ทวาทศราศี
ทวาทศราศี
ศรีศุภสวัสดิทัศนัข สมัครตรัยพิธ ประดิษฐ์เบญจางค์ อุตมางค์เคารพ นบชิเนทรสรรเพชญ์ เสร็จตั้งมนเคารพ นบโลกุตรธรรม์ อันอุตมคุณ สุนทรบวรพัจน์ นบอัษฏางคิกสงฆ์ อริยพงษชิเนารส เคียมบงกชเรณูบาท ดิลกราชันฤบดี1 ศรีอโยธบูรินทร์ มหินทรยศวรา ปรากฏบวรเดช ทกเกษตรเกรงระยอบ นอบศีโรธเนืองนบ ครบถ้วนทกหน้าพร้อม ต่างน้อมสุพรรณมาลย์ กรานศีระราบถวาย หมายพึ่งมหิทธิเดช สกลเกษตรอาณาจักร สวามิภักดิ์สุจริต จิตสามัคคีถ้วน ล้วนตั้งมนเคารพ จบสมุทรฟ้าดิน ยินพระเกียรติเกรงขยั้น ทั่วทกท้าวทั้งนั้น นอบสลอน
๑๏ เบญจางค์ประดิษฐ์น้อม
นัขทัศ
นบดิลกชิเนนทร
อธิกถั้ว2
คุณพระยิ่งใดจัด
จักเปรียบ ปานฤๅ
ตรัยภพย่อมยิ้มยั้ว
ยกคุณ
๒๏ นบธรรมุตม์เทียบไว้
หวังสอน สัตว์แฮ
ภาษิตเสาวนุสุนทร
เสนาะพร้อม
ชักชัคคะ3สัตว์นิกร
ทกหมู่
มนกระด้างให้น้อม
เหนี่ยวธรรม์
๓๏ ส่ำสัตว์อันอยู่ด้วย
โดยโม- หะเฮย
เชิดช่องช่วยชี้มรรค์
อมรรต4ให้
เฉกรัตนแว่นโส-
ภณผ่อง ภพแฮ
ส่องสัตว์สร่างเคลิ้มไคล้
เคลื่อนคลา
๔๏ พระล่วงพระล่องล้น
โลกลับ
สู่อมฤตโยฬา-
ริกล้ำ
แผ่พระเดชตลอดกัป
กล่าวยิ่ง คุณแฮ
ไตรภพเพียงฟ้าค้ำ
คั่งคุณ
/*7๕๏ แสดงอรรถทกสิ่งล้วน
เลิศไตร ภพเฮย
ปิดบาปเปิดคลังบุญ
บอกไว้
สวนส่ำพรรคเพนัย-
สัตว์1สร่าง โศกแฮ
แบ่งสุขแผ่ให้ถั้ว
ทกสถาน
๖๏ ปริยัติธรรมสว่างแจ้ง
เจิดจิต
เสนาะสดับใดปาน
เปรียบเถ้า
คำนวณคะนึงคิด
คฦาน1คร่ำ เช้าแฮ
เตือนกระมลเร้าเฝ้า
ฝึกแด
๗๏ ใครสดับดับส่ำร้อน
เริงระงับ
เย็นยิ่งสินธุกระแส
สมุทรล้น
คุณท่านเปรียบใดนับ
เสมอคู่ ควรเฮย
ตรีภพตวงถ้วนพ้น
เพียบเพ็ญ
๘๏ เตือนสัตว์ให้สู่ห้อง
หนสรรค์
รอนเกลส1มารเข็ญ
เขตขั้น
หลบเลี่ยงหลีกพักตร์ผัน
ยินพ่าย แพ้แฮ
เกรงไป่อาจกั้นต้อน
ต่อผลาญ
/*9๙๏ จำแนกแจกจ่ายให้
ห่อนหวง บุญแฮ
ใครใคร่กุศลแสวง
สืบสร้าง
คือเกษตรเกษมดวง
ฤดีเจต- นานา
ห่อนนิราศร้างค้าง
ขาดประสงค์
๑๐๏ น้อมศรีระเกศก้ม
กรรพุม หัตถ์แฮ
ครบวจีกายจง
จิตพร้อม
ถวายสราพก1ชุมนุม
จตุรยุค2
ประณตประณามน้อมด้วย
ดุษฏี
๑๑๏ เดชท่านได้ปลุกเปลื้อง
ปลดเข็ญ
ปฏิบัติบุญทวี
เพิ่มไว้
จัดคู่นับคู่เป็น
สี่คู่ ควบแฮ
สังปเยก1ถ้วนได้
อัษฏางค์
๑๒๏ ฝึกจิตท่านอยู่ด้วย
เดชบุญ
นับมรรคผลจัตุรางค์
สี่ขู้
จุลอุบัติเรกคุณ1
ควรนอบ น้อมหา
แปดส่ำสุทธิอ้างผู้
ผ่องญาณ
/*11๑๓๏ คำนวณประกอบด้วย
เคารพ
ประณตนมัสการ
ค่ำเช้า
หวังคุณประโยชน์จบ
ทกสิ่ง
สรรพพิบัติร้อนเร้า
เร่งคลาย
๑๔๏ ไตรรัตน์ยิ่งแก้ว
ตามถวิล ใดเฮย
เบญจรัตน์คะนึงหมาย
มากล้น
คุณท่านยิ่งใดจินต
จนเปรียบ เสมอแฮ
เหลือโลกย์เลอหล้าพ้น
พากย์คุณ
๑๕๏ อนึ่งนบระเบียบเบื้อง
บานบง กชแฮ
แห่งดิลกราชาสุนทร
ประเสริฐแท้
อินทรมหิทธิยศทรง
คุณยิ่ง เกียรตินา
เพี้ยงสุริยเปลื้องแปล้
เปล่งสี
๑๖๏ ผดุงราษฏรสิ่งร้อน
ระงับเข็ญ
ทกเกษตรธานี
เนื่องน้อม
แผ่พระเดชให้เย็น
ทกประเทศ
เริงทวีปแพร้วพร้อม
พรั่งสกล
/*13๑๗๏ ดินฟ้าสาคเรศเลื้อง
บันลือ
ปรปักษ์สดับข่าวซรน
ซรบ1หน้า
ภัยเพียงมฤตยูคือ
เข่นชีพ
จบสี่ทิศหล้าฟ้า
เฟื่องขจร
๑๘๏ ญาณยิ่งประทีปแก้ว
ส่องหน
โอภาสทิศาดร
ทกด้าว
ใครซื่อท่านเพิ่มผล
แผ่สุข เสริมแฮ
ใครคดใครร้อนเร้า
เร่งลาญ
๑๙๏ ใครชอบปลงทุกข์เปลื้อง
ปลิดเข็ญ
ยกย่องศักดิทาน
ยศให้
ทิวรัติ1หนาวเย็น
ทกเมื่อ
พระเดชปกเกล้าไว้
ห่อนวาย
๒๐๏ เผยพระเกียรติเผื่อป้อง
ทกสถาน
ผาสุกทกทวยหลาย
ทั่วถ้วน
ทกเทพทกไพรวาน1
สฤทธิยศ ท่านแฮ
คุณท่านเลอฟ้าล้วน
เลิศเพ็ญ
/*15๒๑๏ เทพทุกโสฬส2ชั้น
ใดใด ก็ดี
พาสพ3โสตเนตรเป็น
ทิพย์แผ้ว
ทรงคชเศวตตรัย
เศียรสถิต
กุมวชิรแก้วแพร้ว
พรั่งแสง
๒๒๏ อัญขยมชุลิศท้าว
ธาดา
ทรงมหฤทธิแสดง
เดชเต้า
เลออาสน์หงส์พา-
หนระเห็จ
เรืองฤทธิเขจรถั้วเถ้า1
จบขจร
๒๓๏ นบอิศวรสมเด็จท้าว
ธำรง
ไกรลาสพื้นสิงขร
เขตแคว้น
เถลิงอาสน์พฤษภทรง
สกนธ์เศวตร1
คณกินรเฝ้าแหน้น
หนั่นหนา
๒๔๏ นบน้อมสาคเรศเฟี้ยม
แฝงชล
จตุรกรครวี2อา-
วุธแกล้ว3
เถลิงเวทย์พาหน
มหิทธิศักดิ์
เหินโพยมไคล้แคล้ว
คลั่งคลา
/*17๒๕๏ นบโท1พำนักนิ์เกื้อ
เกิดกาย ก่อนแฮ
คุณยิ่งคุณใดหา
เปรียบเถ้า
อาจริยุปทธยาย2
สี่หมู่
คุณท่านก่อเค้าให้
แห่งตน
๒๖๏ เดชประกาศกู่ก้อง
กรรพุม หัตถ์แฮ
โอเทศ1บำบวงบน
บอกน้อม
แทนเทียนธูปเกาสุม
เสาภุตม์2
สวัสดิสฤทธิพร้อมได้
ดั่งขอ
๒๗๏ จุ่งประสาทสุทธิด้วย
เดชคุณ ท่านนา
เชิญเพิ่มปัญญายอ
ยกให้
ศีลสามสิ่งเสกทุน
ภพน่า
จุ่งสฤทธิพร้อมได้
ดั่งปอง
๒๘๏ อัปมงคลอย่าแผ้ว
พานพะ
สิ่งโสภมงคลจอง
จิตนั้น
จุ่งช่วยขจัดอะ
กุศลทุเรศ1
รจน2ร่ำรักร้างกลั้น
กลัดทรวง
/*19๒๙๏ แสดงสุริเยศย้าย
ราศี สถิตเฮย
แสดงรักนิราดวง
สวาดิชู้
โทเพธทวีปนี
รวมร่วม รังนา
พิลาปรักขู้1ร้าง
ร่ำครวญ
๓๐๏ ร้อนร้อนนน่วมเนื้อ
หนังผิว เผ่าแฮ
นึกนึกพธูสงวน
ก่อนสร้าง
เนาเดียวนิทรแดหวิว
ไหวสวาดิ
ว้าเหว่อุรอ้างว้าง
หว่าใจ
๓๑๏ สุริเยนทรยาตรเยื้อง
สู่มิน
เปล่งปล่อยรังสีไข
จัดจ้า
คิมหฤดูสินธุ
พรรษเผือด
ร้อนรัดยิ่งหน้าร้อน
รุ่มรุม
๓๒๏ ปฐพีชลเหือดห้อง
ห้วยละหาน เหวเฮย
ก้านกิ่งสลึก1ทุม2
โหดแห้ง
เหี่ยวห่อสลดปาน
ปิ้มเทวศ ครวญแฮ
แล้งรักยิ่งน้ำแล้ง
ลดคลอง
/*21๓๓๏ คอยพธูสังเกตถ้า
ลักขณา สถิตแฮ
ครวญครั่นพิไรปอง
ป่วนไสร้
สงสารอุระทวา
ถวิลโศก
เสี่ยงกุศลสร้างไว้
ช่างเพรง
๓๔๏ ร้อนแสงสุริยร้อนโรค
เรื้อรัง รักแฮ
ร้อนแดดชลละเลง
ลูบเนื้อ
ร้อนเสน่ห์สิ่งใดหวัง
ปรากฏ แก้ฤๅ
แสนสลิล1เกื้อแก้
ห่อนหาย
๓๕๏ สุริยอัสดงคตคล้อย
คลาโพยม หนแฮ
วายุปถ1เมฆินท์ราย
รอบฟ้า
เรียมคิดถวิลโฉม
เชยสวาดิ เพรงเฮย
กรรมพรากพิมลหน้าน้อง
นิทรไหน
๓๖๏ บำบวงบุญนาฏเนื้อ
นวลลออ
สาทกโทภิสมัย
แมกน้อย
สมกำดัดสวาดิ์พอ
ผ่อนเทวศ จิตแฮ
บุญอย่าคลาดคล้อยแคล้ว
เคลื่อนปอง
๓๗๏ อาทิตย์สถิตเมษยั้ง
ราศี แล้วฮา
ชลบ่อบางบึงหนอง
เหือดแห้ง
โหยโหด1รสวารี
ทกแห่ง
พรรษพิรุณหล้าแล้ง
ทั่วสถาน
๓๘๏ สินธูทกแก่งห้อง
เหวหิน
ขัดขอดชโลธาร
ขุ่นข้น
แสงสุริยแผดเผาดิน
แดดจัด
กาษฐ1วลีก้านต้น
สลึกเกรียม
๓๙๏ สงสารส่ำสัตว์ถ้วน
ทวยผอง
ดาลสลดกำเดาเทียม
เทวศเศร้า
วาริช1ฤดีปอง
พรรษนบ
เฉกพี่ร่ำเร้าเฝ้า
ฝ่ายสงวน
๔๐๏ ราศีพฤษภสิ้น
สู่เม ถุนแฮ
คะนึงพธูระทดหวน
เทวศไห้
ภาณุมาศปรวนเปร1
แปรที่ สถิตเฮย
ห่างเสน่ห์นิทรโอ้ไร้
เริดชม
/*25๔๑๏ สุริยสถิตสี่ถ้วน
จักรา ศีแฮ
ทรวงพี่ครั่นครวญระงม
งอดง้อ
ระทวยเทวศถวิลหา
โหยโหก
เงื่อนมัติปิง2ถ้าถ้อ
ถั่งฝน
๔๒๏ บำบวงเทวโลกย์อ้อน
อัญขยม1
เพื่อประสบสมรดล
หนึ่งน้อง
กำเดาเดือดแดกรม
กรอมเทวศ วายฤๅ
กำสรดสั่งเศร้าพร้อง
พร่ำถวิล
๔๓๏ อ้าองค์อิศวเรศเจ้า
จอมไกร ลาสเฮย
วานอุษาสมรผิน
มุขเยื้อน
โอษฐ์แจ้งคดีไพ
มล1พักตร์ น่อยฮา
พอทราบอรรถแย้มเอื้อน
ออกความ
๔๔๏ เร็วเร็วเร่งรักให้
ทันโหย
ฤๅว่าเกรงไป่งาม
แง่หน้า
พิมลมุขมาศโชย
ชำลัก2 แชล่มแฮ
เชิญช่วยเยื้อนแย้มอ้า
โอษฐ์ไข
/*27๔๕๏ เผดิมกำดัดนักสร้อย
สมสงวน สงาด1เฮย
ฤๅว่าเกรงอิศวรไทย2
เทพย์ขึ้ง
วานน่อยแม่เชิญชวน
นุชนาฏ
รับคดีเศร้าซึ้ง
สั่งสาร
๔๖๏ ธตรฐ3เลออาสน์ไคล้
คลาโพยม
หงส์ระเห็จเหาะทะยาน
ยาตรฟ้า
จตุรมุขวิมลโลม
ลอบชื่น ชอบฤๅ
สี่มุขไป่แม้นหน้า
หนึ่งสมร
๔๗๏ รวยรวยระรื่นเร้า
รัญจวน ใจเฮย
จิตปวดปานแผลศร
เสียดต้อง
คอยคู่ผจงสงวน
เสงี่ยมพักตร์ ไหนนา
เสนาะสนั่นก้องห้อง
โหกหน1
๔๘๏ สุริเยศจรจักเยื้อง
ยังรา- ศีแฮ
กรกฎประจำจน
จวบสิ้น
คอยคู่คะนึงหา
ยังห่อน พบเลย
ป่วนอุระร้อนสิ้น
ระเด่า2ใจ
/*29๔๙๏ ฤดูวสานต์ผ่อนร้อน
โรยพิรุณ
เทพเบิกวลาหกไข
ท่อน้ำ
หลั่งหลั่งชลาสุน-
ทรสะอาด
มัวเมฆบดฟ้าคล้ำ
เคลือบสี
๕๐๏ รามสุรินทร์1ยาตรไหล้
โลมเม- ขลาเฮย
นางสมุทร์บีบมณี
แนบเน้น
ชำเลืองลักษณ์หวนเห
หวนหลบ
รามสูรเงือดเงื้อเฟ้น
ฟาดขวาน
๕๑๏ ครืนครืนหาวนบฟ้า
ฟังเพียง พังแฮ
ปลาบประกายคัคนานต์
แจ่มจ้า
ครรชิตอุโฆษเสียง
เสียวโสต
ศัพท์ละเบงก้องหล้า
ลั่นวัน
๕๒๏ ฟังฟ้าเพียงโกรธเกรี้ยว
กราดศัพท์
สะทกสะเทือนพรร-
ลึกก้อง
เสียวโสตรสดับดับ
ดูอนาถ
อุโฆษศึกห้องฟ้า
เฟื่องครวญ
/*31๕๓๏ เมฆเกลื่อนอากาศขั้ง1
ครรชิต
สังกาศ2ธุโม3หวน
ห่อฟ้า
ปิดดวงตะวันมิด
มืดพยับ
พายุป่วนปิ้มหล้า
ล่มทลาย
๕๔๏ ส่ำสาวสุรสร้อยอัป-
สรสวรรค์
แหวกหว่างโพยมขยาย
ยาตรฟ้อน
ชวยหัตถกระชดผัน
ผินขยับ ย่างฮา
กรายกรีดชระอ้อนถ้า1
ทอดกร
๕๕๏ สำราญเจรียง2รับจ้อง
จับระบำ
จยฬอโนตัด3สลอน
โลดฟ้า
เฉนียน4รอบสนุกนิ์5สำ-
รวญรื่น
ซัดกระเซ็นสร้านซ้ำ
สาดสินธุ์
๕๖๏ ทวยเทพแสนชื่นช้อย
ฉ่ำฝน
เพลงสวาดิสวรรค์ถลิล
วากย์พร้อง
พิรุณร่วงละอองชล
ชะโลกย์
แสนสนุกนิ์ณห้วงห้อง
แน่งสวรรค์
/*33๕๗๏ สนุกนิ์สระสมโภคเพี้ยง
แมนสรวง
อิ่มทิพย์นิทรานันท
เอนกล้ำ
ฤๅเท่าสนุกนิ์ดวง
จิตร่วม รักแฮ
สนุกนิ์ยิ่งทิพยน้ำสร้อย
สระสวรรค์
๕๘๏ สนุกนิ์เสน่ห์น่วมเนื้อ
นางผ่อง
สนุกนิ์ยิ่งสระอินทร์อัน
เอกไซร้
เพลินจิตจวบเจียรหลง
ลืมชีพ ลาญแฮ
นึกแรกรสรู้ไร้
เร่งครวญ
๕๙๏ โกมุทสมรกลีบเกลี้ยง
เกลาใจ
แรกร่วมรสคำนวณ
คู่ห้อง
ร่วมสระกระสินธุ์ใน
ทรวงสนุกนิ์ น้อยฤๅ
สองเสน่ห์พร้องเฝ้า
ใฝ่ใจ
๖๐๏ อกเอยจักคุกแค้น
ลำเค็ญ
ฝนเฟื่องโพยมไพ-
หาศ1คลุ้ม
หลั่งท่ออุทกเกณฑ์
สรงโสรจ ภพแฮ
ฉ่ำฉมา1ชอื้ออุ้ม
อาบพัน
/*35๖๑๏ บึงบางสาโรชสร้อย
สระศรี
ตฤน2ชาติวลีวัน
ชุ่มชื้น
ฉมาฉ่ำพารี3
เย็นเยือก
ภูมิศร4ตลอดถ้วนพื้น
ผ่อนอุณห์5
๖๒๏ มัศยายาตรเลือกห้อง
ชลสถิต
สัตวเลือกตฤนภุญช์1
ระบัดหญ้า
อาตม์จะเลือกใครชิด
ชมเสน่ห์ เล่านอ
นึกหาอาบโอ้หน้า
หนึ่งเรา
๖๓๏ กรอมวารปรนเร่เร้า
รันทด
ชลเนตรยิ่งฝนเพรา
พร่ำน้ำ
ไป่เลือกทิพาหยด
สักหยาด หนึ่งแฮ
นุชพี่โอหล้วงล้ำ
ลับหาย
๖๔๏ อุทรอากาศข้น
ขุ่นสิน ธุฮา
กลีบเมฆวรรณระบาย
เบียดฟ้า
กระแสพรรษสาดดิน
เชยชุ่ม
เย็นตลอดถ้วนหล้า
แหล่งสถาน
/*37๖๕๏ ฟ้าร่ำส่ำรุ่มไห้
หาใคร
โรยรสพิรุณธาร
ถั่งย้อย
ฤๅสินธุ์สุชลไหล
หลั่งร่วง
กรศากศัลย์เศร้าสร้อย
สั่งถวิล
๖๖๏ สุริเยนทรล่วงล้ำ
ราศี สิงห์เฮย
คอยสาสน์สมรยิน
ยากรู้
สองกรกระทุ่มตี
ต่อยอก
เพี้ยงภาคยุทร1ร้าวบู้
บุบระบม
๖๗๏ ฝนเอยฝนตกด้วย
เหตุใด
ฤๅชะฉมาพรม
พร่ำเหล้น
ฤๅสังเวชตฤนไฉน
นึกน่า ฉงนแฮ
ทรวงโศกสะท้านเต้น
ตึกหนาว
๖๘๏ กรี1เบิกมนต์ร่าร้า
รมย์โดย
กรีหนุ่มเคียงกรีสาว
เสน่ห์ชู้
ปุมเปรมวรนาฎโชย
นางหนุ่ม
พฤษภเสพหญ้ารู้
รสพลัน
/*39๖๙๏ วลาหกกลุ่มกลุ้ม
เกลื่อนเว หนแฮ
ไพหาศป่วนเป็นควัน
คว่างคว้าง
ละลอกละลั่นชเล
โครมครั่น
สมุทรเสมอบ้าขลั้ง1
คล่ำฟอง
๗๐๏ คลื่นสั่งฝั่งฟั่นเฟ้อ
ฟูมฟู
ตลิ่งตลอดชลคะนอง
น่านน้ำ
ป่ารังระทดดู
ดั่งพิโยค ยิ่งแฮ
สินธุสาดเพี้ยงขว้ำ
ฝั่งชล
๗๑๏ ลั่นเลบงโลกย์เกร้า1
กรูโกรม
ทรวงสมุทรป่วนปน
ปั่นคว้าง
ชำงือ1ฤดีโทม
ทอดเทวศ
เจ็บอุรสุดแค้นค้าง
ขุ่นกมล
๗๒๏ วอนไหว้เทเพศท้าว
พิรุฬ หกเฮย
เชิญรับบำบวงบน
บอกน้อง
แนะเบื้องธิบายบุญ
เพรงทร่าง สมแฮ
ช่วยชักเชิญชี้ห้อง
แห่งสมร
/*41๗๓๏ ยามใดจักว่างเว้น
วายกรอม
ทุกขประทุกอุทร
เพียบล้ำ
ใครเลยจักหมายยอม
หยิบยก
ทุกข์ผ่อนเผยอย้ายปล้ำ
ปลดเข็ญ
๗๔๏ พายหวนโหกอกช้ำ
ชอกแด
พร่ำพร่ำพิรุณเย็น
เยือกเศร้า
ทรวงพี่ยิ่งเย็นกระแส
สายพรรษ
อุระระริกเร้าเหร้า
ร่ำราน1
๗๕๏ มวลเมฆเพียงหยัดย้อย
หยดโพยม
อากาศคะนองหน
แห่งห้อง
นางสมุทร์เสนอโฉม
ฉายรูป
แบวชิระแพร้วห้อง1
นพภางค์
๗๖๏ สงสารสุริยซูบเศร้า
เสื่อมฉวี
เมฆเบียดกำบังหมาง
หม่นคล้ำ
จำสิงห์สู่ราศี
กัญสถิต แล้วฤๅ
ค่อนฤดูล้ำเปลื้อง
เปลี่ยนแสง
/*43๗๗๏ อ้าทวยเทพิทธิถ้วน
โสฬศ
ตลอดทั่วพิมานแสดง
ทกชั้น
ขอถวายชุลิศบน
บวงเทพ ทั่วแฮ
สังเวชอย่าเว้นขั้น
ขวบคืน
๗๘๏ เชิญโสมสรเสพพ้อง
พรขอ
อย่าขัดอย่าแข็งขืน
ขุ่นแค้น
ข้อยเคี่ยมขยมยอ
กรกราบ
สงเคราะห์หน่อยแม้นรู้
เร่งแสดง
๗๙๏ พิรุณพิลาปไห้
สั่งติณ
โอจะนับวันแหนง
เนิ่นแล้ว
หญ้าระบัดใบสลิล
สั่งสวาดิ1
โอรักเอยคล้อยแคล้ว
คลาดสูญ
๘๐๏ นุชไป่สั่งสาสน์สร้อย
สุนทรา บ้างฤๅ
สลัดสละสลันยูร
ยาตรลี้
โอจะนับทิพารา-
ตรีเสื่อม สวัสดิแฮ
ไป่สั่งเรียมนี้บ้าง
บ่งฉงน
/*45๘๑๏ เปลี่ยนเปลี่ยนกระเพื่อมน้ำ
ปลาวอน
สั่งสวาดิวังวน
วากย์ว้าง
กรีสั่งชโลธร
ธารท่า ทิพย์แฮ
นุชไป่สั่งข้อยบ้าง
เหตุไฉน
๘๒๏ ครืนครืนฟ้าร่าร้อง
สั่งกรี
สั่งมัศยามอบอาลัย
ฝากไว้
โออกอนาถศรี
เสาวณิต นาฎนอ
ข่าวนุชไป่รู้ไร้
เรื่องคะนึง
๘๓๏ มัติมิงมีจิตเอื้อ
อาทร อุทกเฮย
รู้สั่งสินธุรำพึง
เพื่อเศร้า
พิรุณสั่งตฤนดอน
เนินหาด
มีแต่โหกแห้งเกร้า
กร่ำดิน
๘๔๏ สุนีพรรษสังวาสซร้อง
สั่งสาร เสน่ห์นา
จะละโลกย์สั่งถวิล
เทวศไว้
รักเอยจักเร็วนาน
ร่วมเสน่ห์ ไหนนอ
คอยข่าวน่าแค้นไห้
หอบโหย
/*47๘๕๏ อกเอยจักเปล่เปลื้อง
เปล่าแด
โอจะขาดพิรุณโรย
โลกย์แล้ง
สุริยเทพจวนแปร
ฐานสถิต
พายจะพัดพื้นแห้ง
เหือดภูมิ
๘๖๏ โอ้อกอาทิตย์ยั้ง
ราศี ดุลแฮ
สินธุสมุทรฮูมฮูม
ครั่นไห้
ครวญสั่งสวาดิตี-
รา1ร่ำ รักเฮย
สังเวชสมุทรร้างไร้
รสพิรุณ
๘๗๏ เฟือนแสงสุริยก่ำฟ้า
เฝือโพยม
อากาศเปิดปชุณ-
หะแผ้ว
เทวะห่างประวัติโทรม
สร่างโลกย์
นาคราชลืมห้องแก้ว
บ่าดาล
๘๘๏ ทรวงเอยจักโศกเถ้า
ถึงไหน
จวบเคราะห์คราวรักราน
เริดห้อง
ยังไป่ทราบกรรมใด
ถนัดแน่ เลยนอ
ฤๅจะขาดขู้1พร้อง
พรากกัญ2
/*49๘๙๏ รอนรอนร่อแร่ใกล้
กลัดหนาว
พระพิรุณเทพผัน
พ่ายหล้า
ปชุณห1เด็ดฤดูคราว
คราด2ภพ
โอจะหนาวน้ำฟ้า
ฟอกหนัง
๙๐๏ ฝนเอยฝนครบถ้วน
คราวตก
ใช่ฤดูฝนฝัง
ฝากฟ้า
เนตรข้อยสุชลซก
ไป่สร่าง โซรมแฮ
จะฝากใครหน้าหน้า
โศกแทน
๙๑๏ ฝนตกฝนสั่งข้อย
วานฝน น่อยนา
ตกต่างสุชลแสน
ห่าห้ำ
ไห้เพียงนิทรหนาวขน
พองระริ่ว
สะท้านยิ่งสะท้านกล้ำ
เกลือกถวิล
๙๒๏ พิรุณลอยละลิ่วหล้า
ล่วงเข จรเฮย
พายหอบกระพือสินธุ์
ส่งท้าย
เลื่อนลับคระไลเม-
ฆางค์1เกลื่อน กลาดแฮ
เปลี่ยนฤดูเยื้องย้าย
ยักคราว
/*51๙๓๏ ดูฤดูเลื่อนโอ้
อกเรา
จวนโลกย์บรรจวบหนาว
เปลี่ยนหน้า
กรจะกอดทรวงเหงา
หงิมเอก อาตม์เอย
จะพึ่งแต่ผืนผ้าหุ้ม
ห่อองค์
๙๔๏ การวิกหวังเมฆสร้อน1
ซรอนกาย
สิงหเรศกมลจง
จอดถ้ำ
ปวงปุพกระมลหมาย
มุ่งเสน่ห์ นางนา
ปวงปักษีมุ่งไม้ล้ำ
เลิศสถาน
๙๕๏ หนาวจิตประเล่ห์ปิ้ม
ปานใด เปรียบเอย
เหมหยาดพิรุณธาร
สมุทรม้วย
หนาวสวาดิอาศัย
อื่นชวน หายแฮ
จิตต่อจิตล้ำผ้วย
ผ่อนหนาว
๙๖๏ สุริเยนทรด่วนเข้า
ราศี พิจิตรเฮย
เกรงพิจิตรจ่อสาว
สนิทเนื้อ
เชิญพิจิตรปรานี
นางน่อย หนึ่งพ่อ
จุ่งพิจิตรอะเคื้อเกื้อ
ก่อนรา
/*53๙๗๏ โทมนัสสั่นเนื้อม่อย
มึนหมอง จิตแฮ
เย็นอุระยิ่งพา-
ยุย้ำ
กรอมสวาดิเกรียมกรอง
กรมเทวศ วายฤๅ
พิจิตรอย่าควรแกล้งซ้ำ
ริษยา
๙๘๏ พายพัดทุเมศ1โย้
สรา2ขัง
ควรพระพายวานพา
พัดน้อง
มาแนบสนิทอัง
อกอุ่น น่อยนา
ฤๅว่าพายแกล้งป้อง
ปิดไฉน
๙๙๏ ฮือฮือลมวุ่นว้าง
เวียนวง พัดแฮ
บรรพตพนาลัย
ล่าหลั่น
ก้องกึกสุธาดง
ดอยทั่ว
ระบัดบุบสะบั้นก้าน
พฤกษ์พน
๑๐๐๏ พายเอยพัดยั่วเย้า
ฤๅควร
ฤๅจะพัดเพียงกล
บอกใบ้
บ่เอื้อนอรรถคำนวณ
ลางเหตุ
พายจุ่งช่วยชี้ให้
อย่าพราง
/*55๑๐๑๏ พายเถลิงอัศวเรศเยื้อง
ยาตรเข จรเอย
เหินระเห็จนพภางค์
ฝนฟ้า
หากพบพธูเท-
พีพักตร์ ผ่องแฮ
จุ่งกรุณข้อยหน้า
สีตสยอง
๑๐๒๏ พายเอยข้อยซักเซ้า
สั่งสาร สมรฮา
ไยบ่ออกโอษฐ์สนอง
อรรถเอื้อน
ฤๅกีดเพราะใช่การ
เกรงป่วย กิจแฮ
สังเวชข้อยเยื้อนอ้า
โอษฐ์วอน
๑๐๓๏ วานลมวานช่วยค้น
คู่ขนน1หนึ่งนา
เชิญรับบำบวงกร
กึ่งเกล้า
ฤๅวลาหกคำรน
อัศวเร่ง รีบแฮ
ช่วยรับคดีข้อยเศร้า
สั่งความ
๑๐๔๏ หนาวหนังนิทรเน่งกลั้น
แกล่กลืน เทวศเอย
โอ้ว่าคู่เฉลิมกาม
ก่อนสร้าง
แมกตำแหน่งไหนคืน
สถิตภพ ใดนอ
เยี่ยมมุขมานี้บ้าง
บอกศัลย์
/*57๑๐๕๏ ทวยเทพทานพ1ท้าว
เทพินทร์ ใดก็ดี
นาควิทยาคนธรรพ์
แทตย์ถ้วน
ปีศาจสุรพรหมินทร์
มวลหมด
มารอเสน่ห์ล้วนต้อง
จิตประสงค์
๑๐๖๏ จวบสุริยจรดยั้ง
ราศี ธนูนา
เกรงลูกธนูจง
จ่อเนื้อ
เขายลธนูหนี
แหนงหน่าย เร็วนอ
พรานชะงักง้างเงื้อ
เปล่ายิง
๑๐๗๏ กาเอยกาบ่ายหน้า
หนีธนู
โศกเสียดหว่างทรวงสิง
ยากแพ้
อกพี่เพียบไพบู-
ลัยเทวศ
ยากจิตจักแก้ด้วย
สิ่งใด
๑๐๘๏ หนามรักบ่งวเรศ1เนื้อ
ควรหาย
เฉกบุตรกุญจิก1ไข
สบถ้า
ชำงือจิตยิ่งกาย
วัณบาด
รักต่อรักนั้นกล้า
บ่งหาย
/*59๑๐๙๏ เหมนัตอนาถโอ้
อกหนาว
เหมุทกปรอยปราย
ประฟ้า
หมอกมืดชระมัวหาว
ทกแห่ง หนเฮย
ทรวงเหน็บหนาวเนื้อสร้า
สั่นแสยง
๑๑๐๏ ผืนพัสตราแบ่งเบื้อง
บังหนัง
ยังไป่อุ่นอุระแรง
เร่งสะท้าน
ผิงเพลิงธาตุสมรอัง
อุ่นอก แน่นอ
ควรจะเสื่อมเศร้าสร้าน
สร่างหนาว
๑๑๑๏ ปางใดจักกกแก้ว
กามสุดา ดวงเอย
โอลุสฤๅต1คราว
เหน็บเนื้อ
รลุงระลึกอา-
ดูรเปล่า เปลี่ยวแฮ
พึ่งแต่ผืนผ้าเสื้อ
ห่มกาย
๑๑๒๏ แสนทุศฤๅเท่าเอ้-
กานาง หนึ่งนา
พัสตร์ขย่า1คันระคาย
สยาก2เนื้อ
เพลิงอุ่นอุ่นแต่พางค์3
ผิวนอก
ไฉนนุชแอบเกื้อเอื้อ
อุ่นทรวง
/*61๑๑๓๏ พายโชยยิ่งยอกเนื้อ
เย็นสยอง โรม4เอย
หนาวเหน็บฤดีดวง
วาบว้า
เหมุทก5สาดละออง
โรยแผ่น ภพแฮ
โอจะหนาวน้ำฟ้า
ส่ำเข็ญ
๑๑๔๏ นารายณ์ผทมแท่นน้ำ
เป็นไฉน
ฤๅแนบลักษมีเพ็ญ
พักตร์แผ้ว
ไป่ทราบสฤๅตกลใด
ฤๅพ่อ ข้าเฮย
เราห่างสินธุแล้วโอ้
สุดหนาว
๑๑๕๏ รุกขชาติเชิดช่อช้อย
ชูมาลย์
เผยบุบผกาคราว
อุทกค้าง
ฉมคนธประโลมฆาน
รสรื่น แรงแฮ
ลมกระพือคว้างฟุ้ง
เฟื่องขจร
๑๑๖๏ กลิ่นใดจักชื่นเพี้ยง
กลิ่นโฉม นาฏนา
รสประทิ่นเกสร
สวะสร้อย
ฉมแต่คาบโลมนา-
สิกสิ่ง เดียวเอย
กลิ่นนุชหอมร้อยสิ้น
ทราบสกนธ์
/*63๑๑๗๏ ปวงไม้ปล่อยกิ่งทิ้ง
ทับสุธา ถมเฮย
โออกเปลี่ยวยุคล
คู่ห้อง
ทุกข์ประทุกทับอุรา
ยิ่งกิ่ง ไม้แฮ
คอยแต่สาวน้อยน้อง
หนึ่งคะนึง
๑๑๘๏ รัญจวนจิตยิ่งโอ้
อัปยศ
ป่วนอุระผึงผึง
เผ่า1เต้น
โอพระสุริยเผือนบท
แบ่งที่ สถิตเอย
จิตไป่มีรู้เว้น
ว่างระทม
๑๑๙๏ สุริยคลายคลี่คล้อย
เคลื่อนรา- ศีเอย
เผยอผ่อนพยับลม
กราดซ้ำ
หวนหอมตระหลบอา-
กาศโบก โบยแฮ
พัดชโลธรคลุ้มคล้ำ
คลื่นขจาย
๑๒๐๏ สุริยนพิโยค1ด้วย
จากธนู
เนาณมังกรหมาย
แม่นแท้
อาทิตย์พักรผ่อนผลู
เมรุมาศ
ทรวงจะผ่อนเศร้าแก้
สิ่งใด
/*65๑๒๑๏ มังกรานุญาตบ้าง
บอกโผอน1 อรเอย
สังเวชสวาดิไข
ข่าวชี้
มังกรว่ายชลโผน
ผาดสมุทร์
วานแนะนุชน้อยนี้
อย่าพราง
๑๒๒๏ ฤๅมังกรสุดสิ้น
สงสาร ข้าฮา
สังเสน่ห์สมรปาง
ป่วยเศร้า
มังกรไป่เอาภาร
สักสิ่ง เลยพ่อ
ฤๅว่าคิดคร้ามท้าว
ครุฑเบียน
๑๒๓๏ พายพัดหวิ่งหวิ่งว้า
แดหวิว หวาดเฮย
คอยข่าวรหัสเหียร
เหตุน้อง
กรอมอุระเกรียมผิว
เผือดซีด
ใครเล่าจักแจ้งพร้อง
ข่าวสาร
๑๒๔๏ เจ็บเอยเพียงมีดบั้ง
บั่นศอ สิน1แฮ
ลับล่วงฤดูกาล
เกือบสิ้น
ทรวงกับโศกจักราว
บรรทุก ไฉนนา
กรอมอาดูรสะดุ้งดิ้น
เดือดกระมล
/*67๑๒๕๏ หน้าหนาวลมคยุกเนื้อ
เหนือหนัง เหน็บเฮย
เตือนพิโยคตนกล
ป่วยปิ้ม
สั่งอุระเพียงพัง
ภูลเทวศ วายฤๅ
ทรวงระทดหน้ายิ้ม
ยอกฤทัย
๑๒๖๏ ตลอดทั่วเกษตรพื้น
ภูธรา ดลเอย
สมุทรสาครไพ-
หาศห้อง
ดอยดงแด่น1คูหา
ห้วยสระ
บึงบ่อธารถ้อท้อง
ถิ่นสินธุ์
๑๒๗๏ ลมพัดลมละเล้า
โลมหวน โหก1เฮย
ชลเหือดปฐพินท์
ภพแห้ง
พิไรพัดพิรากวน
ตามยุคร์ ลมแฮ
ลมพัดลมเพี้ยงแสร้ง
สั่นทรวง
๑๒๘๏ คอยลดารุกขร้าง
แรมฝน
ผลบัตร1บุษบาดวง
ดอกเศร้า
คอยเหมพึ่งหาวชล
ชะฉ่ำ ชื่นฮา
ทรวงโศกจักพ้อได้
พึ่งใคร
/*69๑๒๙๏ ลมครางคระคร่ำครื้น
ครวญเครง
หึ่งหึ่งวิเวกไหว
วากว้า
ยิ่งคิดยิ่งวังเวง
หวั่นหวั่น ทรวงเฮย
โออกเรียมร้างร้า
เร่งศัลย์
๑๓๐๏ เสียวเสียวพะพรั่นด้วย
พายพาน พัดเฮย
พยุพยับเมฆัน1
คึกฟ้า
เสียวดวงฤดีราน
ราคยอก ยิ่งแฮ
ฟ้าบ่โศกเศร้าข้า
โศกแสน
๑๓๑๏ พายพัดทั่วซอกสิ้น
ฝั่งสินธุ์
ตลอดจักรพาลแดน
ภพพื้น
ร่ำเทวศทวาจิน-
ดาสวาดิ ยิ่งนอ
ตลอดตลบฟุ้งฟื้น
เฟื่องแด
๑๓๒๏ สงสารสุริยยาตร
ราศี กุมภ์เอย
สุริยเทพยังแปร
ถิ่นย้าย
คำนวณขนิษฐจรลี
ลาสู่ สมเฮย
แค้นเพราะเคราะห์ร้างร้าย
รุ่น1แรง
/*71๑๓๓๏ ฤๅกุมภ์กุมคู่ต้อง
กุมกัก ขังนอ
นึกใช่เหตุควรแคลง
เคลือบไคล้
ชะร้อย1ว่าก่อนกรรมจัก
พรากคู่ เขาฤๅ
หากใช่เหตุนั้นไว้
เรื่องเวรุ
๑๓๔๏ สูริยบำราศหมู่ห้อง
จักรา- ศีแฮ
ไป่นิราศแรมเมรุ
มาศเยื้อง
นับคืนนับนิพา-
กรสู่ สมเฮย
บำราศเสน่ห์น้องเปลื้อง
เปล่าใจ
๑๓๕๏ สุริเยนทรอยู่ถ้วน
ราศี สถิตเฮย
ทวาทศราศีไสย
สุขล้ำ
ร่ำคิดร่ำทวี
ครวญว่าง เว้นฤๅ
โศกไป่สิ้นเพี้ยงก้ำ
กึ่งยาม
๑๓๖๏ กุมตักโอฆอ่างแก้ว
โกยตึก1 ทิ้งฤๅ
วานตักสุชลหลาม
หลั่งหน้า
เททิ้งชะเลลึก
ตวงฝั่ง สมุทร์แฮ
กุมภ์2นิ่งไป่เอื้อนอ้า
โอษฐ์แสดง
/*73๑๓๗๏ จักษุชลพรั่งน้ำ
นองสิน ธุเอย
กุมภ์ไป่ตักฤๅแหนง
หน่ายน้ำ
ฤๅกุมภเปี่ยมวาริน
ชลชาติ ไฉนนอ
ร้อยว่า1กุมภ์ล้นล้ำ
โอษฐ์เลอ
๑๓๘๏ แสนสมุทรหาดห้อง
เหวละหาน
สินธุสมุทรไป่เสมอ
เนตรไห้
น้ำหน้าสิบส่วนธาร
ที่เนตร นองแน
กุมภ์ไป่ตวงสิ้นได้
ดุจหวัง
๑๓๙๏ สี่ทวีปกระเษตรคุ้ง
มโหรณพ
ชลพิลาสเลงสัง-
เวชแท้
อกอาตม์ระอุสยบ
ยิ่งโอฆ ชลเฮย
ร่ำสวาสดิซร้องแสร้
สั่งถวิล
๑๔๐๏ กานน1พิโยคเพี้ยง
พนกรอม
โอโขมดขัดสลิล
พิลาสพื้น
ฆานข้อยขัดคันธหอม
หากลิ่น ยากเอย
นิทรอนาถฟื้นเศร้า
โศกศรี
/*75๑๔๑๏ ทรวงเอยทรวงวิ่นว้าง
ว่างชิด
ลมพัดไป่ปรานี
เหน็บเนื้อ
ตัดกัญจุก1ผจงปิด
ไป่อุ่น เลยแม่
เย็นอุระชื้อเชื้อ
ชืดตน
๑๔๒๏ พึ่งพัตรพึ่งนุ่นไฝ้1
ใดใด ก็ดี
มุ้งเมาะเขนยขนน
ฟูกผ้า
สกันธ์คันระคายใจ
จำห่ม เจียวฮา
อุ่นอื่นไป่เถ้าหน้า
หนึ่งนาง
๑๔๓๏ สายแสงสุริยร่มห้อง
เมฆินท์-
โอพระสุริยะจากจาง
จืดฟ้า
โพยมพยับแสงกระษิณ1
เสื่อมทวีป แล้วฤๅ
จวนจะลับหล้าร้า
ร่วมรอ
๑๔๔๏ ไฉนสูริยไป่รีบรั้ง
รอใคร นะพ่อ
ฤๅนัดเสน่ห์ไหนหนอ
บอกบ้าง
ฤๅจงจิตราลัย
หลงโลกย์ เล่านา
ลับไป่ลับหล้าค้าง
คั่งคอย
/*77๑๔๕๏ สงสารสุริยโศกเศร้า
เสื่อมวรรณ
ระเบียบวลาหกลอย
เลื่อนฟ้า
ซร้อนสลับพิธพรรณ์1
หว่างว่าง งามแฮ
เพี้ยงพิชยันต2ย้อยหล้า
ละเข3
๑๔๖๏ สังเวชสุริยห่างห้อง
เวหา
จวนจะลับเหลี่ยมเม-
รุมาศเมื้อ
แสดงลักษณ์ประเล่หอา-
ลัยโลกย์ ยิ่งแฮ
จรจรดรอเหรื้อเรื้อ
ร่ำไร
๑๔๗๏ ลมบนโบยโบกพื้น
เพหน
อาทิตย์ล่วงหลีกไศล
ลับแล้ว
อุระภาคย์เพียบทน
ทุกข์ยิ่ง ทุกข์นา
อกไป่ลับเศร้าแคล้ว
คลาดทรวง
๑๔๘๏ กังข์1กมเลศกริ่งด้วย
สุริยน
ธไป่ลำเอียงดวง
จิตสื้อ2
ไป่เหน็ดไป่เหนื่อยตน
เกียจป่วย บ้างนอ
ปฐพีพื้นชอื้อ
ชอุ่มพรรณ
/*79๑๔๙๏ สุริยะจุ่งช่วยชี้
ชาเยนทร์
บอกมิ่งพิมลขวัญ
เนตรน้อย
ว่าอาตมลำเค็ญ
คู่นิทร หน่ายนา
หนาวอนาถเศร้าสร้อย
โศกศรี
๑๕๐๏ อาทรทาริศแก้ว
กามแด พี่เอย
หวนเสน่ห์ปรานี
แนบเน้น
แรกรักร่วมรสแกล
กลืนสวาดิ
นึกไป่รู้ร้างเร้น
เร่งครวญ
๑๕๑๏ เทพทิพย์ไสยาศน์แม้น
เมรุผจง
เสวยสวัสดิ์อัปสรสงวน
เสงี่ยมพริ้ม
หน้านุชนึกน่าหลง
ลืมชีพ
ยามหยอกยวนหน้ายิ้ม
ยั่วใจ
๑๕๒๏ อาทิตย์ทวีปเว้น
วันวาร
โอสุริยเสื่อมแสงใส
ซีดสิ้น
ตลอดพื้นภุดาธาร1
สี่ทิศ นั้นนา
มืดชระมัวม้วยหวิ้น
วอดแสง
/*81๑๕๓๏ มาโนชเสาวณิตสร้อย
สงสาร พี่เฮย
แม่จะแมกใดแฝง
ฝากเนื้อ
มืดฟ้ามืดจิตปาน
เสมอมืด จิตฤๅ
แสงสวาดิเศกแก้วเกื้อ
ส่องแด
๑๕๔๏ เสี่ยงผลส่อพืชเบื้อง
บุญบัติ1
ปานปบเปิดกระแส
คลื่นไคล้
กุศลเศกละลอกซัด
สู่ฝั่ง
บุญจุ่งซัดน้องให้
ร่วมเรียม
๑๕๕๏ ลำเค็ญคิดคู่ห้อง
ห่างเขนย
ทรวงแนบขนนเหนียม
น่าแค้น
นิทรไป่สนิทเลย
สักตื่น หนึ่งนา
ไป่อุ่นละม้ายแม้น
แมกอนงค์
๑๕๖๏ รถรัชนิกร1ยื่นเยื้อง
เยี่ยมเมรุ
ขับควบดุรงค์ยงค์
ยาตรฟ้า
แจ่มกระจ่างบริเพณ
ภพผ่อง แผ้วแฮ
จันทร์ไป่งามเถ้าหน้า
หนึ่งสมร
/*83๑๕๗๏ งามโฉมงามช่องช้อย
ชวนชม
งามร่วมงามแรกสอน
สวาดิต้น
เริ่มร่วมเริ่มเรียมรมย์
บำราศ รักนา
นึกไป่วายเว้นพ้น
ผ่อนถวิล
๑๕๘๏ ยลจันทรสะอาดแผ้ว
ผ่องฉวี
ทรงกลดกลางเมฆินท์
ขับฟ้า
หว่างจันทร์หม่นราคี
ควรติ ได้นอ
นุชพี่ผ่องทั้งหน้า
ไป่มัว
๑๕๙๏ จันทรมีดำนิแต้ม
ติดวง
บอกเหตุแสดงตัว
ต่ายชี้
บงพักตรนุชผ่องผจง
ผัดผ่อง ผิวฮา
จันทร์เปรียบพบูน้องนี้
หน่ายหนี
๑๖๐๏ จันทร์สะอาดอ่องเพี้ยง
เพียงจันทร์
พักตร์นุชสะอาดเอี่ยมสี
สุทธิเนื้อ
ชวนกำหนัดเสน่ห์หรรษ์
เหิมจิต เจียวแฮ
บำราศทุราไร้เรื้อ
รสสมร
/*85๑๖๑๏ เคยสนุกนิ์สนิทตั้ง
กรรติก1
กฤษฎาชุลีวอน
เทพไท้
รักษารักโทถิก
เฉพาะพักตร์ กันแฮ
สัตย์เสี่ยงสฤทธิให้ไว้
หว่างแด
๑๖๒๏ จันทร์ไร้ดารัก2เศร้า
สงสาร ยิ่งเฮย
สังเวชนักขัตแข
ขุ่นข้อง
เรียมไร้พิมลมาลย์
กมุทมาศ แม่ฮา
ยิ่งศศิธรเศร้าซร้อง
สร่างแสง
๑๖๓๏ ฤกษ์รายอากาศกลุ้ม
เกลื่อนหาว
บัดระเบียบเมฆแฝง
เฟ็ดฟ้า1
นึกเรียมร่วมแรกคราว
เผดิมรส รักแฮ
เกลื่อนกลิ่นกลืนกล้ำหน้า
นึกเพลิน
๑๖๔๏ สลัดสลันสลดเปลื้อง
ปลิดอก อรเอย
ปราศนิรารักเหิน
ห่างแก้ว
ถวิลแม่คู่เคยกก
กรก่าย กอดแฮ
ขวัญเนตรเนิ่นน้องแคล้ว
คลาดสูญ
/*87๑๖๕๏ แอบสกนธฝ่ายเฟี้ยม
แฝงโฉม ไหนนอ
ฤๅจะแมกเมฆยูร
ยาตรฟ้า
วาฬโหกมลัก1โลม
ลอบนิทร บ้างฤๅ
เชิญเยี่ยมเผยอเยื้อนหน้า
อย่าแหนง
๑๖๖๏ เคียมเทพย์สี่ทิศท้าว
ธำรง
อภิบาลภูดาแสดง
เดชล้ำ
เทพทั่วท่วนสี่องค์
พิทักษ์โลกย์
หาญหึกจบฟ้าน้ำ
แด่นดิน
๑๖๗๏ พาลเพ้ออาโภคแก้ว
กานดา ดวงเอย
พิลาปพิไลถวิล
เทวศเกื้อ
ถามสมรสมรรถพา-
เหียรสวาดิ
ยังไป่ได้น้องเนื้อ
หนุ่มถนอม
๑๖๘๏ กรเกยนลาฎเศร้า
กำสรวล
กระสก1กันแสงกรอม
จิตขลั้ง
พายเผยพิหาหวน
หอบเมฆ
กลีบเกลื่อนกลาดฟ้ากลั้ง
กลบสี
/*89๑๖๙๏ ดึกดูวิเวกห้อง
หนแมน
สงัดสงบเมฆี
เงียบด้าว
วังเวงเทวศแสน
จิตสลด
กำนัดเสน่ห์น้องเน้า
หนุ่มสมร
๑๗๐๏ ยลจันทรบถเบื้อง
บ่งชม
ไป่ชื่นอุราถอน
ทุกข์ซ้ำ
ทอดเทวศถวิลกรม
กรอมอก
หมองมุขเปี่ยมหน้าน้ำ
เนตรนอง
๑๗๑๏ สงัดศัพท์พิหคสิ้น
สำเนียง
สงัดเงียบเย็นสยอง
เยือกหญ้า
พังเพง1พิเพก2เพียง
ป่าชัฎ
ม่งแต่ดาวท้องฟ้า
ฟากโพยม
๑๗๒๏ นังคัลนักขัตขึ้น
รายดวง
งอนสง่าอัมพรโสม
สุขจ้า
ฤๅพลเทพท้าวหวง
เห็นปรเล่ห์ งามแฮ
ร้อยว่าดาวฟื้นฟ้า
หากเป็น
/*91๑๗๓๏ จระเข้ดาวเร่เฟื้อย
ฟาดหาง
พาฬ3กวัดโบกเห็น
เหยื่อย้ำ
ยาวเหยียดสกนธ์กลาง
อากาศ
ไฉนไป่ห่วงห้วงน้ำ
นึกฉงน
๑๗๔๏ นักขัตอัศวราชย้าย
เหย่าบท
จัตุรบาทกลสัง
กาศห้อ
อย่างอัศวแมนพยศ
เหยาะย่อง ขยับแฮ
เพี้ยงดุรงค์ร้ายล้อ
แล่นไคล
๑๗๕๏ พิศพิธดาวผ่องพื้น
อัมพร
ผ่องไป่เพียงพิสมัย
มิตรแม้น
พักตร์นุชยิ่งอัปสร
สมรพาย พักตร์แฮ
ห่างเสน่ห์โอ้แค้น
ขุ่นกระมล
๑๗๖๏ แสนกระสับกระส่ายเศร้า
โศกศรี
หวนละห้อยโหยหน
โหกเพี้ยง
เฉกชันใส่นาภี
เผาเผ่า อกฮา
ชลเนตรเพี้ยงน้ำเลี้ยง
ลูบทรวง
/*93๑๗๗๏ จังหรีดระเร่าร้อง
หริ่งเสียง
ริมตฤนชาติควง
คบหญ้า
สนั่นเสนาะศัพท์เพียง
กลอนกล่อม กล่าวแฮ
โสตเงี่ยเงื่อนน้องอ้า
โอษฐ์ฟัง
๑๗๘๏ นึกโฉมละม่อมเนื้อ
หนึ่งนาง พี่เฮย
บ่ใช่เสียงอรกัญญัง
ยอดสร้อย
ฤๅอัปสรพบูบาง
แบ่งภาค มาแม่
หลบพิมลหน้าน้อย
จิตขนาง
๑๗๙๏ อกเอยจักครากด้วย
แดถวิล
นึกน่าแค้นกรรมปาง
ก่อนสร้าง
โดยอาตมอาจินต์
จงสู่ สนองวรา
ผลพิบากตั้งล้าง
ไล่ผลาญ
๑๘๐๏ ยลเมฆเป็นหมู่ม้วน
กลีบกลม
เกลื่อนอุทรคัคนานต์1
คว่างคว้าง
หิ่งห้อยชอบจันทร์ชม
แสงแข่ง สีแฮ
เรียมนึกชมน้องค้าง
ค่อนคืน
๑๘๑๏ ยามดึกเคยแย่งผ้า
ห่มสไบ
เรียมเปลี่ยนสะพักผืน
พัตรน้อง
นิทรแนบพิสมัย
สมรอุ่น อกเอย
พัตรพลัดน้องร้อง
เรียกเรียม
๑๘๒๏ ไสยายะยุ่นเนื้อ
นางเคือง
ชำลักชำเลืองเหนียม
เนตรม้วน
สะบิ้งสะบัดสไบเปลือง
เปลือยร่าง
เลงแต่ล่ำเนื้อล้วน
จุ่งแล
๑๘๓๏ ยามยลองค์ย่างเย้า
ยวนกระสัน
เสียวเสน่ห์สนานแด
แด่วดิ้น
คาบนี้จักนับวัน
ว่างสวาดิ
สูญสนุกนิ์สิ้นเปลือง
เปล่าใจ
๑๘๔๏ ยามนี้ไสยาสน์เอ้
กากาย
ยามหยอกจะยั่วใคร
เล่าโอ้
คอยคู่ยิ่งคอยหาย
เห็นแปลก จิตฮา
อกพี่ว่างโว้เว้
วาบหวิว
/*97๑๘๕๏ สี่ยามจำแนกเศร้า
กำสรวล
ร่ำรักพิไรคิว
ขื่นแค้น
รถรัชฌนิกรปรวน
แปรภพ
ดาวดับจากฟ้าแน้น
หน่ายโพยม
๑๘๖๏ ทวาทศปรารภสิ้น
ราศี แล้วเอย
โอสุดเสน่ห์โฉม
เฉิดพริ้ม
จันทร์ตรูภาคย์เมฆี
แข่งพักตร์
หน้านุชงามยั่วยิ้ม
ยิ่งจันทร์
๑๘๗๏ รุ่งอร่ามแสงปรักแปร้
แปรสี
เรืองรุ่งแสงสุวรรณ
วาบฟ้า
ประกายพฤกษ์โรจี1
จำรัส รุ่งแฮ
สุริเยศเยี่ยมเยื้องหล้า
ล่องหาว
๑๘๘๏ บุรพินท์จองวัดพื้น
ทิศรา
โอภาสแสงสุริยพราว
เพริดพร้อย
มุ่งประเล่ห์ไขธา-
ราหลั่ง ไหลแฮ
เพี้ยงจะหยดย้อยสร้าน
สาดสินธุ์
/*99๑๘๙๏ ไขแสงสุริยปลั่งแปล้
เปล่งสี
เพหาศปรถพินทร์
ผ่องพื้น
จัตุบททวิบทปรี
ดียิ่ง
เครงครึกอะคร้าวครื้น
ครั่นเสียง
๑๙๐๏ ส่ำสัตว์ทกสิ่งถ้วน
ภาษา
สนุกนิ์สั่นสำเนียง
เสนาะแสร้2
เรียมเดียวอดูรอา
ทรเทวศ
โศกสลดท้อแท้
ทุ่มทรวง
๑๙๑๏ สุริย์ลับโพยเมศแล้ว
กลับคืน
เรียมลับสุดาดวง
เด็ดหวิ้น
เสมอมอบสกันย์1ฟืน
ฝากอัค คนีนอ
มีแต่เสื่อมซ้ำสิ้น
ซากสูญ
๑๙๒๏ เรียมบำราศพักตร์แผ้ว
ผ่องผิว
นับทิวาจักยูร
ยาตรพ้น
เฉกลมละอองปลิว
กลเพธ นั้นแฮ
ร้อยบาปเพรงเบื้องปล้น
ปลิดปลง
/*101๑๙๓๏ อาทวาเทวศเศร้า
กำสรด
ร่ำคิดคะนึงนง
โพธ2เพ้อ
พิลาปพิลาลด3
ลาญสวาดิ
ทรวงโสดสรวลแก้เก้อ
กอบศัลย์
๑๙๔๏ ภพนี้บำราศแก้ว
กานดา เดียวเอย
ปรภพขอร่วมขวัญ
เนตรน้อง
อย่าคลาดมหุตรา4
แต่กึ่ง เลยแม่
ขอร่วมนิทรถ้วนห้อง
แห่งสถาน
๑๙๕๏ จัตุโลกย์ขอพึ่งท้าว
ทกองค์
ท่วนทวีปอภิบาล
ยิ่งล้ำ
ผู้มหิทธิธำรง
เรืองเดช
ตรวจโลกย์ตลอดฟ้าน้ำ
ทั่วฉมา
๑๙๖๏ บุรินทร์ทิศวเรศท้าว
เทพแมน
อกนิษฐ์1ธาดา
เดชแกล้ว
ถวายนัขชุลีแทน
ปรักมาศ
บุษยบำบวงล้วนแผ้ว
ผ่องมน
/*103๑๙๗๏ สดับสารสวาดิข้อย
คำนวณ
มีมโนคะนึงนนท์
หนึ่งนี้
ปรานีอัตถกำสรวล
เสาวณิต น่อยนา
เชิญพิทักษ์ศุภถ้อยชี้
ช่วยผดุง
๑๙๘๏ เสร็จสารสั่งพนิตถ้วน
ทกรา- ศีเฮย
ทวาทศบำรุง
รักไว้
ประดิษฐ์ประดับสา-
ราเริ่ม เรื่องแฮ
กล่าวกล่อมโสตเพี้ยงใบ้
บอกฝัน
๑๙๙๏ รำพันพวนเพิ่มเพ้อ
พิสมัย
โลมเสน่ห์หาศรีสรรพ์
สวาสดิ์พริ้ม
โดยมนัสมานไตร
ตราตรึก กรมแฮ
สมลักษณจิ้มลิ้ม
เลิศทาร
๒๐๐๏ เสนอนามถฤก2แกล้ง
กล่าวกลอน
ทวาทศราศีสาร
สั่งเศร้า
คือโคลงบาทกุญชร
ชื่อประกาศ ชี้แฮ
เสนาะสนุกนิเพี้ยงเว้า
วากย์หาง1
/*105๒๐๑๏ รังสฤษฎ์ศักราชสิ้น
พันสอง ร้อยแฮ
สี่สิบเจ็ดปีปาง
ล่วงล้ำ
วารพุธศุกรปักษ์ปอง
เชษฐมาส
กุกกุพรรษท้ายซ้ำ
สัปตศก
๒๐๒๏ นฤมนต์2หมู่ปราชญ์ได้
การุญ ด้วยนา
เกินตัดขาดติตก
ต่อบ้าง
เพ่อเผยมุกษาสุน-
ทราเยาะ เย้ยแฮ
ฤๅใช่อวดโอ้อ้าง
อรรถเสนอ
๒๐๓๏ ภาณไป่เสนาะถ้อย
ถี่แถลง ใดก็ดี
ใช่กระวีวากย์เลอ
เลิศลิ้น
รังแรกเริ่มแสดง
กลอนกล่อม โสตนา
สังเขปสุนทรสร้อยสิ้น
เสร็จสาร
๒๐๔๏ ทวยสัตเสศ3ทุถ้วน
สังขยา
รังรจนสารา
เรียบร้อย
จุ่งจีรสถิตถา
วรยืด ยิ่งแฮ
ตราบชั่วฟ้าดินคล้อย
อย่าได้สูญสาร
๏ จบ ๒๐๒ โคลงกับสุภาพอีก ๑ โคลง