆ่าเสีย นายทหารทั้งปวงเห็นชอบด้วยจึงให้มัดเมียวหมองไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้นอกเมือง
ฝ่ายเล่าเฮียนขณะเมื่ออองลังจือเข้าเมืองได้ จึงหนีเข้าป่ารวบรวมทหารได้เป็นอันมาก ครั้นรู้ว่าทหารกองบู๊ชิงเอาเมืองได้ดีใจนัก จึงพาทหารออกจากป่ามาถึงประตูเมือง นายประตูจึงเข้ามาบอกความแก่โตเหมา
ฝ่ายโตเหมากับนายทหารแจ้งความว่าเล่าเฮียนมาถึง จึงพากันออกไปรับคำนับเชิญเข้าเมืองนั่งที่สมควร แล้วงอฮั่นจึงถามเล่าเฮียนว่าท่านอยู่แห่งใดช้านานพึ่งมา เล่าเฮียนจึงบอกว่าเราเสียเมืองแก่อองลังจือ อองลังจือให้เมียวหมองอยู่รักษาเมือง เราไปรวบรวมทหารได้สองหมื่นจะยกมาตีคืนเอาเมือง ซึ่งท่านตีเมืองได้ครั้งนี้เราดีใจนัก ตัวเมียวหมองนั้นท่านจับได้หรือหนีไปแห่งใดเล่า งอฮั่นจึงบอกว่าข้าพเจ้าทั้งปวงจับเมียวหมองได้ เอาไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้นอกเมืองแล้ว เล่าเฮียนมีความพยาบาทนัก จึงถอดกระบี่ออกเดินไปฟันอาสภเมียวหมองขาดประมาณแปดท่อนด้วยความแค้ แล้วจึงกลับมา สั่งคนใช้ให้เลี้ยงโต๊ะทหารทั้งปวง พอนายประตูเข้ามาบอกว่าควังเอี๋ยมกับควังยี่มาถึง เคาสุนกับงอฮั่นนายทหารทั้งปวงต่างคนออกไปรับเข้ามา เชิญให้ควังเอี๋ยมกับควังยี่กินโต๊ะ แล้วถามว่าท่านพาทหารมาทางนี้จะไปแห่งใด ควังเอี๋ยมจึงว่าเราไปยืมทหารเมืองโฮเฮงก๊ก จะยกไปช่วยไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกรบอองลังจือ เราแจ้งข่าวว่าอองลังจือยกตามไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกมาตีชิงเอาเมืองฮือเอี๋ยงได้ ให้เมียวหมองรักษาเมืองอยู่ เราจะยกมาตีคืนเอาเมืองฮือเอี๋ยง บัดนี้ท่านได้เมืองคืนแล้วตัวเมียวหมองท่านจับได้หรือหนีไปอยู่แห่งใด เล่าเฮียนจึงบอกว่างอฮั่นกับนายทหารทั้งปวงเข้าเมืองได้ก่อน พากันจับตัวเมียวหมองได้ไปฆ่าเสียแล้ว ควังเอี๋ยมได้ยินดังนั้นดีใจนัก ครั้นกินโต๊ะแล้วเล่าเฮียนให้ตรวจนับทหารซึ่งสมทบกันได้ทหารยี่สิบหมื่น นายทหารพร้อมกันจึงปรึกษากันตั้งเล่าเฮียนเป็นที่งวนโซย งอฮั่นเป็นผู้ช่วยราชการทัพ โตเหมากับม้าเสงเป็นแม่ทัพหน้า เล่าสิดกับโต๊ะมอเป็นปีกซ้ายขวา ควังเอี๋ยมกับอองเสียงเป็นกองเกียกกาย
ครั้นเวลารุ่งเช้า เล่าเฮียนจึงจุดประทัดสัญญา ทหารทั้งปวงยกทัพออกจากเมืองฮือเอี๋ยง เสียงม้าล่อและกลองโห่ร้องอื้ออึงไปตามทาง บรรดาหัวเมืองรายทางซึ่งเป็นพวกอองลังจือกลัวเล่าเฮียนจะตีเมือง พากันออกมาเข้าด้วยเล่าเฮียนเป็นอันมาก เล่าเฮียนกับงอฮั่นสั่งกำชับทหารในกองทัพมิให้ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองให้ได้ความเดือดร้อน แล้วเล่าเฮียนเดินทัพตามระยะทางไปถึงแดนเมืองซินโต๋ จึงตั้งค่ายมั่นลงไว้ห่างเมืองทางห้าสิบลี้แล้วให้ทหารไปสืบค่ายอองลังจือ แล้วให้เคาสุนเข้าไปแจ้งความแก่ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก ณ เมืองซินโต๋ เคาสุนคำนับลาขึ้นม้าออกจากค่ายรีบไปถึงเชิงกำแพง เห็นทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงอยู่ จึงเรียกนายประตูให้เปิดรับ นายประตูจึงเข้าไปแจ้งความแก่กองบู๊ กองบู๊รู้ว่าเคาสุนกลับมาจึงให้ทหารเปิดประตูรับ เคาสุนเข้าไปคำนับแจ้งความแก่กองบู๊ทุกประการ กองบู๊รู้ว่ากองทัพยกมาช่วยมีความยินดีนัก จึงสั่งให้เคาสุนกลับออกไปค่ายกำหนดวันจะออกตีทัพอองลังจือ กองบู๊จึงขึ้นไปเชิงเทินเห็นเล่าหลิมกับเล่าเต๋งซึ่งมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมือง กองบู๊จึงร้องเรียกเล่าหลิมเล่าเต๋งให้ออกมา แล้วว่าตัวท่านทั้งสองเป็นพี่น้องร่วมแซ่กันกับเรา จงมาเข้าด้วยกับเราจะช่วยกันกำจัดอองลังจือผู้เป็นลูกศัตรูแผ่นดินเสีย บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านจะหลงอยู่ด้วยอองลังจือนั้นนานไปจะได้ความเดือดร้อน เล่าหลิมเล่าเต๋งไม่ยอมจึงชักม้ากลับเข้าค่าย
ฝ่ายกองบู๊ก็กลับลงไปนั่งที่ว่าราชการ พอเวลาคํ่าเตงอูจึงปรึกษากองบู๊ว่ากองทัพก็มาพร้อมแล้ว ค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะออกปล้นค่ายอองลังจือท่านจะเห็นประการใด กองบู๊เห็นชอบเตงอูจึงจัดทหารห้าหมื่นให้เอียวกี๋ ทหารมีฝีมือแยกกันเป็นสี่กองเดินตามทางน้อยไปซุ่มอยู่นอกค่ายอองลังจือกองละหมื่น ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษ เตงอูจึงให้ทหารออกไปสอดแนมรู้ว่าทหารในกองทัพอองลังจือประมาทมิได้ตรวจตราพากันหลับสิ้น เตงอูจึงจุดประทัดสัญญาขึ้นให้นายทหารกองซุ่มเข้าปล้นค่าย ทหารระดมกันฆ่าฟันทหารในค่ายอองลังจือล้มตายเป็นอลหม่าน
ฝ่ายอองลังจือและนายทัพนายกองทหารทั้งปวงได้ยินเสียงอื้ออึงรู้ว่าข้าศึกปล้นค่าย ต่างคนตกใจตื่นแตกหนีออกจากค่ายเหยียบกันล้มตายป่วยเจ็บเป็นอันมาก เหงวับคิมพาอองลังจือขับม้าหนีเข้าป่า
ฝ่ายเตงอูขับม้าพาทหารติดตามฆ่าฟันทหารอองลังจือแตกหนี เอียวกี๋จับเล่าหลิมได้มัดจูงมา เตงอูจึงพานายทหารกลับเข้าเมือง
ฝ่ายกองบู๊จึงเปิดประตูเมืองออกไปรับ เห็นเอียวกี๋จับนายทหารมาสำคัญว่าจับอองลังจือได้กองบู๊ดีใจนัก ครั้นเข้ามาใกล้ให้นายทหารเอาคบเพลิงส่องดูรู้ว่าเล่าหลิมผู้น้องซึ่งเป็นเจ้าเมืองกำตั๋น จึงลงจากม้าแก้มัดแล้วร้องไห้ ครั้นวายความโศกจึงพาเล่าหลิมทหารทั้งปวงกลับเข้าเมือง
ฝ่ายเหงวับคิมพาอองลังจือหนีจากค่ายไปเข้าป่า มิได้เห็นทหารกองบู๊ตามมา พอเวลารุ่งขึ้นจึงหยุดพักตั้งรวบรวมทหาร ครั้นนายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้ว ให้ตรวจทหารได้แต่ห้าสิบหมื่นเสียเสบียงอาหารเป็นอันมาก จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ให้ทหารออกตีชิงเอาเสบียงอาหารราษฎรชาวบ้านแลหัวเมืองมาแจกจ่ายทหารกองทัพพอเป็นกำลังศึก อองลังจือรู้ว่าเล่าเฮียนกับงอฮั่นยกมาตั้งค่าย ฆ่าโคกระบือปรนปรือทแกล้วทหารทั้งปวงอยู่ จึงสั่งเล่าเต๋งหนึ่ง เตียวบีหนึ่ง หลีเฮียนหนึ่ง ให้คุมทหารสองหมื่นไปปล้นค่ายชิงเอาเสบียงอาหารมาให้จงได้ นายทหารทั้งสามคนคำนับรับคำพาทหารออกจากค่ายไปซุ่มอยู่กลางป่า
ฝ่ายคนใช้ซึ่งงอฮั่นให้ไปสืบข่าวราชการ แจ้งความว่าเหงวับคิมพาอองลังจือมาตั้งค่ายอยู่กลางป่า แต่งทหารไปปล้นค่ายงอฮั่น จึงพากันเข้าไปแจ้งความแก่งอฮั่นทุกประการ งอฮั่นรู้ความดังนั้นจึงปรึกษาเล่าเฮียนกับทหารทั้งปวงว่า ทหารเหงวับคิมจะมาปล้นค่ายครั้งนี้ เราคิดอุบายพากันยกแยกทหารออกตั้งซุ่มอยู่นอกค่ายทั้งสี่ทิศ คอยให้ทหารอองลังจือเข้าปล้นค่ายจึงล้อมจับฆ่าเสียให้สิ้นท่านจะเห็นประการใด เล่าเฮียนกับนายทหารทั้งปวงเห็นชอบ ต่างคนคุมทหารยกออกจากค่ายแยกกันไปซุ่มอยู่ทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายเล่าเต๋งกับเตียวบีหลีเฮียนครั้นเวลาค่ำลง จึงจัดเตรียมทหารพร้อมแล้ว พอเวลาดึกประมาณสามยามเศษ สามนายจึงพาทหารเข้าไปใกล้ค่ายเห็นเงียบสงัดอยู่ก็ดีใจ จึงขับทหารเข้าไปในค่ายเห็นค่ายเปล่าหาผู้คนมิได้คิดสงสัยใจอยู่ จึงกลับมาพาทหารออกจากค่าย พอได้ยินเสียงประทัดข้างต้นทาง ทหารออกมาขวางทางอยู่เป็นอันมาก ทั้งสามนายตกใจนักชักม้ากลับไปทางตะวันตก
ฝ่ายอองเสียงซึ่งตั้งกองซุ่มอยู่เห็นดังนั้นก็ขับทหารออกสกัด เตียวบีจึงพาทหารกลับไปทางตะวันออก เกียฮกจึงพาทหารออกสกัด เล่าเต๋งตกใจชักม้ากลับมาจะเข้าค่าย
ฝ่ายโตเหมากับเล่าสิดก็ขับม้าพาทหารไล่จับเล่าเต๋งกับเตียวบีหลีเฮียน เตียวบีหลีเฮียนจวนตัวจะหนีมิพ้นจึงชักม้าเข้ารบกับโตเหมา เล่าสิดเอาทวนแทงเล่าเต๋งตกม้าตาย ฝ่ายนายทหารเข้าระดมกันล้อมฆ่าฟันทหารเล่าเต๋งล้มตายเป็นอันมาก โตเหมาจับเตียวบี เล่าสิดจับหลีเฮียนได้ ส่งให้ทหารมัดไว้แล้วพากันกลับเข้าค่าย
ฝ่ายกองบู๊กับเตงอูอยู่ในเมืองปรึกษาราชการอยู่กับขุนนางทั้งปวง พอทหารไปสืบการเข้ามาบอกว่าเหงวับคิมให้ทหารไปปล้นค่ายงอฮั่น กองบู๊กับเตงอูจึงสั่งให้จัดเตรียมทหาร เปิดประตูออกไปปล้นค่ายเหงวับคิมในเวลากลางคืนนั้น
ฝ่ายอองลังจือกับเหงวับคิมได้ยินเสียงทหารในค่ายแตกตื่นกันเป็นอลหม่าน มิได้รู้ว่าข้าศึกมามากแลน้อย เหงวับคิมตกใจพาอองลังจือหนีออกจากค่ายเข้าไปซุ่มอยู่ในป่า ฝ่ายทหารกองบู๊เข้าไล่ฆ่าฟันทหารอองลังจือล้มตายเป็นอันมาก พอจวนเวลาใกล้รุ่งกองบู๊ก็พาทหารกลับเข้าเมือง พอโตเหมาเล่าสิดมัดมือเตียวบีหลีเฮียนมาคำนับแจ้งความแก่กองบู๊ทุกประการ กองบู๊ได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงว่าเตียวบีกับหลีเฮียนเป็นทหารอองลังจือ สองคนนี้เป็นคนส่อเสียดว่ากล่าวแนะนำให้อองลังจือติดตามจับเรา กองบู๊จึงให้เอาเตียวบีกับหลีเฮียนไปฆ่าเสีย แล้วยกกองทัพตามอองลังจือไป
ฝ่ายอองลังจือกับเหงวับคิมหนีกองบู๊มาถึงตำบลหนึ่ง พอเวลารุ่งขึ้นรวบรวมทหารที่เหลือมา ให้ตรวจชื่อดูได้ทหารยี่สิบหมื่น ทหารตายเสียสามสิบหมื่น พอทหารวิ่งมาบอกว่าทหารกองบู๊ตามมา อองลังจือตกใจนักจึงขับม้าพาทหารหนีไปตามทาง พอได้ยินเสียงประทัดทหารออกมาสกัดหน้าอยู่เป็นอันมาก
ฝ่ายควังสุนเห็นอองลังจือมาก็ขับม้าเข้ารบกับอองลังจือ ทหารทั้งสองฝ่ายพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นสามารถ ฝ่ายกองบู๊กับเตงอูพาทหารรีบติดตามอองลังจือมา เห็นควังสุนกับอองลังจือรบกันอยู่ ขับม้าเข้าไปจะจับเหงวับคิม เหงวับคิมจึงผูกหญ้าเป็นภาพยนตร์กระทำด้วยมนต์ไสยศาสตร์ หญ้านั้นกลายเป็นมังกรพาเหงวับคิมเหาะลอยขึ้นไปบนอากาศ เหงวับคิมจึงถอดกระบี่ออกขับมังกรภาพยนตร์ลงมา เอากระบี่ฟันแพมัวคอขาดตกม้าตาย แล้วขับมังกรไปฟันกองบู๊ กองบู๊หลบทัน เหงวับคิมฟันถูกคอม้ากองบู๊ขาด กองบู๊ตกม้าลงตกใจนัก จึงพาทหารกลับไปตั้งค่ายมั่นอยู่ อองลังจือกับเหงวับคิมเห็นทหารกองบู๊ล่าทัพไป ก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ตรวจตรารักษาค่ายเป็นสามารถ
กองบู๊อยู่ในค่าย ครั้นเวลาค่ำลงจึงปรึกษาเตงอูแลนายทัพนายกองพร้อมกันว่า ครั้นเมื่อเรารบกับอองมังนั้น กิบูป้ามีวิชาการอ่านมนต์ไสยศาสตร์เป็นเสือช้าง มีผู้อาจมาแก้ได้จึงทำศึกชนะแก่อองมัง ครั้งนี้เหงวับคิมผูกภาพยนตร์ด้วยมนต์ไสยศาสตร์เหาะมามุ่งจะฆ่าเรา เดชะบุญไม่ถึง ตายเสียแต่ม้า ผู้ใดมีวิชาจงอาสาเราฆ่าเหงวับคิมเสีย เตงอูแลนายทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนนั่งนิ่งอยู่
ฝ่ายเหงวับคิมกับอองลังจือนายทหารนั่งพร้อมกันอยู่ในค่าย เหงวับคิมจึงว่ากับอองลังจือว่า เวลาคํ่าวันนี้ข้าพเจ้าแต่งภาพยนตร์เป็นมังกรเหาะไปฟันถูกเล่าสิ้วบุนซกคอขาดเห็นประจักษ์แก่ตา กองบู๊ไม่ตายกลับไปได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเล่าสิ้วบุนซกมีวิชาฆ่าไม่ตาย จะสู้รบต่อไปเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ข้าพเจ้าจะขอสตรีรูปงามซึ่งเป็นห้ามท่านเสกด้วยมนต์ไสยศาสตร์เหาะไปว่ากล่าวให้กองบู๊กลับทัพ กองบู๊เห็นสตรีเหาะลอยได้จะสำคัญว่าเทวดาจะพากันถอยกลับไปเป็นมั่นคง อองลังจือเห็นชอบ เหงวับคิมจึงจัดสตรีรูปงามห้ามอองลังจือมาสั่งสอนให้ไปว่ากล่าวแก่กองบู๊ แล้วอ่านมนต์ไสยศาสตร์ สตรีเหาะลอยขึ้นอากาศไปอยู่ตรงค่ายฮั่นกองบู๊
ฝ่ายฮั่นกองบู๊นั่งปรึกษาราชการอยู่ ณ ค่ายกับนายทหารทั้งปวงในเวลากลางคืนพระจันทร์ส่องแสงสว่าง กองบู๊จึงถือไม้เท้าชวนนายทหารออกมายืนอยู่ที่แจ้ง
ฝ่ายสตรีซึ่งเหงวับคิมใช้มนต์ไสยศาสตร์มาเห็นดังนั้น จึงร้องบอกกองบู๊ด้วยกลอุบายว่า ตัวเราคือนางเทพธิดารู้ว่าท่านมาทำการสู้รบกับไต้ฮั่นฮ่องเต้ เรามีความกรุณาจึงมาบอกแก่ท่านให้แจ้งความ อันเล่าจือหยูซึ่งเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้นั้นมีบุญญาธิการ เทวดาเชิญลงมาเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ท่านจงยอมเข้าด้วยผู้มีบุญปราบยุคเข็ญเถิด ถ้ามิยอมเข้าด้วยไต้ฮั่นฮ่องเต้จะทำการต่อสู้สงครามสืบไป ท่านก็จะพาทแกล้วทหารล้มตายเสียเป็นอันมาก เอียวกี๋อยู่เบื้องหลังกองบู๊จึงน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกสตรีผู้นั้นตกลง ทหารทั้งปวงรู้ว่ามิใช่นางเทพธิดาจึงวิ่งเข้าไปจับตัวมา กองบู๊จึงให้เอียวกี๋ถามว่าตัวเป็นมนุษย์หรือปีศาจจึงมาว่ากล่าวยกย่องอองลังจือว่าเป็นผู้มีบุญฉะนี้ หรือผู้ใดใช้มา ถ้าไม่บอกโดยจริงจะฆ่าเสีย สตรีผู้นั้นตกใจนัก จึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นห้ามอองลังจือ เหงวับคิมใช้ด้วยมนต์ไสยศาสตร์ให้มาว่ากล่าวล่อลวงให้ท่านยกทัพกลับไปเสีย ท่านจับข้าพเจ้าได้ครั้งนี้โทษข้าพเจ้าถึงตาย ท่านจงได้กรุณาขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง เตงอูแจ้งความดังนั้นให้เอาเลือดสุนัขมาสาดสตรีให้วิทยาคมเสื่อมหาย สตรีผู้นั้นหาเหาะไปได้ไม่ กองบู๊จึงให้เอาตัวสตรีนั้นไว้ในค่าย
ครั้นเวลารุ่งขึ้นเช้า กองบู๊จัดเตรียมทหารยกเข้าตีค่ายอองลังจือ อองลังจือกับเหงวับคิมต่อสู้ฝีมือทหารกองบู๊มิได้ จึงขับม้าพาทหารหนีเข้าไปอยู่ในเมืองซองจูเสีย ให้ปิดประตูเมืองขับทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายกองบู๊ยกทัพติดตามไปล้อมเมืองซองจูเสียไว้เป็นสามารถ เหงวับคิมครั้นรู้ว่ากองบู๊ล้อมเมืองอยู่ จะออกต่อสู้กำลังทหารฮั่นกองบู๊มิได้ จึงเอาหญ้ามามัดเป็นรูปมังกรแล้วพาอองลังจือขึ้นบนหอคอยอันสูง เหงวับคิมอ่านมนต์ไสยศาสตร์จะให้มังกรหญ้าพาเหาะหนี ฝ่ายเตงอูแลไปเห็นดังนั้นจึงอ่านมนต์ไสยศาสตร์ซึ่งได้เรียนมาแต่สำนักอาจารย์จู๋ป๋องแก้มนต์เหงวับคิมเสีย
ฝ่ายเหงวับคิมอ่านมนต์อยู่เป็นช้านานเห็นว่าอาคมเสื่อมเสียแล้วก็ตกใจ จึงพาอองลังจือลงมาจากหอคอยขึ้นตรวจตราให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินป้องกันเมืองไว้ประมาณครึ่งเดือน เหงวับคิมขัดสนเสบียงอาหารพวกทหารอิดโรยกำลังระส่ำระสายจวนจะเสียเมืองแล้ว ครั้นเวลาค่ำลงเหงวับคิมก็พาอองลังจือขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูหลังเมืองออกจะไปเมืองกำตั๋น
ฝ่ายตันจุ้นหนึ่ง ฮองสิวหนึ่ง กิเชียงหนึ่ง นายทหารสามคนซึ่งรักษาอยู่หลังเมืองเห็นอองลังจือกับเหงวับคิมออกมา ต่างคนขับม้าพาทหารเข้าไล่ล้อมฆ่าฟันทหารอองลังจือแตกระส่ำระสาย ที่เหลือตายพากันหนีเข้าป่าเป็นอันมาก ฝ่ายอองลังจือกับเหงวับคิมตกใจนักชักม้าหนีเข้าทางน้อยไปเมืองกำตั๋น กองบู๊แจ้งความดังนั้นก็เลิกทัพกลับตามอองลังจือไปล้อมเมืองกำตั๋นไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายอองลังจือเสียทแกล้วทหารประมาณสิบส่วน ยังมีทหารอยู่สามร้อยเศษ อองลังจือทุกข์ใจนัก เหงวับคิมเห็นดังนั้นจึงว่าฝ่ายทิศตะวันตกมีโจรผู้หนึ่งฝีมือเข้มแข็งนักได้คุมพวกโจรเป็นอันมาก ขอท่านจงใช้คนไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้นายโจรเข้าด้วยท่านแล้ว จงยืมทหารมาช่วยต่อสู้เล่าสิ้วบุนซก เห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย อองลังจือได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงสั่งแพะต๋วยให้ไปเกลี้ยกล่อมนายโจร แพะต๋วยรับคำลาพาคนใช้ประมาณสิบคน เปิดประตูรบฝ่าทหารออกไปถึงเขาไทสานเห็นค่ายตั้งอยู่ริมเชิงเขา แพะต๋วยจึงเข้าไปบอกแก่นายประตูค่ายว่ามีรับสั่งไต้ฮั่นฮ่องเต้ใช้มา นายประตูจึงเข้าไปบอกแก่งิมเหงตามคำแพะต๋วย
ฝ่ายงิมเหงกับลิต๋ง ตั้งแต่จากไต้สุมากองบู๊มาตั้งค่ายคอยฟังข่าวฮั่นกองบู๊ ณ เขาไทสาน ครั้นรู้ข่าวว่ามีรับสั่งไต้ฮั่นฮ่องเต้ให้มาหางิมเหงไม่รู้จัก จึงให้คนใช้พาผู้ถือรับสั่งเข้ามาในค่าย งิมเหงจึงถามว่าท่านถือรับสั่งไต้ฮั่นฮ่องเต้มาแต่เมืองไหน ผู้ใดเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้เรายังหาแจ้งความไม่ ซึ่งท่านมาทั้งนี้จะประสงค์สิ่งใด แพะต๋วยจึงบอกว่าไต้ฮั่นฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าเราชื่อเล่าจือหยู ได้เสวยราชสมบัติ ณ เมืองกำตั๋นบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกซึ่งเป็นคนใจร้ายกาจคุมทหารมาทำการศึกกับไต้ฮั่นฮ่องเต้ ไต้ฮั่นฮ่องเต้แตกทัพเสียทหารเป็นอันมาก จึงมีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาหาท่านจะเชิญไปช่วยกำจัดเล่าสิ้วบุนซก ถ้าสำเร็จราชการแล้วไต้ฮั่นฮ่องเต้จะตั้งแต่งท่านให้เป็นเจ้าครองเมืองใหญ่ตามสมควรแก่ความชอบ งิมเหงได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงว่าเจ้านายมึงชื่ออองลังจือเป็นบุตรอองมัง เล่าสิ้วบุนซกเป็นเจ้ามีใจโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรยิ่งนัก ฮูฮืนแกล้งออกมาทำกลอุบายให้คนทั้งปวงโกรธแค้น อองลังจือนายมึงแกล้งผลัดชื่อเปลี่ยนแซ่ แอบอ้างว่าเป็นแซ่เล่าชื่อเล่าจือหยูไปล่อลวงเจ้าเมืองกำตั๋น เจ้าเมืองกำตั๋นสำคัญว่าเชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจจึงยกขึ้นเป็นไต้ฮั่นฮ่องเต้ กูคิดจะยกไปฆ่าเสียให้สิ้นแต่ยังรอรั้งฟังข่าวไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกซึ่งเป็นเจ้ากูอยู่ บัดนี้มึงมาบอกข่าวให้กูรู้ความแล้ว กูจะยกไปช่วยไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกจับอองลังจือฆ่าเสียให้สิ้นชื่ออ้ายศัตรูราชสมบัติ งิมเหงจึงสั่งทหารให้จับแพะต๋วยไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้นอกค่าย แล้วจัดเตรียมทหารยกออกจากเขาไทสาน ไปถึงค่ายกองบู๊ซึ่งตั้งล้อมเมืองกำตั๋น งิมเหงจึงให้นายประตูค่ายเข้าไปแจ้งความแก่กองบู๊ กองบู๊รู้ว่างิมเหงมาถึงมีความยินดีนัก จึงพาเตงอูนายทหารทั้งปวงออกไปรับงิมเหงเข้ามาในค่ายให้นั่งที่สมควร งิมเหงคำนับกองบู๊แล้วว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าจากท่านมาแต่เมืองหลวง ออกไปตั้งซ่องเป็นโจรอยู่เขาไทสานคอยฟังข่าวท่านอยู่มิได้ขาด พออองลังจือใช้แพะต๋วยไปบอกว่าจะยืมทหารมาทำศึกแก่ท่าน ข้าพเจ้าจึงรู้ว่าท่านมาถึงเมืองกำตั๋น ข้าพเจ้าจึงจับแพะต๋วยฆ่าเสียแล้วยกมาจะช่วยท่านจับอองลังจือฆ่าเสียให้สิ้นเชื้อศัตรูแผ่นดิน ซึ่งท่านให้เกงซีฮ่องเต้ครองเมืองหลวงนั้น เกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังแต่พวกโจรป่าซึ่งเป็นไจเสียงทั้งแปดคน ทำการให้ผิดอย่างธรรมเนียมท่านจึงได้ความลำบาก ข้าพเจ้าจะยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินท่านจะเห็นประการใด ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกจึงว่าเล่าเหี้ยนผู้พี่เราเป็นเจ้าแผ่นดินครองสมบัติอยู่ฉะนี้ จะให้เราเป็นกษัตริย์ขึ้นเป็นสององค์อีกเล่า เราเห็นว่าจะมีผู้นินทาหาสมควรไม่ ถ้าท่านมีใจภักดีต่อแผ่นดินโดยสุจริต จงช่วยกันกำจัดอองลังจือเสียจงได้ ให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสวยราชสมบัติเป็นสุขตราบเท่าสู่สวรรคตแล้ว เราจึงจะรับว่าราชการเมืองหลวงต่อไป งิมเหงเห็นว่ากองบู๊ไม่ยอมเป็นกษัตริย์ จึงคำนับลาออกมาจัดแจงทหารเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองกำตั๋นไว้เป็นสามชั้น
๑๒
ฝ่ายจูอิวซึ่งเป็นไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง ครั้นคิดอุบายกำจัดกองบู๊ออกไปปราบโจร แล้วให้คนใช้ตามไปสอดแนมคอยหาความผิดกองบู๊อยู่มิได้ขาด ครั้นรู้ความว่านายทหารทั้งปวงประชุมกันจะยกกองบู๊ขึ้นเป็นกษัตริย์ดังนั้น จึงให้หาไจเสียงเจ็ดคนมาปรึกษาพร้อมกันแล้วเข้าไปกราบทูลเกงซีฮ่องเต้ว่า ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกมีรับสั่งใช้ไปปราบโจรนั้น บัดนี้คิดการกบฏตั้งตัวเป็นกษัตริย์ขึ้น ณ เมืองกำตั๋น เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารไว้เป็นอันมาก ขอให้จัดแจงทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งยกไปจับเล่าสิ้วบุนซกฆ่าเสีย พระองค์จึงจะได้เสวยราชสมบัติเป็นสุขสืบไป พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นสำคัญว่าจริงก็ตกใจ จึงว่าซึ่งจะไปจับเล่าสิ้วบุนซกทั้งนี้ท่านจะใช้ให้ผู้ใดไปเล่า จูอิวจึงว่าม้าบู๊กับอองเสียงซึ่งให้ไปอยู่รักษาเมืองจี๋นเมืองเตียวนั้น ครั้งเมื่ออยู่เมืองซินซี ม้าบู๊กับอองเสียงก็มีใจจงรักภักดีช่วยทำนุบำรุงมาตราบเท่าพระองค์ได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ถ้าม้าบู๊กับอองเสียงรู้ว่าเล่าสิ้วบุนซกคิดการกบฏประทุษร้ายต่อพระองค์แล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าม้าบู๊กับอองเสียงจะมีใจเจ็บร้อนด้วย จะได้ช่วยกำจัดเล่าสิ้วบุนซกเสียเป็นมั่นคง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ จึงให้จูอิวแต่งหนังสือรับสั่งให้ไปหาตัวเจ้าเมืองจิ๋นเจ้าเมืองเตียวมาเมืองหลวง เตียงฮั่นจูอิวรับสั่งคำนับลาออกมาจากที่เฝ้า แต่งหนังสือส่งให้คนรับใช้แยกทางกันไปหาม้าบู๊กับอองเสียงตามรับสั่ง
ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียง ตั้งแต่จากไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกมารักษาเมืองอยู่ เตงอูกำชับสั่งไว้ว่าไจเสียงจะคิดทำการร้ายแก่ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก ม้าบู๊กับอองเสียงคอยฟังข่าวกองบู๊อยู่มิได้ขาด พอมีผู้ถือหนังสือรับสั่งมาให้หาเข้าไปเมืองหลวง ม้าบู๊จัดแจงทหารออกจากเมืองจิ๋นพบกับอองเสียง ณ ทางรวมกัน แล้วพากันเข้าไปหาจูอิว ณ เมืองหลวง จูอิวพาม้าบู๊อองเสียงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ แล้วจูอิวบอกความแก่ม้าบู๊อองเสียงต่อหน้าที่นั่ง ว่าโจรฝ่ายเหนือเกิดกำเริบขึ้นเป็นอันมาก จึงมีรับสั่งให้ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกยกทัพไปปราบโจร บัดนี้ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกหาซื่อตรงต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ไม่ ไปเกลี้ยกล่อมซ่องสุมทแกล้วทหารคิดการกบฏ จึงมีรับสั่งให้ท่านทั้งสองนายจะให้ไปจับเล่าสิ้วบุนซก ถ้าได้ตัวมาจะพระราชทานที่ยศศักดิ์ให้ถึงขนาด ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นคิดว่าไจเสียงจูอิวมีใจอิจฉาเล่าสิ้วบุนซก แกล้งทูลยุยงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะให้กำจัดเล่าสิ้วบนซกเสีย พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อแต่คนผิดคิดจะทำลายผู้มีความชอบ ครั้งนี้สมความคิดแล้วจำจะออกไปช่วยทำการทำนุบำรุงเล่าสิ้วบุนซกให้ได้เป็นกษัตริย์กำจัดโจรแปดคนนี้เสียจงได้ ม้าบู๊จึงทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่าถ้าเล่าสิ้วบุนซกคิดการประทุษร้ายต่อพระองค์แล้ว เทวดาซึ่งรักษาแผ่นดินก็จะบันดาลให้เป็นอันตรายต่างๆ ข้าพเจ้าทั้งสองจะขออาสาจับเอาตัวผู้ซึ่งมิได้ซื่อตรงมาจงได้ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงสั่งให้ฮุยเบ๋งเป็นงวนโซย บังกุยเป็นรองแม่ทัพ อองเสียงเป็นแม่ทัพหน้า ม้าบู๊เป็นยกกระบัตรทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปจับเล่าสิ้วบุนซก ฮุยเบ๋งกับม้าบู๊นายทหารทั้งปวงคำนับลาออกมาจัดเตรียมทหารยกไปจากเมืองหลวง
ฝ่ายทหารซึ่งกองบู๊ให้มาสืบราชการรู้ว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาจึงขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่กองบู๊ต่อหน้าเตงอูนายทหารทั้งปวง กองบู๊ได้ยินดังนั้นจึงปรึกษาเตงอูว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีผู้ไปกราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่าเรากับอองลังจือรบพุ่งติดพันกันอยู่จึงจัดทัพหนุนมาช่วยเรา จำจะให้ไปรับเข้ามาสมทบทัพ จะได้ยกเข้าจับอองลังจือเสียท่านจะเห็นประการใด เตงอูจึงว่าซึ่งมีรับสั่งให้ท่านมาปราบโจรครั้งนี้ยังมิได้มีหนังสือบอกไปขอกองทัพให้มาช่วย ซึ่งกองทัพเมืองหลวงยกมาครั้งนี้ข้าพเจ้าสงสัยอยู่ เกลือกจะเป็นกลอุบายไจเสียงจะให้มาทำอันตรายท่าน ขอให้จัดแจงคุมทหารออกไปรับให้กองทัพหยุดอยู่แต่ไกล สืบเอาความให้รู้ว่ามาร้ายมาดีก่อน ถ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จัดกองทัพมาช่วยท่านโดยสุจริตแล้ว จึงให้พากองทัพมาสมทบกันต่อภายหลัง กองบู๊ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบจึงใช้อองเหลียงคุมทหารสองหมื่นยกออกไปห้ามกองทัพ อองเหลียงคำนับรับคำลาขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายไปทางประมาณห้าลี้เศษ พอพบทหารกองหน้าอองเสียงกลางทาง ทหารทั้งสองฝ่ายจัดเตรียมจะรบกัน อองเหลียงจึงขับม้าขึ้นมายืนอยู่หน้าทหารแล้วร้องถามว่าท่านยกทัพมาเป็นอันมากฉะนี้จะไปตีเมืองใด ฮุยเบ๋งแม่ทัพได้ยินดังนั้นรู้ว่าเป็นทหารเล่าสิ้วบุนซกออกมารับ จึงแกล้งกล่าวเป็นอุบายว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบว่าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกได้รบพุ่งติดพันกันกับอองลังจือ จึงให้เราเป็นแม่ทัพคุมทหารมาช่วยไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกกำจัดอองลังจือ อองเหลียงจึงตอบว่าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกรู้ว่ากองทัพหลวงยกมา จึงใช้ให้เรามาบอกให้ท่านหยุดพักทหารอยู่ที่นี่ก่อน ต่อเวลารุ่งพรุ่งนี้จึงยกเข้าไปเถิด ม้าบู๊ได้ยินดังนั้นคิดเกรงว่ากองบู๊จะไม่รู้ความซึ่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้มาทำร้าย จึงร้องบอกอองเหลียงว่า เราถือรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงออกมาจับตัวเล่าสิ้วบุนซกซึ่งคิดกบฏตัวจะห้ามไว้เราไม่ฟัง จะเข้าไปจับตัวเล่าสิ้วบุนซกไปถวายให้จงได้ อองเหลียงจึงตอบว่าเราก็ถือรับสั่งไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกให้เราออกมาห้ามทัพ ทั้งสองถ้อยทีเถียงกันมิตกลง ม้าบู๊แกล้งทำโกรธขับม้าพาทหารบุกรุกเข้าไป อองเหลียงเห็นดังนั้นโกรธนัก ชักม้าเข้ารบกับม้าบู๊เป็นหลายเพลงทวน เห็นจะต้านทานกำลังม้าบู๊มิได้จึงชักม้าพาทหารถอยรอรบไป ม้าบู๊ขับม้าไล่ตามอองเหลียงเข้ามา อองเหลียงขับม้าเข้าสู้รบปะทะดูกำลังม้าบู๊อีกสิบเพลงทวนเห็นจะเสียที ก็ขับม้าพาทหารหนีไปค่ายแจ้งความแก่กองบู๊ว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้รับสั่งให้ฮุยเบ๋งกับม้าบู๊ยกทัพมาจะจับท่านว่าเป็นกบฏ บัดนี้ยกล่วงเข้ามาจะใกล้ถึงค่ายแล้ว ขอท่านจงจัดทหารมีฝีมือออกไปต้านไว้ก่อน อย่าเพ่อให้เข้าประชิดถึงค่าย กองบู๊แจ้งว่าเป็นข้อรับสั่งมีความยำเกรงยิ่งนัก จึงคิดว่าเรามีความกตัญญูต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ มิได้คิดแก่ความลำบากออกมาทำการปราบศัตรูแผ่นดิน หวังจะให้พระเจ้าเมืองหลวงเสวยราชสมบัติให้เป็นสุข พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังคำคนยุยงว่าเราเป็นกบฏให้ทหารมาจับตัวครั้งนี้ ถ้าจะคิดการต่อสู้ก็จะมีผู้นินทาว่าเป็นขุนนางคิดคดต่อพระมหากษัตริย์ ความชั่วก็จะปรากฏชื่ออยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ ถึงมาตรว่าจะตายก็จะตายด้วยความสัจมิได้ขัดรับสั่ง จะไว้ชื่อให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ขุนนางสืบไป กองบู๊คิดแล้วจึงแต่งตัวเป็นปรกติมิได้ถือเครื่องศัสตราอาวุธ ขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายหมายจะลุแก่โทษตัว กองบู๊พาทหารมาทางประมาณห้าลี้ พอพบกองทัพจึงยืนม้าอยู่ แล้วร้องถามว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพถือรับสั่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาจงมาเจรจากับเรา ฮุยเบ๋งแม่ทัพได้ยินดังนั้นจึงขับม้าพาทหารขึ้นมากับบังกุย แลเห็นกองบู๊ ฮุยเบ๋งจึงบอกว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้วางพระทัยใช้ท่านออกมาปราบโจรฝ่ายเหนือ ท่านซ่องสุมผู้คนเป็นอันมากตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้ จึงรับสั่งให้เราออกมาจับตัวท่านเข้าไปเมืองหลวง กองบู๊ได้ยินว่ารับสั่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ก็ลงม้าผินหน้าต่อเมืองหลวง ถวายบังคมคำรบรับสั่ง บังกุยเห็นดังนั้นถอดกระบี่ออกจากฝักขับม้าเข้ามาจะฟันกองบู๊ เอียวกี๋ยืนม้าอยู่ข้างหลังกองบู๊จึงออกไปรบกับบังกุยป้องกันกองบู๊ไว้ ทหารทั้งปวงก็พยุงกองบู๊ขึ้นม้ากลับเข้าค่าย ฝ่ายฮุยเบ๋งก็ขับม้าพาทหารเข้ามาตั้งค่ายประชิดกองบู๊
ฝ่ายเตงอูจึงบอกกองบู๊ว่า กลอุบายทั้งนี้ไจเสียงมันคิดเพ็ดทูลยุยงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟัง จึงให้ยกมาทำอันตรายท่าน ครั้งนี้ท่านถึงที่ตายแล้ว เอียวกี๋เข้าป้องกันทันท่วงที บังกุยจึงไม่ทำอันตรายแก่ท่านได้ เตงอูจึงว่าแก่ทหารทั้งปวงว่าผู้ใดมีกำลังฝีมือจงอาสาออกต่อสู้กับม้าบู๊ไว้สักครั้งหนึ่ง เอียวกี๋จึงรับอาสาว่าข้าพเจ้าจะขอออกไปต่อสู้รบเอาชัยชนะแก่ม้าบู๊จงได้ เอียวกี๋ก็คำนับลาขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย เห็นม้าบู๊ยืนอยู่หน้าค่าย เอียวกี๋ขับม้าเข้ารบกับม้าบู๊ได้ยี่สิบเพลง ม้าบู๊แกล้งทำรบป้องกันไว้จนเวลาเย็นลงล่าทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายม้าบู๊ครั้นค่ำลง จึงค่อยกระซิบปรึกษากับอองเสียงว่า ฮุยเบ๋งแม่ทัพก็สำคัญว่าเรารบพุ่งกับกองบู๊โดยสัจจริงหาสงสัยมิได้ เวลาค่ำวันนี้เราจะเข้าตัดศีรษะฮุยเบ๋ง ท่านจงตัดศีรษะบังกุยเสีย แล้วจึงพาเอาทแกล้วทหารไปช่วยกองบู๊กำจัดอองลังจือ อองเสียงเห็นชอบด้วย ครั้นเวลาดึกใกล้รุ่ง ม้าบู๊กับอองเสียงถือกระบี่ย่องเข้าไปในค่ายหลวง ม้าบู๊ตัดศีรษะฮุยเบ๋ง อองเสียงตัดศีรษะบังกุยได้ พอเวลารุ่งขึ้น ม้าบู๊กับอองเสียงจึงเอาศีรษะแม่ทัพชูขึ้นให้นายทหารทั้งปวงดูแล้วร้องประกาศว่า ทหารทั้งปวงจงมาเข้าด้วยเราจะพาไปทำราชการด้วยไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก ถ้าผู้ใดไม่เข้าด้วยเราจะฆ่าเสีย ทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นพากันตกใจกลัวยอมเข้าด้วยม้าบู๊ทั้งสิ้น ครั้นเวลารุ่งเช้าม้าบู๊หิ้วเอาศีรษะฮุยเบ๋ง อองเสียงได้ศีรษะบังกุย ทั้งสองนายขึ้นม้ามาถึงประตูค่าย ให้นายประตูเข้าไปบอกกองบู๊ กองบู๊แจ้งความว่าม้าบู๊มาจึงให้เปิดประตูรับ ม้าบู๊กับอองเสียงจึงเข้าไปคำนับกองบู๊แล้วว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าจากท่านไป ไปอยู่เมืองจิ๋นเมืองเตียวคอยฟังข่าวท่านอยู่มิได้ขาด ครั้นสืบรู้ว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ท่านมาปราบโจร แล้วจูอิวทูลยุยงเกงซีฮ่องเต้ว่าท่านเป็นกบฏ จึงให้หาข้าพเจ้าทั้งสองไปเฝ้า สั่งฮุยเบ๋งกับบังกุยเป็นแม่ทัพกำกับข้าพเจ้ากับทหารสิบหมื่นออกมาจับท่าน ข้าพเจ้าแกล้งทำรบพุ่งกับทหารท่านหวังจะให้ฮุยเบ๋งเชื่อถือว่าช่วยเจ็บร้อนด้วย บัดนี้ข้าพเจ้ากับอองเสียงตัดเอาศีรษะฮุยเบ๋งกับบังกุยมาให้ท่านต่างเครื่องคำนับ กองบู๊ได้ยินดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญม้าบู๊กับอองเสียงว่ามีสติปัญญาลึกซึ้งทั้งฝีมือก็กล้าแข็งนัก จงรักภักดีต่อเราโดยสุจริต มิเสียทีที่เป็นชายชาติทหาร กองบู๊จึงเลี้ยงโต๊ะม้าบู๊กับอองเสียงและนายทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย
ฝ่ายม้าบู๊ครั้นกินโต๊ะแล้ว จึงคำนับลากองบู๊ออกไปพาทหารสิบหมื่นเข้ามาสมทบทัพกองบู๊ล้อมเมืองกำตั๋น
ฝ่ายคนสนิทฮุยเบ๋งงวนโซย ครั้นม้าบู๊ฆ่าฮุยเบ๋งผู้นายตายแล้ว จึงพากันหลบหลีกหนีเข้าป่าค่อยเล็ดลอดไปถึงเมืองเตียงอั๋นคือเมืองหลวง จึงเข้าไปแจ้งความแก่จูอิวทุกประการ จูอิวได้ยินดังนั้นก็ตกใจปรึกษาไจเสียงทั้งเจ็ดคนกับขุนนางทั้งปวงซึ่งเป็นพรรคพวกว่า บัดนี้กองทัพซึ่งให้ยกไปจับเล่าสิ้วบุนซกนั้น ม้าบู๊กับอองเสียงก็ฆ่าฮุยเบ๋งบังกุยเสียแล้ว พาทหารไปเข้าอยู่กับเล่าสิ้วบุนซก ท่านจะคิดกำจัดเล่าสิ้วบุนซกด้วยอุบายประการใด เลียวแจ๋งจึงว่าซึ่งจะคิดจับเล่าสิ้วบุนซกนั้น ข้าพเจ้ามีอุบายประการหนึ่ง อันเล่าสิ้วบุนซกคนนี้มีกตัญญูต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ยิ่งนัก ขอท่านจงแต่งหนังสือรับสั่งออกไปหาตัวเล่าสิ้วบุนซกเข้ามา แล้วแต่งกองทัพตามไปภายหลังคอยสกัดทางจับเล่าสิ้วบุนซกฆ่าเสีย ประการหนึ่งถ้าเตงอูและนายทหารในกองเล่าสิ้วบุนซกว่ากล่าวห้ามปรามมิให้เล่าสิ้วบุนซกมา จงเอาสุรายาพิษไปบอกว่าเป็นของพระราชทานให้เล่าสิ้วบุนซกกิน ถ้าเล่าสิ้วบุนซกได้ยินว่าเป็นข้อรับสั่งแล้วเห็นจะทำตามทุกประการ ถ้าเล่าสิ้วบุนซกไม่มาคงจะกินสุรายาพิษตาย อุบายอันนี้ข้าพเจ้าเห็นจะสำเร็จความคิดท่านเป็นมั่นคง จูอิวได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ จึงแต่งหนังสือเป็นข้อรับสั่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เข้าผนึก แล้วประกอบยาพิษใส่สุราป้านหนึ่งปิดตราผนึกกับหนังสือส่งให้แก่หลีหุน แล้วบอกความลับกำชับสั่งให้ไปเจรจาล่อลวงกองบู๊ทุกประการ หลีหุนคำนับรับคำลาจูอิว ออกจากเมืองหลวงไปตามทางเมืองกำตั๋น จูอิวจึงให้หาตัวพิถองเข้ามาสั่งว่าท่านจงคุมทหารห้าหมื่นไปตามหลีหุน ถ้าเล่าสิ้วบุนซกต้องในกลอุบายของเราแล้ว จะกลับเข้ามาเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตามหนังสือซึ่งหลีหุนถือไปนั้น ถ้าท่านพบเล่าสิ้วบุนซกเข้ากลางทางจงจับฆ่าเสียเถิด พิถองคำนับลาออกมาจัดทหารห้าหมื่นยกไปตามคำจูอิว
ฝ่ายหลีหุนถือหนังสือไปถึงค่ายเล่าสิ้วบุนซก จึงเข้าไปบอกนายประตูว่า เราถือหนังสือรับสั่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาแต่เมืองหลวง นายประตูรู้ความดังนั้นก็เข้าไปคำนับบอกความแก่กองบู๊ทุกประการ กองบู๊มิได้รู้ในกลอุบาย จึงพาเตงอูกับนายทัพนายกองทั้งปวงออกมารับคำนับตรารับสั่งตามธรรมเนียม แล้วพาหลีหุนผู้ถือหนังสือเข้าค่าย หลีหุนจึงคำนับส่งหนังสือนั้นให้แก่กองบู๊ในท่ามกลางนายทัพนายกองนั่งอยู่พร้อมกัน กองบู๊ฉีกผนึกหนังสือออกอ่านได้ความว่า ศุภอักษรพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาถึงไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซก ด้วยบุญญาธิการแต่หนหลังเราได้สร้างสมมาจึงได้เป็นกษัตริย์ พึ่งได้ราชสมบัติใหม่บ้านเมืองยังไม่ราบคาบ จึงตั้งเล่าสิ้วบุนซกให้เป็นไต้สุมาผู้สำเร็จราชการ ได้ว่ากล่าวทหารและหัวเมืองทั้งปวง เป็นที่วางพระทัยให้ออกไปปราบโจรฝ่ายเหนือ มีผู้มาบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกเชื่อฟังแต่คำนายทหารผู้เป็นคนอกตัญญูแผ่นดินตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้ ครั้นจะเชื่อฟังแต่คำบอกเล่ามิได้ จึงให้ฮุยเบ๋งกับทหารออกมาสืบสวนเอาความจริงให้แน่ มีผู้เข้าไปบอกว่าเล่าสิ้วบุนซกให้ทหารลอบลักฆ่าฮุยเบ๋งแล้วริบเอาทหารไว้ถึงสิบหมื่นทั้งนี้ เราคิดระแวงแคลงเล่าสิ้วบุนซกอยู่ถึงสองข้อ ถ้าไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกยังมีใจสัตย์ซื่อมิได้คิดประทุษร้ายต่อเราก็ให้กลับเข้ามากับผู้ถือหนังสือ ถ้าเล่าสิ้วบุนซกยังทำการศึกติดพันอยู่กลับมามิได้ก็ให้กินสุราซึ่งเป็นนํ้าพิพัฒน์สัตยานี้โดยสัตย์สุจริต เราจึงจะไม่คิดระแวงสงสัยสืบไป ครั้นกองบู๊แจ้งความในหนังสือแล้วจึงปรึกษาเตงอูกับนายทหารทั้งปวงว่า ตัวเราจงรักภักดีทำราชการโดยสัตย์สุจริต มิได้คิดประทุษร้ายต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ บัดนี้มีผู้ไปทูลยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ระแวงพระทัยให้มีตรารับสั่งมาหาทั้งนี้ จำจะเข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้หายสงสัยท่านจะเห็นประการใด เตงอูจึงว่าท้องตราฉบับนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นหนังสือนายโจรทั้งแปดคนแกล้งคิดกลอุบายจะทำร้ายแก่ท่าน จึงแกล้งแต่งเป็นหนังสือรับสั่งออกมา ถ้าท่านกลับเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะต้องกลอุบายนายโจรทั้งแปดคนเป็นมั่นคง อนึ่งเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจทุกวันนี้ ข้าพเจ้าพิจารณาดูหาเห็นผู้ใดที่จะสืบกษัตริย์บำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขต่อไปไม่ ทแกล้วทหารทั้งปวงซึ่งมาช่วยปราบศัตรูแผ่นดินทั้งนี้ เพราะเห็นว่าท่านมีบุญญาธิการมาก จึงมาอาสาท่านหวังจะฝากชื่อไว้ให้มีเกียรติยศปรากฏไปภายหน้า ถ้าท่านเกิดความอันตรายแล้ว ข้าพเจ้าและทหารทั้งปวงจะหาที่พึ่งมิได้ คนทั้งปวงก็จะครหานินทาว่าเป็นคนโฉดเขลาไม่รู้เท่านายโจรทั้งแปด จนเจ้าของตัวตายด้วยอุบายล่อลวง ทหารทั้งปวงซึ่งเอาตัวฝ่าคมอาวุธอาสาแผ่นดินมานั้นความชอบซึ่งทำไว้ก็จะสูญสิ้น ขอท่านจงหยุดยั้งตรึกตรองก่อน หลีหุนได้ยินเตงอูว่ากล่าวทัดทานเล่าสิ้วบุนซกดังนั้นเห็นจะเสียการ จึงรินสุราออกจากป้านใส่จอกเข้าไปใกล้กองบู๊แล้วว่า ทแกล้วทหารทั้งปวงไม่ยอมให้ท่านไปเมืองหลวงแล้ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้พระราชทานนํ้าพิพัฒน์สัตยาออกมา ถ้าท่านมิได้คิดกบฏประทุษร้ายต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ขอท่านจงกินน้ำพระพิพัฒน์สัตยาต่อหน้าข้าพเจ้าผู้ถือรับสั่งตามท้องตราซึ่งโปรดออกมา ข้าพเจ้าจะได้เข้าไปกราบทูลแจ้งความให้พระเจ้าเมืองหลวงสิ้นสงสัย มิได้มีพระทัยระแวงท่านสืบไป กองบู๊ได้ฟังดังนั้นก็รับเอาจอกสุรามาจากมือหลีหุน
ฝ่ายเอียวกี๋ถือกระบี่ยืนอยู่เห็นกองบู๊หยิบจอกสุราจะดื่มกิน เอียวกี๋ก็โกรธเข้าชิงเอาจอกสุรานั้นทิ้งออกไปเสีย สุราหกลงเป็นเปลวเพลิงลุกขึ้นสูงประมาณสี่นิ้วห้านิ้วแล้วดับไป เอียวกี๋เอากระบี่ฟันหลีหุนคอขาดตาย ฝ่ายนายทหารทั้งปวงต่างคนดีใจนัก กองบู๊เห็นเอียวกี๋ฆ่าหลีหุนเสียแล้วมิได้ว่าประการใด จึงให้ทหารเอาศพหลีหุนออกไปทิ้งเสียนอกค่าย
ฝ่ายคนใช้หลีหุนอยู่นอกค่ายเห็นนายตายก็ตกใจหนีกลับไปตามทาง พบทัพพิถองจึงแจ้งความแก่พิถองทุกประการ พิถองรู้ความดังนั้นก็เร่งให้ยกกองทัพไปตามทาง
ฝ่ายทหารซึ่งไปนั่งทางอยู่เห็นพิถองยกกองทัพมาถึง จึงรีบเข้าไปแจ้งความแก่กองบู๊ กองบู๊จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารยกออกจากค่ายไปทางประมาณสามลี้ พอพบพิถองขี่ม้านำทหารมากองบู๊ยืนม้าขวางทางอยู่ จึงร้องถามว่าท่านจะยกกองทัพไปแห่งใด พิถองได้ยินดังนั้นจึงบอกว่า เรายกมาทั้งนี้เพราะตัวท่านเชื่อฟังคำคนยุยงตั้งตัวเป็นเจ้าคิดกบฏต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบความจึงให้เรายกกองทัพมาจับท่านไปลงอาญาตามโทษานุโทษ กองบู๊จึงว่าตัวเราตั้งใจทำราชการโดยสุจริต มิได้คิดการประทุษร้ายต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ซึ่งมีรับสั่งให้ท่านมาเอาโทษแก่เรานั้นเราหาข้อผิดมิได้ พิถองจึงว่าเดิมมีรับสั่งให้ฮุยเบ๋งออกมาหาตัวท่านเข้าไปเมืองหลวง ท่านขัดรับสั่งแล้วให้ทหารเข้าลอบลักฆ่าฮุยเบ๋งริบเอาทหารไว้ พระเจ้าเมืองหลวงจึงให้หลีหุนถือนํ้าพิพัฒน์มาเหตุใดฆ่าเสียอีกเล่า เตงอูได้ฟังดังนั้นจึงบอกแก่พิถองว่า เดิมอองมังคิดฆ่าพระเจ้าเปงเต้เพราะด้วยสุรายาพิษชิงเอาสมบัติในเมืองหลวง ฮั่นกองบู๊ผู้มีบุญคิดการศึกฆ่าอองมังเสียแล้วตั้งเล่าเหี้ยนเป็นเกงซีฮ่องเต้ เกงซีฮ่องเต้เอาโจรแปดคนมาตั้งเป็นที่ไจเสียง ไจเสียงคิดอิจฉาจะฆ่าฮั่นกองบู๊เสีย จึงคิดการพร้อมกันยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จัดนายทหารฮั่นกองบู๊ไปรักษาเมืองน้อยเมืองใหญ่สิ้นแล้ว นายโจรทูลยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ฮั่นกองบู๊คุมทหารสองร้อยคนออกมาปราบโจรซึ่งตั้งซ่องสุมพวกโจรอยู่ฝ่ายเหนือมากกว่าร้อยหมื่น หมายจะให้โจรฆ่าฮั่นกองบู๊เสีย เราแลนายทหารทั้งปวงรู้ข่าวซึ่งไจเสียงคิดอุบายจะทำร้ายฮั่นกองบู๊ จึงพากันมาช่วยป้องกันมิให้เป็นอันตราย อองลังจือบุตรอองมังมาซ่องสุมผู้คนเป็นอันมาก ตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้รบพุ่งกันกับฮั่นกองบู๊ยังมิทันสำเร็จราชการ
พอเวลาหลีหุนเอาสุรายาพิษออกมาเจรจาล่อลวงว่าเป็นน้ำพิพัฒน์สัตยาพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้พระราชทานให้กองบู๊ นายทหารทั้งปวงรู้ว่าเป็นกลอุบายไจเสียงแอบรับสั่งออกมาจึงฆ่าหลีหุนเสีย ตัวท่านก็เป็นขุนนางมาครั้งอองมัง ทั้งสติปัญญาฝีมือก็กล้าแข็ง ความทั้งนี้ท่านย่อมรู้แจ้งอยู่สิ้นทุกประการ อนึ่งคำโบราณว่าไว้เป็นฉบับสืบมา ถ้าเป็นปักษาชาติทั้งปวงพึงแสวงหาต้นไม้ใหญ่เป็นที่อาศัยทำรัง อันเกิดมาเป็นชายมีสติปัญญาจงหาผู้มีบุญญาธิการเป็นที่พึ่ง ซึ่งท่านเข้าอยู่ด้วยอองมังศัตรูแผ่นดินผู้หาบุญมิได้ ทำศึกขับเคี่ยวกันกับฮั่นกองบู๊ผู้มีบุญญาธิการมากมาตราบเท่าอองมังสิ้นชีวิตแล้ว ท่านกลับเข้าคบคิดกับนายโจรแกล้งทูลยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเล่าอี๋นผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ตาย แล้วกลับใช้ให้ท่านออกมาประทุษร้ายต่อฮั่นกองบู๊มีบุญญาธิการมาก ความชั่วท่านก็จะลือชาปรากฏไปตราบเท่าสิ้นพระจันทร์พระอาทิตย์ เราว่ากล่าวเตือนสติท่านทั้งนี้ด้วยความกรุณา แม้นท่านมาเข้าด้วยช่วยผู้มีบุญปราบศัตรูแผ่นดินราบคาบราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขแล้ว ความชอบที่ท่านทำไว้จะมีชื่อลือเกียรติยศปรากฏไปจนสิ้นบุตรแลหลาน ซึ่งตัวท่านยกมานี้ เราให้ทหารมีฝีมือสามสิบนายกับทหารเลวสิบหมื่นตั้งวกหลังล้อมท่านไว้ทางไกลสองพันเส้นโดยรอบ ตัวท่านมีทหารมาแต่ห้าหมื่นคน เราเห็นหาสู้ทนกำลังฝีมือทหารฝ่ายเราได้ไม่ แม้นท่านยังถือมานะมิยอมเข้าด้วยกองบู๊ จะคิดการต่อสู้สงครามภายหลังท่านจะได้ความเดือดร้อนนัก ตัวท่านใช่คนโฉดเขลาจงตรึกตรองดูโดยชอบ พิถองได้ยินดังนั้นตรึกตรองดูก็เห็นชอบด้วยคำเตงอู จึงลงจากม้าเข้าไปคำนับกองบู๊แล้วว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าเป็นทหารอองมังมิได้รู้ว่าท่านเป็นผู้มีบุญ ต่อเตงอูผู้มีสติปัญญาชักทำเนียบมาเปรียบเทียบข้าพเจ้าจึงได้สติ ซึ่งข้าพเจ้าทำความผิดมาแต่หนหลัง จงกรุณายกโทษข้าพเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง แต่นี้ไปภายหน้าจะทำราชการโดยสัตย์สุจริตกว่าจะสิ้นชีวิต ขอท่านอย่าระแวงสงสัยในข้าพเจ้าสืบไปเลย กองบู๊ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงพาพิถองเลิกทัพกลับเข้าค่าย ให้เลี้ยงโต๊ะพิถองกับนายทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย
ฝ่ายนายทหารซึ่งเกิดสำหรับบุญกองบู๊ประชุมพร้อมกันอยู่ทั้งยี่สิบแปดนาย ปรึกษาจะยกกองบู๊ขึ้นเป็นกษัตริย์หลายครั้งกองบู๊ไม่ยอมเป็นฮ่องเต้ต่างคนวิตกนัก จึงให้ทหารผู้หนึ่งชื่อถือลี้ฉลาดเรียบเรียงเนื้อความ ทำเรื่องราวเข้าคำนับส่งให้กองบู๊ กองบู๊รับหนังสือคลี่ออกอ่านได้ความว่า คำโบราณกล่าวไว้เป็นฉบับสำหรับแผ่นดินสืบมาว่า ถ้าผู้ใดเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณผู้มีพระคุณแก่ตน แม้นจะว่ากล่าวสิ่งใดอย่าพึงฟังคำจงกำจัดเสีย ผู้ใดมีความกตัญญูรู้จักผู้มีคุณ ใจสัตย์ซื่อมั่นคงต่อแผ่นดินโดยสุจริต จะว่ากล่าวสิ่งใดควรจะเชื่อฟังได้ ซึ่งท่านคิดการกำจัดอองมังผู้เป็นศัตรูแผ่นดินสิ้นเสี้ยนหนามแล้ว มิได้บำรุงราษฎรหัวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบกษัตริย์ กลับเอาเล่าเหี้ยนผู้บุญน้อยขึ้นครองสมบัติเป็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่าราชการเมืองหลวง ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงจึงบังเกิดจลาจลเดือดร้อน โจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทุกทิศ อันแผ่นดินทุกวันนี้ต่อเมื่อใดกษัตริย์มีบุญญาธิการ เปรียบเหมือนพระเจ้าจิวบู๋เต้และพระเจ้าฮั่นโกโจมาเป็นกษัตริย์แผ่นดินจึงราบคาบ บัดนี้ทแกล้วทหารและราษฎรหัวเมืองสรรเสริญว่าท่านมีบุญญาธิการมาก เปรียบเหมือนพระเจ้าเงี้ยวเต้และพระเจ้าซุนเต้กษัตริย์แต่ก่อน ขอเชิญท่านขึ้นเป็นฮ่องเต้ปราบเสี้ยนศัตรูแผ่นดินราบคาบได้อยู่เย็นเป็นสุข ทหารผู้ซึ่งจงรักภักดีมีความชอบจะขอฝากแต่ชื่อไว้ในแผ่นดิน อนึ่งพระเจ้าเมืองหลวงทุกวันนี้หลงเชื่อฟังถ้อยคำนายโจรยุยง ลืมคุณซึ่งท่านทำความชอบช่วยทำนุบำรุงให้ได้เป็นกษัตริย์ กลับคิดประทุษร้ายต่อท่านเป็นหลายครั้ง ถ้าท่านไม่ยอมเป็นฮ่องเต้แล้ว ทแกล้วทหารทั้งปวงเห็นจะพากันแตกฉานซ่านเซ็นไป ขอท่านจงรับที่ฮ่องเต้เถิด ทหารที่มีความชอบในแผ่นดินจะได้พึ่งบุญญาธิการไปภายหน้า ข้าพเจ้าว่าเตือนสติทั้งนี้ จงตรึกตรองการทั้งปวงให้รอบคอบจึงจะควร ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกอ่านเรื่องราวสิ้นความแล้วลำดับหนังสือลงไว้ มิได้ยินดีที่จะเป็นกษัตริย์ ด้วยใจซื่อตรงต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ จึงว่าแก่ถือลี้และทหารทั้งปวง ซึ่งท่านพร้อมใจกันจะยกเราขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นเราก็ไม่ขัด แต่บัดนี้แผ่นดินยังไม่ราบคาบ ด้วยอองลังจือยังเป็นเสี้ยนหนามอยู่ ถ้าท่านเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวช่วยกันกำจัดศัตรูราชสมบัติสำเร็จแล้ว เราจึงจะยอมทำตามคำท่าน เตงอูได้ยินดังนั้นดีใจนักจึงจัดทหารยกออกจากค่าย ให้เอาบันไดหกพาดกำแพงทั้งสี่ด้าน จัดทหารที่มีฝีมือปีนกำแพง ทหารแม่นเกาทัณฑ์ระดมยิงสาดเข้าไปในเมืองดังห่าฝน
ฝ่ายทหารอองลังจือถูกเกาทัณฑ์ป่วยเจ็บหลบหนีเข้าแอบแฝงมิเป็นอันที่จะสู้รบ ทหารเตงอูปีนกำแพงเข้าเมืองได้เปิดประตูทหารทั้งปวงวิ่งตรูกันเข้าไปไล่ฆ่าฟันทหารอองลังจือล้มตายแตกหนีเป็นอลหม่าน
ฝ่ายเหงวับคิมรู้ว่าทหารไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกหักเข้าเมืองได้ตกใจนัก จึงอ่านมนต์ไสยศาสตร์อุ้มอองลังจือเหาะหนีไปอยู่เมืองโกอิบก๋วน เตงอูขับทหารยกตามไปตั้งค่ายล้อมเมืองโกอิบก๋วนไว้
ฝ่ายเหงวับคิมรู้ว่ากองทัพไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกตามมา จึงให้ทหารปิดประตูเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นที่สามารถ
ฝ่ายเตงอูจึงสั่งทหารให้หาเลือดสุนัขดำมาสาดรอบกำแพงหมายจะแก้ไขให้มนต์ไสยศาสตร์เหงวับคิมเสื่อมคลายลง แล้วจัดทหารขึ้นปีนกำแพงเมืองหลายครั้งจะหักเอาเมืองมิได้ แต่ตั้งล้อมเมืองประมาณกึ่งเดือนมิได้เห็นเหงวับคิมยกออกมารบ เตงอูให้ถอยทัพกลับไปตั้งค่ายซุ่มอยู่ในป่าห่างเมืองโกอิบก๋วนทางประมาณสามร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น เป็นอุบายหมายจะให้เหงวับคิมและชาวเมืองสำคัญว่ากองทัพกลับล่าถอยไปมีใจประมาทลง อยู่วันหนึ่งเตงอูจึงให้หานายทัพนายกองมามิให้กองบู๊รู้ เตงอูจึงปรึกษานายทหารทั้งปวงว่าราชการอองลังจือเราทำมาจวนจะสำเร็จอยู่แล้ว เราคิดจะให้จัดการทั้งปวงและปลูกมณฑปสำหรับเป็นที่ปราบดาภิเษกไว้กลางป่า อย่าให้กองบู๊รู้ความเกลือกจะเอาตัวหนี ถึงวันฤกษ์ดีจะยกฮั่นกองบู๊ขึ้นเป็นกษัตริย์ท่านจะเห็นประการใด นายทหารทั้งปวงเห็นชอบพร้อมใจกันต่างคนแบ่งพนักงานเกณฑ์กันเสร็จแล้ว เตงอูจึงพานายทหารเห็นที่ชัยภูมิสมควรจึงให้ทหารปราบที่ราบเสมอหาหลักตอมิได้ จึงให้ปลูกมณฑปใหญ่สูงกว่าปลายไม้ทั้งปวงแล้ว เตงอูจึงจารึกอักษรขนานชื่อมณฑปว่าเขงฉิว มีราชวัติฉัตรธงรายรอบมณฑป ครั้นสำเร็จการเตงอูพานายทหารมาประชุมพร้อมกันอยู่ ณ ค่ายหลวง
ฝ่ายกองบู๊ครั้นเวลาเย็นจึงพาเตงอูกับนายทหารออกมาเลียบค่าย แลไปเห็นมณฑปคิดสงสัยจึงพาทหารขึ้นไปเห็นอักษรจารึกไว้ว่าเขงฉิว จึงถามเตงอูว่าผู้ใดมาทำมณฑปไว้กลางป่าจารึกอักษรนั้นอ่านออกความประการใด เตงอูจึงบอกว่าเขงฉิวเป็นชื่อมณฑปแปลออกได้ความว่า พันฤดูเป็นที่สำหรับกษัตริย์เสด็จมาประทับแรมประพาสป่า เตงอูแกล้งกล่าวกลอุบายกลบเกลื่อนมิให้กองบู๊สงสัย แล้วเชิญกองบู๊ไปเที่ยวชมต้นไม้ดอกไม้ตามริมรอบริเวณมณฑป แล้วเชิญกองบู๊กลับคืนเข้าค่าย พอเวลาพลบค่ำลงเตงอูจึงออกมากระซิบบอกนายทหารพร้อมกันว่า เวลาพรุ่งนี้เป็นวันฤกษ์ดีจะยกกองบู๊ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ท่านทั้งปวงจงกำชับทหารทุกพนักงานให้นั่งยามกองเพลิงรักษากองบู๊อย่าประมาทกว่าจะรุ่งเช้า จะได้เชิญกองบู๊ขึ้นเป็นกษัตริย์ เสร็จแล้วจะยกทัพเข้าระดมตีเมืองโกอิบก๋วน จับอองลังจือเหงวับคิมฆ่าเสียให้เสร็จศึก นายทหารรับคำต่างคนลาไปจัดแจงทหารเลวจุกช่องกองเพลิงรักษาอยู่รอบค่ายกองบู๊ตามคำเตงอูสั่งทุกประการ
ฝ่ายกองบู๊ครั้นเวลาค่ำลง จึงถือไม้เท้าเดินไปผู้เดียวเลียบค่าย พอทหารเลวนั่งยามรักษาเชิงค่ายพูดกันว่า เวลาพรุ่งนี้เตงอูแม่ทัพกับนายทหารพร้อมกัน ณ ที่มณฑปริมเชิงเขาจะยกกองบู๊เจ้าเราขึ้นเป็นกษัตริย์ แต่นี้ไปบ้านเมืองจะอยู่เย็นเป็นสุข กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าแต่เราอุตส่าห์รักษาตัวมามิให้มีผู้นินทาว่าเป็นคนประทุษร้ายต่อเจ้าแผ่นดิน ว่ากล่าวผลัดเปลี่ยนพ้นที่ฮ่องเต้มาหลายครั้ง บัดนี้เตงอูกับนายทหารพร้อมใจกันปลูกสร้างมณฑปทำการใหญ่มิให้รู้ เห็นจะข่มขืนนํ้าใจให้เป็นฮ่องเต้เป็นมั่นคง จำจะหนีไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ณ เมืองหลวงในเวลากลางคืน ถึงมาตรว่าไจเสียงแปดคนทูลยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ลงอาญาฆ่าเสียจะขอตายด้วยความสัตย์สุจริต คิดแล้วขึ้นขี่ม้ามือถือกระบี่ออกไปถึงประตูค่ายทางทิศใต้
ฝ่ายเล่าสือติดเห็นดังนั้นจึงเข้าฉุดคร่าบังเหียนม้ากองบู๊ไว้แล้วบอกว่า ท่านแม่ทัพกำชับสั่งมิให้ท่านออกนอกค่ายในเวลากลางคืน กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงว่าเรามีธุระจะไปเป็นการด่วนไม่ควรจะห้าม ถ้าท่านไม่ตามใจเรา เราจะเชือดคอตายเสีย เล่าสือติดได้ยินดังนั้นก็ตกใจนักจึงละบังเหียนม้ากองบู๊ กองบู๊ขับม้าเข้าทางใหญ่จะไปเมืองหลวง
ฝ่ายเล่าสือติดครั้นเห็นกองบู๊ไปมิได้กลับ จึงวิ่งมาบอกความแก่เตงอูแม่ทัพทุกประการ เตงอูแจ้งว่ากองบู๊หนีก็ตกใจ จึงร้องบอกนายทัพนายกองทุกค่ายต่างขึ้นม้าพาทหารแยกทางก้าวสกัดตามหากองบู๊ในเวลากลางคืน
ฝ่ายกองบู๊มิได้รู้แห่งหนทาง ขับม้าหนีนายทหารมาถึงตำบลหนึ่ง เห็นคนยืนขวางทางสองคนพูดกันว่าเวลารุ่งเช้าพรุ่งนี้ เตงอูกับนายทหารทั้งปวงจะยกกองบู๊ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทั้งแผ่นดิน กองบู๊ได้ยินดังนั้นก็โกรธ ชักม้าเข้าใกล้เอากระบี่ฟันสองคนนั้นเป็นประกายพรายเหมือนแสงหิ่งห้อย รูปคนสูญหายเห็นแต่ศิลาตั้งอยู่สองก้อน กองบู๊รู้ว่าพระไพรเจ้าป่าจึงรำพึงคิดว่า ซึ่งจะให้เราเป็นฮ่องเต้ครั้งนี้พร้อมใจกันทั้งเทพยดามนุษย์เห็นจะหนีทหารทั้งปวงไปไม่พ้น คิดแล้วขับม้ามาตามทางไปถึงด่านเมืองเปกเขง พอพบพวกทหารเตงอูสกัดทางอยู่เป็นอันมาก กองบู๊ชักม้ากลับ เตงอูขับม้าเข้าเคียงจับบังเหียนม้ากองบู๊รั้งไว้มิให้ไปแล้วถามว่า ท่านหนีข้าพเจ้ามาในเวลากลางคืนฉะนี้จะไปแห่งใด กองบู๊บอกว่าเราจะไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ท่านมาไยเล่า ขณะนั้นพอนายทัพนายกองมาพร้อมกัน เตงอูจึงว่าแก่กองบู๊ว่านายโจรไจเสียงแปดคนนั้นคิดทำร้ายท่าน มันแกล้งแต่งกลอุบายยุยงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะให้ฆ่าท่านเสียเป็นหลายครั้ง ความทั้งนี้ท่านก็แจ้งอยู่สิ้นทุกประการ ซึ่งท่านจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ณ เมืองหลวงนั้น เหมือนดังเอาเนื้อไปส่งเข้าปากเสือ ถ้าท่านเป็นอันตรายลงแล้วข้าพเจ้าจะพึ่งบุญผู้ใดเล่า ขอเชิญท่านกลับเข้าค่ายจะได้คิดการศึกกำจัดอองลังจือสืบไป เตงอูกับนายทหารทั้งปวงเข้าห้อมล้อมกองบู๊กลับมาถึงค่ายหลวง
พอเวลารุ่งเช้าตรู่ เตงอูยกทัพเข้าเชิงกำแพงเมืองโกอิบก๋วน ฝ่ายทหารชาวเมืองขณะเมื่อกองทัพถอยไปครั้งก่อนต่างคนมีใจประมาท ครั้นเห็นกองทัพมามิทันจัดแจงรักษาหน้าที่เชิงเทิน เตงอูได้ท่วงทีจึงขับทหารปีนกำแพงขึ้นไปเปิดประตูเมือง ยกกองทัพหนุนเนื่องกันเข้าไล่ฟันทหารชาวเมืองแตกหนีเป็นอลหม่าน
ฝ่ายเหงวับคิมรู้ว่าทหารกองบู๊เข้าเมืองได้ตกใจนัก จึงอ่านมนต์ไสยศาสตร์อุ้มอองลังจือเหาะหนีไปเมืองกำตั๋น เตงอูเห็นดังนั้นจึงให้ทหารม้าเร็วรีบสืบรู้ความแล้ว จึงปรึกษากองบู๊ว่าเหงวับคิมมีวิชาชำนาญในไสยศาสตร์ แก้ด้วยเลือดสุนัขดำจะทำให้มนต์เสื่อมก็ไม่สมความคิด ซึ่งเหงวับคิมพาอองลังจือเหาะหนีกลับไปอาศัยเมืองกำตั๋น เมืองกำตั๋นขัดสนด้วยอาหารเห็นว่าเหงวับคิมจะอยู่ไม่ได้สักกี่วัน ก็จะย้ายไปอยู่เมืองเปกเขงซึ่งมีอาหารบริบูรณ์เป็นมั่นคง ข้าพเจ้าเห็นภูเขาหนึ่งสูงใหญ่อยู่ทิศใต้เมืองกำตั๋นทางประมาณยี่สิบห้าเส้น เป็นทางรวมจะไปเมืองเปกเขง ขอท่านจงจัดแจงทหารแม่นเกาทัณฑ์ไปซุ่มอยู่ที่เนินทรายริมเชิงเขากองหนึ่ง ให้ทหารขึ้นไปคอยอยู่บนยอดเขาสูงกองหนึ่ง ถ้าเหงวับคิมมาโดยอากาศก็จะผ่านไปตรงยอดเขาจึงให้ทหารยิงเกาทัณฑ์ให้ถูกเหงวับคิม ถ้าเหงวับคิมจะยกเป็นกระบวนทัพเดินดินมา ให้ทหารบนยอดเขาโบกธงตีกลองสัญญาขึ้น ให้ทหารกองซุ่มสองข้างทางออกช่วยระดมยิงเกาทัณฑ์ล้อมจับเอาตัวเหงวับคิมเห็นจะได้อองลังจือโดยง่าย กองบู๊เห็นชอบด้วยจึงให้เอียวกี๋หนึ่ง อองป้าหนึ่ง คุมทหารห้าหมื่นพื้นมีฝีมือแม่นเกาทัณฑ์ไปตั้งซุ่มอยู่แห่งทางริมเชิงเขาสูงทั้งสองกอง จึงสั่งอองเสียงพาทหารเกาทัณฑ์สองหมื่นขึ้นไปคอยอยู่บนยอดเขาตามคำเตงอู แล้วกองบู๊ก็ให้ยกทัพใหญ่ไปตั้งซุ่มอยู่ในป่านอกเมืองกำตั๋นข้างทิศใต้
ฝ่ายเหงวับคิมมาอยู่ในเมืองกำตั๋น สำคัญคิดว่ากองทัพจะติดตาม จึงรวบรวมทหารซึ่งเป็นพรรคพวกได้ห้าหมื่นเศษ ให้ปิดประตูเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่ประมาณสามสิบวันเสบียงอาหารขาดลง เหงวับคิมจึงปรึกษาอองลังจือว่า เมืองกำตั๋นขัดสนด้วยเสบียงจ่ายทหารจะทำการต่อสู้กองทัพกองบู๊สืบไปมิได้ ข้าพเจ้าคิดจะพาทหารไปอยู่เมืองเปกเขงข้าวปลาอาหารอุดม เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารขึ้นให้มากแล้วจะได้ติดทำการศึกต่อสู้กองบู๊สืบไป ซึ่งจะเนิ่นช้าอยู่ในเมืองนี้กองทัพยกมาล้อมไว้จะหนียาก อองลังจือเห็นชอบด้วยจึงจัดเตรียมทหารห้าหมื่นเป็นกระบวนทัพ ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ให้เปิดประตูเมืองเบื้องทิศใต้ รีบเดินทัพไปตามทางเมืองเปกเขง
ฝ่ายอองเสียงซึ่งขึ้นไปคอยเหงวับคิมอยู่บนยอดเขา แลลงไปเห็นอองลังจือกับเหงวับคิมขี่ม้านำหน้าทหารเดินมาตามทางถึงเนินทรายที่ช่องแคบริมเชิงเขา อองเสียงจึงตีกลองรบโบกธงสัญญาทัพซุ่มเป็นสำคัญ
ฝ่ายเอียวกี๋กับอองป้าก็ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ตีขนาบเข้าไปสองฟากทาง เตงอูกับม้าบู๊จึงยกทัพหลวงเข้าตั้งสกัดต้นทาง อองเสียงพาทหารลงจากยอดเขา เข้าระดมยิงเกาทัณฑ์ต้านหน้าเหงวับคิมไว้ ทหารทั้งสี่กองโห่ร้องพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์สาดเข้าไปทั้งสี่ด้าน ถูกทหารอองลังจือป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายอองลังจือกับเหงวับคิมเห็นดังนั้นตกใจนัก ชักม้ากลับมาต้นทาง ม้าบู๊จึงขับม้าพาทหารเข้าบุกรบจะจับอองลังจือ เหงวับคิมพาทหารรบเรรวนอยู่ในที่ล้อมข้าศึก จวนตัวกลัวความตาย จึงร่ายมนต์ไสยศาสตร์อุ้มอองลังจือโดดขึ้นโดดลงสูงพ้นปลายไม้จะเหาะหนี เอียวกี๋น้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเหงวับคิมตกลงมา เอียวกี๋จับได้ตัวเหงวับคิม อองลังจือวิ่งหนีไป อองป้าโดดลงจากม้าไล่ติดตามจับเอาตัวอองลังจือได้ กองบู๊จึงขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารเหงวับคิมตายเกลื่อนกลาดไป
ฝ่ายอองป้ากับเอียวกี๋มัดมืออองลังจือกับเหงวับคิมเข้าไปคำนับกองบู๊ กองบู๊มีความยินดีนัก จึงยกกองทัพกลับเข้าเมืองกำตั๋น ครั้นนายทัพนายกองมาพร้อมแล้วจึงให้เลี้ยงโต๊ะเสพสุราเป็นที่สบาย กองบู๊จึงให้เอาตัวอองลังจือเข้ามาหมอบอยู่ในที่ท่ามกลางทหารแล้ว กองบู๊จึงด่าอองลังจือว่าเหตุเพราะมึงผู้เป็นลูกอ้ายศัตรูแผ่นดินผู้เดียว แกล้งทำให้เล่าหลิมน้องกูหลงเชื่อฟังถ้อยคำจนเกิดสงครามขับเคี่ยวฆ่ากันล้มตายเป็นอันมาก ถ้าละไว้จะเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ทหารทั้งปวงจงเอาไปตัดศีรษะเสียบประจานเสียจงสิ้นทั้งสองคน อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างมันสืบไป ทหารรับคำพาอองลังจือกับเหงวับคิมออกไปตัดศีรษะเสียบไว้นอกเมืองตามคำกองบู๊สั่ง
ฝ่ายไต้สุมากองบู๊ ครั้นเสร็จปราบอองลังจือจัดแจงราษฎรชาวเมืองกำตั๋นราบคาบแล้ว จึงค้นหาหนังสือบรรดาหัวเมืองมายอมเข้าด้วยอองลังจือประมาณพันเศษฉบับ ไต้สุมากองบู๊มิได้ผูกใจพยาบาทให้เผาหนังสือเสียสิ้น
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงบรรดาให้หนังสือลับไปเข้ากับอองลังจือแต่ก่อน ครั้นรู้ว่าอองลังจือเสียทัพ ไต้สุมากองบู๊จับฆ่าเสีย ต่างคนเกรงกลัวไต้สุมากองบู๊ยิ่งนัก ครั้นแจ้งข่าวว่ากองบู๊เผาหนังสือเสียแล้ว หัวเมืองทั้งปวงเห็นว่ากองบู๊หาความพยาบาทมิได้ จึงจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการไปคำนับยอมสามิภักดิ์ด้วยกองบู๊ทุกเมือง กองบู๊รับสิ่งของเครื่องบรรณาการคำนับว่ากล่าวโอบอ้อมเอาใจ แล้วสั่งให้หัวเมืองบรรดามากลับไปรักษาเมืองเหมือนดังแต่ก่อน
๑๓
ฝ่ายจูอิวไจเสียงเมืองหลวง ตั้งแต่ใช้ให้หลีหุนถือหนังสือไปล่อลวงกองบู๊จะให้กินสุรายาพิษ คิดวิตกคอยสืบข่าวอยู่มิได้ขาด พอคนใช้เข้าไปบอกว่าหลีหุนซึ่งให้ถือหนังสือไปนั้น ทหารกองบู๊ฆ่าเสีย พิถองก็ไปเข้าด้วยกองบู๊ กองบู๊ทำการศึกชนะอองลังจือแล้ว บัดนี้เข้าตั้งอยู่ในเมืองกำตั๋น หัวเมืองทั้งปวงไปเข้าด้วยกองบู๊เป็นอันมาก จูอิวได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับไจเสียงทั้งเจ็ดคนว่า เราคิดจะทำร้ายเล่าสิ้วบุนซกก็ไม่สำเร็จ หัวเมืองทั้งปวงก็นับถือยำเกรงเล่าสิ้วบุนซกเป็นอันมาก เล่าสิ้วบุนซกมีแต่จะตั้งตัวเป็นใหญ่มียศขึ้นทุกวัน จำจะเข้าไปทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้มีรับสั่งตั้งแต่งเล่าสิ้วบุนซกให้เป็นเจ้า ถึงมาตรว่าเล่าสิ้วบุนซกปราบโจรราบคาบแล้วกลับเข้ามาถึงเมืองหลวง รู้ว่าเราทั้งปวงช่วยทูลให้ได้เป็นอ๋องก็จะขอบคุณเรา เห็นว่าเรามีใจรักใคร่เล่าสิ้วบุนซกโดยสุจริต จูอิวปรึกษาไจเสียงทั้งเจ็ดคนเห็นชอบพร้อมใจกันแล้วเข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าเกงเซีฮ่องเต้ว่า ซึ่งมีรับสั่งให้ม้าบู๊เจ้าเมืองจิ๋นกับอองเสียงเจ้าเมืองเตียวยกไปจับเล่าสิ้วบุนซกนั้น ม้าบู๊กับอองเสียงกลับไปเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซก บัดนี้อองลังจือบุตรอองมังไปล่อลวงเจ้าเมืองกำตั๋นว่าเป็นแซ่เชื้อพระเจ้าฮั่นโกโจเป็นผู้มีบุญ หัวเมืองทั้งปวงนิยมเข้าด้วยเป็นอันมาก ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกไปจับอองลังจือฆ่าเสีย บัดนี้เล่าสิ้วบุนซกเข้าตั้งอยู่เมืองกำตั๋น หัวเมืองทั้งปวงไปเข้าด้วยเป็นอันมาก เล่าสิ้วบุนซกมีทแกล้วทหารล้วนเข้มแข็ง ขอให้มีรับสั่งไปตั้งแต่งให้เล่าสิ้วบุนซกเป็นเจ้าเอาน้ำใจไว้ก่อน เล่าสิ้วบุนซกได้เป็นเจ้าแล้วจะได้ตั้งใจปราบโจรฝ่ายเหนือให้ราบคาบ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้แต่งหนังสือรับสั่งตั้งเล่าสิ้วบุนซกเป็นเสียวอ๋อง จัดแจงสิ่งของพระราชทานให้ขุนนางพนักงานถือหนังสือรับสั่งไปให้เล่าสิ้วบุนซก ณ เมืองกำตั๋น
ฝ่ายกองบู๊ครั้นทแกล้วทหารค่อยมีกำลังขึ้นแล้ว จึงให้ประชุมขุนนางนายทหารปรึกษาราชการซึ่งจะยกทัพไปปราบโจรฝ่ายเหนือ พอนายประตูเข้าไปบอกว่ามีผู้ถือหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองเตียงอั๋นคือเมืองหลวง กองบู๊จึงแต่งตัวตามธรรมเนียมพาขุนนางนายทหารถือเครื่องคำนับออกไปรับเชิญหนังสือรับสั่งเข้าในเมืองตั้งที่สมควรแล้ว กองบู๊ก็คำนับหนังสือรับสั่งโดยสุจริตแล้วฉีกผนึกหนังสือออกอ่านใจความว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการอันเทพยดาทั้งหลายประชุมเชิญให้มาเป็นกษัตริย์ เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงบำรุงราษฎรทั้งหลายให้อยู่เย็นเป็นสุข ครั้งเมื่ออองมังศัตรูแผ่นดินตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ในเมืองหลวง เทพยดาทั้งปวงช่วยกันให้ไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกทำการปราบอองมัง สำเร็จราชการบ้านเมืองราบคาบแล้ว ตัวเราจึงได้ครอบครองสมบัติทรงนามพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้สืบกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน ความชอบไต้สุมาเล่าสิ้วบุนซกทำไว้แต่หลังเป็นอันมาก ซึ่งเราให้ยกไปปราบโจรครั้งนี้ เราแจ้งความว่าอองลังจือบุตรอองมังแอบอ้างว่าเป็นแซ่เล่าพูดจาเกลี้ยกล่อมเล่าหลิมเจ้าเมืองกำตั๋นและหัวเมืองทั้งปวงเข้าด้วยเป็นอันมาก ตั้งแข็งเมืองอยู่ไม่มาขึ้นแก่เมืองหลวง ตัวท่านก็มีใจภักดีชักชวนทแกล้วทหารทำการรบพุ่งเอาชัยชนะจับอองลังจือได้หัวเมืองขึ้นทั้งปวงจึงราบคาบเป็นปรกติเหมือนแต่ก่อน ท่านมีความชอบเป็นอันมากยิ่งนักนั้น ให้ท่านเป็นเสียวอ๋องไปปราบโจรฝ่ายเหนือให้ราบคาบ ราษฎรหัวเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุขแล้ว จึงยกทัพกลับมาเมืองหลวงให้เราหายความวิตก ท่านจะได้ช่วยจัดแจงราชการชำระทุกข์สุขของราษฎรเหมือนแต่ก่อน ครั้นอ่านหนังสือเสร็จแล้วกองบู๊ลงถวายบังคมหนังสือรับสั่ง รับเอาที่เสียวอ๋องตามท้องตราแล้วรับของพระราชทาน จึงแต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางผู้ถือรับสั่งโดยปรกติ ขุนนางผู้ถือหนังสือกินโต๊ะแล้วก็คำนับลาเสียวอ๋องกลับไปเมืองหลวง เสียวอ๋องจึงหาทหารม้าใช้เข้ามาสั่งว่า ท่านจงเร่งไปสืบดูพวกโจรฝ่ายเหนือนั้น จะคุมพวกกันตั้งกองซ่องสุมอยู่ตำบลใดให้รู้ความจึงกลับมา แล้วสั่งงอฮั่นว่าท่านจงเร่งไปเกณฑ์ทหาร ณ เมืองเซงเอี๋ยงมาสมทบกองทัพเรา เราจะยกไปปราบโจรฝ่ายเหนือ งอฮั่นกับทหารม้าใช้รับคำอำลา ขึ้นม้าแยกทางกันไปทำตามคำที่เสียวอ๋องสั่งไว้นั้นทุกประการ
ฝ่ายถิวไก่ครั้นผู้ถือหนังสือรับสั่งกลับไปเมืองหลวงแล้ว คิดจะใคร่ให้เสียวอ๋องยอมรับเอาที่ฮ่องเต้ จึงเข้าไปคำนับเสียวอ๋องแล้วว่า ตั้งแต่อองมังได้ราชสมบัติในเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อน จะใคร่ได้แซ่เล่าสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ จึงมาสามิภักดิ์เข้าช่วยท่านกำจัดอองมัง สำเร็จราชการแล้วหมายว่าท่านจะได้ผ่านสมบัติ ราษฎรชาวเมืองจะได้อยู่เป็นสุขเหมือนอย่างแต่ก่อน บัดนี้ท่านให้เล่าเหี้ยนเป็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่าราชการเมืองหลวง นายโจรแปดคนได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไจเสียง ไจเสียงให้พวกโจรซึ่งเป็นคนสนิทเที่ยวฉกชิงปล้นทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองไปแบ่งปันกัน ขุนนางซึ่งซื่อตรงต่อแผ่นดินเห็นการอันมิควร ครั้นว่ากล่าวเพ็ดทูลขึ้น ไจเสียงทั้งแปดคนร่วมคิดกันทูลยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้กริ้วโกรธ สั่งให้ลงโทษถอดจากที่บางทีให้ฆ่าเสียบ้างก็มี ทุกวันนี้ราษฎรได้ความยากแค้นเดือดร้อนนักเหมือนเมื่อครั้งอองมัง ซึ่งมีหนังสือรับสั่งมาตั้งท่านเป็นที่เสียวอ๋องครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าไจเสียงคิดอุบายจะทำร้ายท่านหลายครั้งไม่สมความคิด เกรงว่าท่านจะมีใจพยาบาทยกทัพเข้าไปจับฆ่าเสีย จึงคิดทำเป็นทางไมตรีเอาดีต่อ จะให้ท่านเห็นว่าช่วยกราบทูลทำนุบำรุงให้พระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงตั้งแต่งท่านเป็นที่เสียวอ๋อง ซึ่งท่านจะรับเอาที่เสียวอ๋องนั้นไม่ควร ขอท่านจงเป็นที่ฮ่องเต้ตามคำนายทหารทั้งปวง ทแกล้วทหารผู้มีความชอบซึ่งมีใจภักดีอาสาปราบศัตรูแผ่นดินมาด้วยท่าน จะได้พึ่งบุญญาธิการอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป
เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นมิได้ยินดี ด้วยความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ยิ่งนัก จึงคิดว่าถ้าจะบอกออกความว่าไม่ยอมเป็นที่ฮ่องเต้ครั้งนี้ ทแกล้วทหารหาญบรรดามาอาสาทำการศึกจะพากันเสียใจ ซึ่งจะปราบโจรฝ่ายเหนือนั้นเห็นจะไม่สำเร็จ คิดแล้วจึงแกล้งกล่าวเป็นกลอุบายแก่ถิวไก่ ซึ่งท่านว่าทั้งนี้ก็ควรอยู่ จงช่วยเราปราบโจรฝ่ายเหนือให้ราบคาบหายความวิตกเราแล้ว เราจึงจะยอมรับที่ฮ่องเต้ต่อภายหลัง เตงอูถิวไก่กับทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนดีใจนัก พอทหารม้าใช้ซึ่งให้ไปสืบพวกโจรกลับมาบอกความแก่เสียวอ๋องว่า พวกโจรตั้งกองซ่องสุมอยู่ ณ บุไหลตำบลหนึ่ง ตั้งอยู่ ณ ไต้ฉองตำบลหนึ่ง อยู่ ณ เสียงกงเขงตำบลหนึ่ง อยู่ฮุยเป๋งตำบลหนึ่ง อยู่กิวเอ๋งตำบลหนึ่ง นายโจรชื่อตังแบ๋ตั้งอยู่ ณ เมืองซัวก๋วนตำบลหนึ่ง พวกโจรทั้งหกตำบลประมาณคนร้อยหมื่นเศษเที่ยวปล้นบ้านตีเมืองเก็บริบเอาข้าวปลาอาหารทรัพย์สิ่งของราษฎรทั้งปวง หาผู้จะสู้รบต้านทานฝีมือทหารโจรได้ไม่
เสียวอ๋องแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาเตงอูว่า เราจะจัดแจงแต่งนายทหารให้คุมทัพยกไปจับตังแบ๋ ณ เมืองซัวก๋วนเสียก่อน เตงอูจึงว่านายโจรผู้นี้มีฝีมือกล้าแข็งนัก ทั้งทหารโจรก็มีอยู่เป็นอันมากยากที่จะปราบได้ ซึ่งท่านจะมีใจหมิ่นประมาทให้ผู้อื่นยกไปตีเกลือกจะเสียทีแก่ตังแบ๋ ขอให้ยกทัพใหญ่ไปปราบเสียแต่ในเทศกาลฤดูร้อนนี้จึงจะมีชัยชนะ เสียวอ๋องเห็นชอบด้วยจึงตั้งเตงอูเป็นที่งวนโซยแม่ทัพหลวง ให้งิมเหงกับม้าบู๊เป็นปลัดทัพ ให้เอียวกี๋กับโตเหมาเป็นเซียนฮองแม่ทัพหน้า ตั้งให้ปังอี้เป็นนายกองปีกขวา อองป้าเป็นนายกองปีกซ้าย เสียวอ๋องเป็นกองหนุน บรรดาทหารซึ่งเกณฑ์เข้ากระบวนทัพแต่ที่มีฝีมือกล้าแข็งนั้นพันเศษ ทหารเลวสิบหมื่น ครั้นได้ฤกษ์ดีเตงอูแม่ทัพใหญ่ให้จุดประทัดสัญญาพาทหารยกออกจากเมืองกำตั๋น เสียงม้าล่อและกลองรบพวกทหารโห่ร้องอื้ออึงเป็นสง่าศึก ทหารม้าขี่ม้าถือทวนและง้าว ทหารเดินเท้าถือดาบดั้งโล่เขน เดินเป็นกระบวนลำดับกันตามซ้ายขวากองหน้ากองหลังมาหลายวันถึงแดนเมืองซัวก๋วน เตงอูงวนโซยจึงให้ตั้งค่ายมั่นประมาณทางห่างเมืองหกสิบสองเส้นเศษ พักทแกล้วทหารให้มีกำลัง
ฝ่ายงอฮั่นไปถึงเมืองเซงเอี๋ยง จึงเกณฑ์ทหารได้สามหมื่นเศษจะยกไปเมืองกำตั๋น พอมีผู้มาบอกว่าเสียวอ๋องยกกองทัพมาตั้งอยู่ ณ แดนเมืองซัวก๋วนจะยกเข้าตีตังแบ๋นายโจร งอฮั่นจึงจัดแจงทหารยกออกจากเมืองเซงเอี๋ยงไปหยุดทหารไว้หน้าค่ายหลวง งอฮั่นลงจากม้าพานายทหารทั้งปวงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เสียวอ๋องทุกประการ เสียวอ๋องเห็นงอฮั่นมามีความยินดีนัก จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงแล้วจ่ายเสบียงอาหารมิให้ขัดสน ปรนปรือทหารให้มีกำลังรื่นเริงขึ้นทุกตัวคน ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเสียวอ๋องจึงยกทัพออกจากค่ายเข้าไปถึงหน้าเมือง
ฝ่ายพวกนายโจรชาวเมืองซัวก๋วนเห็นกองทัพยกมาพากันตกใจวิ่งเข้าไปบอกความแก่ตังแบ๋ผู้นายว่า เล่าสิ้วบุนซกเป็นไต้สุมาขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงยกกองทัพมาเป็นอันมาก ตังแบ๋ได้แจ้งความดังนั้นก็โกรธจึงสั่งนายโจรทหารให้เตรียมทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งห้าหมื่นพร้อมแล้ว ตังแบ๋แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน นำหน้าพวกโจรทหารออกมานอกประตูเมืองแลไปเห็นม้าบู๊ยืนอยู่หน้าทหาร ตังแบ๋จึงร้องด่าว่าพวกอ้ายขโมยบ้านแปะจุยฉิง กูกับมึงมิได้มีข้อสาเหตุแก่กัน มึงบังอาจยกล่วงเหยียบแดนกูเข้ามาทั้งนี้ จะเอาชีวิตและเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารมาส่งให้กูหรือประการใด ม้าบู๊ได้ยินก็โกรธจึงร้องด่าว่า อ้ายขโมยชาวเมืองมึงเกิดมาเป็นชายไม่คิดที่จะไว้ชื่อในแผ่นดิน มาเป็นโจรปล้นชิงเอาทรัพย์สิ่งของผู้อื่นมาเป็นของตน หากินได้แต่พออิ่มท้องเหมือนสัตว์เดียรัจฉานไม่มีความอาย มึงคบพวกเพื่อนทำการให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทั้งหลายได้ความเดือดร้อน เสียวอ๋องตั้งแต่งกูผู้ชื่อม้าบู๊เป็นแม่ทัพยกมาจะจับฆ่าเสีย ให้ราษฎรได้ทำมาหากินเป็นสุข ม้าบู๊ก็ขับม้ารำทวนออกรบกับตังแบ๋ ถ้อยทีมีฝีมือชำนาญเพลงอาวุธ
ฝ่ายเตงอูเห็นดังนั้นจึงให้เอียวกี๋หนึ่ง งิมเหงหนึ่ง โตเหมาหนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง ช่วยม้าบู๊สู้รบกับตังแบ๋ แต่ทหารทั้งปวงนั้นให้แยกกองตีโอบขึ้นไปตามซ้ายตามขวา ระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งซัดศัสตราวุธโห่ร้อง เสียงม้าล่อและกลองรบอื้ออึงกึกก้องไปทั้งป่า ฝ่ายตังแบ๋สู้รบกับม้าบู๊ได้สิบเพลงทวนเห็นทหารเข้ารุมรบรอบตัวกลัวจะเสียที จึงขับม้าพาพวกโจรถอยรอรบไปเข้าถึงเมือง จึงให้ปิดประตูขับทหารโจรขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ
ฝ่ายเตงอูให้ทหารเข้ารบหักเอาเมืองมิได้ จึงให้ตั้งค่ายมั่นประชิดล้อมไว้เป็นหลายชั้น ฝ่ายตังแบ๋แต่ตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ถึงกึ่งเดือนเสบียงอาหารขาดลง พวกโจรอดอยากอิดโรยกำลังเรรวนอยู่มิเป็นใจที่จะสู้รบ เห็นจะป้องกันรักษาเมืองสืบไปมิได้ ตังแบ๋คิดจะทิ้งเมืองเสียหนีเอาชีวิตให้พ้นจากความตาย พอเวลาค่ำลงจึงแต่งตัวขึ้นม้าถือทวนพาพวกโจรทหารเปิดประตูเมืองออกข้างทิศตะวันตก
ฝ่ายงอฮั่นซึ่งตั้งค่ายมั่นล้อมอยู่ริมคูเมืองเห็นดังนั้น จึงขับม้าพาทหารออกรบต้านหน้าตังแบ๋ไว้ ตังแบ๋ขับม้าพาพวกโจรรบฝ่าทหารงอฮั่นออกไป พบงิมเหงซึ่งเป็นนายกองล้อมอยู่ชั้นนอก ตังแบ๋ขับม้ารำทวนเข้าปะทะกำลังงิมเหงได้ถึงสิบเพลง รบฝ่าออกไปจากที่ล้อมพาพวกโจรหนีไปในเวลากลางคืนเข้าอาศัยอยู่ในเมืองโตก๋วน ให้อพยพครอบครัวเสบียงอาหารรวบรวมเข้าไว้ในเมือง แล้วขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ไม่ประมาท
ฝ่ายเสียวอ๋องครั้นเวลารุ่งรู้ว่าตังแบ๋หนี จึงยกกองทัพตามไปตั้งค่ายล้อมเมืองโตก๋วนไว้ จึงให้ทหารเข้ารบหักเอาเมืองโดยกำลัง พวกโจรล้วนตัวดีมีฝีมือรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงนักจะหักเอาเมืองมิได้ จึงให้ตั้งล้อมเมืองไว้ถึงกึ่งเดือน เตงอูจึงปรึกษาเสียวอ๋องว่าเมืองโตก๋วนนี้เสบียงอาหารปริบูรณ์นัก ซึ่งจะตั้งล้อมอยู่เห็นจะเนิ่นช้าหาสำเร็จไม่ ขอท่านจงแต่งกลอุบายทำถอยทัพออกไปตั้งค่ายซุ่มอยู่ให้ห่างเมือง ตังแบ๋เห็นว่าทัพถอยจะมีใจประมาท ได้ท่วงทีจึงยกเข้าตีเมืองเห็นจะเสียทีแก่เราโดยง่าย เสียวอ๋องเห็นชอบด้วยจึงสั่งทหารให้ล่าทัพถอยออกไปห่างเมืองโตก๋วนทางประมาณสิบสองเส้นเศษ พอเวลาตะวันบ่ายตั้งค่ายหลวงยังมิสำเร็จ บังเกิดลมบังหวนใบไม้แลผงคลีคลุ้มขึ้นดังลำตาลผ่านมาหน้าค่าย
ฝ่ายเตงอูแม่ทัพผู้รู้ตำรับเหตุลางนิมิตเห็นดังนั้นจึงบอกเสียวอ๋องว่า เวลาคํ่าวันนี้จะมีข้าศึกมาปล้นค่ายเป็นมั่นคง ขอท่านจงจัดทหารออกตั้งกองซุ่มอยู่ในป่านอกค่ายหลวงทั้งสี่ทิศ ท่านจงอยู่รักษาค่ายหลวง ข้าพเจ้ากับม้าอ้วนจะขึ้นไปซุ่มคอยอยู่บนยอดเขาสูงข้างต้นทางทิศใต้ ถ้าพวกโจรยกล่วงถลำเข้ามาจะปล้นค่ายต้องกลอุบายแล้ว จึงจุดประทัดสัญญาขึ้นให้ทหารกองซุ่มออกระดมล้อมจับพวกโจรให้จงได้ เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงสั่งม้าบู๊กับเอียวกี๋ให้คุมทหารออกไปตั้งกองซุ่มอยู่นอกค่ายด้านตะวันออก โตเหมากับงิมเหงไปอยู่ด้านตะวันตก เกียฮกกับจงก๋งอยู่ด้านใต้ ปังอี้กับอองป้าให้ไปอยู่ด้านเหนือ
ฝ่ายนายทหารทั้งแปดคนรับคำ คำนับลาขึ้นม้าพาทหารออกไปตั้งกองซุ่มรายกันอยู่ตามคำเสียวอ๋องสั่ง เสียวอ๋องยกเข้าอยู่ในค่ายหลัง เตงอูจึงสั่งให้เตียวตุ้นหนึ่ง พิถองหนึ่ง เคาสุนหนึ่ง จูฮิวหนึ่ง ทั้งสี่นายคุมทหารออกตั้งกองตระเวน นั่งยามตรวจตรารักษาเสียวอ๋องอยู่นอกค่ายทั้งสี่ด้าน ให้งอฮั่นหนึ่ง ตันจุ้นหนึ่ง ถือลี้หนึ่ง อองเสียงหนึ่ง ทั้งสี่นายคุมทหารนั่งยามตามเพลิง รักษาเสียวอ๋องอยู่ภายในค่ายทั้งสี่ด้าน เตงอูตรวจตรานายทหารกองซุ่มแลทหารรักษาค่ายเสียวอ๋องต้องตามอุบาย แล้วพาม้าอ้วนกับทหารเลวละค่ายหลังไว้ ขึ้นไปบนยอดเขาสูงข้างทิศใต้เป็นต้นทางเมืองโตก๋วนคอยตังแบ๋อยู่
ฝ่ายตังแบ๋ตั้งแต่แตกทัพเสียทีหนีเสียวอ๋องมาอยู่เมืองโตก๋วน เสียวอ๋องตามมาล้อมเมืองไว้ช้านาน จะคิดออกสู้รบต้านทานทหารน้อยตัวนัก ปรึกษานายโจรทหารต่างคนคิดเรรวนอยู่ พอมีผู้เข้าไปบอกว่าเสียวอ๋องถอยทัพออกไปตั้งซุ่มอยู่ในป่าเมื่อเวลาบ่ายทำค่ายยังมิทันสำเร็จ ตังแบ๋แจ้งดังนั้นจึงว่าเวลาคํ่าลงเราจะยกออกปล้นค่าย อย่าให้ทันตั้งค่ายมั่นลงได้ เห็นจะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง ตังแบ๋จึงสั่งนายโจรจัดพวกโจรทหารห้าหมื่นเตรียมพร้อมสรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ พอเวลาค่ำลงแสงพระจันทร์ส่องสว่าง ตังแบ๋แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน พาทหารโจรเปิดประตูเมืองออกไปตามทางริมเชิงเขา กำชับปากเสียงมิให้อื้ออึงจึงค่อยแอบแฝงเข้าไปตามชายป่า ถึงหน้าค่ายหลวงเห็นเงียบสงัดอยู่ จึงพาทหารเปิดประตูเข้าไปในค่ายเห็นแต่ค่ายเปล่า แลไปหลังค่ายเห็นแสงเพลิงได้ยินเสียงทหารตรวจตราอื้ออึงอยู่ ตังแบ๋คิดสงสัยนักยืนม้าอยู่ในค่ายเปล่า
ฝ่ายเตงอูกับม้าอ้วนซึ่งคอยอยู่ยอดเขาต้นทาง ครั้นเห็นตังแบ๋ล่วงถลำเข้ามาต้องกลอุบาย จึงจุดประทัดสัญญาขึ้นพาทหารลงจากยอดเขาตั้งกองสกัดต้นทางไว้ ฝ่ายนายทหารกองซุ่มได้ยินเสียงประทัดสัญญา ต่างคนขับทหารโห่ร้องตีม้าล่อและกลองรบอื้ออึงขึ้นทั้งป่า ยกล้อมกระหนาบเข้าไปทั้งสี่ทิศ ตังแบ๋กับพวกโจรทั้งปวงต่างคนตกใจนัก จึงขับม้าพาพวกโจรทหารไปข้างทิศตะวันออก ม้าบู๊กับเอียวกี๋เห็นดังนั้นก็ขับทหารเข้ารุกรบฆ่าฟันพวกโจรแตกระส่ำระสาย ฝ่ายตังแบ๋ขับม้ารวนไปข้างตะวันตก โตเหมากับงิมเหงขับทหารเข้ารบต้านหน้าไว้ ตังแบ๋ต่อสู้กำลังฝีมือนายทหารมิได้จึงขับม้าไปทิศใต้ เกียฮกกับจงก๋งขับทหารไล่ฆ่าฟันพวกโจรเข้ามาเป็นอลหม่าน ตังแบ๋ต้านทานมิได้ชักม้าหนีไปทิศเหนือ อองป้ากับปังอี้จึงขับทหารเข้าบุกบั่นจะจับตัวตังแบ๋ ตังแบ๋เห็นทหารรุกรบล้อมรอบเข้ามาทั้งสี่ทิศ มิรู้ที่จะคิดแก้ไขตัว เหมือนตกอยู่ในรั้วตะรางเหล็ก จะออกไปแห่งใดมิได้ก็ให้กลัวความตายยิ่งนัก จึงลงจากม้าทิ้งอาวุธเสียร้องด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้าจะยอมสามิภักดิ์เข้าทำราชการอยู่ในเสียวอ๋องกว่าจะสิ้นชีวิต มิได้คิดต่อสู้ฝีมือทหารเสียวอ๋องสืบไป เสียวอ๋องได้ยินดังนั้นจึงร้องห้ามนายทหารมิให้ทำอันตรายแก่ตังแบ๋และพวกโจร
ฝ่ายเตงอูกับนายกองทหารได้ยินเสียงเสียวอ๋องร้องห้าม ต่างคนเข้าไปพาตัวตังแบ๋กับนายโจรทหารทั้งปวงมาคำนับเสียวอ๋อง ณ ค่าย เสียวอ๋องจึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมเอาใจตังแบ๋กับพวกนายโจรว่า ตัวท่านคบหากันเป็นโจรปล้นชิงเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อน ทราบถึงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เรามาปราบโจรให้ราบคาบ บัดนี้ท่านรู้ตัวท่านทำผิด คิดถอยหลังละความชั่วเสียกลับมายอมเข้าด้วยเรา เราจะยกโทษท่านไว้ แต่นี้ไปภายหน้าอย่าเป็นโจรดังหนหลัง จงช่วยกันบำรุงแผ่นดินจะตั้งแต่งให้ท่านเป็นขุนนางมียศศักดิ์ ม้าบู๊กับเอียวกี๋ได้ยินดังนั้นจึงว่าซึ่งตังแบ๋นายโจรป่าพาพวกโจรมาหมายจะปล้นค่ายทำร้ายท่าน เตงอูมิสติปัญญาลึกซึ้งจึงล่วงรู้การแต่งกลศึกไว้ ตังแบ๋ต้องกลอุบายตกเข้ามาอยู่ในที่บังคับกลัวจะจับฆ่าเสีย จึงจำใจยอมสามิภักดิ์เพราะรักชีวิต ซึ่งจะมาเข้าด้วยโดยสุจริตหามิได้ ขอท่านอย่าเพ่อไว้ใจก่อน ข้าพเจ้าเกรงเกลือกตังแบ๋จะไม่ซื่อตรงต่อท่านโดยแท้ ตังแบ๋ได้ยินดังนั้นตกใจหน้าซีดตัวสั่นเหงื่อไหลซาบโซมตัวจนเสื้อเปียกด้วยกลัวม้าบู๊จะฆ่าเสีย เสียวอ๋องรู้อัชฌาสัยจึงเกลี้ยกล่อมเอาใจตังแบ๋แลพวกโจรว่า ตัวเราตั้งใจบำรุงแผ่นดินโดยสุจริตมิได้คิดอิจฉาพยาบาท ซึ่งท่านทำความชั่วมาแต่หลังจงละเสียให้สิ้น อุตส่าห์รักษาความสัจกตัญญูต่อแผ่นดินไว้ความชอบให้มีชื่อปรากฏไปภายหน้า อย่าวิตกเลยเรามิได้คิดทำอันตราย หมายแต่จะช่วยทะนุบำรุงให้ท่านได้ที่ยศศักดิ์โดยสมควร ตังแบ๋ได้ยินดังนั้นความที่สะดุ้งตกใจค่อยบรรเทาคลาย เห็นว่าเสียวอ๋องไม่พยาบาทรักโดยสุจริตมีความยินดีนัก จึงคำนับแล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าคบกันเป็นโจรทำความชั่วมาแต่หลัง ท่านมีความกรุณาไม่พยาบาทสั่งสอนชักนำให้ละความชั่วเสียถือเอาที่ชอบนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่นี้ไปภายหน้าจะขอตั้งใจจงรักภักดีทำราชการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต ขอท่านอย่าได้คิดระแวงสงสัยข้าพเจ้าสืบไปเลย ครั้นตังแบ๋ให้ความสัจสัญญากับเสียวอ๋องแล้วคำนับลาพานายโจรทหารกลับเข้าเมือง จัดแจงรวบรวมทหารได้สิบหมื่นเศษ ยกออกมาบรรจบสมทบกองทัพเสียวอ๋อง เสียวอ๋องจึงตั้งตังแบ๋เป็นนายทหารอยู่ในกองทัพ แล้วจัดพวกโจรเป็นหมู่หมวด แจกไปสมทบเข้ากองนายทหารทุกกอง แต่ซึ่งชายหญิงชาวบ้านโจรจับเอามาไว้ใช้แต่ก่อนนั้น เสียวอ๋องให้ปล่อยไปทำมาหากิน มิให้กักขังไว้ให้ได้ความเดือดร้อน บรรดาราษฎรได้รอดพ้นจากเงื้อมมือโจรต่างคนดีใจให้พรเสียวอ๋อง แล้วไปบ้านเรือนทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุข
อยู่วันหนึ่งเป็นเวลากลางคืน เสียวอ๋องแต่ผู้เดียวเที่ยวแอบแฝงรับทราบฟังความพวกโจรซึ่งสมทบกองทัพนั่งยามประจำรักษาสนามเพลาะริมเชิงค่ายรอบนอก พอได้ยินพวกโจรประชุมพูดกันว่าครั้งแผ่นดินพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้นั้น เกณฑ์ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงไปก่อกำแพงกั้นแดนเมืองโฮปัก สูงเทียมเมฆโดยยาวนั้นได้หกร้อยยี่สิบห้าโยชน์ แล้วให้ถมทะเลปลูกสร้างตำหนักอาปงจ๋งเป็นที่ประทับแรมประพาสป่าเป็นอันมาก ใช้ตรากตรำทำการราษฎรไม่ได้ทำมาหากินอดอยากล้มตายจะนับมิได้ พระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ทำการผิดประเพณีการกษัตริย์ เทวดาอันรักษาแผ่นดินจึงบันดาลให้เมืองเกิดพิบัติจลาจล ครั้นสืบมาห้างอี๋ได้ราชสมบัติในเมืองหลวงตั้งตัวเป็นกษัตริย์ชื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง มีกำลังมากหาผู้เสมอมิได้ ใจหยาบช้าไม่มีความกรุณาแก่ราษฎร จะทำการสิ่งใดแต่อำเภอใจไม่นับถือผู้มีสติปัญญา ทำให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินระส่ำระสายอพยพหลบหนีเข้าป่าเป็นโจรผู้ร้าย เล่าปังซึ่งเป็นฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋งนั้นโอบอ้อมอารีรักราษฎรทั้งสติปัญญาก็ลึกซึ้ง คนดีมีวิชาฝีมือกล้าแข็งเข้าอยู่ด้วยเป็นอันมาก ฮั่นอ๋องกับฌ้อปาอ๋องทำศึกขับเคี่ยวกันอยู่ถึงห้าปี ฌ้อปาอ๋องปราชัย ฮั่นฮ๋องได้ราชสมบัติเป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวงทรงพระนามพระเจ้าฮั่นโกโจ บำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงสืบแซ่เชื้อพระวงศ์มาถึงพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้ชุบเลี้ยงอองมังขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ให้ที่ยศศักดิ์ถึงขนาด ขุนนางข้าราชการอยู่ในอำนาจอองมังสิ้น อองมังเป็นคนอกตัญญูราชสมบัติคิดกับโซเหี้ยนวางยาพิษพระเจ้าเปงเต้สู่สวรรคต อองมังตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองหลวง เราทั้งปวงได้ความเดือดร้อนจึงอพยพหลบหนีเข้าป่าเป็นโจรอยู่ช้านาน ครั้งนี้บุญตัวเราได้มาอยู่กับเสียวอ๋องผู้เป็นแซ่เชื้อพระเจ้าฮั่นโกโจ เสียวอ๋องมีใจโอบอ้อมอารีนัก ถ้าได้เป็นฮ่องเต้เห็นจะทำนุบำรุงแผ่นดินสืบเชื้อวงศ์กษัตริย์ยืนนาน ควรเราจงรักภักดีทำการอาสาโดยสุจริต จะได้ฝากชีวิตแลบุตรภรรยาคณาญาติอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป
ฝ่ายเสียวอ๋องแอบฟังอยู่ริมค่ายได้ยินดังนั้น ก็แจ้งว่าพวกโจรจงรักภักดีโดยสุจริตมีความยินดีนักจึงกลับมาที่อาศัย ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียวอ๋องออกขุนนางนายทัพนายกองพร้อมกัน พอพวกทหารซึ่งให้ไปสืบราชการลับมาบอกความว่า มีนายโจรผู้หนึ่งชื่อฮวนจ๋งมีขนคิ้วเหลือง คุมพวกโจรประมาณสิบหมื่นยกไปตีเมืองหลวง เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงปรึกษาเตงอูว่า นายโจรคิ้วเหลืองมีฝีมือกล้าแข็งอยู่ ผู้ใดจะไปกำจัดเห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ จะให้ท่านคุมทหารไปคิดกลอุบายในการศึกล่อลวงเอาชัยชนะแก่นายโจรคิ้วเหลืองช่วยเมืองหลวงไว้ครั้งนี้ ท่านจะเห็นประการใด เตงอูจึงว่าสติปัญญาแลกลศึกข้าพเจ้าอ่อนนักไม่เหมือนเตียวเหลียงกับฮั่นสินครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจ แต่มีใจจงรักท่านโดยสุจริต จะขอคุมทหารไปทำการศึกกับฮวนจ๋งนายโจรสักครั้งหนึ่ง เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนักจึงตั้งเตงอูเป็นเจียนเจียงกุ๋น แบ่งทหารให้สามหมื่นแล้วเสียวอ๋องจึงปรึกษาว่า ท่านจะยกไปปราบโจรทางทิศใต้ ข้าพเจ้าจะแยกทางไปปราบโจรฝ่ายเหนือ แล้วเมืองโฮหลายนั้นบ้านเรือนราษฎรหนาแน่นบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหารแต่โจรผู้ร้ายชุกชุมนัก จะจัดแจงให้ผู้ใดอยู่รักษาเมืองปราบปรามโจรจึงจะสมควร เตงอูจึงว่าแต่นายทหารในกองทัพท่านซึ่งมีสติปัญญาชำนาญการจัดแจงรอบคอบทั้งสองฝ่าย ฝ่ายพลเรือนและทหารนั้นเห็นแต่เคาสุนผู้เดียว อนึ่งเมืองเบ้งจิ๋นก็เป็นหัวเมืองใหญ่ ขอให้ปังอี้ไปอยู่รักษาเมืองจะได้ปราบโจรให้ระงับ เคาสุนให้ไปรวบรวมเสบียงอาหารแลเรียกส่วยสาอากรไว้ในเมืองโฮหลาย กองทัพซึ่งจะไปปราบโจรขัดสนจะได้กลับมาปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลังคิดทำการศึกไปภายหน้า เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสรรเสริญเตงอูว่ามีสติปัญญารู้จักจัดแจงใช้คนตามคุณานุรูป สมควรที่จะตั้งแต่งตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ไว้ชื่อเป็นความดีในแผ่นดิน เสียวอ๋องจึงตั้งให้เคาสุนเป็นโฮหลายท้ายสิ้วไต้เจียงกุ๋น แล้วว่าครั้งเมื่อพระเจ้าฮั่นโกโจทำศึกกับฌ้อปาอ๋องนั้นให้เสียงก๊กเสียวโหอยู่รักษาก๋วนต๋งคือเมืองโปต๋ง เสียงก๊กเสียวโหจัดแจงเสบียงอาหารส่งกองทัพไม่ขัดสน จนพระเจ้าปู่เราทำศึกชนะได้ราชสมบัติในเมืองหลวง เป็นต้นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์บำรุงแผ่นดินเป็นสุขมาช้านาน ครั้งนี้เราจะยกไปปราบโจรฝ่ายเหนือ ท่านจงอยู่รักษาเมืองโฮหลายเอาไมตรีเผื่อแผ่แก่ราษฎรหัวเมือง กระทำเขตแดนให้กว้าง รวบรวมข้าวปลาอาหารขึ้นฉางไว้ให้บริบูรณ์ จะได้เลี้ยงทแกล้วทหารเป็นกำลังศึก แล้วเรียกปังอี้มาสั่งว่าท่านจงอยู่รักษาเมืองเบ้งจิ๋น ช่วยเคาสุนปราบโจรในแขวงเมืองโฮหลายให้ระงับจงได้ ปังอี้กับเคาสุนคำนับรับคำเสียวอ๋องแล้วออกมาขึ้นม้าพาทหารซึ่งเป็นพรรคพวกออกจากกองทัพ แยกทางกันไปรักษาเมืองตามคำเสียวอ๋องสั่ง
ฝ่ายเตงอูครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเป็นวันฤกษ์ดี จึงจัดกองทัพกับเสียวอ๋องยกไปถึงตำบลเอียอ๋อง เตงอูคำนับลาเสียวอ๋องยกแยกลงทางตะวันตก เสียวอ๋องยกกองทัพขึ้นทางทิศเหนือ
ฝ่ายเคาสุนครั้นมาถึงเมืองโฮหลายจึงจัดแจงข้าวปลาอาหารขึ้นบรรทุกยุ้งฉางน้อยใหญ่ไว้เต็มบริบูรณ์ แล้วเรียกส่วยสาอากรรวบรวมไว้ได้เงินสี่ร้อยหมื่นตำลึงสำหรับแจกจ่ายทหาร จึงเกณฑ์ราษฎรชาวเมืองเหลาลูกเกาทัณฑ์ไว้สำหรับศึกได้ร้อยหมื่น ให้ทหารออกตระเวนตรวจตราจับพวกโจรฆ่าเสียเป็นอันมาก ราษฎรทำมาหากินเป็นสุข เคาสุนเอาใจเผื่อแผ่เกลี้ยกล่อมชักชวนทแกล้วทหารซึ่งออกไปตั้งซ่องสุมอยู่ป่าให้เข้ามาตั้งบ้านเรือนอยู่เป็นปรกติเหมือนดังแต่ก่อน
๑๔
ฝ่ายฮวนจ๋งเฉียไบ๋ซึ่งมีใจกำเริบจะคิดการเข้าไปปล้นชิงเอาสมบัติในเมืองหลวงนั้น ครั้นซ่องสุมพวกโจรได้มากแล้วยกเป็นกระบวนทัพเข้าไปปล้นบ้านตีเมืองน้อยใหญ่เหยียบแดนเมืองหลวงเข้ามาหาผู้ใดจะต่อสู้ฝีมือได้ไม่ ผู้รักษาเมืองทั้งปวงบอกหนังสือเข้ามาเป็นหลายฉบับจะขอกองทัพเมืองหลวงออกมาช่วยป้องกัน พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบความจึงสั่งจูอิวให้คุมทหารออกไปตั้งขัดทัพป้องกันพวกโจรคิ้วเหลืองไว้อย่าให้เข้ามาย่ำยีถึงเมืองหลวง ท่านจงเป็นที่ไต้สุมาบังคับทหารและหัวเมืองทั้งปวงเป็นสิทธิ์ขาด จูอิวรับสั่งแล้วออกจัดแจงยกออกจากเมืองหลวงไปตั้งอยู่ในเมืองลกเอี๋ยง จูอิวกับหลีเทียดชอบอัชฌาสัยเป็นที่วางใจไว้ความลับแก่กัน จูอิวให้มารักษาเมืองลกเอี๋ยงอยู่แต่ก่อน
ฝ่ายหลีเทียดจึงจัดแจงสิ่งของเครื่องคำนับมาเป็นกำนัลจูอิวเป็นอันมากแล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงจูอิวเป็นที่สบาย จูอิวนั่งเสพสุรากับหลีเทียดมีใจโลภจะคิดเอาราชสมบัติกำจัดพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แต่เกรงด้วยเสียวอ๋องเป็นเสี้ยนหนามอยู่ จึงปรึกษาหลีเทียดว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้วางพระทัยให้เราเป็นไต้สุมาผู้สำเร็จราชการถืออาชญาสิทธิ์ ชีวิตขุนนางนายทหารข้าราชการทั้งปวงอยู่ในเงื้อมมือเราสิ้น แต่เสียวอ๋องนั้นหมิ่นประมาทไม่นับถือเรา มีความมานะอหังการว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ รับสั่งให้ออกมาปราบโจรฝ่ายเหนือยังมิสำเร็จ เราจะคิดกำจัดเสียวอ๋องเสีย อันเมืองโฮหลายนั้นเสบียงอาหารบริบูรณ์ทั้งเป็นที่ชัยภูมิมาแต่โบราณ เสียวอ๋องให้ทหารรักษาอยู่ เราจะจัดกองทัพยกไปตีมาไว้เป็นที่มั่น ถ้าเสียวอ๋องขาดเสบียงอาหารยกกลับมาจะคิดอุบายจับฆ่าเสีย จึงจะยกไปปราบโจรปากใต้ฝ่ายเหนือให้ราบคาบท่านจะเห็นประการใด หลีเทียดจึงว่าเสียวอ๋องนั้นอุปมาเหมือนเสี้ยนหนามอันระคายเคืองจักษุของท่านอยู่เป็นนิจ ถ้าคิดการกำจัดเสียได้ขุนนางในเมืองหลวงก็จะอยู่ในอำนาจท่านสิ้น การทั้งปวงซึ่งปรึกษาข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย จูอิวได้ฟังก็ดีใจจึงจัดกองทัพตั้งให้โซมอเป็นงวนโซยแม่ทัพกับเกเกี๋ยงสองนายคุมทหารสามหมื่นยกออกจากเมืองลกเอี๋ยง เดินทัพไปตามระยะทางเมืองโฮหลาย
ฝ่ายชาวด่านเมืองอุ๋นซึ่งขึ้นแก่เมืองโฮหลายรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมา จึงขึ้นม้าพาทหารรีบเข้าไปแจ้งข้อราชการแก่เคาสุน
ฝ่ายเคาสุนรู้ว่ามีศึกมาจึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้แยกทางกันไปบอกแก่เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นและเมืองขึ้นทั้งปวง ให้ยกมาช่วยป้องกันกองทัพเมืองลกเอี๋ยง ม้าใช้ได้หนังสือแล้วรีบไปตามสั่ง เคาสุนจึงสั่งกุนซายนายทหารให้เกณฑ์กองทัพจงเร่งรีบไปรักษาเมืองอุ๋นซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านต่อแดนไว้คอยท่าพร้อมทัพหัวเมืองทั้งปวง กุนซายจึงว่าบัดนี้กองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกข้ามน้ำเมืองโฮหลายเนื่องกันมาทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาดคน ข้าพเจ้าจะเห็นว่าเป็นทัพใหญ่ถึงจะยกไปป้องกันเมืองอุ๋นไว้เห็นจะไม่ทันท่วงที อนึ่งทหารรบในกองทัพเราครั้งนี้น้อยตัวนัก ถ้ายกไปได้รบพุ่งติดพันกันกองทัพหัวเมืองมามิทัน ข้าศึกจะแผ่ทหารออกตีโอบวกหลังได้จะเสียที ขอท่านจงหนักหน่วงคอยท่ากองทัพมาพร้อมก่อน เคาสุนจึงว่าศึกยกมาครั้งนี้มิใช่ทหารเมืองลกเอี๋ยง เห็นจะเป็นจูอิวไจเสียงเมืองหลวงให้ยกมายํ่ายีเมืองเรา ถึงจะเข้าตั้งมั่นล้อมเมืองอยู่ ถ้าเจ้าเมืองอุ๋นรักษาเมืองไว้ได้พอกองทัพเรามาถึง จะยกเข้าตีทัพหลังเป็นศึกกระหนาบ แม้นทหารเราน้อยก็จะตีให้แตกไปจงได้ท่านอย่าวิตกเลย พอนายประตูมาบอกว่ากองทัพเพียนเจียงกุ๋นปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นกับหัวเมืองขึ้นทั้งปวงยกมาถึง เคาสุนจึงออกไปรับปังอี้เข้าเมืองนั่งที่สมควรทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม ปังอี้จึงว่าขณะเมื่อเสียวอ๋องจะยกไปปราบโจรฝ่ายเหนือกำชับสั่งท่านกับข้าพเจ้าไว้ให้อยู่ป้องกันรักษาเขตแดนเมืองโฮหลาย ฝ่ายเมืองเบ้งจิ๋นข้าพเจ้าปราบโจรผู้ร้ายราบคาบแล้ว พอท่านให้ม้าใช้ถือหนังสือไปบอกว่ามีศึกล่วงเข้ามาเหยียบแดน ข้าพเจ้ายกทัพรีบมาช่วยป้องกันเมืองไว้หวังจะมิให้เสียเกียรติยศของเสียวอ๋อง เคาสุนได้ฟังดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าขอบใจนัก ควรที่เป็นคู่ชีวิตคิดการศึกอาสาแผ่นดินทำนุบำรุงเสียวอ๋องสืบไป บัดนี้กองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกข้ามนํ้าเมืองโฮหลายมา เห็นจะเข้าล้อมเมืองอุ๋นซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านต่อแดน แม้นช้าอยู่ไม่ทันท่วงทีข้าศึกตีเมืองอุ๋นได้เป็นที่มั่นจะกระทำยาก ปังอี้ได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงสมทบกองทัพตรวจนับทหารครบสิบหมื่นพื้นมีฝีมือกล้าแข็ง แบ่งเป็นสองทัพกับเคาสุนยกออกจากเมืองโฮหลาย
ฝ่ายโซมอยกกองทัพข้ามแม่น้ำเมืองโฮหลาย มาถึงเมืองอุ๋นจึงตั้งค่ายมั่นอยู่หน้าเมืองอุ๋นสองค่าย
ฝ่ายเจ้าเมืองอุ๋นรู้ว่าข้าศึกมา จึงให้ปิดประตูเมืองขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ฝ่ายเคาสุนยกทัพมาถึงเมืองอุ๋น แลเห็นค่ายตั้งอยู่หน้าเมืองสองค่าย จึงสั่งทหารกองหน้าร้องบอกว่ากองทัพเหลาก๋งมาถึงแล้ว ให้ระดมตีม้าล่อและกองรบทหารโห่ร้องอื้ออึงเป็นสง่าศึก ฝ่ายทหารในกองทัพโซมอได้ยินดังนั้น สำคัญว่าเสียวอ๋องยกทัพใหญ่มาพากันมีใจกลัว จึงวิ่งเข้าไปแจ้งความแก่โซมอ
ฝ่ายโซมอกับเกเกี๋ยงแจ้งความดังนั้น สองนายแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารมายืนม้าอยู่หน้าค่าย แลไปเห็นนายทหารผู้หนึ่งหนุ่มน้อยดูท่วงทีองอาจ จึงถามว่าตัวชื่อใดไม่กลัวความตายหรือ หมายจะต่อสู้ฝีมือกูผู้เป็นนายทหารใหญ่ในเมืองหลวง จูอิวไจเสียงให้มาปราบเจ้าเมืองโฮหลายอันตั้งแข็งเมืองอยู่ ตัวเป็นทหารผู้น้อยหนุ่มแก่ความนักจะต่อสู้กับฝีมือกูดูมิบังควร เร่งลงจากม้ามัดตัวมายอมเข้าด้วยโดยดีจึงจะไว้ชีวิต แม้นจะคิดต่อสู้กูจะให้ทหารเลวล้อมจับตัวฆ่าเสีย เคาสุนได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงร้องตวาดไปว่า ตัวกูผู้ชื่อเคาสุนเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ เสียวอ๋องตั้งให้เป็นโฮหลายท้ายสิ้วอยู่รักษาเมืองโฮหลายปราบโจรผู้ร้ายให้ระงับ ตัวมึงเป็นพวกขโมยเมืองหลวงอวดอ้างว่ามีฝีมือยกล่วงเข้ามาเหยียบแดน แม้นได้ต่อต้านกับฝีมือกูเห็นมึงจะรบไปไม่ถึงสามเพลงทวน โซมอได้ยินเคาสุนว่ากล่าวถ้อยคำหยาบช้าโกรธนัก ชักม้ารำทวนเข้ารบกับเคาสุนได้สิบเพลง โซมอต้านทานมิได้ชักม้าห่างออกไป เกเกี๋ยงเห็นโซมอเสียทีจึงขับม้าเข้ารับป้องกัน รบกับเคาสุนได้สามเพลง เคาสุนเอาทวนแทงถูกเกเกี๋ยงตกม้าตาย
ฝ่ายปังอี้ครั้นเห็นศึกได้ทีก็ขับม้าพาทหารเข้าบุกรุกไล่ฆ่าฟันทหารโซมอแตกพ่ายถอยหนี ลงข้ามน้ำจมน้ำตายหลายพัน แต่จับเป็นได้ริมฝั่งน้ำหลายร้อย เคาสุนกับปังอี้ก็พาทหารยกกองทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายโซมอครั้นทัพแตกเสียทีหนีลงข้ามน้ำขึ้นฝั่งได้ ครั้นจะไปเมืองหลวงก็กลัวจูอิวจะฆ่าเสีย จึงหนีเข้าทางใหญ่ไปเมืองเซงโก๋ ฝ่ายเคาสุนครั้นมีชัยชนะจึงปรึกษาปังอี้ว่า โซมอก็เสียทัพยับเยินแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกทัพเหยียบแดนเมืองลกเอี๋ยงเข้าไปจับจูอิวซึ่งเป็นเสี้ยนหนามเสียวอ๋องฆ่าเสียท่านจะเห็นประการใด ปังอี้จึงว่าจูอิวนั้นมีกำลังอยู่ด้วยหลีเทียดเจ้าเมืองลกเอี๋ยง หลีเทียดคนนี้ได้ไห้สัตย์สัญญากับเสียวอ๋องว่า จะช่วยเสียวอ๋องบำรุงแผ่นดิน หลีเทียดหลงเชื่อฟังคำจูอิว จึงเข้าคิดกันทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ฆ่าเล่าอิ้นเสีย หลีเทียดทำความผิดเป็นข้อใหญ่จึงได้ยึดหน่วงเอาจูอิวเป็นที่พึ่ง ซึ่งท่านจะยกไปทำศึกกับจูอิวนั้น หลีเทียดจะออกป้องกันเมืองลกเอี๋ยงไว้ ถึงจะมีชัยชนะก็จะเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะแต่งหนังสือลับให้ทหารคนสนิทปลอมเข้าไปเกลี้ยกล่อม ถ้าหลีเทียดยอมเข้าด้วยได้สมความคิดแล้ว ยกทัพเข้าประชิดถึงเชิงกำแพงเข้าล้อมเมืองลกเอี๋ยงไว้ เห็นจะจับจูอิวได้โดยง่าย ทั้งสองนายปรึกษาเห็นชอบพร้อมกัน
ฝ่ายปังอี้จึงแต่งหนังสือลับฉบับหนึ่งว่า ข้าพเจ้าปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นขอคำนับมายังลกเอี๋ยงอ๋องหลีเทียด ด้วยข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้สำหรับแผ่นดินสืบมา เป็นคำผู้มีสติปัญญาเปรียบเทียบไว้ว่า แว่นแก้วอันแจ่มใส ผู้ใดจะใคร่เห็นดวงหน้าแลหลัง อันแลดูด้วยจักษุของตนมิได้เห็น จึงให้ส่องดูก็จะเห็นเงาปรากฏอยู่ในกระจกแก้วทุกประการ ผู้มีสติปัญญาก็จะใคร่รู้การอันลึกซึ้ง พึงตรึกตรองดูโดยปัญญา อุปมาเหมือนแว่นแก้ว ก็จะพิจารณาเห็นการทั้งปวง อนึ่งผู้ซึ่งทำความชั่วแลดีไว้ ถึงมาตรว่าจะสิ้นชีวิตไปได้ถึงหมื่นปี ความชั่วและความชอบซึ่งตัวทำมิได้เสื่อมสูญ ย่อมมีผู้ออกชื่อลือเล่ากันต่อมา เหมือนเมื่อครั้งบิจู๋ขุนนางผู้ใหญ่ในอุ๋นอ๋อง อุ๋นอองทำการหยาบช้า บิจู๋เห็นผิดราชประเพณีจึงว่ากล่าวทัดทานอุ๋นอ๋องไม่เชื่อฟัง บิจู๋ตรองการอันจะเกิดภายหน้า เห็นว่าสมบัติอุ๋นอ๋องจะไม่ตั้งอยู่นาน บิจู๋มีสติปัญญาจึงคิดอุบายเอาตัวหนีไปเข้าพึ่งจิวบุนอ๋องผู้มีบุญญาธิการ
ครั้งเมื่อพระเจ้าไซรฌ้อปาอ๋องครองเมืองห้ำเอี๋ยงนั้น ห้างเปกขุนนางผู้ใหญ่เห็นว่าฌ้อปาอ๋องใจร้ายกาจ ข่มเหงราษฎรร้อนทั่วไปทั้งแผ่นดิน หมิ่นประมาทไม่นับถือผู้มีสติปัญญา ห้างเปกรู้ว่าสมบัติในเมืองหลวงจะได้แก่ฮั่นอ๋องโดยแท้ จึงคิดแก้ไขช่วยชีวิตฮั่นอ๋องด้วยกลอุบายหลายครั้ง จนฮั่นอ๋องได้เป็นกษัตริย์เสวยสมบัติสืบแซ่เชื้อวงศ์มา เมื่อครั้งพระเจ้าเสียวเต้ได้เป็นกษัตริย์ไม่อยู่ในยุติธรรม จิวปุดขุนนางผู้ใหญ่มีใจซื่อตรงต่อแผ่นดิน เห็นว่าเมืองหลวงจะเกิดจลาจลจึงเนรเทศเสียวเต้เสียจากราชสมบัติ เชิญไต้อ๋องขึ้นเป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบมา ครั้งเมื่อฉงอิบเป็นฮ่องเต้ทำการให้ผิดประเพณีกษัตริย์ กูก๋องขุนนางผู้มีสติปัญญาปรึกษาขุนนางพร้อมกัน ยกเฮางีขึ้นเป็นฮ่องเต้ แผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน ซึ่งผู้มีสติปัญญาพิเคราะห์ดูการล่วงหน้าโดยลึกซึ้ง รู้ว่ากษัตริย์มีบุญญาธิการควรจะเป็นที่พึ่ง จึงคิดทำความชอบไว้ในแผ่นดิน ถึงชีวิตสิ้นไปแล้วชื่อยังปรากฏอยู่ ผู้ทำความชั่วก็มีแต่คำนินทาว่าชั่วไปได้ถึงหมื่นชาติ อันเจ้าเมืองเตียงอั๋นไม่บำรุงอาณาประชาราษฎร มาเป็นกษัตริย์อยู่ป่วยการปีเดือนเสียเปล่าหาเอาเป็นที่พึ่งไม่ได้ ข้าพเจ้าพิจารณาดูการอันล่วงไปภายหน้า เห็นว่าสมบัติในเมืองหลวงจะสิทธิ์ขาดอยู่กับเสียวอ๋อง ใช่จะแกล้งยุยงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้กับเสียวอ๋องผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ร่วมแซ่ให้เคืองกันหามิได้ ตัวท่านมีสติปัญญาอันหลงเชื่อฟังคำคนยุยง จึงได้แหนงใจกันกับเสียวอ๋องผู้เป็นที่พึ่ง อนึ่งผู้มีสติปัญญาแต่โบราณทำการพลั้งผิดคิดแก้ตัวกลับได้ความชอบก็มีอยู่เป็นอันมาก ซึ่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสวยราชสมบัติในเมืองเตียงอั๋นทุกวันนี้ ขุนนางข้าราชการเห็นแต่จะเป็นประโยชน์ของตน ละขนบธรรมเนียมเสียสิ้น แผ่นดินเกิดจลาจลโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทุกทิศ ทั้งโจรคิ้วเหลืองก็รุกรบย่ำยีแดนเมืองหลวงเข้าไป ราษฎรหัวเมืองมีแต่สะดุ้งตกใจตื่นกันอยู่เป็นนิจ หามีผู้ใดที่จะคิดช่วยทุกข์ของราษฎรให้โจรผู้ร้ายระงับได้ไม่ ถ้าเว้นไว้แต่พระเจ้าจิวบุนอ๋องครั้งฮ่องสินจึงจะปราบยุคเข็ญครั้งนี้ได้ ราษฎรหัวเมืองได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายเรรวนอยู่ เสียวอ๋องผู้มีใจโอบอ้อมอารีอุตส่าห์สู้ทนความลำบาก ยกไปปราบโจรฝ่ายเหนือเมื่อเทศกาลน้ำค้างเป็นยามหนาว หวังจะระงับทุกข์ของราษฎรด้วยความกรุณา ทหารล้วนมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง ประชุมทัพพร้อมกันจะยกเข้าไปตีเมืองเตียงอั๋น จับพวกโจรซึ่งเป็นไจเสียงฆ่าเสียให้สิ้น แล้วจะยกเสียวอ๋องขึ้นครองราชสมบัติเป็นฮ่องเต้ดับยุคเข็ญบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านนับถือเชื่อฟังหวังฝากชีวิตจูอิวอันไม่ควรจะพึงว่าเป็นที่พึ่งนั้น จะคิดป้องกันเมืองเตียงอั๋นไว้ให้มีชัยชนะแก่กองทัพเสียวอ๋อง ซึ่งทแกล้วทหารหัวเมืองทั้งปวงพร้อมใจยกทัพสมทบกันมามากกว่าร้อยหมื่น ครั้งนี้ขอท่านจงประมาณดูกำลังศึกให้เห็นชนะและแพ้ก่อน อนึ่งท่านกับเสียวอ๋องได้สัญญากันไว้ว่าจะช่วยเสียวอ๋องบำรุงแผ่นดิน ซึ่งจะหลงอยู่ด้วยถ้อยคำจูอิวจนกองทัพประชิดเมืองเบื้องหน้าจะได้ความเดือดร้อน ข้อผิดซึ่งทำไว้ครั้งก่อนจะซ้ำลงเป็นสองโทษ เร่งทำการแก้ตัวทัพใหญ่ยังไม่ยกมาถึงจึงจะมีความชอบ ข้าพเจ้ากับท่านได้เป็นเพื่อนรักกัน จึงมีหนังสือมาหมายจะเตือนสติ ขอจงดำริตรองการแต่ที่อันควร ครั้นแต่งหนังสือแล้วจึงให้ทหารคนสนิทแต่งตัวนุ่งห่มเป็นชาวเมืองลกเอี๋ยง ถือหนังสือลับเข้าไปส่งให้แก่หลีเทียดเจ้าเมืองลกเอี๋ยงหมายจะปกปิดมิให้ทหารจูอิวรู้ความ
ฝ่ายหลีเทียดรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแล้วตรึกตรองการเห็นชอบ จึงแต่งหนังสือตอบเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าลกเอี๋ยงอ๋องหลีเทียดขอคำนับมาถึงเบ้งจิ๋นอ๋องปังอี้ ด้วยเดิมหลีทองเจ้าเมืองนํ่าเอี๋ยงผู้พี่ข้าพเจ้าได้สัญญาไว้ว่าจะอาสาปราบศัตรูแผ่นดินสิ้นเสี้ยนหนามแล้ว จะยกเสียวอ๋องขึ้นเป็นกษัตริย์ ข้าพเจ้าอุตส่าห์รักษาความสัตย์โดยสุจริต ถึงสิ้นชีวิตตายไปให้กระดูกขาวบริสุทธิ์ผ่องใสปราศจากจุดดำด่างพร้อย ครั้งเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสด็จมาอยู่เมืองซินซีนั้น เสียวอ๋องมาทำศึกกับอองมังยังมิสำเร็จ จึงตั้งให้ข้าพเจ้ากับเล่าอิ้นอยู่รักษาองค์พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ไจเสียงทั้งแปดคนคบคิดกันแกล้งทูลยุยงยกโทษเล่าอิ้น ข้าพเจ้าลืมสติงวยงงหลงด้วยถ้อยคำไจเสียง ไม่ทันคิดที่จะเพ็ดทูลทัดทาน จนพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ประหารชีวิตเล่าอิ้นเชื้อพระวงศ์อันหาความผิดมิได้เสีย แต่ครั้งนั้นมาจึงได้ร้าวฉานกันออกกับเสียวอ๋อง ตรองที่ความผิดแต่หนหลังบังเกิดทุกข์เดือดร้อน จะนั่งจะนอนก็ไม่มีสุขคุ้มเท่าทุกวันนี้ ซึ่งท่านมีหนังสือมาว่ากล่าวเตือนสติโดยความกรุณานั้นขอบคุณยิ่งนัก แต่ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปเข้าด้วยเสียวอ๋องครั้งนี้ จูอิวออกมาคิดการศึกอยู่ในเมือง เกลือกรู้ความจะจับข้าพเจ้ากับบุตรภรรยาไปฆ่าเสีย ขอท่านจงยกทัพเข้ามา ถ้าได้ประชิดถึงเชิงกำแพงแล้วการในเมืองข้าพเจ้าจะคิดให้สำเร็จ ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ผู้ถือหนังสือไปแจ้งความแก่ปังอี้
ฝ่ายปังอี้รับหนังสือมาอ่านรู้ความแล้วจึงบอกเคาสุนว่า หลีเทียดยอมเข้าด้วยเราได้ท่วงทีแล้ว ขอท่านจงเร่งยกทัพเข้าล้อมเมืองลกเอี๋ยง จับจูอิวฆ่าเสียแต่ในขณะเมื่อทหารฝ่ายเรายังมีกำลังรื่นเริงอยู่ฉะนี้ ข้าพเจ้าเห็นจะมีชัยชนะแก่พวกจูอิวโดยง่าย เคาสุนได้ฟังยินดีนัก จึงจัดแจงทหารเป็นสองทัพยกออกจากเมืองอุ๋นลงข้ามแม่น้ำโฮหลาย เคาสุนกับปังอี้แยกกองทัพเป็นสองทางยกเข้าเหยียบแดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายหัวเมืองรายทางทั้งสิบสามเมืองกับพวกโจรซึ่งตั้งซ่องสุมอยู่ในแดนเมืองลกเอี๋ยง ครั้นรู้ว่ากองทัพเคาสุนกับปังอี้ยกมามีความสะดุ้งตกใจกลัวยิ่งนัก ออกสามิภักดิ์เข้าด้วยปังอี้กับเคาสุนเป็นอันมาก เคาสุนกับปังอี้เกลี้ยกล่อมพวกโจรและหัวเมืองรายทางได้ทหารประมาณสิบหมื่นเศษ ยกมาบรรจบพร้อมกัน ณ  เมืองเซงโก๋ ฝึกปรือทแกล้วทหารอยู่
ฝ่ายคนใช้ซึ่งจูอิวให้ไปสืบกองทัพ กลับมาบอกความแก่จูอิวว่า โซมอกับเกเกี๋ยงเสียทัพทหารล้มตายแตกหนี ปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นกับเคาสุนเจ้าเมืองโฮหลายยกกองทัพติดตามข้ามนํ้าเข้ามาถึงแดนเมืองลกเอี๋ยง ทั้งสิบสามหัวเมืองมิได้สู้รบกับกองทัพ กลับไปเข้าด้วยข้าศึกเสียสิ้น บัดนี้ปังอี้กับเคาสุนมาประชุมทัพกันอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ ทั้งสองทัพประมาณทหารสิบหมื่นเศษ จูอิวแจ้งความดังนั้นก็โกรธจึงสั่งบู๋ปุดว่าท่านจงคุมทหารหมื่นเศษ ยกไปจับเอาสิบสามหัวเมืองซึ่งไปเข้ากับข้าศึกมาฆ่าเสียให้สิ้นจงได้ บู๋ปุดรับคำคำนับลาขึ้นม้าพาทหารยกกองทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปตามจูอิวสั่ง
ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งเจ้าเมืองเบ้งจิ๋นให้ไปสืบราชการรู้ว่ากองทัพบู๋ปุดยกมา จึงขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นทุกประการ ปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นกับเคาสุนรู้ว่าบู๋ปุดจะยกทัพไปตีสิบสามหัวเมือง จึงจัดเตรียมทหารยกเป็นสองทัพ ข้ามนํ้าโฮหลายไปสกัดต้นทางร่วม พอพบกองทัพสวนทางมา ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ บู๋ปุดรู้ว่ากองทัพเจ้าเมืองเบ้งจิ๋นมาก้าวสกัดทาง จึงขับม้าขึ้นหน้าทหารแลเห็นปังอี้ยืนม้าอยู่ บู๋ปุดจึงร้องถามว่าเรายกมาจะไปจับพวกกบฏสิบสามหัวเมือง เหตุใดท่านยกมาป้องกันกองทัพเราไว้ไม่ชอบ ปังอี้จึงตอบว่าบรรดาหัวเมืองฝ่ายทิศใต้ยอมเข้าด้วยเราแล้วตัวจะยกทัพมาทำร้ายให้เมืองขึ้นระส่ำระสายเสียทั้งนี้ไม่ควร จงลงจากม้าพาทหารเข้าด้วยเราโดยดี ถ้ามิยอมเราจะให้ทหารเลวล้อมจับฆ่าเสียให้สิ้นทั้งทัพ บู๋ปุดได้ยินดังนั้นโกรธนัก ชักม้ารำทวนเข้ารบกับปังอี้ได้สิบเพลง บู๋ปุดต้านทานกำลังปังอี้มิได้ชักม้าหนี ปังอี้ขับม้าพาทหารติดตามไป
ฝ่ายเคาสุนได้ท่วงทีขับทหารก้าวสกัดตีกระทบเข้าหากันเป็นศึกกระหนาบ บู๋ปุดตกอยู่กลางศึกทหารล้มตายเป็นอันมาก จึงขับม้าหลีกลัดออกโดยทางน้อย ปังอี้ขับม้าติดตามไปทันบู๋ปุด ณ ตำบลซูก๋องเตงแฮมีศาลาอยู่ริมทาง ปังอี้ตวาดด้วยเสียงอันดัง บู๋ปุดตกใจมิทันจะรับอาวุธ ปังอี้เอาทวนแทงบู๋ปุดตกม้าตาย ทหารบู๋ปุดซึ่งตกอยู่ในที่ล้อมก็ยอมเข้าด้วยเคาสุนประมาณห้าพันเศษ เคาสุนตั้งค่ายพักทแกล้วทหารอยู่ ณ ตำบลซูก๋องเตงแฮ
ฝ่ายหลีเทียดตั้งแต่ให้หนังสือลับไปเข้าด้วยเจ้าเมืองเบ้งจิ๋นแล้ว มิได้ไปมาปรึกษาราชการกับจูอิวเหมือนดังแต่ก่อน จูอิวเห็นกิริยาหลีเทียดผิดประหลาดคิดสงสัย จึงให้คนสนิทไปสืบได้ความว่าหลีเทียดเป็นไส้ศึก ครั้นค่ำลงเวลาดึกจูอิวจึงใช้ให้ทหารคนสนิทปลอมเข้าไปฆ่าหลีเทียดเสียในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้าทหารชาวเมืองลกเอี๋ยงซึ่งเป็นพรรคพวกหลีเทียด รู้ว่าหลีเทียดตายต่างคนตกใจพากันเข้าไปเอาศพฝังเสีย แล้วประชุมปรึกษากันว่าเราจะคิดทำการแก้แค้นแทนนายเราครั้งนี้ จูอิวยังมีทหารหลายหมื่นกลัวเกลือกทำการไม่สมความคิดจะเสียที จำจะงดไว้คอยท่ากองทัพปังอี้ยกมา เราจะพากันออกหาเจ้าเมืองเบ้งจิ๋น จะอาสาจับจูอิวฆ่าเสียให้จงได้ ต่างคนตั้งใจคอยกองทัพปังอี้อยู่มิได้ขาด
ฝ่ายจูอิวครั้นให้ทหารฆ่าหลีเทียดเจ้าเมืองลกเอี๋ยงตายแล้ว ให้เก็บริบเอาทรัพย์เงินทองสิ่งของรวบรวมไว้เป็นของตน แล้วให้ทหารเที่ยวปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของชาวเมืองลกเอี๋ยงไปแบ่งปันกัน ขณะนั้นราษฎรชาวเมืองลกเอี๋ยงได้ความเดือดร้อนระสํ่าระสายนัก
ฝ่ายเจ้าเมืองเบ้งจิ๋นกับเจ้าเมืองโฮหลาย ครั้นมีชัยชนะศึกพอค่ำลงพักทหารอยู่ ณ ตำบลซูก๋องเตงแฮ ครั้นรุ่งเช้ายกทัพเร่งรีบมาตามทางใหญ่ไปเมืองลกเอี๋ยง ฝ่ายชาวด่านกับทหารม้าใช้รู้ว่าบู๋ปุดเสียทัพ เจ้าเมืองโฮหลายยกเหยียบแดนล่วงด่านเข้ามา ต่างคนตกใจขึ้นม้าขับควบไปแจ้งความแก่จูอิวทุกประการ จูอิวได้ยินดังนั้นจึงสั่งให้จัดเตรียมกองทัพพร้อมแล้ว จูอิวแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนยกออกมาพอพบทัพเจ้าเมืองเบ้งจิ๋นมาถึงคูเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายปังอี้ยืนม้าอยู่หน้าทหารแลเห็นจูอิวยกออกมาถึงหน้าทัพ จึงสั่งให้ทหารโห่ร้องตีกลองรบอื้ออึงเป็นสง่าศึก ปังอี้จึงร้องด่าจูอิวว่าอ้ายขโมย เจ้าเมืองมึงชุบเลี้ยงยังไม่ถึงขนาดหรือ มึงจึงอุกอาจยกออกมาชิงเขตแดนเสียวอ๋องอีกเล่า วันนี้จะตัดศีรษะมึงเสียบประจานเสีย อย่าให้มีผู้ใดดูเยี่ยงอย่างมึงซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินสืบไป จูอิวได้ยินปังอี้ว่ากล่าวหยาบช้าโกรธนัก ชักม้ารำทวนเข้ารบกับปังอี้ได้สามเพลงทวน ต้านทานกำลังปังอี้มิได้ชักม้าหนี ปังอี้ได้ทีขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารจูอิวเข้าถึงเชิงกำแพง จูอิวเสียทัพยับเยินกลัวปังอี้จะล้อมจับ ขับม้าหนีเข้าป่าไปเมืองเลียวตั๋ง บรรดาทหารจูอิวต่างคนกลัวความตาย ร้องขอชีวิตยอมเข้าด้วยปังอี้ทั้งกองทัพ ปังอี้มิได้ทำอันตราย
ฝ่ายปังอี้กับเคาสุนครั้นมีชัยชนะยกเข้าจัดแจงเมืองลกเอี๋ยง พวกทหารซึ่งเป็นพรรคพวกหลีเทียดพากันมาเข้าด้วยเคาสุนสิ้นทั้งเมือง เคาสุนแจ้งว่าหลีเทียดตายแล้ว จึงเกลี้ยกล่อมชาวเมืองลกเอี๋ยงมิให้กำเริบเดือดร้อน
ฝ่ายพวกโจรซึ่งมิได้เข้ากับปังอี้นั้น แม้นมีผู้ออกชื่อเคาสุนกับปังอี้ต่างคนเข็ดขยาดหนีเข้าซ่อนเร้นอยู่ป่า มิได้ออกมาฉกชิงสิ่งของคนเดินทางเหมือนแต่ก่อน ราษฎรทำมาหากินเป็นสุขหาโจรผู้ร้ายมิได้
ฝ่ายเคาสุนกับปังอี้ ครั้นจัดแจงแดนเมืองลกเอี๋ยงราบคาบแล้ว ให้ขุนนางนายทหารอยู่รักษาเมืองลกเอี๋ยงจัดด่านทางมั่นคงทุกตำบล ปังอี้ยกกลับไปเมืองเบ้งจิ๋น เคาสุนไปเมืองโฮหลาย
ฝ่ายเสียวอ๋องยกกองทัพไปทิศเหนือ ถึงตำบลหนึ่งพักทหารอยู่ ฝ่ายราษฎรชาวบ้านรู้ว่าเสียวอ๋องยกมาปราบโจรต่างคนดีใจออกไปคำนับบอกความกับเสียวอ๋องว่า ตำบลไต้เตียวเซงทุกนั้น ตันเจียนนายโจรคุมพวกโจรประมาณสิบหมื่นเศษ เที่ยวปล้นชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวบ้าน หาผู้ใดจะต่อสู้ฝีมือตันเจียนได้ไม่ ขอท่านจงกรุณาเชิญยกทัพไปกำจัดโจรเสียให้ราบคาบ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะได้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุข เสียวอ๋องแจ้งความดังนั้นจึงให้ชาวบ้านนำกองทัพไปถึงแดนเมืองไต้เตียวตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายพวกโจรรู้ว่าเสียวอ๋องยกมาถึง จึงเข้าไปบอกความแก่ตันเจียนผู้นายทุกประการ ตันเจียนได้ยินดังนั้นก็ตกใจเกรงว่าเสียวอ๋องจะยกทัพเข้าไปประชิดถึงเชิงกำแพงเมือง เบื้องหน้าถ้าขัดสนเสบียงอาหารจะเข้าออกไปมายาก จึงจัดทหารเป็นกระบวนทัพโจรยกออกไปรับกองทัพเสียวอ๋องหน้าเมืองไต้เตียว
ฝ่ายเอียวกี๋แม่ทัพหน้าเห็นพวกโจรยกออกมาเป็นอันมาก จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้า เกาทัณฑ์สะพายแล่งมือถือทวน ชวนนายทหารทั้งปวงออกจากค่าย เข้าระดมกันประจัญรบกับพวกโจรกลางแปลง ฝ่ายตันเจียนก็ขับทหารโจรออกรบป้องกันไว้เป็นสามารถ เสียวอ๋องเห็นทหารกับพวกโจรรบกันแต่เช้าถึงเที่ยงยังมิได้เพลี่ยงพลํ้าแก่กัน เกรงทหารจะอิดโรยกำลังลง จึงร้องบอกทหารให้ผลัดเปลี่ยนเข้ามากินอาหารจึงค่อยทำการสู้รบกันสืบไป เกียฮกได้ยินดังนั้นจึงร้องบอกเสียวอ๋องว่า ข้าพเจ้ากับนายทหารจะขอทำการอาสารบพวกโจรให้ชนะก่อน จึงจะกลับเข้ากินอาหารให้พร้อมกัน ขอท่านอย่าวิตกถึงข้าพเจ้าทั้งปวงเลย เกียฮกจึงคิดว่าพวกโจรเคยปล้นตีชาวบ้านชำนาญในการรบกลางแปลง จะรบประจัญฉะนี้จะเอาชัยชนะมิได้ เกียฮกจึงพาทหารพันเศษหลีกลัดไปตามทางน้อยวกหลังโห่ร้องระดมตีเป็นข้าศึกกระหนาบ ฝ่ายตันเจียนกับพวกนายโจรทหารเห็นกองทัพตีกระหนาบหลังก็ตกใจ ต่างคนป้องกันรบเรรวนอยู่ ฝ่ายเกียฮกได้ที ขับม้าพาทหารรุกรบฆ่าฟันพวกโจรเข้าบรรจบกับกองทัพเอี๋ยวกี๋ เอียวกี๋กับม้าบู๊นายทหารทั้งปวงขับม้าเข้าล้อมไล่ฆ่าฟันพวกโจรเป็นอลหม่าน ตันเจียนต้านทานมิได้ขับม้ารบฝ่าทหารหนีเข้าป่า ฝ่ายเสียวอ๋องเห็นศึกได้ที จึงพาทหารยกกองทัพติดตามไล่ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายเรี่ยรายไปตามทาง
ฝ่ายพวกโจรซึ่งแตกหนีไปถึงเมืองปักเปง จึงเข้าไปบอกความแก่อิวไหลว่า เสียวอ๋องยกกองทัพเข้าเหยียบแดนเมืองไต้เตียว ตันเจียนผู้นายข้าพเจ้ายกทัพออกตีเสียทีแก่เสียวอ๋อง บัดนี้ยกกองทัพติดตามมาเข้าถึงชานเมืองท่านแล้ว
ฝ่ายอิวไหลหนึ่ง ไต้ฉองหนึ่ง หงอหวนหนึ่ง นายโจรสามคนจึงให้ยกโต๊ะมาตั้งยังไม่ทันจะกิน พอพวกโจรมาบอกความดังนั้นก็ตกใจ ต่างคนแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาพวกโจรทหารห้าหมื่นยกออกไปคอยป้องกันกองทัพเสียวอ๋องอยู่ ณ ต้นทางเมืองปักเปง
ฝ่ายเอียวกี๋แม่ทัพหน้าขับม้านำทหารติดตามตันเจียน เห็นนายโจรสามคนยืนม้าขวางหน้าทัพทหารรอกันอยู่ จึงร้องบอกว่าเสียวอ๋องผู้มีใจโอบอ้อมอารีแก่อาณาประชาราษฎร ยกกองทัพมาปราบเสี้ยนศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ ท่านทั้งสามเป็นโจรทำความชั่วให้เสียชื่อไม่สมควร จงถอยหลังคิดหาความชอบกลบข้อผิดซึ่งทำไว้แต่ก่อน เร่งเข้ามาทำการอาสาเสียวอ๋องปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบแล้ว เราจะช่วยว่ากล่าวให้เสียวอ๋องตั้งแต่งให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ เราว่ากล่าวเตือนสติด้วยความกรุณา ถ้าถือมานะทิฐิจะคิดการต่อสู้ก็จะใช้ทหารเลวล้อมจับฆ่าเสียให้สิ้นทั้งพวก นายโจรทั้งสามได้ยินก็โกรธ จึงร้องด่าว่าไอ้พวกผีปีศาจ มึงอย่าเอาความเท็จมาเจรจา นายมึงหาตั้งตัวเป็นใหญ่ได้ไม่ ว่าแล้วต่างคนชักม้าเข้ารบกับเอียวกี๋
ฝ่ายเสียวอ๋องจึงให้ม้าบู๊กับงิมเหงทหารทั้งปวงเข้าระดมรบกับพวกโจรเป็นศึกกลางแปลง นายโจรทั้งสามไม่ชำนาญในการสงครามต่อสู้ฝีมือทหารเสียวอ๋องมิได้ ต่างคนชักม้าพาพวกโจรถอยหนี เสียวอ๋องได้ทียกทัพขับทหารติดตามฆ่าฟันพวกโจรแตกระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมาก ฝ่ายงิมเหงขับม้าไล่ไต้ฉองไป ไต้ฉองอิดโรยกำลังหนีมิพ้น จึงชักม้ากลับหน้าเข้ารบ งิมเหงฟันด้วยง้าวใหญ่ถูกไต้ฉองตัวขาดตกม้าตาย
ฝ่ายเอียวกี๋ขับม้าไล่ติดตามอิวไหลกับหงอหวนไปจะจับเอาเป็น จึงให้นายทหารก้าวสกัดหน้า แยกปีกซ้ายขวาออกล้อมไว้ ฝ่ายอิวไหลกับหงอหวนตกอยู่ในที่ล้อมศึกจวนตัวกลัวความตาย หงอหวนขับม้ารบฝ่าทหารหนีไปทางตะวันตก อิวไหลขับม้าไปทางตะวันออกรบกับงอฮั่นได้ห้าเพลง งอฮั่นเอาทวนแทงถูกอิวไหลตกม้าตาย เสียวอ๋องยกกองทัพติดตามฆ่าฟันทหารพวกโจรไปถึงแดนเมืองเลียวตั๋ง แล้วยกกลับมาเข้าเมืองปักเปง จึงให้เลี้ยงโต๊ะทแกล้วทหารบรรดาซึ่งมีชัยชนะแก่พวกโจรนั้นนั่งกินโต๊ะเสพสุราเป็นที่สบาย
ขณะนั้นมีผู้เข้าไปบอกว่านายโจรผู้หนึ่งชื่อหงอเตาคุมพวกโจรประมาณหมื่นเศษ ยกเข้าปล้นตีเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวบ้าน บัดนี้เข้าตั้งอยู่ในเมืองจินเตง ขอท่านจงกรุณายกทัพไปปราบหงอเตาให้ราบคาบ อาณาประชาราษฎรจะได้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นทอดใจใหญ่นั่งนิ่งตรึกตรองอยู่ประมาณครู่หนึ่งแล้วจึงว่า พวกโจรผู้ร้ายกำเริบไปทั่วทั้งแผ่นดินปราบมิรู้สิ้นฉะนี้จะทำประการใด เกียฮกจึงตอบว่าโจรพวกใหญ่ท่านเที่ยวปราบราบคาบสิ้นแล้ว หงอเตามีพวกแต่หมื่นเศษนั้น ข้าพเจ้าจะขอทหารสามพันไปตีให้แตกจงได้ขอท่านอย่าวิตกเลย เสียวอ๋องจึงว่าตัวท่านทำการรบพุ่งหักหาญพวกโจรมามิได้หยุดพักกำลังยังอิดโรยอยู่ ซึ่งจะไปทำศึกกับหงอเตาเราจะให้นายทหารอื่นไปแทนตัวท่านจงหยุดพักพอหายเหน็ดเหนื่อยสักเวลาหนึ่งก่อน เกียฮกจึงว่า ซึ่งท่านกรุณาทั้งนี้ขอบคุณหาที่สุดมิได้ แต่ใจข้าพเจ้าคิดจะใคร่อาสาแผ่นดินให้ถึงขนาด ข้าพเจ้าจะขอไปปราบหงอเตาครั้งนี้มิให้ร้อนถึงนายทหารทั้งปวง เกียฮกว่าแล้วคำนับลาออกมาจัดทหารสามพันยกออกจากเมืองปักเปงไปตามทางเมืองจินเตง
ฝ่ายพวกโจรซึ่งพากันออกมาตั้งซ่องสุมอยู่ริมทางคอยปล้นตีคนเดินทาง เห็นกองทัพยกเหยียบแดนเมืองจินเตงเข้ามา ต่างคนวิ่งเข้าไปบอกแก่หงอเตาผู้นายทุกประการ หงอเตาแจ้งความดังนั้นจึงจัดเตรียมพวกโจรทหารหมื่นเศษยกออกจากเมืองจินเตง พอพบกองทัพสวนทางมา หงอเตายืนม้าอยู่หน้าทหารจึงร้องถามว่าตัวนายชื่อใดบังอาจคุมพวกเหยียบแดนกูเข้ามาจะไปแห่งใด เกียฮกได้ยินจึงตอบว่า ตัวกูเป็นทหารในกองทัพเสียวอ๋อง ราษฎรชาวบ้านไปร้องทุกข์ว่าตัวข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของของราษฎรทำให้แผ่นดินกำเริบร้อน เสียวอ๋องให้กูผู้ชื่อเกียฮกยกมาตัดศีรษะมึงเสียบประจานไว้อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างสืบไป หงอเตากับพวกโจรทั้งปวงได้ยินออกชื่อเกียฮกตกใจกลัวตัวสั่น หงอเตากระหยับจะชักม้าหนี เกียฮกได้ทีพุ่งด้วยทวนถูกหงอเตาตกม้าตาย ฝ่ายพวกโจรต่างคนแตกหนีทหารเกียฮกไล่ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายร้องขอชีวิตยอมเข้าด้วยเกียฮกประมาณเจ็ดพันเศษ เกียฮกมีชัยชนะแล้วพาทหารพวกโจรกลับไปเข้าเมืองปักเปง
ฝ่ายเสียวอ๋องคิดวิตกถึงเกียฮกคอยฟังข่าวอยู่ พอนายประตูเข้ามาบอกว่า เกียฮกได้ทหารมาเป็นอันมากกลับมาถึงแล้ว เสียวอ๋องจึงออกไปรับจูงมือเกียฮกเข้าเมืองมานั่งที่ประชุมนายทหาร จึงถามการซึ่งไปทำศึกกับหงอเตาได้ความลำบากประการใดบ้าง เกียฮกคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ายกไปครั้งนี้มีชัยชนะแก่หงอเตาโดยง่ายไม่ลำบากแก่ทหาร ด้วยบุญญาธิการท่านปกแผ่ไป ได้พวกโจรซึ่งยอมสามิภักดิ์เจ็ดพัน เข้ากันทั้งทหารเดิมเป็นคนหมื่นเศษ อันพวกผู้ร้ายฝ่ายเหนือก็ราบคาบ ราษฎรได้ออกทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขทุกตำบล เสียวอ๋องได้ยินดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญเกียฮกว่ามีฝีมือแกล้วกล้าใจองอาจห้าวหาญในการศึก ไว้ชื่อเป็นความชอบในแผ่นดิน ครั้นเวลาค่ำลงเกียฮกแลนายทหารต่างคนคำนับลาเสียวอ๋องไปที่อาศัย แต่เกียฮกทำศึกหักหาญเคี่ยวเข็ญมามิได้หยุด ต้องอาวุธเป็นบาดแผลบอบชํ้ามาแต่ก่อน ทั้งกำลังอิดโรยลง โรคเก่ากำเริบขึ้น ให้เสียดแทงเมื่อยมึนไปทั่วสารพางค์กายป่วยเจ็บเป็นสาหัส ฝ่ายคนใช้เกียฮกเห็นดังนั้น ต่างคนตกใจวิ่งเข้าไปบอกอาการป่วยแก่เสียวอ๋อง เสียวอ๋องแจ้งความว่าเกียฮกป่วยหนักจึงรีบมาถึงที่อาศัยนั่งใกล้ว่า ท่านทำการศึกหักหาญไม่คิดแก่ความลำบากจนพวกโจรฝ่ายเหนือราบคาบแล้ว จะกลับไปช่วยเตงอูปราบโจรฝ่ายทิศใต้ ท่านป่วยลงครั้งนี้ข้าพเจ้าเสียใจนัก เกียฮกนอนป่วยอยู่อุตส่าห์ยกมือขึ้นคำนับแล้วว่า อันเกิดมาเป็นชายชาติทหารควรที่จะทำการอาสาแผ่นดินกว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดย่อท้อกลัวความตายนั้นไม่ชอบ ถ้าข้าพเจ้าบรรเทาคลายหายป่วยจะขออาสาช่วยท่านทำการศึกปราบศัตรูแผ่นดินกว่าจะราบคาบ ทุกวันนี้ข้าพเจ้าวิตกอยู่แต่บุตรที่จะสืบแซ่เชื้อไปภายหน้านั้น ยังอยู่ในครรภ์ภรรยามิได้รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย ถ้าข้าพเจ้าตายจากท่านไปแล้ว ขอฝากแต่บุตรในครรภ์ภรรยาข้าพเจ้าด้วย ถ้าคลอดออกมาเป็นชาย ช่วยทำนุบำรุงเลี้ยงไว้ใช้เป็นทหารทำการอาสาแผ่นดินแทนตัวข้าพเจ้าสืบไป เสียวอ๋องได้ยินเกียฮกสั่งฝากบุตรภรรยายิ่งมีความสงสารนักกลั้นนํ้าตามิได้ จึงว่าท่านมีใจซื่อตรงทำการจนถึงป่วยเจ็บเป็นสาหัส ความชอบท่านทำไว้ในข้าพเจ้ามาก ถ้าท่านดับสูญแล้วบุตรของท่านคลอดออกมาเป็นชาย ข้าพเจ้าจะตกแต่งให้เป็นบุตรเขย ถ้าบุตรท่านเป็นหญิงจะตกแต่งให้เป็นสะใภ้เรา ท่านอย่าเพ่อเสียนํ้าใจ จงอุตส่าห์รักษาตัวอยู่ในเมืองปักเปงก่อน ข้าพเจ้าจะยกไปตั้งอยู่เมืองไซก๋วน ถ้าท่านค่อยคลายหายป่วยแล้วจงยกตามข้าพเจ้าไป เสียวอ๋องจึงสั่งให้แพทย์ทั้งปวงมาประชุมกันพยาบาลเกียฮกเป็นอันมาก เสียวอ๋องว่ากล่าวเอาใจเกียฮกแล้วกลับมาที่อาศัย ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงแบ่งทหารให้อยู่รักษาเกียฮก แล้วยกกองทัพไปถึงเมืองไซก๋วนปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลัง
ฝ่ายเกียฮกป่วยหนักแพทย์ทั้งปวงรักษาอยู่เป็นหลายวัน ครั้นโรคค่อยบรรเทาคลายจึงจัดแจงทหารยกตามเสียวอ๋องไปเมืองไซก๋วน ครั้นถึงประตูเมืองจึงให้นายประตูเข้าไปบอกเสียวอ๋อง เสียวอ๋องแจ้งว่าเกียฮกมามีความยินดีนัก จึงออกไปรับเกียฮกเข้ามาที่ประชุมขุนนาง แล้วว่าข้าพเจ้าคิดถึงท่านอยู่มิได้ขาด ซึ่งท่านหายป่วยตามมาได้เห็นหน้าวันนี้ ข้าพเจ้าหายวิตกมีความยินดีด้วยจะได้สนองคุณท่านซึ่งมีความชอบไว้แต่หนหลัง เกียฮกได้ฟังคำนับแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้าป่วยครั้งนี้สาหัสมีความวิตกอยู่ด้วยท่านยังมิได้เป็นกษัตริย์ ความชอบซึ่งข้าพเจ้าได้ทำมาจะเสื่อมสูญเสีย จึงอุตส่าห์รักษาตัวพอคลายป่วยตามมาหมายจะยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์ ถ้าท่านได้บำรุงแผ่นดินแล้ว ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายแก่ชีวิต จะขอฝากแต่ชื่อไว้เป็นความชอบสืบไป เสียวอ๋องมิได้โต้ตอบประการใด จึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า ซึ่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มีรับสั่งให้เรามาปราบโจรผู้ร้ายฝ่ายเหนือก็ราบคาบ ราษฎรได้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขแล้ว เราจะยกกลับไปช่วยเตงอูปราบโจรฝ่ายทิศใต้ให้สำเร็จ ท่านทั้งปวงจงจัดเตรียมกองทัพไว้ให้พร้อม นายทัพนายกองรับคำต่างคนคำนับลาออกมาจัดเตรียมทหารทั่วทุกพนักงานตามเสียวอ๋องสั่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียวอ๋องก็ยกทัพออกจากเมืองไซก๋วนกลับออกมาจัดแจงเมืองฮวนเอี๋ยง นายทัพนายกองทั้งปวงรู้ว่าเสียวอ๋องไม่ยินดีที่จะเป็นกษัตริย์ ปรับทุกข์ปรึกษากันอยู่หาผู้ใดที่จะอาจว่ากล่าวให้เสียวอ๋องยอมรับที่กษัตริย์ได้ไม่ ม้าบู๊จึงว่ากับนายทัพนายกองแต่บรรดาผู้ซึ่งเป็นคนชอบอัธยาศัยว่ากล่าวจะให้เสียวอ๋องรับที่กษัตริย์หลายครั้งไม่สมความคิด วันนี้เราจะเข้าไปเฝ้าว่ากล่าวอีกสักครั้งหนึ่ง ถึงเสียวอ๋องโกรธเอาโทษประการใดก็จะรับผิดจะประหารชีวิตเสียก็จะยอมตาย ม้าบู๊จึงเข้าไปคำนับเสียวอ๋องแล้วว่า ครั้งเมื่อพระเจ้าเปงเต้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงแต่ก่อนราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุข อองมังผู้เป็นศัตรูแผ่นดินกระทำให้สูญเสียพระวงศ์กษัตริย์ แผ่นดินจึงเกิดความวิบัติจลาจล บรรดาพระญาติพระวงศ์อันสนิทของพระเจ้าเปงเต้หาผู้ใดคิดกำจัดศัตรูราชสมบัติได้ไม่ แต่ท่านผู้เดียวเสียดายแผ่นดินของพระเจ้าปู่ฮั่นโกโจ จึงอุตส่าห์ผู้ทนลำบากทำการปราบยุคเข็ญมาหลายปีจึงสำเร็จราชการอองมัง ทแกล้วทหารทั้งปวงสรรเสริญว่าท่านมีบุญญาธิการ จึงปรึกษาพร้อมใจกันยอมให้ท่านเป็นกษัตริย์ทำนุบำรุงแผ่นดิน ท่านไม่ยินดีในราชสมบัติให้เล่าเหี้ยนผู้บุญน้อยขึ้นว่าราชการเมืองหลวง ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อน โจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทุกทิศเหมือนดังแผ่นดินอันหากษัตริย์มิได้ ท่านจึงถึงซึ่งความลำบากยากแก่ทแกล้วทหารต้องมาทำการปราบโจรผู้ร้ายครั้งนี้ ถ้าท่านไม่เป็นกษัตริย์แล้ว แผ่นดินจะกลับกำเริบขึ้นอีก ครั้งหลังถึงมาตรว่าตงหนีกับซุยบู๊ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กจะเกิดมารับอาสาเป็นแม่ทัพ ก็มิอาจระงับศัตรูแผ่นดินให้สิ้นเสี้ยนหนาม ถ้าท่านมีความกรุณาจะให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ขอเชิญกลับไปรับที่กษัตริย์ ณ เมืองไซก๋วน แม้นเมืองใดไม่มายอมเข้าด้วย ข้าพเจ้ากับนายทหารทั้งปวงจะช่วยกันไปปราบให้ราบคาบ มิให้ท่านได้ความลำบากเหมือนดังหนหลัง เสียวอ๋องได้ฟังก็โกรธจึงว่า ผู้ใดให้ท่านเข้ามาว่ากล่าวจะคิดให้เราเป็นกบฏต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทั้งนี้ไม่สมควร ชอบแต่เอาผู้ซึ่งร่วมคิดกันตัดศีรษะเสีย
ฝ่ายเสียวอ๋องจึงสั่งให้จัดกองทัพยกออกจากเมืองฮวนเอี๋ยงเดินตามระยะทางไปประทับแรม ณ เมืองกำตั๋น ครั้งรุ่งเช้าเสียวอ๋องยกกองทัพออกจากเมืองกำตั๋นมาประทับแรม ณ เมืองลำเปงสม นายทัพนายกองมาประชุมพร้อมกัน ถิวไก่จึงว่าแก่เสียวอ๋องว่า ซึ่งนายทหารทั้งปวงละบุตรภรรยาเสียอุตส่าห์มาเอาชีวิตฝ่าคมอาวุธอาสาท่านทำการศึก หวังจะให้ท่านได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน จะได้ฝากชื่อไว้เป็นความชอบ บิดามารดาบุตรภรรยาจะได้พึ่งบุญท่านอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป นายทหารทั้งปวงได้ว่ากล่าวจะยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์หลายครั้ง ท่านว่าแผ่นดินยังไม่ราบคาบให้ช่วยกันทำการปราบเสี้ยนศัตรูให้ระงับก่อน จึงจะยอมรับเป็นที่ฮ่องเต้ ทหารทั้งปวงพร้อมใจกันทำการศึกชนะอองลังจือ ทั้งโจรฝ่ายเหนือก็สำเร็จราบคาบแล้ว ถ้าท่านจะละลืมคำที่สัญญาไว้จะไม่ยอมเป็นกษัตริย์นั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าทหารจะเอาใจออกจากท่าน ต่างคนจะไปหาที่พึ่งอื่น แผ่นดินจะกลับคืนเกิดยุคเข็ญมากขึ้นกว่าครั้งก่อน ราษฎรหัวเมืองก็จะได้ความเดือดร้อนนัก ถึงมาตรว่าท่านจะคิดเกลี้ยกล่อมขึ้นอีกเมื่อภายหลัง ข้าพเจ้าเห็นจะหาพร้อมหน้ากันเหมือนครั้งนี้ไม่ ถ้าท่านมีกรุณาแก่ราษฎรจะมิให้ได้ความเดือดร้อนไปภายหน้าจงตรึกตรองให้รอบคอบโดยลึกซึ้งจึงจะควร เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า แต่ทหารคนสนิทมากล่าวหลายครั้งไม่ต้องทำนองความ ถิวไก่ว่ากล่าวทั้งนี้เป็นการแผ่นดิน ครั้นจะขัดขืนอยู่ไม่ทำตามถ้อยคำ ทหารทั้งปวงจะเสียนํ้าใจพากันระส่ำระสายไป เสียวอ๋องจึงว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวเป็นการที่จะให้เราบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขนั้นชอบต้องกับความคิดเรา แต่ซึ่งจะยกเราขึ้นเป็นฮ่องเต้จงงดไว้ให้ตรึกตรองดูก่อน ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียวอ๋องยกกองทัพออกจากเมืองลำเปงสม ไปถึงตำบลเทียนฉิวเต๋งที่เตงอูกับนายทหารปลูกมณฑปไว้ครั้งก่อน พอเป็นเวลาเย็นลงจึงหยุดประทับแรมทหาร
ฝ่ายนายทัพนายกองกะเกณฑ์กันล้อมวง นั่งยามรักษาเสียวอ๋องตามพนักงาน ครั้นเวลาประมาณสองยามเศษ เสียวอ๋องหลับสนิทบังเกิดนิมิตฝันว่าได้ขี่มังกรเหลืองเหาะไปในอากาศ พอเวลาใกล้รุ่งสะดุ้งตื่นรู้ว่าฝัน จึงคิดว่าอันลักษณะฝันดังนี้ ปังอี้เป็นสานุศิษย์เงียมจูเหลงเห็นจะได้เรียนตำหรับทำนายฝันไว้เป็นมั่นคง เสียวอ๋องจึงสั่งทหารม้าใช้ให้ถือหนังสือไปหาปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋น ทหารคำนับรับหนังสืออกมาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองเบ้งจิ๋น จึงให้นายประตูเข้าไปแจ้งความแก่ปังอี้ ฝ่ายปังอี้รู้ว่าม้าใช้มาแต่กองทัพจึงให้หาเข้ามา ทหารม้าใช้เข้าไปคำนับแล้วส่งหนังสือให้ปังอี้ ปังอี้อ่านหนังสือได้ความว่า เสียวอ๋องปราบโจรฝ่ายเหนือราบคาบแล้ว ยกกองทัพมาประทับแรมอยู่ ณ ตำบลเทียนฉิวเต๋ง บังเกิดสุบินนิมิตพิเคราะห์เห็นเป็นข้อใหญ่อยู่ มิได้รู้ว่าดีแลร้าย เชิญท่านไปช่วยทำนายให้หายความวิตก จะได้ยกกองทัพไปช่วยเตงอูปราบโจรคิ้วเหลืองให้สำเร็จ ปังอี้แจ้งความแล้วจึงจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนเป็นอันมาก ออกจากเมืองเบ้งจิ๋นไปตามระยะทางถึงตำบลเทียนฉิวเต่ง ลงจากม้าเข้าไปคำนับเสียวอ๋อง
ฝ่ายเสียวอ๋องจึงปราศรัยไต่ถามถึงราชการในแดนเมืองโฮหลาย โจรผู้ร้ายราบคาบราษฎรทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขหรือได้ความเดือดร้อนประการใด ปังอี้จึงว่าตั้งแต่ท่านให้ข้าพเจ้ากับเคาสุนอยู่รักษาแดนเมืองโฮหลาย ข้าพเจ้าทั้งสองนายมิได้ประมาทเที่ยวปราบโจรผู้ร้ายราบคาบ แต่จูอิวนั้นข้าพเจ้าสืบรู้ว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้ออกมาขัดทัพป้องกันพวกโจรคิ้วเหลืองอยู่เมืองลกเอี๋ยง จูอิวคบพวกโจรเข้าลอบฆ่าหลีเทียดเสีย แล้วยกทัพเข้ามาย่ำยีแดนเมืองโฮหลาย ราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก ข้าพเจ้ากับเคาสุนออกรบ จูอิวเสียทีหนีไปเมืองอื่น อันพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทุกวันนี้เชื่อฟังแต่คำนายโจร ขนบธรรมเนียมแผ่นดินฟั่นเฟือนไปสิ้น ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงต่างคนยินร้ายหมายจะกำจัดเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะครองสมบัติสืบไปมิได้ เสียวอ๋องได้ยินดังนั้นจึงเล่าความตามซึ่งได้ไปปราบโจรฝ่ายเหนือให้ปังอี้ฟังแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้าหาตัวท่านมาจะให้ทำนายฝัน เสียวอ๋องจึงเล่าความตามเรื่องนิมิตให้ปังอี้ฟังทุกประการ ปังอี้พิเคราะห์ดูตามกระแสบุพนิมิต ก็รู้ว่าเสียวอ๋องมีบุญญาธิการถึงที่จะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน จึงถอยออกมากราบถวายบังคมแล้วว่า ลักษณะนิมิตดังนี้เป็นมหามงคลอันประเสริฐ คือเทพยดามาอำนวยพระพรให้ท่านเจริญในราชสมบัติ ซึ่งท่านได้ทรงมังกรเหลืองเหาะไปโดยอากาศนั้น ท่านจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน พระเกียรติยศแผ่ไปแก่หัวเมืองทั้งปวงเหมือนดังรัศมีพระอาทิตย์อันส่องสว่างโลก กำจัดเสียซึ่งความมืดคือข้าศึกศัตรูแผ่นดิน เทพยดามนุษย์ทั้งฟ้าและดินยอมให้ท่านเป็นกษัตริย์พร้อมใจกันสิ้น ขอท่านจงรับบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขจึงจะชอบ เสียวอ๋องได้ฟังดังนั้นตรึกตรองการดู เห็นว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังคำผู้ซึ่งมิได้ซื่อตรงทูลยุยงให้ทำการอันมิควร แผ่นดินเกิดจลาจลจวนจะเสียเมืองหลวงอยู่แล้ว คนทั้งปวงปรึกษาจะให้เป็นที่ฮ่องเต้หลายครั้ง ทั้งเทพยดาก็บันดาลนิมิตอันเป็นมงคล ควรที่จะรับบำรุงแผ่นดินสืบไป เสียวอ๋องคิดแล้วนิ่งยิ้มอยู่มิได้ออกวาจา ปังอี้รู้กิริยาจึงคำนับลาออกมาสั่งนายทหารผู้ใหญ่ให้จัดแจงแต่งมณฑปเทียนฉิวเต๋ง ร้อยกรองดอกไม้พวงพู่กลิ่นห้อยประดับเพดาน รายรอบมณฑปพื้นลาดด้วยพรมเจียม ตั้งเครื่องกระยาบวงสรวงเทพยดาที่ปราบดาภิเษกนั้น ปังอี้ให้ตั้งเก้าอี้จำหลักเป็นรูปมังกรเหลือง พระยี่ภู่เขนยทองทอดที่บนพระเก้าอี้พร้อมด้วยเครื่องสูงสำหรับกษัตริย์ ล้วนสีเหลืองตั้งตามซ้ายและขวา มีเจ้าพนักงานประจำรักษาที่ท่ามกลางมณฑป แล้วตั้งราชวัติฉัตรธงสองข้างทางมาถึงค่าย
ฝ่ายปังอี้หนึ่ง เอียวกี๋หนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง ถิวไก่หนึ่ง จึงสั่งทหารนายทัพนายกอง ทั้งปวงให้แต่งตัวถือไม้เชียวหุดตามตำแหน่งขุนนางเข้าเฝ้า ครั้น ณ เดือนหกขึ้นสามค่ำเวลาเช้าเป็นวันฤกษ์ดี ปังอี้จึงให้แต่งรถเทียมด้วยม้าอันมีลักษณะ พร้อมด้วยขุนนางนายทัพนายกองมาถึงค่าย จึงให้เสียวอ๋องทรงเสื้อมังกรเหลืองประดับเครื่องสำหรับกษัตริย์แล้ว เชิญขึ้นรถบันลือเสียงดุริยางค์ดนตรี ตีม้าล่อและกลองชนะตั้งตราริ้วคู่แห่เดินเป็นถ่องแถวกันตามซ้ายและขวา ปังอี้กับนายทหารทั้งสี่คนเคียงรถมาประทับเชิงอัฒจันทร์ ขุนนางทั้งปวงถวายบังคมพร้อมกัน แล้วปังอี้จึงนำเสียวอ๋องขึ้นไปบนมณฑปนั่งบนโต๊ะที่สำหรับบวงสรวง แปรหน้าไปทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เสียวอ๋องจึงจุดธูปเทียนถวายเครื่องกระยาสังเวยแก่เทพยดาว่า เดิมพระเจ้าปู่ข้าพเจ้าปราบศัตรูแผ่นดินได้เป็นต้นกษัตริย์ ทรงพระนามชื่อพระเจ้าฮั่นโกโจบำรุงราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขสืบเชื้อพระวงศ์มาถึงพระเจ้าเปงเต้ พระเจ้าเปงเต้ได้เป็นกษัตริย์ในเมืองเตียงอั๋น อองมังคิดกบฏทำลายชีวิตพระเจ้าเปงเต้เสีย แผ่นดินสิ้นกษัตริย์มาหลายปี บรรดาเชื้อพระวงศานุวงศ์ทั้งปวงหาผู้ใดจะคิดคืนเอาสมบัติได้ไม่ ข้าพเจ้าผู้ชื่อว่าเล่าสิ้วบุนซก อุตส่าห์สู้ทนลำบากชักชวนทแกล้วทหารยกเข้ามาทำการศึกมีชัยชนะแก่อองสิมอองอิบ ณ เมืองคุนเอี๋ยง แล้วยกทัพเข้าไปจับอองมังฆ่าเสียคืนเอาราชสมบัติในเมืองหลวงได้ ไม่คิดยินดีที่จะเป็นกษัตริย์จึงให้เล่าเหี้ยนเป็นฮ่องเต้ว่าราชการเมืองหลวง ขุนนางผู้ใหญ่เป็นพวกโจรมิได้ซื่อตรง ว่ากล่าวชักนำให้ทำการผิดราชประเพณีแต่ก่อน ราษฎรได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายออกเป็นโจรผู้ร้ายมากกว่าร้อยหมื่น ข้าพเจ้ามีความกรุณาแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินไม่เป็นอันที่จะทำมาหากินโดยปกติ จึงยกทัพไปในฤดูนํ้าค้างหมายจะระงับโจร ได้ทำศึกกับอองลังจือแลตังแบ๋ เที่ยวปราบโจรผู้ร้ายฝ่ายเหนือราบคาบ ราษฎรหัวเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุข บัดนี้เทพยดาแลมนุษย์พร้อมใจจะให้เป็นกษัตริย์ ข้าพเจ้าขัดมิได้จึงยอมรับบำรุงแผ่นดินสืบไป
ครั้นเสียวอ๋องบวงสรวงเทพยดาแล้ว ปังอี้กับถิวไก่จึงเข้าประคองเสียวอ๋องขึ้นนั่งบนเก้าอี้ที่ปราบดาภิเษก พร้อมด้วยนายทหารเฝ้าเป็นระเบียบตามตำแหน่ง เสียวอ๋องจึงปรึกษาปังอี้ขุนนางผู้ใหญ่ให้เปลี่ยนศักราชตั้งนามแผ่นดินใหม่ให้ชื่อว่าเกียนบู๊ เสียวอ๋องเป็นกษัตริย์ทรงพระนามชื่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้แจกกฎหมายไปแก่เมืองขึ้นทั้งปวงปล่อยนักโทษ โปรดให้ยกเลิกคดีถ้อยความตามอย่างกษัตริย์อันเสวยราชสมบัติตั้งแผ่นดินใหม่ แต่บรรดานายทัพนายกองผู้มีความชอบทั้งปวงนั้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชทานดอกไม้ทองตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควรแล้ว ให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงขุนนางตามตำแหน่งผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง ฝ่ายนายทัพนายกองต่างคนดีใจได้จอกสุราเข้ามาคำนับแล้วทูลว่า พระองค์เป็นกษัตริย์ใหม่ครั้งนี้ ข้าพเจ้าหาสิ่งใดที่จะถวายเป็นเครื่องคำนับมิได้ แต่มีใจจงรักภักดีนำสุราจอกนี้มาถวาย เชิญเสวยให้เจริญพระชันษาหมื่นปี จะได้บำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุขสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ไปภายหน้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้รับจอกสุรานายทหารมาเสวยแล้วตรัสว่า ซึ่งเราเป็นกษัตริย์ครั้งนี้ เพราะท่านมีใจจงรักภักดีทำการอาสาปราบศัตรูแผ่นดิน เราจึงปรากฏชื่อลือทั่วไปทุกหัวเมือง
ฝ่ายทหารทั้งปวงนั่งกินโต๊ะเสพสุรา ต่างคนสรรเสริญถวายพรพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้อื้ออึงไปไม่ขาดเสียงด้วยความยินดี ครั้นกินโต๊ะแล้วพอเวลาเย็น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จลงจากมณฑปที่ปราบดาภิเษก ทรงรถพร้อมด้วยขุนนางนายทหารคืนเข้าค่าย
๑๕
ฝ่ายฮวนจ๋งพาพวกโจรทหารเที่ยวปล้นบ้านตีเมืองน้อยใหญ่เหยียบแดนเมืองหลวงเข้าไปข้างทิศตะวันตก ยกมาตีได้เมืองเตงก๊กจึงให้ประชุมนายทัพนายกองพร้อมกัน ฮวนจ๋งจึงปรึกษาว่าเราเที่ยวปล้นตีเมืองน้อยใหญ่ ได้ทแกล้วทหารถึงร้อยหมื่นเศษ เราคิดจะใคร่ยกเข้าโจมตีเมืองหลวงครั้งนี้เป็นทีทัพโจรไม่มีเกียรติยศ ท่านทั้งปวงจงช่วยกันสืบหาเชื้อกษัตริย์แต่ก่อน เชิญมายกขึ้นเป็นฮ่องเต้กำกับกองทัพเราเข้าตีเมืองเตียงอั๋น เห็นจะมีผู้เกรงกลัวออกชื่อลือชาปรากฏ ว่าเป็นทัพกษัตริย์เป็นสง่าในการสงคราม ถ้าสำเร็จราชการเมืองหลวง พวกเราจะได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ ท่านจะเห็นประการใด
ฝ่ายนายโจรทั้งปวงได้ยินดังนั้นเห็นชอบด้วยต่างคนดีใจพากันเที่ยวสืบถามหาผู้ซึ่งเป็นแซ่เล่าเชื้อพระวงศ์ นายโจรผู้หนึ่งได้ความกลับมาบอกแก่ฮวนจ๋งว่า เล่าพุ่นจู๋หนึ่ง เล่าจ๋งหนึ่ง เล่ามอหนึ่ง พี่น้องสามคนเป็นเชื้อพระเจ้าเปงเต้ ครั้นเมื่ออองมังได้ราชสมบัติ พี่น้องสามคนหนีมาอาศัยเลี้ยงแพะเศรษฐีชาวเมืองเตงก๊ก ตกยากไร้ไม่มีผู้ใดรู้จัก ฮวนจ๋งได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงให้นายโจรผู้นั้นนำไปเที่ยวตามชายป่า ถึงทุ่งนาแห่งหนึ่งพบพวกคนเลี้ยงแพะ ฮวนจ๋งแวะเข้าไปถามว่า พี่น้องสามคนเป็นแซ่เล่ามาเลี้ยงแพะเศรษฐีคือผู้ใด คนเลี้ยงแพะจึงชี้มือบอกว่า ผู้ซึ่งนั่งอยู่บนจอมปลวกชื่อเล่าพุนจู๋ ผู้ซึ่งยืนอยู่เคียงกันนั้นคือเล่าจ๋งกับเล่ามอเป็นพี่น้องกัน ฮวนจ๋งแลเห็นเล่าพุนจู๋รูปทรงสมควรเป็นกษัตริย์ จึงเข้าไปคำนับเหมือนดังข้ากับเจ้า เล่าพุนจู๋เห็นดังนั้นก็ตกใจจึงแข็งใจถามว่า ท่านทั้งปวงพากันมาเป็นอันมากจะไปแห่งใด ฮวนจ๋งจึงบอกว่าตัวข้าพเจ้าเป็นนายโจรผู้ใหญ่ ทราบความว่าพระเจ้าเมืองหลวงทุกวันนี้ไม่เอาใจใส่ราชการแผ่นดิน เชื่อฟังแต่คำขุนนางละเยี่ยงอย่างขนบธรรมเนียมเสียสิ้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นกษัตริย์บำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินสืบไปมิได้ จึงชักชวนพวกโจรได้ร้อยหมื่น จะยกเข้าไปเปลี่ยนกษัตริย์กำจัดเกงซีฮ่องเต้เสีย ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นเชื้อพระวงศ์มาตกอับลับชื่ออยู่ดูไม่ควรนัก ขอเชิญท่านไปเป็นจอมทัพกำกับทหารร้อยหมื่นยกเข้าทำการศึกตีเมืองเตียงอั๋น สำเร็จราชการแล้วท่านจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบไป เล่าพุนจู๋ได้ยินดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้ามีชันษาได้สิบห้าปียังเยาว์แก่ความนัก มิได้รู้จักการศึกสงคราม ซึ่งจะให้คุมทัพใหญ่ไปทำการศึกกับเจ้าเมืองหลวงนั้นข้าพเจ้ารับมิได้ เล่ามอกับเล่าจ๋งจึงว่าบุญญาธิการท่านจะถึงที่เป็นกษัตริย์ เทพยดาจึงบันดาลดลใจให้มีผู้มาเชิญเป็นแม่ทัพ คุมทหารนับร้อยหมื่นทั้งนี้ ขอท่านอย่าบิดเบือนเสียไม่ควร ท่านตั้งตัวได้แล้วข้าพเจ้าผู้น้องทั้งสองจะขอพึ่งบุญญาธิการไปภายหน้า เล่าพุนจู๋ก็นั่งนิ่งตรึกตรองอยู่ ฮวนจ๋งจึงเชิญเล่าพุนจู๋กับเล่ามอเล่าจ๋งกลับเข้าเมือง จึงสั่งนายทหารก่อสร้างตั๋วสามชั้น จัดการพิธีสำเร็จแล้ว ครั้น ณ เดือนหกขึ้นค่ำเป็นวันฤกษ์ดี ฮวนจ๋งจึงเชิญเล่าพุนจู๋ขึ้นบนตั๋วกระทำบวงสรวงเทพยดา บรรดานายโจรเข้าเฝ้าพร้อมกัน ขนานนามกษัตริย์เล่าพุนจู๋ฮ่องเต้ ครั้นเสร็จการพิธีจึงเชิญฮ่องเต้ขึ้นรถแห่กลับเข้าวังนั่งที่ว่าราชการ ฮวนจ๋งจึงตั้งตัวเป็นผู้สำเร็จราชการทั้งทหารพลเรือน ให้ชีสวนเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน ฮองฮันกับเลียหลกสองนายให้เป็นขุนนางบังคับทหาร บรรดานายโจรซึ่งมีฝีมือเข้มแข็งตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร ฮวนจ๋งตั้งปรนปรือทแกล้วทหารทั้งปวงอยู่ในเมืองเตงก๊กพร้อมแล้วจะยกเข้าตีเมืองหลวงสืบไป
ฝ่ายเตงอูซึ่งเป็นแม่ทัพกำกับทหารมาทำการปราบโจรฝ่ายทิศใต้ ครั้นมาถึงแดนเมืองโฮตั๋งจึงสั่งทหารไปสืบข่าวนายโจรคิ้วเหลืองชื่อฮวนจ๋ง ไปตั้งพร้อมทหารอยู่แห่งใด ทหารคนสนิทคำนับลาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองเตงก๊ก สืบได้ความแล้วกลับมาบอกเตงอูว่า ฮวนจ๋งยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นฮ่องเต้ เตงอูแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่าฮวนจ๋งคิดการใหญ่จะยกเข้าชิงเอาสมบัติในเมืองหลวงเป็นมั่นคง ฮวนจ๋งมีทหารถึงร้อยหมื่น จำจะเกลี้ยกล่อมรวบรวมทหารให้มากขึ้นพอจะสู้รบกับอวนจ๋งก่อน จึงยกเข้าทำศึกหน่วงทัพฮวนจ๋งไว้ คิดแล้วจึงยกกองทัพมาเข้าถึงเมืองโฮตั๋ง
ฝ่ายเจ้าเมืองโฮตั๋งแจ้งข่าวว่าเตงอูยกมาถึง จึงสั่งทหารให้ปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ฝ่ายเตงอูรู้ว่า โตวุยเจ้าเมืองโฮตั๋งเป็นพรรคพวกไจเสียงเมืองหลวง มิได้ออกมาสามิภักดิ์ จึงยกทัพเข้าล้อมเมืองโฮตั๋ง สั่งทหารเข้าตีเมืองเป็นหลายครั้ง แต่เตงอูคิดอุบายล่อลวงในกลศึกช้าอยู่ถึงสิบวัน จึงเข้าเมืองโฮตั๋งได้ ให้เกลี้ยกล่อมทหารชาวเมืองโฮตั๋งมายอมเข้าด้วยประมาณสิบหมื่นเศษ ให้ขนเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนพันเล่มยกออกจากเมืองโฮตั๋ง เกลี้ยกล่อมหัวเมืองรายทางได้ทหารเป็นอันมาก ยกมาล้อมเมืองอั๋นอิบ
ฝ่ายเจ้าเมืองอั๋นอิบเป็นพรรคพวกฮวนจ๋งขุนนางในเมืองหลวงแจ้งว่าเตงอูมาล้อมเมือง จึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินป้องกันเมืองไว้เป็นสามารถ มิได้ออกมาสู้รบประมาณเดือนเศษเสบียงอาหารขัดสน จึงมีหนังสือแจ้งข้อราชการให้ทหารม้าใช้เข้าไปขอกองทัพเมืองหลวงให้ยกมาช่วย ม้าใช้คำนับรับหนังสือออกมาขึ้นม้าเดินตามทางน้อยไปเมืองเตียงอั๋น
ฝ่ายเตงอูแต่งทหารเข้าตีเมืองอั๋นอิบเป็นหลายครั้ง เจ้าเมืองอั๋นอิบมิได้ออกมาสู้รบ ให้แต่ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคงอยู่ เตงอูคิดกริ่งเกรงว่าเจ้าเมืองอั๋นอิบป้องกันเมืองไว้ กองทัพเมืองหลวงจะยกมาช่วยเป็นมั่นคง จึงแบ่งทหารให้อยู่รักษาค่ายประจำหน้าที่ แล้วเลือกเอาแต่ทหารที่มีกำลังแลฝีมือกล้าแข็งห้าหมื่นยกไปตั้งค่ายคอยรับทัพเมืองหลวงอยู่ ณ ด่านเมืองอั๋นอิบ จึงให้ทหารไปคอยสอดแนมสืบราชการอยู่ ณ ริมฝั่งนํ้าไทเอี๋ยง
ฝ่ายทหารม้าใช้ชาวเมืองอั๋นอิบมาถึงเมืองเตียงอั๋น จึงลงจากม้าเข้าไปคำนับส่งหนังสือบอกให้ฮวนจ๋ง ฝ่ายฮวนจ๋งแจ้งความในหนังสือเป็นราชการร้อนอยู่ จึงเข้าไปเฝ้าทูลหนังสือบอกแก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบความทุกประการ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงสั่งฮวนจ๋งให้คุมทหารห้าหมื่นไปช่วยป้องกันเมืองอั๋นอิบ ฮวนจ๋งรับคำสั่งออกมาจัดทหารยกจากเมืองหลวงเดินตามทางไปหลายวันถึงฝั่งน้ำไทเอี๋ยง ให้ตัดไม้มัดแพข้ามเสบียงอาหารทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาดคน
ฝ่ายทหารซึ่งเตงอูจัดแจงไว้ รู้ว่าฮวนจ๋งขุนนางเมืองหลวงยกทัพข้ามนํ้ามาถึงฝั่ง จึงขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่เตงอูทุกประการ เตงอูจึงว่ากับนายทหารทั้งปวงว่าอันฮวนจ๋งคนนี้เป็นนายโจร พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนาง ชำนาญแต่ปล้นบ้านข่มเหงราษฎรมิได้รู้การสงคราม ถึงมาตรว่าจะมีทหารมามากกว่าสิบหมื่นก็ดี เรามีทหารน้อยกว่าประมาณห้าส่วนก็จะคิดอุบายกลศึกล่อลวงให้แตกพ่ายแพ้เหยียบกันตายไม่ต้องฆ่ากันด้วยคมอาวุธ เตงอูจึงจัดทหารซึ่งมีฝีมือแกล้วกล้าห้าหมื่นยกไปรับทัพฮวนจ๋ง
ฝ่ายฮวนจ๋งเร่งทหารยกไป พอพบกองทัพสวนทางมา ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ ฮวนจ๋งรู้ว่ากองทัพเตงอูจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นมาร้องถามว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งตัวเป็นขุนนาง เหตุใดตัวคิดกบฏยกเล่าสิ้วบุนซกขึ้นเป็นกษัตริย์ เที่ยวย่ำยีตีเมืองน้อยใหญ่หมายจะให้อยู่ในอำนาจสิ้นทั่วทั้งแผ่นดินหรือประการใด เตงอูจึงตอบว่าเดิมเมืองหลวงเสียแก่อองมัง เล่าสิ้วบุนซกเสียวอ๋องตั้งซ่องสุมทแกล้วทหารทำการกำจัดศัตรูราชสมบัติสำเร็จราชการแล้ว ตัวเรากับนายทหารทั้งปวงจะยกเล่าสิ้วบุนซกขึ้นเป็นกษัตริย์ เล่าสิ้วบุนซกเห็นว่าเล่าเหี้ยนเป็นเชื้อพระวงศ์จึงยกขึ้นเป็นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่าราชการเมืองหลวงหวังจะให้บำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ไม่อยู่ในยุติธรรมเชื่อคำคนยุยง แผ่นดินจึงเกิดจลาจลโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทุกทิศ เรากับทหารทั้งปวงเห็นว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะว่าราชการเมืองหลวงสืบไปมิได้ จึงคิดกันจะยกเล่าสิ้วบุนซกขึ้นเป็นกษัตริย์ บัดนี้โจรคิ้วเหลืองตั้งเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นฮ่องเต้ยกเข้ามาจะชิงเอาราชสมบัติ เราจึงยกมาหมายจะป้องกันเมืองหลวงไว้ให้แก่เสียวอ๋อง จะปราบขุนนางนายโจรเสียให้สิ้น ตัวท่านพวกจูอิวเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินยกมาพบกันวันนี้เรายินดีนัก ไม่พักยกไปถึงเมืองหลวง จะให้ทหารเลวทั้งปวงจับตัวไปฆ่าเสีย ฮวนจ๋งได้ยินดังนั้นก็โกรธนักชักม้ารำง้าวพาทหารเข้าตีทัพเตงอู ทหารทั้งสองฝ่ายถ้อยทีระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งซัดอาวุธ โห่ร้องตีกลองรบเสียงอื้ออึง เตงอูจึงโบกธงสัญญาณเร่งทหารปีกซ้ายปีกขวารบแซงโอบขึ้นไปทั้งสองข้างแล้วตีกระทบกันเข้ามาเป็นสามด้าน
ฝ่ายทหารฮวนจ๋งถูกอาวุธป่วยเจ็บล้มตายแตกระส่ำระสาย ฮวนจ๋งเห็นศึกเสียกระบวนจวนตัวกลัวความตายชักม้าพาทหารถอยหนี ฝ่ายเตงอูได้ทีขับม้าตามทันฟันด้วยง้าวถูกฮวนจ๋งตัวขาดตกม้าตาย ครั้นมีชัยชนะแล้วให้ตีม้าล่อถอยทัพกลับเข้าถึงเชิงกำแพงเมืองอั๋นอิบ จึงให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ศัสตราเข้าไปในเมืองดังห่าฝน จัดพวกทหารแต่ละคนมีกำลังฝีมือกล้าแข็งแต่งบันไดหกพาดปีนกำแพงเข้าไปเปิดประตูเมืองออก ทหารนอกกำแพงก็วิ่งตรูกันเข้าไปในเมืองไล่ฆ่าฟันทหารชาวเมืองเป็นตะลุมบอนเสียงโห่ร้องอื้ออึง
ฝ่ายเจ้าเมืองอั๋นอิบ ครั้นเห็นข้าศึกเข้าเมืองได้ตกใจนัก จึงให้ทหารเปิดประตูหลังเมือง พาครอบครัวหนีออกจากเมืองเข้าซุ่มซ่อนอยู่ในป่า ฝ่ายเตงอูครั้นมีชัยชนะ จึงยกกองทัพเข้าตั้งมั่นพักทแกล้วทหารอยู่ในเมืองอั๋นอิบ ฝ่ายทหารฮวนจ๋งแตกทัพหนีกลับมาถึงเมืองหลวง จึงเข้าไปบอกความแก่อองขังให้กราบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ขณะนั้นมีขุนนางผู้หนึ่งกราบทูลว่า จูอิวซึ่งยกออกไปขัดทัพอยู่เมืองลกเอี๋ยงนั้น เจ้าเมืองโฮหลายยกมาตีจูอิวแตกทัพเสียทีหนีไปแดนเมืองเสียวตั๋งยังไม่กลับมา บัดนี้ฮวนจ๋งยกเหยียบแดนเข้าตั้งอยู่เมืองเตงก๊ก ยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นเจ้า เกลี้ยกล่อมได้พวกโจรเป็นทหารกำลังศึกมากขึ้นทุกวัน พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นตกพระทัยนัก จึงสั่งอองขังหนึ่ง ตั๋งปูนหนึ่ง เซงตั๋งหนึ่ง เตียวเบ๋งหนึ่ง เร่งคุมทหารสิบหมื่นออกไปขัดด่านป้องกันโจรคิ้วเหลืองแลพวกกบฏทั้งปวง อย่าให้ล่วงแดนเข้ามาถึงชานเมือง ขุนนางสี่นายคำนับลาออกมาพาทหารยกไปขัดทัพอยู่ ณ เมืองซินหองตามรับสั่ง
ฝ่ายฮูฮืนหนึ่ง เซียงงางหนึ่ง เลียวแจ๋งหนึ่ง ซินโตเกียนหนึ่ง หวยหงอหนึ่ง เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองหลวงทั้งห้าคน ครั้นอยู่เวลาหนึ่ง จึงพากันไปสู่ที่สงัดปรึกษากันว่า บัดนี้ฮวนจ๋งนายโจรคุมพวกโจรตีเมืองขึ้นฝ่ายทิศใต้เข้ามาถึงเมืองเตงก๊ก ยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นเจ้า ฝ่ายทิศเหนือนั้น เตงอูกับนายทหารพร้อมกันยกเสียวอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้ บรรดาหัวเมืองฝ่ายเหนือเข้าด้วยเสียวอ๋องสิ้น แผ่นดินพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะได้แก่เล่าพุนจู๋เป็นมั่นคง เทศกาลฤดูนี้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เคยเสด็จบวงสรวงเทพยดา ณ ศาลเจ้านอกเมือง เราจะช่วยกันจับตัวฆ่าเสีย แล้วเชิญเล่าพุนจู๋เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงสืบไป เห็นเราจะมีความชอบ หวยหงอจึงตอบว่าความทั้งนี้ข้าพเจ้าคิดอยู่แต่ยังมิได้ปรึกษา ถ้าการสำเร็จเหมือนคิดไว้ เล่าพุนจู๋ได้ราชสมบัติจะตั้งแต่งให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่เป็นมั่นคง ขณะเมื่อขุนนางห้าคนปรึกษากัน พอเล่าลงเขงเข้ามายืนอยู่นอกฝาฟังความ ฝ่ายขุนนางห้าคนปรึกษาพร้อมใจกันแล้ว ต่างคนไปจัดเตรียมทหารคนสนิทพร้อมกัน กำหนดวันคอยจะทำร้ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้อยู่มิได้ขาด
ฝ่ายเล่าลงเขงรู้ว่าขุนนางห้านายคิดกบฏ ครั้นใกล้ถึงวันกำหนด พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสด็จไปบวงสรวงเทพยดา จึงเข้าไปเฝ้ากระซิบทูลพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตามถ้อยคำขุนนางห้าคนซึ่งร่วมคิดกัน พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังก็สะดุ้งพระทัย ถอยหลังคิดว่าบรรดาขุนนางซึ่งเป็นคนซื่อตรงพอจะวางใจได้ อ้ายโจรมันแกล้งกำจัดเสียสิ้นแล้ว มันกลับคิดประทุษร้ายหมายจะเอาเล่าพุนจู๋เป็นที่พึ่ง จำจะคิดฆ่ามันเสียด้วยกลอุบายจึงจะหายความแค้น คิดแล้วจึงว่าครั้งนี้เราหาเห็นผู้ใดที่จะวางใจได้ไม่ เห็นแต่ท่านเป็นญาติอันสนิท เราคิดอุบายบอกป่วยไม่ไปบวงสรวงเทพยดา จะให้หาอ้ายคนกบฏทั้งห้าคนเข้ามาพร้อมกันที่ข้างใน ท่านจัดทหารไว้คอยจับฆ่าเสีย ความทั้งนี้อย่าให้รู้แพร่งพรายไป เล่าลงเขงเห็นชอบจึงคำนับลาออกมาจัดทหารคนสนิทได้ห้าสิบเตรียมไว้ตามรับสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ จึงหาคนสนิทผู้หนึ่งเข้ามาสั่งว่า เราจะต้องบวงสรวงเหมือนอย่างทุกปี แต่บัดนี้ป่วยอยู่จงไปหาตัวฮูฮืนหนึ่ง เซียงงางหนึ่ง หวยหงอหนึ่ง เลียวแจ๋งหนึ่ง ซินโตเกียนหนึ่ง ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งห้าคนเข้ามา ณ ที่ข้างในให้พร้อมกัน จะสั่งกิจราชการโดยเร็ว คนใช้รับสั่งคำนับลาออกไปบอกขุนนางห้านายตามมีรับสั่ง
ฝ่ายขุนนางห้าคนแจ้งว่าพระเจ้าเมืองหลวงประชวรมีรับสั่งให้หาต่างคนไปเฝ้า ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แกล้งทำประชวรอยู่บนที่นั่งใหญ่ แลไปเห็นแต่ขุนนางสี่คนเข้าไปเฝ้า มิได้เห็นหวยหงอมา จึงถามเซียงงางว่าหวยหงอไปอยู่ไหนจึงไม่เข้ามาให้พร้อมกันจะสั่งการ ท่านจงกลับไปอยู่ข้างหน้าคอยท่าหวยหงอพร้อมแล้วจึงเข้ามา ฝ่ายขุนนางทั้งสี่นายได้ยินดังนั้น ต่างคนคิดว่าแต่ก่อนพระเจ้าเมืองหลวงจะสั่งกิจการสิ่งใดไม่เคยคอยท่าให้พร้อมกันเหมือนครั้งนี้ แคลงใจอยู่แล้วคำนับลาเดินออกมา
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้คิดระแวงพระทัยว่า ชะรอยหวยหงอนั้นจะรู้ความลับเราจึงไม่เข้ามา จึงสั่งเล่าลงเขงว่าจะคอยท่าให้พร้อมกันทั้งห้าคนเห็นจะเสียการที่คิดไว้ ท่านจงเร่งตามไปข้างหน้าจับตัวอ้ายกบฏสี่คนเข้ามาฆ่าเสีย เล่าลงเขงรับสั่งคำนับลาพาทหารตามออกมา พอขุนนางสี่คนออกจากประตูชั้นกลาง แต่ซินโตเกียนนั้นยังล้าหลังอยู่ เล่าลงเขงจึงร้องบอกว่ามีรับสั่งให้หา
ฝ่ายฮูฮืนกับเซียงงางได้ยินดังนั้น เหลียวหลังไปเห็นเล่าลงเขงพาทหารวิ่งตามมาเห็นผิดประหลาด ต่างคนตกใจมิได้กลับขับม้าหนีไปบ้าน เล่าลงเขงขับทหารตามจะจับ ได้แต่ซินโตเกียนเข้าไปเฝ้า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงสั่งให้เอาตัวซินโตเกียนไปฆ่าเสีย แล้วให้หาขุนนางมาประชุมกันจะไปจับขุนนางพวกกบฏ ฝ่ายฮูฮืนกับเซียงงางและเลียวแจ๋งมาถึงบ้านหวยหงอ จึงลงจากม้าเข้าไปบอกความแก่หวยหงอว่า การซึ่งคิดไว้ทราบถึงพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ บัดนี้จับซินโตเกียนไปได้ข่าวว่าฆ่าเสียแล้ว ครั้นจะช้าท่วงทีทหารพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาพร้อมกันเราจะทำยาก จำจะรีบทำการจับเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเสียโดยเร็ว ขุนนางสี่นายปรึกษาพร้อมกันแล้วแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารพรรคพวก ซึ่งจัดเตรียมไว้พร้อมด้วยเครื่องอาวุธสำหรับมือประมาณคนสี่พันเศษ แยกกันออกเป็นสี่กอง วิ่งโห่ร้องมาตามถนนว่าเกิดศึกขึ้นกลางเมืองแล้ว เร่งมาช่วยกันจับเกงซีฮ่องเต้ฆ่าเสียให้จงได้ ขณะนั้นชาวเมืองหลวงต่างคนตกใจตื่นแตกหนีเป็นอลหม่านไปทั้งเมือง
ฝ่ายขุนนางซึ่งมิได้เข้าด้วยพวกกบฏ ต่างคนวิ่งเข้าไปเฝ้าทูลความแก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ว่า ฮูฮืนกับเซียงงางขุนนางสี่นายคิดกบฏ พาพวกทหารไล่ฆ่าฟันคนซึ่งมิได้ยอมเข้าด้วย มาใกล้จะถึงประตูพระราชวังแล้ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นจึงขับทหารพวกรักษาองค์ออกไปตั้งอยู่นอกประตูชั้นกลาง ฝ่ายขุนนางสี่นายพาทหารเข้ามาพบพวกรักษาองค์ จึงขับทหารสี่กองระดมกันรุกรบฆ่าฟันพวกรักษาองค์แตกหนีเข้าไปถึงที่ออกขุนนาง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงพาขุนนางหนีเข้าวัง ให้ปิดประตูวังชั้นในไว้มั่นคง
ฝ่ายเซียงงางกับขุนนางสามนายไล่รบบุกรุกเข้าไปถึงประตูวังเห็นปิดมั่นคงอยู่ ทั้งสี่นายให้ทหารเข้าขนเอาทรัพย์เงินทองสิ่งของในท้องพระคลังน้อยใหญ่ พอเวลาค่ำลงปรึกษากันจะเร่งเข้าจับเอาพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ให้จงได้ จึงให้ทหารจุดเพลิงเผาประตูพระราชวัง ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นตกพระทัยนัก จึงให้จัดรถและเกวียนระแทะในพระราชวังได้ร้อยเศษ เสด็จขึ้นทรงรถกับนางนักสนมกรมฝ่ายใน พร้อมด้วยขุนนางทั้งปวงเปิดประตูหลังเมืองหนีไปทางทิศตะวันออกในเพลากลางคืน พอรุ่งขึ้นเพลาเช้าเข้าถึงแดนเมืองซินหองจึงหยุดรถประทับอยู่นอกเมือง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้คิดระแวงพระทัยว่า ตั๋นปูนหนึ่ง เซงตั๋นหนึ่ง อองขังหนึ่ง ทั้งสามนายซึ่งให้ออกมาขัดทัพอยู่ ณ เมืองซินหอง เป็นพวกพ้องกันกับเซียงงาง ถ้ารู้ความว่าขุนนางสี่คนคิดกบฏ เห็นมันจะเข้าด้วยเซียงงางทำร้ายเราเป็นมั่นคง จำจะให้หาตัวมาโดยดีจับฆ่าเสีย พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงสั่งขุนนางคนหนึ่งว่า ท่านจงไปหาตัวนายทัพนายกองซึ่งขัดทัพอยู่ในเมืองซินหองให้ออกมาจะปรึกษาข้อราชการ ขุนนางรับสั่งคำนับลาขึ้นม้ารีบไปถึง จึงบอกนายประตูเมืองให้เข้าไปแจ้งความแก่เตียวเบ๋งตามมีรับสั่ง
ฝ่ายเตียวเบ๋งนายกองทหารผู้ใหญ่รู้ว่าเสด็จมาถึง จึงออกไปรับผู้ถือรับสั่งเข้าเมือง นายทัพนายกองประชุมพร้อมกันต่างคนคิดสงสัยไม่รู้ในเรื่องความ จึงถามผู้ถือรับสั่งว่า พระเจ้าเมืองหลวงเสด็จมาเที่ยวประพาสป่า หรือมาด้วยมีเหตุประการใด ผู้ถือรับสั่งจึงแจ้งความซึ่งขุนนางเป็นกบฏให้ฟังแล้วว่า บัดนี้เสด็จมาประทับอยู่นอกเมือง มีรับสั่งให้นายทัพนายกองไปเฝ้าจะปรึกษาข้อราชการ เตียวเบ๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงแต่งตัวตามธรรมเนียมชวนขุนนางนายทัพนายกอง ขึ้นขี่ม้าออกจากเมืองไปกับผู้ถือรับสั่ง
ฝ่ายอองขังขี่ม้าเดินมาสุดท้ายภายหลัง จึงคิดว่าเซียงงางกับเลียวแจ๋งซึ่งเป็นกบฏได้เป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบความอยู่ เข้าไปเฝ้าครั้งนี้เกลือกว่าจะระแวงพระทัย ให้เอาโทษว่าเป็นพวกผู้กระทำความผิด จะแก้ไขว่ากล่าวให้ชีวิตรอดพ้นจากอาญายากนัก อองขังคิดแล้วรั้งม้าหยุดยืนอยู่จึงให้แต่งนายทหารคนสนิทผู้หนึ่งตามนายทัพนายกองเข้าไปฟังความ
ฝ่ายเตียวเบ๋งพาตั๋นปูนกับเซงตั๋นไปถึงที่ประทับ จึงลงจากม้าเข้าไปเฝ้า ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงสั่งทหารให้จับเอาตัวตั๋นปูนกับเซงตั๋นไปฆ่าเสีย แล้วตรัสกับเตียวเบ๋งว่า เซียงงางกับขุนนางสามคนมันคิดกบฏ ตั๋นปูนกับเซงตั๋นเป็นพวกเซียงงางจะวางใจมิได้จึงให้ฆ่าเสีย ครั้งนี้มีแต่ท่านผู้เดียวเป็นที่ไว้ใจ จงไปช่วยเรากำจัดพวกกบฏคืนเอาเมืองหลวงให้จงได้ เตียวเบ๋งจึงทูลว่าพระองค์ชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นขุนนางมียศศักดิ์ พระคุณหาที่สุดมิได้ ขอทำราชการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต
ฝ่ายคนสนิทอองขังเห็นทหารจับตั๋นปูนกับเซงตั๋นไปฆ่าเสียแล้วกลับมาบอกแก่อองขังผู้นายทุกประการ อองขังแจ้งว่าสองนายตายตกใจนักชักม้ากลับเข้าเมือง พาทหารซึ่งเป็นพรรคพวกหนีเข้าป่าตัดทางไปเมืองเตียงอั๋น ฝ่ายเซียงงางหนึ่ง เลียวแจ๋งหนึ่ง ฮูฮืนหนึ่ง หวยหงอหนึ่ง ครั้นเพลิงไหม้ประตูพระราชวังพังลง จึงดับเพลิงเสีย แล้วพากันเข้าไปในวังเงียบสงัดอยู่รู้ว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้หนีไป ต่างคนดีใจออกมาประชุมพร้อมกัน กินโต๊ะเสพสุราพูดจากันรื่นเริงอยู่ทุกตัวคน
ฝ่ายอองขังพาทหารลัดป่าหนีพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาถึงเมืองเตียงอั๋น จึงเข้าไปหาขุนนางทั้งสี่นาย ต่างคนเล่าความแก่กันทั้งห้านาย ตั้งแต่กินสุราอิ่มไปด้วยทรัพย์สมบัติทั้งปวง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ประทับแรมอยู่ ณ เมืองซีนหองสามราตรีมิได้เห็นอองขังมาเฝ้า จึงถามเตียวเบ๋งและขุนนางทั้งปวง มีผู้กราบทูลว่าอองขังพาทหารหนีไปแล้ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังจึงว่า อองขังเป็นพวกกับอ้ายกบฏศัตรูราชสมบัติ ซึ่งอองขังพาทหารหนีครั้งนี้ เราเห็นว่าจะไปเข้ากับเซียงงางคิดการต่อสู้เราเป็นมั่นคง ครั้นจะเนิ่นช้าอยู่พวกกบฏมันจะไปรับเล่าพุนจู๋เข้าเมืองเบื้องหน้าจะกระทำยาก พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จึงจัดทหารได้ห้าหมื่น ตั้งเตียวเบ๋งเป็นทัพหน้ายกกลับเข้ามาเมืองหลวง ฝ่ายอองขังกับเซียงงางขุนนางทั้งห้าคนเข้าอยู่ในวัง ตั้งแต่กินสุราไม่คิดที่จะป้องกันรักษาเมืองหลวง พอพวกทหารทั้งปวงวิ่งเข้าไปบอกว่า กองทัพพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ยกล่วงเข้ามาถึงกลางเมืองแล้ว ทั้งห้าคนตกใจมิทันใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารออกไปพบทหารเตียวเบ๋ง จึงขับม้าพาทหารเข้ารบตะลุมบอน
ฝ่ายเตียวเบ๋งจึงเร่งพวกทหารกองหน้าเข้ารบบุกบันฆ่าฟันพวกทหารขุนนางห้านายป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ฝ่ายอองขังกับขุนนางสี่คนเห็นจะต่อสู้ต้านทานฝีมือทหารเตียวเบ๋งมิได้ จึงขับม้าพาทหารหนีออกจากเมืองหลวงกระจัดกระจายกันไปสิ้นทั้งห้าคน
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ครั้นขุนนางห้านายหนีไปทั้งสิ้นแล้ว จึงให้พานางนักสนมเข้าพระราชวัง สั่งทหารให้ซ่อมแปลงประตูวังซึ่งเพลิงไหม้ให้บริบูรณ์เหมือนดังเก่าเสร็จ แปลงสถานไปอยู่ ณ พระตำหนักเตียงซินจ๋ง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ประทับแรมทหารอยู่ ณ ค่ายเทียนซิวเต๋ง คิดวิตกถึงกองทัพเตงอูซึ่งให้ยกไปปราบโจรฝ่ายทิศใต้ ยังไม่มีหนังสือบอกข่าวราชการมา ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางนายทหารเฝ้าพร้อมกัน พอม้าใช้ซึ่งให้ไปสืบกองทัพกลับมาทูลว่า เจียนเจียงกุ๋นเตงอูยกกองทัพไปปราบโจรฝ่ายทิศใต้ไปถึงเมืองอั๋นอิบ เกลี้ยกล่อมทหารหัวเมืองน้อยใหญ่ได้มากแล้ว จึงจะยกเข้าตีพวกโจรคิ้วเหลืองสืบไป พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยินดีนัก จึงให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า จำเดิมแต่วันแยกทัพกันกับเจียนเจียงกุ๋น เตงอูได้ยกกองทัพไปปราบโจรฝ่ายเหนือเป็นหลายตำบล โจรผู้ร้ายราบคาบแล้วยกกลับมาถึงเทียนซิวเต๋ง นายทัพนายกองว่ากล่าวหลายครั้งให้บำรุงแผ่นดินตั้งพิธีราชาภิเษกใหญ่ จะขัดขืนไว้ไม่รับที่กษัตริย์ ต่างคนพากันเสียน้ำใจ บัดนี้ได้รับที่เป็นฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เปลี่ยนศักราชตั้งนามแผ่นดินใหม่แต่ ณ เดือนหกขึ้นสามค่ำ ซึ่งเจียนเจียงกุ๋นเตงอูผู้มีใจสัตย์ซื่อได้เป็นคู่ชีวิตร่วมคิดกับเรามาแต่หลัง ทำความชอบไว้เป็นอันมาก ครั้งนี้ยกไปปราบโจรหัวเมืองทิศใต้ได้เขตแดนกว้างขวางควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าอองเตาอุยถือตราสำหรับตำแหน่งที่จันเหาไปถึงแล้ว ก็ให้เจียนเจียงกุ๋นเตงอูรับที่จันเหาเป็นเจ้าราชนิกูล มีบ้านส่วยหมื่นครัวขึ้นแก่จันเหาตามตำแหน่งยศศักดิ์ จงเร่งคิดเกลี้ยกล่อมทหารทำการปราบโจรให้ราบคาบ ราษฎรหัวเมืองฝ่ายทิศใต้จะได้อยู่เย็นเป็นสุข ครั้นแต่งหนังสือแล้วพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชทานตราสำหรับที่จันเหากับหนังสือส่งให้อองเตาอุย อองเตาอุยคำนับลาออกมาขึ้นม้าพาทหารห้าร้อยไปตามกองทัพเตงอู
ฝ่ายเจียนเจียงกุ๋นเตงอูอยู่ ณ เมืองอั๋นอิบ ทหารค่อยมีกำลังแล้วยกกองทัพไปตีเมืองไก่เสียเกลี้ยกล่อมราษฎรชาวเมืองให้ราบคาบ เวลารุ่งเช้าปรึกษานายทัพนายกองให้เตรียมทหารจะไปตีเมืองเต้งก๊ก พอนายประตูเข้ามาบอกว่า ขุนนางนายทหารชื่ออองเตาอุยถือหนังสือรับสั่งมาแต่ค่ายเทียนซิวเต๋ง เตงอูรู้ความจึงจัดแจงแต่งเครื่องคำนับออกไปรับตามธรรมเนียม จึงให้ตั้งกระบวนแห่หนังสือรับสั่งเข้าเมืองเชิญขึ้นที่สูงสมควร เตงอูกับนายทัพนายกองถวายบังคมแล้ว เตงอูคลี่หนังสือรับสั่งออกอ่านแจ้งความว่า เสียวอ๋องยอมรับว่าราชการบำรุงแผ่นดินได้สมความคิดมีความยินดีนัก พับหนังสือรับสั่งขึ้นวางไว้
ฝ่ายอองเตาอุยจึงมอบตราสำหรับจันเหาให้แก่เตงอูแล้วว่า ขอท่านจงรับที่จันเหาตามท้องตรารับสั่ง ราชการฝ่ายทิศใต้นั้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้วางพระทัยมาให้ท่านปราบโจรผู้ร้ายจงราบคาบ เตงอูรับตราที่จันเหาแล้ว จึงให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงอองเตาอุยผู้ถือหนังสือรับสั่งแล้ว แต่งหนังสือบอกข่าวราชการส่งให้อองเตาอุยไปกราบทูลแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ ค่ายเทียนซิวเต๋ง
ฝ่ายทหารฮวนจ๋งแตกทัพหนีกลับไปถึงเมืองหลวง จึงให้โจซองขุนนางผู้ใหญ่นำเข้าเฝ้าทูลความแก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทุกประการ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟังจึงสั่งโจซองกับกองเซงให้คุมทหารสิบหมื่นยกไปป้องกันเมืองหลวง ขุนนางสองนายรับสั่งคำนับลามาจัดทหารออกจากเมืองเตียงอั๋นยกไปทางตะวันตกเฉียงใต้
ฝ่ายจันเหาเตงอูครั้นอองเตาอุยกลับไปแล้ว จึงจัดทหารห้าหมื่นพื้นมีฝีมือเข้มแข็ง ยกจากเมืองไก่เสียจะไปตีเมืองเตงก๊ก ยกมาถึงฝั่งน้ำฮุยเอี๋ยง ให้มัดพ่วงแพข้ามกองทัพขึ้นถึงฝั่ง พอพบกองทัพสวนทางมาทหารสองฝ่ายรอกันอยู่ จันเหาเตงอูรีบขับม้าขึ้นมาหน้าทหาร จึงร้องถามว่ากองทัพยกมาแต่ไหน หรือจะมาสามิภักดิ์ก็ให้ผู้ซึ่งเป็นใหญ่เร่งออกมาคำนับเราแต่โดยดี จะตั้งแต่งให้เป็นที่ขุนนางตามสมควร ฝ่ายโจซองได้ยินดังนั้นจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นมาร้องบอกว่า ตัวเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบความว่าตัวท่านคบคิดกันกับทหารทั้งปวงยกเล่าสิ้วบุนซกขึ้นเป็นเจ้า ทำการทรยศกบฏต่อแผ่นดิน จึงมีรับสั่งให้เราออกมาจับตัวไปลงอาญาตามโทษ ว่าแล้วขับทหารเข้าตีทัพจะจับเตงอู ฝ่ายทหารจันเหาเตงอูเห็นดังนั้นพากันเข้าระดมรบพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์ โห่ร้องไล่บุกบั่นฟันแทงพวกโจซองล้มตายแตกระส่ำระสาย
ฝ่ายโจซองกับกองเซงเห็นทัพเสียกระบวน ทหารเตงอูตีโอบขึ้นมาจะวกหลัง ตกใจนักชักม้าหนี เตงอูได้ทีขับทหารติดตามฆ่าฟันทหารโจซองไปทางประมาณสามร้อยเส้น แล้วตีกลองสัญญาณประชุมทัพพร้อม ยกกลับมาพักทหารอยู่ในเมืองไก่เสีย
ฝ่ายอองขังขณะเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ยกเข้าเมืองหลวงได้เร่งขับม้าหนีเข้าป่า หยุดรวบรวมทหารซึ่งเป็นพรรคพวกจะไปเข้าด้วยเล่าพุนจู๋ ณ เมืองเตงก๊ก ฝ่ายฮวนจ๋งครั้นยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นเจ้าแล้ว จึงว่าข้าพเจ้าจะเร่งรีบยกกองทัพเข้าจับเกงซีฮ่องเต้ ชิงเอาเมืองหลวงได้แล้ว จะมาเชิญท่านเสวยราชสมบัติ ครั้นจะเนิ่นช้าไปเกรงเกลือกเสียวอ๋องเล่าสิ้วบุนซกจะยกเข้ามาอยู่รักษาเมือง เบื้องหน้าจะกระทำยาก เล่าพุนจู๋จึงว่าท่านจงรีบยกไปกระทำให้ได้สมความคิด เมืองเตงก๊กนี้ข้าพเจ้าจะรับป้องกันรักษาไว้มิให้เป็นอันตราย ฮวนจ๋งคำนับลาออกมาจัดขุนนางไว้ให้อยู่กับเล่าพุนจู๋ บรรดาทหารมีฝีมือกล้าแข็งเกณฑ์เข้ากองทัพ ยกออกจากเมืองเตงก๊กไปถึงแดนเมืองโกเหลง แลเห็นขุนนางคนหนึ่งใส่เกราะเงินหมวกขลิบเงิน ถือธงขาวจารึกอักษรว่าเตงก๊กกองอองขัง ขี่ม้าประดับเครื่องขาวนำหน้าทหารเดินสวนทางมา ฮวนจ๋งรู้ว่าอองขังจะมาสามิภักดิ์ จึงหยุดม้ารอทหารอยู่กลางทาง ฝ่ายอองขังแลเห็นธงแม่ทัพจารึกอักษรรู้ว่าฮวนจ๋งยกมาดีใจนัก จึงลงจากม้าเข้าไปคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นขุนนางในเมืองหลวง รู้ข่าวว่าท่านยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นเจ้า ข้าพเจ้าจึงพาพรรคพวกออกมาเข้าพึ่งบุญ อาสาทำราชการไปกว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดกลอุบายมาหามิได้ ฮวนจ๋งจึงว่าท่านมาภักดีโดยสุจริตคิดจะช่วยทำนุบำรุงเล่าพุนจู๋นั้น ข้าพเจ้าขอบใจท่านยิ่งนัก ถ้าสำเร็จราชการเมืองหลวงแล้ว จะช่วยว่ากล่าวให้เล่าพุนจู๋ฮ่องเต้ตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร ท่านเป็นขุนนางรู้จัดการในเมืองหลวง จงเป็นกองหน้านำทัพเข้าไปตีเมืองเตียงอั๋น อองขังรับคำแล้วสมทบทหารเข้ากองทัพ กลับยกไปเมืองเตียงอั๋น ฝ่ายชาวด่านเห็นกองทัพยกมา ก็ตกใจขึ้นม้ารีบไปเมืองหลวง ให้ขุนนางพาเฝ้าทูลความทั้งปวงให้พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ทราบทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แจ้งว่าฮวนจ๋งยกทัพเข้ามาใกล้ถึงเมือง ให้หวาดหวั่นพระทัยนัก จึงสั่งหลีสงจงเร่งคุมทหารสามหมื่นออกไปป้องกันทัพฮวนจ๋งไว้ อย่าให้เข้ามาชิดถึงเชิงกำแพง หลีสงรับสั่งคำนับลาออกมาแต่งตัวใส่เกราะ ขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากเมืองหลวง ไปประมาณทางสามร้อยเส้นเศษ พอแลเห็นกองทัพฮวนจ๋งมาถึงจึงหยุดทหารยืนม้าอยู่
ฝ่ายอองขังขี่ม้านำกองทัพมา เห็นนายทหารเมืองหลวงชื่อหลีสงออกมาตั้งทัพกั้นทางไว้ดังนั้น จึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมหลีสงแต่โดยดีว่า ตัวเราเป็นขุนนางในเมืองหลวงท่านก็แจ้งอยู่ แต่ก่อนเราเห็นว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เชื่อฟังคนยุยงล่อลวง จับซินโตเกียนขุนนางผู้ใหญ่ฆ่าเสีย เราจะอยู่ด้วยนานไปจะพาลเอาผิดคิดกลัวอาญา จึงมาสามิภักดิ์เข้าด้วยฮวนจ๋ง เชิญเชื้อพระวงศ์มาเปลี่ยนกษัตริย์ใหม่ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ตัวท่านอยู่ด้วยพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ผู้หาสัจธรรมมิได้นั้น นานไปจะได้ความเดือดร้อน จงมาเข้าด้วยฮวนจ๋งช่วยกันทำนุบำรุงเล่าพุนจู๋เชื้อพระวงศ์ได้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงแล้ว ตัวท่านจะได้เป็นที่ขุนนางมีความชอบ หลีสงได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงร้องด่าเป็นข้อหยาบช้าว่า พระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ตัวเป็นคนอกตัญญูกลับคิดการกบฏต่อเจ้าแผ่นดินกูไม่ยินดีด้วย ถึงมาตรว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้จะทำผิดประเพณีประการใด ได้เป็นเจ้าชุบเลี้ยงแล้วก็ควรจะเอาชีวิตเป็นแดนแทนพระคุณไป ถึงจะตายลงในการอาสาความชอบจะปรากฏอยู่ในแผ่นดิน ซึ่งตัวเป็นทัพหน้านายโจรจะมาต่อสู้ จะหาต้านทานฝีมือกูได้ถึงสามเพลงทวนไม่ กูจะตัดศีรษะไปถวายพระเจ้าเมืองหลวงเป็นความชอบให้จงได้ อองขังได้ยินดังนั้นก็โกรธนักชัก ม้าออกรบกับหลีสงได้สิบเพลงทวนเห็นจะต่อสู้กำลังหลีสงมิได้ พาทหารถอยรอรบมาถึงหน้าทัพหลวงแล้วหลีกลัดตัดหนีเข้าข้างทาง
ฝ่ายฮวนจ๋งเห็นทหารชาวเมืองหลวงตีทัพหน้าแตกถอยลงมาถึง ขับม้าพาทหารออกประจัญรบป้องกันไว้เป็นสามารถ ฮวนจ๋งเข้าปะทะดูฝีมือหลีสงได้สิบเพลงทวนเห็นจะต้านทานกำลังมิได้ จึงแกล้งชักม้าถอยหนีทำเสียทีล่อให้ไล่ หลีสงขับม้าพาทหารรบติดตามถลำเข้าไปต้องกลศึก ฮวนจ๋งได้ทีตีม้าล่อโบกธง ร้องเร่งทหารปีกซ้ายขวาตีกระหนาบเข้าไปทั้งสองข้าง อองขังจึงพาทหารออกตีตัดหลัง ฮวนจ๋งชักม้ากลับขับทหารเข้ารบประจันหน้าไว้ หลีสงตกอยู่ในที่ล้อม ทหารต้องอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมากเสียใจนัก ชักม้ากลับรบฝ่าออกมาข้างต้นทาง อองขังน้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกม้าหลีสงล้มลงทับขาหลีสงไว้ อองขังขับม้าเข้าจับตัวหลีสงได้ ทหารพวกโจรได้ทีเข้าบุกรุกฆ่าฟันทหารหลีสงล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายตกอยู่ในที่ล้อมหนีมิพ้นร้องขอชีวิตอื้ออึง อองขังจึงมัดหลีสงเข้าไปส่งให้แก่ฮวนจ๋ง ฮวนจ๋งเห็นดังนั้นก็ดีใจนัก จึงร้องห้ามทหารมิให้ทำอันตรายแก่ทหารหลีสงซึ่งยอมเข้าด้วย แล้วยกกองทัพเข้าไปตั้งค่ายอยู่ถึงคูเมือง
ฝ่ายขุนนางชาวเมืองหลวงเห็นกองทัพยกมาถึง ต่างคนตกใจวิ่งเข้าไปร้องไห้กราบทูลแก่พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตกพระทัยนัก จึงสั่งหลีหวนนายทหารให้ปิดประตูเมืองลงเขื่อนมั่นลั่นถูญแจ ขับพวกทหารและราษฎรชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง หลีหวนรับสั่งคำนับลาพาขุนนางออกมาเกณฑ์กันขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายฮวนจ๋งแต่ตั้งค่ายมั่นประชิดเมืองอยู่เป็นหลายวันเข้าเมืองมิได้ จึงปรึกษาอองขังว่า เมืองเตียงอั๋นนี้กำแพงป้อมประตูหอรบมั่นคงนัก จะยกเข้าหักเอาโดยฝีมือทหารเห็นไม่ได้ ด้วยชาวเมืองตรวจตรารักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่เป็นอันมาก ท่านจะคิดอุบายประการใด อองขังจึงว่านายทหารผู้ใหญ่ซึ่งอยู่ประจำรักษาประตูเมืองเบื้องทิศตะวันออกนั้นชื่อหลีหวน เป็นน้องชายหลีสงซึ่งจับไว้ ถ้าคิดอุบายว่ากล่าวให้หลีหวนยอมเข้าด้วย ช่วยเปิดประตูรับเห็นจะเข้าเมืองได้โดยง่าย ฮวนจ๋งแจ้งความดังนั้นดีใจนัก จึงสั่งนายทหารให้คุมตัวหลีสงตามคำอองขังไปถึงประตูข้างทิศตะวันออก อองขังจึงร้องบอกหลีหวนว่าฮวนจ๋งแม่ทัพจับหลีสงได้ ถ้าหลีหวนเปิดประตูเมืองรับจะปล่อยหลีสงไป แม้นมิเปิดประตูเมืองจะฆ่าหลีสงเสีย ฝ่ายหลีหวนอยู่บนเชิงเทินได้ยินดังนั้น แลลงไปเห็นหลีสงผู้พี่มีความสงสารนัก จึงคิดว่าเมืองหลวงก็คงจะเสียแก่ฮวนจ๋ง แม้นมิเปิดประตูรับ ทัพฮวนจ๋งเข้าเมืองได้ ชีวิตพี่น้องบุตรภรรยาเราจะพากันตายด้วยอาญาฮวนจ๋ง หลีหวนคิดแล้วจึงลงไปให้ทหารเปิดประตูเมืองออกคำนับฮวนจ๋ง แล้วว่ากล่าวขอโทษหลีสงผู้พี่ ฮวนจ๋งมีความยินดีนัก จึงให้แก้มัดหลีสงแล้วยกกองทัพเข้าเมืองหลวง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ยินเสียงอื้ออึง พอขุนนางวิ่งเข้ามาแจ้งความว่า หลีหวนเปิดประตูเมืองรับกองทัพฮวนจ๋งดังนั้นตกพระทัยนัก จึงเรียกให้กรมม้าผูกม้าที่นั่งอันมีกำลังฝีเท้ารวดเร็วมาทรง พาขุนนางและทหารเปิดประตูหลังเมืองหนีไปตามทางเมืองโกเหลง
ฝ่ายฮวนจ๋งเข้าเมืองได้รู้ว่าพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้หนีไปก็มิได้ติดตาม จึงใช้ทหารให้กลับไปเมืองเตงก๊ก เชิญเล่าพุนจู๋มาเสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวง ทหารม้าใช้รับคำแล้วลาออกมาขึ้นม้ารีบไปตามสั่ง
๑๖
ฝ่ายจูอิวครั้นแตกทัพเสียทีกับปังอี้เจ้าเมืองเบ้งจิ๋นแล้ว จูอิวหนีออกจากเมืองลกเอี๋ยงเข้าอาศัยอยู่กับพวกโจร ตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมผู้คนอยู่กลางป่าช้านาน ครั้นสืบรู้ว่าปังอี้ให้แต่นายทหารอยู่รักษาเมืองลกเอี๋ยง ปังอี้กับเคาสุนยกทัพกลับไปแล้ว จูอิวจึงรวบรวมพวกโจรทหารยกทัพกลับเข้าปล้นชิงเอาเมืองลกเอี๋ยงได้จับผู้รักษาเมืองฆ่าเสีย แล้วเก็บเอาทรัพย์สิ่งของของราษฎรชาวเมืองมาแจกปันพวกโจรทหารทั้งปวง
ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งไปสืบข่าวราชการรู้ว่าจูอิวเข้ามาตั้งอยู่ในเมืองลกเอี๋ยงแล้ว จึงขับม้ากลับไปค่ายเทียนซิวเต๋ง ฝ่ายฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ประทับแรมทแกล้วทหารอยู่ ณ ค่ายเทียนซิวเต๋ง ครั้นเวลาเช้าออกว่าราชการ ขุนนางนายทหารเฝ้าอยู่พร้อมกัน พอม้าใช้เข้ามาแจ้งความว่า จูอิวซึ่งแตกหนีทัพปังอี้ไปครั้งก่อนนั้น บัดนี้พาพวกโจรเข้าปล้นเอาเมืองลกเอี๋ยง เก็บเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรเดือดร้อนระส่ำระสายนัก ฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งไต้สุมางอฮั่นหนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง งิมเหงหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง เกียนเผียวหนึ่ง คุมทหารนายละหมื่นยกไปจับจูอิว จัดแจงราษฎรชาวเมืองลกเอี๋ยงให้อยู่เย็นเป็นสุข นายทหารห้าคนคำนับรับสั่งแล้ว ออกมาจัดแจงทหารได้นายละหมื่น ต่างคนแต่งตัวสวมเกราะในใส่เสื้อสลับสีเป็นห้าอย่างต่างกัน ครั้นถึงเวลาฤกษ์ดีตีม้าล่อและกลอง ให้ทหารร้องเป็นสง่าในการสงคราม ยกกองทัพไปตามทางเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้พาขุนนางคนสนิทหนีอวนจ๋งมาถึงเมืองโกเหลง จึงตั้งประทับอยู่หน้าเมือง ฝ่ายผู้รักษาเมืองแจ้งความจึงพาขุนนางออกไปคำนับรับเข้าเมือง แต่งตำหนักให้อยู่ตามสมควร แล้วให้ทหารม้าใช้ไปแจ้งข้อราชการแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ณ ค่ายเทียนซิวเต๋ง ทหารม้าให้คำนับลามาขึ้นม้ารีบไปตามระยะทาง ถึงค่ายเทียนซิวเต๋งเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าเฝ้าทูลแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกประการ ฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าฮวนจ๋งชิงเอาเมืองได้ พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ต้องพลัดพรากจากสนมบริวาร ละสมบัติพัสถานมาอาศัยเมืองโกเหลง มีความสงสารแก่พระเจ้าเมืองหลวงยิ่งนัก จึงบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้นับถือเชื่อฟังคนสอพลอพูดมากเอาแต่ปากเป็นความชอบ ผู้ซึ่งเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงจงรักภักดีโดยสุจริตไม่คิดจะทำนุบำรุง ครั้นอันตรายมาถึงหาผู้จะช่วยทุกข์ได้ไม่ ต้องพลัดพรากจากราชสมบัติแทบถึงชีวิต ครั้งนี้ครั้นจะไม่ช่วยทำนุบำรุงเล่าก็นับวันแต่จะถอยชื่อไปทุกเวลา
พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ครั้งเมื่อเราปราบอองมังสำเร็จราชการแล้ว เห็นว่าท่านเป็นเชื้อวงศ์อันสนิทกับพระเจ้าเปงเต้ซึ่งดับสูญจึงยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์เสวยราชสมบัติในเมืองหลวง หวังจะให้บำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงอยู่เย็นเป็นสุข ท่านไม่ชุบเลี้ยงผู้มีความชอบ เชื่อฟังแต่นายโจรแปดคนทำการให้ผิดราชประเพณี ขุนนางผู้มีสติปัญญาเห็นว่าแผ่นดินจะเกิดจลาจลต่างคนเอาตัวหนี ซึ่งท่านเสียสมบัติพลัดพรากจากศฤงคารอันเป็นสุขได้ความทุกข์ทั้งนี้ เพราะคิดผิดเห็นเป็นชอบ ไม่เชื่อคนสัตย์ซื่อนับถือแต่คนชั่ว ทำการล่วงเกินมาแล้ว จะคิดกลับคืนหลังทำตัวใหม่ให้เหมือนอย่างครั้งก่อนยากนัก จงรับที่ซุยเอี๋ยงอ๋องบำรุงราษฎรชาวเมืองซุยเอี๋ยงให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ครั้นแต่งหนังสือแล้วจึงสั่งขุนนางสิบเอ็ดนายว่า ท่านจงพากันไปกำกับเกงซีฮ่องเต้ซึ่งเราตั้งให้เป็นซุยเอี๋ยงอ๋อง ไปบำรุงอาณาประชาราษฎรชาวเมืองซุยเอี๋ยงให้อยู่เย็นเป็นสุข ถ้าซุยเอี๋ยงอ๋องทำผิดท่านมิได้ห้ามปรามว่ากล่าว จะเอาตัวเป็นโทษเหมือนดังกบฏ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้กำชับสั่งแล้ว ส่งหนังสือให้ขุนนางสิบเอ็ดคนไปเมืองโกเหลง
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ตั้งแต่จากเมืองหลวงมาอยู่เมืองโกเหลง มิได้มีความสุขตรอมทุกข์ถึงนางสนมพนักงานเคยขับร้องบำเรอเป็นที่สบาย คิดเสียดายสมบัติพัสถานทั้งปวงยิ่งนัก พอมีผู้เข้ามาทูลว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้ขุนนางสิบเอ็ดคนถือหนังสือรับสั่งมาถึง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้สะดุ้งพระทัยด้วยได้ทำความผิดไว้หลายครั้ง มิได้รู้ในข้อความหนังสือรับสั่งจะมาดีและร้าย พรั่นพระทัยกลัวอาญาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยิ่งนัก จึงผลัดเครื่องทรงสำหรับกษัตริย์ออกเสียนุ่งห่มตามอย่างขุนนาง พาขุนนางเจ้าเมืองโกเหลงออกไปคำนับหนังสือรับสั่ง แล้วตั้งกระบวนแห่เข้าเมืองเชิญหนังสือรับสั่งขึ้นไว้ที่สูงสมควร
ฝ่ายขุนนางสิบเอ็ดคนคำนับพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้แล้วว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบความว่าไต้อ๋องเสียสมบัติ มาอาศัยเมืองน้อยอยู่ดูเหมือนดังคนอนาถามีพระทัยกรุณายิ่งนัก จึงตรัสใช้ให้ข้าพเจ้าสิบเอ็ดคนถือหนังสือรับสั่งมาตั้งไต้อ๋องให้เป็นเจ้าไปครองเมืองซุยเอี๋ยง พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ฟัง จึงคลี่หนังสือออกอ่านแจ้งความแล้วยอมรับที่ซุยเอี๋ยงอ๋อง ยกออกจากเมืองโกเหลงไปครองเมืองซุยเอี๋ยงตามท้องตรารับสั่ง
ฝ่ายไต้สุมางอฮั่นครั้นยกทัพไปถึงเมืองลกเอี๋ยง จึงให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน ให้ทหารถือหนังสือเข้าไปส่งให้แก่จูอิว ฝ่ายจูอิวรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการปราบโจรฝ่ายเหนือราบคาบ เสด็จมาประทับอยู่ ณ ค่ายเทียนซิวเต๋งทราบความว่าตัวท่านข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน จึงมีรับสั่งให้เราผู้ชื่อไต้สุมางอฮั่นกับทหารมีชื่อพื้นมีฝีมือเข้มแข็งชำนาญการสงคราม ยกกองทัพมาล้อมเมืองไว้แน่นหนาดังกำแพงเหล็ก ถึงมาตรว่าตัวท่านมีปีกบินได้ก็เห็นจะหนีมือทหารไปไม่พ้น ถ้าท่านรู้ตัวว่าโทษตัวผิดจงคิดอ่อนน้อมสามิภักดิ์โดยดี เร่งเปิดประตูเมืองรับนายทัพนายกองทั้งปวง จะช่วยทูลขอชีวิตท่านไว้ ถ้าคิดมานะจะต่อสู้ก็ให้เร่งออกมารบกันให้ถึงแพ้และชนะ จูอิวแจ้งความในหนังสือแล้ว จึงคิดว่าทแกล้วทหารที่เคยวางใจได้ก็ล้มตายเสียหมดสิ้น จะคิดการต่อสู้ไปเห็นจะไม่ชนะ แม้นเพลี่ยงพล้ำลงปลายมือก็จะแก้ตัวยาก คิดแล้วจึงบอกผู้ถือหนังสือว่าเราจะยอมเข้าด้วย จงไปบอกท่านแม่ทัพให้ช่วยเบี่ยงบ่ายทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ขอพระราชทานชีวิตเราไว้ครั้งหนึ่ง ผู้ถือหนังสือรับคำลาจูอิวออกจากเมืองเข้าไปแจ้งความแก่งอฮั่นทุกประการ
ฝ่ายจูอิวจึงสั่งทหารเปิดประตูเมืองออกมาเชิญงอฮั่นนายทัพนายกองยกทัพเข้าเมืองลกเอี๋ยง แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองเป็นที่สบาย ฝ่ายงอฮั่นจึงว่าแก่จูอิวว่า ซึ่งท่านทำผิดเป็นที่ขัดเคืองพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นหลายข้อ มีรับสั่งให้เรายกมาครั้งนี้ ท่านออกมายอมสามิภักดิ์โดยดีไม่ต้องลำบากแก่ทหาร เรามีใจกรุณาท่านจะช่วยทูลขอโทษซึ่งได้ทำความผิดไว้แต่หลัง อันพระทัยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้หาความพยาบาทมิได้ เห็นจะโปรดยกโทษท่านไว้สักครั้งหนึ่งเป็นมั่นคงท่านอย่าวิตกเลย งอฮั่นแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปแจ้งข้อราชการแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ทหารม้าใช้คำนับลาขึ้นม้ารีบไปถึงค่ายเทียนซิวเต๋ง จึงลงจากม้าเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ พาเข้าเฝ้าทูลแจ้งความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบว่าจูอิวยอมสามิภักดิ์มีพระทัยยินดีนัก จึงรับสั่งให้เตรียมกองทัพพร้อมแล้วยกไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายงอฮั่นหนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง งิมเหงหนึ่ง เกียนเผียวหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง นายทัพนายกองทั้งปวงแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพหลวงมา จึงพาจูอิวกับขุนนางชาวเมืองลกเอี๋ยงออกไปรับเชิญเสด็จเข้าเมืองนั่งที่สำหรับกษัตริย์อันสมควร ขุนนางนายทัพนายกองเฝ้าพร้อมกัน งอฮั่นจึงทูลว่า ซึ่งมีรับสั่งโปรดให้ข้าพเจ้ากับนายทหารทั้งสี่ยกทัพมาครั้งนี้ ได้ให้ทหารถือหนังสือมาว่ากล่าว จูอิวรู้จักโทษตัวผิดกลัวพระราชอาญา เปิดประตูเมืองออกมาสามิภักดิ์โดยดี ฝ่ายจูอิวได้ทีจึงทูลว่า ข้าพเจ้าทำความผิดไว้แต่หลัง ถึงจะมีชีวิตมารับพระราชอาญาฆ่าเสียหมื่นครั้งก็ไม่สิ้นโทษซึ่งทำไว้ แต่นี้ไปเมื่อหน้าจะขอทำราชการสนองพระคุณโดยสุจริต ขอพระราชทานชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง ซึ่งจะทำความชั่วเหมือนดังหนหลังนั้นหามิได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังรู้ว่าจูอิวสิ้นความมานะละพยศอันร้าย จึงตั้งให้จูอิวเป็นลกเอี๋ยงท้ายสิ้ว จูอิวเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้โอบอ้อมอารีไม่มีพยาบาท จึงคำนับรับที่ขุนนางทำราชการตามตำแหน่งด้วยใจจงรักภักดีโดยสุจริต แล้วทูลว่าเมืองลกเอี๋ยงนี้ภูมิฐานกว้างใหญ่ มีพระตำหนักราชเรือนหลวงพระที่นั่งน้อยใหญ่ทั้งปวงเป็นที่แสนสนุกยิ่งนัก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงว่า เราได้ดูในราชพงศาวดาร ครั้งเมื่อแผ่นดินพระเจ้าปู่เราทรงพระนามพระเจ้าฮั่นโกโจ เสวยราชสมบัติในกรุงห้ำเอี๋ยง เสด็จมาสร้างตำหนักราชเรือนหลวงไว้สำหรับเป็นที่ประทับแรมประพาสป่า เราเห็นว่ากษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อนสร้างไว้เป็นที่ชัยภูมิอันเป็นมงคล ควรจะตั้งเมืองลกเอี๋ยงเป็นเมืองหลวง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงพาขุนนางทั้งปวงไปเที่ยวในพระราชวังข้างทิศใต้ เห็นพระที่นั่งน้อยใหญ่และตำหนักสำหรับเป็นที่อยู่พระมเหสี มีตึกพระสนมเอกโทตรีเป็นท่องแถว ชำรุดหักพังเสียเป็นอันมาก จึงสั่งเกียนเผียวเป็นนายการเกณฑ์ทหารซ่อมแปลงขึ้นให้บริบูรณ์ แล้วจัดแจงพนักงานฝ่ายหน้าฝ่ายในตามตำแหน่ง ฝ่ายราษฎรชาวเมืองซึ่งแตกหนีไปซุ่มซ่อนอยู่ป่า ครั้นรู้ข่าวว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จมาเสวยราชสมบัติในเมืองลกเอี๋ยง ต่างคนดีใจพาครอบครัวกลับเข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนาเหมือนแต่ก่อน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทำนุบำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งฮวนจ๋งให้ไปเชิญเล่าพุนจู๋ฮ่องเต้นั้น ครั้นมาถึงเมืองเตงก๊ก จึงลงจากม้าเข้าหาขุนนางนายโจรผู้ใหญ่ นำเข้าเฝ้าทูลความหนังสือซึ่งบอกมาทุกประการ เล่าพุนจู๋ฮ่องเต้แจ้งว่าฮวนจ๋งเข้าเมืองได้ ให้มาเชิญดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสั่งให้เตรียมกองทัพยกออกจากเมืองเตงก๊กเดินทัพตามระยะทาง ขุนนางนายโจรซึ่งมาในกองทัพข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองรายทางทุกตำบลจนถึงเมืองหลวง
ฝ่ายฮวนจ๋งจึงพาทหารทั้งปวงออกไปรับคำนับ เชิญเล่าพุนจู๋ขึ้นนั่งที่สำหรับกษัตริย์ มอบตราหยกให้เล่าพุนจู๋ว่าราชการเมืองหลวงสืบไป ฝ่ายเล่าพุนจู๋ฮ่องเต้ครั้นสำเร็จราชการเมืองเตียงอั๋นแล้ว ให้พระราชทานทรัพย์สมบัติยศบริวารแก่นายทัพนายกองผู้มีความชอบตามสมควรแล้ว เสด็จขึ้นอยู่ ณ พระที่นั่งตำหนักเตียงงักจ๋งเป็นผาสุก
ฝ่ายฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวงได้เป็นขุนนางต่างคนกำเริบใจไม่คิดที่จะป้องกันรักษาเมือง แต่เที่ยวฉกชิงฉ้อตระบัดข่มเหงเร่งรัดเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรไปเป็นของตัว ราษฎรชาวเมืองจะร้องฟ้องแก่ผู้ใดก็มิได้ พากันอพยพหลบหนีเข้าป่าดงเป็นอันมาก ฝ่ายจันเหาเตงอูตั้งอยู่ ณ เมืองไก่เสีย ปรนปรือทแกล้วทหารมีกำลังแล้ว ยกทัพจะไปตีเมืองเตงก๊ก หัวเมืองรายทางเปิดประตูเมืองยอมเข้าด้วยเป็นอันมาก กิตติศัพท์เล่าลือไปว่ากองทัพเตงอูมีทหารประมาณถึงร้อยหมื่นเศษแต่ทหารมาเข้ากองทัพได้วันละแปดร้อยเก้าร้อย ครั้นมาถึงตำบลบ้านโหล เตงอูพักทหารแรมประทับอยู่ จึงกำชับทแกล้วทหารมิให้ข่มเหงราษฎร ชาวบ้านรายทางทั้งปวงสรรเสริญเตงอู ต่างคนได้สิ่งของเป็นกำนัลออกไปคำนับแล้วบอกความเตงอูว่า ฮวนจ๋งอยู่เมืองเตงก๊กนั้น บัดนี้ยกเข้าตีเมืองหลวงได้ มอบสมบัติให้เล่าพุนจู๋ว่าราชการเมืองหลวง แล้วฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวงข่มเหงอาณาประชาราษฎร ชาวเมืองได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายนัก เตงอูแจ้งความดังนั้นเสียน้ำใจจึงตั้งพักทหารอยู่บ้านโหลเป็นหลายวัน
ฝ่ายนายทัพนายกองทั้งปวงเห็นเตงอูรั้งรออยู่ จึงพากันเข้าไปว่าแก่เตงอูว่า ซึ่งฮวนจ๋งเข้าเมืองได้ใหม่ ยังมิทันจัดแจงด่านทางให้มั่นคง ขอท่านจงเร่งยกกองทัพเข้าตีชิงเอาเมืองหลวงโดยเร็ว ถ้าช้าอยู่ฮวนจ๋งตั้งตัวได้ภายหลังจะกระทำยาก เตงอูจึงว่ากองทัพเรายกมาครั้งนี้ผู้คนเข้าเกลี้ยกล่อมมาก แต่ทหารซึ่งกล้าแข็งชำนาญการศึกนั้นน้อยตัว ถ้าจะยกเข้าไปทำศึกกับฮวนจ๋งได้รบติดพันกันไป เสบียงอาหารเราขัดสนลง หาผู้จะส่งลำเลียงมิได้เกลือกจะเสียที อันเสบียงอาหารนี้เป็นที่ตั้งการศึก เราได้ข่าวว่าราษฎรชาวเมืองเสียงกูนหนึ่ง เมืองอันเตงหนึ่ง เมืองบองเต้หนึ่ง ทั้งสามเมืองซึ่งอยู่ฝ่ายเหนือนั้น ทำนาได้ผลบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร จำจะไปตั้งปรนปรือทแกล้วทหารรวบรวมเสบียงอาหารไว้ ได้ท่วงทีจะยกเข้าตีชิงเอาเมืองหลวงต่อภายหลัง เตงอูจึงสั่งให้เตรียมทัพยกไปเข้าอยู่เมืองเคาอิบ
ฝ่ายจูอิวเจ้าเมืองไซโซแจ้งความว่าเตงอูยกมา จึงพาทหารสามหมื่นไปเข้ากองทัพทำราชการอยู่กับเตงอู
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ขณะเมื่อตั้งอยู่เมืองลกเอี๋ยงนั้น ให้ทหารม้าใช้ไปสืบข่าวกองทัพจันเหาเตงอูมิได้ขาด ครั้นรู้ข่าวว่าเตงอูถอยทัพไปตั้งอยู่เมืองเคาอิบ จึงสั่งให้แต่งหนังสือไปถึงเตงอูเป็นใจความว่า บรรดาโจรผู้ร้ายฝ่ายหัวเมืองทิศใต้เราวางใจไว้ธุระเตงอู ซึ่งเตงอูหน่วงทัพช้าอยู่ให้ฮวนจ๋งเข้าตีเมืองหลวง ราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อนเรามีความวิตกนัก ครั้งนี้เราตรึกตรองดูการเห็นว่าฮวนจ๋งพึ่งเข้าเมืองได้ใหม่ ราษฎรชาวเมืองระสํ่าระสายยังไม่ราบคาบ ถ้าเตงอูยกทัพเข้าตีอย่าให้ฮวนจ๋งตั้งตัวลงได้ เห็นจะมีชัยชนะเป็นมั่นคง แม้นท่านชิงเอาเมืองหลวงได้ครั้งนี้ จะเปลื้องความวิตกเราเสียประการหนึ่ง จะระงับทุกข์ของราษฎรซึ่งเดือดร้อน ต่างคนสรรเสริญทั้งแผ่นดินประการหนึ่ง มีประโยชน์ถึงสองประการฉะนี้ ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญา จะช่วยเราปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ จงตรึกตรองการเข้าตีเอาเมืองให้ได้โดยเรา ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ทหารม้าใช้ไปตามกองทัพเตงอู ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปเมืองเคาอิบให้นายประตูเข้าไปบอกความแก่เตงอู ฝ่ายเตงอูรู้ว่ามีหนังสือรับสั่งมาถึง จึงออกไปคำนับตามธรรมเนียม เชิญหนังสือเข้ามาในเมืองตั้งที่สูงสมควร เชิญหนังสือออกอ่านแจ้งความตามข้อรับสั่งแล้ว จึงว่าแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่า อันตัวเราตั้งใจทำการอาสาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้โดยสุจริต ไม่คิดย่อท้อต่อสงคราม ซึ่งมีหนังสือรับสั่งมาเร่งให้ยกทัพเข้าตีเมืองเตียงอั๋นครั้งนี้ เพราะพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยังไม่ทราบในความคิดเรา ครั้นจะด่วนเข้าหักหาญถ้าเสียทีฮวนจ๋งจะกำเริบใจ เตงอูจึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการตามข้อความซึ่งปรึกษานายทัพนายกองไว้แต่ก่อน ส่งให้คนใช้ไปทูลแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกประการ แล้วสั่งให้ปีนอิ๋มกับจงอ้ามสองนายอยู่รักษาเมืองเคาอิบ เตงฮูยกทัพไปตีเมืองเสียงกุ๋น รวบรวมเสบียงอาหารได้เป็นอันมาก
ฝ่ายปีนอิ๋มกับจงอ้ามซึ่งว่าราชการเมืองเคาอิบ ต่างคนถือตัวว่าเป็นผู้ใหญ่วิวาทกัน ต่างคนขี่ม้ารำง้าวเข้ารบกันได้สิบเพลง จงอ้ามเสียทีปีนอิ๋มเอาง้าวฟันถูกจงอ้ามตัวขาดตกม้าตาย แล้วตั้งแข็งเมืองขึ้นคิดการจะทำศึกสู้รบเตงอู ฝ่ายคนใช้จงอ้ามรู้ความดังนั้น จึงหนีออกจากเมืองเคาอิบไปบอกความแก่เตงอูทุกประการ เตงอูรู้ว่าปีนอิ๋มเป็นกบฏจึงมีหนังสือบอกส่งให้ม้าใช้รีบไปกราบทูลแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปเมืองลกเอี๋ยง ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อม พอม้าใช้นำหนังสือเข้ามาเฝ้า ขุนนางพนักงานอาลักษณ์อ่านหนังสือแจ้งว่า ปีนอิ๋มฆ่าจงอ้ามเสียแล้วตั้งแข็งเมืองไม่เข้ากับเตงอู จึงตรัสแก่ขุนนางว่า ปีนอิ๋มเป็นทหารในกองทัพ เคยใช้ปราบโจรผู้ร้ายมาหลายครั้ง บัดนี้ปีนอิ๋มฆ่าจงอ้ามเสีย กลัวความผิดคิดการแข็งเมือง เพื่อนชอบอัชฌาสัยของปีนอิ๋มมีอยู่ในกองทัพ ท่านทั้งปวงจงสืบหาตัวมาจะให้ไปเกลี้ยกล่อมปีนอิ๋ม ขณะนั้นขุนนางคนหนึ่งจึงทูลว่า ฮุยฮองกับจองก๋องเป็นเพื่อนสนิทกันกับปีนอิ๋ม พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้คนใช้ไปบอกความแก่ฮุยฮองจองก๋องว่าปีนอิ๋มเป็นกบฏ ฝ่ายฮุยฮองจองก๋องรู้ความแล้วเข้ามาเฝ้ากราบทูลว่า ปีนอิ๋มเป็นเพื่อนรักกันกับข้าพเจ้า ปีนอิ๋มทำความผิดกลับคิดกบฏทั้งนี้ ข้าพเจ้าทั้งสองจะขออาสาไปจับตัวมาถวาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้น เห็นว่าสองนายสัตย์ซื่อโดยสุจริตควรที่จะวางพระทัยได้ จึงเรียกสองนายเข้ามากระซิบบอกว่า ปีนอิ๋มมีโทษผิดซึ่งคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ยอมมาโดยดีนั้นไม่ได้ ฮุยฮองจงพาทหารไปตั้งซุ่มอยู่กลางป่าล้อมเมืองเคาอิบ จองก๋องจงไปเข้าด้วยปีนอิ๋มบอกปีนอิ๋มว่าหนีเราไป ถ้าปีนอิ๋มนับถือเชื่อคำไม่คิดแหนงระแวงใจท่านแล้ว จงล่อลวงให้ปีนอิ๋มออกมาหาลุยฮองนอกเมือง ทหารกองซุ่มจึงกระทำได้ถนัด ถ้าปีนอิ๋มต้องกลอุบายแล้ว ท่านทั้งสองนายก็จะได้ตัวมาโดยง่าย ฮุยฮองจองก๋องรับสั่งคำนับลาขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองลกเอี๋ยง ไปหลายวันเข้าถึงแดนเมืองเคาอิบ ฮุยฮองตั้งกองซุ่มทหารอยู่กลางป่า จองก๋องให้คำสัญญากับฮุยฮองแล้วไปแต่ผู้เดียว ถึงเมืองเคาอิบจึงให้นายประตูเข้าไปบอกแก่ปีนอิ๋ม
ฝ่ายปีนอิ๋มตั้งแต่แข็งเมืองขึ้น คิดจะซ่องสุมทแกล้วทหารอยู่มิได้ขาด พอนายประตูมาบอกว่า จองก๋องหนีพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาเข้าด้วยดีใจนัก จึงออกไปรับเข้าเมืองเชิญให้จองก๋องนั่งที่สมควรทั้งสองคำนับกัน ปีนอิ๋มมิได้ระแวงสงสัยจึงว่าซึ่งท่านรู้ว่าเราตั้งแข็งเมือง มีใจภักดีหนีพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาเราขอบใจยิ่งนัก มิเสียทีได้เป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน จองก๋องจึงว่าข้าพเจ้าหนีพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มา หมายจะทำนุบำรุงให้ท่านได้ตั้งตัวขึ้นเป็นก๊กหนึ่ง จะได้พึ่งบุญท่านสืบไปกว่าจะสิ้นชีวิต ฮุยฮองซึ่งเป็นเพื่อนสนิทท่านนั้น ก็สั่งข้าพเจ้าว่าจะตามมาภายหลัง ถ้าท่านเชื่อคำข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอชักชวนทแกล้วทหารเข้าด้วยท่านมากแล้วจะจัดแจงด่านทางไว้ให้มั่นคง ป้องกันกองทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้อย่าให้ย่ำยีเหยียบแดนเราเข้ามา จองก๋องแกล้งกล่าวกลอุบายมิให้ปีนอิ๋มสงสัย ปีนอิ๋มเห็นว่าจองก๋องช่วยคิดการต้องกับความคิดก็ชอบใจ ตั้งให้จองก๋องเป็นขุนนางที่ปรึกษาผู้ใหญ่ จองก๋องจะว่ากล่าวสิ่งใดก็เชื่อฟังทุกประการ ฝ่ายจองก๋องอยู่ด้วยปีนอิ๋มประมาณเดือนเศษ เห็นว่าปีนอิ๋มเชื่อถ้อยคำสนิทแล้ว จึงอุบายบอกว่า บัดนี้ฮุยฮองผู้เป็นเพื่อนรักของท่านแต่ก่อนนั้น พาทหารซึ่งเป็นพรรคพวกหนีพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาตั้งซ่องสุมอยู่กลางป่านอกเมือง ขอท่านจงออกไปเกลี้ยกล่อมชักชวนฮุยฮองเข้ามาไว้ จะได้ช่วยท่านคิดทำการใหญ่สืบไป ปีนอิ๋มแจ้งความดังนั้นยินดีนัก แต่งตัวขึ้นม้าพาจองก๋องกับทหารออกจากเมืองเคาอิบ ฝ่ายจองก๋องขี่ม้านำปีนอิ๋มมาที่ทัพซุ่ม จึงเรียกหาฮุยฮองให้ออกมารับ
ฝ่ายฮุยฮองซุ่มทหารอยู่ได้ยินจองก๋องร้องเรียกหา จึงขึ้นม้าพาทหารออกไปรับ ทั้งสามลงจากหลังม้านั่งสนทนากันเป็นปรกติ ฝ่ายทหารฮุยฮองเข้ามายืนคอยทีอยู่พร้อมกัน ปีนอิ๋มมิได้รู้ในกลอุบายจึงว่าแก่ฮุยฮองว่า ซึ่งตัวท่านกับเราเป็นเพื่อนรักร่วมชีวิตกันมาช้านาน เราทำการแข็งเมืองขึ้นครั้งนี้หมายจะตั้งเป็นก๊กหนึ่ง จองก๋องบอกว่าท่านหนีฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาเรายินดีนัก จึงออกมาหมายจะเชิญเข้าไปคิดการใหญ่ท่านจะเห็นประการใด ฮุยฮองจึงว่าตัวท่านทำความชอบไว้ในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นอันมาก ท่านจะคิดกบฏประทุษร้ายให้มีผู้ลือชื่อ ความชั่วจะปรากฏอยู่ชั่วฟ้าแลดินดูไม่ควร บัดนี้มีรับสั่งให้เรามาหาท่านไปเฝ้า ข้อผิดซึ่งท่านทำไว้นั้น เรากับจองก๋องจะช่วยทูลเบี่ยงบ่ายมิให้ท่านมีโทษอย่าวิตกเลย ปีนอิ๋มได้ฟังดังนั้นตกใจนัก แลไปเห็นแต่พวกทหารฮุยฮองยืนถือเครื่องศัสตราวุธอยู่รอบตัว จะคิดการสู้รบก็มิได้จนใจนัก นั่งนิ่งก้มหน้าอยู่มิได้โต้ตอบประการใด ฮุยฮองกับจองก๋องก็พาปีนอิ๋มยกกลับไปเมืองลกเอี๋ยง พอเป็นเวลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออก สองนายให้ทหารคุมปีนอิ๋มไว้แต่นอกประตู แล้วเข้าไปเฝ้าทูลความตามซึ่งได้คิดกลอุบายจับปีนอิ๋มให้ฟังแต่ต้นจนปลาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้รู้ว่าได้ตัวปีนอิ๋มมา จึงให้หาเข้ามาเฝ้าแล้วตรัสถามว่า ตัวทำความชอบไว้เป็นหลายครั้ง เราชุบเลี้ยงตั้งแต่งเป็นขุนนางนายทหารไปเข้ากองจันเหาเตงอู ทำการปราบโจรผู้ร้ายฝ่ายทิศใต้ เหตุใดตัวคิดการมิชอบ เราให้ฮุยฮองจองก๋องเอาตัวมาครั้งนี้ตัวจะว่าประการใด ปีนอิ๋มได้ฟังดังนั้นตกใจกลัวอาญาหน้าซีดสลดลง จึงทูลว่าซึ่งโปรดให้ข้าพเจ้าเข้ากองจันเหาเตงอูไปตีเมืองเคาอิบได้ เตงอูให้ข้าพเจ้าอยู่รักษาเมือง จงอ้ามเป็นแต่ทหารพึ่งสมัครใหม่อวดอ้างว่าฝีมือดี ขี่ม้ารำทวนชวนข้าพเจ้ารำเพลงง้าว จงอ้ามเสียที ข้าพเจ้ายั้งมือมิทันฟันถูกจงอ้ามตาย คิดกลัวอาญาจึงแข็งเมืองทั้งนี้โทษข้าพเจ้าถึงสิ้นชีวิต พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ปีนอิ๋มน้ำใจเป็นชาติทหารครั้นโกรธไม่รู้ว่าชอบแลผิดคิดแต่จะฆ่าให้ตาย ปีนอิ๋มทำความชอบไว้หลายครั้งควรจะเอามากลบความผิดได้อยู่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้ปีนอิ๋มพ้นโทษโปรดเลี้ยงเป็นนายทหารคงที่ยศศักดิ์ ไปรักษาเมืองเคาอิบตามเตงอูจัดแจงไว้แต่ก่อน
ฝ่ายฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวง ครั้นยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงแล้ว ต่างคนก็มีใจโลภข่มเหงฉ้อตระบัดเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองแต่อำเภอใจ อยู่วันหนึ่งฮวนจ๋งปรึกษานายโจรทั้งปวงว่า เราได้ยินคำผู้เฒ่าเล่าบอกมาว่าประเพณีกษัตริย์ได้เสวยราชสมบัติใหม่ ให้ขุนนางประชุมพร้อมกันถวายปันสิวให้กษัตริย์เจริญในราชสมบัติ ควรเราจะถวายปันสิวพระเจ้าเล่าพุนจู๋ตามอย่างธรรมเนียม ขุนนางนายโจรเห็นชอบด้วยต่างคนเข้าไปพร้อมกันอยู่ ณ ที่เสด็จออก ให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะยกมาตั้งไว้ตามตำแหน่ง ฮวนจ๋งจึงเข้าไปเชิญเล่าพุนจู๋ออกมานั่งที่สำหรับกษัตริย์ ฮวนจ๋งกับขุนนางทั้งปวงถือจอกสุราเข้าไปถวายให้เสวย ต่างคนถวายให้เจริญชันษา แล้วนั่งกินโต๊ะเสพสุราเจรจากันอื้ออึงอยู่หน้าที่นั่ง
ฝ่ายขุนนางพนักงานสำหรับได้จดหมายรายชื่อ ได้มาถวายปันสิวเป็นบัญชีบาญแผนก ฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรทั้งปวงมิได้รู้ในขนบธรรมเนียม เห็นดังนั้นต่างคนยืนขึ้นไต่ถามพูดจาทุ่มเถียงกันอื้ออึงอยู่หน้าที่นั่ง ฝ่ายเอียวอิ๋มขุนนางกรมวังได้ยินเสียงอื้ออึงขึ้น จึงถือกระบี่วิ่งเข้าไปร้องห้ามว่าวันนี้เป็นวันปันสิว ท่านทั้งปวงยืนพูดต่อหน้าพระที่นั่ง บังอาจไม่เกรงพระราชอาญาเจ้าชีวิตผิดด้วยกฎหมายโทษถึงตายทั้งนี้ ชอบแต่เอาตัวไปตัดศีรษะเสียบประจานเสียให้สิ้น ขุนนางนายโจรได้ยินดังนั้น พากันทุ่มเถียงเสียงอื้ออึงมิได้หยุดด้วยกำลังเมาสุรา แต่ตุยเสียงปันตอนั้นชิงเอากระบี่เอียวอิ๋มได้ ไล่ฆ่าฟันเอียวอิ๋มกับพวกขุนนางซึ่งมาห้ามป่วยเจ็บเป็นหลายคน พระเจ้าเล่าพุนจู๋เห็นดังนั้นจึงร้องห้ามเป็นหลายครั้ง ปันตอกับขุนนางพวกโจรมิได้ฟังยังอื้ออึงขึ้นยิ่งกว่าเก่า เล่าพุนจู๋ขัดเคืองนักจึงกลับเข้าที่ข้างใน
ฝ่ายอ้วยอุ้ยจูกะไสเห็นพวกโจรกำเริบใจ ไม่ฟังรับสั่งห้ามมีความโกรธยิ่งนัก จึงวิ่งออกมาพาพวกทหารถืออาวุธเข้าไล่ฆ่าฟันขุนนางนายโจรตายประมาณร้อยเศษ ฝ่ายฮวยจ๋งกับขุนนางนายโจรผู้ใหญ่ต่างคนหลบหนีกลับไปบ้าน ตั้งแต่นั้นมาหาผู้ใดจะบังคับว่ากล่าวกิจการมิได้ ฝ่ายนางสนมฝ่ายในประมาณพันเศษ ครั้งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสด็จจากวังหนีไป หาผู้ใดจะจ่ายแจกข้าวและเงินรายวันให้เลี้ยงชีวิตมิได้ ต่างคนอดอยากล้มตายเป็นอันมาก ครั้นแจ้งว่าเล่าพุนจู๋มาครองสมบัติ จึงพากันขึ้นไปเฝ้าทูลว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ ครั้งเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสด็จอยู่เคยพระราชทานข้าวและเงินรายวันได้เลี้ยงชีวิต บัดนี้สมบัติเป็นของพระองค์ ขอจงเป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้าทั้งปวงสืบไป เล่าพุนจู๋ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นมีความกรุณานัก จึงสั่งจงอุยหมุยให้จ่ายอาหารให้นางฝ่ายในคนละสามถัง จ่ายเงินตามสมควร นางฝ่ายในได้รับพระราชทานแล้วกลับไป แต่พระเจ้าเล่าพุนจู๋นั้นอยู่กับจงอุยหมุยขุนนางคนสนิทในวัง ไม่ออกว่าราชการ
ฝ่ายเล่าจ๋งเห็นขุนนางนายโจรกระทำจลาจลปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของราษฎร ชาวเมืองอพยพหนีออกจากเมืองหลวงเบาบางร่วงโรยไปทุกวัน เห็นว่าราชสมบัติจะเกิดวิบัติ จึงเข้าไปกระซิบทูลพระเจ้าเล่าพุนจู๋ว่า ฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรทำการหยาบช้าข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ข้าพเจ้าเห็นว่าราชสมบัติกับตัวท่านจะมีอันตรายเป็นมั่นคง ขอให้หาฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวงเข้ามาว่ากล่าวโดยดีอย่าให้มีความขัดเคือง จึงมอบราชสมบัติในเมืองหลวงคืนให้ฮวนจ๋ง แล้วแก้ไขเอาตัวหนีไปให้พ้นภัยอันตรายจึงจะควร พระเจ้าเล่าพุนจู๋ได้ฟังเล่าจ๋งเชื้อพระวงศ์อันสนิทว่ากล่าวต้องด้วยความคิดก็คำนับแล้วว่า แต่เรามาครองราชสมบัติได้แต่ความขัดเคืองไม่มีสุข ท่านจงช่วยว่ากล่าวให้ฮวนจ๋งปล่อยพี่น้องสามคนไปทำมาหากินเห็นจะมีความสบายยิ่งนัก
ขณะนั้นศักราชเกียนบู๊สองปี ณ เดือนสามรุ่งขึ้นวันตรุษ พระเจ้าเล่าพุนจู๋ออกขุนนางจึงสั่งให้แต่งโต๊ะ แล้วให้หาฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรเข้ามากินโต๊ะเสพสุราเป็นที่สนุกสบาย แล้วเล่าพุนจู๋จึงว่าฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวง แต่ก่อนข้าพเจ้ากับพี่น้องสามคนได้ความเข็ญใจไร้ยากอยู่เมืองเตงก๊ก ท่านมีความกรุณายกขึ้นครองเมืองหลวงเป็นสุขมาถึงปีเศษขอบคุณยิ่งนัก แต่ข้าพเจ้าเป็นโฉดเขลาไม่เข้าใจในขนบธรรมเนียมแผ่นดิน จะบังคับว่ากล่าวสิ่งใดไม่สิทธิ์ขาด ราชการเมืองหลวงฟั่นเฟือนไปไม่มีขนบขนาด จะขอลาท่านออกจากที่กษัตริย์พึ่งบุญท่านอยู่กว่าจะสิ้นชีวิต ว่าแล้วเลื่อนลงจากพระที่นั่ง ส่งตราสำหรับกษัตริย์ให้แก่ฮวนจ๋ง
ฝ่ายฮวนจ๋งไม่รับตราจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์เป็นกษัตริย์ทั้งนี้ เพราะขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งสี่ทิศพร้อมใจกันยอมอยู่ในบังคับรับสั่ง ซึ่งข้าพเจ้ากับขุนนางทั้งปวงล่วงพระราชอาญาให้ขัดเคืองพระทัยครั้งนี้ผิดนัก ขอพระราชทานโทษโปรดเลี้ยงไว้อีกสักครั้งหนึ่ง แต่นี้สืบไปภายหน้าข้าพเจ้ากับขุนนางทั้งปวงจะอยู่ในบังคับรับสั่งมิให้ขัดเคือง ขอพระองค์จงเสวยราชสมบัติให้เป็นสุขโดยราชประเพณี ฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรพากันเข้าประคองพยุงเล่าพุนจู๋ขึ้นนั่งที่กษัตริย์ มอบตราหยกให้เล่าพุนจู๋ว่าราชการเมืองหลวงต่อไป
ฝ่ายพระเจ้าเล่าพุนจู๋เลี้ยงโต๊ะขุนนางเสร็จแล้วเสด็จขึ้น ฮวนจ๋งกับขุนนางทั้งปวงต่างคนกลับไปบ้าน ตั้งแต่นั้นมาพวกโจรมิได้ข่มเหงราษฎรเหมือนดังครั้งก่อน
ฝ่ายชาวเมืองหลวงซึ่งอพยพหลบหนีไปซ่อนอยู่ในป่า ครั้นรู้กิตติศัพท์ว่า ฮวนจ๋งนายโจรถวายความสัจไว้กับพระเจ้าเล่าพุนจู๋แล้ว พากันเข้ามาอยู่ที่บ้านเรือน นั่งร้านขายสิ่งของตามเคยค้าขายมาแต่ก่อน ประมาณสี่สิบวันไม่มีผู้ใดข่มเหงฉ้อตระบัด
๑๗
ฝ่ายฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรทั้งปวง เห็นทรัพย์สิ่งของราษฎรนั่งร้านขายค่อยมั่งคั่งบริบูรณ์ มีใจโลภจะใคร่ได้จึงประชุมปรึกษากันว่า เมืองหลวงนี้กว้างใหญ่นักจะรักษาเป็นอันยาก อนึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ก็คิดจะยกทัพมาชิงเมืองหลวง ถ้าเนิ่นช้าอยู่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้รบพุ่งติดพันกันไปได้ความลำบาก จำจะรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหาร เชิญเสด็จพระเจ้าเล่าพุนจู๋ไปอยู่ที่เมืองอื่นให้เป็นสุข ครั้นปรึกษาเห็นชอบพร้อมกันแล้ว ต่างคนพาพรรคพวกเข้าปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของชาวเมืองหลวง รวบรวมข้าวปลาอาหารบรรทุกเกวียนเป็นอันมาก ฮวนจ๋งเข้าไปเชิญพระเจ้าเล่าพุนจู๋ขึ้นรถ พาพวกโจรออกจากเมืองเตียงอั๋นไปทางทิศใต้
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ซึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตั้งให้เป็นซุยเอี๋ยงอ๋องครองเมืองซุยเอี๋ยง แจ้งข่าวว่าฮวนจ๋งยกทัพล่วงแดนเมืองซุยเอี๋ยงเข้ามา จึงสั่งให้เงียมฉุนคุมทหารสามหมื่นออกไปป้องกันแดนไว้ เงียมฉุนคำนับลาออกมาจัดทหารออกจากเมืองซุยเอี๋ยง ไปถึงด่านปลายแดน พอพบกองทัพเล่าพุนจู๋ เงียมฉุนเห็นทหารเป็นอันมากจะต่อสู้ประจันหน้ามิได้ จึงจัดทหารเป็นกองโจรเข้าตีตัดท้ายทัพ ฝ่ายพวกโจรมิได้รู้ว่ามากและน้อย ต่างคนแตกหนีเข้าไปถึงฮวนจ๋ง
ฝ่ายฮวนจ๋งยืนม้าอยู่แลไปเห็นข้าศึกน้อยตัว จึงร้องบอกทหารกลับหน้าเข้ารบพุ่ง ซัดศัสตราวุธโห่ร้องเสียงอื้ออึงสนั่นไปทั้งป่า ฝ่ายเงียมฉุนเห็นทหารน้อยตัวกลัวจะวกหลัง จึงถอยทัพรอรบออกไป ฮวนจ๋งได้ทีขับทหารรบรุกบุกบั่นฟันแทง ทหารเงียมฉุนล้มตายเป็นอันมาก เงียมฉุนเห็นฮวนจ๋งขับม้าตามทันจวนตัวจึงชักม้ากลับหน้าเข้ารบ ฮวนจ๋งเอาง้าวฟันถูกเงียมฉุนตกม้าตาย แล้วยกทัพเข้าตั้งอยู่ในเมืองฮั่นต๋ง นายโจรตั้งทัพรายกันอยู่ทั้งนอกเมืองในเมืองต่อเนื่องกันไปถึงแดนเมืองเอียงเสีย ขณะนั้นเป็นเทศกาลฤดูหนาวน้ำค้างตกหนัก พวกโจรหนาวน้ำค้างตายพันเศษ ฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวงได้ความลำบากอยู่มิได้ จึงยกทัพกลับคืนมาอยู่เมืองเตียงอั๋น แล้วให้ทลายกุฏิขุดศพพระมเหสีพระเจ้าฮั่นโกโจซึ่งฝังไว้แต่ก่อน และศพขุนนางตายเก่าและใหม่ขึ้นรื้อเอาทรัพย์เงินทองสำหรับศพขึ้นแบ่งกันเป็นอันมาก
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองหลวงกลัวพวกโจร พาบุตรภรรยาหนีออกจากเรือนระส่ำระสาย ฝ่ายเตงอูพักพวกทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองลำกุ๋น ให้ทหารไปสืบราชการเมืองหลวงอยู่มิได้ขาด พอทหารกลับมาบอกว่า ฮวนจ๋งทำจลาจลขึ้นในเมืองหลวง ราษฎรทั้งปวงระส่ำระสายสมที่คิดไว้แต่หลัง จึงสั่งให้นายทัพนายกองเตรียมทหารพร้อมแล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้ายกกองทัพออกจากเมืองลำกุ๋นไปถึงตำบลเบงตี๋ พอเวลาเย็นลงให้หยุดประทับแรมทหาร เตงอูจึงบอกนายทัพนายกองทั้งปวงว่า ตำบลเบงตี๋นี้เชื้อพระวงศ์กษัตริย์สร้างวัดไว้วัดหนึ่ง มีรูปกษัตริย์ซึ่งได้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงตั้งแต่พระเจ้าฮั่นโกโจลำดับถึงพระเจ้าเปงเต้เป็นกษัตริย์สิบเอ็ดพระองค์ ควรเราจะพากันไปถวายบังคมกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการ ในเวลารุ่งเช้าจะได้ยกเข้าไปตีเมืองเตียงอั๋น ครั้นเวลารุ่งเช้าขึ้นเตงอูกับนายทหารอาบนํ้าชำระตัวนุ่งห่มเหมือนดังขุนนางข้าเฝ้า ถือดอกไม้ธูปเทียนเข้าไปคำนับบวงสรวงรูปกษัตริย์เสร็จแล้ว ให้ทหารเชิญรูปกษัตริย์สิบเอ็ดองค์ไปถวายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลกเอี๋ยง แล้วยกกองทัพเดินตามระยะทางไปเมืองเตียงอั๋น
ฝ่ายโจรทั้งปวงซึ่งออกมาปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของคนเดินทาง เห็นกองทัพยกมารู้ว่าเป็นกองทัพเตงอูจะมาตีเมืองหลวง ต่างคนตกใจพากันรีบเข้าไปคำนับบอกความกับฮวนจ๋งนายโจรผู้ใหญ่ ฮวนจ๋งแจ้งว่าเตงอูยกทัพมา จึงสั่งเอียนหงิมให้คุมทหารสิบหมื่นออกไปป้องกันเมืองไว้ อย่าให้ข้าศึกเตงอูยกเข้ามาประชิดถึงกำแพง เอียนหงิมคำนับลาออกมาแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากเมือง เดินกองทัพตามระยะทางถึงตำบลหนึ่ง พอพบกองทัพสวนทางมา ทหารสองฝ่ายก็รอกันอยู่ เอียนหงิมขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องว่า ผู้ใดเป็นแม่ทัพกำกับทหาร เร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันให้เห็นแพ้และชนะ เตงอูได้ยินก็โกรธจึงชักม้าขึ้นมาหน้าทหาร แล้วขับทหารเข้ารบกันกลางแปลงเป็นตะลุมบอน เอียนหงิมจึงแผ่ทหารออกตีโอบขึ้นไปทั้งสองข้าง เตงอูเห็นทหารเรรวนจวนจะเสียทีด้วยทหารน้อยตัวจึงตีม้าล่อล่าทัพ เอียนหงิมมิได้ติดตามยกทัพกลับคืนเข้าเมืองหลวง
ฝ่ายเตงอูมาถึงเมืองเอียงเขง ทหารกองหน้าลงมาบอกว่ามีกองทัพตั้งขวางทางอยู่จะไปมิได้ เตงอูจึงขับม้าขึ้นไปแลดูแต่ไกลเห็นผู้ซึ่งเป็นนายยืนม้าอยู่หน้าทหาร รูปร่างเหมือนเล่าแก๋เชื้อพระวงศ์ร่วมแซ่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายเล่าแก๋เจ้าเมืองเอียงเขงพาขุนนางมาเที่ยวป่า แลไปเห็นเตงอูก็รู้จัก จึงร้องทักถามว่าท่านยกทัพมาจะไปแห่งใด เตงอูได้ยินจึงลงจากม้าเข้าไปคำนับ แล้วแจ้งความแต่หลังให้ฟังทุกประการ เล่าแก๋ได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เจ้าของท่านยังค่อยอยู่ดีมีความสุขหรือได้ทุกข์ยากประการใด เตงอูจึงบอกว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ไปปราบโจรผู้ร้ายฝ่ายเหนือ ให้ข้าพเจ้าแยกกองทัพมาทิศใต้ แต่จากมาช้านานยังมิได้พบ ได้ยินกิตติศัพท์รับบทว่านายทัพนายกองพร้อมกันยกพระฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ขึ้นเป็นกษัตริย์ ตั้งเมืองลกเอี๋ยงเป็นเมืองหลวง เล่าแก๋แจ้งดังนั้นยินดีนัก จึงให้หาตัวหลีเปาเข้ามาบอกเตงอูว่า หลีเปาคนนี้เราเลี้ยงเป็นที่ไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ เตงอูจึงว่าแก่หลีเปา ซึ่งท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเอียงเขงควรจะรู้จักกันไว้ จะได้เป็นเพื่อนราชการกันสืบไป
ฝ่ายเล่าแก๋จึงพาเตงอูกับทหารทั้งปวงกลับเข้าเมือง เตงอูพักทแกล้วทหารอยู่ในเมืองเอียงเขงเป็นหลายวัน ครั้นปรนปรือทหารมีกำลังขึ้นแล้ว คิดจะยกทัพเข้าตีเมืองเตียงอั๋น จึงสั่งให้คนใช้ไปหาตัวหลีเปาแลขุนนางนายกองทหารเข้ามาพร้อม ณ ที่ขุนนางจะปรึกษาราชการ คนใช้คำนับลาไปบอกแก่หลีเปาและขุนนางตามสั่ง ฝ่ายหลีเปาถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงสั่งให้คนใช้ไปบอกเตงอูว่าเราเป็นถึงที่ไจเสียง ผู้อื่นนอกกว่าเล่าแก๋ผู้ใดหาฝ่าเกินเราได้ไม่ ซึ่งเตงอูประมาทหมิ่นให้คนใช้มาหาเรานั้นเห็นเหลือเกินยศศักดิ์นัก คนใช้ก็เข้าไปบอกความตามคำหลีเปา เตงอูได้ฟังก็โกรธจึงว่า ตัวเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ หลีเปาเป็นแต่ขุนนางเมืองน้อย ไปหาตัวมาจะปรึกษาราชการ กลับขัดแข็งให้ขุนนางดูเยี่ยงอย่าง เตงอูขับทหารออกไปผูกคอมาจะลงอาญาตามโทษ
ฝ่ายเล่าแก๋เห็นเตงอูโกรธจึงว่ากล่าวขอโทษหลีเปา เตงอูไม่ฟัง พอเห็นทหารมัดหลีเปาเข้ามา จึงสั่งทหารให้เอาตัวหลีเปาไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้นอกเมือง ทหารรับคำไปทำตามสั่ง ฝ่ายหลีสิวน้องชายหลีเปาจึงออกไปพาทหารพรรคพวกเป็นอันมากยกเข้าเมือง หมายจะจับเตงอูแก้แค้นแทนหลีเปา ทหารหลีสิวไล่ฆ่าฟันทหารเตงอูล้มตายระส่ำระสายเป็นอลหม่านทั้งเมือง ฝ่ายเตงอูเห็นจะต้านทานมิได้ ขึ้นม้าพาทหารหนีออกจากเมืองเอียงเขงเข้าป่า ฝ่ายหลีสิวขับทหารติดตามเตงอูไปจนถึงปลายแดนเมืองโกเหลงแล้วพาทหารกลับมาเมือง
ฝ่ายเตงอูพาทหารหนีหลีสิวเข้าอาศัยอยู่เมืองโกเหลง ทหารล้มตายหนีไปเป็นอันมาก ทั้งเสบียงอาหารก็ขัดสน จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการขอกองทัพกับเสบียงอาหาร ณ เมืองหลวง ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้าไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสวยราชสมบัติบำรุงราษฎรชาวเมืองลกเอี๋ยงอยู่เย็นเป็นสุข วันหนึ่งเสด็จอยู่ข้างในพร้อมด้วยนางบำเรอขับร้องประสานเสียงดุริยางค์ดนตรีฟังเพราะเป็นที่สบาย เห็นนางเอาเอียงก๋งจู๊เชื้อพระวงศ์ร่วมแซ่ สามีตายเป็นหม้ายอยู่หลายปี จึงตรัสเรียกเข้ามาใกล้แล้วว่า เราจะปลูกฝังจัดแจงขุนนางผู้มีสติปัญญาให้อยู่เป็นคู่ครองกันกับเจ้าจะได้สืบเชื้อพระวงศ์ไปภายหน้า เจ้าจะเห็นเป็นประการใด นางเอาเอียงก๋งจู๊จึงทูลว่า ซึ่งตรัสทั้งนี้โดยความกรุณาพระคุณหาที่สุดมิได้ จะจัดแจงประการใดข้าพเจ้าไม่ขัดรับสั่ง แต่ซึ่งขุนนางเป็นสัตย์ซื่อชอบพระอัชฌาสัยนั้นคือผู้ใดเล่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงว่า ชื่อซองสูเราจะหามาข้างหน้าให้รู้จักตัว ตรัสแล้วพานางเอาเอียงก๋งจู๊ไปนั่งอยู่แต่ในมู่ลี่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกขุนนาง จึงตรัสเรียกซองสูเข้ามาใกล้แล้วถามว่าทุกวันนี้เราเลี้ยงท่านเป็นขุนนางมียศศักดิ์ทรัพย์สมบัติควรแก่คุณานุรูป แม้นสตรีมีทรัพย์ประกอบรูปโฉมงามมีความปฏิพัทธ์ แต่จะให้ท่านละภรรยาเก่าเสีย จะมาอยู่ปฏิบัติบำรุงให้ท่านเจริญเกียรติยศศฤงคารบริวารมากขึ้นกว่าแต่ก่อนท่านจะเห็นประการใด ซองสูจึงทูลว่าบุรุษจะหาสตรีเป็นภรรยายากที่จะหาน้ำใจซื่อตรง ขณะเมื่อมีทรัพย์สมบัติสตรีผู้ภรรยาก็ปฏิบัติอยู่เป็นปกติ ครั้นเมื่อยากไร้สตรีที่มีน้ำใจชั่วก็คิดจะเอาตัวหนี ต่อเมื่อใดภรรยาดีจึงจะอุตส่าห์อยู่ปฏิบัติร่วมทุกข์ด้วยผู้ซึ่งเป็นสามีนั้น ครั้นพ้นจากความยากไร้ได้เป็นดีมียศศักดิ์แล้ว จึงจะทำนุบำรุงภรรยาเก่าซึ่งมีน้ำใจซื่อร่วมทุกข์ร่วมสุขมาแต่ก่อน เป็นคำโบราณสั่งสอนมาฉะนี้ ภรรยาเก่าข้าพเจ้าได้เลี้ยงกันมาแต่ครั้งยากไร้ ได้เป็นขุนนางเข้าเฝ้าค่อยมียศศักดิ์ขึ้นแล้ว จะขอเลี้ยงภรรยาเก่าไปกว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดยินดีด้วยสตรีอื่นนั้นหามิได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงตรัสว่า ท่านมีใจสัตย์ซื่อมั่นคงหาผู้เสมอมิได้ แล้วตรัสให้ซองสูเลื่อนที่ขึ้นเป็นไต้สู่ของตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ พอขุนนางนายประตูพาม้าใช้ถือหนังสือเข้าไปเฝ้าทูลว่า จันเหาเตงอูซึ่งเป็นแม่ทัพยกไปปราบโจรฝ่ายทิศใต้ ตั้งแต่ปีนอิ๋มคิดการแข็งเมืองเคาอิบขึ้นให้เสื่อมเกียรติยศ แต่ยกเข้าตีหลายครั้งเอาเมืองหลวงมิได้ เสบียงอาหารขัดสนผู้คนหนีไปเป็นอันมาก บัดนี้เข้าตั้งอยู่เมืองโกเหลง ขอให้จัดกองทัพเพิ่มเติมไปช่วย จะขอเข้าเมืองหลวงให้จงได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงตรัสแก่เพียนเจียงกุ๋นปังอี้ว่า เตงอูมีหนังสือมาขอกองทัพครั้งนี้ เราตรึกตรองดูเห็นว่า ฮวนจ๋งนายโจรซึ่งตั้งอยู่เมืองเตียงอั๋นนั้น ครั้นเก็บริบได้ทรัพย์สิ่งของแล้วก็จะพากันหนีไป หาคิดที่จะตั้งมั่นคงไม่ ราษฎรชาวเมืองเตียงอั๋นทุกวันนี้ได้ความเดือดร้อนนัก ซึ่งจะเป็นแม่ทัพยกไปดับทุกข์ของราษฎรนั้น เราเห็นแต่ท่านอันมีฝีมือเข้มแข็งในการสงคราม พวกโจรเคยเข็ดขามมาแต่ก่อน จงไปกำจัดฮวนจ๋งเสียแล้วอยู่จัดแจงชักชวนราษฎรซึ่งหลบหนีอยู่ป่า ให้ออกมาอยู่ตามภูมิลำเนาเหมือนอย่างแต่ก่อน ถ้าฮวนจ๋งพวกโจรมีกำลังศึกกล้าแข็งกำจัดมิได้ ให้มีหนังสือบอกมาจะยกทัพใหญ่ไปช่วย ปังอี้จึงว่าซึ่งพระองค์ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางมีผู้คำนับยำเกรงพระคุณหาที่สุดมิได้ จะขออาสาปราบศัตรูแผ่นดินกว่าจะสิ้นชีวิต ทูลแล้วคำนับลาออกมาจัดทหารสิบหมื่น ยกทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จทรงรถไปส่งกองทัพถึงเมืองโฮหลำ ตรัสกำชับแก่ปังอี้แล้วเสด็จกลับคืนเข้าเมืองลกเอี๋ยง ปังอี้ยกกองทัพออกจากแดนโฮหลำเดินทัพตามระยะทาง พวกโจรซึ่งตั้งซ่องสุมอยู่ป่าออกมาเข้าด้วยปังอี้เป็นอันมาก
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นส่งกองทัพเพียนเจียงกุ๋นปังอี้ไปแล้ว ตรึกตรองดูการแผ่นดินเห็นว่าเมืองฝ่ายตะวันออกนั้นยังไม่ราบคาบ จึงสั่งให้ม้าบู๊หนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง อองป้าหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง กับขุนนางนายทหารมีฝีมือเข้มแข็ง ตั้งแต่งไปรักษาฝ่ายตะวันออก แล้วให้แต่งหนังสือตอบไปถึงเตงอูฉบับหนึ่งใจความว่า เตงอูเป็นคนเก่าทำความชอบไว้หลายครั้ง เป็นแม่ทัพไปปราบหัวเมืองทิศใต้ให้เลื่อนที่เป็นจันเหา พาทแกล้วทหารเที่ยวตีเมืองได้เป็นหลายตำบลทหารอิดโรยนัก จึงตั้งพักปรนปรือทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองโกเหลง กองทัพซึ่งจะเข้ากระทำเมืองเตียงอั๋นนั้น ได้จัดให้เพียนเจียงกุ๋นปังอี้คุมทหารสิบหมื่นยกไปแล้ว ซึ่งฮวนจ๋งกับพวกโจรนั้นเรรวนอยู่ ไปภายหน้าจะออกยอมสามิภักดิ์โดยดี อย่าให้จันเหาเตงอูคิดวิตกเลย ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้ขุนนางผู้หนึ่งกับม้าใช้ไปเมืองโกเหลง
ฝ่ายเตงอูตั้งแต่ม้าใช้ไปเมืองลกเอี๋ยงหลายวันมิได้กลับมา นั่งกอดเข่าทุกข์ใจคอยข่าวอยู่ พอนายประตูเข้ามาบอกว่าม้าใช้ซึ่งให้ไปเมืองลกเอี๋ยงนั้น พาขุนนางถือหนังสือรับสั่งมาถึงแล้ว เตงอูจึงออกไปเชิญให้เข้ามาในเมือง ให้เลี้ยงโต๊ะขุนนางเมืองหลวงตามธรรมเนียม เตงอูเชิญหนังสือรับสั่งออกจากผนึกอ่านแจ้งความแล้วจึงคิดว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้นับถือว่าเราเป็นคนมีสติปัญญา ให้ยกมาทำศึกตีเมืองใหญ่ไม่สำเร็จ ถ้าปังอี้ยกไปตีเมืองหลวงเราก็จะมีแต่ความอัปยศอายแก่ทหารทั้งปวงยิ่งนัก คิดแล้วจึงสั่งนายทหารเตรียมกองทัพยกกลับไปตีเมืองหลวง ทหารทั้งปวงอิดโรยกำลังต้านทานฝีมือทหารฮวนจ๋งมิได้ เตงอูล่าทัพถอยกลับมาเมืองโกเหลงยิ่งมีความวิตกทุกข์ใจนัก
ฝ่ายเพียนเจียงกุ๋นปังอี้ยกกองทัพมาถึงตำบลฮัวอิ๋มตั้งค่ายมั่นลงไว้ จึงแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้เข้าไปบอกฮวนจ๋งให้ออกมารบ ทหารม้าใช้รับหนังสือคำนับลาไปตามสั่ง ปังอี้จึงพานายทหารไปดูที่ซุ่มทัพมาถึงตำบลหนึ่งเป็นที่ป่าชัฏ จึงจัดทหารมีกำลังฝีมือกล้าแข็งแต่งตัวนุ่งห่มเหมือนพวกทหารฮวนจ๋ง ไปตั้งซุ่มรายสองข้างทางแล้วสั่งว่า ถ้าฮวนจ๋งออกมารบให้คอยดูเห็นธงสัญญาโบกเป็นสำคัญจึงเข้าปลอมทัพฮวนจ๋ง ฆ่านายทหารบรรดามีฝีมือเสียให้เปลืองลงจงได้ ปังอี้ซุ่มทหารแล้วกลับไปค่าย จัดทหารแก่ชรากำลังน้อยห้าพันเศษเป็นกองล่อ ทหารกองหลวงล้วนมีกำลังฝีมือเก้าหมื่นเศษ ให้ออกไปตั้งซุ่มอยู่ป่าหน้าค่าย หมายจะให้ข้าศึกเห็นว่าคนน้อยกำเริบใจไล่ล่วงถลำเข้ามา ได้ทีจะยกทัพใหญ่ออกตีให้ฮวนจ๋งแตกยับเยิน ปังอี้จึงพาทหารห้าพันไปตั้งค่ายหน้าขวางทางหลวงคอยรับทัพฮวนจ๋ง
ฝ่ายทหารม้าใช้ถือหนังสือไปถึงเมืองเตียงอั๋น จึงบอกแก่ขุนนางผู้รักษาประตูว่า เพียนเจียงกุ๋นปังอี้ยกมาตั้งอยู่ ณ เมืองฮัวอิ๋ม ให้ฮวนจ๋งเร่งจัดทหารยกออกไปรบกันให้ถึงแพ้และชนะในเวลารุ่งพรุ่งนี้เช้า ผู้รักษาประตูรู้ความแล้วรับหนังสือเข้าไปส่งให้ฮวนจ๋ง แล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ ฮวนจ๋งอ่านหนังสือแล้วหัวเราะจึงว่า เตงอูรบกับเราหลายครั้งพ่ายแพ้ไป บัดนี้ปังอี้จะมาต่อสู้ กูจะยกทัพใหญ่ออกตีให้เข็ดหลาบปราบทหารฮั่นกองบู๊ให้ราบคาบลงจงได้ เร่งออกไปบอกผู้ถือหนังสือไปบอกแก่ปังอี้ผู้นายว่า เวลาพรุ่งนี้จึงค่อยยื่นคอไว้รับคมอาวุธ ชาวเมืองหลวงจะยกออกไปตัดศีรษะเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ นายประตูรับคำลาออกไปบอกม้าใช้ ม้าใช้ได้ความแล้วขับม้ากลับมาบอกแก่ปังอี้ทุกประการ
ฝ่ายฮวนจ๋งจึงจัดทหารสิบหมื่นเข้ากระบวนทัพ ครั้นเวลารุ่งเช้าฮวนจ๋งแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารออกจากเมืองเตียงอั๋นไปตามทางหลวง ถึงตำบลฮัวอิ๋มเห็นค่ายตั้งขวางทางอยู่ ดูทหารออกยืนหน้าค่ายมีแต่คนชรากำลังน้อย ฮวนจ๋งมีใจประมาทหัวเราะเยาะเย้ยจึงขับม้าพาทหารเข้าตีค่าย
ฝ่ายปังอี้จึงชักม้ารำทวนออกรบกับฮวนจ๋งได้สิบเพลงแกล้งทำเสียทีพาทหารถอยล่อรอรบไปถึงที่ทัพใหญ่ให้ทหารออกรบประจันหน้าไว้ ทหารทั้งสองฝ่ายถ้อยทีพุ่งซัดศัสตราวุธยิงเกาทัณฑ์โห่ร้องตีกลองรบเสียงอื้ออึงทั้งป่า ครั้นเวลาบ่ายปังอี้ขึ้นยืนม้าอยู่บนเนินสูง แลเห็นทหารฮวนจ๋งรบเรี่ยรายกันไม่เป็นหมวดกองต้องด้วยกลอุบาย จึงให้ทหารยกธงสัญญาทัพซุ่มขึ้นโบกบนปลายไม้ ฝ่ายทหารห้าร้อยคอยดูธงสำคัญ ครั้นเห็นธงโบกต่างคนเข้าปลอมทหารฮวนจ๋ง
ฝ่ายนายทัพนายกองพวกฮวนจ๋งสำคัญว่าเป็นทหารในกองทัพมิได้ระวังตัว ทหารซึ่งเข้าปลอมห้าร้อยคอยฆ่าฟันทหารฮวนจ๋งตายเรี่ยรายอยู่ทุกสุมทุมพุ่มไม้ ฝ่ายฮวนจ๋งยืนม้าอยู่เห็นทหารในกองทัพฆ่าฟันกันตายเบาบางลง รู้ว่าทหารปังอี้ปลอมเข้ามาตกใจนักชักม้าถอยหนี ฝ่ายปังอี้ได้ทีขับทหารไล่ติดตามฆ่าฟันพวกฮวนจ๋งแตกหนีล้มตายเรี่ยรายไปตามทาง ฝ่ายฮวนจ๋งขับม้ากลับมาถึงเมืองหลวง จึงเข้าไปเชิญเล่าพุนจู๋หนีออกจากเมืองเข้าป่า รวบรวมทหารซึ่งแตกทัพยกไปเมืองชวนเอี๋ยง
ฝ่ายปังอี้ครั้นมีชัยชนะจึงยกกองทัพเข้าเมืองเตียงอั๋น บรรดาพวกโจรซึ่งมิได้ไปด้วยฮวนจ๋งนั้น พากันหนีออกตั้งซ่องสุมอยู่ป่าเป็นอันมาก ที่อยู่ในเมืองหลวงมายอมเข้าด้วยปังอี้ประมาณเก้าหมื่นเศษ ปังอี้จึงกำชับสั่งทหารมิให้ทำอันตรายแก่พวกโจรซึ่งยอมสามิภักดิ์ แล้วเกลี้ยกล่อมชักชวนราษฎรซึ่งแตกฉานซ่านเซ็นออกป่า ให้เข้าอยู่ตามภูมิลำเนาทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขเหมือนยังแต่ก่อน แล้วแต่งหนังสือบอกข้อราชการส่งให้ทหารม้าใช้ไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลกเอี๋ยง ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาไปตามสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ตั้งแต่กองทัพเพียนเจียงกุ๋นปังอี้ยกไปตีเมืองเตียงอั๋นคอยฟังข่าวข้อราชการอยู่มิได้ขาด วันหนึ่งเวลาเช้าเสด็จออก พอขุนนางนำหนังสือบอกเข้ามาเฝ้า อ่านหนังสือถวายเป็นใจความว่า ซึ่งมีรับสั่งให้เพียนเจียงกุ๋นปังอี้ยกทัพปราบฮวนจ๋ง ณ เมืองเตียงอั๋น ได้คิดกลศึกปลอมเป็นทหารเข้าในกองทัพฮวนจ๋ง ฝ่ายฮวนจ๋งเสียทีหนีกลับมาพาเล่าพุนจู๋ไปอาศัยอยู่เมืองชวนเอี๋ยง บัดนี้ได้ยกเข้าจัดแจงราษฎรชาวเมืองเตียงอั๋นให้อยู่เย็นเป็นสุขตามมีรับสั่ง แต่โจรผู้ร้ายพวกฮวนจ๋งเรี่ยรายกันตั้งซ่องสุมอยู่เป็นหลายตำบล ปราบโจรผู้ร้ายราบคาบแล้วจึงจะยกทัพกลับมาเฝ้าต่อครั้งหลัง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้มีหนังสือตอบว่าซึ่งฮวนจ๋งพาเล่าพุนจู๋หนีเข้าเมืองชวนเอี๋ยงนั้น เราจะยกไปกระทำ ให้เพียนเจียงกุ๋นปังอี้ปราบโจรผู้ร้ายในแดนเมืองเตียงอั๋นให้ราบคาบ จัดแจงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ขุนนางพนักงานรับสั่งคำนับลาออกมาแต่งหนังสือตอบส่งให้ม้าใช้กลับไปเมืองเตียงอั๋น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงจัดกองทัพเป็นกระบวนใหญ่ ให้เอียวกี๋เป็นแม่ทัพหน้า อองป้าเป็นนายกองปีกขวา เกียนเผียวเป็นนายกองปีกซ้าย ทหารเลวกองละหมื่น ทัพหลวงนั้นนายทหารเอกร้อยเศษ ทหารเลวสามหมื่นเศษ ครั้นรุ่งขึ้นเป็นศุภวาร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์ปราบศึก เสด็จขึ้นทรงม้าพระที่นั่งประดับด้วยเครื่องพู่ดาวดูงาม พร้อมด้วยขุนนางนายทหารตามเสด็จออกมานอกเมืองถึงที่ตั้งกระบวนทัพ จึงขึ้นทรงรถมังกรพร้อมด้วยเครื่องสูงคู่แห่โดยกระบวนถ้วนทุกพนักงาน จุดประทัดสัญญาบรรดาเสียงม้าล่อและกลองชัยกลองชนะ ทหารโห่ร้องเป็นสง่าศึก เดินทัพตามซ้ายและขวากองหน้าและกองหลังเป็นหมวดกอง
ฝ่ายราษฎรชาวบ้านและหัวเมืองรายทางต่างคนอุ้มลูกจูงหลานออกมานั่งตั้งเครื่องคำนับรับเสด็จเป็นระเบียบเรียบริมสองข้างทาง พากันสรรเสริญอำนวยพรเสียงอื้ออึงไปทุกตำบล พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้มีพระราชกำหนดประกาศแก่ทแกล้วทหารมิให้ย่ำยีข่มเหงราษฎร ผู้ใดล่วงบังคับให้เอาตัวประหารชีวิตเสีย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เดินทัพมาตามระยะทางถึงปลายด่านเมืองชวนเอี๋ยง ให้ตั้งค่ายมั่นลงพักทแกล้วทหารแล้ว สั่งม้าใช้ถือหนังสือบอกเข้าไปให้ฮวนจ๋งออกมารบ ทหารม้าใช้รับสั่งคำนับลาขึ้นม้าไปหาฮวนจ๋งส่งหนังสือให้แล้วแจ้งความตามรับสั่ง
ฝ่ายฮวนจ๋งกับขุนนางนายโจรทั้งปวง รู้ว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพใหญ่มา ต่างคนตกใจไม่คิดที่จะต่อสู้ ฮวนจ๋งจึงเข้าไปปรึกษาเล่าพุนจู๋ว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้ทหารเข้ามานัดการรบ อันนายทัพนายกองที่เคยทำศึกก็ล้มตายระส่ำระสายแต่ครั้งเสียเมืองเตียงอั๋น ครั้นจะคิดการต่อสู้กับกองทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้สืบไปภายหน้า ถ้าเสียทีลงจะแก้ตัวให้รอดพ้นจากความตายนั้นยากนัก ข้าพเจ้ากับขุนนางทั้งปวงคิดพร้อมใจกันจะออกสามิภักดิ์ พึ่งบุญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พอชีวิตรอดความตายครั้งหนึ่ง เล่าพุนจู๋ได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่เล่าจ๋งว่า ท่านจงออกไปเฝ้าดูท่วงทีก่อน ถ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะกรุณาไม่ฆ่าเสีย เราจึงจะพากันออกไปเฝ้าต่อครั้งหลัง แม้นเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีความพยาบาทไม่เลี้ยงเราโดยสุจริต ควรคิดจะอพยพครอบครัวหนีเข้าป่า เล่าจ๋งรับคำลาออกมาจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนออกจากเมืองชวนเอี๋ยงมาถึงค่ายหลวง ทหารม้าใช้พาเล่าจ๋งกับเครื่องบรรณาการเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ แล้วทูลว่าเล่าพุนจู๋กับฮวนจ๋งแจ้งความว่า พระองค์เสด็จมาเกรงกลัวอาญายิ่งนัก ด้วยตัวทำความผิดไว้เป็นอันมาก ให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการออกมาเฝ้ายอมสามิภักดิ์ขอพระราชทานชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง ถ้าโปรดยกโทษแล้วเล่าพุนจู๋กับฮวนจ๋งจะพาขุนนางทั้งปวงออกมาเฝ้าถวายตราหยกสำหรับกษัตริย์เมืองหลวงต่อครั้งหลัง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังยินดีนัก จึงตรัสปราศรัยว่าเราทำศึกปราบโจรผู้ร้ายหมายแต่จะให้แผ่นดินราบคาบราษฎรจะอยู่เย็นเป็นสุข อันตัวเล่าพุนจู๋กับท่านก็เป็นเชื้อวงศ์เรา ฮวนจ๋งเล่าก็สิ้นความมานะอหังการจะมาสามิภักดิ์โดยสุจริต ช่วยคิดป้องกันศัตรูแผ่นดินสืบไปเราจะชุบเลี้ยงตามสมควร ซึ่งฮวนจ๋งทำความชั่วไว้แต่หลังนั้นเราจะยกโทษเสีย เล่าจ๋งได้ฟังดังนั้นดีใจนักจึงทูลว่าซึ่งกรุณานับว่าเล่าพุนจู๋กับข้าพเจ้าเป็นเชื้อวงศ์พระคุณหาที่สุดมิได้ จะขอกลับเข้าไปพาเล่าพุนจู๋กับฮวนจ๋งมาเฝ้าในเวลาพรุ่งนี้ ทูลแล้วคำนับลาออกจากค่าย ไปถึงเมืองแจ้งความทั้งปวงแก่เล่าพุนจู๋ฮวนจ๋งฟังทุกประการ เล่าพุนจู๋ได้ฟังเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารี นับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์มีความยินดีนัก จึงสั่งฮวนจ๋งกับขุนนางทั้งปวงจัดแจงเครื่องคำนับยกธงขาวขึ้นปักบนเชิงเทิน ครั้นเวลารุ่งเช้าเล่าพุนจู๋จึงยกหีบตราหยกกับกระบี่สำหรับกษัตริย์เมืองหลวงขึ้นม้าขาวประดับเครื่องขาว พาฮวนจ๋งกับขุนนางทั้งปวงออกจากเมืองไปถึงค่าย
ฝ่ายขุนนางพนักงานออกมานำเล่าพุนจู๋เข้าเฝ้า เล่าพุนจู๋จึงถวายตราหยกกับกระบี่ แล้วทูลเชิญเสด็จเข้าเหยียบเมืองชวนเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ตราหยกกับกระบี่มีความยินดีนัก จึงเสด็จขึ้นทรงรถพร้อมด้วยขุนนางพนักงาน ตั้งตาริ้วขบวนแห่เข้าเมืองชวนเอี๋ยง ราษฎรชาวเมืองตั้งเครื่องคำนับรับเสด็จเรียงรายสองข้างแถวถนน ต่างคนชมพระเกียรติยศพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้อื้ออึงทั้งเมือง
ฝ่ายเล่าพุนจู๋ครั้นรถประทับจึงคำนับเชิญเสด็จขึ้นนั่งที่ออกขุนนาง จึงให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงนายทัพนายกองบรรดาตามเสด็จทั้งปวงสำเร็จแล้ว จึงทูลมอบเมืองและขุนนางกับทั้งสมบัติพัสถานถวายแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จอยู่ในเมืองชวนเอี๋ยงราตรีหนึ่ง คิดจะใคร่ให้ฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวงรู้จักกำลังฝีมือนายทหารในกองทัพ ครั้นเวลารุ่งเช้าเสด็จออก เล่าพุนจู๋ฮวนจ๋งขุนนางในกองทหารเฝ้าพร้อม จึงสั่งให้เตรียมกองทัพพร้อมแล้ว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จทรงรถ พาเล่าพุนจู๋กับฮวนจ๋งขุนนางนายโจรทั้งปวงออกจากเมืองไปประพาสชมหาดทรายริมฝั่งแม่นํ้าลกจุ๋ย จึงสั่งทหารให้จัดผู้ซึ่งชำนาญเพลงอาวุธออกสอบสวนในสนามตามแต่รู้เพลงอาวุธสิ่งใดให้กระทำสิ่งนั้นจะให้รางวัลเป็นบำเหน็จ นายกองทหารรับสั่งออกมาจัดทหารทวนง้าวโล่เขนเป็นคู่ๆ เข้าต่อสู้ฝีมือกัน ถ้อยทีชำนาญเพลงอาวุธรับรองป้องปัดหลบหลีกว่องไว ทั้งคนและม้ารบกันจนสิ้นเพลงอาวุธมิได้แพ้ชนะ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้พระราชทานตามสมควร ครั้นซ้อมเพลงอาวุธให้ฮวนจ๋งนายโจรดูแล้วตรัสแก่ฮวนจ๋งว่า ตัวท่านตามเล่าพุนจู๋ออกมายอมเข้าด้วยเรา บัดนี้ท่านก็เห็นฝีมือทหารเราแล้ว แม้ท่านเห็นกำลังฝีมือทหารท่านดีกว่าทหารเรายังรักจะทำศึกอยู่ เราไม่ขัดอัชฌาสัย จงเข้าไปในเมืองจัดทหารออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ ฮวนจ๋งกับซีสวนจึงกราบทูลว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าคบพวกเพื่อนเป็นโจรเพราะเกงซีฮ่องเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม จึงพากันเที่ยวหาเชื้อพระวงศ์เปลี่ยนกษัตริย์ ยกเล่าพุนจู๋ขึ้นเป็นฮ่องเต้ครองเมืองหลวง ปังอี้ตีแตกมาอยู่เมืองฮวนเอี๋ยง แจ้งว่าพระองค์เป็นผู้มีบุญญาธิการจะปราบศัตรูเแผ่นดินให้ราบคาบเสด็จมาจึงมิได้คิดต่อสู้ เชิญเล่าพุนจู๋ออกมาสามิภักดิ์โดยสุจริต โทษซึ่งข้าพเจ้าทำผิดไว้แต่หลังโปรดไม่ประหารชีวิตนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า ท่านคบหากันเป็นโจรตีปล้นบ้านเมืองฆ่าคนชราสูงอายุ ฆ่าทารกชายหญิงอันไม่มีความผิดมิได้คิดกรุณา ผูกมัดโบยตีเร่งเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ท่านทำการอันหยาบช้าสาหัสโทษถึงตัดศีรษะเสียบประจานไว้ มิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง แต่ความชอบท่านมีประการหนึ่ง ใจซื่อตรงรักเชื้อพระวงศ์กษัตริย์สุจริตคิดแต่จะทำนุบำรุง ข้อหนึ่งรู้ว่าเรายกมาไม่ต่อสู้ยอมสามิภักดิ์โดยดี มีความชอบสองประการ ควรที่จะชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงจัดแจงให้เล่าพุนจู๋ไปครองเมืองเตียว ฮวนจ๋งกับนายโจรและพวกโจรสิบหมื่นนั้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พาไปอยู่เมืองลกเอี๋ยง จัดแจงที่บ้านเรือนไร่นาให้ตามสมควร ฝ่ายฮวนจ๋งกับนายโจรทั้งปวง เห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารี ต่างคนละความชั่วเสียสิ้น ตั้งใจจงรักภักดีทำราชการโดยสุจริต
๑๘
ฝ่ายพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ซึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตั้งให้เป็นซุยเอี๋ยงอ๋องครองเมืองซุยเอี๋ยงนั้น ครั้นเห็นหัวเมืองทั้งสี่ทิศนำเครื่องบรรณาการไปถวายแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตามอย่างธรรมเนียมเมืองขึ้น ซุนเอี๋ยงอ๋องคิดมานะถือตัวว่าเป็นผู้ใหญ่ไม่ไปถวายดอกไม้เงินทอง จึงชักชวนสิบสองหัวเมืองซึ่งตั้งไว้ครั้งครองเมืองหลวงแต่ก่อนมาคิดการแข็งเมือง ซุยเอี๋ยงอ๋องตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแต่หัวเมืองฝ่ายตะวันออก
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์ครองเมืองลกเอี๋ยง บำรุงประราราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขโดยยุติธรรม วันหนึ่งเสด็จออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อมกัน มีผู้กราบทูลว่าหัวเมืองฝ่ายตะวันออกบอกข้อราชการเข้ามาว่า ซุยเอี๋ยงอ๋องตั้งตัวเป็นเจ้าเกลี้ยกล่อมเมืองเจ๋หนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเหลียงหนึ่ง กับเมืองน้อยสิบสองหัวเมืองแข็งเมือง จัดด่านทางมั่นคงมิให้ราษฎรฝ่ายหัวเมืองตะวันออกไปมาค้าขายถึงเมืองหลวง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งความดังนั้นทรงโกรธจึงตรัสว่า เราปราบปรามศัตรูแผ่นดินเพิ่งจะสำเร็จ ยังมิได้ปูนบำเหน็จนายทหาร บัดนี้เชื้อวงศ์กลับเป็นศัตรูจะก่อการศึกให้ราษฎรกำเริบร้อนสืบไปอีกเล่า จึงตรัสแก่ไก่เอี๋ยนว่า เราคิดจะให้ท่านคุมทหารสิบหมื่นยกไปปราบซุยเอี๋ยงอ๋องท่านจะเห็นประการใด ไก่เอี๋ยนคำนับแล้วทูลรับอาสาว่า ราชการซุยเอี๋ยงอ๋องนั้นข้าพเจ้าจะรับเป็นพนักงานไปปราบสิบสองหัวเมืองให้ราบคาบจงได้ อย่าทรงพระวิตกเลย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงจัดทหารให้ไก่เอี๋ยน เสด็จไปส่งกองทัพนอกเมือง ตรัสกำชับสั่งไก่เอี๋ยนว่าราชการฝ่ายตะวันออกเราวางใจท่านจงยกไปปราบซุยเอี๋ยงอ๋องกับสิบสองหัวเมืองให้มีชัยชนะ ถ้าเหลือกำลังให้ม้าใช้ถือหนังสือบอกข้อราชการมาเราจะยกไปช่วย ไก่เอี๋ยนรับสั่งคำนับลายกกองทัพเดินตามระยะทางไปหลายราตรี ถึงปลายแดนเมืองซุยเอี๋ยง หยุดทัพตั้งค่ายมั่นพักทหาร
ฝ่ายชาวด่านเมืองซุยเอี๋ยงรู้ว่ากองทัพไก่เอี๋ยนยกมา จึงขึ้นม้ารีบเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ซุยเอี๋ยงอ๋องทุกประการ ซุยเอี๋ยงอ๋องรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกเหยียบแดนเข้ามา จึงจัดกองทัพให้โซมอเป็นทัพหน้า ซุยเอี๋ยงอ๋องเป็นทัพหลวงมีทหารห้าหมื่น ยกออกจากเมืองซุยเอี๋ยงเดินตามระยะทาง ฝ่ายไก่เอี๋ยนตั้งค่ายพักทหารอยู่ พอเวลารุ่งเช้าจึงยกกองทัพออกจากค่าย ล่วงด่านเหยียบแดนตีหัวเมืองรายทางเข้าไป ยังทางอีกร้อยเส้นเศษจะถึงเมืองซุยเอี๋ยง พอพบกองทัพสวนทางมา ทหารกองหน้าทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่
ฝ่ายซุยเอี๋ยงอ๋องรู้ว่ากองทัพไก่เอี๋ยนยกมา ซุยเอี๋ยงอ๋องจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องถามว่า ตัวยกทัพล่วงแดนเราเข้ามาจะไปแห่งใด ไก่เอี๋ยนจึงตอบว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบความว่าท่านคบคิดกันกับสิบสองหัวเมือง ตั้งแข็งเมืองไม่ไปถวายดอกไม้ทองเงินตามธรรมเนียม แล้วตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าคิดการกบฏต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีรับสั่งให้เรายกมาปราบท่านผู้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินให้ราบคาบ จงลงจากม้ามัดตัวมายอมโดยดีจะไว้ชีวิต แม้คิดจะต่อสู้เห็นจะต้านทานฝีมือเราไม่ถึงสามเพลงทวน จะตัดศีรษะไปถวายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นความชอบ ซุยเอี๋ยงอ๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก ชักม้ารำง้าวเข้ารบกับไก่เอี๋ยนได้ห้าเพลง เห็นกำลังไก่เอี๋ยนเข้มแข็งนักชักม้าหันห่างออกไป โซมอจึงขับม้าถลันเข้ารบป้องกันไว้ได้สิบเพลงทวน แล้วพาทหารถอยรอรบไป ไก่เอี๋ยนได้ทีขับทหารไล่บุกรุกติดตาม ฆ่าฟันทหารซุยเอี๋ยงอ๋องล้มตายเรี่ยรายไปตามทางจนถึงเมืองซุยเอี๋ยง ตั้งค่ายประชิดล้อมเมืองไว้เป็นสามด้าน
ฝ่ายซุยเอี๋ยงอ๋องหนีเข้าเมืองปิดประตู ให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มิได้ออกรบเป็นหลายวัน ไก่เอี๋ยนจึงจัดทหารเข้าตีเมืองเป็นหลายครั้งเข้าเมืองมิได้ ให้ทหารทั้งปวงร้องว่าท้าทายด้วยถ้อยคำหยาบช้า ก็มิได้เห็นซุยเอี๋ยงอ๋องออกมารบ จึงให้ทหารออกรวบรวมเสบียงอาหารราษฎรชาวบ้านนอกเมืองเข้าไว้ในค่าย คอยจับคนในเมืองมิให้เข้าออกหากิน หมายจะตัดเสบียงในเมืองให้ขาด ครั้นเวลาค่ำลงไก่เอี๋ยนจึงปรึกษานายกองทหารว่า ซุยเอี๋ยงอ๋องตั้งมั่นรักษาเมืองไม่ออกรบถึงร้อยวันแล้ว ถ้าเสบียงอาหารในเมืองขาดลงเห็นจะอพยพครอบครัวหนีไปอาศัยเมืองอื่นเป็นมั่นคง ท่านจงตรวจตราค่ายไว้สามด้าน เราจะพาทหารไปตั้งซุ่มอยู่ที่ทางช่องแคบหลังเมือง คอยจับซุยเอี๋ยงอ๋องให้จงได้ ไก่เอี๋ยนจึงจัดทหารมีกำลังมีฝีมือเข้มแข็งสามพันเศษ ยกออกจากค่ายในเวลากลางคืนไปเข้าข้างหลังเมือง ขณะนั้นเป็นเดือนสี่ข้างขึ้นแสงพระจันทร์ส่องสว่าง ไก่เอี๋ยนขี่ม้านำทหารไปถึงตำบลหนึ่ง ภูเขาสองข้างเป็นทางช่องแคบ จึงให้ทหารซุ่มอยู่ใกล้ทางประมาณสามสิบเส้นเศษ คอยซุยเอี๋ยงอ๋อง
ฝ่ายซุยเอี๋ยงอ๋องแต่ตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ถึงสามเดือนกับสิบห้าวัน เสบียงอาหารในเมืองขัดสน ทั้งทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินอิดโรยกำลังลงมีความวิตกนัก จึงปรึกษาโซมอว่า ไก่เอี๋ยนมีทหารรบล้วนฝีมือเข้มแข็ง ครั้นแต่งกองทัพต่อสู้ต้านทาน ทหารฝ่ายเราน้อยตัวทั้งอิดโรยกำลังด้วยเสบียงอาหารขัดสนจะเอาชัยชนะมิได้ จำจะหนีไปอาศัยเมืองอันบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร เกณฑ์กองทัพสิบสองหัวเมืองมาทำศึกกับไก่เอี๋ยนสืบไปท่านจะเห็นประการใด โซมอจึงว่าซึ่งคิดทั้งนี้ชอบ ถ้าจะหนีก็เร่งหนีโดยเร็ว แม้นช้าไปไก่เอี๋ยนตั้งค่ายล้อมประชิดปิดทางหลังเมือง จะพาครอบครัวออกยาก ซุยเอี๋ยงอ๋องจึงสั่งให้จัดเตรียมทหาร แล้วเก็บเอาทรัพย์เงินทองสิ่งของและนางห้ามที่ชอบอัชฌาสัยบรรทุกเกวียนร้อยเศษ ให้โซมอกับเล่าอูผู้บุตรกำกับไป
ครั้นเวลาค่ำดึกประมาณสองยามเศษแสงเดือนส่องสว่าง ซุยเอี๋ยงอ๋องแต่งตัวสวมเกราะในใส่เสื้อดำ ขี่ม้าสีหมอกมือถือทวนนำทหารออกประตูหลังเมือง โซมอก็ให้ทหารขับเกวียนตามซุยเอี๋ยงอ๋องไปภายหลัง
ฝ่ายไก่เอี๋ยนตั้งกองซุ่มคอยซุยเอี๋ยงอ๋องอยู่ พอทหารซึ่งไปนั่งทางมาบอกว่ากองทัพยกออกจากเมืองสมความคิด จึงแต่งตัวขึ้นม้าถือง้าวพาทหารออกก้าวสกัด พอพบซุยเอี๋ยงอ๋องขี่ม้าสวนทางมาหน้าทหาร ไก่เอี๋ยนร้องตวาดขับม้าเข้ารบกับซุยเอี๋ยงอ๋องได้สามเพลง ซุยเอี๋ยงอ๋องป้องปัดอาวุธไม่ทัน ไก่เอี๋ยนฟันด้วยง้าวถูกซุยเอี๋ยงอ๋องทั้งคนทั้งม้าตัวขาดตาย ทหารทั้งปวงแตกหนีเข้าป่าเอาชีวิตรอด
ฝ่ายโซมอรู้ว่าซุยเอี๋ยงอ๋องเสียทีแก่ข้าศึกตกใจนัก ทิ้งเกวียนซึ่งบรรทุกสิ่งของเสีย จึงพาเล่าอูกับทหารทั้งปวงหลีกลัดเข้าทางน้อยข้ามภูเขาหนีไปในเวลากลางคืน ฝ่ายไก่เอี๋ยนครั้นฆ่าซุยเลี้ยงอ๋องตายแล้ว จึงขับม้าพาทหารมาตามทางพบเกวียนสิ่งของเป็นอันมาก สั่งทหารให้เข็นเกวียนกลับไปตั้งพักอยู่ริมคูหลังเมือง จึงร้องเรียกผู้ซึ่งอยู่ในเมืองให้เปิดประตูรับ
ฝ่ายเล่าหองกับหลีกุยซึ่งอยู่รักษาเมือง ครั้นเวลารุ่งเช้าขึ้นไปบนเชิงเทินเห็นแต่เกวียนซุยเลี้ยงอ๋องซึ่งบรรทุกสิ่งของนั้นกลับคืนมา ก็รู้ว่าซุยเอี๋ยงอ๋องเสียชีวิตเพราะต้องอุบายไก่เอี๋ยน สองนายตกใจนักจึงให้ทหารยกธงขาวขึ้นปักบนเชิงเทิน แล้วจัดสิ่งของเครื่องคำนับพาขุนนางทั้งปวงเปิดประตูเมืองออกไปยอมเข้าด้วยไก่เอี๋ยน ฝ่ายไก่เอี๋ยนเห็นขุนนางมายอมสามิภักดิ์สารภาพผิดมิได้คิดพยาบาท จึงยกกองทัพเข้าเมืองซุยเอี๋ยงเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารจัดแจงราษฎรชาวเมืองให้ราบคาบแล้ว จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการปิดตราแม่ทัพเข้าผนึกส่งให้ทหารม้าใช้ถือไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลกเอี๋ยง ทหารม้าใช้รับหนังสือคำนับลาไก่เอี๋ยนแม่ทัพแล้ว มาขึ้นม้าออกจากเมืองซุยเอี๋ยงเดินตามทางตรงไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายโซมอพาเล่าอูหนีไก่เอี๋ยนมาถึงเมืองซินก๋วน จึงเข้าไปแจ้งความแต่หลังให้จิวเกียนฟังทุกประการ จิวเกียนรู้ว่าซุยเอี๋ยงอ๋องสิ้นชีวิตคิดอาลัยนัก จึงชุมนุมขุนนางพร้อมกันยกเล่าอูขึ้นเป็นเลียงอ๋องครองเมืองซินก๋วน ให้ทหารขัดด่านป้องกันกองทัพไก่เอี๋ยนอยู่ปลายแดนเมืองซินก๋วน ฝ่ายไก่เอี๋ยนตั้งพักทหารอยู่เมืองซุยเอี๋ยงคอยม้าใช้ซึ่งให้ไปเมืองลกเอี๋ยงยังไม่กลับมาช้าอยู่ จึงยกไปติดตามเล่าอูซึ่งหนีเข้าอาศัยอยู่ ณ เมืองซินก๋วน ฝ่ายทหารจิวเกียนซึ่งมารักษาปลายด่านซินก๋วน รู้ว่าไก่เอี๋ยนยกทัพมาจึงขึ้นม้ารีบไปคำนับแจ้งความแก่จิวเกียนต่อหน้าเลียงอ๋องโซมอนั่งอยู่พร้อมกัน โซมอได้ยินดังนั้นก็ตกใจจึงปรึกษาจิวเกียนว่า ไก่เอี๋ยนมีทหารถึงสิบหมื่นเศษ ทหารในเมืองท่านน้อยตัวนัก จะสู้รบกับไก่เอี๋ยนนั้นเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ขอท่านจงรวบรวมทหารในเมืองซินก๋วนยกไปหาตังเหียนเจ้าเมืองไหไส ถ้าทหารสองเมืองสมทบกันเข้าได้ จึงค่อยคิดการสู้รบกับกองทัพไก่เอี๋ยนสืบไป จิวเกียนเห็นชอบจึงเกณฑ์ทหารได้สามหมื่นเศษ เชิญเลียงอ๋องยกออกจากเมืองซินก๋วนไปหยุดพักทหารอยู่นอกเมืองไหไส โซมอจึงพาเลียงอ๋องกับจิวเกียนเข้าไปหาตังเหียน
ฝ่ายตังเหียนจึงเชิญเลียงอ๋องขึ้นนั่งที่สมควรทั้งสามต่างคำนับกัน ตังเหียนจึงถามเลียงอ๋องกับขุนนางทั้งสองนายว่า มาหาข้าพเจ้าด้วยกิจธุระประการใด โซมอจึงเล่าความแต่หลังให้ตังเหียนฟัง แล้วว่าซึ่งเลียงอ๋องมาทั้งนี้หมายจะพึ่งท่านให้ช่วยคิดการศึกสู้รบกับไก่เอี๋ยนคืนเอาเมืองซุยเอี๋ยงให้จงได้ ท่านจะเห็นประการใด ตังเหียนจึงว่าแก่เลียงอ๋องว่า อันพระเจ้าซุยเอี๋ยงอ๋องบิดาของท่านครั้งเมื่อครองเมืองเตียงอั๋นนั้น ตั้งแต่งให้ข้าพเจ้ามาเป็นเจ้าเมืองไหไสมิทันได้สนองพระคุณ บัดนี้ดับสูญแล้วยังแต่ท่านผู้เป็นบุตรจะคิดแก้แค้นไก่เอี๋ยนนั้น ข้าพเจ้าจะขออาสาทำศึกกับไก่เอี๋ยนกว่าจะสิ้นชีวิต เลียงอ๋องได้ฟังยินดีนัก จึงปรึกษาพร้อมกันสมทบทหารสองเมืองเป็นทัพใหญ่เตรียมไว้คอยรับทัพไก่เอี๋ยน
ฝ่ายม้าใช้ไก่เอี๋ยนมาถึงเมืองลกเอี๋ยง จึงถือหนังสือบอกเข้าไปแจ้งความแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ให้นำเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าซุยเอี๋ยงอ๋องตายแล้ว แต่เล่าอูนั้นหนีไปตั้งตัวเป็นเจ้าเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหาร เห็นว่าการศึกฝ่ายตะวันออกจะยืดยาวอยู่ จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บังเบ๋งเจ้าเมืองลันเหลงเป็นเพื่อนรักกันกับไก่เอี๋ยนมาแต่ก่อน บังเบ๋งคนนี้เป็นคนมีปัญญา จงมีหนังสือไปให้ไก่เอี๋ยนไปเกณฑ์เอาบังเบ๋งกับนายทหารเมืองลันเหลงเข้าบรรจบทัพไปล้อมจับเอาตัวเล่าอูให้จงได้ ขุนนางผู้ใหญ่จึงแต่งหนังสือตามรับสั่งเสร็จแล้ว ส่งให้ม้าใช้กลับไปเมืองซุยเอี๋ยง ม้าใช้ไปถึงเมืองซุยเอี๋ยงรู้ว่าไก่เอี๋ยนยกทัพไปจากเมืองแล้ว จึงตามไปทันไก่เอี๋ยน ณ แดน เมืองซินก๋วน พอไก่เอี๋ยนหยุดแรมทัพจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือไห้ไก่เอี๋ยน ไก่เอี๋ยนอ่านแจ้งความตามรับสั่งแล้ว พอทหารซึ่งไปสืบราชการเข้ามาบอกว่า เล่าอูกับเจ้าเมืองซินก๋วนยกไปตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองไหไส ไก่เอี๋ยนได้ยินดังนั้นจึงว่าเมืองไหไสนั้นทหารรบล้วนมีฝีมือเป็นอันมาก จำจะไปเกณฑ์เอาบังเบ๋งกับทหารสมทบกองทัพยกไปจับเล่าอู ณ เมืองไหไส จึงจะต้องด้วยท้องตรารับสั่ง ไก่เอี๋ยนจึงยกกองทัพไปเมืองลันเหลง ฝ่ายเจ้าเมืองลันเหลงรู้ว่าไก่เอี๋ยนยกทัพมาถึง จึงเปิดประตูเมืองรับกองทัพเข้าเมือง เชิญไก่เอี๋ยนขึ้นนั่งที่สมควร ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม ไก่เอี๋ยนจึงส่งหนังสือให้บังเบ๋งอ่านแล้วว่ามีรับสั่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มา ให้ท่านกับเราสองนายยกทัพไปจับเล่าอูซึ่งตั้งตัวเป็นเลียงอ๋อง ปราบสิบสองหัวเมืองซึ่งตั้งแข็งเมืองนั้นให้ราบคาบท่านจะเห็นประการใด บังเบ๋งแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่า เมื่อครั้งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน มีพระทัยกรุณาชุบเลี้ยงให้มากินเมืองลันเหลง ครั้นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้เสียเมืองมาอยู่เมืองซุยเอี๋ยงคิดการตั้งแข็งเมืองขึ้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้ไก่เอี๋ยนมาฆ่าเสีย ยังแต่เล่าอูผู้บุตร บัดนี้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีรับสั่งมาจะให้เข้าช่วยไก่เอี๋ยนจับเล่าอู ถ้าจะทำตามรับสั่งก็จะเป็นคนอกตัญญูต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ ครั้นจะขัดรับสั่งไก่เอี๋ยนก็จะทำอันตราย จำจะคิดอุบายจับตัวไก่เอี๋ยนฆ่าเสีย ถ้าสมความคิดแล้วจะเข้ากับเลียงอ๋องตั้งแข็งเมือง ทำการศึกกับพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้สืบไป ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะยกเล่าอูขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินแทนพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ บังเบ๋งคิดแล้วจึงว่า ซึ่งมีรับสั่งมาเกณฑ์เราเข้ากองทัพท่านไปจับเล่าอูนั้นเราก็จะไปตามรับสั่ง แต่บัดนี้ทแกล้วทหารยังไม่พร้อม ท่านจงยกออกไปคอยเราอยู่นอกเมืองประมาณสามวัน ทหารเราพร้อมแล้วจึงจะยกไปสมทบกองทัพท่าน ไก่เอี๋ยนมิได้รู้ในอุบายด้วยสำคัญว่าเป็นเพื่อนรักกันจะไม่คิดประทุษร้าย จึงรับคำแล้วลาออกไปตั้งอยู่นอกเมือง
ฝ่ายบังเบ๋งจึงให้ประชุมนายทัพนายกองทหารพร้อมแล้ว ครั้นถึงกำหนดสามวันเวลาค่ำลง บังเบ๋งยกทัพออกไปปล้นค่ายไก่เอี๋ยนเป็นสามด้าน ฝ่ายไก่เอี๋ยนมิทันจัดแจง ครั้นเห็นทหารเมืองลันเหลงหักค่ายเข้ามาได้ตกใจนัก จึงขึ้นม้าพาทหารถอยออกจากค่าย บังเบ๋งได้ทีขับม้าพาทหารตามรบไปจนสิ้นแดนลันเหลง พอเวลารุ่งขึ้นบังเบ๋งยกทัพกลับเข้าเมือง จึงประชุมขุนนางพร้อมกันตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าชื่อว่าตังเบ๋งอ๋อง แล้วมีหนังสือไปเข้าด้วยเล่าอูซึ่งเป็นเล่าเลียงอ๋อง ตั้งเกลี้ยกล่อมรวบรวมทแกล้วทหารสิบสองหัวเมืองไว้เป็นอันมาก
ฝ่ายไก่เอี๋ยนเสียทัพแก่บังเบ๋งมาถึงที่ตำบลหนึ่ง จึงรวบรวมทหารได้พร้อมแล้วมีความแค้นบังเบ๋งนัก ครั้นจะยกทัพกลับตีเมืองลันเหลงก็เกรงกองทัพเมืองไหไสจะไปช่วยตีทัพหลังเป็นศึกกระหนาบ จึงยกทัพกลับไปเมืองซุยเอี๋ยง แต่งหนังสือข้อราชการให้ม้าใช้ไปเมืองลกเอี๋ยง ม้าใช้ไปถึงเมืองหลวงจึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเฝ้ากราบทูลแจ้งความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งความดังนั้น จึงสั่งขุนนางให้แต่งหนังสือบอกไปถึงม้าบู๊หนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง อองป้าหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง นายทหารสี่คนซึ่งให้ไปรักษาเมืองฝ่ายตะวันออก ใจความในหนังสือนั้นว่า บังเบ๋งคิดกบฏไปเข้าด้วยเล่าอู หัวเมืองตะวันออกกำเริบขึ้นทั้งสิบสองเมือง ทัพหลวงจะยกไปตั้งอยู่เมืองเอียวเสีย ให้สี่นายทหารคุมทหารยกไปพร้อมทัพ ณ แดนเมืองซุยเอี๋ยง จะได้จับพวกศัตรูแผ่นดินฆ่าเสียให้สิ้น ขุนนางผู้ใหญ่รับสั่งแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้แยกกันไปทั้งสี่เมืองตามรับสั่ง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้จัดเตรียมกองทัพ ให้อองเสียงเป็นแม่ทัพหน้า จัดนายทหารเป็นกองซ้ายขวาตามกระบวนพยุหพิชัยสงคราม ครั้นวันรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จขึ้นรถพร้อมด้วยทหารเลวเป็นคนสิบหมื่นยกออกจากเมืองลกเอี๋ยง เดินทัพตามระยะทางไปเข้าเมืองเอียวเสียปลายด่านเมืองซุยเอี๋ยง ประทับแรมพักทแกล้วทหารซึ่งเดินทางอิดโรยมาให้มีกำลัง คอยกองทัพหัวเมืองอยู่
ฝ่ายตังเหียนเจ้าเมืองไหไสแจ้งความว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพมาถึงเมืองเอียวเสีย จึงปรึกษาเลียงอ๋องกับโซมอว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพมาถึงเมืองเอียวเสีย ทแกล้วทหารยังมิได้พร้อมกัน ควรจะจัดทหารสมทบกับทหารบังเบ๋ง ยกเป็นกระบวนทัพใหญ่ไปตีทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้โดยเร็ว เห็นจะเสียทีแก่เรา ถ้าช้าอยู่ทัพหัวเมืองมาพร้อมกันจะทำยาก เลียงอ๋องเห็นชอบด้วยจึงจัดทหารสามหมื่นยกออกจากเมืองไหไสไปถึงเมืองลันเหลง
ฝ่ายบังเบ๋งรู้ว่าเลียงอ๋องมาถึง จึงเปิดประตูเมืองออกไปรับเชิญเลียงอ๋องกับตังเหียนและโซมอเข้าเมืองนั่งที่สมควร ต่างคนคำนับกันแล้ว ตังเหียนจึงบอกกับบังเบ๋งว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้รู้ว่าท่านมาเข้าด้วยเลียงอ๋องมีใจพยาบาท ยกทัพมาถึงเมืองเอียวเสียจะยกมาจับท่าน เราคิดว่าจะมาสมทบกองทัพกันทั้งสามเมืองยกไปกำจัดพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสียก่อนท่านจะเห็นประการใด บังเบ๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงจัดทหารสามหมื่นสมทบกองทัพตังเหียนยกไปตามทางเมืองเอียวเสีย
ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้มาสืบราชการรู้ว่าเลียงอ๋องกับบังเบ๋งยกทัพมา จึงขึ้นม้ารีบกลับไปเฝ้าทูลแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้รู้ว่ากองทัพเลียงอ๋องยกมา จึงจัดแจงเมืองเอียวเสียเป็นค่ายมั่นไว้เสบียงอาหาร ให้ทหารอยู่รักษาเมืองเป็นอันมาก แล้วเลือกสรรเอาทหารม้าสามพันกับทหารเดินเท้าสามหมื่นเศษ ยกออกไปรับกองทัพเลียงอ๋องอยู่ในเมืองยิมเสีย ทางไกลเมืองเอียวเสียประมาณหกร้อยเส้น
ฝ่ายเลียงอ๋องกับบังเบ๋งยกกองทัพมาถึงแดนเมืองเอียวเสีย พอม้าใช้ไปสืบราชการกลับมาบอกความว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกมาอยู่เมืองยิมเสีย บังเบ๋งจึงว่าเมืองยิมเสียเป็นเมืองน้อย ซึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกมาอยู่ครั้งนี้สมความคิดเรา ควรจะยกไปล้อมจับฆ่าเสีย ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้วก็เร่งกองทัพรีบเดินทั้งกลางวันกลางคืนถึงเมืองยิมเสีย ตั้งค่ายประชิดล้อมเมืองไว้เป็นสามด้าน
พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตั้งพระทัยคอยกองทัพหัวเมืองช้าอยู่เป็นหลายวัน พอทหารเข้ามาทูลว่าเลียงอ๋องกับบังเบ๋งยกทัพมาตั้งค่ายล้อมเมืองทหารรบเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มิได้สั่งให้ออกรบ สั่งแต่ทหารให้ปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง ฝ่ายขุนนางนายทหารทั้งปวงต่างคนจะใคร่ทำการอาสา จึงกราบทูลว่าเลียงอ๋องยกกองทัพมาครั้งนี้ ทหารรบเกลี้ยกล่อมมาสมทบกองทัพ มิได้เป็นทหารสำหรับทีเดียวเห็นจะชำนาญศึก ข้าพเจ้าทั้งปวงขออาสาออกต่อสู้ฝีมือทหารเลียงอ๋องสักครั้งหนึ่ง ซึ่งจะตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ฉะนี้ข้าศึกจะกำเริบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า เลียงอ๋องพึ่งยกมาเสบียงอาหารยังบริบูรณ์อยู่ จะแต่งกองทัพออกรบพุ่งขับเคี่ยวกันไป ถึงมีชัยชนะก็คงจะเสียทแกล้วทหารทั้งสองฝ่าย จงช่วยกันรักษาเมืองไว้กว่ากองทัพหัวเมืองมาจึงยกออกตี เลียงอ๋องตกอยู่กลางศึกกระหนาบ ถึงบังเบ๋งจะมีสติปัญญาประการใด เห็นจะคิดแก้พาเอาเลียงอ๋องไปโดยยาก ขุนนางนายทหารเห็นชอบด้วย ต่างคนสรรเสริญว่าพระสติปัญญาเห็นการทั้งปวงโดยลึกซึ้ง ควรเป็นเจ้าแผ่นดินปราบยุคเข็ญให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางนายทหารพากันถอยออกมา เกณฑ์ทหารและชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินตามรับสั่ง
ฝ่ายทหารม้าใช้ทั้งสี่นายต่างคนแยกทางกันไปถึงจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แก่เจ้าเมืองทั้งสี่ แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ
ฝ่ายม้าบู๊หนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง อองป้าหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง ซึ่งรักษาเมืองฝ่ายตะวันออก ได้แจ้งความในหนังสือแล้ว ต่างคนจัดทหารเป็นกระบวนทัพยกออกจากเมืองมาบรรจบทัพ ณ ทางร่วม ทั้งสี่นายกองทหารยกกองทัพเร่งรีบไปกลางคืนกลางวัน ครั้นมาถึงแดนเมืองเอียวเสีย จึงให้ม้าใช้ถือหนังสือเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แล้ว ทั้งสี่นายตั้งกองทหารประชุมทัพพร้อมกันอยู่ ณ สี่ตำบลชายป่าริมเชิงเขาเอียวซัว
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จอยู่ ณ เมืองยิมเสีย จัดทหารรบป้องกันเมืองไว้เป็นสามารถ กองทัพบังเบ๋งหักเอาเมืองมิได้ บังเบ๋งล้อมเมืองไว้ช้าอยู่ถึงยี่สิบวัน ครั้นรุ่งเวลาเช้าเสด็จออกปรึกษาราชการศึกกับขุนนางนายทัพนายกอง พอม้าใช้ถือหนังสือเข้ามาทูลแจ้งความว่ากองทัพหัวเมืองมาถึง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้แต่งหนังสือตอบ ให้ม้าใช้ออกไปเร่งให้กองทัพหัวเมืองตีกระหนาบหลังกองทัพซึ่งล้อมเมือง จับตัวบังเบ๋งกับพวกกบฏฆ่าเสียให้จงได้ ทหารม้าใช้คำนับรับหนังสือลาออกมาขึ้นม้าเปิดประตูหลังเมือง ไปแจ้งความแก่นายทหารทั้งสี่ตามรับสั่ง ฝ่ายนายกองทหารทั้งสี่แจ้งความดังนั้น จึงบรรจบทัพยกไปสองทาง ม้าบู๊กับอองเสียงยกเข้าทางตะวันออก งอฮั่นกับอองป้ายกไปทางตะวันตกเข้าตีค่ายซึ่งล้อมเมือง ทหารโห่ร้องตีกลองรบเสียงอื้ออึง
ฝ่ายบังเบ๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงให้ตังเหียนกับโซมอแบ่งทหารไปรบป้องกันหลังค่ายฝ่ายตะวันตก ให้เลียงอ๋องอยู่รักษาค่าย บังเบ๋งแบ่งทหารยกไปป้องกันหลังค่ายข้างตะวันออก ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียงขี่ม้าพาทหารมาปะบังเบ๋ง ถ้อยทีหนีไล่รบกันเป็นตะลุมบอน
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จขึ้นบนเชิงเทิน เห็นกองทัพหัวเมืองตีกระหนาบหลังเข้ามา จึงให้ทหารรบบนเชิงเทินยิงเกาทัณฑ์ออกไปดังห่าฝน ถูกต้องคนในค่ายป่วยเจ็บเป็นอันมาก ฝ่ายบังเบ๋งตกอยู่ในกลางศึกกระหนาบ ทหารล้มตายเบาบางลงเห็นจะต้านทานมิได้ตกใจนัก ชักม้ารำทวนออกรบกับม้าบู๊ได้สามเพลง ขับม้าฝ่าทหารหนีเอาชีวิตรอด ฝ่ายตังเหียนกับโซมอพาทหารรบประจันกับงอฮั่นเป็นสามารถ ครั้นรู้ว่ากองทัพบังเบ๋งแตกตังเหียนตกใจนัก ชักม้าพาโซมอกับทหารแตกหนีตามบังเบ๋งไป ฝ่ายทหารงอฮั่นได้ทีไล่บุกบันฆ่าฟันทหารเลียงอ๋องเข้าในค่าย จับตัวเลียงอ๋องได้ตัดศีรษะไปให้งอฮั่น พอเป็นเวลาค่ำลง งอฮั่นกับม้าบู๊จึงให้ประชุมทัพพร้อมกันแล้ว ให้เก็บเครื่องศัสตราวุธในค่ายเข้าไปถวายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นมีชัยชนะมีพระทัยยินดีนัก จึงพระราชทานเครื่องยศแก่นายทหารผู้มีความชอบตามสมควร ฝ่ายบังเบ๋งขับม้าหนีออกจากที่ล้อมไปถึงตำบลหนึ่ง จึงหยุดม้ารวบรวมทหาร พอตังเหียนกับโซมอพาทหารซึ่งเหลือตายตามมาทันบอกว่าเลียงอ๋องตายในกลางศึก บังเบ๋งเสียใจนักจึงพาตังเหียนกับโซมอทหารทั้งปวงไปอยู่เมืองซัวก๋วน
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อม จึงตรัสแก่นายทหารทั้งสี่ว่า บังเบ๋งเป็นคนมีสติปัญญามากับเลียงอ๋องทัพเสียทีหนีไป ครั้นจะไม่คิดจับเอาตัวจะเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินไปภายหน้า ท่านจงพากันสืบจับเอาตัวฆ่าเสียให้จงได้ นายทหารทั้งสี่รับสั่งคำนับลาออกมาจัดทหาร ยกออกจากเมืองยิมเสียไปถึงปลายด่านเมืองซัวก๋วน ให้ทหารเข้าไปสืบรู้ว่าบังเบ๋งเข้าอยู่รักษาเมืองซัวก๋วน นายทหารทั้งสี่ยกกองทัพเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองซัวก๋วนไว้ทั้งสี่ด้าน ฝ่ายบังเบ๋งแจ้งความดังนั้นจึงให้ทหารปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ฝ่ายนายกองทหารทั้งสี่มิได้เห็นบังเบ๋งออกมารบ จึงแต่งทหารปล้นตีเมืองเป็นหลายครั้งเข้าเมืองมิได้ จึงตั้งค่ายมั่นประชิดเชิงกำแพงล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น ฝ่ายตังเหียนบังเบ๋งกับโซมอทั้งสามนาย แต่ตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ได้ถึงสิบห้าวันขัดเสบียงอาหาร ทหารอดอยากอิดโรยกำลังลง เห็นจะป้องกันรักษาเมืองซัวก๋วนสืบไปมิได้ ครั้นเวลาพลบค่ำลงประมาณสองยามเศษ ตังเหียนกับบังเบ๋งโซมอต่างคนแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารเปิดประตูหลังเมืองออกไป
ฝ่ายงอฮั่นกับอองป้านายกองทหารเห็นดังนั้น จึงให้ตีกลองขึ้นเป็นสำคัญ ขับทหารออกรบประจันฆ่าฟันทหารตังเหียนแตกระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมาก บังเบ๋งเห็นจะรบฝ่าออกมิได้ จึงชักม้าพาตังเหียนกับโซมอทหารทั้งปวงไปทางตะวันออก ฝ่ายม้าบู๊กับอองเสียงได้ยินเสียงทหารโห่ร้องตีกลองรบข้างหลังเมือง สำคัญว่าบังเบ๋งออกปล้นค่ายงอฮั่น ทั้งสองนายแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกมาคอยอยู่นอกค่าย ให้ทหารระดมฟืนกองเพลิงแสงสว่างดังกลางวัน พอบังเบ๋งขับม้าพาทหารมา ม้าบู๊กับอองเสียงชักม้ารำง้าวออกรบกับบังเบ๋งได้สิบเพลง ม้าบู๊เอาง้าวฟันบังเบ๋งตัวขาดตกม้าตาย แล้วขับม้าพาทหารไล่ติดตามตังเหียนไปทางตะวันตก
ฝ่ายงอฮั่นเห็นตังเหียนหนีม้าบู๊กลับมา จึงขับม้าออกรบประจันหน้าไว้ ตังเหียนตกอยู่ในกลางศึกกระหนาบทหารล้มตายเป็นอันมาก จึงขับม้าฝ่าทหารออกไปรบกับงอฮั่นได้สามเพลง งอฮั่นเอาทวนแทงตังเหียนตาย ฝ่ายโซมอตกใจกลัวจึงโดดลงจากหลังม้าทิ้งอาวุธเสียร้องขอชีวิต งอฮั่นมิได้ทำอันตรายให้ทหารคุมตัวโซมอไว้ พอเวลารุ่งเช้ากองทัพพร้อมกันแล้ว งอฮั่นกับม้าบู๊ยกกองทัพเข้าจัดแจงราษฎรชาวเมืองซัวก๋วนราบคาบแล้ว ยกกองทัพกลับไปเฝ้าทูลความตามซึ่งได้รบกับบังเบ๋งให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าบังเบ๋งและพวกกบฏตายแล้วมีความยินดีนัก จึงปูนบำเหน็จนายทัพนายกองทหารตามสมควร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบหัวเมืองตะวันออกราบคาบแล้ว ยกกองทัพกลับไปเมืองลกเอี๋ยง ฝ่ายนายทหารทั้งสี่ตามส่งเสด็จถึงเมืองหลวงแล้ว ต่างคนทูลลายกกลับไปรักษาเมืองเหมือนแต่ก่อน
๑๙
ฝ่ายปังอี้ครั้นกำจัดฮวนจ๋งกับพวกโจรหนีไปจากเมืองเตียงอั๋น แล้วเกลี้ยกล่อมราษฎรซึ่งแตกหนีออกอยู่ป่าให้กลับเข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนาแต่ก่อน พอมีผู้มาว่าเตียวหองเจ้าเมืองจกกูนกับแพท้วงเกลี้ยกล่อมได้ทแกล้วทหารเป็นอันมากจะยกกองทัพมาตีเมืองเตียงอั๋น ปังอี้ได้แจ้งความดังนั้น จึงจัดทหารสิบหมื่นยกทัพออกจากเมืองเตียงอั๋นไปตามทางเมืองจกกูน
ฝ่ายเอียนหงิมขณะที่ฮวนจ๋งเสียเมืองแก่ปังอี้ครั้งก่อน เอียนหงิมหนีออกอยู่ป่า รวบรวมพวกโจรได้ห้าหมื่นเศษ เอียนหงิมตั้งตัวเป็นเจ้าชื่อบู๊อันอ๋อง ครั้นสืบรู้ว่าปังอี้ยกทัพไปเมืองจกกูน เอียนหงิมพาพวกโจรเข้าตีเมืองเตียงอั๋นได้ ไล่ฆ่าฟันทหารปังอี้ซึ่งอยู่รักษาเมืองแตกหนีไปแล้ว เข้าตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ ฝ่ายปังอี้ยกทัพมาถึงปลายแดนเมืองจกกูน ให้ตั้งค่ายพักทแกล้วทหารมีกำลัง ตั้งเกลี้ยกล่อมหัวเมืองขึ้นเมืองจกกูนมาเข้าด้วยเป็นหลายเมือง รวบรวมเสบียงอาหารเข้าไว้ในค่ายเป็นอันมาก แล้วปังอี้พาทหารยกไปตีเมืองจกกูน
ฝ่ายเตียวหองเจ้าเมืองจกกูนรู้ว่าปังอี้ยกทัพเหยียบแดนเข้ามาก็โกรธ จึงจัดทหารสิบหมื่นยกออกจากเมืองจกกูนถึงตำบลแห่งหนึ่ง พอพบกองทัพปังอี้สวนทางมา เตียวหองจึงขับม้าพาทหารเข้าตีกลางแปลง ทหารสองฝ่ายถ้อยทีโห่ร้องพุ่งซัดศัสตราวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นตะลุมบอนมิได้แพ้ชนะกัน พอเวลาพลบค่ำลง ปังอี้ให้ตั้งค่ายรายขวากหนามทหารรักษาค่าย ทัพทั้งสองฝ่ายตั้งมั่นประชิดกันอยู่ ฝ่ายนายทหารซึ่งปังอี้ให้อยู่รักษาเมืองเตียงอั๋น ครั้นแตกหนีเอียนหงิมออกจากเมืองตามกองทัพปังอี้ไปถึงค่าย จึงเข้าไปคำนับบอกความซึ่งเสียเมืองแก่เอียนหงิมให้ปังอี้ฟังทุกประการ ปังอี้ได้ฟังดังนั้นตกใจนัก จึงล่าทัพถอยหนีออกจากค่ายในเวลากลางคืน ฝ่ายเตียวหองได้ท่วงทีขับทหารไล่ติดตามกองทัพปังอี้ไปจนสิ้นแดนแล้วกลับเข้าเมืองจกกูน
ฝ่ายปังอี้ล่าทัพถอยมาถึงตำบลเสียงหลิม พอเวลารุ่งเช้าจึงให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่ ฝ่ายพวกโจรทหารเอียนหงิมออกมารักษาด่าน รู้ว่ากองทัพปังอี้ยกกลับมา ต่างคนขึ้นม้ารีบเข้าไปเมืองเตียงอั๋นแจ้งความแก่เอียนหงิม
ฝ่ายเอียนหงิมแจ้งว่าปังอี้ยกกลับมา จึงจัดพวกโจรทหารเป็นกระบวนทัพ ให้เตียวก๋ำกับยิมเหลงเป็นทัพหน้า เอียนหงิมเป็นทัพหลวง ยกออกจากเมืองเตียงอั๋นไปตามทางเสียงหลิม
ฝ่ายปังอี้ตั้งพักทหารซึ่งอิดโรยมาให้มีกำลัง แล้วยกทัพออกจากค่ายเสียงหลิมจะไปตีเมืองหลวง พอพบกองทัพสวนทางมารู้ว่าเป็นกองทัพเอียนหงิม ปังอี้ขับม้าเข้าไปร้องด่าเอียนหงิมว่า ฮวนจ๋งผู้นายของตัวก็พ่ายแพ้ฝีมือกู ซึ่งตัวเองบังอาจใจยกมาครั้งนี้เหมือนดังไก่เถื่อนขันสู้กับพญาหงส์ดูไม่ควร จงลงจากม้าทิ้งอาวุธเสียมาคำนับกูโดยดีจึงจะพ้นความตาย เอียนหงิมได้ยินก็โกรธ ชักม้าพาเตียวก๋ำกับยิมเหลงรำทวนออกรบกับปังอี้ได้สิบเพลง เอียนหงิมเสียทีปังอี้เงื้อง้าวจะฟัน เตียวกํ้าถลันเข้ารับรบกับปังอี้ได้สามเพลง เห็นปังอี้มีกำลังมากจะต่อสู้มิได้ชักม้าหนี ยิมเหลงขับม้ารำทวนสวนเข้ารบป้องกันเตียวกํ้าไว้ได้สามเพลงทวน ปังอี้รุกรบบุกบั่นด้วยกำลังฝีมือเข้มแข็ง ร้องเร่งทหารให้แซงโอบขึ้นไปทั้งซ้ายขวา เอียมหงิมกับสองนายทหารเห็นต้านทานมิได้จึงพาทหารแตกหนี ทหารปังอี้ได้ทีติดตามฆ่าฟันพวกเอียนหงิมล้มตายเป็นอันมาก พอเวลาค่ำลงปังอี้ตีม้าล่อกลับทหารเข้าค่าย
ฝ่ายเอียนหงิมขับม้าหนีไปถึงตำบลบ้านเตียงก๋อง พอเตียวก๋ำกับยิมเหลงตามมาทัน จึงหยุดม้ารวบรวมทหารได้สองหมื่นเศษยกไปอยู่เมืองเจียดก๋วน
ฝ่ายปังอี้ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงสั่งทหารม้าใช้ว่า เอียนหงิมแตกทัพเสียทีหนีไปเป็นเวลากลางคืน ครั้นจะติดตามซ้ำเติมก็เกรงจะต้องกลศึกเกลือกจะเสียที ท่านจงเร่งไปสืบให้รู้ว่าเอียนหงิมไปตั้งอยู่แห่งใดเป็นแน่แล้วกลับมา เราจะแต่งกองทัพยกไปจับเอียนหงิมให้จงได้ โจรผู้ร้ายจึงจะระงับ ทหารม้าใช้คำนับลาขึ้นม้าไปสืบได้ข่าวว่าเอียนหงิมไปอยู่เมืองเจียดก๋วน จึงกลับมาแจ้งความแก่ปังอี้ทุกประการ ปังอี้สั่งเตงหัวกับอีของสองนายคุมทหารห้าหมื่นยกไปล้อมจับตัวเอียนหงิม เตงหัวกับอีของคำนับลาแบ่งทหารเป็นสองทัพยกไปล้อมเมืองเจียดก๋วน ฝ่ายเอียนหงิมรู้ว่ากองทัพตามมาถึง จึงจัดทหารสองหมื่นยกออกไปตั้งอยู่หน้าเมืองหมายจะรบป้องกันเมืองไว้
ฝ่ายเตงหัวกับอีของเห็นดังนั้น จึงขับม้าพาทหารเข้าตีกระหนาบ เอียนหงิมแบ่งทหารรบกับอีของ ยิมเหลงแยกทหารตั้งมั่นประจันรบกับเตงหัว ทั้งสี่นายถ้อยทีมีฝีมือเข้มแข็งชำนาญเพลงอาวุธรับรองป้องปัดกันว่องไว ยิมเหลงกำลังน้อยปัดป้องอาวุธไม่ทัน เตงหัวฟันด้วยง้าวถูกยิมเหลงคอขาดตกม้าตาย ทหารเตงหัวต่างคนโห่ร้องรุกรบฆ่าฟันทหารยิมเหลงแตกหนีเป็นอลหม่าน เอียนหงิมตั้งมั่นประจันรบกับอีของอยู่ เห็นทหารแตกระส่ำระสายจึงขับม้ารบฝ่าทหารหนีซุกซ่อนไปแดนเมืองน่ำเอี๋ยง บรรดาพวกโจรซึ่งตกอยู่ในที่ล้อมกลัวความตาย ร้องขอชีวิตยอมเข้าด้วยเตงหัวเป็นอันมาก
ฝ่ายโซสินเจ้าเมืองเจียดก๋วนรู้ว่าเอียนหงิมพวกโจรพ่ายแพ้แก่เตงหัวอีของนายทหารปังอี้ โซสินดีใจนัก จึงจัดสิ่งของกับทหารแปดพันออกมาคำนับยอมเข้าด้วยเตงหัว เตงหัวกับอีของจึงยกกองทัพเข้าเมืองเจียดก๋วน จัดแจงราษฎรให้ราบคาบแล้ว สองนายปรึกษากันว่าเอียนหงิมหนีไปครั้งนี้มีทหารไปประมาณสองร้อยเศษ เห็นจะไปอาศัยอยู่แดนเมืองน่ำเอี๋ยงเป็นมั่นคง ทุกวันนี้แดนเมืองน่ำเอี๋ยงนั้นข้าวแพง ราษฎรอาศัยเลี้ยงชีวิตด้วยรากไม้และเผือกมัน เอียนหงิมอดอยากอาหารอยู่มิได้ คงออกมาอาศัยเมืองเจียดก๋วน เราคอยสอดแนมจับตัวต่อภายหลังจะได้โดยง่าย สองนายปรึกษาเห็นชอบพร้อมกันแล้วจึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการใช้ทหารไปแจ้งความแก่ปังอี้ ณ ค่ายเสียงหลิม ฝ่ายปังอี้รู้ว่าเอียนหงิมนายโจรหนีไป ครั้นจะยกทัพติดตามเสบียงอาหารในกองทัพซึ่งจะจ่ายทหารนั้นขัดสน จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ทหารม้าใช้ไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ ขุนนางเฝ้าพร้อมกันตามตำแหน่ง พอขุนนางพนักงานนำทหารม้าใช้ปังอี้เข้ามาเฝ้าทูลความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่ากองทัพปังอี้ขัดสนเสบียงอาหาร จะทำการปราบโจรสืบไปมิได้ จึงสั่งเตียวของให้คุมเสบียงอาหารไปส่งกองทัพปังอี้ เตียวของได้รับสั่งแล้วออกมาให้ทหารขนข้าวสารบรรทุกเกวียนร้อยเศษ ออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปตามระยะทางถึงตำบลเสียงหลิม ให้หยุดกองลำเลียงไว้นอกค่าย
ฝ่ายปังอี้รู้ว่ากองลำเลียงเมืองลกเอี๋ยงมาถึงมีใจยินดีนัก จึงออกไปรับเตียวของเข้าค่ายทั้งสองถ้อยทีคำนับกัน เตียวของจึงตอบว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบความว่าท่านยกกองทัพเที่ยวปราบโจรมาถึงแดนเมืองน่ำเอี๋ยงขัดเสบียงอาหาร จึงมีรับสั่งใช้ข้าพเจ้าบรรทุกข้าวสารร้อยเกวียนเศษมาให้ท่านแจกจ่ายทหาร จะได้เป็นกำลังทำการปราบโจรผู้ร้ายสืบไป ปังอี้จึงว่าบรรดาขุนนางซึ่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตั้งแต่งไปเป็นเจ้าเมืองแต่ก่อน ครั้นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ดับสูญแล้ว ต่างคนตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแข็งเมืองอยู่เป็นหลายตำบล พวกโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นทุกแห่ง ข้าพเจ้ามุ่งหมายจะปราบผู้ซึ่งเป็นเสี้ยนหนามศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ การยังไม่สำเร็จพอขาดเสบียงอาหารลง ทหารทั้งปวงอดอยากอิดโรยกำลัง ข้าพเจ้ามีความวิตกนัก เหมือนดังตัวตกอยู่ในที่มืดจะคิดการสืบไปมิได้จึงมาตั้งมั่นอยู่ พอท่านนำเสบียงอาหารมาให้ครั้งนี้ ข้าพเจ้ายินดีเหมือนดังท่านชักนำออกจากที่มืดได้เห็นแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ ปังอี้จึงให้แจกจ่ายเสบียงอาหารให้ทหารในกองทัพซึ่งอดอยากค่อยมีกำลังรื่นเริงขึ้นทุกหมวดทุกกอง แล้วยกเข้าเมืองเตียงอั๋น พวกโจรซึ่งตั้งซ่องสุมอยู่ป่า ปังอี้เที่ยวตีจับเอานายโจรฆ่าเสีย ผู้ซึ่งพาพรรคพวกเข้ามายอมเข้าด้วยโดยดี ปังอี้สั่งให้เตียวหองคุมตัวเข้าไปเฝ้า มีหนังสือบอกข้อราชการไปกราบทูลแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกครั้งมิได้ขาด
ฝ่ายถือไก๋ทราบความว่า ซึ่งเจ้าเมืองแต่ครั้งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตั้งแต่งไว้ ตั้งแข็งเมืองไม่มาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ ต่างคนตั้งตัวเป็นเจ้าขึ้นเป็นหลายตำบล ถือไก๋มีความวิตกนักจึงคิดว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้โปรดชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ชอบทำการสนองพระเดชพระคุณจึงจะควร อยู่วันหนึ่งถือไก๋เข้าไปเฝ้าพร้อมกับขุนนางทั้งปวง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตรัสปรึกษาด้วยการแผ่นดิน ถือไก๋ได้ท่วงทีจึงทูลว่าราชการในเมืองเตียงอั๋นนั้น ปังอี้ไปปราบโจรผู้ร้ายราบคาบแล้ว แต่ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าแพท้วงซึ่งเป็นเจ้าเมืองฮูเอี๋ยง ตั้งตัวแข็งเมืองอยู่ตำบลหนึ่ง เตียวหองแข็งเมืองจกกูนตำบลหนึ่ง ฮูเบ๋งแข็งเมืองเจ๋ตำบลหนึ่ง บรรดาขุนนางซึ่งได้เป็นเจ้าเมืองครั้งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้นั้นตั้งแข็งเมืองอยู่เป็นหลายตำบล ข้าพเจ้าจะขอไปปราบหัวเมืองซึ่งมิได้อ่อนน้อมให้มายอมสามิภักดิ์ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงตรัสสรรเสริญถือไก๋ว่าท่านมีนํ้าใจภักดีโดยสุจริต คิดช่วยเราปราบศัตรูแผ่นดินทั้งนี้ควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จงคุมทหารห้าหมื่นไปเกณฑ์ทหารหัวเมืองรายทางเข้าบรรจบทัพยกไปกำจัดผู้ซึ่งตั้งแข็งเมือง จัดแจงให้ราษฎรซึ่งระส่ำระสายเข้ามาตั้งบ้านเรือนเหมือนแต่ก่อน ถือไก๋รับสั่งแล้วออกมาจัดทหารพร้อมแล้วยกออกจากเมืองลกเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จไปส่งกองทัพนอกเมืองแล้วกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายถือไก๋ยกทัพไปเกณฑ์ทหารหัวเมืองรายทางเข้าสมทบทัพนับทหารได้สิบหมื่น ยกเหยียบแดนเมืองฮูเอี๋ยงตีหัวเมืองรายทางแตกเข้าไป ตั้งค่ายมั่นห่างเมืองฮูเอี๋ยงประมาณทางห้าร้อยเส้นเศษ ฝ่ายแพท้วงเจ้าเมืองฮูเอี๋ยงรู้ว่าถือไก๋ทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพมา จึงจัดทหารห้าหมื่นยกออกจากเมืองฮูเอี๋ยง พอถือไก๋ยกกองทัพออกจากค่ายทัพทั้งสองฝ่ายพบกันกลางทาง แพท้วงขับทหารออกรบรุกเข้าไป ถือไก๋จึงโบกธงแยกปีกหลีกออกข้างทางตามซ้ายขวา แพท้วงขับม้าพาทหารรบรุกบุกบั่นเข้าไปถึงหน้าทัพถือไก๋
ฝ่ายถือไก๋ได้ทีตีกลองรบโบกธงสัญญาเร่งกองซ้ายขวาตีกระหนาบ ถือไก๋ให้ทหารรบประจันหน้าไว้ ฝ่ายแพท้วงถลำเข้าไปตกอยู่ในศึกกระหนาบ จึงแบ่งทหารรบประจันหน้าไว้เป็นสามด้าน เห็นทหารต้องอาวุธล้มตายเบาบางลงจะถอยทัพกลับคืนเข้าเมืองไม่ทัน จึงขับม้ารำทวนเข้ารบกับถือไก๋ได้สามเพลง ต้านทานกำลังถือไก๋มิได้ แพท้วงกับแพทองผู้น้องขับม้ารบฝ่าทหารหนีเข้าป่า ถือไก๋ให้ทหารไล่ติดตามฆ่าฟันทหารแพท้วงตายประมาณพันเศษ ที่เหลือตายแตกหนีเข้าป่าดงเป็นอันมาก พอเวลาพลบค่ำลง ถือไก๋ให้ตีม้าล่อพาทหารกลับเข้าค่าย ฝ่ายแพท้วงแตกทัพเสียทีหนีถือไก๋มาถึงตำบลหนึ่งมิได้เห็นกองทัพติดตาม จึงหยุดรวบรวมทหารได้สามพันเศษยกหนีไปแดนเมืองยงเหนา
ฝ่ายเล่าแก๋เจ้าเมืองเอียงเขงกับเตียวจุ๋นเจ้าเมืองเอียวเขง รู้ข่าวว่าถือไก๋ขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพมาทำศึกกับแพท้วงเจ้าเมืองฮูเอี๋ยง เล่าแก๋กับเตียวจุ๋นจึงจัดกองทัพยกไปสมทบทัพถือไก๋ตั้งค่ายรายระยะกันเป็นสามค่าย ฝ่ายแพท้วงไปถึงแดนเมืองยงเหนาคิดพยาบาทถือไก๋ยิ่งนัก จึงเข้าไปหาเจ้าเมืองยงเหนาซึ่งรู้จักเคยอาศัยกันมาแต่ก่อน จึงวานทหารเมืองยงเหนาได้สิบหมื่นยกกลับมาตั้งกองทัพซุ่มไว้กลางป่า หมายจะคิดกลศึกล่อลวงจับถือไก๋แก้แค้น แพท้วงจึงบอกแก่ทหารยงเหนาว่า เราจะออกรบล่อให้ถือไก๋ถลำเข้ามา ท่านจงล้อมจับตัวให้ได้ เราจะให้เงินทองตามสมควร แพท้วงจึงพาทหารห้าพันยกไปถึงหน้าค่าย ให้ทหารร้องว่าหยาบช้าหมายจะให้ถือไก๋โกรธ ฝ่ายถือไก๋กับเล่าแก๋เตียวจุ๋นรู้ว่าแพท้วงยกทัพกลับมา ทั้งสามนายจึงแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย
ฝ่ายแพท้วงจึงขับม้ารำทวนเข้ารบกับถือไก๋ แล้วทำชักม้าห่างออกไปเป็นทีหนีล่อให้ไล่ ถือไก๋ได้ทีน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกท้ายกำด้นแพท้วงตกม้าตาย เล่าแก๋ขับม้าสวนเข้าไปตัดศีรษะแพท้วง
ฝ่ายแพทองผู้น้องเห็นพี่ชายตายมีความโกรธนัก ชักม้ารำทวนเข้ารบกับถือไก๋ได้สามเพลง ถือไก๋เอาง้าวฟาดด้วยกำลังถูกทวนแพทองพลัดตกจากมือ ถือไก๋ฉวยคว้าจับตัวแพทองได้ จึงสั่งให้ทหารเลวมัดมาเข้าค่าย
ฝ่ายทหารกองซุ่มครั้นรู้ว่าแพท้วงตายแล้วจึงพากันเลิกทัพกลับไปเมืองยงเหนา ฝ่ายถือไก๋ครั้นมีชัยชนะจึงพาเล่าแก๋กับเตียวจุ๋นยกทัพเข้าเมืองฮูเอี๋ยงจัดแจงราษฎรราบคาบแล้ว ถือไก๋จึงปรึกษาเล่าแก๋กับเตียวจุ๋นว่า ราชการเมืองฮูเอี๋ยงนี้ก็สำเร็จแล้ว ข้าพเจ้าคิดจะยกทัพไปตีเมืองจกกูนท่านจะเห็นประการใด เล่าแก๋จึงว่าเมืองจกกูนข้าวปลาอาหารบริบูรณ์นัก ถ้าท่านตีได้เมืองจกกูนเป็นที่มั่นแล้วแต่งกองทัพไปปราบหัวเมืองทั้งปวงเห็นจะได้โดยสะดวก ถือไก๋ได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านว่าสมกับความคิดข้าพเจ้า ถือไก๋จึงให้เตียวจุ๋นคุมทหารห้าหมื่นเป็นทัพหน้า เล่าแก๋คุมทหารห้าหมื่นเป็นทัพเกียกกาย ถือไก๋คุมทหารสิบหมื่นเป็นทัพหนุน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเป็นวันฤกษ์ดี ยกกองทัพออกจากเมืองฮูเอี๋ยงไปตามทางเมืองจกกูน
ฝ่ายเตียวหองครั้นปังอี้ล่าทัพไปแล้ว คิดเกรงปังอี้จะยกทัพกลับมา จึงตรวจเตรียมทแกล้วทหารพร้อมหมายจะรับทัพปังอี้ พอชาวด่านเข้ามาบอกว่า ถือไก๋ทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพเหยียบแดนเข้ามา เตียวหองจึงยกทัพออกจากเมืองจกกูน พอพบทัพสวนทางมาทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ เตียวหองจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องว่า ผู้ใดเป็นนายทัพกำกับทหารบังอาจใจล่วงด่านเหยียบแดนเรามาไม่กลัวความตาย เร่งออกมาต่อสู้ฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ เตียวจุ๋นได้ยินดังนั้นจึงร้องโต้ตอบว่า ตัวเราชื่อเตียวจุ๋นเป็นทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ผู้มีบุญญาธิการปราบเสี้ยนศัตรูหมู่ร้ายให้ราบคาบ จะบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ตัวท่านมิได้ไปอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ ตั้งแข็งเมืองอยู่ดูดังมังกรขันสู้กับพระยานาคอันมีฤทธิ์ เร่งลงจากม้ายอมเข้าด้วยเราโดยดีจึงจะพ้นจากความตาย เตียวหองจึงตอบว่าเราได้ยินคำโบราณว่า ห้าร้อยปีจะมีผู้มีบุญมาบำรุงแผ่นดินองค์หนึ่ง ครั้งเมื่อพระเจ้าฮั่นโกโจแต่ก่อนทำศึกกับฌ้อปาอ๋องผู้มีกำลังเปรียบดังจะถอนภูเขาได้ หัวเมืองทั้งปวงเกรงกลัวอำนาจ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทำศึกห้าปีแพ้แก่พระเจ้าฮั่นโกโจ พระเจ้าฮั่นโกโจได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์มาช้านาน บัดนี้สิ้นเชื้อพระวงศ์ผู้มีบุญแล้วเราจะรับบำรุงแผ่นดินสืบไป ตัวท่านเป็นคนโฉดเขลาไปเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซก ซึ่งเป็นปีศาจสำคัญว่าเป็นผู้มีบุญ แล้วกลับว่ากล่าวหยาบช้าเราอีกเล่า อันตัวเล่าสิ้วบุนซกทุกวันนี้เหมือนดังกวางอันตกอยู่ในที่ล้อม หารู้ว่าจะตายด้วยเกาทัณฑ์ของผู้ใดไม่ เตียวจุ๋นได้ยินถ้อยคำหยาบช้าโกรธนัก ชักม้าพาทหารเข้าตีทัพเตียวหอง ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ
ฝ่ายถือไก๋กับเล่าแก๋จึงขับทหารตีกระหนาบเข้าไปทั้งสองข้าง เตียวหองเห็นทหารวงหุ้มเข้ามารอบตัวจะถอยทัพกลับไปมิได้ จึงขับม้าเข้ารบกับเตียวจุ๋นได้ยี่สิบเพลงทวน ทหารเท้าม้าเตียวจุ๋นน้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกม้าเตียวหองเซไป เตียวจุ๋นฟันซ้ำด้วยง้าว เตียวหองเอาทวนรับทวนพลัดมือตกลง เตียวจุ๋นขับม้าเคียงเข้าจับตัวเตียวหองส่งให้ทหารเลวมัดไว้ พวกทหารเตียวหองมิได้สู้รบ ถือไก๋กับเล่าแก๋ให้ทหารจับเป็นไว้เป็นอันมาก ครั้นมีชัยชนะแล้วถือไก๋ตีม้าล่อประชุมทหาร เตียวจุ๋นจึงมัดเตียวหองมาให้แก่ถือไก๋ ถือไก๋จึงสั่งทหารจะให้เอาเตียวหองไปฆ่าเสีย เตียวหองได้ยินตกใจนัก จึงบอกแก่ถือไก๋ว่าข้าพเจ้ามีของวิเศษสำหรับตัวมาคือศิลาขาว ภายในศิลาขาวมีตราหยกสำหรับกษัตริย์จะยกให้แก่ท่านแลกเปลี่ยนชีวิตข้าพเจ้า เตียวหองจึงแก้ศิลาขาวออกจากรัดประคตส่งให้ถือไก๋ ถือไก๋จึงให้ทหารผ่าศิลาแตกออกเป็นสองชีก เตียวหองมิได้เห็นตราหยกตกใจนัก กลัวถือไก๋จะฆ่าเสีย จึงบอกความแต่หลังให้ฟังว่า ครั้งเมื่ออองมังได้ราชสมบัติในเมืองหลวงให้ข้าพเจ้ามาเป็นเจ้าเมืองจกกูน ครั้นอองมังดับสูญแล้ว พระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ได้ราชสมบัติ พราหมณ์คนหนึ่งเอาศิลาขาวอันนี้หุ้มด้วยแพรสีต่างกันเข้ามาให้ข้าพเจ้า แล้วว่าข้าพเจ้าจะมีบุญ ภายในศิลามีตราหยกสำหรับกษัตริย์ ข้าพเจ้าสำคัญว่าตัวจะมีบุญสมดังคำพราหมณ์ผู้ถือไสยศาสตร์ทำนายไว้ จึงตั้งแข็งเมืองอยู่มิได้ไปสามิภักดิ์เพราะเชื่อคำพราหมณ์ล่อลวง โทษข้าพเจ้าผิดถึงตายขอท่านได้กรุณาไว้ชีวิตครั้งหนึ่ง จะขอเป็นแต่ทหารเลวอยู่ในกองทัพรับทำการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดทำความชั่วเหมือนหนหลังหามิได้ ถือไก๋กับเตียวจุ๋นนายทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นปรึกษากัน เห็นว่าเตียวหองสารภาพรับผิดยอมสามิภักดิ์ จึงแก้มัดเตียวหองแล้วเชิญให้ขึ้นนั่งที่สมควร เตียวหองรอดพ้นความตายดีใจนัก จึงคำนับเชิญถือไก๋กับเตียวจุ๋นนายทัพนายกองเข้าเมือง ถือไก๋ให้กำชับทหารทั้งปวงมิให้ข่มเหงราษฎรชาวเมือง แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองเป็นที่สบาย
ฝ่ายกองซุนสุด ขณะเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ครองสมบัติอยู่ ณ เมืองเตียงอั๋นนั้น ตั้งให้กองซุนสุดมาเป็นเจ้าเมืองเซงโต๋ ครั้นพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ดับสูญแล้ว กองซุนสุดตั้งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารตั้งตัวขึ้นเป็นเซงเต้ หัวเมืองฝ่ายตะวันตกยอมเข้าด้วยเป็นอันมาก
ฝ่ายหวยหงอขณะเมื่อเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเตียงอั๋นคบคิดกันกับเซียงงาง ขุนนางห้าคนคิดกบฏต่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ครั้งก่อนนั้น หวยหงอหนีพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาตั้งอยู่เมืองยงอิวเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญาคิดจะตั้งตัวเป็นเจ้าอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายม้าอ้วนตั้งแต่ไปช่วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทำลายป้ายกิบูป้า ครั้นเมื่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทำศึกกำจัดอองมังมีชัยชนะกลับมาเมือง ครั้นแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้เป็นเจ้าแผ่นดินตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองลกเอี๋ยง กองซุนสุดตั้งตัวเป็นเซงเต้อยู่เมืองเซงโต๋ หวยหงอตั้งตัวเป็นเจ้าอยู่เมืองยงอิว ม้าอ้วนจึงคิดว่าหวยหงอกับกองซุนสุดได้เป็นเพื่อนเล่นเห็นกันมาแต่น้อย บัดนี้ต่างคนไปตั้งตัวเป็นใหญ่จำจะไปหา ถ้ามีสติปัญญาคิดการรอบคอบควรจะเป็นที่พึ่งได้จะไปอยู่ด้วย แม้นเห็นว่าจะตั้งตัวทำการใหญ่ไปมิสำเร็จ จึงจะว่ากล่าวชักชวนไปพึ่งบุญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ต่อภายหลัง ม้าอ้วนคิดแล้วแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารซึ่งเป็นพรรคพวกไปเมืองยงอิว บอกให้นายประตูเข้าไปแจ้งความแก่หวยหงอ ฝ่ายหวยหงอรู้ว่าม้าอ้วนมาก็ดีใจนัก จึงออกไปเชิญม้าอ้วนเข้าเมืองขึ้นนั่งที่สูงเสมอกันทั้งสองคำนับตามธรรมเนียม หวยหงอจึงว่าตั้งแต่แผ่นดินเกิดศึก เรากับท่านพลัดจากบ้านเมืองมาช้านานพึ่งได้พบกัน อันแผ่นดินทุกวันนี้ผู้ซึ่งมีพรรคพวกมากต่างคนตั้งตัวเป็นเจ้าอยู่เป็นหลายตำบล ฝ่ายทิศตะวันออกพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ทิศตะวันตกกองซุนสุดตั้งตัวขึ้นเป็นเซงเต้ เรามาอยู่เมืองนี้ทแกล้วทหารน้อยตัวนักหมายจะพึ่งผู้ใดคิดไปมิตลอด ม้าอ้วนจึงว่าผู้ซึ่งตั้งตัวเป็นใหญ่ในแผ่นดินทุกวันนี้ มีผู้สรรเสริญแต่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้นั้นว่ามีสติปัญญาลึกซึ้งหาผู้เสมอมิได้ ทแกล้วทหารผู้ซึ่งมีฝีมือเข้มแข็งชำนาญในการสงครามเข้าพึ่งอยู่เป็นอันมาก แต่กองซุนสุดนั้นจะมีสติปัญญาตื้นลึกประการใดข้าพเจ้ามิได้รู้ หวยหงอจึงว่ากองซุนสุดก็เป็นเพื่อนรักกันกับท่านมาแต่ก่อน ท่านจงไปอยู่เมืองเซงโต๋ดูการทั้งปวง ถ้าเห็นว่ากองซุนสุดจะเป็นที่พึ่งได้โดยแท้ จงกลับมาพาเราไปเข้าพึ่งบุญกองซุนสุด ม้าอ้วนรับคำลาออกมาขึ้นม้าออกจากเมืองยงอิวไปตามระยะทางเมืองเซงโต๋
ฝ่ายกองซุนสุดเซงเต้ผู้ครองเมืองเซงโต๋ ครั้นเวลาเช้าออกขุนนางปรึกษาราชการแผ่นดิน พอขุนนางซึ่งได้กำกับรักษาประตูเข้ามาแจ้งความว่าม้าอ้วนจะเข้ามาเฝ้า กองซุนสุดจึงให้ขุนนางออกไปรับเข้ามานั่งที่สมควรแล้วปราศรัยว่าท่านกับเรารู้จักกันมาแต่ก่อน ตั้งแต่แผ่นดินเกิดจลาจลต่างคนต่างพลัดพรากจากบ้านเก่า เรามาตั้งอยู่เมืองนี้ค่อยมีความสุข แต่สืบหาตัวท่านอยู่มิได้รู้ว่าไปอยู่แห่งใด ใจเรามัวหมองเหมือนเปลวประทีปจะใกล้ดับ ซึ่งท่านอุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงเราวันนี้ เรามีใจผ่องแผ้วเหมือนดังประทีปอันมีแสงสว่าง จะได้เป็นที่ปรึกษาคิดการแผ่นดินสืบไป ม้าอ้วนจึงว่าแต่ข้าพเจ้าจากท่านมาช้านานมิได้แจ้งข่าว พึ่งสืบรู้ว่าท่านได้เป็นใหญ่ฝ่ายหัวเมืองตะวันตก ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์เดินทางกันดารมาหมายจะพึ่งบุญ ซึ่งท่านมีใจคิดถึงข้าพเจ้าว่าเป็นคนเก่ามาแต่ก่อนนั้น พระคุณหาที่สุดมิได้ กองซุนสุดได้ฟังยินดีนัก จึงจัดสิ่งของเสื้อผ้าเงินทองให้แก่ม้าอ้วนแล้วสั่งขุนนางให้จัดแจงกงก๋วนเป็นที่อาศัย ให้ม้าอ้วนนุ่งห่มแต่งตัวตามตำแหน่งขุนนางเข้าเฝ้าพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง กองซุนสุดสั่งแล้วเข้าสู่ที่ข้างใน ขุนนางทั้งปวงต่างคนไปบ้าน
ฝ่ายม้าอ้วนอาศัยอยู่กงก๋วนเป็นหลายวัน คบเพื่อนขุนนางพูดจาไถ่ถามรู้การทั้งปวงในเมืองเซงโต๋ เห็นว่ากองซุนสุดสติปัญญาอ่อนจะตั้งตัวเป็นใหญ่ไม่ตลอด ม้าอ้วนคิดจะหนีกองซุนสุดอยู่มิได้ขาด อยู่วันหนึ่งเวลาเย็นกองซุนสุดขึ้นทรงรถ ขุนนางแลทหารตั้งเป็นกระบวนแห่หน้าหลังเหมือนดังพระมหากษัตริย์มีที่เสด็จไปประทับเก๋งใหญ่ ซึ่งทำไว้สำหรับคำนับบูชาชื่อบิดามารดาจารึกในตึกนั้น ครั้นคำนับบวงสรวงแล้วออกมานั่งนอกตึก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ม้าอ้วนเป็นคนเก่าของเรามาแต่ก่อน บัดนี้รู้ว่าเราได้เป็นเจ้าจึงได้มาพึ่ง ควรที่จะให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่บังคับทหารมีราชการศึกสงครามจะได้ใช้ต่างใจต่างตาสืบไป ว่าแล้วขึ้นรถกลับเข้าวัง ขุนนางทั้งปวงจึงมาที่กงก๋วน เข้าไปบอกความแก่ม้าอ้วนทุกประการ ม้าอ้วนจึงว่าทุกวันนี้แผ่นดินเกิดยุคเข็ญ ผู้มีสติปัญญาย่อมแสวงหาผู้มีบุญญาธิการเป็นที่พึ่ง เราพิเคราะห์ดูกองซุนสุดซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้านั้น เหมือนดังท่อนไม้อันจำหลักเป็นรูปเจว็ดตั้งอยู่ ณ ศาลเทพารักษ์ ถึงมาตรว่าผู้มีสติปัญญาจะมาภักดีพึ่งมิได้ ด้วยไม่รู้จักการที่จะทำนุบำรุงให้มีนํ้าใจสามิภักดิ์โดยสุจริต ขุนนางทั้งปวงได้ยินม้าอ้วนว่าดังนั้น มิได้ไถ่ถามโต้ตอบประการใด พอเวลาค่ำลงพากันลาม้าอ้วนไปบ้าน ม้าอ้วนจึงจัดแจงแต่งตัวนุ่งห่มเสื้อผ้าเก่า เอาเสื้อผ้าสิ่งของที่กองซุนสุดให้นั้นกองไว้ในห้องกงก๋วน ครั้นเวลาดึกประมาณสามยามเศษ ขึ้นม้าพาทหารคนสนิทออกจากกงก๋วนไปถึงประตูเมือง พอรุ่งเช้าประตูเปิดแล้วขับม้าพาทหารไปเมืองยงอิวจึงเข้าไปหาหวยหงอ
ฝ่ายหวยหงอเห็นม้าอ้วนกลับมาจึงจูงมือขึ้นนั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านไปอยู่เมืองเซงโต๋ช้านานหลายเดือน กองซุนสุดจัดแจงการเลี้ยงทแกล้วทหารสติปัญญาลึกซึ้งเห็นจะพึ่งได้หรือประการใด ม้าอ้วนจึงว่าข้าพเจ้าไปอยู่เมืองเซงโต๋ พิเคราะห์ดูสติปัญญากองซุนสุดคิดการรวนเรเหมือนดังเต่าตกอยู่ในบ่อนํ้า จะเอาเป็นที่พำนักอาศัยมิได้ ซึ่งท่านจะหาที่พึ่งให้เป็นแก่นสารนั้น ข้าพเจ้าเห็นแต่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ ทั้งสติปัญญาลึกซึ้งโอบอ้อมอารีรักทแกล้วทหาร ผู้มีสติปัญญายอมเข้าพึ่งด้วยเป็นอันมาก หวยหงอจึงว่าถ้าท่านเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีบุญจะเป็นที่พึ่งได้แล้ว เราก็จะยอมเป็นเมืองขึ้นพึ่งบุญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้สืบไป ขอท่านจงกรุณานำหนังสือซึ่งเรายอมสามิภักดิ์ไปเฝ้ากราบทูลให้ทราบ ถ้าโปรดประการใดแล้วจงกลับมาบอก หวยหงอจึงเขียนหนังสือส่งให้ม้าอ้วน ม้าอ้วนคำนับลามาขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองยงอิวไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่เฝ้าพร้อมตามตำแหน่ง พอขุนนางพนักงานซึ่งได้รักษาประตูกราบทูลว่าม้าอ้วนจะเข้ามาเฝ้า จึงมีรับสั่งให้หาตัวม้าอ้วนเข้ามาตรัสถามว่า เราได้ยินกิตติศัพท์เล่าลือมาว่าท่านไปอยู่ด้วยเซงเต้ซึ่งเป็นเจ้าฝ่ายตะวันตกนั้นจริงหรือประการใด ม้าอ้วนคำนับแล้วทูลว่า เป็นประเพณีผู้ซึ่งเป็นข้าแผ่นดินย่อมสืบแสวงหาผู้ซึ่งมีบุญญาธิการเป็นที่พึ่ง เปรียบเหมือนนกน้อยอันอาศัยต้นไม้ใหญ่ทำรังหวังจะพ้นภัยอันตราย ถ้าต้นไม้ต้นใดเป็นที่พึ่งมิได้ นกนั้นก็บินเร่เตร่ไปอาศัยร่มไม้อื่นอันบริบูรณ์ด้วยกิ่งและใบได้อยู่เย็นเป็นสุข พระมหากษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการตั้งพระทัยจะบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินไว้พระเกียรติยศ ก็ย่อมเลือกชัดจัดหาผู้มีใจสัตย์ซื่อมั่นคงชุบเลี้ยงเป็นขุนนางตามสมควร แต่ข้าพเจ้าเที่ยวไปดูผู้ซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้าหลายเมือง จนถึงเมืองเซงโต๋ที่กองซุนสุดตั้งตัวเป็นเซงเต้นั้น กิตติศัพท์ซึ่งเลื่องลือเกียรติยศจะฟุ้งเฟื่องปรากฏเหมือนพระองค์หามิได้ ข้าพเจ้าจึงไปชวนหวยหงอซึ่งตั้งแข็งเมืองยงอิวอยู่ ให้มาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ต่อพระองค์ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นจึงตรัสว่า หวยหงอคนนี้เป็นขุนนางในเมืองเตียงอั๋น คิดกบฏหนีพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ไปตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองยงอิว กับกองซุนสุดเป็นเพื่อนชอบอัชฌาสัยกันมาแต่ก่อน ซึ่งท่านว่าหวยหงอยอมเข้าด้วยเรานั้น เรายังสงสัยอยู่เกรงเกลือกจะไม่ยอมโดยสุจริต แต่ตัวท่านนี้เป็นสานุศิษย์อาจารย์เงียมจูเหลง ครั้งเราทำศึกกำจัดอองมังนั้นท่านมาช่วยทำลายอาวุธกิบูป้าอันทำด้วยมนต์ไสยศาสตร์ เรามีชัยชนะความชอบท่านเป็นอันมาก จงยกครอบครัวย้ายมาอยู่ด้วยเราในเมืองหลวง เราจะตั้งให้เป็นขุนนางตามสมควร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชทานเสื้อผ้าเงินทองเป็นอันมาก แล้วรับสั่งให้ไปอาศัยอยู่ ณ ที่กงก๋วน ม้าอ้วนรับพระราชทานสิ่งของแล้ว พอเสด็จขึ้นจึงออกมาอาศัยอยู่ ณ กงก๋วนเป็นผาสุก เวลาเสด็จออกว่าราชการ ม้าอ้วนเข้าไปเฝ้ามิได้ขาด ครั้น ณ ปีฉลูม้าอ้วนจึงทูลลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปรับบุตรภรรยาและสมัครพรรคพวกซึ่งอยู่ในแดนเมืองเซงโต๋นั้น ยกครอบครัวมาถึงเมืองยงอิว พอเวลาพลบค่ำลงจึงหยุดอยู่แต่นอกเมือง บอกให้นายประตูไปแจ้งความแก่หวยหงอ
ฝ่ายหวยหงอรู้ว่าม้าอ้วนมาถึง จึงออกไปรับม้าอ้วนเข้าเมืองเชิญให้ที่นั่งสมควร ม้าอ้วนจึงสรรเสริญเกียรติยศพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้หวยหงอฟังแล้วว่า บัดนี้รับสั่งให้ข้าพเจ้าอพยพครอบครัวเข้าไปอยู่เมืองหลวง หวยหงอจึงว่าข้าพเจ้าอยู่เมืองนี้เป็นทางไกลกันดาร ซึ่งจะไปเมืองหลวงนั้นยากนัก จะขอฝากแต่บุตรไปเป็นข้าเฝ้าแทนตัวข้าพเจ้า หวยหงอจึงให้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญม้าอ้วนเสพสุรา แล้วเรียกหงอจุนผู้บุตรมาคำนับฝากตัวกับม้าอ้วน ม้าอ้วนกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันกับหวยหงอแต่ค่ำจนเวลาดึก ครั้นรุ่งเช้า ม้าอ้วนจึงพาหงอจุนลาหวยหงอยกครอบครัวไปเมืองลกเอี๋ยง ม้าอ้วนจึงพาหงอจุนเข้าไปเฝ้าทูลถวายบุตรหวยหงอให้เป็นข้าเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าม้าอ้วนยกครอบครัวมาจึงตรัสว่า ที่ตำบลใดชอบอัชฌาสัย ท่านจงจัดแจงตั้งบ้านเรือนอยู่ตามสมควร ม้าอ้วนจึงทูลว่าตัวข้าพเจ้านี้พวกเพื่อนมาก จะขอไปอยู่บ้าน ณ ตำบลเสียมหลิม เป็นต้นทางร่วมเพื่อนรักมิตรสหายซึ่งเป็นชาวป่าจะได้ไปมาอาศัย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสพระราชทานที่เสียมหลิมให้ม้าอ้วนแล้วเสด็จขึ้น ม้าอ้วนจึงไปตั้งบ้านอยู่เสียมหลิม ให้แผ้วถางทำไร่นาเป็นผาสุก บรรดาราษฎรซึ่งหนีออกป่าดงเป็นโจรผู้ร้ายอยู่แต่ก่อน พากันเข้ามาตั้งบ้านเรือนทำไร่นาอยู่ด้วยม้าอ้วนเป็นอันมาก
ฝ่ายถือไก๋ครั้นจัดแจงราษฎรชาวเมืองจกกูนราบคาบแล้ว จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าใช้ถือไปเมืองลกเอี๋ยง
๒๐
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อม พอขุนนางพาม้าใช้ถือหนังสือบอกเข้ามากราบทูลว่า ถือไก๋ยกทัพไปปราบเตียวหองเมืองจกกูนราบคาบแล้วมีพระทัยยินดีนัก พอขุนนางผู้หนึ่งกราบทูลว่า อวดเซาะคุมพวกโจรประมาณสิบหมื่นเศษ เที่ยวปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรเป็นอันมากเข้าตั้งอยู่เมืองงูเป๋ง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตรัสสั่งกับงอฮั่นจูอิวว่า ท่านจงคุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปบรรจบกองทัพถือไก๋กับเล่าแก๋เตียวจุ๋น เป็นห้านายยกไปปราบอวดเซาะพวกโจรให้ราบคาบจงได้ งอฮั่นรับสั่งแล้วพาจูอิวออกมาจัดทหารยกสมทบทัพถือไก๋ ได้ทหารสามหมื่นยกออกจากเมืองจกกูน มาถึงแดนเมืองงูเป๋ง ตั้งค่ายรายกันอยู่ห้าค่าย
ฝ่ายพวกโจรซึ่งออกมารักษาด่านรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมา จึงพากันเข้าไปแจ้งความกับอวดเซาะนายโจรผู้ใหญ่ อวดเซาะจึงจัดทหารสิบหมื่นยกออกจากเมืองไปถึงหน้าค่าย เห็นงอฮั่นยืนม้าอยู่กลางทหาร อวดเซาะจึงร้องถามว่า ตัวท่านอยู่เมืองลกเอี๋ยง ยกทหารเหยียบแดนเราเข้ามาจะประสงค์สิ่งใด งอฮั่นจึงตอบว่าตัวเราเป็นทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ผู้มีบุญญาธิการปราบโจรผู้ร้ายให้ราบคาบ มีผู้กราบทูลว่าตัวท่านทำการหยาบช้าคบกันเป็นโจร ข่มเหงเก็บริบช่วงชิงเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อน จึงมีรับสั่งโปรดให้เรามาจับตัวไปลงอาญาตามโทษานุโทษ แม้นตัวรู้ว่าทำความผิดคิดผ่อนผันหาความชอบมาอ่อนน้อมนบนอบเราโดยดี จะช่วยทูลขอชีวิตไว้ไห้พ้นจากความตาย อวดเซาะได้ยินดังนั้นโกรธนัก ชักม้าขับทหารเข้ารบกับทหารงอฮั่น ถ้อยทีโห่ร้องพุ่งซัดอาวุธแทงฟันกันตะลุมบอน
ฝ่ายถือไก๋หนึ่ง เล่าแก๋หนึ่ง เตียวจุ๋นหนึ่ง จูอิวหนึ่ง ต่างคนขับทหารออกจากค่ายรายกองตีโอบขึ้นไปวกหลัง ล้อมพวกโจรเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน ฝ่ายอวดเซาะรบติดพันกันอยู่กับทหารงอฮั่น ครั้นเห็นพวกทหารถูกอาวุธป่วยเจ็บล้มตายก็ตกใจชักม้าจะหนี งอฮั่นได้ทีน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกคออวดเซาะตกม้าตาย พวกโจรซึ่งตกอยู่ในที่ล้อมประมาณสี่หมื่นเศษ ต่างคนยอมเข้าด้วยร้องขอชีวิตอื้ออึงไป งอฮั่นร้องห้ามทหารมิให้ทำอันตรายจึงยกกองทัพเข้าเมืองงูเป๋ง จัดแจงราษฎรชาวเมืองราบคาบแล้ว จึงปรึกษาพร้อมกันทั้งห้านาย แต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าใช้ถือไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกปรึกษาราชการแผ่นดินพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง พอม้าใช้ถือหนังสือบอกเข้ามาให้ขุนนางกราบทูลทราบความว่า ทหารห้านายปราบอวดเซาะพวกโจรราบคาบมีพระทัยยินดีนัก จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ครั้งเมื่อแผ่นดินพระเจ้าซุนบู๊เต้นั้น มีทหารห้าคนช่วยคิดปราบศัตรูแผ่นดินทั้งสี่ทิศราบคาบ ตั้งใจภักดีโดยสุจริตทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข มีผู้สรรเสริญออกชื่อลือเกียรติยศปรากฏอยู่คุ้มเท่าทุกวันนี้ ความชอบจะมีชื่อลือชาปรากฏไปเหมือนดังทหารห้านายครั้งแผ่นดินพระเจ้าซุนบู๊เต้นั้น อันหัวเมืองฝ่ายเหนือกองทัพยกไปปราบได้หลายตำบลแล้ว แต่เมืองเจ๋ยังแข็งเมืองอยู่ ให้ยกทหารไปปราบให้ราบคาบแต่ครั้งเดียวนี้ อย่ายกทัพกลับไปมาเป็นสองครั้งเลยทแกล้วทหารจะได้ความลำบาก ทัพหลวงจะยกทัพหนุนไปต่อครั้งหลัง ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้ขุนนางนายทหารผู้หนึ่งถือไปเมืองงูเป๋ง
ฝ่ายถือไก๋กับงอฮั่นนายทหารทั้งปวง ตั้งทัพพักคอยม้าใช้ซึ่งไปแจ้งราชการยังมิได้กลับมา พอนายประตูเข้ามาบอกว่ามีผู้ถือหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง ถือไก๋จึงพาขุนนางนายทัพนายกองทั้งปวงออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้าเมือง ขุนนางถวายบังคมพร้อมกัน งอฮั่นจึงให้ขุนนางผู้ถือหนังสืออ่านข้อรับสั่งให้ฟังแจ้งความทุกประการ แล้วถือไก๋จึงว่า มีหนังสือรับสั่งมาเร่งกองทัพยกไปปราบเมืองเจ๋จะเนิ่นช้าอยู่มิได้ ถือไก๋จึงแต่งหนังสือบอกกำหนดวันจะยกทัพไปตีเมืองเจ๋นั้น สั่งให้ขุนนางผู้ถือรับสั่งกลับไปเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีถือไก๋กับนายทหารทั้งปวง พร้อมกันยกทัพใหญ่ออกจากเมืองงูเป๋ง ไปตามทางข้างทิศตะวันออก
ฝ่ายชาวด่านซึ่งตรวจตระเวนรักษาด่านปลายแดนเมืองเจ๋ รู้ว่าถือไก๋ขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองลกเอี๋ยงคุมทหารยกมา ต่างคนตกใจขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่เตียวปอเจ้าเมืองเจ๋ เตียวปอจึงสั่งให้ฮุนอินนายทหารคุมทหารห้าหมื่นไปรักษาด่านมอแฮ ให้ฮุยก๋ำคุมทหารห้าหมื่นไปรักษาด่านสุโห ให้ทหารเอกสิบคนคุมทหารสิบหมื่นไปตั้งค่ายรายกันอยู่ริมเชิงเขาไทสานนอกเมืองจงเสีย เป็นทางช่องแคบ นายทหารทั้งปวงรับคำนับลาออกมาพาทหารยกไปตั้งค่ายประจำรักษาด่านตามคำเตียวปอสั่ง
ฝ่ายตันจุ้นซึ่งเป็นกองหน้าทัพถือไก๋ ขึ้นม้าพาทหารมาถึงตำบลสุโห จึงร้องว่าแก่ทหารซึ่งประจำรักษาสนามเพลาะชั้นนอก ให้บอกตัวนายออกมาต่อสู้ฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ ฝ่ายทหารเลวได้ยินดังนั้นแลไปเห็นกองทัพยกมาถึง ต่างคนตกใจวิ่งเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ฮุยก๋ำแม่ทัพ
ฝ่ายฮุยก๋ำรู้ว่าถือไก๋ยกกองทัพเมืองลกเอี๋ยงมา จึงแต่งตัวสวมเกราะในใส่เสื้อสีชมพู ขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกมายืนม้าอยู่หน้าค่ายแลไปมิได้เห็นถือไก๋ ฮุยก๋ำจึงร้องว่าตัวเป็นนายทหารหาผู้ออกชื่อหรือนามมิได้ จะขันสู้ฝีมือกูดังเสือปลาอันอวดอ้างสู้รบราชสีห์อันมีกำลัง จงเร่งไปบอกถือไก๋แม่ทัพออกมาเจรจาความเมืองกับกูก่อนจึงจะสมควร ตันจุ้นได้ยินก็โกรธจึงบอกว่า ตัวกูเป็นขุนนางนายทหารเอกในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีผู้ออกชื่อหรือนาม ตัวเป็นพวกกบฏประมาทหมิ่นกูยิ่งนัก ตันจุ้นชักม้ารำทวนออกรบกับฮุยก๋ำ ฮุยก๋ำต่อสู้ฝีมือตันจุ้นได้สิบเพลงทวน เห็นตันจุ้นชำนาญเพลงอาวุธว่องไวนัก จะสู้รบต้านทานสืบไปมิได้ จึงชักม้าถอยหนี ทหารตันจุ้นได้ทีไล่บุกรุกฆ่าฟันทหารฮุยก๋ำแตกระส่ำระสาย ฮุยกํ๋าเข้าค่ายมิทันพาทหารทิ้งค่ายหนีเข้าป่า ตันจุ้นขับทหารติดตามฆ่าฟันทหารฮุยก๋ำล้มตายเรี่ยรายไปตามทาง ฝ่ายถือไก๋ยกทัพหนุนตันจุ้นไป ครั้นพลบค่ำลงเห็นทหารอิดโรยกำลังจึงให้ตีม้าล่อหยุด กองทัพทหารกลับมาพร้อมกันตั้งค่ายพักทแกล้วทหารทั้งปวง
ฝ่ายฮุยก๋ำขับม้าหนีตันจุ้นมาถึงตำบลหนึ่งมิได้เห็นข้าศึกตาม ฮุยก๋ำอิดโรยกำลังนักจึงหยุดม้ารวบรวมทหารได้ประมาณพันเศษ ฮุยกํ๋าชักม้าเดินตามทางมาในเวลากลางคืนถึงเมืองด่านมอแฮ พอเวลารุ่งสว่างจึงเข้าไปคำนับฮุยอิบผู้เป็นพี่ชาย แล้วเล่าความซึ่งเสียทัพให้ฮุยอิบฟังทุกประการ ฮุยอิบได้ยินดังนั้นจึงว่า ถือไก๋ทแกล้วทหารฝีมือเข้มแข็ง จะต่อสู้ประจันหน้าเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ เจ้าจงคุมทหารห้าหมื่นยกไปรักษาเมืองกิลีไว้ ถ้าถือไก๋ยกมาเห็นจะล้อมเมืองเป็นมั่นคง เจ้าจงตั้งมั่นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ท่ากว่ากองทัพเราจะยกไปตีกระทบหลังแล้วจึงออกรบ ถือไก๋ต้องอุบายตกเข้าในศึกกระหนาบเห็นจะเสียทีแก่เรา ฮุยก๋ำรับคำลาออกมาพาทหารยกไปรักษาเมืองกิลีตามคำฮุยอิบสั่ง
ฝ่ายถือไก๋ตั้งพักทหารอยู่ พอรุ่งเช้ายกทัพตามฮุยก๋ำไปถึงเมืองกิลี จึงสั่งทหารตั้งค่ายประชิดติดคูเมือง ฝ่ายฮุยก๋ำแจ้งว่าข้าศึกมาล้อมเมือง จึงให้ทหารปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินคอยท่ากองทัพฮุยอิบ ฝ่ายทหารฮุยก๋ำซึ่งยอมเข้าอยู่ในกองทัพเป็นชาวเมืองกิลีเข้าไปเยี่ยมเยียนบุตรภรรยาในเมือง รู้ความว่าฮุยก๋ำคิดกลศึก จึงออกไปกระซิบบอกแก่ถือไก๋ทุกประการ ถือไก๋แจ้งความแล้วจึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า ให้เร่งกำชับตรวจตราตระเวนรักษาค่าย กำหนดสามวันจะยกเข้าระดมตีเมืองให้แตกจงได้ นายทหารรับคำลาออกไปกำชับทหารตามคำแม่ทัพสั่ง
ฝ่ายทหารม้าใช้ฮุยอิบให้มาสืบกองทัพ รู้ว่าถือไก๋ตั้งล้อมเมืองกิลีกำหนดสามวันจะเข้าตีเมือง จึงขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่ฮุยอิบทุกประการ ฮุยอิบได้ยินดังนั้นจึงบอกนายทหารทั้งปวงว่า ถือไก๋มาล้อมเมืองกิลีครั้งนี้สมความคิดเรา ฮุยอิบสั่งให้เตรียมทหารสามหมื่นพร้อมแล้วยกออกจากเมืองมอแฮ
ฝ่ายทหารม้าใช้ไปสืบกองทัพฮุยอิบ เห็นทัพฮุยอิบยกมาจึงกลับไปแจ้งความแก่ถือไก๋ ถือไก๋จึงเตรียมทหารพื้นฝีมือแกล้วกล้าห้าหมื่นพร้อมแล้วสั่งนายทหารซึ่งอยู่รักษาค่ายว่า เราจะไปซุ่มทัพไว้ที่ช่องแคบคอยให้ฮุยอิบยกล่วงถลำเข้ามาถึงหลังค่าย แล้วเราจะออกตีท้ายทัพ ท่านทั้งปวงจงขับทหารในค่ายออกรบกระทบกันเป็นศึกกระหนาบ จับตัวฮุยอิบฆ่าเสียให้จงได้ พอเวลาค่ำลงถือไก๋พาทหารห้าหมื่นออกจากค่ายไปตั้งซุ่มทัพอยู่ ณ ช่องแคบหว่างเขาตก ต้นทางใหญ่ใกล้เมืองประมาณสามร้อยเส้น พอเห็นฮุยอิบยกทัพล่วงถลำเข้าไปถึงหลังค่าย ถือไก๋จึงขับม้าพาทหารออกตีตัดท้ายทัพ ฝ่ายฮุยอิบเห็นทหารกองหลังแตกร่นเข้ามาก็ตกใจ จึงชักม้ากลับไปเห็นถือไก๋ ฮุยอิบชักม้ารำทวนออกรบกับถือไก๋ ถ้อยทีชำนาญเพลงอาวุธรับรองป้องปัดหลบหลีกกันว่องไวได้สามสิบเพลง ฝ่ายนายทหารซึ่งอยู่ในค่ายต่างคนขับม้าพาทหารออกจากค่ายตีกระทบบรรจบทัพถือไก๋ เสียงกลองรบและทหารโห่ร้องอื้ออึงเป็นอลหม่าน
ฝ่ายฮุยอิบต่อสู้กันอยู่กับถือไก๋ เห็นทหารต้องอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเบาบางลงจะต้านทานมิได้ จึงขับม้าฝ่าทหารหนีเข้าทางน้อย ถือไก๋ขับม้าสกัดทางไว้ ฮุยอิบกลับเข้าต่อสู้ฝีมือถือไก๋ได้สามเพลงม้าถลำซวนเซไป ถือไก๋เอาทวนแทงฮุยอิบตกม้าตาย แล้วให้ทหารเลวตัดศีรษะฮุยอิบมาเสียบประจานไว้หน้าค่าย ถือไก๋จึงร้องบอกฮุยก๋ำว่าให้เร่งออกมาดูศีรษะฮุยอิบพี่ของตัว ฝ่ายฮุยก๋ำยืนอยู่บนกำแพงเชิงเทิน ได้ยินจึงแลไปเห็นศีรษะซึ่งเสียบหน้าค่ายจำได้ว่าเป็นศีรษะฮุยอิบผู้พี่ ฮุยก๋ำตกใจกลัวหน้าซีดสลดลงจึงร้องบอกออกไปว่า ข้าพเจ้ามิได้คิดต่อสู้จะยอมเปิดประตูเมืองรับ ขอท่านได้กรุณาเลี้ยงข้าพเจ้าไว้เป็นทหารเลวใช้ในกองทัพจะรับอาสาทำศึกไปกว่าจะสิ้นชีวิต ถือไก๋จึงตอบว่าถ้าท่านรู้ตัวว่าทำผิดยอมสามิภักดิ์โดยดีเราไม่มีความพยาบาท จงมาทำการปราบศัตรูแผ่นดินให้มีความชอบ จะช่วยทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร ฮุยก๋ำจึงลงจากเชิงเทินให้ทหารเปิดประตูรับกองทัพเข้าเมือง ถือไก๋กำชับทหารมิให้ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองให้ได้ความเดือดร้อน ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งเตียวปอให้มาสืบราชการ รู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกเหยียบแดนเข้ามาตั้งอยู่เมืองกิลี จึงขึ้นม้ารีบไปเมืองเจ๋แจ้งความแก่เตียวปอทุกประการ เตียวปอจึงให้เตียวเอียมผู้น้องคุมทหารสิบหมื่นไปรักษาเมืองไซอั๋น แล้วสั่งโตกุนไทสิ้วคุมทหารหมื่นหนึ่งไปช่วยเตียวซิวป้องกันเมืองลิมจู๋ เตียวเอียมกับโตกุนไทสิ้วคำนับลาออกมาพาทหารยกไปรักษาเมืองตามเตียวปอสั่ง
ฝ่ายถือไก๋ตั้งพักปรนปรือทแกล้วทหารมีกำลังแล้ว จึงให้ฮุยก๋ำอยู่รักษาเมืองกิลี ถือไก๋ยกไปตามทางใหญ่ถึงตำบลหนึ่งจึงให้ตั้งค่ายพักทหาร พอม้าใช้ไปสืบราชการกลับมาบอกว่า เตียวปอให้เตียวเอียมคุมทหารมารักษาเมืองไซอั๋น ให้โตกุนไทสิ้วมากำกับเตียวซิวรักษาเมืองลิมจู๋ เมืองทั้งสองนั้นตั้งกระหนาบทางห่างกันประมาณสี่ร้อยเส้นเศษ ถือไก๋จึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า จงกำชับตรวจทหารทุกกองให้พร้อมกัน กำหนดห้าวันจะยกเข้าตีเมืองไซอั๋น แล้วจึงจะตีเมืองลิมจู๋ต่อครั้งหลัง นายทัพนายกองทั้งปวงต่างคนออกมาร้องบอกทหารเลวทั้งปวงตามแม่ทัพสั่ง
ฝ่ายม้าใช้เมืองไซอั๋นกับชาวด่านเมืองลิมจู๋มาสอดแนมสืบราชการเห็นทัพใหญ่มาตั้งอยู่ ได้ยินทหารในกองทัพบอกกันว่าจะตีเมืองไซอั๋น ต่างคนรีบไปแจ้งความแก่เตียวเอียมเตียวซิวทุกประการ ฝ่ายเตียวซิวรู้ว่าถือไก๋จะไปตีเมืองไซอั๋นมีใจประมาท มิได้คิดที่จะจัดแจงซ่อมแปลงประตูหอรบให้มั่นคง แต่เตียวเอียมนั้นตรวจเตรียมทหารขึ้นประจำรักษาหน้าที่เชิงเทินเมืองไซอั๋นทั้งกลางคืนและกลางวันมิได้ประมาท
ฝ่ายถือไก๋ครั้นใกล้ถึงวันกำหนดยกทัพ พอเป็นเวลาคํ่าลงให้นายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้วสั่งว่า ให้บอกทหารม้าและทหารเดินเท้าเตรียมกันทุกหมวดทุกกอง เราจะยกทัพไปเวลากลางคืนไปตีเมืองลิมจู๋ ซุยเหลียงได้ยินดังนั้นมิได้รู้ในกลอุบายจึงถามถือไก๋ว่า ท่านสั่งไว้ว่าจะไปเมืองไซอั๋น เหตุใดจึงกลับสั่งเสียจะไปตีเมืองลิมจู๋เล่า ถือไก๋จึงว่าเราสั่งไว้ครั้งก่อนนั้น เป็นอุบายหมายจะให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงเมืองลิมจู๋ ให้เจ้าเมืองลิมจู๋สำคัญว่าเราจะไปเมืองไซอั๋น จะมิได้คิดจัดแจงป้องกันรักษาเมือง อันเมืองไซอั๋นนั้นสำคัญว่าเราจะไปตี จัดแจงรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคง ซึ่งเราจะยกเข้าตีถ้าเตียวเอียมตั้งมั่นประจันรับไว้แต่ในเมือง ทหารต่อทหารจะรบพุ่งกันตายทั้งสองฝ่าย ถ้าเตียวเอียมเสียทีจะทิ้งเมืองเสีย ยกหนีไปสมทบกับทหารเมืองลิมจู๋ตั้งรับกองทัพเราไว้ ถึงมาตรว่าจะได้เมืองก็คงจะเสียทหารเป็นสองครั้ง ถ้าเรายกเข้าตีเมืองลิมจู๋แตกในเวลาเดียวเข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองแล้ว เตียวเอียมก็จะครั่นคร้ามใจลงจะรักษาเมืองไซอั๋นไว้มิได้ ถ้าเลิกทัพถอยไปเราจะได้ทั้งสองเมืองไม่ลำบากแก่ทหาร เราคิดทั้งนี้ท่านจะเห็นประการใด ซุยเหลียงกับนายทัพนายกองทั้งปวงเห็นชอบด้วย ต่างคนดีใจสรรเสริญว่า ท่านคิดกลศึกครั้งนี้ลึกซึ้งเหมือนหนึ่งความคิดเทพยดา ถือไก๋จึงสั่งตันจุ้นว่ากองทัพเราจะยกไปตีเมืองลิมจู๋ให้แตกแต่ในเวลาเช้า เตียวซิวจะทิ้งเมืองเสียหนีออกเบื้องทิศตะวันตก แล้วจะยกไปตามทางริมเชิงเขาก่อน จึงจะย้อนไปตามทางตะวันออก ท่านจงคุมทหารห้าหมื่นไปซุ่มทัพอยู่ในป่าริมเขา ให้ซุยเหลียงกับทหารสองหมื่นขึ้นไปอยู่บนยอดเขาสูง ถ้าเห็นเจ้าเมืองลิมจู๋ยกหนีออกจากเมืองแล้ว จงโบกธงขึ้นเป็นสำคัญ ยกทัพซุ่มออกก้าวสกัดตีจับเตียวซิวฆ่าเสียให้จงได้ ตันจุ้นกับซุยเหลียงรับคำแม่ทัพคำนับลาพาทหารไปซุ่มทัพตามถือไก๋สั่ง ถือไก๋จึงแบ่งทหารยี่สิบหมื่นจัดเป็นห้าทัพ ยกออกจากค่ายในเวลากลางคืน พอรุ่งสว่างขึ้นกองทัพเข้าถึงคูเมืองลิมจู๋
ฝ่ายเตียวซิวรู้ว่ากองทัพมา มิทันจัดแจงค่ายคูให้มั่นคง จึงเกณฑ์ทหารสิบหมื่นยกออกไปรับกองทัพนอกเมือง พอเห็นถือไก๋ขี่ม้านำทหารข้ามสะพานคูเมืองเข้ามา เตียวซิวขับม้าออกต้านหน้าไว้ แล้วว่ากล่าวหยาบช้าท้าทายถือไก๋ ถ้อยทีโต้ตอบกันไปมา ทั้งสองชักม้ารำทวนเข้าสู้รบกันเป็นหลายเพลง ฝ่ายนายทัพนายกองทั้งปวงต่างคนขับม้าพาทหารเข้าระดมตีทัพเตียวซิว ทหารต่อทหารพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์รบรุกฆ่าฟันกันเป็นตะลุมบอน เตียวซิวเห็นทหารหนุนเนื่องกันเข้ามาเป็นอันมาก จะสู้รบต้านทานมิได้จึงชักม้าพาทหารถอยรอรบไปข้างตะวันตกทางจะมาเมืองไซอั๋น ถือไก๋จึงขับทหารติดตามไป
ฝ่ายซุยเหลียงซึ่งตั้งกองซุ่มอยู่บนเขา แลเห็นกองทัพเมืองลิมจู๋แตกหนี จึงโบกธงสำคัญทัพซุ่ม แล้วพาทหารยิงเกาทัณฑ์ลงไปสมทบทัพตันจุ้นออกสกัดทางตีประจันหน้าทัพเตียวซิวไว้ พอถือไก๋ยกทัพตามมาทันขับทหารแยกปีกซ้ายขวาวงหุ้มล้อมรอบ ตีกระหนาบเข้าไปบรรจบกันบุกรุกฆ่าฟันทหารเตียวซิวล้มตายเรี่ยรายอยู่ในที่รบ เตียวซิวรำทวนป้องกันตัวกลัวข้าศึกจะจับ จึงขับม้าฝ่าทหารออกไปตรงหน้าด่านตันจุ้น ตันจุ้นเอาทวนแทงถูกรักแร้ต่อเกราะเตียวซิวตกม้าตาย ทหารเตียวซิวแตกหนีเข้าป่า ถือไก๋มีชัยชนะจึงตีม้าล่อประชุมทัพยกกลับเข้าเมืองลิมจู๋ เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารชาวเมืองได้เป็นอันมาก แล้วให้ซ่อมแปลงค่ายคูประตูหอรบที่ชำรุดหักพังให้มั่นคง
ฝ่ายเตียวเอียมเตรียมทหารคอยกองทัพถือไก๋อยู่ ครั้นรู้ข่าวว่าเมืองลิมจู๋ถือไก๋ตีแตกเตียวซิวเจ้าเมืองตาย เตียวเอียมตกใจกลัวถือไก๋จะมาล้อมเมือง จึงพาทหารหนีออกจากเมืองไซอั๋นไปเมืองเจ๋ ฝ่ายถือไก๋จัดแจงเมืองลิมจู๋ราบคาบแล้ว จะยกทัพไปตีเมืองไซอั๋น พอทหารเข้ามาบอกว่า เตียวเอียมซึ่งมารักษาเมืองไซอั๋นนั้นยกเลิกไป ถือไก๋ดีใจด้วยได้สมความคิด จึงจัดนายทหารไปรักษาเมืองไซอั๋นไว้
ฝ่ายเตียวเอียมมาถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับเล่าความให้เตียวปอฟังทุก ประการ เตียวปอแจ้งว่าเตียวซิวผู้น้องตายเสียใจนักจึงว่า เมืองลิมจู๋กับเมืองไซอั๋นเป็นด่านชั้นกลางทางช่องแคบ ถึงมาตรว่าข้าศึกยกมาทั้งสองเมืองช่วยประจัญรบได้ถนัด บัดนี้ข้าศึกมีความคิดตีได้เมืองทั้งสองไป เหมือนดังแขนซ้ายขวาเราขาดสิ้นทั้งสองข้าง เตียวปอให้มีหนังสือไปเกณฑ์ทหารหัวเมืองขึ้นสิบสองเมืองแล้ว ให้ยกเลิกทหารสิบนายซึ่งไปตั้งค่ายรักษาด่านทั้งสิบตำบลมาพร้อมแล้ว จัดเป็นกระบวนทัพใหญ่ให้เตียวเอียมเป็นทัพหน้า เตียวสูเป็นนายกองปีกขวา ตั้งอี๋เป็นนายกองปีกซ้าย เตียวปอเป็นทัพหลวงทหารเอก ทหารเลวยี่สิบหมื่นเศษ ยกออกจากเมืองเจ๋เดินทัพตามระยะทาง
ฝ่ายทหารม้าใช้ถือไก๋จึงขับม้ารีบไปคำนับบอกความแก่ถือไก๋ว่า เจ้าเมืองเจ๋ยกทัพมามีทหารเป็นอันมาก ถือไก๋แจ้งความจึงให้ตันจุ้นเป็นทัพหน้า เล่าอิ๋มเป็นกองเกียกกายรองทัพหน้า จัดนายทหารเอกเป็นปีกซ้ายขวา ถือไก๋เป็นทัพหลวงทหารเอกทหารเลวยี่สิบหมื่นเศษ ยกทัพไปตั้งอยู่เมืองเสียวเสียริมฝั่งแม่น้ำเหนือเมืองลิมจู๋ ถือไก๋จึงจัดทหารมีฝีมือตั้งกองซุ่มสองข้างทาง ให้เล่าอิ๋มกับตันจุ้นพักทัพอยู่หน้าเมือง ถือไก๋จัดทหารแต่ล้วนคนชรากำลังน้อยออกไปตั้งอยู่นอกทัพซุ่มเป็นกองล่อ ถือไก๋จึงขึ้นไปคอยอยู่บนหอคอยในเมืองเสียวเสีย
ฝ่ายเตียวปอยกทัพตามทางหลวงมาถึงแดนเมืองเสียวเสีย เห็นกองทัพตั้งขวางทางอยู่ ดูทหารแต่ล้วนชราแจ้งว่าเป็นทหารถือไก๋ เตียวปอมีใจประมาทหัวเราะเยาะเย้ย แล้วให้ทหารบุกรุกตีทัพแตกหนีเข้าเมือง เตียวปอขับทหารติดตามเข้าไปถึงหน้าเมืองเสียวเสีย
ฝ่ายเล่าอิ๋มจึงขับม้าออกยืนอยู่หน้าทหาร เห็นเตียวปอจึงร้องตวาดไปว่า อ้ายพวกขโมยทั้งปวงมิได้รู้จักที่ตายกูจะจับตัวฆ่าเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ เตียวปอได้ยินก็ขับม้าขึ้นมาหน้าทหารจึงร้องโต้ตอบว่า ตัวเหมือนดังปลาน้อยอยู่น้ำตื้นสำหรับเป็นอาหารปลาใหญ่ มีใจองอาจอวดอ้างต่อสู้กับกูผู้มีกำลังดังพระยามังกรไม่สมควร เร่งบอกถือไก๋ออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ เล่าอิ๋มได้ยินถ้อยคำเตียวปอว่ากล่าวหยาบช้าก็โกรธนัก ชักม้ารำง้าวขับทหารออกรบ ทหารต่อทหารถ้อยทีพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์โห่ร้องรบกันเป็นสามารถ
ฝ่ายตันจุ้นเห็นเล่าอิ๋มรบกับเตียวปอถึงสิบเพลงอาวุธ เตียวปอมิได้เพลี่ยงพลํ้า ตันจุ้นจึงขับม้ารำทวนเข้าช่วยเล่าอิ๋ม เตียวอิ๋มกับตังอี๋เห็นดังนั้น ทั้งสองขับม้ารำทวนออกช่วยเตียวปอ ถ้อยทีหนีไล่ล่อลวงหลบหลีกกันว่องไวในเพลงอาวุธ ฝ่ายถือไก๋ยืนอยู่บนหอคอย ครั้นได้ท่วงทีจึงโบกธงสัญญา เร่งทหารกองซุ่มทั้งสองซ้ายขวาเข้าตีกระหนาบไว้แล้ว ถือไก๋ยกทัพหนุนเข้าช่วยระดมตีทัพเป็นสามด้าน เตียวปอเห็นทหารต้องอาวุธป่วยเจ็บเป็นอันมากจึงถอยทัพ ตันจุ้นขับม้าตามเข้าไปจะจับเตียวปอ เตียวเอียมชักม้ากลับมารบกับตันจุ้นได้สามเพลง ตันจุ้นเอาทวนแทงถูกเตียวเอียมตกม้าลง เตียวสูขับม้าถลันเข้าช่วยเตียวเอียม ตันจุ้นกลับหน้ามาเอาทวนแทงเตียวสูหลบหลีกป้องกันไว้ ตันจุ้นรบรุกบุกบั่นด้วยกำลังเข้มแข็งว่องไวชำนาญเพลงอาวุธ เตียวสูต้านทานฝีมือมิได้ชักม้าหนี ตันจุ้นได้ทีน้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกต้นคอตลอดปากเตียวสูตกม้าตาย ถือไก๋ขับม้าหนุนตันจุ้นมาร้องเร่งทหารระดมตีฝ่าฟันทหารเข้าไปจะจับเตียวปอ
ฝ่ายเตียวปอถอยทัพรอรบไป เห็นถือไก๋ขับทหารตามรบติดพันใกล้เข้ามาจึงกลับม้าไล่ทหารเลวแตกกระจายออกไป แล้วรำทวนเข้ารบปะทะฝีมือถือไก๋ได้สิบเพลง ต้านทานกำลังของถือไก๋มิได้ จึงชักม้าพาทหารรบไปตามทางใหญ่ พอเวลาจวนค่ำถือไก๋เห็นทหารเหนื่อยอิดโรยกำลัง เวลาค่ำมืดจะหลงฆ่าฟันกันตายจึงให้ตีม้าล่อประชุมทัพกลับเข้าเมืองเสียวเสีย ฝ่ายเตียวปอครั้นถือไก๋ไม่ติดตาม จึงตั้งค่ายพักทหารคิดการที่จะสู้รบกับถือไก๋สืบไป
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ขณะเมื่อถือไก๋ไห้ม้าใช้ถือหนังสือมาว่ากองทัพยกไปตีเมืองเจ๋ จึงจัดทัพหลวงยกไปถึงเมืองหลอก๊ก ให้ม้าใช้สืบราชการอยู่มิได้ขาด ครั้นแจ้งความว่าถือไก๋ได้รบกับเตียวปอเจ้าเมืองเจ๋ยังมิได้แพ้และชนะกัน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงยกทัพจากเมืองหลอก๊ก เดินทัพตามระยะทางไปเมืองลิมจู๋ ฝ่ายถือไก๋นั่งอยู่ในค่ายปรึกษานายทัพกองจะยกทัพไปจับเตียวปอ พอมีผู้เข้ามาบอกว่าทัพหลวงซึ่งตั้งอยู่เมืองหลอก๊กนั้น บัดนี้ยกมาใกล้จะถึงเมืองลิมจู๋แล้ว ตันจุ้นจึงว่าทัพหลวงยกมาใกล้จะถึง ขอท่านแม่ทัพคอยรับเสด็จก่อนจึงยกตามรบเตียวปอสืบไป ข้าพเจ้าคิดฉะนี้ท่านจะเห็นประการใด ถือไก๋จึงว่าเตียวปอเสียทีหนีไปกองทัพแตกยังไม่ยับเยิน ซึ่งจะหน่วงกองทัพให้เนิ่นช้าเวลาอยู่คอยรับเสด็จนั้น เกรงเกลือกเตียวปอจะไปตั้งมั่นประจัญรับกลับคิดกลศึกซุ่มทหารไว้ล่อให้เราถลำเสียที จำจะเร่งรีบตีติดตามอย่าให้ตั้งตัวได้ มีชัยชนะแล้วจึงกลับมาเฝ้า ทหารทั้งปวงเห็นชอบพร้อมกัน ครั้นรุ่งเวลาเช้า ถือไก๋จึงสั่งนายทหารสนิทผู้หนึ่งให้จัดแจงที่ประทับรับเสด็จพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลิมจู๋ แล้วยกทัพตามเตียวปอไปถึงตำบลหนึ่ง พบค่ายตั้งกั้นทางอยู่ ตันจุ้นแม่ทัพหน้าจึงขับม้านำทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย แล้วร้องเรียกเตียวปอให้เร่งออกมารบ
ฝ่ายเตียวปอได้ยินดังนั้น จึงแต่งตัวสวมเกราะในใส่เสื้อเขียวขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกมายืนอยู่หน้าค่าย ทหารทั้งสองฝ่ายกุมอาวุธเงื้อง้าวหมายมุ่งคอยทีจะสู้รบกัน ตันจุ้นจึงว่าวานนี้ตัวก็ได้ต่อสู้รู้จักฝีมือทหารชาวลกเอี๋ยงว่าชั่วและดีแล้ว ไม่ยอมสามิภักดิ์โดยดีจะมาสู้รบอีก ครั้งนี้จะต้องให้ทหารเลวผูกมัดลำบากตัวหรือประการใด เตียวปอได้ยินก็โกรธจึงตอบว่าเวลาวานนี้ทหารเราสู้รบยังไม่สิ้นเพลงอาวุธ พอเวลาค่ำลงจึงถอยทัพ ซึ่งตัวอ้างอวดว่าฝีมือดีวันนี้จะรบกันให้ถึงแพ้และชนะ ว่าแล้วชักม้ารำทวนออกรบกับตันจุ้นถ้อยทีว่องไวชำนาญในเพลงอาวุธ รบกันถึงสิบเพลงมิได้แพ้ชนะ ต่างคนชักม้ากลับขับทหารออกรบพุ่งประจัญกัน ทหารม้าทหารเดินเท้าทั้งสองฝ่ายโห่ร้องวิ่งไปมาสับสน พุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นตะลุมบอน ผงคลีพุ่งตลบบดบังแสงพระอาทิตย์มืดคลุ้มเป็นหมอกมัวไปทั่วทั้งท้องฟ้า
ฝ่ายถือไก๋แม่ทัพเห็นเตียวปอกับตันจุ้นรบกันแต่เช้าจนเวลาบ่าย เตียวปออิดโรยกำลังลง จึงซุ่มทหารไว้สองข้างทางแล้วโบกธงสัญญา ให้ตันจุ้นถอยทัพล่อให้เตียวปอไล่ถลำจะวกหลัง ฝ่ายเตียวปอสู้รบกับตันจุ้นอิดโรยกำลังทหารล้มตายลงเป็นอันมาก ครั้นเห็นตันจุ้นถอยทัพเตียวปอมิได้ติดตาม จึงชักม้ากลับขับทหารทิ้งค่ายเสียหนีไปตามทางใหญ่ ตันจุ้นขับม้าตามทัน เตียวปอเห็นจะหนีไม่พ้นจึงชักม้ากลับหน้าเข้ารบกับตันจุ้นได้สิบเพลง พอเห็นถือไก๋ขับทหารยกหนุนแน่นเข้ามาเป็นอันมากจะต้านทานมิได้ เตียวปอขับม้าพาทหารหนีเข้าไปแดนเมืองเปงซิว
ฝ่ายโซมอเจ้าเมืองเปงซิวรู้ว่าเตียวปอเจ้าเมืองเจ๋แตกหนีกองทัพเมืองลกเอี๋ยงมา โซมอจัดทหารม้ากับทหารเดินเท้ารวมหมื่นเศษยกออกไปรับเตียวปอเข้าเมืองเปงซิว ให้ปิดประตูเมืองขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง
ฝ่ายถือไก๋ยกทหารติดตามไป พอกองลำเลียงเมืองเจ๋บรรทุกเกวียนมาส่งกองทัพเตียวปอ ถือไก๋ให้ทหารตีชิงได้เสบียงอาหารเจ็ดสิบสองเล่มเกวียน ยกเข้าตั้งประชิดล้อมเมืองเปงซิวไว้เป็นหลายชั้น
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพหลวงมาถึงเมืองลิมจู๋ ขุนนางพนักงานออกมาเชิญเสด็จเข้าเมือง แจ้งว่าเตียวปอหนีถือไก๋ไปอาศัยอยู่กับโซมอในเมืองเปงซิว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงแต่งเป็นหนังสือลับฉบับหนึ่งว่า เตียวปอเจ้าเมืองเจ๋แตกทัพเสียทีหนีเข้ามาอยู่กับโซมอ ทหารเราล้อมไว้ซึ่งจะแก้ตัวไปให้พ้นความตายนั้นยากนัก ถ้าเตียวปอรักชีวิตคิดอาลัยแก่บุตรภรรยา จะยอมสามิภักดิ์โดยดีก็ให้ตัดศีรษะโซมอมาให้เราด้วย จะให้ทองคำพันตำลึง แล้วจะตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้ขุนนางผู้หนึ่งเข้าไปเมืองเปงซิว
ฝ่ายเตียวปออยู่ในเมืองเปงซิว ทหารถือไก๋ล้อมเมืองไว้จะหนีมิได้ สิ้นความคิดนั่งกอดเข่าอยู่ พอขุนนางในกองทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้นำหนังสือเข้าไปส่งให้จึงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วพับหนังสือไว้ คิดว่าโซมอก็มีคุณ ขณะเมื่อเราเสียทัพโซมอรับเข้าไว้ในเมือง แต่บัดนี้อยู่ในที่ล้อมจะแก้ไขหนีไปให้พ้นเงื้อมมือถือไก๋ครั้งนี้ยากนัก จำจะตัดศีรษะโซมอไปยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เห็นจะรอดชีวิต คิดแล้วจึงเขียนหนังสือลับเป็นใจความว่า ข้าพเจ้ามีความผิดจะยกโทษโปรดเลี้ยงไว้พระคุณหาที่สุดมิได้ อันศีรษะโซมอเป็นของต้องพระราชประสงค์อย่าทรงพระวิตกเลย ข้าพเจ้าจะเอาไปให้จงได้ เตียวปอส่งหนังสือให้ขุนนางผู้ถือรับสั่งออกจากเมือง พอเวลาค่ำลงเตียวปอคอยทำร้ายโซมอ ครั้นเวลาเที่ยงคืนคนใช้โซมอนอนหลับเงียบสงัด จึงถือกระบี่เข้าไปตัดศีรษะโซมอได้สมความคิด หิ้วศีรษะลงจากตึกเปิดประตูเมืองพาคนสนิทออกไปถึงหน้าค่ายหลวง
ฝ่ายทหารซึ่งนั่งยามรักษาค่ายเห็นดังนั้น พากันถือเครื่องศัสตราวุธออกมาล้อมไว้ ไถ่ถามได้ความว่าเตียวปอออกมายอมสามิภักดิ์ ต่างคนดีใจพาเตียวปอเข้าไปในค่ายแจ้งความแก่แม่ทัพทุกประการ ถือไก๋เห็นเตียวปอพาศีรษะโซมอมายอมเข้าด้วยมีความยินดีนัก จึงเชิญเตียวปอขึ้นนั่งในที่สมควร แล้วว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้เตียวปอเสื่อมหายความสะดุ้งตกใจ ทั้งสองสนทนากันอยู่จนรุ่งสว่าง เตียวปอจึงเชิญถือไก๋เลิกกองทัพไปเมืองเจ๋ ถือไก๋จึงให้ทำบัญชีทรัพย์สิ่งของทั้งปวง แต่ทหารซึ่งเตียวปอเกณฑ์มาสิ้นทั้งสิบสองหัวเมืองหารู้ว่าเหลือตายอยู่เมืองใดเท่าไรไม่ ถือไก๋จึงให้ปักธงจารึกชื่อเมืองสิบสองแห่ง แล้วป่าวร้องขุนนางและทหารทั้งปวงว่า เตียวปอเกณฑ์มาเข้ากระบวนทัพครั้งนี้ ทหารมาแต่เมืองใดก็ให้เข้านั่งอยู่เป็นหมู่เป็นเหล่ากันในธงชื่อเมืองนั้น
ฝ่ายทหารทั้งปวงก็ชักชวนกันไปอยู่กันเป็นเหล่ากันตามธงซึ่งจารึกชื่อเมืองทั้งสิบสองแห่ง ถือไก๋ให้ตรวจได้ทหารหมื่นเศษ แล้วพาเตียวปอกับทรัพย์สิ่งของในเมืองเจ๋บรรทุกเกวียนเป็นอันมาก เลิกทัพกลับไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลิมจู๋พร้อมนายทัพนายกองทั้งปวง ถือไก๋จึงทูลความตามซึ่งได้ทำการศึกแต่หนหลัง จนเตียวปอตัดศีรษะโซมอออกมายอมสามิภักดิ์ แล้วทูลบัญชีสิ่งของและทหารซึ่งเตียวปอเกณฑ์มาทั้งสิบสองหัวเมือง เตียวปอพามาสามิภักดิ์ให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยยินดี จึงตรัสว่าท่านยกทัพมาปราบเมืองเจ๋ครั้งนี้ทหารมีฝีมือน้อยตัวนัก เราคิดวิตกว่าจะทำมิสำเร็จจึงยกทัพหนุนมาช่วย อันเมืองเจ๋นี้เป็นเมืองใหญ่มีเมืองขึ้นเป็นอันมาก หนทางจะเดินทัพเข้าแดนเมืองเจ๋นั้นมีด่านทางช่องแคบสองแห่ง ด่านสุโหตำบลหนึ่ง ด่านมอแฮตำบลหนึ่ง ครั้งเมื่อพระเจ้าปู่ฮั่นโกโจปราบหกหัวเมืองใหญ่ ได้ฮั่นสินผู้ชำนาญการกลศึกเป็นแม่ทัพคุมทหารสามสิบหมื่น ยกมาตีได้ด่านสองตำบลเป็นที่ค่ายมั่น เที่ยวตีเมืองน้อยใหญ่ได้เจ็ดสิบสองเมืองสมทบกองทัพเป็นอันมาก ยกเข้าตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ทิ้งเมืองเสียพาครอบครัวหนีไป ฮั่นสินได้เมืองเจ๋ถวายพระเจ้าปู่เรา ตรัสสรรเสริญว่าฮั่นสินมีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ ซึ่งท่านกับนายทัพนายกองทั้งปวงยกมาทำศึกสำเร็จราชการเมืองเจ๋ ได้ทั้งตัวเจ้าเมืองเจ๋มาด้วยครั้งนี้ ความชอบมีมากกว่าครั้งฮั่นสิน อนึ่งเตียวปอละความมานะตัดเอาศีรษะโซมอมาเข้าด้วยเรานั้น เตียวปอมีความชอบควรจะเอาไปชุบเลี้ยงเป็นขุนนางข้าเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตั้งเตียวปอเป็นเปงเหา พระราชทานทองคำพันตำลึงเป็นบำเหน็จที่ได้ศีรษะโซมอมา บรรดาขุนนางทั้งปวงนั้นโปรดให้กลับไปอยู่ทำมาหากินตามภูมิลำเนาแต่ก่อน แล้วพระราชทานทรัพย์สิ่งของแลเครื่องยศแก่ถือไก๋นายทัพนายกองโดยสมควรแก่ความชอบ แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางนายทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย
ฝ่ายพวกโจรผู้ร้ายในแดนเมืองเจ๋ รู้ว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จมาประทับแรมอยู่ ณ เมืองลิมจู๋ ต่างคนกลัวบุญญาธิการยิ่งนัก พากันมายอมสามิภักดิ์ละพยศอันร้ายเสียสิ้น ราษฎรทั้งปวงครั้นได้ทำมาหากินเป็นสุขหาโจรผู้ร้ายมิได้ ต่างคนสรรเสริญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกตำบล
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ จัดแจงราษฎรหัวเมืองในแดนเมืองเจ๋ราบคาบแล้ว จึงสั่งให้เลิกกองทัพเสด็จกลับเข้าเมืองลกเอี๋ยง พระราชทานที่บ้านให้เตียวปอซึ่งเป็นที่เปงเหาเป็นข้าเฝ้าอยู่ในเมืองหลวง
๒๑
ฝ่ายหวยหงอเจ้าเมืองยงอิว คิดแต่ที่จะใคร่ตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่มิได้ขาด จึงให้หาตัวปันปิวเป็นขุนนางมีสติปัญญาเข้ามาปรึกษาว่า ครั้งเมื่อแผ่นดินจิวบุนอ๋องได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรหัวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน ครั้นสิ้นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าจิวบุนอ๋องแล้ว ทั้งเจ็ดหัวเมืองรบพุ่งชิงกันจะเป็นใหญ่ ทำศึกเคี่ยวเข็ญขาดทางพระราชไมตรีกันมาช้านาน ยังมีขุนนางผู้หนึ่งชื่อโซจิ๋นเป็นสานุศิษย์กุยก๊กซินแส โซจิ๋นมีสติปัญญาฉลาดในโวหาร ว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เจ้าเมืองเตียวหนึ่ง เจ้าเมืองหันหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อหนึ่ง เจ้าเมืองเอี๋ยนหนึ่ง เจ้าเมืองงุยหนึ่งทั้งหกหัวเมืองเป็นราชไมตรีต่อกัน แล้วให้สำคัญแก่กันว่า ถ้ากองทัพเมืองจิ๋นยกมารบเมืองใด ให้ห้าหัวเมืองใหญ่ยกไปช่วย แม้นเมืองใดเสียความสัตย์มิมาช่วยกัน ก็ให้สี่หัวเมืองตีชิงเก็บริบเอาสมบัติแล้วให้จับตัวเจ้าเมืองนั้นฆ่าเสีย หกหัวเมืองทำตามคำโซจิ๋นให้สัตย์สัญญาต่อกันเป็นสิทธิ์ขาด กองทัพเมืองจิ๋นมิอาจยกมายํ่ายีแผ่นดินว่างศึกมาหลายปี ยังมีจีนคนหนึ่งชื่อเตียวหงีเป็นสานุศิษย์อาจารย์เดียวกันกับโซจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นตั้งให้เป็นขุนนาง เตียวหงีอาสาไปว่ากล่าวยุยงให้หกหัวเมืองเคืองกัน ครั้นอยู่มาครั้งเมื่อพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ได้ราชสมบัติเป็นกษัตริย์ครองเมืองจิ๋น ลิปุดอุยซึ่งเป็นเสียงก๊กจงฮูจัดให้เจียงหำเป็นแม่ทัพไปปราบหกหัวเมืองมาขึ้นแก่เมืองจิ๋นเปลี่ยนนามเมืองชื่อห้ำเอี๋ยง พระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม ราษฎรได้รับความเดือดร้อนอพยพครอบครัวหนีเข้าป่าเป็นโจรผู้ร้ายตั้งซ่องสุมอยู่หลายตำบล ครั้นพระเจ้ายี่ซีฮ่องเต้ได้ราชสมบัติ ห้างอี๋กับเล่าปังเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารเป็นอันมาก เข้ารบเอาเมืองห้ำเอี๋ยงได้ ห้างอี๋กับเล่าปังชิงกันเป็นใหญ่ทำศึกอยู่ห้าปี เล่าปังมีชัยชนะได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าฮั่นโกโจ สืบเชื้อพระวงศ์มาเท่าถึงพระเจ้าเปงเต้ แผ่นดินเกิดวิบัติด้วยอองมังเป็นกบฏ บัดนี้ฮั่นกองบู๊ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า หัวเมืองทั้งปวงยังไม่ราบคาบ เราคิดจะให้เหมือนอย่างโซจิ๋นเกลี้ยกล่อมหัวเมืองให้นิยมยินดียอมเข้าด้วย แล้วจึงจะคิดการกำจัดพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ท่านจะเห็นประการใด ปันปิวจึงว่าอันเชื้อวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจนั้นเป็นที่รักของราษฎรหัวเมืองทั้งปวง ด้วยถ้อยคำผู้วิเศษทำนายไว้ว่าแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจล่มแล้วจะมีเชื้อพระวงศ์มาคิดการก่อกู้ให้คงคืนขึ้นใหม่ เล่าสิ้วบุนซกเป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการ ผู้มีสติปัญญายอมสามิภักดิ์เข้าพึ่งอยู่ด้วยเป็นอันมาก เล่าสิ้วบุนซกซึ่งเป็นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีอาชญาสิทธิ์ หัวเมืองทั้งปวงอยู่ในอำนาจ ทแกล้วทหารล้วนมีฝีมือกล้าแข็งองอาจในการสงคราม ซึ่งท่านจะคิดกำจัดพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ข้าพเจ้าเห็นการจะไม่สำเร็จ หวยหงอได้ฟังก็โกรธจึงขับปันปิวออกไปเสีย ปันปิวเห็นหวยหงอขัดเคืองจึงออกมาอยู่บ้านประมาณสองวัน จึงแต่งเรื่องราวว่ากล่าวทัดทานหวยหงอมิให้คิดการกบฏต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ให้คนผู้หนึ่งนำเข้าไปให้แก่หวยหงอเป็นหลายครั้ง หวยหงอไม่เชื่อฉีกผนีกทิ้งเสีย แล้วว่าปันปิวเป็นพวกพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้กลับพาลเอาผิด ปันปิวจึงคิดว่า เราห้ามปรามทั้งนี้ด้วยความกตัญญู หวยหงอเชื่อฟังแต่ผู้โลภเห็นแต่จะได้ฝ่ายเสียไม่ตรึกตรอง จำจะหนีไปอยู่เมืองอื่นให้พ้นภัย ปันปิวจึงอพยพครอบครัวหนีออกจากเมืองยงอิว ไปถึงเมืองโฮไส จึงให้นายประตูเข้าไปแจ้งความแก่โปถัง
ฝ่ายโปถังรู้ว่าปันปิวมา จึงออกมารับเข้าเมืองเชิญนั่งที่สมควร ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม โปถังจึงถามว่าท่านอุตส่าห์เดินทางกันดารแต่เมืองยงอิวมาถึงเมืองเราวันนี้ ดูหน้าไม่ปรกติทุกข์ธุระกังวลประการใด ปันปิวจึงว่าหวยหงอจะคิดกบฏต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้ครองเมืองลกเอี๋ยง ข้าพเจ้าเห็นหวยหงอจะทำการใหญ่ไปมิตลอดจึงทัดทานไว้ หวยหงอมิได้เชื่อฟังกลับโกรธ ข้าพเจ้าจึงอพยพหนีมาจะช่วยคิดการบำรุงเมืองท่านให้อยู่เย็นเป็นสุข โปถังจึงว่าทุกวันนี้ผู้ซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้าอยู่หลายตำบล บุญญาธิการไม่ถึงจะเป็นใหญ่ย่อมถึงแก่อันตราย พาพรรคพวกตายเราได้เห็นอยู่เนืองๆ อันพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจเป็นผู้มีบุญ ต้องคำผู้วิเศษทำนายไว้ หัวเมืองทั้งปวงไปอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์เป็นอันมาก เราก็คิดอยู่จะไปพึ่งบุญเจ้าเมืองลกเอี๋ยง แต่กันดารด้วยหนทางจะไปลำบากยิ่งนัก ซึ่งท่านมาอยู่ด้วยเราครั้งนี้จะได้เป็นที่ปรึกษากันสืบไป ปันปิวจึงว่าอันเกิดมาเป็นชายพึงตรึกตรอง เห็นช่องชอบอุตส่าห์ประกอบด้วยความเพียร อย่าคิดวนเวียนเป็นใจสองเหมือนอย่างฮุยอ๋องครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก ฮุยอ๋องคิดจะใคร่เชิญของจูซึ่งเป็นอาจารย์ แต่ทางกันดารไกลถึงหมื่นเส้น ฮุยอ๋องอุตส่าห์พยายามด้วยความเพียรไปเชิญอาจารย์มาเมืองได้สมความคิด ซึ่งท่านเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะเป็นที่พึ่งได้ แม้นมาตรว่าทางไกลก็ไม่ถึงหมื่นเส้น จงอุตส่าห์ไปพึ่งบุญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ เมืองท่านจะอยู่เย็นเป็นสุขพ้นภัยอันตราย โปถังเห็นชอบมีความยินดีนัก จึงจัดแจงที่อยู่ให้ปันปิวอาศัยได้อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายหวยหงอครั้นรู้ว่าปันปิวหนีไปแล้วมิได้คิดตาม จึงให้หาเตียวเหียนเข้ามาว่า ท่านมีสติปัญญาฉลาดหลักแหลมเห็นจะไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองได้อยู่ จงอาสาเราไปว่ากล่าวชักชวนหัวเมืองให้มายอมเข้าด้วย สมความคิดเราได้เป็นใหญ่ในแผ่นดินแล้วจะปูนบำเหน็จท่านให้ถึงขนาด เตียวเหียนจึงว่าสติปัญญาข้าพเจ้าไม่เหมือนโซจิ๋นซึ่งเกลี้ยกล่อมหกหัวเมืองแต่ก่อน แต่ท่านให้ไปแล้วขัดมิได้จะไปว่ากล่าวตามคำท่าน เตียวเหียนคำนับลาออกมาขึ้นม้าพาคนใช้สิบคนออกจากเมืองยงอิว ไปหลายวันถึงเมืองโฮไส เตียวเหียนจึงคิดว่าเมืองโฮไสมีเขตแดนกว้าง ไพร่พลเมืองมั่งมีทรัพย์เงินทองข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ยิ่งนัก อนึ่งเมืองโฮไสยังมิได้ขึ้นแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ถ้าเจ้าเมืองโฮไสยอมเข้าด้วยเจ้าเมืองยงอิวแล้ว เมืองยงอิวมีเขตแดนกว้างเห็นพอจะตั้งมั่นรับกองทัพเมืองลกเอี๋ยงได้ถนัด เตียวเหียนคิดแล้วลงจากม้าจารึกชื่อลงกระดาษแดงส่งให้นายประตูเข้าไปแจ้งแก่โปถัง
ฝ่ายโปถังรู้ว่าเตียวเหียนขุนนางเมืองยงอิวมาถึง จึงให้นายประตูกลับไปรับเตียวเหียนเข้ามานั่งที่สมควรแล้วถามว่าท่านมาด้วยกิจธุระประการใด เตียวเหียนจึงบอกว่า หวยหงอให้ข้าพเจ้ามาปรึกษาท่าน ด้วยเล่าสิ้วบุนซกเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารเป็นอันมาก เที่ยวย่ำยีตีเมืองน้อยใหญ่ได้เป็นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ เจ้าเมืองยงอิวเกรงพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะย่ำยีจึงไปยอมสามิภักดิ์ พอรวบรวมทหารและหัวเมืองตั้งด่านทางมั่นคงแล้ว จะแข็งเมืองคิดการศึกกำจัดพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ท่านจะเห็นประการใด โปถังจึงตอบว่าอันพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้นั้น มีทแกล้วทหารแต่ล้วนฝีมือชำนาญการศึก ซึ่งเจ้าเมืองยงอิวให้มาปรึกษาทั้งนี้ ข้าพเจ้าสติปัญญาน้อยคิดไปมิถึง เตียวเหียนจึงว่าเจ้าเมืองยงอิวคิดจะทำการตามเรื่องพงศาวดาร ครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก หกหัวเมืองใหญ่ได้ความเดือดร้อนด้วยเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพไปย่ำยีเนืองๆ ราษฎรมิเป็นอันทำมาหากิน โซจิ๋นจึงคิดว่ากล่าวชักชวนหกหัวเมืองประชุมพร้อมใจช่วยกันรักษาเขตแดนไว้ เจ้าเมืองจิ๋นแต่เมืองเดียวมิอาจที่จะย่ำยี ครั้งนี้เจ้าเมืองยงอิวเห็นว่าถ้าท่านกับเมืองเซซกพร้อมใจกันตั้งมั่นรักษาเขตแดนไว้ประจันรับทัพใหญ่เมืองลกเอี๋ยงให้เข็ดขยาดฝีมือ แล้วจึงแต่งกองทัพเที่ยวตีเมืองน้อยใหญ่ได้เขตแดนกว้าง มีทแกล้วทหารมากขึ้น ยกไปกำจัดพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้สมความคิด ท่านกับเจ้าเมืองยงอิวก็จะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน โปถังได้ฟังนิ่งนึกตรึกตรองอยู่ประมาณครู่หนึ่ง จึงว่าการทั้งนี้เป็นการใหญ่ จะขอปรึกษาขุนนางให้พร้อมใจกันก่อน โปถังจึงให้เตียวเหียนออกไปอาศัยอยู่ ณ กงก๋วน แล้วจึงให้คนใช้ไปหาขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งรักษาเมืองทั้งห้าตำบลมาปรึกษาตามคำเตียวเหียน ขุนนางทั้งปวงจึงว่าทุกวันนี้ผู้ซึ่งมีพรรคพวกมาก ต่างคนตั้งตัวเป็นเจ้ามิได้ไปอ่อนน้อมต่อเจ้าเมืองลกเอี๋ยงตั้งทำการศึกสู้รบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้นายทหารยกไปปราบราบคาบทั้งสี่ทิศ อนึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ต้องคำทำนายผู้วิเศษ ราษฎรหัวเมืองสรรเสริญเกียรติยศเป็นผู้มีบุญ จะบำรุงแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ไปภายหน้าหาสงสัยมิได้ อันหวยหงอคนนี้ครั้งเมื่อพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้นั้นได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเตียงอั๋น คิดการกบฏไม่สำเร็จหนีพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้มาอยู่เมืองยงอิว บัดนี้จะมาชักชวนท่านคิดกบฏต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ จะพาไพร่พลเมืองท่านพลอยฉิบหายเสีย ขอท่านจงไปยอมสามิภักดิ์พึ่งบุญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ข้าพเจ้าทั้งปวงจึงจะอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป โปถังได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่าตั้งแต่วันนี้ไปภายหน้าผู้ใดจะกล่าวเกลี้ยกล่อมเราไม่เชื่อฟัง ซึ่งหวยหงอใช้ให้เตียวเหียนมาชักชวน ถ้ารู้ว่าเราไม่ยอมเข้าด้วย เห็นจะแต่งกองทัพมาย่ำยี จำจะไปหาที่พึ่งจึงจะควร โปถังจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับสิ่งของเครื่องบรรณาการ ให้เล่ากิ๋นไปยอมเป็นเมืองขึ้นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ เล่ากิ๋นคำนับรับหนังสือคุมสิ่งของออกมาบรรทุกเกวียนออกจากเมืองโฮไสไปตามทางเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เวลาเช้าเสด็จออกว่าราชการ จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า แต่เราทำการศึกสงครามปราบปรามโจรผู้ร้ายซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินราบคาบ หัวเมืองน้อยใหญ่มาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ แต่เมืองเซงโต๋หนึ่ง เมืองเซซกหนึ่ง เมืองโฮไสหนึ่ง ทั้งสามเมืองยังตั้งแข็งเมืองอยู่ อันเมืองโฮไสด่านต่อปลายแดนเมืองเราบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร ผู้ซึ่งเป็นเศรษฐมีทรัพย์ก็มั่งคั่งทั้งผู้คนก็มาก เขตแดนฝ่ายตะวันออกแดนเมืองยงอิวต่อแดนเมืองเซงโต๋ ควรจะแต่งหนังสือให้ทูตถือไปเกลี้ยกล่อมให้ยอมสามิภักดิ์โดยดี ถ้าขัดแข็งอยู่จึงจะยกทัพใหญ่ไปปราบให้ราบคาบ ขุนนางผู้ใหญ่จึงกราบทูลว่า ซึ่งตรัสทั้งนี้ต้องด้วยขนบธรรมเนียมราชประเพณีกษัตริย์แต่ก่อน ขอให้ซุดไซผู้ฉลาดในโวหารถือพระราชสาส์นไปเจรจาความเมืองจึงจะควร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสสั่งขุนนางพนักงานแต่งราชสาส์นเสร็จแล้วส่งให้ซุดไซ ซุดไซรับราชสาส์นคำนับลาออกมาจัดเสบียงอาหารและคนใช้ออกจากเมืองลกเอี๋ยง เดินตามทางไปเมืองโฮไส
ฝ่ายเล่ากิ๋นคุมเครื่องบรรณาการล่วงด่านเข้ามาถึงเมืองลกเอี๋ยง พอพบขุนนางชาวเมืองลกเอี๋ยงขี่ม้าสวนทางมา ขุนนางผู้นั้นจึงลงจากม้าเข้าไปไต่ถาม เล่ากิ๋นจึงบอกว่าเจ้าเมืองโฮไสให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของเครื่องบรรณาการมาถวาย ตัวข้าพเจ้าเป็นขุนนางต่างประเทศจะเข้าไปเมืองหลวง ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมคิดขามใจอยู่ ขอท่านได้กรุณานำข้าพเจ้ากลับไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ จะได้ถวายเครื่องราชบรรณาการทั้งปวง ซุดไซได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงว่าพระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งใช้ให้ข้าพเจ้าถือราชสาส์นไปถึงเจ้าเมืองโฮไส ด้วยเห็นว่าเจ้าเมืองโฮไสไม่มีที่พึ่ง เกรงเกลือกศัตรูหมู่ข้าศึกจะย่ำยีด้วยไม่มีที่เกรงขาม จึงเอาพระทัยโอบอ้อมแผ่เผื่อไป หวังจะบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งเจ้าเมืองโฮไสมีใจจงรักภักดีโดยสุจริต ให้ท่านคุมเครื่องราชบรรณาการมา เราจะพาเข้าไปเฝ้าช่วยเพ็ดทูลทำนุบำรุงท่านอย่าวิตกเลย ซุดไซจึงพาเล่ากิ๋นกลับมาเมืองลกเอี๋ยง เข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเข้าเฝ้าทูลแจ้งความทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยยินดีด้วยโปถังมาสามิภักดิ์ จึงตรัสสั่งให้ขุนนางแต่งหนังสือไปตั้งให้โปถังเป็นที่เกียวจิวบกให้บังคับทหาร รักษาด่านปลายแดนเมืองลกเอี๋ยง แล้วพระราชทานทองคำหนักสองร้อยชั่ง สั่งให้ซุดไซถือหนังสือรับสั่งไปเมืองโฮไส ซุดไซกับเล่ากิ๋นออกจากที่เฝ้า ขนทองสองร้อยชั่งบรรทุกเกวียนออกจากเมืองหลวงไปเมืองโฮไส เล่ากิ๋นจึงให้ซุดไซผู้ถือหนังสือรับสั่งหยุดอยู่นอกเมือง เล่ากิ๋นเข้าไปคำนับแจ้งความแก่โปถังทุกประการ โปถังได้ฟังยินดีนัก จึงจัดเครื่องคำนับออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้าเมือง ให้ประชุมขุนนางเมืองขึ้นพร้อมกัน ซุดไซจึงเชิญหนังสือรับสั่งอ่านให้โปถังและขุนนางฟังแต่ต้นจนปลาย โปถังจึงคุกเข่าลงถวายบังคมรับที่จิวบก แล้วให้เจ้าพนักงานขนทองของพระราชทานเข้าไว้ในคลัง สั่งคนใช้ให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงผู้ถือรับสั่งกับขุนนางทั้งปวง นั่งกินโต๊ะเสพสุราสนทนาปราศรัยกันเป็นที่สบาย โปถังจึงแต่งเครื่องคำนับกับหนังสือฉบับหนึ่ง ในหนังสือนั้นว่า เดิมหวยหงอเจ้าเมืองยงอิวเป็นคนชอบอัชฌาสัย ราษฎรชาวเมืองไปมาค้าขายถึงกันอยู่มิได้ขาด บัดนี้หวยหงอใช้ให้ขุนนางมาชักชวนไปเข้าด้วย หวยหงอเจ้าเมืองยงอิวจะคิดการกบฏ ข้าพเจ้าไม่ยอมเข้าด้วยจึงมายอมสามิภักดิ์เป็นเมืองขึ้นพึ่งบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวงกว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดเป็นสองใจเหมือนหวยหงอนั้นหามิได้ ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้เล่ากิ๋นกลับไปเมืองหลวงกับซุดไซ เล่าอี๋นกับซุดไซคำนับลากลับไปเมืองลกเอี๋ยงจึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเฝ้า เล่ากิ๋นถวายหนังสือต่อพระหัตถ์ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านแจ้งความแล้ว เห็นว่าโปถังมีใจจงรักภักดีโดยสุจริต จึงสั่งให้มีหนังสือตอบเป็นใจความว่า หวยหงอคิดการกบฏประทุษร้ายต่อเรา เจ้าเมืองโฮไสไม่เข้าร่วมคิดด้วย เห็นหวยหงอจะมาย่ำยีเมืองโฮไส ให้จิวบกโปถังจัดแจงทแกล้วทหารกำชับตรวจตระเวนด่านทางป้องกันกองทัพหวยหงอไว้ท่ากว่ากองทัพใหญ่จะยกไปถึง จะได้สมทบทัพยกไปจับหวยหงอ สำเร็จราชการเมืองยงอิวแล้วชาวเมืองโฮไสจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข เล่ากิ๋นรับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ากลับมาเมืองโฮไส เข้าไปส่งให้จิวบกโปถัง แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ โปถังอ่านหนังสือแจ้งความแล้วมีความยินดีนัก จึงผินหน้าต่อเมืองลกเอี๋ยงแล้วคุกเข่าลงถวายบังคม ออกปากสรรเสริญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ว่าทรงพระปัญญาลึกซึ้ง เห็นการล่วงหน้าไปไกลถึงสิบหมื่นเส้น พระทัยโอบอ้อมอารีมีความกรุณาแก่ราษฎรและหัวเมืองยิ่งนัก เป็นกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการโดยแท้หาสงสัยมิได้ สมควรที่จะเป็นข้าขอบขัณฑสีมาไปกว่าจะสิ้นชีวิต โปถังจึงว่าหวยหงอซึ่งคิดครั้งนี้เพราะเชื่อคำคนยุยง จำจะมีหนังสือไปห้ามปรามเตือนสติสักครั้งหนึ่ง โปถังจึงแต่งหนังสือเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าโปถังเจ้าเมืองโฮไสขอคำนับมายังท่านผู้ครองเมืองยงอิว ด้วยข้าพเจ้าแจ้งข่าวว่าท่านยอมสามิภักดิ์ด้วยพระเจ้าฮั่นบู๊ฮ่องเต้ ให้บุตรชายไปเป็นข้าเฝ้าแทนตัวอยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยง ข้าพเจ้าพลอยยินดีด้วย บัดนี้ใช้ให้เตียวเหียนมาชักชวนข้าพเจ้าเข้าร่วมคิดแข็งเมืองเป็นกบฏต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการนั้นไม่ชอบ จะพาทแกล้วทหารล้มตายฉิบหายเสีย ขอท่านจงตรึกตรองให้รอบคอบอย่าเชื่อฟังคนยุยง จงถอยหลังคิดหาความชอบประกอบการดีโดยสุจริต อย่าคิดเป็นสองใจ จึงจะมีความสุขพ้นภัยอันตราย โปถังจึงให้หาเตียวเหียนเข้ามาส่งหนังสือให้เตียวเหียน
ฝ่ายเตียวเหียนมาเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองโฮไสไม่สมความคิด รับหนังสือคำนับลากลับมาเมืองยงอิว เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แล้วเล่าความให้หวยหงอฟังแต่ต้นจนปลาย หวยหงอได้ฟังดังนั้นจึงอ่านหนังสือ เห็นเป็นคำห้ามปรามมามิชอบใจจึงฉีกหนังสือทิ้งเสีย แล้วปรึกษาอองงวนเสียงว่า เดิมเราคิดจะชักชวนเจ้าเมืองโฮไสและหัวเมืองทั้งปวงพร้อมใจกันจะคิดการใหญ่ บัดนี้เจ้าเมืองโฮไสกลับยอมเข้าด้วยเจ้าเมืองลกเอี๋ยงเสียอีกเล่า ท่านจะคิดประการใดการใหญ่จึงจะสำเร็จ อองงวนเสียงจึงว่าเมืองยงอิวนี้แต่ครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่นชื่อเมืองโปต๋ง เป็นที่ชัยภูมิ มีภูเขารอบเป็นขอบกั้นแดนหนทางช่องแคบสำหรับซุ่มทัพรบข้าศึกเป็นหลายแห่ง ครั้งเมื่อเล่าปังจะคิดการกำจัดพระเจ้าฌ้อปาอ๋องผู้ทรงกำลังดังจะถอนภูเขาขึ้นได้นั้น เล่าปังมาซุ่มหัดทหารอยู่ในเมืองนี้ ใช้ฮั่นสินผู้มีสติปัญญาเป็นแม่ทัพยกไปทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องพ่ายแพ้สำเร็จราชการแล้ว เล่าปังได้เป็นต้นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบมา ซึ่งท่านจะคิดครั้งนี้ถึงมาตรว่าเจ้าเมืองโฮไสไม่เข้าด้วยโดยดี ขอให้ยกกองทัพไปตีชิงเอาเมืองโฮไสไว้เป็นที่มั่นกันกองทัพฝ่ายตะวันตกแล้วยกไปตีเมืองสำเภาข้างทิศตะวันออก ตั้งด่านใหญ่ไว้แห่งหนึ่ง จึงยกมาตีด่านห้ำก๊กก๋วนฝ่ายทิศใต้ ให้ทหารมีฝีมือรักษาด่านไว้ให้มั่นคง ฝ่ายเหนือจงไปตีเมืองเสียงกูนตั้งเป็นด่านใหญ่แห่งหนึ่ง ถ้าท่านคิดตั้งด่านทั้งสี่ตำบลมั่นคงแล้วตั้งเกลี้ยกล่อมฝึกปรือทหารให้ชำนาญการศึก ยกไปตีเมืองน้อยใหญ่แผ่แผ่นดินเขตแดนให้กว้าง ถ้าเสียทียกหนีถอยเข้าตั้งรับอยู่ในค่ายใหญ่ ถึงข้าศึกจะมีทหารร้อยหมื่นก็กระทำมิถนัดด้วยเป็นทางช่องแคบ ท่านจะทำการตั้งตัวเป็นใหญ่ คิดให้ลึกซึ้งเหมือนคำข้าพเจ้าว่าฉะนี้แล้ว สมบัติท่านจะตั้งอยู่เป็นสุขถึงหมื่นปีหาผู้จะย่ำยีได้ไม่ หวยหงอได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญอองงวนเสียงว่า ท่านมีสติปัญญาคิดการลึกซึ้งควรจะทำตามคำท่าน
ฝ่ายขุนนางผู้มีสติปัญญาได้ยินอองงวนเสียงว่ากล่าวยุยงให้หวยหงอกำเริบใจ ครั้นจะเข้าไปทัดทานก็เกรงหวยหงอจะพาลเอาโทษ ต่างคนหนีไปอาศัยอยู่เมืองอื่นเป็นหลายคน
ฝ่ายปังอี้ปราบโจรผู้ร้าย ณ เมืองเตียงอั๋นราบคาบลงหลายตำบลแล้ว จึงแต่งหนังสือบอกให้ม้าใช้ไปแจ้งข้อราชการ ณ เมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ พอขุนนางนำหนังสือบอกปังอี้เข้ามาแจ้งความว่า ปังอี้ยกไปปราบโจร ณ เมืองเตียงอั๋นราบคาบเลิกทัพกลับมา พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งขุนนางเจ้าพนักงานแต่งหนังสือรับสั่งเป็นใจความว่า ซึ่งปังอี้ปราบผู้ร้ายเมืองเตียงอั๋นพึ่งราบคาบจะเลิกทัพกลับมานั้น เกลือกโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นภายหลังด้วยไม่มีที่กลัวเกรง จะต้องยกทัพไปปราบเป็นสองครั้งสามครั้งลำบากแก่ทแกล้วทหาร ให้ปังอี้ตั้งกองทัพอยู่รักษาเมืองเตียงอั๋นเอาใจโอบอ้อมแผ่เผื่อตัดสินถ้อยความสุขทุกข์ของราษฎรโดยยุติธรรม ให้ทหารออกสอดแนมสืบจับโจรผู้ร้ายมาปรับโทษตามกฎหมายแผ่นดิน ระงับโจรให้สงบ ไพร่พลเมืองจะได้ทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิตอยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางพนักงานจารึกข้อรับสั่งคำนับลาออกมาแต่งหนังสือเข้าผนึก ส่งให้ทหารม้าใช้กลับไปเมืองเตียงอั๋น
ฝ่ายปังอี้คอยม้าใช้ถือหนังสือไปเป็นหลายวันยังไม่มา พอม้าใช้กลับมาถึงจึงรับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้ว จัดทหารออกลาดตระเวนสอดแนมสืบจับตัวผู้ร้ายมาลงโทษตามกฎหมายสำหรับเมือง มิให้คบพวกปล้นฉกชิงฉ้อตระบัดเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรในเมืองนอกเมือง แต่นั้นมาชาวเมืองเตียงอั๋นทำไร่นาค้าขายอยู่เป็นสุขหาโจรผู้ร้ายจะย่ำยีมิได้ อยู่มามีผู้ทำเรื่องราวทูลกล่าวโทษว่า ปังอี้ตั้งอยู่เมืองเตียงอั๋นราษฎรทั้งปวงเกรงกลัวอำนาจ ปังอี้ตั้งตัวเป็นห้ำเอี๋ยงอ๋องเกลี้ยกล่อมได้ทแกล้วทหารเป็นอันมาก เห็นจะมีใจกำเริบคิดการกบฏต่อแผ่นดิน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบความมิได้ตรัสประการใด ทรงตรึกตรองโดยรอบคอบเห็นว่าปังอี้เป็นคนสัตย์ซื่อจงรักภักดีโดยสุจริตเป็นที่วางใจมาแต่ก่อน ครั้งนี้ปังอี้จะคิดกบฏประทุษร้ายเหมือนคำผู้มาว่านั้นเป็นความข้อใหญ่ จะประมาณใจให้เห็นความจริงโดยแท้เป็นอันยาก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสสั่งขุนนางผู้มีสติปัญญาให้ถือหนังสือเรื่องราวนั้นไปให้ปังอี้ ณ เมืองเตียงอั๋นหวังจะทราบในกิริยาปังอี้ ขุนนางรับเรื่องราวออกจากเฝ้า ขึ้นม้ารีบไปตามระยะทางถึงเมืองเตียงอั๋น เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แก่ปังอี้
ฝ่ายปังอี้รับเรื่องราวมาอ่านแจ้งความดังนั้น ตกใจหน้าซีดสลดลงเหงื่อไหลโซมตัวตกตะลึงนิ่งไปเป็นครู่ จึงคิดว่าเสียแรงทำความชอบมาหมายจะไว้ชื่อให้ปรากฏในแผ่นดิน อุตส่าห์รักษาตัวกลัวความผิด หวังจะรักษาความชอบซึ่งได้ทำไว้มิให้มีมลทิน ด้วยใจกตัญญูต่อพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้โดยสุจริต มีผู้กล่าวโทษเป็นข้อใหญ่ฉะนี้เสียใจนัก ปังอี้จึงเขียนหนังสือเป็นเรื่องราวกราบทูลว่า เดิมข้าพเจ้าเป็นชาวป่าหายศศักดิ์มิได้ พระองค์กรุณาชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับทหารมีผู้ยำเกรง ซึ่งข้าพเจ้าทำความชอบมาแต่หลัง ยังหาสมกับพระคุณซึ่งโปรดชุบเลี้ยงไม่ ทุกวันนี้ข้าพเจ้าคิดแต่จะทำการอาสาไปกว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดทรยศกบฏต่อเจ้าแผ่นดินเหมือนถ้อยคำผู้ทำเรื่องราวกล่าวโทษนั้น หามิได้เป็นความสัตย์ความจริง อนึ่งข้าพเจ้าก็ได้เป็นข้าเก่าพระองค์ได้ใช้เห็นนํ้าใจมาแต่ก่อน ขอจงทรงตรึกตรองให้เห็นเท็จและจริงโดยแท้ ถ้าเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนทรยศคิดกบฏต่อแผ่นดินแล้ว จะให้ประหารชีวิตก็จะยอมตายตามรับสั่ง ปังอี้จึงเลี้ยงโต๊ะขุนนางผู้ถือหนังสือแล้วว่า แต่เราอาสามาทำศึกด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบศัตรูแผ่นดินโดยน้ำใจสุจริต คิดแต่ที่จะทำนุบำรุงให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ หมายจะฝากชื่อเป็นความชอบ ถ้าใจเราเป็นคนทรยศ ก็จะคิดกบฏต่อบ้านเมืองยังไม่ปรกติ ครั้งนี้แผ่นดินราบคาบแล้ว มีผู้มาทำเรื่องราวกล่าวโทษว่าเราตั้งตัวเป็นเจ้า หวังจะให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แคลงใจเรา ซึ่งมีรับสั่งโปรดให้ท่านถือหนังสือมาบอกให้ได้แจ้งความทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ ท่านจงนำเรื่องราวเราฉบับนี้ไปกราบทูลให้ทราบ ช่วยบ่ายเบี่ยงคัดข้อความออกจงจะแจ้ง ให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบในความสัตย์สุจริตเราด้วย ข้าหลวงรับหนังสือคำนับลากลับมาเมืองลกเอี๋ยง จึงลงจากม้าเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือแล้วทูลแจ้งความทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังแจ้งในกิริยาปังอี้ แล้วทรงอ่านเรื่องราวแต่ต้นจนปลายก็ทราบความโดยสติปัญญาตรึกตรองลึกซึ้งรอบคอบ เห็นว่าปังอี้มีใจซื่อตรงสุจริตมิได้คิดประทุษร้าย จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้แต่งหนังสือไปว่ากล่าวเอาน้ำใจปังอี้ให้เป็นปรกติดังเก่า ขุนนางก็แต่งหนังสือไปให้ปังอี้ตามรับสั่ง ครั้นอยู่มา ณ เดือนแปดเป็นเทศกาลฝน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้ขุนนางแต่งหนังสือรับสั่งไปเมืองเตียงอั๋น ให้หาตัวปังอี้มาเฝ้า ขุนนางพนักงานรับสั่งแล้วแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปเมืองเตียงอั๋น
ฝ่ายปังอี้ตั้งแต่ถวายเรื่องราวให้ขุนนางไปทูลยังมิได้รู้ความว่าร้ายดี ทุกข์ใจคอยฟังข่าวอยู่ พอม้าใช้นำหนังสือมาส่งให้อ่านแจ้งความว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มิได้ระแวงพระทัยมีความยินดีนัก คิดจะใคร่ไปเฝ้ากลัวอาญาด้วยไม่มีรับสั่งให้หา ครั้นอยู่เวลาวันหนึ่ง ปังอี้ออกว่าราชการนายทัพนายกองพร้อมกัน พอม้าใช้ถือหนังสือมาแต่เมืองลกเอี๋ยงบอกว่ามีรับสั่งให้หา ปังอี้แจ้งความตามหนังสือแล้วมีใจยินดีนัก จึงสั่งนายทัพนายกองให้อยู่รักษาเมืองปราบพวกโจรผู้ร้ายอย่าให้กำเริบ ปังอี้จึงขึ้นม้าพาทหารคนสนิทร้อยเศษรีบไปถึงเมืองหลวง พอเวลาเสด็จออก ปังอี้กับขุนนางทั้งปวงเข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสสรรเสริญปังอี้ต่อหน้าขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยว่า ครั้งเมื่อแรกเราจะคิดการกำจัดอองมังแต่ยังไม่มีทแกล้วทหารนั้น เราได้ปังอี้เป็นที่ปรึกษา เราถึงที่อับจนหลายครั้ง ปังอี้ช่วยแก้ไขได้รอดชีวิต ปังอี้มีใจจงรักภักดีอาสาปราบศัตรูหมู่โจรผู้ร้ายราบคาบตราบเท่าได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งชาวพระคลัง จัดเสื้อผ้าอย่างดีกับเงินทองแก้วแหวนสิ่งของวิเศษมีราคาพระราชทาน แล้วตรัสว่า สิ่งของทั้งนี้เราสนองคุณท่านเมื่อครั้งเสียทีถอยทัพหนีอองลังจือ เราอดอาหารตัวท่านไปขอข้าวสาลีชาวบ้านมาสู่ให้เรากินพอระงับความกระวนกระวาย ความชอบท่านครั้งนั้นเรายังไม่ลืม ปังอี้จึงทูลว่าซึ่งพระองค์ไม่ลืมผู้ทำความชอบทั้งนี้ ต้องอย่างกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่โบราณราชสืบมา ซึ่งมีพระทัยกรุณาชุบเลี้ยงพระราชทานสิ่งของครั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่าราชการฝ่ายตะวันออกยังหาราบคาบไม่ จะต้องยกทัพไปปราบให้สิ้นเสี้ยนหนาม อันเมืองเตียงอั๋นเป็นเมืองใหญ่บังเกิดโจรผู้ร้ายเนืองๆ อยู่ ท่านจงยกครอบครัวไปรักษาเมืองเตียงอั๋น ระงับโจรผู้ร้ายบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข เมื่อเราได้ยกกองทัพไปปราบหัวเมืองตะวันออก จึงจะมีหนังสือไปถึงท่าน ปังอี้รับสั่งแล้วคำนับขนสิ่งของเครื่องพระราชทานออกไปบ้าน ปังอี้อยู่จัดแจงทแกล้วทหารหัวเมืองทั้งปวงซึ่งเกณฑ์กระบวนทัพหลวงจะเสด็จไปปราบโจรฝ่ายตะวันออกช้าอยู่ถึงสิบวัน ปังอี้จึงทูลลายกครอบครัวกลับไปอยู่เมืองเตียงอั๋น
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นปังอี้ไปแล้วคิดถึงเงียมจูเหลง ตั้งแต่พาม้าอ้วนมาช่วยการศึกครั้งกิบูป้า ณ เมืองคุนเอี๋ยงนั้น ครั้นมีชัยชนะแล้วหนีไปมิได้พบเป็นช้านาน จำจะสืบหาตัวอาจารย์เงียมจูเหลงมาตั้งเป็นขุนนางผู้เฒ่าสนองคุณให้ถึงขนาด ถ้าเงียมจูเหลงมาอยู่ด้วยจะได้ช่วยคิดป้องกันข้าศึกศัตรูหมู่โจรร้ายให้ราบคาบ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะอยู่เย็นเป็นสุขไปภายหน้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงเสด็จออกตรัสถามขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดพบเงียมจูเหลงและรู้ว่าอยู่แห่งใด เราจะให้ไปเชิญมาตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางทั้งปวงต่างคนนิ่งอยู่มิได้ทูลประการใด พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้เขียนรูปเงียมจูเหลง มีกฎหมายแจกไปทุกหัวเมือง ถ้าผู้ใดรู้จักตำแหน่งที่อยู่เงียมจูเหลงจะให้บำเหน็จตามสมควร อนึ่งเราได้ยินกิตติศัพท์ลือมาว่า ยังมีผู้เฒ่าคนหนึ่งชื่อจิวตั๋ง เป็นผู้วิเศษอาศัยอยู่ป่าในแดนเมืองไทหงวน จิวตั้งคนนี้มีสติปัญญารู้จักจัดการแผ่นดิน จงเชิญตัวมาเราจะตั้งเป็นขุนนางผู้เฒ่า ช่วยคิดการบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางพนักงานรับสั่งออกมาจารึกรูปเงียมจูเหลง แต่งกฎหมายแจกไปแก่หัวเมืองทั้งสี่ทิศตามรับสั่ง
ฝ่ายขุนนางหัวเมืองหมายจะเอาความชอบ ต่างคนเที่ยวเสาะสืบหามิได้พบเงียมจูเหลง พบแต่จิวตั๋งและผู้วิเศษเป็นหลายคนหลบหนีไป ได้แต่ตัวจิวตั๋งเข้ามาเมืองหลวง ขุนนางพนักงานจึงทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ว่าไม่พบเงียมจูเหลงได้แต่จิวตั๋งเข้ามาเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงเชิญจิวตั๋งนั่งที่สมควรแล้วตรัสว่า ราษฎรหัวเมืองสรรเสริญว่าท่านมีสติปัญญา ให้ไปเชิญตัวมาจะตั้งแต่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ช่วยคิดการบำรุงแผ่นดินไปภายหน้า ท่านจะเห็นประการใด จิวตั๋งได้ฟังจึงคิดว่าขุนนางผู้มีสติปัญญาเข้ามาอยู่เป็นข้าเฝ้า อาสาผู้มีบุญทำการปราบศัตรูแผ่นดินราบคาบถึงสองส่วนยังไม่ปรกติแต่ส่วนเดียว จะเข้ามารับที่ขุนนางด้วยหาความชอบมิได้ฉะนี้ ผู้ซึ่งมีความชอบมาแต่ก่อนจะมีใจอิจฉาพยาบาท คิดแล้วจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านป่า ฝ่ายทหารไม่ชำนาญเพลงอาวุธ จะจัดแจงการในเมืองหลวงเล่าก็ไม่เข้าใจในกฎหมายขนบธรรมเนียม ทั้งสติปัญญาฟั่นเฟือนเคลิ้มเขลามักหลงลืมไม่เหมือนแต่ก่อนด้วยความชราภาพ จะขอพึ่งบุญญาธิการอยู่เป็นข้าแผ่นดินพอได้ทำมาหากินเลี้ยงชีวิตกว่าจะตาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังเห็นจิวตั๋งว่ากล่าวบิดเบือนไม่ยอมรับที่ขุนนาง จึงสั่งชาวคลังจัดแพรสี่สิบพับพระราชทานจิวตั๋งกลับไปบ้าน
ฝ่ายฮวนเสงจึงทูลว่า ผู้วิเศษพวกจิวตั๋งนั้นมีอยู่เป็นหลายคน ข้าพเจ้าให้ไปเชิญถึงสามครั้งสี่ครั้งมิได้มา พากันหลบหลีกเข้าป่าไปสิ้นไม่ได้ตัว จึงมิได้กราบทูลให้ทราบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า กษัตริย์แต่ก่อนย่อมสืบหาผู้มีสติปัญญามาชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง ผู้มีสติปัญญาเห็นว่าแผ่นดินราบคาบแล้ว ไม่ยอมรับที่ยศศักดิ์รักแต่ความสุข ผู้มีบุญญาธิการย่อมโปรดให้ไปอยู่โดยชอบอัชฌาสัย ซึ่งเราให้จิวตั๋งกลับไปบ้านทั้งนี้ เพราะจะทำให้ต้องตามราชประเพณี แต่เงียมจูเหลงนั้นได้มาช่วยคิดอุบายได้ชนะศึกใหญ่มีความชอบอยู่ครั้งหนึ่ง เรามีใจคิดถึงมิได้ขาด จะใคร่พบตัวสนองคุณซึ่งได้ทำความชอบไว้แต่ก่อน พอมีขุนนางผู้หนึ่งเข้ามาทูลว่า มีชายชาวเมืองเจ๋มาบอกว่ารู้จักตัวและตำแหน่งที่อยู่เงียมจูเหลง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ทรงฟังมีพระทัยยินดีนัก จึงรับสั่งให้หาตัวชายผู้นั้นเข้ามาพระราชทานเงินสี่สิบตำลึงเป็นรางวัล จึงใช้ขุนนางแต่งรถให้ชายผู้นั้นนำไปรับเงียมจูเหลง ขุนนางนายทหารรับสั่งคำนับลาออกมาเทียมรถพร้อมด้วยทหารคู่แห่ ให้ชายนั้นนำทางไปหลายวันถึงที่ตำบลหนึ่ง เป็นที่สงัดรโหฐานแสนสนุกยิ่งนัก ที่ตำบลนั้นเป็นแดนเมืองเจ๋ ชายผู้นั้นจึงพาขุนนางนายทหารเข้าไปคำนับแล้วบอกเงียมจูเหลงว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปเมืองลกเอี๋ยงจะปรึกษาด้วยราชการแผ่นดิน เงียมจูเหลงได้ยินดังนั้นจึงคิดว่าทหารซึ่งเกิดสำหรับบุญก็ไปประชุมพร้อมกันทั้งยี่สิบแปดคน ช่วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบศัตรูแผ่นดิน แผ่นดินนับวันแต่จะราบคาบราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุขทุกทิศ ซึ่งจะหาไปเมืองลกเอี๋ยงครั้งนี้พิจารณาดูมิได้เห็นธุรกิจการสิ่งใด เงียมจูเหลงคิดแล้วนิ่งตรึกตรองอยู่ ขุนนางผู้รับสั่งจึงถือเครื่องคำนับเชิญอีกถึงสามครั้ง เงียมจูเหลงจึงคิดว่าแต่จากพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาช้านานหลายปีมิได้ไปเยี่ยมเยียน บัดนี้ได้เป็นเจ้าแผ่นดินแล้วให้เอารถมารับจำจะไปจึงจะควร คิดแล้วรับเครื่องคำนับ ขุนนางผู้รับสั่งเชิญเงียมจูเหลงขึ้นรถกลับคืนไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ตั้งแต่ใช้ให้ขุนนางไปเชิญเงียมจูเหลง ตั้งพระทัยนับวันคอยฟังข่าวอยู่ทุกเวลามิได้ขาด อยู่วันหนึ่งเวลาเช้าเสด็จออกว่าราชการ พอขุนนางพนักงานซึ่งได้กำกับรักษาประตูเมืองเข้ามาแจ้งความว่าเงียมจูเหลงมาถึงแล้ว จึงเสด็จทรงรถไปรับเงียมจูเหลงนอกประตูเมืองพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง พอเงียมจูเหลงถึงจึงพาเข้าพระราชวังเชิญนั่งที่สมควร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยินดีพระทัยนัก จึงตรัสเล่าความซึ่งทำศึกได้ความลำบากแต่หลังให้เงียมจูเหลงฟังแต่ต้นจนปลาย แล้วตรัสว่าตั้งแต่ท่านมาช่วยข้าพเจ้าคิดกลอุบายชนะทัพร้อยหมื่น ณ เมืองคุนเอี๋ยง ข้าพเจ้ามิได้พบท่านช้านาน แต่ใช้ทหารเที่ยวหามิได้พบ ซึ่งท่านมาได้เห็นหน้าวันนี้ข้าพเจ้ายินดีนัก เงียมจูเหลงได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าไต้อ๋องมีบุญญาธิการหาผู้เสมอมิได้ จะปราบศัตรูแผ่นดินไปภายหน้าไม่มีผู้ใดจะต่อสู้ ข้าพเจ้าจึงเที่ยวไปอาศัยที่เงียบสงัดอยู่ตามสบาย ครั้นสืบรู้ว่าไต้อ๋องได้เป็นเจ้าแผ่นดิน มีผู้สรรเสริญจำเริญเกียรติยศ มีอาญาแผ่ไปดังแสงพระอาทิตย์ส่องสว่างโลกหาพระโรคโรคาพยาธิมิได้ ข้าพเจ้าจึงยับยั้งฟังข่าวอยู่ในเมืองเจ๋ พอขุนนางในไต้อ๋องไปเชิญขัดมิได้จึงมาเยี่ยมเยียน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดีนัก จึงเรียกเครื่องเสวยมาให้เงียมจูเหลงกินเป็นที่สบาย แล้วตรัสว่าครั้งนี้แผ่นดินยังไม่ราบคาบจะต้องปราบหลายตำบล ข้าพเจ้าจะเชิญท่านไว้เป็นที่กุนสือขุนนางผู้ใหญ่ จะได้เป็นที่ปรึกษาการบำรุงแผ่นดินไปภายหน้าท่านจะเห็นประการใด เงียมจูเหลงจึงว่าข้าพเจ้าเป็นวิสัยชาวป่า ซึ่งจะมาเป็นขุนนางในเมืองหลวงนั้น  ใจข้าพเจ้าไม่ยินดีในที่ยศศักดิ์ เปรียบเหมือนเจาฮูครั้งแผ่นดินเงี้ยวเต้ พระเจ้าเงี้ยวเต้เห็นว่าเจาฮูมีสติปัญญาลึกซึ้งจะบำรุงราษฎรได้ จึงตรัสว่าจะมอบสมบัติให้เจาฮู
ฝ่ายเจาฮูได้ยินจึงลุกไปหยิบขันนํ้าเทรดล้างหูทั้งสองโดยด่วน พระเจ้าเงี้ยวเต้สงสัยพระทัยไม่แจ้งความ จึงตรัสถามเจาฮู เจาฮูทูลว่าหูข้าพเจ้าไม่เคยได้ยินและมาได้ยินคำซึ่งตรัสว่าจะยกสมบติให้ไม่ชอบใจ จึงชำระหูทั้งสองเสียให้หมดมลทิน ซึ่งข้าพเจ้าไม่ยินดีในที่ยศศักดิ์ดังนี้เหมือนเจาฮู จะขออยู่หาเลี้ยงชีวิตในป่ากว่าจะตาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังเสียดายเงียมจูเหลงยิ่งนัก จึงตรัสเกลี้ยกล่อมเงียมจูเหลงอยู่จนเวลาค่ำลง จึงจูงมือเงียมจูเหลงเข้าที่ข้างใน ให้เงียมจูเหลงนอนร่วมที่บรรทม ตรัสสนทนากับเงียมจูเหลงจนเวลาดึก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้บรรทมหลับ เงียมจูเหลงจึงคิดว่าขุนนางในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ซึ่งรู้ดูนักขัตฤกษ์จะมีบ้างหรือประการใด เงียมจูเหลงแกล้งนอนทำเสียกิริยา พลิกตัวกลับเอาเข่าพิงทับเพลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ฟื้นบรรทม รู้ว่าเงียมจูเหลงนอนเสียกิริยา ครั้นจะพลิกพระองค์หนีก็เกรงเงียมจูเหลงจะตื่น จึงบรรทมนิ่งอยู่เป็นปกติ
ฝ่ายไทซู้ขุนนางซึ่งเป็นพนักงานดูดาวขัตฤกษ์ ครั้นเวลาเที่ยงคืนจึงพิจารณาดูดาวพระมหากษัตริย์ เห็นดาวแขกโคจรเข้าไปชิดมณฑลดาวซึ่งประจำพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ก็ตกใจ เกรงศัตรูจะลอบลักเข้ามาทำอันตราย ครั้นพิเคราะห์ดูเป็นดาวนพเคราะห์เห็นหาอันตรายมิได้
ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ทูลตามเหตุซึ่งมีในเวลากลางคืนนั้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงตรัสว่า เวลาคืนนี้เรากับเงียมจูเหลงนอนอยู่ด้วยกัน เราหาอันตรายมิได้ เงียมจูเหลงได้ยินไทซู้กราบทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ดังนั้นก็รู้ว่าไทซู้มีวิชาในฤกษ์บน เห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีบุญได้คนดีมีสติปัญญาประกอบวิชาพร้อมบริบูรณ์ จะรักษาแผ่นดินสืบกษัตริย์ไปภายหน้าโดยแท้ เงียมจูเหลงจึงทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ว่า ทแกล้วทหารประกอบผู้มีสติปัญญา ประกอบคุณวิชาทั้งปวงก็พร้อมบริบูรณ์ทุกพนักงานแล้ว แผ่นดินท่านนับวันแต่จะอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ข้าพเจ้าก็ชราภาพท่านจะหน่วงไว้ให้เป็นขุนนางประกอบด้วยธุระเป็นอันมาก ข้าพเจ้าหาความสบายมิได้จะขอลาไปบ้านเก่าทำไร่สวนพอเลี้ยงชีวิต แม้นมีกิจธุระประการใดใช้คนไปหา ข้าพเจ้าจะมาช่วยทำนุบำรุงตามสติกำลัง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เกลี้ยกล่อมเงียมจูเหลงเป็นหลายครั้ง เห็นว่าเงียมจูเหลงไม่รับที่ยศศักดิ์ รักแต่ที่เงียบสงัดเป็นนิสัยชาวป่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ก็ตามใจมิให้ขัดเคือง จึงให้ชาวคลังจัดสิ่งของบรรทุกเกวียนห้าเล่มกับทองคำสองร้อยตำลึงพระราชทานเงียมจูเหลง เงียมจูเหลงจึงถวายแพรและทองคืนเข้าคลังดังเก่า แล้วลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้กลับไปที่อยู่เขาฮูฉุน ทำไร่สร้างสวนเลี้ยงชีวิตเป็นสุข อายุได้แปดสิบเศษเงียมจูเหลงก็ตาย
๒๒
ฝ่ายม้าอ้วนอยู่ ณ บ้านเสียงหลิม สืบรู้ว่าหวยหงอตั้งด่านทางมั่นคงทั้งสี่ทิศ คิดการจะแข็งเมืองเพราะเชื่อฟังขุนนางยุยง จึงแต่งหนังสือให้คนใช้ถือไปให้ขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงกราบทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ อยู่วันหนึ่งเวลาเช้าเสด็จออกว่าราชการ พอขุนนางนำหนังสือบอกม้าอ้วนเข้าไปเฝ้ากราบทูลว่าหวยหงอเป็นกบฏ จึงตรึกตรองในพระทัยเห็นว่าม้าอ้วนใจสัตย์ซื่อโดยสุจริต มิได้เข้าร่วมคิดกับหวยหงอ จึงตรัสสั่งให้ขุนนางผู้ถือหนังสือไปหาตัวม้าอ้วนเข้ามาคิดราชการ ณ เมืองหลวง ขุนนางคำนับลารีบไปบ้านเสียงหลิมบอกแก่ม้าอ้วนตามรับสั่ง ม้าอ้วนแจ้งความว่ารับสั่งให้หา จึงขึ้นม้ารีบมากับขุนนางข้าหลวงไปถึงเมืองลกเอี๋ยง พอเวลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออก ม้าอ้วนจึงตามขุนนางผู้ใหญ่เข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสปรึกษาม้าอ้วนว่า หวยหงอให้ท่านพาบุตรมาสามิภักดิ์ต่อเราแล้ว บัดนี้หวยหงอกลับเชื่อฟังขุนนางยุยงแข็งเมืองขึ้นครั้งนี้ท่านจะคิดประการใด ม้าอ้วนจึงกราบทูลว่าหวยหงอเป็นคนใจเบามิได้เห็นความลึกซึ้ง ตั้งแข็งเมืองครั้งนี้เพราะเชื่อคำคนยุยง ข้าพเจ้าจะแต่งหนังสือไปถึงขุนนางผู้ใหญ่ให้ว่ากล่าวทัดทาน ถ้าหวยหงอเชื่อฟังก็จะไม่ต้องลำบากแก่ทแกล้วทหารทั้งปวง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า ท่านกับหวยหงอเป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน ถ้าเชื่อฟังท่านแล้วจะไม่ต้องยกไปปราบ ถ้าไม่เชื่อฟังท่านว่ากล่าว เราจะยกทัพใหญ่ไปกำจัดเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามแผ่นดิน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้ม้าอ้วนเป็นนายคุมทหารห้าพันแล้วเสด็จขึ้น ม้าอ้วนจึงออกมาจากที่เฝ้ากลับไปบ้านเสียงหลิม แต่งหนังสือไปถึงเอียวก๋งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทให้ช่วยห้ามหวยหงอ
ฝ่ายเอียวก๋งขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองยงอิว แจ้งความตามหนังสือม้าอ้วนให้คนใช้มามิได้ว่าประการใด ครั้นเวลาเช้าหวยหงอออกว่าราชการ เอียวก๋งจึงนำหนังสือม้าอ้วนเข้าไปส่งให้ หวยหงออ่านแจ้งความซึ่งม้าอ้วนห้ามก็โกรธ ฉีกหนังสือทิ้งเสียแล้วแต่งหนังสือตอบไปถึงม้าอ้วนว่า ครั้งก่อนม้าอ้วนมาชักชวนเราไปยอมเข้าด้วยเล่าสิ้วบุนซกด้วยคิดสำคัญว่าเป็นผู้มีบุญ มีผู้บอกว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นปีศาจ แกล้งอุบายล่อลวงให้หัวเมืองทั้งปวงที่มีความคิดน้อยหลงเชื่อว่าเป็นผู้มีบุญ บัดนี้เราจัดเตรียมเครื่องศัสตราวุธทั้งทแกล้วทหารพร้อมแล้ว เร่งให้ม้าอ้วนไปบอกเล่าสิ้วบุนซกยกทัพมาทำศึกกับเราให้ถึงแพ้และชนะ คนใช้คำนับรับหนังสือออกมาขึ้นม้ากลับไปบ้านเสียงหลิม จึงเข้าไปส่งหนังสือให้แล้วแจ้งความแก่ม้าอ้วนทุกประการ ม้าอ้วนอ่านหนังสือหวยหงอว่ากล่าวเป็นข้อหยาบช้า จึงแต่งตัวขึ้นม้าพาคนใช้ไปเมืองลกเอี๋ยง พอเวลาเสด็จออกม้าอ้วนเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือหวยหงอ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านแจ้งความขัดเคืองพระทัย จึงตรัสว่าหวยหงอคนนี้เป็นหลานของฮองเฮา ผู้เป็นมเหสีพระเจ้าเฮาเกงฮ่องเต้พระเจ้าปู่ของเรา บัดนี้หวยหงอคิดแข็งเมือง ว่ากล่าวหยาบช้าท้าทายมาเป็นหลายข้อ เห็นหวยหงอจะยกมาย่ำยีเมืองโฮไส จึงให้มีหนังสือไปกำชับโปถัง ให้แต่งทหารออกลาดตระเวนด่านทางรักษาแดนโฮไสไว้ อย่าให้กองทัพเมืองยงอิวบุกรุกเขตแดนเข้ามากว่ากองทัพใหญ่จะยกไปถึง ขุนนางผู้ใหญ่ออกมาแต่งหนังสือให้ม้าใช้ถือไปเมืองโฮไสตามรับสั่ง
ฝ่ายหวยหงอฝึกปรือทแกล้วทหาร รวบรวมเสบียงอาหารขึ้นยุ้งฉางไว้ในเมืองยงอิวเป็นอันมาก มีผู้มาบอกว่าฮองโหนายโจรผู้ใหญ่คุมพวกโจรเข้าปล้นเจ้าเมืองกิมเสีย ซึ่งพระเจ้าเกงซีฮ่องเต้ตั้งไว้เป็นเจ้าเมืองแต่ก่อน ฮองโหฆ่าเจ้าเมืองเสียแล้วพาพวกโจรเข้าตั้งแข็งเมืองมิได้ไปขึ้นกับผู้ใด หวยหงอจึงจัดแพรแลทรัพย์สิ่งของให้ขุนนางคุมไปให้แก่ฮองโห ผูกพันเป็นมิตรไมตรีถือนํ้าพิพัฒน์สัจจาสัญญากันไว้แต่ก่อน หวยหงอตั้งสนามหัดทหารอยู่มิได้ขาด ฝ่ายม้าใช้ถือหนังสือมาถึงเมืองโฮไส จึงเข้าไปแจ้งข้อราชการแก่โปถัง พอมีผู้เข้ามาบอกว่าฮองโหนายโจรคุมพวกโจรเข้าปล้นชิงเอาเมืองกิมเสีย จับไทสือฆ่าเสีย แล้วไปคบคิดกับหวยหงอฝึกหัดทหารจะยกมาทำศึก โปถังว่าฮองโหมาอยู่เมืองกิมเสียต่อปลายแดนเมืองเราจะไว้ใจมิได้ จำจะจัดทหารไปลาดตระเวนป้องกันแดนไว้ตามหนังสือรับสั่ง โปถังจึงแต่งหนังสือตอบให้ม้าใช้กลับไปเมืองหลวงแล้วจัดทหารออกลาดตระเวนรักษาด่านปลายแดนเมืองโฮไส
ฝ่ายฮองโหครั้นฝึกทหารพวกโจรให้ชำนาญเพลงอาวุธแล้วเกณฑ์เป็นกระบวนทัพออกจากเมืองกิมเสีย ถึงแดนเมืองโฮไสจึงยกทัพเข้าตีด่านเหยียบแดนเมืองโฮไสเข้ามา ตั้งค่ายมั่นอยู่เนินทรายชายป่าห่างเมืองโฮไสประมาณหกร้อยเส้นเศษ ชาวด่านแตกหนีฮองโหเข้าไปแจ้งความแก่โปถังทุกประการ
ฝ่ายโปถังจึงเกณฑ์ทหารห้าหมื่นออกจากเมืองโฮไสไปตามทางหลวง พอพบกองทัพสวนทางมา ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ โปถังจึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นไป เห็นฮองโหยืนม้าอยู่หน้าทหาร โปถังจึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมฮองโหว่า ตัวเราเป็นขุนนางอยู่ในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยกรุณาแก่ราษฎรโอบอ้อมอารี มีราชไมตรีเผื่อแผ่หัวเมืองทั้งปวง ชุบเลี้ยงขุนนางผู้มีสติปัญญาและตั้งแต่งให้ที่ยศศักดิ์แก่ผู้มีฝีมือกล้าแข็งในการสงครามตามสมควรแก่ความชอบ บรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ไปยอมสามิภักดิ์พึ่งบุญญาธิการทั้งแผ่นดิน ตัวท่านเป็นชายเชื้อชาติทหารชำนาญการศึก มาตกอับลับชื่ออยู่กับหวยหงอซึ่งเป็นคนทรยศต่อเจ้าแผ่นดินไม่ควรนัก จงมายอมสามิภักดิ์ทำราชการในพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ เราจะช่วยทำนุบำรุงทูลให้ได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ ฮองโหจึงตอบว่าตัวท่านเป็นคนโฉดเขลาไม่ตรองให้ลึกซึ้ง พึ่งแต่บุญผู้อื่นหาความอายมิได้ คำผู้เฒ่ากล่าวไว้แต่ก่อนว่า เกิดมาเป็นชายชอบคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ให้มีผู้ออกชื่อลือเกียรติยศปรากฏไว้ในแผ่นดิน อันตัวเรากับเจ้าเมืองยงอิวได้กินน้ำพิพัฒน์สัจจาด้วยกัน คิดจะตั้งตัวให้ต้องตามคำโบราณ เล่าสิ้วบุนซกเป็นแต่เชื้อสายพระเจ้าฮั่นโกโจสืบมาเป็นหลายชั่วกษัตริย์ แต่กิตติศัพท์ลือมาว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นปีศาจ เจรจาล่อลวงให้คนทั้งปวงนับถือ ตัวท่านไม่ตรึกตรองในการให้รอบคอบ หลงนับถือเล่าสิ้วบุนซกว่าเป็นผู้มีบุญว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมเรานั้นเราไม่ยอม จะขอต่อสู้ให้ถึงแพ้และชนะ โปถังจึงว่าเล่าสิ้วบุนซกเป็นผู้มีบุญ ครั้งอองมังได้เป็นเจ้าแจกกฎหมายไปทุกหัวเมืองให้จับตัวเล่าสิ้วบุนซก ผู้ซึ่งจะหาความชอบจับได้ตัวเล่าสิ้วบุนซกหลายครั้ง เล่าสิ้วบุนซกมีบุญญาธิการเทวดารักษา ครั้นถึงที่อับจนคนผู้จะทำร้ายแลเห็นเป็นมังกรเหลืองเข้าประคองป้องกันอยู่ทุกครั้ง คนทั้งปวงเป็นพรรคพวกของอองมังลือเล่ากันว่า เอียวหยินผู้มีสติปัญญานั้นแจ้งว่าเป็นผู้มีบุญ จึงพร้อมใจกันยกขึ้นเป็นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบศัตรูราบคาบ ผู้มีสติปัญญาเล็งเห็นการทั้งปวงลึกซึ้งนั้น ย่อมแสวงหาผู้มีบุญญาธิการเป็นที่พึ่ง เหมือนเมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องครองราชสมบัติมิได้อยู่ในยุติธรรมเพราะเชื่อฟังคำนางขันกี ผู้มีสติปัญญาเห็นว่าจิวบุนอ๋องโอบอ้อมอารีรู้จักเลี้ยงขุนนางทแกล้วทหาร นานไปภายหน้าจะได้เป็นต้นกษัตริย์ สืบเชื้อพระวงศ์บำรุงราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงพร้อมใจกันคิดการกำจัดพระเจ้าติวอ๋องจะเปลี่ยนกษัตริย์ใหม่ จึงพากันไปยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยจิวบุนอ๋อง คิดทำการใหญ่ยังไม่สำเร็จ จิวบุนอ๋องป่วยหนักลงจึงให้บูอ๋องผู้เป็นบุตรว่าราชการสืบไป ครั้นจิวบุนอ๋องดับสูญแล้ว เตียงไทก๋งซึ่งเป็นกุนสือที่ปรึกษาผู้ใหญ่ เห็นหัวเมืองทั้งปวงพร้อมใจกันจึงเชิญบูอ๋องยกทัพมาถึงตำบลเปงจิ๋น หัวเมืองใหญ่น้อยแปดร้อยเศษยกทัพมาประชุมพร้อมกันไม่พักกะเกณฑ์ บูอ๋องยกทัพเข้าล้อมเมืองหลวงกำจัดพระเจ้าติวอ๋องสำเร็จราชการแล้ว ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงยกบูอ๋องขึ้นเป็นพระเจ้าบูอ๋องฮ่องเต้ บรรดาผู้มีสติปัญญาซึ่งได้ทำการอาสาปราบศึกทั้งปวง พระเจ้าบูอ๋องชุบเลี้ยงเป็นขุนนางมีชื่อปรากฏมาคุมเท่าทุกวันนี้ อันพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าของเรา มีบุญญาธิการเทวดาเชิญลงมาปราบยุคเข็ญ ครั้งเมื่ออองมังมีทหารร้อยหมื่นก็ต่อสู้ทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มิได้ บัดนี้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบหัวเมืองราบคาบถึงสองส่วนแล้ว ยังตั้งแข็งเมืองอยู่แต่ส่วนเดียว ตัวท่านกับหวยหงอนั้นสติปัญญาและทแกล้วทหารก็น้อยนัก จะเปรียบกับอองมังยังไม่ได้ ซึ่งคิดการทำศึกใหญ่จะต่อสู้กับพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ครั้งนี้ เหมือนดังแมลงเม่าอันอาจหาญเข้าดับเพลิงด้วยลมปีก เพลิงจะไหม้ปีกและตัวเป็นธุลีไปแต่ในลัดนิ้วมือเดียว เรามีใจกรุณาจึงว่ากล่าวเตือนสติ ท่านจงดำริตรองการให้เห็นชอบ มาทำราชการด้วยผู้มีบุญ จึงจะมีเกียรติยศปรากฏชื่อสืบไปภายหน้า อนึ่งเมื่อแรกเรารู้ว่าท่านยกทัพมาตั้งค่าย เราให้ทหารมีฝีมือสิบหมื่นตั้งกองซุ่มรายรอบเหมือนดังกำแพงเหล็กล้อมไว้ ถึงท่านจะมีกำลังต่อสู้ได้หมื่นคนก็หาพ้นเงื้อมมือเราไม่ แม้นมีใจมานะมิเข้าด้วยโดยดี เราจะให้ทหารเลวจับตัวเป็นไปถวายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แต่ในเวลานี้ ฮองโหได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนออกหน้าทหารจะรบกับโปถัง โปถังจึงร้องเรียกทหารให้ล้อมจับฮองโห ทหารนายทัพนายกองต่างคนขับม้ารำอาวุธ พาทหารเลวโห่ร้องตีกลองรบเข้าตีทัพฮองโห ทหารทั้งสองฝ่ายถ้อยทีพุ่งซัดศัสตราวุธยิงเกาทัณฑ์ ทหารม้าและทหารเดินเท้าวิ่งสับสนไปมา ผงคลีฟุ้งขึ้นเป็นหมอกมัวไปทั่วท้องฟ้า โปถังจึงจัดนายทหารมีฝีมือพาทหารเลวห้าพันยกวกหลังไปซุ่มทหารไว้ต้นทาง แล้วโบกธงสัญญาเร่งทหารปีกซ้ายขวาตีโอบขึ้นไปทั้งสองข้าง ฮองโหเห็นทหารถูกอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ทหารโปถังรบรุกเข้ามาทั้งสามด้านจะต้านทานมิได้ จึงชักม้าถอยกลับพาทหารรอรบไปตามทางใหญ่ โปถังได้ทีขับทหารติดตามไป ทหารกองซุ่มจึงออกตีต้านหน้าฮองโหไว้เป็นสามารถ ฮองโหตกอยู่ในกลางศึกกระหนาบ ทหารล้มตายแตกระส่ำระสายตกใจนัก จึงชักม้าฝ่าทหารหนีเข้าทางน้อยไปเมืองยงอิว
ฝ่ายโปถังมีชัยชนะ จึงให้ทหารเก็บเอาเกราะเครื่องศัสตราวุธได้เป็นอันมากแล้วให้ทหารเข้าค่าย ได้ข้าวสารหกสิบสองเกวียนกับม้าพ้นหนึ่ง เลิกทัพกลับไปเข้าเมืองโฮไส บรรดาขุนนางและราษฎรหัวเมืองต่างคนสรรเสริญว่า เจ้าเมืองโฮไสมีสติปัญญาเข้มแข็งในการศึก ตั้งแต่นั้นมามีผู้ยำเกรงโปถังยิ่งนัก
ฝ่ายเหลียงทองเป็นขุนนางในเมืองยงอิว กับโฮสูเจ้าเมืองจิ๋วจั๋วรู้ข่าวว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะยกทัพมาจับหวยหงอซึ่งคิดกบฏ ขุนนางสองคนเห็นว่าเบื้องหน้าจะได้ความเดือดร้อน จึงชักชวนทหารคนสนิทห้าร้อย เหลียงทองจึงปรึกษาโฮสูว่า กองทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ก็จวนจะยกมาแล้ว จำจะไปอาศัยอยู่เมืองโฮไสก่อน แต่จะได้สิ่งใดไปเป็นกำนัลโปถังเล่า โฮสูจึงว่าทุกวันนี้เรามีใจเจ็บแค้นดังลูกเกาทัณฑ์ปักอกอยู่เป็นนิจ ด้วยก๊กเหาน้องชายหวยหงอฆ่าเอ๋งหงวนน้องชายเราเสีย เราคิดจะตัดศีรษะก๊กเหาไปเป็นกำนัลเจ้าเมืองโฮไส เหลียงทองจึงว่าเตียวเหียนกับข้าพเจ้าพยาบาทกัน ด้วยเตียวเหียนว่ากล่าวยุยงจะให้หวยหงอทำโทษข้าพเจ้าเป็นหลายครั้งยังมีใจเจ็บแค้นอยู่ ข้าพเจ้าจะตัดศีรษะเตียวเหียนไปเข้ากับเจ้าเมืองโฮไสเป็นความชอบ ขุนนางสองคนปรึกษาพร้อมใจกัน พอเวลาพลบคํ่าลงจึงพาคนสนิทเข้าปล้นบ้าน โฮสูจับตัวก๊กเหาได้ตัดศีรษะหิ้วออกมา เหลียงทองจับเตียวเหียนได้ให้ทหารมัดไว้ เหลียงทองเก็บริบเอาตราสำหรับที่ขุนนางกลับมา ตัดเอาศีรษะเตียวเหียนออกจากบ้าน สองนายอพยพครอบครัวหนีออกจากเมืองยงอิว ไปเข้าด้วยกับโปถัง ณ เมืองโฮไส
ฝ่ายโปถังเห็นขุนนางสองนายมายอมเข้าด้วยโดยสุจริต มีความยินดีนัก จึงตั้งโฮสูเป็นบูฮองเจียงกุ๋น ตั้งเหลียงทองเป็นขุนนางตามสมควร บรรดาขุนนางและหัวเมืองขึ้นในแดนเมืองยงอิว มายอมเข้าด้วยโปถังทุกวัน โปถังให้ทำบัญชีทหารเก่าเข้ากับทหารซึ่งมาสมัครมาใหม่ได้ถึงสิบหมื่น ให้ซ้อมหัดเพลงอาวุธอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายหวยหงอครั้นรู้ว่าฮองโหเสียทัพ ทั้งขุนนางหนีไปเข้าด้วยโปถังเป็นหลายคน เกรงเจ้าเมืองโฮไสจะมีใจกำเริบยกเหยียบแดนเข้ามา จึงจัดกองทัพยกไปตั้งอยู่เมืองโกจ๋อง เป็นเมืองด่านปลายแดนเมืองยงอิว
ฝ่ายชาวด่านต่อแดนเที่ยวลาดตระเวนออกไปปลายด่าน รู้ว่าหวยหงอยกทัพมาตั้งอยู่เมืองโกจ๋อง ทหารประมาณห้าหมื่นเศษ ชาวด่านจึงขับม้ารีบกลับมาเมืองโฮไส เข้าไปคำนับบอกความแก่โปถังทุกประการ โปถังแจ้งความดังนั้น จึงจัดทหารสิบหมื่นยกออกจากเมืองโฮไสจะไปตีทัพหวยหงอ
ฝ่ายม้าใช้หวยหงอมาสืบราชการ รู้ว่าเจ้าเมืองโฮไสยกทัพมามีทหารเป็นอันมาก จึงขับม้ารีบกลับไปแจ้งความกับหวยหงอ หวยหงอได้ยินดังนั้นจึงคิดว่าโปถังยกมาเป็นทัพใหญ่ ซึ่งจะขัดทัพอยู่ครั้งนี้ ทแกล้วทหารแลเสบียงอาหารก็น้อย ถ้าศึกติดพันจะส่งลำเลียงมิทัน ถ้าเสียทีลงโปถังจะมีใจกำเริบมากขึ้น หวยหงอคิดแล้วจึงยกทัพไปตั้งค่ายมั่นอยู่หน้าเมืองยงอิว
ฝ่ายโปถังยกทัพไปใกล้จะถึงเมืองโกจ๋อง พอทหารม้าใช้โปถังไปสืบราชการกลับมาบอกว่า หวยหงอเลิกทัพกลับไปเมืองยงอิวแล้ว โปถังจึงให้หยุดทัพปรึกษานายกองทั้งปวงว่า เรายกมาครั้งนี้หมายจะตีทัพหวยหงอให้แตกยังไม่ทันได้รบกัน หวยหงอละเมืองโกจ๋องเสียเลิกทัพกลับไป ศึกได้ทีจะติดตามรบให้ถึงเชิงกำแพงเมืองยงอิว แต่เราคิดเกรงด้วยทางกันดาร เกลือกหวยหงอจะซุ่มทหารไว้ให้เราถลำเข้าไป จะออกสกัดตีท้ายทัพจะเสียทีด้วยไม่มีทัพหนุนมาช่วย เราจะแก้ตัวยากท่านจะเห็นประการใด นายทัพนายกองทั้งปวงเห็นชอบด้วย จึงว่าซึ่งท่านคิดการหนักหน่วงรอบคอบทั้งนี้สมควรที่เป็นแม่ทัพใหญ่ อนึ่งหนังสือรับสั่งมีมาครั้งก่อนว่า ให้ท่านเตรียมกองทัพจะเสด็จมาปราบหวยหงอ ขอท่านจงกลับไปพักทแกล้วทหารให้มีกำลัง แต่งหนังสือบอกข้อราชการไปกราบทูลก่อนจึงจะควร โปถังได้ฟังเห็นชอบ จึงยกทัพเลิกกลับมาเมืองโฮไส แต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ อยู่วันหนึ่งเวลาเช้าเสด็จออกว่าราชการแผ่นดิน พอขุนนางนำทหารม้าใช้ซึ่งถือหนังสือเจ้าเมืองโฮไสบอกข้อราชการเข้ามาเฝ้า กราบทูลเป็นใจความในหนังสือว่า เจ้าเมืองโฮไสยกทัพไปตีเมืองกิมเสียมีชัยชนะ จึงยกทัพเข้าไปถึงเมืองโกจ๋อง หวยหงอซึ่งออกมาตั้งขัดทัพอยู่ปลายแดนมิได้สู้รบยกทัพถอยเข้าไปตั้งรับอยู่หน้าเมืองยงอิว ครั้นจะยกทัพติดตามเข้าไปเกลือกเกรงจะเสียทีด้วยไม่มีทัพหนุน ครั้งนี้ศึกได้ทีขอให้กองทัพใหญ่เมืองหลวงยกไปปราบ เห็นจะมีชัยชนะแก่เจ้าเมืองยงอิวเป็นมั่นคง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังตรัสว่า ครั้งนี้ควรจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองยงอิว แล้วจะไปตีเมืองเซงโต๋ปราบหัวเมืองฝ่ายตะวันตกให้ราบคาบแต่ในครั้งเดียวนี้ ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงจัดทหารเข้ากระบวนทัพ ให้งอฮั่นซึ่งได้ว่าที่ไต้สุมาเป็นแม่ทัพหลวง งิมเหงซึ่งว่าที่ตำแหน่งไต้เจียงกุ๋นเป็นปลัดทัพ ไก่เอี๋ยนได้ว่าที่เฮาเหงไต้เจียงกุ๋นเป็นนายกองปีกซ้าย ถือไก๋เกียนอุ๋ยไต้เจียงกุ๋นเป็นนายกองปีกขวา ม้าบู๊ปกลีเจียงกุ๋นเป็นแม่กองทัพหน้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นทัพหนุน บรรดาทหารในกระบวนทัพนับแต่ตัวนายพันหนึ่ง ทหารเลวร้อยหมื่น ครั้น ณ เดือนแปดขึ้นคํ่าหนึ่งเวลาเช้าเป็นวันฤกษ์ดี จึงจุดประทัดใหญ่สัญญาทหารตั้งกระบวนทัพตามซ้ายขวาหน้าหลังโดยตำรับพิชัยสงคราม ประชุมทัพอยู่นอกเมืองพร้อมแล้ว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงเครื่องพิชัยยุทธสำหรับกษัตริย์เสด็จขึ้นไปทรงรถ จึงตรัสสั่งให้มีกฎหมายประกาศแก่นายทัพนายกอง ให้กำชับทหารเลวทั้งปวงว่า ครั้งนี้ยกทัพใหญ่ไปปราบศัตรูแผ่นดินฝ่ายทิศตะวันตก หวังจะให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ห้ามอย่าให้ทหารในกองทัพเก็บริบช่วงชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรหัวเมืองรายทางให้ได้ความเดือดร้อน ถ้าทหารผู้ใดไม่ฟังบังคับจะจับตัวมาลงอาญาถึงสิ้นชีวิต ให้นายกองทหารกำชับทหารเลวทุกหมวดทุกกอง
ฝ่ายขุนนางพนักงานดูฤกษ์บน ครั้นได้เวลายาตราทัพจึงจุดประทัดสัญญา พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้โบกธงชัยหน้ารถ ยกทัพใหญ่ไปตามระยะทางหลวง ทหารม้าทหารเดินเท้าถือธงแลทวนง้าวเกาทัณฑ์โล่เขน เดินเป็นขนัดโดยหมวดกองทางหมื่นเส้นมิได้ขาดทหารเดินเบียดเสียดกัน ผงคลีฟุ้งตลบเป็นหมอกไปทั้งท้องฟ้า
ฝ่ายกงหลกไตหูกวยเหียนซึ่งเป็นขุนนางพนักงานสำหรับดูการผิดแลชอบได้ทูลทัดทาน เดินตามเสด็จไปท้ายรถจึงทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ว่า ไต้อ๋องปราบหัวเมืองฝ่ายตะวันออกพึ่งราบคาบลงแต่ยังไม่ปกติ เสด็จไปปราบหัวเมืองตะวันตกครั้งนี้ ทแกล้วทหารมาในกระบวนทัพสิ้น ถ้าข้าศึกเหล่าร้ายคิดควบคุมกันเข้าตีเมืองหลวง ไพร่บ้านพลเมืองเห็นจะได้ความเดือดร้อนยิ่งนัก อนึ่งเมืองยงอิวหนทางกันดารเดินยาก ครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจเมื่อจะตั้งการศึกกำจัดพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น พระเจ้าฮั่นโกโจเสด็จไปซุ่มซ้อมหัดทหารอยู่ในเมืองยงอิว ครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่นชื่อเมืองโปต๋ง หนทางซึ่งจะเดินทัพใหญ่ครั้งนี้ ต้องขึ้นภูเขาเข้าป่าชัฏลงเดินในท้องธารข้ามสะพานคิลา เดินดินราบ มีเหวห้วยกระหนาบสองข้างทางเห็นจะลำบากพระองค์ ขอให้แต่นายทหารซึ่งมีสติปัญญาคุมทัพไปปราบหวยหงอและหัวเมืองตะวันตก แล้วเชิญเสด็จกลับไปรักษาเมืองลกเอี๋ยงไว้เป็นที่มั่นก่อนโจรผู้ร้ายจะมีใจกำเริบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงดำริว่า เป็นกษัตริย์ยกทัพออกจากเมืองไม่ทันข้ามราตรีจะกลับทัพ ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงจะนินทาว่าย่อท้อต่อข้าศึกมิได้โต้ตอบประการใด จึงสั่งแต่นายสารถีเร่งขับรถไปตามทาง กงหลกไตหูกวยเหียนเห็นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ไม่เสด็จกลับ จึงวิ่งขึ้นไปหน้ารถชักกระบี่ออกเชือดบังเหียนสายชักม้าซึ่งเทียมรถเสียหวังจะห้ามมิให้เสด็จ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เห็นดังนั้น จึงสั่งให้นายสารถีเปลี่ยนเชือกบังเหียนใหม่ เร่งให้ขับรถไปตามทางถึงที่ประทับแรม นายทัพนายกองทั้งปวงพากันเข้าไปเฝ้า กราบทูลว่าหวยหงอเจ้าเมืองยงอิวเป็นเมืองน้อย ซึ่งพระองค์จะยกทัพไปเป็นทัพกษัตริย์ ทำศึกกับหวยหงอนั้นจะเสียเกียรติยศไม่สมควร ขอเชิญเสด็จกลับคืนเข้าเมืองหลวง ข้าพเจ้าทั้งปวงจะรับอาสาไปจับหวยหงอมาถวาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้นมิได้ตรัสประการใด
ครั้นรุ่งเช้าจึงสั่งให้ยกกองทัพไปตามระยะทางถึงปลายแดนเมืองโฮไส ฝ่ายโปถังรู้ข่าวว่าทัพหลวงยกมา จึงพาทหารออกมาสบทบกองทัพหลวง ยกไปถึงด่านต่อแดนเมืองยงอิว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้หยุดประทับแรม จึงให้หาม้าอ้วนมาถามว่า ท่านเคยเดินเข้าออกไปมาเมืองยงอิวเป็นหลายครั้ง ทางนั้นเป็นประการใด ม้าอ้วนจึงทูลว่าทางกันดารเดินยาก ซึ่งหวยหงอคิดการจะแข็งเมืองขึ้นเพราะเชื่อคำขุนนางยุยง หวยหงอรวบรวมข้าวปลาอาหารไว้ในเมืองเป็นอันมากหมายจะรับทัพใหญ่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้ม้าอ้วนเขียนเป็นแผนที่เมืองระยะทาง พิจารณาเห็นทางเข้าออกได้ถึงสองทาง จึงสั่งงอฮั่นให้ยกไปทางหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพแยกเข้าทางหนึ่ง ทั้งสองทัพล่วงหนทางกันดารไปสมทบทัพ ตั้งค่ายห่างเมืองยงอิวทางประมาณสามร้อยเส้น
ฝ่ายหวยหงอรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาถึง จึงจัดกองทัพให้อองเจียดเป็นนายกองทัพหน้า หวยหงอเป็นทัพหลวง ทหารเอกทหารเลวสิบหมื่นยกออกจากเมืองยงอิว
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าหวยหงอยกทัพมา จึงเสด็จขึ้นทรงรถพร้อมด้วยนายทหารแห่ซ้ายขวาหน้าหลังออกมาจากค่าย พอเห็นหวยหงอยกทัพมาถึง จึงตรัสถามหวยหงอด้วยสุรเสียงอันดังว่า ครั้งเมื่ออองมังทำการกบฏชิงเอาราชสมบัติพระเจ้าเปงเต้ เราซ่องสุมทแกล้วทหารคิดการกำจัดศัตรูราชสมบัติ ตัวท่านกับจู๋เอี๋ยงก็ได้มาช่วยเราปราบศัตรูแผ่นดินสิ้นเสี้ยนหนามแล้ว บัดนี้ท่านเชื่อฟังแต่คำคนยุยง กลับคิดแข็งเมืองจะทำศึกกับเราหรือประการใด หวยหงอได้ยินดังนั้นมิได้โต้ตอบก้มหน้ากุมอาวุธนิ่งอยู่ งอฮั่นจึงชักม้าออกยืนหน้ารถ แล้วร้องด่าหวยหงอว่าอ้ายขโมยไม่มีความคิด ตัวมีข้อผิดเป็นมหันตโทษ แม้นยอมสารภาพสามิภักดิ์โดยดี ตัวก็จะพ้นโทษโปรดเลี้ยงเป็นปรกติ กลับถือทิฐิจะต่อสู้ กูจะฟันด้วยง้าวให้ตัวขาดออกเป็นสองท่อนจึงจะสาสมที่นํ้าใจมึงกระด้าง ว่าแล้วร้องตวาดเสียงดังฟ้าลั่น ชักม้ารำง้าวเข้าไล่ฟาดฟันกำลังโกรธ หวยหงอรับรองป้องปัดอาวุธกันตัวไว้ได้สามเพลงทวน ต้านกำลังมิได้ชักม้าหนีเข้ากองทัพ
ฝ่ายอองเจียดขับม้าถลันเข้ารับรองป้องปัดอาวุธงอฮั่นกันหวยหงอไว้ หวยหงอจึงร้องเร่งทหารเอกสิบสามนายออกช่วย อองเจียดรบกับงอฮั่น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เห็นทหารหวยหงอรุมรบรอบตัว เกรงงอฮั่นจะเสียทีจึงตรัสสั่งงิมเหงหนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง ถือไก๋หนึ่ง ไก่เอี๋ยนหนึ่ง ให้ออกช่วยงอฮั่น นายทหารทั้งสี่รับสั่งแล้ว ต่างคนขับม้ารำอาวุธพาทหารเลวออกรบบุกบั่นฆ่าฟันทหารในกองทัพหวยหงอแตกระส่ำระสายป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก หวยหงอเห็นทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีกำลังฝีมือกล้าแข็งทั้งนายไพร่เห็นจะต้านทานมิได้ ชักม้าพาทหารถอยรอรบกลับเข้าเมือง ลงเขื่อนมั่นลั่นกุญแจประตูเมืองไว้มั่นคง ขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพใหญ่ติดตามเข้าไปตั้งค่ายประชิดเชิงกำแพง แต่งทหารเข้าปล้นปีนกำแพงเป็นหลายครั้งหักเอาเมืองมิได้ ทหารต่อทหารฆ่าฟันกันตายทั้งสองฝ่าย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตั้งค่ายล้อมเมืองยงอิวช้าอยู่ถึงสิบห้าวัน เห็นการศึกจะยืดยาว จึงให้มีหนังสือไปเมืองเตียงอั๋น ให้ปังอี้จัดเสบียงอาหารและกองทัพเพิ่มเติมมา แล้วตรัสแก่งอฮั่นกับเตียวจุ้นว่า ปังอี้จะยกมาสมทบกองทัพหาผู้ใดจะอยู่รักษาเมืองเตียงอั๋นมิได้ ท่านทั้งสองนายจงคุมทหารสองหมื่นไปรักษาเมืองเตียงอั๋น ปราบโจรผู้ร้ายอย่าให้กำเริบ งอฮั่นกับเตียวจุ้นคำนับลาพาทหารยกไปตามรับสั่ง
ฝ่ายม้าใช้ถือหนังสือรับสั่งเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้แก่ปังอี้ ปังอี้อ่านหนังสือแจ้งความแล้วจัดกองทัพยกไปสมทบทัพหลวง ฝ่ายเตียวจุ้นมารักษาเมืองเตียงอั๋น คิดถึงบูก๋ำซึ่งเป็นเพื่อนรักกันตกอยู่เมืองยงอิว จึงปรึกษางอฮั่นว่า หวยหงอตั้งแข็งเมืองไม่ยอมสามิภักดิ์ ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจะพาทหารถึงแก่ความฉิบหายเสียเป็นอันมาก ทุกวันนี้ใจข้าพเจ้าคิดอาลัยอยู่แต่บูก๋ำเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน ยังตกอยู่ในเมืองยงอิวจะพลอยตายเสียด้วย ข้าพเจ้าจะใคร่มีหนังสือไปบอกบูก๋ำให้ออกมายอมสามิภักดิ์โดยดี ท่านจะเห็นประการใด งอฮั่นจึงว่าซึ่งท่านจะมีหนังสือไปชักชวนเพื่อนรักมาสามิภักดิ์โดยสุจริตหาความผิดมิได้อย่าวิตกเลย เตียวจุ้นได้ฟังก็ดีใจแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง อ่านให้งอฮั่นฟังเห็นชอบพร้อมกัน แล้วเข้าผนึกตีตราประทับเป็นสำคัญส่งให้คนสนิทไปเมืองยงอิว คนสนิทรับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปเมืองยงอิว จึงปลอมชาวเมืองเข้าไปถึงบ้านบูก๋ำแล้วส่งหนังสือให้บูก๋ำ
ฝ่ายบูก๋ำมิได้รู้จักจึงถามว่า ท่านถือหนังสือผู้ใดมาหาเรา ผู้ถือหนังสือจึงคำนับแล้วบอกว่าเตียวจุ้นซึ่งเป็นเพื่อนรักของท่านมีความวิตกถึง จึงให้ข้าพเจ้าถือหนังสือลับมาถึงท่าน บูก๋ำพิจารณาดูดวงตราซึ่งประจำผนึกเป็นสำคัญมาก็สิ้นความสงสัย จึงฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าเตียวจุ้นขอคำนับมาถึงบูก๋ำ ซึ่งเป็นเพื่อนรักร่วมชีวิตกันมาแต่ก่อน ข้าพเจ้ากับท่านจากกันมาช้านาน ด้วยบ้านเมืองเกิดยุคเข็ญ ต่างคนเที่ยวหาที่พึ่ง ซึ่งข้าพเจ้าเข้าทำการอาสาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ มีพระทัยกรุณาชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในตำแหน่งที่เจงลีเจียงกุ๋น ทแกล้วทหารมีสติปัญญาและฝีมือกล้าหาญในการศึกเข้าสามิภักดิ์อาสาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ปราบศัตรูแผ่นดินเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารี ชุบเลี้ยงขุนนางตามมีบำเหน็จความชอบโดยสมควรแก่ผู้ซึ่งมีสติปัญญาและฝีมือ ผู้ซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้าแข็งเมืองอยู่หลายแห่งนั้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แต่งแต่นายทหารยกไปปราบก็มีชัย เมืองใดหาต่อสู้ฝีมือและความคิดนายทหารได้ไม่ ครั้งนี้เสด็จยกทัพหลวงมาทหารเอกทหารเลวมากกว่าร้อยหมื่น จะยกเข้าเหยียบเมืองยงอิวเสียวันใดก็จะได้โดยฝีมือทหาร ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าท่านมาอยู่กับหวยหงอมีความวิตกนัก ด้วยท่านจะพลอยหลงตายหายชื่อเสียเปล่าไม่มีผู้สรรเสริญ จึงมีหนังสือมาเตือนสติท่าน ขอท่านจงคิดแก้ตัวหาความชอบออกสามิภักดิ์โดยดี อาสาผู้มีบุญปราบศัตรูแผ่นดิน ถึงสิ้นชีวิตก็ไม่สิ้นชื่อ ความชอบซึ่งทำไว้ก็จะมีชื่อปรากฏไปตราบเท่าลูกหลาน ตัวท่านกับข้าพเจ้าจะได้เป็นที่ปรึกษาราชการสืบไป บูก๋ำแจ้งความตามหนังสือแล้วตรึกตรองดูการทั้งปวง เห็นว่าเตียวจุ้นมีใจรักโดยสุจริต จึงลอบไปหาขุนนางนายทหารซึ่งได้รักษาเมืองน้อยสิบสองตำบลเป็นเพื่อนชอบอัชฌาสัย บูก๋ำว่ากล่าวชักชวนพร้อมใจกัน ครั้นอยู่มาประมาณสิบวัน บูก๋ำกับขุนนางทหารสิบสองคนพาทหารเลวสิบหมื่นไปยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงพระราชทานทรัพย์สิ่งของให้แก่บูก๋ำและขุนนางสิบสองคนตั้งให้เป็นนายทหารตามสมควร
ฝ่ายหวยหงอตั้งมั่นรักษาเมืองอยู่ ทแกล้วทหารก็ล้มตายเบาบางลงมิรู้ที่จะคิดผ่อนปรนประการใด นั่งนิ่งกอดเข่าทุกข์ใจอยู่ พอมีผู้เข้าไปบอกว่าบูก๋ำกับขุนนางสิบสองคนไปยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ หวยหงอได้ยินดังนั้นตกตะลึงสิ้นสมประดี ดังมีผู้มาควักเอาดวงชีวิตไปจากตัว มีความสะดุ้งตกใจ จึงสั่งคนสนิทจัดเตรียมรถเกวียนบรรทุกสิ่งของและบุตรภรรยา คอยเวลาค่ำลงหวยหงอให้เปิดประตูหลังเมือง พาทหารหนีไปอยู่เมืองไซเสีย แล้วให้เตียนไก๋หนึ่ง หลีบ่องหนึ่ง ไปรักษาเมืองเสียงกุ้ย ให้อองงวนเสียงถือหนังสือไปขอกองทัพเจ้าเมืองเซงโต๋
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นทรงทราบว่าหวยหงอหนีไปอยู่เมืองไซเสีย จึงสั่งขุนนางผู้มีสติปัญญาแต่งหนังสือไปถึงหวยหงอฉบับหนึ่งใจความว่า แต่ก่อนเจ้าเมืองยงอิวคิดการจะบำรุงราษฎรชาวเมือง และจะกระทำสมบัติให้เจริญมีผู้ออกชื่อลือเกียรติยศ จึงให้บุตรมาอยู่เป็นข้าเฝ้ายอมเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองลกเอี๋ยงตามโบราณราชประเพณี ทหารผู้มีฝีมือและผู้มีสติปัญญาจึงเข้ามาสามิภักดิ์พึ่งเจ้าเมืองยงอิวเป็นอันมาก ราษฎรในเขตแดนเมืองยงอิวได้อยู่เย็นเป็นสุขมาหลายปี ตั้งแต่หวยหงอเชื่อคำคนยุยงคิดการแข็งเมือง ขุนนางและทหารผู้มีสติปัญญาเห็นว่าหวยหงอเชื่อคำคนผิด ต่างคนอพยพหลบหนีไปสิ้น ทั้งบูก๋ำและนายทหารสิบสองคนก็พาทหารสิบหมื่นมายอมสามิภักดิ์ แล้วเจ้าเมืองยงอิวได้ยกออกสู้รบรู้จักฝีมือกองทัพเมืองลกเอี๋ยงเป็นหลายครั้ง ทหารเมืองยงอิวมีแต่พ่ายแพ้ ซึ่งเจ้าเมืองยงอิวจะมีมานะสู้สงครามไปนั้น เห็นชีวิตจะอันตรายด้วยคมอาวุธทหารเราเป็นมั่นคง ถ้าเจ้าเมืองยงอิวรู้ว่าโทษตัวผิดมายอมสามิภักดิ์โดยดีพ่อลูกก็จะได้พบกัน ข้อซึ่งทำผิดแต่หลังจะยกเสีย แล้วจะชุบเลี้ยงให้เป็นเจ้าเมืองยงอิวคงที่ยศศักดิ์ ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ขุนนางนายทหารถือไปเมืองไซเสีย ขุนนางผู้ถือหนังสือไปถึงประตูเมืองไซเสีย จึงให้นายประตูเข้าไปบอกแก่หวยหงอ
ฝ่ายหวยหงอแจ้งความจึงให้พาตัวผู้ถือหนังสือเข้ามาในเมือง รับหนังสือมาอ่านจนสิ้นความแล้ว จึงว่าตัวเราได้ทำการล่วงเกินมาแล้ว ครั้นจะกลับยอมสามิภักดิ์ก็อายแก่ราษฎรหัวเมืองทั้งปวง จะขอทำการต่อสู้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้กว่าจะสิ้นทหาร ขุนนางผู้ถือหนังสือจึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมหวยหงอเป็นหลายครั้ง หวยหงอมิได้เชื่อฟังกลับโกรธ ขับผู้ถือหนังสือไปเสียจากเมือง ผู้ถือหนังสือรับสั่งจึงกลับมาเฝ้าทูลแจ้งความทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งความว่าหวยหงอมีมานะไม่อ่อนน้อมขัดเคืองพระทัยนัก จึงสั่งทหารให้จับตัวหงอจุ้นบุตรหวยหงอไปฆ่าเสีย แล้วจึงสั่งงิมเหงหนึ่ง เล่าขิมหนึ่ง จงก๋งหนึ่ง คุมทหารห้าหมื่นยกไปล้อมเมืองไซเสียทัพหนึ่ง ให้ไลเอียกหนึ่ง ไก่เอี๋ยนหนึ่ง ม้าเสงหนึ่ง คุมทหารห้าหมื่นยกไปทางเมืองเสียงกุ้ยทัพหนึ่ง แล้วตรัสกับปังอี้ว่า เมืองลกเอี๋ยงนั้นหาผู้จะอยู่รักษานั้นมิได้ เกลือกโจรผู้ร้ายกำเริบขึ้นภายหลังจะระงับยาก เราจะกลับไปเมืองลกเอี๋ยงจัดแจงส่งเสบียงกองทัพ ตัวท่านเป็นผู้ใหญ่จงอยู่กำกับทหาร ช่วยงิมเหงกำจัดหวยหงอสำเร็จแล้ว ตีได้หัวเมืองทั้งปวง รวบรวมทแกล้วทหารให้พร้อม จึงยกเข้าตีเมืองเซงโต๋ ปราบกองซุนสุดให้ราบคาบแต่ในครั้งเดียวนี้ ครั้นจัดแจงกองทัพแล้วพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จมาเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายไลเอียกกับงิมเหงรับสั่งแล้วจัดกองทัพแยกทางกันไป งิมเหงยกมาถึงเมืองไซเสียให้ตั้งค่ายล้อมประชิดถึงเชิงกำแพง แต่งทหารเข้าปล้นปีนกำแพงเมืองเป็นหลายครั้ง เอียวก๋งเจ้าเมืองไซเสียให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ งิมเหงตีหักเอาเมืองมิได้ พอปังอี้ยกทัพหนุนไปถึง จึงให้ตั้งค่ายมั่นล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น
ฝ่ายเอียวก๋งเจ้าเมืองไซเสียเห็นกองทัพหนุนเนื่องกันมาล้อมเมืองเป็นอันมาก เอียวก๋งมิได้ประมาทตรวจตราทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินทั้งกลางคืนกลางวัน ป้องกันเมืองไว้ประมาณเดือนเศษ เอียวก๋งเกิดโรคปัจจุบันป่วยตาย
ฝ่ายหวยหงออาศัยอยู่เมืองไซเสีย ไม่มีความสุขทุกข์ตรอมใจคอยอองงวนเสียง ซึ่งให้ไปขอกองทัพกองซุนสุดอยู่มิได้ขาด อองเจียดขุนนางผู้ใหญ่เห็นหวยหงอเป็นทุกข์นัก จึงคิดว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงติดตามมาล้อมเมือง เพราะหมายจะให้หวยหงอออกยอมเข้าด้วย จำจะไปบอกกองทัพให้สิ้นความสงสัย อองเจียดจึงถือกระบี่ขึ้นไปบนเชิงเทินร้องเชิญงิมเหงออกมาหน้าค่ายแล้วว่า หวยหงอกับเราได้ทำการล่วงเกินมาไม่สมความคิด ซึ่งจะกลับยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้นั้นหามิได้ เพราะโทษผิดมีอยู่เป็นอันมาก ท่านมาตั้งล้อมไว้หมายจะเอาชีวิตหวยหงอ เราขอตายแทนสนองคุณนายเรา ขอท่านจงเลิกทัพกลับไป ซึ่งตั้งล้อมเมืองอยู่ฉะนี้หวยหงอนายเราได้ความลำบากนัก ว่าแล้วเอากระบี่เชือดคอตายตกลงจากเชิงเทิน งิมเหงเห็นดังนั้นจึงสรรเสริญว่า อองเจียดมีกตัญญูซื่อตรงต่อนายควรนับว่าชายคนหนึ่ง งิมเหงจึงให้ทหารออกรวบรวมเสบียงอาหารไว้นอกเมือง ทำยุ้งฉางไว้ในค่ายมิให้ชาวเมืองออกมาหากิน หมายจะให้หวยหงอสิ้นเสบียงอาหารออกมายอมสามิภักดิ์
ฝ่ายหวยหงอรู้ว่าอองเจียดเชือดคอตายมีความเสียดายนัก ตั้งแต่ทุกข์ตรอมคอยอองงวนเสียงมิเป็นอันจะกินจะนอน ฝ่ายอองงวนเสียงไปถึงเมืองเซงโต๋ จึงเข้าคำนับส่งหนังสือให้กองซุนสุดแล้วเล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ กองซุนสุดอ่านหนังสือแจ้งความแล้วจึงว่า เจ้าเมืองยงอิวเป็นเพื่อนรักกับเรามาแต่ก่อน กองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกเหยียบแดนเข้ามายํ่ายี ถ้าตีเมืองยงอิวได้เห็นจะกำเริบยกเหยียบแดนเมืองเราเข้ามาเบื้องหน้าจะกำจัดยาก กองซุนสุดจึงจัดทหารหมื่นเศษให้อองงวนเสียง อองงวนเสียงคำนับลาพาทหารรีบกลับมาทั้งกลางคืนกลางวัน ถึงเมืองไซเสียรู้ว่ากองทัพตั้งล้อมเมืองอยู่ จึงขับทหารเข้าตีค่ายซึ่งล้อมเมือง
ฝ่ายทหารซึ่งออกไปนั่งทางคอยข้าศึก แลเห็นกองทัพยกมาจึงวิ่งเข้าไปบอกงิมเหง งิมเหงแจ้งความจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารออกจากค่ายไปคอยอยู่ต้นทาง
ฝ่ายอองงวนเสียงขี่ม้านำทหารมา เห็นกองทัพตั้งรับอยู่หลังค่าย จึงแกล้งร้องบอกเป็นกลอุบายหมายจะให้ข้าศึกท้อใจว่า พระเจ้าเซงเต้ซึ่งครองเมืองเซงโต๋ทราบความว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาย่ำยีแดนเมืองยงอิว จึงสั่งให้นายทหารผู้มีฝีมือกล้าแข็งชำนาญการสงครามคุมทหารร้อยหมื่นยกตามเรามา ช่วยเจ้าเมืองยงอิวจับทหารชาวเมืองลกเอี๋ยงฆ่าเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ งิมเหงได้ยินดังนั้นจึงขับม้าขึ้นไปบนเนินเขา แลไปสุดสายตาเห็นแต่ทหารประมาณหมื่นเศษ งิมเหงรู้ว่าเป็นกลอุบายล่อลวง จึงขับม้าลงมาที่กองทัพ พออองงวนเสียงมาถึง งิมเหงจึงชักม้าออกยืนอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายอองงวนเสียงจึงร้องตวาดว่า ชาวเมืองลกเอี๋ยงซึ่งยกมาล้อมเมืองไซเสียเร่งถอยทัพไปโดยเร็ว ถ้ามิเชื่อคำเรากองทัพเมืองเซงโต๋มีทหารร้อยหมื่นยกมาล้อมไว้เห็นจะจับเป็นไปเสียสิ้นทั้งกองทัพ งิมเหงจึงตอบว่า ตัวเราเป็นทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทำศึกครั้งอองมัง อองมังยกทัพมาล้อมเมืองคุนเอี๋ยง แต่ตัวเราผู้เดียวรบชนะทหารถึงร้อยหมื่น อันหวยหงอนายท่านตกอยู่ในเงื้อมมือเรา ท่านจะว่ากล่าวล่อลวงว่า ทัพเมืองเซงโต๋ยกมาช่วย ถึงมาตรว่าจะยกมาจริงเหมือนคำท่านว่า เราไม่ท้อใจจะตีให้แตกแต่ในเวลาเดียว อองงวนเสียงได้ฟังก็โกรธจึงชักม้ารำทวนออกรบด้วยงิมเหงถึงสิบเพลง ต้านทานกำลังมิได้ชักม้าหนี งิมเหงไล่ติดตาม จิวอ๋องนายทหารขับม้าถลันออกป้องกันอองงวนเสียงได้สามเพลงทวน งิมเหงตีด้วยกระบองถูกจิวอ๋องตกม้าลง อองงวนเสียงชักม้าเข้าช่วยรบล่องิมเหงอยู่ ซุยอูจึงเข้าไปพยุงยกจิวอ๋องขึ้นม้าหนีเข้ากองทัพ อองงวนเสียงจึงชักม้าถอยเข้ามาร้องเร่งทหารออกรบกับทหารงิมเหง เสียงกลองรบทหารโห่ร้องพุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นตะลุมบอน
ฝ่ายหวยหงออยู่ในเมืองได้ยินเสียงอื้ออึง จึงขึ้นบนเชิงเทินแลไปเห็นอองงวนเสียงได้กองทัพเมืองเซงโต๋มารบกับงิมเหงอยู่นอกเมือง จึงให้ทหารร้องบอกอองงวนเสียงว่า ทหารเดินทางไกลอิดโรยกำลัง เร่งยกเข้ามาพักในเมืองพอหายเหน็ดเหนื่อยก่อนจึงค่อยคิดการสู้รบสืบไป อองงวนเสียงได้ยินจึงตีม้าล่อประชุมทหารยกเข้าเมือง อองงวนเสียงจึงเข้าไปคำนับหวยหงอแล้วว่า ข้าพเจ้าขอกองทัพเมืองเซงโต๋ได้ทหารหมื่นเศษ กลับมาเห็นข้าศึกล้อมเมืองอยู่ ข้าพเจ้าเข้าต่อสู้ดูกำลัง แม่ทัพงิมเหงฝีมือกล้าแข็งชำนาญการสงคราม ซึ่งจะตั้งรับอยู่เมืองนี้เสบียงอาหารเห็นจะขัดสน ขอท่านจงหนีไปอยู่เมืองปุนเสียอุดมด้วยข้าวปลาอาหารจึงค่อยคิดการต่อไป หวยหงอเห็นชอบจึงสั่งทหารจัดเตรียมรถเกวียนพร้อมคอยอยู่ พอเวลาดึกประมาณสามยามสงัดเสียงผู้คน จึงอพยพครอบครัวเปิดประตูเมืองทิศเหนือออกไป
ฝ่ายทหารเลวซึ่งนั่งยามรักษาค่ายจึงพากันวิ่งไปคำนับบอกความแก่งิมเหง งิมเหงแจ้งว่าหวยหงอหนี จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนยกกองทัพติดตามไปในเวลากลางคืน พอรุ่งสว่างขึ้นหวยหงอเข้าเมืองปุนเสียได้ งิมเหงไปถึงเชิงกำแพงตั้งค่ายล้อมไว้เป็นสามารถ ปังอี้รู้ความจึงยกทัพตามงิมเหงไปตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ชั้นนอก งิมเหงตั้งล้อมเมืองปุนเสียอยู่สิบห้าวัน มิได้เห็นหวยหงอแต่งกองทัพออกมารบตั้งมั่นอยู่ในเมือง เสบียงอาหารในกองทัพขัดสนลำเลียงมาส่งมิทันด้วยเป็นทางกันดาร จึงปรึกษาปังอี้ถอยทัพไปรวบรวมเสบียงอาหาร ปรนปรือทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองยงอิว ขณะนั้นเมืองอันเตงหนึ่ง เมืองเทียนอุ๋ยหนึ่ง เมืองหลงไสหนึ่ง ทั้งสามเมืองซึ่งงิมเหงตีไว้ได้กลับคิดแข็งเมืองไปเข้ากับหวยหงอ
ฝ่ายหวยหงอคิดการใหญ่ไม่สำเร็จจนเสียเมือง ทแกล้วทหารหนีตายเบาบางลง ทุกข์ตรอมใจไม่เป็นอันจะกินจะนอนเกิดโรคป่วยตาย อองงวนเสียงกับขุนนางนายทัพนายกองทั้งปวงทำการฝังศพ แล้วยกหงอทองขึ้นเป็นเจ้าว่าราชการแทนหวยหงอสืบไป หงอทองจึงพาขุนนางทแกล้วทหารยกไปอยู่เมืองงันบุ๋น
๒๓
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ยกทัพกลับไปถึงเมืองลกเอี๋ยง ณ เดือนเก้า ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมมีผู้กราบทูลว่า เมืองลุยจิ๋วโจรผู้ร้ายกำเริบ คุมพวกปล้นตีเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสแก่เคาสุนซึ่งเป็นจิบกิ๋มหอว่าเมืองลุยจิ๋วผู้ร้ายชุมขึ้น เราเห็นแต่ท่านผู้เดียวจะปราบโจรให้ระงับ ด้วยพวกโจรเข็ดขยาดฝีมือท่านอยู่แต่ก่อน เคาสุนจึงทูลว่าผู้ร้ายแดนเมืองลุยจิ๋วกำเริบขึ้นทั้งนี้ เพราะรู้ข่าวว่าไต้อ๋องยกทัพไปทำศึกเมืองยงอิว ถ้าพวกโจรรู้ว่าทัพหลวงกลับมาก็เห็นจะระงับไม่พักปราบขอเชิญยกไปเลียบเมืองลุยจิ๋ว ข้าพเจ้าจะเป็นทัพหน้านำเสด็จ พวกโจรทั้งปวงกลัวบุญญาธิการ เห็นจะออกยอมสามิภักดิ์โดยดีไม่ลำบากแก่ทแกล้วทหาร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เห็นชอบด้วย จึงสั่งขุนนางพนักงานเตรียมรถ ทหารยกเป็นกระบวนพยุหยาตราเหมือนดังพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้เสด็จเลียบเมืองแต่ก่อน ให้เคาสุนเป็นทัพหน้า รุ่งขึ้นเวลาเช้าเป็นวันฤกษ์ดี พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จทรงรถพร้อมด้วยขุนนางนายทหารและทหารเลวสิบหมื่น ยกออกจากเมืองลกเอี๋ยงเดินตามทางไปข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ ฝ่ายหัวเมืองรายทางรู้ว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จมาต่างคนก็ดีใจ จัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการออกรับเสด็จ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จไปประทับเมืองลุยจิ๋ว
ฝ่ายพวกโจรทั้งปวงรู้ว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จมา ต่างคนจัดสิ่งของเครื่องคำนับออกมารับเสด็จ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงดำริว่าคนจำพวกนี้เกียจคร้านทำกิน ครั้นยากไร้หาสิ่งใดเลี้ยงชีวิตมิได้ จึงสมคบกันเป็นโจรปล้นฉกชิงเอาทรัพย์สิ่งของผู้อื่นไปเลี้ยงบุตรภรรยา ดำริแล้วสั่งขุนนางพนักงานจ่ายเงินให้พวกโจรซึ่งมาสามิภักดิ์คนละสิบตำลึง จึงตรัสว่าท่านทั้งปวงคบคิดกันเป็นโจรให้ราษฎรเดือดร้อน ถ้ามีผู้จับตัวไปส่งไปปรับโทษตามกฎหมายจะพาบุตรภรรยาคณาญาติพลอยฉิบหายเสีย แต่นี้สืบไปภายหน้าอย่าเกียจคร้าน จงอุตส่าห์ทำมาหากินโดยผลความชอบจะมีความเจริญ พวกโจรคำนับรับสั่งได้พระราชทานเงินคนละสิบตำลึงดีใจนัก พากันออกมาจากที่เฝ้าแล้วสรรเสริญว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน เราทั้งปวงทำความผิดเป็นมหันตโทษโปรดสั่งสอนแล้ว พระราชทานเงินทำทุนค้าขายให้ทำมาหาเลี้ยงบุตรภรรยาโดยผลความชอบ พระคุณหาที่สุดมิได้ ควรจะทำตามรับสั่ง พวกโจรพูดกันแล้วต่างคนไปบ้านทำการค้าขายเลี้ยงชีวิต มิได้คิดเป็นโจรผู้ร้ายเหมือนดังแต่ก่อน
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองลุยจิ๋วพากันเข้าไปร้องทุกข์ว่า พวกผู้ร้ายมิได้ย่ำยีข้าพเจ้าทั้งปวง เพราะกลัวบุญญาธิการไต้อ๋อง แม้นไต้อ๋องยกกองทัพกลับไปเมืองหลวงแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงคิดวิตกกลัวเกลือกผู้ร้ายจะกำเริบขึ้นอีกเพราะหาผู้ซึ่งจะเป็นที่ยำเกรงมิได้ จะขอรับพระราชทานจิบกิ๋มหอเคาสุนไว้ว่าราชการเมืองลุยจิ๋ว ระงับโจรผู้ร้ายได้ทำมาหากินเป็นสุข พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ยินชาวเมืองร้องทุกข์มีพระทัยกรุณานัก จึงตรัสสั่งเคาสุนให้อยู่รักษาเมืองลุยจิ๋ว แล้วเสด็จกลับเข้าเมืองลกเอี๋ยง อยู่วันหนึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการแผ่นดิน ขุนนางผู้หนึ่งกราบทูลว่าตังกูนกับเมืองเจอิ๋มโจรผู้ร้ายกำเริบชุกชุมขึ้นเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสแก่หลีทองซึ่งเป็นที่ไตสุเตากับอองเสียงซึ่งเป็นฮวยเอี๋ยเจียงกุ๋นว่า ผู้ร้ายเมืองลุยจิ๋วราบคาบแล้ว บัดนี้พวกโจรทั้งสองหัวเมืองกำเริบขึ้น จะไว้นานไปคบพวกเพื่อนมากขึ้นจะปราบยาก เราจะให้ท่านทั้งสองยกกองทัพไประงับโจรทั้งสองหัวเมืองท่านจะเห็นประการใด หลีทองกับอองเสียงจึงทูลว่า ข้าพเจ้าสติปัญญาน้อยนัก แต่จะทำการสนองพระคุณกว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดีนักจึง จัดทหารห้าหมื่นให้สองนายยกไป แล้วจึงดำริว่า ถิวทองซึ่งให้ไปรักษาเมืองเงียบกุ๋นนั้นได้เป็นเจ้าเมืองตังกูนอยู่แต่ก่อน ชาวเมืองตังกูนนับถือยำเกรง จำจะให้ถิวทองยกไปช่วยหลีทองกับอองเสียงเป็นสามทัพ โจรทั้งสองเมืองจะระงับโดยง่าย ดำริแล้วสั่งขุนนางให้แต่งหนังสือเลื่อนที่ถิวทองขึ้นเป็นไตจงไตหู แล้วให้ยกทัพไปช่วยหลีทองกับอองเสียงปราบโจรเมืองตังกูนเมืองเจอิ๋มให้ราบคาบ ขุนนางพนักงานออกจากที่เฝ้าแต่งหนังสือตามรับสั่ง ส่งให้ม้าใช้ไปเมืองเงียบกุ๋น
ฝ่ายถิวทองออกนั่งว่าราชการเมืองอยู่ พอนายประตูเข้ามาบอกความว่ามีหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง ถิวทองจึงพาขุนนางทั้งปวงถือเครื่องคำนับออกไปรับเชิญหนังสือรับสั่งเข้าเมือง จึงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความตามข้อรับสั่งแล้วถวายบังคมรับที่ไตจงไตหู ให้เลี้ยงโต๊ะผู้ถือรับสั่งตามธรรมเนียม จึงแต่งหนังสือบอกกำหนดยกทัพให้ผู้ถือรับสั่งกลับไปเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงวันฤกษ์ดี ถิวทองเกณฑ์ทหารห้าหมื่นพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ ยกทัพไปตามระยะทางถึงแดนเมืองตังกูน พอพบกองทัพหลีทองกับอองเสียงตั้งค่ายรายอยู่ต้นทางรวมเป็นสองค่าย ถิวทองจึงหยุดทัพตั้งค่ายมั่นชักปีกกาถึงกันทั้งสามค่าย
ฝ่ายพวกโจรซึ่งอยู่ในแดนเมืองตังกูนเมืองเจอิ๋มรู้ว่าถิวทองยกมาถึง นายโจรผู้ใหญ่จึงประชุมปรึกษากัน ถิวทองกับหลีทองอองเสียงทั้งสามคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งมีผู้ออกชื่อลือนาม อนึ่งถิวทองคนนี้ได้เป็นเจ้าเมืองตังกูนแต่ก่อน เราได้ไปมาคุ้นเคยขัดสนสิ่งใดไปหา ถิวทองโอบอ้อมอารีแผ่ไมตรีแก่ไพร่บ้านพลเมือง ถิวทองเป็นคนซื่อตรงเจรจาไม่เป็นคำสองมีผู้นับถือยำเกรงมาก ซึ่งเราคบคิดกันเป็นโจรทั้งนี้ ทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวงให้ยกทัพมาจับตัวลงอาญา ถ้าจะพากันสู้รบกองทัพจับได้จะซ้ำลงเป็นสองโทษ จำจะไปหาถิวทองสารภาพรับผิดโดยดีเหมือนอย่างพวกผู้ร้ายเมืองลุยจิ๋วนั้น เห็นถิวทองจะมีความกรุณาช่วยกราบทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้ยกโทษไว้ครั้งหนึ่งเป็นมั่นคง นายโจรผู้ใหญ่ปรึกษาเห็นชอบพร้อมใจกัน จึงให้ผู้ซึ่งสนิทคุ้นเคยเข้าว่ากล่าวถิวทอง แล้วชักชวนกันมาทั้งเก้าพันเศษคอยถิวทองอยู่
ฝ่ายถิวทองจึงให้คนใช้เชิญหลีทองกับอองเสียงทั้งสามนายออกไปรับพวกโจรซึ่งมาพร้อมยอมสามิภักดิ์นอกค่าย พวกโจรเห็นสามนายออกมาต่างคนคำนับ ถิวทองจึงว่าท่านทั้งปวงสมคบกันเป็นโจรผู้ร้ายให้ราษฎรในแผ่นดินพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ความเดือดร้อน มีรับสั่งให้เราทั้งสามนายมาจับตัวไปลงโทษ ถ้าเราจับตัวได้ส่งไปเมืองหลวงปรับโทษโดยกฎหมาย ท่านทั้งปวงจะต้องโบยจำทำโทษถึงสาหัสแล้วให้ประหารชีวิตเสีย บิดามารดาลูกเมียพี่น้องก็จะพลอยฉิบหาย แม้นตายจะมีผู้ออกชื่อลือความชั่วไปตราบเท่าเหลนหลาน ซึ่งท่านทั้งปวงรู้ว่าโทษตัวผิดมายอมสามิภักดิ์โดยดี เราทั้งสามนายจะกลับไปเฝ้าทูลให้ยกโทษไว้ แต่นี้ไปภายหน้าจงพากันทำไร่นาค้าขายเลี้ยงชีวิตบุตรภรรยาแต่สิ่งที่ชอบ อย่าคบคิดกันเป็นโจรผู้ร้ายทำความชั่วเหมือนหนหลังไม่ควร นายโจรได้ฟังดังนั้นยินดีนักจึงให้ความสัตย์แก่ถิวทองว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงทำความชั่วคบคิดกันเป็นโจร ท่านมีความกรุณายกโทษครั้งนี้ขอบคุณยิ่งนัก แต่สืบไปภายหน้าจะช่วยกันทำไร่นาค้าขายหาเลี้ยงชีวิต ซึ่งจะคิดเป็นโจรปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของผู้อื่นมาเป็นของตนเหมือนดังหนหลังหามิได้ นายโจรและโจรทั้งปวงต่างคนคำนับลาไปบ้านทำไร่นาหาเลี้ยงบุตรภรรยาตามภูมิลำเนาแต่ก่อน
ฝ่ายหลีทองกับอองเสียงจึงปรึกษาถิวทองว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ยกทัพมาปราบพวกโจรซึ่งย่ำยีราษฎร บัดนี้โจรออกสามิภักดิ์โดยดีไม่ต้องลำบากแก่ฝีมือทหาร เพราะพวกโจรนับถือยำเกรงท่าน ขอท่านจงพักทหารอยู่ในเมืองตังกูนก่อน ข้าพเจ้าทั้งสองจะกลับไปเฝ้าทูลความทราบแล้ว ถ้ามีรับสั่งราชการผันแปรประการใดจึงจะมีหนังสือมาต่อครั้งหลัง ท่านจะเห็นประการใด ถิวทองจึงว่าท่านทั้งสองคิดชอบ ข้าพเจ้าจะอยู่ฟังข่าวพวกโจร ถ้าราบคาบเป็นปกติแล้วมีหนังสือมาถึงข้าพเจ้าให้เลิกทัพ ข้าพเจ้าจึงจะกลับไปเมืองเงียบกุ๋น สามนายปรึกษากันแล้ว ถิวทองยกเข้าอยู่ในเมืองตังกูน หลีทองกับอองเสียงเลิกทัพกลับไปเมืองลกเอี๋ยง จึงเข้าไปเฝ้าทูลความซึ่งโจรผู้ร้ายทั้งสองเมืองยอมเข้าด้วยถิวทองให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสแก่ขุนนางว่า ถิวทองเป็นคนซื่อตรง ชาวเมืองตังกูนนับถือยำเกรง ถิวทองระงับโจรราบคาบโดยดีไม่ลำบากทหาร จึงมีหนังสือไปให้ถิวทองอยู่รักษาเมืองตังกูนให้อยู่ระงับโจรผู้ร้าย ขุนนางจดหมายรับสั่งออกมาแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปเมืองตังกูน
ฝ่ายม้าใช้ไปเมืองตังกูน จึงบอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งความแก่ถิวทอง ถิวทองจึงพาขุนนางชาวเมืองตังกูนถือเครื่องคำนับออกไปรับหนังสือเข้าเมือง อ่านแจ้งความตามข้อรับสั่งแล้วคำนับรับที่เจ้าเมืองตังกูน จัดแจงราษฎรชาวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขหาโจรผู้ร้ายมิได้
ฝ่ายเตียวจุ้นกับงอฮั่น ซึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้มารักษาเมืองเตียงอั๋นแทนตัวปังอี้นั้น เตียวจุ้นป่วยไข้ปัจจุบัน งอฮั่นให้แพทย์พยาบาลโรคยิ่งกำเริบหนักลงเตียวจุ้นถึงแก่กรรม งอฮั่นเสียใจนักจึงให้ทหารต่อหีบใส่ศพประดับเครื่องศพตามธรรมเนียม จึงแต่งหนังสือบอกให้ขุนนางนายทหารชักศพเตียวจุ้นไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้บรรทมอยู่ที่ข้างใน เวลาปัจจุสมัยใกล้รุ่งทรงพระสุบินร้าย ครั้นรุ่งเวลาเช้าเสด็จออกขุนนาง พอนายทหารถือหนังสืองอฮั่นเข้ามาทูลว่า เตียวจุ้นเกิดโรคปัจจุบันถึงแก่อนิจกรรมนำศพมาใกล้ถึงเมืองหลวงแล้ว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าเตียวจุ้นตายจึงตรัสแก่ขุนนางว่า เตียวจุ้นคนนี้สัตย์ซื่อตั้งใจอาสาแผ่นดินโดยสุจริตไม่คิดแก่ความเหนื่อยยาก ถึงมาตรว่าการที่ทำจะลำบากประการใดไม่ออกปาก อุตส่าห์สู้ทำไปมิได้เกียจคร้านกว่าการจะสำเร็จ ความชอบมีอยู่เป็นอันมากหมายจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด ยังไม่สำเร็จการแผ่นดินเตียวจุ้นสิ้นชีวิตลงครั้งนี้ เรามีความเสียดายนัก หลีทองจึงทูลว่าเตียวจุ้นเสียชีวิตเพราะสิ้นอายุตายโดยปกติ ขอให้จัดแจงการฝังศพเตียวจุ้นแล้วจะได้คิดการปราบศัตรูแผ่นดินสืบไป พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้ขุนนางนุ่งขาวห่มขาว แล้วเสด็จออกไปรับศพเตียวจุ้นเข้ามาในเมือง จึงสังโฮลำอิ๋นให้เป็นนายการทำเครื่องประดับศพ บรรดาส่วยสาอากรและเบี้ยหวัดก็สั่งให้พระราชทานให้แก่บุตรภรรยาเตียวจุ้นเหมือนเมื่อยังมีชีวิตอยู่นั้น
ฝ่ายฮวงเสงเห็นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทำการศพเตียวจุ้นสมควรต้องอย่างธรรมเนียมกษัตริย์ผู้มีบุญซึ่งทำการศพผู้มีความชอบแต่ก่อน ฮวงเสงจึงแต่งเรื่องราวสรรเสริญเกียรติยศอ่านถวายในที่เฝ้าขุนนางพร้อมกันเป็นใจความในเรื่องราวนั้นว่า ครั้นแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อนนั้น ชุบเลี้ยงขุนนางทแกล้วทหารทั้งปวงโดยยุติธรรม ผู้ทำความผิดให้ปรับโทษโดยกฎหมาย ผู้ใดสัตย์ซื่อมั่นคงมิได้คิดเบียดเบียนราษฎรเบี่ยงบ่ายเพ็ดทูลพระมหากษัตริย์ ให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุข เหมือนดังเสียวโหนั้นได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไจเสียง ผู้ซึ่งทำการอาสามีความชอบในสงครามใจซื่อตรงโดยสุจริต พระเจ้าฮั่นโกโจชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยตามสมควร ผู้ซึ่งมีความชอบในแผ่นดินถึงจะสิ้นชีวิตไปแล้ว พระเจ้าฮั่นโกโจยังมีพระทัยกรุณาทำการฝังศพโดยตำแหน่งยศศักดิ์ บำรุงเลี้ยงบุตรภรรยาให้พระราชทานเบี้ยหวัดและบ้านส่วย ผู้ซึ่งมิได้ซื่อตรงพระเจ้าฮั่นโกโจกำจัดเสีย ไม่ตั้งแต่งเป็นขุนนาง ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงสรรเสริญพระเกียรติยศ ปรากฏพระนามไปทั่วทั้งแผ่นดิน ถึงสิ้นพระชนม์แล้วเชื้อพระวงศานุวงศ์ได้เสวยราชสมบัติ แผ่นดินเป็นปรกติมาช้านาน เพราะขุนนางราษฎรหัวเมืองไม่มีความเดือดร้อน ครั้งแผ่นดินเสียแก่อองมัง ผู้มีสติปัญญาฝีมือกล้าหาญการศึกต่างคนเที่ยวหาเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นโกโจจะอาสากำจัดอองมัง แล้วจะยกขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินสืบไป ซึ่งราชสมบัติเสียแก่แซ่อื่นกลับคืนมาได้แก่ไต้อ๋องทั้งนี้ เพราะพระเจ้าปู่ฮั่นโกโจมีพระทัยโอบอ้อมอารีแผ่ราชไมตรีไว้แต่ก่อน ราษฎรหัวเมืองรู้ว่าไต้อ๋องเป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์อันประเสริฐต่างคนมีใจยินดีเข้าพึ่งบุญญาธิการ เหมือนดังต้นไม้ใหญ่อยู่ริมทางเมื่อฤดูร้อน ผู้เดินทางต่างคนเข้าพึ่งร่มอันเย็น เตียวจุ้นซึ่งถึงแก่กรรมนั้น เมื่อยังมีชีวิตอยู่ทำการอาสาแผ่นดินโดยสุจริต มิได้ล่วงเกินกฎหมายรับสั่ง ซึ่งไต้อ๋องทำศพการเตียวจุ้นสมควรแก่ความชอบซึ่งทำไว้ ต้องอย่างราชประเพณีกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อน ขุนนางผู้มีความชอบทั้งปวงจะพากันมีใจจงรักภักดีโดยสุจริตมิได้คิดประทุษร้าย ราชสมบัติของไต้อ๋องจะตั้งอยู่ยืนนานสืบพระวงศานุวงศ์ บำรุงราษฎรหัวเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุขไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดี จึงชวนขุนนางทั้งปวงไปฝังศพเซ่นศพเตียวจุ้นแล้วก่อตึกจารึกอักษรเลื่อนที่เตียวจุ้นเป็นที่เซงเหา ขุนนางผู้มีความชอบหวังจะไว้ชื่อเกียรติยศไปภายหน้า บรรดาผู้ซึ่งเป็นบุตรภรรยาญาติเตียวจุ้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ชุบเลี้ยงให้พระราชทานเบี้ยหวัดตามสมควร แล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายปังอี้ยกทัพรวบรวมได้เสบียงอาหาร ปรนปรือทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองยงอิว พอม้าใช้ซึ่งให้ไปสืบราชการ ณ เมืองปุนเสีย กลับมาบอกว่าหวยหงอตายแล้ว ขุนนางทั้งปวงยกหงอทองผู้บุตรขึ้นเป็นเจ้าแทนหวยหงอ ยกไปตั้งอยู่เมืองงันบุ๋น ปังอี้จึงปรึกษางิมเหงแต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ม้าใช้ถือไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ พอขุนนางนำม้าใช้ถือหนังสือเข้ามาเฝ้าทูลแจ้งความว่าหวยหงอตาย จึงตรัสว่าถึงมาตรว่าหวยหงอสิ้นชีวิตแล้ว บุตรหวยหงอยังควบคุมทหารทำการศึกอยู่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้มีหนังสือไปเกณฑ์ไตสุม้างอฮั่นหนึ่ง ไลเอียกหนึ่ง อองป้าหนึ่ง โตเหมาหนึ่ง ยกทัพไปช่วยงิมเหงปราบศัตรูฝ่ายตะวันตกให้ราบคาบ ขุนนางผู้ใหญ่รับสั่งออกมาแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปเกณฑ์กองทัพ ฝ่ายงอฮั่นกับนายทหารทั้งสามคนแจ้งความตามหนังสือรับสั่งซึ่งม้าใช้ถือมาแต่เมืองหลวง ต่างคนเตรียมทหารพร้อมยกไปทางตะวันตก
ฝ่ายงิมเหงครั้นมีหนังสือบอกข้อราชการไปแล้ว จึงจัดแจงกองทัพยกทัพเดินตามทางงันบุ๋น ปังอี้ก็ยกทัพหนุนไปถึงตำบลเทียนจุ๋ย พอพบกองทัพงอฮั่นกับอองป้า ไลเอียกโตเหมายกมาถึงพร้อมกัน ปังอี้ให้ตรวจนับทหารเอกทหารเลวเป็นคนยี่สิบหมื่นเศษ แบ่งทหารสิบหมื่นให้ไลเอียกยกเป็นสองทาง ปังอี้กับงิมเหงยกมาถึงเมืองงันบุ๋น จึงให้ทหารเลวร้องบอกแก่ชาวเมืองว่า ให้หงอทองแต่งทหารออกมารบกันให้ถึงแพ้และชนะ
ฝ่ายทหารซึ่งอยู่ประจำรักษาหน้าที่เชิงเทินได้ยินดังนั้น ต่างคนแลไปเห็นกองทัพมาตั้งอยู่หน้าเมืองเป็นอันมาก จึงรีบเข้าไปคำนับบอกความแก่หงอทองทุกประการ หงอทองแจ้งว่ากองทัพยกตามมาก็ตกใจ จึงปรึกษาอองงวนเสียงว่าศึกมาติดเมืองเราครั้งนี้ท่านจะคิดต่อสู้ประการใด อองงวนเสียงจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปตัดศีรษะแม่ทัพนายกองเข้ามาให้แก่ท่าน อองงวนเสียงจึงออกมาจัดกองทัพ ตั้งให้จิวจ๋องกับเฮงสุนเป็นกองหน้าทหารห้าหมื่นยกออกประตูทิศใต้ ให้เตียวโขยกับซุยอูคุมทหารห้าหมื่นออกประตูตะวันตก อองงวนเสียงขี่ม้านำทหารมาถึงหน้าทัพปังอี้แล้วร้องว่า ผู้ใดมีฝีมือเร่งออกมาสู้รบกับเราให้ถึงแพ้ชนะในเวลาวันนี้ ปังอี้ได้ยินจึงขับม้าออกยืนอยู่หน้าทหารเห็นอองงวนเสียง ปังอี้จึงร้องด่าว่าอ้ายขโมยมีพวกน้อยตัวมิได้รู้ว่าความตายจะมาถึง อวดอ้างว่ากล้าแข็งจะต่อสู้กับทหารผู้มีบุญ แต่หวยหงอผู้เป็นนายมึงมีอุบายความคิดมากยังไม่อาจต้านทาน แต่ทุกข์ตรอมใจซูบผอมจนป่วยตายไม่พักฆ่าด้วยคมอาวุธ อองงวนเสียงจึงตอบว่า ตัวท่านเหมือนนกอันมีตระกูลต่ำเห็นพระยาหงส์สันโดษหาบริวารมิได้ กลับว่ากล่าวหยาบช้าประมาทดูหมิ่น ถึงมาตรว่านายเราดับสูญสิ้นบุญแล้ว หงอทองผู้บุตรได้เป็นเจ้าทำการศึกแก้แค้นแทนหวยหงอบิดาสืบไป บัดนี้รู้ว่าท่านยกมาจึงใช้ให้เราออกมาเอาศีรษะท่านเข้าไปในเมือง จะทำพลีกรรมบวงสรวงเทวดาให้สมที่ความแค้น แม้นตัวรักชีวิตอยู่จงมายอมโดยดีจึงจะพ้นความตาย ปังอี้ได้ยินคำกล่าวหยาบช้าโกรธนัก ชักม้ารำทวนออกรบกับอองงวนเสียงถ้อยทีว่องไวชำนาญการอาวุธ อองงวนเสียงต่อสู้ปังอี้เป็นหลายเพลงทวน เห็นปังอี้มีกำลังมากนัก ต้านทานมิได้ชักม้าหันห่างออกไป ปังอี้ได้ทีไล่ติดตาม จิวจ๋องกับเฮงสุนสองนายขับม้าถลันออกรบป้องกันอองงวนเสียง อองป้าจึงชักม้ารำทวนออกช่วยปังอี้รบจิวจ๋อง ถ้อยทีหนีไล่ป้องปัดอาวุธทั้งสี่นายรบกันเป็นสามารถ
ฝ่ายอองงวนเสียงเห็นทหารรบเรรวนจวนจะเสียที จึงโบกธงสัญญาเร่งกองทัพเตียวโขยกับซุยอูให้ยกเข้าช่วยตีกระหนาบ ฝ่ายงอฮั่นกับโตเหมาไลเอียกซึ่งยกแยกทัพมาตั้งอยู่ฝ่ายตะวันออก เห็นกองทัพจะยกมาตีกระหนาบทัพปังอี้ สี่นายขับม้าพาทหารออกสกัดทาง รบรุกฆ่าฟันทหารชาวเมืองแตกระส่ำระสาย โตเหมาน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเอวเตียวโขยตกม้าลง ซุยอูวิ่งมาเข้าอุ้มเตียวโขยขึ้นม้าขับควบหนีเข้าเมือง ทหารทั้งสองทัพก็ระดมกันบุกรุกฆ่าฟันทหารอองงวนเสียงล้มตายแตกระส่ำระสาย อองงวนเสียงขับม้าหนีเข้าเมือง ปิดประตูลงเขื่อนให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ปังอี้ครั้นมีชัยชนะจึงเกณฑ์กองทัพเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายกองซุนสุดซึ่งเป็นเซงเต้ครองเมืองเซงโต๋ออกว่าราชการขุนนางพร้อมกัน มีผู้บอกความว่าเจ้าเมืองยงอิวซึ่งให้อองงวนเสียงมาขอกองทัพไปรบป้องกันทหารเมืองลกเอี๋ยงนั้น เจ้าเมืองยงอิวป่วยถึงแก่กรรมแล้ว บัดนี้หงอทองผู้บุตรอพยพครอบครัวพาทหารหนีกองทัพลกเอี๋ยง เข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองงันบุ๋น กองทัพลกเอี๋ยงติดตามล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น เมืองงันบุ๋นนั้นเห็นจะเสียแก่ทหารเมืองลกเอี๋ยงเป็นมั่นคง กองซุนสุดจึงว่าถ้ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงตีได้เขตแดนเมืองยงอิวแล้ว เห็นจะยกมาย่ำยีถึงแดนเมืองเรา จำจะแต่งทหารยกไปช่วยหงอทองป้องกันกองทัพเมืองลกเอี๋ยงไว้แต่ปลายแดนก่อน กองซุนสุดจึงสั่งเตียวของให้คุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยหงอทอง
ฝ่ายเตียวของยกทัพมาตามระยะทางเข้าถึงแดนเมืองงันบุ๋น จึงหยุดทัพแต่งหนังสือให้มาใช้ไปเมืองงันบุ๋น ทหารม้าใช้ถือหนังสือรีบเข้าทางหลังเมือง เห็นกองทัพตั้งค่ายล้อมเมืองจะเข้าประตูมิได้ จึงผูกหนังสือกับลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปให้แก่ทหารซึ่งอยู่ประจำรักษาหน้าที่เชิงเทิน
ฝ่ายทหารชาวเมืองได้หนังสือจึงพาไปส่งให้แก่อองงวนเสียง อองงวนเสียงแจ้งความตามหนังสือแล้ว จึงเขียนหนังสือนัดกองทัพเมืองเซงโต๋ว่า เวลารุ่งพรุ่งนี้เร่งยกทัพเข้าตีค่ายล้อม ทหารในเมืองจะยกออกตีเป็นศึกกระหนาบ แต่งหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ให้ทหารยิงออกไปให้แก่ทหารม้าใช้เมืองเซงโต๋ ม้าใช้ได้หนังสือชักม้าลัดลงเดินตามทางน้อย
ฝ่ายกองตระเวนซึ่งตั้งกองซุ่มคอยจับคน แลเห็นคนแปลกหน้าขี่ม้ามาแต่ผู้เดียว ต่างคนวิ่งตรูกันออกไปจับตัวมาซักถามได้ความว่าเป็นชาวเมืองเซงโต๋ แล้วค้นได้หนังสือลับนัดกองทัพเป็นสำคัญมา จึงพาตัวเข้าไปคำนับแจ้งแก่ปังอี้ทุกประการ ปังอี้ดีใจนักจึงให้ทหารคุมตัวม้าใช้ไว้ แล้วจัดทหารอยู่คอยรบทัพในเมืองสองกอง ปังอี้เตรียมทหารสองกองพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธสำหรับมือ พอเวลาค่ำลงยกออกไปตั้งซุ่มหลังค่ายทั้งสองข้างทาง คอยรับทัพเมืองเซงโต๋จะยกมา
ฝ่ายเตียวของคอยทหารม้าใช้ไม่เห็นกลับมาจนเวลารุ่งเช้า จึงยกกองทัพตามทางใหญ่มาใกล้ถึงค่ายล้อมเมือง พอเห็นทหารยกออกมาตั้งสกัดทาง ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ เตียวของจึงขับม้าขึ้นไปหน้าทหารแล้วร้องบอกว่า พระเจ้าเซงเต้ผู้ครองเมืองเซงโต๋ทราบว่าชาวเมืองลกเอี๋ยงยกทัพเหยียบแดนเมืองยงอิวเข้ามาถึงปลายด่านเมืองเซงโต๋ จึงมีรับสั่งให้เราผู้ชื่อเตียวของคุมทหารยกมาช่วยเจ้าเมืองงันบุ๋น ผู้ใดเป็นแม่ทัพมีฝีมือกล้าหาญ จงเร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ ปังอี้ได้ยินจึงขับม้าออกมาหน้าทหารแล้วร้องโต้ตอบว่า เดิมเจ้าเมืองยงอิวไปยอมสามิภักดิ์เป็นเมืองขึ้นแก่เมืองลกเอี๋ยง หวยหงอเจ้าเมืองยงอิวกลับคิดกบฏแข็งเมืองไม่ไปถวายดอกไม้เงินทองตามประเพณี พระเจ้าลกเอี๋ยงให้เราผู้ชื่อปังอี้เป็นแม่ทัพมาปราบ ตัวอยู่เมืองเซงโต๋เหตุใดไม่รักษาแต่เขตแดน ยกมาช่วยผู้กระทำผิดจะมาหาความตายหรือประการใด เตียวของจึงตอบว่าเจ้าเมืองยงอิวกับพระเจ้าเซงเต้เป็นราชไมตรีกันมาแต่ก่อน เจ้าเมืองยงอิวก็ถึงแก่กรรมแล้ว ยังแต่บุตรผู้หาความผิดมิได้ ตัวท่านยกมาล้อมเมืองไว้จะชิงเอาสมบัติด้วยความโลภ ถ้ามิเลิกทัพถอยไป เราจะฟันด้วยง้าวให้ตัวขาดเป็นสองท่อนในเวลานี้ ปังอี้ได้ฟังก็โกรธ ให้ทหารตีกลองรบ แล้วชักม้ารำง้าวเข้าต่อสู้กับเตียวของได้ถึงสิบเพลง เตียวของต้านทานกำลังมิได้ชักม้าหนีเข้ากองทัพ ปังอี้ขับม้าพาทหารไล่ติดตาม ฆ่าฟันทหารเตียวของแตกระส่ำระสายล้มตายเรี่ยรายไปตามทาง เตียวของเห็นปังอี้ขับม้าไล่กระชั้นเข้ามาจะหนีมิพ้น จึงชักม้ากลับเข้าต่อสู้ปังอี้ได้สามเพลง ปังอี้เอาง้าวฟันถูกเตียวของตัวขาดตกม้าตาย
ฝ่ายอองงวนเสียงเตรียมทหารขึ้นคอยกองทัพเตียวของอยู่บนเชิงเทิน ได้ยินเสียงทหารโห่ร้องตีกลองรบกันอื้ออึงอยู่ในป่านอกเมือง สำคัญว่าเตียวของยกทัพเข้าตีค่ายตามหนังสือสัญญาซึ่งให้ม้าใช้ไปนั้น อองงวนเสียงลงจากเชิงเทินขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูเมืองออกตีค่าย
ฝ่ายงอฮั่นกับอองป้า โตเหมา ไลเอียก นายกองทหารทั้งสี่ต่างคนขับม้าพาทหารออกระดมตีทัพอองงวนเสียง ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งฆ่าฟันกันเป็นตะลุมบอน อองงวนเสียงเห็นทหารล้มตายเป็นอันมากจะต้านทานมิได้ จึงชักม้าพาทหารถอยหนีกลับเข้าเมือง ปิดประตูลงเขื่อนไว้มั่นคง อองงวนเสียงตรวจทหารได้แต่สิบหมื่นเศษ ทหารตายในที่รบประมาณห้าหมื่นเศษ จิวจ๋องจึงเข้าไปคำนับหงอทองแล้วบอกว่า ทหารชาวเมืองลกเอี๋ยงมีฝีมือกล้าแข็งชำนาญการศึกทั้งตัวนายและไพร่ แต่ครั้งบิดาท่านทำศึกเคี่ยวขับกับทหารเมืองลกเอี๋ยง มีแต่เพลี่ยงพลํ้าเสียทีมาหลายครั้ง ทแกล้วทหารล้มตายนับมิได้ ทหารซึ่งมีอยู่น้อยตัวนัก จักทำศึกขับเคี่ยวไปเสียทีลงภายหลังจะแก้ตัวยาก ถ้าท่านยอมสามิภักดิ์โดยดี ทหารและราษฎรชาวเมืองจะไม่ได้ความเดือดร้อนสืบไป ข้าพเจ้าคิดทั้งนี้ท่านจะเห็นประการใด หงอทองจึงตอบว่าท่านคิดชอบ แต่เราเห็นว่าบิดาเราทำศึกต่อสู้ทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จนสิ้นชีวิต ซึ่งเราจะยอมสามิภักดิ์ เกรงเกลือกพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะมีความพยาบาทไม่ชุบเลี้ยงโดยสุจริต จิวจ๋องจึงว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารียิ่งนัก ครั้งเมื่องิมเหงได้เป็นทหารเอกอองมังนั้น อองมังให้เป็นเจ้าเมืองอวนเสีย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้คิดการกำจัดอองมัง จึงเกลี้ยกล่อมทหารยกกองทัพไปรบกับงิมเหงประมาณกึ่งปี งิมเหงตีทัพพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แตกฆ่าฟันทหารและเชื้อพระวงศ์ตายเป็นอันมาก งิมเหงกลับยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ไม่มีความพยาบาท ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางแม่ทัพมีชื่อปรากฏทั้งแผ่นดิน ซึ่งท่านเกรงว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จะมีพยาบาทไม่เลี้ยงโดยสุจริตจะคิดทำอันตราย ข้าพเจ้าจะขอตายแทนท่านอย่าวิตกเลย หงอทองได้ฟังจึงตรึกตรองโดยกิตติศัพท์ซึ่งรู้มาแต่ก่อนสมคำจิวจ๋อง หงอทองจึงว่าท่านรับประกันชีวิตเรามิได้เป็นอันตรายแล้ว เราก็จะทำตาม ท่านจงไปบอกกองทัพว่าเราจะออกยอมสามิภักดิ์ ดูท่วงทีถ้อยคำนายทัพนายกองจะว่ากล่าวประการใดให้รู้ความก่อน จิวจ๋องรับคำแล้วคำนับลาออกไปขึ้นบนเชิงเทินร้องบอกว่า เจ้าเมืองงันบุ๋นจะขอยอมสามิภักดิ์โดยดี ขอเชิญท่านแม่ทัพออกมาเจรจากับข้าพเจ้า จะได้นำข้อความกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองงันบุ๋นให้หายความวิตก ปังอี้ได้ยินดังนั้นจึงออกไปยืนอยู่หน้าค่ายแล้วตอบว่า ถ้าหงอทองจะยอมสามิภักดิ์โดยสุจริตมิได้คิดเป็นกลอุบาย เราจะช่วยทูลให้พระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงคงที่ยศศักดิ์ จิวจ๋องจึงว่าถ้าสมเหมือนคำท่านว่า เจ้าเมืองงันบุ๋นจะค่อยมีความสุข ข้าพเจ้าคิดเกรงเกลือกพระเจ้าเมืองหลวงจะมีความพยาบาททำอันตรายนายข้าพเจ้าจะได้ความเดือดร้อนเมื่อภายหลัง ปังอี้จึงว่าเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ได้ว่ากล่าวเป็นคำมั่นไม่กลับกลอก ท่านจงไปบอกแก่หงอทองอย่าให้คิดวิตกเลย จิวจ๋องรับคำลงจากเชิงเทินเข้าไปแจ้งความแก่หงอทองตามถ้อยคำปังอี้ทุกประการ หงอทองได้ฟังดังนั้นเห็นว่า ปังอี้มีใจกรุณาโดยสุจริตมีความยินดีนัก จึงจัดสิ่งของเครื่องคำนับพาจิวจ๋องกับขุนนางทั้งปวง เปิดประตูเมืองทิศตะวันออกไปเข้าค่ายคำนับปังอี้แล้วว่า ข้าพเจ้าทำการต่อสู้ท่านทั้งนี้โทษผิด ขอท่านจงกรุณาให้ชีวิตไว้สักครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าจะตั้งใจอาสาทำราชการโดยสุจริต ซึ่งจะคิดประทุษร้ายเหมือนดังบิดานั้นหามิได้ ปังอี้จึงว่าท่านรู้จักโทษตัวผิดออกมาสามิภักดิ์โดยดีดังนี้ พระเจ้าลกเอี๋ยงไม่มีพระทัยพยาบาท เราจะช่วยทูลให้ชุบเลี้ยงได้คงที่ยศศักดิ์ท่านอย่าทุกข์ใจเลย หงอทองได้ฟังมีความยินดี จึงเชิญปังอี้และนายทัพนายกองเข้าเมืองงันบุ๋น ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารเป็นที่สบาย
ฝ่ายอองงวนเสียงรู้ว่าหงอทองยอมเข้าด้วยปังอี้ก็เสียใจ จึงพาพรรคพวกอพยพครอบครัวหนีไปอยู่กับกองซุนสุด ณ เมืองเซงโต๋ ขณะเมื่อหงอทองยอมสามิภักดิ์กับปังอี้ สำเร็จราชการเมืองยงอิว เป็นเทศกาลฝน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสวยราชสมบัติในเมืองลกเอี๋ยงได้เจ็ดปี
๒๔
ฝ่ายปังอี้ยกกองทัพเข้าจัดแจงราษฎรชาวเมืองงันบุ๋นราบคาบแล้ว ปังอี้เกิดโรคปัจจุบันป่วย แพทย์ทั้งปวงประกอบยารักษาโรคยิ่งกำเริบหนักลงถึงแก่อสัญกรรม นายทัพนายกองทั้งปวงประชุมพร้อมกันแต่งหนังสือบอกส่งศพปังอี้ไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เวลาเช้าวันหนึ่งเสด็จออกว่าราชการ พอขุนนางนำหนังสือเข้าไปกราบทูลทราบความว่า ปังอี้ถึงแก่อสัญกรรม มีพระทัยอาลัยยิ่งนัก จึงเสด็จออกไปรับศพปังอี้เข้ามาฝังไว้ในที่สมควร แล้วปักแผ่นศิลาประจำศพจารึกอักษรเลื่อนที่ปังอี้เป็นขุนนางตำแหน่งเจียดเหาขุนนางผู้ใหญ่ หวังจะให้ปังอี้ผู้มีความชอบมีชื่อปรากฏสืบไปภายหน้ากว่าจะสิ้นแผ่นดิน จึงตั้งบุตรชายปังอี้ให้เป็นที่เตงเหาว่าราชการแทนบิดาสืบไป แล้วจึงสั่งขุนนางแต่งหนังสือไปถึงงอฮั่นเป็นใจความว่า ปังอี้แม่ทัพใหญ่ผู้ถึงแก่อสัญกรรม ให้ทำการฝังศพเลื่อนที่ขึ้นเป็นเจียดเหาโดยสมควรแก่ความชอบซึ่งมีมาแต่ก่อน ราชการปราบหัวเมืองฝ่ายตะวันตกนั้นยังมิได้สำเร็จ จึงให้ไตสุม้างอฮั่นรับที่แม่ทัพบังคับทหาร ทำการปราบหัวเมืองตะวันตกสืบไป อนึ่งหงอทองซึ่งยอมสามิภักดิ์โดยดีนั้น ให้หงอทองเป็นเจ้าเมืองงันบุ๋นคงที่ยศศักดิ์ อยู่รักษาแดนเมืองยงอิวแทนหวยหงอผู้บิดา ทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางผู้ใหญ่จดหมายรับสั่งออกมาแต่งหนังสือส่งให้ทหารม้าใช้ไปเมืองงันบุ๋น ทหารม้าใช้ออกจากเมืองลกเอี๋ยงเร่งรีบไปหลายวันถึงเมืองงันบุ๋น จึงบอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งความแก่ไตสุม้างอฮั่น
ฝ่ายงอฮั่นกับนายทัพนายกองทั้งปวง แจ้งความว่าหนังสือรับสั่งมาถึง จึงแต่งตัวตามตำแหน่งขุนนาง ต่างคนถือเครื่องคำนับออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้าเมือง งอฮั่นกับหงอทองนายทัพนายกองพร้อมกัน ขุนนางพนักงานจึงเชิญหนังสือรับสั่งอ่านให้นายทัพนายกองฟังจนสิ้นข้อความ งอฮั่นจึงคำนับรับที่เป็นแม่ทัพใหญ่ แล้วมอบเมืองให้หงอทองอยู่รักษาเขตแดนเมืองยงอิวตามรับสั่ง งอฮั่นจึงแต่งหนังสือกำหนดยกทัพไปตีเมืองเซงโต๋ ส่งให้ม้าใช้กลับไปเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีงิมเหงเป็นแม่ทัพหน้า กับนายกองทหารทั้งปวงยกทัพออกจากเมืองงันบุ๋น งอฮั่นก็ยกทัพหลวงตามงิมเหงไป
ฝ่ายงิมเหงยกมาถึงปลายด่านเมืองเซงโต๋ ตั้งค่ายมั่นประชุมทัพพร้อมแล้วจึงจัดนายทหารและทหารเลวล้วนมีฝีมือเข้มแข็งไปตีได้เมืองตังก๋วนหนึ่ง เมืองอิเหลงหนึ่ง เมืองอิโต๋หนึ่ง แล้วยกทัพขยับเข้าตั้งอยู่ในแดนเมืองเซงโต๋
ฝ่ายชาวด่านปลายแดนเมืองเซงโต๋เห็นกองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกเข้ามาตีเมืองได้เป็นหลายตำบล ต่างคนตกใจพากันไปคำนับแจ้งความแก่กองซุนสุดทุกประการ กองซุนสุดจึงให้ยิมมัวหนึ่ง เตียนหยงหนึ่ง เทียฮวนหนึ่ง สามนายคุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปตีคืนเอาเมืองตังก๋วน เมืองอิเหลง เมืองอิโต๋ได้ทั้งสามเมือง แต่งทหารให้อยู่รักษาเมือง แล้วยกทัพใหญ่ไปตั้งค่ายมั่น ณ ตำบลเกงหมึง อยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ยิมมัวมีเรือรบห้าร้อยลำ
ฝ่ายงิมเหงกับงอฮั่นแจ้งว่ากองทัพเมืองเซงโต๋ยกออกมาตีคืนเอาเมืองขึ้นไปได้สิ้น จึงยกกองทัพไปถึงฝั่งนํ้าตัดไม้ผูกพ่วงแพข้ามไปตีค่ายเกงหมึง ยิมมัวกับเตียนหยงเทียฮวนรู้ความ จึงพาทหารลงเรือห้าร้อยลำออกตีตัดพ่วงแพฆ่าฟันทหารงิมเหงจมน้ำตายเป็นอันมาก
ฝ่ายงิมเหงจะข้ามกองทัพไปตีค่ายเกงหมึงมิได้ ทหารล้มตายเจ็บป่วยเบาบางลง จึงปรึกษางอฮั่นว่า เรายกมาทำศึกครั้งนี้ทหารในกองทัพล้มตายป่วยเจ็บอิดโรยกำลัง จะทำการไปภายหน้าทหารน้อยตัวนัก เห็นจะทำศึกกับชาวเมืองเซงโต๋สืบไปไม่ชนะ ขอท่านจงมีหนังสือบอกไป กราบทูลขอกองทัพเพิ่มเติมยกมาเป็นกระบวนทัพเรือเข้าตีค่ายเกงหมึงแตกไป แล้วยกติดตามไปเมืองใหญ่น้อยรวบรวมเสบียงอาหารพอเป็นกำลังศึกเข้าตีเมืองเซงโต๋ ท่านจะเห็นประการใด งอฮั่นเห็นชอบจึงว่าท่านว่านี้สมกับความคิดเรา งอฮั่นแต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ม้าใช้ถือไปขอกองทัพ ณ เมืองลกเอี๋ยง แล้วจัดทหารขึ้นไปต่อเรือเหนือน้ำเป็นเรือรบพันลำ จัดแจงเชือกเสาเพลาใบพร้อมคอยท่ากองทัพซึ่งยกเพิ่มเติมมา
ฝ่ายทหารม้าใช้ถือหนังสือขับม้ารีบไปตามระยะทางหลายวันถึงเมืองลกเอี๋ยง พอเวลาพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออก ม้าใช้จึงส่งหนังสือบอกข้อราชการให้ขุนนางนำเฝ้า กราบทูลข้อความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่างอฮั่นยกกองทัพเข้ามาถึงปลายด่านเมืองเซงโต๋ บอกขอกองทัพมา จึงสั่งขุนนางให้มีหนังสือไปเกณฑ์ทหารเมืองเกงจิ๋วสิบหมื่นยกไปสมทบทัพงอฮั่น ขุนนางผู้ใหญ่คำนับลาออกมาเกณฑ์กองทัพเมืองเกงจิ๋วยกไปตามรับสั่ง
ฝ่ายงอฮั่นครั้นกองทัพพร้อมแล้ว จึงให้เข็นเรือออกจากอู่บรรจุทหารลำละสองร้อยคน เรือพันลำเป็นทหารยี่สิบหมื่นมีพลุประจำไปทุกลำ งอฮั่นคุมเรือห้าร้อย งิมเหงคุมเรือห้าร้อยมีธงปักประจำมาทุกลำ ครั้นได้ฤกษ์ดีตีม้าล่อโบกธงจุดพลุใหญ่เป็นสัญญา ลมพัดส่งท้าย นายทหารกำกับสำหรับลำเรือจึงให้ถอนสมอช่อใบ ทหารเลวแจวเรือตามงอฮั่นกับงิมเหงล่องนํ้าลงไปทั้งสองฟาก
ฝ่ายยิมมัวครั้นว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกทัพเรือมาเป็นอันมากก็ตกใจ จึงพาเตียนหยงกับเทียฮวนขับทหารลงบรรจุเรือห้าร้อยลำแจวฝืนน้ำขึ้นไป พอทัพเรือล่องนํ้าลงมา เตียนหยงเทียอวนถืออาวุธยืนอยู่หน้าเรือ จึงร้องบอกไปว่าให้งิมเหงเร่งมายอมสามิภักดิ์เข้าด้วยพระเจ้าเซงเต้แต่โดยดีจึงจะพ้นจากความตาย งิมเหงได้ยินก็โกรธจึงตอบว่า กองซุนสุดซึ่งเป็นนายของตัวนั้นเหมือนดังกองเพลิงอันน้อย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าของกูมีราชอาณาจักรแผ่ไปทั้งสี่ทิศเหมือนดังเพลิงกองใหญ่ ตัวเป็นแต่ทหารกองซุนสุดองอาจว่ากล่าวถ้อยคำหยาบช้าไม่เกรงกูผู้เป็นยอดทหารผู้มีบุญ ถ้าจับตัวได้จะเอากระบี่แหวะปากเสียให้สาสมที่ความแค้น ว่าแล้วโบกธงเร่งทหารซ้ายขวาเข้ารบตีทัพเรือเตียนหยง พอเกิดลมพายุกล้า งิมเหงให้จุดพลุเพลิง พลุตกลงถูกใบและเชือกลดเลี้ยวในลำเรือทหารเตียนหยงลุกลามไปไหม้เรือ ทหารเตียนหยงดับเพลิงเป็นอลหม่านไม่เป็นอันที่จะรบพุ่ง ทหารงิมเหงได้ทีแจวเรือเข้าเกย เรือล่มลอยทหารเป็นอาหารแก่ปลาใหญ่ บ้างโดดขึ้นบนเรือไล่ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายยิมมัวเห็นทัพแตกเสียทีตกใจนัก ร้องเร่งให้ทหารแจวเรือหนีเข้าฝั่ง งอฮั่นจึงให้ทหารแจวเรือตามไปใกล้ น้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกคอยิมมัวตกนํ้าตาย ฝ่ายงิมเหงขับทหารเร่งแจวเรือตามทันเทียฮวน งิมเหงโดดลงเรือเอาง้าวฟันเทียฮวนตาย แล้วให้ทหารเลวฆ่าทหารในลำเรือเทียฮวนเสียสิ้น แต่เตียนหยงนั้นหนีขึ้นบกได้รวบรวมทหารไปตั้งมั่นรักษาเมืองกังจิ๋ว
ฝ่ายงอฮั่นกับงิมเหงครั้นมีชัยชนะ จึงยกทัพเรือเข้าจอดอยู่หน้าเมืองกังก๋วน งอฮั่นกับงิมเหงคิดจะเกลี้ยกล่อมราษฎรชาวเมืองมิให้สะดุ้งตกใจ จึงกำชับนายทัพนายกองและทหารเลวทั้งปวงมิให้ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน งอฮั่นกับงิมเหงยกทัพเข้าจัดแจงเมืองกังก๋วน
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองเห็นกองทัพเข้าเมืองมิได้ย่ำยี ต่างคนดีใจได้เนื้อแพะและสุราพากันเข้าไปคำนับงอฮั่นกับงิมเหงนายทัพนายกองทั้งปวง งิมเหงจึงว่าพระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งใช้ให้เราและนายทหารยกทัพมาปราบหัวเมืองซึ่งเป็นศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ ตั้งพระทัยแต่จะบำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านมีใจภักดีชวนกันนำสิ่งของมาคำนับเราขอบใจยิ่งนัก เนื้อแพะและสุราข้าวปลาอาหารในกองทัพยังมีบริบูรณ์อยู่ ท่านจงนำสิ่งของทั้งนี้กลับไปเลี้ยงบุตรภรรยาให้เป็นสุข ราษฎรชาวเมืองเห็นงอฮั่นกับงิมเหงมิได้รับของกำนัล ต่างคนสรรเสริญว่าทหารพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ผู้ครองเมืองลกเอี๋ยงมีใจโอบอ้อมอารียิ่งนักควรจะเอาเป็นที่พึ่ง ต่างคนพูดกันแล้วคำนับลางอฮั่นกับงิมเหงนายทัพนายกอง พาสิ่งของกลับไปบ้าน
ฝ่ายงอฮั่นครั้นจัดแจงราษฎรชาวเมืองราบคาบแล้ว พอทหารไปสืบราชการกลับมาบอกว่า เตียนหยงแตกทัพเรือหนีไปรวบรวมทหารเข้าไปตั้งมั่นอยู่เมืองกังจิ๋ว งอฮั่นจึงจัดกองทัพยกออกจากเมืองกังก๋วน บรรดาหัวเมืองรายทางมิได้สู้รบ เปิดประตูเมืองออกมายอมเข้าด้วยงอฮั่นเป็นหลายตำบล ครั้นกองทัพยกไปถึงเมืองกังจิ๋ว จึงให้ตั้งค่ายประชิดถึงเชิงกำแพง งิมเหงแต่งทหารทำบันไดหกพาดปีนกำแพงเป็นหลายครั้ง ทหารเตียนหยงรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ งิมเหงหักเอาเมืองมิได้จึงปรึกษางอฮั่นว่า เมืองกังจิ๋วกำแพงสูงถึงสิบหกศอก ประตูหอรบก็มั่นคงนัก จะหักเอาเมืองให้ได้โดยเร็ว เห็นทหารจะล้มตายเป็นอันมาก ครั้นจะตั้งประชิดเมืองอยู่ช้าหลายวัน  จะขัดสนด้วยเสบียงซึ่งจะเลี้ยงทหารในกองทัพ ข้าพเจ้าคิดจะแบ่งทหารไปตีเมืองอื่น รวบรวมข้าวปลาอาหารจะได้เป็นกำลังทำการต่อไปท่านจะเห็นประการใด งอฮั่นได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ปังจุ้นนายทหารคุมทหารห้าหมื่นอยู่รักษาค่ายล้อมเมืองกังจิ๋ว งอฮั่นกับงิมเหงยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเปงซก ให้แต่ไลเอียกหนึ่ง ไก่เอี๋ยนหนึ่ง ม้าเสงหนึ่ง คุมทหารสิบหมื่นยกทัพแยกทางไปทัพไปตีเมืองขึ้น ทั้งสามนายยกตีเมืองรายเข้าไปในแดนเมืองเซงโต๋
ฝ่ายผู้รักษาเมืองน้อยใหญ่ มีหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเซงโต๋เป็นหลายฉบับ เจ้าเมืองเซงโต๋จึงให้อองงวนเสียงคุมทหารสิบหมื่นออกไปตั้งค่ายรับกองทัพเมืองลกเอี๋ยง ได้รบพุ่งกันที่ตำบลอิโต๋ ทัพลกเอี๋ยงตีทัพอองงวนเสียงแตกยับระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมาก แต่อองงวนเสียงนั้นหนีเข้าป่าไป ไลเอียกจึงยกเข้าตั้งค่ายมั่นพักทหารอยู่ ณ ตำบลอิโต๋
ฝ่ายม้าใช้กองซุนสุดรู้ว่าอองงวนเสียงเสียทัพ จึงกลับเข้าไปคำนับแจ้งความแก่กองซุนสุดทุกประการ กองซุนสุดแจ้งว่าอองงวนเสียงเสียทัพ ทหารเมืองลกเอี๋ยงเหยียบแดนเข้ามาทั้งสองทางทุกข์ใจนัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า กองทัพเมืองลกเอี๋ยงตีเมืองน้อยใหญ่เข้ามา หาผู้จะออกไปสู้รบต้านทานได้ไม่ ท่านทั้งปวงจะคิดป้องกันประการใด ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยต่างคนนั่งนิ่งอยู่
ขณะนั้นมีทหารเลวผู้หนึ่งชื่อโฮจ้าน จึงว่าทหารเมืองลกเอี๋ยงยกมาครั้งนี้ ไลเอียกเป็นแม่ทัพใหญ่ได้บังคับทหาร ถ้าคิดการลอบลักเข้าปลอมคนในค่ายฆ่าไลเอียกตายแล้ว นายทัพนายกองทั้งปวงก็จะถอยทัพไปโดยง่าย ไม่ต้องรบพุ่งให้ลำบากแก่ทหาร ข้าพเจ้าได้สำนักเรียนครูรู้วิชาย่องเบาเข้าลอบลักฆ่าคน จะอาสาท่านออกไปฆ่าแม่ทัพเมืองลกเอี๋ยงเสียให้จงได้ ขอท่านอย่าวิตกเลย กองซุนสุดได้ยินดังนั้น จึงเรียกเข้ามานั่งใกล้แล้วว่า ถ้าท่านคิดการฆ่าแม่ทัพได้สำเร็จกองทัพเลิกไป เราจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด โฮจ้านจึงคำนับลาออกมาบ้าน ผลัดเสื้อกางเกงใหม่นุ่งห่มให้เหมือนทหารเลวในกองทัพ เอามีดสั้นเหน็บไว้ในเสื้อ ออกจากเมืองเซงโต๋ไปใกล้ถึงค่าย พอเวลาพลบค่ำจำหน้ากันไม่ถนัด โฮจ้านจึงปลอมเป็นทหารเลวเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในค่ายไลเอียก ครั้นเวลาประมาณสองยามเศษทหารซึ่งนั่งยามรักษาไลเอียกอยู่ชั้นในหลับเงียบสงัดแล้ว โฮจ้านจึงค่อยย่องเข้าไปถึงห้องที่นอนไลเอียก โฮจ้านชักมีดสั้นออกจากเสื้อแทงถูกท้องไลเอียก ไลเอียกตื่นตกใจ ฉวยคว้ากุมด้ามมีดไว้ร้องอื้ออึงขึ้น โฮจ้านจึงวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ฝ่ายทหารคนสนิททั้งปวง ต่างคนตื่นตกใจวิ่งเข้ามาเห็นไลเอียกผู้นายกุมด้ามมีดปักท้องอยู่โลหิตไหลแดงทั้งที่นอน พากันร้องไห้รักไลเอียกอื้ออึงทั้งค่าย ไลเอียกจึงใช้ทนายไปหาตัวไก่เอี๋ยนมาแล้วบอกว่า มีผู้ร้ายลอบเข้ามาแทงเห็นเราจะไม่รอดชีวิต ขอฝากทแกล้วทหารให้ทำการสนองพระคุณพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้สืบไป
ฝ่ายไก่เอี๋ยนเห็นโลหิตไลเอียกตกหนัก มีความสงสารนักกลั้นน้ำตามิได้ ไลเอียกเห็นไก่เอี๋ยนร้องไห้ก็โกรธ ร้องตวาดว่าตัวท่านเป็นชายชาติทหาร เหตุใดนํ้าใจอ่อนเหมือนสตรีไม่ควร ไลเอียกจึงแข็งใจอดกลั้นความเจ็บ เรียกพู่กันมาจารึกอักษรเป็นหนังสือทูลว่า ข้าพเจ้ายกทัพมาปราบหัวเมืองฝ่ายตะวันตกครั้งนี้ ตั้งใจทำการอาสาปราบศัตรูแผ่นดินสนองพระคุณโดยสุจริต ราชการยังไม่สำเร็จ มีผู้ร้ายฝ่ายข้าศึกปลอมเข้าค่าย ลอบลักแทงข้าพเจ้าในเวลากลางคืนจะมิได้สนองพระคุณสืบไปแล้ว ซึ่งไต้อ๋องตั้งพระทัยจะทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ขอให้จัดหาผู้มีสติปัญญามาชุบเลี้ยงเป็นขุนนางข้าเฝ้า ข้าพเจ้าเห็นแต่ไกเอี้ยนเป็นคนมีสติปัญญา ขอให้ชุบเลี้ยงขึ้นเป็นขุนนางตามสมควร อนึ่งเตียนซึ่งเป็นน้องชายข้าพเจ้านั้นเป็นคนโฉดเขลานัก ข้าพเจ้าสิ้นชีวิตแล้วยังเป็นห่วงอาลัยด้วยไม่มีผู้ว่ากล่าวสั่งสอนขอฝากไว้ในไต้อ๋องด้วย ไลเอียกจารึกอักษรยังไม่สำเร็จโลหิตตีขึ้นมาสิ้นชีวิตเวลาใกล้รุ่ง ไก่เอี๋ยนกับนายทัพนายกองทหารเอกทหารเลวเห็นไลเอียกสิ้นชีวิต ต่างคนมีความสงสารร้องไห้อื้ออึงทั้งค่าย
พอเวลารุ่งเช้าไก่เอี๋ยนให้ต่อหีบใส่ศพ แล้วหยิบหนังสือไลเอียกพับเข้าผนึกส่งให้อองเสียง จัดทหารชักศพไลเอียกไปเมืองลกเอี๋ยง อองเสียงพาทหารชักศพไลเอียกไปตามระยะทางหลายวันถึงเมืองหลวง ให้พักทหารอยู่นอกเมือง อองเสียงจึงเข้าไปเฝ้าทูลแจ้งข้อราชการแล้วถวายหนังสือไลเอียก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านแจ้งความในหนังสือแล้วจึงดำริว่า ไลเอียกมีน้ำใจสัตย์ซื่อตั้งใจอาสาแผ่นดินจนสิ้นชีวิต เสียดายไลเอียกนัก จึงเสด็จออกไปรับศพไลเอียกเข้ามาทำการศพในเมืองหลวง แล้วจึงจารึกแผ่นศิลาเลื่อนที่ไลเอียกเป็นเจียดเหา ตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบ จึงตั้งเตียนผู้น้องไลเอียกเป็นที่ซวนไซเหาขุนนางผู้ใหญ่ พระราชทานเบี้ยหวัดตามสมควรแล้วเสด็จเข้าพระราชวัง
ฝ่ายกองซุนสุดแจ้งว่าโฮจ้านลอบลักไปแทงไลเอียกแม่ทัพตายแล้วมีความยินดีนัก จึงปูนบำเหน็จให้โฮจ้านเป็นอันมาก พอม้าใช้ไปสืบราชการเข้ามาแจ้งความว่า ยิมมัวซึ่งยกไปตั้งอยู่เกงหมึงนั้น งิมเหงแม่ทัพเมืองลกเอี๋ยงยกทัพเรือมา ได้รบกันกับกองทัพยิมมัว กองทัพเมืองลกเอี๋ยงฆ่ายิมมัวกับเทียฮวนตายในที่รบ ทัพแตกระส่ำระสายทหารเลวล้มตายเป็นอันมาก กองทัพเมืองลกเอี๋ยงได้ทีตีเมืองรายทาง เข้ามาตั้งค่ายมั่นอยู่เมืองเปงซก กองซุนสุดได้ยินก็ตกใจ จึงคิดว่างิมเหงคนนี้เป็นทหารเอกครั้งอองมังฝีมือเข้มแข็ง จำจะจัดแจงทหารมีฝีมือออกไปต่อสู้ดูกำลัง ถ้าไม่ชนะจึงจะให้โฮจ้านไปลอบฆ่าเสียต่อภายหลัง คิดแล้วจึงให้กองซุนโขยหนึ่ง อองงวนเสียงหนึ่ง หลีอิ๋วหนึ่ง คุมทหารสิบหมื่นยกไปตั้งมั่นรักษาเมืองกงโต๋ ให้เฮาตั๋นคุมทหารสองหมื่นไปรักษาด่านอุยเจียว นายทหารรับคำคำนับออกมาจัดทหารยกไปตามสั่ง
ฝ่ายงิมเหงตีเมืองเปงซก ได้เสบียงอาหารหกพันสองร้อยยี่สิบเกวียน ตั้งทัพพักทแกล้วทหารให้มีกำลัง พอม้าใช้ไปสืบราชการกลับมาบอกว่าเจ้าเมืองเซงโต๋เกณฑ์กองทัพออกมาตั้งอยู่เมืองกงโต๋ตำบลหนึ่ง ตั้งอยู่ ณ ด่านอุยเจียวตำบลหนึ่งทหารประมาณสิบหมื่นเศษ งิมเหงจึงจัดกองทัพยกออกจากเมืองเปงซกไปถึงทางรวม จึงให้เอียวหับกับจงก๋งแบ่งทหารยกแยกทหารไปติดเมืองกงโต๋หน่วงทัพไว้ งิมเหงรีบเร่งกองทัพตามทางไปตีด่านอุยเจียว
ฝ่ายเฮาตั๋นรู้ว่างิมเหงยกทัพมาถึง จึงแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากเมือง พอปะทะทัพงิมเหงกลางทาง งิมเหงขับม้ารำง้าวออกรบกับเฮาตั๋นถึงสิบเพลง เฮาตั๋นต้านทานกำลังมิได้ขับม้าพาทหารหนี งิมเหงได้ทีไล่ตามทันฟันด้วยง้าวถูกเฮาตั๋นตัวขาดตกม้าตาย ทหารงิมเหงไล่ฆ่าฟันทหารเฮาตั๋นแตกหนีเข้าป่าไปสิ้น พอเวลาพลบค่ำลง งิมเหงให้ตีม้าล่อเรียกทหารมาประชุมพร้อมแล้ว รีบเร่งยกทัพในกลางคืนถึงเมืองบูเอี๋ยงพอรุ่งสว่างขึ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองบูเอี๋ยงสำคัญว่ากองทัพยังรบกันอยู่ ณ เมืองกงโต๋มิทันจัดเตรียมทหาร พอมีผู้มาบอกว่างิมเหงยกทัพมาถึง เจ้าเมืองบูเอี๋ยงตกใจนัก จึงอพยพครอบครัวพาทหารออกประตูหลังเมืองหนีเข้าอยู่ป่า
ฝ่ายงิมเหงจึงแบ่งทหารไปช่วยจงก๋งตีเมืองกงโต๋ แล้วให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่นอกเมืองบูเอี๋ยง ราษฎรชาวเมืองเซงโต๋รู้ว่ากองทัพงิมเหงยกมาตั้งอยู่เมืองบูเอี๋ยง ต่างคนตกใจแตกตื่นเข้าเมือง ขุนนางทั้งปวงพากันเข้าไปแจ้งความแก่กองซุนสุดทุกประการ กองซุนสุดได้ยินดังนั้นตกตะลึงไป ไม้เท้าที่ถือตกจากมือไม่รู้ตัว ครั้นได้สติมาจึงว่า เดิมเรารู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงตั้งอยู่เมืองเปงซก เราจึงจัดกองทัพยกไปตั้งอยู่เมืองกงโต๋ บัดนี้งิมเหงยกแยกมาเข้าถึงด่านชั้นในตีได้เมืองบูเอี๋ยง กองทัพรวดเร็วดังลมพายุพัดฉะนี้ เทวดาองค์ใดช่วยกองทัพเมืองลกเอี๋ยง ศึกจึงมีกำลังเห็นเป็นอัศจรรย์ยิ่งนัก กองซุนสุดจึงสั่งให้โฮจ้านให้ไปลอบแทงงิมเหงเสีย โฮจ้านรับคำออกมาจากเมืองเซงโต๋ไปเมืองบูเอี๋ยง จึงให้นายประตูค่ายพาเข้าไปคำนับงิมเหง งิมเหงจึงถามว่าตัวชื่อใดอยู่เมืองไหน โฮจ้านจึงบอกเป็นอุบายว่าข้าพเจ้าชื่อบองเหนาชาวเมืองเซงโต๋ มายอมสามิภักดิ์พึ่งบุญทำการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต งิมเหงจึงรับเอาบองเหนาไว้ในค่าย พอเป็นเวลาเย็นลง งิมเหงพาทหารเดินเลียบค่าย จึงถามนายทหารว่าที่ตำบลเราตั้งค่ายนี้มีชื่อประการใด ทหารบอกว่าชื่อเผงบ๋อง งิมเหงได้ยินจึงคิดว่าชื่อตำบลนี้มิได้เป็นมงคล จะผลัดชื่อใหม่ก็จวนเวลา ต่อรุ่งเช้าจะแจกกฎหมายเรียกชื่อตำบลนี้ที่ตั้งค่ายให้เป็นชื่อเจริญจึงจะควร คิดแล้วกลับคืนมาที่อาศัย ปรึกษาราชการกับนายทัพนายกองแต่เวลาคํ่าจนดึก งิมเหงเข้านอน นายทัพนายกองต่างไปกำชับตรวจตราทหารเลวนั่งยามรักษาค่ายตามพนักงาน
ฝ่ายบองเหนาเข้าอยู่ในค่ายคิดคอยทำร้ายแม่ทัพ พอเวลาดึกประมาณสามยามคนหลับ จึงค่อยย่องเข้าไปในห้องเห็นงิมเหงหลับสนิท ชักกริชออกจากเสื้อแทงถูกรักแร้งิมเหงร้องขึ้นได้คำเดียวขาดใจตาย
ฝ่ายทหารคนสนิทต่างคนตื่นตกใจวิ่งตรูกันเข้าไป พอพบบองเหนาวิ่งสวนออกมาจากห้อง คนสนิทรู้ว่าบองเหนาทำร้ายแม่ทัพพากันกลุ้มรุมจับมัดออกไปนอกค่าย สับฟันบองเหนาตัวขาดแปดท่อนด้วยความแค้น แล้วไปแจ้งความแก่งอฮั่นทุกประการ
ฝ่ายงอฮั่นรู้ว่าคนร้ายปลอมเข้าฆ่างิมเหงตายตกใจนัก จึงมาถึงค่ายงิมเหง พอเวลารุ่งเช้าให้ประชุมนายทัพนายกองต่อหีบใส่ศพงิมเหง จึงแต่งหนังสือบอกส่งศพงิมเหงไปเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ คอยข่าวกองทัพซึ่งไปปราบหัวเมืองตะวันตกอยู่มิได้ขาด พอขุนนางพาผู้ถือหนังสือบอกส่งศพงิมเหงเข้ามาแจ้งความ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสียดายงิมเหงยิ่งนัก จึงเสด็จออกไปรับศพงิมเหงเข้ามาทำการฝังศพตามตำแหน่งขุนนางมีความชอบ แล้วสั่งให้แต่งหนังสือไปให้งอฮั่นจัดเอาทหารในกองทัพงิมเหงผู้ตายเข้าสมทบทัพ ยกกระหนาบเข้าตีเมืองกงโต๋ไว้เป็นที่มั่น แต่งทหารออกตีเมืองน้อยใหญ่ ได้เสบียงอาหารรวบรวมทแกล้วทหารได้มากแล้วจึงยกเข้าตีเมืองเซงโต๋ต่อภายหลัง ให้งอฮั่นคิดถ่ายเทจงดี อย่าใจเร็วด่วนได้จะเสียแก่ข้าศึก ขุนนางรับสั่งออกมาแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปให้แก่งอฮั่น ณ ที่กองทัพ
ฝ่ายงอฮั่นแจ้งความตามรับสั่งแล้ว แต่งหนังสือบอกข้อราชการกำหนดยกทัพส่งให้ม้าใช้กลับไปเมืองลกเอี๋ยง ฝ่ายเจ้าเมืองบูเอี๋ยงแจ้งว่างิมเหงตาย กองทัพซึ่งมาตั้งอยู่เลิกไปแล้ว จึงพาบุตรภรรยาทแกล้วทหารยกกลับมาอยู่เมือง จัดแจงประตูหอรบมั่นคงคอยรับทัพเมืองลกเอี๋ยง แล้วมีหนังสือไปขอกองทัพเมืองเซงโต๋ให้เพิ่มเติมมาช่วยป้องกันเมืองบูเอี๋ยง ม้าใช้คำนับรับหนังสือขึ้นม้ารีบไปเมืองเซงโต๋ ให้ขุนนางนำเข้าไปแจ้งความแก่กองซุนสุดตามหนังสือบอกมาทุกประการ กองซุนสุดจึงสั่งกองซุนแซผู้บุตรให้คุมทหารห้าพันไปช่วยเจ้าเมืองบูเอี๋ยงรักษาเมือง แล้วให้งุยต๋องออกไปประจำรักษาด่านฮูปักจิ๋น กองซุนแซคำนับลาพาทหารออกไปเมืองบูเอี๋ยง จัดทหารไปรักษาด่านทางช่องแคบตามคำกองซุนสุดสั่ง
ฝ่ายงอฮั่นจัดแจงสมทบทัพจะยกไปช่วยเอียวหับกับจงก๋งตีเมืองกงโต๋ พอม้าใช้ไปสืบราชการกลับมาว่า เจ้าเมืองเซงโต๋ให้กองซุนแซผู้เป็นบุตรมารักษาเมืองบูเอี๋ยง กองซุนแซจัดให้งุยต๋องมารักษาด่านฮูปักจิ๋น งอฮั่นได้ยินดังนั้นจึงยกกองทัพไปตีด่านฮูปักจิ๋นแตกแล้ว รีบเร่งกองทัพไปถึงเมืองบูเอี๋ยง พอเวลาค่ำลงจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ไกลเมืองประมาณทางสิบเส้น
ฝ่ายกองซุนแซรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาถึง จึงสั่งสูหินทหารเอกให้จัดกองทัพออกไปรบกับทัพเมืองลกเอี๋ยง สูหินคำนับลาออกมาจัดทหารในเวลากลางคืน พอเช้าตรู่สูหินขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากเมืองบูเอี๋ยงไปถึงหน้าค่ายจึงร้องว่า ชาวเมืองลกเอี๋ยงซึ่งมาตั้งอยู่ผู้ใดมีฝีมือดีเร่งออกมารบกับเราให้ถึงแพ้และชนะ
ฝ่ายงอฮั่นได้ยินเสียงอื้ออึง จึงแต่งตัวสวมเกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากค่าย เห็นทหารเมืองบูเอี๋ยงจึงชักม้ารำง้าวออกรบกับสูหิน ถ้อยทีหนีไล่หลบหลีกปัดป้องว่องไวในกระบวนเพลงอาวุธ สูหินรบกับงอฮั่นได้สิบเพลงเสียทีลง งอฮั่นฟันด้วยง้าวถูกสูหินกับม้าตัวขาดเป็นสองท่อน นายทหารต่างคนดีใจโห่ร้องขับทหารเลวไล่ฆ่าฟันทหารสูหินล้มตายแตกหนี งอฮั่นได้ทียกทัพเข้าประชิดถึงเชิงกำแพง
ฝ่ายกองซุนแซอยู่บนเชิงเทินเห็นทัพสูหินแตกก็ตกใจ ลงจากเชิงเทินขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูหลังเมืองไปเมืองเซงโต๋ ฝ่ายเจ้าเมืองบูเอี๋ยงเห็นจะสู้รบมิได้ จึงเปิดประตูหน้าเมืองรับกองทัพงอฮั่นยกเข้าเมืองบูเอี๋ยง รวบรวมเสบียงอาหารได้เป็นอันมากแล้วยกทัพกลับไปช่วยเอียวหับกับจงก๋งตีได้เมืองกงโต๋ มิได้ตั้งมั่นอยู่ตามหนังสือรับสั่ง งอฮั่นสมทบทัพยกล่วงถลำเข้าไปตั้งค่ายอยู่ริมฝั่งนํ้าหน้าเมืองเซงโต๋ ทางไกลเมืองประมาณร้อยเส้น จึงให้เล่าเสียงแบ่งทหารไปตั้งค่ายริมนํ้าฝ่ายทิศใต้ ค่ายห่างกันทางสองร้อยเส้น แล้วให้ทหารทำสะพานเรือกจะข้ามกองทัพ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยวิตกถึงกองทัพซึ่งไปปราบเมืองฝ่ายตะวันตกให้ม้าใช้ไปสืบกองทัพ เสด็จออกปรึกษาการสงครามกับเตงอูขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยอยู่ทุกเวลามิได้ขาด พอทหารไปสืบกองทัพกลับมาเฝ้าทูลว่า งอฮั่นตีเมืองกงโต๋แล้วยกล่วงเข้าถึงฝั่งแม่นํ้าเซงโต๋ แบ่งทหารให้เล่าเสียงไปตั้งค่ายห่างค่ายงอฮั่นทางสองร้อยเส้น ทำสะพานจะข้ามกองทัพเข้าประชิดเมืองเซงโต๋ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นตกพระทัยเกรงงอฮั่นจะเสียทัพ จึงรับสั่งให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า เดิมได้มีหนังสือไปถึงงอฮั่นว่าให้ตีเอาเมืองกงโต๋ไว้เป็นค่ายมั่น แต่งกองทัพออกตีเมืองน้อยใหญ่รวบรวมทหารและอาหารได้เป็นกำลังศึกมากขึ้นแล้ว จึงยกเข้าตีเมืองเซงโต๋ต่อภายหลัง งอฮั่นหาทำตามบังคับไม่ ยกทัพถลำเข้าไปติดเมืองเซงโต๋ แยกทหารไปตั้งค่ายไกลกันระยะทางถึงสองร้อยเส้น ถ้าข้าศึกแต่งทัพเข้าประชิดหน่วงทัพเล่าเสียงไว้ แล้วยกเข้าล้อมวกหลังทั้งสองทัพช่วยกันมิได้ แม้นเสียทีลงจงถอยทัพเข้าตั้งรับอยู่เมืองกงโต๋ แต่งหนังสือแล้วส่งให้ม้าใช้ไปตามทัพงอฮั่น
ฝ่ายกองซุนสุดแจ้งความว่างอฮั่นยกทัพล่วงถลำเข้ามาตั้งค่ายอยู่สองค่ายริมฝั่งนํ้า จึงสั่งเจียหองกับอวนเกียดทั้งสองนายคุมทหารสิบหมื่นยกออกไปตั้งค่ายล้อมวกหลังค่ายงอฮั่นไว้ยี่สิบค่าย แล้วแต่งทหารห้าพันไปหน่วงทัพประจำค่ายเล่าเสียงอย่าให้มาช่วยกัน ทหารสองนายคำนับรับคำออกมาพาทหารไปตั้งค่ายรายทหารทำตามกองซุนสุดสั่ง ครั้นรุ่งเวลาเช้าเจียหองกับอวนเกียดขับม้าพาทหารเข้าไล่บุกรุกฆ่าฟันทหารงอฮั่นแตกหนีเข้าค่าย
ฝ่ายงอฮั่นเห็นทหารเมืองเซงโต๋รุกรบรอบค่าย เสียงม้าและคนอื้ออึงไปทั้งป่า งอฮั่นตกใจนัก แต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายไล่ฆ่าฟันทหารเจียหองถอยหนีออกไปถึงค่ายล้อม งอฮั่นจะหักออกจากที่ล้อมมิได้ทหารล้มตายลงประมาณหมื่นเศษ พอเวลาพลบคํ่างอฮั่นตีม้าล่อกลับทหารเข้าค่าย จึงปรึกษานายทัพนายกองทหารทั้งปวงว่า เราทำการศึกครั้งนี้ได้ท่วงทีเหยียบแดนเมืองเซงโต๋เข้ามาถึงแสนเส้น จะแลเห็นเสมาเมืองเซงโต๋อยู่แล้ว กลับเสียทีเสียทหารเป็นอันมากเพราะทำการล่วงเกินรับสั่งโทษถึงสิ้นชีวิต ท่านทั้งปวงจงพร้อมใจกันคิดทำการแก้ตัวตีทัพเมืองเซงโต๋ให้แตกจงได้ นายทัพนายกองได้ฟังจึงว่า ข้าพเจ้าจะประนอมพร้อมใจกันอาสารบทหารชาวเมืองเซงโต๋กว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดย่อท้อต่อข้าศึกหามิได้ ขอท่านอย่าวิตกเลย งอฮั่นได้ยินดีใจนัก จึงให้ทหารทำธงปักรายรอบค่าย ให้ปิดประตูค่าย ปรนปรือม้าและคนให้มีกำลังมิได้ออกรบ
ฝ่ายเจียหองครั้นเวลารุ่งเช้ายกทัพมาเห็นธงปักประจำรอบค่าย เกรงงอฮั่นจะทำกลศึกจึงหยุดพักตั้งค่ายมั่นห่างกันประมาณสิบเส้น ฝ่ายงอฮั่นปรนปรือทหารให้รื่นเริงร้องเพลงดีดกระจับปี่สีซอตีม้าล่อเสียงอื้ออึงดังเล่นงานมหรสพครบถ้วนสามวัน เวลาคํ่าดึกประมาณสามยามเศษ งอฮั่นให้กำชับปากเสียงทหารสงบสงัดเปิดประตูค่ายออกไปตีค่ายล้อมแตก ฆ่าฟันทหารชาวเมืองเซงโต๋ตายประมาณพันเศษ งอฮั่นมาถึงค่ายเล่าเสียงพอรุ่งสว่าง จึงให้เล่าเสียงยกออกตีทัพซึ่งมาตั้งหน่วงอยู่ริมฝั่งเหนือนํ้า งอฮั่นจึงยกไปรบกับเจียหอง
ฝ่ายเจียหองครั้นรุ่งเช้ารู้ว่างอฮั่นทิ้งค่ายเสียหนีไปจากที่ล้อม จึงยกทัพตามไปจะตีค่ายเล่าเสียง พอพบทัพงอฮั่นกลางทาง ทหารต่อทหารเงื้อง่าอาวุธคอยทีจะรบพุ่งกันทั้งสองฝ่าย เจียหองจึงขับม้าขึ้นมาหน้าทหารแล้วร้องว่ากล่าวเยาะเย้ยงอฮั่นว่า ตัวท่านมีผู้ออกชื่อชมว่าฝีมือกล้าแข็ง ต้านทานฝีมือทหารเลวเราเวลาเดียวหนีเข้าค่ายมิได้ออกรบ เรามีความกรุณาห้ามมิให้ทหารทำยํ่ายีถึงสามวันไม่มีความละอายทิ้งค่ายเสียหนีมา เราตามพบ เลือดคอท่านจะไม่พ้นคมอาวุธเราเป็นมั่นคง ท่านจงลงจากม้ามัดตัวเข้ามาคำนับเราโดยดีจึงจะไว้ชีวิต งอฮั่นได้ฟังก็โกรธจึงตอบไปว่าเราเสียทีเพราะประมาทไม่ทันจัดแจงจึงเสียทัพ ครั้งนี้ท่านกับเราจะได้ต่อสู้ดูฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะ ว่าแล้วชักม้ารำง้าวออกรบกับเจียหอง ถ้อยทีปัดป้องว่องไวชำนาญในเพลงอาวุธ เจียหองสู้รบกับงอฮั่นได้สิบเพลงต้านทานกำลังงอฮั่นมิได้เห็นจะเสียที จึงชักม้าถอยเข้ากองทัพ อวนเกียดจึงชักม้าออกรบกับงอฮั่นได้สิบเพลงป้องปัดอาวุธมิทัน งอฮั่นฟาดด้วยง้าวถูกอวนเกียดตัวขาดตกม้าตาย นายกองทหารได้ทีไล่ฆ่าฟันทหารเจียหองล้มตายระส่ำระสาย งอฮั่นขับม้าไล่ติดตามไปใกล้ทันเจียหอง งอฮั่นน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกต้นคอที่ต่อเกราะเจียหองตกม้าตาย ครั้นมีชัยชนะงอฮั่นให้ทหารเก็บริบเอาเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารได้เป็นอันมาก ยกทัพไปตั้งมั่นอยู่เมืองกงโต๋ พอม้าใช้ถือหนังสือรับสั่งมาถึง งอฮั่นกับนายทัพนายกองคำนับหนังสือรับสั่งตามธรรมเนียม อ่านแจ้งความตามรับสั่งทุกประการแล้ว งอฮั่นบ่ายหน้าถวายบังคมไปข้างทิศเมืองลกเอี๋ยง จึงสรรเสริญพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ว่าเป็นผู้มีบุญญาธิการโดยแท้ พระสติปัญญาว่องไวชำนาญการศึกตรึกตรองรู้จักที่แพ้และชนะโดยลึกซึ้ง ถ้าจะตั้งมั่นอยู่แต่เมืองกงโต๋ตามหนังสือรับสั่งครั้งก่อน ก็จะไม่เสียทแกล้วทหาร ครั้งนี้ทำการถลำเกินแล้ว ก็คงจะคิดตีเมืองเซงโต๋ถวายให้จงได้ งอฮั่นจึงแบ่งทหารให้เล่าเสียงรักษาค่ายริมฝั่งน้ำเมืองเซงโต๋ แล้วพักกองทัพใหญ่อยู่เมืองกงโต๋ตามหนังสือรับสั่ง
ฝ่ายกองซุนสุดครั้นแจ้งความว่าเจียหองเสียทัพแก่ข้าศึก ทหารล้มตายแตกระส่ำระสายไม่มีความสุขทุกข์ใจนัก อยู่มาวันหนึ่งจึงให้ประชุมขุนนางพร้อมกัน แล้วว่าครั้งนี้กองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกเหยียบแดนเราเข้ามา ผู้ใดออกไปต่อสู้ก็มีแต่พ่ายแพ้ทุกครั้ง ข้าศึกจึงมีกำลังมากขึ้นทุกวัน เห็นจะป้องกันเมืองไปมิได้ ท่านทั้งปวงจงช่วยเราคิดกำจัดกองทัพเมืองลกเอี๋ยง ให้ถอยกลับไปเราจึงจะวายความวิตก ขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนนิ่งอยู่ ขณะนั้นมีทหารคนหนึ่งชื่อเอียนหงิม จึงว่าเกิดมาเป็นชายความตายอยู่กับตัว ซึ่งจะคิดเกรงกลัวชีวิตเป็นอันตรายความนินทาก็จะมี ถึงตายก็ให้ชื่อปรากฏไว้เกียรติยศลูกผู้ชายอย่าได้เสียดายสมบัติ ขอท่านเบิกคลังทรัพย์สิ่งของออกมาไว้คอยปูนบำเหน็จทแกล้วทหารบรรดาผู้ซึ่งจะอาสาออกทำการศึกอีกครั้งหนึ่งได้เห็นฝีมือ กองซุนสุดได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ป่าวร้องราษฎรชาวเมืองว่า ผู้ใดมีใจสามิภักดิ์จะสมัครเข้ามาอาสาการศึก ก็ให้เข้ามารับเสื้อผ้าเงินทอง กองซุนสุดจัดได้ทหารอาสาห้าพัน จึงตั้งให้เอียนหงิมเป็นทัพหน้า กองซุนสุดเป็นทัพหนุน ยกออกจากเมืองเซงโต๋ยกไปตีค่ายเล่าเสียง
ฝ่ายเล่าเสียงแจ้งว่ากองซุนสุดยกมา จึงสั่งให้ม้าใช้ไปบอกข้อราชการแก่งอฮั่นแม่ทัพ งอฮั่นจึงยกทัพออกจากเมืองกงโต๋มาเห็นกองทัพเมืองเซงโต๋ งอฮั่นขับม้าออกรบกับเอียนหงิม นายทหารต่างคนรำอาวุธเข้ารบกับทหารกองซุนสุด ถ้อยทีพุ่งอาวุธยิงเกาทัณฑ์สู้รบกันเป็นสามารถ เอียนหงิมต้านทานกำลังของงอฮั่นแม่ทัพใหญ่ได้สิบเพลงง้าว เห็นฝีมือกล้าหาญเข้มแข็งนัก ชักม้าพากองซุนสุดหนีกลับเข้าเมืองเซงโต๋ งอฮั่นขึ้นม้าพาทหารไล่ติดตามข้ามสะพาน ทหารเบียดเสียดแน่นอัดกันทั้งม้าและคน รอดสะพานหัก งอฮั่นตกน้ำลงทั้งคนทั้งม้า งอฮั่นว่ายน้ำขึ้นฝั่งกลับกองทัพไปเมืองกงโต๋ปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลัง ครั้น ณ เดือนสิบเอ็ดงอฮั่นจึงจัดกองทัพให้จงก๋งเป็นทัพหน้า งอฮั่นเป็นทัพหลวงยกออกจากเมืองกงโต๋ ทำสะพานข้ามแม่น้ำไปตั้งค่ายมั่นหน้าเมืองเซงโต๋
ฝ่ายกองซุนสุดแจ้งว่างอฮั่นยกทัพมาตั้งประชิดเมือง จึงจัดแจงกองทัพให้เอียนหงิมเป็นทัพหน้า กองซุนสุดเป็นทัพหนุน ยกจากเมืองไปตีค่ายจงก๋ง ฝ่ายจงก๋งกับโกเหงานายทหารทั้งปวงต่างคนแต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย แยกปีกซ้ายขวาออกรบกับทหารกองซุนสุด เสียงกลองรบและทหารเดินเท้าโห่ร้องยิงเกาทัณฑ์พุ่งอาวุธสวนสาดกันสับสน เอียนหงิมกับจงก๋งขับม้าเข้าต่อสู้กันอยู่ โกเหงาแลไปเห็นกองซุนสุดขี่ม้าตรวจตราขับไล่ให้ทหารเข้ารบ โกเหงามุ่งหมายคอยได้ช่องชอบท่วงที ลงแส้ม้าขับโผนพาพวกทหารเข้าไปเอาทวนแทงถูกท้องกองซุนสุดตกลงจากหลังม้า โกเหงาขับม้าหนีกลับมาเข้ากองทัพ
ฝ่ายเอียนหงิมรู้ว่ากองซุนสุดต้องอาวุธก็ตกใจ ชักม้ากลับถอยรอรบป้องกันกองซุนสุดเข้าเมือง ให้ปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง
ฝ่ายกองซุนสุดต้องอาวุธป่วยเจ็บเป็นสาหัส กองซุนแซผู้บุตรเข้ามาพอกยาโลหิตไหลมิได้หยุด กองซุนสุดเห็นชีวิตจะไม่รอดจึงให้เอียนหงิมเข้ามาสั่ง ฝากกองซุนแซผู้บุตรให้เอียนหงิมช่วยทำนุบำรุง ถ้าเห็นว่าจะรักษาอยู่เมืองนี้สืบไปมิได้ จงพากันไปอาศัยอยู่เมืองอื่น ซ่องสุมทหารคิดการคืนเอาเมืองให้จงได้ สั่งแล้วก็ขาดใจตาย กองซุนแซและขุนนางทั้งปวงต่างคนร้องไห้รักกองซุนสุดอื้ออึงขึ้น ครั้นวายความโศกแล้ว เอียนหงิมกับขุนนางทำการฝังศพกองซุนสุดตามธรรมเนียมแล้ว เอียนหงิมจึงปรึกษาขุนนางพร้อมกันเปิดประตูเมืองออกไปยอมเข้าด้วยงอฮั่น
ฝ่ายงอฮั่นเห็นว่าเอียนหงิมยอมสามิภักดิ์โดยสุจริตมีความยินดีนัก จึงสั่งเอียนหงิมให้คุมทหารพันหนึ่งเที่ยวสืบจับบุตรภรรยาญาติวงศ์ของกองซุนสุดผู้ตายมาฆ่าเสีย เอียนหงิมรับคำลาพาทหารเข้าในวังค้นจับชายหญิงซึ่งเป็นญาติของกองซุนสุดส่งออกไปฆ่าเสีย ณ กองทัพ แล้วเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของเงินทองไว้เป็นอันมาก เอาเพลิงจุดเผาบ้านเรือนผู้ซึ่งเป็นญาติกองซุนสุดโทษถึงตาย เพลิงไหม้ลุกลามไปไหม้เรือนราษฎรชาวเมืองเป็นอันมาก
ฝ่ายงอฮั่นสั่งให้จับญาติวงศ์พรรคพวกกองซุนสุดฆ่าเสีย จึงยกทัพเข้าเมืองจัดแจงราษฎรราบคาบแล้ว แต่งหนังสือบอกข้อราชการทหารม้าใช้ไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ณ เมืองลกเอี๋ยง ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปหลายวันถึงเมืองหลวง จึงเข้าหาขุนนางชั้นผู้ใหญ่นำเฝ้าทูลข้อราชการตามหนังสือบอกซึ่งมีมา พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าไตสุม้างอฮั่นตีเมืองเซงโต๋ได้แล้ว มีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสสรรเสริญความชอบงอฮั่นต่อหน้าขุนนางทั้งปวง
ฝ่ายขุนนางจึงกราบทูลขึ้นเป็นหลายคนว่า ไตสุม้างอฮั่นเป็นแม่ทัพยกไปทำศึกตีได้เมืองเซงโต๋นั้นมีความชอบ แต่ข้อซึ่งงอฮั่นให้ทหารเอาเพลิงเผาบ้านเรือนราษฎร ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อนนั้นผิดประเพณีแต่ก่อนอยู่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมิได้ตรัสประการใด จึงรับสั่งให้มีหนังสือไปหางอฮั่นให้เลิกทัพกลับมาเมืองหลวง ขุนนางจึงออกมาแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้
ฝ่ายม้าใช้ไปถึงเมืองเซงโต๋ จึงส่งหนังสือให้งอฮั่นฟังแล้วกระซิบบอกความว่า ขุนนางทูลกล่าวโทษให้งอฮั่นฟังทุกประการ งอฮั่นรู้ความดังนั้นก็โกรธ จึงให้สืบจับตัวผู้ซึ่งปลอมเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของและเผาบ้านเรือนราษฎร เอาตัวไปฆ่าเสียเป็นหลายคน แล้วเลิกกองทัพกลับมาเมืองลกเอี๋ยง จึงพานายทัพนายกองเข้าเฝ้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชทานเครื่องยศให้ตามสมควรแก่ความชอบ งอฮั่นกับนายทัพนายกองได้รับพระราชทานแล้วคำนับลาไปบ้าน
๒๕
อยู่เวลาวันหนึ่ง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมจึงตรัสว่า แต่เราแต่งทหารเป็นแม่ทัพนายกองไปปราบศัตรูทุกทิศ ซึ่งจะเสียทหารเหมือนปราบเมืองยงอิวและปราบเมืองเซงโต๋ครั้งนี้หามิได้ จึงรับสั่งให้สร้างวัดปั้นรูปปังอี้หนึ่ง เตียวจุ้นหนึ่ง งิมเหงหนึ่ง ไลเอียกหนึ่ง ขุนนางมีความชอบไว้เป็นที่คำนับบวงสรวงแก่ทหารและขุนนางทั้งปวง แล้วตรัสว่าราชการแผ่นดินก็ราบคาบแล้ว เวลารุ่งพรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวป่าล่าเนื้อเล่นให้เป็นที่สบาย ขุนนางพนักงานรับสั่งออกมาจัดแจงกันเป็นกระบวนพยุหยาตราตามอย่างพระมหากษัตริย์เสด็จประพาสไพรแต่ก่อน ครั้นรุ่งเวลาเช้า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์เสด็จออก ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเตรียมรับเสด็จพร้อมกัน จึงตรัสชวนเตงอูหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง หลีฉงหนึ่ง ตันจุ้นหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง และขุนนางทั้งปวงตามเสด็จ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงรถ เตงอูนั่งท้ายรถ พร้อมด้วยทหารแห่หน้าหลังออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปถึงป่าใหญ่ริมเชิงเขาฝ่ายทิศใต้ มีเนินทรายสีดังเงินยวง ต้นไม้ขึ้นรายเรียงกันเป็นจังหวะ ต้นเตี้ยต่ำดอกผลปนสลับดูดังดัดน่าชม พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตรัสสั่งให้ตั้งพลับพลาประทับร้อน
ฝ่ายเกียฮกกับขุนนางนายทหารทั้งปวง ต่างคนให้ทหารเอาข่ายไปดักตามด่านทางเนื้อเคยเดินไปมาแล้ว ให้ทหารตีเกราะเคาะไม้ไล่เนื้อกวางทรายเข้าติดข่ายเป็นหลายตัวให้จับผูกมัดไว้ แล้วให้หาชาวนามาสืบถามว่าเสือร้ายมีอยู่แห่งใดจะจับไปถวาย ชาวนาบอกว่าตำบลเขาแปะโหมีเสือร้ายกินคนเนืองๆ บรรดาชาวนากลัวเสือหาผู้ใดเดินทางเขาแปะโหได้ไม่ เกียฮกได้ฟังดีใจนัก จึงให้ชาวนานำทางไปถึงที่ตำบลเสือร้ายเป็นป่าสุมทุมพุ่มชัฏ เกียฮกจึงให้ทหารขึงข่ายตามทางเสือเคยเดินทุกแห่ง จึงให้ตันจุ้นกับทหารเลวตีม้าล่อโห่ร้องอื้ออึงขึ้น
ฝ่ายเสือร้ายอาศัยอยู่ในสุมทุมไม้ ได้ยินเสียงคนและเสียงม้าล่อก็ตกใจร้องขึ้นด้วยเสียงอันดัง แล้วโผนทะยานออกจากพุ่มไม้ไปติดข่าย เสือโดดดิ้นโดยกำลัง เกียฮกน้าวเกาทัณฑ์อาบด้วยยาพิษยิงถูกเสือตาย แล้วให้ทหารผูกมัดเสือและเนื้อละมั่งกวางทรายกลับเข้ามาทูลถวายเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้หัวปากเจ้าพนักงานเลือกจัดเนื้อไปทำเครื่องเสวย แล้วให้ทำกับแกล้มสุราเลี้ยงขุนนางและทแกล้วทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย ครั้นเวลาเย็นค่ำพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จขึ้นทรงรถกลับ ทหารแห่มาตามทาง พอเวลาคํ่าลงทหารแห่ส่องคบเพลิงสว่างดังกลางวัน มาเห็นประตูเหนือปิดมั่นคงอยู่ นายทหารซึ่งแห่นำเสด็จจึงร้องเรียกนายประตูให้เผยประตูรับเสด็จ
ฝ่ายจิวหุยซึ่งเป็นนายคุมไพร่รักษาประตูได้ยิน จึงตอบว่าซึ่งจะให้เราเปิดประตูในเวลากลางคืนผิดอย่างธรรมเนียมนั้น ถ้าศัตรูหมู่ร้ายปลอมเข้าเมือง เราผู้รักษาประตูโทษถึงตายทั้งโคตร ข้อซึ่งเราขัดรับสั่งด้วยไม่เปิดประตูรับเสด็จนั้นโทษถึงตายแต่ตัวเราผู้เดียว ท่านจงกราบทูลเชิญเสด็จไปประตูอื่น นายทหารได้ยินจึงเข้ามากราบทูลตามคำจิวหุยทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมิได้ตรัสประการใด
ฝ่ายนายทหารแห่จึงนำเสด็จไปประตูทิศตะวันออก ร้องเรียกให้เปิดประตู ฝ่ายตังเหาซึ่งเป็นนายคุมไพร่รักษาประตู จึงให้เปิดประตูเมืองรับเสด็จพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เข้าพระราชวัง ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อม จึงให้หาจิวหุยเข้ามาเฝ้าพระราชทานแพรร้อยพับแล้วตรัสว่า จิวหุยเป็นคนซื่อตรง ถือกฎหมายอย่างธรรมเนียมแผ่นดินมั่นคง ควรที่ขุนนางข้าราชการจะดูเยี่ยงอย่างสืบไป ตังเหาขุนนางซึ่งเปิดประตูเมืองรับนั้นให้มีกระทู้ซักถามว่า กฎหมายอย่างธรรมเนียมตั้งไว้สำหรับผู้รักษาประตูแต่ก่อนสืบๆ กษัตริย์มา ตัวเป็นขุนนางรู้พระราชกำหนด เหตุใดเปิดประตูเมืองในเวลาราตรี ถ้าศัตรูหมู่ร้ายปลอมเข้ามาทำร้ายแก่พระมหากษัตริย์ โทษตัวจะเป็นประการใด ตังเหารับสารภาพผิด พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า เวลาค่ำคืนนี้เราหาอันตรายมิได้ โทษซึ่งตังเหาล่วงเกินกฎหมายนั้นให้งดไว้ แต่ให้ถอดจากที่ตังเหาให้เป็นแต่ซำหองอุ้ยขุนนางผู้น้อย สั่งแล้วตรัสแก่ขุนนางด้วยราชการเมืองสืบไป จูอิวซึ่งเป็นที่เจียนอุ้ยจงกุ๋นจึงทูลว่า ศัตรูผู้ร้ายซึ่งเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินก็ราบคาบทั้งสี่ทิศ ราชการฝ่ายทหารเห็นเบาบางแล้ว แต่การซึ่งจะจัดแจงเมืองบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น พระองค์ยังหาได้ตั้งแต่งผู้ใดเป็นที่ไจเสียงไม่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า ผู้ซึ่งจะเป็นที่ไจเสียงประกอบทั้งสติปัญญารอบคอบนั้นหายาก เรายังตรึกตรองอยู่ จูอิวจึงทูลว่า บรรดาขุนนางข้าเฝ้าเก่าใหม่ซึ่งได้ทำการอาสาปราบศัตรูแผ่นดินมาคุ้มเท่าบัดนี้ แต่ละคนล้วนมีสติปัญญาฝีมือกล้าหาญ ซึ่งจะเอาราชการรอบคอบทั้งทหารพลเรือนนั้น ข้าพเจ้าเห็นแต่เกียฮกจะว่าที่ไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ได้โดยแท้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า เกียฮกคนนี้จะว่าที่ไจเสียงได้อยู่แต่นํ้าใจเร็วนัก จำจะให้เตงอูกับหลีทองกำกับว่าราชการด้วย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตั้งเกียฮกเป็นแซตังเหาว่าที่ไจเสียง พระราชทานส่วยขึ้นหกหัวเมือง เตงอูเป็นโกบิดเหา หลีทองเป็นโกสิเหา ทั้งสองเป็นผู้กำกับไจเสียง พระราชทานส่วยขึ้นคนละสี่หัวเมือง บรรดาขุนนางผู้มีความชอบสามสิบสองคน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชทานเครื่องยศให้ไปครองเมืองใหญ่สามสิบสองตำบลตามสมควรแก่ความชอบ
ฝ่ายงอฮั่นตั้งแต่ไปทำศึกกับเมืองเซงโต๋มีชัยชนะ มีผู้ทูลกล่าวโทษว่าเผาบ้านเมือง ให้ทหารเก็บริบทรัพย์สิ่งของราษฎรนั้น งอฮั่นเห็นว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ขัดเคืองคิดเสียใจนัก อุตส่าห์เฝ้าทูลทุกเวลาหวังจะให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ตรัสถามความซึ่งระแวงพระทัย เฝ้าเวลาใดก็ตรัสแต่การอื่นไปไม่ได้ช่องมิอาจทูล ครั้นพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จัดแจงขุนนางไปครองเมืองสิ้นแล้ว จึงทูลว่าซึ่งพระองค์ให้ขุนนางไปรักษาขอบขันฑสีมาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมอยู่ ขอให้แต่งตั้งชุบเลี้ยงพระราชวงศานุวงศ์และพระราชบุตรขึ้นให้เจริญในยศศักดิ์ จะได้รักษาพระองค์ป้องกันราชศัตรูในพระนคร พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มิได้ตรัสประการใดเสด็จขึ้น งอฮั่นกับขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ต่างคนไปบ้าน ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออก งอฮั่นเข้าไปเฝ้ากราบทูลซ้ำอีกครั้งหนึ่ง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงให้โปถังหนึ่ง เตงอูหนึ่ง หลีทองหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง ทั้งสี่นายให้ปรึกษาคำงอฮั่น ถ้าต้องอย่างธรรมเนียมควรจะทำ ถ้าผิดขนบราชประเพณีให้ยกเลิกเสีย ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งสี่คนรับสั่ง คำนับลาออกมาค้นหากฎหมายอย่างธรรมเนียม ได้หนังสือเรื่องราชพงศาวดารครั้งกษัตริย์ฮ่องสิน ตั้งขุนนางมีความชอบไปครองเมืองใหญ่น้อยแปดร้อยหัวเมืองป้องกันขอบขันฑสีมา เมืองจิ๋วกือเมืองหลวงไม่มีศึก พระเจ้าบูอ๋องได้ครองราชสมบัติ สืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ถึงแปดร้อยเจ็ดสิบสี่ปี ครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจ ตั้งแต่งพระราชวงศานุวงศ์เป็นขุนนางป้องกันศัตรูภายในพระนคร ชุบเลี้ยงขุนนางผู้มีความชอบไปรักษาเมืองน้อยใหญ่ป้องกันขอบขันฑสีมา แผ่นดินราบคาบเป็นปรกติมาช้านาน ขุนนางทั้งสี่คนเห็นว่างอฮั่นกราบทูลจะให้ตั้งแต่งพระราชบุตรและพระวงศานุวงศ์ให้เจริญอิสริยศนั้นชอบด้วยอย่างธรรมเนียม จึงทำเรื่องราวเข้าไปทูลถวายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสสั่งให้ขุนนางพนักงานขนานนามเทียบที่พระราชบุตรทั้งสี่องค์เป็นเจ้าต่างกรม ได้กำกับขุนนางทุกพนักงานจัดแจงส่วยสาอากรแล้ว ตรัสสั่งให้มีหนังสือไปถึงผู้รักษาเมืองลุยจิ๋ว เมืองฮอหลำ เมืองน่ำเอี๋ยง และหัวเมืองทั้งปวงให้รังวัดไร่นา ราษฎรทำนามากน้อยได้เท่าใด ให้คิดแบ่งค่านาเป็นส่วนของหลวงตวงขึ้นฉางสำหรับจ่ายแจกทหารตามพิกัดกฎหมาย ขุนนางผู้ใหญ่รับสั่งแล้วออกมาแต่งหนังสือไปทุกหัวเมือง
ฝ่ายผู้รักษาเมืองทั้งปวงรู้หนังสือรับสั่งแล้วแต่งขุนนางออกรังวัดนา ถ้าราษฎรผู้ทำนาได้มากมีเงินทองให้เป็นสินบน ผู้ซึ่งวัดไร่นาโลภทรัพย์รับสินบน วัดนามากให้เป็นน้อย ราษฎรผู้ซึ่งขัดสนทรัพย์ผู้วัดนาไม่ได้ประโยชน์โกรธแค้น รังวัดนาน้อยเป็นมาก เกาะเอาตัวไปมัดผูกเรียกเร่งเอาข้าวค่านา ราษฎรได้ความเดือดร้อนทุกหัวเมือง ผู้รังวัดนาทำบัญชีนาทุกแขวงอำเภอไปแจ้งแก่ผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองจึงแต่งขุนนางผู้น้อยถือหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวงทุกหัวเมือง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือบอกจำนวนนาเมืองลุยจิ๋ว รู้ว่าผู้รักษาเมืองขุนนางกรมการคบคิดกันฉ้อราษฎร ปิดบังของหลวงเอาสินบนแบ่งปันกันเป็นอาณาประโยชน์ คิดจะร้องฟ้องก็กลัวขุนนางกรมการจะเป็นข้อพยาบาทด้วยตัวเป็นแต่ผู้น้อย ครั้นมาถึงกลางทางจึงแต่งเรื่องราวกล่าวโทษผู้รักษาเมืองทั้งแผ่นดินแต่หาออกชื่อผู้ทำเรื่องราวไม่ แล้วพับหนังสือซ่อนไว้ในกลีบเสื้อ รีบไปถึงเมืองหลวงให้ขุนนางผู้ใหญ่นำเฝ้า ทูลบัญชีจำนวนนาและค่านาเป็นของหลวง แล้วผู้ถือหนังสือจึงส่งเรื่องราวกล่าวโทษผู้รักษาเมืองให้ขุนนางอ่านถวาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงตรัสถามว่าผู้ใดเป็นโจทก์กล่าวโทษผู้รักษาเมืองเล่า ผู้ถือหนังสือจึงทูลว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองลุยจิ๋ว เห็นหนังสือตกอยู่กลางทางอ่านดูเป็นความข้อใหญ่ จึงเก็บเอามากราบทูลให้ทราบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่าผู้ซึ่งมีใจพยาบาทแก่กัน ครั้นจะคิดสู้รบโดยฝีปากฝีมือไม่ชนะ แกล้งทำกลอุบายคิดเก็บเอาความมหันตโทษอันหาจริงมิได้ ทำเรื่องราวทอดทิ้งไว้ให้ผู้อื่นเอามาว่ากล่าว บางทีตัวผู้ทำเรื่องราวเอามาว่ากล่าวบอกว่าเก็บได้กลางถนนหนทางเหมือนอย่างฉะนี้ ครั้นจะรับไว้พิจารณาเป็นกระทู้ข้างเดียวไม่ควร ชอบให้เอาตัวผู้นำเรื่องราวไปฆ่าเสีย อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างทำสืบต่อไป ทหารก็พาตัวผู้ถือหนังสือออกไปมัดเตรียมไว้นอกประตูเมืองคอยรับสั่ง เล่าเอี๋ยนผู้ซึ่งเป็นที่ตังไหก๋ง พระราชบุตรพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงทูลว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าผู้ถือหนังสือเป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน รู้ว่าผู้รักษาเมืองทั้งปวงทำผิดจะออกยั่งยืนเป็นโจทก์ก็เกรงอยู่ จึงทำเรื่องราวมิได้ออกตัวทูลแต่พอจะให้ทราบ ขอรับพระราชทานโทษไว้สืบสวนเอาความเท็จและจริงก่อน
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังตังไหก๋ง จึงสั่งโฮหลำอี๋นให้จดหมายถ้อยคำพระราชบุตรไปถามสอบผู้ถือหนังสือ ผู้ถือหนังสือรับว่าเรื่องราวทำถวายพอจะให้ทราบสมคำตังไหก๋งทูลทุกประการ โฮหลำอี๋นจึงเข้ามาทูลตามคำให้การผู้ถือหนังสือ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังยินดีนัก จึงดำริว่าตังไหก๋งมีสติปัญญาฉลาดเฉลียวลึกซึ้งเห็นการโดยรอบคอบ ควรจะเป็นที่วางใจใช้ต่างตารักษาแผ่นดินสืบไป ดำริแล้วตรัสสั่งโฮหลำอี๋นให้คุมตัวผู้ถือหนังสือไปรังวัดนาสอบกับจำนวนนา ซึ่งผู้รักษาเมืองทั้งปวงบอกมาจะขึ้นลงกว่ากันประการใด โฮหลำอี๋นรับสั่งคำนับลาออกมาพาผู้ถือหนังสือกับเสมียนทนายขุนนางพนักงานกำกับไปรังวัดนาแขวงเมืองลุยจิ๋วและหัวเมืองทั้งปวงโดยเที่ยงธรรม
ฝ่ายผู้ซึ่งมั่งมีทรัพย์เสียสินบนไว้แก่ผู้รังวัดนาครั้งก่อน ตั้งบัญชีมีเนื้อนาน้อย ครั้นต้องรังวัดใหม่นามากขึ้น ต้องปรับไหมข้าวค่านาเป็นทวีคูณ โฮหลำอี๋นให้ผูกมัดโบยตีเร่งเรียกข้าวค่านาขึ้นฉาง ราษฎรผู้เสียสินบนแล้วต้องเร่งค่านาถึงสองซ้ำ ต่างคนโกรธแค้นโฮหลำอี๋น ราษฎรผู้ซึ่งไม่มีสินบนจะเสีย ผู้รักษาเมืองเอาไปเร่งเรียกข้าวค่านากินเนื้อนาครั้งก่อน ต่างคนยกครอบครัวหนีเข้าตั้งซ่องสุมอยู่ป่า คุมพวกเพื่อนคบคิดกันเป็นโจรปล้นบ้านชิงเอาทรัพย์สิ่งของคนเดินทางชุกชุมขึ้นทุกเมือง
ฝ่ายโฮหลำอี๋นรู้ว่าผู้ร้ายกำเริบ จึงมีหนังสือเกณฑ์กองทัพหัวเมืองทั้งปวงออกจับพวกโจร โฮหลำอี๋นยกกองทัพไปถึงบ้านช่องนายโจรแห่งหนึ่ง โจรคุมพวกออกมาเป็นอันมาก โฮหลำอี๋นจึงขับม้าขึ้นมาหน้าทหารแล้วร้องถามนายโจรว่า พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยกรุณาราษฎรบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข เหตุใดตัวจึงคบคิดกันเป็นโจรผู้ร้ายดังนี้ไม่ชอบ นายโจรจึงตอบว่าพระเจ้าเมืองหลวงนั้น พระองค์ตั้งพระทัยแต่ที่จะบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขโดยยุติธรรม แต่ขุนนางผู้รักษาเมืองกรมการหาซื่อตรงต่อแผ่นดินไม่ เห็นแก่สินบน คนยากไร้ข่มเหงวัดนาน้อยเป็นมาก ผู้ซึ่งมีทรัพย์ติดสอยบนบานมีนามากรังวัดแต่น้อย แล้วกลับเปลี่ยนตัวออกมารังวัดนาอีกเล่า ลวงให้เราเสียสินบนแล้วซ้ำต้องปรับไหมเอาว่าปิดบังนาไว้เราแค้นนัก จึงคบพวกกันจะจับขุนนางไม่ซื่อตรงต่อเจ้าแผ่นดินฆ่าเสียให้สิ้น โฮหลำอี๋นได้ยินก็โกรธขับม้าพาทหารเข้าโจมตี พวกนายโจรต่อสู้กับโฮหลำอี๋นได้ยี่สิบเพลงทวน เห็นกองทัพหัวเมืองยกหนุนเนื่องเข้ามาจะล้อมวกหลัง จึงชักม้าถอยรอรบไปกับพวกโจรทั้งปวง พอกองทัพหัวเมืองก้าวสกัด พุ่งซัดอาวุธยิงเกาทัณฑ์ดังห่าฝนตกถูกพวกโจรป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก นายโจรจึงขับม้าพาพวกโจรหนีไปจากที่ล้อมเข้าป่า
ฝ่ายโฮหลำอี๋นพาทหารติดตามพวกโจรไปถึงแดนเมืองลุยจิ๋ว จึงเกณฑ์กองทัพหัวเมืองเฉงจิ๋ว เมืองซีจิ๋ว เมืองยงจิ๋ว เมืองอิวจิ๋ว ทั้งสี่หัวเมืองใหญ่ให้สืบจับพวกโจร มีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทุกหัวเมือง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงรับสั่งแก่ขุนนางกรมเมืองว่า ถ้าโจรมีพวกเพื่อนแต่สี่คนห้าคน ให้เอาตัวนายโจรฆ่าเสีย ผู้ซึ่งพวกสามคนสี่คนนั้น ให้มีผู้รับประกันแล้วปล่อยตัวไปสืบจับเอาพวกโจรมาไถ่โทษจึงให้พ้นโทษ ถ้าหาผู้รับมิได้และมีผู้รับตัวปล่อยไปสืบพวกโจรมาแทนตัวมิได้ ให้ส่งตัวเข้าคุกกว่าจะตาย ขุนนางกรมเมืองจดหมายพระราชกำหนดมาทำตามรับสั่ง
ฝ่ายพวกโจรทั้งปวงต่างคนกลัวเพื่อนกันเอง หลบหนีระส่ำระสายหาคุมพวกกันเข้าได้ไม่ด้วยกลัวอาชญา ออกทำไร่นาค้าขายตามภูมิลำเนาแต่ก่อน แต่นั้นมาทรัพย์สิ่งของทอดทิ้งอยู่กลางถนนหนทาง ผู้ซึ่งมิได้เป็นเจ้าของมิอาจหยิบเอาไป เวลากลางคืนมิได้ปิดประตูบ้านและเรือนด้วยหาโจรผู้ร้ายมิได้ ราษฎรหัวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขยิ่งนัก อยู่วันหนึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บุตรเราทั้งสิบคนนี้ เราเห็นว่าตังไหก๋งมีสติปัญญาฉลาดเห็นการทั้งปวงโดยลึกซึ้ง เราจะตั้งให้เป็นไทจูมหาอุปราชท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยยอมพร้อมใจกันจึงให้โหรหาฤกษ์กำหนดการพิธีอุปราชาภิเษก ครั้นถึงวันฤกษ์ดี ขุนนางทั้งปวงเชิญตังไหก๋งขึ้นพระยานุมาศ มีกระบวนแห่หน้าหลังมาสู่โรงราชพิธีครบกำหนดสามวันแล้ว พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงพระราชทานที่มหาอุปราชให้แก่ตังไหก๋ง รับว่าราชการแผ่นดินชำระกิจสุขทุกข์ของราษฎรสืบไป จึงให้ซวนเอ๋งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ทัดทานดูการผิดและชอบ พอขุนนางนำอาการเข้ามากราบทูลว่า ไต้สุมางอฮั่นป่วยหนักแพทย์ประกอบยารักษาโรคยิ่งกำเริบทรุดหนักลงเห็นจะไม่รอดชีวิต ให้เชิญเสด็จจะทูลลาตาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยอาลัยเสียดายงอฮั่นยิ่งนัก จึงเสด็จไปบ้านงอฮั่นเห็นงอฮั่นซูบผอมหากำลังมิได้ นอนบ่ายศีรษะไปทิศตะวันตก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยสงสารนัก จึงเสด็จนั่งเคียงที่นอนงอฮั่นแล้วตรัสถามถึงอาการโรคทั้งปวง งอฮั่นทูลอาการโรคแล้วร้องไห้ทูลว่า ข้าพเจ้าตั้งใจจงรักภักดีโดยสุจริต บัดนี้ชีวิตข้าพเจ้าจะดับสูญมิได้ทำการอาสาพระองค์สืบไป ซึ่งข้าพเจ้าเชิญเสด็จมาด้วยมีความวิตกอยู่ เมื่อครั้งมีรับสั่งให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพไปปราบกองซุนสุด ณ เมืองเซงโต๋ ครั้นสำเร็จราชการแล้ว ขุนนางเมืองเซงโต๋ปลอมเข้าข่มเหงเก็บริบเอาสิ่งของเผาบ้านเรือนชาวเมืองเซงโต๋ ข้าพเจ้ารู้ความได้สืบจับเอาตัวฆ่าเสียเป็นหลายคน มีผู้กราบทูลกล่าวโทษว่าข้าพเจ้าไม่กำชับห้ามปราม ละให้ทหารในกองทัพทำให้ราษฎรเดือดร้อน พระองค์จึงเคืองข้าพเจ้า ทหารในกองทัพข้าพเจ้าจะได้ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของและเผาบ้านเรือนราษฎรเหมือนดังถ้อยคำผู้กราบทูลหามิได้ งอฮั่นทูลความไม่ทันขาดคำพอสิ้นกำลังขาดใจตาย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยอาลัยงอฮั่นยิ่งนัก จึงรับสั่งขุนนางจัดแจงการฝังศพตามอย่างขุนนางผู้มีความชอบ เสด็จไปเซ่นศพตามธรรมเนียมแล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายยงเจียงเจ้าเมืองบิก๋วน เป็นเมืองขึ้นแก่โซเตงเจ้าเมืองเกาจี๋ ยงเจียงมีบุตรหญิงชื่อนางสุดเซ็ก บุตรชายชื่อสุดยี่ทั้งสองคนพี่น้องได้เรียนเพลงอาวุธชำนิชำนาญ นางสุดเซ็กมีผัวชื่อจูเอ๋ง บรรดาพวกชาวป่าดงนับถือยำเกรงมาเข้าฝากตัวอยู่กับนางสุดเซ็กเป็นอันมาก นางสุดเซ็กมีความพยาบาทโซเตงเจ้าเมืองเกาจี๋ว่าข่มเหงเรียกส่วยสาอากรเกินพิกัดกฎหมาย จึงปรึกษาสุดยี่ผู้น้องพร้อมใจกัน ชักชวนพวกชาวป่าได้ทหารสิบหมื่นจัดเป็นกระบวนทัพใหญ่ ให้สุดยี่เป็นทัพหน้า นางสุดเซ็กแต่งตัวเป็นชายสวมเกราะในใส่เสื้อสีชมพูขี่ม้าถือดาบสองมือเป็นทัพหลวง ยกออกจากเมืองบิก๋วนไปตีเมืองเกาจี๋จับโซเตงได้ นางสุดเซ็กฆ่าเจ้าเมืองเกาจี๋เสีย แล้วให้สุดยี่ตีเมืองน้อยได้หกสิบเมือง นางสุดเซ็กตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองเกาจี๋ มิได้ไปขึ้นแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงจึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปกราบทูลพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เป็นหลายฉบับ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่ว่า ผู้ซึ่งจะเป็นแม่ทัพไประงับข้าศึกครั้งนี้ จะเห็นผู้ใดซึ่งจะใช้ไปให้ได้ราชการ โปถังจึงทูลว่าบรรดาขุนนางข้าเฝ้าเป็นคนเก่าเคยปราบยุคเข็ญมาแต่ก่อนก็เจ็บป่วยล้มตายเสียเป็นหลายคน ซึ่งจะเป็นแม่ทัพไปครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นแต่ม้าอ้วนจะกำกับทหารไปปราบนางสุดเซ็กให้ราบคาบได้เป็นมั่นคง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสชมว่า โปถังมีสติปัญญาจัดแจงแม่ทัพสมกับความคิดเรา จึงตั้งม้าอ้วนเป็นขุนนางผู้ใหญ่มอบตราแม่ทัพให้บังคับทหารสิทธิ์ขาด ตั้งเล่าหลงเชื้อพระวงศ์เป็นปลัดทัพ ตั้งเกจี้เป็นทัพหน้า เกณฑ์ทหารเอกทหารเลวสิบหมื่นเข้ากระบวนทัพ ครั้นได้พิชัยฤกษ์พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จไปส่งกองทัพนอกเมืองลกเอี๋ยง แล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายนางสุดเซ็กครั้นตั้งตัวเป็นเจ้าครองเมืองเกาจี๋ คิดเกรงกองทัพเมืองลกเอี๋ยงจะยกมาตี จึงจัดแจงด่านทางให้ทหารสืบข่าวราชการอยู่มิได้ขาด พอทหารม้าใช้มาบอกว่า พระเจ้าเมืองลกเอี๋ยงให้ม้าอ้วนเป็นแม่ทัพคุมทหารประมาณสิบหมื่นเศษ ยกทัพใหญ่ตีเมืองปลายแดนเข้ามาเป็นหลายเมือง นางสุดเซ็กได้แจ้งความจึงจัดกองทัพให้สุดยี่ผู้น้องเป็นทัพหน้า นางสุดเซ็กเป็นทัพหลวง ทหารสิบหมื่นยกกองทัพออกจากเมืองเกาจี๋เดินกองทัพตามระยะทาง
ฝ่ายม้าอ้วนยกทัพมาตีเมืองรายทางได้เป็นหลายเมือง จึงยกขยับเข้าตั้งค่ายอยู่ในแดนเมืองเกาจี๋ พอทหารซึ่งให้สืบราชการกลับมาบอกว่า กองทัพเมืองเกาจี๋ยกมามีทหารประมาณสิบหมื่นเศษ ม้าอ้วนจึงว่าแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่า นางสุดเซ็กซึ่งเป็นแม่ทัพยกมาครั้งนี้มีฝีมือว่องไวชำนาญเพลงอาวุธ แต่เป็นหญิงกำลังน้อยกว่าชาย ไม่รู้อุบายกลศึก จำจะคิดล่อลวงซุ่มทัพจับตัวนางสุดเซ็กกับสุดยี่พี่น้องให้จงได้ ม้าอ้วนจึงสั่งเกจี้ว่าท่านจงพาทหารห้าพันไปตั้งซุ่มอยู่เชิงเขาตก เป็นทางช่องแคบที่ทางนางสุดเซ็กจะมานั้น เราจะแต่งทัพล่อให้ไล่ถลำเข้ามา ถ้าได้ทีจะจุดประทัดสัญญา ท่านจงยกทัพเข้าตีกระทบเข้ามาเป็นศึกกระหนาบ เกจี้รับคำอำลาพาทหารไปตามสั่ง ม้าอ้วนจึงจัดทหารที่มีฝีมือซุ่มอยู่นอกค่ายทั้งสองข้างทาง แล้วแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารห้าพันออกไปรับทัพนางสุดเซ็ก พอนางสุดเซ็กยกทัพสวนทางมาทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ นางสุดเซ็กจึงขับม้าขึ้นไปหน้าทหาร แล้วร้องถามว่า ตัวนายซึ่งคุมทัพกำกับทหารมานั้นชื่อใด จึงบังอาจยกทัพเหยียบแดนเราเข้ามา จะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธเราหรือประการใด ม้าอ้วนได้ยินก็หัวเราะแล้วตอบว่า อันเมืองเกาจี๋นี้เป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าเมืองลกเอี๋ยง บิดาของตัวเป็นเจ้าเมืองน้อยเคยไปถวายดอกไม้เงินทองแก่พระเจ้าเมืองหลวงทุกปี ตัวเป็นหญิงใจสามานย์คุมทหารมาตีชิงเอาสมบัติเจ้าเมืองเกาจี๋ ตั้งตัวเป็นใหญ่แข็งเมืองอยู่ ทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งให้เราผู้ชื่อม้าอ้วนขุนนางนายทหารเป็นแม่ทัพ ยกมาจับตัวไปลงอาญาตามโทษ นางสุดเซ็กได้ยินก็โกรธ จึงร้องเร่งให้ตีทัพจับตัวม้าอ้วนฆ่าเสียให้จงได้
ฝ่ายสุดยี่เห็นทหารม้าอ้วนน้อยตัวมีใจประมาท จับม้าพาทหารบุกรุกรบกับทหารม้าอ้วน ทหารม้าอ้วนถอยรอรบให้ไล่มาถึงหน้าค่ายจึงจุดประทัดสัญญา ทหารกองซุ่มต่างคนโห่ร้องตีกลองรบล้อมรอบกองทัพนางสุดเซ็ก ม้าอ้วนขับทหารประจันหน้าไว้ นางสุดเซ็กเห็นทหารรบเรรวนจวนจะเสียทัพ จึงขับม้ารำดาบสองมือเข้าต่อสู้กับม้าอ้วนได้สิบเพลงต้านทานกำลังมิได้ สุดยี่เข้าช่วยนางสุดเซ็กรบกับม้าอ้วนได้สามเพลงทวน พอเห็นทหารกองหลังแตกยับระส่ำระสาย ต้องอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก เห็นแต่ทหารม้าอ้วนรุกรบรอบตัวกลัวความตาย นางสุดเซ็กกับน้องชายจับม้าพาทหารรบออกจากที่ล้อมเข้าทางลัดหนีเอาชีวิตรอด ม้าอ้วนได้ทีขับทหารติดตามฆ่าฟันทหารนางสุดเซ็กตายประมาณพันเศษ ทหารซึ่งตกอยู่ในที่ล้อมยอมเข้าด้วยหมื่นเศษ พอเวลาพลบค่ำ ม้าอ้วนมีชัยชนะให้ตีม้าล่อประชุมทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายนางสุดเซ็กกับสุดยี่เสียทัพหนีม้าอ้วนมาถึงตำบลหนึ่ง จึงหยุดรวบรวมทหารนายทัพนายกองซึ่งเหลือตายหนีมาถึงพร้อมแล้ว นางสุดเซ็กอิดโรยกำลังทั้งป่วยเจ็บบอบชํ้าเป็นหลายแห่ง จึงปรึกษาสุดยี่ผู้น้องว่า นายทหารเจ้าเมืองลกเอี๋ยงคนนี้ฝีมือกล้าแข็ง แต่งกลศึกล่อลวงให้เราเสียทัพยับเยินครั้งนี้เสียใจนัก จะคิดแก้แค้นประการใด สุดยี่จึงว่าม้าอ้วนคนนี้เป็นคนดีมีวิชาชำนาญการศึก มีผู้ออกชื่อลือมาช้านาน ครั้งเมื่ออองมังให้กิบูป้าผู้มีวิชาใช้มนต์ไสยศาสตร์ แต่ผู้เดียวอาจต่อสู้ทหารถึงหมื่นคนยังหาต้านทานม้าอ้วนได้ไม่ ครั้งนี้กองทัพเสียที ทแกล้วทหารล้มตายระส่ำระสายนัก ขอท่านจงยกไปอาศัยเมืองเกกิมเสียซึ่งมีข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารให้ได้มากก่อนจึงค่อยคิดการศึกสืบไป ถ้าบุญท่านจะได้เป็นใหญ่ก็จะมีชัยชนะแก่ม้าอ้วนเป็นมั่นคง นางสุดเซ็กได้ยินสุดยี่ผู้น้องว่าเห็นชอบด้วย จึงขึ้นม้าพาทหารบุกชัฏลัดดงไปอยู่เมืองเกกิมเสีย
ฝ่ายม้าอ้วนครั้นเวลารุ่งเช้าจึงสั่งทหารม้าใช้ไปตามสืบข่าวนางสุดเซ็ก แล้วยกทัพออกจากค่ายไปเมืองเกาจี๋
ฝ่ายขุนนางในเมืองเปิดประตูออกมารับคำนับเชิญม้าอ้วนเข้าเมือง ม้าอ้วนจัดแจงราษฎรชาวเมืองราบคาบ พักทแกล้วทหารให้มีกำลัง พอทหารไปสืบราชการกลับมาบอกว่า นางสุดเซ็กกับสุดยี่หนีไปซ่องสุมทหารได้หลายหมื่น ยกเข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองเกกิมเสีย ซึ่งมีกอไผ่ล้อมรอบเป็นขอบกั้นต่างกำแพง มีช่องเข้าออกสี่แห่ง ม้าอ้วนแจ้งความจึงจัดทหารยกทัพไปถึงหน้าเมือง ตั้งค่ายใหญ่สามค่ายชักปีกกาถึงกันล้อมเมืองเป็นสามด้าน ให้ทหารถือหนังสือเข้าไปนัดให้ออกมารบเป็นหลายครั้ง นางสุดเซ็กเข็ดขยาดฝีมือม้าอ้วนมิได้ออกรบ ให้แต่ทหารตั้งกองประจำรักษาหน้าที่ไว้เป็นสามารถ ม้าอ้วนแต่ตั้งล้อมเมืองอยู่ถึงปีเศษ จะหักเอาเมืองโดยกำลังฝีมือทหารมิได้ จึงคิดอุบายให้ทหารเก็บเอาผลเมล็ดพงและอ้อแขมมาปั้นปนดินเหนียวทำกระสุนยิงเสียดแทรกเข้าไปในกอไผ่ทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายทหารและราษฎรชาวเมืองเกกิมเสียเห็นดังนั้นสำคัญว่าม้าอ้วนหัดทหารใหม่ให้ซ้อมหัดยิงเกาทัณฑ์ ครั้นถึงเทศกาลฝนตกหลายห่า ผลเมล็ดพงอ้อแขมก็แตกใบงอกงามขึ้นเสียดแทรกปนอยู่ในกอไผ่รกชัฏยิ่งนัก ใบแห้งตกสะสมกับใบไผ่เป็นอันมาก พอถึงฤดูลมกับฤดูร้อนต่อกัน ม้าอ้วนดูฤกษ์บนรู้ว่ายังอีกสามวันจะเกิดพยุใหญ่ จึงสั่งเกจี้แม่ทัพหน้าให้ทหารจัดธนูเพลิงสามหมื่นเตรียมไว้ทั้งสามด้าน เราจะไปตั้งซุ่มทัพอยู่หลังเมือง ถ้าเวลาใดเกิดลมพยุพัดส่งเข้าไปในเมือง จงให้ทหารยิงธนูเพลิงระดมกันทั้งสามด้าน ถ้าเพลิงไหม้กำแพงกอไผ่เมืองขึ้นแล้ว นางสุดเซ็กจะหนีออกไปทางหลังเมือง เราจะจับเอาตัวให้จงได้ ม้าอ้วนจึงจัดทหารเป็นสองกองกับเล่าหลงเป็นคนสามหมื่น ครั้นเวลาค่ำลงพระจันทร์ขึ้นมาส่องแสงสว่าง ม้าอ้วนกับเล่าหลงแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากค่ายวกอ้อมไปเข้าทางหลังเมือง ถึงที่ตำบลหนึ่งมีภูเขาสองข้างทางจำเพาะเดินเลียบไปริมเชิงเขา ม้าอ้วนกับเล่าหลงซุ่มทหารอยู่สองฟากทางห่างเมืองประมาณสองร้อยเส้น
ฝ่ายเกจี้ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงให้ทหารด้านละหมื่นฉีกผ้าชุบน้ำมันพันไม้ใช้เป็นลูกเกาทัณฑ์เตรียมไว้เป็นอันมาก ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันคำรบสาม เวลาบ่ายเกิดลมพายุพัดผงคลีเป็นหมอกลมพัดส่งเข้าเมือง เกจี้ให้ทหารระดมยิงธนูเพลิงเข้าไปเป็นอันมาก ลูกธนูตกลงติดใบไผ่และใบพงแขมเพลิงลุกลามไหม้กอไผ่ พายุพัดหวนหอบประกายไฟไปตกลงไหม้เรือนราษฎรชาวเมือง
ฝ่ายนางสุดเซ็กกับสุดยี่และราษฎรชาวเมือง ต่างคนขนข้าวของอุ้มลูกจูงหลานหนีไฟออกจากเมืองเสียงอื้ออึง ฝ่ายม้าอ้วนกับเล่าหลง ครั้นเห็นควันเพลิงไหม้เมือง จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารออกมายืนม้าอยู่สองฟากทาง พอแลไปเห็นนางสุดเซ็กกับสุดยี่ขี่ม้านำหน้าทหารมาใกล้ ม้าอ้วนร้องตวาดขับม้ารำง้าวออกรบกับนางสุดเซ็ก สุดยี่เข้าช่วยสุดเซ็กรบกับม้าอ้วน เล่าหลงน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกสุดยี่ตกม้าตาย
ฝ่ายทหารเล่าหลงไล่ฆ่าฟันทหารสุดยี่หุ้มเข้าไปล้อมรอบนางสุดเซ็ก นางสุดเซ็กเห็นน้องชายตายตกใจนัก กลัวม้าอ้วนจะจับตัวฆ่าเสีย จึงร้องว่าข้าพเจ้าเป็นสตรีต่อสู้ฝีมือท่านมิได้ ขอยอมเป็นภรรยาจงกรุณาขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง ม้าอ้วนจึงตอบว่าตัวมีโทษผิดเป็นอันมาก เราจะเลี้ยงเป็นภรรยานั้น ถ้าความทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวงจะทรงพระโกรธว่าเราเอาศัตรูเป็นเมีย อย่าเสียใจเลย เราจะขอศีรษะท่านไปถวายเป็นความชอบ ม้าอ้วนจึงให้ทหารจับนางสุดเซ็กตัดศีรษะใส่ชะลอมแล้วเกลี้ยกล่อมทหารนางสุดเซ็กเข้าด้วยเป็นอันมาก จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการกับศีรษะนางสุดเซ็กให้ทหารม้าใช้ไปเมืองลกเอี๋ยง ม้าอ้วนจัดแจงเมืองขึ้นเมืองเกาจี๋ราบคาบแล้ว ยกกองทัพไปเมืองเกาจี๋พักทแกล้วทหารให้มีกำลัง
ฝ่ายทหารม้าใช้ได้หนังสือกับศีรษะนางสุดเซ็กแล้ว ขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองลกเอี๋ยงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเฝ้าถวายศีรษะนางสุดเซ็ก แล้วทูลแจ้งความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทราบความว่าม้าอ้วนมีชัยชนะแก่นางสุดเซ็ก จัดแจงเมืองเกาจี๋ราบคาบมีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้หากองทัพม้าอ้วนกลับมาเมืองหลวง ขุนนางผู้ใหญ่แต่งหนังสือตามรับสั่งให้ม้าใช้ไปเมืองเกาจี๋
ฝ่ายม้าอ้วนจัดแจงราษฎรหัวเมืองเกาจี๋ร้อยเอ็ดเมืองขึ้นราบคาบแล้ว พอม้าใช้ถือหนังสือมาแจ้งว่ารับสั่งให้เลิกทัพ ม้าอ้วนเห็นพันธุ์ข้าวฟ่างและข้าวโพดสาลีมีผลและรวงใหญ่ จะใคร่ได้ไปเป็นพันธุ์พืช จึงสั่งคนใช้ให้เก็บผลข้าวโพดสาลีและข้างฟ่างใส่กระสอบบรรทุกเกวียนเลิกทัพกลับมาถึงบ้านเสียงหลิม แล้วให้ขนพันธุ์พืชข้าวโพดสาลีข้าวฟ่างขึ้นไว้บนตึกม้าอ้วน
ฝ่ายนายทัพนายกองทหารทั้งปวงต่างคนสงสัยว่าเป็นทรัพย์สิ่งของวิเศษ ม้าอ้วนได้มาแต่เมืองเกาจี๋ ครั้นเวลารุ่งเช้า ม้าอ้วนยกทัพออกจากบ้านเสียงหลิมไปเมืองหลวง จึงพานายทัพนายกองเข้าเฝ้าทูลความซึ่งได้คิดกลอุบายรบกับนางสุดเซ็กทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสชมม้าอ้วนว่ามีสติปัญญาฉลาดในการสงคราม เลื่อนที่ม้าอ้วนขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในทำเนียบ จึงพระราชทานเครื่องยศแก่นายทัพนายกองตามสมควรแล้วเสด็จขึ้น ม้าอ้วนกลับมาบ้านเสียงหลิมจึงจัดแจงพันธุ์ข้าวฟ่างข้าวโพดสาลีปลูกไว้ที่ไร่ที่สวน ชมเมล็ดและรวงเป็นที่สบาย
๒๖
ฝ่ายเจ้าเมืองไซเฮกทั้งสิบแปดหัวเมืองแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้เป็นเจ้าแผ่นดิน หัวเมืองทั้งปวงไปถวายดอกไม้เงินทอง เจ้าเมืองไซเฮกเกรงกองทัพเมืองลกเอี๋ยงจะไปย่ำยี จึงแต่งทูตถือราชสาส์นทั้งเครื่องบรรณาการไปถวายขอตราเป็นที่หัวเมืองเอก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวง จะพระราชทานตราให้ไซเฮกเป็นเมืองเอก ขุนนางทั้งปวงทูลทัดทานไว้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงพระราชทานแต่ตราที่นายทหารไปไว้สำหรับเมือง เจ้าเมืองไซเฮกคิดน้อยใจว่าไม่ได้เป็นเมืองเอก จึงไปยอมเข้าด้วยเจ้าเมืองยงเหนา แต่งกองทัพเป็นนายโจรยกมาปล้นบ้านเมืองปลายแดนเมืองลกเอี๋ยง เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรเนืองๆ
ฝ่ายตันต๋งเจ้าเมืองด่านต่อแดนรู้ว่าเมืองไซเฮกเป็นกบฏไปเข้าด้วยเจ้าเมืองยงเหนา แต่งทัพเป็นกองโจรเข้ามาปล้นตีบ้านเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรแล้วยกหนีไป ครั้นจะตั้งทัพคอยสู้รบต้านทานทหารก็น้อยตัวนัก จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปเมืองหลวงให้ขุนนางกราบทูลขอกองทัพ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าเจ้าเมืองไซเฮกเป็นกบฏ จึงสั่งม้าเสงเป็นแม่ทัพคุมทหารเมืองหลวงห้าหมื่นยกไปสมทบทัพตันต๋งปราบไซเฮกทั้งสิบแปดหัวเมืองให้ราบคาบ ม้าเสงถวายบังคมลาพาทหารไปสมทบกองทัพหัวเมืองได้ทหารสิบหมื่น ยกไปตั้งค่ายมั่นอยู่ปลายแดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเจ้าเมืองไซเฮกรู้ว่ากองทัพเมืองหลวงยกมา จึงจัดกองทัพสมทบกันเข้ากับทัพเมืองยงเหนา ยกไปรบกองทัพเมืองลกเอี๋ยงเป็นหลายครั้ง
ฝ่ายม้าเสงยกทัพมาตีไซเฮกถลำเข้าไปต้องกลอุบายไซเฮกล้อมไว้ ทหารน้อยตัวจึงตั้งค่ายมั่นประจันทัพไซเฮกอยู่ แล้วบอกหนังสือให้ม้าใช้เร่งรีบไปขอกองทัพเมืองหลวง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ครั้นให้ม้าเสงเป็นแม่ทัพยกไปทำศึกกับไซเฮกยังมิวางพระทัย เสด็จออกฟังข่าวราชการอยู่ทุกเวลามิได้ขาด พอขุนนางนำหนังสือซึ่งม้าใช้ถือมาแต่กองทัพม้าเสง แจ้งความว่าม้าเสงขอกองทัพ จึงตรัสปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่จะจัดขุนนางเป็นแม่ทัพ ม้าอ้วนได้ยินดังนั้นจึงคิดว่า เกิดมาเป็นชายควรจะขวนขวายหาความชอบ ถึงมาตรว่าจะตายก็ให้ตายกลางศึกจึงจะมีชื่อลือเกียรติยศปรากฏในแผ่นดิน ม้าอ้วนคิดแล้วจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมกองทัพไปช่วยม้าเสง ปราบไซเฮกให้ราบคาบ อย่าทรงพระวิตกเลย พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า ซึ่งท่านมีใจจงรักภักดีอาสาแผ่นดินโดยสุจริตทั้งนี้ เราขอบใจนักควรที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่เราเห็นว่าอายุท่านได้ถึงหกสิบสองปี กำลังน้อยลงไม่ว่องไวเหมือนแต่ก่อน ซึ่งจะอาสาไปทำศึกครั้งนี้เกรงเกลือกจะเสียทีแก่ไซเฮก ม้าอ้วนจึงทูลว่าข้าพเจ้าจะขอขี่ม้าควบลองกำลังถวาย ถ้าเห็นว่ากำลังข้าพเจ้าพอจะทำศึกได้อยู่ จะขอไปทำศึกต่อสู้กับพวกไซเฮก ถึงจะตายไม่เสียดายชีวิต ม้าอ้วนจึงคำนับลาออกไปขึ้นม้ารำเพลงอาวุธ ขับม้าควบไปมาถึงสามเที่ยวแล้วลงจากม้าเข้าไปคำนับคอยฟังรับสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นม้าอ้วนมิได้อิดโรยกำลังยังว่องไวอยู่เหมือนแต่ก่อน มีพระทัยยินดีจึงตั้งให้ม้าอ้วนเป็นแม่ทัพ ให้ม้าบู๊เป็นปลัดทัพ จัดนายทหารมีฝีมือกล้าแข็งสิบสองคน กับทหารเลวสิบหมื่นเข้ากระบวนทัพ ม้าอ้วนคำนับลาพาทหารออกจากเมืองหลวง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จไปส่งกองทัพ แล้วกลับเข้าพระราชวัง ม้าอ้วนยกทัพไปตามระยะทางออกนอกแดนเมืองลกเอี๋ยง ถึงตำบลลิมเขงที่กองทัพไซเฮกกับพวกยงเหนาตั้งล้อมม้าเสงอยู่ ม้าอ้วนกับม้าบู๊ขับทหารตีโอบทัพหลังยงเหนาเป็นศึกกระหนาบ
ฝ่ายม้าเสงรู้ว่าทัพเมืองหลวงยกมาดีใจนัก แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธขับทหารจากค่ายตีกระหนาบออกมา ทหารไซเฮกกับยงเหนาต้านทานมิได้แตกหนี ทหารม้าอ้วนได้ทีบุกรุกฆ่าฟันทหารยงเหนาตายประมาณสองพันเศษ ม้าอ้วนกับม้าเสงขับม้าพาทหารไล่ติดตามกองทัพยงเหนาไป
ขณะนั้นเป็นเทศกาลร้อน ม้าอ้วนเดินทัพมาถึงทางแยกจึงปรึกษานายทัพนายกองว่าทางเลียงโต๋เป็นทางลัดตัดตรง แต่เรือลำเลียงส่งกองทัพทางน้ำนั้นขัดสน เกลือกศึกติดพันลำเลียงส่งมิทันจะเสียที อันทางซิเถานั้นทางอ้อม เรือลำเลียงไปทางนํ้าสะดวก เดินทัพทางบกก็ง่ายไม่ลำบากทหาร เราคิดจะยกทัพตามทางซิเถาไปตั้งค่ายคอยอยู่ประตูด่านต่อแดน ป้องกันทัพยงเหนามิให้ช่วยเจ้าเมืองไซเฮก แล้วจะแต่งกองทัพไปตีไซเฮกทั้งสิบแปดหัวเมือง จับเจ้าเมืองซึ่งเป็นกบฏฆ่าเสียท่านจะเห็นประการใด ม้าบู๊กับม้าเสงนายทัพนายกองเห็นชอบพร้อมกัน ม้าอ้วนจึงยกทัพตามทางซิเถา ขณะเมื่อเดินทัพอยู่นั้นทหารในกองทัพบังเกิดความไข้ ม้าอ้วนแม่ทัพก็ป่วยแพทย์ประกอบยารักษาโรคเป็นแต่ประทังแล้วทรุดหนักลงทุกวัน ฝ่ายถิวเอี๋ยนเห็นม้าอ้วนป่วย จึงแต่งหนังสือบอกอาการแม่ทัพให้ทหารม้าใช้รีบกลับไปให้ถือไก๋ทูลอาการแก่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แจ้งว่าม้าอ้วนป่วยหนัก จึงตรัสสั่งเลียงสงราชบุตรเขยไปเป็นแม่ทัพแทนม้าอ้วน เลียงสงรับสั่งคำนับออกมาจัดทหารยกออกจากเมืองหลวง เร่งรีบเดินทัพทั้งกลางคืนกลางวันทันกองทัพใหญ่พอม้าอ้วนตาย
ฝ่ายเลียงสงจึงคิดว่าแต่ก่อนม้าอ้วนมีผู้ยำเกรงด้วยเป็นคนโปรด ม้าอ้วนป่วยลงครั้งหนึ่ง เราไปเยี่ยมด้วยคิดว่าเป็นเพื่อนรักกันกับบิดา ม้าอ้วนถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เรายกมือคำนับแกล้งเมินหน้าเสียไม่รับคำนับ เราได้ความอับอายแก่บุตรภรรยาม้าอ้วนเรามีใจเจ็บแค้นนัก ครั้งนี้จะแก้แค้นให้จงได้ เลียงสงคิดแล้วจึงให้ทหารต่อหีบใส่ศพม้าอ้วนไว้ในค่าย แล้วจัดกองทัพยกไปทำศึกปราบพวกไซเฮกทั้งสิบแปดหัวเมืองสำเร็จราชการ แล้วยกทัพกลับให้ทหารชักศพม้าอ้วนมาถึงเมืองหลวง เลียงสงกับนายทัพนายกองทั้งปวงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ จึงพระราชทานทรัพย์สิ่งของแก่เลียงสงและนายทหารตามสมควรแก่ความชอบ แล้วตรัสปรึกษาขุนนางจะทำการฝังศพม้าอ้วนตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบ เลียงสงจึงทูลกล่าวโทษว่าม้าอ้วนคนนี้เมื่อยังมีชีวิตอยู่ รับสั่งโปรดให้เป็นแม่ทัพไปตีเมืองเกาจี๋ มีชัยชนะขนเอาเงินทองของวิเศษบรรทุกเกวียนมาเป็นอันมากมิได้ถวายเป็นหลวง
ฝ่ายเปกไก้ขุนนางคนสนิทกับเลียงสงอยู่บ้านเดียวกับม้าอ้วน จึงทูลซ้ำเติมขึ้นตามคำเลียงสงว่า ขณะเมื่อม้าอ้วนไปตีเมืองเกาจี๋นั้น ม้าอ้วนมีหนังสือลับมาถึงภรรยาฉบับหนึ่ง ครั้นม้าอ้วนยกทัพกลับมา ข้าพเจ้าเห็นม้าอ้วนให้คนสนิทขนกระสอบสิ่งของขึ้นบนตึกเป็นอันมาก
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ทรงฟังมีพระทัยขัดเคืองม้าอ้วน จึงสั่งขุนนางให้ค้นบนตึกม้าอ้วนจะเอาหนังสือลับกับสิ่งของซึ่งม้าอ้วนเอามาแต่เมืองเกาจี๋ ขุนนางรับสั่งคำนับลาไปถึงบ้านเสียงหลิม จึงพากันขึ้นค้นบนตึก มิได้เห็นมีสิ่งใด เห็นแต่พันธุ์ถั่วงาข้าวโพดสาลี ขุนนางผู้ถือรับสั่งจึงไถ่ถามภรรยาม้าอ้วนว่า ม้าอ้วนไปตีเมืองเกาจี๋มีหนังสือลับมาฉบับหนึ่ง ขนเอาทรัพย์สิ่งของเงินทองบรรทุกเกวียนมาเป็นอันมากเอาไปไว้เสียแห่งใด เร่งส่งสิ่งของทั้งปวงมาเข้าพระคลัง นางผู้ภรรยาม้าอ้วนตั้งแต่ตรอมใจทุกข์โศกด้วยม้าอ้วนผู้สามีตาย มีหน้าชุ่มไปด้วยนํ้าตา ครั้นเห็นขุนนางเมืองหลวงขึ้นค้นตึก แล้วจะเร่งเอาเงินทองก็ตกใจ จึงตอบว่าครั้งเมื่อม้าอ้วนไปเมืองเกาจี๋ มีหนังสือมาถึงข้าพเจ้าให้กำชับสั่งสอนบุตร ครั้นม้าอ้วนยกทัพกลับมาบรรทุกแต่พันธุ์ข้าวฟ่าง ข้าวโพดสาลี มาปลูกไว้ที่ไร่ที่สวนเป็นอันมาก ทรัพย์สิ่งของเงินทองสิ่งใดม้าอ้วนจะได้เอามาเป็นประโยชน์นั้นหามิได้ ม้าอ้วนสามีข้าพเจ้าตั้งใจอาสาทำราชการโดยสุจริต สิ้นชีวิตแล้วมีผู้มากล่าวโทษกราบทูลให้ขัดเคือง ว่าแล้วร้องไห้ ขุนนางได้หนังสือลับพากันกลับมาเฝ้าถวายหนังสือ แล้วทูลความซึ่งได้ไปค้นบนตึกม้าอ้วนนั้น
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านหนังสือได้ความว่า ผู้ซึ่งเป็นบิดามารดาจงกำชับปราบปรามบุตรให้อยู่ในอำนาจ อุตส่าห์สั่งสอนบุตรให้มีคารวะยำเกรง ผู้มีอายุมากจึงจะมีความเจริญ แม้นไม่ข่มขี่ปราบปรามบุตรให้ราบคาบแต่ยังเยาว์ ครั้นเติบใหญ่ใจกระด้างมิได้อยู่ในถ้อยคำบิดามารดา ถ้าบุตรทำความชั่ว ชั่วนั้นจะถึงบิดามารดาจะเกิดความอันตรายหลายประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านสิ้นข้อความมิได้เป็นหนังสือลับ กับข้อซึ่งสิ่งของนั้นม้าอ้วนได้มาแต่พันธุ์ปลูกผลเมล็ด เห็นว่าม้าอ้วนหาความผิดมิได้ก็เสด็จขึ้น
ขณะนั้นขุนนางคนหนึ่งชื่อจูปุดได้ยินเลียงสงกับเปกไก้เก็บเอาความซึ่งมิได้เห็นแก่จักษุ มาทูลกล่าวโทษม้าอ้วนให้พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ขัดเคืองผู้มีความชอบ จึงแต่งหนังสือเป็นเรื่องราวถวายว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้เป็นฉบับสำหรับแผ่นดินว่า พระมหากษัตริย์ซึ่งตั้งไว้ซึ่งขัตติยมานะ มิได้ง้องอนแก่ขุนนางข้าเฝ้า ผู้ผิดให้ทำตามโทษ ผู้มีความชอบชุบเลี้ยงโดยสมควร มิได้สืบความชอบผู้ทำชอบเหมือนเมื่อครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่น พระมเหสีพระเจ้าฮั่นโกโจจับฮั่นสินฆ่าเสีย เมื่อฮั่นสินจะตายนั้นออกปากว่า เราตายด้วยฝีมือผู้หญิงครั้งนี้เพราะไม่เชื่อคำกวยถอง ครั้นพระเจ้าฮั่นโกโจเสด็จปราบศึกกลับมาเมืองมีผู้ทูล จึงสั่งให้ขุนนางไปสืบเอาตัวกวยถองมาถามได้ความว่า ครั้งฮั่นสินตีเมืองเจ๋ได้ กวยถองจะให้ฮั่นสินแข็งเมืองเจ๋ ฮั่นสินไม่ฟังถ้อยคำตั้งใจทำศึกจนสำเร็จราชการฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฮั่นโกโจเห็นว่ากวยถองซื่อตรงต่อฮั่นสินผู้นาย ตรัสว่าจะชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง กวยถองไม่ยอมจึงทูลขอศพฮั่นสิน พระเจ้าฮั่นโกโจคิดถึงความชอบซึ่งฮั่นสินทำไว้ จึงพระราชทานศพฮั่นสินให้กวยถอง ทำการฝังศพตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบ อนึ่งขุนนางผู้มีใจซื่อตรงไปทำศึก ขุนนางซึ่งว่าราชการอยู่ในเมืองมีความอิจฉาพยาบาท แกล้งทูลยุยงขุนนางผู้มีความชอบนั้น เหมือนเมื่อครั้งเจียงหำอาสาพระเจ้ายีซีฮ่องเต้ยกทัพไปรบกับห้างอี๋ เจียงหำแตกทัพถึงเก้าครั้งสิ้นเสบียงอาหาร เจียงหำเห็นศึกมีกำลังสั่งบอกขอกองทัพเป็นหลายครั้ง เตียวโก๋ปิดความเสียแล้วทูลยุยงพระเจ้ายีซีฮ่องเต้จะลงโทษเจียงหำ เจียงหำและนายทัพนายกองทั้งปวงรู้ว่าพระเจ้ายีซีฮ่องเต้เชื่อฟังเตียวโก๋ ต่างคนเสียใจพากันไปยอมเข้าด้วยห้างอี๋ เมืองหลวงจึงเสียแก่ข้าศึก เพราะกษัตริย์เชื่อแต่คำขุนนางมิได้ตรึกตรองการให้รอบคอบ ม้าอ้วนนี้มีความชอบครั้งเมื่อพระองค์เสด็จไปปราบหวยหงอ ณ เมืองยงอิว ม้าอ้วนได้ถวายแผนที่แลทูลแนะนำที่ซุ่มทัพคิดกลศึก มีชัยชนะแก่เจ้าเมืองยงอิว ครั้งเมื่อพระองค์เสด็จโปรดให้เป็นแม่ทัพไปปราบนางสุดเซ็ก ณ เมืองเกาจี๋ ม้าอ้วนคิดอุบายโดยกลศึกมีชัยชนะแก่นางสุดเซ็ก ตีได้หัวเมืองใหญ่น้อยร้อยเศษ เจ้าเมืองไซเฮกเป็นกบฏไปเข้าด้วยเจ้าเมืองยงเหนาครั้งนี้ ม้าอ้วนมีใจจงรักภักดีโดยสุจริต อาสาไปจนสิ้นชีวิตในกลางศึก ม้าอ้วนทำความชอบไว้เป็นอันมาก ขอพระองค์จงตรึกตรองให้ต้องตามโบราณราชประเพณี กษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการอันบำรุงเลี้ยงทแกล้วทหารแต่ก่อนจึงจะควร ข้าพเจ้ากราบทูลทั้งนี้หวังเตือนพระสติ พระองค์จงดำริความให้รอบคอบ ผู้ซึ่งทำความชอบไว้จึงจะไม่เสียนํ้าใจ อายุข้าพเจ้าก็ล่วงมาได้ถึงหกสิบปีเศษแล้ว พระองค์จะขัดเคืองว่าข้าพเจ้าทูลเหลือเกินจะลงอาญาถอดจากที่ขุนนาง ขอพระราชทานแต่ชีวิตไว้ พอได้ไปทำไร่ทำนาหาเลี้ยงตัวกว่าจะตาย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงอ่านเรื่องราวจูปุดต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ตรึกตรองเห็นม้าอ้วนหาโทษผิดมิได้ จึงให้จัดทองคำห้าชั่งแพรร้อยพับพระราชทานจูปุด ให้จูปุดเป็นผู้จัดแจงการฝังศพม้าอ้วนตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองยงเหนาฝ่ายเหนือ ครั้นกองทัพเมืองลกเอี๋ยงตีแตกหนีไปถึงเมือง เกรงกองทัพจะยกเหยียบแดนเข้ามาย่ำยี จึงคิดอุบายแต่งทูตถือสาส์นไปขอเป็นทางพระราชไมตรีกับพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ ราชทูตยงเหนามาถึงเมืองปูอุยปลายด่านต่อแดน
ฝ่ายยิมเอี๋ยนเจ้าเมืองปูอุย จึงแต่งหนังสือบอกให้ม้าใช้ไปเมืองหลวง ให้โปถังขุนนางนำเฝ้าทูลแจ้งความทุกประการ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวง แต่เช้าคุมเท่าเวลาเที่ยงมิได้ตกลง
ฝ่ายตังไหก๋งพระราชบุตรซึ่งเป็นมหาอุปราชจึงทูลว่า ตั๋งอี๋เจ้าเมืองยงเหนาฝ่ายเหนือ ซึ่งจะเข้ามาขอเป็นทางพระราชไมตรี ครั้งนี้ด้วยเกรงกองทัพเมืองหลวงจะยกทัพไปเหยียบแดน จึงแกล้งแต่งทูตมาเจรจาเป็นทางไมตรีหมายจะห้ามกองทัพ ข้าพเจ้าเห็นว่ายงเหนาหาสามิภักดิ์โดยสุจริตไม่ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังชอบพระอัชฌาสัย จึงตรัสแก่ขุนนางว่า ตังไหก๋งฉลาดคาดการณ์ล่วงหน้าต้องกับความคิดเรา จึงรับสั่งให้มีหนังสือตอบไปมิให้ยิมเอี๋ยนรับทูตยงเหนา พอทหารม้าใช้ถือหนังสือม้าบู๊มาแต่หัวเมือง ให้ขุนนางกราบทูลว่า บรรดาทหารซึ่งโปรดให้ไปรักษาหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวง เห็นว่าพวกยงเหนายกทัพเข้ามาปล้นตีเมืองปลายด่านต่อแดน เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อนเนืองๆ ม้าบู๊กับหัวเมืองทั้งปวงจะขออาสายกทัพไปทำศึกกับเจ้าเมืองยงเหนา เอาชัยชนะถวายให้จงได้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ฟังจึงตรัสดำริว่า หัวเมืองยงเหนานั้นมีทหารนับด้วยร้อยหมื่น จะรบเอาชัยชนะยงเหนานั้นยากนัก ครั้งพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ต้องให้ก่อกำแพงกันแดนเมืองจิ๋นไว้ ม้าบู๊มิได้รู้จักนํ้าใจเรา มีหนังสือมาจะก่อศึกให้กำเริบ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงสั่งให้มีหนังสือตอบม้าบู๊ว่า ซึ่งม้าบู๊กับหัวเมืองทั้งปวงจะอาสาปราบยงเหนานั้นชอบด้วยการแผ่นดิน แต่เห็นว่าแผ่นดินเมืองจิ๋นราบคาบแล้ว ครั้นจะก่อการสงครามด้วยยงเหนาซึ่งเป็นเมืองนอกแดน จะลำบากแก่ทแกล้วทหาร ให้ม้าบู๊กับหัวเมืองทั้งปวงช่วยกันรักษาอยู่แต่ในเขตแดน อย่าให้ยงเหนาเข้ามายํ่ายีราษฎรจึงจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป
ฝ่ายม้าบู๊กับหัวเมืองทั้งปวงแจ้งในหนังสือรับสั่ง ต่างคนจัดแจงตรวจตรารักษาด่านทางอยู่แต่ในเขตแดน บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขทุกหัวเมือง อยู่วันหนึ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ จึงตรัสแก่ขุนนางผู้ใหญ่ว่า แต่เราทำการปราบยุคเข็ญราบคาบ ได้บำรุงแผ่นดินมาถึงสามสิบปีเศษ ยังมิได้ไปเลียบเมืองตามอย่างกษัตริย์ ท่านจงจัดเตรียมทแกล้วทหารให้พร้อม เราจะไปเที่ยวชมเมืองน้อยใหญ่ในขอบขัณฑสีมาให้สบาย ขุนนางรับสั่งออกมากะเกณฑ์คู่แห่และทหารตามอย่างกษัตริย์เสด็จเลียบพระนครแต่ก่อนพร้อมทุกพนักงาน ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันศุภฤกษ์ พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้แต่งพระองค์ทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์ เสด็จทรงรถพร้อมด้วยขุนนางนายทหารคู่แห่ซ้ายขวา ออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปเลียบเมืองฝ่ายทิศตะวันออก ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงต่างดีใจ แต่งเครื่องบูชามานั่งคอยคำนับรับเสด็จสองข้างทางทุกหัวเมือง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จเลียบเมืองโดยรอบขอบเขตทั้งสี่ทิศ ทราบว่าไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุข ฝนตกชอบฤดูกาลผลไม้ข้าวปลาอาหารอุดมทุกเมือง มีพระทัยยินดีนัก พอเป็นเทศกาลหนาวจึงเสด็จกลับเข้าเมืองหลวง อยู่วันหนึ่งขุนนางผู้ใหญ่เข้าไปเฝ้าพร้อมกัน จึงกราบทูลว่ากษัตริย์ซึ่งได้บำรุงแผ่นดินแต่ก่อนเลียบพระนครแล้ว เสด็จไปบวงสรวงขอพรเทวดา ณ เขาไทสาน ให้เจริญในราชสมบัติเป็นอย่างธรรมเนียมกษัตริย์สืบมา ขอเชิญเสด็จไปคำนับเทพยดาตามราชประเพณี พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงตรัสว่า เทพยดาเขาใหญ่นี้เป็นที่คำนับแห่งกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการ ผู้ซึ่งบำรุงแผ่นดินมิได้ไปคำนับเทพยดาว่างเว้นมาถึงเก้าชั่วกษัตริย์ ซึ่งท่านว่าทั้งนี้ต้องด้วยอย่างโบราณราชประเพณีควรจะทำตาม จงจัดแจงแต่งเครื่องกระยาบวงสรวง เราจะไปบูชาขอพรเทพยดา ณ เขาไทสาน ให้เจริญสวัสดิมงคลแก่ไพร่ฟ้าข้าขอบขัณฑสีมาได้อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางพนักงานออกไปจัดเตรียมทหารเกณฑ์แห่พร้อมมาตามรับสั่ง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงเชิญตราหยกขึ้นทรงรถ เสด็จออกไปถึงเขาไทสาน มีศาลเทพารักษ์อยู่ริมเขาตก พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้จึงยกเอาตราหยกสำหรับกษัตริย์ขึ้นตั้งบนศาล พร้อมด้วยเครื่องบูชากระยาสังเวยทั้งปวง แล้วจุดธูปเทียนบวงสรวงตามอย่างธรรมเนียม ชาวประโคมบันลือเสียงดุริยางค์ดนตรีตีม้าล่อ จุดกระดาษเงินกระดาษทองถวายเครื่องกระยาสังเวยแก่เทพารักษ์ แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเรียงเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเป็นที่สบาย ครั้นเวลาบ่ายชายเย็นลง พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ให้เชิญตราหยกขึ้นทรงรถ เสด็จกลับมาถึงเมืองหลวง พอม้าใช้ถือหนังสือบอกมาให้ขุนนางทูลว่า เมืองลุยจิ๋วนํ้าค้างตกกินหวานเหมือนดังน้ำตาลกรวด หัวเมืองใหญ่ทั้งสี่ทิศมีน้ำพุพุ่งขึ้นจากแผ่นดิน ผู้เป็นโรคกินหายโรค พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ได้ทรงฟังเห็นเป็นนิมิตอัศจรรย์ยิ่งนัก จึงตรัสถามขุนนางทั้งปวงว่าน้ำพุพุ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน และนํ้าค้างกินหวานบังเกิดมีมาฉะนี้จะเป็นเหตุร้ายหรือดีประการใด เตงอูขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำผู้เฒ่าเล่าสืบมาว่า พระมหากษัตริย์พระองค์ใดมีบุญญาธิการบำรุงแผ่นดินโดยยุติธรรม แล้วยังเกิดบ่อแก้วบ่อทองของอันวิเศษไม่เคยมีก็มีมา สำหรับบุญให้เห็นประจักษ์แก่ตาโลกควรจะเป็นอัศจรรย์ อันนํ้าค้างหวานและน้ำพุพุ่งขึ้นจากแผ่นดินผู้เป็นโรคกินโรคระงับทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเทพยดารักษาฟ้าและดินยินดีด้วย ช่วยพระองค์บำรุงอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขปราศจากโรคาพยาธิ พระเกียรติยศจะฟุ้งเฟื่องปรากฏไปชั่วกัลปาวสาน พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้ทรงได้ฟังยินดีนัก จึงตรัสปรึกษาราชการแผ่นดินสืบไปจนเวลาสมควรแล้วเสด็จขึ้น พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารีขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงโดยยุติธรรม ครั้นพระชันษาหกสิบสองปีประชวรพระโรค เสด็จอยู่ ณ ตำหนักลำหยงเป็นที่เสด็จออกขุนนางข้างทิศใต้ ตังไหก๋งมหาอุปราชและราชวงศานุวงศ์ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยกับแพทย์ทั้งปวง ประชุมพร้อมกันอภิบาลรักษาพระโรคพอประทังซ้ำทรุดหนักลงทุกเวลา ครั้น ณ เดือนสี่ข้างขึ้น ศักราชพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสวยราชสมบัติได้สามสิบปี จึงเรียกตังไหก๋งเข้าไปตรัสสั่งสอน แล้วมอบราชสมบัติให้ตังไหก๋งเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบไป พอเวลาใกล้รุ่งพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสด็จสู่สวรรคต ตังไหก๋งและพระวงศานุวงศ์ฝ่ายหน้าฝ่ายใน ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง พากันร้องไห้รักพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้เสียงเซ็งแซ่ไปทั้งเมืองหลวง ครั้นวายโศกแล้วตังไหก๋งจึงสั่งขุนนางทั้งปวงให้จัดแจงแต่งที่ฝังพระศพ ณ เชิงเขาเลงไทสานตามอย่างกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อนสำเร็จแล้ว ประดับพระศพทรงรถเทียมด้วยม้าขาวทั้งสี่ พระมเหสีและมหาอุปราชพระราชวงศ์ฝ่ายหน้าฝ่ายใน ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงนุ่งขาวห่มขาวตามเสด็จ ออกไปทำการฝังพระศพเสร็จแล้ว ก่อกุฏิใหญ่กรอมที่ฝัง ตั้งนายทหารให้คุมไพร่อยู่เฝ้าเป็นอันมาก พระมเหสีกับมหาอุปราชผู้เป็นพระราชบุตรเซ่นพระศพ แล้วพาขุนนางและสนมกรมฝ่ายในกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายเตงอูซึ่งเป็นโกบิดเหาจึงประชุมขุนนางพร้อมกัน ถวายพระนามมหาอุปราชเป็นพระเจ้าเบงเต้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวง ครั้นถึงวันฤกษ์ดี พระเจ้าเบงเต้เสด็จออก ณ พระที่นั่งตั้งเตียนมุขข้างตะวันออก ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายทหารพลเรือนเฝ้าตามตำแหน่งพร้อมกัน พระเจ้าเบงเต้จึงจัดแจงเลื่อนที่ขุนนาง ตั้งเตงอูซึ่งเป็นโกบิดเหาให้เป็นที่ไทปกขุนนางเฒ่าสำเร็จราชการฝ่ายพลเรือน ตั้งให้หลีทองเป็นไตสูของขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการฝ่ายทหาร บรรดาขุนนางผู้มีความชอบแต่ก่อนได้เลื่อนที่ยศศักดิ์ตามสมควร แล้วให้ปล่อยนักโทษตามอย่างประเพณีกษัตริย์อันเสวยราชสมบัติใหม่ พระเจ้าเบงเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวง ตามเยี่ยงอย่างพระราชบิดาผู้บำรุงแผ่นดินมาก่อน ราษฎรหัวเมืองราบคาบเป็นปกติ อยู่วันหนึ่งพระเจ้าเบงเต้เสด็จออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อมกัน ตังเบงอ๋องเชื้อพระวงศ์จึงทูลว่า กษัตริย์แต่ก่อนได้เสวยราชสมบัติใหม่ในเมืองหลวง เคยเสด็จออกบวงสรวงเทพยดาอันรักษาฟ้าและดินเป็นเยี่ยงอย่างกษัตริย์สืบมา บัดนี้ไต้อ๋องได้ครองราชสมบัติเป็นกษัตริย์อันประเสริฐอาญาแผ่ไปทั้งสี่ทิศ ขอเชิญเสด็จไปบวงสรวงเทพยดา ขอพรให้เจริญในสิริราชสมบัติ กำจัดศัตรูหมู่ร้ายทั้งปวงตามโบราณราชประเพณี พระเจ้าเบงเต้ได้ฟังจึงตรัสปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่เห็นชอบพร้อมกัน แล้วสั่งเลียงสงไปตั้งศาลสามชั้นสูงสี่วาเศษฝ่ายทิศใต้ จึงตั้งธาตุทั้งห้าเป็นเครื่องกระยาบวงสรวง มีทหารแต่งตัวใส่เกราะถือธงยืนประจำรักษาเชิงศาลทั้งสี่ทิศ จัดแจงพิธีบวงสรวงตามรับสั่งสำเร็จแล้ว พระเจ้าเบงเต้เสด็จไปขึ้นศาลชั้นกลางจุดธูปเทียนบูชาเทพยดา พอมีผู้มาทูลว่า หลีทองซึ่งเป็นไตสูของขุนนางผู้ใหญ่ บังเกิดโรคปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม พระเจ้าเบงเต้จึงเสด็จไปบ้านหลีทอง ตรัสสั่งขุนนางพนักงานประดับศพใส่หีบแล้ว เสด็จเข้าพระราชวังขึ้นเฝ้าฮ่องไทเฮาผู้เป็นพระราชมารดา แล้วทูลว่าหลีทองถึงแก่กรรม ฮ่องไทเฮาได้ฟังมีพระทัยอาลัยนัก จึงตรัสเล่าความแต่หลังให้พระราชบุตรฟังแล้วว่า หลีทองคนนี้กับพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้พระราชบิดาของเจ้านั้นได้สาบานไว้ต่อกันมาแต่ก่อน หลีทองตั้งใจจงรักภักดีอาสาปราบยุคเข็ญมาตราบเท่าบิดาเจ้าได้เป็นใหญ่บำรุงแผ่นดิน เสด็จสวรรคตแล้ว เห็นแต่หน้าหลีทองเป็นขุนนางคนเก่า กลับหนีตายไปตามเสด็จอีกเล่า ฮ่องไทเฮาตรัสพลางทรงพระกันแสง ครั้นถึงวันฝังศพหลีทองฮ่องไทเฮาเสด็จไปส่งศพฝังศพตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายพระเจ้าเบงเต้เคยเสด็จไปถวายเครื่องกระยาสังเวยพระศพพระราชบิดามิได้ขาด จึงให้ไปรับนางแบซีมาตั้งเป็นพระมเหสีบังคับฝ่ายใน แต่บรรดาบุตรขุนนางซึ่งมีความชอบมาแต่ก่อนนั้น พระเจ้าเบงเต้ให้ฝึกหัดเพลงอาวุธและเรียนหนังสือชำนิชำนาญแล้ว จัดแจงให้เป็นขุนนางข้าเฝ้าตามสมควร อยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าเบงเต้เสด็จออกปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่ว่า บรรดาผู้ซึ่งได้ช่วยพระบิดาเราปราบยุคเข็ญมาตราบเท่าแผ่นดินราบคาบ ราษฎรหัวเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น เราคิดจะเขียนรูปจารึกชื่อผู้มีความชอบไว้ ณ ผนังที่นั่งลำหยงฮุนไต๋ สำหรับกษัตริย์ผู้ผ่านสมบัติภายหลังจะได้รู้จักขุนนางผู้มีความชอบในแผ่นดินสืบไป เตงอูจึงทูลว่าซึ่งตรัสทั้งนี้สมควรยิ่งนัก ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจซึ่งเป็นต้นกษัตริย์ พระเจ้าเบงเต้จึงสั่งขุนนางพนักงานเขียนรูปนายทหารผู้มีความชอบสามสิบสองคน เตงอูหนึ่ง ม้าเสงหนึ่ง งอฮั่นหนึ่ง อองเสียงหนึ่ง เกียฮกหนึ่ง ตันจุ้นหนึ่ง ถือไก๋หนึ่ง โตเหมาหนึ่ง เคาสุนหนึ่ง ทวนจุ้นหนึ่ง งิมเหงหนึ่ง เกียนเผียวหนึ่ง ปังอี้หนึ่ง อองป้าหนึ่ง จูอิวหนึ่ง ยิมก๋งหนึ่ง เตียวจุ้นหนึ่ง หลีต๋งหนึ่ง เกงต้านหนึ่ง บั้นสิ้วหนึ่ง ไก่เอี๋ยนหนึ่ง พิตั๋นหนึ่ง เอียวกี๋หนึ่ง เล่าติดหนึ่ง ถิวทองหนึ่ง จงก๋งหนึ่ง ม้าบู๊หนึ่ง เล่าหลงหนึ่ง ไลเอียกหนึ่ง หลีทองหนึ่ง โปถังหนึ่ง โต๊ะมอหนึ่ง ครั้นเจ้าพนักงานเขียนรูปจารึกชื่อขุนนางนายทหารสำเร็จแล้ว พระเจ้าเบงเต้เสด็จไปทอดพระเนตร ตังเบงอ๋องตามเสด็จไปด้วย พิจารณาดูรูปขุนนางเขียนจารึกชื่อไว้แต่สามสิบสอง ขาดชื่อม้าอ้วนคนหนึ่ง จึงทูลว่าม้าอ้วนได้ทำความชอบไว้ในแผ่นดินเป็นอันมาก ควรที่จะเขียนรูปจารึกชื่อตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบ เหตุใดพระองค์ลืมม้าอ้วนเสียเล่า พระเจ้าเบงเต้จึงตรัสว่าบรรดาเชื้อพระวงศ์มีความชอบทั้งปวงนั้น มีในจดหมายเรื่องราชพงศาวดารแล้ว ม้าอ้วนคนนี้เป็นญาติวงศ์ฝ่ายพระมารดาเรา ซึ่งท่านจะให้เขียนรูปจารึกชื่อปนอยู่กับขุนนางนายทหารนั้นไม่ควร
ขณะนั้นเตงอูป่วยเป็นโรค เตงจิ้นบุตรผู้ใหญ่เข้าไปทูลอาการ พระเจ้าเบงเต้เสด็จไปเยี่ยมเยือนเป็นหลายครั้ง ตรัสสั่งกำชับแพทย์ทั้งปวงอภิบาลรักษามิได้ประมาท อาการโรคทรุดหนักลงทุกเวลา ด้วยเตงอูป่วยเป็นโรคชราภาพรักษาเป็นอันยาก เตงอูถึงแก่อสัญกรรม พระเจ้าเบงเต้ทำการฝังศพเสร็จแล้ว จึงพระราชทานที่โกบิดเหาให้เตงจิ้นว่าราชการแทนเตงอูผู้บิดา น้องเตงจิ้นซึ่งร่วมบิดาเดียวสิบสามคนทั้งเตงจิ้น พระเจ้าเบงเต้ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางพลเรือนตามสมควร แต่น้องชายเตงจิ้นที่สิบสามไม่ยอมรับที่ขุนนางพลเรือน ทูลขอเป็นที่ขุนนางฝ่ายทหาร พระเจ้าเบงเต้ตรัสซักไซ้ไต่ถามในกลศึก บุตรเตงอูทูลข้อความจะแจ้งมิได้ขัดข้องต้องตามตำรับพิชัยสงคราม พระเจ้าเบงเต้จึงตั้งให้เป็นเสียวเหาขุนนางฝ่ายทหาร คุมทหารห้าหมื่นไปขัดทัพอยู่ ณ เมืองด่านงันบุนก๋วนต่อแดนยงเหนาข้างทิศใต้
ฝ่ายตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนาฝ่ายเหนือ รู้ว่าพระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้สู่สวรรคต พระราชบุตรเสวยราชสมบัติเป็นพระเจ้าเบงเต้ จัดแจงกองทัพจะยกไปเป็นหลายทาง ตัวอี๋เกรงพระเจ้าเบงเต้จะยกทัพมายํ่ายี จึงแต่งทูตถือสาส์นไปเมืองลกเอี๋ยงขอเป็นทางพระราชไมตรี พระเจ้าเบงเต้แจ้งความจึงดำริว่า พวกเมืองยงเหนาเป็นคนหาความสัตย์มิได้ไม่วางพระทัย จึงสั่งให้เตงจ้วงเป็นข้าหลวงถือหนังสือตอบราชสาส์นเมืองยงเหนา ไปสืบราชการให้รู้ว่ายงเหนาจะมาเป็นทางไมตรีโดยสุจริต หรือจะคิดเป็นกลอุบายล่อลวงประการใด เตงจ้วงรับสั่งคำนับลาถือราชสาส์นขึ้นม้าไปกับคนใช้ร้อยเศษ เดินตามระยะทางสิบห้าวันถึงเมืองยงเหนา จึงให้นายประตูบอกความกับตัวอี๋
ฝ่ายตัวอี๋ให้ขุนนางออกไปรับเตงจ้วง ผู้ถือหนังสือเข้ามาถึงที่ขุนนาง เตงจ้วงยืนอยู่ท่ามกลางขุนนางมิได้คำนับเจ้าเมืองยงเหนา ตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนาเห็นเตงจ้วงทำท่วงทีองอาจไม่ยำเกรง จึงร้องตวาดว่า เจ้าเมืองลกเอี๋ยงซึ่งเป็นนายของตัวกับเรามีเกียรติยศทัดเทียมกัน ตัวเป็นแต่ขุนนางข้าเฝ้า เจ้าเมืองลกเอี๋ยงใช้ให้ถือหนังสือตอบมา เหตุใดดูหมิ่นไม่คำนับ เห็นว่าเราไม่มีอาญาหรือประการใด เตงจ้วงจึงตอบว่า ตัวเราเป็นขุนนางข้าเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง ตำแหน่งเฝ้าเรานั้นมีทองคำสำหรับรองรับเข่าทั้งสองเมื่อจะลงเข่าถวายบังคม บัดนี้มีรับสั่งโปรดให้เราเป็นข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาถึงท่านผู้เป็นเมืองต่างประเทศ อันมิได้รู้จักขนบธรรมเนียมไม่ควรเราจะถวายบังคม ตัวอี๋ได้ฟังก็โกรธจึงให้ขุนนางขับเตงจ้วงเสีย
ฝ่ายเตงจ้วงออกจากเมืองยงเหนา สืบรู้ว่าเจ้าเมืองยงเหนาให้ทหารลอบลักไปมาหาเจ้าเมืองไซเฮกอยู่มิได้ขาด เจ้าเมืองยงเหนามิได้สืบทางพระราชไมตรีโดยสุจริต คิดแต่จะคอยปล้นตีเมืองปลายแดนเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎร เตงจ้วงจึงกลับไปเฝ้าทูลแจ้งข้อความแก่พระเจ้าเบงเต้ทุกประการ ถิวเทียนได้ยินดังนั้นจึงทูลว่า เจ้าเมืองยงเหนาเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินมาช้านาน อนึ่งเจ้าเมืองไซเฮกเจรจาหาความสัตย์มิได้ คบคิดกับเจ้าเมืองยงเหนาลอบลักไปมาปล้นบ้านตีเมืองปลายแดน เก็บริบเอาข้าวปลาอาหารทรัพย์สิ่งของราษฎรในแดนเมืองจีนไปเนือง ๆ แม้นไม่ปราบปรามเสียจะกำเริบมากขึ้นทุกครั้งภายหลังจะกำจัดยาก ข้าพเจ้ากับโปเกาจะขอไปตีเมืองยงเหนาปราบไซเฮกให้อ่อนน้อมต่อพระองค์ให้จงได้ พระเจ้าเบงเต้ได้ฟังมีพระทัยยินดียิ่งนัก จึงจัดทหารให้นายละสิบหมื่น สองนายคำนับลาออกมาขึ้นม้าพาทหารยกเป็นสองทัพ เดินตามระยะทางออกจากด่านปลายแดนเมืองลกเอี๋ยง เข้าแดนเมืองยงเหนา ถิวเทียนตั้งค่ายมั่นลงเหนือเมือง โปเกาตั้งค่ายท้ายเมืองยงเหนา ห่างเมืองทางห้าร้อยเส้น โปเกาให้ทหารถือหนังสือเข้าไปบอกเจ้าเมืองยงเหนา ให้แต่งกองทัพออกมารบกันให้ถึงแพ้และชนะ
ฝ่ายตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนา แจ้งความว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาถึง จึงเกณฑ์ทหารสิบหมื่นยกออกไปทางประตูท้ายเมือง
ฝ่ายโปเกาจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากค่าย พอ กองทัพตัวอี๋มาถึง โปเกาจึงขับม้าขึ้นหน้าทหารแล้วร้องถามตัวอี๋ว่า ตัวเป็นเจ้าเมืองยงเหนาเหตุใดไม่รักษาอยู่แต่ในเขตแดนของตัว ยกทัพเข้าย่ำยีตีเมืองปลายด่านต่อแดนเมืองจีนเนืองๆ ได้ร้อนเคืองถึงพระเจ้าเบงเต้ พระเจ้าเบงเต้มีรับสั่งให้เรามาเอาศีรษะตัวเข้าไปถวาย ตัวอี๋ได้ฟังถ้อยคำหยาบช้าก็โกรธนัก ขับม้ารำทวนออกรบกับโปเกา ทหารต่อทหารถ้อยทีโห่ร้องตีกลองรบ ยิงเกาทัณฑ์พุ่งซัดอาวุธต่อสู้กันเป็นสามารถ
ฝ่ายถิวเทียนซึ่งตั้งค่ายอยู่เหนือเมืองยงเหนา ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองยงเหนายกทัพออกมาตีค่ายโปเกา ถิวเทียนพาทหารออกจากค่ายตีกระหนาบหลังทัพยงเหนา ทหารถิวเทียนบุกรุกฆ่าฟันทหารยงเหนาเป็นตะลุมบอน ถิวเทียนยิงเกาทัณฑ์ถูกนายทหารยงเหนาตกม้าตาย
ฝ่ายตัวอี๋ต่อสู้โปเกาได้สิบเพลงทวน เห็นทหารกองหลังแตกร่นเข้ามา รู้ว่ากองทัพต้องกลศึกกระหนาบ ทหารถูกอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ตกใจนักชักม้าพาทหารหนีเข้าเมือง ฝ่ายทหารทั้งสองทัพได้ทีไล่ติดตามฆ่าฟันทหารเมืองยงเหนาไปจนถึงประตูเมืองยงเหนา พอเวลาพลบค่ำลง ถิวเทียนกับโปเกาจึงตีม้าล่อประชุมทหารกลับมาเข้าค่าย
ฝ่ายตัวอี๋แตกทัพเสียทีหนีเข้าเมือง ทหารล้มตายเป็นอันมากเสียใจนัก จึงคิดว่าทหารเมืองลกเอี๋ยงมีฝีมือเข้มแข็งทั้งนายและไพร่ ฝีมือทหารเราอ่อนนักจะสู้รบสืบไปเห็นจะไม่ชนะ ตัวอี๋จึงแต่งหนังสือลับให้ทหารลอบไปขอกองทัพเมืองไซเฮกให้ยกมาช่วย นายทหารรับคำลาออกมาพาทหารสนิทสองร้อยเปิดประตูหลังเมือง เดินตามทางน้อยไปเมืองไซเฮกในเวลากลางคืน
ฝ่ายโปเกากับถิวเทียน ครั้นรุ่งเช้าจึงยกทัพออกจากค่ายไปถึงหน้าเมืองยงเหนาเห็นประตูเมืองปิด ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคง เจ้าเมืองยงเหนามิได้แต่งกองทัพออกรบ โปเกาจึงว่าเห็นจะมีกองทัพมาช่วยยงเหนาเป็นมั่นคง ถิวเทียนจึงว่าเจ้าเมืองไซเฮกมิได้สามิภักดิ์โดยสุจริต คิดเอาตัวออกจากพระเจ้าเมืองหลวง ตัวอี๋กับเซียนอ๋องก๋องเจ้าเมืองไซเฮกลอบไปมาหากันอยู่ กองทัพเรายกถลำเข้ามา ถ้าไซเฮกเข้าด้วยยงเหนายกมาวกหลังจะส่งเสบียงอาหารยาก ขอให้แต่งกองทัพยกไปปราบไซเฮกให้ราบคาบ ตัดทางยงเหนาเสียได้แล้วเห็นว่า ยงเหนาจะไม่มาย่ำยีหัวเมืองปลายแดนเหมือนดังหนหลัง โปเกาเห็นชอบ จึงให้ปันเถียวกับโกยสุนสองนายคุมทหารแปดหมื่นยกไปตีเมืองไซเฮก สองนายคำนับลาพาทหารออกจากค่ายเดินตามระยะทางไปถึงเมืองไซเฮก ตั้งค่ายมั่นห่างจากเมืองทางห้าสิบเส้น ปันเถียวจึงแต่งเป็นหนังสือฉบับหนึ่ง ว่าพระเจ้าเบงเต้อันเสวยราชสมบัติในกรุงลกเอี๋ยง มีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ราษฎร หวังจะบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขโดยราชประเพณี บัดนี้ตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนาแต่งกองทัพลอบลักเข้าตีชิงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของชาวบ้านเมืองปลายแดน ราษฎรได้ความเดือดร้อนเนือง ๆ จึงมีรับสั่งให้นายทหารยกกองทัพมาปราบตัวอี๋ให้ราบคาบ ถ้าเจ้าเมืองไซเฮกจะพึ่งบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวงโดยสุจริต ก็ให้เปิดประตูเมืองรับกองทัพ แม้นเซียนอ๋องก๋องคิดใจเบาไปเข้าด้วยพวกยงเหนา ไม่พึ่งบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวงแล้ว เร่งแต่งกองทัพออกรบกันให้ถึงแพ้และชนะ ปันเถียวจึงจัดให้ทหารคนหนึ่ง มีถ้อยคำองอาจฉลาดเจรจาความเมือง ถือหนังสือเข้าไปให้เซียนอ๋องก๋อง
ฝ่ายเซียนอ๋องก๋องรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกล่วงเหยียบแดนเมืองยงเหนาออกไปได้รบกับตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนา เจ้าเมืองยงเหนาแตกทัพเสียทีหนีเข้าตั้งมั่นอยู่ในเมือง เซียนอ๋องก๋องจึงคิดว่า ถ้าจะยกกองทัพไปช่วยเจ้าเมืองยงเหนา ครั้งนี้ถึงจะชนะ ครั้งหลังพระเจ้าเมืองหลวงก็จะยกทัพใหญ่มาตีเมืองเราเป็นเมืองน้อย จะยับไปด้วยฝีมือทหารเมืองลกเอี๋ยง พอนายประตูเข้ามาบอกว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาตั้งอยู่นอกเมือง ให้ทหารถือหนังสือมาอยู่นอกประตู เซียนอ๋องก๋องแจ้งว่ากองทัพมาถึงเมืองก็ตกใจ จึงให้ขุนนางออกไปพาผู้ถือหนังสือเข้ามา รับหนังสืออ่านแจ้งความแล้ว จึงแกล้งกล่าวเป็นอุบายอำพรางแก่ผู้ถือหนังสือว่า ทุกวันนี้เรากับขุนนางราษฎรหัวเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุขเพราะบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวงปกแผ่มา เราตั้งใจสามิภักดิ์โดยสุจริต ซึ่งจะคิดไปเข้าเป็นพวกยงเหนานั้นหามิได้ ทหารปันเถียวได้ฟังเซียนอ๋องก๋องเจรจาอำพราง จึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมมิให้สะดุ้งสะเทือน แล้วลาเซียนอ่องก่อง ไปถึงประตูเมือง พอพบทหารนุ่งห่มเป็นชาวเมืองยงเหนาประมาณสองร้อยเศษ ทหารปันเถียวจึงเข้าไปกระซิบไถ่ถามทหารเลว แจ้งความว่ามาแต่เมืองยงเหนา ครั้นชาวยงเหนาเข้าเมืองแล้ว ทหารปันเถียวขึ้นม้ารีบไปถึงค่าย จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ปันเถียวทุกประการ ปันเถียวจึงว่า ตัวอี๋กับเซียนอ๋องก๋องถ้อยทีใช้คนไปมาหากันอยู่มิได้ขาด เหมือนดังลูกเสืออาศัยแม่เสือ ซึ่งเซียนอ๋องก๋องเจรจาอำพรางว่าไม่เป็นใจเข้าด้วยยงเหนานั้น บัดนี้รับเอาทหารยงเหนามาอยู่ในเมือง เราจำจะเร่งคิดอุบายจับทหารยงเหนาเอาไปให้เซียนอ๋องก๋อง ให้แจ้งว่าเรารู้ความลับจับเท็จมิจริงได้ โปเกานายทหารทั้งปวงเห็นชอบพร้อมกัน พอเวลาค่ำลงปันเถียวจึงจัดทหารยกเข้าไปตั้งกองซุ่มประจำประตูเมืองไซเฮกทั้งสี่ทิศคอยจับพวกยงเหนา ปันเถียวจึงให้ทหารเอาเพลิงเผาราษฎรนอกเมือง แสงเพลิงสว่างดังกลางวัน
ฝ่ายเซียนอ๋องก๋องรับทหารยงเหนาเข้าอยู่ในเมือง ให้ประชุมขุนนางปรึกษากันด้วยเจ้าเมืองยงเหนาให้มาขอกองทัพ พอได้ยินเสียงชายหญิงร้องอื้ออึงขึ้น แลไปนอกเมืองเห็นเพลิงไหม้เรือนราษฎรเป็นหลายแห่ง เซียนอ๋องก๋องจึงพาขุนนางเปิดประตูเมืองออกไปช่วยดับเพลิง ฝ่ายปันเถียวได้ทีขับทหารเข้าจับตัวเซียนอ๋องก๋องคุมไว้แล้วพาทหารเข้าเมือง จับทหารยงเหนาฆ่าเสียทั้งนายไพร่สองร้อยคน ให้ทหารตัดเอาศีรษะทหารยงเหนามาให้แก่เซียนอ๋องก๋อง
ฝ่ายเซียนอ๋องก๋องตกใจกลัวปันเถียวจะฆ่าเสีย จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าเข้าด้วยตัวอี๋ คบคิดกันปล้นบ้านตีเมืองปลายแดนแกล้งกล่าวถ้อยคำอำพราง มิได้บอกท่านโดยสัจจริงโทษผิดนัก ขอท่านจงกรุณาไว้ชีวิตข้าพเจ้าครั้งหนึ่ง แต่นี้ไปภายหน้าจะตั้งใจสามิภักดิ์พึ่งบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวง มิได้คิดเป็นใจสองเหมือนหนหลัง ปันเถียวได้ยินดังนั้น เห็นว่าเซียนอ๋องก๋องสิ้นความมานะให้สัตย์สาบานแล้วจึงว่า อันพระเจ้าเมืองหลวงเป็นกษัตริย์อันประเสริฐ มีบุญญาธิการมากหาผู้เสมอมิได้ ผู้ใดคิดประทุษร้ายหมายว่ามิดปิดอำความชั่วของตัวไว้ เหมือนดังท่านคบคิดกับยงเหนาฉะนี้ ผู้มีสติปัญญาเป็นข้าเฝ้าอาจล่วงรู้ความลับของท่านทุกสิ่ง ซึ่งท่านทำผิดทั้งนี้เป็นโทษอันใหญ่หลวง เราจะว่ากล่าวท่านแม่ทัพให้ช่วยเพ็ดทูลให้คลายโทษท่านอย่าทุกข์ใจเลย เซียนอ๋องก่องได้ฟังก็ดีใจ พอเวลารุ่งเช้าจึงให้บุตรชายไปกับปันเถียว ถวายเป็นข้าเฝ้าพระเจ้าเบงเต้ ณ เมืองหลวง ปันเถียวเห็นว่าเซียนอ๋องก๋องมีน้ำใจอ่อนน้อมสามิภักดิ์โดยสุจริต จึงพาบุตรเซียนอ๋องก๋องออกจากเมืองมาถึงค่าย ประชุมทหารพร้อมแล้ว เลิกทัพกลับไปถึงค่ายถิวเทียนแล้ว คำนับเล่าความซึ่งคิดอุบายในกลศึกจนเจ้าเมืองไซเฮกยอมสามิภักดิ์ให้ถิวเทียนฟังทุกประการ ถิวเทียนได้ฟังจึงปรึกษาโปเกาว่า ตัวอี๋กับเซียนอ๋องก๋องแต่ก่อนเคยคบคิดกันปล้นบ้านตีเมืองปลายแดน บัดนี้ตัวอี๋ก็เข็ดขยาดฝีมือกองทัพเรา เซียนอ๋องก๋องก็ให้บุตรมาเป็นข้าเฝ้ายอมเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองหลวงแล้ว เห็นว่าตัวอี๋จะไม่มาย่ำยีราษฎรเหมือนหนหลัง ครั้นจะล่วงถลำเหยียบแดนยงเหนา เข้าไปไกลแดนเรา เหล่าทแกล้วทหารเราก็น้อยตัว กลัวเกลือกพวกยงเหนาจะยกทัพใหญ่ทุ่มเข้ามา ถ้าเสียทีลงยงเหนาจะมีใจกำเริบ เราคิดจะเลิกทัพกลับไปเฝ้าฟังรับสั่งสักครั้งหนึ่ง ท่านจะเห็นประการใด โปเกาจึงว่าเรายกมาครั้งนี้ ได้สู้รบกับพวกยงเหนาปราบไซเฮกราบคาบ ซึ่งจะยกกลับไปเฝ้าข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย สองนายปรึกษากันแล้วเลิกทัพกลับไปถึงเมืองหลวง จึงพาบุตรเซียนอ๋องก๋องเข้าไปเฝ้าทูลความชอบปันเถียวและนายทัพนายกองผู้มีความชอบในการศึก พระเจ้าเบงเต้แจ้งว่าไซเฮกถวายบุตรมาเป็นข้าเฝ้ายอมสามิภักดิ์โดยสุจริต มิได้ไปเข้ากับยงเหนามีพระทัยยินดี จึงพระราชทานเงินทองเสื้อผ้านายทัพนายกองโดยสมควรแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงซึ่งมิได้ยอมสามิภักดิ์โดยสุจริต คิดเกรงกองทัพเมืองหลวงจะยกไปยํ่ายี จึงจัดขุนนางถือหนังสือกับเครื่องบรรณาการมายอมสามิภักดิ์ขึ้นแก่พระเจ้าเมืองหลวงถึงร้อยเอ็ดหัวเมือง พระเจ้าเบงเต้จึงสั่งปันเถียวให้ไปทำบัญชีไพร่พลเมืองซึ่งมายอมสามิภักดิ์ได้คนสามสิบหมื่นครัวเป็นชายหญิงหกร้อยหมื่นเศษ
ฝ่ายขุนนางผู้มีสติปัญญาเห็นว่า พระเจ้าเบงเต้มีบุญญาธิการ หัวเมืองทั้งสี่ทิศมาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ จึงแต่งหนังสือสรรเสริญพระเกียรติยศถวายพระเจ้าเบงเต้ พระเจ้าเบงเต้จึงพระราชทานเสื้อผ้าตามสมควร แล้วสั่งถิวหยงให้จัดสิ่งของในคลังบรรทุกเกวียนเป็นอันมาก ไปพระราชทานหัวเมืองทั้งปวง ถิวหยงรับสั่งคำนับลาออกมาจัดสิ่งของบรรทุกเกวียนร้อยเอ็ดเล่มกับทหารห้าพัน ออกจากเมืองหลวงเดินตามระยะทาง กิตติศัพท์ไปถึงเมืองยงเหนา ตัวอี๋มีใจโลภจะใคร่ได้ทรัพย์สิ่งของ จึงสั่งทังอ๋องให้คุมทหารสองหมื่นไปซุ่มทัพอยู่ที่ทางใหญ่ คอยปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของ
ฝ่ายถิวหยงคุมสิ่งของพระราชทานไปถึงที่ตำบลหนึ่ง พอทหารซึ่งให้ล่วงหน้าไปสืบระยะทางกลับมาบอกว่า กองทัพยงเหนามาตั้งอยู่ที่ทางหลวง ถิวหยงเห็นว่ายงเหนาจะคอยสกัดตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของ จึงให้เร่งขับเกวียนซึ่งบรรทุกสิ่งของเข้าอาศัยอยู่ในเมืองลิวคินเสีย
ฝ่ายทังอ๋องซุ่มทัพคอยอยู่แทบทางเป็นหลายวัน พอทหารไปสืบกลับมาบอกว่า ถิวหยงซึ่งคุมสิ่งของมานั้นเข้าอยู่เมืองลิวคินเสีย ทังอ๋องจึงว่าเมืองลิวคินเสียเป็นเมืองดอน ชาวเมืองลงอาศัยน้ำไกลเมืองทางถึงห้าสิบเส้น เราจะยกไปตั้งค่ายสกัดไว้มิให้ชาวเมืองลงกินนํ้า ชาวเมืองลกเอี๋ยงซึ่งมาอาศัยอยู่นั้นอดนํ้าจะออกมาหาเราโดยดี สิ่งของทั้งปวงจะได้แก่เราเป็นมั่นคง ทังอ๋องจึงยกทัพไปตั้งค่ายกันทางที่ชาวเมืองจะมาตักนํ้านั้น
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองอดน้ำ จึงเข้าไปบอกความแก่ถิวหยง ถิวหยงจึงให้ทหารขุดบ่อในเมืองลึกลงไปถึงสิบห้าวาหาน้ำมิได้ ถิวหยงทุกข์ใจนัก จึงตกแต่งเครื่องบูชาถวายบังคมบ่ายหน้าต่อเมืองลกเอี๋ยง แล้วตั้งสัตยาธิษฐานว่า พระเจ้าเบงเต้ผู้มีบุญญาธิการ พระทัยโอบอ้อมอารีแก่ราษฎร จะบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขหวังไว้พระเกียรติยศ จึงให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของไปพระราชทานหัวเมืองทั้งปวง ข้าพเจ้าตั้งใจจงรักภักดีโดยสุจริต คิดจะทำราชการฉลองพระคุณด้วยความกตัญญู บัดนี้ยงเหนาศัตรูแผ่นดินมาป้องกันมิให้ราษฎรอาศัยน้ำได้ความลำบาก เดชะบุญญาธิการพระเจ้าเมืองหลวงมาเป็นที่พึ่ง จงให้น้ำบังเกิดขึ้นในบ่อน้ำ จะได้เป็นที่อาศัยระงับกระวนกระวายทหารและราษฎรชาวเมือง แล้วให้พวกยงเหนาบังเกิดความสะดุ้งตกใจกลัวบุญญาธิการ พากันเลิกทัพกลับไป ให้เห็นประจักษ์แก่ตาทหารและชาวเมืองในเวลานี้ ขณะนั้นนํ้าบังเกิดขึ้นเต็มบ่อ ทหารและชาวเมืองต่างคนดีใจตักกินอาบเป็นผาสุก
ฝ่ายทังอ๋องรู้ข่าวว่า ถิวหยงขุดบ่อในเมืองได้น้ำกินคิดเห็นเป็นอัศจรรย์นัก จึงบอกทหารทั้งปวงว่าเมืองนี้เป็นเมืองดอนแต่ก่อนมาชาวเมืองขุดบ่อหานํ้ามิได้ เรามาตั้งสกัดตัดทางไว้หวังจะให้ขุนนางลกเอี๋ยงอดน้ำไม่สมความคิดเรา ซึ่งถิวหยงขุดบ่อได้น้ำกินทั้งนี้คือเทพยดาช่วยเป็นมั่นคง ครั้นจะตั้งค่ายอยู่ช้าเกรงกองทัพหัวเมืองจะยกมาตีกระหนาบหลัง ทังอ๋องบังเกิดความสะดุ้งตกใจเลิกทัพกลับไปเมืองยงเหนา
ฝ่ายถิวหยงมีทหารน้อยตัวนักจะคุมสิ่งของไปมิได้ ด้วยกลัวพวกยงเหนาจะตีชิงกลางทาง จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการขอกองทัพ ส่งให้ม้าใช้ไปเมืองหลวงแล้วตั้งพักทหารนั่งยามรักษาทรัพย์ของหลวงอยู่ในเมืองลิวคินเสีย ฝ่ายทหารม้าใช้ถือหนังสือไปถึงเมืองลกเอี๋ยง เข้าหาขุนนางนำเฝ้าทูลข้อความตามหนังสือซึ่งบอกมาทุกประการ พระเจ้าเบงเต้แจ้งว่ายงเหนายกมาจะตีชิงสิ่งของซึ่งถิวหยงคุมไปแจกหัวเมือง จึงสั่งขุนนางนายทหารคุมทหารห้าหมื่นยกเพิ่มเติมไปสมทบกับทหารถิวหยงป้องกันทัพพวกยงเหนา
ฝ่ายถิวหยงคอยม้าใช้ซึ่งถือหนังสืออยู่ในเมืองลิวคินเสียช้าอยู่เป็นหลายวัน พอมีผู้มาบอกว่ากองทัพเมืองหลวงมาถึง ถิวหยงดีใจนัก จึงจัดแจงสิ่งของบรรทุกเกวียนออกไปสมทบกองทัพยกไปตามระยะทาง นำสิ่งของไปพระราชทานหัวเมืองร้อยเอ็ด แล้วกลับเข้าเมืองหลวงทูลความทั้งปวงแก่พระเจ้าเบงเต้ทุกประการ พระเจ้าเบงเต้เห็นว่าถิวหยงมีความสัตย์กตัญญู จึงพระราชทานที่ยศศักดิ์ให้ถิวหยงเป็นขุนนางกินหัวเมืองใหญ่
๒๗
พระเจ้าเบงเต้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวง ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงอยู่เย็นเป็นสุขนัก พระชันษาได้สี่สิบแปดปีประชวรพระโรค จึงมอบราชสมบัติให้แก่เล่าสวนผู้เป็นพระราชบุตรแล้วเสด็จสู่สวรรคต ขุนนางทั้งปวงทำการฝังพระศพตามอย่างกษัตริย์เสร็จแล้ว ยกเล่าสวนขึ้นเป็นพระเจ้าเจียงเต้ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีพระเจ้าเจียงเต้เสด็จออกว่าราชการ ขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเฝ้าพร้อมกัน เอียวจ๋องจึงทูลว่าหัวเมืองใหญ่น้อยในเขตแดนเมืองจีนราบคาบเป็นปรกติตั้งแต่พระเจ้าฮั่นกองบู๊ฮ่องเต้มาคุ้มเท่าทุกวันนี้ แต่พวกยงเหนาซึ่งเป็นเมืองนอกด่านปลายแดน ยกกองทัพเข้ามาปล้นตีเมืองน้อยเก็บริบเอาแต่ทรัพย์สินกลับไปเมือง ทำให้ราษฎรได้รับความเดือดร้อนเนืองๆ เป็นประเพณีกษัตริย์ได้แต่งกองทัพยกไปกำจัดยงเหนาสืบมาทุกพระองค์ ครั้งนี้ไต้อ๋องครองราชสมบัติ ขอให้แต่งกองทัพไปสู้รบให้ยงเหนาเข็ดขยาดฝีมือทหาร ซึ่งจะละไว้ให้ยงเหนาเข้าตั้งมั่นลงได้ในแดน นานไปจะกำจัดยาก พระเจ้าเจียงเต้ได้ฟังจึงปรึกษาขุนนางเห็นชอบด้วยการแผ่นดินแล้ว จึงให้มีหนังสือไปเกณฑ์ทหารเมืองเกกิมเสีย สมทบกองทัพเมืองยงอิว ให้สุยทองเจ้าเมืองยงอิวเป็นแม่ทัพยกไปตียงเหนา
ฝ่ายสุยทองเจ้าเมืองยงอิวยกกองทัพไปถึงปลายแดน ให้ทหารไปสืบรู้ว่าตัวหลำเจ้าเมืองยงเหนามาตั้งอยู่ ณ ตำบลโฮโหลเป็นต้นทางรวม คอยปล้นตีชิงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของคนเดินทาง สุยทองจึงยกทัพไปตั้งค่ายมั่นลงห่างค่ายยงเหนาประมาณสิบเส้นเศษ
ฝ่ายตัวหลำรู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาถึง จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารออกจากค่าย ไปถึงหน้าค่ายทัพเมืองลกเอี๋ยงแล้วร้องว่าผู้ใดเป็นนายทหาร เร่งออกมารบกับเราให้ถึงแพ้และชนะ ฝ่ายหลีซกแม่ทัพหน้าสุยทองได้ยินดังนั้น จึงแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธออกต่อสู้กับตัวหลำได้สิบเพลงทวน มิได้เพลี่ยงพล้ำแก่กัน สุยทองแม่ทัพจึงขับม้ารำง้าวฝ่าฟันทหารเมืองยงเหนาเข้าไปช่วยหลีซกรบ ตัวหลำรับรองป้องปัดอาวุธมิทัน สุยทองฟันด้วยง้าวถูกตัวหลำตัวขาดเป็นสองท่อน แล้วขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารยงเหนาตายประมาณสามพันเศษ ครั้นมีชัยชนะ สุยทองจุงให้ทหารตัดศีรษะตัวหลำใส่ชะลอม แต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ทหารคุมศีรษะตัวหลำไปเมืองหลวง แล้วสุยทองเลิกทัพกลับไปเมืองยงอิว
ฝ่ายผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองลกเอี๋ยงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ นำเฝ้าถวายศีรษะตัวหลำแล้ว ทูลแจ้งความแก่พระเจ้าเจียงเต้ตามหนังสือบอกมาทุกประการ พระเจ้าเจียงเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงให้มีหนังสือไปเลื่อนที่สุยทองเป็นขุนนางกินเมืองใหญ่ แล้วพระราชทานทองคำสองร้อยตำลึงเป็นบำเหน็จความชอบซึ่งได้ศีรษะเจ้าเมืองยงเหนามาแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายนางแบซีซึ่งเป็นฮ่องไทเฮา ครั้นพระราชบุตรได้ราชสมบัติเป็นพระเจ้าเจียงเต้แล้ว ฮ่องไทเฮาจะว่ากล่าวตัดสินถ้อยความสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดมิได้ปรึกษาขุนนาง ทำให้กฎหมายอย่างธรรมเนียมลำหรับแผ่นดินฟั่นเฟือนไป แบชำขุนนางผู้ใหญ่เป็นพี่ชายฮ่องไทเฮา เห็นจะเสียขนบธรรมเนียม จึงแต่งเป็นเรื่องราวฉบับโบราณมาเปรียบเทียบสั่งสอนฮ่องไทเฮา
ฝ่ายฮ่องไทเฮาแจ้งความในหนังสือก็เชื่อฟังทำตาม ตั้งแต่นั้นไปผู้ใดมีกิจคดีถ้อยความเข้ามาให้ช่วยว่ากล่าว ฮ่องไทเฮาจึงให้หาขุนนางผู้รู้กฎหมายมาพร้อมกัน ปรึกษาตัดสินกิจทุกข์ของราษฎรโดยเที่ยงธรรมตามกฎหมายสำหรับแผ่นดิน ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงสรรเสริญพระเจ้าเจียงเต้กับฮ่องไทเฮาว่า มีพระทัยโอบอ้อมอารีบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินโดยยุติธรรม ตามโบราณราชประเพณีกษัตริย์สืบมา
ฝ่ายโปเหี้ยนซึ่งเป็นที่จงลงเจี้ยงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เป็นพี่ชายพระมเหสีพระเจ้าเจียงเต้ ขุนนางทั้งปวงยำเกรงหาผู้จะฝ่าเกินโปเหี้ยนมิได้ โปเหี้ยนเป็นคนโลภ ชิงเอานากงจู๋เชื้อพระวงศ์พระเจ้าเจียงเต้ กงจู๋จะเพ็ดทูลว่ากล่าวก็เกรงจะขัดเคืองพระมเหสี จึงนิ่งความเสียมิได้ว่ากล่าว อยู่วันหนึ่งฝ่ายพระเจ้าเจียงเต้เสด็จออกขุนนาง จึงตรัสสั่งให้เตรียมทหารพร้อมแล้ว เสด็จทรงรถพร้อมด้วยขุนนางทหารไปเลียบเมืองตามอย่างตามประเพณีกษัตริย์ เสด็จไปถึงทุ่งนาทอดพระเนตรเห็นข้าวกล้างอกงามจึงตรัสถามว่าเป็นนาของผู้ใด โปเหี้ยนทูลว่าเดิมเป็นนากงจู๋ทำ กงจู๋ให้ข้าพเจ้า พระเจ้าเจียงเต้จึงตรัสถามกงจู๋
ฝ่ายกงจู๋จึงกราบทูลโดยความจริงว่า เดิมนานี้เป็นนาของข้าพเจ้า ได้ให้ชาวนาซึ่งเป็นพรรคพวกทำมาช้านาน โปเหี้ยนขอไปทำ ข้าพเจ้าขัดมิได้จึงยกให้โปเหี้ยนตั้งแต่ไต้อ๋องได้ราชสมบัติมาคุมเท่าบัดนี้
ฝ่ายพระเจ้าเจียงเต้ได้ฟังก็แจ้งว่า โปเหี้ยนข่มเหงชิงเอานาของกงจู๋ จึงตรัสว่าขุนนางผู้ใหญ่เป็นที่อาศัยแก่ขุนนางผู้น้อย แม้นขุนนางผู้ใหญ่ไม่โอบอ้อม ข่มเหงขุนนางผู้น้อยโดยวาสนาหาความกรุณามิได้นั้น ไม่ควรแก่ผู้ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ตัวท่านเราชุบเลี้ยงเป็นขุนนางฝ่ายทหาร มีเมืองส่วยขึ้น สมบัติพัสถานบริบูรณ์ทุกสิ่ง ข่มเหงชิงเอานากงจู๋ไปเป็นนาของตัว จะให้คนนินทาเหมือนดังเตียวโก๋ขุนนางผู้ใหญ่ครั้งแผ่นดินพระเจ้ายีซีฮ่องเต้นั้นไม่ชอบ โปเหี้ยนได้ยินพระเจ้าเจียงเต้ตรัสติเตียนกลัวราชอาญา จึงคืนนาให้แก่กงจู๋แล้ว ตามเสด็จพระเจ้าเจียงเต้ไปถึงเมืองหลอก๊ก พระเจ้าเจียงเต้เสด็จลงจากรถเข้าในวัดของจู จึงทรงจุดธูปบูชาคำนับรูปของจูซึ่งเป็นอาจารย์สอนหนังสือ ของอี๋ขุนนางซึ่งเป็นหลานของจูจึงทูลสรรเสริญพระเจ้าเจียงเต้ ว่ามีพระทัยกตัญญู ทรงประพฤติตามโบราณราชประเพณี พระเจ้าเจียงเต้จึงพระราชทานเงินทองเสื้อผ้าแก่หลานของจูหกสิบสองคน แล้วเสด็จเข้าเมืองหลวงแล้วตรัสสั่งอวนหอง แต่งกฎหมายแจกไปทุกเมืองว่า ผู้ใดเล่าเรียนหนังสือลึกซึ้งและผู้ซึ่งได้ฝึกสอนชำนาญวิชาเพลงอาวุธ มีสติปัญญาฉลาดจัดแจงการแผ่นดิน เร่งให้เข้ามาเมืองหลวงจะตั้งแต่งให้เป็นขุนนางตามสมควร
ฝ่ายผู้ซึ่งได้เล่าเรียนหนังสือและได้ฝึกสอนวิชาฝ่ายทหารต่างคนเข้ามาหาอวนหองผู้รับสั่ง อวนหองพาเฝ้ากราบทูลตั้งแต่งเป็นขุนนางตามตำแหน่ง ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งชื่อเตียวงวนซก อยู่ในแขวงเมืองด่านข้างทิศตะวันตกเมืองหลวง รู้ข่าวว่าพระเจ้าเจียงเต้จัดหาผู้รู้หนังสือไปตั้งเป็นขุนนาง เตียวงวนซกจึงปรึกษาภรรยาว่า เราเรียนหนังสือมาแต่น้อยคุ้มใหญ่ตั้งใจจะเป็นขุนนาง บัดนี้มีกฎหมายรับสั่งมาแต่เมืองหลวง จะจัดหาคนมีสติปัญญารู้หนังสือลึกซึ้งไปตั้งเป็นขุนนาง เราคิดจะเข้าไปเป็นขุนนางเจ้าจะเห็นประการใด นางผู้เป็นภรรยาจึงว่า ผู้ซึ่งได้เป็นขุนนางชันษาชะตาขึ้น ควรจะได้ที่ยศศักดิ์จึงได้เป็นขุนนาง แม้นชะตาตกต่ำช้า ถึงจะรู้วิชาและติดสอยบนบานให้มีผู้ช่วยทำนุบำรุงประการใด ก็ไม่สะดวกเพราะชะตายังไม่ขึ้น เผอิญขัดเป็นวิบัติไปต่างๆ ขอท่านจงไปหาหมอให้ดู ถ้าชะตาขึ้นไปจะได้เป็นขุนนางโดยง่าย ถ้าชะตาตกอยู่ยังไม่ควรจะได้ที่ยศศักดิ์ไม่สมความคิด จะป่วยการทำกินเสียเปล่า เตียวงวนซกเห็นชอบ จึงไปหาหมอจะให้ดูชะตา
ฝ่ายซินแสผู้รู้ดูลักษณะคำนวณชันษาตามตำราแล้ว ให้เตียวงวนซกเปลื้องเสื้อห่มออกจากตัว จึงพิจารณาดูลักษณะราศี แล้วทำนายว่าลักษณะอันเกิดมีในตัวท่าน จะเป็นแต่ไพร่พลเมืองหากินพอเลี้ยงชีวิตด้วยกำลังฝีมือของตน ทุกวันนี้เป็นคราวชะตาตก คิดสิ่งใดมิได้สมความปรารถนา เตียวงวนซกฟังมิได้ชอบใจ ไม่เชื่อคำซินแสมุ่งหมายแต่จะไปเป็นขุนนาง จึงคิดเบี้ยค่าจ้างให้ซินแซแล้วกลับไปถึงบ้าน แกล้งบอกความจะให้ภรรยาดีใจว่า หมอดูชันษาเราจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศศักดิ์ เจ้าจงจัดแจงเสบียงอาหารใส่หาบให้เราจะเข้าไปในเมืองหลวง นางผู้ภรรยาได้ฟังดีใจ ตกแต่งขนมของกินเสบียงอาหารให้แก่เตียวงวนซกผู้ผัว ครั้นเวลาเช้าเตียวงวนซกยกหาบขึ้นบ่า ออกจากบ้านเดินตามระยะทางมาห้าวันถึงเมืองหลวง จึงเช่าร้านอาศัยพอหายเหนื่อยพัก สืบถามเจ้าของร้านรู้ว่าอวนหองเป็นผู้รับสั่ง ได้จัดแจงตั้งขุนนางผู้สามิภักดิ์สมัครเข้ามาใหม่ เตียวงวนซกจึงไปหาอวนหองพร้อมกันกับผู้ซึ่งมาสมัครใหม่ประมาณสองร้อยคน
ฝ่ายอวนหองออกมาจากตึกนั่งอยู่บนเก้าอี้ บรรดาผู้ซึ่งมาประชุมต่างคนคำนับอวนหอง แต่เตียวงวนซกนั้นถือตัวว่าเป็นผู้รู้หนังสือลึกซึ้ง แกล้งยืนอยู่มิได้คำนับ อวนหองเห็นดังนั้นจึงว่า บรรดาผู้ซึ่งเข้ามาประชุมอยู่ทั้งนี้ แต่ล้วนมีคุณวิชาต่าง ๆ กัน เห็นว่าเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่คำนับยำเกรงเราทุกคน ตัวท่านเข้ามาอยู่ในที่ประชุมผู้มีสติปัญญา เหตุใดจึงไม่ทำตามอย่างธรรมเนียม เตียวงวนซกจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้ดูหนังสือเรื่องราชพงศาวดารครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่น พระเจ้าฮั่นอ๋องเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญาทำศึกกำจัดฌ้อปาอ๋องนั้น หลีเสงรู้ว่าฮั่นอ๋องจะได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน หลีเสงเข้าไปสามิภักดิ์มิได้คำนับฮั่นอ๋อง ต่อภายหลังฮั่นอ๋องรู้ว่าหลีเสงเป็นผู้มีสติปัญญา หลีเสงจึงถวายบังคมพระเจ้าฮั่นอ๋อง ข้าพเจ้าทำทั้งนี้ตามอย่างหลีเสงผู้มีสติปัญญาแต่ก่อน อวนหองได้ฟังจึงคิดว่าชายผู้นี้เป็นคนรู้หนังสือลึกซึ้งแต่มีมานะกระด้าง มิได้ยำเกรงเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าได้เป็นขุนนางจะมีใจกำเริบมากขึ้น อวนหองจึงให้เสมียนจดหมายชื่อเตียวงวนซกไว้ แล้วสั่งว่าเวลาเช้าเย็นจงมาเตรียมอยู่ ได้ช่องมีรับสั่งถามเราจะทูลให้ได้เป็นขุนนางตามสมควรพร้อมกันทั้งสองร้อยคน เตียวงวนซกได้ฟังก็ดีใจ สำคัญว่าอวนหองจะทูลตั้งให้ตัวได้เป็นขุนนาง จึงลากลับไปอยู่ที่ร้านเคยอาศัย แต่เวียนมาหาอวนหองทุกเช้าเย็นมิได้ขาด ครั้นอยู่มารู้ว่าอวนหองทูลตั้งแต่งคนสองร้อยเป็นขุนนาง เตียวงวนซกมิได้เป็นขุนนาง มีความน้อยใจนัก จึงไปบ้านโฮหลำอี๋นขุนนางผู้ใหญ่ นายประตูห้ามมิให้เข้าไป เตียวงวนซกไม่ฟังดื้อดึงขึ้นไปบนตึกรับแขก แล้วร้องไห้เสียงอื้ออึง
ฝ่ายโฮหลำอิ่นอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงร้องไห้จึงออกมาไต่ถาม เตียวงวนซกบอกความว่า ข้าพเจ้ามีใจสามิภักดิ์เข้ามาทำราชการ อวนหองทูลตั้งแต่งผู้อื่น ส่วนตัวข้าพเจ้านี้อวนหองมิได้จัดแจงแกล้งบิดเบือนอยู่ ข้าพเจ้ามาหาหวังจะให้ท่านช่วยทำนุบำรุงให้ได้เป็นขุนนางข้าเฝ้าในพระเจ้าเมืองหลวง โฮหลำอี๋นได้ยินจึงคิดว่าชายผู้นี้กิริยามิได้เรียบร้อย ถ้อยคำเจรจาหาอัชฌาสัยมิได้ อวนหองเป็นผู้จัดแจงมิได้ตั้งแต่งเป็นขุนนางนั้นจะมีที่ขัดข้องเป็นมั่นคง ครั้นจะว่ากล่าวตัดรอนให้เด็ดขาด เห็นจะเสียใจจะมีความนินทาว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่รับธุระ โฮหลำอี๋นจึงว่าเราจะช่วยเตือนอวนหองผู้รับสั่งให้ทูลจัดแจงตั้งแต่งท่านเป็นขุนนาง ต่อเวลาอื่นจงมาหาเรา เตียวงวนซกได้ฟังก็ดีใจ จึงลากลับไปที่อาศัย แต่เวียนมาหาโฮหลำอี๋นเป็นหลายครั้งไม่ได้เป็นขุนนาง พอเสบียงอาหารสิ้นลง เตียวงวนซกจึงคิดว่า ซินแสทายไว้เมื่อจะมาว่าชะตาไม่ถึงที่ยศศักดิ์ พิเคราะห์ดูสารพัดจะขัดไปทุกประการ เห็นจะไม่ได้เป็นขุนนางโดยแท้ ซินแสดูแน่นักควรเชื่อฟัง เตียวงวนซกจึงออกจากเมืองลกเอี๋ยงกลับไปบ้าน ตั้งแต่นั้นมามิได้คิดที่จะเป็นขุนนาง สองคนกับภรรยาทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิต
ฝ่ายผู้รักษาเมืองด่านสืบรู้ว่าเตียวงวนซกรู้หนังสือลึกซึ้ง จึงแต่งหนังสือบอกเข้าไปในเมืองหลวงให้กราบทูลพระเจ้าเจียงเต้ พระเจ้าเจียงเต้จึงสั่งให้ขุนนางไปเชิญมา เตียวงวนซกรู้ข่าวคิดอายใจด้วยครั้งก่อนไม่ได้เป็นขุนนาง จึงพาภรรยาอพยพเข้าป่าทำไร่สร้างสวนหาเลี้ยงชีวิตอยู่ในซอกห้วยธารเขา ฝ่ายขุนนางซึ่งไปเชิญเตียวงวนซกนั้น เที่ยวสืบถามชาวบ้าน มิได้รู้ว่าเตียวซวนซกจะไปอยู่ตำบลใด จึงกลับมาเมืองหลวง
ฝ่ายพระเจ้าเจียงเต้เสวยราชสมบัติโดยยุติธรรม บำรุงไพร่ฟ้าข้าขอบขัณฑสีมาอยู่เย็นเป็นสุข พระชันษาสามสิบเอ็ดปีเสด็จสู่สวรรคต ณ เดือนสามขึ้นค่ำหนึ่ง ขุนนางทั้งปวงประชุมพร้อมกันทำการฝังพระศพแล้ว ครั้นถึงวันฤกษ์ดี จึงเชิญไทจูปิดพระราชบุตรมีพระชันษาสิบขวบเสวยราชสมบัติ ทรงพระนามพระเจ้าโฮเต้ โปไทเฮาซึ่งเป็นพระราชมารดา เห็นว่าพระเจ้าโฮเต้เป็นราชบุตรยังทรงพระเยาว์อยู่ จึงเสด็จนั่งอยู่ในมูลี่กำกับพระราชบุตรว่าราชการแผ่นดิน
ฝ่ายตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนารู้กิตติศัพท์ว่าพระเจ้าเจียงเต้สวรรคตแล้ว จึงเกณฑ์กองทัพยกเหยียบแดนเมืองลกเอี๋ยงเข้าไป ปล้นตีบ้านเมืองปลายด่านเก็บริบเอาสิ่งของราษฎรเป็นอันมาก แล้วยกกลับไปเมืองยงเหนา ฝ่ายหัวเมืองฝ่ายเหนือบอกข้อราชการเข้ามาเมืองหลวง ขุนนางทูลข้อความตามหนังสือบอกมาทุกประการ พระเจ้าโฮเต้จึงสั่งให้ยกทัพไปรบยงเหนา ขุนนางจะจัดแจงแม่ทัพมิได้ตกลงกัน โปไทเฮาได้ยินดังนั้นจึงตรัสว่า แต่ก่อนพวกยงเหนานั้นนายทัพนายกองล้วนมีฝืมือเข้มแข็งชำนาญการสงคราม ทหารรบมากกว่าร้อยหมื่นพร้อมมือพร้อมใจกัน หัวเมืองใหญ่น้อยเข็ดขยาดยงเหนาทั้งแผ่นดิน ครั้งพระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ให้ก่อกำแพงกั้นแดนไว้ ครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจดำริเห็นว่ายงเหนากำลังศึกกล้า จึงเอาดีต่อขอเป็นทางราชไมตรี แผ่นดินจีนอยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน เจ้าเมืองยงเหนาคนเก่าตายแล้ว ยังแต่ลูกหลานต่อมาคุมเท่าทุกวันนี้ ทแกล้วทหารฝีมืออ่อน แต่ยกทัพมาในแดนเราครั้งใดทหารเราตีแตกไปทุกครั้ง ควรจะยกทัพใหญ่ไปปราบยงเหนาให้ราบคาบ แผ่นดินเมืองจีนจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข โปไทเฮาจึงให้โปเหี้ยนขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารเป็นแม่ทัพหลวง ตั้งให้ปันก่อเป็นปลัดทัพ ถิวเทียนเป็นแม่ทัพหน้า ทหารเอกทหารเลวสามหมื่นเกณฑ์กองทัพหัวเมืองสมทบยกไปรบยงเหนา โปเหี้ยนรับสั่งพาถิวเทียนกับปันก่อออกมา พาทหารออกจากเมืองหลวงไปเกณฑ์ทหารหัวเมืองทั้งปวงเข้ากระบวนทัพเป็นทหารสามสิบหมื่น ยกทัพตามระยะทางไปหลายวันเข้าถึงแดนยงเหนา ให้ตั้งค่ายมั่นพักทแกล้วทหารพอมีกำลัง แล้วโปเหี้ยนจึงสั่งปันก่อกับถิวเทียนว่าตำบลเขาซุนลกไทสานเป็นต้นทางร่วม ท่านทั้งสองจงคุมทหารไปซุ่มทัพอยู่แทบทางริมเชิงเขา แล้วให้ทหารขึ้นไปคอยอยู่บนยอดเขาสูง ถ้าพวกยงเหนายกทัพมาให้โบกธงสัญญาแล้วยกออกสกัดช่องแคบ กองทัพเราจะออกรบ ถ้ายงเหนาเสียทีจะหนีลงทางริมเชิงเขาซุนลกไทสาน ท่านจงตีประจันหน้าไว้ล้อมจับเจ้าเมืองยงเหนาให้จงได้ ถ้าพวกยงเหนารบกับกองทัพเราติดพันกันอยู่ ท่านจงตีท้ายทัพเราจะรบรับประจันไว้ พวกยงเหนาต้องกลอุบายตกอยู่ในระหว่างศึกกระหนาบ เห็นจะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง สองนายคำนับรับคำพากันออกมาจัดทหารสองหมื่นยกไปซุ่มทัพตามสั่ง
ฝ่ายตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนารู้ข่าวว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาถึง จึงเกณฑ์ทหารสามสิบหมื่นยกเป็นกระบวนทัพใหญ่ออกจากเมือง เดินตามทางริมเชิงเขาซุนลกไทสานมาเห็นค่ายใหญ่ตั้งอยู่ จึงขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องว่า ผู้ใดเป็นแม่ทัพเร่งออกมาต่อสู้กับเราให้ถึงแพ้และชนะ
ฝ่ายโปเหี้ยนแม่ทัพแจ้งว่า ตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนายกทัพมาถึงหน้าค่าย ร้องว่ากล่าวท้าทายมิได้โต้ตอบ จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ ขับทหารออกจากค่ายตีทัพตัวอี๋ ทหารทั้งสองฝ่ายรบกันเป็นตะลุมบอน ตัวอี๋ขับม้ารำทวนเข้าต่อสู้โปเหี้ยนได้สิบเพลง ต้านทานโปเหี้ยนมิได้ชักม้าถอยกลับเข้ากองทัพ อุนหงูอ๋องแม่ทัพหน้าชักม้ารำอาวุธออกป้องกันรบกับโปเหี้ยนได้สามเพลง โปเหี้ยนทำเสียที อุนหงูอ๋องเอาทวนแทง โปเหี้ยนหลบทันฟันด้วยง้าวถูกอุนหงูอ๋องตัวขาดทั้งคนทั้งม้าตาย ตัวอี๋เสียทีรอรบไปตามทาง
ฝ่ายปันก่อขึ้นอยู่บนเขาสูง แลเห็นกองทัพยงเหนาหนีกลับมา จึงโบกธงสัญญากองทัพ แล้วรีบลงมาจากยอดเขาเข้าสมทบกับถิวเทียน ขับทหารออกสกัดต้นทางที่ช่องแคบ ฝ่ายเฮาสุยอ๋องปลัดกองตัวอี๋ขี่ม้านำทหารมา เห็นทหารเมืองลกเอี๋ยงตั้งสกัดทางอยู่ จึงขับม้ารำทวนเข้าต่อสู้กับถิวเทียน ถ้อยทีหนีทีไล่หลบหลีกป้องปัดอาวุธกันเป็นหลายเพลง เฮาสุยอ๋องเสียทีม้าถลำซวนไปยั้งตัวมิทัน ถิวเทียนฟันด้วยง้าวถูกเฮาสุยอ๋องคอขาดตกม้าตาย ตัวอี๋เห็นทหารเมืองลกเอี๋ยงมีฝีมือเข้มแข็งนักจะหักออกไปมิได้ จึงชักม้าพาทหารกลับจะออกโดยทางอื่น พอทัพโปเหี้ยนตามทันตีกระทบเข้ามา ทหารถูกอาวุธป่วยตายแตกระส่ำระสายเสียกระบวน ตัวอี๋ตกใจนัก ชักม้าพาทหารข้ามคลองน้ำสูปกเถ
ฝ่ายโปเหี้ยนขับทหารติดตามฆ่าฟันทหารยงเหนาตายประมาณหมื่นเศษ อาสภทับกันเกลื่อนกลาดไปตามลำคลอง ตัวอี๋หนีไปจับตัวมิได้ พอเวลาจวนเย็นจึงให้ตีม้าล่อประชุมทหาร ตั้งค่ายอยู่เนินเขาเอี๋ยนเยียนสาน ฝ่ายตัวอี๋แตกทัพหนีกลับไปถึงเมืองยงเหนา คิดเกรงกองทัพเมืองลกเอี๋ยงจะติดตามไปล้อมเมือง ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงจัดขุนนางคุมสิ่งของออกไปหาโปเหี้ยนแม่ทัพ ยอมถวายดอกไม้เงินทองแก่พระเจ้าเมืองหลวง โปเหี้ยนจึงคิดว่า ตัวอี๋เสียทีแก่เราควรที่จะปราบให้ราบคาบ แต่ครั้งนี้ทหารในกองทัพน้อยตัวไม่มีทัพหนุน ครั้นจะยกล่วงถลำเข้าไปได้สู้รบติดพัน เสบียงอาหารส่งมิทันจะเสียที อนึ่งตัวอี๋มีเมืองขึ้นแปดสิบเอ็ดเมือง ทหารประมาณแปดสิบหมื่นเศษซึ่งยงเหนายอมเป็นเมืองขึ้นนั้น เพราะเข็ดขยาดฝีมือกองทัพเรา จำจะรับสิ่งของไว้เป็นฤกษ์มีชัยชนะครั้งหนึ่ง โปเหี้ยนคิดแล้วจึงว่า ตัวอี๋ซึ่งเป็นนายท่านยกทัพล่วงแดนเมืองหลวงเข้าไป ปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรเนืองๆ พระเจ้าเมืองหลวงจึงให้เรายกทัพมาปราบนายท่านให้ราบคาบ ซึ่งตัวอี๋รู้จักโทษตัว ขอเป็นเมืองขึ้นเราจะช่วยกราบทูลทำนุบำรุง แต่อย่าให้นายท่านทำการให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนเหมือนดังหนหลัง ขุนนางยงเหนารับคำแล้วคำนับลาไปแจ้งความแก่ตัวอี๋ตามคำโปเหี้ยนทุกประการ
ฝ่ายโปเหี้ยนครั้นขุนนางยงเหนากลับไปแล้ว จึงให้ทหารปักหลักศิลาจารึกอักษรไว้ว่า พระเจ้าโฮเต้ได้เสวยราชสมบัติในเมืองลกเอี๋ยง ให้โปเหี้ยนขุนนางผู้ใหญ่เป็นแม่ทัพหลวง ปันก่อเป็นปลัดทัพ ถิวเทียนเป็นแม่ทัพหน้า คุมทหารยกมาทำศึกกับตัวอี๋ เจ้าเมืองยงเหนายอมสามิภักดิ์ถวายดอกไม้เงินทอง ขอเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าโฮเต้ ครั้นจารึกอักษรแล้วโปเหี้ยนเลิกทัพกลับคืนเข้าเมืองหลวง พานายทัพนายกองทั้งปวงขึ้นเฝ้า ทูลแจ้งความซึ่งคิดกลศึกมีชัยชนะ ตัวอี๋ยอมเป็นเมืองขึ้นถวายดอกไม้เงินทองให้พระเจ้าโฮเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าโฮเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงพระราชทานบ้านส่วยให้โปเหี้ยนสองหมื่นครัว ถิวเทียนกับปันก่อคนละหกพันครัว บรรดาทหารซึ่งมีความชอบให้เสื้อผ้าเงินทองตามสมควร โปเหี้ยนจึงทูลว่า ตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนาซึ่งอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์นั้น จะสุจริตหรือจะคิดเป็นอุบายประการใดมิได้แจ้ง ข้าพเจ้าขอลาออกไปจัดแจงเมืองเกียจิ๋วพร้อมทแกล้วทหารไว้ดูท่วงทีก่อน ถ้าตัวอี๋มิได้มาถวายดอกไม้เงินทอง จะขอยกกองทัพไปปราบยงเหนาให้ราบคาบ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจึงจะได้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป พระเจ้าโฮเต้เห็นชอบ จึงสั่งให้โปเหี้ยนกับถิวเทียนปันก่อนายทัพนายกองทั้งปวงยกไปตั้งอยู่เมืองเกียจิ๋ว
ขณะเมื่อศักราชพระเจ้าโฮเต้เสวยราชสมบัติได้สองปี โปเหี้ยนไปอยู่เมืองเกียจิ๋ว มิได้เห็นตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนามาถวายดอกไม้เงินทองตามสัญญา จึงประชุมขุนนางนายทหารพร้อมกันเกณฑ์กองทัพ ตั้งถิวเอี๋ยนเป็นแม่ทัพ เตียวทวนเป็นปลัดทัพ ยิมเสียงเป็นแม่ทัพหน้า ทหารสามสิบหมื่นยกไปเมืองยงเหนา สามนายคำนับลาพาทหารออกจากเมืองเกียจิ๋ว เดินทัพตามระยะทางถึงที่ตำบลหนึ่งปลายด่านต่อแดนยงเหนา ถิวเอี๋ยนจึงให้ตั้งค่ายมั่นพักทหาร ฝ่ายชาวด่านยงเหนารู้ว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมา ต่างคนตกใจรีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองยงเหนาทุกประการ
ฝ่ายตัวอี๋กินโต๊ะเสพสุราอยู่กับขุนนางนายทหารทั้งปวง แจ้งว่ากองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาก็ตกใจ มิทันจัดเตรียมทแกล้วทหาร จัดแต่ทหารในเมืองสามหมื่นยกออกจากเมืองยงเหนา ไปถึงตำบลเขาคิมซุดสานแลเห็นค่ายตั้งอยู่ ตัวอี๋เข้าไปยืนม้าอยู่หน้าค่ายแล้วร้องว่า นายทหารผู้ใดซึ่งเป็นแม่ทัพ จงเร่งออกมาเจรจากับเราโดยดีก่อน
ฝ่ายถิวเอี๋ยนรู้ว่าเจ้าเมืองยงเหนามาถึง จึงแต่งตัวใส่เกราะจะออกรบ ยิมเสียงจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาออกรบกับตัวอี๋เอาชัยชนะ ขอท่านจงดูเล่นให้เป็นสุข ว่าแล้วขึ้นม้าพาทหารออกมาหน้าค่าย ตัวอี๋จึงร้องถามว่า ตัวเราได้ยอมสามิภักดิ์เป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าเมืองลกเอี๋ยงแล้ว เหตุใดจึงยกทัพมาย่ำยีเราอีกเล่า ยิมเสียงจึงตอบว่า ตัวเป็นศัตรูแผ่นดิน ทำให้ราษฎรในแดนเมืองลกเอี๋ยงได้ความเดือดร้อน พระเจ้าเมืองหลวงตรัสใช้ให้โปเหี้ยนเป็นแม่ทัพมาครั้งก่อน ตัวให้ผู้นำเครื่องบรรณาการมายอมถวายดอกไม้เงินทอง กองทัพจึงยกทัพกลับไปถึงสองปีเศษ แล้วตัวมิได้ไปถวายดอกไม้เงินทองตามประเพณีเมืองขึ้น ตัวมิได้ตั้งอยู่ในสัตยานุสัจ เรามาหมายจะตัดศีรษะตัวไปถวายแก่พระเจ้าเมืองหลวง ตัวจงลงจากหลังม้ายอมให้ทหารจับโดยดี ตัวอี๋ได้ยินก็โกรธ ชักม้ารำทวนออกสู้รบกับยิมเสียงถ้อยทีชำนาญเพลงอาวุธ
ฝ่ายถิวเอี๋ยนแม่ทัพยืนม้าอยู่กับเตียวทวน เห็นยิมเสียงสู้รบกับตัวอี๋มิได้แพ้ชนะแก่กัน จึงให้เตียวทวนตีโอบขึ้นข้างซ้าย ถิวเอี๋ยนขับทหารตีโอบขึ้นข้างขวา ทหารพุ่งซัดอาวุธตีกระหนาบเข้าไปเป็นสามด้าน ตัวอี๋ต่อสู้อยู่กับยิมเสียงได้ยี่สิบเพลงทวน เห็นทหารเมืองลกเอี๋ยงตีโอบขึ้นมาจะวกหุ้มข้างหลัง ทั้งทหารต้องอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมากจะต้านทานมิได้ จึงชักม้าพาทหารกลับไปเมืองยงเหนา ถิวเอี๋ยนขับทหารติดตามฆ่าฟันทหารยงเหนาไปจนเวลาพลบค่ำลง จึงให้ตีม้าล่อประชุมทหารกลับเข้าค่าย ครั้นรุ่งเช้าเลิกทัพไปเมืองเกียจิ๋ว ถิวเอี๋ยนกับยิมเสียงเตียวทวนเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งได้รบมีชัยชนะแก่ตัวอี๋ให้โปเหี้ยนฟังทุกประการ โปเหี้ยนจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงถิวเอี๋ยนนายทัพนายกองทั้งปวง แล้วยกไปเมืองหลวง พานายทัพนายกองทั้งปวงขึ้นเฝ้าทูลความตามซึ่งให้ถิวเอี๋ยนไปทำการศึกชนะตัวอี๋ให้พระเจ้าโฮเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าโฮเต้จึงพระราชทานที่ยศศักดิ์ทรัพย์เงินทองเสื้อผ้าแก่โปเหี้ยนนายทัพนายกองผู้มีความชอบแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายขุนนางข้าราชการเห็นว่าโปเหี้ยนเชี่ยวชาญการศึก จะเพ็ดทูลสิ่งใดพระเจ้าโฮเต้เชื่อฟัง ต่างคนเกรงกลัวเข้าฝากตัวอยู่ด้วยโปเหี้ยนเป็นอันมาก โปเหี้ยนจึงตั้งถิวเอี๋ยนกับยิมเสียงเป็นปลัดซ้ายขวา เตงลุยกับโกเยียบเป็นที่ปรึกษา ปันก่อเป็นขุนนางพนักงานรับหนังสือบอกหัวเมือง และกำกับตราซึ่งสำหรับตีประจำหนังสือเกณฑ์กองทัพ โปเหี้ยนชักชวนผู้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งในการศึกมาตั้งเป็นขุนนางคนสนิท ขุนนางซึ่งต้องโทษอยู่เวรจำนั้น โปเหี้ยนแกล้งทูลซํ้าเติมเอาโทษเบาให้เป็นหนัก มิได้มีความกรุณาเก็บริบเอาบุตรหญิงและภรรยามาใช้ในเรือน ขุนนางข้าเฝ้าซึ่งเป็นคนเก่าต่างคนเกรงอำนาจมิอาจเพ็ดทูล
ฝ่ายขุนนางคนสนิทของโปเหี้ยนเป็นคนโลภใจหยาบช้าฉ้อตระบัด ข่มเหงเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎร ชาวเมืองได้ความเดือดร้อนมาว่ากล่าวแก่โปเหี้ยน โปเหี้ยนเข้าด้วยบ่าวของตัว กลับว่ากล่าวพาลเอาผิดให้โบยตีแล้วขับผู้มาร้องฟ้องนั้นเสีย โปเหี้ยนกำเริบใจมัวเมาในอิสริยยศถือตัวว่าเป็นพี่ชายของฮ่องไทเฮา จะตั้งแต่งขุนนางและทำการสิ่งใดแต่อำเภอใจ มิได้เพ็ดทูลขุนนางซึ่งมิใช่พรรคพวกโปเหี้ยน และราษฎรชาวเมืองพากันนินทาโปเหี้ยน รู้เข้าไปถึงโปไทเฮาซึ่งเป็นพระราชมารดาพระเจ้าโฮเต้
ฝ่ายโปไทเฮาแจ้งความว่าโปเหี้ยนผู้พี่ทำการหยาบช้า จึงให้หาตัวไปว่ากล่าวห้ามปรามเป็นหลายครั้ง โปเหี้ยนไม่เชื่อฟังคำ โปเหี้ยนสืบรู้ว่าผู้ใดมีเงินทองมาก คิดโลภจะใคร่ได้ทรัพย์จึงกระซิบสั่งทหารคนสนิทไปล้อมบ้านเวลากลางคืน เข้าปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของทำการดังนี้เนืองๆ โปเหี้ยนคิดเกรงโปไทเฮาผู้น้องจะว่ากล่าว ความจะทราบถึงพระเจ้าโฮเต้ โปเหี้ยนจึงให้โปไทเฮาออกจากวังไปอยู่ตำหนัก ณ งุยกูน โปไทเฮาเห็นโปเหี้ยนทำการหยาบช้า ว่ากล่าวห้ามปรามมิฟังขัดเคืองนัก แต่มิรู้ที่จะทำประการใด ด้วยโปเหี้ยนเป็นพี่ชาย จึงยักย้ายออกจากวังไปอยู่ตำหนักใหม่ที่โปเหี้ยนปลูกให้นั้น กิตติศัพท์ซึ่งโปเหี้ยนทำการหยาบช้าทราบถึงพระเจ้าโฮเต้ พระเจ้าโฮเต้ระแวงพระทัยเคืองโปเหี้ยนเกรงจะคิดกบฎ จึงให้หาเตงจ้วงเข้ามาที่ข้างในแล้วตรัสว่า โปเหี้ยนมีความชอบชนะศึกยงเหนา เราชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ มีใจกำเริบข่มเหงเอาบุตรภรรยาขุนนางซึ่งต้องโทษระแวงผิดโดยราชการ โปเหี้ยนถอดขุนนางคนเก่า เอาญาติพรรคพวกตั้งขึ้นเป็นขุนนางทุกตำแหน่งมิได้ปรึกษา เราเห็นว่าจะคิดเป็นศัตรูราชสมบัติ ทุกวันนี้ขุนนางซึ่งโปเหี้ยนตั้งแต่งไว้เป็นอันมาก ขุนนางคนเก่าซึ่งจะช่วยเจ็บร้อนด้วยเรานั้นน้อยตัว อนึ่งตราสำหรับเกณฑ์กองทัพก็ตกอยู่กับโปเหี้ยน ถ้าโปเหี้ยนรู้ว่าเราจะจับ เห็นจะเกิดการศึกใหญ่ขึ้นในเมืองเราคิดเกรงกริ่งนัก เตงจ้วงจึงกระซิบทูลว่า ซึ่งจะคิดคืนเอาตราเกณฑ์กองทัพและจะจับโปเหี้ยนมิให้สะดุ้งสะเทือนนั้น ขอให้เลื่อนที่โปเหี้ยนขึ้นเป็นกุนเหา ตำแหน่งได้บังคับว่ากล่าวขุนนางผู้ใหญ่ทั้งพลเรือนและทหาร ชุบเลี้ยงโปเหี้ยนให้เกินตำแหน่งที่ถือตราเกณฑ์ทัพ เมื่อจะจับโปเหี้ยนนั้น เชิญเสด็จออกไปประทับ ณ ตำหนักที่ประพาสนอกเมือง จัดเอาแต่ขุนนางคนเก่าออกไปพร้อมกัน จับโปเหี้ยนอย่าให้ฮ่องไทเฮาทราบความ การซึ่งทรงคิดไว้จะสำเร็จโดยง่าย พระเจ้าโฮเต้เห็นชอบ ครั้นเวลาเย็นจึงเสด็จออกขุนนางเห็นโปเหี้ยนเข้ามาเฝ้า จึงตรัสสั่งให้เลื่อนที่โปเหี้ยนเป็นเคากุนเหา แล้วตรัสว่า ที่ขุนนางทหารสำหรับถือตราเกณฑ์ทัพว่างเปล่าอยู่ ท่านจงเอาตรามาคืนเรา จะจัดหาขุนนางสัตย์ซื่อมีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็ง ควรจะเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่บังคับทหารแทนที่ท่านได้ จึงมอบตราให้ว่ากล่าวตามตำแหน่ง โปเหี้ยนรับที่ขุนนางผู้ใหญ่ ได้บังคับขุนนางทั้งพลเรือนทหารมีความยินดีนัก จึงเอาตราเกณฑ์กองทัพสำหรับที่ทหารถวายคืน พระเจ้าโฮเต้จึงตรัสสั่งเตงจ้วงว่า เวลารุ่งพรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวเล่นนอกเมือง จงจัดขุนนางและทหารไปตามพนักงาน เตงจ้วงรับสั่งออกมาเกณฑ์ขุนนางนายทหาร ซึ่งมิได้เป็นพรรคพวกโปเหี้ยนเตรียมไว้คอยเสด็จ
ฝ่ายพระเจ้าโฮเต้ ครั้นเวลารุ่งเช้าทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์ ทรงม้าพระที่นั่งพร้อมด้วยขุนนางตามเสด็จ เที่ยวประพาสชมสวนแล้วลงจากม้าพระที่นั่ง เสด็จประทับ ณ ตำหนักห้างกลางสวน ขุนนางคนสนิททั้งปวงเฝ้าพร้อมกัน จึงตรัสสั่งเตงจ้วงกับทหารให้จับตัวโปเหี้ยนไปคุมไว้ โปเหี้ยนตกใจนักจึงทูลว่า ข้าพเจ้าตั้งใจทำราชการโดยสุจริต ครั้งเมื่อยงเหนายกทัพมาเหยียบแดนเข้ามาหาผู้จะอาสามิได้ แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวคุมทหารไปทำการศึกมีชัยชนะหลายครั้ง ซึ่งให้จับข้าพเจ้าครั้งนี้มีโทษผิดประการใดมิได้แจ้ง พระเจ้าโฮเต้จึงตรัสสั่งว่า ความชอบของท่านทำไว้เรามิได้ลืม แต่โทษผิดท่านทำเป็นหลายข้อ พระเจ้าโฮเต้จึงให้เตงจ้วงแต่งกระทู้หลวงซักถามโปเหี้ยนต่อหน้าพระที่นั่งว่า ตัวมีความชอบในแผ่นดิน พระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงเป็นถึงที่เคากุนเหาขุนนางผู้ใหญ่ ได้ว่ากล่าวทั้งทหารพลเรือน พระราชทานบ้านส่วยมีทรัพย์สมบัติยศศักดิ์เป็นอันมาก ควรที่จะตั้งใจจงรักภักดี ช่วยทำนุบำรุงราษฎรหัวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข ตัวเป็นใจให้พรรคพวกไปปล้นตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรได้ความเดือดร้อน แล้วแกล้งพาลเอาโทษขุนนางผู้หาความผิดมิได้ให้เป็นความผิดถอดเสียจากที่ แล้วข่มเหงบุตรภรรยาไปเป็นภรรยาของตัว และตัวคิดคัดขุนนางเก่าออกเสีย เอาพรรคพวกพี่น้องของตัวตั้งเป็นขุนนางไว้ทุกตำแหน่ง มิได้กราบทูลให้ทราบฉะนี้ ตัวจะคิดเป็นกบฏหรือประการใด โปเหี้ยนได้ยินกระทู้ซักก็รับสารภาพแล้วให้กราบทูลว่า ซึ่งทรงพระกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่พระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าทำการล่วงเกินอาญาโทษถึงสิ้นชีวิต แต่จะคิดกบฏประทุษร้ายนั้นหามิได้ เตงจ้วงจดหมายคำให้การกราบทูล พระเจ้าโฮเต้ตรัสสั่งให้ปรึกษาใส่ด้วยกฎหมายสำหรับแผ่นดินเห็นว่าโทษถึงตายแล้ว จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า โปเหี้ยนขุนนางผู้ใหญ่ได้ทำความชอบ กลับทำความชั่วทำลายความชอบของตัวเสีย ครั้นจะให้ทหารเอาไปประหารชีวิตตามกฎหมายนั้นไม่ควร พระเจ้าโฮเต้จึงพระราชทานดาบให้เตงห้วงแล้วตรัสสั่งว่า ท่านจงเอาดาบไปให้โปเหี้ยนเชือดคอตายเสียตามโทษ ถ้าโปเหี้ยนไม่ทำตามบังคับ ให้จับเอาบุตรภรรยาญาติมาฆ่าเสียจงสิ้น เตงจ้วงรับดาบออกไปส่งให้โปเหี้ยนแล้วบอกความตามรับสั่ง โปเหี้ยนเห็นว่าพระเจ้าโฮเต้ไม่เลี้ยงแล้ว กลัวญาติพี่น้องบุตรภรรยาจะเป็นโทษ จึงรับดาบเตงจ้วงมาเชือดคอตาย พระเจ้าโฮเต้จึงสั่งให้เอาปันก่อซึ่งร่วมคิดกับโปเหี้ยนไปใส่ตรุไว้ บรรดาพรรคพวกโปเหี้ยนตั้งเป็นขุนนางให้ถอดเสียเป็นไพร่ แล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง ตั้งแต่นั้นมาขุนนางและราษฎรชาวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขปราศจากความเดือดร้อน พระเจ้าโฮเต้จึงให้ไปรับนางเลียงกุยหยินผู้บุตรเลี้ยง ทรงมาตั้งเป็นพระมเหสี ได้บังคับว่ากล่าวการฝ่ายใน พระเจ้าโฮเต้ตั้งน้องชายนางเลียงกุยหยินเป็นขุนนางผู้ใหญ่สิ้นทั้งสามคน บรรดาญาติพี่น้องวงศาของพระมเหสีได้เป็นขุนนางเป็นอันมาก
๒๘
พระเจ้าโฮเต้เสวยราชสมบัติบำรุงราษฎรโดยยุติธรรม พระชันษาได้ยี่สิบเจ็ดปี อยู่ในราชสมบัติสิบเจ็ดปี ประชวรพระโรคปัจจุบันเสด็จสวรรคต ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยพร้อมกันทำการฝังพระศพตามอย่างกษัตริย์ แล้วยกเลียงเหลงพระราชบุตรพระชันษาสามเดือนกับสิบวัน อันเกิดด้วยเลียงไทเฮาพระมเหสี ถวายพระนามพระเจ้าเฮาเลียงฮ่องเต้ เสวยราชสมบัติแทนพระราชบิดาสืบไป ครั้นถึงวันศุภฤกษ์ เลียงไทเฮาทรงอุ้มพระเจ้าเฮาเลียงฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการแผ่นดิน อยู่ได้สองปีเศษพระเจ้าเฮาเลียงฮ่องเต้สู่สวรรคต เลียงไทเฮาผู้เป็นพระราชมารดาว่าราชการสืบไป อยู่วันหนึ่งเลียงไทเฮาปรึกษาขุนนางว่า แผ่นดินเมืองหลวงมีเขตแดนกว้างขวาง มีเมืองขึ้นเป็นอันมาก มิได้มีกษัตริย์ว่าราชการ นานไปศัตรูหมู่โจรผู้ร้ายกำเริบขึ้น ราษฎรจะได้ความเดือดร้อน แต่บรรดาเชื้อพระวงศานุวงศ์ซึ่งไปครองเมืองน้อยใหญ่รักษาขอบขัณฑสีมาเมืองหลวงนั้น เราเห็นแต่เล่าอิ๋วบุตรเล่าเขงอ๋องเจ้าเมืองเซงโห มีสติปัญญาลึกซึ้งโอบอ้อมอารี ราษฎรหัวเมืองสรรเสริญยิ่งกว่าพระญาติวงศ์ทั้งปวง เราคิดจะใคร่ให้ไปรับมาเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินท่านจะเห็นประการใด ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ได้ฟังต่างคนยินยอมพร้อมใจ จึงออกมาจัดราชรถเทียมด้วยม้าอันมีลักษณะ พร้อมด้วยเครื่องสูงคู่แห่เป็นอันมาก ครั้นถึงวันฤกษ์ดีขุนนางผู้ใหญ่ให้เลื่อนรถออกจากเมือง พร้อมด้วยทหารคู่แห่ทั้งปวง เดินตามระยะทางไปหลายวันถึงเมืองเซงโห ให้หยุดกระบวนแห่ไว้แต่นอกเมือง จึงบอกนายประตูเข้าไปแจ้งความแก่เล่าเขงอ๋อง
ฝ่ายเล่าเขงอ๋องรู้ว่าเลียงไทเฮาให้ขุนนางผู้ใหญ่มาแต่เมืองหลวง จึงให้ขุนนางทั้งปวงออกไปรับเข้ามาถึงที่ออกขุนนาง แล้วถามว่าฮ่องไทเฮาให้ท่านมาหาเราด้วยกิจกังวลสิ่งใด ขุนนางผู้ใหญ่คำนับแล้วแจ้งความว่า บัดนี้พระเจ้าเฮาเลียงฮ่องเต้เสด็จสู่สวรรคต เมืองหลวงว่างกษัตริย์อยู่ ฮ่องไทเฮาจึงให้ข้าพเจ้ามาเฝ้าไต้อ๋อง จะขอเชิญเล่าอิ๋วซึ่งเป็นบุตรไต้อ๋องไปครองราชสมบัติในเมืองหลวง บำรุงราษฎรหัวเมืองทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เล่าเขงอ๋องได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งคนใช้ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางเมืองหลวงแล้วจึงให้หาตัวเล่าอิ๋วผู้บุตร ซึ่งมีชันษาได้สิบห้าขวบเข้ามาสั่งสอนว่า เจ้าจะจากบิดาไปเสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน จงมีใจอารีแก่ขุนนางทแกล้วทหาร แม้นมีโทษผิดระแวงด้วยราชการ อย่าพาลเอาโทษหนักมาทับไม่ควร จงกระทำตามกฎหมายสำหรับแผ่นดิน ตามโบราณราชประเพณีกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อน จะทำสิ่งใดจงตรึกตรองโดยรอบคอบชอบด้วยยุติธรรม ผู้ทำชอบให้ชุบเลี้ยง จงปราบปรามผู้ทำความผิดคิดทรมานให้เสียพยศอันร้าย อย่าฟังคำคนยุยง อย่าหลงเชื่อคนคด เห็นชอบจึงเจรจา อันเป็นพระมหากษัตริย์ตรัสสิ่งใดเป็นสิทธิ์ขาด ดังเหล็กเพชรจารึกศิลา ขุนนางข้าราชการจึงจะกลัวเกรง จงมีกรุณาแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ปราบโจรผู้ร้ายให้ราบคาบ ไว้เกียรติยศในแผ่นดิน ถึงชีวิตจะดับสูญสุดสิ้นก็มิได้สิ้นความสรรเสริญ ซึ่งเจ้าจะได้เป็นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์ จงเจริญชนมายุปราศจากโรคาพยาธิ ศัตรูหมู่ข้าศึกให้พ่ายแพ้อำนาจ จงเสวยราชสมบัติบริบูรณ์ด้วยความสุข เป็นที่พึ่งบิดากว่าจะสิ้นชีวิต เล่าอิ๋วคำนับรับพรด้วยความยินดี แล้วว่าข้าพเจ้ายังเยาว์แก่ความนัก ซึ่งจะไปว่าราชการเมืองหลวงแต่ครั้งนี้ จะขอโอวาทบิดาไปทำตามคำจงทุกประการ พอได้เวลาฤกษ์ดีขุนนางผู้ใหญ่จึงเชิญเล่าอิ๋วขึ้นรถ ทหารคู่แห่หน้าหลังออกจากเมืองเซงโห เล่าเขงอ๋องตามออกไปส่งถึงนอกเมือง ครั้นกระบวนแห่ไปลับแล้ว เล่าเขงอ๋องพาขุนนางกลับเข้าเมืองเซงโห
ฝ่ายฮ่องไทเฮา ครั้นสั่งขุนนางไปเชิญเล่าอิ๋วแล้ว จึงให้จัดแจงซ่อมแปลงตำหนักเรือนหลวงซึ่งชำรุดหักพังให้บริบูรณ์ดังเก่าสำเร็จแล้ว พอมีผู้เข้ามาบอกว่า เล่าอิ๋วมาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้ว ฮ่องไทเฮาจึงสั่งเลียงสงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนกับเตงจ้วงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารออกไปรับเล่าอิ๋ว ขุนนางผู้ใหญ่สองคนรับคำลาออกมาพาขุนนางทั้งปวงออกจากเมืองหลวง เดินตามทางไปถึงด่านฮั่นเอี๋ยง พอแลเห็นธงและทหารคู่แห่มาหน้ารถ เล่าอิ๋วซึ่งจะได้เป็นกษัตริย์ใหม่ ทรงรถดูงามพร้อมด้วยลักษณะสมควรจะเป็นเจ้าครองเมืองหลวง ต่างคนถวายบังคมร้องถวายพระพรว่าให้พระชันษายืนหมื่นปี ครั้นรถเข้ามาใกล้ ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสองจึงทูลว่าฮ่องไทเฮาใช้ให้ข้าพเจ้ามารับเสด็จ เล่าอิ๋วได้ฟังจึงสั่งเลียงสงกับเตงจ้วงขุนนางบรรดาออกมารับให้นำหน้ารถไปตามทางเมืองหลวง
ฝ่ายราษฎรทั้งปวงต่างคนแต่งเครื่องคำนับรับเสด็จทั้งสองข้างทาง จนเข้าถึงประตูเมืองหลวง ฝ่ายฮ่องไทเฮาเสด็จออกไปรับเล่าอิ๋วเข้าพระราชวัง ครั้นถึงวันฤกษ์ดี จึงประชุมขุนนางถวายพระนามเล่าอิ๋วเป็นพระเจ้าอันเต้ จึงเลื่อนที่ขุนนางและปล่อยนักโทษตามประเพณีกษัตริย์เสวยราชสมบัติใหม่
ฝ่ายเกียงโหครั้นตัวอี๋เจ้าเมืองยงเหนาถึงแก่อสัญกรรม เกียงโหได้เป็นเจ้าเมืองยงเหนา แจ้งข่าวว่าพระเจ้าโฮเต้ผู้ครองเมืองลกเอี๋ยงดับสูญแล้ว จึงเกณฑ์กองทัพยกเหยียบแดนเมืองจีน เข้าไปตีบ้านเมืองน้อยใหญ่ ข่มเหงเก็บริบได้ทรัพย์เงินทองสิ่งของราษฎรในแดนเมืองฮั่นเอี๋ยง
ฝ่ายเจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยงจึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ม้าใช้รีบไปขอกองทัพเมืองหลวงมาช่วยป้องกันทัพเมืองยงเหนา ม้าใช้ได้หนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปหลายวันถึงเมืองลกเอี๋ยง จึงเข้าหาเลียงสงขุนนางผู้ใหญ่ แจ้งความตามหนังสือบอกมาทุกประการ เลียงสงจึงพาทหารม้าใช้เข้าไปเตรียมเฝ้า พอพระเจ้าอันเต้เสด็จออกว่าราชการ เลียงสงจึงทูลว่าแผ่นดินเมืองจีนนี้เขตแดนกว้างใหญ่ มีเมืองขึ้นเป็นอันมาก แต่พวกยงเหนาซึ่งเป็นเมืองนอกด่านปลายแดนนั้น มายํ่ายีหัวเมืองอยู่เนืองๆ กษัตริย์ซึ่งได้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงต้องแต่งกองทัพยกไปป้องกันพวกยงเหนา บัดนี้เกียงโหรู้ว่าพระเจ้าโฮเต้สู่สวรรคตแล้ว จึงยกทัพเหยียบแดนเข้ามาถึงแดนเมืองฮั่นเอี๋ยง เจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยงมีหนังสือมาขอให้แต่งกองทัพยกไปกำจัดยงเหนา ราษฎรหัวเมืองจึงจะอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป
ฝ่ายพระเจ้าอันเต้ได้ฟังจึงตรัสปรึกษาขุนนาง จัดแจงแม่ทัพมิได้มีผู้อาสา พากันนิ่งอยู่สิ้น จึงเสด็จเข้าไปข้างในคำนับฮ่องไทเฮา แล้วตรัสแจ้งความว่า ผู้รักษาเมืองฮั่นเอี๋ยงมีหนังสือบอกเข้ามาว่า เกียงโหยกทัพเหยียบแดนย่ำยีราษฎร ข้าพเจ้าปรึกษาขุนนางจะจัดแม่ทัพหาผู้ใดจะรับอาสามิได้ ฮ่องไทเฮาจึงว่า ขุนนางนายทหารซึ่งเคยเป็นแม่ทัพนายกองปราบยุคเข็ญมาแต่ก่อนแก่ชราล้มตายเบาบางไป ได้จัดแจงขึ้นใหม่เป็นขุนนางแต่บุตรและหลาน รับราชการภายในเมืองอยู่ทุกตำแหน่ง ซึ่งจัดแจงเป็นแม่ทัพกำกับทหารยกไปทำการกำจัดยงเหนาครั้งนี้ จะใช้ได้แต่เตงเถงบุตรเตงอูนั้นมีสติปัญญา เตงอูผู้บิดาสั่งสอนกลศึกไว้ชำนิชำนาญ ยิมเสียงเคยเป็นทัพหน้า ถิวเอี๋ยนไปปราบยงเหนาครั้งก่อน จะให้เป็นปลัดทัพไปกับเตงเถง สุมาเอียกบุตรไลเอียกมีฝีมือกล้าใจองอาจเป็นเชื้อชาติทหาร จะให้เป็นทัพหน้าไปปราบยงเหนา ฮ่องไทเฮากับพระเจ้าอันเต้จึงเสด็จออกขุนนาง ให้หาเตงเถงเข้ามาเฝ้าแล้วตรัสว่า ยงเหนายกเหยียบแดนเราครั้งนี้ท่านจงเป็นแม่ทัพหลวง ยิมเสียงเป็นปลัดทัพหลวง สุมาเอียกเป็นทัพหน้า คุมทหารสิบหมื่นยกไปกำจัดเกียงโหเอาชัยชนะให้จงได้ เตงเถงกับยิมเสียงสุมาเอียกรับสั่งบังคมลาออกมาเกณฑ์ทหารเข้าขบวนทัพ ได้ฤกษ์ยกกองทัพออกจากเมืองหลวง พระเจ้าอันเต้เสด็จออกไปส่งกองทัพ จึงพระราชทานสุราให้เตงเถงกับยิมเสียงสุมาเอียกคนละจอกแก้วแล้วตรัสอำนวยพรว่า ท่านทั้งสามนายจงมีชัยชนะแก่ยงเหนาไว้เกียรติยศในแผ่นดิน เตงเถงกับยิมเสียงสุมาเอียกรับพระราชทานสุราแล้ว รับพระพรบังคมลาขึ้นม้าโบกธงสัญญาเดินทัพ พระเจ้าอันเต้ทอดพระเนตรกองทัพยกไปสิ้นแล้ว เสด็จกลับเข้าพระราชวัง
ฝ่ายเตงเถงยกกองทัพไปหลายวันถึงเมืองฮั่นเอี๋ยง ซึ่งเป็นเมืองด่านปลายแดนให้ตั้งค่ายมั่น แล้วพายิมเสียงกับสุมาเอียกไปเที่ยวดูท่าทางซุ่มทัพ เห็นเนินทรายแห่งหนึ่งมีป่ารอบอยู่ริมเชิงเขาสูง ไกลทางที่ยงเหนาเคยมาประมาณสิบห้าเส้นเป็นที่ชัยภูมิจึงปรึกษายิมเสียงว่า พวกยงเหนาเคยยกมาปล้นบ้านตีเมืองในแดนเมืองฮั่นเอี๋ยงเนืองๆ เราคิดจะแต่งกลศึกให้ท่านพาทหารมาตั้งทัพซุ่มอยู่ที่เนินทรายนี้ ตัวเรากับสุมาเอียกจะเตรียมทหารสงบทัพคอยอยู่ ณ ค่ายนอกเมืองฮั่นเอี๋ยง ถ้าพวกยงเหนายกมาถึงเมืองฮั่นเอี๋ยงเราจะตีให้แตก เมื่อพวกยงเหนาจะกลับไปจำเพาะเดินลงทางริมเชิงเขาใหญ่ ท่านจงยกทัพออกสกัดทางช่องแคบรบประจันหน้ายงเหนาไว้ เรากับสุมาเอียกจะติดตามตีกระหนาบให้ทหารยงเหนารบเรรวนเสียกระบวนทัพ คงจะแตกยับแก่เราท่านจะเห็นประการใด ยิมเสียงจึงว่าซึ่งท่านคิดซุ่มทัพครั้งนี้เป็นกลศึกลึกซึ้ง ถ้าเกียงโหเจ้าเมืองยงเหนายกมาต้องกลศึกเห็นจะเสียทัพแก่ท่านเป็นมั่นคง เตงเถงจึงพายิมเสียงกลับมาค่าย แบ่งทหารห้าหมื่นให้ยิมเสียงยกไปซุ่มทัพ ยิมเสียงคำนับลาออกมาพาทหารไปในเวลากลางคืนกำชับปากเสียงทหารมิให้อื้ออึง ครั้นถึงที่เนินทรายจึงให้ทหารขึ้นไปคอยกองทัพยงเหนาอยู่บนยอดเขาสูง
ฝ่ายเกียงโหเจ้าเมืองยงเหนา ไปปล้นตีเมืองปลายด่านแดนเมืองจีน ได้ทรัพย์สิ่งของเป็นอันมากหาผู้จะต่อสู้ได้ไม่ ยิ่งกำเริบใจมีความโลภมากขึ้น คิดจะยกไปตีเมืองฮั่นเอี๋ยง ครั้นเวลาเช้าเกียงโหแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน พาทหารยี่สิบหมื่นยกเป็นกระบวนทัพออกจากแดนยงเหนา เดินทัพตามทางใหญ่ไปริมเชิงเขาสูง เสียงเท้าม้าและเสียงทหารเดินเท้าอื้ออึงทั้งป่า ผงคลีฟุ้งขึ้นจับใบไม้เป็นหมอกมัวแสงพระอาทิตย์
ฝ่ายทหารคนสนิทยิมเสียงให้ขึ้นอยู่บนยอดเขาสูง จึงโบกธงสำคัญ กองทัพยิมเสียงเห็นธงสัญญารู้ว่าพวกยงเหนายกมาถึง จึงกำชับปากเสียงทหารให้สงบเงียบมิให้พวกยงเหนาสะดุ้งสะเทือน ครั้นกองทัพยงเหนายกล่วงถลำเข้ามาสิ้นแล้ว จึงพาทหารออกสกัดทางช่องแคบอยู่
ฝ่ายทหารซึ่งเตงเถงแม่ทัพให้มานั่งทางคอยทัพยงเหนา รู้ว่าพวกยงเหนายกมา จึงรีบขับม้าไปคำนับแจ้งความแก่เตงเถง ฝ่ายเตงเถงรู้ว่ายงเหนายกล่วงถลำกองซุ่มเข้ามา ต้องกลศึกสมความคิดยินดีนัก จึงว่ากล่าวปลุกนํ้าใจนายทหารทั้งปวงว่า อันการศึกนั้นแม่ทัพนายกองผู้มีสติปัญญารู้จักการสงคราม ตั้งค่ายได้ที่ชัยภูมิซุ่มทัพวางทหารชำนาญในท่วงทีถ่ายเทเอาชัยชนะ ถึงข้าศึกจะมีทหารมาก ก็อาจจะเอาทหารน้อยผจญให้พ่ายได้โดยง่าย พวกยงเหนายกทัพถลำเข้ามาครั้งนี้ ถึงจะมีทหารมากกว่าร้อยหมื่นเราไม่ย่อท้อ จะตีให้แตกเหยียบกันตาย มิให้อันตรายแก่พวกทหารเรา ท่านทั้งปวงจงพร้อมใจกันระดมตีให้ยงเหนาเสียกระบวนศึกลงให้จงได้ เตงเถงว่ากล่าวปลุกใจทหารรื่นเริงแล้ว ให้สุมาเอียกคุมทหารสองหมื่นห้าพันออกตั้งซุ่มอยู่ข้างซ้ายห่างทางสิบเส้น คอยฟังเสียงประทัดสัญญา เตงเถงพาทหารสองหมื่นห้าตั้งซุ่มอยู่ริมทางข้างขวา ให้เจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยงคุมทหารห้าหมื่นอยู่รักษาค่าย
ฝ่ายเกียงโหเจ้าเมืองยงเหนายกทัพมา เห็นค่ายตั้งกั้นทางอยู่หน้าเมืองฮันเอี๋ยง เกียงโหจึงขับทหารกองหน้าเข้าตีค่าย ฝ่ายเตงเถงเห็นได้ทีจุดประทัดสัญญา สุมาเอียกจึงให้ตีกลองรบทหารโห่ร้องทั้งสองกองระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งซัดศัสตราวุธ บุกรุกฆ่าฟันทหารเกียงโหแตกระส่ำระสาย นายพลัดไพร่เสียกระบวน เกียงโหเห็นดังนั้นตกใจตัวสั่นด้วยสำคัญว่าข้าศึกมีทหารมากชักม้าพาทหารกลับ เตงเถงได้ทีขับม้าไล่ติดตามทัน ร้องตวาดดังเสียงฟ้าลั่นเงื้อง้าวจะฟันเกียงโห พอนายทหารเกียงโหถลันออกป้องกันอาวุธไว้ สุมาเอียกน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกนายทหารเกียงโหตกม้าตาย เกียงโหต้องกลศึกเสียกระบวน ทหารระส่ำระสายต่างคนกลัวความตายวิ่งหนีเอาชีวิตรอดมิได้เป็นหมวดกอง จะตั้งทัพรบรับอยู่มิได้ จึงขับม้าหนีมากับพวกทหาร
ฝ่ายยิมเสียงเห็นดังนั้น จึงขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟัน พวกยงเหนากลับตลบหลังเหยียบกันตาย พอเตงเถงกับสุมาเอียกตามมาทัน เตงเถงขับม้าเข้าไปจะจับเกียงโห ฝ่ายเกียงโหจวนตัวจะหนีมิพ้น จึงชักม้ากลับเข้ารบได้สามเพลงทวน เตงเถงเอาง้าวฟันเกียงโหตกม้าตาย ยิมเสียงกับสุมาเอียกขับทหารเข้าช่วยเตงเถงไล่ฆ่าฟันพวกยงเหนาจนสิ้นแดนเมืองฮั่นเอี๋ยง พวกยงเหนาตายเป็นอันมาก อาสภกลาดไปตามทางจนเข้าแดนยงเหนา เตงเถงครั้นมีชัยชนะจึงตีม้าล่อประชุมทหาร ให้เก็บเครื่องศัสตราอาวุธพวกยงเหนากลับเข้าค่าย
ฝ่ายเจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยงกับขุนนางทั้งปวงต่างคนดีใจ สรรเสริญเตงเถงนายทัพนายกองทั้งปวงว่า มีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็ง พวกยงเหนาพ่ายแพ้ด้วยอุบายกลศึก เจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยงเชิญเตงเถงยกทัพเข้าเมือง แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองทหารทั้งปวง เตงเถงพักทแกล้วทหารอยู่ในเมืองฮั่นเอี๋ยง เสร็จศึกยงเหนาแล้ว แต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ทหารม้าใช้ไปเมืองหลวง
ฝ่ายทหารม้าใช้ไปถึงเมืองลกเอี๋ยง จึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่นำเฝ้าทูลความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าอันเต้แจ้งว่าเตงเถงชนะแก่ยงเหนามีพระทัยยินดีนัก จึงมีหนังสือรับสั่งให้หากองทัพแล้วสั่งจงลงเจียงถือหนังสือไปเลื่อนที่เตงเถงผู้มีความชอบ ให้เป็นไต้เจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร จงลงเจียงรับสั่งบังคมลาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองโฮหลำ พอกองทัพยกมาถึง จึงลงมาจากม้าเข้าไปคำนับเตงเถงแม่ทัพแล้ว แจ้งความตามหนังสือรับสั่งทุกประการ เตงเถงรับตราที่ไต้เจียงกุ๋นแล้วยกทัพมาตามทางเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าอันเต้แจ้งว่ากองทัพมาใกล้ถึงเมืองหลวง จึงสั่งขุนนางพนักงานจัดเนื้อโคกับสุรา เสด็จออกไปรับกองทัพนอกเมือง พอไต้เจียงกุ๋นเตงเถงยกมาถึง แม่ทัพนายกองเข้ามาเฝ้าพร้อมกัน จึงตรัสไต่ถามถึงการศึกซึ่งไปกระทำแก่ยงเหนา เตงเถงทูลความตามซึ่งได้คิดกลอุบายมีชัยชนะแก่ยงเหนาให้พระเจ้าอันเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าอันเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงพระราชทานเนื้อโคสดกับสุราให้เตงเถงนายทัพนายกองผู้มีความชอบ แล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวังประทับที่ออกขุนนาง ให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงเตงเถงนายทัพนายกองเป็นที่สบาย แล้วพระราชทานเสื้อผ้าเงินทอง ให้เลื่อนที่ยศศักดิ์แก่ทหารผู้มีความชอบในการสงครามแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายเตงเถงได้เป็นที่ไต้เจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารอยู่ประมาณสามปีเศษ พอมารดาซึ่งอยู่บ้านเดิมป่วยเป็นโรคชรา เตงเถงมีกิจธุระราชการ มิได้ไปอยู่ปรนนิบัติมารดามีความวิตกนัก จึงแต่งเป็นเรื่องราวเข้าไปทูลลาฮ่องไทเฮา ฮ่องไทเฮาเห็นว่าไต้เจียงกุ๋นเตงเถงมีความกตัญญูต่อมารดา จึงให้เตงเถงไปอยู่ปรนนิบัติมารดา ณ บ้านเดิม
ฝ่ายบิกุ้ยครั้นเกียงโหตายแล้ว บิกุ้ยได้เป็นเจ้าเมืองยงเหนา จึงจัดกองทัพยกออกจากแดนเมืองยงเหนา ไปเที่ยวตีหัวเมืองน้อยใหญ่ในแดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวโก๋รู้ว่า บิกุ้ยยกทัพมาย่ำยีตีเมืองขึ้นแตกระส่ำระสายตกใจนัก จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ทหารม้าใช้ไปเมืองหลวง ขอกองทัพมาช่วยป้องกันแดนเมืองเตียวโก๋ ทหารม้าใช้ได้หนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองลกเอี๋ยง เข้าหาขุนนางนำเฝ้าทูลความตามหนังสือบอกทุกประการ พระเจ้าอันเต้แจ้งความว่าพวกยงเหนาเหล่าข้าศึกกำเริบยกเหยียบแดนเข้ามา ตรัสปรึกษาขุนนางหาผู้จะรับอาสามิได้ ขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า ซึ่งจะไปปราบยงเหนานั้น ขอให้หาตัวเตงเถงไต้เจียงกุ๋นซึ่งทูลลาฮ่องไทเฮาไปรักษามารดา ให้เข้ามาเป็นแม่ทัพกำกับทหารไป ทำการกำจัดยงเหนาเห็นจะมีชัยชนะ พระเจ้าอันเต้ได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงเสด็จเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ฮ่องไทเฮาตามคำปรึกษาขุนนาง ฮ่องไทเฮาจึงให้คนใช้ไปหาตัวไต้เจียงกุ๋นเตงเถง ขุนนางพนักงานใช้รับสั่งรีบไปถึงบ้านไต้เจียงกุ๋นเตงเถง แล้วคำนับบอกความตามรับสั่ง ไต้เจียงกุ๋นเตงเถงได้ฟังคิดว่าขุนนางข้าเฝ้าล้วนมีสติปัญญา ฝีมือกล้าหาญในการศึกมีอยู่ไม่จัดแจงเป็นแม่ทัพ บัดนี้กลับจะมาเอาตัวเราซึ่งทูลลามารักษามารดานี้ไปเป็นแม่ทัพอีกเล่า แต่เป็นข้อรับสั่งขัดมิได้ด้วยเป็นการแผ่นดิน เตงเถงจึงลามารดามากับผู้รับสั่ง เข้าไปเฝ้าฮ่องไทเฮากับพระเจ้าอันเต้ ฮ่องไทเฮาจึงบอกเตงเถงว่า บัดนี้พวกยงเหนายกเหยียบแดนเข้ามาย่ำยีตีเมืองขึ้นของเมืองเตียวโก๋ เราหาท่านเข้ามาจะให้ไปปราบยงเหนาท่านจะเห็นประการใด เตงเถงจึงทูลว่าข้าพเจ้าเกิดมาเป็นชายชาติทหาร จะอาสาการแผ่นดินฉลองพระคุณซึ่งได้ชุบเลี้ยงกว่าจะสิ้นชีวิต แต่ครั้งนี้ข้าพเจ้าบังเกิดโรค กำลังถอยลงไม่ว่องไวเหมือนแต่ก่อน ซึ่งจะไปทำศึกนั้นเกลือกเสียทีแก่พวกยงเหนาจะเสียเกียรติยศ อันขุนนางข้าเฝ้าซึ่งมีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็ง ควรจะเป็นแม่ทัพแทนตัวข้าพเจ้าได้นั้นมีอยู่คนหนึ่งชื่อจงลงเจียง ขอให้หาตัวมาเป็นแม่ทัพไปทำศึกกับยงเหนาเห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย ฮ่องไทเฮาจึงให้หาจงลงเจียงเข้ามาเฝ้าแล้วว่า ไต้เจียงกุ๋นเตงเถงสรรเสริญว่าท่านมีฝีมือชำนาญการศึก เราจะให้เป็นแม่ทัพไปกำจัดยงเหนา ท่านจะเห็นประการใด จงลงเจียงจึงทูลว่าสติปัญญาข้าพเจ้าน้อยนัก จะเปรียบไต้เจียงกุ๋นเตงเถงนั้นไม่ได้ แต่รับสั่งใช้เป็นการแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปทำศึกกับยงเหนากว่าจะสิ้นชีวิต จงลงเจียงทูลแล้วบังคมลามาจัดทหารสามหมื่นยกออกจากเมืองหลวง ไปตามระยะทางหลายวันถึงเมืองเตียวโก๋ จึงตั้งค่ายมั่นพักทแกล้วทหารอยู่นอกเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวโก๋แจ้งว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาถึง มีความยินดีนัก จึงพาขุนนางออกไปค่ายจงลงเจียง ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม เจ้าเมืองเตียวโก๋จึงบอกว่าบิกุ้ยซึ่งเป็นเจ้าเมืองยงเหนาเหยียบแดนเข้ามาตีบ้านเมืองน้อยแตกยับระส่ำระสายหลายเมือง บัดนี้ข้าพเจ้าตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองเบื้องทิศเหนือ ถ้ากองทัพท่านยังมิมาช้าอยู่ พวกยงเหนาประชิดถึงเชิงกำแพง ทหารชาวเมืองมีฝีมืออ่อนนักจักรบขับเคี่ยวไปมิได้ เห็นเมืองจะเสียแก่ยงเหนา จงลงเจียงจึงว่าทหารในเมืองท่านเป็นอันมาก ซึ่งว่ามีฝีมืออ่อนนั้นเพราะท่านไม่จัดแจงใช้สอย ละไว้ให้ทหารมีฝีมือกล้าปะปนกับฝีมืออ่อน ทหารฝีมือดีเสียใจ ไม่คิดหาความชอบ ประกอบการพอคุ้มตัว ข้าพเจ้าจะคิดการศึกเอาชัยชนะแก่พวกยงเหนาครั้งนี้ จะขอจัดทหารชาวเมืองเป็นสามอย่าง จงลงเจียงจึงให้หาทหารชาวเมืองเตียวโก๋มาพร้อมกัน ณ ค่าย จึงจัดทหารรูปร่างสมควรมีกำลังมาก ใจเหี้ยมหาญชำนาญเพลงอาวุธ องอาจเข้าหักค่ายทลายค่ายข้าศึก ไม่เสียดายชีวิตมิได้คิดแก่เหนื่อยยาก จงลงเจียงจัดไว้เป็นทหารเอก ผู้ซึ่งรูปทรงไม่สมเป็นทหารแต่มีใจแกล้วกล้า ชำนาญเพลงอาวุธ รู้จักที่ได้ไล่ฆ่าฟันข้าศึกให้แตกหนี แม้นเสียทีมีอุบายหลบหลีกเอาตัวรอดมาไม่มีอันตราย จัดไว้เป็นทหารโท ผู้ซึ่งมีฝีมือเป็นอย่างกลางใจไม่ย่อท้อต่อข้าศึก ใจอดทนไม่คิดห่วงอาลัยด้วยบุตรภรรยา มีการศึกมาอาสากว่าจะสิ้นชีวิต จัดไว้เป็นทหารตรีมีเบี้ยหวัดเป็นอย่างต่างกัน จงลงเจียงจัดได้ทหารสี่ร้อย ตั้งตันฮองเป็นตัวนาย แล้วกระซิบสั่งเป็นความลับว่า ท่านจงไปยอมเข้าอยู่ด้วยบิกุ้ย เราจะยกทัพเข้าปล้นค่าย ท่านจงรายทหารจุดเพลิงเผาค่าย แล้วล้อมฆ่าฟันพวกยงเหนาออกมาบรรจบ กองทัพยงเหนาจะแตกยับแก่เราเป็นมั่นคง ตันฮองรับคำลาออกมาพาทหารสี่ร้อย ออกจากค่ายไปตามทางถึงค่ายยงเหนาจึงหยุดอยู่ นายประตูค่ายเห็นพวกชาวเมืองเตียวโก๋มา หาเครื่องศัสตราอาวุธมิได้ จึงออกไปถามได้ความว่าจะมายอมสามิภักดิ์ จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่บิกุ้ยทุกประการ บิกุ้ยจึงให้พาเข้ามาในด่านแล้วจึงถามว่าตัวอยู่เมืองไหน มาหาเราโดยสุจริตหรือผู้ใดใช้มา ตันฮองคำนับแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชาวเมืองเตียวโก๋ เจ้าเมืองเตียวโก๋เกรงไต้อ๋องจะยกเข้าตีเมือง ใช้ให้ข้าพเจ้าขึ้นอยู่ประจำรักษาหน้าที่เชิงเทิน ตรากตรำอยู่กลางวันกลางคืน เสบียงอาหารก็ไม่มีจ่ายให้กินได้ความอดอยาก จึงพาพวกเพื่อนสี่ร้อยคนออกมายอมสามิภักดิ์ทำการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต ซึ่งจะคิดเป็นกลอุบายประทุษร้ายต่อไต้อ๋องนั้นหามิได้ บิกุ้ยจึงให้จดหมายชื่อไว้แล้วจ่ายไปอยู่เป็นผู้รักษาประตูและตรวจค่าย แยกกันไปทุกหมวดทุกกอง
ฝ่ายจงลงเจียงครั้นตันฮองไปปลอมพวกยงเหนาแล้ว จึงจัดเตรียมกองทัพพร้อมกัน พอเวลาค่ำดึกประมาณสองยามเศษ จึงแบ่งทหารเป็นสามกองยกเข้าล้อมค่ายยงเหนาเป็นสามด้าน ครั้นได้ท่วงทีจุดประทัดสัญญา ทหารสามกองตีกลองรบโห่ร้องเสียงอื้ออึงทั้งป่าเข้าระดมหักค่าย
ฝ่ายบิกุ้ยกับนายกองทหารยงเหนาต่างคนตื่นตกใจ แต่งตัวสวมเกราะโดยด่วนขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารออกรบป้องกันรักษาค่ายเป็นสามารถ ฝ่ายตันฮองรู้ว่าจงลงเจียงจะปล้นค่ายตามสัญญา บรรดาทหารทั้งสี่ร้อยซึ่งแยกไปอยู่ ต่างคนช่วงชิงเอาอาวุธทหารยงเหนาเข้าฆ่าฟันพวกยงเหนาในค่าย ที่ไม่มีเครื่องอาวุธจึงเอาเพลิงจุดเผาค่ายขึ้นแสงเพลิงสว่าง ตันฮองกับพวกทหารสี่ร้อยคุมพวกกันเข้าปลอมฆ่าฟันนายทหารพวกยงเหนาตายเป็นหลายคน บิกุ้ยเจ้าเมืองยงเหนารู้ว่าข้าศึกปลอมอยู่ในค่าย ครั้นเพลิงไหม้ค่ายตกใจนักชักม้าหนีออกมา จงลงเจียงจึงขับม้าออกสกัดไว้ บิกุ้ยรบกับจงลงเจียงได้สิบเพลงทวน เห็นทหารหนุนแน่นเข้ามา จึงชักม้าฝ่าฟันออกไป จงลงเจียงกับตันฮองและทหารทั้งปวงตีกระทบบรรจบกัน ฆ่าฟันพวกยงเหนาแตกระส่ำระสายตายประมาณพันเศษ ที่ป่วยเจ็บล้มตายซุกซ่อนหนีเข้าป่า ทิ้งเกราะอาวุธเสียเป็นอันมาก พอเวลารุ่งสว่างจงลงเจียงมีชัยชนะ จึงให้เก็บเกราะเครื่องศัสตราอาวุธและเสบียงอาหาร ยกทัพกลับเข้าเมืองเตียวโก๋ เจ้าเมืองเตียวโก๋จึงแต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย จงลงเจียงครั้นกินโต๊ะแล้ว แต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ทหารม้าใช้ไปเมืองหลวง
ฝ่ายบิกุ้ยแตกค่ายหนีไปถึงตำบลตันฉอง เป็นทางร่วมจะแยกไปเมืองยงเหนา มิได้เห็นข้าศึกติดตาม จึงหยุดม้ารวบรวมทหารซึ่งเหลือตายมาถึงพร้อมกัน จึงให้ตั้งค่ายพักพวกทหารอยู่คอยตีชิงคนเดินทาง
ฝ่ายทหารม้าใช้ไปถึงเมืองหลวง เข้าหาขุนนางเฝ้าทูลความตามหนังสือบอกทุกประการ ฮ่องไทเฮากับพระเจ้าอันเต้แจ้งว่าจงลงเจียงมีชัยชนะแก่บิกุ้ยเจ้าเมืองยงเหนา มีพระทัยยินดีนัก จึงสั่งขุนนางถือหนังสือรับสั่งไปเลื่อนที่จงลงเจียงให้ไปเป็นเจ้าเมืองบูโต๋ ขุนนางรรับหนังสือคำนับลาไปตามทางเมืองเตียวโก๋
ฝ่ายจงลงเจียงจัดแจงราษฎรชาวเมืองเตียวโก๋ ซึ่งอพยพหลบหนีพวกยงเหนาเข้าอยู่ป่า ให้ออกมาทำมาหากินตามภูมิลำเนาแต่ก่อน พอนายประตูเข้ามาบอกว่ามีหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง จึงแต่งตัวนุ่งห่มตามตำแหน่งขุนนางข้าเฝ้าออกไปคำนับรับสั่ง แล้วพาผู้ถือหนังสือเข้าเมือง ให้ประชุมนายทัพนายกองพร้อมกัน ขุนนางผู้ถือรับสั่งจึงแจ้งความแก่จงลงเจียงว่า ท่านยกทัพมาทำศึกมีชัยชนะแก่ยงเหนาครั้งนี้ ฮ่องไทเฮามีพระทัยยินดี มีรับสั่งให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาเลื่อนที่ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ไปครองเมืองบูโต๋บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข จงลงเจียงคำนับรับตราที่เจ้าเมืองบูโต๋ แล้วจึงให้เลี้ยงโต๊ะผู้ถือรับสั่งตามธรรมเนียม ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี จงลงเจียงสั่งขุนนางข้าหลวงไปเมืองลกเอี๋ยง แล้วยกทัพออกจากเมืองเตียวโก๋ เดินทัพตามระยะทางถึงตำบลตันฉองเป็นต้นทางร่วม พอทหารกองหน้าสวนทางลงมาบอกว่า พวกยงเหนามาตั้งค่ายอยู่ผู้คนเป็นอันมาก จงลงเจียงจึงให้ตั้งค่ายลงหน้าค่ายยงเหนา แล้วให้ทหารร้องบอกกันว่า จงลงเจียงแม่ทัพมีหนังสือไปเกณฑ์กองทัพหัวเมืองให้มาบรรจบทัพ ทหารพร้อมแล้วจะยกเข้าตีทัพยงเหนา พอเวลาค่ำลง จงลงเจียงให้ก่อเตาหุงข้าวกระทะเลี้ยงทหารห้าสิบเตา แล้วกำชับนายทหารให้ตระเวนตรวจตราทหารนั่งยามรักษาค่าย จนเวลารุ่งเช้าตรู่ยกทัพไปทางสามร้อยเส้น ให้ก่อเตาหุงอาหารร้อยเตาแล้วยกทัพไปตามระยะทาง
ฝ่ายบิกุ้ยเจ้าเมืองยงเหนายกทัพตามจงลงเจียงไป เห็นเตาหุงอาหารในค่ายระยะทางเพิ่มมากขึ้นทุกที จึงคิดว่ากองทัพหัวเมืองยกมาบรรจบทัพจงลงเจียงเป็นมั่นคง เตาหุงอาหารจึงมากขึ้นทุกวัน จะตามปล้นค่ายเห็นจะไม่ได้สมความคิด บิกุ้ยมิได้ติดตามจึงยกทัพกลับมาเข้าทางแยกไปเมืองยงเหนา
ฝ่ายนายกองทหารทั้งปวง ครั้นเจ้าเมืองยงเหนายกทัพกลับไปแล้ว จึงพากันเข้าไปคำนับถามจงลงเจียงว่า ครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก ซุนปินยกทัพหนีบังก๋วนนั้น ซุนปินก่อเตาน้อยลงทุกวัน ซึ่งท่านยกทัพหนีบิกุ้ยครั้งนี้ท่านให้ก่อเตามากขึ้นทุกที ที่สำนักผิดกันกับกลอุบายซุนปิน จงลงเจียงจึงว่าซุนปินทำอุบายก่อเตาถอยน้อยลง หมายจะให้บังก๋วนคิดประมาทว่าทหารซุนปินหนีออกจากกองทัพร่วงโรยไปทุกวัน จะให้บังก๋วนตามไปต้องกลศึกจะล้อมจับตัวบังก๋วน ซึ่งเรายกมาครั้งนี้ทแกล้วทหารน้อยตัว กลัวยงเหนาจะยกเข้าหักเอาโดยกำลังทหารมาก จึงคิดกลอุบายให้ทหารร้องบอกแก่กันว่า กองทัพหัวเมืองจะยกมาสมทบแล้ว เราจึงให้ก่อเตามากขึ้นทุกวัน บิกุ้ยสำคัญว่ากองทัพหัวเมืองยกมา เตาหุงอาหารจึงมากขึ้นทุกสำนัก ยงเหนาเกรงกองทัพหัวเมืองจึงกลับทัพไปมิได้ติดตาม อุบายซึ่งเราคิดจึงผิดกันกับซุนปินผู้มีสติปัญญาแต่ก่อน นายทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้น พากันสรรเสริญจงลงเจียงอื้ออึงทั้งกองทัพ จงลงเจียงจึงยกทัพรีบไปถึงเมืองบูโต๋ แล้วแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าใช้กลับไปเมืองหลวง ฝ่ายม้าใช้คำนับรับหนังสือออกมา ขึ้นม้ารีบไปตามระยะทางหลายวันถึงเมืองลกเอี๋ยง ลงจากม้าเข้าหาขุนนางนำเฝ้าทูลความตามหนังสือบอกทุกประการ
ฝ่ายฮ่องไทเฮาแจ้งว่า จงลงเจียงเจ้าเมืองบูโต๋คิดอุบายให้พวกยงเหนายกทัพหนีสิ้นศึกแล้ว เห็นว่าแผ่นดินพระเจ้าอันเต้จะอยู่เย็นเป็นสุขมีพระทัยยินดีนัก จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเป็นที่สบาย ฮ่องไทเฮาช่วยพระเจ้าอันเต้ว่าราชการแผ่นดินอยู่เท่าถึงพระชันษาได้หกสิบสองปี ฮ่องไทเฮาดับสูญสิ้นสุดพระชนม์ ณ เดือนแปด พระเจ้าอันเต้ให้ทำการฝังพระศพสำเร็จแล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าอันเต้ว่าราชการแผ่นดินแต่พระองค์เดียว
ฝ่ายอองเสงซึ่งเป็นพระพี่เลี้ยงพระเจ้าอันเต้มีใจอิจฉาพยาบาทว่า ฮ่องไทเฮาทำนุบำรุงชุบเลี้ยงแต่ขุนนางซึ่งเป็นพรรคพวก จึงเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าอันเต้ว่า ฮ่องไทเฮาเมื่อมีชีวิตอยู่นั้นคบคิดกับเตงเถงหนึ่ง เตงฮองหนึ่ง เตงฮ่องหนึ่ง เตงลือหนึ่ง ขุนนางคนสนิททั้งสี่คนจะยกพระองค์ออกจากราชสมบัติ จะให้เปงงวนอ๋องเป็นฮ่องเต้ เมื่อฮ่องไทเฮามีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าเกรงอาญาเพราะราชสมบัติมิได้สิทธิ์ขาดแก่พระองค์ บัดนี้พระองค์เป็นใหญ่ในราชสมบัติ ขอจงกำจัดศัตรูเสียให้สิ้นแผ่นดิน จึงจะอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป พระเจ้าอันเต้ได้ฟังเคืองพระทัยนัก จึงสั่งให้ถอดเตงเถงกับพรรคพวกเตงเถง ซึ่งฮ่องไทเฮาตั้งเป็นขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ไว้แต่ก่อน ริบราชบาตรแล้วขับไปเสียจากเมืองหลวง
ฝ่ายเตงเถงกับญาติวงศ์ทั้งปวงต้องถอดจากที่ขุนนาง เพราะพระเจ้าอันเต้เชื่อฟังอองเสงทูลยุยง พระเจ้าอันเต้มิได้ให้ชำระไถ่ถามเอาความจริงมีความน้อยใจนัก ต่างคนพาบุตรภรรยาออกจากเมืองหลวงไปอยู่บ้านเก่าทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิต แต่เตงเถงนั้นคิดเสียดายความชอบซึ่งทำไว้ไม่มีความผิด ต้องถอดจากที่ขุนนางปราศจากศฤงคารบริวารยศศักดิ์ บังเกิดความทุกข์ตรอมใจอดอาหารตาย
ฝ่ายจูทองซึ่งเป็นที่ไต้สู่หลองขุนนางคนสนิทพระเจ้าอันเต้ เป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน ครั้นแจ้งว่าเตงเถงตายมีความเสียดายนัก จึงแต่งเป็นเรื่องราวกราบทูลพระเจ้าอันเต้ว่า ฮ่องไทเฮามีบุญญาธิการพระทัยโอบอ้อมอารีขุนนางและราษฎรหัวเมืองเหมือนดังมารดารักษาบุตร ฮ่องไทเฮาเห็นว่าพระองค์ทรงพระปรีชาบุญญาธิการควรแก่ราชสมบัติสืบเชื้อพระวงศ์ไปภายหน้า จึงให้ไปเชิญเสด็จมาบำรุงแผ่นดิน ฮ่องไทเฮาจัดแจงผู้มีสติปัญญาตั้งแต่งไว้เป็นขุนนาง จะได้ช่วยพระองค์ปราบเสี้ยนศัตรูให้ราบคาบ อันเตงเถงกับขุนนางพี่น้องเตงเถงทั้งเจ็ดคน ซึ่งพระองค์ถอดเสียจากที่ขุนนางนั้น ล้วนแต่คนซื่อตรงจงรักภักดีโดยสุจริต ซึ่งจะคิดประทุษร้ายเหมือนคำผู้กราบทูลนั้นหามิได้ บัดนี้เตงเถงออกไปอยู่บ้านเก่าแต่ทุกข์ตรอมใจสิ้นชีวิตแล้ว เตงเถงเป็นคนมีความชอบ ขอจงชักศพเข้ามาฝังไว้ในเมืองหลวงตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบแต่ก่อน ขุนนางซึ่งจะทำการอาสาแผ่นดินไปภายหน้าจึงจะไม่เสียใจ ข้าพเจ้าทูลทั้งนี้ด้วยเห็นแก่การแผ่นดินจึงเตือนพระสติ ขอพระองค์จงทรงพระดำริตรึกตรองให้ต้องอย่างโบราณราชประเพณีจึงจะควร พระเจ้าอันเต้ทรงอ่านเรื่องราวจูทองว่ากล่าวตรึกตรองเห็นชอบ จึงสั่งขุนนางให้ชักศพเตงเถงเข้ามาฝังในเมืองหลวง แล้วให้ไปเชิญขุนนางทั้งปวงบรรดาต้องถอดนั้น ตั้งแต่งชุบเลี้ยงคงที่ยศฐาศักดิ์
๒๙
พระเจ้าอันเต้เสวยราชสมบัติได้สิบเก้าปี พระชันษาสามสิบปีเสด็จสู่สวรรคตปีชวด ขุนนางทั้งปวงประชุมพร้อมกันทำการฝังพระศพสำเร็จแล้ว พระมเหสีพระเจ้าอันเต้คิดจะใคร่เป็นใหญ่ในราชสมบัติ กำกับกษัตริย์ว่าราชการแผ่นดินเหมือนดังฮ่องไทเฮาซึ่งกำกับพระเจ้าอันเต้นั้น จึงให้หาโต๊ะเหี้ยนกับอองงักและขุนนางสิบเก้าคนเข้ามาพร้อมกัน ณ ที่เสด็จออก จึงปรึกษาว่าราชบุตรพระเจ้าอันเต้ซึ่งเกิดด้วยเรานั้น ชันษาได้สิบสองขวบยังเยาว์นัก จักว่าราชการเมืองหลวงไปมิได้ เราจะให้ไปเชิญเล่าอี้บุตรฮุยอ๋องมามอบราชสมบัติท่านจะเห็นประการใด โต๊ะเหี้ยนกับอองงักเห็นชอบด้วยพระมเหสี แต่ขุนนางสิบเก้าคนเห็นผิดราชประเพณี จึงทัดทานว่าเป็นอย่างธรรมเนียมพระมหากษัตริย์เสวยราชสมบัติลำดับมา ถ้าทรงพระประชวรจวนจะสิ้นพระชนม์ ตรัสอนุญาตราชสมบัติแก่พระราชบุตรและพระวงศานุวงศ์องค์ใด เสนาบดีผู้ใหญ่พร้อมกันยกพระราชบุตรและพระญาติวงศ์องค์นั้นขึ้นเป็นกษัตริย์ แม้นพระมหากษัตริย์มิได้อนุญาตราชสมบัติ เสด็จสู่สวรรคตเหมือนดังพระเจ้าอันเต้ฉะนี้ ราชสมบัติเป็นสิทธิ์แก่พระราชบุตร แม้หาพระราชบุตรมิได้ จึงให้พระมเหสีและขุนนางปรึกษาพร้อมกัน เชิญเชื้อพระวงศ์และผู้มีสติปัญญาควรจะบำรุงแผ่นดินมามอบราชสมบัติเป็นกษัตริย์สืบไป พระเจ้าเมืองหลวงเสด็จสู่สวรรคต แต่พระราชโอรสมีอยู่พระองค์หนึ่ง ถึงจะทรงพระเยาว์อยู่ก็ควรจะมอบราชสมบัติ ซึ่งจะให้ไปเชิญเล่าอี้มาครองเมืองหลวงนั้น ไม่ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ขุนนางสิบเก้านายจึงออกมาสั่งเจ้าพนักงานจัดแจงเครื่องราชาภิเษกพร้อมแล้ว มอบราชสมบัติให้แก่เล่าโป ถวายพระนามพระเจ้าซุนเต้ ว่าราชการเมืองหลวงสนององค์พระราชบิดาสืบไป ครั้นถึง ณ วันฤกษ์ดี พระเจ้าซุนเต้เสด็จออกขุนนาง จึงพระราชทานที่ยศศักดิ์ให้ขุนนางสิบเก้าคนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่โต๊ะเหี้ยนกับอองงัก ซึ่งยอมจะให้เล่าอี้เป็นกษัตริย์นั้น ให้จับตัวไปประหารชีวิตเสียทั้งสองคนนั้น ตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ครั้งแผ่นดินพระราชบิดาเรานั้น ขุนนางมิได้ซื่อตรงต่อแผ่นดินเป็นคนสอพลอ แกล้งผูกพันเพ็ดทูลยุยงให้พระราชบิดากำจัดขุนนางผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็ง เสียขุนนางข้าราชการร่วงโรยน้อยไปไม่ครบตำแหน่งพนักงาน ท่านทั้งปวงจงช่วยกันสืบหาผู้มีสติปัญญาประกอบคุณวิชา มาจัดแจงชุบเลี้ยงเป็นขุนนางตามสมควร ขุนนางผู้หนึ่งจึงทูลว่า ยังมีชายผู้หนึ่งอยู่เมืองนำเอี๋ยงชื่อบิเอ๋งเป็นผู้มีวิชาการ ได้เรียนรู้หนังสือลึกซึ้ง มีผู้ออกชื่อลือปรากฏมาช้านาน เมื่อคนทั้งปวงจะรู้ว่าบิเอ๋งมีวิชาการอันวิเศษนัก บิเอ๋งกับพวกเพื่อนนั่งพูดกันอยู่สิบคน บิเอ๋งเห็นเมฆเบื้องทิศตะวันตกตั้งขึ้นมา บิเอ๋งตกใจจึงหยิบถ้วยชาตักนํ้ามาเสกด้วยมนต์สาดขึ้นไปบนฟ้า ผู้ซึ่งนั่งอยู่ดูอาการบิเอ๋งทำผิดประหลาดจึงพากันซักถาม บิเอ๋งบอกว่าเพลิงไหม้เมืองเสฉวน บิเอ๋งช่วยดับเพลิง ผู้ที่ถามไม่เชื่อ ครั้นอยู่ประมาณแปดวันมีผู้มาแต่เมืองเสฉวน บอกว่าเพลิงไหม้เมืองเสฉวนชาวเมืองดับมิได้ พอฝนตั้งขึ้นข้างทิศตะวันออกตกลงเพลิงจึงดับ เพื่อนสนิทบิเอ๋งจึงรู้ว่าบิเอ๋งเป็นคนมีวิชา แต่นั้นมามีผู้ออกชื่อลือไปทั้งเมืองนำเอี๋ยง เจ้าเมืองนำเอี๋ยงออกไปเชิญบิเอ๋งเป็นหลายครั้ง บิเอ๋งไม่ยอมรับที่ขุนนาง พระเจ้าซุนเต้จึงพระราชทานแพรยี่สิบพับกับถ้วยชาคู่หนึ่งให้ไปเชิญบิเอ๋ง ขุนนางรับสั่งบังคมลาออกมาพาสิ่งของเครื่องคำนับไปเมืองนำเอี๋ยง จึงให้ขุนนางเมืองนำเอี๋ยงพาไปบ้านบิเอ๋ง
ฝ่ายบิเอ๋งนั่งอยู่บนตึก เห็นขุนนางเมืองหลวงมา จึงแต่งตัวตามธรรมเนียมออกไปรับขึ้นบนตึกต่างคำนับกัน บิเอ๋งจึงถามว่า ท่านพากันมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระกังวลสิ่งใด ขุนนางข้าหลวงจึงบอกว่า พระเจ้าซุนเต้แจ้งกิตติศัพท์ว่า ท่านมีสติปัญญาประกอบคุณวิชาหาผู้เสมอมิได้ จึงมีรับสั่งใช้ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของทั้งนี้มา เชิญท่านเข้าไปในเมืองหลวงจะตั้งเป็นขุนนาง บิเอ๋งจึงว่าข้าพเจ้าเป็นแต่ไพร่พลเมืองหาตระกูลมิได้ ทั้งสติปัญญาและคุณวิชาการก็น้อย ไม่สมควรจะเป็นข้าเฝ้าเจ้าเมืองหลวง จะขอพึ่งแต่บุญญาธิการอยู่ทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิตพอเป็นสุข ซึ่งจะปรารถนาเป็นขุนนางมียศศักดิ์นั้นหามิได้ ขุนนางข้าหลวงว่ากล่าววิงวอนเป็นหลายครั้ง บิเอ๋งมิได้รับเครื่องเชิญ ขุนนางชาวเมืองนำเอี๋ยงจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นคนดีมีวิชา ได้มาเชิญเป็นขุนนางเมืองนำเอี๋ยงเป็นหลายครั้งท่านไม่ยอม บัดนี้มีรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงให้ขุนนางข้าเฝ้ามาเชิญโดยดี ท่านเป็นข้าแผ่นดินจะขืนขัดรับสั่งนั้นไม่ควร ข้าพเจ้าผู้เป็นขุนนางหัวเมืองน้อยจะพลอยได้ความผิดด้วย ขอท่านจงรับเชิญเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงก่อนจึงจะชอบ บิเอ๋งได้ยินดังนั้นเกรงจะเป็นโทษโดยข้อขัดรับสั่ง จึงรับเชิญแล้วมากับขุนนาง ครั้นถึงเมืองจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง ขุนนางผู้ไปเชิญทูลแจ้งความทั้งปวงให้พระเจ้าซุนเต้ฟังทุกประการ พระเจ้าซุนเต้จึงตรัสแก่บิเอ๋งว่า มีผู้ออกชื่อลือว่าท่านมีสติปัญญาประกอบคุณวิชาการหาผู้เสมอมิได้ เราให้ไปเชิญมาจะแต่งตั้งเป็นขุนนาง ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขท่านจะเห็นประการใด บิเอ๋งได้ฟังจึงคิดว่าตัวเราอุตส่าห์เล่าเรียนวิชามาหลายอาจารย์ ได้รู้คุณวิเศษทั้งปวงนี้ เพราะน้ำใจดังหวังจะช่วยพระมหากษัตริย์ อันพระองค์ทรงทศพิธราชธรรม จะอาสาป้องกันกำจัดเสียซึ่งกษัตริย์อันมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม พระเจ้าซุนเต้รับมาจะให้เป็นขุนนาง ครั้งนี้จำจะงดอยู่ดูพระอัชฌาสัยก่อน ถ้าเห็นว่าเป็นกษัตริย์ผู้มีบุญโดยแท้แล้ว จึงจะรับที่ขุนนางต่อภายหลัง บิเอ๋งคิดแล้วจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านป่าไม่ชำนาญการจัดแจง อนึ่งข้าพเจ้าเป็นโรคป่วยอยู่ มีรับสั่งให้หาขัดมิได้จึงมาเฝ้า ซึ่งโปรดจะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่จะขอทุเลารักษาโรคพอหายคลายป่วยแล้ว จึงจะรับราชการฉลองพระเดชพระคุณสืบไป พระเจ้าซุนเต้จึงพระราชทานเงินทองแพรแก่บิเอ๋งเป็นอันมาก สั่งขุนนางจัดแจงที่อาศัยให้บิเอ๋งอยู่เป็นผาสุกแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายเตียวโก๋เจ้าเมืองโฮหลำกับอุยเขงเจ้าเมืองกังแฮ ซึ่งเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกันกับบิเอ๋งนั้น ครั้นรู้ว่าพระเจ้าซุนเต้ให้ไปรับบิเอ๋งมาจะตั้งให้เป็นขุนนาง บิเอ๋งแกล้งทำบอกป่วยบิดเบือนอยู่ไม่เต็มใจรับที่ขุนนาง เตียวโก๋กับอุยเขงจึงแต่งหนังสือลับให้คนสนิทไปบอกบิเอ๋งว่า พระเจ้าซุนเต้เป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการ มีพระทัยโอบอ้อมอารียิ่งนัก รู้จักชุบเลี้ยงขุนนางตามคุณวิชาโดยสมควร ขอท่านจงยอมรับที่ขุนนาง ช่วยพระเจ้าซุนเต้ทำนุบำรุงแผ่นดินสืบไป บิเอ๋งได้หนังลือเตียวโก๋กับอุยเขงทั้งสองฉบับความต้องกันจึงเข้าไปเฝ้า พระเจ้าซุนเต้จึงตั้งบิเอ๋งเป็นขุนนางสำหรับถือกฎหมาย พิพากษาตัดสินถ้อยความสุขทุกข์ของราษฎร บิเอ๋งตั้งใจจงรักภักดีต่อแผ่นดินโดยสัจธรรม ตัดสินถ้อยความตามกฎหมายอย่างธรรมเนียม พระเจ้าซุนเต้จะตรัสสิ่งใดไม่ต้องในยุติธรรม บิเอ๋งทูลขัดทัดทาน พระเจ้าซุนเต้ชอบพระอัชฌาสัย เป็นที่วางพระทัยในการแผ่นดิน พระเจ้าซุนเต้จึงให้ไปรับเตียวโก๋กับอุยเขงผู้มีสติปัญญา ซึ่งเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกับบิเอ๋ง เข้ามาเป็นขุนนางที่ปรึกษา
อยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าซุนเต้เสด็จออกขุนนาง อุยเขงจึงทูลว่าแต่พระองค์เสวยราชสมบัติในเมืองหลวง จัดแจงตั้งแต่งขุนนางเต็มตามตำแหน่ง พนักงานขุนนางฝ่ายหน้าเรียบร้อยเป็นปกติแล้ว แต่กรมฝ่ายในพระราชวังยังหาบริบูรณ์ไม่ ขอให้จัดแจงบุตรขุนนางผู้มีตระกูลประกอบด้วยสติปัญญาตั้งขึ้นเป็นพระมเหสี จะได้บังคับบัญชานางสนมกรมฝ่ายใน พระเจ้าซุนเต้จึงตรัสว่า ท่านว่านี้ชอบควรจะทำตามจึงเสด็จเข้าไปข้างใน เห็นบุตรเลียงสงชื่อนางเหลียงทรงรูปโฉมงาม ประกอบด้วยสติปัญญามีอัชฌาสัยเป็นที่ชอบพระทัยยิ่งนัก จึงตั้งขึ้นเป็นพระอัครมเหสีได้เป็นใหญ่บังคับกรมฝ่ายในสิทธิ์ขาด พระมเหสีจึงทูลให้พระเจ้าซุนเต้ตั้งเลียงเสียงผู้พี่ชายเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เลียงเสียงรับราชการอยู่ได้สามเดือนเศษบังเกิดโรคปัจจุบันถึงแก่กรรม พระเจ้าซุนเต้จึงตั้งเลียงเอ๊กเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่เลียงเสียงผู้บิดาสืบไป เลียงเอ๊กจึงทูลตั้งแต่งญาติวงศ์เป็นขุนนางข้าเฝ้าเป็นอันมาก เลียงเอ๊กเห็นว่าขุนนางซึ่งมีสติปัญญาเป็นที่วางพระทัยพระเจ้าซุนเต้นั้นมีอยู่เจ็ดคน เลียงเอ๊กจะทำสิ่งใดก็เกรงขาม จึงคิดอุบายทูลพระเจ้าซุนเต้ให้ขุนนางเจ็ดคนไปครองเมืองด่านป้องกันขอบขัณฑสีมาเมืองหลวง พระเจ้าซุนเต้เชื่อฟังเห็นว่าเลียงเอ๊กคิดชอบ จึงให้หาโตอ๋อหนึ่ง จิวกี๋หนึ่ง ปังบี๋หนึ่ง เอ๊กป้าหนึ่ง เตียวก๋งหนึ่ง โกยจุ้น หนึ่ง เล่าปันหนึ่ง ขุนนางเจ็ดคนเข้ามาเฝ้าพร้อมแล้ว จึงตรัสตั้งว่าท่านจงไปอยู่รักษาเมืองน้อยใหญ่ ป้องกันข้าศึกศัตรูปราบโจรผู้ร้ายให้ราบคาบ บำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางเจ็ดนายรับสั่งบังคมลาออกมาจัดเตรียมพรรคพวกแยกกันไปครองเมืองน้อยใหญ่
ฝ่ายเตียวก๋งไปรักษาเมืองโจจิ๋วจัดแจงราษฎรราบคาบแล้ว จึงคิดว่าเมืองหลวงเป็นที่แสนสนุกนัก บัดนี้เลียงเอ๊กได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่คิดจะบังคับขุนนางเมืองหลวงให้อยู่ในอำนาจ เพ็ดทูลกำจัดขุนนางผู้ซื่อตรงให้ออกมาอยู่หัวเมือง เอาญาติของตัวเป็นขุนนางข้าเฝ้าทุกตำแหน่ง เป็นพรรคพวกเลียงเอ๊กทั้งฝ่ายหน้าฝ่ายใน ถ้าเลียงเอ๊กจะทำผิดประการใดเห็นว่าพระเจ้าซุนเต้จะไม่ทราบความ ด้วยหาผู้ใดที่จะอาจกราบทูลกล่าวโทษเลียงเอ๊กมิได้ เลียงเอ๊กจะมีใจกำเริบ แผ่นดินพระเจ้าซุนเต้จะบังเกิดจลาจลเป็นมั่นคง พระเจ้าซุนเต้พระองค์มีคุณแก่เรายิ่งนัก ควรจะกตัญญูสนองพระคุณจึงจะชอบ เตียวก๋งจึงแต่งเป็นหนังสือลับให้ขุนนางคนสนิทไปถวายต่อพระหัตถ์ พระเจ้าซุนเต้ทรงอ่านเป็นเรื่องความเตือนพระสติมิให้วางพระทัยแก่เลียงเอ๊ก พระเจ้าซุนเต้มิได้ตรัสประการใดเสด็จขึ้น
ฝ่ายเลียงเอ๊กสืบรู้ว่า เตียวก๋งมีหนังสือลับมาทูลกล่าวโทษมีใจพยาบาท คิดจะแก้แค้นเตียวก๋งอยู่มิได้ขาด ขณะนั้นหัวเมืองก๋งเหลงบังเกิดฝนแล้งข้าวแพง เจ้าเมืองเร่งเรียกข้าวค่านา ราษฎรพากันอพยพหนีเข้าตั้งซ่องสุมอยู่ในป่า คุมพวกเป็นโจรเที่ยวปล้นตีบ้านตีเมืองชุกชุมขึ้นเป็นหลายตำบล เจ้าเมืองก๋งเหลงมีหนังสือบอกข้อราชการมาให้กราบทูล พระเจ้าซุนเต้จึงตรัสปรึกษาเลียงเอ๊ก จะจัดหาผู้ซึ่งจะเป็นแม่ทัพไประงับโจรผู้ร้าย เลียงเอ๊กได้ฟังจึงคิดว่าเองเพ๊กนายโจรผู้นี้มีฝีมือกล้าชำนาญเพลงอาวุธ จำจะใช้เตียวก๋งไปให้พวกโจรจับฆ่าเสียจึงจะสมที่ความแค้น เลียงเอ๊กจึงทูลว่า ซึ่งจะให้ผู้อื่นไปปราบโจรครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ขอให้เตียวก๋งเจ้าเมืองโจจิ๋วเป็นแม่ทัพยกไปพวกโจรจะราบคาบ พระเจ้าซุนเต้เห็นชอบ จึงตรัสว่าท่านว่านี้ต้องกับความคิดเรา แล้วตรัสสั่งให้มีหนังสือไปหาเจ้าเมืองโจจิ๋วมาเฝ้า พระเจ้าซุนเต้จึงตรัสแก่เตียวก๋งเจ้าเมืองโจจิ๋วว่า พวกโจรเมืองก๋งเหลงกำเริบปล้นตีชิงทรัพย์สิ่งของราษฎรชาวเมืองก๋งเหลงได้ความเดือดร้อน หาผู้จะไปปราบมิได้ เราเห็นแต่ท่านผู้มีสติปัญญาจึงหาตัวมาจะให้เป็นแม่ทัพกำกับทหารห้าหมื่นไปปราบโจรท่านจะเห็นประการใด เตียวก๋งจึงทูลว่าข้าพเจ้าได้รับพระราชทานที่ยศศักดิ์ พระองค์ชุบเลี้ยงพระคุณหาที่สุดมิได้ จะขอทำการอาสากว่าจะสิ้นชีวิต แต่สติปัญญาข้าพเจ้าไม่ลึกซึ้งเหมือนเกียงไทก๋งครั้งแผ่นดินพระเจ้าบู๊อ๋อง กลอุบายความคิดไม่ว่องไวเหมือนซุนปินครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก มิได้ชำนาญการศึกเหมือนฮั่นสินครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจ ซึ่งมีรับสั่งจำเพาะใช้ให้ข้าพเจ้าไปปราบโจรครั้งนี้ เปรียบเหมือนคนเขลาขลาดจะสู้กับคนกล้า มิดังนั้นเหมือนคนกำลังน้อยอาจจะหาญเข้าสู้กับผู้มีกำลังมาก จะขอบุญญาธิการพระองค์ไปเป็นที่พึ่งระงับโจร จะรับพระราชทานแต่รถสำหรับขี่ไปเป็นเกียรติยศกับพรรคพวกคนใช้ยี่สิบคน เครื่องศัสตราวุธกับทหารมิได้รับพระราชทาน จะไปกล่าวให้พวกโจรอ่อนน้อมแก่พระองค์ จะมิให้คบกันเป็นโจรสืบไป พระเจ้าซุนเต้จึงตรัสว่าขุนนางนายทหารแต่ก่อนจะปราบโจรนั้นมีทหารนับหมื่นยกไปทำศึกจึงมีชัยชนะแก่พวกโจร ตัวท่านจะไปทำการปราบโจรแต่ผู้เดียวกับคนใช้เห็นผิดประเพณี ถ้ามีชัยชนะครั้งนี้จะมีชื่อปรากฏไปภายหน้าว่าเป็นผู้มีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ พระเจ้าซุนเต้จึงพระราชทานเครื่องยศกับรถเทียมด้วยม้าให้เตียวก๋ง แล้วเสด็จออกไปส่งเตียวก๋งนอกเมืองหลวง เตียวก๋งบังคมลาขึ้นรถคนใช้ยี่สิบคน หาเครื่องศัสตราวุธมิได้ แห่ตามรถเตียวก๋งเดินไปตามทางเมืองก๋งเหลง พระเจ้าซุนเต้ส่งเตียวก๋งแล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง แต่คอยฟังข่าวเตียวก๋งซึ่งไประงับโจรอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายเตียวก๋งมาถึงแดนเมืองก๋งเหลง จึงหยุดรถอยู่หน้าค่ายพวกโจร แล้วให้คนใช้ถือหนังสือเข้าไปหานายโจร ณ ค่าย ฝ่ายเองเพ๊กนายโจรนั่งอยู่ในค่ายปรึกษาพวกโจรจะยกเข้าตีเมืองก๋งเหลง พอนายประตูค่ายเข้ามาแจ้งความว่า เตียวก๋งขุนนางเมืองหลวงมากับบ่าวประมาณยี่สิบคนหยุดรถอยู่หน้าค่าย ให้คนใช้ถือหนังสือมาอยู่หน้าประตูค่าย เองเพ๊กจึงสั่งให้รับตัวผู้ถือหนังสือเข้ามาแล้วรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า พระเจ้าซุนเต้มีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทั้งปวง พระองค์ทรงพระวิตกด้วยชาวเมืองก๋งเหลงบังเกิดข้าวแพง ราษฎรละไร่นาเสียออกอยู่ป่า คบหากันเป็นโจรผู้ร้ายปล้นตีบ้านด้วยความอดอยากยากจน ครั้นจะให้ทหารผู้มีฝีมือยกเป็นกระบวนทัพมาจับผู้ซึ่งเป็นโจรไปทำโทษ ก็จะพากันล้มตายถึงแก่ความฉิบหายเป็นอันมาก จึงมีรับสั่งให้เราผู้ชื่อเตียวก๋งเป็นขุนนางซื่อตรงต่อแผ่นดินออกมาว่ากล่าวโดยดี มิได้คบกันเป็นโจรผู้ร้ายสืบไป ส่วยสาอากรของหลวงซึ่งติดค้างจะยกพระราชทาน มิให้เจ้าเมืองกรมการเร่งเรียก ถ้านายโจรยอมละความชั่วเสีย ออกตั้งทำมาหากินเป็นปกติตามรับสั่ง ก็ให้เชิญออกไปเจรจากันนอกค่าย เองเพ๊กอ่านหนังสือแล้วคิดจะออกไปหาเตียวก๋ง แต่เกรงเตียวก๋งจะซุ่มกองทัพแต่งกลอุบายว่ากล่าวล่อลวงให้ออกไปแล้วจะล้อมจับตัว จึงสั่งโจรทหารให้เที่ยวสืบกองทัพ ทหารโจรกลับมาบอกว่าไม่มีทัพซุ่ม เห็นแต่คนใช้ซึ่งมากับเตียวก๋งประมาณสิบกว่าคนหาเครื่องศัสตราวุธมิได้ เองเพ็กเห็นว่าเตียวก๋งมาโดยสุจริต จึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธพาพวกนายโจรทหารออกจากค่าย มาเห็นเตียวก๋งนั่งอยู่บนรถ จึงลงจากม้าเข้าไปคำนับ เตียวก๋งเชิญเองเพ็กนั่งที่สมควรแล้วจึงปราศรัยว่า เราแจ้งความอยู่ว่าท่านเป็นโจรทั้งนี้ เพราะเจ้าเมืองก๋งเหลงแต่งแต่ความดี มีหนังสือบอกเข้าไปให้กราบทูลว่าท่านทั้งปวงเป็นโจร มีรับสั่งจะให้ทหารผู้มีฝีมือห้าหมื่นยกมาจับ เราเห็นว่าท่านคบหากันเป็นโจรด้วยความจำเป็น เห็นแต่จะให้พ้นอันตราย ด้วยเจ้าเมืองก๋งเหลงจะเร่งเรียกข้าวค่านาและส่วยสาอากรของหลวงติดค้าง ซึ่งจะเป็นผู้ร้ายหมายปล้นตีชิงเมืองน้อยใหญ่เป็นศัตรูแผ่นดินโดยแท้นั้นหามิได้ เราจึงทูลรับอาสาออกมาว่ากล่าวท่านให้ละความชั่วเสีย พากันออกทำนาหากินตามภูมิลำเนา ส่วยสาอากรซึ่งติดค้างโปรดให้เลิกเสีย มิให้เจ้าเมืองก๋งเหลงเร่งเรียก มีรับสั่งโปรดมาโดยพระทัยกรุณาแก่ท่านทั้งปวงฉะนี้ ท่านจะเห็นประการใด เองเพ๊กได้ยินดังนั้นด้วยความแค้นเจ้าเมืองก๋งเหลง จึงร้องไห้บอกความว่า แต่ก่อนข้าพเจ้ากับพรรคพวกทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิตบุตรภรรยา ข้าวค่านาและส่วยสาอากรได้ทำส่งเป็นหลวงทุกปีมิได้ให้ติดค้าง ครั้นอยู่มาฝนแล้งทำไร่นาหาผลมิได้ เจ้าเมืองก๋งเหลงให้เกาะข้าพเจ้ากับพรรคพวกไปเร่งเรียกค่านาตามเนื้อนามิได้ บอกเข้าไปให้เพ็ดทูล ข้าพเจ้าทั้งปวงอยู่ในแดนเมืองก๋งเหลง อุปมาเหมือนปลาในกระทะตั้งอยู่บนเตาเพลิงมีความเดือดร้อนนัก จึงสู้เสียสละบ้านเรือน อพยพออกมาปล้นตีชิงชาวบ้านเลี้ยงชีวิตอยู่ในป่า หวังจะให้ความทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวง จะได้แจ้งว่าข้าพเจ้าทั้งปวงมีความยากแค้น ซึ่งมีรับสั่งให้ท่านมาว่ากล่าวชักชวนทำไร่ทำนาตามภูมิลำเนา ค่านาส่วยสาอากรติดค้างโปรดให้ยกพระราชทาน ด้วยพระทัยกรุณาแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขอทำตามรับสั่ง ตั้งแต่วันนี้ไปวันหน้ามิได้คบหากันเป็นโจรเหมือนหนหลัง เตียวก๋งได้ฟังมีใจยินดีนัก จึงพาเองเพ๊กกับพวกโจรยกเข้าเมืองก๋งเหลงให้เลี้ยงโต๊ะเป็นที่สบาย แล้วแต่งหนังสือบอกไปให้กราบทูลพระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าซุนเต้แจ้งว่าเตียวก๋งเกลี้ยกล่อมโจรเมืองก๋งเหลงยอมสามิภักดิ์มีพระทัยยินดี จึงให้ขุนนางถือหนังสือรับสั่งไปเลื่อนที่เตียวก๋งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร พระราชทานเงินสองหมื่นตำลึงไปแจกแก่พวกโจรทั้งปวง ตั้งแต่นั้นมาแผ่นดินราบคาบเป็นปกติหาโจรผู้ร้ายมิได้ ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทุกหัวเมือง
พระเจ้าซุนเต้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงโดยยุติธรรมได้สิบเก้าปี ณ เดือนแปดข้างขึ้นประชวรพระโรคเสด็จสู่สวรรคตพระชันษาสามสิบเอ็ดปี พระมเหสีกับขุนนางทั้งปวงทำการฝังพระศพตามประเพณีกษัตริย์สำเร็จแล้ว เวนราชสมบัติให้แก่เล่าเปียพระราชบุตรพระชันษาเจ็ดขวบ ถวายพระนามเจ้าเหงฮ่องเต้ ฮ่องไทเฮาผู้เป็นพระราชมารดากำกับพระเจ้าเหงฮ่องเต้ออกราชการอยู่ประมาณเดือนเศษ พระเจ้าเหงฮ่องเต้สู่สวรรคต ฮ่องไทเฮาจึงให้ขุนนางประดับรถด้วยเครื่องสูงกระบวนแห่ ไปรับเล่าจ้านชันษาเก้าขวบเป็นบุตรเล่าปุดไฮ่อ๋องเชื้อพระวงศ์มา มอบราชสมบัติถวายพระนามพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ ฮ่องไทเฮากำกับว่าราชการเมืองหลวงโดยยุติธรรม ฮ่องไทเฮาแจ้งกิตติศัพท์ว่าเตงเตียงอยู่เมืองซินโตก๋วน เป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดินยิ่งนัก จึงให้ไปหาเตงเตียงมาเฝ้า ตั้งให้เป็นขุนนางไปรักษาเมืองไบก๋วน เตงเตียงรับตราตำแหน่งที่เจ้าเมืองไบก๋วน แล้วบังคมลาพาพรรคพวกออกจากเมืองหลวงไปตามระยะทาง พอเวลาเย็นหยุดที่สำนักแรมเป็นที่ขุนนางหัวเมืองเดินทางไปมาอาศัย
ฝ่ายผู้รักษาที่สำนักจึงเข้าไปคำนับ บอกความแก่เจ้าเมืองไบก๋วนว่าที่สำนักนี้ปีศาจร้าย ขุนนางเดินทางมาอาศัยปีศาจกระทำเกิดปัจจุบันตายเป็นหลายคน ขอท่านจงไปอาศัยสำนักอื่นจึงจะพ้นอันตราย เจ้าเมืองไบก๋วนจึงตอบว่า ท่านมาบอกความเราขอบคุณยิ่งนัก แต่เรามิได้กลัวเกรงปีศาจ จะอาศัยหยุดพักนอนสำนักกว่าจะรุ่งสว่างแล้วจึงจะไป แต่นั่งสนทนากันอยู่กับผู้รักษาสำนัก จนเวลาคํ่าลงจึงให้คนใช้นอนอยู่นอกตึก เจ้าเมืองไบก๋วนจึงเข้าไปอาศัยนอนข้างภายในตึกตามเทียนดูหนังสืออยู่ ครั้นเวลาดึกคนนอนหลับเงียบสงัด ได้ยินเสียงเจรจาเยือกเย็นเป็นเสียงสตรีร้องเข้ามาว่าให้ช่วยทุกข์ของราษฎรซึ่งได้ความเดือดร้อนด้วย เจ้าเมืองไบก๋วนสำคัญว่าคนมาร้องทุกข์ราษฎร์ จึงตอบออกไปว่าท่านมีธุระถ้อยความประการใด จงเข้ามาเล่าให้ฟังจะช่วยว่ากล่าวตัดสินให้ ปีศาจจึงบอกว่าข้าพเจ้าหาเสื้อห่มมิได้ จะเปลือยตัวเข้าไปคำนับไม่สมควร เจ้าเมืองไบก๋วนจึงเปลื้องเสื้อชั้นนอกโยนออกไปนอกประตูตึก ปีศาจจึงแปลงเพศเป็นคนห่มเสื้อเข้าไปคำนับแจ้งความว่า เดิมผัวข้าพเจ้าเป็นขุนนางชื่อปุยเหลง พาข้าพเจ้ากับพรรคพวกสิบสองคนเดินทางมาอาศัยนอนอยู่สำนักนี้ ผู้รักษาสำนักพาพวกเพื่อนมาล้อมฆ่าผัวกับตัวข้าพเจ้าพวกพ้องข้าพเจ้าตายสิ้น แล้วเอาศพไปฝังไว้เก็บริบเงินทองสิ่งของแล้วปกปิดความเสีย บรรดาขุนนางเดินทางมาอาศัยสำนัก ข้าพเจ้าร้องทุกข์มิได้ช่วยชำระทุกข์ข้าพเจ้า จึงกระทำให้ตายเป็นหลายคน ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านมีสติปัญญาเหมือนดังแว่นแก้วอันจะส่องเห็นการไกลได้ถึงหมื่นเส้น จงกรุณาช่วยพิจารณาเอาตัวคนร้ายในแผ่นดินจงได้ ภายหน้าจะมีผู้สรรเสริญออกชื่อลือปรากฏไปถึงหมื่นปี เจ้าเมืองไบก๋วนรู้ว่าปีศาจ จึงรับว่าทุกข์ของท่านเราจะช่วยชำระให้ได้ความจริง แต่นี้ไปอย่าทำร้ายแก่ผู้มาอาศัยในสำนัก จงช่วยพิทักษ์รักษาให้พ้นภัยอันตราย นางปีศาจรับคำจึงชี้บอกตำแหน่งที่ฝังศพแล้วหายไป เจ้าเมืองไบก๋วนเห็นแต่เสื้อกองอยู่ต่อหน้า จึงหยิบมาห่มมิได้ประมาท แต่ตามเทียนดูหนังสืออยู่ตราบเท่ารุ่งสว่าง จึงให้คนใช้ไปหาตัวผู้รักษาที่สำนักมาซักถามตามถ้อยคำนางปีศาจ ผู้รักษาสำนักไม่รับ เจ้าเมืองไบก๋วนจึงให้คนใช้ไปขุดได้ศพปุยเหลงกับศพภรรยาพรรคพวกปุยเหลงดังถ้อยคำนางปีศาจ แล้วให้ผูกมัดผู้รักษาสำนักซักถามให้บอกออกความจริง ผู้รักษาสำนักปิดอำความไว้มิได้ด้วยกลัวอาญา จึงรับสารภาพว่าข้าพเจ้าคบคิดกันฆ๋าปุยเหลงเสียทั้งนี้โทษถึงตายแล้ว ขอท่านจงกรุณาไว้ชีวิตครั้งหนึ่งจะขอไถ่โทษตัว เจ้าเมืองไบก๋วนจึงว่าเราพิจารณาความจะเอาตัวผู้ทำผิดใช่ว่าจะเห็นแก่สินบนหามิได้ ท่านคบคิดกันล้อมฆ่าขุนนางกับพรรคพวกเสียถึงสิบสองคน โทษตัวถึงตายโดยกฎหมายสำหรับแผ่นดิน เจ้าเมืองไบก๋วนจึงให้ผู้รักษาสำนักนำพรรคพวกได้ตัวมาพร้อมกันแล้วให้เอาไปฆ่าเสีย จึงให้คนใช้ไปบอกพี่น้องของปุยเหลงผู้ตายนั้นมาทำการฝังศพ แล้วแต่งหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง เจ้าเมืองไบก๋วนออกจากที่สำนักไปจัดแจงราษฎรชาวเมืองไบก๋วนให้อยู่เย็นเป็นสุข แต่นั้นมาผู้ไปมาอาศัยสำนักนั้นหาภัยอันตรายมิได้ ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงต่างคนสรรเสริญเจ้าเมืองไบก๋วนว่ามีสติปัญญา พิจารณาความเที่ยงธรรมมิได้เห็นแก่สินบนคนผิด กิตติศัพท์เล่าลือไปถึงเมืองหลวง มีผู้นำหนังสือบอกเจ้าเมืองไบก๋วนขึ้นกราบทูลพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้กับฮ่องไทเฮา จึงสั่งให้มีหนังสือไปเลื่อนที่เจ้าเมืองไบก๋วนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไปครองเมืองก๋งเหลง แล้วพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้จึงตั้งขุนนางคนหนึ่งชื่อเฉกกี้มีสติปัญญาให้เป็นขุนนางผู้ปรึกษา เฉกกี้ตั้งใจจงรักภักดี ทูลเตือนพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ให้ตั้งอยู่ในยุติธรรมโดยราชประเพณี
ฝ่ายเลียงเอ๊กขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นหลานฮ่องไทเฮา เห็นว่าเฉกกี้มีสติปัญญา ได้เรียนรู้ขนบธรรมเนียมแต่ก่อนเป็นอันมาก คิดจะชักชวนมาไว้เป็นคนสนิท จึงให้คนใช้ไปหาตัวเฉกกี้มากินโต๊ะเนืองๆ เฉกกี้จึงคิดว่าเลียงเอ๊กเป็นคนอิจฉาพยาบาท จะให้ได้ดีแต่ตัวผู้เดียวมิให้มีผู้ฝ่าเกิน แต่กำจัดผู้มีสติปัญญาเสียเป็นหลายคน ควรจะเตือนสติเลียงเอ๊กให้ละความชั่วเสีย ผู้มีสติปัญญาทั้งปวงจึงเข้ามาช่วยพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เฉกกี้จึงแต่งหนังสือเรื่องราวชักทำเนียบสรรเสริญขุนนางซึ่งมีใจซื่อสัตย์กตัญญูต่อเจ้าแผ่นดิน แล้วติเตียนขุนนางซึ่งทรยศกบฏต่อเจ้าแต่ก่อน ชักเอามาเปรียบเทียบเป็นหลายเรื่องแล้วเอาไปให้เลียงเอ๊กอ่าน เลียงเอ๊กจึงถามว่าขุนนางซึ่งมีใจซื่อตรงต่อพระมหากษัตริย์ ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขแต่โบราณ มีเรื่องราวกล่าวไว้ว่าแต่เท่านี้หรือ เรื่องอื่นยังมีอยู่อีกเป็นประการใดบ้าง เฉกกี้จึงว่าครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจนั้น มีขุนนางคนหนึ่งชื่อเสียวโห ได้เป็นไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน เสียวโหมีใจจงรักภักดีทำนุบำรุงเล่าปังจะให้เป็นเจ้าแผ่นดิน ชักชวนฮั่นสินผู้มีสติปัญญาชำนาญการศึกมาตั้งเป็นแม่ทัพ เกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารได้เป็นอันมาก กำจัดฌ้อปาอ๋องเสียแล้วยกเล่าปังขึ้นเป็นกษัตริย์เมืองหลวง เสียวโหชักชวนผู้มีสติปัญญามาถวาย ช่วยเพ็ดทูลเสนอให้เป็นขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ตามสมควร มิได้คิดอิจฉาพยาบาทเกียดกันข่มขี่เอาแต่ดีผู้เดียว เสียวโหเป็นคนซื่อสัตย์มีความกตัญญู ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินพระเจ้าฮั่นโกโจได้อยู่เย็นเป็นสุข มีผู้สรรเสริญจำเริญเกียรติยศปรากฏชื่อ เหมือนดังพระจันทร์เมื่อวันเพ็ญรัศมีผ่องแผ้วหาเมฆหมอกมลทินมิได้ ขุนนางผู้ใดใจอิจฉาพยาบาท ไม่โอบอ้อมอารีแก่ผู้ซึ่งอยู่ในบังคับ เป็นคนไม่มีสัตย์กตัญญูต่อพระมหากษัตริย์อันมีพระคุณ ขุนนางผู้นั้นจะเสื่อมเกียรติยศมีแต่จะมัวหมองลงทุกวัน เหมือนดังพระจันทร์เมื่อแรม ถึงจะสิ้นชีวิตก็ไม่สิ้นชื่อ จะลือแต่ความชั่วอยู่ในแผ่นดินหาผู้นับถือมิได้ ทุกวันนี้ท่านได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการเมืองหลวง ควรที่จะจัดแจงผู้มีสติปัญญามาทูลตั้งแต่งเป็นขุนนางข้าเฝ้า ขุนนางเก่าซึ่งมีความชอบในแผ่นดินช่วยเพ็ดทูลเชิดชูชุบเลี้ยงอย่าให้เสียใจ มีราชการจะได้ใช้ตามคุณวิชาประกอบพระเกียรติยศพระมหากษัตริย์ให้จำเริญ จะมีผู้สรรเสริญไปภายหน้า ข้าพเจ้าว่าหวังเตือนสติ จงดำริหาความชอบสิ่งชั่วจงละเสียจึงจะควร เลียงเอ๊กได้ฟังมีความยินดี จึงว่าท่านว่ากล่าวถูกต้องอย่างธรรมเนียม เป็นผู้มีสติปัญญาโดยแท้ควรจะทำตาม จึงตั้งเฉกกี้เป็นที่ลิมเจ๋เตียงขุนนางคนสนิท เฉกกี้รับราชการในตำแหน่งที่ลิมเจ๋เตียงอยู่หลายเดือน ครั้นเลียงเอ๊กว่ากล่าวถ้อยความสิ่งใดมิได้สัจธรรม เฉกกี้ทัดทานกลับโกรธว่ากล่าวหยาบช้าเป็นหลายครั้งมิได้เชื่อฟัง เฉกกี้จึงคิดว่าเลียงเอ๊กมีสันดานเป็นคนใจหยาบ เราเป็นขุนนางอยู่ในบังคับจะทำราชการไปภายหน้า ถ้าเลียงเอ๊กขัดเคืองก็จะพาลเอาโทษ ควรจะคิดเอาตัวหนี เฉกกี้จึงเข้าไปคำนับเลียงเอ๊กแล้วว่า ซึ่งท่านกรุณาให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางมียศศักดิ์คุณท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าบังเกิดโรคจะรับราชการสืบไปนั้นขัดสนนัก ขอลาไปเที่ยวแสวงหาสรรพยารักษาตัวพอคลายโรคแล้ว จึงจะกลับมาอยู่ทำการฉลองคุณท่านสืบไป เฉกกี้จึงมอบตราตำแหน่งที่ลิมเจ๋เตียงคืนให้เลียงเอ๊กแล้วคำนับลาไปบ้านเก่า
ฝ่ายเลียงเอ๊ก ครั้นเฉกกี้ลาไปหลายวันแล้ว จึงคิดว่าเฉกกี้มอบตราไว้ให้ แกล้งอุบายว่าป่วยไปรักษาตัวทั้งนี้ เฉกกี้จะขัดเคืองเราเป็นมั่นคง จำจะคิดฆ่าเสีย เลียงเอ๊กจึงใช้คนสนิทติดตามไปฆ่าเฉกกี้ตาย กิตติศัพท์นั้นเล่าลือกันอื้ออึงทั้งเมืองหลวง มีผู้ทำเรื่องราวเป็นหนังสือลับกราบทูลพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ พระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ทราบความว่าเลียงเอ๊กให้ฆ่าเฉกกี้เสียขัดเคืองพระทัย มิได้ตรัสประการใดด้วยเกรงฮ่องไทเฮา ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกขุนนางเลียงเอ๊กเข้าไปเฝ้า พระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้เมินพระพักตร์ไปตรัสว่า ขุนนางผู้ใหญ่มากด้วยความอิจฉาพยาบาท ไม่ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดิน ทำการแต่อำเภอใจไม่ปรึกษา ฆ่าคนมีสติปัญญาเสียไม่ชอบ ตรัสแล้วเสด็จขึ้น
ฝ่ายเลียงเอ๊กแจ้งว่าพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ขัดเคือง จึงออกจากที่เฝ้าไปถึงบ้าน ตรึกตรองเห็นว่าจะมีผู้ลอบทูลความซึ่งเราให้ไปฆ่าเฉกกี้เป็นมั่นคง พระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้เคืองพระทัย ตรัสกระทบกระเทียบเปรียบเปรยให้เราได้ความอายแก่ขุนนางทั้งปวง ถ้าพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้มีพระชันษาจำเริญในราชสมบัติไปภายหน้า เราจะมีอันตราย จำจะคิดทำร้ายเสียก่อนจึงควร ครั้นอยู่มาหลายวันเลียงเอ๊กให้ภรรยาทำขนมเปียใส่ยาพิษเข้าไปถวายให้พระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้เสวย พระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้มิได้แจ้งว่าเป็นยาพิษพระทัยสำคัญว่าขนม ขุนนางผู้ใหญ่แกล้งบรรจงถวายสุจริต จึงหยิบขนมเปียเสวยได้ครึ่งอัน ยาพิษกลุ้มกลัดพระทรวง ซบพระพักตร์ทรงวิสัญญีแน่นิ่งอยู่บนพระที่นั่ง
ฝ่ายหลีกอกับเตาเกียวรู้ว่าพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้เสวยยาพิษ สองนายตกใจนัก เชิญพระโอสถขึ้นไปจะถวาย เลียงเอ๊กโกรธร้องตวาดห้ามหลีกอกับเตาเกียวเสีย พอพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้สวรรคต ฮ่องไทเฮากับขุนนางทั้งปวงต่างคนตกตะลึงอยู่มิรู้ที่จะทำประการใด จึงช่วยกันอันเชิญพระศพไปฝังเสีย แต่นั้นมาขุนนางเกรงกลัวเลียงเอ๊กยิ่งนัก ครั้นอยู่มา ณ เดือนหกฮ่องไทเฮาจึงประชุมขุนนาง ปรึกษาเลียงเอ๊กให้ไปเชิญเล่าจี้ชันษาสิบห้าปี เป็นเชื้อพระวงศ์กษัตริย์มามอบราชสมบ้ดิ ถวายนามพระเจ้าฮวนเต้ ฮ่องไทเฮากำกับว่าราชการเมืองหลวงเหมือนดังแต่ก่อน พระเจ้าฮวนเต้เห็นว่าเตาเกียวกับหลีกอเป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน จึงตั้งเตาเกียวเป็นที่ไทอุ้ย ให้หลีกอเป็นคนงีหลวง ขุนนางคนสนิทรักษาพระองค์ เตาเกียวกับหลีกอจงรักภักดีในพระเจ้าฮวนเต้โดยสุจริต ครั้นเลียงเอ๊กว่ากล่าวการสิ่งใดชอบก็เชื่อฟังทำตามบังคับ แม้นเลียงเอ๊กขุนนางผู้ใหญ่ทำความมิชอบ และว่ากล่าวถ้อยความไม่อยู่ในสัจธรรม สองนายทัดทานขัดขวางไม่ทำตามบังคับ เลียงเอ๊กมีความขัดเคืองคอยจะพาลเอาผิดอยู่มิได้ขาด ครั้น ณ เดือนสิบเอ็ดบังเกิดแผ่นดินไหวมิได้หยุด ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงสะดุ้งตกใจร้องอื้ออึง พระเจ้าฮวนเต้จึงเสด็จออกขุนนาง ตรัสถามเตาเกียวว่าแผ่นดินไหวมิได้หยุดดังนี้ จะเป็นเหตุร้ายดีประการใด เตาเกียวจึงทูลว่าแผ่นดินเป็นวิปริตด้วยผู้ซึ่งเป็นใหญ่ว่าราชการไม่เป็นยุติธรรม เทพยดาอันรักษาแผ่นดินจึงบันดาลให้เห็นเป็นอัศจรรย์ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปบวงสรวงเทพยดาให้ระงับโทษทั้งปวง แผ่นดินจึงจะเป็นปรกติ พระเจ้าฮวนเต้จึงสั่งเจ้าพนักงานปลูกศาลตั้งเครื่องบัตรพลีพลีกรรมตามตำรา แล้วเสด็จออกไปนอกประตูพระราชวังจุดธูปเทียนบูชา แล้วเงยพระพักตร์ขึ้นไปบนอากาศตรัสทรงอธิษฐานว่า ข้าพเจ้าเป็นหลานกษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อน บัดนี้ขุนนางและราษฎรหัวเมืองพร้อมใจกันเชิญมาครองสมบัติใหม่ยังมิทันได้จัดแจงการทั้งปวง พอแผ่นดินไหวราษฎรสะดุ้งตกใจยิ่งนัก ขอจงเทพยดาอันรักษาแผ่นดิน กรุณาช่วยระงับเหตุร้ายให้เสื่อมหาย ขณะนั้นมีลมจำพวกหนึ่งมาแต่ทิศตะวันออกประมาณครู่หนึ่ง แผ่นดินที่ไหวก็หยุดเป็นปรกติ พระเจ้าฮวนเต้มีพระทัยยินดีนัก จึงเสด็จคืนเข้าพระราชวัง ขุนนางและราษฎรชาวเมืองหลวงต่างคนสรรเสริญว่าพระเจ้าฮวนเต้ว่ามีบุญญาธิการมาก
ฝ่ายเลียงเอ๊กเห็นเตาเกียวกับหลีกอเป็นคนสนิท ชอบพระอัชฌาสัยพระเจ้าอวนเต้ยิ่งนักมีใจอิจฉา จึงเข้าไปกล่าวโทษแก่ฮ่องไทเฮาว่า เตาเกียวกับหลีกอคบคิดกับเล่าอิ๋ว ซ่อนเครื่องศัสตราวุธไว้จะชิงเอาราชสมบัติยกให้เล่าอิ๋ว ขอให้กำจัดเตาเกียวกับหลีกอเสียจึงจะมีความสุขสืบไป ฮ่องไทเฮาได้ยินเลียงเอ๊กกล่าวโทษขุนนางสองคนซึ่งมีใจซื่อตรงต่อแผ่นดิน ว่าคิดกบฏต่อแผ่นดิน จึงตวาดเลียงเอ๊กด้วยขัดเคืองเสด็จเข้าข้างใน เลียงเอ๊กยิ่งมีความแค้นมากขึ้น จึงคิดว่าราชสมบัติตกอยู่ในเงื้อมมือเรา จะคอยรับสั่งนั้นเห็นจะไม่ได้ฆ่าอ้ายคนร้าย คิดแล้วกลับมาบ้านจึงสั่งคนสนิทซึ่งเป็นพรรคพวกไปล้อมบ้าน จับเตาเกียวกับหลีกอไปจำไว้ในตึกเย็นตาย แล้วเก็บริบเอาทรัพย์เงินทองสิ่งของเป็นอันมาก พระเจ้าฮวนเต้แจ้งความว่าเลียงเอ๊กทำการพยายามฆ่าขุนนางคนสนิทเคืองพระทัยนัก ครั้นจะคิดจับเลียงเอ๊ก พวกเลียงเอ็กทั้งข้างหน้าข้างในเป็นอันมาก ไม่สมดังพระทัยคิดมิได้ตรัสสิ่งใด ด้วยเกรงพวกเลียงเอ๊กจะสะดุ้งสะเทือน จึงเสด็จออกว่าราชการแล้วจัดแจงผู้ซึ่งมิได้เป็นพวกเลียงเอ๊กได้สามสิบสองคน ล้วนแต่มีสติปัญญาฝีมือกล้ามีกำลังมาก ตั้งเป็นขุนนางใกล้ชิดพระองค์ ทรงตรึกตรองจะกำจัดเลียงเอ๊กเสียมิได้ขาด อยู่วันหนึ่งพระเจ้าฮวนเต้ให้หาตัวเถียวกับซีหวยขุนนาง ซึ่งมิได้เป็นพวกเลียงเอ๊ก เข้าไปพร้อมกันที่ข้างในแล้วตรัสว่า เลียงเอ๊กฆ่าขุนนางคนสนิทของเราซึ่งหาความผิดมิได้ ทำการสิ่งใดมิได้ยำเกรงเราผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน เราเห็นแก่ฮ่องไทเฮาจึงมิได้ว่ากล่าวให้ขัดเคืองยิ่งกำเริบขึ้นทุกวัน ภายหน้าไปถ้าขัดแค้นก็จะคิดทำร้ายเราเหมือนดังพระเจ้าเหี้ยนฮ่องเต้ บัดนี้เราคิดจะจับเลียงเอ๊กฆ่าเสียจึงจะวายความวิตก ตัวเถียวกับขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่า ซึ่งจะจับเลียงเอ๊กนั้นข้าพเจ้าจะขอรับอาสา อย่าทรงพระวิตกเลย
ฝ่ายนางพนักงานใช้ข้างในเป็นพวกเลียงเอ๊กได้ยินดังนั้น จึงหนีออกไปบอกความแก่เลียงเอ๊ก ฝ่ายเลียงเอ๊กรู้ว่าพระเจ้าฮวนเต้กับขุนนางพร้อมใจกันจะจับตัวก็ตกใจ จะคิดหนีภัยเห็นไม่พ้นด้วยตัวทำความชั่วมีคนชังเป็นอันมาก สองคนกับภรรยากลืนยาพิษตาย
ฝ่ายพระเจ้าฮวนเต้จัดแจงขุนนางจะไปล้อมจับเลียงเอ๊ก พอมีผู้เข้ามาทูลว่าเลียงเอ๊กกินยาตาย จึงให้ออกไปริบได้เงินสามสิบหมื่นกับสิ่งของเป็นอันมาก พระราชทานขุนนางและราษฎรผู้ยากไร้
ฝ่ายชาวเมืองทั้งปวงต่างคนต่างคนดีใจพูดกันว่า เลียงเอ๊กตายแล้ว ตั้งแต่นี้ไปแผ่นดินจะอยู่เย็นเป็นสุข บรรดาผู้ซึ่งเป็นพวกเลียงเอ๊กต่างคนกลัวบุญญาธิการพระเจ้าฮวนเต้ยิ่งนัก ฝ่ายเจ้าเมืองยงเหนาทิศใต้แจ้งกิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองลกเอี๋ยงเปลี่ยนกษัตริย์ใหม่ จึงจัดกองทัพยกเหยียบแดนเข้าไปตั้งค่ายอยู่นอกด่านงันบุนก๋วน
ฝ่ายพระเจ้าฮวนเต้เสด็จออกว่าราชการ พอชาวด่านงันบุนก๋วนถือหนังสือบอกเข้ามาเฝ้าทูลข่าวศึก จึงทรงตรึกตรองเห็นว่า เตียวเกียวมีสติปัญญาฝีมือกล้าหาญ จึงให้เป็นปันจงลงเจียงคุมทหารสิบหมื่นไปป้องกันยงเหนา เตียวเกียวรับสั่งบังคมลายกทัพออกจากเมืองหลวง เดินตามระยะทางไปถึงด่านงันบุนก๋วน ตั้งค่ายมั่นพักทแกล้วทหารแล้ว จึงปรึกษาสิวเอี๋ยนผู้เป็นนายกองทัพหน้าว่า เจ้าเมืองยงเหนายกมาครั้งนี้มีทหารเป็นอันมาก จำจะคิดกลศึกรบกับยงเหนาเอาชัยชนะ ให้ยงเหนาเข็ดขยาดความคิดและฝีมือลง ยงเหนาจึงจะมิได้ยกมายํ่ายี ท่านจงพาทหารสามหมื่นเดินตามริมเชิงเขา เข้าทางน้อยวกอ้อมไปซุ่มทัพอยู่หลังค่ายยงเหนา เราจะไปรบล่อให้ยงเหนาติดตาม ถ้าเห็นทหารในค่ายยงเหนาเบาบางลง ท่านจึงเข้าตีค่ายจุดเพลิงเผาเสบียงอาหารในค่ายยงเหนาให้จงได้ แล้วยกมาสกัดกั้นอยู่ที่ทางช่องแคบ ยงเหนารู้ว่าเพลิงไหม้ค่ายจะถอยทัพไปดับเพลิง ท่านจงรับประจันหน้าไว้ เราจะตีกระหนาบเข้าไปบรรจบกัน เห็นเจ้าเมืองยงเหนาจะเสียทัพแตกยับแก่เราเป็นมั่นคง สิวเอี๋ยนเห็นชอบด้วยจึงคำนับลามาจัดทหารมีกำลังฝีมือกล้าแข็ง ยกไปซุ่มทัพตามเตียวเกียวสั่งทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองยงเหนาเก็บรวบรวมเสบียงอาหาร จะยกขยับเข้าตีชิงเอาด่านงันบุนก๋วนเป็นที่มั่น พอทหารซึ่งไปสืบทางกลับมาแจ้งความว่า กองทัพเมืองลกเอี๋ยงยกมาตั้งค่ายอยู่ด่านงันบุนก๋วน เจ้าเมืองยงเหนากับโจซกทังอ๋องซึ่งเป็นแม่กองทัพหน้า เลือกคัดจัดทหารฝีมืออ่อนกำลังน้อยไม่ว่องไวการรบ ให้อยู่รักษาเสบียงอาหาร ณ ค่าย บรรดาทหารมีกำลังฝีมือกล้าแข็ง เกณฑ์เข้ากองทัพยกออกจากค่ายจะไปด่านงันบุนก๋วน
ฝ่ายทหารเตียวเกียวซึ่งไปสืบราชการรู้ว่ากองทัพยงเหนายกมา จึงขึ้นม้าไปแจ้งความแก่เตียวเกียวแม่ทัพ เตียวเกียวดีใจนักจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารออกจากค่ายเดินทัพตามทางใหญ่ พอพบกองทัพยงเหนาสวนทางมา จึงขับทหารเข้าโจมตี ทหารทั้งสองฝ่ายถ้อยทีหนีไล่พุ่งซัดอาวุธสวนสาตรากันสับสน เสียงม้าและคนโห่ร้องตีกลองรบอื้ออึงไปทั้งป่า
ฝ่ายสิวเอี๋ยนซึ่งไปตั้งซุ่มทัพอยู่ รู้ว่ายงเหนายกจากค่ายได้รบกับเตียวเกียว ทหารในค่ายยงเหนาเบาบางลงสมความคิด จึงขับทหารเข้าตีค่ายไล่ฆ่าฟันทหารยงเหนาแตกหนี แล้วจุดเพลิงเผาค่าย เพลิงไหม้เสบียงอาหารในค่ายลุกลามไปเป็นอันมาก แล้วยกทัพมาตั้งสกัดทางช่องแคบ
ฝ่ายเจ้าเมืองยงเหนารบเตียวเกียว ถ้อยทีมีฝีมือเข้มแข็งมิได้เพลี่ยงพลํ้าแก่กัน พอทหารวิ่งมาบอกว่ามีกองทัพเข้าตีค่ายเผาเสบียงอาหารเสียสิ้น เจ้าเมืองยงเหนาตกใจนัก ชักม้าถอยกลับจะไปดับเพลิง ให้โจซกทังอ๋องรอรบเตียวเกียวมาตามทาง
ฝ่ายสิวเอี๋ยนเห็นทัพยงเหนาถอยหนีเตียวเกียวมาถึง จึงขับม้าพาทหารออกรบประจันหน้าไว้ เจ้าเมืองยงเหนากับโจซกทังอ๋องตกอยู่ในระหว่างศึกกระหนาบ แบ่งทหารออกรบป้องกันเป็นสองกอง เห็นทหารเมืองลกเอี๋ยงรุกรบหนุนแน่นตีโอบขึ้นมาล้อมรอบทั้งสี่ด่าน ทหารถูกอาวุธป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก จะต้านทานมิได้ จึงให้โจซกทังอ๋องขับม้าฝ่าฟันทหารออกจากที่ล้อมหนีไปทางตะวันออก เตียวเกียวปรึกษาสิวเอี๋ยนว่า เจ้าเมืองยงเหนาสิ้นเสบียงอาหารหนีไปตะวันออก ทางจะกลับไปเมืองยงเหนานั้น จำเพาะเดินอ้อมมาหลังเขาใหญ่ตัดลงทางทิศใต้ เราจำจะไปสกัดอยู่ที่ต้นทางร่วม จับตัวเจ้าเมืองยงเหนาให้จงได้ เตียวเกียวจึงแบ่งทหารให้สิวเอี๋ยนยกไปเป็นสองกอง ตั้งซุ่มทหารอยู่สองข้างทางช่องแคบ
ฝ่ายเจ้าเมืองยงเหนาหนีเตียวเกียวมา มิได้เห็นกองทัพติดตาม จึงหยุดพักรวบรวมทหารได้สามหมื่น ยกลงทางเขาใหญ่ในเวลากลางคืน พอรุ่งสว่างจึงเลี้ยวลัดลงทางทิศใต้จะไปเมืองยงเหนา
ฝ่ายเตียวเกียวเห็นเจ้าเมืองยงเหนากับโจซกทังอ๋องขี่ม้ามาหน้าทหาร ได้ทีจุดประทัดสัญญา ทหารพร้อมกันล้อมเจ้าเมืองยงเหนาไว้เป็นหลายชั้น เจ้าเมืองยงเหนาจวนตัวกลัวความตาย สองนายกับโจซกทังอ๋องลงจากม้าร้องขอชีวิตยอมสามิภักดิ์ เตียวเกียวจึงห้ามทหารมิให้ทำอันตราย แล้วพาเจ้าเมืองยงเหนากับโจซกทังอ๋องเข้าเมืองงันบุนก๋วน ให้ถือน้ำพิพัฒน์สัตยาแล้วปล่อยไปเมืองยงเหนา เตียวเกียวเลิกทัพกลับมาเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง ทูลความตามซึ่งคิดกลอุบายทุกประการ พระเจ้าฮวนเต้แจ้งว่ายงเหนายอมสามิภักดิ์หวังจะไว้เกียรติยศ จึงปูนบำเหน็จเตียวเกียวนายทหารซึ่งมีความชอบ แล้วให้ขุนนางเป็นทูตถือหนังสือรับสั่งไปตั้งเจ้าเมืองยงเหนาเป็นเจ้าแผ่นดินแดนยงเหนา พระเจ้าฮวนเต้เสวยราชสมบัติบำรุงราษฎรหัวเมืองอยู่เย็นเป็นสุขมาถึงยี่สิบเอ็ดปี พระชันษาสามสิบหกปีเสด็จสู่สวรรคต พระมเหสีหาพระราชบุตรมิได้ ครั้นทำการฝังพระศพแล้ว จึงประชุมขุนนางพร้อมกันเชิญเล่าเหี้ยนเชื้อพระวงศ์พระชันษาสิบสองปีมามอบราชสมบัติ ถวายพระนามพระเจ้าเลนเต้ ครั้นพระเจ้าเลนเต้ได้ราชสมบัติแล้ว จึงดำริว่านามแผ่นดินฮั่นนี้ชะตาเมืองหลวงร้ายแรงนัก กษัตริย์มีบุญน้อยชันษามิได้ยั่งยืนในราชสมบัติ แต่เปลี่ยนกษัตริย์ใหม่เนืองๆ ฉะนี้ จำจะคิดเปลี่ยนนามแผ่นดินให้จำเริญแก่เราและผู้จะครองราชสมบัติไปภายหน้า ดำริแล้วเสด็จออกสั่งขุนนางให้แจกกฎหมายเปลี่ยนนามแผ่นดินชื่อกิยงเหลงงวนหนี ครั้นพระเจ้าเลนเต้เสวยราชสมบัติได้หกปี เปลี่ยนนามแผ่นดินใหม่ชื่อกองโหงวนหนี ครั้นเสวยราชสมบัติได้อีกสามปี เปลี่ยนนามแผ่นดินชื่อจงเปงงวนหนี พระเจ้าเลนเต้เสวยราชสมบัติได้เก้าปี เปลี่ยนนามแผ่นดินถึงสามครั้ง หวังพระทัยจะให้พระชันษาจำเริญในราชสมบัติบำรุงแผ่นดินโดยยุติธรรม
อันเชื้อพระวงศ์พระเจ้าฮั่นกองบู๊ ซึ่งทรงพระนามพระเจ้าซีจอฮ่องเต้ เสด็จมาตั้งเมืองหลวงอยู่ฝ่ายตะวันออกชื่อว่าตั้งฮั่นนั้น กษัตริย์เสวยราชสมบัติสืบเชื้อพระวงศ์ลำดับมาถึงพระเจ้าฮั่นเหี้ยนเต้เป็นกษัตริย์สิบสองพระองค์ จึงสิ้นวงศ์พระเจ้าฮั่นกองบู๊