ชิดก๊กไซฮั่น ว.๑๐๐
ไม่ทราบ
ชิดก๊กไซฮั่น

พงศาวดารจีน
เรื่อง ชิดก๊กไซ่ฮั่น

เดิมพงศาวดารเมืองจีนชิดก๊กไซฮั่นต้นสามก๊ก แปลออกได้ความว่า ยังมีพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง ครองราชสมบัติในเมืองตั้วก๊กจิ๋วเป็นเมืองหลวง มีเมืองใหญ่เจ็ดเมืองคือเมืองเจ๋ เมืองฌ้อ เมืองเอี๋ยน เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหัน เมืองจี๋น หัวเมืองใหญ่ทั้งเจ็ดนี้มีบุตรชายต้องเอาไปถวายพระเจ้าจี๋วมกอ๋องเป็นจำนำต่างตัวเมืองละคน ครั้งนั้นปวยเหนียมเป็นเจ้าเมืองจี๋น มีบุตรชื่อกิเชง กิเชงมีบุตรชื่อเจาหู ครั้นปวยเหนียมตายแล้วกิเชงได้เป็นเจ้าเมืองจี๋น จึงให้เจาหูผู้บุตรไปเป็นขุนนางอยู่ในพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง ณ เมืองตั้วก๊กจี๋ว
พระเจ้าจี๋วมกอ๋องมีม้าแปดม้าๆ หนึ่งชื่อเจอะตี้ แปลว่าปราบแผ่นดิน ตัวหนึ่งชื่อพวนอู ว่าผิวเนื้อลายตัวงาม ตัวหนึ่งชื่อผุนเสียว ว่าราวจะไปได้บนอากาศ ตัวหนึ่งชื่อเทียวเก๋ง ว่าเร็วหาตัวเปรียบมิได้ ตัวหนึ่งชื่อยูฮุย ว่าองอาจในกลางศึก ตัวหนึ่งชื่อเทียวก๋อง ว่าถ้าขี่ไปในเวลากลางคืนเห็นสว่าง ตัวหนึ่งชื่อเทงบู๊ ขี่ไปดังจะเข้าหมอกออกเมฆได้ ตัวหนึ่งชื่อกั้วเอ๊ก ว่าดังมีปีกบินได้ ถ้าพระเจ้าจี๋วมกอ๋องจะมีที่เสด็จไปแห่งใด ม้าแปดม้านี้สำหรับเทียมรถ พระเจ้าจี๋วมกอ๋องเห็นว่า เจาหูบุตรกิเชงเจ้าเมืองจี๋นมีสติปัญญา จึงตั้งให้เป็นขุนนางที่ปรึกษาสำหรับรักษาพระองค์
ครั้งหนึ่งพระเจ้าจี๋วมกอ๋องเสด็จทรงรถเที่ยวประพาส ไปถึงที่ตำบลหนึ่งมีภูเขาชื่อขุนหลุน เป็นที่สนุก เสด็จเที่ยวประพาสชมเขาอยู่ ยังมีนางเทพธิดาองค์หนึ่งออกรับเชิญให้เสวยเครื่องทิพโอชารส พระเจ้าจี๋วมกอ๋องครั้นได้เสวยทิพอาหาร ก็เพลิดเพลินพระทัยไม่คิดที่จะกลับคืนพระนคร อยู่ภายหลังเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองชีจี๋วคิดกบฏ เตรียมกองทัพจะยกไปชิงเอาราชสมบัติพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง ขณะนั้นนางเทพธิดารู้เหตุ จึงแจ้งแก่พระเจ้าจี๋วมกอ๋องว่า เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองชีจี๋วจะคิดประทุษร้ายต่อพระองค์ ขอเชิญเสด็จกลับเข้าพระนครโดยเร็ว พระเจ้าจี๋วมกอ๋องครั้นแจ้งจึงสั่งเจาหูว่า เจ้าจงเอารถที่เราทรงขี่มาคุมทหารทั้งปวงรีบกลับเข้าไปฟังราชการในพระนคร เจาหูก็คำนับลามาขึ้นรถ พาทหารทั้งปวงรีบกลับเข้าไปถึงเมืองฌ้อ สืบรู้ว่าเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองชีจี๋วคิดกบฏต่อพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง
เจาหูจึงจัดทหารในเมืองฌ้อกับทหารที่คุมมาสมทบกันยกไปตีเมืองชีจี๋ว ครั้นได้เมืองชีจี๋วแล้วจึงแต่งหนังสือบอกไปกราบทูลพระเจ้าจี๋วมกอ๋องๆ ทราบความแล้วเห็นว่าเจาหูเป็นแซ่เชื้อเจ้าเมืองจี๋นชนะศึกมีความชอบ จึงพระราชทานตราให้เจาหูเป็นแซ่เตียวชื่อเตียวอ๋องครองเมืองกำตั้น เจ้าเมืองเป็นแซ่เตียว ตั้งแต่นั้นมาจึงเรียกว่าเมืองเตียว เตียวอ๋องมีบุตรชื่อเตียวซกๆ มีบุตรชื่อเตียวสุยๆ มีบุตรชื่อเตียวชวนๆ มีบุตรชื่อเตียวตุ้นๆ มีบุตรชื่อเตียวซก ครั้นพระเจ้าจี๋วมกอ๋องสู่สวรรคตแล้ว เมืองจี๋นก็ได้เป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวงสืบกษัตริย์มา แล้วเจ้าเมืองจี๋นไปตีเมืองจี๋วได้
ฝ่ายเตียวซกบุตรเตียวตุ้นเจ้าเมืองเตียว ครั้นเตียวอ๋องเจาหูผู้เป็นปู่ตายแล้ว จึงเข้ามาอยู่กับเจ้าเมืองจี๋นซึ่งเป็นญาติร่วมแซ่ ยังมีขุนนางผู้หนึ่งชื่อโตงันกั้ว ไปฟ้องแก่เจ้าเมืองจี๋นว่าเตียวซกจะคิดกบฏ เจ้าเมืองจี๋นให้โตงันกั้วจับเตียวซกกับสมัครพรรคพวกฆ่าเสียสิ้น เหลือแต่ภรรยาเตียวซกคนหนึ่งมีครรภ์อยู่ เทียวเอ๋งทนายเตียวซกพาไปซ่อนไว้ ครั้นอยู่มาคลอดบุตรเป็นชายชื่อเตียวปูจิ้วๆ ใหญ่ขึ้น คิดกันกับเทียวเอ๋งซ่องสุมผู้คนได้เป็นอันมากยกเข้าไปตั้งอยู่ใกล้เมืองจี๋น แล้วมีหนังสือเข้าไปถึงจี๋นอ๋องขอโตงันกั้วกับสมัครพรรคพวกออกมา ถ้าไม่ให้จะตีเอาเมือง
ฝ่ายจีนอ๋องครองราชสมบัติใหม่ยังขยาดอยู่แก่การสงคราม จึงส่งโตงันกั้วกับสมัครพรรคพวกออกมาให้แก่เตียวปูจิ้วๆ ก็ฆ่าเสียสิ้น แล้วยกมาอยู่ ณ เมืองเตียว ตั้งตัวเป็นเตียวอ๋อง แข็งเมืองมิได้ขึ้นแก่เมืองจี๋น นับแซ่เตียวแต่เจาหูเป็นที่ปรึกษาพระเจ้าจี๋วมกอ๋องมาหกชั่ว ถึงเตียวปูจิ้วเป็นเตียวอ๋องครองสมบัติถัดลงมาห้าชั่ว ถึงเตียวอุยอ๋องสิบเอ็ดชั่ว แต่เตียวอุยอ๋องครองเมืองอยู่ห้าปี ก็มิได้ขึ้นแก่เมืองจี๋น
ครั้งนั้นจึงจี๋นเจี๋ยวอ๋องครองราชสมบัติได้ห้าสิบเอ็ดปี มีชายคนหนึ่งชื่อไทก๋ง ภรรยาชื่อนางอุ๋น เป็นชาวเมืองไภก้วนอยู่ตึกริมนํ้า เวลากลางคืนนางอุ๋นนอนหลับฝันว่ามีชายผู้หนึ่งรูปงามเหมือนเทพยดาเข้ามาสมัครสังวาสด้วยนาง พอฟ้าร้องนางสะดุ้งตกใจตื่นปลุกไทก๋งผู้ผัว แล้วแลขึ้นไปเห็นมังกรพันกันสองตัวบนขื่อตึกประมาณครู่หนึ่งก็สูญไป ครั้นนางมีครรภ์ถ้วนทศมาสคลอดบุตรออกมา เป็นชายรูปร่างนั้นงามสะอาด แก้มข้างซ้ายมีจุดดำเจ็ดสิบสองเม็ด บิดาให้ชื่อเล่าปัง
ฝ่ายพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องครองราชสมบัติในเมืองจี๋น มีจิตกำเริบจะให้เขตแดนกว้างขวาง แล้วโกรธว่าเตียวอ๋องเป็นผู้น้อยไม่มาคำนับ จึงจัดทัพให้อองเจียน อ๋องเฮ็ก ฮ่องซุนคือหลานเธอชื่ออิหยินคุมคนสิบหมื่นยกไปตีเมืองเตียว ครั้นยกมาถึงปลายเมืองเตียวให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ จึงให้ทหาร ไปสอดแนมข่าวกิจการ ทหารไปสืบได้ความกลับมาแจ้งว่า แต่ค่ายซื่งตั้งอยู่นี้จะไปถึงแม่น้ำ มีเมืองหน้าด่านชื่อเมืองเจียงหออยู่ทางประมาณห้าร้อยเส้น เห็นประตูเมืองนั้นปิดอยู่ทั้งสี่ทิศ ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ธงที่ปักบนเชิงเทินจารึกอักษรว่าหลีเกซก
ฝ่ายอองเจียนแจ้งความ จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ชะรอยหลีเกซกจะรู้ตัว จึงให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคง ผู้คนเรายกมาก็ยังอิดโรย ครั้นจะเข้าโจมตีถ้าไม่ได้ก็จะเสียทีแก่หลีเกซก จำจะตั้งมั่นไว้บำรุงทแกล้วทหารให้มีกำลังก่อน จึงจะแต่งคนให้เข้าไปสืบการ ถ้าได้ทีแล้ว จะตีให้ได้โดยง่าย
ฝ่ายหลีเกซกแจ้งความว่า กองทัพเมืองจี๋นยกล่วงแดนเข้ามา จึงกำชับทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ แล้วแต่งหนังสือให้คนขึ้นม้าเร็วไปแจ้งความในเมืองเตียว คนใช้รับหนังสือแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองเตียวส่งหนังสือให้หลินเสียงยี่ๆ จึงเข้าไปเฝ้าแจ้งข่าวทัพซึ่งหลีเกซกบอกมาทุกประการ เตียวอ๋องครั้นรู้ว่าจี๋นเจี๋ยวอ๋องให้อองเจียนอ๋องเฮ็กอิหยินยกพลมาตั้งอยู่แทบแม่น้ำเจียงหอ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ทหารชาวเมืองจี๋นเข้มแข็งนัก แล้วอองเจียนก็เป็นคนมีสติปัญญา เมืองเราไม่มีผู้ใดที่จะต้านทาน จำจะคิดตัดศึกโดยอุบาย ขุนนางทั้งปวงจะเห็นประการใดบ้าง ขณะนั้น หลินเสียงยี่ขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ทัพชาวเมืองจี๋นยกล่วงแดนมาครั้งนี้คนแลม้าก็ยังอิดโรยอยู่ เห็นว่าจะไม่รู้แห่งหนทางที่สำคัญของเราซึ่งจะรับศึก ขอให้แต่งทหารคุมคนสองหมื่นยกออกไปตั้งเป็นกองซุ่ม อยู่ข้างทางภูฮู แล้วจัดทัพออกรับหน้าแต่งกันเป็นกองล่อ ให้ข้าศึกล่วงถลำเข้ามาตามทางทัพซุ่มสองข้าง จึงตีกระหนาบเห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย เตียวอ๋องได้ฟังหลินเลียงยี่ก็เห็นชอบ จึงสั่งให้กองซุ่นเขียนกับอุยโหคุมทหารสองหมื่นยกไปตามทางภูฮูเป็นกองซุ่ม แล้วแต่งให้เหลียมโถ้เป็นแม่ทัพคุมคนห้าหมื่น ให้อองของเป็นเปาซูที่ปรึกษา ให้อุนหลุนเป็นเผียนเจี้ยงนายทหาร นายทัพนายกองคำนับลาออกมาจัดทหารแล้วยกไปถึงแม่น้ำเจียงหอ เหลียมโภ้จึงสั่งคนใช้ให้ไปบอกหลีเกซกให้ยกกองทัพในเมืองออกมาบรรจบกัน
ฝ่ายหลีเกซกแจ้งความ จึงขับทหารรีบยกออกมาบรรจบทัพเหลียมโภ้ เหลียมโภ้ครั้นยกทัพข้ามแม้น้ำเจียงหอไป จึงให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ท้ายเขาช่องแคบ แล้วให้อุนหลุนไปซุ่มคอยปล้นชิงเสบียงอาหารอยู่หลังค่ายข้าศึก ครั้นเวลารุ่งเช้าเหลียมโภ้ก็ขึ้นม้าพาทหารเดินตามทางไป
ฝ่ายอองเจียนเมื่อจะยกเข้าตีเมือง จึงสั่งให้อิหยินอยู่รักษาค่าย แล้วยกทหารเป็นกระบวนทัพไปทางประมาณร้อยเส้น พบทัพเหลียมโภ้ออกมา พอทหารรอกันอยู่ทั้งสองฝ่าย เหลียมโภ้จึงขับม้าฝ่าขึ้นไปหน้าทหาร อองเจียนเห็นทหารเหลียมโภ้ ก็ขับม้าขึ้นมายืนอยู่กลางทหารทั้งปวง เหลียมโภ้จึงร้องถามว่า เตียวอ๋องเจ้าเรากับเจ้าท่านก็ยังไม่มีข้อขัดเคืองแก่กัน ฉันใดจึงให้ยกทัพล่วงแดนเข้ามาจะประสงค์สิ่งใด อองเจียนจึงตอบว่า อันประเพณีแผ่นดินสืบมา ผู้ซึ่งกินเมืองน้อยต้องไปขึ้นแก่เมืองใหญ่ นี่เจ้าเมืองของท่านมิได้ไปอ่อนน้อมจึงให้ยกมาตีเมืองท่าน ถ้าแต่งคนให้คุมเครื่องบรรณาการไปคำนับตามประเพณี จึงจะยกทัพกลับไปเมืองจี๋น เหลียมโภ้ได้ฟังก็โกรธขับม้ารำทวน เข้ารบจะแทงอองเจียน อองเจียนรบด้วยง้าวได้สามลิบเพลง เหลียมโภ้แกล้งชักม้าถอยหนทำทีพาคน ให้แตก อองเจียนเห็นผิดทำนองศึกกริ่งใจว่าเหลียมโภ้คนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง รบกับเรายังไม่ทันจะเสียที ชักม้าหนีชะรอยจะเป็นกลอุบายแกล้งให้เราไล่เป็นมั่นคง คิดเกรงอยู่จึงรอม้าไว้
ฝ่ายอ๋องเฮ็กซึ่งเป็นปลัดทัพยืนม้าอยู่บนเนินเขา เห็นข้าศึกเสียทีอองเจียนมิได้ให้ทหารติดตาม อ๋องเฮ็กก็ขับม้าพาทหารออกไล่เหลียมโภ้ อองเจียนร้องห้ามอ๋องเฮ็กไม่ฟัง จึงขับม้าติดตามอ๋องเฮ็กไปทันถึงช่องแคบ
ฝ่ายกองซุนเขียนกับอุยโห ซึ่งตั้งกองซุ่มคอยอยู่สองข้างทางเห็นได้ทีแล้วไล่พวกทหารเข้ารบระดมตีกระหนาบ เหลียมโภ้ได้ที่มั่นจึงให้ทหารรบประจัญหน้าไว้ ทหารทั้งสามกองก็ระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งศัสตราวุธตีเป็นสามด้าน อองเจียนกับอ๋องเฮ็กไล่ล่วงเข้าไปถึงช่องแคบ ต้องศึกกระหนาบรี้พลแตกระสาระสาย ทหารซึ่งตามมาก็ยังมิพร้อมกัน เหลือกำลังที่จะผู้รบ ก็ติกลับ คืนหลังออกมาได้ ไม่เห็นทหารเหลียมโภ้ติดตามมาจึงรอม้าไว้คอยรับคนซึ่งแตกกระจัดกระจาย รวบรวมได้ประมาณสามหมื่นเศษ ให้ตั้งค่ายอยู่ท้ายเขาคอยรับทัพชาวเมือง
ฝ่ายเผียนเจี้ยงอุนหลุนซึ่งไปซุ่มอยู่หลังค่ายอิหยิน ครั้นเห็นทหารในค่ายเบาบางลงก็ยกทัพเข้าตีค่ายได้ ไล่ฆ่าฟันคนซึ่งรักษาค่ายล้มตายแตกหนีไป จับตัวอิหยินได้แล้วให้เอาไฟจุดฉางข้าวเผาค่ายเสียสิ้น จึงคุมตัวอิหยินไปส่งให้แก่เหลียมโภ้
ฝ่ายทหารซึ่งอยู่รักษาค่ายแตกหนีไปพบอองเจียนจึงบอกความว่า มืกองทัพใหญ่ยกมาตี ค่ายแตกแล้วจับตัวอิหยินได้ เอาไฟเผาค่ายแลเสบียงอาหารเสียสิ้น อองเจียนแจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษาอ๋องเฮ็กว่า ครั้งนี้เราเสียทัพข้าศึกจับหลานพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องไปได้ ผิดข้อใหญ่เป็นสองโทษ ครั้นจะคิดทำศึกไปไม่ถนัดด้วยอิหยินตกไปอยู่ในเงื้อมมือเตียวอ๋องสุดที่จะผ่อนปรน ทหารแลเสบียงก็น้อยจะทำการไปมิตลอด เราจำจะถอยทัพกลับไปเฝ้าพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋อง แม้ไม่กรุณาฆ่าเสียก็จะตายตามโทษในอาญาศึก ถ้าโปรดเลี้ยงไว้คงจะได้กลับมาตีเมืองเตียวแก้แค้น ซึ่งเราจะล่าทัพครั้งนี้จะไว้ใจไม่ได้ จึงให้เล่าปั๋งกับมอสิวคุมทหารสามพันเป็นกองหลัง แล้วก็เลิกทัพ กลับไปถึงเมืองจี๋น สองนายเข้าไปเฝ้าทูลเหตุซึ่งแตกทัพข้าศึกจับฮ่องซุนอิหยินไปได้ พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องแจ้งว่าเสียอิหยินผู้หลานการศึกก็เสียทีมา จึงว่ามึงทั้งสองไปทำการศึกก็เสียที จนชาวเมืองเตียวจับหลานกูไปได้ยังจะเข้ามาให้กูเห็นหน้าอีกเล่า แล้วสั่งทหารเอาตัวอองเจียนอ๋องเฮ็กไปตัดศีรษะเสีย
ฝ่ายอันก๊กกุ๋นราชบุตรเป็นโทจู๊ จึงทูลว่าอองเจียนเป็นทหารเอกอยู่ในเมืองจี๋นก็มีฝีมือ ทำความชอบไว้เป็นอันมาก ซึ่งจะให้ประหารชีวิตอองเจียนเสียนั้น เหมือนหนึ่งตัดแขนซ้ายขวาของพระองค์ ถึงจะเสียอิหยินบุตรข้าพเจ้าไปนั้น ข้าพเจ้าก็ไม่อาลัยเท่าจะเสียอองเจียน
พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องได้ฟังอันก๊กกุ๋นทูลดังนั้นก็ค่อยคลายความโกรธ จึงสั่งให้ถอดอ๋องเฮ็กเป็นไพร่ แต่อองเจียนนั้นให้เป็นขุนนางผู้น้อย ถ้ามีความชอบต่อภายหลังจึงจะชุบเลี้ยงขึ้นดังเก่า พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องจึงปรึกษาขุนนางว่า ครั้งนี้จำเราจะงดทัพไว้ จะคิดเอาตัวอิหยินมาให้ได้ก่อน ท่านจะเห็นเป็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่าซึ่งจะคิดทำการศึกเอาฮ่องซุนอิหยินมานั้นเห็นจะได้โดยยาก จำจะคิดแต่งหนังสือให้คนมีสติปัญญาไปว่ากล่าวเป็นทางไมตรีผ่อนชีวิตฮ่องซุนอิหยินไว้ก่อน ถ้าคิดไปตีหัวเมืองทั้งปวงได้รี้พลมากแล้ว ทำไมกับเมืองเตียวก็จะกลัวมิอาจที่จะแข็งอยู่ได้ เห็นจะส่งอิหยินคืนมาเมืองเรา พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือเป็นทางไมตรี แล้วให้หางูไสมากำชับสั่งการทั้งปวงแล้วส่งหนังสือให้ งูไสก็คำนับรับหนังสือลามาขึ้นม้าพาทหารที่ร่วมใจไปเมืองเตียวตามสั่ง
ฝ่ายเหลียมโภ้มีชัยชนะ จึงแบ่งทหารให้อุยโหอยู่ช่วยหลีเกซกรักษาเมืองเจียงหอ ครั้นเวลารุ่งเช้าให้ทหารคุมตัวอิหยินเลิกทัพคืนเข้าเมืองเตียว เหลียมโภ้จึงพาอิหยินเข้าไปอยู่แต่ภายนอก ตัวเหลียมโภ้กับนายทหารทั้งปวงเข้าไปเฝ้าทูลความตามได้รบกับอองเจียนแม่ทัพ จนจับอิหยินหลานจี๋นเจี๋ยวอ๋องได้ให้เตียวอ๋องฟังทุกประการ เตียวอ๋องแจ้งว่าจับอิหยินได้ดีใจนัก จึงให้บำเหน็จแก่นายทัพนายกองตามลำดับผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วให้หาตัวอิหยินเข้าไปเฝ้า จึงร้องประกาศกับขุนนางด้วยเสียงอันดังว่า ปู่ของอิหยินให้ยกมาทำศึกแก่เมืองเรา หมายจะเอาชีวิตแลสมบัติ ครั้งนี้เราจับหลานเจ้าเมืองได้ควรจะให้ฆ่าเสีย หลินเสียงยี่จึงทูลว่าซึ่งจะฆ่าอิหยินเสียนั้นก็ควรอยู่ แต่เมืองเราทุกวันนี้รี้พลแลทหารมีฝีมือก็น้อย เมืองจี๋นนั้นมีเขตแดนกว้างขวางคงจะมีความพยาบาท เห็นไม่ช้าคงจะยกกองทัพมาติดพันขับเคี่ยวไปกว่าจะได้ชัยชนะ เมืองเราก็เห็นจะไม่มีความสุข ขอให้เอา อิหยินไว้เหมือนตัวจำนำเห็นทัพเมืองจี๋นจะไม่ยกเข้ามา เตียวอ๋องเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้งดอิหยินไว้ได้สี่วัน
ฝ่ายงูไสรีบมาถึงเมืองเตียวจึงบอกผู้รักษาประตูว่า เราเป็นทูตมาแต่เมืองจี๋นจะเข้าไปเฝ้าเตียวอ๋อง นายทหารจึงเข้าไปแจ้งความแก่เตียวอ๋องว่า งูไสถือหนังสือมาแต่เมืองจี๋นจะเข้ามาแจ้งข้อราชการ เตียวอ๋องจึงให้หาตัวงูไสเข้ามาเฝ้า งูไสคำนับแล้วจึงส่งหนังสือให้เตียวอ๋องๆ คลี่หนังสือออกอ่านได้ความว่า จี๋นเจี๋ยวอ๋องให้มาถึงเตียวอ๋อง ว่าเมืองจี๋นกับเมืองเตียวร่วมแซ่สืบมาแต่ก่อน ต่างคนต่างอยู่เมืองมิได้ไปมาช้านาน แต่การครั้งนี้เป็นการประเพณีแผ่นดิน คิดจะให้เขตแดนนั้นกว้างขวางจึงเสียทางไมตรี ให้อิหยินหลานกำกับทัพมา ทหารเมืองเตียวจับได้เหมือนชีวิตอยู่ในเงื้อมมือท่าน บัดนี้เรามิได้คิดอ่านการที่จะตีเมืองเตียวสืบไป ขอให้ท่านปล่อยตัวอิหยินคืนไปเมืองจี๋น จะได้เป็นทางไมตรีกันไปภายหน้า เตียวอ๋องครั้นแจ้งในหนังสือแล้วเรียกงูไสเข้าไปใกล้จึงว่า จี๋นเจี๋ยว อ๋องกับเราก็ร่วมแซ่เดียวกัน แต่ว่ายกกองทัพมาทำศึกแก่เมืองเราก็หลายครั้ง จนเราจับตัวอิหยินไว้ก็มิได้ทำอันตราย บัดนี้เราแจ้งในหนังสือว่าจะเป็นทองแผ่นเดียวกันก็ยินดีนัก ด้วยจะได้รักษาแผ่นดินให้เป็นสุข อันตัวอิหยินเป็นหลานทั้งสองฝ่ายจะเอาไว้ให้คุ้นเคย ถ้าได้วันดีเมื่อใดเราจึงจะให้คืนไปเมือง งูไสจึงทูลว่า ถ้าเมืองใดมีทแกล้วทหารกล้าแข็ง ก็ย่อมแต่งไปตีบ้านเมืองเอาเขตแดนให้กว้างขวาง การก็เป็นอย่างสืบมาใช่จะเป็นแต่เมืองจี๋นนั้นหาไม่ ครั้งนี้เมืองจี๋นกับเมืองเตียวเป็นไมตรีกันแล้ว ขอท่านจงรักษาอิหยินไว้ให้ดี ถ้าอิหยินได้คืนไปเมืองเมื่อใดจะขอบคุณท่านให้ถึงพันปี ถ้าไต้อ๋องทำให้อิหยินสิ้นชีวิตมิได้คืนไปเมืองจี๋น ถึงจะก่อกำแพงกั้นทั้งสี่ด้านท่านจะอยู่ในกลางก็ไม่พ้นอันตราย ถ้าเสียดายไพร่บ้านพลเมืองของไต้อ๋อง จงดำริการซึ่งเป็นไมตรีกันทั้งสองเมืองจึงจะชอบ เตียวอ๋องได้ฟังจึงถามว่า ท่านอยู่เมืองจี๋นเป็นที่ขุนนางตำแหน่งใด งูไสจึงว่าข้าพเจ้าเป็นแต่ผู้น้อย เตียวอ๋องจึงสรรเสริญว่าท่านนี้มีสติปัญญาว่ากล่าวถูกต้อง ควรที่เจ้าจะใช้ไม่เสียเกียรติยศชอบจะเลี้ยงเลื่อนที่ให้เป็นผู้ใหญ่ ว่าแล้วให้รางวัลแก่งูไสพอสมควร จึงแต่งหนังสือตอบให้ฉบับหนึ่ง
ฝ่ายงูไสรับหนังสือคำนับลาแล้วก็รีบกลับไปเมืองจี๋น ถวายหนังสือแก่พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋อง แล้วทูลความซึ่งมีมาแต่เมืองเตียวให้ทราบทุกประการ พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องจับหนังสือคลี่ออกอ่านดู มีความว่า เตียวอ๋องคำนับมา ด้วยข้าพเจ้าพึ่งได้ครองเมืองห้าปีคิดถึงทางไมตรีอยู่เนืองๆ ไม่ถือตัวองอาจ ตั้งใจว่าเป็นเมืองน้อยหมายพึ่งเมืองใหญ่ ซึ่งอิหยินตกมาอยู่นั้นแจ้งว่าหลานก็ให้คนบำรุงเลี้ยงรักษาอยู่ แม้นวันดีเมื่อใดจึงจะคุมมาส่งให้ครั้งหลัง ครั้นอ่านแจ้งความแล้วเคืองพระทัยนัก คิดจะใคร่ยกกองทัพไปตีเมืองเตียวแต่อาลัยอยู่ด้วยหลานจึงอดโทโสไว้

ฝ่ายเตียวอ๋องเมื่องูไสไปแล้ว จึงมอบตัวอิหยินให้กองซุนเขียนแล้วว่า ท่านจงเบิกเอาทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังไปบำรุงรักษาอย่าให้หนีได้ กองซุนเขียนก็คำนับลาแล้วออกมารับตัวอิหยินขึ้นม้าคนละตัวเดินเคียงกันไปถึงถนนตลาด ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งแซ่ลิชื่อปุดอุยอยู่ ณ บ้านเอนเอียงเทียดในเมืองเตียวเมื่อรุ่นหนุ่มได้เป็นศิษย์กุยก๊กเรียนดูลักษณะ ครั้นใหญ่ขึ้นเป็นพ่อค้าเที่ยวค้าขายเดินมาพบอิหยินขี่ม้ามากับกองซุนเขียน เห็นลักษณะจะได้เป็นกษัตริย์ จึงนึกว่าคนผู้นี้เหมือนสิ่งของอันประเสริฐไม่ควรจะตีราคา จึงเดินเข้าไปสะกิดถามบ่าวกองซุนเขียนว่า คนขี่ม้ามาข้างหลังนั้นชื่อใด บ่าวกองซุนเขียนจึงบอกว่าชื่ออิหยิน หลานพระเจ้าเมืองจี๋นที่จับได้ในกลางศึก รับสั่งให้นายเราคุมไว้ กองซุนเขียนพาอิหยินมา ณ บ้าน
ฝ่ายลิปุดอุยครั้นมาถึงบ้านเข้าไปหาบิดาจึงถามว่า ถ้าจะทำไร่นาจะได้ผลเท่าใด บิดาจึงว่า ถ้าฝนฟ้าดีจะได้ภาษีสิบเท่า ลิปุดอุยจึงว่า จะชื้อหัวแหวนที่ดีเอามาตกแต่งขายจะมีกำไรฉันใด บิดาจึงว่าถ้ารู้ดูว่าดีจะมีประโยชน์ร้อยเท่า ลิปุดอุยจึงถามบิดาว่า ถ้าเชื้อกษัตริย์ตกไร้ จะช่วยทำนุบำรุงให้ได้ครองราชสมบัติจะจัดเป็นความชอบสถานใด บิดาจึงว่า ถ้าทำได้ดังนั้นจะมีความชอบยิ่งนัก ลิปุดอุยจึงว่าจะซื้อขายก็ลำบาก จะทำไร่ไถนานั้นป่วยการแรงคนแลประโยชน์ก็พอนับถ้วน เวลาวันนี้ข้าพเจ้าไปพบหลานพระเจ้าเมืองจี๋นชื่ออิหยินไปทรงต้องลักษณะนานไปภายหน้าจะมีบุญเป็นแท้ บัดนี้เหลียมโภ้ไปตีทัพจับมาได้ เตียวอ๋องมอบให้กองซุนเขียนพาตัวมาไว้ ข้าพเจ้าพบที่กลางทางเห็นขัดสนที่จะแก้ตัวรอดได้ ข้าพเจ้าจะทอดสนิทกับกองซุนเขียนให้คุ้นเคย แล้วจะคิดแก้ไข ให้อิหยินได้กลับคืนไปเมือง
ฝ่ายลิอ๋องผู้บิดาลิปุดอุยจึงว่า การครั้งนี้จะคิดทำเห็นยากนัก ถ้าสมความติดตลอดเจ้าจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แม้นไม่สมความคิดภัยก็จะมีแก่เรา เจ้าจงตรึกตรองดูการให้ดีก่อน ลิปุดอุยจึงว่า ข้าพเจ้าเรียนดูลักษณะ แต่ได้ทายมากว่าร้อยคนยังมิได้ผิด คนผู้นี้มีวาสนาแลราศีก็กล่ำขึ้นบิดาอย่าวิตกเลย แต่นั้นมาลิปุดอุยก็เที่ยวสืบเสาะไปหาคนที่รักสนิทกับกองซุนเขียน จึงพบผู้หนึ่งอยู่ทิศตะวันออกเป็นแซ่กุยชื่อเบ๊ก ลิปุดอุยจึงแต่งของกำนัลไปหาอุยเบ๊ก ว่าข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าอยู่ในเมืองนี้จะมาพึ่งท่าน ให้พาข้าพเจ้าไปฝากตัวไว้กับกองซุนเขียน จะพึ่งบุญต่อไปภายหน้า กุยเบ๊กจึงว่า พรุ่งนี้ท่านจงจัดของกำนัลไว้ เราจะพาไปหากองซุนเขียน ลิปุดอุยก็กลับมาจัดแพรกับหยกเป็นของกำนัลชมเล่น ไปหากุยเบ๊กๆ ก็พาลิปุดอุยไป ครั้นถึงบ้านกองซุนเขียน กุยเบ๊กให้ลิปุดอุยนั่งอยู่ภายนอกตึก กุยเบ๊กก็เข้าไปหากองซุนเขียนว่า บัดนี้ลิปุดอุยเป็นคนรักข้าพเจ้าจะมาฝากตัวพึ่งบุญท่าน
ฝ่ายกองซุนเขียนได้ฟังกุยเบ๊กว่า ก็ให้กุยเบ๊กไปพาตัวลิปุดอุยเข้าไปในตึก ลิปุดอุยจึงยกสิ่งของเข้าไปคำนับกองซุนเขียน แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าจะมาฝากตัวอยู่พึ่งบุญท่าน กองซุนเขียนจึงว่า ถ้าท่านมีธุระประการใดจงมาหาเราเถิด แล้วกองซุนเขียนให้แต่งโต๊ะเลี้ยงกุยเบ๊กลิปุดอุยๆ กินโต๊ะพลางพูดปราศรัยเป็นที่สบาย พอเวลาบ่ายกุยเบ๊กลิปุดอุยคำนับลากองซุนเขียนกลับมาบ้าน แต่นั้นมาลิปุดอุยได้ของสิ่งใดดีมีรสก็เอาไปให้กองซุนเขียนเนืองๆ ครั้นถึงเดือนเจ็ดขึ้นห้าค่ำเทศกาลกินขนมจ้าง กองซุนเขียนสั่งคนใช้ให้ไปยกโต๊ะมาตั้งจึงชวนให้กินโต๊ะพูดปราศรัยกัน ลิปุดอุยจึงแกล้งถามกองซุนเขียนว่า ท่านผู้นี้ชื่อใดข้าพเจ้าไปมาไม่รู้จัก กองซุนเขียนจึงบอกว่าชื่ออิหยินเป็นหลานพระเจ้าเมืองจี๋น ลิปุดอุยทำตกใจถ่อมตัวลงว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่พ่อค้าจะนั่งร่วมกันกับท่านไม่สมควร ขยับตัวจะถอยลงมานั่งที่ต่ำ กองซุนเขียนจึงว่า เราทั้งสี่คนรักใคร่กันสนิท จึงเรียกมาจะให้กินโต๊ะพร้อมกัน อิหยินกุยเบ๊กลิปุดอุยก็นั่งกินโต๊ะกับกองซุนเขียนแล้วพูดจากันไปจนเวลาบ่าย กุยเบ๊ก ลิปุดอุยก็ลากองซุนเขียนกลับมาบ้าน ครั้นรุ่งเช้าลิปุดอุยจึงหยิบแพรกับเงินห้าสิบตำลึงไปบ้านกองซุนเขียน เวลานั้นพอกองซุนเขียนเข้าไปสู่ที่เฝ้า ลิปุดอุยก็เอาแพรเข้าไปคำนับอิหยิน แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าได้มานั่งกินโต๊ะร่วมท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย อิหยินจึงว่า เราเป็นคนโทษพลัดบ้านเมืองมา ยศศักดิ์ก็เหมือนท่านๆ เอาของมาให้เราขอบใจท่านหาที่สุดมิได้ ลิปุดอุยไม่เห็นผู้ใดนั่งอยู่จึงกระซิบบอกอิหยินว่า ข้าพเจ้าตั้งใจมาจะได้พบท่านสู้เสียของกำนัลไปเที่ยวคำนับ จนมาชอบกับกองซุนเขียนเพราะด้วยตัวท่านผู้เดียว อันความคิดของข้าพเจ้ายังลึกซึ้งอยู่ หมายจะพึ่งบุญท่าน ควรจะพูดในที่ลับ อิหยินได้ฟังลิปุดอุยพูดดังนั้นก็หัวเราะ แล้วจึงว่าถ้าท่านได้ดีเราจะพึ่งท่านอีก ไฉนท่านกลับว่าจะมาพึ่งเราเป็นคนโทษไม่เห็นสม ว่าแล้วก็ชวนลิปุดอุยเข้าไปในที่ลับ ลิปุดอุยจึงว่า ข้าพเจ้าไปเที่ยวค้าขาย รู้ว่าพระเจ้าปู่เป็นเจ้าในเมืองจี๋น อันก๊กกุ๋นบิดาท่านเป็นไทจู๊มีบุตรถึงยี่สิบเศษตัวท่านเป็นบุตรกลางหามารดาไม่ ข้าพเจ้าคิดจะแก้ไขท่านให้ได้กลับไปเมือง ถ้าพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องสิ้นพระชนม์ลง อันก๊กกุ๋นก็คงจะได้ครองเมืองจี๋นพี่น้องของท่านจะชิงกันเป็นที่ไทอุ๊ ตัวท่านมาตกอยู่เมืองนี้ได้ความยากทำไฉนจึงจะได้คืนไปเล่า
อิหยินได้ยินคำลิปุดอุยว่า ก็มีความอาลัยคิดถึงบ้านเมืองจึงตอบว่า คำของท่านพูดมาทั้งนี้ เรายินดีดังหนึ่งเอาทองคำแลหยกสิ่งของที่ดีมาให้แก่เรา ท่านจงช่วยแก้ไขให้เราได้กลับไปเมืองเถิด คงจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด ลิปุดอุยจึงว่าข้าพเจ้าจะลาไปคิดการเมืองจี๋นก่อน ตัวท่านเล่าก็จนกันดารนักไม่มีสิ่งใดจะฝากไป ข้าพเจ้าตั้งใจจะพึ่งท่าน บรรดาสิ่งของมีอยู่ ณ เรือนจะขายลงได้ประมาณสักพันตำลึงทอง แม้นไปถึงเมืองจี๋นจะได้หยิบออกใช้กับจะคิดแก้ไขตัวท่าน แต่ข้าพเจ้าเกรงอยู่ว่าไม่รู้จักผู้ใดที่จะได้พาเฝ้า ขอกองทัพมารับแล้วจะกลับมาพาท่านไป อิหยินได้ฟังลิปุดอุยจึงว่า ตัวเราอุปมาดังตกอยู่ที่มืด ท่านจะแก้ไขให้คืนไปเมืองนั้น ดุจเห็นดวงพระจันทร์พระอาทิตย์อันส่องสว่างในเมืองฟ้า ซึ่งท่านวิตกว่าไม่รู้จักใครเราจะบอกให้ นางห้ามที่ชอบอัชฌาสัยบิดาเราเขาก็มีใจเอ็นดูชื่อนางฮัวเอี๋ยงชาวเมืองฌ้อ บิดาเราให้เป็นฮูหยินใหญ่กว่าสนมทั้งปวง มีพี่สาวชื่อนางฮองกั้ว ตั้งร้านไว้สำหรับเช่าอยู่หน้าวังบิดาเรา ถ้าพบจะได้แจ้งความ จึงเขียนหนังสือสองฉบับส่งให้ลิปุดอุย ลิปุดอุยรับหนังสือแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าจะหาปิ่นแก้วไปถวายสองอันพอเป็นสำคัญของท่าน แล้วหยิบทองให้อิหยินเอาไว้ใช้ภายหลังห้าร้อยตำลึง จึงกำชับว่าการนี้อย่าให้แพร่งพรายได้ แล้วลิปุดอุยคำนับลาอิหยินกลับมาหากองซุนเขียนบอกว่า ข้าพเจ้าจะลาไปเที่ยวค้าขายหลายเดือนจึงจะมา ปิดากับภรรยาข้าพเจ้าขอฝากท่านไว้ด้วย กองซุนเขียนได้ฟังลิปุดอุยจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย อยู่ภายหลังเป็นธุระเรากว่าท่านจะกลับมา ลิปุดอุยก็ลากองซุนเขียนกลับไปบ้าน จัดสิ่งของใส่หาบกับคนใช้สามคนออกจากเมืองเตียวไปถึงฝั่งแม่น้ำเจียงหอ จึงจัดสิ่งของเป็นกำนัลเข้าไปคำนับหลีเกซก หลีเกซกก็มีใจกรุณาสั่งว่าท่านเป็นคนเที่ยวค้าขาย แม้นสืบไปภายหน้าถ้ามีธุระทุกข์ร้อนสิ่งใดในเมือง เราจงมาบอกเราจะช่วย ลิปุดอุยได้ฟังก็ดีใจ จึงลาหลีเกซกออกจากเมืองมาข้ามแม่น้ำเจียงหอไปสองคืน ถึงแม่นํ้าอุยโหปลายแดนเมืองจี๋น ตั้งแต่ปลายแดนเข้าไปถึงเมืองจี๋นทางประมาณพันโยชน์ มีแมน้ำแปดแห่งมีดงสามดง พ้นดงไปมีด่านห้าด่าน ครั้นถึงเมืองจี๋นลิปุดอุยจึงเข้าหยุดอาศัยร้านแห่งหนึ่งสืบถามหานางฮองกั้ว มีผู้บอกว่าตั้งตึกอยู่หน้าวังอันก๊กกุ๋น ลิปุดอุยแจ้งความแล้วหานายหน้าพาขึ้นไปบนตึกนางฮองกั้ว ลิปุดอุยหยิบเงินสิบแท่งกับแพรอย่างดีออกมาคำนับ
ฝ่ายนางฮองกั้วจึงถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน มีกิจธุระประการใดหรือ ลิปุดอุยจึงว่า ข้าพเจ้ากับอิหยินซึ่งตกอยู่ในเมืองเตียวนั้น ได้ไปมาหากันชอบอัชฌาสัยคิดจะแก้ไขให้ได้คืนมาเมือง ลิปุดอุยจึงแจ้งความหนหลังให้ฟังทุกประการ แล้วส่งหนังสือสองฉบับกับปิ่นแก้วให้นางฮองกั้วๆ รับหนังสือแล้วก็เข้าไปในวังเล่าความแก่นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินตามคำลิปุดอุยบอก จึงส่งหนังสือให้แก่นางผู้น้องแล้วว่า ตัวเจ้าทุกวันนี้ก็ชอบอัชฌาสัยแก่ไทจู๊ แต่ยังไม่มีบุตรดุจดอกไม้พึ่งแย้มเป็นที่เจริญใจแก่แมลงผึ้ง แม้นนานไปจะร่วงโรยเหี่ยวแห้งแมลงภู่ก็จะแรมร้างไป เหมือนดังตัวเจ้าทุกวันนี้จะหมายพึ่งผู้ใดเล่าก็ไม่เห็นใคร จงรับเอาอิหยินไว้เป็นบุตรเลี้ยงเกลือกจะกลับมาได้จากเมืองเตียว ถ้าพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องหาบุญไม่ อันก๊กกุ๋นก็จะได้เป็นเจ้าแผ่นดินที่ไทจู๊ก็จะอยู่กับบุตรที่มีมารดา ถ้าชอบทีจงขอคำอันก๊กกุ๋นยกที่ไทจู๊ไว้กับอิหยิน นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินเห็นชอบด้วย จึงคลี่หนังสือออกอ่าน ได้ความว่า ข้าพเจ้าอิหยินขอคำนับมาถึงท่านด้วยข้าพเจ้าตกไปอยู่เมืองเตียวได้ความทุกขเวทนา แจ้งมาแก่ลิปุดอุยสิ้น ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้านำหนังสือแลข้อความบอกแก่พระบิดาให้ทราบ แล้วช่วยจัดแจงให้ลิปุดอุยกลับไปโดยเร็วจะได้คิดการกลับมาเมือง ถ้าชีวิตข้าพเจ้ายังมีอยู่ตราบใดจะได้ฉลองคุณท่าน ครั้นเวลาเย็นอันก๊กกุ๋นกลับมาจากสวนเข้าสู่ที่ข้างใน นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินไปคอยรับ เห็นอันก๊กกุ๋นรื่นเริงปราศรัยได้ช่องจึงแจ้งความว่า อิหยินบุตรท่านบัดนี้ใช้คนสนิทถือหนังสือให้ปิ่นแก้วคู่หนึ่งเป็นสำคัญมา อันก๊กกุ๋นได้ฟังความยินดี จึงคลี่หนังสือออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าอิหยินผู้บุตรขอคำนับมาถึงพระบิดาให้ทราบ ด้วยข้าพเจ้าไปอยู่เงื้อมมือข้าศึก คิดถึงความตายอยู่เป็นนิจ ระลึกถึงคุณพระบิดากับพระเจ้าปู่มิได้ขาดจึงป้องกันอันตรายชีวิตไว้ด้วยความกตัญญู ต่องูไสไปแจ้งราชการจึงเห็นว่าชีวิตจะรอด เตียวอ๋องให้ไปอยู่กับกองซุนเชียนเขาก็มีใจกรุณา แล้วได้รู้จักชอบกับลิปุดอุยๆ รับว่าจะช่วยแก้ไขให้ได้กลับคืนมาเมืองแต่หนทางไกลกันดารเกลือกจะมามิได้ จึงให้ลิปุดอุยมาเฝ้าจะได้กำหนดทางที่จะมา พระบิดาช่วยทูลพระเจ้าปู่ขอกองทัพมารับข้าพเจ้าที่ปลายแดน อันก๊กกุ๋นได้แจ้งในหนังสือนั้นก็มีความสงสารแก่บุตรยิ่งนัก นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินเห็นอันก๊กกุ๋นมีความอาลัยได้ทีจึงทูลว่า อิหยินผู้นี้มีกตัญญูผู้ซึ่งจะไปมาก็สรรเสริญ ว่ามีสติปัญญามากกว่าบุตรทั้งปวง ทุกวันนี้พระองค์ชุบเลี้ยงข้าพเจ้าได้ความสุขพระคุณหาที่สุดมิได้ ถ้าหาพระชนม์ไม่ ข้าพเจ้าจะมีแต่ความทุกข์ ด้วยหาบุตรมิได้ทั้งไร้ญาติ อิหยินก็ไม่มีมารดา ข้าพเจ้าจะขอไว้เป็นบุตร อันก๊กกุ๋นยังตกตะลึงมิได้ว่าประการใด นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินเห็นอันก๊กกุ๋นไม่ตรัสด้วยก็ทำทีประหนึ่งจะร้องไห้หมอบซบหน้านิ่งอยู่ อันก๊กกุ๋นลุกออกมาพยุงนาง ฮัวเอี๋ยงฮูหยินให้ลุกขึ้นนั่งแล้วว่า เราพิเคราะห์ดูบุตรทั้งปวง ที่มิสติปัญญาก็น้อย ไพร่บ้านพลเมืองจะเอาเป็นที่พึ่งมิได้ เห็นแต่อิหยินผู้เดียวค่อยมีสติปัญญาแต่ไม่มีมารดา เจ้าจะรับเลี้ยงเป็นบุตรก็ตามอัชฌาสัยเถิด ตัวอิหยินก็ยังตกอยู่เมืองเตียวการที่จะคิดมาก็ยาก จะไปทูลพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋อง ให้ปรึกษาขุนนางทั้งปวงที่มีสติปัญญา จะได้คิดแก้ไขให้อิหยินคืนมาเมืองก่อน นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินจึงทูลว่า ลิปุดอุยผู้ถือหนังสือมาเป็นคนมีสติปัญญา ถ้าพระองค์ให้หาเข้ามาถามก็จะได้เนื้อความ อันก๊กกุ๋นก็ออกไปข้างนอกจึงใช้คนไปหาลิปุดอุย ครั้นลิปุดอุยมาถึงจึงคุกเข่าลง คำนับอันก๊กกุ๋นแล้วถอยออกมายืนนิ่งอยู่ อันก๊กกุ๋นจึงปราศรัยกับลิปุดอุยว่า ท่านกรุณาบุตรเราจะช่วยธุระนั้นขอบใจท่าน ดังเอาแก้วมาให้เราสักร้อยดวง ลิปุดอุยจึงทูลว่า อิหยินกับข้าพเจ้ารักใคร่สนิทกัน คิดจะแก้ไขให้อิหยินกลับมาแต่หนทางนั้นก็ไกลกันดาร ข้าพเจ้าจะขอกองทัพไปคอยท่า ข้าพเจ้ากับอิหยินจะมาที่แม่นํ้าอุยโห อันก๊กกุ๋นได้ฟังลิปุดอุยกำหนดดังนั้นดีใจนัก จึงตอบว่าเราจะจารึกถ้อยคำแลชื่อท่านไว้ในแผ่นศิลาแลแผ่นทอง ถ้าอิหยินได้กลับมาเหมือนคำท่านเราจะบำเหน็จให้ถึงขนาด แล้วจะทูลพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องให้ชุบเลี้ยงท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งท่านจะพาอิหยินมานั้นจะกำหนดเมื่อไรให้รู้ จะได้แต่งกองทัพไปคอยรับที่แม่น้ำอุยโห ลิปุดอุยจึงทูลว่า เดิม ข้าพเจ้าเห็นอิหยินกับกองซุนเขียนขี่ม้ามาคนละตัว ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูลักษณะอิหยินเห็นสืบพระวงศ์ต่อไปได้ จึงคิดกับบิดาจะมาพึ่งบุญท่าน แม้นนานไปภายหน้าพระองค์ได้ครองราชสมบัติขอให้อิหยินเป็นที่ไทจู๊ลูกหลวงเอกแทนพระองค์ด้วยหามารดาไม่ ถ้าพระองค์โปรดขอประทานหนังสือปิดตราไว้ ซึ่งข้าพเจ้าจะพาอิหยินมานั้นหนทางก็ไกลจะแก้ไขได้โดยนาน เพียงสิ้นฤดูหนาวจึงจะได้พาอิหยินมา อันก๊กกุ๋นรับคำลิปุดอุย จึงทำหนังสือสัญญาเสร็จแล้วว่า เราจะให้หนังสือนี้ไว้แก่นางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน จึงพระราชทานทองห้าร้อยตำลึงให้แก่ลิปุดอุย ว่าท่านเอาไปใช้สอยในเมืองเตียวเถิด ลิปุดอุยคำนับรับเอาทองแล้วทูลลาออกมาจากที่เฝ้าไปหานางฮองกั้วบอกว่าจะลากลับไปเมืองเตียว แล้วนางฮองกั้วก็ให้ของตอบลิปุดอุยแล้วบอกว่านางฮัวเอี๋ยงฮูหยินฝากทองกับโสมไปให้อิหยินใช้พลาง
ฝ่ายลิปุดอุยคำนับรับของแล้วก็ลาออกมาจัดหาบคอน กับบ่าวสามคนออกจากเมืองจี๋นมาหลายวัน ครั้นเวลาค่ำถึงเมืองเตียวเข้าไปคำนับลิอ๋องผู้บิดา บอกว่าได้ไปเฝ้าอันก๊กกุ๋นถึงเมืองจี๋นทูลการซึ่งคิดไว้ได้เสร็จแล้ว ลิอ๋องจึงว่าซึ่งคิดการครั้งนี้อย่าเบาความรักษาตัวให้จงหนัก ลิปุดอุยก็ลามาตึกเห็นนางจูกี๋ผู้เป็นภรรยาออกมารับ พิเคราะห์ดูผิวหน้าเป็นนวลผิดขึ้นกว่าแต่ก่อนก็เข้าใจว่ามีครรภ์ ลิปุดอุยก็มีความยินดีนักคิดจะยกนางจูกี๋ให้แก่อิหยิน กองซุนเขียนจะได้ไว้ใจสนิท การที่คิดให้อิหยินคืนไปเมืองนั้นจึงจะสมคะเน บุตรของเราซึ่งติดครรภ์นางจูกี๋ไปก็จะได้เป็นเชื้อกษัตริย์ ครั้นเวลาเข้านอนพูดกันโดยปกติ ลิปุดอุยจึงถามภรรยาเป็นทีสัพยอกว่าข้าไปทางไกล เจ้าอยู่ภายหลังเห็นเจ้าจะไม่วิตกถึง ดูกิริยาเจ้าจึงรื่นเริงอยู่ดังนี้ นางจูกี๋จึงตอบคำสามีว่าท่านพูดประหลาด ดูประหนึ่งจะสงสัยข้าพเจ้าว่าจะมีที่ลอบรักอยู่ ตั้งแต่มาเป็นภรรยาท่านแต่ประตูบ้านก็มิได้ออกไป ชายผู้ใดก็มิได้ล่วงเข้ามา ซึ่งหน้าข้าพเจ้านวลนั้นเห็นจะมีครรภ์ประมาณสักสองเดือน ลิปุดอุยได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วถามเป็นทีสัพยอกว่า ถ้าเจ้ายังไม่มีผัวแม้นชายมีตระกูลพ่อค้าเศรษฐีคฤหบดีแลกษัตริย์จะมาสู่ขอบิดามารดาจะยกเจ้าให้ น้ำใจเจ้าจะรักตระกูลอันใด นางจูกี๋จึงตอบว่าอันเกิดมาเป็นสตรีจะละเมิดนอกใจจากบิดามารดานั้นไม่ควร ถึงจะได้ผัวดีแลชั่วประการใดสุดแต่บิดามารดาจะตกแต่ง เหมือนตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้บิดามารดายกให้ก็เป็นสิทธิอยู่กับท่าน ลิปุดอุยจึงตอบว่า เราดูลักษณะเจ้าจะได้เป็นฮ่องเฮ้าคือมเหลีเป็นมั่นคง ซึ่งเราไปถึงเมืองจี๋น เพราะได้อิหยินหลานพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องเสียทัพตกมาอยู่กับกองซุนเขียน อิหยินคนนี้รูปงามต้องลักษณะดังมังกรประการหนึ่ง เหมือนหงส์ประการหนึ่ง ดุจดวงพระอาทิตย์ประการหนึ่ง ได้ลักษณะสามประการควรจะเป็นกษัตริย์ เราจะได้พึ่งจึงไปทอดสนิทไว้ พรุ่งนี้เราจะไปหากองซุนเขียนชวนอิหยินมากินโต๊ะที่บ้าน จะให้เจ้าออกไปนั่งใช้สอยเหมือนหนึ่งเสี่ยงวาสนา ถ้าสมหมายก็จะมีจิตปฏิพัทธ์ต่อกัน เราจะทำเป็นเมาสุราเข้านอนอยู่ภายใน ถ้าอิหยินมีใจรักหยอกเจ้าเราจะทำเป็นโกรธ เจ้าจึงขอโทษตัวแลอิหยินไว้ เราจึงจะยกเจ้าให้เป็นภรรยาอิหยิน จึงจะสมวาสนาเจ้า แลบุตรของเราในครรภ์นั้นจะได้ร่วมแซ่เป็นเจ้าในเมืองจี๋น นางจูกี๋จึงตอบว่า น้ำใจข้าพเจ้ารักท่านโดยสัตย์บริสุทธิ์ดุจบิดามารดา ซึ่งท่านว่ามาทั้งนี้ดุจหยิบกาวแลนำรักมาพานในแผ่นทองให้หมองมัว ทุกวันนี้มีแต่ต้องตามใจท่านด้วยความกลัว ลิปุดอุยจึงว่า เราคิดกันทั้งนี้จะให้ได้ดีมีประโยชน์ แลความสุขไปภายหน้าถึงหมื่นชาติ แต่จะมีคำคนนินทาอยู่หน่อยหนึ่ง ถ้าสมความคิดแล้วคำซึ่งคนติเตียนนั้นก็จะสูญไปเอง ครั้นเวลารุ่งเช้า ลิปุดอุยก็จัดถ้วยหยกคูหนึ่งกับรัดประคตสายหนึ่งเดินไปถึงประตูตึกกองซุนเขียน
ฝ่ายกองซุนเขียนแลเห็นลิปุดอุยก็ออกมายืนต้อนรับ ลิปุดอุยจึงคำนับกองซุนเขียนแล้วว่า ข้าพเจ้าไปค้าขายหลายเดือนก็ไม่สู้จะมีกำไร ได้แต่ถ้วยชาหยกกับรัดประคตมาฝากท่าน กองซุนเขียนจึงว่าท่านไปทางกันดารลำบากกาย ยังมีจิตคิดถึงเราอุตส่าห์หาของดีมาให้ขอบใจท่าน แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงลิปุดอุยเชิญอิหยินมากินด้วย
ฝ่ายกองซุนเขียนกินสุราเหงื่อไหลเสื้อที่ใส่เปียก ลุกเข้าไปผลัดเสื้อในตึก ลิปุดอุย จึงกระซิบบอกอิหยินว่า ข้าพเจ้าได้ไปถึงนางฮองกั้วให้ทำหนังสือไปแจ้งความแก่นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินๆ ทูลความอันก๊กกุ๋นสิ้นทุกประการ บิดาท่านจึงหาข้าพเจ้าเข้าไปเฝ้า ข้าพเจ้าซ้ำทูลขอที่ไทจู๊ไว้ให้ท่าน อันก๊กกุ๋นก็เขียนหนังสือปิดตราเป็นสำคัญให้ไว้แก่นางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน อิหยินได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านมีคุณครั้งนี้หาที่สุดมิได้ ถ้าเรากลับไปได้ครองราชสมบัติในเมืองจี๋น จะให้ท่านเป็นผู้สำเร็จราชการ กองซุนเขียนชำระกายแล้วก็ออกมาพูดกันเป็นที่สบาย ลิปุดอุยจึงว่าวันพรุ่งนี้ขอเชิญท่านทั้งสองไปบ้าน บุตรแลหลานข้าพเจ้าจะได้รู้จักไปมาคำนับเป็นที่พึ่ง กองซุนเขียนจึงว่า เมื่อท่านไม่อยู่เราได้พูดกับอิหยินอยู่เนืองๆ แม้นท่านกลับมาจะพากันไปเยี่ยม บัดนี้ท่านกลับมาเวลาพรุ่งนี้เราจะไปให้ถึงบ้านท่าน ลิปุดอุยก็คำนับลากองซุนเขียนกลับไป ครั้นถึงบ้านจึงจัดแจงที่ทางสิ่งของซึ่งจะเลี้ยงดูนายไพร่เตรียมไว้พร้อม ครั้นเวลารุ่งเช้ากองซุนเขียนก็ชวนอิหยินขึ้นม้าพาบ่าวไพร่ไปบ้านลิปุดอุย
ฝ่ายลิปุดอุยก็ออกไปต้อนรับเข้ามาที่อยู่เชิญให้นั่งโดยสมควร ส่วนบ่าวไพร่ทั้งปวงให้เลี้ยงดูอยู่แต่ภายนอก จึงให้ยกโต๊ะอย่างดีเข้ามาตั้ง เชิญกองซุนเขียนกับอิหยินให้กินโต๊ะตามสบาย ลิปุดอุยจึงให้หญิงคนใช้ไปเรียกนางจูกี๋ออกมา นางจูกี๋ครั้นรู้ว่าสามีให้หาก็คิดละอาย แม้นจะขัดกลัวผัวจะโกรธจึงออกไปนั่งอยู่ ลิปุดอุยจึงบอกนางจูกี๋ว่า ท่านทั้งสองจะได้เป็นที่พึ่งของเราไปภายหน้า เจ้าจงคำนับแล้วรินสุราให้อิหยินแลกองซุนเขียน นางจูกี๋ก็คำนับจับปั้นสุรารินรายถ้วยไว้ริมโต๊ะ กองซุนเขียนแลอิหยินกินสุราพลางพิศดูรูปจริตแลกิริยานางจูกี๋งามพร้อมด้วยสรรพลักษณะ จะหาหญิงมาเปรียบนางจูกี๋นี้หายากนัก ไม่สมควรเลยที่จะมาเป็นเมียพ่อค้า
ฝ่ายนางจูกี๋เห็นอิหยินรูปงามสมเป็นเชื้อกษัตริย์ ถ้อยทีทำกิริยาแลมีน้ำใจปฏิพัทธ์ ด้วยวาสนาทั้งสองเคยเป็นคู่กัน ครั้นเวลาคํ่าลิปุดอุยก็จุดโคมแสงเพลิงสว่างกองซุนเขียนกินสุราเมาเหลือกำลัง จึงบอกว่าเราจะขอไประงับกายสักครู่หนึ่งก่อน ลิปุดอุยกับคนใช้ก็พยุงกองซุนเขียนเข้าไปนอนในตึก ลิปุดอุยจึงคิดว่านางจูกี๋กับอิหยินนั่งอยู่ด้วยกันแต่สองคนจำจะลอบดูกิริยานางจูกี๋กับอิหยิน คิดแล้วก็แอบดูตามช่องตึก นางจูกี๋รินสุราส่งให้อิหยิน ทำกิริยาให้เห็นว่ารัก อิหยินรับจอกสุราจากมือนางแล้วชวนพูดสัพยอกเป็นทีเกี้ยวเอี้ยวตัวไปจับมือ ลิปุดอุยครั้นเห็นอิหยินหยอกนางจูกี๋ ก็ออกมาว่าท่านนี้ดูหมิ่นหยอกภรรยาเรา ไม่คิดถึงตัวที่เราทำคุณไว้ แม้นกองซุนเขียนตื่นขึ้นเราจะบอกให้ทำโทษถึงสาหัส อันนางจูกี๋ภรรยาเราจะหาสตรีมาเปรียบนั้นยาก ถ้าจะหาทองคำแลหยกที่มีราคาก็จะได้โดยง่าย ไม่ควรที่ท่านจะมาทำกับเรา นางจูกี๋เห็นสามีทำโกรธ คำนับแล้ววอนขอโทษ ว่าท่านอุตส่าห์สู้เสียเงินทองคิดการทำนุบำรุงอิหยิน หมายจะหาความสุขไปภายหน้า บัดนี้ท่านมาโกรธอิหยินการที่คิดไว้จะมิเสียไปหรือ ทั้งนี้ก็เพราะข้าพเจ้าผู้เดียวจะ อยู่ไปไยให้อายคน ว่าแล้วก็ไปหยิบกระบี่ทำทีจะเชือดคอ ลิปุดอุยก็ยุดข้อมือไว้จึงว่าเจ้าอย่าเพ่อฆ่าตัวเสียก่อน ซึ่งรักใคร่กับอิหยินเราจะยกให้อยู่ด้วยกันนานไปเมื่อหน้าได้ดีแล้วอย่าลืมเรา อิหยินครั้นได้ฟังลิปุดอุยว่ามีความยินดีนัก จึงว่าข้าพเจ้าทำผิดท่านมิได้ถือ กลับยกภรรยาให้พึ่งเห็นใจท่านครั้งนี้ ถ้าชีวิตข้าพเจ้าอยู่ตราบใด คงจะฉลองคุณท่านให้ลือชื่อถึงพันปึ
ฝ่ายกองซุนเขียนสร่างเมาสุราแล้ว ก็ออกมานั่งสนทนาพร้อมกัน ลิปุดอุยจึงว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าวิตกด้วยท่านเป็นผู้รักษาตัวอิหยินอยู่แต่ผู้เดียวมิรู้ที่จะวางใจ บัดนี้มาพอใจนางจูกี๋ ข้าพเจ้าจะยกให้อยู่ด้วยกันท่านจะเห็นเป็นประการใด กองซุนเขียนได้ฟังดังนั้นจึงสรรเสริญลิปุดอุยว่า มิเสียทีที่ท่านเป็นชายมีสติปัญญาซื่อตรงต่อมิตร อันน้ำใจของท่านหาผู้เสมอมิได้ ซึ่งท่านจะอุปถัมภ์อิหยินครั้งนี้เรายินดีนัก ว่าแล้วกองซุนเขียนจึงแก้เอารัดประคตเหลืองของอิหยินตำแหน่งหลานหลวงคาด ส่งให้ลิปุดอุยไว้เป็นสำคัญ
ฝ่ายลิปุดอุยก็รับรัดประคตไว้ แล้วจึงว่าถึงวันดีเมื่อใดข้าพเจ้าจะพาตัวนางจูกี๋ไปส่ง ณ ตึกท่าน ครั้นเวลาสองยามเศษกองซุนเขียนอิหยินก็ลาลิปุดอุยไปถึงบ้าน อยู่สามวันกองซุนเขียนจึงคิดว่าอิหยินจากเมืองมาอยู่แต่ผู้เดียว ถ้าหนีไปที่ไหนเราจะพ้นโทษ ซึ่งคำลิปุดอุยว่าจะให้ภรรยามาอยู่ด้วยอิหยินก็เห็นผูกพันพอจะวางใจได้ หลายวันแล้วลิปุดอุยยังไม่พานางจูกี๋มาจะคงคำอยู่หรือประการใด จำจะหาตัวลิปุดอุยมาถามดู แล้วเรียกคนใช้มากระซิบสั่งให้ไปหาลิปุดอุย
ฝ่ายคนใช้ไปถึงบ้านจึงบอกลิปุดอุยว่า กองซุนเขียนให้ท่านเชิญไปตึกจะปรึกษาด้วยฮ่องซุนอิหยิน ลิปุดอุยได้ฟังคนใช้ว่าดังนั้น พอถึงเดือนสิบเอ็ดแรมสิบค่ำเป็นวันดีจึงบอกแก่คนใช้ว่า เวลาเย็นเราจะพานางจูกี๋ไปส่ง คนใช้ก็กลับไปบอกกองซุนเขียน ลิปุดอุยครั้นเวลาบ่ายก็จัดแจงให้นางจูกี๋แต่งตัวขี่เกวียน แล้วพาไปส่งบ้านกองซุนเขียนๆ กับลิปุดอุยก็พากันไปที่ตึกฮ่องซุนอิหยินอาศัย แล้วมอบตัวนางจูกี๋ให้อิหยิน อิหยินก็อยู่กินกับนางจูกี๋ได้สิบเดือน คิดบรรจบทั้งมีครรภ์ติดไปสองเดือนเป็นสิบสองเดือน ครั้นถึงเดือนแปดข้างขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี นางจูกี๋คลอดบุตรเป็นชายมีลักษณะหน้าผากใหญ่ ดวงตาใหญ่คิ้วยาวสุดหางตา เส้นขึ้นตามแนวสันหลังวงเวียนเหมือนลายราชสีห์ มีฟันเบื้องบนสองเบื้องต่ำสอง สีสันผิดลักษณะเด็กทั้งปวง อิหยินสำคัญว่าบุตรรักใคร่ยิ่งนัก แล้วให้คนใช้ไปบอกลิปุดอุยว่า นางจูกี๋คลอดบุตรเป็นชายขอเชิญท่านไปตึก ลิปุดอุยได้ฟังคิดจะไปเยี่ยม จึงจัดสิ่งของจะให้แก่บุตรไป ณ บ้านกองซุนเขียน ครั้นถึงจึงเดินตรงไป ณ ตึกที่อิหยิน อาศัย กองซุนเขียนก็มาพร้อมกัน
ฝ่ายอิหยินเรียกนางจูกี๋ให้พาบุตรออกมาคำนับ ลิปุดอุยเห็นลักษณะบุตรเป็นชายสมที่คิดไว้จึงทำขวัญ ทั้งสามคนก็ขนานนามบุตรนางจูกี๋ให้ชื่อเจ๋ง แต่นั้นมาลิปุดอุยก็ไปมามิได้ขาด

ฝ่ายอันก๊กกุ๋นครั้นจวนสิ้นฤดูหนาวคิดถึงคำลิปุดอุยว่า ก็ให้เจียงหำคุมคนหมื่นหนึ่งมาตั้งคอยรับอิหยินอยู่ปลายแดน
ฝ่ายลิปุดอุยจวนเข้าฤดูร้อน จึงปรึกษาด้วยลิอ๋องผู้บิดาว่า อิหยินตกมาอยู่เมืองเตียวช้านาน การซึ่งคิดไว้ครั้งนี้เห็นจะสำเร็จ ข้าพเจ้าจะให้บิดาใช้คนที่สนิทไปหากองซุนเขียน บอกว่าจะขอลานางจูกี๋กับเจ๋งผู้บุตรไปทำขวัญ แลชมเชยสักเจ็ดวันจึงจะพามาส่ง ถ้าได้มาแล้วบิดาจงพานางจูกี๋กับบุตรรีบหนีไปเมืองจี๋น ภายหลังข้าพเจ้ากับอิหยินจึงจะพากันหนีตามไป ลิอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงสั่งให้คนสนิทไปหากองซุนเขียน คนใช้ครั้นไปถึงจึงคำนับบอกกองซุนเขียนว่า ลิอ๋องบิดาลิปุดอุยให้ข้าพเจ้ามาหาท่าน ว่าจะขอลานางจูกี๋กับบุตรไปชมสักเจ็ดวันแล้วจะพามาส่ง กองซุนเขียนครั้นได้ฟัง จึงจัดแจงให้นางจูกี๋กับบุตรขี่เกวียนอย่างดี ให้บ่าวไพร่ไปส่ง ณ บ้านลิอ๋อง
ฝ่ายลิอ๋องครั้นนางจูกี๋มาถึงจึงออกมาต้อนรับเลี้ยงดูคนที่ไปส่ง แล้วให้กลับคืนมา อยู่ภายหลังก็จัดแจงทรัพย์สิ่งของใส่หาบคอนกับบ่าวอันสนิทพร้อมแล้วเวลาตีสิบเอ็ดออกจากบ้าน พอรุ่งเช้าประตูเมืองด้านเหนือเปิด ก็พากันหนีไปทางเมืองจี๋น
ฝ่ายลิปุดอุยส่งบิดาไปได้ห้าวัน ครั้นเวลาเช้าก็ไปบ้านกองซุนเขียน แจ้งว่ากองซุนเขียนไปซ้อมทหารอยู่สนามก็เข้าไปหาอิหยินบอกว่า ข้าพเจ้าให้ลิอ๋องบิดาพานางจูกี๋กับบุตรไปได้ห้าวันแล้ว ขณะนั้นพอกองซุนเขียนกลับมา เห็นลิปุดอุยก็ชวนกันไปชมสวนดอกไม้อิหยินก็ไปด้วย กองซุนเขียนจึงชวนลิปุดอุยเล่นหมากรุกพนัน ลิปุดอุยเล่นแพ้สามกระดานอิหยินนั่งดูอยู่ที่นั้น กองซุนเขียนจึงถามอิหยินว่า ท่านเข้าใจเล่นหมากรุกอยู่หรือ อิหยินจึงว่า เมืองข้าพเจ้าเล่นชุกชุมข้าพเจ้าก็เล่นได้บ้าง กองซุนเขียนก็ให้อิหยินเล่นกับลิปุดอุยๆ ก็แพ้อีกสามกระดาน ลิปุดอุยแพ้หมากรุกถึงสองครั้ง ลิปุดอุยจึงว่า เวลาพรุ่งนี้ขอเชิญท่านไปนอกเมือง ชมสวนของข้าพเจ้าบ้างดอกบัวกำลังบาน กองซุนเขียนอิหยินก็รับคำลิปุดอุย ลิปุดอุยก็ลามาบ้าน แล้วออกไปจัดแจงแต่งที่นั่งที่นอนไว้ให้สมควร แล้วทำโรงไว้สำหรับจะเลี้ยงบ่าวไพร่ซึ่งตามมา จึงให้คนใช้ไปซื้อสุราที่ดีมีชื่อว่า หลวงเซ็กจิวยี่สิบปั้น แล้วให้หานางบำเรอบ้านซุนก๊วนมาจัดแจงไว้เสร็จแล้ว ลิปุดอุยจึงให้คนสนิทไปซื้อ ม้าที่มีฝีเท้านั้นสี่ม้า มาผูกซ่อนไว้ที่เชียวหญีของคือตึกน้อยที่ริมประตูท้ายสวน ครั้นเวลาเช้าลิปุดอุยไปคอยท่าอยู่ที่สวนดอกไม้
ฝ่ายกองซุนเขียนอิหยิน ครั้นรุ่งเช้าก็พากันออกจากเมืองไปทางร้อยเส้นถึงสวนก็ลงจากม้า ลิปุดอุยออกไปต้อนรับคำนับเชิญให้ไปชมดอกไม้ในสวนมีพรรณต่างๆ แล้วพากองซุนเขียนอิหยินมา ณ ตึกกลางสวนชวนให้กินโต๊ะเสพสุรา ลิปุดอุยอิหยินรู้กันจึงรินสุราที่ดีส่งให้กองซุนเขียนเนืองๆ กองซุนเขียนเสพสุราพลางฟังนางขับรำแลดูเครื่องเล่นต่างๆ ครั้นเวลาคํ่ากองซุนเขียนเมานัก เข้าไปนอนที่โรงแต่งไว้ทั้งบ่าวไพร่ก็หลับสิ้น ลิปุดอุยจึงให้ค่าจ้างแก่นางบำเรอให้กลับบ้าน แล้วชวนอิหยินมาขึ้นม้า อิหยินพูดกับลิปุดอุยว่า นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินนั้นชาวเมืองฌ้อ เราจำจะแต่งตัวตามเพศให้เห็นเป็นชาวเมืองฌ้อ ประการหนึ่งซึ่งเราจะหนีไปคนชาวเมืองเตียวจะได้แปลก
ฝ่ายลิปุดอุยอิหยินกับคนใช้สองคน ขึ้นม้าพากันไปสิ้นทางได้สองพันเส้นเข้าทางเมืองจี๋น ครั้นเวลาสองยามเศษ กองซุนเขียนเย็นละอองน้ำค้างสร่างเมาสุราตื่นขึ้นก็ตกใจ แลไปมิได้เห็นแสงเพลิงมืดเงียบสงัด แล้วไม่เห็นลิปุดอุยอิหยินก็นึกประหลาด จึงออกไปปลุกบ่าวไพร่ ไปเที่ยวหาลิปุดอุยอิหยินในเขตสวนก็มิได้พบ กองซุนเขียนจึงคิดว่าเราหลงกลลิปุดอุย ลวงให้เรามาแกล้งจะพากันหนี แต่เห็นจะกลับไปรับครอบครัวในเมืองก่อน กองซุนเขียนก็รีบกลับเข้ามาเป็นเวลากลางคืนเห็นประตูปิด ครั้นเช้าตรู่จึงได้เข้าไปถึงบ้านเอียงเทียดก็ไม่เห็นลิปุดอุยอยู่ที่ตึก จึงถามเพื่อนบ้านชายผู้หนึ่งบอกว่า ลิอ๋องกับนางจูกี๋ไปจากเรือนได้เจ็ดวันแล้ว กองซุนเขียนครั้นแจ้งความจึงคิดว่า ชะรอยลิปุดอุยจะส่งครอบครัวไปก่อน ตัวมันจึงพาอิหยินหนีมีความแค้นนัก จึงว่าเสียแรงเราเป็นทหารหลงกลอ้ายพ่อค้าคนพาล มันจึงพาอิหยินข้าศึกหนีไปได้ โทษเราถึงสิ้นชีวิตจะอยู่ไปไยให้อายคน ว่าแล้วก็ชักกระบี่จะเชือดคอตาย คนสนิทก็เข้าฉวยกระบี่ไว้ จึงว่า เหตุใดท่านจะฆ่าตัวตายเสียก่อน ชอบแต่จะเข้าไปทูลเตียวอ๋องขอไปตาม เมื่อไม่ได้ตัวอิหยินมา ถ้าไม่โปรดแล้วก็ต้องตาย กองซุนเขียนได้ฟังคำคนสนิทว่าก็ได้สติ จึงไปหาหลินเสียงยี่ขุนนางผู้ใหญ่บอกว่า ลิปุดอุยพาอิหยินหนีไป ข้าพเจ้าขอสติปัญญาท่านเป็นที่พึ่ง หลินเสียงยี่จึงว่า อิหยินตกมาอยู่เมืองเตียวว่างศึกหลายปี ซึ่งอิหยินหนีเห็นจะมีศึกมาเป็นมั่นคง จะปิดความไว้มิได้จำจะแจ้งความแก่เตียวอ๋อง จึงพากองซุนเขียนเข้าไปที่เฝ้า
ขณะนั้นเตียวอ๋องอยู่ข้างใน หลินเสียงยี่บอกเข้าไปว่ากองซุนเขียนเข้ามาแจ้งว่าลิปุดอุยพาอิหยินหนี เตียวอ๋องได้ฟังก็ตกใจรีบออกมา เห็นกองซุนเขียนจึงถามว่า เป็นเหตุประการใดอิหยินจึงหนีไปได้กองซุนเขียนก้มหน้าลงคำนับแล้วทูลว่า ซึ่งวางพระทัยให้ข้าพเจ้ารักษาอิหยินไว้ข้าพเจ้ามิได้ประมาท แต่มีพ่อค้าคนหนึ่งชื่อลิปุดอุยอยู่บ้านเอียงเทียด มาพูดกับอิหยินจึงพาครอบครัวหนี โทษข้าพเจ้าครั้งนี้ผิดยิ่งนักจะขอไปตามอิหยินกับลิปุดอุยมาให้จงได้ เตียวอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เสียแรงเราเลี้ยงเป็นนายทหาร ควรหรือประมาทให้อิหยินหนีไปได้ นานไปเห็นศึกจะมาติดเมืองเรา ครั้งนี้โทษท่านก็ถึงตายอยู่แล้ว ซึ่งอิหยินหนีไปครั้งนี้ดูทีเจ้าเมืองจี๋นจะรู้เห็นจะแต่งทหารให้มาคอยรับเป็น มั่นคง จำจะจัดกองทัพไปตาม ขุนนางทั้งปวงจะเห็นประการใด หลินเสียงยี่จึงทูลว่า ลิปุดอุย อิหยินพึ่งหนีไปผู้คนก็น้อย ถึงจะมีกองทัพเมืองจี๋นมารับเห็นจะยังไม่พบกัน ซึ่งจะให้ยกเป็นกองทัพนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะช้า ขอให้คนใช้ขึ้นม้าเร็วถือหนังสือไปถึงหลีเกซกก่อน ให้จัดคนออกก้าวสกัดลาดตระเวนทุกตำบล จึงจะให้กองซุนเขียนคุมพลห้าพันเป็นกองทัพตามไปจับให้จงได้ เตียวอ๋องจึงทั้งให้แต่งหนังสือแล้วให้คนใช้ไปบอกหลีเกซก คนใช้ได้หนังสือขึ้นม้าไป
ฝ่ายลิปุดอุยพาฮ่องซุนอิหยินไปจนถึงแม่นํ้าเจียงหอ ลิปุดอุยก็จัดของเป็นกำนัลไปคำนับหลีเกซก บอกความว่าข้าพเจ้ไปค้าขายไม่สู้มีกำไร ได้แต่ถ้วยชามหยกมาฝากท่านคู่หนึ่ง จะขอลาท่านรีบไปหาบิดาแลภรรยา ณ บ้านเอียงเทียด หลีเกซกได้ฟังคำลิปุดอุยจึงตอบว่า ท่านไปค้าขายหลายเดือนเหน็ดเหนื่อยมา หยุดอยู่กินโต๊ะเสพสุราให้สำราญจึงค่อยไป ลิปุดอุยจึงว่าท่านเมตตาข้าพเจ้าจะให้อยู่กินโต๊ะครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขอลาก่อน ต่อภายหลังจึงจะมาหยุดอาศัยท่านให้สบาย ว่าแล้วก็คำนับลาออกมาขึ้นม้ารีบไป
ฝ่ายคนใช้เตียวอ๋องไปถึงหลีเกซกก็ส่งหนังสือให้ หลีเกซกคลี่หนังสือออกอ่านแจ้งความแล้วกระทืบเท้าถอนใจใหญ่ว่าลิปุดอุยก็มาหาเราบอกว่าจะกลับไปเมืองเตียวจึงไม่ได้ทันสังเกตพึ่งไปได้สักครึ่งวันเห็นจะตามทันที่ไหนกะหนีพ้น จึงจัดทหารให้ออกก้าวสกัดหลายพวก หลีเกซกกับอุยโหก็พาทหารสามร้อยรีบตามไปทั้งกลางวันกลางคืน
ฝ่ายลิอ๋องพานางจูกี๋ข้ามแม่น้ำอุยโห พบกองทัพเจียงหำก็เข้าไปหาบอกความว่า ลิปุดอุยให้พานางจูกี๋ภรรยาอิหยินกับบุตรชายมาก่อน อีกเจ็ดวันจึงจะตามมาให้ถึงแม่น้ำอุยโห เจียงหำได้ฟังมีดวามยินดีนักก็จัดทหารร้อยหนึ่งป้องกันไปส่งจนถึงเมือง
ฝ่ายลิปุดรุยอิหยินข้ามแม่น้ำเจียงหอ พ้นไปได้สองวันถึงฝั่งแม่น้ำอุยโหเหลียวไปข้างหลังเห็นผงคลีเท้าม้าเดินฟุ้งขึ้น ก็รู้ว่ากองทัพยกมาตาม อิหยินตกใจจึงว่าข้างหลังก็มีคนตามมา ข้างหน้าก็มีแม่น้ำกั้นเห็นจะหนีไปไม่ตลอด ลิปุดอุยจึงว่า ท่านแลไปริมฝั่งข้างโน้น จะเป็นกองทัพอันก๊กกุ๋นให้มาคอยรับเราเป็นมั่นคง จงรีบข้ามไปให้ถึงฝั่ง ว่าแล้วก็พากันลงข้ามแม่นํ้าอุยโห
ฝ่ายเจียงหำขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย ไปยินอยู่ริมฝั่งแม่นํ้าเห็นคนขี่ม้าลุยข้ามมาสี่ม้า แลไปเห็นกองทัพติดตามก็สำคัญว่าอิหยิน จึงขับม้าพาทหารลุยข้ามไปยังกลางน้ำพอพบอิหยินกับลิปุดอุยจึงคำนับบนหลังม้า แล้วว่ามีรับสั่งให้ข้าพเจ้ายกกองทัพมาคอยท่าท่าน ขอเชิญรีบข้ามไปค่ายหยุดพักให้สำราญ ข้าพเจ้าจะรีบข้ามไปตีกองทัพซึ่งติดตามมา เจียงหำก็พาทหารขึ้นถึงฝั่งขับม้าออกไปยืนอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายหลีเกซกกับอุยโหเห็นเจียงหำข้ามแม่นํ้ามายืนม้าอยู่ หลีเกซกกับอุยโหก็ขับม้าเข้ารบกับเจียงหำได้สิบสองเพลง อุยโหเสียทีเจียงหำแทงด้วยทวนถูกอุยโหตกม้าตาย หลีเกซกเห็นอุยโหตายก็เสียใจชักม้าหนี เจียงหำเห็นได้ทีจะชักม้าไล่ แลไปเห็นกองทัพใหญ่ยกตามมาก็หยุดม้าอยู่
ฝ่ายกองซุนเขียนขับม้าพาทหารรีบมา แลไปเห็นเจียงหำยืนม้าอยู่หน้าทหาร กองซุนเขียนจึงร้องว่าเจ้าของท่านให้อองเจียนเป็นแม่ทัพกับอิหยินยกมาตีเมืองเตียว เตียวอ๋องจึงให้เรากับเหลียมโภ้ยกออกมาตีทัพพวกพ่านแตกจับได้อิหยิน พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องจะกลับเป็นทางไมตรี ให้งูไสถือหนังสือมาขออิหยิน เตียวอ๋องเห็นว่าอิหยินร่วมแซ่จึงได้เอาไว้มิได้ทำโทษ บัดนี้ลิปุดอุยพาอิหยินหนีมา ถ้าไม่ให้สองเมืองเคืองกันก็ส่งอิหยินกับลิปุดอุยมาให้เรา ถ้าท่านไม่ส่งอิหยินได้ก็ให้ส่งแต่ลิปุดอุย ชาวเมืองเตียว กองทัพเรายกมาถึงนี่มิได้รบ ที่จะกลับไปเปล่านั้นอย่าสงสัย เจียงหำได้ฟังดังนั้นแล้วก็หัวเราะตอบว่า พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องเห็นว่าอิหยินตกมาอยู่ในเมืองเตียวเกลือกชีวิตจะเป็นอันตราย จึงคิดให้งูไสมาขอเตียวอ๋องก็ไม่ให้ ลิปุดอุยแก้ไขพาตัวอิหยินมาได้ท่านจะให้ส่งนั้นมิชอบ ด้วยชาวเมืองเตียวโง่ไม่มีสติปัญญาจึงมิได้ตัวฮ่องซุนอิหยินไว้ กองซุนเขียนได้ฟังก็โกรธ จึงขับม้าถือง้าวเข้ารบกับเจียงหำๆ รับด้วยทวนรบกันได้สามสิบสี่เพลง กองซุนเขียนจึงคิดว่าเจียงหำคนนี้มีกำลังเพลงทวนก็ชำนาญ ทหารเรารีบตามมาก็อิดโรยเห็นจะเสียที จึงชักม้าพาทหารหนีเข้าชายป่า เจียงหำครั้นได้ทีขับทหารไล่กองซุนเขียนไปก็มิทัน ฆ่าแต่ทหารกองซุนเขียนล้มตายเป็นอันมาก เจียงหำก็เลิกทัพกลับข้ามแม่น้ำมาค่าย พาลิปุดอุยอิหยินกับทหารทั้งปวงรีบยกกลับคืนเมือง
ฝ่ายทหารร้อยหนึ่ง ซึ่งป้องกันลิอ๋องกับนางจูกี๋ไปถึงเมืองจี๋นพาลิอ๋องเข้าไปเฝ้าอันก๊กกุ๋น ลิอ๋องจึงแจ้งความว่าลิปุดอุยให้พานางจูกี๋กับบุตรอิหยินมาก่อน อีกเจ็ดวันจึงจะพาอิหยินมา อันก๊กกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็มืความยินดีนัก จึงให้รางวัลแก่ลิอ๋องแล้วให้รับนางจูกี๋เข้าไปในวัง สั่งให้อยู่ด้วยนางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน ตั้งแต่วันนั้นมาอันก๊กกุ๋นคอยท่าฟังข่าวบุตรอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายเจียงหำกับอิหยินยกทัพมายังเมืองเวลาค่ำ พาลิปุดอุยเข้าไปเฝ้าแล้วแจ้งความแก่อันก๊กกุ๋นตามมีมาแต่หนหลังทุกประการ อันก๊กกุ๋นครั้นได้แจ้งจึงสรรเสริญเจียงหำว่า ท่านควรจะเป็นแม่ทัพปราบศัตรูในแผ่นดินได้ แล้วปราศรัยลิปุดอุยว่าท่านพาอิหยินมาไม่พ้นกำหนดขอบใจยิ่งนัก แล้วจึงพาอิหยินเข้าไปในวัง พอนางฮัวเอี๋ยงฮูหยินมาคอยเฝ้าอยู่ที่ข้างใน
ฝ่ายอิหยินครั้งตามเสด็จอันก๊กกุ๋น เข้าไปถึงจึงคำนับพระบิดา แล้วไหว้นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินๆ เห็นอิหยินทำเพศเป็นชาวเมืองฌ้อ นางก็มืใจรักจึงทูลอันก๊กกุ๋นว่า อิหยินรักเพศตามข้าพเจ้าชาวเมืองฌ้อควรจะเป็นบุตรข้าพเจ้าๆ จะขอให้ชื่อจูฌ้อ อันก๊กกุ๋นก็ให้อิหยินเปลี่ยนชื่อจูฌ้อตามคำนางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน จูฌ้อจึงทูลว่าข้าพเจ้ามาได้ครั้งนี้เพราะสติปัญญาลิปุดอุย อุตส่าห์สู้เสียทรัพย์เป็นอันมาก แล้วยกนางจูกี๋ภรรยาที่รักนั้นให้ ลิปุดอุยแก้ไขข้าพเจ้าคืนมาได้ถึงเมืองดุจตายแล้วเกิดใหม่ อันคุณลิปุดอุยอยู่แก่ข้าพเจ้าครั้งนี้มากนัก ขอให้ตั้งลิปุดอุยให้สมความชอบที่มีคุณแก่ข้าพเจ้า อันก๊กกุ๋นได้ฟังสั่งให้หาลิปุดอุยเข้ามาสู่ที่ข้างใน ลิปุดอุยก็เข้าไปเฝ้าอันก๊กกุ๋นๆ จึงปราศรัยลิปุดอุยว่า จูฌ้อบุตรของเราตกอยู่ในเมืองเตียว ท่านอุตส่าห์คิดแก้ไขมิได้กลัวความตายพามา อันคุณของท่านหาที่อุปมามิได้ ก็ให้ที่นาพันไร่กับที่บ้านอยู่ ลิปุดอุยก็คำนับลาอันก๊กกุ๋น ออกมาบ้าน แต่จูฌ้อกับนางจูกี๋จูเจ๋งอยู่ในวัง ครั้นเวลาเช้าอันก๊กกุ๋นจึงพาจูฌ้อแลเจียงหำลิปุดอุยเข้าไปเฝ้า
ฝ่ายพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องครั้นเห็นอิหยินผู้หลานจึงว่า เจ้าตกไปอยู่ในเงื้อมมือข้าศึกปู่มีความวิตกถึงเจ้าอยู่เนืองๆ คิดจะไปตีเมืองเตียวเกลือกจะมีอันตรายแก่ตัวเจ้าจึงงดกองทัพไว้แกล้งแต่งงูไสให้ถือหนังสือไปจะฟังดูดีแลร้าย ซึ่งหนีมาได้เปลื้องทุกข์ปู่ครั้งนี้ยินดีนัก อิหยินได้ฟังพระเจ้าปู่ปราศรัยจึงประสานมือคุกเข่าลงคำนับแจ้งความว่า แรกข้าพเจ้าตกไปอยู่เมืองเตียวก็จวนตาย มีขุนนางทูลขอโทษไว้ พองูไสไปว่ากล่าวเตียวอ๋องจึงให้อยู่กับกองซุนเขียน เขาก็กรุณารักใคร่ จึงคิดกับลิปุดอุยหนีกลับมามีกองทัพติดตามเมื่อข้ามแม่นํ้าอุยโห หากเจียงหำไปตั้งรับจึงได้รบฆ่าอุยโหนายทหารเมืองเตียวตาย ครั้นเวลาเย็นกองซุนเขียนยกเติมตามมา เจียงหำพาทหารออกตีทัพกองซุนเขียนแตก จึงให้เลิกทัพกลับมาเมือง
ฝ่ายพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องได้แจ้งตรัสชมเจียงหำว่า ท่านมีปัญญาใจกล้าหาญควรที่เราจะชุบเลี้ยง จึงพระราชทานบำเหน็จโดยลำดับสมซึ่งเป็นแม่ทัพนายกองชนะศึกเสร็จแล้ว ตรัสสรรเสริญลิปุดอุยว่าท่านดีโดยกลอุบายทั้งความเพียรเป็นอันมาก จึงพาอิหยินผู้หลานเราคืนมาได้ ความชอบของท่านควรที่เราจะทำนุบำรุง จึงตั้งลิปุดอุยเป็นไทจู๊เซียงหูขุนนางในตำแหน่ง ให้ตึกกว้านแลบ้านเป็นส่วยสมกับซึ่งมีความชอบ อันก๊กกุ๋นจึงทูลว่า บุตรข้าพเจ้าชื่ออิหยินเป็นที่ปราชัย จะขอเปลี่ยนเสียใหม่ชื่อจูฌ้อ พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องจึงสั่งให้ไทจู๊เซียงหูเป็นใหญ่อยู่ในจูฌ้อ
ฝ่ายไทจู๊เซียงหูมีใจยินดีก็คำนับลามาบ้าน แต่นั้นมาไทจู๊เซียงหูมียศฐาศักดิ์ทรัพย์ สิ่งของบริบูรณ์ ครั้นอยู่มาหลายเดือนไทจู๊เซียงหูจึงไปหานางฮองกั้วแจ้งความจูฌ้อว่า อันก๊กกุ๋นเขียนหนังสือปิดตราเป็นสำคัญให้ไว้กับนางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน กิตติศัพท์อันนี้ยังไม่แจ้งกับบุตรซึ่งมีมารดา แลขุนนางไพร่บ้านพลเมืองทั้งปวง ท่านจงไปเตือนนางฮัวเอี๋ยงฮูหยิน ให้ทูลอันก๊กกุ๋นขอปรากฏไว้ในเมืองจี๋น นางฮองกั้วเห็นชอบก็เข้าไปหานางฮัวเอี๋ยงฮูหยินแจ้งความตามไทจู้เซียงหูว่า นางฮัวเอี๋ยงฮูหยินได้ฟังคำพี่สาวก็ยินดี จึงขึ้นไปเฝ้าทูลอันก๊กกุนว่า ซึ่งท่านให้จูฌ้อเป็นบุตรข้าพเจ้ากับมีหนังสือสัญญาไว้นั้นก็สำคัญอยู่ แต่ยังหารู้พร้อมกันสิ้นไม่ ขอท่านจงได้สั่งให้แจ้งแก่บุตรแลขุนนางทั้งปวง อันก๊กกุ๋นได้ฟังก็เห็นชอบ พอเป็นวันดีสนมข้างในหมอบเฝ้าพร้อมแล้วสั่งให้จูฌ้อเป็นบุตรนางฮัวเอี๋ยงฮูหยินตามหนังสือสัญญา แล้วเสด็จออกตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่าจูฌ้อบุตรของเราตกไปเมืองเตียวถึงที่ตายแก้ตัวหนีมาได้ นานไปเห็นจะมีวาสนาแต่หามารดามิได้ บัดนี้เรายกให้เป็นบุตรนางฮัวเอี๋ยงฮูหยินแล้ว

ฝ่ายพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องครองราชสมบัติได้ห้าสิบแปดปี อิหยินมาอยู่ห้าปีพอเป็นฤดูฝนเดือนสาม พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องก็สวรรคต ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันยกอันก๊กกุ๋นขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจี๋นอ๋อง ๆ ตั้งนางฮัวเอี๋ยงฮูหยินขึ้นเป็นที่ฮองเฮ้า ตั้งจูฌ้อเป็นไทจู๊ ตั้งนางจูกี๋เป็นฮูหยิน พระเจ้าจี๋นอ๋องสั่งให้ขุนนางแต่งที่แล้วเชิญพระศพพระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องไปฝังตามราชประเพณีพระศพกษัตริย์มาแต่ก่อน ขณะเมื่ออันก๊กกุ๋นได้เป็นพระเจ้าจี๋นอ๋องเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อม อองเจียนกับอ๋องเฮ็กเข้าไปเฝ้าพระเจ้าจี๋นอ๋องจึงตรัสว่า เมืองเตียวมิได้คิดถึงทางไมตรึ หากว่า ไทจู๊หนีมาได้จึงไม่ตาย เราจะคิดไปตีเมืองเตียวให้จงได้ จึงไห้เจียงหำเป็นแม่ทัพใหญ่ ให้อองเจียนเป็นแม่ทัพหน้าคุมทหารยกไปตีเมืองเตียว
ฝ่ายเจียงหำกับอองเจียนคำนับลาออกมาจัดทหารแล้ว เร่งยกไปถึงแม่น้ำเกียงโห ขับทหารเข้าตีเมืองเกียงโหได้ พักพลไว้บำรุงทหาร แต่งคนออกสืบข่าวลาดตะเวนรักษาเมืองอยู่ หลีเกซกสู้ทหารเมืองจี๋นมิได้ ก็หนีไปแจ้งความแก่เตียวอ๋อง
ฝ่ายเตียวอ๋องตกใจเห็นกำลังศึกกล้า คิดว่าทหารเมืองเตียวน้อยจะต้านทานมิได้ จึงแต่งคนไปขอกองทัพเมืองจี๋วมาช่วย ครั้นจี๋วอ๋องรู้ข่าวว่าศึกมาตีเมืองเตียว จึงแต่งทัพมาสมทบทางบกพร้อมกัน ยกไปตีทัพเจียงหำซึ่งตั้งอยู่เมืองเกียงโห อองเจียนแลเจียงหำคุมทหารออกรับตีทัพสองเมืองแตก ทหารเมืองเตียวเมืองจี๋วสู้มิได้หนีกระจัดพลัดพราย
ฝ่ายอองเจียนกับเจียงหำแต่งคนออกเกลี้ยกล่อมคนในเมืองเตียวเมืองจี๋วได้มากขึ้น ยกเข้าไปตีได้ทั้งสองเมืองแล้วกลับไปตีเมืองใหญ่คือเมืองเอี๋ยน เมืองเจ๋ เมืองหัน เมืองงุย เมืองฌ้อ ห้าหัวเมืองยังไม่ได้กลับมา อันก๊กกุ๋นเป็นพระเจ้าจี๋นอ๋องครองสมบัติได้สองปีสู่สวรรคต ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันยกจูฌ้อซึ่งเป็นไทจู๊ขึ้นเป็นพระเจ้าจี๋นอ๋องเสวยราชสมบัติ พระเจ้าจี๋นอ๋องจึงยกพระมารดา ซึ่งหาพระชนม่ไม่นั้นเป็นแฮไทเฮ้า ตั้งนางฮัวเอี๋ยงฮูหยินเป็นฮองไทเฮ้า ตั้งนางจูกี๋เป็นฮองเฮ้า พระเจ้าจี๋นอ๋องให้ทำการเชิญพระศพไปฝัง ณ เมืองตัวก๊กเสียด้านตะวันออกนอกกำแพงเมือง มีศิลาเหลืองจารึกชื่อรองเบื้องใต้ แล้วพระเจ้าจี๋นอ๋องจึงตั้งไทจู๊เซียงหูเป็นที่เซงเสียวบุนซีนเฮาผู้สำเร็จราชการ พระราชทานเมืองลกเอี๋ยงเมืองโฮหลำคนประมาณสิบหมื่นครัว ให้เป็นส่วยขึ้นแก่เซงเสียวบุนซีนเฮาให้ขัดกระบี่ขึ้นเฝ้าทุกเวลา
ฝ่ายเซงเสียวบุนซีนเฮาได้เลื่อนที่มียศฐาศักดิ์ ว่าราชการสิทธิ์ขาดมีสมบัติมั่งคั่งบริบูรณ์ บรรดาที่ร่วมแซ่มีสติปัญญาก็เอามาตั้งแต่งเป็นขุนนาง หัวเมืองทั้งปวงก็ยำเกรงเป็นอันมาก จูฌ้อเป็นพระเจ้าจี๋นอ๋องครองราชสมบัติได้สามปีสิ้นพระซนม์ เซงเสียวบุนซีนเฮาและขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกัน ยกจูเจ๋งขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งพระชนม์ได้สิบสามปี ยกนางจูกี๋เป็นฮองไทเฮ้า ทั้งเซงเสียวบุนซีนเฮาเป็นเสียงก๊กจังฮูสำเร็จราชการในเมืองนอกเมือง แต่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ยำเกรงเสียงก๊กจังฮูๆ ออกจากเฝ้าก็เข้าวังไปหานางจูกี๋มิได้ขาด
ฝ่ายฮองไทเฮ้าจูกี๋มีความรักใคร่ในเสียงก๊กจังฮูอยู่เป็นนิจ ถ้าเสียงก๊กจังฮูมิได้เข้าในวัง นางก็ใช้คนไปหาเนืองๆ ครั้นพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งครองราชสมบัติได้สามปีเป็นสิบหกปี มีสติปัญญามากขึ้น ออกว่าราชการ เจียงหำอองเจียนไปปราบหัวเมืองกลับมาพานายทัพนายกองเข้าไปเฝ้าทูลความว่า ยกกองทัพไปปราบได้หัวเมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเตียวหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง เมืองงุยหนึ่ง เมืองหันหนึ่ง เมืองเจ๋หนึ่ง เป็นเมืองใหญ่หกเมืองแลหัวเมืองมาขอขึ้นเป็นอันมาก พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งมีพระทัยยินดีนัก จึงสั่งให้เสียงก๊กจังฮูว่าราชการแต่ในพระนคร ให้เจียงหำกับอองเจียนว่าราชการสงคราม ครั้งนั้นมีคำคนพูดกันว่า กษัตริย์ซึ่งเป็นแช่จี๋นได้กินเมืองจี๋นสืบวงศ์มาสามชั่วเพียงจูฌ้อซึ่งสวรรคต จูเจ๋งองค์นี้เชื้อลิปุดอุย แต่ขุนนางแลราษฎรทั้งปวงหาแจ้งไม่ สำคัญว่าเป็นเชื้อจึงเรียกจี๋นอ๋อง
ฝ่ายเสียงก๊กจังฮูคิดว่า พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งทรงพระเจริญวัยขึ้นแล้ว เราได้ยศฐาศักดิ์ศฤงคารบริวารมั่งคั่ง จะลอบลักไปมาหานางจูกี๋อยู่ฉะนี้เห็นจะมีอันตราย ด้วยนางมีจิตใฝ่ฝืนหาแต่ความชั่วเราจะเสียตัวด้วยเป็นมั่นคง จำจะหาคนที่รูปงามตามหลังเข้าออกเหมือนกำกับตัว แม้นนางยังรักชั่วก็จะชอบใจ จึงจะให้ใช้สอยอยู่ในวัง แล้วให้คนใช้ไปสืบหาได้จีนรูปดีคนหนึ่ง อยู่บ้านฮัวอิหยินชื่อโลไอมาไว้ใช้สอยตามหลังเข้าวังด้วย ครั้นฮองไทเฮ้าเห็นก็ว่ากับเสียงก๊กจังฮูขอโลไอไว้ เสียงก๊กจังฮูก็ให้ถอนขนคิ้วแลหนวด ทำเพศเหมือนขันทีส่งให้นางจูกี๋สำหรับใช้ นางจูกี๋ก็มีน้ำจิตปฏิพัทธ์ต่อโลไอรักใคร่กันจนมีครรภ์กลัวจี๋นอ๋องเจ๋งผู้บุตรจะรู้จะมีดวามแค้นเคือง คนทั้งปวงแจ้งข่าวไปจะได้รับความอัปยศ คิดแล้วนางจึงไปบอกแก่จี๋นอ๋องเจ๋งว่า อยู่ที่นี่เจ็บไข้จะใคร่ไปอยู่นอกวัง ตำหนักไตเตงเก๋งตำบลกิหยง แปรสถานใหม่คลายเจ็บแล้วจึงจะกลับมาพระเจ้าจี๋นอ๋องได้ฟังฮองไทเฮ้าตรัส ครั้นจะขัดกลัวจะโกรธ จึงสั่งให้พนักงานไปแต่งที่กิหยงมีทั้งสวนแลสระ พระมารดาจะออกไปอยู่ท่านจงไปดูทำให้เป็นที่สบาย เจ้าพนักงานก็ออกไปแต่งการเสร็จแล้ว ฮองไทเฮ้าก็ออกไปอยู่ นางก็หลงรักโลไอก็ทั้งให้เป็นเตียงซินเฮาสั่งกิจการสิทธิ์ขาด อยู่มาจนมีบุตรถึงสองคนซ่อนเลี้ยงไว้ไม่ให้ผู้อื่นรู้
ขณะนั้นจี๋นอ๋องเจ๋งครองราชสมบัติได้เก้าปี ครั้นถึงเดือนห้าขึ้นห้าค่ำเป็นสารทจีน ฮองไทเฮ้ากินโต๊ะอยู่ โลไอเข้ามากินสุราเมาเต็มกำลัง สั่งให้นางกุยซีรินสุราให้โลไอกิน นางกุยซีทำให้จอกสุราหก โลไอโกรธด่านางกุยซีหยาบช้า แล้วว่าแก่ถึงเพียงนี้ไม่มีอัชฌาลัย นางกุยซีจึงตอบโลไอว่า แต่เราอยู่ในวังถึงสิบสองปีสองเจ้าแผ่นดินแล้วยังหามีผู้ใดมาด่าเราหยาบช้าเหมือนเจ้าไม่ โลไอฟังคำนางกุยซีโต้ตอบก็โกรธ จึงสั่งให้ตีนางกุยซีแล้วขับเสียจากวัง นางกุยซีได้ความเจ็บอายโกรธแค้น จึงร้องไห้ไปหาเตียวโก๋บอกความว่าโลไอมิใช่ขันที เสียงก๊กจังฮูให้ไว้ใช้ในวังรักใคร่กับฮองไทเฮ้า เกิดบุตรด้วยกันถึงสองคนซ่อนเลี้ยงไว้ ถ้าจี๋นอ๋องเจ๋งตายจะให้บุตรเป็นจี๋นอ๋อง เตียวโก๋ได้ฟังก็ตกใจมิอาจปิดความได้ ก็เข้าไปทูลจี๋นอ๋องตามความนางกุยซีว่าทุกประการ จี๋นอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงให้ไปกับโลไอมาถามได้ความจริงเอาใส่คุกไว้ ต่อถึงเดือนเก้าจึงสั่งให้เอาตัวโลไอกับบุตรสองคนไปฆ่าเสียสามชั่วโคตร แต่เสียงก๊กจังฮูนั้นให้จำไว้ แล้วให้ขับฮองไทเฮ้าเสียจากวัง ไปอยู่ตำบลกิหยงนอกเมือง ครังนั้นมีขุนนางยี่สิบแปดคนปรึกษากันว่า พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งขับ พระมารดาเสียจากวัง ทำให้ผิดประเพณีกษัตริย์ซึ่งกตัญญู เรารู้แล้วจำจะเข้าไปทูลทัดทาน ขุนนางผู้หนึ่งจึงเข้าไปเฝ้าก่อน ทูลพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งแจ้งความว่า ซึ่งฮองไทเฮ้าเป็นที่คำนับพระองค์ โกรธขับเสียจากวังนั้นไม่ชอบด้วยประเพณีกษัตริย์สืบมาแต่ก่อน ขอให้รับเข้ามาไว้ในวังจึงจะควร พระเจ้าจี๋นอ๋องได้ฟังทรงพระโกรธนัก จึงให้ลงโทษผู้มาขอนั้นถึงตาย แล้วให้ตัดมือตัดเท้าแลศีรษะไปกองไว้นอกเมืองที่ประตูขุนนางจะเข้าเฝ้า ตัวนั้นให้ตั้งกระทะขึ้นทอดน้ำมันประจานให้คนทั้งปวงเห็น
แต่ขุนนางเข้ามาขอโทษฮองไทเฮ้าอีกยี่สิบเจ็ดคน พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งสั่งให้ฆ่าเสียทำโทษเหมือนกันสิ้น ยังแต่เหมาเจียวจึงคิดว่าขุนนางซึ่งร่วมคิดกันไปขอโทษฮองไทเฮ้าตายยี่สิบเจ็ดคน ก็จะลือชื่อว่ากตัญญูดูกษัตริย์ทำผิดมิได้ เราจะเข้าไปกล่าวทัดทานถึงจี๋นอ๋องจะฆ่าเสียชื่อเราก็จะปรากฏไปหมื่นชาติคิดแล้วจึงเข้าไปบอกเจ้าพนักงานผู้ซึ่งได้ทูลเบิกขุนนางเฝ้า ว่าเราจะมาขอโทษฮองไทเฮ้า เจ้าพนักงานก็ทูลว่ามีชายผู้หนึ่งชื่อเหมาเจียวจะเข้ามาทูลขอโทษฮองไทเฮ้า แล้วออกมาพาเหมาเจียวเข้าไปคำนับ จี๋นอ๋องเจ๋งถอดกระบี่พาดตักไว้จึงตรัสกับเหมาเจียวว่า เมื่อท่านเดินเข้ามาหาเราเห็นกระทะแลศีรษะคนตายหรือไม่ จึงมีน้ำใจอาจหาญไม่กลัวความตาย เหมาเจียวจึงทูลว่า ข้าพเจ้ามาก็เห็นอยู่สิ้น แต่เป็นการแผ่นดินใหญ่หลวงจึงเข้ามาเฝ้า ข้าพเจ้าได้ยินโบราณว่า บนท้อง ฟ้ามีดาวยี่สิบแปดประจำตัวคนมีกตัญญู ยิ่งผู้มาขอโทษฮองไทเฮ้าพระองค์ให้ฆ่าเสียถึงยี่สิบเจ็ดคน ยังเหลือแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวชื่อเหมาเจียวจะขอมูลให้สิ้นคำ ถ้าพระองค์ฟังก็จะรอดชีวิต ถ้าไม่เชื่อข้าพเจ้าจะขอตายตามกันไป ดาวบนท้องฟ้าจึงจะครบยี่สิบแปดดวง
พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งได้ฟังเหมาเจียวว่าองอาจจำจะฟังดูก่อน จึงตรัสว่าท่านจะว่าประการใดก็ตามใจของท่าน เหมาเจียวจึงทูลว่าโลไอกับบุตรสองคน นานไปจะเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน พระองค์ให้ฆ่าเสียนั้นก็ควรอยู่ เสียงก๊กกังฮูโทษผิดจำไว้ก็ชอบ ซึ่งฮองไทเฮ้าเป็นที่คำนับให้ขับเสียจากเมืองนั้นหาควรไม่ ถึงจะมืโทษหนักประการใดชอบแต่จะให้อยู่กับวัง พระองค์ขับเสียดังนี้ผิดประเพณีกษัตริย์ซึ่งมีกตัญญู หัวเมืองทั้งปวงรู้จะหมิ่นประมาทว่าไม่อยู่ในยุติธรรม เหมือนพระเจ้าตี๋วอ๋องกระทำให้ราษฎรได้รับความเดือดร้อน ขุนนางแลราษฎรก็พากันหนีไปเข้ากับข้าศึก อยู่แต่ผู้เดียวจนตัวตาย บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงรู้ไป เกลือกจะระส่ำระสายคิดเอาใจออกหาก นานไปเมื่อหน้าก็จะไม่มีเมืองใดขึ้นแก่เมืองจี๋น จะครองสมบัติอยู่ได้แต่พระองค์เดียวหรือ ข้าพเจ้าทูลทั้งนี้ด้วยกตัญญู สิ้นคำข้าพเจ้าแล้วจะขอลาไปตาย ว่าแล้วเหมาเจียวก็ลุกเดิน ตรงมาสู่ที่กระทะตั้งน้ำมัน
พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งได้ฟังดังนั้น จึงนึกว่าเหมาเจียวคนนี้มีกตัญญูต่อแผ่นดินมากกว่าชีวิตไม่กลัวความตาย จึงลุกออกมายุดข้อมือเอากลับเข้าไปให้นั่งที่ตำแหน่งขุนนางแล้วปราศรัยว่ามิเสียทีเกิดมาเป็นชายประกอบด้วยสติปัญญา มาว่าให้ฟังฉะนี้หมายจะให้เราจำเริญในอิสริยยศแล้ว คนมาขอโทษฮองไทเฮ้าแต่ก่อนเราให้ฆ่าเสียนั้น ไม่ว่ากล่าวให้เราเห็นผิดแลชอบล้วนแต่ว่าเราผิดไปฝ่ายเดียว ซึ่งท่านว่าเราจะเชื่อฟังจึงตั้งให้เหมาเจียวเป็นเสียงเข้งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งให้จัดทหารขึ้นรถออกไปรับฮองไทเฮ้าเข้ามาไว้ในวังเป็นที่คำนับเหมือนแต่ก่อน แล้วสั่งให้ลิปุดอุยซึ่งเป็นเสียงก๊กจังฮูพ้นโทษ ครั้นอยู่มาประมาณปีเศษหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง แจ้งว่ารับฮองไทเฮ้าเข้ามากับเสียงก๊กจังฮูพ้นโทษคงยศฐาศักดิ์ก็นำเครื่องบรรณาการมาถวาย กับแต่งของมาคำนับเสียงก๊กจังฮู เสียงก๊กจังฮูก็ให้แต่งโต๊ะเสียงเผื่อแผ่ไปโดยไมตรี
พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งแจ้งว่า หัวเมืองทั้งปวงมาหาลิปุดอุยซึ่งเป็นเสียงก๊กจังฮู นึกเกรงว่าจะคิดกันกับเมืองอื่นกำเริบต่อแผ่นดิน จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ลิปุดอุยผู้นี้มีความชอบ คิดแก้ไขให้พระบิดาเราได้มาจากเมืองเตียว พระบิดาเราก็ชุบเลี้ยงถึงขนาดตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการก็สมควรอยู่แล้ว ใช่ลิปุดอุยจะมีความชอบโดยฝีมือรบพุ่งกล้าแข็ง ได้ราชสมบัติถวายนั้นก็หาไม่ เราเลี้ยงเป็นที่เสียงก๊กจังฮูก็เกินควานชอบอยู่ คิดจะให้ไปอยู่เมืองซกเต้เสฉวนท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงครั้นจะทูลก็กลัวจะไม่ชอบพระอัชฌาสัย ทั้งจะขัดใจเสียงก๊กจังฮู ต่างคนก็นิ่งอยู่มิได้ว่า พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งเขียนหนังสือเป็นใจความว่า เสียงก๊กจังฮูมีความชอบมาแต่หลัง พระบิดาก็ตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ ทุกวันนี้แผ่นดินเป็นของเรา ท่านใจเบาทำให้ได้ความอัปยศ หากคิดถึงพระบิดาซึ่งสวรรคต จึงจะให้ไปอยู่เมืองซกเต้เสฉวนรักษาขอบขัณฑเสมา ถ้ารู้หนังสือจงทำตามรับสั่ง จึงส่งหนังสือให้คนใช้เอาไปให้เสียงก๊กจังฮู
ฝ่ายเสียงก๊กจังฮูดูหนังสือแจ้งความแล้วร้องไห้ ว่าควรหรือพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งมาแคลงหมายจะเอาผิด แม้นมิไปก็จะตายด้วยขัดรับสั่ง เห็นจะต้องตามคำโบราณว่ามาถ้าพระมหากษัตริย์แคลงผู้ใดมิได้เคลื่อนคลาย ความตายก็จะเยี่ยมเยือนอยู่เป็นนิจ เราแก่ถึงเพียงนี้จะมีชีวิตอยู่ บุตรภรรยาแลญาติจะพลอยอันตรายด้วยมั่นคง คิดแล้วก็กินยาพิษตาย พระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งครั้นแจ้งว่าเสียงก๊กจังฮูตาย ก็สั่งให้เอาศพไปฝังไว้นอกเมืองข้างทิศเหนือแดนเมืองโฮหลำ ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าจี๋นอ๋องเจ๋งมีใจกำเริบให้หาขุนนางทั้งปวงเข้ามาพร้อม จึงตรัสว่าเมืองใหญ่ทั้งหกเมืองก็เป็นเมืองขึ้นกับเราแล้ว บุญเราก็มากเหมือนสามอ๋องกษัตริย์สามพระองค์ หงีเต้กษัตริย์ห้าพระองค์ ซึ่งปราบแผ่นดินราบคาบ เราจะเปลี่ยนนามเป็นจี๋นซีฮองเต้ต้นกษัตริย์ เชื้อวงศ์เราจะได้เป็นยี่ซีฮองเต้ ซาซีฮองเต้ลำดับกันลงไปจนสิ้นวงศ์ แล้วเมืองจี๋นนี้แต่ก่อนพระเจ้าบุนอ๋องครองราชสมบัติ ชื่อว่าเมืองไสกี๋ ครั้นกษัตริย์สืบวงศ์มาเปลี่ยนชื่อว่าเมืองห้ำเอี๋ยง ครั้นถึงพระเจ้าจี๋นอ๋องต้นแซ่ของเราได้ครองสมบัติให้เรียกว่าเมืองจี๋น แผ่นดินครั้งนี้จะเอานามตามกลางให้ชื่อเมืองห๋ำเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ ก็จัดแต่งบรรดาหัวเมืองใหญ่ซึ่งขึ้นอยู่นั้นตั้งให้เป็นเอกสามสิบหกเมือง จัดเขตแดนผู้คนทแกล้วทหารไว้บริบุรณ์ทุกเมือง แล้วให้เลือกจัดคนที่มีสติปัญญาเอาเข้ามาไว้ในเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นอันมาก จึงให้เอาทองคำหล่อเป็นรูปคนไว้สิบสองคน หวังจะกิตติศัพท์ปรากฏไปแก่หัวเมืองทั้งปวงว่า เมืองหํ้าเอี๋ยงบริบูรณ์ไปด้วยสมบัติ แล้วให้ก่อตึกตำบลเซียงหลิมเป็นแถวเนื่องกันไป จนถึงตำบลเซียงปันให้ก่อถนนศิลาตลอดกัน แล้วพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สั่งให้เก็บบุตรหัวเมืองเอก แลบุตรขุนนางที่รูปงามมาไว้ ณ ตำหนักเซียงหลิม แต่พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เป็นกษัตริย์ครองราชสมบัติสมบูรณ์ได้สิบห้าปี มีพระชนมายุได้ยี่สิบเจ็ดปี
ครั้งนั้น มีชายผู้หนึ่งชื่อห้างเอ๋งมีภรรยาชื่อนางชีเอียน มีบุตรชายชื่อห้างอี๋อยู่บ้านห้วยแข แดนเมืองก้วยกี๋ ห้างเหลียงผู้น้องห้างเอ๋งจึงเอาห้างอี๋มาเลื้ยงไว้ แต่ห้างอี๋นั้นรูปร่างขบขันมีลักษณะในจักษุเป็นรูปคนในแววตาข้างละสองคน คนผู้ใหญ่จึงชวนกันชมว่า ลักษณะจักษุห้างอี๋เป็นดังนี้ เหมือนพระเจ้าเงียวเต้ ผู้ใหญ่คนหนึ่งมีสติปัญญา จึงว่าลักษณะรูปคนมีในจักษุข้างละสองคนเหมือนกันก็จริง แต่รูปตาพระเจ้าเงียวเต้นั้นยาวพระชนม์จึงยืนมีบุญมาก ห้างอี๋นี้รูปตากลมเห็นจะมีบุญอยู่ แต่น้ำใจจะร้ายกาจอายุมักสั้น

ฝ่ายพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ อยู่วันหนึ่งเสด็จออกปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่ากษัตริย์มีบุญญาธิการสืบมาแต่ก่อน ย่อมเที่ยวเลียบพระนครตามอาณาเขตดูประเทศแลอาณาประชาราษฎรทั้งปวงจะมีความสุขหรือเดือดร้อน เราจะไปเลียบพระนครท่านจะเห็นเป็นประการใด ขุนนางทั้งปวงเห็นชอบจึงกราบทูลว่า ประเพณีกษัตริย์เสวยราชสมบัติสืบมาย่อมออกเที่ยวทุกหัวเมือง เพราะว่ามีพระทัยกรุณาแก่นานาประเทศ แลหัวเมืองราษฎรทั้งปวง ถ้ากษัตริย์พระองค์ใดมิได้ออกเลียบพระนคร เหมือนอยู่ที่มืดหาเห็นเหตุการณ์อันใดไม่
พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ทรงฟังขุนนางดังนั้นก็ยินดี จึงสั่งให้จัดรถแลทหารโดยกระบวนเสด็จ เจ้าพนักงานคำนับรับสั่งแล้วออกมาจัดแจงเตรียมการไว้พร้อม ครั้นเวลารุ่งเช้าพอได้ฤกษ์ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จมาทรงรถ ออกโดยประตูฝ่ายทิศตะวันตกถึงเมืองไฝ่ไส แล้วบ่ายรถไปทิศใต้ถึงภูเขาศีรษะไก่เรียกว่าเกเถา ทอดพระเนตรไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ เห็นเป็นสายรุ้งพลุ่งขึ้นมาแต่แผ่นดินเป็นสีห้าอย่าง จึงตรัสถามซองบู๊กี๋ว่า นิมิตอันนี้ดีร้ายประการใด ชองบู๊กี๋จึงทูลว่าเหตุมีในท้องฟ้าคือ เลียงหุนหนึ่ง ภูหุนหนึ่ง สุยหุนหนึ่ง เจหุนหนึ่ง เกงหุนหนึ่ง ห้าประการนี้เรียกว่าเมฆบันดาลขึ้นมาแต่แผ่นดินห้าอย่าง ซึ่งทอดพระเนตรเห็นครั้งนี้ไม่ต้องลักษณะเมฆ พิเคราะห์ดูดุจสีมังกรม่วง จะเป็นรัศมีผู้มีบุญ จึงบังเกิดเหตุใหญ่ปรากฏขึ้นฉะนี้
พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จึงปรึกษาซองบู๊กี๋ว่า ท่านจะมีวิชาแก้ประการใดบ้าง ซองบู๊กี๋จึงทูลว่า อันจะป้องกันเหตุซึ่งจะเกิดเบื้องหน้านั้นยากนัก จะแก้ไขได้แต่รัศมีพอจะเสื่อมคลาย ถ้าพระองค์เสด็จไปทิศตะวันออกเอาของที่รักฝังลงแล้ว แต่รัศมีบันดาลให้เห็นจะสูญไป พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ทรงฟังก็สั่งให้ชักรถมาทางตะวันออก ครั้นมาถึงเขาโจเต็กสารเสด็จขึ้นไปบนเขา จึงสั่งให้เอาแผ่นศิลามาจารึกเป็นอักษรลงไว้ว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ผู้มีบุญญาธิการเสด็จมาเลียบเมืองถึงเขาโจเต็กสาร เปลี่ยนชื่อว่าเขาตังงักถายสาร แล้วถอดพระแสงดาบชื่อถายโอะฝังลงไว้ที่เชิงเขา กระทำการแก้รัศมีซึ่งบังเกิดห้าประการเสื่อมสูญแล้ว ก็เสด็จลงจากภูเขาตังงักถายสารมาข้ามแม่น้ำฮวยปู๋กั๋งเมืองลำกุ๋น แล้วเสด็จกลับมาใกล้เมืองหํ้าเอี๋ยง ขุนนางอยู่ในเมืองก็ออกมาคำนับรับเสด็จเข้าเมือง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้แต่เสด็จไปเลียบเมือง กลับมาถึงพระนครตั้งแต่วิตกไม่มีความสุข
ฝ่ายผู้รักษาสวนดอกไม้ ครั้นเป็นฤดูดอกไม้โปะตั๋นบานมีสีทั้งห้าอย่างกับพรรณไม้อันมีผลเป็นช่อน่าชม ครั้นทราบว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ไม่สบายพระทัย จึงเข้าไปทูลว่า ฤดูดอกไม้โปะตั๋นแลดอกไม้มีห้ากลิ่นมิได้ทรงผลแลมีช่อดาดาษไปในสวน พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ฟังดีพระทัยนัก จึงสั่งให้จัดรถประเทียบมาประทับไว้ ชวนกรมฝ่ายในขึ้นรถไปชมสวนเที่ยวประพาสชมดอกไม้มีพรรณต่างๆ ทอดพระเนตรดูสีดอกไม้คล้ายสีซึ่งเกิดนิมิตเมื่อไปเลียบเมืองไม่สบายพระทัย ครั้นลงไปสรงน้ำในสระ ก็ไม่สว่างพระอารมณ์ จึงเสด็จมาหยุดอยู่ ณ ตำหนักในสวนซือเหียงเค่งเตียน พระองค์เหนื่อยมานั่งบนเตียง คิดรำพึงซบหลับไปทรงพระสุบินว่า ได้ยินเสียงดุจเสี่ยงฟ้าลั่น แผ่นดินไหว ดวงพระอาทิตย์ตกลงมาตรงพระพักตร์ ยังมีเด็กคนหนึ่งนุ่งเขียวใส่เสื้อเขียวหน้าดำนัยน์ตาดำทั้งสองข้าง มีรูปคนอยู่ในแววตาดำข้างละสองคน มาแต่ทิศตะวันออกจะอุ้มเอาดวงพระอาทิตย์ มีเด็กคนหนึ่งนุ่งแดงใส่เสื้อแดงวิ่งมาแต่ทิศใต้ จึงร้องว่าเจ้านุ่งเขียวห่มเขียวอย่าอุ้มเอาดวงพระอาทิตย์ของเราไป เราได้พรเสียงเต้คือพระอิศวรให้เรามาเอาดวงพระอาทิตย์
ฝ่ายเด็กนุ่งเขียวไม่ให้ สองคนปลํ้ากันถึงเจ็ดสิบสองครั้ง เด็กนุ่งแดงปะเตะถูกเด็กนุ่งเขียวล้มลงสิ้นกำลังขาดใจตาย
ฝ่ายเด็กนุ่งแดงห่มแดงเข้าอุ้มเอาดวงพระอาทิตย์จะไปทิศใต้ ในนิมิตนั้นว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ร้องว่าอย่าเพิ่งอุ้มเอาไปเราจะถามแซ่แลชื่อเป็นเชื้อผู้ใดจึงองอาจ เด็กนุ่งแดงจึงบอกว่าเป็นเชื้อเงียวซุ่นเกิดในหองไภคือเมืองไภก้วน จะเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อนแล้วจึงจะหองซกตั้งให้เราไปประชุมคนอยู่ซกเต้คือเมืองโปต๋ง ถึงสาขีวลิกุ๋ย ว่าพระองค์จะตายตำบลสาขีว เตียงอั๋นง้อหลิบว่า ข้าพเจ้าจะได้เป็นเจ้าสร้างพระนครใหม่สืบวงศ์ไปสี่ร้อยปีเศษ ว่าเท่านั้นก็พาพระอาทิตย์วิ่งไปข้างทิศใต้ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้บรรทมตื่นไม่สบายพระทัย จึงดำริว่าฝันนี้ประหลาดอยู่ นานไปเห็นแผ่นดินเมืองเราจะได้แก่ผู้อื่นเป็นมั่นคง คิดเสียดายสมบัติยิ่งนักแล้วกลับเข้าพระนคร คิดถึงความฝันตรองการจะหายาอายุยืน อยู่วันหนึ่งเสด็จออกจึงตรัสถามขุนนางว่า ผู้ใดยังจะรู้จักสรรพยาซึ่งจะให้จำเริญ อายุขึ้นไปถึงหมื่นปี ชาวเมืองเอี๋ยนมาเป็นโหรชื่อซองบู๊กี๋จึงทูลว่า ทะเลตะวันออกยังมีเกาะชื่อลำสินสารแห่งหนึ่ง เกิดเขาใหญ่ทั้งสามตั้งอยู่เป็นสามเส้ามีวัดแลฤๅษีอยู่ที่เกาะ แลเกาะอันนั้นสว่างไปไม่เป็นกลางวันแลกลางคืน ทั้งสี่ฤดูไม่ร้อนไม่หนาวเหมือนประเทศทั้งปวง ตำบลนั้นมียาอายุยืน ถ้าผู้ใดกินยานั้นจะมีอายุนับพัน
พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จึงตรัสถามซองบูกี๋ว่า ท่านได้ยินเขาว่าหรือไปได้เห็น ซองบู๊กี๋ทูลว่าเพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อซิวอกไปถึงเขาสำสินสาร พบเทวดาขี่หงส์ลงมาเล่นในที่นั่นมิได้ขาด รูปเทวดานั้นหาเหมือนรูปมนุษย์ไม่ ซิวอกไปอาศัยอยู่บ้านบอกข้าพเจ้า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ก็สั่งซิวอกเข้ามาสู่ที่เฝ้า จึงตรัสว่าเราจะใคร่ได้ยาอายุวัฒนะท่านรู้ว่ามีตำบลใดจงไปเอามาให้แก่เรา ซิวอกจึงทูลพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ว่า อันสรรพยานี้มีอยู่ถึงเขาสำสินสาร หนทางก็ไกล ยากที่ผู้ซึ่งจะรู้แห่งสืบเสาะไปถึงสรรพยาอันนี้ ซึ่งจะต้องพระประสงค์สรรพยานั้น ข้าพเจ้าจะขออาสาไปเอามาถวายจงได้ แต่จะขอสำเภาสิบลำกับเด็กชายห้าร้อยหญิงห้าร้อย เงินทอง เครื่องเบ็ดเสร็จกับเสบียงอาหารไปให้มาก สำหรับจะเลี้ยงกันในกลางทะเลกว่าจะกลับมาถึง
พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ตรัสว่าท่านจงจัดไปตามใจเถิด ซิวอกถวายบังคมลาออกมาจัดสำเภา แลสิ่งของทั้งปวงบรรทุกเสร็จแล้วก็ใช้ใบไปจากเมืองหํ้าเอี๋ยง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ครั้นซิวอกไปประมาณสามปีเศษไม่เห็นกลับมาทรงพระวิตกหนัก จึงใช้ให้หลอเสงไปตามสืบเสาะดูซิวอก ว่าจะไปอยู่แห่งใดจะได้สรรพยาหรือไม่ หลอเสงคำนับลาออกมาจัดสำเภาอันใหญ่เสร็จแล้ว ก็ใช้ใบออกจากเมืองหำเอี๋ยง ครั้นไปถึงที่แห่งหนึ่งจึงจอดสำเภาเข้าชายทะเล หลอเสงขึ้นไปบนฝังเหลียวดูไปในทะเล แลเห็นคลื่นใหญ่กลิ้งเป็นพนมลมก็กล้าเป็นหมอกมืดคลุ้ม หลอเสงทอดใจใหญ่อยู่ไม่รู้ที่จะติดตามซิวอกไปแห่งใด แล้วกลับคืนลงมาสำเภา จึงว่าเราครั้งนี้ไพร่พลได้รับความลำบากนัก ซิวอกลวงพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้เสียทรัพย์แลคนหลวงเป็นอันมาก ครั้นจะกลับไปมิได้ราชการก็จะไม่พ้นโทษ หลอเสงจึงชวนคนสนิทสิบคน ขึ้นจากสำเภาไปเที่ยวในป่าพบภูเขาอันหนึ่งเรียกเขาถายงักสันก็ขึ้นไปบนเขา จึงแลเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งนอนอยู่ที่แผ่นศิลาประหลาดนึกว่าดีร้ายจะเป็นผู้วิเศษ หลอเสงก็เข้าไปคำนับ
ฝ่ายผู้เฒ่าลุกขึ้นนั่งจึงถามว่า ท่านนี้ชื่อใดจึงมาถึงที่นี่ หลอเสงจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อหลอเสง ถือรับสั่งของพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้มาสืบหาเทวดาขอยาอายุวัฒนะ ผู้เฒ่าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าอันสรรพยาจะบำบัดได้แต่โรคในกาย ซึ่งจะให้จำเริญอายุวัฒนะนั้นไม่มี เกิดมาถึงกำหนดแล้วก็จะตายเป็นเที่ยง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้คนนี้จะมิโฉดเขลาเสียแล้วหรือ
หลอเสงได้ฟังจึงคลานเข้าไปว่า ท่านจงกรุณาข้าพเจ้าจะกลับไปไม่มีสิ่งใดเป็นสำคัญ กลัวอาญาพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ยิ่งนัก ผู้เฒ่าก็เอามือผลักแผ่นศิลาประตูถํ้าเปิดออกแล้วหยิบเอาหนังสือมาส่งให้หลอเสง ว่าท่านเอาไปให้พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ก็จะแจ้งความดีร้ายอยู่ในหนังสือนี้ทุกประการ หลอเสงรับหนังสือแล้วจึงอ้อนวอนว่า ขอท่านจงเมตตาช่วยแนะนำสรรพยาให้จึงจะพ้นผิด
ฝ่ายผู้เฒ่าก็หลับตานอนนิ่งเสีย หลอเสงจึงคำนับลาผู้เฒ่ามาสู่สำเภาแล้วแล่นกลับมาเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นถึงจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ทูลความซึ่งตามซิวอกมิได้พบ แต่ข้าพเจ้าไปถึงเขา ถายงักสันได้พบผู้วิเศษนอนอยู่บนยอดเขาผู้หนึ่ง ฝากหนังสือมาถวายพระองค์ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้รับหนังสือมาคลี่ออกดูเห็นเป็นตำราลำดับกษัตริย์มีตัวหนังสือแต่อ่านไม่ออก จึงให้หลีสืออ่านๆ ออกแต่เบื้องปลายสี่ตัว ได้ความว่าเมืองจี๋นจะเสียเพราะปักเฮา พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ฟังดังนั้นตกพระทัย จึงว่าเป็นคำเทพยดาให้มาบอกเหตุเมืองเราจะเสียเพราะปักเฮา จึงสั่งมงเทียมให้คุมไพร่แปดสิบหมื่นไปทำกำแพงกั้นแดนด้านเหนือ ยาวสองหมื่นเส้นเป็นสองร้อยห้าสิบโยชน์ ข้างตะวันออกให้ถมทะเล ทิศตะวันตกให้ทำตำหนักอาป๋งจ๋งอันรโหฐานบนเขาหลีสารเป็นที่ประทับแลด้านใต้ให้สอบหว่างภูเขาห้าเขาประจบกัน
ฝ่ายมงเทียมรับสั่งออกไปแล้วมีหนังสือไปทุกหัวเมือง เกณฑ์คนทั้งสี่ทิศมาทำการ แต่ผู้คนเดินไปมามิได้ขาด ครั้งนั้นอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนหนีไปตั้งสุมอยู่ป่าดงเป็นอันมาก อยู่วันหนึ่งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จออกขุนนาง หลีสือเข้าไปเฝ้าทูลว่า ซึ่งมีรับสั่งให้ไปทำการปลูกตำหนักแต่งงามประหลาดก่อกำแพงถมทะเลสอบภูเขา จะกันได้แต่ศัตรูภายนอก อันศัตรูภายในนั้นป้องกันมิได้ ด้วยคนได้เรียนรู้ดูฤกษ์แลตำรากลศึกเห็นใจจะกำเริบต่อแผ่นดิน พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ฟังหลีสือว่าจึงให้เก็บหนังสือตำราแต่โบราณทั้งตำรับกลศึกมาเผาเสียสิ้น แล้วให้จับห้าวเสงหลอเสงกับคนสี่ร้อยหกสิบเศษ ซึ่งได้เรียนรู้ดูตำราแต่ก่อนมาใส่ตรุเสีย แล้วแคลงพระทัยกลัวคนจะนินทา จึงสั่งให้แจกกฎหมายจงทั้ว ถ้าผู้ใดไม่เกรงกลัวกล่าวขวัญให้จับตัวมาฆ่าเสีย
ฝ่ายฮูโซราชบุตรผู้ใหญ่จึงทูลว่า ซึ่งพระองค์ให้จับคนที่มีปัญญาเรียนรู้ตำรับโบราณมาจำไว้ครั้งนี้ เห็นไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะมีแต่ความเดือดร้อนนัก พระเจ้าจิ๋นซีฮองเต้ได้ฟังฮูโซทูลทรงพระโกรธว่า ลูกคนนี้จะให้อยู่ในเมืองมิได้ จึงสั่งให้ฮูโซไปกำกับมงเทียมก่อกำแพงกว่าจะแล้ว ฮูโซได้ฟังพระราชบิดาก็คำนับลาไปกำกับดูการตามรับสั่ง

ขณะนั้นเล่าปังรุ่นหนุ่มขึ้น คบพวกเพื่อนเสพสุราเที่ยวหาแต่ผู้หญิง เจ้าเมืองไภก้วนรู้ว่า เล่าปังเป็นคนกว้างขวาง จึงตั้งให้เป็นเตงเตียวพันนายบ้าน เวลาวันหนึ่งเล่าปังเดินมาพบหลีก๋อง หลีก๋องพิเคราะห์ดูลักษณะเล่าปังเห็นจะได้เป็นกษัตริย์ จึงชวนเล่าปังเข้าไปในบ้าน หลีก๋องจึงพูดกับภรรยาว่า เราจะยกนางหงวนซึ่งเป็นบุตรสาวให้เป็นภรรยาเล่าปัง
ฝ่ายภรรยาจึงว่า เราสู้ลำบากเลี้ยงลูกมาก็หมายว่าจะได้พึ่ง อันน้ำใจข้าพเจ้าคิดไว้ว่าจะให้กับเจ้าเมืองไภก้วน ซึ่งท่านจะยกให้แก่เล่าปังเป็นคนพาลนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย หลีก๋องจึงว่า เจ้าเป็นผู้หญิงไม่รู้จักคนดีคนชั่ว เราเห็นลักษณะเล่าปังจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินโดยแท้ หลีก๋องว่าแล้วก็ออกมาเชิญเล่าปังเข้าไปในเรือนชวนให้เสพสุรา หลีก๋องจึงว่าเราเห็นท่านก็ให้มีความกรุณา จะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยาท่าน เล่าปังจึงว่าซึ่งท่านกรุณาข้าพเจ้าทั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ แต่ทุกวันนี้ข้าพเจ้ายังอนาถาหาทรัพย์สมบัติมิได้ วิชาในการศึกสิ่งใดก็ยังไม่รู้ ได้เรียนหนังสือแลตำรับโบราณก็น้อยขัดอยู่ถึงสามประการ ไม่ควรจะเป็นบุตรเขยท่าน กลัวแต่จะพาไปยากเสียปลายมือ หลีก๋องได้ฟังเล่าปังว่าก็หัวเราะ จึงว่าเราเป็นผู้ใหญ่ พิเคราะห์ดูเห็นลักษณะท่านนานไปจะได้เป็นที่พึ่งจึงยกบุตรให้ หลีก๋องจึงเรียกภรรยาออกมานั่งอยู่ เล่าปังมีความยินดีนักลุกขึ้นกระทำคำนับบิดามารดานางหงวน แล้วว่าเวลาวันนี้ข้าพเจ้าจะลากลับไปก่อน หลีก๋องก็เดินตามมาส่งเล่าปังได้ร้อยย่าง
ฝ่ายห้วนโก้ยเดินมาพบเล่าปังเข้าจึงคำนับแล้วว่า แต่ข้าพเจ้าตามมาหลายวันพึ่งมาพบท่าน หลีก๋องเห็นห้วนโก้ยรูปร่างสูงใหญ่ เสียงดังฟ้าลั่นลักษณะเป็นทหารนานไปจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงชวนห้วนโก้ยเข้าไปนั่ง ณ บ้านซื้อสุราสู่กันกิน หลีก๋องจึงถามว่าชื่อแซ่แลบ้านท่านอยู่แห่งใด ห้วนโก้ยจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นแซ่ห้วนชื่อโก้ยอยู่ในเมืองไภก้วน แล้วห้วนโก้ยกลับถามชื่อแลแซ่หลีก๋อง หลีก๋องจึงบอกว่าตัวเราเป็นแซ่หลีชื่อบุน เดิมอยู่บ้านตั่นฮู มาค้าขายมีบุตรภรรยาอยู่เมืองนี้ แต่เราได้ยินข่าวคนออกชื่อท่านมานานแล้ว พึ่งได้เห็นตัวท่านวันนี้ ท่านมีภรรยาแล้วหรือยัง ห้วนโก้ยจึงบอกว่า บิดามารดาก็ตายแต่ข้าพเจ้ายังเด็กอยู่ ทุกวันนี้แต่ตัวผู้เดียวหาญาติมิได้ หลีก๋องจึงว่าเรามีบุตรอยู่สองคน แต่บุตรใหญ่นั้นยกให้เล่าปังแล้ว ยังแต่บุตรสาวน้อยชื่อสูจะยกให้เป็นภรรยาท่าน ห้วนโก้ยจึงว่าซึ่งท่านมีความเมตตาคุณหาที่สุดไม่ แต่ข้าพเจ้าเป็นคนจนไม่มีสิ่งใดจะเลี้ยงบุตรท่าน เล่าปังจึงว่าวันนี้เป็นบุญเราทั้งสองได้มาพบท่านผู้มีสติปัญญา เห็นลักษณะเราจะเอาเป็นที่พึ่งจึงยกบุตรให้แก่เราทั้งสองคน ควรที่เจ้าจะรับไว้
ห้วนโก้ยได้ฟังเล่าปังว่า วางจอกสุราไว้กับโต๊ะลุกขึ้นคำนับหลีก๋อง แล้วว่าข้าพเจ้าจะขอเอาท่านเป็นบิดาสืบต่อไป หลีก๋องก็พาเล่าปังกับห้วนโก้ยมา ณ บ้าน เล่าปังกับห้วนโก้ยก็คำนับบิดามารดาตามธรรมเนียม หลีก๋องจึงเรียกบุตรหญิงทั้งสองออกมาคำนับเล่าปังกับห้วนโก้ยตามประเพณี แล้วก็อยู่กินด้วยกันตามปกติ พอเจ้าเมืองไภก้วนรู้หนังสือมงเทียมจึงเกณฑ์พลเมืองมอบให้เล่าปังคุมไปทำการ เล่าปังก็ลาเจ้าเมืองไภก้วนพาคนออกจากเมืองมาถึงตำบลฮองไซ ชาวเมืองซึ่งเกณฑ์ไปทำการนั้น ต่างคนก็หลบหนีเข้าป่าเป็นอันมาก เล่าปังจึงบอกแก่คนที่ยังอยู่ว่า ซึ่งมีหนังสือรับสั่งเกณฑ์คนไปทำการ เรากับท่านทั้งปวงจะรอดชีวิตมาหรือจะตายมิได้รุ้ ถ้าท่านจะยอมไปด้วยกันเราจะพาไป แม้นย่อท้ออยู่มิไปก็ตาม คนทั้งปวงได้ฟังเล่าปังจึงว่า ถ้าข้าพเจ้าจะหลบหนีมิไปด้วยท่าน ท่านจะไปแต่ผู้เดียวเขาจะเร่งเอาคนท่านจะเอาที่ไหนมาให้ เล่าปังจึงว่า เมื่อไม่ไปพร้อมกันแล้วเราจะหลบหนีไปด้วยท่าน คนทั้งปวงได้ฟังต่างคนก็ดีใจหนีไปซุ่มซ่อนอยู่ในป่า เหลืออยู่กับเล่าปังสิบแปดคนเท่านั้น
ครั้นเวลาพลบค่ำ เล่าปังก็พาคนสนิทแวะออกจากทางใหญ่ไปตามทางน้อยให้คนสนิทนำทางไปเขามังตั๋ง คนสนิทเดินไปพบงูใหญ่ตัวหนึ่งยาวสิบตึงๆ ละหกศอกหกนิ้ว คิดเป็นไทยสิบห้าวาสองศอกคืบ นอนขวางทางไว้ก็กลับมาบอกเล่าปังว่า งูขาวใหญ่นอนกั้นทางขวางหน้าอยู่จึงหลีกไปทางอื่น เล่าปังได้ฟังจึงว่า เกิดมาเป็นชายกลัวอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน จึงชักกระบี่ออกจากฝัก แล้วออกเดินนำหน้าพาคนทั้งปวงไป พบงูใหญ่ เล่าปังฟันด้วยกระบี่ขาดกลางตัวเป็นสองท่อน คนทั้งปวงเห็นก็สรรเสริญเล่าปังว่ากำลังมากใจองอาจยิ่งนักจึงพาคนเข้าไปอยู่ ณ เขามังตั๋ง
ฝ่ายคนซึ่งตามไปภายหลัง เห็นหญิงคนหนึ่งมากอดศพงูใหญ่ร้องไห้รักอยู่ริมทาง จึงถามหญิงแก่ว่า ทำไมมาร้องไห้รักอสรพิษชอบแต่จะดีใจ หญิงแก่บอกว่า ลูกเจ้าศรีขาวแปลงเป็นงูมานอนขวางทางอยู่ลูกเจ้าศรีม่วงมาฆ่าเสียเราไม่มีที่พึ่งเราจึงร้องไห้รัก คนทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็ชวนกันขู่กรรโชกจะตีโบยหญิงแก่ก็หนีสูญหายไป คนเหล่านั้นสำคัญว่าหญิงแก่เป็นผีป่า แล้วก็เดินตามทางมาถึงเขามังตั๋ง จึงแจ้งความแก่เล่าปังทุกประการ เล่าปังจึงว่า ซึ่งหญิงแก่บอกว่าเจ้าศรีม่วงมาฆ่างูเจ้าเขามังตั๋งเสียนั้นคือตัวเรา จะได้บำรุงแผ่นดินเป็นที่พึ่งแก่คนทั้งหลาย
ขณะนั้นคนซึ่งหลบหนีซุ่มซ่อนอยู่แต่ครั้งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้มงเทียมเกณฑ์คนทำการกั้นแดนนั้น ครั้นรู้ว่าเล่าปังมีใจโอบอ้อมอารี ก็พากันหนีออกมาอยู่ด้วยเล่าปัง ณ เขามังตั๋งหลายร้อยคน พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เมื่อเหตุจะวิบัติพลัดพระนคร เสด็จไปสู่เกยประพาสเวลาเย็นยอแสงเห็นมีเมฆสลับกันหลายอย่าง เหมือนเมื่อมีอัศจรรย์ที่เขาเกเทาสัวให้หวาดหวั่นพระทัยอยู่เป็นนิจ คิดจะใคร่รู้จักตัวผู้มีบุญเสด็จออกขุนนางตรัสปรึกษา เราจะใคร่ไปเลียบพระนครดูราษฎรชาวเมืองจะกำเริบ ประทุษร้ายเราบ้างหรือประการใด ท่านจงจัดทหารเป็นขบวนทัพพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ แต่รถทรงนั้นจัดสองรถให้เหมือนกัน ขุนนางเจ้าพนักงานคำนับลาออกมาจัดการเตรียมไว้พร้อม ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ขึ้นรถทรงที่สองขับพลไปถึงเมืองสัวตั๋ง ชาวเมืองต้องเลี้ยงกองทัพสิ้นเงินวันละสิบหมื่นตำลึง เรี่ยไรเอาแก่ราษฎรชาวเมือง จึงเกิดข้าวยากหมากแพง ฝนก็แล้งมาหลายปีไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน คิดแค้นพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ทั้งแผ่นดิน
ขณะนั้นมีโรงขายสุราอยู่เชิงเขาทิศตะวันตกนอกเมืองหนทางไกลประมาณสามร้อยเส้น เตียวซำก๋งกับพวกหกคนไปกินสุราพูดจากัน เตียวซำก๋งจึงว่า แผ่นดินแต่หลังล่วงมาห้าร้อยปีมีความสุข ฝนตกลมพัดต้องตามฤดู ข้าวปลาอาหารผลไม้ก็บริบูรณ์ไม่มีโจรผู้ร้ายจะฉกลักช่วงชิงกัน ประตูเมืองก็เปิดอยู่ทั้งสี่ทิศการศึกไม่มีมา ผู้หนึ่งจึงว่าทุกวันนี้เห็นบ้านเมืองเป็นประการใดบ้าง เตียวซำก๋งจึงว่า ซึ่งจะเอาการเมืองมาพูดนั้นไม่ได้ห้ามปรามกวดขันนัก ผู้หนึ่งจึงว่าเราพูดกันไกลเมืองอยู่ผู้ใดจะล่วงรู้เห็น เตียวซำก๋งมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายเตียวเหลียงยืนฟังอยู่ข้างนอก เดินเข้ามาจึงว่าท่านจะใคร่รู้หรือ อันบ้านเมืองทุกวันนี้ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม หญิงชายทั้งนั้นมิได้ทำมาหากินเป็นปกติ ด้วยทิศใต้ก็ให้สอบภูเขาตั้งตำหนัก ทิศตะวันออกให้ถมทะเลต่อแผ่นดินออกไป ทิศตะวันตกให้ปลูกตำหนักอาป๋งจ๋งเป็นที่รโหฐาน แต่ทิศเหนือให้ก่อกำแพงยาวถึงสองร้อยหกสิบโยชน์ แล้วตำรับซึ่งมีมาแต่โบราณเป็นวิชาการสิ่งใดก็ให้เก็บมาเผาเสีย คนที่รู้หนังสือเล่าก็เอาตัวไปจำไว้ ทำให้ผิดอย่างกษัตริย์แต่ก่อน ราษฎรจึงล้มตายหนีไปเป็นอันมาก เตียวเหลียงบอกกับผู้เฒ่านั้นโดยเสียงอันดัง เตียวซำก๋งกับคนซึ่งนั่งกินสุรากลัวต่างคนต่างหนีไป เตียวเหลียงยืนหัวเราะอยู่แล้วว่า คนโง่ไม่รู้จักความคิดเราจึงหนีไป เมื่อใดจะได้แก้แค้น มีผู้หนึ่งสูงได้หกศอกเศษ ยืนอยู่ภายหลังโรงเตี้ยมเหลี่ยมตึกข้างใต้ได้ยิน เตียวเหลียงว่า จึงเดินมาคำนับแล้วว่า ท่านคิดจะกำจัดพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้หรือ ข้าพเจ้าจะขอเป็นแรงช่วยท่าน เตียวเหลียงได้ฟังจึงว่าที่นี่ไม่ชอบกล ขอเชิญท่านไปปรึกษากันที่บ้านข้าพเจ้า เตียวเหลียงก็พาชายผู้นั้นไปถึงบ้านให้นั่งที่สมควร เตียวเหลียงจึงถามว่า ท่านแซ่ใด อยู่บ้านไหน ชังไหก๋งจึงบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เลยชื่อชังไหก๋งบ้านข้าพเจ้าอยู่ปากน้ำเมืองหัน กระบองสำหรับมือ ข้าพเจ้าถือหนักได้ร้อยชั่ง ถ้าท่านจะคิดกำจัดคนร้ายเราจะคิดด้วย ท่านพูดที่โรงสุราข้าพเจ้าก็รู้ว่า ท่านมีสติปัญญา จะใคร่รู้จักชื่อแลแซ่ท่าน เตียวเหลียงจึงว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียวชื่อเหลียง ชาวเมืองหัน เรียกว่าเตียวจือปัง แต่ปู่ทวดข้าพเจ้าลงมาได้เป็นไจเสียง อยู่เมืองหันถึงห้าชั่วจนบิดาข้าพเจ้า บัดนี้ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้แต่งทัพมาตีเอาเมืองหัน จนบ้านเมืองยับเยินได้ความเจ็บแค้น ข้าพเจ้าจะสู้เสียเงินทองก็ไม่ว่า แต่จะหาคู่คิดกำจัดพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ก็ยังมิได้พบผู้ใด บัดนี้เพิ่งมาพบท่านเห็นรูปร่างกำลังแลวาจา ซึ่งพูดมาพอจะช่วยแก้แค้นทั้งหกเมืองได้มีใจยินดีนัก ถ้าท่านทำสมความคิดข้าพเจ้าครั้งนี้แล้ว ชื่อท่านจะปรากฏไปภายหน้า ชังไหก๋งจึงว่า ท่านจะคิดประการใดข้าพเจ้าจะทำตามให้สมคิด เตียวเหลียงก็เลี้ยงดูชังไหก๋ง ณ เรือน อยู่ท่ากว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จะมีที่เสด็จประพาสแห่งใดจึงจะได้ทำการ ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเตียวเหลียงได้ยินเขาลือว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จมาทางเมืองเอียงบู๊กวาน เตียวเหลียงจึงพาชังไหก๋งไปคอยอยู่บนเนินสูงตามทางโดยกระบวนเสด็จ ครั้นพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จทรงรถมาถึงตำบลปักหลังสาเต้หึง ชังไหก๋งยืนอยู่บนเนินแลไปเห็นกลดเหลือง แลเครื่องแห่ห้อมล้อมมา ก็รู้ว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จ ชังไหก๋งจึงลงจากบนเนินเขาเลียบชายป่าเข้าไป ได้ทีตีรถหน้าหักยับ แต่ไม่ถูกรถทรงพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ ด้วยเสด็จอยู่รถที่สอง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ทรงพระโกรธ จึงสั่งให้จับคนร้าย
ฝ่ายทหารก็จับตัวชังไหก๋งได้มัดมาถวาย พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สั่งให้ถามว่าใครใช้ให้เอ็งมาทำการทั้งนี้ ชังไหก๋งกัดฟันค้อนตาแล้วว่า ท่านไม่อยู่ในยุติธรรม คนคิดจะฆ่าท่านทั้งแผ่นดินมิใช่เราแต่ผู้เดียว ซึ่งเรามาทำทั้งนี้ไม่มีผู้ใดใช้ เพราะท่านกระทำผิด เทพยดาเจ้าจึงใช้ให้เรามาฆ่าท่านเสีย เตียวเหลียงครั้นเห็นไม่สมคิดเสียใจหนีเอาตัวรอด พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สั่งให้เตียวโก๋ถามเอาตัวผู้ร่วมคิดให้จงได้ เตียวโก๋กระทำโทษแก่ชังไหก๋ง แล้วซักถามจะเอาความจริง ชังไหก๋งมีความเจ็บผูกใจแค้น คิดแต่ในใจว่าถ้าจะบอกความจริง เตียวเหลียงก็จะตาย เตียวเหลียงผู้มีสติปัญญาแม้นชีวิตยังอยู่จะได้แก้แค้นปลายมือ เกิดมาเป็นชายได้กระทำความผิดสู้ตายแต่ผู้เดียวจะดีกว่า คิดแล้วก็ลุกขึ้นโดดไปด้วยกำลังเอาศีรษะโดนเสาขาดใจตาย พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้หยุดอยู่ที่นั้นสั่งให้สืบเอาพวกเพื่อน ถึงสิบวันไม่ได้ความก็ยกไป
ฝ่ายเตียวเหลียงหนีไปถึงเมืองพี แอบอาศัยอยู่ ณ บ้านห้างเป๊ก ห้างเป๊กผู้นี้เป็นหลานห้างเอี๋ยนขุนนางผู้ใหญ่เมืองฌ้อ ห้างเป๊กกับเตียวเหลียงรักใคร่กันสนิท อยู่วันหนึ่งเตียวเหลียงเดินออกมานอกเมืองยืนอยู่ริมสะพานๆ นั้นชื่อกี๋เกี๋ยว มืผู้เฒ่าอยู่คนหนึ่งห่มเสื้อเหลืองเดินข้ามสะพานมา ทำรองเท้าตกลง จึงว่ากับเตียวเหลียงว่า เด็กหนุ่มจงไปหยิบรองเท้ามาให้แก่เรา
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงพิเคราะห์ผู้เฒ่าเห็นประหลาด คิดว่าดีร้ายจะเป็นเทวดาจึงลงไปหยิบรองเท้ามาคำนับส่งให้ แล้วผู้เฒ่าก็ทำรองเท้าพลัดตกลงถึงสามครั้ง เตียวเหลียงก็ลงไปหยิบรองเท้าคำนับส่งให้ถึงสามหน ส่วนผู้เฒ่าพิเคราะห์ดูหน้าเด็กหนุ่มจะขึ้งโกรธก็หาไม่ จึงว่าเด็กหนุ่มผู้นี้สอนง่าย แล้วผู้เฒ่าจึงสั่งเตียวเหลียงว่า อีกห้าวันเจ้าจงมาหาเราที่ต้นไม้นี้ เราจะให้ของวิเศษเจ้าสักสิ่งหนึ่งเจ้าจงมาให้จงได้ ครั้นถ้วนห้าวันเวลาเช้าเตียวเหลียงก็ออกไป เห็นผู้เฒ่ามานั่งคอยอยู่ก่อน เตียวเหลียงเข้าไปคุกเข่าลงคำนับผู้เฒ่าๆ จึงว่า เรานัดไว้ให้มาแต่เช้า ทำไมจึงมาต่อสาย จงกลับไปบ้านเสียก่อนอีกห้าวันจึงมาหาเรา เตียวเหลียงก็คำนับลาผู้เฒ่ามา ถึงห้าวันเตียวเหลียงก็ออกไปแต่มืดเห็นผู้เฒ่ามานั่งคอยท่าอยู่ ก็เข้าไปคำนับผู้เฒ่าๆ จึงว่าให้มาค่อยท่าเราแต่มืด ทำไมจึงมาป่านนี้ ผู้เฒ่าก็ขับให้ไปบ้านอีกห้าวันจึงมาใหม่ เตียวเหลียงคำนับลามาบ้าน ครั้นถึงวันนัดเวลาเย็น กินอยู่เสร็จแล้วเตียวเหลียงก็ออกไปคอยท่าผู้เฒ่าอยู่ เวลาค่ำผู้เฒ่าก็เดินออกมาเห็นเตียวเหลียงๆ ก็เข้าไปคำนับผู้เฒ่า พอเดือนหงายจึงพิเคราะห์ดูรูปงามเหมือนเทวดา เตียวเหลียงจึงว่า ข้าพเจ้าได้มาถึงท่านๆ ช่วยสั่งสอนข้าพเจ้า ผู้เฒ่าจึงว่า เจ้าหนุ่มกำลังที่จะทำราชการ นาน ไปเบื้องหน้าจะเป็นที่ปรึกษาท่านผู้มีบุญ จึงชักเอาหนังสือที่แขนเสื้อออกส่งให้เตียวเหลียงแล้วว่า ถึงตำราซุยหงอครั้งแผ่นดินเลียดก๊กซึ่งผู้วิเศษให้นั้นจะเอามาเปรียบกับตำราของเรานี้ไม่ได้ จงเอาไปอ่านเล่าให้ชำนาญไว้สำหรับตัวสืบไป เมื่อหน้าเจ้าจะได้บำรุงผู้มีบุญช่วยแก้แค้นเมืองหัน ซึ่งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้กระทำให้ยับเยิน กิตติศัพท์จะลือคุณวิชาสว่างไปดุจแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ทั้งซื่อเจ้า จะปรากฏอยู่ได้ถึงหมื่นปีอย่าลืมคุณของเรา เตียวเหลียงคุกเข่าลงคำนับแล้วว่าข้าพเจ้าขอชื่อแลแซ่ท่านไว้เป็นที่บูชาแห่งข้าพเจ้า ผู้เฒ่าจึงบอกว่า เจ้าจงนับไปข้างหน้าอีกสิบสามปี จึงไปเมืองตั้วก๊กเสียข้างทิศตะวันออกฝังศพกษัตริย์ไว้ ใต้ศพนั้นมีศืลาเหลืองแผ่นหนึ่งคือตัวเรา ว่าเท่านั้นแล้วผู้เฒ่าก็หายไป
ฝ่ายเตียวเหลียงก็กลับมาบ้าน จึงอ่านหนังสือในตำรับชัดเจนดูได้ทั้งดาวแลฤกษ์ แนะนำให้ห้างเป๊กดูฤกษ์ล่างฤกษ์บนไว้ได้บ้าง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ครั้นเสด็จมาถึงเมืองชีจี๋ว ไพร่บ้านพลเมืองเอาสิ่งของแลข้าวโพดสาลีมาถวาย พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้มีพระทัยยินดีให้พระราชทาน รางวัล แล้วยกจากเมืองชีจี๋วไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จึงถึงเมืองไภก้วน ทรงพระวิตกว่าเรามาครั้งก่อนเกิดนิมิตขึ้นตรงนี้จึงให้คนไปสืบดูว่าผู้ใดจะประหลาดให้จับมาฆ่าเสีย หลีสือขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า พระองค์เสด็จออกมาครั้งนี้หวังจะระงับกิจสุขทุกข์ราษฎรทั้งปวง ซึ่งพระองค์จะให้สืบจับเอาคนมาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นไพร่บ้านพลเมืองจะสะดุ้งตกใจกลัว พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ฟังเห็นชอบ เสด็จจากเมืองไภก้วนไปถึงเมืองก้วยกี๋ก็หยุดประทับแรมอยู่
ฝ่ายห้างอี๋รุ่นหนุ่มขึ้น รู้ว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้มาอยู่ในเมืองก้วยกี๋ ฉวยได้กระบี่จะไปฆ่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ ห้างเหลียงผู้อาจึงห้ามห้างอี๋ว่าตัวเป็นผู้ชาย ควรจะหาความชอบไว้ในแผ่นดิน ชื่อเสียงจะได้ปรากฏไปภายหน้า จะมาทำเป็นคนหาสติปัญญามิได้ ลอบลักทิ่มแทงไม่บังควร จะให้เรียนหนังสือแลเพลงอาวุธก็ไม่มีความเพียร จะร่ำเรียนสิ่งอันใดก็สอนยาก ห้างอี๋นั่งลงจึงตอบคำห้างเหลียงผู้อาว่าจะเรียนหนังสือถ้ารู้จะปรากฏแต่ชื่อ จะเรียนเพลงอาวุธเล่าก็จะสู้ได้แต่ตัวต่อตัว ป่วยการเสียเปล่า ข้าพเจ้าจะเที่ยวเรียนวิชาที่คนเดียวสู้ได้หมื่นคน ห้างเหลียงนึกแต่ในใจว่า ห้างอี๋นี้พูดจาองอาจนานไปจะเสียตัวด้วยโทโส แต่นั้นมาห้างเหลียงมิได้ตักเตือนว่ากล่าวประการใด
ฝ่ายห้างอี๋กำเริบคิดจะทำอันตรายต่อพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ จึงเที่ยวไปดูภูมิฐานท่าทางทุกตำบล จนสิ้นแดนเมืองฌ้อต่อกับแดนเมืองเหงา ครั้นพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เสด็จมาถึงเมืองตั๋งกุ๋น ค์กราช แต่ได้เสวยราชสมบัติสามสิบสองปี เห็นแผ่นศิลาจารีกอักษรว่าชีฮองซีหยีเต้ปัน หกตัวแปลว่า พระ เจ้าจี๋นซีฮองเต้จะสินพระชนม์แผ่นดินจะปันซีกออก พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สั่งให้ขุนนางไปสืบหาตัวผู้จารึกอักษรไว้กับแผ่นศิลา ทหารก็ไปหาตัวชาวบ้านมาสืบก็มิได้ความ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จะให้จับตัวคนซึ่งบ้านใกล้เรือนเคียงมาฆ่าเสีย
ฝ่ายหลีสือจึงทูลว่า พระองค์เสด็จออกมาเที่ยวนานาประเทศได้เห็นวิปริตต่างๆ จะเชื่อถืออันใดกับอักษรในแผ่นศิลา ซึ่งจะให้ฆ่าชอบแต่ได้ตัวผู้ทำความผิด ยังสืบสวนไม่ได้ให้ฆ่าคนทั้งปวงเสียไม่สมควร ขอเชิญพระองค์เสด็จคืนเข้าพระนคร จัดคนไปพิทักษ์รักษาเมืองหน้าด่านไว้ให้มั่นคง จะดีกว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ได้ฟังเห็นชอบก็เสด็จกลับมาถึงเมืองชองจี๋วสั่งให้หยุดรถประทับแรมอยู่
ครั้นเวลากลางคืนพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้บรรทมหลับ ทรงพระสุบินว่าพระองค์ได้สู้กับพญานาคในกลางทะเลฝ่ายทิศตะวันออก พญานาคมีกำลัง พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ต้านทานมิได้ ครั้นจะหนีไปก็เป็นทะเลรอบจึงว่ายน้ำดำหนีจะให้พ้น ยังมีพญามังกรตัวหนึ่งสีม่วงลอยมาจากอากาศ คาบเอาพระองค์กลืนเข้าไป ตกพระทัยตื่นจากบรรทมก็ให้ครั่นพระองค์เมื่อยมึนไปทั่วสรรพางค์ แล้วสั่งให้ยกไปจากเมืองชองจี๋วถึงตำบลสาขีว หมอประกอบยาถวายหลายหน พระโรคมิฟังประชวรหนักลง มีความวิตกคิดถึงความหลังเราให้ถมทะเลตะวันออก จะถูกต้องเทพยดาซึ่งสิงสู่อยู่ในท้องทะเลเป็นมั่นคง อันความเจ็บครั้งนี้เห็นจะจากราชสมบัติ จึงตรัสแก่หลีสือว่า แต่ก่อนหาทันคิดไม่ ให้ฮูโซราชบุตรใหญ่ไปจากเมือง อันบุตรคนนี้เห็นพอจะบำรุงแผ่นดินได้ ถ้าหาบุญเราไม่ ท่านจงไปเชิญฮูโซมาครองราชสมบัติมอบเครื่องกษัตริย์ให้สืบวงศ์ ซึ่งท่านภักดีต่อเราโดยสุจริตมาช้านาน กิจธุระบ้านเมืองมีมาประการใดก็วางใจแต่ท่านผู้เดียว แม้นฮูโซขึ้นเป็นกษัตริย์ ท่านจงจัดแจงบำรุงช่วยรักษาพระนครด้วย ตรัสแล้วทรงพระอักษรเป็นรับสั่งให้ฮูโซครองราชสมบัติ แล้วมอบตราหยกสำหรับกษัตริย์ให้หลีสือ ครั้นเสร็จแล้วเป็นเดือนเจ็ดขึ้นสิบสามค่ำ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สิ้นพระชนม่ในตำบลสาขีว พระชันษาได้ห้าสิบปี แต่อยู่ในราชสมบัติได้สามสิบเจ็ดปี

ขณะนั้นเฮาไฮหลีสือเตียวโก๋กับคนสนิทสามคน รู้กันแต่หกคน ห้ามกันไม่ให้ผู้ใดรู้อื้ออึง ก็ปิดม่านกำบังไว้เอาปลาที่เน่าใส่ท้ายรถไป ให้ผู้อื่นสำคัญว่าเป็นกลิ่นปลา มีคำคนทั้งปวงที่ล่วงรู้พูดกันว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้แรกได้สมบัติกำจัดหัวเมืองได้ทุกตำบลก่อกำแพงถมทะเลสอบภูเขาก็ได้ เมื่อหาพระชนม์ไม่ปลาก็พลอยเน่า เตียวโก๋คิดจะให้เฮาไฮได้ราชสมบัติ ครั้นถึงที่ประทับเข้าไปคำนับศพกับหลีสือแต่สองคน เห็นเป็นที่สงัดจึงถามหลีสือว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จะสิ้นพระชนม์นั้นสั่งท่านไว้ประการใดบ้าง หลีสือจึงบอกว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ทรงพระอักษรไว้ให้ฮูโซครองราชสมบัติ ให้เราช่วยจัดแจงกิจราชการเมือง เตียวโก๋จึงถามว่า ท่านจะทำตามรับสั่งแม้ฮูโซได้เป็นเจ้า มงเทียมก็ได้เป็นขุนนางใหญ่ ใจข้าพเจ้าคิดว่าเกิดมาเป็นชายหมายจะตั้งตัวไม่ให้มีผู้ใดข่มเหงท่านก็เข้าใจ จงพิเคราะห์ดูว่า ตัวท่านยังจะได้เป็นใหญ่กว่ามงเทียมหรือ ถ้าเป็นผู้น้อยกว่ามงเทียมแล้วนับวันทรัพย์ศฤงคารจะร่วงโรยไป ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ท่านแก้อักษร ว่ารับสั่งให้เฮาไฮเป็นกษัตริย์ครองราชสมบัติในเมืองหํ้าเอี๋ยง ท่านจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ข้าพเจ้าจะได้พึ่งบุญท่าน หลีสือจึงว่า ซึ่งจะให้แปลงรับสั่งเสียฉะนี้ผิดประเพณีโบราณเห็นไม่ควร เตียวโก๋จึงว่า ถ้าฮูโซได้ครองเมือง ความซึ่งแค้นมีอยู่กับตัวท่าน เมื่อทูลให้จับคนรู้ตำรามาจำไว้ ฮูโซไม่เห็นด้วยทูลทัดทานจึงขัดพระทัย รับสั่งให้ฮูโซไปช่วยมงเทียมทำการก่อกำแพง ข้าพเจ้าแคลงความข้อนี้จึงเห็นว่าฮูโซโกรธท่านไหนจะมอบราชการให้ว่าตามรับสั่ง เห็นจะให้มงเทียมเป็นเซงเซียว ท่านจะต้องคืนตรา สำหรับที่ไปเป็นคนนอกราชการ ท่านกับมงเทียมก็ไม่ชอบกัน เจ้าก็จะมีความเคืองพระทัย ขุนนางผู้ใหญ่ก็จะมีความแค้น ถึงจะตายจะหาที่ฝังศพก็ยาก หลีสือนิ่งคิดถึงคำเตียวโก๋เห็นชอบ จึงยกมือขึ้นคำนับว่าขอบใจ ควรเราจะทำตามคำท่าน เตียวโก๋กับหลีสือก็พากันมาถึงเฮาไฮ จึงบอกว่าการครั้งนี้จะดีร้ายเป็นประการใด สุดแต่ท่านกับข้าพเจ้าทั้งสองเป็นสามคนด้วยกัน ซึ่งหลีสือเป็นผู้รับสั่งให้ฮูโซครองราชสมบัติอาชญาสิทธิ์ก็อยู่แก่ฮูโซ ท่านจะหาหัวเมืองทั้งปวงมาเกลี้ยกล่อมเขาจะยอมด้วยหรือ ท่านแลข้าพเจ้าก็จะเป็นเหมือนไพร่เพราะไม่มีบรรดาศักดิ์ ข้าพเจ้าสองคนนี้คิดว่าจะแปลงรับสั่งพระราชบิดาเสีย ยกท่านขึ้นเป็นเจ้าครองราชสมบัติ ข้าพเจ้าทั้งสองจะได้พึ่งบารมีเป็นสุขด้วยท่านจะเห็นประการใด เฮาไฮจึงตอบว่า รับสั่งพระราชบิดาให้ฮูโซผู้พี่เราครองเมือง แลท่านจะแปลงรับสั่งให้เราผู้น้องครองเมืองนั้นผิดประเพณีกษัตริย์สืบมา ซึ่งท่านจะให้เรารู้ด้วยไม่ทำตามรับสั่งนั้น เห็นเป็นคนอกตัญญูประชาราษฎรแลหัวเมืองจะนินทาว่าไม่อยู่ในยุติธรรม ไหนจะพร้อมกันฟังบังคับบัญชาเรา เตียวโก๋จึงว่าซึ่งจะกลัวความนินทาดังคำท่านพูดฉะนี้เหมือนหาสติปัญญาไม่ ด้วยวาสนาจะถึงครองสมบัติยังจะให้มีผู้กำจัดตัวไปอีกเล่า แม้นมิฟังคำข้าพเจ้าเห็นจะเสียตัวเป็นมั่นคง
เฮาไฮได้ฟังเตียวโก๋ว่าเห็นชอบ จึงว่าตามแต่ท่านกับหลีสือจะคิดจัดแจงให้สมควร หลีสือกับเตียวโก๋ก็แปลงพระอักษรให้เฮาไฮเป็นไทจู๊กำจัดฮูโซเสีย แล้วคิดเอายาพิษใส่ป้านสุรากับดาบเล่มหนึ่ง จึงแต่งหนังสือเตรียมไว้ แล้วให้หาเงียมหลักเข้ามาส่งหนังสือแลดาบกับป้านสุรา ให้เงียมหลักเอาไปให้ฮูโซ เงียมหลักคำนับรับหนังสือกับสิ่งของออกมา ก็ขึ้นม้ารีบไปถึงที่ก่อกำแพง จึงเข้าไปหาฮูโซ แล้วส่งหนังสือแลดาบกับป้านสุราให้
ฮูโซรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านดูต่อหน้ามงเทียม ได้ความว่ารับสั่งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ว่า แซ่จี๋นสืบกษัตริย์ลงมาถึงสามชั่วจนตัวเราผู้เป็นฮองเต้ แม้นบิดาจะทำการสิ่งใดก็มิได้ทูลทัดทาน แลฮูโซผู้บุตรที่หนึ่งควรจะเป็นไทจู๊ ครั้นพิเคราะห์ดูเห็นหาสติปัญญามิได้ ราชการประการใดก็ทัดทานให้ขัดเคือง ครั้นให้ออกมากำกับทำกำแพงช้านานยังมิแล้ว ซึ่งจะให้งดโทษจะเสียกฎหมายอย่างธรรมเนียมกษัตริย์ บัดนี้เราตั้งให้เฮาไฮเป็นที่ไทจู๊แล้ว ตัวฮูโซนั้นให้ถอดเป็นไพร่ กับให้สุรายาพิษแลกระบี่ออกมาตามแต่จะเลือกตายด้วยสิ่งอันใดอันหนึ่ง มงเทียมเป็นผู้ใหญ่ให้ออกมาทำการก็ละเลยเสียให้เนิ่นช้า ครั้นจะเอาโทษเล่าการยังทำอยู่ภาคทัณฑ์ไว้ให้เร่งทำกำแพงไป ฮูโซอ่านสิ้นความในหนังสือนิ่งนึกตกตะลึง ครั้นคืนได้สติจึงว่า พระบิดาใช้ให้เรามากำกับมงเทียมเราก็ได้กำชับเร่งรัดทำการยังมิทันจะแล้ว บัดนี้มีหนังสือรับสั่งมาให้ลงโทษว่าผิดเป็นข้อใหญ่ เราก็ตั้งใจว่าเป็น บุตรกษัตริย์ฟังคำพระราชบิดาโดยกตัญญู เมื่อมีข้อรับสั่งโปรดมาฉะนี้ ท่านทั้งปวงอยู่ภายหลังระวังตัวให้จงหนัก ฮูโซเมื่อสั่งเสร็จแล้วก็จับป้านสุราขึ้นดื่มกิน
ฝ่ายมงเทียมจับป้านสุราไว้ จึงว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้วางพระทัยชุบเลี้ยงท่านกับข้าพเจ้าให้คุมคนออกมาถึงแปดสิบหมื่น ครังนี้เราทำราชการโดยสุจริตข้อผิดยังไม่มี เหตุไฉนรับสั่งคาดโทษออกมาข้าพเจ้าแคลงอยู่ ขอท่านเข้าไปเฝ้าทูลความให้แจ้งก่อน ถ้าเป็นรับสั่งจริง ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ฮูโซจึงว่า อันการหนังสือรับสั่งปิดตรามาเป็นสำคัญขาดอยู่แล้ว ประการหนึ่งเราคุมพลทหารทำการอยู่ ไม่มีรับสั่งให้หาท่านจะให้เข้าไปนั้น ทั้งเป็นข้อแคลงแลขัดรับสั่งเป็นสองโทษก็ตายเหมือนกัน ตัวเรานับว่าเป็นบุตรกษัตริย์อันประเสริฐ เกิดมาเป็นชายจะให้ลือชื่อชูพระเกียรติยศข้อรับสั่งไปภายหน้า ว่าแล้วก็กินสุรายาพิษตาย
ฝ่ายมงเทียมเห็นฮูโซตายกอดศพกลิ้งเกลือกร้องไห้รำพันไป ขุนนางทั้งปวงก็ร้องไห้รักทุกตัวคน
ฝ่ายย่ำเงียมหลักเห็นดังนั้น กลับมาบอกกับหลีสือเตียวโก๋ๆ จึงไปแจ้งความกับเฮาไฮๆ ก็มีความอาลัยถึงพี่ยิ่งนัก
ขณะนั้นเฮาไฮเตียวโก๋หลีสือเร่งขับรถเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นถึงเมืองหํ้าเอี๋ยงหลีสือเตียวโก๋ก็เชิญพระศพตั้งไว้ ณ ที่อันสมควร จึงบอกบรรดาขุนนางว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ประชวรพระโรคปัจจุบัน เมื่อจะสิ้นพระชนม์นั้น ทรงพระอักษรไว้ให้เฮาไฮครองราชสมบัติ แต่บรรดาขุนนางจงนุ่งขาวห่มขาวคำนับพระศพ แล้วประชุมพร้อมกันขุนนางทั้งปวงก็กระทำตามสั่ง พอเป็นเดือนเก้าวันฤกษ์ดีขุนนางก็ประชุมพร้อมกัน เชิญเฮาไฮขึ้นเป็นพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ จึงเชิญพระศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ไปฝัง ณ เขาหลีสารทำการทั้งปวงยิ่งกว่ากษัตริย์แต่ก่อน จัดนางข้างในซึ่งไม่มีบุตรแปดร้อยคน ให้ไปอยู่สำหรับบูชาคำนับทุกเวลา ตั้งแต่นั้นมาราชการบ้านเมืองก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเตียวโก๋หลีสือ ถ้าผู้ ใดเป็นโทษไม่ถึงแก่ชีวิต เตียวโก๋ก็ให้ฆ่าเสีย ทำโทษหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน ผู้คนในเมืองแลนอกเมืองได้รับความเดือดร้อนไปทุกแห่ง บังเกิดโจรผู้ร้ายขึ้นชุกชุมทุกตำบล อยู่วันหนึ่งเตียวโก๋หลีสือมิได้เข้ามาเฝ้า พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ออกขุนนางจึงตรัสว่า มงเทียมคุมคนทำการอยู่ข้างนอกมากนัก สมัครพรรคพวกญาติอยู่ข้างใน นานไปจะกำเริบทำร้ายกับเรา จำจะให้หนังสือออกไปหาตัวเข้ามาฆ่าเสีย
ขณะนั้นจูหยินบุตรฮูโซจึงทูลว่า มงเทียมคนนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองห้ำเอี๋ยงเป็นเบาสูที่ปรึกษา แต่ทำราชการมาก็ยังไม่มีผิด ซึ่งพระองค์คิดแคลงพระทัยจะให้หาเข้ามาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่ามงเทียมครั้งนี้คุมคนถึงแปดสิบหมื่น แม้นมงเทียมจะมาโดยดีก็เห็นจะไม่มีเหตุ ถ้ามงเทียมแคลงใจไม่มาข้าพเจ้าเห็นจะเคืองพระทัย จะลำบากแก่ทหาร พระเจ้ายี่ซีฮองเต้มิได้ฟังจึงให้จับบุตรภรรยามงเทียม กับสมัครพรรคพวกร่วมแซ่เก้าชั่วมาจำไว้ จึงให้แต่งหนังสือไปหามงเทียม มีคนในเมืองไปบอกมงเทียมว่าพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ให้จับครอบครัวมาจำไว้ แล้วจะให้หาตัวท่านเข้าไปในเมือง มงเทียมรู้ความทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า เสียแรงทำราชการซื่อตรงมาถึงสามกษัตริย์แล้ว ซึ่งเฮาไฮเป็นเจ้าไม่ไว้ใจจะให้หาตัวเราไปฆ่าเสียนั้น กองทัพเราถึงแปดสิบหมื่นมาทำการตัวทหารถึงสามสิบ หมื่น ถ้าจะคิดการตั้งรับต่อสู้ก็จะได้แผ่นดินไว้ครึ่งหนึ่ง แต่เราจะรักษาความสัตยํไว้โดยกตัญญู คิดถึงกษัตริย์ซึ่งมีพระคุณได้ชุบเลี้ยงมาแต่ก่อน ให้ลือชื่อเป็นชายอันบริสุทธิ์ แต่พระราชบุตรสืบวงศ์ก็มิได้คิดจะทำร้ายสู้เสียชีวิต คิดแล้วก็ดื่มสุรายาพิษตาย
ฝ่ายพระเจ้ายี่ซีฮองเต้แจ้งว่ามงเทียมตาย ก็ให้สมัครพรรคพวกไปอยู่ ณ เมืองโปตั๋ง
ฝ่ายเตียวไก่หลี ตั้งแต่ฮูโซมงเทียมตายกำเริบใจว่าราชการสิทธิ์ขาด สุขทุกข์ของราษฎรเดือดร้อนประการใด ก็ว่ากล่าวกดขี่เอาแต่ความอำเภอใจมิได้เพ็ดทูล ผู้ใดกระทำผิดไม่ควรตายก็ทูลยุยงให้ฆ่าเสีย ครั้งนั้นเจ้าเมืองสั่วตั๋ง เมืองสัวสาย เมืองโฮหลำ เมืองหัวปัก เมืองเหงา เมืองฌ้อแข็งเมืองขึ้นแล้ว ตันเสงหนึ่ง เหงากวางหนึ่ง ก็ซ่องสุมผู้คนขึ้น ณ เมืองซองจี๋ว เล่าปังก็ซ่องสุมผู้คนขึ้น ณ เขามังตั๋ง ห้างเหลียงก็ซ่องสุมรี้พลขึ้น ณ เมืองเหงา ทุกหัวเมืองก็คิดแต่จะกระทำศึกกับเมืองหลวง พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ตั้งแต่จะเสพสุรา เพลิดเพลินเล่นสนุกอยู่แต่ที่ข้างในไม่ออกว่าราชการ ขุนนางทั้งปวงคอยเฝ้าทูลข่าวดีแลร้ายสิ่งใดก็หาได้เฝ้าไม่
ฝ่ายเสียวโหเป็นขุนนางนายบ้านซียออยู่ ณ เมืองไภก้วน จึงปรึกษากับโจฉำว่าแผ่นดินทุกวันนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม หัวเมืองทั้งปวงได้รับความเดีอดร้อนตั้งซ่องสุมผู้คนเป็นอันมาก เราจำจะคิดกับเจ้าเมืองไภก้วนให้แข็งเมืองไว้ โจฉำจึงว่าถ้าท่านจะคิดการครั้งนี้จำจะพูดกับห้วนโก้ย ให้ออกไปเชิญเล่าปังเข้ามาคิดการด้วยจึงจะได้ ด้วยเล่าปังไปซ่องสุมผู้คนอยู่ ณ เขา มังตั๋งได้ไว้เป็นอันมาก เสียวโหเห็นชอบจึงให้คนใช้ไปหาห้วนโก้ยมา แล้วตั้งให้ห้วนโก้ยไปหาเล่าปัง ห้วนโก้ยรับคำแล้วขึ้นม้ารีบไปเขามังตั๋ง พบเล่าปังจึงบอกว่า เสียวโหกับโจฉำให้เชิญท่านเข้าไปจะปรึกษาด้วยการแผ่นดิน เล่าปังแจ้งความดังนั้นก็พาสมัครพรรคพวกหลายร้อยคนเข้ามาตั้งกองอยู่ชายป่าริมเมืองไภก้วน
ฝ่ายเจ้าเมืองไภก้วนรู้ว่า เล่าปังยกคนเข้ามาอยู่ริมเมืองเป็นอันมากก็ตกใจ จึงให้หาเสียวโหโจฉำเตงเตียวซึ่งเป็นนายอำเภอเข้ามาถามว่า เหตุใดเล่าปังจึงทำดังนี้ เสียวโหกับโจฉำจึงบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งสองคิดกันจะให้ท่านเป็นผู้ใหญ่แข็งเมืองไว้ เกรงเมืองหลวงจะยกทัพมา จึงให้เล่าปังเข้ามาจะได้ช่วยราชการ เจ้าเมืองไภก้วนจึงว่า จะให้เป็นผู้ใหญ่ไม่เห็นสม ด้วยเล่าปังมีกำลังมาก ท่านทำครั้งนี้อุปมาเหมือนจะเอาเสือดุร้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน แต่กำลังตัวเสือก็องอาจว่องไวยากที่ผู้จะสู้รบ ท่านทั้งสองจะซํ้าเข้าเป็นปีกเสือให้เสือบินไปได้ทางอากาศอีกเล่า เราเห็นว่าเสือจะยิ่งมีใจกำเริบมากขึ้น นานไปก็จะคิดทำร้ายแก่เรา จึงสั่งให้ทหารจับเสียวโหกับโจฉำจะให้ฆ่าเสีย ทหารยังไม่ทันจับ ขุนนางทั้งปวงก็ขอโทษเสียวโหกับโจฉำจึงรอดชีวิตอยู่ เจ้าเมืองไภก้วนก็ปิดประตูไว้ ครั้นเวลาคํ่าเสียวโหกับโจฉำพาคนสนิทหลายสิบคน เอาเชือกผูกห้อยตัวหย่อนลงไปได้พร้อมกันแล้วก็รีบไปหาเล่าปังบอกความว่า เจ้าเมืองไภก้วนนั้นความคิดน้อย จะคิดความใหญ่นั้นยังมิได้ ตัวท่านชื่อก็ปรากฏแก่คนทั้งปวง ครั้งนี้จำจะคิดเอาเมืองไภก้วนไว้ จึงได้เกลี้ยกล่อมผู้คนจะหลบหนี คนรู้ไปก็จะมาเข้าด้วยท่านเป็นอันมาก เล่าปังจึงว่า ถ้าท่านทั้งสองจะทำการกับเราก็ให้เปิดประตูเมืองรับเรา จะเข้าไปฆ่าเจ้าเมืองไภก้วนเสียจะได้คิดการใหญ่ต่อไป หรือน้ำใจของท่านจะเป็นกลอุบายประการใด เสียวโหกับโจฉำจึงว่าชาวบ้านชาวเมืองก็ตื่นตกใจอยู่ ท่านจงเขียนหนังสือแจ้งข้อความผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมือง ถ้าชาวเมืองรู้แล้วเห็นจะเข้าด้วยไม่ช้าก็จะได้เมือง เล่าปังเห็นชอบจึงเขียนหนังสือเป็นใจความว่า แผ่นดินร้อนมาเป็นช้านาน อาณาประชาราษฎรไม่ได้ทำมาหากิน ผู้ซึ่งมีฝีมือแลความคิดก็ตั้งแข็งเมืองเป็นโจรอยู่ป่า หาทแกล้วทหารเป็นอันมาก เราผู้ชื่อเล่าปัง ปรึกษากันภายนอกเมืองพร้อมกัน จึงยกเข้ามาจะหาเจ้าเมืองใหม่จะได้แข็งเมืองไว้ให้ราษฎรเป็นสุข ถ้าชาวเมืองทั้งหลายจะยอมก็เปิดประตูรับเราๆ จึงจะไม่ทำอันตราย แม้นมิเปิดประตูรับ ทหารเราเข้าเมืองได้จะฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง เขียนแล้วก็ผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมืองทั้งสี่ด้าน ครั้นชาวเมืองได้หนังสืออ่านดูรู้ความจึงปรึกษาพร้อมกันว่าเสียวโหกับโจฉำไปเข้าด้วยเล่าปัง เล่าปังก็จะปีนกำแพงเมืองเข้ามาได้ ไหนเราจะพ้นจากความตาย จำเราจะเข้าด้วยเล่าปังจึงจะรอดชีวิต คิดกันพร้อมแล้วก็ชวนกันไปจับเจ้าเมืองฆ่าเสีย จึงเปิดประตูรับเล่าปังเข้าเมือง เสียวโหโจฉำแลชาวเมืองทั้งปวงปรึกษายกเล่าปังขึ้นเป็นเจ้าเมือง เล่าปังจึงว่า ตัวเราวาสนาบารมีน้อย ทั้งสติปัญญาจะคิดการอันใดก็ยังไม่สันทัด ท่านทั้งปวงจัดหาคนซึ่งมีสตืปัญญามาตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองจึงจะรักษาเมือง เป็นสุขได้
ฝ่ายผู้เฒ่าชาวเมืองจึงว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงไปเสี่ยงทายแล้ว ให้หมอดูรู้ว่าท่านมีบุญสมควรจะครองเมืองได้ ถ้าท่านมิยอมเป็นเจ้าเมือง ชาวเมืองทั้งปวงก็จะกระจัดพลัดพรายไปหาที่พึ่ง เล่าปังได้ฟังดังนั้นก็รับครองเมือง เสียวโห โจฉำ ห้วนโก้ย แลผู้เฒ่าผู้แก่ ชาวเมืองทั้งปวงก็ยกเล่าปังขึ้นเป็นเจ้าเมืองไภก้วน เล่าปังจึงให้ทำธงล้วนสีม่วงสำหรับทัพปักขึ้นไว้บนกำแพงเมือง ครั้นอยู่มาประมาณเก้าวันสิบวัน แต่บรรดาคนหนีซุ่มซ่อนอยู่ในป่าดงรู้ว่าเล่าปังเป็นเจ้าเมืองก็เข้ามาอยู่ด้วยสามพันเศษ ในเดือนนั้นมีผู้บอกว่า ตันเซ่งจะยกทัพไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง เล่าปังจึงปรึกษาแก่เสียวโหโจฉำห้วนโก้ย เห็นพร้อมกันจะไปช่วยตันเซ่งตีเป็นทัพกระหนาบ จึงจัดแจงให้ทหารสิบหมื่น เสร็จแล้วก็ยกกองทัพออกจากเมือง
ฝ่ายห้างเหลียงผู้อาห้างอี๋ผู้หลาน ตั้งเกลี้ยกล่อมอยู่บ้านห้วยเอ๋แดนเมืองก้วยกี๋
ฝ่ายยินถองเจ้าเมืองก้วยกี๋รู้ว่าห้างเหลียงมีสติปัญญามาก จึงให้หาห้างเหลียงมาว่า พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม ตันเซ่งเขาชักชวนหัวเมืองทั้งปวงจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง บัดนี้เราจะแข็งเมืองไว้จึงให้หาท่านมาคิดการ ครั้งนี้ท่านจะเห็นประการใด ห้างเหลียงได้ฟังยินถองว่าทำเป็นรับคำแล้วจึงว่า พรุ่งนี้จะกลับมาคิดการแก่ท่าน ว่าแล้วก็ลามาบ้าน ปรึกษากับห้างอี๋ตามคำยินถองว่าทุกประการ ห้างอี๋จึงว่า ยินถองคนนี้ซึ่งจะคิดการใหญ่เป็นเจ้านั้นเห็นจะไม่สำเร็จ เราเกิดมาเป็นชายไม่ควรจะอยู่ในโอวาทให้เขาบังคับบัญชา ห้างเหลียงจึงว่า ซึ่งเจ้าจะคิดการใหญ่เห็นจะสมคิด เวลาพรุ่งนี้เราจะเข้าไปหายินถอง เจ้าจงเอากระบี่เหน็บเข้าไปจะได้ฆ่ายินถองชิงเอาเมือง ห้างอี๋จึงว่า ซึ่งอาคิดนั้นต้องกับความคิดข้าพเจ้า ครั้นเวลารุ่งเช้าห้างเหลียงก็พาห้างอี๋เข้าไปหายินถองๆ เห็นห้างเหลียงจึงว่า ความซึ่งเราปรึกษานั้น ท่านไปตรึกตรองดูเห็นเป็นประการใดบ้าง ห้างอี๋จึงว่า แต่ก่อนปู่เราชื่อห้างเอี๋ยนเป็นทหารอยู่เมืองฌ้อ พระเจ้าจี๋นเจี๋ยวอ๋องให้ทหารมาตีเมืองฆ่าปู่เราตาย จึงเสียเมืองฌ้อ ความแค้นของเรามากกว่าท่าน ตัวท่านพระเจ้าหํ้าเอี๋ยงตั้งให้เป็นเจ้าเมืองได้กินเบี้ยหวัด บัดนี้ท่านมาคิดขบถไม่ตรงต่อเจ้าแผ่นดินเราจะฆ่าท่านเสีย อย่าให้ขุนนางดูเยี่ยงสืบไป ห้างอี๋ชักกระบี่ฟันยินถองคอขาดตาย จึงหยิบเอาศีรษะขึ้นชูไว้ ร้องประกาศว่า ยินถองคนนี้ไม่มีกตัญญู จะให้เป็นเจ้าเมืองต่อไปนั้นไม่ได้เราจึงจะฆ่าเสีย ถ้าขุนนางทั้งปวงไม่เข้ากับเราก็ดูศีรษะยินถองเป็นอย่างไว้ ครั้นขุนนางทั้งปวงได้ฟังห้างอี๋ก็ตกใจคำนับยอมเข้าด้วยห้างอี๋เป็นอันมาก
ขณะนั้นกี๋โป้กับจงลิมวยก็เดินเข้าไปที่ออกขุนนาง จึงว่ากับห้างอี๋ท่านนี้เข้าเมืองเขากลับฆ่าเจ้าเมืองเสีย จะชิงเอาเมืองฉะนี้ไม่ควร ห้างอี๋จึงตอบกี๋โป้กับจงลิมวยว่า ไม่รู้หรือยินถองคิดขบถต่อเมืองหลวงเราจึงฆ่าเสีย จะให้ห้างเหลียงอาเราเป็นเจ้าเมือง แต่เมืองก้วยกี๋นี้เป็นแดนของเมืองฌ้อ เจ้าของเมืองหํ้าเอี๋ยงมาตีเมืองฌ้อได้ไพร่พลเมืองจึงเดือดร้อน เราจะคิดซ่องสุมผู้คนแก้แค้นแทนเจ้าเมืองฌ้อ ถ้าท่านทั้งสองจะช่วยการทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขทุกหัวเมือง ชื่อท่านจะปรากฏในเบื้องหน้า ซึ่งท่านคิดถึงยินถองนั้นไม่สมควร กี๋โป้กับจงลิมวยได้ฟังห้างอี๋ว่าดังนั้นก็ยอมเข้าด้วยห้างอี๋แลคำนับตามประเพณี ห้างเหลียงเห็นกี๋โป้กับจงลิมวยยอมเข้าด้วยก็ตั้งให้เป็นที่โตคีนายทหารซ้ายขวา อยู่มาห้าหกวันแต่บรรดาหัวเมืองน้อยรู้ว่าห้างเหลียงเป็นเจ้าเมืองก้วยกี๋แล้วก็เข้ามาคำนับทุกเมือง ครั้นเกลี้ยกล่อมได้คนหมื่นเศษ จึงจัดแจงให้เป็นหมวดเป็นกองอยู่ในเมือง ใครทำความชอบก็ปูนบำเหน็จให้ ตั้งแต่นั้นมาไพร่บ้านพลเมืองค่อยเป็นสุข

ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง กี๋โป้กับจงลิมวยก็เข้าไปหาห้างเหลียงว่า ทุกวันนี้ทหารทั้งปวงกับท่านพร้อมใจกันคิดการใหญ่ แต่ยังไม่มีที่จะเป็นคู่คิดแลทหารเอกยังจะทำการมิได้ ข้าพเจ้ารู้ว่าควั่นฌ้ออิหยินไปตั้งอยู่เขาทูสั้ว รวบรวมคนไว้ได้ประมาณแปดพันอยู่แดนเมืองนี้ นายทหารสองคนนั้นมีกำลังมาก ถ้าได้มาแล้วเห็นจะรับทัพหมื่นได้ ห้างเหลียงได้ฟังจึงให้ห้างอี๋กับกี๋โป้ออกไป พูดจาชักชวนควั่นฌ้ออิหยิน ห้างอี๋กับกี๋โป้ก็คำนับลาพากันไป ณ เขาทูสั้ว พบตัวควั่นฌ้ออิหยิน กี๋โป้จึงบอกว่า ห้างเหลียงเจ้าเมืองก้วยกี๋ให้ห้างอี๋ผู้หลานออกมาสนทนากับท่าน ควั่นฌ้ออิหยินได้ยินดังนี้จึงเชิญให้ห้างอี๋เข้าไปที่อาศัยนั่งที่อันสมควร ห้างอี๋จึงพูดกับควั่นฌ้ออิหยินว่า บัดนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม แต่บรรดาหัวเมืองในแผ่นดินก็แข็งเมืองขึ้น ต่างคนคิดจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง จะช่วยอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข แลท่านทั้งสองมีกำลังถึงเพียงนี้ชอบแต่จะช่วยบำรุง แผ่นดิน กำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ ท่านจะมาซุ่มอยู่ในป่าเป็นคนหลบหลีกเอาแต่ความสุขหาควรไม่ ตัวเรากับห้างเหลียงรวบรวมทหารไว้ได้หลายหมื่น จะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงช่วยทุกหัวเมืองแก้แค้น แต่ได้ยินข่าวท่านมีฝีมือออกชื่อมาช้านานอยู่ จึงจะเชิญท่านให้ไปช่วย ถ้าสำเร็จการแผ่นดินแล้วได้ดีจะได้ดีด้วยกัน ควั่นฌ้ออิหยินจึงว่าซึ่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม แต่กำลังทหารยังมากอยู่ ถ้าผู้ใดมีกำลังยิ่งกว่าทหารทั้งแผ่นดินจึงจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ ซึ่งท่านว่าทั้งนี้เรายังไม่เห็นด้วย ถ้าแม้นท่านมีกำลังคนเดียวผู้คนได้หมื่นหนึ่งเราทั้งสองจึงจะยอมไปด้วย ห้างอี๋จึงว่า เราก็ถือว่าทหารทั้งปวงสู้เรามิได้ ทำไฉนท่านจะเห็นกำลังเรา ควั่นฌ้ออิหยินจึงว่า ยังมีศาลเจ้าอยู่เชิงเขานี้ชื่ออุอ๋องเปี๋ยว หน้าศาลมีกระถางธูปหล่อใบหนึ่งสูงสี่ศอกกับนิ้วหนึ่ง หนักประมาณห้าพันชั่งตั้งอยู่หน้าศาล เจ้านั้น ถ้าท่านผลักกระถางธูปให้ล้มลงแล้วผลักตั้งขึ้นได้สามหน จึงจะเห็นว่าท่านมีกำลังมาก หาผู้ใดจะเสมอมิได้ ห้างอี๋ว่ากระถางมีอยู่แห่งใดท่านจงพาไปเราจะทำให้ท่านเห็น ควั่นฌ้ออิหยินก็นำห้างอี๋กี๋โป้กับทหารทั้งปวงไป ณ ศาลเจ้าเชิงเขา ครั้นถึงที่ตั้งกระถางธูป ห้างอี๋จึงให้ทหารที่มีกำลังเข้าผลักกระถางธูปทุกคนก็หาผู้ใดที่จะผลักไหวไม่ ห้างอี๋เห็นดังนั้นเข้าไปเอามือผลักกระถางธูปล้มลง แล้วผลักตั้งขึ้นถึงสามครั้ง ควั่นฌ้ออิหยินเห็นก็ชมว่ามีกำลังมากยิ่งกว่าคนในแผ่นดินนี้ ห้างอี๋หัวเราะแล้วจึงว่า เพียงนี้ยังไม่เต็มกำลังเรา จึงเอามือเบื้องซ้ายช้อนกระถางธูปชูเวียนศาลเจ้าถึงสามรอบ แล้ววางกระถางธูปลงตั้งไว้ คนทั้งปวงดูหน้าห้างอี๋เป็นปกติเหมือนหยิบของอันเบา ควั่นฌ้ออิหยินเห็นดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับแล้วเข้ากอดห้างอี๋ไว้ จึงสรรเสริญว่าท่านมีกำลังเปรียบดังเทพยดา ข้าพเจ้าสองคนนี้จะขอเป็นทหารข้างม้าของท่าน แล้วเชิญห้างอี๋ขึ้นไปที่อยู่ ควั่นฌ้ออิหยิน ก็แต่งโต๊ะเลี้ยงห้างอี๋ๆ กินพลางชวนควั่นฌ้ออิหยินให้เข้าไปอยู่ในเมืองก้วยกี๋ ควั่นฌ้ออิหยินรับคำห้างอี๋แล้วก็ส่งทหารแปดพันเศษให้ยกครอบครัวลงมาคอยห้างอี๋อยู่ ณ เชิงเขา ห้างอี๋กับควั่นฌ้ออิหยินครั้นลงมาถึงพื้นดินราบพอได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงขึ้น ห้างอี๋จึงถามว่าเสียงคนอื้ออึงอยู่นั้นกระทำสิ่งใด มีผู้บอกว่า ยังมีมังกรดำอยู่ในสระริมหลังเขาทูสั้ว มังกรนั้นกลายเป็นม้ามาเที่ยวกินข้าวกล้าชาวบ้านอยู่ริมเขา คนออกขับไล่ม้าตัวนั้นมีกำลังมากไล่ดีดขบ ชาวบ้านทั้งปวงมิอาจเข้ารอได้ จึงพากันขับไล่ม้าเสียงอื้ออึง ห้างอี๋ครั้นได้ฟังจึงชวนควั่นฌ้ออิหยินไปหวังจะจับม้านั้น
ฝ่ายมังกรซึ่งเป็นม้า ครั้นห้างอี๋เข้ามาใกล้ก็เผ่นทะยานอ้าปากจะขบกัด ห้างอี๋ร้องตวาดฉวยจับผมม้ากดลงไว้ด้วยกำลัง เอาบังเหียนสวมใส่ได้โดดขึ้นบนหลังนั่งไม่ทันตรง ม้าทำพยศหมุนหกต่างๆ ห้างอี๋ขับม้าไปรอบเขาทูสั้วหลายรอบ จนม้าเหงื่อตกหย่อนกำลังลงก็หยุดยืนอยู่ ชาวบ้านริมเขาทูสั้วก็พากันออกมาดูห้างอี๋ ต่างคนคำนับสรรเสริญแล้วถามถึงแซ่แลชื่อ ห้างอี๋จึงบอกชาวบ้านว่า เราเป็นแซ่ห้างชื่ออี๋ เป็นหลานห้างเหลียงทหารเอกเมืองฌ้อ เรามาหาคนดีจะไปตีเมืองห้ำเอี๋ยง พอได้ม้ามีกำลังเหมือนใจเราแล้ว มีชายแก่คนหนึ่งแซ่หงอชื่ออิดก๋งมีลูกสาวคนหนึ่งชื่อ นางหงอกี๋ รูปงาม
วันนั้นพออิดก๋งออกมาดูห้างอี๋จับม้า อิดก๋งเห็นห้างอี๋มีความรักจะใคร่ได้ห้างอี๋เป็นบุตรเขย จึงพูดกับห้างอี๋ว่า เราได้ยินคนทั้งปวงออกชื่อท่านมาช้านานแล้วพึ่งได้พบวันนี้ ขอเชิญท่านไปกินน้ำชาที่บ้านเรา ห้างอี๋ก็ไป อิดก๋งก็ให้ยกโต๊ะแลสุรามาเชิญห้างอี๋กิน ห้างอี๋กินโต๊ะแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ามิได้ไปมาคุ้นเคย ซึ่งท่านแต่งโต๊ะเลี้ยงขอบใจยิ่งนักท่านจงบอกแซ่แลชื่อท่านไว้จะได้รู้จักไปมาเยี่ยมเยียน อิดก๋งจึงบอกห้างอี๋ว่า เราเป็นแซ่หงอชื่ออิดก๋ง แลท่านมีอายุได้เท่าใด มีภรรยาแล้วหรือยัง ห้างอี๋จึงบอกว่าอายุข้าพเจ้าได้ยี่สิบสีปียังไม่มีภรรยา อิดก๋งจึงว่าเราเห็นท่านมีรูปอันบริบูรณ์ มีใจเมตตาท่านนัก ตัวเราหาบุตรชายมิได้มีแต่บุตรหญิงคนหนึ่ง อันบุตรเรานี้เมื่อมารดาจะมีครรภ์ ฝันว่าได้ยินเสียงหงส์ร้อง แต่นางเกิดมาอยู่ในเรือน เพื่อนบ้านทั้งปวงไม่มีผู้ใดเห็นตัวแลผู้มีตระกูลมั่งมีทรัพย์สินมาสู่ขอหลายแห่งเราเห็นไม่สมควร อันนางหงอกี๋บุตรของเราได้เล่าเรียนหนังสือชำนิชำนาญ เห็นว่าท่านมีสติปัญญา ควรเป็นคู่กับนางหงอกี๋เราจะยกให้เป็นภรรยาท่านจะได้พึ่งบุญสืบไป อิดก๋งก็เรียกนางหงอกี๋ออกมาให้คำนับห้างอี๋ ห้างอี๋พิศดูรูปโฉมนางหงอกี๋ก็มีจิตผูกพันรักใคร่ ห้างอี๋จึงคำนับอิดก๋งแล้วจึงว่า ท่านมีใจเมตตายกบุตรให้ข้าพเจ้าครั้งนี้ขอบคุณท่านนัก จึงส่งกระบี่ให้ไว้เป็นสำคัญ แล้วคำนับลาอิดก๋งลงจากเรือนขึ้นม้า พอควั่นฌ้ออิหยินแลทหารทั้งปวงกลับเข้าเมืองก้วยกี๋ ห้างอี๋กับกี๋โป้ก็พาควั่นฌ้ออิหยินเข้าไปคำนับเจ้าเมืองก้วยกี๋ ห้างอี๋จึงแจ้งความทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าได้ม้ามาตัวหนึ่ง กับอิดก๋งยกบุตรสาวให้ข้าพเจ้าแต่ยังหาได้รับเข้ามาไม่ ห้างเหลียงเห็นควั่นฌ้ออิหยินกับพวกแปดพันสมเป็นทหารมีความยินดีนัก จึงปราศรัยควั่นฌ้ออิหยินว่า ท่านทั้งสองเข้าช่วยกันคิดการ ประดุจหนึ่งได้แก้วสองดวงอันหาค่ามิได้ แล้วให้จูงเอาม้าเข้ามาดู ม้านั้นสูงได้สี่ศอกเก้านิ้ว ยาวได้หกศอกหกนิ้ว สมเป็นม้าศึกให้ชื่อโอจือแบ๊ว่าม้าดำงาม พอเป็นฤกษ์ดีจึงให้ทหารออกไปรับนางหงอกี๋ ณ บ้านอิดก๋ง
ฝ่ายหงอจู๋กี๋เป็นน้องนางหงอกี๋เรียงบิดามารดากัน ตามมาส่งพี่สาว ณ เมืองก้วยกี๋ ตัวหงอจู๋กี๋สมัครอยู่กับห้างอี๋จะทำศึกด้วยไม่กลับไปบ้าน ห้างเหลียงจึงปรึกษาด้วยควั่นฌ้ออิหยินว่า เรามีทหารเอกอยู่ห้างอี๋หนึ่ง กี๋โป้หนึ่ง จงลิมวยหนึ่ง กับท่านทั้งสองเป็นห้าคน รี้พลเกลี้ยกล่อมไว้ได้ถึงสิบหมื่นเศษ เห็นพอจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ หัวเมืองทั้งปวงต่างคนต่างจะคิดไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ควั่นฌ้ออิหยินได้ฟังจึงตอบว่า ข้าพเจ้าคิดอยู่ว่าจะกระทำแต่กำลังน้อย ได้มาพบท่านซึ่งท่านว่าจะไปตีนั้นข้าพเจ้ายินดีมัก ห้างเหลียงได้ฟังควั่นฌ้ออิหยินว่าก็ชอบใจ จึงจัดสิ่งของให้เป็นอันมาก แล้วตั้งกี๋โป้จงลิมวยควั่นฌ้ออิหยินสี่คนคุมทหารกองละหมื่น ให้ห้างอี๋คุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหน้า ตัวห้างเหลียงเป็นแม่ทัพใหญ่รวมทหารไว้สามหมื่นเศษ แล้วแต่งคนให้ไปสืบทัพตันเซ่งซึ่งยกไปตีเมืองห้ำเอี๋ยง แล้วจัดทหารให้เดินหน้ากองหนึ่ง คนใช้คำนับลาแล้วขึ้นม้าไปจากเมืองก้วยกี๋ เมื่อห้างเหลียงจะยกทัพนั้นมีผู้เฒ่าชาวเมืองออกมาว่า ซึ่งท่านจะยกทัพไปผู้ใดจะอยู่รักษาเมืองเล่า ห้างเหลียงจึงว่าเรามาหยุดพักพอซ่องสุมผู้คนได้จะรีบไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นจะอยู่ช้ารี้พลมากชาวเมืองนี้จะได้ความเดือดร้อน เราจะยกไปก่อนท่านผู้เฒ่าทั้งปวงจงอยู่ชักชวนกันทำมาหากินกว่าจะสำเร็จการ แล้วเราจะกลับมาทำนุบำรุงท่านให้เป็นสุข
ฝ่ายห้างเหลียงถึงวันฤกษ์ดีก็ให้จัดทัพสรรพไปด้วยศัสตราวุธยกไปทางเมืองหวยไส
ขณะมันหยินโป้ชาวล๊กอันหยินขึ้นแก่เมืองหํ้าเอี๋ยง คุมคนมาทำการกับมงเทียมหนีไปซ่องสุมผู้คนอยู่ในป่า ออกมาคอยสกัดทางตีคนเดินไปมา
ฝ่ายคนใช้พบนายโจรยืนอยู่ ก็กลับมาบอกห้างอี๋แม่ทัพหน้า ห้างอี๋ขับม้าโอจือแบ๊ขึ้นไปฟังการครั้นใกล้แลเห็นหยินโป้ยืนอยู่ จึงร้องถามว่า ท่านนี้ชื่อใด จึงมากั้นหน้าทัพเรา
ฝ่ายหยินโป้ขี่ม้าถือขวานใหญ่ ได้ยินห้างอี๋ร้องถามจึงบอกว่า เราชื่อหยินโป้ชาวเมืองอั๋นหยิน แต่เราได้ยินมาถ้าทัพผู้ใดจะยกก็ย่อมมีธงจารึกชื่อปรากฏ ท่านยกมานี้ไม่มีสำคัญมาเราจึงเห็นว่าเป็นทัพโจร ห้างอี๋จึงตอบว่าเราชื่อห้างอี๋เป็นหลานห้างเหลียงเจ้าเมืองก้วยกี๋ มีทหารดีแปดพัน ทหารเลวสิบหมื่น บัดนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่อยู่ในยุติธรรม เราจะยกทัพไปกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ จะปราบปรามแผ่นดินให้เป็นสุข หยินโป้ได้ฟังจึงว่า ครั้งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ใช้ให้เราคุมคนมาถมทะเล ปราบภูเขาลิสาร เราเห็นอาญามากมัก แล้วกระทำผิดเยี่ยงอย่างกษัตริย์มาแต่ก่อน เราจึงมาอยู่เป็นนายโจร
ขณะนั้นพอควั่นฌ้อขับม้าพาทหารตามมาทันห้างอี๋ ครั้นหยินโป้เห็นควั่นฌ้อก็รู้จักทักพูดจากันวางอาวุธไว้ทั้งสองฝ่าย ห้างอี๋จึงถามควันฌ้อว่า ท่านกับหยินโป้รู้จักกันอยู่หรือ ควั่นฌ้อจึงบอกว่า ข้าพเจ้ากับหยินโป้เป็นเพื่อนรักกัน แต่ครั้งจี๋นซีฮองเต้ใช้ให้ปราบเขาลิสารร่วมคิดการสัญญาไว้ ถ้าผู้ใดได้ดีจะช่วยทำนุบำรุง แต่จากกันมาหลายปีแล้ว หยินโป้คนนี้มีกำลังมากสู้คนได้ถึงพัน หยินโป้จึงว่ากับห้างอี๋ว่า ควั่นฌ้อเป็นเพื่อนรักอยู่กับท่าน ตัวข้าพเจ้าก็จะยอมอยู่กับท่านด้วย ห้างอี๋ได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพาหยินโป้เข้ามาหาห้างเหลียง แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ
ฝ่ายหยินโป้ก็คำนับห้างเหลียงตามธรรมเนียม ห้างเหลียงเห็นหยินโป้จึงปราศรัย ว่า ท่านมาอยู่ด้วยเราครั้งนี้ดังเราได้บ้วนหลีตึงเสีย คือกำแพงยาวสิบหมื่นเส้น ซึ่งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้สร้างกั้นแดนไว้ เรามีใจยินดีนัก ตั้งแต่ห้างเหลียงได้หยินโป้มาไว้มีอำนาจดุจเสือแล้ว ปรึกษานายทหารทั้งปวงว่า จะคิดไปตีเอาเมืองหํ้าเอี๋ยงครั้งนี้ทแกล้วทหารก็บริบูรณ์ แต่ยังไม่มีกุ๋นสือที่จะปรึกษาในการสงคราม เราได้ข่าวว่ามีผู้เฒ่าคนหนึ่งชื่อฟัมแจ้ง อายุได้เจ็ดสิบปีอยู่บ้านกี๋เจ๋าแดนเมืองไฟเอี๋ยง มีสติปัญญาดังซุยหมูจู้แลหงอคี ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กต้นกษัตริย์ จำจะจัดคนที่ฉลาดไปเชิญจึงจะได้ตัวมา กี๋โป้จึงว่าข้าพเจ้าได้ยินคนออกชื่อฟัมแจ้งนี้นานแล้ว แต่ไม่รู้จักตัว จะสืบเสาะไปให้พบ พาฟัมแจ้งมาหาท่านให้จงได้ ห้างเหลียงได้ฟังกี๋โป้ว่าก็ชอบใจ จึงจัดแพรเจ็ดพับกับสิ่งของสำหรับเชิญกุ๋นสือให้กี๋โป้ๆ ได้สิ่งของทั้งปวงแล้วก็คำนับลา พาทหารพันหนึ่งกับสิ่งของเครื่องคำนับรีบไป
ฝ่ายตันเซ่งยกทัพไปถึงปลายแดนเมืองหํ้าเอี๋ยง ก็ให้ตั้งค่ายพักลงไว้ให้ทหารไปสืบดูการ
ฝ่ายชาวด่านรู้ว่าศึกยกมา ก็เข้าไปคำนับขุนนาง ณ เมืองหํ้าเอี๋ยงแจ้งความทุกประการ ขุนนางก็เข้าไปทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ว่ากองทัพมาตั้งอยู่ปลายแดน
ฝ่ายพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทราบข่าวว่าศึก สั่งให้เจียงหำเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกออกไปตีข้าศึกให้แตกฉาน เจียงหำคำนับลาออกมาจัดทหารครบแล้วยกไป ครั้นถึงตำบลแห่งหนึ่งเป็นที่ชัยภูมิ จึงสั่งให้จองแกเป็นกองโจร คุมทหารสองหมื่นไปซุ่มอยู่สองข้างทาง แล้วให้อ๋องเฮ็กคุมทหารสองหมื่นไปตั้งมั่นรับหน้าไว้ ต่อเมื่อใดข้าศึกยกมาตีค่ายมั่นจึงให้ระดมกันตีขนาบ
ฝ่ายจองแกอ๋องเฮ็กสองนาย คำนับลาพาทหารไปตามเจียงหำสั่งทุกประการ ตันเซ่งเร่งรีบยกทัพเข้ามา พอเห็นค่ายชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงออกไปตั้งรับก็ขับทหารเข้าตีค่าย
ฝ่ายเจียงหำรู้ก็เร่งขับทหารหนุนออกไปช่วยอ๋องเฮ็กๆ เมื่อเจียงหำยกหนุนมาช่วยก็ดีใจ ขับม้าออกไปรบกับตันเซ่งได้สิบเพลง ทหารต่อทหารรบกันยิงเกาทัณฑ์พุ่งศัสตราวุธ ทหารเมืองหํ้าเอี๋ยง ได้ทีตีทหารตันเซ่งแตกกระจัดพลัดพรายล้มตายเป็นอันมาก ตันเซ่งเห็นทหารพ่ายพังลงมา แลไปข้างหน้าเห็นทหารเมืองหํ้าเอี๋ยงหนุนมามากก็เสียใจ จึงชักม้าพาทหารแตกหนีเข้าป่าไปได้ประมาณสามร้อยคน
ฝ่ายจองแกก็ขับทหารก้าวสกัด เห็นตันเซ่งเสียทีก็ฟันด้วยง้าวคอขาดตกม้าลงให้ทหารหิ้วศีรษะตันเซ่งเข้าไปให้แก่เจียงหำผู้เป็นแม่ทัพ เจียงหำเห็นจองแกได้ศีรษะตันเซ่งมาก็ยินดี จึงสั่งให้เลิกทัพกลับเข้าเมืองห้ำเอี๋ยงนำเอาข้อความเข้าไปทูลแก่พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังก็ทรงพระสรวล แล้วปูนบำเหน็จให้แม่ทัพนายกองซึ่งนำความชอบมา

ฝ่ายกี๋โป้ครั้นมาถึงบ้านกิเจ๋า ก็ไปเที่ยวสืบถามชาวบ้านว่า ฟัมแจ้งอยู่ตำบลใดเราจะไปหา คนทั้งปวงบอกว่าฟัมแจ้งไปอยู่เขาขีโก้ ทางไกลบ้านประมาณสามร้อยเส้นเป็นที่เงียบสงัด กี๋โป้รู้ดังนั้นจึงแปลงตัวเป็นพ่อค้าตามไปหาฟัมแจ้ง ณ เขาขีโก้ ครั้นถึงเข้าไปคำนับฟัมแจ้งๆ เห็นกี๋โป้เข้ามา ท่วงทีองอาจผิดกิริยาพ่อค้าจึงถามว่าท่านมาทั้งนี้ดูทีท่านจะเป็นนายทหาร ทำไมจึงแปลงตัวเป็นพ่อค้ามาหาเราด้วยธุระสิ่งใด กี๋โป้ได้ฟังจึงคิดว่าฟัมแจ้งคนนี้เห็นจะเป็นคนดีมีสติปัญญาโดยแท้ จึงบอกความตามจริงว่าข้าพเจ้าเป็นทหารห้างเหลียงเจ้าเมืองก้วยกี๋ มีทหารฝีมือแลทหารรบเป็นอันมาก ห้างเหลียงรู้ว่าท่านมีสติปัญญา จึงใช้ให้ข้าพเจ้าเอาแพรแลสิ่งของมาคำนับ ขอเชิญท่านไปจะได้ปรึกษาซึ่งจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ห้างเหลียงวิตกนักจะใคร่พบท่าน กี๋โป้ก็เอาสิ่งของคอยจะยื่นให้ ฟัมแจ้งว่าท่านจงไปเสียก่อนพรุ่งนี้จึงมาพูดจากัน ฟัมแจ้งก็จับยามดูจะใคร่รู้ว่า ห้างเหลียง จะเป็นผู้มีบุญหรือมิใช่ กี๋โป้เห็นจึงว่าข้าพเจ้าได้คำนับยื่นแพรให้ท่านค้างอยู่ ขอท่านจงรับเอาแพร คำนับของห้างเหลียงก่อน จึงค่อยจับยามต่อไป ฟัมแจ้งเกรงใจกี๋โป้ก็จำรับแล้วจับยามต่อไปก็รู้แจ้งจึงกระทืบเท้าแล้วว่าห้างเหลียงมิใช่ผู้มีบุญ จึงคิดว่าได้รับของคำนับเชิญ จะบิดพลิ้วมิได้จำจะไปหาห้างเหลียง ฟัมแจ้งจึงว่าแก่กี๋โป้ซึ่งห้างเหลียงให้ท่านมาเชิญก็จะช่วยคิดการตามสติปัญญา ครั้นเวลารุ่งเช้ากี๋โป้กับฟัมแจ้งก็พากันมานอนทางคืนหนึ่งจึงถึงกองทัพ
ฝ่ายห้างเหลียงรู้ว่ากี๋โป้พาฟัมแจ้งมาถึงมีความยินดี ก็ออกมารับนอกค่าย เชิญฟัมแจ้งเข้าไปในค่ายให้นั่งที่อันสมควร ทั้งสองถ้อยทีถ้อยคำนับทัน ห้างเหลียงจึงว่าข้าพเจ้ารวบรวมทหารไว้ได้สิบหมื่นเศษ จะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงแก้แค้นซึ่งมาตีเอาเมืองฌ้อแต่ยังหาคนซึ่งมีสติปัญญาจะได้เป็นที่ปรึกษา พอรู้ข่าวว่าท่านเป็นคนดีรู้กาลล่วงหน้า ควรที่จะปรึกษาทำการใหญ่ได้ จึงให้กี๋โป้ไปเชิญท่านมาครั้งนี้ ยินดีดุจได้เมืองหํ้าเอี๋ยงมาไว้ในเงื้อมมือข้าพเจ้า ท่านจงช่วยคิดการให้ตลอด ฟัมแจ้งได้ฟังจึงว่า ข้าพเจ้าอายุได้ถึงเจ็ดสิบปีแล้ว จะพิเคราะห์การสิ่งใดก็หลงลืมหาเหมือนแต่ก่อนไม่ ข้าพเจ้าจะตั้งใจตามสติกำลัง ให้ท่านคืนเอาเมืองฌ้อให้จงได้ ห้างเหลียงได้ฟังก็ชอบใจนัก จึงบอกฟัมแจ้งว่า บัดนี้ตันเซ่งเขาก็ได้ทหารเป็นอันมากยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ตันเซ่งกระทำการจะได้เมืองหรือจะเสียทีประการใดยังหารู้ไม่ ให้คนไปสืบข่าวยังมิได้กลับมา ถ้าได้ความว่ายังรบติดพันกัน อยู่จึงจะยกไปดู ถ้าได้ทีแล้วจะตีเป็นศึกกระหนาบ
ฝ่ายคนใช้ซึ่งห้างเหลียงเจ้าเมืองก้วยกี๋ใช้ไปสืบตันเซ่งถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง รู้ว่ากองทัพตันเซ่งแตกตัวตันเซ่งตาย ก็ขับม้ามาถึงเมืองไฝ่ไส พอพบกองทัพห้างเหลียงตั้งอยู่ก็เข้าไปคำนับแจ้งความว่า ทัพตันเซ่งแตกกระจัดพลัดพรายตัวก็ตายในที่รบ
ฝ่ายห้างเหลียงได้ฟังคนใช้มาบอกความดังนั้น จึงปรึกษาฟัมแจ้งว่าตันเซ่งเสียทีแก่ชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว ทหารเรามีแต่สิบหมื่นเห็นจะท้อใจ ครั้นจะรีบยกไปเกลือกจะเสียที ท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งจึงว่าซึ่งตันเซ่งเสียทัพทั้งนี้เพราะโดยด่วนหาปัญญามิได้ ใจเป็นคนโลภจะชิงเอาสมบัติแต่ผู้เดียว ทำเป็นทัพโจรตีเมืองใหญ่ใครจะนับถือ ขอท่านคิดเป็นกลอุบายเชิญเชื้อวงศ์ในเมืองฌ้อมาตั้งเป็นเจ้าไว้ก่อน แต่พอให้คนนิยมว่าท่านกตัญญู หัวเมืองและประชาราษฎรรู้ก็จะมาสามิภักดิ์เป็นอันมาก จึงค่อยคิดกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็เห็นจะสำเร็จการ ถึงทหารมีฝีมือแลหัวเมืองใหญ่ทั้งหกหัวเมืองเห็นจะมาเข้าด้วย ห้างเหลียงได้ฟังก็เห็นชอบ จึงยกฟัมแจ้งเป็นกุ๋นสือที่ปรึกษาผู้ใหญ่ แล้วสั่งให้ไปสืบหาเชื้อวงศ์ในเมืองฌ้อก็หาได้ความไม่ จึงให้จงลิมวยไปสืบหาพระญาติพระวงศ์ในเมืองฌ้อให้จงได้ จงลิมวยคำนับลาพาทหารไปเที่ยวสืบเสาะไถ่ถามชาวบ้านซึ่งอยู่แดนเมืองฌ้อ หาผู้ใดจะรู้จักไม่ จงลิมวยเข้าไปถึงบ้านนำไฝเห็นเด็กคนหนึ่งนั่งดูแพะ มีเด็กชาวบ้านมาชวนวิวาทไล่ชกตีเด็กที่นั่งก็วิ่งหนีมา จงลิมวยเห็นเด็กวิ่งหนีมาหูใหญ่คิ้วยาวสุดหางตา รูปงามกว่าเด็กทั้งปวงที่ไล่มา จึงร้องห้ามแล้วถามเด็กที่วิ่งหนีมานั้นว่าวิวาทกันด้วยอันใด
ฝ่ายบีซิมก็หยุดอยู่ บอกความว่าเด็กเหล่านั้นว่าเราเป็นบุตรหาบิดาไม่ ข้าน้อยใจจึ่งว่ามันเป็นแต่ลูกชาวบ้าน เราเป็นถึงหลานเจ้าเมืองฌ้อมันจึงโกรธ จงลิมวยพิเคราะห์ดูรูปเห็นประหลาด จึงถามว่าเจ้านี้ชื่อใด อายุสักกี่ขวบ บิดามารดาอยู่ไหน จึงว่าเป็นหลานเจ้าเมืองฌ้อ บอกตามจริงเราจะช่วย บีซิมจึงบอกว่าข้าชื่อบีซิม อายุได้สิบสามขวบมารดาข้าพเจ้าอาศัยอยู่บ้านตรงนี้ บอกแล้วก็วิ่งหนีด้วยความกลัว เกลือกว่าจะเป็นทหารชาวเมืองห้ำเอี๋ยงมาตามจับ จงลิมวยฉวยตัวบีซิมได้ก็อุ้มขึ้นม้าพาเข้าไปในบ้านบอกกับผู้มีชื่อ ให้เชิญมารดาบีซิมออกมา นายบ้านได้ฟังก็ตกใจจึงเข้าไปในเรือนบอกความกับนางอุยซีว่ามีผู้มาหาก็พานางอุยซีออกมา จงลิมวยจึงบอกว่าห้างเหลียงใช้ให้ข้าพเจ้ามาสืบหาเชื้อวงศ์ในเมืองฌ้อ บัดนี้มาพบบีซิมบุตรของท่านว่าเป็นหลานไฝ่อ๋อง ท่านยังได้สิ่งอันใดเป็นสำคัญบ้าง นางอุยซีได้ฟังดังนั้นจึงไปหยิบเสื้อบีซิมมาส่งให้จงลิมวยๆ พิเคราะห์ดูเสื้อนั้น ก็เห็นอักษรจารึกแซ่ที่คอเสื้อนั้นว่า เป็นบุตรฌ้อไทจู๊เป็นหลานฌ้ออ๋อง แล้วเห็นดุมแก้วเป็นสำคัญ จงลิมวยคำนับนางอุยซีแล้วว่ากับเต่งเตียวนายบ้าน ให้แต่งนางอุยซีกับบีซิมให้สมเป็นหลานฌ้ออ๋อง จัดผู้คนติดตามไปส่งเห็นจะได้บำเหน็จ เต่งเตียวนายบ้านจัดแจงเสร็จแล้ว ก็พามารดาบีซิมมากับจงลิมวย ครั้นถึงไฝ่ไสแล้วจงลิมวยก็เข้าไปหาห้าง เหลียง เล่าความแต่หนหลังให้ห้างเหลียงฟัง ห้างเหลียงเห็นบีซิมกับนางอุยซี จึงเชิญให้นั่งที่อันสมควร แล้วจึงหยิบเงินห้าสิบตำลึงผ้าแพรพับหนึ่งให้นายบ้านเป็นบำเหน็จ นายบ้านคำนับลาไป ครั้นถึงวันฤกษ์ดีห้างเหลียงจึงประชุมทแกล้วทหารพร้อมกัน แล้วเชิญบีซิมขึ้นไปเป็นไฝ่อ๋อง เจ้าเมืองฌ้อ มารดานั้นให้เป็นฮองไทเฮ้า ครั้นบีซิมได้เป็นไฝ่อ๋องแล้ว ให้จัดแจงตั้งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยไว้ตามตำแหน่ง จึงตั้งห้างเหลียงเป็นบู๊สินกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการ ตั้งห้างอี๋เป็นไต้สิมาฮู เจียงกุ๋นเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ตั้งฟัมแจ้งเป็นกุ๋นสือ คือครูสั่งสอนแลเป็นที่ปรึกษา ตั้งกี๋โป้หนึ่ง จงลิมวยหนึ่ง เป็นโตคีคือนายทหารปลัดห้างอี๋ หยินโป้เป็นเผียนเจียงกุ๋น ควั่นฌ้อหนึ่ง อิหยินหนึ่งเป็นฌ้อขีทหารรอง แล้วไฝ่อ๋องกับห้างเหลียงปรึกษากันว่าจะปูนบำเหน็จทหารตามสมควร แต่นั้นมาค่อยได้ทหารมากขึ้น
ฝ่ายซองงีซึ่งเป็นขุนนางเมืองฌ้อ ครั้นเมืองฌ้อเสียแก่เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว ก็พาพรรคพวกไปซ่องสุมเกลี้ยกล่อมหาทหารอยู่ ณ เมืองกังแฮ ครั้นแจ้งความว่าห้างเหลียงเชิญหลานเจ้าเมืองฌ้อเป็นไฝ่อ๋อง จึงพาทหารสามหมื่นมาเข้าด้วยห้างเหลียงๆ ก็พาเข้าไปเฝ้า ไฝ่อ๋องรู้ว่าซองงีเป็นคนเก่า จึงสั่งให้ห้างเหลียงตั้งซองงีให้เป็นเขาจู๋กว้านกุ๋นว่าราชการฝ่ายพลเรือน
ฝ่ายซองงีได้รับที่แล้วจึงปรึกษาแก่ห้างอี๋ว่า ตำบลไผ่ใสนี้ที่ทางภูมิฐานจะตั้งเป็นเมืองใหญ่นั้นหาสมควรไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองอิหยีนั้นเป็นที่ชัยภูมิกว้างใหญ่ ถึงมาตรว่าจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง หนทางก็เดินได้โดยสะดวกควรจะตั้งเมืองใหญ่ ห้างอี๋ได้ฟังเห็นชอบจึงคำนับซองงี แล้วบอกแก่ห้างเหลียงๆ ก็เอาคำซองงีขึ้นปรึกษาไฝ่อ๋องๆ เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทหารจัดเป็นขบวนทัพพร้อมด้วยปีกซ้ายขวาหน้าหล้ง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ยกทหารออกจากค่ายไฝ่ไสจะไปเมืองอิหยี
ฝ่ายเล่าปังเมื่อยกออกจากเมืองไภก้วนมา คิดว่าจะช่วยตันเซ่งตีเมืองหํ้าเอี๋ยงครั้นถึงตำบลไภโหพบทหารแตกทัพมา รู้ว่าตันเซ่งตาย จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้คอยทัพห้างเหลียง
ฝ่ายไฝ่อ๋องกับห้างเหลียง เมื่อยกกองทัพมาถึงเมืองไฝ่โหเห็นกองทัพเล่าปังตั้งอยู่ ฟัมแจ้งหยุดม้าแลดูเห็นรัศมีห้าอย่าง ก็แจ้งว่ารัศมีผู้มีบุญบังเกิดตรงค่ายนั้น เล่าปังครั้นรู้ว่ากองทัพห้างเหลียงยกมา ก็ชวนห้วนโก้ยแฮเฮาหยินขึ้นม้าพาทหารพันหนึ่งออกรับห้างเหลียง ฟัมแจ้งเห็นเล่าปังก็รู้ว่าเป็นผู้มีบุญ จะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินได้ถึงสี่ร้อยปี จึงคิดว่าเดิมทีไม่ทันพิเคราะห์ ด่วนรับเชิญมาอยู่ด้วยผู้หาบุญมิได้ เสียนํ้าใจนักนิ่งตรึกตรองอยู่ ห้างเหลียงครั้นเห็นเล่าปังมีความยินดี ทั้งสองก็คำนับกันตามธรรมเนียมแล้วพากันไปเฝ้าพระเจ้าไฝ่อ๋องหงีเต้ ห้างเหลียงจึงทูลว่า เล่าปังผู้นี้ตั้งใจจะมาช่วยกระทำศึก พระเจ้าไฝ่อ๋องหงีเต้จึงตรัสแก่เล่าปังว่า ซึ่งท่านตั้งใจมาหาเราโดยสุจริตขอบใจท่านนัก ห้างเหลียงกับเล่าปังจึงปรึกษากันว่าเราพร้อมกันทั้งสองทัพ คนถึงยี่สิบหมื่นเสด็จยกไปตั้งเมืองอิหยี แล้วสั่งทหารให้เดินทัพยกข้ามแม่นํ้าซุยโหไปถึงเมืองอิหยี
ฝ่ายตันยิบเจ้าเมืองอิหยี ครั้นแจ้งความก็ออกมาเชิญไฝ่อ๋องหงีเต้เข้าเมือง แต่กองทัพห้างเหลียงกับฟัมแจ้งนั้นตั้งค่ายอยู่ริมแมน้ำซุยโหนอกเมืองอิหยีเกลี้ยกล่อมผู้คนอยู่

ครั้งนั้นยังมีชายผู้หนึ่งอยู่เมืองไฝ่ยิมชื่อฮั่นสิน ถือกระบี่เที่ยวตกเบ็ดเลี้ยงชีวิตอยู่ตามแม่น้ำห้วยเข วันหนึ่งหาปลาไม่ได้อดอาหาร นางเผียวโปเห็นฮั่นสินหน้าซีดก็ให้ข้าวสุกกินมื้อหนึ่ง ฮั่นสินได้กินอาหารมีใจยินดี จึงว่าสืบไปภายหน้าข้าพเจ้าได้ดีจะสนองคุณท่าน นางเผียวโปจึงว่า ท่านนี้เป็นชายแต่จะหาข้าวกินมื้อหนึ่งก็ยังยาก ยังแค่นว่าได้ดีจะแทนคุณเราอีกเล่า ถ้าเรากับท่านเป็นมารดากับบุตรเหมือนหนึ่งมารดาหองสุนอดข้าวให้ลูกกิน จนลูกชายได้มีบุญด้วยกันก็ควรอยู่ เราให้ข้าวท่านวันนี้ก็นึกว่าให้ทานเอาบุญมิใช่เราจะเอาคุณแก่ท่าน ว่าแล้วนางเผียวโปกลับไปเรือน วันหนึ่งฮั่นสินไปขายปลากลางตลาด มีชายคนหนึ่งชื่ออักเชียวเลียนเป็นคนขี้เมาเดินมาเห็นฮั่นสิน จึงเยาะว่าท่านมีกระบี่จะแทงเราได้หรือมิได้ ถ้าแทงเราไม่ได้ก็มาลอดใต้ขาเรา จึงจะไม่ทำให้ลำบากตัวต่อไปฮั่นสินคิดว่าตัวแรงน้อย แล้วมาพบคนพาลครั้นไม่ทำตามก็จะเจ็บตัว จึงก้มศีรษะ ลอดขาอักเชียวเลียนไป ชาวตลาดพากันหัวเราะเยาะอื้ออึง ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อตอฮูได้เรียนวิชาดูลักษณะ เดินแวะเข้ามาเห็นฮั่นสินได้ลักษณะต้องตำรา จึงว่าท่านนี้นานไปจะได้เป็นแม่ทัพใหญ่บังคับทหารทั้งปวง จะมียศศักดิ์ศฤงคารเป็นอันมาก ฮั่นสินได้ฟังมีใจกำเริบจึงไปเที่ยวเรียนวิชา ครั้นอยู่มาได้ยินข่าวห้างเหลียงยกหลานเจ้าเมืองฌ้อเป็นไฝ่อ๋องเกลี้ยกล่อมผู้คนแต่งตั้งขุนนางบำรุงทหารเป็นอันมาก ฮั่นสินคิดว่าหมอดูเราว่านานไปจะได้ดี จำจะเข้าเกลี้ยกล่อมทำราชการ คิดแล้วก็รีบมาหาห้างเหลียงว่า ข้าพเจ้าจะขออยู่ด้วยท่านเป็นทหาร
ฝ่ายห้างเหลียงเห็นฮั่นสินซีดผอมหากำลังมิได้ จึงปรึกษาฟัมแจ้งจะให้ขับเสียจากค่าย ฟัมแจ้งจึงว่า ท่านเห็นฮั่นสินหิวโหยกำลังน้อย แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าคนผู้นี้จะมีสติปัญญา เราก็จะหาคนอยู่จะจำรับไว้ ห้างเหลียงจึงให้ฮั่นสินเป็นจิบเก๊กหนึงสำหรับถือทวนตามหลัง ฮั่นสินไม่สมคะเนเสียนํ้าใจต้องไปทำตามตำแหน่ง
ฝ่ายห้างเหลียงตั้งมั่นอยู่แม่นํ้าซุยโหไกลเมืองอิหยี ผู้คนเข้าหามากขึ้นทุกวันยังคิดรวมกองทัพอยู่
ฝ่ายเตียวโก๋ครั้นแจ้งว่า ห้างเหลียงเชิญเชื้อเจ้าเมืองฌ้อมาเป็นไฝ่อ๋อง ตั้งซ่องสุมรวบรวมทหารได้เป็นอันมาก เล่าปังก็ยกกองทัพมาเข้าด้วย แลหัวเมืองใหญ่หกเมืองซึ่งเคยมาขึ้นก็แข็งเมือง มิได้มาตามธรรมเนียม จึงให้หาเจียงหำเข้ามาปรึกษาว่า ครั้งนี้พวกโจรมีใจกำเริบ หัวเมืองทั้งปวงคบคิดกันแข็งเมือง การสงครามเป็นพนักงานของท่าน จงจัดทหารไปปราบปรามให้ราบคาบอย่าให้กำเริบต่อไปได้ เจียงหำจึงว่าเหตุซึ่งเกิดครั้งนี้รู้อยู่แล้ว จะมาปรึกษาท่านยกไปตีหัวเมืองซึ่งแข็งเมืองนั้นให้จงได้ ว่าแล้วก็ออกมาจัดตั้งอี้หนึ่ง สุมาหืนหนึ่ง หลีหยีวหนึ่ง สามนายกับทหารสามสิบหมื่นพร้อมแล้ว เจียงหำก็ยกกองทัพไปทางด่านหำก๊กก๋วนทิศตะวันออก จะไปตีเมืองงุยก่อนแล้วจะไปตีเมืองฌ้อ
ฝ่ายเจ้าเมืองงุยครั้นแจ้งว่ากองทัพเมืองหลวงยกมา เห็นว่าจะต้านทานกองทัพเมืองหลวงมิได้ จึงให้กวาดต้อนครอบครัวแลเสบียงอาหารเข้าไว้ในเมือง ให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทิน แล้วให้ม้าใช้ถือหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อเจ้าเมืองเจ๋ ขอกองทัพให้มาช่วย คนใช้ทั้งสองได้หนังสือแล้วก็คำนับลาต่างคนขึ้นม้าแยกทางกันรีบไป ม้าใช้คนหนึ่งถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปแจ้งความ แล้วส่งหนังสือให้แก่เทียมต๋ำเจ้าเมืองเจ๋
ฝ่ายเทียมต๋ำรู้ว่าศึกมาติดเมืองงุย ก็เกณฑ์กองทัพยกออกจากเมืองไป
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งไปถึงเมืองฌ้อ ก็คำนับแล้วแจ้งความแก่ไฝ่อ๋อง ไฝ่อ๋องฉีกผนึกออกดูรู้ความในหนังสือแล้ว สั่งให้ห้างเหมงขุนนางเก่าในเมืองฌ้อคุมทหารสามหมื่นยกไปช่วยเมืองงุย ห้างเหมงคำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้ว ก็ยกออกจากเมืองฌ้อไปตามไฝ่อ๋องสั่ง
ฝ่ายเจียงหำครั้นยกมาถึงปลายด่านเมืองงุย พอทหารเอาความมาบอกว่า กองทัพเมืองฌ้อแลกองทัพเมืองเจ๋มาตั้งประจำด่านเมืองงุยอยู่ถึงสองทัพ เจียงหำจึงแต่งให้สุมาหืนเป็นแม่ทัพคุมทหารหมื่นหนึ่งไปรับทัพเมืองเจ๋ ให้ตั้งอี้เป็นแม่ทัพคุมทหารหมื่นหนึ่งไปตีกองทหารเมืองฌ้อ แล้วเจียงหำสั่งตั้งอี้สุมาหืนว่า เราจะเป็นกองกลาง ถ้ากองใดย่อย่นเราจะช่วยระดมตี ตั้งอี้สุมาหืนคำนับลาพาทหารกองละหมื่นยกไป
ฝ่ายสุมาหืนยกกองทัพไปถึงตำบลหนึ่งเป็นทางช่องแคบ จึงจัดทหารเกาทัณฑ์ตั้งกองซุ่มอยู่สองข้างทาง แล้วสั่งนายทหารเกาทัณฑ์ทั้งสองกองว่าเราจะยกไปรบล่อ ถ้าเจ๋อ๋องยกทหารรุกรบไล่ ติดตามเข้ามาถึงที่ช่องแคบนี้ ท่านทั้งสองกองจึงตีม้าล่อขึ้นเป็นสำคัญ ให้ทหารยิงเกาทัณฑ์ แล้วตีล้อมสกัดตัดหลังไว้ กองทัพเราจะรบต้านหน้ารีบให้แตกฉานยับเยิน ครั้นสุมาหืนกำชับสั่งกองซุ่มเสร็จแล้วยกตามทางไป พอกองทัพเจ๋อ๋องยกมาปะทะทัพสุมาหืนเข้ากลางทาง เจ๋อ๋องรู้ว่ากองทัพเมืองห้ำเอี๋ยงก็ขับทหารเข้ารบกับทหารสุมาหืน
ฝ่ายสุมาหืนก็ให้ทหารทั้งปวงรบล่อถอยหลังมา เจ๋อ๋องเห็นได้ท่วงทีก็ขับทหารไล่ติดตาม กองทัพสุมาหืนไปถึงทางช่องแคบ
ฝ่ายนายกองทหารเกาทัณฑ์ซึ่งตั้งกองซุ่มอยู่สองฟากทางเห็นเจ๋อ๋องขับทหารไล่รบติดตามสุมาหืนมาถึงที่ซุ่มทัพ นายทหารกองซุ่มจึงตีกลองรบขึ้น ทหารเกาทัณฑ์ทั้งปวงก็ออกสกัดตัดหลัง ระดมยิงเกาทัณฑ์เป็นห่าฝน ถูกทหารเจ๋อ๋องป่วยเจ็บล้มตาย
ฝ่ายสุมาหืนก็ขับทหารเข้าต่อรบไล่ตีทหารเจ๋อ๋องๆ เห็นทหารชาวเมืองห้ำเอี๋ยงยิงเกาทัณฑ์สกัดหน้ากระหนาบข้าง ตกใจจึงให้ทหารรบป้องกันไว้ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายทหารสุมาหืนก็ระดมไล่พุ่งอาวุธสาดเข้าไป ทหารเจ๋อ๋องถูกอาวุธแลเกาทัณฑ์ป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ตัวเจ๋อ๋องต้องเกาทัณฑ์ตกม้าลง
ฝ่ายสุมาหืนไล่ไปทันฟันด้วยง้าวถูกเจ๋อ๋องคอขาดตาย ทหารเจ๋อ๋องก็แตกหนีกระจัดกระจายไป
ฝ่ายตั้งอี้ครั้นยกกองทัพรีบมาทหารอิดโรยอยู่ แลไปข้างหน้าเห็นกองทัพข้าศึกยกมาจะตั้งค่ายรับก็ไม่ทัน จึงให้หยุดทัพวางเป็นหมวดเป็นกองไว้
ฝ่ายห้างเหมงเห็นกองทัพเมืองห้ำเอี๋ยงยกมา ตัวห้างเหมงก็ขับม้าเข้ารบกับตั้งอี้ได้ยี่สิบเพลง ตั้งอี้เสียทีด้วยอิดโรยก็ชักม้าพาทหารหนี ห้างเหมงเห็นก็รีบติดตามไป พอคนใช้เอาความมาแจ้งแก่เจียงหำว่า กองทัพตั้งอี้เสียทีแก่ทหารเมืองฌ้อ เจียงหำจึงสั่งให้หลีหยีวออกไปช่วย หลีหยีวก็ขึ้นม้าถือทวนคุมทหารออกไปช่วยตั้งอี้ ทหารห้างเหมงซึ่งไล่ฆ่าฟันทหารตั้งอี้นั้นเสียขบวนมา
ฝ่ายหลีหยีวได้ทีขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารห้างเหมงๆ รบพุ่งป้องกันเป็นลามารถ ห้างเหมงเข้าสู้รบกับหลีหยีวได้สามเพลง หลีหยีวเอาทวนแทงถูกห้างเหมงตายตกม้าลง ทหารหลีหยีวก็ไล่ฆ่าฟันทหารห้างเหมงล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายงุยอ๋องแจ้งความว่า กองทัพเมืองฌ้อแลเมืองเจ๋แตกหนี กองทัพเมืองห้ำเอี๋ยง รุกไล่จะใกล้ถึงเมือง งุยอ๋องจึงชวนงุยป่าพาครอบครัวออกจากเมืองทางประตูทิศตะวันตกหนีไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเจียงหำครั้นมีชัยชนะรู้ว่างุยอ๋องงุยป่าหนีไปจากเมืองงุย ก็ยกกองทัพเข้าอยู่ในเมือง บำรุงทหารแล้วยกจากเมืองงุยจะไปตีเมืองฌ้อ ครั้นถึงเมืองตงอ๋อก็เข้าไปอยู่ในเมือง
ฝ่ายคนในกองทัพห้างเหมงแตกหนีไปแจ้งความแก่ไฝ่อ๋องว่า ห้างเหมงตายเสียทัพมา เจียงหำได้เมืองงุยแล้วยกมาตั้งเมืองตงอ๋อ จะมาตีเมืองฌ้อเป็นมั่นคง ไฝ่อ๋องครั้นแจ้งว่าห้างเหมงตายคิดเสียดายนัก จึงปรึกษาห้างเหลียงว่า ข้าศึกยกมาครั้งนี้ท่านจะคิดประการใดก็สุดแต่ท่าน ห้างเหลียงจึงว่า เจียงหำคนนี้เป็นทหารดีในเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้ากับห้างอี๋เล่าปังจะจัดแจงทหารยี่สิบหมื่นยกไปตี ถ้าจับเจียงหำได้แล้วถึงจะยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงก็จะไม่หนักมือนัก ห้างเหลียงก็ออกมาจัดเอานายทหารที่มีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งพันหนึ่ง กับรี้พลยี่สิบหมื่นครบเครื่องศัสตราวุธพร้อม แล้วยกกองทัพไปใกล้เมืองตงอ๋อ ทางประมาณสามร้อยเส้นตั้งค่ายมั่นลงไว้ จึงให้ห้างอี๋คุมทหารเข้าไปประชิดเมืองตงอ๋อ ห้างอี๋ขึ้นม้าพาทหารยกไปใกล้เชิงกำแพงเมือง แล้วให้ทหารร้องเรียกเจียงหำเข้าไปให้เร่งออกมาต่อสู้ดูกำลังฝีมือกัน
เจียงหำได้ฟังดังนั้น ก็ขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูเมืองออกมายืนม้าอยู่หน้าทหารทั้งปวง ห้างอี๋จึงร้องว่ากับเจียงหำว่า ตัวท่านเป็นนายทหารอยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยง บัดนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เชื่อฟังคำเตียวโก๋ ไม่ทำตามโบราณราชประเพณีกษัตริย์ซึ่งครองธรรมแผ่นดินจึงเป็นจลาจลได้ความเดือนร้อน ทุกหัวเมืองคิดพร้อมใจกันไปจะจับพระเจ้ายี่ซีฮองเต้กับเตียวโก๋ฆ่าเสีย ตัวท่านไม่รู้จักความตายหรือจึงพาทหารจะมาตีเมืองฌ้อ เหมือนจะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธเสียครั้งนี้
เจียงหำได้ฟังจึงตอบห้างอี๋ว่า อันเมืองฌ้อเป็นเชลยย่อมไปคำนับเมืองห้ำเอี๋ยง ซึ่งกลับตั้งเจ้าขึ้นเป็นไฝ่อ๋องมิได้ไปคำนับ จึงมีรับสั่งให้เรามาฆ่าเจ้าเมืองฌ้อ แล้วให้ปราบหัวเมืองให้ราบคาบ ตัวท่านดังตั๊กแตนจะแล่นเข้าเพลิง ไม่ควรที่จะเอาชีวิตมาตายเสียเปล่า จงกลับไปอยู่ตามสบายดีกว่า ห้างอี๋ได้ฟังเจียงหำว่าก็โกรธ จึงขับม้ามังกรดำรำทวนเข้ารบกับเจียงหำ ต่างคนก็ตัวดีถ้อยทีป้องปัดอาวุธกันถึงสามสิบเพลงมิได้เพลี่ยงพลํ้า
ฝ่ายเจียงหำกำลังน้อยชักม้าพาทหารถอยหนี ห้างอี๋ก็ขับม้าพาทหารไล่ หลีหยีวเห็นเจียงหำเสียทีมาก็ขับม้าพาทหารเข้าป้องกัน ห้างอี๋เห็นดังนั้นก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังดุจฟ้าผ่าภูเขา ม้าหลีหยีวตกใจโดดกระเด็นออกไปประมาณยี่สิบย่าง ห้างอี๋ได้ทีกระทืบม้าเข้าใกล้จะแทงหลีหยีวด้วยทวน พอสุมาหืนกับตั้งอี้ขับม้ามาทันเข้าป้องกันหลีหยีว ห้างอี๋ก็เข้ารบกับตั้งอี้สุมาหืนสองนาย ตั้งอี้สุมาหืนจะต้านทานกำลังห้างอี๋มิได้ก็ขับม้าหนี
ฝ่ายห้างอี๋ทหารเมืองฌ้อ เห็นทหารเมืองหํ้าเอี๋ยงเสียทีก็รุกไล่ติดตามไป
ฝ่ายเจียงหำจะเข้าเมืองมิได้ ก็ขับม้าพาทหารหนีมาทางประมาณห้าร้อยเส้นจึงตั้งค่ายมั่นลงไว้รวบรวมผู้คนซึ่งแตกหนี
ฝ่ายห้างเหลียงแจ้งว่าห้างอี๋ตีทัพเจียงหำแตกหนีไป จึงคิดว่าห้างอี๋เป็นคนใจเบาโทโสมาก เกลือกเจียงหำจะแต่งคนซุ่มทัพไว้จะเสียที ห้างเหลียงจึงให้ควั่นฌ้อหนึ่ง อิหยินหนึ่ง หยินโป้หนึ่ง สามนายคุมทหารสามพันเป็นกองหนุน
ฝ่ายห้างอี๋ไล่ติดพันตีทัพตั้งอี้สุมาหืนไปจนถึงค่าย แล้วกลับมาพบสามนายซึ่งหนุนไปครั้งหลัง ก็พากันมาหาห้างเหลียงเล่าความซึ่งได้รบกับเจียงหำสิ้นทุกประการ แล้วว่าพรุ่งนี้จะขอจัดทัพเป็นสามกอง ยกไปล้อมค่ายจับเจียงหำฆ่าเสียให้จงได้ ห้างเหลียงจึงตอบว่า อันเจียงหำเป็นคนเก่าเคยรบพุ่งมาแต่ก่อน ความคิดดีมีสติปัญญามาก ครั้งนี้แก่ชราหลงลืมถอยกำลังแล้วเห็นจะสู้ฝีมือทหารเรามิได้ พอเวลาเย็นยกโต๊ะมาเลี้ยงพร้อมกันกินสุราเป็นผาสุก ครั้นรุ่งเช้าห้างเหลียงแบ่งทหารเป็นสามทัพ ให้เล่าปังห้างอี๋หยินโป้ยกไปตีเจียงหำ เล่าปังห้างอี๋หยินโป้ก็พาทหารออกจากค่ายยกไป ครั้นถึงค่ายเจียงหำแล้วห้างอี๋โอบไปด้านหลัง เล่าปังแซงด้านตะวันออก หยินโป้เข้าด้านตะกันตก ทหารทั้งสามกองตีกลองรบยกหนุนแน่นกันเข้าตีค่าย พุ่งศัสตราวุธเข้าไปดังห่าฝน ทหารเจียงหำสู้ทนรบอยู่เป็นสามารถ
ฝ่ายเจียงหำเห็นกำลังศึกกล้า ก็ขึ้นม้าพังค่ายด้านหน้าออกไป ทหารสามกองก็ติดพันก้าวสกัด ไล่ฆ่าฟันทหารเจียงหำแตกกระจัดพลัดพรายไป เจียงหำก็พาทหารหนีไปเมืองเต่งโถ
ฝ่ายหยินโป้ขับม้าพาทหารไล่ติดพันไปล้อมเมืองเต่งโถไว้ แต่หลีหยีวนั้นขับม้าหนีไปตามเมืองยงฉีว ห้างอี๋ก็ตามไป
ฝ่ายหลีหยีวเห็นจะไปไม่พ้น ก็ชักม้ารำทวนกลับเข้าสู้กับห้างอี๋ได้สามเพลง ห้างอี๋แทงด้วยทวนถูกหลีหยีวตายตกม้าลง แต่ตั้งอี้สุมาหืนขับม้าหนีไปทางเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเล่าปังก็ขับม้าพาทหารตามไป เสียวโหจึงห้ามไว้ว่าเรามาคืนหนึ่งแล้วหาทันตั้งอี้สุมาหืนไม่ ครั้นจะตามต่อไปเป็นเวลากลางคืนเกลือกตั้งอี้สุมาหืนจะซุ่มทัพ ทหารเรามิรู้ตัวจะตกใจแตกตื่น ขอท่านตั้งค่ายลงไว้คอยดูท่วงทีก่อน เล่าปังฟังเสียวโหว่าเห็นชอบ ก็สั่งให้ตั้งค่ายหยุดพักแต่งทหารสำรองไปสอดแนมดู
ฝ่ายห้างเหลียงเมื่อเจียงหำเสียค่าย หยินโป้ตามรบไปนั้น ห้างเหลียงก็ยกกองทัพหนุนตามหยินโป้ไปถึงเมืองเต่งโถ หยินโป้เข้าล้อมเมืองอยู่ จึงหาตัวหยินโป้มาว่า เจียงหำหนีมาอาศัยเมืองเต่งโถเป็นเมืองน้อยเท่านี้ เหตุไรไม่ตีเลียให้แตกฉานเสียโดยเร็วยังตั้งทัพหน่วงไว้ ถ้ารู้ไปถึงเมือง ห้ำเอี๋ยงจะยกทัพเพิ่มเติมมาจะมิเสียท่าแก่ข้าศึกหรือ หยินโป้ได้ฟังจึงว่า เจียงหำแตกมาครั้งนี้รี้พลยังมากให้รักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงอยู่ ที่จะหักเอาโดยเร็วยังมิได้ จึงให้ทหารเข้าล้อมค่าย กองทัพท่านหนุนมาจึงจะตี ห้างเหลียงได้ฟังก็โกรธ จึงว่าตัวท่านจะเป็นนายทหารนั้นมิได้ แต่เมืองเล็กเท่านี้ ยังไม่คิดตีเสียให้ได้ ที่ไหนจะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงกับเราได้ หยินโป้ได้ฟังห้างเหลียงว่ากล่าวติเตียนมีความน้อยใจนั่งนิ่งอยู่ ห้างเหลียงก็ให้ตั้งค่ายประชิดเมืองเต่งโถ ครั้นจวนรุ่งก็ขับทหารให้เอาบันไดเข้าพาดปีนกำแพงเมืองทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายเจียงหำเห็นทหารเมืองฌ้อหักเข้ามา จึงให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินทุ่มทิ้งก้อนศิลาแลคั่วกรวดทรายเทลงไป ให้ทหารบนหอรบยิงเกาทัณฑ์พุ่งศัสตราวุธเป็นสามารถ ถูกรี้พลซึ่งปีนกำแพงเมืองกับทหารนอกค่ายในค่ายล้มตายเป็นอันมาก ห้างเหลียงเห็นคนล้มตายนับพัน จึงให้ทำบีหลั่นพอบังตัวทหารเข้าไปจะให้ปีนกำแพง
ฝ่ายเจียงหำให้เผาสายโซ่เหล็กแดง ทิ้งลงมาถูกบีหลั่นหักยับระยำไป บ้างก็ไหม้เป็นเพลิงลุก ห้างเหลียงเห็นเป็นเวลาพลบค่ำแล้วทหารเหนื่อยพักอิดโรยก็ให้ถอยรวบรวมอยู่ในค่าย พากันกินอยู่หลับนอนเป็นปกติมิได้สั่งให้ตรวจตรารักษาค่าย ฮั่นสินเห็นผิดทำนองศึก จึงเข้าไปว่าแก่ห้างเหลียงว่า ท่านมาตั้งประชิดเมืองอยู่ฉะนี้ มิได้สั่งให้ตรวจตรารักษาค่ายแล้วก็เป็นเวลาค่ำ ถ้าเจียงหำออกมาปล้นจะมิเสียค่ายหรือ ห้างเหลียงได้ฟังก็โกรธจึงตอบฮั่นสินว่าเราเป็นถึงเจ้าเมืองก้วยกี่ เป็นแม่ทัพมารบตีค่ายเจียงหำแตกจนตามล้อมไว้ ยังแต่ตัวจะตาย ที่ไหนเจียงหำจะคิดมาปล้นค่ายเราได้ ซึ่งตัวว่าทั้งนี้จะทำให้ทหารเราเสียใจ อันสง่ากองทัพเราครั้งนี้ยกไปถึงไหนย่อมจะกลัวถึงนั่น แล้วขับฮั่นสินให้ไปเสียจากค่าย ซองงีได้ฟังจึงห้ามห้างเหลียงว่าท่านอย่าเพ่อโกรธฮั่นสิน ซึ่งฮั่นสินว่ากล่าวเตือนสติท่านจะให้ระวังตัว มิใช่จะแกล้งมาว่าให้ทหารเสียใจด้วยถ้อยคำนั้นมิได้ ห้างเหลียงก็ไม่เชื่อฟัง นั่งกินสุราจนเมาเหลือกำลังตั้งตัวมิได้ ก็ชวนกันนอนหลับสิ้นทั้งค่าย
ฝ่ายเจียงหำครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษ ขึ้นไปบนหอคอยเห็นเงียบสงัดอยู่ ดูกองเพลิงก็ดับทั้งทหารตรวจตราก็มิได้ยินเสียง ได้ท่วงทีก็แต่งตัวขึ้นม้าพาซุ่นเซงกับทหารยกเป็นสองกอง เปิดประตูเมืองออกไปเข้าปล้นค่ายห้างเหลียง ทหารเจียงหำฟันค่ายเข้าไปได้ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อ ห้างเหลียงตกใจตื่นคว้าอาวุธ พอซุ่นเชงถึงเอาทวนแทงถูกห้างเหลียงตาย ทหารห้างเหลียงแตกหนีออกจากค่าย ทหารเจียงหำไล่ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ครันเวลารุ่งเช้าเจียงหำก็ให้เก็บเอาเครื่องศัสตราวุธ แลเสบียงอาหารได้แล้วให้ยกกองทัพออกจากเมืองเต่งโถรีบไปเมืองตันหลิว แล้วข้ามแม่น้ำไปตั้งอยู่เมืองตันหยีใกล้เมืองเตียว เตียวอ๋องแต่งกองทัพออกมารบกับเจียงหำๆ ตีกองทัพเตียวอ๋องแตกกลับเข้าไปอยู่ในเมือง แล้วแต่งคนไปขอกองทัพเมืองฌ้อมาช่วย คนใช้คำนับแล้วลาไปตามเตียวอ๋องสั่ง
ขณะเมื่อห้างเหลียงยกไปล้อมเมืองเต่งโถอยู่นั้น ม้าใช้ไปบอกแก่เล่าปัง ณ แดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเล่าปังรู้ความแล้ว ออกจากค่ายจะไปช่วยห้างเหลียง ครั้นเดินทัพมาจวนถึงเต่งโถ พบหยินโป้ซองงีตั้งค่ายรวบรวมทหารทั้งปวงซึ่งแตกหนีมานั้น หยินโป้แจ้งความแก่เล่าปังทุกประการ เล่าปังได้แจ้งความก็พาซองงีมาตั้งอยู่ ณ เมืองเต่งโถ จัดแจงศพห้างเหลียงไว้ท่าห้างอี๋ ให้หยินโป้ไปบอกความห้างอี๋ ณ เมืองยงฉีว หยินโป้ก็ไปแจ้งความแก่ห้างอี๋ว่า ห้างเหลียงตามเจียงหำไป ณ เมืองเต่งโถ เจียงหำออกปล้นค่ายฆ่าห้างเหลียงตาย ห้างอี๋ครั้นแจ้งก็ร้องไห้รักห้างเหลียง ครั้นได้สมประดีจึงว่า อันห้างเหลียงซึ่งเป็นอาเรา เมื่อบิดามารดาตายห้างเหลียงเลี้ยงเรามาแต่น้อยคุ้มใหญ่ ครั้งหนึ่งเราประมาทใจแต่ผู้เดียว จะกำจัดพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ห้างเหลียงก็ได้ทัดทาน ครั้นได้ดีมีทหารทำสงครามแล้วมาตายเสียฉะนี้ ห้างอี๋บอกความพลางร้องไห้พลาง ฟัมแจ้งจึงเข้าไปปลอบห้างอี๋ว่าท่านจะมาร้องไห้ดังเด็ก แล้วทำใจเป็นสตรีคนทั้งปวงจะเสียใจ ด้วยหัวเมืองทั้งปวงก็มาขึ้นกับเราเป็นอันมาก รวมทหารสองทัพได้ถึงห้าสิบหมื่น ท่านจงยกไปตีเมืองเต่งโถพร้อมทัพกับเล่าปัง ซองงี คิดฝังศพสนองคุณห้างเหลียงชื่อท่านก็จะปรากฏไปด้วยมีกตัญญู ท่านจงว่าที่ห้างเหลียง จึงจะได้คิดอ่านกันไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงเห็นจะได้โดยสะดวก ห้างอี๋ได้ฟังฟัมแจ้งว่าเห็นชอบ จึงคำนับว่า ข้าพเจ้าฟังคำท่านสั่งสอน แล้วห้างอี๋ให้ยกกองทัพออกจากเมืองยงฉีวไปเมืองเต่งโถ เล่าปังซองงีออกไปรับห้างอี๋เข้ามาในเมือง ห้างอี๋จึงจัดแจงการฝังศพห้างเหลียง บรรดาทหารทั้งปวงให้นุ่งขาวห่มขาว คำนับศพสามวันตามธรรมเนียม ด้วยการศึกยังติดพันกันอยู่ ครั้นสิ้นธุระจากการศพแล้ว ห้างอี๋เล่าปังก็ยกกองทัพไปตามเจียงหำเมืองตันหลีว มีผู้มาบอกว่า เจียงหำยกข้ามแม่น้ำเจียงหอจะไป ล้อมเมืองเตียว
ฝ่ายเตียวอ๋องแต่งกองทัพออกไปรบก็เสียที บัดนี้รักษาเมืองไว้ใช้คนไปขอกองทัพเมืองฌ้อ ห้างอี๋เล่าปังปรึกษากันว่าเมืองเตียวขอกองทัพ ถ้าไฝ่อ่องรับจะช่วยเราทั้งสองชวนกันขออาสาไป แล้วให้หาฟัมแจ้งซองงีเข้ามา ห้างอี๋กับเล่าปังปรึกษาว่าเจียงหำยกไปตีเมืองเตียวใกล้เมืองอีหยีว ไฝ่อ่องยังเยาว์ทหารก็น้อย เราจะคิดกลับไปเชิญไฝ่อ่องให้ยกครอบครัวไปตั้งอยู่ ณ เมืองแพเสีย จัดแจงบ้านเมืองให้มั่นคง แล้วจึงจะยกมากระทำการกับเจียงหำท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งซองงีได้ฟังเห็นชอบ ห้างอี๋เล่าปังเลิกทัพกลับไปถึงเมืองอีหยีว ห้างอี๋เล่าปังกับทหารพากันเข้าไปเฝ้าไฝ่อ่อง แจ้งความซึ่งได้รบกับเจียงหำจนเสียห้างเหลียง บัดนี้เจียงหำก็ยกทัพไปตีเมืองเตียว ถ้าได้เมืองเตียว แล้วจะยกมาเมืองเรา เห็นว่าเมืองอีหยีวนี้ไม่มั่นคง คิดจะถ่ายครอบครัวไปเมืองแพเสีย ทางที่จะเข้าออกนั้นเป็นช่องแคบเห็นพอจะรับกองทัพใหญ่ได้ ไฝ่อ่องได้แจ้งว่าห้างเหลียงตายมีความเสียดายนัก จึงตรัสเอาใจห้างอี๋ว่า ท่านไปทำศึกมาเป็นความชอบซึ่งท่านทั้งสองเห็นว่าเมืองแพเสียดีจะทั้งเป็นเมืองหลวงได้ จะให้เราไปอยู่ก็ตามแต่ใจท่าน

ฝ่ายฟัมแจ้งเล่าปังห้างอี๋ซองงีเป็นผู้ใหญ่จึงปรึกษากันว่า ยังจะคิดกระทำศึกตีเมืองหลวง เจ้าของเราก็ยังเยาว์ แล้วก็เป็นแต่ไฝ่อ๋องศักดิ์ไม่เสมอกันกับกษัตริย์เมืองหํ้าเอี๋ยง หัวเมืองทั้งปวงยังจะกลัวอำนาจพระเจ้ายี่ซีฮองเต้อยู่ จำจะถวายพระนามเป็นพระเจ้างี่เต้ แล้วก็ชวนกันยกไปตั้งอยู่ ณ เมืองแพเสีย แจ้งความกับขุนนางผู้ใหญ่ๆ เข้าไปเฝ้าทูลว่า เตียวอ๋องให้คนมาขอกองทัพ พระเจ้าไฝ่อ๋องงี่เต้ได้แจ้งความ จึงสั่งให้ซองงีเป็นแม่ทัพห้างอี๋เป็นกองหน้า ให้ฟัมแจ้งเป็นที่ปรึกษาไปช่วยเมืองเตียวไว้ ซองงีห้างอี๋ฟัมแจ้งคำนับลาออกมาจัดทหารยี่สิบหมื่น ยกออกจากเมืองไปถึงตำบลอันเหยียงให้ตั้งมั่นลงไว้ ซองงีแต่งหนังสือไปถึงเจ๋อ่อง แล้วให้ซองเหลียงผู้บุตรไปเป็นขุนนางเมืองเจ๋กับสมัครพรรคพวกให้ไปด้วย แต่ซองงีตั้งอยู่อันเหยียงถึงสี่สิบหกวันเป็นฤดูหนาว ทหารทั้งปวงได้ความลำบาก ต่างคนก็ประขุมกันพูดว่า ไฝ่อ๋องให้ซองงีเป็นแม่ทัพมาช่วยเมืองเตียว เป็นการร้อนก็ไม่รีบไป กลับให้บุตรไปอยู่เมืองเจ๋
ขณะเมื่อทหารพูดกันเวลาค่ำ พอห้างอี๋มาตรวจค่ายได้ยินคำคนนินทาซองงีด้วยหน่วงทัพไว้ ให้บุตรชายไปอยู่เมืองเจ๋ก็เห็นว่าซองงีคิดเอาใจออกห่างพระเจ้างี่เต้ ซึ่งจะให้ซองงีเป็นแม่ทัพนั้นมิได้ ห้างอี๋ก็เข้าไปในค่ายจึงว่ากับซองงีว่า พระเจ้างี่เต้แต่งให้ท่านเป็นแม่ทัพกลับมาหน่วงทหารไว้ แล้วให้ลูกชายไปเป็นขุนนางเมืองเจ๋ บัดนี้พระเจ้างี่เต้เห็นว่าตัวหาภักดีไม่ จึงสั่งให้เราตัดศีรษะท่านเสีย ไม่ให้นายทัพนายกองดูเยี่ยงอย่าง ห้างอี๋เอากระบี่ฟันซองงีคอขาดตาย
ฝ่ายทหารเห็นก็พากันสรรเสริญห้างอี๋เป็นอันมาก แล้วห้างอี๋แต่งทหารให้ไปตามจับลูกชายซองงีฆ่าเสีย ห้างอี๋แต่งหนังสือบอกข้อความซองงีกับตราแม่ทัพ สั่งให้ควั่นฌ้อกลับคืนไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้ ควั่นฌ้อคำนับรับหนังสือแล้วลาไปเมืองแพเสีย ครั้นถึงก็เข้าไปทูลความแก่พระเจ้างี่เต้สิ้นทุกประการ พระเจ้างี่เต้ครั้นแจ้งความจึงตรัสว่า ซึ่งห้างอี๋ฆ่าซองงีเสียนั้นควรกับโทษอยู่ จึงสั่งให้จงลิมวยถือตราสำหรับแม่ทัพ ไปตั้งห้างอี๋เป็นแม่ทัพหลวง ตั้งหยินโป้คุมคนสองหมื่นเป็นแม่ทัพหน้าให้ยกไปโดยเร็ว จงลิมวยคำนับลาแล้วขึ้นม้าพาทหารไปถึงกองทัพ จึงมอบตราให้ห้างอี๋ทำตามพระเจ้างี่เต้สั่งทุกประการ ครั้นห้างอี๋ได้เป็นแม่ทัพก็รีบยกออกจากอันเหยียงล่วงเข้าด่านเมืองเตียว
ฝ่ายกองตระเวนเจียงหำรู้ความก็รีบเข้าไปแจ้งว่า กองทัพเมืองฌ้อยกมา เจียงหำได้แจ้งก็สั่งตั้งอี้สุมาหืนให้คุมทหารห้าหมื่นข้ามน้ำไปทิศใต้ ตั้งค่ายกันกองทัพเมืองฌ้อไว้ อย่าให้มาช่วยเมืองเตียวได้ ตั้งอี้สุมาหืนคำนับลาเจียงหำ คุมทหารข้ามน้ำปักโหไปตั้งค่ายยังมิทันจะแล้ว
ฝ่ายหยินโป้แม่ทัพหน้ารีบยกมาใกล้ฝั่งน้ำ เห็นกองทัพทหารเจียงหำมาตั้งค่ายคนยังกระจายอยู่ หยินโป้ขับทหารเข้าตีประเชิญหน้า ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ ห้างอี๋มาถึงเห็นก็ให้ทหารแซงขึ้นไปทั้งสองข้างซุ่มกองทัพไว้จะตีโอบหลัง
ฝ่ายตั้งอี้สุมาหืนเห็นดังนั้นก็ตกใจ ถอยทัพขับทหารลงเรือข้ามแม่น้ำมา
ฝ่ายห้างอี๋มีชัยชนะก็เข้าค่ายได้เสบียงอาหารไว้ พอทหารมาพร้อมห้างอี๋ถือกระบี่ออกมา จัดแจงกองทัพข้ามแม่น้ำปักโหขึ้นฝั่งได้สิ้น แล้วจึงคิดว่าจะรีบตีทัพเจียงหำให้แตกในเวลาเดียว จึงสั่งทหารให้เอาเสบียงไปกินแต่สามวัน เราจะตีทัพเจียงหำให้แตกโดยเร็ว บรรดาเรือมีอยู่หน้าท่านั้น จุดเผาเสียให้สิ้น เกลือกทหารจะหลบหนีข้ามน้ำคืนไปเมือง เมื่อห้างอี๋เผาเรือเดือนสิบเอ็ด พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสวยราชสมบัติในเมืองหํ้าเอี๋ยงได้สองปี
ฝ่ายฟัมแจ้งเห็นห้างอี๋ทำไม่ต้องใจ จึงไปปรึกษาจงลิมวยว่า ห้างอี๋ทำศึกใจเร็วโดยด่วนฉะนี้ ถ้าสมคะเนก็จะได้เสบียงอาหารให้ทหารกิน ถ้าตีค่ายไม่แตกก็จะขาดเสบียงอาหารลง แม้นเสียทีจะเอาเรือที่ไหนข้ามทัน ครั้นจะห้ามก็เกรงใจท่านจงให้ทหารหาเรือน้อยข้ามกลับคืนไปรักษาเสบียงอาหารไว้ที่ฝั่งแม่น้ำปักโห แม้นกองทัพขาดเสบียงลง จะได้มาขนเอาไปเลี้ยงทหารในกองทัพ จงลิมวยได้ฟังจึงตอบว่า ท่านตรองการยืดยาวฉะนี้เหมือนใจข้าพเจ้าคิดไว้ แล้วจงลิมวยให้ทหารลงเรือน้อยข้ามแม่น้ำปักโหไปทำตามฟัมแจ้งว่า
ฝ่ายตั้งอี้สุมาหืนก็มาแจ้งความกับเจียงหำว่า ห้างอี๋หยินโป้ยกทัพข้ามแม่น้ำปักโหแล้วให้เผาเรือเสียสิ้น ให้ทหารหาบเสบียงมาแต่น้อย เห็นจะตีกองทัพเราให้ได้โดยเร็ว เจียงหำได้ฟังจึงให้หานายกองทหารมาพร้อมแล้วปรึกษาว่า ห้างอี๋ทหารเมืองฌ้อคนนี้มีกำลังมากมาเป็นศึกแรก ซึ่งจะออกรบประจันหน้านั้นมิได้ จำจะแต่งทหารไปตั้งค่ายรายคอยรีบศึกเก้าแห่งเป็นทอดๆ กัน เราจะออกเป็นกองล่อ แม้นห้างอี๋ไล่ถึงค่ายผู้ใดก็ให้ออกต่อรบจงทุกกอง ถ้าเห็นกำลังห้างอี๋อดโรยลง ท่านช่วยกันล้อมจับห้างอี๋ให้จงได้ เจียงหำจัดนายทหาร อองหลีค่ายหนึ่ง เสียบหันตั้งที่สอง โซก๊กตั้งที่สาม เม่งหองตั้งที่สี่ หันเจียงตั้งที่ห้า หลีงอตั้งที่หก เจียงแฝงตั้งที่เจ็ด จิวหมีตั้งที่แปด อ๋องกั้วตั้งที่เก้า ครั้นเจียงหำจัดให้นายกองคุมทหารตั้งค่ายรายทางไว้แล้ว เจียงหำก็ยกออกจากค่ายไปคอยห้างอี๋อยู่ปากทาง
ฝ่ายห้างอี๋ยกกองทัพมาพบเจียงหำยืนม้าขวางกองทัพไว้ ห้างอี๋มีใจโกรธจึงร้องว่าอ้ายขโมย มึงลอบเข้าปล้นค่ายฆ่าห้างเหลียงอากูตาย กูจึงตามมาจะฆ่ามึงให้ตายไปวันนี้ ห้างอี๋ก็ขยับม้ารำทวนเข้ารบก้บเจียงหำได้ห้าสิบเพลง เจียงหำทำเสียทีชักม้าหนีล่อมาทางประมาณห้าสิบเส้นพอถึงค่ายอองหลีที่หนึ่ง ห้างอี๋เห็นเจียงหำพาทหารแตกก็ขับทหารออกไล่บุกบั่น
ฝ่ายอองหลีพอเห็นก็ขับม้าออกจากค่าย เข้าช่วยเจียงหำรบ ห้างอี๋ก็ชักม้ากลับมาไล่อองหลีๆ แทงด้วยทวนผิดเสียที ห้างอี๋ฉวยตัวอองหลีได้ชุดกระชากตกม้าลง ทหารห้างอี๋ก็กลุ้มรุมจับได้ตัวอองหลี ห้างอี๋ก็ขับม้าพาทหารไล่ตามเจียงหำไป เจียงหำเห็นจะไม่พ้นก็ขับม้าเข้ารบกับห้างอี กลับเสียทีชักม้าพาทหารไปถึงหน้าค่ายทหารที่สอง ห้างอี๋ขับม้าไล่ตามทันเงื้อทวนจะแทงเจียงหำ พอเสียบหันขับม้าเข้าป้องกันเจียงหำไว้ เสียบหันรบกับห้างอี๋ได้ทีก็แทงด้วยทวนไม่ถูกห้างอี๋ เสียบหันซวนเสียทีห้างอี๋เอากระบองสั้นตีถูกบ่าเบื้องซ้ายเสียบหันตกม้าลง ทหารห้างอี๋ก็กลุ้มรุมจับเสียบหันได้ เจียงหำก็ให้ซองบุญเข้าตีชิงเอาเสียบหันยังมิทันถึง พอควั่นฌ้อกับหยินโป้ขับม้าพาทหารมาทันห้างอี๋ ต่างคนต่างก็ขับทหารเข้ารบไล่ฆ่าฟันทหารเจียงหำล้มตายเป็นอันมาก เจียงหำเห็นจะต้านทานไว้มิได้ ก็ขับม้าพาทหารหนีเข้าค่ายโซก๊กที่สาม พอเป็นเวลาพลบค่ำลง ห้างอี๋ให้ตีม้าล่อ พาทหารกลับถอยหลังออกมาประมาณสามสิบเส้นจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ฟัมแจ้งก็เข้าไปหาห้างอี๋ว่า ท่านมาตีทัพเจียงหำได้แต่สองค่าย พอเป็นเวลาค่ำทัพเราถลำเข้ามาอยู่ เจียงหำเป็นคนดีมีอุบาย เห็นจะแต่งทหารออกปล้นค่ายแลซุ่มทัพไว้เป็นมั่นคง ขอท่านให้ทำค่ายน้อยไว้ริมเขา ตัวท่านก็ออกไปอยู่ค่ายนอกทิ้งค่ายใหญ่นี้ไว้ ให้ขนเอาฟืนแลใบไม้หญ้าอันแห้งมาสุมในค่ายให้ทหารอยู่แต่พอเผา ถ้าเห็นทหารเจียงหำเข้าค่ายก็ให้เอาเพลิงจุดขึ้นเป็นสำคัญ แล้วจัดกันเป็นสี่กองไปซุ่มอยู่นอกค่าย ถ้าเห็นแสงเพลิงมีประกายขึ้น ก็ให้ทหารสี่กองเข้าล้อมตีระดมเห็นเจียงหำจะเสียทีท่าน ห้างอี๋ได้ฟังฟัมแจ้งว่าเห็นชอบ จึงสั่งให้ควั่นฌ้อหนึ่ง อิหยินหนึ่ง เต๋งก๋องหนึ่ง ยงคีหนึ่ง สี่นายไปตั้งซ่อนทัพอยู่ทั้งสี่ด้าน จึงให้หยินโป้คุมทหารสามพันออกไปตั้งอยู่กลางทางใหญ่ข้างตะวันตก จึงสั่งทหารสนิทให้อยู่เฝ้าค่ายคอยดู ถ้าทหารเจียงหำเข้ามาในค่าย จงเอาเพลิงจุดใบไม้แลฟืนเข้าเป็นสำคัญแล้วพากันหลบหนีไปหาเรา นายทหารทั้งปวงก็ไปตามสั่ง ห้างอี๋กับทหารออกไปอยู่ ณ ค่ายน้อยริมช่องเขา
ฝ่ายเจียงหำครั้นหนีห้างอี๋เข้าค่ายโซก๊ก ตั้งอี้สุมาหืนนั่งพร้อมก้น โซก๊กจึงว่าแก่เจียงหำ เวลาค่ำวันนี้ถึงทหารชาวเมืองฌ้อมีชัยขนะก็จริงแต่ทว่าอิดโรยอยู่ทุกคน เห็นจะไม่มีผู้ใดนั่งยามตามเพลิงรักษาค่าย ข้าพเจ้าคิดว่าจะเป็นกองโจรออกปล้นค่ายทิศตะวันออก ขอท่านยกไปทางตะวันตก อย่าให้กองทัพห้างอี๋ช่วยกันได้ เจียงหำจึงว่าความคิดท่านนี้เราตรองการไว้ ท่านเห็นจะทำได้ก็เร่งไปทำ โซก๊กรับคำแล้วลาออกมาจัดทหารได้หมื่นหนึ่ง เวลาสองยามเศษก็ออกจากค่าย
ฝ่ายเจียงหำก็พาทหารไปเข้าทางด้านตะวันตก คอยจะให้โซก๊กเข้าปล้นก่อน
ฝ่ายโซก๊กครั้นถึงค่ายเห็นเงียบสงัด จึงแต่งคนเข้าไปในค่าย ทหารห้างอี๋เห็นก็จุดเพลิงขึ้น แล้วชวนกันวิ่งหนี โซก๊กเห็นค่ายเปล่าเสียทีก็ตกใจ จึงขับม้าพาทหารออกจากค่ายไปตามทางใหญ่ข้างตะวันตก
ฝ่ายทหารเมืองฌ้อทั้งสี่กองเห็นแสงเพลิงกลุ้มขึ้น ก็ระดมกันก้าวสกัดเข้าตีกองทัพโซก๊ก ทหารต่อทหารฆ่าฟันกัน ทหารเมืองหํ้าเอี๋ยงแตกหนีกระจัดพลัดพราย โซก๊กขับม้าลัดไปตามช่องเขา ซึ่งห้างอี๋อยู่เป็นต้นทางเมืองซัวตั๋ง ห้างอี๋เห็นก็ร้องว่าอ้ายนึ่ไม่มีความคิด มึงยังจะจำได้หรือว่ากูคือฌ้อเจียงกุ๋นห้างอี๋ทหารใหญ่เมืองฌ้อ โซก๊กได้ยินดังนั้นตกตะลึงอยู่ ห้างอี๋ก็แทงด้วยทวนถูกโซก๊กตกม้าลง
ฝ่ายเจียงหำได้ยินเสียงประทัด แลเสียงกลองม้าล่ออื้ออึง กับเห็นแสงเพลิงสว่าง รู้ว่าโซก๊กเสียทีพาทหารถอยทัพมาตามทาง
ฝ่ายทหารเมืองฌ้อหนุนแน่นกันเข้ามาพอเวลาเช้าตรู่ แต่บรรดาทหารเจียงหำซึ่งอยู่ในค่าย ก็ออกจากค่ายถอยกลับหลังมา เจียงหำค่อยรอรั้งอยู่หลังทหารทั้งปวง
ฝ่ายหยินโป้เห็นทหารโซก๊กแตกหนี ก็พาทหารไล่ฆ่าฟันทหารโซก๊กไปตามทางใหญ่พบกองทัพเจียงหำ หยินโป้ก็ขับม้าเข้ารบกับเจียงหำได้ห้าสิบเพลง ยังมิได้แพ้ชนะแก่กันพอรุ่งสว่างขึ้น
ฝ่ายห้างอี๋ขับม้าพาทหารมาทัน เห็นหยินโป้กับเจียงหำรบกันอยู่ ก็ขับม้าเข้าไปช่วยหยินโป้
ฝ่ายเจียงหำเห็นห้างอี๋มาถึง ขับม้าพาทหารถอยหนีไปเข้าค่ายเม่งหองตั้งที่สี่
ฝ่ายเม่งหองเห็นทหารห้างอี๋ไล่ตามเจียงหำมา ก็ขับม้าถือทวนแซงออกไป ควั่นฌ้อทหารห้างอี๋ก็ขับม้าเข้ารบเอาทวนแทงเม่งหองตาย เจียงหำเห็นก็ขับม้าพาทหารออกจากค่ายหนีไปทางทิศตะวันตกจะไปเข้าค่ายหันเจียง ควั่นฌ้อเห็นจึงคิดว่าถ้าเราจับเจียงหำได้ดีกว่าได้ทหารสักพันคน ควั่นฌ้อก็ขับม้าพาทหารตามเจียงหำไป
ฝ่ายเจียงหำเห็นควั่นฌ้อมาถึงเชิงเขาม้าสิ้นกำลังล้มลง ควั่นฌ้อเงื้อทวนจะแทงเจียงหำ พอหันเจียงขับม้าออกจากค่ายป้องกันเจียงหำไว้ทันที เจียงหำเปลี่ยนม้าอื่นขึ้นใหม่ขับหนีเข้าค่ายหันเจียงชั้นห้า พออิหยินทหารเมืองฌ้อขับม้ามาทัน
ฝ่ายหันเจียงเห็นห้างอี๋ก็ขับม้ารีบตามเจียงหำไป ห้างอี๋ก็ขับม้าไล่ติดตามเจียงหำเข้าค่ายหลีงอซึ่งรักษาค่ายชั้นหก ห้างอี๋ตามมาพอเป็นเวลาพลบค่ำลงทหารอิดโรยนัก จึงตีม้าล่อหยุดตั้งค่าย
ฝ่ายฟัมแจ้งจึงเข้าไปว่าแก่ห้างอี๋ ซึ่งเจียงหำเสียทีมาเข้าค่ายมั่นได้ จะมีนํ้าใจคิดอุบายให้เราปล้น จะซ้อนกลซุ่มทัพไว้นอกค่าย จำจะคิดอุบายตีทั้งทัพปล้นแลทัพกระหนาบให้จงได้ ห้างอี๋ได้ฟังจึงว่าการทั้งนี้ท่านคิดควรนัก จงจัดแจงตามชอบอัชฌาสัยของท่าน ฟัมแจ้งจึงให้หยินโป้คุมทหารหมื่นหนึ่งไปซ่อนทัพอยู่ข้างใต้ แล้วให้ควั่นฌ้อคุมทหารหมื่นหนึ่งไปซุ่มทัพอยู่เหนือค่าย ตัวห้างอี๋แม่ทัพขับทหารเข้าตีค่ายเป็นกองกลาง แล้วตีกลองรบเสียงรี้พลอื้ออึงขึ้น จึงให้ควั่นฌ้อหยินโป้เข้าล้อมชั้นนอกกำชับไปทุกทัพ หยินโป้ควั่นฌ้อรับคำฟัมแจ้ง แล้วยกทหารแยกกันไปซุ่มทัพไว้ตามสั่ง
ฝ่ายเจียงหำจึงปรึกษาแก่นายทหารทั้งปวงว่า ครั้งนี้ห้างอี๋มีนํ้าใจกำเริบนักเวลาค่ำเห็นจะปล้นค่ายเป็นมั่นคง เราจำจะคิดอุบายแก้ตัวในสงครามมิให้เสียที จึงให้หลีงอคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ค่ายซ้าย ให้หันเจียงเป็นนายทัพคุมทหารห้าพันยกไปอยู่ค่ายขวา ตัวเจียงหำกับตั้งอี้สุมาหืนสามนายพาทหารไปแอบอยู่ริมเขาน้อยนอกค่าย
ฝ่ายห้างอี๋ครั้นเวลายามเศษ พอได้ฤกษ์ให้ยกทหารออกจากค่ายไป ทางประมาณห้าสิบเส้น ถึงหน้าค่ายเจียงหำเห็นผู้คนเงียบสงัดอยู่ ห้างอี๋ให้ตีกลองเสียงอื้ออึงขึ้น หยินโป้ควั่นฌ้อได้ยินกลองสัญญาณ ก็ขับทหารเข้ามาพบหลีงอๆ ก็ขับทหารออกรบกับหันเจียงข้างด้านเหนือ ทหารทั้งสี่กองก็รบติดพันกันอยู่ทั้งสองฝ่าย เจียงหำไม่เห็นกองทัพหันเจียงแลหลีงอ เห็นแต่กองทัพห้างอี๋ยกเข้ามาใกล้ ห้างอี๋ขี่ม้าไล่ฆ่าฟันทหารเข้ามา เจียงหำตกใจเห็นเสียทีก็ขับม้าพาทหารหนีมาตามทาง ห้างอี๋ก็ไล่ติดตามเจียงหำไปจนรุ่งสว่าง ยังทางอีกสองร้อยเส้นจะถึงเมืองเตียว
ฝ่ายหยินโป้กับควั่นฌ้อ ไล่หลีงอกับหันเจียงไปบรรจบทัพห้างอี๋ใกล้เมืองเตียว พวกขุนนางแลทหารชาวเมืองเตียว ซึ่งประจำทัพรักษาหน้าที่เชิงเทินกำแพงเมืองอยู่ได้ยินเสียงกลองรบ คนที่อยู่บนเชิงเทินกำแพงแลไปเห็นรี้พลมาอื้ออึงก็สงสัย ที่เป็นทหารรู้ในการศึก ก็สำคัญแน่ว่าเป็นทัพชาวเมืองฌ้อ
ขณะนั้นเตียวอ๋องออกมาดูรู้ว่าทัพมาช่วย จึงจัดให้ตั้งอื้กับเตียวหยีสองนายคุมทหารเปิดประตูเมืองออกมาคอยดู ถ้าได้ทีจะได้ตีกระหนาบ
ฝ่ายหยินโป้นายทัพหน้า ขับม้าพาทหารไล่ติดตามจะใกล้ทัน เห็นเจียงหำหนีเข้าค่ายเจียงแฝงที่เจ็ด หยินโป้รอม้าอยู่ท่าควั่นฌ้อห้างอี๋มาถึงพร้อมทัพจึงจะตี พอกองทัพเมืองเตียวยกออกมาจากเมือง เจียงหำกับเจียงแฝงเห็นจะเป็นศึกกระหนาบ ก็ขับม้าพาทหารหนีออกจากค่ายไปตามทาง พอจิวหมีกับอ๋องกั้วยกทหารออกมารับเจียงหำกลางทาง เจียงหำจึงให้เจียงแฝงอยู่ล้าหลัง หยินโป้ไล่ติดตามไปทันรบกับเจียงแฝงถึงสามสิบเพลง เจียงแฝงเห็นจะต้านทานมิได้ก็รีบขับม้าเข้าไปถึงเจียงหำ หยินโป้เห็นรี้พลเจียงหำมาก ขึ้นม้ารออยู่จนห้างอี๋มาถึงพร้อมทัพ เจียงหำก็เลิกทหารกลับไปทางเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเตียวอ๋องเห็นกองทัพเจียงหำเลิกไปแล้ว จึงสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานแต่งที่คอยรับนอกเมือง แล้วแต่งโต๊ะออกไปคอยเลี้ยงทหารชาวเมืองฌ้อ
ฝ่ายห้างอี๋ครั้นกองทัพพร้อมแล้ว ก็ยกกลับมาเมืองเตียว เตียวอ๋องออกไปเชิญห้างอี๋กับนายทหารเอกทั้งปวงให้นั่งที่สมควร จึงให้ยกโต๊ะแลสุราออกมาเลี้ยง ห้างอี๋นายทัพนายกองก็เสพสุราเป็นผาสุก แล้วเตียวอ๋องจึงเล่าความให้ห้างอี๋ฟังว่า เจียงหำยกมาตีปีนกำแพงเมืองเป็นหลายครั้ง ข้าพเจ้าก็ได้ต่อรบทหารล้มตายเป็นอันมาก เมืองเตียวจะใกล้เสียแก่เจียงหำอยู่แล้ว พอกองทัพท่านยกมาช่วยเจียงหำจึงแตกหนีไป ข้าพเจ้ากับไพร่บ้านพลเมืองจึงรอดจากความตาย คุณของท่านกับคุณพระเจ้าไฝ่อ๋องงี่เต้นั้นหาที่สุดมิได้ ขอเชิญท่านเข้าเมืองหยุดพักบำรุงทหารให้มีกำลังก่อน จึงค่อยยกกลับไป ห้างอี๋ได้ฟังจึงว่า ซึ่งจะให้หยุดพักเห็นจะช้าเกลือกเจียงหำจะบอกขอกองทัพมาภายหลังจะทำยาก ข้าพเจ้าจะขอลาไปตามจับตัวเจียงหำมาฆ่าเสียให้จงได้ กองทัพเมืองห้ำเอี๋ยงจึงจะไม่ได้ย่ำยีเมืองท่านต่อไป เตียวอ๋องได้ฟังเห็นชอบมีความยินดีนัก จึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดแจง สิ่งของมาให้ห้างอี๋แลนายทัพนายกองพอสมควร ให้ขนเสบียงอาหารออกมาจ่ายกองทัพพร้อมทุกตัวคน ห้างอี๋จึงแบ่งทหารสองหมึ่น ให้หยินโป้กับจงลิมวยอยู่ช่วยรักษาเมืองเตียว แล้วห้างอี๋ให้ทหารเอาตัวอองหลีกับเสียบหันนายทหารซึ่งจับได้ในที่รบนั้นมาตัดศีรษะเสียบประจานไว้ริมประตูเมือง แล้วก็ลาเตียวอ๋องยกกองทัพตามเจียงหำไปทางสามวันทันเจียงหำ ห้างอี๋ก็ขับทหารเข้าโจมตีรุกไล่ เจียงหำถอยรอรบไปถึงเก้าครั้งสิบครั้งเห็นจะทานกำลังห้างอี๋ไม่ได้ ทหารล้มตายลงเป็นอันมาก จึงพาทหารรีบหนีไป
ฝ่ายห้างอี๋ยกทัพติดตามเจียงหำไปถึงบ้านใดเมืองใด คนก็กลัวเกรงออกมาต้อนรับ ทางวันหนึ่งได้เดินแต่ครึ่งวันจึงไม่ทันเจียงหำ ฟัมแจ้งจึงพูดกับห้างอี๋ว่า ซึ่งเจียงหำหนีไปพ้นเพราะเรามิได้รีบติดตาม เป็นธุระด้วยหัวเมืองทั้งปวงมาสามิภักดิ์เป็นอันมากเห็นวาสนาของท่านประจักษ์แก่ตาอยู่ ในเมืองหํ้าเอี๋ยงทุกวันนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เพลิดเพลินแต่เสพสุราเป็นที่สบาย ต่อมีการใหญ่จึงเสด็จออกขุนนาง แล้วไม่หาคนดีเป็นที่ปรึกษา ให้เตียวโก๋คนหาสติปัญญาไม่ว่าราชการเมืองสิทธิ์ขาด นายทหารซึ่งมีฝีมือก็มาอยู่ในกองทัพเจียงหำสิ้น เจียงหำแตกหนีมาตั้งอยู่ที่ด่านหํ้าก๊กก๊วน เห็นจะไปขอทหารในเมืองหลวงเพิ่มเติมออกมารบกับกองทัพท่าน เรายกมาครั้งนี้กำลังศึกกล้าแข็งไม่มีผู้ใดสู้รบแต่ไพร่พลทหารยังอิดโรย ขอท่านยั้งทัพปรนปรือม้าแลคนอยู่ ณ เมืองเจียงหลำพอให้มีกำลังก่อน จึงค่อยกระทำการต่อไป ห้างอี๋เห็นชอบด้วยจึงให้ทหารทั้งปวงหยุดพักอยู่ ณ เมืองเจียงหลำ

ฝ่ายเจียงหำครั้นเสียทัพแก่ห้างอี๋ หนีไปรวบรวมซ่องสุมผู้คนได้ประมาณสิบหมื่น จึงถอยข้ามแม่น้ำเกียงหำไปตั้งมั่น ณ ด่านหํ้าก๊กก๊วน กิตติศัพท์รู้ไปถึงเมืองหํ้าเอี๋ยงว่า เจียงหำแตกทัพ เสียคนยี่สิบหมื่น หัวเมืองทั้งปวงก็ไปเข้ากับห้างอี๋แข็งเมืองขึ้น ข่าวว่าห้างอี๋จะยกมาตีเมืองหลวงเร็วอยู่แล้ว ข้าราชการข้างหน้าข้างในแลไพร่บ้านพลเมืองสะดุ้งตกใจกลัวอยู่ทุกคน จะกินจะนอนก็ไม่เป็นสุข พระญาติวงศ์รู้ความแล้วจะเข้าไปกราบทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็เข้าประตูวังไม่ได้ เพราะเตียวโก๋ให้คนกำกับประตูอยู่ห้ามกวดขัน ข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยก็กลัวเตียวโก๋สิ้นทุกคน เวลาวันหนึ่งเตียวโก๋คิดว่าข้าราชการจะกลัวเรามาก หรือจะกลัวพระเจ้ายี่ซีฮองเต้มาก จึงอุบายให้คนไปจับเอา กวางมาแล้วพาเข้าไปหน้าพระที่นั่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ เตียวโก๋จึงทูลว่าข้าพเจ้าเอาม้ามาถวายตัวหนึ่ง พระเจ้ายี่ซี่ฮองเต้ทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า ท่านจับกวางมาให้เราเหตุใดบอกว่าม้า เตียวโก๋ทูลว่า ถ้าพระองค์ไม่เชื่อจงถามพวกขุนนางทั้งปวงจะว่าม้าหรือกวาง พระเจ้ายี่ซีฮองเต้จึงตรัสถามขุนนางว่ากวางหรือม้า ขุนนางที่ซื่อตรงไม่กลัวเตียวโก๋ก็ทูลว่ากวาง ข้าราชการที่เป็นพวกเตียวโก๋ก็ทูลว่าม้า ผู้ซึ่งมีปัญญามิได้ทูลประการใด แต่หลีสือนั่งนิ่งน้อยใจอยู่พอเสด็จขึ้น เตียวโก๋ดูทีหลีสือเห็นกิริยาขัดเคือง จึงคิดว่าจะหาความผิดฆ่าหลีสือเสีย ก็ลุกไปนั่งเคียงหลีสือ แล้วว่าหัวเมืองทั้งปวงเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุม ข่าวเจียงหำก็เสียทัพข้าศึกก็ตามมา พระตำหนักอาปงจ๋งใช้คนมากเป็นการใหญ่จำจะให้งดเสียก่อน ข้าพเจ้าจะทูลห้ามเล่าก็เป็นผู้น้อย ท่านเป็นผู้ใหญ่ ชอบแต่จะทูลทัดทาน หลีสือจึงว่า เมื่อไม่เสด็จออกทำไฉนจะทูลได้ เตียวโก๋ว่าถ้าท่านจะเฝ้า ข้าพเจ้าจะเข้าไปดูก่อน แม้นได้ทีจึงจะให้คนมาบอก เตียวโก๋ก็เข้าไปเห็นพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสพสุราสำราญพระทัยอยู่ จึงใช้คนมาบอกหลีสือๆ เข้าไปบอกขันทีให้ทูลถึงสามครั้งหลีสือก็หมอบนิ่งอยู่ พอพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทอดพระเนตรเห็นหลีสือเข้ามาก็ขัดเคือง ตรัสว่า เราอยู่ถึงที่ข้างในทำบังอาจมาว่าความดังนี้ไม่ควร เตียวโก๋เห็นได้ทีจึงทูลว่า หลีสือจะมาทูลห้ามการอาปงจ๋ง กับบ่นว่าน้อยใจเสียแรงมีความชอบครั้งพระบิดาสู่สวรรคตที่ตำบลสาขีว พระองค์ได้ราชสมบัติไม่ให้หลีสือเป็นเจ้าเมืองใหญ่ อนึ่งหลีอิวบุตรหลีสือก็ไปเป็นเจ้าเมืองสำฉวนใกล้กันกับเมืองฌ้อลอบไปมาหากันคิดเป็นการใหญ่อยู่ ทุกวันนี้ผู้คนหลีสืออยู่ภายนอกมาก หลีสือได้ยินเตียวโก๋ทูลกล่าวโทษดังนั้นจึงทูลว่า ซึ่งเตียวโก๋ว่าความทั้งนี้หาจริงไม่ ข้าพเจ้ามิได้ว่ากล่าวน้อยใจในพระองค์ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้จึงตรัสว่า เตียวโก๋ผู้นี้เราวางใจในราชการทั้งปวง ก็ได้ใช้แต่เตียวโก๋ผู้เดียวดุจหนึ่งแขนเราทั้งซ้ายขวา อันตัวท่านหากตัญญูมิได้ คิดจะห้ามปรามเราไม่ให้ทำตำหนักอาปงจ๋งของพระราชบิดาทำไว้แต่ก่อน จะให้เราเป็นคนอกตัญญูเหมือนตัวท่านหรือ ประการหนึ่งบุตรท่านก็ไปคิดกับชาวเมืองฌ้อจะมาชิงเอาสมบัติ ตัวก็รู้ด้วยผิดเป็นสองโทษควรที่จะตายจนสินแซ่ จึงสั่งให้ทหารเอาหลีสือไปตัดกลางตัวเสียบประจานไว้ แล้วให้จับบุตรภรรยาฆ่าเสียสามชั่วโคตร ทหารเอาตัวหลีสือแลบุตรภรรยาพรรคพวกไปฆ่าเสียที่ตลาดกลางเมือง ครั้นหลีสือตายแล้ว ราชการในเมืองนอกเมืองก็สิทธิ์ขาดอยู่แก่เตียวโก๋ทั้งสิ้น เตียวโก๋มีใจกำเริบมากขึ้น ขุนนางซึ่งทูลว่ากวางนั้นก็คิดพาลหาผิดจะฆ่าเสีย ผู้ซึ่งว่าม้านั่นก็ทูลให้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายเจียงหำหนีไปอยู่ด่านหํ้าก๊กก๊วน ขัดด้วยเสบียงอาหารจะเลี้ยงดูกองทัพ ทั้งหญ้าจะให้ม้ากินก็กันดาร บรรดาหัวเมืองรายทางก็ไปเข้าเกลี้ยกล่อมห้างอี๋เสีย เจียงหำจึงบอกหนังสือแจ้งข้อราชการขอเสบียงเข้าไปถึงเมืองหลวงหลายครั้ง เตียวโก๋ก็ปิดความไว้ไม่ทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ให้ทราบ วันหนึ่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสด็จไปเที่ยวประพาสแล้วกลับมาเข้าสู่ที่บรรทม แต่ยังหาหลับไม่ เถ้าแก่แลนางสนมถามกันว่า วันนี้ได้ยินข่าวประการใด นางสนมผู้หนึ่งจึงว่า เจียงหำยกทัพออกไปเสียทัพกับห้างอี๋เก้าครั้ง เสียทหารถึงยี่สิบหมื่น เห็นไม่ช้าแล้วข้าศึกจะล่วงด่านเข้ามา เราทั้งปวงจะคิดประการใด พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังดังนั้นสะดุ้งพระทัยเสด็จจากที่พระบรรทม เรียกนางสนมซึ่งพูดกันมาถามว่า เนื้อความข้อนี้ผู้ใดมาบอกจึงรู้ นางสนมร้องไห้ทูลว่า เจียงหำเสียทัพแก่ห้างอี๋เก้าครั้งเมืองขึ้นทั้งปวงก็ไปเข้าดวยข้าศึกเสียสิ้น ตามบรรดาข้าราชการข้างหน้าข้างในรู้อยู่แต่พระองค์หาทราบไม่เพราะเตียวโก๋ปิดเนื้อความเสีย ขอพระองค์เร่งรัดจัดแจงให้ทหารยกกองทัพไปช่วยเจียงหำป้องกันไว้ ถ้าช้าไปเห็นเมืองจะเสียแก่ข้าศึกเป็นแน่ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟัง จึงรับสั่งให้หาเตียวโก๋เข้ามาเฝ้าตรัสว่า เราชุบเลี้ยงเป็นถึงใจเสียงผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน การศึกติดพันถึงเพียงนี้ บ้านเมืองยังแต่จะเสียก็ไม่บอกแก่เรา เอาแต่ความเท็จมากล่าวสอพลอชอบแต่ตัดศีรษะเสียบไว้ประตูเมือง
เตียวโก๋ได้ฟังก็รู้ว่าพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เคือง จึงถอดหมวกสำหรับที่ใจเสียงออกวางไว้ คุกเข่าคำนับแล้วทูลว่า ให้ข้าพเจ้าเป็นใจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ ก็คอยจัดแจงการในพระนครอยู่ ซึ่งการศึกสงครามไว้ใจเจียงหำกับอองหลีขุนนางฝ่ายทหาร ครั้งนี้เจียงหำยังมิได้บอกข้อราชการสิ่งหนึ่งสิ่งใดเข้ามา ข้าพเจ้าจึงไม่ได้กราบทูล ซึ่งพระองค์ทราบแต่การข้างในยังไม่แน่ก่อน ถึงมาตรว่าข้าศึกจะมีมาข้าพเจ้าจะแต่งกองทัพออกไปเพิ่มเติมช่วยเจียงหำ ไม่ให้ข้าศึกล่วงเข้ามาในชานเมืองได้ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังก็ค่อยคลายพระโกรธวางพระทัยในการศึก เสด็จกลับเข้าข้างในเสพสุราสำราญพระทัยเหมือนแต่ก่อน เตียวโก๋ถวายบังคมลากลับมาบ้าน จึงคิดว่าการทั้งนี้ชะรอยเจียงหำเห็นว่าเราไม่ทูล จึงแต่งคนใช้ลอบเข้ามาแจ้งการทั้งปวง พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทราบจึงทรงพระโกรธเรา จะฆ่าเจียงหำเสียให้จงได้
ฝ่ายเจียงหำแต่ใช้ให้คนเข้าไปเมืองหลวงสองครั้ง มิได้ตอบความประการใดคิด ประหลาดนัก จึงให้สุมาหืนถือหนังสือเข้าไป สุมาหืนรีบมาถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง จึงเข้าไปบอกนายประตูบ้านเตียวโก๋ นายประตูรู้เหตุก็เข้าไปแจ้งความว่า เจียงหำใช้สุมาหืนให้เข้ามาหาท่านจะให้นำเฝ้า เตียวโก๋จึงให้คนกลับไปบอกว่าไม่เสด็จออกหลายวันแล้ว ให้สุมาหืนไปคอยอยู่ข้างหน้า เตียวโก๋จะเข้าไปทูลให้ทราบก่อน สุมาหืนก็เข้าไปคอยอยู่ที่ประตูเสด็จออกถึงสามวัน มิได้เห็นเตียวโก๋เข้าไปเฝ้า สุมาหืนกลัวจะข้ามีความทุกข์ด้วยกองทัพจะขาดเสบียงอาหาร จึงคิดว่าจำจะบนบานคนสนิทเตียวโก๋จึงจะได้ความ สุมาหืนก็เอาแพรแลเงินไปบนคนสนิทของเตียวโก๋ให้ช่วยสืบ ว่าเตียวโก๋คิดประการใด อยู่วันหนึ่งคนสนิทเตียวโก๋บอกว่าเตียวโก๋แค้นเคืองคิดจะทำร้ายเจียงหำ ตัวเจ้าเข้ามาทั้งนี้เหมือนหนึ่งปลาเข้าในลอบ แก้ตัวยากอย่าให้พบเตียวโก๋ดีกว่า สุมาหืนแจ้งดังนั้นก็รีบมาขึ้นม้าออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงในเวลากลางคืนหนีตามทางด่านหํ้าก๊กก๊วน
ฝ่ายเตียวโก๋แต่คิดหาความผิดเจียงหำถึงสามวันยังมิได้ แล้วก็รู้ว่าสุมาหืนหนีจึงสั่งคนใช้ให้ไปหาตัวสุมาหืน คนใช้คำนับลาออกไปหาตัวสุมาหืนไม่พบ ก็กลับเข้ามาแจ้งความกับเตียวโก๋ว่า สุมาหืนหนีไปได้สองวันแล้วเตียวโก๋ได้ฟังก็โกรธ จึงใช้ให้ทหารสี่นายขึ้นม้ารีบไปตามเอาตัวสุมาหืนกลับมาให้จงได้ ทหารทั้งสี่คำนับลามาขึ้นม้าไปตามถึงสองวันก็ไม่พบ จึงถามชาวบ้านรายทาง ชาวบ้านจึงบอกว่า สุมาหืนไปได้สามพันเส้นไกลกันนัก ทหารทั้งสีก็กลับมาแจ้งความแก่เตียวโก๋ว่า ข้าพเจ้าไปติดตามถึงสองวันไม่ทัน มีผู้บอกว่าสุมาหืนไปได้ทางประมาณสามพันเส้น เห็นจะไม่ได้ตัว ข้าพเจ้าจึงกลับมา เตียวโก๋แจ้งความก็เข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ว่า เจียงหำออกไปปราบหัวเมืองแตกยับเยินมาทหารล้มตายเป็นอันมาก มิได้บอกหนังสือแจ้งข้อราชการเข้ามาให้ทราบ นาน ไปเห็นจะพาข้าศึกมาติดเมืองหลวง ขอให้หาตัวเจียงหำแลนายทัพทั้งปวงเข้ามาให้ขุนนางปรึกษาโทษ แล้วจัดทหารที่ดีเป็นแม่ทัพคุมกองทัพใหญ่ออกไปอยู่แทนตัวเจียงหำ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงสั่งว่าการทั้งปวงสุดแต่ท่านจะจัดแจงเถิด เตียวโก๋ออกมาแต่งหนังสือให้เตียวเสียงผู้หลานออกไปหาตัวเจียงหำ แลนายทัพเข้ามาเมืองหลวง เตียวเสียงรับหนังสือคำนับลาไป
ฝ่ายเตียวโก๋ให้จับครอบครัวสามนายจำไว้ ครั้นคนสนิทเจียงหำอยู่บ้านแจ้งว่าเขาจับครอบครัวนาย จึงลอบหนีออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงรีบไป
ฝ่ายสุมาหืนหนีไปก่อน ครั้นถึงเจียงหำแจ้งความว่าเตียวโก๋คอยจะพาลเอาผิดท่าน ปิด ข้อความซึ่งบอกเข้าไปเสียทุกครั้ง คิดแต่จะทูลยุยงให้ทรงพระโกรธ ข้าพเจ้าไปบนคนใช้ของ
เตียวโก๋จึงได้รู้ความ เจียงหำได้ฟังก็ตกใจ จึงคิดว่าในเมืองก็เถิดเสิ้ยนตัตรูแลอยู่ภายนอกข้าศึกก็ ตามมาติดพัน จะคิดกลับหน้าคืนหลังก็ยาก จึงให้เชิญตั้งอี้กับทหารทั้งปวงเข้ามาปรึกษา ตังอี๋จึงว่าเตียวโก๋นี้เป็นคนพาลคิดการแต่จะหาโทษใส่ผู้อื่นเหมือนครั้งหลีสือ นำความใส่โทษจนหลีสือถึงตาย ครั้งนี้เตียวโก๋พยาบาทพวกเรา ท่านอย่าประมาทรักษาตัวให้จงดี
ขณะนั้นพอคนสนิทของเจียงหำซึ่งหนีมาแต่เมืองหํ้าเอี๋ยง เข้าไปคำนับบอกว่าเตียวเสียง หลานเตียวโก๋ถือหนังสือรับสั่งมาหาตัวท่าน แต่ที่ในเมืองจับครอบครัวท่านไว้สิ้น ครั้งนี้ท่านก็แตกทัพ จงคิดอ่านเอาตัวรอดให้พ้นภัยเถิด ไม่ช้าวันนี้เตียวเสียงก็จะมาถึง
ขณะนั้นเตียวเสียงก็เอาหนังสือรับสั่งออกมาถึงเจียงหำ แลนายทัพนายกองรู้ก็ออกไปคำนับรับตรานอกค่ายตามธรรมเนียม แล้วเจียงหำกับนายทหารทั้งปวงก็พาเตียวเสียงเข้าไปในค่ายให้นั่งที่สมควร เตีวเสียงจึงฉีกผนึกหนังสือออกอ่านให้นายทัพนายกองทั้งปวงฟัง ในท้องตรารับสั่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ว่า ผู้จะเป็นแม่ทัพใหญ่เมื่อยังไม่ออกจากพระนครก็สุดแต่ฮองเต้ตรัสสั่งประการใดสิทธิ์ขาด ครั้นยกออกมาจากเมืองแล้ว การในกองทัพก็เป็นสิทธิ์กับผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพ ครั้งนี้เราตั้งเจียงหำเป็นแม่ทัพถืออาญาสิทธิ์วางพระทัยให้ป้องกันขอบขัณฑสีมา เจียงหำมิได้คิดการให้รอบคอบจนเสียทัพทหารล้มตายเสียนักหนา หัวเมืองทั้งปวงก็ไปเข้ากับข้าศึกเป็นอันมากเราได้ความอัปยศนัก ข้อหนึ่งเจียงหำให้สุมาหืนเข้าไปยังมิได้ทูลความ สุมาหืนก็หลบหนีกลับมาเสีย ดูประหนึ่ง ประมาทหากลัวเกรงพระราชอาญาไม่ เห็นว่าเจียงหำจะพร้อมใจกันเป็นขบถ จึงแกล้งให้คนเข้าไปสืบการในเมือง บัดนี้ให้เตียวเสียงออกมาหาตัวเจียงหำแลนายทัพนายกองเข้าไปเฝ้า ถ้านายทัพนายกองขัดไม่ไปเข้าเฝ้าจะเอาโทษถึงตายตามข้อขัดรับสั่ง เจียงหำแลนายทัพนายกองได้ฟังเข้าใจว่า เป็นหนังสือเตียวโก๋แลรับสั่งออกมาจึงไม่คำนับตรา ลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับตัวเตียวเสียงไว้ เจียงหำจึงร้องประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ซึ่งเราถือรับสั่งออกมาครั้งนี้ก็ได้เอาชีวิตมาฝ่าลูกเกาทัณฑ์แลอาวุธ แทบจะตายสักหมื่นครั้ง รบกับห้างอี๋ถึงสามวันเก้าครั้งตัวก็มิได้ถอดเกราะ จะได้หยุดนอนแลกินอาหารแต่สักครู่หนึ่งก็หาไม่ เพราะจะหาความชอบไว้ชื่อในแผ่นดิน เราได้มีหนังสือแจ้งข้อราชการเข้าไปหลายครั้ง เตียวโก๋ก็มิได้กราบทูลปิดเนื้อความเสีย กลับจะมาเอาโทษเราเหมือนเป็นขบถอีกเล่า ความคิดทั้งนี้ของเตียวโก๋เราจะฆ่าเตียวเสียงผู้หลานเสียจึงจะหายแค้น ว่าแล้วถอด กระบี่ออกจะฟันเตียวเสียง นายทัพนายกองห้ามเจียงหำว่า ซึ่งท่านจะฆ่าเตียวเสียงหลานเตียวโก๋เสียบัดนี้ เห็นว่าท่านกับข้าพเจ้าเป็นขบถจริง ขอให้จำเตียวเสียงไว้ก่อนแล้วมีหนังสือเข้าไปกราบทูล ตามซึ่งได้รบกับห้างอี๋นั้นให้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทราบ ถ้าจะโปรดประการใดจึงค่อยคิดการต่อภายหลัง เจียงหำได้ฟังจึงให้เอาตัวเตียวเสียงไปจำไว้ในค่าย ตั้งอี้ที่ปรึกษาจึงว่าตัวท่านจะทำศึกให้มีความชอบ ซึ่งจะบอกเข้าไปในเมืองหลวงที่ไหนเตียวโก๋จะทูล แต่บุตรภรรยาก็จับไปจำไว้ ถึงมาตรว่าผู้ใดรู้จะนำข้อความขึ้นกราบทูลก็กลัวเกรงเตียวโก๋จะเอาโทษ อันหลีสือนั้นหาความผิดไม่ เตียวโก๋ก็คิดฆ่าเสียถึงสามชั่วโคตร ขอท่านฆ่าเตียวเสียงหลานเตียวโก๋เสีย แล้วค่อยคิดการกันไปภายหน้า เจียงหำได้ฟังตั้งอี้ว่าดังนั้นก็มิได้ตอบประการใด
ฝ่ายตั้นโฮเป็นขุนนางเมืองเตียว คุ้นเคยรักใคร่กับเจียงหำมาช้านาน ครั้นแจ้งว่าเตียวโก๋เป็นผู้สำเร็จราชการ ณ เมืองหํ้าเอี้ยง คิดจะทำอันตรายแก่เจียงหำเอาบุตรภรรยาไปจำไว้ จึงแต่งหนังสือให้คนใช้ไปบอกแก่เจียงหำให้รู้ตัว คนใช้รับหนังสือคำนับลาไป
ฝ่ายห้างอี๋บำรุงทแกล้วอยู่ ณ เมืองเจียงหลำ ได้กำลังมากขึ้นแล้วก็ยกทัพไปตั้งค่ายประชิด เมืองหํ้าก๊กก๊วน
ฝ่ายคนใช้ตั้นโฮมีหนังสือมาถึงค่ายเจียงหำ จึงบอกทหารผู้กำกับประตูว่า ตั้นโฮมีหนังสือมาถึงท่านแม่ทัพ ทหารนายประตูไปบอกเจียงหำว่า ตั้นโฮอยู่เมืองเตียวให้คนถือหนังสือมาถึงท่าน เจียงหำได้ฟังจึงสั่งให้พาตัวเข้ามา คนใช้ตั้นโฮเข้าไปคำนับแล้วส่งหนังสือให้ เจียงหำรับหนังสือคลี่ออกอ่านได้ความว่า เป็กคีเป็นทหารในเมืองจี๋นมีความชอบปราบเมืองทิศใต้ได้ถึงเมืองเอียนเทง ฝ่ายทิศเหนือก็ตีไปได้ถึงเมืองแบ๊ก๊ก แต่ตีได้หัวเมืองมาเป็นอันมากยังให้กินยาตายเสีย มงเทียมเป็นทหารในเมืองหํ้าเอี้ยงมีความชอบตีเมืองฝ่ายเหนือได้เขตแดนกว้างถึงสองพันเส้น แต่บรรดาผู้ทำความชอบนั้นเสร็จการแล้วก็คิดฆ่าเสียสิ้น ตัวท่านก็เป็นทหารเมืองหํ้าเอี้ยงมาถึงสามกษัตริย์แล้ว ทำศึกครั้งนี้ เสียรี้พลประมาณสิบหมื่นเศษ หัวเมืองทั้งปวงก็พากันตั้งแข็งเมืองขึ้น เพราะเตียวโก๋ทำการชั่วมาช้านาน ถ้าพระเจ้ายี่ซีฮองเต้รู้จะเคืองเตียวโก๋ๆ อยู่ในเมืองหมายจะเอาชีวิตท่าน ตัวท่านอยู่ภายนอก ไม่ได้เข้ามาเห็นหน้าเจ้า เขาตั้งแต่จะลอบทูลฝ่ายเดียว ท่านจะไม่คิดเอาตัวรอดนั้น ผู้ซึ่งมีความชอบก็ตาย ที่หาความชอบไม่ก็ตายเหมือนกัน ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองหลวงจะเสียเป็นมั่นคง ครั้งนี้ท่านก็เป็นคนเสียทัพ ถ้าคิดเหมือนหัวเมืองทั้งปวงบ้าง เห็นจะพ้นความตายจะได้บุตรภรรยาคืน ข้าพเจ้าตั้นโฮขอคำนับมาให้แจ้ง เจียงหำอ่านหนังสือได้ความแล้วปรึกษาทหารทั้งปวงว่า เราจะกลับเข้าเมืองก็ยังแต่จะตาย คิดจะพึ่งข้างหน้าก็เป็นศัตรู ตั้งอี้จึงว่าหัวเมืองทั้งปวงก็พึ่งซ่องสุมผู้คนขึ้นยังไม่พร้อมมูล เห็นแต่ไฝ่อ๋องเป็นเมืองใหญ่ ห้างอี๋ก็มีกำลังเป็นแม่ทัพทแกล้วทหารมากเข้มแข็ง ถ้าไปฝากตัวอยู่กับห้างอี๋เห็นจะตีเมืองหลวงแก้แค้นเตียวโก๋ได้ ถ้าท่านไปทำศึกด้วยคงจะเลี้ยงตามความชอบ ทุกวันนี้หัวเมืองก็เกรงกลัวกลับไปเข้ากับห้างอี๋เป็นอันมาก เจียงหำได้ฟังจึงพูดกับตั้งอี้ว่า เราฆ่าห้างเหลียงอาห้างอี๋เสีย เห็นจะมีความพยาบาทที่ไหนจะรับเราไว้ ถ้าท่านมีอุบายความคิดประการใด จงไปพูดจาดูทีห้างอี๋ก่อน ตั้งอี้ก็ออกมาขึ้นม้าไปค่ายห้างอี๋ ครั้นถึงตั้งอี้จึงบอกนายประตูว่าเรามาแต่เจียงหำ จะเข้าไปแจ้งความด้วยธุระในกองทัพ คนในค่ายก็เข้าไปบอกห้างอี๋ว่าตั้งอี้มาจากค่าย เจียงหำจะเข้ามาหาท่าน ห้างอี๋ได้ฟังจึงสั่งให้หาตัวตั้งอี้เข้ามา ตั้งอี้เข้าไปถึงคุกเข่าลงคำนับห้างอี๋ แล้วก็ยืนอยู่ ห้างอี๋จึงถามตั้งอี้ว่า เจียงหำมาตั้งอยู่ช้านานมิได้ไปมาหาเรา วันนี้ใช้ให้ท่านผู้มีฝีปากดีมาจะว่าประการใด ตั้งอี้จึงว่าทัพทั้งสองฝ่ายตั้งรบกันช้านาน เห็นไพร่พลอิดโรยเงินเดือนก็แจกจ่ายเสียเป็นอันมากประชาราษฎรไม่มีความสุข ข้าพเจ้ามาทั้งนี้เป็นกลางมิได้เข้าแก่เมืองห้ำเอี๋ยงแลเมืองฌ้อ แต่เจียงหำทำศึกปราบหัวเมืองมาได้รบสักร้อยครั้ง เหน็ดเหนื่อยถึงสามปีก็ไม่มีความชอบ เตียวโก๋จะคอยหาแต่ความผิด ปิดข้อความซึ่งได้รบพุ่งนั้นเสียให้เตียวเสียงถือหนังสือออกมาหาตัวนายทัพนายกองเข้าไป บัดนี้เจียงหำจำเตียวเสียงหลานเตียวโก๋ไว้จะฆ่าเสีย แล้วจะพากันมาหาพึ่งบุญท่านได้โปรดด้วย เหมือนหนึ่งลูกน้อยอดนมคอยบิดามารดาอยู่เช้าค่ำ ห้างอี๋ได้ฟังตั้งอี้ออกชื่อเจียงหำก็โกรธเอามือตบโต๊ะแล้วร้องว่าเจียงหำฆ่าอาเราเสีย พันปีก็ไม่หายโกรธร้อยชาติก็ไม่สิ้นแค้น คิดว่าถ้าได้ตัวเจียงหำมาสับให้ละเอียดจึงจะสมกับที่ฆ่าอาเรา ซึ่งจะมาอยู่ด้วยนั้นไม่รับคำท่านได้ ตั้งอี้ได้ฟังก็หัวเราะอยู่ ห้างอี๋จึงว่าหัวเราะเยาะดังนี้จะเอาคอมารับคมกระบี่ของเราหรือ ตั้งอี้จึงว่า ข้าพเจ้าหัวเราะเพราะเห็นว่าท่านจะคิดการใหญ่ คนจะมาสามิภักดิ์พึ่งบุญกลับจะปล่อยเสียนั้นไม่ชอบ ธรรมดาเกิดมาเป็นชายมียศฐาศักดิ์จะทำนุบำรุงรักษาแผ่นดิน ก็ต้องละพยาบาทเสียจึงจะได้ เป็นที่พึ่งแก่ผู้วาสนาน้อย ผู้มีสติปัญญาก็จะสรรเสริญ อนึ่งเจียงหำยกมาตั้งใจกตัญญูต่อเจ้า สู้สงครามจะไว้ความชอบฝ่ายเดียวอย่างนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นคนตรง ถ้าท่านยังมีพยาบาทอยู่แล้ว ข้าพเจ้าก็เห็นว่าใจท่านไม่กว้างขวาง
ขณะนั้นฟัมแจ้งนั่งอยู่ข้างหลัง จึงสะกิดห้างอี๋กระซิบบอกว่า ให้ตั้งอี้ออกไปกินเลี้ยงเสียก่อน ข้าพเจ้าจะบอกความลับกับท่าน
ห้างอี๋ได้ฟังจึงสั่งให้แต่งโต๊ะยกไปตั้งนอกค่าย แล้วบอกตั้งอี้ให้ออกไปกินโต๊ะให้สบายก่อนจึงพูดจากัน ขุนนางทั้งปวงก็พาตัวตั้งอี้ออกไปเลี้ยง ฟัมแจ้งจึงพูดกับห้างอี๋ว่า ตัวท่านทุกวันนี้เกียรติยศฟุ้งเฟื่องในแผ่นดิน แต่ท่านมาตั้งอยู่เมืองเจียงหลำ เจียงหำมาตั้งอยู่ด่านหํ้าก๊กก๊วนป้องกันเมืองหํ้าเอี๋ยงอยู่ผู้เดียว กองทัพเราจะหักเอาก็ยังไม่ได้ บัดนี้เจียงหำเสียใจชอกชํ้าด้วยเตียวโก๋ทูลยุยงกล่าวโทษจะให้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ฆ่าเสีย จึงแกล้งให้เตียวเสียงออกมาหาตัวเจียงหำเข้าไปในเมือง ครั้งนี้เจียงหำคิดแค้นใจนัก ครั้นจะกลับเข้าไปในเมืองหลวงพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็จะฆ่าเสีย เจียงหำสิ้นที่พึ่งแล้วจึงสมัครเข้ามาอยู่กับท่าน เพราะเจียงหำหมายว่าท่านจะตั้งตัวเป็นใหญ่คงไม่มีความอาฆาต ถ้าท่านเลี้ยงเจียงหำถึงขนาดแล้ว แม้นจะใช้เจียงหำลุยไปตามกองเพลิง ก็เห็นจะได้ไม่เสียดายแก่ชีวิต ข้อหนึ่งเมืองหลวงทุกวันนี้จะรอดอยู่ก็เพราะเจียงหำ ถ้าหาเจียงหำไม่เหมือนไม่มีกำแพงเมือง ถ้าเมืองใดไม่มีแม่ทัพก็เหมือนพระนครเปล่า ถ้าท่านรับเจียงหำไว้จะตีเมืองหลวงนั้นง่ายดุจหนึ่งผ่าไม้ไผ่ ถ้าไม่รับเป็นธุระเจียงหำครั้งนี้คงจะพากันไปตั้งก๊กแข็งเมืองขึ้นจะต้องทำศึกถึงสองหน คำโบราณว่าจะหาทหารหมื่นคนก็หาง่าย ซึ่งจะหาแม่ทัพคนหนึ่งนั้นหายาก ซึ่งเจียงหำมาครั้งนี้ดุจหนึ่งเทพยดานำมาให้แก่ท่าน ความแค้นเจียงหำทำแก่ท่านนั้นจงสละความพยาบาทเสีย คนมีสติปัญญาจึงจะนับถือ ด้วยเรายังจะคิดการใหญ่ต่อไป ห้างอี๋ได้ฟังฟัมแจ้งว่ากล่าวชี้แจงดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้หาตัวตั้งอี้เข้ามาในค่ายแล้วว่า เราพิเคราะห์ดูเจียงหำทำแก่อาเราแต่ก่อนนั้น ความแค้นของเรามากนักแต่เราผู้เดียว หัวเมืองทั้งปวงก็มิได้เดือดร้อนเหมือนเตียวโก๋ทำการให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินมีใจเจ็บแค้นทั่วไปในอาณาเขต ซึ่งน้ำใจเรานั้นหวังจะดับเข็ญให้เป็นสุข เจียงหำจะยอมมาเข้าด้วยเราก็มีความยินดีที่จะได้ช่วยการศึก ซึ่งเจียงหำทำให้เราโกรธผิดข้อนั้นท่านจงเร่งไปบอกแก่เจียงหำว่า เราหาอาฆาตพยาบาทไม่แล้ว ถ้าได้ดีจะเลี้ยงเจียงหำตามความชอบ แม้นเจียงหำมีใจสุจริตจะมาหาเรา ก็ให้เอาศีรษะเตียวเสียงหลานเตียวโก๋มาให้เราด้วย แล้วยกพลไปพร้อมกัน ณ เมืองเจียงหลำ
ตั้งอี้ได้ฟังมีความยินดีนัก คุกเข่าลงคำนับลากลับมาถึงค่าย เล่าความให้เจียงหำฟังทุกประการ เจียงหำจึงว่าเรายังกริ่งใจอยู่ ด้วยห้างอี๋เจ็บแค้นเราเป็นข้อใหญ่ แล้วก็ได้ฟัมแจ้งมาเป็นที่ปรึกษา ฟัมแจ้งผู้นี้มีสติปัญญายิ่งนัก ซึ่งห้างอี๋ว่าเห็นจะเป็นอุบายของฟัมแจ้งคิดล่อลวงเรา แต่พอยอมไปอยู่ด้วยแล้ว ห้างอี๋ก็จะฆ่าเราเสียดอกกระมัง ท่านจงไปฟังข่าวดูกิริยาห้างอี๋ฟัมแจ้งอีกสักครั้งหนึ่งก่อน ถ้าเห็นความจริงของห้างอี๋แล้วเราจึงจะไป ตั้งอี้ได้ฟังก็เห็นชอบด้วย คำนับลากลับไปถึงค่าย จึงเข้าไปคำนับห้างอี๋แล้วว่าเจียงหำนายข้าพเจ้าสั่งมาว่ายังมีความกลัวท่านยิ่งนัก ด้วยตัวมีความผิดมากยังสงสัยอยู่ คิดว่าท่านจะล่อลวงมาทำโทษ จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาฟังให้แน่ก่อน ห้างอี๋จึงว่าตัวเราก็ลือชื่อว่าเป็นชายผู้หนึ่งจะล่อลวงเจียงหำหาควรไม่ คำของเราซึ่งว่าไว้กับเจียงหำนั้น โดยตรงดุจหนึ่งภูเขาไม่หวาดไหวด้วยลมพายุ ครั้งนี้เราสงสารเจียงหำด้วยสิ้นบุตรภรรยาไร้ที่พึ่งแล้วจึงไม่โกรธเจียงหำ เราพูดโดยความจริงอย่าสงสัยเลย ถ้าคิดฆ่าเจียงหำแล้วไม่พักล่อลองดอก ว่าแล้วห้างอี๋ก็หยิบเอาลูกเกาทัณฑ์หักออกเป็นสองท่อนสาบานว่า แม้นเราทำอันตรายแก่เจียงหำอย่าให้พ้นลูกเกาทัณฑ์ข้าศึก แล้วส่งลูกเกาทัณฑ์ให้แก่ตั้งอี้ๆ ก็หยิบเอาลูกเกาทัณฑ์คำนับลามาถึงค่าย ก็เข้าไปแจ้งความแก่เจียงหำว่า ห้างอี๋มิได้มีใจพยาบาทสาบานแล้วเอาลูกเกาทัณฑ์หักเป็นสองท่อนให้มาเป็นสำคัญ เจียงหำได้ฟังมีความยินดี จึงสั่งให้ทหารเอาตัวเตียวเสียงมาตัดศีรษะใส่ชะลอม แล้วจุดประทัดเป็นสำคัญยกทหารทั้งยี่สิบหมื่นไปตามทาง ใกล้จะถึงเมืองเจียงหลำสามสิบเส้น จึงสั่งให้ หยุดกองทัพตั้งค่ายลงไว้ แล้วตัวเจียงหำและนายทัพนายกองก็พากันเข้าไปยืนอยู่นอกประตูค่าย ฟัมแจ้งรู้ว่าเจียงหำมาจึงสั่งให้ทหารแต่งตัวถือเครื่องศัสตราวุธให้เป็นขนัดห้าหมู่ แลสั่งให้ขุนนางทหารยืนอยู่ทั้งสองฝ่าย พร้อมด้วยธงเขียวเครื่องสรรพาวุธเป็นสง่ายิ่งนัก ตัวห้างอี๋ขึ้นนั่งที่สมควร ให้ประโคมด้วยฆ้องกลองถึงสามลา แล้วห้างอี๋สั่งให้ทหารออกไปรับเจียงหำ แลนายทัพนายกองแต่บรรดามา คนใช้คำนับลาออกมาแจ้งความแก่เจียงหำแลนายทัพนายกองว่า ห้างอี๋ให้มาเชิญท่านเข้าไป เจียงหำแลนายทหารก็พากันเข้ามาถึงแล้วคำนับ เจียงหำร้องไห้ปรับทุกข์เล่าความให้แก่ห้างอี๋ฟังว่า แต่ข้าพเจ้าทำศึกแก่ท่านบอกหนังสือขอเสบียงอาหารแลกองทัพไป เตียวโก๋ก็ปิดความเสีย กลับเอาความเท็จกราบทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ให้ขัดเคืองพระทัย ไม่ยกทัพหนุนมาช่วยข้าพเจ้า บัดนี้ให้ จับครอบครัวบุตรภรรยาไปจำไว้ทั้งสิ้น ข้าพเจ้าทั้งปวงได้ความเดือดร้อนยากแค้นนัก จึงชวนกันมาเข้าด้วยหมายจะฝากชีวิตอยู่ในท่าน ข้าพเจ้าเหมือนลูกน้อยยังกินนมมาถึงบิดามารดาแล้วก็จะมีชีวิตสืบไป เมื่อครั้งข้าพเจ้าตั้งอยู่เมืองเต่งโถฆ่าห้างเหลียงผู้อาท่านเสียนั้นโทษข้าพเจ้าถึงตาย แล้วรู้ว่าท่านไม่ผูกความแค้นพระเดชพระคุณต่อข้าพเจ้ายิ่งนัก จึงชวนกันมาสามิภักดิ์ต่อท่านจะขอทำการสนองคุณต่อไป ห้างอี๋ได้ฟังก็มีความเมตตาจึงว่า ท่านทั้งหลายตั้งใจมา ถ้าช่วยกันทำการปราบเมืองหํ้าเอี๋ยงได้โดยสุจริตสำเร็จแล้วเมื่อใด เราจะตั้งแต่งชุบเลี้ยงให้ตามความชอบ ท่านจงออกไปหยุดพักอยู่ ณ ค่ายก่อน เมื่อธุระมีท่านจงมาหาเรา เจียงหำได้ฟังก็คำนับลาพาทหารแลนายทัพนายกองกลับมาค่าย
ขณะนั้นมีคนไปบอกเตียวโก๋ว่า เจียงหำฆ่าเตียวเสียงซึ่งถือหนังสือรับสั่งออกไปเสียแล้ว แล้วคิดกับนายทัพนายกองพาทหารไปเข้าด้วยเมืองฌ้อ ห้างอี๋ได้กำลังมากขึ้นเห็นจะยกเข้ามาตั้งด่านหํ้าก๊กก๊วน เตียวโก๋ได้แจ้งความว่าเจียงหำฆ่าเตียวเสียงผู้หลานเสียก็รีบไปทูลแก่พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ว่า บัดนี้เจียงหำคิดขบถทั้งกองทัพไปเข้าด้วยชาวเมืองฌ้อ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังก็ทรงพระโกรธ สั่งให้เอาบุตรภรรยาแลครอบครัวของนายทัพไปตระเวนแล้วฆ่าเสีย ยังมีชายผู้หนึ่งมาบอกเจียงหำ เตียวโก๋ทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ให้เอาบุตรภรรยาท่านฆ่าเสียสิ้นแล้ว เจียงหำแลทหารทั้งปวง ได้ฟังก็ร้องไห้เอาความมาแจ้งแก่ห้างอี๋ว่า ครอบครัวข้าพเจ้าซึ่งเขาจับจำไว้ในเมืองนั้นก็ให้ฆ่าเสียสิ้นแล้ว ครั้งนี้ท่านยกมาข้าพเจ้าเห็นได้ทีด้วยด่านทางไม่มีใครรักษา ขอท่านจงจัดแจงทหารรีบยกไปตามทางเจียงโหหนึ่ง สินอั๋นหนึ่ง สินตีหนึ่ง เห็นจะได้เมืองหํ้าเอี๋ยง
ห้างอี๋ไห้ฟังจึงปรึกษาฟัมแจ้ง ด้วยเจียงหำว่าหามีผู้ใดจะรักษาด่านไม่ คิดจะยกเข้าตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ท่านจะเห็นเป็นประการใด ฟัมแจ้งจึงว่า แต่ท่านเที่ยวตีบ้านเมืองมาทหารก็เหน็ดเหนื่อย อิดโรยพึ่งได้หยุดพัก ซึ่งจะล่วงด่านไปตีเมืองหลวงนั้นเห็นยังไม่สะดวก แม้นศึกไปติดพันหัวเมือง แลทหารซึ่งขึ้นแก่เมืองหลวงอยู่นอกเมืองก็มีมาก การข้างเมืองแพเสียก็ไม่มีผู้ใดจะรักษา ถ้าพระเจ้าหํ้าเอี๋ยงแต่งทหารไปตีเมืองแพเสียเราจะเสียที ขอท่านจงยกกลับไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้เสียก่อน จะให้คิดรวบรวมเสบียงอาหารบำรุงรี้พลให้มีกำลังจึงค่อยยกมาเป็นสองทาง เห็นเมืองหํ้าเอี๋ยงจะหาทันระวังตัวไม่ ห้างอี๋ได้ฟังก็เห็นชอบ จึงให้ทหารเลิกทัพกลับคืนไปเมืองแพเสีย ครั้นถึงห้างอี๋ก็เข้าไปเฝ้าทูลความซึ่งเจียงหำมาเข้าด้วย แลทำศึกสงครามนั้นให้ทราบทุกประการ พระเจ้างี่เต้จึงว่าเจียงกุ๋นคุม ทหารไปทำศึกทางไกลกันดาร ได้รี้พลมามากความชอบควรจะจารึกใส่แผ่นทองแผ่นศิลาไว้ แม้นปราบเมืองหํ้าเอี๋ยงสำเร็จแล้วเมื่อใด เราจะให้ยศฐาศักดิ์ถึงขนาด ห้างอี๋จึงให้คนออกไปหาเจียงหำแลนายทัพนายกอง กับหัวเมืองซึ่งยอมสามิภักดิ์เข้ามาเฝ้า ครั้นพระเจ้างี่เต้เห็นเจียงหำแลหัวเมืองทั้งหลาย มีความยินดีสบายพระทัยนัก จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงบรรดาทหาร ซึ่งสมัครมายอมสามิภักดิ์นั้นเป็นที่สบาย แล้วพระราชทานบำเหน็จรางวัลนายทัพนายกองตามสมควร ตั้งห้างอี๋เป็นที่หลอก๋อง ตั้งเล่าปังเป็นที่ไผ่ก๋อง จึงปราศรัยว่า เราจะใคร่ให้ท่านทั้งสองไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง จงแต่งกันไปสืบการ แล้วคิดจัดแจงฝึกทแกล้วทหารให้ชัดเจน หลอก๋องไผ่ก๋องได้รับสั่งก็ถวายบังคมลาออกมาจัดแจงคนไปสืบการในเมืองหํ้าเอี๋ยง แลฝึกหัดทแกล้วทหารทั้งสองกอง
ฝ่ายไผ่ก๋องมีทหารที่มีสติปัญญาแลฝีมือเข้มแข็งคือ เสียวโหหนึ่ง ห้วนโก้ยหนึ่ง โจฉำหนึ่ง จิวพุนหนึ่ง อ๋องหลินหนึ่ง แฮเฮาหยินหนึ่ง ซาบู๊หนึ่ง กินหินหนึ่ง โลก๋วนหนึ่ง เตงฮกหนึ่ง จิวเฉียงหนึ่ง เปาข้วนหนึ่ง สีเฮาหนึ่ง ตันโภหนึ่ง เตียวฉองหนึ่ง ยิมหูหนึ่ง กับนายทหารสามสิบเศษรี้พลสิบหมื่น
ฝ่ายหลอก๋องมีฟัมแจ้งเป็นที่ปรึกษา แต่ทหารมีชื่อนั้นคือ หยินโป้หนึ่ง กี๋โป้หนึ่ง จงลิมวยหนึ่ง ควั่นฌ้อหนึ่ง อิหยินหนึ่ง เตงก๋งหนึ่ง ยงคีหนึ่ง เจียงหำหนึ่ง ตั้งอี้หนึ่ง สุมาหืนหนึ่ง งุยป่าหนึ่ง เตียวหยีหนึ่ง ตันโหหนึ่ง กงเหงาหนึ่ง ชังถูหนึ่ง เหลงจูหนึ่ง กับนายทหารร้อยเศษ รี้พลสิบหมื่น หลอก๋องนั้นใจร้ายกาจคนกลัวเป็นอันมาก ไผ่ก๋องนั้นน้ำใจโอบอ้อมอารีมีผู้สรรเสริญ
ฝ่ายพระเจ้างี่เต้มีความเมตตาไผ่ก๋องยิ่งนัก จึงตรัสแก่ขุนนางคนสนิทว่า ไผ่ก๋องเล่าปังผู้นี้อารีมีน้ำใจโอบอ้อมไพร่บ้านพลเมือง นานไปจะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน แต่ห้างอี๋เป็นหลอก๋องร้ายกาจ ทำอำนาจหยาบช้าหามีผู้ใดจะรักใคร่ไม่ ถ้าเข้ามาหาเราก็มิได้คำนับ ยืนพูดดูกิริยาเห็นกำเริบเราต้องระวังตัว อยู่วันหนึ่งคนใช้ซึ่งไปสืบราชการเมืองหํ้าเอี๋ยงมาแจ้งความแก่หลอก๋องไผ่ก๋องว่า เมืองหลวงนั้นเตียวโก๋หยาบช้ามากขึ้น ขุนนางก็ไม่ปกติ ไพร่พลแลหัวเมืองทั้งปวงก็กำเริบ ลางพวกก็ไปเป็นโจร ซ่องสุมผู้คนอยู่คิดจะทำร้ายอยู่เนืองๆ หลอก๋องไผ่ก๋องได้แจ้งข้อความจึงพาคนใช้เข้าไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้ ว่าแผ่นดินเมืองหํ้าเอี๋ยงทุกวันนี้เห็นวิบัติ ซึ่งให้คนไปสืบได้ข้อความว่า คนในเมืองแลนอกเมืองก็เอาใจออกห่างสิ้น ข้าพเจ้าทั้งสองตั้งบำรุงทแกล้วทหารฝึกหัดไว้พรักพร้อมอยู่แล้วจะขอยกไปกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสีย ให้ไต้อ๋องเป็นอานุภาพแต่พระองค์เดียว ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะได้อยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้างี่เต้ได้ฟังดังนั้น จึงตรัสแก่หลอก๋องไผ่ก๋องว่าการศึกสงครามครั้งนี้จะจัดนายทัพนายกอง สุดแต่ท่านทั้งสองจะคิดเอาชัยชนะเถิด เราจะใคร่ให้เดินทัพเป็นสองทาง จึงทรงเขียนฉลากวางปนกันไว้จะให้จับเป็นสำคัญ อันหนึ่งตะวันตกอันหนึ่งตะวันออก แล้วตรัสให้หลอก๋องไผ่ก๋องจับฉลาก หลอก๋องจับได้ฉลากตะวันออก ไผ่ก๋องจับได้ฉลากตะวันตก พระเจ้างี่เต้จึงตรัสว่า เดิมท่านทั้งสองต่างคิดจะ กำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ แต่กำลังทแกล้วทหารยังน้อยอยู่ จึงยกเรามาเป็นเจ้าหวังจะให้บำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ท่านทั้งสองมีความชอบไว้แก่เราเป็นอันมาก แต่บุญน้อยถ้าได้เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว อาณาเขตกว้างขวางเราจะรักษาแผ่นดินมิได้ ซึ่งท่านทั้งสองยกไปกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้นั้น ถ้าผู้ใดยกเข้าได้ก่อนผู้นั้นเป็นเจ้า ถ้าผู้ใดไปถึงทีหลัง ผู้ซึ่งได้ครองเมืองจงตั้งให้เป็นเสนาบดีผู้ใหญ่ ท่านทั้งสองจงรักษาความสัตย์ของเราไปให้มั่นคง ถ้าผู้ใดได้เป็นเจ้าจงช่วยจัดแจงแต่งเมืองให้เราอยู่ พอสมควรกับวาสนากว่าจะตาย หลอก๋องไผ่ก๋องคำนับแล้วจึงทูลขึ้นพร้อมกันว่า ข้าพเจ้าทั้งสองจะขอฉลองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต ถ้าประทุษร้ายต่อไต้อ๋องจงให้ต้องอาวุธตายในที่รบ ถ้าได้สำเร็จราชการแล้วจะตั้งเมืองเซียงอันเป็นเมืองหลวง จะยกขุนนางในเมืองตัวก๊กจิวมาแต่งตั้งไว้ในพระองค์ พระเจ้างี่เต้ตรัสว่า ท่านจะยกไปครั้งนี้จงมีชัยเกิด ถ้าราชการจะขัดข้องอย่างไร จงบอกมาให้แจ้ง เราจะคอยฟังข่าวท่าน หลอก๋องไผ่ก๋องก็ถวายบังคมลาออกมาจัดทหารพร้อมพอได้ฤกษ์ก็ให้ยกพลออกจากเมืองแพเสีย ครั้นยกไปถึงตำบลเต่งโถยั้งทัพอยู่ เวลาเย็นหลอก๋องไผ่ก๋องกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน หลอก๋องกับไฝก๋องพูดกันว่า ท่านกับเราไปทำศึกก็ได้เป็นเพื่อนยากหลายครั้ง เราทั้งสองควรจะฝากชีวิตกัน ต่างคนให้สัตย์สัญญาว่าไม่ทำอันตรายต่อกัน หลอก๋องอ่อนยอมเป็นน้อง ไผ่ก๋องนั้นเป็นพี่ แล้วต่างคนกลับไปค่ายครั้นเวลารุ่งเช้าหลอก๋องก็ยกไปทางตะวันออก ไผ่ก๋องยกไปทางตะวันตก ครั้งนั้นพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสวยราชสมบัติได้สามปีเป็นเดือนยี่ ไผ่ก๋องยกกองทัพไปถึงเมืองปักเฉียงอิบเห็นประตูเมืองปิดทั้งสี่ด้าน แลมีธงปักไว้บนเชิงเทินเป็นสำคัญ ห้วนโก้ยเห็นดังนั้นก็ขึ้นม้าพาทหารจะเข้าตีเมือง ไผ่ก็องจึงร้องห้ามห้วนโก้ยว่าอย่าทำแก่เมืองน้อย อันเมืองนี้ถ้าจะตีถึงจะเอาศิลามาทำกำแพงก็ไม่พ้นมือทหารของเราได้ แต่อาณาประชาราษฎรจะล้มตาย เรามาครั้งนี้หมายจะดับร้อนให้ราษฎรได้ความสุข
ขณะเมื่อไผ่ก็องร้องห้ามทหารนั้น คนในเมืองได้ยินชวนกันสรรเสริญไผ่ก๋องเป็นอันมาก บรรดาผู้ใหญ่ก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองว่า ทุกวันนี้ท่านยังขึ้นอยู่กับเมืองห้ำเอี๋ยง ข้าพเจ้าแลราษฎรได้ความเดือดร้อน เหมือนหนึ่งตกลงในกระทะนํ้ามันอันตั้งอยู่บนกองเพลิง บัดนี้ไผ่ก๋องยกมาตั้งอยู่นอกเมือง ข้าพเจ้าแจ้งว่าทหารจะขอเข้าตีเมืองไผ่ก๋องห้ามไว้มิให้ทำอันตราย ซึ่งไผ่ก๋องมาทั้งนี้เหมือนหนึ่งฝนตกห่าใหญ่ ตกลงมาดับร้อนให้เย็นทั่วอกสัตว์ ถ้าท่านปรานีชาวเมืองอยู่ ขอจงออกไปอ่อนน้อมเชิญไผ่ก๋องเข้ามาเป็นทางไมตรี ถ้าแข็งเมืองอยู่ฉะนี้ทหารไผ่ก๋องเข้าเมืองได้กระดูกก็จะเป็นภัสมธุลีไป เจ้าเมืองปักเฉียงอิบเห็นชอบด้วย จึงเปิดประตูเมืองออกมาคำนับ แล้วเชิญไผ่ก๋อง ว่าขอเชิญท่านเข้าไปเหยียบให้เย็นเมืองด้วยเถิด ไผ่ก๋องเห็นเจ้าเมืองปักเฉียงอิบออกมาคำนับมีความ ยินดี จึงสั่งทหารในกองทัพมิให้กระทำย่ำยีเก็บริบชาวเมือง ถ้าผู้ใดไม่ฟังจะให้ตัดศีรษะเสียบประจาน ไว้ ชาวเมืองรู้ความชวนกันสรรเสริญ แล้วแต่งเครื่องบูชามาคอยคำนับไผ่ก๋องทั้งสองข้างทาง ไผ่ก๋องก็พาทหารเข้าเมือง จึงกำชับเจ้าเมืองปักเฉียงอิบว่า ท่านจงบำรุงอาณาประชาราษฎรให้เป็นสุขเถิด เราจะลาท่านไปก่อน

ขณะนั้นหัวเมืองรู้กิตติศัพท์ไปว่า ไผ่ก๋องโอบอ้อมอารีแก่บรรดาหัวเมืองรายทางก็เข้าด้วยเป็นอันมาก ไผ่ก๋องก็ออกจากเมืองปักเฉียงอิบมาถึงเมืองโกเอียง อ๋องเต๊กเจ้าเมืองรู้ว่ากองทัพไผ่ก๋องมา ก็ชวนกรมการออกไปต้อนรับเชิญไผ่ก๋องเข้าเมือง ไผ่ก๋องจึงว่า ซึ่งท่านออกมาเชิญให้เราเข้าไปในเมืองนั้นขอบใจยิ่งนัก แต่เราจะเข้าไปไพร่บ้านพลเมืองจะตกใจกลัว ตัวท่านนั้นเห็นทีมีสติปัญญาจะเป็นที่ปรึกษาได้ ครั้งนี้เราจะยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงไม่มีผู้ใดที่จะปรึกษาในการศึก จะใคร่ให้ท่านไปด้วย อ๋องเต๊กได้ฟังจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านกรุณาจะเอาข้าพเจ้าไปเป็นที่ปรึกษาด้วยนั้นคุณหาที่สุดมิได้ แต่ในเมืองโกเอียงทุกวันนี้แม้นตัวข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ ก็ไม่มีผู้ใดจะบังคับบัญชาชาวเมืองผู้ที่เป็นพาลก็มีใจกำเริบ ที่เป็นพลเมืองและลูกค้าก็จะระส่ำระสายไป ซึ่งท่านจะหาคนดีมีสติปัญญานั้น ข้าพเจ้าเห็นชายผู้หนึ่งอยู่ในเมืองนี้ชื่อหลีเสงอายุได้หกสิบแปดปี มืน้ำใจสว่างดังดาวในอากาศ ประกอบทั้งสติปัญญาเล่าเรียนก็รู้มาก แต่ซ่อนวิชาอยู่เพราะกลัวเมื่อครั้งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้เผาตำรับตำราแลให้จับคนที่รู้ศิลปศาสตร์มาจำไว้ หลีเสงจึงแกล้งทำเป็นเลียจริต เสพสุราเมาเที่ยวกลางถนน แต่คำหลีเสงว่าอยู่เนืองๆ ถ้าพบผู้มีบุญเมื่อใดจึงจะหายบ้า
ไผ่ก๋องได้ฟังมีความยินดี จึงว่าท่านจงใช้ทหารไปเชิญหลีเสงมาสนทนากับเราก็จะรู้ซึ่งดีแลร้าย อ๋องเต๊กคำนับรับคำแล้วก็ไปหาแจ้งความว่า ไผ่ก๋องเป็นแม่ทัพใหญ่ยกมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง บัดนี้ยกมาตั้งอยู่นอกเมืองรู้ว่าท่านมีสติปัญญา ไผ่ก๋องจะใคร่ได้ท่านไปเป็นที่ปรึกษาให้เรามาเชิญท่าน อันลักษณะไผ่ก๋องมีบุญญาธิการเห็นจะได้เมืองหลวง ท่านจงไปช่วยคิดการให้สำเร็จโดยง่าย หลีเสงจึงว่า เราได้ยินข่าวไผ่ก๋องมาช้านานว่ามีใจกว้างขวางโอบอ้อมอารีแก่ราษฎร เราคิดจะใคร่ไปลองดูใจ ถ้ารู้จักคนดีก็จะเป็นที่พึ่งได้กลัวแต่จะว่าเราเป็นบ้า อ๋องเต๊กจึงว่า ท่านก็มีสติปัญญาย่อมรู้อยู่ทุกสิ่ง ถ้าไปกับเราก็จะได้เห็นใจไผ่ก๋อง หลีเสงกับอ๋องเต๊กก็พากันมา ณ ค่าย ไผ่ก๋องนอนตื่นขึ้น กำลังล้างหน้ามิทันทักหลีเสงๆ เห็นไผ่ก๋องตึงอยู่มิได้ว่าประการใด จึงร้องเข้าไปว่า ท่านยกทัพมาจะตีหัวเมืองซึ่งไม่ขึ้นแก่เมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นหรือ ไผ่ก๋องเห็นหลีเสงพูดจาหาอัชฌามิได้ สำคัญว่าเป็นคนบ้า ไม่ทันจะพิเคราะห์ จึงร้องตวาดว่า หารู้ไม่หรือไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความเดือดร้อนมาช้านานแล้ว พระเจ้าไฝ่อ๋องงี่เต้รับสั่งให้เราเป็นแม่ทัพยกมาทางตะวันตกตีเมืองห้ำเอี๋ยง ทำไมท่านจึงว่าเป็นพวกชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงมาตีเมืองทั้งปวงอีกเล่า หลีเสงว่า ท่านยกกองทัพมาจะตีเมืองหลวง เหตุใดจึงทำให้ผิดกับคนที่มีสัจธรรมอันจะรักษาแผ่นดินกลับมาดูหมิ่นผู้เฒ่าผู้แก่ไม่ต้อนรับตามประเพณี ท่านกระทำอย่างนี้คนที่มีสติปัญญาเห็นจะไม่เข้าด้วย ทำไฉนจะมีผู้ร่วมคิดซึ่งจะดับร้อนของราษฎรให้เป็นสุขเล่า
ไผ่ก๋องได้ฟังก็รู้ว่าหลีเสงมีปัญญา จึงลุกขึ้นคำนับเชิญหลีเสงให้นั่งที่สมควรแล้วขออภัยว่า ข้าพเจ้าไม่ทันรู้ว่าท่านเป็นคนดีจึงมิได้ต้อนรับ หลีเสงเห็นว่าไผ่ก๋องรู้จักผู้มีสติปัญญาก็นึกรักใคร่ จึงชักเรื่องกษัตริย์มาเล่าให้ไผ่ก๋องฟัง แต่เจ็ดเมืองทำศึกนั้นแต่เมืองจี๋นองอาจจึงปราบได้ทั้งสี่ทิศ เมือพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ครองสมบัติในเมืองจี๋นจึงเปลี่ยนชื่อว่าเมืองหํ้าเอี๋ยง อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ดังนอนในกระทะน้ำมันอันตั้งอยู่บนกองเพลิงจนมาพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทุกวันนี้ ไผ่ก๋องได้ฟังหลีเสงเล่าความแต่หนหลังถูกถ้วน จึงถามว่าเราจะไปทำศึกแก่เมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นท่านจะคิดอุบายประการใด หลีเสงจึงว่าซึ่งท่านยกมาครั้งนี้ทหารในกองทัพมีประมาณสิบหมื่นเศษ ซึ่งจะตีเมืองหลวงนั้นเปรียบเหมือนไล่ฝูงเนื้อเข้าปากเสือ ถึงพระเจ้ายี่ซีฮองเต้กับเตียวโก๋กระทำชั่ว ทหารที่ดีในเมืองก็ยังมากนัก ไหนจะนิ่งให้เสียเมือง ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองตันหลิวเป็นต้นทางไปเมืองหํ้าเอี๋ยง ผู้คนแลเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ จะขอไปเกลี้ยกล่อมตินต๋องเจ้าเมืองให้มาสามิภักดิ์แก่ท่าน ถ้าสมคิดได้ทหารมากขึ้นแล้ว จึงค่อยยกไปกระทำแก่เมืองหลวง
ไผ่ก๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงว่าเชิญท่านรีบไปพูดกับตินต่องเจ้าเมืองตันหลิวเถิด หลีเสงคำนับลาขึ้นม้าไปถึงเมืองตันหลิว จึงบอกกับผู้รักษาประตูให้ไปแจ้งความแก่ตินต๋องๆ แจ้งว่าหลีเสงมาจึงคิดว่า หลีเสงเป็นคนชอบพอกันแต่ก่อน ก็ออกมารับเข้าไปข้างใน ให้ยกโต๊ะมาตั้งชวนหลีเสงเสพสุราสองต่อสอง หลีเสงจึงแจ้งความแก่ตินต๋องว่า ธรรมดาเกิดมาเป็นนกย่อมจะอาศัยต้นไม้ใหญ่ ผู้มีสติปัญญาก็ย่อมหาเจ้าแผ่นดินซึ่งอยู่ในยุติธรรมเป็นที่พึ่ง ครั้งนี้พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เป็นกษัตริย์ลำดับมา ถึงพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็เชื่อถือแต่เตียวโก๋คนพาล คิดให้แผ่นดินร้อนทุกเส้นหญ้า หัวเมืองทั้งปวงมีใจกำเริบมากขึ้น จึงทำเป็นบ้าเที่ยวหาผู้มีบุญ บัดนี้เราเห็นไผ่ก๋องต้องลักษณะมีบุญญาธิการ แล้วก็เมตตาแก่อาณาประชาราษฎรไม่เลือกที่รักมักที่ชัง เป็นแม่ทัพมาทางทิศตะวันตกจะไปตีเมืองห้ำเอี๋ยง แต่บรรดาเจ้าเมืองทั้งปวงรู้ข่าวก็ยอมไปเข้าด้วยเป็นอันมาก เมืองท่านเล็กเท่านี้ที่ทางก็เลเพเห็นจะรับศึกใหญ่มิได้ ถ้าไผ่ก๋องยกมาผู้ที่มีปัญญาก็จะหนีเอาตัวรอด ที่โฉดเขลาเหลืออยู่กับท่านเห็นจะเอาตัวไว้คอยรับคมอาวุธ เราวิตกถึงท่านกลัวจะคิดผิดจึงมาช่วยเตือนสติให้ ตินต๋องจึงว่า ท่านพูดทั้งนี้ก็ชอบอยู่ แต่เรากินเบี้ยหวัดพระเจ้าแผ่นดินเมืองหํ้าเอี๋ยงตั้งให้เป็นเจ้าเมืองจะเอาใจไปเข้าด้วยข้าศึกนั้น สักพันชาติก็ไม่หายชั่ว เรากลัวความนินทามัก หลีเสงจึงว่า เยี่ยงอย่างแต่ก่อนนั้นก็มีอยู่เราจะเล่าให้ฟัง ครั้งพระเจ้าติวอ๋องครองสมบัติเป็นฮองเต้ มีเมืองขึ้นแปดร้อยเมือง แต่พระเจ้าติวอ๋องมิได้อยู่ในยุติธรรม คนทั้งแผ่นดินก็คิดจะทำร้าย พอพระเจ้าบู๊อ๋องยกไปตีเมืองพระเจ้าติวอ๋อง แต่บรรดาหัวเมืองอาณาประชาราษฎรไปเข้าด้วยพระเจ้าบู๊อ๋อง จับตัวพระเจ้าติวอ๋องฆ่าเสียบ้านเมืองจึงได้อยู่เป็นสุข ไม่มีผู้ใดนินทาว่าหัวเมืองขึ้นกลับไปเข้าด้วยข้าศึก พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็ชั่วเหมือนพระเจ้าติวอ๋อง ถึงท่านจะไปเข้าด้วยช่วยไผ่ก๋องกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ดับร้อนราษฎรครั้งนี้เราเห็นว่าหามีผู้ใดจะนินทาท่านได้ไม่ ตินต๋องได้ฟังก็ยืนขึ้นคำนับแล้วว่าขอบใจท่านให้สติควรข้าพเจ้าจะทำตาม ว่าแล้วก็นั่งเสพสุราอยู่ด้วยกันเป็นที่สบาย
ฝ่ายไผ่ก๋องครั้นใช้หลีเสงไปเมืองตันหลิวหลายวันแล้ว จึงสั่งให้ยกกองทัพออกจากเมืองโกเอียงไปตามทางเมืองตันหลิว หลีเสงกับตินต๋องรู้ว่าไผ่ก๋องยกกองทัพมาก็ออกไปคำนับเชิญไผ่ก๋องเข้าเมือง ไผ่ก๋องเห็นตินต๋องออกมาคำนับก็ปราศรัยว่า ท่านมีน้ำใจองอาจจึงออกมาหาเรา แล้วก็ชวนเสียวโหโจฉำกับคนร้อยสิบคนเข้าไปในเมือง ตินต๋องเชิญไผ่ก๋องนั่งที่สมควรให้ยกโต๊ะมาตั้ง ตินต๋องก็นั่งรินสุราคำนับให้ไผ่ก๋อง แลเสียวโหโจฉำกับทหารแต่บรรดามาในเมืองตามสมควร ไผ่ก๋องเสพสุราจนเวลาบ่ายแล้วกลับออกมาค่าย กำชับเหล่าทหารไม่ให้กระทำย่ำยีแก่อาณาประชาราษฎรทั้งปวง แต่ไผ่ก๋องมาตั้งอยู่ประมาณเดือนเศษ ชาวบ้านชาวเมืองทำมาหากินเป็นปกติ ต่างคนสรรเสริญว่า ไผ่ก๋องโอบอ้อมอารีมีอานุภาพ ควรจะปราบแผ่นดินครองสมบัติได้ อยู่วันหนึ่งไผ่ก๋องจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า แต่เราได้หลีเสงมาไว้เกลี้ยกล่อมหัวเมือง ได้ไพร่พลเข้ากระบวนทัพถึงห้าหมื่น ความชอบหลีเสงนี้ควรที่เราให้เป็นก๋องเอียกุ๋นที่ปรึกษา หลีเสงได้ฟังไผ่ก๋องยกความชอบจึงตอบว่า ข้าพเจ้าทำการแต่เพียงนี้ ท่านยกย่องว่ามีความชอบจะตั้งให้เป็นที่ปรึกษา สติปัญญาข้าพเจ้ายังน้อยอยู่ จะช่วยกันให้สำเร็จเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นยังไม่ได้ ด้วยพ้นเมืองนี้ไปยังมีคนดีอยู่ โดยผู้ที่มีสติปัญญาในแผ่นดินก็ไม่มีเสมอถึงสอง ถ้าจะเปรียบเหมือนลีบองซึ่งเป็นที่ปรึกษาครั้งแผ่นดินตัวก๊กจิว มิดังนั้นเหมือนอิอี๋นครั้งแผ่นดินเสียงถาง ถ้าได้ผู้นี้มาอย่าวิตกที่จะมิได้เมืองหํ้าเอี๋ยง ไผ่ก๋องได้ฟังก็ดีใจจึงถามว่า คนที่ท่านว่าอยู่เมืองไหน หลีเสงว่าอยู่เมืองฮั่นแซ่เตียวชื่อเหลียง แต่คนเรียกว่าเตียวจือปัง พรรคพวกเป็นขุนนางในเมืองฮั่นห้าชั่วมาแล้ว ได้ตำรับความรู้ของเทวดา ตัวอุตส่าห์เล่าเรียนจน ชำนาญโดยความรู้ แต่น้ำใจเตียวเหลียงนั้นจะแก้แค้นแทนเจ้าเมืองฮั่นเก่า แต่เจ้าเมืองฮั่นใหม่พึ่งจะตั้งตัว สติกำลังน้อยอยู่จึงไม่คิดการใหญ่ได้ ถ้าท่านได้เตียวเหลียงมาไว้ดุจแก้วแกมทองจะประเสริฐยิ่งขึ้นไปมาก ไผ่ก๋องจึงว่า เขาเป็นขุนนางอยู่เมืองฮั่นยังจะยอมมาอยู่กับเราหรือ ทำประการใดจึงจะได้ตัวมาเล่า หลีเสงว่าข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ที่จะได้เตียวเหลียงมานั้น ขอท่านแต่งหนังสือไปแจ้งกับฮั่นอ๋อง ว่าท่านจะยกทัพไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ขัดด้วยเสบียงอาหารจะขอยืมข้าวกินจะได้หรือไม่ เห็นจะได้ตัวจือปังคือเตียวเหลียงมาหาท่าน ถ้าเตียวเหลียงมาถึงท่านก็เห็นจะสมคะเน ไผ่ก๋องได้ฟังก็มีความยินดี จึงทำหนังสือส่งให้หลีเสงๆ ไปวันหนึ่งก็ถึงเมืองฮั่น จึงเข้าไปคำนับแล้วส่งหนังสือให้ฮั่นอ๋องๆ รับหนังสือมาอ่านได้ความว่า ไผ่ก๋องเป็นเจ๋งไสไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพใหญ่ฝ่าย ตะวันตกยกมาแต่เมืองฌ้อ มีหนังสือมาถึงฮั่นอ๋อง ด้วยพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่ครองสมบัติโดยยุติธรรม ให้หกหัวเมืองใหญ่แลประชาราษฎรเดือดร้อน เจ็บใจจนกระดูกคิดแค้นอยู่ทุกเมือง บัดนี้ยกทัพใหญ่จะมาช่วยดับแค้นให้อยู่เย็นเป็นสุขทุกตัวคน แต่กองทัพยกมาเดินทางวันละพันเส้น แจกเงินทหารสิ้นวันละหมื่นตำลึง ข้าวของซึ่งจะปูนบำเหน็จรางวัลแก่ทแกล้วทหารก็ยังปริบูรณ์อยู่ แต่จะไปตีเมืองห้ำเอี๋ยงนั้นการยังยืดยาวเห็นจะขัดด้วยเสบียงซึ่งจะเสียทหารในกองทัพ ด้วยมาตามทางนั้นหัวเมืองสิบแห่งจะมีเข้าแห่งหนึ่ง แล้วไม่ให้ทหารริบราชบาตรบุคคลผู้ใด จึงให้หลีเสงมาขอยืมข้าวท่านห้าพันเกวียน เมื่อตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้จึงจะใช้ให้สองเท่า การทั้งนี้ไม่ใช่ธุระข้าพเจ้าผู้เดียว ท่านจงเห็นแก่การ แผ่นดินด้วยเถิดข้าพเจ้ารีบมาเป็นการร้อน ถึงท่านไม่ให้ทหารมาช่วยก็ไม่ว่า ได้แต่เสบียงมาพอเป็นกำลังทหารก็เป็นความชอบมากเหมือนกัน หนังสือมาถึงวันใดท่านเอาเป็นธุระด้วยให้ได้โดยเร็ว ฮั่นอ๋องแจ้งข้อความจึงปรึกษาขุนนางว่า เมืองเราพึ่งตั้งตัวผู้คนยังระส่ำระสาย มิได้ทำมาหากิน ข้าวปลาอาหารก็ยังไม่บริบูรณ์ ซึ่งไผ่ก๋องให้ยืมเสบียงจะหาที่ไหนให้ทันที ขุนนางทั้งปวงจึงว่า ซึ่งท่านพูดนี้ก็ควรอยู่แต่ไผ่ก๋องเห็นจะได้จึงมีหนังสือมาแม้นไม่ได้ห้าพันเกวียน จำจะจัดส่งไปสักกึ่งหนึ่งก่อน แต่พอเป็นทางไมตรีไว้จึงจะไม่แค้นเคือง ไพร่บ้านพลเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ฮั่นอ๋องจึงว่าท่านทั้งหลายพูดนี้ก็ชอบดอก แต่ซึ่งจะหาเสบียงส่งเกลือกจะไม่ทันท่วงที เตียวเหลียงได้ฟังนั่งยิ้มอยู่ด้วยรู้ใน อุบาย จึงว่าท่านจงเลี้ยงผู้ถือหนังสือเสียก่อน ฮั่นอ๋องรู้ทีเตียวเหลียงจึงปราศรัยกับหลีเสงว่า ท่านได้มาถึงเมืองเราแล้วไปกินโต๊ะเสพสุราให้สบายก่อนจึงมาพูดจากันเล่นอีก หลีเสงก็ออกไปกินโต๊ะแลเสพสุราภายนอก เตียวเหลียงจึงเข้าไปพูดกับฮั่นอ๋องว่า ท่านอย่าเป็นธุระกับเสบียงอาหารไว้พนักงานข้าพเจ้าเอง แต่จะขอลาท่านไปดูทีไผ่ก๋องก่อนฮั่นอ๋องจึงว่า ท่านไปพูดจาให้ดีอย่าให้เสียทางไมตรีทั้งสองฝ่าย พวกขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีเห็นชอบพร้อมกัน
ฝ่ายหลีเสงกินโต๊ะแล้วจึงเข้าไปพูดกับฮั่นอ๋องว่า ซึ่งการเสบียงอาหารท่านจะโปรดประการใด ฮั่นอ๋องจึงว่า เราจะให้เตียวเหลียงไปกับท่าน ซึ่งเสบียงอาหารจะจัดส่งไปให้ภายหลัง หลีเสงได้ฟังจึงนึกว่าเห็นจะสมความคิดเราครั้งนี้แล้ว ก็ชวนเตียวเหลียงลาออกมาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองตันหลิว หลีเสงก็พาเตียวเหลียงเดินตามทางผ่ากองทัพไปอยู่ประตูค่าย เตียวเหลียงพิเคราะห์ดูทหารนายไพร่ในกองทัพเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ จึงคิดว่าซึ่งไผ่ก๋องมีหนังสือไปขอเสบียงอาหารนั้น โดยอุบายของหลีเสงจะให้เราไปทำศึกกับไผ่ก๋อง
ขณะนั่นหลีเสงขึ้นไปข้างหน้า ทำกิริยาให้ไผ่ก๋องรู้ว่าได้ตัวเตียวเหลียงมา ไผ่ก๋องก็ให้ห้วนโก้ยออกไปรับ เตียวเหลียงแลดูห้วนโก้ยเห็นลักษณะดีจริง นึกว่าทหารผู้นี้เกิดมาสำหรับผู้มีบุญ ห้วน โก้ยมาถึงก็พาเตียวเหลียงเข้าไปในประตู เตียวเหลียงแลเห็นไผ่ก๋องกับเสียวโห โจฉำ กินหิน โลก๋วน เตงก๋ง อ่องหลิน หกนายยืนอยู่ประตูดุจหนึ่งจะคอยรับ พอเดินเข้าไปใกล้เห็นไผ่ก๋องต้องลักษณะทั้งราศีประจำกายสัณฐานดังมังกร เห็นว่าไผ่ก๋องผู้นี้มีบุญญาธิการ นานไปจะเป็นใหญ่ในแผ่นดินโดยแท้ ทหารเหล่านี้เกิดมาสำหรับบุญผู้จะปราบเสี้ยนศัตรูในแผ่นดิน จะบำรุงไพร่ฟ้าให้เป็นสุข คิดถึงคำของอุยโจะก๋งอาจารย์เราสั่งสอน บัดนี้พบไผ่ก๋องต้องคำนับท่าน ควรเราต้องทำราชการจึงจะชอบ เตียวเหลียงก็ตรงเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ ไผ่ก๋องยืนขึ้นต้อนรับเชิญเตียวเหลียงให้นั่งที่สมควร เตียวเหลียงจึงว่าซึ่งท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ ราษฎรหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงนิยมยินดีมีใจสามิภักดิ์ต่อท่าน ทหารแลเสบียงก็สมบูรณ์ เหตุไฉนท่านเชื่อคำคนบ้าแกล้งให้ไปขอยืมเสบียงเล่า ท่านจะเอาข้าพเจ้าไปช่วยคิดการศึกด้วยหรือ ไผ่ก๋องได้ฟังเตียวเหลียงพูดต้องใจนั่งยิ้มอยู่ แล้วจึงว่าหนังสือที่เราให้ไปท่านก็รู้ในอุบายแล้ว ท่านจะคิดประการใดเล่า
ขณะนั้นเสียวโหจึงพูดกับเตียวเหลียงว่า ไผ่ก๋องนายข้าพเจ้าให้มีหนังสือเป็นแยบคายไปนั้นหมายจะยืมตัวท่าน ซึ่งท่านมาครั้งนี้เหมือนหนึ่งจะรู้ตัวยังหาภักดีโดยสุจริตไม่ น้ำใจท่านคิดว่า ไผ่ก๋องนั่นจะเหมือนชังไหก๋ง ซึ่งมีกำลังเป็นเพื่อนรักของท่าน ร่วมคิดกันไปตีรถพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้จะแกล้งมาดูทีดังนั้นหรือ ครั้นท่านมาเน้นรูปกายไผ่ก๋องประกอบด้วยลักษณะ ควรจะเป็นที่พึ่งแก้แค้นแทนชาวเมืองฮั่นได้ จึงว่าจะมาอยู่ด้วย ถ้าท่านพึ่งบารมีนายเราไปช่วยตีเมืองหํ้าเอี๋ยงก็จะมีความชอบลือชื่อไว้ในแผ่นดิน เตียวเหลียงได้ฟังเสียวโหว่าต้องใจก็คุกเข่าลงคำนับแล้วตอบว่า ซึ่งคำไผ่ก๋องกับท่านพูดนั้นจริงในใจทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจะขอทำราชการด้วยไผ่ก๋องกว่าจะหาชีวิตไม่ แต่ขอไปลาฮั่นอ๋องเสียก่อนจึงจะกลับมา
ไผ่ก๋องได้ฟังมีความยินดี พูดว่าเวลาพรุ่งนี้จึงค่อยไปด้วยกัน ว่าแล้วสั่งเสียวโหแลนายทหารชวนให้เตียวเหลียงกินโต๊ะพูดจาเล่นให้คุ้นเคย ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าไผ่ก๋องก็ยกออกจากเมืองตันหลิวไป ประทับรออยู่เมืองกุ๋นจี๋ว
ฝ่ายเจ้าเมืองกุ๋นจี๋วรู้ว่าไผ่ก๋องยกทัพมา ก็ออกไปอ่อนน้อมคำนับ ไผ่ก๋องก็ต้อนรับตามธรรมเนียม แล้วไผ่ก๋องยกออกจากเมืองกุ๋นจี๋วไปถึงเมืองฮั่น ให้ตั้งค่ายใหญ่ประทับอยู่นอกเมือง เตียวเหลียงก็เข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นอ๋องว่า ไผ่ก๋องผู้มีลักษณะจะเป็นถึงฮองเต้ ซึ่งแต่งหนังสือมานั้น โดยอุบายหวังจะเอาข้าพเจ้าไปช่วยตีเมืองหลวงด้วย ฮั่นอ๋องได้แจ้งก็ไปคำนับเชิญไผ่ก๋องจะให้เข้าเมือง ไผ่ก๋องจึงปราศรัยกับฮั่นอ๋องว่า ซึ่งท่านมีน้ำใจออกมารับเราครั้งนี้ขอบใจนัก แล้วสั่งให้ทหารทั้งปวงอยู่รักษาค่าย อย่าให้ทำอันตรายแก่อาณาประชาราษฎร แล้วก็ชวนเสียวโห โจฉำ ห้วนโก้ย กับทหารซึ่งเคยเข้าเมืองตันหลิวร้อยสิบคนขึ้นม้าพากันเข้าเมือง ครั้นถึงฮั่นอ๋องก็เชิญไผ่ก๋องให้นั่งที่สมควร ไผ่ก๋องจึงว่า เรายกกองทัพมาครั้งนี้มิได้เบียดเบียนบ้านเล็กเมืองน้อย ตั้งใจจะไปตีเมืองห้ำเอี๋ยงช่วยแก้แค้นหัวเมืองทั้งปวง เกลือกอาหารจะขาดลงจึงให้มายืมเสบียงท่าน ฮั่นอ๋องจึงว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้ทหารมาตีเมืองฮั่นได้ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าพึ่งตั้งตัวขึ้นได้ บ้านเมืองยังไม่บริบูรณ์เหมือนแต่ก่อน ซึ่งท่านให้มาว่าด้วยเสบียงข้าพเจ้าก็ให้เตียวเหลียงไปหาท่าน ว่าแล้วฮั่นอ๋องให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะเข้ามาตั้งเชิญไผ่ก๋องเสพสุรา แล้วเลี้ยงบรรดาทหารมากับไผ่ก๋องเป็นที่สบาย ไผ่ก๋องกินสุราสนทนากับฮั่นอ๋องว่า ซึ่งเสบียงอาหารเมืองท่านก็กันดารพึ่งจะตั้งตัวอย่าเป็นธุระเลย เราไม่มีความน้อยใจแก่ท่านดอก เราจะไปทำการศึกครั้งนี้มีแต่ทหารฝีมือเข้มแข็ง ยังไม่มีคนผู้ซึ่งจะเป็นที่ปรึกษา เห็นขุนนางของท่านชื่อเตียวเหลียงจะได้ช่วยคิดการปราบแผ่นดินได้ จะขอยืมไปแต่พอเสร็จศึกจึงจะให้กลับมาอยู่กับท่าน ฮั่นอ๋องจึงว่าเมืองข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็ได้ อาลัยเตียวเหลียงผู้เดียวจึงค่อยได้ความสุข ซึ่งท่านจะยืมเตียวเหลียงไปเสียนั้น ข้าพเจ้าไม่มีผู้ใดจะว่าราชการเมือง แต่ทว่าเจียงกุ๋นได้ออกปาก จะวานเตียวเหลียงไปช่วยกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เป็นการแผ่นดินใหญ่หลวง ข้าพเจ้าขัดมิได้ยังว่าตัวจะไปช่วยท่าน ถ้าสำเร็จราชการแล้วจงกรุณาข้าพเจ้า ให้เตียวเหลียงกลับมาเหมือนคำท่านว่าไว้
ไผ่ก๋องได้ฟังก็รับคำ ครั้นกินโต๊ะแล้วก็กลับออกมาค่าย เตียวเหลียงก็ลาฮั่นอ๋องตามไผ่ก๋องมาถึงค่าย ไผ่ก๋องจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ก็ยกออกมาจากเมืองฮั่นไปตามทางเมืองหํ้าเอี๋ยง ถึงที่ประทับแห่งใดไผ่ก๋องจะกินโต๊ะก็เรียกเตียวเหลียงกินด้วย จะนอนก็ร่วมเตียงเดียวกัน ไผ่ก๋องจึงถามเตียวเหลียงด้วยการกลศึกสงคราม เตียวเหลียงชี้แจงให้ไผ่ก๋องๆ ก็จำได้ทุกประการ เตียวเหลียงถอนใจใหญ่แล้วปีกว่า อุยโจะก่งสั่งสอนเราได้เล่าเรียนมาหลายปี ขึ้นอยู่แต่เพียงนี้พูดกับผู้ใดก็ว่ามิได้รู้ แต่บอกไผ่ก๋องครั้งเดียวก็จำได้ทั้งสิ้น ไผ่ก๋องยิ่งมนุษย์ดุจดังเทพยดาจะหาผู้เสมอสองมิได้

ขณะนั้นมีจีนผู้หนึ่งมาบอกแก่ไผ่ก๋องว่า ห้างอี๋หลอก๋องยกไปทางตะวันออกนั้นเที่ยวตีบ้านเมืองฆ่าคนเลือดนองไปในท้องทุ่ง อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ดังเพลิงไหม้ป่ากว้างแล ยาวได้พันเส้น ไพร่บ้านพลเมืองไม่มีที่จะอาลัย หลบหนีเข้าป่าดงเหมือนครั้งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้เกณฑ์พลทำการใหญ่เมื่อครั้งนั้น ห้างอี๋ทำครั้งนี้ถึงมีรี้พลมากก็จริง แต่เสบียงอาหารน้อยเดินทัพได้แต่วันละร้อยเส้น เพราะมิได้กำชับกำชาปล่อยให้ทหารเที่ยวฉกชิงตามทาง ถึงฟัมแจ้งจะเข้าไปว่ากล่าวห้ามปรามก็มิฟัง ไม่มีความเมตตาฆ่าผู้คนตามอำเภอใจ หลอก๋องทำดังนี้เหมือนจะเพิ่มบารมี ให้ท่านชาวเมืองทางทิศตะวันออกชวนกันสรรเสริญท่านว่ามีใจเมตตาอาณาประชาราษฎรจึงยกกองทัพมาได้โดยเร็ว ไผ่ก๋องได้ฟังก็ยินดี ให้เร่งยกกองทัพไปใกล้ด่านบู๊ก๊วน
ฝ่ายกวนหยินรู้ว่าไผ่ก๋องจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง จึงออกมาสกัดหน้าทัพร้องห้ามทหารไว้ ให้เชิญไผ่ก๋องออกมาพูดกันก่อน โปกวนโปปิดนายทหารทัพหน้า ได้ยินเสียงร้องเรียกออกชื่อไผ่ก๋องคิดว่าจะชวนแม่ทัพรบก็โกรธ ต่างคนขับม้าเข้ารบกับกวนหยินได้ยี่สิบเพลง กวนหยินจับโปกวนได้แต่โปปิดหนีกลับไป กวนหยินจึงร้องบอกว่า เราจะขอพบไผ่ก๋องพึ่งจะไปดีเมืองหํ้าเอี๋ยง เตียวเหลียงได้ฟังก็ขับม้าออกไปหน้าทหารร้องถามว่าท่านนี้ชื่อไร กวนหยินไม่บอกชื่อว่าแต่ขอพบแม่ทัพใหญ่ ห้วนโก้ยได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปใกล้ร้องว่า ทหารคนนี้ไม่มีชื่อเหมือนหนึ่งกับไพร่ นายเราหรือจะออกมาพูดกับท่าน ถ้ารบกับเราๆ แพ้จึงจะเชิญนายเรามาให้พบ กวนหยินได้ฟังก็ขับม้ารบ กับห้วนโก้ยได้สิบเพลง
ขณะนั้นไผ่ก๋องดูกวนหยินรบกับห้วนโก้ย เห็นฝีมือเพลงทวนว่องไวจึงขึ้นม้าออกไปหน้าทหารร้องถามว่า ท่านจะพบเรานั้นมีธุระสิงใดหรือ กวนหยินดูลักษณะไผ่ก๋องเห็นจะมีวาสนาจริง จึงลงจากม้าคุกเข่าคำนับแล้วว่า แต่ข้าพเจ้ามาคอยผู้มีบุญอยู่ก็ช้านานพึ่งมาพบท่านเช้าวันนี้ ซึ่งข้าพเจ้ารบกับทหารทั้งปวงนั้นจะใคร่ลองกำลังทหารของท่าน บัดนี้ข้าพเจ้าจะขอทำราชการด้วยท่านโดยสุจริต ไผ่ก๋องจึงถามถึงแซ่แลชื่อ กวนหยินจึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่กวน ชื่อหยินเป็นชาวเมืองลกฉวน เมื่อรุ่นหนุ่มเป็นพ่อค้าไปค้าขายเมืองเสฉวน ชวนเพื่อนหกคนเดินตามทางด่านหลีก๊วนพบผู้ร้ายกลางทางร้อยเศษ เพื่อนหกคนวิ่งหนี ข้าพเจ้าผู้เดียวถือดาบอยู่สู้รบฟันผู้ร้ายล้มตายเป็นอันมาก ทางนั้นโจรผู้ร้ายก็สงบเงียบ มาบัดนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ทำผิดประเพณีกษัตริย์ ข้าพเจ้าเกลี้ยกล่อม ทหารได้สามพัน รู้ข่าวว่าหัวเมืองทั้งปวงสามิภักดิ์มาขึ้นแก่ท่านจะยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้าคุมทหารมาจะอาสาเป็นทัพหน้า ไผ่ก๋องมีความยินดีนัก จึงให้กวนหยินกับทหารสามพันยกไปตีเมืองบู๊ก๊วน กวนหยินก็คำนับลายกกองทัพไปตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองบู๊ก๊วน เจ้าเมืองบู๊ก๊วนรู้ข่าวว่าทัพไผ่ก๋องมาใกล้เมือง จึงสั่งให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถเอาธงขึ้นปักไว้ จึงแต่งหนังสือว่า ไผ่ก๋องยกมาทางตะวันตกถืงเมืองบู๊ก๊วนแล้ว ขอกองทัพเมืองหลวงมาช่วยให้ทันท่วงที ครั้นแต่งหนังสือเสร็จส่งให้คนให้ๆ รับหนังสือคำนับลาออกมาขึ้นม้ารีบไปทั้งกลางวันกลางคืน ถึงเมืองห้ำเอี๋ยง ส่งหนังสือให้เตียวโก๋ๆ รับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งแล้วก็ไม่นำขึ้นกราบทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้
ฝ่ายหัวเมืองตะวันออกบอกข่าวว่า ทัพหลอก๋องยกมารี้พลมากนัก เที่ยวกระทำย่ำยีทุกหัวเมือง แต่มีผู้ถือหนังสือเข้ามาแจ้งความวันละเก้าฉบับสิบฉบับ เตียวโก๋จึงคิดว่าตัวกระทำผิดไว้จนเจียงหำพาทหารไปอยู่กับข้าศึก ครั้นจะจัดกองทัพออกไปสู้รบก็ไม่เห็นผู้ใด จะทูลพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เล่าก็กลัวจะมีโทษ เตียวโก๋จึงบอกป่วยอยู่บ้าน พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็ไม่เสด็จออก บรรดาขุนนางซึ่งรู้ความจะทูลก็ไม่ได้ ครั้นจะบอกเข้าก็กลัวเตียวโก๋ อยู่วันหนึ่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้บรรทมหลับนิมิตฝันว่า ไปเที่ยวประพาสป่า มีเสือขาวตัวหนึ่งเข้ามาคาบเอาม้าเทียมรถข้างซ้าย พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เงื้อกระบี่ฟันแล้วตกใจตื่น จึงให้หาโหรเข้ามาเล่าให้ฟังว่าจะเป็นประการใด โหรทูลว่า ซึ่งทรงพระสุบินนี้ร้ายนัก ให้แปลงสถานไปอยู่พระตำหนักบางอีเก๋ง ขอจงแต่งเครื่องบวงสรวงเทวดา แล้วจึงให้เอาม้าขาวสี่ตัวนั้นไปถ่วงนํ้าเสียพระเคราะห์ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ให้ทำตามโหรว่าทุกประการ ตั้งแต่วันนั้นมา พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไม่สบายพระทัย จึงตรัสถามข้างในว่า ทุกวันนี้การศึกเป็นอย่างไรบ้าง ข้างในแลขันทีหมอบก้มหน้าร้องไห้มิอาจที่จะทูลประการใด พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ก็ยิ่งแคลงพระทัยมากขึ้น จึงตรัสว่า รู้เนื้อความสิ่งใดจงบอกมาให้แจ้งเถิด ข้างในจึงทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินทหารเมืองฌ้อมาล้อมเมืองบู๊ก๊วน บรรดาหัวเมืองทั้งปวงแยกทางมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงไม่ช้าสักสองวันสามวันข้าศึกจะมาถึงเมืองอยู่แล้ว ซึ่งจะนิ่งอยู่ฉะนี้นานไปแผ่นดินจะหาเป็นของพระองค์ไม่ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ได้ฟังก็ตกพระทัย จึงให้คนใช้ไปหาเตียวโก๋ๆ ทำป่วยมิได้ออกมาหาคนใช้ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้แคลงเตียวโก๋ยิ่งทรงพระ โกรธนัก จึงให้คนไปถามเตียวโก๋ว่า เราตั้งให้ตัวเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ดีแต่มาสอพลอล่อลวง เอาเท็จใส่โทษให้ฆ่าหลีสือผู้หาผิดมิได้ ครั้นเจียงหำยกทัพไปปราบหัวเมืองขัดด้วยเสบียงอาหารเสียทีมา เจียงหำบอกข้อราชการตัวก็ปิดความไว้ ตั้งใจแต่กระทำความหยาบช้าให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความเดือดร้อนจนมีศึกมาใกล้จะถึงเมือง ให้หาตัวก็แกล้งบิดพลิ้วเสียฉะนี้ การศึกสงครามจะคิดประการใดเล่า เตียวโก๋ได้ฟังตกใจนิ่งอยู่ คนใช้กลับมาพอพระเจ้ายี่ซีฮองเต้บรรทมหลับหาได้กราบทูลไม่
ฝ่ายเตียวโก๋ครั้นผู้ถือหนังสือรับสั่งไปจากบ้านแล้ว จึงให้หาเตียวเสงผู้น้องเงียมหลกบุตรเขยซึ่งเป็นนายกองตระเวน กับคนสนิทสิบคนมาเข้ามาปรึกษาว่า ครั้งนี้พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เห็นจะเอาโทษเราถึงสิ้นชีวิตสามชั่วเป็นแน่ เราจะคิดฆ่าพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสียก่อน แล้วจะเชิญจูหยินขึ้นครองเมืองเจ้าจะเห็นประการใด เตียวเสงกับเงียมหลกเห็นชอบ เตียวโก๋จึงว่าถ้าท่านจะทำได้เราคิดอุบายไว้ว่า ผู้ร้ายเข้าวังจะตามจับ แล้วจงเอาโทษนายประตูกับผู้อยู่ใกล้ว่า ไม่ระวังพระองค์ เตียวเสงเงียมหลกได้แยบคายแล้วก็ลาออกมาจัดคนบรรดาที่วางใจได้เข้าไปถึงประตู จึงร้องว่าคนร้ายวิ่งเข้าไปในวัง นายประตูแลขันทีละเมินเสียมิได้รักษาพระองค์ จึงให้จับนายประตูแลขันทีซึ่งอยู่ชั้นล่างมาฆ่าเสียร้อยยี่สิบคน เตียวเสงกับเงียมหลกก็พาคนสนิทขึ้นไปบนที่ซึ่งพระเจ้ายี่ซีฮองเต้เสด็จออก ขันทีแลนางข้างในเห็นคนมาวุ่นวายตกใจวิ่งหนี พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ร้องเรียกนางพนักงานก็ไม่ได้ตัว ขันทีผู้หนึ่งจึงเข้าพยุงพระองค์จะพาออกโดยประตูข้างหลัง พระเจ้ายี่ซีฮองเต้จึงถามว่า คนไปข้างไหนเรียกไม่ได้ตัว ขันทีทูลว่ามีผู้ร้ายถืออาวุธเข้ามา ต่างคนมีความกลัวหนีเอาตัวรอดไป พอเตียวเสงเงียมหลกเข้ามาถึงจึงร้องว่า พระองค์หามีความเมตตาแก่สัตว์ไม่ หัวเมืองทั้งปวงคิดเอาใจออกห่าง เทพยดาอารักษ์โกรธ การทั้งนี้เพราะพระองค์ทำไว้ใช่ข้าพเจ้าสองคนประมาทนั้นหาไม่ พระเจ้ายี่ซีฮองเต้เห็นเตียวเสงเงียมหลกก็รู้ว่าเตียวโก๋คิดกบฏ จึงตรัสว่า ถึงเตียวโก๋จะชิงเอาสมบัติก็ไม่ว่า เราขอเห็นหน้าเตียวโก๋สักหน่อย จะให้จัดแจงเมืองน้อยให้เราอยู่พอหากินเลี้ยงชีวิต เตียวเสงกับเงียมหลกจึงว่า ที่ไหนจะพบเตียวโก๋ ถึงท่านจะไปอยู่เมืองอื่นก็ไม่ได้คงจะตามไปฆ่าเสีย พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ว่ากล่าวถึงสามครั้งเห็นทหารเตียวโก๋ไม่ฟัง มีพระทัยมานะคิดว่าไม่ควรเราจะตายด้วยมือทหาร จึงชักกระบี่ออกเชือดพระศอสิ้นพระชนม์ เตียวเสงกับเงียมหลกเข้าไปหยิบเอาตราหยกออก มอบไว้แก่ขันทีเอากระบี่ไปให้เตียวโก๋ แล้วแจ้งความสิ้นทุกประการ เตียวโก๋จึงให้หาเชื้อพระวงศ์แลขุนนางมาปรึกษาว่า พระเจ้ายี่ซีฮองเต้มีแต่จะกินเหล้าเมาอยู่ข้างใน มิได้เอาธุระในการแผ่นดิน คิดจะเชิญจูหยินขึ้นครองราชสมบัติ แต่ก่อนเมืองจี๋นเจ้าแผ่นดินเป็นแต่จี๋นอ๋อง ครั้นลำดับลงมาสามชั่ว จูเจ๊งครองราชสมบัติหกหัวเมืองขึ้นพร้อมตั้งตัวเป็นฮองเต้ บัดนี้หัวเมืองก็แข็งเมืองขึ้น เขตเมืองหํ้าเอี๋ยงแคบเข้า เราจะตั้งจูหยินเป็นจี๋นอ๋องท่านจะเห็นเป็นประการใด พระญาติวงศ์แลขุนนางเห็นว่าจูหยินเป็นบุตรฮูโซพี่พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ ก็ยอมพร้อมกัน เตียวโก๋จึงพาขุนนางไปคำนับเชิญจูหยินขึ้นครองราชสมบัติ แต่จะให้จูหยินจำศีลห้าวัน แล้วจึงจะมอบตราหยกให้เข้าไปอยู่ในวัง เตียวโก๋ก็กลับบ้าน
ฝ่ายจูหยินไม่มีความยินดี ด้วยเตียวโก๋มาเชิญให้เป็นแต่จี๋นอ๋องครองเมืองขัดใจเตียวโก๋อยู่ จึงเรียกบุตรชายสองคนเข้ามาว่า เตียวโก๋ฆ่าปู่ใหญ่ปู่น้อยของเจ้าเสีย มาเชิญให้เราครองเมืองนานไปเห็นจะกำจัดเราเหมือนพระเจ้าปู่ เจ้าจงไปหาฮั่นถำลีปิดคิดกันซุ่มทหารไว้ที่ลับเราจะบอกป่วยยังไม่ไปจำศีล เห็นเตียวโก๋จะมาเยือน เจ้าจงคิดฆ่าเตียวโก๋เสีย จึงจะแก้แค้นปู่น้อยปู่ใหญ่ของเจ้าได้ บุตรชายสองคนกับฮั่นถำลีปิดเห็นชอบ พาทหารไปซุ่มไว้ตามจูหยินสั่ง
ฝ่ายจูหยินทำป่วยยังมิได้ไปจำศีล เตียวโก๋รู้ข่าวว่าจูหยินป่วย ครั้นจะนิ่งไว้ช้าคนในเมืองจะกำเริบ จึงรีบเดินมาจะว่ากล่าวจูหยินให้ยินดีในราชสมบัติ ครั้นถึงตำหนักใจเก๋งยังไม่พบจูหยิน เห็นแต่ฮั่นถำกับทหารยืนอยู่ริมทาง เตียวโก๋เห็นประหลาดเหลียวหลังมาเรียกเงียมหลกบุตรเขยไม่พบ เตียวโก๋ยืนตะลึงอยู่ บุตรจูหยินสองคนเห็นได้ทีก็ให้ทหารทั้งปวงล้อมจับตัวเตียวโก๋ ลีปิดเดินมาใกล้ เอาทวนแทนเตียวโก๋ล้มลง จูหยินออกมาจากตำหนักให้ทหารตัดศีรษะเตียวโก๋ไปเสียบประจานไว้ นอกประตูเมือง แต่ตัวนั้นให้สับจนละเอียด แล้วให้จับพวกพ้องเตียวโก๋สามชั่วไปฆ่าเสียกลางตลาด บรรดาขุนนางมาถวายบังคมจูหยินสิ้น เชิญจูหยินเป็นซาซีฮองเต้ๆ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เรา ครองสมบัติใหม่การในเมืองยังไม่ปกติ ทัพเมืองฌ้อล่วงแดนเข้ามา ท่านทั้งปวงจะมีอุบายประการใด ข้าศึกจึงจะถอยทัพกลับไป ขุนนางทูลว่าได้ยินข่าวมาว่าศึกล้อมเมืองบู๊ก๊วนยังไม่แน่นหนา ถ้าจัดกองทัพเร่งไปรักษาเมืองบู๊ก๊วนไว้ ภายหลังจึงแต่งกองทัพใหญ่ออกไปตีกระหนาบให้ข้าศึกแตกฉาน อย่าให้เข้ามาประชิดเมืองหลวงได้ ซาซีฮองเต้เห็นชอบจึงสั่งให้ฮั่นเอ๋งเบียวภ่ายสองนายคุมทหารห้าหมื่นไปช่วยจูก้วน เจ้าเมืองบู๊ก๊วน ฮั่นเอ๋งเบียวภ่ายคำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้วยกไป ครั้นถึงเมืองบู๊ก๊วนให้ทหารเข้าประจำหน้าที่เชิงเทินอยู่ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายไผ่ก๋องยกกองทัพตามกวนหยินมาถึงเมืองบู๊ก๊วน เห็นกองทัพเมืองหลวงยกมาผู้คนมั่งคั่งแต่ยังสับสนอยู่ จึงปรึกษาเตียวเหลียงว่า เราตั้งใจจะดูมือทหารด้วยจะคิดตีเมืองหลวง ครั้นมาถึงเมืองใด เจ้าเมืองออกหาโดยดีไม่ได้เห็นฝีมือทหาร เมืองบู๊ก๊วนเป็นแต่เมืองด่านประมาทใจนัก จำจะขับทหารหักเอาเมืองให้จงได้ เตียวเหลียงจึงว่ากองทัพเมืองหลวงซึ่งยกมาช่วยนั้นพึ่งมาถึง ยังไม่ทันจัดแจงรักษาหน้าที่เชิงเทินเรียบร้อยแข็งแรง ถ้ายกเข้าตีเห็นพอจะได้ แต่จะเสียไพร่พลทั้งสองฝ่าย ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่า ธรรมดาแม่ทัพเมืองหลวงมีแต่โลภจนเสียทัพ ตั้งแต่โต๊ะห้วนธ้อหลายปวยเลียม ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กลงมาจนทุกวันนี้ ซึ่งฮั่นเอ๋งมานั้นถ้าท่านคิดเป็นอุบายให้คนเอาธงไปปักที่นอกค่ายพอคนในเมืองสังเกตว่ามีกองทัพซุ่มไว้ แล้วแต่งให้หลีเสงเล็กแกเข้าไปเจรจาความเมืองก่อน จึงค่อยกลับออกมาเอาทรัพย์สิ่งของไปให้พอมีน้ำใจประมาท แล้วจึงคิดทำการ เห็นจะได้โดยง่าย ไผ่ก๋องเห็นชอบ จึงให้ทหารเอาธงไปปักไว้ที่เขาตามคำเตียวเหลียง แล้วใช้เล็กแก หลีเสงเข้าไปหาฮั่นเอ๋งกับจูก้วน หลีเสงกับเล็กแกก็คำนับลาไปถึงเมือง จึงบอกนายประตูว่าจะเข้าไปหาฮั่นเอ๋งจูก้วน นายประตูเข้าไปบอกฮั่นเอ๋งๆ ให้คนออกมารับเข้าไปในเมือง หลีเสงเล็กแกเข้าไปถึงต่างคนคำนับ หลีเสงจึงว่าเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงเชื่อคำเตียวโก๋คนพาล ให้ราษฎรเดือดร้อนต่อแผ่นดิน บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงพร้อมใจกันจะตีเมืองหํ้าเอี๋ยงใช่แต่ไผ่ก๋องผู้เดียว ถ้าเจียงกุ๋นเห็นทุกข์ในอกของอาณาประชาราษฎรจะช่วยชีวิตสัตว์ไว้จงเปิดประตูรับไผ่ก๋องๆ จะได้เข้ามาปรึกษากับท่าน แล้วจะปูนบำเหน็จรางวัลท่านเป็นอันมาก ฮั่นเอ๋งจึงว่า เราเป็นข้าพระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงถึงขนาด พระราชทานเบี้ยหวัดตามตำแหน่ง จะไม่มีกตัญญูหาควรไม่ ขอเชิญท่านออกไปต่อเวลาอื่นจึงกลับเข้ามาพูดกัน หลีเสงก็ออกมาพูดจากับไผ่ก๋องคิดอุบายจะให้ชาวเมืองเสียที
ฝ่ายฮั่นเอ๋งครั้นหลีเสงกลับไปแล้ว ปรึกษาบรรดาตัวนายว่า ไผ่ก๋องให้คนมาชวนเป็นไมตรี เราจะคิดด้วยไผ่ก๋องหรือๆ ท่านจะเห็นประการใด นายทหารทั้งปวงลางพวกว่าควรจะเป็นไมตรี ลางคนไม่ยอมเข้ากับไผ่ก๋องเรรวนอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นหลีเสงรับเอาทองจากไผ่ก๋องเข้าไปในเมืองพบฮั่นเอ๋งต่างคนคำนับกัน หลีเสงจึงว่าซึ่งท่านกับข้าพเจ้าพูดกันไว้นั้นเป็นประการใดบ้าง ฮั่นเอ๋งจึงว่าข้าพเจ้าปรึกษาทหารไม่พร้อมใจกันมิรู้ที่จะทำประการใด หลีเสงจึงพูดว่าซึ่งท่านไม่ยอมด้วยไผ่ก๋องๆ ก็สรรเสริญว่าท่านมีกตัญญูต่อพระเจ้าเมืองหลวง จึงใช้ข้าพเจ้าเอาทองมาให้ท่านพันตำลึงเป็นของชอบใจ แล้วไผ่ก๋องจะถอยทัพออกไปคอยอยู่ ถ้าทัพหัวเมืองมาพร้อมแล้วจึงจะค่อยปรึกษากันอีก ฮั่นเอ๋งว่าเรากับไผ่ก๋องเป็นคู่ข้าศึกซึ่งจะรับสิ่งของนั้นไม่ชอบ หลีเสงจึงว่าท่านไม่รับสิ่งของไว้ตัดทางไมตรีไผ่ก๋องเสียฉะนี้ ถ้ากองทัพหัวเมืองมาพร้อมจะยกเข้าตีเมือง เห็นทหารท่านจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้ดอกกระมัง ถ้าเสียทีแก่ไผ่ก๋องท่านทั้งสองจะดูหน้ากันยาก ท่านจงรับของไว้เป็นไมตรี ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงตรึกตรองดูเถิด
ฮั่นเอ๋งได้ฟังดังนั้นเห็นชอบ จึงว่าไผ่ก๋องให้ท่านนำสิ่งของมาแล้ว ครั้นจะไม่รับไว้ไผ่ก๋องจะน้อยใจ ฮั่นเอ๋งรับทองพันตำลึงแล้วว่า ถ้าไผ่ก๋องจะเป็นไมตรีกับเราแล้ว แม้นกองทัพหัวเมืองยกมาจงว่ากล่าวให้เลิกกลับไปเสีย อย่ารบพุ่งกันให้ทหารล้มตายเลย บุญคุณทั้งนี้ก็จะอยู่แก่ท่านมาก หลีเสงจึงว่าหัวเมืองทั้งปวงอยู่ในอำนาจไผ่ก๋องสิ้น ข้อนั้นอย่าวิตกด้วยเป็นคนสุภาพ ข้าพเจ้าจะช่วยว่ากล่าวให้ถอยทัพกลับไป พูดแล้วก็ลาออกมาแจ้งความกับไผ่ก๋องทุกประการ เตียวเหลียงจึงว่า ครั้งนี้ฮั่นเอ๋งต้องอุบายเราแล้ว ขอท่านใช้สิอาวกับตันภ่ายคุมไพร่สิบคนไปตามทางน้อยหลังเขา ปลอมเข้าไปซ่อนตัวอยู่ริมท้ายเมืองคอยจุดไฟ แล้วให้ห้วนโก้ยคุมทหารเข้าตีหน้าเมือง ทหารในเมืองจะรบศึกก็มิได้ จะช่วยดับไฟก็มิทัน เห็นจะชวนกันหนีทิ้งเมืองเสียเราจะได้โดยง่าย ท่านจะได้เร่งยกกองทัพ ไปทำการเมืองหลวง ไผ่ก๋องเห็นชอบจึงให้สิอาวกับตันภ่ายพาทหารสิบคนหาบฟืนซ่อนพลุสำหรับเผาเมือง ปลอมเข้าไปในเมืองก่อนสามวัน แล้วจึงสั่งห้วนโก้ยให้ยกทหารเข้าตีหน้าเมือง
ฝ่ายฮั่นเอ๋งแต่รับทองของไผ่ก๋องไว้ มีใจประมาทตั้งแต่เสพสุราอยู่ มิได้ตรวจตรารักษาหน้าที่เชิงเทิน พอได้ยินเสียงกลองรบทหารไผ่ก๋องเข้าตีหน้าเมืองก็ตกใจ จึงขึ้นม้าออกรบกับข้าศึก พอมีผู้มาบอกว่า มีคนปลอมจุดพลุเอาเพลิงเผาขึ้นท้ายเมือง เสียงพลุไม่ขาดเพลิงลุกลามไปเป็นอันมาก ฮั่นเอ๋งได้ยินก็ตกใจกลัว ครั้นจะไปดับเพลิงกองทัพก็จวนจะถึงตัว พะว้าพะวังอยู่
ฝ่ายห้วนโก้ยขับทหารปีนกำแพงเมืองเข้าไปได้ ไล่ฆ่าฟันทหารชาวเมืองล้มตายเป็นอันมาก ฮั่นเอ๋งเห็นทหารไผ่ก๋องไล่ฆ่าฟันทหารชาวเมืองเข้ามา ฮั่นเอ๋งเห็นจะต้านทานมิได้ก็ขับม้าพาทหารเปิดประตูเมือง ต่างคนต่างหนีไปในเวลากลางคืน แต่ตัวฮั่นเอ๋งนั้นไปถึงตำบลลำเตียน หยุดพักรวบรวมทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้คอยรับกองทัพไผ่ก๋อง
ฝ่ายไผ่ก๋องครั้นห้วนโก้ยเข้าเมืองได้ ฮั่นเอ๋งหนีไปแล้วจึงสั่งให้แฮเฮาหยินไปติดตามฮั่นเอ๋ง แฮเฮาหยินคำนับลายกกองทัพไปถึงค่ายฮั่นเอ๋งๆ ขับทหารเข้ารบติดพันกันอยู่ ทหารฮั่นเอ๋งสู้รบรักษาค่ายไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายไผ่ก๋องยกกองทัพใหญ่ตามไปใกล้จะถึง ก็ขับทหารโอบแซงสองข้างค่ายขึ้นไปหมายจะเปิดด้านหลัง
ขณะนั้นแฮเฮาหยิน เห็นกองทัพไผ่ก๋องยกหนุนมากลัวอาญาไผ่ก๋อง แฮเฮาหยินขับทหารเข้าตีค่ายได้ ไล่ฆ่าฟันทหารฮั่นเอ๋งล้มตายเป็นอันมาก ฮั่นเอ๋งเห็นทหารยกเพิ่มเติมมา จะสู้รบมิได้ก็ขึ้นม้าออกจากค่ายหนีไปเข้าเมืองหลวง
ขณะนั้นเป็นปีมะแมเดือนสิบ ไผ่ก๋องยกกองทัพมาทางตะวันตก เห็นดาวฮองเต้ขึ้นข้างทิศตะวันออกตรงป่าเสียง ท้ายเมืองหลวง เห็นดาวขึ้นเป็นฤกษ์ดี ก็รีบยกตามฮั่นเอ๋งเข้าไปยังค่ายตำบลป่าเสียง

ฝ่ายพระเจ้าซาซีฮองเต้ครั้นเวลาเช้าเสด็จออกขุนนาง ฮั่นเอ๋งจึงไปเฝ้าทูลว่าไผ่ก๋องยกมาครั้งนี้รี้พลมาก นายทหารล้วนมีฝีมือเข้มแข็งนัก เข้าไล่รุกรบหักเอาเมืองบู๊ก๊วนได้ บัดนี้ตามเข้ามาตั้งอยู่ท้ายเมือง พระเจ้าซาซีฮองเต้ตกพระทัยนัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาออกรบแลมีอุบายประการใดจะให้ข้าศึกเลิกไปได้บ้าง ลีปิดผู้เป็นเสียงไต้จึงทูลว่า ครั้งนี้ข้าศึกมาถึงเชิงกำแพงเมืองจวนตัวนัก จะแต่งทัพออกรบก็ไม่ได้ จะคิดอุบายให้ถอยทัพก็ยาก เห็นชาวเมืองห้ำเอี๋ยงจะไม่พ้นความตาย แม้นพระองค์ยอมเสียโดยดีเหมือนช่วยชีวิตชาวเมืองไว้ พระเจ้าซาซีฮองเต้ได้ฟังเห็นชอบ จึงว่าเราพึ่งได้ครองราชสมบัติยังไม่ทันทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎรแลมีคุณสิ่งใดเลย เราจะละยศฐาศักดิ์ออกไปเป็นไมตรีกับไผ่ก๋องเอาชีวิตราษฎรชาวเมืองไว้ เมื่อไผ่ก๋องจะทำอันตรายแก่เราๆ ก็จะสู้เสียชีวิตแต่ผู้เดียว ว่าแล้วก็สั่งให้เอารถประทับไว้ที่ พระเจ้าซาซีฮองเต้ก็เข้าไปภายใน เอาตราหยกสวมพระศอออกไปขึ้นรถ แล้วตรัสห้ามขุนนางซึ่งตามไปไม่ให้ถืออาวุธ ครั้นออกจากประตูท้ายเมืองถึงหน้าค่ายไผ่ก๋องก็ให้หยุดรถไว้แต่ไกล ทหารไผ่ก๋องเห็นจึงออกมาถาม ขุนนางซึ่งออกเดินหน้ารถบอกแก่ทหารไผ่ก๋องว่า พระเจ้าซาซีฮองเต้ซึ่งครองเมืองห้ำเอี๋ยงเสด็จออกมาจะมอบสมบัติให้ท่านแม่ทัพ ทหารไผ่ก๋องได้ฟังดังนั้นดีใจนัก เข้าไปแจ้งแก่ไผ่ก๋องๆ จึงสั่งให้ขุนนางนายทหารไปเชิญเสด็จพระเจ้าซาซีฮองเต้ ไผ่ก๋องก็ออกไปคอยรับอยู่นอกค่าย ครั้นพระเจ้าซาซีฮองเต้มาถึงต่างคำนับกันตามธรรมเนียม ไผ่ก๋องเชิญพระเจ้าซาซีฮองเต้ให้นั่งที่สูงเสมอกัน พระเจ้าซาซีฮองเต้จึงว่าข้าพเจ้า มีบุญน้อยจะบำรุงราษฎรสืบไปไม่ได้ ได้ยินข่าวว่าเจียงกุ๋นยกทัพมาทางทิศตะวันตกข้าพเจ้าคอยอยู่ รู้ว่ามาถึงจึงออกมามอบเมืองให้แก่ท่านๆ จงทำนุบำรุงราษฎรสืบไปเถิดว่าแล้วส่งตราหยกให้แก่ไผ่ก๋อง ไผ่ก๋องประสานมือทั้งสองรับตราไว้ จึงว่าซึ่งท่านยอมเมืองให้ข้าพเจ้าโดยดีนั้น ข้าพเจ้าจะมีหนังสือให้ไปทูลพระเจ้างี่เต้ขอชีวิตท่านไว้ แล้วจึงใช้ซกลีกลับไปทูลความแก่พระเจ้างี่เต้ตามข้อความที่ได้มาทำศึก จนพระเจ้าซาซีฮองเต้ออกมาสามิภักดิ์นั้นทุกประการ ซกลีคำนับลาขึ้นม้าพาทหารไปตามไผ่ก๋องสั่ง ไผ่ก๋องจึงพูดแก่พระเจ้าซาซีฮองเต้ว่า ข้าพเจ้าจะคอยรับสั่งพระเจ้างี่เต้ก่อน ถ้าโปรดประการใดจึงจะได้ทำตามต่อภายหลัง ขอเชิญท่านไปรักษาบ้านเมืองไว้ก่อนเถิด พระเจ้าซาซีฮองเต้ ได้ฟังมีความยินดีลาไผ่ก๋องเข้าไปในเมือง แต่มิได้อยู่ในพระราชวังไปอยู่บ้านเก่า
ฝ่ายทหารในกองทัพเห็นพระเจ้าซาซีฮองเต้กลับเข้าไป จึงพูดแก่ไผ่ก๋องว่าท่านยกทัพมาทั้งนี้ หมายจะตีเอาเมืองหํ้าเอี๋ยง เจ้าเมืองเข้ามาถึงค่ายท่านไม่ฆ่าเสีย ปล่อยให้คืนไป ณ เมืองอีกเล่า ถ้าได้คิดปิดประตูเมืองไว้ก็จะต้องลำบากแก่ทแกล้วทหาร แม้นกองทัพหลอก๋องมาถึงเห็นจะโกรธว่ากล่าวหยาบช้าท่านจะได้อายแก่คนทั้งปวง ไผ่ก๋องจึงว่าเดิมพระเจ้างี่เต้ใช้ให้เราเป็นแม่ทัพมา เราทำใจโอบอ้อมอารีหัวเมืองทั้งปวงเข้าด้วยเป็นอันมาก จึงได้ยกทัพมาถึงเมืองหลวงโดยเร็ว ซึ่งพระเจ้าซาซีฮองเต้ออกมาว่ากล่าวให้เมืองโดยดีนั้นไม่รู้ที่จะทำประการใด ไผ่ก๋องก็ให้จัดแจงทหารพร้อมโดยขบวนทัพใหญ่ แล้วเข้าไปในเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นถึงที่หยุดประทับจึงให้แต่งกฎหมาย ประกาศแก่ทหารว่าไม่ให้ช่วงชิงทรัพย์สิ่งของๆ ชาวเมือง หวังจะเอาใจราษฎรไม่ให้ระส่ำระสาย ทหารทั้งปวงก็พากันเข้าไปขนเอาทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังออกมาให้ไผ่ก๋องๆ เอาทรัพย์เงินทองแจกให้แก่นายทัพนายกองทั้งปวงตามสมควร แต่เสียวโหผู้เดียวมิได้เอาทรัพย์สิ่งของ รีบไปบ้านเตียวโก๋ ได้แต่แผนที่กับบัญชีแลกฎหมายสำหรับเมืองมาให้ไผ่ก๋องๆ อ่านแผนที่ดูรู้ว่าเขตแดนเมืองหลวงกว้างขวาง แลเมืองขึ้นมีผู้คนมากน้อยเท่าใดแจ้งอยู่ในบัญชีสิ้น ดูแผนที่แล้วจึงพานายทหารบรรดามีฝีมือเข้าไปในวัง เห็นพระที่นั่งใหญ่กว้าง พระที่นั่งร้อนเย็นแลพระตำหนักจังเก๋ง ซึ่งเป็นที่อยู่ฮ่องเฮาพระอัครมเหสี แลมีหอสูงสามชั้นประดับด้วยแก้วดูงามยิ่งนัก มีตึกลำหรับสนมเอกสามสิบหกตึก สนมโทยี่สิบสี่ตึก สนมตรีพันหนึ่ง ดูเรียบเรียงเป็นระยะกัน ไผ่ก๋องเห็นสมบัติพัสถานทั้งปวงเป็นที่เพลิดเพลินใจ นัก จึงค่อยเดินเข้าไปเห็นพระตำหนักที่พระบรรทม ไผ่ก๋องจึงนั่งบนที่สำหรับกษัตริย์นายทหารทั้งปวงยืนรายอยู่รอบ ไผ่ก๋องชมม่านกั้นงามเป็นชั้นช่อสลับสีมีเครื่องเล่นเป็นที่สำราญ แลเครื่องสิ่งอันงาม ตั้งอยู่พร้อมสิ่งของวิเศษหลายอย่างน่าชม ผนังแลเพดานห้อยย้อยไปด้วยจงกลแลระย้า มีทั้งท้องฉนวนสมควรเป็นที่กษัตริย์ จึงคิดว่าที่อันนี้แสนสนุกน่าอยู่ แล้วว่ากับห้วนโก้ยแลนายทหารทั้งปวงว่า เจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงทำไว้เป็นที่สุขสบายเราจะใคร่อยู่บำรุงราษฎรให้เป็นสุข ไม่ให้หัวเมืองทั้งปวงมาช่วงชิงได้ ห้วนโก้ยจึงถามไผ่ก๋องว่า นํ้าใจท่านครั้งนี้จะรักเป็นเจ้าแผ่นดินครองราชสมบัติหรือ หรือจะรักเป็นเศรษฐีมีทรัพย์ศฤงคาร บรรดาเครื่องเล่นทั้งนี้พาให้เจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงเสียเมือง ท่านอย่ารักษาเลย จงถอยกลับไปอยู่ป่าเสียงเห็นจะดีกว่า ไผ่ก๋องจึงผินหน้าดูทีเตียวเหลียงจะกล่าวว่าประการใดบ้าง เตียวเหลียงรู้กิริยาจึงว่า ซึ่งท่านเข้ามาอยู่ในวังเห็นแต่ความสบาย มิได้คิดดูภัยภาคหน้า แม้นออกไปอยู่นอกเมืองเหมือนหนึ่งนกอันมีปีกจะบินไปแห่งใดก็ได้ ซึ่งจะกินสุราอันมีรสแลยินดีด้วยฟังเสียงสตรีขับร้อง แลท่านจะหลงชมเครื่องเล่นเป็นการประโลมนั้น คำโบราณว่าไว้ถ้าผู้ใดพูดตรงย่อมขัดหูผู้ฟัง แม้นรสสิ่งใดขมก็อาจเป็นยาแก้โรคได้ ซึ่งท่านตั้งใจมาทั้งนี้หมายจะดับร้อนให้ราษฎรอยู่เย็นทั่วราชอาณาเขต ขอท่านจงตรึกตรองดูให้รอบคอบ บัดนี้เราเข้าเมืองได้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินยังไม่ราบคาบ ถ้าหัวเมืองทั้งปวงมาเห็นคงจะช่วงชิงกัน ท่านจงฟังคำห้วนโก้ยว่าจึงจะชอบ ไผ่ก๋องได้ฟังดังนั้นก็ออกมานอกวัง สั่งให้ปิดประตูวังแลคลังทั้งปวงลั่นกุญแจไว้แล้ว ไผ่ก๋องพาทหารกลับออกมาตั้งอยู่ป่าเสียง เสียวโหจึงเข้าไปหาไผ่ก๋องพูดว่าเมืองหํ้าเอี๋ยงตั้งกฎหมายไว้แต่ก่อนอาญามากนัก ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนมาช้านานแล้ว ขอท่านจงแปลงตั้งพิกัดกฎหมายใหม่ให้ลดอาญาลง ราษฎรทั้งปวงจึงจะชวนกันสรรเสริญท่านทั้งแผ่นดิน ไผ่ก๋องเห็นชอบครั้นเวลารุ่งเช้าจึงจัดแปลงกฎหมายหย่อนลงกว่าเก่า แล้วสั่งให้ทหารไปหาขุนนางผู้เฒ่าผู้แก่แลนายบ้านมา ณ ป่าเสียง ทหารคำนับรับคำแล้วไปหาคนทั้งปวงมาพร้อมกัน ไผ่ก๋องจึงปราศรัยว่า ซึ่งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้คิดทำการหมายจะกันพระนคร กลับให้ราษฎรแตกตื่นระส่ำระสาย ตั้งกฎหมายไว้ว่าผู้ใดนินทาก็จะฆ่าเสีย ผิดประเพณีกษัตริย์ จะจัดว่าเป็นบิดามารดาไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินกระไรได้ หัวเมืองใหญ่น้อยจึงคิดแข็งเมืองต่อเมืองหลวงขึ้น พระเจ้างี่เต้มีรับสั่งว่า ถ้าผู้ใดตีเมืองหลวงได้ให้ผู้นั้นเป็นเจ้าครองราชสมบัติ ทรงจัดแจงให้เราเป็นแม่ทัพมาทางตะวันตก ได้เมืองหลวงครั้งนี้เราวิตกด้วยกฎหมายแต่ก่อน จะต้องแปลงให้หย่อนอาญาลงจึงจะควร ข้อซึ่งผู้ใดฆ่าฟันกันตายในกฎหมายก่อนว่าฆ่าเสียถึงสามชั่ว บัดนี้ เราจะให้ตายแต่ตัวผู้ฆ่าตามโทษานุโทษผู้ทำผิด ข้อซึ่งคนมีใจหยาบช้าคบหากันเป็นโจรผู้ร้ายลอบชกตีให้ฆ่าเสียนั้น เราจะให้ลงทัณฑกรรมจำไว้ในเรือนตรุกว่าจะเข็ดหลาบ ข้อซึ่งทะเลาะวิวาทกันถึงแตกหัก ให้ลงโทษจำตีถึงสาหัสนั้น จะให้แต่ทำขวัญแล้วว่ากล่าวไกล่เกลี่ย ถ้าโทษถึงปรับไหมจะให้พึงสมัครสมา ข้อความสามประการนี้เราคิดไว้แต่แรกมา ด้วยมิได้ปรารถนาเอาทรัพย์สิ่งของเป็นอาณาประโยชน์ จะมาบำรุงราษฎรให้ทำมาหากินเป็นปรกติ ซึ่งเรายังอยู่ป่าเสียงนี้เพราะจะคอยท่าหัวเมืองยังมาไม่พร้อมกัน กลัวจะปลอมเก็บริบสิ่งของๆ ราษฎร จะได้กำชับนายทัพนายกอง แลทหารอย่าให้กระทำข่มเหงย่ำยีไพร่บ้านพลเมือง ท่านจงไปทำตามกฎหมายใหม่ของเรา กฎหมายเก่านั้นให้เลิกเสีย บรรดาคนทั้งปวงได้ฟังก็ยกมือขึ้นคำนับ ชวนกันชื่นชมร้องว่าข้าพเจ้าแต่ก่อนเหมือนอยู่ในที่มืด ครั้งนี้ได้เห็นดวงพระอาทิตย์อันส่องสว่าง ก็ชวนกันสรรเสริญอื้ออึงทุกตัวคนแล้วคำนับลาไป ไผ่ก๋องจึงให้จินลินขุนนางเก่าเขียนกฎหมายแจกไปทุกตำบล ราษฎรในเมืองนอกเมืองรู้ก็ยินดี ชวนกันเอาสุราแลเนื้อแพะมาให้ไผ่ก๋องๆ จึงว่าท่านทั้งปวงยากจนอยู่เอาของมาให้เราทำไม จงเอาไปซื้อขายสู่กันกินเกิด สุราอาหารสิ่งของเราบริบูรณ์อยู่ เราไม่คิดที่จะให้ท่านเสียเงินทองดอก แต่บรรดาคนที่มานั้นมีความยินดีต่างคนอวยพรว่า ขอให้ท่านเป็นเจ้าแผ่นดินในเมืองหลวง ว่าแล้วคำนับลาไป
ฝ่ายหลอก๋องครั้นตีเมืองโหปักได้ จึงสั่งให้ยกทัพไปเมืองหลวง เจ้าเมืองแลทหารทั้งปวงยกกองทัพรีบเดินมา ครั้นถึงซินเสียคือเมืองก่อกำแพงใหม่ เวลาพลบค่ำให้ตั้งมั่นลงไว้ หลอก๋องคิดว่าจะใคร่ดูใจทแกล้วทหารทำการครั้งนี้จะมีใจเจ็บแค้นประการใดบ้าง จึงปลอมเป็นไพร่ไปเที่ยวรับทราบฟังผู้คนทุกค่าย ครั้นมาถึงค่ายเจียงหำทหารเมืองห้ำเอี๋ยงที่เข้าด้วย ได้ยินทหารเลวพูดกันว่าเจียงหำคนชั่วลวงให้เราเข้าด้วยหลอก๋อง แลหลอก๋องนี้เป็นคนหยาบช้า ผู้ใดกล้าในสงครามมีความชอบ ถึงได้สิ่งของมาก็ไม่ให้ แม้นผู้ใดผิดพลาดก็ฆ่าตี บัดนี้ได้ยินข่าวว่าไผ่ก๋องมีใจโอบอ้อมอารี มิได้ฆ่าฟันผู้ใดแล้วก็เข้าเมืองก่อน คงจะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน เสียดายเรามิได้พบ ว่าแล้วต่างคนก็นอนหลับไป หลอก๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธ กลับเข้าค่ายจึงให้หาหยินโป้เข้ามาบอกว่าเราไปเที่ยวลอบฟังได้ยินอ้ายพวกเข้าเกลี้ยกล่อมยี่สิบหมื่นมันพูดจาดูทีจะขบถ จำจะคิดฆ่ามันเสียก่อน ท่านจงคุมทหารเมืองฌ้อ ไปสามสิบหมื่นล้อมจับฆ่าเสียให้สิ้น เหลือไว้แต่เจียงหำตั้งอี้สุมาหืนสามคน ฟัมแจ้งได้ยินหลอก๋องให้ฆ่าคนตกใจมัก จึงห้ามว่าซึ่งไพร่นินทาผิดแต่สองคนสามคน ท่านสั่งให้ฆ่าเสียทั้งสิ้นคนจะนินทา สืบไปเมื่อหน้าจะมีแต่คนกลัว หลอก๋องก็นิ่งเสียมิได้ว่าประการใด หยินโป้ก็คำนับลาออกมาจัดทหาร เสร็จแล้วยกไปในกลางคืน มาถึงซินเสียหลำกำแพงใหม่ทิศใต้ จึงให้หาตั้งอี้สุมาหืนเจียงหำสามนายเข้าไปค่ายหลวงแล้วสั่งทหารทั้งปวงให้ล้อมจับทหารในค่ายฆ่าเสียสิ้น
ฝ่ายเจียงหำ ตั้งอี้ สุมาหืน ครั้นรู้ว่าเหตุมีก็ตกใจรีบเข้าไปคำนับหลอก๋องว่าข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง หลอก๋องจึงว่าเราไม่ทำอันตรายแก่ท่าน เมื่อเวลากลางคืนเราออกไปเที่ยวฟังแยบคาย จึงรู้ว่าทหารของท่านคิดขบถนินทาเราๆ จึงสั่งให้ฆ่าเสีย แล้วพูดจาผ่อนเอาใจว่า ท่านทั้งสามนายอย่าวิตกเลย เราจะให้ท่านเป็นเจ้าครองเมืองทั้งสามคน เจียงหำ ตั้งอี้ สุมาหืนได้ฟังก็สิ้นวิตก ครั้นรุ่งขึ้นหลอก๋องจึงให้ยกทัพรีบเดินต่อไป
ฝ่ายห้วนโก้ยรู้ว่าหลอก๋องยกทัพมา จึงเข้าไปแจ้งความแก่ไผ่ก๋องว่า เมืองห้ำเอี๋ยงทแกล้วทหารบริบูรณ์มั่งคั่ง บัดนี้หลอก๋องจะให้เจียงหำเป็นยงอ๋องตั้งอยู่นอกด่าน นํ้าใจหลอก๋องคิดจะทิ้งความสัตย์สัญญาจะเข้ามาอยู่เมืองหลวง ถ้าท่านไม่ตัดความคิดหลอก๋องเสียก่อนไม่ช้ากองทัพจะมาถึง ไผ่ก๋องได้ฟังจึงว่า ถ้าหลอก๋องยกทัพมาเห็นเราจะไม่ได้อยู่ที่นี่ท่านจะคิดประการใด ห้วนโก้ยว่าขอท่านจงเร่งจัดแจงทหารไปรักษาด่านหํ้าก๊กก๊วนไว้จะได้ป้องกันอันตรายเมืองหลวง ไผ่ก๋องได้ฟังจึงสั่งให้สิอาวตันภ่ายสองนายคุมทหารไปรักษาด่านหํ้าก๊กก๊วนกันทหารหลอก๋องไว้ สิอาวตันภ่ายออกมาจัดทหารเสร็จแล้วก็ยกไปตามไผ่ก๋องสั่ง
ฝ่ายหลอก๋องยกทัพมาใกล้ด่านหํ้าก๊กก๊วน จึงใช้คนสนิทเข้าไปสืบข่าวราชการ คนสนิทคำนับลาไปสืบได้ความกลับมาบอกหลอก๋องว่า ไผ่ก๋องใช้ให้สิอาวตันภ่ายสองนายคุมทหารมารักษาด่านหํ้าก๊กก๊วนอยู่ ฟัมแจ้งจึงพูดแก่หลอก๋องว่า บัดนี้ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้หมายใจจะถือตามรับสั่งพระเจ้างี่เต้ ตัวท่านก็ได้ทำศึกเหน็ดเหนื่อยยากแค้นถึงสามปี บัดนี้จะได้แก่ผู้อื่นท่านจะนิ่งเสียแล้วหรือ หลอก๋องจึงว่าไผ่ก๋องมีทหารไม่ถึงสิบหมื่น ฝีมือแต่จะสู้เจียงหำก็ไม่ได้ บังอาจมาขัดด่านจะรบกับเรา ฟัมแจ้งจึงว่าจงรีบจัดแจงกองทัพไปล้อมด่านไว้ แล้วแต่งหนังสือไปแจ้งแก่ไผ่ก๋องให้รู้ตัวด้วย ท่านได้สัญญาเป็นพี่น้องกันหัวเมืองทั้งปวงนั้นจึงจะไม่นินทาท่านได้ หลอก๋องได้ฟังก็เห็นชอบ จึงยกทัพเข้าไปถึงหน้าด่านหํ้าก๊กก๊วน
ฝ่ายสิอาวกับตันภ่ายแจ้งว่าหลอก๋องมาก็ไม่ออกรบ หลอก๋องจึงสั่งให้เขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมือง สิอาวตันภ่ายได้หนังสือที่ผูกลูกเกาทัณฑ์ จึงให้คนสนิทถือไปแจ้งความแก่ไผ่ก๋องๆ ก็ให้หาเตียวเหลียงกับเสียวโหมาอ่านหนังสือได้ความว่า หนังสือหลอก๋องมาถึงไผ่ก๋อง ด้วยเรารักใคร่ได้ปฏิญาณเป็นพี่น้อง แล้วมีรับสั่งพระเจ้างี่เต้ให้เรามาตีเมืองหํ้าเอี้ยง บัดนี้ท่านก็เข้าเมืองได้ก่อน เพราะเราตีหัวเมืองรายทางมาจึงช้าอยู่ ไพร่พลในกองทัพเจียงหำก็คิดกบฏต้องฆ่าเสียสิ้นทั้งยี่สิบหมื่น เอาไว้แต่เจียงหำ ตังอี้ สุมาหืน ข้อหนึ่งเราได้ตั้งไผ่อ๋องเป็นพระเจ้างี่เต้ แลอาณาประชาราษฎรมีความยินดีมาเข้าด้วยท่านจึงเข้าเมืองได้ง่าย ความชอบของเราท่านรับเอาเป็นความของท่าน เกิดมาเป็นชายชาติทหารคิดการให้ดี บัดนี้ปิดด่านไว้มิให้เราเข้าไปเห็นว่ามั่นคงจะตีไม่แตกหรือ ทหารมีฝีมือของเราก็มากทำไมกับด่านแค่นี้ตีเวลาเดียวก็จะยับเยินไป แต่ท่านกับเราจะดูหน้ากันยังไรได้ เร่งให้เปิดด่านรับเราจึงไม่เสียสัตย์คงเป็นพี่น้องกัน อันความชอบที่ตีเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นก็คงเป็นของท่านๆ อย่าได้สงสัยเราเลย ไผ่ก๋องแจ้งในหนังสือจึงปรึกษาเตียวเหลียงเสียวโหว่าหลอก๋องมีหนังสือมาครั้งนี้ท่านจะเห็นประการใด เตียวเหลียงจึงว่า หลอก๋องมีทหารมากฝีมือกล้าแข็ง ซึ่งท่านจะตั้งขึงอยู่นั้นไม่ได้จำจะเปิดด่านให้เข้ามา แล้วจึงค่อยพูดจาแก้ไขต่อภายหลัง
ไผ่ก๋องได้ฟังก็เห็นชอบ จึงมีหนังสือไปถึงสิอาวตันภ่ายให้เปิดประตูด่านรับกองทัพหลอก๋อง คนใช้คำนับรับหนังสือไปบอกสิอาวตันภ่ายๆ ได้แจ้งก็ขึ้นไปบนเชิงเทินร้องว่าให้นายทหารหลอก๋องเข้ามาพูดกัน หยินโป้ได้ฟังก็ขับม้าเข้ามายืนอยู่ริมเชิงเทินกำแพง สิอาวตันภ่ายจึงบอกว่า ไผ่ก๋องที่ยกเข้ามาเมืองได้ผู้คนยังระส่ำระสายไม่ราบคาบจึงให้เราออกมารักษาด่านไว้ ใช่จะให้เราปิดด่านกันกองทัพท่านไว้นั้นหาไม่ ซึ่งท่านให้หนังสือเข้ามาไผ่ก๋องแจ้งแล้ว จึงให้เราเปิดประตูด่านรับเชิญหลอก๋องกับทหารทั้งปวงเข้าเมือง หยินโป้ได้ฟังดังนั้นก็ไปแจ้งความแก่หลอก๋องตามคำสิอาวตันภ่ายทุกประการ หลอก๋องจึงสั่งให้จัดแจงทหารพร้อมแล้ว ยกผ่านเมืองหํ้าก๊กก๊วนไปถึงห้องงันฉวนเป็นที่กว้างขวาง หลอก๋องจึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วใช้ให้คนไปสืบว่าไผ่ก๋องเข้าเมืองได้ก่อนจะคิด ประการใดบ้าง คนใช้คำนับลาไปสืบได้ความกลับมาบอกหลอก๋องว่า ไผ่ก๋องคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ ทำใจอารีให้ชาวเมืองรัก หลอก๋องได้ฟังดังนั้นนึกว่าไผ่ก๋องเห็นจะถือตามสัญญาที่พระเจ้างี่เต้สั่ง ถ้าคิดดังนั้นเราจะทำให้ไผ่ก๋องดีใจเปล่าไม่ให้ได้เมืองตามสัญญา ด้วยเมืองนี้จะสมควรแต่กับเรา
ฝ่ายฟัมแจ้งรู้ข่าวซึ่งคนมาบอกหลอก๋อง ฟัมแจ้งไม่มีความสบาย ครั้นเวลาค่ำไปหาห้างเป๊ก ชวนห้างเป๊กออกจากค่ายไปยืนอยู่บนเนินสูงตำบลห้องงันฉวน ไม่ได้ยินเสียงสิ่งใดเงียบสงัดอยู่ ฟัมแจ้งแลขึ้นไปเห็นดาวเต็มท้องฟ้า จึงถามห้างเป๊กว่าท่านเข้าใจรู้ดูฤกษ์นั้นบ้างหรือไม่ ห้างเป๊กว่า เมื่อข้าพเจ้ารุ่นหนุ่มมีเพื่อนชาวเมืองฮั่นคนหนึ่ง ว่าผู้ใดจะเป็นทหารให้รู้ดูฤกษ์บนฤกษ์ล่าง ทั้งลมแลเมฆก็ให้รู้ด้วยจึงจะบังคับทหารได้ ข้าพเจ้าก็ได้เรียนดูอยู่บ้างแต่ยังไม่สันทัด ฟัมแจ้งจึงชี้บอกให้ห้างเป๊กดูดาวธาตุทั้งสี่แลดาวสิบสองดวง ดาวยี่สิบแปดดวง ดาวสามร้อยหกสิบห้าดวง แลดาวเจ็ดดวง ซึ่งขึ้นอยู่ทิศเหนือ ดาวหกดวงซึ่งขึ้นอยู่ทิศใต้ ดาวง่วนโซ่ยหนึ่ง ดาวใจเสียงหนึ่ง แลดาวประจำตัวหลอก๋องกับดาวประจำตัวไผ่ก๋อง ห้างเป๊กเห็นดาวซึ่งฟัมแจ้งบอกเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จึงว่าข้าพเจ้ารู้น้อย ท่านมีปัญญาลึกซึ้งช่วยชี้แจงให้ข้าพเจ้าด้วยจะได้นับถือว่าเป็นครูสืบไป ฟัมแจ้งจึง บอกว่า ดาวห้าดวงนั้นคือดาวน้ำหนึ่ง ดาวดินหนึ่ง ดาวไฟหนึ่ง ดาวไม้หนึ่ง ดาวทองหนึ่ง เป็นดาวธาตุทั้งห้าดวง แล้วจึงว่าดาวสิบสองดวงนั้นขึ้นประจำสิบสองราศี ดวงซึ่งขึ้นอยู่ยี่สิบแปดดวงนั้นเป็นกำลังวันอาทิตย์สี่ วันจันทร์สี่ วันอังคารสี่ วันพุธสี่ วันพฤหัสบดีสี่ วันศุกร์สี่ วันเสาร์สี่ ครบเจ็ดวันเป็นดาวยี่สิบแปดดวง ขึ้นทุกทิศล้อมดาวผู้มีบุญ แลดาวสามร้อยหกสิบห้าดวงนั้น คือปีหนึ่งสามร้อยหกสิบห้าวันขึ้นประจำวันไปตลอดปี ห้างเป๊กจึงว่าปีหนึ่งสิบสองเดือนๆ หนึ่งสามสิบวันเป็นสามร้อยหกสิบห้าวันถ้าจะคิดเดือนขาดหกเดือนลดเสียหกวัน คงแต่สามร้อยห้าสิบสี่วัน เหตุใดท่านจึงว่ามีดาวสามร้อยหกสิบห้าดวง ครบกับวันปีหนึ่งนั้นจะมิเกินไปกับวันหรือ ฟัมแจ้งจึงว่าท่านถามนั้นก็ชอบอยู่ แต่ท่านรู้ยังไม่ถึง เพราะสามปีเป็นอธิกมาส เกิดขึ้นเดือนหนึ่งสามสิบวันแบ่งเอามา ใส่ปีหนึ่ง สิบวันจึงเป็นสามร้อยหกสิบสี่วัน ใช้ทิพวันเข้าวันหนึ่งเป็นสามร้อยหกสิบห้าวัน ครบกับดาวสามร้อยหกสิบห้าดวง แลดาวเจ็ดดวงเรียกว่าปักสิน ขึ้นทิศเหนือดือดาวสำหรับเทพยดาได้จดบัญชีคนตาย แลดาวหกดวงเรียกว่านำเก๊กขึ้นทิศใต้ ดือดาวสำหรับเทพยดาได้จดบัญชีคนเกิด แล้วจึงบอกว่าดาวสองดวงซึ่งขึ้นซ้ายขวาดาวกษัตริย์นั้น ดวงขึ้นข้างขวาชื่อโสภูดือดาวไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพใหญ่ ดวงขึ้นข้างซ้ายนั้นชื่อยุแพะคือดาวใจเสียง เป็นผู้สำเร็จราชการฝ่ายพลเรือน แล้วฟัมแจ้งแลไปที่ค่ายหลอก๋องเห็นเป็นควันพลุ่งขึ้นก็รู้ว่าจะถึงฆ่าฟันกัน ครั้นแลไปดูดาวประจำตัวหลอก๋องมีรัศมีสว่างวงใหญ่ ครั้นพิเคราะห์ไปรัศมีแคบเข้าดวงดาวก็มัวหมอง เห็นชะตาหลอก๋องจะไม่ยืดยาว ดาวซึ่งขึ้นตรงท้ายเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้น ประจำตัวไผ่ก๋องพิเคราะห์ดูดวงแจ่มใสมีรัศมีห้าอย่างสีสลับกันเหมือนรูปมังกร แสงดาวเหมือนแสงพระอาทิตย์เมื่อแรกอุทัย เห็นชะตาไผ่ก๋องจะมีบุญยืดยาว จึงถามห้างเป๊กว่า ดาวซึ่งประจำตัวหลอก๋องไผ่ก๋องนั้นท่านเห็นประการใดบ้าง ห้างเป๊กจึงว่าดาวกษัตริย์มีรัศมีกล้าส่องลงมาที่ป่าเสียงเห็นจะได้แก่ไผ่ก๋อง ดาวซึ่งประจำตัวหลอก๋องนั้นก็มีแสงแต่ไม่แจ่มใส ถ้าจะมีกำลังมากเห็นจะสู้บุญวาสนาไม่ได้ จะได้แต่เป็นพระยาประเทศราชมีฝีมือเข้มแข็งข่มขี่หัวเมืองได้ ฟัมแจ้งได้ฟังห้างเป๊กว่าก็ถอนใจใหญ่ แล้วว่าเมื่อครั้งก่อนดาวกษัตริย์ดวงนี้ เดิมขึ้นอยู่แดนเมืองชีจิวใกล้เมืองไผ่ก๊วน บัดนี้ดาวกษัตริย์สว่างที่เมืองป่าเสียง ตัวท่านก็รู้ฤกษ์บนอยู่บ้าง ข้าพเจ้าก็เข้าใจอยู่ว่า ท่านก็หมายจะพึ่งผู้มีบุญ ห้างเป๊กได้ฟังจึงถามว่า ท่านก็รู้เห็นอยู่แก่ตาจะคิดประการใด ฟัมแจ้งจึงแกล้งว่าลักษณะดาวประจำตัวไผ่ก๋อง ถึงจะมีรัศมีกระจ่างประการใดก็ยังอยู่ในอำนาจดาวประจำตัวหลอก๋อง ถึงเทพยดาจะบอกเหตุว่าผู้ใดดีก็สุดแต่นํ้าใจคนซึ่งมีกตัญญูซื่อสัตย์ ด้วยคำโบราณเล่าสืบมาว่า สินเปาซู่ซึ่งเป็นที่ปรึกษาฮั่นอ๋องเจ้าเมืองฮั่น ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กว่าไว้ถ้าฟ้าแท้ชนะแก่คน ถ้าคนแท้ชนะแก่ฟ้าๆ นั้นคือเทพยดา เราก็เห็นอยู่ว่าเทพยดาจะให้ไผ่ก๋องเป็นกษัตริย์โดยแท้ แต่เราได้มาทำราชการอยู่กับหลอก๋อง จะตั้งใจกตัญญูช่วยคิดการให้หลอก๋องชนะไผ่ก๋องจงได้เหมือนชนะเทพยดา ทุกวันนี้ก็รู้ว่าไผ่ก๋องจะมีบุญแต่ใจเราหากลับได้ไม่ ห้างเป๊กจึงว่าท่านพูดนี้โดยสุจริต ควรหลอก๋องตั้งไว้เป็นที่ปรึกษา ฟัมแจ้งจึงว่าความเราซึ่งพูดกันครั้งนี้อย่าแพร่งพรายไป
ฝ่ายโจบู๊เสียงซึ่งอยู่ในกองทัพไผ่ก๋อง เห็นว่าหลอก๋องมีกำลังมากจะพึ่งบุญได้ จึงแต่งหนังสือลอบให้คนใช้ไปแจ้งความแก่หลอก๋อง คนใช้คำนับรับหนังสือแล้วลาไป ครั้นเวลาเช้าเหล่าทหารพร้อมกันแล้ว หลอก๋องออกมายังไม่ได้ปรึกษาราชการ พอมีผู้มาบอกว่าโจบู๊เสียงซึ่งเป็นโจซูเบ้กรมม้าซ้ายอยู่ในไผ่ก๋องมีหนังสือลับให้คนใช้ถือมาหาท่าน หลอก๋องได้ฟังจึงสั่งให้ทหารไปพาคนถือหนังสือเข้ามา หลอก๋องรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า เจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงไม่อยู่ในยุติธรรม ราษฎรมิได้เป็นสุขสักวันหนึ่ง บัดนี้ขอบใจท่านผู้เข้มแข็งในการศึก ยกทหารมาทิศตะวันออกเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงรู้ข่าว ไม่อาจที่จะสู้รบกลัวบุญท่านยกมือคำนับอยู่ทุกวัน รู้ว่าไผ่ก๋องเป็นกองหน้ามาถึงเมือง หํ้าเอี๋ยงออกมาสามิภักดิ์เพราะเกรงอำนาจท่าน ความชอบท่านควรจะจารึกไว้ในแผ่นศิลา ข้าพเจ้า เห็นว่าไผ่ก๋องไม่มีสติปัญญาได้แต่ความคิดผู้อื่น กับพลอยแอบบารมีท่านจึงได้เข้าเมืองก่อน ชอบแต่จะจัดแจงไว้รับเชิญท่านเป็นเจ้าเมือง ตัวเป็นแต่เสนาบดีควรที่จะได้ตั้งใจคิดถึงคุณท่านจึงจะชอบ บัดนี้กลับให้ทหารรักษาด่านไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าท่านหักด่านเข้าไปที่ไหนจะรับมือทหารท่านได้ เห็นไผ่ก๋องจะรู้ตัวจึงเปิดด่านให้ท่านเข้ามา ดูกิริยาไผ่ก๋องทำโอบอ้อมอารีผู้คนข้างในเมืองนอกเมืองอยู่ เพราะถือรับสั่งพระเจ้างี่เต้ทำทีจะตั้งรบกับท่าน ข้าพเจ้าทุกวันนี้เป็นทหารม้าในกองทัพไผ่ก๋อง แต่ตัวข้าพเจ้าเป็นข้าพระเจ้างี่เต้อยู่ ณ เมืองฌ้อ ข้าพเจ้าก็มิได้ผิดกับไผ่ก๋องแต่เป็นการแผ่นดิน ข้าพเจ้าโจบู๊เสียงจึงบอกให้แจ้ง หลอก๋องอ่านสิ้นความตามหนังสือแล้วก็โกรธ จึงปรึกษาฟัมแจ้งว่า โจบู๊เสียงมีหนังสือมาฉะนี้ท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งว่า เดิมไผ่ก๋องอยู่เมืองไผ่ก๊วนเที่ยวหาสตรีมีใจโลภ ชาวบ้านชาวเมืองนั้นก็เกลียดชัง บัดนี้เข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ไม่ลักทรัพย์แลสตรี ทำใจดีแปลงกฎหมาย จะให้คนทั้งปวงสรรเสริญ ข้าพเจ้าเห็นผิดกิริยาแต่ก่อน เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าดูฤกษ์บนเห็นเมฆประจำตัวผู้มีบุญ มีสีห้าอย่างข้างป่าเสียงแต่สียังอ่อนอยู่ จำจะแต่งกองทัพไปจับตัวไผ่ก๋องมาฆ่าเสียครั้งนี้ เหมือนต้นไม้ถ้าจะถอนให้ทำแต่เล็ก แม้นใหญ่ขึ้นจะถอนยาก หลอก๋องได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ตรวจตราเตรียมกองทัพจะยกไปป่าเสียง ฟัมแจ้งจึงห้ามว่า ท่านจะยกไปนั้นยังไม่ต้องตำรา ต่อได้เศษห้าจึงจะดี วันนี้เป็นเศษสิบห้ามฤกษ์ อนึ่งไผ่ก๋องมีทหารชื่อห้วนโก้ยเป็นตัวเอก แลนายทหารถึงห้าสิบคนทหารเลวกว่าสิบหมื่น ที่ปรึกษาแต่ล้วนคนดี ทัพเรามาครั้งนี้เขาก็คิดระวังตัว แล้วทหารเราเพิ่งมาตั้งค่ายยังไม่ทันหยุดพักหายเหนื่อย ของดไว้อีกห้าวัน เวลาสามยามท่านจึงจัดแจงแยกพลเป็นสองทางตีขนาบเข้าไปในค่ายป่าเสียง ฆ่าไผ่ก๋องเสียจึงจะไม่มีเสี้ยนศัตรู หลอก๋องจึงว่าท่านคิดนี้ชอบ จึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้เตรียมทัพตามคำฟัมแจ้งสั่ง ครั้นครบห้าวันเวลาจวนค่ำ ห้างเป๊กรู้ว่าฟัมแจ้งจะให้ไปปล้นค่ายป่าเสียง กลัวเตียวเหลียงเพื่อนรักอยู่ในค่ายไผ่ก๋องจะพลอยตายไม่รู้ตัว ครั้นจะให้คนใช้ไปบอกเตียวเหลียงเล่า กลัวพวกซึ่งลาดตระเวนจะจับตัว ห้างเป๊กคิดวิตกทุกข์ในใจนัก
ฝ่ายเตียวเหลียงเวลานั้นนั่งอยู่กับไผ่ก๋อง ครั้นเวลาค่ำลงเตียวเหลียงเดินออกมาจะไปที่สำนัก พอเห็นมืดเมฆบนอากาศอยู่ข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ร้ายนัก แล้วเห็นเมฆพลุ่งขึ้นที่กลางนั้นจะป้องกันเมฆที่ร้ายได้ เตียวเหลียงก็กลับมาหาไผ่ก๋องๆ ถามว่า ท่านไปแล้วกลับมามีเหตุประการใด หรือจึงยังไม่ไปนอน เตียวเหลียงจึงว่า ข้าพเจ้าดูเมฆเมื่อตะกี้ร้ายนัก ในคืนวันนี้เห็นทัพหลอก๋องจะมาปล้นค่ายเราเป็นมั่นคง จำจะจัดแจงพวกทหารไว้รับทัพหลอก๋องจึงจะได้ ไผ่ก๋องได้ฟังจึงสั่งนายทหารให้รักษาค่าย ตั้งกองรายจัดกันออกลาดตระเวนเป็นอันมาก แล้วพูดกับเตียวเหลียงว่า ไพร่พลเราน้อยหลอก๋องจะหักเอาด้วยทหารมาก ท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงจึงว่า เมฆร้ายนั้นก็จริง แต่ทว่าเมฆดีมีป้องกันอยู่ คงจะมีคนดีมาช่วยท่านอย่าวิตกเลย
ฝ่ายห้างเป๊กครั้นเวลาค่ำลงจึงจูงม้ามีฝีเท้าเร็ว ออกมาจากประตูค่ายพบเตงก๋งๆ จึงถามห้างเป๊กว่าท่านจะไปแห่งใด ห้างเป๊กว่าจะไปตรวจค่าย เตงก๋งคิดว่าห้างเป๊กเป็นอาหลอก๋องจึงมิได้ไต่ถามต่อไป ห้างเป๊กขึ้นม้าขับควบไปใกล้ค่ายไผ่ก๋องประมาณสองร้อยเส้นพบทหารไผ่ก๋องยืนม้าขวางหน้าอยู่
ฝ่ายแฮเฮาหยินเห็นคนขับม้ามาประหลาด จึงถามว่าท่านมาผู้เดียวเที่ยงคืนปานนื้มีเหตุประการใด ห้างเป๊กจึงบอกว่า เราจะมาหาเตียวเหลียงด้วยมีธุระเป็นการใหญ่ แฮเฮาหยินได้ฟังก็พาห้างเป๊กมาถึงประตูค่ายไผ่ก๋องซึ่งเตียวเหลียงอยู่ จึงให้นายประตูซึ่งรักษาอยู่ภายนอกไปแจ้งความทหารในค่าย นายประตูจึงไปบอกตามคำแฮเฮาหยินสั่ง ทหารซึ่งอยู่ข้างในได้ฟังเปิดประตูค่ายบานหนึ่งออกมาถามว่ามีราชการสิ่งใด แฮเฮาหยินบอกว่า เราเที่ยวลาดตระเวนไกลค่ายทางประมาณสองร้อยเส้น พบชายผู้หนึ่งขี่ม้ามาไม่มีเครื่องศัสตราวุธจะเข้าไปหาเตียวเหลียง ห้างเป๊กอยู่นอกค่าย แลเห็นทหารถือเครื่องศัสตราวุธอยู่ทุกหมู่ทุกหมวดพร้อมเพรียงกัน รักษาค่ายกวดขันสามารถนัก
ฝ่ายห้างเป๊กจึงคิดว่าฟัมแจ้งทำนายไว้ว่า ไผ่ก๋องจะมีบุญพิเคราะห์ดูท่วงทีเห็นจริง แฮเฮาหยินจึงให้นายหมวดเข้าไปบอกเตียวเหลียง คนใช้เข้าไปพอเห็นไผ่ก๋องกับเตียวเหลียงนั่งพูดกันอยู่ จึงบอกว่าชายคนหนึ่งเป็นเพื่อนของท่านจะมาหา เตียวเหลียงจึงว่าต้องกับนิมิตเมฆก็ดีใจ เดินออกจากประตูค่ายไปพบห้างเป๊ก ต่างคนคำนับแล้วพากันเข้าไปในค่าย ห้างเป๊กจึงเล่าเนื้อความซึ่งฟัมแจ้งคิดจะให้หลอก๋องมาตีป่าเสียง ท่านจงหลีกออกเสียจึงจะรอดตาย เราเสียดายได้รักกับท่านจึงรีบมาบอกแล้วเราจะกลับไปค่ายเตียวเหลียงจึงห้ามห้างเป๊กว่า อย่าเพิ่งไปนั่งอยู่ที่นี่ก่อน จะเอาเนื้อความไปบอกให้ไผ่ก๋องรู้ตัว เตียวเหลียงจึงเข้าไปใกล้ บอกเนื้อความให้ไผ่ก๋องฟังทุกประการ ไผ่ก๋องจึงว่าเราจะคิดประการใด เตียวเหลียงกระซิบสอนให้พูดกับห้างเป๊ก แล้วกลับออกมาชวนห้างเป๊กว่าเชิญท่านเข้าไปหาไผ่ก๋อง จะได้แจ้งความให้ไผ่ก๋องฟัง ห้างเป๊กจึงว่าเรามาทั้งนี้จะช่วยแต่ ท่าน บัดนี้จะพาเราไปหาไผ่ก๋องทำไมเล่า เตียวเหลียงว่าไผ่ก๋องเป็นผู้ใหญ่จำจะไปหาจึงจะควร เตียวเหลียงอ้อนวอนถึงสองครั้งสามครั้ง ห้างเป๊กขัดไม่ได้จึงเข้าไปหาไผ่ก๋องๆ แต่งตัวออกมารับ ห้างเป๊กต่างคนคำนับกัน ไผ่ก๋องจึงเชิญให้ห้างเป๊กนั่งที่สมควร ห้างเป๊กก็เล่าความตามซึ่งฟัมแจ้งคิดกับหลอก๋องทุกประการ ไผ่ก๋องจึงสั่งให้ยกโต๊ะแลสุรามาเลี้ยงห้างเป๊ก แล้วว่าซึ่งท่านมาแจ้งความนั้นขอบใจนัก รู้ว่าท่านมีบุตรชายคนหนึ่งยังหาภรรยามิได้ ข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งจะยกให้บุตรชายท่าน ท่านจงกลับไปว่ากล่าวให้หลอก๋องเห็นความจริงของข้าพเจ้าว่าซื่อตรง มิได้คิดสิ่งหนึ่งสิ่งใดให้หลอก๋องขัดเคือง ข้าพเจ้าจะรอดชีวิตอยู่ทั้งนี้ก็เพราะคำของท่าน
ห้างเป๊กจึงว่า ท่านทั้งสองฝ่ายต่างคนจะคิดร้ายต่อกัน ซึ่งจะมาเป็นเกี่ยวดองกันนั้นคนทั้งปวงเขาจะสงสัย ข้าพเจ้ามิอาจที่จะรับคำท่าน เตียวเหลียงจึงว่าไผ่ก๋องกับหลอก๋องได้สาบานเป็นพี่น้องกัน เมื่อท่านจะมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง บัดนี้ตีเมืองได้สำเร็จแล้ว ควรที่จะเป็นเกี่ยวดองกับท่าน เหตุใดจึงยังไม่รับอีกเล่า เตียวเหลียงจึงชักเอาชายเสื้อห้างเป๊กกับชายเสื้อไผ่ก๋องผูกกันเข้า แล้วจึงเอากระบี่เชือดให้ชายเสื้อติดไปข้างละน้อย จึงว่าต่างคนต่างเอาไว้เป็นสำคัญ ห้างเป๊กจึงยอมเป็นเกี่ยวดองกับไผ่ก๋อง ทั้งสองลุกขึ้นคำนับกันแล้วกลับนั่งกินสุราต่อไป ห้างเป๊กเห็นเวลาดึกจึงคำนับลาไผ่ก๋องแล้วว่า พรุ่งนี้ท่านจงไปหาหลอก๋องที่ห้องหมุยแต่เช้าให้จงได้ ข้าพเจ้าจะไปว่ากับหลอก๋องให้หายโกรธ ไผ่ก๋องว่าท่านสั่งไว้ก็จะทำตาม ซึ่งความของข้าพเจ้าท่านจงช่วยบอกหลอก๋องให้จงได้ เตียวเหลียงจึงสั่งแฮเฮาหยินกับทหารม้ายี่สิบไปส่งห้างเป๊ก

ฝ่ายฟัมแจ้งครั้นเวลาสองยามจึงบอกหลอก๋องว่า เวลาพรุ่งนี้ตรวจเตรียมทหารให้พร้อมจะยกไปตีค่ายป่าเสียง หลอก๋องได้ฟังดังนั้นก็จะยกไปไม่เห็นห้างเป๊กให้คนเที่ยวค้นหา ฟัมแจ้งจึงว่า ห้างเจียงกุ๋นไปไหนจึงไม่อยู่ เตงก๋งนายทหารจึงบอกว่า ห้างเจียงกุ๋นเมื่อเวลาค่ำขี่ม้าออกมาประตูค่ายฝ่ายทิศตะวันออก บอกว่าจะไปสืบข้อราชการทัพเห็นขับม้าเร็วไป ฟัมแจ้งจึงว่าห้างเจียงกุ๋นหายไปครั้งนี้ เห็นไผ่ก๋องจะรู้ตัวขอท่านงดทัพไว้ก่อน ถ้าเราจะขนยกไปก็จะต้องอุบายของไผ่ก๋อง หลอก๋องจึงว่าอาข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์ซื่อจะเอาความไปแพร่งพรายนั้นหาเห็นไม่ ฟัมแจ้งจึงว่าห้างเจียงกุ๋นเป็นคนสัตย์ซื่อก็จริง แต่คำโบราณกล่าวไว้ว่า การสงครามถ้าจะคิดไม่หมดอย่าควรทำแม้นเพลี่ยงพลํ้าแก้ตัวยาก พอห้างเจียงกุ๋นกลับมาถึง หลอก๋องจึงถามว่าอาไปข้างไหนมา ห้างเป๊กจึงบอกว่า ข้าพเจ้ามีเพื่อนรักเก่าคนหนึ่ง เป็นชาวเมืองฮั่นชื่อเตียวเหลียงอยู่ในค่ายไผ่ก๋อง ท่านจะยกทัพไปตีป่าเสียงกลัวเตียวเหลียงจะพลอยตาย จึงรีบไปบอกพูดกันแต่สองคนให้หลบหลีกเอาตัวรอด ข้าพเจ้าถามเตียวเหลียงว่า ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้มีใจกำเริบหรือจึงให้ไปขัดด่านไว้ เตียวเหลียงจึงเล่าให้ฟังว่าไผ่ก๋องให้คนมาขัดด่าน ด้วยมีทหารมาน้อยไม่ไว้ใจชาวเมืองหํ้าเอี๋ยง ซึ่งทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังก็ยังให้เจ้าของรักษาไว้ แต่ตัวจูหยินนั้นออกมาหาโดยดีจึงคุมตัวไว้ท่าท่าน ข้าพเจ้าจึงว่าถ้าไผ่ก๋องทำดังนี้ไม่มีผิด แม้นจะคิดแต่โดยใจเห็นว่าไผ่ก๋องจะมีความชอบด้วยเข้าเมืองได้ก่อน ทหารเราจึงเข้าเมืองได้โดยง่าย ซึ่งจะฟังคนสอพลอว่าเขาจะทำร้ายนั้นผิด เราจะคิดไปทำร้ายเขานั้นไม่ต้องตามประเพณี พรุ่งนี้เขาจะมาหาท่านๆ จงผ่อนผันรับแต่โดยดี จึงจะไม่เสียความสัตย์ของเรา หลอก๋องจึงว่าถ้าจริงเหมือนเตียวเหลียงพูดกับอานั้นไผ่ก๋องก็ไม่มีโทษ ฟัมแจ้งจึงว่าห้างเจียงกุ๋นเชื่อคำอุบายเตียวเหลียง ข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ เพราะไผ่ก๋องให้ลดกฎหมายสามประการหวังจะให้ไพร่บ้านพลเมืองรักว่ามีความเมตตา เห็นว่าจะคิดเอาแผ่นดินเป็นมั่นคง ห้างเป๊กจึงว่าซึ่งท่านจะคิดให้ฆ่าไผ่ก๋องด้วยทัพปล้นดุจคนหาสติปัญญามิได้ ถ้าจะคิดเป็นการใหญ่อย่างอื่นจะไม่ได้แล้วหรือ ทำทั้งนี้จะให้มีคำคนนินทาว่าทำได้แต่ทัพโจร หลอก๋องจึงพูดกับฟัมแจ้งว่าซึ่งอาพูดนี้ชอบอยู่ ถ้าท่านยังแค้นเคืองก็คิดหาโทษไผ่ก๋องโดยอุบายอย่างอื่นจะดีกว่า ฟัมแจ้งจึงว่าไผ่ก๋องมีโทษอยู่ ข้าพเจ้าแจ้งว่าเข้าเมืองได้ให้เอาทรัพย์ในพระคลังออกจำหน่ายเสียสิ้น ประการหนึ่งจูหยินก็ไม่ฆ่าปล่อยตัวไว้ แล้วให้คนไปขัดด่านสามประการนี้ ถ้าท่านเห็นชอบจงเชิญไผ่ก๋องมากินโต๊ะแล้วจึงถาม ถ้าไผ่ก๋องแก้ความไม่ได้จงฆ่าเสีย ถ้าท่านถือคำสัตย์อยู่ทำไม่ลง ข้าพเจ้าจะซุ่มทหารไว้สองร้อยคนไว้คอยจับ ถ้าได้ทีจะเคาะกระบี่เข้าเป็นสำคัญ มิดังนั้นจะให้ตันแผงรินสุราให้ไผ่ก๋องกินให้มาก แม้นเมาเต็มที่ผิดกิริยาพูดล่วงเกินจึงฆ่าเสีย ถ้าจะละไผ่ก๋องไว้เหมือนโรคร้ายในกาย หมอพยาบาลไม่ชอบที่มีแต่จะกำเริบขึ้นทุกวัน หลอก๋องได้ฟังจึงว่าอุบายท่านนี้ดีนัก จึงให้จัดทหารเตรียมไว้ ให้เสียวเกี้ยวถือหนังสือไปเชิญไผ่ก๋อง เสียวเกี้ยวคำนับรับหนังสือ แล้วออกมาขึ้นม้าไปถึงป่าเสียงบอกแก่ทหารรักษาประตู นายทหารเข้าไปแจ้งความแก่ไผ่ก๋องๆ จึงให้คนออกมารับเสียวเกี้ยวๆ ก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้ไผ่ก๋องๆ อ่านดูได้ความว่าหลอก๋องบอกมาถึงไผ่ก๋อง ด้วยเดิมมีรับสั่งพระเจ้างี่เต้ให้เราสองนาย ยกมากำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยงจะให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข เราเป็นทัพหลวงยกมาทางตะวันออกไผ่ก๋องยกมาทางตะวันตก เข้ามาได้ให้จับสืบเชื้อวงศ์ฆ่าเสียสิ้นแต่ตัวจูหยินนั้นคุมไว้ ทำการครั้งนี้เทพยดาแลมนุษย์ทั้งแผ่นดินก็ยินดีสรรเสริญความชอบมีทุกตัวทหาร ควรจะเลี้ยงสุราเป็นการสนุก บัดนี้เราทำโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกอง เชิญไผ่ก๋องแลนายทหารทั้งปวงมาพูดจากันให้เป็นสุข ณ ห้องหมุยในเวลาพรุ่งนี้ ไผ่ก๋องแจ้งในหนังสือแล้วจึงว่าเราก็คิดไว้จะไปหาหลอก๋อง เสียวเกี้ยวได้ฟังคำนับลาไผ่ก๋องออกมากินโต๊ะภายนอก ไผ่ก๋องจึงปรึกษาเตียวเหลียงหลีเสงเสียวโหว่า หลอก๋องให้คนมาหาครั้งนี้ดูทีจะเป็นอุบายฟัมแจ้งจะคิดทำร้ายเราเป็นมั่นคง อนึ่งครั้งนี้หลอก๋องมีรี้พลทหารเข้มแข็งนักเหลือกำลังที่จะต่อรบ ครั้นจะนิ่งขึงอยู่ก็ไม่ได้ ขอท่านจงตอบหนังสือให้คนมีสติปัญญาถือไปพูดจา ว่าจะยกเมืองหํ้าเอี๋ยงให้แก่หลอก๋อง พรุ่งนี้ท่านจงไป การครั้งนี้เราจำเสียเมืองให้คิดแก้ไขเอาตัวรอดก่อน ภายหลังจึงค่อยหาเมืองอื่นอยู่เกลี้ยกล่อมผู้คนคิดการสืบไปเบื้องหน้า หลีเสงจึงว่า ข้าพเจ้าขออาสาถือหนังสือไปว่ากล่าวแก่หลอก๋องให้อ่อนลงจงได้ เตียวเหลียงจึงว่าท่านทั้งสองคิดการจะไปว่ากล่าว ยอมให้เมืองแก่หลอก๋องนั้นดูทีเหมือนหนึ่งเราจะรู้ตัวกลัวหลอก๋อง จึงให้เมืองเป็นสินบน ท่านจะคิดฉะนี้หายืดยาวไม่ แต่ก่อนเมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก สิบเจ็ดหัวเมืองคิดจะทำร้ายเป็งอ๋อง จึงนัดให้มาพร้อมกันกินโต๊ะ ณ ริมต๋ง เป็งอ๋องได้หงอจู๊สูไว้เป็นทหารแลที่ปรึกษาเป็งอ๋อง ไปริมต๋งที่ประชุมพร้อมกันทั้งสิบแปดหัวเมือง หงอจู๊สูคิดอ่านป้องกันรักษาเป็งอ๋องไว้ก็ไม่มีผู้ใดทำอันตราย หงอจู๊สูทำนั้นก็ยังหาเหมือนลิมเซียงหยีซึ่งเป็นทูตไปเมืองจี๋นไม่ ความแจ้งอยู่ครั้งแผ่นดิน เลียดก๊กว่าด้วยเมืองเตียวมีแก้ววิเศษ เมืองจี๋นรู้จะใคร่ได้ จึงใช้คนไปว่าจะแบ่งเมืองขึ้นให้เมืองเตียว เตียวอ๋องจึงให้หลินเซียงหยีเป็นทูตคุมแก้วมาเมืองจี๋น จี๋นอ๋องเห็นแก้วชอบใจเอาไว้ แต่ไม่ให้เมืองขึ้นตามสัญญา ลิมเซียงหยีจึงอุบายว่าเมื่อเตียวอ๋องจะได้แก้ววิเศษนี้ต้องจำศีลสิบห้าวันขอพระองค์จำศีลเสียก่อนจึงเอาแก้วไว้ได้ จี๋นอ๋องเชื่อฟังคำลิมเซียงหยีมีใจประมาท ลิมเซียงหยีก็หยิบเอาแก้วมาแล้วว่า ถ้าพระองค์จำศีลแล้วจึงจะถวายแก้วได้ ลิมเซียงหยีก็พาเอาแก้วหนีไปเมืองเตียว ครั้งนี้หลอก๋องได้อุบายฟัมแจ้งคิดจะทำร้ายท่านให้มีหนังสือมาเชิญไปกินโต๊ะ ฟัมแจ้งเป็นคนเจ้าอุบาย หลอก๋องก็เป็นคนเจ้าโทโส ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าท่านไปห้องหมุยจึงจะควรตัวข้าพเจ้าจะไปด้วย จะคิดพูดให้หลอก๋องหายโกรธ ถึงฟัมแจ้งก็ไม่ให้ใช้อุบายได้ ท่านอย่าวิตกเลย นานไปเมื่อหน้าท่านคงจะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ที่ไหนหลอก๋องจะทำอันตรายท่านได้ ไผ่ก๋องจึงว่าการครั้งนี้ท่านคิดอย่างไร ข้าพเจ้าจะวางใจทำตามคำท่าน ไผ่ก๋องจึงเขียนหนังสือตอบส่งให้เสียวเกี้ยวไปให้หลอก๋อง ว่าพรุ่งนี้จะไปกินโต๊ะ เสียวเกี้ยวก็คำนับรับหนังสือไปให้หลอก๋องๆ อ่านดูรู้ว่าไผ่ก๋องจะมาก็ยินดี ฟัมแจ้งจึงพูดกับหลอก๋องว่า ถ้าไผ่ก๋องจะมาห้องหมุยพรุ่งนี้ อุบายสามอย่างซึ่งข้าพเจ้าคิดให้นั้นท่านอย่าลืม หลอก๋องรับคำแล้วจัดทหารไว้ข้างใน จึงสั่งให้เตงก๋งกับยงคีรักษาประตูค่ายอย่าให้ทหารไผ่ก๋องแปลกปลอมเข้ามาได้ ครั้นเวลารุ่งเช้าไผ่ก๋องจัดทหารร้อยหนึ่งกับคนสนิทห้าคน คือเตียวเหลียงห้วนโก้ยยงหิมกีสินตินเต๋งขึ้นม้าพากันไปตามทางห้องหมุย ครั้นถึงกลางทางไผ่ก๋องคร้ามใจเรียกเตียวเหลียงให้เคียงม้าเข้ามา จึงว่าข้าพเจ้าครั้งนี้มีความวิตกนักเกลือกพลาดพลั้งลงจะเสียที ท่านเห็นแน่แก่ใจว่าจะไม่เป็นอันตรายแล้วหรือ เตียวเหลียงจึงว่าการทั้งนี้ท่านจงวางใจเกิด อย่าคิดกริ่งเกรงหลอก๋องฟัมแจ้งเลย แต่ก่อนข้าพเจ้าได้พูดไว้กับท่าน ท่านจงอย่าลืมคำข้าพเจ้า ไผ่ก๋องเตียวเหลียงพูดกัน พลางแลไปเห็นหยินโป้ขี่ม้าพาทหารถืออาวุธเดินตรงมาใกล้ จึงบอกไผ่ก๋องว่า หลอก๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามารับท่าน ไผ่ก๋องแลหยินโป้ก็ลงจากม้า ต่างคนคำนับแล้วพากันมาถึงประตูค่ายเห็นตันแฝงออกมา ยืนอยู่ริมทาง แลเข้าไปในค่ายเห็นทหารแต่งตัวใส่เกราะถือเครื่องศัสตราวุธเตรียมกันอยู่ แล้วได้ยินเสียงกลองศึกประโคมอื้ออ้งครึกครื้น ไผ่ก๋องหยุดยืนอยู่เรียกเตียวเหลียงมาว่า ในค่ายหลอก๋องนี้ทำดุจหนึ่งที่สนามรบ เดิมว่าจะประชุมกันกินเลี้ยงเล่นทั้งสองทัพซึ่งทำทั้งนี้เห็นผิดเราจะเข้าไปนั้นไม่ได้ เตียวเหลียงจึงว่าท่านมาถึงนี่แล้วจะไม่เข้าไปนั้นไม่ควร เพราะเขาคอยจะเอาผิด ท่านจงหยุดยืนอยู่กับทหารที่นี่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปให้พบหลอก๋องก่อน เตียวเหลียงก็ค่อยเดินเข้าไปแต่ผู้เดียว เตงก๋งยงคีนายทหารซึ่งรักษาประตูค่ายห้ามไว้ เตียวเหลียงจึงว่าท่านห้ามข้าพเจ้าไว้แล้ว ทำไฉนจะรู้ถึ งหลอก๋อง ว่าข้าพเจ้าชื่อเตียวเหลียงเป็นเซ๊กชูจะเข้ามาคำนับ เตงก๋งยงคีก็เข้าไปแจ้งความแก่หลอก๋องว่าคนของไผ่ก๋องชื่อเตียวเหลียงเป็นเซ๊กซูจะเข้ามาคำนับท่าน หลอก๋องได้ฟังจึงว่าทำไมเรียกว่าเซ๊กซูเล่า ฟัมแจ้งว่าเตียวเหลียงผู้นี้มีสติปัญญายิ่งนัก เป็นเชื้อขุนนางมาห้าชั่ว เดิมอยู่เมืองฮั่น ไผ่ก๋องยืมมาปรึกษาในการศึกจึงเรียกว่าเซ๊กซู ถ้าคิดฆ่าเตียวเหลียงได้เหมือนแหวะหัวใจแลตัดแขนซ้ายขวาไผ่ก๋องเสีย ห้างเป๊กได้ยินจึงออกมาห้ามหลอก๋องว่า ซึ่งท่านยกกองทัพมาเข้าใจว่าจะได้เป็นเจ้าในเมืองหลวง ชอบแต่จะเอาใจคนทั้งปวงให้รักใคร่ผู้มีสติปัญญาจึงจะสรรเสริญมีน้ำใจมาเข้าด้วยท่าน ซึ่งจะทำตามคำฟัมแจ้งคิดฆ่าคนซึ่งหาผิดมิได้ ก็จะมีแต่ความนินทา เตียวเหลียงนั้นเป็นคนดี กับข้าพเจ้าก็รู้จักกัน ถ้าท่านจะเอาเตียวเหลียงไว้ข้าพเจ้าจะเกลี้ยกล่อมให้อยู่กับท่าน
หลอก๋องได้ฟังห้างเป๊กว่าเห็นชอบ จึงให้เตงก๋งไปรับเตียวเหลียงเข้ามา เตียวเหลียงเห็นหลอก๋องแต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่นั่งอยู่ จึงว่าข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่าไว้ แม้นผู้ใดจะเป็นกษัตริย์ รักษาอาณาเขตให้กว้างขวาง ย่อมมีเมตตาโอบอ้อมอารีไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทั่วกันไป ไม่มีพยาบาทจองเวรแล้วมิได้อวดว่ามีทหารมาก กำลังเข้มแข็งถ้าเป็นเศรษฐีมีทรัพย์มากก็ย่อมซ่อนทรัพย์ไว้ไม่ให้ผู้อื่นเห็น แลผู้ซึ่งมีทหารมาก ถ้าเห็นผู้ใดมาอ่อนน้อมก็ย่อมซ่อนทหารไว้จึงได้ชื่อว่ามีสติปัญญา บัดนี้ท่านทำโต๊ะเชิญนายทัพนายกองมากินเลี้ยง หมายจะชวนให้สนุกสบายควรจะมีแต่การเล่นให้ครึกครื้น ชื่งท่านแต่งทหารเป็นชั้นเชิงชอบกลอยู่ฉะนี้ ประหนึ่งจะให้ผู้มาหาสะดุ้งตกใจกลัวไม่ สมควรซึ่งผู้มีบุญมากหมายจะครอบครองเมืองหํ้าเอี๋ยง เมื่อท่านกระทำศึกแก่เจียงหำสามวันชนะเก้าครั้ง ก็ย่อมแจ้งอยู่ด้วยกันทั่วเกรงฝีมือท่านทั้งสิ้น แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวรู้นํ้าใจจึงเข้ามาคำนับ คนทั้งปวงระวังตัวกลัวอาวุธรออยู่มิอาจที่จะเข้ามาได้ ขอท่านจงตรึกตรองคำข้าพเจ้าเถิด
หลอก๋องได้ฟังเตียวเหลียงว่าเห็นชอบ จึงสั่งให้เลิกทหารที่ตั้งขบวนไว้ให้ไปอยู่นอกค่ายทางไกลได้สิบเส้น ตัวหลอก๋องก็วางอาวุธถอดเกราะแลเสื้ออย่างดีออกเสีย ใส่เสื้อตามตำแหน่งขุนนางออกมาใหม่ แล้วให้ไปเชิญไผ่ก๋องเข้ามา ครั้นคนใช้ไปถึงแจ้งความแก่ไผ่ก๋องว่าหลอก๋องให้เชิญท่านเข้าไป ไผ่ก๋องจะพาทหารเข้าไป เตงก๋งยงคีผู้รักษาประตูห้ามคนทั้งปวงไว้ ให้แต่ไผ่ก๋องเข้าไปแต่ผู้เดียว ไผ่ก๋องเมื่อเข้าไปในค่ายเห็นหลอก๋องไว้เกียรติยศมากขึ้นหาเหมีอนแต่ก่อนไม่ ครั้นใกล้ประสานมือขึ้นแล้วจึงว่าข้าพเจ้าเล่าปังตั้งใจมาคำนับท่าน หลอก๋องมิได้คำนับนั่งขึงอยู่ แล้วถามว่า โทษท่านผิดอยู่สามประการรู้หรือไม่ ไผ่ก๋องจึงว่าแต่ก่อนข้าพเจ้าชื่อเล่าปังเป็นแต่พันนายบ้าน คนทั้งปวงยกให้ข้าพเจ้าเป็นนาย ก็หมายจะยอมให้ท่านใช้การศึกมิได้คิดประทุษร้ายแต่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งว่าโทษข้าพเจ้าผิดสามประการนั้นข้าพเจ้ายังไม่แจ้ง หลอก๋องจึงว่าเหตุใดท่านจึงปล่อยจูหยินเสีย แต่อำเภอใจ มิได้กระทำตามรับสั่ง ข้อหนึ่งท่านแปลงกฎหมายเก่าเอาใจราษฎรจะให้รักแก่ตัวท่านผู้เดียว ทำดังนี้เหมือนแผ่นดินสิทธิ์ ขาดเป็นของตัว ข้อหนึ่งให้ทหารไปรักษาเมืองหน้าด่านไว้ หวังจะไม่ให้เรายกกองทัพเข้ามา ท่านทำสามข้อนี้ท่านคิดประการใด ไผ่ก๋องจึงว่าซึ่งจูหยินนั้นมาสามิภักดิ์ต่อข้าพเจ้าโดยดี ครั้นจะทำโทษก็กลัวจะเกินรับสั่ง แล้วท่านก็ยังไม่มาถึงจึงงดไว้ การทั้งนี้สุดแต่ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่คิดจึงจะควร ข้อซึ่งแปลงกฎหมายเสียใหม่นั้น ด้วยกฎหมายเก่ามีอาญาเหลือเกินนัก ราษฎรที่ได้รับความเดือดร้อนดังตกอยู่ในกระทะน้ำมันอันเดือด ถ้าช้าไปเกลือกจะกลับใจคิดทำร้าย ข้าพเจ้ามาก็น้อยตัวกลัวศัตรูทั้งฝ่ายในฝ่ายนอก ตั้งใจแต่จะคอยกองทัพท่าน จึงคิด อุบายแปลงกฎหมายแต่พอให้ราษฎรมีความสุข หวังจะให้กิตติศัพท์สรรเสริญว่า แต่ทัพหน้ามายังเรียบร้อยสบายถึงเพียงนี้ ถ้าแม่ทัพหลวงมาถึงเห็นจะมีความสุขยิ่งขึ้นมาก ข้อซึ่งข้าพเจ้าปิดด่านไว้นั้น ด้วยกองทัพข้าพเจ้าพึ่งเข้าเมืองได้ ไม่ไว้ใจหัวเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นแจ้งว่ากองทัพท่านมาถึงดีใจแต่งให้ออกไปรับ ข้าพเจ้าทำการครั้งนี้มิได้คิดเอาดีใส่ตัว ท่านก็เป็นแม่ทัพใหญ่เห็นผิดแลชอบประการใดก็ตามแต่ใจของท่าน
หลอก๋องได้ฟังไผ่ก๋องว่าชอบใจนักมีความยินดี มิได้คิดที่จะฆ่าไผ่ก๋อง หลอก๋องจึงลุกขึ้นจับมือไผ่ก๋อง แล้วว่าข้อความซึ่งถามท่านมาทั้งนี้มิใช่จะคิดโกรธแกล้งว่าเอาเอง เรารู้ความเพราะโจบู๊เสียงทหารท่านมีหนังสือมาจึงได้ไต่ถามดู ไผ่ก๋องหลอก๋องต่างคนคำนับกัน หลอก๋องจึงจูงมือไผ่ก๋องให้นั่งที่ร่วมกัน ฟัมแจ้งห้างเป๊กเตียวเหลียงนั่งอยู่สองข้าง บรรดาทหารทั้งปวงก็นั่งอยู่เป็นอันมาก หลอก๋องจึงสั่งให้ประโคมเครื่องเล่นแล้วให้ยกโต๊ะแลสุรามาตั้ง หลอก๋องไผ่ก๋องกินร่วมโต๊ะกัน มีคำกลางสอดเข้ามาว่า หลอก๋องผู้นี้เป็นคนโทโสมาก แต่หากมัวเมาด้วยยศฐาศักดิ์ ถ้ามีคนสรรเสริญมักยินดี
ฝ่ายฟัมแจ้งเห็นหลอก๋องพูดกับไผ่ก๋องเป็นปกติ เห็นจะไม่ทำอันตรายเหมือนคิดกันไว้ จึงเคืองใจจะเคาะกระบี่ขึ้นตามสัญญานี้ ไม่เห็นหลอก๋องให้ทีไม่รู้ที่จะทำประการใด
ฝ่ายหลอก๋องดูกิริยาไผ่ก๋องเห็นอ่อนน้อมดีอยู่ จึงนึกว่า ฟัมแจ้งจะให้เราฆ่าไผ่ก๋องเมื่อกิน โต๊ะเป็นที่สบาย คนทั้งปวงจะนินทาเรา แม้นไผ่ก๋องไม่ตรงจะจับฆ่าเสียเมื่อใดก็ได้ ทำไมกับคนฝีมืออ่อน
ขณะนั้นฟัมแจ้งเห็นกิริยาหลอก๋องไม่ทำร้ายไผ่ก๋องเสียใจนัก จึงใช้ให้ตันแผงไปรินสุราให้หลอก๋องไผ่ก๋องกิน แล้วขยิบตาให้ตันแผงทำตามสัญญา ตันแผงรู้ในทีฟัมแจ้งซึ่งคิดกันไว้ เข้ารินสุราให้หลอก๋องไผ่ก๋องกิน แล้วพิเคราะห์ดูลักษณะไผ่ก๋องเห็นทรวดทรงผิวพรรณดวงหน้าก็งามพร้อม จักษุทั้งสองดุจตามังกรต้องลักษณะรู้ว่านานไปจะมีบุญเป็นที่พึ่งแห่งสัตว์ ครั้นจะทำตามคำฟัมแจ้งก็เหมือนหนึ่งทำลายแผ่นฟ้าเป็นที่พึ่งแห่งโลก ครั้นทีหลอก๋องจะกินตันแผงรินสุราให้มาก ทีไผ่ก๋องจะกินรินแต่น้อย ไผ่ก๋องจึงไม่สู้เมา ไผ่ก๋องเห็นดังนั้นก็เข้าใจว่าตันแผงมีจิตรัก ฟัมแจ้งจึงนึกว่าอุบายที่คิดไว้ไม่สมแต่สักอย่าง ถ้าวันนี้ไม่ฆ่าไผ่ก๋องเสียได้นานไปไผ่ก๋องจะมีความพยาบาท จึงลุกขึ้นจากที่กินโต๊ะเดินออกไปหาคนมาจะให้ทำร้ายไผ่ก๋อง พอพบทหารคนหนึ่งอยู่นอกลับแลเคาะกระบี่ร้องเพลงว่า งออิวอิดไป๋เกี้ยม แปลว่าเรามีกระบี่วิเศษได้มาแต่เขาขุนหลุนทิศตะวันตก ส่องดูมีเงาเหมือนกระจก จะตัดเหล็กเหมือนตัดดิน สีขาวเหมือนน้ำค้างในใบบัว ใส่ฝักเหมือนลมชวย กระบี่นี้ฝากตัวอยู่กับผู้ใดเจ้าของคิดจะลองดูให้เห็นคุณ ฟัมแจ้งได้ยินก็ดีใจคิดว่าคนผู้นี้ชื่อห้างจิงแซ่เดียวกับหลอก๋อง เห็นจะฆ่าไผ่ก๋องได้ จึงกระซิบพูดกับห้างจิงว่า หลอก๋องมีแต่โมโหมักเชื่อคนพูดดีอย่างนี้ จึงทำการใหญ่ไม่ตลอด เดิมคิดไว้จะฆ่าไผ่ก๋อง วันนี้นัดให้เราเคาะกระบี่เป็นสำคัญ เรายกขึ้นถึงสามครั้งแล้ว หลอก๋องก็นิ่งเสียมิได้เคาะลง ถ้าปล่อยไผ่ก๋องไปภายหน้าจะเป็นข้าศึก ถึงจะจับก็ยาก ท่านจงเข้าไปรำกระบี่ที่หน้าโต๊ะ ถ้าได้ทีแล้วจงฆ่าไผ่ก๋องเสีย ท่านจะมีความชอบยิ่งนัก ห้างจิงได้ฟังดังนั้นก็แต่งตัว เหน็บเสื้อถอดกระบี่เดินเข้าไปถึงหน้าโต๊ะจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นทหารชำนาญเพลงอาวุธ มากินสุรานิ่งอยู่ฉะนี้จะไม่มีความสนุก ข้าพเจ้าจะขอขึ้นรำกระบี่ให้ท่านดู ห้างจิงก็กรายกระบี่ออกรำตามเพลงแล้วขยับเข้าไปใกล้ทำทีจะฆ่าไผ่ก๋อง เตียวเหลียงเห็นห้างจิงรำกระบี่ผิดทำนองเล่น จึงชายตาเป็นทีบอก ห้างเป๊กๆ เข้าใจในทีจึงลุกจากโต๊ะ ชักกระบี่ร้องว่ารำกระบี่แต่ผู้เดียวหางามไม่ เราก็เข้าใจจะรำให้ดูเป็นสองคนจึงจะงาม หลอก๋องจึงให้ห้างเป๊กรำ ห้างเป๊กก็รำริมไผ่ก๋องคอยป้องกันกระบี่ห้างจิง ฟัมแจ้งก็ยิ่งขัดใจนักแต่มิรู้ที่จะออกปากประการใด
เตียวเหลียงดูในทีกลัวห้างเป๊กจะกันไว้มิได้ จึงวิ่งออกไปนอกประตู เตงก๋งยงคีห้ามว่า ซินแสจะไปข้างไหน เตียวเหลียงจึงว่าจะไปเอาตราหยกมาให้หลอก๋อง ตันแผงรู้ในทีจึงร้องว่า หลอก๋องใจเร็วอยู่ให้เร่งไปเอามาโดยเร็ว เตงก๋งยงคีก็ปล่อยให้ออกไปเตียวเหลียงออกไปพบห้วนโก้ยจึงบอกว่า ห้างจิงเข้าไปรำกระบี่ดูทีจะทำร้ายไผ่ก๋อง ท่านจงเข้าไปช่วยไผ่ก๋องแก้ไขให้มีเกียรติยศ ลือชื่อไว้เหมือนสินโกยครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก ไม่คิดแก่ชีวิตเข้าไปแก้จงต๋งในที่ล้อม วันนี้เขาล้อมนายเราไว้ตัวท่านก็เป็นทหารมีฝีมือ ถ้าท่านแก้นายท่านไม่ได้เหมือนสินโกยแก้จงต๋ง ท่านก็จะได้ความอายแก่ทหารทั้งปวง ห้วนโก้ยได้ฟังจึงว่าซินแสจงวางใจเถิด ข้าพเจ้าจะแก้ไผ่ก๋องให้เหมือนสินโกยแก้จงต๋งให้จงได้ ถ้าถอยหลังมาท่านอย่านับว่าเป็นชาย พูดแล้วห้วนโก้ยก็เดินตามหลังเตียวเหลียงเข้าไป เตงก๋งยงคีห้ามไว้จึงว่าตราหยกที่ท่านเอามาอยู่ไหนเล่า เตียวเหลียงจึงเอามือตบกระเป๋าเข้า ลวงเตงก๋งยงคีว่าตราอยู่นี่จะเอาเข้าไปให้หลอก๋อง เตียวเหลียงก็เดินเข้าไปถึงหน้าโต๊ะยังเห็นรำกระบี่อยู่ ห้วนโก้ยไปถึงประตูร้องว่าหลอก๋องเลี้ยงที่ห้องหมุยคนตามมาให้อด ข้าพเจ้าจะเข้าไปหาหลอก๋องขอสุรากิน เตงก๋งยงคีก็ให้ทหารยุดตัวไว้ ห้วนโก้ยไม่ฟังสะบัดทหารล้มลงหลายคน เข้าไปถึงมูลี่ เอาปลายกระบี่ค้อนมูลี่ขึ้น เห็นหลอก๋องไผ่ก๋องนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยกัน ห้วนโก้ยยืนเขม้นดูทีหลอก๋องอยู่ หลอก๋องจึงถามว่าทหารคนนี้ชื่อใด เตียวเหลียงลุกขยับขึ้นจากที่แล้วบอกว่าชื่อห้วนโก้ย เป็นทหารเอกดุจแขนซ้ายขวาไผ่ก๋อง หลอก๋องจึงถามว่าทหารเข้ามาจะประสงค์สิ่งไร ห้วนโก้ยว่าวันนี้ไต้อ๋องให้เลี้ยงโต๊ะเป็นที่สบาย บรรดาทหารของท่านได้รับประทานสิ้น แต่พวกข้าพเจ้าซึ่งตามไผ่ก๋องมายังหาได้กินไม่จนเวลาบ่ายแสบท้องนัก จึงอุตส่าห์เข้ามาจะขอสุรารับประทานบ้าง หลอก๋องได้ฟังจึงสั่งให้เอาสุรามาให้ห้วนโก้ยเจ็ดทะนาน ห้วนโก้ยก็รับสุรามาดื่มทอดเดียวสิ้นกับเนื้อย่างขาหนึ่งเอากระบี่เชือดกินจนหมด หลอก๋องเห็นห้วนโก้ยกินสุราชมว่าท่านมีกำลังมากยังจะกินอีกหรือไม่ ห้วนโก้ยว่าแต่ความตายยังไม่ถอยหนี สุรานิดหนึ่งเท่านี้หรือจะมาทันเมา หลอก๋องได้ฟังก็มีความโกรธจึงว่า ซึ่งไม่กลัวความตายนั้นใครจะฆ่าท่านเล่าจึงเอามาพูด ห้วนโก้ยจึงว่าเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยงใจร้ายดังเสือ ฆ่าคนเป็นนิจไม่รู้ว่าผิดแลชอบ ราษฎรแลหัวเมืองได้ความเดือดร้อน พร้อมกันคิดจะกำจัดเสีย พระเจ้างี่เต้จึงใช้ให้ท่านกับไผ่ก๋องยกทัพมาเแล้วมีรับสั่งว่า ถ้าผู้ใดเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อนให้ผู้นั้นครองเมือง บัดนี้ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้โดยสะดวก ห้ามทหารไม่ให้เก็บทรัพย์สิ่งของชาวเมือง แต่บรรดาสตรีซึ่งอยู่ในวังก็ปิดประตูวังไว้ แต่งผู้พิทักษ์รักษาตัวก็กลับออกมาตั้งค่ายอยู่ป่าเสียง หยุดพักพอหายเหนื่อยคอยท่าท่าน ความชอบมีมากถึงเพียงนี้ท่านยังหาตั้งแต่งสมความชอบไม่ กลับเชื่อคำคนชั่วคิดจะฆ่าคนดีมีความชอบ ถ้าจะทำเช่นนี้ก็จะเหมือนเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้าหาสรรเสริญท่านไม่ เพราะท่านให้สองทหารรำกระบี่ ข้าพเจ้าก็มีความคิด ท่านจะประหารชีวิตไผ่ก๋องจึงดื้อเข้ามามิได้คิดกลัวตาย ทั้งหมายจะแก้ซึ่งท่านสงสัยไผ่ก๋อง ประการหนึ่งก็แสบท้องเหลือที่จะทน หลอก๋องกำลังโทโส ครั้นได้ฟังห้วนโก้ยพูดก็หายโกรธกลับหัวเราะแล้วว่า ไผ่ก๋องได้ทหารร่วมใจไม่เสียดายชีวิตตายแทนกันได้ อย่างนี้หรือจะไม่รัก หลอก๋องให้เลิกรำกระบี่เสีย
ขณะนั้นหลอก๋องเมาสุรานักม่อยหลับลงกับโต๊ะ ฟัมแจ้งเห็นหลอก๋องหลับก็เสียใจด้วยไม่สมอุบายแต่สักสิ่ง ลุกเข้าไปนั่งอยู่ริมลับแล
ฝ่ายไผ่ก๋องเห็นหลอก๋องหลับก็ลุกเดินออกมา เตียวเหลียงตามไปด้วย ครั้นถึงประตูค่าย เตงก๋งยงคีห้ามไว้ เตียวเหลียงจึงว่าไผ่ก๋องกินเหล้าไม่ได้หลอก๋องให้ออกมาเสีย เตงก๋งยงคีหาฟังไม่ ตันแผงจึงวิ่งออกมาสั่งว่าไผ่ก๋องนั้นเมานักอยู่แล้วให้ไปเสียก่อน เตงก๋งยงคีก็ปล่อยไผ่ก๋องออกมา แล้วเตียวเหลียงกลับเข้าไปที่หลอก๋องอยู่ แต่ห้วนโก้ยตามไผ่ก๋องมา พอพบยงหิมกีสิ้นแฮเฮาหยินกับพวกทหารที่ตามมา ชวนกันขึ้นม้ารีบไปตามทางค่ายป่าเสียง
ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งเป็นคนถือทวนของหลอก๋อง นั่งอยู่หลังลับแลเคาะทวนร้องเพลงว่าหมีอยากผึ้ง เกาะแผ่นศิลาขึ้นหมายว่าผึ้ง พอปะรังมดคว้ากลืนเข้าไปถึงคอไม่ระวังกระทั่งไอกลับออกมา ร้องว่าจักแหล่นๆ เตียวเหลียงได้ยินจึงแลเข้าไปเห็นคนหน้าขาวเหลืองรูปร่างน้อยๆ ถือทวนยืนยิ้มอยู่ เตียวเหลียงจึงถามว่าท่านยืนยิ้มด้วยสิ่งใด ชายผู้นั้นทำเพลงต่อไปว่าฟัมแจ้งคิดอุบายเสียเปล่า เตียวเหลียงรู้ว่านายมีบุญ วันนี้พ้นห้องหมุยแล้วไปภายหน้าจะได้ครองสมบัติ เตียวเหลียงได้ฟังเพลง ก็นึกชมว่าชายผู้นี้มีปัญญายิ่งนัก จำเราจะเกลี้ยกล่อมให้ไปอยู่กับไผ่ก๋องจึงจะชอบ ครั้นจะถามชื่อแลแซ่พอหลอก๋องตื่นขึ้นถามหาไผ่ก๋อง เตียวเหลียงก็ลุกไปยืนอยู่หน้าโต๊ะ จึงบอกหลอก๋องว่าไผ่ก๋องกินสุราเมานักมิได้ลาไต้อ๋องด้วยเห็นไต้อ๋องหลับ จึงให้ข้าพเจ้าอยู่คำนับขอบคุณท่าน หลอก๋องได้ฟังก็มีความโกรธ จึงว่าเล่าปังไปหาบอกเราไม่ เจ้ายังแต่งความดีมาพูดแก้กันอีกเล่า ฟัมแจ้งได้ยินเห็นได้ทีลุกออกมาพูดกับหลอก๋องว่า ซึ่งเล่าปังมาเจรจาอ่อนน้อมเห็นทีสุจริตแต่ไม่เหมือนวาจา เดิมข้าพเจ้าคิดอุบายไว้ให้ท่านทำท่านก็หาทำตามอุบายไม่ ไผ่ก๋องไปครั้งนี้ก็มิได้บอกดูหมิ่นท่าน ซึ่งเตียวเหลียงอยู่นั้นแกล้งจะแก้ความ หลอก๋องได้ฟังก็ยิ่งโกรธมากขึ้นสั่งให้เอาเตียวเหลียงไปฆ่าเสีย เตียวเหลียงจึงร้องว่าไต้อ๋องอย่าเพ่อโกรธฆ่าข้าพเจ้าเสียก่อน ข้าพเจ้าเป็นแต่เซ๊กชูไผ่ก๋องยืมมาใช้ ที่จริงไผ่ก๋องไม่ได้เป็นนาย การอะไรของข้าพเจ้าจะมาแต่งพูดแก้ไผ่ก๋อง ไต้อ๋องมีกำลังเข้มแข็ง เลื่องลือทุกประเทศย่อมกลัวทุกตัวคน ซึ่งไต้อ๋องคิดจะฆ่าไผ่ก๋องนั้นง่ายดุจหนึ่งพลิกมือคว่ำให้หงาย แลท่านทำโต๊ะเลี้ยงจะลอบฆ่าคนเมื่อหน้างานฉะนี้ไม่บังควร ถ้าผู้อื่นรู้เข้าจะติเตียนว่าไต้อ๋องไม่กล้า รบกับไผ่ก๋องซึ่งหน้า จึงลวงเอามาจะฆ่าเสียแต่ผู้เดียว ประการหนึ่งไต้อ๋องก็มีกำลังมาก ไม่มีผู้ใดจะต้านต่อฝีมือ ไต้อ๋องคงจะได้ครองสมบัติในเมืองหลวงเป็นมั่นคง เครื่องสำหรับกษัตริย์กับตราหยกยังอยู่กับไผ่ก๋อง ถ้าไต้อ๋องฆ่าข้าพเจ้าเสียแล้ว ไผ่ก๋องรู้ก็จะพาเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์หนีไปอยู่เมืองอื่น เครื่องทั้งนี้ก็จะสูญเสียเปล่า หลอก๋องได้ฟังจึงสั่งว่าอย่าเพ่อฆ่าเตียวเหลียงเลย ว่ากล่าวต้องตามประเพณีอยู่ ถ้าเราลอบฆ่าเล่าปังเสียตามคำฟัมแจ้งคนทั้งปวงก็จะนินทา ครั้งนี้บ้านเมืองเราก็ได้แล้วไม่ต้องรบพุ่ง ทำไมกับเล่าปังเหมือนสวะไม่มีรากแก้ว ถ้าจะเอาไว้พอกันหน้าหน้าบ้าน แม้นไม่ต้องการจึงค่อยเสือกไสเสีย หลอก๋องจึงสั่งเตียวเหลียงว่าท่านจงกลับไปป่าเสียง เร่งเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์มาให้เรา ถ้าไม่เอามาจะยกกองทัพไปล้อมฆ่าเสียให้สิ้นทั้งค่ายป่าเสียง เตียวเหลียงรับคำหลอก๋องคำนับลารีบไปหาไผ่ก๋องๆ เห็นเตียวเหลียงมาก็ดีใจ จึงว่า ครั้งนี้ถ้าไม่ได้ท่านข้าพเจ้าไม่รอดชีวิต ความทั้งนี้เหตุด้วยโจบู๊เสียงลอบบอกไปถึงหลอก๋องๆ จึงคิดฆ่าเรา แล้วสั่งให้เอาตัวโจบู๊เสียงมาถามโจบู๊เสียงรับว่าได้ให้หนังสือไปถึงหลอก๋อง ไผ่ก๋องจึงให้เอาตัวโจบู๊เสียงไปฆ่าเสีย แล้วถามเตียวเหลียงว่าเมื่อเรามาจากห้องหมุยหลอก๋องว่าประการใดบ้าง
เตียวเหลียงจึงบอกว่าเมื่อท่านออกมาแล้ว อยู่ภายหลังหลอก๋องจะฆ่าข้าพเจ้าเสียข้าพเจ้าพูดแก้ตัวมาได้ แล้วสั่งว่าพรุ่งนี้ให้ข้าพเจ้าเอาตราหยกกับเครื่องกษัตริย์ไปให้จงได้ ไผ่ก๋องจึงว่าสิ่งของทั้งนี้สำหรับแผ่นดินสืบมา เรายังแต่งคนให้ไปทูลพระเจ้างี่เต้จะคอยฟังรับสั่งก่อน เตียวเหลียงจึงว่าอันเครื่องสำหรับกษัตริย์ทั้งนี้ ต่อมีอานุภาพมากจึงจะครองได้ ดูหลอก๋องถือใจว่าไม่มีผู้ใดเสมอ เห็นจะไม่ทำตามรับสั่ง จึงตั้งตัวกำเริบขึ้นจะเรียกเอาสิ่งของ ถ้าท่านจะขัดไว้หลอก๋องมีทหารมากที่ไหนจะฟัง ข้าพเจ้าดูดาวประจำตัวท่านต้นมือจะเสียทีเห็นจะดีต่อภายหลัง ถ้าท่านยอมให้โดยดีก็จะไม่มีพยาบาท ข้าพเจ้าจะค่อยคิดให้ท่านได้ราชสมบัติต่อปลายมือ
ไผ่ก๋องได้ฟังก็ตรึกตรองดูเห็นชอบ จึงหยิบเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์ส่งให้เตียวเหลียง เตียวเหลียงก็นำเอาสิ่งของนั้นไปถึงห้องหมุย บอกไปให้แจ้งความแก่หลอก๋องๆ จึงให้ทหารออกมารับ ครั้นเตียวเหลียงเข้าไปคำนับแล้วยกสิ่งของให้หลอก๋องรับสิ่งของวางรายไว้บนโต๊ะ เตียวเหลียงจึงบอกว่าวานนี้ไผ่ก๋องเสพสุราเมาเหลือขนาด ป่วยอยู่ยังลุกหาขึ้นไม่กลัวจะเสียสัตย์ จึงใช้ให้ข้าพเจ้าเอาของทั้งนี้มาให้แก่ท่าน หลอก๋องชมว่าของอย่างนี้ควรแต่กษัตริย์ครองเมืองหลวงยิ่งมีใจกำเริบ จึงหยิบเอาแก้วดวงหนึ่งขึ้นส่องดูก็รู้ว่าแก้วส่องดาว จึงส่งให้ฟัมแจ้งว่าท่านเอาไว้ชมเล่นเป็นของสำหรับตัว ฟัมแจ้งรับแก้วเอามาทิ้งลงแกล้งเอาสันกระบี่กระทุ้งแก้วนั้นแตกแล้วประกาศต่อหน้านายทหารว่า การแผ่นดินครั้นไม่สมหมายภายหน้าเราจะไม่พ้นมือไผ่ก๋อง ของสิ่งนี้ดีแต่ชมเล่น หลอก๋องเห็นฟัมแจ้งทำดังนั้นก็โกรธ จึงว่าท่านมาหยาบช้าดูหมิ่นเราต่อหน้าคนดังนี้เห็นควรแล้วหรือ ประเพณีแต่ก่อนถ้าเจ้าทรงม้าไปตามทาง ไม่ควรขุนนางจะขวางหน้าม้าไว้ ประการหนึ่งเจ้าประทานของสิ่งใดเป็นของกินชั่วดีก็จำกิน ประทานสัตว์อันใดเป็นของเลี้ยงก็ย่อมเอาไว้เลี้ยง บัดนี้เราให้แก้ววิเศษแก่ท่านๆ ทิ้งลงต่อหน้าแล้วมิหนำซํ้าต่อยให้แตกเสียอีกเล่า ฟัมแจ้งว่าเมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊กนั้น เจ๋อุยอ๋องได้คนดีไว้เป็นที่ปรึกษาสี่คน มีสติปัญญาส่องได้ทั้งสี่ทิศ คิดการสำเร็จได้เขตแว่นแคว้นทิศละหมื่นเส้น
ฝ่ายหงุยอุยอ๋องมีแก้ววิเศษดวงหนึ่ง ตั้งหน้ารถส่องทางไปสว่างได้ร้อยชั่วรถเอามาอวดเจ๋อุยอ๋องๆ หัวเราะเยาะว่า ท่านมีแต่แก้วส่องได้แต่ใกล้ เรามีที่ปรึกษาสี่คนส่องได้ทังสี่ทิศดีกว่าท่าน ครั้งนั้นหงุยอุยอ๋องได้ความอาย แลของวิเศษกับผู้มีสติปัญญาถ้าจะเปรียบกัน คนทั้งปวงก็ย่อมจะนับถือผู้ที่มีสติปัญญา ครั้งนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นไผ่ก๋องจะกลับเป็นศัตรู ข้าพเจ้าต้องการอยู่แต่ศีรษะไผ่ก๋องดีกว่าสิ่งของทั้งปวงที่มีในแผ่นดิน ซึ่งไต้อ๋องไม่ฆ่าไผ่ก๋องตามคำข้าพเจ้า เอาแต่แก้วส่องดาวมาให้ ข้าพเจ้าไม่ชอบใจจึงทำลายเสีย แลไต้อ๋องเป็นเจ้าให้ของมาใช่ว่าจะไม่รู้จักพระคุณนั้นหาไม่ แต่ข้าพเจ้ารักศีรษะไผ่ก๋องมากกว่า หลอก๋องจึงว่าทำไมกับไผ่ก๋องฝีมืออ่อนจะฆ่าเสียเมื่อไรก็ได้ ฟัมแจ้งจึงว่าครั้งแผ่นดินเลียดก๊กนั้น เตงเหาเป็นเจ้าเมืองใหญ่ทำศึกกันกับฌ้อบุนอ๋อง เตงเหาจับฌ้อบุนอ๋องได้ ประมาทไม่ฆ่าเสียปล่อยไป ฌ้อบุนอ๋องเกลี้ยกล่อมผู้คนได้มากยกมาจับเตงเหาฆ่าเสีย ข้อหนึ่งเจ้าเมืองฌ้อไม่ฆ่าจินบุนอ๋องๆ ก็กลับมาฆ่าเจ้าเมืองฌ้อตาย บัดนี้ท่านไม่ฆ่าไผ่ก๋องเสีย ไผ่ก๋องคนนี้คงจะเป็นศัตรูชิงราชสมบัติท่านโดยแท้ ท่านปล่อยไผ่ก๋องไปนั้นดุจหนึ่งปล่อยมังกรลงทะเลแลปล่อยเสือเข้าป่า ซึ่งท่านจะคิดเอาไผ่ก๋องนั้นมาอีกยากนัก เตียวเหลียงจึงว่ากำลังของไต้อ๋องยกกระถางธูปไหวผู้ใดก็ไม่อาจต่อผู้กำลังไต้อ๋องได้ ข้อหนึ่งท่านได้ควั่นฌ้ออิหยินกับทหารแปดพันนั้น ถึงทหารสักสิบหมื่นก็ผู้ไม่ได้ หัวเมืองจึงคำนับอ่อนน้อมกับท่านสิ้น ไม่มีใครตั้งแข็งขึงอยู่ ซึ่งคำฟัมแจ้งว่าเตงเหากับฌ้อบุนอ๋องนั้น ด้วยเตงเหาสิ้นวาสนาฌ้อบุนอ๋องจึงมาทำอันตรายได้ บัดนี้ ไผ่ก๋องเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อน ไม่อาจทำการแต่อำเภอใจ ต้องมาบอกความแก่ไต้อ๋องเสียก่อน ข้าพเจ้าเห็นว่าไผ่ก๋องที่จะคิดนอกใจท่านหาเป็นไม่ ซึ่งเอาความเตงเหามาเปรียบนั้นเห็นไม่ต้องกัน หลอก๋องจึงว่าดูท่วงทีไผ่ก๋องกำลังน้อยซึ่งจะคิดทำร้ายเราก็เห็นไม่สมจึงชวนเตียวเหลียงว่า ท่านจง อยู่กับเราจะได้ปรึกษาราชการสืบไป ไผ่ก๋องยังไม่ต้องการจะใช้ท่าน ฟัมแจ้งจึงว่า วันก่อน ไต้อ๋องจะฆ่าเตียวเหลียง ก็ให้เตียวเหลียงลวงไปได้แล้วยังจะชวนเตียวเหลียงไว้เป็นที่ปรึกษาอีกเล่า ข้าพเจ้าเห็นว่าใจเขาไม่ซื่อตรงต่อท่านจงตรึกตรองการดูก่อน หลอก๋องหัวเราะแล้วว่าท่านซินแสวิตกเกินไป เตียวเหลียงนี้เป็นแต่คนสุภาพ จะไปมาหาเราใกล้เคียงไม่เห็นกิริยาประหลาด ฟัมแจ้งจึงว่า ธรรมดาคนเป็นข้าศึกกันจะสู้รบซึ่งหน้านั้นระวังง่าย มาลักลอบคิดจะทำร้ายนั้นระวังยากนัก หลอก๋องจึงว่ากระบี่ติดตัวเราถืออยู่กับมือใครจะมาทำร้ายได้
ฝ่ายเตียวเหลียงได้ฟังก็นึกยิ้มอยู่ในใจ หลอก๋องจึงให้หานายทหารทั้งปวงเข้ามาพร้อมกัน ปรึกษาว่า ตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์ก็ได้ไว้พร้อมครั้งนี้เมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นของเรา แต่หัวเมืองทั้งหลายซึ่งขึ้นยังหามาอ่อนน้อมกับเราทั่วกันไม่ จำจะให้หนังสือไปถึงไผ่ก๋องให้ส่งตัวจูหยินมาฆ่าเสีย การใหญ่เราจึงจะสำเร็จ ว่าแล้วให้แต่งหนังสือส่งให้คนใช้ไปให้ไผ่ก๋องๆ รับหนังสือมาอ่านได้ความว่า หลอก๋องให้มาถึงไผ่ก๋อง ด้วยเรากับท่านถือรับสั่งพระเจ้างี่เต้ ยกทัพมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงจะให้ราษฎรได้ความสุขก็ได้เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว เราทั้งสองมาอยู่นอกเมืองถึงสิบเดือนเศษ ทำไมท่านจึงไม่ให้จูหยินมาหาเรา แกล้งหนักหน่วงจูหยินไว้จะคิดอ่านกับจูหยินสู้รบเราประการใดหรือ ถ้าจะสู้รบกับเราๆ จะยกทหารไปตีลองฝีมือกัน ไผ่ก๋องได้แจ้งในหนังสือจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า หลอก๋องมีหนังสือมาถึงเรา จะเอาจูหยินไปไว้ ณ ค่ายของตัว จะเอาความชอบว่าเข้าเมืองจับจูหยินได้ หลอก๋องทำผิดสัญญาแต่ก่อน จะตั้งตัวเป็นเจ้าในเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นจะไม่ส่งตัวจูหยินให้เห็นจะยกทัพใหญ่มาตีเราเป็นมั่นคง หรือท่านจะเห็นประการใด นายทหารทั้งปวงจึงว่าตัวหลอก๋องก็มีกำลัง ทั้งทหารก็มากให้มีหนังสือมาเอาตัวจูหยินไปจะฆ่าเสีย คนทั้งปวงก็คงสรรเสริญท่านว่าท่านเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้มีใจเมตตาจูหยิน คนจะนินทาหลอก๋องว่ายกกองทัพมาทีหลังจะตั้งตัวเป็นกษัตริย์จึงกำจัดจูหยินเสีย ไผ่ก๋องเห็นชอบ จึงให้หาตัวจูหยินมา บอกว่ายกกองทัพมาถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง ท่านเป็นกษัตริย์มาอ่อนน้อมยอมให้เมือง แก่เราโดยดีเราก็ไม่ทำโทษท่าน บัดนี้หลอก๋องหาทำตามสัญญาไม่ จะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ในเมืองห้ำเอี๋ยง เรียกเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์ไปแล้ว ท่านหาของดีวิเศษกับสตรีที่รูปงามไปเป็นของกำนัล ถ้าหลอก๋องชอบใจแล้วก็พอจะเอาตัวรอดได้ท่านจงเร่งไปเถิดอย่าอยู่ช้า จูหยินร้องไห้แล้วว่าข้าพเจ้ามาเข้าด้วยท่าน เห็นว่าท่านจะเป็นที่พึ่งได้ กลับจะให้ข้าพเจ้าไปหาหลอก๋องเล่า ชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้จะไม่พ้นตาย ว่าแล้วก็ซบหน้าลงนิ่งอยู่ ไผ่ก๋องจึงว่า หลอก๋องเป็นคนมีกำลังห้าวหาญ ใจเร็วเข้มแข็งนัก ถ้าช้าอยู่เห็นจะขัดเคืองไม่พ้นตาย
ขณะนั้นชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นคนสนิทจูหยิน ห้ามจูหยินมิให้ไปหาหลอก๋อง ให้คิดอ่านหนีออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยง จูหยินว่าถ้าเราหนีไปจากเมืองหํ้าเอี๋ยง ไพร่บ้านพลเมืองก็จะพลอยตายด้วยเราสิ้น เราขึ้นครองเมืองได้สักกี่วัน ยังมิได้ผ่อนให้ราษฎรเป็นสุขเลย กลับจะให้ความเคืองแค้นแก่ชาวเมืองพลอยตายด้วยเรานั้นไม่ควร คนทั้งปวงได้ฟังจูหยินว่าดังนั้น ต่างคนกลั้นน้ำตาไม่ได้ร้องไห้รักเป็นอันมาก จูหยินก็ลาไผ่ก๋องออกจากป่าเสียงกลับเข้าเมือง
ฝ่ายหลอก๋องคิดจะใคร่เข้าไปดูในเมืองห้ำเอี๋ยง จึงสั่งทหารให้แห่เป็นขบวนทัพพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ หลอก๋องแต่งตัวออกมาขี่ม้ามังกรดำแล้วสั่งทหารให้เข้าในเมือง
ฝ่ายจูหยินคิดแต่งหนังสือ สำหรับจะแก้ตัวสำเร็จแล้วก็เดินไป ครั้นมาใกล้เห็นทหารหลอก๋องถืออาวุธเดินมาสองข้างทางผงคลีกลุ้มขึ้น คิดกลัวก็นั่งอยู่ชูหนังสือไว้จะให้หลอก๋อง
ฝ่ายหลอก๋องขี่ม้ามาหน้า แลเห็นจูหยินนั่งก้มหน้าถือหนังสือชูไว้ จึงรับหนังสือมาอ่านดูในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าจูหยินเป็นหลานพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ เป็นบุตรฮูโซ ตัวข้าพเจ้าชื่อซาซีจูหยิน แลเมืองหํ้าเอี๋ยงนี้ราษฎรได้ความเดือดร้อนมานานแล้ว ข้าพเจ้าบุญน้อยจะครอบครองสมบัติไปไม่ได้ ขอถวายเมืองแก่ท่าน แต่ตัวข้าพเจ้าจะขอประทานชีวิตไว้ พอได้เฝ้ารักษาศพบิดาที่ฝังนั้น ถ้าท่านโปรดเหมือนข้าพเจ้าตายแล้วได้เกิดใหม่ พระคุณหาที่สุดมิได้ท่านจงครองสมบัติไป ขอให้เหมือนพระเจ้าจิวบุนอ๋องครองอาณาประชาราษฎร์เป็นสุขได้แปดร้อยปีมิได้มีภัยอันตราย หลอก๋องอ่านหนังสือแจ้งแล้วจึงว่า ปู่ของตัวกระทำย่ำยีไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนไปทั่วแผ่นดินโทษทั้งนี้ตกอยู่กับตัวจะว่าประการใด จูหยินว่า ซึ่งปู่ข้าพเจ้ากระทำให้ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนนั้นก็หาชีวิตไม่แล้ว พระเจ้ายี่ซีฮองเต้ซึ่งเป็นอาข้าพเจ้าก็เชื่อฟังแต่เตียวโก๋จนตัวตาย ข้าพเจ้าพึ่งได้ครองเมืองใหม่ยังมิได้มีความผิด ท่านผู้เป็นแม่ทัพถืออาชญาสิทธิ์อยู่ เมื่อเห็นชีวิตข้าพเจ้าจะแก้แค้นแทนคนทั้งปวงได้ก็ตามแต่ใจของท่าน หลอก๋องได้ฟังจึงคิดว่า ถ้าไม่ฆ่าจูหยินเสียนานไปจะชิงเอาราชสมบัติ จำจะฆ่าเสียให้สิ้นเสี้ยนศัตรูจึงจะได้ ว่าแล้วก็สั่งหยินโป้ให้จับจูหยินไปฆ่าเสีย หยินโป้ก็ชักกระบี่ออกฟันจูหยินศีรษะขาดลงกับที่
ขณะนั้นบังเกิดลมพายุให้มืดฟ้ามัวฝนเป็นหมอกไปในอากาศทั่วทิศทั้งปวง มีคำกลางว่า จี๋นซีฮองเต้ตายไม่มีใครคิดเสียดาย ถึงเฮาไฮตัวตายก็ไม่มีใครร้องไห้ แต่จูหยินตายเกิดอัศจรรย์

ฝ่ายชาวเมืองทั้งปวงเห็นก็ชวนกันร้องอื้ออึงขึ้นแซ๋ไปทั้งเมืองว่า ไผ่ก๋องมีสติปัญญาจะได้เป็นกษัตริย์ไปหมื่นชั่ว หลอก๋องเป็นคนอัปลักษณ์ไม่มีเผ่าพันธุ์ นํ้าใจหยาบช้าหาปัญญามิได้ควรที่จะฉิบหาย หลอก๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารให้จับตัวชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงหญิงชายเด็กผู้ใหญ่ฆ่าเสียให้สิ้น ฟัมแจ้งได้ฟังตกใจโดดลงจากหลังม้าวิ่งมาถึงหน้าหลอก๋องแล้วว่าท่านจงงดโทษคนเหล่านี้ไว้ก่อน เดิมไผ่ก๋องเข้าเมืองชาวเมืองมิได้เดือดร้อนประการใด แล้วให้ลดกฎหมายสามฉบับชอบใจไพร่บ้านพลเมืองทั้งปวง บัดนี้ท่านยังมิได้มีคุณแก่อาณาประชาราษฎร์ ฆ่าจูหยินเสียแล้วมิหนำซํ้าจะฆ่าคนทั้งสิ้นเมืองหํ้าเอี๋ยง ชาวเมืองจะได้ความเดือดร้อนนักเห็นจะคิดการแผ่นดินภายหน้ายาก หลอก๋องว่าเดิมเราคิดกับหัวเมืองทั้งปวง ยกมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้เมืองแล้วจูหยินเป็นเจ้าเมืองหาดีไม่ เราจึงฆ่าเสีย ไพร่บ้านพลเมืองกลับติเตียนเราจึงจะฆ่าชาวเมืองเสียด้วย ฟัมแจ้งจึงว่าเมื่อครั้งแผ่นดินหลูก๋งนั้นให้ฆ่านางสาวใช้ที่ไม่มีผิด จึงบังเกิดฝนแล้งไปถึงสามปี เมื่อเก๋งก๋งเล่าก็โกรธสั่งให้ฆ่าสนมเสียเหมือนกัน ครั้งนั้นราษฎรทำนาบังเกิดเพลี้ยกินข้าวกล้าเสียสิ้น ผลไม้แลอาหารก็แพง ทั้งพายุใหญ่พัดเอาตึกกว้านร้านเรือนหักยับทางไกลได้สามพันเส้น ประการหนึ่งโบราณว่าไว้ครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก หญิงผู้หนึ่งมีบุตรชายไปขอบุตรหญิงเพื่อนบ้านมาเป็นสะใภ้ ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันบุตรชายนั้นไปค้าขายยังไม่มา พอสตรีผู้นั้นป่วยลง หญิงผู้ซึ่งเป็นสะใภ้มีใจสัตย์ซื่อปรนนิบัติแม่ผัวโดยสุจริต มีชายผู้หนึ่งอยู่บ้านเดียวกันพอใจหญิงผู้นั้น ครั้นจะพูดจาก็เกรงแม่ผัวหญิงนั้นอยู่ จึงเอาสารหนูใส่ใน กระเพาะแพะต้มเข้าไปให้กับหญิงผู้ป่วยจะให้กิน หญิงผู้ป่วยยังไม่ทันได้กิน พอมารดาชายผู้นั้นไปเยี่ยมไข้ หญิงที่ป่วยจึงให้หญิงผู้นั้นยกเอากระเพาะแพะมาให้มารดาชายผู้นั้นกินตาย ชายนั้นไปฟ้องกล่าวโทษหญิงลูกสะใภ้หญิงผู้ป่วยว่าแกล้งเอายาพิษให้มารดาข้าพเจ้ากิน เจ้าเมืองแลขุนนางพิจารณาไม่เป็นธรรม เอาหญิงสะใภ้ผู้หาความผิดมิได้ไปฆ่าเสีย
ขณะนั้นเป็นฤดูร้อนเทพยดาบันดาลฝนลูกเห็บตก หนาวสุดที่จะทน พระองค์มาฆ่าจูหยินเสียนั้นอัศจรรย์ปรากฏดังนี้ ที่จะให้ฆ่าขุนนางแลราษฎรไพร่บ้านพลเมืองเสียสิ้นข้าพเจ้าเห็นไม่ชอบ เมื่อขณะฟัมแจ้งพูดนั้น เสียงราษฎรชาวเมืองยังว่ากล่าวอื้ออึงอยู่ หลอก๋องได้ยินยิ่งโกรธนัก จึงสั่งให้หยินโป้คุมทหารไปจับเผ่าพันธุ์ญาติวงศ์จูหยินฆ่าเสียแปดร้อยเศษ กับให้ฆ่าขุนนางแลไพร่บ้านพลเมืองสี่พันหกร้อยคน ขนศพมากองกลางตลาดเลือดไหลนองไปตามคลองแลท่าน้ำ ชาวบ้านนอกเมืองในเมืองห้ำเอี๋ยงมีความกลัวปิดประตูตึกกว้านไม่มีผู้ใดเดินกลางถนน
ฝ่ายหลอก๋องฆ่าคนเสียถึงเพียงนั้น ก็ยังไม่หายโกรธสั่งให้ฆ่าคนเสียสิ้นทั้งเมือง ฟัมแจ้งร้องไห้เอาศีรษะเข้ากั้นหน้าม้าไว้ จึงว่ากษัตริย์แต่ก่อนถ้าฝนไม่ตกจึงแต่งเครื่องบูชาเช่นเป็นที่คำนับให้ฝนตก เพราะจะใคร่บำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้ทำมาหากินเป็นสุข แลท่านมิได้ถอยหลังหาที่ชอบตามราชประเพณี ครั้งนี้ท่านก็จะได้เป็นใหญ่ในราชสมบัติ อาณาประชาราษฎร์หมายใจเอาท่านเป็นที่พึ่ง คนทั้งปวงจะมีชีวิตสืบไปก็เพราะท่าน หลอก๋องได้ฟังฟัมแจ้งอ้อนวอนหลายครั้ง จึงสั่งให้เลิกทหารซึ่งไปฆ่าคนชาวเมืองนั้นเสีย แล้วก็เข้าไปในวังเที่ยวดูรอบเรือนหลวงสารพัดสิ่งของทำไว้งามๆ เสียดายนัก ฟัมแจ้งจึงว่าเมืองหำเอี้ยงเป็นเมืองหลวงสมบัติจึงบริบูรณ์อยู่ดังนี้ ท่านจะชักช้าอยู่ไม่ต้องการ เชิญกลับออกไปจะได้คิดอ่านต่อไปภายหน้า หลอก๋องก็ออกจากวังกลับมาค่ายเป็นเวลาพลบค่ำ หลอก๋องปรึกษาฟัมแจ้งว่า ตัวจูหยินกับพวกญาติพี่น้องเผ่าพันธุ์เชื้อวงศ์ก็ฆ่าเสียสิ้น แผ่นดิน เมืองห้ำเอี๋ยงหามีเจ้าเมืองไม่ เราก็ได้ตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์พร้อมควรที่จะครองเมืองท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งจึงว่า บรรดาทหารทั้งปวงทำศึกด้วยท่านปรารถนาจะหาความชอบ ซึ่งท่านคิดจะครองเมืองนั้นทหารยินดีทุกตัวคน ด้วยจะได้ยศฐาศักดิ์เป็นสุข แต่ให้แต่งคนไปเฝ้าขอตรารับสั่งพระเจ้างี่เต้ตั้งมาจึงจะต้องราชประเพณี ราษฎรแลหัวเมืองทั้งปวงจึงจะไม่นินทา
ฝ่ายหลอก๋องได้ฟังก็เห็นชอบ จึงใช้ให้ห้างเป๊กไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้ทูลขอตรารับสั่งตั้งเป็นเจ้าเมืองห้ำเอี๋ยง ห้างเป๊กไปถึงเมืองแพเสียเข้าไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้ แจ้งความที่หลอก๋องให้มาทูลนั้นสิ้นทุกประการ พระเจ้างี่เต้ตรัสว่าเราก็ได้สั่งไป แม้นผู้ใดตีเมืองห้ำเอี๋ยงได้ก่อนจะให้ผู้นั้นเป็นเจ้าเมือง ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้ก่อนเหตุใดหลอก๋องจะมาขอรับสั่งให้ตั้งตัวอีกเล่า ห้างเป๊กคำนับแล้วทูลว่า หลอก๋องทำความชอบมาได้ทหารก็มาก ถ้าไต้อ๋องให้หลอก๋องเป็นเจ้าเมืองห้ำเอี๋ ยงจึงจะรักษาเมืองได้ ถึงจะใช้ไปตีเมืองใดก็จะกลัวสง่าหลอก๋องสิ้น ไผ่ก๋องนั้นฝีมืออ่อนนักซึ่งจะรักษาเมืองให้ราบคาบนั้นมิได้ ด้วยกำลังไพร่พลก็น้อย พระเจ้างี่เต้ตรัสว่า ธรรมดาโลกมีแต่ความสัตย์เป็นอันประเสริฐ ได้สั่งไว้แต่ก่อนแล้ว จะให้สั่งเสียใหม่มิผิดประเพณีกษัตริย์ไปหรือ ท่านจงไปบอกหลอก๋องให้ทำตามเราสั่งแต่ก่อนเถิด ห้างเป๊กก็ถวายบังคมลากลับเมืองห้ำเอี๋ยง เข้าไปหาหลอก๋องๆ จึงถามว่า พระเจ้างี่เต้ตรัสประการใดบ้าง ห้างเป๊กว่า พระเจ้างี่เต้ตรัสว่าได้ออกปากแต่ก่อนแล้ว ผู้ไปทีหลังจะตั้งตัวเป็นเจ้าจะสั่งกลับเสียนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าทูลเบี่ยงบ่ายถึงสามครั้งก็ไม่โปรดให้
หลอก๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า พระเจ้างี่เต้ได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นก็เพราะเราหาคิดถึงคุณของเราไม่ กลับจะให้ผู้น้อยจึงยกรับสั่งเก่ามาว่า ควรที่จะคิดถึงเรารวบรวมทหารไว้จึงได้มาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง เราก็เป็นชายชาญศึกไม่ควรจะไปง้อพระเจ้างี่เต้ จึงสั่งให้ฟัมแจ้งให้หาวันฤกษ์ดีจะเปลี่ยนชื่อเสียใหม่ ฟัมแจ้งจึงว่า ซึ่งท่านจะขึ้นเป็นเจ้าเมืองแลเปลี่ยนนามตามประเพณีนั้นควรแล้ว แต่จะประสงค์นามอันใดขอท่านจงถามเตียวเหลียงดู ด้วยเตียวเหลียงเป็นคนได้เรียนตำราแต่ก่อนมาแล้ว คงรู้จักนามกษัตริย์ ถ้าว่าไม่รู้เป็นเท็จแก่ท่าน แม้นจะแกล้งบอกเอานามที่ชั่ว จึงเอาตัวเตียวเหลียงเป็นโทษตามข้อขัดรับสั่ง
หลอก๋องได้ฟังก็ให้หาเตียวเหลียง พอเตียวเหลียงมาแต่ป่าเสียงเข้าไปคำนับหลอก๋องๆ จึงถามว่า เราจะขึ้นครองเมืองเปลี่ยนนามครั้งนี้ แต่ยังไม่รู้ว่านามอันใดจะเป็นที่พึ่งแก่หัวเมืองแลราษฎรได้ ท่านได้เล่าเรียนมามากแล้ว เป็นเชื้อขุนนางในเมืองฮั่นสืบมาถึงห้าชั่ว ท่านจงตั้งนามเราให้สมควร จะได้เห็นปัญญาท่าน
เตียวเหลียงได้ฟังจึงนึกว่า ความคิดอันนี้ชะรอยจะเป็นฟัมแจ้ง เหมือนจะปลดหาบอันหนัก มาแกล้งให้หลอก๋องเอาโทษเรา ครั้นจะให้นามตามกษัตริย์ซึ่งมีบุญญาธิการมาก ก็จะติเตียนยกยอให้เกิน ครั้นจะแจ้งนามอย่างกลางกลัวจะไม่ชอบใจ จำจะชักทำเนียบแต่โบราณเรียงนามให้สิ้นกษัตริย์ที่รู้ตามแต่จะรัก คิดแล้วก็ลุกขึ้นคำนับจึงว่า นามกษัตริย์ย่อมมีต่างๆ ข้าพเจ้าจะแจ้งตามตำรับมาสุดแต่ไต้อ๋องจะต้องพระทัยจึงว่า กษัตริย์หงอเต้สามอ๋องหงอป้า ซึ่งได้ครองเมืองแต่ก่อนนั้น แลหงอเต้กษัตริย์ห้าพระองค์ องค์หนึ่งชื่อเสียวเสง แต่องค์หนึ่งชื่อชวนคังเต้ องค์หนึ่งชื่อค๊กเต้ แลเสียวเสงนั้นแซ่กือชื่อจี มีบุญญาธิการเสวยราชสมบัติอยู่ในเมืองยกบ้อ มีฝูงหงส์แลนกทั้งปวงอยู่ให้ใช้มิได้ขาด เสวยราชสมบัติได้ร้อยปีสิ้นพระชนม์ แลชวนคังเต้นั้นแซ่กี เป็นกษัตริย์อยู่ในยุติธรรม บำรุงอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงในอาณาเขตมีความสุข ครองราชสมบัติได้เจ็ดสิบแปดปีสวรรคต ค๊กเต้นั้นมารดามีครรภ์เองรับแซ่กีตามกษัตริย์เดิมมา ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินเป็นสุข เสวยราชสมบัติได้เจ็ดสิบปีสิ้นพระชนม์ เงี่ยวเต้นั้นแซ่อี มารดามีครรภ์ถึงสิบสี่เดือนจึงคลอด ดวงหน้าต้องลักษณะ คิ้วนั้นมีสีแปดอย่าง ดวงตายาวมีรูปคนในแววตาข้างละสองคนชื่ออ๋องอี ครองราชสมบัติในเมืองเปงเอี๋ยงตั้งอยู่ในยุติธรรม ฤดูฝนๆ ก็ตกเป็นฤดู ฤดูลมๆ ก็พัดพอประมาณ ฤดูหนาวน้ำค้างก็ตกติดต้นไม้ น้ำค้างมีรสเย็นหวาน ผลไม้บริบูรณ์มีรสกว่าแต่ก่อน ราษฎรครั้งนั้นเป็นสุขนัก เสวยราชสมบัติได้เจ็ดสิบแปดปีสิ้นพระชนม์ เมื่อจะสิ้นพระชนม์มอบสมบัติให้ซุ่นเต้ ซุ่นเต้นั้นแช่เอียวครองราชสมบัติโดยยุติธรรม บำรุงราษฎรเป็นสุขบริบุรณ์เหมือนกับเงี่ยวเต้ อยู่ในราชสมบัติเก้าสิบปีสวรรคต กษัตริย์ทั้งห้าพระองค์นี้มีบุญญาธิการเสวยราชสมบัติมิได้มีข้าศึกมา ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุข จึงเรียกว่าหยีกวาหงอเต้ คือกษัตริย์ห้าพระองค์ทรงอานุภาพยิ่งนัก ไต้อ๋องจะรักพระนามใดก็ตามเถิด
หลอก๋องได้ฟังจึงคิดว่า เราเป็นแต่ขุนนางทำศึกมาฆ่าคนนับด้วยหมื่น แล้วมิหนำซ้ำฆ่าจูหยินซึ่งเป็นกษัตริย์ จึงได้สมบัติในเมืองห้ำเอี๋ยง ครั้งนี้ที่จะตั้งตัวเป็นฮองเต้นั้นยังไม่ได้ จึงพูดกับเตียวเหลียงว่า ท่านลำดับนามกษัตริย์ฮองเต้นั้น ชอบแต่กษัตริย์อันปราบแผ่นดินราบคาบไม่มีแผ่นดินราบคาบไม่มีเสี้ยนศัตรู ตัวเราทุกวันนี้พึ่งจะเป็นเจ้า ยังไม่รู้ว่าหัวเมืองใหญ่ทั้งปวงจะอ่อนน้อมพร้อมกันหรือๆ จะต้องไปปราบปรามประการใด จำจะตั้งตัวในที่เป็นแต่อ๋องก่อน ท่านจงพรรณนาผู้มีวาสนาที่อ๋องให้เราฟัง เตียวเหลียงจึงว่า คือกษัตริย์สามพระองค์ ตั้งแต่แฮหนึ่งเสียงหนึ่งจิวหนึ่ง สามอ๋องแลแฮฮูอ๋องนั้น แซ่ฮูชื่อบุนบ๋ง เดิมเป็นขุนนางอยู่ในเงียวเต้ เงียวเต้มอบราชสมบัติให้ซุ่นเต้ๆ จวนจะสิ้นพระชนม์ เห็นว่าบุนบ๋งมีความชอบ ด้วยแผ่นดินบังเกิดนํ้าท่วมไพร่บ้านพลเมืองมีความลำบาก บุนบ๋งอุตส่าห์ไปเที่ยวขุดเป็นคลองนํ้าให้ไหลลงทะเล นํ้าจึงแห้งเป็นฤดูอยู่จนทุกวันนี้ คนทั้งแผ่นดินสรรเสริญว่าทำไร่นาหากินได้ทั้งบกแลนํ้า พระเจ้าซุ่นเต้จึงมอบราชสมบัติให้เป็นกษัตริย์ทรงนามแฮฮูอ๋อง ครองเมืองอันอิบอายุได้ร้อยปี สืบวงศ์มาถึงสิบเก้าพระองค์ รักษาแผ่นดินได้สี่ร้อยสามสิบสองปี เสียงถางนั้น แซ่จูชื่อลี เป็นวงศ์พระเจ้าค๊กเต้ ได้ครองราชสมบัติในเมืองลำเจา มืพระนามเสียงถางอ๋อง พระองค์สูงห้าศอกคืบสามนิ้ว พระกรซ้ายขวามีเอ็นใหญ่ข้างละสี่เส้น มีกำลังมากนักอยู่ในยุติธรรม ชนมายุได้ร้อยปีสืบวงศ์มาถึงสิบเอ็ดกษัตริย์ สุดเพียงติวอ๋องครองสมบัติ สิ้นเชื้อพระวงศ์ได้หกร้อยยี่สิบเก้าปี แต่ติวอ๋องครองราชสมบัติไม่อยู่ในยุติธรรม ครั้งนั้นจินบุนอ๋องครองเมืองไสกีไม่ไปขึ้นแก่ติวอ๋อง ได้เมืองขึ้นมากกว่าติวอ๋องสองส่วน จึงมอบราชสมบัติให้บุตรเป็นพระเจ้าบู๊อ๋อง พระเจ้าบู๊อ๋องจึงยกไปตีเมืองลำเจา ซึ่งเป็นเมืองหลวงจับติวอ๋องฆ่าเสีย พระเจ้าบู๊อ๋องได้เสวยราชสมบัติ พระชนม์ได้เก้าสิบสามปี สืบวงศ์มาสามสิบหกชั่ว ครองเมืองตามลำดับมา ได้แปดร้อยหกสิบเจ็ดปี กษัตริย์ทั้งสามนี้ก็มีบุญญาธิการ ไต้อ๋องจงทราบเถิด หลอก๋องจึงว่า สามอ๋องก็แจ้งแล้ว ต่อลงไปจะมีกษัตริย์องค์ใดบ้างท่านจงเล่าให้เราฟังอีก เตียวเหลียงจึงว่า ถัดกษัตริย์สามอ๋องมา แผ่นดินเลียดก๊กนี้มีเมืองใหญ่ห้าเมือง คือห้วนเก๋งครองเมืองเจ๋หนึ่ง เสียงก๋งครองเมืองซ่องหนึ่ง บู๊อ๋องครองเมืองจี๋นหนึ่ง บุนก๋งครองเมืองจิ้นหนึ่ง จงก๋งครองเมืองฌ้อหนึ่ง หงอป้าเข้มแข็งทั้งห้าองค์เที่ยวปราบ ได้ทุกทิศ นามทั้งนี้สุดแต่ไต้อ๋องจะชอบพระทัย หลอก๋องจึงว่า นามพระเจ้าบู๊อ๋องต้องใจด้วยได้ทำศึกมา นามหงอป้านั้นก็ดีเข้มแข็งในการสงครามต้องนามอยู่แล้ว แต่ทว่าเราเกิดในเมืองฌ้อ ยกทัพมาแต่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ได้สำเร็จราชการตะวันตกเอานามผสมกันทั้งสี่ชื่อ ท่านจงแต่งกฎหมายแจกไปให้ทั่วว่า นามเราคือพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋อง
ฟัมแจ้งได้ฟังลุกออกมาว่า นามอ๋องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ป้านั้นขอให้ยกเสีย ด้วยคำโบราณว่าไว้ตัวป้าคือป้าใหญ่ไม่พ้นห้าปี เสียวป้าคือป้าน้อยไม่พ้นสามปี ไต้อ๋องอย่าฟังคำเตียวเหลียงซึ่งจะเอานามป้าตั้งนั้นข้าพเจ้าหาชอบไม่ หลอก๋องจึงว่า หงอป้าแต่ละองค์ได้ครองราชสมบัติยืดยาวมา ซึ่งท่านว่าองค์ใดไม่พ้นสามปีห้าปีมีอยู่หรือ แลเราทำการมาครั้งนี้ก็เหมือนหงอป้า นามอันนี้เราชอบใจ มิใช่เตียวเหลียงจะขืนตั้ง เขาว่าให้เรารู้ตามแต่จะเลือก ท่านอย่าติเตียนเตียวเหลียงเลย ฟัมแจ้งได้ฟังดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งอยู่ มิได้พูดประการใด แล้วถอยออกไปอยู่นอกลับแล ฌ้อปาอ๋องให้บำเหน็จแก่เตียวเหลียง แล้วจึงคิดว่าเมืองฌ้อนั้นมีเมืองขึ้นแต่เก้าเมือง จะเอาเมืองแพเสียเป็นเมืองหลวง จำจะคิดให้ไฝ่อ๋องงี่เต้ไปอยู่เมืองปินจิว แต่วันนี้เราไม่ถือรับสั่งไฝ่อ๋องงี่เต้ แล้วสั่งให้ทหารเข้าไปตรวจดูทรัพย์แลสิ่งของในท้องพระคลัง คนซึ่งไปถามผู้รักษาได้ความกลับมาแจ้งว่า ทหารไผ่ก๋องเข้าเมืองได้ก่อนเก็บเอาทรัพย์สิงของไปสิ้น ฌ้อปาอ๋องจึงถามฟัมแจ้งว่า ทหารเรามาทำศึกครั้งนี้เหน็ดเหนื่อยนัก เราจะได้ทรัพย์เงินทองที่ไหนมาแจกนายทัพนายกองทั้งปวง ฟัมแจ้งจึงว่า สิ่งของในเมืองห้ำเอี๋ยงนี้บริบูรณ์ ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้เห็นจะรวบรวมไว้ ขอท่านให้หาไผ่ก๋องมาถามดูก็คงจะรู้ ฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้ไปหาตัวไผ่ก๋อง ณ ค่ายป่าเสียง เตียวเหลียงรู้ความจึงกระซิบบอกแก่คนสนิทให้รีบไปบอกไผ่ก๋อง ให้มาแก้ตัวตามสั่งทุกประการ คนให้รีบไปถึงบอกไผ่ก๋องว่า ฌ้อปาอ๋องให้หาตัวท่านไปถามด้วยทรัพย์สิ่งของ ให้ท่านบอกว่าไม่รู้ เตียวเหลียงรู้อยู่
ขณะนั้นคนให้พระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องไปถึงค่ายป่าเสียง บอกไผ่ก๋องว่า พระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องให้หา ไผ่ก๋องก็รีบมาหาฌ้อปาอ๋อง ฌ้อปาอ๋องจึงถามไผ่ก๋องว่า ท่านเข้าเมืองได้ก่อนทรัพย์สมบัติในคลังท่านรู้ว่ามีเท่าใด ไผ่ก๋องจึงว่า ข้าพเจ้าแรกเข้าเมืองก็มิได้ตรวจสิ่งของ กลับออกไปอยู่ป่าเสียง แต่เตียวเหลียงเข้าใจอยู่ ท่านจงถามเตียวเหลียงเห็นจะรู้การในท้องพระคลัง ฌ้อปาอ๋องจึงถามเตียวเหลียงว่า การทั้งนี้ท่านแจ้งอยู่เหตุใดจึงไม่บอกเราแต่แรกให้ต้องถามไผ่ก๋องเล่า เตียวเหลียงจึงว่า ไต้อ๋องยังไม่ถามข้าพเจ้า ครั้นจะบอกกลัวจะเป็นคนสอพลอ แล้วข้าพเจ้าคิดจะดูใจไผ่ก๋องว่า ไต้อ๋องให้หาจะมาหรือไม่ แลสิ่งของในเมืองหํ้าเอี๋ยงสืบกษัตริย์มาหลายพระองค์เมืองใดไม่มีเสมอ เมื่อพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ให้ทำกำแพงปลูกตำหนักปราบเขาหลีสาร สิ้นทรัพย์ประมาณกึ่งหนึ่ง เมื่อฝังศพ พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้นั้น เลือกสรรเอาทรัพย์สิ่งของลงกองเป็นเครื่องประดับจะนับมิได้ เฮาไฮได้ครองเมืองทำอันตรายเสียบ้าง ทรัพย์จึงหมดไป ฌ้อปาอ๋องนิ่งนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามฟัมแจ้งว่า แก้วแหวนเงินทองของซึ่งฝังไว้กับศพ จะขุดเอามาแจกทหารท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งจึงว่า ของฝังไว้กับศพก็จะมีสิ่งละน้อย ที่ไหนจะเอาเงินทองไปใส่ไว้มาก เตียวเหลียงได้ฟังหัวเราะ แล้วพูดกับฟัมแจ้ง ทำเป็นสรรเสริญเรียกว่ากุนซือ คืออาจารย์ ว่าท่านไม่รู้หรือแต่ที่ฝังศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ไว้ลึกถึงเจ็ดวาสามศอกหกนิ้ว กว้างเก้าสิบเส้นแล้วเอาแก้วประดับเป็นดวงดาว เทปรอทลงเป็นแม่น้ำรอบ แล้วเอาเงินทองมากองไว้รอบศพ จัดแก้วประดับเป็นฉากไว้ทุกอย่าง แสงแก้วสว่างดุจแสงไฟ แลโคม ริมหีบนั้นเอาสิ่งของซึ่งตีมาได้ทั้งหกเมือง คือแก้วแหวนลูกหินแดงเลือกสรรรายรอบพระศพไว้ทุกสิ่ง แล้วฝังผู้หญิงเป็นลงไว้ด้วยหลายร้อยคน ทำไมท่านจึงว่าที่ศพนี้มีทรัพย์น้อย ฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็ดีใจจะให้ไปขุดศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ ฟัมแจ้งจึงว่าประเพณีศพกษัตริย์ฝังลงไว้ไม่มีผู้ใดขุด ถ้าไต้อ๋องจะเอาทรัพย์นั้นจะมีความนินทาเป็นมลทินอยู่หาประโยชน์ไม่ ครั้งนี้ไต้อ๋องได้ครองราชสมบัติใหม่จะมาทำให้คนติเตียนไม่ควร ข้าพเจ้าเห็นว่าที่ฝังศพจะเป็นรอยขุดกว้างขวางอยู่ แม้นผู้ใดรู้จะว่าริบเอาทรัพย์สิ่งของศพมาไว้ เหมือนทำลายชื่อชั่วกัลปาวสาน
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่า พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้กระทำชั่ว จนคนจะเรียนวิชาก็จับมาจำไว้ แล้วให้เผาตำรับแต่โบราณเสียเป็นอันมาก ใจร้ายกาจฆ่าคนไม่มีความผิดแล้วไปตีหัวเมืองเก็บทรัพย์สิ่งของมา กระทำให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความแค้นเคืองนัก ตัวเราก็พลัดจากเมืองฌ้อได้ความเวทนา มีโทษยิ่งกว่าติวอ๋องอีก ถึงเราฆ่าจูหยินสิ้นทั้งเชื้อวงศ์ก็ยังไม่หายแค้นจะเอาโทษศพด้วย ชอบแต่จะให้ขุดศพขึ้นมาผ่าหีบประจานไว้ แม้นได้ทรัพย์สิ่งของเหมือนเตียวเหลียงว่าเราก็ไม่เอาไว้ จะแจกทหารแลจะได้แจ้งเท็จจริงของเตียวเหลียง แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสด็จไป ณ เขาหลีสารกับทหารสิบหมื่น ครั้นถึงจึงเห็นต้นไม้งามเป็นแถวใบร่มชิดมีเขาใหญ่เป็นชั้นรอบพื้นราบเสมอ ถ้าจะควบม้าเล่นก็เป็นที่สนุกสนาน มีทั้งห้วยธารแลถ้ำน้ำนอน แม้นมังกรจะเข้าอาศัยก็ได้สักพันตัว ดูหนทางจะเดินเข้าไปดังเทพนิมิต ศิลาดาดเป็นที่แถวสลักเป็นรูปสัตว์ต่างๆ เอาทองหล่อเป็นรูปขุนนางตั้งไว้ทั้งซ้ายขวา ประตูทำด้วยศิลาเหมือนจะทำไว้ให้ได้ร้อยพันปีมีทั้งตำหนักริมเขา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสด็จเข้าประทับอยู่เห็นเป็นชั้นเชิงงามยิ่งนัก จึงสั่งให้ไพร่พลทั้งปวงไปขุดศพ นายทหารก็ขับรี้พลเข้าไปชิงกันขุดเสียงเอิกเกริกอื้ออึง ผงคลีตลบขึ้นไปบนอากาศ แต่บรรดาสัตว์ทั้งปวงก็ตื่นตกใจ ทหารขุดลงไปสามวันสิ้นพื้นบนแล้วหาเห็นที่ฝังศพอยู่ไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้ป่าวร้องว่า ถ้าผู้ใดรู้ที่ศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้อยู่ตรงไหนเราจะให้บำเหน็จรางวัล
ขณะนั้นหยินโป้ตามเสด็จไปอยู่ที่นั่นด้วย รับว่าข้าพเจ้าได้คุมคนมาทำการด้านหนึ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังยินดีนัก จึงสั่งหยินโป้ให้คุมไพร่ไปขุด หยินโป้คุมทหารขุดลงไปยาวได้สิบห้าวาสองศอกคืบ ลึกเจ็ดวาสามศอกหกนิ้วจึงเห็นสำคัญแน่ ขุดลงไปอีกลึกสามศอกคืบหกนิ้วพบแผ่นศิลาลำดับไว้ชั้นในกำแพงประตูพื้นศิลาทั้งสิ้น บานประตูปิดมิดอยู่หยินโป้ให้คนปีนกำแพงขึ้นไป เห็นมังกรศิลาสองตัวศีรษะขึ้นตัวหนึ่งลงตัวหนึ่งกลอนประตูนั้นเปิดไม่ได้เอาค้อนเหล็กใหญ่ตีแตกออก กลอนตกลงประตูเปิดออกจึงพากันเข้าไปในกำแพง เห็นถนนใหญ่มีกำแพงแก้วสองข้างทาง ทำด้วยศิลาขาวยาวยี่สิบเส้นถึงประตูที่ศพอยู่ จึงเปิดประตูออกเห็นตำหนักนั่งตำหนักนอนตำหนักเล่นตามฤดูทั้งสาม แล้วมีตึกใหญ่สามตึกๆ น้อยหกตึก หน้าตำหนักตรงศพนั้นเอาเงินทองกองไว้หกสิบหมื่น ตำลึงมีของวิเศษถึงร้อยยี่สิบสิ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ขนคืนเข้าไว้ในคลัง แล้วสั่งให้ผ่าหีบใส่ศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ หยินโป้จึงทัดทานว่าหีบศิลานี้ข้างในไว้ศพ ที่กลางนั้นมีธนูเหล็กยนต์แลลูกขลุบใส่ดินดำ ถ้าผู้ใดทำให้เปิดออกไกจะลั่นขลุบนั้นจะแตกระเบิดลูกศิลาที่กองไว้จะถูกผู้คนล้มตาย อย่าทำให้อันตรายเลย เอาดินถมทับศพเสียดีกว่า
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงสั่งให้ถมศพไว้ดังเก่า เสด็จกลับมาเห็นตำหนักอาปงจ๋ง จึงว่าพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้เอาทรัพย์สมบัติมาทำตำหนักแลทำกำแพงเป็นอันมาก ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน บัดนี้เราได้สมบัติไม่ควรจะเอาของชั่วไว้ จึงสั่งให้เผาตำหนักอาปงจ๋งเสีย แล้วเสด็จเข้าอยู่ในวัง ทหารก็เอาไฟเผาตำหนักไหม้ลามบ้านแลป่าสามเดือนจึงสิ้นแสงเพลิง ตั้งแต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขุดศพแลเผาตำหนักอาปงจ๋ง ราษฎรตกใจทั้งเมืองชวนกันพูดนินทาทุกตัวคน
ฝ่ายบรรดาหัวเมืองทั้งปวงซึ่งมาในกองทัพ ครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ครองเมืองหํ้าเอี๋ยงแล้ว ต่างคนก็คิดจะกลับคืนไปอยู่บ้านเมือง จึงชวนกันเข้าไปหาฟัมแจ้งว่าข้าพเจ้าทั้งนี้มาตั้งอยู่ก็ช้านาน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยังไม่มีรับสั่ง ภายหลังบ้านเมืองจะเป็นประการใดก็ไม่แจ้ง จะขอสติปัญญาท่านเป็นที่พึ่ง ฟัมแจ้งจึงว่าท่านมาก็นานแล้วคิดอยู่จะช่วยทูลให้ ฟัมแจ้งจึงพาคนทั้งนั้นเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทูลว่า แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงตามเสด็จช่วยปราบบ้านเมือง จนได้เมืองห้ำเอี๋ยงก็เป็นความชอบอยู่ บัดนี้การศึกว่างแล้วจงพระราชทานบำเหน็จรางวัลยศศักดิ์ตามความชอบ จะได้กลับไปรักษาบ้านเมือง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่า หัวเมืองเหล่านี้สู้ติดตามเรามาจนเสร็จศึก เราจะชุบ เลี้ยงให้สมความชอบ แล้วตรัสแก่ฟัมแจ้งว่า เดิมไฝ่อ๋องงี่เต้ตรัสสั่งมา ถ้าผู้ใดเข้าเมืองก่อนจะให้เป็นเจ้า บัดนี้ไผ่ก๋องเข้าเมืองได้ก่อนเราชิงเอาเมืองไว้ ควรจะให้เขาเป็นเจ้าเมืองอันใหญ่ด้วยความชอบไผ่ก๋องมากกว่าคนทั้งปวง เมืองใดจะสมกับความชอบไผ่ก๋องมากกว่าคนทั้งปวง ฟัมแจ้งได้ฟังขยับเข้าไปใกล้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วบอกว่า ซกเต้คือเมืองโปต๋งนี้ผู้ใดเป็นโทษแล้วส่งไป ด้วยหนทางนั้นไกลกันดารไปมายาก แล้วสั่งให้เจียงหำตั้งอี้สุมาหืนสามนายให้เป็นสามจีนอ๋อง อยู่ป้องกันสกัดด่านต้นทางเมืองโปต๋งต่อแดนเมืองหํ้าเอี้ยง ถึงเจ้าเมืองโปต๋งจะคิดทำอันตรายประการใดก็มาได้แต่ทางเดียว แล้วกลับพูดด้วยเสียงอันดังจะให้ขุนนางแลหัวเมืองทั้งปวงได้ยิน ซึ่งพระองค์จะชุบเลี้ยงไผ่ก๋องขอให้เป็นฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋ง ด้วยเมืองใหญ่กว้างเท่าเมืองหํ้าเอี๋ยงจึงจะสมกับ ความชอบไผ่ก๋อง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงตั้งฟัมแจ้งเป็นเซงเสียวอาฮู สั่งให้จัดบรรดาผู้มีความชอบตั้งตามตำแหน่ง ฟัมแจ้งออกมาปรึกษาขุนนางพร้อมกันว่า ไผ่ก๋องมีพลถึงสิบหมื่นสมทบแล้ว แยกทัพมาทางตะวันตกตีได้เมืองหํ้าเอี๋ยง ควรจะให้เป็นฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋งมีเมืองขึ้นสี่สิบเอ็ดเมือง กี๋โป้จงลิมวยก็เป็นคนเดิมแต่แรกคิดทำสงครามจนเสร็จศึกให้กี๋โป้เป็นอิวซูเบ๊ จงลิมวยเป็นโจซูเบ๊ขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับนายทหารม้าซ้ายขวาด้วย ควั่นฌ้ออิหยินมีทหารแปดพันทำศึกมีชัยหลายครั้ง ให้ควั่นฌ้อเป็นไต้เจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน อิหยินเป็นอินเจียนไต้เจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร หงอจูกี๋น้องฮ่องเฮาสมัครเข้ามาทำศึกมีความชอบหลายครั้ง ตั้งให้เป็นสูเจียงกุ๋น รองผู้ใหญ่ในพลเรือน หยินโป้เป็นคนดีมีฝีมือเข้มแข็งได้ให้ไปเป็นแม่ทัพทำการศึกมีชัยก็หลายครั้ง การสิ่งใดอับจนก็ใช้หยินโป้ ให้เป็นกี๋วกั๋งอ๋องเจ้าเมืองหลกหะมีเมืองขึ้นสี่สิบห้าเมือง เจียงหำตั้งอี้สุมาหืนทั้งสามนายพาทหารยี่สิบหมื่นมาสามิภักดิ์ ทั้งความคิดแลการศึกก็ห้าวหาญรู้ทางแดนเมืองหํ้าเอี๋ยง ตั้งเจียงหำเป็นหยงอ๋องเจ้าเมืองหุยขิว มีเมืองขึ้นสามสิบเอ็ดเมืองอยู่ด่านตะวันตกต้นทาง ตั้งอี้เป็นเอ็กอ๋องเจ้าเมืองเล็กเอี๋ยง มีเมืองขึ้นสามสิบเมืองอยู่ด่านชั้นกลาง สุมาหืนเป็นไสอองไปกินเมืองเกาหนอ มีเมืองขึ้นสิบแปดเมืองเป็นด่านชั้นนอก เตงก๋งยงคีมีความชอบครั้งไปช่วยเมืองเตียว ตั้งให้เตงก๋งยงคีเป็นโจจังกุ๋นขุนนางในตำแหน่งนายทหารซ้ายขวา ซึ่งบรรดามีความชอบ ตั้งเซ่งเอียงเป็นหลกเอียงอ๋องกินเมืองลกเอี๋ยงมีเมืองขึ้นยี่สิบสองเมือง สุมางังเป็นยินอ๋องกินเมืองห้อไลมีเมืองขึ้นสามสิบสองเมือง จงหงอเป็นลิมกังอ๋อง หงอเป๊งเป็นเหงสันอ๋อง เตียนอั๋นเป็นเจียวปกอ๋อง งุ่ยป้าเป็นเซงงุ่ยอ๋องกินเมืองเปงเอี๋ยง เตียวหยีเป็นเซียงซันอ๋อง จังถูเป็นเอี๋ยนอ๋อง เตียวฮักเป็นเตียวอ๋อง ตั้นอี้เป็นปักเตียวอ๋อง เจียนค่งเป็นเซียงเจอ๋อง เตียนยกเป็นต๋งเจอ๋อง เตียวเชียงเป็นฮั่นอ๋อง ตันเสงเป็นเหลียงอ๋อง เตียนเอ๋นเป็นจายเจอ๋อง เตียนเขงเป็นเจียนเตียวอ๋อง ห้างจิงเป็นเกาตังอ๋อง ห้างเจ๋งเป็นซุงเซงกุ๋น ห้างหงวนเป็นอันเซงกุ๋น ห้างเป๊กเป็นเซียวจูเหลง เลงจู๋ได้เป็นซือเบ๊ เล่าจุ๋นเป็นอาเจียงกุ๋น ตันแผงเป็นโต้โอ้ย หันเสงเป็นจอกันหงี บูเซียบเป็นอีวกันหงี ฮั่นสินเป็นจิบเก๊กหนึง จัดเสร็จแล้ว ฟัมแจ้งก็พาขุนนางเข้าไปทูลตามบัญชีซึ่งแต่งตั้ง
พระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องได้ฟังซึ่งตั้งขุนนางมีความยินดีนัก จึงให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะมาเลี้ยงแต่บรรดานายทหาร แล้วให้แจกกฎหมายไปจงทุกๆ เมือง

ฝ่ายทหารข้างไผ่ก๋อง ได้ยินพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตั้งให้ไผ่ก๋องเป็นฮั่นอ๋องไปกินเมืองโปต๋ง จึงว่าหนทางจะไปนั้นก็แสนยาก ชะรอยอุบายฟัมแจ้งคิดให้ฌ้อปาอ๋องเป็นมั่นคง จึงหาทำตามพระเจ้างี่เต้สั่งไม่ เราคิดพร้อมใจกันรบกับฌ้อปาอ๋องให้จนแพ้แลชนะเสียก่อนจะดีกว่า ไม่ยอมไปตายในเมืองโปต๋งแล้ว ห้วนโก้ยจึงร้องว่าท่านทั้งปวงพูดนั้นชอบอยู่ เราจะเป็นทัพหน้าเข้าไปจับตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายฮั่นอ๋องได้ยินดังนั้นก็มีความโกรธนักจึงว่า ฌ้อปาอ๋องไม่ทำตามรับสั่งพระเจ้างี่เต้ ให้เราไปอยู่เมืองโปต๋งหนทางแสนกันดาร ผู้ใดตกเข้าไปเหมือนอยู่ในเรือนตรุจะกลับออกมายากนัก เตียวเหลียงจึงว่าเมืองโปต๋งนั้น จะลำบากแต่ทางเดินคงจะได้กลับคืนมา บัดนี้เราเป็นผู้น้อยแต่ฌ้อปาอ๋องผู้เดียวมิใช่จะไปนอนตายอยู่ เหมือนเมื่อครั้งเมื่อเสงทังอ๋องก็ได้ยากลำบากก่อน ภายหลังจึงจะสำเร็จความปรารถนา ขอท่านจงไปอยู่เมืองโปต๋งเถิด จะได้รี้พลหัวเมืองขึ้นสี่สิบเอ็ดเมือง เข้าเป็นขบวนทัพกลับมาตีพวกเจียงหำทำศึกให้ถึงเมืองหลวง ประการหนึ่งเมืองโปต๋งมีภูเขาหลายชั้นช่องทางก็เดินยาก ถึงเมืองฌ้อจะมีทหารสักร้อยหมื่นจะไปทำอันตรายก็ไม่ได้ ซึ่งฌ้อปาอ๋องให้ท่านไปเมืองโปต๋งนั้นข้าพเจ้ายินดีนัก ด้วยจะได้จัดแจงบำรุงราษฎรให้ได้ความสุขฝึกทหารแก้แค้นฌ้อปาอ๋องให้จงได้ ถ้าจะคิดรวนเรอยู่ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยงเห็นจะตายด้วยความคิดฟัมแจ้งเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดู ครั้งนี้ฌ้อปาอ๋องตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าจัดแจงทหารไว้พร้อม เห็นท่าจะสู้ยังไม่ได้จำจะไปตั้งเป็นกษัตริย์บ้าง
ฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงแจ้งข้อความก็ชอบใจ ลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ท่านแจ้งความแก่ข้าพเจ้า ทั้งนี้อุปมาเหมือนปลุกคนหลับให้ตื่นข้าพเจ้าขอบใจนัก หลีเสงจึงพูดว่าถ้าไต้อ๋องไปอยู่เมืองโปต๋งจะมีความดีสามประการ คือไม่ให้ผู้ใดรู้หนทางเมืองโปต๋งประการหนึ่ง จะได้ฝึกทหารให้ชำนาญในการศึกก็ไม่มีใครรู้ประการหนึ่ง แม้นไต้อ๋องเกลี้ยกล่อมผู้คนได้มาก กลับยกมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงทหารก็จะเต็มใจขึ้นทุกคน ด้วยรี้พลเป็นชาวซัวตั๋งฝ่ายตะวันออกจะใคร่มาบ้าน ซึ่งนํ้าใจไต้อ๋องจะใคร่อยู่เมืองหํ้าเอี๋ยง เพราะเห็นว่าฌ้อปาอ๋องจะไปอยู่เมืองแพเสีย ข้าพเจ้าเห็นโทษร้ายอยู่สองประการ ประการหนึ่งเมืองหํ้าเอี๋ยงใกล้กับเมืองงุ่ยเมืองฮั่น ถ้าจะคิดการสงครามแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองรวบรวม ทหารฝึกหัดก็เห็นเมืองฮั่นเมืองงุ่ยจะไปแจ้งความแก่ฌ้อปาอ๋อง ท่านจะทำสิ่งใดเห็นจะไม่สนิท ประการหนึ่งทหารเราน้อยฌ้อปาอ๋องมีทหารมาก ใกล้กันนัก เกลือกทหารเรามีความกลัวจะกลับพาครอบครัวหนีไปเข้าด้วยฌ้อปาอ๋องเห็นจะเสียที ขอให้ไต้อ๋องอดใจไปกินผักเมืองโปต๋งนานไปข้างหน้าจะได้คิดการใหญ่ ฮั่นอ๋องได้ฟังหลีเสงว่ามีความยินดีนักก็เตรียมการที่จะไปอยู่เมืองโปต๋ง
ฝ่ายฟัมแจ้งกลับตรึกตรองดูก็คิดขึ้นได้ว่า ฮั่นอ๋องเป็นชันษาเพลิงเมืองโปต๋งนั้นเป็นที่ทอง จะให้ฮั่นอ๋องไปอยู่เมืองโปต๋งเหมือนหนึ่งเอาไฟไปสุมทองๆ จะสุกขึ้น จำจะทูลให้คิดการเสียใหม่ ฟัมแจ้งเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ซึ่งตั้งไผ่ก๋องเป็นฮั่นอ๋องนั้นเห็นฮั่นอ๋องจะน้อยใจ แต่บรรดาทหารฮั่นอ๋องเป็นชาวเมืองซัวตั๋ง ก็ถือโกรธว่าท่านเสียสัตย์ไม่ให้ฮั่นอ๋องอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยง ถ้าแลท่านไม่คิดการปราบปรามให้ราบคาบลงเสียนานไปเมื่อหน้าจะทำยาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่า ตราตั้งของเราก็ให้แล้วจะคิดการอย่างไรไปอีกเล่า ฟัมแจ้งจึงว่าพรุ่งนี้แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงเข้ามาเฝ้า แล้วมีรับสั่งถามฮั่นอ๋องว่า เราตั้งให้ท่านไปกินเมืองโปต๋งจะยอมไปหรือไม่ แม้นฮั่นอ๋องรับจะไปก็เห็นน้ำใจว่าจะเป็นศัตรู ถ้ารับว่าจะอยู่ก็โทษถึงตายโดยข้อขัดรับสั่ง แม้นพระองค์เชื่อข้าพเจ้าจงฆ่าฮั่นอ๋องเสียจึงจะไม่มีเป็นศัตรูต่อไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็มีความยินดี ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าฮั่นอ๋องก็เข้าไปเฝ้าคำนับฌ้อปาอ๋องตามธรรมเนียม พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสถามฮั่นอ๋องว่า เราตั้งให้ไปกินเมืองโปต๋งท่านจะยอมไปหรือไม่ ฮั่นอ๋องทูลว่า ข้าพเจ้าทำราชการอยู่ในแผ่นดินกินเบี้ยหวัด ชีวิตข้าพเจ้าก็อยู่ในเงื้อมมือไต้อ๋อง ตัวข้าพเจ้าเปรียบเหมือนม้าที่พระองค์ขี่ ถ้าตีลงไปเมื่อใดก็จะควบไปเมื่อนั้น ถ้าชักบังเหียนไว้ ม้านั้นหรือจะไปจากที่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังชอบพระทัยนัก ซึ่งคิดกับฟัมแจ้งไว้ไม่รู้ที่จะทำอย่างไร จึงว่าท่านพูดทั้งนี้เพราะรักเราโดยสุจริต ฮั่นอ๋องก็คำนับลากลับไปค่าย เตียวเหลียงตามมา จึงบอกฮั่นอ๋องว่าวันนี้ท่านเข้าไปเฝ้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องถามโดยอุบายแกล้งจะเอาผิดท่านรู้หรือไม่ ถ้าท่านทูลไปตามตรงเห็นจะมีโทษถึงสิ้นชีวิต นี่บุญหนักหนาดังเทพยดาดลใจให้ท่านทูลความดี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงไม่ทำอันตรายได้ ฮั่นอ๋องได้ฟังก็ตกใจจึงว่า เราอยู่ที่นี่เห็นจะไม่พ้นอันตราย ท่านมีอุบายประการใดบ้างจึงจะแก้ตัวได้ เตียวเหลียงจึงว่าข้าพเจ้าจะไปคิดกับห้างเป๊กตันแผงให้ฟัมแจ้งไปเมืองแพเสีย ท่านจึงจะได้ไปเมืองโปต๋ง ท่านจงรวบรวมทรัพย์สิ่งของแลทหารทั้งปวงไว้ให้พร้อม ถ้าฌ้อปาอ๋องอนุญาตเมื่อใดจงรีบไปโดยเร็ว ครั้นพูดกันแล้ว เตียวเหลียงก็คำนับลาฮั่นอ๋องไปหาห้างเป๊กกับตันแผง ครั้นถึงจึงบอกว่า บัดนี้ฟัมแจ้งคิดทำร้ายฮั่นอ๋องๆ จะไปเมืองโปต๋งก็ยังไม่ได้ ท่านทั้งสองช่วยแก้ไขฮั่นอ๋องจึงจะรอดตาย ถ้าฮั่นอ๋องไปได้นานไปภายหน้าคงจะไม่ลืมคุณท่าน ห้างเป๊กจึงว่า เราก็รักฮั่นอ๋องจะแก้ไข ตันแผงกระซิบพูดกับเตียวเหลียงว่าจำจะหาอุบายให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้ฟัมแจ้งไปจัดแจงเมืองแพเสีย แล้วจะว่าด้วยสิ่งของจ่ายกองทัพ ถ้าได้ทีจะทูลให้มีรับสั่ง ขับฮั่นอ๋องไปเมืองโปต๋ง ถึงใจของเราก็เห็นว่าฮั่นอ๋องมีบุญหมายจะฝากตัว เตียวเหลียงจึงว่าถ้าฮั่นอ๋องไปได้เหมือนท่านพูด ข้าพเจ้าจะไปส่งจึงจะกลับมาหาท่าน ว่าแล้วคำนับลามา ณ ค่าย
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรองการว่า เราตั้งหัวเมืองทั้งปวงขึ้นไว้หมายจะไปอยู่เมืองแพเสีย ให้ห้างเป๊กผู้อาไปว่ากล่าวพระเจ้างี่เต้ก็หาไปไม่ จำจะให้คนมีสติปัญญาไปว่ากล่าวอีกสักครั้งหนึ่ง ถ้าไม่ไปเมืองปินจิวเห็นจะต้องกำจัดเสีย คิดแล้วเสด็จออกสั่งให้ขุนนางทั้งปวงเข้ามาเฝ้าปรึกษาว่างี่เต้มิได้เมตตาแก่เรา ครั้นจะไปตั้งอยู่เมืองแพเสียเป็นเมืองหลวง ก็ยังหาเสด็จไปจากเมืองไม่ ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด ตันแผงเห็นได้ทีจึงทูลว่า อันท้องฟ้ามีพระอาทิตย์ส่องโลกแต่ดวงเดียว เมื่อยามร้อนยังร้อน ถ้าเป็นสองดวงเข้าอาณาประชาราษฎร์หรือจะทนได้ ซึ่งจะมีกษัตริย์สองพระองค์ นั้นผิดด้วยราชประเพณี ขอไต้อ๋องใช้คนที่มีสติปัญญาดุจหนึ่งฟัมแจ้งกับทหารที่เข้มแข็งสักสองคน ไปพูดเล้าโลมพระเจ้างี่เต้เชิญเสด็จไปอยู่เมืองปินจิวเห็นพอจะเป็นสุข คนทั้งปวงก็จะไม่นินทา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า ท่านพูดทั้งนี้เหมือนเรานึกแต่ยังตรึกตรองหาผู้ที่จะไปอยู่ตรัสแล้วจึงปรึกษาฟัมแจ้งว่า ไม่เห็นผู้ใดที่จะมีแยบคายเหมือนท่าน ซึ่งจะอุบายให้พระเจ้างี่เต้ไปอยู่เมืองปินจิว เห็นแต่ท่านผู้เดียวจงอาสาไปให้สำเร็จธุระของเรา กับจะให้ควั่นฌ้ออิหยินไปช่วยกันจัดแจงบ้านเมืองให้ สมควรที่เราจะไปอยู่ ฟัมแจ้งได้ฟังก็ไม่อาจที่จะทัดทานได้จึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะไปครั้งนี้มีความลับอยู่สามประการจะทูลไว้ให้ทราบ ประการหนึ่งถึงข้าพเจ้าทำการเมืองแพเสียเสร็จแล้ว ไต้อ๋องอย่าเพิ่งยกไปจากเมืองหลวงด้วยเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นที่หัวเมืองทั้งปวงประชุมพร้อมกัน ขอบขัณฑเสมากว้างขวางถึงพันโยชน์ ถ้าพระองค์จะให้เจริญในสิริราชสมบัติยืดยาวจงงดคอยท่าข้าพเจ้าก่อน อนึ่งฮั่นสิน เป็นคนดีมีปัญญาแต่ยังหาได้ตั้งแต่งขึ้นไม่ ขอให้เลี้ยงฮั่นสินเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าพระองค์จะไม่เลี้ยง ก็ให้จับฆ่าเสีย ถ้าละไว้เห็นฮั่นสินจะไปอยู่เมืองอื่นภายหลังจะเป็นเสี้ยนศัตรู ประการหนึ่งฮั่นอ๋องก็อย่าให้ไปอยู่เมืองโปต๋ง จงเอาไว้ในเมืองหํ้าเอี๋ยงคอยท่าข้าพเจ้ากลับมาก่อน ความสามประการนี้จงกำหนดไว้อย่าลืมคำข้าพเจ้าเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าข้อความของท่านซึ่งกล่าวนั้นเราจะตรองไว้ในใจ ท่านจงเร่งไปโดยเร็วเถิด ฟัมแจ้งควั่นฌ้ออิหยินก็คำนับลาไป ณ เมืองแพเสีย อยู่วันหนึ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกขุนนาง ตันแผงเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรับมาอ่านได้ความว่า ธรรมดาเป็นกษัตริย์ครองราชสมบัติรักษาแผ่นดิน ควรให้บำรุงทหารอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงไว้ให้บริบูรณ์ ทรัพย์สิ่งของทั้งปวงจะใช้สอยประหยัดไว้บ้าง ด้วยหัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกันอยู่ แต่ละเมืองคนถึงสามหมื่นสี่หมื่น ถ้าจะนับมากกว่าร้อยหมื่น ข้าวในฉางก็สิ้นไป สิ่งของในท้องพระคลังก็น้อยลง แต่เมืองหนึ่งเบิกของวันหนึ่งเป็นสุราถึงสิบห้าหาบ แพะสิบห้าตัว หมูยี่สิบตัว กระบือห้าตัว ฟืนสี่ร้อยหาบ ข้าวสารคนละสองทะนาน ถั่วคนละทะนาน ถั่วให้ม้าตัวละสองทะนาน หญ้าม้าตัวละสองฟ่อน คิดเข้าวันหนึ่งสิ้นสุราถึงสามร้อยหาบ แพะสองร้อยตัว หมูสี่ร้อยตัว กระบือร้อยตัว แป้งหมี่สี่พันชั่ง ฟืนแปดร้อยหาบ ข้าวสองหมื่นเจียะๆ หนึ่งเจ็ดถัง คิดได้เจ็ดร้อยเกวียน จ่ายให้ม้ากินถั่วเลวสองหมื่นทะนาน หญ้าสองหมื่นฟ่อน สิ่งของทั้งนี้คิดเป็นอันมากถ้าจะเก็บส่วยสาอากรเข้าในท้อง พระคลังวันหนึ่งยังไม่ถึงที่เสียไป ขอพระองค์จงคิดให้หัวเมืองทั้งปวงกลับไปเมืองเสียโดยเร็ว ถ้าจะเอาหัวเมืองไว้ต้องแก้ไขเอาทรัพย์ของราษฎรมาแจกจ่าย คนทั้งปวงจะได้รับความเดือดร้อนมาก แม้นมิผ่อนดังนี้ไม่มีสิ่งใดจะให้ทหาร ภายหน้าเห็นจะแตกตื่นพากันหนี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นดูรายบัญชีที่เสียของ เห็นว่าจะเอาหัวเมืองทั้งปวงไว้ไม่ได้นานไปจะขัดลง จึงรับสั่งว่าในห้าวันแต่บรรดาขุนนางตั้งใหม่ก็ให้กลับไปรักษาบ้านเมือง แต่ฮั่นอ๋องให้งดไว้ก่อน เราคิดจะเอาไว้ใช้ในเมืองหํ้าเอี๋ยง ชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด ตรัสแล้วก็เสด็จขึ้นฮั่นอ๋องก็กลับไปค่ายป่าเสียง
ฝ่ายเตียวเหลียงได้ยินฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นจึงคิดว่า แม้นฟัมแจ้งกลับมาเห็นจะคิดฆ่าฮั่นอ๋องเป็นมั่นคง จึงตามฮั่นอ๋องไปพูดกันที่ค่าย เตียวเหลียงคิดอุบายให้ฮั่นอ๋องแต่งหนังสือทูลลาว่า จะไปเมืองไผ่ก๋วนรับบิดามารดาครอบครัวมาอยู่ให้พร้อมมูลจะได้ทำราชการ แล้วเตียวเหลียงก็ไปว่ากับตันแผงให้ช่วยแก้ไขฮั่นอ๋อง
ฝ่ายฮั่นอ๋องครั้นเห็นเตียวเหลียงไปแล้ว จึงสั่งให้หลีเสงแต่งเป็นเรื่องราวกราบทูลฌ้อปาอ๋อง หลีเสงเขียนข้อความตามเตียวเหลียงเสร็จแล้วส่งให้ฮั่นอ๋องๆ เอาสอดไว้ในมือเสื้อ จึงเข้าไปเฝ้าคำนับฌ้อปาอ๋องถวายเรื่องราว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรับมาอ่านได้ความว่าประเพณีบิดามารดามีคุณแก่บุตรหาที่สุดมิได้ บุตรผู้ใดอุตส่าห์ทำการสนองคุณบิดามารดาโดยสุจริต กับคิดกตัญญูต่อกษัตริย์อันมีคุณแล้ว คนทั้งปวงก็จะสรรเสริญว่ามีกตัญญู ข้าพเจ้าเล่าปังนี้เป็นนายบ้านอยู่ ณ เมืองไผ่ก๋วน ซึ่งไต้อ๋องทรงพระเมตตาตั้งแต่งข้าพเจ้าขึ้นเป็นฮั่นอ๋อง พระคุณหาที่สุดมิได้ สบายใจอยู่แต่ข้าพเจ้าผู้เดียว บิดามารดาบุตรภรรยายังอยู่ในเมืองไผ่ก๋วน ข้าพเจ้าขอลาไปรับมาอยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยงจะได้ เป็นสุขพร้อมกัน ครั้นจะให้ผู้อื่นไปรับครอบครัวเล่าก็ไม่ควร ข้าพเจ้าจะขอลาไปจะได้เซ่นอ้ฐิผู้เฒ่าต้นแซ่สักครั้งหนึ่งพอได้สนองคุณ แต่บรรดาทหารจะให้อยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้าไปก็ไม่ช้าสามเดือน จึงจะมาเฝ้าไต้อ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งความจึงตรัสว่า ท่านจะไปเมืองไผ่ก๋วนรับบิดามารดาก็เห็นว่ากตัญญู แต่ใจของเราเห็นว่าท่านจะไม่กลับมา เพราะเราว่าไว้แต่ก่อนจะให้ไปเมืองโปต๋ง วานนี้เราจะคิดเอาท่านไว้จึงสั่งให้อยู่ในเมืองห้ำเอี๋ยง วันนี้ท่านกลับมาว่าจะลาไปบ้าน ฮั่นอ๋องจึงทูลว่า บิดามารดานั้นชราหนักอยู่แล้ว ข้าพเจ้าคิดอยู่ช้านาน แต่พระองค์ได้ครองราชสมบัติขึ้นใหม่ยังไม่อาจกราบทูล บัดนี้แต่บรรดาขุนนางทั้งปวงก็ได้กลับไปพบบิดามารดา ฮั่นอ๋องทูลพลางร้องไห้พลาง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็มืความอาลัย ครั้นจะห้ามไม่ให้ไปก็เป็นบิดามารดาไม่รู้ทีจะตรัส ประการใด
ขณะนั้นเตียวเหลียงเฝ้าอยู่ด้วยจึงทูลว่า พระองค์อย่าปล่อยให้ฮั่นอ๋องไปรับครอบครัว ถ้าปล่อยไปบ้านข้าพเจ้าเห็นว่าให้ไปอยู่เมืองโปต๋งดีกว่า แล้วพระองค์จึงให้คนไปรับบิดามารดาครอบครัวมาไว้เป็นจำนำ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง เลี้ยงบิดามารดาให้ดีดูทีฮั่นอ๋องจึงจะไม่คิดเอาใจออกห่างได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เราอยู่แห่งใดจะใคร่เอาฮั่นอ๋องไว้ช่วยคิดราชการบ้านเมือง ตันแผงจึงทูลว่า ไต้อ๋องได้ตั้งให้ไผ่ก๋องเป็นฮั่นอ๋องไปกินเมืองโปต๋ง สั่งให้แจกกฎหมายไปทั่วทั้งแผ่นดิน บัดนี้ไต้อ๋องจะเอาตัวฮั่นอ๋องไว้ขุนนางจะนินทาว่ารับสั่งไม่สิทธิ์ขาด ขอให้ฟังคำเตียวเหลียงเอาไทก๋งผู้บิดามาไว้ ให้ฮั่นอ๋องไปเมืองโปต๋ง ฮั่นอ๋องทำก้มหน้าร้องไห้อยู่ไม่ใคร่จะลุกขึ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงปลอบว่า เจ้าไปอยู่เมืองโปต๋งก่อนเกิด เราก็จะไปอยู่เมืองแพเสีย บิดามารดาของท่านก็เหมือนบิดามารดาเรา ซึ่งครอบครัวนั้นเราจะเลี้ยงดูให้ปกติ ต่อภายหลังจึงค่อยมารับไป ฮั่นอ๋อง คำนับแล้วลุกขึ้นทูลว่า พระคุณไต้อ๋องยิ่งนัก ข้าพเจ้าจะขอลาพระองค์ไปในวันนี้
ฝ่ายจงลิมวยได้ฟังดังนั้นลุกออกมาทูลว่า เมื่อฟัมแจ้งจะไปได้ทูลไว้อย่าให้ฮั่นอ๋องไปเมืองโปต๋ง ไต้อ๋องลืมไปแล้วหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า บิดาแลครอบครัวฮั่นอ๋องจะเอามาไว้ในโอวาทของเรา ซึ่งจะเชื่อคำฟัมแจ้งก็จะเสียเกียรติยศ เพราะได้แจกกฎหมายไปทุกหัวเมือง จะเอาฮั่นอ๋องไว้ไม่ชอบ
ฝ่ายฮั่นสินได้ยินฌ้อปาอ๋องตรัสว่า จะเลี้ยงไว้แต่ครอบครัว ตัวฮั่นอ๋องนั้นจะให้ไปเมืองโปต๋ง จึงพูดกับเพื่อนว่า ทหารฮั่นอ๋องล้วนอยู่เมืองตะวันออกเหมือนจะชวนให้กองทัพกลับมา นานไปเมื่อหน้าเมืองหํ้าเอี๋ยงจะไม่พ้นมือฮั่นอ๋อง เห็นฌ้อปาอ๋องหลงกลเตียวเหลียงกับตันแผง เสียดายคำฟัมแจ้งซึ่งทูลกำชับไว้จะเสียเปล่า เหมือนหนึ่งเขียนรูปขนมเปียไว้กับผนังตึกอยากจะกินก็ไม่ได้
ฝ่ายฮั่นอ๋องกลับมาถึงค่าย จึงสั่งให้นายทหารจัดแจงยกออกมาจากเมืองหํ้าเอี้ยงไปหัวเมืองโปต๋ง แต่บรรดาชาวเมืองแก่หนุ่มตามไปส่งฮั่นอ๋องนั้นนับด้วยหมื่นร้องไห้ทุกตัวคน มีผู้เฒ่าสิบคนเดินมาข้างหน้าร้องว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงคิดว่าไต้อ๋องจะได้ครองเมืองนี้ ไม่รู้ว่าจะไปอยู่เมืองโปต๋ง ฮั่นอ๋องได้ฟังจึงร้องว่า ค่อยอยู่ทำมาหากินอย่าวุ่นวายเลย นานไปเบื้องหนัาคงจะได้พบกัน แต่บรรดาราษฎรก็ชวนกันตามไปส่งอีก เสียวโหห้ามว่า อาญาฌ้อปาอ๋องนี้กวดขัน ถ้ารู้ว่าติดตามมา พวกท่านโทษจะมี ชาวบ้านทั้งปวงร้องไห้แล้วก็กลับคืนไป
ฝ่ายเตียวเหลียงเร่งทหารรีบไปตามริมเขาถึงทางใหญ่ เดินไปได้ทางเก้าร้อยเส้นถึงด่านอันเบงก๊วน ไปอีกสี่ร้อยห้าสิบเส้นถึงหูหังก๊วน ไปอีกสี่ร้อยห้าสิบเส้นถึงห้องเอี๋ยงกุ๋น ไปอีกสามร้อยเส้น ถึงเบหุนเจ๋ ไปอีกสามร้อยเส้นถึงโปเพก๊วน ไปทางอีกห้าร้อยเส้นถึงไตสัวก๊วน ทางหกร้อยเส้นถึงโหงเอี๋ยงเขาจั๋นโต๋ แต่บรรดานายทหารฮั่นอ๋อง เป็นชาวเมืองซัวตั๋งฝ่ายตะวันออกพูดกันว่า ทางนี้เดินยากมาถึงจั๋นโต๋มีสะพานตามเขา ถ้าข้าศึกมาคอยสะกัดตีเหมือนมัดมือไว้ ที่ไหนจะมีชีวิตกลับไปเมือง ด้วยหนทางเดินกันดารนัก เราชวนกันกลับไปรบกับฌ้อปาอ๋องสู้ตายข้างหลังจึงจะนับว่าชาย ห้วนโก้ยได้ฟังเห็นชอบจึงว่าเราก็คิดจะกลับเป็นทัพหน้าไปตีฌ้อปาอ๋อง
ฮั่นอ๋องได้ฟังห้วนโก้ยแลทหารทั้งปวงว่าจะกลับไปก็เห็นด้วย จึงว่าห้างอี๋เสียสัตย์ไม่ทำตามรับสั่ง ฟังคำฟัมแจ้งให้เรามาอยู่เมืองโปต๋งเป็นเมืองคนโทษ แล้วหนทางก็กันดารฉะนี้ ห้างอี๋ยังจะใช้ให้เจียงหำตั้งอี้สุมาหืนสามนายรักษาด่านสกัดต้นทางไว้ ถึงเราจะมาก็ต้องรบกันมาก จำเราจะกลับไปตีเมืองห้ำเอี๋ยงเสียให้ได้ เสียวโหหลีเสงเตียวเหลียงได้ฟังก็ลงจากหลังม้าเข้าไปคำนับฮั่นอ๋องแล้วว่า ไต้อ๋องอย่าเชื่อฟังคำทหารทั้งปวงพลอยโกรธจะเสียการใหญ่ ซึ่งจะไปอยู่เมืองโปต๋ง ถึงกันดารจริง แต่เป็นที่ชัยภูมิผู้คนมั่งคั่งบริบูรณ์ แลฝึกทหารก็เป็นที่ลับ ถึงจะยกมาตีเมืองสามจีนแลเมืองหลวงก็จะได้โดยง่าย ถ้าไต้อ๋องจะยกทัพไปผู้คนในเมืองหลวงก็ยังพร้อมอยู่ ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรู้ก็จะยก ทุ่มเทออกมา ข้าพเจ้าเห็นกำลังเรายังน้อย เหมือนหนึ่งฟองไข่กระทบภูเขา เราจะมิเสียการไปหรือ
ฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงให้ห้วนโก้ยคุมทหารรีบไปเมืองโปต๋ง ครั้นเห็นกิมบู๊เหนียแปลว่า เขาควายทองคำ ฮั่นอ๋องถามว่า ทำไมจึงชื่อกิมบู๊เหนีย หลีเสงบอกว่าแต่ก่อนหามีทางเดินไม่ เมื่อครั้งพระเจ้าฮุยอ๋องครองเมืองจี๋นตีได้ทั้งหกหัวเมือง แต่เมืองโปต๋งมิได้ไปคำนับคิดจะยกไปตี รู้ข่าวว่ามีทหารเข้มแข้งอยู่ห้าคน ทั้งหนทางก็เดินยาก จึงคิดอุบายเอาเหล็กมาหล่อเป็นรูปกระบือห้าตัวตั้งไว้ต่อแดนเมืองจี๋น แล้วให้ป่าวร้องพูดว่ากระบือห้าต้วถ่ายมูลเป็นทองวันละห้าถ้ง พระเจ้าเมืองจี๋นไปขนเอาทองมูลกระบือมาสมบัติก็บริบูรณ์ เจ้าเมืองโปต๋งรู้ข่าวจะใคร่ได้ จึงใช้ให้ทหารห้าคนไปดู ลักเอากระบือ ทหารห้าคนจึงทำทางออกมาลักกระบือไปได้ พระเจ้าฮุยอ๋องก็สมหมายได้ทางเหมือนคิดไว้ ยกกองทัพไปเมืองโปต๋งจึงได้ชื่อว่าเขากิมบู๊เหนียแต่นั้นมา เตียวเหลียงจึงลงจากหลังม้าเข้าไปคำนับฮั่นอ๋องพูดว่า ข้าพเจ้าได้พูดไว้กับห้างเป๊กตันแผงว่า จะมาส่งท่านพอสิ้นเขตแดนแล้วจะกลับไปเมืองห้ำเอี๋ยงอย่าให้เสียวาจาที่ได้พูดไว้ ฮั่นอ๋องจึงว่า แต่ข้าพเจ้าวานท่านมาช่วยคิดราชการ ครั้งนี้ท่านมีคุณถึงสองประการ ประการหนึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะทำอันตรายถึงชีวิตข้าพเจ้า ท่านก็ช่วยแก้ไขจึงไม่ตาย ประการหนึ่งก็ได้สั่งสอนวิชากลศึกให้ข้าพเจ้าค่อยเรืองปัญญาขึ้น ซึ่งจะกลับไปเสียนั้นแม้ทุกข์ภัยเกิดภายหน้าจะได้ผู้ใดเป็นที่ปรึกษาเล่า เตียวเหลียงจึงว่าซึ่งข้าพเจ้าจะกลับไปนั้น หมายจะคิดการใหญ่ไว้ให้ท่านถึงสามประการๆ หนึ่งจะคิดเป็นปริศนาพอให้คนเลื่องลือให้ฌ้อปาอ๋องยกไปอยู่เมืองแพเสีย ประการหนึ่งข้าพเจ้าจะไปอยู่เมืองฮั่น แล้วจะแต่งหนังสือเป็นกลอุบายไปทุกหัวเมือง ให้เอาใจออกจากฌ้อปาอ๋อง จะให้มีน้ำใจคอยท่าท่าน สุดแต่ไม่ให้ฌ้อปาอ๋องยกทัพมา ณ เมืองโปต๋งได้ ประการหนึ่งจะไปเที่ยวหาคนมีสติปัญญากล้าหาญส่งให้ท่านเป็นแม่ทัพกลับมาตีทิศตะวันออก ตัวข้าพเจ้าจะดูฤกษ์ในท้องฟ้า ถ้ารู้ว่าท่านยกมาเมื่อใดจะมาคอยอยู่ ณ เมืองห้ำเอี๋ยง ซึ่งท่านจะไปนั้นจงมีใจอดออมบำรุงทหารแลชาวเมืองให้เป็นสุข ฮั่นอ๋องจึงว่า ถ้าเหมือนคำท่านพูด ถึงจะช้าอยู่ก็ไม่สู้ลำบากใจนัก ซึ่งจะให้แม่ทัพมานั้น ถ้ามีของสำคัญมาจึงจะเอาเป็นแน่ได้ เตียวเหลียงจึงว่า ถ้าจัดแม่ทัพได้จะให้หนังสือลายมือแลความลับของข้าพเจ้ามาเป็นสำคัญ ถ้าผู้นั้นมาถึงแล้วท่านจงต้อนรับอย่าให้คืนไปได้ ฮั่นอ๋องยุดมือเตียวเหลียงไว้แล้วว่า ท่านไปพบบิดาข้าพเจ้า จงบอกว่าข้าพเจ้าคำนับมาถึงด้วย บัดนี้ฌ้อปาอ๋องให้ไปครองเมืองโปต๋งข้าพเจ้าจะไม่ไปก็กลัวอาญาฌ้อปาอ๋อง ขอให้บิดามารดาจงระวังตัวรักษาญาติพี่น้องไว้ท่ากว่าข้าพเจ้าจะกลับมา ใช่ข้าพเจ้าจะไม่คิดถึงพระคุณนั้นหามิได้ แต่ลาฌ้อปาอ๋องว่าจะไปคำนับบิดามารดา แลเซ่นปู่ย่าตายายซึ่งร่วมแซ่แต่โบราณมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไม่ให้ไปจำใจจากบิดา เหตุการณ์ทั้งนี้ก็ทราบอยู่คับใจท่าน จงช่วยบอกให้สิ้นความด้วย ว่าแล้วก็ร้องไห้ เตียวเหลียงก็คำนับลาฮั่นอ๋องออกมาหาเสียวโหบอกว่า จะลาไปเที่ยวหาคนดีส่งไปให้ ท่านช่วยทำนุบำรุงทูลฮั่นอ๋องให้ตั้งเป็นแม่ทัพ กับจะเผาสะพานจั๋นโต๋ ล้มไม้ทับทางเสีย ไม่ให้คนทั้งปวงสงสัยว่าทัพฮั่นอ๋องจะกลับมาตีเมืองห้ำเอี๋ยง ท่านจะไปด้วยฮั่นอ๋อง จงมีเมตตาแก่ทหารแลไพร่บ้านพลเมืองให้ได้ความสุข ถ้าเราได้ผู้ใดควรจะเป็นแม่ทัพจะให้ผู้นั้นถือหนังสือลับไปถึงท่าน เสียวโหจึงว่า ธรรมดาคนดีจะมาอยู่จำจะช่วยทำนุบำรุง ถ้าผู้ใดไม่เกื้อหนุน เหมือนไม่รักษาแผ่นดิน ข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ห้วนโก้ยเร่งยกกองทัพไป
ฝ่ายเตียวเหลียงกับบ่าวเจ็ดคน ครั้นยกกองทัพข้ามสะพานไปแล้วก็เอาไฟเผาสะพานแลป่า ไฟไหม้ตามทางถึงสามพันเส้น ไม้ล้มทับทาง แม้นคนแลม้าจะเดินก็แสนยาก เตียวเหลียงก็รีบกลับมา พวกทหารในกองทัพฮั่นอ๋องเห็นควันเพลิงพลุ่งขึ้นบนอากาศก็ชวนกันร้องด่าผู้จุดไฟอื้ออึงขึ้นว่า ไฟไหม้ต้นทางข้างหลังเรากลับไปเมืองตะวันออกยากนัก เห็นจะทนลำบากอยู่ในเมืองโปต๋ง ฮั่นอ๋องได้ยินทหารร้องอื้ออึงจึงว่า เตียวเหลียงมาทำดังนี้เหมือนหนึ่งจะแกล้งไม่ให้เรากลับไปจึงเผาสะพานจั๋นโต๋เสีย เสียวโหได้ฟังเดินเข้ามาใกล้กระซิบบอกฮั่นอ๋องว่า เตียวเหลียงสั่งข้าพเจ้าไว้ว่า ทำการทั้งนี้ จะมีประโยชน์สี่อย่างๆ หนึ่งฌ้อปาอ๋องได้ยินข่าวว่าสะพานจั๋นโต๋ไหม้เสียแล้ว จะได้สำคัญว่าเราไม่กลับมาทิศตะวันออก ฌ้อปาอ๋องจะไม่คิดมาทางทิศตะวันตก อนึ่งเมืองสามจีนอ๋องจะได้ไว้ใจไม่ระวังด่าน ประการหนึ่งคนซึ่งมาในกองทัพมิได้คิดคืนไปทิศตะวันออกจะได้อยู่เป็นเพื่อนท่าน ประการหนึ่งหัวเมืองทั้งปวงมิได้คิดจะมาทำอันตรายแก่เมืองโปต๋ง
ฮั่นอ๋องได้ฟังยินดีนัก จึงว่าถ้าท่านไม่บอกเราก็จะคิดโกรธเตียวเหลียงอยู่ แล้วให้รีบเดินทัพเข้าไปใกล้เมืองโปต๋ง ดูเขตแดนก็กว้างใหญ่ ท่าทางจะเข้าออกก็กวดขันชอบกลนัก ควรเราจะอยู่รวบรวมทหาร ครั้นถึงเมืองโปต๋งพอเป็นวันฤกษ์ดี ฮั่นอ๋องออกนั่งที่เจ้าเมืองขุนนางเฝ้าพร้อม จึงสั่งให้เสียวโหเป็นเสียงก๊กผู้สำเร็จราชการ ห้วนโก้ยเป็นปูเหียงเหา แฮเฮาหยินเป็นเท่งก๋ง ให้สืบดูคนซึ่งมีสติปัญญาซื่อตรงจะหาเป็นขุนนางโดยตำแหน่ง ถ้ารู้วิชาทั้งสิบสามประการจะให้เป็นแม่ทัพสู้ศึกฌ้อปาอ๋อง โจฉำ จิวพุน อ๋องหลิน กวนหยิน ให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสี่คน บรรดานายทหารแต่งตั้งขึ้นพระราชทานรางวัลตามยศฐาศักดิ์แล้วเสด็จสู่ที่ข้างใน
ฝ่ายแฮเฮาหยินซึ่งเป็นเท่งก๋งมาบ้าน ก็จารึกอักษรปิดไว้ที่ประตูว่า ถ้าผู้ใดจะสมัครเข้ามาทำราชการ แม้นรู้สันทัดแต่สิ่งใดสิ่งหนึ่งในสิบสามข้อ จึงกราบทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ชุบเลี้ยงตามสมควร ถ้ามีสติปัญญาเชี่ยวชาญว่าถูกทั้งสิบสามประการจะให้เป็นแม่ทัพ ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋งปลงพระทัยบำรุงราษฎรทรงสัตย์ธรรมสั่งให้แจกกฎหมายต่อครบสามปีจึงค่อยเรียกส่วยสาอากร ฝนตกตามฤดู ราษฎรทำไร่นาได้ผลเป็นสุขมิได้มีใจฉกชิงฉ้อกระบัดทัน แต่สิ่งของตกอยู่กลางทางไม่มีผู้ใดหยิบต้อง เวลากลางคืนก็มิได้ปิดประตู เดินตามถนนก็หลีกกันแต่ไกล มิได้วิวาททัน เพราะบุญพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงสั่งให้จัดแจงอาหารขึ้นไว้ ณ ฉางเต็มบริบูรณ์
ฝ่ายเจ๋อ๋อง เตียวอ๋อง เอียนอ๋อง งุยอ๋อง รู้ในหนังสือว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้หาต่างคนต่างมาคำนับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง แต่หันอ๋องมาช้ากว่าหัวเมืองทั้งปวงนั้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาโทษว่าส่งเตียวเหลียงไปอยู่กับไผ่ก๋อง จึงให้ฆ่ากีเสงเจ้าเมืองหันเสียให้เจ้าเมืองใหญ่ขึ้นไปรักษาบ้านเมือง
ฝ่ายฮั่นสินคิดว่า เรามาอยู่กับฌ้อปาอ๋องควรที่จะมีกตัญญูรู้สิ่งใดจำจะทูลให้ทราบ คิดแล้ว จึงทำเรื่องราวมายื่นแก่ห้างเป๊กผู้เป็นที่จงจูเหลง ห้างเป๊กก็คัดแต่ข้อความเขียนลงในกระดาษไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ทรงพระโกรธฉีกหนังสือลงไว้แล้วว่า มันเป็นแต่คนถือทวนหากลัวไม่ บังอาจมาว่ากล่าวสั่งสอนดังนี้ สั่งให้เอาตัวฮั่นสินไปฆ่าเสีย ห้างเป๊กทูลว่า ฮั่นสินเป็นคนกตัญญูรู้ความสิ่งใดก็กราบทูล ซึ่งพระองค์สั่งให้ฆ่าเสียนั้นขอประทานชีวิตเสียครั้งหนึ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้งดโทษไว้ ฮั่นสินน้อยใจนัก กลับมาบ้านคิดว่าเสียแรงเรามีกตัญญูรู้สิ่งใดก็เตือนสติ กลับพาลเอาผิดจะฆ่าเสียอีกเล่า จะอยู่ไปด้วยฌ้อปาอ๋องเห็นไม่พ้นความตาย
ฝ่ายห้างเป๊กเมื่อออกจากเฝ้ากลับมาบ้าน คิดถึงเตียวเหลียงว่าไปส่งฮั่นอ๋องนั้นเป็นทางกันดาร จึงใช้ให้คนสนิทไปคอยรับ แต่แกล้งให้บอกว่า ฟัมแจ้งให้มาหาจะดูใจเตียวเหลียงด้วย คนสนิทคำนับลาไปคอยอยู่นอกด่าน
ฝ่ายเตียวเหลียงครั้นเผาสะพานจั๋นโต๋แลป่าแล้ว ก็รีบมาใกล้ด่านอันเบงก๊วนเกือบจะถึงบ้านโปเต้พบคนขวางทางอยู่ ไม่แจ้งว่าห้างเป๊กให้มารับก็ขับม้าเข้าไป คนใช้ห้างเป๊กแกล้งร้องว่าเตียวเหลียงท่านจะหนีไปข้างไหน ฟัมแจ้งให้มาคอยท่าหาตัวท่าน เตียวเหลียงได้ฟังก็ตกใจขยับจะลงจากม้า คนใช้จึงบอกว่า ห้างเป๊กนายข้าพเจ้าเห็นว่าทางกันดารจึงให้มาคอยรับ เตียวเหลียงมีความยินดีจึงว่า เราขอบคุณนายท่านหาที่สุดไม่ ควรจะเป็นเพื่อนรักกันได้ เตียวเหลียงกับคนใช้ก็พากันมาถึงเมืองห้ำเอี๋ยง เข้าไปหาห้างเป๊ก ห้างเป๊กเชิญให้นั่งที่สมควร เตียวเหลียงจึงว่าข้าพเจ้าตาม ไปส่งฮั่นอ๋องทางเมืองโปต๋งครั้งนี้ ท่านวิตกถึงใช้ให้คนตามไปรับขอบคุณยิ่งนัก ทั้งสองต่างคนก็ยินดีพูดจาปราศรัยกัน ครั้นเวลาบ่ายเตียวเหลียงลาออกมานอกบ้าน ก็เปลี่ยนเสื้อกางเกงใส่ใหม่ หวังจะให้ชาวเมืองห้ำเอี๋ยงแปลก แล้วเที่ยวไปจะใคร่ถามถึงกีเสงซึ่งเป็นหันอ๋อง พอพบชายผู้หนึ่งเดินมา เตียวเหลียงถามว่า ท่านรู้ข่าวกีเสงซึ่งเป็นหันอ๋องได้เข้ามาหาฌ้อปาอ๋องบ้างหรือไม่ ชายผู้นั้นบอกว่า หันอ๋องได้เข้ามาหาฌ้อปาอ๋องๆ โกรธว่ามาช้า กับแคลงด้วยเตียวเหลียงตามฮั่นอ๋องไป จึงให้ฆ่าหันอ๋องเสีย พึ่งเอาศพไปเมืองหันได้สองวันแล้ว เตียวเหลียงครั้นได้แจ้งก็ตกใจ กลับมาบ้านห้างเป๊ก แต่ในเวลากลางคืนวันนัน ร้องไห้ร่ำไรถึงหันอ๋องจนรุ่งสว่าง ครั้นเวลาเช้าเตียวเหลียงจึงไปหาห้างเป๊กพูดว่า ข้าพเจ้าจะขอลาไปเมืองหัน ห้างเป๊กว่า ตัวท่านมาถึงเราได้สองวัน จะกลับไปเมืองหันเสียนั้นด้วยเหตุประการใด เตียวเหลียงจึงบอกว่า ไปเที่ยวสืบข่าวว่า ฌ้อปาอ๋องแคลงข้าพเจ้าด้วย ตามไผ่ก๋องไปเมืองโปต๋งฆ่าหันอ๋องเสีย ความทุกข์ข้าพเจ้าครั้งนี้เหมือนหนึ่งจะตายตามหันอ๋องได้ จะขอลาท่านไปแทนคุณฝังศพหันอ๋องด้วย แลครอบครัวข้าพเจ้ายังระหกระเหินอยู่ จะรวบรวมไว้ให้เป็นปกติก่อนในเดือนนี้จะกลับมาหาท่าน ห้างเป๊กจึงว่า เรามีความรักจึงให้ไปรับท่าน แม้นจะอยู่ช้ามิได้ ถึงท่านจะรีบไปจงเร่งกลับมา เตียวเหลียงจึงว่า ถ้าท่านหน่วงข้าพเจ้าไว้เหมือนเติมทุกข์ให้ทุกวัน แม้นไปสิ้นธุระจะกลับมาหาท่านอย่าวิตกเลย ห้างเป๊กเห็นเตียวเหลียงร้อนรนอยู่ไม่อาจที่จะห้าม จึงให้ผ้ากับเงินไปกินกลางทาง แล้วว่าในเดือนนี้เราจะให้คนไปคอยรับท่าน จงกลับมาให้ทันกำหนด อย่าให้ผิดซึ่งพูดกัน เตียวเหลียงว่า ถ้าท่านจะใช้คนให้ไปรับให้เอาคนที่สนิทสักสี่คน อย่าให้ผู้ใดรู้ เตียวเหลียงคำนับลาแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองหันจึงแต่งเครื่องคำนับเซ่นศพหันอ๋องแล้วก็ร้องไห้ กลิ้งเกลือกไปว่าท่านให้ข้าพเจ้าไปกับไผ่ก๋องฌ้อปาอ๋องคิดแคลงจึงฆ่าท่านเสีย ท่านมาตายเพราะข้าพเจ้าครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะคิดฆ่าฌ้อปาอ๋องให้จงได้ บรรดาบุตรหันอ๋องจึงพูดกับเตียวเหลียงว่าท่านอย่าเศร้าโศกไปเลย ที่ไหนหันอ๋องจะกลับคืนเป็นมาได้ ถ้าท่านรักบิดาเราโดยแท้จงคิดจัดแจงไปฝังศพเสียก่อน เตียวเหลียงจึงปรึกษาพร้อมกัน เชิญศพหันอ๋องไปฝังไว้ ณ ที่อันสมควรตามธรรมเนียมแล้วกลับมาบ้าน เตียวเหลียงจัดแจงครอบครัวรวบรวมให้อยู่เป็นปกติ จึงเรียกคนสนิทรีบออกจากเมืองหันไปทางเมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายห้างเป๊กครั้นเตียวเหลียงไปครึ่งเดือนแล้ว จึงจัดคนสนิทสี่คนตามไปรับเตียวเหลียงๆ มาถึงกลางทางพบคนสนิทก็พากันไปถึงบ้านห้างเป๊กๆ เห็นเตียวเหลียงเดินมาก็ดีใจ ออกไปต้อนรับ เข้ามานั่งแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะใคร่ทูลฌ้อปาอ๋องให้ตั้งท่านเป็นขุนนาง เตียวเหลียงว่า นายเก่าก็ตายไปแล้ว ทั้งตัวก็เกิดโรคภัยต่างๆ หาสบายไม่ ทุกวันนี้ไม่รักเป็นขุนนางจะเอาเยี่ยงอย่างโลจู๊กับเทียนเป๊ก อันเป็นคนสนิทซึ่งมีวิชาเที่ยวอยู่แต่ที่สงัด มิดังนั้นดุจหนึ่งเป๋กจีกับซัดเจ๊พี่น้องสองคนเป็นขุนนางในเตียวอ๋องๆ มิได้อยู่ในยุติธรรม ทูลติวอ๋องก็มิฟังจึงหนีไปอยู่เขาหลิวเอียง แลใจข้าพเจ้ารักจะไปอยู่ป่าที่สบายสืบหาคนมีวิชาพอได้เล่าเรียนหาความสุขเห็นโรคจะค่อยบรรเทา ไม่มีที่เจ็บแค้น จะได้ชมภูเขาแลป่าไม้เล่นให้สบาย ห้างเป๊กได้ฟังจึงว่า ท่านได้มาถึงเราแล้วจงอยู่ให้สบายก่อนจึงค่อยไป

ครั้นอยู่วันหนึ่งห้างเป๊กเข้าไปเฝ้า อยู่ภายหลังเตียวเหลียงไปเที่ยวชมสวนดอกไม้แล้วขึ้นไปนั่งบนตึกกลางสวน จึงเห็นหนังสือหัวเมืองทั้งปวงให้มาถึงฌ้อปาอ๋อง ครั้นดูไปเห็นหนังสือฉบับหนึ่ง ได้ความว่า ข้าพเจ้าฮั่นสินขอกราบเรียนจงจู๊เหลง ให้เอาหนังสือข้าพเจ้าขึ้นกราบทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ทราบ ประเพณีกษัตริย์พระองค์ใดเป็นใหญ่จะทำศึกรักษาแผ่นดิน จงพิเคราะห์ดูให้รู้การรอบคอบต้องกับตำรับคัมภีร์พิชัยสงคราม ควรจะยกจึงเคลื่อนพลดูกำลังตนกำลังท่าน อย่าห้าวหาญ ถือกำลังแต่ผู้เดียว ถ้าข้าศึกฝีมืออ่อนแต่กำลังศึกกล้า อย่าเพ่อเข้าโจมตีดูทีทำนองศึกก่อน ถ้าเห็นทัพใดไม่ปกติจึงทำ บัดนี้ไต้อ๋องก็ถือพระองค์ว่ามีกำลังมากได้ครองสมบัติในเมืองหลวง หัวเมืองขึ้นทั้งปวงแลอาณาประชาราษฎร์ ยังมิได้อ่อนน้อมกระด้างกระเดื่องอยู่มากนัก ถ้ากำลังย่อหย่อนลงจะรักษาแผ่นดินไปไม่ตลอด ข้าพเจ้ามีความวิตกด้วยเล่าปังซึ่งมีรับสั่งให้ไปตั้งอยู่เมืองโปต๋งนั้น แต่ก่อนไม่ซื่อตรงเป็นคนโลภนักเล่นแต่สตรีเป็นอัตรา เที่ยวเสพสุราเป็นนิจ บัดนี้กลับตัวได้คิดแปลงกฎหมายบ้านเมืองเสียใหม่ ตรองการแต่จะให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความสุขไป เพราะจะใคร่เป็นเจ้าในเมืองหลวงถึงสมบัติแลบรรดาหัวเมืองทั้งปวงที่อยู่ในไต้อ๋อง ถ้าบำรุงแผ่นดินต้องตามกษัตริย์แต่ก่อนอันครองยุติธรรมก็จะค่อยเป็นสุขไป ถ้าจะฆ่าผู้คนแลฟังคำยุยงมีอาญาเหมือนจี๋นซีฮองเต้นั้นไม่ควร ทุกวันนี้คนทั้งปวงก็มีใจเจ็บแค้นเป็นอันมาก ว่าฆ่าจูหยินซึ่งเป็นซาซีฮองเต้ แล้วขุดศพแลเผาตำหนักอาปงจ๋งเสีย หัวเมืองทั้งนั้นเห็นไปเข้าด้วยฮั่นอ๋องทหารข้าศึกก็จะมากขึ้น ซึ่งให้เผาหนทางจั๋นโต๋เสียนั้นโดยความคิดจะให้ประมาท อนึ่งด่านสามจีนก็ยังหามั่นคงไม่ พระองค์ให้ฮั่นอ๋องไปครั้งนี้ เหมือนหนึ่งให้หัดทหารฝึกเพลงอาวุธจะกลับมาตีชิงสมบัติเป็นมั่นคง อันทหารของพระองค์ซึ่งยังอยู่นี้ รู้แต่จะรบมิได้มีปัญญา ดีแต่ปากกล้าคอยพูดนอก มิอาจออกทูลทัดทานพระองค์ได้ ขออย่าประมาทพระทัยว่าไม่มีผู้ใดเสมอ จงให้หัดทหารที่มีฝีมือแลความคิดไปรักษาด่านสามจีนไว้ ให้ตัวเจียงหำตั้งอี้สุมาหืนเข้ามาไว้ในเมือง แล้วให้ทหารไปรับบิดาแลพรรคพวกบุตรภรรยาของฮั่นอ๋องมาคุมไว้ คิดแต่งทหารไปกำกับหัวเมืองทั้งปวงดูแยบคาย จงคัดทหารคนมีสติปัญญากล้าแข็งสักสองคน มาตั้งเป็นที่ใจเสียงสำหรับว่าการในพระนครคนหนึ่งๆ เป็นไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพจะได้ฝึกหัดทหารไว้ปราบหัวเมืองทั้ง ปวงเหมือนอย่างพระเจ้าบู๊อ๋องครองแผ่นดินตั้วก๊กจิว
ฝ่ายเตียวเหลียงอ่านหนังสือแล้วตกใจคิดว่า ถ้าฌ้อปาอ๋องทำเหมือนหนังสือนี้ที่ไหนฮั่นอ๋องจะทำการใหญ่ได้ ก็จะตายอยู่ ณ เมืองโปต๋ง จึงนึกว่าหนังสือฉบับนี้ลึกซึ้งยากที่จะรู้ความคิดฮั่นสิน เปรียบเหมือนเกียงจูแหย ซึ่งเป็นทหารเอกของพระเจ้าบู๊อ๋อง ถ้ามิดังนั้นอุปมาเหมือนอีอี๋น ครั้งแผ่นดินเสียถาง สองคนนี้เป็นแม่ทัพปราบยุคเข็ญ ฮั่นสินก็มีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ ถ้าเราได้พบจะเกลี้ยกล่อมให้ไปอยู่ด้วยฮั่นอ๋อง แล้วเรียบหนังสือลงไว้ดังเก่ากลับมาตึกห้างเป๊ก ห้างเป๊กครั้นออกจากเฝ้ามาถึงบ้าน จึงสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญให้เตียวเหลียงเสพสุราเป็นที่สบาย ครั้นบ่ายห้างเป๊กไปเที่ยวสวนดอกไม้แล้วขึ้นไปนั่งบนตึกกลางสวน เตียวเหลียงจึงแกล้งถามว่า หนังสือนี้ผู้ใดให้มา ห้างเป๊กบอกว่า หนังสือของหกหัวเมืองใหญ่ให้มาถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง เตียวเหลียงก็ทำเป็นดู หนังสือต่อไป เห็นหนังสือฮั่นสินฉบับนั้นจึงถามว่านี่ของผู้ใดเล่า ห้างเป๊กบอกว่าของผู้มีสติปัญญาอยู่บ้านซุยอิมหยินชื่อฮั่นสิน เดิมเป็นคนจนเที่ยวขอทาน ไม่มีผู้ใดนับถือแต่ฟัมแจ้งรู้ว่าเป็นคนดี จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะให้เลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ทั้งหลาย ก็ไม่ตั้งตามคำฟัมแฟ้งให้เป็นแต่จิบเก๊กหนึง คนถือทวนสำหรับแห่ แต่เตือนสติในการศึกหลายหนก็มิได้เชื่อ จึงทำหนังสือฉบับนี้ถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเคืองพระทัยฉีกหนังสือทิ้งลงไว้แล้วให้เอาไปฆ่าเสีย ข้าพเจ้าขอโทษไว้จึงไม่ตาย เราเสียดายความคิดคนผู้นี้อุปมาดังหลอหลินครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก เดิมเมื่อบังเกิดหลอหลิน คือราชสีห์ขึ้นก่อน แต่ชาวเมืองหารู้ว่าราชสีห์เป็นสัตว์มีตระกูลไม่ ต่อกงจู๊ซึ่งทำฉบับหนังสือนี้ไว้ เกิดมาจึงรู้ว่าราชสีห์เป็นสัตว์มีตระกูลอันประเสริฐ อนี่งดุจดังหงส์อันมีตระกูลกว่านกทั้งปวง เหมือนครั้งติวอ๋องครองแผ่นดินตั้วก๊กจิว บังเกิดหงส์ขึ้นในเมืองคนทั้งปวงก็ไม่รู้ว่าหงส์เป็นสัตว์มีตระกูลสูง ต่อพระเจ้าบุนอ๋องเกิดขึ้นจึงรู้ว่าหงส์ ฮั่นสินนี้ดังหงส์แลราชสีห์แม้นผู้ใดรู้ว่าเป็นคนดีเอาไปทำนุบำรุง เห็นผู้นั้นจะได้เป็นกษัตริย์
เตียวเหลียงได้ฟังห้างเป๊กว่าต้องใจจึงนึกว่า เมื่อครั้งฌ้อปาอ๋องเลี้ยงโต๊ะที่ห้องหมุย ผู้ซึ่งเคาะทวนทำเพลงเห็นจะเป็นคนนี้ดอกกระมัง ถ้าให้เป็นแม่ทัพถึงปูจู๊ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กก็ไม่เกินคนนี้ได้ ถ้าฌ้อปาอ๋องไม่เลี้ยงเห็นจะเสียเมืองเป็นมั่นคง แล้วพูดเล่นจนเวลาบ่ายห้างเป๊กจึงชวนเตียวเหลียงมาบ้าน ครั้นอยู่มาหลายวันเตียวเหลียงจึงคิดว่า เมื่อไรจะได้แก้แค้นฌ้อปาอ๋องแทนคุณเจ้าเมืองหัน ทำไฉนฮั่นอ๋องจะได้ออกมาจากเมืองโปต่ง ทุกวันนี้ฌ้อปาอ๋องใจก็ร้ายกาจนัก อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดีอดร้อนไม่เป็นสุข เราอยู่ที่บ้านห้างเป๊กเล่า ก็ไม่รู้ที่จะคิดการกำจัดพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นเวลารุ่งเช้าเตียวเหลียงจึงไปพูดแก่ห้างเป๊กว่า ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปเที่ยวหาที่สบายบ้าง ห้างเป๊กจึงว่าท่านมาอยู่กับเราไม่ถึงเดือนจะไปเสียอีกเล่า เตียวเหลียงจึงว่าบ้านท่านเป็นที่อื้ออึงอยู่ ข้าพเจ้าจะขอลาไปอยู่ป่าใหญ่ ที่มีภูเขาลึกลับไม่มีผู้ใดไปมา คิดจะเปลี่ยนชื่อแซ่เสีย เที่ยวหาผู้วิเศษทำอายุวัฒนะทิ้งบ้านเรือนไปหาแต่ที่รโหฐาน ห้างเป๊กจึงว่าท่านไม่ยอมเป็นขุนนางมียศฐาศักดิ์จะหาที่สบายก็ตามใจ
เตียวเหลียงได้ฟังก็มีความยินดี คำนับลาออกจากเมืองหํ้าเอื้ยงไปหน่อยหนี่งจึงเปลี่ยนเสื้อกางเกงแต่งตัวเป็นโตซูคังเพศพราหมณ์ แล้วกลับเข้าไปในเมืองเที่ยวไปทุกบ้าน ทำกิริยาอาการเหมือนบ้าเที่ยวเดินตีกลอง เด็กๆ เห็นชวนกันมานั่งฟัง จึงหยิบอีแปะออกซื้อขนมแจกให้เด็กกิน แล้วสอนให้เด็กทำเพลงว่า เสียงก้องดังระฆังคนได้ฟังไม่เห็นรูป มีทรัพย์สมบัติก็มั่งคั่งไม่ตั้งบ้านของตัว นุ่งงามห่มดีไม่ควรที่มาเดินกลางคืน แล้วกำชับเด็กๆ ว่าถ้าผู้ใดไต่ถามว่าใครสั่งสอน บอกว่ากลางคืนนอนยังไม่ทันหลับสนิทฝันว่ามีเทพยดามาสั่งสอนให้ทำเพลง ถ้าบอกได้ดังนั้นแล้วทั้งอายุจะยืนหาโรคภัยมิได้ ฝูงเด็กได้ฟังเตียวเหลียงจึงตอบว่า ท่านอาจารย์อย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะว่าตามคำท่าน เตียวเหลียงจึงหยิบเอาอีแปะในย่ามออกแจกให้เด็ก แล้วก็กลับออกไปนอกเมืองผลัดเสื้อ กางเกงเสียใหม่แต่งตัวเป็นพ่อค้าชาวร้านคอยฟังข่าว
ขณะนั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดว่า ทุกวันนี้ไพร่บ้านพลเมืองจะว่ากล่าวแก่เราเป็นประการใดบ้าง จึงใช้ให้คนสนิทไปเที่ยวสืบดูนอกเมืองแลในเมืองทุกตำบลคนใช้ไปสืบตามรับสั่งจะเอาข้อความดีแลร้ายชาวเมืองมิได้ว่าประการใด ครั้นเที่ยวไปพอพบเด็กทำเพลง จึงกลับไปเข้าไปทูลตามคำเด็ก ว่าเพลงทั้งสามบท พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังคนสนิททูลสงสัยพระทัยอยู่ ครั้นเวลาค่ำวันหนึ่งแต่งปลอมเหมือนไพร่ไปเที่ยวฟังแยบคาย เด็กก็ร้องรำทำเพลงตามคำเตียวเหลียงสอน พอได้ฟังเด็กทำเพลงเป็นปริศนาต้องตามที่คิดไว้ซึ่งจะไปอยู่เมืองแพเสีย จึงถามเด็กว่าความทั้งนี้ใครเป็นผู้สั่งสอนเอ็ง เด็กบอกว่าข้านอนไม่ทันหลับสนิทฝันว่า เป็นเทพยดามาบอกให้ทำเพลง แล้วว่าถ้าจำถ้อยคำเพลงไว้ได้อายุยืน ข้าพเจ้าจึงจำไว้บ่นเล่นภาษาเด็ก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องดีพระทัยกลับเข้าในพระราชวัง ครั้นเวลารุ่งเช้าเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมจึงตรัสว่า เด็กร้องเพลงประหลาดสามประการ ท่านทั้งปวงรู้หรือไม่ บทหนึ่งว่าเสียงก้องดังระฆังคนได้ฟังไม่เห็นรูป ข้อหนึ่งว่านุ่งงามห่มดีไม่ควรที่มาเดินกลางคืน ข้อหนึ่งว่า มีทรัพย์สมบัติสารพัดบริบูรณ์ไม่ไปตั้งบ้านของตัว คำซึ่งมันว่านี้ต้องกับความคิดเรา ครั้นถามมันว่าใครสอน มันว่าเทพยดาสอนอันคำเด็กว่าดังนี้มีมาแต่โบราณครั้งแผ่นดินเงี่ยวเต้มีบุตรองค์หนึ่งชื่อตันบู๊ พระองค์ตั้งใจจะให้เป็นเจ้า แต่พระราชบุตรไม่เอาธุระในการแผ่นดิน อยู่วันหนึ่งพระเจ้าเงี่ยวเต้เสด็จไปตำบลกองกูได้ยินเด็กทำเพลงว่า ผู้ซึ่งเป็นเจ้าครองสมบัติเป็นสุข ก็อย่าคิดแต่ใจเองจงตรึกตรองดูคนที่มีสติปัญญามาครองสมบัติตามคำเทพยดา ครั้นพระเจ้าเงี่ยวเต้เห็นบุตรจะครองสมบัติไม่ได้ จึงไปหาผู้หนึ่งแซ่เอียวชื่อซุนมีกตัญญูต่อบิดามารดาทั้งสติปัญญามาก เทพยดาให้ช้างไว้สำหรับไถนา พระเจ้าเงี่ยวเต้จึงมอบสมบัติให้เป็นพระเจ้าซุ่นเต้บ้านเมืองก็บริบูรณ์ ผู้คนก็มั่งคั่งครั้งนี้เห็นสมคะเน ซึ่งเราจะคิดไปตีเมืองแพเสียเป็นเมืองหลวง หัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อก็ใกล้กัน เขตแดนกว้างขวางถึงหมื่นเส้น มีแม่น้ำตลอดถึงกัน ทิศเหนือมีเมืองใหญ่ถึงเก้าเมือง ครั้นจะอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงเราก็เผาวังแลตำหนักเสียสิ้นคนจะประมาทได้ ครั้นจะทำขึ้นใหม่เล่าก็เห็นจะช้า ขุนนางจึงทูลว่า ความซึ่งเด็กทำเพลงข้าพเจ้าหาทราบไม่ ไต้อ๋องมีปัญญาบารมีมากจึงคิดได้ดังนี้ ฮั่นเสงเป็นที่จอกันหงีทูลว่า ซึ่งเด็กทำเพลงบอกว่า เทพยดาสอนนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะเป็นอุบายชะรอยคนมีสติปัญญาสอนให้เด็กทำเพลง ไต้อ๋องจงตรึกตรองดูก่อน แลเมืองห้ำเอี๋ยงนี้เป็นที่ชัยภูมิจึงตั้งเป็นเมืองหลวง เพราะมีภูเขากันทั้งสามด้านฝ่ายทิศตะวันออกก็เป็นทะเล ชั้นในมีแม่น้ำอุยโหแลด่านหํ้าก๊กก๊วนกัน ทิศตะวันตกมีด่านหลงก๋วนโซ่หลั่นกุนหลายตำบล ทิศใต้เล่ามีเขาจงสำสารมีด่านบู๋ก๋วนเหยียวกวนกัน ฝ่ายทิศเหนือนั้นมีแม่น้ำเสียมโหหนึ่ง เกียงโหหนึ่ง หงุยโหหนึ่งถึงสามชั้น มีด่านตังก๋วนมีแม่นํ้าใหญ่ปลายนํ้าตลอดถึงกัน หนทางก็กันดารถึงหมื่นเส้นไม่มีเมืองใดเสมอ ทั้งภูเขาแลแม่น้ำถึงร้อยยี่สิบแห่งภูมิพื้นก็กว้างขวาง ข้าพเจ้าเสียดายนัก
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า ท่านมาสรรเสริญเมืองห้ำเอี๋ยงว่าดี เราหาเห็นด้วยไม่ ซึ่งเราคิดทั้งนี้เพราะวิตกด้วยมาจากเมืองฌ้อสามปีมิได้กลับไป ประการหนึ่งเมืองหํ้าเอี๋ยงไร่นาก็ทำยากนัก ล้วนภูเขาพื้นแผ่นดินน้อยกว่าเมืองเรา ประการหนึ่งเทพยดาก็บอกเหตุ ซึ่งท่านเห็นว่า คนจะแกล้งกล่าวนั้นผิด ฮั่นเสงจึงทูลว่า ไต้อ๋องครองเมืองห้ำเอี๋ยงทุกวันนี้ อุปมาเหมือนพระอาทิตย์ส่องแสงกล้า เมื่อเวลาเที่ยงคนจะแลดูก็เคืองตา หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงก็จริงอยู่ แต่จะทิ้งเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้น ข้าพเจ้าไม่วางใจ กลัวเกลือกจะมีศัตรูมาตีเมืองห้ำเอี๋ยงเอาเป็นที่มั่น การศึกจะติดพันยืดยาวไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า แต่บรรดาหัวเมืองที่ไม่วางใจเราก็แต่งทหารไปเป็นเจ้าเมือง ถึงจะมีศัตรูขึ้นภายหลังที่ไหนจะสู้ฝีมือทหารเราได้ ฮั่นเสงจึงทูลว่า ฟัมแจ้งจะไปเมืองแพเสียได้สั่งไว้อย่าให้ทิ้งเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้อหนึ่งให้ตั้งฮั่นสินเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าไม่เลี้ยงให้ฆ่าเสีย ข้อหนึ่งอย่าให้ปล่อยฮั่นอ๋องไปเมืองโปต๋ง ไต้อ๋องจำความสามข้อนี้ไม่ได้หรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า ทำศึกมาจนเป็นเจ้าแผ่นดินใครจะอาจต่อสู้ฝีมือเรา ฟัมแจ้งไม่ควรจะล่วงบังคับเราๆ มิใช่เด็กไม่รู้ความ ซึ่งท่านว่าครั้งนี้ผิดฉันเจ้ากับข้า ฮั่นเสงเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเคืองก็ถอยออกไปข้างนอกแหงนขึ้นดูบนท้องฟ้า แล้วทอดใจใหญ่พูดว่าธรรมดาคนเมืองฌ้ออุปมาเหมือนวานรได้เสื้อแลหมวกเครื่องยศใส่ตัว ก็จะเต้นไปตามวิสัยกว่าเสื้อหมวกจะตก บัดนี้พิเคราะห์ดูก็เห็นจริง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ยินฮั่นเสงว่าแจ้งความไม่ถนัด จึงถามตันแผงว่าฮั่นเสงพูดประการใด ตันแผงทูลว่าฮั่นเสงว่า ธรรมดาชาวเมืองฌ้อเหมือนวานร ถึงจะเอาเสื้อแลหมวกมาให้ก็ไม่อยู่นาน ด้วยเป็นใจสัตว์เดรัจฉาน มิใช่มนุษย์ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธนัก จึงสั่งฮั่นสินให้จับตัวฮั่นเสง ไปตัดศีรษะเสียบไว้ เอาตัวใส่กระทะน้ำมันทอดเสีย ฮั่นสินได้รับสั่งแล้วคำนับลาออกมาจับตัวฮั่นเสง ไปคุมไว้ยังให้ตั้งกระทะนํ้ามันอยู่
ฝ่ายเตียวเหลียงรู้ว่าฌ้อปาอ๋องให้ฆ่าฮั่นเสง เตียวเหลียงก็ปลอมเป็นชาวเมืองหํ้าเอี๋ยงมาดู ฮั่นเสงจึงร้องประกาศแก่คนทั้งปวงว่า เราจะตายครั้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะยกไปตีเมืองแพเสีย เชื่อคำคนคิดอุบายสอนให้เด็กร้องเล่นเป็นปริศนาว่าเทพยดาสอน เราจึงทัดทานว่า มิใช่คำเทพยดาบอก เหตุเสียดายเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นเมืองหลวง เราจึงทูลห้ามฌ้อปาอ๋อง ฌ้อปาอ๋องไม่ฟังกลับพาลเอาผิด โทษเราครั้งนี้มิได้เป็นขบถต่อแผ่นดิน สั่งให้จับเราประหารชีวิตก็จะก้มหน้าก้มตาตายด้วยความกตัญญู ท่านทั้งหลายจะอยู่ภายหลังรักษาตัวให้จงดี ไม่ทันถึงร้อยวันฮั่นอ๋องก็จะยกมาตีเมืองสามจีน คนทั้งปวงจะได้เห็นว่าวานรได้เครื่องยศ ฮั่นสินจึงว่าฮั่นเสงท่านพูดแต่พออัชฌาสัยเราจะได้ความผิดด้วย ฮั่นเสงจึงร้องประกาศแก่เทพยดาแลนางพระธรณีว่า ข้าพเจ้าซื่อตรงต่อแผ่นดินหาควรที่จะตายไม่ ขอให้เทพยดาเจ้าศักดิ์สิทธิ์เป็นทิพญาณ ฮั่นสินว่า ท่านทูลทัดทานว่ากล่าวไม่ให้ฌ้อปาอ๋องไปอยู่เมืองแพเสียนั้น แต่บรรดาคนทั้งปวงเห็นว่า ท่านไม่พอที่จะตาย แต่เราผู้เดียวเห็นว่า ผิดโทษถึงตาย ฮั่นเสงจึงถามว่า โทษของเราอย่างไรท่านจึงว่าถึงที่ตาย ฮั่นสินจึงว่าท่านเป็นถึงจอกันหงีไต้หูขุนนางผู้ใหญ่ไม่คิดให้รอบคอบ เมื่อครั้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นทัพหน้าฆ่าซอหงีซึ่งเป็นแม่ทัพเสีย เหมือนมาครั้งนี้ก็จับคนซึ่งมาเข้าเกลี้ยกล่อมฆ่าเสียถึงยี่สิบหมื่น แล้วฆ่าไพร่บ้านพลเมืองเสียเป็นอันมาก ราษฎร ได้ความเดือดร้อนหนีเข้าป่าดง แล้วฆ่าจูหยิน ขุดศพจี๋นซีฮองเต้ เผาตำหนักอาปงจ๋ง กับให้ถอดเจ้าเมืองเสียสิ้น เหตุใดท่านจึงไม่ห้าม บัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ได้สมบัติเป็นเจ้าแผ่นดิน ซึ่งท่านทูลทัดทานเหมือนหาความตายใส่ตัว ฟัมแจ้งดีกว่าท่านยังห้ามไม่ได้ ท่านอย่าถือว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทำผิด ชอบแต่จะโกรธคนที่เผาป่าให้ไม้ล้มทับทาง กับซึ่งสอนเด็กให้ทำเพลงนั้นจะดี ท่านจะใคร่รู้จักตัวหรือเราจะชี้ให้ดูอยู่ในวงเหล่านี้ แม้นจับตัวไว้ก็จะได้รู้เนื้อความ เตียวเหลียงได้ยินฮั่นสินว่าดังนั้นก็ตกใจ หนีไปซ่อนตัวอยู่ในร้าน ฮั่นสินจึงให้ตัดศีรษะฮั่นเสงเอาตัวทอดลงในกระทะน้ำมัน พอเวลาเย็นฮั่นสินมาบ้าน เตียวเหลียงก็สะกตตามฮั่นสินไปพอรู้แห่งก็กลับมา ครั้นรุ่งเช้าฮั่นสิน เข้าเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทูลความซึ่งฆ่าฮั่นเสง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มิได้ตรัสแก่ฮั่นสินประการใด ตั้งแต่วันนั้นมาไม่มีผู้ใดที่จะทูลทัดทานต่อไปอีกเลย

ฝ่ายฮั่นสินออกจากเฝ้ากลับมาบ้านคิดถึงฮั่นเสง เสียดายด้วยซื่อตรงต่อแผ่นดินเหมือนอกเรา เมื่อครั้งถวายหนังสือฌ้อปาอ๋องก็ถือโกรธจะให้ฆ่าเสีย ห้างเป๊กทูลขอโทษจึงได้รอดชีวิตอยู่ แยบคายของฟัมแจ้งทูลไว้ให้เลี้ยงเราแม้นไม่เลี้ยงให้ฆ่าเสีย ทุกวันนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไม่ตั้งเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เห็นจะเอาคำฟัมแจ้งคอยหาผิดจำจะคิดเอาตัวรอด เมื่อพระเจ๋าฌ้อปาอ๋องออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงไป เราจะคิดอ่านหลีกหนีเสียจึงจะพ้นภัย
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงนึกว่า ฮั่นสินผู้นี้มีสติปัญญาควรจะเป็นแม่ทัพจะไปพูดดูกิริยา คิดแล้วก็เดินไปบ้านฮั่นสินเป็นเวลาคํ่าเดือนหงาย เข้าไปบอกคนรักษาประตูๆ จึงว่าท่านมาแต่ไหน เตียวเหลียงบอกว่า เราเป็นชาวเมืองไผ่หยิมบ้านเดียวกับฮั่นสินจะขอเข้าไปหาฮั่นสิน นายประตูก็เข้าไปบอกฮั่นสินๆ จึงคิดว่าเมื่อเราอยู่เมืองไผ่หยิมนั้นกันดารนัก ไม่ได้มีเพื่อนฝูงชอบใจกับผู้ใดเลย แล้วมาอยู่เมืองนี้ถึงสามปีเศษก็ไม่มีใครไปมา บัดนี้ว่าเพื่อนบ้านเก่าเรามาหาสงสัยนักจึงเดินออกไป ครั้นเห็นเตียวเหลียงใส่เสื้อผิดประหลาด คลับคล้ายแปลกหน้าไม่รู้จักว่าจะอยู่แห่งใด จำเป็นเชิญเข้าไปนั่งในตึกถามว่าท่านมีธุระสิ่งใดจึงมาหาเรา เตียวเหลียงว่าเดิมข้าพเจ้าอยู่บ้านเดียวกับท่านแต่ไม่สู้คุ้นเคยนัก ข้าพเจ้าไปจากบ้านเที่ยวอยู่ป่า พอพบปู่ผู้ใหญ่ร่วมแซ่ได้กระบี่สามเล่มเป็นของวิเศษสืบมาตกอยู่กับข้าพเจ้า แต่เที่ยวหาผู้มีปัญญาต้องด้วยลักษณะควรจะถือจึงจะขายให้ กระบี่สองเล่มนั้นขายให้ผู้ต้องลักษณะสองคนแล้ว ยังแต่กระบี่สำหรับแม่ทัพเล่มนี้ คิดว่าท่านอยู่บ้านห้วยอิมหยิมด้วยกัน รู้ว่าท่านมีสติปัญญาใจองอาจรักเป็นทหารอยู่จึงเอากระบี่มาให้ท่านชม ครั้นมากลางวันท่านก็ติดด้วยราชการจึงมาต่อเวลาพลบค่ำแลกระบี่เล่มนี้มีคุณแก่เจ้าของ ถ้าลงไปทางน้ำมังกรจระเข้เหราก็หลีกหนีไปสิ้น ถ้าจะเดินไปทางบกสัตว์อันร้ายก็กลัวไม่อาจเข้าใกล้ แม้นจะตีราคาหลายพันตำลึงทองไม่มีที่ซื้อ ผู้ใดเป็นเจ้าของได้ถือชื่อก็จะปรากฏไปภายหน้า
ฮั่นสินได้ฟังคำเตียวเหลียงสรรเสริญกระบี่ แล้วพูดดูประหนึ่งจะเข้าใจว่าเรามีสติปัญญามีใจยินดีนัก จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วว่า แต่ข้าพเจ้ามาอยู่กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่มีผู้ใดจะรู้ว่าดีแลชั่ว ท่านมาชมกระบี่กับสรรเสริญข้าพเจ้าว่าดีนั้น เห็นจะไม่สมเหมือนปากว่า ข้าพเจ้าจะขอชมเชยกระบี่ของท่านบ้าง เตียวเหลียงก็ส่งกระบี่ให้ฮั่นสิน ฮั่นสินรับเอามาถอดจากฝักส่องดูที่ตะเกียง เห็นน้ำเหล็กนั้นกล้ามีแสงดังฟ้าแลบจับจักษุมีหนังสือในฝักจารึกไว้ว่าเหล็กกระบี่เอามาแต่เขาคุนหลุนซัว ช่างผู้จะทำตั้งพิธีตีเป็นหลายปีจนเหล็กนั้นมีสีขาวใสดุจน้ำค้างติดอยู่บนใบหญ้า กระทำฝักพิเศษประดับด้วยพลอยอย่างดีเอาทองถักเป็นลวด ฝักกระทำเป็นดวงพระจันทร์พระอาทิตย์ กระบี่เล่มนี้ควรจะ ปราบยุคเข็ญจะได้แก่ผู้มีสติปัญญาอันเข้มแข็งกระทำศึกสืบไป ฮั่นสินดูอักษรที่ฝักกระบี่ยินดีนัก นึกว่าจะหาไว้กลัวจะไม่สมความคิดตัวก็จนไม่รู้ที่จะถามราคา จึงแสร้งว่าท่านบอกเราว่ามีกระบี่วิเศษสามเล่ม สองเล่มนั้นท่านขายไปเป็นราคาเท่าไร เตียวเหลียงจึงว่าซึ่งกระบี่นั้นไม่ควรที่จะตีราคา สุดแต่ใจข้าพเจ้าผู้เป็นเจ้าของ ถ้าผู้ใดได้ลักษณะควรที่จะถือกระบี่มาขอซื้อจึงจะขาย ถึงจะถูกไม่ว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านเป็นคนมีสติปัญญาควรกับกระบี่จึงเอามาให้ดู ฮั่นสินลุกขึ้นคำนับจับมือเตียวเหลียงแล้วว่า ท่านควรเป็นกุนซือสำหรับผู้มีบุญแล้ว ขอบใจท่านซึ่งเอาของมาให้ดูครั้งนี้คุณหาที่สุดไม่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าปัญญายังน้อย ถึงจะมีเงินทองก็ไม่ควรจะต่อราคาเห็นไม่สมจะถือกระบี่ท่าน เตียวเหลียงจึงว่าซึ่งท่านว่าปัญญายังน้อยถ่อมตัวนั้น ถึงจะมีทองสักหมื่นตำลึงมาต่อราคาจะขายให้ก็ ไม่ได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านควรที่จะถือได้จึงอุตส่าห์เอากระบี่มาให้ท่านชม ฮั่นสินมีความยินดีนัก จึงให้ยกโต๊ะมาแล้วนั่งกินกับเตียวเหลียง ฮั่นสินจึงถามว่ากระบี่ทั้งสามเล่มมีชื่อหรือไม่ เตียวเหลียงบอกว่ามีชื่ออยู่สิ้น กระบี่เล่มหนึ่งควรกับฮองเต้ คือกษัตริย์นั้นซื่อแปหองเจียวเตียน กระบี่ใจเสียงผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนั้นชื่อเลงจวนหาย กระบี่สำหรับง่วนโซ่ยแม่ทัพชื่ออุเจียงมดเสียว กระบี่สำหรับกษัตริย์นั้นเป็นของพระเจ้างั่วอ๋องครั้งแผ่นดินเลียดก๊กมีรัศมีเหมือนรุ้ง ถ้าแขวนไว้ภูตผีปีศาจแลสัตว์อันร้ายก็เกรงกลัว กระบี่สำหรับใจเสียงเมื่อจะได้มานั้นมีชายผู้หนึ่งชื่อห้วนสุย เห็นแผ่นดินเป็นแสงวับจับอากาศเนืองๆ ห้วนสุยประหลาดใจจะใคร่รู้ จึงเดินเข้าไปดูที่ตำบลนั้น พอฟ้าแหนส่องเป็นแสงปลาบขึ้นไปจับแสงฟ้า จึงขุดดินลงไปได้หีบศิลา เปิดขึ้นดูเห็นกระบี่สองเล่มๆ หนึ่งชื่อเลงจวน เล่มหนึ่งชื่อไทวาใส่ฝักเดียวกัน ครั้นได้กระบี่แล้วที่ตำบลนั้นก็ไม่มีแสงต่อไป ซึ่งกระบี่ง่วนโซ่ยแม่ทัพ นั้นชื่ออุเจียงเล่มหนึ่งเหล็กตัวผู้ ชื่อมดเสียวเล่มหนึ่งเหล็กตัวเมียเป็นกระบี่คู่ฝักเดียวกัน เจ้าของชื่ออับหลีครั้งแผ่นดินเลียดก๊กให้ช่างทำถึงสิบปีจึงสำเร็จ กระบี่ทั้งสามนี้มีคุณวิเศษต่างกัน กษัตริย์ซึ่งควรจะทรงกระบี่แปหองเจียวเตียนได้นั้นต้องมีคติแปดประการๆ หนึ่งพึงโอบอ้อมอารีแก่ญาติวงศ์ มีใจกรุณาแกราษฎรทั่วแผ่นดิน ประการหนึ่งพึงตั้งอยู่ในกตัญญูรู้คุณท่านผู้มีคุณ ประการหนึ่งพึงให้เรียนรู้ศิลปศาสตร์ ซึ่งจะปราบศัตรูหยั่งน้ำใจคนว่าดีแลร้าย ประการหนึ่งให้รักทหารแม้นมีความชอบ จึงปูนบำเหน็จรางวัล ใครทำความผิดควรตายให้ตาย ประการหนึ่งให้แสวงหานักปราชญ์มาไว้ในพระนคร ประการหนึ่งจะแบ่งปันทรัพย์สิ่งใดโดยสัตย์ธรรมแลไต่ถามข้อความไม่ลำเอียง ประการหนึ่งมีปัญญายังทรัพย์ให้บริบูรณ์โดยสุจริต ไม่ควรโลภอย่าโลภ ไม่ควรใช้อย่าใช้ ไม่ควรทำอย่าทำ ประการหนึ่งสิ่งใดไม่รู้จงไต่ถามผู้มีปัญญาให้ชักทำเนียบโบราณที่ดีมาเปรียบจึงทำตาม เล่มที่สองเป็นของใจเสียงผู้สำเร็จราชการก็มีคติเหมือนกัน ประการหนึ่งพึงซื่อตรงต่อราชการแผ่นดิน ประการหนึ่งพึงมีน้ำจิตเสมอไม่เห็นแก่ผู้มีทรัพย์ควรจะนับถือผู้มีสติปัญญา ประการหนึ่งตรึกตรองให้รอบคอบ ขุนนางผู้ใดทำราชการสุจริตจงทำนุบำรุง ประการหนึ่งถ้าจะว่าความจงสอดส่องให้ถ่องแท้ อย่าเห็นแก่สินจ้างสินบน ประการหนึ่งต้องมีเมตตาให้เมตตาผู้ซื่อตรงในราชการแผ่นดิน ประการหนึ่งพึงให้อดออมเอาใจคน เอ็นดูแก่สัตว์ผู้ยาก ประการหนึ่งพึงให้มีอัชฌาสัย แม้นกษัตริย์ตรัสสิ่งใดผิดจึงเพ็ดทูลให้อยู่ในยุติธรรม ประการหนึ่งพึงมีน้ำจิตหนักแน่นดังแผ่นเหล็กแลแผ่นศิลาอย่าใจเบา เล่มของง่วนโซ่ยแม่ทัพก็ต้องโดยคติเหมือนกัน ประการหนึ่งจะทำการสิ่งใดให้ทำโดยสุจริตประการหนึ่ง ไว้น้ำใจเป็นธรรมควรแก่ยศฐาศักดิ์รู้ผิดแลชอบ ประการหนึ่งมีปัญญารู้จักกลอุบายทำลายกลข้าศึก ประการหนึ่งพึงพูดสิ่งใดให้คนเชื่อ ประการหนึ่งมีน้ำใจมั่นไม่พยาบาทอาฆาตจองเวร ประการหนึ่งมีน้ำใจห้าวหาญในการรณรงค์ ประการหนึ่งมีอาชญาสิทธิ์จงแท้ ประการหนึ่งพึงจะมีของมาแจกจ่าย นายไพร่ควรแก่การให้เสมอกัน แม้นผู้ใดรู้ปรนนิบัติต้องตามคตินี้ ข้าพเจ้าจึงจะให้กระบี่ถือ ฮั่นสินจึงว่ากระบี่สามเล่มนี้ท่านสรรเสริญว่าไม่มีของใครเสมอ แล้วกระบี่สองเล่มนั้นขายให้แก่ผู้ใด เตียวเหลียงว่ากระบี่สำหรับกษัตริย์นั้นขายให้แก่ฮั่นอ๋อง ฮั่นสินว่าท่านเห็นฮั่นอ๋องเป็นประการใดจึงขายกระบี่ให้ เตียวเหลียงว่าเราดูได้ลักษณะทั้งได้ฆ่างูขาวเป็นปฐมเหตุ เพราะเห็นว่ามีน้ำจิตโอบอ้อมอารีแก่คนทั้งปวง จึงเห็นว่าฮั่นอ๋องจะได้เป็นกษัตริย์โดยแท้ ฮั่นสินถามว่า กระบี่สำหรับที่ใจเสียงนั้นขายให้แก่ผู้ใด เตียวเหลียงว่าขายให้แก่เสียวโห ฮั่นสินถามว่าท่านเห็นเสียวโหเป็นประการใดจึงขายให้ เตียวเหลียงว่าเสียวโหได้ลักษณะใจเสียงมีปัญญาเป็นอันมาก รู้จักคนดีแลชั่ว ไม่ถือตัว ว่ามียศฐาศักดิ์ ผู้ดีแลคนยากจะไปมาหาก็ง่าย มีเมตตาเป็นต้น แล้วกับฮั่นอ๋องก็เคยร่วมคิดกันมาแต่ก่อน แรกเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก็ให้ลดกฎหมายสามประการลงเสีย โปรดไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้ ความสุข ฮั่นอ๋องไปอยู่เมืองโปต๋งแล้วเห็นเสียวโหจะได้เป็นที่ใจเสียง
ฮั่นสินได้ฟังมีความยินดี จึงว่าท่านให้กระบี่สองเล่มแก่ฮั่นอ๋องเสียวโหนั้นสมคะเนที่คิดไว้ บัดนี้ท่านจะเอากระบี่สำหรับแม่ทัพมาขายให้ข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้ามิได้ตั้งอยู่ในคติแปดประการเหมือนท่านกล่าว เห็นไม่ควรกับกระบี่เล่มนี้ เตียวเหลียงว่าซึ่งท่านได้เรียนรู้มาถ้าจะเปรียบกับซุยบู๊จู๊หนึ่ง เหงาคีหนึ่ง เยียงจูหนึ่ง สามคนซึ่งมีมาตั้งแต่ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กว่าดีนั้น ข้าพเจ้าเห็นยังหาเสมอท่านไม่ อุปมาเหมือนม้าอันมีฝีเท้าเดินทางได้วันละหมื่นเส้น แต่ไม่มีคนดีจะขับขี่จึงไม่รู้ดีแลชั่ว ต่อเมื่อใดพบเป๊กเหงาเจ้าของม้าครั้งแผ่นดินเลียดก๊กจึงรู้ว่าใช้ได้เป็นม้าอันประเสริฐ เปรียบเหมือนตัวท่านทำราชการทุกวันนี้เป็นผู้น้อยด้วยไม่มีผู้รู้ว่าของดี ถ้ามีผู้รู้ใช้จึงจะเห็นว่าเป็นคนมีสติปัญญารู้ กาลลึกซึ้ง จะให้ทำสิ่งใดก็จะได้สมคิด ถ้าท่านได้ไปอยู่กับผู้มีบุญเห็นจะได้เป็นแม่ทัพใหญ่ กิตติศัพท์ก็จะฟุ้งเฟื่องทั้งแผ่นดิน
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วว่า แต่ข้าพเจ้าอยู่กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตั้งใจทำราชการโดยสุจริต ทำเรื่องราวให้ห้างเป๊กถวาย จะให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นสุขในราชสมบัติ กลับจะเอาโทษข้าพเจ้าถึงตาย ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะยกไปตั้งเมืองแพเสียเป็นเมืองหลวง ขุนนางทูลทัดทานก็ไม่ฟัง แม้นขืนจะยกไปเห็นจะเสียเมืองเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะตามไปเพียงกลางทางแล้วจะกลับหนีไปอยู่บ้านเก่า เตียวเหลียงว่าท่านพูดดังนี้เหมือนเป็นคนหลงลืมสติ หรือแกล้งจะล่อลวงข้าพเจ้า ด้วยตัวท่านเกิดมาเป็นชายอุปมาเหมือนหนึ่งหงส์ จำเพาะจะบินไปจับได้แต่ต้นไม้ใหญ่ ชอบแต่จะหาเจ้านายให้เป็นที่พึ่งจะได้มีความสุข ซึ่งท่านจะคิดกลับไปเป็นคนจนนั้นไม่ชอบ ความสองประการนี้ท่านจงตรึกตรองดูเถิด ฮั่นสินว่าท่านพูดหลักแหลมนักใช่จะมาขายแต่กระบี่จะมีธุระเป็นความลับหลายสิ่ง เราดูหน้าท่านประหนึ่งจะคิดได้ว่าเตียวเหลียงชาวเมืองหันครั้นจะทักแต่แรกมาก็กลัวจะผิด
เตียวเหลียงได้ฟังลุกขึ้นคำนับแล้วว่า แต่ข้าพเจ้าได้ยินชื่อท่านช้านานอยู่แล้วคิดจะใคร่มาหาสนทนาความลับด้วยท่าน ที่จริงนั้นตัวข้าพเจ้าชื่อเตียวเหลียงตั้งใจเอากระบี่มาให้ท่าน ฮั่นสินมีความยินดีจับกระบี่ลุกขึ้นคำนับว่าขอบใจนัก เตียวเหลียงจึงว่าผู้ซึ่งจะอยู่รอบรู้ในแผ่นดินนั้นก็เห็นอยู่แต่ท่านผู้เดียว ควรจะดับทุกข์ของข้าพเจ้าแลไพร่บ้านพลเมืองให้มีความสุขสบายได้ ฮั่นสินว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าก็มีความวิตกอยู่มิได้ขาด คิดจะไม่ทำราชการด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จะไปหาเจ้านายที่ตั้งอยู่ในยุติธรรมมาดับเข็ญเห็นแต่ฮั่นอ๋องผู้เดียวก็ไปอยู่เมืองโปต๋ง หนทางไกลไปมายาก ท่านจะโปรดให้สติปัญญาประการใดบ้าง เตียวเหลียงว่าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญโดยแท้ ซึ่งไปอยู่เมืองโปต๋งนั้นจำใจแต่ จะได้ศึกทหารคิดการที่จะยกกลับมา ยังหาแม่ทัพไม่ได้ แม้นท่านคิดจะไปโดยแท้ เห็นจะได้เป็นแม่ทัพเหมือนแขนเบื้องขวาฮั่นอ๋อง ท่านจะได้ปราบยุคเข็ญในแผ่นดิน แม้นจะไปเราจะให้ของวิเศษสักสิ่งหนึ่งประเสริฐกว่าตำราเจียงไทก๋ง ซึ่งมีอุบายพันสิ่งครั้งแผ่นดินพระเจ้าจิวบู๊อ๋อง อนึ่งเมื่อข้าพเจ้ามาจากฮั่นอ๋องนั้นได้สัญญากับเสียวโหไว้ว่า ถ้าหาแม่ทัพได้จึงจะให้หนังสือมาเป็นสำคัญ ท่านไปถึงได้เอาหนังสือไปให้เสียวโหวันใด เสียวโหก็จะทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ตั้งเป็นแม่ทัพ กระบี่ซึ่งข้าพเจ้าจะให้ดูนี้ไม่มีราคา ท่านจงเอาไว้เป็นสิทธิ์สำหรับตัว แล้วชักกระดาษแผนที่ออกจากแขนเสื้อ เขียนหนังสือไปถึงเสียวโหฉบับหนึ่งส่งให้ฮั่นสิน แล้วคลี่แผนที่ออกชี้แจงว่าเดินตามทางเลียดก๊ก เลียบตามเนินเขาตีนฉอง เลยมาเขาโกหุนจึงขึ้นเดินบนเขาศีรษะไก่ ลงจากเขาเข้าแดนเมืองโปต๋งเดินทางไปอีกสองพันเส้นจึงถึงเมือง ถ้าท่านจะกลับมาตีเมืองสามจีนจงเดินทางนี้ ด้วยคนในเมือง หํ้าเอี๋ยงเมืองโปต๋งไม่รู้แห่ง ท่านอย่าแพร่งพรายแก่ผู้อื่น แล้วส่งหนังสือให้ฮั่นสินๆ รับกระบี่ทั้งแผนที่ แลหนังสือไว้แล้วก็ลุกขึ้นคำนับ จึงว่าครั้งนี้คุณท่านหาที่สุดไม่ ตัวข้าพเจ้าจะไปตามคำท่าน แล้วก็ท่านจะไปแห่งใดเล่า เกลือกพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสถามจะได้กราบทูลตามท่านบอก เตียวเหลียงจึงว่าจะคอยดูพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้ายกไปจากเมืองห้ำเอี๋ยงแล้วข้าพเจ้าจะทำให้เหมือนโซจี๋นครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก เดิมโซจี๋นเห็นว่าเมืองจี๋นเป็นเมืองหลวงจะไปอยู่ด้วยจี๋นอ๋องๆ ไม่รับไว้ โซจี๋นจึงเที่ยวไปฝากตัวทั้งหกเมืองใหญ่เจ้าเมืองทั้งหกยกให้โซจี๋นเป็นใจเสียง ว่ากล่าวในการศึกกลับไปตีเมืองจี๋นได้ ข้าพเจ้าจะคิดอ่านให้หัวเมืองทั้งปวงแข็งเมืองขึ้น ให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องพะว้าพะวัง ท่านจะได้กลับมาตีเมืองสามจีนเอาเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นที่มั่นง่าย ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าไปถึงเมืองโปต๋ง แม้นพระเจ้า ฮั่นอ๋องให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพจะขออยู่พอฝึกทหารชำนาญแล้วจะรีบยกมา
ฝ่ายเตียวเหลียงพูดกับฮั่นสินจนเวลารุ่ง ก็ลาฮั่นสินไปเมืองหัน ครั้นถึงก็คิดกับบุตรกีเสง แต่งหนังสือเป็นอุบายไปทุกหัวเมือง
ฝ่ายฮั่นสินจัดแจงเสบียงอาหารแล้ว สั่งคนใช้ให้ไปรักษาครอบครัวอยู่ ณ บ้านหัวอิมหยิม
ฝ่ายฟัมแจ้งซึ่งไปอยู่ ณ เมืองแพเสีย แต่เฝ้าทูลพระเจ้างี่เต้หลายครั้งอุบายจะให้ไปอยู่ ณ เมืองปินจิวพระเจ้างี่เต้ก็ยังไม่ไป
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคอยฟังข่าวฟัมแจ้ง จะใคร่ไปอยู่เมืองแพเสียก็ยังไม่กลับมา จึงสั่งกี๋โป้ว่าท่านจงไปเมืองแพเสียทำตำหนักกึงเตียนไว้คอยท่าเรา แล้วเตือนฟัมแจ้งทูลพระเจ้างี่เต้ให้เร่งไปอยู่ ณ เมืองปินจิว กี๋โป้คำนับลาไป ครั้นถึงเมืองแพเสีย เข้าไปหาฟัมแจ้งบอกความซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งทุกประการ ฟัมแจ้งบอกกี๋โป้ว่าเราก็ตั้งใจมาจะให้เสร็จการ แล้วจะรีบกลับไปพอใช้ให้ท่านมา ว่าแล้วก็เข้าไปเฝ้าทูลปลอบพระเจ้างี่เต้โดยแยบคายจะให้ยกไปอยู่เมืองปินจิว พระเจ้างี่เต้จึงตรัสว่าเดิมห้างอี๋จะคิดตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ท่านก็เป็นพ่อเลี้ยงของห้างอี๋คิดพร้อมใจเชิญเรามาให้เป็นเจ้า หัวเมืองทั้งปวงมายินดีเข้าด้วยเป็นอันมาก เมื่อจะยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงเราได้สั่งตั้งสองทัพว่า ถ้าผู้ใดเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ให้ผู้นั้นเป็นเจ้าครองเมือง ครั้นเสร็จราชการห้างอี๋ก็ไม่ทำตามสั่ง กลับตั้งหัวเมือง แต่อำเภอใจยกตัวขึ้นเป็นเจ้า บัดนี้จะขับเราให้ไปอยู่เมืองปินจิว ทำการดังนี้ท่านเห็นชอบอยู่แล้วหรือ ฟัมแจ้งทูลว่าข้าพเจ้าก็ได้ห้ามปรามหลายครั้งจนใจด้วยเป็นเจ้าทั้งสององค์ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไม่ฟัง ซ้ำให้กี๋โป้มาเร่งทำตำหนักกึงเตียนไว้ ไม่ช้าเห็นจะยกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงมาเมืองแพเสีย พระเจ้างี่เต้ว่าผู้จะครองสมบัตีให้สุจริตรักษาความสัตย์เป็นที่ตั้ง จะว่าสิ่งใดก็ให้สิทธิ์ขาด ห้างอี๋กระทำผิด ตัวท่านเป็นผู้ใหญ่ชอบแต่จะทัดทาน กลับไปเข้าด้วยผู้ผิด ทำเป็นกลัวมาสอพลอจะให้เราเสียวาจาที่ว่าไว้แต่ก่อน ท่านจงไปบอกกับห้างอี๋ว่าเราไม่กลับคำสั่งเสียได้ ฟัมแจ้งก็คำนับรับสั่งลาออกมา แต่งหนังสือให้กี๋โป้ถือไปเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นกี๋โป้มาถึงจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถวายหนังสือ แล้วทูลตามคำฟัมแจ้งสั่งทุกประการ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคลี่หนังสือออกอ่านแจ้งความจึงว่า งี่เต้แต่แรกตกอยู่กับพันนายบ้าน เราจะคิดตีเมืองหํ้าเอี๋ยงจึงเอามาตั้งให้เป็นเจ้าไฝ่อ๋องจะให้คนทั้งปวงนิยม บัดนี้กลับถือตัวว่าเป็นใหญ่ใช้ให้เรากับเล่าปังมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้งนี้เห็นจะรู้กับเล่าปังคิดร้ายเรา จึงยกเอาคำแต่หนหลังมาว่าโดยกำเริบจิต จำจะคิดกำจัดเสีย ถ้าละไว้เห็นจะดูหมิ่นเราเป็นมั่นคง แล้วเรียกหยินโป้ผู้เป็นที่กี๋วกั๋งอ๋องหนึ่ง หงอยอยเหงสุนอ๋องหนึ่ง จงหงอเป็นลิมกงอ๋องหนึ่ง เข้ามาสั่งสามนายให้คุมทหารลงเรือรบไปซุ่มอยู่ริมฝั่งทะเลทางจะไปเมืองปินจิว ถ้าพบงี่เต้ให้ทูลว่ามาคอยรับเสด็จ ครั้นเข้าชิดแล้ว จึงจับฆ่าเสียแล้วบอกชาวบ้านชาวเมืองทั้งปวงว่างี่เต้เสด็จไปเมืองปินจิว ถูกพายุเรือล่มงี่เต้ตายในน้ำสุดแต่ท่านคิดอุบายอย่าให้หัวเมืองทั้งปวงติเตียนเราได้ หยินโป้หงอยอยจงหงอคำนับรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วก็ออกมาจัดทหารลงเรือแล่นไปคอยอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงแต่งหนังสือเป็นคำนับจะให้รู้ทั่วไปทุกหัวเมืองว่ายังกลัวพระเจ้างี่เต้เป็นฉันข้ากับเจ้า สั่งให้คนใช้ไปเฝ้าพระเจ้างี่เต้ คนใช้คำนับรับหนังสือแล้วขึ้นม้ารีบไปถึง เอาความไปแจ้งแก่ขุนนางเมืองแพเสีย จึงพากันนำหนังสือเข้าไปทูลพระเจ้างี่เต้ๆ คลี่หนังสือออกอ่านได้ความว่า ซึ่งมีรับสั่งให้ข้าพเจ้ายกกองทัพไป บัดนี้ตีเอาเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ จับจูหยินประหารชีวิตเสียตามอาญาศึกเสร็จแล้ว พระองค์เป็นเอกกษัตริย์ครองสมบัติบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้เป็นสุขสืบไป อันเมืองแพเสียฝ่ายทิศเหนือทิศใต้ก็ไม่มีภูเขากั้นดังอยู่กลางแปลง ถ้าข้าศึกมีมาจะรับรองก็ยาก ไม่ควรที่พระองค์จะอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองปินจิวนั้นกว้างใหญ่ ข้างขวามีแม่น้ำทะเลทรายน้ำจืด ข้างซ้ายมีเขาเพงเจียงแม่น้ำห้อมรอบควรจะเป็นเมือง หลวง ขอเชิญเสด็จไปผู้คนแลบ้านเมืองก็มั่งคั่ง ซึ่งจะเชื่อแต่คนยุยงไม่ถือคำข้าพเจ้าว่านั้น เจ้ากับข้าจะมาแหนงน้ำใจกันเสียเปล่า พระองค์เสด็จมาตั้งอยู่ในเมืองแพเสีย หาปรากฏแก่หัวเมืองทั้งปวงไม่ กับต้องจ่ายเงินเดือนทหารวันละหมื่นตำลึง ข้าพเจ้าไซฌ้อปาอ๋องขอคำนับมาให้ทราบ จงเร่งยกไปเมืองปินจิวตามหนังสือข้าพเจ้า พระเจ้างี่เต้จึงว่า ห้างอี๋มีหนังสือมาถึงก็หลายครั้ง เร่งให้เรายกไป ฉะนี้ดูประหนึ่งหาเป็นฉันเจ้ากับข้าไม่ ครั้นจะไม่ไปห้างอี๋เป็นคนพาลคงจะคิดมาทำร้ายเราชาวเมืองก็จะได้ความเดือดร้อน จำจะไปอยู่เมืองปินจิว จึงสั่งให้จัดเรือทะเลประทับท่าไว้ เจ้าพนักงานรับสั่ง แล้วก็ออกมาเตรียมการไว้พร้อมคอยรับเสด็จ พระเจ้างี่เต้ทรงรถออกมาจากพระนคร ฝูงราษฎรต่างคนร้องสรรเสริญพระคุณว่า แต่พระองค์มาอยู่เมืองแพเสียไม่มีโจรผู้ร้าย คนทั้งปวงค่อยได้ความสุข ครั้งนี้เสด็จไปแล้วเมื่อไรจะได้เห็นพระองค์เล่า
พระเจ้างี่เต้ได้ฟังฝูงราษฎรทั้งปวงยิ่งมีความอาลัยนัก จึงว่า ท่านทั้งหลายจงค่อยอยู่เป็นสุข เราจะลาไปเมืองปินจิว ตรัสแล้วเสด็จลงเรือพระที่นั่งสั่งให้ใช้ใบออกจากท่า พอปลาวาฬขาวตัวใหญ่ผุดขึ้นขวางหน้าเรือพระที่นั่งไว้ เผอิญเกิดลมพายุกล้าคลื่นใหญ่ เสากระโดงหักลมหวนพัดเรือซัดเข้าฝั่งให้ทอดสมอลงไว้ พอเวลายามเศษพระเจ้างี่เต้บรรทมหลับทรงพระสุบินว่า เห็นรัศมีห้าอย่างจับลำเรือแลหอมกลิ่นจวงจันทน์กฤษณาดอกไม้ ได้ยินเสียงกระจับปี่สีซอขับร้องบนอากาศ มีเทพยดาซิกมีตง มีนางเทพยดาซึ่งแห่งกูลถือธงหงส์คู่เข้าไปในเรือพระที่นั่ง จึงว่าแก่พระเจ้างี่เต้ขอเชิญเสด็จไปนิเวศวังพญานาค พระเจ้างี่เต้ว่าเราจะไปเมืองปินจิว ซึ่งสำนักพญานาคใช่ที่อยู่ของเราไม่ควรจะไป เทพยดาจึงว่า บัดนี้เซี่ยงเต้ให้ข้าพเจ้าลงมาเชิญท่านไป แต่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเตรียมจะเฝ้าพร้อมอยู่แล้ว เซี่ยงเต้สั่งมาว่า พระองค์มีบุญญาธิการด้วยวาสนาถึงกำหนดจะได้เป็นกษัตริย์ในเมืองนาคพิภพ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปตามคำเซี่ยงเต้ อันเมืองมนุษย์นี้เซี่ยงเต้ประสาทให้เจ้าสีม่วงลงมา มีบุญญาธิการมาก จะได้ปราบข้าศึกศัตรูให้ราบคาบทุกทิศ ในพระสุบินพระเจ้างี่เต้ว่า เสด็จออกมาเห็นนํ้าเป็นคลื่นจะหยั่งพระบาทลงนํ้า พอบรรทมตื่นรู้สึกว่าทรงสุบิน พอเสียงฆ้องย่ำยามสาม จึงให้หาโหรเข้ามาแล้วเล่าความฝัน โหรจึงทูลว่าเมื่อพระองค์ออกเรือพระที่นั่งมาปลาวาฬขาวขวางหน้าไว้ แล้วเกิดพายุใหญ่เสากระโดงหักเห็นเหตุเป็นลางประหลาด ทรงพระสุบินก็วิปริต ข้อซึ่งเห็นรัศมีครอบเรือพระที่นั่ง เห็นจะมีผู้มีบุญมาครอบครองราชสมบัติสืบวงศ์ต่อไป ข้อซึ่งหอมธูปเทียนดอกไม้แลได้ยินเสียงกระจับปี่สีซอแลขับร้องนั้น ชะรอยเทพยดาเจ้ามาซ้องสาธุการ ด้วยพระองค์ครองสมบัติอยู่ในยุติธรรม ข้อซึ่งมีคนทั้งสองมาเชื้อเชิญเสด็จพอก้าวพระบาทลงถึงน้ำเห็นอันตรายจะมีแก่พระองค์ ขอเชิญเสด็จกลับเข้าเมืองยับยั้งอยู่ก่อนกว่าจะสิ้นพระเคราะห์ พระเจ้างี่เต้ได้ทรงฟัง จึงว่า ประเพณีกษัตริย์สุดแต่วาจาเป็นสิทธิ์ จะกลัวความตายมากกว่าความสัตย์นั้นไม่ควร ซึ่งท่านจะให้กลับคืนไปเมืองก็จะมีความนินทาว่าเราเป็นกษัตริย์ตรัสหาจริงไม่ ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้างี่เต้สั่งให้ใช้ใบแล่นไป
ฝ่ายหยินโป้หงอยอยจงหงอนายทหารทั้งสาม เห็นเรือพระเจ้างี่เต้มาก็แล่นออกสกัดหน้าไว้ หยินโป้จึงว่าข้าพเจ้าสามนายมาคอยรับเสด็จ แล้วเคียงเรือเข้าใกล้สั่งให้ยึดเรือพระที่นั่งไว้ ทูลว่า พระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามาเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์ที่พระองค์ พระเจ้างี่เต้ได้ฟังก็ทรงพระโกรธร้องด่าว่า มึงเป็นบ่าวห้างอี๋ทำทีเหมือนพวกติวอ๋องคนพาลองอาจผิดประเพณี แกล้งออกขวางหน้าไว้ ตัวเป็นข้าไม่รู้จักเจ้าหรือ นายทหารทั้งสามได้ฟังก็โกรธ ถอดกระบี่ปีนขึ้นเรือพระที่นั่ง พวกทหารก็โจนขึ้นไปพร้อมกันไล่ฆ่าฟันคนในลำเรือตายหลายคน ที่ตกใจก็โจนลงจมนํ้าตายเป็นอันมาก พระเจ้างี่เต้ผินพระพักตร์ไปข้างตะวันตกเฉียงเหนือ ชี้พระหัตถ์แล้วร้องประกาศว่า เราครองราชสมบัติอยู่ในยุติธรรม ห้างอี๋เป็นคนพาลอกตัญญู ใช้ทหารมาทำอันตรายแก่เราถึงจะได้ดีประการใดขอเทพยเจ้าจงเป็นทิพยพยาน เราก็เป็นกษัตริย์อันประเสริฐซึ่งจะตายด้วยมือทหารหาควรไม่ ตรัสแล้วก็รวบชายเสื้อขึ้นเหน็บให้แน่น โจนลงไปในพระมหาสมุทรคลื่นซัดพระเจ้างี่เต้จมนํ้าสิ้นพระชนม์ คนซึ่งหลบหนีอยู่ในท้องเรือนั้น ทหารหยินโป้ไล่ฆ่าฟันเสียสิ้น แล้วหยินโป้หยิบเอาตราหยกแลเครื่องลำหรับกษัตริย์มาเรียกกันลงเรือ
ฝ่ายอาณาประชาราษฎร์ชาวเมืองปินจิว ซึ่งมาคอยรับเสด็จพระเจ้างี่เต้อยู่บนตลิ่ง เห็นก็ชวนกันร้องด่าหยินโป้ว่าอ้ายขโมย ห้างอี๋ใช้มึงมาฆ่าพระเจ้างี่เต้เสียชิงเอาแผ่นดินมึงก็หาอยู่ได้นานไม่ เราทั้งปวงจะพินาศ แต่บรรดาอาณาประชาราษฎร์แลหัวเมืองทั้งปวง จะหาคนที่มีสติปัญญาตั้งขึ้นเป็นใหญ่จะแก้แค้นสนองพระคุณพระเจ้างี่เต้กำจัดคนอกตัญญูต่อแผ่นดินเสีย หยินโป้ได้ฟังดังนั้นก็โกรธให้บ่ายหัวเรือเข้าไปริมฝั่งจะขึ้นบกไล่ฆ่าคนซึ่งร้องด่านั้นเสีย พอลมพัดกล้าเรือเข้าไม่ได้ก็รีบไปเมืองแพเสีย
ขณะนั้นมีผู้เฒ่าคนหนึ่งชื่อตังก๋งอายุได้แปดสิบปี เป็นคนมีสติปัญญาได้เรียนรู้ตำราโบราณลึกซึ้ง จึงชักชวนอาณาประชาราษฎร์มาคอยรับเสด็จพระเจ้างี่เต้ ครั้นเห็นหยินโป้ทำอันตรายพระเจ้างี่เต้แล้วกลับไป จึงชวนคนทั้งปวงลงเรือไปเที่ยวหาศพไม่พบพอเดือนขึ้นส่องแสงสว่าง ตังก๋งกับคนทั้งปวงพายเรือเลียบไปชายหาดเห็นศพคลื่นซัดขึ้นมา เอาคบเพลิงเข้าส่องดูเห็นสำคัญด้วยกำไลหยก ชวนกันเชิญพระศพใส่เรือ แล้วพายมาถึงบ้านทำหีบใส่ฝังไว้นอกเมืองปีนจิวประสายาก

ฝ่ายหยินโป้ครั้นกลับมาถึงเมืองแพเสีย แล้วแจ้งความซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้ให้ไปฆ่าพระเจ้างี่เต้นั้นให้ฟัมแจ้งฟังทุกประการ ฟัมแจ้งรู้ว่าพระเจ้างี่เต้สิ้นพระชนม์เสียดายนัก จึงว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดการทั้งนี้หาต้องด้วยประเพณีกษัตริย์ไม่ เพราะจะใคร่มาอยู่เมืองแพเสีย แม้นยกมาไม่ถึงร้อยวันฮั่นอ๋องก็จะยกไปจากเมืองโปต๋ง จะได้เมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นที่มั่นการศึกจะเข้มแข็งขึ้น เราทั้งปวงจะไม่มีความสุขจำจะทูลให้งดไว้ก่อนเห็นฮั่นอ๋องยังไม่ยกมา หยินโป้จึงว่า ฮั่นเสงตายก็เพราะทูลทัดทานไม่ให้มาอยู่เมืองแพเสีย ท่านยังจะกล้าหาญอีกเล่า ฟัมแจ้งก็ไม่ฟังชวนหยินโป้กับทหารทั้งปวงกลับไปเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นถึงเห็นทหารขุนนางทั้งปวงจัดแจงการที่จะยกไปเมืองแพเสีย ฟัมแจ้งกับหยินโป้ก็พากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง หยินโป้จึงเอาตราหยกแลเครื่องสำหรับกษัตริย์ถวาย แล้วแจ้งความซึ่งกำจัดพระเจ้างี่เต้สิ้นทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่าสิ้นธุระในงี่เต้สมคิดซึ่งเราจะไปเมืองหลวง ฟัมแจ้งได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นจึงทูลว่า เหตุใดพระองค์จึงคิดเป็นกังวลด้วยงี่เต้ไม่ต้องกับข้าพเจ้าคิดไว้ อันน้ำใจข้าพเจ้ามีวิตกด้วยฮั่นอ๋องซึ่งไปอยู่เมืองโปต๋งจะเป็นศัตรู แม้นพระองค์อยู่ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยงจึงจะไม่มีอันตราย ถ้ายกไปจากเมืองนี้ไม่ถึงร้อยวันฮั่นอ๋องคงจะยกมาเป็นมั่นคง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เราพึ่งได้ครองแผ่นดิน หมายจะให้คนทั้งปวงสรรเสริญว่ามีความสัตย์ การซึ่งจะไปอยู่เมืองแพเสียนั้นได้แจกกฎหมายไปแล้ว ครั้นจะไม่ไปคนจะนินทาว่าได้สั่งแล้วไม่สิทธิ์ขาด ถึงฮั่นอ๋องจะมาตีเมืองหำเอี๋ยงได้ เราก็ไม่กลัวฝีมืออ้ายเล่าปัง หยินโป้จึงทูลว่าซึ่งพระองค์จะยกจากเมืองนี้จะให้ผู้ใดอยู่รักษาเมืองห้ำเอี๋ยงเล่า แม้นฮั่นอ๋องยกมาตียังจะรับศึกใหญ่ได้หรือ ข้าพเจ้าได้ยินว่าหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นแก่ไต้อ๋องเป็นสองใจก็มีบ้าง หมายจะคอยกองทัพฮั่นอ๋องถ้ายกมาจะเข้าด้วยก็หลายเมือง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า แต่เดิมเราคิดกับห้างเหลียงฆ่ายินถองเจ้าเมืองกุยกีเสียได้ จนชาวเมืองแลทหารมาเข้าด้วยเป็นอันมาก จึงให้มาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงจนได้เป็นกษัตริย์ ครั้งนี้รี้พลก็มาก บรรดาหัวเมืองก็ครั่นคร้ามทุกทิศจะกลัวอะไรกับเล่าปังดังแมลงหวี่จะบินเข้ากองเพลิง ซึ่งท่านทั้งปวงมาห้ามเราจะเอาอย่างเหมือนฮั่นเสงหรือ ฟัมแจ้งแลหยินโป้กับขุนนางซึ่งเฝ้าอยู่ครั้นได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นมีความกลัวมิได้ทูลประการใด ฟัมแจ้งออกมาจากที่เฝ้าจึงคิดว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะยกไปเมืองแพเสียทหารจะหลบหนีเป็นอันมาก จึงแต่งหนังสือให้คนไปกำชับชาวด่านทางทุกตำบลให้ตรวจตราจงกวดขัน ถ้าผู้ใดเดินเข้าออกให้จับตัวไต่ถามเอาข้อความให้จงได้ คนใช้รับหนังสือไปกำชับด่านตามคำฟัมแจ้งสั่งทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้ผ่อนครอบครัวทหารไปเมืองแพเสีย
ฝ่ายฮั่นสินจำเดิมแต่ได้พูดกับเตียวเหลียง คิดตั้งหน้าแต่จะไปเมืองโปต๋ง ครั้นจวนฌ้อปาอ๋องจะยกไปเมืองแพเสีย จึงคิดว่า เราจะไปพูดดูทีตันแผง ถ้าตันแผงเห็นว่าฮั่นอ๋องจะมีบุญเหมือนกับเราคิด จะว่ากล่าวติดสอยขอหนังสือเป็นสำคัญไปสำหรับตัวจึงจะป้องกันพวกด่านทางได้ คิดแล้วไปบ้านตันแผงๆ เห็นฮั่นสินก็ออกมาต้อนรับ ต่างคนคำนับกันเชิญให้นั่งที่สมควร ฮั่นสินจึงว่า ข้าพเจ้ามาหาท่าน เป็นธุระวิตกด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกไปจากเมืองหํ้าเอี๋ยงครั้งนี้ ท่านเห็นว่าเมืองคงจะอยู่กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหรือๆ จะได้แก่ฮั่นอ๋อง ท่านเห็นว่าบุญใครจะมากกว่ากัน ตันแผงจึงว่า ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกไปแล้ว ที่ไหนเมืองห้ำเอี๋ยงจะพ้นมือฮั่นอ๋อง ด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถือว่าไม่มีใครเสมอ ทิ้งเมืองหลวงซึ่งเป็นที่ชัยภูมิเสีย เราเห็นว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นคนพาลคิดกำจัดพระเจ้างี่เต้มิหนำซ้ำฆ่าฮั่นเสงซึ่งหาผิดมิได้นั้นเสีย ขุนนางทั้งปวงก็เห็นว่า จะอยู่ในสมบัติไม่ยืนนาน ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูฮั่นอ๋องต้องลักษณะควรจะเป็นกษัตริย์กรุงใหญ่ ทั้งน้ำใจก็โอบอ้อมอารีคิดแต่จะให้ไพร่บ้านพลเมืองรักใคร่ เราเห็นท่านก็รอบรู้วิชาชำนาญมาก จะอยู่กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหาควรไม่ ถ้าอยู่กับฮั่นอ๋องท่านก็จะได้บังคับคนนับหมื่น
ฮั่นสินได้ฟังจึงคิดว่าตันแผงพูดความทั้งนี้โดยสุจริตจำจะบอกโดยจริง จึงว่าข้าพเจ้าก็คิดจะไปหาฮั่นอ๋อง แต่ฟัมแจ้งให้คนไปกำชับด่านโดยกวดขันอยู่ ถ้ามีหนังสือท่านจึงจะไปได้ ตันแผงจึงว่า ถ้าท่านพูดโดยสุจริตจะไปหาฮั่นอ๋องแน่แล้ว เราจะให้หนังสือไปเป็นสำคัญ ว่าแล้วก็เขียนหนังสือส่งให้ฮั่นสินๆ คำนับรับหนังสือจึงพูดว่า ท่านเอ็นดูข้าพเจ้าครั้งนี้เหมือนภักดีต่อฮั่นอ๋อง ถ้าข้าพเจ้าไปได้ดีเหมือนท่านว่าจะสนองคุณท่านให้เต็มกำลัง ตันแผงว่า ถ้าท่านไปถึงฮั่นอ๋องแล้วจงทูลให้เห็นใจของเราด้วย เบื้องหน้าเราจะคิดแก้ไขให้พ้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปอยู่กับฮั่นอ๋องให้จงได้ ฮั่นสินคำนับ ตันแผงแล้วลาไปถึงบ้าน จึงสั่งคนใช้ว่าเรามีธุระจะไปหาเพื่อนที่นอกเมือง สักสามวันจึงจะกลับมา ฮั่นสินก็ขึ้นม้าออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงตัดตรงไปตามทางถึงด่านฮั่นเปงก๊วน นายด่านออกมาถามว่า ฮั่นเจียงกุนจะไปข้างไหน ฮั่นสินส่งหนังสือให้แล้วว่า จะมาตรวจด่านสามจีน นายด่านอ่านหนังสือได้ความว่า ตันแผงให้มาถึงด่านสามจีนอ๋องว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสด็จไปอยู่เมืองแพเสียมิไว้ใจ ด้วยท่านอยู่ต้นทางต่อเมืองโปต๋ง ให้จัดทหารออกมาลาดตระเวนรักษาด่านจงสามารถ เกลือกฮั่นอ๋องจะยกมาตีด่านสามจีนชิงเอาเขตแดน จึงให้ฮั่นสินผู้เป็นจิบเก๊กหนึงมาตรวจตราจนปลายแดน นายด่านแจ้งความแล้วก็ส่งหนังสือให้ฮั่นสินๆ ก็ขึ้นม้าออกจากด่านไปทางตะวันตก
ฝ่ายคนที่รักษาบ้านฮั่นสิน คอยท่าถึงสี่วันไม่เห็นฮั่นสินมา ครั้นจะนิ่งอยู่ก็กลัวความผิด จึงเอาความไปบอกแก่ฟัมแจ้งว่า เมื่อเดือนหลังมีชายผู้หนึ่งมาหาฮั่นสิน พูดแต่เวลาค่ำจนรุ่งสว่าง ชายผู้นั้นจึงไป ครั้นอยู่มาอีกสามวันฮั่นสินใช้ให้คนที่เรือนเก็บข้าวของคืนไปบ้าน อยู่ห้าวันฮั่นสินสั่งให้ข้าพเจ้าอยู่เฝ้าบ้าน บอกความว่าจะไปหาเพื่อนที่นอกเมืองสักสองคืนแต่ข้าพเจ้าคอยอยู่ถึงสี่วันหาเห็นฮั่นสินกลับมาไม่ ฟัมแจ้งได้ฟังก็ทอดใจใหญ่ว่า เรารู้นํ้าใจคนผู้นี้ จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไม่ตั้งตามคำเรา ครั้งนี้ฮั่นสินเห็นจะหนีไปอยู่เมืองโปต๋ง ถ้าฮั่นสินไปอยู่กับฮั่นอ๋องที่ไหนเราจะได้นอนเป็นสุข ฟัมแจ้งจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า มืผู้มาบอกว่าฮั่นสินหนี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า ฮั่นสินเป็นข้าหนีเจ้าใครคบไว้ก็เป็นทรยศต่อแผ่นดิน อ้ายฮั่นสินเป็นแต่คนถือทวนถึงจะพาพวกพ้องมาทำอันตราย คนทั้งหลายหรือจะเข้าด้วย ท่านอย่ากลัวเลย ฟัมแจ้งจึงว่า ฮั่นสินมีวิชาทั้งความคิดก็มาก เห็นจะไปอยู่กับฮั่นอ๋อง ณ เมืองโปต๋งซึ่งวางพระทัยนั้นมิได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้จงลิมวยคุมทหารม้าสองร้อยไป ทางด่านสามจีนจับฮั่นสินให้จงได้ จงลิมวยได้รับสั่งถวายบังคมลาออกมาจัดทหารม้าสองร้อยรีบไปตามฮั่นสิน ครั้นมาถึงด่านจึงถามนายด่านว่าท่านรักษาอยู่ที่นี่ฮั่นสินหนีไปรู้หรือไม่ นายด่านบอกว่า ฮั่นสินได้หนังสือปิดตรามาว่าจะไปเมืองสามจีน ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นข้อราชการอยู่จึงไม่จับตัวไว้ ฮั่นสินไปถึงสี่วันแล้วเห็นจะเข้าแดนเมืองโปต๋ง ซึ่งท่านจะตามไปข้าพเจ้าเห็นจะไม่ทัน ขอท่านจงแต่ง หนังสือให้ม้าใช้รีบไปบอกด่านสามจีน ให้แต่งทหารออกก้าวสกัดจับตัวฮั่นสินให้จงได้ ด้วยหนทางจั๋นโต๋นั้นเผาเสียแล้วเห็นจะหนีไปไม่พ้น จงลิมวยได้ฟังชาวด่านว่าดังนั้นเห็นชอบ จึงแต่งหนังสือให้คนใช้รีบไปบอกแก่ชาวด่านสามจีน คนใช้คำนับรับหนังสือขึ้นม้าไปถึงเอาหนังสือเข้าไปบอกแก่เจียงหำๆ ได้แจ้งจึงสั่งให้ทหารขึ้นม้าเร็วรีบไปตามฮั่นสิน
ฝ่ายจงลิมวยครั้นใช้คนไปแล้วกลับมาถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง จึงเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ฮั่นสินหนีไปพ้นด่านอันเมงก๊วนได้สี่วัน ข้าพเจ้าให้หนังสือไปกำชับกับสามจีนอ๋องไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า ไม่ควรจะเป็นธุระด้วยติดตามอ้ายฮั่นสิน การซึ่งจะตั้งเมืองแพเสียเป็นการใหญ่ จึงสั่งให้ลูสินจงถวงสองนายอยู่รักษาเมืองห้ำเอี๋ยง แล้วก็ยกทัพหลวงจากเมือง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขึ้นรถไป เสียงเท้าม้าแลเท้าคนเดินอื้ออึงผงคลีกลุ้มไปบนอากาศ เดินทางหลายวัน เมื่อถึงเมืองแพเสีย เสด็จเข้าไปในเมืองสำราญพระทัย
ฝ่ายฮั่นสินออกจากด่านอันเมงก๊วนรีบไปถึงด่านซัวก๋วน ก็เอาหนังสือออกให้ชาวด่านดูแล้วรีบไป
ขณะนั้นคนซึ่งเจียงหำใช้มา ขับม้าไปถึงด่านร้องประกาศว่า ถ้าเห็นคนประหลาดมาให้นายด่านจับตัวไว้ ชาวด่านจึงบอกว่า มีชายผู้หนึ่งขี่ม้ามาเพิ่งไปเมื่อกี้แต่ไม่ได้ถามชื่อแลแซ่ ถ้าท่านรีบตามไปเห็นจะทัน คนใช้เจียงหำก็รีบขับม้าตามไปทันฮั่นสิน จึงถามว่าตัวท่านชื่อใดแซ่ไร จะไปข้างไหน ฮั่นสินจึงบอกว่า เราแซ่ลีจะไปเยี่ยมพี่น้องแดนเมืองโปต๋ง ทหารม้าใช้จึงถามว่า มีหนังสือสำคัญมาหรือ ฮั่นสินก็เอาหนังสือออกส่งให้ทหารเจียงหำๆ รับหนังสือมาอ่านยังไม่ทันหมดความ ฮั่นสินเห็นผู้ตามมานั้นก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ ก็ชักกระบี่ออกฟันทหารเจียงหำคอขาดตาย
ฝ่ายชาวด่านอยู่บ้านริมทาง เห็นฮั่นสินฟันคนตายก็วิ่งมาห้าคนจะจับตัวฮั่นสินๆ ชักม้าเข้าไล่ฟันชาวด่านตายทั้งห้าคน แล้วขับม้ารีบหนีไปถึงทางสามแพร่ง จึงคลี่แผนที่ของเตียวเหลียงให้ไว้ออกดู รู้ว่าทางน้อยจะแยกไปเมืองเดินยากขี่ม้าไปไม่ได้ ก็รีบไปตามทางทิศตะวันตกตามแผนที่ ครั้นถึงช่องแคบเป็นเหวไม้ไล่ล้มทับหนทางเดินยากขี่ม้าไปไม่ได้ ฮั่นสินจึงจูงม้าไปใกล้จะออกช่องเขา เห็นทางสองแพร่งไม่รู้ที่จะไปสงสัยอยู่ พอพบคนเก็บฟืนเดินออกมาจากเนินเขารายริมเขาคนหนึ่ง จึงถามว่า ทางจะไปคินฉองนั้นแห่งใด คนหาบฟืนบอกว่า ท่านจงเลียบไปข้างเชิงเขาจะถึงป่าสะแก แล้วจงเดินบนเนินศิลา พ้นนั้นไปจะพบสะพานหินแห่งหนึ่ง ท่านจงข้ามไปจนถึงงอเป๊กเนียเป็นเนินเขาทางกันดารเดินยาก ด้วยห้วยเหวธารน้ำสองข้าง ทางอ้อมเลียบไหล่เขาลงไปถึงตำบลไทเป๊กเรียกว่าเนินดาว จากนั้นจะถึงร้านขายข้าวแลสุรามีอยู่แห่งหนึ่ง ถึงเขาโตหุนซัวยอดเขาสูงสีเหมือนเมฆ ลงจากยอดเขาโตหุนซัวถึงเลียงคาซัวมีเชิงเขาทั้งสองข้าง แล้วลงข้ามแม่น้ำตำบลหนึ่ง ขึ้นไปริมฝั่งตามทางถึงแม่น้ำหันเขเข้าแดนเมืองโปต๋ง ทางไม่สู้ไกลแต่เสือร้ายท่านอย่าเดินกลางคืน ฮั่นสินจึงเอาแผนที่ออกสอบต้องกันยินดีนัก จึงว่าขอบใจท่านแล้วขึ้นม้าไปตามทาง กลับคิดว่าเราฆ่าชาวด่านหกคนเจียงหำรู้จะรีบตามมา ถ้าพบคนที่หาบฟืนคงจะถามเห็นจะรู้ว่าเรามาทางนี้ ม้าก็อิดโรยที่ไหนจะพ้นมือเจียงหำ จะต้องกลับไปฆ่าผู้บอกหนทางเสียจึงจะสิ้นความ คิดแล้วกลับมาเรียกคนตัดฟันว่า ท่านอย่าเพิ่งไปหยุดอยู่ก่อนคนเก็บฟืนไม่สำคัญว่าฮั่นสินจะทำอันตรายก็หยุดอยู่ ฮั่นสินขับม้าชิด ชักกระบี่ออกฟันคนตัดฟืนคอขาดตาย กลัวความจะไม่ลับ จึงลากศพไปฝังไว้ที่หว่างเขาแล้วคำนับศพว่า ตัวเราชื่อฮั่นสินจะได้ทรยศต่อท่านผู้มีพระคุณนั้นหาไม่ เพราะกลัวถึงชีวิตเราๆ จึงฆ่าท่านเสีย ถ้าสืบไปเมื่อหน้าเราได้ดีแล้วจะขุดศพท่านขึ้นฝังใหม่สนองคุณให้ถึงขนาด ว่าแล้วก็ขึ้นม้าเดินร้องไห้ไปตามทาง มาถึงเซียวซงหลินตำบลป่าสนน้อย ไปถึงเนินศิลาเห็นร้านสุราแห่งหนึ่ง จึงแวะเข้าไปซื้อสุราที่ร้าน คิดถึงคุณคนที่ตัดฟืนบอกหนทางให้มากลับฆ่าเสีย จึงยืมภู่กันน้ำหมึกเจ้าของร้านมาเขียนเป็นเพลงไว้ที่ผนังโรงเตี้ยมว่า ทางจะมาเขาสูงนี้เดินยากแสนกันดารล้วนห้วยเหวลุ่มดอนสุดที่จะบรรยาย หวายเป็นเซิงพัวพันกันไป ถ้าลิงแลกระต่ายจะอาศัยแสงพระอาทิตย์ก็ปิดบังทั้งคนก็ไม่เห็น ด้วยภูเขาสูงก็สูงนัก ถ้าจะแลให้ตลอดก็ยากเหลือที่จะนับสลับกันกว่าหมื่นเส้น ถ้าจะเดินไปต้อง อาศัยเถาวัลย์เหนี่ยวกว่าจะลงมาได้ ต้องหิวโหยหิวหอบเพียงจะสิ้นกำลัง แต่ไต่ตามภูเขามาถึงหนทางสองแพร่งไม่รู้ที่จะไป สุดที่จะไต่ถามหนทาง ครั้นเดินมาพอเห็นคนเก็บฟืนหยุดม้าอยู่ แล้วร้องถามถึงทางจะไปเมืองโปต๋ง ผู้ตัดฟืนยืนอยู่หน้าภูเขาจึงชี้บอกทางให้ เราเอาแผนที่ออกสอบก็ต้องตามตำรับ จึงสำคัญว่าเตียวเหลียงรักโดยสุจริต นึกถึงผู้มีคุณจะแทนคุณสงสารนักด้วยเราคิดว่าทหารเมืองฌ้อจะตามมาพบผู้ตัดฟืน เกลือกจะไต่ถามได้ความแล้วจะรีบมาทันเข้าจะฆ่าฟันดังโทษโจร นึกกลัวความสิ่งนี้ จึงกลับไปฆ่าผู้บอกหนทางปรารถนาจะให้ลับรอย ท่านอยู่ก็จะได้แต่เก็บฟืนเท่านั้น แม้นชีวิตเรายังอยู่ไปเบื้องหน้านั้น จะได้เป็นแขนซ้ายขวาของฮองเต้ ถ้าสมคิดจะได้บังคับคนนับหมื่นนับแสน ท่านเป็นคนเก็บฟืนจำตาย เราก็มีโทษมากอย่าโกรธแค้นข้าพเจ้า เพราะตั้งใจมาจะกำจัดคนอันธพาล ท่านหาโทษมิได้มาตายด้วยคมอาวุธเป็นที่เวทนา เราคิดจะแทนคุณท่านช่วยบุตรแหละหลาน อันตัวท่านเหมือนพระจันทร์เมื่อวันเพ็ญ แต่นี่สีจันทร์ดังต้องฤดูลมกับเมฆ ท่านจงคอยดูบุญของข้าพเจ้าเมื่อจะฝังศพท่านไปภายหน้า ด้วยตั้งใจมิได้ลืมคุณท่านคุ้มวันตาย พอชายเจ้าของร้านมายืนแอบหลังเห็นหนังสือจึงถามว่า ท่านฆ่าเจียงหูแล้วมิหนำมาเขียนหนังสือไว้ที่ร้านเราประการหนึ่ง ตัวก็หนีฌ้อปาอ๋องมา แม้นเราจะจับไปส่งก็จะได้บำเหน็จเป็นขุนนางมียศฐาศักดิ์ ฮั่นสินลุกยืนขึ้นตอบว่า ท่านอยู่ในแผ่นดินพระเจ้าฮั่นอ๋อง ซึ่งจะจับเราไปส่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นผิดประเพณี ถ้าเป็นคนมีสัตย์กตัญญูชอบแต่จะนำไปให้ถึงพระเจ้าฮั่นอ๋อง ท่านพูดเล่นแก่เราฉะนี้ท่านมีชื่อแลแซ่ประการใด ชายผู้นั้นได้ฟังหัวเราะแล้วคำนับฮั่นสินบอกความว่า ปู่ชวดข้าพเจ้าแซ่สินชื่อลุยเป็นขุนนางในเมืองจี๋นอยู่บ้านหูหอง บิดาข้าพเจ้าชื่อกิน ครั้นจี๋นซีฮองเต้ร้ายกาจผิดประเพณี จึงพาครอบครัวหนีมาตั้งร้านขายสุราอยู่เชิงเขาไทเป๊กเนีย ตัวข้าพเจ้าชื่อสินกีมิได้ทำไร่นาซื้อขายอันใด ไล่เนื้อหากินเป็นนิจได้เรียนวิชาแต่เพลงอาวุธ ข้าพเจ้ายังหาได้พบผู้มีวาสนาไม่จึงมาอยู่ที่นี่ เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าฝันว่าเสือบินมาแต่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามมาแต่เขาสูงมานอนอยู่บนกองหญ้า ครั้นตื่นขึ้นก็รู้ว่าคนมีวาสนาจะมาถึงวันนี้จึงมิได้ไปหาเนื้อ พอเห็นท่านชักม้าลงจากเขามาหยุดที่ร้านประหลาดกว่าคนทั้งปวง ซึ่งข้าพเจ้าได้พูดจาว่าจะจับขออภัยเสียเถิด ฮั่นสินยุดมือสินกีรับคำนับแล้วว่า สติปัญญาดีรูปร่างก็สูงใหญ่สมควรจะเป็นทหาร พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารีจะหาคนดีทำศึก ทำไมท่านไม่ตั้งใจไปทำราชการให้มีความชอบไว้ในแผ่นดินจะได้ไม่เสียเชื้อของท่าน สินกีจึงว่า ข้าพเจ้าก็ตั้งใจจะทำราชการ ท่านเข้าไปอยู่ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องชื่อเสียงปรากฏมีวาสนาได้เป็นแม่ทัพ จะยกไปทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะต้องมาทางนี้เป็นทางลับใกล้ด่านสามจีน คนทั้งสองเมืองไม่รู้ว่าทางนี้เดินได้ ฮั่นสินได้ฟังจึงว่า ท่านอย่าแพร่งพรายให้ผู้อื่นรู้ เมื่อเราจะยกไปเมืองหํ้าเอี๋ยงจะเอาท่านไปช่วยนำ แม้นเสร็จราชการจะทูลความชอบให้ท่านเป็นขุนนางสืบแซ่ แต่อย่าให้ผิดนัดกับเรา สินกีจึงชวนฮั่นสินว่า ท่านจงอยู่ด้วยข้าพเจ้าสักคืน แล้วสินกีก็เข้าไปบอกมารดากับภรรยามาให้รู้จักกับฮั่นสินไว้ แล้วให้ภรรยาคำนับฮั่นสินๆ เห็นสินกีมีน้ำใจรักสุจริต จึงเล่าความทั้งปวงซึ่งคิดไว้ให้สินกีฟังทุกประการ แล้วสาบานตัวเป็นพี่สินกีๆ เป็นน้อง ครั้นรุ่งขึ้นฮั่นสินคำนับลามารดาสินกีจะไปเมืองโปต๋ง สินกีจึงว่า ทางภายหน้านั้นช่องแคบจำเพาะเดินกันดาร มีภูเขาสองข้างเรียกว่าเขาโกฮุนเสือก็ร้ายนัก ท่านจะไปแต่ผู้เดียวนั้นเกรงอยู่ข้าพเจ้าเคยไปมารู้แห่งทาง จะไปส่งท่านให้ถึงแม่น้ำหันเขใกล้เมืองโปต๋ง แล้วจึงจะลากลับมา ฮั่นสินจึงว่า ขอบใจท่านควรจะเป็นเพื่อนชีวิตกันได้ สินกิจึงลามารดาสั่งภรรยาให้รักษาบ้าน สินกีถือทวนแลเกาทัณฑ์เหน็บกระบี่เดินตามม้าฮั่นสินตรงไปเขาโกฮุน เดินมากลางทางพูดกันด้วยกลศึกแลเพลงอาวุธ สองวันจึงถึงแม่น้ำหันเขมีร้านสุราแห่งหนึ่งก็พากัน ไปซื้อสุรากิน ฮั่นสินจึงว่า ท่านจะกลับไปบ้านก็ไปเถิด จงฟังข่าวเราเมื่อจะยกกองทัพ ถ้ารู้แล้วจงเร่งออกมารับเรา สินกีรับคำว่า ข้าพเจ้าจะคอยฟังข่าวถ้ารู้แล้วจะรีบมาคอยให้พบท่านจงอย่าวิตกเลย ฮั่นสินจึงว่า ท่านจะกลับไปแต่ผู้เดียวรักษาตัวให้จงดี สินกีคำนับลามาถึงบ้านแจ้งความซึ่งไปส่งฮั่นสินให้มารดาฟังทุกประการ

ฝ่ายฮั่นสินไปใกล้เมืองโปต๋งค่อยมีความสบายใจ แลเห็นราษฎรชาวเมืองเป็นสุขมาก ที่คนหนุ่มหมั่นทำมาหากินไร่นาก็บริบูรณ์ ทางเดินเข้าออกสบายหาอันตรายมิได้ ไพร่บ้านพลเมืองรื่นเริง ทุกบ้านเรือนร้านตลาดก็แออัด ข้าวของทั้งปวงก็มั่งคั่งยิ่งกว่าทุกเมือง แลดูแผ่นดินเสมอราบไปทางประมาณสองพันเส้น ฮั่นสินเที่ยวหาร้านอาศัยได้แห่งหนึ่ง จึงฝากของไว้แก่เจ้าของร้านช่วยเก็บไว้ให้จงดี เจ้าของร้านว่าท่านอย่าวิตกเลยเมืองโปต๋งนี้ไม่เหมือนเมืองอื่น ถึงจะเอาทรัพย์สิ่งของทิ้งไว้กลางถนนก็ไม่มีผู้ใดจะฉกชิงช่อกระบัดกัน ฮั่นสินออกจากร้านเที่ยวดูเขตแดนเมืองโปต๋ง ข้างทิศใต้เรียกประตูกระบือ ภูเขาสองข้างเป็นทางช่องแคบ ม้าแลคนเดินยากด้วยห้วยธารต้องทำสะพานเหมือนจั๋นโต๋ แลจั๋นโต๋ทิศตะวันออกนอกเมืองซึ่งเผาเสียนั้น เป็นที่ต้นทางรวมทั้งหกหัวเมือง ถึงผู้ใดจะยกทัพมาตีเมืองโปต๋งนั้นก็ไม่รู้จักทาง ถึงจะรู้แผนที่เหมือนเตียวเหลียงก็ไม่เข้ามาได้ ฝ่ายทิศตะวันตกก็มีแม่น้ำใหญ่เป็นปากอ่าวกั้นทางที่จะมาแต่เมืองเกงจิวเมืองอิวเสีย เมืองอิวเสียนี้เป็นที่มั่นคงราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข เห็นผู้มีสติปัญญาจะมีอยู่มากทั้งผลไม้ก็บริบูรณ์ได้ยินไพร่บ้านพลเมืองพูดกันว่า ต้นไม้มีกลิ่นหากลิ่นมิได้ผลิดอกออกผลต้องตามฤดูมีผลมิได้ขาด ช่องด่านชั้นในมีภูเขาทั้งสองข้างทางเดินดูสะอาด มืนํ้าพุพุ่งลงมาแต่ยอดเขากระทบก้อนศิลาฟุ้งเป็นละอองขึ้นดังผ้าขาวดาดไว้ มีหอคอยเสาทำด้วยศิลาแปดเหลี่ยมมีตึกทั้งสี่หน้าสำหรับที่อาศัย แลขึ้นไปบนหอคอยดูเป็นควันล้วนภูเขาใหญ่ห้าเขาๆ หนึ่งชื่อโงบือซัวคือเขาสูง แฉเสียซัวว่าเขากำแพงเขียว คืนปินซัวว่าเขาสีสลับกันเหมือนดั่งฉาก ปูซัวว่าเขาใหญ่ เฉียก๊กซัวว่าเขาสีม่วงเป็นกลีบแลเป็นชั้นเหมือนเกล็ดเกราะ มีที่เล่นแห่งหนึ่งเรียก แฉเอียมพื้นขาวราบรื่นดุจนาเกลือ ฮั่นสินเที่ยวดูเขตแดนไม่ทันทั่วด้วยจวนเย็น ก็ลงจากหอคอย เดินมาตามถนนจนถึงประตูบ้านขุนนางแห่งหนึ่ง จึงเห็นอักษรจารึกไว้บนซุ้มประตูสามตัวว่า เจียน เหี้ยนกวนเป็นที่จะชวนคนฉลาด ผนังสองข้างมีอักษรเป็นกฎหมายไว้ ถ้าใครมีวิชาสิ่งใดสิ่งหนึ่งต้องในสิบสามประการนี้ แม้นเชี่ยวชาญจะรักเป็นข้าเฝ้า เราจะช่วยทำนุบำรุงให้มียศฐาศักดิ์ ที่หนึ่งชำนาญในการกลศึก จัดแจงถ่ายเทรอบคอบควรที่จะเป็นแม่ทัพใหญ่ ที่สองมีน้ำใจฉลาดกล้าแข็งในการสงคราม เห็นข้าศึกยกมาก็ฟันฝ่าทหารเข้าไปได้ ควรจะเป็นเซียนฮองแม่ทัพหน้า ที่สามนั้นชำนาญฝึกสอนในเพลงอาวุธมีทั้งสติปัญญาว่องไวทีได้ทีเสียจะให้เป็นสัวขีสำหรับใช้ในการศึก ที่สี่นั้นรู้ดูฤกษ์ล่างแลฤกษ์บนลมเมฆหมอกนิมิตดีแลร้าย จะให้เป็นจันติวขุนนางฝ่ายโหรให้ฤกษ์ ที่ห้านั้นแผนที่ชัยภูมิจะตั้งค่ายแลเดินทัพ รู้ว่าตั้งยากแลง่ายจะให้เป็นเหียงโตจะได้กำหนดทางแลตั้งทัพ ที่หกถ้าเขียนหนังสือดีจะให้เป็นเจียงกีหยกสำหรับจดหมายบัญชีผู้มีความชอบ ที่เจ็ดมีสติปัญญาประมาณการถูกถ้วน จะให้เป็นเบาสูที่ปรึกษาแม่ทัพ ที่แปดนั้นฉลาดพูดถูกต้องใจคน จะให้เป็นที่สวยแขะสำหรับเจรจาความเมือง ที่เก้านั้นสันทัดในการลูกคิด จะให้เป็นสูกีสำหรับจดหมายจ่ายสิ่งของ ที่สิบนั้นรู้หนังสือลึกซึ้ง จะให้เป็นฟักชูสำหรับเมื่อผู้ใดไม่รู้มาไต่ถามจะได้แก้สงสัย ที่สิบเอ็ดนั้นดีในวิชาแพทย์รู้การโรคภัยภายนอกภายใน ประกอบโอสถประสิทธิ์ดังเทพยดา จะให้เป็นที่กักซือสำหรับรักษาชีวิตคนในแผ่นดิน ที่สิบสองนั้นเจรจาสิ่งใดก็มีความจริงใช้ไปมาว่องไวทั้งน้ำใจก็องอาจ จะให้เป็นแซจกสำหรับจะให้สืบสวนราชการทั้งปวง ที่สิบสามนั้นมีน้ำใจมั่นคงสัตย์ซื่อหาโลภมิได้ ทรัพย์สิ่งของอันใดจะเข้าออกให้รู้ถี่ถ้วน จะให้เป็นที่ขุนนางผู้รักษาทรัพย์แลจ่ายบำเหน็จรางวัลทหาร ถ้าผู้ใดรู้สันทัดประการใดประการหนึ่งก็ให้เข้ามาบอกแซ่แลชื่อ จะไล่เลียงดูเห็นเแท้จริงจะกราบทูล ให้ชุบเลี้ยงตามวิชา ฮั่นสินดูหนังสือแล้วถามผู้มีชื่อว่า ผู้ใดเป็นเจ้าบ้าน ผู้นั้นจึงบอกว่า บ้านนี้ของแฮเฮาหยินเป็นที่เทงก๋ง ท่านผู้นี้รักคนมีสติปัญญาผู้จะไปมาหาง่ายไม่ถือยศฐาศักดิ์
ฮั่นสินได้ฟังก็ยินดีจึงคิดถึงคำโบราณว่า ผู้ใดจะเอาท่านผู้มีบุญเป็นที่พึ่งย่อมตรึกตรองดูให้รอบคอบ ถ้าใจเร็วเข้าอยู่ง่ายนานไปจะถอนตัวยาก แม้นเมื่อจะเข้าอยู่นั้นให้ยากถึงจะถอนตัวก็ง่าย ซื่งเรามาครั้งนี้ถ้าจะให้สมคิดโดยเร็ว เอาแต่หนังสือเตียวเหลียงออกให้ดูก็คงจะได้เป็นแม่ทัพ แต่คนทั้งปวงไม่ล่วงรู้ว่าเรามีสติปัญญาจะดูหมิ่นไม่นับถือ แล้วประการหนึ่งจะมีคำนินทาว่าเราไปฝากตัวเตียวเหลียง ให้ช่วยทำนุบำรุงจึงได้ดี ครั้งนี้จำจะต้องเหนื่อยเป็นสองครั้งเข้าไปหาแฮเฮาหยินก่อน แล้วจึงจะไปหาเสียวโหสำแดงวิชาการของเราที่ได้เรียนรู้ไว้ให้ปรากฏทั้งสองแห่ง จะได้ช่วยทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ทราบ ถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องจะไม่ชุบเลี้ยงเราก็ไม่สู้มีความอายแก่ขุนนางแลนายทหารชาวเมืองโปต๋ง เพราะความดีของเราเสียวโหกับแฮเฮาหยินได้รู้ไว้ ฮั่นสินคิดดังนั้นจึงเขียนชื่อแลแซ่ใส่ กระดาษแดงส่งให้คนใช้ๆ รับหนังสือไปให้แฮเฮาหยินๆ ดูแจ้งความนึกว่าฮั่นสินผู้นี้อยู่กับฌ้อปาอ๋อง เห็นจะมีข้อขัดเคืองกันจึงอุตส่าห์มาถึงนี่ คิดแล้วสั่งให้ไปรับฮั่นสินเข้ามา คนใช้กลับไปบอกฮั่นสินว่า แฮเฮาหยินให้เชิญท่านเข้าไปในตึก ฮั่นสินก็เข้าไปยืนอยู่ที่ประตูตึกข้างนอก แฮเฮาหยินเห็นฮั่นสินเข้ามาจึงแกล้งถามว่า ท่านมาแต่เมืองไหนเคยทำราชการอยู่หรือไม่ ฮั่นสินบอกว่า เดิมข้าพเจ้าอยู่กับฌ้อปาอ๋องๆ ทำผิดข้าพเจ้าทัดทานก็ไม่ฟัง แล้วไม่เลี้ยงขุนนางแลนายทหารโดยวิชา ถึงผู้ใดจะดีถ้าตกเข้าไปอยู่ในอำนาจฌ้อปาอ๋องแล้วเหมือนอยู่ในที่มืด ครั้งนี้ข้าพเจ้าอุตส่าห์มาแต่เมืองหํ้าเอี๋ยง หมายจะพึ่งบารมีพระเจ้าฮั่นอ๋อง อุปมาเหมือนหนึ่งได้เห็นดวงพระอาทตย์ แฮเฮาหยินจึงว่า ทางจั๋นโตเผาเสียสิ้นพื้นแผ่นดินก็เดินยากเหตุใดท่านจึงมาได้
ฮั่นสินว่าข้าพเจ้าไม่คิดแก่ทางไกล อุตส่าห์ลอดเลาะเหนี่ยวเถาวัลย์มามิได้กลัวแก่ความลำบาก แฮเฮาหยินจึงชมว่าท่านมีความเพียรมาให้ถึงนึ่ เมื่อหยุดอยู่ที่ประตูนั้นได้เห็นหนังสือจารึกไว้หรือไม่ ฮั่นสินว่าหนังสือที่ประตูสิบสามประการนั้น ข้าพเจ้าเข้าใจอยู่สิ้น ถ้าท่านไม่เชื่อก็เอาตำรามาสอบ ข้าพเจ้าจะว่าปากเปล่าให้ฟังก็พอจะได้ แต่ข้อซึ่งวิชาจะเป็นแม่ทัพนั้นท่านเขียนไว้ยังน้อยอยู่ ไม่ควรที่จะเป็นแม่ทัพใหญ่บังคับคนถึงร้อยหมื่น แฮเฮาหยินว่าซึ่งท่านว่าวิชาในการแม่ทัพยังขาดอยู่อย่างไรเชิญท่านกล่าวให้เราฟัง ฮั่นสินจึงว่าอันลักษณะแม่ทัพซึ่งดีมาแต่ก่อนนั้น ประกอบด้วยสติปัญญาแลได้เรียนรู้ชำนาญในกลพิชัยสงคราม ใจหนักแน่นลึกซึ้งมีอาชญาสิทธิ์โดยแท้ แต่จะลงโทษผู้ใดไว้อารมณ์เป็นธรรม ถึงจะมีศัตรูมาโดยกลอุบายก็คิดทำลายกลข้าศึกได้ ประการหนึ่งทั้งให้รู้กิจ ราชการตำแหน่งขุนนางฝ่ายพลเรือน มีเมตตาแก่ไพร่บ้านพลเมือง จะพิพากษาตัดสินข้อความสิ่งใดโดยยุติธรรม ให้เป็นที่วางใจแห่งพระมหากษัตริย์ ถ้าอยู่ในพระนครก็เป็นผู้สำเร็จราชการได้ ถ้ามีการศึกก็จะได้เป็นแม่ทัพใหญ่ ไปรบร้อยหนให้มีชัยชนะทุกครั้ง ถึงจะตีเมืองใหญ่ก็ให้ได้โดยเร็ว เปรียบเหมือนมือหงายพลิกให้คว่ำอย่าให้ทันคนเห็น อย่างนี้จึงจะเป็นแม่ทัพใหญ่ไปรบเมืองฌ้อได้ แต่ข้าพเจ้าจะว่าให้ท่านฟังอีกอย่างหนึ่ง คำโบราณว่าไว้ถึงจะเรียนวิชาลํ้าลึก ถ้าไม่รู้จักใช้เรียนไว้ก็เสียเปล่า เหมือนครั้งแผ่นดินเลียดก๊กนั้น หญิงชายชาวบ้านแดนเมืองซองเป็นช่างฟอกหนัง ครั้นถึงฤดูหนาวคนบ้านนั้นจะถูกน้ำฝาด ตีฟอกด้วยมือกลัวมือจะแตกจึงละการเสีย มีชายผู้หนึ่งเลี้ยงเต่าเอาประกอบกับสรรพยาทามือทำการหน้าหนาวได้ แต่ปกปิดตำราไม่แพร่งพรายกับชาวบ้าน
ฝ่ายชายสองคนชาวเมืองหงอไปค้าขายถึงเมืองซอง เห็นชายผู้นั้นทำการฟอกเมื่อฤดูหนาวได้ จึงขอตำราให้ราคาเงินพันตำลึง ชายช่างฟอกเป็นคนเข็ญใจขายตำราให้พ่อค้าๆ กลับมาอยู่เมืองหงอ พออวดอ๋องยกทัพมาตีเมืองหงอเป็นเทศกาลหนาว ทหารในเมืองแลกองทัพจะยืนถืออาวุธก็ไม่ได้ ชายพ่อค้าจึงเอาตำรายาเข้าไปถวายหงออ๋องๆ ก็ให้ประกอบยาทามือถืออาวุธออกรบ ทหารอวดอ๋องสู้ไม่ได้แตกหนีไป หงออ๋องจึงให้บำเหน็จแก่ชายสองคนนั้นถึงขนาด อันตำราอยู่เมืองซองใช้แต่พวกช่างฟอก หงออ๋องรู้จักใช้จึงมีชัยแก่ข้าศึก แฮเฮาหยินได้ฟังจึงว่า ท่านมีสติปัญญาหาผู้เสมอไม่ เหตุใดฌ้อปาอ๋องจึงไม่เลี้ยงท่าน ฮั่นสินว่าเมื่อครั้งแผ่นดินจินก๊กมีชายผู้หนึ่งชื่อเปกหลีเหเป็นคนมี สติปัญญาไปอยู่เมืองหงอ เจ้าเมืองไม่นับถือเปกหลีเห พอกองทัพเมืองจี๋นไปติดเมืองหงอไม่มีผู้ใดที่จะคิดป้องกันรักษาเมืองหงอจึงเสียแก่เมืองจี๋น ครั้นเปกหลีเหเข้าไปอยู่เมืองจี๋น จี๋นอ๋องตั้งเปกหลีเหไว้เป็นที่ปรึกษา บรรดาหัวเมืองก็มาขึ้นแก่เมืองจี๋นเป็นอันมากด้วยจี๋นอ๋องรู้ใช้เปกหลีเห แม้คนมีสติปัญญาอยู่เมืองใดเมืองนั้นย่อมมีสง่า ซึ่งคำว่ามาทั้งนี้เป็นด้วยคนรู้จักใช้ เมื่อข้าพเจ้าอยู่กับ ฌ้อปาอ๋อง ฟัมแจ้งก็ได้ทูลถึงสามครั้งฌ้อปาอ๋องไม่ตั้งให้เป็นใหญ่เห็นว่าไม่รู้จักใช้คนดีจึงหนีมา หมายจะทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง แฮเฮาหยินว่าเมื่อท่านอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องท่านก็ได้ทัดทานฌ้อปาอ๋องไม่เชื่อฟังท่านจึงหนีมาภักดีด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ คงจะเอาท่านไว้จะมีวิชาสิ่งใดแทนพระคุณบ้าง ฮั่นสินว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องชุบเลี้ยงข้าพเจ้าแล้ว จะรับไปปราบหกหัวเมืองให้อยู่ในอำนาจ ขาดจากฌ้อปาอ๋องให้จงได้ ถึงฟัมแจ้งซึ่งว่าดีโดยอุบาย ข้าพเจ้าจะทำลายความคิดให้สิ้นผู้นอนดู หลังคาตึก ข้าพเจ้าว่าเมืองหํ้าเอี๋ยงนี้ถ้าไปตีเห็นจะได้โดยง่าย เหมือนมือหงายจะพลิกให้คว่ำ แต่ตัว ข้าพเจ้านี้เกลือกจะไม่ชอบใจท่าน ด้วยทหารก็มีอยู่พร้อมท่านจะไม่ทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้เอาข้าพเจ้าไว้ แฮเฮาหยินว่าท่านพูดมาทั้งนี้เราก็เห็นว่าดี แต่กลัวจะท่าไม่ได้เหมือนว่า ฌ้อปาอ๋องมีฝีมือก็เข้มแข็งมีกำลังแลสง่าดังราชสีห์ไม่มีผู้ใดจะผู้รบ กระทำศึกแต่สามปีก็สำเร็จราชการ ฮั่นสินว่าทางก็แสนยาก ข้าพเจ้าอุตส่าห์บุกมาได้เพราะเชื่อวิชาความรู้ แลฌ้อปาอ๋องนั้นข้าพเจ้าดูเหมือนเด็กน้อย พลอยความคิดฟัมแจ้ง แต่ตัวนั้นองอาจในการศึกชาวเมืองโปตํงจึงกลัวเกรง
แฮเฮาหยินได้ฟังก็ลุกไปหยิบหนังสือตำราโหร แลคำภีร์แพทย์เพลงอาวุธแลพิชัยสงคราม มาถามฮั่นสินๆ ผินหลังเล่าถูกต้องทุกฉบับ แฮเฮาหยินจึงว่าท่านมีสติปัญญาโดยแท้ เวลาพรุ่งนี้ จึงจะทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ชุบเลี้ยงท่าน ฮั่นสินว่าท่านเมตตาแล้วข้าพเจ้าคิดจะใคร่ให้บอกกับเสียงก๊กเสียวโหด้วย จะได้ช่วยกันทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง แฮเฮาหยินก็เห็นชอบ จึงว่าเวลาเย็นวันนี้จะไปแจ้งความแกเสียงก๊กเสียวโหให้รู้ ท่านจงไปสำนักอยู่ให้สบายก่อนได้แยบคายประการใดจึงจะให้เชิญท่านมา ฮั่นสินก็คำนับลาไปอยู่ที่อาศัย แฮเฮาหยินจึงไปหาเสียงก๊กเสียวโหบอกว่า ฮั่นสินหนีมาแต่ฌ้อปาอ๋อง ข้าพเจ้าได้ไต่ถามเห็นว่าฮั่นสินมีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ แต่ตัวนั้นว่าจะใคร่พบท่าน เสียวโหได้ฟังออกชื่อฮั่นสินก็นึกได้จึงว่า แต่ก่อนเป็นคนจน ฌ้อปาอ๋องเลี้ยงเป็นจิบเก๊กหนึงสำหรับถือทวนตามหลังแต่ฟัมแจ้งรู้ว่าดี ทูลฌ้อปาอ๋องหลายครั้งให้ตั้งขุนนางผู้ใหญ่ ฌ้อปาอ๋องไม่เชื่อคำ ฟัมแจ้งฮั่นสินเสียใจจึงหนีมา ถ้าเราทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องเกลือกจะไม่ต้องพระทัยด้วยทราบว่าเป็นคนจน ถ้าไม่เลี้ยงกลัวจะเสียที แฮเฮาหยินว่าฮั่นสินคนนี้มีวิชาเกินมนุษย์ควรที่จะเป็นแม่ทัพ ด้วยรู้ตำราโบราณโดยวิชาการสิ่งใดเอามาลองผินหลังว่าไม่เพี้ยนผิด เสียวโหจึงว่าพรุ่งนี้ท่านจงให้คนพามาจะได้ไต่ถามข้อความในแผ่นดิน ถ้าฮั่นสินสำแดงวิชาถูกต้องเรากับท่านจึงช่วยกันทูลให้ชุบเลี้ยง แฮเฮาหยินพูดกับเสียวโหแล้วก็ลาไป ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียงก๊กเสียวโหออกจากบ้านไปอยู่ ณ เชียงสูสำหรับที่ ว่าราชการ
ฝ่ายแฮเฮาหยินใช้คนไปเชิญฮั่นสินให้ไปหาเสียงก๊กเสียวโห คนใช้ไปหาฮั่นสินที่ร้านอาศัย แจ้งความว่า เสียงก๊กเสียวโหให้หาท่านไปที่ว่าการ ฮั่นสินกับคนใช้ก็พากันไป ณ ที่เซียงฮู คนใช้จึงบอกนายประตูว่า แฮเฮาหยินให้พาฮั่นสินมาหาเสียงก๊ก นายประตูเข้าไปแจ้งความตามคนใช้บอก เสียงก๊กเสียวโหจึงสั่งให้รับฮั่นสินเข้าไปใกล้ประตูตึก ฮั่นสินอยู่แต่ภายนอก เสียงก๊กเสียวโหเห็นออกมาต้อนรับ จับมือฮั่นสินเดินเข้าไปถึงที่ยังมิทันนั่ง จึงถามฮั่นสินว่า แฮเฮาหยินชมว่าท่านมีสติปัญญา รู้วิชาลึกซึ้งแล้วว่าท่านจะใคร่พบเราด้วยธุระประการใด ฮั่นสินได้ฟังจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องนั้นได้ยินเขาเล่าลือว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องอยู่ในยุติธรรม ตัวท่านเล่าก็เป็นคนซื่อตรงตั้งใจจะบำรุงแผ่นดิน คิดหาแต่คนมีสติปัญญารู้ในการพิชัยสงคราม ใจของท่านมีความปรารถนาที่จะหาคน ดีถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้น เปรียบเหมือนหนึ่งบุคคลขึ้นเขาผงคลีฟุ้งติดตัว แดดร้อนกระหายน้ำจะหาห้วยธารก็ไม่พบ พอฝนตกลงมาได้กินแลอาบชำระกายหมดมลทิน ตัวข้าพเจ้าไม่คิดแก่ลำบากสู้มาไกลกันดารถึงหมื่นเส้นกว่าจะถึงเมืองนี้หลายวัน แต่สืบแสวงตั้งใจมาหาท่าน พอพบบ้านแฮเฮาหยิน เห็นหนังสือจารึกไว้ที่ประตูก็รู้ว่าจะใคร่ลองวิชาหาแม่ทัพ ได้พูดกับแฮเฮาหยินสิ้นฉบับที่สาม ข้าพเจ้าจึงว่าจะขอพบเสียงก๊ก บัดนี้ได้มาถึงท่านดูอาการไม่เหมือนข้าพเจ้าคิดมาเห็นจะต้องกลับไปบ้านเก่า เสียวโหจึงว่าขอบใจท่านที่อุตส่าห์ตั้งใจมา ซึ่งได้พบกันยังไม่รู้ว่าดีหรือจะมีธุระประการใด ซึ่งคำว่า ท่านจะกลับคืนไปบ้านนั้นประหลาดอยู่ โดยวิชาการเราก็ไม่เห็นประจักษ์ แม้นท่านรักจะอยู่ด้วยกันสำแดงกลอุบายซึ่งรู้ให้ชมก่อนจึงจะสมกับคำท่าน ฮั่นสินว่าเมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊กมีเจ๋อ๋องครองสมบัติในเมืองเจ๋ พอใจดูนางขับบำเรอจะใคร่ฟังเสียงพิณ สืบรู้ว่าชายผู้หนึ่งอยู่ ณ เมืองจี๋น การดีดพิณชำนาญ จึงใช้คนไปชักชวนได้ตัวมา เจ๋อ๋องนั่งอยู่ที่สูงจึงใช้ให้ชายผู้นั้นดีดพิณ ชายผู้นั้นคิดน้อยใจตอบว่าเมื่อท่านไม่จัดแจงที่รโหฐานให้ข้าพเจ้านั่ง แล้วไม่บอกว่าจะฟังเพลงอันใด การซึ่งจะคำนับบูชาครูก็ยังมิได้ทำ ท่านมาดูหมิ่นแก่ข้าพเจ้าเหมือนทาสในเรือน ท่านสินั่ง ข้าพเจ้าต้องยืนอยู่จะรู้ที่ดีดพิณประการใด แต่คนดีดพิณเขายังถือวิชาต่อว่าเจ๋อ๋องๆ ต้องจัดแจงที่ให้ชายผู้นั้นนั่ง ครั้นข้าพเจ้ามาเห็นท่านทำอาการดังนี้เหมือนไม่รักพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงจะต้องกลับไป
เสียวโหได้ฟังก็รู้อัชฌาสัย จึงเชิญให้ฮั่นสินนั่งที่สมควรแล้วว่า ข้าพเจ้าประมาทลืมหลงสติ ขอขมาท่าน ฮั่นสินก็คำนับรับขมาแล้วว่า ข้าพเจ้าอุตส่าห์มาครั้งนี้ด้วยมีใจเจ็บแค้นฌ้อปาอ๋อง ครั้นรู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารีดังพระมหาสมุทรเป็นที่อาศัยแก่สัตว์ จึงหมายจะมาอยู่ด้วยช่วยคิดอ่านจะบำรุงแผ่นดิน แม้นสำเร็จราชการท่านผู้ขวนขวายหาคนดีก็จะมีความชอบเสมอกัน เสียวโหกลับถามฮั่นสินว่า ท่านพิเคราะห์ดูการแผ่นดินทุกวันนี้จะมีแต่ฌ้อปาอ๋องเป็นใหญ่ หรือผู้ใดจะเป็นกษัตริย์ เห็นว่าเมืองใดเป็นที่ชัยภูมิตั้งกรุงใหญ่มีชัยแก่ข้าศึกสืบวงศ์กษัตริย์ เมืองใดจะปราชัยพ่ายแพ้ ทุกวันนี้เมืองใดจะมีนํ้าใจกล้าแข็งคิดการทำศึกกับฌ้อปาอ๋องอยู่บ้าง ประการหนึ่ง ข้าศึกยกมามีกำลังหรือหากำลังไม่ทำไฉนจะรู้ ท่านได้เคยสังเกตมาประการใด
ฮั่นสินได้ฟังคิดว่า เสียงก๊กเสียวโหถามเป็นอุบายลองสติปัญญาแลความคิด จึงว่าอันเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นชัยภูมิสืบกษัตริย์มาทั้งเขตแดนก็กว้างขวาง แม่น้ำภูเขากั้นโดยรอบถึงร้อยยี่สิบตำบลไม่มีเมืองใดจะเสมอ บัดนี้ฌ้อปาอ๋องถือว่ามีกำลังตั้งตัวเป็นเจ้าขึ้นเองไม่กลัวคนนินทา ให้ทหารไปฆ่าพระเจ้างี่เต้ซึ่งเป็นเจ้าของตัวผิดประเพณีเป็นคนหาสติปัญญามิได้ แลละเมืองหํ้าเอี๋ยงซึ่งเป็นที่ชัยภูมิ ไว้ แต่บรรดาหัวเมืองเห็นว่าฌ้อปาอ๋องจะเป็นที่พึ่งมิได้ คิดจะเอาใจออกห่างหลายเมือง แต่ข้าพเจ้ารู้แน่อยู่นั้นคือเมืองเกงจี๋วหนึ่งเมืองลกเอี๋ยงหนึ่งเมืองโฮหลำหนึ่ง สามเมืองนี้ก็เสาะหาคนดีโดยวิชากลศึกหมายจะสู้รบกับฌ้อปาอ๋อง แต่ฌ้อปาอ๋องหารู้ตัวไม่ ประมาทใจซํ้าให้พระเจ้าฮั่นอ๋องมาอยู่เมืองโปต๋ง เหมือนหนึ่งปล่อยเสือเข้าป่า ด้วยฌ้อปาอ๋องสำคัญว่าเมืองกันดาร อันเมืองโปต๋งนี้ถึงจะซ้อมหัดทหารกว่าจะชำนาญเพลงอาวุธก็ไม่มีผู้ใดรู้ แม้นคนมีสติปัญญามาอยู่ก็จะเป็นที่ตั้งตัวได้ ถึงเมืองใดจะมีรี้พลยกมาทำอันตรายก็ยากทั้งหนทางก็กันดาร ประการหนึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อนผ่อนกฎหมายลงสามประการ ไพร่บ้านพลเมืองชวนกันสรรเสริญคอยท่าอยู่ทุกตัวคน จะใคร่ให้เป็นเจ้าแผ่นดิน เมื่อข้าพเจ้าจะมานี้รู้ว่าฌ้อปาอ๋องจะยกไปเมืองแพเสีย ตั้งให้เจียงหำ ตั้งอี้ สุมาหืนเป็นสามจีนอ๋องมาป้องกันรักษาด่านสามจีนทั้งสามชั้น หวังจะให้กองทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องไปมายาก แต่พวกเมืองหํ้าเอี๋ยงโกรธแค้นเจียงหำตั้งอี้สุมาหืนว่า พาญาติพี่น้องสมัครพรรคพวกของชาวเมืองไปตายเป็นอันมาก คนเหล่านี้เห็นจะไม่ยอมอยู่กับเจียงหำ ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพไปชาว เมืองสามจีนเห็นจะจับเจียงหำตั้งอี้สุมาหืนมาส่ง ถึงเมืองหํ้าเอี๋ยงก็จะได้โดยง่าย จึงหมายว่าเมืองหลวงจะเป็นที่มั่น ซึ่งจะคิดอ่านชนะแลแพ้เห็นอยู่เท่านี้ผู้มีสติปัญญาย่อมพิเคราะห์เห็นด้วยกันทั่ว ท่านก็เป็นเซงเซียวผู้สำเร็จราชการก็คงจะรู้อยู่แต่จะแกล้งถามลองใจ
เสียวโหได้ฟังฮั่นสินแจ้งข้อความไม่ขัดข้อง จึงปราศรัยว่าท่านมีสติปัญญาโดยแท้ แต่เราจะยกไปทำศึกกับฌ้อปาอ๋องนั้นคิดประการใดจึงมีชัยแก่ชาวเมืองฌ้อ ฮั่นสินจึงว่าป่านนี้ฌ้อปาอ๋องยกไปเมืองแพเสียแล้ว สามจีนอ๋องก็พึ่งจะยกมาหาทันจัดแจงบ้านเมืองด่านทางมั่นคงไม่ ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพรีบไปเห็นจะได้ที ถ้าไม่ทำขณะนี้เมืองเจ๋หนึ่งเมืองงุยหนึ่งเมืองเตียวหนึ่ง เขาก็เที่ยวหาผู้มีสติปัญญาอยู่ ถ้าได้แม่ทัพแลที่ปรึกษาสมคิดเห็นจะยกเป็นสี่ทัพ มาตีชิงเอาเมืองหํ้าเอี๋ยงไว้ เป็นที่มั่นรวบรวมผู้คนได้มากจะเกณฑ์มาตีเมืองสามจีนอ๋องต้นทางไว้ พวกท่านก็จะอยู่ในเมืองโปต๋งจนตาย ถึงฌ้อปาอ๋องจะยกมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงก็เห็นไม่ได้ด้วยเป็นที่ชัยภูมิมั่นคงนัก
เสียวโหได้ฟังก็เดินเข้ามาใกล้ฮั่นสินทำเป็นกระซิบว่า ตัวท่านจะมาอยู่ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ ก็จะชุบเลี้ยงท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพไปทิศตะวันออก สะพานจั๋นโต๋ก็เผาเสีย แล้วจะมิต้องทำทางลำบากหรือ ฮั่นสินหัวเราะแล้วว่าท่านมาประมาทข้าพเจ้าๆ ก็ย่อมรู้ว่าผู้มีปัญญาปรึกษากับท่านเผาทางจั๋นโต๋เสียนั้น เพราะรู้ว่าทางอื่นจะไปได้ให้ฌ้อปาอ๋องประมาทจะไม่ให้กองทัพมากระทำแก่เมืองตะวันตก ทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องมิได้คิดกลับไปเมืองตะวันออก อุบายอันนี้จะลวงได้แต่ฌ้อปาอ๋อง ที่ท่านมีสติปัญญาก็ย่อมจะรู้ เสียวโหได้ยินฮั่นสินว่ากล่าวถูกต้องกับความลับที่เตียวเหลียงบอกก็ดีใจลุกขึ้นคำนับแล้วว่า แต่เราเข้ามาอยู่เมืองโปต๋งเหมือนคนเมาสุรานอนหลับอยู่ที่มืด ท่านว่ากล่าวเหมือนให้สร่างเมาสุราตื่นขึ้นเห็นดวงพระอาทิตย์ เรามีความรักท่านเป็นอันมาก จึงสั่งให้คนใช้ไปเลือกม้าที่ดีมาให้ฮั่นสินขี่ม้าหนึ่ง เสียวโหก็ขึ้นม้านำฮั่นสินมาถึงบ้านสั่งให้คนใช้ไปยกโต๊ะมาตั้ง ครั้นฮั่นสินเสพสุราแล้ว เสียวโหจึงถามว่าประเพณีจะเป็นแม่ทัพ เราพิเคราะห์ดูก็เหมือนเรือนครัวเป็นที่ไว้สิ่งของ ซึ่งจะเป็นกำลังแลรักษาชีวิตแห่งทหารทั้งปวง ท่านก็มีสติปัญญาจะเป็นคติประการใดบ้าง ฮั่นสินจึงว่าการที่จะเป็นแม่ทัพนั้น ให้รู้สติดีห้าประการมีโทษอยู่สิบอย่าง คติดีนั้น ประการหนึ่งคิดกลอุบายเห็นผู้ใดจะทำได้จึงใช้ไปทำ ถ้าจะฝึกสอนทหารให้มีสง่าข้าศึกจึงจะเป็นที่เกรงกลัว แล้วให้ตั้งตัวมีอำนาจดังราชสีห์ ข้อสองนั้นให้มีน้ำใจโอบอ้อมแก่ทหารรักให้เสมอกัน ผู้ใดมีความชอบจึงเพ็ดทูลให้ ถ้าผู้ใดผิดทำตามผิดอย่าถือโกรธผู้น้อย ข้อสามให้ตรองความแล้วจึงสั่งดัง งาช้างมีแต่จะยาว จงรักษาความสัตย์ทำการสิ่งใดให้แน่นอนอย่าเจรจาเป็นคำสอง ข้อสี่มีศึกมารู้ว่า แม่ทัพเคยชนะศึกเพราะกำลังพลมาก ผู้จะอยู่แก้ทัพรับมิได้เพราะมีพลน้อย อย่าถือตัวทำองอาจจะออกรบเมื่อกำลังกล้า จงหาที่มั่นให้ได้ก่อนจึงต่อสู้แล้วตรองดูอุบายหมายชนะจึงทำ ข้อห้าถ้าตัวเป็นแม่ทัพถึงไปตีเมืองใดมีรี้พลมาก อย่าคิดกำเริบทรยศเจ้านายของตัว ผู้ใดรักษาคติห้าประการนี้ ให้ถูกถ้วนก็ควรจะเป็นแม่ทัพได้ ซึ่งโทษจะมีแก่แม่ทัพสิบประการ คำรบหนึ่งว่าพึงถึอแต่น้ำใจไม่รักชีวิตคิดว่าตัวเข้มแข็งไม่ตรองดูให้รู้กำลังศึก คำรบสองไม่ส่องโดยปัญญาอาการร้อนแลเย็นเห็นแต่จะทำโดยเร็ว คำรบสามห้ามน้ำจิตอย่าให้โลภ ถ้าเห็นแก่โลภเอาทรัพย์ผู้อื่นมาเป็นประโยชน์โทษมีหลาย ประการ คำรบสี่มีน้ำใจอ่อนคนผิดมาอ้อนวอนไม่ฆ่าตามอาญาศึก คำรบห้าถือปัญญาแต่ตัวไม่กลัวข้าศึกคิดชนะท่าเดียว คำรบหกเป็นคนหูเบาถ้ามีผู้มาว่าสิ่งใดก็เชื่อฟัง ไม่หนักแน่นตรึกตรองดูให้ละเอียด คำรบเจ็ดมีแต่ใจโมหันธ์ไม่เลือกคนที่ดีใช้กลับให้คนชั่วเป็นใหญ่บัญชาการทหารมักเสียใจ คำรบแปดถือตัวว่าไม่มีใครเสมอ ทำการไม่ปรึกษานายทัพนายกอง คำรบเก้าไม่เอาใจของตัวเป็นแน่ ฟังแต่คำคนพูดเพราะเชื่อถึอเอาถ้อยคำผิดมาทำศึก คำรบสิบเป็นแม่ทัพไปที่เปลี่ยวแลทางกันดาร ก็มิได้มีความเมตตาแก่ทหารโดยกำเริบอิสริยยศ พูดจาข่มขี่ติเตียนเพื่อนฝูงทั้งปวง แลโทษสิบประการนี้ถ้าผู้ใดละมิได้ไม่ควรจะเป็นแม่ทัพ เสียวโหจึงว่าแม่ทัพทุกวันนี้มีสติปัญญาประการใดบ้าง คำเหมือนอย่างท่านว่ามานี้จะมีบ้างหรือ ฮั่นสินว่าแม่ทัพทุกวันนี้ บางคนมีกำลังแลน้ำใจองอาจแต่ สติปัญญาน้อย ที่มีวิชาความรู้มาก ไม่กล้าหาญในการศึกมีแต่ทิฐิต่อตีทหาร ครั้นเหตุมีมาจะหารือผู้น้อยกลัวอาย บางทีทหารมีความชอบปกปิดเสียคิดเอามาเป็นความชอบของตัว ซึ่งจะหาเสมือนแม่ทัพแต่ก่อนที่มีสติปัญญาพร้อมนั้นหายากนัก เสียวโหจึงว่าถ้าท่านจะได้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองฝ่ายตะวันออก ความคิดของท่านจะทำประการใดจงว่าให้เราเห็นด้วยจะได้ทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ชุบเลี้ยงท่าน ฮั่นสินว่าข้าพเจ้าได้เป็นแม่ทัพจะบังคับคนนับแสนให้สิทธิ์ขาด แม้นจะตั้งค่ายหมายให้มั่นเหมือนภูเขาใหญ่ ใจทหารจึงไม่สะดุ้งสะเทือน แม้นจะเดินทัพจะเอาอย่างแม่น้ำไหลเชี่ยว ถึงข้าศึกจะตั้งสกัดอยู่เหมือนสวะปะน้ำเชี่ยวหรือจะทนได้ ถ้าจะใช้ทหารไปทำศึกเสียทีจวนจะถึงที่ตาย ข้าพเจ้าจะช่วยไว้ให้กลับคืนได้ชัยชนะจึงจะเห็นว่าเป็นทัพเทพยดา แม้นทหารจะไม่กล้าข้าพเจ้าคิดโดยแยบคายให้องอาจจงได้ ถึงศัตรูจะมีกลอุบายพึงทำลายกลนั้นเสียจึงนับว่าชาติชายชำนาญศึก ถ้ามีคนแต่สิบหมื่นจะยกไปล้อมข้าศึกให้เห็นว่ามีคนรบถึงร้อยหมื่น ประการหนึ่งสังเกตฤกษ์ล่างแลฤกษ์บนดูกำลังท่าน ต้องตามตำรับที่เรียนรู้แล้วจึงทำการ ถ้าจะคิดกลอุบายก็จะทำให้มิตรคิดแพ้เสียก่อน จึงจะตรึกตรองเอาชัยชนะต่อภายหลัง ซึ่งข้าพเจ้ามาพึ่งพระบารมีพระเจ้าฮั่นอ๋องครั้งนี้ หมายจะทำการให้เหมือนอิอี๋นครั้งแผ่นดินเสียงถาง ซุยเหงาครั้งแผ่นดินพระเจ้าปูต๋ง เกียงจูแหยครั้งแผ่นดินพระเจ้าบุนอ๋อง แลยงจูครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก ท่านทั้งสี่คนนี้ไม่มีใครสู้รบแผ่นดินจึงราบคาบ ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ตำรับของท่านทั้งสี่จึงคำนับว่าเป็นครู
เสียวโหได้ฟังจึงคิดว่า ฮั่นสินผู้นี้รู้ในวิชาการแม่ทัพถามสิ่งใดมิได้ข้องขัด ทั้งนี้ก็เพราะบุญพระเจ้าฮั่นอ๋องฮั่นสินจึงหนีมาสามิภักดิ์ เสียวโหว่าท่านอยู่กับเราที่นี่ก่อนพรุ่งนี้จะไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ทราบ ว่าแล้วสั่งคนใช้ให้อยู่ปรนนิบัติฮั่นสิน เสียวโหก็กลับมาบ้าน ฮั่นสินอาศัยอยู่ในตึกจึงคิดว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะได้เห็นพระทัยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ถ้าเลี้ยงเราเป็นใหญ่ก็เห็นว่ารักคนดี แม้นขัดเสียวโหมิได้ จำใจเลี้ยงเราจึงจะเอาหนังสือออกให้ดู
ฝ่ายเสียวโหนอนรำพึงถึงฮั่นสินว่า สติปัญญาควรเป็นผู้ใหญ่ เหตุไฉนเตียวเหลียงไม่พบฮั่นสินหรือหนังสือจึงไม่มีมา ครั้นเวลาเช้าเข้าไปในวัง พบแฮเฮาหยินก็พากลับไปเฝ้าทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ข้าพเจ้าพบคนมีสติปัญญาหนีมาแต่ฌ้อปาอ๋องตั้งใจมาเฝ้า ข้าพเจ้าทั้งสองได้ไล่เลียงเอาตำราออกสอบสวนเห็นดีโดยแท้ พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่าคนทำศึกด้วยกันมาแต่ก่อน ท่านก็ย่อมรู้จักจะเป็นคนชั่วแลดีชื่อเสียงก็จะปรากฏอยู่บ้าง คนซึ่งมาท่านหารู้จักชื่อไม่หรือ เสียวโหจึงทูลว่าคนนี้เดิมอยู่บ้านไผ่หยิมชื่อฮั่นสินเมื่อมาอยู่กับฌ้อปาอ๋องๆ ให้เป็นแต่จิบเก๊กหนึงคนถือทวนแห่ แต่ทูลเตือนสติในการศึกหลายครั้ง ฌ้อปาอ๋องไม่ฟังคำกลับจะเอาโทษ ฮั่นสินจึงหนีมา ดูวิชาแลความคิดเสมอกับอิอี๋นหนึ่ง เกียงจูแหยหนึ่ง ซุยเหงาหนึ่ง ยงจูหนึ่งสี่คนซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่มาแต่ก่อน พระเจ้าฮั่นอ๋อง ทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า ฮั่นสินนี้เมื่อเราอยู่เมืองไผ่ก่วน ได้ยินว่าเป็นคนยากจนเที่ยวตามถนนหากินกลางตลาดไม่มีใครนับถือ ท่านจะเอามาเปรียบคนทั้งสี่ซึ่งเป็นแม่ทัพนั้นไม่ควร ครั้นเราจะนับถือเชื่อฟังท่าน นานไปฌ้อปาอ๋องแลหัวเมืองทั้งปวงรู้ก็จะหมิ่นประมาทว่า เราเอาฮั่นสินมาเลี้ยงเป็นขุนนาง ถึงจะให้คุมทหารไปทำศึกผู้ใดจะกลัวเกรง เสียวโหจึงว่าท่านที่ดีมาแต่ก่อน ก็ย่อมเป็นคนยาก เหมือนอิอี๋นก็เป็นคนเก็บฟืนขาย เกียงจูแหยเล่าก็เป็นคนตกเบ็ด ซุยเหงาแต่ก่อนเป็นลูกจ้างลากเกวียนครั้นนานมาได้เป็นแม่ทัพเที่ยวปราบหัวเมือง ฮั่นสินผู้นี้ไม่มีแต่ทรัพย์สินเงินทอง ใจข้าพเจ้าเห็นจะบังคับทหารในการศึกได้ ด้วยภายในใสสว่างดุจดาวในท้องฟ้าหาผู้เสมอนั้นยาก ซึ่งฮั่นสินมีใจภักดีมาสามิภักดิ์ครั้งนี้เหมือนมีกำแพงกั้น ถ้ามิดังนั้นดังได้แก้วอันวิเศษ ถ้าไต้อ๋องไม่เลี้ยงเป็น แม่ทัพจะกลับไปอยู่เมืองอื่น เห็นจะไม่ได้เมืองหํ้าเอี๋ยง เหมือนยกกำแพงซึ่งทำแล้วกับแก้วอันประเสริฐให้กับผู้รับฮั่นสินไว้ ขอจงใช้ฮั่นสินดูสักครั้งหนึ่งก่อน พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเสียวโหกับแฮเฮาหยินว่าจึงสั่งให้พาฮั่นสินเข้ามาเฝ้า แฮเฮาหยินคำนับรับสั่งแล้วออกไปบอกฮั่นสินว่ารับสั่งให้หาท่าน ฮั่นสินจึงคิดว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องให้หาครั้งนี้ดูทีจะไม่เลี้ยงเป็นใหญ่ ครั้นถึงที่เฝ้าคุกเข่าลงคำนับแล้วยืนอยู่ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า หนทางก็ไกลกันดารท่านหนีฌ้อปาอ๋องมาปรารถนาจะอยู่กับเราโดยสุจริตนั้นขอบใจแล้ว แต่ยังไม่เห็นฝีมือแลสติปัญญา ท่านจงไปตรวจตราการดูแลที่ฉางข้าวก่อน เมื่อเราจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงจึงจะเลี้ยงท่านเป็นใหญ่ ฮั่นสินได้ฟังคิดน้อยใจครั้นจะขัดรับสั่งก็กลัวด้วยพึ่งเข้ามาอยู่เป็นคนใหม่จำใจไปดูการ ให้วัดฉางกว้างยาวสูงแล้วจับลูกคิดดีดดูก็รู้ว่าข้าวมีอยู่เท่านั้น ถูกกับจำนวนขึ้นฉาง ผู้เฝ้าฉางเห็นฮั่นสินมีสติปัญญา ก็เข้าไปคำนับแล้วว่าแต่ข้าพเจ้าเฝ้าฉาง ยังไม่เห็นผู้ใดที่จะสันทัดดีดลูกคิดเหมือนท่าน ฮั่นสินได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าทำไมกับการเช่นนั้นเล่า ถึงจะมากกว่าหมื่นพันเราก็ทำได้
ฝ่ายเสียวโหตั้งแต่พระเจ้าฮั่นอ๋องให้ฮั่นสินไปกำกับฉาง ก็ให้คนไปสอดแนมดูรู้ว่าดีในทางดีดลูกคิด จึงให้หาฮั่นสินมาบอกว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะลองใจท่าน เราให้คนไปดูเห็นว่าฉลาดจริง ฮั่นสินจึงว่าการลูกคิดถ้ารู้ชัดเจนแล้วถึงอาณาเขตกว้างก็ทำได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าข้าวในฉางค้างหลายปีมีแต่จะเสีย ขอท่านจงทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง ให้เอาข้าวเก่าออกแจกให้ราษฎรทั้งปวงกินเสียก่อน จึงเอาข้าวใหม่เข้าไว้แทน เสียวโหได้ฟังก็เห็นชอบด้วย พาฮั่นสินเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามที่ปรึกษากันนั้นทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องชมฮั่นสินว่าสติปัญญาเห็นจะช่วยรักษาแผ่นดินได้ จึงสั่งให้ฮั่นสินไปจัดแจงจ่ายข้าวในฉาง ฮั่นสินก็คำนับลาออกมาจำหน่ายข้าวแก่ราษฎร สั่งกำชับไม่ให้ผู้ใดเอาสัดใหญ่มาตวงขึ้นฉาง ขุนนางเก่าที่เป็นคนโลภฮั่นสินก็ถอดเสีย คนที่ดีไม่ลำเอียงเอาไว้ใช้ให้ ตรวจถังตวงข้าวขึ้นตวงข้าวลง ไม่ทันถึงเดือนข้าวก็เต็มเหมือนแต่ก่อน ราษฎรมีความยินดีสรรเสริญว่าขุนนางซึ่งกำกับฉางข้าวแต่ก่อน เอาข้าวมาตวงได้ความเดือดร้อนเจ็บแค้นนักเสียเงินทองเป็นสินจ้าง ขุนนางผู้มาเป็นใหม่นี้ดี มีผู้มาบอกเสียวโหว่าไพร่บ้านพลเมืองชมฮั่นสินทุกตัวคน

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง คิดจะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงยังหาแม่ทัพมิได้ไม่เสด็จออกหลายเวลา อยู่วันหนึ่งเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสปรึกษาราชการแผ่นดินว่าเราจะกลับไปตีเมืองตะวันออก เตียวเหลียงนั้นไปหาแม่ทัพหนังสือลับก็ยังไม่มีมาถึง ครั้นจะตั้งคนอื่นขึ้นก็เป็นห่วงด้วยเตียวเหลียง ท่านจะคิดประการใด เสียวโหจึงทูลว่าถ้าเสด็จไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ขอให้ตั้งฮั่นสินเป็นแม่ทัพ ครั้นจะงดไว้คอยหนังสือเตียวเหลียงเห็นจะช้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าฮั่นสินเป็นแต่จิบเก๊กหนึงพึ่งมาอยู่กับเรา ครั้นจะตั้งเป็นแม่ทัพยังจะรับฌ้อปาอ๋องได้แลหรือ เสียวโหทูลว่าฮั่นสินเป็นคนดีมีสติปัญญาชำนาญในการกลศึก ควรจะเป็นแม่ทัพไปสู้รบกับทหารฌ้อปาอ๋องได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้เลื่อนที่ฮั่นสินเป็นโตอวย ให้ดูแลการในฉาง แล้วตรัสแก่ขุนนางว่า เรามีความวิตกด้วยบิดาแลบุตรภรรยาเรา ป่านนี้ฌ้อปาอ๋องพาไปไว้เมืองแพเสียจะเป็นประการใดก็ไม่รู้ ทุกวันนี้ไม่มีความสบายแม้นจะฝันครั้งใดมีแต่ร้าย เสียวโหจึงทูลว่าครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก เกงก๋งเป็นเจ้าเมืองเจ๋บรรทมกลางวันฝันว่าขึ้นเขาพบเสือ กลับลงมาเดินตามหนองเห็นแต่งู ครั้นตื่นบรรทมแล้ว เวลาเช้าเสด็จออกมาตรัสบอกแก่อันจูตามนิมิตแล้วว่าเราไม่มีความสบายจึงฝันวิปริตดังนี้ อันจูทูลว่าธรรมดาเสือก็ย่อมอยู่บนเขางูนั้นควรที่จะอยู่กับหนอง ทรงพระสุบินสองประการนี้ ไม่ควรที่จะทุกข์ว่าฝันร้าย ข้าพเจ้าทุกข์อยู่ด้วยบ้านเมืองไม่มีคนดี ซึ่งจะเป็นแม่ทัพบังคับทหารในการศึก ข้อหนึ่งมีคนดีใช้ไม่ใช้ให้สมโดยวิชา ข้อหนึ่งคนรู้ในการศึกควรจะเป็นทหารทั้งความคิดก็ดีมีอยู่ในเมืองไม่รู้ สามประการนี้จึงได้วิบัติต่างๆ เหมือนอย่างพระองค์ตรัสว่าฝันเพราะไม่สบายพระทัย ซึ่งจะกลับไปทำศึกสู้รบกับฌ้อปาอ๋อง ข้าพเจ้าก็สืบสวนหาแม่ทัพถวายครั้นได้คนดีมาอยู่ใกล้ไต้อ๋อง ไม่ตั้งแต่งกลับจะให้ไปหาไกล แม้นฌ้อปาอ๋องยกมาผู้ใดจะเป็นแม่ทัพรับศึกใหญ่ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าฮั่นสินมาอยู่กับเราไม่ถึงเดือนให้เลื่อนถึงสองครั้ง ครั้นจะให้เป็นแม่ทัพใหญ่ใครจะนับถือฮั่นสิน ด้วยทหารยังไม่เห็นวิชาแลความชอบ อันหนึ่งเตียวเหลียงได้กำหนดไว้ ก็ยังไม่มีหนังสือแจ้งข้อความมาเราจะคอยฟังข่าวอีกสักสองสามเดือน ถ้าช้าไปจึงจะจัดแจงตั้งแม่ทัพยกกลับไปตีเมืองตะวันออก ตรัสแล้วก็เสด็จขึ้น เสียวโหออกมาจากที่เฝ้าชวนฮั่นสินไปถึงบ้าน เสียวโหจึงบอกฮั่นสินว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสถึงท่านว่าเป็นคนดีมีสติปัญญารู้กิจการรอบคอบถึงจะเป็นแม่ทัพก็ได้ แต่เตียวเหลียงสัญญาไว้จะไปหาแม่ทัพ ถ้าได้จึงจะให้หนังสือเป็นสำคัญมา จะคอยท่าสักสองสามเดือนถ้าพ้นกำหนดไปแล้วจึงจะตั้งแม่ทัพขึ้น ฮั่นสินได้ฟังจึงคิดว่า ถ้าจะเอาหนังสือเตียวเหลียงออกมาให้ดู ก็จะว่าเราสมยอมกับเตียวเหลียง ถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องชุบเลี้ยงก็เพราะการจำเป็น เราจะซ่อนหนังสือไว้ก่อน ดูใจพระเจ้าฮั่นอ๋องกับเสียวโห แม้นรักเราจริงก็จะตามไปภายหลังจึงจะให้ดูหนังสือลับ คิดแล้วพูดว่า ขอบใจท่านช่วยทูลทำนุบำรุงด้วยนํ้าใจกรุณาว่าแล้วก็คำนับลาไปบ้าน
ฝ่ายทหารซึ่งมาในกองทัพจิวพุนคิดกันหนีไปสิบคน อยู่วันหนึ่งฮั่นสินจึงสั่งคนใช้ว่า พรุ่งนี้เราจะไปนอกเมืองจงผูกม้ามาเตรียมไว้ ครั้นเวลาตีสิบเอ็ดฮั่นสินเขียนหนังสือไว้ที่ผนังตึก แล้วจับกระบี่สะพายแล่งขึ้นม้าออกประตูตะวันออกไปทางแม่น้ำหันเข
ฝ่ายคนใช้เห็นฮั่นสินหายไปจนบ่ายแคลงใจอยู่ จึงไปแจ้งความแก่เสียวโหว่า ฮั่นสินหายไปตั้งแต่ตีสิบเอ็ดยังไม่กลับมา ผิดเวลาซึ่งเคยไปแต่ก่อน ครั้นข้าพเจ้าเข้าไปในตึกที่ฮั่นสินอยู่เห็นเขียนหนังสือไว้สองบรรทัด
เสียวโหได้ฟังตกใจจึงคิดว่า ถ้าฮั่นสินไปเสียจากเมืองนี้ที่จะหาแม่ทัพใหญ่นั้นยาก จำจะไปดูให้รู้ความก็ขึ้นม้ารีบไปถึงที่อยู่ฮั่นสิน ถามบ่าวฮั่นสินซึ่งอยู่ ณ ฉางว่า เมื่อนายของเจ้าจะไปได้สั่งไว้อย่างไรบ้าง ชาวฉางแจ้งความว่าเวลาเย็นวานนี้ฮั่นสินสั่งข้าพเจ้าให้ผูกม้าว่าจะมีที่ไปทางไกล ครั้นรุ่งขึ้นวันเมื่อจะไปนั้นจึงเขียนหนังสือไว้ที่ผนังตึก แล้วก็ขี่ม้าออกไปทางประตูทิศตะวันออกจนเวลาป่านนี้ไม่เห็นกลับมา เสียวโหแจ้งความก็เดินขึ้นไปบนตึกเห็นหนังสืออ่านดูได้ความว่า ตัวเรานี้อุปมาดังพระจันทร์ขึ้นค่ำหนึ่งยังไม่เห็นดวง คนทั้งปวงเห็นแต่ดาวก็สำคัญว่าแสงกล้า ถ้ามิดังนั้นเหมือนหนึ่งม้าที่มีฝีเท้าอาจเดินทางได้วันละหมื่นเส้น แต่ยังไม่มีผู้ขับขี่จึงไม่รู้ว่าดี ข้อหนึ่งจะให้นายทหารทั้งปวงเห็นว่าตัวดีมีสติปัญญา อนึ่งก็เป็นคนพลัดบ้านเมืองมาหารู้ที่จะคิดการอย่างไรไม่ ประการหนึ่งเหมือนกระบี่อันมีคมดังกรดจมอยู่ในแผ่นดิน ไม่มีผู้ใดขุดมาใช้ใครจะเห็นว่าดี อนึ่งเห็ดมีสีแดงเป็นของวิเศษบังเกิดขึ้นในที่สงัดไม่มีผู้ใดไปจึงไม่รู้แห่ง อนึ่งเหมือนดอกไม้มีสีอันงามกลิ่นหอมดังดอกไม้ในเมืองฟ้า ถ้ายังเกิดอยู่ในภูเขาอันเป็นที่คนไปไม่ถึงทำไฉนจึงจะได้มาชม อนึ่งหญิงสาวรูปงามบริสุทธิ์ ต่อชายไปพูดจาเล้าโลมให้เห็นนํ้าใจจึงจะยอมมาอยู่ด้วย เสียวโหอ่านหนังสือแจ้งความคิดเสียใจว่า เราก็ได้ทูลไว้กับพระเจ้าฮั่นอ๋องถึงสองครั้งสามครั้ง พระเจ้าฮั่นอ๋องไม่เชื่อฟังมิได้ชุบเลี้ยงฮั่นสินให้สมควรโดยสติปัญญา ฮั่นสินจึงแกล้งหลบหลีกหนีตัวเสีย แม้นเราไม่ไปตามเกลี้ยกล่อมให้ฮั่นสินกลับคืนมาได้ ซึ่งเราจะอยู่ทำราชการสืบไปภายหน้าเห็นจะไม่มีความสุข แล้วสั่งให้บ่าวไปเลือกม้าที่มีฝีเท้ามาโดยเร็ว คนใช้ก็ไปผูกม้ามาเตรียมตามสั่ง เสียวโหคิดจะไปทูลลาพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นจะช้า จึงขึ้นม้าพาบ่าวรีบไปตามประตูทิศตะวันออก จึงถามคนที่เฝ้าประตูว่าเห็นใครประหลาดออกประตูนี้บ้าง คนซึ่งรักษาประตูบอกว่าเมื่อเวลาเช้าข้าพเจ้าเห็นคนหนึ่งขี่ม้าขาวออกทางประตูนี้ ถ้าจะไปประมาณทางสักห้าร้อยเส้น
เสียวโหได้ฟังก็ลงแส้ขับม้ารีบไปตามทาง พอถึงบ้านแห่งหนึ่งจึงถามชาวบ้านว่า ท่านยังเห็นคนขี่ม้ามาทางนี้บ้างหรือไม่ ชาวบ้านบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นไปทางนี้เวลาก็สายอยู่แล้ว ป่านนี้ถ้าจะไปประมาณทางสักหกร้อยเส้น เสียวโหได้ฟังชาวบ้านบอกดังนั้นคิดจะใคร่รีบไปตามเอาตัวฮั่นสินมาช่วยพระเจ้าฮั่นอ๋องกระทำศึก แต่ตัวยังไม่ได้กินข้าวเช้าหิวโหยนักจึงลงมาจากม้าหยุดอยู่พอหายเหนื่อย
ฝ่ายผู้ใหญ่ชาวบ้านครั้นรู้ว่าเสียวโหมาหยุดพัก ก็ชวนกันจัดของใส่โต๊ะยกมาให้เสียวโหๆ กินแล้วขึ้นม้ารีบไป
ฝ่ายชาวฉางต่างคนวิ่งไปบอกแฮเฮาหยินว่า บัดนี้ฮั่นสินหนีไปข้าพเจ้าได้ไปแจ้งความแก่เสียวโหๆ รู้ก็รีบตามฮั่นสินไปแต่เช้าแล้ว แฮเฮาหยินได้ฟังความดังนั้นก็ตกใจเรียกบ่าวขึ้นม้ารีบไปตามเสียวโห ฮั่นสินมาถึงแม่น้ำห้นเขเวลาค่ำเดือนขึ้นสว่าง ครั้นจะข้ามไปก็ไม่ได้ด้วยเป็นเดือนเก้า กำลังน้ำมาก ฮั่นสินขี่ม้าเลียบตามริมฝั่ง
ฝ่ายเสียวโหมาใกล้แม่น้ำหันเข จึงให้คนสนิทขับม้ารบไปก่อนหาเรือจะข้ามตามฮั่นสิน คนสนิทไปถึงริมฝั่งเที่ยวหาเรือก็ไม่ได้ เห็นแต่คนขี่ม้าขาวจึงรีบเข้าไป พบฮั่นสินจึงถามว่า ฮั่นเจียงกุ๋นทำไมท่านจึงหนี ให้นายข้าพเจ้ามีความทุกข์ถึึงท่านเร่งรีบติดตามมา พอเสียวโหไปถึงจึงว่าตัวเรากับท่านได้พูดจากันไว้ทุกสิ่ง เราก็ช่วยทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ ก็จะชุบเลี้ยงควรหรือมาตัดไมตรีเราเสียได้ เมื่อจะมานั้นก็ไม่บอกให้รู้ ว่าแล้วเสียวโหก็จับบังเหียนม้าฮั่นสินชวนกลับมา พอแฮเฮาหยินตามมาทันเสียวโหจึงถามแฮเฮาหยินว่า ทำไมท่านจึงรู้ได้มาตาม แฮเฮาหยินบอกว่าข้าพเจ้าออกจากเฝ้า ชาวฉางไปแจ้งความว่าฮั่นสินหนี ท่านรีบตามมาข้าพเจ้าคิดเสียใจจึงเร่งม้าพบท่านทั้งสองยินดีนัก แฮเฮาหยินสรรเสริญเสียวโหว่า ท่านมีกตัญญูต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องอุตส่าห์ติดตามฮั่นเจียงกุ๋นมาจนพบ ฮั่นสินเห็นเสียวโหกับแฮเฮาหยินมาตาม จึงว่าท่านทั้งสองควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ด้วยกตัญญูต่อแผ่นดินโดยสุจริต ทุกวันนี้ถ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้ว มีแต่เพ็ดทูลเบียดบังผู้ซึ่งมีสติปัญญาเสียไม่ให้ได้ดี ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องควรจะเป็นเจ้าแผ่นดินครองราชสมบัติไปภายหน้า เพราะท่านทั้งสองมีใจโอบอ้อมอารีดังนี้หายากนัก ประการหนึ่งสติปัญญาข้าพเจ้าก็น้อย ซึ่งท่านได้มาติดตามแล้ว ข้าพเจ้าก็จะกลับคืนไปทำราชการด้วยท่าน เสียวโหแฮเฮาหยินได้ฟังก็ยินดีพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งสองเห็นท่านมีสติปัญญาควรจะเป็นแม่ทัพได้ ซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องยังไม่ตั้งแต่งท่านนั้นเพราะเตียวเหลียงจะไปหาแม่ทัพมาให้ พระเจ้าฮั่นอ๋องรับคำไว้จึงรอท่าอยู่ท่านอย่าเพ่อเสียใจก่อน ถ้าช้า จนล่วงเดือนไปพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ชุบเลี้ยงให้สมยศของท่าน ข้าพเจ้าทั้งสองก็ไม่ทำราชการจะทูลลาออกจากที่ขุนนางกลับไปอยู่เมืองไภก้วน
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นมีความยินดี มาด้วยเสียวโหแลแฮเฮาหยิน ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออก จิวพุนก็เข้าไปทูลว่าทหารซึ่งมาในกองทัพหนีไปสิบคนให้ไปหาตัวไม่พบ พอนายประตูเข้ามาบอกว่า เสียวโหกับแฮเฮาหยินออกประตูไปสองวันยังหากลับมาไม่ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจิวพุนกราบทูลดังนั้นเสียพระทัยนัก จึงตรัสว่า เรามาตั้งอยู่ในเมืองโปต๋งนี้นายทหารซึ่งสามิภักดิ์แลเป็นเชลยมานั้นมันคิดถึงบ้านเมืองก็ทำเนา แต่เสียวโหนี้เป็นเพื่อนยากมาแต่เมืองไภก้วนไม่ควรจะหนีก็หนีได้ ตรัสแล้วเสด็จขึ้นทรงพระวิตกไม่เป็นที่จะสรงเสวย
ฝ่ายเสียวโหกับฮั่นสินพากันมา ณ ตึก ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียวโหกับแฮเฮาหยินก็เข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรเห็นเสียวโหกับแฮเฮาหยินจึงตรัสว่า ท่านกับเรานี้รักใคร่กันมาช้านาน ท่านจะไปแห่งไรก็ไม่บอก จิวพุนมาแจ้งว่าทหารหนีเราไม่มีความสุข ครั้นรู้ว่าท่านหายไปเราคิดวิตกนัก เสียวโหได้ฟังจึงทูลว่าพระคุณของไต้อ๋องซึ่งชุบเลี้ยงข้าพเจ้ายังมิได้ให้ขัดเคืองสิ่งใด ไม่ควรที่จะเอาใจออกห่าง ซึ่งข้าพเจ้าหายไปสองวันเพราะคนมีสติปัญญามาสามิภักดิ์นั้นหนีจึงต้องไปติดตาม ซึ่งมิได้ทูลลานั้นโทษข้าพเจ้าผิดแต่เป็นการเร็วจวนเวลานัก เพราะข้าพเจ้าคิดจะใคร่ได้แม่ทัพให้ไต้อ๋องกลับไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเสียวโหทูลดังนั้นจึงคิดว่า เสียวโหกับแฮเฮาหยินรักฮั่นสินนักจะใคร่ให้เป็นแม่ทัพโดยแท้ ซึ่งเราได้รับคำเตียวเหลียงไว้ ถ้าเตียวเหลียงได้คนดีจะมิเป็นสองคนไปหรือ คิดแล้วจึงตรัสว่าทหารทั้งปวงมาสามิภักดิ์แลได้มาแต่หัวเมืองทิศตะวันออกแต่ล้วนดีๆ ฝีมือกล้าแข็งหาไปตามเอามาไม่ไปตามแต่ฮั่นสินผู้เดียว เสียวโหได้ฟังจึงทูลว่าทหารทั้งปวงหนีพอจะหาได้ ซึ่งจะหาเหมือนฮั่นสินนี้ยากนัก ถ้าไต้อ๋องจะอยู่เมืองโปต๋งแล้ว จะให้ฮั่นสินไปอยู่เมืองอื่นก็ตั้งแต่จะไม่เป็นสุขปลายมือ ไต้อ๋องยังจะคิดเป็นเจ้าแผ่นดินกระทำศึกกับฌ้อปาอ๋องสืบไปเบื้องหน้า แม้นหาฮั่นสินไม่ผู้ใดซึ่งจะเป็นแม่ทัพเห็นจะรับฌ้อปาอ๋องไม่ได้ ถ้าฮั่นสินไม่ได้เป็นแม่ทัพแล้วข้าพเจ้าก็จะคืนเครื่องยศถวายขอลาไปอยู่บ้านเมืองเก่า ทิศตะวันออกเฉียงใต้ยืดไปเมื่อหน้าเมืองโปต๋งจะไม่พ้นฝีมือข้าศึกตะวันออก แฮเฮาหยินจึงทูลว่าซึ่งเสียงก๊กเสียวโหกราบทูลดังนี้ใช่จะเอ็นดูฮั่นสินก็หาไม่ เพราะมีความกตัญญูต่อแผ่นดินควรไต้อ๋องจะทำตาม
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังแฮเฮาหยินกราบทูลดังนั้น จึงตรัสว่าท่านทั้งสองนี้ฟังแต่คำฮั่นสิน บอกเล่าก็นับถือว่าดี แลขุนนางซึ่งจะเป็นแม่ทัพหายาก ทั้งสติปัญญาว่องไวโอบอ้อมอารีจึงจะเป็นแม่ทัพได้ ด้วยทหารของเราถึงสามสิบหมื่น ทหารเอกถึงเจ็ดสิบคนก็อยู่ในแม่ทัพทั้งนั้น ไม่ตรึกตรองดูให้แน่ก่อน จะด่วนตั้งฮั่นสินให้เป็นแม่ทัพ ถ้าไม่เหมือนท่านว่าทหารทั้งปวงก็จะตายเสียเปล่า ถ้าดีเหมือนพูดกับท่านไปทำศึกสู้รบกับฌ้อปาอ๋องได้ ท่านจึงจะมีความชอบ ประการหนึ่งฮั่นสินผู้นี้แต่บิดามารดาของตัวก็มิได้คิดกระทำการสนองคุณ ด้วยเป็นคนจนเที่ยวแต่ขอทานข้าวเขากินอยู่เป็นนิจ เมื่อครั้งทำราชการอยู่ในฌ้อปาอ๋อง ก็เป็นคนตามหลังถือทวนถึงสามปี ท่านจะให้เราตั้งเป็นแม่ทัพนั้นยังไม่ควรจะต้องงดรออยู่ก่อน
เสียวโหได้ฟังดังนั้นจึงทูลว่า ซึ่งไต้อ๋องตรัสทั้งนี้ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเกิดมาเป็นคน เมื่อคราวเคราะห์ร้ายแล้วไม่ควรมีโทษก็พึงมี เมื่อคราวเคราะห์จะดีย่อมจะคลาดแคล้วโรคภัยเจริญยศฐาศักดิ์ เมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊กกงจู๊ก็มีสติปัญญา แต่หากว่าเคราะห์ร้ายเที่ยวไปเล่นในเมืองจี๋น โจรทั้งปวงซึ่งเป็นคู่วิวาทกับเอียงฮอ ครั้นเห็นกงจู๊สำคัญว่าเอียงฮอจึงจับตัวกงจู๊ไว้ ครั้นรู้ว่ามิใช่เอียงฮอก็ปล่อยกงจู๊เสีย เหมือนฮั่นสินผู้นี้เมื่ออยู่กับฌ้อปาอ๋อง ฟัมแจ้งก็รู้อยู่ว่าเป็นคนมีสติปัญญา จึงทูลให้ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เมื่อฮั่นสินเคราะห์ยังร้ายอยู่นั้นฌ้อปาอ๋องก็จะฆ่าเสีย ประการหนึ่งข้าพเจ้าก็ได้ไต่ถามพูดจากันอยู่เนืองๆ จึงได้รู้ว่าฮั่นสินมีสติปัญญาควรจะบำรุงแผ่นดินได้ ทุกวันนี้จะกินจะนอนไม่เป็นสุข เพราะไต้อ๋องไม่ชุบเลี้ยงฮั่นสินให้สมควร
พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เวลานี้ก็เย็นแล้วท่านจงไปบ้านเสียก่อน ต่อพรุ่งนี้จึงจะปรึกษาขุนนางทั้งปวงให้รู้พร้อมกัน เสียวโหกับแฮเฮาหยินก็ทูลลามาบ้าน แล้วไปหาฮั่นสินแจ้งความตามพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสทุกประการ ฮั่นสินได้ฟังจึงว่า เมื่อพระเจ้าฮั่นอ๋องสงสัยอยู่ฉะนี้ท่านจะคิดประการใด เสียวโหแฮเฮาหยินว่า ซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ตั้งท่านนั้นก็เพราะคำเตียวเหลียงผู้เดียว ถ้าท่านพบเตียวเหลียงได้หนังสือมาแล้วก็จะได้บังคับทหารแต่วันมาถึง แล้วเสียวโหแฮเฮาหยินก็ลาไป ฮั่นสินจึงคิดว่าเสียวโหแฮเฮาหยินเห็นวิชาจึงรักเรา แต่พระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ทราบสำคัญว่าเรานี้เป็นอนาถาจึงไม่ชุบเลี้ยง คิดแล้วก็ลุกเข้าไปในที่นอน
ฝ่ายเสียวโหครั้นเวลาค่ำจึงนึกว่า ฮั่นสินผู้นี้มีอุบายมาก ชะรอยจะพบกับเตียวเหลียงแล้ว จึงมาได้แต่ผู้เดียวถึงเมืองโปต๋ง แต่หากแกล้งจะอำพรางปิดความไว้ จำจะไปพูดแยบคายถามดูให้ได้จริง คิดแล้วก็ลุกเดินไปที่สำนักฮั่นสิน พอคนใช้เข้าไปบอกว่าเซงเซียวออกมาหาท่าน ฮั่นสินก็ลุกมาจากที่นอนก็พูดว่า เวลาป่านนี้แล้ว เหตุใดท่านยังไม่หลับมีธุระประการใดจึงมาหาข้าพเจ้าอีก เสียวโหว่าทุกวันนี้เราไม่สบาย เพราะคิดความสิ่งใดไม่สำเร็จวิตกอยู่ เมื่อท่านยังทำราชการกับฌ้อปาอ๋อง ฟัมแจ้งก็เป็นคนดีย่อมรู้ว่าผู้ใดมีสติปัญญาจะไม่ช่วยเพ็ดทูลให้บ้างหรือ แต่อยู่มาก็นานแล้ว การสิ่งใดก็บอกสิ้น ยังไม่ได้ยินคำของท่านพูดถึงฟัมแจ้งว่าจะคิดการอย่างไรเลย
ฮั่นสินได้ฟังจึงว่า ฟัมแจ้งกับข้าพเจ้าก็ชอบกันอยู่ได้ช่วยเพ็ดทูลให้หลายครั้งแต่ฌ้อปาอ๋องหาชุบเลี้ยงไม่ เมื่อครั้งไฟไหม้จั๋นโต๋ข้าพเจ้าก็ได้ทำเรื่องราวให้ห้างเป๊กถวายแล้วเล่าเรื่องราวความให้ฟังทุกประการ เสียวโหได้ฟังก็ตกใจพูดว่า ฌ้อปาอ๋องฟังคำท่านอยู่บ้างพวกเราก็จะตายอยู่ในเมืองโปต๋ง เมืองฌ้อก็จะมั่นคงดังกำแพงศิลา ฮั่นสินจึงว่าถึงฌ้อปาอ๋องไม่ฟังคำข้าพเจ้าๆ ก็ยังไม่คิดหนี ต่อฟัมแจ้งจะไปเมืองแพเสียนั้นได้ทูลฌ้อปาอ๋องไว้สามประการ ประการหนึ่งอย่าให้ฮั่นอ๋องมาเมืองโปต๋ง ประการหนึ่งอย่าให้ฌ้อปาอ๋องไปจากเมืองหํ้าเอี๋ยง ประการหนึ่งถ้าจะใช้ข้าพเจ้าก็ตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ถ้าไม่ใช้ให้ฆ่าเสีย ฌ้อปาอ๋องหาทำอันตรายข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าเกรงว่าฟัมแจ้งกลับมาแต่เมืองแพเสียจะเพ็ดทูลขึ้นอีก เห็นฌ้อปาอ๋องจะไม่เลี้ยงคงจะตายเสียเปล่าจึงหนีมา หรือท่านแคลงว่าเมื่อวันข้าพเจ้าหนีกลับไป สำคัญว่าข้าพเจ้านี้เป็นคนสนิทของฟัมแจ้งท่านกลัวว่าจะมาสืบการในเมืองโปต๋ง ได้ความแล้วจะกลับไปบอกฟัมแจ้งหรือท่านจึงสงสัยอยู่เวลาป่านนี้ยังไม่หลับนอน กลับออกมาถามความอีก ข้าพเจ้ายังมีของสิ่งหนึ่งอยู่จะให้ท่านเห็น แม้นท่านไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทราบก็จะสิ้นความสงสัย ท่านก็จะไม่ได้ลำบาก
เสียวโหได้ฟังฮั่นสินบอกความดังนั้นจึงว่า ท่านมีของวิเศษอย่างไรเราจะขอดูสักหน่อย ฮั่นสินก็เข้าไปในห้องหยิบหนังสือที่เตียวเหลียงให้มานั้นส่งให้เสียวโหๆ ได้หนังสือจึงฉีกผนึกออกดูที่ตะเกียง แจ้งว่าเป็นหนังสือสำคัญของเตียวเหลียงมีความยินดีนัก จึงว่าครั้งนี้สมคะเนแล้วทำไมไม่บอกให้รู้แต่แรก ฮั่นสินจึงว่าครั้นข้าพเจ้าจะเอาหนังสือออกแจ้งก่อน ตัวข้าพเจ้าก็จนพึ่งมาสามิภักดิ์ ยังไม่เห็นดีแลร้าย จึงอุตส่าห์ทำให้ท่านเห็นน้ำใจช่วยเพ็ดทูลความชอบให้ ครั้งนี้เห็นใจว่าท่านรักแผ่นดินจริงข้าพเจ้าจึงบอก
เสียวโหได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านนี้เป็นคนดีโดยแท้ไม่มีผู้ใดจะเปรียบท่านแล้ว เสียวโหก็ลาฮั่นสินไป ครั้นเวลารุ่งเช้าเสียวโหเอาหนังสือซึ่งฮั่นสินให้นั้นเข้าไปในวัง พบแฮเฮาหยินจึงเล่าความให้ฟังทุกประการ แฮเฮาหยินก็ยินดีพากันเข้าไปเฝ้า เสียวโหเอาหนังสือนั้นถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องรับมา ทอดพระเนตรก็รู้ว่าเป็นหนังสือของเตียวเหลียงจึงตรัสว่าฮั่นสินได้หนังสือสำคัญมาทำไมจึงนิ่งเสียไม่บอก เสียวโหกราบทูลว่าฮั่นสินเป็นคนดีหมายจะให้รู้วิชาของตัวเสียก่อนจึงทำดังนี้ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเสียวโหทูลดังนั้นชอบพระทัย ตรัสว่าท่านก็ได้บอกความเราหลายครั้งแล้วเราหาเชื่อฟังไม่ บัดนี้เตียวเหลียงให้หนังสือสำคัญมาเราจึงเห็นความดีของฮั่นสิน ท่านจงไปหาตัวมาเราจะตั้งให้เป็นไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพใหญ่ เสียวโหจึงทูลว่าซึ่งไต้อ๋องจะให้หาฮั่นสินมาตั้งแต่งนั้น ทำดุจหนึ่งเรืยกคนในเรือนมาใช้ไม่สมควร ฮั่นสินก็จะเสียน้ำใจคงจะไปอยู่เมืองอื่น พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่าเราจะทำประการใด
เสียวโหทูลว่า ถ้าไต้อ๋องจะตั้งฮั่นสินให้เป็นไต้เจียงกุ๋นแล้วจงหาฤกษ์ตั้งพิธีกระทำตั๋วอัญเชิญเทพยดา เหมือนครั้งแผ่นดินพระเจ้าอึงเต้ตั้งองค์ออ พระเจ้าปูอ๋องตั้งเมียงไทก๋งให้เป็นแม่ทัพจึงจะชอบ พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่าการทั้งนี้ตามแต่ท่านจะจัดแจงเถิด เสียวโหก็ถวายบังคมลามาบอกแกฮั่นสินทุกประการ ฮั่นสินลุกขึ้นคำนับเป็นอันดี เสียวโหพูดกับฮั่นสินแล้วกลับมาบ้าน เอาตำราแต่งตั๋วแม่ทัพแต่โบราณมาดู รู้ว่าตั๋วสูงสามชั้นๆ ละหกศอกหกนิ้ว สิริโดยสูงนั้นสี่วาสองศอกคืบหกนิ้ว ชั้นต้นกว้างสามสิบเจ็ดวาสองศอกลดเข้าทุกชั้นมุมเป็นแปดเหลี่ยม ชั้นบนนั้นมีคนรักษาสิบห้าคนใส่เสื้อเหลืองถือธงเหลือง ชั้นกลางนั้นมีคนรักษาทั้งสี่ด้านๆ ละยี่สิบห้าคน ทิศตะวันออกนั้นใส่เสื้อเขียวถือธงเขียว ด้านตะวันตกใส่เสื้อขาวถือธงขาว ทิศใต้ใส่เสื้อแดงถือธงแดง ด้านเหนือใส่เสื้อดำถือธงดำ ชั้นต้นคนสามร้อยหกสิบห้าคนยืนรอบแต่งตัวใส่เสื้อสีต่างกัน ถือธงตามสีเสื้อแล้วมีที่บูชาเทพยดาทั้งสามชั้น รอบนอกจัดคนรูปร่างโตใหญ่ใจองอาจ เจ็ดสิบสองคนถืออาวุธครบมือรักษาหลังตั๋วข้างเหนือหน้าโต๊ะตั๋วข้างใต้ แลขุนนางพลเรือนอยู่ซ้าย ฝ่ายทหารอยู่ขวา เอาดินเหลืองถมเป็นหนทางแต่เกยประทับเข้าไปจนถึงตั๋วเอากระดานทำฉากฟันไว้ทั้งสี่ด้าน ห้ามไม่ให้คนเข้าออก แล้วเกณฑ์ทหารยี่สิบคนสำหรับตรวจห้ามมิฟังให้จับตัวจำไว้เสร็จการพิธีแล้วจึงให้ฆ่าเสีย ผู้จะเป็นแม่ทัพนั้นให้นั่งท้ายรถทรง ตั๋วอยู่นอกประตูเมืองทิศตะวันตกห่างกำแพงร้อยเส้น เสียวโหคัดตำราแผนที่แล้วก็เข้าไปเฝ้าถวายแผนที่ พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรเห็นชอบพระทัย ตรัสสั่งให้กวนหยินเป็นนายคุมคนไปทำเดือนหนึ่งให้แล้ว กวนหยินก็คำนับลาออกไปทำตั๋วทั้งโรงพิธีแลพลับพลารับเสด็จตามรับสั่ง
ขณะเมื่อเสียวโหทูลให้ฮั่นสินเป็นไต้เจี๋ยงกุ๋นแม่ทัพ รู้กันแต่แฮเฮาหยินคนทั้งปวงหาแจ้งไม่ ครั้นเห็นกวนหยินไปทำตั๋วนายทหารชวนกันพูดว่า ครั้งนี้จะตั้งแม่ทัพแต่ไม่รู้ว่าผู้ใดจะได้เป็น ห้วนโก้ยจึงพูดว่า เราเป็นข้าหลวงเดิม ทำความชอบต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องมาจนตีเมืองห้ำเอี๋ยงได้ ถึงเมื่อเลี้ยงโต๊ะครั้งห้องมุ้ยห้างอี๋จะฆ่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียเราก็กล้าเอาชีวิตเข้าไปหมายจะแก้พระเจ้าฮั่นอ๋อง ซึ่งทำตั๋วครั้งนี้เห็นจะไม่ตั้งใคร คงจะตั้งเราเป็นแม่ทัพ บรรดานายทหารจึงว่า แม้นจะตั้งได้ก็แต่แฮเฮาหยินห้วนโก้ยจิวพูนด้วยเป็นคนเก่าเคยบังคับทหารมา
ฝ่ายกวนหยินทำการเสร็จแล้ว ก็เข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงสั่งให้เสียวโหหาวันฤกษ์ดีซึ่งจะทำการใหญ่ เสียวโหให้โหรหาฤกษ์ดีเสร็จแล้วก็กลับเข้าไปทูลว่า อีกสองวันฤกษ์ดี แต่เมื่อจะตั้งพิธีการใหญ่ไต้อ๋องกับขุนนางจะต้องถือศีล แล้วห้ามอย่าให้ว่าความแลกินสุราฆ่าลัตว่ในสามวัน ถึงวันฤกษ์ดีไต้อ๋องจะต้องเสด็จไปรับฮั่นสินใส่ท้ายรถไป พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้น ก็สั่งให้ทำตามคำเสียวโหๆ ออกมาจัดแจงการทั้งปวงไว้เสร็จ ทางซึ่งจะเสด็จนั้นแต่งพร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเป็นฤกษ์ดี พระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จทรงรถสั่งกระบวนแห่ให้ไปตามถนนหน้าบ้านเสียวโหๆ รู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จมา ก็ให้ฮั่นสินแต่งตัวแล้วพาออกมาคอยรับเสด็จ พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นฮั่นสินจึงตรัสเรียกให้ขึ้นนั่งบนท้ายรถ ขุนนางพลเรือนแต่งตัวตามยศแห่ข้างซ้าย ฝ่ายทหารแต่งตัวใส่เกราะแห่ข้างขวา แลทางที่เสด็จมีราชวัตรฉัตรธงตั้งตลอดออกไปจนถึงตั๋ว มีภู่กลิ่นแลเครื่องหอมทั้งปวงห้อยระย้าไปตามทาง ฆ้องกลองเสียงเซ็งแซ่แห่เสด็จออกไปตามประตูทิศตะวันตก
ฝ่ายห้วนโก้ยเมื่อตามเสด็จ เห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องรับฮั่นสินใส่ไปบนท้ายรถมีความขัดใจนัก จึงพูดแก่จิวพุนว่า เราก็ได้ความลำบากติดตามมาแต่ครั้งอยู่เมืองไผ่ก๋วน หมายว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะชุบเลี้ยงให้เราเป็นแม่ทัพ บัดนี้กลับมาตั้งฮั่นสินจำเราจะเพ็ดทูลทัดทานไว้ก่อน ว่าแล้วก็ลงจากหลังม้าไปขวางหน้ารถไว้ ทูลว่าฮั่นสินเป็นคนจน เที่ยวอาศัยขอทานข้าวชาวบ้านเขากินอยู่เป็นนิจ เมื่ออยู่กับฌ้อปาอ๋องนั้นก็เป็นแต่คนถือทวน ความชอบสิ่งไรก็ไม่มี ซึ่งจะตั้งฮั่นสินเป็นไต้เจี๋ยงก๋นแม่ทัพครั้งนี้ ถ้าฌ้อปาอ๋องแลหัวเมืองทั้งปวงรู้จะหัวเราะว่าในเมืองโปต๋งไม่มีคนดีจึงตั้งฮั่นสิน ขอไต้อ๋องฟังคำข้าพเจ้าก่อน เสียวโหได้ยินห้วนโก้ยกราบทูลความจึงเดินเข้าไปใกล้พูดว่า พวกเจ้าเป็นทหารรบไม่รู้การรอบคอบ แต่เราเป็นผู้ใหญ่ได้ดูแลการงานทั้งปวง ความคิดมากกว่าเจ้าก็ยังหาเหมีอนฮั่นสินไม่ ควรหรือเจ้ามากล้าเพ็ดทูลดังนี้จะทำให้คนกำเริบใจ แล้วเสียวโหจึงทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าได้ตั้งกฎหมายแจกไว้ห้วนโก้ยบังอาจกระทำหยาบช้า เมื่อกำลังจะตั้งการพิธีใหญ่ล่วงอาญาไม่กลัวข้อรับสั่ง ขอไต้อ๋องจงให้จับตัวห้วนโก้ยไว้ก่อน ต่อเสร็จการพิธีจึงค่อยกระทำตามกฎหมาย แฮเฮาหยินจึงกราบทูลว่า ซึ่งไต้อ๋องจะกระทำศึกไปภายหน้า ถ้าจะไม่เอาโทษห้วนโก้ยทหารทั้งปวงจะกำเริบดูหมิ่น สืบไปเห็นจะหาเกรงกลัวอาญาไม่ แจ้วฮั่นสินชิงจะเป็นแม่ทัพไปนั้น ก็จะบังลับบัญชาการติกไม่สิทธ ขาด ขอไต้อ๋องจงกระทำตามคำเสียวโหจึงจะชอบ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงติดว่าห้วนโก้ยหยาบ ร้านัก จึงสั่งให้ทหารจับตัวห้วนโก้ยไปสุมไร้ต่อเสเจการแจ้วจึงจะฆ่าเสีย
ฝ่ายประชาราษฎร์ชาวเมืองโปต๋ง ชวนกันออกมาดูอื้ออึงแน่นไปสองแถวถนนเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องพาฮั่นสินมาตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ก็สรรเสริญว่า แต่จะตั้งแม่ทัพก็มีสง่ายิ่งนัก ดูทรัพย์สิ่งของตามทางแลกระบวนแห่งามเพลิดเพลินใจ พระทัยพระเจ้าฮั่นอ๋องโอบอ้อมอารีไม่มีผู้ใดเสมอ แต่มาอยู่เมืองโปต๋งไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้เป็นสุข
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง สั่งให้เร่งรถไปถึงที่เกยเสด็จขึ้นไปอยู่บนตั๋วชั้นสาม จึงให้เสียวโหอยู่ชั้นสองแฮเฮาหยินอยู่ชั้นหนึ่ง ให้พนักงานเชิญฮั่นสินขึ้นตั๋วชั้นต้น แฮเฮาหยินผินหน้าไปทิศตะวันตก ฮั่นสินผินหน้าไปทิศเหนือ ไทสือคืออาลักษณ์อ่านคำประกาศเทพยดาว่า ไต้ฮั่นคือพระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋ง เดือนเก้าฤดูลมถึงวันฤกษ์ดี พระเจ้าฮั่นอ๋องให้แฮเฮาหยินประกาศแก่ภูเขาใหญ่ทั้งห้าซึ่งเป็นหลักแผ่นดิน แลแม่น้ำห้วยธารทุกตำบลราษฎรจะเป็นสุขหรือจะไม่มีความสบาย ก็เพราะพระมหากษัตริย์ผู้ครองเมืองหลวง เดิมจี๋นซีฮองเต้ทำการไม่อยู่ในยุติธรรม ให้ราษฎรเดือดร้อนมาจนถึงห้างอี๋ฆ่าไผ่อ๋องงี่เต้ ทำการหยาบช้าร้ายกาจผิดราชประเพณีแต่ก่อน บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องมีความ กรุณาแก่ไพร่บ้านพลเมือง จึงเกลี้ยกล่อมรี้พลได้ประมาณยี่สิบห้าหมื่น ตั้งให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพหมายจะบำรุงหัวเมืองไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้เป็นสุขไปทั่ว ขอเทพยดาซึ่งสิงสถิตช่วยอภิบาลรักษาฮั่นสินซึ่งเป็นแม่ทัพให้มีชัยชนะแก่ชาวเมืองทิศตะวันออก ให้พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ครองเมืองหลวง ไทสือประกาศแล้วแฮเฮาหยินจึงส่งลูกเกาทัณฑ์ให้ฮั่นสินว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องมีรับสั่งพระราชทานแก่ท่านไปทำศึก ฮั่นสินคุกเข่าลงคำนับรับเกาทัณฑ์แล้วส่งให้ทหารซึ่งอยู่ซ้ายขวา ผู้รับสั่งก็เชิญฮั่นสินขึ้นตั๋วชั้นสอง เสียงก๊กเสียวโหยืนผินหน้าไปทิศตะวันตก ฮั่นสินผินหน้าไปทางทิศเหนือ ไทสือก็อ่านคำบวงสรวงประกาศว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องให้เสียงก๊กเสียวโหขอบอกกล่าวแก่พระจันทร์พระอาทิตย์ แลดวงดาวบนพื้นฟ้ากับกษัตริย์ผู้มีบุญซึ่งเป็นฮองเต้มาแต่ก่อน ด้วยกษัตริย์จะครองสมบัติเป็นสุขสืบเชื้อพระวงศ์ไปยืนนาน แลกษัตริย์ซึ่งครองสมบัติในแผ่นดินจะเป็นจลาจล เทพยเจ้าย่อมรู้ไม่เข้ากับคนผิดเหมือนแผ่นดินจี๋นซีฮองเต้ก็ให้สิ้นอายุเสีย บัดนี้ห้างอี๋ทำการหยาบช้าถือตัวว่าองอาจฆ่าคนซึ่งหาความผิดมิได้เป็นอันมาก เหมือนทหารของเจียงหำถึงยี่สิบหมื่นซึ่งตายก็ไม่รู้ว่าโทษตัวผิด ห้างอี๋ร้ายกาจยิ่งกว่าจี๋นซีฮองเต้ ห้างอี๋ก็จวนจะสิ้นชีวิตเปรียบเหมือนไม้จะล้มแต่จะทับคนตาย พระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นใหญ่อยู่ในเมืองโปต๋ง พระทัยจะช่วยไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน คิดกำจัดห้างอี๋ซึ่งเป็นเสี้ยนหนาม ในแผ่นดินจึงหาผู้มีสติปัญญากล้าแข็งในการศึก เปรียบเหมือนผู้ขึ้นต้นไม้ตัดทอนรอนกิ่งลงมาตลอด รากจะไม่ให้ล้มทับคนทั้งปวง เห็นแต่ฮั่นสินผู้เดียวจึงตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่ ขอให้เทพยเจ้าช่วยบำรุงพระเจ้าฮั่นอ๋องให้สืบเชื้อพระวงศ์ไป ครั้นจบคำประกาศแล้ว เสียวโหจึงหยิบธงคันเล็กว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องพระราชทานให้แก่ท่าน เป็นธงสำคัญแม่ทัพใช้ในการศึก ฮั่นสินก็คุกเข่าลงคำนับรับธงแล้วส่งให้แก่ทหารซึ่งยืนอยู่สองข้าง ผู้รับสั่งก็เชิญฮั่นสินขึ้นตั๋วชั้นสาม ฮั่นสินคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว ผินหน้าไปทิศเหนือ พระเจ้าฮั่นอ๋องผินพระพักตร์ไปตะวันตก ชาวประโคมก็ประโคมดุริยางค์ดนตรีขึ้นพร้อมกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องกระทำคำนับเทพยดาแล้วให้หยุดเสียงประโคม ไทสืออ่านคำประกาศว่า ข้าพเจ้ามีนามว่าเล่าปังผู้เป็นพระเจ้าฮั่นอ๋อง ถึงวันฤกษ์ดีขอคำนับบวงสรวงเซียงเต้คือพระอิศวรแลนางพระธรณี ด้วยข้าพเจ้าพึ่งฟ้าแลดินจึงได้มาเป็นกษัตริย์ครองสมบัติในเมืองโปต๋ง ก็ตั้งใจจะช่วยอาณาประชาราษฎร์ซึ่งได้ความเดือดร้อน ตกอยู่ในเงื้อมมือห้างอี๋ ด้วยห้างอี๋ได้ถวายสัตย์ต่อพระเจ้างี่เต้ว่าไม่ทำอันตราย กลับใช้ทหารไปทำลายชีวิตพระเจ้างี่เต้ ตั้งตัวเป็นไซฌ้อปาอ๋องเสียความสัตย์ แล้วยังไม่ละชั่ว มีใจโลภไปขุดศพเอาทรัพย์สิ่งของเครื่องประดับ ที่ฝังไว้เป็นอาณาประโยชน์แล้ว เผาตำหนักอาปงจ๋ง ให้ไฟไหม้บ้านราษฎรถึงพันเส้น เทพยดาก็โกรธผีก็แค้น ด้วยราษฎรได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน แต่คำโบราณว่าไว้เมืองใดถึงทหารมากแลกล้าแข็ง ไม่มีแม่ทัพรู้การรอบคอบ ทหารทั้งปวงก็หาเชื่อใจไม่
เสียวโหแลแฮเฮาหยิน เห็นน้ำใจแลสติปัญญาฮั่นสินจะบังคับทหารได้ ข้าพเจ้าจึงให้ฮั่นสินเป็นไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพใหญ่ จึงทำตั๋วตามประเพณีกษัตริย์แต่ก่อน ตั้งแม่ทัพเหมือนครั้งแผ่นดินพระเจ้าอึงเต้ตั้งฮองวง พระเจ้าชวนคังเต้ตั้งบูโก พระเจ้าโกสินตั้งจกยง พระเจ้าชุนเต้ตั้งโกโต พระเจ้าเสียงถางตั้งอิอี๋น พระเจ้าบูจองตั้งลิบอง ข้าพเจ้าทำทั้งนี้โดยราชประเพณีสืบมา ขอเทพยเจ้าอวยชัยให้พรแก่ข้าพเจ้าแลฮั่นสินแม่ทัพไปปราบศัตรูในแผ่นดินให้ราบคาบ ครั้นให้ไทสืออ่านคำประกาศจบลงแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงส่งกระดาษแดงจารึกอักษรชื่อไต้เจียงกุ๋นแลโตกทองคำสำหรับแม่ทัพ กับหยกขาวแลกระบี่ให้ฮั่นสินแล้วตรัสว่า แต่บรรดาทหารจงประสิทธิ์แก่ท่านตามแต่จะจัดแจงใช้สอย อนึ่งอย่าถือตัวว่าเป็นผู้ใหญ่ดูหมิ่นผู้น้อย จงรักทแกล้วทหารให้เสมอกัน แล้วให้ตรึกตรองการทั้งปวงโดยราชกิจปรึกษาให้เห็นพร้อม อย่าทิฐิเห็นผิดเป็นชอบ ท่านจงอุตส่าห์ทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินโดยสุจริต ฟ้าก็จะสรรเสริญอวยพรให้หัวเมืองทั้งปวงปราชัยพ่ายแพ้
พระเจ้าฮั่นอ๋องทรงนั่งผินพระพักตร์ไปทิศใต้ ฮั่นสินก็คุกเข่าลงถวายบังคมทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้ว่า จะตั้งบ้านเรือนจงชำระจัดแจงภายในเสียก่อน คิดบำรุงฝึกทหารให้ชัดเจนในกลศึก การภายนอกจึงจะสำเร็จ ข้าพเจ้าได้รับสั่งอาชญาศึกจะอุตส่าห์ทำราชการสนองพระคุณให้สมที่ไต้อ๋องชุบเลี้ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องดีพระทัยนักตรัสว่า เสียวโหบอกเราว่าท่านมีสติปัญญารู้การศึกลึกซึ้ง จงสำแดงในกลอุบายให้เราเห็นบ้าง ฮั่นสินจึงทูลว่า ทุกวันนี้ฌ้อปาอ๋องได้อาณาเขตกว้างขวาง ตลอดจนเมืองหํ้าเอี๋ยงซึ่งไต้อ๋องจะคิดกระทำศึกชิงแผ่นดินครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นทหารในเมืองโปต๋งยังน้อยกว่าทหารเมืองฌ้อ
พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เพราะทหารเราน้อยจึงหาท่านมาเป็นแม่ทัพ ถ้าข้าศึกจะมีรี้พลมากถ้าท่านมีสติปัญญาโดยแท้ก็คงจะเอาชัยชนะไต้ ฮั่นสินจึงทูลว่าข้าพเจ้าจะจัดแจงคนในเมืองโปต๋งขึ้นเป็นทหาร คิดให้ได้ทหารเก่าแลทหารใหม่สักสี่สิบหมื่นยังน้อยกว่าฌ้อปาอ๋องสักสองสามเท่า แต่เห็นพอจะคิดโดยกลอุบายทำศึกกับชาวเมืองฌ้อได้ เพราะรู้ว่าฌ้อปาอ๋องเป็นคนหยาบช้าไม่มีความเมตตาแก่ไพร่บ้านพลเมือง หาความคิดมิได้ไม่รู้ใช้คนดีถือแต่กำลังมีมือตัวว่าไม่มีผู้ใดจะต่อสู้ ถึงหัวเมืองแลราษฎรทั้งปวงก็เกรงกลัวแต่ภายนอก ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าจะเอาใจออกห่างฌ้อปาอ๋องหลายเมือง บัดนี้ฌ้อปาอ๋องตั้งให้เจียงหำตั้งอี้สุมาหืนเป็นสามจีนอ๋องรักษาเมืองด่านทั้งสามเมือง แต่คนในด่านสามจีนแลเมืองหํ้าเอี๋ยงมีความพยาบาทเจ็บแค้นเจียงหำตั้งอี้สุมาหืนอยู่ทุกคน ด้วยพาเอาญาติพี่น้องไปสามิภักดิ์ฌ้อปาอ๋องๆ ก็ฆ่าเสียสิ้นทั้งยี่สิบหมื่นแต่ในเวลาเดียว บัดนี้ยังกลัวฌ้อปาอ๋องอยู่ไม่รู้ที่จะคิดการใหญ่ได้ด้วยเป็นแต่ผู้น้อย ประการหนึ่งเมื่อไต้อ๋องเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้นั้นก็มิได้ทำอันตรายแก่ราษฎรทั้งปวง แล้วให้ลดกฎหมายไพร่บ้านพลเมืองมีความสุขตั้งใจคอยท่าไต้อ๋องหวังจะให้กลับไปเป็นเจ้าแผ่นดินครองสมบัติในเมืองหลวง แล้วว่าไต้อ๋องรู้จักใช้คนดีข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์มาทำราชการด้วย ถ้าไต้อ๋องจะยกไปตีเมืองตะวันออกข้าพเจ้าเห็นว่าจะได้โดยง่าย เพราะหัวเมืองแลราษฎรตั้งใจคอยท่าอยู่
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นดีพระทัยนัก ตรัสว่าซึ่งการเนิ่นช้าอยู่ทั้งนี้ เพราะเตียวเหลียงได้พูดกันไว้ว่าจะหาแม่ทัพมาให้เราจึงต้องคอยท่าฟังข่าวอยู่ ถ้าแต่แรกท่านมาเอาหนังสือเตียวเหลียงให้เราดู ป่านนี้ก็จะได้คิดจัดแจงกองทัพยกไป ตรัสแล้วก็เสด็จจากตั๋ว ฮั่นสินแลขุนนางทั้งปวงถวายบังคมพร้อมกันเสด็จเข้าพระราชวัง
ฝ่ายทหารซึ่งจับห้วนโก้ยไว้นั้น ก็พาตัวห้วนโก้ยเข้าไปคุมไว้ที่สงัด ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออกจึงตรัสว่า ห้วนโก้ยถือว่าตัวเป็นเขยน้อย แล้วหมายว่าได้ทำความชอบมาแต่เมืองไผ่ก๋วนจึงพูดองอาจมิได้กลัวอาญา ละเมิดล่วงเกินกฎหมายข้อรับสั่ง จำจะทำตามโทษอย่าให้คนทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างต่อไป จึงสั่งให้เอาตัวห้วนโก้ยไปฆ่าเสีย
ขณะนั้นเสียวโหเข้าไปใกล้กระซิบว่า ซึ่งห้วนโก้ยทำผิดนั้นโทษก็ถึงตาย ถ้าไม่ทำตามกฎหมายห้วนโก้ยจะมีความพยาบาทไม่อ่อนน้อมต่อฮั่นสิน ครั้นจะฆ่าเสียก็เห็นว่าเป็นข้าหลวงเดิม อุตส่าห์ติดตามทำราชการมาตั้งแต่เมืองไผ่ก๋วน ขอพระราชทานโทษห้วนโก้ยไว้ให้ข้าพเจ้าเป็นตุลาการชำระว่ากล่าว ให้ห้วนโก้ยรู้สำนึกโทษตัวสักครั้งหนึ่งก่อนผ่อนให้ทำศึกแก้ตัว
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงสั่งให้มีหมายแจกไปทุกกรมเป็นใจความว่าเสียวโหได้บอกเราหลายครั้งแล้ว เตียวเหลียงก็ให้หนังสือสำคัญมา เราได้ไล่เลียงฮั่นสินทุกประการ แจ้งว่าฮั่นสินเป็นคนมีสติปัญญา จึงตั้งให้เป็นแม่ทัพจะปราบฌ้อปาอ๋องซึ่งเป็นศัตรูฝ่ายทิศตะวันออก เมื่อกระทำตั๋วก็ได้แจกกฎหมายแล้วทำฉลากปักไว้ ครั้งนี้ห้วนโก้ยกระทำเกินอาญากฎหมาย เห็นว่าทหารทั้งปวงจะมีใจกำเริบ จึงสั่งให้เสียวโหเป็นตุลาการปรึกษาโทษห้วนโก้ยตามตรง อย่าคิดเสียดายคน จงเห็นแก่การแผ่นดินโดยสุจริต ขุนนางแลทหารไพร่บ้านพลเมืองจะไม่ได้ดูเยี่ยงอย่างกันต่อไป ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็ส่งให้เสียวโห เสียวโหได้หมายรับสั่งแล้วคำนับลาออกมาจากที่เฝ้า
ขณะนั้นคนไปบอกแก่ห้วนโก้ย ตามพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสทุกประการ ห้วนโก้ยได้ฟังตกใจ จึงสั่งให้บ่าวไปหาจิวพุนกับนายทหารทั้งปวงมาปรึกษาว่า เราก็ได้กระทำผิดล่วงเกินกฎหมายห้ามครั้งนี้ พระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้เสียวโหปรึกษาโทษ ท่านทั้งปวงช่วยไปอ้อนวอนเสียวโหขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่ง ให้เห็นแก่ความชอบของเราเมื่อครั้งห้องหมุยบ้าง จิวพุนจึงว่า เสียวโหก็มีปัญญามาก ประการหนึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่าท่านมีความชอบอยู่เนืองๆ แม้นพวกข้าพเจ้าจะไปอ้อนวอนเสียวโห ก็เห็นท่านจะหาเป็นไรไม่ ครั้นพูดกันแล้วจิวพุนกับนายทหารทั้งปวงก็ไปบ้านเสียวโหอ้อนวอนว่า ซึ่งความชอบของห้วนโก้ยก็มีอยู่ครั้งห้องหมุยนั้นได้แก้พระเจ้าฮั่นอ๋องออกมาได้ ครั้งนี้ห้วนโก้ยทำองอาจล่วงเกินกฎหมายโทษผิดมาก ขอท่านไจเสียงช่วยแก้ไขเพ็ดทูลขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่ง บรรดาทหารซึ่งทำการต่อไปนั้นก็จะไม่เสียใจ
เสียวโหได้ฟังจิวพุนแลทหารมาขอโทษห้วนโก้ยดังนั้นจึงว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องก็เที่ยวสืบเสาะหาทหารซึ่งจะเป็นแม่ทัพอยู่ทุกเมือง บัดนี้ได้ฮั่นสินเป็นคนมีสติปัญญารู้กลศึกลึกซึ้งก็มีความยินดี ห้วนโก้ยกระทำผิดด้วยอย่างธรรมเนียมหมายประกาศ จึงสั่งให้เราปรึกษาโทษ แล้วห้วนโก้ยก็เป็นคนเก่าครั้งมาแต่เมืองไภก้วนด้วยกัน เราจะช่วยเพ็ดทูลแก้ไขดูก่อน ท่านจงกลับไปบอกแก่ห้วนโก้ยเถิด อย่าให้มีความวิตกเลย จิวพุนกับนายทหารทั้งปวงได้ฟังก็กลับมาแจ้งความแก่ห้วนโก้ยตามคำเสียวโหทุกประการ
ฝ่ายเสียวโหครั้นจิวพุนแลนายทหารกลับไปแล้ว จึงให้หลีเสงเรียงคำปรึกษาโทษห้วนโก้ย กราบทูลว่า ข้าพเจ้าเสียวโหกับขุนนางทั้งปวงได้รับสั่งมาให้ปรึกษาความห้วนโก้ย ครั้งนี้ห้วนโก้ยผิดล่วงพระราชอาญากฎหมาย โทษก็ถึงสิ้นชีวิต แลจะภาคทัณฑ์ไว้ไม่กระทำตามโทษ ทหารทั้งปวงซึ่งจะทำราชการสืบไปก็จะหมิ่นประมาทได้ แต่เห็นว่าห้วนโก้ยเป็นข้าหลวงเดิมมาครั้งตีเมืองไภก้วน แลเมื่อครั้งห้องหมุยก็มีความชอบอยู่ ขอไต้อ๋องจงโปรดภาคทัณฑ์ไว้สักครั้งหนึ่งก่อน แม้นกระทำสืบไปภายหน้าเหมือนครั้งนี้จึงกระทำตามโทษ ครั้นเรียงคำปรึกษาแล้วเสียวโหก็นำเข้าไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตร เห็นคำปรึกษาโทษห้วนโก้ยจึงตรัสว่า ซึ่งท่านแลขุนนางทั้งปวงเห็นควรแล้วก็ตามเถิด แต่ให้ไปรับใช้สอยกระทำการแก้ตัวอยู่ในฮั่นสินกว่าจะมีความชอบ ตรัสแล้วจึงสั่งให้ถอดห้วนโก้ยออกจากเวนจำ
ฝ่ายห้วนโก้ยครั้นพ้นโทษแล้วก็ไปหาฮั่นสินๆ จึงว่า เสียแรงท่านทำความชอบไว้แต่หนหลังเป็นอันมาก ครั้งนี้ประมาททูลขัดจึงเคืองพระทัย หากว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องพระราชทานโทษให้มาอยู่กับเราทำการศึกแก้ตัว ซึ่งท่านเพ็ดทูลว่ากล่าวเรานั้นไม่ถือโทษดอก อย่าวิตกเลย จงอุตส่าห์ทำราชการหาความชอบเถิดเราจะช่วยทำนุบำรุงต่อไป ห้วนโก้ยได้ฟังก็มีความยินดีนักคำนับลาเข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นจึงเรียกห้วนโก้ยเข้ามาใกล้ แล้วตรัสว่า ท่านกับเราเป็นเพื่อนยากกัน ซึ่งท่านทำความชอบ มาเรายังหาลืมไม่ ครั้นเราได้เป็นเจ้าก็ชุบเลี้ยงควรกับยศฐาศักดิ์ ชอบแต่จะทำดีกว่าขุนนางทั้งปวง จะได้รักกันยืดยาว ซึ่งความคิดจะรู้การล่วงหน้าก็ยังไม่เหมือนเตียวเหลียง อันราชการจะรอบคอบก็ยังไม่เหมือนเสียวโหแลแฮเฮาหยิน สามคนนี้เขาเห็นว่าฮั่นสินมีสติปัญญามากจึงได้มาบอกให้เราตั้งเป็นแม่ทัพ เมื่อท่านเห็นว่าฮั่นสินไม่ดีแต่แรกเหตุไรจึงไม่ทัดทาน จนเราหาวันฤกษ์ดีแล้วจะตั้งแต่งฮั่นสินท่านจึงทำองอาจว่ากล่าวต่อหน้าทหารให้เราเสียอิสริยยศครั้งนี้ผิดประเพณีซึ่งเป็นขุนนาง เมื่อท่านว่านั้นแม้นเราถือตามกฎหมายท่านจะตายเสียเปล่า หากว่าเสียวโหปรึกษาโทษท่านจึงรอดชีวิต พระเจ้าฮั่นอ๋องคิดถึงความหลังตรัสพลางน้ำเนตรตกต้องห้วนโก้ยๆ ก้มหน้าลงกับบาทพระเจ้าฮั่นอ๋อง ร้องไห้แล้วว่า ข้าพเจ้าได้ทำผิดแล้ว ตั้งแต่นี้ไปจะอุตส่าห์ทำราชการสนองพระคุณจะได้สมที่ไต้อ๋องชุบเลี้ยง แล้วห้วนโก้ยก็คำนับลาออกมาหาเสียวโหจึงว่า ขอบใจเซงเซียงครั้งนี้ช่วยแก้ไขให้ชีวิตข้าพเจ้ารอดตาย คุณของท่านยิ่งนัก เสียวโหจึงว่าตั้งแต่นี้ไปจงอุตส่าห์ทำราชการอย่ามีความประมาทเหมือนหนหลัง ท่านก็จะได้เป็นเจ้าครองเมืองใหญ่

ฝ่ายฮั่นสินเมื่อพระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งให้เป็นแม่ทัพ ยังไม่ทันได้ฝึกหัดทหาร ฮั่นสินจึงเขียนหนังสือถวายเป็นใจความว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ครองเมืองโปต๋งเป็นเก้าฤดูลม พอครบปีหนึ่งมีรับสั่ง ตั้งข้าพเจ้าฮั่นสินเป็นไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพจะให้ยกไปปราบเมืองฌ้อข้าพเจ้าขอกราบทูลให้ทราบ ด้วยไต้อ๋องยกเข้าเมืองโปต๋งโดยง่ายไม่ต้องรบพุ่ง เพราะบารมีซึ่งเมตตาแก่สัตว์พระปัญญาเป็นที่ยิ่ง แต่เห็นว่าเป็นเมืองกันดารคับแค้นพระทัยนักจึงจะยกไปทางตะวันออก ครั้งนี้เป็นประเพณีซึ่งจะบำรุงแผ่นดิน ควรจะคัดแจงเสบียงอาหาร ตั้งยุ้งฉางให้บริบูรณ์ไว้ แลฝึกหัดทหารให้ชำนิชำนาญในเพลงอาวุธพร้อมแล้วถึงจะยกไปกระทำศึกเห็นจะไม่ต้องระวังหลัง ห้างอี๋เล่าก็เหมือนลูกหลานจี๋นซีฮองเต้ จะคิดการสิ่งใดก็ผิดเยี่ยงอย่างกษัตริย์ถือดีแต่ตัวเองว่ามีสติปัญญาเข้มแข็ง เที่ยวตีหัวเมืองทั้งปวงให้ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน กำจัดพระเจ้างี่เต้ซึ่งเป็นเจ้าของตัวไปจากเมือง แล้วแต่งทหารไปฆ่าเสียชิงเอาทรัพย์สมบัติเข้าไปอยู่ในเมืองแพเสีย ตั้งตัวเป็นไซฌ้อปาอ๋องยกตัวเองว่าเป็นกษัตริย์อันประเสริฐไม่มีผู้ใดเสมอ แล้วฆ่าจูหยินซึ่งหาผิดมิได้ กับทหารเจียงหำยี่สิบหมื่นก็ตายสิ้น ไพร่บ้านพลเมืองก็สะท้านท้อใจ ไม่เป็นอันทำมาหากินร้อนทั้งเทพยดาแลมนุษย์ บัดนี้ผู้มีบุญจะมาโปรดช่วยดับร้อนทั้งแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ด้วยมีความเมตตาแก่สัตว์ตั้งอยู่ในยุติธรรมจะยกไปปราบเสี้ยนศัตรู ไพร่บ้านพลเมืองก็จะเข้ามาสามิภักดิ์ด้วย ถ้าได้ด่านสามจีนแล้วหกเมืองใหญ่ก็จะไม่ต้องรบเห็นจะได้โดยง่าย แม้นพระองค์จะกระทำเหมือนพระเจ้าบุนอ๋องครั้งแผ่นดินตั้วคังจิวแล้วฌ้อปาอ๋องที่เข้มแข็งนั้นตกพนักงานข้าพเจ้า จะต่อสู้โดยฝีมือแลสติปัญญาจับฌ้อปาอ๋องมาถวายให้จงได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรหนังสือข้อความแล้ว ก็มีพระทัยยินดี จงตรัสว่าตัวท่านรักแผ่นดินโดยสุจริต เราคิดจะไปตีเมืองหลวง ก็ยังหากำหนดที่จะยกทัพออกไปจากเมืองโปต๋งวันใดไม่ ฮั่นสินจึงทูลว่า ฌ้อปาอ๋องไม่ตั้งอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงยกไปอยู่เมืองแพเสียหลายเดือนมาแล้ว เห็นจะทะนงตัวว่าหัวเมืองทั้งปวงราบคาบ จึงมิได้เกณฑ์กองทัพไปตีหัวเมือง ถ้าไต้อ๋องยกทัพไปครั้งนี้ฌ้อปาอ๋องแลหัวเมืองรายทางก็จะไม่สังเกต ข้าพเจ้าจะฝึกหัดทหารให้ชำนาญจัดเจนแล้วเมื่อใด จึงจะเชิญเสด็จยกกองทัพไปกำจัดฌ้อปาอ๋องเสียให้ได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่าซึ่งจะฝึกหัดทหารนั้นตามใจท่านจะจัดแจงเถิด แต่เอาห้วนโก้ยเป็นทัพหน้าไปด้วย โจฉำเป็นคนเก่าเราจะให้กำกับถือกฎหมายอาชญาศึก อุ้นก้ายจะให้ตรวจตัวทหารซึ่งจะมาฝึกหัด ฮั่นสินก็คำนับลาออกมาสู่ที่ท้องสนาม ดูนาย ทหารเก่าฝึกสอนทหารทั้งปวงยังไม่ถูกต้องตามกระบวนศึกซึ่งเรียนรู้ จึงให้หาหลีเสงมาว่า ทหารซึ่งหัดไว้อย่างนี้จะได้แต่รักษาเมือง ซึ่งจะไปผู้รบตีเมืองเขาโดยแยบคายนั้นยังไม่ได้ ท่านจงจัดเสมียนมาเขียนหนังสือสี่สิบคนเราจะบอกกลการศึกฝึกทหารไว้ หลีเสงก็จัดคนเขียนหนังสือให้ตามแม่ทัพสั่ง ฮั่นสินจึงบอกให้เขียนร่างแล้วถ่ายตัวดีได้สี่สิบฉบับ ส่งให้หลีเสงเอาไปแจกแก่นายทหารฝึกกันเดือนหนึ่งให้ชำนาญ ถ้าหมู่ใดทำไม่เหมือนจดหมายจะเอาโทษแก่นายทัพนายกอง หลีเสงคำนับรับหนังสือ แล้วชมว่าท่านรู้ตำรับโบราณกลการศึกลึกซึ้งดังนี้ไม่มีผู้ใดเปรียบท่านได้ หลีเสงก็คำนับเอาหนังสือออกไปแจกให้ตัวนายยี่สิบกองฝึกหัดกันไป อยู่มาวันหนึ่งฮั่นสินไปท้องสนาม จึงให้หาทหารเข้ามา แล้วสอนตามแผนที่ให้เดินทัพตั้งค่ายจะออกรบ ทั้งซุ่มพลแลปล้นค่ายทลายค่าย บอกชี้แจงฝึกหัดยี่สิบวันได้จัดเจนทุกหมวดทุกกอง ทั้งขบวนรบแลถอยทัพล่าทัพก็เป็นกลดีกว่าหัดไว้แต่ก่อน ฮั่นสินจึงสั่งให้ปลูกพลับพลาเตรียมรับเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วเข้าไปเฝ้าทูลว่าทหารฝึกหัดได้จัดเจนทุกหมวดทุกกองขอเชิญเสด็จออกไปทอดพระเนตร
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงเสด็จโดยขบวนแห่ ออกไปท้องสนามขึ้นสู่พลับพลา ฮั่นสินจึงแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารออกซ้อมหัดถวายฝีมือเสร็จแล้วเข้ามาเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตร เห็นฮั่นสินแผลงวิชาการให้ทหารซ้อมหัดถวายตัวชอบพระทัยนัก จึงตรัสแก่ฮั่นสินว่า ท่านรู้กลอุบายในขบวนศึกควรจะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองฝ่ายตะวันออกได้โดยแท้ ฮั่นสินทูลว่าซึ่งทหารรำเพลงอาวุธ เป็นขบวนถวายฝีมือครั้งนี้ยังหาถึงตำรับไม่แม้นซ้ำอีกเดือนหนึ่งจึงจะดี แต่ยังไม่มีกฎหมายสำหรับทัพสิบเจ็ดประการ ขอประทานเป็นข้อรับสั่งจดหมายไว้ที่ท้องสนามหัด ถ้าใครทำผิดซึ่งห้าม จะเอาโทษถึงตายตามอาชญาศึก พระเจ้าฮั่นอ๋องให้หลีเสงเข้ามาเขียนกฎหมายถ่ายเอาวิชาฮั่นสิน หลีเสงจึงเขียนข้อรับสั่งเป็นใจความว่า พระเจ้างี่เต้ให้พระเจ้าฮั่นอ๋องกับห้างอี๋มาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ถ้าผู้ใดตีได้ให้ผู้นั้นครองเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องมาตีเมืองได้ก่อน ห้างอี๋มาภายหลัง ตั้งตัวเป็นไซฌ้อปาอ๋องครองสมบัติในเมืองหลวง แล้วให้ทหารไปฆ่าพระเจ้างี่เต้เสีย เป็นคนอกตัญญูไม่อยู่ในยุติธรรม เสียความสัตย์ทำให้ผิดประเพณีต่างๆ ราษฎรร้อนรนนัก พระเจ้าฮั่นอ๋องมาครองเมืองโปต๋งปลงพระทัยจะบำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข จึงให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพใหญ่ฝึกหัดทหารชำนาญแล้ว จะยกไปทำศึกกับฌ้อปาอ๋องให้มีกฎหมายสำหรับทหารไว้ คำรบหนึ่งว่าได้ยินเสียงกลองไม่ไป ได้ยินเสิยงม้าล่อไม่หยุด ถือธงไม่ตรงล้มธงไม่ราบ คำรบสองว่าเรียกชื่อไม่ขาน ถึงวันกำหนดไม่มาตามนัด ถึงวันหัด ไม่มาซ้อมมือ คำรบสามผู้จะนั่งยามตามเพลิง ถึงโมงยามไม่ตีกลองพวกประโคมไม่ประโคมรับ คำรบสี่ทำเกียจคร้านไม่ไปตามบังคับบัญชา กล่าวคำติเตียนแม่ทัพ ถืออาวุธสิ่งไรไม่ทำให้ชำนิชำนาญละเสียให้ลืมเพลง คำรบห้ามาสู่ที่ท้องสนาม พูดจาตลกคะนองชักชวนให้ทหารป่วยการหัดเพลงอาวุธ แลเดินกรายไปนั่งอยู่ตามหมวดตามกอง คำรบหกสรรพวุธสิ่งไรผู้ถือไม่ขัดลับให้คม แลเกาทัณฑ์ไม่ทำสายสำรองไว้ ลูกเกาทัณฑ์ไม่มีขนนก ผู้ถือธงทำให้ขาด คำรบเจ็ดกล่าวอัปมงคลหลอกลวงให้ทหารขลาดตื่นตกใจ คำรบแปดพูดจาส่อเสียดยุยงให้นายทัพนายกองวิวาทกัน คำรบเก้าหยุดกองทัพบ้านใดตำบลใด เที่ยวทำย่ำยีให้ราษฎรซึ่งทำมาหากินสะดุ้งสะเทือนเดือดร้อน คำรบสิบทหารจับตัว ข้าศึกแลได้ศีรษะข้าศึกมา คนซึ่งมิได้ทำไปช่วงชิงมาสอพลอเอาความชอบ คำรบสิบเอ็ดแม่ทัพแลนายทัพนายกองปรึกษาการศึกลักลอบแอบแฝงไปฟัง คำรบสิบสองแม่ทัพแลนายทัพนายกองสั่งกิจการอันใดจำเอาไปแพร่งพรายหลายหู คำรบสิบสามสั่งกิจการสิ่งไรก้มหน้านิ่งเสียไม่ทำตามสั่ง คำรบสิบสี่เมื่อซุ่มทัพไม่ควรจะพูดจาให้อื้ออึงขึ้นพูดด้วยเสียงอันดัง คำรบสิบห้าเมื่อจะออกรบแกล้งทำเจ็บป่วยหลบหลีกเสีย คำรบสิบหกแม่ทัพแจกเงินแลสิ่งของให้แก่ทหารแลนายทัพนายกอง ผู้แจกเบียดบังไว้ไม่ให้เสมอกัน คำรบสิบเจ็ดใช้ให้สืบราชการทัพไปไม่ถึงข้าศึกดูการไม่แน่กลับเอาเท็จมาบอก ถ้าผู้ใดมิฟังทำความชั่วต้องกับกฎหมายสิบเจ็ดประการนี้จะลงโทษถึงสิ้นชีวิต หลีเสงจดหมายตามคำฮั่นสิน แล้วอาลักษณ์อ่านประกาศหน้าที่นั่งให้ทหารทั้งปวงรู้ทั่วกัน จึงจำลองเป็นสองฉบับปิดไว้ที่ท้องสนามฉบับหนึ่ง มอบให้โจฉำรักษาไว้ฉบับหนึ่ง พระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จกลับเข้าวัง ฮั่นสินกำชับนายกองให้ซ้อมหัดทหารจนสิ้นเวลาแล้วกลับไปบ้าน
อยู่วันหนึ่งฮั่นสินออกไปท้องสนาม ไม่เห็นอุ้นก้ายผู้กำกับก็มิได้ไต่ถามประการใด สั่งให้ทหารฝึกหัดเพลงอาวุธไป ครั้นเวลาบ่ายหน่อยหนึ่งอุ้นก้ายจึงมาถึงประตูสนามจะเข้าไป นายประตูจึงห้ามไว้แล้วบอกอุ้นก้ายว่า ท่านจะเข้าไปเวลานี้ข้าพเจ้าจะไปบอกแก่คนถือธงให้แจ้งความแก่นายทหาร แม้เรียนถึงท่านแม่ทัพมีคนออกมารับท่านจึงเข้าไปอุ้นก้ายได้ฟังแค้นเคืองนัก จึงว่าคนทุคตะมีวาสนาขึ้นทำจองหอง เอ็งจงเร่งไปบอกว่าเราจะเข้าไป นายประตูก็เข้าไปบอกคนถือธงๆ ก็เข้าไปแจ้งแก่นายทัพนายกองให้เรียนแม่ทัพว่าอุ้นก้ายผู้กำกับจะเข้ามา ฮั่นสินให้คนใช้ออกมารับอุ้นก้ายเข้ามาถึง กำลังแค้นยืนคำนับไม่คุกเข่าลงทำอาการมิได้เกรงกลัว ฮั่นสินจึงถามอุ้นก้ายว่าท่านก็รู้กฎหมายข้อรับสั่งอยู่เหตุใดจึงมาต่อป่านนี้ ทำล่วงเกินพระราชอาญา แล้วฮั่นสินจึงถามผู้ประจำนาฬิกาว่าบ่ายแล้วหรือ คนคอยโมงบอกว่าบ่ายโมงเศษแล้ว อุ้นก้ายได้ฟังดังนั้นเห็นว่าตัวผิด จึงแจ้งความแก่แม่ทัพว่าซึ่งข้าพเจ้ามาไม่ทันตรวจนั้น เพราะเพื่อนมาหาจึงช้าอยู่ ขอท่านจงงดโทษข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ฮั่นสินก็สั่งทหารให้มัดอุ้นก้ายเข้าไว้แล้วถามว่าตัวท่านพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ชุบเลี้ยงเป็นนายทหารรู้ขนบธรรมเนียมแต่ก่อน ซึ่งจะเอาธุระข้อความบุตรภรรยาญาติพี่น้องแลมิตรสหายมา แก้ไขราชการศึกแลข้อรับสั่งยังจะได้หรือ จงให้โจฉำเชิญกฏหมายออกมาดูว่าโทษจะมีประการใด โจฉำว่าอุ้นก้ายองอาจไม่กลัวเกรงล่วงเกินพระราชกำหนด โทษให้ตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าท้องสนาม อย่าให้ทหารทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างต่อไป ฮั่นสินก็ส่งให้เอาตัวอุ้นก้ายไปฆ่าเสีย อุ้นก้ายตกใจหน้า ซีดแลดูห้วนโก้ย ห้วนโก้ยก็แลดูอุ้นก้ายไม่รู้ที่จะช่วยประการใด ครั้นจะลุกจากที่ก็กลัวเกรงอาญาแม่ทัพ มีผู้นำความไปทูลแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องว่า อุ้นก้ายไปสนามหัดต่อบ่าย ฮั่นสินจะให้ตัดศีรษะเสียบประจาน แต่ทหารมัดอุ้นก้ายไว้ยังมิได้ฆ่า
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้หาเสียวโหเข้ามาบอกว่า เราให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพยังไม่ทันยกออกจากเมืองจะฆ่าอุ้นก้ายเสีย เห็นใจฮั่นสินกำเริบนัก เสียวโหทูลว่ามีรับสั่งตั้งกฎหมายทหารทั้งปวงก็รู้ทั่วกัน ทั้งการซึ่งจะไปปราบแผ่นดินก็เป็นการใหญ่อุ้นก้ายทำล่วงพระราชอาญาดังนี้ ฮั่นสินจะไม่เอาโทษถึงตายตามกฎหมายข้อรับสั่งของไต้อ๋องจะมิเสียไปหรือ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าอุ้นก้ายก็เป็นญาติของเรา ผิดครั้งเดียวชอบแต่จะทำพอเข็ดหลาบ แล้วดำริว่าครั้นจะงดไว้ช้าเกลือกฮั่นสินจะฆ่าเสีย จึงสั่งหลีเสงให้รีบไปบอกฮั่นสินว่า อุ้นก้ายผิดฮั่นสินจะเอาโทษนั้นก็ควรอยู่ แต่ว่าอุ้นก้ายเป็นคนเก่าตามมาแต่เมืองไภก้วน ซึ่งจะฆ่านั้นงดไว้ก่อน สิ้นเวลาหัดทหารแล้วจึงให้ฮั่นสินเข้ามาพูดกัน หลีเสงคำนับลาขึ้นม้ารีบไปที่ประตูสนาม เห็นทหารเตรียมจะฟันอุ้นก้าย หลืเสงจึงร้องว่าอย่าเพ่อฆ่าอุ้นก้ายก่อนมีรับสั่งให้เรามาห้ามไว้ ทหารได้ฟังหลีเสงว่าเป็นข้อรับสั่งก็หยุดอยู่ หลีเสงเข้าไปในท้องสนามหัดมีผู้ห้ามก็ไม่ฟัง ทหารรักษาประตูก็ยึดม้าคว้าเอาเข็มขัดที่เอวหลีเสงไว้พากันเข้าไปหาแม่ทัพบอกว่า หลีเสงถือรับสั่งขี่ม้าพาบ่าวเข้ามาในท้องสนาม ห้ามก็ไม่หยุด ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นจึงว่า หลีเสงก็รู้กฎหมายทำบังอาจล่วงเกินโทษจะเป็นประการใด โจฉำจึงว่าหลีเสงขี่ม้าเข้ามาในท้องสนาม มิได้บอกกล่าวให้ไปรับก่อนต้องด้วยกฎหมายโทษถึงตาย ฮั่นสินจึงว่าหลีเสงอ้างว่าถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องแต่ไม่มีหนังสือเป็นสำคัญมา ครั้นจะเอาโทษหลีเสงก็จะเสียพระเกียรติยศของพระเจ้าฮั่นอ๋อง แต่บ่าวหลีเสงนั้นล่วงกฎหมายมีโทษถึงตาย หลีเสงก็ผิดอยู่ ให้ทหารเอาม้าที่หลีเสงขี่กับบ่าวไปฆ่าเสีย ทหารก็พาบ่าวหลีเสงกับม้าไปฆ่าเสียพร้อมกับอุ้นก้าย แล้วเอาศีรษะเสียบไว้หน้าท้องสนามตามสั่ง บรรดานายทัพนายกองแลทหารทั้งปวงก็เกรงกลัวฮั่นสินนัก
ฝ่ายหลีเสงกลับเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า รับสั่งให้ข้าพเจ้าไปขอโทษอุ้นก้าย ข้าพเจ้าไปถึงสนามหัดมิได้บอกนายประตูพาบ่าวล่วงเกินเข้าไป ฮั่นสินว่าข้าพเจ้าทำเกินกฎหมายโทษถึงตาย แต่ข้าพเจ้าว่าถือรับสั่งมาจึงงดไว้ ให้เอาทหารซึ่งตามหลังกับม้าที่ข้าพเจ้าขี่ไปนั้นฆ่าเสียพร้อมกับอุ้นก้าย พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเคืองฮั่นสินนัก จึงตรัสว่าฮั่นสินถืออิสริยยศมิได้เกรงกลัว แต่ให้หลีเสงไปขออุ้นก้ายยังว่าล่วงเกิน กลับฆ่าม้าแลบ่าวหลีเสงเสียอีกเล่า เสียวโหจึงทูลว่า ซึ่งฮั่นสินไม่ฆ่าหลีเสง ไว้พระเกียรติยศแลฆ่าคนกับม้าเสีย ครั้งนี้ควรที่ตั้งเป็นแม่ทัพจะได้บังคับทหารกลัวเกรงสิทธิ์ขาด ซึ่งจะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องก็จะได้ดังใจหมาย เห็นหกหัวเมืองใหญ่คงจะมาสามิภักดิ์ต่อไต้อ๋องโดย แท้ หลีเสงจึงทูลว่า ฮั่นสินมีสติปัญญาฉลาดในการศึกหาผู้เสมอยาก ซึ่งฆ่าคนแลม้าเสียนั้น ข้าพเจ้าไม่มีความน้อยใจ ขอจงมีหนังสือไปชมฮั่นสินจึงจะควร ทหารทั้งปวงจะได้ยำเกรงยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเสียวโหหลีเสงว่าเห็นชอบ จึงแต่งหนังสือส่งให้จิวหงวนสินแล้วประทานเนื้อแพะแลสุราไปให้ฮั่นสิน จิวหงวนสินรับหนังสือคำนับลานำเอาสิ่งของไปครั้นถึงประตูท้องสนามจึงบอกนายประตูว่า มีรับสั่งให้นำของมาพระราชทานท่านแม่ทัพ ทหารรักษาประตูเข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นสินๆ ได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงเครื่องบูชาออกไปคำนับรับหนังสือข้อรับสั่งเข้ามาอ่านได้ความว่า เป็นแม่ทัพจะไปปราบศัตรู ถ้าไม่ถือกฎหมายอาชญาศึกสิทธิ์ขาดทหารก็ไม่เกรงกลัว ครั้งเมื่อแผ่นดินเลียดก๊กพระเจ้าหงออ๋องตั้งซุนบู๊จู๋เป็นแม่ทัพให้ฝึกหัดเพลงอาวุธทั้งข้างหน้าข้างใน เหงากี๋เป็นสนมเอกของพระเจ้าหงออ๋องซุนบู๊จู๋ตั้งให้เป็นนาย เหงากี๋ถือตัวว่าเป็นคนโปรดไม่ทำตามแม่ทัพสั่ง ซุนบู๊จู๋ฆ่าเหงากี๋เสีย นางสนมทั้งปวงก็เกรงกลัวหัดได้ชำนิชำนาญ กิตติศัพท์เลื่องลือไปนานาประเทศว่าเมืองหงอแต่ผู้หญิงก็รู้การศึก หัวเมืองทั้งนั้นเกรงกลัวมาอ่อนน้อมสามิภักดิ์พระเจ้าหงออ๋องทุกเมือง ซุนบู๊จู๋ก็รู้อยู่ว่าเหงากี๋เป็นคนโปรด แต่ซุนบู๊จู๋ถือกฎหมายอาชญาศึกมั่น เห็นแก่การแผ่นดินโดยสุจริต บัดนี้ท่านฆ่าอุ้นก้ายซึ่งทำความผิดต้องด้วยกฎหมายห้ามนั้น ตัวท่านก็เหมือนซุนบู๊จู๋ เรามีใจยินดีถือว่าท่านรักเราโดยซื่อตรง จึงให้จิวหงวนสินเอาสุราแลเนื้อแพะมาให้ท่าน จงตั้งใจฝึกหัดทหารให้จัดเจนเถิด จะได้ยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องปราบปรามบ้านเมืองเสียให้เรียบร้อยโดยเร็ว ฮั่นสินแจ้งความตามหนังสือแล้วคุกเข่าลงคำนับรับเอาของพระราชทานออกเลี้ยงทหารเป็นที่สบาย ครั้นเวลาเช้าฮั่นสินจึงเข้าไปเฝ้าทูลว่า ซึ่งทรงพระกรุณาชุบเลี้ยงให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพฝึกหัดทหาร แล้วพระราชทานสิ่งของมีรับสั่งไปชมต่อหน้านายทัพนายกองแลทหารทั้งปวง พระคุณหาที่สุดไม่ ข้าพเจ้าจะตั้งใจทำศึกกว่าจะสิ้นชีวิตคิดกำจัดฌ้อปาอ๋องให้จงได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดีพระทัยนัก จึงตรัสว่าการครั้งนี้สุดแต่ท่านจะจัดแจงเกิด ฮั่นสินก็คำนับลาออกไปท้องสนามพร้อมด้วยนายทหาร จึงพูดกับห้วนโก้ยว่า บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องจะประชุมพลยกกองทัพออกจากเมืองโปต๋งไปกำจัดศัตรูฝ่ายทิศตะวันออก อันทางจั๋นโต๋นั้นเตียวเหลียงก็เผาเสีย ท่านเป็นทัพหน้าจงเอาจิวพุนตันบูกับทหารหมื่นหนึ่งไปทำทางเดือนหนึ่งให้แล้ว ถ้าไม่แล้วจะเอาโทษ ท่านอย่าคิดเหน็ดเหนื่อยเลยจงเร่งทำทั้งกลางวันกลางคืน ห้วนโก้ยว่าการที่จะลำบากยากเย็นอย่างไรนั้นข้าพเจ้ามิได้คิดดอก แต่ในกำหนดเดือนหนึ่งนั้นเห็นการจะไม่สำเร็จ ด้วยทางจั๋นโต๋เป็นที่กันดารถึงสามพันเส้นเดือนหนึ่งให้แล้ว เหมือนหนึ่งเอาชีวิตไว้ข้าพเจ้าไปแต่ร่างกายเปล่า ข้าพเจ้าก็วางใจเหตุสิ่งใดจะมีมาสุดแต่ท่านแม่ทัพ ฮั่นสินว่าจงอุตส่าห์ทำราชการอย่าหลบหลีก จึงจะนับว่ามี กตัญญูต่อแผ่นดิน ตัวท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาอยู่ ครั้งนี้ควรที่ท่านจะหาความชอบใส่ตัว ห้วนโก้ยจิวพุนตันบูได้ฟังก็คำนับลาออกมาจัดทหารหมื่นหนึ่งยกไป ครั้นฮั่นสินใช้ห้วนโก้ยไปแล้วก็ซ้อมหัดทหารให้ดูธงสัญญาณ ถ้าโบกซ้ายให้เดินไปซ้าย ถ้าโบกขวาให้เดินไปขวา ถ้าโบกไปข้างหน้าให้เดินไปข้างหน้า ถ้าโบกไปข้างหลังให้ถอยลงมาเดินหลัง หัดพลสี่กองจะเดินเป็นกองเดียวก็ให้เดินเหมือนงูเลื้อย ที่จะเข้ารบแลถอยล่าก็แบ่งออกเป็นสี่กอง แม้นจะตั้งค่ายมีประตูเข้าออกทั้งสี่ทิศแต่ปิดไว้ใช้ประตูอื่น ทำเป็นประตูลักไว้เข้าออกไม่ให้ศัตรูเห็น ฮั่นสินเห็นทหารทั้งปวงทำได้สันทัดจัดเจนทุกตัวคนแล้ว ครั้นเวลาเช้าจึงเข้าไปเฝ้า ทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า นายทัพนายกองแลทหารพลรบข้าพเจ้าฝึกหัดได้ชำนาญแล้ว ขอเชิญเสด็จไต้อ๋องออกไปทอดพระเนตรอีกสักครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้ให้ห้วนโก้ยไปทำทางเดือนหนึ่งให้แล้ว จึงจะเชิญเสด็จยกทัพหลวงไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังยินดีนัก เสด็จออกไปท้องสนามทอดพระเนตรทหารช้อมหัดด้วยวิชาการดีกว่าแต่ก่อน เพลินพระทัยจึงตรัสชมฮั่นสินว่า สติปัญญาฝึกหัดทหารแลพูดจาโดยกลศึกครั้งนี้ ถึงซุนบู๊จู๋ซึ่งว่าดีครั้งแผ่นดินเลียดก๊กจะกลับเป็นขึ้นมาเห็นวิชาจะไม่ถึงท่าน
ขณะนั้นเจ้าพนักงานก็เชิญเครื่องเข้าไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จัดสิ่งของไว้เสวยแต่ห้าสิ่ง นอกนั้นให้ยกไปพระราชทานแก่ฮั่นสิน ฮั่นสินคุกเข่าลงคำนับรับของพระราชทานมีความยินดีนัก ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องเสวยแล้วพอเวลาเย็นเสด็จขึ้นรถกลับเข้าพระราชวัง ฮั่นสินก็ชวนนายทหารกินโต๊ะแล้วกลับมาบ้าน จึงคิดว่าอุบายของเราซึ่งคิดไว้ให้ห้วนโก้ยไปทำทางจั๋นโต๋ ห้วนโก้ยก็ยังไม่รู้โดยแยบคาย จึงแต่งหนังสือเร่งให้ทำทางกับข้อความจะให้เอิกเกริกในเมืองโปต๋ง แล้วเรียกเล็กแกเข้ามาส่งหนังสือให้กระซิบสั่งเป็นความลับไปถึงห้วนโก้ยทุกประการ เล็กแกก็คำนับรับหนังสือขึ้นม้าพาบ่าวรีบไป
ฝ่ายห้วนโก้ยกับจิวพุนตันบู คุมคนหมื่นหนึ่งยกไปถึงจั๋นโต๋ สามนายขึ้นไปบนเขาโกฮุนแลดูรอยทางสุดสายตา ทั้งต้นไม้ก็ล้มทับทางเห็นการเหลือกำลัง ห้วนโก้ยจึงว่าทางซึ่งแม่ทัพสั่งให้เราทำเดือนหนึ่งให้สำเร็จ ท่านจงดูเอาเถิดเราเห็นไม่แล้ว ถึงจะมีคนสักสิบหมื่นปีหนึ่งก็ไม่แล้ว คนทั้งปวงสรรเสริญฮั่นสินว่ามีสติปัญญาเราไม่เห็นด้วยที่ไหนจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องได้ แกล้งใช้เรามาทำทางก็เพราะจะกันตัวให้การเนิ่นช้า ทุกวันนี้กฎหมายอาญาแม่ทัพก็กวดขัน พระเจ้าฮั่นอ๋องเชื่อถือฮั่นสินผู้เดียว ครั้นปรึกษากันแล้ว ห้วนโก้ยจึงเกณฑ์ไพร่ให้ตัดไม้ลากไม้ขุดถอนตอแล้วชักลาก แผ้วทั้งที่ลุ่ม ลงเกลี่ยทุบปราบให้เสมอ เร่งรัดกันทำทั้งกลางวันกลางคืน ไพร่พลป่วยเจ็บล้มตายเนืองๆ ห้วนโก้ย เห็นไพร่พลได้ความเหนื่อยยากลำบากนักสุดที่จะผ่อนปรนนั่งทุกข์อยู่ พอเล็กแกมาถึงห้วนโก้ยจึงถามว่ามาธุระประการใด เล็กแกจึงบอกว่าแม่ทัพใช้มาเร่งท่านทำทางให้แล้วโดยเร็วตามกำหนด ห้วนโก้ยว่าเราก็เร่งรัดกันอยู่แต่การเหลือกำลังนัก ถ้าท่านกลับเข้าไปช่วยเบี่ยงบ่ายว่ากล่าวกับแม่ทัพแลทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องด้วย ห้วนโก้ยจึงให้ยกสุราออกมาเชิญเล็กแกกิน เล็กแกกินสุราแล้วกระซิบบอกห้วนโก้ยว่า แม่ทัพสั่งมาให้ท่านมีหนังสือไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง ขอคนหัวเมืองมาช่วยทำทางอีก แล้วให้จิวพุนกับตันบูแปลงตัวเป็นนายหมวดชาวบ้านนอกกับไพร่ร้อยหนึ่งหนีไปตามทางน้อย ทำเป็นสามิภักดิ์อยู่ด้วยเจียงแผงเจ้าเมืองด่านซัวก๊วน ถ้าท่านรู้ข่าวว่ากองทัพยกแล้วจงคุมทหารรีบไปเป็นทัพหน้า การที่ทำทางทั้งนี้เป็นอุบายจะให้เจียงหำเจ้าเมืองสามจีนไว้ใจว่าการซึ่งจะยกทัพยังช้าอยู่
ห้วนโก้ยได้ฟังเล็กแกบอกยินดีนัก ออกไปข้างนอกร้องว่าการที่จั๋นโต๋ยากนักทำเมื่อไรจะสำเร็จ เล็กแกจึงร้องว่าให้เร่งทำทางให้ทันกำหนด ถ้าไม่ทันแม่ทัพจะเอาโทษทั้งนายแลไพร่ ห้วนโก้ยจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งถวายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ขอทหารหัวเมืองมาเพิ่มเติมช่วยทำทางอีกส่งให้คนใช้ไปกับเล็กแก คนใช้รับหนังสือคำนับลาไป ณ เมืองโปต๋ง เล็กแกพาคนใช้เฝ้าถวายหนังสือพระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งความแล้ว จึงใช้จิวกี๋ไปหาเจ้าเมืองโภอั๋นให้เก็บคนพันหนึ่งไปช่วยห้วนโก้ย จิวกี๋คำนับลาไปบอกเจ้าเมืองโภอั๋นตามรับสั่ง เจ้าเมืองโภอั๋นจึงจัดคนนับพันหนึ่งมอบให้จิวกี๋ จิวกี๋คำนับลาไปถึงที่ทำทางจึงบอกห้วนโก้ยว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ข้าพเจ้าคุมคนมาช่วยท่าน
ห้วนโก้ยได้ฟังมีความยินดี จัดนายหมวดนายกองให้คุมทหารไปทำหน้าที่ จิวกี๋ก็ลากลับเมืองโปต๋ง ห้วนโก้ยจึงเรียกจิวพุนตันบูเข้ามาที่ลับกระซิบบอกว่า แม่ทัพสั่งมาให้ท่านจัดทหารร้อยหนึ่งหนีไปในเวลากลางคืนเข้าหาเจียงแผง แต่แปลงชื่อแลแซ่เสียทั้งสองคน แต่งตัวให้เหมือนนายหมวดเมืองน้อย จิวพุนนั้นเรียกกันว่าโยหลง ตันบูชื่อกี๋นบู ครั้นเวลาดึกจิวพุนตันบูลาออกมาจัดคนสนิทร้อยหนึ่งผลัดเครื่องสำหรับขุนนางออกเสีย พากันไปเมืองด่านซัวก๊วน
ฝ่ายเจียงแผงรู้ข่าวว่า ฮั่นอ๋องตั้งฮั่นสินเป็นแม่ทัพ ใช้ให้ห้วนโก้ยทำทางจั๋นโต๋จะยกทัพมา จึงใช้คนไปแจ้งความแก่เจียงหำซึ่งเป็นยงอ๋องเจ้าเมืองฮุยขิว ยงอ๋องจึงพูดกับขุนนางทั้งปวงว่าเดิมฮั่นสินอยู่เมืองฌ้อก็เป็นแต่คนใช้ เราไม่รู้ว่ามีวิชาแต่สักสิ่ง ไปอยู่กับฮั่นอ๋องตั้งให้เป็นแม่ทัพ ใช้ทหารมาทำทางจั๋นโต๋ซึ่งแสนยากสักกี่ปีจะได้ยกมา ซึ่งเจียงแผงให้มาบอกจะเป็นแต่คำคนลือ เรายังไม่เห็นจริง ขุนนางจึงว่าแต่ก่อนฟัมแจ้งคิดเกรงฮั่นอ๋องอยู่ จึงมีหนังสือมากำชับให้รักษาด่านโซก๊วน ครั้งนี้ก็มีข่าวมาจำจะให้ทหารไปช่วยรักษาด่านจึงจะควร ยงอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้คนใช้ไปบอกเจียงแผงให้ตรวจตราด่านไว้จงกวดขัน ถ้ามีศึกมาเมื่อใดจึงจะให้ยกไปช่วย
ฝ่ายโยหลงกี๋นบูกับคนร้อยหนึ่งมาถึงด่านซัวก๊วน บอกชาวด่านว่า เราเป็นชาวบ้านนอก ต้องเกณฑ์มาทำงานทางจั๋นโต๋ ได้ความเดือดร้อนอดอยากเหลือที่จะทนจึงหนีมา ชาวด่านแจ้งความก็รีบเข้ามาบอกเจียงแผงว่า ชาวเมืองโปต๋งซึ่งฮั่นสินให้ทำทางจั๋นโต๋หนีมาเป็นคนร้อยหนึ่งสมัครจะอยู่ด้วยท่าน เจียงแผงได้ฟังมีความยินดี จึงว่าครั้งนี้เราจะได้ความจริงท่านจงรีบไปรับคนหนีเข้ามา ชาวด่านก็ออกไปบอกแก่โยหลงกี๋นบูๆ เข้าไปถึง เจียงแผงจึงถามว่าพวกนี้อยู่บ้านเมืองไหนพากันเข้ามาหาที่ตายหรือ คนซึ่งหนีมาจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองโภอั๋น ฮั่นอ๋องไปเกณฑ์มาทำทางจั๋นโต๋ เดือนหนึ่งจะให้แล้ว งานการเร่งรัดทั้งกลางวันกลางคืน อดอยากเสบียงอาหารอิดโรย ป่วยเจ็บล้มตายหลบหนีเข้าป่าดงไปเนืองๆ ข้าพเจ้าเห็นว่าปีหนึ่งก็ไม่แล้ว จึงชวนกันหนีหมายจะพึ่งท่านแต่พอได้อาหารกินเต็มท้อง ถึงจะใช้สอยสิ่งไรก็ไม่เกียจคร้าน เจียงแผงจึงเรียกสองนายเข้าไปถามว่าท่านชื่อใด ตัวนายซึ่งหนีมาจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อโยหลงคนนั้นชื่อกี๋นบูเป็นนายพรานอยู่เมืองโภอั๋น บอกแล้วก็แสร้งทำร้องไห้ เจียงแผงจึงว่าฮั่นอ๋องเห็นวิชาความรู้ฮั่นสินอย่างไรจึงตั้งให้เป็นแม่ทัพ โยหลงกี๋นบูจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินเขาพูดกันว่า เสียวโหนับถือฮั่นสินว่าฉลาดทูลเสนอให้ฮั่นอ๋องตั้งเป็นแม่ทัพ นายทหารทั้งปวงไม่พร้อมใจที่จะทำการศึกด้วยฮั่นสิน ฮั่นอ๋องก็เสียใจคิดเคืองฮั่นสินอยู่
เจียงแผงได้ฟังโยหลงกี๋นบูบอกความดังนั้น สมกับคำเล่าลือก็สำคัญว่าจริงจึงให้โยหลง กี๋นบูเป็นนายทหารฝ่ายซ้ายขวา โยหลงกี๋นบูก็อุตส่าห์ทำการไม่ให้เจียงแผงสงสัย อยู่เดือนหนึ่ง เจียงแผงจึงตั้งโยหลงกี๋นบูเป็นนายคุมคนถือธงจะมีกิจการสิ่งใดก็เป็นที่ปรึกษา เจียงแผงจึงแต่งหนังสือใช้ให้คนมาแจ้งความแก่ยงอ๋องตามเหตุซึ่งมีมาทุกประการ ยงอ๋องได้ฟังคนใช้มาแจ้งก็มิได้สังเกตว่ากองทัพเมืองโปต๋งจะยกมาโดยเร็ว
ฝ่ายฟัมแจ้งอยู่ ณ เมืองแพเสีย เวลากลางคืนเห็นรัศมีข้างทิศตะวันตกเฉียงใต้พลุ่งขึ้นไปบนอากาศ ทั้งดาวที่ประจำหัวเมืองก็ห่างออกไปจากดาวประจำตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงคิดว่าฮั่นอ๋องจะยกมาทำศึกเป็นมั่นคง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเล่าตั้งแต่มาอยู่เมืองแพเสียฆ่าคนทุกวันมิได้เว้น หกหัวเมืองก็แข็งเมืองอยู่ไม่มาอ่อนน้อม ถ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพมาตีเมื่อใด ก็จะได้โดยเร็วเหมือนผ่าไม้ไผ่สะดวกตลอดลำ ครั้นเช้าฟัมแจ้งเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าสังเกตเห็นอัศจรรย์ ทั้งดาวบริวารก็ห่างจากไต้อ๋อง การครั้งนี้จะต้องระวังทัพทางเมืองโปต๋ง ไต้อ๋องอย่าวางพระทัยให้ทหารไปช่วยสามจีนอ๋องรักษาด่านซัวก๊วนให้มั่นคงเถิด
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งกุยเหลียง กุยหวนคุมทหารสามพันไปช่วยยงอ๋องกำชับกำชาด่านทางให้สามารถ กุยเหลียงกุยหวนคำนับลาออกมาจัดกองทัพพร้อมแล้ว ยกออกจากเมืองแพเสีย ไปถึงเมืองฮุยขิว สองนายก็เข้าไปคำนับยงอ๋องแล้วแจ้งความว่า ฟัมแจ้งเกรงฮั่นอ๋องจะตั้งให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพรีบยกมา จึงให้ข้าพเจ้าคุมทหารมาช่วยท่านรักษาด่าน ยงอ๋องได้ฟังจึงว่าฟัมแจ้งเกรงทัพเมืองโปต๋ง แต่เราเห็นจะช้าอยู่ด้วยทำทางจั๋นโต๋ยากนัก ถึงจะมีศึกจริง เราสามเมืองจะออกไปรับ ไม่ให้เหยียบชานเมืองเข้ามาได้ ยงอ๋องก็หยิบหนังสือที่เจียงแผงบอกมา ส่งให้กุยเหลียงกุยหวนดู กุยเหลียงกุยหวนรับมาอ่านแจ้งความแล้วจึงว่า เมื่อฮั่นสินอยู่เมืองฌ้อถ้าแม้นมีสติปัญญารอบคอบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะมิชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางหรือ แต่ครั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งสองถือรับสั่งมา ท่านจงจัดแจงให้ผู้ใดผู้หนึ่งออกลาดตระเวนรักษาด่านทางไว้จึงจะควร ยงอ๋องจึงว่าการครั้งนี้เรารู้ความเจียงแผงบอกมาให้จัดแจงทหารไประวังด่านซัวก๊วนอยู่แล้ว แต่มีรับสั่งมาจำจะเพิ่มเติมออกไปอีก แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญกุยเหลียงกินเสร็จแล้ว แล้วกุยเหลียงกุยหวนก็คำนับลาออกมาตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ยงอ๋องจึงให้ทหารไปกำชับเจียงแผงให้รักษาด่านลาดตระเวนต้นทางจั๋นโต๋ไว้อย่ามีความประมาท
ฝ่ายฮั่นสินฝึกทหารพร้อมแล้ว ทำบัญชีได้ทหารมากับพระเจ้าฮั่นอ๋องยี่สิบหมื่น มีรับสั่งให้เสียวโหรวบรวมได้คนในเมืองโปต๋งสิบห้าหมื่นแต่ฮั่นสินเป็นแม่ทัพแต่งกฎหมายให้ประกาศเมืองขึ้นแต่เมืองโปต๋งว่า อย่าให้ผู้ใดเบียดบังคนซึ่งหลบหนีแอบแฝงไว้ ถ้าใจผู้ซึ่งจะรักเป็นทหารให้มาเข้ากระบวนทัพ ตั้งแต่นั้นมาฮั่นสินได้คนอีกสิบหมื่น รวมกันเป็นทหารยี่สิบห้าหมื่น ให้ซุนหินจัดเป็นสี่ทัพ ให้ห้วนโก้ยเป็นทัพหน้า มีนายทหารสิบแปดคน ทหารพลรบห้าหมื่นตั้งเก้ากอง ทัพที่สองนั้นแฮเฮาหยินจัดนายทหารไว้ยี่สิบคนยังน้อยอยู่ ให้แฮเฮาหยินเลือกเอาตามใจอีกสิบคนเป็นสามสิบคน พลม้าห้าหมื่นตั้งเก้ากอง ทัพฮั่นสินที่สามมีนายทหารสี่สิบคนรี้พลสิบห้าหมื่น ตั้งเป็นสิบห้ากอง ทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องพร้อมด้วยขุนนางแลนายทหารซึ่งเหลือจากสามทัพ เกณฑ์พลรบไว้ยี่สิบหมื่นให้โปก๋วนจิวเฉียงขุนนางผู้ใหญ่ จัดแจงทหารในกองทัพหลวงจัดไว้ครบทั้งสี่ทัพ แล้วสั่งให้ซุยหินคุมทหารสามพันไปทำงานจั๋นโต๋แทนห้วนโก้ย ยกคนซึ่งเหลือนั้นมาเป็นแม่ทัพหน้าคอยกองทัพอยู่ตำบลตินฉองทางน้อย ถ้าแลลุ่มดอนเป็นคลองขวางหน้าเดินยาก ให้จัดแจงทำสะพานข้ามแล้วทุบปราบให้เสมอ ถ้าไปพบข้าศึกพอจะทำได้ให้ตีเสีย ถ้าแม้นเป็นทัพใหญ่จงตั้งมั่นไว้ใช้คนมาแจ้งการแก่เราก่อน แล้วจึงสั่งแฮเฮาหยินนายทัพที่สองว่า ถ้ากองทัพห้วนโก้ยได้รบจงขับทหารเข้าช่วยระดมตีให้ได้เมืองก่อน กวาดเสบียงอาหารรวบรวมไว้คอยท่าทัพหลวง แล้วท่านจงยกไปตีเมืองฮุยขิว ฮั่นสินจัดกองทัพเสร็จแล้ว จึงพานายทัพนายกองไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทูลว่า ซึ่งจะยกไปปราบเมืองฝ่ายตะวันออกนั้น ข้าพเจ้าก็จัดทหารเสร็จแล้ว จะขอให้กองทัพหน้ายกไปรับห้วนโก้ยทัพหนึ่ง แฮเฮาหยินทัพหนึ่งเป็นสองทัพยกไปก่อน อีกสามวันข้าพเจ้าจึงจะยกไป ทัพหลวงนั้นให้โหรหาฤกษ์ไว้วันใดจึงเสด็จตามข้าพเจ้า แต่วันข้าพเจ้าจะยกนั้น ขอเชิญเสด็จไปทอดพระเนตรพอเป็นชัยมงคลแห่งข้าพเจ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าการซึ่งจะยกทัพครั้งนี้ถึงวันดีเมื่อใดสุดแต่ท่าน ฮั่นสินก็คำนับลาออกมาจัดแจงให้ทัพหน้ากับแฮเฮาหยินเร่งยกไป
ฝ่ายขุนนางซึ่งเฝ้าอยู่นั้นชวนกันทูลว่า ซึ่งฮั่นสินจะเชิญเสด็จยกทัพหลวงไปทางใดก็ไม่ทราบ ข้าพเจ้าสงสัยนักด้วยให้ห้วนโก้ยไปทำทางจั๋นโต๋ก็ยังไม่แล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังไม่ตรัสประการใด เสด็จเข้าข้างในเรียกเสียวโหเข้าไปสั่งว่า ท่านไปพูดกับฮั่นสินดูให้รู้แน่ว่าจะยกทัพไปทางไหนเรายังฉงนอยู่ เสียวโหก็คำนับลาออกไปในเวลากลางคืนถึงที่อยู่ฮั่นสิน คนใช้เห็นจึงเข้าไปบอกฮั่นสิน ฮั่นสินนอนจวนจะหลับ ครั้นรู้ว่าเสียวโหมาก็ออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปให้นั่งที่สมควร เสียวโหจึงกระซิบถามฮั่นสินว่าท่านเข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ยกกองทัพ พระเจ้าฮั่นอ๋องสงสัยพระทัยนักว่าจะไปทางใด ให้เรามาถามท่าน ฮั่นสินจึงบอกว่าเมื่อขณะเตียวเหลียงเผาจั๋นโต๋เสียนั้น ครั้นข้าพเจ้าพบเตียวเหลียงๆ บอกข้าพเจ้าว่าท่านก็รู้อยู่ เหตุใดท่านกลับมาถามหนทางอีกเล่า ข้าพเจ้าแสร้งให้ไปทำทางจั๋นโต๋ไว้โดยอุบาย หมายจะให้เจียงหำระวังแต่ทางเดียว อันทางที่ข้าพเจ้าจะเชิญ เสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋องไปนั้นเป็นทางน้อยตำบลตินฉอง ทางอันนี้มีในแผนที่เตียวเหลียงให้มา ท่านจงทูลให้ทราบอย่าได้ทรงพระวิตกไปเลย ข้าพเจ้าจะตีด่านสามจีนแลเมืองหํ้าเอี๋ยงถวายให้ได้โดยง่าย เสียวโหได้ฟังมีความยินดีกลับไปเฝ้ากระซิบทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามคำฮั่นสินบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังก็ดีพระทัยนัก
ฝ่ายฮั่นสินถึงวันฤกษ์ดีแต่งตัวใส่เกราะ ออกมาตรวจทหารเตรียมคอยฤกษ์พร้อมกัน
ขณะนั้นไพร่บ้านพลเมืองรู้ว่าฮั่นสินจะยกทัพ ก็ชวนกันแตกตื่นมาดูอื้ออึงอลหม่าน

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นเวลาเช้าทหารแห่พร้อม ก็ขึ้นรถออกไปพร้อมสู่ที่พลับพลาซึ่งฮั่นสินจะยกทัพ ฮั่นสินก็เข้ามาคำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทูลว่าวันนี้ข้าพเจ้าจะยกไป อีกสามวันฤกษ์ดี ขอเชิญเสด็จรีบยกทัพหลวงตามไปเถิด เห็นจะได้เมืองห้ำเอี๋ยงสมพระทัยหมาย แล้วกลับออกมาดูพระอาทิตย์เห็นปรากฏแจ่มเมฆ จึงสั่งทหารให้ยกทัพโดยตำราทั้งสิบห้ากอง ตีกลองสัญญาณแลเครื่องประโคมดุริยางค์ดนตรีสนั่นเมืองโปต๋งพลถือธงหน้าเป็นทิวแถวแลสล้างสีสลับกัน พวกโตมรแลเกาทัณฑ์ พลเดินเท้าล้วนถืออาวุธทุกตัวคนเป็นหมวดหมู่ เกณฑ์กองใช้สำหรับตรวจคอยสืบเหตุ ทหารซึ่งขี่ม้าดาดาษในท้องทุ่ง ทั้งพลทหารตามห้อมล้อมพร้อมไปด้วยเครื่องสรรพวุธดุจทัพเทพยดา พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรจนสิ้นกระบวนทัพ แล้วตรัสสั่งกระบวนแห่ให้บ่ายหน้ารถคืนเข้าเมือง
ฝ่ายผู้เฒ่าชาวบ้านซึ่งมาดูยกทัพพูดกันอื้ออึงไปว่า แต่เรามาอยู่เมืองโปต๋งไม่เคยเห็นเหมือนครั้งนี้ ยังอีกสามวันพระเจ้าฮั่นอ๋องจะยกทัพกลับไปตีเมืองหลวง ใครจะอยู่เลี้ยงรักษาเรา เหมือนพระองค์นี้ดุจเทพยดามาโปรด พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ยินดังนั้นมีพระทัยสงสารคนผู้เฒ่าแลชาวเมืองยิ่งนัก ครั้นเสด็จถึงวังจึงตรัสแก่เสียวโหว่า เราจะไปครั้งนี้ไม่มีผู้ใดรักษาเมืองเกลือกจะขาดเสบียงอาหาร ท่านจงอยู่รักษาเมืองก่อน จะได้จัดลำเลียงส่งให้ทันท่วงที พรุ่งนี้จงให้หาผู้แก่ผู้เฒ่า ชาวเมืองบ้านนอกเข้ามาให้พร้อม สั่งแล้วก็เสด็จขึ้น เสียวโหจึงให้พนักงานเขียนหมายบอกนายบ้าน แลผู้เฒ่าผู้แก่ให้เข้ามาเตรียมอยู่ตามรับสั่ง ครั้นเวลาเช้าเสียวโหก็เข้าไปเฝ้าทูลว่าคนซึ่งให้หาเข้ามาพร้อมแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จยืนอยู่บนเกย
ขณะนั้นคนผู้เฒ่าจึงทูลว่า แต่พระองค์มาอยู่ในเมืองโปต๋งนี้ ข้าพเจ้าทั้งปวงได้ความสุข เหมือนแผ่นดินพระเจ้าเงี่ยวเต้ซุนเต้ บัดนี้พระองค์จะยกทัพไปตะวันออก จะให้ผู้ใดอยู่รักษาเมือง เมื่อไรจะเสด็จกลับคืนมาเล่า ว่าแล้วก็ร้องไห้ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีความอาลัยยิ่งนัก แล้วตรัสว่าถึงตัวเราจะไป ปลงธุระไว้ให้เสียวโหอยู่รักษาเมืองช่วยทุกข์ของท่าน เราจะให้เสียวโหทำการหนทางไกลร้อยเส้น ให้มีศาลาอาศัยแห่งหนึ่งตามระยะทางไปทำได้สิบศาลาครบพันเส้น ให้มีรโหฐานมีบ้าน ใหญ่ๆ ไว้แห่งหนึ่ง จึงจะให้ผู้เฒ่าไว้สามคนๆ หนึ่งซึ่งรู้หนังสือแลลูกคิด จะได้ฝึกสอนกุลบุตรซึ่งจะเรียนรู้วิชาต่างๆ คนหนึ่งซึ่งสันทัดทำมาหากินแลไร่นาค้าขาย จะให้อยู่ตักเตือนชาวบ้านให้ทำมาหากิน คนหนึ่งรู้วิชาเพลงอาวุธ จะให้อยู่สั่งสอนผู้ซึ่งจะรักเรียนวิชาการฝ่ายทหารแล้วจะให้ว่าความ โจรผู้ร้าย พอจะผ่อนผันเกลี่ยไกล่ก็ให้แล้ว ถ้ามิเสร็จจึงพาคู่ความเข้ามาหาเสียวโห จะให้มีตุลาการบังคับว่ากล่าว เราให้ทำกฎหมายสำหรับท่านแลชาวบ้านไว้ จึงสั่งให้ไทสืออาลักษณ์อ่านให้คนทั้งปวงฟังว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋งมีพระทัยบำรุงราษฎร จะยกพยุหยาตราทัพหลวงไปปราบเมืองฝ่ายตะวันออก มีรับสั่งกำหนดไว้กับผู้ซึ่งอยู่ภายหลัง จงรักษาบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข ฝึกสอนวิชาการกุลบุตรที่มีสติปัญญารู้คุณบิดามารดา ที่ผู้น้อยนั้นให้คำนับผู้ใหญ่ ถ้าใจกุลบุตรรักเรียนวิชาประการใดก็ให้ฝึกสอน แม้นชำนาญสิ่งใดสิงหนึ่งควรจะเป็นขุนนางได้ก็ให้บอกแก่เสียวโห จะได้ยกขึ้นเป็นขุนนางตามตำแหน่งโดยวิชา แม้นไม่ถนัดในการเล่าเรียนเขียนอ่าน รักแต่วิชาเล่นเป็นที่จะครึกครื้นพระนครก็ให้ฝึกหัดไว้ ถ้าผู้ใดทำมาหากินข้างไร่นาแลค้าขายจึงหมายให้มั่งมี ให้ผู้เฒ่าช่วยตักเตือนอย่าให้เกียจคร้านได้ ถ้าผู้ใดหยาบช้าล่วงอาญารักแต่ที่ชั่วไม่ทำมาหากินบ้านเรือนไม่อยู่คิดแต่การฉกลักให้ผู้เฒ่าเอามาว่ากล่าว แม้นมิฟังจึงให้ส่งมาจำไว้ตรุในเมืองถ้าประชาราษฎร์ขัดสนประการใดก็ให้มาบอกแก่ผู้รักษาเมืองตามกระทรวง ครั้นไทสืออ่านเสร็จแล้วก็เขียนกฎหมายหลายฉบับมอบให้แก่ผู้ใหญ่นายบ้านทุกตำบล
ขณะนั้นเป็นเดือนแปดปีมะแม พระเจ้าฮั่นอ๋องพระราชทานเสื้อผ้า เลี้ยงโต๊ะบรรดาผู้เฒ่าผู้แก่เป็นที่สบาย คนทั้งปวงก็อวยพรถวายชัยพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วคำนับลาไปบรรดาขุนนางนายทหารออกมาจัดขบวนทัพ พร้อมด้วยเครื่องสรรพยุทธทั้งยี่สิบเอ็ดกองเตรียมไว้คอยรับเสด็จพร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดีพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์ แล้วขึ้นทรงรถทั้งกระบวนแห่ไปนอกเมืองที่ประชุมทัพ
ฝ่ายไพร่บ้านพลเมือง พากันมาคับคั่งร้องสรรเสริญถวายชัยให้ชนะแก่ข้าศึกฝ่ายตะวันออก โหรก็บอกให้ขุนนางกราบทูลว่าได้ฤกษ์ควรที่จะยกพยุหยาตราทัพหลวง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังทอดพระเนตรดูท้องฟ้าเห็นเมฆเป็นมังกรซ้อนกันสองตัว จึงตรัสสั่งให้โบกธงดำเนินทัพพลม้าเนืองแน่นไปในป่า ทหารเดินเท้าก็ยาตราเสียงสะเทือนตามท้องทุ่ง กลองสนั่นไปทั้งเมืองโปต๋ง ทหารถือธงสีม่วงล้วนลายมังกร ต้องลมชายสะบัดดูงาม จัดพลง้าวเกาทัณฑ์เดินตามกระบวน พลทวนเดินเป็นหมวดหมู่พู่จามจุรีดังดอกเลา พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสแก่ขุนนางว่า เราได้นิมิตเมฆฤกษ์บนเมฆปรากฏลมก็พัดส่งเห็นจะกำจัดฌ้อปาอ๋องได้โดยง่าย
ฝ่ายเสียงก๊กเสียวโหตามส่งเสด็จ สิ้นขบวนทัพหลวงแล้วลากลับเข้าเมืองจัดแจงเสบียงอาหารเตรียมไว้ แต่งนายแลไพร่ซึ่งเคยศึกคุมเสบียงตามไปส่งเนืองๆ
ฝ่ายฮั่นสินยกทัพไปถึงแม่นํ้าหันเข จึงเล่าความให้ทหารทั้งปวงฟังว่า เมื่อเราเป็นขุนนางกรมนาอยู่นั้น เราหนีมาถึงท่าน้ำนี้เป็นฤดูหนาวน้ำมากข้ามไม่ได้ เสียงก๊กจึงตามมาพบพาเรากลับไปเมืองโปต๋ง ถ้าน้ำแห้งเราข้ามได้จะไปอยู่เมืองไผ่หยิม ขุนนางจึงตอบว่าท่านข้ามไม่ได้ ก็เพราะวาสนาจะเป็นแม่ทัพ กับบุญพระเจ้าฮั่นอ๋องจะได้ครองเมืองหลวง ฮั่นสินได้ฟังมีใจยินดีหมายจะให้ชื่อปรากฏไปภายหน้า จึงให้จารึกแผ่นศิลาแปดอักษรปักไว้ว่า เสียงก๊กพบฮั่นสินตำบลนี้ แล้วฮั่นสินยกข้ามแม่น้ำไปขึ้นฝั่งรีบไปวันหนึ่งใกล้ภูเขาโกฮุนลงจากม้าเดินตามเชิงเขา ครั้นจวนถืงที่ราบทหารมาบอกว่ามีงูใหญ่อยู่ที่เงื้อมเขาริมปากช่อง จักษุทั้งสองแดงดังแสงเพลิง ถ้าคนเข้าไปใกล้คอยพ่นพิษถูก คนตาย ทหารทัพหน้ายังรออยู่ ฮั่นสินจึงสั่งทหารเกาทัณฑ์ให้ไปหน้าพันหนึ่ง ถ้าพบงูใหญ่จงยิงเสีย
ขณะนั้นกินหิบจึงร้องว่า ท่านอย่าวิตกด้วยงูใหญ่นั้นเลย ถืงมังกรอยู่กลางทะเลข้าพเจ้าผู้เดียวจะอาสาไปตัดศีรษะมาให้ได้ ฮั่นสินได้ฟังจึงชมว่าดูกิริยากับใจสมเป็นทหาร ที่นี่กันดารเดินยาก ถ้าท่านทำได้ก็จะมีความชอบ ซึ่งท่านไปฆ่างูนั้นเราจะตามไปดูฝีมือด้วย จึงหยิบปั้นสุรามาให้กินหิบกิน แล้วพาทหารไปตามทางเงื้อมเขาใหญ่เห็นงูเลิกพังพานคอยจะพ่นพิษ กินหิบชักกระบี่ เดินเข้าไปแอบชะง่อนเขาอยู่ ฟันคองูขาดตาย ทัพหน้าก็เดินไปตามทาง ฮั่นสินเห็นศพงูก็สรรเสริญกินหีบว่า ท่านควรเป็นทหารเอก จึงบอกกับนายทหารทั้งปวงว่า เมื่อเรามามิได้พบงูใหญ่ตัวนี้ ทหารทั้งปวงจึงว่าวาสนาของท่านกับบุญพระเจ้าฮั่นอ๋องคุ้มครองมาจึงมิได้พบงูใหญ่ ฮั่นสินว่าเราได้ยินคำโบราณเล่าสืบมาว่ามีภูเขาชื่อขุนหลุน ถ้าจะวัดโดยรอบเชิงเขานั้นได้สามหมื่นเส้น มีงูตัวหนึ่งยาว หมื่นเส้นอยู่ด้านหนึ่ง ท้องที่เชิงเขาแบ่งเป็นสามส่วน งูอยู่ส่วนหนึ่ง เป็นเชิงภูเขาสองส่วน พูดกันแล้วฮั่นสินเดินทัพไปถึงเขาไทเป๊กเนีย จึงเรียกโลก๋วนเข้ามาบอกว่า เมื่อเรามาถึงตำบลนี้พบคนผู้หนึ่งแซ่สินชื่อกี มีร้านขายเหล้า เราได้อาศัยนอนอยู่คืนหนึ่ง ท่านจงไปสืบดู ถ้าพบเราจะไปหา โลก๋วนก็ขึ้นม้าไปสืบได้ความกลับมาแจ้งว่า ชาวบ้านซึ่งยังอยู่บอกว่าเดือนเจ็ดเดือนแปดนี้ลมพัดนักน้ำมาก สินกีไปตั้งบ้านอยู่เขาสูงยังทางอีกวันหนึ่ง แต่สินกีจะอยู่หรือไปเที่ยวป่าหารู้ไม่ ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นก็ยกทัพไปถึงสะพานศิลาข้ามคลองน้ำ พอได้ยินเสียงทหารร้องบอกว่ามีชาวป่าผู้หนึ่งไล่ตีเสืออยู่กลางทาง ฮั่นสินก็ขับม้าขึ้นไปหน้าทหาร เห็นคนป่านุ่งห่มคลุมศีรษะด้วยหนังเสือถือตรีไล่เสือมาริมห้วย เสือกลับหน้าจะโดดเข้ากัด คนป่าแทงด้วยตรีถูกศีรษะกดลงไว้ ทหารกองทัพเข้าช่วยแทงเสือตาย ฮั่นสินพิเคราะห์ดูรู้จักว่าสินกีจึงให้ทหารไปเรียก สินกีได้ยินทหารออกชื่อก็ปลดหนังเสือลงจากศีรษะ ยกศพเสือหนีบรักแร้โดดข้ามคลองมา ครั้นเห็นฮั่นสินยืนม้าอยู่ก็ดีใจทิ้งเสือลงไว้เดินเข้ามาคำนับ ฮั่นสินลงจากม้าจับมือสินกีไว้ สินกีจึงว่าข้าพเจ้าแจ้งว่าไต้เจียงกุ๋นให้ทหารมาทำทางจะยกกองทัพ ข้าพเจ้าคิดจะลามารดาไปรับท่าน พอนํ้าท่วมบ้านต้องย้ายเรือนไปตั้งอยู่เขาสูงจึงยังมิได้ไป ฮั่นสินได้ฟังจึงว่าแต่พี่จากเจ้าไปทำราชการอยู่ในพระเจ้าฮั่นอ๋องต้องฝึกหัดซ้อมทหารจึงช้าอยู่ กลัวจะเป็นเท็จกับเจ้า ครั้นยกทัพมาถึงไทเป๊กเนียให้คนไปสืบได้ข่าวว่ามาอยู่เขาสูงจึงรีบมาพบ เจ้าจงพาพี่ไปเยือนมารดาด้วย สินกีว่าท่านเป็นแม่ทัพใหญ่จะไปบ้านข้าพเจ้านั้นไม่ควร ฮั่นสินจึงว่าตัวท่านกับเรา สาบานเป็นพี่น้องเหมือนร่วมท้องมารดาเดียวกัน เราไม่ถือยศศักดิ์ดอก ว่าแล้วก็เรียกคนใช้ให้จัดม้า ให้สินกีขี่นำเข้าไปบ้าน ตัวฮั่นสินกับนายทหารสิบคนก็ขึ้นม้าตามสินกีไป ครั้นถึงสินกีก็เชิญฮั่นสินให้นั่งที่สมควร แล้วบอกมารดากับภรรยาออกมาหาฮั่นสินๆ ก็คำนับมารดาสินกี ภรรยาสินกีก็คำนับฮั่นสินต่างคนต่างพูดจาปราศรัยมีน้ำใจยินดีต่อกัน ฮั่นสินจึงพูดแก่สินกีว่าซึ่งเจ้าได้สัญญาไว้แต่ก่อนว่า ถ้าพี่ยกทัพมาจะไปด้วยกัน ครั้งนี้เราทั้งสองจะไปทำศึกแต่มารดาท่านเหมือนมารดาเรา จะละไว้กลางป่านั้นไม่ได้จำจะให้ไปอยู่เมืองโปต๋ง แล้วหยิบเงินร้อยตำลึงส่งให้สินกีว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องพระราชทานให้ท่านเลี้ยงมารดา ฮั่นสินจึงเขียนหนังสือไปถึงเสียวโหว่า ด้วยสินกีสวามิภักดิ์ไปทำราชการในกองทัพ แต่มารดาแลภรรยาสินกีนั้นข้าพเจ้าให้คนพาเข้ามาส่ง ท่านจงช่วยทะนุบำรุงจัดแจงบ้าน เรือนให้มารดาแลภรรยาสินกีอยู่เป็นสุขด้วย เขียนแล้วให้ทหารยี่สิบคนถือไปส่งมารดาแลภรรยาสินกี ฮั่นสินจึงสั่งสินกีว่าเจ้าจงไปเป็นทัพหน้ากับห้วนโก้ย ยังทางอีกสองคืนจะถึงด่าน ท่านกับห้วนโก้ยตีด่านซัวก๋วน แล้วจึงให้แฮเฮาหยินไปตีเมองฮุยขิว สินกีก็คำนับลาไปแจ้งการแก่แฮเฮาหยินแลห้วนโก้ยตามคำแม่ทัพสั่งทุกประการ ฮั่นสินให้ทหารไปสืบกองทัพพระเจ้าฮั่นอ๋อง แจ้งข่าวว่าข้ามแม่นํ้าหันเขมาแล้ว ฮั่นสินก็รีบเดินกองทัพไปถึงทางสามแพร่ง จึงให้คนใช้ไปหาที่ฝังศพคนตัดฟืน ซึ่งฮั่นสินฆ่าเสียแต่ก่อนนั้น พบศพแล้วก็เอาผ้าใหม่อย่างดีนุ่งห่มศพสิบสามชั้น ต่อหีบไล่ศพฝังลงไว้ใต้ต้นสน สั่งให้ทำวัดไว้หวังจะให้ชาวป่าได้บูชาคำนับสืบไป แล้วให้เอาศิลามาทำเป็นเสมาจารึกอักษรปักประจำหลุมศพว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องครองสมบัติในเมืองโปต๋งปีหนึ่ง จึงตั้งฮั่นสินชาวไผ่หยิมเป็นแม่ทัพยกมาทำศึก ครั้นถึงตำบลป่าสนนี้หยุดอยู่ ขุดศพผู้มีคุณซึ่งบอกหนทางฝังเสียใหม่ ได้จัดเครื่องบูชาตามธรรมเนียม เสร็จแล้วจึงสั่งให้รีบเดินทัพไปตามทาง
ผ่ายเจียงแผงเจ้าเมืองด่านซัวก๋วน แต่โยหลงกี๋นบูมาบอกว่าห้วนโก้ยทำทางจั๋นโต๋ข้างทิศตะวันตกจะมาตี สามจีนอ๋องไม่ไว้ใจแก่ราชการให้ชาวด่านไปสืบสองพวก พวกหนึ่งไปได้ความกลับมาแจ้งว่าไม่เห็นห้วนโก้ย เห็นแต่ซุยหินกำกับทำทาง ผู้คนก็น้อยไม่เห็นเป็นกระบวนทัพ โยหลงกี๋นบูได้ฟังดังนั้นจึงแสร้งกล่าวกลอุบายว่า ทหารฮั่นอ๋องที่มาทำทางจั๋นโต๋นั้น เห็นจะขัดด้วยเสบียงอาหารห้วนโก้ยจึงกลับไป อนึ่งข้าพเจ้าได้ยินคนในเมืองโปต๋งซึ่งมาทำทางนั้นพูดกันว่า ผลหมากรากไม้เสบียงอาหารในเมืองโปต๋งก็บริบูรณ์ ฮั่นอ๋องรักแต่ความสบาย ซึ่งคิดกระทำการทั้งนี้เห็นจะเป็นความคิดฮั่นสิน เจียงแผงจึงว่าฮั่นอ๋องเป็นคนใจเบา เชื่อแต่คำคนอื่นสรรเสริญว่า ฮั่นสินมีความคิดดี ไม่พิเคราะห์ดูให้เห็นถ่องแท้ ตั้งฮั่นสินเป็นแม่ทัพกลับมาจะตีเมืองหลวง แต่ถูกฝีมือชาวเมืองสามจีนก็จะแตกกลับไปเอง
ฝ่ายห้วนโก้ยกับสินกีเดินทัพมาถึงด่านเมืองซัวก๊วน พอเวลาพลบค่ำก็ได้ตั้งค่ายลงไว้ใกล้เมือง ทางประมาณห้าร้อยเส้น ทหารเจียงแผงซึ่งไปสืบทางด้านตะวันตกเฉียงใต้เห็นกองทัพยกมาก็รีบกลับไปแจ้งแก่เจียงแผงว่า มืกองทัพยกมาตั้งค่ายอยู่ใกล้ด่านกับเมืองทางประมาณห้าร้อยเส้น มีธงจารึกว่าเซียนฮองห้วนโก้ย เจียงแผงได้ฟังก็ตกใจ จึงว่ากองทัพยกมาทางไหนจึงรวดเร็วดังนี้ โยหลงกี๋นบูได้ยินจึงแกล้งว่า คนซึ่งไปสืบมาบอกว่ากองทัพยกมาข้าพเจ้าประหลาดใจนัก ด้วยทางใหญ่ก็ทำยังไม่แล้วจะยกมาทางไหน หรือห้วนโก้ยจะทำทางไม่ทันกลัวฮั่นสินจะเอาโทษ ห้วนโก้ยจะหนีมาพึ่งบุญท่าน ขอให้ทหารไปสืบให้แน่ก่อน เจียงแผงจึงให้ทหารกลับไปสืบตามคำโยหลง
ฝ่ายห้วนโก้ยสินกีก็ยกทัพรีบขับทหารปีนกำแพงด่านเข้าไป เวลากลางคืนรวมคนไว้จะยกเข้าตีเมือง
ฝ่ายทหารรักษาด่านหนีกองทัพมาบอกเจียงแผงว่า กองทัพซึ่งยกมากล้าหาญนักหักด่านเข้ามาได้ เจียงแผงได้ฟังจึงสั่งคนเร็วขึ้นม้ารีบไปแจ้งความแก่สามจีนอ๋องขอกองทัพมาช่วย แล้วสั่งโยหลงกี๋นบูให้จัดแจงแต่งทหารรักษาประตูหน้าที่ป้อมกำแพงไว้เราจะยกออกไปลองฝีมือข้าศึกสักครั้ง
ฝ่ายโยหลงกี๋นบู ออกมาจัดทหารรักษาหน้าที่แลประตูตามคำเจียงแผงสั่ง ครั้นเวลาเช้า เจียงแผงจึงพาโยหลงกี๋นบูกับทหารสามพันออกไปยืนม้า อยู่หน้าประตูเมืองคอยรับกองทัพ
ฝ่ายห้วนโก้ยยกกองทัพมาถึงเมือง ครั้นเห็นเจียงแผงออกมายืนม้าอยู่จึงร้องว่าอาของท่าน ไม่มีกตัญญูต่อพระเจ้าหํ้าเอี๋ยง พาทหารไปเข้าด้วยห้างอี๋ซึ่งเป็นฌ้อปาอ๋อง จนสมัครพรรคพวกตายถึงยี่สิบหมื่น บัดนี้กองทัพใหญ่ยกมา ถ้ากลัวฝีมืออยู่จงวางอาวุธมาคำนับ เราจะพาไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง เจียงแผงจึงตอบว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีใจกรุณาเล่าปัง จึงตั้งให้เป็นฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋ง กลับมาคิดประทุษร้าย ซึ่งท่านเข้าด้วยคนอกตัญญูนั้นผิดจะให้เราอ่อนน้อมหาควรไม่ ห้วนโก้ยได้ฟังเจียงแผงว่าก็ชักม้าเข้ารบกับเจียงแผงๆ สู้กำลังห้วนโก้ยไม่ได้ก็ชักม้าหนีเข้าเมือง
ฝ่ายสินกีก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารเจียงแผงล้มตายแตกไปจนใกล้ประตูเมืองพอทหารกองหลังมาบอกห้วนโก้ยว่าแม่ทัพมาถึง ห้วนโก้ยจึงออกไปคำนับแล้วบอกว่าซึ่งท่านสั่งเล็กแกมาให้จิวพุนตันบูไปเข้าอยู่คอยจับเจียงแผงนั้น ถ้าสองนายได้ยินประทัดสัญญาณ รู้ว่าท่านยกมาถึงจังจะจับเจียงแผงมาส่งท่าน ฮั่นสินได้ฟังห้วนโก้ยว่าก็พาทหารขึ้นไปบนที่สูง แลไปเห็นชาวเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินแน่นหนาจึงให้จุดประทัดสัญญาณขึ้น
ฝ่ายจิวพุนตันบูได้ยินประทัดสัญญาณรู้ว่าทัพใหญ่มาถึง จึงทำเป็นตกใจวิ่งเข้าไปบอกเจียงแผงว่า ทัพใหญ่เพิ่มเติมมาเห็นจะรักษาหน้าที่มิได้ เจียงแผงได้ยินดังนั้นก็พาโยหลงกี๋นบูขึ้นไปยืนบนเชิงเทิน ฮั่นสินแลเห็นเจียงแผงจึงร้องว่า ท่านเป็นคนมีสติปัญญา เหตุใดจึงมาอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องอันหยาบช้าฆ่าคนผู้หาความผิดมิได้ แล้วฆ่าพระเจ้างี่เต้ซึ่งเป็นเจ้าของตัวเสียไม่คิดความละอาย บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยกรุณาแก่ราษฎรหวังจะกำจัดฌ้อปาอ๋องจึงมีรับสั่งให้เรายกมา ท่านจงเปิดประตูออกมารับเรา เจียงแผงได้ฟังจึงตอบว่า ตัวมึงเป็นคนโซกลางตลาดว่ากล่าวอวดอ้างว่าได้เป็นแม่ทัพ จะให้กูผู้เป็นหลานเจ้าเมืองฮุยขิวเปิดประตูเมืองรับนั้นไม่ควร จิวพุนตันบูได้ฟังเจียงแผงว่ากล่าวหยาบช้าแก่แม่ทัพ สองนายก็จับเจียงแผงมัดไว้ แล้วร้องประกาศแก่ชาวเมืองว่า พระเจ้า ฮั่นอ๋องผู้มีบุญจะมาปราบเสี้ยนศัตรูให้ราบคาบ ผู้ใดไม่อ่อนน้อมเราจะจับฆ่าเสีย
ฝ่ายทหารชาวเมืองรู้ว่าโยหลงกี๋นบูเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทั้งสองนายปลอมมาจับเจียงแผงได้ ต่างคนก็ยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง จิวพุนตันบูจึงจูงเจียงแผงลงจากเชิงเทิน เปิดประตูพาชาวเมืองออกไปคำนับฮั่นสิน ฮั่นสินเห็นจิวพุนตันบูมัดเจียงแผงออกมา จึงปรึกษานายทหารว่า เจียงหำซึ่งเป็นคนทรยศไปเป็นข้าชาวเมืองฌ้อได้เป็นสามจีนอ๋อง จึงให้เจียงแผงหลานชายมารักษาด่านที่สำคัญหมายจะกันกองทัพหลวง เจียงแผงทะนงตัวว่าเป็นหลานเจ้าเมืองฮุยขิว ไม่หลบหลีกกองทัพใหญ่โทษถึงตาย ครั้นจะฟันเสียก็เสียดายคมอาวุธที่ทหารถือมา ให้โจฉำคุมตัวเจียงแผงไว้ แล้วให้โยหลงตันบูเข้าไปปลูกตำหนักรับเสด็จในเมือง พอทหารเข้ามาบอกว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพมาถืง ฮั่นสินก็ขึ้นม้าออกไปเฝ้า จึงทูลความซึ่งแต่งกลอุบายให้ทหารปลอมเข้าเมือง จนจับเจียงแผงได้ให้ พระเจ้าฮั่นอ๋องฟังทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสชวนฮั่นสินแลนายทัพกับทหารเอกยกทัพเข้าเมืองเสด็จขึ้นสู่ที่ประทับ ขุนนางนายทหารเฝ้าพร้อมกันฮั่นสินจึงทูลว่า ได้ด่านซัวก๊วนแล้ว จะขอลาไปรบยงอ๋องเจ้าเมืองฮุยขิว ทูลแล้วฮั่นสินก็ออกมาสั่งให้พาตัวเจียงแผงมาตัดหูแล้วปล่อยไป แล้วให้สินกีไปช่วยแฮเฮาหยินทัพหน้ารีบไปเมืองฮุยขิว

ฝ่ายคนซึ่งเจียงแผงให้ไปบอกยงอ๋องนั้น ครั้นถึงจึงแจ้งความทุกประการ ยงอ๋องได้ฟังก็ตกใจจึงว่า คนหนีมาบอกว่าห้วนโก้ยทำทางจั๋นโต๋ยังไม่แล้ว บัดนี้มีทัพมาติดด่านซัวก๊วนรวดเร็ว จึงใช้คนขึ้นม้าไปแจ้งความแก่เมืองเล็กเอี๋ยง เมืองเก่าหนอตามหนังสือเจียงแผงบอกมา แล้วจึงสั่งลีแบ๊ถองสุงอานให้เกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินพอเจียงแผงเดินร้องไห้เข้าไปคำนับยงอ๋อง ยงอ๋องเห็นใบหูเจียงแผงขาดก็ตกใจ จึงคิดว่าฮั่นสินผู้นี้ฟัมแจ้งสรรเสริญว่ามีสติปัญญามาตีด่าน ซัวก๊วนได้โดยอุบาย เห็นสมคำฟัมแจ้งทุกประการ ครั้นจะชมว่าดีเกลือกทหารได้ยินจะท้อใจจึงว่า ทำไมกับคนโซหนีไปเข้าด้วยข้าศึกตีได้แต่ด่านซัวก๊วนฝีมืออ่อน ถ้าได้รบกับเราๆ ตีเวลาเดียวก็จะแตก จึงสั่งให้เจียงแผงอยู่รักษาตัวในเมือง เราจะยกทหารไปจับฮั่นสินมาฆ่าเสีย ทหารทั้งปวงจึงว่า ท่านอย่าประมาท ทัพครั้งนี้เห็นจะเป็นศึกใหญ่ด้วยฮั่นสินหนีไป ชะรอยจะมีสติปัญญาจึงได้เป็นแม่ทัพยกมาครั้งนี้เป็นศึกใหญ่ จำจะดูท่วงทีก่อนแต่รักษาเมืองไว้ให้มั่นคง ยงอ๋องได้ฟังจึงตอบว่า เราปราบหัวเมืองมาถึงสามสิบปี มีแต่ได้ชัยชนะกว่าร้อยครั้ง จนเมืองห้ำเอี๋ยงได้ตั้งเป็นเมืองหลวง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปครองสมบัติจึงให้เรามาเป็นเจ้าเมืองฮุยขิว จะไม่คิดสนองคุณหาควรไม่ จำจะไปตัดศึกเสียจงได้ ยงอ๋องก็ยกทัพออกไปตั้งค่ายรับอยู่นอกเมือง
ฝ่ายแฮเฮาหยิน ครั้นเดินทัพไปใกล้เมืองทางประมาณห้าร้อยเส้นเห็นค่ายชาวเมืองตั้งอยู่ จึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายฮั่นสินรีบยกทัพไปใกล้จะถึง จึงรู้ว่าทหารชาวเมืองมาตั้งรับ จึงให้หาแฮเฮาหยินมากระซิบว่า ยงอ๋องเป็นคนเก่าเคยทำศึกมามาก ครั้นจะยกไปรบโดยซื่อทแกล้วทหารจะล้มตาย จำจะคิดเป็นกลอุบายซุ่มทัพ ท่านจงจัดทหารให้แยกกองอยู่ในดง ถ้าได้ยินเสียงประทัดก็เอาไฟจุดป่าขึ้นทั้งสามด้าน คิดฆ่าทหารชาวเมืองแลตัวเจียงหำเสียจงได้ แฮเฮาหยินได้ฟังก็คำนับลาฮั่นสินไปจัดตัวนายแลทหารทำการตามแม่ทัพสั่ง ครั้นรุ่งเช้าแฮเฮาหยินถือง้าวขึ้นม้าพาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่ายเจียงหำ
ฝ่ายเจียงหำซึ่งเป็นยงอ๋อง ครั้นเห็นก็ขึ้นม้าออกมาร้องว่า ตัวเองเป็นแต่นายทหาร ไม่ทัดทานฮั่นอ๋องให้รักษาอยู่แต่เมืองโปต๋ง พากันเชื่อคำฮั่นสินดูหมิ่นพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จะพากันตายเสียที่เมืองฮุยขิวนี้เป็นมั่นคง แฮเฮาหยินได้ฟังจึงตอบว่า ฌ้อปาอ๋องกับพระเจ้าฮั่นอ๋องถือรับสั่งพระเจ้างี่เต้มาตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องตีเมืองได้ฌ้อปาอ๋องไม่ทำตามรับสั่ง กลับให้ทหารไปฆ่าพระเจ้างี่เต้ ตั้งตัวเป็นกษัตริย์ชิงเอาสมบัติทั้งสองเมืองแล้วฆ่าคนซึ่งหาความผิดไม่ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความเดือดร้อน กลับให้พระเจ้าฮั่นอ๋องไปครองเมืองโปต๋ง ขุนนางกับนายทหารทั้งปวงพร้อมใจกันเชิญเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพกลับมาปราบศัตรูให้ราบคาบ ใช่จะเชื่อความคิดฮั่นสินผู้เดียวนั้นหามิได้ ท่านถือว่าดีจะต่อสู้เห็นจะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธทหารเราเสียครั้งนี้เป็นมั่นคง
ฝ่ายยงอ๋องก็โกรธชักม้าเจ้ารุกไล่ ได้ทีเงื้อทวนจะแทงแฮเฮาหยิน แฮเฮาหยินรำเพลงง้าวปัดไว้ แล้วชักม้าหนีขึ้นไปบนไหล่เขาจึงว่า ถ้าเราจะฟันด้วยง้าวคอท่านก็จะขาดตาย แต่คิดอยู่ด้วยเป็นผู้เฒ่าเราจึงงดไว้ ยงอ๋องได้ฟังก็โกรธขับม้าไล่แฮเฮาหยิน ทหารทั้งสองฝ่ายถ้อยทีรบกัน ผงคลีฟุ้งกลบไม่เห็นแฮเฮาหยิน เห็นแต่ฮั่นสินจำได้ถนัดก็หยุดทหารยืนม้าอยู่ ฮั่นสินเห็นเจียงหำจึงร้องว่า ท่านจะมาลองคมกระบี่เราหรือๆ จะไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง ยงอ๋องจึงตอบว่า อ้ายคนโจทเจ้า จะเอาเลือดคอมาติดคมอาวุธทหารเมืองฮุยขิวเสียครั้งนี้ ฮั่นสินได้ฟังเจียงหำว่าก็ขับม้าเข้ารบแล้วทำเป็นหนีไปริมเหวแล้วลงจากม้าแกล้งทำอุบายให้ทหารเอาเชือกหย่อนลงในเหว ร้องอึงว่าฮั่นสินแม่ทัพตกเหว
ฝ่ายยงอ๋องมิได้รู้ในกลอุบาย ก็ขับม้าพาทหารติดตาม กุยเหลียงกุยหวนรีบขับม้าไปทันจึงร้องว่า ฮั่นสินรบยังไม่เสียกระบวนทัพหนีต่อหน้า เห็นจะเป็นกลศึกอย่าไล่ถลำเข้าไปจงหยุดก่อน พอทหารมาบอกยงอ๋องว่าฮั่นสินขี่ม้าไปตกเหว แฮเฮาหยินกับทหารทั้งปวงยังช่วยกันเอาเชือกหย่อนลงไปในเหว จะเอาตัวฮั่นสินขึ้นมา ยงอ๋องได้ฟังจึงใช้คนไปสืบ คนใช้ขึ้นไปยืนแลดูแล้วกลับมาบอกความแก่ยงอ๋องว่าไม่เห็นฮั่นสิน เห็นแต่แฮเฮาหยินกับทหารหย่อนเชือกแลขอรับกันอยู่ ยงอ๋องได้ฟังจึงว่า ที่ไหนอ้ายฮั่นสินจะพ้นมือ ก็รีบติดตามไปถึงหน้าเขาช่องแคบแลไปมีแต่ป่าไม้ไม่เห็นผู้คน พอเวลาคํ่าลงจึงหยุดทัพอยู่ในดง
ฝ่ายฮั่นสินให้จุดประทัดสัญญาณ ทหารซึ่งคอยเตรียมอยู่จุดไฟเผาป่าขึ้นทั้งสามด้าน พร้อมระดมกันตีขนาบเข้าไป
ฝ่ายยงอ๋องแลไปเห็นแสงเพลิงทั้งสามด้าน ทหารฮั่นสินก็ไล่ฆ่าทหารชาวเมืองเข้ามา ยงอ๋องรู้ว่าต้องกลฮั่นสินเสียทีก็ตกใจนัก จึงลงจากม้าพากุยเหลียงกุยหวนยุดเถาวัลย์คลานขึ้นไปบนเขา แอบอยู่ได้ยินเสียงพลอื้ออึง ยงอ๋องเสียใจก็พากันหนีเลียบเขาไปถึงศาลเจ้าเข้านอนซ่อนตัวอยู่
ฝ่ายเจียงแผงอยู่ภายหลังคิดว่า ยงอ๋องยกออกไปครั้งนี้มีใจประมาทเกลือกจะต้องกลฮั่นสิน เจียงแผงไม่ไว้ใจจึงให้ลีแบ๊ถองคุมทหารพันหนึ่งยกตามไป ลีแบ๊ถองก็พาทหารรีบไปไม่เห็นกองทัพ เห็นแต่แสงไฟรอบภูเขา จึงพาทหารเดินตามทางน้อยไปหน้าศาลเจ้า พูดกันว่ายงอ๋องไปอยู่ไหนหรือจะไปตายเสียแล้ว
ฝ่ายกุยเหลียงได้ยินเป็นเสียงชาวเมืองพูดกันดังนั้น ก็ออกไปบอกว่า ยงอ๋องอยู่นี่ ลีแบ๊ถองได้ยินดังนั้นก็ลงจากม้าไปคำนับยงอ๋อง ยงอ๋องจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงรู้ว่าเราเสียทัพจึงได้พากันมาตาม ลีแบ๊ถองจึงว่า เจียงแผงแจ้งความแก่ข้าพเจ้าว่า กลัวท่านจะต้องอุบายฮั่นสิน จึงให้ข้าพเจ้ากับทหารพันหนึ่งรีบตามท่าน ถึงกลางทางเห็นแสงไฟสว่างรอบภูเขาไม่เห็นท่าน ข้าพเจ้าจึงเที่ยวหา ยงอ๋องได้ฟังมีความยินดีนักก็พาลีแบ๊ถองกลับไป
ฝ่ายเจียงแผงกับสุงอานมีความวิตก จัดทัพยกออกไปตามยงอ๋องพบที่กลางทางบอกว่า คนซึ่งแตกทัพหนีไปพันเศษป่วยเจ็บทุกตัวคน ยงอ๋องได้ฟังก็พากันกลับมาเมืองจึงให้คนถือหนังสือไปเมืองเก่าหนอเมืองเล็กเอี๋ยงขอกองทัพมาช่วย
ฝ่ายฮั่นสินตามเจียงหำมาใกล้เมืองฮุยขิว ประมาณทางสามร้อยเส้น ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ถ่ายเสบียงอาหารเสร็จแล้ว ก็ยกเข้าไปตั้งประชิดใกล้เมือง แล้วให้ทหารร้องว่ากล่าวหยาบช้าท้าทายจะให้เจียงหำโกรธ ทหารชาวเมืองซึ่งรักษาหน้าที่ได้ยินเข้าไปบอกความแก่ยงอ๋องๆ ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราเป็นทหารเมืองหลวง หัวเมืองน้อยใหญ่ก็ลือชื่อเรา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องชุบเลี้ยงในเมืองหลวงก็มิได้มีผู้ใดดูหมิ่น อ้ายฮั่นสินนี้หยาบคาย จำจะล้างชีวิตมันเสียให้จงได้ กุยเหลียงกับขุนนางทั้งปวงจึงว่า ซึ่งฮั่นสินให้ทหารมาว่ากล่าวหมายจะให้ท่านมีความโกรธ เปิดประตูเมืองออกไปรบ เพราะเห็นว่าเราเสียทัพทหารก็ป่วยเจ็บอิดโรย อย่าเพิ่งยกกองทัพออกไป จงตรึกตรองดูก่อน
ฝ่ายฮั่นสินเห็นทหารในเมืองไม่ออกมารบ จึงสั่งให้จุดประทัดแล้วให้รำทำเพลงเยาะเย้ยยิ่งกว่าแต่ก่อน
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาเชิงเทินก็เข้าไปบอกว่า ทหารฮั่นสินกินเหล้าเมาเต้นรำอื้ออึงอยู่ ยงอ๋องได้ฟังจึงพาขุนนางไปบนเชิงเทินเห็นทหารฮั่นสินทำหยาบช้า จึงพูดกับขุนนางว่า มันกำเริบเหมือนเมื่อครั้งห้างเหลียงล้อมเมืองเต้งโถ กุยเหลียงจึงว่า แต่กิตติศัพท์นับถือฮั่นสินว่ามีความคิด เมื่อพิเคราะห์ดูแต่ตั้งค่ายก็ไม่มั่นคงหาสมคำที่ลือไม่ แม้นเราจะออกไปปล้นค่ายก็จะแตกเหมือนครั้งห้างเหลียง
ฝ่ายสุงอานจึงว่า ซึ่งค่ายไม่มั่นคงฮั่นสินจะแกล้งทำให้ไว้ใจ แม้นจะยกกองทัพออกไป เกลือกจะต้องกลศึก ยงอ๋องจึงว่า เวลาวานนี้เรารบเสียทีฮั่นสินเพราะเราไม่เห็นปัญญา ครั้งนี้เราเห็นความคิดแล้ว ถึงมาตรว่าจะแต่งกลอุบายเราจะปล้นค่ายให้จงได้ จึงสั่งกุยเหลียงกุยหวนให้คุมทหารสามพันออกประตูทิศใต้ ให้สุงอานลีแบ๊ถองคุมทหารสามพันออกด้านเหนือคอยตีกระหนาบ ยงอ๋องคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นกองปล้นคอยเวลาอยู่
ฝ่ายฮั่นสินครั้นยงอ๋องไม่ออกรบอยู่แต่ในเมือง จึงคิดว่าเจียงหำจะทำเหมือนเมื่อครั้งปล้นห้างเหลียง ณ เมืองเต้งโถ คิดแล้วจึงสั่งให้ห้วนโก้ยกับตันบูคุมทหารสามพันไปคอยอยู่ด้านเหนือ ให้แฮเฮาหยินกับจิวพุนคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่ด้านใต้คอยสกัดทัพ ฮั่นสินพาทหารออกไปซุ่มอยู่นอกค่าย ให้ทหารอยู่รักษาค่ายพอจะได้จุดประทัดสัญญาณ ครั้นค่ำจึงสั่งให้สินกีกินหิบคุมทหารพันหนึ่งไปซุ่มอยู่ข้างซ้าย ให้โลก๋วนกับกวนหยินคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ข้างขวา ถ้าเจียงหำแตกจะกลับไปท่านจงตีกระหนาบทำให้เข็ดฝีมือจงได้ นายทหารรับคำลาไปซุ่มทัพ
ฝ่ายเจียงหำเวลายามเศษ จึงเปิดประตูเมืองทิศตะวันออกไปถึงค่ายใหญ่ ไม่เห็นคนก็ตกใด เกรงจะต้องกลอุบายจึงสั่งให้ถอยทัพ
ฝ่ายทหารผู้รักษาค่าย เห็นทัพชาวเมืองยกมาก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารกองละห้าพันได้ยินเสียงประทัด ก็เข้าโจมตียิงเกาทัณฑ์เป็นห่าฝนถูกทหารชาวเมืองป่วยเจ็บ ตัวยงอ๋องก็ต้องเกาทัณฑ์ที่แขนขวา คนสนิทเข้าพยุงเจียงหำแล้วรบฝ่าทหารฮั่นสินออกมาพอพ้นที่ล้อม กุยเหลืยง กุยหวนซึ่งออกประตูนั้น ครั้นได้ยินเสียงรี้พลอื้ออึงจะเข้าช่วยรบ พอกองทัพห้วนโก้ยสกัดไว้
ฝ่ายห้วนโก้ยก็ให้ทหารเข้าระดมตี ทัพกุยเหลียงกุยหวนก็แตกหนีเข้าเมือง
ฝ่ายสุงอานกับลีแบ๊ถองสองนายซึ่งออกประตูใต้ ครั้นยกทัพมาประมาณทางร้อยเส้นหยุดทัพไว้ สุงอานจึงว่าฮั่นสินมิใช่คนชั่ว เราจะต้องกลอุบายยับเยินเสียจำจะสืบให้แน่นอน ลีแบ๊ถองจึงว่า เราเป็นข้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ซึ่งจะกลัวข้าศึกอยู่ฉะนี้ถ้ามีผู้ใดไปกราบทูลเราจะได้ความผิด สุงอานจึงว่า ใช่เราจะกลัวข้าศึกนั้นหาไม่ ถ้าจะไปเพลี่ยงพล้ำลงครั้งนี้รี้พลจะตายความนินทาก็จะมี พูดกันแล้วก็ยกไป พอพบยงอ๋องต้องเกาทัณฑ์ก็พากันเข้ามา ฮั่นสินรู้ว่ามีกองทัพมารับเจียงหำเข้าเมือง จึงกำชับทหารไม่ให้ติดตาม เตียวชังนายทหารก็ขับม้ามาจึงว่า ยงอ๋องต้องกลศึกสิ้นความคิด ท่านมาห้ามเมื่อศึกได้ทีไม่ให้ตาม ทำประการใดจึงจะได้ตัวเจียงหำเล่า ฮั่นสินจึงตอบคำเตียวชังว่า เป็นเวลากลางคืนคนจะแปลกปลอมกันสับสนนัก จำจะหยุดทหารไว้ก่อนด้วยคำโบราณท่านว่าไว้ แม้นได้ทีแก่ข้าศึกเวลาค่ำ ถ้าติดตามมักเสียทัพเราจึงงดไว้ แล้วสั่งให้ตีม้าล่อให้ทหารหยุดตั้งค่ายล้อมเมืองทั้งสี่ด้าน ครั้นเวลาเช้าฮั่นสินจึงพูดกับนายทหารที่เมืองฮุยขิวว่า เมืองนี้มีมาแต่โบราณ กำแพงก็ใหญ่สูงหนาแน่นจะหักเอาโดยเร็วนั้นมิได้ จำจะไปดูที่ทางให้ชอบกล จะเอาชัยชนะในสองวันให้จงได้ ว่าแล้วก็ชวนนายทหารขึ้นม้าไปเที่ยวเหนือน้ำเห็นน้ำไหลเชี่ยวลงมารู้ว่าไหลมาแต่ช่องเขา จึงขึ้นไปบอกโจฉำว่า ทางน้ำหน้ากำแพงเมืองไหลฟากภูเขาข้างทิศตะวันตกไปออกช่องเขาข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ นํ้าไหลถ่ายเดียว ท่านจงคุมทหารพันหนึ่งเอาผ้าทำเป็นกระสอบบรรจุทรายตั้งทำนบข้างท้ายนํ้าไว้ให้น้ำท่วมเข้าไปในเมือง เวลาค่ำฮั่นสินก็สั่งให้ทหารย้ายค่ายขึ้นตั้งตามเนินสูงแลบนเขา
ฝ่ายโจฉำก็คำนับลาพาทหารพันหนึ่งไปถึงท้ายน้ำ ทำตามแม่ทัพสั่งน้ำก็ท่วมเข้าไปในเมือง ชาวเมืองที่อยู่ตึกก่อด้วยศิลาใบสอดินก็ทรุดโทรมทลายลง ยงอ๋องเห็นนํ้าท่วมเมืองเข้ามาพาทหารเที่ยวปิดก็ไม่หยุด สิ้นความคิด รู้ว่าฮั่นสินให้ทหารเลิกค่ายขึ้นไปอยู่บนเขา ตกใจว่าไม่รู้เท่าเสียกลกับฮั่นสินถึงสองครั้ง จึงพาขุนนางกับพวกพันหนึ่งยกครอบครัวเปิดประตูเมืองทิศเหนือออกไปทางเมืองทัวหลิมเป็นเมืองขึ้น
ฝ่ายฮั่นสินเห็นไพร่บ้านพลเมืองจะล้มตาย จึงสั่งให้โจฉำเปิดทำนบเสียน้ำก็แห้งลงดังเก่า ฮั่นสินกับนายทหารยกเข้าไปอยู่ในเมืองจัดแจงที่อยู่ของยงอ๋องไว้รับเสด็จ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าฮั่นสินตีเมืองฮุยขิวได้ ก็ยกกองทัพหลวงรีบเข้าไปอยู่ในเมือง บรรดาหัวเมืองที่ขึ้นแก่เมืองฮุยขิวรู้ว่ายงอ๋องเสียทัพหนีไป ก็มายอมสามิภักดิ์เข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องหลายเมือง
ฝ่ายฮั่นสินทูลลาพระเจ้าฮั่นอ๋องจะยกไปตีเมืองเล็กเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสชมฮั่นสินว่า ซึ่งท่านตีเมืองฮุยขิวได้โดยสะดวกนั้น เราก็เห็นสติปัญญาอยู่แล้ว ฮั่นสินคำนับลารีบยกกองทัพไปข้างทิศตะวันตก
ฝ่ายคนซึ่งยงอ๋องใช้ไปขอกองทัพเมืองเล็กเอี๋ยง จึงแจ้งความแก่เอ๊กอ๋องยังมิทันจะขาดคำมีคนไปบอกว่า ฮั่นสินทดน้ำท่วมเมืองฮุยขิว ยงอ๋องหนีไปเมืองทัวหลิมแล้วฮั่นอ๋องยกเข้าไปอยู่ในเมือง ฮั่นสินก็ยกมาถึงตำบลเล่าเก๋ แต่ได้ยินเขาพูดว่าจะรีบตีเมืองท่านให้ได้ในวันหนึ่งสองวัน ตั้งอี้ผู้เป็นเอ๊กอ๋องครองเมืองเล็กเอี๋ยงแจ้งความ จึงให้แกว่งเฉียงฮูเจียงหงอหลุนคุมทหารหมื่นหนึ่งออกตั้งค่ายรับอยู่นอกเมืองทางห้าร้อยเส้นตัวตั้งอี้กับขุนนางคุมทหารสองพันยกไปตั้งอยู่ใกล้เมืองทางสองร้อยเส้น
ฝ่ายห้วนโก้ยกับจิวพุนทัพหน้ายกมาเห็นค่ายตั้งรับ ก็แยกออกเป็นสองกองตั้งค่ายมั่นไว้ แกว่งเฉียงกับฮูเจียงเห็นทัพยกมาก็ขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกไปหน้าค่ายห้วนโก้ยกับจิวพุนเห็นทหารเมืองเล็กเอี๋ยงยกมา ก็ขับม้าพาทหารออกไปรบตีกระหนาบเป็นสองกอง หมายจะจับนายทหารเมืองเล็กเอี๋ยง ห้วนโก้ยข้บม้าไล่รบได้ทีเอาทวนแทงถูกแกว่งเฉียงตกม้าตาย ฮูเจียงเห็นแกว่งเฉียงตายก็ชักม้าหนี ฮั่นสินได้ทีก็ขับทหารกระโจนไล่ไปถึงหน้าค่ายตั้งอี้ แล้วจึงร้องเรียกเข้าไปให้ตั้งอี้ออกมาพูดกัน
ฝ่ายตั้งอี้ได้ยินก็ขึ้นม้าออกมายืนอยู่หน้าทหารจึงร้องว่า ถ้าเรายกไปช่วยเมืองฮุยขิวทัน ที่ไหนท่านจะได้เมืองฮุยขิว แต่ยงอ๋องผู้เดียวเสียกับท่านยังมาคิดตีเมืองเรา ชีวิตท่านจะอยู่ในเมืองเล็กเอี๋ยงเป็นมั่นคง ฮั่นสินได้ยินจึงตอบว่า ตัวเป็นแต่คนใช้ของเจียงหำซึ่งว่ากล่าวนี้เกินนัก ไม่รู้ว่าตัวกูคือพระกาฬจะผลาญชีวิต ตั้งอี้ได้ฟังก็โกรธขับม้าออกรบ
ฝ่ายห้วนโก้ยกับจิวพุนก็ขับม้าพาทหารไล่บุกบั่น ตั้งอี้เห็นเหลือกำลังชักม้าหนีไปทิศตะวันออก
ฝ่ายกวนหยินสินกีก็ขับทหารเข้าล้อมไว้ ตั้งอี้ตกใจยืนม้าอยู่ไม่ทันจะหนี สินกีจึงร้องว่า ถ้ายอมเข้าด้วยเราจะช่วยขอชีวิตท่านไว้ ตั้งอี้ก็ลงจากม้าถอดเกราะแล้วทิ้งอาวุธเข้ามาหากวนหยินกับสินกี กวนหยินกับสินกีก็จับตัวตั้งอี้มัดมาให้ฮั่นสิน ฮั่นสินนั่งอยู่บนเก้าอี้ลุกออกไปแก้มัดแล้วให้นั่งที่สมควร ตั้งอี้จึงว่าข้าพเจ้าก็เป็นข้าศึกจับมาโทษถึงตาย ท่านกรุณาไม่ฆ่าเสียนั้นขอบคุณยิ่งนัก ฮั่นสินจึงว่า เดิมท่านอยู่กับฌ้อปาอ๋องได้ครองเมืองเล็กเอี๋ยง บัดนี้ท่านมีน้ำใจสุจริตมิให้ทแกล้วทหารไพร่พลล้มตาย มาพึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องคงจะได้ครองเมืองดังเก่า จงช่วยกันตีเมืองหํ้าเอี้ยงถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องให้จงได้ ตั้งอี้ได้ฟังฮั่นสินพูดดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับฮั่นสินๆ ก็จับมือตั้งอี้พาขึ้นนั่งที่เสมอกัน จึงว่ายงอ๋องก็เสียเมืองกับเรา ท่านก็ภักดีโดยแท้ ยังแต่สุมาหืนซึ่งเป็นไซ่อ๋อง ท่านจะคิดประการใดไซ่อ๋องจึงจะตาย ตั้งอี้จึงว่า ขอเชิญท่านเข้าหยุดพักทหารก่อน ซึ่งเมืองเก่าหนอนั้น ข้าพเจ้าจะแต่งหนังสือไปถึงไซ่อ๋องว่ากล่าวให้ยอมเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ฮั่นสินครั้นได้ฟังตั้งอี้ว่าดังนั้นสั่งทัพหน้าให้ยกเข้าเมือง แล้วเขียนหนังสือไว้กับประตูทั้งสี่ด้าน ห้ามไม่ให้กองทัพกระทำย่ำยีข่มเหงไพร่พลเมือง ตั้งอี้เข้าไปสั่งให้ชาวบ้านแต่งเครื่องบูชาคำนับตามตำแหน่ง จัดการซึ่งจะรับฮั่นสินแม่ทัพ

ฝ่ายห้วนโก้ยเข้าไปถึง จึงเอาธงปักขึ้นไว้รอบกำแพงเมือง ฮั่นสินครั้นห้วนโก้ยไปแล้ว จัดทหารพร้อมชวนนายทัพนายกองขึ้นม้าพากันเข้าไปในเมือง ตั้งอี้กลับออกมาต้อนรับเชิญฮั่นสินให้นั่งที่สมควร แล้วสั่งให้ยกโต๊ะแลสุรามาตั้งเลี้ยงดูกันเป็นที่สบาย ตั้งอี้จึงแต่งหนังสือให้ลีจูไปหาไซ่อ๋อง ลีจูรับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองเก่าหนอ จึงเข้าไปหาไซ่อ๋องแจ้งความว่า เอ๊กอ๋องใช้ข้าพเจ้านำหนังสือมาให้ท่านไซ่อ๋องรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า เอ๊กอ๋องครองเมืองเล็กเอี๋ยงขอบอกมาถึงไซ่อ๋องซึ่งครองเมืองเก่าหนอ ด้วยเดิมเราทั้งสามเป็นข้าพระเจ้ายี่ซีฮองเต้ไปปราบหัวเมืองมีชัยหลายครั้ง ครั้งไปตีเมืองเตียวถอยมาอยู่ด่านหํ้าก๊กก๋วนให้ท่านไปขอกองทัพมาช่วย เตียวโก๋ก็ทูลยุยงให้จับครอบครัวไปฆ่าเสียสิ้น ความแค้นเหลือที่จะอดจึงจำใจชวนกันไปเข้ากับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ก็ซ้ำฆ่าญาติพี่น้องไพร่พลถึงยี่สิบหมื่น ฟัมแจ้งระวังกองทัพเมืองโปต๋งจึงทูลให้ตั้งเราเป็นสามจีนอ๋อง บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องจะมาปราบศัตรูในแผ่นดินซึ่งเป็นเสี้ยนหนาม ให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพมาทางลับ แต่เมืองโปต๋งไม่มีผู้ใดรู้แห่ง ตีเจียงแผงได้ด่านซัวก๊วนแล้วรีบยกมาถึงเมืองฮุยขิว คิดทดน้ำท่วมเมือง เจียงหำซึ่งเป็นยงอ๋องทิ้งเมืองไว้ พาครอบครัวหนีไปอยู่เมืองทัวหลิม ทแกล้วทหารแลหัวเมืองซึ่งขึ้นก็ไปเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ฮั่นสินแม่ทัพใหญ่กับห้วนโก้ยยกทัพมารบกับเรา ห้วนโก้ยฆ่าแกว่งเฉียงตายในที่รบ กวนหยินจับตัวเราได้เอาไปส่งให้แม่ทัพ ฮั่นสินก็ออกมาเชิญให้นั่งที่เสมอกัน แล้วทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ตั้งเราเป็นเจ้าเมืองดังเก่า ชาวเมืองก็มิได้อนาทรร้อนใจเพราะพระเจ้าฮั่นอ๋องมี พระทัยจะบำรุงราษฎรให้เป็นสุข ก็ต้องกับรับสั่งพระเจ้างี่เต้จะให้ครองเมืองหลวงด้วยใจท่านกับเราก็เหมือนกัน แลเมืองท่านกับเมืองเราใกล้กันเหมือนฟันกับริมฝีปาก บัดนี้ฮั่นสินตีเมืองเราได้แล้ว จะไปตีเมืองท่าน ทหารชาวเมืองหรือจะสู้ได้ซึ่งไปขอกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทางไปมาก็กว่าเดือน เห็นจะมาไม่ทัน ตัวเรากับท่านเป็นเพื่อนยากกันมาแต่ก่อน จึงให้ลีจูมาคำนับแจ้งความให้รู้ตัว ไซ่อ๋องได้แจ้งว่าเอ๊กอ๋องกลัวฮั่นสินไปเข้าด้วยข้าศึก มีหนังสือมาหมายจะให้เราอ่อนน้อมต่อฮั่นอ๋อง แม้นเราจะเชื่อเอ๊กอ๋องที่ไหนคนจะนับถือ จะติเตียนเราว่ามิใช่ชายชาติทหาร ชอบแต่จะรบดูฝีมือแลกำลังศึกก่อนจึงจะนับว่าเป็นคนมีกตัญญู แล้วสั่งให้ขับลีจูเสียจากเมือง ลีจูจึงว่าซึ่งท่านจะต่อสู้ทหารในเมือง เก่าหนอก็น้อย พอจะรับได้แต่ห้วนโก้ยกองหน้า แม้นทัพใหญ่ยกมาเห็นจะรับมิได้ เอ๊กอ๋องนายข้าพเจ้าคิดถึงท่านจึงมาเตือนสติตามแต่จะคิดผ่อนปรน ไซ่อ๋องได้ฟังลีจูสรรเสริญฮั่นสินก็โกรธ ชักกระบี่ออกชี้หน้าแล้วว่ากูจะยกไป แม้นจับฮั่นสินแลห้วนโก้ยได้จะฆ่ามึงด้วยกระบี่เล่มนี้ ลีจูจึงว่าถ้าท่านจับทหารรองได้สักคนหนึ่งข้าพเจ้าจะยอมตาย ไซ่อ๋องได้ฟังก็โกรธสั่งให้ทหารคุมตัวลีจูไว้ แล้วสั่งอ๋องสิวเต๋ากับเล่าหลิมคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นทัพหน้า ไซ่อ๋องกับขุนนางทั้งปวงเป็นทัพหลวง คนห้าหมื่นยกออกจากเมืองเก่าหนอ คนซึ่งมากับลีจูรู้ความว่าไซ่อ๋องให้จับลีจูคุมไว้ ก็พากันหนีไปถึงเมืองเล็กเอี๋ยงเข้าไปแจ้งความแกเอ๊กอ๋องว่า ไซ่อ๋องโกรธท่านกับลีจูว่าสรรเสริญฮั่นสินแม่ทัพให้จับลีจูคุมไว้ ตัวไซ่อ๋องก็ยกมาคนห้าหมื่นจวนจะถึงเมืองแล้ว เอ๊กอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงไปหาฮั่นสิน เห็นห้วนโก้ยนั่งอยู่นั้น จึงบอกว่าเจ้าเมืองเก่าหนอได้ฟังหนังสือซึ่งข้าพเจ้าให้ลีจูถือไปมิได้ว่าจะมาคำนับ กลับอวดตัวว่ามีฝีมือ ยกกองทัพมาจะจับท่านกับห้วนโก้ย บัดนี้จับตัวลีจูคุมไว้ แม้นมีชัยชนะแก่ท่านจะฆ่าลีจูเสีย ฮั่นสินได้ฟังจึงว่าไซ่อ๋องเป็นคนโทโสมากหาปัญญามิได้ ดังสัตว์เดรัจฉานวิ่งมาหาคมอาวุธไม่รู้ตัวว่าตัวจะตาย
ฝ่ายไซ่อ๋องยกทัพมาใกล้เมืองเล็กเอี๋ยง ทางประมาณห้าร้อยเส้นให้ตั้งค่ายลงไว้ชาวด่านครั้นรู้ว่าไซ่อ๋องยกทัพล่วงแดนมา ก็พากันไปแจ้งความแก่เอ๊กอ๋องต่อหน้าฮั่นสิน ห้วนโก้ยจึงว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปจับไซ่อ๋องมาให้ท่านฆ่าเสีย ฮั่นสินได้ฟังห้วนโก้ยรู้ว่าจะไปด้วยโทโสเกลือกจะเสียการ จึงเรียกเข้ามาใกล้กระซิบบอกโดยอุบายว่า ท่านคิดแปลงตัวเป็นชาวฌ้อแล้วขอเอาคนเอ๊กอ๋องมัดไปส่งให้ไซ่อ๋องๆ จึงจะต้องกล ห้วนโก้ยได้ฟังแม่ทัพว่ายินดีนัก ชวนเอ๊กอ๋องเข้าไปในเมือง จึงพูดกับเอ๊กอ๋องว่าไซ่อ๋องโกรธท่านจึงทำประจานจับคนถือหนังสือไว้ เราจะแก้แค้นแทนท่าน แต่จะขอคนสนิทไปด้วย จึงจะเข้าหาไซ่อ๋อง ต่อเวลาสายท่านจงยกออกไปพูดว่ากล่าวขอคนคืนมา แม้นไซ่อ๋องออกมาอยู่กลางกองทัพ เราจะจับมัดประจานให้คนทั้งปวงเห็น จึงจะสมซึ่งประมาทหมิ่นแล้ว จะประกาศแก่ทหารให้มาเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นจะไม่ต้องรบ เอ๊กอ๋องได้ฟังเห็นชอบจึงว่าจะให้ผู้อื่นไป ไซ่อ๋องหรือจะเห็นจริง จำจะให้ต้องสิดบุตรชายของเราไป ไซ่อ๋องรู้จักว่ามีฝีมือจึงจะเชื่อท่าน ห้วนโก้ยได้ฟังก็ดีใจจึงสั่งให้ตันบูจัดทหารร้อยเศษก็แปลงตัวนุ่งห่มเป็นชาวเมืองฌ้อ เวลาค่ำก็พาต้องสิดมา ครั้นใกล้ก็มัดต้องสิดไปริมประตูค่าย พบทหารจึงแจ้งความว่าข้าพเจ้าเป็นทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จับต้องสิดบุตรชายเอ๊กอ๋องได้จะเข้าไปหาไซ่อ๋อง นายทหารกองตรวจได้ฟังก็เข้าไปในค่าย แจ้งความซึ่งทหารเมืองฌ้อจับต้องสิดบุตรเอ๊กอ๋องมาให้ท่าน ไซ่อ๋องได้ฟังจึงสั่งให้รับเข้าไป
ฝ่ายห้วนโก้ยเข้าไปถึงจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องต้องมากำกับอยู่ ณ เมืองเล็กเอี๋ยง บัดนี้เอ๊กอ๋องไปเข้าด้วยฮั่นสิน ครั้นรู้ว่าท่านยกทัพมาให้ต้องสิดผู้บุตรเป็นนายมาสืบราชการ พวกข้าพเจ้าร้อยหนึ่งจึงคิดเลี้ยงสุราให้ต้องสิดเมาแล้วจับมาส่งท่านเพราะจะใคร่กลับไปเมืองฌ้อ เยี่ยมบุตรภรรยาด้วยจากมาอยู่เมืองนี้ช้านานแล้ว ไซ่อ๋องเห็นต้องสิดจึงว่าบิดามึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องวางพระทัยให้เป็นเอ๊กอ๋องครองเมืองเล็กเอี๋ยง ยังไม่มีกตัญญูรับชาวเมืองโปต๋งมาไว้ ใช้มึงมาสืบทัพอีกเล่า สั่งทหารให้เอาตัวต้องสิดมาคุมไว้ จับเอ๊กอ๋องได้แล้วจึงจะส่งไปเมืองหลวงให้พร้อมกัน
ฝ่ายเอ๊กอ๋องครั้นรุ่งเช้า ก็ยกทัพออกจากเมืองไปใกล้ทัพหน้าไซ่อ๋อง จึงร้องว่าให้ไปบอกไซ่อ๋องมาพูดกับเรา
ฝ่ายเล่าหลิมอ๋องสิวเต๋านายกองทัพหน้า รู้ว่าเอ๊กอ๋องจะพูดกับไซ่อ๋อง จึงให้นายทหารไปแจ้งความตามเอ๊กอ๋องสั่งทุกประการ ไซ่อ๋องได้ยินออกชื่อเอ๊กอ๋องกำลังโกรธขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายรีบไป ห้วนโก้ยกับตันบูแลทหารร้อยหนึ่งก็ตามไปด้วย ครั้นถึงยืนม้าอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายเอ๊กอ๋องครั้นเห็นไซ่อ๋องจึงร้องว่า เราเห็นฌ้อปาอ๋องเป็นคนพาลฆ่าคนไม่มีความผิด มิได้คิดถึงกษัตริย์ผู้มีพระคุณ จะเอาเป็นที่พึ่งนั้นมิได้ นานไปถึงตัวเราก็จะไม่พ้นอันตราย เราเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารี จึงมีหนังสือมาเตือนสติท่านๆ กลับจับลีจูไว้ ครั้นให้ต้องสิดมาก็ไม่ให้กลับไป เหมือนเราทั้งสองมิใช่ร่วมชีวิตกัน ซึ่งท่านประมาทจะสู้ฮั่นสินแม่ทัพ แต่ห้วนโก้ยกองหน้าก็จะจับท่านได้ ไซ่อ๋องได้ฟังก็โกรธจึงว่ามึงกลัวฮั่นสิน ดูหมิ่นพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง มึงชมห้วนโก้ยว่าดี บัดนี้ไปตั้งทัพอยู่แห่งใดจงบอกมารบกัน ห้วนโก้ยได้ยินไซ่อ๋องออกชื่อตัว ก็โดดขึ้นจับแขนกระชากลงจากหลังม้าบอกว่าตัวกูชื่อห้วนโก้ยแม่ทัพหน้า ฮั่นสินให้ปลอมมาจับมึง แล้วสั่งให้มัด ไซ่อ๋องไว้
ฝ่ายตันบูกับทหารร้อยหนึ่งแกว่งอาวุธแล้วร้องประกาศว่า ทหารผู้ใดมาเข้าด้วยเราจะรอดชีวิต
ฝ่ายเล่าหลิมอ๋องสิวเต๋าทัพหน้า ขับทหารเข้ารบจะชิงเอาไซ่อ๋อง ห้วนโก้ยตันบูเอ๊กอ๋องก็ชวนกันออกรบกับเล่าหลิมอ๋องสิวเต๋าทหารไซ่อ๋อง
ฝ่ายเล่าหลิมอ๋องสิวเต๋าต่อสู้กำลังห้วนโก้ยมิได้ชักม้าหนี ห้วนโก้ยขับม้าไล่ทันเอาทวนแทงเล่าหลิมตกม้าตาย แต่ตันบูจับอ๋องสิวเต๋าได้ ทหารทั้งปวงก็ยอมเข้าด้วยห้วนโก้ยสิ้น ห้วนโก้ยจึงสั่งให้ทหารถอดต้องสิดมาแล้วพาไซ่อ๋องไปคำนับฮั่นสินแม่ทัพ
ฝ่ายฮั่นสินจึงถามไซ่อ๋องว่า ตัวท่านเป็นขุนนางอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงแต่ก่อนไม่รู้หรือว่าห้างอี๋มีใจหยาบช้า พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทุกประเทศควรจะเอาเดชาบารมีเป็นที่พึ่งจึงจะชอบ แล้วเอ๊กอ๋องเห็นว่าท่านเป็นคนหลง จึงมีหนังสือให้ลีจูถือมาถึงท่าน หวังจะเตือนสติโดยเมตตาว่าเป็นข้าราชการมาแต่ก่อนด้วยกัน ท่านกลับท้าทายว่าหยาบช้า บัดนี้ห้วนโก้ยจับตัวท่านมาได้ ชีวิตตกมาอยู่ในเงื้อมมือเราตัวจะคิดประการใด ไซ่อ๋องมีความละอายนักมิรู้ที่จะตอบก้มหน้านิ่งอยู่ เอ๊กอ๋องห้วนโก้ยตันบูจึงว่าไซ่อ๋องไปอยู่กับฌ้อปาอ๋อง ใช่จะมีน้ำใจไปสวามิภักดิ์นั้นหาไม่ เพราะจำใจจึงอยู่ด้วยบัดนี้ตกในเงื้อมมือท่าน ขอท่านแม่ทัพจงทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องให้เป็นเจ้าเมืองดังเก่า ทำราชการแก้ตัวเห็นจะไม่เป็นสองใจเหมือนแต่ก่อน ฮั่นสินก็ลุกมาแก้มัดไซ่อ๋องแล้วชวนให้นั่งที่เสมอกัน ไซ่อ๋องมีใจยินดีนัก สรรเสริญฮั่นสินว่ามีสติปัญญาโดยแท้ ก็ถอยมานั่งกับเอ๊กอ๋อง
ฝ่ายฮั่นสินแต่งนายทหารกลับไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าได้เมืองเล็กเอี๋ยงแลเมืองเก่าหนอ ขอจงจัดทหารอยู่รักษาเมืองฮุยขิวไว้ ให้เชิญเสด็จรีบยกทัพหลวงมา ฮั่นสินก็ยกทัพไปเมืองเก่าหนอแล้ว กำชับทหารไม่ให้ข่มเหงราษฎร ให้กวาดต้อนเข้ามาอยู่ภูมิลำเนา ขุนนางแลชาวเมืองก็อยู่เป็นปกติ จึงสั่งทหารในกองทัพให้ไปรับเอาตัวลีจูมา
ฝ่ายนายทหารครั้นถึงเมืองฮุยขิว ก็เข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามฮั่นสินสั่งทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งความมีพระทัยยินดี จึงจัดแจงขุนนางอยู่รักษาเมืองฮุยขิวแล้วยกกองทัพมา ณ เมืองเล็กเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องเมื่อเสด็จเข้าเมืองถึงที่ประทับ เห็นเจ้าเมืองแลขุนนางออกมาคำนับพร้อมกัน จึงตรัสปราศรัยว่าท่านทั้งปวงสวามิภักดิ์กับเราโดยแท้ การศึกครั้งนี้ยังติดพันขับเคี่ยวกันอยู่ท่านจะจากเมืองมิได้ จงตั้งใจบำรุงทหารแลพลเมืองให้เป็นสุขก่อน เอ๊กอ๋องแลขุนนางได้ฟังยินดีนัก ชวนกันสรรเสริญว่ามีพระทัยโอบอ้อมอารีควรจะครองเมืองหลวงสืบกษัตริย์ต่อไป
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องประทับอยู่เมืองเล็กเอี๋ยงสามวัน ครั้นรุ่งฃื้นก็ยกไปเมืองเก่าหนอ ครั้นถึงตั้งประทับอยู่นอกเมือง ฮั่นสินแลนายทัพนายกองพาไซ่อ๋องกับขุนนางออกไปรับเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋อง ฮันสินจึงทูลว่าครั้งนี้ต้องคิดกลศึกจึงมีชัยแก่สามจีนอ๋องนายทัพนายกองมีความชอบอยู่ บัดนี้ไซ่อ๋องแลขุนนางออกมาเฝ้าขอเชิญเสด็จเข้าเมืองพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงสรรเสริญฮั่นสินว่าท่านคิดทำศึกตีเมืองสามจีนได้ ซึ่งหมายจะตีเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นก็เห็นจะได้โดยง่าย แล้วตรัสแก่ชาวเมืองว่าชวนกันถือผิดไปเข้าด้วยคนอกตัญญู เพราะไม่รู้ว่าเราจะมาบำรุงให้เป็นสุขจึงต้องทำศึกกัน ท่านจงตั้งใจทำราชการหาความชอบใส่ตัว ฮั่นสินจึงทูลว่าเจียงหำยังหนีไปอยู่เมืองทัวหลิมใกล้เมืองฮุยขิว ครั้นจะรีบยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยงการจะส่งเสบียงเห็นจะขัดสน เจียงหำก็สันทัดในที่ทาง เห็นจะซุ่มทัพกลับมาตีเมืองฮุยขิวสกัดต้นทางไว้ ขอเชิญไต้อ๋องเสด็จอยู่รักษาเมืองเก่าหนอข้าพเจ้าจะรีบยกตามไปตีเจียงหำให้สำเร็จ แล้วจึงจะเชิญเสด็จไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงตรัสว่าจงเร่งไปให้มีชัยแก่ข้าศึก ครั้นรุ่งเช้าฮั่นสินกับห้วนโก้ยสินกีจิวพุนตันบู กับทหารหมื่นหนึ่งยกไป ณ เมืองทัวหลิม
ฝ่ายยงอ๋องรักษาแผลเกาทัณฑ์หายป่วยแล้ว จึงสั่งคนใช้ให้ไปขอกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะตีเอาเมืองฮุยขิวคืนให้จงได้ คนใช้ก็คำนับลาไปเมืองแพเสีย พอชาวด่านเข้ามาบอกว่ากองทัพฮั่นสินล่วงแดนเมืองเข้ามา ยงอ๋องได้ฟังจึงว่าครั้งก่อนเราประมาทจึงเสียเมืองแก่ฮั่นสิน ครั้งนี้ทหารก็น้อยถ้าได้ทีจึงจะทำ ซึ่งฮั่นสินกำเริบใจตามมาครั้งนี้ ทหารทั้งปวงจงปลงใจช่วยกันรบให้สิ้นฝีมือ สุงอานจึงว่าข้าศึกได้ทียกมา แม้นท่านจะออกรับนอกเมืองนั้นมิได้ไพร่พลก็อิดโรย ขอท่านจงกำชับรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคงคอยท่ากองทัพเมืองหลวง ยงอ๋องจึงว่าถ้าจะคอยกองทัพเมืองหลวงให้ยกมา จะนิ่งไว้ให้ฮั่นสินล้อมเมืองเห็นจะขัดด้วยเสบียงอาหาร จำจะคิดตีเสียแต่แรกอย่าให้ทันตั้งมั่น แม้นจะละไว้กำลังศึกจะกล้าขึ้นทุกวัน จึงชวนลีแบ๊ถองสุงอานกุยเหลียงกุยหวนกับทหารพันหนึ่งเปิดประตูเมืองออกไปรบ พอพบกองทัพฮั่นสินทหารทั้งสองฝ่ายรบรอกันอยู่
ฝ่ายฮั่นสินเห็นทหารหยุดจึงขับทหารขึ้นไป เห็นเจียงหำยืนม้าอยู่หน้าทหารจึงร้องว่า เราคิดจะพูดกับท่านเมื่อออกจากเมืองฮุยขิวก็มิทัน จึงตามมาก็พอพบท่านขึ้นม้าพาทหารมาจะไปไหน หรือจะมาคำนับเรา ยงอ๋องได้ฟังก็โกรธจึงขับทหารเข้ารบกับทหารฮั่นสิน
ฝ่ายห้วนโก้ยกับจิวพุน ก็ชักม้าออกมารบกับทหารเจียงหำ ถ้อยทีสัประยุทธ์กันอยู่ ฮั่นสินจึงสั่งสินกีกับตันบูคุมทหารห้าพันแยกไปวกหลังต้นทางตีกระหนาบทัพเจียงหำ
ฝ่ายเจียงหำเห็นข้าศึกไล่ฟันทหารล้มตายแตกหนีสิ้น ยังแต่ลีแบ๊ถองกับสุงอานเห็นเหลือกำลังที่จะต่อสู้ จะหนีไปก็ไม่ทัน จึงคิดว่าตัวเราก็เป็นชาติทหาร ทำศึกมาจนแก่ยังไม่มีปราชัย จะมาเสียทีด้วยฮั่นสินคนโซอัปยศแก่คนทั้งปวง แม้นรักชีวิตไปเข้าด้วยฮั่นอ๋องก็จะมีแต่ความอายตายดีกว่า ว่าแล้วก็ชักกระบี่เชือดคอตาย ลีแบ๊ถองกับสุงอานเห็นยงอ๋องตายจะหนีก็จวนตัว ลงจากม้าทิ้งอาวุธเข้ามาหาห้วนโก้ยๆ ก็พามาคำนับฮั่นสิน
ฝ่ายฮั่นสินก็ให้ตีม้าล่อหยุดทหาร แล้วถามลีแบ๊ถองกับสุงอานว่า ตัวท่านทั้งสองมีสติปัญญา เหตุไรจึงไม่ห้ามเจียงหำให้ออกมารบจนตัวตาย ประการหนึ่งไพร่แลนายในเมืองทัวหลิมยังมีมากน้อยเท่าใด สุงอานจึงว่าข้าพเจ้าห้ามไม่ฟังถือตัวว่าเข้มแข็งมิได้ย่อท้อจึงเสียชีวิตแก่ท่าน ซึ่งนายทหารในเมืองทัวหลิมนั้นไม่มี ยังแต่ชาวบ้านประมาณสักสี่ร้อยเศษ ฮั่นสินได้ฟังก็ยกทหารเข้าไปจัดแจงเมืองทัวหลิมเสร็จแล้ว ก็ยกทัพกลับเข้าเมืองเก่าหนอ ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออก ฮั่นสินพาลีแบ๊ถองกับสุงอานเข้าไปเฝ้าทูลความซึ่งได้รบยงอ๋อง กับลีแบ๊ถองสุงอานพาทหารมาสวามิภักดิ์จะทำราชการอยู่ด้วยข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเห็นฝีมือทหารครั้งนี้ควรจะรีบไปกระทำศึกแก่เมืองหํ้าเอี๋ยงได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังฮั่นสินทูลดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตั้งลีแบ๊ถองแลสุงอานให้เป็นนายทหาร ณ เมืองฮุยขิว
ฝ่ายลีแบ๊อี๋กับลูสินซึ่งรักษาเมืองห้ำเอี๋ยง ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองโปต๋งยกมาตีค่ายสามจีน ก็ใช้ให้คนไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องขอกองทัพมาช่วย
ฮั่นสินครั้นถึงวันฤกษ์ดี ก็ยกกองทัพออกจากเมืองเก่าหนอเข้าทางใหญ่จะไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ยกตามกองทัพฮั่นสินไป ประชาราษฎร์ทั้งปวงรู้ว่าทัพหลวงยกไป แต่งเครื่องบูชาออกมาคอยรับเสด็จทุกตำบล
ฝ่ายชาวด่านก็เข้าไปแจ้งความแก่ผู้รักษาเมืองหํ้าเอี๋ยงว่า กองทัพฮั่นอ๋องข้ามด่านฮูฮองเข้ามา คนที่อยู่นอกเมืองก็ไปเข้าด้วยฮั่นอ๋องเป็นอันมาก
ฝ่ายลีแบ๊อี๋กับลูสินครั้นแจ้งความก็ท้อใจ จึงว่าเราให้คนไปขอกองทัพก็ยังยกมามิทัน จำจะรักษาเมืองไว้คอยท่ากองทัพก่อน จึงจัดทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้คอยรับข้าศึก
ฝ่ายฮั่นสินยกมาถึงตำบลฮูฮอง แต่งคนให้เล็ดลอดไปสืบราชการเมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายทหารซึ่งไปได้ความกลับมาแจ้งว่า ลีแบ๊อี๋กับลูสินรักษาเมืองมั่นคงอยู่ แต่ข้าพเจ้าได้ความว่าให้คนไปขอกองทัพเมืองแพเสียจวนจะมาอยู่แล้ว
ฝ่ายฮั่นสินแจ้งความคิดว่า เมืองหลวงป้อมกำแพงแน่นหนานักจะเข้าตีเอาเมืองโดยเร็วเห็นไม่ได้ จำจะคิดเป็นกลถึงประตูเมืองก็จะให้เปิดจงได้ จึงเรียกลีแบ๊ถองสุงอานมาว่าท่านทั้งสองก็หมายจะหาความชอบ ครั้งนี้จะได้เห็นใจท่านๆ จงพาทหารปลอมเป็นชาวเมืองฌ้อ แล้วทำธงให้เหมือนธงแม่ทัพฌ้อปาอ๋องซึ่งจะมาช่วยรักษาเมือง เขาจึงจะเปิดประตูรับ แล้วบอกว่าทัพยังจะยกมา ตีกระหนาบอีกทัพหนึ่ง เราจะแต่งให้ห้วนโก้ยเป็นทัพหนุนท่าน ลีแบ๊ถองสุงอานจึงว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาให้สมความคิดท่านๆ จึงจะสิ้นสงสัย หนังสือของข้าพเจ้าก็มีอยู่แต่เป็นดวงตราเก่า เห็นจะแคลงด้วยเป็นชื่อกุยเหลียงกุยหวนครั้งมาช่วยสามจีนอ๋อง ฮั่นสินจึงว่าคนของเรามีอยู่ที่จะแก้หนังสือเก่า แปลงลายมือให้เหมือนหนังสือใหม่ได้ ลีแบ๊ถองก็หยิบหนังสือส่งให้ฮั่นสินๆ ก็เรียกลีเสงเข้ามาบอกความซึ่งคิดไว้ แล้วส่งหนังสือให้ลีเสงๆ รับหนังสือดูรู้ว่าจะแก้ได้ ก็ไปที่สงัดแก้แปลงเสร็จแล้วเอามาส่งให้ฮั่นสินๆ ครั้นเห็นอักษรเหมือนลายมือเก่าเป็นหนังสือสำคัญได้ก็ส่งให้ลีแบ๊ถองสุงอาน แล้วจัดทหารสามจีนอ๋องได้ห้าพันทำธงสำคัญ แล้วให้ยกไปทางน้อยตามทิศตะวันออกมาทางใหญ่ ฮั่นสินจึงสั่งห้วนโก้ยจิวพุนตันบูกินหิบให้คุมทหารหมื่นหนึ่งตามลีแบ๊ถองสุงอานไป ถ้าชาวเมืองจะเปิดประตูออกมารับลีแบ๊ถองสุงอานพวกท่านสี่นายจงขับทหารรีบตามเข้าไปจับตัวผู้รักษาเมืองคุมไว้แล้ว ยกธงสำคัญขึ้น นายทหารทั้งปวงก็ลาแล้วยกไป
ฝ่ายฮั่นสินแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาถึง ออกไปคำนับทูลว่าขอไต้อ๋องประทับอยู่ตำบลนี้ก่อน ข้าพเจ้ายังแต่งกองทัพไปทำการเมืองห้ำเอี๋ยงอยู่ จึงค่อยยกทัพหลวงเข้าไปอยู่ในเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังสั่งให้ตั้งมั่นอยู่
ฝ่ายลีแบ๊ถองสุงอานคุมทหารยกอ้อมไป ครั้นใกล้กำแพงเมืองให้ทหารกองหน้าร้องบอกว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ยกกองทัพมาช่วยรักษาเมืองก่อน ยังจะหนุนกันมาอีกทัพหนึ่งจงรีบเปิดประตูรับ ทหารซึ่งรักษาประตูรู้ข้อความจึงไปแจ้งแก่ลีแบ๊อี๋กับลูสินๆ ครั้นแจ้งจึงมายืนดูบนเชิงเทินเห็นธงสำคัญเป็นธงฌ้อ จึงร้องถามว่า มีรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้มาช่วยหนังสือสำคัญได้มาหรือไม่ ลีแบ๊ถองขับม้าเข้าไปถึงเชิงกำแพงจึงร้องว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจัดมาช่วยเป็นสองทัพแลหนังสือก็มีมาว่าแล้วก็ส่งให้
ฝ่ายลีแบ๊อี๋รับหนังสือมาอ่าน แจ้งความต้องกับคำบอกก็ไม่สงสัย จึงสั่งให้เปิดประตูเมืองรับเข้ามา
ฝ่ายลีแบ๊ถองสุงอานก็เข้าเมืองเป็นเวลาพลบค่ำ ทหารยังไม่ทันรู้สิ้น ทหารกองหนุนทั้งสี่นาย เห็นได้ทีก็ขับทหารตามเข้าไป นายประตูห้ามไว้ว่าอย่าเปิดประตูเมือง ห้วนโก้ยแลนายทหารทั้งปวงก็ไล่ฆ่าฟันทหารรักษาประตูเข้าไป จับลีแบ๊อี๋ลูสินได้ก็ฆ่าเสียทั้งสองนาย รี้พลก็เข้าเมืองได้สิ้น ห้วนโก้ยแลนายทหารทั้งปวงก็แกว่งอาวุธร้องประกาศแก่ชาวเมืองว่า ตัวเราชื่อห้วนโก้ยกินหิบจิวพุนตันบู เป็นทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องจะมาปราบเสี้ยนศัตรูใครไม่กลัวเราจะตัดศีรษะเสียบไว้หน้าเมือง ถ้าผู้ใดเข้าด้วยเราโดยดีจะบำรุงให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป

ฝ่ายทหารแลชาวเมืองหํ้าเอี๋ยง รู้ว่าทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องต่างคนก็ดีใจ ชวนกันมาหาบอกว่า แต่ก่อนคิดว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะได้ครองเมือง ข้าพเจ้าทั้งปวงหมายจะพึ่งพระบารมี ห้างอี๋มาภายหลังชิงเอาสมบัติตั้งตัวเป็นเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก คิดถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องซึ่งไปครองเมืองโปต๋ง ครั้นรู้ว่าเสด็จกลับมาตีสามจีนอ๋องได้ก็คอยจะเป็นข้าทุกตัวคน ห้วนโก้ยได้ฟังดังนั้น จึงให้ยกธงสีม่วงขึ้นปักไว้บนเชิงเทินเป็นสำคัญ แล้วคิดกับนายทหารว่า คนในกองทัพถ้าจะนับทั้งที่ตีได้ถึงห้าสิบหมื่นเศษ ซึ่งจะเข้ามาอยู่ในเมืองนั้นเห็นจะคับคั่งวุ่นวาย จำจะตั้งค่ายรอบนอกกำแพงเมืองไว้จะได้เป็นสง่าทัพหลวง ปรึกษากันแล้วก็จัดแจงตั้งค่าย จึงใช้สุงอานไปแจ้งความแก่ฮั่นสินแม่ทัพว่า เข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้จับลีแบ๊อี๋ลูสินฆ่าเสียแล้วจึงสั่งให้ป่าวร้องแก่ชาวเมืองว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะเสด็จเข้ามา ให้แต่งเครื่องบูชาคอยคำนับ สุงอานก็ไปถึงแม่ทัพแจ้งความตามห้วนโก้ยสั่งทุกประการ ฮั่นสินครั้นแจ้งก็นำสุงอานไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทูลความซึ่งคิดอุบายให้ห้วนโก้ยไปได้เมืองหํ้าเอี๋ยง แล้วทูลว่าขอเชิญเสด็จไต้อ๋องยกกองทัพเข้าเมืองหลวง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีพระทัยยินดี ตรัสชมฮั่นสินว่าตีได้เมืองหํ้าเอี๋ยงครั้งนี้เพราะสติปัญญาท่าน ควรที่เป็นยอดทหาร พอวันฤกษ์ดีพระเจ้าฮั่นอ๋องขึ้นทรงรถ พร้อมด้วยพยุหยาตราการณรงค์พอถือธงนำริ้วไป ราษฎรทั้งปวงก็ตั้งเครื่องบูชาคำนับรับเสด็จ ต่างคนก็ยินดีสรรเสริญ บ้างก็ชวนกันว่า แต่นี้สืบไปจะอยู่เย็นเป็นสุขด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องกลับมาครองเมืองหลวง พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรชาวเมืองตั้งเครื่องบูชาแล้วพูดโดยสุจริต มีพระทัยเมตตายิ่งนัก ครั้นเสด็จถึงที่ประทับลงจากรถขึ้นสู่ที่ว่าราชการ
ฝ่ายฮั่นสินยกตามเสด็จมา ก็จัดแจงนายทหารไปรักษาค่ายรายรอบนอกกำแพงพร้อมแล้วก็เข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า บัดนี้ก็ได้เมืองหลวงควรที่เราจะบำรุงราษฎรให้มีความสบาย ท่านจงกำชับเหล่าทหารอย่าให้ฉกชิงข่มเหงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้ได้ความแค้นเคือง แล้วมีหนังสือไปทุกหัวเมือง แลบ้านนอกให้กวาดต้อนกันเข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนา ตรัสแล้วเสด็จขึ้น อยู่มาวันหนึ่งเสด็จออกขุนนางเห็นฮั่นสินเข้ามาเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงทหารข้าราชการทั้งปวง ต่างคนก็กินสุราพูดจากันเป็นที่สบาย พระเจ้าฮั่นอ๋องทอดพระเนตรทหารรับพระราชทานโต๊ะพร้อมหน้า จึงให้ชาวคลังขนเอาทรัพย์สิ่งของมาปูนบำเหน็จทหารซึ่งควรแก่ความชอบ แล้วจึงปรึกษาฮั่นสินว่าเรายังวิตกแต่ยังมิได้ไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง ท่านจะคิดประการใดจึงจะสิ้นธุระ ฮั่นสินจึงว่าซึ่งจะไปตีเมืองแพเสียนั้นยังมิได้ ด้วยเมืองใหญ่ยังกั้นหนทางอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่างุยป่าเป็นเจ้าเมืองเปงเอี๋ยงอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ เซงเอี๋ยงเป็นเจ้าเมืองลกเอี๋ยงอยู่ทิศตะวันออก สองเมืองนี้รี้พลก็มากตัวก็มีฝีมือกล้าหาญ เห็นฌ้อปาอ๋องจะยกทัพมาบรรจบแยกเป็นสามทาง กองทัพฝ่ายเราจะเอาชัยชนะโดยยาก ข้าพเจ้าคิดว่าจะใช้คนดีที่มีสติปัญญา ไปว่ากล่าวโดยอุบายให้ฌ้อปาอ๋องไปตีเมืองเจ๋ก่อน เกณฑ์บรรจบพร้อมทัพตีสองเมืองให้จงได้ เมืองแพเสียก็จะอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่าเมืองใหญ่ทั้งปวงนั้นก็คิดกันไว้กับเตียวเหลียงแล้ว แต่เมืองลกเอี๋ยงกับเมืองเปงเอี๋ยงจะให้ผู้ใดที่มีสติปัญญาไปว่ากล่าวเล่า
ฝ่ายเล็กแกทูลว่าข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองลกเอี๋ยง ตามเสด็จไต้อ๋องมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงจนไต้อ๋องไปเมืองโปต๋งถึงสามปีแล้วยังไม่ได้ไปเยี่ยมบิดามารดาเลย ครั้งนี้จะขออาสาไปว่ากล่าวเจ้าเมืองลกเอี๋ยงให้ภักดีต่อไต้อ๋องเมื่อจะยกทัพไปตีเมืองตะวันออก พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้ทองคำสิบชั่ง ท่านจงเอาไปใช้สุดแต่ให้ได้ราชการ เล็กแกคำนับรับทองแล้วลาออกมาขนม้าไปเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงบ้านจึงคำนับบิดามารดาๆ เห็นบุตรก็ดีใจ จึงเล่าความว่าแต่เจ้าจากไปทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง เซงเอี๋ยงมีใจกรุณาให้เสื้อผ้าเงินทองทำนุบำรุงบิดามารดาอยู่เป็นสุข คิดถึงคุณเซงเอี๋ยงอยู่ เจ้ามาแล้วจงไปคำนับจึงจะเป็นคนกตัญญู เล็กแกครั้นแจ้งความซึ่งบิดามารดามาบอกก็ยินดี จึงออกจากบ้านจะไปหาเซงเอี๋ยง ครั้นถึงจึงบอกนายประตูว่า ข้าพเจ้าชื่อเล็กแกจะมาคำนับท่านเจ้าเมือง นายประตูก็เข้าไปแจ้งความตามเล็กแกว่าทุกประการ เซงเอี๋ยงก็ให้คนออกไปรับเล็กแก เล็กแกครั้นไปถึงจึงคำนับตามประเพณี
ฝ่ายเซงเอี๋ยงลุกมาขับมือเล็กแกให้นั่งที่สมควร แล้วจึงว่าแต่ท่านไปทำราชการอยู่ด้วยฮั่นอ๋องสามปี เราก็คิดถึงท่านได้ทำนุบำรุงบิดามารดาท่านมิให้อนาทร เล็กแกจึงว่าท่านให้ข้าพเจ้าไปทำราชการด้วยฮั่นอ๋องซึ่งครองเมืองโปต๋ง ได้ฮั่นสินตั้งเป็นแม่ทัพยกกลับมาตีสามจีนได้ ข้าพเจ้าตามไปจนได้เมืองหํ้าเอี๋ยงจึงลามา บิดามารดาบอกว่าท่านทำนุบำรุงให้ได้ความสบายอยู่ คุณท่านเป็นที่สุดจึงมาคำนับท่าน เชงเอี๋ยงจึงถามเล็กแกว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นมีสติปัญญาลึกซึ้งอยู่หรือประการใด เล็กแกจึงบอกว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยอารียิ่งนัก ผู้ใดมีความชอบก็ชุบเลี้ยงให้ยศศักดิ์ตามสมควร ถ้าผู้ใดสามิภักดิ์โดยดีโทษควรจะตายก็ไม่ให้ตาย หัวเมืองแลราษฎรก็ชวนกันมาเข้าด้วยเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะปราบศัตรูแผ่นดินได้ นานไปหัวเมืองทั้งปวงจะอยู่ในอำนาจสิ้น เซงเอี๋ยงจึงว่าเราก็ได้ยินคำเขาเล่าลือว่า ฮั่นอ๋องมีบุญญาธิการนักรักทหารแลคนผู้มีสติปัญญาโดยซื่อสัตย์ เราคิดจะใคร่ไปอยู่ด้วย แต่เห็นว่าฌ้อปาอ๋องใจเร็วจะรีบยกมาฮั่นอ๋องจะมาช่วยมิทัน เล็กแกจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องไปปราบข้าศึกแห่งใดมีชัยชนะทุกเมือง บัดนี้จะยกกองทัพมากำจัดฌ้อปาอ๋องทางเมืองท่าน ท่านจงแต่งเครื่องบรรณาการออกไปคำนับเป็นทางใมตรืไว้ ชาวเมืองจึงจะได้ความสุข เซงเอี๋ยงได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ก็รับคำเล็กแกๆ ก็คำนับลาไปอยู่บ้านยังไม่กลับไปเมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายเตียวเหลียงเมื่อลาพระเจ้าฮั่นอ๋องมาอยู่เมืองหัน เพราะคิดจะให้เมืองใหญ่แข็งเมืองกับฌ้อปาอ๋องจะต้องความคิดไว้ อยู่วันหนึ่งคิดถึงพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงออกไปที่แจ้งดูดาวเห็นดาวประจำตัวพระเจ้าฮั่นอ๋อง เรียกว่าแฉเต้ดาวกษัตริย์มีรัศมีสว่าง มีดาวบริวารล้อมขึ้นตรงเมืองห้ำเอี๋ยง เตียวเหลียงก็แจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมาอยู่เมืองหลวง ครั้นรุ่งเช้าชวนคนสนิทออกจากเมืองหันมาถึงเมืองลำเตียน
ฝ่ายทหารซึ่งไปเที่ยวลาดตระเวน เห็นเตียวเหลียงหยุดพักอยู่ก็รีบกลับมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า เตียวเหลียงออกมาจากเมืองลำเตียนมาจะใกล้ถึงสินหองแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งความจึงให้กวนหยินกับโจฉำออกไปรับเตียวเหลียง ฮั่นสินก็แต่งให้สิอาวตันภ่ายสองนายออกไปด้วย สี่นายก็คำนับลาไป พอทหารคนหนึ่งมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าเตียวเหลียงมาอยู่นอกประตูนี้แล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยยินดีนัก ลงจากที่นั่งสินเต๊กพร้อมด้วยขุนนางออกไปรับนอกประตูจูงมือเข้าไป
เตียวเหลียงก็คำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ท่านไปช้านานเรามีใจคิดถึงมิได้ขาด ซึ่งท่านกลับมาเรามีความยินดีนักด้วยคอยท่าฟังการที่คิดไว้ เตียวเหลียงจึงว่าถึงข้าพเจ้ามิได้ตามเสด็จไต้อ๋องไป แต่มีใจภักดีทุกเช้าค่ำเหมือนหนึ่งเฝ้าไต้อ๋องอยู่เป็นนิจ เมื่อข้าพเจ้าลามาคิดการสามข้อนั้นฌ้อปาอ๋องก็ไปจากเมืองหํ้าเอี๋ยง หัวเมืองใหญ่ทั้งปวงเล่าก็ไม่เข้าด้วยฌ้อปาอ๋องซึ่งจะหาแม่ทัพก็ได้ส่งไปเหมือนว่า ครั้นอยู่วันหนึ่งดูดาวก็รู้ว่าไต้อ๋องมาครองเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้าจึงรีบมาเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งท่านอุตส่าห์ช่วยธุระเสร็จครั้งนี้ขอบใจยิ่งนัก ควรจะจารึกชื่อท่านในแผ่นทอง ให้ปรากฏในแผ่นดินไปหมื่นชาติ ฮั่นสินให้เรายกมาจากเมืองโปต๋ง เข้าตีสามจีนอ๋องแลเมืองหํ้าเอี๋ยงได้เหมือนนึก การซึ่งทำมาก็เพราะสติปัญญาท่านคิดให้ แล้วตรัสสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้ง เชิญเตียวเหลียงฮั่นสินแลขุนนางทั้งปวงพร้อม พระเจ้าฮั่นอ๋องรินสุราให้เตียวเหลียงเป็นคำนับ แล้วให้ประโคมเครื่องเล่นต่างๆ บรรดาขุนนางสนุกสนานถ้วนหน้าจนเวลาเย็น ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องออกขุนนางจึงปรึกษาด้วยฮั่นสินเตียวเหลียงว่า เมืองลกเอี๋ยงเมืองเปงเอี๋ยงให้เล็กแกไปว่ากล่าวก็ยังไม่กลับมาบอกข่าวประการใด เตียวเหลียงจึงว่าไต้อ๋องใช้ให้เล็กแกไปที่ไหนจะว่ากับเซงเอี๋ยง เห็นจะเลี้ยงบิดามารดาอยู่ งุยป่าก็เป็นคนพาล ถือมานะว่ามีฝีมือที่ไหนจะเชื่อเล็กแกยกไว้แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวจะได้ทั้งสองเมือง ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าคิดอยู่ไม่รู้ที่จะใช้ผู้ใด ถ้าเหมือนความคิดท่านการจะสำเร็จ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ท่านมาแต่ทางไกลพึ่งพบกันจงหยุดพักก่อน เตียวเหลียงจึงว่าศัตรูก็ยังไม่สิ้น จะขอรีบไปเกลี้ยกล่อมสองเมืองให้ยกมาสามิภักดิ์ต่อไต้อ๋อง แต่ลูกเกาทัณฑ์ก็ไม่ให้เสีย กับจะคิดเป็นหนังสืออุบายของข้าพเจ้าไปล่อลวงให้ฌ้อปาอ๋องไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียงเสียก่อนอย่าเพ่อให้ยกมากระทำเมืองห้ำเอี๋ยง จงชุบเลี้ยงทแกล้วทหารแลหัวเมืองทั้งปวงไว้ให้มีกำลังรับศึกฌ้อปาอ๋อง ว่าแล้วก็คำนับลาออกมา
ฝ่ายฮั่นสินกับขุนนางตามออกมาส่งเตียวเหลียง ถ้อยทีคำนับกันฮั่นสินจึงว่าซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ต้องด้วยวาสนา มีพระกรุณาชุบเลี้ยงให้เป็นไต้เจียงกุ๋น คุณท่านหาที่สุดมิได้ ยังไม่มีสิ่งใดจะฉลองคุณท่าน จะให้แต่งทหารตามไปช่วยท่านต่อภายหลัง
ฝ่ายเตียวเหลียงได้ฟังฮั่นสินว่ายินดีนักจึงว่า ตัวท่านกับเราต่างคนก็มีการจำจะจากกันไป
เตียวเหลียงก็ออกมาแต่งหนังสือเป็นของเตียวเหลียง ไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องฉบับหนึ่ง คิดทำเป็นหนังสือเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเหลียงสองเมืองเข้าชื่อกัน ให้มาช่วยหันอ๋องเจ้าเมืองหันอีกฉบับหนึ่ง จึงแต่งคนสนิทชาวเมืองหันถือไป เตียวเหลียงก็แยกไป ณ เมืองเปงเอี๋ยง

ฝ่ายคนซึ่งหนีไปจากเมืองห้ำเอี๋ยง ถึงเมืองแพเสียก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทูลว่า ฮั่นอ๋องกับฮั่นสินตีเมืองสามจีนแตก เจียงหำเชือดคอตาย สุมาหืนตั้งอี้ไปเข้าด้วยข้าศึก บัดนี้ฮั่นอ๋องตั้งอยู่เมืองห้ำเอี๋ยง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรัสว่า ฮั่นอ๋องตีเมืองหํ้าเอี้ยงได้ เราเสียเขตแดนกว้างยาวถึงห้าสิบหมื่นเส้น จำจะยกทัพไปจับตัวฮั่นอ๋องกับอ้ายฮั่นสินฆ่าเสีย แม้นมิได้ไม่กลับมาอยู่เมืองแพเสีย ฟัมแจ้งจึงทูลว่า เพราะไต้อ๋องไม่เชื่อข้าพเจ้าปล่อยฮั่นอ๋องไปอยู่เมืองโปต๋ง กับไม่รักษาฮั่นสินไว้ จึงเสียแผ่นดินได้ความอายถึงเพียงนี้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่า เจียงหำเป็นคนชรา ทั้งกำลังแลสติปัญญาก็น้อยลงถึงตั้งอี้สุมาหืนฝีมือก็อ่อนไม่ควรที่จะรับศึกกำลังกล้า ผู้รักษาเมืองห้ำเอี๋ยงก็เป็นแต่ผู้น้อยเพราะประมาทไม่จัดแจงทหารที่มีฝีมือไปอยู่รักษา ได้ผิดแล้วก็ทำเนา ถึงจะเสียเขตแดนเท่านั้นแก่ฮั่นอ๋อง แผ่นดินของเรายังมากกว่า
ขณะนั้นมีขุนนางเข้าไปทูลว่า เตียวเหลียงชาวเมืองหันใช้คนถือหนังสือมาเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้รับเข้ามา
ฝ่ายผู้ถือหนังสือก็เข้าไปคำนับแล้วชูหนังสือถวาย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรับมาฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าเตียวเหลียงเป็นเชื้อขุนนางชาวเมืองหัน ขอคำนับพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องฮองเต้ ด้วยเมื่อไต้อ๋องได้ราชสมบัติในเมืองหลวงเมตตาจะชุบเลี้ยง หากตัวข้าพเจ้าเป็นคนโรค จะทำราชการยังมิได้จึงไปรักษาตัว แต่ใจข้าพเจ้าคิดถึงเหมือนได้เฝ้าเช้าเย็นมิได้ขาด บัดนี้พึ่งค่อยคลายขึ้น ฮั่นอ๋องแต่งคนมาว่ากล่าวหลายครั้ง จะให้เป็นขุนนางข้าพเจ้าก็มิยอมไปทำราชการกับฮั่นอ๋อง ถึงจะเอ็นดูให้มาหาสักร้อยครั้งก็ไม่ยินดีด้วยฮั่นอ๋องมีความคิดน้อย การศึกก็ไม่กล้าแข็ง ถึงตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้เห็นจะเลี้ยงทแกล้วทหารไว้แต่พอรับศึก ซึ่งจะกลับมาชิงแผ่นดินให้กว้างขวางเหมือนอย่างไต้อ๋อง นั้นหาเป็นไม่ อนึ่งเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเหลียงเมามัวด้วยยศศักดิ์ มีหนังสือมาชวนเจ้าเมืองหันจะให้ แข็งเมืองขึ้น ใช้คนมาเชิญข้าพเจ้าหวังจะเอาเป็นที่ปรึกษาในการศึก ข้าพเจ้าคิดถึงพระคุณจึงให้คนถือหนังสือมาคำนับกับต้นหนังสือเจ๋อ๋องเหลียงอ๋องสองฉบับ เพราะเห็นว่าเมืองเจ๋เมืองเหลียงอยู่ใกล้กับไต้อ๋องจะมาตีเมืองตะวันตก สองเมืองจะยกเข้าตีเมืองแพเสียเกลือกจะเสียที ข้าพเจ้าจึงมีหนังสือมาให้ทราบเหมือนสนองคุณไต้อ๋องซึ่งกรุณามาแต่ก่อน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งความในหนังสือเตียวเหลียงแล้ววางลงไว้ หยิบฉบับหนึ่งขึ้นอ่านได้ความว่า เจ๋อ๋องเหลียงอ๋องขออวยพรคำนับมาถึงหันอ๋อง ด้วยประเพณีแผ่นดินสืบมาผู้ใดมีบุญญาธิการจึงครองเมืองหลวงบำรุงราษฎรได้ แม้นไม่มีวาสนามากจะเกิดวิบัติต่างๆ เหมือนเจ้าเมืองห้ำเอี๋ยง ถึงจะตั้งผู้ใดให้เป็นเจ้าครองเมือง แม้นเดือด ร้อนขึ้นเมื่อใดก็ไปหาที่พึ่งดังเล่าปังกับห้างอี๋ รับคำพระเจ้าไผ่อ๋องงี่เต้ว่า ผู้ใดเข้าเมืองได้ให้ครองเมือง เล่าปังเข้าเมืองได้ก่อนราษฎรรู้ทั่วทั้งแผ่นดิน ห้างอี๋มาภายหลังตั้งตัวขึ้นเป็นไซฌ้อปาอ๋องครองเมืองห้ำเอี๋ยง ถอดพวกหัวเมืองทั้งปวงซึ่งเป็นฮองเต้ออกจากยศศักดิ์ ใช้ทหารไปฆ่างี่เต้ซึ่งเป็นเชื้อกษัตริย์แต่ก่อน กับให้เล่าปังไปเป็นฮั่นอ๋องครองเมืองโปต๋ง ทำให้ผิดกับรับสั่ง ฮั่นสินเห็นการลึกซึ้งจึงหนีไปอยู่ด้วยฮั่นอ๋องกลับมาตีเมืองห้ำเอี๋ยง เราจึงว่าแผ่นดินทุกวันนี้ถึงจะมีรี้พลมากทำผิดประเพณีกษัตริย์ ก็จะต้องจากพระนคร ถึงจะเป็นแต่ชาวบ้านชาวเมือง แม้นสติปัญญากล้าแข็งถึงจะกำจัดกษัตริย์ซึ่งกระทำผิดอย่างธรรมเนียมได้เหมือนเกียงไทก๋งเป็นที่ปรึกษาของพระเจ้าบู๊อ๋อง ซึ่งกำจัดพระเจ้าติวอ๋องนั้น ถ้าฮั่นอ๋องแจ้งหนังสือแล้วก็เร่งออกไปพร้อมกับหัวเมืองทั้งปวงช่วยกำจัดฌ้อปาอ๋อง ถ้าผู้ใดมีอานุภาพควรจะปราบแผ่นดินได้ จึงจะพร้อมใจกันเชิญผู้นั้นเป็นกษัตริย์ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งความในหนังสือแล้วโกรธเอามือตบโต๊ะลง จึงว่าเมืองเจ๋เมืองเหลียงเราชุบเลี้ยงตั้งให้เป็นเจ้า ทั้งสองคนมันจะหาที่ตาย แล้วตรัสแก่คนถือหนังสือว่า ท่านไปบอกเตียวเหลียงว่าเราขอบคุณยิ่งนัก ผู้ถือหนังสือก็คำนับลากลับไปเมือง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้เกณฑ์กองทัพ จะไปจับเจ๋อ๋องเหลียงอ๋องมาฆ่าเสียก่อน คิดจะตีเล่าปังกับฮั่นสินต่อภายหลัง ฟัมแจ้งจึงว่า ซึ่งเมืองเจ๋เมืองเหลียงแขวงเมืองก็จริง ครั้นพิเคราะห์ดูหนังสือเตียวเหลียงเล่าเห็นเป็นอุบาย จะให้ยกไปทำสองเมืองก่อน ไม่ให้ไปตีเมืองห้ำเอี๋ยง จะให้ฮั่นอ๋องเกลี้ยกล่อมเมืองเราให้เข้าด้วย รวมเป็นทัพใหญ่ตั้งตัวถนัดแล้วจึงจะยกมา ไต้อ๋องจงมีหนังสือไปกำชับเจ้าเมืองลกเอี๋ยงเมืองเปงเอี๋ยงให้รักษาเมืองไว้อย่าให้เสียแก่ฮั่นอ๋อง ถ้าขัดสนประการใดให้บอกมาจะยกไปช่วยให้ทัน แม้นจะมีคนฮั่นอ๋องมาว่ากล่าวอย่าให้เชื่อ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นด้วย จึงสั่งให้คนถือหนังสือไปแจ้งการทั้งสองเมือง แล้วตรัสกับนายทหารว่า เราจะคอยฟังข่าวฮั่นอ๋องถ้ายังไม่ยกมาเราจะยกไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียงเสียก่อนจึงจะยกไปตีเมืองหํ้าเอี๋ยง ท่านจงเตรียมกองทัพไว้ให้พร้อม
ฝ่ายเตียวเหลียงครั้นมาถึงเมืองเปงเอี๋ยง จึงบอกนายประตูว่า เราชื่อเตียวเหลียงมาแต่เมืองหัน จะขอเข้าไปชมบุญท่านเจ้าเมือง นายประตูก็เข้าไปแจ้งความแก่งุยป่า ว่าเตียวเหลียงจะเข้ามาคำนับ
ฝ่ายงุยป่าจึงปรึกษาขุนนางว่า เตียวเหลียงจะมีประสงค์สิ่งใดจึงมาถึงเมืองเรา กิวซกจึงว่า อันเตียวเหลียงผู้นี้มีสติปัญญามากไม่มีผู้ใดเสมอ ท่านอย่าเพิ่งเชื่อถ้อยคำเห็นจะมาว่ากล่าวให้ไปเข้าด้วยฮั่นอ๋อง ท่านจงตรึกตรองดูก่อน งุยป่าจึงว่า เตียวเหลียงจะเข้ามาหาครั้งนี้กระบี่อยู่กับมือเรา ถ้าจะคิดทำอันตรายคงจะตายก่อนเรา กิวซกจึงว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องร้ายกาจมือไวยิ่งกว่าท่าน โกรธเตียวเหลียงยังคิดฆ่าไม่ได้ ครั้งนี้เตียวเหลียงก็เป็นแขกมา ถ้าท่านจะคิดฆ่าเห็นจะเป็นเสี้ยนหนามสืบไปไม่บังควร งุยป่าได้ฟังกิวซกว่าจึงสั่งให้ไปรับเตียวเหลียงเข้ามา ครั้นเตียวเหลียงมาถึงงุยป่า งุยป่าจึงถามว่าเราได้ยินข่าวว่าท่านเป็นคนเก่าอยู่ในเมืองฮั่นอ๋อง จะประสงค์สิ่งใดจึงมาหาเรา เตียวเหลียงจึงตอบว่า เมื่อแรกจะไปอยู่ในฮั่นอ๋องนั้นเจ้าเมืองหันให้ยืมไป พอเสร็จการเมืองหํ้าเอี๋ยง จะไปเมืองโปต๋ง ข้าพเจ้าก็ลากลับมาอยู่เมืองหัน ครั้นฮั่นอ๋องกลับมาตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ให้มาเชิญ หลายครั้งข้าพเจ้าไม่รักทำราชการ แต่เกรงใจจึงไปเยี่ยมเยือนแล้วลากลับมาเมืองพอได้ยินคำคนสรรเสริญว่าท่านเมตตาแก่ราษฎรดีกว่าหกหัวเมือง ข้าพเจ้ามาครั้งนี้อุปมาดุจคนอันเดินฝ่าแดดเมื่อยามร้อน ตัวเกลือกด้วยเถ้าธุลีมีความอยากน้ำเป็นกำลัง มาถึงท่านดังพบบ่อแลสระได้กินอาบชำระตัวให้สดใส งุยป่าได้ฟังมีความยินดีนัก เชิญเตียวเหลียงให้นั่งที่สูงแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านมีสติปัญญาลึกซึ้งจะขอถาม ด้วยหกหัวเมืองทุกวันนี้กำเริบถือตัวถึงเป็นบ่าวก็ไม่รู้จักนาย
ฝ่ายฮั่นอ๋องกับฌ้อปาอ๋อง ก็คิดการจะรบพุ่งกันเป็นศึกใหญ่ ท่านเห็นผู้ใดจะแพ้แลชนะ ใครจะตั้งตัวบำรุงแผ่นดินได้ เตียวเหลียงจึงว่า ไซฌ้อปาอ๋องกับฮั่นอ๋องสองเมืองนี้ก็มีบุญญาธิการ แต่นานไปฮั่นอ๋องจะมีชัยชนะ ด้วยขณะเมื่อฮั่นอ๋องจะเกิดนั้นมารดาฝันว่าเทพยดาขี่มังกรลงมาสังวาส ฮั่นอ๋องเป็นบุตรเทพยดาคนจึงนับถือว่าดังแก้วหาค่ามิได้ แล้วได้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพยกมาตีเมิองสามจีนอ๋องแลเมืองห้ำเอี๋ยงได้โดยง่าย ดุจพลิกมือหงายให้คว่ำ ได้เขตแดนถึงห้าสิบหมื่นเส้น จึงเห็นบุญญาธิการพระเจ้าฮั่นอ๋องควรจะปราบเสี้ยนศัตรูในแผ่นดินบำรุงราษฎรเป็นสุขได้ อนึ่งเมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองหันดูดาวในท้องฟ้า เห็นดาวฮั่นอ๋องผ่องใสบริสุทธิ์มีรัศมีถึงห้าอย่าง ดาวบริวารก็ห้อมล้อม พอแจ้งว่าฮั่นอ๋องได้เมืองหลวง ข้าพเจ้าอุตส่าห์เดินทางถึงหมื่นเส้นไปหาฮั่นอ๋อง เห็นเครื่องบรรณาการเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเหลียงแลหัวเมืองใหญ่น้อยส่งไปขอขึ้นเป็นข้าขอบขัณฑสีมา เจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเหลียงสองเมืองนี้ก็มีสติปัญญาอยู่ ถ้าไม่รู้ว่าฮั่นอ๋องมีบุญมากกว่าฌ้อปาอ๋อง เมืองใหญ่น้อยที่ไหนจะชวนกันไปขึ้นฮั่นอ๋องเล่า อันฌ้อปาอ๋องถึงจะมีกำลังแลฝีมือ แม้นออกชื่อความชั่วปรากฏทั้งแผ่นดิน ฮั่นสินจึงหนีไป ทแกล้วทหารก็มีความแค้น อันหัวเมืองซึ่งเอาใจออกหากไปอยู่ด้วยฮั่นอ๋องนั้น ก็คิดกันกับทหารพร้อมใจจะยกมาตีฌ้อปาอ๋อง
งุยป่าได้แจ้งจึงว่า ถ้าจริงเหมือนท่านพูดกับเราจะใคร่พึ่งบุญพระเจ้าฮั่นอ๋องแต่ยังไม่มีผู้จะนำไปจึงช้าอยู่ ถ้าท่านเมตตาช่วยพาคนสนิทของเราไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าแล้วก็ยกโต๊ะมาตั้งรินสุราส่งให้เตียวเหลียงเป็นคำนับ เตียวเหลียงจึงรับสุรามากินแล้วว่าท่านก็มีสติปัญญาแต่ข้าพเจ้ากลัวจะเป็นอุบาย ถ้าไม่มีแยบคายพอจะนำไปได้ งุยป่าจึงว่าเราพูดกับท่านทั้งนี้โดยสุจริตมิได้คิดล่อลวงท่าน กิวซกได้ยินจึงว่า ซึ่งเตียวเหลียงจะชวนท่านไปหาฮั่นอ๋อง ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง แม้นฌ้อปาอ๋องรู้จะยกทัพใหญ่มาใครจะอาสาออกสู้ฌ้อปาอ๋องได้
เตียวเหลียงได้ฟังกิวซกว่าดังนั้นก็หัวเราะด้วยเลียงอันดัง กิวซกจึงถามเตียวเหลียงว่า ท่านหัวเราะด้วยเหตุอันใด เตียวเหลียงจึงว่า ซึ่งเราหัวเราะท่านด้วยไม่เห็นการภายหน้ากลับทัดทานท่าน ผู้มีสติปัญญารู้ความลึกซึ้งอีกเล่า ประการหนึ่งเจียงหำกระทำศึกกับฌ้อปาอ๋องถึงสามปี ต่อเจียงหำเข้าด้วยฌ้อปาอ๋องจึงได้เมืองหํ้าเอี๋ยง แล้วเจียงหำได้เป็นยงอ๋องครองเมืองฮุยขิว ฮั่นสินเป็นแม่ทัพมาทำศึกคิดถึงบุญพระเจ้าฮั่นอ๋อง ตัวฮั่นสินก็ฉลาดคิดทดน้ำเวลาเดียวก็มีชัยแก่เจียงหำๆ ต้องหนีไปอยู่เมืองทัวหลิมจนเชือดคอตายซึ่งท่านไม่เกรงพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นผิด ไม่พิเคราะห์ดูลักษณะเป็นมังกรประจำกาย แล้วได้ฆ่างูใหญ่ ณ เขามังตั๋งเป็นปฐม ราษฎรสรรเสริญว่าบารมีจะสืบเชื้อพระวงศ์ไปถึงร้อยชั่วกษัตริย์ ท่านว่าทั้งนี้เหมือนไม่มีสติปัญญาที่จะหาความชอบใส่ตัว เราจึงอดยิ้มไม่ได้ กิวซกจึงว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคนกลัวทั้งแผ่นดิน เมืองใดประมาทฌ้อปาอ๋องเหมือนหนึ่งฮั่นอ๋องบ้างหรือ เตียวเหลียงจึงว่า ฌ้อปาอ๋องมืดมัวด้วยราชสมบัติ กำจัดจูหยินแลเชื้อพระวงศ์ซึ่งหาความผิดมิได้ แต่คนจะร้องไห้รักก็ให้ฆ่าเสียแทบครึ่งเมือง ครั้นเคืองพระเจ้างี่เต้ก็แต่งทหารไปทำอันตรายจนสิ้นพระชนม์ หัวเมืองทั้งปวงจึงโกรธ บัดนี้ฌ้อปาอ๋องจะยกไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียง ถึงเมืองท่านกับเมืองลกเอี๋ยงก็มีโทษ ได้ข่าวว่าจะแต่งกองทัพมาตีด้วย ถ้าผู้ใดดูหมิ่นพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าช่วยไม่ได้ นานไปพระเจ้าฮั่นอ๋องจะยกมาเห็นจะเป็นศึกกระหนาบ งุยป่าจึงว่าแก่กิวซกซึ่งเตียวเหลียงบอกเหตุทั้งนี้เพราะมีเมตตาจำจะเอาพระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นที่พึ่งคุ้มครองไว้ คิดจะให้ท่านกับเตียวเหลียงคุมเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋อง แม้นฌ้อปาอ๋องจะยกมาเราจะรักษาเมืองไว้ คอยท่าทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องมาช่วย ถ้าฌ้อปาอ๋องแตกไปจะตามตีให้ถึงเมืองแพเสีย งุยป่าจึงสั่งให้แต่งหนังสือกับเครื่องบรรณาการส่งให้กิวซกไปกับเตียวเหลียงๆ ก็ลางุยป่าพากิวซกออกจากเมืองเปงเอี๋ยงไปถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง เตียวเหลียงก็พากิวซกเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือกับเครื่องบรรณาการ พระเจ้าฮั่นอ๋องรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้างุยป่าเป็นไซงุยอ๋องขอคำนับไต้อ๋องอันเป็นเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยง ด้วยข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณพูดมาว่า แม่น้ำอันน้อยย่อมไหลลงสู่มหาสมุทรลึกห้วงใหญ่ สัตว์ซึ่งมีปีกต้องอาศัยต้นไม้อันมีคุณ แลไต้อ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารีดังแผ่นดิน ดังต้นไม้อันใหญ่เป็นที่อาศัยแห่งฝูงสัตว์ เจียงหำถือทิฐิมานะไม่อ่อนน้อมก็ต้องคมกระบี่ของตัวตาย หัวเมืองทั้งปวงรู้น้ำพระทัยจึงมาอ่อนน้อมขอขึ้นเป็นอันมาก ตัวข้าพเจ้าเหมือนนกอยู่ในกรงขัง คิดจะแหกกรงออกให้พ้นบินไปพึ่งต้นไม้ใหญ่ จึงให้กิวซกถือหนังสือแลเครื่องบรรณาการมาถวาย หมายจะเป็นเมืองขึ้นให้ ใช้ในการสงคราม พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งในหนังสืองุยป่าแล้วจึงปราศรัยกิวซกว่า เมืองท่านเป็นต้นทางหว่างศึก ถึงฌ้อปาอ๋องจะยกมาประการใด เราไม่ให้เสียแก่ชาวเมืองฌ้อ ตรัสแล้วจึงสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกิวซกๆ ได้ฟังรับสั่งมีใจยินดี ก็คำนับลาออกมากินโต๊ะแลสุราเป็นที่สำราญ พระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้จัดสิ่งของอันมีราคา กับแต่งหนังสือไปให้งุยป่าฉบับหนึ่งส่งให้กิวซกๆ ก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องกลับไปเมืองเปงเอี๋ยง ครั้นถึงจึงเข้าไปแจ้งความแล้วส่งหนังสือกับสิ่งของทั้งปวงให้งุยป่าๆ รับหนังสือมาอ่านได้ความว่า มีรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องมาถึงไซงุยอ๋อง ด้วยเดิมเราก็แจ้งว่าท่านเป็นเชื้อวงศ์จิวปีก๋งซึ่งเป็นเอี๋ยนอ๋อง บัดนี้จะช่วยกำจัดฌ้อปาอ๋องซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูในแผ่นดินก็ขอบใจยิ่งนัก ควรที่จะเป็นงุยอ๋องครองเมืองใหญ่สืบวงศ์บำรุงราษฎรสืบไป งุยป่าครั้นแจ้งในหนังสือพระเจ้าฮั่นอ๋อง ประสานมือขึ้นคำนับ แล้วให้เจ้าพนักงานรับสิ่งของแลรักษาหนังสือไว้
ฝ่ายเตียวเหลียงเมื่อกิวซกไปแล้ว จึงทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า เจ้าเมืองลกเอี๋ยงยังไม่มาคำนับไต้อ๋อง ข้าพเจ้าจะต้องไปพูดจาว่ากล่าว ถ้ามิยอมจะต้องทำอุบาย ขอนายทหารห้วนโก้ยกับกวนหยินไปด้วยจะได้ช่วยคิดราชการ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งท่านจะเอาทหารใดไปก็ตามแต่น้ำใจของท่าน เตียวเหลียงจึงออกมาพูดจาเป็นความลับกับห้วนโก้ยให้คอยเป็นโจรสกัดทาง กวนหยินนั้นให้ซุ่มทัพไว้คอยเข้าเมือง ห้วนโก้ยกับกวนหยินจัดทหารได้กองทัพสามพันรีบยกไปทางเมืองลกเอี๋ยง เตียวเหลียงจึงเข้าไปเฝ้าคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วรีบไปทางเมืองลกเอี๋ยงได้สองวัน
ฝ่ายฮั่นสินจึงคิดว่าเตียวเหลียงไปครั้งนี้รี้พลก็น้อย เซงเอี๋ยงก็มีสติปัญญาฝีมือก็กล้าแข็ง เล็กแกไปช้านานแล้วซึ่งจะว่าขานเกลี้ยกล่อมเห็นจะไม่ฟังยังจะกลัวฌ้อปาอ๋องอยู่ พิเคราะห์ดูเห็นจะซ้อนกลกลัวเตียวเหลียงจะเสียที จำจะจัดกองทัพไปป้องกัน จึงสั่งตันบูกับจิวพุนให้คุมทหารห้าพันยกตามไป ณ เมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเตียวเหลียงไปถึงเมืองลกเอี๋ยง จึงบอกนายประตูว่าเราชื่อเตียวเหลียงจะมาคำนับเซงเอี๋ยงเจ้าเมือง
ฝ่ายนายประตูเข้าไปถึงเห็นเซงเอี๋ยงนั่งอยู่กับเล็กแก จึงแจ้งความว่า เตียวเหลียงจะเข้ามาหาท่าน
ฝ่ายเซงเอี๋ยงจึงปรึกษาเล็กแกว่า เตียวเหลียงมาหาเราครั้งนี้เห็นจะมีความสักสิ่งเป็นมั่นคง เล็กแกจึงว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นข้าพเจ้ามาอยู่ช้า จึงใช้เตียวเหลียงมาเห็นว่าจะเกลี้ยกล่อมท่าน แม้นจะยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องจงฟังคำเตียวเหลียงว่ากล่าว ท่านยังกลัวไซฌ้อปาอ๋องอยู่ ดูทีเตียวเหลียงจะเข้ามาชิงพูดความลับ ท่านจงจับตัวเตียวเหลียงส่งไปเมืองแพเสียก็จะมีความชอบ ด้วยฟัมแจ้งมีใจเจ็บแค้นเตียวเหลียงอยู่ เซงเอี๋ยงจึงว่า ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องชุบเลี้ยงเราเป็นเจ้า จะเป็นบ่าวฮั่นอ๋องหาควรไม่ เล็กแกจึงว่าถ้าท่านจะจับเตียวเหลียงข้าพเจ้าจะหลบเสียก่อน จึงให้หาเตียวเหลียงมาว่าจะพูดด้วยข้อราชการ จึงให้ทหารจับตัวเตียวเหลียงส่งไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องโดยเร็วอย่าให้ทันทัพฮั่นอ๋องยกมา เล็กแกก็ซ่อนตัว เซงเอี๋ยงจัดแจงทหารไว้แล้วจึงสั่งให้หาตัวเตียวเหลียงเข้ามา ทหารคำนับรับคำแล้วออกไปบอกเตียวเหลียงว่า เซงเอี๋ยงให้เชิญท่านเข้าไป เตียวเหลียงได้ฟังนายประตูก็รู้ว่าเซงเอี๋ยงจะไม่ยอมโดยดี จึงให้เรามาคอยอยู่ช้านานพึ่งให้ออกมาเห็นจะจับเรา ถึงจะเอาไปส่งฌ้อปาอ๋องก็ต้องความคิดซึ่งแต่งมา คิดแล้วก็ค่อยเดินเข้าไปเป็นปกติ
ฝ่ายเซงเอี๋ยงถือกระบี่นั่งอยู่ แลดูเห็นเตียวเหลียงเข้ามาใกล้จึงร้องว่า ฮั่นอ๋องให้ท่านมาเกลี้ยกล่อมเราหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มีหนังสือมาถ้าพบท่านแล้วให้จับส่งไปจึงสั่งทหารให้จับเตียวเหลียง ทหารเซงเอี๋ยงก็จับเตียวเหลียงใส่กรงเหล็กขังไว้ เตียวเหลียงมิได้ว่ากล่าวประการใดนั่งยิ้มอยู่ เซงเอี๋ยงจึงสั่งกวยหมีกับทหารร้อยหนึ่งให้คุมตัวเตียวเหลียงไปส่ง ณ เมืองแพเสีย
ฝ่ายกวยหมีก็คำนับลาออกมาจัดทหารได้พร้อมแล้ว หามกรงซึ่งใส่เตียวเหลียงขึ้นเกวียนออกจากเมือง เล็กแกก็เข้าไปว่ากับเซงเอี๋ยงว่า ซึ่งกวยหมีคุมเตียวเหลียงไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น ถ้าถึงเมืองแพเสียกวยหมีจะไม่รู้ความเดิมเพ็ดทูลไม่ได้ ข้าพเจ้าจะขอไปด้วย ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะยกไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียง ข้าพเจ้ากับฟ้มแจ้งก็ชอบกันจะไปหาพูดจาขอความชอบท่าน เซงเอี๋ยงได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงสั่งเล็กแกว่า ท่านไปอย่าช้านัก เล็กแกก็คำนับลาเซงเอี๋ยงออกจากเมืองไปตามทาง
ฝ่ายกวยหมีคุมเอาเตียวเหลียงไปทางห้าร้อยเส้น ได้ยินเสียงกลองรบเห็นคนขับม้าออกมา จากเนินเขาเข้าใกล้
ฝ่ายห้วนโก้ยจึงร้องว่า จะคุมคนไปเมืองไหนจงหยุดอยู่ กูจะเอาม้าที่มึงขี่กับเงินทองสิ่งของไว้ก่อนจึงจะปล่อยไป กวยหมีจึงตอบว่า มึงไม่รู้หรือกูชื่อกวยหมีเป็นไต้เจียงทหารใหญ่ เซงเอี๋ยงให้คุมคนโทษไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ณ เมืองแพเสีย ตัวไม่กลัวกำลังแลฝีมือเซงเอี๋ยงหรือ จึงยังอาจมากั้นทางไว้ มึงจงหลีกไปให้พ้นทางกูจะไปโดยเร็ว ห้วนโก้ยจึงร้องว่า มึงยกเซงเอี๋ยงว่ามีฝีมือ กูไม่นับถือกับคนเช่นนี้ แต่จะสู้กับเด็กน้อยก็ไม่ได้ ห้วนโก้ยก็ขับม้าเข้าไล่ได้ทีเอาทวนแทงถูกกวยหมีตกม้าตาย บรรดาทหารกวยหมีก็ทิ้งเตียวเหลียงไว้ต่างคนก็หนีไปสิ้น ห้วนโก้ยก็ให้ทลายกรงเหล็ก เชิญเตียวเหลียงออกมาพาทหารไล่พวกกวยหมี พอพบเล็กแกกลางทางก็จับเล็กแกมัดมือมาส่งให้เตียวเหลียงที่ต้นไม้ใหญ่
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงถามเล็กแกว่า ตัวท่านไปอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋องจนได้เมืองห้ำเอี๋ยง ก็ชุบเลี้ยงให้ตัวเป็นขุนนางตามบรรดาศักดิ์ กลับไปเข้าด้วยฌ้อปาอ๋องคนพาลคิดการให้เซงเอี๋ยงจับเราครั้งนี้ ตัวลืมคุณพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียแล้วหรือประการใด เล็กแกจึงว่าท่านก็เป็นชาวเมืองหันมีกตัญญูต่อหันอ๋อง ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองลกเอี๋ยงมีกตัญญูต่อเซงเอี๋ยง เหตุใดท่านว่าข้าพเจ้าเป็นสองใจเล่า พระเจ้าฮั่นอ๋องก็มีพระคุณมาหาลืมไม่ เตียวเหลียงจึงว่าท่านไม่ลืมคุณพระเจ้าฮั่นอ๋อง ชอบแต่จะชักชวนเซงเอี๋ยงให้สามิภักดิ์ เพราะตัวไม่จงรักพระเจ้าฮั่นอ๋องเซงเอี๋ยงจึงทำเราได้ถึงเพียงนี้ เล็กแกจึงว่า เมื่อข้าพเจ้าพูดกับเซงเอี๋ยงเป็นความสองข้อ ถ้าเซงเอี๋ยงจะเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ให้เชื่อถ้อยคำท่าน ถ้าจะรักฌ้อปาอ๋องให้จับท่านไปส่ง ณ เมืองแพเสีย เซงเอี๋ยงบอกว่าฌ้อปาอ๋องได้ตั้งเป็นเจ้า เมืองยังคิดถึงคุณอยู่ ไม่รู้ที่จะเข้าด้วยฮั่นอ๋องได้ข้าพเจ้าก็จนใจอยู่ ครั้นจะขัดเล่ากลัวเซงเอี๋ยงจะโกรธ เมื่อทำโทษท่านนั้นข้าพเจ้าหารู้ไม่ลาไปอยู่บ้าน ห้วนโก้ยจึงร้องตวาดว่ามึงจะใคร่เอาความชอบ จึงยุยงเซงเอี๋ยงให้จับเตียวเหลียงแล้วกลับแก้ว่าไม่รู้ กูจะจับมึงไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ณ เมืองห้ำเอี๋ยง จึงให้ทหารไปมัดเล็กแกไว้
ฝ่ายทหารกวยหมีซึ่งแตกหนีเข้าไปเมือง จึงแจ้งความแก่เซงเอี๋ยงว่าโจรคุมพวกมาฆ่ากวยหมีเสีย แล้วจับเล็กแกได้ เตียวเหลียงก็หนีไปพวกข้าพเจ้าตามหาก็ไม่พบตัว เซงเอี๋ยงได้ฟังก็โกรธขึ้นม้าพาทหารพันหนึ่งไปตามทางไม่พบโจร พอค่ำลงจึงกลับมาเดินทางน้อยเห็นแสงไฟสว่างทั้งป่าก็รอม้าอยู่
ฝ่ายห้วนโก้ยขับม้ามาเงื้อทวนจะแทงเซงเอี๋ยงๆ ครั้นเห็นก็ตกใจชักม้าหนี
ฝ่ายทหารห้วนโก้ยเอาเชือกขึงกันทางไว้ เซงเอี๋ยงขับม้าไปพานเชือกเข้าล้มลงทหารทั้งปวงก็เข้าจับเซงเอี๋ยงได้มัดพาตัวไปหาเตียวเหลียงในค่าย
ฝ่ายเตียวเหลียงเห็นห้วนโก้ยมัดเซงเอี๋ยงมา ก็ลุกออกไปแก้มัดเซงเอี๋ยงเชิญขึ้นนั่งที่เสมอกัน แล้วจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นว่าท่านมีสติปัญญาจึงให้มาหาท่าน จะคิดการกำจัดฌ้อปาอ๋อง ท่านไม่คิดภายหน้าว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะครองอาณาเขตได้ โทษท่านผิด แต่คิดถึงความชอบท่านซึ่งให้เล็กแกไปด้วยช่วยราชการจนเสร็จศึก แม้นท่านกลับใจสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องก็จะได้ครองเมืองอยู่เหมือนแต่ก่อน ราษฎรก็จะเป็นสุข เซงเอี๋ยงจึงตอบว่าท่านเมตตาข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ ท่านเห็นประการใดดีข้าพเจ้าก็จะทำตามท่าน
ฝ่ายกวนหยินเมื่อเซงเอี๋ยงออกจากเมืองไปรบโจร เห็นได้ทีก็พาทหารเข้าเมืองได้ให้ทหารรักษาหน้าที่ไว้เป็นสามารถ คนซึ่งอยู่ในเมืองลกเอี๋ยงก็แตกตื่นร้องอื้ออึงออกมาว่า เมืองลกเอี๋ยงเสียแก่ข้าศึกแล้ว ห้วนโก้ยจึงบอกเล็กแกว่าซึ่งเสียเมืองนั้นเพราะเตยวเหลียงให้กวนหยินคุมทหารไปคอยเข้าเมือง เล็กแกอยู่ในค่ายจึงออกมาว่าแก่เซงเอี๋ยงซึ่งเตียวเหลียงเอ็นดูท่านว่ากล่าวทั้งนี้หวังจะให้มีความชอบไปภายหน้า ทั้งพระเจ้าฮั่นอ๋องก็มีบุญญาธิการได้คนมีสติปัญญาไว้ใช้มาก คิดการสิ่งใดก็ได้โดยสะดวก ถ้าท่านอ่อนน้อมต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว ท่านก็ได้เป็นเจ้าเมืองลกเอี๋ยงดังเก่า บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุข ท่านจงคิดผ่อนหาความชอบใส่ตัว เซงเอี๋ยงจึงตอบว่าครั้งนี้ชีวิตเราตกอยู่ในเงื้อมมือเตียวเหลียง เตียวเหลียงมีใจกรุณามิได้ฆ่าเสียทั้งนี้ก็เป็นบุญนัก เราจะยอมทำราชการด้วย พระเจ้าฮั่นอ๋อง เซงเอี๋ยงพูดกับเล็กแกแล้วจึงว่าแก่เตียวเหลียง ซึ่งห้วนโก้ยจีบได้ตัวข้าพเจ้ามาส่งให้แก่ท่านมิได้มีใจพยาบาท ยังนับถือยำเกรงข้าพเจ้าให้นั่งที่สูงกว่าท่าน แล้วมีใจกรุณาจะให้ข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทั้งนี้ขอบคุณท่านหาที่สุดมิได้ข้าพเจ้าขอเอาท่านเป็นที่พึ่งทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องสืบไป เชิญท่านเข้าเมืองลกเอี๋ยงก่อน ข้าพเจ้ากับเล็กแกจะได้จีดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการให้ท่านพาไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง เตียวเหลียงเห็นชอบด้วย ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ยกเข้ามาถึงเชิงกำแพงเมือง
ฝ่ายกวนหยินขึ้นบนเชิงเทินคอยเตียวเหลียงอยู่ พอเห็นเตียวเหลียงยกมาจึงร้องบอกว่า ข้าพเจ้าจัดแจงเมืองลกเอี๋ยงสำเร็จแต่เวลาคืนนี้แล้ว เชิญท่านเข้ามาในเมืองเร่งคิดการต่อไป
เซงเอี๋ยงเห็นกวนหยินอยู่บนเชิงเทินร้องบอกความดังนั้น ก็รู้ว่าเตียวเหลียงแต่งกองทัพซุ่มไว้ให้วกหลังเข้าเมืองได้แล้ว ยิ่งมีใจสะทกสะท้านศีรษะชมสติปัญญาเตียวเหลียงว่า คิดการกลศึกครั้งนี้ดุจหนึ่งความคิดเทพยดาหาผู้เสมอมิได้ เซงเอี๋ยงก็พาเตียวเหลียงเข้าเมืองลกเอี๋ยงทางประตูทิศใต้ กวนหยินลงจากเชิงเทินมาคำนับเตียวเหลียงแล้วพากันไปถึงประตูที่อยู่เซงเอี๋ยงๆ จะขอเข้าไป กวนหยินจึงห้ามว่าซึ่งท่านจะยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องนั่น เกรงเกลือกใจจะไม่เหมือนกับวาจา เราไม่เห็นความจริงจะให้เข้าไปยังมิได้ เซงเอี๋ยงจึงว่าเราก็เป็นชาติชายมีสัตย์ คิดทำราชการเอาความชอบมิได้เจรจากลับกลอกเป็นคำสอง ซึ่งท่านยังรังเกียจสงสัยอยู่ดังนี้เราจะตั้งความสัตย์ให้แก่ท่าน เซงเอี๋ยงจึงหยิบเกาทัณฑ์มาหักออกเป็นสองท่อนแล้วสาบานว่า ถ้าข้าพเจ้าไม่ชื่อสัตย์สุจริตจะคิด ประทุษร้ายต่อพระเจ้าฮั่นอ๋อง อยู่ไปภายหน้าขอให้อาวุธต้องกายข้าพเจ้าถึงสิ้นชีวิต ซึ่งลูกเกาทัณฑ์หักออกเป็นสองท่อนจะคืนติดกันมิได้นั้น เปรียบดังตัวข้าพเจ้ากับฌ้อปาอ๋องขาดจากกันแต่วันนี้ไป ข้าพเจ้าจะตั้งใจทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องโดยสุจริต
ฝ่ายกวนหยินได้ฟังเซงเอี๋ยงตั้งความสัตย์ดังนั้นก็สิ้นสงสัย พอทหารเข้ามาบอกเตียวเหลียงว่า กองทัพจิวพุนกับตันบูยกตามมาตั้งค่ายเชิงกำแพงนอกเมืองจะเข้ามาหาท่าน เตียวเหลียงครั้นแจ้งจึงให้ออกไปรับจิวพุนตันบูเข้ามา แล้วถามว่าท่านยกทัพตามเรามาไยเล่า จิวพุนตันบูจึงบอกว่าเมื่อท่านออกจากเมืองได้สองวันฮั่นสินมิไว้ใจจึงให้ข้าพเจ้ายกตามมา แล้วให้คนเร็วม้าใช้มาสืบข่าวอยู่เนืองๆ เมื่อข้าพเจ้ายกมาถึงด่านทองก๋วนรู้ข่าวว่าท่านคิดการคืนหนึ่งกับครึ่งวันได้เมืองลกเอี๋ยง ข้าพเจ้ามีความยินดีชมสติปัญญาท่าน แล้วได้แต่งหนังสือให้ผู้ที่มาสืบกลับไปแจ้งความกับฮั่นสิน
ฝ่ายเซงเอี๋ยงจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางพร้อมกัน แล้วจึงปรึกษากับเล็กแกจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการที่ดีมีราคาสำหรับคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องไว้เป็นอันมาก ครั้นรุ่งเช้า เตียวเหลียงก็พาเซงเอี๋ยงกับเล็กแกแลทหารทั้งปวงยกทัพกลับมาถึงเมืองห้ำเอี๋ยง เตียวเหลียงจึงพาเซงเอี๋ยงกับเล็กแกเข้าไปในวัง ให้นั่งอยู่แต่ชั้นนอกก่อน เตียวเหลียงกับนายทหารทั้งปวงก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วทูลความตามเรื่องที่คิดอุบายได้เมืองลกเอี๋ยงทุกประการ
พระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดีนัก จึงสรรเสริญเตียวเหลียงว่าท่านทำการครั้งนี้องอาจไม่เสียดายชีวิต คิดเอาการได้หลายอย่าง อันจะหาผู้มีสติปัญญาเหมือนดังท่านนี้ยากนัก การซึ่งจะรักษาแผ่นดินให้เป็นสุขจะได้สำเร็จก็เพราะท่าน ครั้นแล้วสั่งให้หาเซงเอี๋ยงกับเล็กแกเข้ามา ณ ที่เฝ้า จึงตรัสว่าซึ่งท่านได้ครองเมืองลกเอี๋ยงชื่อก็ปรากฏมาช้านาน อันเมืองท่านเคยขึ้นกับเมืองห้ำเอี๋ยงมาแต่ก่อน บัดนี้เราได้เป็นเจ้าเมืองห้ำเอี๋ยงแล้ว จึงให้เตียวเหลียงไปเชิญมาหวังจะปรึกษาด้วยการทำนุบำรุงแผ่นดิน ให้อาณาประชาราษฏร์อยู่เย็นเป็นสุข ท่านกลับจับตัวเตียวเหลียงใส่กรงเหล็กจะส่งไปให้ฌ้อปาอ๋อง ณ เมืองแพเสียนั้น หากว่าเตียวเหลียงมีสติปัญญาคิดกลอุบายแก้ตัวจึงได้ท่านกับเล็กแกมาถึงเรา แต่ทว่าท่านกลับใจสาบานแล้วเราก็จะเชื่อความสัตย์ มิได้มีใจพยาบาทสืบไป เซงเอี๋ยงจึงทูลว่าพระองค์นี้บุญญาธิการปกแผ่ไปแก่หัวเมืองทั้งปวงๆ ก็เกรงกลัว ทั้งทหารก็มีฝีมือแลความคิดมาก ควรที่จะรักษาแผ่นดินให้เป็นสุข ข้าพเจ้าคิดกระทำความให้ขัดเคืองนั้นโทษข้าพเจ้าถึงตาย ซึ่งทรงพระเมตตางดโทษไว้ครั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขอทำราชการสนองพระเดชพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงแลดูเล็กแกๆ หน้าซีดสลดลง จึงตรัสเอาใจว่าเราใช้ให้ไปหาเซงเอี๋ยงเหตุใดจึงไม่กลับมาแจ้งความ จนต้องให้เตียวเหลียงไปตามจึงได้ตัวมาทั้งนี้ท่านมีความผิด แตเราคิดเมตตาท่านอยู่จะยกโทษไว้ครั้งหนึ่ง ท่านอย่าเสียใจเลย เล็กแกได้ฟังดังนั้นค่อยมีนํ้าใจชื่นขึ้น จึงทูลว่าซึ่งข้าพเจ้าเป็นขุนนางในตำแหน่ง มียศฐาศักดิ์เป็นอันมาก ข้าพเจ้ามีความอกตัญญู คิดเอาใจออกหากไปอยู่ด้วยเซงเอี๋ยง ทำราชการในฌ้อปาอ๋องโทษข้าพเจ้าถึงสิ้นชีวิต ซึ่งโปรดทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเซงเอี๋ยงเล็กแกแลขุนนางนายทัพนายกองทั้งปวงเสร็จแล้ว จึงตรัสสั่งให้เซงเอี๋ยงเป็นที่เจ้าเมืองลกเอี๋ยงดังเก่า ให้ฮั่นสินเอาตัวเล็กแกไว้ใช้
ฝ่ายเซงเอี๋ยงมีความยินดีนัก ก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องไปครองเมืองลกเอี๋ยง อยู่วันหนึ่ง ฮั่นสินเข้าไปเตรียมเฝ้า จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเมืองเปงเอี๋ยงกับเมืองลกเอี๋ยงก็ราบคาบเป็นปกติอยู่แล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องคิดการจะยกไปตีเมืองแพเสียกำจัดฌ้อปาอ๋องแต่วิตกด้วยไทก๋งซึ่งตกอยู่ในเมืองไภก้วน แดนเมืองแพเสียนั้นผู้ใดจะอาสาไปรับมาได้บ้าง อ๋องหลินได้ฟังจึงว่าซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องวิตกถึงบิดานั้น ข้าพเจ้าจะรับอาสาแปลงเป็นพ่อค้าไปรับมาถวาย ครั้นจะมีกองทัพไปเกลือกฌ้อปาอ๋องรู้จะแต่งทหารมาช่วงชิงเกลือกจะเสียการ ซึ่งจะไปครั้งนี้หมายจะไปอาศัยเพื่อนข้าพเจ้าชื่อจิวกิดจิวลี มีทหารพวกพ้องหมื่นเศษตั้งอยู่ ณ บ้านลำเอี๋ยงตามทางจะไปเมืองไภก้วน จะชวนจิวกิดจิวลีไปด้วย แต่เกรงเกลือกจะมีกองทัพมาช่วงชิง ขอจงแต่งทหารไปรับข้าพเจ้ากลางทาง ฮั่นสินเห็นชอบด้วย ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องออกขุนนางก็พากันเข้าไปเฝ้า จึงทูลความที่อ๋องหลินรับอาสา พระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดีนัก จึงตรัสว่าถ้าท่านไปรับบิดาเราได้เราจึงจะสิ้นความทุกข์ ถึงจะยกไปตีเมืองแพเสียก็จะคิดกระทำได้โดยสะดวก พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งถึงไทก๋ง ส่งให้อ๋องหลิน ๆ รับหนังสือทูลลาออกมาแต่งเสบียงอาหารกับบ่าวห้าคนออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยง ไปถึงบ้านลำเอี๋ยง เข้าหาจิวกิดจิวลีปรึกษาพร้อมใจกันแล้ว ก็จัดทหารสามพันให้ล่วงหน้าไปตั้งกองคอยรับอยู่ที่เปลี่ยวต้นทางน้อยจะมาแต่เมืองแพเสีย ส่วนสามนายกับลูกหาบห้าคนแต่งตัวนุ่งห่มเป็นพ่อค้าไป

ขณะนั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ให้จัดแจงกองทัพจะยกไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียง พอทหารชาวด่านเข้ามาทูลว่าเมืองเปงเอี๋ยงกับเมืองลกเอี๋ยงไปเข้าด้วยฮั่นอ๋องสิ้นแล้ว บัดนี้จัดแจงด่านทางมั่นคงนัก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งความดังนั้น จึงปรึกษาฟัมแจ้งว่าฮั่นอ๋องได้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพยกออกจากเมืองโปต๋ง เที่ยวตีเมืองใหญ่น้อยบุกรุกแดนเราเข้ามาได้ถึงเจ็ดหมื่นเส้นเศษ เห็นฮั่นสินจะมีใจกำเริบนัก เราคิดว่าจะยกไปจับฮั่นสินแลงุยป่าเซงเอี๋ยงฆ่าเสีย ท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์ยังมิได้ปราบเมืองเจ๋เมืองเหลียงให้ราบคาบก่อน แต่จะยกไปจับฮั่นสินนั้นเห็นว่าเมืองแพเสียไม่มีผู้ใดจะรักษาข้าศึกยกมาจะเสียที บัดนี้ไทก๋งบิดาฮั่นอ๋องยังตกอยู่ ณ เมืองไภก้วน แม้แต่งทหารไปจับบิดาแลครอบครัวฮั่นอ๋องมาไว้ ฮั่นอ๋องรู้ก็จะเสียใจถอยกำลังศึกลง แล้วจึงค่อยยกไปตี เมืองเจ๋เมืองเหลียง แล้วจึงไปจับฮั่นสินต่อภายหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วย จึงให้แต่งหนังสือให้เล่าสินคุมทหารพันหนึ่งไป ณ เมืองไภก้วน ให้จับเอาตัวไทก๋งกับครอบครัวฮั่นอ๋องเดินตามทางน้อยห้องเต๊กมา ณ เมืองแพเสียเป็นการเร็ว เล่าสินก็รับเอาหนังสือคำนับลาออกมาคุมทหารพันหนึ่งยกไปเมืองไภก้วน จึงเอาหนังสือรับสั่งส่งให้เจ้าเมืองบอกความแจ้งแล้ว ก็ไปจับไทก๋งกับครอบครัวฮั่นอ๋องทั้งชายหญิงเป็นร้อยยี่สิบคนจำมั่นคงทรัพย์สิ่งของแลบ้านเรือนไทก๋งก็มอบให้กรมการรักษาไว้
ฝ่ายอ๋องหลินจิวกิดจิวลีพากันออกจากบ้านลำเอี๋ยง เดินลัดลอดเข้ามาถึงเมืองไภก้วน ได้ยินชาวเมืองพูดกันว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้เล่าสินลงมาจับไทก๋งบิดาฮั่นอ๋องกับครอบครัวจำใส่เกวียนจะเอาไป ณ เมืองแพเสีย อ๋องหลินจิวกิดจิวลีได้ฟังจึงปรึกษากันว่าเล่าสินจับไทก๋งกับครอบครัวไปเสร็จแล้ว ถ้าเราจะเข้าชิงเอาไทก๋งในเมืองเห็นจะไม่ได้โดยน้อยตัว จำจะออกไปหากองทัพซึ่งให้ตั้งสกัดไว้ เมื่อเล่าสินคุมไทก๋งกับครอบครัวไปถึงแล้วเราจึงจะยกออกชิงเอาให้จงได้ สามนายปรึกษากันแล้วก็กลับออกมาจัดทหารซุ่มอยู่ในป่า
ฝ่ายเล่าสินครั้นเวลารุ่งเช้า จึงคุมไทก๋งกับครอบครัวออกจากเมืองไภก้วนเดินตามทางน้อยไกลเมืองทางประมาณสามร้อยเส้นถึงช่องแคบ อ๋องหลินจิวกิดจิวลีก็ขับม้าออกยืนสกัดทางไว้ แล้วร้องว่าใครคุมไทก๋งจงปล่อยเสีย เล่าสินได้ยินดังนั้นแลไปเห็นตัวนายสามคนคุมทหารประมาณสามพันจึงตอบว่า มีรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้ให้เรามาจับตัวไทก๋งไป ท่านทั้งสามนายนี้อยู่เมืองไหนจึงองอาจกันทางจะชิงไทก๋ง ไม่กลัวอาญาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหรือ ถ้ามิฟังเราจะฆ่าเสีย อ๋องหลินจิวกิดจิวลีก็โกรธชักม้าเข้ารบด้วยเล่าสินๆ ต่อรบกับสามนายไม่ทันถึงสิบเพลง อ๋องหลินเอาทวนแทงเล่าสินตกม้าตาย ทหารเล่าสินต่างคนก็พากันหนีเอาชีวิตรอด ทิ้งเกวียนซึ่งใส่ไทก๋งแลครอบครัวเสีย อ๋องหลินกับจิวกิดจิวลีเข้าไปถึงเกวียนคำนับไทก๋งแล้วถอดเครื่องจำออกเสีย จึงแจ้งความแก่ไทก๋งทุกประการ ไทก๋งได้แจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนัก อ๋องหลินจิวกิดจิวลีก็เชิญไทก๋งเดินรีบเร่งไป ตามทางเมืองห้ำเอี๋ยง
ฝ่ายทหารเล่าสินซึ่งแตกหนีกลับไปเมืองแพเสีย เข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า มีโจรประมาณสามพันมาสกัดที่ตำบลฮองเต๊กเล่าสินตาย แล้วชิงเอาไทก๋งแลครอบครัวไปได้สิ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ จึงว่าหนทางไภก้วนกับแพเสียนั้นไม่มีโจรผู้ร้าย เห็นจะเป็นทหารฮั่นอ๋องใช้มาตีชิงเอาไปเป็นมั่นคง จงลิมวยกับหยินโป้จงคุมทหารห้าพันรีบเร่งตามไปชิงเอาไทก๋งมาให้จงได้ จงลิมวยกับหยินโป้ก็คำนับลาพาทหารออกจากเมืองแพเสีย รีบตามไปทั้งกลางคืนกลางวัน
ฝ่ายฮั่นสินครั้นอ๋องหลินไปหลายวันแล้ว จึงสั่งให้จิวพุนกับตันบูคุมทหารรีบตามไปคอยรับอ๋องหลิน จิวพุนตันบูคำนับลาออกมาจัดทหารห้าพันยกไปล่วงแดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายอ๋องหลินจิวกิดจิวลีพาไทก๋งไปถึงเมืองโหหลำตำบลเซงเสีย แลไปข้างหลังเห็นผงคลีเป็นควันก็รู้ว่ากองทัพติดตามมา อ๋องหลินจึงว่าแก่จิวกิดจิวลีว่า เราจะพาไทก๋งไปก่อนท่านทั้งสองจงอยู่รั้งหลังคอยรับกองทัพซึ่งติดตามมา แล้วอ๋องหลินก็พาไทก๋งไป
ฝ่ายจงลิมวยกับหยินโป้แลนายทหารขับม้ามาทัน จึงร้องว่าอ้ายขโมยมึงจงส่งไทก๋งมาให้กู ๆ จึงจะไว้ชีวิตมึง จิวกิดจิวลีได้ฟังก็ชักม้าเข้าไปแล้วร้องว่า เราถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องให้มารับไทก๋ง มึงว่ากล่าวองอาจอย่าพึงนึกเลยที่กูจะส่งไทก๋งไป แล้วยกง้าวเงื้อขึ้นว่าอย่าตามมา ถ้ามึงมิฟัง คอมึงจะขาดด้วยง้าวเล่มนี้ หยินโป้ได้ฟังก็โกรธ ถือขวานขับม้าเข้ารบกับจิวกิดจิวลีได้ห้าสิบเพลงไม่เพลี่ยงพลํ้าต่อกัน
ฝ่ายจงลิมวยเห็นหยินโป้จะเสียทีจึงตีม้าล่อขึ้น หยินโป้ได้ยินเสียงม้าล่อก็ชักม้าถอยกลับมา ถามจงลิมวยว่า ทำไมท่านจึงตีม้าล่อ จงลิมวยจึงบอกว่าข้าพเจ้าคิดเกรงเกลือกข้าศึกจะซุ่มทัพไว้ ทหารฮั่นอ๋องสองคนมีฝีมือเข้มแข็งนัก ซึ่งท่านจะหักเอาด้วยกำลังเห็นจะไม่ได้เกลือกจะเสียที ข้าพเจ้าจึงตีม้าล่อหวังจะให้ถอยออกมาปรึกษากันก่อน หยินโป้จึงว่าเราเป็นชาติทหารติดตามมาทันข้าศึกได้ รบกันเข้าแล้วยังไม่ทันแพ้ชนะ ถอยออกมานี้สิเป็นอัปยศแก่ข้าศึก เราจะเข้าตีชิงเอาไทก๋งให้จงได้ จงลิมวยจึงว่าถ้าท่านไม่เกรงฝีมือทหารฮั่นอ๋องแล้วเร่งเข้าตีกระชั้นไว้ ข้าพเจ้าจะคุมทหารยกแทรกขึ้นไปตีตัดกลางให้กองทัพขาดออกแตกกระจัดกระจาย ได้ทีจึงเข้าชิงเอาไทก๋ง หยินโป้เห็นชอบด้วยก็สั่งให้ตีกลองพาทหารตามรบกระชั้นไป จิวกิด จิวลีจึงร้องว่ามึงหนีกูแล้ว แม่ทัพไล่ตัดศีรษะหรือมึงกลัวจึงกลับคืนมาสู้กูอีก หยินโป้ได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่า ครั้งนี้กูจะสู้กับมึงให้ได้สองร้อยเพลงจึงจะหยุด ว่าแล้วถ้อยทีขับม้าเข้ารบกันผงคลีตลบเป็นหมอก จงลิมวยจึงพาพลแซงขึ้นไปตีตัดกลาง ทหารจิวกิดจิวลีแตกกระจัดกระจาย จิวกิดเสียทีหยินโป้ก็ฟันด้วยขวานถูกจิวกิดตกม้าตาย จิวลีเห็นพี่ตายเสียใจ ก็ชักม้าหนี ทหารจงลิมวยยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกหลังจิงลีตกม้าลงหยินโป้รีบขับม้าเข้าไปฟันด้วยขวานถูกจิวลีตาย พวกทหารไล่ฆ่าฟันทหารจิวกิดจิวลีตายเป็นอันมาก พอเวลาเย็นจงลิมวยให้ตีม้าล่อหยุดพักทหารแล้วตั้งค่ายอยู่ริมเขา สั่งให้ตรวจตรารักษาค่ายกำชับกันว่าอย่าเห็นแก่หลับนอน ครั้น เวลารุ่งเช้าจงลิมวยกับหยินโป้ก็ยกทัพรีบตามไทก๋งไปจนเวลาบ่าย
ฝ่ายอ๋องหลินพาไทก๋งไปถึงหน้าเขาอันหนึ่ง ไม่เห็นจิวกิดจิวลีกลับมา คิดเกรงข้าศึกจะติดตาม สั่งให้ทหารทั้งปวงฉุดชักผงคลีขึ้นตลบมืดคลึ้ม
ฝ่ายจงลิมวยกับหยินโป้แลไปเห็นผงคลีตลบเป็นหมอก ก็สำคัญว่ากองทัพฮั่นอ๋องมาคอยสกัดทาง คิดเกรงไม่อาจติดตามจึงหยุดพลอยู่
ฝ่ายคนจิวกิดจิวลีหนีเร้นเล็ดลอดไปทันอ๋องหลินแล้ว จึงแจ้งความจิวกิดจิวลีรบกับหยินโป้ๆ ฆ่าตายทั้งสองคนพี่น้อง ทหารไพร่พลทั้งปวงตายเป็นอันมาก อ๋องหลินได้ฟังก็รีบเร่งพาไทก๋งไปทั้งกลางวันกลางคืนเข้าแดนเมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายจงลิมวยกับหยินโป้เมื่อพักพลอยู่ ให้ทหารไปสอดแนมไม่พบผู้คนแล้วก็พาทหารรีบตามมาใกล้จวนจะทันอ๋องหลินๆ ก็เร่งพาไทก๋งไปริมเชิงเขา พอแลเห็นธงกองทัพจิวพุนตันบูยกสวนทางมาดูอักษรซึ่งจารึกธงนั้นก็แจ้งว่า ฮั่นสินแต่งกองทัพมาคอยรับอ๋องหลินดีใจนัก จึงสั่งให้ไทก๋งกับครอบครัวเข้ากองทัพพอหยินโป้ตามมา จิวพุนกับตันบูเห็นหยินโป้ขับม้าพาทหารเข้ามาชิงเอาไทก๋ง จิวพุนตันบูอ๋องหลินก็ขับม้าเข้ารบด้วยหยินโป้เป็นสามารถ ทหารจิวพุนฆ่าฟันทหารหยินโป้ตาย
ฝ่ายเซงเอี๋ยงเจ้าเมืองลกเอี๋ยงแจ้งความ ก็ยกกองทัพมาช่วยจิวพุนตันบูตีกระหนาบหลัง เข้าไปล้อมหยินโป้ไว้ พอจงลิมวยขับม้ามาถึงเห็นจิวพุนตันบูล้อมหยินโป้เข้าไว้หนาแน่นนัก จึงแยกทหารออกเป็นสองกองตีกระหนาบหลังเข้าไปหยินโป้ก็ขับม้ารบ
ฝ่ายทหารออกมาได้พบเวลาพลบคํ่าลง ทหารทั้งสองฝ่ายก็ตั้งค่ายมั่นคงไว้จงลิมวยจึงปรึกษาหยินโป้ว่า ทหารฮั่นอ๋องกับทหารเมืองลกเอี๋ยงสมทบกันเป็นอันมากทหารรบเราน้อยตัว เห็นจะต้านทานมิได้จำจะล่าทัพไป หยินโป้เห็นชอบด้วย ครั้นเวลาดึกจงลิมวยก็ให้ทำคบเพลิงจุดปักตามรายทาง หวังจะให้กองทัพอ๋องหลินสงสัยว่าเป็นกลอุบาย แล้วแจกไม้ให้คาบปากทุกคนห้ามไม่ให้มีปากเสียง หยินโป้กับจงลิมวยก็ล่าทัพกลับไป ครั้นเวลาเช้าอ๋องหลินรู้ความจึงว่า หยินโป้ทหารฌ้อปาอ๋องเห็นจะสิ้นความคิดแล้วมิได้ต่อสู้ จึงยกหนีเราไปฉะนี้ควรที่จะติดตามซ้ำเติมให้ยับเยิน จิวพุนจึงว่าฮั่นสินสั่งมา ถ้าข้าศึกไม่ต่อสู้ยกล่าไปแล้วไม่ให้ตาม แลหยินโป้จงลิมวยปักคบเพลิงรายทางนั้นเกลือกว่ามีกลศึกจะเสียที ซึ่งท่านพาพระญาติวงศ์มาได้นั้นก็เป็นความสุขอยู่แล้ว ทุกวันนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องวิตกนัก จำจะจัดแจงรีบไปเมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายเซงเอี๋ยง เข้ามาคำนับไทก๋งแล้ว จัดม้าแลกเกวียนให้ไปส่งตามสมควรจิวพุนอ๋องหลินตันบูคำนับลาเซงเอี๋ยง เชิญไทก๋งไปจากเมืองลกเอี๋ยงยกมาตามทางใหญ่วันหนึ่งถึงด่านตังก่วน มีทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องแลชาวบ้านมาคอยอยู่ทุกระยะทางจนไปใกล้ถึงตำบลลิมถ่อ
ฝ่ายทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องสืบการกลับเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า พระราชบิดามาจวนจะถึงลิมถ่ออยู่แล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งว่าพระราชบิดามามีความยินดีนัก จึงสั่งให้จัดเครื่องตามกระบวนแห่พาขุนนางทั้งปวงออกไปรับตำบลลิมถ่อ พอพระบิดามาถึงจึงเข้าไปคำนับ นางหงวนฮองเฮาก็อุ้มไทจูผู้บุตรเข้ามาคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง ต่างคนก็ร้องไห้แจ้งความทุกข์ร้อนแก่กัน ครั้นวายโศกแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องก็เชิญพระบิดาขึ้นรถตั้งขบวนเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยง ชาวเมืองตั้งเครื่องบูชาทั้งสองข้างแถวถนนจนถึงที่ออกขุนนางพระเจ้าฮั่นอ๋องก็เชิญพระบิดาขึ้นนั่งที่ออกว่าราชการ ไทก๋งจึงว่าที่นั่งอันนี้สูงศักดิ์นักหาสมควรจะนั่งไม่ จงจัดให้บิดาอยู่ที่อื่นอันเงียบสงัด พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงเชิญให้ไปอยู่ ณ ตำหนักเหียนเต๊กก๋ง แล้วก็พานางฮองเฮากับไทจูเข้าในวัง พระเจ้าฮั่นอ๋องก็สิ้นความวิตกครองเมืองห้ำเอี๋ยงเป็นสุข

ฝ่ายหยินโป้กับจงลิมวยกลับมายังเมืองแพเสีย เข้าไปเฝ้าทูลความพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ข้าพเจ้าตามทันไทก๋งตำบลแซงเสียได้รบกับจิวกิดจิวลี ข้าพเจ้าฆ่าทหารสองนายตาย แต่อ๋องหลินพาครอบครัวต่อไป ข้าพเจ้าก็ตามไปรบกันอีกกับจิวพุนตันบูอ๋องหลิน เจ้าเมืองลกเอี๋ยงก็ยกมาช่วยอ๋องหลินตีกระหนาบล้อมข้าพเจ้าไว้ จงลิมวยกับข้าพเจ้าตีฝ่าออกมาได้เหลือกำลังจะต่อสู้จึงล่าทัพกลับมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหยินโป้จงลิมวยทูลดังนั้นก็โกรธ จึงตรัสคาดโทษว่า มึงทั้งสองกูก็ไว้ใจให้คุมทหารไปตามจับไทก๋ง ตามทันแล้วกลัวข้าศึกไม่หักหาญเข้าจับไทก๋ง แลให้อ๋องหลินพาเข้าหาทัพ ใหญ่ได้แล้วกลับมาพูดแก้ตัวชอบแต่ตัดศีรษะเสีย แล้วจึงตรัสแก่ฟัมแจ้งว่า อ๋องหลินผู้นี้เป็นชาวเมืองไหน ฟัมแจ้งจึงทูลว่า อ๋องหลินเป็นชาวเมืองไภก้วนมีกำลังฝีมือกล้าแข็ง บัดนี้มารดาอ๋องหลินกับ อ๋องเต๊กน้องชายยังตกอยู่เมืองไภก้วน ถ้าให้ไปรับมารดาแลน้องชายอ๋องหลินมาไว้ อ๋องหลินแจ้งความแล้วก็เห็นจะกลับมาเข้าด้วย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้ทหารไปจับมารดากับน้องชายอ๋องหลิน ณ เมืองไภก้วนมา แล้วจึงถามว่า ตัวท่านก็อยู่ในเมืองของเรา เหตุใดให้อ๋องหลินลูกชายซึ่งมีฝีมือไปเข้ากับเล่าปังนั้นโทษตัวผิด ท่านจงมีหนังสือไปให้อ๋องหลินกลับมาทำราชการกับเราๆ จะชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ มารดาอ๋องหลินได้ฟังดังนั้นก็นั่งก้มหน้าอยู่ ฟัมแจ้งจึงทูลว่าอย่าเพ่อทำอันตรายแก่มารดาอ๋องหลิน ขอให้ท่านทำนุบำรุงไว้ให้เป็นปกติ ถ้าฮั่นอ๋องยกทัพมาอ๋องหลินมาด้วย จึงค่อยคิดการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วยก็ให้มีผู้พิทักษ์รักษามารดาอ๋องหลินไว้
ฝ่ายหยินโป้เมื่อเสียทีอ๋องหลินมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคาดโทษมีความน้อยใจคิดจะออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง หยินโป้จึงทำบอกป่วยแล้วก็ลาไปอยู่ ณ เมืองกิวกั๋ง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องเวลาออกขุนนางจึงปรึกษากับฮั่นสินว่า บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงก็มาเข้าด้วยเรา ขุนนางแลทแกล้วทหารก็มากแล้ว เราคิดจะยกกองทัพไปตีเมืองฝ่ายตะวันออกกำจัดฌ้อปาอ๋องท่านจะเห็นประการใด ฮั่นสินจึงทูลว่าซึ่งจะยกไปตีเมืองฝ่ายตะวันออกกำจัดฌ้อปาอ๋องนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าฦกษ์บนยังหาบริสุทธิ์ไม่ อันหนึ่งสุมางังซึ่งเป็นหยินอ๋องเจ้าเมืองหัวไหลนั้น ตั้งกั้นทางเมืองแพเสียอยู่ ถ้าตีได้เมืองหัวไหลแล้วอุปมาเหมือนตัดแขนฌ้อปาอ๋องเสียได้ทั้งสองข้าง ขอไต้อ๋องหัดปรือทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองก่อน ข้าพเจ้าจะขอยกไปตีเมืองหัวไหลแลจัดแจงให้ราบคาบ ต่อปีใหม่ฤกษ์บนบริสุทธิ์แล้ว จึงจะยกทัพใหญ่ไปกำจัดฌ้อปาอ๋องเห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงตรัสสั่งว่าท่านคิดครั้งนี้ชอบ ฮั่นสินก็คำนับลาออกมาจัดแจงกองทัพพร้อมแล้ว ยกไปใกล้จะถึงเมืองหัวไหลทางประมาณห้าร้อยเส้น ให้ตั้งค่ายมั่นพักพลลงไว้
ฝ่ายชาวด่านรู้ว่าข้าศึกยกมาก็เข้าไปแจ้งแก่หยินอ๋องๆ ครั้นแจ้งว่าฮั่นสินยกทัพมาจะตีเมือง จึงปรึกษาไต้เจียงสุงหยินฮูเจียงงุยฮุ่นโตะบันตัดว่า ฮั่นสินยกมาครั้งนี้มีทแกล้วทหารมากแล้วชำนาญกลศึกลึกซึ้ง ท่านทั้งสามจะคิดอ่านสู้รบประการใดจึงจะเอาชัยชนะได้ โตะบันตัดจึงว่า ซึ่งจะออกต่อสู้กับทัพฮั่นสินนั้นเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะมีหนังสือไปขอกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกมาช่วย ท่านจงจัดแจงรักษาประตูแลหน้าที่เชิงเทินป้องกันไว้ให้มั่นคง หยินอ๋องก็แต่งหนังสือส่งให้เต๊กอุยไปขอกองทัพเมืองแพเสีย ไต้เจียงสุงหยินจึงว่าซึ่งให้มีหนังสือไปขอกองทัพมาช่วยนั้นก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าทัพฮั่นสินเพิ่งยกมาทแกล้วทหารยังอิดโรยอยู่ ขอท่านจงจัดให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ ข้าพเจ้าจะขอลองฝีมือฮั่นสินแม้นเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ จึงจะถอยเข้าเมืองคอยท่าทัพซึ่งบอกขอไปนั้น หยินอ๋องเห็นชอบด้วยก็จัดแจงทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้
ฝ่ายสุงหยินงุยฮุ่นก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน พาทหารทั้งปวงยกออกไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง
ฝ่ายฮั่นสินก็พาทหารยกออกจากค่าย พอปะทะทัพสุงหยินเข้ากลางทาง ฮั่นสินก็ขับม้าฝ่าทหารขึ้นไปร้องว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องผู้มีบุญญาธิการปราบหัวเมืองฝ่ายตะวันตกราบคาบแล้ว เสด็จมาครองเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงก็ไปอ่อนน้อมยอมเข้าพึ่งบุญญาธิการสิ้น แต่หยินอ๋องนายท่านมิได้รู้จักความผิดตั้งแข็งเมืองอยู่ จึงรับสั่งให้เรายกทัพมาจับตัวตัดศีรษะหยินอ๋องไปเมืองหลวง ท่านจงกลับไปบอกหยินอ๋องให้จัดแจงเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องเราจึงจะมิได้ทำอันตราย สุงหยินจึงตอบฮั่นสินว่า ซึ่งฮั่นอ๋องออกจากเมืองโปต๋งมาได้เมืองหํ้าเอี๋ยงก็เป็นบุญตัวยิ่งนัก แลสมบัติในเมืองหํ้าเอี๋ยงก็พอเลี้ยงชีวิตเป็นสุขอยู่ ยังมีใจโลภใช้ท่านมารบจะชิงเอาสมบัติของนายเราอีกเล่า เหมือนจะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธทหารชาวเมืองหัวไหลเสียครั้งนี้ ห้วนโก้ยได้ฟังสุงหยินว่าดังนั้นก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนออกรบกับสุงหยินได้ห้าสิบเพลงมิได้แพ้ชนะแก่กัน
ฝ่ายงุยฮุ่นเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำง้าวเข้าช่วยสุงหยิน สิอาวกับตันภ่ายก็ชักม้าเข้ารบกับงุยฮุ่นทหารทั้งห้านายต่างคนต่างรบพุ่งกัน
ฝ่ายสุมางังอยู่บนเชิงเทินเห็นดังนั้น ก็ขับม้าถืออาวุธสำหรับมือพาทหารเปิดประตูเมืองออกไปช่วยสุงหยินงุยฮุ่นรบ ไล่ห้วนโก้ยกับสิอาวตันภ่ายถอยหลังลงมา ฮั่นสินก็ขึ้นอยู่ที่สูงจึงให้ จิวพุนหนึ่ง ตันบูหนึ่ง โลก้วนหนึ่ง กินหิบหนึ่งเข้าช่วยรบต้านทานไว้แล้วฮั่นสินก็ร้องประกาศคาดโทษทหารทั้งปวงว่า ให้เร่งหนุนเนื่องกันเข้าไปรบพุ่งให้เต็มมือ ถ้าผู้ใดท้อถอยออกมาจะตัดศีรษะเสีย ทหารทั้งปวงกลัวอาญาแม่ทัพก็หนุนกันเข้าไปเป็นสามารถ สุมางังเห็นจะต้านทานมิได้ก็ชักม้าพาทหารกลับเข้าเมือง ปิดประตูให้ทหารรักษาไว้เป็นมั่นคง
ฝ่ายฮั่นสินก็พาทหารไล่รบสุมางังไปจนถึงประตูเมือง พอค่ำลงจึงให้ตีม้าล่อเลิกทัพกลับเข้าค่าย จัดแจงเตรียมการจะยกเข้าประชิดเมืองหัวไหล
ฝ่ายเต๊กอุยถือหนังสือรีบไปถึงเมืองแพเสีย แจ้งความว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปตีเมืองเจ๋ ก็ตามไปจนถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปเฝ้าทูลความทั้งปวง แล้วถวายหนังสือแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ รับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าสุมางังซึ่งเป็นหยินอ๋องขอคำนับมาถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องด้วยฮั่นอ๋องยกจากเมืองโปต๋งตีด่านสามจีนอ๋องได้เมืองห้ำเอี๋ยง หัวเมืองทั้งปวงฝ่ายตะวันตกก็ไปขึ้นแก่ฮั่นอ๋องสิ้นแล้ว บัดนี้ให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพมาตีเมืองหัวไหลซึ่งข้าพเจ้ารักษาอยู่เป็นทางร่วมกันดุจเมืองแพเสีย ถ้าเมืองหัวไหลเสียแก่ฮั่นอ๋องแล้ว เห็นว่าเมืองแพเสียจะตั้งอยู่ไม่เป็นสุข ขอจงจัดกองทัพเร่งมาช่วยป้องกันโดยเร็ว ถ้าช้าไปเห็นเมืองหัวไหลจะเสียเป็นมั่นคง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งความแล้วก็ตกใจ จึงปรึกษาฟัมแจ้งว่าเล่าปังยกมาตีเมืองหัวไหล สุมางังบอกหนังสือมาขอกองทัพ ครั้นจะยกไปช่วยสุมางังเล่า การเมืองเจ๋เมืองเหลียงก็ยังไม่สำเร็จ ท่านจะคิดประการใด ฟัมแจ้งจึงว่าถ้าทัพหลวงจะยกไปช่วยเมืองหัวไหล เห็นว่าเมืองเจ๋เมืองเหลียงจะมีใจกำเริบขึ้น ขอจงให้แต่กี๋โป้ห้างจิงคุมทหารยกไปดูกำลังก่อน แล้วให้มีหนังสือไปบอกหัวเมืองทั้งปวงให้ไปช่วยระดมกัน เมื่อใดตีเมืองเจ๋เมืองเหลียงได้แล้ว จึงยกทัพหลวงเพิ่มเติมไปต่อภายหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วย จึงให้กี๋โป้กับห้างจิงคุมทหารสามหมื่นยกไปช่วยเมืองหัวไหล
ฝ่ายฮั่นสินแต่ตั้งล้อมเมืองหัวไหลอยู่หลายวัน ไม่เห็นสุมางังออกมารบ จึงปรึกษาขุนนางนายทัพนายกองแลทหารทั้งปวงว่า สุมางังรักษาเมืองมั่นคงอยู่ ครั้นจะปีนกำแพงเข้าไปหักเอาโดยเร็วเล่า กำแพงเมืองนั้นก็สูงแน่นหนาอยู่ ทั้งประตูเมืองนั้นก็มั่นคงนัก ครั้นจะตั้งประชิดอยู่ช้าเห็นกองทัพฌ้อปาอ๋องจะยกมาประทับหลังเป็นศึกกระหนาบเราจะแก้ตัวยาก จะช้าอยู่มิได้จำจะคิดกลอุบายถอยทัพไปตั้งซุ่มทหารไว้ในป่า ล่อลวงสุมางังให้ยกออกจากเมืองให้จงได้ ฮั่นสินจึงสั่งเป็นความลับบอกแก่นายกองทั้งปวงทุกประการ ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษฮั่นสินก็ยกออกจากค่ายไปซุ่มทหารไว้ แล้วจัดทหารเลวที่ฉลาดพูดจาให้หาบคอนเสบียงอาหารค่อยเดินตามไปภายหลังจนเวลารุ่งเช้า
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทิน แลไปมิได้เห็นผู้คนในค่ายเงียบสงัดอยู่ จึงเข้าไปบอกกับสุมางังๆ มาขึ้นเชิงเทินดูก็เห็นกองทัพเลิกไปสิ้น จึงปรึกษาโตะบันตัดว่าซึ่งฮั่นสินเลิกทัพไปทั้งนี้ เห็นจะแจ้งความว่ากองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะยกมา จึงล่าทัพไปเป็นมั่นคง โตะบันตัดจึงว่าฮั่นสินมีความคิดชำนิชำนาญในกลศึก ซึ่งฮั่นสินถอยทัพไปครั้งนี้ เกลือกว่าจะล่อลวงให้เปิดประตูเมืองออกไปไล่ติดตาม ขอท่านจงให้ทหารไปสืบความให้แน่ก่อน สุมางังเห็นชอบด้วย จึงให้ทหารออกจากเมืองไปเที่ยวสอดแนม ทหารคำนับลามาขึ้นม้าล่วงทางไปได้ร้อยเส้น ถึงตำบลแห่งหนึ่งพบทหารฮั่นสินซึ่งค่อยเดินล้าหลังนั่งกินข้าวอยู่สามคนที่ร้านริมทาง ทหารสุมางังจึงถามว่าฮั่นสินยกมาล้อมเมืองหัวไหล เหตุใดจึงยกกลับไปเสีย ทหารฮั่นสินจึงบอกว่าคนไปสืบข่าวกลับมาบอกฮั่นสินว่าฌ้อปาอ๋องยกทัพไปถึงโหปักจะเข้าตีเมืองหํ้าเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้คนเร็วม้าใช้มาเร่งกองทัพซ้ำกันมาถึงสามครั้งแล้ว ฮั่นสินเลิกทัพไปแต่เวลากลางคืน เราทั้งปวงเป็นคนป่วยเจ็บกินข้าวปลาอาหารเสียก่อนจึงจะตามไป ทหารสุมางังได้ความกับคนอยู่ที่ร้านแล้วก็ข้บม้าล่วงไปได้หกร้อยเส้นพบทหารฮั่นสินล่าอยู่ เตือนกันให้เดินไปเร็วๆ อย่าช้านักเร่งไปให้ทันบัญชีตรวจชื่อ ทหารคนหนึ่งจึงว่าฮั่นสินจะเร่งรีบไปช่วยเมืองห้ำเอี๋ยงที่ไหนจะหยุดคอยท่านับตรวจชื่อเล่า เราค่อยเดินไปตามกำลังเถิด ทหารสุมาง้งได้ฟังดังนั้น ก็เที่ยวไปสืบถามพวกอื่นเป็นหลายแห่ง ทหารฮั่นสินก็บอกต้องคำกัน ทหารสุมางังก็กลับไปแจ้งความแก่สุมางังทุกประการ สุมางังได้ฟังก็มีความยินดี จึงให้สุงหยินงุยฮุ่นคุมทหารคนละหมื่นเป็นทัพหน้า ตัวสุมางังเป็นทัพหลวงคุมทหารหมื่นห้าพันให้โตะบันตัดอยู่รักษาเมือง สุมางังเปิดประตูเมืองออกยกตามทัพฮั่นสินเป็นสามกอง เข้าป่าลวงทางไปห้าร้อยเส้นพอค่ำลง จิวพุนกับตันบูจึงให้จุดประทัดสัญญาณขึ้น แล้วขับม้าออกมาเห็นสุงหยินขี่ม้าถือทวนอยู่
ฝ่ายสุงหยินเห็นก็ชักม้าขับทหารเข้าไปรบกับจิวพุนดันบูไม่ถึงสิบเพลง สุงหยินสู้มิได้ก็ชักม้าหนี จิวพุนตันบูก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารสุงหยินเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก งุยฮุ่นเห็นทัพหน้าเสียทีแตกถอยมาก็ตกใจชักม้าหนี เสียงพลกองทัพฮั่นสินไล่ฆ่าฟันดังเสียงคลื่นในท้องทะเล สุมางังเห็นกองทัพสุงหยินงุยฮุ่นขบวนแตกลงมาเสียใจนัก ชักม้าหนีกลับมาตามทางในเวลากลางคืน
ฝ่ายห้วนโก้ยซุ่มทหารคอยสกัดอยู่ต้นทาง ครั้นค่ำลงให้ทหารจุดคบเพลิงสว่างไปทั้งป่า สุมางังมาถึงริมภูเขาแลไปเห็นไฟสว่างทั้งป่า เห็นห้วนโก้ยยืนม้าสกัดทางไว้ สุมางังก็ชักม้าเข้ารบกับห้วนโก้ยๆ ก็จับเอาสุมางังได้
ฝ่ายสุงหยินงุยฮุ่นเห็นทหารฮั่นสินล้อมเข้ามา จะตีฝ่าออกไปก็มิได้ด้วยเป็นเวลากลางคืน ทหารทั้งสองฝ่ายสับสนกัน
ฝ่ายฮั่นสินอยู่บนเนินเขาสั่งให้ทหารร้องไปว่า จงยอมสามิภักดิ์ต่อเราโดยดีจึงจะไว้ชีวิต ถ้ามิยอมจะฆ่าเสีย สุงหยินงุยฮุ่นได้ฟังก็ทิ้งอาวุธ ลงจากหลังม้าเข้าไปคำนับฮั่นสิน
ฝ่ายคนซึ่งแตกหนีไปถึงเมืองหัวไหล จึงเข้าไปบอกความแก่โตะบันตัดว่าเสียทัพทหาร ฮั่นสินจับสุมางังไปได้แล้ว โตะบันตัดได้ฟังก็เสียใจนัก ครั้นจะออกต่อสู้รี้พลก็น้อยจึงเปิดประตูเมืองออกคำนับเชิญฮั่นสินๆ ก็ยกเข้าเมือง แล้วสั่งกำชับทหารไม่ให้ข่มเหงย่ำยีชาวเมืองให้ได้ความเดือดร้อน พอห้วนโก้ยมัดสุมางังเข้าไปส่งให้ฮั่นสินๆ ก็ลงมาแก้มัดสุมางังแล้วว่า เชิญขึ้นนั่งที่สมควรเถิด สุมางังจึงว่าข้าพเจ้าเป็นโทษท่านจับได้ในกลางศึก ซึ่งท่านเมตตามิได้ฆ่าข้าพเจ้าเสียนั้นก็ขอบคุณหาที่สุดมิได้ จะให้ข้าพเจ้าขึ้นนั่งที่สูงนั้นไม่สมควร ฮั่นสินจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยอารี สั่งมาว่าไม่ให้ฆ่าท่านเสียด้วยเห็นว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ ถ้าท่านอ่อนน้อมยอมเข้าด้วยก็จะตั้งแต่งให้เป็นเจ้าเมืองหัวไหลคงที่เก่า สุมางังได้ฟังมีความยินดี ยอมเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วบอกหนังสือไปถึงหัวเมืองขึ้นทั้งปวงให้มาเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น ฮั่นสินจึงแต่งหนังสือให้ไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตาม เรื่องราวซึ่งตีเมืองหัวไหลได้ ม้าใช้คำนับรับหนังสือแล้วลาฮั่นสินออกจากเมืองหัวไหลไปถึงเมืองห้าเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นแต่งให้ห้างจิงกับกี๋โป้คุมทหารสามหมื่นยกมาแล้วอยู่ภายหลัง มีผู้มาบอกว่าฮั่นสินตีเมืองหัวไหลได้ จึงคิดว่าฮั่นสินผู้นี้มีสติปัญญาหลักแหลมนัก เห็นจะกำเริบใจ ยกมากระทำแก่เมืองเราเป็นมั่นคง ทหารซึ่งอยู่รักษาเมืองจะต้านทานกำลังมิได้ เห็นจะเสียที จำจะยกไปรักษาเมืองไว้ จึงสั่งให้ถอยทัพกลับคืนมาเมืองแพเสีย
ฝ่ายกี๋โป้กับห้างจิง ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ยกมาช่วยเมืองหัวไหลนั้น ครั้นมาถึงปลายแดน แจ้งความว่าเมืองหัวไหลเสียแก่ฮั่นสินแล้ว ห้างจิงจึงปรึกษากับกี๋โป้ว่าซึ่งเราทั้งสองยกกองทัพรีบมา หวังจะช่วยป้องกันกองทัพฮั่นสิน บัดนี้เมืองหัวไหลก็เสียแก่ฮั่นสินแล้ว ครั้นเราจะยกเข้าต่อรบกับฮั่นสินเล่ารี้พลก็น้อย เราจำจะกลับเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ยกกองทัพมาจึงจะตีคืนเอาเมืองได้ กี๋โป้เห็นชอบ ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้วก็ถอยทัพกลับมา ถึงเมืองแพเสีย เข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ข้าพเจ้ายกทัพไปใกล้จะถึงเมืองหัวไหล แจ้งว่าสุมาวังเจ้าเมืองหัวไหลนั้น ฮั่นสินก็จับเอาตัวได้ แต่กำลังข้าพเจ้าเห็นจะเสียทีแก่ฮั่นสิน ข้าพเจ้าจึงถอยทัพยกกลับมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ จึงตรัสว่าตัวเป็นทหารเราจัดให้ยกกองทัพไปช่วยเมืองหัวไหลให้ทันที ตัวกลัวข้าศึกแกล้งทำช้า มิได้ยกกองทัพไปให้ทันจนเสียเมืองแล้ว กลับยกหนีข้าศึกมาทั้งนี้โทษตัวจะเป็นประการใด ห้างจิงกับกี๋โป้เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธก็ตกใจจึงคุกเข่าลงคำนับนั่งอยู่ ตันแผงจึงทูลว่าอันเมืองหัวไหลนั้นควรที่จะเสียอยู่แล้ว ถึงมาตรว่าห้างสิงกี๋โป้ไปทันก็เห็นเหลือกำลังที่จะรบเอาเมืองไว้ได้ ด้วยศึกฮั่นสินครั้งนี้ดังเพลงอันไหม้ป่าใหญ่ เปรียบดังหนึ่งซุ่นบู๊จู๋เป็นที่ปรึกษาพระเจ้าหงออ๋องครั้งแผ่นดินเลียดก๊กเป็นแม่ทัพมีสติปัญญามาก เที่ยวตีเมืองใหญ่น้อยได้โดยเร็ว แลซึ่งฮั่นสินตีเมืองหัวไหลได้นั้นข้าพเจ้าจะขออาสายกไปตีคืนให้จงได้ แต่จะขอฟัมแจ้งกับห้างจิงกี๋โป้ไปทำราชการแก้ตัวด้วย ถ้าได้เมืองหัวไหลแล้วจะได้รักษาด่านแดนเมืองไว้ไม่ให้ฮั่นสินกลับมาย่ำยี ซึ่งไต้อ๋องจะยกไปตีเมืองเจ๋นั้นเร่งดำริเอาชัยชนะแก่เจ๋อ๋องเถิดอย่าเป็นกังวลถึงข้าพเจ้าเลย ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะ ได้ประชุมทัพยกไปแก้แค้นฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังตันแผงสรรเสริญฮั่นสินดังนั้นก็โกรธ จึงตรัสว่าขณะเมื่อเจ้าเมืองหัวไหลมีหนังสือมาขอกองทัพนั้น ตัวไปอยู่ไหนจึงไม่ไปช่วยเมืองหัวไหลเล่า ครั้นเสียแกฮั่นสินแล้วตัวจึงมาว่าดังนี้ แกล้งให้ทหารเราลำบากเป็นสองครั้งหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสแล้วเสด็จเข้าที่ข้างใน ก็รำพึงเห็นว่ากำลังศึกครั้งนี้เข้มแข็งเหมือนคำกี๋โป้บอก ฝีมือตันแผงจะรบกับฮั่นสินนั้นเห็นสู้ฮั่นสินไม่ได้ ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็สั่งให้ถอดตันแผงออกเสียจากที่ขุนนาง
ฝ่ายตันแผงกลับมาอยู่บ้านนานช้า มีความน้อยใจนักคิดจะไปทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงลอบผ่อนทรัพย์สิ่งของแลบุตรภรรยาบ่าวไพร่ทั้งปวงไปไว้ ณ เมืองเองบู๊ อยู่วันหนึ่งเวลาเช้าตันแผงก็ออกจากเมืองแพเสียรีบไปตามทางเมืองลกเอี๋ยง พอเวลาจวนค่ำก็ถึงแม่น้ำฮุยโห ตันแผงจึงเดินลงไปริมน้ำเลียบดูจะหาเรือข้ามไปฟากข้างโน้นพบเรือน้อยลำหนึ่งจอดอยู่ริมฝั่ง จึงเดินลงไปใกล้เห็นคนนั่งอยู่ในประทุนสองคน ตันแผงร้องเรียกไปว่า ท่านทั้งสองในเรือนั้น เรามาแต่ทางไกลจะขอจ้างท่านให้ข้ามส่งฟากข้างโน้น โจรทั้งสองได้ฟังดังนั้นก็ลุกออกจากประทุน แลเห็นตันแผงรูปร่างสะอาดก็คิดว่าเป็นพ่อค้าใหญ่ดีใจนัก จึงร้องเรียกว่า ท่านจงลงมาในเรือเราๆ จะข้ามส่งท่าน ตันแผงพิเคราะห์ดูคนทั้งสองมีอายุประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี ลักษณะรูปร่างร้ายกาจก็เข้าใจว่าเป็นโจรเที่ยวทำร้ายคนอยู่ในแม่น้ำอันนี้ ครั้นจะหนีไปที่อื่นก็ไม่มีเรือจะข้าม จำจะลงไปในเรือให้โจรข้ามส่ง เมื่อมันคิดร้ายประการใดจึงจะค่อยแก้ตัวต่อภายหลัง ตันแผงก็ลงไปในเรือเอาเงินค่าจ้างส่งให้ โจรก็รีบถอยเรือออกไปถึงกลางน้ำ วางแจวเสียเข้าไปหยิบเอาอาวุธสำหรับมือในประทุน ตันแผงเห็นดังนั้นจึงคิดว่าโจรทั้งสองจะทำร้ายก็เพราะเห็นแก่ทรัพย์ มันจะสงสัยว่าเรามีทรัพย์ซ่อนมาเป็นมั่นคง จำจะทำให้โจรหายสงสัยก่อน คิดแล้วจึงว่าเราก็เคยเดินเรืออยู่จะช่วยท่านแจวรีบไปให้ถึงฝั่ง ตันแผงก็ถอดเสื้อกางเกงออกเสียยืนแจวเรือมาแต่ตัวเปล่าโจรทั้งสองเห็นดังนั้นก็สิ้นสงสัยว่า มิได้มีทรัพย์ติดตัวมา โจรก็ไม่ทำอันตรายแก่ตันแผงๆ คิดกลัวโจรมิได้หยิบเอาเสื้อกางเกงของตัว โดดขึ้นจากเรือก็รีบไปในกลางคืน ครั้นถึงแคะเตียมซึ่งเป็นที่เช่านอนแลขายอาหารสุกแก่คนเดินทาง ตันแผงจึงเข้าไปเคาะประตูร้องเรียกเจ้าของร้านให้เปิดประตูรับ เจ้าของร้านได้ยินจึงออกมาเปิด ประตูเห็นตันแผงยืนเปลือยอยู่ จึงเรียกให้เข้าไปในร้านแล้วถามว่า ท่านนี้มิปะโจรที่แม่น้ำฮุยโหแล้วหรือ ตันแผงจึงบอกว่า ข้าพเจ้าอยู่เมืองหัวหนำ มาเที่ยวค้าขาย ณ เมืองฌ้อกับบ่าวสองคนบัดนี้จะกลับไปบ้าน ครั้นมาถึงแม่น้ำฮุยโหพบพวกโจรๆริบเอาทรัพย์สิ่งของแล้วฆ่าบ่าวข้าพเจ้าเสียทั้งสองคน ตัวข้าพเจ้านี้โจรจะฆ่าเสียด้วยข้าพเจ้าอ้อนวอนขอชีวิต ถอดเสื้อกางเกงให้แก่โจรสิ้นจึงได้รอดชีวิตมาถึงท่าน จงกรุณาให้ข้าพเจ้าอาศัยนอนในร้านสักคืนหนึ่ง กับจะขอเสื้อกางเกงที่เก่าๆ นุ่งห่มพอไปถึงบ้าน ถ้าข้าพเจ้ารอดชีวิตไปถึงบ้านแล้วจะกลับมาสนองคุณท่านให้จงได้ เจ้าของร้านได้ยินตันแผงว่ากล่าวอ้อนวอนดังนั้นก็มีความกรุณานัก พิศดูลักษณะรูปร่างตันแผงเห็นสมควรเป็นขุนนาง ต่างคนก็ ให้เสื้อกางเกงเป็นหลายสำรับ แล้วเจ้าของร้านแต่งโต๊ะให้ตันแผงกินตามสมควร ตันแผงกินโต๊ะแล้วก็นอนในร้านนั้นคืนหนึ่ง
ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ลาเจ้าของร้านไปทางเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง ตันแผงก็เข้าไปในเมือง เที่ยวหางุยปูตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนมาแต่ก่อนนั้น ชาวเมืองก็บอกต่อกันไปจนถึงบ้านงุยปูตี๋ๆ เห็นตันแผงมามีความยินดีจึงเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่า ท่านมาทั้งนี้ด้วยกิจธุระสิ่งใด ตันแผงก็เล่าความทั้งปวงให้งุยปูตี๋ฟัง ฌ้อปาอ๋องนั้นนํ้าใจหยาบช้าร้ายกาจไม่รู้จักคนดีคนชั่ว ถือว่ามีกำลังฝีมือกล้าแข็ง ผู้ใดจะทัดทานก็ไม่ฟัง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นที่พึ่งมิได้ เห็นแต่พระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารี ชุบเลี้ยงทแกล้วทหารสมควรที่จะเป็นผู้มีบุญ จะทำนุบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข จึงหนีมามิได้คิดแก่ความลำบาก เพราะหมายใจจะอยู่ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง จะให้ท่านพาเข้าไปเฝ้า ช่วยเพ็ดทูลว่ากล่าวท่านจะเห็นประการใด งุยปูตี๋จึงว่า ซึ่งท่านมีน้ำใจสามิภักดิ์จะมาทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นเราก็พลอยยินดีด้วย คนซึ่งมีสติปัญญาเหมือนท่านฉะนี้ พระเจ้าฮั่นอ๋องให้เที่ยวสืบเสาะหาอยู่มิได้ขาด ซึ่งท่านจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นไม่พักเราพาเข้าไปอีก แต่เห็นท่านก็จะมีความยินดีนักท่านอย่าวิตกเลย งุยปูตี๋ก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงตันแผงแล้วจัดที่ให้นอนอยู่ ณ เรือน ครั้นเวลารุ่งเช้างุยปูตี๋ก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทูลว่าตันแผงซึ่งทำราชการอยู่ด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น บัดนี้หลบหนีมาหาข้าพเจ้าว่าจะมาทำราชการอยู่ด้วยไต้อ๋อง
พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ตันแผงคนนี้เรารู้จักอยู่ ซึ่งจะมาสามิภักดิ์ทำราชการด้วยเรานั้น สมความคิดเราแล้วท่านจงไปพาเข้ามาเถิด งุยปูตี๋ก็กลับออกมาบ้านเล่าความให้ตันแผงฟังทุกประการ แล้วงุยปูตี๋ก็พาตันแผงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ เห็นก็จำได้จึงตรัสแก่ตันแผงว่า ท่านได้ทำคุณกับเราไว้เมื่อครั้งห้องหมุยเรายังคิดถึงอยู่มิได้ลืม ซึ่งท่านมาทำราชการด้วยเรานี้มีความยินดีนัก ท่านอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องนั้นตั้งให้ท่านเป็นขุนนางตำแหน่งใด ตันแผงจึงทูลว่า ฌ้อปาอ๋องตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นโต้อวยตำแหน่งรักษาพระองค์ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เราก็จะตั้งท่านให้เป็นที่โต้อวยเหมือนกัน ตันแผงทูลว่า ข้าพเจ้ามาแต่ผู้เดียว แล้วก็ยังมิได้รู้จักกิจราชการในไต้อ๋อง ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าเป็นโต้อวย สำหรับรักษาพระองค์ทั้งเช้าแลเย็น ถ้าข้าพเจ้ามาเป็นกลอุบายไต้อ๋องจะมิเป็นอันตรายเสียหรือ พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า น้ำใจของท่านนั้นเราหมายจะฝากชีวิตได้ ถ้าท่านจะทำอันตรายแล้ว เมื่อครั้งเข้าไปอยู่ในห้องหมุยนั้นที่ไหนท่านจะช่วยคิดอ่านให้เราพ้นความตายออกมาครั้งนั้นเล่า ซึ่งเรารอดมาได้จนไปอยู่เมืองโปต๋งก็เพราะสติปัญญาท่าน แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องก็พระราชทานเสื้อผ้าแลทรัพย์สิ่งของทั้งปวงให้แก่ตันแผงเป็นอันมาก ตั้งให้ตันแผงเป็นที่โต้อวยให้กำกับแจกเงินทหารทุกเดือน ตันแผงก็รับราชการอยู่ตามตำแหน่ง อยู่วันหนึ่งตันแผงจะดูพระทัยพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงแบ่งเอาเงินซึ่งแจกทหารไว้
ฝ่ายจิวพุนจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ซึ่งตั้งให้ตันแผงเป็นที่โต้อวยนั้น ด้วยไต้อ๋องยังหาเห็นความชั่วของตันแผงนั้นไม่ ดูภายนอกนั้นผ่องใสดุจหนึ่งแก้วอันหามลทินมิได้ ภายในหาซื่อสัตย์ต่อผู้ใดไม่ แต่ก่อนก็ลักเอาของพี่สะใภ้ไปครั้งหนึ่ง ความชั่วก็ยังติดตัวอยู่ แล้วจะอยู่กับผู้ใดไม่ได้นาน ครั้งนี้ไต้อ๋องก็เลี้ยงถึงขนาดแล้วยังโลภ บังเอาเงินเดือนซึ่งแจกทหารไว้ให้ทหารได้ความเดือดร้อน ซึ่งไต้อ๋องจะเลี้ยงตันแผงไว้เป็นที่ปรึกษานั้นมิได้ เพราะเป็นคนหน้าซื่อใจคด
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้หางุยปูตี๋เข้ามา ตรัสบอกว่า ซึ่งท่านเชื่อถือตันแผงว่าดีนั้นเราก็เลี้ยงถึงขนาด บัดนี้นายทหารมาบอกว่า ตันแผงแบ่งเอาเงินซึ่งแจกทหารไว้ทุกเดือน ทำให้ท่านพลอยได้อายด้วย งุยปูตี๋จึงทูลว่า ข้าพเจ้าเห็นตันแผงเป็นคนดีมีสติปัญญา จึงพาเข้ามาหวังจะให้ช่วยคิดราชการ เมื่อมีผู้กล่าวโทษตันแผงว่าไม่สัตย์ซื่อนั้นข้าพเจ้าก็จนใจอยู่ แต่คำโบราณเล่ามาว่า มีชายสองคนๆ หนึ่งชื่อปุยเสงเป็นคนมีความสัตย์ คนหนึ่งชื่อเฮากีเป็นคนมีกตัญญู แต่ปุยเสงซึ่งมีความสัตย์นั้นเมื่อรุ่นหนุ่มขึ้นเที่ยวไปพบสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่สะพานได้พูดจากัน สตรีนั้นจึงว่าจะกลับมาพูดกับท่านแต่เรามีธุระจะไปอื่นก่อน ท่านจงคอยท่าเราอยู่ที่เสาสะพานอันนี้ ปุยเสงก็รับว่าจะคอยอยู่ สตรีผู้นั้นไปแล้วมิได้กลับมา ปุยเสงคอยอยู่ช้านานไม่เห็นจึงคิดว่า ถ้าเราจะกลับไปบ้านสตรีผู้นั้นมาไม่พบจะว่าเราเป็นคนหาความสัตย์มิได้ จำจะคอยอยู่กว่าจะพบ ถึงมาตรว่าจะตายก็ไม่ให้เสียความสัตย์ ปุยเสงก็นั่งกอดเสาสะพานคอยสตรีผู้นั้นอยู่จนน้ำขึ้นมาท่วมตาย คนสรรเสริญปุยเสงสืบต่อมาว่ามีความสัตย์ แลเฮากีซึ่งมีกตัญญูนั้นเป็นโอรสพระเจ้าอุ๋นโก๋จ๋ง อุตส่าห์ปรนนิบัติรักษาพระราชบิดามารดาไม่ให้ขัดเคืองทุกเช้าค่ำ เวลากลางคืนตื่นขึ้นระวังดูปรนนิบัติมิได้ขาดคืนละห้าครั้งเป็นนิจ อยู่มามารดาตาย พระราชบิดานั้นรักใคร่สนมผู้หนึ่ง สนมผู้นั้นแกล้งทูลยุยง พระเจ้าอุ๋นโก๋จ๋งเชื่อทรงพระโกรธเฮากี มิได้ตรัสไต่ถามความผิดชอบประการใด ครั้นเฮากีเข้าไปปรนนิบัติก็ขัดเคืองไม่ตรัสด้วย เฮากีเสียใจจึงหนีไปอยู่เมืองอื่นแล้วกลับคืนมาเข้าไปปรนนิบัติดังเก่า พระเจ้าอุ๋นโก๋จ๋งก็ขัดเคืองพระทัยเหมือนแต่ก่อน เฮากีก็โทมนัสน้อยใจ จึงคิดว่าเสียแรงเกิดมาเป็นชายหมายจะให้บิดารัก ควรหรือบิดามาขึ้งโกรธไม่ดูหน้าเป็นที่คนจะหมิ่นประมาท มีแต่อายตายเสียดีกว่าอยู่ เฮากีก็กลั้นใจตาย กิตติศัพท์เฮากีว่ามีกตัญญูแลปุยเสงถือความสัตย์นั้น บางคนก็สรรเสริญ ที่มีสติปัญญาก็ว่าโง่จนตัวตาย ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าไต้อ๋องจะหาคนฉลาดกระทำศึกจึงพาตันแผงเข้ามาเฝ้า ถ้าตันแผงไม่ซื่อตรงข้าพเจ้าก็ได้ทั้งเจ็บอายด้วย แต่ขอไต้อ๋องทรงพระเมตตาหาตันแผงมาถามดู ถึงตัวจะชั่วถ้ามีความสัตย์พอจะเลี้ยงได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังงุยปูตี๋เล่านิทานเป็นทำเนียบดังนั้น จึงสั่งให้หาตันแผงเข้ามาแล้วถามว่า เดิมตัวทำราชการอยู่กับงุยอ๋องแลฌ้อปาอ๋อง ก็ไม่ซื่อต่อเจ้านายของตัวจึงหลบหนีมา ครั้นมาอยู่กับเราก็เลี้ยงเป็นผู้ใหญ่ให้กำกับแจกเงินทหาร ควรหรือแบ่งเอาเงินเดือนทหารไว้จนมีผู้มาว่ากล่าว ความข้อนี้จริงเท็จประการใด ตันแผงจึงทูลว่าอันตัวข้าพเจ้าอุปมาเหมือนของอยู่ในเรือน ชอบแต่เจ้าของจะจัดแจงใช้ให้สมควร เมื่อข้าพเจ้าทำราชการอยู่เมืองงุยนั้นงุยอ๋องก็หารู้จักใช้ข้าพเจ้าไม่ จึงมาอยู่กับฌ้อปาอ๋อง ฌ้อปาอ๋องก็ไม่รู้จักใช้ข้าพเจ้าๆ แจ้งว่าไต้อ๋องรู้จักใช้คนดี จึงมิได้คิดแก่ความลำบาก อุตส่าห์มาทางไกลมากกว่าห้าพันเส้น หวังจะทำราชการด้วย ครั้นมาก็สมความคิดข้าพเจ้า แต่ขณะเมื่อข้าพเจ้ามาถึงแม่นํ้าฮุยโหนั้นโจรทำร้ายริบเอาสิ่งของสิ้น ข้าพเจ้ามาแต่ตัวเปล่าซึ่งกรุณาชุบเลี้ยงตั้งข้าพเจ้าให้เป็นขุนนางพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ยังขัดสนอยู่ด้วยเงิน ซึ่งจะซื้อจ่ายอาหาร พอได้เป็นกำลังราชการ ข้าพเจ้าจึงบังเอาเงินรายนี้ไว้ใช้ ซึ่งไต้อ๋องเห็นว่าข้าพเจ้าผิดแต่ครั้งเดียวนี้ ไม่ควรที่จะชุบเลี้ยงต่อไป แลเงินซึ่งข้าพเจ้าบังไว้นั้นก็ยังอยู่จะเอาคืนเข้าไว้ในท้องพระคลังดังเก่า ตัวข้าพเจ้าจะขอรับพระราชทานแต่ชีวิตพอได้พาเอาร่างกายไปตายฝังไว้บ้าน
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังตันแผงทูลโดยจริงดังนั้น ก็หายโกรธกลับมีความสงสารจึงพระราชทานเงินทองเสื้อผ้าอีกเป็นอันมาก แล้วก็ตั้งให้ตันแผงเป็นที่ต๋งอ้วยตำแหน่งใหญ่ขึ้นไปกว่าเก่า
ฝ่ายตันแผงครั้นได้รับพระราชทานทรัพย์สิ่งของ เลื่อนที่เป็นต๋งอ้วยจึงคิดว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้มีสติปัญญาหลักแหลมยิ่งนัก ควรที่จะเป็นผู้มีบุญบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขได้ ตันแผงก็ยิ่งมีนํ้าใจ สามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องมากขึ้นกว่าเก่า
ขณะนั้นพอคนใช้ฮั่นสินเข้าไปทูลความแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ฮั่นสินยกไปตีเมืองหัวไหลได้แล้ว หัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นแก่ฌ้อปาอ๋องก็มาเข้าเกลี้ยกล่อมฮั่นสินเป็นอันมากพระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดียิ่งนัก แฮเฮาหยินจึงทูลว่า เตียวยี่เจ้าเมืองเซียงสันสามิภักดิ์จะมาทำราชการ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เตียวยี่คนนี้แต่ก่อนเป็นเพื่อนรักกันกับตันฮี ได้สาบานต่อกันว่าจะตายด้วยกัน ครั้นฌ้อปาอ๋องตั้งให้เตียวยี่เป็นเจ้าเมืองเซียงสัน เตียวยี่กับตันฮีก็หมางใจกัน หารักกันเหมือนแต่ก่อนไม่ ครั้นภายหลังมาวิวาทเป็นศึกรบพุ่งกันตันฮีฆ่าสมัครพรรคพวกเตียวยี่เสียเป็นอันมาก ซึ่งเตียวยี่ว่าจะมาทำราชการด้วยเรานี้เพราะกำลังตกใจกลัวตันฮี ดุจนกตื่นเกาทัณฑ์หนีเข้าพึ่งป่าใหญ่ท่านจงพามาเถิด แฮเฮาหยินก็พาเตียวยี่เข้าไปเฝ้าคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงตรัสว่า แต่เราได้ยินชื่อท่านมานาน อยู่แล้วคิดจะใคร่พบท่านสักครั้งหนึ่งก็ยังหาพบไม่ ซึ่งท่านมาครั้งนี้เรายินดีนัก เตียวยี่ได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้แล้วทูลว่า ตันฮีกับข้าพเจ้าแต่ก่อนเป็นเพื่อนรักกันนักไม่ควรที่จะขัดเคืองกันบัดนี้ตันฮีไล่ฆ่าฟันญาติพี่น้องครอบครัวข้าพเจ้าเสียสิ้น ความแค้นครั้งนี้เป็นที่สุดไม่เห็นผู้ใดจะเป็นที่พึ่งได้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าไต้อ๋องมีน้ำพระทัยโอบอ้อมอารีต่อทแกล้วทหารแลชาวบ้านชาวเมืองทั้งปวง ข้าพเจ้าจึงมาเฝ้าหวังจะเอาเป็นที่พึ่งแก้แค้นตันฮีให้จงได้ ประการหนึ่งตั้งแต่ฌ้อปาอ๋องยกตัวขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน กระทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนประหนึ่งหาบิดามารดามิได้ แม้นแผ่นดินเป็นของไต้อ๋องแล้ว คนทั้งปวงก็จะมีความยินดีดุจได้พบบิดามารดา ซึ่งไต้อ๋องจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องครั้งนี้มีแต่ชนะฝ่ายเดียว ด้วยเทพยดาแลมนุษย์เอาใจช่วยหวังจะให้แผ่นดินเป็นสุข ตัวข้าพเจ้าก็จะอาสากว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีความกรุณาก็เลี้ยงเตียวยี่ไว้

ขณะเมื่อพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาตั้งอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงนั้น ได้ทหารแลหัวเมืองทั้งปวงเป็นอันมาก มีพระทัยกำเริบจะยกไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋อง จึงให้หาขุนนางที่ปรึกษาทั้งปวงเข้ามาพร้อม ตรัสปรึกษาว่า เรามีทหารเอกแลทหารเลวถึงห้าสิบหมื่น คิดจะยกไปประชุมทัพ ณ เมืองลกเอี๋ยง รวมทหารพร้อมแล้วจะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด บรรดาขุนนางแลนายทหารซึ่งทำราชการอยู่ในพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นญาติพี่น้องแลบ้านอยู่ ณ เมืองฝ่ายตะวันออกเป็นอันมาก ต่างคนต่างก็คิดจะใคร่ไปเห็นบ้านเยี่ยมเยือนพรรคพวกของตัว ครั้นได้ยินดังนั้นก็รับอาสาพร้อมกัน เตียวเหลียงจึงทูลว่า ครั้งนี้ทแกล้วทหารก็พร้อมมูลรื่นเริงอยู่ แต่ซึ่งจะยกกองทัพไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋องนั้นข้าพเจ้าดูฤกษ์บนปีนี้ยังไม่บริสุทธิ์ ซึ่งจะยกทัพใหญ่ไปกระทำการศึกจะเอาชัยชนะยากนัก ขอให้ตั้งมั่นอยู่เมืองนี้ก่อน ซ้อมหัดม้าแลคนไว้ให้ชำนิชำนาญ ขึ้นปีใหม่ฤกษ์บนบริสุทธิ์แล้ว จึงยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องเห็นจะเอาชนะได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่า แต่เรามาตั้งทัพอยู่เมืองนี้ก็คิดแต่ที่จะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง ซึ่งท่านจะให้ตั้งมั่นคอยท่าฤกษ์ต่อขึ้นปีใหม่นั้นที่ไหนจะมีความสุข จำจะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องเสียในปีนี้ ท่านอย่าได้ทัดทานเราเลย แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ตรวจเตรียมกองทัพทั้งปวง ได้ทหารเลวสิบหมื่นเศษทหารเอกสองร้อยคน แล้วใช้คนถือหนังสือไปถึงฮั่นสิน ให้ฮั่นสินยกทัพมาบรรจบกับทัพหลวงเมืองลกเอี๋ยง พอเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทรงม้าเชิญพระบิดาขึ้นรถไปพร้อมทั้งสนม ยกทัพออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงไปทางเมืองลกเอี๋ยง ครั้นถึงเมืองโฮหลำก็หยุดกองทัพอยู่ เซงเอี๋ยงเจ้าเมืองลกเอี๋ยงรู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพมา ก็พาขุนนางทั้งปวงออกไปรับ พระเจ้าฮั่นอ๋องนำเสด็จเข้าเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องทรงม้าไปตามทางตรัสชมว่า เมืองลกเอี๋ยงภูมิฐานราษฎรอยู่ควรจะเป็นสุข เซงเอี๋ยงจึงทูลว่า แดนเมืองข้าพเจ้าข้างขวาจดถึงแดนเมืองเซงโก๋ ข้างซ้ายก็ตลอดถึงไอ๊ตี มีสระใหญ่ขวางหน้าตลอดจนส่งโก่คือป่าสนข้างหลังก็จดถึงไก่ไต้โหแม่น้ำใหญ่ ข้างตะวันออกก็ถึงเขาเงาสาร ข้างตะวันตกก็ถึงแดนตั้งจี๋ง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงคิดว่า ซึ่งมีคำโบราณว่า เมืองลกเอี๋ยงเป็นเมืองใหญ่อยู่กลางแผ่นดินนั้นสมควรนัก แล้วขับม้าเดินชมภูเขาแลป่าไม้ ณ บ้านรายทางมา
ขณะนั้นผู้เฒ่าคนหนึ่ง ชื่อตั้งก๋อง กับผู้เฒ่าเก้าคนซึ่งได้เชิญศพพระเจ้างี่เต้ฝังไว้นั้น ครั้นแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จมาเมืองลกเอี๋ยงก็พากันรีบมา พอใกล้คุกเข่าลงคำนับแล้วยืนอยู่ริมทาง พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นผู้เฒ่าสิบคนรูปร่างสะอาด ดูทีประหนึ่งจะแจ้งความจึงตรัสถามว่า ท่านมาทั้งนี้มีกิจธุระสิ่งใด ตั้งก๋องจึงทูลว่า ประเพณีสืบๆ กันมาว่าผู้ใดมีความกตัญญูต่อท่านผู้มีคุณแล้วก็จะมีความเจริญขึ้นทุกวัน ถึงเป็นผู้น้อยก็จะได้เป็นผู้ใหญ่ ผู้ใดอกตัญญูมิได้รู้จักคุณท่านผู้นั้นก็หาความจำเริญมิได้ ถึงมาตรว่าจะมียศศักดิ์สมบัติประการใดก็พลันฉิบหาย อนึ่งถ้าผู้ใดจะทำสงครามนั้นเร่งคิดกลอุบายให้ลือชื่อไว้ เกียรติยศปรากฏแก่คนทั้งปวงจงได้ แล้วให้หยิบข้อผิดขึ้นชี้แจงแก่หัวเมืองทั้งปวงจึงกระทำการศึกสำเร็จได้ ถ้ามิคิดการให้ปรากฏดังนั้น จะทำการสงครามก็เหมือนหนึ่งทัพโจร ด้วยหาความคิดมิได้ ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้เพราะข้าพเจ้าแจ้งว่า เมื่อครั้งจี๋นซีฮองเต้นั้นมิได้อยู่ในยุติธรรม ราษฎรทั้งปวงจึงได้ความเดือดร้อน ครั้งเมื่อไต้อ๋องกับห้างอี๋ซึ่งเป็นฌ้อปาอ๋อง ยกบีซิมอันเป็นเชื้อกษัตริย์แต่ก่อนมาตั้งขึ้นเป็นพระเจ้างี่เต้นั้นอาณาประชาราษฎร์แลหัวเมืองทั้งปวง ก็มีความยินดีสรรเสริญว่า มีน้ำใจสัตย์ซื่อแลกตัญญูต่อกษัตริย์สืบมา จึงตีเอาเมืองห้ำเอี๋ยงได้โดยง่าย ครั้นได้เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้วห้างอี๋มีใจกำเริบฆ่าพระเจ้างี่เต้เสียตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงได้ความเดือดร้อนคิดแค้นห้างอี๋อยู่ไม่ขาด แลไต้อ๋องจะยกทัพไปกำจัดห้างอี๋ซึ่งเป็นคนอกตัญญูนั้น ข้าพเจ้าแลชาวเมืองทั้งปวงยินดีนัก แต่กิตติศัพท์ยังไม่ปรากฏไปแก่หัวเมืองทั้งปวง อันศพพระเจ้างี่เต้ข้าพเจ้ากับชาวบ้านชวนกันเอาไปฝังไว้ ณ เมืองปินจิวตามประสายาก ถ้าพระองค์ได้ขุดขึ้นทำการฝังเสียใหม่ ตามเยี่ยงอย่างพระศพกษัตริย์แต่ก่อน แล้วมีหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงว่า จะทำการพระศพสนองคุณพระเจ้างี่เต้ แล้วจะไปกำจัดห้างอี๋อันเป็นคนทรยศ ผู้ใดจะสนองคุณพระเจ้างี่เต้ก็ให้ยกกองทัพมาช่วย หัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งในหนังสือนั้นแล้วผู้มีกตัญญูก็มาสามิภักดิ์ การซึ่งคิดไว้ก็จะสำเร็จ อนึ่งเมื่อไต้อ๋องเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยง ให้แปลงกฎหมายของพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ ซึ่งทำผิดไว้มิได้ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ราษฎรทั้งปวงก็ชื่นชม เหมือนไต้อ๋องได้บำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขไว้ครั้งหนึ่งแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังตั้งก๋องแลผู้เฒ่าว่ากล่าว ต้องขนบธรรมเนียมเห็นว่ามีสติปัญญาคิดจะใคร่ได้ไว้ จึงตรัสว่าท่านเตือนสตินี้ชอบควรเราจะทำตาม แล้วถามผู้เฒ่าทั้งสิบคนว่า ผู้ใดจะทำราชการด้วยเราบ้าง ผู้เฒ่าคนหนึ่งจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเป็นคนชรานักจะขอเอาบารมีเป็นที่พึ่ง แต่พอได้ความสุขไปกว่าจะตาย ผู้เฒ่าคนหนึ่งพิเคราะห์ดูลักษณะพระเจ้าฮั่นอ๋องผู้มีบุญจะทำนุบำรุงแผ่นดินได้ มีน้ำใจรักจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะขอทำราชการอยู่ด้วยไต้อ๋องกว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ประทานสิ่งของเสื้อผ้าแก่ผู้สามิภักดิ์ แล้วเอาตัวไว้ เก้าคนนั้นให้ข้าวคนละถังแพรคนละพับ ผู้เฒ่าเก้าคนก็ลากลับไป
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องก็เสด็จเข้าอยู่ในเมือง ครั้นเวลาเช้าออกว่าราชการสั่งให้จัดสิ่งของเป็นอันมาก ให้ขุนนางซึ่งมีสติปัญญาคุมไปแต่งการศพพระเจ้างี่เต้ ณ เมืองปินจิวแล้วให้ป่าวร้องคนในกองทัพแลชาวเมืองทั้งปวงให้นุ่งขาว พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ทรงขาวคำนับพระศพสามวัน แล้วให้แต่งหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงว่า พระเจ้างี่เต้เป็นกษัตริย์ทรงธรรม ห้างอี๋เป็นคนพาลใช้ทหารไปฆ่าเสีย อาณาประชาราษฎร์จึงได้ความเดือดร้อนยิ่งกว่าครั้งพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ บัดนี้เราคิดถึงคุณ ให้ขุนนางมาเชิญพระศพขึ้นฝังใหม่ แล้วจะยกไปกำจัดห้างอี๋ ถ้าผู้ใดมีกตัญญูจงนุ่งขาวห่มขาวคำนับพระศพ แล้วยกกองทัพมาช่วยตีเมืองแพเสีย หัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งหนังสือดังนั้น ที่น้ำใจกตัญญูก็ สามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ทหารครั้งนั้นอีกสิบหกหมื่น
ฝ่ายฮั่นสินครั้นแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาถึงเมืองลกเอี๋ยง แล้วก็รีบยกกองทัพออกจากเมืองหัวไหล มาถึงเมืองลกเอี๋ยงก็เข้าไปคำนับแจ้งราชการเมืองหัวไหลให้พระเจ้าฮั่นอ๋องฟังทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องก็มีความยินดีนัก จึงตรัสแก่ฮั่นสินว่าหัวเมืองทั้งปวงก็มาเข้าด้วยเราเป็นอันมาก ทหารในกองทัพถึงห้าสิบหมื่น เราคิดว่าจะไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋องท่านจะเห็นประการใด ฮั่นสินจึงทูลว่าซึ่งทหารในกองทัพมากขึ้นพร้อมมูลกันก็จริงอยู่ แต่การซึ่งจะยกไปก็จะไม่มีชัยชนะโดยสะดวก ทแกล้วทหารทั้งปวงก็จะเป็นอันตรายไป ครั้งนี้ข้าพเจ้าดูบนอากาศก็ไม่มีฤกษ์ ทั้งดาวซึ่งประจำไต้อ๋องนั้น รัศมีก็ยังอ่อนอยู่ ดาวซึ่งประจำตัวฌ้อปาอ๋องนั้นมีรัศมีผ่องแผ้วรุ่งเรืองนัก ทั้งดาวประจำปีก็ยังขึ้นด้านหน้า ซึ่งจะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องนั้นเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ขอให้ตั้งทัพมั่นอยู่เมืองลกเอี๋ยงบำรุงทหารไว้พร้อมก่อน ต่อขึ้นปีใหม่ประกอบด้วยฤกษ์ดาวประจำตัวฌ้อปาอ๋องนั้นเคลื่อนจากราศีไปแล้วรัศมีก็จะอ่อนลง ดาวซึ่งประจำตัวไต้อ๋องก็จะมีรัศมีรุ่งเรืองขึ้น ดาวประจำปีก็จะเคลื่อนไปอยู่เบื้องหลัง ซึ่งจะยกไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋องนั้นก็จะมีชนะฝ่ายเดียว พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นจึงว่า เมื่อขณะท่านเข้าไปหาเรา ณ เมืองโปต๋งนั้น ทหารในกองทัพเราเบาบางอยู่ท่านเร่งให้ยกกองทัพ ครั้นเรายกออกมาก็ได้หัวเมืองขึ้นของฌ้อปาอ๋องกึ่งหนึ่ง ครั้งนี้ทหารในกองทัพเราก็ยังมีมาก เห็นจะเอาชัยชนะฌ้อปาอ๋องได้ แล้วท่านกลับทัดทานเราอีกเล่า ฮั่นสินจึงทูลว่าเมื่อไต้อ๋องยกจาก เมืองโปต๋งนั้นเป็นต้นปี มีฤกษ์ดาวเลี่ยงหน้าอยู่จึงได้โดยง่าย ทุกวันนี้เป็นปลายปีฤกษ์ขัดจึงทัดทานไว้ ทั้งนี้เพราะจะทำศึกใหญ่กับฌ้อปาอ๋องข้าพเจ้ามิวางใจ บัดนี้เมืองเจ๋เมืองเหลียงเมืองเตียวเมืองเอี๋ยน สี่หัวเมืองนี้ก็แข็งเมืองขึ้น ฌ้อปาอ๋องยกไปปราบ แต่ว่าพึ่งยกไปยังหารบติดพันกันไม่ ทหารในกองทัพฌ้อปาอ๋องก็ยังรื่นเริงอยู่ ข้าพเจ้าคิดว่าให้ฌ้อปาอ๋องทำศึกกับหัวเมืองเหล่านี้อ่อนกำลังลงก่อน จึงค่อยยกไปซํ้าเติมรบพุ่งเอาชัยชนะก็จะไม่หนักมือทหารทั้งปวงนัก พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังฮั่นสิน จึงตรัสว่า ซึ่งฌ้อปาอ๋องทิ้งเมืองแพเสียยกไปทำแก่เมืองเจ๋นั้น เราเห็นว่าได้ทีอีก เหตุไฉนท่านมาทัดทานเราเล่า ซึ่งท่านกับเราคิดการทั้งนี้หาต้องกันไม่ ครั้นเราจะฟังคำท่าน ถ้าฌ้อปาอ๋องปราบหัวเมืองราบคาบแล้วกลับมารักษาอยู่ เห็นจะหักเอามิได้จะเสียทีที่เราคิดไว้ เมื่อท่านไม่เห็นด้วยแล้ว ท่านจงไปรักษาเมืองสามจีนไว้เถิด เราจะยกไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋องในปีนี้ให้จงได้ ถ้ารู้ว่าเพลี่ยงพล้ำประการใดท่านจึงค่อยยกหนุนไปช่วย ฮั่นสินเห็นสุดที่จะทัดทานจึงว่า เมื่อไม่ฟังคำข้าพเจ้าจะขืนยกไปกระทำแก่ฌ้อปาอ๋อง แต่ฌ้อปาอ๋องนั้นมีฝีมือกล้าหาญเข้มแข็งหาผู้เสมอมิได้ อย่าดูหมิ่นจงดำริการให้รอบคอบ หลีเสงจึงว่าแกฮั่นสินว่าท่านสิคาดการถูกต้องอยู่ทุกอย่างแล้ว เหตุใดจึงมิไปด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องเล่า ฮั่นสินจึงตอบหลีเสงว่า เรายกมาตีหัวเมืองเหล่านี้ไว้ได้ แต่ราษฎรยังไม่ราบคาบ ถ้าเราไปด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วหัวเมืองทั้งปวงก็จะกลับใจกระด้างกระเดื่องไป ผู้ใดจะปราบปรามเล่า เราจึงจะต้องอยู่รักษาเมืองเหล่านี้อยู่ ถ้าฉุกเฉินประการใดก็จะได้เป็นกำลังถนัด แล้วฮั่นสินก็เอาตราสำหรับแม่ทัพส่งคืนให้พระเจ้าฮั่นอ๋อง ฮั่นสินจึงทูลลายกทหารประมาณสามพันไปเมืองสามจีน ตั้งแต่จะหมายทำศึกกับฌ้อปาอ๋องคิดทำรถรบเตรียมไว้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องก็สั่งให้ตรวจเตรียมทแกล้วทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว ก็ยกออกจากเมืองลกเอี๋ยงจะไปเมืองแพเสีย แลบรรดาหัวเมืองรายทางซึ่งขึ้นแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่นั้น ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาถึงตำบลใด ผู้รักษาเมืองก็ออกมาสามิภักดิ์แก่พระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น พระเจ้าฮั่นอ๋องมีใจกำเริบ รีบยกทัพมาหมายใจจะตีเอาเมืองแพเสียให้ได้ครั้นมาใกล้เมืองตันหลิว เตียวเหลียงจึงทูลว่า แต่ข้าพเจ้ามาทำราชการอยู่ในไต้อ๋องจนไปส่งถึงทางจั๋นโต๋ อยู่ภายหลังฌ้อปาอ๋องโกรธหันอ๋องว่าให้ข้าพเจ้าไปอยู่กับไต้อ๋อง จึงให้หาตัวหันอ๋องไปฆ่าเสีย ตั้งคนสนิทของฌ้อปาอ๋องให้เป็นเจ้าเมืองหัน บัดนี้กีสินหลานหันอ๋องช่วยทำนุบำรุงกีของบุตรหันอ๋องอยู่ ขอไต้อ๋องจงตั้งกีสินเป็นเจ้าเมืองหัน ให้กีของเป็นฮูหลิวกุ๋นช่วยราชการเมืองหัน จึงจะเป็นกำแพงกั้นเขตแดนของไต้อ๋อง
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงคิดว่า จำจะให้เตียวเหลียงไปคิดการเมืองหันจึงจะเป็นของเรา แล้วแต่งหนังสือปิดตราให้เตียวเหลียงไปตั้งกีสินเป็นเจ้าเมืองหันให้กีของเป็นผู้ช่วยราชการ แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งกำชับเตียวเหลียงว่า ท่านอย่าอยู่ช้านักเราไม่มีผู้ใดจะปรึกษาราชการ เตียวเหลียงก็รับคำฮั่นอ๋องว่าถ้าเสร็จราชการแล้วข้าพเจ้าจึงจะพากีสินคุมทหารรีบตามไป ประการหนึ่งถ้าไต้อ๋องดำริการสงคราม จึงปรึกษานายทหารแลขุนนางทั้งปวง แล้วเตียวเหลียงก็ทูลลาไป ณ เมืองหันคิดกับกีสินกีของอยู่
ฝ่ายคนในเมืองหันเห็นเตียวเหลียง รู้ว่ากองทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมามีใจกำเริบมาเข้ากับกีสินเป็นอันมาก
ฝ่ายหันอ๋องรู้ก็ตกใจหนีไปเมืองแพเสีย พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ยกกองทัพไปถึงแม่น้ำปักโห ทหารในกองทัพก็ลงเรือพากันข้ามฟากเสียงอื้ออึง ต่างคนต่างจะรีบไปก่อน สับสนกันไปทั้งกองทัพ ผู้ใดจะห้ามก็หาฟังไม่ ครั้นข้ามไปถึงฟากแล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ให้หาเล็กแกกับหลีเสงมาปรึกษาว่าทหารเราวุ่นวายนักเพราะไม่มีใครบังคับบัญชา คิดว่าจะจัดหาผู้มีสติปัญญาสักคนหนึ่งเป็นแม่ทัพบังคับทหารทั้งปวง ครั้นพิเคราะห์ดูทหารแลหัวเมืองแต่บรรดาสามิภักดิ์หาเห็นผู้ใดไม่ เห็นแต่งุยป่า เราคิดจะตั้งให้เป็นแม่ทัพเพราะงุยป่าคนนี้เป็นหลานงุยอ๋อง ซึ่งเป็นเจ้าเมืองงุยมาแต่ก่อน ชาวบ้านชาวเมืองทั้งปวงก็นับถืองุยป่าเรียกชื่อว่าห้วนไทก๋อง เห็นว่าจะบังคับบัญชากิจราชการในกองทัพได้ เราจะมอบตราแม่ทัพให้งุยป่าท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เล็กแกจึงทูลว่าซึ่งจะตั้งให้งุยป่าเป็นแม่ทัพข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย เพราะงุยป่าเป็นคนพูดมากนักยกตนข่มท่าน เห็นจะบังคับทหารไปไม่ได้ หลีเสงก็ว่า งุยป่าคนนี้เตียวเหลียงก็ติเตียนอยู่ ทหารแลขุนนางทั้งปวงไม่มีใครรัก ซึ่งจะตั้งเป็นแม่ทัพเห็นจะแก่งแย่งกันไป ตันแผงจึงว่าซึ่งเล็กแกกับหลีเสงว่านี้ข้าพเจ้าก็เห็นชอบด้วย อันงุยป่านั้นพูดเกินกับที่ตัวรู้ ที่ไหนจะทำการใหญ่ได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่างุยป่าเป็นเชื้อสายทหารมาถึงห้าชั่วแล้วเราเห็นจะดีกว่าฮั่นสินอึก ฮั่นสินนั้นเชื้อสายก็มิได้เป็นขุนนางมาแต่ก่อน เหตุไฉนจึงเป็นแม่ทัพได้เล่า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้หางุยป่าเข้ามามอบตราให้เป็นแม่ทัพใหญ่ งุยป่าก็คำนับรับตราแล้วออกมาจัดกองทัพรีบยกไป ครั้นล่วงเข้าแดนเมืองแพเสีย คนซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ไปสอดแนมสืบราชการกลับมาแจ้งว่าฌ้อปา อ๋องยกไปตีเมืองเจ๋เมืองเหลียง แล้วตั้งแพอวดให้อยู่รักษาเมืองแพเสียเห็นผู้คนก็เบาบาง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงคิดว่าถ้าทำไมตรีกับแพอวดเห็นจะได้เมืองแพเสียโดยง่าย จึงแต่งหนังสือให้เล็กแกถือไปให้แพอวดๆ รับหนังสือมาฉีกผนึกออกดูแจ้งความว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องให้มาถึงแพอวดจงกุ๋น ซึ่งเป็นนายทหารผู้ใหญ่อยู่รักษาเมืองแพเสีย ด้วยฌ้อปาอ๋องเป็นคนทรยศไม่มีกตัญญู ฆ่าพระเจ้างี่เต้เสียตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า อาณาประชาราษฎร์ก็ได้ความเดือดร้อน แต่ตัวเรากับท่านแต่ก่อนนั้นก็ได้ทำราชการอยู่ในพระเจ้างี่เต้มาด้วยกัน บัดนี้เราคิดถึงคุณพระเจ้างี่เต้นัก จึงยกกองทัพมาหวังจะกำจัดฌ้อปาอ๋อง ซึ่งเป็นคนทรยศเสีย ให้อาณาประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข เมื่อขณะเราจะยกกองทัพมานี้ ได้มีหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงว่าผู้ใดคิดถึงคุณพระเจ้างี่เต้ ก็ให้ยกทัพมาประชุมพร้อมกัน ณ เมืองแพเสีย หัวเมืองทั้งปวงก็ยกมาช่วยเราเป็นอันมากทั้งแผ่นดินเห็นว่าฌ้อปาอ๋องเป็นคนชั่ว ซึ่งท่านมาหลงทำราชการอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องอันเป็นคนทรยศ เราคิดดูเห็นหาสมควรไม่ ท่านจงคิดกลับใจเสียใหม่มาช่วยเราทำราชการกำจัดฌ้อปาอ๋องจึงจะชอบ คนทั้งปวงก็จะสรรเสริญท่านว่ามีกตัญญูต่อพระเจ้างี่เต้ ชื่อแลเกียรติยศก็จะปรากฏอยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ ซึ่งเราว่าทั้งนี้ท่านจงดำริดู ถึงจะสู้รบที่ไหนจะรับทหารซึ่งมาครั้งนี้ได้ แพอวดได้แจ้งในหนังสือเห็นชอบด้วยทุกประการ จึงคิดว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้มีใจโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรทั้งปวงนักนานไปจะได้เป็นใหญ่ ควรเราจะเอาเป็นที่ พึ่งจึงจะชอบ แพอวดจึงว่าแก่เล็กแกว่าท่านจงไปทูลแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องให้ยกกองทัพเข้ามาเถิด เราจะยอมสามิภักดิ์เปิดประตูเมืองรับ เล็กแกก็ลาแพอวดกลับมา ณ ค่าย แล้วทูลความทั้งปวงซึ่งแพอวดสั่งมาทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องก็มีความยินดีนัก
ฝ่ายหงอจูกี๋น้องนางหงอกี๋ ซึ่งเป็นฮองเฮาพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง รู้ว่าแพอวดยอมเข้าด้วยจะรับฮั่นอ๋องเข้ามาในเมือง ก็เข้าไปรับนางหงอกี๋กับสมัครพรรคพวกของตัวหนีไปทางประตูทิศเหนือรีบไปหาฌ้อปาอ๋อง แลบุตรภรรยานายทัพนายกองทั้งปวงก็ลอบหนีไปได้บ้าง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ยกกองทัพเข้าเมืองแพเสีย แพอวดก็ออกไปเปิดประตูรับเชิญพระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าไปในเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสรรเสริญแพอวดว่าท่านนี้มีกตัญญูต่อพระเจ้างี่เต้ยิ่งนัก ขุนนางแลที่ปรึกษาทั้งปวงก็พลอยชมแพอวดสิ้น แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางแลทแกล้วทหารทั้งปวง ครั้นขุนนางกินโต๊ะแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสสั่งงุยป่าให้จัดแจงกองทัพตั้งรักษาเมืองแพเสียไว้ให้มั่น ถ้าฌ้อปาอ๋องยกมาอย่าให้หักเข้ามาได้แล้วเสด็จเข้าในวัง สั่งให้เก็บเอาพัสดุเงินทองของฌ้อปาอ๋องมารวบรวมไว้ แลบรรดาสตรีรูปร่างงามซึ่งเป็นห้ามของฌ้อปาอ๋องนั้นก็ให้เอามาเป็นห้ามพระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น

ฝ่ายหงอจูกี๋ไปถึงค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ก็พานางหงอกี๋เข้าไปเฝ้าทูลความซึ่งฮั่นอ๋องยกทัพมา มีหนังสือเข้ามาถึงแพอวดๆ ว่าจะเปิดประตูรับให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องฟังทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธนัก จึงว่าซึ่งเล่าปังดูหมิ่นมาตีเอาเมืองแพเสียครั้งนี้เราจะแก้แค้นให้จงได้ ว่าพลางแหงนหน้าขึ้นบนฟ้าร้องประกาศแก่เทพยดาว่าเล่าปังกับเราจะขอเป็นข้าศึกกันไปกว่าจะสิ้นชีวิต แล้วให้หาลองโจกับจงลิมวยเข้ามาบอกความว่า อ้ายเล่าปังมันมาตีเมืองแพเสียได้ ครั้นจะยกทัพไปชาวเมืองเจ๋จะกำเริบ ท่านทั้งสองจงอยู่คิดการที่จะตีเอาเมืองเจ๋นี้ให้จงได้ เราจะยกไปแก้แค้นเล่าปังก่อน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแบ่งทหารให้ลองโจกับจงลิมวยสิบหมื่น เหลือนั้นยกทัพหลวงรีบกลับมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองแพเสียทางประมาณห้าร้อยเส้น แล้วให้คนถือหนังสือเข้าไปถึงฮั่นอ๋องเป็นใจความว่า ซึ่งเราชุบเลี้ยงตั้งให้เป็นฮั่นอ๋องกินเมืองโปต๋งมีเมืองขึ้นถึงสี่สิบเอ็ดหัวเมือง ส่วยสาอากรก็ขึ้นแก่ตัวสิ้นยังหาอิ่มในสมบัติไม่ ทำใจใหญ่ยกทัพมาตีเอาเมืองฝ่ายตะวันออกของเราไปเป็นอันมาก เราก็หาได้แต่งกองทัพไปรบพุ่งไม่ กลับยกมาปล้นเอาเมืองเราอีกเล่า ซึ่งตัวคิดทำการทั้งนี้หมายจะต้านทานกำลังเราได้ แล้วเร่งยกออกมารบกับเรา พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งในหนังสือดังนั้นจึงเอาหนังสือให้งุยป่าดู งุยป่าจึงว่าให้จารึกหลังกระดาษออกไปว่าเวลาพรุ่งนี้จะยกออกไปรบ พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ให้กระทำตามคำงุยป่าๆ ก็จัดทัพ สั่งสุมางังซึ่งเป็นหยินอ๋องคุมทหารเป็นทัพหน้าชั้นหนึ่ง ให้เซงเอี๋ยงคุมทหารเป็นทัพหน้าชั้นสอง ให้เตียวยี่ซึ่งเป็นเซียงสันอ๋องคุมทหารเป็นทัพหน้าชั้นสาม พระเจ้าฮั่นอ๋องคุมทหารสิบห้าหมื่นเป็นทัพหลวง แล้วจัดเอาทหารมีฝีมือเข้มแข็งให้คุมทหารเป็นปีกซ้ายขวา งุยป่าคุมทหารเป็นกองหลัง ให้เจาเต๊ตั้งอี้สุมาหืนสามนายคุมทหารอยู่รักษาเมืองแพเสีย แลงุยป่าเป็นคนหาสติปัญญามิได้ จัดทัพมิได้รู้ว่าผู้ใดมีกำลังแลฝีมือ ควรที่จะเป็นแม่ทัพหน้าทัพหลังปีกซ้ายขวาหารู้ไม่
ฝ่ายทหารทั้งปวงก็มิได้เห็นด้วยงุยป่า แต่พระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งงุยป่าเป็นแม่ทัพแล้ว ทหารทั้งปวงก็จนใจอยู่ไม่อาจจะทัดทานได้ ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ยกกองทัพไปตั้งอยู่ไกลเมืองทางประมาณร้อยเส้น แล้วให้ตีกลองแลม้าล่ออื้ออึงอยู่
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นเวลารุ่งเช้าก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนขับทหารยกออกจากค่าย มีธงหงส์แลธงมังกรแห่สองข้างทาง เสียงกลองแลพิณพาทย์เสียงพลครึกโครมมา พอแลไปเห็นธงสำหรับทัพฮั่นอ๋องแดงดาดไปทั้งท้องทุ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยินดีนัก จึงขับม้ารีบมาหน้าทหารทั้งปวง ครั้นมาถึงทัพสุมางังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ให้เล่าปังเร่งยกออกมารบกับเรา สุมางังได้ยินฌ้อปาอ๋องร้องดังนั้นจึงขับม้าขึ้นมาหน้าทหาร พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นสุมางังจึงว่า เราตั้งตัวให้เป็นเจ้าเมืองหัวไหล เหตุไฉนจึงคิดขบถไปเข้าด้วยเล่าปังซึ่งเป็นคนทรยศ สุมางังว่าเราหาได้เป็นขบถไม่ ตัวท่านอีกเป็นขบถต่อพระเจ้างี่เต้ เราจึงยกมาจะกำจัดท่าน
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธร้องตวาดเสียงดังฟ้าผ่า ซึ่งม้าสุมางังขี่นั้นตกใจทรุดถอยหลังไปหลายก้าว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นได้ทีขับม้าโอจือแบ๊กระโจมแทงด้วยทวนถูกสุมางังตกม้าตาย แล้วขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารสุมางังแตกกระจัดกระจายไปสิ้น เซงเอี๋ยงเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้าไปจะรบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ เห็นเซงเอี๋ยงจึงร้องว่า ตัวมึงกูชุบเลี้ยงให้เป็นเจ้าเมืองลกเอี๋ยงกลับเป็นขบถไปเข้าด้วยเล่าปังอีกเล่า เซงเอี๋ยงจึงว่าเราหาได้เป็นขบถไม่ พระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญ อย่าว่าแต่เราเลยบรรดาคนทั้งแผ่นดินก็เข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น ตัวท่านจงยอมสามิภักดิ์เสียแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงจะได้คงที่อยู่เป็นฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ จึงเอาทวนแทงเซงเอี๋ยงๆ รับไว้ได้แล้วหัวเราะร้องว่า เราว่าแต่โดยดียังกลับโกรธอีกเล่า เซงเอี๋ยงก็ชักม้าเข้ารบกับฌ้อปาอ๋องได้ยี่สิบเพลง เตียวยี่เห็นเซงเอี่ยงจะทานกำลังฌ้อปาอ๋องมิได้ ก็ขับม้ารำทวนเข้าช่วย เซงเอี๋ยงรบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ เข้มแข็งนักมิได้เพลี่ยงพลํ้าในการรบ เซงเอี๋ยงสิ้นกำลังชักม้าจะหนี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าสะอึกเข้าไป เอาทวนแทงถูกเซงเอี๋ยงตกม้าตาย เตียวยี่เห็นก็เสียใจจึงขับม้าหนีเข้าปนอยู่กับทัพหลวง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักม้ารำทวนไล่ลุยแทงทหารกองหน้าเข้าไป จนถึงกองทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วร้องว่า อ้ายเล่าปังมึงออกมารบกับกูให้เห็นฝีมือกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังก็ขับม้าขึ้นมาหน้าทัพ ทหารที่มีฝีมือขับม้าเคียงเข้ามาเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงร้องด่าด้วยกำลังโกรธว่า อ้ายเล่าปังแต่ก่อนมึงก็เป็นแต่นายอำเภอ กูชุบเลี้ยงให้เป็นถึงฮั่นอ๋องมึงยังหาคิดถึงคุณกูไม่ ซึ่งมึงทำทั้งนี้หมายจะทานกำลังกูได้หรือ ถ้ามืงสู้ได้จนสามเพลงกูจะยอมให้เมืองแพเสีย ถ้าสู้ไม่ได้มึงก็จะตายอยู่กับเท้าม้าโอจือแบ๊ที่กูขี่มานี้ ที่ไหนมึงจะรอด ไป พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงตอบว่า ตัวท่านก็เป็นแต่ลูกไพร่ไม่มีตระกูล ซึ่งเราจะรบกับท่านก็เสียเกียรติยศ เพราะเรากับท่านตระกูลไกลกันนักหาคู่ควรไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนเข้าไปจะแทงพระเจ้าฮั่นอ๋อง
ฝ่ายห้วนโก้ย จิวพุน ตันบู โลก้วน ทั้งสี่นายก็ขับม้ารำทวนเข้ารุกรบเป็นสามารถ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรบอยู่กลางทหารทั้งสี่ด้านมิได้เพลี่ยงพลํ้า องอาจดังเสืออยู่ในกลางฝูงเนื้อ ห้างจิง ควั่นฌ้อ หงอจูกี๋ กี๋โป้ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทั้งสี่นายตามมาทันก็มิได้ช่วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคุมทหารหลีกลงไปโจมตีทัพพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีด้วยเป็นศึกกระหนาบ ก็แตกกระจัดกระจายไปมิได้คิดที่จะสู้รบ ต่างคนต่างหนีเอาตัวรอด พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นทหารน้อยตัวลงถอยรอรบลงอยู่ งุยป่าเห็นทหารทัพหลวงแตกระส่ำระสายก็ขับม้าพาทหารหนุนขึ้นไป พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นงุยป่าหนุนขึ้นมาก็ค่อยคลายใจ จึงพาทหารที่เหลือนั้นถอยลงมาอยู่ด้างหลัง พองุยป่าขับม้าขึ้นไปปะทะเข้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นจึงร้องด่าว่า อ้ายนี้ก็พลอยเป็นขบถไปด้วยเล่า งุยป่าจึงว่าตัวท่านทำให้แผ่นดินได้ความเดือดร้อน เพราะฆ่าพระเจ้างี่เต้เสีย คนทั้งปวงจึงคิดแค้นนัก อย่าว่าแต่เราเป็นขบถท่านเลย บรรดาคนที่มีกตัญญูก็ไปเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น พระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญ ซึ่งท่านจะหลงมาสู้กับพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้จะตายเสียหาต้องการไม่ จงถอยทัพไปเสียเถิด จะได้รอดชีวิตอยู่เป็นฌ้อปาอ๋องๆ ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนเข้าไปจะแทงงุยป่าๆ ก็ขับม้ารำกระบองเข้ารบได้ยี่สิบเพลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นงุยป่าว่องไวในทีรบจึงทำเป็นชักม้าหนี งุยป่าก็ขับม้าไล่ฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นได้ทีก็เอาทวนหนีบรักแร้รอม้าอยู่ ม้างุยป่าควบไปด้วยกำลังฝีเท้าหนักไม่ทันยั้ง ถลำชิดเข้าไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักกระบองเหล็กสั้นซึ่งเหน็บเอวนั้น ตีถูกบ่าขวางุยป่าๆ ซบลงกับหลังม้า แต่ยังมีสติอยู่หมอบควบม้าหนีไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นมีชัยชนะแก่งุยป่าแล้ว ก็ขับม้า พาทหารไล่ฆ่าฟันทหารฮั่นอ๋องไปจนถึงแม่น้ำโปจุย แลทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องตายครั้งนั้นประมาณสามสิบหมื่นเศษ อาสภเกลื่อนไปแต่หน้าเมืองแพเสียจนถึงแม่น้ำโปจุย ในแม่น้ำก็เต็มไปด้วยอสุภ แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้กี๋โป้หนึ่งจิวลันหนึ่ง เตงเก๋งหนึ่ง ยงคีหนึ่ง สี่นายคุมทหารรีบไปตามฮั่นอ๋อง
ฝ่ายตั้งอี้สุมาหืน ซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องให้รักษาเมืองแพเสีย ครั้นรู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตีทัพฮั่นอ๋องแตกไป ก็กลับใจคิดกับทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จึงเข้าเมืองจับไทก๋งแลนางฮองเฮาได้ แล้วออกไปคอยเปิดประตูรับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทหารพวกหนึ่งจับบุตรพระเจ้าฮั่นอ๋องคุมไว้ทั้งสองคน ฝ่ายแพอวดซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้รักษาเมืองกลับเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นเห็นฮั่นอ๋องเสียทัพก็พาสมัครพรรคพวกออกจากเมืองแพเสียไปทางเมืองไตเหลียง
ฝ่ายแฮเฮาหยิน ซึ่งอยู่รักษาเมืองแพเสีย รู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีจะเข้าไปรับไทก๋งกับฮองเฮา เห็นทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจับไว้มีความโกรธ ก็ขับม้าเข้าชิงไทก๋งถึงสามครั้งก็มิได้ จึงถอยหนีออกมา พบทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจับบุตรพระเจ้าฮั่นอ๋องไว้ ได้ทีฟันทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคอขาดตาย จึงเอาบุตรพระเจ้าฮั่นอ๋องสองคนมาได้ ก็พาหนีออกจากเมือง
ฝ่ายเจาเต๊กซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องให้อยู่กับแฮเฮาหยิน เห็นทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจับบิดาแลญาติวงศ์พระเจ้าฮั่นอ๋องไว้ เจาเต๊กเข้าชิงเอามิได้ ก็ขึ้นม้าหนีออกทางประตูทิศใต้ไปทันพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงทูลความซึ่งเกิดเหตุในเมืองทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งเหตุซึ่งเจาเต๊กทูลมีอาลัยตกตะลึงด้วยพระบิดา มิอาจที่จะขับม้าไปได้ ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นจะตามกองทัพไป มีวิตกด้วยสนมกำนัลญาติวงศ์ซึ่งอยู่ในเมืองแพเสีย จึงรีบกลับเข้าเมือง
ฝ่ายตั้งอี้สุมาหืนกับทหาร ซึ่งจับไทก๋งนางหงวนฮองเฮาไว้ได้ ก็พากันไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ เห็นตั้งอี้สุมาหืนแลไทก๋งมีพระทัยโกรธนัก จึงสั่งให้หงอจูกี๋เอาตัวไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาไปคุมไว้ แล้วถามตั้งอี้ว่า กูให้อยู่รักษาด่านสามจีน แต่อ้ายฮั่นสินยกมามึงยังไปเข้าด้วย ตั้งอี้สุมาหืนจึงทูลว่า ฮั่นอ๋องให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพยกออกมาจากเมืองโปต๋งครั้งนั้นทแกล้วทหารมากนัก แต่เจียงหำเมืองใหญ่ยังเสียแก่ข้าศึก ข้าพเจ้าทั้งสองก็ตั้งใจรบจนทหารฮั่นอ๋องจับได้ จึงจำใจไปเข้าด้วยฮั่นอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า มึงพูดแก้ตัว ครั้นจะเลี้ยงมึงทั้งสองไว้ คนทั้งปวงจะดูเยี่ยงอย่าง สั่งให้เอาตัวตั้งอี้สุมาหืนไปฆ่าเสีย แล้วเสด็จเข้าที่ข้างใน สนมทั้งปวงเฝ้าพร้อมก็ช่วยกันทูลกล่าวโทษฮั่นอ๋องต่างๆ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทราบความโกรธฮั่นอ๋องนัก กระทืบเท้าแล้วร้องว่า อ้ายเล่าปังทำแค้นครั้งนี้สุดที่จะอด จะตามไปล้างชีวิตเสียให้จงได้ แล้วกลับออกมาข้างหน้าสั่งให้ หงอจูกี๋อยู่รักษาเมือง แล้วขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองรีบตามฮั่นอ๋องไปทันที จึงสั่งทหารกองหน้าให้ล้อมฮั่นอ๋องไว้สามชั้น
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องแลไปไม่เห็นช่องจะออก จึงคิดว่าครั้งนี้เห็นสุดที่จะหนี ถึงมีปีกบินได้ก็ไม่พ้นมือข้าศึก พระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้นสมประดียืนม้าตะลึงอยู่ ขณะนั้นเป็นเดชะบุญของพระเจ้าฮั่นอ๋อง ซึ่งจะได้เป็นกษัตริย์รักษาแผ่นดินสืบไป เผอิญเทพยดาบันดาลเป็นมหาเมฆตั้งขึ้นทิศใต้ ให้บังเกิดพายุหนักพัดต้นไม้ลู่ล้ม กรวดแลทรายฟุ้งขึ้นกลุ้มเป็นหมอกมืดไม่เห็นกัน จำเพาะมีแสงเหมือนสายรุ้ง ตรงหน้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง
ฝ่ายทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นอัศจรรย์เกิดพายุ ยืนทานกำลังลมมิได้ ผงคลีฟุ้งเข้าตา ต่างคนเอามือปิดบังตาก็แยกย้ายหนีไปแอบซอกห้วยธารเขา ผู้คนเบาบางไม่มีผู้ใดตรวจตรา
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องแลไปตรงหน้าม้า เห็นแสงสว่างเท่าสายรุ้งก็ควบม้าไปจากที่ทางประมาณร้อยเส้นเศษ พอพายุสงบลงทหารที่ล้อมอยู่นั้นแลไปมิได้เห็นฮั่นอ๋อง ต่างคนก็ร้องอื้ออึงขึ้นว่า ฮั่นอ๋องหายไปแล้ว ฟัมแจ้งได้ยินก็เสียใจกระทืบโกลนขับม้าขึ้นไปใกล้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วทูลว่า ถ้าฮั่นอ๋องหนีไปพ้นมือครั้งนี้ เมื่อหน้าไต้อ๋องจะเคืองใจนัก เร่งจัดทหารตามจับตัวให้จงได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งเตงก๋งกับยงคีให้คุมทหารสามพันรีบตามไป แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็กลับมา ณ เมืองแพเสีย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องครั้นมาพ้นที่ล้อม จึงคิดว่าซึ่งหนีรอดมาครั้งนี้เพราะเราตั้งใจจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขในภายหน้า เทพยดาจึงช่วยบันดาลเหตุให้มหัศจรรย์ พระเจ้าฮั่นอ๋องเหนื่อยมารอม้าอยู่ ฝ่ายเตงก๋งทหารพระเจ้าฌ้อปาท่องก็ขับม้ามาใกล้พระเจ้าฮั่นอ๋องๆ แลไปเห็นก็เสียพระทัยนัก หมายว่าทีนี้เห็นไม่พ้นมือข้าศึก จะสู้รบก็เหลือกำลังจำจะเอาใจดีต่อ จึงตรัสกับเตงก๋งว่า ตัวเราก็ถึงที่อับจนอยู่แล้ว ถ้าท่านมีปัญญาจงคิดดูว่าฌ้อปาอ๋องกับเรา ผู้ใดจะบำรุงแผ่นดินให้ไพร่ฟ้าประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข ถ้าเห็นว่าฌ้อปาท่องจะเป็นใหญ่ยิ่งกษัตริย์ ท่านจงตัดศีรษะเราไปถวายเอาความชอบ ถ้าเห็นว่าเราจะได้ครองอาณาจักรทำนุบำรุงไพร่บ้านพลเมืองจงทำคุณแก่เราให้ จึงจัดว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญา ช่วยรักษาแผ่นดินได้โดยแท้ แม้นสำเร็จราชการจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด เตงก๋งได้ฟังพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสมีใจกรุณา คิดว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้มีบุญญาธิการจะได้สมบัติเป็นมั่นคง ไปเบื้องหน้าจะได้พึ่งจำจะผ่อนชีวิตไว้ จึงร้องทูลว่า ไต้อ๋องจงขับม้าไปข้างทิศใต้ ข้าพเจ้าจะยิงเกาทัณฑ์แต่พออย่าให้ทหารที่ตามสงสัย พระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดีนัก จึงขับม้ารีบหนีไป เตงก๋งก็ขบเหล็กที่ปลายลูกเกาทัณฑ์ออกเสียแล้วทำเป็นยิงฮั่นอ๋องหลายที พอม้าฮั่นอ๋องคลาดลับตัวไป ยงคีกับทหารทั้งปวงก็มาทัน จึงถามเตงก๋งว่า ท่านทันฮั่นอ๋องหรือไม่ เตงก๋งจึงบอกว่า เราตามมาพอเห็นหลังถนัด ม้าที่ฮั่นอ๋องขี่นั้นมีฝีเท้านัก ม้าเราสิ้นกำลังลงตามไม่ทัน เรายิงด้วยเกาทัณฑ์หลายทีก็มิได้ถูกฮั่นอ๋องคลาดลับตัวไปนานแล้ว ยงคีจึงว่า กระนั้นก็เห็นจะไปไม่ไกลนัก เราจำจะรีบตามไปจับตัวให้จงได้ ยงคีกับเตงก๋งก็ขับม้าพาทหารรีบตาม พระเจ้าฮั่นอ๋องเร่งขับม้าไปประมาณทางห้าสิบเส้น พอเวลาจวนคํ่าม้าก็สิ้นกำลังลง แลไปเห็นผงคลีเท้าม้าฟุ้งขึ้นข้างหลัง พระเจ้าฮั่นอ๋องตกใจแลไปดูริมทางข้างขวาเห็นสระหญ้ารกพอจะบังตัวไห้ ก็โจนจากม้าลงไปซุ่มอยู่ในสระ ม้าก็หลีกลัดแอบอยู่ริมทาง เตงก๋งยงคีกับทหารทั้งปวงตามมามิได้สังเกตรีบขับม้าพ้นไป ฝ่ายฮั่นอ๋องเห็นทหารฌ้อปาอ๋องลับตัวแล้ว จึงขึ้นมาจากสระเที่ยวหาม้าพบม้ากินหญ้าอยู่ริมเนินเขา พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ขึ้นม้ารีบเดินมาตามทางน้อยข้างทิศใต้เป็นเวลาค่ำพอได้ยินเสียงสุนัขหอนอยู่ข้างหน้า ก็ขับม้าไปทางประมาณสิบห้าเส้นเศษ แลเห็นแสงไฟอยู่ในบ้านมีความยินดีนัก จึงตรงเข้าไปพบเรือนๆ หนึ่งประตูปิดอยู่ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงเอามือเคาะบานประตู เซ็กก๋งเจ้าของเรือนได้ยินออกมาเปิดประตู เห็นคนขี่ม้าใส่เสื้อแพรแดงแลเกราะทองคำ สำคัญว่าเป็นเชื้อกษัตริย์ จึงเชิญขึ้นไปบนเรือนให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ท่านมีเหตุสิ่งใดจึงมาถึงบ้านข้าพเจ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงบอกว่า เราชื่อฮั่นอ๋องอยู่เมืองโปต๋ง ยกกองทัพมาตีเมืองแพเสีย เสียทีแก่ฌ้อปาอ๋องทหารแตกกระจัดกระจายไปสิ้นจึงพลัดมาแต่ผู้เดียว ซึ่งได้พบท่านเรายินดีนัก จะขออาศัยนอนอยู่สักคืนหนึ่ง เซ็กก๋งครั้นแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องก็คุกเข่าลงคำนับ จึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินคนออกชื่อสรรเสริญไต้อ๋องมาช้านานแล้ว ซึ่งเสด็จมาถึงเรือนนี้ก็เป็นบุญของข้าพเจ้านัก เซ็กก๋งก็แต่งโต๊ะยกมาถวายรินสุราให้เสวย พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงถามว่า ท่านผู้เฒ่านี้ชื่อใด เซ็กก๋งจึงบอกว่า ข้าพเจ้านี้ชื่อเซ็กก๋ง บ้านที่อยู่นี้ชื่อเซ็กแก คนอยู่ด้วยกันในบ้านนี้สิบหกสิบเจ็ดครัว สมัครพรรคพวกข้าพเจ้าเจ็ดครัว แต่อยู่ที่นี่ถึงห้าชั่วคนแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงคิดว่าเซ็กก๋งมีคุณครั้งนี้เป็นอันมาก จำจะสนองคุณให้ถึงขนาด ครั้นจะเอาตัวเซ็กก๋งไปเลี้ยงให้มียศศักดิ์เซ็กก๋งก็เป็นคนชราจึงถามว่า บุตรชายท่านมีบ้างหรือหาไม่ เซ็กก๋ง จึงบอกว่า บุตรชายไม่มีมีแต่บุตรหญิงอยู่คนหนึ่งชื่อเซ็กซี บุตรข้าพเจ้าคนนี้เมื่อน้อยนั้นตอฮูซึ่งเป็นหมอทายลักษณะทายไว้ว่าจะมีบุญ ซึ่งไต้อ๋องมาถึงเรือนข้าพเจ้าๆ ไม่มีสิ่งใดจะถวาย จะยกเซ็กซีให้เป็นข้าใช้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่า แต่ท่านต้อนรับทำคุณเพียงนี้ก็ขอบใจนักหนาอยู่แล้ว เรานับท่านว่าเหมือนญาติซึ่งจะยกบุตรให้นั้นไม่ควรจะรับไว้ เซ็กก๋งอ้อนวอนว่า ข้าพเจ้าเป็นคนชราแล้ว ถ้าหาบุญไม่บุตรข้าพเจ้าจะไม่มีที่พึ่ง จงกรุณารับเอาบุตรข้าพเจ้าไว้พอให้มืชื่อในแผ่นดิน แล้วเซ็กก๋งก็เรียกเซ็กซีให้ออกมาคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นนางเซ็กซีรูปงามต้องลักษณะก็มีพระทัยรัก จึงคิดว่าถ้าจะมิรับนางเซ็กซีไว้เซ็กก๋งก็จะเสียใจ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่าแก่เซ็กก๋งว่า ท่านหมายจะเอาเราเป็นที่พึ่งก็ตามใจ ถ้าเราไปตั้งมั่นลงเมื่อใด จึงจะให้มารับบุตรท่าน เซ็กก๋งก็ให้นางเซ็กซีอยู่ปรนนิบัติพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ อยู่คืนหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าฮั่นอ๋องก็ลาเซ็กก๋งๆ จึงว่า ขอให้ไต้อ๋องจงพักอยู่สักสองสามคืน พอม้ามีกำลังจึงค่อยไป พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า จะช้าอยู่ไม่ได้ทหารในกองทัพ แตกกระจัดกระจาย จะรีบไปรวบรวมทหารให้เป็นหมวดกองไว้ก่อน แล้วแก้แพรรัดพระองค์ออก ส่งให้เซ็กก๋งเป็นสำคัญ เซ็กก๋งมีความยินดีนัก พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ขึ้นม้ารีบไปตามทางใหญ่ประมาณยี่สิบเส้นเศษ แลเห็นผงคลีฟุ้งขึ้น พระเจ้าฮั่นอ๋องคิดว่าทหารฌ้อปาอ๋องตามมากลัวจะพบ จึงชักม้าเข้าไปซุ่มอยู่ ครั้นเห็นแฮเฮาหยินพาทหารเดนมาใกล้ตีพระทัยนัก จึงตรัสทักแฮเฮาหยิน
ฝ่ายแฮเฮาหยินครั้นได้ยินเสียง แลไปเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ดีใจ จึงชวนทหารทั้งปวงลงจากม้าพาราชบุตรสององค์เข้าไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงถามว่าท่านทำประการใดจึงฝ่าออกมาจากเมืองแพเสียได้ แฮเฮาหยินจึงทูลว่า เมื่อขณะทัพแตกมานั้น สุมาหืนตั้งอี้ออกไปเปิดประตูเมืองรับฌ้อปาอ๋องให้เข้าเมือง แล้วทหารฌ้อปาอ๋องเข้าล้อมจับบิดากับนางหงวนฮองเฮา ข้าพเจ้าเข้ารบชิงเอาถึงสามครั้งตัวผู้เดียวเหลือกำลังชิงมิได้ จึงรีบหนีออกทางประตูทิศใต้ พอพบทหารฌ้อปาอ๋องจับราชบุตรไต้อ๋องไว้ข้าพเจ้าฆ่าทหารฌ้อปาอ๋องเสีย แล้วชิงเอาราชบุตรได้ก็พารีบมาตามทางน้อย พบทหารที่แตกกระจัดกระจายอยู่ตามทางน้อย ข้าพเจ้าเก็บรวบรวมมาได้ประมาณพันเศษ พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งความว่าทหารฌ้อปาอ๋องจับบิดากับนางหงวนฮองเฮาได้น้ำพระเนตรตก จึงว่าเมื่อ มิได้พระบิดากับนางหงวนฮองเฮาได้แต่บุตรทังสองมานี เราก็ยังหาคลายความทุกข์ไม่แฮเฮาหยินจึงว่า ซึ่งได้พระราชบุตรมาข้าพเจ้ายินดีมากนัก ด้วยจะได้สืบวงศ์ไปเบื้องหน้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงเรียกบุตรทั้งสองเข้ามาใกล้แล้วว่า ซึ่งแฮเฮาหยินมิได้คิดชีวิตรบฝ่าทหารฌ้อปาอ๋องชิงเจ้ามาได้ คุณของแฮเฮาหยินอยู่กับเจ้าทั้งสองมากนัก ถ้าเจ้าได้ดีจงสนองคุณแฮเฮาหยินให้ถึงขนาด บุตรทั้งสองได้ฟังก็ถอยออกมาคำนับแฮเฮาหยิน พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ขึ้นม้าพาบุตรแลทหารข้ามแม่น้ำปักโห ไปตั้งค่ายอยู่ฝั่งตะวันออก ให้ลาดตระเวนนั่งทางคอยกองทัพ
ฝ่ายตันแผงแตกทัพหนีมา รวบรวมทหารได้เดินมาตามทาง ฝ่ายเตียวเหลียงอยู่ ณ เมืองหัน คิดถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องกลัวจะเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋อง จึงคิดกับกีสิน จัดทหารได้สามหมื่นเศษยกจากเมืองหันรีบตามไปใกล้แม่น้ำปักโห พอพบตันแผงเข้าก็พากันมาจะไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง
ฝ่ายกองตระเวนนั่งทางคอยเหตุ เห็นกองทัพยกมาเป็นอันมาก จึงรีบเข้ามาแจ้งว่ากองทัพยกตามมาอีก พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่า เห็นจะเป็นพวกเรามั่นคง ท่านทั้งปวงอย่าตกใจเลย พระเจ้าฮั่นอ๋องว่าแล้วถือกระบี่เดินออกไปยืนอยู่ ครั้นกองทัพใกล้เข้ามาแลไปเห็นธงสำหรับทัพสองคัน จารึกชื่อตันแผงคันหนึ่ง ชื่อเตียวเหลียงคันหนึ่ง มีความยินดี
ฝ่ายเตียวเหลียงกับตันแผงก็เข้าไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงว่า ซึ่งเราได้ความอัปยศแก่ฌ้อปาอ๋องครั้งนี้ เพราะไม่ฟังคำท่านห้าม ตั้งให้งุยป่าเป็นแม่ทัพ ทหารเราจึงเสียเป็นอันมาก เตียวเหลียงจึงว่า ซึ่งเสียทีแตกครั้งเดียวอย่าเสียพระทัยเลย ข้าพเจ้าจะคิดแก้แค้นฌ้อปาอ๋องให้จงได้ แต่จะตั้งอยู่แม่นํ้าปักโหนี้ใกล้เมืองแพเสียนัก เกลือกทัพฌ้อปาอ๋องจะยกตามมา ทหารเราก็ยังอิดโรยอยู่จะเสียทีแก่ข้าศึก ขอเชิญไปตั้งมั่น ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงจะได้คิดการกับฮั่นสินกลับมาทำศึกด้วยฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ถอยทัพมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายหันยิดฮิวซึ่งอยู่รักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยงนั้น แจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาก็พาขุนนางออกไปรับเชิญเสด็จเข้าเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพมาถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงแล้วจัดทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ อยู่ประมาณสามวัน ห้วนโก้ย จิวพุน อ๋องหลิน กับทหารพันเศษก็มาถึง
ฝ่ายทหารทั้งปวงซึ่งแตกกระจัดกระจายอยู่นั้น แจ้งว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงก็รีบมาถึงเนืองๆ
ฝ่ายงุยป่าขณะเมื่อแตกหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป ได้ความอัปยศแก่ทหารนักมิได้มาตามพระเจ้าฮั่นอ๋อง ให้แต่คนเอาตรามาคืน แล้วพาสมัครพรรคพวกไปเมืองเปงเอี๋ยงตั้งแข็งเมืองอยู่
ฝ่ายเตงก๋งยงคีทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ไปตามไม่ได้ตัวฮั่นอ๋องแล้วพาทหารกลับมาเมืองแพเสีย เข้าไปทูลความทุกประการ ฟัมแจ้งได้ยินดังนั้นจึงว่า ซึ่งฮั่นอ๋องเสียทีครั้งนี้เพราะเชื่องุยป่า ไต้อ๋องจึงมีชัยชนะโดยง่าย แต่ฮั่นสินนั้นยังหาได้ทำศึกกับไต้อ๋องไม่นานไปเห็นฮั่นอ๋องจะให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพอันมั่นคง ถ้าฮั่นสินยกมาขอไต้อ๋องอย่าได้ประมาท พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็หัวเราะ แล้วว่าฮั่นสิ้นนั้นแต่ก่อนทำราชการอยู่กับเราดีแลซั่วก็ย่อมรู้ ถ้าฮั่นสินมีสติปัญญาจริงฮั่นอ๋องจะไม่ให้เป็นแม่ทัพยกมาหรือ ฟัมแจ้งได้ยินพระเจ้าฌ้อปาอ๋องประมาทฮั่นสินก็เสียใจนั่งนิ่งอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดแค้นฮั่นอ๋องนัก จึงสั่งให้หาตัวไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮามา แล้วว่าแก่ไทก๋ง เราตั้งบุตรของตัวให้ครองเมืองโปต๋ง มีเมืองขึ้นเป็นอันมาก ส่วยสาอากรก็มอบให้สิ้น ยังไม่คิดถึงคุณเรากลับ ทรยศยกมาตีเมืองแพเสีย ลูกท่านทำทั้งนี้โทษใหญ่หลวงนัก ถ้าจะทำตามธรรมเนียมก็ตายถึงเก้าชั่วโคตร แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็สั่งให้เอาไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาไปฆ่าเสีย ฟัมแจ้งได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงทูลว่า ซึ่งจะให้ฆ่าไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาเสียนั้นหาควรไม่ ฮั่นอ๋องรู้ว่าฆ่าบิดาแลภรรยาเสียแล้วก็จะมีพยาบาทมาก จะตั้งหน้าทำศึกกับไต้อ๋องไปฝ่ายเดียว ถ้าเลี้ยงไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาไว้ ฮั่นอ๋องก็จะเป็นกังวลพะว้าพะวังอยู่ ถึงจะทำศึกก็หาเต็มมือไม่ ประการหนึ่งถ้าเราเสียทีแก่ฮั่นอ๋องจะได้เอาไทก๋งไว้แก้มือเมื่ออับจน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบ ให้ทหารคุมไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาไว้จึงสั่งหงอจูกี๋ให้อยู่รักษาเมือง แล้วรีบยกทัพหลวงออกจากเมืองไปตีเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ๋อ๋องครั้นแจ้งว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีชัยชนะแก่ฮั่นอ๋องก็ยิ่งเกรงกลัวนักครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกไปยังทางประมาณสามวันจะถึงเมืองเจ๋ เจ๋อ๋องก็ออกมาอ่อนน้อมคำนับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยอมเป็นเมืองขึ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เลิกทัพกลับมาเมืองแพเสียแต่คิดแค้นหยินโป้ว่าไปรบกับอ๋องหลินเสียทีมา แล้วลาไปอยู่เมืองกี๋วกั๋ง ครั้นไปตีเมืองเจ๋หยินโป้ก็บอกป่วย เมื่อฮั่นอ๋องยกมาตีเมืองแพเสียเล่าหยินโป้ก็มิได้มาช่วย แพอวดเล่าก็ไปเข้ากับฮั่นอ๋อง บัดนี้ตั้งซ่องสุมผู้คนอยู่ ณ เมืองไตเหลียง เห็นจะเป็นเสี้ยนศัตรู ตรัสแล้วให้คนใช้ถือหนังสือไปหาตัวหยินโป้ แล้วสั่งลองโจให้ยกทัพไปจับตัวแพอวดมาฆ่าเสีย
ฝ่ายลองโจก็คำนับลาพาทหารไปถึงเมืองไตเหลียง ให้ทหารเข้าล้อมเมืองปีนกำแพงหักเอาเมือง ฝ่ายแพอวดก็ให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงต่อสู้เป็นสามารถ กองทัพลองโจปีนกำแพงถึงสามครั้งหักเอาเมืองไม่ได้ ขัดเสบียงอาหารก็ล่าทัพกลับไปเมืองแพเสีย
ฝ่ายแพอวดครั้นลองโจไปตีเมืองมิได้ มีนํ้าใจโกรธฌ้อปาอ๋อง ก็ยกไปเที่ยวตีบ้านเล็กเมืองน้อยได้สิบเจ็ดเมือง

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง รวบรวมทหารได้เป็นอันมาก จึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า ทหารในกองทัพก็พร้อมมูลแล้ว แต่ยังไม่เห็นผู้ใดจะเป็นแม่ทัพใหญ่ได้ ฮั่นสินเล่าแต่คืนเอาตราสำหรับแม่ทัพมาก็มิได้ข่าวประการใดเลย เมื่อเราเสียทีฌ้อปาอ๋องนั้นฮั่นสินก็ไม่มาช่วย ครั้นจะให้ไปหาตัวมาดูประหนึ่งของ้อคิดละอายนัก สืบไปเมื่อหน้าฮั่นสินจะประมาทเรา คิดประการใดจึงจะได้ฮั่นสินมา เตียวเหลียงจึงว่า ซึ่งจะให้ฮั่นสินมาเป็นแม่ทัพนั้นไว้พนักงานข้าพเจ้า แต่คิดว่าถ้าได้ตัวหยินโป้กับแพอวดมาช่วยฮั่นสินทำการศึกเห็นจะเอาชนะได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่า หยินโป้เข้าทำราชการอยู่กับฌ้อปาอ๋อง จะคิดประการใดจึงจะได้ตัวมา เตียวเหลียงจึงว่า ฌ้อปาอ๋องกับหยินโป้ก็หมางใจกัน แต่ครั้งหยินโป้เสียทีกับอ๋องหลิน ซึ่งหยินโป้ไปอยู่เมืองกี๋วกั๋งนั้น เห็นจะคิดเอาใจออกห่างจากฌ้อปาอ๋องเป็นมั่นคง ถ้าแต่งคนมีสติปัญญาไปเกลี้ยกล่อม ก็เห็นหยินโป้จะยอมมาอยู่ทำราชการด้วย ซุยโหจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะขอไปเกลี้ยกล่อมหยินโป้มาให้จงได้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีความยินดีนัก จึงว่าถ้าไปได้ตัวหยินโป้มาเราจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด ซุยโหคำนับลาออกมาจัดคนได้สิบคน ออกจากเมืองเอ๊กเอี๋ยงไป ณ เมืองกี๋วกั๋ง ครั้นถึงจึงบอกนายประตูว่า เราชื่อซุยโหจะเข้าไปคำนับหยินโป้ นายประตูเอาเนื้อความไปบอกหยินโป้ๆ แจ้งดังนั้นจึงพูดแก่หุยเซี้ยซึ่งเป็นที่ปรึกษาว่า ซึ่งซุยโหมาหาเรานี้จะมีเหตุประการใด หุยเซี้ยจึงว่า ซุยโหมานี้เห็นฮั่นอ๋องจะใช้มาเกลี้ยกล่อมท่านเป็นมั่นคง ซึ่งท่านจะยอมไปทำราชการด้วยฮั่นอ๋องก็ดีอยู่แล้ว แต่ว่าท่านทำเป็นบิดพลิ้วไว้ก่อนนานไปฮั่นอ๋องจึงจะไม่ดูหมิ่นท่าน หยินโป้เห็นชอบจึงให้คนไปบอกแก่ซุยโหว่า หยินโป้ป่วยอยู่ให้ซุยโหอยู่ท่าสักสองสามวันก่อน ซุยโหได้แจ้งดังนั้นจึงคิดว่าหยินโป้บิดพลิ้วทั้งนี้เห็นจะเป็นความคิดหุยเซี้ย จำจะไปพูดจากับหุยเซี้ยก่อนจึงจะได้เข้าหาหยินโป้ คิด แล้วก็ไป ณ บ้านหุยเซี้ย ครั้นหุยเซี้ยกลับไปจากหยินโป้พบซุยโหเข้าที่ประตูบ้านหุยเซียก็พาซุยโหเข้าไปนั่งในตึกแล้วจึงถามว่า ซึ่งท่านจะมาหาหยินโป้นั้นด้วยธุระอันใด ซุยโหจึงว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋อง ถอยทัพมาตั้งอยู่ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงบรรดาขุนนางแลที่ปรึกษาต่างคนก็ลาไปเยี่ยมญาติพี่น้อง ข้าพเจ้าก็ลามาจะไปบ้าน ณ เมืองลกอั๋นครั้นถึงเมืองกี๋วกั๋งรู้ว่าหยินโป้มียศฐาศักดิ์ ไพร่บ้านพลเมืองก็นับถือ มีคำสรรเสริญว่าหยินโป้จะเป็นที่พี่งได้ ข้าพเจ้าก็หมายจะฝากตัวพอรู้จัก จะได้มีธุระประการใดหามิได้ บัดนี้เห็นหยินโป้จะสงสัยข้าพเจ้าว่ามาแต่พระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงแกล้งบิดพลิ้วเสียไม่ให้ไปคำนับครั้นจะไปเสียเล่าก็จะไม่สิ้นสงสัย ข้าพเจ้าจึงมาหาท่านหวังจะสั่งความ ทั้งนี้ให้ช่วยแจ้งแกหยินโป้ แล้วข้าพเจ้าจะลาไปบ้าน แต่ข้อซึ่งมิได้พบหยินโป้นั้นเสียใจนัก ด้วยหยินโป้เป็นถึงกี๋วกั๋งอ๋องมีหัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก เกียรติยศก็ปรากฏทั่วไปทุกหัวเมือง คนทั้งปวงก็ยำเกรง แลประเพณีผู้ซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้นควรจะทำน้ำใจกว้างขวางมิได้ถือยศ ผู้ใดจะไปมาหาพูดจาง่าย แล้วก็ย่อมจัดคนที่มีสติปัญญากล้าหาญไว้เป็นที่ปรึกษาในการศึก จึงจะมีคนรักมาอยู่ด้วย ซึ่งหยินโป้ทำทั้งนี้เห็นผิดกับผู้ซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่ ตัวท่านก็มีสติปัญญาเป็นที่ปรึกษา ควรที่จะทำนุบำรุงหยินโป้ให้ลือเกียรติยศไว้ในแผ่นดินจึงจะชอบหรือท่านเห็นดีด้วยจึงไม่เตือนสติหยินโป้ หุยเซี้ยได้ฟังซุยโหชักธรรมเนียมมาดังนั้นก็สะดุ้งตกใจตั้งตัวมิตรง แล้วว่าท่านอย่าเพิ่งน้อยใจเลย จงงดอยู่สักคืนหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าจะพาเข้าไปพบกับหยินโป้จงได้ แล้วหุยเซี้ยก็เชิญซุยโหกินโต๊ะเสพสุรา ซุยโหจึงว่า ข้าพเจ้าเสพสุราไม่ได้ แล้วซุยโหก็ลาหุยเซี้ยไปอยู่ ณ กงก๋วน
ครั้นเวลารุ่งเช้าหุยเซี้ยจึงเข้าไปหาหยินโป้ แจ้งเนื้อความซึ่งพูดกับซุยโหทุกประการ หยินโป้มีความยินดีนักจึงให้คนใช้ไปเชิญซุยโหเข้ามา หยินโป้จึงถามว่า ท่านสิทำราชการอยู่ด้วยฮั่นอ๋อง การในกองทัพฮั่นอ๋องก็แจ้งอยู่แก่ใจท่านสิ้น เมื่อฮั่นอ๋องยกมารบกับฌ้อปาอ๋องที่แม่นํ้าโปจุย เหตุใดจึงมิเอาฮั่นสินเป็นแม่ทัพจนเสียทีแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แลซึ่งฮั่นอ๋องถอยทัพไปตั้งอยู่ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงนั้นยังจะคิดประการใดอยู่บ้าง ซุยโหจึงบอกว่า เมื่อฮั่นอ๋องจะยกทัพไปรบกับฌ้อปาอ๋อง ให้มีหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงว่า ฌ้อปาอ๋องเป็นคนทรยศฆ่าพระเจ้างี่เต้เสียตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ ฮั่นอ๋องคิดถึงคุณพระเจ้างี่เต้จะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง ผู้ใดจะสนองคุณพระเจ้างี่เต้ ก็ให้ยกกองทัพมาช่วยหัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งในหนังสือนั้น ก็ยกกองทัพมาบรรจบฮั่นอ๋องเป็นอันมาก ฮั่นอ๋องเห็นพอจะทำศึกได้อยู่แล้ว จึงให้ฮั่นสินอยู่รักษาเมืองสามจีนไว้เป็นที่มั่น ฮั่นอ๋องกับหัวเมืองทั้งปวงจึงยกมาตีได้เมืองแพเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองดังนั้น จึงแต่งหนังสือลับใช้คนลอบไปให้แก่หัวเมืองทั้งปวงว่า พระเจ้างี่เต้นั้นฌ้อปาอ๋องมิได้ฆ่า หยินโป้ฆ่าเสียเองอย่าได้สงสัยฌ้อปาอ๋องเลย หัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งในหนังสือฌ้อปาอ๋องแล้วก็ไม่เป็นใจที่จะช่วยฮั่นอ๋องรบ ต่างคนก็คิดแค้นท่านนัก ฮั่นอ๋องจึงเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋อง บัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่า เมืองเจ๋ เมืองเหลียง เมืองเอี๋ยน เมืองเตียว ทั้งสี่หัวเมืองเตรียมกองทัพอยู่ จะยกมารบกับท่าน ๆ จงระวังตัวให้จงหนัก
หยินโป้ได้ฟังกลับแค้นฌ้อปาอ๋อง ลุกขึ้นยืนชี้มือไปข้างตะวันออกด่าฌ้อปาอ๋องเป็นข้อหยาบช้า แล้วว่าห้างอี๋ใช้เราไปฆ่าพระเจ้างี่เต้ เราเป็นคนใช้จึงทำตามกลับว่าเราฆ่าเสียเอง ถือตัวว่าเป็นคนดี ครั้งก่อนให้ไปฆ่าจูหยินเสีย แล้วให้ไปขุดศพจี๋นซีฮองเต้ใช้เราไปทำการที่ชั่วถึงสามครั้ง เราทำการทั้งนี้เพราะขัดอาญาห้างอี๋ไม่ได้ ทุกวันนี้คิดน่าเสียใจนัก ยังกลับเอาความชั่วมาใส่อีกเล่า คนทั้งปวงมิได้แจ้งความจะหลงโกรธ ความชั่วจะติดตัวเราอยู่ ถึงจะเอาน้ำทั้งท้องมหาสมุทรมาล้างก็ไม่สิ้นมลทิน ซุยโหจึงทำเป็นห้ามหยินโป้ว่าท่านอย่าเพิ่งวู่วามก่อน ถ้าฌ้อปาอ๋องรู้ไปก็จะมีความโกรธ ตัวท่านยังอยู่ในเงื้อมมือฌ้อปาอ๋อง หยินโป้จึงถามซุยโหว่า เมื่อคนสงสัยเราทั้งแผ่นดินฉะนี้จะคิดประการใดจึงจะให้ความจริงของเราปรากฏแก่คนทั้งปวงได้ ซุยโหจึงตอบว่าซึ่งท่านจะแก้สงสัยนั้นง่ายนัก แต่ทว่าท่านยังอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องเมื่อใด ความชั่วก็ยังจะลือไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ ถ้าท่านได้ไปอยู่กับฮั่นอ๋อง ยกทัพไปทำศึกกับฌ้อปาอ๋อง ท่านได้ร้องประกาศในกลางทัพว่าฌ้อปาอ๋องสั่งให้ฆ่าพระเจ้างี่เต้ ท่านเป็นทหารจึงต้องทำตาม มิได้ไปฆ่าพระเจ้างี่เต้แต่ตามอำเภอใจ หัวเมืองทั้งปวงได้ยินและเห็นฝีมือท่านทำศึกโดยสุจริต ไม่คิดกลัวฌ้อปาอ๋องแล้วเมื่อใดก็จะสิ้นสงสัยท่าน
ประการหนึ่งฮั่นอ๋องตรองไว้ว่า จะรักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยงไว้ให้สามารถ แล้วจะแต่งกองทัพไปซุ่มไว้ให้หลายตำบล แม้นฌ้อปาอ๋องยกมาตั้งประชิดจะคิดรบโดยอุบายเอาชัยชนะให้จงได้ จึงจะตามซ้ำเติมให้ถึงเมืองแพเสีย ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าฮั่นอ๋องจะมีกำลังมากขึ้นทุกวัน อันฌ้อปาอ๋องตั้งแต่จะถอยกำลังลง ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ท่านก็มีสติปัญญาจงตรึกตรองดูให้สมควร หยินโป้ได้ฟังจึงเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกซุยโหว่า เรากับฌ้อปาอ๋องเคืองกันอยู่ช้านานแล้ว คิดว่าจะไปทำราชการอยู่กับฮั่นอ๋อง ซึ่งท่านมาหาเราครั้งนี้เรามีความยินดีนัก จงช่วยพาเราไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องด้วย ขณะนั้นนายประตูเข้ามาบอกหยินโป้ว่า มีผู้ถือหนังสือมาแต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง หยินโป้ก็ให้หาผู้ถือหนังสือเข้ามา คนใช้ฌ้อปาอ๋องคำนับแล้วจึงเอาหนังสือส่งให้หยินโป้ ๆ จึงอ่านดูได้ความว่า ซึ่งเราตั้งหยินโป้ให้เป็นเจ้าเมืองกี๋วกั๋งจะให้ฝึกหัดทแกล้วทหารไว้ให้พร้อม มีราชการศึกมาจะได้ช่วยกันรบ หยินโป้ก็ไม่มีน้ำใจสามิภักดิ์ต่อเรา เมื่อเราจะยกไปตีเมืองเจ๋ก็แกล้งบอกป่วยเสีย ครั้งฮั่นอ๋องยกทัพมาตีเมืองแพเสียก็ไม่ช่วย ซึ่งหยินโป้ทำการทั้งนี้หมายว่าฝีมือกล้าแข็ง จะสู้รบได้ก็ให้ตั้งแข็งเมืองไว้ เราจะยกไปตี ถ้ารู้ว่าตัวทำการผิดก็ให้เร่งยกกองทัพมากำจัดฮั่นอ๋อง หยินโป้ดูหนังสือนิ่งตรองอยู่มิได้ว่าประการใด ซุยโหจึงว่าแก่ผู้ถือหนังสือมาว่า หยินโป้ไปสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว ที่ไหนจะไปช่วยฌ้อปาอ๋องเล่า ผู้ถือหนังสือจึงถามซุยโหว่าท่านนี้ชื่อใดมาแต่ไหน ซุยโหจึงตอบว่าเราชื่อซุยโหอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ ให้มานัดหยินโป้จะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง แล้วซุยโหจึงว่าแก่หยินโป้ว่าฌ้อปาอ๋องให้หาตัวท่านไปจะฆ่าเสีย หมายจะปิดปากคนทั้งแผ่นดิน เมื่อท่านหาชีวิตไม่แล้วผู้ใดจะมีคำเถียงฌ้อปาอ๋องเล่า ท่านจงฆ่าผู้ถือหนังสือเสียให้ปรากฏแก่คนทั้งปวงว่าท่านเป็นพวกพระเจ้าฮั่นอ๋อง หยินโป้เห็นชอบจึงชักกระบี่ออกตัดศีรษะผู้ถือหนังสือเสียแล้วฉีกหนังสือทิ้งลงไว้ จึงสั่งให้หุยเซี้ยอยู่รักษาเมืองกี๋วกั๋ง หยินโป้เรียกคนสนิทยี่สิบคนขึ้นม้ามากับซุยโห ครั้นถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงซุยโหก็พาหยินโป้เข้าไปนั่งอยู่ภายนอก ซุยโหจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามซึ่งพูดกับหยินโป้ทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงคิดว่าหยินโป้คนนี้เป็นคนมีฝีมืออยู่ในฌ้อปาอ๋อง ครั้งนี้เห็นจะแค้นเคืองกันเป็นข้อใหญ่ แล้วซ้ำฆ่าคนใช้ฌ้อปาอ๋องเสียจึงหันมาหาเรา ครั้นจะต้อนรับโดยเร็วดูประหนึ่งจะพึ่งมือหยินโป้ เราจะดูใจหยินโป้ก่อน จึงสั่งให้ซุยโหไปชวนหยินโป้เข้ามา ครั้นหยินโป้เจ้ามาถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องทำเป็นเมาสุราไม่ปราศรัยกับหยินโป้ๆ ดูกิริยาฮั่นอ๋องประหลาด จึงคิดว่าชะรอยจะถือยศศักดิ์ จึงมิได้ถามประการใด น้อยใจนักจึงชวนซุยโหมาภายนอกแล้วว่า เมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นเจ้านั้นให้ฮั่นอ๋องกับเราไปครองเมืองเหมือนกัน ไม่ควรจะดูหมิ่นให้เราได้ความอาย ซึ่งท่านไปล่อลวงให้เราหลงกลมาได้ความอายครั้งนี้ จะใคร่เชือดคอตายเสียไม่อยู่ให้คนเห็นหน้าสืบไป ซุยโหจึงว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธ เวลานี้พระเจ้าฮั่นอ๋องกำลังเมาสุราอยู่ ด้วยจะเลี้ยงโต๊ะขุนนาง ท่านจงงดท่าครู่หนึ่งก่อน ครั้นเวลาเที่ยงซุยโหก็พาหยินโป้เข้ามาที่เฝ้า พอพบเตียวเหลียงตันแผงต่างคนคำนับกัน เตียวเหลียงกับตันแผงจึงเชิญหยินโป้ให้นั่งที่สมควร เจ้าพนักงานก็ยกโต๊ะเสวยแลโต๊ะขุนนางเจ้ามาตั้ง จัดแจงการพร้อม หยินโป้ดูโต๊ะแลเครื่องใช้ของฮั่นอ๋องกับขุนนางก็เหมือนกัน จึงคิดว่าฮั่นอ๋องรักขุนนางแลทหารเหมือนคำคนสรรเสริญมีความยินดีนัก พอพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จมาที่ว่าราชการ หยินโป้แลขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยคำนับพร้อมกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงปราศรัยด้วยหยินโป้ว่า เราคิดถึงท่านจึงให้ซุยโหไปหาท่าน ซื่งท่านมาหาเรามีความยินดีนัก เชิญกินโต๊ะแลเสพสุราให้สำราญ แล้วสั่งเจ้าพนักงานให้ประโคมเครื่องขึ้นพร้อมกัน หยินโป้กับขุนนางทั้งปวงกินโต๊ะแล้วเสพสุราพูดจากันด้วยการศึก ดูหน้ารื่นเริงทุกตัวคน ครั้นแล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งชาวคลังให้จัดเครื่องอุปโภคบริโภคสำหรับผู้ครองเมืองมาพระราชทานให้หยินโป้ๆ ได้สิ่งของมีความยินดีนัก ใช้คนไปรวบรวมทหารเมืองกี๋วกั๋งทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องแต่งคนใช้ให้ถือหนังสือไปถึงแพอวดว่า ฌ้อปาอ๋องจะยกมาตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง เห็นจะส่งลำเลียงกันมาทางบก ให้แพอวดก้าวสกัดตัดเสบียงอย่าให้ส่งกันได้ แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องเกณฑ์คนในเมืองเอ๊กเอี๋ยงหมื่นหนึ่งไปรักษาเมืองเซงโต๋
ฝ่ายบ่าวผู้ถือหนังสือฌ้อปาอ๋องซึ่งหยินโป้ฆ่าเสียนั้น ก็รีบนำเอาเนื้อความไปแจ้งแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า หยินโป้ฆ่าตัวนายผู้ถือหนังสือเสียแล้ว บัดนี้ไปเข้าด้วยฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้เตรียมทัพจะยกไปตีเมืองกี๋วกั๋งแล้วว่าถ้าไม่ตัดศีรษะหยินโป้ได้ก็ไม่กลับมาเมืองแพเสีย ฟัมแจ้งจึงว่าซึ่งจะยกทัพไปตีหยินโป้นั้นป่วยการทหาร อันศึกฮั่นอ๋องกับฮั่นสินนี้เป็นการใหญ่ ข้าพเจ้าคิดจะจัดแจงทหารในเมืองนอกเมือง เกณฑ์กองทัพหัวเมืองมาบรรจบไว้ให้พร้อม แม้นฮั่นสินยกมาจะได้สู้รบเต็มมือรักษาเมืองแพเสียไว้ ถ้าข้าศึกเสียทีถอยไป ก็จะตามซ้ำเติมไปฆ่าฮั่นอ๋องกับฮั่นสินเสีย จะได้ตั้งเมืองหํ้าเอี๋ยงเป็นเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงก็จะอยู่ในอำนาจสิ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบจึงสั่งให้เกณฑ์กองทัพหัวเมืองมาเตรียมไว้ แล้วซ้อมหัดทแกล้วทหารให้สัดทัดในการรบ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสแก่เตียวเหลียงว่า หยินโป้มาอยู่กับเราแล้ว ซึ่งท่านจะคิดให้ฮั่นสินมานั้นจะทำประการใด เตียวเหลียงจึงทูลว่าข้อนั้นอย่าวิตกเลย พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะลาไปเมืองหํ้าเอี๋ยงคิดการกับเสียวโหจะพาฮั่นสินมาให้จงได้ ครั้นรุ่งเช้าเตียวเหลียงลาพระเจ้าฮั่นอ๋องออกจากเมืองเอ๊กเอี๋ยงไปใกล้เมืองหํ้าเอี๋ยง
ฝ่ายเสียวโหแจ้งว่าเตียวเหลียงมา ก็ออกไปรับเข้ามาในตึกให้นั่งเสมอกันเชิญให้กินโต๊ะเสพสุรา เตียวเหลียงจึงถามว่าฮั่นสินมาอยู่เมืองสามจีนได้พูดจาประการใดบ้างเสียวโหจึงบอกว่าเมื่อฮั่นสินมานั้นบอกว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องใจเบาหาเชื่อตัวไม่ ว่าแล้วก็ทอดใจใหญ่ดูอาการประหนึ่งว่าจะเสียใจนัก ครั้นนานมาฮั่นสินรู้ข่าวว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋อง ได้ยินข่าวว่าปิดประตูบ้านเสีย ใครไปหาก็ไม่พบ แต่ข้าพเจ้าไปหาสามครั้งก็ไม่เห็นหน้า ซึ่งท่านมานี้ที่ไหนจะได้พบตัว เห็นว่าฮั่นสินทำการครั้งนี้หมายจะให้พระเจ้าฮั่นอ๋องมาหา ซึ่งเราจะนิ่งให้พระเจ้าฮั่นอ๋องมาหานั้นหาควรไม่ ท่านจะคิดประการใด จะให้ฮั่นสินหายทิฐิมานะคืนเข้าทำราชการกับพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ เตียวเหลียงจึงกระซิบบอกอุบายซึ่งจะทำแก่ฮั่นสินให้เสียวโหฟังทุกประการ เสียวโหได้ฟังถามว่าความคิดซึ่งท่านจะ ทำครั้งนี้ เห็นจะได้ตัวฮั่นสินไปเป็นแม่ทัพมั่นคง แล้วเสียวโหจึงมีหมายไปประกาศแก่หัวเมืองแลนายบ้าน บรรดาขึ้นกับเมืองหํ้าเอี๋ยงทุกตำบล เป็นใจความว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกกองทัพไปรบกับฌ้อปาอ๋องที่แม่น้ำโปจุย พระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋องเสียทหารประมาณสามสิบหมื่นเศษ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจับไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจะยอมเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง หัวเมืองทั้งปวงซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องแลฮั่นสินตีได้นั้น จะคืนให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสิ้น บัดนี้ฮั่นอ๋องให้เตียวเหลียงกับขุนนางในพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาทำบัญชีไพร่ชายหญิง ฉกรรจ์ พิการ ชรา เด็กอุ้มจูงให้สิ้น เชิงถ้าขุนนางนายบ้านนายอำเภอแจ้งหมายแล้ว ให้เร่งทำบัญชีสำมะโนครัวมาส่งกับเสียวโห ถ้าผู้ใด ปิดบังไว้จะเอาตัวเป็นโทษจงหนัก แล้วเสียวโหก็ให้จัดเสมียนที่มีฝีมือมาไว้ประมาณสองร้อยเศษสำหรับทำบัญชี แล้วจึงแต่งคนให้เที่ยวเร่งรัดทุกบ้านเรือนไม่ให้ช้าอยู่ได้
ฝ่ายนายบ้านนายอำเภอทั้งปวงแจ้งดังนั้น ก็ทำบัญชีมาส่ง ณ บ้านเสียวโห ผู้ใดยัง ไม่ได้ส่งบัญชีก็เกาะกุมเร่งรัดกันทุกเมือง ราษฎรทั้งปวงเป็นทุกข์นักซ่องสุมพูดกันว่า ถ้าคืนไปเป็นข้าฌ้อปาอ๋องแล้วที่ไหนเราทั้งปวงจะรอดชีวิต ฌ้อปาอ๋องก็จะฆ่าเสีย กิตติศัพท์นั้นแจ้งไปถึงฮั่นสินๆ จึงให้คนสนิทไปสืบในเมืองหํ้าเอี๋ยง คนใช้ฮั่นสินมาสืบได้ความไปบอกว่า เห็นฮั่นอ๋องจะยอมแก่ฌ้อปาอ๋องจริง ที่เรือนเสียวโหนั้นตั้งกองทำบัญชีกลางวันกลางคืนวุ่นวายอยู่ ฮั่นสินจึงว่าเราจะฟังดูให้แน่ เกลือกว่าจะเป็นอุบายของเตียวเหลียงมาลวงเราจะให้ไปหาฮั่นอ๋อง
ขณะนั้นพอผู้ทำบัญชีมาถึงประตูบ้านฮั่นสิน จึงบอกนายประตูว่าจะขอจำนวนคน นายประตูจึงเข้าไปบอกว่าข้าหลวงมาจะเรียกเอาบัญชีคนในบ้าน ฮั่นสินจึงใช้คนไปบอกแก่ผู้ทำบัญชีว่า ฮั่นสินเป็นแม่ทัพใหญ่ไม่เหมือนขุนนางทั้งปวง ทำไมจะมาเรียกเอาจำนวนคนด้วยเล่า คนสนิทเสียวโหจึงบอกเข้าไปว่าฮั่นอ๋องสั่งให้ทำจำนวนคนให้สิ้นเชิงถึงตัวท่านแม่ทัพก็ให้ใส่บัญชีไปด้วย ฮั่นสินจึงให้หาผู้ซึ่งมาแต่เมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นมาว่า ให้ไปทำบัญชีที่อื่นก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงมาเอาจำนวนคนที่บ้านเรา ผู้ทำบัญชีจึงว่าข้าหลวงที่มาแก่ฌ้อปาอ๋องนั้นเร่งนัก ทำจำนวนคนที่อื่นก็ได้มาสิ้นแล้ว ยังแต่ที่บ้านท่าน ขออย่าให้มีโทษแก่ข้าพเจ้าเลย ฮั่นสินเห็นคนทำบัญชีว่ามั่นคงอยู่ จึงว่าฮั่นอ๋องนี้ใจเบายอมแพ้แก่ฌ้อปาอ๋องโดยง่าย ไม่ปรึกษาหารือเราก่อน ถึงมาตรว่าจะมามิได้ก็จะให้มีหนังสือมาให้เรารู้บ้าง เดิมคิดว่าจะให้ฮั่นอ๋องง้อแต่พอให้ขุนนางแลทหารยำเกรงจะได้ใช้สอยสิทธิ์ขาด ซึ่งฮั่นอ๋องทำดังนี้เราจะนิ่งดูก็เสียดายหัวเมืองทั้งปวงนัก จำจะไปหาเสียวโหฟังดูจะคิดประการใดบ้าง ฮั่นสินคิดแล้วก็แต่งตัวใส่เสื้ออย่างดีถือกระบี่สำหรับยศ ขึ้นม้าถืออาวุธแห่ทั้งซ้ายขวาหน้าหลังเป็นอันมาก ชาวเมืองทั้งปวงเห็นฮั่นสินขี่ม้าเข้ามาในเมือง ต่างคนดีใจนัก ร้องบอกกันอื้ออึงไปว่าแม่ทัพจะไปรบฌ้อปาอ๋อง เราท่านจะได้รอดชีวิตแล้วฮั่นสินได้ยินราษฎรชาวเมืองพูดจากันดังนั้นก็เห็นว่า ฮั่นอ๋องยอมเป็นเมืองขึ้นแก่ฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้คนขี่ม้าเร็วรีบไปบอกเสียวโหว่าจะไปหา เสียวโหรู้ว่าฮั่นสินมาจึงว่าแก่เตียวเหลียงว่าฮั่นสินต้องกลท่านแล้ว เตียวเหลียงได้ฟังก็ยิ้มอยู่รู้ว่าฮั่นสินมาจะใกล้ถึง จึงเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในตึก
ฝ่ายเสียวโหนั้นก็ลงไปต้อนรับฮั่นสินถึงนอกบ้าน เชิญเข้าไปนั่งที่สมควร ฮั่นสินเห็นคนทำบัญชีอยู่เป็นอันมากก็สิ้นสงสัย ไม่นึกว่ากลเตียวเหลียง เสียวโหจึงว่าแต่ไปหาท่านหลายครั้งก็ไม่พบ มีธุระไปแห่งใด ฮั่นสินจึงว่าฮั่นอ๋องถอดเสียจากแม่ทัพได้ความอัปยศแก่คนทั้งปวง จึงไม่ได้มาหาท่าน เสียวโหตอบว่าซึ่งฮั่นอ๋องถอดท่านเสียจากแม่ทัพนั้น เพราะท่านเห็นว่าฤกษ์ยังไม่ดีจึงห้าม ฮั่นอ๋องไม่ฟังคำขืนยกไป เอาตราให้งุยป่าเป็นแม่ทัพทำศึกกับฌ้อปาอ๋องจนเสียทีทแกล้วทหารเป็นอันมากสมดังคำท่าน ท่านหาควรจะอายไม่ ชอบแต่ฮั่นอ๋องจะอายท่านเสียอีก ฮั่นสินจึงถามว่าซึ่งฮั่นอ๋องจะยอมเป็นเมืองขึ้นแก่ฌ้อปาอ๋อง ให้ทำบัญชีคนจะคืนหัวเมืองให้นั้นท่านจะเห็นประการใด เสียวโหจึงว่าบัดนี้ฌ้อปาอ๋องจับไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาไว้ได้ ฮั่นอ๋องจึงเสียใจยอมเป็นเมืองขึ้น จะใคร่ได้ไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮา ความทั้งนี้บรรดานายทหารยังหายอมไม่ จะขออาสาทำศึกต่อไป แต่ขุนนางข้างฝ่ายพลเรือนก็ยอมตามฮั่นอ๋อง จะเข้าเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง เตียวเหลียงร้อนรนนักพูดกับข้าพเจ้าว่าทำบัญชีส่งเสร็จแล้ว จะลาฮั่นอ๋องไปอยู่เมืองหันหาความสุข บัดนี้เตียวเหลียงพาขุนนางพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาทำบัญชีด้วย ข้าพเจ้าไม่รู้ที่จะทัดทานฮั่นอ๋องได้ ฮั่นสินได้ฟังเสียวโหคิดแค้นนัก จึงว่าเสียแรงเราเอาชีวิตฝ่าลูกเกาทัณฑ์ทำการศึก ได้หัวเมืองขึ้นของฌ้อปาอ๋องไว้ถึงเจ็ดส่วนแปดส่วนแล้ว พระเจ้าฮั่นอ๋องเสียทีแต่ครั้งเดียวหรือมาเป็นดังนี้ได้ ซึ่งไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาตกอยู่ในเงื้อมมือฌ้อปาอ๋องนั้น ก็เพราะพระเจ้าฮั่นอ๋องประมาทไม่คิดการให้รอบคอบ ถึงกระนั้นไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาก็ยังหาเป็นอันตรายไม่ ด้วยฟัมแจ้งมีสติปัญญาเห็นจะทัดทานฌ้อปาอ๋องไว้ ครั้งนี้เราจะอาสาทำศึกกับฌ้อปาอ๋องคืนเอาไทก๋งมาให้จงได้ อนึ่งเมืองสามจีนนั้นก็ให้ตันฮีอยู่รักษาแล้ว ท่านจงเลิกทำบัญชีเสียเถิด อย่าให้ราษฎรทั้งปวงวุ่นวายไปเลย
ฝ่ายเตียวเหลียงแอบฟังอยู่ในตึก ได้ยินคำฮั่นสินว่าดังนั้นก็ออกมาคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านจะอาสาทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคืนเอาไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮามานั้น ข้าพเจ้าเห็นฌ้อปาอ๋องมีกำลังมากกลัวจะแตกมาเหมือนเมื่อครั้งแม่น้ำโปจุย ฮั่นสินตอบว่าแต่ก่อนนั้นท่านเห็นข้าพเจ้าเป็นประการใด จึงหมายว่าจะทำศึกได้ให้เอามาตั้งเป็นแม่ทัพ ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องไปเสียทีครั้งนี้ ท่านมาดูหมิ่นข้าพเจ้าแล้วสรรเสริญฌ้อปาอ๋อง แลการซึ่งทำศึกกับฌ้อปาอ๋องไปข้างหน้า ใจข้าพเจ้าหมายว่าฌ้อปาอ๋องเหมือนลูกนกอยู่ในเงื้อมมือแม้นจะจับมาขยี้เสียเมื่อใดก็จะได้เหมือนดังใจนึก เตียวเหลียงได้ฟังดังนั้นก็แกล้งยั่วฮั่นสินให้โกรธ จึงว่าอย่าเพ่อดูหมิ่นก่อน อันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นก็ ประกอบด้วยกำลังสามประการ ประการหนึ่งมีทหารแลเมืองขึ้นเป็นอันมาก ประการหนึ่งลองโจซึ่งเป็นทหารเอกมีฝีมือยิ่งนัก ผู้ใดจะต้านทานมิได้ ประการหนึ่งฟัมแจ้งที่ปรึกษาก็มีสติปัญญาเหมือนเทพยดา ข้าพเจ้าเห็นเหตุสามประการฉะนี้จึงทัดทาน ซึ่งท่านจะทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น จงดำริดูให้รอบคอบก่อน ฮั่นสินได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้นก็โกรธ ลุกยืนขึ้นแล้วร้องว่าขุนนางซึ่งมาแต่ฌ้อปาอ๋องนั้น ท่านจงฆ่าเสียอย่ากลัวฌ้อปาอ๋องเลย ซึ่งลองโจแลฟัมแจ้งนั้นคงจะตายด้วยฝีมือแลความคิดเรา ถ้ามิได้ชีวิตคนทั้งสองจะเชือดคอตายเสียไม่อยู่ให้คนเห็นหน้า ศีรษะของเราจะทำประการใดก็ตามแต่ใจท่าน
เสียวโหจึงว่าเป็นประเพณีแต่ก่อน ถึงจะเป็นศัตรูกันซึ่งจะฆ่าคนใช้ไปมาเสียนั้นไม่ชอบ ถ้าท่านจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องแน่แล้ว จำจะไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะได้คิดการสงคราม ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าจะลาไปบ้านก่อน ต่อเวลาพรุ่งนี้จึงจะกลับมาพากันไปเฝ้า ว่าแล้วก็ออกมาขึ้นม้ากลับไป ครั้นเวลารุ่งเช้าฮั่นสินจัดแจงทหารทั้งปวง ให้คุมเอารถที่ทำไว้มา ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง เสียวโหเตียวเหลียง คอยท่าฮั่นสินอยู่ ครั้นรู้ว่ามาถึงก็ออกไปต้อนรับพูดจากันแล้วก็รีบออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้นไปถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยง ฮั่นสินพาเสียวโหอ้อมไปดูที่ชัยภูมิข้างทิศตะวันออก
ฝ่ายเตียวเหลียงเดินตามประตูทิศตะวันตก เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นเตียวเหลียงจึงถามว่า ซึ่งท่านคิดการไปหาฮั่นสินนั้นได้สมความคิดแล้วหรือเตียวเหลียงแจ้งความว่า บัดนี้เสียวโหกับฮั่นสินมาถึงแล้ว แต่ยังไปดูจะวางทัพจึงค่อยมาเฝ้าแล้วเล่าความซึ่งพูดกับฮั่นสินทุกประการ ถ้าไต้อ๋องจะพูดกับฮั่นสินนั้น ทำสรรเสริญฌ้อปาอ๋องให้ฮั่นสินโกรธจึงจะต้องกับคำข้าพเจ้า
ฝ่ายฮั่นสินกับเสียวโหพากันเข้ามาเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงเรียกให้ฮั่นสินกับเสียวโหเข้ามานั่งใกล้ แล้วว่าแก่ฮั่นสินว่าแต่เรามาตั้งอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงนี้คิดถึงท่านนัก ด้วยไม่แจ้งว่าท่านอยู่ดีหรือป่วยประการใด จะไปเยี่ยมเล่าก็ยังเป็นกังวลอยู่ด้วยเราไปทำศึกครั้งนี้ เพราะไม่เชื่อคำท่านจึงเสียทีมาต้องจำใจไปเป็นเมืองขึ้นฌ้อปาอ๋อง บัดนี้ฌ้อปาอ๋องให้ทหารมาเร่งทำบัญชีคน เราจึงให้เตียวเหลียงพาทหารฌ้อปาอ๋องไปหาเสียวโห ฮั่นสินได้ฟังจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าไปรักษาเมืองสามจีนนั้น ข้าพเจ้าป่วยอยู่ ข้าพเจ้าจึงให้ตันฮีอยู่รักษาเมืองสามจีน ตัวข้าพเจ้าถอยมาตั้งอยู่ ณ แดนเมืองห้ำเอี๋ยง แจ้งว่าไต้อ๋องจะยอมเป็นเมืองขึ้นคืนหัวเมืองทั้งปวงให้แก่ฌ้อปาอ๋อง ข้าพเจ้าก็ตกใจจึงรีบมา ด้วยคิดว่าข้าพเจ้าเอาบุญของไต้อ๋องเป็นที่พึ่งเที่ยวทำศึกมีชัยชนะมาหลายครั้ง จนได้เมืองขึ้นของฌ้อปาอ๋องถึงเจ็ดส่วนแปดส่วน เกียรติยศของไต้อ๋องก็ปรากฏไป ราษฎรก็เป็นสุขไม่ควรที่จะงอนง้อฌ้อปาอ๋องเพราะข้าพเจ้าเห็นว่าไต้อ๋องจะได้ครองแผ่นดิน จะยกให้ผู้อื่นนั้นมิชอบ ซึ่งเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋องแต่ครั้งเดียวนี้ ทหารในกองทัพก็ยังไม่เบาบาง พอจะคิดทำการต่อไป ไต้อ๋องจะมาด่วน ทำให้ยศศักดิ์เสื่อมสูญเสียนั้น ข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ ผู้ที่มีสติปัญญาจะมิติเตียนได้หรือ ฮั่นอ๋องจะแกล้งให้ฮั่นสินโกรธ จึงว่าซึ่งเราเสียทีแก่ฌ้อปาอ๋องนั้นเรายังหาเสียใจไม่ แต่จะยอมเป็นเมืองขึ้นครั้งนี้ เพราะเราเห็นฝีมือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้มแข็งในการสงครามนัก ผู้ใดจะทำศึกเอาชัยชนะได้เป็นอันยาก บิดากับภรรยาเราก็ตกอยู่ในเงื้อมมือเขา บัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ซ้ำได้เมืองเตียวเมืองเอี๋ยนเมืองเหลียงเมืองเจ๋ทั้งสี่เมืองแล้ว ท่านยังหาได้เห็นฝีมือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ ถ้าท่านได้รบกับฌ้อปาอ๋องสักครั้งหนึ่งที่ไหนจะคิดทำศึกต่อไปได้ ประการหนึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องประมาทดูหมิ่นท่านนัก เมื่อใช้ให้คนมากำกับทำบัญชีนั้น ก็สั่งมาว่าฮั่นสินซึ่งเป็นแม่ทัพหนีไปให้มีชัยชนะ แต่เจียงหำมีความคิดแลฝีมืออ่อน ยังหาได้พบฝีมือฌ้อปาอ๋องไม่ ถ้าพบกันสักครั้งหนึ่งแล้วก็จะระอาเสียอีก อันเราทุกวันนี้คิดถึงฌ้อปาอ๋องเมื่อใดก็คร้ามใจนัก ตั้งแต่จะเร่งเตียวเหลียงเสียวโหให้ทำบัญชีส่งเสียให้แล้ว จึงมิได้ปรึกษาหารือท่าน ฮั่นสินได้ฟังยิ่งมีความโกรธนัก จักษุแดงดังโลหิตหน้านั้นเขียวไปสิ้น จึงว่าไต้อ๋องอย่าสรรเสริญฌ้อปาอ๋องเลย อันน้ำใจข้าพเจ้าไม่กลัวฌ้อปาอ๋องหมายว่าจะรบกัน แต่ทหารข้าพเจ้าที่ตามมาก็พอจะล่อลวงฌ้อปาอ๋องได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังนั่งยิ้มอยู่ จับมือฮั่นสินเข้ามาแล้วถามว่า ท่านจะทำประการใดจึงจะจับฌ้อปาอ๋องได้เราสงสัยนัก ฮั่นสินจึงทูลว่า เมื่อข้าพเจ้าป่วยอยู่ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง คิดทำรถรบเป็นกลขึ้นไว้ได้สองร้อยเศษแต่ยังน้อยนัก ถ้าทำขึ้นได้สักสองสามพันจึงจะเป็นทัพใหญ่ แม้นฌ้อปาอ๋องยกมาครั้งนี้จะทำให้หลงกล จึงจะขับรถล้อมจับเอาตัวมาถวาย พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงถามว่า รถนั้นท่านจะทำเป็นประการใด
ฮั่นสินจึงทูลว่า รถนั้นมีหงอนทั้งหน้าแลท้าย สองข้างรถนั้นต่อแอกออกไปเทียมด้วยกระบือทั้งสี่ด้านๆ ละตัว ผูกเป็นกลเม็ดกลับตัวได้ ถึงจะหนีก็ว่องไวถึงจะไล่ก็ทัน ข้างหน้ารถแลท้ายรถมีบิหลั่นผูกหน้าไม้เป็นยนต์ปักอาวุธรายรอบ ไม่ให้ม้าแลคนเข้าใกล้ได้ บนเรือนรถนั้นมีหลังคากันร่มแดดร่มฝน มีถังนํ้าตั้งท้ายรถๆ ละถังคอยดับเพลิง มีทหารถือเกาทัณฑ์สี่คนทวนสองเล่มประจำอยู่ ทุกรถๆ หนึ่งสู้ทัพม้าได้สิบม้า ถ้าสู้คนเดินเท้าได้ร้อยคน ถ้าจะตั้งบันชิดบิหลั่นติดกันสิบรถ ก็ไว้ช่องม้าทางคนสิบศอก มีกลองสัญญาณแก่ทหารบนรถ ถ้าตีกลองแล้วให้ชักสายยิงยนต์หน้าไม้เกาทัณฑ์ตามสัญญาณ ถ้าเดินทางก็บรรทุกเสบียงได้ แม้นหยุดลงชักบิหลั่นถึงกันเป็นลูกป้อมแลค่าย แต่ว่าให้พิเคราะห์ดูที่ชัยภูมิก่อน ถ้าจะตั้งกองทัพให้ต้องลักษณะศึก จึงจะมีชัยชนะฝ่ายเดียว ถ้าแลที่ซอกเขาเนินทางจำเพาะชอบทัพเดินหน้า จะได้แต่งเป็นกองล่อกองซุ่มสกัดตี ถ้าแลเป็นที่ท้องทุ่งทัพม้าจะได้ล้อมสกัดตัดหลังให้ข้าศึกเสียขบวน ถ้าแลที่ราบมิได้มีลุ่มดอนเหมือนที่นอกเมืองเอ๊กเอี๋ยง ไปทางประมาณสามร้อยเส้นข้างตะวันออกนั้นชอบทัพรถ
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงว่า ครั้งนี้เห็นจะแก้แค้นฌ้อปาอ๋องได้ก็เพราะสติปัญญาท่าน จึงสั่งให้คนใช้ไปเอารถซึ่งฮั่นสินทำมาดูชอบพระทัยนัก จึงให้ช่างไม้ระดมกันทำเดือนหนึ่งได้ครบสามพัน แล้วมอบตราสำหรับแม่ทัพให้ฮั่นสินๆ คำนับรับตราแล้วออกมาตั้งค่ายนอกเมือง ซ้อมหัดทหารซึ่งจะอยู่รอรบข้าศึก แล้วให้ห้วนโก้ย แฮเฮาหยิน กวนหยิน หยินโป้ เป็นนายทัพรถสี่กองๆ ละเจ็ดร้อยห้าสิบ เป็นรถสามพัน คนกองละหมื่นห้าพันสี่กองเป็นคนหกหมื่นให้ไปซุ่มหัดไว้สำหรับริมชายป่า จะวางทัพนั้นให้ชำนาญในการยิงเกาทัณฑ์ แลกลับรถถอยไล่ตามกระบวนรบทั้งคนทั้งกระบือ บรรดานายทหารที่มีฝีมือก็จัดไปซุ่มทัพทั้งแปดทิศ กับกองซึ่งสกัดปิดทางน้อย ทั้งกองชักสะพานคอย ซึ่งจะข้ามแม่น้ำเดียเซ็ก นายทหารทั้งปวงคำนับลาไปตามฮั่นสินสั่ง
ฝ่ายเสียวโหเข้าไปคำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋อง จะกลับไปเมืองหํ้าเอี๋ยง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า การซึ่งจะรบยังติดพันกันอยู่ ไทจูกับน้องนั้นยังเด็กนัก ทั้งเป็นเชื้อวงศ์ของท่านจงรับไปทำนุบำรุงรักษาไว้ เสียวโหก็รับราชบุตรทั้งสองรีบไป ณ เมืองหํ้าเอี๋ยงดูชาวเมืองทั้งปวงผู้ใดจะเป็นทหารได้ก็จัดส่งไป ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดจะแต่งคนไปสืบการ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง แล้วจะใคร่ได้อ๋องหลิน ครั้นจะให้มารดาเขียนหนังสือไปถึงบุตรให้กลับมาอยู่ด้วย มารดาอ๋องหลินก็ไม่เขียนหนังสือให้ จึงแต่งเสมียนไปถ่ายลายมือมารดาอ๋องหลินมาได้ เขียนเป็นหนังสือให้คนใช้รีบไปหาอ๋องหลินๆ ดูหนังสือก็รู้ว่ามิใช่ลายมือมารดา จึงเอาหนังสือไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วทูลความทุกประการ
ฝ่ายฮั่นสินเมื่อฝึกหัดทหารเสร็จแล้ว ทำบัญชีนายแลไพร่ได้ห้าสิบหมื่นเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าซ้อมหัดทหารเสร็จสันทัดทุกตัวคน ถ้ามีผู้ใดมาแต่เมืองฌ้อจะขอมีหนังสือไปท้าทายให้ฌ้อปาอ๋องโกรธยกทัพมา พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าอ๋องหลินมาแจ้งความว่า ฌ้อปาอ๋องทำปลอมลายมือมารดาบอกให้อ๋องหลินไป คนใช้ฌ้อปาอ๋องก็ยังอยู่ ฮั่นสินจึงว่าแก่อ๋องหลินว่าท่านจงพาคนใช้ไปอยู่นอกก่อน ฮั่นสินจึงสั่งให้แต่งโต๊ะแลสุราเลี้ยงคนซึ่งฌ้อปาอ๋องใช้มา ครั้นแล้วฮั่นสินก็ขับคนตามหลังไปภายนอก จึงกระซิบพูดกับคนใช้ฌ้อปาอ๋องว่าตัวเราแต่ก่อนอยู่เมืองฌ้อ มาอยู่กับฮั่นอ๋องนี้เป็นความจำใจ แต่ทำศึกมีชัยหลายครั้งก็ไม่มีบำเหน็จสิ่งใด ทุกวันนี้เรามีความน้อยใจฮั่นอ๋องนัก คิดว่าจะหนีไปอยู่กับฌ้อปาอ๋องแต่ยังหาได้ท่วงทีไม่ ซึ่งท่านมาพบเราวันนี้มีความยินดีนัก จะฝากหนังสือไปถึงพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องให้แจ้งว่า จะกลับไปทำราชการด้วย แต่ท่านอย่าให้ แพร่งพราย ฮั่นสินก็ให้ทองแก่คนใช้ฌ้อปาอ๋องยี่สิบตำลึง แล้วว่าถ้าเราไปถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ดีแล้วเมื่อใด จึงจะว่าให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องปูนบำเหน็จให้ท่านอีก คนใช้ฌ้อปาอ๋องสำคัญว่าจริง จึงบอกความฮั่นสินว่าตัวข้าพเจ้านี้ฌ้อปาอ๋องให้มาสืบราชการในเมืองเอ๊กเอี๋ยง แต่ให้มาโดยอุบายจะใคร่ได้ตัวอ๋องหลินด้วย ซึ่งท่านจะสามิภักดิ์นั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะดีพระทัยนัก เห็นจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ฮั่นสินก็ทำเป็นดีใจแล้วจึงว่าถ้าช่วยธุระเราตลอดแล้วจะได้เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันภายหน้า แต่หนังสือเรานี้ท่านอย่าให้ผู้ใดเห็น จำเพาะถวายต่อพระหัตถ์พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้าท่านเอาไปแพร่งพรายกับผู้ใดแล้วเราไปสืบรู้จะทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้เอาโทษจงหนัก คนใช้จึงว่า ข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าหาให้ผู้ใดรู้เห็นไม่ ฮั่นสินจึงไปแต่งหนังสือเข้าผนึกปิดตรามาส่งให้แก่คนใช้ฌ้อปาอ๋อง แล้วทำเป็นกำชับหลายครั้ง คนใช้ครั้นได้หนังสือแล้วก็รีบไป
ฝ่ายฮั่นสินก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทูลว่า ซึ่งคนใช้ฌ้อปาอ๋องมานั้นข้าพเจ้าได้มีหนังสือเป็นข้อหยาบช้าไปถึงฌ้อปาอ๋อง ถ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งในหนังสือก็จะยกกองทัพมาเป็นมั่นคง การศึกครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดจะเอาชัยชนะจับฌ้อปาอ๋องมาถวายให้จงได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าการครั้งนี้ สุดแต่ความคิดท่าน จึงสั่งให้เตียวเหลียงกับเล็กแกออกไปช่วยคิดการกับฮั่นสิน ฮั่นสินคำนับลาออกมาค่ายนอกเมืองตระเตรียมทหารคอยรับทัพแลกองลาดตระเวน เกลือกฌ้อปาอ๋องจะยกมา
ฝ่ายคนใช้ฌ้อปาอ๋องรีบกลับมาถึงเมืองแพเสีย จึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถวายหนังสือแล้วทูลว่า ฮั่นสินโกรธฮั่นอ๋องจะมาอยู่ทำราชการด้วยไต้อ๋องแต่คอยช่องอยู่ถ้าหนีได้จะตามมาภายหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังมีความยินดีนัก จึงฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่าฮั่นสินแม่ทัพใหญ่ผู้จะปราบเสี้ยนศัตรูซึ่งเกิดขึ้นในแผ่นดินทิศตะวันออก มาถึงไซฌ้อปาอ๋อง ด้วยแต่ก่อนเราอยู่กับไฝ่อ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องกับท่านแลขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันเชิญไฝ่อ๋องขึ้นเป็นเจ้า คนทั้งปวงก็รู้ว่าเรามิได้เป็นข้าท่าน เราก็ไม่สังเกตว่าท่านจะตั้งตัวเป็นเจ้าชิงเอาเมืองห้ำเอี๋ยง แล้วมิหนำซ้ำไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรมคิดฆ่าพระเจ้างี่เต้คนทั้งแผ่นดินมีความแค้นท่านทุกคน เราคิดจะใคร่เอากระบี่ที่ถือสำหรับมือตัดศีรษะท่านเสีย ฉลองคุณพระเจ้างี่เต้ให้สิ้นแค้นแทนคุณคนทั้งแผ่นดิน แต่กำลังเราน้อย เกลือกจะสู้รบไม่ได้ จึงมาอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋องซึ่งมีบุญญาธิการ ปรึกษากันให้มีหนังสือไปประกาศแก่หัวเมืองใหญ่น้อยซึ่งมีกตัญญู ยกมาเข้าด้วยเราเป็นอันมากหมายจะกำจัดท่าน ครั้งเมื่อตั้งอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงพระเจ้าฮั่นอ๋องเชื่องุยป่าจึงแตกทัพที่แม่น้ำโปจุยเพราะไม่เชื่อเรา บัดนี้เรายกกองทัพมาตั้งอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง จึงจะลองฝีมือท่านจงรีบยกกองทัพมา จะได้ตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมืองเอ๊กเอี๋ยงไม่ให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง พระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องแจ้งหนังสือดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้จัดแจงทหารสามสิบหมื่นจะยกไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงจับอ้ายฮั่นสินฆ่าเสียให้จงได้ ฟัมแจ้งจึงทูลว่าฮั่นสินให้หนังสือมาทั้งนี้เห็นจะเตรียมการไว้พร้อมแล้ว ถ้าไต้อ๋องยกไปจะต้องกลฮั่นสิน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าท่านอย่าทัดทานเราเลย ถ้ามิได้ฆ่าอ้ายฮั่นสินเราก็ไม่กลับมาเมืองแพเสีย ท่านจงอยู่รักษาเมืองเถิด สั่งแล้วก็ยกทัพหลวงไป ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ครั้นมาใกล้เมืองทางประมาณห้าร้อยเส้นจึงตั้งค่ายมั่นอยู่ ให้กี๋โป้กับจงลิมวยเข้าไปสืบราชการ ดูค่ายฮั่นสินจะตั้งรับอยู่ตำบลใดบ้าง กี๋โป้กับจงลิมวยก็คำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปเมืองเอ๊กเอี๋ยง เห็นค่ายฮั่นสินตั้งอยู่หลายค่ายไม่เห็นคนอยู่รักษา ก็กลับมาแจ้งความแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าฮั่นสินสงบคนอยู่นั้น มันคอยให้เรายกเข้าไปจึงจะออกมารบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้ จะยกทัพเข้าหักเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงให้จงได้
ฝ่ายทหารซึ่งฮั่นสินให้คอยสืบข่าวข้าศึก รู้ว่าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาตั้งอยู่ ก็กลับมาแจ้งความแกฮั่นสินว่าข้าศึกยกมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองทางประมาณห้าร้อยเส้น ที่ด่านชั้นในให้กี๋โป้กับจงลิมวยมาสืบราชการ
ฝ่ายฮั่นสินแจ้งความดังนั้น จึงกำชับทหารให้ตรวจตรารักษาค่าย แล้วสั่งให้คนใช้ขึ้นม้าเร็ว รีบไปบอกนายทัพนายกองซึ่งตั้งซ่องสุมอยู่นั้น ถ้าฌ้อปาอ๋องยกทัพมาแล้วอย่าให้ผู้ใดเดินไปมา ห้ามปากเสียงให้อยู่ตามหมวดตามกองตรวจตราจงสามารถ แล้วคนใช้กลับมา ณ ค่ายแจ้งความแก่ฮั่นสินทุกประการ ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งให้ควั่นฌ้ออิหยินเป็นกองหน้า ห้างจิงเป็นปีกขวา หงอจูกี๋เป็นปีกซ้าย จงลิมวยกับกี๋โป้เป็นกองหลัง จัดเสร็จแล้วก็ยกกองทัพหลวงเข้าไปตรงหน้าค่ายฮั่นสิน จึงให้หยุดกองทัพไว้ให้ทหารร้องบอกฮั่นสินออกมาพูดจากัน
ฝ่ายฮั่นสินได้ฟังดังนั้น ก็ขึ้นม้าออกมานอกค่ายเห็นฌ้อปาอ๋อง ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าจากไต้อ๋องไปแต่เมืองหํ้าเอี๋ยงจนปานนี้ ไม่สำคัญว่าจะได้พบกันอีก ครั้นจะคำนับก็จนใจด้วยตัวใส่เกราะอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าตัวมีหนังสือไปถึงเราเป็นข้อหยาบช้าแล้วมาเยาะเย้ย วันนี้กูกับมึงจะได้สู้กันให้แพ้แลชนะ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าเข้าใกล้เงื้อทวนจะแทงฮั่นสินๆ ปัดด้วยทวน แล้วชักม้าหนีไปทิศตะวันออกพระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าไล่แล้วร้องว่า อ้ายฮั่นสินทำไมมึงจึงชักม้าหนีอย่าพึงนึกว่าจะพ้นมือ กูจะจับตัวมึงตัดศีรษะเสียให้จงได้ แล้วสั่งให้เร่งกองหลังตามมา
ฝ่ายกี๋โป้กับจงลิมวย จึงขับม้ารีบขึ้นไปสกัดหน้าม้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วทูลว่าฮั่นสินไม่สู้รบหนีไปนั้นเห็นจะเป็นกล ขอไต้อ๋องจงงดกองทัพไว้ก่อน แต่งทหารไปสืบดูให้แน่จึงค่อยติดตาม ต่อภายหลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า เราทำศึกมาแต่เมืองกวยกี๋มากกว่าร้อยครั้งยังมิได้ถอยย่อย่นแก่ผู้ใด ครั้งนี้พบอ้ายฮั่นสินจะให้หยุดทัพถอยทัพนั้น จะได้ความอัปยศแก่นานาประเทศว่าขลาดแก่ข้าศึก ทแกล้วทหารจะประมาทเราพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้ารีบตามฮั่นสินไป
ฝ่ายฮั่นสินเห็นฌ้อปาอ๋องรีบตามโดยเร็ว ก็ขับม้าหนีไปได้พ้น ครั้นเห็นห่างออกไปฮั่นสินก็ รอม้าไว้ ล่อไปถึงฝั่งแม่น้ำเดียเซ็ก ฮั่นสินก็ยืนม้าถือทวนอยู่กลางสะพานทำอาการประหนึ่งจะต่อสู้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยิ่งโกรธนัก ก็ขับม้าข้ามสะพานไล่ฮั่นสินไปทางประมาณยี่สิบเส้น ทหารข้างหลังคั่งกันข้ามสะพานๆ หักลงป่วยเจ็บล้มตาย ขึ้นฝั่งได้บ้าง ที่เหลืออยู่ครั้นจะลงว่ายน้ำข้ามไปไม่ถึงฝั่งด้วยน้ำก็ไหลเชี่ยว
ฝ่ายฮั่นสินล่อไปเข้าชายป่าลัดไปถึงกองทัพซุ่ม ทหารซึ่งเห็นสะพานหักก็ไปแจ้งความแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าสะพานหัก ทหารกองหลังข้ามมาไม่ได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นแจ้งแลไปข้างหน้าไม่เห็นฮั่นสิน ผิดใจนักรู้ว่าต้องกลอุบาย
ฝ่ายฮั่นสินก็จุดประทัดลัญญาณขึ้น ห้วนโก้ย แฮเฮาหยิน กวนหยิน หยินโป้ สี่นายก็ขับรถแลทหารเดินเท้า เอารถล้อมเข้ามาทั้งสี่ด้าน ยิงเกาทัณฑ์ธนูหน้าไม้ลูกตกดังผึ้งบิน ทหารกองหน้าจึงทูลแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ทัพรถครั้งนี้หลายชั้นแน่นหนาเข้ามาดังหนึ่งกำแพงเหล็ก คนแลม้าเข้าใกล้ไม่ได้ แต่ต้องลูกเกาทัณฑ์เจ็บปวยล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังสั่งให้รบหักเข้าไป ทหารโจมตีหลายครั้งจะออกด้านไหนก็ไม่ได้
ฝ่ายจงลิมวยกี๋โป้ เมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิฟังห้ามขืนตามฮั่นสินไปเกรงจะต้องกล ก็รีบยกทัพตามมาถึงฝังแม่น้ำเดียเซ็กข้ามมิได้ จึงอ้อมไปทิศใต้ตามทางน้อย เห็นกองทัพสกัดทางอยู่ก็รู้ว่า ฮั่นสินวางทัพไว้
ฝ่ายเจาเต๊กทหารฮั่นสินขี่ม้าถือทวนสกัดทางอยู่ จงลิมวยกี๋โป้ก็ขับม้าเข้ารบกับเจาเต๊กได้ยี่สิบเพลง กี๋โป้เอาทวนแทงเจาเต๊กตกม้าตาย บรรดาทหารเดนข้ามแม้น้ำเดียเซ็กไป พอได้ยินเสียงกลองรบผู้คนอื้ออึงนึกว่าข้าศึกล้อมพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ ก็เร่งรีบทหารมาถึงทัพรถ จงลิมวยจึงว่ากับกี๋โป้ว่าศึกครั้งนี้แน่นหนาเห็นจะตีเข้าไปไม่ได้เหลือกำลัง กี๋โป้จึงว่าครั้งนี้เราจะทำด้วยกตัญญูสู้เสียชีวิตตีเข้าไป จึงจะแก้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกมาได้ สองนายก็ขับทหารเข้าตีกระหนาบเป็นสามารถ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นข้างนอกตีประดังเข้ามาจึงเร่งทหารให้ตีออกไป ควั่นฌ้ออิหยินนำทหารออกตี ทัพรถควั่นฌ้อถูกเกาทัณฑ์อิหยินโดนรถเข้าป่วยทั้งสองคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็ขับม้าตีทัพเป็นสามารถ
ฝ่ายทัพรถมิอาจที่จะรบศึกกระหนาบได้เหลือกำลังก็ถอยรถห่างออกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ออกได้พบกี๋โป้จงลิมวยจึงปราศรัยว่า ครั้งนี้เพราะท่านมาช่วยเราจึงออกได้ก็สั่งให้รวบรวมทแกล้วทหาร แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าหนีไปข้างทิศใต้
ฝ่ายตันบูลีเสียงอยู่ทิศบูรพา โปค้วนโปปิดอยู่ทิศอาคเนย์ ลีปิดลกกะอยู่ทิศทักษิณ กินหิบโลกวนอยู่ทิศหรดี จิวพุนจิวเซียงอยู่ทิศประจิม สิอาวตันภ่ายอยู่ทิศพายัพ กีสินอ๋องหลินอยู่ทิศอุดร โจฉำสินกีอยู่ทิศอีสาน สิบหกนายแปดทัพเห็นฌ้อปาอ๋องหนีมาก็ขับทหารเข้าล้อมทั้งแปดทิศ พระเจ้ ฌ้อปาอ๋องก็ขับทหารเข้ารบ สินกีขับม้าฝ่าฟันฆ่าทหารฌ้อปาอ๋องเข้าไป ม้าพลาดล้มลงสินกีพลัดตกจากม้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าเข้าไปทันเอาทวนแทงถูกหลังสินกีตาย แล้วขับม้าหนีออกจากที่ล้อม ไปตรงทัพฮั่นสินซุ่มอยู่ ฮั่นสินก็ขับทหารเข้าล้อมไว้ กี๋โป้จึงทูลว่าซึ่งจะไปข้างหน้านั้นเป็นเขาแลป่าชัฏ ไม่มีทางขอไต้อ๋องจงตีกลับตามทางน้อยปลายแม่นํ้าเดียเซ็กจึงจะไปค่ายได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟัง ก็ขับทหารให้ตีตามกี๋โป้จงลิมวยว่าก็ออกมาได้จากที่ล้อม ไปถึงปลายแม่น้ำเดียเซ็กพอเป็นเวลาเย็น ยังได้ยินผู้คนอื้ออึงมิได้ขาด
ฝ่ายทหารซึ่งฮั่นสินวางไว้ เห็นฌ้อปาอ๋องตามฮั่นสินก็เข้าตีค่ายไล่ฆ่าฟันทหารฌ้อปาอ๋องล้มตายเป็นยันมาก เก็บเอาเสบียงอาหารศัสตราวุธได้แล้วก็กลับเข้าเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกลับมาเห็นแต่ค่ายเปล่า ก็แจ้งว่าฮั่นสินให้ทหารมาตีค่ายได้แล้ว จึงตรัสว่าเราจะอยู่รับในค่ายก็ไม่มีเสบียงอาหาร ถ้าฮั่นสินตามมาล้อมเห็นจะรับไม่ได้ จำจะล่าทัพกลับไปเมืองแพเสีย คิดรวบรวมทหารได้แล้วจึงจะยกมาแก้แค้นอ้ายฮั่นสิน
ฝ่ายฮั่นสินรีบยกทัพตามมา ขับทหารเข้าล้อมค่ายฌ้อปาอ๋องๆ จึงว่า ฮั่นสินล้อมเราถึงสองครั้ง ได้รบก็หลายวันยังไม่อิ่มใจอีกเล่า จึงสั่งทหารทั้งปวงว่าท่านจงช่วยกันระดมรบ จงลิมวยจึงทูลว่าฮั่นสินมีกลอุบายมาก กองทัพเรายกมาครั้งนี้มีแต่เสียทีกับฮั่นสิน ทหารจึงท้อใจ ถ้าตีออกไปได้ แล้วอย่าเพ่อคิดทำศึกหยุดไว้ก่อน
ฝ่ายทหารฮั่นสินตีกลองรบขึ้นสนั่น รี้พลก็กล่นเกลื่อนกันเข้าไปล้อมหนุนเนืองแน่นดังคลื่นในทะเล พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงขึ้นม้านำทหารสามร้อยนำหน้าตีฝ่าออกจากที่ล้อม ทหารฮั่นสินยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกกระจกประจำดุมเกราะตรงอุระฌ้อปาอ๋องแตกกระจายไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตกพระทัยนัก เร่งขับม้าหนีไปทิศตะวันออก ฮั่นสินก็ให้ลีปิดลกกะคุมทหารม้าแลคนหนุนเนื่องตามฌ้อปาอ๋องไป ทางประมาณสองพันเส้น
ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลดูไปตามทาง เห็นกองทัพยกมาแต่ข้างแดนเมืองฌ้อ กองหนึ่งคนประมาณสามหมื่น แลนายทหารนั้นขี่ม้าถือกระบี่สองมือมาหน้าทหารทั้งปวง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลเห็นรู้จักจำได้ว่าจิวเฉียงหนึ่ง ลีกูหนึ่ง ตันภ่ายหนึ่ง กีสินหนึ่ง อ๋องหลินหนึ่ง เหงคีหนึ่ง โจฉำหนึ่ง นายทหารทั้งเจ็ดคุมทหารซึ่งซุ่มอยู่ทั้งแปดกองเห็นดังนั้น ก็ยกทหารโห่ร้องยกล้อมเข้ามาทั้งแปดทิศ ไล่ฆ่าฟันทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนันก็ขยับม้าออกไปช่วยทหารรบ พอเห็นเหงคีทหารฮั่นอ๋องรำทวนไล่แทงทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้ามา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ทีก็ขับม้ากระโจมแทงด้วยทวนถูกเหงคีตาย พอฮั่นสินตามมาทันก็เร่งให้ทหารล้อมเข้าไว้อีกเป็นหลายชั้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็พาทหารเรรวนอยู่ไม่รู้ที่จะหักออกด้านใดได้ กีโป้จึงว่าซึ่งท่านจะหักออกด้านอื่นนั้นถึงออกได้ก็ไม่มีทางไป ขอเชิญท่านหักออกไปข้างทิศใต้จะได้ลัดไปตามทางน้อยรีบไปตั้งมั่นรับอยู่ ณ ค่ายทีเดียว พอเวลาพลบค่ำลงก็ขับม้าฝ่าฟันทหารออกได้จากที่ ล้อมรีบไปข้างทิศใต้ ครั้นไปจะใกล้ถึงค่ายแจ้งว่าทหารฮั่นอ๋องตีเอาค่ายได้แล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าค่ายไม่ได้ก็บากหน้ารีบหนีไปในเวลากลางคืน
ฝ่ายฮั่นอ๋องกับฮั่นสินก็ยกทหารรีบตามไป หมายจะจับตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้จงได้
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ขณะเมื่อหนีมาในเมื่อเวลากลางคืนพบพวกเดียวกันเข้าก็มีความยินดี จึงควบม้าเข้าไปใกล้
ฝ่ายปกจงกุ๋นเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องควบม้ามาก็หลีกเข้าริมข้างทาง แล้วร้องทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เชิญท่านรีบไปให้พ้นข้าศึกเถิด ข้าพเจ้าจะอยู่รอรับข้างหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็รีบควบม้าพ้นทัพปกจงกุ๋นไป
ฝ่ายลีปิดกับลกกะทหารฮั่นอ๋องซึ่งรีบตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมา พบทัพปกจงกุ๋นยืนขวางสกัดทางอยู่ ก็ขับม้ารำทวนเข้ารบด้วยปกจงกุ๋นเป็นสามารถ ลีปิดอิดโรยก็เสียทีแก่ปกจงกุ๋นๆ ก็เอากระบี่ฟันลีปิดคอขาดตายพลัดตกจากหลังม้า ลกกะก็ควบม้าหนีไป ปกจงกุ๋นเหน็บกระบี่เสียแล้วเอาเกาทัณฑ์ยิงตามไปถูกลกกะตกม้าตาย ทหารลีปิดลกกะเห็นนายตายเสียแล้ว แตกย่นลงไปปะทะทัพฮั่นสินๆ รู้ว่าลีปิดลกกะเสียทีดังนั้น จึงสั่งให้หยุดตั้งมั่นอยู่ที่นั่น แล้วว่าซึ่งเสียลีปิดลกกะทั้งนี้เพราะเราไม่ทันคิดถึงกลฟัมแจ้ง
ฝ่ายปกจงกุ๋น ครั้นฆ่านายทหารฮั่นอ๋องทั้งสองเสียแล้วรอดูอยู่ที่นั้น ครั้นไม่เห็นกองทัพยกตามมาแล้วปกจงกุ๋นก็พาทหารยกกลับถอยตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรีบมาถึงแม่น้ำเซียงโหอิดโรยกำลังนัก ก็หยุดพักทหารอยู่ที่นั้น พอปกจงกุ๋นมาทันก็ลงจากม้าไปคำนับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วบอกว่าฟัมแจ้งวิตกถึงท่านนัก จึงให้ข้าพเจ้ารีบยกมาช่วยท่าน แลบัดนี้ข้าพเจ้าได้ฆ่านายทหารฮั่นอ๋องซึ่งยกตามมานั้นตายทั้งสองคน แลกองทัพนั้นก็แตกถอยไปแล้ว ซึ่งข้าพเจ้ามิได้ตามไปซ้ำข้าศึกนั้น ด้วยฟัมแจ้งกำชับข้าพเจ้ามาว่า ฮั่นสินนั้นมีกลอุบายมากอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่ปกจงกุ๋นว่า ตั้งแต่เราทำศึกมาก็นับได้ร้อยครั้ง ยังหาเสียทีแก่ผู้ใดเหมือนครั้งนี้ไม่ นี่หากว่าฟัมแจ้งให้ท่านรีบมาช่วยเราทันที หาไม่เราแทบจะไม่พ้นมือข้าศึก กี๋โป้จึงว่าซึ่งจะตั้งช้าอยู่ที่นี่ไม่ได้เกลือกฮั่นสินจะยกตามมาอีก ทหารเราอิดโรยอยู่จะเสียทีแก่ฮั่นสิน ขอเชิญท่านรีบไปให้ถึงเมืองแพเสียทีเดียวเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นชอบด้วยจึงรีบยกจากแม่น้ำเซียงโหไป ณ เมืองแพเสีย ครั้นมาถึงเมืองแพเสียอยู่ประมาณสามวันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้นายหมวดนายกองทั้งปวงตรวจทหารดู ได้คนแต่สิบหมื่น เสียไปยี่สิบ หมื่นเศษ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าแก่ฟัมแจ้งว่า ถ้าเราเชื่อท่านแล้วที่ไหนจะเสียทหารมากถึงเพียงนี้ ท่านจะคิดประการใดจึงจะได้ทหารมาเพิ่มเติมไว้อีก จะได้เป็นกำลังศึกทำการแก้แค้นฮั่นสินสืบไป ฟัมแจ้งจึงว่างุ่ยปาซึ่งเป็นแม่ทัพฮั่นอ๋องยกมาเมื่อครั้งแม่น้ำโปจุยนั้น บัดนี้ไปอยู่ ณ เมืองเปงเอี๋ยงแล้ว ซ่องสุมผู้คนนั้นไว้เป็นอันมาก เห็นจะเอาใจออกหากฮั่นอ๋อง ด้วยฮั่นอ๋องด่างุยป่าเมื่อครั้งแม่น้ำโปจุยนั้นเป็นข้อหยาบช้านัก ถ้าท่านให้คนมีสติปัญญาไปยุยงงุยป่าให้แข็งเมืองขึ้น ถ้าฮั่นอ๋องรู้ก็เห็นจะให้ฮั่นสินไปรบงุยป่า ถ้าฮั่นสินไปรบงุยป่าแล้ว ภายหลังท่านจึงรีบไปตีเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงเห็นจะได้โดยง่าย ประการหนึ่งถ้างุยป่าเสียทีแก่ฮั่นสินแล้ว ก็เห็นจะมาทำราชการอยู่กับท่านๆ ก็จะได้ทหารงุยป่าเป็นกำลังศึก
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงถามฟัมแจ้งว่าซึ่งจะให้ไปเกลี้ยกล่อมงุยป่านั้นเห็นผู้ใดจะไปได้ ห้างเป๊กจึงว่าในเมืองเปงเอี๋ยงที่งุยป่านั้น ข้าพเจ้ามีเพื่อนอยู่คนหนึ่งชื่ออีซุ่น เป็นหมอดูลักษณะแล้วเป็นคนช่างพูดด้วย อีซุ่นกับงุยป่าก็ชอบอัชฌาสัยกันนัก ข้าพเจ้าจะมีหนังสือไปถึงอีซุ่นเห็นจะไม่เสียการ แลการที่ท่านคิดก็จะสำเร็จ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงสั่งห้างเป๊กให้มีหนังสือไปถึงอีซุ่น ห้างเป๊กก็แต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ให้อีซุ่นคิดพูดกับงุยป่าให้งุยป่าตั้งตัวแข็งเมืองขึ้นให้จงได้ ห้างเป๊กก็ให้คนสนิทรีบเอาหนังสือไปให้อีซุ่น ณ เมืองเปงเอี๋ยง อีซุ่นได้แจ้งในหนังสือห้างเป๊กดังนั้น จึงคิดแต่ในใจว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มีบุญหนักแล้วห้างเป๊กก็เป็นเพื่อนชอบใจกัน จำจะทำตามหนังสือห้างเป๊กจึงจะชอบ ครั้นเวลารุ่งเช้า อีซุ่นก็เข้าไปหางุยป่า ณ ที่ออกขุนนาง งุยป่าเห็นอีซุ่นมามีความยินดีนัก จึงว่าเราคิดอยู่ว่าจะให้เชิญท่านมาให้พิเคราะห์ดูลักษณะ ซึ่งท่านมาบัดนี้สมกับความคิดเรานัก ท่านจงช่วยพิเคราะห์ดูลักษณะในตัวเราว่าจะมีบุญขึ้นไปอีกหรือๆ จะดีร้ายประการใด อีซุ่นได้ฟังงุยป่าถามก็มีความยินดี จึงว่าเชิญออกไปนั่งที่สว่างข้าพเจ้าจะพิเคราะห์ดูลักษณะท่าน งุยป่าก็ออกไปนั่งที่สว่าง
ฝ่ายอีซุ่นครั้นพิเคราะห์ลักษณะงุยป่าเห็นเส้นโลหิตที่หน้านั้นประกอบด้วยโทษแลธาตุหาปกติไม่ จึงคิดว่าถ้าจะทายตามจริงบัดนี้งุยป่าก็จะเสียใจ การซึ่งห้างเป๊กให้หนังสือมาก็จะไม่สมคิด อีซุ่นจึงบอกกับงุยป่าว่า ข้าพเจ้าพิศดูเส้นโลหิตแลราศีท่านก็ประกอบไปด้วยลักษณะดีนัก ต้องด้วยตามตำรา ทายว่าท่านจะมีบุญเป็นเจ้าแผ่นดินหาผู้ใดจะเสมอมิได้ แลในปีนี้ท่านจะไปทำศึกที่ใดก็จะมีชัยชนะ
งุยป่าได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงว่าถ้าเรามีบุญเหมือนคำท่านว่าแล้ว เราจะสนองคุณท่านให้ถึงขนาด อีซุ่นจึงว่าแต่ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูที่บ้านท่านอยู่ ก็เป็นรัศมีประหลาดช้านานอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจึงมาหาท่าน ครั้นท่านให้ข้าพเจ้าดูลักษณะแลราศีก็เห็นท่านจะมีบุญโดยแท้ งุยป่ามิได้รู้ในกลอุบายอีซุ่นสำคัญว่าจริงก็ยิ่งมีใจกำเริบหนัก จึงว่าแก่อีซุ่นว่าเราจะใคร่เชิญท่านไปข้างใน จะให้ท่านพิเคราะห์นางปกเฮาผู้เป็นภรรยาเราด้วย แล้วงุยป่าก็พาอีซุ่นเข้าไป ณ ที่ข้างใน จึงให้นางปกเฮานั้นออกมาให้อีซุ่นดูลักษณะ อีซุ่นก็พิเคราะห์ดูลักษณะนางปกเฮา แล้วก็ทำเป็นตกใจคุกเข่าลงคำนับนางปกเฮา แล้วว่าแก่งุยป่าว่านางนี้ก็ต้องลักษณะมีบุญนัก ตำราทายว่าจะได้เป็นอัครมเหสี เป็นคู่บุญของท่านยากที่ผู้ใดจะประกอบพร้อมกันดังนี้ งุยป่าได้ฟังดังนันก็ยิ่งกำเริบใจนักคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่แล้วจัดแพรอย่างดีแลสิ่งของทั้งปวงให้กับอีซุ่นเป็นอันมาก อีซุ่นได้สิ่งของทั้ง ปวงแล้วก็ลาไปบ้าน
ฝ่ายงุยป่าครั้นอีซุ่นไปแล้วจึงให้หาจิวซกมาปรึกษาว่า ครั้งก่อนนั้นเราเป็นแม่ทัพยกไปรบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ณ แม่น้ำโปจุย เราเสียทีแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ฮั่นอ๋องคิดจะเอาโทษตามอาชญาศึก เราจึงมาอยู่เมืองเปงเอี๋ยง หาได้ไปมาหาฮั่นอ๋องตามประเพณีบ่าวนายกันไม่ เห็นฮั่นอ๋องจะมีความแค้นเคืองเรานัก แลบัดนี้เราแจ้งว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง ฮั่นอ๋องให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพแทนที่เรา รบมีชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง เห็นว่าฮั่นอ๋องกับฮั่นสินจะมีใจกำเริบยกมาทำอันตรายแก่เราเป็นมั่นคง ฝ่ายตัวเราก็นับว่าเป็นชาย ซึ่งจะนิ่งอยู่จนให้ภัยมาถึงตัวหาควรไม่ เราคิดว่าจะซ่องสุมผู้คนตั้งแข็งเมืองขึ้นทำศึกแก่ฮั่นอ๋อง แล้วชิงเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงแลเมืองหํ้าเอี๋ยงให้จงได้ ถ้าเราได้เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้วจะได้ตั้งตัวเป็นใหญ่ในแผ่นดินสามก๊ก ท่านจะเห็นเป็น ประการใดจิวซกจึงว่าจะคิดทำศึกแก่ฮั่นอ๋องนั้นข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ ด้วยฮั่นอ๋องมีนํ้าใจโอบอ้อมอารีราษฎรโดยสุจริต แลตั้งใจจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข หัวเมืองทั้งปวงก็ไปสามิภักดิ์แก่ฮั่นอ๋องสิ้น ฮั่นอ๋องมีทหารที่มีฝีมือดีนั้นก็มากขึ้นแล้ว ฮั่นสินก็มีสติปัญญาคิดการศึกเหมือนหนึ่งเทพยดา ไม่มีผู้ใดอาจทำศึกกับฮั่นอ๋องได้ อันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นมีกำลังแลฝีมือเข้มแข็งเป็นประการใดก็นับวันจะถอยกำลังลงที่ไหนจะสู้ฮั่นอ๋องได้ ตัวท่านนี้ทแกล้วทหารก็น้อย แล้วแต่ก่อนท่านก็ทำราชการอยู่ในฮั่นอ๋องๆ ก็มีความกรุณาแก่ท่านอยู่เป็นอันมาก ถึงเสียทัพครั้งแม่น้ำโปจุยแลเสียทหารถึงสามสิบหมื่นฮั่นอ๋องก็มิได้เอาโทษ ท่านก็มาเป็นเจ้าเมืองเปงเอี๋ยงมีความสุขอยู่ถึงเพียงนี้แล้ว บัดนี้จะกลับมา ทำศึกกับฮั่นอ๋องซึ่งมีคุณแก่ท่านนั้น คนทั้งปวงจะมิติเตียนท่านได้หรือ งุยป่าจึงว่าซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้นก็อาศัยบุญวาสนาเป็นต้น เมื่อบุญมาถึงแล้วการทั้งปวงหากจะเป็นก็เป็นเอง ซึ่งว่ารี้พลน้อยนั้นหาควรวิตกไม่ อีซุ่นดูลักษณะเราแล้วทายว่าเราจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินเป็นมั่นคง การทั้งนี้ท่านยังหาเข้าใจไม่ จิวซกจึงว่าถ้าท่านจะเชื่ออีซุ่นขืนคิดการอันมิดีดังนี้แล้วนานไปอันตรายจะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง
งุยป่าได้ฟังจิวซกว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราจะคิดทำการใหญ่สิเอาความมิดีมาว่ากับเราเล่า ตัวเป็นพวกเดียวกับฮั่นอ๋องหรือ จิวซกจึงว่าข้าพเจ้าเอาบุญท่านเป็นที่พึ่งได้อยู่เย็นเป็นสุขมาช้านานแล้ว ข้าพเจ้าคิดถึงคุณโดยสุจริตดอก ท่านจงตรึกตรองดูให้ควรก่อนเถิด งุยป่าได้ฟังจิวซกว่าดังนั้นก็ยิ่งโกรธนักจึงให้คนใช้ขับจิวซกออกไปเสียจากที่ขุนนาง แต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ใดจะทัดทานงุยป่าได้ งุยป่าจึงให้ตั้งซ่องสุมเกลี้ยกล่อมผู้คนได้ประมาณสิบหมื่นเศษ แล้วตั้งติดเตียงให้เป็นที่ปรึกษา เป๊กติดเป็นไทเจียงเป็นที่แม่ทัพใหญ่ ให้ปินเก๋งเป็นนายทหารเดินเท้า ให้ห้างแทะเป็นนายทหารม้า แล้วงุยป่า ก็ยกทัพมาตั้งอยู่ ณ เปงเอี๋ยงก้วนด่านชั้นนอก แล้วมีหนังสือไปถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ก็มีความยินดีนัก
ฝ่ายฮั่นอ๋องแจ้งว่างุยป่าตั้งตัวแข็งเมืองขึ้นดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่างุยป่านั้นเป็นคนพูดมาก ที่ไหนจะทำการใหญ่ได้ แต่จะมิไปกำจัดมันเสียบัดนี้เล่า หัวเมืองทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่างกัน แล้วฮั่นอ๋องให้เตรียมกองทัพจะยกไปตีเมืองเปงเอี๋ยง หลีเสงที่ปรึกษาจึงว่าทำศึกกับฌ้อปาอ๋องพึ่งหยุดลง ทหารทั้งปวงก็เหน็ดเหนื่อยอยู่ ซึ่งจะยกกองทัพไปรบกับงุยป่านั้นเห็นทหารจะได้ความลำบากนัก แล้วก็หาเป็นเกียรติยศแก่หัวเมืองทั้งปวงไม่ ข้าพเจ้าคิดจะอาสาท่านไปว่ากล่าวเล้าโลมดูท่วงทีงุยป่าแต่โดยดีก่อน เกลือกงุยป่าจะรู้ตัวว่าผิดคิดกลับใจได้ ทหารเราก็ไม่ได้ความลำบาก ถ้างุยป่าดื้อดึงไปมิได้เห็นผิดแลชอบจึงค่อยยกกองทัพไปตีเห็นจะมีชัยชนะโดยง่าย ที่ไหนงุยป่าจะต้านทานฝีมือทหารท่านได้ ฮั่นอ๋องก็เห็นชอบด้วย หลีเสงก็ลาฮั่นอ๋องไปหางุยป่า ณ เมืองเปงเอี๋ยงก้วน งุยป่าเห็นหลีเสงเข้ามาหาก็เชิญให้นั่งที่สมควร แล้วงุยป่าจึงว่ากับหลีเสงว่าท่านกับเราก็เป็นเพื่อนรักกัน ซึ่งท่านมาหาเราครั้งนี้ฮั่นอ๋องใช้ท่านมาเกลี้ยกล่อมเราหรือ หลีเสงจึงว่าฮั่นอ๋องหาได้ใช้เราไม่ เราแจ้งว่าท่านจะคิดตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ เราจึงมาหาหวังจะเตือนสติท่านเมื่อจะไม่เห็นด้วยเราแล้วก็แล้วไป สุดแต่น้ำใจชองท่าน งุยป่าจึงว่าท่านจะว่าประการใดกับเราก็ว่าไปเถิด หลีเสงจึงว่าคำโบราณว่าไว้ว่า ถ้าผู้ใดจะคิดการทั้งปวงก็ให้ตรึกตรองข้างหน้าข้างหลังให้เห็นจนละเอียดก่อน หมายจะสำเร็จฝ่ายเดียวจึงคิดทำ ถ้ายังขัดข้องอยู่ขืนทำการนั้นไปอันตรายก็จะมิเป็นมั่นคง แลฝ่ายตัวท่านนี้เล่าแต่ก่อนก็ทำราชการอยู่กับฮั่นอ๋อง บัดนี้ท่านกลับไปขึ้นแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น ก็เหมือนท่านละความดีเสีย ไปหาที่อันชั่ว ท่านไม่รู้หรือว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นมิแต่จะถอยกำลังลงทุกวัน ฮั่นอ๋องมีแต่จะทวีกำลังขึ้นทุกวัน ควรเอาฮั่นอ๋องเป็นที่พึ่ง ท่านก็มีสติปัญญาอยู่จงคิดตรึกตรองดูเถิด งุยป่าจึงว่าฮั่นอ่องด่าเราเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ เราได้ความอัปยศอดสูนัก ตัวเราก็นับว่าเป็นชายผู้หนึ่ง ฮั่นอ๋องกับเราจะเป็นกระไรกันเราหาหมายว่าจะพึ่งบุญผู้ใดไม่ เราจะพึ่งบุญของเราเอง ท่านอย่าว่าให้ป่วยการเลย ถึงว่าโซจิ้นซึ่งเป็นคนช่างพูดครั้งเลียดก๊กนั้นกลับเป็นขึ้นมาพูดกับเราๆ ก็มิได้ไปหาฮั่นอ๋อง หลีเสงเห็นงุยป่าว่ากล่าวดื้อดึงอยู่ดังนั้นก็ลางุยป่ากลับมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง เล่าเนื้อความทั้งปวงซึ่งได้ว่ากล่าวกับงุยป่านั้นให้ฮั่นอ๋องฟังทุกประการ ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงถามหลีเสงว่า ซึ่งงุยป่าคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ยกกองทัพมาตั้งอยู่ ณ เมิองเปงเอี๋ยงก้วนนั้นงุยป่าตั้งให้ผู้ใดเป็นแม่ทัพ หลีเสงจึงบอกว่างุยป่าตั้งให้เป๊กติดเป็นแม่ทัพใหญ่ บังคับบัญชาการทหารทั้งปวงในกองทัพสิทธิ์ขาด ฮั่นอ๋องจึงว่าเป๊กติดนั้นเป็นลูกเล็กปากยังไม่วายกลิ่นน้ำนม ที่ไหนจะคิดการใหญ่ได้ แล้วฮั่นอ๋องถามว่าผู้ใดเป็นนายทหารม้าเล่า หลีเสงจึงว่าปินเก๋งเป็นนายทหารม้า ฮั่นอ๋องจึงว่าปินเก๋งคนนี้เป็นบูเต๊กขุนนางอยู่แต่ครั้งพระเจ้าจี๋นซีอ๋อง ปินเก๋งเป็นคนเฉลียวฉลาดอยู่ก็จริง แต่ทว่าสู้กวนหยินของเราไม่ได้ แล้วฮั่นอ๋องถามว่าผู้ใดเป็นนายทหารเดินเท้า หลีเสงบอกว่าห้างแทะเป็นนายทหารเดินเท้า ฮั่นอ๋องจึงว่า ห้างแทะนั้นต่ำทั้งฝีมือแลความคิด เห็นจะสู้โจฉำไม่ได้ อันทัพงุยป่าครั้งนี้เราเห็นจะชนะฝ่ายเดียว แล้วฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพ โจฉำเป็นนายทหารเดินเท้า กวนหยินเป็นนายทหารม้าคุมทหาร เลวคนละสิบหมื่นกำหนดจะให้ยกไปกำจัดงุยป่า ฮั่นสินโจฉำกวนหยินทั้งสามนายก็ออกมาจัดทหาร พร้อมแล้วจึงพากันเข้าไปหาฮั่นอ๋องๆ ก็เอาตราสำหรับแม่ทัพมอบให้ฮั่นสินๆ ก็คำนับรับตรามาจาก ฮั่นอ๋องแล้วจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะยกไปกำจัดงุยป่าครั้งนี้ ภายหลังเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จะยกกองทัพมาตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงเป็นมั่นคง ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงถามฮั่นสินว่า ถ้าฌ้อปาอ๋องยกมาจะได้ผู้ใดเป็นแม่ทัพป้องกันเมืองเล่า ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าเห็นแต่อ๋องหลินผู้เดียว ด้วยอ๋องหลินน้ำใจสัตย์ซื่อนัก แล้วก็มีฝีมือเข้มแข็งพอจะต้านทานพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกมาครั้งนี้ ท่านจงให้อ๋องหลินเป็นแม่ทัพเถิด แต่ว่าให้เอาตันแผงเป็นที่ปรึกษาเข้าด้วย ถ้าขัดสนประการใดก็ให้ไต่ถามเตียวเหลียง ฮั่นอ๋องจึงว่าอ๋องหลินมีฝีมือกล้าแข็งก็จริง แต่เห็นว่ามารดาของอ๋องหลินยังตกอยู่ในเมืองฌ้อ เห็นอ๋องหลินจะไม่เต็มใจทำศึกแก่ฌ้อปาอ๋อง ฮั่นสินจึงว่าอ๋องหลินนั้น น้ำใจหนักแน่นดังหลักศิลา แล้วก็มีกตัญญูนัก ท่านอย่าเกรงอ๋องหลินเลย จงปลงใจอ๋องหลินเป็นแม่ทัพเถิด ข้าพเจ้าเห็นหาเสียการไม่ ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นก็รับคำ ฮั่นสินกวนหยินโจฉำก็ลาฮั่นอ๋องยกกองทัพไปเมืองเปงเอี๋ยง
ฝ่ายงุยป่าครั้นแจ้งว่าฮั่นสินยกทัพมา งุยป่าก็ยกทหารมาตั้งรับอยู่ตำบลป๊กปันตั้งค่ายชิดเชิงสะพานจะข้ามแม่น้ำฮูโห แล้วให้ชักสะพานเสีย หวังจะมิให้ฮั่นสินข้ามมาได้
ฝ่ายฮั่นสินครั้นยกกองทัพมาถึงตำบลป๊กปัน ก็รีบจะข้ามแม่น้ำฮูโห ครั้นไปถึงเชิงสะพานก็แลเห็นค่ายงุยป่าตั้งรับอยู่เชิงสะพานฟากข้างโน้นเป็นหลายค่ายแล้วชักสะพานเสียด้วย ฮั่นสินเห็นดังนั้นก็ให้ตั้งค่ายลงที่เชิงสะพานฟากข้างหนึ่ง แล้วฮั่นสินจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า เมื่อข้าศึกชักสะพานเสียฉะนี้ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดจึงจะมีชัยแก่ข้าศึกได้ นายทัพนายกองทั้งปวงก็ว่าพร้อมกันขึ้นว่าการทั้งนี้สุดแต่ง่วนโซ่ย ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้กวนหยินเป็นแม่ทัพ คุมทหารตัดไม้มัดแพมีหน้าแลท้ายเป็นรูปเรือให้ได้ประมาณพันเศษ กวนหยินก็คำนับลาฮั่นสินออกมากะเกณฑ์กันตัดไม้มัดแพประมาณสองวัน ก็ได้ครบตามคำฮั่นสินๆ จึงสั่งให้ถอยมาเทียบไว้หน้าค่าย แล้วเอาธงแลอาวุธลงประดับไว้ดุจหนึ่งเรือรบ แล้วเกณฑ์ทหารลงบรรจุแพไว้พร้อมทำทีประหนึ่งจะข้ามไปตีค่ายงุยป่าๆ เห็นดังนั้นมิได้รู้ในกลอุบายฮั่นสิน ก็ตรวจตรารักษาหน้าค่ายข้างริมน้ำไว้เป็นสามารถ ฮั่นสินเห็นดังนั้นจึงให้โจฉำคุมทหารสองหมื่นอ้อมไปตีเมืองเปงเอี๋ยง ถ้าได้เมืองเปงเอี๋ยงแล้วก็ให้วกตีหลังงุยป่าลงมาเป็นศึกกระหนาบ โจฉำก็คำนับลาฮั่นสินคุมทหารสองหมื่นยกออกจากค่ายขึ้นไปข้างเหนือน้ำ ครั้นไปถึงตำบลแฮเอี๋ยงก็ให้เร่งทำแพข้ามแม่น้ำฮูโห รีบไปตีเอาเมืองเปงเอี๋ยงได้ แล้วโจฉำจึงแต่งทหารให้อยู่รักษาเมือง แลคุมครอบครัวงุยป่าไว้ให้มั่นคง ตัวโจฉำก็ยกกองทัพตีกระหนาบหลังงุยป่าลงมาตามฮั่นสินสั่ง
ฝ่ายทหารงุยป่าซึ่งอยู่รักษาเมืองเปงเอี๋ยงนั้น ขณะเมื่อโจฉำเข้าเมืองได้ หนีออกจากเมืองรีบมาแจ้งความแก่งุยป่าทุกประการ งุยป่าแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงขึ้นม้าพาทหารทั้งปวงออกจากค่าย หมายจะไปตีเอาครัวคืน ขณะนั้นพอฮั่นสินให้กวนหยินข้ามมาถึงค่ายงุยป่า กวนหยินเห็นดังนั้นก็ขับทหารเข้าตีทัพงุยป่า ทหารงุยป่ากำลังเสียใจก็ไม่คิดที่จะรบ ต่างคนทิ้งเครื่องศัสตราวุธหนีเอาตัวรอด กวนหยินก็พาทหารไล่ฆ่าฟันทหารงุยป่าล้มตายเป็นอันมาก งุยป่าก็พาทหารรีบหนีไปทางเมืองเปงเอี๋ยง
ฝ่ายโจฉำก็ยกรีบมาใกล้ค่ายงุยป่า พอเห็นทัพงุยป่าแตกถอยขึ้นมาตามทาง โจฉำให้ขยายพลเป็นหน้ากระดานตีกระหนาบหลังมาไล่ฆ่าฟันทหารงุยป่า
ฝ่ายเป๊กติดปินเก๋งห้างแทะสามนาย เห็นศึกเหลือกำลังก็ทิ้งงุยป่าเสียต่างคนหนีเอาตัวรอด โจฉำกับกวนหยินก็ให้ทหารล้อมจับตัวงุยป่าได้มัดเข้ามาให้ฮั่นสิน ณ ค่าย ฮั่นสินเห็นงุยป่าก็มีความยินดีนัก จึงว่าแก่งุยป่าว่าฮั่นอ๋องมีความกรุณาแก่ท่าน เมื่อขณะยกไปตีเมืองแพเสียก็ตั้งให้ท่านเป็นแม่ทัพถืออาชญาสิทธิ์ ครั้นท่านเสียทีทัพเสียทหารฮั่นอ๋องเป็นอันมาก โทษก็ถึงตายตามอาชญาศึก ฮั่นอ๋องก็มิได้เอาโทษท่านๆ ได้มาเป็นเจ้าอยู่ ณ เมืองเปงเอี๋ยงเหมือนกับคนที่มีความชอบ ควรที่ท่านจะคิดถึงคุณฮั่นอ๋องแลตั้งใจสามิภักดิ์ ทำการแก้ตัวไว้เกียรติยศในแผ่นดินโดยสุจริต นี่ท่านมาทำการดุจหนึ่งคนหาปัญญาไม่ แลซึ่งฮั่นอ๋องให้เรามาครั้งนี้ก็มอบอาชญาสิทธิ์มาตามโทษท่าน ครั้นเราจะฆ่าท่านเสียบัดนี้ก็หาเป็นเกียรติยศไม่ เราจะส่งท่านให้ฮั่นอ๋อง ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ตามแต่บุญแลกรรมของท่าน แล้วฮั่นสินก็สั่งให้ทำตะรางขึ้นบนเกวียน เอางุยป่าใส่ตะรางคุมมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ฮั่นสินก็ยกทัพเข้าเมืองเปงเอี๋ยง จิวซกแลขุนนางทั้งปวงก็ออกมารับฮั่นสินๆ จึงตั้งให้จิวซกเป็นผู้รักษาเมืองเปงเอี๋ยง แล้วจัดแจงให้ราษฎรทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นแจ้งว่าฮั่นอ๋องให้ฮั่นสินยกกองทัพไปกำจัดงุยป่านั้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงปรึกษาฟัมแจ้ง ซึ่งท่านว่าไว้กับเราว่า ถ้างุยป่าแข็งเมืองขึ้นเห็นฮั่นอ๋องจะให้ฮั่นสินยกกองทัพไปกำจัดงุยป่า บัดนี้ฮั่นสินยกไปเมืองเปงเอี๋ยงท่านจะคิดประการใดเล่า ฟัมแจ้งจึงว่าครั้งนี้ ควรที่ท่านจะยกไปทำศึกแก่เมืองเอ๊กเอี๋ยง แต่ทว่าไปถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงแล้วอย่าเพ่อเข้าติดเมืองก่อน แต่งคนให้ไปสืบดูให้แน่นอนเกลือกจะเป็นอุบายฮั่นสิน ลองโจได้ยินฟัมแจ้งว่าดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าท่านนี้กระไรกลัวฮั่นสินเกินนัก ฟัมแจ้งจึงว่าการสงครามนั้นชอบตรึกตรองให้ละเอียดก่อน จึงจะไม่เสียแก่ข้าศึก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้ตรวจเตรียมทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ครั้นมาใกล้เมืองทางประมาณห้าสิบเส้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้ลีหองเสียนคุมทหารสามพันเข้าไปผลัดเปลี่ยนกันสืบข่าวราชการเมืองเอ๊กเอี๋ยงอยู่มิได้ขาด แล้วแต่งกองตระเวนให้ออกไปรักษาด่านอยู่ทุกตำบล
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นแจ้งว่าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยง ฮั่นอ๋องจึงปรึกษาเตียวเหลียงว่า ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาครั้งนี้ ท่านจะคิดประการใดจึงจะป้องกันเมืองไว้ได้ เตียวเหลียงจึงว่าเมื่อขณะฮั่นสินจะยกไปตีเมืองเปงเอี๋ยงนั้น ฮั่นสินสั่งไว้ประการใดท่านจงทำตามฮั่นสินสั่งเถิด ฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้นจึงให้หาอ๋องหลินเข้ามาแล้วว่า ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาครั้งนี้เราจะให้ท่านเป็นแม่ทัพ ท่านจะอาสาเราทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้หรือมิได้ อ๋องหลินได้ฟังฮั่นอ๋องว่าดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้านี้พระคุณหาที่สุดไม่ ข้าพเจ้าก็ตั้งใจจะเอาชีวิตสนองคุณมิได้คิดแก่ความลำบาก การทั้งนี้สุดแต่ท่านจะกรุณาข้าพเจ้า แต่ซึ่งจะให้ ข้าพเจ้ารบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นเห็นจะรับประจันหน้าทานฝีมือไม่ได้ ด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีกำลังมากนัก จำจะคิดเป็นกลอุบายจึงจะเอาชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ ฮั่นอ๋องจึงถามว่าท่านจะทำเป็นประการใดจึงจะมีชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง อ๋องหลินจึงว่าข้าพเจ้าคิดว่าถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกเข้ามาถึงเมืองเราๆ ก็ให้สงบกันไว้ แลทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินนั้นก็อย่าให้ยืนขึ้น ให้แลเปล่าอยู่เหมือนไม่มีผู้ใดรักษา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นก็จะคิดประมาท ประการหนึ่งทหารในกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เดินทางอิดโรยมา จะไม่เป็นใจที่จะรักษาค่าย เวลาค่ำข้าพเจ้าจะยกทหารออกปล้นค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาชัยชนะให้จงได้ ฮั่นอ๋องได้ฟังอ๋องหลินว่าดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงว่าท่านทำได้เหมือนคิดฉะนี้แล้วถึงฌ้อปาอ๋องจะมีกำลังแลฝีมือประการใดก็คงจะเสียทีแก่เรา แล้วฮั่นอ๋องก็เอาตราแม่ทัพมอบให้แก่อ๋องหลิน ให้บังคับบัญชาการที่จะป้องกันเมือง แล้วให้ตันแผงเป็นที่ปรึกษาด้วย อ๋องหลินก็ออกมาจัดทหารให้ขึ้นไปรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้รอบเมือง มิให้ปรากฏว่ามีทหารอยู่รักษาเมือง
ฝ่ายลีหองเสียนทหารฌ้อปาอ๋อง ครั้นมาถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงก็มิได้เห็นผู้คนแต่สักคนหนึ่ง ก็พาทหารเลียบดูไปรอบเมือง แลไปบนเชิงเทินนั้นก็ไม่เห็นผู้ใดรักษา แต่ประตูนั้นปิดอยู่ทั้งสี่ประตู ลีหองเสียนก็พาทหารกลับมา ณ ค่าย เอาเนื้อความที่ได้เห็นนั้นแจ้งแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกประการ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยังมิได้ว่าประการใด ขุนนางแลนายทัพนายกองทั้งปวงเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนิ่งอยู่ดังนั้น ต่างคนก็ว่าซึ่งมิได้เห็นผู้คนขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่นั้น ชะรอยฮั่นอ๋องรู้ว่าท่านยกมา ฮั่นอ๋องเห็นจะต้านทานมิได้ทิ้งเมืองเสียรีบหนีเอาตัวรอดเมืองจึงเงียบสงบอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถึงมาตรว่าฮั่นอ๋องจะทิ้งเมืองเสียก็ดี เราจำจะตั้งค่ายมั่นลงไว้ก่อน ต่อเวลาพรุ่งนี้จึงไปสืบดูให้แน่ อันจะดูหมิ่นข้าศึกนั้นไม่ได้ นายทัพนายกองทั้งปวงก็มิได้ตอบประการใด ต่างคนก็ลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกมาเกณฑ์กันตั้งค่ายใกล้เมืองสามสิบเส้น
ฝ่ายอ๋องหลินครั้นเวลาเย็นลอบขึ้นไปแลดูบนหอรบ แลเห็นในกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง บ้างทำค่ายขุดคูอยู่ ทั้งม้าก็มิได้ผูกเครื่อง ทหารทั้งปวงบ้างหุงข้าวปลาอาหารแลนั่งนอนเสียมิได้เป็นหมวดเป็นกองกัน อ๋องหลินเห็นดังนั้นก็มีความยินดี จึงกลับลงมาจัดทหารกองหนึ่งห้าร้อยคนให้มีประทัดทุกตัวคน สั่งให้ไปซุ่มรายกันอยู่รอบค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จึงนัดว่าเวลาค่ำวันนี้ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาณแล้ว ก็ให้จุดประทัดขึ้นให้พร้อมกันแลโห่ร้องอื้ออึงทำประหนึ่งจะเข้าหักค่าย แล้วให้ตันแผงอยู่รักษาเมือง แลทหารบนเชิงเทินนั้นให้จุดคบเพลิงจงทุกคน ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาณแล้วก็ให้ลุกขึ้นยืนให้แสงเพลิงสว่างไปรอบเมือง ตัวอ๋องหลินนั้นคุมทหารห้าพันล้วนถือดาบสองมือทุกคนจะเข้าปล้นค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วให้แฮเฮาหยินคุมทหารสามหมื่นออกไปซุ่มอยู่นอกเมือง ถ้าเห็นเราเสียทีมาเกลือกพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะตามเข้าหักเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยง ก็ให้แฮเฮาหยินตีกระหนาบหลังเข้ามา อย่าให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทำได้ถนัด อ๋องหลินจัดแจงทหารพร้อมแล้ว พอเวลาค่ำลงจึงยกทหารออกไปซุ่มอยู่นอกเมืองแล้วให้คนสนิทแต่งตัวเป็นพวกเมืองฌ้อ ลอบเข้าไปสืบดู ณ ค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องขณะเมื่อตั้งอยู่นั้น นายทัพนายกองทั้งปวงมีใจประมาทหมายว่า ฮั่นอ๋องหนีไปจากเมืองเอ๊กเอี๋ยงแล้ว มิได้ตรวจตราผู้คนให้รักษาค่าย ครั้นเวลาค่ำลงต่างคนก็นอนหลับสิ้นทั้งสองค่าย
ฝ่ายทหารอ๋องหลินซึ่งปลอมเร้าไปเห็นดังนั้น ก็รบมาบอกความแก่อ๋องหลินทุกประการ อ๋องหลินก็มีความยินดีนักจึงเข้าไป ณ ค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นถึงประตูค่ายอ๋องหลินจึงให้ทหารเตรียมตัวพร้อม แล้วอ๋องหลินก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารห้าร้อยที่ถือประทัดทุกคนได้ยินดังนั้นก็จุดประทัดพร้อมกันทั้งห้าร้อยโห่ร้องอื้ออึงขึ้นรอบค่าย
ฝ่ายตันแผงซึ่งอยู่ในเมืองได้ยินเสียงประทัด ก็ให้จุดคบเพลิงขึ้นรอบเมืองแสงเพลิงนั้นสว่างเหมือนกลางวัน ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกำลังหลับสนิท ครั้นได้ยินเสียงประทัดอื้ออึงก็ตกใจตื่นขึ้น มิได้รู้เหตุประการใดต่างคนก็ตกใจตะลึงอยู่ อ๋องหลินก็พาทหารทะลวงฟันเข้าไปฆ่าทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตายเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นแลเห็นแสงเพลิงสว่างแล้วเห็นทหารในค่ายนั้นเป็นอลหม่าน ก็แจ้งว่าข้าศึกลอบเข้ามาปล้นค่าย มิได้คิดครั่นคร้ามขึ้นม้าถือทวนยืนม้าอยู่ด้วยยังมิได้เห็นข้าศึกถนัด
ฝ่ายอ๋องหลินครั้นแลเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ก็ข้บม้าพาทหารออกจากค่าย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลเห็นอ๋องหลินก็ขับไปแทงอ๋องหลินๆ ก็ขับม้าเข้ารบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ยี่สิบเพลง อ๋องหลินเห็นจะทานกำลังมิได้ก็ชักม้าถอยกลับไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงถามทหารทั้งปวงว่าทหารฮั่นอ๋องคนนี้ชื่อใด ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องที่รู้จ้กก็บอกว่าชื่ออ๋องหลิน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงบอกว่า อ๋องหลินคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง เพลงทวนก็ประหลาดกว่าคนทั้งปวง แม้นละไว้นานไปจะเป็นเสี้ยนศัตรู ใหญ่ จำจะตามไปฆ่าเสียให้จงได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นแล้วก็ขับม้าจะไปตามอ๋องหลิน กี๋โป้จงลิมวย ห้ามว่าเป็นเวลากลางคืนอยู่เกลือกจะเป็นกลอุบายอ๋องหลิน ทหารเรายังระส่ำระสายอยู่ ถ้าเสียทีลงประการใดจะเสียทหารมากไป แล้วอ๋องหลินคนนี้แต่ก่อนก็อยู่บ้านไภก้วนแดนเมืองแพเสียซึ่งอ๋องหลินมาทำราชการอยู่กับฮั่นอ๋องนี้ มารดาอ๋องหลินก็ยังอยู่บ้านไภก้วน ถ้าท่านให้ไปจับเอาตัวมารดาอ๋องหลินมาไว้ เห็นว่าตัวอ๋องหลินก็จะไม่พ้นมือท่านด้วยอ๋องหลินเป็นคนกตัญญูนัก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นชอบด้วย ก็มิได้ตามอ๋องหลินไป พาทหารนั้นกลับมาค่าย พอเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้ตรวจทหาร แต่ตายประมาณห้าหมื่นเศษเจ็บป่วยอยู่เป็นอันมาก จึงถอยทัพออกไปตั้งค่ายอยู่ไกลเมืองประมาณร้อยเส้น แล้วให้คนรีบไปเอาตัวมารดาอ๋องหลินมา ณ ค่าย
ฝ่ายอ๋องหลินก็กลับเข้าเมืองเอ๊กเอี๋ยง ให้ตรวจตราทหารดูก็มิได้เป็นอันตรายแต่ต้องอาวุธป่วยเจ็บบ้าง แล้วอ๋องหลินก็เข้าไปแจ้งแก่ฮั่นอ๋องตามซึ่งได้รบมีชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นทุกประการ ฮั่นอ๋องก็มีความยินดีแล้วสรรเสริญอ๋องหลินว่า ท่านทำการครั้งนี้องอาจนัก เกียรติยศของท่านจะปรากฏทั่วไปทั้งแผ่นดิน แล้วก็ให้เสื้อผ้าเงินทองกับอ๋องหลินเป็นอันมาก แต่บรรดาทหารทั้งปวงซึ่งได้ไปทำการด้วยอ๋องหลินนั้นฮั่นอ๋องก็ปูนบำเหน็จให้ตามสมควร อ๋องหลินจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ซึ่งข้าพเจ้ามีชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้งนี้ก็เพราะบารมีของท่าน แลซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถอยทัพไปรออยู่นั้นเห็นจะเข้าหักเอาเมืองเป็นมั่นคง เตียวเหลียงจึงว่าฮั่นสินยกไปตีเมืองเปงเอี๋ยงก็มีชัยชนะแก่งุยป่าแล้ว ไม่ช้าฮั่นสินก็จะยกมาถึง ถ้าฮั่นสินยกมาถึงแล้วก็จะเกรงอะไรแก่ฌ้อปาอ๋องเล่า ท่านจงคิดรักษาเมืองไว้ท่าฮั่นสินเถิด
ฮั่นอ๋อง อ๋องหลินได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย อ๋องหลินจึงออกมากะเกณฑ์ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ แล้วอ๋องหลินเที่ยวตรวจตราอยู่มิได้ขาด เวลาวันหนึ่งทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินมาบอกอ๋องหลินว่า ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาร้องบอกไว้ว่าจะขอพบท่านสักหน่อยหนึ่ง อ๋องหลินแจ้งดังนั้นจึงขึ้นบนเชิงเทินแล้วร้องถามไปว่า มาหาเราด้วยกิจธุระประการใด ทหารซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้มานั้นจึงร้องบอกแก่อ๋องหลินว่า บัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ไปเอาตัวมารดาท่านมาไว้ ณ ค่าย หวังจะให้ท่านออกไปหาพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้าท่านมิออกไปโดยดี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะฆ่ามารดาท่านเสีย ให้ความชั่วนั้นอยู่กับตัวท่านเหมือนหนึ่งฆ่ามารดาท่านเสียเอง บัดนี้มารดาท่านกลัวความตายนัก จึงร้องไห้อ้อนวอนให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความแก่ท่าน แล้วให้ ท่านเร่งรีบออกไปช่วยชีวิตมารดาท่านไว้โดยเร็วเถิด ถ้าช้าอยู่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็จะฆ่ามารดาท่านเสีย
อ๋องหลินได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงรีบเอาเนื้อความมาบอกแก่ฮั่นอ๋องทุกประการแล้วจึงว่า มารดาข้าพเจ้าเป็นคนชราสูงอายุถึงเจ็ดสิบแล้ว ข้าพเจ้ายังหาได้อยู่ปฏิบัติรักษาไม่ ครั้งนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขัดเคืองข้าพเจ้ายิ่งนัก ถ้าข้าพเจ้ามิออกไปพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็จะฆ่ามารดาข้าพเจ้าเสีย แม้มารดาข้าพเจ้าตายด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้งนี้ ก็เหมือนหนึ่งข้าพเจ้าฆ่ามารดาเสียเองโทษก็จะมีแก่ตัวข้าพเจ้าเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะลาท่านออกไปขอเห็นหน้ามารดาข้าพเจ้าสักหน่อยหนึ่ง ถึงมาตรว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะฆ่าข้าพเจ้าเสียข้าพเจ้าคิดว่าเอาชีวิตแทนคุณมารดาข้าพเจ้า ถ้า ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ก็มิได้ลืมคุณท่าน อ๋องหลินว่าดังนั้นแล้วก็ร้องไห้ เตียวเหลียงจึงว่าแก่อ๋องหลินว่า เหตุไฉนท่านจึงเบาความนัก ไม่ตรึกตรองดูให้รอบคอบก่อน เมื่อขณะท่านยกออกปล้นค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น ท่านฆ่าทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรบกับท่านก็หาเอาชัยชนะท่านได้ไม่ การทั้งนี้เห็นจะเป็นกลอุบายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะแก้แค้นท่าน ถ้าท่านออกไปอันตรายก็จะมีแก่ตัวท่านเป็นมั่นคง ถึงมาตรว่าท่านจะตายก็ไม่มีเกียรติยศ ทหารทั้งปวงก็จะนินทาท่านว่าหาปัญญามิได้ ท่านจงให้ไปสืบดูให้พบตัวมารดาท่านเสียก่อน ถ้าพบแล้วให้ขอหนังสือลายมือมารดาท่านมาเป็นสำคัญ แล้วภายหลังท่านจึงค่อยออกไปหาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงจะชอบ ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะฆ่าท่านเสียที ก็ควรที่ท่านจะเสียชีวิตด้วยเป็นความจำใจ ซึ่งความเราว่าทั้งนี้ ท่านดำริดูให้ดี อ๋องหลินได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ท่านจงให้คนที่มีสติปัญญาไปสืบความของข้าพเจ้าให้แน่หน่อยหนึ่งเถิด ฮั่นอ๋องจึงให้ซกซุนถองไป ณ ค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายซกซุนถองครั้นมาถึงค่ายแล้ว ก็บอกเข้าไปให้ทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งดังนั้นก็ให้พาซกซุนถองเข้าไปในค่าย แล้วถามความซกซุนถองว่าฮั่นอ๋องนั้นใช้มาด้วยกิจธุระประการใด ซกซุนถองจึงว่าข้าพเจ้ามาหาท่านด้วยธุระอ๋องหลิน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าอ๋องหลินนั้น เป็นชาวบ้านไภก้วนซึ่งเป็นแว่นแคว้นของเรา มารดาอ๋องหลินแลพรรคพวกพี่น้องก็ยังตกกับเราสิ้น เหตุไรอ๋องหลินจึงไปอยู่กับฮั่นอ๋องซึ่งเป็นข้าศึกกับเรา บัดนี้เราให้ไปเอาตัวมารดาอ๋องหลินมาคุมไว้ ถ้าอ๋องหลินรู้แล้วก็ให้ออกมาหาเราโดยดี แม่ลูกก็จะได้เห็นหน้ากันสืบไป ประการหนึ่งจะได้มีความสุขไปสิ้นด้วยกันทั้งพวก แลอ๋องหลินรักจะทำราชการอยู่กับเราๆ ก็จะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางตาม คุณวิชาแลฝีมือแลความคิด ถ้าอ๋องหลินบิดพลิ้วอยู่ไม่มาหาเราแต่โดยดี เราจะฆ่ามารดาอ๋องหลินเสียให้สาที่ความแค้น เหมือนอ๋องหลินฆ่ามารดาตัวเสียเองให้ความชั่วติดตัวอยู่ถึงหมื่นชาติ ท่านจงกลับไปบอกแก่อ๋องหลินเถิด ถ้าจะมาก็ให้มาในเวลาวันนี้ แม้นล่วงเวลาไปแม่ลูกก็จะหาเห็นหน้ากันไม่
ซกซุนถองได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้น จึงว่าข้าพเจ้าจะขอพบตัวมารดาอ๋องหลินสักหน่อยหนึ่ง จะได้เอาถ้อยคำมารดาอ๋องหลินเข้าไปแจ้งแก่อ๋องหลิน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้ทหารไปเอาตัวมารดาอ๋องหลินออกมาให้พบกันกับซกซุนถอง แลเมื่อขณะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ไปเอาตัวมารดาอ๋องหลินมา แกล้งถอดดาบออกรอคอมารดาอ๋องหลินไว้ให้ซกซุนถองเห็น จะได้เอาความนั้นไปบอกแกอ๋องหลิน ซกซุนถองเห็นดังนั้นก็สงสารมารดาอ๋องหลินนัก จึงเข้าไปใกล้แล้วถามว่าท่านหรือเป็นมารดาอ๋องหลิน มารดาอ๋องหลินก็รับว่าข้าพเจ้าเป็นมารดาอ๋องหลิน แล้วจึงถามซกซุนถองว่าท่านนี้ชื่อใดมาแต่ไหนใครใช้มาท่านจึงจะใคร่พบข้าพเจ้า ซกซุนถองจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อซกซุนถองเป็นบ่าวฮั่นอ๋อง ซึ่งข้าพเจ้าจะใคร่พบกับท่านนี้ ด้วยมีผู้เอาเนื้อความไปบอกแก่อ๋องหลินผู้เป็นบุตรของท่านว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาตัวท่านมาไว้ ณ ค่าย ให้อ๋องหลินเร่งออกมาสามิภักดิ์แก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้าอ๋องหลินไม่ออกมาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะฆ่าท่านเสีย อ๋องหลินให้ข้าพเจ้ามาสืบดูให้พบท่าน แล้วให้ขอหนังสือลายมือท่านไปเป็นสำคัญด้วย ภายหลังอ๋องหลินจะออกมาสามิภักดิ์กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้าท่านเป็นมารดาอ๋องหลินแล้ว จงเร่งเขียนหนังสือให้แก่ข้าๆ จะได้เอาหนังสือเข้าไปให้แก่อ๋องหลิน มารดาอ๋องหลินได้ฟังซกซุนถองว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าอ๋องหลินได้ไปทำราชการอยู่กับฮั่นอ๋องเป็นคนมีบุญนั้นก็เป็นวาสนาของอ๋องหลินลูกเราแล้ว เรามีความยินดีนัก ถึงมาตรว่าเราจะตายเสียด้วยอาญาฌ้อปาอ๋องบัดเดี๋ยวนี้ ก็เหมือนเรามีชีวิตยืนอยู่ได้พันปี ซึ่งอ๋องหลินจะอยู่ทำราชการกับฌ้อปาอ๋องอันเป็นคนหยาบช้าต่อแผ่นดินนั้น ก็เหมือนหนึ่งอ๋องหลินฆ่าเรา เสียในเวลาวันนี้ ท่านจงเร่งไปบอกแกอ๋องหลินเถิดว่าอย่าให้เป็นห่วงถึงตัวเราเลย ถ้าอ๋องหลินรักเราแล้วก็ให้ตั้งหน้าทำราชการให้มีความชอบไว้ในฮั่นอ๋องเถิด มารดาอ๋องหลินว่าดังนั้นแล้วก็ชิงเอาดาบที่ทหารฌ้อปาอ๋องถือมานั้นเชือดคอตายเสีย ผู้ใดหาทันช่วงชิงไม่
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ตัดศีรษะมารดาอ๋องหลินไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย ขุนนางแลที่ปรึกษาทั้งปวงจึงห้ามว่า ซึ่งจะให้เอาศีรษะมารดาอ๋องหลินไปเสียบประจานไว้นั้นหาควรไม่ ด้วยท่านให้เอาตัวมารดาอ๋องหลินมาทั้งนี้ ก็เพราะจะได้ตัวอ๋องหลินมาไว้ในเงื้อมมือท่าน หวังจะมิให้เป็นเสี้ยนหนามต่อท่าน ซึ่งท่านจะเอาศีรษะมารดาอ๋องหลินไปเสียบประจานไว้นั้นไม่ชอบ ถ้าอ๋องหลินรู้ก็จะมีใจเจ็บแค้นคิดแต่จะทำอันตรายแก่ท่าน ซึ่งท่านให้ไปเอาตัวมารดาอ๋องหลินมาไว้ ก็ป่วยการเสียเปล่า หามีประโยชน์สิ่งใดไม่ แลบัดนี้มารดาอ๋องหลินฆ่าตัวเสียเอง ท่านหาได้ทำอันตรายไม่ ชอบแต่เอาศพมารดาอ๋องหลินไปฝังไว้ ณ บ้านไภก้วนให้เป็นไมตรีกันไว้กับอ๋องหลิน ถ้าอ๋องหลินรู้ก็จะขอบใจท่านนัก สืบไปเมื่อหน้าอ๋องหลินขัดเคืองประการใดในฮั่นอ๋อง อ๋องหลินก็จะคิดถึงท่านๆ ก็จะได้มีที่พูดกับอ๋องหลินบ้าง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้เอาศพมารดาอ๋องหลินไปฝังไว้ ณ บ้านไภก้วน แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าแกซกซุนถองว่า ซึ่งมารดาอ๋องหลินฆ่าตัวเสียเองนั้นท่านก็เห็นอยู่กับตาแล้ว แลศพมารดาอ๋องหลินนั้นให้ไปฝังไว้ ณ บ้านไภก้วน เพราะเรามีความกรุณาแก่อ๋องหลิน อย่าให้วิตกถึงศพมารดานั้นเลย แล้วท่านบอกแก่ฮั่นอ๋องว่า ซึ่งฮั่นอ๋องมิได้ออกมาอ่อนน้อมแก่เราโดยดีนั้น เห็นฮั่นอ๋องจะรักษาเมืองไว้ได้แล้วหรือ ถ้าเราได้เมืองแล้วเราจะฆ่าเสียให้สิ้น ซกซุนถองได้ฟังดังนั้นจึงทำเป็นเดินเข้าไปให้ใกล้ แล้วว่ากับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ตัวข้าพเจ้าทำราชการอยู่กับฮั่นอ๋องได้ความเจ็บชํ้าใจนัก ด้วยฮั่นอ๋องว่ากล่าวหยาบช้าแก่ข้าพเจ้าต่างๆ ให้ได้ความอัปยศแก่เพื่อนราชการนั้นเนืองๆ ถ้ามีราชการสิ่งใดมาแม้นไม่ถึงชีวิตฮั่นอ๋องก็มิได้ใช้ข้าพเจ้าไป ครั้นข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูน้ำใจฮั่นอ๋องนั้น เว้นไว้แต่จะฆ่าข้าพเจ้าเองนั้นหาได้ไม่ ด้วยข้าพเจ้าหามีความผิดสิ่งใดเป็นข้อใหญ่ไม่ ข้าพเจ้าจึงมีชีวิตอยู่ได้มาเห็นหน้า ท่านก็เป็นบุญของข้าพเจ้านัก ข้าพเจ้าคิดว่าจะมาอยู่ด้วยท่าน แต่ข้าพเจ้ายังหามีบำเหน็จแลฝีมือมาเป็นของคำนับท่านไม่ ครั้นข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านจะใคร่ได้ตัวอ๋องหลิน ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จึงรับอาสามาครั้งนี้เพราะหมายจะได้พบท่าน จะได้เล่าความทุกข่ในอกข้าพเจ้าให้ท่านทราบด้วย อันน้ำใจของข้าพเจ้านี้หมายว่าจะไม่กลับไปหาฮั่นอ๋องอีกแล้ว แต่หากว่าข้าพเจ้ายังหามีสิ่งใดเป็นความชอบในท่านไม่ ข้าพเจ้าจะขอลาท่านกลับไปเกลี้ยกล่อมอ๋องหลินมาให้แก่ท่านจงได้ นํ้าใจอ๋องหลินก็จะไม่มีผิดกันกับใจข้าพเจ้าคาดไว้ แล้วอ๋องหลินก็เป็นห่วงด้วยมารดานัก ข้าพเจ้าจะไปบอกแก่อ๋องหลินว่า ศพมารดานั้นท่านก็จัดแจงจะให้เอาไปฝังอยู่แล้ว แต่ท่านยังคอยอ๋องหลินอยู่ เกลือกว่า อ๋องหลินจะแทนคุณมารดาประการใดบ้าง ถ้าอ๋องหลินแจ้งดังนี้ก็เห็นจะไม่อยู่ได้ คงจะรีบมาหาท่านเป็นมั่นคง อย่าว่าแต่ท่านจะใคร่ได้ตัวอ๋องหลินแต่โดยดีเลยถึงทว่าคอยฆ่าอยู่อ๋องหลินก็คงมาให้ท่านฆ่า ด้วยมีความกตัญญูต่อมารดานัก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังซกซุนถองว่าดังนั้นมิได้รู้ในกลอุบายก็มีความยินดีนัก จึงถามซกซุนถองว่าซึ่งฮั่นอ๋องมิได้ออกมารบกับเรารักษาค่ายมั่นอยู่นั้น ฮั่นอ๋องจะคิดประการใดหรือ บัดนี้ทหารฮั่นอ๋องยังมีอยู่อีกสักเท่าใด
ซกซุนถองได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถามดังนั้น จึงว่าครั้งนี้จะพูดให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องถอยทัพไปจงได้ ซกซุนถองคิดดังนั้นแล้วจึงว่า ฮั่นอ๋องมีทหารเอกอยู่ประมาณเจ็ดสิบแปดสิบคน ที่มีฝีมือดีอยู่กว่าอ๋องหลินนั้นก็มีอยู่ประมาณหลายคน แล้วก็เพิ่งเปิดฉางซุงโหออก อันเสบียงที่จะแจกทหารได้ประมาณสองปี อนึ่งฮั่นสินซึ่งยกไปตีเมืองเปงเอี๋ยงนั้นก็จับตัวงุยป่าได้แล้ว บัดนี้ยกไปตีเมืองเอี๋ยน เมืองเจ๋ เมืองไต้จี๋วได้อีกสามเมือง ฮั่นสินมีหนังสือมาถึงฮั่นอ๋องว่าให้ฮั่นอ๋องรักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยงให้มั่นคงไว้ อย่าให้ท่านหักเอาได้ ฮั่นสินจะยกอ้อมไปตีเอาเมืองแพเสียรับเอาไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮามาให้จงได้ แล้วจึงจะยกตลบทางตีกระหนาบหลังท่านเข้ามาทีเดียว ฮั่นอ๋องได้แจ้งในหนังสือฮั่นสินดังนั้น จึงไม่ยกออกมารบกับท่าน กะเกณฑ์แต่ทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถหวังจะคอยท่าฮั่นสิน แล้วหนังสือฮั่นสินให้มาถึงฮั่นอ๋องด้วยข้อราชการอันนี้ก็หลายวันมา แล้ว ท่านจงดำริการให้ละเอียดจะได้เป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้า
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงถามซกซุนถองว่าท่านเข้าไปแล้วเมื่อไรจะกลับมาเล่า ซกซุนถองจึงว่าข้าพเจ้าได้ช่องเมื่อใดก็จะพาอ๋องหลินออกมาเมื่อนั้นแล้วซกซุนถองก็คำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกลับมา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง เอาความซึ่งมารดาอ๋องหลินสั่งมาถึงอ๋องหลิน แล้วเชือดคอตายเสียดังนั้นเล่าให้อ๋องหลินฟังทุกประการ แต่ข้อซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้เอาศพมารดา อ๋องหลินไปฝังไว้ ณ บ้านไภก้วนนั้น ซกซุนถองหาบอกให้อ๋องหลินรู้ไม่
ฝ่ายอ๋องหลินครั้นแจ้งว่ามารดาตายเสียดังนั้น ก็มีความอาลัยนัก แต่อ๋องหลินร้องไห้รัก มารดาจนสลบเป็นหลายครั้ง ฮั่นอ๋องจึงสั่งขุนนางทั้งปวงให้พาอ๋องหลินเข้าไปไว้ในที่อยู่พยาบาลอ๋องหลิน ซกซุนถองจึงเล่าเนื้อความที่พูดล่อลวงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นให้ฮั่นอ๋องฟังทุกประการ แล้วว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นจะถอยทัพไปเป็นมั่นคง แต่ว่าจะช้าอยู่ก็เพราะด้วยข้าพเจ้ากับอ๋องหลิน ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงสรรเสริญซกซุนถองต่างๆ เตียวเหลียงกับตันแผงจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ถ้าทำดังนั้นจำจะคิดตัดกังวลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียให้จงได้ แล้วเตียวเหลียงจึงให้ไปเลือกเอาคนโทษที่ในคุกสองคนให้เหมือนซกซุนถองคนหนึ่ง ให้เหมือนอ๋องหลินคนหนึ่ง แล้วเอาตัวคนโทษไปตัดศีรษะเสียบไว้นอกเมืองตรงหน้าค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วร้องประกาศว่า ซกซุนถองกับอ๋องหลินร่วมคิดกันจะหนีออกไปหาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอันเป็นข้าศึกฮั่นอ๋อง ฮั่นอ๋องสืบรู้ให้ตัดศีรษะเสียบไว้หวังว่ามิให้ทหารดูเยี่ยงอย่างสืบไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งดังนั้นก็เสียใจ จึงปรึกษาแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่าการที่เราคิดไว้ก็เสียไปเปล่า ครั้นจะเข้าหักเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงบัดนื้เล่าก็เห็นเหลือกำลังทหารเรานัก ด้วยฮั่นอ๋องรักษาเมืองครั้งนี้เป็นสามารถ แล้วบริบูรณ์ด้วยเสบียงแลอาหารหาขัดสนสิ่งใดไม่ ซกซุนถองก็บอกกับเราว่าฮั่นสินจะยกไปตีเมืองแพเสียด้วย แลซึ่งฟัมแจ้งรักษาเมืองแพเสียอยู่ บัดนี้ผู้คนเล่าก็เบาบาง เห็นฟัมแจ้งจะรักษาเมืองไว้ท่าเราไม่ได้ จำเราจะรีบไปรักษาเมืองไว้ให้มั่นคงก่อน อย่าให้เสียทีแก่ฮั่นสิน นายทัพนายกองก็เห็นด้วย ลองโจจึงว่า ซึ่งจะล่าทัพครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าฮั่นอ๋องจะแต่งกองทัพออกตามตีเป็นมั่นคง ด้วยฮั่นอ๋องได้ทีทำอยู่ ขอให้จัดทหารที่มีฝีมือลงไปเดินเป็นกองหลัง อย่าให้เสียทีแก่ข้าศึกได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้กี๋โป้กับควั่นฌ้อเป็นแม่ทัพหน้า ลองโจกับจงลิมวยเป็นทัพหลัง ครั้นเวลาค่ำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ล่าทัพกลับไปเมืองแพเสีย

ฝ่ายฮั่นอ๋องครั้นรู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเลิกทัพกลับไปแล้ว จึงปรึกษากับเตียวเหลียงว่า ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถอยทัพไปนี้ เพราะสำคัญว่าฮั่นสินจะยกไปตีเอาเมืองแพเสีย เหมือนถ้อยคำซกซุนถองบอกไว้นั้น ครั้งนี้เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะรีบไปโดยเร็วเดินหาเป็นกระบวนไม่ เราคิดว่าจะยกทหารติดตามตีท้ายทัพฌ้อปาอ๋อง ท่านจะเห็นเป็นประการใดเล่า เตียวเหลียงจึงตอบแก่ฮั่นอ๋องว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องถอยทัพไปครั้งนี้เห็นจะจัดทหารที่มีฝีมือให้คอยป้องกันไป ซึ่งท่านจะยกทหารออกไปไล่ตามตีหมายจะเอาชัยชนะนั้นยังไม่ได้ ขอให้ใช้แต่ผู้ใดผู้หนึ่งลอบตามไปดูพ้นเมืองทางห้าสิบเส้น ถ้าเห็นไม่ได้ทีก็ให้กลับมารักษาเมืองไว้ดีกว่า ฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้จิวพุนกับจิวเชียงคุมทหารเดินสะกดตามทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปตามคำเตียวเหลียงว่า
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นกลับมาถึงเมืองแพเสีย ฟัมแจ้งแลขุนนางทั้งปวงซึ่งอยู่รักษาเมืองนั้นก็ชวนกันออกมารับเสด็จ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงเล่าเนื้อความที่รบพุ่งกัน แลออกไปพูดจาจนฮั่นอ๋องให้ฆ่าซกซุนถองกับอ๋องหลินเสีย เล่าให้ฟัมแจ้งฟังทุกประการ ฟัมแจ้งได้ฟังดังนั้นก็รู้กลอุบาย ซกซุนถองออกมาพูด จะจริงดังพูดนั้นหามิได้เพราะเห็นว่าฮั่นสินยังไม่ยกไป ถึงกลัวว่าท่านจะหักเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยง จึงแกล้งพูดจาล่อลวงจะให้ท่านถอยทัพมาเสีย ซึ่งว่าฮั่นอ๋องฆ่าซกซุนถองอ๋องหลินเสียนั้นจะมิใช่ตัวซกซุนถองอ๋องหลิน เป็นกลอุบายฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ได้คิด ให้มีความโกรธแค้นซกซุนถองนัก จึงถามฟัมแจ้งว่าเราจะกลับยกไปอีก เข้าหักเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงให้จงได้ ท่านจะเห็นประการใด ฟัมแจ้งจึงว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าฮั่นสินจวนจะกลับไปอยู่แล้ว ถ้าท่านจะยกกลับไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง แม้นกระทำการยังไม่สำเร็จ ฮั่นสินไปถึงเข้าเราก็จะเป็นศึกกระหนาบแก้ตัวยาก ขอให้งดไว้ก่อน คอยสืบข่าวว่าฮั่นสินไม่อยู่จึงยกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งให้คนไปสืบข่าวราชการในเมืองเอ๊กเอี๋ยงอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายฮั่นสินครั้นได้เมืองเปงเอี๋ยงแล้ว จึงจัดขุนนางที่มีสติปัญญาให้รักษาเมืองไว้ แล้วก็ยกกลับมาเมืองเอ๊กเอี๋ยงจึงเข้าไปคำนับฮั่นอ๋อง แล้วเล่าเนื้อความทั้งปวงที่ไปกระทำศึกมีชัยชนะให้แก่ฮั่นอ๋องฟังทุกประการ ฮั่นอ๋องได้ฟังก็สรรเสริญฮั่นสิน แล้วฮั่นอ๋องจึงถามฮั่นสินว่า บัดนี้ท่านก็ปราบปรามงุยป่าได้สำเร็จแล้ว ท่านจะยกไปตีเมืองใดสืบไปเล่า ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าจะยกไปตีเมืองไตจี๋ว เมืองเอี๋ยน เมืองเจ๋ เมืองเตียวเสียก่อน ถ้าได้สี่หัวเมืองนี้แล้วก็จะยกเข้าทำแก่เมืองแพเสียทีเดียว ฮั่นอ๋องมีความยินดีนัก ฮั่นสินจึงสั่งให้เอาตัวงุยป่าแลครอบครัวมาให้ฮั่นอ๋องๆ เห็นภรรยางุยป่าสองคนรูปร่างงาม ก็สั่งให้เอาตัวส่งเข้าไปข้างใน แล้วฮั่นอ๋องจึงว่าแก่งุยป่าว่า ครั้งยกไปตีเมืองแพเสียเราตั้งตัวเป็นแม่ทัพคุมคนถึงสี่สิบห้าหมื่น ตัวก็มิได้ตรึกตรองการให้รอบคอบทำให้เสียทีแก่ข้าศึกจนเสียทหารถึงสามสิบหมื่นเศษ ตัวเราก็เจียนจะตายอยู่ในกลางศึก นี่หากว่าบุญเรามีมากอยู่จึงเอาตัวรอดไปได้ ครั้งนั้นโทษตัวก็ผิดถึงสิ้นชีวิตอยู่แล้ว เราก็มีความกรุณายกโทษเสีย กลับตั้งตัวให้เป็นเจ้าเมืองเปงเกี๋ยง เรารักใคร่มีคุณแก่ตัวถึงเพียงนี้ ตัวก็มิได้มีความกตัญญูคิดถึงคุณ กลับคิดขบถแก่เรา บัดนี้เราจับมาได้ตัวจะว่าประการใดเล่า
งุยป่าได้ฟังฮั่นอ๋องว่าดังนั้น ก็มิรู้ที่จะว่ากล่าวขอโทษประการใดก้มหน้านิ่งอยู่ ฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ทหารเอาตัวงุยป่าไปฆ่าเสีย มารดางุยป่าเป็นคนสูงอายุประมาณแปดสิบเศษ จึงเข้าไปว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าคนชรานี้เถิด ทุกวันนี้ข้าพเจ้ามีบุตรแต่งุยป่าผู้เดียว หมายว่าจะฝากผีแก่มัน แลมันเป็นคนโฉดไปเชื่อถือถ้อยคำคนชั่วคิดกระทำอันตรายแก่ท่านผู้มีพระคุณเป็นอันมากนี้โทษมันก็ถึงตายอยู่แล้ว ข้าพเจ้าขอทานชีวิตงุยป่าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด แต่พอให้มันปฏิบัติรักษาข้าพเจ้าไปกว่าจะตาย ถ้าสืบไปเมื่อหน้ามันมิรู้จักคุณท่านกลับกระทำแก่ท่านให้ขัดเคืองอีก ท่านจงประหารชีวิตข้าพเจ้าแลตัวงุยป่านั้นให้สิ้นแซ่ทีเดียว ฮั่นอ๋องได้ฟังมารดางุยป่าว่าดังนั้น เห็นว่ามารดางุยป่าเป็นคนสูงอายุชราอยู่แล้ว ก็มีความกรุณาจึงยกโทษให้งุยป่าเสีย แลถอดงุยป่าออกเป็นไพร่ให้ ไปอยู่ปฏิบัติมารดา แล้วฮั่นอ๋องจึงตั้งจิวซกเป็นเจ้าเมืองเปงเอี๋ยง
ฝ่ายฮั่นสินครั้นถึงวันฤกษ์ดี ก็ยกทัพออกจากเมืองเอ๊กเอี๋ยงจะไปตีเมืองไตจี๋ว ฮั่นอ๋องจึงสั่งอ๋องหลินให้เป็นแม่ทัพรักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยงคอยป้องกันพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วให้หนังสือไปถึงเสียวโหให้เสียวโหบำรุงไทจูผู้บุตรฮั่นอ๋องให้อยู่เย็นเป็นสุข จะได้เป็นกำลังราชการ แล้วให้เสียวโหจัดแจงเสบียงอาหารให้บริบูรณ์
ฝ่ายฮั่นสินยกกองทัพไปถึงเมืองไตจี๋วพอเวลาบ่าย จึงให้ตั้งค่ายลงใกล้เมืองประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายแห้อวดซึ่งเป็นเจ้าเมืองไตจี๋ว รู้ว่าฮั่นสินยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่ดังนั้น จึงปรึกษาแก่เตียวจ๋วนว่าฮั่นสินยกกองทัพมาตีเมืองงุย พึ่งสำเร็จราชการลงยังมิทันที่จะพักทหาร ฮั่นสินยกมาตีเมืองเราอีก ครั้งนี้เราเห็นว่าคนในกองทัพฮั่นสินยังอิดโรยอยู่ เวลาค่ำวันนี้เราจะยกออกตีตัดกำลังศึกเสียก่อน ท่านจะเห็นประการใด เตียวจ๋วนก็เห็นชอบด้วย แห้อวดจึงชวนเตียวจ๋วนออกมาจัดทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ทุกด้านแล้วจัดทหารเป็นกระบวนทัพสำหรับที่จะออกปล้นค่ายฮั่นสินเสร็จแล้ว แห้อวดกับเตียวจ๋วนก็คอยเวลาอยู่
ฝ่ายฮั่นสินครั้นแต่งค่ายแล้ว จึงขึ้นม้าพาคนสนิทประมาณยี่สิบคนลอบไปดูที่ทางตามชานเมืองไตจี๋ว จึงเห็นทางใหญ่ออกจากประตูเมืองตรงมาค่ายทางหนึ่ง มีทางแยกอ้อมขึ้นไปข้างเหนือเมือง มีภูเขาอยู่ทางซ้ายทางแยกนั้นสองข้างเขา ในระหว่างเขานั้นเป็นช่องแคบควรจะซุ่มกองทัพไว้ได้ ฮั่นสินเห็นดังนั้นก็กลับมา ณ ค่าย จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า แห้อวดจะหมายว่าเรายกมาพึ่งถึงเข้า ทหารทั้งปวงนั้นก็เหน็ดเหนื่อย เวลาค่ำวันนี้เห็นแห้อวดจะยกมาตีเราเป็นมั่นคง เราคิดว่าจะยกไปคอยตีสกัดกองทัพเสียก่อน ท่านจะเห็นประการใด นายทัพนายกองทั้งปวงจึงว่าการทั้งนี้ก็สุดแต่ท่านจะจัดแจงเถิด ฮั่นสินจึงสั่งโจฉำให้คุมทหารเข้าไปล่อแห้อวดที่ทางใหญ่จะออกจากเมือง ให้กวนหยินกับลีก้วนคุมทหารคนละพันไปซุ่มอยู่สองข้างทางใหญ่ ถ้าเห็นทัพแห้อวดไล่โจฉำล่วงเกินเข้ามาให้กวนหยินกับลีก้วนตีตัดทางเข้าไป ให้ทัพแห้อวดนั้นขาดออกจงได้ ให้โจฉำตีต้านหน้าไว้ ถ้าแห้อวดแตกไปทางแยกเหนือเมืองนั้น ให้ห้วนโก้ยคุมทหารหมื่นหนึ่งไปซุ่มอยู่ตามทางแยก ถ้าเห็นแห้อวดแตกขึ้นไปให้ห้วนโก้ยตีสกัดไว้ จำเพาะให้แห้อวดเลี้ยวหนีเข้าทางซ้ายมือที่หว่างภูเขาช่องแคบนั้น นายทหารทั้งปวงก็ยกไปซุ่มอยู่ตามฮั่นสินสั่ง ฮั่นสินจึงจัดทหารให้อยู่รักษาค่าย ตัวฮั่นสินก็คุมทหารไปซุ่มอยู่ริมเชิงเขาช่องแคบ
ฝ่ายโจฉำจึงยกทหารเข้ามาตามทางใหญ่ ใกล้ถึงเชิงกำแพงเห็นประตูเมืองปิดมั่นคงอยู่ โจฉำจึงให้ทหารร้องว่ากล่าวแห้อวดเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ หมายจะให้แห้อวดออกไปรบ ทหารที่อยู่บนเชิงเทินได้ยินดังนั้นก็เอาเนื้อความไปบอกแก่แห้อวดทุกประการแห้อวดได้แจ้งก็โกรธ จึงแต่งตัวขึ้นม้าถือทวนคุมทหารเปิดประตูเมืองออกไปรบกับโจฉำเตียวจ๋วนก็ยกทหารเป็นกองหนุนแห้อวดออกไป ขณะนั้นโจฉำเข้ารบกับแห้อวดแล้วทำเป็นเสียทีพาทหารถอยหนีออกไปจนถึงทางแยกที่ซุ่มกองทัพไว้นั้น แห้อวดเห็นได้ทีก็ขับม้าพาทหารไล่ติดตามออกไป โจฉำก็กลับตีประจันหน้าอยู่
ฝ่ายกวนหยินลีก้วนก็ขับทหารโห่ร้องระดมตีตัดกลางกองทัพแห้อวดเข้าไปทั้งสองข้าง เตียวจ๋วนซึ่งเป็นกองหนุนแห้อวดก็ขาดออกไป ทหารกวนหยินลีก้วนไล่ฆ่าฟันทหารแห้อวดเตียวจ๋วนแตกกระจัดกระจายเป็นอันมาก พอเวลาพลบค่ำลงเตียวจ๋วนเห็นเหลือกำลังที่จะตามแก้ไขแห้อวด เตียวจ๋วนก็ขับม้าหนีกลับเข้าเมืองสั่งให้ปิดประตูเมืองเสียแห้อวดตกอยู่ในระหว่างศึกกระหนาบทั้งสามด้าน กวนหยินลีก้วนก็ตีกระหนาบหลังเข้าไปโจฉำก็ตีต้านหน้าไว้ ทหารแห้อวดต้องอาวุธเจ็บล้มตายเป็นอันมาก แห้อวดรบพุ่งป้องกันอยู่กลาง จะถอยหลังเข้ามาจะรุกออกไปก็มิได้ ทหารทั้งสามกองล้อมหนุนแน่นอยู่ แกล้งเปิดช่องไว้แต่ทางแยกนั้น แห้อวดเห็นเหลือกำลังก็ขับม้าพาทหารบรรดาที่เหลือตายหนีไปตามทางแยกข้างเฉียงเหนือ โจฉำกวนหยินลีก้วนก็ไล่ติดตามตีกระชั้นไปข้างหลัง แห้อวดก็รีบขับม้าพาทหารหนีไปทางทิศเหนือ ถึงเขาช่องแคบซึ่งฮั่นสินซุ่มอยู่นั้น ห้วนโก้ยก็ขับทหารโห่ร้องเข้ากั้นหน้าแห้อวดไว้ แล้วไล่ฆ่าฟันทหารแห้อวดตายลงอีก บ้างจับเป็นได้เป็นอันมาก แห้อวดเหลือทหารอยู่ประมาณยี่สิบสามสิบคน ห้วนโก้ยก็ไล่บุกบั่นกั้นให้แห้อวดเข้าไปในช่องเขานั้น ทหารฮั่นสินก็กลุ้มรุมจับเอาตัวแห้อวดได้มัดเข้าไปให้ฮั่นสินๆ ก็มีความยินดี จึงถามแห้อวดว่า ตัวท่านหารู้ ไม่หรือว่าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญ แต่บรรดาคนทั้งแผ่นดินก็กลัวฮั่นอ๋องสิ้น แลตัวมาแข็งเมืองอยู่ให้เราต้องลำบากยกพลมาจับตัวได้แล้วแลตัวจะยอมสวามิภักดิ์ต่อฮั่นอ๋องเราจึงจะไว้ชีวิต แต่สืบไปเมื่อหน้าตัวอย่าได้คิดกระทำการอย่างนี้ต่อไปอีก แห้อวดจึงว่าแก่ฮั่นสินว่า เดิมเราคิดว่าตัวเราก็เป็นชายเหมือนกันกับฮั่นอ๋อง เราจะใคร่ตั้งตัวเป็นใหญ่บ้าง บัดนี้เราคิดการไม่สำเร็จก็เหมือนหนึ่งเราตายเสียแล้ว ที่เราจะแบกหน้าไปสวามิภักดิ์กับด้วยฮั่นอ๋องอันเป็นข้าราชการเหมือนกันกับเรานั้นเราหายอมไม่ เมื่อเราเสียทีไปแล้วก็ตามแต่จะทำโทษแก่เราเถิด ฮั่นสินได้ฟังแห้อวดว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราจะฆ่าท่านเสียบัดนี้ก็เป็นเวลากลางคืน หามีผู้ใดเห็นไม่ จึงสั่งทหารให้เอาตัวแห้อวดไปคุมไว้ให้มั่นคง ต่อไต้ตัวเตียวจ๋วนมาจึงจะฆ่าเสียให้พร้อมกัน ฮั่นสินสั่งแล้วก็พาทหารกลับเข้าค่าย ครั้นเวลารุ่งขึ้น ฮั่นสินจึงยกเขาไปตั้งประชิดถึงกำแพงแล้วสั่งให้ตีเอาเมืองให้จงได้
ฝ่ายเตียวจ๋วนก็กะเกณฑ์คนเพิ่มเติมขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ทหารฮั่นสินก็หักเข้าไปมิได้ ฮั่นสินจึงสั่งให้เอาตัวแห้อวดมัดไพล่หลังไล่เกวียนลากเข้าไปริมเชิงกำแพงเมือง แล้วให้ทหารร้องประกาศว่าเราจับตัวแห้อวดได้แล้ว เหตุใดคนในเมืองจึงขืนแข็งอยู่ หมายจะสู้กับเราได้แล้วหรือ ถ้าไม่ออกมาอ่อนน้อมต่อเราๆ จะฆ่าแห้อวดเสีย แล้วเราจะยกเข้าหักเอาเมืองให้จงได้ ถ้าได้เมืองแล้วจะฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง เตียวจ๋วนยืนอยู่บนกำแพงได้ยินดังนั้นก็แลออกไป เห็นแห้อวดต้องมัดก็มีความสงสารกลั้นน้ำตามิได้ จึงร้องว่าแก่แห้อวดว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านได้ความเวทนาอยู่ฉะนี้ อกใจข้าพเจ้าจะแตกครากออกไปแล้ว แห้อวดได้ฟังเตียวจ๋วนว่าดังนั้น กลัวว่าเตียวจ๋วนจะออกมายอมเข้ากับฮั่นสิน แห้อวดจึงร้องว่า ท่านอย่าคิดวิตกถึงเราเลยตามบุญเราเถิด แต่ท่านอุตส่าห์รักษา เมืองไว้ให้ได้ อย่าออกมาอ่อนน้อมต่อข้าศึกเป็นอันขาดทีเดียว ฮั่นสินได้ฟังแห้อวดว่าดังนั้นก็โกรธ จึงให้ฆ่าแห้อวดตัดเอาศีรษะไปเสียบประจานไว้ตรงประตูเมือง แลเมื่อทหารลงดาบฟันแห้อวดศีรษะขาดกระเด็นออกไปนั้น เตียวจ๋วนแลไปเห็นดังนั้นก็ตกใจตะลึงสิ้นสติสมประดี พลัดตกเชิงเทินลงไปตายอยู่กับเชิงกำแพงเมืองนั้น
ฝ่ายอ๋องจุ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองไตจี๋วกับตัวต๋ง ครั้นเห็นแห้อวดเตียวจ๋วนตายแล้ว อ๋องจุ้นกับตัวต๋งจึงปรึกษาแก่กันว่า บัดนี้ทหารในเมืองเราที่เข้มแข็งก็ไม่มีแล้ว ทางนอกเมืองก็หามีผู้ใดจะยกมาช่วยเราไม่ ซึ่งเราจะขืนแข็งรักษาเมืองอยู่ฉะนี้ก็เห็นไม่พ้นมือฮั่นสิน จำเราจะเปิดประตูเมืองออกไปยอมเข้าด้วยฮั่นสินเสียโดยดี คนทั้งปวงจะไม่พลอยเดือดร้อนด้วย อ๋องจุ้นกับตัวต๋งปรึกษากันเห็นชอบแล้วก็ชวนกันเปิดประตูเมืองออกมาคำนับรับฮั่นสินเข้าไปในเมือง ฮั่นสินก็ยกทหารเข้าตั้งอยู่ในเมืองไตจี๋วจึงเกลี้ยกล่อมอาณาประชาราษฎร์ให้ทำมาหากินเป็นปกติอยู่ตามภูมิลำเนา ฮั่นสินจึงแต่งหนังสือบอกไปถึงฮั่นอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปตีเมืองไตจี๋วได้สำเร็จราชการแล้ว บัดนี้ ยกเข้าตั้งอยู่ในเมืองแลเกลี้ยกล่อมคนได้อีกประมาณสามสิบหมื่น จะขอยกไปตีเมืองเตียวทีเดียว ครั้น แต่งหนังสือแล้วฮั่นสินจึงให้คนเอาหนังสือไปแจ้งแก่ฮั่นอ๋อง ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ฮั่นสินก็พักทแกล้วทหารประมาณหกเจ็ดวัน จึงให้อ๋องจุ้นกับตัวต๋งอยู่รักษาเมืองไตจี๋ว ฮั่นสินจัดทหารประมาณสิบหมื่นยกไปถึงแดนเมืองเตียว ทางไกลเมืองประมาณพันเส้นจึงหยุดพักทัพตั้งค่ายมั่นอยู่ ณ ป่าเจ๋เก๋งเค้า แล้วฮั่นสินจึงปรึกษาแกเตียวยี่ว่า ในเมืองเตียวนี้มีคนดีอยู่คนหนึ่งชื่อหลีโจเฉีย เป็นขุนนางอยู่ในเตียวอ๋องชื่อก๋องปู๋กุ๋น หลีโจเฉียคนนี้มีสติปัญญาหลักแหลมอยู่ ครั้นเราจะยกล่วงเข้าไปก็ยังมิได้เแยบคายประการใด เกลือกหลีโจเฉียจะทำกลอุบายไว้เราจะเสียที จำจะแต่งคนให้ลอบเข้าไปสืบเอาข่าวราชการดูก่อน ถ้าได้ความแล้วเราจึงจะคิดทำการได้ เตียวยี่จึงว่า หลีโจเฉียเป็นคนมีสติปัญญาอยู่ในเมืองเตียวอ๋องก็จริง แต่ข้าพเจ้ารู้ว่าเตียวอ๋องหาสู้นับถือหลีโจเฉียเหมือนตินอี๋ซึ่งเป็นแม่ทัพอยู่ในเมืองเตียวอ๋องนั้นไม่ ครั้งนี้หลีโจเฉียจะคิดทำกลอุบายประการใด ตินอี๋ก็ไม่เอาถ้อยคำด้วยตินอี๋ถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่กว่าหลีโจเฉีย ข้าพเจ้าเห็นการทั้งปวงก็จะสิทธิ์ขาดอยู่กับตินอี้สิ้น ฮั่นสินจึงจัดคนสนิทที่มีสติปัญญาเคยไว้ใจประมาณสี่ห้าคนให้ทำเป็นพ่อค้าเข้าไปค้าขายในเมืองเตียว
ฝ่ายคนสนิทฮั่นสินก็เข้าไปอาศัยชาวร้านอยู่ริมบ้านหลีโจเฉีย อุตส่าห์ทอดสนิทเข้าไปเป็นเพื่อนฝูงกับบ่าวหลีโจเฉียได้คนหนึ่ง
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งเตียวอ๋องเกณฑ์ให้ไปสอดแนมข้อราชการอยู่ปลายแดนนั้น ก็รีบเอาเนื้อความไปแจ้งแก่เตียวอ๋องว่า บัดนี้ฮั่นสินยกทัพมาตั้งอยู่ ณ ป่าเจ๋เก๋งเค้า คนมาประมาณสิบหมื่นเศษ ข้าพเจ้าเห็นจัดแจงกันทีประหนึ่งจะยกล่วงเข้ามาอยู่แล้ว เตียวอ๋องได้แจ้งดังนั้นจึงให้หาตินอี๋กับหลีโจเฉียเข้าไปปรึกษาราชการว่า ฮั่นสินจะยกมาตีเอาเมืองเราแลบัดนี้ยังตั้งรออยู่ ณ ป่าเจ๋เก๋งเค้านั้น มีทหารประมาณสิบหมื่น แลทหารในเมืองเรามีอยู่ยี่สิบหมื่น เราจะคิดอ่านป้องกันเมืองเราได้ประการใด หลีโจเฉียจึงว่า ฮั่นสินยกมาตั้งอยู่ป่าเจ๋เก๋งเค้าก็สมความคิดแล้ว ด้วยที่นั้นเป็นช่องแคบทางกันดารนัก แต่ม้าจะเดินเคียงกันทีละสองม้าก็มิได้ จะเป็นล้อแลเกวียนมาส่งลำเลียงกันก็ยาก ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเกวียนเสบียงฮั่นสินจะตกอยู่ข้างหลัง จะหามาถึงพร้อมกันไม่ ข้าพเจ้าจะขอ ทหารสามหมื่นไปซุ่มสกัดตัดกองลำเลียงฮั่นสินเสียก่อน ถึงมาตรว่าฮั่นสินจะยกเข้ามาตีเมืองเรา ท่านก็อย่าออกรบพุ่ง รักษาแต่เมืองให้มั่นไว้ แม้นเต็มช้าก็ประมาณสักเก้าวันสิบวัน ข้าพเจ้าจะจับตัวฮั่นสินมาให้จงได้ ซึ่งท่านจะคิดอ่านรบพุ่งนั้นเห็นจะเอาชัยชนะฮั่นสินได้โดยยาก ด้วยฮั่นสินเคยเป็นแม่ทัพชำนิชำนาญในการศึกนัก แล้วก็ให้เตียวยี่คนมีสติปัญญาเป็นที่ปรึกษาด้วย
อนึ่งทหารในกองทัพฮั่นสินก็มีฝีมือเคยกระทำสงครามมามากแล้ว ที่ท่านจะหมายออกสู้รบด้วยฮั่นสินซึ่งๆ หน้าเห็นจะไม่ได้ เตียวอ๋องได้ฟังหลีโจเฉียว่าดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านคิดดังนี้เราไม่เห็นด้วย ตัวเราก็จะเป็นเจ้าเมืองใหญ่ จะทำตามความคิดท่านนั้นเหมือนศึกโจรลักลอบตีทำข้างเดียว ถึงชนะก็หามเกียรติยศไม่ บัดนี้ฮั่นสินมีทหารสิบหมื่นเท่านั้น ก็จะเกณฑ์ให้รักษาค่ายแลกองลำเลียงบ้าง คงจะได้รบพุ่งกับเราแต่เพียงหกเจ็ดหมื่น ทหารรบในเมืองเรามีอยู่ถึงยี่สิบหมื่น แล้วเราก็ได้ฝึกหัดในการสงครามชำนาญแล้วท่านเห็นจะไปรบฮั่นสินไม่ได้เจียวหรือ หลีโจเฉียก้มหน้านิ่งอยู่ ตินอี๋จึงว่า ซึ่งฮั่นสินเคยกระทำศึกมีชัยมามากก็จริง ได้แต่คนที่หาสติปัญญามิได้จึงทำกลอุบายได้ต่างๆ ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะยกออกไปตั้งรบกับฮั่นสินโดยซึ่งหน้า ถึงมาตรว่าฮั่นสินจะทำกลอุบายประการใดข้าพเจ้าจะคิดแก้กลศึกฮั่นสินเสียให้จงได้ เตียวอ๋องได้ฟังตินอี๋ว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงยื่นตรา สำหรับแม่ทัพมอบให้แก่ตินอี๋ ให้ตินอี๋จัดแจงทหารออกไปรบกับฮั่นสิน หลีโจเฉียก็ลาเตียวอ๋องกลับมา ณ บ้าน จึงพูดกับญาติพี่น้องว่า เราคิดกลอุบายให้เตียวอ๋องๆ มิได้ทำตามถ้อยคำเรา บัดนี้จะให้ตินอี๋เป็นแม่ทัพยกไปรบกับฮั่นสิน ที่ไหนตินอี๋จะสู้ฮั่นสินได้เมืองเราเห็นจะเสียแก่ฮั่นอ๋องเป็นมั่นคง หลีโจเฉียว่าแล้วก็ถอนใจใหญ่
ฝ่ายบ่าวหลีโจเฉียได้ยินดังนั้น จึงเอาเนื้อความมาเล่ากับคนสนิทฮั่นสินซึ่งเป็นเพี่อนกันทุกประการ
ฝ่ายตินอี๋ก็ยกทหารออกมาตั้งค่ายคอยรบกับฮั่นสิน อยู่ใกล้แม่น้ำเมืองเตียวประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายคนใช้ฮั่นสินที่ปลอมเป็นพ่อค้าเข้าไปสืบข่าวอยู่ในเมืองเตียว ครั้นรู้เนื้อความที่บ่าวหลีโจเฉียบอก แลเห็นตินอี๋ยกทหารออกมาตั้งอยู่ดังนั้น ก็รีบเอาเนื้อความทั้งปวงมาบอกฮั่นสินๆ มความยินดี ให้รางวัลแก่คนลนิทตามสมควรแล้ว จึงเกณท์ทหารม้าสองพันให้ถือธงเขียวคนละคัน ข้ามแม่น้ำไปซุ่มอยู่ที่ภูเขาเฉาซัวใกล้ค่ายตินอี๋ แล้วสั่งว่าให้คอยดูท่วงที ถ้าเห็นตินอี๋ยกทหารออกจากค่ายแล้วให้รีบชิงเอาค่ายให้จงได้ แล้วเอาธงสำคัญของเราปักขึ้นไว้บนค่าย ทหารทั้งปวงก็ลาฮั่นสินข้ามไปซุ่มอยู่ตามสั่ง ฮั่นสินจึงพูดกับเตียวยี่ห้วนโก้ยโจฉำแลนายทหารทั้งปวงว่า เวลาค่ำวันนี้ เรากินอาหารแต่พอรองท้องเถิด รุ่งขึ้นจึงค่อยไปกินให้สบายในเมืองเตียว ทหารทั้งปวงได้ยินฮั่นสินว่าดังนั้นก็คิดสงสัยอยู่แต่มิได้ว่าประการใด ครั้นเวลาใกล้รุ่งฮั่นสินจึงสั่งห้วนโก้ยโจฉำสองนายให้คุมทหารคนละพันข้ามฝากขึ้นไปอยู่ข้างเหนือน้ำ จิวพุนกับจำเอียงให้คุมทหารคนละพัน ข้ามฟากลงไปอยู่ข้างใต้น้ำ ถ้าเห็นตินอี๋ไล่ตามเราไป ห้วนโก้ยกับโจฉำรีบขับทหารเข้ารบรับตนอี๋ไว้ให้ได้ จิวพุนกับจำเอียงจงตามตีท้ายทัพตินอี๋เข้าไป ตัวเราจะคุมทหารเป็นกองล่อข้ามไปขึ้นตรง หน้าค่ายดินอี๋นั้น ห้วนโก้ยจึงถามฮั่นสินว่า ซึ่งท่านจะข้ามไปขึ้นตรงหน้าค่ายตินอี๋นั้นข้าพเจ้าคิดเกรงอยู่หน่อยหนึ่ง ด้วยเห็นว่าเมื่อขณะท่านจะยกทัพไปแม้นยังไม่ไปถึงพร้อมกัน ถ้าตินอี๋รู้ไปให้ทหารลงมาคอยรบอยู่ริมฝั่งน้ำ เราจะข้ามแม่น้ำไปช่วยกันทันทีหรือ ฮั่นสินจึงว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย เราคิดตระเตรียมไว้พร้อมแล้ว ด้วยเราเห็นว่าแม่น้ำนี้แคบ น้ำก็ไม่ไหลเชี่ยวนัก เราให้เอาพวนใหญ่ลอบ ไปผูกไว้ฟากข้างโน้นขึงข้ามมาฟากข้างนี้ แล้วจะจัดทหารที่มีฝีมือประมาณห้าสิบคนลงแพสาวพวน รีบขึ้นไปรักษาต้นเชือกไว้ให้ได้ก่อน ถึงมาตรว่าตินอี๋จะให้ทหารออกมาคอยทำประการใด ก็เห็นว่าทหารห้าสิบคนจะรบพุ่งป้องกันอยู่พลาง กว่าทหารทั้งปวงจะข้ามไปช่วยกันได้ ห้วนโก้ยก็เห็นชอบ แล้วจึงชวนโจฉำจำเอียงจิวพุนคำนับลาฮั่นสินคุมทหารยกไปคอยตามสั่ง ครั้นเวลาใกล้สว่าง ฮั่นสินจึงคุมทหารหมื่นหนึ่งลงแพสาวพวนข้ามไปขึ้นตรงหน้าค่ายตินอี๋ ทหารตินอี๋เห็นจึงเอาเนื้อความไปบอกแกตินอี๋ๆ ก็หัวเราะ แล้วว่าฮั่นสินจะเอาทหารมาจมนํ้าตายเสียครั้งนี้แล้ว ท่านอย่าวุ่นวายไปเลย นิ่งให้ข้ามเถิด เราจะไล่ให้ลงน้ำบัดเดี๋ยวนี๋ให้จงได้ ตินอี๋ก็ให้ตรวจเตรียมทหารไว้ให้พร้อม ฮั่นสินครั้นข้ามขึนฝั่งได้พร้อมกันก็ยกตรงเข้าไปหน้าค่ายตินอี๋ ตินอี๋ก็ขึนม้าพาทหารออกจากค่ายเข้ารบกับฮั่นสินหมายจะเอาชัยชนะให้จงได้ ฮั่นสินทำเป็นเสียทีให้ทหารทิ้งเครื่องศัสตราวุธเสีย พากันวิ่งหนีลงไปริมแม่น้ำ ตินอี๋เห็นได้ทีก็ขับม้าพาทหารไล่ติดตามไป ฮั่นสินจึงถอยหนีไปรีมตลิ่งเลี้ยวขึ้นไปข้างเหนือ นำพวกทหารตินอี๋เห็นม้าแลเครื่องศัสตราวุธเกลื่อนกลาดก็ชวนกันไล่จับม้าแลเก็บสิ่งของทั้งปวงวุ่นวายอยู่ ห้วนโก้ยโจฉำเห็นดังนั้นก็ขับทหารโห่ร้องไล่ฆ่าฟันทหารตินอี๋ลงมาจิวพุนจำเอียงก็ตีกระหนาบส่งขึ้นไป ทหารตินอี๋เห็นข้าศึกไล่ล้อมเข้ามาดังนั้น ก็ตกใจไม่เป็นอันจะรบ พากันวิ่งหนีแตก กระจายไปเป็นอลหม่าน ตินอี๋จึงถอดกระบี่ขึ้นแกว่งห้ามทหารทั้งปวงก็ไม่ฟัง ตินอี๋ฟันเสียในขณะนั้นหลายคน ทหารตินอี๋ก็ยิ่งแตกตื่นจะถอยกลับมาค่ายเก่าให้จงได้ ตินอี๋เห็นเหลือกำลังก็ชักม้าจะกลับมาค่าย พอแลเห็นธงเขียวปักอยู่บนปลายค่าย เห็นทหารฮั่นสินเข้ารักษาค่ายไว้มั่นคง ทหารตินอี๋ก็ยิ่ง เสียใจนัก ต่างคนต่างทิ้งตินอี๋เสียหนีเอาดัวรอด ทหารฮั่นสินล้อมตินอี๋เข้าไว้รอบ ตินอี๋ขับม้าไล่ฝ่าฟันอยู่ในท่ามกลางศึกเป็นสามารถมิได้คิดชีวิต กวนหยินจึงขับม้าตรงไปเอาทวนแทงถูกตินอี๋ตกม้าตาย
ฮั่นสินเห็นได้ทีก็ยกทหารไล่ติดตามเข้าไปจนประตูเมือง ชาวเมืองปิดประตูเมืองไม่ทัน ฮั่นสินกับทหารก็ยกทะลวงเข้าในเมืองจับตัวเตียวอ๋องได้ แล้วประกาศแก่ชาวเมืองว่าคนทั้งปวงอย่าได้มีความสะดุ้งตกใจเลย จงทำมาหากินเป็นปกติอยู่ตามภูมิลำเนาเถิด ฮั่นสินจึงสั่งให้เอาตัวเตียวอ๋องไปคุมไว้ แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทัพนายกองทแกล้วทหารทั้งปวง ในขณะเลี้ยงโต๊ะอยู่นั้น นายทัพนายกองจึงว่าแก่ฮั่นสินว่า ง่วนโซ่ยกระทำศึกครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่เห็นเลยที่จะเอาชัยชนะได้ ด้วยว่าข้ามแม่น้ำมารบกันกับตินอี๋ก็เสียเปรียบตินอี๋อยู่หลายประการ เหตุใดท่านจึงชนะตินอี๋เล่า ฮั่นสินได้ฟังก็หัวเราะจึงว่า ท่านหารู้ไม่หรือ ในตำราพิชัยสงครามนั้นว่า ให้เข้าที่ตายก่อนจึงออกที่เป็น เราทำถูกตำราจึงเอาชัย ชนะแก่ข้าศึกนั้นได้ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังสรรเสริญฮั่นสินว่าสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ ฮั่นสินจึงให้ประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดเอาตัวหลีโจเฉียมาให้เราได้ เราจะปูนบำเหน็จเงินพันตำลึง ขณะนั้นมีทหารผู้หนึ่งจับตัวหลีโจเฉียมัดเข้ามาให้ฮั่นสิน ฮั่นสินแลเห็นก็ลุกจากเก้าอี้ให้แก้มัดหลีโจเฉีย แล้วเชิญให้นั่งบนที่ตามสมควร ฮั่นสินจึงว่าแก่หลีโจเฉียว่าเราให้หาตัวท่านขึ้นมาหวังจะขอสติปัญญาท่านให้ช่วยคิดอ่านราชการด้วย เราคิดว่าจะยกไปตีเมืองเอี๋ยงเมืองเจ๋ครั้งนี้จะทำประการใดจึงจะสำเร็จโดยง่าย หลีโจเฉียจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนเสียบ้านเมืองแก่ท่าน จะให้ข้าพเจ้าคิดราชการแผ่นดินสืบไปด้วยท่านนั้น ข้าพเจ้ามีความละอายนัก ฮั่นสินจึงว่า ท่านไม่รู้หรือเมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊กนั้น เปกลิเหคนหนึ่งมีสติปัญญาหลักแหลมเป็นที่ปรึกษาของเจ้าเมืองเต๊ก ครั้นข้าศึกมาติดเมืองเปกลิเหจึงติดกลอุบายให้เจ้าเมืองเต๊กป้องกันเมือง เจ้าเมืองก็มิได้เชื่อถือถ้อยคำเปกลิเหจน เสียเมืองแก่ข้าศึก ครั้นจี๋นอ๋องได้เปกลิเหมาไว้ก็ชุบเลี้ยงนับถือกระทำตามถ้อยคำเปกลิเห มาจนเมืองจี๋นได้เป็นใหญ่ขึ้น อันเปกลิเหนั้นถึงเมื่ออยู่ในเมืองเต๊กก็มีสติปัญญานัก ใช่จะดีขึ้นเมื่อไปอยู่กับจี๋นอ๋องหามิได้ เหตุทั้งนี้ก็เพราะผู้ที่จะนับถือมินับถือนั้น ตัวท่านเป็นที่ปรึกษาของเตียวอ๋อง ก็เพราะเตียวอ๋องมิได้เชื่อถ้อยคำท่าน เตียวอ๋องจึงเสียเมืองแก่เรา ซึ่งท่านมาคิดวิตกกลัวความตายดังนั้นหาสมควรไม่ ซึ่งเราถามทั้งนี้เป็นความดีโดยสุจริต ถ้าท่านเห็นชอบประการใดก็ว่าไปเถิด หลีโจเฉียจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่ามาอยู่ว่า ผู้ใดถึงมีสติปัญญาเป็นอันมากก็ย่อมจะเสียทีด้วยความประมาท ผู้ใดหาสติปัญญามิได้แต่ทว่าคิดทำการสิ่งใดอุตส่าห์หมั่นตรึกตรองพากเพียรไป ก็คงจะสำเร็จครั้งหนึ่งจงได้ บัดนี้ท่านมีความนับถือว่าข้าพเจ้ามีสติปัญญา จะเอามาช่วยคิดอ่านราชการแผ่นดินด้วยนั้น ขอบคุณท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าก็จะว่าไปตามสติปัญญา ซึ่งท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ ตีเมืองงุยเมืองไตจี๋วเมืองเตียวหัวเมืองใหญ่ได้โดยง่ายถึงสามเมืองนั้น คนมีสติปัญญาน้อยเห็นว่าท่านมีสติปัญญามาก เกียรติยศของท่านก็ปรากฏไปแก่หัวเมืองทั้งปวง บัดนี้ท่านจะยกไปตีเมืองเอี๋ยนข้าพเจ้าเห็นจะได้โดยยาก ด้วยเมืองเอี๋ยนผู้คนมั่งคั่ง ข้าวปลาอาหารก็ปริบูรณ์แล้วขึ้นไปทางกันดารนัก อนึ่งฌ้อปาอ๋องก็คอยทีอยู่ ถ้าเห็นว่าท่านไกลออกไปก็จะยกไปตีฮั่นอ๋อง ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ซึ่งท่านจะคิดให้ยืดยาวนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะสั้นเสียอีก ฮั่นสินจึงว่า ท่านเห็นประการใดเล่า หลีโจเฉียจึงว่าครั้งนี้ท่านอย่าเพิ่งยกไปให้ยากแก่ไพร่เลย ตั้งบำรุงทแกล้วทหารอยู่ในเมืองเตียวก่อน ข้าพเจ้าเห็นว่ากิตติศัพท์ที่ท่านเที่ยวตีเมืองก็จะปรากฏไปถืงเมืองเอี๋ยน หัวเมืองเอี๋ยนก็จะไม่เป็นอันทำมาหากิน คิดสะดุ้งตกใจด้วยระวังกองทัพท่านอยู่ ถ้าเรารู้ว่าชาวเมืองเอี๋ยนได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายอยู่แล้ว จึงแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมเอาเมืองเอี๋ยนเมืองเจ๋ก็เห็นจะได้โดยง่าย ฮั่นสินเห็นชอบด้วยจึงแต่งหนังสือให้ซุยโหถือไปเมืองเอี๋ยน ฮั่นสินก็ตั้งอยู่ในเมืองเตียว

ฝ่ายชาวเมืองเอี๋ยนครั้นรู้ข่าวว่าฮั่นสินตีเมืองเตียวได้ ฆ่าตินอี๋นั้นเสีย ต่างคนต่างคิดเกรงว่า ฮั่นสินจะยกไปตีเมืองเอี๋ยน ไม่เป็นอันที่จะทำมาหากิน แต่พากันตื่นตกใจวันละเก้าครั้งสิบครั้ง เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนให้มีความวิตกนัก จึงให้หากวยถองเข้าไปปรึกษาว่า ถ้าฮั่นสินยกมาตีเมือง เราจะคิดประการใด กวยถองจึงว่า ซึ่งลือข่าวว่าฮั่นสินจะยกมาตีเมืองเรานั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหายกมาโดยเร็วไม่ เห็นว่าฮั่นสินจะแต่งคนให้มาเกลี้ยกล่อมท่านก่อนเป็นมั่นคง ถ้าคนฮั่นสินมาถึงจะพูดว่ากล่าวประการใด ท่านอย่าเพิ่งยอมสามิภักดิ์ ข้าพเจ้าจะไปให้ถึงฮั่นสินก่อน ถ้าเห็นพอจะพูดจาให้ฮั่นสินถอยทัพไปได้ก็จะแล้วกันไป ถ้าเห็นฮั่นสินไม่ยอมถอยทัพควรจะยอมข้าพเจ้าจึงจะให้ยอม เอี๋ยนอ๋องกวยถองปรึกษากันยังมิได้สิ้นคำ พอนายประตูเข้าไปบอกว่า ฮั่นสินให้คนถือหนังสือมาถึง ท่าน เอี๋ยนอ๋องให้คนพาตัวเข้าไป
ฝ่ายซุยโหครั้นเข้าไปถึงคำนับเอี๋ยนอ๋อง แล้วส่งหนังสือนั้นให้เอี๋ยนอ๋องๆ รับเอาหนังสือฉีกผนึกออกอ่านดูใจความว่า ฮั่นไตเจียงกุ๋นฮั่นสินให้คนถือหนังสือมาถึงเอี๋ยนอ๋อง ด้วยบัดนี้หัวเมืองทั้งปวงรู้ข่าวว่าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญ นํ้าใจนั้นโอบอ้อมมีกตัญญูต่อแผ่นดิน จึงชวนกันมากำจัดฌ้อปาอ๋อง ซึ่งเป็นคนทรยศหยาบช้าต่อแผ่นดิน จะให้ราษฎรทั้งปวงนั้นอยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งเอี๋ยนอ๋องตั้งแข็งเมืองอยู่มิได้ไปสามิภักดิ์ด้วยฮั่นอ๋องนั้น จะให้ทำเหมือนแห้อวดเจ้าเมืองไตจี๋วแลเจ้าเมืองเตียวนั้นหรือ ซึ่งเราตั้งทัพรออยู่ ณ เมืองเตียวนั้นเพราะเรามีความกรุณาแก่ท่าน จึงให้มีหนังสือมาว่าโดยดี หวังจะมิให้ท่านแลราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อน ถ้าท่านรู้ตัวว่าได้ถือผิดจงคิดหันเข้าหาที่ชอบจะได้ความสุขสืบไป เอี๋ยนอ๋องอ่านหนังสือแล้วจึงว่ากับซุยโหว่า ที่สรรเสริญว่าฮั่นอ๋องเป็นคนมีบุญหนัก เรายังไม่เห็นด้วย เมื่อครั้งรบพระเจ้าฌ้อปาอ๋องที่แม่นํ้าโปจุยนั้น ฮั่นอ๋องแตกทัพยับเยินจนยังแต่ผู้เดียวหนีลงสระแทบจะเอาชีวิตไม่รอด เหตุใดเทพยดาจึงไม่ช่วยผู้มีบุญให้มีชัยชนะแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเล่า
ซุยโหได้ฟังเอี๋ยนอ๋องว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าท่านไม่รู้การลึกซึ้ง ซึ่งฮั่นอ๋องแตกพระเจ้าฌ้อปาอ๋องที่แม่น้ำโปจุยนั้น ขณะเมื่อทหารฌ้อปาอ๋องล้อมฮั่นอ๋องเข้าไว้ชิดดังถังน้ำนั้น เหตุด้วยฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญจึงเผอิญให้เป็นหมอกแลลมพัดผงคลีฟุ้งขึ้นเข้าตาทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ให้ฮั่นอ๋องแหกออกไปได้ ขณะเมื่อฮั่นอ๋องหนีลงไปอยู่ในสระเล่าก็เผอิญให้บังตาทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียทั้งทัพหาผู้ใดจะเห็นตัวฮั่นอ๋องไม่ เมื่อฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญเห็นปรากฏแก่คนทั้งปวงอยู่ฉะนี้ ท่านจะว่าฮั่นอ๋องไม่เป็นผู้มีบุญประการใด อนึ่งก็ได้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพ เตียวเหลียงก็เป็นที่ปรึกษา เสียวโหเป็นกองเสบียง คนสามคนนี้แต่ละคนหาผู้เสมอมิได้ ท่านเห็นว่าฮั่นอ๋องจะไม่ทำการใหญ่สำเร็จได้หรือ ประการหนึ่งก็ตีเมืองงุยเมืองไตจี๋วเมืองเตียวหัวเมืองใหญ่ได้ถึงสามหัวเมือง ถ้าเต็มช้าประมาณปีหนึ่งแผ่นดินก็จะได้แก่ฮั่นอ๋องสิ้น ท่านเร่งดำริการดูให้ดีเถิด
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังซุยโหว่าก็นิ่งตรึกตรองอยู่ จึงเรียกกวยถองค่อยกระซิบว่า อันถ้อยคำซุยโหว่าทั้งนี้เราเห็นชอบอยู่แล้ว ท่านเร่งไปหาฮั่นสินเถิดอย่าให้ความยืดยาวไปเลย กวยถองจึงว่า ข้าพเจ้าจะไปหาฮั่นสินดูท่วงทีก่อน ถ้าได้ท่วงทีข้าพเจ้าจะพูดกับฮั่นสินมิให้ถอยยศศักดิ์ของท่าน เอี๋ยนอ๋องจึงว่าสุดแต่ความคิดท่านจะพูดจาเถิด เอี๋ยนอ๋องจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงซุยโหตามธรรมเนียม ครั้นกินโต๊ะแล้วกวยถองคำนับลาเอี๋ยนอ๋องไปกับซุยโหครั้นถึงเมืองเตียว ซุยโหจึงให้คนสนิทเข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นสินว่า ได้พูดกับเอี๋ยนอ๋องบัดนี้เอี๋ยนอ๋องให้กวยถองที่ปรึกษามาด้วย
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นก็นึกว่า เมืองเอี๋ยนจะได้เป็นเมืองขึ้นพระเจ้าฮั่นอ๋องมั่นคงจึงสั่งให้ทหารไปบอกซุยโหให้พากวยถองเข้ามา ซุยโหก็พากวยถองเข้าไปคำนับฮั่นสินๆ เห็นกวยถองมา จึงว่าท่านมาทั้งนี้เราพิเคราะห์ดูดังจะแกล้งมาสืบทัพ ถ้าหมายจะรับได้จงแข็งเมืองไว้สู้รบ ถ้าเห็นเหลือกำลังศึกเรามากก็จงแต่งพูดแต่พอให้ถอยทัพ หรือเอี๋ยนอ๋องถือว่าเป็นเมืองใหญ่มีทหารแลเสบียงยังบริบูรณ์ แล้วเป็นแดนเมืองฌ้อมีที่พึ่งจะมิได้ไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง เราเป็นแม่ทัพมาจะลองฝีมือกับเอี๋ยนอ๋องดูสักครั้งหนึ่ง จะยกไปทั้งประชุมที่เอ็กจุยแลเอี๋ยนไต้ สองตำบลนี้เห็นที่กว้างขวางเป็นที่ชัยภูมิ พอจะพักรี้พลเสบียงอาหารของเราได้ ถึงงักเงแลกงโขเป็นแม่ทัพดีลือมาแต่ก่อนในเมืองเอี๋ยนซึ่งตายไปนั้นกลับมาเป็นมา เราก็ไม่กลัวฝีมือแลความคิด จะแต่งกลอุบายตีเมืองเอี๋ยนให้จงได้ หรือน้ำใจเอี๋ยนอ๋องรักไพร่บ้านพลเมืองจะไม่ให้เดือดร้อน จึงให้มาอ่อนน้อมเป็นเมืองขึ้นในพระเจ้าฮั่นอ๋อง ถึงกระนั้นท่านกับเราต่อเมื่อเสร็จราชการเมืองเอี๋ยนแล้วจึงค่อยพูดกัน ฮั่นสินให้ทหารเอาตัวกวยถองไปคุมไว้ ณ กงก๋วน อย่าให้ผู้ใดมาพูดจาด้วย แล้วจัดสิ่งของมอบให้คนไปปฎิบัติรักษาไม่ให้ขัดสน
ฝ่ายกวยถองคิดว่าฮั่นสินผู้นี้มีสติปัญญายิ่งนัก รู้ถึงใจเราจึงทำดังนี้หมายจะให้ยอมเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทำประการใดจึงจะได้พบพูดจาด้วยฮั่นสิน แต่รำคาญใจบ่นอยู่หลายวัน
ฝ่ายฮั่นสินจึงให้หาหลีโจเฉียเข้ามาพูดว่า ท่านจงแกล้งทำเดินไปดูกิริยากวยถองจะทักทายพูดจาประการใดบ้าง หลีโจเฉียรับคำฮั่นสินทำเดินชายไปหน้ากงก๋วน กวยถองเห็นหลีโจเฉียมาก็ร้องทักว่าข้าพเจ้าหมายว่าท่านอยู่นี่ ไม่เห็นเลยว่าเมืองเตียวจะเสียแก่ฮั่นสิน ตันฮีซึ่งเป็นเตียวอ๋องกับเซงอันกุ๋นก็ตาย ว่าแล้วก็ร้องไห้ หลีโจเฉียจึงเข้าไปนั่งพูดกับกวยถองว่าท่านพูดมานี้ดุจคนไม่มีปัญญา ด้วยประเพณีผู้ซึ่งจะทำมาหากินจงให้ต้องตามฤดู ถ้าทำผิดฤดูถึงจะมีผลก็น้อย บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องมีกตัญญูไปเชิญศพพระเจ้างี่เต้ขึ้นฝังใหม่เหมือนอย่างพระศพกษัตริย์แต่ก่อน เพราะพระเจ้าฮั่นอ๋องรู้จักพระคุณทำต้องราชประเพณี ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินแลหัวเมืองทั้งปวงจึงมีน้ำใจสามิภักดิ์ด้วยเป็นอันมากจะมีหนังสือไปถึงเมืองใดก็กลัวเกรงคำนับทุกเมือง แล้วได้ฮั่นสินไว้เป็นแม่ทัพรู้อุบายใน การศึกไม่มีผู้ใดเสมอ ถ้าท่านรู้แพ้แลชนะจงพิเคราะห์ดูการก่อน น้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือจึงจะนับว่าเป็นคนฉลาด เมื่อท่านยังเห็นว่าฌ้อปาอ๋องมีกำลังมาก จะให้เอี๋ยนอ๋องไปขึ้นก็ตามใจ แต่เราเห็นว่าคนทั้งปวงจะติท่านได้ว่านับถือคนผิด เหมือนครั้งแผ่นดินเตียวอ๋องนับถือปวยเลียมกับซุยต๋ง ซึ่งไม่มีสติปัญญาดีแต่สอพลอจึงเสียแผ่นดิน ความชั่วสองคนลือมาจนทุกวันนี้ เราอยู่ในเมืองเตียวใช่จะนิ่งก็หาไม่ ได้เตือนสติเตียวอ๋องแต่หากไม่เชื่อจึงเสียเมือง ตัวท่านอยู่ในเมืองเอี๋ยนก็นับว่าคนดี จงพิเคราะห์ดูให้รอบคอบว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องผู้ใดจะเป็นผู้มีบุญ กวยถองจึงว่า พระเจ้าอันอ่องเดิมฆ่างูขาวที่เขามังตั๋งเกียรติยศลือทั่วทั้งแผ่นดินควรจะมีบุญก็แจ้งอยู่ หลีโจเฉียจึงว่าฮั่นสินซึ่งเป็นแม่ทัพกับที่ปรึกษาเตียวเหลียงกับตันแผง ซึ่งอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋อง ท่านเห็นที่ปรึกษาแลทหารฌ้อปาอ๋องผู้ใดจะเสมอสามคนนี้บ้าง กวยถองจึงว่าที่ปรึกษาแลทหารฝ่ายข้างฌ้อปาอ๋องนั้น จะหาเสมอพวกพระเจ้าฮั่นอ๋องยังไม่ได้ หลีโจเฉียจึงว่าท่านก็รู้ว่าผู้ใดจะสูงศักดิ์ต่ำศักดิ์ เหตุใดจะถือตัวถือศักดิ์อยู่อีกเล่า
กวยถองได้ฟังหลีโจเฉียว่าเห็นชอบด้วย นิ่งนึกอยู่เป็นครู่จึงว่าท่านพูดทั้งนี้ก็ตามประเพณีแต่ก่อน เดิมข้าพเจ้ามาหมายจะว่าแต่พอให้ถอยทัพ บัดนี้เห็นสติปัญญาแม่ทัพรู้ถึงใจข้าพเจ้า กับท่านมาชักทำเนียบให้ฟัง เย็นซาบในน้ำใจข้าพเจ้าดังนํ้าทิพย์ท่านจงพาข้าพเจ้าไปหาท่านแม่ทัพ จะได้แจ้งความที่จะพาเอี๋ยนอ๋องมาเป็นไมตรี จะให้นำไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ตัวข้าพเจ้าจะทำราชการอยู่ในกองทัพ หลีโจเฉียได้ฟังดังนั้นจึงพากวยถองไปคำนับฮั่นสิน แล้วหลีโจเฉียแจ้งความว่า กวยถองพูดกับข้าพเจ้าว่า เป็นทูตมาแต่เมืองข้าศึกให้คุมไว้ แต่ขอบใจท่านที่ให้คนบำรุงรักษา เห็นว่าท่านมีปัญญาโดยแท้ซึ่งกวยถองเข้ามานี้จะลากลับไปเมืองว่ากล่าวเจ้าเมืองเอี๋ยนให้มาอ่อนน้อมต่อท่าน แล้วตัวกวยถองจะกลับมาทำราชการด้วย ฮั่นสินจึงถามกวยถองว่าอันนํ้าใจเอี๋ยนอ๋องนั้นยังรัก ฌ้อปาอ๋องก็คิดจะใคร่มาหาท่าน แต่ให้ข้าพเจ้ามาดูการก่อน ฮั่นสินได้ฟังก็หัวเราะจึงให้โจฉำกับห้วนโก้ยคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปกับกวยถอง เราจะยกทัพใหญ่ตามไปต่อภายหลัง
ฝ่ายโจฉำห้วนโก้ยจัดพลแล้วพากวยถองรีบมาใกล้เมืองเอี๋ยน กวยถองจึงว่าท่านจงตั้งอยู่นอกเมืองก่อน ข้าพเจ้าจะลาเข้าไปหาเอี๋ยนอ๋องให้ออกมาเชิญท่าน ว่าแล้วกวยถองก็เข้าไป
ฝ่ายเอี๋ยนอ๋องแต่กวยถองไปมีความวิตกถึงอยู่เนืองๆ พอมีผู้เข้าไปแจ้งแก่เอี๋ยนอ๋องว่า กวยถองพาทหารหมื่นหนึ่งมาตั้งอยู่นอกเมือง
ฝ่ายกวยถองเข้าไปจึงคำนับเอี๋ยนอ๋อง แล้วว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยอารีบำรุงทแกล้วทหาร ผู้ใดมีความชอบพระราชทานบำเหน็จให้ อนึ่งได้ฮั่นสินมาเป็นแม่ทัพรู้ลึกซึ้งในกลศึก อันฌ้อปาอ๋องนั้นแต่จะถอยกำลังลงทุกวัน ถ้าท่านสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องราษฎรทั้งปวงจะมีความสุข เอี๋ยนอ๋องจึงว่าเราคิดอยู่นานแล้ว แต่ฮั่นอ๋องอยู่ไกลฌ้อปาอ๋องอยู่ใกล้จึงรอฟังความอยู่ ซึ่งไปถึงฮั่นสินแม่ทัพ ถ้าดีเหมือนเขาลือมา เราจะยอมสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋อง ท่านจงไปเชิญนายทหารเข้ามา กวยถองคำนับลาไปบอกแกโจฉำห้วนโก้ยว่า เอี๋ยนอ๋องให้มาเชิญท่าน
ฝ่ายโจฉำห้วนโก้ยก็ตามกวยถองเข้าไป ครั้นถึงเอี๋ยนอ๋องต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม เอี๋ยนอ๋องก็สั่งให้ยกโต๊ะออกมาตั้ง เชิญโจฉำห้วนโก้ยกินพร้อมกัน แล้วเอี๋ยนอ๋องปราศรัยห้วนโก้ยโจฉำว่า ขอบใจฮั่นสินซึ่งท่านให้มาหา เราก็คิดไว้ว่า จะไปทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ท่านจงหยุดพักอยู่สักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้จึงพากันไปหาแม่ทัพ ณ เมืองเตียว
ฝ่ายห้วนโก้ยโจฉำกินโต๊ะเสพสุราสำราญแล้ว ก็ลาเอี๋ยนอ๋องออกมาอยู่ค่ายนอกเมือง ครั้นเวลาเช้าเอี๋ยนอ๋องสั่งให้ผูกม้าสามร้อยพร้อมแล้ว ก็ขึ้นม้าออกจากเมือง ชวนโจฉำห้วนโก้ยรีบไปถึงเมืองเตียว ยั้งอยู่นอกเมือง โจฉำห้วนโก้ยกวยถองเข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นสินว่าเอี๋ยนอ๋องมาถึงแล้ว
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้น จึงให้นายทัพนายกองยืนอยู่ข้างซ้าย ข้างขวาที่ปรึกษาคือเตียวยี่แลหลีโจเฉียให้นั่งอยู่สองข้าง ฮั่นสินนั้นแต่งตัวนั่งอยู่บนเตียงใหญ่ทำไว้เป็นสองที่แล้วให้โจฉำห้วนโก้ยกลับไปรับเอี๋ยนอ๋องเข้ามา ฮั่นสินเห็นเอี๋ยนอ๋องเข้ามาใกล้ก็ยืนขึ้นต้อนรับ ต่างคนก็คำนับกันเชิญให้นั่งที่เสมอกัน ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าขอบใจท่านซึ่งอุตส่าห์รีบร้อนมา เห็นว่าท่านตั้งใจภักดีต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องโดยแท้ ทั้งไม่สงสัยเชื่อข้าพเจ้าด้วยแลซึ่งจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเจ๋ครั้งนี้ จะต้องไปทางปลายแดนเมืองท่าน เอี๋ยนอ๋องจึงว่าข้าพเจ้าก็ตั้งใจอยู่ช้านานแต่ยังไม่มีเหตุซึ่งจะมา ด้วยเมืองเอี๋ยนใกล้กับเมืองฌ้อจึงต้องจำใจอยู่ ครั้นรู้ว่าท่านยกทัพมาตีเมืองเตียว ให้ซุยโหไปหาก็สมที่คิดไว้ จึงให้กวยถองมาคำนับท่านจะให้แจ้งการซึ่งมีความวิตก ครั้นกลับไปบอกความข้าพเจ้าจึงรีบมา ด้วยรู้อยู่ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารี จึงจะเอาเป็นที่พึ่ง แล้วหมายจะฝากตัวท่านให้ช่วยทำนุบำรุง ฮั่นสินจึงให้ยกโต๊ะเข้ามาตั้งเชิญเอี๋ยนอ๋องเสพสุราพร้อมกัน แล้วเลี้ยงนายทัพนายกองแลนายทหารม้าซึ่งมากับเอี๋ยนอ๋องเสร็จ แล้วส่งให้ฮั่นสินๆ ก็จัดให้ซุยโหนายทหาร ให้นำหนังสือรีบไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งข้อราชการ ซุยโหคนใช้ก็นำหนังสือขึ้นม้ารีบไป ฮั่นสินให้จัดทหารไปตีเมืองเจ๋
ฝ่ายฟัมแจ้งจงลิมวยเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ฮั่นสินไปจับงุยป่าได้ แล้วไปฆ่าแห้อวด ณ เมืองไตจี๋ว จึงไปตีเมืองเตียว เอี๋ยนอ๋องก็ไปเข้าด้วยฮั่นอ๋อง แต่เสียหัวเมืองน้อยใหญ่หลายหัวเมือง บัดนี้ฮั่นสินมาตั้งอยู่ ณ เมืองเตียวข่าวว่าจะไปตีเมืองเจ๋การศึกฮั่นสินยังติดพันอยู่ จงยกทัพหลวงรีบไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงโดยเร็ว ครั้นจะไว้นานการศึกจะใหญ่ขึ้น เหมือนต้นไม้ครั้นสูงใหญ่ขึ้นแล้วจะถอนก็ยาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบจึงสั่งให้จัดทหารพร้อมแล้ว รุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดีก็ยกทัพหลวงไปจากเมืองแพเสีย ไปหลายวันเข้าแดนเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายกองตระเวนพระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าข้าศึกยกล่วงแดนเข้ามา รีบไปแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องว่ากองทัพฌ้อปาอ๋องยกมา พระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้หาเตียวเหลียงตันแผงมาปรึกษาว่า ทหารก็ไปด้วยฮั่นสินเป็นอันมาก อ๋องหลินเล่าก็อาลัยถึงมารดามีความทุกข์จนตัวป่วยลง ท่านจงใช้คนไปบอกแพอวดให้ไปก้าวสกัดคอยตีตัดลำเลียง อย่าให้ข้าศึกส่งกันได้แล้วให้ไปบอกหยินโป้ให้ยกทัพมาช่วย กับการซึ่งจะรักษาบ้านเมืองครั้งนี้ท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่า นายทหารก็ยังมีพอจะรักษาหน้าที่เชิงเทินได้ แต่ใจข้าพเจ้าเห็นฌ้อปาอ๋องมีคนสนิทปรึกษาในการศึกแต่ฟัมแจ้ง จงลิมวย ลองโจ จิวฮุน ถ้าจะคิดกลอุบายให้ฌ้อปาอ๋องสงสัยคนสนิทเหล่านี้ ไต้อ๋องจงแต่งทหารคุมทองเอาไปแจกจ่ายทหารฌ้อปาอ๋อง แล้วสอนให้พูดจาว่าจงลิมวยน้อยใจว่าได้ทำศึกมีความชอบอยู่ เป็นอันมาก ฌ้อปาอ๋องไม่ตั้งเป็นเจ้าเมือง บัดนี้จะสามิภักดิ์ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ถ้าคนสี่คนห่างออกไปเมื่อใด ถึงฌ้อปาอ๋องมีฝีมือกล้าแข็งก็จะอ่อนลง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงมอบทองให้ตันแผงสี่หมื่นตำลึงว่าตามแต่จะคิดการ ตันแผงรับทองออกมาจัดทหารซึ่งพูดจาดีมีน้ำใจสุจริตไว้ใจได้ มอบทองให้แล้วกระซิบบอกความโดยอุบายทุกประการ ตันแผงจึงให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่เป็นสามารถ
ฝ่ายคนใช้คำนับรับทองต่างคนก็แปลงเป็นชาวเมืองฌ้อ ปลอมเข้าไปในกองทัพทำทอดสนิทพูดจาคุ้นเคยกับทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วหยิบทองแบ่งปันให้ ทำเป็นพูดจาว่าที่ปรึกษาแลทหารมีฝีมือของพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็คิดเอาใจออกหาก ให้อุบายแก่พวกฮั่นอ๋องหลายคน นานไปเมื่อหน้าเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะเสียทีเพราะมีไส้ศึก
ฝ่ายพวกทหารฌ้อปาอ๋องต่างคนพูดกันว่า จงลิมวยแลนายทหารหลายคนนินทาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ก็สงสัยจงลิมวยกับนายทหารที่ปรึกษาอยู่ ตั้งแต่นั้นมาจะมีข้อราชการก็มิได้ปรึกษา
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาถึงชานเมืองเอ๊กเอี๋ยง สั่งทหารให้ล้อมทั้งสี่ด้าน ถึงสามวันไม่เห็นผู้ใดออกมารบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งให้จัดเตรียมหม้อดินลูกพลุเกาทัณฑ์ไฟ พรุ่งนี้เราจะยกเข้าปล้นเผาเมืองเสีย นายทหารก็จัดแจงเตรียมไว้ตามรับสั่งครั้นรุ่งขึ้นจัดทหารเข้าตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายทหารที่ประจำหน้าที่เชิงเทินก็คั่วกรวดทรายเทลงไป ทหารฌ้อปาอ๋องเข้าไปมิได้ถึงเจ็ดวัน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ตั้งค่ายมั่นตรองการกระทำอยู่
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงทูลว่า บัดนี้ฌ้อปาอ๋องเข้าตีเมืองเราถึงเจ็ดวันก็มิได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะแต่งคนออกไปทำเป็นสามิภักดิ์ ฌ้อปาอ๋องจะแต่งให้คนมาเจรจาความเมือง แล้วจะคิดให้ต้องกับอุบายตันแผงให้ฌ้อปาอ๋องสงสัยฟัมแจ้ง ถ้าฟัมแจ้งกระเด็นจากฌ้อปาอ๋องแล้วทำไมกับทหารทั้งปวง ถึงจะยกทัพหักเอาเมืองเราพอจะคิดอุบายล่อลวงได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ถ้าฌ้อปาอ๋องมิเชื่อฟัง ท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงจึงว่าฌ้อปาอ๋องมีปัญญาน้อย โทโสมาก ทำการสิ่งใดมิได้พินิจพิจารณา ถือทิฐิถ่ายเดียว ครั้งนี้ตีเมืองเราก็ไม่ได้เห็นจะขัดเคืองในใจอยู่นัก ถ้าแต่งให้ทูตไปเจรจาจะได้ความสมเหมือนคิด พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงให้ทหารขึ้นไปบนเชิงเทิน ร้องบอกทหารซึ่งล้อมเมืองว่า จะให้ทูตออกไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วเรียกซุยโหเข้ามาสั่งว่า ท่านจงเป็นทูตออกไปหา ฌ้อปาอ๋องพูดตามอุบายของเตียวเหลียง ตันแผงซุยโหก็คำนับลาออกไป ครั้นถึงค่ายฌ้อปาอ๋องบอกทหารซึ่งรักษาประตูว่า เราชื่อซุยโหเป็นทูตออกมาแต่ในเมืองจะขอเข้าไปเฝ้า ทหารจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกประการ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็สั่งให้รับซุยโหเข้าไปถึงแล้ว จึงตรัสถามว่าท่านมานี้ฮั่นอ๋องให้ให้มาว่าประการใด ซุยโหคำนับแล้วจึงทูลว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องให้ข้าพเจ้ามาเฝ้าว่าเมื่อจะไปตีเมืองหํ้าเอี้ยง ได้สัญญาไว้ว่าจะเป็นพี่น้องกันกับไต้อ๋อง ครั้นสำเร็จราชการไต้อ๋องให้ฮั่นอ๋องไปครองเมืองโปต๋ง หนทางนั้นกันดารนัก จะใคร่กลับมาอยู่บ้านเก่า ใช่ว่าจะคิดชิงเอาราชสมบัตินั้นหรือไม่ หมายจะอยู่เมืองห้ำเอี๋ยงแต่พอได้ความสุข จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาขอตั้งแต่เมืองเอ๊กเอี๋ยงไปฝ่ายทิศตะวันตก ถ้าไต้อ๋องโปรดแล้วจะมีหนังสือไปถึงฮั่นสินให้เลิกทัพกลับมา ไพร่บ้านพลเมืองจะได้อยู่เป็นเป็นสุขเสมอกัน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังซุยโหจึงคิดว่า เราอยู่ ณ เมืองแพเสียที่ทางคับแคบ อนึ่งหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเราฮั่นอ๋องก็ได้ไปสองส่วน ยังเหลืออยู่ส่วนหนึ่ง ฮั่นอ๋องก็จะยอมสามิภักดิ์แบ่งแผ่นดินก็เป็นเกียรติยศ จำเราจะรับตามคำซุยโหก่อน ภายหลังได้ท่วงทีแล้วเมื่อใดจึงค่อยตีเห็นจะได้โดยง่าย คิดแล้วให้หาฟัมแจ้งเข้ามาปรึกษาว่า ฮั่นอ๋องให้ซุยโหมาเจรจายอมสามิภักดิ์จะแบ่งแผ่นดินนั้นท่านจะเห็นเป็นประการใด ฟัมแจ้งจึงทูลว่าคำซึ่งว่านี้หาจริงไม่ เราล้อมเมืองไว้จวนจะเสียเมืองอยู่แล้ว จึงอุบายให้ซุยโหว่ากล่าว ขอให้ไต้อ๋องอย่าเชื่อคำซุยโห เร่งตีเมืองให้ได้โดยเร็ว อย่าให้ทัพฮั่นสินมาช่วย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฟัมแจ้งว่าก็ยังไม่วางพระทัย จึงเรียกซุยโหเข้ามาว่าท่านจงกลับไปก่อน เรายังจะตรึกตรองดูก่อน ซุยโหจึงว่าการทั้งปวงสิทธิ์ขาดอยู่แต่ไต้อ๋อง อย่าฟังคำคนซึ่งยุยงเกลือกจะมีอันตรายเบื้องหน้า ประการหนึ่งฮั่นอ๋องได้เขตแดนไว้ก็กว้างขวางทั้งทหารก็มาก แล้วฮั่นอ๋องก็รักษาเมืองอยู่ บัดนี้ข่าวฮั่นสินก็จวนจะมาถึงอยู่แล้ว เห็นไต้อ๋องจะต้องศึกกระหนาบแม้นเพลี่ยงพลํ้า จะได้อัปยศ นานไปถึงจะแบ่งอาณาเขต ที่ไหนฮั่นอ๋องจะยอมให้ ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้โดยความจริง ด้วย แต่ก่อนข้าพเจ้าก็อยู่เมืองฌ้อพลัดมาอยู่กับฮั่นอ๋องถ้าจะว่าตามเมืองเดิมเหมือนเป็นข้าไต้อ๋องอีก ข้าพเจ้าทูลทั้งนี้เหมือนนอนอยู่ในหว่างหอกดาบ ถ้าพลิกแพลงไปก็จะต้องคมอาวุธเข้า ข้าพเจ้าไม่กลัวความตายหรือ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังซุยโหว่า พิเคราะห์ดูเห็นชอบ จึงว่าท่านกลับไปก่อนเราจะให้คนไปหาฮั่นอ๋องต่อภายหลัง ซุยโหคำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วทูลว่า ข้าพเจ้าไปว่ากล่าวฌ้อปาอ๋อง ฟัมแจ้งมาทัดทานจะให้รีบตีเอาเมืองข้าพเจ้าก็ซ้ำว่าเพิ่มเติมฌ้อปาอ๋องจึงอ่อนใจ เวลาพรุ่งนี้จึงจะให้คนมาเฝ้าไต้อ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้หาตันแผงมาจึงตรัสว่า พรุ่งนี้ทูตฌ้อปาอ๋องจะมา ท่านจะมีอุบายอย่างไรบ้างจงเร่งคิด ตันแผงจึงกระซิบบอกอุบายพระเจ้าฮั่นอ๋องทุกประการ
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังก็ยินดี จึงตรัสว่าสำเร็จเหมือนอุบายท่าน ที่ไหนฟัมแจ้งจะมีชีวิตสืบไป ตันแผงคำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋อง ออกมาจัดแจงที่ไว้คอยรับทูตฌ้อปาอ๋อง ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้หาหงอจูกี๋เข้ามา จึงตรัสว่าท่านจงเข้าไปหาฮั่นอ๋องบอกว่าอีกสามวันให้ฮั่นอ๋องออกมาเจรจาความเมืองกัน แล้วท่านจงสืบการในเมืองเอ๊กเอี๋ยงจะคิดประการใดบ้าง หงอจูกี๋คำนับลาเข้าไปในเมืองเอ๊กเอี๋ยง พบซุยโหๆ จึงพาหงอจูกี๋ไปหยุดพักอยู่ ณ กงก๋วน หงอจูกี๋จึงให้คนใช้ที่สนิทไปสืบว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออกแล้วหรือยัง คนใช้คำนับลาไปพอพบเตียวเหลียงตันแผงๆ แกล้งทำไม่รู้จัก ก็พาคนสนิทหงอจูกี๋ไป ณ ที่ลับ จึงให้ยกโต๊ะอย่างดีตั้งไว้ เตียวเหลียงตันแผงจึงถามว่า ฟัมแจ้งนั้นเป็นสุขอยู่หรือ ให้ท่านมาทั้งนี้จะว่าประการใด คนใช้จึงบอกว่าข้าพเจ้ามิใช่พวกฟัมแจ้ง เป็นคนใช้หงอจูกี๋ เตียวเหลียงตันแผงทำตกใจ จึงว่าสำคัญว่าเป็นพวกฟัมแจ้งใช้มา ท่านเป็นบ่าวของทูตฌ้อปาอ๋องดอกหรือ จึงสั่งให้พาตัวไปเลี้ยงดูอยู่ภายนอก ทหารก็พาคนใช้หงอจูกี๋ ไปกินเลี้ยง
ฝ่ายเตียวเหลียงตันแผงเขียนหนังสือลับแล้ว ให้คนสนิทเอาไปไว้ ณ เตี้ยมตึกแถวหน้าที่เสด็จออก ให้แอบดูคอยฟังความด้วย คนซึ่งซุยโหให้ไปคอยเสด็จ รู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องบรรทมตื่นแล้ว จึงไปบอกซุยโหต่อหน้าหงอจูกี๋ๆ ได้ฟังแต่งตัวจะเข้าไปคำนับฮั่นอ๋อง ซุยโหจึงพาหงอจูกี๋ไปนั่ง ณ ตึกที่ไว้หนังสือแล้วเชิญให้กินน้ำชา ซุยโหซ้ำว่าข้าพเจ้าจะไปดูพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออกหรือยัง ซุยโหก็ลุกไป
ฝ่ายหงอจูกี๋แลเห็นหีบใส่หนังสือตั้งไว้บนโต๊ะ หยิบมาอ่านดูหลายฉบับ ฉบับหนึ่งไม่มีชื่อแลแซ่ ได้ความว่า ฌ้อปาอ๋องไม่อยู่เมืองแพเสียยกกองทัพมาแต่ไกลราษฎรทั้งปวงเอาใจออกหากสิ้น ถ้าจะรวบรวมทหารซึ่งอยู่ด้วยสักยี่สิบหมื่น ไต้อ๋องอย่าออกไปสามิภักดิ์เลย จงมีหนังสือไปถึงฮั่นสินให้ยกทหารมาตีกระหนาบด้านนอก ข้าพเจ้ากับจงลิมวยจะรับทำข้างใน แต่วันหนึ่งสองวันจะให้กองทัพฌ้อปาอ๋องแตกให้จงได้ ทองซึ่งให้มานั้นข้าพเจ้าไม่รับพระราชทาน ถ้าสำเร็จราชการแล้วจึงชุบเลี้ยงให้ข้าพเจ้าไปกินเมืองเก่าของข้าพเจ้าแต่พอให้ญาติได้ความสุขสืบไป หงอจูกี๋แจ้งในหนังสือดังนั้นนึกว่าเป็นหนังสือของฟัมแจ้งมั่นคง ด้วยได้ยินข่าวฟ้มแจ้งคิดจะเอาใจออกหากแต่เรายังหาเชื่อไม่ พึ่งมาเห็นจริงวันนี้ แล้วจึงหยิบหนังสือซ่อนไว้ในมือเสื้อ คนใช้เตียวเหลียงตันแผงเห็นดังนั้น ก็กลับมาแจ้งแก่เตียวเหลียงตันแผงทุกประการ
ฝ่ายซุยโหก็กลับมาพาหงอจูกี๋เข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าเดิมฌ้อปาอ๋องกับเราถือรับสั่งพระเจ้างี่เต้ว่าผู้ใดเข้าเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อน ให้ผู้นั้นเป็นเจ้าครองเมือง บัดนี้เรากลับมาได้เมืองหํ้าเอี๋ยงโดยง่าย ก็ต้องตามรับสั่งพระเจ้างี่เต้ สมคิดที่จะหาความสุข จึงจะยอมแบ่งแผ่นดินทิศตะวันออกเป็นของฌ้อปาอ๋อง ฝ่ายทิศตะวันตกเป็นของเรา ไม่ทำศึกกันราษฎรก็จะมีความสุข ท่านจงไปแจ้งแก่ฌ้อปาอ๋องตามคำเราสั่ง หงอจูกี๋จึงทูลว่าเจ้าข้าพเจ้าก็ยอมแล้ว ในสามวันนี้ให้เชิญไต้อ๋องไปตรัสความเมืองต่อกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เราจะปรึกษาให้พร้อมก่อนเราจึงจะออกไป หงอจูกี๋ก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องกลับไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทูลความตามฮั่นอ๋องให้ทราบทุกประการ แล้วเอาหนังสือที่ซ่อนออกมาถวาย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรับเอาหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วก็ โกรธด่าฟัมแจ้งเป็นข้อหยาบช้า แล้วว่าบังอาจคิดทรยศต่อเรา จำจะถามให้ได้ความ ถ้าได้ความจริง แล้วจะเอาโทษฟัมแจ้งๆ ก็ร้องไห้ทูลว่า แต่ข้าพเจ้ามาทำราชการก็ช้านานแล้วมิได้ทรยศต่อไต้อ๋อง หนังสืออันนี้เป็นกลอุบายจะให้สงสัยข้าพเจ้า ขอไต้อ๋องจงตรึกตรองก่อนพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า หงอจูกี๋เป็นคนสนิทของเราได้เหตุมาเป็นแน่ ฟัมแจ้งจึงคิดว่าเป็นกรรมของฌ้อปาอ๋องที่จะไม่ได้เป็นเจ้าแผ่นดินจึงสงสัยเรา คิดแล้วจึงทูลว่าข้าพเจ้าทำราชการเป็นความชอบก็มีหลายครั้ง ขอไถ่โทษตัวข้าพเจ้าแต่พอได้ร่างกายกลับไปบ้าน
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งทหารให้พาฟัมแจ้งไปส่ง ทหารคำนับลาแล้วพาฟัมแจ้งไป ครั้นถึงเมืองแพเสียฟัมแจ้งป่วยเป็นฝีขึ้นที่หลัง สั่งให้คนไปเชิญอิวจินหยินผู้เป็นครูบอกว่าเราป่วย คนใช้คำนับลาไป ครั้นถึงอิวจินหยินบอกความทุกประการ อิวจินหยินจึงว่าเมื่อฟัมแจ้งจะไปนั้นเราได้สั่งกำชับว่า จะทำราชการให้พิเคราะห์ดูผู้ใดมีบุญญาธิการจึงให้เข้าอยู่ด้วย นี่ไปอยู่กับคนพาลทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน เป็นคนหาความคิดมิได้ ป่วยครั้งนี้เพราะเทพยดาให้โทษ ครั้นเราจะไปก็กลัวเทพยดา แล้วขับคนใช้ให้เร่งไปบอกฟัมแจ้งว่า ท่านถือคนผิดเราไปไม่ได้กลัวเทพยดาอยู่ คนใช้กลับมา ครั้นถึงแจ้งความแก่ฟัมแจ้งตามคำอิวจินหยินทุกประการ ฟัมแจ้งครั้นได้ฟังคนใช้บอกดังนั้น เสียน้ำใจโรคฝีกำเริบหนักขึ้นมาก็ขาดใจตาย เมื่อตายนั้นอายุได้เจ็ดสิบเอ็ดปี ขณะนั้นเป็นเดือนสี่ ฤดูร้อน พระเจ้าฮั่นอ๋องเสวยราชได้สี่ปี ฝ่ายคนใช้รู้ว่าฟัมแจ้งตายก็กลับไปแจ้งความแก่ฌ้อปาอ๋องๆ ได้ฟังดังนั้นคิดเวทนาฟัมแจ้ง จึงให้ขุนนางไปฝังศพฟัมแจ้ง
ฝ่ายขุนนางก็คำนับลาไป ณ เมืองแพเสียทำการฝังศพฟัมแจ้งเสร็จแล้ว จึงกลับไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าฟัมแจ้งตาย จึงตรัสว่าโรคในกายเราครั้งนี้หายสิ้นแล้วๆ ให้บำเหน็จรางวัลแก่ตันแผงเป็นอันมาก จึงกำชับให้ตรวจตรารักษาหน้าที่เชิงเทินให้มั่นคง

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดถึงฟัมแจ้งตาย สลดพระทัยดังแขนซ้ายขวาขาดเพราะไม่ตรึกตรองหลงเชื่อหนังสือเตียวเหลียงตันแผง จึงให้หาจงลิมวยเข้ามาแล้วตรัสว่าท่านทำราชการกับเราก็สุจริต เรามิได้สงสัยท่าน จงลิมวยจึงทูลว่าข้าพเจ้ามีสติปัญญาอันน้อย ทำราชการโดยซื่อ ถึงฟัมแจ้งก็มีกตัญญูต่อไต้อ๋องมิได้คิดทรยศ ซึ่งหงอจูกี๋ได้หนังสือมานั้น เห็นจะเป็นกลอุบายเหมือนฟัมแจ้งว่า
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตั้งห้างเป๊กเป็นที่ปรึกษา ห้างเป๊กก็ให้ทหารไปเร่งลำเลียง ณ เมืองแพเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า ถ้าไม่ได้เมืองเอ๊กเอี๋ยงครั้งนี้ไม่กลับแล้วสั่งให้ทหารล้อมเมืองไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นทหารข้าศึกทำการกวดขันกว่าแต่ก่อน จึงว่าฌ้อปาอ๋องเป็นบ้าในการศึก จึงให้หาขุนนางเข้ามาปรึกษาว่า ฮั่นสินก็ยังไม่มาถึง ทหารเราก็อิดโรยเห็นจะรักษาเมืองไปมิได้ ท่านทั้งปวงจะคิดอุบายประการใดบ้าง เตียวเหลียงจึงว่าฌ้อปาอ๋องน้ำใจเร็วโทโสมาก ฟัมแจ้งก็ตายไม่มีใครจะทัดทาน เห็นจะรีบตีเมืองโดยเร็วแม้นยังมิได้ ถ้าลำเลียงเมืองแพเสียมาถึงเห็นจะล้อมอยู่นาน อาหารเมืองเราจะขัดสนจำจะไปตั้งพักอยู่เมืองเซงโก๋ คอยกองทัพฮั่นสินหยินโป้แพอวด ประการหนึ่งเมืองเอ๊กเอี๋ยงนี้มีที่เสียอยู่ด้วยเป็นที่ลุ่ม ถ้าผู้ใดรู้แห่งที่ทดน้ำไปบอกฌ้อปาอ๋องทดน้ำไว้ น้ำก็จะท่วมเมืองเราเห็นจะไม่พ้นมือข้าศึก ตันแผงจึงว่าซึ่งเตียวเหลียงทูลนั้นชอบ อันการจะรักษาเมืองครั้งนี้ยากนัก ถ้าจะแก้ไขได้แต่เพียงให้ไต้อ๋องไปโดยสะดวก ครั้นพิเคราะห์ดูทหารซึ่งจะอาสายังไม่เห็นผู้ใด จำจะคิดอุบายให้คนมีกตัญญูไว้ชื่อในแผ่นดินให้จงได้ จิวพุนกับทหารทั้งปวงจึงว่าทำไมท่านพูดดังนี้ ข้าพเจ้าได้คิดตามทำราชการมาด้วยไต้อ๋องมิได้คิดแก่ลำบาก ถึงมาตรว่าจะให้โจนลงไปในปลายทวนแลกองเพลิงก็ไม่เสียดายชีวิต ตันแผงได้ฟังยิ้มแล้วจึงว่า ความทั้งนี้ลึกลับท่านทั้งปวงที่ไหนจะรู้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าอุบายของท่านประการใด ตันแผงกระซิบบอกพระเจ้าฮั่นอ๋องทุกประการว่า ข้าพเจ้าจะคิดอ่านจัดแจงกับเตียวเหลียง จึงคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องมาพูดกับเตียวเหลียง แล้วต่างคนต่างไปบ้าน
ฝ่ายเตียวเหลียงไปถึงบ้าน จึงเขียนฉากเรื่องเตียนฮูกตัญญูต่อเกงก๋งแขวนไว้แล้วสั่งให้ทำโต๊ะซึ่งจะให้หาขุนนางมากินเลี้ยง แล้วใช้คนไปเชิญทหารทั้งปวง บรรดาทหารก็มาพร้อมกัน ณ บ้านเตียวเหลียง เห็นฉากแขวนอยู่ในตึกจึงถามเตียวเหลียงว่า ฉากแขวนไว้นี้เรื่องอันใด เตียวเหลียงจึงบอกว่าเรื่องในเลียดก๊ก ครั้งเกงก๋งครองเมืองเจ๋กับเมืองจี๋นทำศึกกัน
ฝ่ายเกงก๋งเสียทัพบรรดาทหารหนีสิ้น เหลืออยู่แต่เตียนฮูฃับรถอยู่แต่ผู้เดียว ข้างหลังข้าศึกก็ตามมา เกงก๋งมิรู้ที่จะคิดประการใด เตียนฮูจึงทูลเกงก๋งว่าไต้อ๋องจงถอดเครื่องมาให้ข้าพเจ้าใส่ แลไต้อ๋องเข้าไปซ่อนเสียในป่าจึงจะรอด เกงก๋งจึงว่าท่านจะให้เราหนีเอาตัวรอด ข้าศึกก็จะจับเอาท่านไป เราจะทิ้งท่านเสียก็ผิดวิสัยกษัตริย์ เตียนฮูจึงว่าไต้อ๋องชุบเลี้ยงเป็นที่ไว้ใจ ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะเอาชีวิตแทนพระคุณ อันตัวข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่เหมือนไม้ใกล้ทางไม่มีเจ้าของซึ่งจะรักษา คนเดินไปมาหมายแต่จะฟันยับเยิน ถ้าท่านอยู่จะได้บำรุงไพร่บ้านพลเมืองสืบไป เกงก๋งได้ฟังจึงถอดเสื้อให้เตียนฮู แล้วหนีไปซ่อนอยู่ในป่า เตียนฮูรับเอาเสื้อของเกงก๋งมาใส่ขึ้นนั่งอยู่บนรถ
ฝ่ายทหารเมืองจี๋นตามมาทัน สำคัญว่าเกงก๋งก็จับตัวไป ครั้นถึงเมืองจึงรู้ว่ามิใช่เกงก๋งเจ้าเมืองจี๋นจะให้ฆ่าเสีย เตียนฮูจึงว่าข้าพเจ้าไม่เสียดายชีวิต คิดกตัญญูมาตายแทนเกงก๋งพอไว้ชื่อให้ปรากฏไปเบื้องหน้า ไต้อ๋องจะหาทหารเหมือนข้าพเจ้าไม่ได้เสียอีกจึงทำเป็นอย่างไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองจี๋นได้ฟังดังนั้น ครั้นจะเอาโทษเตียนฮูคนทั้งปวงก็จะว่าหาสติปัญญาไม่ กลับชอบใจชมเตียนฮูจึงให้ปล่อยเสีย ก็ลือชื่อเตียนฮูมาจนตราบเท่าทุกวันนี้ ครั้งนี้ข้าศึกมาล้อมพระเจ้าฮั่นอ๋องไว้ ครั้นมาดูฉากก็ไม่เห็นผู้ใดจะอาสาได้เหมือนเตียนฮู บรรดาทหารได้ยินเตียวเหลียงว่า ต่างคนก็ลุกขึ้นคำนับรับอาสาพร้อมกันว่าข้าพเจ้าจะทำให้เหมือนเตียนฮู อุบายของท่านจะทำประการใดข้าพเจ้าจะทำตาม เตียวเหลียงจึงว่าขอบใจท่านทั้งปวงมีกตัญญูต่อเจ้าทั้งสิ้น แต่รูปไม่เหมือนพระเจ้าฮั่นอ๋อง เห็นแตกีสินผู้เดียวรูปคล้ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง จะออกไปล่อลวงพวกฌ้อได้ กีสินมีความยินดีจึงว่าครั้งนี้ชื่อจะปรากฏไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ เตียวเหลียงตันแผงได้ฟังมีความยินดี จึงพากีสินเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า กีสินจะรับอาสาไป
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า กีสินมาทำราชการอยู่ด้วยเรา ก็ยังมิได้ชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด จะยอมให้กีสินไปตายนั้น ดูประหนึ่งว่ารักชีวิตของตัวมาก ไม่ปรานีแก่สัตว์เรายังไม่เห็นด้วย กีสินจึงทูลว่าถ้าเมืองเสียแก่ข้าศึก ตัวข้าพเจ้าแลชาวเมืองทั้งปวงก็จะพากันตายหาประโยชน์มิได้ ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปตายแต่ผู้เดียวโดยกตัญญู หวังจะไว้ชื่อให้ลือไปหมื่นชาติ ไต้อ๋องอย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย พระเจ้าฮั่นอ๋องคิดตรึกตรองอยู่ กีสินจึงชักกระบี่ออกแล้วว่าไต้อ๋องไม่ให้ไป ข้าพเจ้าจะเชือดคอตายเสียต่อหน้าขุนนางทั้งปวง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงลุกออกมากอดกีสิน แล้วว่าท่านรักเราโดยสุจริตหาผู้ใดเสมอมิได้ บิดามารดาของท่านยังอยู่หรือ กีสินจึงว่าบิดามารดานั้นยังอยู่ทั้งสองฝากไว้ในไต้อ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่า บิดามารดาท่านก็เหมือนบิดามารดาเราๆ จะทำนุบำรุงเลี้ยงรักษาทั้งบุตรภรรยาให้มียศศักดิ์สืบไป กีสินได้ฟังพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสดังนั้น มีใจยินดีคำนับลาออกมาเตียวเหลียงตันแผงแต่งหนังสือเสร็จแล้ว ส่งให้คนใช้ๆ รับหนังสือออกไปถึงหน้าค่ายฌ้อปาอ๋อง บอกทหารว่า เราเป็นคนใช้ถือหนังสือมาแต่ในเมือง ทหารได้ฟังก็เข้าไปทูลแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกประการ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังให้ทหารออกมารับผู้ถือหนังสือเข้าไป อ่านได้ความว่าข้าพเจ้าเล่าปังเป็นฮั่นอ๋อง ขอคำนับมายังพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋องฮองเต้ ด้วยแต่ก่อนท่านมีพระคุณให้ข้าพเจ้าไปอยู่เมืองโปต๋ง แต่เมืองนั้นก็กันดารความไข้ก็ชุกชุม จึงยกมาพอได้เมืองหํ้าเอี๋ยง หัวเมืองแลราษฎรทั้งปวงพร้อมใจกันจะกำจัดไต้อ๋อง ข้าพเจ้าจึงมีใจกำเริบขึ้นยกไปตีเมืองแพเสีย ครั้นแตกมาแต่แม่น้ำโปจุยมีความกลัวใจจะขาด แต่ไม่รู้ที่จะไปอยู่แห่งใด จึงมาอาศัยเมืองเอ๊กเอี๋ยงพอรักษาชีวิตไว้ ซึ่งฮั่นสินไปรบหัวเมืองทิศตะวันออกข้าพเจ้าก็มิได้ใช้ ฮั่นสินไปทำด้วยความคิดเอง บัดนี้ท่านยกทัพมาล้อมเมืองอยู่ ถ้าจะคิดเอาเมืองวันใดก็จะได้วันนั้น ครั้นปรึกษานายทหารทั้งปวงก็ให้ยอมสามิภักดิ์ ขอไต้อ๋องจงคิดถึงเมื่อยังเป็นข้าราชการอยู่ด้วยพระเจ้างี่เต้ด้วยกัน ถ้าไต้อ๋องคิดอยู่ก็จะรอดชีวิต เหมือนข้าพเจ้าได้เกิดใหม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรู้หนังสือแล้ว ถามคนถือหนังสือว่าเมื่อไรฮั่นอ๋องจะออกมา คนถือหนังสือทูลว่า จะออกมาพรุ่งนี้เวลาเย็น แล้วคำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกลับเข้าเมืองเอ๊กเอี๋ยง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้กี๋โป้จงลิมวยไปคุมทหารซุ่มไว้ ถ้าเล่าปังออกมาท่านคอยจับฆ่าเสีย
ฝ่ายคนซึ่งตันแผงใช้ไปกลับมาถึงจึงแจ้งความว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเชื่อถ้อยคำคอยท่าอยู่ เตียวเหลียงตันแผงรู้ความก็เข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามคำคนใช้ทุกประการแล้วว่าไต้อ๋องเมื่อจะไป จงผลัดเครื่องออกเสียปลอมเป็นทหารไป แล้วจัดทหารที่มีฝีมือติดตามให้พร้อม ประการหนึ่งเมืองเอ๊กเอี๋ยงจะละเสียมิได้ จะสั่งให้จงก๋งกับจิวกี๋คุมทหารอยู่รักษา อย่าให้ฌ้อปาอ๋องหักเอาเมืองได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงสั่งเตียวเหลียงตันแผงว่าการทั้งนี้โดยอุบายของท่านๆ จงจัดแจงให้สำเร็จ แล้วตรัสแก่จิวกี๋จงก๋งว่า เราไม่เห็นผู้ใดจะองอาจรับศึกฌ้อปาอ๋องได้ เราจะให้ท่านอยู่ทั้งสองคน จิวกี๋กับจงก๋งทูลว่าแม้นหาชีวิตข้าพเจ้าไม่ ฌ้อปาอ๋องจึงจะได้เมืองเอ๊กเอี๋ยง เตียวเหลียงตันแผงออกมาเรียกเครื่องทรงของพระเจ้าฮั่นอ๋องมาให้กีสินแต่งตัวอย่างกษัตริย์ จัดผู้หญิงสาวๆ กับคนอายุสิบ สองสิบสามปีสองพันคนถือโคมแลธงเตรียมคอยแห่เดินช้าๆ ต่อเวลาสองยามจึงให้ถึงค่ายล้อม
ฝ่ายกีสินแต่งตัวอย่างกษัตริย์เสร็จแล้วขึ้นรถรูปมังกร ครั้นเวลาค่ำก็ชักรถไปทางประตูทิศตะวันออก ทหารฌ้อปาอ๋องซึ่งล้อมเมืองทั้งสามด้านรู้ว่าฮั่นอ๋องออกมาละหน้าที่เสีย ตื่นกันมาคอยดูอยู่ด้านตะวันออก
ฝ่ายทหารในค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง เห็นกองทัพในเมืองตั้งขบวนแห่ออกจากประตูเมือง ก็เข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ขบวนแห่ฮั่นอ๋องแต่ล้วนผู้หญิงมาใกล้จะถึงอยู่แล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็หัวเราะแล้วตรัสว่า เล่าปังเป็นคนขี้เมาหลงด้วยสตรี เช่นนี้หรือจะทำการใหญ่ได้ ซึ่งฟัมแจ้งนับถือเล่าปังว่าจะกลับมาชิงแผ่นดินเราไม่เห็นสม
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งทหารให้แก้พรวนแลกระดึงซึ่งผูกคอม้าออกเสีย พลเดินเท้านั้นให้มีไม้คาบปากทุกคน รถรบนั้นก็เตรียมพร้อม พอรู้ว่าทหารซึ่งล้อมเมืองเลิกไปดูแห่ ก็ให้เปิดประตูทิศตะวันตก พระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออกไปตามทางเมืองเซงโก๋
ฝ่ายสตรีซึ่งแห่กีสินไป ประมาณสองยามจึงถึงหน้าค่ายฌ้อปาอ๋อง กีสินนั่งนิ่งอยู่ในรถ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสำคัญว่าฮั่นอ๋องออกมาถึง จึงให้จัดที่ทางทั้งขุนนางให้ยืนอยู่ข้างซ้ายขวา ครั้นไม่เห็นฮั่นอ๋องเข้ามามีพระทัยโกรธ จึงตรัสว่าอ้ายเล่าปังมึงเมาสุราตายอยู่บนรถแล้วหรือ จึงไม่มาคำนับตามฉันข้ากับเจ้า สั่งให้ทหารไปดู ผู้รับสั่งก็ออกไปเอาไฟส่องเห็นผู้ชายคล้ายฮั่นอ๋องอยู่บนรถ จึงร้องเรียกฮั่นอ๋อง เหตุใดจึงไม่เข้าไปคำนับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเล่า กีสินจึงว่าเราไม่ใช่พระเจ้าฮั่นอ๋อง เป็นแต่ทหารชื่อกีสิน พระเจ้าฮั่นอ๋องออกจากเมืองไป ป่านนี้ไปได้ทางประมาณสองพันเส้นแล้ว หมายว่าจะไปประจบทัพฮั่นสินรวมทัพหยินโป้แพอวดแลหัวเมืองทั้งปวง จะไปจับครอบครัวฌ้อปาอ๋อง ณ เมืองแพเสีย แล้วจะกลับมาสกัดตีทัพฌ้อปาอ๋องที่เขากองบู๊ ทหารฌ้อปาอ๋องเอาคำกีสินไปทูลแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เสียพระทัยถอนใจใหญ่ ว่าเราหลงกล ฮั่นอ๋องจึงไปได้โดยง่าย ครั้นคิดถึงกีสินซึ่งออกมาก็เห็นว่าน้ำใจก็กล้าหาญ จึงอาจมาตายแทนฮั่นอ๋องได้สลดพระทัยยิ่งนัก จึงตรัสว่าเรามีขุนนางทหารทั้งปวงเป็นอันมาก จะหากตัญญูเหมือนกีสินผู้นี้ยากนัก จึงเรียกกี๋โป้เข้ามาว่า ท่านจงไปพูดแก่กีสินให้ยอมอยู่ด้วยเราๆ จะเลี้ยงให้ถึงขนาด กี๋โป้ก็ออกไปใกล้รถจึงร้องว่า ท่านออกมาแทนตัวฮั่นอ๋อง ให้ฮั่นอ๋องออกจากที่ล้อมได้ ใจท่านอาจหาญการกตัญญูก็มั่นคง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องชอบใจไม่อาจฆ่าท่าน เชิญลงจากรถไปสามิภักดิ์โดยดี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็จะเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ กีสินได้ฟังจึงว่าอันฌ้อปาอ๋องเหมือนวานรทรงเครื่อง จะอยู่ได้สักกี่วัน เราเกิดมาเป็นชายตายเสียดีกว่าซึ่งจะทำสองใจ ไปอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว ครั้นเสียทีจะมาอยู่กับฌ้อปาอ๋องเล่าไม่ควรแก่ตัว ความชั่วก็จะลือไปจนสิ้นพระจันทร์พระอาทิตย์ เราคิดว่าถึงศีรษะจะขาดออกจากกาย หมายจะให้ชื่อปรากฏในแผ่นดินว่ากีสินมีน้ำใจยั่งยืนนักดุจหลักเหล็กแลแผ่นศิลา แล้วก็ร้องด่าฌ้อปาอ๋องเป็นคำหยาบช้าต่างๆ ฌ้อปาอ๋องโกรธจึงให้ทหารเอาไฟเผารถเสีย กีสินมิได้เกรงกลัวแก่เพลิง ด่าฌ้อปาอ๋องจนขาดใจตาย

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งลองโจกี๋โป้ให้คุมทหารหมื่นหนึ่งไปตามฮั่นอ๋อง ลองโจกี๋โป้คำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกมาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกจากค่ายตามไป
ฝ่ายหยินโป้เมื่อรู้ในหนังสือที่พระเจ้าฮั่นอ๋องให้ไปแล้ว ก็พาทหารยกออกจากเมืองกิวกั๋ง
ฝ่ายแพอวดแจ้งในหนังสือแล้ว ก็จัดกองทัพมาคอยตีตัดเสบียงฌ้อปาอ๋องอยู่ ณ ตำบลแดนเมืองวาอึง กี๋โป้ลองโจไปถึงตำบลเตงฉวนไม่ทันฮั่นอ๋อง ทหารอิดโรยหยุดอยู่สามวัน พอกองหน้ามาบอกว่าฮั่นอ๋องไปถึงเมืองเซงโก๋ หยินโป้กับแพอวดก็ยกกองทัพมาช่วยฮั่นอ๋อง ใกล้จะถึงอยู่แล้ว
ฝ่ายกี๋โป้ลองโจแจ้งความจึงปรึกษากันว่า ฮั่นอ๋องก็ไปอยู่เมืองเซงโก๋ หยินโป้กับแพอวดยกกองทัพมาช่วย เรามาหมื่นหนึ่งหรือจะตีเมืองเซงโก๋ได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องล้อมเมืองเอ๊กเอี๋ยงอยู่ เมืองแพเสียไม่มีผู้จะรักษาพะว้าพะวังนัก เราจำจะไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องฟังรับสั่งก่อน เห็นพร้อมกันแล้วก็ยกทัพกลับมาเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งความทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เมืองแพเสียไม่มีใครรักษา ถ้าจะเพิ่มคนไปตีเมืองเซงโก๋ก็เห็นจะเสียที เราจะเร่งตีเอาเมืองเอ๊กเอี๋ยงเสียก่อนแล้วจะกลับไปตีเมืองแพเสียจัดกองทัพยกไปจับเล่าปังให้จงได้ แล้วสั่งให้กี๋โป้คุมทหารเข้าตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงทิศใต้ลองโจตีทิศตะวันออก จงลิมวยตีทิศเหนือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตีทิศตะวันตก ให้ตีกลองขับทหารเข้ารบทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายจิวกี๋จงก๋งผู้รักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยง ผลัดกันตรวจทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินทั้งกลางวันกลางคืนเป็นสามารถ ครั้นได้ยินเสียงกลองแลคนเข้ามาใกล้ ให้เอาหม้อปูนขาวก้อนศิลากรวดทราย แลสายโซ่เหล็กแดงทิ้งลงไปป้องกันเมืองไว้ถึงห้าวัน
ฝ่ายงุยป่าซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องถอดให้เป็นไพร่อยู่ในเมืองเอ๊กเอี๋ยง เห็นฌ้อปาอ๋องตีเมืองยังไม่ได้ จึงขี่ม้าขึ้นไปบนเชิงเทินพูดกับจิวกี๋จงก๋งว่า ฮั่นอ๋องทั้งเมืองหนีไปทำไมท่านจะสู้รบให้เหนื่อยตัวไม่ต้องการ ถ้าทหารฌ้อปาอ๋องเข้าเมืองได้จะมิตายเสียหรือ ท่านจงออกไปสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงจะชอบ จิวกี๋จงก๋งได้ยินก็โกรธ จึงว่าเมื่อพระเจ้าฮั่นอ๋องจะไปนั้น มอบเมืองไว้เห็นว่าเราเป็นคนสัตย์ซื่อ ยังไม่ทันสักกี่วันจะให้เราสามิภักดิ์แก่ข้าศึกหาความสุขแต่ตัว ชาวเมืองจะพึ่งผู้ใดเล่า อันประเพณีเป็นทหารได้รับอาสาแล้ว ถึงคอจะขาดไปจากตัวใจก็ไม่ย่อท้อ มึงมาว่าทั้งนี้จะให้ทหารเสียนํ้าใจเพราะไม่มีกตัญญูเหมือนสัตว์เดียรัจฉาน นานไปจะเป็นข้าศึก ว่าแล้วจิวกี๋จิกศีรษะงุยป่าลงจงก๋งเอาดาบฟันงุยป่าคอขาดตาย แล้วชูศีรษะขึ้นร้องบอกทหารว่างุยป่าเป็นไส้ศึกเราฆ่าเสีย ท่านทั้งปวงจงอุตส่าห์รักษาเมืองอย่าคิดเป็นสองใจ ทหารทั้งปวงว่าข้าพเจ้าจะสู้ตายด้วยท่านไม่ คิดถอยหลัง
ฝ่ายฌ้อปาอ๋องได้ยินข่าวว่าจิวกี๋จงก๋งฆ่างุยป่าเสียยิ่งโกรธนัก จึงสั่งให้ทหารเข้าตีเมือง แต่รบกันถึงสิบวันก็ยังไม่ได้เมือง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้หาห้างเป๊กจงลิมวยมาปรึกษาว่า แต่ล้อมเมืองเอ๊กเอี๋ยงไว้ก็นานแล้ว ท่านทั้งสองจะคิดอย่างไรจึงจะตีเอาเมืองได้ ห้างเป๊กจึงทูลว่าถ้ามีทหารองอาจเอาเพลิงขึ้นไปจุดหอรบแล้ว ไล่ทหารเร่งปีนขึ้นไปให้พร้อมจึงจะได้ ถ้ารีรออยู่ไม่ตีเสียโดยเร็ว แม้นฮั่นอ๋องรวมหัวเมืองได้มาตีกระหนาบทัพเราจะพะว้าพะวังนัก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงให้ทหารทำตามห้างเป๊กทุกประการ ทหารระดมกันเข้าตีทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายทหารในเมืองเห็นก็เอาก้อนศิลา แลหม้อปูนขาวทิ้งถูกทหารฌ้อปาอ๋องเจ็บป่วยเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็ร้องให้ทหารปีนหนุนกันขึ้นไป ทหารในเมืองสู้รบอิดโรยลง จงก๋งกับจิวกี๋เห็นทหารกระสับกระส่าย จึงเงื้อง้าวไล่ต้อนทหารหนุนกันเข้ามา
ฝ่ายทหารจงลิมวยก็เอาไฟจุดหอรบไหม้โพลงขึ้นแห่งหนึ่ง จิวกี๋ก็ไล่ทหารไปดับไฟ ลองโจเห็นดังนั้นก็ปีนกำแพงขึ้นไปจับตัวจงก๋งได้ จิวกี๋ตกใจเห็นเหลือกำลังจึงหนีออกทางประตูทิศตะวันตก ลองโจก็ขับม้าไล่ตามไป
ฝ่ายทหารซึ่งคุมจงก๋งนั้น ก็พาตัวจงก๋งมาถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ เห็นจงก๋งจึงตรัสว่า ท่านมีปัญญาฝีมือก็กล้าแข็ง จึงอาจอยู่รับทัพหลวงจะหาเช่นนี้ยากนัก แม้นสามิภักดิ์ทำราชการด้วยเราๆ จะเลี้ยงท่านให้ครองเมืองเอ๊กเอี๋ยง จงก๋งจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นทหารอาสาเจ้าสู้ข้าศึกมิได้จนเสียเมือง โทษก็ถึงตาย ไต้อ๋องจะชุบเลี้ยงถึงจะได้ดีความอายก็ไม่สิ้น จงตัดศีรษะข้าพเจ้าเสียโดยเร็ว เห็นจะดีกว่าอยู่เป็นคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจงก๋งพูดจาองอาจเป็นคนสัตย์ซื่อ จึงสั่งกี๋โป้ให้ว่ากล่าวเล้าโลม กี๋โป้ก็ไปพูดจาตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่ง จงก๋งจึงว่าอันใจเราถึงจะอยู่ด้วยฌ้อปาอ๋องวันนี้ พรุ่งนี้ก็คงจะคิดขบถ กี๋โป้อ้อนวอนว่ากล่าวหลายครั้งจงก๋งดื้อดึงไป ไม่ยอมเป็นข้าฌ้อปาอ๋อง ถ่ายเดียว กี๋โป้จึงกลับเข้าไปทูลว่าจงก๋งใจแข็งนักดังเหล็กแลศิลา ถึงแม้จะมาสามิภักดิ์วันนี้พรุ่งนี้ก็คงจะทรยศ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่าเขาไม่ยอมอยู่ด้วยเราก็ตามใจ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวจงก๋งไปฆ่าเสีย บรรดาทหารดูอยู่นั้น เห็นหน้าจงก๋งยิ้มแย้มรื่นเริงไม่กลัวความตายชวนกันชมทุกคน
ฝ่ายลองโจตามจิวกี๋ไปใกล้จะทัน จึงสั่งให้ทหารล้อมป่าเข้าไว้ แล้วร้องว่าจิวกี๋จะหนีไปไหน ครอบครัวของท่านทหารเราจับได้สิ้นแล้ว ยังไม่สามิภักดิ์โดยดีจะกลับมาสู้อีกเล่า จิวกี๋จึงว่าเราเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่รักชีวิต ถึงจะตายก็ให้ลือชื่อว่าเป็นคนมีกตัญญู อันจะสามิภักดิ์ด้วยฌ้อปาอ๋องนั้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แล้วเงื้อง้าวฟันลองโจๆ เอาทวนปัดไว้ได้รบกันยี่สิบเพลง จิวกี๋ต้านทานมิได้ ชักม้าหนีเข้าป่า กิ่งไม้เกี่ยวเกาะจิวกี๋ๆ เอาง้าวตัดกิ่งไม้ขาด พอทหารลองโจล้อมเข้ามาจับตัวจิวกี๋ได้ ลองโจก็ยกทัพกลับมา ณ ค่าย พาตัวจิวกี๋เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ตรัสแก่จิวกี๋ว่าจงก๋งก็ยอมสามิภักดิ์แล้วถ้าตัวยอมเข้าด้วย เราจะให้ท่านเป็นเจ้าเมืองเอ๊กเอี๋ยงสืบต่อไป จิวกี๋จึงว่าจงก๋งกีสินกับ ข้าพเจ้าใจเหมือนกันที่ไหนจะยอมสามิภักดิ์ บัดนี้เมืองแตกแล้วท่านจับตัวมาได้จะฆ่าเราก็ฆ่าเสียโดยเร็ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ จึงให้ทหารเอาตัวจิวกี๋ไปใส่กระทะทอดน้ำมันเสีย ทหารก็นำเอาตัวจิวกี๋ไปทำตามสั่ง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงยกกองทัพเข้าไปในเมือง จะให้ฆ่าราษฎรในเมืองเอ๊กเอี๋ยงทั้งสิ้น ห้างเป๊กจึงทูลว่าไต้อ๋องทำศึกกับฮั่นอ๋องเป็นที่โกรธแค้นแต่กับทหาร อันไพร่บ้านพลเมืองเหมือนหญ้าแพรกไม่มีความผิดจะมาพลอยตายด้วยไม่ควร ขอไต้อ๋องจงโปรดจัดแจงให้ตั้งทำมาหากินตามภูมิลำเนา จะได้รีบไปจับฮั่นอ๋องแล้วคิดจะยกกองทัพไปช่วยเมืองเจ๋ไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังห้างเป๊กทูลเห็นชอบ จึงให้หยุดทัพอยู่ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ให้ตรวจตราทหารจะยกไป ณ เมืองเซงโก๋
ฝ่ายฮั่นอ๋องอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ ให้หาเตียวเหลียงตันแผงมาปรึกษาว่าฮั่นสินเตียวยี่อยู่ ณ เมืองเตียวก็นานแล้ว เมื่อเราอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง กองทัพฌ้อปาอ๋องล้อมเมืองไว้ก็หายกกองทัพมาช่วยไม่ เราให้คนไปหาแพอวดหยินโป้ ให้ยกกองทัพมาก็ยังมาไม่ถึง บัดนี้ได้ยินข่าวว่าเมืองเอ๊กเอี๋ยงก็เสียแล้ว จิวกี๋จงก๋งก็ตาย ไม่ช้าฌ้อปาอ๋องก็จะยกมาล้อมเมืองเซงโก๋ ท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงจึงทูลว่า คนซึ่งใช้ไปหาหยินโป้กับแพอวดเกือบเดือนหนึ่งเห็นจวนจะมาแล้ว ขอไต้อ๋องจงจัดให้ทหารยกไปตามทางน้อยไปตีเมืองแพเสีย ถ้าฌ้อปาอ๋องรู้เหตุจะไม่อยู่ช้าได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงใช้ให้อ๋องหลินคุมทหารพันหนึ่งยกไปทางเมืองไภก้วนคำนับศพมารดา แล้วให้ยกเลยไปตีเมืองแพเสีย
อ๋องหลินคำนับลาพาทหารรีบไป พระเจ้าฮั่นอ๋องคิดการซึ่งจะรักษาเมืองเซงโก จึงให้ทัพรถออกไปรักษาอยู่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกจากเมืองเอ๊กเอี๋ยงมาใกล้ถึงเมืองเซงโก๋ตั้งทัพอยู่ประมาณทางสองร้อยเส้น ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับนายทหารพากันไปเหลือบดูที่เข้าออกหมายจะปล้นเอาเมือง เห็นค่ายรถกั้นหน้าทั้งสี่ประตูแน่นหนานัก ไม่อาจเข้าใกล้หยุดอยู่ไกลเมืองประมาณร้อยเส้น ให้ทหารตีกลองศึกทำทีเป็นจะเข้ารบ
ฝ่ายทหารในเมืองก็ตั้งมั่นอยู่หายกออกมารบไม่ แต่ตั้งรอกันอยู่หลายวัน
ฝ่ายอ๋องหลินคำนับศพมารดาแล้วรีบไปใกล้เมืองแพเสีย คนในเมืองรู้ก็หนีออกมาทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าอ๋องหลินไปตีเมืองแพเสีย พอมีทหารบอกว่าแพอวดยกกองทัพไปลำเลียงเที่ยวตีเมืองได้สิบเจ็ดเมือง บัดนี้ตั้งอยู่ตำบลวาอึง แล้วพวกหนึ่งมาแจ้งความว่าหยินโป้ยกกองทัพมาข้ามปากคลองลำเข ใกล้จะถึงเมืองเซงโก๋อยู่แล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้ทหารไปหาห้างเป๊กจงลิมวยมาว่า เราจะเข้าตีเมืองเซงโก๋นั้นยังไม่ได้ บัดนี้มีผู้มาบอกว่าเมืองแพเสียจวนจะเสียแก่ข้าศึก ข้อหนึ่งทัพหยินโป้ก็ยกมาเกือบใกล้จะถึงที่แดนเมืองวาอึงนั้น แพอวดก็คอยตีตัดลำเลียงอยู่เรามิจนเสียหรือ ครั้งนี้ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด ห้างเป๊กจงลิมวยทูลว่า ค่ำวันนี้ขอไต้อ๋องจงล่าทัพกลับไปทางเมืองวาอึง เร่งกำจัดแพอวดแล้วไปตีหยินโป้จะได้รีบไปเมืองแพเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วย จึงตรัสแก่โจกี๋วว่าเราจะล่าทัพไป ครั้งนี้เห็นฮั่นอ๋องจะสำคัญว่าเราจะกลับมาเมืองเซงโก๋ คงจะออกจากเมืองไปซ่องสุมทหารหาที่มั่น ท่านจงคุมทหารหมื่นหนึ่งคอยอยู่ ถ้าฮั่นอ๋องออกจากเมืองเมื่อใด ท่านจงเข้ารักษาเมืองไว้ แม้นจะมีศึกมาท่านอย่าออกรบเราจึงจะยกกองทัพมาตีกระหนาบ โจกี๋วก็คำนับลาพาทหารหมื่นหนึ่งไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตกนอกเมืองเซงโก๋ครั้นเวลาค่ำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้ทหารเลิกทัพถอยไป
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ข่าวว่ากองทัพฌ้อปาอ๋องถอยทัพไปแล้ว จึงให้หาเตียวเหลียงตันแผงมาถามว่า กองทัพฌ้อปาอ๋องถอยไปโดยเร็วนั้นท่านเห็นจะเป็นประการใด เตียวเหลียงทูลว่า เห็นจะรู้ข่าวอ๋องหลินยกไปตีเมืองแพเสีย แพอวดตีได้เมืองวาอึง กับหยินโป้จะยกมาช่วยไต้อ๋อง ข้าพเจ้าเห็นความดังนี้กองทัพฌ้อปาอ๋องจึงรีบถอยไป เราจะทิ้งเมืองเซงโก๋เสียไปหาฮั่นสินรวบรวมทหารเข้าแล้ว ยกกลับไปอยู่ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ฝึกหัดทหารไว้จะทำศึกกับฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่าท่านคิดทั้งนี้ต้องใจเรา เตียวเหลียงจึงทูลว่ากองทัพเราจะยกออกจากเมืองเซงโก๋ อย่ารีบเดินเกลือกฌ้อปาอ๋องจะซุ่มทัพไว้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้จิวพุนตันบูพาทหารพันหนึ่ง ไปตั้งสกัดต้นทางอยู่นอก เมืองเซงโก๋ทิศตะวันตก แล้วก็ยกกองทัพออกจากเมือง
ฝ่ายโจกี๋วได้ยินข่าวว่ากองทัพฮั่นอ๋องยกออกจากเมืองเซงโก๋ ก็จัดแจงทหารจะมาสกัดตี พอมีคนมาว่าจิวพุนตันบูตั้งกองทัพคอยอยู่ที่ทางเราจะไป โจกี๋วรู้ความดังนั้นแต่คิดรออยู่คืนหนึ่ง จนกองทัพฮั่นอ๋องยกไปแล้ว
ฝ่ายจิวพุนตันบูไม่เห็นกองทัพฌ้อปาอ๋องมีมา ก็ยกรีบตามพระเจ้าฮั่นอ๋องไป
ฝ่ายโจกี๋วเห็นกองทัพฮั่นอ๋องไปไกลแล้ว จึงพาทหารยกไปอยู่ในเมืองเซงโก๋แล้วป่าวร้องราษฎรให้ชวนกันทำมาหากินเป็นปกติ

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องรีบเดินทัพไปทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นถึงเมืองเตียวเวลาพลบค่ำ จึงสั่งทหารให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ให้ห่างเมืองร้อยเส้น แล้วพระเจ้าฮั่นอ๋องขึ้นม้ากับทหารสิบห้าม้าไปถึงค่ายฮั่นสินพอเวลาจวนรุ่ง
ฝ่ายฮั่นสินกับเตียวยี่วันนั้นเสพสุรานอนหลับยังไม่ตื่น พระเจ้าฮั่นอ๋องก็เข้าไปเที่ยวดูในค่ายจนรอบ แล้วเดินเข้าไปถึงที่อยู่ฮั่นสิน เห็นโต๊ะตั้งอยู่ข้างศีรษะเอาแพรเหลองคลุมโต๊ะไว้ จึงให้ทหารเปิดขึ้นดูเห็นหีบตราสำหรับแม่ทัพ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงเปิดหีบหยิบเอาตราไว้
ฝ่ายฮั่นสินพอตื่นขึ้นเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จมา ตกใจลงจากที่นอนคุกเข่าคำนับว่า ไต้อ๋องเสด็จมาข้าพเจ้ามิได้ออกไปรับนอกค่ายโทษถึงตายโดยไม่คำนับ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เราเที่ยวดูค่ายจนเข้ามาถึงนี่ท่านก็ยังไม่ตื่น ทั้งทหารเล่าก็พากันหลับสิ้นถ้ามีข้าศึกปลอมเข้ามาว่าเป็นคนเราใช้มา ก็จะตัดศีรษะท่านเสียโดยง่าย แต่เรามายืนอยู่ให้ทหารเปิดโต๊ะที่ศีรษะท่าน เห็นหีบตราเราหยิบเอาตรามาไว้ได้ ท่านเป็นแม่ทัพมาพึ่งตีได้เมืองเตียว ทำการประมาทฉะนี้ ถ้าชาวเมืองเตียวคิดกลับใจทำอันตรายจะมิเสียราชการหรือ
ฝ่ายฮั่นสินได้ยินพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสถามมาดังนั้น มีความอายดังหน้าจะพัง หมอบอยู่กับที่
ฝ่ายเตียวยี่ก็มาคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงว่า เตียวยี่ตัวก็เป็นนายทหารรองฮั่นสิน ไม่ช่วยจัดแจงตรวจตราค่ายดูให้มั่นคง ทำละเลยอยู่เช่นนี้ ถ้าข้าศึกล่วงรู้เข้าจะเป็นเหตุการณ์อันตรายขึ้น ตัวจะพ้นความผิดแล้วหรือ ถ้าจะว่าตามอาชญาศึก ฮั่นสินต้องถอดออกจากแม่ทัพ ตัวท่านก็โทษถึงตาย ทหารเราคิดว่ามีความชอบอยู่ ถ้าจะทำการไปภายหน้าเช่นนี้อีก เราจะเอาโทษตามอาชญาศึก ฮั่นสินเตียวยี่คำนับลุกขึ้นยืนอยู่
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่คืนตราให้กับฮั่นสิน ขึ้นม้ากลับมาค่ายหลวง ฮั่นสินเตียวยี่ก็เดินตามมา ครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องมาถึงค่ายจึงให้หาขุนนางนายทหารเข้ามาพร้อมกัน ตรัสเล่าตามฮั่นสินแม่ทัพ เตียวยี่มีความผิดควรจะถอดจากแม่ทัพ เตียวเหลียงจึงทูลว่าครั้งแผ่นดินเจียนก๊กเมืองโอยมีทหารเอกคนหนึ่งชื่อโกเปียน ตั้งเป็นแม่ทัพทำข่มเหงราษฎรเอาไก่มากินสองตัว ครั้นเจ้าเมืองโอยรู้ความจึง ถอดโกเปียนออกจากแม่ทัพ จูสิ้นเป็นขุนนางว่าที่พลเรือนจึงไปทูลเจ้าเมืองโอยว่า คำโบราณว่าท่านจะใช้คนเหมือนเอาไม้มาทำการใหญ่เลือกเอาที่ยาวเห็นสั้นแล้วก็ทิ้งเสีย บัดนี้ยังไม่วายการศึกจะเอาข้อผิดที่ลูกไก่สองตัวมาลบล้างความชอบโกเปียนซึ่งชนะศึกมา ถอดเสียจากที่แม่ทัพยังหาควรไม่ เจ้าเมืองโอยได้ฟังจูสิ้นทูลจึงสั่งให้เอาไก่ไปใช้ราษฎรเสีย แล้วตั้งโกเปียนเป็นแม่ทัพดังเก่า ครั้งนี้ฮั่นสินทำความชั่วแต่ครึ่งหนึ่ง ขอไต้อ๋องคิดถึงความดีซึ่งฮั่นสินทำไว้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้หาฮั่นสินเตียวยี่มาตรัสถามว่า เมื่อเราอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยงแลเมืองเซงโก๋ต้องล้อมทั้งสองแห่ง ทำไมไม่ยกกองทัพมาช่วย ฮั่นสินจึงทูลว่าข้าพเจ้าพึ่งตีเมืองได้ใหม่ เห็นใจคนยังไม่เรียบร้อยคอยระวังอยู่ ซึ่งไต้อ๋องต้องล้อมยังไม่ได้ความเป็นที่แน่จึงมิได้ยกกองทัพไป พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่าเมืองเตียวเมืองเอี๋ยนก็ได้แล้ว ทำไมจึงไม่ไปตีเมืองเจ๋เล่า ฮั่นสินจึงทูลว่าลักษณะจะใช้ทหารเปรียบเหมือนดาบที่คม ถ้าใช้นักสิ้นเหล็กดีเร็ว แม้นทิ้งไว้นานพึงจะมีสนิม อันทหารถ้าใช้นักไม่พักเสียบ้างก็อิดโรยถอยกำลัง ครั้นไม่ใช้เลยก็หลงลืมการสงคราม ไต้อ๋องมอบทหารให้ข้าพเจ้าคุมหลายสิบหมื่น ไปปราบหัวเมืองด้วยพระบารมีปกแผ่ไปได้เมืองงุยตลอดมาจนถึงเมืองเตียว ถ้าจะคิดทางเดินหลายหมื่นเส้น ครั้นจะไม่หยุด พักผ่อนบำรุงกำลังทหารก็อิดโรย บัดนี้ข้าพเจ้าก็จัดแจงทแกล้วทหารไว้พร้อมแล้ว ยังคอยหาฤกษ์อยู่ ได้วันดีจะยกกองทัพไป พอไต้อ๋องเสด็จมา ขอไต้อ๋องตั้งบำรุงทแกล้วทหารอยู่ตำบลซีวบู๊ให้รื่นเริง แล้วยกไปตีเมืองเซงโก๋ ข้าพเจ้าไปตีเมืองเจ๋ได้แล้วจึงจะยกมาเฝ้า จะได้คิดรวมทัพไปตีเมืองแพเสียให้สำเร็จการใหญ่
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังยินดีนัก จึงคืนตราให้แล้วตั้งฮั่นสินเป็นเสียงก๊ก เตียวยี่เป็นเตียวอ๋องเจ้าเมืองเตียว พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ยกกองทัพไปตั้งอยู่ซีวบู๊ อยู่วันหนึ่งหลีเสงเข้าไปทูลว่า ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเสียงถาง ตั้งขุนนางขึ้นเป็นเกียกอ๋องครองสมบัติแทนพระองค์ ครั้นชราลงมอบสมบัติให้บุตรชายเป็นติวอ๋อง พอเกียกอ๋องสู่สวรรคต ติวอ๋องไม่อยู่ในยุติธรรม หมูอ๋องจึงกำจัดติวอ๋องเสีย แล้วตั้งตัวเป็นพระเจ้าหมูอ๋องครองเมืองหลวง จึงตั้งหกหัวเมืองใหญ่เป็นเจ้าสิ้น แผ่นดินจึงกว้างขวางมาช้านาน
ฝ่ายจี๋นอ๋องเจ้าเมืองจี๋นมีฝีมือเข้มแข็งปราบหัวเมืองใหญ่ได้สิ้น เมืองจี๋นจึงได้เป็นหัวเมืองหลวงมาจนพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ จึงเปลี่ยนชื่อเมืองจี๋นเรียกว่าเมืองหํ้าเอี๋ยงครั้งนี้ไต้อ๋องจงสืบเชื้อวงศ์หกหัวเมืองใหญ่มาตั้งเป็นเจ้าขึ้น เห็นเมืองใหญ่น้อยจะมาสามิภักดิ์จึงจะได้ทแกล้วทหาร ถึงฌ้อปาอ๋องก็จะต้องมาขึ้นกับไต้อ๋อง
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังหลีเสงทูลเห็นชอบ จึงสั่งให้ช่างหล่อตราแกะใหม่หกดวงจะให้หลีเสงไปตั้งหกหัวเมือง พอเตียวเหลียงไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงเล่าความให้ฟังเตียวเหลียงจึงทูลว่าแต่เมื่อพระเจ้าเสียงถางตั้งเกียกอ๋องให้เป็นเจ้าแผ่นดินแทนนั้น ด้วยพระเจ้าเสียงถางมีวิชาจะว่าให้คนเป็นแลตายก็ได้ ไต้อ๋องจะว่าให้ฌ้อปาอ๋องตายได้หรือ ครั้งพระเจ้าหมูอ๋องเป็นเจ้านั้นแจกข้าวทิ้งทานทรัพย์สิ่งของเป็นนิจ มีพระทัยโอบอ้อมอารีอยู่ในยุติธรรมราษฎรทั้งปวงอยู่เป็นสุข ไม่มีเมืองใดเป็นข้าศึกทำอันตราย พระเจ้าหมูอ๋องจึงตั้งหกหัวเมืองได้ โคกระบือแลม้าซึ่งเทียมรถสำหรับขบวนศึกนั้น ก็ปล่อยเป็นไปตามสบาย แผ่นดินทุกวันนี้ยังไม่ราบคาบ ทหารซึ่งติดตามไต้อ๋องต่างคนต่างก็คิดจะหาความสุข ถ้าตั้งหกหัวเมืองขึ้น ต่างคนก็ต่างจะไปอยู่ตามภูมิลำเนาใครจะมาช่วยทำศึก ทุกวันนี้ ฌ้อปาอ๋องกำลังเข้มแข็ง เมืองขึ้นยังมีมาก ถ้าหกหัวเมืองไปเข้าด้วยกับฌ้อปาอ๋อง ไต้อ๋องจะสู้ได้หรือ พระเจ้าฮั่นอ๋องครั้นฟังเตียวเหลียงทูลจึงว่า หลีเสงมีแต่ปากพูดไม่เห็นการภายหน้า ถ้าเชื่อหลีเสงเจียนจักเสียการ จึงคืนเอาตราหกดวงมาหลอมเสีย แต่เคืองหลีเสงอยู่หลายวัน
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงพูดกับหลีเสงว่า เราไม่รู้ว่าตัวท่านทูลความข้อนี้จึงทูลตามตรงโดยรักแผ่นดิน ครั้นเรารู้ความคิดท่านเราไม่มีความสบาย แต่ท่านไม่พิเคราะห์ดูว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องกับพระเจ้าหมูอ๋องจะเปรียบกันได้หรือ ครั้งนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องได้แผ่นดินไว้ครั้งหนึ่ง ก็ยังเป็นรองฌ้อปาอ๋องอยู่ ด้วยฌ้อปาอ๋องมีกำลังมากเข้มแข็งกว่าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ถ้าท่านจะทูลสิ่งใดจงตรองการล่วงหน้าเสียก่อน หลีเสงได้ฟังจึงคำนับเตียวเหลียงขอบใจที่ท่านสั่งสอน อยู่วันหนึ่งหลีเสงจึงปรึกษาเตียวเหลียงว่า ฌ้อปาอ๋องได้เมืองเอ๊กเอี๋ยงแล้วทิ้งเสีย เราจะไปทูลให้พระเจ้าฮั่นอ๋องกลับไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงท่านจะเห็นประการใด เตียวเหลียงจึงว่าท่านคิดครั้งนี้ชอบควรที่จะทูลอยู่แล้ว หลีเสงจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทูลว่าซึ่งเมืองเอ๊กเอี๋ยงเปรียบดุจฉางข้าว ทรัพย์สิ่งของก็บริบูรณ์ ขอไต้อ๋องจงยกกองทัพไปตีตั้งมั่นอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง แล้วให้ทหารไปรักษาต้นทางสำคัญซึ่งจะไปเมืองเซงโก๋
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังคำหลีเสง จึงตรัสถามเตียวเหลียงว่าหลีเสงมาแจ้งความท่านจะเห็นประการใด เตียวเหลียงจึงว่าครั้งนี้หลีเสงคิดชอบข้าพเจ้าก็เห็นด้วย พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ยกกองทัพออกจากซีวบู๊ จะไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายอ๋องหลินมาถึงเมืองแพเสีย แต่งทหารออกทำทีจะล้อม แล้วแต่งคนใช้ไปสืบกองทัพฌ้อปาอ๋องเนืองๆ อยู่สิบวันคนใช้กลับมาบอกว่า ฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองอยู่แล้ว อ๋องหลินก็ล่าทัพกลับไป
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล่าทัพจากเมืองเซงโก๋ ไปถึงเมืองแพเสียไม่เห็นกองทัพอ๋องหลิน ขณะนั้นมีทหารผู้หนึ่งมาทูลว่า แพอวดยกกองทัพมาเที่ยวตีเขตแดนเมืองไต้เหลียงได้สิบเจ็ดเมือง บัดนี้ตั้งอยู่ในเมืองวาอึง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า เราไปล้อมเมืองเอ๊กเอี๋ยง แพอวดก็ตัดลำเลียงหลายครั้งเรายังไม่หายแค้น ควรหรือยกมาตีเขตแดนเมืองไต้เหลียงไปขึ้นแก่ฮั่นอ๋องอีกเล่า จำจะยกทัพหลวงไปจับแพอวดกับเจ้าเมืองวาอึงฆ่าเสีย แลบรรดาหัวเมืองใหญ่น้อยแลทหารของเรา ซึ่งว่าดียังไม่เหมือนกีสินจงก๋งจิวกี๋มีกตัญญูจนตัวตาย ห้างเป๊กจึงทูลว่าซึ่งแพอวดทำอาจหาญครั้งนี้ ไต้อ๋องจะยกกองทัพไปนั้นทแกล้วทหารเหน็ดเหนื่อยมายังอิดโรยอยู่ จงงดทัพหลวงไว้พอบำรุงทหารให้มีกำลังก่อน ขอจงแต่งลองโจให้เป็นแม่ทัพคุมทหารซึ่งอยู่รักษาเมืองนั้น เปลี่ยนไปตีแพอวดดูกำลังก่อนเห็นพอจะได้ ถ้าหนักหนาประการใดจึงค่อยยกกองทัพหลวงไป ฌ้อปาอ๋องจึงว่าหยินโป้อยู่กับฮั่นอ๋อง แล้วก็ได้ยินข่าวว่าฮั่นสินจะยกไปตีเมืองเจ๋ เห็นเจ๋อ๋องจะมาขอกองทัพเราคิดจะให้ลองโจไปช่วยเมืองเจ๋ ซึ่งแพอวดกำเริบขึ้นนั้นควรเราจะยกทัพหลวงไป จึงสั่งให้ตระเตรียมทหารไว้พร้อม ครั้นวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพหลวงออกจากเมืองแพเสีย
ฝ่ายแพอวดให้คนมาสืบว่าฌ้อปาอ๋องจะยกกองทัพมาตามทางใด ใครเป็นแม่ทัพหน้า ครั้นสอดแนมกลับมาบอกว่า ฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาตามทางทิศตะวันออกแต่บรรดาหัวเมืองซึ่งท่านตีไว้ได้ กลับไปเข้าด้วยฌ้อปาอ๋องเสียสิบเอ็ดเมืองแล้ว ยังปิดประตูอยู่หกเมืองทั้งเมืองวาอึงที่ท่านอยู่นี้ ท่านจงรีบยกกองทัพไปช่วยหัวเมืองไว้ ซึ่งกองทัพฌ้อปาอ๋องมาครั้งนี้รี้พลมาก เมืองเหล่านั้นที่ไหนจะสู้ได้ แพอวดได้ฟังดังนั้นจึงให้หาล้วนโปมาปรึกษาว่า ฌ้อปาอ๋องยกมาครั้งนี้เราจะคิดประการใด ล้วนโปจึงว่าเราจะออกรบซึ่งหน้ากับฌ้อปาอ๋องมิได้ จำจะหนีไปทิศเหนือทางเมืองก๊กเสีย ไปตีเมืองเฉียงอีบแม้นกองทัพฌ้อปาอ๋องยกกลับคืนไปเมืองแล้ว เราจึงยกกลับมาตีเมืองเหล่านี้ แพอวดได้ฟังล้วนโปว่าเห็นชอบ จึงตอบว่าจำเราจะให้จี๋วหนีกับทหารอยู่ช่วยเจ้าเมืองวาอึงรักษาเมือง ให้ปักธงทั้งสี่ทิศปิดประตูเมืองไว้ให้ฌ้อปาอ๋องสำคัญว่าเราตั้งอยู่ ถ้าไม่คิดการทั้งนี้เห็นจะติดตาม เราคิดจะตีเมืองเฉียงอีบหาได้ไม่ ล้วนโปจึงว่าท่านว่านั้นชอบอยู่ จงเร่งรัดจัดแจงไว้ให้เสร็จ ต่อเวลาค่ำจึงค่อยล่าทัพไป แพอวดจึงสั่งให้จี๋วหนีไปอยู่ช่วยเจ้าเมืองวาอึงรักษาเมืองทำตามที่คิดไว้
ฝ่ายกี๋วเบงเจ้าเมืองวาอึงจึงว่า ถ้าท่านจะยกไปแล้วเห็นจะเสียเมือง ชาวเมืองที่ไหนจะพ้นฌ้อปาอ๋อง มีเด็กผู้หนึ่งชื่อกี๋วซกบุตรกี๋วเบงยืนอยู่ที่นั้นครั้นได้ยินผู้ใหญ่ปรึกษากันจึงเดินออกมาว่า เราจะคิดไม่ให้คนทั้งปวงเป็นอันตราย แพอวดได้ฟังจึงถามว่าเด็กคนนี้เป็นบุตรของผู้ใด กี๋วเบงจึงบอกว่าชื่อกี๋วซกเป็นบุตรหัวปีของข้าพเจ้าอายุได้สิบสามขวบเมื่อครั้งภรรยาข้าพเจ้าจะมีครรภ์พอเกิดบุตรคนนี้ ฝันว่าได้กลืนดาวประจำเมือง ตั้งแต่อายุได้ห้าขวบจะเล่าเรียนสิ่งใดก็ได้คล่อง บรรดาชาวเมืองก็ชมว่าเด็กฉลาด ใจก็องอาจผู้ใดจะมาหาก็ต้อนรับ แพอวดจึงถามกี๋วซกว่าฌ้อปาอ๋องมาจะพูดประการใด กี๋วซกจึงพูดกระซิบเป็นความในไว้กับแพอวดๆ ได้ฟังก็ยินดี จึงชมว่าอายุน้อยก็จริงอยู่แต่ความรู้นั้นมาก เห็นจะช่วยชีวิตราษฎรทั้งปวงได้สืบไป เบื้องหน้าวาสนาจะใหญ่ยิ่ง ครั้นเวลาพลบคํ่า แพอวดก็ให้ทหารยกทัพออกทางประตูทิศเหนือ ครั้นถึงเมืองก๊กเสียเจ้าเมืองก็เปิดประตูออกมาสามิภักดิ์ แล้วก็ไปตามทางเมืองเฉียงอีบ ตีได้เมืองใหญ่น้อยยี่สิบเมืองเศษได้ข้าวเปลือกไว้ประมาณหมื่นเกวียน จึงใช้ให้คนขนเอาข้าวไปส่งกองทัพ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องซึ่งตั้งอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง เมื่อแพอวดไปจากเมืองวาอึงได้สิบห้าวันมาแล้ว ฌ้อปาอ๋องจึงไปถึงเมืองวาอึง แลดูคนก็ไม่เห็น เห็นแต่ธงปักอยู่รอบเมืองมิไว้ใจแก่ข้าศึก จึงสั่งให้ตั้งค่ายจะคอยฟังกำลังชาวเมืองก่อน แต่พักอยู่สามวันยังไม่ได้ข่าวประการใด ห้างเป๊กจึงทูลว่าเห็นแพอวดจะไม่อยู่ในเมือง ซึ่งปักธงไว้นั้นแกล้งทำกลจะให้แคลงว่าตัวอยู่ จงเร่งให้ทหารเข้าตีเมืองเห็นจะได้โดยเร็ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งให้ตีกลองรบขับทหารเข้าตีทั้งสี่ด้าน ชาวเมืองได้ยินเสียงรี้พลอื้ออึงชวนกันตื่นตกใจ บ้างก็ร้องไห้พากันมาคำนับกี๋วเบงเจ้าเมือง แล้วว่าถ้าฌ้อปาอ๋องโกรธดุจไฟไหม้ป่าสักหมื่นเส้น แม้นท่านจะนิ่งอยู่ฉะนี้ ทหารฌ้อปาอ๋องเข้าเมืองได้ก็จะพากันตายเสียสิ้น ขอท่านจงเปิดประตูเมืองออกไปอ่อนน้อมโดยดี ให้ใจฌ้อปาอ๋องอ่อนลง ท่านกับข้าพเจ้าชาวเมืองจึง จะพ้นตาย
ฝ่ายจี๋วหนีกับกี๋วเบงปรึกษากัน แต่งเครื่องคำนับแล้วเปิดประตูเมืองพาชาวเมืองออกไปร้องว่า เมืองวาอึงนี้เป็นเมืองฌ้อ ไม่ควรที่จะสู้รบขอเชิญไต้อ๋องยกเข้าเมือง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงสั่งให้ทหารยกกองทัพเข้าไปประจำเมืองไว้ แล้วปรึกษากับห้างเป๊กว่า เมืองวาอึงเราล้อมอยู่หลายวันต่อเห็นจะสู้ไม่ได้แล้วจึงพากันออกมาสามิภักดิ์ เราจะเอาชายตั้งแต่อายุสิบห้าขวบขึ้นไปใส่ตรุไว้ทางทิศตะวันออกนอกเมืองจึงจะหายแค้น ชาวเมืองทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจร้องไห้อื้ออึงขึ้น กี๋วซกเห็นจึงห้ามว่าท่านทั้งปวงอย่าร้องไห้เลย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ยินจะโกรธมากขึ้น เราจะไปหาฌ้อปาอ๋อง กี๋วซกก็เดินเข้าไปถึงค่ายจึงบอกนายประตูว่า เราจะขอเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง นายประตูจึงเข้าไปทูลว่ามีเด็กชายจะเข้ามาคำนับไต้อ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้ทหารมารับกี๋วซกๆ ก็เดินเข้าไป ครั้นถึงคุกเข่าลงคำนับแล้วถอยออกมายืนอยู่ ฌ้อปาอ๋องครั้นเห็นจึงคิดว่าเด็กผู้นี้ดูทีจะฉลาดรูปร่างก็สะสวย จึงถามว่าเอ็งยังเด็กนักไม่กลัวกองทัพหรือจึงอาจมาหาเรา กี๋วซกจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นข้าอยู่ในแดนเมืองฌ้อ ไต้อ๋องเป็นดุจหนึ่งบิดามารดา ข้าพเจ้าเข้ามาทั้งนี้เหมือนบุตรมาหาบิดามารดา จะมากลัวเกรงอันใด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่าเอ็งมาหากูนี้มีธุระประการใด กี๋วซกจึงว่าข้าพเจ้ามาเฝ้าไต้อ๋องเพราะเห็นว่าพระทัยกว้างขวางดังพื้นฟ้าแลแผ่นดิน ขอจงมีบุญญาธิการเหมือนพระเจ้าเสียงถาง จงมีเมตตาแก่สัตว์ดุจหนึ่งพระเจ้าเงียวซุ่น ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้โดยสุจริต จะได้คิดแกล้งกล่าวโดยฝีปากเป็นอุบายต่อไต้อ๋องนั้นหาไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังคำกี๋วซก ก็เห็นว่าเด็กผู้นี้มีปัญญาควรจะพูดด้วย จึงว่าเรามาตั้งอยู่เมืองนี้หลายวันแล้ว คนทั้งปวงเห็นจะสู้ไม่ได้จึงออกมาหาคิดจะเอาเด็กผู้ชายอายุตั้งแต่สิบห้าขวบไปคุมไว้นอกเมืองฝ่ายทิศตะวันออก ท่านจะเห็นประการใด กี๋วซกจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่า ผู้ใดเป็นเจ้าแผ่นดินรักษาราษฎรๆ ก็รัก ผู้ใดชังราษฎรๆ ก็ชังทั้งพิภพ การรักแลชังสองข้อนี้สุดแต่พระทัยฮองเต้ผู้เป็นกษัตริย์ซึ่งแพอวดยกกองทัพมาถึงเมืองนี้ ทหารช่วงชิงเอาทรัพย์สิ่งของชาวเมืองๆ ก็กลัวจะฆ่าฟันต้องยอมโดยดี คอยกองทัพหลวงซึ่งจะมากำจัดแพอวด โปรดชาวเมือง เปรียบเหมือนเด็กคอยหามารดา บัดนี้ไต้อ๋องมาถึงกลับโกรธราษฎรจะลงโทษคนทั้งปวงนั้น ชาวเมืองจะพึ่งผู้ใดเล่า แม้นไม่โปรดเมืองวาอึงแล้วใช่จะเสียแต่เมืองเตียวนั้นหาไม่ เขตแดนเมืองไต้เหลียงตามทิศตะวันออกยังเป็นอันมาก ถ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าไต้อ๋องทำโทษแก่ผู้ออกสามิภักดิ์ ชาวเมืองทั้งปวงที่มีทหารเข้มแข็งก็จะปิดประตูไว้ต่อสู้ ที่กลัวก็จะหนีไปเข้ากับพระเจ้าฮั่นอ๋องสิ้น การแผ่นดินจะมิเสียไปหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังกี๋วซกว่าถูกต้องตามราชประเพณียินดีนัก จึงงดโทษราษฎรเสีย แล้วห้ามไม่ให้ย่ำยีชาวเมือง
ฝ่ายจี๋วหนีกับกี๋วเบงจึงพาชาวเมืองเข้ามาคำนับฌ้อปาอ๋อง ครั้นราษฎรกลับออกมาชวนกันยินดีร้องว่า เราครั้งนี้รอดชีวิตเพราะกี๋วซก
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหยุดอยู่เมืองวาอึงห้าวัน สั่งทหารว่าเราจะรีบยกกองทัพไปตามแพอวด กี๋โป้จงลิมวยจึงว่าซึ่งแพอวดคิดการครั้งนี้เหมือนกายเป็นเกลื้อนกลากมีแต่จะมากออกไป จะตั้งใจตามก็ป่วยการทหาร ซึ่งไต้อ๋องให้โจกี๋วเฝ้าเมืองอยู่นั้นเห็นจะรักษาเมืองมิได้ ขอเชิญเสด็จยกทัพหลวงไปช่วยเมืองเซงโก๋ ด้วยเป็นต้นเขตแดนเมืองทิศตะวันออก ถ้าไต้อ๋องไม่ยกกองทัพไปโดยเร็วแล้ว เมืองเซงโก๋ก็คงจะเสียแก่ฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เราได้สั่งโจกี๋วไว้อย่าให้เปิดประตูเมืองออกรบ เราไปถึงจึงเปิดประตูออกมาตีกระหนาบ จงลิมวยจึงทูลว่าเมืองเอ๊กเกี๋ยงก็เป็นที่สำคัญ ไม่มีผู้ใดอยู่ข้าพเจ้าจะขอเข้าไปรักษาไว้ ไต้อ๋องจะได้ทำแก่เมืองเซงโก๋ถนัด ถ้าได้สองเมืองนี้แล้ว เขตแดนไต้อ๋องจึงจะกว้าง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้จงลิมวยคุมทหารหมื่นหนึ่งไปอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง จึงยกกองทัพหลวงไปเมืองเซงโก๋
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องยกไปถึงเมืองเซงโก๋ จึงให้อ๋องหลินขับทหารเข้าตีเมือง
ฝ่ายโจกี๋วอยู่ในเมืองก็ปิดประตูเมืองไว้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงว่าโจกี๋วปิดประตูเมืองไว้ ชะรอยฌ้อปาอ๋องจะสั่งให้รักษาเมืองไว้ท่า จึงจะยกทัพใหญ่มาตีภายนอกเป็นศึกกระหนาบ แต่โจกี๋วผู้นี้ใจเร็วหาปัญญาไม่ แล้วแม่นํ้าก็มีอยู่หน้าเมือง จำจะจัดทหารเป็นห้ากองจึงจะได้เมือง แล้วตรัสสั่งจิวพุน จิวเชียงหลีแบถองกวนหยินสี่นาย ให้คุมทหารกองละสองพันไปซุ่มอยู่ริมแม่น้ำกีจุยพวกหนึ่ง ให้เข้าไปล่อทำถอดเกราะทิ้งไว้ ให้ชาวเมืองเห็นว่าไม่เป็นกระบวนทัพ
ฝ่ายนายทหารก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องไปทำตามรับสั่งทุกกอง
ฝ่ายทหารในเมืองเห็นทหารฮั่นอ๋องร้องด่า แล้วโบกธงถอดเกราะทิ้งไว้สี่ห้าวัน จึงนำความไปแจ้งแก่โจกี๋วๆ ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงขึ้นม้าพาทหารหมื่นหนึ่งยกออกไปไล่กองทัพฮั่นอ๋อง
ฝ่ายทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องทำเป็นวิ่งทิ้งเกราะแลเครื่องศัสตราวุธเสีย พากันลุยข้ามแม่น้ำกีจุยไป
ฝ่ายโจกี๋วรีบตามถึงกลางแม่น้ำ ทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องสี่นายขับทหารแซงเข้ามาไล่ฆ่าฟันทหารโจกี๋วเป็นอลหม่าน โจกี๋วเห็นนายทหารทั้งสี่นำหน้าทหารมาทั้งสองฟากไล่ฆ่าทหารของตัวตายในกลางแม่นํ้าเป็นอันมาก โจกี๋วชักม้าหนี ทหารสี่นายได้ทีก็ล้อมเข้ามาใกล้ได้รบกันหลายเพลง โจกี๋วต้านทานไม่ได้จึงคิดว่าแต่บรรดาทหารตายสิ้น ตัวเราจะหนีก็ไม่พ้น เกิดมาเป็นชายขึ้นชื่อว่าทหารไม่ควรตายด้วยหนีข้าศึก จึงชักกระบี่เชือดคอตาย พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นดังนั้นก็สั่งให้ตีม้าล่อหยุดกองทัพ แล้วพาทหารเข้าไปอยู่ในเมืองชาวเมืองเซงโก๋มีความยินดีทุกตัวคน
ฝ่ายหยินโป้มาถึงเมืองตันหลิว พบเจ้าเมืองตันหลิวจะมาเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องก็ชวนกันมาถึงเมืองเซงโก๋มีคนมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า หยินโป้พาตินต๋องเจ้าเมืองตันหลิวมาเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้พาเข้ามา หยินโป้เจ้าเมืองตันหลิวเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ หยินโป้จึงทูลว่าข้าพเจ้ามาถึงเมืองตันหลิว พบเจ้าเมืองตันหลิวพาทหารสามหมื่นจะมาเฝ้าช่วยไต้อ๋องตีเมืองเซงโก๋ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรัสแก่หยินโป้ว่า เราคิดจะกลับยกไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง ก็ไม่มีผู้ใดจะเฝ้าเมืองเซงโก๋พอท่านมาสมที่คิดไว้ แล้วปราศรัยเจ้าเมืองตันหลิวว่า ครั้งก่อนเราไปทางเมืองท่าน ขอบใจท่านซึ่งออกมารบกับช่วยถ่ายเสบียงส่งจนได้เมืองหํ้าเอี๋ยง ครั้งนี้ก็คุมกองทัพมาช่วย ความชอบท่านมีถึงสองครั้ง บัดนี้เราจะยกไปเมืองเอ๊กเอี๋ยง ท่านทั้งสองจงอยู่ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ยกกองทัพออกจากเมือง ครั้นใกล้เมืองเอ๊กเอี๋ยงให้อ๋องหลินไปสืบการในเมืองเอ๊กเอี๋ยง อ๋องหลินก็คำนับลาไปได้ความกลับมาทูลว่า มีขุนนางเก่าชื่องอตั๋นอยู่รักษาเมือง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้แจ้งความ จึงให้ตั้งค่ายพักพลอยู่นอกเมือง
ฝ่ายงอตั๋นครั้นรู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมาถึง จึงให้หาเถ้าแก่ในเมืองมาปรึกษาว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้ทรงธรรมมีพระทัยอารี เราจะเปิดประตูเมืองออกไปสามิภักดิ์ ราษฎรจึงจะได้เป็นสุข บรรดาเถ้าแก่แลคนในเมืองก็พร้อมใจ ออกมาเปิดประตูเมืองรับพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ ก็พาทหารเข้าอยู่ในเมืองเอ๊กเอี๋ยง จึงสั่งราษฎรทั้งปวงให้ทำมาหากินตามเคยแต่ก่อน
ฝ่ายจงลิมวยยกมาถึงแดนเมืองเอ๊กเอี๋ยงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ใช้คนมาสืบการในเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องซึ่งเป็นกองตระเวน เห็นจงลิมวยยกทัพมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองประมาณทางสามร้อยเส้น ก็ขึ้นม้ารีบเข้าไปทูลแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องๆ จึงตรัสว่าจงลิมวยเดินทัพมาทางไกลทหารยังอิดโรยอยู่ จำจะให้ยกกองทัพไปตีเสีย อย่าให้ทันตั้งค่ายมั่นลงได้ แล้วสั่งอ๋องหลินกับจิวพุนจิวเชียงกวนหยินสี่นาย ให้คุมทหารคนละห้าพันไปจับจงลิมวยฆ่าเสียให้จงได้ นายทหารสี่คนคำนับลาออกมาจัดทหารได้พร้อมก็รีบยกมาถึงให้ล้อมค่ายแล้วระดมรบ
ฝ่ายจงลิมวยเห็นกำลังศึกกล้าทหารต่อสู้มิได้ก็แตกหนีไป ทหารต่างคนต่างก็หนีเอาตัวรอด
ฝ่ายทหารอ๋องหลินเข้าค่ายจับได้คนแลม้า แลเครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก ทหารสี่นายกลับมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามได้รบทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องแจ้งว่าจงลิมวยเสียทัพเลิกไปยินดีนัก จึงพระราชทานรางวัลแก่ทหารตามสมควร
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเมื่อไปปราบเมืองวาอึงกลับมาแล้ว ยกกองทัพหลวงไปช่วยเมืองเซงโก๋ถึงตำบลกองบู๊ ได้ข่าวว่าโจกี๋วเชือดคอตาย เมืองก็เสียแล้ว บัดนี้หยินโป้กับตินต๋องเจ้าเมืองตันหลิวรักษาเมืองเซงโก๋อยู่ จงลิมวยซึ่งจะไปรักษาเมืองเอ๊กเอี๋ยงทหารฮั่นอ๋องก็ตีแตกยับเยินแต่ยังไม่มาถึง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้หยุดทัพพักพลไว้ตำบลกองบู๊
ฝ่ายฮั่นสินซึ่งตั้งอยู่เมืองเตียว จึงจัดแจงกองทัพยกออกจากเมืองจะไปตีเมืองเจ๋


ฝ่ายราษฎรชาวเมืองรู้ข่าวว่าฮั่นสินยกกองทัพใหญ่มาจะตีเมือง ชวนกันตื่นตกใจวันละเก้าครั้งสิบครั้ง กิตติศัพท์รู้ไปถึงเจ๋อ๋องๆ รู้ข่าวดังนั้นเป็นทุกข์นัก จึงแต่งหนังสือส่งให้คนใช้ไปขอกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายหลีเสงรู้ข่าวดังนั้น จึงคิดว่าฮั่นสินเป็นแม่ทัพไปตีเมืองใหญ่ได้หลายเมืองมีความชอบอยู่แล้ว บัดนี้ยกไปตีเมืองเจ๋ไพร่บ้านพลเมืองก็สะดุ้งสะเทือนอยู่ เห็นทหารเจ๋อ๋องจะสู้ฝีมือทหารฮั่นสินไม่ได้ เราจะลาพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าไปเกลี้ยกล่อม ให้เจ๋อ๋องยอมสามิภักดิ์โดยดีเสียก่อน คิดแล้วจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า บัดนี้เมืองเอี๋ยนเมืองเตียวก็อยู่ในอำนาจไต้อ๋อง แต่เมืองเจ๋เป็นเมืองใหญ่ มีเมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบเศษยังไม่มาสามิภักดิ์ถึงฮั่นสินยกกองทัพไปจะตีได้โดยเร็วก็ยาก แล้วใกล้กับเมืองฌ้อ ขอไต้อ๋องให้ข้าพเจ้าไปพูดจาเกลี้ยกล่อมให้อ่อนน้อม จะได้เป็นขอบขัณฑสีมากันกับกองทัพทิศตะวันออก พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าถึงฮั่นสินยกไปยังไม่ทันจะรบ ถ้าท่านเห็นจะเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋องได้จงรีบไปโดยเร็ว หลีเสงก็คำนับลาไปจัดแจงผู้คนพร้อมแล้วก็รีบไป ณ เมืองเจ๋ ครั้นถึงจึงบอกทหารซึ่งรักษาประตูว่า เราชื่อหลีเสงเป็นทูตพระเจ้าฮั่นอ๋องจะมาเจรจาความเมือง ทหารซึ่งอยู่รักษาประตูก็รีบไปแจ้งแก่เจ๋อ๋องทุกประการ เจ๋อ๋องให้คนไปรับหลีเสงเข้ามา เมื่อหลีเสงเดินตามทางทำกิริยาองอาจมิได้เกรงกลัวผู้ใด ไปถึงเจ๋อ๋องหลีเสงก็มิได้คำนับ
ฝ่ายเจ๋อ๋องเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงว่าตัวเป็นทูตฮั่นอ๋องใช้มาให้เจรจาความเมืองดูหมิ่นไม่คำนับเราผู้มียศฐาศักดิ์ตามประเพณี หรือเห็นว่าเมืองเราไม่มีดาบจะฆ่าท่าน กับทหารจะสู้รบฮั่นอ๋อง ตัวท่านเป็นแต่ทูตมาจึงทำดังนี้ หลีเสงจึงว่าข้าพเจ้าเป็นทูตพระเจ้าฮั่นอ๋องๆ มีทหารถึงร้อยหมื่น เกียรติยศแผ่ไปทุกทิศ ท่านเป็นแต่หัวเมืองจะให้ข้าพเจ้าคำนับนั้นไม่ควร บัดนี้พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพยกมาถึงปลายแดน หมายจะตีเมืองท่านให้ได้โดยเร็ว ข้าพเจ้าเห็นว่าราษฎรในเมืองท่าน เปรืยบเหมือนปลาอยู่ในกระทะแต่ยังมิได้สุมเพลิง ถ้าฮั่นสินมาวันใดวันหนึ่งเอาไฟสุมปลาก็จะตายสิ้น ซึ่งข้าพเจ้ามาทั้งนี้เพราะรักท่านกับชาวเมือง ถ้าท่านไม่รักตัวที่จะได้ครองเมืองเจ๋จงฆ่าข้าพเจ้าเสีย ถ้าจะบำรุงราษฎรทั้งปวงให้เป็นสุขต่อไปจงเชื่อข้าพเจ้า เจ๋อ๋องจึงว่าเขตแดนเมืองเราก็ กว้างได้หลายหมื่นเส้น ทิศใต้จดแดนเมืองฌ้อ ทิศเหนือตลอดถึงเมืองเอี๋ยน ทิศตะวันตกถึงเมืองงุย เมืองเตียว ทิศตะวันออกจดถึงทะเล จำเพาะเดินแต่ริมด่านริมจู๋ ก็มีเมืองกระหนาบสองข้างใกล้ทางเดิน เมืองขึ้นเจ็ดสิบสองเมืองทั้งอาหารก็บริบูรณ์ ในเมืองมีขุนนางทหารพลเรือนรับราชการ ซึ่งนายทหารรักษาเขตแดนก็มาก ถึงจะมีศึกมาก็ไม่ทุกข์ ทำไมท่านจึงมาประมาท ว่าชีวิตชาวเมืองเราเหมือนปลาอยู่ในกระทะ ไม่เห็นสม หลีเสงได้ฟังเจ๋อ๋องว่าดังนั้นทำทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า เหตุใดท่านมาดูหมิ่นเราผู้ถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ตรึกตรองดูว่า ตัวท่านกับฌ้อปาอ๋องใครจะเข้มแข็งกว่ากัน แต่ฌ้อปาอ๋องตีได้เมืองหํ้าเอี๋ยงแล้วยังตั้งอยู่ไม่ได้ ต้องยกไปอยู่เมืองแพเสีย เพราะบารมีพระเจ้าฮั่นอ๋องยิ่งกว่าฌ้อปาอ๋อง เมืองเตียวหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง เมืองหันหนึ่ง เมืองงุยหนึ่ง เมืองใหญ่สี่เมืองกับหัวเมืองซึ่งขึ้นแก่ฌ้อปาอ๋อง ก็เข้ามาอยู่กับพระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นอันมาก ซึ่งท่านถือว่า เขตแดนกว้างขวางมีทหารจะสู้รบกับพระเจ้าฮั่นอ๋องครั้งนี้ ดังคนไม่มีสติปัญญามิคิดผิดไปหรือ แม้นถือตัวว่ามีปัญญาจงอยู่พิเคราะห์ดูเบื้องหน้า ว่าแผ่นดินจะสิทธิ์ขาดอยู่กับผู้ใด เจ๋อ๋องได้ฟังก็โกรธ เบือนหน้าเสียว่าเราไม่รู้ หลีเสงจึงว่ากรรมของท่านจึงไม่เห็นภัยจะถึงตัวกลับโกรธ ข้าพเจ้าจะมาช่วยทุกข์ ซึ่งท่านขึ้นกับเมืองฌ้อเพราะถือว่าฌ้อปาอ๋องเข้มแข็ง ถ้ามีผู้พิเคราะห์ลึกซึ่งจึงจะเห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีกำลัง ทั้งเมืองขึ้นก็มากกว่าถึงเจ็ดส่วน ประการหนึ่งฌ้อปาอ๋องถือตัวว่าเข้มแข็ง ไม่ปราณีแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องมีกตัญญู ได้เชิญศพพระเจ้างี่เต้ขึ้นฝังใหม่ กิตติศัพท์ลือไปทุกประเทศ แต่บรรดาหัวเมืองแลราษฎรทั้งปวงก็รักทุกตัวตน ถ้าจะเปรียบอานุภาพพระเจ้าฮั่นอ๋องก็เหมือนครั้งพระเจ้างี่เต้แลสุนเต้ บัดนี้ได้เมืองเอ๊กเอี๋ยงเป็นที่ฉางข้าว แต่บรรดาทางที่สำคัญก็ให้ทหารไปตั้งสกัดอยู่ทุกแห่ง ข้าพเจ้าจึงเห็นว่านานไปเบื้องหน้าแผ่นดินจะเป็นสิทธิแก่พระเจ้าฮั่นอ๋อง ท่านจงรีบไปสามิภักดิ์โดยเร็ว ราษฎรจึงจะไม่ได้ความเดือดร้อน ซึ่งข้าพเจ้ามาพูดทั้งนี้เหมือนช่วยทุกข์ของท่าน ใช่จะล่อลวงให้หลงไปเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นหาไม่ เจ๋อ๋องได้ฟังหลีเสงว่าดังนั้นจึงลุกขึ้นคำนับ แล้วว่าขอบใจท่าน ว่าจะมาช่วยอุระชาวเมืองเราโดยแท้ เมื่อแรกท่านเข้ามาได้ว่ากล่าวเป็นคำหยาบนั้นเราขอขมาโทษท่าน ข้าพเจ้าจะยอมเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วขอท่านช่วยบำรุงสติปัญญาบ้าง หลีเสงจึงว่าถ้าดังนั้นท่านจงทำหนังสือมาสามิภักดิ์ ให้ขุนนางไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องก่อน มีรับสั่งโปรดประการใดจึงพากันไปเฝ้าแต่ภายหลัง
ฝ่ายฮั่นสินยกกองทัพล่วงแดนเมืองเจ๋เข้ามาตั้งอยู่ด่านชั้นใน ชาวด่านเห็นกองทัพฮั่นสินก็ขึ้นม้ารีบไปบอกความแก่เตียนเหง ๆ แจ้งความดังนั้นจึงบอกเจ๋อ๋องว่า บัดนี้ฮั่นสินยกทัพล่วงแดนเข้ามาแล้ว ในเมืองยังไม่ได้จัดแจงทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทิน เพราะเชื่อหลีเสง เจ๋อ๋องจึงพูดกับหลีเสงว่าเรายอมสามิภักดิ์แล้ว บัดนี้ทัพฮั่นสินล่วงเข้ามาในด่านท่านจะคิดประการใด หลีเสงจึงว่าฮั่นสินก็เป็นแม่ทัพรับมาตีเมืองเจ๋ ไม่รู้ว่ามีรับสั่งใช้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวแต่โดยดี จำจะมีหนังสือไปแจ้งความแก่ฮั่นสินก่อน แต่ขอคนสนิทของท่านไปด้วยจึงจะเห็นเท็จแลจริง หลีเสงเขียนหนังสือให้คนใช้ไปแจ้งความแก่ฮั่นสิน เจ๋อ๋องให้คนสนิทไปด้วย ครั้นไปถึงค่ายฮั่นสินจึงบอกทหารซึ่งรักษาประตูว่า หลีเสงให้ถือหนังสือมาหาท่านแม่ทัพกับคนเจ๋อ๋องก็มาด้วย
ฝ่ายฮั่นสินจึงปรึกษานายทหารทั้งปวงว่า เราจะรีบยกเข้าตีเมืองเจ๋ พอทหารรักษาประตูมาแจ้งความแก่แม่ทัพว่า หลีเสงใช้ให้คนถือหนังสือไปคำนับท่าน ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นก็ให้พาคนใช้ของหลีเสงเข้ามา คนใช้คำนับแล้วจึงแจ้งความว่า หลีเสงถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องไปเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋อง บัดนี้เจ๋อ๋องยอมไปทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว หลีเสงให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่านก็ส่งหนังสือให้แก่ฮั่นสิน ๆ รับหนังสือฉีกผนึกดูในหนังสือว่า หลีเสงซึ่งเป็นฮั่นไต้หูบอกมาถึงท่านแม่ทัพว่า ข้าพเจ้าถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องไปเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋อง ๆ เห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องทรงธรรมมีพระทัยอารีจึงยอมสามิภักดิ์ แต่ที่จริงก็เพราะกลัวกิตติศัพท์ท่านจึงยอมโดยเร็ว พระเจ้าฮั่นอ๋องได้เมืองเจ๋มีเมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบเศษก็เป็นความชอบของท่าน ทหารก็ไม่ได้ความลำบาก ข้าพเจ้าจึงมีหนังสือมาแจ้งแก่ท่าน ขอให้ยกกองทัพกลับไปเมืองเซงโก๋ จะได้รวบรวมบำรุงทหารยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง ทุกวันนี้ห้าหัวเมืองใหญ่ก็ราบคาบเพราะท่าน ความชอบของท่านควรเขียนลงไว้กับแผ่นทอง ข้าพเจ้ามิอาจชิงเอาได้ ฮั่นสินแจ้งในหนังสือนั้นก็ยินดี จึงคิดว่าการเมืองเจ๋เสร็จแล้ว เราจะยกกลับไปบรรจบทัพพระเจ้าฮั่นอ๋อง ณ เมืองเซงโก๋ แล้วสั่งคนถือหนังสือให้บอกแก่เจ๋อ๋องหลีเสงว่า ให้คอยท่าฟังข่าว รู้ว่าทัพเราจะไปตีเมืองฌ้อเมื่อใดให้เจ๋อ๋องยกกองทัพมาบรรจบกัน ณ เมืองซีจี๋ว คนถือหนังสือรับคำแล้วกลับไปแจ้งความแก่หลีเสง หลีเสงเอาความไปบอกแก่เจ๋อ๋องทุกประการ เจ๋อ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็น ว่าการศึกจะสงบมีใจยินดี จึงชวนหลีเสงเสพสุราด้วยกันทุกวัน
ฝ่ายฮั่นสินจึงปรึกษาเตียวยี่ว่า หลีเสงไปเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋อง ๆ ก็ยอมสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว เราจะเลิกกองทัพกลับไปเมืองเซงโก๋
ฝ่ายกวยถองรู้ข่าวดังนั้นจึงเข้าไปว่ากับฮั่นสิน ครั้งนี้ศึกได้ทีจวนจะได้เมือง เหตุใดท่านเชื่อหนังสือหลีเสงจะเลิกทัพไปเสียนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ฮั่นสินจึงว่าท่านคิดเห็นประการใดจึงห้ามไม่ให้กลับทัพ กวยถองจึงว่าท่านคุมทหารหลายสิบหมื่นมาจากพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ปีหนึ่งแล้ว ตีได้เมืองเตียวเมืองเอี๋ยนกับเมืองน้อยห้าสิบเศษ ครั้นยกมาตีเมืองเจ๋ หลีเสงเห็นท่านจะได้หมายจะชิงความชอบด้วยลิ้นสี่นิ้วกึ่ง จึงพูดจาเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋องได้เมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบสองเมือง คนทั้งปวงก็จะเห็นว่าหลีเสงได้เมืองขึ้นมากกว่าท่าน ซึ่งท่านลำบากยากแค้นตีเมืองได้ เกียรติยศของท่านจะมิแพ้แก่ลิ้นหลีเสงหรือ แม้นท่านจะกลับไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะทูลกิจการแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องกระไรได้ หลีเสงก็จะยิ้มในใจเยาะท่าน พวกทหารก็จะว่ารู้ไม่ทันหลีเสง ถ้าเห็นด้วยข้าพเจ้าจงยกทัพเข้าตีเมืองเจ๋ เห็นจะได้โดยง่าย เพราะเจ๋อ๋องประมาทไม่ทันระวังตัว ฮั่นสินจึงว่าหลีเสงอ้างว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องให้มาว่ากล่าว เราจะขืนเข้าตีเมืองก็จะผิดเป็นข้อขัดรับสั่ง ตัวหลีเสงก็ยังอยู่ในเมือง เห็นเจ๋อ๋องจะฆ่าหลีเสงเสีย กวยถองจึงว่าซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่มาตีเมืองเจ๋ บัดนี้หลีเสงมาอ้างว่ามีรับสั่งให้เกลี้ยกล่อม ความข้อนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ปลงพระทัยใช้หลีเสงมา หากหลีเสงจะชิงความชอบท่านการจึงเป็นดังนี้ ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องใช้จะมีรับสั่งมาแจ้งแก่ท่านด้วยฉบับหนึ่งจึงจะเห็นจริง ถ้าท่านจะยกกองทัพกลับไปจะมิอายแก่นายทหารทั้งปวงหรือ นานไปเบื้องหน้าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะไม่เชื่อคนมีฝีมือจะนับถือแต่คนพูด ถึงท่านจะตีเมืองฌ้อได้ ใจข้าพเจ้าก็เห็นความชอบจะเสมอกันกับหลีเสง
ฝ่ายเตียวยี่ได้ฟังกวยถองว่าดังนั้นเห็นชอบ จึงว่ากวยถองพูดทั้งนี้ควรท่านจะทำตาม ฮั่นสินจึงสั่งให้ยกกองทัพข้ามแม่น้ำฮองโหเดินตามทางใหญ่ทิศเหนือ ล่วงแดนเมืองเจ๋ใกล้ด่านริมจู๋ บรรดาหัวเมืองขึ้นกับเจ๋อ๋องครั้นรู้ก็รีบหนืไปอยู่ในด่านริมจู๋
ฝ่ายเจ๋อ๋องนั่งเสพสุราอยู่กับหลีเสง พอชาวด่านไปบอกว่าฮั่นสินยกกองทัพมา หัวเมืองทั้งปวงแตกถอยเข้ามาด่านชั้นในสิ้น เจ๋อ๋องแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงให้หาเตียนเหงมาปรึกษา เตียนเหงจึงว่าฮั่นสินยกกองทัพมาถึงสามสิบหมื่นจะออกรบนอกเมืองมิได้ จำจะตั้งมั่นไว้คอยท่ากองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้ายกมาถึงจึงจะออกตีกระหนาบ เจ๋อ๋องจึงว่ากับเตียนเหงว่า ซึ่งตัวหลีเสงเล่าเราจะทำประการใด เตียนเหงจึงว่าหลีเสงนั้นอย่าเพ่อทำอันตราย แม้นกองทัพฮั่นสินยกมาใกล้จึงให้หลีเสงแต่งคนไปหาฮั่นสิน ถ้าฮั่นสินเลิกทัพกลับไปเราจึงจะไว้ชีวิตหลีเสง แม้นฮั่นสินจะขึ้นทำศึกเราจึงจะฆ่าหลีเสงเสีย เจ๋อ๋องจึงว่าหลีเสงมันล่อลวงให้หลงกลดุจเราเป็นคนหาปัญญาไม่ เสียน้ำใจนัก พอมีคนมาบอกว่าฮั่นสินยกกองทัพมาตั้งอยู่ห่างเมืองสามร้อยเส้น เจ๋อ๋องจึงหาหลีเสงมาถามว่า ท่านบอกเราว่าฮั่นสินจะยกทัพไปเมืองเซงโก๋ เหตุใดฮั่นสินจึงยกมา การทั้งนี้เราเห็นว่าท่านกับฮั่นสิน รู้กัน แกล้งมาลวงเราให้ประมาทไม่ให้เกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน ตัวก็อยู่ในเงื้อมมือเราจะคิดประการใด หลีเสงจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ฮั่นสินเป็นแม่ทัพมาตีเมืองท่าน ครั้นนานมาพระเจ้าฮั่นอ๋องคิดขึ้นได้ว่าไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความเดือดร้อน จึงมีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวแก่ท่านโดยดี ข้อความทั้งนี้หารู้ถึงกันไม่ ซึ่งฮั่นสินยกมาเหมือนจะแกล้งให้ข้าพเจ้าสิ้นชีวิต ไม่คิดถึงรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋อง เจ๋อ๋องจึงว่าเราเมตตาท่านจะให้แต่ทหารคุมตัวไว้ ท่านจงเร่งเขียนหนังสือใช้คนไปบอกแก่ฮั่นสิน ถ้าฮั่นสินไม่ฟังขืนยกเข้ามาเราจะฆ่าท่านเสีย หลีเสงจึงว่าซึ่งจะให้เขียนหนังสือไปถึงฮั่นสินนั้น เป็นความไกลตาที่ไหนฮั่นสินจะเชื่อ แม้นท่านโปรดให้ทหารคุมข้าพเจ้าออกไปได้พูดจากันเห็นฮั่นสินจะเลิกทัพข้าพเจ้าจึงจะกลับมาหาท่าน เจ๋อ๋องหัวเราะแล้วจึงว่าเราจะให้ท่านไปที่ไหนจะกลับคืนมา ถ้าฮั่นสินถอยทัพไปท่านจะดีใจมาหาเรา ซึ่งท่านว่าทั้งนี้ดุจหนึ่งเราหาสติปัญญาไม่ ถ้าให้ท่านไปเหมือนปล่อยเสือเข้าป่า ที่ไหนจะกลับมาบ้าน ถ้าท่านกลัวความตายจงคิดแต่งหนังสือไปให้ฮั่นสินเลิกทัพไปจึงจะจริง หลีเสงเขียนหนังสือส่งไปให้คนใช้ แล้วสั่งให้บอกกับท่านแม่ทัพว่า ถึงจะไม่เมตตาเรา จงคิดถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องด้วยมีรับสั่งใช้มา
ฝ่ายคนใช้ครั้นออกไปถึงค่าย เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้ฮั่นสินแจ้งความตามหลีเสงทุกประการ เสียงก๊กฮั่นสินฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า หลีเสงขอคำนับมายังท่านแม่ทัพว่า ซึ่งหนังสือมาครั้งก่อน ท่านก็ตอบหนังสือแล้วสั่งคนใช้ให้ไปบอกว่า จะเลิกทัพกลับไป เจ๋อ๋องก็มีความยินดี จึงทำหนังสือสามิภักดิ์ไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋อง ซึ่งท่านกลับยกเข้ามาจะตีเมืองเจ๋ ไม่สมกับหนังสือซึ่งข้าพเจ้าบอกกับเจ๋อ๋อง บัดนี้เจ้าเมืองแลขุนนางแค้นข้าพเจ้าว่า ร่วมคิดกับท่านแกล้งล่อลวงเป็นกล จะตัดศีรษะข้าพเจ้าเสียให้หายแค้น ข้าพเจ้าไม่เสียดายชีวิต ขอท่านจงคิดถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องไว้ พระเกียรติยศข้อรับสั่งสืบไปภายหน้า อันชีวิตข้าพเจ้ายังจะตายอยู่เช้าเย็น ใจท่านจะเมินเสียได้แล้วหรือ จงช่วยคิดแก้เอาชีวิตข้าพเจ้าไว้ เสียงก๊กฮั่นสินแจ้งในหนังสือดังนั้นก็นิ่งตรองอยู่ยังไม่ว่าประการ ใด กวยถองจึงว่าท่านดูหนังสือแล้วนิ่งอยู่นั้น จะทำตามคำหลีเสงแล้วหรือ เสียงก๊กฮั่นสินจึงว่าหลีเสงยกข้อรับสั่งมาอ้าง แม้นจะรีบยกกองทัพมาตีเมือง หลีเสงก็จะตาย เราเสียดายพระเกียรติยศ ครั้นจะงดกองทัพไว้กลัวจะเสียทีจึงคิดอยู่ กวยถองจึงว่าซึ่งหลีเสงมีหนังสือมา เป็นแต่อ้างว่ารับสั่งใช้หลีเสงมาเกลี้ยกล่อมเจ๋อ๋อง มิได้มีท้องตราโปรดให้ผู้ใดถือมาถึงท่าน จะเอาสิ่งใดเป็นสำคัญ ถ้าท่านถอยทัพไปเห็นจะมีความผิด ด้วยข้าพเจ้าหมายว่าเจ๋อ๋องมีหนังสือไปขอกองทัพเมืองฌ้อ แต่ยังมาไม่ทัน จึงลวงหลีเสงว่ามาโดยดี ถ้าท่านจะคิดเรรวนช้าวันอยู่ กองทัพเมืองฌ้อมาถึง ท่านจะมิต้องศึกกระหนาบหรือ เสียงก๊กฮั่นสินจึงว่าหลีเสงก็เป็นคนเก่าของพระเจ้าฮั่นอ๋อง เมื่ออาสามาครั้งนี้ เบาความไม่ขอหนังสือก็ควรที่จะตาย กวยถองจึงว่าเสียคนแต่คนเดียวจะได้ถึงเจ็ดสิบสองเมือง ท่านจะทำราชการไปเบื้องหน้าที่จะหาความชอบอย่างครั้งนี้ยาก จะมาอาลัยถึงหลีเสงอยู่ฉะนี้ดังใจสตรีมาทำศึก เสียงก๊กฮั่นสินได้ฟังกวยถองว่าดังนั้น จึงแต่งหนังสือให้คนใช้กลับไปให้หลีเสงต่อหน้าเจ๋อ๋อง หลีเสงอ่านได้ความว่าเสียงก๊กฮั่นสินแม่ทัพใหญ่ให้หนังสือมาถึงหลีเสง
ด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องมีรับสั่งให้เราเป็นแม่ทัพมาตีเมืองเจ๋ หลีเสงมีหนังสือมาว่าเจ๋อ๋องกับเมืองขึ้นเจ็ดสิบสองเมืองจะยอมสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้น ครั้นพิเคราะห์ดูเห็นว่าเจ๋อ๋องยังไม่ทันจะจัดแจงเมือง ให้ไปขอกองทัพเมืองฌ้อก็ยังไม่มา จึงลวงท่านให้มีหนังสือมาถึงเราพอให้เลิกทัพไปเสียก่อน แต่พอผ่อนเสบียงอาหาร เกณฑ์คนรักษาหน้าที่เชิงเทินพร้อมแล้ว ก็จะฆ่าท่านเสียภายหลัง ถึงเรากลับมาก็เห็นเจ๋อ๋องจะสู้รบ ถ้าเจ๋อ๋องภักดีต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องโดยสุจริต ก็จะคิดแต่งหนังสือมาถึงเราให้รู้ด้วย ประเพณีเป็นแม่ทัพทำสงครามย่อมได้ความลำบากทุกตัวคน เมื่อทำการได้ทีจะเลิกทัพไปเพราะหนังสือท่าน ก็เป็นคนใจเบาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ตัวท่านก็ตกอยู่ในเงื้อมมือเจ๋อ๋องครั้งนี้ถึงที่ตายอยู่เอง ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีรับสั่งใช้ท่านมาจริง คงจะชุบเลี้ยงบุตรภรรยาซึ่งอยู่ ภายหลังตามความชอบของท่าน ซึ่งเรามีหนังสือไปครั้งก่อนนั้น สำคัญว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีหนังสือมาถึงเรา ๆ คอยท่าอยู่หลายวันหาเห็นไม่ พรุ่งนี้เราจะขับทหารฝ่าตีเมือง หลีเสงแจ้งความในหนังสือจึงว่า อ้ายฮั่นสินมันจะแกล้งฆ่าข้าพเจ้าเสียแล้ว เจ๋อ๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงว่าหลีเสงอ้ายโกหกพูดไม่จริงแกล้งมาลวงเราให้เสียการ จึงสั่งทหารให้เอากระทะนํ้ามันตั้งให้เดือด แล้วให้ตัดศีรษะใส่ชะลอม ประจานไว้หน้าประตูเมือง เอาตัวมันไปทอดนํ้ามันเสีย กิตติศัพท์ซึ่งหลีเสงตายรู้ไปถึงค่ายเสียงก๊กฮั่นสินๆ จึงว่าเสียดายหลีเสงอยู่ แต่สิ้นธุระที่เราวิตก แล้วคิดโกรธเจ๋อ๋อง จึงสั่งให้รีบยกทัพเข้าล้อมเมืองเจ๋เป็นสามารถ เจ๋อ๋องเห็นดังนั้นมีวิตกนักจึงให้หาเตียนเหงมาปรึกษาว่า จนปานนี้แล้วกองทัพ เมืองแพเสียก็ยังไม่กลับมาถึง เมืองเราเห็นจะเสียเป็นมั่นคงจะคิดประการใด เตียนเหงจึงว่าอันเกิดมาเป็นเชื้อทหาร ไม่ควรจะนั่งนิ่งอยู่ให้ข้าศึกมามัดเอาตัว คํ่าวันนี้จะเปิดประตูเมืองออกไปรบให้สามารถ ลองฝีมือทหารฮั่นสินก่อน ถ้าเห็นเหลือกำลังจึงจะพาทหารหนี เจ๋อ๋องได้ฟังจึงสั่งให้จัดทหารพร้อมกัน ครั้นเวลาพลบลงจึงใช้ทหารขึ้นบนเชิงเทินดูกองทัพฮั่นสิน นายทหารเห็นค่ายล้อมเห็นแสงไฟสว่างดังกลางวัน ดูจัดแจงค่ายมั่นคงสง่านัก จึงกลับไปแจ้งแก่เจ๋อ๋องเตียนเหงทุกประการ
ฝ่ายเตียนเหงจึงว่า ถ้าคิดกลัวอยู่แล้วจะทำศึกอย่างไรได้ จึงสั่งให้เปิดประตูทิศตะวันออก เตียนเหงขึ้นม้านำทหารออกไปจากเมือง เจ๋อ๋องเป็นกองหลังยกตามไป พอโจฉำมาตระเวนปะเตียนเหงเข้า จึงให้คนใช้ไปบอกกับฮั่นสิน
ฝ่ายโจฉำยืนม้าอยู่กลางทหารจะรบกับเตียนเหง ๆ ถือทวนชักม้านำหน้าทหารมา เห็นโจฉำสำคัญว่าฮั่นสิน แล้วร้องว่าอ้ายฮั่นสินแต่เพียงมียศขึ้นมาเที่ยวย่ำยีคน กูจะรบกับมึงวันนี้ให้ถึงแพ้แลชนะ โจฉำได้ยินดังนั้นก็โกรธ ถือง้าวขับม้าเข้ารบกับเตียนเหงได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เสียงก๊กฮั่นสินพอมาถึงเห็นเตียนเหงกับโจฉำรบกันอยู่ ก็ขับทหารเข้าระดมรบเตียนเหง ๆ ต้านทานมิได้ก็พาเจ๋อ๋องกับทหารทั้งปวงหนีไป ฮั่นสินให้ตีม้าล่อหยุดกองทัพ จึงสั่งว่าอย่าติดตามเลยเป็นเวลากลางคืนอยู่ เกลือกจะมีกองทัพซุ่มตัวนายจงรวมทหารไว้
ฝ่ายเจ๋อ๋องกับเตียนเหงก็หนีไปได้ เข้าอาศัยอยู่เมืองโกปีกวน
ฝ่ายเสียงก๊กฮั่นสินครั้นรุ่งเช้าก็พาทหารยกเข้าในเมืองเจ๋ จึงให้เที่ยวประกาศแก่ชาวเมืองว่า เราไม่ทำอันตรายอย่าแตกตื่นหลบหนี จงทำมาหากินอยู่โดยปกติ แล้วปรึกษานายทหารทั้งปวงว่าจะยกกองทัพไปตามเจ๋อ๋อง
ฝ่ายเจ๋อ๋องอยู่ ณ เมืองโกปีกวน ให้คนใช้ขึ้นม้ารีบไปเร่งกองทัพ ณ เมืองแพเสียถึงสามพวก

ฝ่ายคนใช้ที่ถือหนังสือไปถึงเมืองแพเสียจึงเข้าไปเฝ้า เอาหนังสือถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าเจ๋อ๋องขอคำนับมาถึงพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋อง ผู้มีบุญญาธิการทรงกำลังไม่มีผู้ใดเสมอ พระเดชปกแผ่ไปนานาประเทศ แต่เล่าปังซึ่งรับสั่งให้เป็นฮั่นอ๋องไปกินเมืองโปต๋ง มีน้ำใจกำเริบ คบเอาฮั่นสินซึ่งหนีไต้อ๋องไปตั้งให้เป็นแม่ทัพคุมคนหลายสิบหมื่น ยกมาตีได้หัวเมืองใหญ่น้อยซึ่งขึ้นแก่ไต้อ๋อง บัดนี้ยกมาตีเมืองเจ๋ซึ่งข้าพเจ้ารักษาอยู่ อันเมืองเจ๋นี้เหมือนคอหอยเมืองหลวง ถ้าฮั่นสินตีได้แล้วเขตแดนไต้อ๋องจะแคบเข้า จะยังอยู่แต่เมืองแพเสียเมืองเดียว กว่าจะบริบูรณ์ขึ้นดังเก่าโดยยาก ถ้าทราบในหนังสือนี้แล้ว ขอจัดแม่ทัพคุมทหารรีบยกมาโดยเร็ว ช่วยดับไฟซึ่งเกิดในเมืองเจ๋ให้สัตว์หายร้อน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว จึงให้หาลองโจกับจี๋วลันเข้ามาว่า ท่านจงคุมทหารสามหมื่นรีบยกไปทางด่านริมจู๋ ตีกองทัพฮั่นสินให้แตกฉานช่วยเมืองเจ๋ไว้จงได้ ถ้าเห็นข้าศึกเข้มแข็งอยู่จึงบอกมา เราจะยกทัพหลวงไป ลองโจจึงทูลว่าขอไต้อ๋องจงวางพระทัยเทิด ข้าพเจ้าไปครั้งนี้จะตัดศีรษะฮั่นสินมาถวายให้จงได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นดีพระทัยนัก จึงถอดเสื้อขนอย่างดีให้แก่ลองโจ แล้วพระราชทานสุราให้ลองโจจี๋วลันกินคนละสามจอก ลองโจจี๋วลันคำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาจัดทหารครบสามหมื่นแล้ว ก็รีบยกออกจากเมืองแพเสีย
ฝ่ายเสียงก๊กฮั่นสิน เมื่อเกลี้ยกล่อมชาวเมืองเจ๋แลเมืองขึ้นได้ พักทหารไว้พอมีกำลัง แล้วสั่งให้จัดแจงขบวนทัพยกไป ณ เมืองโกปีกวน ครั้นถึงให้ตั้งค่ายลงไว้ใช้กองหน้าให้ล้อมเมืองแล้ว แต่งคนออกลาดตระเวนทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายลองโจยกกองทัพมาถึงด่านริมจู๋แดนเมืองเจ๋ รู้ว่าฮั่นสินตีเมืองเจ๋ได้ยกไปตามเจ๋อ๋อง ณ เมืองโกปีกวน ลองโจกับจี๋วสันก็รีบยกกองทัพตามไปใกล้เมืองโกปีกวนทางประมาณสามร้อยเส้น เห็นที่กว้างขวางจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายกองตระเวนเห็นกองทัพยกมา แอบฟังก็รู้ว่าลองโจเป็นแม่ทัพ รีบกลับมาบอกแก่เสียงก๊กฮั่นสิน ๆ ได้ฟังก็สั่งให้กองทัพล้อมรอบกันอยู่ทั้งสี่ด้าน แล้วเรียกแฮเฮาหยินโจฉำตันบูเข้าไปใกล้บอกว่า เราคิดอุบายฆ่าลองโจเสียก่อน จึงจะตีเมืองโกปีกวน แล้วสั่งตันบูว่าท่านจงคุมทหารหมื่นหนึ่งขึ้นไปเหนือน้ำอุยจุย เอากระสอบบรรจุทรายตั้งเป็นทำนบกั้นน้ำไว้อย่าให้ไหลลงมาได้ ถ้าแลเห็นโคมสัญญาณที่ท่าข้ามนั้นดับลง จงทำลายทำนบเปิดน้ำให้ไหล แล้วให้โจฉำกวนหยินคุมทหารเกาทัณฑ์สองหมื่นไปทำโคมปักไว้กลางแม่น้ำอุยจุยตรงท่าข้าม จึงเอากระดาษเขียนอักษรปักเป็นฉลากไว้ที่ต้นเสาว่าปักเสาโคมฆ่าลองโจ แล้วท่านซุ่มทหารไว้สองฟากน้ำ ถ้าเห็นโคมสำคัญดับลงก็ให้ทหารเร่งระดมยิงเกาทัณฑ์ลงสองฟาก กวนหยินโจฉำตันบูคำนับลาพาทหารไปทำตามสั่งทุก ประการ ฮั่นสินก็แบ่งทหารไปตั้งค่ายอยู่ฝั่งแม่น้ำอุยจุยฟากตะวันออก
ฝ่ายลองโจจึงพูดกับจี๋วลันว่า ฮั่นสินแต่ก่อนเป็นคนขอทานข้าวผู้หญิงกินไม่มีใครนับถือ ครั้งนี้ได้เป็นแม่ทัพใครจะกลัวเกรง จี๋วลันว่าท่านอย่าประมาท อันฮั่นสินผู้นี้ตั้งแต่ตีเมืองสามจีนได้จนป่านนี้ ยกไปถึงเมืองใดก็ได้เมืองนั้น แต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยังเสียทีแตกหนีด้วยทัพรถ เห็นสติปัญญาลึกซึ้งอยู่ ลองโจจึงว่า ถึงฮั่นสินเคยชนะแต่คนซึ่งทำศึกฝีมืออ่อน ถ้ามาปะเราเข้าถึงมีสติปัญญาเราไม่ให้ใช้กลอุบายได้ แล้วจึงเขียนหนังสือแต่งคนให้ไปถึงนายทัพนายกองฮั่นสิน คนใช้รีบถึงประตูค่าย บอกนายทหารรักษาประตูว่า ลองโจใช้มาหาท่านแม่ทัพ นายทหารจึงพาเข้าไป คนใช้ก็ส่งหนังสือให้ฮั่นสิน ๆ รับหนังสือฉีกผนึกอ่านได้ความว่า ลองโจเป็นไต้เจียงกุ๋นเมืองฌ้อมาถึงนายทัพนายกอง เมืองโปต๋งว่า ฮั่นสินทำศึกยังไม่ปะนายทัพซึ่งเข้มแข็งเหมือนเราจึงชนะ ครั้งงุยป่าก็ไม่ฟังคำจิวซก ทัดทานจึงเสียตัว ตันอี๋เล่าก็ไม่ฟังคำหลีโจเฉียจึงตายอยู่ริมแม่น้ำกิจุย เอี๋ยนอ๋องนั้นใจเบาได้ยินกิตติศัพท์ก็กลัวจึงได้เมืองเอี๋ยน อันเมืองหํ้าเอี๋ยงแลด่านสามจีนนั้น เพราะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทิ้งเมืองหลวงเสียด่านสามจีนจึงแตก บัดนี้เราถือรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้มาช่วยเมืองเจ๋จับฮั่นสินฆ่าเสีย ให้ฮั่นสินเอาน้ำล้างคอไว้ท่าคมอาวุธ เราจะตัดศีรษะไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ท่านทั้งปวงล้วนมีสติปัญญาจะเป็นทหารด้วยกัน พึงพิเคราะห์ดูรู้ว่าเราจะชนะแล้วจงคิดหลบหลีกเสีย ถ้าตัวฮั่นสินจะต่อสู้จงอยู่รบ ฮั่นสินแจ้งความดังนั้นก็โกรธจะฆ่าคนถือหนังสือเสีย นายทหารทั้งปวงจึงว่า ซึ่งคนใช้มามิได้หยาบช้าต่อท่าน ซึ่งจะฆ่าเสียนั้นยกโทษไว้ครั้งหนึ่งก่อน ฮั่นสินจึงสั่งให้ตีคนซึ่งลองโจใช้มาสามสิบทีแล้วเอาชาดเขียนเป็นอักษรสี่ตัวไว้ที่หน้าว่า พรุ่งนี้จะรบกัน แล้วปล่อยให้คืนไป คนใช้มีความเจ็บแค้น ครั้นมาถึงค่ายจึงบอกลองโจว่าฮั่นสินกล่าวหยาบช้าต่อท่าน แล้วจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ทหารทั้งปวงขอตัวไว้จึงตีข้าพเจ้าสามสิบทีปล่อยตัวมา
ฝ่ายลองโจเป็นคนโทโสมาก ครั้นเห็นอักษรที่หน้าคนให้ก็ยิ่งมีความโกรธใจเร็วดุจหนึ่งไฟไหม้ป่าอันต้องพายุพัดนัก จึงสั่งให้เตรียมทัพจะยกไป
ฝ่ายจี๋วลันจึงห้ามลองโจว่า ซึ่งท่านจะรีบยกไปในเวลานี้จวนค่ำเกลือกจะต้องกลฮั่นสิน จงหยุดอยู่ก่อน ต่อรุ่งขึ้นจัดแจงทหารพร้อมแล้วจึงยกไป ลองโจได้ฟังจี๋วลันห้ามก็หยุดทัพไว้ ในเวลากลางคืนนั้นตรองการที่จะรบแก่ฮั่นสินนอนไม่หลับ ครั้นรุ่งเช้าสั่งให้รี้พลกินอาหารเสร็จแล้ว ก็ให้ผูกม้าชื่อฉอหนีขูอันมีกำลังมาเตรียมไว้ ลองโจแต่งตัวถือง้าวขึ้นม้า บรรดาทหารก็ออกจากค่ายรีบไปถึงหน้าค่ายฮั่นสิน จึงร้องเรียกให้ฮั่นสินออกมาพูดจากัน
ฝ่ายฮั่นสินได้ยินลองโจเรียก จึงถือทวนขึ้นม้าออกมายืนอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายลองโจครั้นเห็นฮั่นสินยืนม้าอยู่ จึงร้องว่าเดิมท่านเป็นข้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหนีไปอยู่ด้วยฮั่นอ๋อง กลับมาย่ำยีหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองหลวง แล้วมิหนำซํ้ามาตีเมืองเจ๋ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้เรายกมาตัดศีรษะท่าน แม้นยังรักชีวิตอยู่ จงลงจากม้าทิ้งอาวุธเข้ามาคำนับโดยดีจึงจะรอดตาย เสียงก๊กฮั่นสินได้ฟังก็หัวเราะ จึงว่าท่านนี้เป็นคนโฉดเขลาจึงเอาฌ้อปาอ๋องเป็นที่พึ่ง ถ้าผู้มีสติปัญญาจึงจะเห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นผู้มีบุญ เราเป็นถึงเสียงก๊กแม่ทัพไม่ควรจะรบกับท่าน แต่ฝีมือทหารของเราก็จะตัดศีรษะท่านไปถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ ลองโจได้ยินก็โกรธขับม้าเข้ามาใกล้เงื้อง้าวจะฟันฮั่นสิน ๆ ปัดด้วยทวนอาวุธไม่ต้องตัว ถ้อยทีหนีไล่ได้ยี่สิบเพลง ฮั่นสินทำเป็นชักม้าหนี ลงข้ามแม่น้ำอุยจุยไป ลองโจขับม้าไล่ร้องว่า คนนับถือฮั่นสินว่าเข้มแข็งดี ครั้งนี้เห็นหรือไม่ เราจะรีบตามไปตัดศีรษะเสีย
ฝ่ายจี๋วลันขับม้าไปตามลองโจถืงแม่นํ้าอุยจุย พอเวลาค่ำเห็นนํ้าประหลาดอยู่ ขับม้ารีบขึ้นไปกั้นม้าลองโจไว้แล้วว่า แม่นํ้านี้ลึกข้ามมิได้เหตุใดจึงตื้นขึ้นสงสัยนัก ชะรอยข้าศึกจะทำอุบายทดน้ำไว้เราข้ามไปเห็นจะเปิดน้ำลงมา ลองโจจึงว่า ครั้งนี้อ้ายฮั่นสินมีแต่ความกลัวหนีไปยังแต่จะตาย ที่ไหนจะทันคิดอุบายอยู่ทดน้ำ ยามนี้ก็เป็นฤดูแล้งน้ำจึงแห้งลง ว่าไม่ทันขาดคำพอทหารกองหน้ามาบอกลองโจว่า ฮั่นสินเพิ่งข้ามไปแลเห็นหลังอยู่ ลองโจได้ฟังจึงเร่งทหารให้ลุยน้ำข้ามตามไป ครั้นถึงกลางน้ำเห็นเสาสูงตามโคมอยู่ ลองโจจึงชักม้าเข้าไปใกล้ เห็นฉลากหนังสือเขียนไว้หกตัวว่า ปักเสาโคมฆ่าลองโจ
ฝ่ายจี๋วลันแลทหารทั้งปวงมาถุงชวนกันดู ลองโจจึงว่า ชะรอยฮั่นสินกลัวเราจะตามแกล้งทำให้สงสัย จี๋วลันจึงว่า ฮั่นสินหนีเป็นเวลากลางคืนจะทำที่ไหนทัน เห็นจะเป็นโคมสำคัญซุ่มทัพปักไว้ก่อน ลองโจจึงว่าถึงเป็นโคมกำหนดทัพ ถ้าเราตัดเสียจะเอาสิ่งใดสังเกตเล่า ว่าแล้วลองโจจึงเอาง้าวฟันเสาโคมขาดล้มลง
ฝ่ายตันบูไม่เห็นแสงโคมก็ขับทหารให้เปิดทำนบ น้ำก็ไหลเชี่ยวเป็นลูกคลื่นลงมา ตันบูพาทหารมาคอยสกัด โจฉำแฮเฮาหยินก็ขับทหารเกาทัณฑ์ระดมยิงสองฟากน้ำ
ฝ่ายจี๋วลันครั้นได้ยินเสียงน้ำไหล ตกใจกระทืบโกลนม้าขับหนีคืนไปขึ้นฝั่งตะวันออก ลองโจเห็นน้ำไหลรี่เร็วลงมาสะดุ้งใจ ก็ลงแส้กระทืบโกลนม้าขึ้นฝั่งตะวันตกได้เพราะม้าที่ขี่นั้นมีกำตังเดินทางได้มากกว่าม้าทั้งปวง บรรดาทหารลองโจจมน้ำตายสิ้น
ฝ่ายโจฉำกับตันบูขับทหารให้ไล่ล้อมลองโจไว้ ลองโจเห็นข้าศึกล้อมเข้ามาก็ขับม้ารำง้าวไล่ฟันออกไป ตันบูก็ขับม้าเข้าใกล้รบกับลองโจอยู่ พอโจฉำมาทันเอาง้าวฟันลองโจคอขาดตาย
ฝ่ายแฮเฮาหยินรู้ว่าจี๋วลันหนีได้ ก็พาทหารสามพันรีบยกไปฝั่งตะวันออก
ฝ่ายเจ๋อ๋องอยู่ในเมืองโกปีกวน รู้ข่าวว่าลองโจตายมีความวิตกดังนั่งอยู่บนคมอาวุธ สั่งให้หาเตียนเหงผู้หลานมาปรึกษาว่า แต่ลองโจฝีมือเข้มแข็งยังสู้ฮั่นสินไม่ได้ เราจะอยู่ในเมืองโกปีกวนนี้มีทหารจะสู้รบนั้นน้อย จำจะหนีลงไปอยู่เกาะกลางทะเล ครั้งนี้ถึงจะไปสามิภักดิ์กับฮั่นอ๋องก็เห็นไม่เชื่อใจ ต่อเมื่อใดฌ้อปาอ๋องกับฮั่นอ๋องทำศึกกัน ถ้าผู้ใดชนะจึงจะกลับมาทำราชการอยู่ด้วยผู้นั้น เตียนเหงได้ฟังเห็นชอบก็เปิดประตูพาครอบครัวหนีออกจากเมืองไปทางทิศตะวันออก พอมีคนเอาความไปแจ้งแก่เสียงก๊กฮั่นสินว่า เจ๋อ๋องหนีไปจากเมืองนี้แล้ว เสียงก๊กฮั่นสินรู้ดังนั้นก็รีบยกกองทัพออกจากค่ายตามไปประมาณสองร้อยเส้น
ฝ่ายแฮเฮาหยินไปตามจี๋วลันไม่ทัน ครั้นกลับมาเห็นเจ๋อ๋องพาครอบครัวหนี ได้ทีก็ขับทหารเข้าล้อมที่ตำบลเซงเอี๋ยงจับเจ๋อ๋องได้ แต่เตียนเหงพาครอบครัวหนีลงเรือไปได้ แฮเฮาหยินก็พาตัวเจ๋อ๋องมา พอพบเสียงก๊กฮั่นสินที่กลางทาง แฮเฮาหยินบอกเสียงก๊กฮั่นสินว่าจับเจ๋อ๋องได้ แต่เตียนเหงหลานเจ๋อ๋องหนีไป เสียงก๊กฮั่นสินได้ฟังจึงว่าท่านไม่จับเตียนเหงให้ได้เราเสียดายนัก จึงสั่งทหารให้ยกกองทัพเข้าไป ณ เมืองโกปีกวน แล้วให้หมายไปทุกหัวเมืองแต่ขึ้นกับเมืองเจ๋ให้มาสามิภักดิ์โดยดี แล้วเสียงก๊กฮั่นสินยกกองทัพออกจากเมืองไปทางด่านริมจู๋เข้าในเมืองเจ๋ เห็นเจ๋อ๋องจัดแจงแต่งไว้งามจะใคร่อยู่ จึงว่าอันเมืองเจ๋นี้สนุกยิ่งนัก
ฝ่ายกวยถองพิเคราะห์ดูกิริยาฮั่นสิน เห็นจะรักเมืองเจ๋อยู่จึงว่า อันเมืองเจ๋นี้เขตแดนกว้างขวาง ข้างทิศตะวันตกมีภูเขาใหญ่ห้าเขา ทิศตะวันออกมีภูเขายืดไปถึงทะเล ทิศใต้มีหนองใหญ่ ทิศเหนือมีทุ่งนากว้าง นอกนั้นออกไปเป็นป่าชัฏล้อมรอบ บรรดาเมืองทั้งปวงไม่เหมือนเมืองนี้ เป็นที่ชัยภูมิมั่นคง จะเข้าออกได้แต่ทางด่านริมจู๋ บัดนี้ท่านตีได้กิตติศัพท์ลือไปทุกทิศ บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็กลัวสิ้น ท่านจงแต่งให้คนถือหนังสือไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ขอตราเทียบที่เจ๋อ๋องมาจะได้เป็นเจ้าครองเมืองเจ๋ จึงค่อยคิดตั้งขึ้นเป็นใหญ่ พอคนใช้เข้ามาบอกเสียงก๊กฮั่นสินว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องให้คนถือหนังสือมา
ฝ่ายฮั่นสินรู้ก็พาขุนนางแลทหารทั้งปวงออกไปรับผู้ถือหนังสือ ครั้นกลับเข้ามาถึง คนใช้คำนับส่งหนังสือให้เสียงก๊กฮั่นสิน ๆ รับหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่าน ได้ความว่า เราตั้งท่านเป็นแม่ทัพตีหัวเมืองได้ก็หลายสิบเมือง กิตติศัพท์เลื่องลือชื่อท่านปรากฏไปทุกประเทศ แต่เราวิตกถึงพระบิดาด้วยฌ้อปาอ๋องจับไว้ เรากับบิดาจากกันมาช้านานแล้ว เมื่อครั้งก่อนเราตั้งอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ ฌ้อปาอ๋องยกมาล้อม เราเห็นว่าทหารจะอิดโรยอยู่จึงไม่ออกรบ ครั้งนี้จะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องต่อไปไม่มีที่ปรึกษา เห็นว่าท่านมีสติปัญญาดีในกลอุบายจะได้ปรึกษาหารือบ้าง จึงใช้คนถือหนังสือมาหาตัวท่าน ท่านตีเมืองเจ๋ได้แล้ว ก็รีบยกกองทัพมาบรรจบทัพเรา ณ เมืองเซงโก๋ กวยถองจึงว่า ครั้งนี้ท่านได้ทีแล้วอย่าเพ่อยกกองทัพไปช่วยพระเจ้าฮั่นอ๋องก่อน จงแต่งคนที่มีสติปัญญาให้ถือหนังสือไปขอตราสำหรับที่เจ้าเมืองเจ๋มา ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องให้ตราตั้งท่านเป็นเจ๋อ๋องแล้ว ท่านจึงยก กองทัพไปปราบเมืองฌ้อ ถ้าไม่ได้ตราตั้งมาครั้งนี้เมืองเจ๋ก็จะได้แก่ผู้อื่น
ฝ่ายฮั่นสินได้ฟังจึงว่า ท่านพูดนี้เป็นเวลาคํ่า พรุ่งนี้จึงจะพูดกับผู้ถือหนังสือ ครั้นรุ่งเช้า ฮั่นสินจึงให้หาผู้ถือหนังสือเข้ามาแล้วบอกว่า ราษฎรในเมืองเจ๋ยังไม่ราบคาบ ครั้นจะไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง อยู่ภายหลังคนในเมืองเจ๋เกลือกจะเป็นขบถขึ้น เราจะให้จี๋วซกไปขอตราพระเจ้าฮั่นอ๋องมาจัดแจงให้ปกติ แล้วจึงจะยกกองทัพไปกำจัดฌ้อปาอ๋อง จึงจัดแพรกับทองให้ผู้ถือหนังสือตามสมควร เสียงก๊กฮั่นสินเขียนหนังสือส่งให้จี๋วซก ๆ รับหนังสือคำนับลาออกมากับผู้รับสั่งรีบไปเมืองเอ๊กเอี๋ยง คนใช้กับจี๋วซกเข้าไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้วว่า ฮั่นสินให้ข้าพเจ้ามาเฝ้าไต้อ๋อง จี๋วซกถวายหนังสือพระเจ้าฮั่นอ๋องรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าฮั่นสินซึ่งเป็นไต้เสียงก๊ก ขอกราบทูลว่าอันประเพณีเมืองใหญ่ ถ้าไม่มีเจ้าเมืองดับร้อน บรรดาราษฎรทั้งปวงก็ไม่ราบคาบ ข้าพเจ้าถือบารมีไต้อ๋องไปตีเมืองใดก็ได้เมืองนั้น เจ๋อ๋องหนีไป ฌ้อปาอ๋องให้ลองโจยกมาช่วยเมืองเจ๋ ข้าพเจ้าคิดอุบายฆ่าลองโจที่แม่นํ้าอุยจุยได้ที่ตำบลเซงเอี๋ยง กิตติศัพท์ลือไปแก่เมืองขึ้น ผู้คนแตกตื่นกันเข้า ป่าดงยังไม่ราบคาบ บัดนี้ข้าพเจ้ายังรวบรวมทหารอยู่ คำคนผู้ใหญ่แต่ก่อนว่ามาว่า ชาวเมืองเจ๋นี้เป็นคนมักกลับกลอกไม่ซื่อตรง ข้าพเจ้าขอพระราชทานตราเทียบที่เจ๋อ๋องมาจะได้จัดแจงข่มขี่ราษฎรให้เรียบร้อย แล้วจึงจะค่อยยกกองทัพตามเสด็จไปปราบฌ้อปาอ๋อง แก้ไขพระบิดากับฮองเฮามาถวายไต้อ๋องให้จงได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องทราบในหนังสือทรงพระโกรธ จึงตรัสว่า อ้ายลูกเล็กตั้งให้เป็นแม่ทัพ ทำศึกตีเมืองได้ จองหองจะคิดตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า
ฝ่ายเตียวเหลียงกับตันแผงเฝ้าอยู่ใกล้ เห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องเคืองฮั่นสินจึงกระซิบทูลว่า ยังจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าฌ้อปาอ๋องมีกำลังเข้มแข็งจะเอาชัยชนะยาก ซึ่งไต้อ๋องได้เมืองขึ้นของฌ้อปาอ๋องไว้หลายสิบเมืองก็ดี อย่าประมาทเสีย จงเอาใจฮั่นสินให้ตราตั้งเป็นเจ๋อ๋องไว้ก่อนพอจะได้คิดทำศึก แม้นไม่ตั้งฮั่นสินเห็นจะเสียใจเกลือกจะกลับเป็นศัตรู เปรียบเหมือนเกิดโรคในกายไต้อ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงตันแผงว่า จึงหน่วงพระทัยแล้วแกล้งทำเป็นโกรธตรัสด้วยเสียงอันดังว่า ฮั่นสินก็เป็นชายยังหนุ่มทำศึกปราบหัวเมืองทั้งปวงได้ มีความชอบอยู่เป็นอันมาก ทำไมมาขอตราแต่เพียงเทียบที่ ถ้าจะเป็นเจ๋อ๋องครองเมืองใหญ่ไม่ได้หรือ จึงถามจี๋วซกว่า ฮั่นสินทำประการใดจึงตีเมืองเจ๋ได้ แลหลีเสงผิดข้อใดเจ๋อ๋องจึงฆ่าเสีย จี๋วซกทูลว่า หลีเสงให้หนังสือมาสองครั้ง เสียงก๊กฮั่นสินแคลงว่าไม่มีรับสั่ง จึงให้ยกกองทัพเข้าไป เจ๋อ๋องก็สงสัยจึงฆ่าหลีเสงเสีย แล้วทูลความซึ่งฮั่นสินทำกลปักเสาโคมฆ่าลองโจจับเจ๋อ๋องได้ให้พระเจ้าฮั่นอ๋องฟังทุกประการ
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า หลีเสงมาอยู่ด้วยเราแต่ครั้งได้เมืองโคเอี๋ยง อุตส่าห์ภักดีโดยซื่อ มีราชการสิ่งใดช่วยคิดอ่านการทั้งปวงก็ได้ แต่ยังหาได้ปูนบำเหน็จตามความชอบไม่ บัดนี้เจ๋อ๋องฆ่าหลีเสงเสีย เราคิดเสียดายนัก จึงให้ขุนนางผู้ทำบัญชีซึ่งได้จดหมายรายชื่อทหารที่มีความชอบมา ให้จดหมายความชอบหลีเสงไว้ จะได้ชุบเลี้ยงลูกหลานสืบไป แล้วให้ช่างหล่อตราแต่งให้ใหม่ ส่งให้เตียวเหลียงกับหนังสือไปตั้งเสียงก๊กฮั่นสินเป็นเจ๋อ๋องครองเมืองเจ๋ เตียวเหลียงคำนับรับหนังสือแล้ว รีบเดินทางด่านริมจู๋ถึงเมืองเจ๋ เสียงก๊กฮั่นสินรู้ก็ออกมาต้อนรับคำนับตรา แล้วเชิญเตียวเหลียงเข้าไปให้นั่งที่สมควร เตียวเหลียงจึงว่า ซึ่งท่านให้ไปขอตราเทียบที่เจ๋อ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นว่าท่านตีเมืองเตียวเมืองเจ๋ได้เมืองขึ้นมากมีความชอบ จึงให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือแลตราตั้งมามอบให้ท่านเป็นเจ๋อ๋องครองเมืองเจ๋ มอบเมืองขึ้นทั้งเจ็ดสิบสองเมืองให้ท่านรวบรวมทหารให้พร้อม แล้วยกกองทัพไปประชุมกัน ณ เมืองเซงโก๋กำจัดฌ้อปาอ๋องซึ่งเป็นศัตรู ว่าแล้วก็ส่งตราตั้งให้แก่ฮั่นสิน ๆ คำนับรับตราแลหนังสือ แล้วฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ประเพณีแต่ก่อน ถ้าจะตั้งบ้านเมืองขึ้นเป็นใหญ่ให้มีนํ้าใจโอบอ้อมอารี หัวเมืองทั้งปวงก็จะมีนํ้าใจรัก บัดนี้เสียงก๊กฮั่นสินปราบหัวเมืองทั้งปวงได้ ความชอบควรจะจารึกไว้ในแผ่นศิลา อันเมืองเจ๋นี้ถ้าไม่แต่งตั้งยศศักดิ์ขึ้น เห็นจะบังคับน้ำใจราษฎรยาก หัวเมืองทั้งปวงก็กระด้างกระเดื่องอยู่ บัดนี้ตั้งเสียงก๊กฮั่นสินขึ้นเป็นเจ๋อ๋องครองเมืองเจ๋ ท่านจงจัดแจงราษฎรให้ราบคาบ แล้วให้รีบยกทัพมาช่วยกำจัดเมืองฌ้อ ฮั่นสินอ่านหนังสือแล้วผินหน้าไปข้างทิศใต้คุกเข่าลงคำนับแล้วจึงสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงเตียวเหลียง แลขุนนางนายทหาร
ฝ่ายเตียวเหลียงกินโต๊ะแล้วบอกความแก่ฮั่นสินว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง มีพระทัยคิดถึงไทก๋งทุกวันมิได้ขาด แล้วได้ยินข่าวว่าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพจะมาตีเมืองเซงโก๋ พระเจ้าฮั่นอ๋องหมายจะยกกองทัพไปรบเอาชัยชนะ ได้รับพระราชบิดากลับมาเมือง ท่านจงจัดแจงทหารรีบยกไป ฮั่นสินจึงว่า ข้าพเจ้าได้ให้หมายไปทุกหัวเมืองถ้าพร้อมกันแล้วจึงจะรีบยกทัพตามไป ท่านช่วยกราบทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องด้วย แล้วให้จี๋วซกไปกับเตียวเหลียงให้ทูลว่า ฮั่นสินกราบถวายบังคมไต้อ๋องมาว่ามีพระคุณนัก
ฝ่ายเตียวเหลียงกับจี๋วซกก็ลาเจ๋อ๋องฮั่นสินกลับไป ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินครั้นถึงวันฤกษ์ดีแล้ว แต่งตัวตามตำแหน่งเจ๋อ๋อง ขึ้นนั่งบนที่ออกขุนนาง บรรดาขุนนางนายทหารก็คำนับตามธรรมเนียม

ฝ่ายทหารลองโจซึ่งแตกมาถึงเมืองแพเสีย เอาข่าวไปแจ้งแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ฮั่นสินฆ่าลองโจเสียแล้วจับเจ๋อ๋องเจ้าเมืองได้ แต่เตียนเหงจี๋วลันไม่รู้ว่าหนีไปตำบลใด บัดนี้ฮั่นสินตั้งกองทัพอยู่ ณ ด่านริมจู๋ บรรดาหัวเมืองเจ็ดสิบเศษก็มาขึ้นกับฮั่นสิน ได้ยินข่าวว่าจะรวมทหารมาบรรจบทัพฮั่นอ๋อง ยกมาทำศึกกับไต้อ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็ตกพระทัย จึงให้หาห้างเป๊กจงลิมวยมาว่า เราไม่รู้เลยว่าฮั่นสินทำการศึกดีถึงเพียงนี้ ฮั่นอ๋องเล่าตั้งกองทัพอยู่ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงกับเมืองเซงโก๋ทั้งสองหัวเมือง เราจะคิดทำการศึกกับฮั่นอ๋องครั้งนี้ยากนัก จำจะจัดคนที่มีสติปัญญาให้ไปพูดจาเกลี้ยกล่อมฮั่นสินให้คืนกลับมาอยู่กับเรา ท่านจะเห็นประการใด ห้างเป๊กจงลิมวยจึงทูลว่า ไต้อ๋องตรองการดังนี้ควรอยู่ ข้าพเจ้าก็คิดไว้แต่ไม่อาจกราบทูล ถ้าจะไปได้เห็นแต่ให้หมูเสียบ มีสติปัญญาดังโซจี๋น การพูดจาเหมือนกับจู๋ค้อง จงใช้ไปว่ากล่าวฮั่นสิน ด้วยฮั่นสินเป็นข้าไต้อ๋องมาแต่ก่อน จะว่าให้กลับมาอยู่ดังเก่าเห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงจัดแพรอย่างดีกับทองคำให้หมูเสียบเอาไปให้ฮั่นสิน หมูเสียบอำลาไปถึงเมืองเจ๋จึงบอกทหารรักษาประตูว่า เราชื่อหมูเสียบ จะเข้าไปคำนับเจ๋อ๋องฮั่นสิน ทหารก็เข้าไปแจ้งความกับเจ๋อ๋องฮั่นสินทุกประการ เจ๋อ๋องฮั่นสินครั้นรู้ว่าหมูเสียบมาจึงว่า ผู้นี้ช่างพูดเห็นจะมาเกลี้ยกล่อมเรา จึงสั่งให้คนใช้ให้ไปรับหมูเสียบเข้ามา เจ๋อ๋องฮั่นสินก็กลับเข้าข้างใน หมูเสียบครั้นเข้ามาถึงเอาสิ่งของขึ้นเรียงไว้บนโต๊ะแล้วนั่งอยู่
ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินแต่งตัวแล้วออกมาที่ว่าราชการ เห็นหมูเสียบจึงถามว่า ท่านมาด้วยธุระประการใด หมูเสียบคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ข้าพเจ้าคุมทองแลแพรมาให้ท่าน ฮั่นสินจึงว่าแต่ก่อนเรากับท่านทำราชการอยู่แห่งเดียวกัน บัดนี้ต่างคนต่างมีเจ้าอยู่คนละเมือง เจ้าต่อเจ้าทำศึกกัน ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเจ้าของท่านให้คุมทองแลแพรมาให้เรานั้นจะว่าอะไรหรือ หมูเสียบจึงว่าท่านคุมทหารเหยียบร้อยหมื่นเป็นเจ้าครองเมืองเจ๋ หัวเมืองขึ้นเจ็ดสิบเศษ กิตติศัพท์ลือไปถึงไหนก็กลัวท่านถึงนั่น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทราบไปว่าท่านได้เป็นเจ้าเมือง จึงตรัสว่า เดิมไม่รู้เลยว่าดีถึงเพียงนี้จึงมิได้เลี้ยงเป็นผู้ใหญ่เสียพระทัยนัก ครั้นแจ้งว่าท่านได้เป็นเจ๋อ๋องครองเมืองเจ๋มีความยินดี จึงให้ข้าพเจ้าเอาของทั้งนี้มาขอบใจเยี่ยมเยือนท่าน เจ๋อ๋องฮั่นสินได้ฟังหมูเสียบว่า รู้ในแยบคาย จึงว่าเราได้มาเป็นข้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ ชุบเลี้ยงให้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ก็ได้ความสุขอยู่เพียงนี้แล้ว เรามิได้ขวนขวายหาประโยชน์ต่อไป หมูเสียบได้ฟังหัวเราะแล้วจึงว่า ท่านหมายใจอยู่หรือว่าจะได้เป็นเจ๋อ๋องยืดยาว แต่ใจข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าท่านช่วยฮั่นอ๋องกำจัดฌ้อปาอ๋องได้วันใด แม้นช้าไปจนสามวันท่านก็จะออกจากเจ๋อ๋อง ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้เพราะรักท่าน แม้นท่านไม่เชื่อนานไปจึงจะเห็นความจริงจะกลับคิดถึงข้าพเจ้า แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งมาว่าท่านมีสติปัญญากล้าหาญในการศึก ควรจะตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่แล้วจงคิดเป็นสามก๊กขึ้น ต่างคนจะได้รักษาเขตแดนไว้จึงจะได้เป็นเจ้าสืบไปนาน ฮั่นสินจึงว่าซึ่งท่านว่าดังนี้ก็ควรอยู่ แต่ใจเราคิดว่าเมื่อครั้งเราอยู่เมืองฌ้อ ฌ้อปาอ๋องให้เราเป็นแต่จับเก๊กหนึงคนถือทวน เราเห็นฌ้อปาอ๋องทำไม่ต้องประเพณีนานไปจะมีศึก จึงทูลทัดทาน ยังจะกลับเอาโทษเรา ๆ จึงหนีไป ณ เมืองโปต๋ง พระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งให้เราเป็นแม่ทัพใหญ่คุมทหารหลายสิบหมื่น จะเพ็ดทูลประการใดก็เชื่อถือ แต่เสื้อทรงก็ถอดประทานให้ เสวยสิ่งใดก็ให้กิน มีพระคุณถึงเพียงนี้ ควรที่จะเอาชีวิตสนองพระคุณไปกว่าจะตายจากแผ่นดิน ถ้าจะคิดเอาใจออกหาก คนทั้งปวงก็จะเลื่องลือชื่อชั่วไปหมื่นชาติ ท่านก็มีสติปัญญาอยู่จงเอาคำของเราไปแจ้งแก่ฌ้อปาอ๋องว่า สิ่งของซึ่งให้มานั้นเราขอบใจนัก ครั้นจะรับไว้ก็จะเป็นมลทินติดตัว หมูเสียบครั้นได้ฟังฮั่นสินก็รู้ว่า ไม่เข้าด้วยฌ้อปาอ๋องเป็นแท้ จึงคำนับลาพาสิ่งของกลับไปเมืองแพเสีย
ฝ่ายกวยถองนั่งอยู่ได้ยินหมูเสียบมาพูดเกลี้ยกล่อมฮั่นสินต้องใจ แต่ฮั่นสินไม่เห็นด้วย เพราะใจฮั่นสินไม่คืนไปอยู่กับฌ้อปาอ๋อง จึงคิดว่าเราจะพูดโดยอุบายให้หลงด้วยยศฐาศักดิ์ เพราะฮั่นสินยังรักเมืองเจ๋อยู่ คอยดูเมื่อคนสงัดไม่มีใครอยู่ใกล้ จึงเข้าไปคำนับฮั่นสินแล้วเล่าความว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านมีสติปัญญารู้กลอุบายในการสงครามลึกซึ้งหาผู้ใดเสมอมิได้ ถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารีมีคนรัก จึงได้ทหารมากรวมทัพไปตีได้เมืองแพเสีย หากว่าฌ้อปาอ๋องมาตีเมืองเจ๋ ถึงฌ้อปาอ๋องร้ายกาจหยาบช้า ประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนก็จริง แต่มีฝีมือเข้มแข็ง เมื่อกลับไปจากเมืองเจ๋ทหารก็น้อยตีคืนเอาเมืองแพเสียได้ ไล่ฆ่าทหารฮั่นอ๋องตายเป็นอันมาก หากว่าท่านทำทัพรถเข้าล้อม ฌ้อปาอ๋องจึงขยาดฝีมือลง ถึงกระนั้นทำศึกมาสามปีถ้อยทีแพ้แลชนะยังไม่เพลี่ยง พลํ้าแก่กัน ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเตียวเมืองเอี๋ยนเมืองเจ๋ ทั้งเมืองขึ้นร้อยยี่สิบเศษอยู่ในอำนาจท่าน พอจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ได้จะใคร่ให้เป็นสามก๊กขึ้น รักษาแต่เขตแดนหาความสุขไว้อย่าทำอันตรายแก่ผู้ใด ถ้าเห็นข้างไหนเพลี่ยงพลํ้าจึงค่อยทำศึกเข้าข้างผู้ชนะต่อภายหลัง ประการหนึ่งเมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองเอี๋ยนได้พบครูดูลักษณะแม่น ข้าพเจ้าอุตส่าห์พากเพียรเรียนดูได้สันทัด ครั้งข้าพเจ้ามาหาท่านที่เมืองเตียว ได้สังเกตแต่ข้างหน้าเห็นว่าจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นใช้สอยเป็นคนสนิท พิจารณาข้างหลังรอบตัว ต้องลักษณะจะเป็นกษัตริย์ คิดเสียดายท่านนัก ถ้าอยู่ด้วยฮั่นอ๋องนานไปเบื้องหน้า เสร็จศึกแล้วเกรงแต่ท่านจะเสียตัว
เจ๋อ๋องฮั่นสินได้ฟังดังนั้นหวาดใจนัก จึงว่าเราทำความชอบไว้ต่อพระเจ้าฮั่นอ๋องก็มาก ถึงจะผิดพ้นจากขบถแล้วก็เห็นจะไม่เอาโทษ ซึ่งท่านว่าจะให้เราเอาใจออกจากพระเจ้าฮั่นอ๋องนั้นไม่ควร กวยถองจึงว่าท่านก็ย่อมรู้อยู่เหมือนเตียวยี่กับตันอี๋ก็รักร่วมชีวิตกันยิ่งกว่าฮั่นอ๋องเมตตาท่าน ครั้นอยู่มาเคืองกันขึ้นจนถึงฆ่าญาติพี่น้องเตียวยี่ ๆ หนีมาอยู่กับฮั่นอ๋อง ได้กลับไปกับท่านตีเมืองเตียว ตันอี๋จึงตายที่แม่น้ำกีจุย ข้าพเจ้าวิตกด้วยรักท่าน ควรหรือท่านรักฮั่นอ๋องมากกว่ารักตัว ด้วยตัวท่านอุปมาเหมือนไฟเป็นที่ชอบใจคนแต่เมื่อฤดูหนาว ครั้นสิ้นฤดูหนาวเป็นฤดูร้อนแล้วก็ไม่มีใครเข้าใกล้ ประเพณีจะหาความชอบทำศึกแทบตัวตายหลายครั้งจึงจะได้บำเหน็จ ถ้าผิดแต่ครั้งเดียวความชอบซึ่งทำไว้ก็เสื่อมสูญสิ้น ทุกวันนี้เห็นบุญท่านถึงกองดังราชรถมาเกยแล้ว จำจะเร่งขี่ไปให้ทันฤกษ์ ถ้าจะงดอยู่หาฤกษ์ใหม่จะไม่ได้นั่ง เหมือนตัวท่านจะคอยอยู่ให้ฮั่นอ๋องเสร็จศึก น่าจะมีอันตรายเป็นมั่นคง ถ้าท่านตั้งตัวขึ้นเป็นกษัตริย์รักษาแผ่นดินโดยยุติธรรมแล้ว คนทั้งปวงจะมาเข้าด้วยเป็นอันมาก ฮั่นสินได้ฟังจึงว่าซึ่งท่านพูดนั้นก็จริงแต่จะทำเช่นว่านั้นไม่ได้ ด้วยนํ้าใจเราคิดถึงพระคุณอยู่นัก ถึงพระเจ้าฮั่นอ๋องจะทำประการใดเราก็มิได้โกรธตอบ
ขณะนั้นเล็กแกอยู่ข้างนอก ได้ยินกวยถองยุฮั่นสินจึงร้องเข้าไปว่า ท่านอย่าฟังคำกวยถอง จะเสียวาจาที่ทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องถวายความสัตย่ไว้ แม้นจะทำเหมือนกวยถองพูด คนจะลือว่าท่านไมมีกตัญญูชื่อปรากฏไป ว่าแล้วเล็กแกก็เข้ามาชวนกวยถองว่าท่านจงไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องด้วยกัน กวยถองได้ฟังก็ตกใจไม่รู้ที่จะตอบก้มหน้านิ่งอยู่ เล็กแกจึงว่าท่านก็เป็นคนฉลาด เหตุไฉนไม่พิเคราะห์ดูการแผ่นดินเสียก่อนจึงเอามาว่า อันพระเจ้าฮั่นอ๋องนี้มีบุญญาธิการมาก แล้วพระทัยโอบอ้อมอารีเป็นที่รักใคร่แก่ราษฎรจึงได้อาณาเขตมาก แล้วมีขุนนางผู้ใหญ่คือเสียวโหมีนํ้าใจเมตตาแก่สัตว์ ฝ่ายเตียวเหลียงตันแผงที่ปรึกษาก็มีปัญญาลึกซึ้งไม่มีผู้ใดเสมอ ทหารดีมีฝีมือเล่าคือ หยินโป้ แพอวด ห้วนโก้ย จิวพุน อ๋องหลิน แฮเฮาหยิน กวนหยิน เจ็ดคนนี้เกิดมาสำหรับท่านผู้มีบุญ ท่านไม่รู้หรือจึงยุยงเจ๋อ๋อง อุปมาเหมือนเขียนรูปเสือจะชุบให้เป็นเสือ ถ้าไม่เป็นแม้นทราบไปถึง พระเจ้าฮั่นอ๋อง จะมิพากันตายเสียหรือ หากว่าเจ๋อ๋องไม่ฟังคำท่าน
กวยถองได้ฟังเล็กแกว่ามีความกลัวยิ่งนัก จึงคิดว่าถ้าจะไปกับฮั่นสินครั้งนี้ถึงเราจะมีความชอบ แม้นผู้ใดนำเอาความซึ่งว่ากับเจ๋อ๋องนี้กราบทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องขึ้น เราจะมีโทษมากกว่าที่ชนะศึกสักร้อยครั้ง คิดแล้วตั้งแต่นั้นก็ทำเสียจริตละความอายเดินตามถนนเต้นรำทำเพลงเป็นนิจ เจ๋อ๋องฮั่นสินก็รู้ในกิริยากวยถองมิได้ว่าประการใด แล้วสั่งนายทหารให้เร่งรัดจัดกองทัพหัวเมืองซึ่งตีได้มาประชุมพร้อมแล้ว ให้หาวันฤกษ์ดีจะยกไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องอยู่ในเมืองเอ๊กเอี๋ยง มีพระทัยทุกข์ถึงไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาทุกเวลา ไม่รู้ที่จะคิดประการใด จึงปรึกษาเตียวเหลียงกับตันแผงว่า บัดนี้ท่านจะคิดประการใดบ้างจึงจะได้ไทก๋งกับนางฮองเฮาแลญาติทั้งปวงซึ่งตกอยู่ ณ เมืองแพเสียกลับคืนมาได้ ทุกวันนี้เราได้ราชสมบัติเป็นสุขแล้ว แต่ยังทุกข์ด้วยญาติทั้งปวงซึ่งตกอยู่ในเงื้อมมือฌ้อปาอ๋อง เตียวเหลียงจึงทูลว่า ฌ้อปาอ๋องได้พระบิดากับนางฮองเฮาไว้ในเงื้อมมือ ที่ไหนจะปล่อยมาให้โดยง่าย ถ้าไต้อ๋องคิดรวมทัพทำศึกข่มขี่ฌ้อปาอ๋องลงได้เมื่อใดฌ้อปาอ๋องก็จะอ่อนใจลง แล้วจึงแต่งคนที่มีสติปัญญาไปเจรจาเป็นทางไมตรีต่อกัน เห็นจะได้พระบิดากับนางฮองเฮามาโดยง่าย
ฝ่ายลุยหวนตั้งซ่องสุมผู้คนอยู่ปลายแดนเมืองเอี๋ยนข้างทิศเหนือ มีสมัครพรรคพวกประมาณสิบหมื่นเศษ รู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยรักทหารยังจะทำศึกอยู่กับฌ้อปาอ๋อง รักจะใคร่ทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง ก็จัดให้ทหารสามหมื่นคนยกมาหาเสียงก๊กเสียวโห ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง พอเสียวโหจะไปส่งสำเลียงก็พาลุยหวนไปด้วย ครั้นถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงเสียวโหพาลุยหวนเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงทูลว่าลุยหวนคนนี้สามิภักดิ์ตั้งใจมาช่วยไต้อ๋องทำศึกกับฌ้อปาอ๋อง แล้วแจ้งความซึ่งได้จัดทหารการเสบียงมาส่งทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นลุยหวนรูปร่างโตใหญ่สูงประมาณหกศอกเศษมีพระทัยยินดี จึงตรัสแก่ลุยหวนว่าซึ่งท่านรักเราอุตส่าห์มาแต่ไกล จะช่วยกันทำการศึกก็ขอบใจท่าน ว่าแล้วพระราชทานเสื้ออย่างดีกับทองร้อยตำลึงแก่ลุยหวน แล้วสั่งให้จัดเสบียงเลี้ยงอาหารบรรดามากว่าจะได้ทำศึก

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่ ณ เมืองแพเสีย ตรองการที่จะทำสงครามกับฮั่นอ๋องไม่สมคิด ลองโจเป็นแม่ทัพไปช่วยเมืองเจ๋ก็ตายในที่รบ หมูเสียบไปว่ากล่าวแก่ฮั่นสินก็ไม่สมคะเน เมืองเจ๋ก็เป็นของฮั่นสิน สลดพระทัยลง จึงคิดว่าป่านนี้เห็นฮั่นสินจะยกทัพใหญ่ไปบรรจบทัพฮั่นอ๋อง ครั้นจะให้นายทหารผู้ใดเป็นแม่ทัพไปเห็นจะสู้ฮั่นสินไม่ได้ จำเราจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเอ๊กเอี๋ยงจับฮั่นสินมาฆ่าเสีย จึงสั่งให้ตระเตรียมทหารขบวนทัพหลวงพร้อมแล้ว พอเป็นวันฤกษ์ดีก็ยกทัพออกจากเมืองหลายวัน ล่วงด่านชั้นในใกล้เมืองเอ๊กเอี๋ยงห่างประมาณห้าร้อยเส้น เห็นที่ชอบกลแห่งหนึ่งตั้งค่ายมั่นคงไว้ ใช้ให้ขุนนางเข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นอ๋องว่า แต่รบกันหลายสิบครั้งยังไม่เห็นฮั่นอ๋องออกรบ การแผ่นดินเกิดรบพุ่งทั้งนี้ก็เพราะเราสองคน พาทหารมาตายเสียเป็นอันมาก เรามานี้หมายแต่จะรบ กับฮั่นอ๋อง
ฝ่ายขุนนางก็คำนับลาไปบอกนายทหารรักษาประตูว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้มาเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง นายทหารซึ่งกำกับประตูก็เข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องก็สั่งให้ออกไปรับเข้ามา ขุนนางซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้ก็เข้าไปเฝ้าคุกเข่าลงคำนับ แล้วทูลความตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งมาทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ทราบจึงตรัสว่า อันประเพณีกษัตริย์จะทำศึกเอาชัยชนะด้วยฝีมือทหาร ซึ่งจะคิดกลอุบายนั้นจึงเป็นธุระของกษัตริย์ แลซึ่งฌ้อปาอ๋องตั้งใจมาจะรบแต่กับเรานั้นเป็นแต่ฝีมือทหาร ท่านเร่งกลับไปบอกแก่ฌ้อปาอ๋อง ขุนนางซึ่งเข้ามาแต่กองทัพก็คำนับลาไป พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงปรึกษาว่าฌ้อปาอ๋องยกทัพใหญ่มาครั้งนี้ เราจะได้ผู้ใดออกไปรับกำลังศึกได้ เสียวโหจึงว่าลุยหวนรักจะทำศึกแต่ยังเป็นคนใหม่ แม้นได้อ๋องหลินไปช่วยเห็นพอจะรับกำลังฌ้อปาอ๋องได้ กว่าไต้อ๋องจะยกทัพกองทัพไปสมทบทัพทัน พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้ลุยหวนอ๋องหลินจิวพุนคุมทหารออกไปตั้งค่ายรับนอกเมืองทางประมาณสองร้อยเส้น ทั้งกองทัพหลวงก็เตรียมไว้พร้อมจะยกออกไปตี ฌ้อปาอ๋องจึงจัดแจงทหารอยู่รักษาเมืองเป็นสามารถ
ฝ่ายลุยหวนอ๋องหลินจิวพุน ก็คำนับลาออกไปตั้งค่ายตามรับสั่งทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ยกกองทัพไปอยู่ค่ายนอกเมืองจะดูทีฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายขุนนางซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้เข้าไปในเมืองนั้น กลับไปทูลตามคำฮั่นอ๋องทุกประการ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธ สั่งให้จงลิมวยคุมทหารเกาทัณฑ์หมื่นหนึ่งไปซุ่มทัพไว้ตามป่าใกล้ทางริมเมือง แล้วให้เตงก๋งยงคีควั่นฌ้อหงอจูกี๋สี่นายคุมทหารเป็นทัพหน้ายกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ยกทัพหลวงเดินไปตามทาง พระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่ากองทัพฌ้อปาอ๋องยกมา ใช้ม้าเร็วไปสั่งให้ลุยหวนออกตีกองหน้า
ฝ่ายลุยหวนถือง้าวขึ้นม้าพาทหารออกไปรบกับทหารฌ้อปาอ๋อง เตงก๋งยงคีควั่นฌ้อหงอจูกี๋ก็ไล่ทหารเข้าระดมรบ ลุยหวนผู้เดียวรับรองป้องกันทหารสี่นายได้หกสิบเพลง ยังไม่ถอยกำลัง ไล่ทหารสี่นายเข้าไปจนหน้าทัพฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายกี๋โป้โลหวนเตียวอวดห้างหงง ซึ่งอยู่ซ้ายขวาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าพาทหารออกรบลุยหวน ๆ มิได้ครั่นคร้าม อ๋องหลินกับจิวพุนเห็นลุยหวนรบกับทหารฌ้อปาอ๋องถึงสองผลัดเกือบจะเพลี่ยงพลํ้าจึงขับม้าเข้าช่วยลุยหวนรบ ทหารฌ้อปาอ๋องเห็นอ๋องหลินจิวพุนขับทหารระดมรบเข้ามาก็ชักม้าหนี ลุยหวนได้ทีหนีบง้าวไว้ชักเกาทัณฑ์ออกยิงสี่ที ถูกโลหวนเตียวอวดตกม้าลง กี๋โป้หลบลูกเกาทัณฑ์ได้หมอบขับม้าหนี ห้างหงงก็ถูกลูกเกาทัณฑ์ที่หน้าผากยกมือขึ้นชักอยู่ อ๋องหลินขับม้าเข้าใกล้ได้ทีก็ฟันถูกห้างหงงคอขาดตายตกม้าลง ลุยหวนไล่ฟันพวกทหารแตกกระจายกันไปจนถึงหน้าม้าฌ้อปาอ๋อง ๆ เห็นทหารฮั่นอ๋องจะยิงฌ้อปาอ๋อง ๆ โกรธร้องตวาดด้วยเสียงดังดุจฟ้าผ่าภูเขา ม้าที่ลุยหวนขี่ก็ตกใจกระโดดถอยหลังออกไปประมาณสี่ย่าง ลุยหวนไม่ทันยิงก็ชักม้าเข้าในกระบวนทัพถอยกลับมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ทีก็ขับม้าไล่ลุยหวนกับพวกทหารไปถึงหน้าค่ายพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าฌ้อปาอ๋องไล่ลุยหวนมา จึงขับทหารออกช่วยลุยหวน บรรดานายทหารออกช่วยระดมรบต้านทานฌ้อปาอ๋องไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องหยุดม้าร้องเรียกฮั่นอ๋องให้ออกมาพูดกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ยินขับม้าพาทหารที่มีฝีมือออกมาหน้าค่าย
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นฮั่นอ๋องจึงร้องว่า ทำศึกมาหลายปีฝีมือทหารก็ดีทั้งสองฝ่าย แต่ตายเสียหลายสิบหมื่นยังมิได้แพ้ชนะกัน ครั้งนี้ท่านกับเรารบกันตัวต่อตัวจะได้เห็นชั่วแลดีให้ทหารดูเล่นเป็นขวัญตา อย่าให้ได้ความลำบากแก่คนทั้งปวงเลย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตอบว่า ผู้ใดจะตั้งตัวเป็นกษัตริย์ชอบแต่จะอยู่ในยุติธรรมไม่ให้ราษฎรเดือดร้อน บัดนี้ท่านไม่ทำตามประเพณีไปย่ำยีไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน เทพยดาจึงดลใจให้หัวเมืองทั้งปวงมาเข้ากับเราคิดกำจัดท่าน เรามิได้คิดจะทำอันตรายแก่ท่านก่อน ซึ่งท่านว่าจะรบกับเรานั้น เรามิใช่เป็นทหารสำหรับใช้ แล้วโทษท่านมีถึงสิบประการ เราจะว่าให้ทหารทั้งปวงฟัง ข้อหนึ่งยินถอง เจ้าเมืองก้วยกี๋เห็นราษฎรเดือดร้อน ปรึกษากันจะไปกำจัดพระเจ้ายี่ซีฮองเต้หมายจะแก้ทุกข์ของชาวเมือง ท่านจะคิดขบถต่อเมืองหลวงฆ่ายินถองเสีย ชิงเอาเมืองก้วยกี๋จึงได้ตั้งตัวมา ข้อสองท่านชวนเราจะไปตีเมืองเตียว ท่านได้เป็นแม่ทัพหน้าก็ไม่บอกเรา ไปแต่ท่านถึงกลางทางกลับฆ่าซองงีซึ่งเป็นแม่ทัพเสีย ครั้นท่านเป็นแม่ทัพไปมีชัยแก่เจียงหำ แล้วริบเอาสิ่งของทุกหัวเมืองจนประชาราษฎร์ ได้รับความยากแค้น ข้อสามเจียงหำพาทหารไปเข้าด้วยยี่สิบหมื่น ครั้นไปถึงเมืองซินเสียทหารพูดนินทาท่านแต่สองคน ท่านโกรธฆ่าพวกทหารทั้งปวงซึ่งไม่มีผิดเสียสิ้นยี่สิบหมื่น ข้อสี่พระเจ้างี่เต้ตรัสว่าผู้ใดตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ก่อน จะได้เป็นเจ้าครองเมือง ท่านก็ยอมถวายสัจจะ ครั้นเราได้เมืองหํ้าเอี๋ยงไว้ก่อน ท่านมาภายหลังละความสัตย์เสียตั้งตัวเป็นเจ้า ให้เราไปอยู่เมืองโปต๋ง ข้อห้าจูหยินซึ่งเป็นซาซีฮองเต้ออกมาสามิภักดิ์เราโดยดี ท่านก็ฆ่าเสียทั้งญาติวงศ์แลคนซึ่งร้องไห้รักจูหยิน ข้อหกท่านเผาตำหนักอาปงจ๋งไฟไหม้เรือนราษฎรถึงสามเดือน ข้อเจ็ดท่านไปขุดศพพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ เก็บเอาทรัพย์สิ่งของเครื่องประดับศพเป็นอาณาประโยชน์ ข้อแปดท่านชิงเอาเมืองหลวงไว้แล้ว จะใคร่ไปอยู่เมืองแพเสีย ขับพระเจ้างี่เต้ให้ไปอยู่เมืองปินจิว แล้วชิงเอาเมืองหันเมืองหลวงว่าเขตแดนของตัว ข้อเก้าท่านไม่มีกตัญญูใช้ทหารไปฆ่าพระเจ้างี่เต้เสียที่หน้าเมืองกังหลำ ข้อสิบท่านตั้งตัวเป็นเจ้าแล้ว ไม่อยู่ในยุติธรรมให้คนทั้งพิภพเจ็บแค้น คิดประชุมจะกำจัดท่านเสียจากแผ่นดิน ท่านเป็นคนชั่วนัก เราไม่ควรจะรบกับท่าน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฮั่นอ๋องยกโทษสิบประการขึ้น มีความละอายโกรธนัก ขับม้าเข้าไปใกล้เงื้อทวนจะแทงฮั่นอ๋อง ๆ ชักม้าหนี ทหารทั้งปวงช่วยป้องกันพระเจ้าฮั่นอ๋องไป
ฝ่ายจงลิมวยซุ่มทหารถือเกาทัณฑ์คอยอยู่นั้น ครั้นเห็นทัพฮั่นอ๋องแตกหนีมาจะเข้าเมือง ก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ดังผึ้งบิน ถูกฮั่นอ๋องที่อกตลอดเกราะชั้นนอกเข้าไป แต่เกราะทองคำชั้นในกันอยู่มีความเจ็บด้วยช้ำในอุระ หากมานะขืนพระทัยบอกทหารว่าถูกอาวุธที่มือไม่เป็นอะไรนัก ทหารทั้งปวงเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องต้องเกาทัณฑ์ก็มิได้ตั้งใจรบ ช่วยกันป้องกันพระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าเมืองได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นได้ทีก็ไล่ตีเข้าไปจนหน้าเมือง พอมีคนมาทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าฮั่นสินยกทัพมาใกล้เมืองเซงโก๋ แล้วแพอวดตีสกัดตัดลำเลียงซึ่งมาส่งไว้สิ้น ทหารทั้งปวงครั้นได้ยินต่างคนต่างเสียใจ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งความแล้วให้ถอยทัพกลับไปค่าย
ฝ่ายเตียวเหลียงตันแผงกับนายทหาร ชวนกันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ณ ที่ข้างในเห็นประชวรดำรงกายมิได้ เตียวเหลียงจึงทูลว่าทัพเจ๋อ๋องฮั่นสินยกมาถึงเมืองเซงโก๋แล้ว ทัพแพอวดก็ตัดลำเลียงไว้ได้ ศึกฌ้อปาอ๋องถ้าช้าอยู่จนสามวันจะอ่อนลงเห็นจะถอยทัพไป ไต้อ๋องรีบรักษาพระองค์ก็จะได้ยกไปประชุมทัพ ณ เมืองเซงโก๋ ปรึกษากับเจ๋อ๋องฮั่นสินตีทัพฌ้อปาอ๋องให้ยับเยิน คิดเชิญพระบิดาให้คืนมาจงได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องดีพระทัยนักลุกขึ้นตรัสแก่ทหารทั้งปวงว่า เราไม่เป็นไรแล้วท่านอย่าวิตกเลย เตียวเหลียงจึงพูดกับนายทหารว่า ฌ้อปาอ๋องก็เสียลำเลียงสิ้นถอยทัพกลับไปแล้ว เราจะไปประชุมทัพ ณ เมืองเซงโก๋ ท่านทั้งปวงจึงค่อยเดินให้เป็นขบวนทัพตามสบาย นายทหารได้ฟังคำเตียวเหลียงก็รื่นเริงทุกตัวคน
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงปรึกษาห้างเป๊กจงลิมวยว่า บัดนี้ทัพเราขัดเสบียงลงฮั่นสินก็ยกทัพมาถึงเมืองเซงโก๋แล้ว ซึ่งเราจะอยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยงนี้เห็นจะหาเสบียงอาหารได้โดยยาก เราคิดจะถอยไปตั้งอยู่กองบู๊จะได้ส่งเสบียงกันใกล้ จงลิมวยจึงทูลว่าตรัสดังนี้เห็นชอบ เวลาค่ำจำจะเลิกทัพไป ขอไต้อ๋องจัดทหารไปซุ่มอยู่ทิศใต้ กับให้จัดทหารไว้รั้งหลังเกลือกฮั่นอ๋องจะติดตาม พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงจัดแจงทหารไปตามคำจงลิมวยว่า ครั้นเวลาค่ำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เลิกทัพกลับไปตั้งอยู่กองบู๊
ฝ่ายคนที่นั่งทางเอาความไปแจ้งในเมืองเอ๊กเอี๋ยงว่า บัดนี้กองทัพฌ้อปาอ๋องถอยไปสิ้นแล้ว เตียวเหลียงได้แจ้งความจึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดีสั่งให้กำหนดทัพจะยกไปเมืองเซงโก๋ เตียวเหลียงจึงออกมาใช้คนไปสืบทัพฌ้อปาอ๋องอยู่สามวัน ไม่ได้ข่าวว่ามีกองทัพซุ่มจึงสั่งให้เตรียมรถ แล้วเชิญเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋องขึ้นรถออกจากเมืองเอ๊กเอี๋ยง
ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินยกทัพมา ครั้นถึงเมืองเซงโก๋รู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จมา จึงให้แฮเฮาหยิน กับจิ๋วซกคุมทหารหมื่นหนึ่งมารับเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋อง แฮเฮาหยินจิ๋วซกคำนับลาออกมาขึ้นม้าออกจากเมืองเดินตามทางไปพบทัพหลวง แฮเฮาหยินจิ๋วซกก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องตรงหน้ารถ แล้วทูลความตามซึ่งเจ๋อ๋องฮั่นสินสั่งมาทุกประการ
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้แจ้งดังนั้น มืความยินดีรีบมาใกล้เมืองเซงโก๋
ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินรู้ว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องยกมา ก็พาทหารทั้งปวงออกไปคำนับเชิญเสด็จเข้าเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสบอกเจ๋อ๋องฮั่นสินว่า บัดนี้ฌ้อปาอ๋องยกมาตีเรา ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง รู้ว่าท่านยกมาฌ้อปาอ๋องจึงถอยไป ซึ่งท่านตีหัวเมืองได้หลายสิบเมืองก็มีความชอบอยู่แล้ว แต่เรายังวิตกถึงพระบิดากับฮองเฮาซึ่งตกอยู่ในเงื้อมมือข้าศึก ท่านจงช่วยแก้ไขให้คืนมา จะจารึกความชอบท่านไว้ในแผ่นทองให้ลือชื่อไปหมื่นชาติ เจ๋อ๋องฮั่นสินจึงทูลว่ากองทัพข้าพเจ้าได้ยกบรรจบทัพไต้อ๋องเป็นสองทัพ แล้วคิดจะให้ฌ้อปาอ๋องอ่อนกำลังลง แล้วจึงจะตีให้แตกยับเยินเห็นจะส่งพระบิดาให้ง่าย อย่าทรงพระวิตกเลย พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังชอบพระทัยเสด็จมาลูบหลังเจ๋อ๋องฮั่นสิน แล้วถอดเสื้อทรงประทานให้ ตรัสว่าเราตั้งใจคอยท่าท่านเห็นจะสมคิดครั้งนี้ เจ๋อ๋องฮั่นสินได้รับพระราชทานมีความยินดี จึงทูลว่าข้าพเจ้าจะขอลาออกไปอยู่นอกเมือง ซ้อมหัดทหารทั้งสองทัพให้ชำนาญเพลงอาวุธ แล้วจะเชิญเสด็จไต้อ๋องไปตีทัพฌ้อปาอ๋อง แล้วก็ออกนอกเมืองเห็นที่กว้างขวางแห่งหนึ่ง จึงให้ตั้งค่ายใหญ่ฝึกทหารอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรู้ความว่าฮั่นอ๋องกับฮั่นสินรวมบรรดาหัวเมืองมีคนมากจะยกมาทำศึก จึงปรึกษาห้างเป๊กจงลิมวยว่าเสบียงเมืองแพเสียมาส่งก็ไม่ทันที แม้นศึกติดพันจะมิจนเสียหรือ ถึงจะมีทหารต่อสู้เห็นจะทำการไปไม่ตลอด ท่านจะคิดประการใด ห้างเป๊กจึงทูลว่า ซึ่งฮั่นอ๋องจะยกทัพใหญ่มาครั้งนี้ข้าพเจ้าหาเกรงไม่ ด้วยไทก๋งยังอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ ถ้าไต้อ๋องใช้คนไปรับมา ให้ไทก๋งมีหนังสือไปถึงฮั่นอ๋องเห็นจะเลิกทัพไป แม้นฮั่นอ๋องไม่เลิกทัพไปก็จะเป็นอกตัญญู ถ้าสมคิดดังนี้ดีกว่าทหารมารบฮั่นอ๋องสักร้อยหมื่น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ สั่งทหารให้ไปเมืองแพเสียเอาตัวไทก๋งมา คนใช้รับสั่งแล้วรีบไปได้ตัวไทก๋งมา พาเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ เห็นไทก๋ง จึงว่าเล่าปังบุตรของท่านเชื่ออ้ายฮั่นสินจะชิงสมบัติเรา โทษท่านก็ถึงตาย แต่เอ็นดูเป็นคนชรา จึงงดโทษไว้ครั้งหนึ่งก่อน ท่านจงมีหนังสือไปว่ากล่าวเล่าปังอย่าให้มาทำศึกกับเรา ๆ จะให้ท่านกับนางหงวนฮองเฮาคืนไปอยู่กับเล่าปัง ไทก๋งจึงว่าบุตรข้าพเจ้าคนนี้แต่ก่อนเป็นคนนักเลงสุราหาทรัพย์มิได้ เที่ยวหาแต่สตรี ครั้งนี้ตั้งตัวเป็นใหญ่มีสมบัติแลทหารมากจึงมีจิตโลภกำเริบขึ้น ลืมข้าพเจ้าผู้เป็นบิดาเสียดังผู้อื่น ซึ่งไต้อ๋องจะให้มีหนังสือไปถึงเล่าปังที่ไหนจะเชื่อข้าพเจ้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า ถ้าเล่าปังไม่เชื่อท่านเราจึงค่อยคิดต่อภายหลัง ไทก๋งก็ออกมาแต่งหนังสือแล้วเข้าไปอ่านถวาย เสร็จแล้วผนึกส่งให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ รับหนังสือมา จึงว่าถ้าเล่าปังรู้ข้อความนี้แล้วไม่ถอยทัพกลับไป ขืนจะสู้กับเราก็มิใช่คนเป็นสัตว์เดียรัจฉาน จึงส่งหนังสือให้ซงจู๋เหลียนถือไปให้ฮั่นอ๋อง ซงจู๋เหลียนคำนับรับหนังสือแล้วรีบไปเมืองเซงโก๋ บอกแก่นายประตูว่า เราถือหนังสือไทก๋ง มาแต่ค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง นายประตูรู้ความก็พาซงจู๋เหลียนเข้าไปนั่งอยู่ภายนอก แล้วเจ้าพนักงานก็ไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ซงจู๋เหลียนถือหนังสือพระบิดามาแต่ค่ายฌ้อปาอ๋อง จะมาเฝ้า
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า ฌ้อปาอ๋องให้พระบิดามีหนังสือมา เห็นจะว่าด้วยอันใดสักข้อหนึ่งเป็นมั่นคง เตียวเหลียงจึงทูลว่าซึ่งมีมานี้ความคิดฌ้อปาอ๋อง จะให้ไต้อ๋องคิดถึงพระบิดาถอยทัพไป แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าฌ้อปาอ๋องจะเอาพระบิดาไว้แก้ตัวเมื่ออับจน ด้วยฌ้อปาอ๋องยังกลัวบุญไต้อ๋องอยู่ แม้นจะฆ่าพระบิดาเสียแล้วไต้อ๋องก็สิ้นธุระ จะคิดการทำศึกถ่ายเดียว ซึ่งจะแก้ไขพระบิดาให้มานั้นเป็นธุระข้าพเจ้า แล้วกระซิบบอกอุบายให้พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสแก่ซงจู๋เหลียนทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงทูลดังนั้น จึงให้ไปรับคนถือหนังสือเข้ามา นายทหารออกไปรับซงจู๋เหลียน ๆ มาถึงคุกเข่าลงคำนับ แล้วถวายหนังสือพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ ทำเป็นเมาสุรา รับหนังสือมาอ่านได้ความว่า หนังสือไทก๋งให้มาถึงเล่าปังผู้บุตร ว่าเราได้ยินครั้งแผ่นดินพระเจ้าซุนเต้เป็นกษัตริย์ครองสมบัติในเมืองหงอ มีกตัญญูต่อบิดามารดาๆ จะว่าประการใดก็เชื่อฟัง ไม่ยินดีในสมบัติ ครั้งนี้เจ้าคิดหาความสุขใส่ตัวมิได้คิดถึงเราผู้เป็นบิดาซึ่งทนเวทนาแต่แม่น้ำโปจุย หากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเมตตาอยู่ บำรุงรักษาไม่ฆ่าเสียจึงรอดชีวิต นางหงวนฮองเฮาคิดถึงบุตร ร้องไห้น้ำตามิได้หยุดทั้งกลางวันกลางคืน เจ้าก็คิดทำศึกตีบ้านเมืองไปถ่ายเดียว ไม่เหลียวหลังมาดูเราแลนางหงวนฮองเฮา ซึ่งตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ตัวเจ้าเกิดมาแต่ไหนจึงทำใจเหมือนหลักเหล็กแลแผ่นศิลา บัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาตัวเรามาไว้ ณ เมืองกองบู๊ ชีวิตเราครั้งนี้นับวันจะตายอยู่แล้ว ถ้าเจ้าไม่เลิกทัพกลับไปพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะตัดศีรษะเราเสียบไว้ ณ เมืองเซงโก๋ คนทั้งปวงจะลือชื่อเจ้าไปว่าไม่มีกตัญญู เราอ้อนวอนขอชีวิตพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้มีหนังสือมาถึงเจ้า ถ้ารักบิดาอยู่แจ้งในหนังสือแล้วอย่าทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเลย จะได้มารับเรากลับไปพ่อลูกจะได้เห็นหน้ากัน ถ้าขืนจะทำสงครามถึงเจ้าจะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน คนทั้งปวงก็ไม่สรรเสริญจะว่าเจ้าฆ่าเราเสีย พระเจ้าฮั่นอ๋องทราบหนังสือแล้วมีความวิตกอยู่ แต่ขืนพระทัยตรัสว่า ฌ้อปาอ๋องกับเราเป็นข้าพระเจ้างี่เต้ได้สาบานเป็นพี่น้องกัน บิดามารดาของเราก็เหมือนบิดามารดาฌ้อปาอ๋อง ถ้าฌ้อปาอ๋องฆ่าบิดาเราเสียคนทั้งปวงจะนินทาแต่เราเมื่อไรมี ฌ้อปาอ๋องจะต้องนินทาด้วยสาบานต่อกัน แล้วฌ้อปาอ๋องให้ทหารไปฆ่าพระเจ้างี่เต้เสีย ไพร่บ้านพลเมืองแตกตื่นมาอยู่กับเรา จึงทำศึกกัน ท่านจงกลับไปแจ้งความแก่บิดา ว่าอยู่ค่ายฌ้อปาอ๋องก็เหมือนอยู่กับเรา จะให้พระบิดาคอยอยู่ตามสบายใจ
ฝ่ายสตรีข้างในน้อย ๆ ก็ออกมาพยุงพระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าไปที่ข้างใน
ฝ่ายซงจู๋เหลียนเห็นดังนั้น ความซึ่งคิดไว้จะทูลก็จนใจอยู่ เตียวเหลียงตันแผงก็ให้ซงจู๋เหลียนออกไปกินโต๊ะภายนอก ซงจู๋เหลียนจึงว่าพระบิดาสั่งมาก็ไม่ได้ทูล พระเจ้าฮั่นอ๋องจะเลิกทัพไปหรือไม่ก็ยังหารู้ไม่ จะนำความสิงใดไปบอกแก่บิดาเล่า เตียวเหลียงตันแผงจึงว่า เราเป็นผู้น้อย พระเจ้าฮั่นอ๋องไม่ตรัสประการใดไม่รู้ที่จะพูดกับท่าน ๆ ได้ความท่านจงบอกแต่ตามรู้ ซงจู๋เหลียนคอยอยู่จนสิ้นเวลา ไม่เห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องเสด็จออก ก็ลาเตียวเหลียงตันแผงกลับไป ครั้นถึงกองบู๊เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทูลความตามฮั่นอ๋องสั่งทุกประการ แล้วว่าเมื่อขณะสั่งนั้นเมาสุราจนผู้หญิงพยุงไป ห้างเป๊กจึงว่าฮั่นอ๋องมีแต่เมาสุรา ทำกิริยาเช่นนี้ที่ไหนจะคิดทำการใหญ่ได้ อันตรายจะมีถึงตัวเป็นมั่นคง ไต้อ๋องจงจัดแจงทหารไว้สู้รบเห็นจะมีชัยแก่ฮั่นอ๋อง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าเล่าปังเป็นคนชั่วกินแต่สุรา ซึ่งบิดาแลภรรยานั้นไม่มีอาลัยเอื้อเฟื้อ ทิ้งไว้เหมือนหนึ่งท่อนฟืนแลสวะ ซงจู๋เหลียนจึงทูลว่าเมื่อขณะอ่านหนังสือนั้น ฮั่นอ๋องกำลังเมามิได้อาลัย ตัวไทก๋งนั้นคุมไว้ในค่ายนี้ก่อน แม้นขัดสนจะได้แก้ตัวต่อภายหลัง แล้วจัดทหารได้ยี่สิบหมื่น จัดแจงให้แยกไปตั้งล้อมค่ายหลวงไว้เป็นสามารถหมายจะรับกองทัพฮั่นอ๋อง
ฝ่ายฮั่นสินซ้อมทหารชำนาญแล้ว ก็เข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่าฌ้อปาอ๋องตั้งอยู่กองบู๊นานแล้ว ข้าพเจ้าจะขอยกไปก่อน เชิญเสด็จยกกองทัพตามไปภายหลัง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีความยินดี จึงตรัสว่าการศึกครั้งนี้ตามแต่ท่านจะจัดแจง
ฝ่ายฮั่นสินคำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้ว พอเป็นฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมืองเซงโก๋ ครั้นยกมาใกล้กองบู๊ ตั้งค่ายมั่นคงลงไว้ห่างค่ายฌ้อปาอ๋องประมาณสามร้อยเส้น จึงว่ากับทหารทั้งปวงว่ากองเรามาแต่ทางไกลอย่าไว้ใจแก่ข้าศึก แล้วสั่งแก่กวนหยินว่าการศึกครั้งนี้เข้มแข็งนัก เราจะมีที่ไป จงอยู่รักษาค่ายอย่าประมาท จงตรวจตราให้กวดขัน แล้วเรียกทหารม้าที่สนิทมาหลายสิบม้าออกจากค่ายไปตามทิศตะวันออกเฉียงใต้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องก็รีบยกกองทัพตามไป ครั้นถึงจึงให้ตั้งค่ายใกล้ค่ายฮั่นสินทางประมาณห้าสิบเส้น ครั้นเวลาเย็นจวนพลบ จึงเรียกเสียวโหเตียวเหลียงตันแผงเข้ามาคิดราชการ แล้วให้ทหารไปหาฮั่นสิน จะปรึกษาซึ่งจะไปตีทัพฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายทหารก็คำนับลาไปถึงค่ายรู้ว่าฮั่นสินไม่อยู่ ทหารซึ่งไปนั้นกลับมาแจ้งความว่าไม่เห็นฮั่นสินอยู่ในค่าย แต่ทหารบอกว่าเวลาค่ำขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ ไม่รู้ว่าจะไปแห่งใด พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังตกพระทัย จึงตรัสว่าฮั่นสินเป็นแม่ทัพบังคับทหารหลายสิบหมื่นยกมาตั้งใกล้ข้าศึก เหตุใดเวลาป่านนี้จึงไม่อยู่ค่าย กลัวข้าศึกจะหนีไปหรือ ๆ จะรู้กับฌ้อปาอ๋อง ลวงให้เรามา แกล้งให้ฌ้อปาอ๋องทำอันตราย เรามีความสงสัยนัก ท่านจะเห็นประการใด เสียวโหเตียวเหลียงตันแผงสงสัยอยู่ไม่รู้ที่จะทูลได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้เสียวเกียวไปสืบ ๆ ไปถึงค่ายฮั่นสินแล้วกลับมาทูลว่า ในค่ายนั้นฆ้องยามก็ตีตามกำหนด ผู้คนก็แน่นหนา ตรวจตรากวดขันนักอยู่ แต่ไม่รู้ว่าแม่ทัพไปแห่งใด พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงสั่งให้เสียวเกียวไปคอยฟังกว่าจะได้ข่าว จึงกลับมาบอก ความเรา เสียวเกียวก็ไปคอยอยู่
ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินเมื่อได้ดูทางที่จะลวงล่อให้ฌ้อปาอ๋องไล่ กับจะวางคนซุ่มทัพทั้งจะลัดออกทางน้อยคอยจะรบบนเนินเขาริมปากทาง เสร็จแล้วก็มาค่าย
ฝ่ายเสียวเกียวรู้ว่าแม่ทัพกลับมา จึงมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ จึงตรัสแก่เสียวโหว่าฮั่นสินไปครั้งนี้เราสงสัยนัก ท่านจงไปถามฮั่นสินเอามาให้เห็นจริง เสียวโหคำนับลาพาคนสนิทเดินไปใกล้ค่ายฮั่นสิน
ฝ่ายกวนหยินมาตรวจค่ายเห็นเสียงก๊กเสียวโห กวนหยินจึงถามว่าท่านจะไปข้างไหน เสียวโหจึงบอกว่าเราจะไปหาเจ๋อ๋องฮั่นสิน กวนหยินจึงบอกว่าท่านแม่ทัพยังนั่งตามเทียนอยู่ เสียวโหกับกวนหยินก็พากันเข้าไป ฮั่นสินเห็นกวนหยินกับเสียวโหก็ต้อนรับต่างคนต่างคำนับ ฮั่นสินจึงถามว่าท่านมีธุระสิ่งใดจึงมาดึกป่านนี้ มีข้อสงสัยข้าพเจ้าหรือ เสียวโหจึงว่าเวลาค่ำท่านไปข้างไหน จนป่านนี้จึงกลับมา พระเจ้าฮั่นอ๋องให้มาหาถึงสองกลับก็ไม่พบ ท่านจะมีที่ไปเหตุใดไม่สั่งทหารไว้ให้รู้ด้วย ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้ามาตั้งทัพอยู่ใกล้ข้าศึกเป็นที่กลางแปลง ฌ้อปาอ๋องก็เข้มแข็งในการสงคราม ข้าพเจ้าจะเอาชัยชนะมิถนัดจึงไปเที่ยวดูที่จะวางทัพ พรุ่งนี้จะได้ให้ทหารไปอยู่ประจำที่ ซึ่งอุบายเป็นความลับอย่างนี้ถึงมาตรว่าบิดาแลบุตรก็ไม่ควรจะแพร่งพราย ท่านจงคอยดูแล้วจะได้เห็นดีแลชั่ว ข้าพเจ้าจะจับฌ้อปาอ๋องให้จงได้ เสียวโหได้ฟังดังนั้นมีความยินดี ก็ลาฮั่นสินมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามฮั่นสินบอกทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเสียวโหก็สิ้นวิตก ครั้นรุ่งเช้าฮั่นสินให้หานายทหารมาพร้อม จึงจัดนายทหารเป็นนายทัพเก้ากอง คุมทหารกองละห้าพันให้ห้วนโก้ยกวนหยินไปซุ่มทัพอยู่ที่หนึ่ง จิวพุนจิวเชียงอยู่ที่สอง กินหิบโลก้วนอยู่ที่สาม หลีแบถองเตียวฮีอยู่ที่สี่ เตียวยี่เตียวฉองอยู่ที่ห้า ลุยหวนอยู่ที่หก แฮเฮาหยินอ๋องหลินอยู่ที่เจ็ด โจฉำตันบูอยู่ที่แปด หยินโป้อยู่ที่เก้า พระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นทัพหลวง เราจะเชิญเสด็จไปอยู่ที่สิบ กำหนดเสียงประทัดเป็นสำคัญ ตัวเราเป็นกองล่อ ถ้าฌ้อปาอ๋องไล่เข้ามาตามช่องเขากองบู๊ ท่านจงขับทหารออกตีทุกระยะทาง แล้วจึงระดมล้อมพร้อมกันจับฌ้อปาอ๋องให้จงได้ จึงสั่งคนสนิทแลนายทหารให้นำทหารเก้ากองไปซุ่มทัพ
ฝ่ายคนสนิทแลนายทหารคำนับลาไปถึงที่ ก็ตั้งกองประจำอยู่ตามฮั่นสินสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดว่าฮั่นอ๋องฮั่นสินยกทัพมาตั้งอยู่กลางแปลง เราจะรีบตีทัพจับตัวมาฆ่าเสีย ครั้นรุ่งเช้าจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกออกจากค่าย
ฝ่ายฮั่นสินก็ยกทัพเดินตามทางไป พบฌ้อปาอ๋อง ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรู้ว่าฮั่นสินยกมา จึงสั่งให้กี๋โป้ให้ไปเรียกฮั่นสินออกมาพูดจากัน
ฝ่ายกี๋โป้ขับม้าขึ้นไปร้องเรียกฮั่นสิน ๆ ได้ยินก็ขับม้าถือทวนออกไปหน้าทหาร พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นฮั่นสินออกมาจึงขับม้าเข้าไปใกล้แล้วร้องว่า ท่านก็เป็นชาวเมืองฌ้อเราก็หมายจะเลี้ยง จึงใช้หมูเสียบไปว่ากล่าวให้ท่านมาอยู่กับเรา ท่านก็ถือทิฐิมิได้มางอนง้อ วันนี้ท่านกับเราจะต่อสู้กันให้ถึงแพ้แลชนะ ฮั่นสินได้ฟังจึงตอบว่า ไต้อ๋องเป็นกษัตริย์จะลำบากพระกายมาทำศึกกับข้าพเจ้านั้นไม่ควร ทหารที่มีฝีมือยังมีอยู่ ชอบแต่จะใช้มารบจึงจะไม่เสียพระเกียรติยศ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าท่านดีแต่ช่างพูด ถ้าสู้กับเราได้สิบเพลงเราจะยอมแพ้ สมบัติทั้งปวงจะให้แก่ฮั่นอ๋อง ฮั่นสินจึงว่าไต้อ๋องอย่าถือพระทัยว่าองอาจมีฝีมือเข้มแข็ง ถ้าฉวยพลาดพลั้งแพ้ข้าพเจ้าลง ความดีของไต้อ๋องก็จะสูญเสีย ไต้อ๋องจงกลับไปใช้ทหารมารบกับข้าพเจ้าจึงจะควร พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฮั่นสินเยาะเย้ยก็โกรธ ขับม้าไปใกล้เอาทวนแทงฮั่นสิน ๆ รับด้วยทวนกันไว้ได้ แล้วขับม้าหนีไปตามทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าพาทหารไล่ตาม แล้วร้องว่าเราจะจับตัวฮั่นสิน ฮั่นสินเห็นฌ้อปาอ๋องไล่ไปในหว่างเขากองบู๊ แล้วเลี้ยวกลับมาตามทางน้อยตั้งค่ายอยู่บนเนินเขา ประโคมเครื่องเล่นครึกครื้น จงลิมวยจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าไต้อ๋องไล่ล่วงเข้ามาในข้างหลังเขา ไปข้างหน้าไม่มีทางเดิน ถ้าข้าศึกยกมาปิดปากทางไว้จะมิจนเสียหรือ ขอไต้อ๋องจงหยุดคอยท่ากองหลังให้มาพร้อมกัน แล้วตั้งค่ายอยู่ที่นี่ดูกำลังข้าศึกก่อน
ฝ่ายห้วนโก้ยกวนหยินพาทหารเข้าตีตัดทหารฌ้อปาอ๋องแตกกระจายไป ไล่ฆ่าฟันทหารล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายทหารกองหน้ากลับมาทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าไม่เห็นฮั่นสิน ดูข้างหน้าเป็นภูเขากั้นไม่มีทางจะไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้หยุดทหารไว้ ทหารกองหลังเหลือตายเข้าไปถึง จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ห้วนโก้ยกวนหยินทหารฮั่นอ๋องเข้าตีตัดทหารกองหลังแตกกระจัดกระจายไปครึ่งหนึ่ง บัดนี้ห้วนโก้ยกวนหยินตั้งปิดปากทางอยู่ ได้ยินแต่เสียงกลองกองทัพฮั่นสินสนั่นไปทั้งป่า จงลิมวยจึงทูลว่าข้างหน้าไม่มีทางเดิน ข้างหลังกองทัพปิดแน่นหนาอยู่ ไต้อ๋องจะตีออกไปทางหน้าไม่ได้ เร่งตีกลับออกไปช่วยกองหลังโดยเร็ว ด้วยกองทัพเราแตกกระจัดกระจายอยู่จะรวมกันยาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่ากองทัพฮั่นอ๋องปิดปากทางแน่นหนานัก ถ้าตีออกไปไม่ได้ข้าศึกล้อมไว้ ทหารทั้งปวงจะมิล้มตายเสียเป็นอันมากหรือ เราจะไปข้างหน้าถึงภูเขาจะกั้นอยู่คงจะมีทางน้อยเป็นมั่นคง ท่านอยู่หลังจงเร่งทหารตามไปจึงจะพ้นข้าศึก ห้างเป๊กจึงทูลว่าข้างหน้าเป็นภูเขา ถึงมีทางกองทัพจะเดินก็กันดาร ขณะเมื่อยังปรึกษากันอยู่พอได้ยินเสียงประทัดอื้ออึงขึ้น เห็นกองทัพห้วนโก้ยกวนหยินมาทิศอุดร จิวพุนจิวเชียงมาทิศพายัพ หลีแบถองเตียวฮีมาทิศหรดี เตียวยี่เตียวฉองมาทิศทักษิณ แฮเฮาหยินอ๋องหลินมาทิศอาคเนย์ ลุยหวนมาทิศอีสาน กองทัพพระเจ้าฮั่นอ๋องกับนายทหารทั้งปวงระดมกันโอบเข้ามาทิศพูรพา
ฝ่ายทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นตกใจกลัวทุกคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นทหารย่อท้อรวนเรอยู่ก็มีความโกรธ จึงว่าแต่เราทำศึกมายังมิได้แพ้แก่ผู้ใด เหมือนครั้งไปช่วยเมืองเตียวรบกับเจียงหำเมื่อข้ามแม่น้ำอุยโห เราหมายว่าจะไปกินข้าวในเมืองเตียวจึงให้ทหารต่อยหม้อข้าวเสีย แล้วเผาเรือไม่ให้ทหารข้ามมาได้ ครั้นไปตีเจียงหำก็แตกสมคะเน ท่านเห็นแต่กองทัพฮั่นอ๋องเท่านี้กลัวเล่า ว่าแล้วก็เร่งขับทหารเข้ารบ พอหยินโป้เป็นกิวกังอ๋องมาทิศอีสาน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นจึงว่าอ้ายขโมย อยู่กับเราแล้วยังกลับขบถ จะมีหน้ามาพบกับกูอีกเล่า ไม่กลัวฝีมือกูหรือ หยินโป้จึงว่าท่านใช้เราไปฆ่าพระเจ้างี่เต้เสีย ให้คนทั้งปวงเจ็บแค้นด่าเราทั้งแผ่นดิน บัดนี้พบท่านเราจะกำจัดท่านเสีย ให้คนทั้งปวงหายสงสัย ว่าแล้วหยินโป้เอาขวานฟันฌ้อปาอ๋อง ๆ เอาทวนรับรบกันได้ห้าสิบเพลง ลุยหวนกลัวหยินโป้จะแพ้แก่ฌ้อปาอ๋อง ลุยหวนก็ขับม้าเข้าช่วยหยินโป้รบ
ฝ่ายกี๋โป้ควั่นฌ้อเห็นลุยหวนหยินโป้เข้าระดมพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ก็ขับทหารเข้าช่วยรบ แล้วร้องว่าไต้อ๋องหยุดพักก่อน ข้าพเจ้าทั้งสองนายจะรบกับอ้ายขโมยเอง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักม้ากลับหลังไปหยุดอยู่บนเนินเขา ดูกี๋โป้ควั่นฌ้อรบกับลุยหวนหยินโป้
ฝ่ายโจฉำตันบูยืนม้าอยู่ เห็นลุยหวนหยินโป้รบกับกี๋โป้ควั่นฌ้อเกลือกจะเสียทีก็ขับทหารเข้าระดมล้อมไว้
ฝ่ายจงลิมวยไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ขอไต้อ๋องเสด็จไปข้างหน้าถึงจะกันดารเห็นข้าศึกจะไม่มี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบก็ชักม้าพาทหารตีออกไปได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องกับทหารเก้ากองติดตามรบ ฆ่าทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล้มตายเป็นอันมากแล้วมาอยู่ตามที่
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหนีไปตามทางน้อยริมเขากองบู๊เป็นเวลาพลบ เห็นแสงเพลิงบนเขาสว่างอยู่ ชักม้าเข้าไปใกล้จึงเห็นค่ายแลตัวฮั่นสินนั่งเสพสุราอยู่หน้าค่าย ให้ทหารทำมโหรีปี่พาทย์รับรองอื้ออึง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธว่าฮั่นสินดูหมิ่นเรานัก จึงให้ทหารขึ้นไปจับตัวฮั่นสิน
ฝ่ายทหารฮั่นสินซึ่งอยู่บนเนินเขาเห็นดังนั้น ก็เอาก้อนศิลาแลไม้ท่อนกลิ้งลงไป ถูกทหารฌ้อปาอ๋องเจ็บป่วยเป็นหลายคนขึ้นไปไม่ได้
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็มีความแค้นนัก จะขึ้นไปบนเขาจับตัวให้จงได้ กี๋โป้ทูลว่าเวลานี้เป็นกลางคืน เห็นจะเป็นกลฮั่นสินให้ไต้อ๋องขึ้นไป แล้วจะให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์แลก้อนศิลาท่อนไม้เป็นมั่นคง ขอไต้อ๋องจงหยุดอยู่ที่นี่สักคืนหนึ่งก่อน ต่อรุ่งเช้าดูทหารข้าศึกด้านใดเบาบางจึงตีฝ่าออกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ พอจะหยุดอยู่ได้ยินเสียงประทัดแลดูไฟลุกรอบไหม้ป่าทั้งสี่ด้าน ทหารฮั่นอ๋องหนุนกันเข้ามาดังลูกคลื่น รี้พลฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็แตกกระจัดกระจายกันไป ยังแต่ทหารม้าซึ่งสนิทต้องล้อมอยู่กับฌ้อปาอ๋องประมาณร้อยเศษ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นทหารฮั่นอ๋องล้อมแน่นหนา พาคนสนิทตีฝ่าออกไปจากที่ล้อมได้ชั้นหนึ่ง พอพบลุยหวนขี่ม้าถือทวนสกัดอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ถือทวนรบกับลุยหวนได้สิบเพลง ลุยหวนเสียที ฌ้อปาอ๋องเอาทวนแทงถูกลุยหวนตกม้าตาย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักม้าจะไป พอพบตันบูกับอ๋องหลินสกัดอยู่
ฝ่ายตันบูอ๋องหลินเห็นฌ้อปาอ๋องตีฝ่าออกมา ก็ชักม้าเข้ารบกับฌ้อปาอ๋อง ฌ้อปาอ๋องก็ถอยรบมาถึงซึ่งเขาทิศใต้มืดนัก ได้ยินเสียงนํ้าข้างหน้าไหลสำคัญว่าโกรกธารเห็นจะข้ามไปไม่ได้ ข้างหลังข้าศึกก็ตามล้อมเข้ามาจะไปทางใดวิตกถึงตัวอยู่
ฝ่ายจิวอุนควั่นฌ้อรู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องต้องล้อมอยู่ริมเขาทิศใต้ พาทหารฟันตีฝ่าทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องมาให้ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ได้ยินเสียงประทัดแลเสียงคนอื้ออึงแสงไฟสว่าง จึงเห็นจิวอุนควั่นฌ้อระดมรบเข้ามา ก็ขับทหารให้ตีกระหนาบออกไปได้พอเวลาสว่าง เห็นทหารล้มตายเลือดไหลนองไปในป่า ดูทั้งซ้ายขวาหน้าหลังทั้งสี่ด้านล้วนทหารฮั่นอ๋องสิ้น สลดพระทัยนัก จึงปรึกษาจิวอุนว่าเราทำศึกมาแต่ครั้งเมืองทั้งปวงประมาณสามร้อยครั้ง ไม่เหมือนฮั่นสินรบกับเราครั้งนี้กวดขันนัก จิวอุนจึงทูลว่ากิตติศัพท์ไต้อ๋องดีมานานแล้ว ฮั่นสินจึงทำอุบายถอยหนีล่อไต้อ๋องให้ไต้อ๋องไล่เข้ามาในหุบเขาแล้วให้ทหารล้อมเข้ามาคับขันอยู่ ข้าพเจ้ามิได้คิดชีวิตจึงตามไต้อ๋อง ๆ จงตีออกไปโดยเร็ว ถ้าอยู่ช้าข้าศึกล้อมเข้ามาเห็นจะไปได้โดยยาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงว่าเราจะหักออกไป ท่านจงเป็นกองรั้งหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องถือทวนขึ้นม้าขับทหารตีออกไป
ฝ่ายทหารซึ่งล้อมอยู่ต้านทานฌ้อปาอ๋องมิได้ ต่างคนก็หลีกหนี จิวอุนควั่นฌ้อซึ่งอยู่รั้งหลัง ก็ขับทหารหนุนตามออกไปประมาณห้าสิบเส้น ได้ยินเสียงกลองอึงสนั่น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นจิวพุนจิวเชียงนำทหารเข้ามาสกัดทางไว้
ฝ่ายจิวพุนจิวเชียงเห็นฌ้อปาอ๋องมาใกล้ ร้องว่าไต้อ๋องลงจากม้ามาสามิภักดิ์พระเจ้าฮั่นอ๋องโดยดีเห็นชีวิตจะรอด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธ ชักม้าเข้ารบกับจิวพุนจิวเชียงได้หลายเพลง จิวพุนจิวเชียงต้านทานกำลังมิได้ก็ชักม้าหนีไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดว่าจะติดตามกลัวจะต้องกล จึงกลับไปตามทางใหญ่ทิศเหนือประมาณเจ็ดสิบเส้น
ฝ่ายทหารฮั่นสินซึ่งซุ่มอยู่ เห็นฌ้อปาอ๋องยกมาก็ให้ตีกลองสัญญาณขึ้น กินหิบโลก้วนก็ออกสกัดฌ้อปาอ๋อง ๆ ก็ขับม้าเข้ารบกินหิบโลก้วนได้หลายเพลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องหนีบทวนไว้ หยิบกระบองเหล็กตีโลก้วนถูกบ่าซ้ายตกม้าลง ทหารเข้าป้องกันพาโลก้วนไปได้ กินหิบเห็นดังนั้นก็ขับม้าหนีไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ติดตามรีบเดินไปได้ทางประมาณห้าสิบเส้นไม่เห็นตัวคน เห็นแต่ลูกเกาทัณฑ์ยิงมาถูกทหารล้มตายหลายพันเหลือทหารอยู่พันหนึ่ง จิวอุนควั่นฌ้อติดตามฌ้อปาอ๋องถูกลูกเกาทัณฑ์หลายแห่ง แลตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นชำนาญในเพลงกระบองไม่มีผู้ใดเสมอ จึงไม่ถูกลูกเกาทัณฑ์ รีบเดินตามทางมา
ฝ่ายกี๋โป้จงลิมวยพลัดกันกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ไปพบทหารซึ่งแตกหนีมารวบรวมไว้รีบเดินสวนมาตามทางใหญ่ พบพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าบรรจบเป็นกองเดียวจะกลับมาค่ายเก่า

ฝ่ายกองทัพฮั่นอ๋องติดตามฌ้อปาอ๋องมาได้ทางประมาณสองร้อยเส้น ครั้นไม่เห็นก็กลับไป พระเจ้าฮั่นอ๋องกลับมาค่ายให้หาฮั่นสินเข้าไปเฝ้า จึงตรัสว่าเรารบชนะฌ้อปาอ๋องครั้งนี้ด้วยกลอุบายเจียนจะจับตัวได้ นานไปเมื่อหน้าถ้าฌ้อปาอ๋องรู้ว่ายกกองทัพไปแม้นใกล้กันถึงยังมิได้รบจะตกใจไปเอง ฮั่นสินจึงทูลว่าข้าพเจ้าทำการศึกครั้งนี้ก็เพราะบารมีไต้อ๋องจึงมีชัยชนะ ถึงครั้งนี้จับตัวฌ้อปาอ๋องไม่ได้ นานไปหาที่ทางให้ชอบกลกว่านี้ แม้นฌ้อปาอ๋องเสียทีไม่ให้กลับไปเมืองแพเสียได้ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าตั้งแต่นี้ไปการศึกเป็นธุระของท่าน จงทำการให้สมความคิดเราจะชมแต่ข่าวดี ฮั่นสินก็คำนับลาออกมาตระเตรียมทหารแลทัพรถไว้ วันดีเมื่อใดจะยกกองทัพออกไปตีฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นมาถึงค่าย ให้ทหารตรวจรี้พลเสียไปสามหมื่นเศษ จิวอุนควั่นฌ้อกี๋โป้หงอจูกี๋ต้องอาวุธป่วยเจ็บรักษาอยู่ในค่าย พอมีผู้มาทูลว่าบรรดาหัวเมืองซึ่งเข้าแก่ฮั่นอ๋องมาพร้อมกันบรรจบทัพฮั่นสินคนประมาณห้าสิบหมื่นเศษ จะยกมาตีค่ายไต้อ๋อง กองทัพหัวเมืองก็หนุนมา แต่บรรดากองลำเลียงซึ่งเสียวโหให้มาส่งตั้งแต่เมืองเอ๊กเอี๋ยงเมืองเซงโก๋ทางห้าพันเส้นมิได้ขาดลำเลียงแลกองทัพ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้น ให้หาจงลิมวยห้างเป๊กมาปรึกษาว่า กองทัพฮั่นอ๋องครั้งนี้ก็แน่นหนานัก ฮั่นสินเล่าการสงครามก็สันทัด เราจะตั้งทัพอยู่ที่นี่เสบียงก็ขัดสน เห็นจะสู้ข้าศึกมิได้ ท่านจะคิดประการใด จงลิมวยจึงทูลว่าจะทำศึกกับฮั่นอ๋องครั้งนี้ยากก็ควรอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นอุบาย หมายจะให้ฮั่นอ๋องถอยทัพนั้นได้ถ่ายเดียว ด้วยไทก๋งก็ตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ พรุ่งนี้เอาไทก๋งออกไป เตรียมจะฆ่าที่หน้าค่ายฮั่นอ๋อง ๆ ก็จะมีอาลัยเห็นจะถอยทัพ เมื่อฮั่นอ๋องมิถอยทัพไปก็เป็นคนอกตัญญู พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่าจะทำการอย่างท่านว่าไม่ยากนัก เราคิดละอายคนทั้งปวงเขา จะว่าสู้ฮั่นอ๋องไม่ได้ทำโทษแก่คนแก่ จงลิมวยจึงทูลว่าเราได้ไทก๋งไว้หมายจะแก้เมื่ออับจน ซึ่งทำทั้งนี้ในกลศึกกลัวอะไรกับคนนินทา
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเห็นชอบ ครั้นเวลาเช้าให้มัดไทก๋งใส่เกวียน ก็ยกทหารออกจากค่ายตรงมาที่สนามรบ จึงมีผู้เข้าไปแจ้งแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ฌ้อปาอ๋องมัดพระบิดาใส่เกวียนมาไม่รู้ว่าจะทำประการใด พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังก็ร้องไห้ แล้วว่าเรายังไม่ได้แทนคุณบิดา บัดนี้มาชิงสมบัติกันทำให้พระบิดาลำบาก จะเอาหน้าไว้ที่ไหน จำจะเอาใจดีกับฌ้อปาอ๋อง จึงจะให้พระบิดาคืนมา เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่า ซึ่งฌ้อปาอ๋องทำศึกสู้ไต้อ๋องไม่ได้จึงทำแก่บิดาจะให้ถอยทัพ บัดนี้การเราเกือบสำเร็จอยู่แล้วจะมาท้อแท้หาควรไม่ จงหักพระทัยเอาความคิดสู้จึงจะชนะ
พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เราเสียใจนักด้วยฌ้อปาอ๋องเอาพระบิดามัดใส่เกวียนประจานมา ถึงว่าเราจะได้สมบัติสักเท่าใด ๆ ก็มิได้ยินดีเหมือนได้พระบิดาเราคืน เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่า ไต้อ๋องจะออกไปพูดจาว่าให้เหมือนทูลไว้ เห็นฌ้อปาอ๋องจะไม่ทำอันตรายแก่พระบิดา อย่าทรงพระวิตกเลย
ฝ่ายฮั่นสินรู้ว่าฌ้อปาอ๋องยกมา จัดพลเดินเท้าแลทัพรถกองม้าออกไปตั้งซุ่มอยู่ทั้งสี่ด้าน กำหนดทัพเป็นกลไทอิด เมื่อจะเข้าล้อมมีประตูทั้งสี่ทิศ เป็นกลศึกลึกซึ้งนัก
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกมาถึงหน้าค่ายฮั่นอ๋อง จึงให้คนเข้าไปแจ้งว่าให้ฮั่นอ๋องออกมาสนทนากัน
ฝ่ายคนใช้คำนับลาไปแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นอ๋องทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้แจ้งดังนั้น ก็ออกมาหน้าค่ายร้องว่าฌ้อปาอ๋องสิ้นความคิดแล้วหรือจึงทำดังนี้ ท่านได้สัญญาไว้แม้นฆ่าบิดาเราเสียก็เหมือนฆ่าบิดาท่านเหมือนกัน ถ้ากลัวจะแพ้แล้วจงมาสามิภักดิ์เราโดยดีจึงจะรอดชีวิต เราจะแบ่งหัวเมืองให้กึ่งหนึ่ง ตัวท่านเป็นฌ้อปาอ๋องสืบวงศ์ต่อไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าอ้ายเล่าปังพูดจาองอาจ เงื้อทวนพุ่งไปด้วยโทโสไม่ถูกพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ ก็ถอยเข้าไปกลางทหาร ห้วนโก้ยกวนหยินอ๋องหลินสามนายรบกับฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายฮั่นสินก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น พวกทหารโบกธงเหลืองล้อมเข้ามาทั้งแปดทิศประจบเป็นสี่ด้าน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเที่ยวรบทุกด้านออกมิได้คิดจะหนีก็ไม่มีทางจะไป ทหารฮั่นสินล้อมมั่นคงดังมีกำแพงกั้น ผงคลีฟุ้งตลบไม่รู้ว่าทิศเหนือทิศใต้ นึกว่าครั้งนี้ต้องกลฮั่นสินจวนตัวนัก ถ้ากองหลังเข้ามาเราจึงจะออกได้ แม้นจะขืนใจรบเห็นทหารฮั่นอ๋องจะจับตัวเราได้เป็นมั่นคง ซึ่งทหารของเราคงจะรู้ในกลศึกอันนี้
ฝ่ายจี๋วลันเห็นดังนั้นก็รู้ว่ากลไทอิด จึงชวนกี๋โป้จงลิมวยจิวอุนขับทหารตีเข้าตามด้านทิศตะวันออก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็ตีออกมา ทหารฮั่นอ๋องต้านทานมิได้ก็หลีกให้ฌ้อปาอ๋องไป ฮั่นสินก็มิให้ทหารติดตาม
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นออกจากที่ล้อมได้ จึงถามนายทหารทั้งปวงว่า ฮั่นสินทำกลดังนี้จะเป็นกลอันใด จี๋วลันทูลว่ากลฮั่นสินทำทั้งนี้เป็นกลไทอิด ตั้งกองประตูเป็นประตูตายประตูมืดประตูสว่าง ถ้าเข้าประตูเป็นไปประตูสว่างจึงออกได้ เหมือนข้าพเจ้าเข้าทางประตูทิศตะวันออกจึงรับไต้อ๋องได้ กลศึกอันนี้ลึกซึ้งนัก หากข้าพเจ้าเมื่อยังหนุ่มนั้นได้เรียนวิชาต่ออาจารย์ชื่อหลีเสียวเสียนอยู่เขาจงห้วย บอกข้าพเจ้าว่า ข้าศึกมาทั้งนี้เรียกว่ากลไทอิด จงลิมวยจึงทูลว่าเวลาวันนี้เสียทีอยู่อย่าเพ่อรบ พาไทก๋งกลับมาค่ายก่อนต่อรุ่งพรุ่งนี้จึงเสด็จไป ให้ทหารเอากระทะน้ำมันไปตั้งที่หน้าค่าย ฮั่นอ๋องมัดไทก๋งไว้หน้ากองรบ สั่งไทก๋งให้ร้องบอกกับฮั่นอ๋องให้ถอยทัพ ถ้าฮั่นอ๋องไม่ถอยทัพไปจะเอาตัวไทก๋งทอดน้ำมันเสีย พระเจ้าฌ้อปาท่องได้ฟังจงลิมวยจี๋วลันทูลมีความยินดี จึงชมจี๋วลันว่า ท่านเป็นคนได้เรียนรู้โดยแท้ แล้วสั่งให้เลิกทัพกลับมาค่าย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องเมื่อมีชัยชนะ เสด็จเข้าค่ายมีวิตกด้วยพระบิดา จึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า วันนี้พระบิดาเรารอดชีวิตแล้ว กลัววันหน้าฌ้อปาท่องจะเอาพระบิดาเราฆ่าเสียท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่าไต้อ๋องอย่าทรงวิตกเลย ข้าพเจ้าจะคิดไม่ให้พระบิดาเป็นอันตราย ว่าแล้วก็ออกมาคิดกัน หาทหารฌ้อปาอ๋องซึ่งจับมาได้ ทหารผู้หนึ่งรูปร่างสะอาดเห็นจะมีสติปัญญา จึงเรียกทหารเข้าไปในที่ลับพูดจากับทหารผู้นั้นว่า เราดูลักษณะควรที่จะเป็นขุนนางได้ เหตุใดไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ เรารักท่านจะให้ได้ดี แม้นท่านรับธุระเราไปได้สมความคิดมา จะทำนุบำรุงให้พระเจ้าฮั่นอ๋องเลี้ยงท่านตามความชอบ ทหารผู้นั้นจึงว่าท่านมีข้อความประการใดจงบอกมา ข้าพเจ้าจะอาสาไป เตียวเหลียงจึงว่า เรากับไตสุมาห้างเป๊กรักใคร่กันมาแต่ก่อนช้านานแล้ว มิได้พบกันกับเรามีใจคิดถึงจะมีหนังสือฝากไปให้ห้างเป๊ก ถ้าท่านไปถึงค่ายฌ้อปาอ๋องอย่าให้ผู้ใดรู้ จำเพาะส่งให้แต่กับมือ ห้างเป๊กจะสั่งประการใดจงมาบอกเรา ทหารผู้นั้นก็ยินดีจึงว่าการแต่เพียงนี้ไม่ยากนัก ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาไป ท่านจงเขียนหนังสือให้ข้าพเจ้าเถิด เตียวเหลียงก็เขียนหนังสือเข้าผนึกแล้วเอาเข็มเย็บเข้าไว้กับมือเสื้อชั้นในทหารผู้นั้นแล้ว ก็ให้เอาเงินทองไปแจกจ่ายซื้อกินตามสมควร
ฝ่ายทหารได้บำเหน็จมีความยินดีคำนับลาไป ครั้นถึงค่ายหัวเมืองฌ้อ ฝ่ายกองตระเวนพบจึงถามว่า เจ้านี้ทหารฮั่นอ๋องจับไปเหตุใดจึงกลับมาได้ ทหารผู้นั้นจึงว่าเราคิดถึงบุตรบิดามารดาภรรยาซึ่งอยู่เมืองแพเสีย จึงอ้อนวอนทหารฮั่นอ๋องซึ่งจับได้ เขาก็มีใจเมตตาไม่ควบคุมจึงหนีมาได้ ท่านจงเอ็นดูพาไปหาไตสุมาห้างเป๊ก จะได้บอกบัญชีว่าเรากลับมา ครั้นรุ่งเช้าห้างเป๊กออกว่าราชการ กองตระเวนก็พาตัวทหารซึ่งหนีมาเข้าไปแจ้งความไตสุมาห้างเป๊ก ๆ จึงถามว่า เอ็งไปอยู่ค่ายฮั่นอ๋องนั้นรู้จักเตียวเหลียงหรือไม่ ทหารผู้นั้นบอกว่าเมื่อข้าพเจ้าไปอยู่ค่ายฮั่นอ๋องนั้น เขาจ่ายไปอยู่กับเตียวเหลียง ๆ ออกชื่อท่านอยู่เนือง ๆ ว่าท่านมีคุณมามากรักใคร่กันยิ่งนัก ซึ่งข้าพเจ้าหนีมาทั้งนี้เพราะครอบครัวอยู่เมืองแพเสีย ห้างเป๊กจึงถามว่าเตียวเหลียงพูดสิ่งใดหรือจึงถามถึงเราบ่อย ๆ ทหารผู้นั้นเห็นพวกกองตระเวนกลับไป ไม่เห็นผู้ใดอยู่จึงแก้หนังสือออกจากมือเสื้อ ส่งให้ห้างเป๊ก ห้างเป๊กฉีกผนึกอ่านได้ความว่า หนังสือเตียวเหลียงให้มาถึงไตสุมาห้างเป๊กด้วยเป็นเพื่อนรักกันมา แต่ก่อนเราจากกันมาแต่บ้านพีแอได้พบกันที่เมืองหํ้าเอี๋ยงครั้งหนึ่ง แล้วจากกันมาเราคิดว่าจะไปเที่ยวอยู่ป่าแลเขาหาความสุข มิได้สังเกตว่าจะได้ทำราชการด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋อง แต่ครั้งนี้เห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องมีพระทัยโอบอ้อมอารี คงจะให้เป็นกษัตริย์กรุงใหญ่ เราคิดจะใคร่บำรุงแผ่นดิน จึงมาแอบอยู่ด้วยไม่ทิ้งพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ ตัวเราเปรียบเหมือนนกบินมาหาคน ๆ ก็คิดเอ็นดูนก บัดนี้ พระเจ้าฮั่นอ๋องมีทุกข์เรากับท่านจะนิ่งอยู่ได้หรือ ด้วยอุบายฌ้อปาอ๋องคิดจะฆ่าไทก๋งจะให้พระเจ้าฮั่นอ๋องถอยทัพ ซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องมาตั้งอยู่เมืองเซงโก๋เพราะไม่มีที่จะถอยไปอยู่อื่น ถ้ากองทัพไม่ถอยไปฌ้อปาอ๋องจะเอาไทก๋งทอดน้ำมันเสีย ถ้าไทก๋งเป็นอันตรายไปข้างหน้า ท่านกับพระเจ้าฮั่นอ๋อง รับคำว่าเป็นเกี่ยวดองกันนั้นจะมีหน้าไปหายังไรได้ จึงแต่งหนังสือมาให้ท่าน ถ้าฌ้อปาอ๋องจะทำโทษแก่ไทก๋งเมื่อใด ท่านจงช่วยทัดทานแก้ไขให้รอดชีวิต ทั้งไทก๋งก็ขอบคุณท่าน พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ไม่เป็นอกตัญญู ท่านจงทำไมตรีไว้สืบไปเบื้องหน้า จะมีทั้งบุญแลคุณต่อกัน ถ้าเห็นแก่ไมตรีเราจะรับธุระประการใด จงแต่งหนังสือบอกให้ทหารผู้นี้ถือกลับมาให้เรารู้ เราจะได้แก้ทุกข์พระเจ้าฮั่นอ๋องให้ค่อยสบายพระทัยขึ้น
ห้างเป๊กรู้หนังสือแล้วจึงว่า ท่านเป็นคนสนิทของเตียวเหลียงแล้วหรือจึงใช้ให้ถือหนังสือมา ทหารผู้นั้นจึงว่าใช่ข้าพเจ้านี้จะมาเองก็หาไม่ เตียวเหลียงใช้ข้าพเจ้ามาเป็นการร้อน ขอท่านให้หนังสือตอบ ห้างเป๊กได้ฟังดังนั้นก็ให้บำเหน็จแก่ผู้ถือหนังสือ แล้วแต่งหนังสือตอบส่งให้ทหารผู้นั้น จึงใช้คนสนิทพาออกไปส่งพ้นค่าย ทหารผู้นั้นครั้นมาถึงเข้าไปหาเตียวเหลียง คำนับแล้วส่งหนังสือให้แจ้งความทุกประการ เตียวเหลียงรับหนังสือฉีกผนึกอ่านความว่า รักกันมานานใจคิดถึงกันไม่ขาดวัน ได้รับหนังสือไว้คงจะทำตาม ซึ่งขอให้เลิกทัพนั้นท่านจงคิดให้ดีกันทั้งสองฝ่าย ซึ่งไทก๋งอยู่ข้างเรา ๆ ให้รักษาอยู่เช้าเย็นอย่าวิตกเลย ถ้าไม่ถอยทัพกลับไปจะได้พระบิดาคืน เราจะแก้ไขไว้เวลาหนึ่งสอง เวลา บัดนี้ขุนนางทั้งปวงก็ทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าให้ฆ่าไทก๋งเสีย กลัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะโกรธขึ้นจะทำอันตรายแก่ไทก๋ง ท่านจงเร่งคิดอ่านโดยเร็ว เตียวเหลียงรู้หนังสือก็ยินดี จึงให้บำเหน็จแก่ผู้ถือหนังสือตามสมควร แล้วให้โจฉำจดชื่อแลแซ่ทหารฌ้อปาอ๋องไว้ตามความชอบ สืบไปเบื้องหน้าจะได้ปูนบำเหน็จให้
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นเวลาเช้ายกกองทัพมาถึงหน้าค่ายฮั่นอ๋องแล้ว ให้ยกกระทะนํ้ามันมาตั้งบนกองเพลิง มัดไทก๋งไว้ริมกระทะ ให้ทหารไปร้องบอกฮั่นอ๋องที่หน้าค่ายว่า ถ้าไม่ถอยทัพกลับไปจะเอาไทก๋งทอดนํ้ามันเสีย
ฝ่ายทหารก็เข้าไปถึงหน้าค่ายฮั่นอ๋องร้องบอกตามสั่ง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นรีบออกมาหน้าค่าย ร้องว่ากับฌ้อปาอ๋องว่าเมื่อเป็นข้าพระเจ้างี่เต้ ได้สาบานเป็นพี่น้องกัน บิดาของเราก็เหมือนบิดาฌ้อปาอ๋อง ถ้าจะฆ่าบิดาเรา ๆ จะขอเนื้อสักชิ้นหนึ่งพอได้เป็นแกล้มสุรา ทำกิริยาเป็นไม่มีอาลัยว่าแล้วก็หัวเราะ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ สั่งให้เอาไทก๋งทอดน้ำมันเสีย ห้างเป๊กจึงทูลว่าข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่า ถ้าผู้ใดคิดการจะตั้งตัวเป็นกษัตริย์ไม่มีอาลัยแก่ลูกเมียบ้านเมือง ซึ่งฮั่นอ๋องทำทั้งนี้ เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าเหงี่ยวเต้ ครั้งนั้นมีผู้ชายผู้หนึ่งชื่อเฮ มีบุตรชื่ออู ตัวบิดาชื่อเฮนั้นเป็นขุนนางในเหงี่ยวเต้ ๆ ใช้ให้ขุดคลองแบ่งน้ำลงทะเล ตัวก็ไปทำอยู่ แต่มีผู้ทูลยุยงเหงี่ยวเต้ว่าขุนนางชื่อเฮข่มเหงราษฎร เหงี่ยวเต้ให้ฆ่าขุนนางที่ชื่อเฮนั้นเสีย จึงให้บุตรผู้ตายนั้นไปอยู่ ขุดคลองถึงสามปี กลับเดินไปมาหน้าบ้านเก่าถึงสามครั้งการจึงสำเร็จ ไต้อูผู้นั้นก็ได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าอูเต้ บัดนี้ไต้อ๋องกับฮั่นสินชิงสมบัติกัน ไต้อ๋องได้ไทก๋งไว้ถึงสามปี ฮั่นอ๋องก็ไม่มีอาลัยถึงบิดา ด้วยหมายแต่จะชิงสมบัติเป็นการใหญ่ ซึ่งไต้อ๋องจะฆ่าไทก๋งเสียนั้น ครั้นพิเคราะห์ไปเห็นคนทั้งปวงจะหัวเราะเยาะไต้อ๋องว่า สิ้นความคิดสู้ฮั่นอ๋องไม่ได้จึงแกล้งฆ่าบิดาเสีย ขอเชิญเสด็จกลับไปค่ายคิดการแก้แค้นอย่างอื่นจึงจะชอบ ถ้าจะทำโทษแก่คนชราดังนี้กิตติศัพท์จะลือไปทุกประเทศว่า ไต้อ๋องใจเบาเชื่อแต่คนยุยงหาควรไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังห้างเป๊กว่าเห็นชอบ สั่งให้เลิกทัพกลับเอาตัวไทก๋งไปค่าย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องมีความวิตกนัก จึงให้หาเตียวเหลียงตันแผงมาปรึกษาว่าพระบิดาเราถึงจะรอดชีวิตไปวันนี้ วันหน้าก็คงจะตายวันหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้เห็นหน้ากับเรามิเป็นคนอกตัญญูหรือ คิดจะใคร่แบ่งอาณาเขตให้ฌ้อปาอ๋องครึ่งหนึ่ง จะให้ฌ้อปาอ๋องส่งพระบิดามาท่านจะเห็นประการใด เตียวเหลียงจึงทูลว่า ครั้งนี้ฌ้อปาอ๋องทำศึกเสียทีเสบียงอาหารก็ขัดสนลงคงจะเป็นไมตรี ถ้าหาคนมีสติปัญญาไปว่ากล่าวเห็นจะได้พระบิดามาโดยง่าย ฮอก๋งเจ้าเมืองลกเอี๋ยงเฝ้าอยู่ที่นั้น จึงทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ไต้อ๋องจะให้ไปหาฌ้อปาอ๋อง แบ่งอาณาเขตเป็นทางพระราชไมตรีต่อกันนั้น ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปว่ากล่าวฌ้อปาอ๋อง ส่งพระบิดาแลฮองเฮาคืนมาให้จงได้
ฝ่ายเตียวเหลียงตันแผงได้ยินฮอก๋งทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องดังนั้นจึงว่า อันฌ้อปาอ๋องถือตัวว่ามีปัญญาพยาบาทฮั่นอ๋องนัก หมายจะทำศึกเอาชัยชนะฝ่ายเดียว ซึ่งท่านจะไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้เป็นทางไมตรีนั้น ถ้าไม่สำเร็จเหมือนท่านคิดไว้ตัวท่านก็จะตาย แล้วก็จะพาเกียรติยศพระเจ้าฮั่นอ๋องเสียไปด้วย ท่านจงตรึกตรองดูให้ดีก่อน ฮอก๋งได้ฟังเตียวเหลียงว่าก็หัวเราะแล้วตอบว่า เมื่อท่านเห็นข้าพเจ้าเป็นหุ่นไปแล้ว ที่ไหนข้าพเจ้าจะทำราชการต่อไปได้เล่า พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสแก่ฮอก๋งว่า ท่านจะรับอาสาไปก็ตามเถิดแต่อย่าให้เสียธุระเรา แล้วจารึกอักษรผนึกปิดตราส่งให้ฮอก๋ง ๆ คำนับรับราชสาส์นแล้วก็ออกจากที่เฝ้าขึ้นม้ารีบไป ครั้นถึงค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องฮอก๋งจึงหยุดอยู่ แจ้งความให้นายประตูฟัง นายประตูจึงห้ามฮอก๋งไว้แต่นอก แล้วเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตาม คำฮอก๋งว่าทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้ง จึงสั่งให้ทหารแต่งตัวเป็นกระบวนศึกใส่เกราะถืออาวุธนั่งอยู่สองข้างทาง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นใส่เสื้อสำหรับกษัตริย์ถือกระบี่พาดตักนั่งอยู่บนระเบียงสูง ทำอาการเหมือนจะคอยฆ่าฮอก๋ง แล้วจึงสั่งให้พาตัวฮอก๋งเข้าไป
ฝ่ายฮอก๋งเห็นทหารถืออาวุธนั่งอยู่ดังนั้น มิได้ครั่นคร้ามเดินยิ้มเข้าไปจนใกล้พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ฮอก๋งคุกเข่าลงคำนับลุกขึ้นยืนยิ้มอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นฮอก๋งทำกิริยาเหมือนไม่เกรงก็โกรธ จึงว่าฮั่นอ๋องใช้ตัวมาไม่ว่าโดยข้อความทำทีประหนึ่งจะเยาะเรา จะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธหรือ ฮอก๋งได้ยินพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสถามจึงทูลว่า ซึ่งฮั่นอ๋องใช้ข้าพเจ้ามาเฝ้าครั้งนี้ ตัวข้าพเจ้าอุปมาเหมือนแมลงเม่าบินมาหากองเพลิงอันใหญ่ ความกลัวพระบารมีเป็นที่สุด แต่ขัดมิได้ ด้วยเกรงอาญาพระเจ้าฮั่นอ๋อง ซึ่งข้าพเจ้าหัวเราะนั้น คิดว่าพระองค์เป็นกษัตริย์อันประเสริฐ พระเกียรติยศปกแผ่ไปทุกหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง ถึงมาตรว่าจะเสด็จอยู่โดยปกติ ก็หามีผู้ใดอาจล่วงเกินด้วยเกรงพระอาญาทั้งแผ่นดิน ครั้งนี้เหตุใดพระองค์จึงทำสง่าแก่ข้าพเจ้าคนยากอันหาชีวิตมิได้ ฉะนี้เล่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฮอก๋งทูลดังนั้นคิดละอายพระทัยวางกระบี่เสีย จึงสั่งทหารที่ถืออาวุธให้เลิกไปสิ้น แล้วถามว่า ฮั่นอ๋องใช้ท่านมาว่ากล่าวประการใด ฮอก๋งคำนับแล้วถวายพระราชสาส์นต่อพระหัตถ์พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ รับมาฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าฮั่นอ๋องขอคำนับมายังพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋อง ผู้มีบุญญาธิการเทพยเจ้าจึงบันดาลให้ไต้อ๋องลงมาเป็นกษัตริย์ หวังจะได้บำรุงแผ่นดินแลประชาราษฎร์ได้อยู่เย็นเป็นสุข บัดนี้ไต้อ๋องกับข้าพเจ้ากระทำศึกกันถึงเจ็ดสิบครั้ง ทแกล้วทหารทั้งสองฝ่ายก็ล้มตายเป็นอันมาก ถ้าจะเปรียบโลหิตซึ่งไหลนองดุจนํ้าในพระมหาสมุทร ถ้าจะรวมกระดูกมากองไว้แทบสูงเท่าภูเขา ข้าพเจ้ากับไต้อ๋องทำให้ประชาชนสิ้นชีวิต คิดแล้วสังเวชใจนัก จึงให้ฮอก๋งมาเฝ้าทูลความโดยพระราชไมตรี ขอเอาเมืองเซงโก๋เป็นแดนฝ่ายฟากตะวันออกเป็นของไต้อ๋อง ข้างตะวันตกเป็นของข้าพเจ้า จะได้รักษาอาณาเขตให้ไพร่บ้านพลเมืองเป็นสุขทั้งสองฝ่าย จะได้ต้องกับรับสั่งพระเจ้างี่เต้ แล้วข้าพเจ้าซึ่งปฏิญาณกันไว้จะไม่ได้เสียสัตย์ต่อกัน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นแจ้งข้อความแล้ว จึงดำริว่าเราทำศึกก็เสียที ทแกล้วทหารการเสบียงก็ขัดสนเห็นจะเอาชัยซนะมิได้ จำจะต้องรับคำฮั่นอ๋อง จะเลิกทัพไปเมืองแพเสียเสียก่อน ให้ฮั่นสินแลทแกล้วทหารคืนไปเมืองแล้วจึงจะซ่องสุมทหารไว้ แม้นฮั่นอ๋องมีนํ้าใจสุจริตเราก็ไม่คิดทำอันตราย หาแต่ความสุขใส่ตัว ถ้าฮั่นอ๋องคิดทรยศเมื่อใดเราก็จะยกไปจับมาฆ่าเสีย คิดแล้วจึงตรัสแก่ฮอก๋งว่า จะใคร่ทำศึกแก่ฮั่นอ๋องให้ถึงชนะแลแพ้ แต่ทว่าฮั่นอ๋องให้มาว่ากล่าวโดยดีตามราชประเพณีแต่ก่อนสืบมา เราก็สิ้นโกรธ จะให้ทหารไปหาฮั่นอ๋องด้วย ท่านจงพาไปจะได้เชิญฮั่นอ๋องออกมายังที่รบ กระทำสัตยานุสัตย์แบ่งอาณาเขตต่อกัน
ฝ่ายฮอก๋งได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นมีความยินดี ก็คำนับลามากับทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นมาถึงก็พาทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปเฝ้าคำนับแล้วทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องตามคำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งมาทุกประการ ขณะนั้นทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทูลว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามาเฝ้า เวลาพรุ่งนี้เชิญไต้อ๋องออกไปที่รบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะมาทำสัตยานุสัตย์แบ่งอาณาเขตต่อกัน พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีพระทัยยินดีจึงตรัสว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะยกออกไปที่รบ ท่านจงกลับไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เมื่อจะมานั้นห้ามอย่าให้ทหารทั้งปวงถืออาวุธทั้งสองฝ่าย แล้วสั่งให้ฮอก๋งกับทหารเมืองฌ้อกลับไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ขอบพระทัยด้วยมิได้ทำอันตรายพระบิดา เมตตาโดยแท้ แลเมื่อมานั้นให้พาพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮามาด้วยจึงจะเห็นความสัตย์ แม้นพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮายังตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ เกลือกจะมีผู้ยุยงก็จะเสียทางราชไมตรีทั้งสองฝ่าย ทหารเมืองฌ้อได้ฟังจึงทูลว่า ไต้อ๋องให้ฮอก๋งไปกับข้าพเจ้าว่ากล่าวขอพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮามา เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะให้โดยง่าย
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องมีความยินดี ก็พระราชทานรางวัลให้ทหารฌ้อปาอ๋องโดยสมควร แล้วให้ฮอก๋งกับทหารฌ้อปาอ๋องกลับไป
ฝ่ายฮอก๋งกับทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็คำนับลาไปถึงค่าย แล้วเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ครั้นเห็นฮอก๋งกลับมาจึงถามว่า ท่านกลับมาจะว่าประการใด ฮอก๋งจงทูลว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าไต้อ๋องยอมเป็นราชไมตรีมีความยินดีขอบคุณนัก ว่าเวลาพรุ่งนี้ไต้อ๋องจะออกไปนั้น อย่าให้ทหารแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธไป ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องจะออกมาคำนับไต้อ๋องโดยปกติ ประการหนึ่งซึ่งไต้อ๋องมิได้ทำอันตรายแก่ไทก๋ง พระเจ้าฮั่นอ๋องแลขุนนางทั้งปวงสรรเสริญไต้อ๋องว่ามีเมตตาถือความสัตย์ ซึ่งได้ปฏิญาณไว้กับพระเจ้าฮั่นอ๋อง จึงบำรุงรักษาไทก๋งไว้ กิตติศัพท์อันนี้ในนานาประเทศมีความสรรเสริญไต้อ๋องว่าครองทศพิธราชธรรม พระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งมาให้ทูลว่า พระบิดาแลนางหงวนฮองเฮาอยู่ในเมืองฌ้อช้านานแล้ว การศึกทั้งสองฝ่ายครั้งนี้ก็จะสำเร็จแก่กัน จะขอรับพระบิดาไปพอเห็นหน้าจะได้คำนับ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฮอก๋งทูลจึงว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่ฮั่นอ๋องว่าพรุ่งนี้เราจะพาไทก๋งแลนางหงวนฮองเฮาไปด้วย ฮอก๋งจึงทูลว่าข้าพเจ้ามาเฝ้าทูลให้เป็นทางราชไมตรี ครั้งนี้เหมือนชีวิตข้าพเจ้าอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ทั้งสองฝ่าย ถ้าไต้อ๋องครองความสัตย์ไว้ พระเจ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าไต้อ๋องเมตตาก็ยินดีเป็นที่ยิ่ง แม้นช้าไปมีผู้ใดยุยงเกลือกจะกลับกลาย ชีวิตข้าพเจ้าก็จะตายเป็นมั่นคง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องฟังฮอก๋งทูลดังนั้นจึงตรัสว่า เราเจรจาสิ่งใดมิได้เป็นคำสอง อุปมาเหมือนเขาพระสุเมรุ ถึงลมพายุจะพัดสักเท่าใดก็มิได้หวาดไหว ท่านจงกลับไปเถิดอย่ากินแหนงเราเลย ฮอก๋งได้ฟังก็คำนับลาขึ้นม้ารีบไป
ฝ่ายกี่โป้จงลิมวยทูลว่า ฮั่นอ๋องครั้งนี้มีทแกล้วทหารมาก แต่หากเป็นธุระด้วยนางหงวนฮองเฮา จึงชวนไต้อ๋องเป็นทางไมตรี ถ้าไต้อ๋องจะดีด้วยฮั่นอ๋องเหมือนตรัสมาอย่าเพ่อส่งไทก๋งก่อน เกลือกฮั่นอ๋องได้บิดาแลนางหงวนฮองเฮาไปแล้วจะกลับประทุษร้าย คนทั้งหลายจะว่าไม่รู้เท่า ฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า ถึงเราจะทำโทษแก่ไทก๋งประการใด ฮั่นอ๋องก็มิได้มีอาลัยต่อบิดา แม้นจะเอาไว้ก็ไม่ชนะฮั่นอ๋องเพราะไทก๋งผู้เดียว คนทั้งปวงจะดูหมิ่นว่าเราสิ้นฝีมือแลความคิดสู้ฮั่นอ๋องไม่ได้แล้ว จึงเอาบิดาเขากักขังไว้ เรามีความละอายนัก แม้นฮั่นอ๋องจะสู้รบไปภายหน้า จึงค่อยจับตัวฆ่าเสีย ห้างเป๊กจึงทูลว่า ไต้อ๋องได้ไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮามาไว้ไม่ประหารชีวิตเสีย พระคุณหาที่สุดไม่ แม้นจะให้คืนไปฮั่นอ๋องก็จะมีความยินดี ไหนจะมีศึกสืบไปเล่า
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังห้างเป๊กว่าเห็นชอบ จึงตรัสว่า พรุ่งนี้เราจะพูดกับฮั่นอ๋อง
ฝ่ายทหารทั้งปวงยินดีที่จะได้ไปบ้านเมือง ก็จัดแจงออกมาทำพลับพลารับเสด็จที่สนามรบ พระเจ้าฮั่นอ๋องทราบความดังนั้นจึงสั่งให้ทหารไประดมทำ ทหารทั้งสองฝ่ายมิได้รังเกียจแก่กัน รุ่งขึ้นเวลาเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องพระเจ้าฮั่นอ๋อง พร้อมด้วยกระบวนแห่เป็นปกติออกมากลางสนาม พระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าไปหาพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ต่างองค์ก็คำนับกันตามประเพณีกษัตริย์ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เราทั้งสองเคืองกัน พาทหารล้มตายเสียเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะคิดแบ่งอาณาเขตช่วยกันรักษาแผ่นดิน เรามีความยินดีนัก พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ทำหนังสือสัญญาแบ่งอาณาเขตให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องๆ ก็ทำให้พระเจ้าฮั่นอ๋องฉบับหนึ่ง แล้วสั่งทหารให้ส่งไทก๋งกับนางหงวนฮองเฮาให้แก่พระเจ้าฮั่นอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นทหารฌ้อปาอ๋องพาบิดากับนางหงวนฮองเฮามาส่ง เสียพระทัยอายแก่ทแกล้วทหาร ดุจหนึ่งประจานพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮามากลางสนามแต่จนใจทำเป็นยินดี แล้วจึงว่า ไต้อ๋องเลี้ยงพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮาไว้พระคุณหาที่สุดไม่ แล้วก็ให้ขุนนางพาพระบิดา แลนางหงวนฮองเฮาไปอยู่ ณ ค่าย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรัสว่า เรามาพูดกันครั้งนี้เป็นที่สุดสิ้นสงสัยไม่รังเกียจต่อกัน ว่าแล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับพระเจ้าฮั่นอ๋องต่างองค์ก็คำนับลาออกจากที่ตั้งกระบวนแห่ กลับไปค่าย
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เลิกทัพกลับไปทางทิศตะวันออก พระเจ้าฮั่นอ๋องก็เลิกทัพกลับไปฝ่ายทิศตะวันตก
ฝ่ายเจ๋อ๋องฮั่นสินหยินโป้แพอวดแลหัวเมืองทั้งปวง ก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องกลับไปเมือง

ฝ่ายเตียวเหลียงครั้นพระเจ้าฮั่นอ๋องมาใกล้เมืองกุเหลงประทับอยู่ จึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ซึ่งปรึกษากันแต่ก่อนว่าจะผ่อนแต่พอพระบิดามาได้ ครั้งนี้สมความคิดอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเดิมฌ้อปาอ๋องมีเขตแดนถึงสิบส่วน ไต้อ๋องมากระทำศึกกับฌ้อปาอ๋องตีได้ถึงแปดส่วนแล้ว ทแกล้วทหารซึ่งตามเสด็จมาแต่ฝ่ายเมืองตะวันออกก็รื่นเริงทุกตัวคน หวังจะได้กลับไปบ้านเมือง บัดนี้ ไต้อ๋องมาแบ่งอาณาเขตฝ่ายตะวันออกให้ฌ้อปาอ๋อง ทแกล้วทหารจะไม่มีความสบายก็จะไปจากไต้อ๋องสิ้น ถ้าฌ้อปาอ๋องกลับประทุษร้ายขึ้น ไต้อ๋องจะสู้ฌ้อปาอ๋องได้หรือ ประการหนึ่งคำโบราณว่าไว้เป็นวิสัยโลกมีพระอาทิตย์ดวงเดียว ซึ่งจะส่องโลกเป็นสองดวงนั้นมิได้ สัตว์ทั้งปวงก็เดือดร้อน เหลือที่จะอดทน ทุกวันนี้ฌ้อปาอ๋องมีแต่ถอยกำลังลงจวนจะเสียเมืองอยู่แล้ว ซึ่งไต้อ๋องจะละไว้ให้มีกำลังขึ้นมิชอบ เปรียบดุจหนึ่งเสืออันผอมเอาถนอมเลี้ยงให้พีมีแรงขึ้น แต่จะประทุษร้ายอยู่เป็นนิจ ซึ่งข้าพเจ้าทูลทั้งนี้ใช่ที่จะไม่รักไต้อ๋องนั้นหามิได้ หวังจะให้เป็นเอกกษัตริย์ครองสมบัติอยู่แต่องค์เดียว พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เมื่อได้ลั่นวาจาแบ่งอาณาเขตให้ฌ้อปาอ๋องแล้วจะกลับคำเสียทำอย่างท่านว่านั้น ความนินทาก็จะมีแก่ตัวเรา เตียวเหลียงจึงทูลว่า ซึ่งอุบายจะแก้พระบิดามานี้ บรรดาทหารแลหัวเมืองทั้งปวงก็ปรึกษาพร้อมกันสิ้น ซึ่งการจะแบ่งแผ่นดินแต่ไต้อ๋องกับฌ้อปาอ๋อง บรรดาทหารในทัพหลวงเข้าใจว่าจะลวงแต่พอได้สมคิด เหมือนครั้งแผ่นดินพระเจ้าบู๊อ๋องกับติวอ๋องชิงสมบัติกัน ถ้าไม่ฆ่าติวอ๋องเสีย พระเจ้าบู๊อ๋องที่ไหนจะได้ราชสมบัติ บัดนี้ไต้อ๋องแบ่งแผ่นดินให้ฌ้อปาอ๋องกึ่งหนึ่ง นานไปแผ่นดินก็จะเป็นของฌ้อปาอ๋อง ตันแผงเล็กแกซุยโหทูลขึ้นพร้อมกันว่า เตียวเหลียงทูลนี้ข้าพเจ้ากับนายทหารก็เห็นพร้อมกันสิ้น เพราะการแผ่นดินจะให้เป็นสิทธิ์แต่ไต้อ๋องผู้เดียว ถึงจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องสืบไปก็ไม่อาลัยแก่ชีวิต
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้น ครั้นจะขัดไม่ทำตามขุนนาง เกรงที่ปรึกษาแลนายทหารจะเสียน้ำใจ จึงให้ตั้งมั่นอยู่ที่กุเหลงจะกระทำศึกกับฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปถึงเมืองแพเสีย สำราญพระทัยอยู่แล้วแต่กับนางหงอกี๋ มีแต่เสพสุราเป็นนิจมิได้คิดจะว่าราชการ ขับทหารไปอยู่บ้านเมืองตามปกดิ
ฝ่ายจี๋วลันแลขุนนางผู้ใหญ่ ปรึกษากันทำเรื่องราวเข้าไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ รับมาอ่านได้ความว่า อันประเพณีกษัตริย์ได้เสวยราชย์เป็นสุขแล้วก็ไม่ลืมความทุกข์จึงจะต้องคำโบราณ ถ้าไม่มีราชการตรึกตรองจะหาความสุขบ้าง บรรดาขุนนางข้างในก็ใช้สอยโปรดปรานตามอุตส่าห์ ซึ่งไต้อ๋องกับเล่าปังตั้งสัตย์ต่อกันนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าใจเล่าปังยังไม่สุจริต เพราะพวกเล่าปังนั้นมีแต่กลอุบายหมายจะเอาแต่ชนะ ไต้อ๋องจะละการศึกเสียมิชอบ ขอจงให้หาทหารมาฝึกหัดไว้ นานไปเกลือกศึกจะมีมาจะได้สู้รบ ผู้มีสติปัญญาเหมือนฟัมแจ้งก็ตายแล้ว ทแกล้วทหารก็เสียน้ำใจ จำจะหาคนดีมาไว้จะได้เป็นที่ปรึกษา ซึ่งไต้อ๋องประมาทอยู่ฉะนี้ ถ้าเล่าปังฟังคำพวกทหารกลับยกมากระทำสงครามอีก พระองค์ก็จะมิเสียทีแก่ข้าศึกหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งหนังสือจี๋วลันดังนั้น จึงว่าฮั่นอ๋องกับเราได้พูดจากันเป็นสัตย์อยู่แล้ว แม้นไม่รักความสัตย์ยกมากระทำศึกเมื่อใด เราจะตัดศีรษะฮั่นอ๋องไว้ให้คนทั้งปวงดู จึงให้หาจงลิมวยมาบอกความตามหนังสือจี๋วลันแล้วว่า ท่านจงไปจัดแจงฝึกหัดทแกล้วทหารให้ชำนาญในการสงครามไว้ จงลิมวยก็คำนับลาออกไปฝึกหัดทหารตามกระบวนศึก ไม่ทันได้สิบห้าวันมีผู้มาแต่เมืองเอ๊กเอี๋ยงบอกว่า ฮั่นอ๋องยกมาแต่เมืองกุเหลงได้ยินข่าวว่าจะยกมาเมืองแพเสีย ซึ่งทำสัตย์ต่อกันนั้นเป็นกลล่อลวงพอได้ไทก๋งแลนางหงวนฮองเฮา จงลิมวยครั้นได้แจ้งก็เข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตามรู้เหตุทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจงลิมวยว่า มีความโกรธฮั่นอ๋องนัก จึงว่าอ้ายเล่าปังเป็นแต่ลูกคนจนบังอาจมาลวงเราอีกเล่า ซึ่งจี๋วลันทำเรื่องราวบอกนั้นจริงทุกประการ แล้วให้ทหารทั้งปวงมาว่า จะยกไปทำศึกกับฮั่นอ๋อง กี๋โป้จึงทูลว่า ซึ่งไต้อ๋องกับฮั่นอ๋องกระทำสัตย์ต่อกันครั้งนี้ รู้ทั่วทุกหัวเมือง ยังไม่มีความแค้นเคืองต่อกัน ซึ่งฮั่นอ๋องจะยกมาเหมือนคนพูดก็ผิดราชประเพณี ไหนฮั่นอ๋องจะมีชีวิตยืนยาว ไต้อ๋องเชื่อแต่ข่าวความก็ไกลตา ครั้นจะยกไปกระทำแก่ฮั่นอ๋องก่อน คนทั้งปวงจะว่าไต้อ๋องเสียสัตย์ จงงดกองทัพไว้ ถ้าเมื่อใดฮั่นอ๋องยกมาจึงออกไปรบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องฟังกี๋โป้ทูลเห็นชอบ จึงสั่งทหารทั้งปวงให้เตรียมทัพไว้ฟังข่าวกองทัพฮั่นอ๋องก่อน
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า ซึ่งจะทำกับฌ้อปาอ๋องนั้นหัวเมืองทั้งปวงเราก็ได้สั่งให้เขาไปบ้านเมืองแล้ว ครั้นจะให้หาความนินทาก็จะมี ว่าเราเป็นกษัตริย์เจรจาไม่ยั่งยืน เตียวเหลียงจึงทูลว่า ไต้อ๋องเกรงคนจะติเตียนดังนั้น จงจัดทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินให้มั่นคงไว้ แล้วใช้คนไปว่ากล่าวให้ฌ้อปาอ๋องโกรธยกมาทำศึกกับเราก่อน ภายหลังจึงมีหนังสือใช้คนไปบอกหัวเมืองว่าฌ้อปาอ๋องกลับมาทำสงครามบรรดาหัวเมืองรู้แล้วจะยกมาถึงเข้าเมืองไม่ทัน เห็นฮั่นสินหยินโป้แพอวดก็จะทำเป็นศึกกระหนาบ แต่หนังสือซึ่งจะมีไปหาหัวเมืองนั้นบอกความว่า ซึ่งตั้งสัตย์กับฌ้อปาอ๋องนั้นโดยล่อลวงแต่พอให้ส่งพระปิดา ครั้งนี้ได้พระบิดามาแล้ว ครั้นจะละฌ้อปาอ๋องไว้ นานไปจะเป็นเสี้ยนหนามศัตรูในแผ่นดิน จำจะคิดกำจัดฌ้อปาอ๋องเสียจึงจะเป็นแผ่นดินเดียว ไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความสุข พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงแต่งหนังสือให้ไปบอกหัวเมืองหลายฉบับ กับให้เล็กแกทำเป็นราชสาส์นไปถึงฌ้อปาอ๋องฉบับหนึ่ง ว่าข้อความให้โกรธยกทัพมาจงได้
ฝ่ายเล็กแกคำนับลาออกมาทำราชสาส์น แล้วกลับเข้าไปทูลว่า ข้าพเล่าจะขอไปว่ากล่าวกับฌ้อปาอ๋องให้ยกทัพมา พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า ฌ้อปาอ๋องโทโสร่าย รู้หนังสือนี้แล้วก็จะมีความโกรธ แม้นจะยกทัพมาเห็นจะฆ่าท่านเสีย ต่อเมื่อใดมีแยบคายจึงจะแก้ตัวได้ เล็กแกจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวแต่โดยลมปากสักสามคำ ไม่ให้มีอันตรายหมายจะให้ฌ้อปาอ๋องรีบมาทำศึก
ฝ่ายเตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่า พ้นจากเล็กแกคนนี้ที่จะไปหาฌ้อปาอ๋องยากนัก ขอจงใช้เล็กแกไปเห็นจะได้ราชการ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงตรัสสั่งเล็กแกว่าท่านจงรีบไป
ฝ่ายเล็กแกคำนับลาออกมาจัดผู้คนแล้ว ก็รีบไปยังเมืองแพเสีย ครั้นถึงจึงบอกนายประตูว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องใช้เราผู้ชื่อเล็กแกให้มาเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทหารกำกับประตูรู้เหตุก็เข้าไปแจ้งแก่ขุนนาง ๆ ก็เข้าไปทูลแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ได้ฟังจึงสั่งให้เล็กแกเข้าไป เล็กแกเข้าไปถึงคุกเข่าลงคำนับแล้วถอยออกมายืนอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นเห็นเล็กแกจึงถามว่า ฮั่นอ๋องใช้มาจะว่าประการใด เล็กแกจึงทูลว่า เดิมฮั่นอ๋องคิดกลอุบายแบ่งอาณาเขตกับไต้อ๋องนั้น ก็เพราะไทก๋งแลนางหงวนฮองเฮาตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ บัดนี้ได้กลับคืนไปแล้วฮั่นอ๋องจะละความสัตย์เสีย จะกลับทำศึกกับไต้อ๋องขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทูลห้ามฮั่นอ๋องก็ไม่ฟัง จึงใช้ข้าพเจ้าถือราชสาส์นมา ข้าพเจ้าคิดว่าไต้อ๋องมีอานุภาพปราบได้ทุกทิศ ไต้อ๋องแบ่งแผ่นดินให้ฮั่นอ๋องครึ่งหนึ่งแล้ว ฮั่นอ๋องยังโลภคิดจะ กำจัดไต้อ๋องเอาแผ่นดินไว้แต่ผู้เดียว ใช้ให้ข้าพเจ้าถือราชสาส์นมานัดทำศึกกับไต้อ๋อง ข้าพเจ้ากลัวอาญาไต้อ๋องด้วยเป็นกษัตริย์ แต่ขัดอาญาฮั่นอ๋องมิได้จึงจำใจถือมา เล็กแกถวายพระราชสาส์น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องรับมาอ่านเป็นใจความว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองหลวงให้มาถึงพระเจ้าไซฌ้อปาอ๋อง ด้วยกระทำศึกกันมาถึงเจ็ดสิบครั้ง ตั้งแต่จากเมืองโปต๋งจนเขากองบู๊ ก็รู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสู้โดยกลอุบายแลความคิดไม่ได้ แต่จนใจด้วยพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮาตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง จึงต้องทำสัตยานุสัตย์แบ่งแผ่นดิน ครั้งนี้สิ้นธุระวิตกแล้ว เมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรักจะเป็นเอกกษัตริย์แต่ผู้เดียว ก็ให้รีบยกทัพมารบกัน ณ เมืองกุเหลง ซึ่งเราคิดอุบายล่อลวงครั้งนี้ดีกว่ากลศึกทุกครั้ง ดังนักปราชญ์ลวงคนเขลา อุปมาเหมือนขุดบ่อล่อน้ำให้ปลาหลง เห็นว่าท่านเสียทัพจะรับเป็นทางไมตรี จึงลวงแต่พอได้พระบิดาแลนางหงวนฮองเฮาไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทราบดังนั้นเคืองพระทัยนัก จึงตรัสแก่เล็กแกว่า ซึ่งฮั่นอ๋องกลับคำเสียสัตย์เราก็รู้อยู่ แต่รอกองทัพไว้ดูทีฮั่นอ๋องก่อน ถึงเอ็งไม่มาบอกก็คงจะยกไป เราทำศึกแต่เมืองก้วยกี๋มากว่าสามร้อยครั้ง ฝีมือทแกล้วทหารหัวเมืองทั้งปวงจะทานกำลังเรามิได้ ย่อมมานบนอบทั่วทิศ ทำไมกับเล่าปังเหมือนทารกพูดเล่นหาความจริงมิได้ ใจกำเริบเหมือนกิ้งก่าได้ทอง เอ็งจงเร่งกลับไปบอกอ้ายเล่าปังให้ล้างคอไว้คอยรับคมอาวุธ ถ้าเราไม่ได้ตัดศีรษะอ้ายเล่าปังครั้งนี้แล้วก็ไม่กลับมาเมืองแพเสีย เล็กแกคำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกมาขึ้นม้ารีบกลับไป
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งนายทหารให้ตรวจเตรียมกองทัพเสร็จแล้ว ยกทัพหลวงออกจากเมือง เล็กแกครั้นถึงเมืองกุเหลงจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ทูลความว่าฌ้อปาอ๋องโกรธนักเห็นจะยกทัพมา ขอไต้อ๋องจัดแจงกองทัพไว้จงสามารถ พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเล็กแกทูลดังนั้น จึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า ซึ่งคิดไว้ว่าจะให้ฌ้อปาอ๋องยกมาก่อนก็สมคะเนอยู่แล้ว ท่านจงมีหนังสือไปหาฮั่นสินหยินโป้แพอวดมาจะได้ช่วยกันรักษาเมือง เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่า ถึงมาตรว่ากองทัพหัวเมืองจะมามิทัน ทหารที่มีฝีมือมีอยู่ในกองทัพหลวงก็พอจะรักษาเมืองไว้ได้ แต่เห็นว่าอันประเพณีจะทำการศึกเป็นต้นด้วยการจะถ่ายลำเลียงมาส่งกัน แพอวดยังไม่มาถึง ข้าพเจ้าจะให้เตียวชังจังถูไปตีตัดเสบียงไว้พลาง ขณะนั้นพอมีผู้มาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ฌ้อปาอ๋องยกทัพออกมาจากเมืองแพเสียประมาณคนสามสิบหมื่น มากระทำย่ำยีแก่หัวเมืองรายทาง อาณาประชาราษฎร์ เดือดร้อนนัก พระเจ้าฮั่นอ๋องได้แจ้งจึงสั่งให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ เตียวเหลียงตันแผงจึงแต่งหนังสือให้คนใช้ขึ้นม้าแยกกันไปเร่งกองทัพทุกหัวเมือง แล้วสั่งเตียวชังจังถูให้คุมทหารไปคอยสกัดตีลำเลียงฌ้อปาอ๋อง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้นยกทัพมาใกล้เมืองกุเหลง ยังทางอีกประมาณสามร้อยเส้น ก็หยุดทัพตั้งค่ายมั่นไว้
ฝ่ายกองตระเวนพระเจ้าฮั่นอ๋องเห็น ก็ขับม้ารีบมาทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า ฌ้อปาอ๋องยกทัพมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองนี้ทางประมาณสามร้อยเส้น พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรัสว่าซึ่งเราจะประมาทฌ้อปาอ๋องว่ายกมาโดยผู้คนอิดโรย จะให้ออกรบนั้นมิได้เกลือกจะเสียที ด้วยตัวฌ้อปาอ๋องมีกำลังมาก เสบียงอาหารก็ยังบริบูรณ์ จำจะรักษาเมืองมั่นไว้ต่อเมื่อใดตีเสบียงซึ่งมาส่งกันได้ ข้าศึกถอยกำลังจึงจะคิดออกตีซ้ำเติมเอาชัยชนะ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกกองทัพมาตั้งมั่นอยู่สิบวัน ไม่เห็นกองทัพในเมืองยกออกมาจึงปรึกษากี๋โป้ว่า ฮั่นอ๋องให้เรามารบแล้วสงบทัพไว้ดังนี้ ท่านจะเห็นประการใด กี๋โป้จึงทูลว่าข้าพเจ้า พิเคราะห์ดูเห็นว่าฮั่นอ๋องคิดจะตัดทางลำเลียง ให้ทหารเราอิดโรยก่อนจึงจะยกออกตี จี๋วลันจึงทูลว่า เห็นฮั่นสินจะมายังไม่ถึง ฮั่นอ๋องจึงไม่แต่งทหารออกรบ ไต้อ๋องยกมาครั้งนี้กำลังศึกยังกล้าหาญ จะงดไว้ช้าเกลือกจะขัดเสบียง จงรีบตีโดยเร็ว ถ้าละไว้นานไปทหารไต้อ๋องอิดโรยลงเห็นจะเอาชัยชนะมิได้
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจี๋วลันทูลต้องพระทัย สั่งให้เตรียมทหารพร้อมแล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทรงเกราะสำหรับกษัตริย์ขึ้นม้าที่นั่ง สั่งให้ตีกลองยกทหารออกจากค่าย เสียงคนแลฝีเท้าม้าสนั่นไปจนใกล้เมืองกุเหลง พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ยินเสียงอื้ออึงก็รู้ว่าฌ้อปาอ๋องยกมา จึงสั่งให้อ๋องหลินหนึ่ง ห้วนโก้ยหนึ่ง โลก้วนหนึ่ง กวนหยินหนึ่ง คุมทหารเป็นกองหน้า สั่งให้กินหิบหนึ่ง จิวเชียงหนึ่ง โกคีหนึ่ง หลีแบถองหนึ่ง กับนายทหารรองหกคน คุมคนเป็นกองหนุน แล้วสั่งว่าถ้าได้พูดกับฌ้อปาอ๋อง ท่านจงว่าเราเสียนํ้าใจ ด้วยประจานพระบิดาแลนางหงวนฮองเฮา คนทั้งปวงคำนับลาออกมาจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ก็ออกไปถึงที่รบตั้งเป็นขบวนศึกอยู่
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นแต่ทหารฮั่นอ๋องยกมา จึงร้องว่าท่านจงไปบอกกับนายให้มาพูดกับเรา ทหารสี่นายได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสสั่งมาว่า ท่านส่งพระบิดาที่กลางสนามมีความอัปยศแก่ขุนนางทั้งปวงนัก จึงให้ข้าพเจ้ามาจับท่านในกลางศึกมัดไปถวายจะได้แก้อายหัวเมืองซึ่งรู้เห็น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไล่แทงทหารฮั่นอ๋อง ทหารสี่นายก็เข้ารบกับฌ้อปาอ๋องได้สามสิบเพลงเสียทีถอยออกมา
ฝ่ายกินหิบ จิวเชียง หลีแบถอง โกคี กับนายทหารหกคนเป็นสิบนายหนุนเข้าไป ห้วนโก้ย กวนหยิน โลก้วน อ๋องหลิน เห็นพวกเข้าช่วยตั้งใจรบเป็นสามารถ
ฝ่ายกี๋โป้ จงลิมวย ควั่นฌ้อ หงอจูกี๋ ทหารฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นเข้าช่วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องระดมรบจนเวลาเย็น
ฝ่ายจี๋วลันกลัวจะเสียทีชักม้าพาทหารขึ้นไป โอบหลังตีกระหนาบลงมา ทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องสิบสี่นายสู้กำลังข้าศึกกระหนาบมิได้ ก็ถอยไปทางตะวันตก เข้าเมืองได้ก็ปิดประตูเมืองไว้ทั้งสี่ทิศ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าพาทหารไล่ไปจนถึงเชิงกำแพงใกล้เมืองกุเหลง ให้ตั้งค่ายรายกั้นล้อมกำแพงเมืองไว้ แล้วให้ทหารปีนกำแพงเมืองเข้าไปจับฮั่นอ๋องให้จงได้ นายทัพนายกองจึงทูลว่า วันนี้ไต้อ๋องรบจนค่ำทหารอิดโรยอยู่ จำจะพักไว้สักคืนหนึ่งให้ทหารมีกำลัง แต่เมืองเซงโก๋เมืองเอ๊กเอี๋ยงกว้างใหญ่กว่านี้ตีสามวันได้ เมืองกุเหลงเป็นเมืองเล็กพรุ่งนี้ตีเวลาเดียวก็จะได้โดยง่าย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้ควั่นฌ้อไปจัดแจงตั้งค่ายล้อมเมืองไว้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า เมืองกุเหลงเป็นเมืองน้อยเราจะรักษาเห็นจะยาก ด้วยทหารฌ้อปาอ๋องยกมามาก ถ้าเข้าตีเอาเมืองได้เราจะพากันตายเสียสิ้น ท่านจะคิดประการใด เตียวเหลียงตันแผงจึงทูลว่าเวลาวันนี้ฌ้อปาอ๋องทำศึกแต่เช้าจนค่ำเห็นทหารอิดโรยอยู่ ถึงจะตั้งค่ายก็ยังไม่ทัน เวลาค่ำวันนี้ขอเชิญไต้อ๋องรีบเสด็จไปเมืองเซงโก๋ ถึงฌ้อปาอ๋องรู้เห็นจะไม่ติดตาม พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงสั่งนายทหารให้ตระเตรียมกองทัพไว้จะยกไปวันนี้ แล้วให้ทหารขึ้นไปบนเชิงเทินดูข้าศึก ถ้าด้านใดเบาบางเราจะยกออกไปด้านนั้น ทหารที่ไปสืบดูแล้วกลับมาทูลว่า ด้านประตูเหนือนั้นผู้คนน้อยหนทางก็กว้าง เห็นจะตีออกไปได้โดยง่าย ครั้นเวลาค่ำพระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้ห้วนโก้ย จิวพูน ดันบู กินหิบเป็นทัพหน้า พระเจ้าฮั่นอ๋องก็ตีฝ่าออกไปทางประตู ทิศเหนือ
ฝ่ายควั่นฌ้อนายทหารฌ้อปาอ๋องเที่ยวตระเวนตรวจตรารักษาค่าย พอเห็นฮั่นอ๋องตีฝ่าออกไปได้ ครั้นจะติดตามทหารซึ่งมาด้วยนั้นน้อย ก็รีบมาปรึกษาจงลิมวยว่าทหารเราเหนื่อยอิดโรย มาหลับนอนเสียสิ้น กองทัพฮั่นอ๋องหนีออกจากเมืองไปได้แล้ว จงลิมวยก็พาเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งให้ทหารติดตาม จงลิมวยจึงทูลว่าฮั่นอ๋องทำศึกยังไม่เสียที หนีไปเวลาคํ่า เกลือกจะมีทัพซุ่มไว้เป็นกลอุบาย ต่อเวลาเช้าจึงค่อยติดตาม พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้ทหารรักษาค่ายอยู่ก่อน ถึงมาตรว่าฮั่นอ๋องจะไปจนสามวัน เราคงจะตามทันที่เมืองเซงโก๋ ตีเวลาเดียวก็จะได้
ฝ่ายเตียวชังจังถูซึ่งคุมทหารคอยตีตัดลำเลียงฌ้อปาอ๋องอยู่ ณ ตำบลลิฉิง เห็นกองลำเลียงเมืองแพเสียมาก็ตีตัดไว้ได้หลายครั้ง
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องครั้นยกไปพอรุ่ง เดินทางได้ร้อยแปดเส้นเห็นทหารอิดโรยจะยั้งกองทัพไว้ เตียวเหลียงจึงทูลว่าไต้อ๋องจะประทับอยู่ที่นี่ยังใกล้ข้าศึกอยู่ ฌ้อปาอ๋องตามมาเห็นจะหนีไม่ทัน เชิญไต้อ๋องรีบยกไปหยุดอยู่เมืองเซงโก๋ จะได้คิดทำศึกกับฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฮั่นอ๋องก็เร่งกองทัพรีบเดินไปถึงเมืองเซงโก๋ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงถามเตียวเหลียงว่า เรามาถึงเมืองเซงโก๋แล้วทัพเจ๋อ๋องฮั่นสิน หยินโป้แพอวดก็ยังหามาไม่ ถ้าฌ้อปาอ๋องมาล้อมเมืองเข้าเราจะคิดประการใด เตียวเหลียงจึงทูลว่า ถึงฌ้อปาอ๋องจะยกมาล้อมเมืองถึงจะอยู่เต็มช้าจนสามวัน ด้วยได้ยินข่าวว่าเตียวชังจังถูซึ่งให้ไปคอยสกัดตัดลำเลียงฌ้อปาอ๋องได้ไว้เป็นอันมาก เห็นทหารฌ้อปาอ๋องขาดอาหารลงจะถอยทัพเป็นแท้
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ครั้นเวลาเช้าให้ยกกองทัพรีบไปตามฮั่นอ๋องถึงเมืองเซงโก๋ ก็ให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองไว้เป็นสามารถ จึงสั่งให้ทหารเข้าตีเมืองให้จงได้
ฝ่ายนายทหารฌ้อปาอ๋องคำนับลาออกมาจัดแจงจะตีเมืองตามสั่ง ทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่ต่อสู้เป็นสามารถ ข้าศึกล้มตายเป็นอันมากจะหักเอาเมืองมิได้ กี๋โป้จงลิมวยจึงทูลฌ้อปาอ๋องว่า บัดนี้กองทัพขัดเสบียงอาหารจะคอยท่าลำเลียงเล่า ก็มีผู้มาบอกว่ากองลำเลียงที่มาส่งนั้น ทหารฮั่นอ๋องตีชิงเอาไปเหลือก็เผาเสียสิ้น ถ้าช้าอยู่ทัพฮั่นสิน หยินโป้ แพอวด แลหัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกันเข้า เห็นฮั่นอ๋องก็จะออกตีเป็นศึกกระหนาบ ทหารไต้อ๋องเหน็ดเหนื่อยมาเกลือกจะเสียที
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า ถ้าท่านเห็นดังนั้นจะเลิกทัพกลับไปเมืองแพเสียก่อน จะได้พักทหารให้รื่นเริงไว้ จัดเสบียงอาหารได้พร้อมแล้วจึงจะยกมาตีฮั่นอ๋องแล้วจัดให้ควั่นฌ้อ หงอจูกี๋อยู่รั้งหลัง จึงสั่งให้นายทหารรักษาค่ายอยู่ เวลาค่ำเราจะล่าทัพไป บรรดาทหารทั้งปวงได้ยิน ข่าวว่าจะถอยกองทัพต่างคนก็รื่นเริงทุกตัวคน ครั้นเวลาค่ำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้เลิกทัพกลับไปเมืองแพเสีย
ฝ่ายทหารพระเจ้าฮั่นอ๋องครั้นเห็นกองทัพฌ้อปาอ๋องยกไปสิ้นแล้ว ก็นำความเข้าไปทูลแก่พระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ จึงตรัสว่าไม่ผิดคำเตียวเหลียงทูลกับเราไว้ เห็นเตียวชังจังถูตีเสบียงได้ ฌ้อปาอ๋องจึงยกไป จำจะแต่งให้ทหารที่มีฝีมือยกติดตาม ตันแผงจึงทูลว่าเห็นทหารยังไม่เสียทีรื่นเริงอยู่ ซึ่งถอยทัพไปครั้งนี้จะมีเหตุด้วยขัดเสบียง ถ้ามิดังนั้นจะรู้ข่าวว่าหัวเมืองซึ่งไต้อ๋องให้หาจวนจะมาถึง กลัวจะต้องศึกกระหนาบจึงรีบไปโดยเร็ว เกลือกจะมีอุบายซมทัพกับจะให้ทหารตัวดีอยู่รั้งหลัง พระเจ้าฮั่นอ๋องครั้นได้ฟังจึงสั่งให้งดกองทัพไว้คอยท่าทัพหัวเมืองมาพร้อมกัน จึงจะไปตีเมืองแพเสียทีเดียว
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาท่องครั้นเลิกทัพกลับไปเมืองแพเสีย ให้เอาโทษผู้คุมลำเลียงซึ่งให้เสียแก่ข้าศึกนั้นถึงตาย แล้วสั่งบรรดานายทหารให้เตรียมฝึกหัดให้พร้อมไว้ จึงให้เลือกสรรที่ตัวดีเป็นนายกองคุมลำเลียงสำหรับกองทัพ แล้วเสด็จเข้าข้างใน

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ จึงปรึกษาเตียวเหลียงตันแผงว่า เราให้หาฮั่นสิน หยินโป้แพอวดนานแล้วยังไม่มาถึง ฌ้อปาอ๋องมาตีเราต้องหนีจากเมืองกุเหลงมาอยู่เมืองเซงโก๋ ฌ้อปาท่องก็ตามมาหากว่าขัดเสบียงจึงถอยทัพ แม้นฌ้อปาอ๋องยกมาอีกจะคิดประการใด เตียวเหลียงจึงทูลว่าฮั่นสินหยินโป้แพอวดสามคนนี้ความชอบมาก ถึงไต้อ๋องตั้งฮั่นสินเป็นเจ๋อ๋องแต่ยังมิได้มอบอาณาเขตให้ ใจฮั่นสินเห็นจะรักเป็นผู้ใหญ่ครองเมืองเจ๋แต่ผู้เดียว ด้วยเมืองเจ๋นั้นมีเมืองใหญ่ถึงสามเมือง เมืองขึ้นก็มาก ผู้คนยังไม่ราบคาบจึงไม่มา ถ้าตั้งให้ฮั่นสินเป็นสำเจ๋อ๋องต้องกับในใจจะมาช่วยไต้อ๋อง หยินโป้เล่าก็เป็นคนของฌ้อปาอ๋อง ได้ครองเมืองกิ๋วกั๋งมีเมืองขึ้นสิบห้าเมือง มาอยู่กับไต้อ๋องก็ยังมิได้ให้อนุญาต แพอวดนั้นเมื่อไต้อ๋องไปตีเมืองแพเสีย เขาก็สามิภักดิ์มาทำราชการ ถึงจะตีตัดเสบียงอาหารก็ได้แพอวดผู้เดียว ไต้อ๋องยังมิได้ปูนบำเหน็จมอบเมืองไตเหลียง แลเมืองขึ้นให้ ใจคนสามคนนี้รักอิสริยยศ ขอไต้อ๋องจงแต่งตราตั้งมอบเมืองให้สิทธิ์ขาดแล้วเห็นจะมาโดยเร็ว
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังเห็นชอบ จึงตรัสว่าผู้อื่นจะไปเห็นจะเสียการ ท่านจงแต่งหนังสือไปพูดจาว่ากล่าวจึงจะสมคิด เตียวเหลียงคำนับลามาแต่งหนังสือแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองเจ๋เข้าไปหาฮั่นสิน ๆ ครั้นเห็นเตียวเหลียงแต่ไกล ก็ออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วพากันเข้าไปเชิญให้นั่งที่เสมอกัน เตียวเหลียงจึงว่าท่านเป็นเจ้าเมืองมีเมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบสองเมือง ข้าพเจ้าจะนั่งเสมอท่านนั้นไม่สมควร ฮั่นสินหัวเราะแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าได้ดีทั้งนี้เพราะท่านช่วยทำนุบำรุง มิใช่ว่าข้าพเจ้าได้ดีแล้วจะลืมคุณท่านเสีย ท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้าเป็นที่สุด ชอบแต่จะนั่งต่ำกว่าท่านอีก ถ้าเป็นผู้อื่นข้าพเจ้าจะต้องทำตามยศฐาศักดิ์ เตียวเหลียงก็หยิบหนังสือตราตั้งออกส่งให้ฮั่นสิน ๆ คุกเข่าคำนับรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า มีรับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองหลวง ว่าฮั่นสินเป็นแม่ทัพบังคับทหารหลายสิบหมื่น ไปตีเมืองใหญ่น้อยได้หลายร้อยเมือง ถึงฌ้อปาอ๋องก็ต้องกลเสียทีฮั่นสินหลายครั้ง ตั้งแต่ทำศึกมามีความชอบยิ่งกว่านายทหารทั้งปวง เมืองเจ๋นั้นแต่ก่อนตั้งเจ้าเมือง ใหญ่สามเมือง บัดนี้ให้ฮั่นสินเป็นสำเจ๋อ๋องครองเมืองใหญ่สามเมืองแต่ผู้เดียวให้อาณาเขตสิทธิ์ขาด ราษฏรบรรดาหัวเมืองขึ้นทั้งเจ็ดสิบสองเมือง ให้อยู่ในอำนาจสำเจ๋อ๋องจะได้รักษาแผ่นดินสืบไป ครั้นอ่านหนังสือแล้วผันหน้าไปตามทิศซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องอยู่ คุกเข่าลงคำนับแล้วเชิญหนังสือขึ้นวางไว้บนที่สมควร จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญเตียวเหลียงกินร่วมกัน
เตียวเหลียงจึงว่าบัดนี้ฌ้อปาอ๋องยกมาตีเมืองเซงโก๋ พระเจ้าฮั่นอ๋องให้เตียวชิงจังถูไปตัดลำเลียง เผาเสบียงอาหารเสียสิ้น ฌ้อปาอ๋องถอยทัพไป ข้าพเจ้าเห็นว่ากำลังทหารฌ้อปาอ๋องน้อยลงคงจะเสียเมือง พระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งพระทัยคอยกองทัพท่านกับแพอวดอยู่ ถ้าไปพร้อมแล้วจะได้ปรึกษาไปตีเมืองแพเสียให้เสร็จศึกแต่ครั้งเดียว ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาอยู่ ทำไมจึงให้มีพระอาทิตย์ส่องโลกอยู่สองดวง ถึงเป็นสำเจ๋อ๋องครองเมืองใหญ่ที่ไหนจะเป็นสุข เจ๋อ๋องฮั่นสินได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าทำศึกกับฌ้อปาอ๋องครั้งกองบู๊ก็รู้ว่าสมคิด แต่หากพระเจ้าฮั่นอ๋องมีความวิตกด้วยพระบิดากับนางหงวนฮองเฮา จึงต้องทำเป็นไมตรีกับฌ้อปาอ๋อง ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ที่จะทัดทาน บัดนี้ได้ฟังท่านมาว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องกลับจะทำศึกก็สมที่นึกไว้ หมายจะให้พระเจ้าฮั่นอ๋องเป็นกษัตริย์แต่พระองค์เดียว เตียวเหลียงได้ฟังฮั่นสินว่าต้องใจ ก็ลุกขึ้นคำนับจึงว่าท่านทูลนี้เหมือนช่วยธุระของ ราษฎรให้เป็นสุข ควรที่เป็นสำเจ๋อ๋องครองเมืองใหญ่ ท่านจงเร่งไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ข้าพเจ้าจะลาท่านไปหาหยินโป้แพอวด ให้ยกทัพไปพร้อมกัน ณ เมืองเซงโก๋ ฮั่นสินจึงว่าท่านจงรีบไปเมืองกิ๋วกั๋ง เมืองไตเหลียงก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะจัดแจงกองทัพพร้อมแล้วจึงจะยกไปให้ทันท่าน เตียวเหลียงก็ลาสำเจ๋อ๋องฮั่นสินไป ณ เมืองกิ๋วกั๋ง ครั้นถึงจึงเข้าไปหาหยินโป้ ๆ เห็นแต่ไกลก็ออกมาต้อนรับ คำนับเชิญให้นั่งที่สมควร เตียวเหลียงจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่า ท่านสมัครมาทำราชการโดยสุจริต ตัวท่านก็มีสติปัญญาแลฝีมือ จะช่วยกำจัดศัตรูในแผ่นดินได้ จึงให้ข้าพเจ้านำหนังสือมาตั้งท่านเป็นใหญ่แล้วเชิญหนังสือตราตั้งขึ้นวางไว้บนโต๊ะ หยินโป้คุกเข่าลงคำนับตรารับสั่งพระเจ้าฮั่นอ๋อง เตียวเหลียงฉีกผนึกออกอ่านในหนังสือนั้นว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองหลวงมีรับสั่งว่าหยินโป้ สามิภักดิ์มาอยู่ด้วยช่วยราชการครั้งทัพรถ ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยง ฝีมือหยินโป้แหลมกว่าทหารทั้งปวง ควรที่จะครองเมืองใหญ่ได้ แต่วิตกด้วยเดิมอยู่กับฌ้อปาอ๋องได้ครองเมืองกิ๋วกั๋งมีเมืองขึ้นสี่สิบห้าเมือง แต่อยู่ในแดนเมืองฌ้อ กลัวหัวเมืองทั้งปวงจะไม่ราบคาบ บัดนี้ฌ้อปาอ๋องถอยกำลังลงแล้ว คงจะอยู่แต่ฝ่ายตะวันออกเมืองแพเสีย เราได้หัวเมืองขึ้นไว้ถึงแปดส่วน แลซึ่งหยินโป้ครองเมืองกิ๋วกั๋ง ยังหาสมกับความชอบซึ่งมีใจสามิภักดิ์ต่อเราไม่ เห็นว่าเมืองห้วยหลำเป็นเมืองใหญ่กว่าเมืองกิ๋วกั๋ง จึงให้เตียวเหลียงนำตรามาตั้งหยินโป้เป็นห้วยหลำอ๋องครองอาณาเขต บังคับบัญชาตลอดลงไปแต่เมืองกิ๋วกั๋งจนสุดแดนทิศใต้ ประชานราษฎร์จะอยู่เย็นเป็นสุข หยินโป้ได้แจ้งมีความยินดีนัก ผินหน้ามาข้างเมืองเซงโก๋คุกเข่าลงคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง แล้วว่ากับเตียวเหลียงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องชุบเลี้ยงครั้งนี้พระคุณหาที่สุดไม่ ข้าพเจ้านึกไว้หมายจะตีเอาเมืองแพเสียถวายพระเจ้าฮั่นอ๋องให้จงได้ แล้วให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะมาตั้งเชิญเตียวเหลียงเสพสุรา เตียวเหลียงจึงว่าเมื่อท่านมาแล้วอยู่ภายหลัง ฌ้อปาอ๋องกลับมากระทำศึกล้อมเมืองเซงโก๋อยู่สามวัน กลัวกองทัพท่านจะไปตีกระหนาบถอยเลิกไปเอง บัดนี้ข้าพเจ้าเกรงอยู่ว่าฌ้อปาอ๋องยังไม่ตาย ถึงท่านจะได้สมบัติประการใดก็ยังหามีความสุขไม่ คิดจะให้ท่านไปช่วยพระเจ้าฮั่นอ๋องกำจัดฌ้อปาอ๋องเสีย จะได้มีความสบายถ้วนหน้า ข้าพเจ้าจะลาไป หยินโป้จึงว่าข้าพเจ้าจะจัดแจงกองทัพพร้อมแล้ว จึงจะไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องโดยเร็ว
ฝ่ายเตียวเหลียงก็ลาหยินโป้ ครั้นถึงเมืองไตเหลียงก็เข้าไปหาแพอวด ขณะนั้นพอแพอวดมานั่งพูดกับนายทหาร เห็นเตียวเหลียงมา ก็ลุกออกไปต้อนรับคำนับเชิญพาเตียวเหลียงเข้าไปนั่งที่สมควร เตียวเหลียงก็ส่งตราให้ แพอวดคำนับรับตราตั้งมาอ่านได้ความว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องครองเมืองหลวงมีพระทัยคิดถึงแพอวดว่ามีน้ำใจสามิภักดิ์โดยสุจริต แต่เสียทัพครั้งแม่น้ำโปจุยยังอุตส่าห์มาทำราชการ สู้เอาตัวเข้าฝ่าลูกเกาทัณฑ์หลายครั้ง แต่ตัดลำเลียงเผาเสบียงอาหารฌ้อปาอ๋องก็หลายหน บัดนี้ฌ้อปาอ๋องมีเมืองขึ้นก็น้อยถอยกำลังลง เราได้เมืองขึ้นไว้ถึงแปดส่วนควรที่จะให้แพอวดเป็นเจ้าเมือง จึงมีตราตั้งให้แพอวดเป็นไตเหลียงอ๋องครองเมืองไตเหลียง มอบเมืองขึ้นให้ห้าสิบหัวเมือง ให้ไตเหลียงอ๋องบังคับบัญชาสิทธิ์ขาด จะได้บำรุงราษฎรให้เป็นสุข
แพอวดได้แจ้งมีความยินดีนัก ผินหน้าไปข้างเมืองเซงโก๋คุกเข่าลงคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋องแล้ว ให้ยกโต๊ะมาตั้ง ไตเหลียงอ๋องจึงรินสุราส่งให้เตียวเหลียงเป็นคำนับ เตียวเหลียงรับจอกสุรากินแล้วจึงว่า แดนเมืองท่านใกล้เมืองฌ้อ ถ้าฌ้อปาอ๋องยังไม่ตายท่านจะเอาความสุขมาแต่ไหน บัดนี้พระเจ้า ฮั่นอ๋องให้หาหัวเมืองมาพร้อม จะไปตีเมืองแพเสียให้สำเร็จศึกแต่ในครั้งเดียว ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะได้อยู่เย็นเป็นปกติ ซึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องใช้ข้าพเจ้าเชิญตราตั้งมาทั้งนี้ด้วยเห็นว่าท่านเป็นเมืองใหญ่ ครั้นจะให้ผู้อื่นมาก็ไม่สมควร ไตเหลียงอ๋องจึงว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องก็มีพระคุณเป็นอันมาก ซึ่งจะยกไปกำจัดฌ้อปาอ๋องนั้นข้าพเจ้าก็จะยกไปทำศึกฉลองพระคุณให้ถึงขนาด ท่านเล่าก็มีความกรุณาแก่ข้าพเจ้านัก ได้มาถึงเมืองแล้วเชิญอยู่ด้วยข้าพเจ้าคืนหนึ่งจึงค่อยไป เตียวเหลียงจึงว่า ครั้นจะอยู่ช้านัก พระเจ้าฮั่นอ๋องจะคอยท่า จำจะไปเฝ้าก่อน ว่าแล้วก็ออกจากประตูเมืองไป
ฝ่ายกวยถองซึ่งเป็นบ้าอยู่เมืองเจ๋นั้น ครั้นเตียวเหลียงไปแล้วก็เข้าไปหาฮั่นสินคุกเข่าลง คำนับถอยออกมายืนอยู่ ฮั่นสินครั้นเห็นจึงเรียกเข้าไปนั่งใกล้แล้วถามว่า ครั้งก่อนท่านกลัวพระเจ้าฮั่นอ๋องอยู่หรือ จึงไม่ไปกับเรา เรากลับมาอยู่เมืองเจ๋ก็ช้านาน ท่านไปเที่ยวอยู่ข้างไหนจึงไม่เห็นมาบ้าง ซึ่งท่านมาวันนี้มีธุระประการใดหรือ กวยถองจึงว่าท่านมีคุณต่อข้าพเจ้า ๆ มีนํ้าใจรักจึงมาหา ด้วยเห็นว่าท่านเคลิ้มสติจะหลงยกทัพไปเสียแรง ท่านมีปัญญาเชี่ยวชาญในการศึก เป็นแม่ทัพคุมทหารหลายสิบหมื่นไปตีหัวเมืองน้อยใหญ่ได้ ครั้งนี้มาดูหมิ่นประมาทไม่รู้จักความตายจะมาถึงตัว อุปมาเหมือนชายหนุ่มมีจักษุอันบริสุทธิ์แลดูได้แตที่ไกล ครั้นผงมาติดตาของตัวดูหาเห็นไม่ ต่อเมื่อได้ส่องกระจกจึงจะเห็น ข้าพเจ้ามาทั้งนี้หมายจะเตือนสติให้ท่านพิเคราะห์ดูเหตุในตัว ฮั่นสินจึงว่าทำไมท่านจึงพูดดังนี้ กวยถองจึงว่าได้ยินข่าวฮั่นอ๋องตั้งอยู่เมืองกุเหลง ฌ้อปาอ๋องมาตี ฮั่นอ๋องหนีมาอยู่เมืองเซงโก๋ ฌ้อปาอ๋องก็ตามมาล้อม ชะรอยฌ้อปาอ๋องจะระวังกองทัพท่าน ประการหนึ่งจะมีเหตุในกองทัพจึงกลับไปเมืองแพเสียโดยเร็ว บัดนี้ฮั่นอ๋องก็เกรงฝีมือฌ้อปาอ๋องอยู่ จึงมีหนังสือมาเร่งกองทัพท่านถึงสองครั้ง ท่านก็ยังไม่ไป จึงให้เตียวเหลียงมาตั้งท่านเป็นสำเจ๋อ๋อง พอยั่วใจหมายจะให้ไปทำศึกกับฌ้อปาอ๋องให้สำเร็จ ฮั่นอ๋องก็จะได้ครองแผ่นดินแต่ผู้เดียว ข้าพเจ้าเห็นว่าฌ้อปาอ๋องตายวันใด ภัยจะมาถึงท่านสามประการ ๆ หนึ่งจะเอาโทษด้วยข้อขัดรับสั่ง ประการหนึ่งฮั่นอ๋องระวังตัวกลัวฝีมือความคิดท่าน ประการหนึ่งบุตรแลหลานพระเจ้าฮั่นอ๋องจะสืบเชื้อวงศ์ไปภายหน้า เห็นว่าท่านหลักแหลมจะเป็นเสี้ยนศัตรูในแผ่นดิน อันท่านทุกวันนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเหมือนภูเขาทั้งสามอันใหญ่มาใกล้จะทับอกท่าน แม้นไม่ไปช่วยฮั่นอ๋อง ท่านแข็งเมืองไว้ ตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่แยกเป็นสามก๊กเหมือนยกภูเขาออกไปตั้งเสียให้ไกล ตั้งใจดูกษัตริย์ทั้งสองทำศึกแก่กันจะดีกว่า
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่ากวยถองมีความชั่ว พูดกันเราไว้แต่ครั้งก่อนกลัวฮั่นอ๋องจะได้เป็นใหญ่ ถ้าผู้ใดทูลความขึ้นจะให้มาจับตัวไปลงโทษจึงมาว่าดังนี้ เราจะทำตามกวยถองจะเป็นคนอกตัญญู คิดแล้วจึงว่าซึ่งท่านมาว่าแก่เราว่ายกไปจะมีโทษสามประการนั้น เราก็เห็นว่าไม่ยกไปก็มีโทษสามประการเหมือนกัน ประการหนึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องชุบเลี้ยงให้มียศฐาศักดิ์ถึงเพียงนี้ มีการศึกมาติดพันจะไม่ยกไปช่วยนั้นไม่ควร ประการหนึ่งเราก็ได้รับคำเตียวเหลียงว่าจะยกทัพไป จึงให้เกณฑ์กองทัพหัวเมืองทั้งปวงมา ครั้นจะกลับคำเสียไม่ไปก็จะมีคำนินทาว่าวาจาของเราไม่ยั่งยืน ใครจะนับถือต่อไปเล่า เราจะดูหน้าทหารที่เกณฑ์เข้ามานั้นกระไรได้ ประการหนึ่งซึ่งจะแข็งเมืองอยู่คนก็จะติเตียนว่า พระเจ้าฮั่นอ๋องตั้งให้เราเป็นสำเจ๋อ๋องแล้วยังไม่คิดถึงคุณ มีใจกำเริบเมามัวด้วยยศศักดิ์ รักจะเป็นเจ้าแผ่นดินเล่า ชื่อเราก็จะชั่วไปหมื่นชาติ ถ้าเราไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องถึงมาตรว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะพาลเอาผิดฆ่าเราเสีย เราก็จะสู้ด้วยความสัตย์กตัญญู เทพยดามนุษย์ก็จะสรรเสริญไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ กวยถองจึงว่าท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าแล้วนานไปท่านได้ความทุกข์จึงจะคิดถึงคำข้าพเจ้า ฮั่นสินก็มิได้ว่าประการใดลุกเข้าไปข้างใน
ฝ่ายกวยถองมีความโกรธก็กลับออกไปเสีย ทำเป็นวิกลจริตไปดังเก่า จึงเที่ยวทำเพลงว่า รูปร่างดีมีสติปัญญาแลยศศักดิ์ ถ้าตกยากไม่มีใครช่วยได้ ครั้งนี้ท่านตั้งให้เป็นใหญ่พอยั่วใจไว้ทำศึก จะยกกองทัพไปเล่า คนเราเอ๋ย อันฌ้อปาอ๋องเหมือนนายประกัน ถ้าฌ้อปาอ๋องยังอยู่ก็จะมียศฐาศักดิ์ ถ้าฌ้อปาอ๋องตายวันใดเขาไม่ไว้ชีวิต เหมือนลีสือเมื่อจะตายคิดถึงอึ้งเคี้ยน คือสุนัขเลี้ยงซึ่งเคยไปไล่เนี้อเป็นที่สบายแต่ก่อน หลีเสงเอ๋ยเมื่อจะตายคิดถึงจอกเหล้าด้วยเป็นคนขี้เมา หมายแต่จะชิงเอาความชอบไม่รู้ว่าตัวจะตาย จะต้องคิดถึงเราเมื่ออับจน แล้วจะให้ได้ดียังเก่าก็ยาก ได้ดีอย่างนี้แล้วทำไมมิฉวยเอาความสุขแต่ผู้เดียว อันอยู่ในเมืองเจ๋นี้เหมือนอยู่ที่เนินอันสูงแลดูที่ต่ำ ชอบแต่จะยืนดูคนทั้งสองทำศึกเพลี่ยงพลํ้ากันสิ้นกำลังลง จึงค่อยซํ้าเติมต่อภายหลังก็จะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน อุปมาเหมือนพรานเบ็ดนั่งตกปลา เห็นหอยอ้าปากคอยกินเหยื่อ พอนกบินมาเห็นเนื้อหอยสำคัญว่าก้อนเนื้อ นกก้มลงกินหอย ๆ ก็หนีบปากนกไว้ ผู้ตกเบ็ดก็ได้ทั้งหอยทั้งนกมา มีผู้ใดคอยดูอยู่ก็จะได้สัตว์ทั้งสองจำพวกเหมือนคนตกเบ็ดอันนั้น ทำไมจึงไม่ทำ จะทิ้งเมืองเจ๋เสียเหมือนละเกียรติยศซึ่งจะลือไปหมื่นชาติ ซึ่งจะยกไปครั้งนี้ดุจเข้าในกองไฟ อันคำซึ่งเราพูดนี้เหมือนอยู่ในแผ่นทองแลแผ่นศิลา แต่หากเจ้าของไม่คิดทำ ซึ่งเราเป็นบ้าเพราะกลัวคนปากบอนจะไปบอก อันเพลงของเรานี้คนทั้งปวงจงจำไว้ ถ้าผู้ใดไม่เชื่อนานไปจึงจะเห็น
ฝ่ายฝูงคนซึ่งเป็นสมัครพรรคพวกฮั่นสิน ได้ยินกวยถองทำเพลงดังนั้น ก็เอาเนื้อความไปบอกแก่ฮั่นสินๆ ได้ฟังก็หัวเราะ แล้วว่ากวยถองเป็นคนบ้าไม่ควรจะถือถ้อยคำ อยู่สองวันทหารหัวเมืองซึ่งต้องเกณฑ์มาพร้อม ได้วันฤกษ์ดีฮั่นสินก็ยกทัพออกจากเมืองเจ๋มาหลายวัน ครั้นใกล้เมืองเซงโก๋จึงพักทหารไว้แต่นอกเมือง ตัวฮั่นสินก็พาทหารซึ่งสนิทเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นถึงคุกเข่าคำนับแล้วนั่งตามตำแหน่งเฝ้า พระเจ้าฮั่นอ๋องเห็นฮั่นสินมา ขยับพระองค์ขึ้นจากพระที่นั่ง ลุกไปต้อนรับเรียกฮั่นสินเข้ามาใกล้ให้นั่งที่สมควร แล้วจึงตรัสว่าท่านมาช่วยเราทำศึกกับฌ้อปาอ๋องก็มีชัยทุกครั้ง ไม่ควรเราจะเป็นไมตรีกับฌ้อปาอ๋อง แต่จนใจด้วยพระบิดาตกอยู่ในเงื้อมมือเขา จึงต้องจำใจ แบ่งแผ่นดินให้ แต่ฌ้อปาอ๋องดูหมิ่นเมื่อจะส่งพระบิดามิได้มีความเกรงใจ ให้ทหารพามาส่งกลางสนามได้ความอัปยศนัก บัดนี้เห็นว่าท่านไปตีเมืองใหญ่น้อยได้เชลยมาก็มาก หัวเมืองมาสามิภักดิ์ก็หลายสิบหมื่น ถ้าจะรวมทหารประมาณร้อยหมื่น จึงให้เตียวเหลียงไปหาท่านปรึกษาราชการจะคิดไปตีเมืองแพเสีย ฮั่นสินคำนับรับสั่งแล้วทูลว่า ซึ่งไต้อ๋องตรัสทั้งนี้ต้องใจกับข้าพเจ้าที่คิดมาว่า จะไปทำศึกกับฌ้อปาอ๋องให้เสร็จเสียครั้งเดียว ด้วยไต้อ๋องชุบเลี้ยงข้าพเจ้าถึงขนาด มาตรว่าเสียชีวิตในกลางศึกก็ไม่เสียดาย ข้าพเจ้าคิดจะไปตัดศีรษะฌ้อปาอ๋องมาถวายสนองคุณให้จงได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังมีพระทัยยินดีนัก จึงส่งตราอาชญาสิทธิ์สำหรับแม่ทัพให้ฮั่นสิน แล้วว่าท่านจงไปจัดแจงทหารเข้ากระบวนทัพให้พร้อมไว้ จะยกไปเมื่อใดจงมาบอกเรา ฮั่นสินคำนับลาออกมาตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ให้หาบรรดานายทหารซึ่งสามิภักดิ์แลทหารซึ่งตีได้มาใหม่พร้อมแล้ว มอบให้นายทหารเก่าฝึกเพลงอาวุธตามกระบวนศึก
ฝ่ายเตียวเหลียงครั้นกลับมาถึงเมืองเซงโก๋ ก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องทูลความซึ่งได้ทูลกับฮั่นสินหยินโป้แพอวดนั้นทุกประการ พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสสรรเสริญเตียวเหลียงว่า ครั้งนี้ถ้าท่านไม่ไปที่ไหนนายทหารทั้งสามคนจะยกมา เตียวเหลียงจึงทูลว่าซึ่งข้าพเจ้าไปได้การทั้งนี้ก็เพราะบารมีของไต้อ๋องปกแผ่จึงสำเร็จ ครั้นอยู่มาประมาณสิบวันหยินโป้แพอวดแลทัพหัวเมืองก็ยกมาถึงพร้อมกัน เข้าไปกระทำคำนับพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ จึงตรัสแก่หยินโป้แพอวดว่า เราจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องครั้งนี้ให้ถึงแพ้แลชนะ ท่านทั้งสองมีสติปัญญาแลฝีมือเข้มแข็งเป็นที่วางใจ ซึ่งท่านอุตส่าห์รีบยกมาเรามีความยินดีนัก ท่านจงออกไปคิดราชการกับสำเจ๋อ๋องเถิด หยินโป้แพอวดแลขุนนางหัวเมืองทั้งปวงก็ ออกไปหาสำเจ๋อ๋อง ณ ค่าย บอกบัญชีม้าแลคนตามหมวดกอง ฮั่นสินจึงบังคับให้ตั้งค่ายรายกันออกไป แต่เมืองเซงโก๋ไปจนถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยงทางแปดพันเส้น ดูพู่จามรีที่คอทวนซึ่งปักไว้บนค่ายโปร่งดุจดอกเลาในพงแขม
ฝ่ายฮั่นสินจึงทำบัญชีคนแต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงมาได้จำนวนเมืองเอี๋ยนสิบห้าหมื่น ทัพหยินโป้เจ้าเมืองห้วยหลำห้าหมื่น ทัพแพอวดเจ้าเมืองไตเหลียงห้าหมื่น กองทัพกีสินเจ้าเมืองหันสามหมื่น เมืองงุยยี่สิบหมื่น กองทัพจังถูเจ้าเมืองเหลียงสามหมื่น กองทัพฮอก๋งเจ้าเมืองลกเอี๋ยงห้าหมื่น กองทัพเมืองสามจีนหกหมื่น กองทัพฮั่นสินยกมาแต่เมืองเจ๋สิบห้าหมื่น กองทัพหลวงอยู่ในพระเจ้าฮั่นอ๋องแต่เดิมมายี่สิบหมื่น กองลำเลียงเสียวโหส่งเสบียงสิบห้าหมื่น เข้ากันเป็นคนร้อยสิบสองหมื่น แต่นายทหารซึ่งมีฝีมือประมาณแปดร้อยเศษ กับคนมีสติปัญญาเป็นที่ปรึกษาประมาณห้าสิบเศษ ฮั่นสินได้แจ้งดังนั้นจึงจดหมายเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋อง ๆ ได้แจ้งความยินดีนัก จึงสั่งให้เสียวโหหนึ่ง ตันแผงหนึ่ง แฮเฮาหยินหนึ่ง เป็นนายกองส่งลำเลียงเสบียงอาหาร อย่าให้พวกพลกองทัพอดอยาก ถ้าผู้ใดเจ็บไข้ให้เกณฑ์แพทย์ไปพยาบาล ถ้าล้มตายลงพระราชทานเครื่องเซ่นให้ฝังตามสมควร แล้วให้ทำบัญชีบรรดาสมัครพรรคพวกผู้ตายไว้ สำเร็จราชการแล้วจะชุบเลี้ยงปูนบำเหน็จตามบรรดาศักดิ์ เสียวโหแฮเฮาหยินตันแผงก็ออกไปจัดแจงตามรับสั่ง แต่บรรดาทหารในกองทัพได้รับพระราชทาน ก็มีความยินดีทุกตัวคน ครั้นรุ่งขึ้นวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นอ๋องจึงให้หาฮั่นสินเข้ามาปรึกษาว่า บัดนี้ทหารก็พร้อมแล้ว การซึ่งจะไปตีเมืองแพเสียท่านจะคิดประการใด ฮั่นสินจึงทูลว่านายทหารแลรี้พลก็รื่นเริง พร้อมหน้า บรรดาทหารขึ้นใหม่ก็ฝึกหัดสันทัดเพลงอาวุธทุกตัวคน แต่ยังมิได้จัดเป็นกระบวนทัพ ครั้งนี้ข้าพเจ้าหมายจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องให้ลึกซึ้งกว่าก่อน พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่า เราจะให้คนถือหนังสือไปชวนฌ้อปาอ๋องให้มารบดีหรือ หรือเราจะยกไปตีเมืองแพเสียทีเดียว ฮั่นสินจึงทูลว่า ฌ้อปาอ๋องยกมาทำศึกกับไต้อ๋อง ณ เมืองเซงโก๋เมืองเอ๊กเอี๋ยง เสียเสบียงแตกยับเยินหลายครั้ง ครั้นไปตั้งอยู่เขากองบู๊ก็หลงกล จนส่งพระบิดามาถวายไต้อ๋อง ครั้งนี้ยิ่งรู้ว่ากองทัพพร้อมมูลรี้พลมาก ถึงจะมีผู้ไปว่ากล่าวที่ไหนจะมา ถ้าไต้อ๋องเสด็จไปอยู่เมืองไภก้วนแต่งคนไปอยู่เป็นไส้ศึก เห็นจะออกมารบด้วยใกล้เมืองแพเสีย แม้นฌ้อปาอ๋องยกทัพใหญ่ออกมา ข้าพเจ้าจะคิดวางทัพไม่ให้ฌ้อปาอ๋อง กลับเข้าเมืองได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังพระทัยยินดี ตรัสสรรเสริญฮั่นสินว่ามีปัญญาโดยแท้ควรที่จะเป็นสำเจ๋อ๋อง ท่านจงไปตรึกตรองการศึกจับฌ้อปาอ๋องให้จงได้ ไว้เกียรติยศชื่อท่านในแผ่นดิน ฮั่นสินกับทหารทั้งปวงต่างคนคำนับลาพระเจ้าฮั่นอ๋องออกมา ณ ค่าย พระเจ้าฮั่นอ๋องสั่งให้เตียวเหลียงเอาสุราอย่างดีกับเนื้อแพะไปพระราชทานฮั่นสิน ๆ ก็คำนับรับพระราชทานสิ่งของมีความยินดีนัก เตียวเหลียงจึงว่าบัดนี้ท่านก็ตรวจเตรียมทหารพร้อมแล้วสักกี่วันท่านจะยกไป ฮั่นสินจึงว่าซึ่งจะทำศึกกับฌ้อปาอ๋องเป็นการใหญ่ ข้าพเจ้าก็พิเคราะห์ดูแต่เมืองเอ๊กเอี๋ยงไปจนถึงเมืองแพเสีย เป็นที่เลเพจะซุ่มทัพไม่ได้ เห็นไว้แต่ที่เขาเกาหลีซัวข้างทิศใต้ มีบ้านอันหนึ่งชื่อหวยไห เป็นที่ต้องพระนามพระเจ้าฮั่นอ๋องมีชัย เป็นที่ฌ้อปาอ๋องปราชัย ข้างหน้ามีเขากั้นอยู่หลายเขา ข้างหลังมีต้นไม้ใหญ่แลที่ทางจะ อาศัยหลบหลีกได้ถนัด ให้คนไปทำแผนที่ยังไม่กลับมา ถ้ามาแล้วเมื่อใดข้าพเจ้าจะยกไป เตียวเหลียงจึงว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าดูดาวประจำพระองค์พระเจ้าฮั่นอ๋องสุกมีรัศมีถึงห้าประการมีดาวบริวารล้อมอยู่เป็นอันมาก เห็นว่าพระเจ้าฮั่นอ๋องจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์ไปหลายร้อยปี ท่านจงอุตส่าห์ตั้งใจทำราชการให้สำเร็จราษฎรทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ท่านก็จะมีชื่อปรากฏไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ ฮั่นสินจึงว่าครั้งนี้ทัพหัวเมืองทั้งปวงก็ยกมาบรรจบพร้อมกันคนถึงร้อยสิบสองหมื่นเศษ ถ้าจะอยู่ช้าหลายวันไปเสบียงอาหารก็ฝืดเคือง ถ้าผู้ไปสืบราชการกลับมาข้าพเจ้าก็จะรีบยกไปโดยเร็ว เตียวเหลียงก็กลับเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นอ๋อง แจ้งความตามฮั่นสินว่าทุกประการ

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่ในเมืองแพเสีย มีผู้เอาเนื้อความเข้าไปทูลว่า ฮั่นอ๋องตั้งทัพอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็มาบรรจบทัพพร้อมกันอยู่ประมาณคนสักร้อยหมื่น ตั้งค่ายรายกันมาแต่เมืองเซงโก๋ถึงเมืองเอ๊กเอี๋ยง ทางแปดพันเส้นไม่ขาดกองทัพฮั่นอ๋อง ถ้าเวลากลางคืนแสงไฟสว่างเหมือนกลางวัน แล้วมีกองซุ่มอยู่นอกกระบวนประมาณสองร้อยกอง ฝ่ายกองส่งลำเลียงนั้นแต่เมืองซินหลิวมาจนเมืองเซงโก๋ ขนเนื่องติดกันมาทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด ฮั่นสินก็ตั้งซ้อมหัดทแกล้วทหารอยู่ แต่บรรดาทหารในกองทัพมีแต่ร้องรำทำเพลงรื่นเริงอยู่ทุกค่าย กำลังศึกฮั่นอ๋องครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นหนักกว่าแต่ก่อน ได้ยินข่าวว่าในสองสามวันจะยกทัพมาทางบู๊เอี๋ยง เข้าติดเมืองแพเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งดังนั้น จึงคิดถึงคำฟัมแจ้งที่ว่าไว้ ถ้าไม่ฆ่าฮั่นอ๋องเสียนานไปจะเป็นเสี้ยนศัตรูใหญ่จริงดังคำฟัมแจ้ง เพราะเราไม่เชื่อจึงเป็นดังนี้ จึงให้หาห้างเป๊กห้างจิงจงลิมวยกี๋โป้ จี๋วลันเข้ามาปรึกษาว่า ฮั่นอ๋องมีกำลังศึกกล้าแข็งนักจะยกมาในสองสามวัน บรรดาเมืองขึ้นซึ่งให้หาก็ยังไม่มาถึง ทหารที่อยู่ในเมืองก็น้อยกว่าทหารฮั่นอ๋องถึงสองสามเท่า ถ้าฮั่นอ๋องยกมาล้อมเมืองเข้าไว้ เราจะคิดแก้ตัวประการใด ห้างเป๊กจงลิมวยแลขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่าศึกฮั่นอ๋องครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ซึ่งจะทำประมาทเหมือนแต่ก่อนนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าคิดว่าเมืองกังตั๋งเป็นเมืองเก่าของพระองค์ แล้วชาวเมืองนั้นก็มีน้ำใจสามิภักดิ์โดยสุจริต ขอให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองกังตั๋งแลเจ้าเมืองก้วยกี๋ แต่บรรดาหัวเมืองขึ้นฝ่ายตะวันออกทิศใต้ให้เร่งยกทหารมาโดยเร็ว แล้วให้รวบรวมเสบียงอาหารที่มีอยู่นั้นเอามาไว้ในเมืองนี้ ถึงมาตรว่าฮั่นอ๋องจะยกมาล้อมไว้ก็จะได้เป็นกำลังเลี้ยงทหาร อนึ่งจิวฮื้นเจ้าเมืองสุลักนั้นแต่มีกิจราชการสงครามมา รับสั่งให้หาถึงสองสามครั้งก็มิได้ยกมาช่วย ครั้งนี้ขอให้คนไปหาตัวมาให้จงได้ แล้วให้กวาดเอาคนบรรดาเมืองข้างทิศเหนือนั้นแต่ผู้ชายที่เป็นกำลังราชการได้ ก็ให้รวบรวมเอามาให้สิ้นอย่าให้หลีกอยู่เหมือนแต่ก่อน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันจะให้หาตัวจิวฮื้นมาช่วยทำการศึกนั้นเราไม่เห็นด้วย เพราะจิวฮื้นกับหยินโป้นั้นเป็นคนชอบกัน บัดนี้หยินโป้มันโจทจากเราไปอยู่กับฮั่นอ๋องแล้ว ซึ่งเราให้หาตัวจิวฮื้นไม่มา เพราะจิวฮื้นมันคิดเอาใจออกจากเราหมายจะไปอยู่กับฮั่นอ๋อง ครั้งนี้ถึงจะให้หาตัวจิวฮื้นมาเราก็ไม่เลี้ยงมันแล้ว แต่จะให้มี หนังสือไปว่ากล่าวโดยดี ล่อลวงเอาตัวมาฆ่าเสีย ห้างเป๊กได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นจึงทูลว่า ซึ่งทรงพระดำริดังนี้สมควรอยู่ แต่ซึ่งจะให้ไปหาตัวจิวฮื้น ขอให้หลีเหลงไปเห็นจะได้ราชการ
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงแต่งหนังสือสองฉบับ ให้หาตัวเจ้าเมืองสุลักเจ้าเมืองก้วยกี๋ส่งให้หลีเหลง ๆ ก็คำนับลาพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป ณ เมืองสุลักจึงเข้าไปคำนับจิวฮื้น ๆ เห็นหลีเหลงมาก็เชิญให้นั่งที่สมควร หลีเหลงจึงส่งหนังสือให้จิวฮื้น ๆ รับมาอ่านได้ความว่า ไตสุมาห้างเป๊กเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง บอกมาถึงจิวฮื้นเจ้าเมืองสุลัก ด้วยมีรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ว่าเดิมจิวฮื้นเป็นขุนนางอยู่ว่ารู้ดีในการสงคราม จึงให้ออกมาเป็นเจ้าเมืองสุลัก วางพระทัยต่างพระเนตรพระกรรณ จะได้ช่วยรักษาขอบขัณฑสีมา ครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกระทำศึกกับฮั่นอ๋อง ให้หาจิวฮื้นยกทัพไปช่วย จิวฮื้นยังไม่ไป ครั้งนี้ฮั่นอ๋องยกทัพใหญ่มาตีเมืองแพเสีย จึงให้หลีเหลงถือหนังสือมาบอกให้แจ้ง ถ้าจิวฮื้นยังรักทำราชการอยู่ ก็ให้รีบยกทหารไปช่วยให้ทัน ซึ่งจิวฮื้นมิได้ไปแต่ก่อนนั้น เป็นแต่ศึกยกไปกระทำแก่ฮั่นอ๋อง ไม่สู้เคืองพระทัยนัก ถ้าครั้งนี้จิวฮื้นยกทัพไปโดยเร็ว ช่วยทำศึกมีความชอบ ก็จะตั้งให้เป็นใหญ่ขึ้นไปกว่าเก่า
จิวฮื้นได้แจ้งในหนังสือจึงคิดว่า ครั้งนี้เขตแดนฌ้อปาอ๋องแคบเข้า พระเจ้าฮั่นอ๋องได้แผ่นดินกว้างขวาง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแคลงเราว่าเป็นเพื่อนรักกับหยินโป้ ซึ่งมีหนังสือมาทั้งนี้จะลวงเราไปฆ่าเสีย เราจะเตรียมแต่กองทัพไว้ ถ้าเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะมีชัยเราจึงจะเข้าทำราชการด้วย จิวฮื้นคิดดังนั้นแล้วจึงว่าแกหลีเหลงว่า ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสมาทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ แต่บัดนี้โจรในเมืองสุลักซ่องสุมผู้คน เที่ยวกระทำยํ่ายีราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก ถ้าเราไม่อยู่แล้ว พวกโจรก็จะกำเริบมากขึ้น เราจะขอทุเลาอยู่กำจัดพวกโจรเสียให้ราบคาบก่อน จะจัดแจงยกกองทัพไป หลีเหลงได้ฟังจิวฮื้นว่าดังนั้น จึงว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะทำศึกใหญ่ จึงให้ข้าพเจ้ามาเป็นการร้อนให้ท่านรีบยกไปช่วย ซึ่งท่านจะเอาความโจรผู้ร้ายเป็นแต่การเล็กน้อย มาขัดราชการศึกไว้จะควรหรือ จิวฮื้นจึงตอบหลีเหลงว่า เดิมแผ่นดินจะวุ่นวายเพราะเกิดโจรผู้ร้ายขึ้นทุกหัวเมืองจนมีกองทัพมากระทำแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ฟัมแจ้งมีสติปัญญาคิดเห็นการลึกซึ้ง จึงทัดทานพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ฮั่นอ๋องผู้นี้นานไปจะเป็นเสี้ยนศัตรูในแผ่นดิน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิได้เชื่อถ้อยฟังคำฟัมแจ้ง ฟังแต่คำคนหาสติปัญญามิได้ ยุยงจนเกิดการศึกใหญ่ขึ้นถึงเพียงนี้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้เรามาอยู่ในเมืองสุลักเป็นหลังเมืองฌ้อ ถึงมีรับสั่งให้รีบไปโดยเร็ว ถ้าเราทิ้งเมืองสุลักนี้ไว้พวกโจรจะกำเริบใหญ่ขึ้น โทษเราก็ถึงตายเหมือนกัน หลีเหลงฟังจิวฮื้นพูดจา ดูทำนองจะไม่สมัครทำราชการด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้ว ครั้นจะว่ากล่าวจิวฮื้นไป ก็คิดกลัวจิวฮื้นจะฆ่าเสีย หลีเหลงก็ลาจิวฮื้นไป ณ เมืองก้วยกี๋ เอาหนังสือฉบับหนึ่งให้แก่ง้อต๋านเจ้าเมืองก้วยกี๋ ง้อต๋านแจ้งในหนังสือแล้วจึงให้หาขุนนางแลที่ปรึกษาเข้ามาพร้อม เล่าความให้ฟังตามมีรับสั่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วง้อต๋านให้ตรวจ เตรียมทหารในเมืองก้วยกี๋แลหัวเมืองขึ้นนั้นได้คนประมาณแปดหมื่น จึงให้ขุนนางชื่อแต้เอ๋งเป็นแม่ทัพบังคับทหาร ง้อต๋านกับหลีเหลงก็ยกทัพมา ณ เมืองแพเสีย เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นง้อต๋านเจ้าเมืองก้วยกี๋จึงปราศรัยว่า ท่านอุตส่าห์ยกทัพมาโดยเร็วขอบใจนัก แล้วถามหลีเหลงว่าจิวฮื้นจะมาหรือไม่ หลีเหลงจึงทูลว่าจิวฮื้นพูดจาบิดเบือนอยู่ เอาความโจรผู้ร้ายมาขัดดูทีจะไม่มา
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็โกรธ กระทืบเท้าลงแล้วร้องว่าอ้ายจิวฮื้นมันดูหมิ่นเรานัก จำจะยกไปล้อมเมืองสุลักจับอ้ายจิวฮื้นมาฆ่าเสียให้ได้จึงจะหายแค้น แล้วเราจึงกลับมาคิดการกระทำศึกกับฮั่นอ๋อง ห้างเป๊กแลขุนนางผู้ใหญ่ได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้น จึงทูลว่าซึ่งจิวฮื้นแข็งเมืองนั้นเหมือนเสี้ยนหนามนิดหนึ่งเสียดแทงปลายพระบาท อันฮั่นอ๋องนั้นเหมือนโรคร้ายแลพิษเกิดขึ้นในพระอุระ แพทย์จะประกอบยาแก้ให้หายยากนัก ซึ่งจะยกไปตีจิวฮื้นนั้นขอให้งดไว้ก่อน ผ่อนทหารให้มีกำลังคอยท่ากองทัพฮั่นอ๋องจึงจะชอบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังห้างเป๊กแลขุนนางทั้งปวงทูลดังนั้น จึงสั่งให้ทำบัญชีทหารในเมืองแพเสียแลหัวเมืองขึ้น ได้คนประมาณห้าสิบหมื่นตรวจเตรียมไว้ในเมืองแพเสีย
ฝ่ายฮั่นสินตั้งทัพอยู่ ณ เมืองเซงโก๋ ตรึกตรองการที่จะทำศึกเอาชัยชนะฌ้อปาอ๋อง ในขณะนั้นคนใช้ซึ่งไปทำแผนที่เขาเกาหลีซัวกลับมา เอาแผนที่เข้าไปให้ฮั่นสิน ๆ รับมาดูมีความยินดีนัก จึงให้หาหลีโจเฉียเข้าไป เอาแผนที่ให้ดูแล้วว่า เขาเกาหลีซัวนี้ชะรอยเทพยดามาสาปสรรไว้ให้ เป็นที่สมรภูมิสำหรับกระทำศึกกัน แต่ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูที่ทางตั้งแต่เมืองเอ๊กเอี๋ยงไปจนเมืองชีจี๋ว ไม่ดีเหมือนตำบลเขาเกาหลีซัวนี้ ด้วยข้างซ้ายมีภูเขากั้นอยู่หลายชั้น ข้างขวาเป็นทุ่งแลท่านํ้าคลองอันใหญ่ ข้างหลังเป็นป่าไม้สำหรับซ่องสุมทหาร ถึงจะอับจนก็หลบหลีกได้ ข้างหน้าเตียนเป็นสนามรบกว้างขวาง ครั้งนี้ถึงเราจะคิดเป็นกระบวนศึกกลอุบายประการใดก็ทำได้ถนัด แต่ข้าพเจ้ายังมีความวิตกอยู่เกลือกฌ้อปาอ๋องจะไม่ยกมาจากเมือง การซึ่งคิดจะลวงให้ฌ้อปาอ๋องเข้าในเขาเกาหลีซัว เห็นจะไม่สมคะเน ท่านมีอุบายประการใดช่วยแนะนำข้าพเจ้าด้วย หลีโจเฉียจึงว่าฌ้อปาอ๋อง แต่ยกมากระทำศึกเสียทีไปหลายครั้ง ท่านมาตั้งอยู่ที่นี่รี้พลก็มาก ครั้นจะคอยท่ากองทัพเมืองฌ้อ เห็นเสบียงอาหารที่มาส่งกลัวจะมิทันเกลือกจะขัดสนลง ถึงว่าฌ้อปาอ๋องทะนงตัวยกมา ใจข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นว่าจะมีผู้ทัดทานไว้ แต่เมื่อใดแต่งคนมีสติปัญญาไปสามิภักดิ์ทำเป็นคนสนิทคิดคอยยุยง จึงจะได้ตัวฌ้อปาอ๋องมา ฮั่นสินจึงว่าซึ่งท่านคิดดังนี้ดีแล้ว แต่จะหาคนให้ไปอยู่กับฌ้อปาอ๋องนั้นยากนัก ข้าพเจ้าเห็นจะไปได้สองคนแต่ท่านกับเตียวเหลียง เตียวเหลียงเล่าฌ้อปาอ๋องก็รู้จักคิดพยาบาทอยู่ ครั้งนี้จำท่านช่วยธุระแผ่นดินจึงจะสมคิด ด้วยตัวท่านเป็นขุนนางอยู่เมืองเตียว ถึงมาอยู่กับข้าพเจ้าก็เป็นแต่คนรับหน้า เห็นฌ้อปาอ๋องจะเชื่อถือเป็นมั่นคง หลีโจเฉียจึงว่าข้าพเจ้ามาอยู่กับท่าน ๆ ก็ชุบเลี้ยงได้ความสุขมาช้านานแล้ว ข้าพเจ้ายังมิได้สนองคุณ ซึ่งจะใช้ไปครั้งนี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก แต่ใจข้าพเจ้าจะใคร่ให้ท่านยกทัพไปโดยเร็ว หลีโจเฉียก็ไปจัดแจงผู้คนซึ่งมาด้วยแต่เมืองเตียว เสร็จแล้วก็ไป ครั้นถึงเมืองแพเสียเป็นเวลาพลบค่ำ จึงหยุดที่โรงสำหรับอาศัยคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าก็ไป ณ บ้านไตสุมาห้างเป๊ก ครั้นถึงจึงบอกนายประตูว่า เราชื่อหลีโจเฉีย เป็นก๋องบู๋กุ๋นอยู่เมืองเตียว จะเข้าไปคำนับไตสุมาห้างเป๊ก นายประตูเอาความไปแจ้งแก่ไตสุมาห้างเป๊ก ๆ ได้ฟังจึงนึกว่า หลีโจเฉียคนนี้มีสติปัญญา เป็นที่ปรึกษาอยู่เมืองเตียวตกไปอยู่ในกองทัพฮั่นสิน ซึ่งมาหาเราชะรอยจะมีธุระเป็นมั่นคง คิดแล้วก็ให้รับหลีโจเฉียเข้ามา ครั้นหลีโจเฉียมาถึงต่างคนคำนับกันแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร ห้างเป๊กจึงถามหลีโจเฉียว่าท่านไปอยู่เมืองเจ๋เป็นที่ปรึกษาฮั่นสิน บัดนี้ท่านมาหาเราด้วยธุระประการใด หลีโจเฉียจึงว่าเมื่อฮั่นสินยกทัพไปตีเมืองเตียวนั้น ข้าพเจ้าได้บอกกลอุบายให้เตียวอ๋องจะให้สู้รบฮั่นสิน แต่ตินอี๋ซึ่งเป็นเตียวอ๋องหาฟังคำข้าพเจ้าไม่ ไปเชื่อถือเซงอันกุนให้เป็นแม่ทัพมารบ ตินอี๋เซงอันกุนก็ตายในกลางศึก เมืองเตียวก็เสีย ข้าพเจ้าจึงตกเป็นเชลยอยู่ในกองทัพฮั่นสิน บัดนี้ฮั่นอ๋องตั้งฮั่นสินให้เป็นสำเจ๋อ๋องครองเมืองเจ๋ แล้วให้เป็นแม่ทัพใหญ่ยกมา ฮั่นสินมีนํ้าใจกำเริบอิสริยยศหนักขึ้น ถือว่าตัวมีสติปัญญายิ่งกว่าคนทั้งปวง จะว่ากล่าวการสิ่งใดเอาแต่ตามอำเภอนํ้าใจ ข่มขี่ที่ปรึกษาแลนายทหาร บรรดานายทัพนายกองชวนกันเสียนํ้าใจ แต่คนมีสติปัญญาเช่นข้าพเจ้าอยู่ในฮั่นสินสิบคน หนีไปแปดคนแล้ว ข้าพเจ้ารู้ว่าฌ้อปาอ๋อง จัดแจงกองทัพจะยกไปรบกับฮั่นอ๋องแลฮั่นสิน ข้าพเจ้าจึงหนีมาหาท่าน ด้วยฮั่นสินติเตียนข้าพเจ้าว่ามีปัญญาน้อย ข้าพเจ้าจะมาอยู่เป็นข้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ลองสติปัญญาฮั่นสินสักครั้งหนึ่ง ห้างเป๊กจึงว่าตัวก็อยู่กับฮั่นสิน ซึ่งมาทั้งนี้เราเห็นว่ามาด้วยอุบายยังหาเห็นความจริงไม่ หลีโจเฉียจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนเสียนํ้าใจ หมายจะพึ่งท่านพอรอดชีวิต ข้าพเจ้าก็เป็นที่ปรึกษา ใช่ว่าทหารมีฝีมือเข้มแข็งในการสงคราม ท่านก็รู้อยู่แล้ว ที่ข้าพเจ้าจะมาเป็นไส้ศึกนั้นจำเพาะแต่ตัวข้าพเจ้าหรือ ฮั่นสินก็ใช้คนเล็ดลอดมาสืบรู้การในเมืองแพเสียอยู่มิได้ขาด ข้าพเจ้ามาโดยสุจริตฉะนี้ เมื่อท่านไม่เชื่อฟังยังกลับคิดสงสัยก็เป็นกรรมของข้าพเจ้าเอง ครั้นจะหนีไปอื่นก็ไม่พ้นฮั่นสินคงจะตาย ครั้นจะไม่ไปก็อายแก่คนเพราะท่านไม่เชื่อถือ ข้าพเจ้าจะตายเสียต่อหน้าท่านให้เห็นความจริง หลีโจเฉียว่าดังนั้นแล้วก็ฉวยเอากระบี่ที่มือทหารห้างเป๊กทำจะเชือดคอ ห้างเป๊กเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นมาจับมือหลีโจเฉียไว้แล้วจึงว่า ท่านมาแต่ค่ายฮั่นสินเราก็สงสัย บัดนี้เห็นความจริงของท่าน เราขออกัยเถิด ห้างเป๊กจึงชวนหลีโจเฉีย เข้าไปในตึกให้อยู่คนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าห้างเป๊กจึงพาหลีโจเฉียเข้าเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วทูลว่า บัดนี้หลีโจเฉียมาสามิภักดิ์อยู่กับไต้อ๋อง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจึงว่าเราไม่มีที่ปรึกษา ถ้าได้หลีโจเฉียมาอยู่กับเรา ๆ ก็ยินดีนัก แล้วตรัสแก่หลีโจเฉียว่า เราคิดว่าท่านยังอยู่เมืองเตียวจะให้ไปหาตัวมาตั้งเป็นที่ปรึกษา บัดนี้ท่านมาหาเราขอบใจนัก หลีโจเฉียจึงทูลว่าข้าพเจ้าอยู่เมืองเตียว เตียวอ๋องไม่ฟังคำข้าพเจ้า ๆ จึงตกอยู่กับฮั่นสิน ก็ได้เป็นที่ปรึกษาอยู่บ้าง บัดนี้ฮั่นสินถือตัวว่าดีแต่ผู้เดียว ข้าพเจ้าคิดอุบายทูลสิ่งใดก็ว่ากล่าวถากถางได้ความเจ็บแค้นนัก จึงหนีมาพึ่งพระบารมีไต้อ๋องดุจทารกมาหาบิดาแลมารดา แม้นข้าพเจ้าได้มาเป็นข้าอยู่ในพระองค์แล้ว จะขอทำราชการสนองพระคุณแก้แค้นฮั่นสินให้จงได้ ถ้าครั้งนี้ไต้อ๋องเคลือบแคลงข้าพเจ้าอยู่ มิได้เอาไว้ใช้ ข้าพเจ้าก็จะไปโจนทะเลตายถวายความสัตย์ให้ปรากฏ ไม่ขออยู่ให้ฮั่นสินเห็นหน้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหลีโจเฉียว่าดังนั้น มีความกรุณาไม่คิด สงสัย จึงตั้งให้เป็นที่ปรึกษาผู้ใหญ่ ให้รางวัลเป็นอันมาก
ฝ่ายฮั่นสินจัดแจงทหารเข้ากระบวนทัพเสร็จแล้ว จึงเข้าไปทูลพระเจ้าฮั่นอ๋องว่า เวลาพรุ่งนี้ ขอเชิญเสด็จยกทัพใหญ่ไปเมืองไภก้วน พระเจ้าฮั่นอ๋องจึงตรัสว่าจะเดินทัพครั้งนี้ผ่านหัวเมืองไปเป็นอันมาก เกลือกทหารในกองทัพเราจะกระทำยํ่ายีแก่ราษฎรชาวเมืองได้ความเดือดร้อน เราคิดว่าจะหาคนที่สัตย์ซื่อทั้งมีความคิดแลฝีมือเข้มแข็งให้คุมทหารเป็นกองหน้า กำชับอย่าให้ผู้ใดเบียดเบียนของอาณาประชาราษฎร์ ทหารในกองทัพท่านอย่างนี้จะมีบ้างหรือไม่ ฮั่นสินจึงทูลว่าเมื่อข้าพเจ้าไปตีเมืองเตียวได้ทหารสองคน มีฝีมือเข้มแข็งแล้วสัตย์ซื่อมีสติปัญญา เห็นจะใช้ราชการได้
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังจึงให้หาทหารสองคนเข้าไป แล้วตรัสถามว่าท่านทั้งสองนี้เป็นแซ่ใดอยู่เมืองไหน ทหารทั้งสองจึงทูลว่าคนหนึ่งแซ่ค้วงชื่อกีเดิมอยู่เมืองเลียวกวน คนหนึ่งเป็นแซ่ตวนชื่อโฮอยู่เมืองลุยกวน ครั้นไต้อ๋องตีเมืองหํ้าเอี๋ยงได้ข้าพเจ้าไปอาศัยอยู่เขาบูเนีย ข้าพเจ้าทั้งสองนี้แต่น้อยมาก็มิได้ทำมาหากิน พอใจแต่หัดขี่ม้ายิงเกาทัณฑ์รู้ข่าวว่าฮั่นสินจะยกทัพไปตีเมืองเตียว ข้าพเจ้าจึงชวนกันมาอยู่ด้วยฮั่นสิน
พระเจ้าฮั่นอ๋องได้ฟังก็พิศดูทหารทั้งสองคน รูปร่างโตใหญ่สมควรเป็นทหารจึงตั้งค้วงกีเป็นเลียวเฮา ตวนโฮเป็นลุยเฮา ตำแหน่งนายทหารเอก พระราชทานรางวัลตามสมควร แล้วสั่งให้คุม ทหารสามหมื่นยกไปเป็นกองหน้า ลุยเฮาคำนับลาออกมาจัดแจงทหารได้พร้อมก็เดินทัพเป็นกองหน้า พระเจ้าฮั่นอ๋องก็จัดแจงพยุหโดยขบวนทัพหลวงยกไป ตั้งแต่พระเจ้าฮั่นอ๋องได้เป็นกษัตริย์ครองราชสมบัติในเมืองโปต๋งมาจนยกทัพหลวงออกจากเมืองเซงโก๋ ศักราชได้ห้าปีเดือนแปดฤดูลม ขณะเมื่อพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพไปครั้งนั้น คนเดินเนื่องกันไปไม่ได้ขาด เสียงคนแลฝีเท้าดุจคลื่นในท้องมหาสมุทร ถ้าพระเจ้าฮั่นอ๋องไปถึงเมืองใดตำบลใด ราษฎรก็อยู่เย็นเป็นสุขโดยปกติ เจ้าเมืองก็ออกมาอ่อนน้อมสามิภักดิ์ ทหารในกองทัพมิได้กระทำย่ำยี เพราะบารมีพระเจ้าฮั่นอ๋องปกแผ่ไป กองทัพฮั่นสินยกเป็นกระบวนหลังตามเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋อง ครั้นถึงตำบลแซ่ฮองโผ เป็นที่พญาหงส์มาจับต้นไม้ใหญ่ชื่อหลอต๋ง อยู่ริมทางแดนเมืองไภก้วน ควรที่จะตั้งทัพหลวงหยุดอยู่ ที่นั่นมีภูเขาใหญ่ต่อกันยืดยาว ทางวงเวียนไปจนถึงเขาเกาหลีซัวร่มรื่นด้วยป่าสน ฮั่นสินจึงให้ตั้งค่ายหลวงไว้ แล้วเชิญเสด็จพระเจ้าฮั่นอ๋องเข้าประทับ เลียวเฮาลุยเฮาก็เข้ามาเฝ้าแล้วทูลว่า ซึ่งโปรดให้ข้าพเจ้าเป็นกองหน้ามาครั้งนี้เพราะบารมีไต้อ๋องปกแผ่มามิได้มิอันตรายสิ่งใด พระเจ้าฮั่นอ๋องตรัสว่า ท่านเป็นกองหน้ามาครั้งนี้ทำเหมือนใจเรา จึงสั่งให้เลียวเฮาลุยเฮาออกไปตั้งค่ายอยู่ตามซ้ายขวา แล้วจัดคนให้ไปคอยสืบข่าวราชการในเมืองแพเสีย
ฝ่ายเสียวโหก็รีบเร่งกองลำเลียงมาถึงพร้อมกัน ฮั่นสินก็ยกไปตั้งอยู่ริมเมืองไภก้วน เห็นตึกภายหลาวนั้นสูงกว่าตึกกว้านแลหอรบในเมืองไภก้วน ตึกภายหลาวนั้นอยู่ริมกำแพงเป็นทางร่วมคนเดินไปมา ฮั่นสินจึงให้เขียนฉลากไปปักไว้ ณ ตึกภายหลาว ใจความว่า หัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับฌ้อปาอ๋อง บัดนี้มาเข้าด้วยพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพมาประชุมกันอยู่ที่นี่ แสงกระบี่ทหารในกองทัพขึ้นไปจับบนผนังตึกภายหลาวแวบวาบอยู่ ดูประหนึ่งจะได้ตัดศีรษะฌ้อปาอ๋องไว้ที่นี่เป็นมั่นคง
ฝ่ายคนใช้ซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้มาสืบข่าวราชการนั้น ครั้นเห็นพระเจ้าฮั่นอ๋องยกทัพมาตั้งอยู่ตำบลแซ่ฮองโผ ทัพฮั่นสินอยู่ริมเมืองไภก้วน ประตูเมืองเปิดอยู่ทั้งสี่ทิศพบฉลากปักอยู่ที่ตึกภายหลาว จึงลอกเอาหนังสือไปถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วทูลความตามฮั่นอ๋องฮั่นสินยกมาตั้งทัพอยู่ทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทราบหนังสือดังนั้นก็โกรธ ฉีกหนังสือเสียแล้วชี้นิ้วไปข้างทิศตะวันตกว่า ครั้งนี้กูจะยกทัพไปฆ่าอ้ายฮั่นสินฮั่นอ๋องเสียให้จงได้ ถ้าไม่สมคิดไม่กลับมาเมืองแพเสีย กี๋โป้จี๋วลันจึงทูลว่า ซึ่งฮั่นสินเขียนหนังสือไว้นี้แกล้งล่อให้โกรธดีร้ายจะแต่งกลไว้รบ ถ้าไต้อ๋องยกไปเห็นจะต้องกล พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า เราทำศึกมาแต่เมืองก้วยกี๋จนปานนี้ ยังไม่มีผู้ใดดูหมิ่นเราเหมือนอ้ายฮั่นสิน ถ้าเราไม่ยกทัพไปหัวเมืองทั้งปวงรู้ก็จะนินทาเราว่าสู้มันไม่ได้ แล้วเร่งให้จัดแจงกองทัพจะยกไปโดยเร็ว จี๋วลันจึงทูลว่า อันกองทัพฮั่นอ๋องยกมาครั้งนี้ทหารเลวแลทหารฝีมือก็มาก ฮั่นสินเล่าก็มีกลอุบายลึกซึ้ง แล้วก็เป็นศึกแรกมากำลังกล้าอยู่ ขอให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ตั้งมั่นอยู่ในเมืองก่อน ผ่อนเสบียงอาหารภายนอกเข้ามาไว้ในเมืองให้มาก ประการหนึ่งง้อต๋านเจ้าเมืองก้วยกี๋เป็นคนจงรักภักดีรีบมาทันกำหนด ขอให้กลับออกไปรวบรวมเสบียงอาหารแต่บรรดาเมืองขึ้น ฝ่ายทิศเหนือแลทิศตะวันออก ถ่ายเข้ามาไว้ในเมืองหลวง ให้ตั้งมั่นดูกำลังศึก แต่งแต่คนให้สืบราชการเมืองไว้ ถ้าทัพฮั่นอ๋องฝืดเคืองเสบียงลง จึงค่อยยกทัพไปตีให้ถึงเมืองเซงโก๋เมืองเอ๊กเอี๋ยง อันศึกซึ่งขาดเสบียงแล้ว ถึงฮั่นสินจะคิดด้วยกลอุบายประการใด ข้าพเจ้าเห็นว่าถึงจะทำก็ไม่สมความคิด
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจี๋วลันว่าเห็นชอบ แต่ไม่ตรัสประการใด เสด็จเข้าข้างในจึงตรัสบอกนางหงอกี๋เป็นฮองเฮาว่า ฮั่นอ๋องยกทัพมาครั้งนี้รี้พลมาก ฮั่นสินทำฉลากว่ากล่าวหยาบช้า ข้าจะยกทัพไปฆ่าฮั่นอ๋องฮั่นสินเสีย จี๋วลันว่างดอยู่ดูกำลังศึกก่อน นางหงอกี๋จึงทูลว่า ซึ่งจี๋วลันทูลทั้งนี้ ข้าพเจ้าเป็นสตรีก็เห็นชอบ ควรไต้อ๋องจะทำตาม ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกมาปรึกษาขุนนางแลนายทหารว่า ราชการศึกครั้งนี้ใครจะเห็นประการใดบ้าง หลีโจเฉียจึงทูลว่ากองทัพฮั่นอ๋องคนกว่าร้อยหมื่น มาตั้งอยู่เมืองไภก้วนช้านาน การจะถ่ายเสบียงมาส่งที่ไหนจะทันคนกิน แม้นไต้อ๋องอยู่ในเมืองนี้จะแต่งคนไปสืบราชการ ถ้าว่าทหารในกองทัพฮั่นอ๋องขาดเสบียงลงก็จะเลิกไป ทำไฉนจะได้ตามซํ้าเติมเล่า ถ้ายกทัพไปอยู่ใกล้จะได้รู้การโดยเร็ว แม้นทัพฮั่นอ๋องขาดเสบียงทแกล้ว ทหารเรรวน ควรจะขับทหารทุ่มเทตามตีให้แตกฉาน ประการหนึ่งคนทั้งปวงก็จะนินทาว่า ไต้อ๋องกลัวสติปัญญาแยบคายฮั่นสินจึงไม่ยกไป จะมิเสียเกียรติยศไปหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหลีโจเฉียทูลชอบพระทัย จึงสั่งนายทหารทั้งปวงจัดแจงกองทัพเตรียมไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้ให้กองหน้ารีบยกไปก่อน แล้วเสด็จกลับเข้าข้างในบอกนางหงอกี๋ว่าเราจำจะยกไป ถ้าไม่ยกไปคนทั้งปวงจะติเตียนว่ากลัวฮั่นสิน ประการหนึ่งอยู่ในเมือง ถ้าฮั่นสินขัดเสบียงเลิกทัพไปถึงรู้จะติดตามก็ไม่ทัน เราได้สั่งทหารให้เตรียมทัพไว้ให้พร้อมแล้ว จะให้หงอจูกี๋เป็นกองหลังอยู่รักษาเจ้า ตรัสแล้วบรรทมหลับไป ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์เสร็จแล้ว ก็ขึ้นม้าโอจือแบ๊ยกทัพออกจากเมืองแพเสีย จะไปตามทางเมืองไภก้วน บังเกิดลมพายุใหญ่พัดหนัก คันธงจารีกพระนามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหักกระเด็นเป็นสองท่อน บรรดานายทหารแลรี้พลทั้งปวงเห็นคันธงหักออกไปตกใจทุกตัวคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขืนพระทัยอยู่มิได้หวาดหวั่นนัก รีบยกทัพไปถึงเชิงสะพานเก๊กหลาว ม้าที่นั่งซึ่งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทรงมานั้นก็หวาดสะดุ้งร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังหลายหน ห้างเป๊กจี๋วลันเห็นเหตุเป็นสองครั้ง จึงปรึกษากันว่าม้าโอจือแบ๊แต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องทรงเข้าสู้สงครามนับครั้งไม่ถ้วน ถึงมาตรวาจะฝ่าอาวุธแลลูกเกาทัณฑ์ในท่ามกลางศึก ระดมเสียงประทัดม้าล่อกลองรบ สักเท่าใด ๆ ก็ไม่หวาดหวั่นไหว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกทัพมาครั้งนี้ เกิดลมพายุใหญ่พัดคันธงซึ่งจารึกพระนามก็หัก แล้วม้าโอจือแบ๊ก็ตื่นตกใจ เห็นอัศจรรย์ใหญ่หลวงนัก จำเราจะไปทูลห้ามจึงควร แล้วให้คนใช้ไปบอกหงอจูกี๋ให้บอกความแก่นางหงอกี๋ซึ่งเป็นฮองเฮาทุกประการ นางหงอกี๋แต่งหนังสือทูลห้ามให้คนสนิทถือไปให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ก็รีบยกทัพไปถึงด่านไภก้วน หยุดประทับร้อนอยู่ ห้างเป๊กจี๋วลันก็พาคนที่ถือหนังสือเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทูลว่า เมื่อไต้อ๋องยกออกจากเมืองเกิดพายุพัดต้านทาน คันธงซึ่งจารึกพระนามก็หัก ดูกิริยาม้าพระที่นั่งทำอาการวิปลาสกว่าแต่ก่อน เหตุทั้งนี้ล้วนห้ามในการสงคราม ขอเชิญเสด็จกลับคืนเข้าในเมือง แต่งคนไปสืบทัพฮั่นอ๋องให้แน่ก่อน จึงค่อยคิดการศึกต่อไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสว่า การอัศจรรย์แต่เพียงนี้ยังมาทัดทานเรา ครั้งพระเจ้าบูอ๋องกับพระเจ้าติวอ๋องกระทำศึก ยกออกมาพร้อมกันในวันเดียวก็เป็นวันชั่ว ทำไมพระเจ้าบูอ๋องชนะติวอ๋องเล่า แต่คันธงหักม้าร้องเท่านี้จะถือเอาไม่ได้ ถ้าเราจะยกกลับเข้าไปก็อายแก่ชาวเมือง ฮั่นอ๋องรู้ก็จะว่าเรากลัว ตรัสแล้วก็เร่งกองทัพจะให้เดินไป
ขณะนั้นพอคนใช้นางหงอกี๋ฮองเฮามาถึง จึงเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือต่อพระหัตถ์พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ รับหนังสือมาฉีกผนึกออกดู รู้ว่าฝีมือนางหงอกี๋เขียนมา จึงอ่านได้ความว่า ครั้งพระเจ้าบูอ๋องครองเมืองตั้วก๊กจี๋ว ถัดลงมาพระเจ้าไต้อู๋เหลาได้ราชสมบัติเป็นเมืองหลวงแลลำดับกษัตริย์มาแต่ก่อน ก็ยอมเชื่อถือถ้อยคำขุนนางที่สัตย์ซื่อทูลห้ามปราม จึงได้เสวยราชย์เป็นสุขช้านาน ครั้งนี้พระองค์เสด็จมาม้าพระที่นั่งไม่เคยร้องก็ร้อง พายุก็พัดต้องคันธงหัก ชะรอยบุญไต้อ๋องมาก เทพยดาจึงบอกเหตุให้เห็นวิปริตดังนี้ ข้าพเจ้าเป็นสตรีไม่รู้ซึ่งการใหญ่ ได้ยินแต่คนว่าฮั่นสินทหารฮั่นอ๋องมีกลอุบายเป็นอันมาก ซึ่งห้างเป๊กจี๋วลันเป็นคนซื่อสัตย์ทูลห้าม ขอไต้อ๋องจงฟังคำข้าพเจ้าห้าม ขอเชิญเสด็จกลับคืนเข้าพระนครก่อน ฤกษ์ดีค่อยยกออกไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแจ้งในหนังสือแล้ว หน่วงพระทัยจะไม่ยกทัพไป หลีโจเฉียจึงทูลว่า บ่าวข้าพเจ้ามาแต่เมืองไภก้วนบอกว่า ได้ยินทหารฮั่นอ๋องพูดกันว่า ฮั่นสินกับฮั่นอ๋องจะถอยทัพกลับไป ณ เมืองเซงโก๋ การครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าทหารฮั่นอ๋องมากชะรอยจะส่งเสบียงกันมิทัน ครั้นจะอยู่ก็กลัวจะเสียทีแก่ไต้อ๋องด้วยการเสบียง จึงถอยไป ถ้าไต้อ๋องรีบยกกองทัพไป พอจะได้ทีตามตีให้ยับเยิน
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหลีโจเฉียทูลชอบพระทัย ไม่มีความสงสัย สำคัญว่าจริงก็เร่งยกกองทัพไปถึงที่ชอบกลแห่งหนึ่ง ให้ตั้งค่ายลงไว้ห่างเมืองไภก้วนประมาณห้าร้อยเส้น แล้วให้คนไปสืบดูว่าทัพฮั่นอ๋องจะยกกลับไปจริงหรือ แลฮั่นสินนั้นจะทำประการใดบ้าง คนใช้ก็คำนับลาไปสืบราชการ ณ ค่ายฮั่นอ๋องฮั่นสินได้ความทุกประการแล้วจึงกลับมาทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า บัดนี้ฮั่นอ๋องตั้งทัพ อยู่ ณ บ้านแซ่ฮองโผริมเมืองไภ้ก้วน แต่บรรดาทัพหัวเมืองทั้งปวงก็ตั้งค่ายรายกันไปเป็นอันมาก ทหารในกองทัพกินเหล้าแล้วร้องรำทำเพลงรื่นเริงอยู่ทุกทัพทุกกอง ในเมืองไภก้วนนั้นผู้คนก็เข้าออกวุ่นวายอยู่ แต่ฮั่นสินออกมาตั้งทัพใหญ่อยู่ ณ เขากิวลิสารฝ่ายตะวันออก เห็นช้อมหัดม้าแลคนอยู่มิได้ขาด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็คิดแคลงใจ จึงสั่งให้หาตัวหลีโจเฉียเข้าไป ทหารทั้งปวงก็ เที่ยวหาหลีโจเฉียเป็นหลายแห่งก็มิได้พบ มีผู้บอกว่าเวลาวานนี้เห็นหลีโจเฉียกับบ่าวขึ้นม้าพากันไปข้างไหนมิได้แจ้ง ทหารรู้เนื้อความดังนั้นก็กลับเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ก็โกรธ จึงว่าอ้ายหลีโจเฉียนี้ฮั่นสินคงจะใช้ให้มาเข้าเกลี้ยกล่อมเป็นไส้ศึกในกองทัพเรา ครั้นมันรู้ราชการแล้วมันจึงหนีไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งหาห้างเป๊กเข้าไป แล้วว่าตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่เหตุไฉนจึงมิสืบสวนให้แน่ก่อน พาเอาอ้ายหลีโจเฉียเข้ามาให้เราว่าเป็นคนดี เราคิดว่าผู้ใหญ่จะไล่เลียงสืบสวนแล้วจึงหาทันพิเคราะห์ไม่ บัดนี้มันมาล่อลวงให้เราเสียการใหญ่ ทั้งนี้ตัวจะคิดเป็นประการใด ห้างเป๊กได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้น ก็ตกใจคุกเข่าลงกระทำคำนับ แล้วทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าหลีโจเฉียนี้ ข้าพเจ้าได้ยินว่าข่าวว่ามีสติปัญญาอยู่ มาหาจะเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการด้วย ข้าพเจ้าก็เบาความหาทันตรึกตรองไม่ คิดว่ามันเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้วจะไม่เจรจากลับกลอก ข้าพเจ้าจึงพาเข้ามาถวายหมายว่าจะได้ช่วยคิดอ่านราชการ เมื่อมันแกล้งมาเป็นไส้ศึกทำให้เสียการไปดังนี้ ตัวข้าพเจ้าก็มีโทษถึงสิ้นชีวิต ทั้งนี้ก็สุดแต่จะโปรด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่
ฝ่ายจี๋วลันแลขุนนางทั้งปวง เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยังโกรธห้างเป๊กอยู่ดังนั้น กลัวจะให้ฆ่าห้างเป๊กเสีย จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า อันไตสุมาห้างเป๊กนี้เป็นคนสัตย์ซื่อมีกตัญญูต่อพระองค์นัก แต่ครั้งนี้เพราะประมาทไปจึงพาหลีโจเฉียเข้ามา ด้วยหมายว่าพระองค์กระทำสงครามอยู่ เห็นว่าหลีโจเฉียเป็นคนมีสติปัญญาจะได้ช่วยอ่านราชการ ก็เป็นเคราะห์ของไตสุมาห้างเป๊กกลับให้เสียการไป ทั้งนี้ไตสุมาห้างเป๊กก็ผิดมีโทษอยู่เป็นอันมาก แต่ขอให้งดไว้ครั้งหนึ่งก่อน ด้วยการทั้งปวงได้เกินถึงเพียงนี้แล้ว เชิญดำริที่จะยกทัพไปกระทำกับฮั่นอ๋องเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังจี๋วลันแล ขุนนางทูลดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้รางวัลแก่จี๋วลันแลขุนนางทั้งปวง ซึ่งได้ทูลห้ามไว้แต่แรกนั้น แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เข้าไปข้างใน จึงบอกแก่นางหงอกี๋ว่า อ้ายหลีโจเฉียซึ่งมันเข้ามาสามิภักดิ์อยู่ด้วย มันแกล้งล่อลวงให้เรายกกองทัพมาถึงนี้ บัดนี้มันหนีไปแล้ว เหตุนี้เพราะแต่แรกเราไม่ฟังคำเจ้า จึงแพ้รู้แก่ข้าศึก นางหงอกี๋ได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นจึงทูลว่าอันประเพณีการศึก ก็ย่อมจะล่อลวงกันด้วยกลอุบายต่าง ๆ ถึงผู้ใดว่ามีสติปัญญาก็ไม่พ้นความประมาทย่อมเสียทีไปบ้าง ใช่จะเป็นแต่เราหามิได้ ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดว่าก็ได้เสียการเกินมาแล้ว จึงตั้งใจจะกระทำศึกกับฮั่นอ๋องเอาชัยชนะให้จงได้ จะได้กลับไปเมืองแพเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังนางหงอกี๋ว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่าซึ่งเจ้าว่ากล่าวทั้งนี้ต้องกับน้ำใจข้าแล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสด็จออก ที่ปรึกษาขุนนางทั้งปวงก็เข้าไปเฝ้าพร้อม พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ท่านทั้งปวงมีแต่ได้ความลำบาก กระทำศึกมากับเราเป็นหลายครั้งแล้ว เราก็ยังมิได้ปูนบำเหน็จรางวัลให้ผู้ใด ครั้งนี้เราจะกระทำศึกกับฮั่นอ๋อง ๆ มีกำลังศึกมากกว่าเรา เราจะเอาชัยชนะในครั้งนี้ให้จงได้ ท่านทั้งปวงจงตั้งใจกระทำให้สิ้นฝีมือเถิด แต่บรรดานายทหารทั้งปวงก็รับคำพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทุกคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งให้จงลิมวยคุมทหารห้าหมื่นเป็นปีกขวา กี๋โป้คุมทหารห้าหมื่นเป็นปีกซ้าย ควั่นฌ้อคุมทหารสิบหมื่นเป็นทัพหน้า หงอจูกี๋คุมทหารห้าหมื่นเป็นกองหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคุมทหารยี่สิบห้าหมื่นเป็นกองกลาง แต่บรรดาขุนนางนายทหารทั้งปวงที่นอกเกณฑ์ แลทหารคู่ใจพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแปดพันนั้นให้คอยตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกรบ แล้วสั่งว่า ถ้าได้รบพุ่งกันเห็นข้าศึกเสียทีถอยไป เราอย่าติดตามไปให้ตั้งมั่นอยู่ ถ้าข้าศึกไล่ล่วงเข้ามาก็ให้รีบระดมเข้าช่วยกันให้ทันทั้งสี่ด้าน อุตส่าห์รักษาทัพเราให้มั่นคงไว้สักเดือนหนึ่งเถิด ฮั่นอ๋องก็จะขัดเสบียงอาหารลงเลิกทัพถอยไปเอง จึงมีคำกลางว่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องกระทำศึกคิดแต่จะได้ชัยชนะฝ่ายเดียว ซึ่งตัวจะแพ้นั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหาคิดไม่

ฝ่ายฮั่นสินขณะเมื่อตั้งทัพอยู่นั้น มิได้มีความประมาทเลย จึงให้หานายทัพนายกองทั้งปวง เข้าไปสั่งกำชับว่า แต่บรรดาเรากะเกณฑ์ราชการไว้ประการใด ก็ให้หมั่นตรวจตรากันอย่าประมาท ถ้าฉุกมีกิจราชการขึ้นอย่าให้เสียการได้ นายทัพนายกองทั้งปวงก็รับคำฮั่นสิน ในขณะนั้นเสียวเก๋าเอาเนื้อความไปบอกแก่ฮั่นสินว่า หลีโจเฉียซึ่งท่านใช้ให้ไปเกลี้ยกล่อมพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นกลับมาแล้ว ฮั่นสินได้ฟังดังนี้ก็มีความยินดีนัก จึงสั่งให้หาหลีโจเฉียเข้ามาแล้วไต่ถามกิจราชการในพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น หลีโจเฉียก็เล่าเนื้อความทั้งปวงที่ได้ล่อลวงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ฮั่นสินฟังทุกประการ
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นก็ตบมือหัวเราะแล้วว่า ครั้งนี้ซินแสไม่ไปเอง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็หายกทัพมาไม่ เราก็จะช้าอยู่ไม่ได้จะต้องเลิกทัพไปเอง แล้วฮั่นสินจึงว่าบัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกมาแล้วแต่ยังตั้งไกลอยู่เราจะทำประการใด จึงจะล่อให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้ามาในช่องเขากิวลิสารนี้ได้ หลีโจเฉียได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าการทั้งนี้ง่วนโซ่ยก็รู้อยู่แล้วแต่จะแกล้งลองใจข้าพเจ้าหรือ ข้าพเจ้าก็จะว่าให้ฟังจะต้องกับดำริท่านหรือไม่ ฮั่นสินได้ฟังหลีโจเฉียว่าก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วว่า ซินแสว่าไปเถิดข้าพเจ้าจะฟังดูก่อน หลีโจเฉียว่าอันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นต้องกลอุบายของง่วนโซ่ยเสียทีมา หลายครั้งแล้ว เห็นจะเกรงสติปัญญาอยู่ ถึงครั้งนี้เราจะยกออกไปรบ แล้วจะแกล้งทำเป็นเสียที ถอยมา ก็เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะหายกตามมาไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าเวลาพรุ่งนี้เชิญฮั่นอ๋องให้ไปทูลกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วแกล้งว่ากล่าวให้หยาบช้าให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธ ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธแล้วก็จะไล่ตามฮั่นอ๋องเข้ามา ถึงขุนนางทั้งปวงจะรู้ในกลอุบายของเรา จะทูลทัดทานพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะหาฟังไม่ ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไล่ฮั่นอ๋องเข้ามาแล้ว แลยังหาถึงที่สำคัญของเราไม่จะรออยู่ ข้าพเจ้าจะออกทูลเยาะเย้ยให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธขึ้นอีก ไล่ตามข้าพเจ้าเข้ามาทางประมาณร้อยสองร้อยเส้นให้จงได้ ซึ่งข้าพเจ้าคิดอ่านอย่างนี้ท่านก็มีสติปัญญาเป็นอันมาก ยังเห็นดีแลชั่วเป็นประการใดบ้าง ฮั่นสินได้ฟังหลีโจเฉียว่าดังนั้นก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วว่า ซึ่งซินแสคิดอุบายอย่างนี้ต้องกับความคิดข้าพเจ้าแล้ว ฮั่นสินก็พาหลีโจเฉียเข้าไปหาฮั่นอ๋อง เล่าเนื้อความซึ่งฮั่นสินกับหลีโจเฉียคิดอ่านกันดังนั้นให้ฮั่นอ๋องฟังทุกประการ ฮั่นอ๋องก็เห็นชอบด้วยแล้วจึงว่า ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าออกไปพูดกับฌ้อปาอ๋องนั้น เราก็จะมิต้องจัดคนให้คอยป้องกันตัวเราด้วยหรือ ฮั่นสินจึงว่าให้ค้วงฮีกับต่านโฮแต่งตัวขึ้นม้าไปกับท่านเถิด ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะไล่บุกบั่นจวนตัวเข้ามาเป็นประการใด ก็เห็นค้วงสีกับต่านโฮจะรบพุ่งป้องกันไว้ได้ แล้วฮั่นสินก็ว่ากับฮั่นอ๋องว่า ถ้าท่านเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไล่ติดตามเข้ามาแล้ว จงแกล้งล่อลวงให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตามไปข้างเขากิวลิสารทิศตะวันตกให้จงได้ จึงจะต้องในกลอุบายของเรา ฮั่นสินว่าดังนั้นแล้วก็คำนับลาฮั่นอ๋อง กลับมา ณ ค่าย จึงสั่งขุนนางแลนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้เช้ามาหาเราให้พร้อมกัน เราจะปรึกษาราชการ ครั้นเวลารุ่งเช้าขุนนางแลนายทัพนายกองทั้งปวงก็เข้าไปหาฮั่นสิน ณ ค่ายพร้อมกัน ฮั่นสินจึงพูดว่า แต่ฮั่นอ๋องยกมาจากโปต๋งทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาถึงห้าปี ได้รบกันถึงเจ็ดสิบสองครั้ง ทหารผู้ใหญ่ผู้น้อยได้ความลำบากมานักหนา ก็ยังหาสำเร็จราชการแผ่นดินไม่ ครั้นเราเห็นว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอ่อนกำลังลง ทแกล้วทหารก็น้อยกว่าเราถึงสองสามเท่า เราจะได้กระทำศึกกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้งเดียวนี้ก็จะสำเร็จ ท่านทั้งปวงให้เป็นใจเดียวกัน ช่วยกันรบพุ่งให้เต็มมือเถิด ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราท่านทั้งปวงก็จะมีความชอบเป็นอันมาก แผ่นดินก็จะได้เป็นสุข ไปช้านาน ซึ่งท่านจะรบครั้งนี้ถ้าเห็นได้ทีก็รีบติดตามไล่บุกบั่นเข้าไปให้ทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแตกให้ จงได้ ถ้าเสียทีก็ถอยมารักษาหน้าที่ไว้ให้มั่นคง แล้วให้ดูปลายธงสำคัญให้แม่น ถ้าเห็นธงโบกไปซ้าย ให้เปิดซ้ายเข้า ถ้าโบกขวาให้ขวาเข้า ถ้าเห็นธงหยุดอยู่ให้สงบทหารไว้ จงกำชับกันทุกหมวดทุกกอง อย่าให้เสียกระบวนได้ แล้วฮั่นสินจึงกะเกณฑ์ตามกระบวนพิชัยสงครามจัดเป็นแปดกอง เป็นกองฟ้ากองดินกองน้ำกองลมกองไฟกองฟ้าร้องกองเมฆกองควัน ให้นายทหารคุมทหารเลวไปซุ่มอยู่ทั้งแปดทิศ ให้อ๋องหลินเป็นกองฟ้าคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ให้โลก้วนเป็นกองนํ้าคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศเหนือ ให้โจฉำเป็นกองควันคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ให้หยินโป้เป็นกองฟ้าร้องคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออก ให้แพอวดเป็นกองลมคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ให้จิวพุนเป็นกองไฟคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คันไปซุ่มอยู่ทิศใต้ ให้เตียวหยินเป็นกองดินคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ให้จ๋งแต๋เป็นกองเมฆคุมทหารเลวสี่หมื่นห้าพัน ทหารเอกสิบหกคน ธงหกสิบสี่คัน ไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตก ให้ค้วงฮีกับต่านโฮคุมทหารสิบหมื่นตามป้องกันฮั่นอ๋อง ให้เตียวเหลียงคุมทหารสิบหมื่นเป็นปีกขวา ตันแผงคุมทหารสิบหมื่นเป็นปีกซ้าย หลีแบ๊ถองคุมทหารเลวสองหมื่น ทหารเอกสองคนเป็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ จำเอี๋ยงคุมทหารเลวสองหมื่นสองพัน ทหารเอกสิบสองคนเป็นจักรราศี ซาบู๊คุมทหารเลวสองหมื่นแปดพัน ทหารเอกยี่สิบแปดคนเป็นเทพยดายี่สิบแปดองค์ แฮเฮาหยินคุมทหารสองหมื่นเป็นกองแซงนอก ให้เล่าเก๋าคุมทหารห้าพันตรวจตระเวนอยู่หลังทัพหนุน ให้ปักเจียงหนึ่ง ซุยโค้หนึ่ง ฮวยโกคีหนึ่ง เตียวฉองหนึ่ง จองสูหนึ่ง ทั้งห้านายคุมทหารม้าคนละห้าพันเป็นกองแล่น ให้เล่าเตกคุมทหารสามพัน เอาธงไปปักไว้บนเขากิวลิสาร ให้เล่าเก๋าคุมทหารสองหมื่นห้าพัน อยู่รักษาค่ายฮั่นอ๋อง ให้ตันฮีหนึ่ง เล็กแกหนึ่ง ท่วงเต๊กหนึ่ง ยองแบ้หนึ่ง ทั้งสี่นายคุมทหารคนละห้าพันลัดไปตามทางน้อย ไปซุ่มอยู่ริมเมืองชีจี๋วใกล้เมืองแพเสีย แล้วฮั่นสินสั่งว่าถ้าเห็นกองทัพออกจากเมืองแพเสียแล้วเมื่อใด ก็ให้รีบยกทหารเข้าชิงเอาเมืองให้จงได้ จับครอบครัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาคุมไว้ แล้วเอาธงสำคัญปักไว้บนกำแพงทั้งสี่ด้าน กวนหยินนั้นฮั่นสินสั่งให้คุมทหารไปล่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องที่ตำบลหวยเค็ก ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปที่นั้นแล้ว ก็แตกไปตามแม่น้ำโอกั๋ง จึงสั่งให้จงลองขีเอียงฮีหนึ่ง เงาคุนเตาอุ๋ยเอียวบู๊หนึ่ง โจกุ๋นสุมาอ๋องเอ๊กหนึ่ง อีวกุ๋นสุมาลีเซงหนึ่ง สี่คนนี้ให้คุมทหารไปซุ่มอยู่ริมแม่น้ำโอกั๋ง ถ้ารู้ข่าวว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแตกแล้ว ก็ให้ออกสกัดตีจับเอาตัวให้จงได้ ฮั่นสินสั่งดังนั้นแล้วแต่บรรดานายทัพทั้งปวงก็คำนับลาออกไปสิ้น ที่ยังไม่ต้องเกณฑ์ก็นั่งอยู่ แลนายทหารที่ลุกออกไปนั้นปรึกษากันคิดสงสัย จึงชวนกันกลับเข้ามาหาฮั่นสิน อ๋องหลินจึงถามฮั่นสินว่าง่วนโซ่ยกะเกณฑ์ข้าพเจ้าทั้งปวงซึ่งจะให้ซุ่มอยู่นั้นข้าพเจ้าก็แจ้งใจอยู่แล้ว แต่ยังมีความสงสัยอยู่ด้วยภูเขากิวลิสารไกลกันกับเมืองไภก้วนทางถึงพ้นแปดร้อยเส้น บัดนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มีรี้พลถึงห้าสิบหมื่น มาตั้งค่ายอยู่ต้นทางที่ข้าพเจ้าจะยกไปซุ่มอยู่นั้นทั้งสี่ทิศ ง่วนโซ่ยจะให้ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ยกทหารไปทางไหน ท่านจะให้ฮั่นอ๋องออกล่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แลท่านจะยกออกรบกับ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้นที่ไหนขอให้ข้าพเจ้าแจ้งการทั้งนี้ด้วย ฮั่นสินได้ฟังอ๋องหลินถามดังนั้น จึงว่าเราจะชี้แจงที่ทางให้ท่านฟังก่อนจึงจะเข้าใจ อันภูมิฐานที่เขากิวลิสารนี้ เมื่อยังไม่ได้ยกมาเราก็ได้ใช้คนมาทำแผนที่ไปดูแล้ว เราจึงเกณฑ์ท่านให้ไปซุ่มอยู่ ถ้าเราไม่รู้หนทางชำนาญที่ไหนจะหมายเอาชัยชนะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ ครั้งนี้หลีโจเฉียลวงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ยกมาถึงเมืองไภก้วน เห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็จะคิดถอยหลังไป แต่เกินมาแล้วก็ต้องจำใจอยู่ ถ้าครั้งนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแตกเราก็เห็นจะหนีกลับเข้าเมืองแพเสียเราก็คิดไว้แล้ว จึงเกณฑ์กองทัพให้ไปซุ่มอยู่ริมเมืองชีจี๋ว จะได้คอยสกัดพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ อันเขากิวลิสารข้างทิศเหนือไกลเมืองชีจี๋วทางประมาณเก้าสิบเส้น ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะรบพุ่งบุกบั่นเข้าไป ก็เห็นว่ากองทัพเราจะยกไปช่วยกันทัน เราหาให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าเมืองแพเสียได้ไม่ จะให้เข้าอยู่ในที่ล้อม มิให้ถอยหลังแลรุกเข้ามาได้ จำเพาะจะให้หนีไปทางแม่นํ้าโอกั๋ง ซึ่งเราให้ทหารไปซุ่มอยู่นั้นเห็นจะจับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ที่นั้นเป็นมั่นคง แต่บรรดาทัพท่านทั้งปวงซึ่งจะไปซุ่มอยู่นั้น ให้เดินตรงไปทิศตะวันตกแดนเมืองเก๊าเหลงก่อน ถ้าถึงเมืองเก๊าเหลงแล้วจึงวกขึ้นทางใหญ่เฉียงเหนือ อย่าให้พวกกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็น เดินไปตามริมแม่น้ำอุยโหมาเมืองกุ๊ยเต๊กกุ๋นเมืองลีเซียนกวน แต่เมืองลีเซียนกวนมาจนเขากิวลิสารทางประมาณสองร้อยเส้น อันเขากิวลิสารนั้นเดิมเรียกว่าภูเขาเก้ายอด มีเขาเคียงกิวลิสารไปสี่เขา ข้างเหนือเมืองลีเซียนกวนมีภูเขาใหญ่อันหนึ่งชื่อแกถีสัว ข้างฝ่ายตะวันตกเมืองลีเซียนกวนมีเขาอันหนึ่งชื่อโซอ่องสัว เคียงเขาโซอ่องสัวชื่อเขาเซ้งหลีสาร ในหว่างเขาโซอ่องสัวกับเขาเซ้งหลีสารนั้นกว้างอยู่ประมาณสองร้อยเส้น ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแตกจะกลับเข้าเมืองแพเสีย เห็นธงของเราไปปักไว้ก็เกรงอยู่หาอาจเข้าชิดไม่ จะหนีขึ้นทางทิศเหนือ ท่านทั้งปวงจงเร่งยกล้อมเข้ามาให้ได้ การทั้งนี้เราคิดไว้เสร็จแล้ว จึงให้ล่อลวงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้ามาที่นี่ ท่านทั้งปวงเร่งทำราชการเถิดจะได้ความชอบครั้งนี้แล้ว ทหารทั้งปวงได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็กราบลงแล้วว่าง่วนโซ่ยนี้มีสติปัญญาลึกซึ้ง รู้ในกลอุบายหาผู้เสมอมิได้ ถึงคนแต่ก่อนที่ลือมาว่าดีหาเสมอท่านไม่ ความคิดท่านดังเทพยดาทีเดียว ทหารทั้งปวงก็คำนับลาฮั่นสินออกไปทำตามสั่งทุกประการ ครั้นฮั่นสินกะเกณฑ์นายทัพนายกองทั้งปวงสิ้นแล้ว นายทหารผู้หนึ่งจึงร้องเข้าไปว่า ง่วนโซ่ยเห็นข้าพเจ้าเหมือนไม้ท่อนก้อนดินหรือ จึงหากะเกณฑ์ข้าพเจ้าเข้าในกระบวนทัพไม่ ฮั่นสินได้ฟังดังนั้น แลไปดูเห็นห้วนโก้ยซึ่งเป็นบู๊เอี๋ยงหำที่ฃุนนางผู้ใหญ่ ฮั่นสินจึงว่าจะได้ดูหมิ่นท่านดังนั้นหามิได้ ท่านอย่าวิตกเลย ยังมีการสำคัญอยู่แห่งหนึ่งยิ่งกว่าการทั้งปวงที่เรากะเกณฑ์ไปอีก แต่ยังเกรงอยู่เกลือกว่าท่านจะทำมิได้ ถ้าเสียราชการแล้วก็เหมือนแกล้งฆ่าชีวิตคนเสียสิ้นทั้งร้อยหมื่น ความติเตียนก็จะมีแกเราว่าหามีนัยน์ตาไม่ แต่ท่านยังจะทำได้แล้วหรือ ห้วนโก้ยจึงว่าง่วนโซ่ยจะให้ข้าพเจ้าทำประการใด ข้าพเจ้าก็จะทำให้สำเร็จ ถ้าไม่ได้ราชการก็ให้ท่านเอาโทษข้าพเจ้าตามอาชญาศึกเถิด ข้าพเจ้าไม่เสียดายชีวิตเลย ฮั่นสินจึงว่าแต่บรรดานายทหารทั้งปวงก็ไปพร้อมก้นอยู่ ณ เขากิวลิสารแล้ว ตัวท่านจงเอาธงสำคัญของเราขึ้นไปถือไว้บนภูเขากิวลิสาร เอาทหารไปสามพันคอยรักษาธงไว้ให้ได้ ถ้าเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตีไปข้างด้านไหนก็ให้โบกธงไปข้างนั้น การสิ่งนี้ยากนัก ท่านจงพิเคราะห์ดูให้ดีให้รู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปข้างไหนให้แน่ ห้วนโก้ยจึงถามฮั่นสินว่า ถ้าเป็นเวลากลางวันข้าพเจ้าจะโบกธงทหารทั้งปวงก็จะเห็น ถ้าเป็นเวลากลางคืน ง่วนโซ่ยจะให้ข้าพเจ้าทำประการใดเล่า ฮั่นสินจึงว่าถ้าเป็นเวลากลางคืนท่านจงเอาโคมผูกไว้ที่ธงเป็นสำคัญ ถ้าเห็นคนสงบอยู่ก็ให้หยุดโคมไว้ แต่บรรดาพวกเราถ้าเห็นโคมหยุดก็จะหยุดอยู่ ที่ยังตื่นวุ่นวายไปก็เป็นพวกข้าศึก ท่านจงกำหนดดูอย่าได้หมิ่นประมาทเลย ฮั่นสินสั่งกำชับห้วนโก้ยเป็นหลายครั้ง ห้วนโก้ยก็รับคำฮั่นสินแล้วคุมทหารสามพันขึ้นไปถือธงอยู่บนเขากิวลิสาร แต่บรรดาทหารทั้งปวงก็ยกไปตามฮั่นสินสั่ง ยังแต่กองทัพฮั่นอ๋องกับฮั่นสินก็ยกไปตั้งอยู่ ณ เขากิวลิสาร
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้ทหารมาสืบราชการในกองทัพฮั่นอ๋อง รู้ข่าวว่าทหารฮั่นอ๋องเข้มแข็งมากมายนัก จึงให้หากี๋โป้แลนายทหารทั้งปวงเข้าจัดกระบวนทัพใหม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคุมทหารเป็นกองหน้า ให้จี๋วลันกับจงลิมวยคุมทหารเป็นกองหนุน ให้หงอจูกี๋คุมทหารอยู่รักษาค่าย ครั้นจัดแจงทแกล้วทหารพร้อมแล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็แต่งตัวตามกระบวนศึก ถือทวนขึ้นม้าโอจือแบ๊นำหน้าทหารทั้งปวงออกจากค่าย ครั้นมาใกล้ตำบลเขากิวลิสารทางประมาณสามร้อยเส้น ให้สงบทหารอยู่ จึงให้ม้าใช้ไปบอกฮั่นอ๋องว่าให้ยกทหารออกมารบกันให้ถึงแพ้แลชนะในครั้งเดียวนี้เถิด อย่าให้ฮั่นอ๋องฮั่นสินทำเป็นกลอุบายหลบหลีกเหมือนแต่ก่อน ให้รบกันโดยตรง ถ้าทำดังแต่ก่อนแล้วก็มิใช่ชาติผู้ชาย ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้น ก็แต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่ขึ้นม้าออกไปหน้าทหารทั้งปวง ค้วงฮีกับต่านโฮถือทวนขับม้าเคียงฮั่นอ๋องออกไปทั้งสองข้าง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยืนม้าอยู่หน้าทหาร เห็นฮั่นอ๋องขับม้าออกมาจึงร้องว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า แต่เรากระทำศึกกันมาถึงห้าปีแล้ว เรายังมิได้เห็นตัวออกมารบพุ่งให้เราเห็นฝีมือเลย แลบัดนี้ตัวยกทัพใหญ่มาจะทำศึกกับเราให้ถึงแพ้แลชนะ เรามีความยินดีนักด้วยจะได้สำเร็จการเสีย ทหารทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ครั้งนี้ตัวก็อย่าคิดย่อท้อทำหลบหลีกเหมือนแต่ก่อนเลย เสียแรงเกิดมาเป็นชายมีชื่อปรากฏอยู่ด้วยกันแล้ว เรามารบกันตัวต่อตัว ให้เห็นฝีมือปรากฏไว้แก่ทหารทั้งปวงสักครั้งหนึ่งเถิด ฮั่นอ๋องได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงร้องว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า อันประเพณีแต่ก่อนนั้นถึงผู้ใดจะมีกำลังแลฝีมือเข้มแข็ง ก็หาสรรเสริญว่าดีกว่าผู้มีสติปัญญาไม่ ตัวท่านเป็นคนโทโสมากไม่มีความคิด กระทำศึกด้วยโวหาร จึงพารี้พลมาล้มตายเสียเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงก็ชวนกันติเตียนท่านอยู่เนือง ๆ ครั้นเราจะกระทำศึกกับท่านเหมือนท่านว่านั้น เราก็จะพลอยเป็นคนไม่มีความคิดโมโหมากเหมือนท่าน คนทั้งปวงก็จะพลอยติเตียนเราด้วยเรากลัวความอายนัก แล้วประการหนึ่งถ้าเป็นคนโทโสมากเหมือนตัวท่านฉะนี้ก็มักตายหาดีไม่
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังฮั่นอ๋องว่าดังนั้นก็โกรธ ขับม้าเข้าไปเอาทวนแทงฮั่นอ๋อง ค้วงฮีกับต่านโฮก็เอาอาวุธเข้ารับทวนพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เข้ารบกับค้วงฮีกับต่านโฮ ฮั่นอ๋องก็ชักม้าถอยเข้ามา ทหารเลวทั้งสองฝ่ายต่างคนก็ถอยหลังห่างออกไปข้างละห้าสิบก้าว ยืนดูพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับค้วงฮีต่านโฮรบกัน ขณะเมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับค้วงฮีต่านโฮรบกันครั้งนั้น ดูว่องไวเข้มแข็งขึ้นกว่าเก่าทั้งสองข้าง รบกันได้ห้าสิบเพลง ยังหาผู้ใดเพลี่ยงพลํ้าลงไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องร้องตวาดเสียงดังฟ้าร้อง ม้าค้วงฮีกับต่านโฮตกใจถอยหลังไปหลายก้าว แต่ม้าต่านโฮเสียทีขวางตัวไป
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าสะอึกเข้าไป เอาทวนแทงถูกสีข้างต่านโฮตลอดไปตกม้าตาย ค้วงฮีขับม้าเข้าไปช่วยต่านโฮ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาทวนแทงค้วงฮี ๆ หลบลงทัน ทวนถูกหมวกกระเด็นลงดิน ผมค้วงฮีหลุดกระจายอยู่ ค้วงฮีเห็นจะสู้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิได้ ก็ขับม้าเข้าปนอยู่กับทหารทั้งปวง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นได้ทีก็รับม้าไล่ตามค้วงฮีเข้าไป
ฝ่ายจำเอี๋ยงกับตันบู จึงขับม้ารำทวนเข้ารบกั้นหน้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ก็รำทวนเข้าไปจะรบด้วยจำเอี๋ยงกับตันบู พอแลไปเห็นฮั่นอ๋องยืนม้าอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดแค้นฮั่นอ๋องนักก็ผละจากจำเอี๋ยงตันบู ควบม้าตรงเข้าไปไล่แทงฮั่นอ๋อง แฮเฮาหยินก็เอาทวนปัดทวนพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียได้ ฮั่นอ๋องกับแฮเฮาหยินควบม้าหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องขับม้าพาทหารไล่ตามฮั่นอ๋องไป ถึงชายป่าทางประมาณห้าสิบเส้น เห็นทหารฮั่นอ๋องแซงออกมาทั้งสี่ด้าน กี๋โป้จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า พระองค์อย่าเพ่อรีบติดตามฮั่นอ๋องเข้าไปนัก ข้าพเจ้าเห็นทหารฮั่นอ๋องล้อมเข้ามาเป็นอันมาก ดีร้ายฮั่นอ๋องจะแกล้งล่อให้พระองค์ติดตามเข้าไป หมายจะเอาทัพซุ่มออกสกัดไว้มั่นคง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงรอม้าหยุดทหารอยู่ หลีโจเฉียจึงขับม้าออกไปหน้าทหารแล้วร้องว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เมื่อข้าพเจ้าไปสามิภักดิ์ทำราชการอยู่ด้วยท่าน ๆ มีความกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นที่ปรึกษาผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าจะบอกกลอุบายประการใดท่านก็นับถือเชื่อฟังข้าพเจ้า คุณท่านหาที่สุดมิได้ ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านหลงเข้ามาในล้อมแล้วก็ให้คิดสงสารกลัวจะสิ้นอายุเสีย ท่านก็อย่าถือทิฐิเลยจงลงจากม้าเข้ามาหาข้าพเจ้า ๆ จะพาท่านไปขอโทษฮั่นอ๋องขอชีวิตท่านไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหลีโจเฉียว่าดังนั้นก็โกรธ จึงร้องว่ามึงลวงกูให้ยกกองทัพมา กูพาซื่อเสียกลอุบายมึงครั้งนี้แล้ว กูก็มีความแค้นอยู่เป็นอันมาก หมายจะฟันมึงเสียให้ได้สักร้อยท่อน บัดนี้มึงกลับมาเยาะเย้ยอีกหรือ หลีโจเฉียได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้น ก็แกล้งตบมือ หัวเราะแล้วขับม้ารำอาวุธอยู่
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ยิ่งมีความโกรธนัก ขับม้าตรงเข้ามาหมายจะฆ่าหลีโจเฉีย ๆ ก็ขับม้าหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วหัวเราะพลางแกล้งให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องโกรธ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นคนโทโสมาก มิได้หยุดยั้งตรึกตรองประการใด ก็รีบขับม้าไล่ติดตามหลีโจเฉียไปหมายจะฆ่าหลีโจเฉียให้ได้ หลีโจเฉียหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปประมาณทางร้อยเส้น ครั้นเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล่วงเข้าไปถึงในที่ล้อมแล้ว ก็ชักม้าออกไปข้างทางหว่างภูเขานั้น
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไล่ตามหลีโจเฉียเข้าไปถึงช่องภูเขากิวลิสาร แลไปมิได้เห็นหลีโจเฉีย เห็นทหารฮั่นอ๋องล้อมเข้ามาทั้งสี่ด้าน คิดเฉลียวใจก็ชักม้าหยุดอยู่ พอทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตามไปทันถึงพร้อมกันเข้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็จัดเป็นหมวดเป็นกองปีกซ้ายขวาหน้าหลัง จัดยังมิทันสำเร็จทหารฮั่นอ๋องก็ตีระดมเข้ามา ไล่ฆ่าฟันทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแตกกระจายออกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักม้าจะถอยกลับมาค่าย พอได้ยินเสียงจุดประทัดสัญญาณขึ้น แลไปเห็นทหารฮั่นอ๋องล้อมเข้ามาอีกทั้งแปดทิศ จงลิมวยกับกี๋โป้แลทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทั้งปวง ก็ออกรบพุ่งป้องกันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่ทั้งแปดด้าน หมายจะแหกออกไปให้ได้
ฝ่ายจำเอี๋ยงกับตันบูค้วงฮีทั้งสามนาย ก็ยกทหารหนุนแน่นเข้าไปอีก ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็รบหักออกไปมิได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นทหารฮั่นอ๋องล้อมเข้ามามากมายนัก ก็มิได้หมายที่จะรบพุ่งเอาชัยชนะ คิดแต่จะแหกออกไปให้ได้จึงขับม้าออกหน้าทหารทั้งปวง ไล่ฆ่าฟันทหารฮั่นอ๋องเป็นอลหม่าน ทหารฮั่นอ๋องทานกำลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ได้ ก็แตกกระจัดกระจายออกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็พาทหารทั้งปวงออกจากที่ล้อมได้ ฮั่นสินก็ยกทัพใหญ่ตีด้านหน้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ยิ่งมีความโกรธนัก กัดฟันขับม้าไล่บุกบันเอาทหารฮั่นสินด้วยสามารถ ทหารฮั่นสินก็รบพุ่งฆ่าฟันทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายจี๋วลันซึ่งคุมทหารเป็นกองหนุน ครั้นรู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าอยู่ในที่ล้อมก็ขับทหารตีเข้าไปช่วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ เห็นดังนั้น ก็รีบฟันฝ่ากองทัพฮั่นสินออกไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับทหารที่เหลือตายนั้นประมาณสามหมื่นเศษพากันแหกออกไปได้ ก็รีบมา ณ ค่าย พอเวลาพลบค่ำหงอจูกี๋รู้ก็ออกไปคอยรับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่นอกค่าย ครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปถึงค่าย นางหงอกี๋ก็ออกไปหาพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทูลถามด้วยข้อราชการต่าง ๆ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เล่าให้นางหงอกี๋ฟังตามซึ่งได้รบพุ่งนั้น แล้วพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าฮั่นอ๋องยกทัพมาครังนี้มีกำลังศึกมากกว่ามากนัก ซึ่งเราขืนรบพุ่งไปก็เห็นจะหาเอาชัยชนะได้ไม่ เวลาค่ำวันนี้จำจะถอยทัพกลับไปเมืองแพเสีย กะเกณฑ์กองทัพหัวเมืองทั้งปวงบรรจบเข้าให้พร้อมกันจึงยกกลับมาใหม่ หงอจูกี๋จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าทัพฮั่นอ๋องยกไปกองหนึ่ง ตีเอาเมืองแพเสียได้จับครอบครัวไว้ได้สิ้นเข้าตั้งรักษาเมืองมั่นคงอยู่ ถึงเราจะยกไปก็เห็นจะป่วยการเสียเปล่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดว่าคนที่เหลือนั้นประมาณสามหมื่น กับคนที่อยู่รักษาค่ายนี้สองหมื่นเป็นห้าหมื่นด้วยกัน ยกหนีข้ามแม่น้ำโอกั๋งไปตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองเกงฌ้อก่อน ถ้าซ่องสุมผู้คนได้มากขึ้นแล้วจึงยกมากระทำศึกไปใหม่
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังหงอจูกี๋ว่าดังนั้น จึงว่าซึ่งเมืองแพเสียเสียแก่ข้าศึกแล้วเราก็ยังมิได้เห็นแก่ตาเป็นแต่ข่าวคำบอกเล่า ซึ่งจะถือว่าเอาเป็นแน่ยังไม่ได้ก่อน แล้วประการหนึ่งครอบครัวเรายังตกอยู่ในเมืองแพเสียนั้นสิ้น ซึ่งจะด่วนทิ้งเมืองเสียยังไม่ได้ จำจะยกทัพไปให้ถึง ถ้าได้ครอบครัวแล้วเราจะข้ามไปอยู่ ณ เมืองฌ้อตั๋งเหลากุ๋น ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ เราจะได้คิดการได้สะดวก ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นก็เห็นชอบด้วย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงสั่งทหารทั้งปวงให้กินข้าวปลาอาหารเสียให้พร้อมกัน เราจะยกกลับไป ณ เมืองแพเสียแต่ในเวลาค่ำวันนี้ ทหารทั้งปวงก็รีบหุงข้าวปลาอาหารกินแล้ว จัดแจงหาบคอนสำเร็จพอเวลาดึกสงัด

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ยกทหารออกจากค่าย มากลางคืนยังรุ่ง พอเวลาเช้าถึงตำบลเมืองเซียงกวนใกล้กับเมืองแพเสียทางประมาณห้าร้อยเส้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลดูไปข้างหน้าเห็นกองทัพทหารฮั่นอ๋องเดินขึ้นไป ณ เมืองแพเสียมิได้ขาด ข้างเขาตังซัวฝ่ายตะวันออกก็เห็นธงปักอยู่เป็นอันมาก ได้ยินเสียงผู้คนแลฆ้องกลองอื้ออึงไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงถามขุนนางทั้งปวงว่า เหตุไรจึงมีกองทัพฮั่นอ๋องมาตั้งอยู่ที่นี่มากมายเล่า หรือหัวเมืองทั้งแผ่นดินไปเข้าด้วยฮั่นอ๋องเสียสิ้นแล้วกระมัง จงลิมวยจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าข้างหน้านั้นก็แต่ล้วนกองทัพฮั่นอ๋องตั้งสกัดอยู่รอบ ข้างหลังฮั่นสินก็ยกทหารไล่ติดตามมาเป็นอันมาก เห็นเมืองแพเสียจะได้แก่ข้าศึกเสียแล้ว ขอพระองค์อย่ายกไปให้ถึงเมืองแพเสียเลย จงยกข้ามไปตั้งมั่น ณ เมืองกังตั๋งเถิด ถ้าพระองค์จะคิดเรรวนอยู่ก็เห็นจะไม่พ้นมือข้าศึกแล้ว จงเร่งคิดอ่านเอาตัวรอดแต่ยังไม่สู้คับขันฉะนี้จึงจะได้ อนึ่งเสบียงอาหารในกองทัพเราก็น้อย รี้พลก็เหนื่อยอิดโรยนัก ถ้ากองทัพฮั่นอ๋องล้อมไว้ได้ครั้งนี้แล้ว ถึงจะคิดอ่านรบพุ่ง เห็นจะเสียทีเป็นมั่นคง ที่ปรึกษาแลขุนนางทั้งปวงได้ฟังจงลิมวยว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ซึ่งจงลิมวยว่ากล่าวทั้งนี้สมควรนัก
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังขุนนางทั้งปวงทูลดังนั้นก็โกรธ จงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ท่านทั้งปวงไม่ได้เห็นฝีมือเรารบมาแต่ก่อนบ้างหรือจึงครั่นคร้ามนัก ถึงเล่าปังมีทแกล้วทหารมากก็จริง แต่ท่านเห็นว่าทหารเล่าปังคนไรที่จะสู้ฝีมือเราได้ ครั้งนี้ท่านทั้งปวงก็อย่าช่วยเรารบพุ่งเลยคอยแต่ตามดูเถิด เราจะสู้กับทหารฮั่นอ๋องแต่ผู้เดียว ถ้าเราสู้ฝีมือทหารฮั่นอ๋องมิได้แล้วย่อท้อหย่อนลงเราหาอยู่เป็นคนไม่ จะฆ่าตัวเสียเองให้ท่านทั้งปวงเห็น ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งอยู่สิ้น
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็สั่งให้ยกทหารไป ณ เมืองแพเสีย ไปทางประมาณห้าสิบเส้น มีชาวบ้านคนหนึ่งแตกกองทัพฮั่นอ๋องมา เข้าไปบอกพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า บัดนี้ทหารฮั่นอ๋องยกเข้าตีเอาเมืองแพเสียได้ ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงอยู่ ข้างหน้านั้นทหารฮั่นอ๋องก็ตั้งสกัดอยู่ทั้งสี่ทิศ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีความโกรธ โดดลงจากหลังม้าจัดแจงตัวให้มั่นคง แล้วขึ้นม้าถือทวนออกหน้าทหารทั้งปวง พอแลเห็นทหารฮั่นอ๋องตั้งสกัดอยู่ ก็ขับม้าตรงเข้าไล่บุกบันไปด้วยกำลังโกรธ ทหารฮั่นอ๋องก็รบพุ่งลวงให้ไล่ไปตามเชิงเขาเกถีสัวแล้ว กลับหนุนแน่นต้านหน้าไว้ แกล้งล่อให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องไล่เลี้ยววกเข้าไปข้างช่องเขากิวลิสาร ห้วนโก้ยเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไล่รบพุ่งเข้ามาก็ โบกธงสำคัญขึ้น ทัพซุ่มทั้งปวงก็ขับทหารโห่ร้องระดมออกมาทั้งแปดด้าน ล้อมพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับทหารทั้งปวงไว้รอบ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไล่ฝ่าฟันทหารฮั่นอ๋องล้มตายลงเป็นอันมาก
ฝ่ายนายทหารเอกฮั่นอ๋องประมาณหกสิบเศษ ก็ขับม้าเข้ากลุ้มรุมรบพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีกำลังแลฝีมือเข้มแข็งนัก แต่ผู้เดียวรบพุ่งป้องกันอยู่ในกลางศึก ดูองอาจดังมังกรเล่นนํ้าอยู่กลางทะเล แลเสือทำสีหนาทคะนองอยู่ในป่ามิได้มีผู้ใดเข้าใกล้ได้ รบกันตั้งแต่เช้าจนเย็น ทหารทั้งปวงอ่อนลงเห็นจะทานกำลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิได้ ก็ขับม้าพาทหารถอยออกไปสิ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ชักม้ากลับเข้ามาหาทหารทั้งปวง จึงถามทหารว่าท่านดูเรารบกับทหารฮั่นอ๋องตั้งแต่เช้าจนเย็น เห็นกำลังเราหย่อนบ้างหรือไม่ ขุนนางทั้งปวงจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ไต้อ๋องมีฝีมือแลกำลังดังเทพยดาทีเดียว แต่บรรดามนุษย์ในแผ่นดินถึงผู้ใดที่ว่ามีกำลังมาแต่ก่อนก็หาเสมอพระองค์ไม่ แต่เวลาวันนี้คํ่าแล้วขอให้หยุดพักเสียบ้าง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วย จึงให้ตั้งค่ายลงที่นั่นพักทแกล้วทหารอยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงให้หานางหงอกี๋ออกไป แล้วถามว่าเวลาวันนี้ทหารฮั่นอ๋องล้อมอยู่รอบ ข้ารบพุ่งออกไปเจ้าจะมิตกใจแล้วหรือ นางหงอกี๋จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ข้าพเจ้ามิได้มีความสะดุ้งตกใจเลย ด้วยหมายบารมีของพระองค์ปกป้องอยู่ แล้วหงอจูกี๋ก็คุมทหารห้อมล้อมอยู่เป็นอันมาก เวลาวันนี้ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าพระองค์รบกับทหารเอกของฮั่นอ๋องถึงหกสิบเศษ ตั้งแต่เช้าจนเย็น พระองค์จะมิเหนื่อยหนักแล้วหรือ เชิญหยุดเสียให้สบายเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังนางหงอกี๋ว่าดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า เมื่อครั้งเข้ารบกับเจียงหำมิได้กินอาหารเลยเป็นสองวัน ข้าก็รบเอาชัยชนะได้ นี่รบวันเดียวนิดหนึ่งเท่านี้ยังไม่ทันเหน็ดเหนื่อยดอก ทหารทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตรัสดังนั้นสั่นศีรษะทุกคน
ฝ่ายจี๋วลันแลทหารทั้งปวงจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า พระองค์รบกับทหารฮั่นอ๋องวันนี้ได้ชัยชนะก็จริง แต่อย่าเพ่อวางพระทัยนัก ด้วยฮั่นอ๋องมีกำลังศึกมากมายนัก บัดนี้ก็ล้อมเราอยู่รอบ ข้าพเจ้าเกรงอยู่ เกลือกฮั่นอ๋องจะยกทหารมาตีค่ายเราในเวลาค่ำวันนี้ จำจะตรวจเตรียมป้องกันให้มั่นคงจึงจะได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นชอบด้วย จึงสั่งนายทหารทั้งปวงให้ตรวจตรากันนั่งยามตามเพลิง อย่าให้เห็นแก่หลับนอน รักษาค่ายจงกวดขัน แล้วสั่งให้ทหารคู่ใจพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแปดพันนอนล้อมอยู่ชั้นใน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับนางหงอกี๋ก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกันจนได้เวลาแล้วก็นอน
ฝ่ายฮั่นสินเห็นทหารทั้งปวงสู้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิได้ ก็มีความวิตกนัก จึงให้หาหลีโจเฉียเข้าไปปรึกษาว่า เวลาพรุ่งนี้เราอย่าให้ทหารออกรบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเลย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องมีกำลังแลฝีมือเข้มแข็งนัก เห็นทหารเราจะสู้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ได้ก็จะตายเปลืองเสียเปล่า ให้แต่รักษาหน้าด่านล้อมอยู่ข้างนอกให้มั่นคง เอารถที่ทำไว้มาล้อมเข้าด้วย อย่าให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแหกออกไปได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็หามีกองทัพหนุนข้างนอกคอยส่งลำเลียงไม่ ถ้าขัดเสบียงอาหารลงก็เห็นจะเสียทีแก่เรา หลีโจเฉียจึงว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะหมดเสบียงอาหารลงไป ทหารทั้งปวงจะหนีไปสิ้น แต่ทหารคู่ใจพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแปดพันนั้น ข้าพเจ้าเห็นหาทิ้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ แม้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะแหกออกไปจริง ที่ไหนทหารเราจะรบต้านทานไว้ได้ ถ้ามีกลอุบายคิดให้ทหารทั้งนั้นแลทหารคู่ใจแตกกระจายออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้ว ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะมีกำลังแลฝีมือเป็นประการใด ก็เห็นหาพ้นมือเราไม่ ถ้าไม่คิดให้ทหารทั้งปวงหนีออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแหกออกไปได้ ตั้งซ่องสุมผู้คนอยู่ ณ เมืองกังตั๋งกลับมากระทำศึกไปใหม่ ง่วนโซ่ยก็จะต้องป่วยการไปอีกประมาณบีหนึ่งสองปีได้กว่าจะสำเร็จ จำจะคิดตัดศึกเสียให้สิ้นแต่ในขณะนี้จึงจะได้
ฮั่นสินจึงว่าแก่หลีโจเฉียว่า ซึ่งซินแสว่ากล่าวทั้งนี้ข้าพเจ้าก็เห็นควรอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้ายังไม่เห็นผู้ใดเลยที่จะคิดอ่านกลอุบายอย่างนี้ได้ เห็นอยู่คนหนึ่งแต่เตียวเหลียงมีสติปัญญาลึกซึ้ง ได้เรียนรู้ในตำราพิชัยสงครามมามาก เห็นพอจะทำกลอุบายอย่างนี้ได้ หลีโจเฉียก็เห็นชอบด้วย ฮั่นสินจึงให้เล็กแกไป ณ ค่ายปีกขวา เชิญเตียวเหลียงมาปรึกษาราชการ ครั้นเตียวเหลียงมาถึงฮั่นสินจึงว่าแก่เตียวเหลียงว่า แต่ข้าพเจ้าดูพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกระทำศึกมากับเรา แต่บรรดาทหารในกองทัพเราไม่มีผู้ใดที่จะต้านทานกำลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ แล้วจี๋วลัน จงลิมวย กี๋โป้ ควั่นฌ้อ หงอจูกี๋ แลทหารคู่ใจพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแปดพันนั้นก็รบพุ่งเป็นใจเดียวกันสิ้น ครั้งนี้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เข้าอยู่ในที่ล้อมเราแล้ว แต่ข้าพเจ้าคิดเกรงอยู่ เกลือกพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะแหกออกไปได้ จะข้ามไปตั้ง อยู่ ณ เมืองกังตั๋งเห็นเราจะต้องลำบากต่อไปอีก จะคิดประการใดจะให้ทหารทั้งปวงแตกออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ ข้าพเจ้าคิดยังไม่เห็น ก็ให้มีความวิตกนักนอนตามิหลับ จึงให้เชิญซินแสมาในกลางคืน หวังจะขอความคิดแลกลอุบายบ้าง ครั้งนี้ซินแสช่วยคิดอ่านให้ข้าพเจ้าสิ้นวิตกสักครั้งหนึ่งเถิด เตียวเหลียงจึงว่าแก่ฮั่นสินว่า ซึ่งจะคิดอ่านให้ทหารทั้งปวงเอาใจออกหากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่ยากดอก เดี๋ยวนี้ทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เหมือนอยู่แต่ตัวผู้เดียว ถ้าประมาณสิบวันเราจะจับตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้
ฮั่นสินจึงว่าข้าพเจ้าคิดอยู่อย่างนี้แล้ว แต่ซึ่งจะทำกลอุบายประการใดข้าพเจ้าคิดไม่เห็นเลย เตียวเหลียงจึงลุกเข้าไปใกล้ฮั่นสินแล้วกระซิบให้ฟังตามกลอุบายที่คิดไว้นั้น ฮั่นสินก็เห็นชอบด้วย เตียวเหลียงจึงเล่าให้ฮั่นสินฟังว่า เมื่อน้อยข้าพเจ้าเที่ยวไป ณ เมืองแหฝือ พบผู้วิเศษคนหนึ่งชำนาญเป่าปี่แก้ว ถ้าผู้ใดได้ยินเสียงปี่แล้วก็ให้คิดสลดใจนัก ถึงมาตรว่าผู้ใดน้ำใจกระด้างดุจหนึ่งเหล็กแลศิลาก็มิอาจแข็งขืนอยู่ได้ แต่คนผู้นั้นมักพอใจเสพสุรานัก ข้าพเจ้าก็ปรนนิบ้ติให้ชอบนํ้าใจจึงเข้าร่ำเรียนเอาวิชาอันนี้ได้ ครูจึงเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า แต่ต้นแผ่นดินนั้น กษัตริย์แลราษฎรทั้งปวงก็นุ่งใบไม้สิ้น มาเมื่อครั้งอยู่เต้ซึ่งเป็นต้นตำราปี่อันนี้ได้เป็นกษัตริย์ จึงมีเครื่องนุ่งห่มแลผ้าผ่อนต่าง ๆ อยู่เต้จึงให้ตัดเอาไม้ไผ่มายาวประมาณยี่สิบสองนิ้วกึ่ง จึงเอาธาตุทั้งห้าตั้งเป็นกำลัง เอาเสียงสิบสอง นักษัตรตั้งเป็นเพลงต้น จึงเป่าได้เป็นเสียงสัตว์ทุกภาษา ถ้าจะเป่าให้เป็นบทกลอนประการใดก็ได้ดุจหนึ่งน้ำใจทุกอย่าง เมื่อครั้งไต้ซุ่นฮองเต้ได้เป็นกษัตริย์ จึงเอาวิชาปี่นี้มาแปลงออกไปเป่าได้เป็นเสียงหงส์ จึงสืบมาจนพระเจ้าจี๋นอ๋องซึ่งเป็นกษัตริย์อยู่ในเมืองจี๋นนั้น ครั้นพระเจ้าจี๋นอ๋องมีพระราชบุตรหญิงคนหนึ่งชื่อนางลั่งหยก แลนางนั้นพอใจเรียนวิชาเป่าปี่ ครั้นนางลั่งหยกมีอายุเจริญขึ้น พระเจ้าจี๋นอ๋องให้จัดแจงการจะแต่งตามประเพณี นางลั่งหยกจึงทูลพระเจ้าจี๋นอ๋องว่า ถ้าแลผู้ใดมิได้รู้ในการวิชาเป่าปี่อันนี้ดีเสมอข้าพเจ้า ๆ ก็ไม่ยอมเป็นภรรยาผู้ใดเลย พระเจ้าจี๋นอ๋องมีความกรุณา ก็ผ่อนผันตามนํ้าใจนางลั่งหยกจึงให้ข้าราชการไปเที่ยวหาผู้ซึ่งรู้ในวิชาเป่าปี่ ข้าราชการก็เที่ยวไปพบชายผู้หนึ่งชื่อเซียวซู้นั่งเป่าปี่อยู่บนภูเขา รูปร่างงาม จึงกลับเข้าไปทูลพระเจ้าจี๋นอ๋อง ๆ ก็สั่ง ให้หาผู้นั้นเข้าไปแล้วเป่าปี่โต้กันกับนางลั่งหยก ครั้นเซียวซู้เป่าปี่ขึ้น ฝูงหงส์แลนกยูงก็พากันมารำอยู่เป็นอันมาก แต่โบราณก็ย่อมสรรเสริญเซียวซู้กับนางลั่งหยกสองคนเท่านี้ ว่าชำนาญเป่าปี่แก้วหาผู้เสมอมิได้ เตียวเหลียงจึงว่าอันเสียงปี่อันนี้ ถ้ามนุษย์ได้ฟังแล้วก็ให้คิดถึงมารดาแลบุตรภรรยานัก ครั้งนี้ข้าพเจ้าก็เห็นว่าเป็นหน้าใบไม้หล่นลมพัดเสมออยู่ เวลากลางคืน พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะขึ้นไปเป่าปี่ อยู่บนเขาเกถีสัว ให้ได้ยินมาถึงเขากิวลิสาร จะให้ทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องทั้งปวงนั้นมีน้ำใจสลดลง รำลึกถึงบ้านช่องของตัว ทิ้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียให้จงได้ ไม่ให้ง่วนโซ่ยต้องรบพุ่งเสียลูกเกาทัณฑ์เลย ฮั่นสินได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ถึงนางลั่งหยกแลเซียวซู้ผู้เป่าปี่ดีมาแต่ก่อนนั้น ก็หาเสมอท่านไม่ เตียวเหลียงก็รับคำนับฮั่นสินแล้วลากลับมาค่าย ฮั่นสินจึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้ผู้ใดอย่าได้ออกรบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเลย รักษาแต่หน้าด่านไว้ให้มั่นคง ข้างชั้นนอกให้เอารถที่ทำไว้สำหรับรบนั้นไปล้อมเข้าไว้ แล้วสั่งเสียวโหให้เอาเสบียงอาหารไปแจกจ่ายกองทัพให้ทั่วกันอย่าให้อดอยากได้ ห้วนโก้ยซึ่งคุมทหารถือธงอยู่บนเขานั้น ก็ให้ระดมตีม้าล่อแลฆ้องกลองอื้ออึงไว้อย่าให้ขาด แล้วฮั่นสินสั่งแฮเฮาหยินให้คุมทหารไปซุ่มอยู่ใกล้ค่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ถ้าเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกไปก็ให้รบพุ่งป้องกันไว้ แล้วเร่งบอกกันให้รู้จงทุกค่าย ให้กวนหยินไปบอกแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่า ถ้าทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะแหกออกไป ก็ให้แหวกทางปล่อยไปสิ้น ให้รบพุ่งจับกุมไว้แต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องผู้เดียว ทหารทั้งปวงก็ทำตามคำฮั่นสินสั่ง
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มิได้ยกออกรบรักษาแต่ค่ายมั่นอยู่ ห้างเป๊กกับกี๋โป้แลขุนนางทั้งปวงจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ทหารทั้งปวงขาดเสบียงอาหารแล้ว หญ้าก็ไม่มีจะให้ม้ากิน บัดนี้ทหารทั้งปวงเรรวนอยู่ ข้าพเจ้าคิดเกรงเกลือกทหารจะเอาใจออกหากเสีย ขอให้พระองค์คุมทหารแปดพันเป็นกองหน้า ข้าพเจ้าจะคุมทหารทั้งปวงเป็นกองหนุนรีบแหกออกไปจากที่ล้อมเสียให้ได้ เมื่อพ้นกองทัพฮั่นอ๋องออกไปแล้ว จะยกไปตั้งอยู่ ณ เมืองเกงฌ้อแลเมืองกังตั๋งก็ตามเถิด แต่ซึ่งจะนิ่งนอนใจอยู่ในที่ล้อมนี้ไม่ได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่า ทหารเราก็ขาดเสบียงอาหารอิดโรยอยู่แล้ว ทหารฮั่นอ๋องก็ล้อมไว้เป็นอันมาก เห็นทหารเราจะรบพุ่งหักโหมตามเราไปมิได้ กี๋โป้จึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า อันพวกทหารคู่ใจพระองค์แปดพันนี้ ก็ได้เคยรบพุ่งอับจนมาแต่ก่อนเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นจะหาทิ้งพระองค์ไม่ ถึงทหารฮั่นอ๋องก็ขยาดฝีมือทหารเหล่านี้อยู่ ถ้าพระองค์คุมทหาร คู่ใจเป็นกองหน้าตีแตกออกไปแล้ว ก็เห็นจะพากันออกจากที่ล้อมได้สิ้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังกี๋โป้ทูลดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารคู่ใจว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะแหกกองทัพฮั่นอ๋องออกไป ท่านทั้งปวงจงติดตามเรารบพุ่งให้เป็นใจเดียวกันทุกคน คอยหนุนเราให้ได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสั่งดังนั้นแล้วก็ลุกเข้าไปที่ข้างใน ทหารทั้งปวงจึงออกไปปรึกษากันว่า เราตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมากระทำศึกครั้งนี้ได้ความลำบากนัก หน้านี้เป็นฤดูหนาวเสื้อแลกางเกงขาดหมดแล้ว อาหารเราก็ไม่ได้กินอิ่มนอนก็มิได้ปกติ เฝ้าแต่ทนความเวทนาอยู่ฉะนี้จะตายก็มิตายเสีย ซึ่งจะแหกกองทัพฮั่นอ๋องออกไป เราจะเอาแรงที่ไหนมารบพุ่งไปได้ ทหารฮั่นอ๋องก็ล้อมไว้เป็นอันมาก น่าที่เราทั้งปวงก็จะพากันตายเสียสิ้นในเวลาพรุ่งนี้แล้ว ทหารทั้งปวงนั่งปรึกษาปรับทุกข์เป็นพวก ๆ แห่งละห้าคนบ้างหกคนบ้าง จนเวลาค่ำลงประมาณยามเศษเงียบสงัด ได้ยินแต่เสียงใบไม้หล่นลมรวย ๆ พอได้ยินเสียงปี่เป่าอยู่บนภูเขานั้น เยือกเย็นเข้าไปในใจทหารทั้งปวงต่างคนก็นิ่งตรับฟังอยู่สิ้น จึงได้ยินเป่าเป็นเพลงว่า เดือนยี่ฤดูหน้าหนาวหน้านํ้าค้างตกเย็นมั่วไปทั้งสี่ทิศ จะดูฟ้าก็สูง แม่น้ำก็กว้าง ฤดูนี้คนทั้งปวงได้ความเวทนานัก ที่จากบ้านเมืองมาต้องกระทำศึกอยู่นั้น บิดามารดาแลบุตรภรรยาอยู่ภายหลังก็ยื่นคอคอยอยู่แล้ว ถึงมีเรือกสวนแลไร่นาก็จะทิ้งรกร้างไว้ไม่มีผู้ใดจะทำ เพื่อนบ้านที่เขาไม่ต้องไปทัพอยู่พรักพร้อมกัน ก็จะอุ่นสุรากินเล่นเป็นสุข น่าสงสารผู้ที่จากบ้านช่องมาหลายปีนั้น ที่บิดามารดาแก่ชราอยู่ก็ป่วยเจ็บล้มตายเสีย หาได้เห็นใจบิดามารดาไม่ แลตัวเล่าต้องกระทำศึกอยู่ฉะนี้ ถ้าเจ็บป่วยล้มตายลงก็จะกลิ้งอยู่กลางแผ่นดินแต่ผู้เดียว บุตรภรรยาแลญาติพี่น้องก็มิได้ปฏิบัติรักษากัน เป็นผีหาญาติมิได้ ถ้าแต่งตัวออกรบครั้งไรก็มีแต่ฆ่าฟันกัน กระดูกแลเนื้อถมแผ่นดินลงทุกครั้งดูสังเวชนัก ท่านทั้งปวงก็เป็นมนุษย์มีสติปัญญาอยู่ทุกคน เร่งคิดเอาตัวรอดไปบ้านช่องของตัวเถิด ท่านไม่รู้หรือ ม้านั้นก็เป็นแต่ชาติสัตว์เดียรัจฉาน ถ้าผู้ใดพาไปจากโรงแลมิได้ผูกถือกักขังไว้ ก็ย่อมกลับคืนมาถิ่นที่อยู่ของตัว อันประเพณีมนุษย์ถ้าจะเจ็บป่วยล้มตายก็ย่อมให้อยู่ที่บ้านของตัว พร้อมบิดามารดาแลญาติพี่น้องจึงจะดี ครั้งนี้เทพยดารู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสิ้นวาสนาแล้ว แลมีความกรุณาแก่ท่านทั้งปวงว่าจะมาพลอยตายเสียเปล่า จึงใช้เรามาบอกให้รู้ ให้เร่งคิดเอาตัวรอดเสียแต่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยังไม่ตาย ฉะนี้ ถ้าช้าอยู่อีกวันหนึ่งสองวัน ฮั่นอ๋องก็จะจับตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ ถึงผู้ใดมีกำลังแลหมายจะสู้รบก็เห็นจะไม่พ้นมือฮั่นอ๋องแล้ว อันกำลังศึกฮั่นอ๋องครั้งนี้ อย่าว่าแต่คนเข้าต้านทานเลย ถึงมาตรว่าหยกแลศิลาก็มิอาจทนทานอยู่ได้ อันฮั่นอ๋องนั้นเป็นคนมีบุญน้ำใจก็โอบอ้อมอารีนัก ถึงผู้ใดจะเป็นข้าศึกแลเข้าไปสามิภักดิ์แล้วก็ชุบเลี้ยงมิได้ทำอันตรายเลย ฮั่นอ๋องจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินเป็นแท้ ท่านทั้งปวงจงคิดอ่านเอาตัวรอดรักษาชีวิตไว้เอาความชอบดีกว่า ซึ่งเพลงของเราทั้งสามร้อยคำนี้ ท่านทั้งปวงตรึกตรองดูทุกคำเถิด เตียวเหลียงก็เป่าซ้ำอยู่ดังนั้นถึงเก้าครั้งสิบครั้ง ทหารทั้งปวงได้ยินเสียงปี่แลถ้อยคำที่เป่ารำพันไป ดังนั้นก็ยิ่งมีนํ้าใจสลดลง กลัวความตายให้คิดถึงบิดามารดานัก นั่งกอดเข่าทอดใจใหญ่ร้องไห้อยู่ แล้วจึงปรึกษากันว่า นี่ชะรอยเทพยดามาบอกเหตุแก่เราเป็นมั่นคง ควรเราจะทำตามถ้อยคำเทพยดาจึงจะชอบ อนึ่งข้าวปลาอาหารเราก็ไม่มีจะกิน แลจะมาเฝ้ารักษา ค่ายเปล่าอยู่ฉะนี้ ถ้าฮั่นอ๋องยกทหารมาโจมตีค่าย เราเป็นคนอดอาหารหาแรงมิได้ก็จะมิพากันตายเสียสิ้นหรือ ที่ไหนจะได้กลับไปเห็นหน้าบิดามารดาเล่า แล้วประการหนึ่งถ้าเราไม่ออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสีย ก็เหมือนหาเชื่อถือถ้อยคำเทพยดาไม่ บัดนี้ก็เป็นข้างขึ้นเดือนสว่างเห็นหนทางถนัด เราชวนกันหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปเถิด ถึงมาตรว่าฮั่นอ๋องจะจับเราได้ เราก็จะบอกแก่ฮั่นอ๋องว่าอดอาหารไม่มิแรงจะสู้รบ แล้วขอท่านได้กรุณาให้ทานชีวิตไว้แต่พอได้กลับไปเห็นบิดามารดาเถิด เห็นฮั่นอ๋องก็จะมีความกรุณาปล่อยเราเสีย เราก็จะได้กลับไปบ้านช่องของเรา ทหารทั้งปวงปรึกษาเห็นพร้อมกัน ก็พากันหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปเป็นอันมาก นายทัพนายกองทั้งปวงห้ามก็มิฟัง ครั้นจะเอา เนื้อความเข้าไปทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ แลนางหงอกี๋ก็ยังหลับสนิทอยู่ นายทหารทั้งปวงเห็นทหารเลวพากันหนีไปดังนั้นก็คิดเสียใจนัก จึงปรึกษากันว่าถ้าฮั่นอ๋องรู้ว่าทหารในกองทัพเราหนีไปสิ้นแล้ว ฮั่นอ๋องยกมาตีค่ายแล้วจับตัวพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ เราทั้งปวงจะมิพลอยตายด้วยหรือ อันเราจะมาหลงตายอยู่กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องดังท่อนไม้ท่อนฟืนอยู่ฉะนี้ เห็นหาต้องการไม่ จงลิมวยจึงว่าซึ่งท่านทั้งปวงว่าดังนี้ก็ชอบอยู่แล้ว ตามแต่จะคิดอ่านเอาตัวรอดเถิด นายทหารทั้งปวงก็พากันหนีปลอมปนออกไปกับทหารเลวนั้น
ฝ่ายห้างเป๊กจึงคิดแต่ในใจว่า เมื่อครั้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องให้หาฮั่นอ๋องเข้าไปกินโต๊ะ ณ ห้องหมุยนั้น เราก็ได้ช่วยชีวิตเตียวเหลียงไว้ครั้งหนึ่งแล้ว ฮั่นอ๋องกับเราก็ได้ทำไมตรีไว้ต่อกันเป็นอันมาก เราจะหนีไปหาเตียวเหลียง ให้เตียวเหลียงพาไปอยู่กับฮั่นอ๋องเห็นจะดีกว่าหนีไปอื่น ห้างเป๊กคิดดังนั้นแล้วก็ถือกระบี่เดินตรงเข้าไป ณ ค่ายเตียวเหลียง ๆ ก็รับห้างเป๊กไว้ ขณะนั้นในกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แต่บรรดานายทหารแลทหารเลวทั้งปวงก็พากันหนีไปสิ้น ยังแต่ควั่นฌ้อกับจี๋วลันแลหงอจูกี๋ ซึ่งเป็นน้องนางหงอกี๋กับทหารเลวแปดร้อยที่ควั่นฌ้อกับจี๋วลันคุมไว้นั้น ควั่นฌ้อปรึกษากับจี๋วลันว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องชุบเลี้ยงเราถึงเพียงนี้ พระคุณหาที่สุดมิได้ อันน้ำใจของเราถ้ายังมีชีวิตอยู่ ถึงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องจะอับจนเป็นประการใด เราก็หาทิ้งพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไม่ คนทั้งปวงที่พากันหนีไปนั้นมันเหมือนสัตว์เดียรัจฉาน มิได้คิดถึงคุณท่านเลย ดีแต่ทำราชการเอาความชอบด้วยปาก ครั้นเจ้านายอับจนเข้าแล้วต่างคนก็คิดเอาตัวรอดพากันหนีไปสิ้น ครั้งนี้ท่านกับเราเอาชีวิตทำราชการ สนองพระคุณพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเถิด ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตื่นขึ้นแล้ว เราคุมทหารแปดร้อยที่เหลืออยู่นั้นฟันฝ่าทหารฮั่นอ๋องออกไป ให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกจากที่ล้อมให้จงได้ ถ้าเทพยดาไม่โปรดแล้ว แลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นอันตรายลงในท่ามกลางศึก เราก็จะตายตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป เป็นเจ้าข้ากันในเมืองผีอีก ตัวเราเสียแรงเกิดมาเป็นชาติชายแล้ว ถึงจะตายก็จะให้มีชื่อปรากฏไว้
จี๋วลันได้ฟังควั่นฌ้อว่าดังนั้น ก็ยกมือขึ้นคำน้บแล้วว่า ถึงตัวเราก็คิดว่า ถ้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหาบุญไม่แล้ว เราก็จะฆ่าตัวตายตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป ซึ่งจะยอมอยู่เป็นข้าผู้อื่นสืบไปอีกนั้นหามิได้ ควั่นฌ้อกับจี๋วลันพูดจากันดังนั้นแล้ว ก็แต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่ออกไปยืนรักษาประตูค่ายอยู่

ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเวลาสามยามเศษ ตื่นขึ้นเห็นผู้คนเงียบสงัด จึงลุกเดินออกไปประตูค่าย แลดูทหารเบาบางลงก็ตกใจยืนนิ่งอยู่ ควั่นฌ้อกับจี๋วลันเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็คุกเข่าลงคำนับ แล้วร้องไห้ทูลว่า เมื่อเวลายามเศษฮั่นสินทำกลอุบายเป่าปี่อยู่บนภูเขา ทหารในกองทัพเราได้ยินเสียงปี่พากันหนีไปสิ้น ยังแต่ข้าพเจ้าสองคนกับทหารเลวแปดร้อย คอยเชิญพระองค์ให้แหกกองทัพฮั่นอ๋องออกไป อันครั้งนี้ที่จะนิ่งนอนใจไม่ได้ เกลือกฮั่นอ๋องจะยกทหารมาล้อมค่ายเข้าอีก ทหารเราก็ยังมีอยู่น้อยนักที่ไหนจะฝ่าฟันออกไปได้ จงตระเตรียมพระองค์รีบตีออกไปแต่ในเวลาค่ำนี้เถิด
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็คิดเสียใจนัก ยืนกอดอกทอดใจใหญ่แล้วคิดว่า ครั้งนี้แผ่นดินจะได้แก่ฮั่นอ๋องจริงแล้ว ที่ไหนเราจะเอาชัยชนะได้เล่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดอยู่ดังนั้น ก็มิได้ตรัสแก่ควั่นฌ้อแลจี๋วลันประการใด กลับเข้าไปหานางหงอกี๋ในค่ายจึงบอกแก่นางหงอกี๋ว่า ครั้งนี้เทพยดาไม่เลี้ยงเราแล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลดูหน้านางหงอกี๋ก็ยิ่งมีความอาลัยนัก ไม่เจรจาต่อไปได้แต่เมินหน้าร้องไห้อยู่ นางหงอกี๋จึงถามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เหตุใดพระองค์จึงมาร้องไห้อยู่ฉะนี้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงบอกว่าบัดนี้ทหารในกองทัพเรามันหนีไปสิ้นแล้ว ยังแต่ควั่นฌ้อกับจี๋วลันทหารเลวแปดร้อย ข้าคิดว่าจะลาเจ้าแหกกองทัพฮั่นอ๋องออกไปจึงมาบอกเจ้าให้รู้ ครั้นข้าเข้ามาเห็นเจ้าให้คิดสงสารนักด้วยได้เคยเป็นเพื่อนยากมาด้วยกันช้านานแล้ว เราก็ยังไม่เคยห่างกันสักเวลาหนึ่งเลย ถึงข้าจะไปกระทำศึกที่ไหนก็พาเจ้าไปด้วยทุกครั้ง จนเข้ารบพุ่งข้าศึกห้อมล้อมไว้ก็อุตส่าห์เอาเจ้ามาได้ ครั้งนี้ที่ไหนเราจะได้เป็นเพื่อนยากเห็นหน้ากันสืบไปเล่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นแล้วก็ร้องไห้ นางหงอกี๋ได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้น ก็กลิ้งลงกับพระบาทพระเจ้าฌ้อปาอ๋องร้องไห้จนสิ้นเสียง หาสติมิได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องกอดนางหงอกี๋เข้าไว้ แล้วพูดจาปลอบโยนเอาใจต่าง ๆ นางหงอกี๋ได้สติขึ้น จึงกราบลงกับเท้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วว่า พระองค์เลี้ยงข้าพเจ้ามาแต่น้อยจนใหญ่ถึงเพียงนี้ ความกรุณาแก่ข้าพเจ้าจะให้มีความขัดเคืองแต่สิ่งใดสิ่งหนึ่งก็หามิได้ ถึงข้าพเจ้าจะอยู่กับบิดามารดาก็ไม่ได้ความสุขเหมือนอย่างนี้ อันพระคุณหาที่สุดมิได้ ทุกวันนี้ข้าพเจ้าจะคิดว่าพระองค์ เป็นบิดาบังเกิดเกล้าทีเดียว หมายจะพึ่งบารมีไปจนข้าพเจ้าจะหาชีวิตไม่ ครั้งนี้ก็เป็นกรรมของข้าพเจ้าแล้ว พระองค์จึงทิ้งข้าพเจ้าเสียไม่คิดกรุณาเหมือนแต่ก่อน เมื่อพระองค์จะไม่คิดกรุณาให้ข้าพเจ้าตามไปด้วย จะทิ้งเสียในท่ามกลางศึกแล้ว จงเอากระบี่ประหารชีวิตข้าพเจ้าเสียก่อนเถิด อย่าให้ข้าพเจ้าอยู่ได้ความเวทนาสืบไปเลย นางหงอกี๋ว่าแล้วก็ก้มหน้าร้องไห้อยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นนางหงอกี๋โศกเศร้านัก ก็ยิ่งมีความสงสารคิดสลดใจ เหมือนจะสู้เสียตัวอยู่ในท่ามกลางศึกไม่จากนางหงอกี๋ได้ จึงให้ยกโต๊ะเข้ามาตั้งแล้วชวนนางหงอกี๋ว่า เจ้ากับข้ามาเสพสุราด้วยกันเสียแต่เวลาเดียวนี้เถิด ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะได้กินด้วยกันอีกนั้นหามิได้แล้ว นางหงอกี๋กับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็กินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสพสุราตึงตัวก็ทำเพลงว่า เรามีกำลังดังจะถอนภูเขาได้ แต่ในแผ่นดินหามีผู้ใดเสมอเราไม่ ครั้งนี้เราก็สิ้นความคิดอยู่แล้ว นางหงอกี๋จึงทำเพลงว่า แต่บรรดาคนในแผ่นดินนี้ก็เป็นพวกพลของฮั่นอ๋องสิ้น ครั้งนี้ที่ไหนข้าพเจ้าจะได้มีชีวิตไปอีกเล่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับนางหงอกี๋เสพสุราอยู่ด้วยกันจนเวลาจะใกล้รุ่ง ควั่นฌ้อกับจี๋วลันจึงเข้าไปเตือนพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เวลาจะสว่างแล้วเชิญแต่งพระองค์เถิด
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ จึงว่าแก่นางหงอกี๋ว่าเจ้าจงอยู่ดีเถิดข้าจะลาแล้ว นางหงอกี๋ก็ยึดเอาชายเสื้อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้แล้วว่า พระองค์ทิ้งข้าพเจ้าเสียจะให้ข้าพเจ้าไปพึ่งผู้ใดเล่า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าใช่ข้าจะไม่มีความกรุณาแก่เจ้าแล้วแกล้งทิ้งเสียหามิได้ ครั้นจะพาเจ้าฝ่ากองทัพออกไป ก็เห็นว่าทหารเราน้อยเกลือกจะรักษาเจ้าไปมิได้ ข้าจึงคิดว่ารูปเจ้าก็งามเป็นที่เจริญใจคนอยู่ ถึงมาตรว่าเจ้าจะตกไปกับฮั่นอ๋อง ๆ ก็จะเลี้ยงเจ้าเป็นใหญ่มีความสุข เหมือนข้าเลี้ยงเจ้าฉะนี้ เจ้าอย่าไปเลยจงอยู่ฝากตัวแก่ฮั่นอ๋องเถิด ซึ่งจะติดตามไปด้วยนั้นกลัวเจ้าจะเป็นอันตรายเสียในท่ามกลางศึก เสียดายรูปร่างแลอายุเจ้ายังหาควรที่จะให้ตัวตายเสียไม่ นางหงอกี๋ได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นก็ร้องไห้ จึงว่าข้าพเจ้าจะขอตามพระองค์ไปด้วย ถ้าไม่ฝ่ากองทัพฮั่นอ๋องออกไปได้ ข้าพเจ้าก็จะขอตายอยู่กับเท้าม้าโอจือแบ๊นั้น ซึ่งจะมีชีวิตอยู่ให้ผู้ใดเห็นหน้าสืบไปอีกหามิได้แล้ว
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าแกนางหงอกี๋ว่า ทหารฮั่นอ๋องห้อมล้อมอยู่มากมายนักถึงมาตรว่า ผู้ชายที่มีกำลังแลจะหักหาญออกไป ก็เห็นจะหาใคร่พ้นข้าศึกไม่ ตัวเจ้าเป็นผู้หญิงขี่ม้าก็ไม่แข็ง ข้อลำก็ไม่มั่นคงเหมือนผู้ชาย ถ้าทหารข้าศึกเห็นก็จะชวนกันรุมรบไว้ ที่ไหนเจ้าจะขืนหักโหมออกไปได้ นางหงอกี๋จึงว่าข้าพเจ้าจะแต่งตัวเป็นผู้ชาย ยืมกระบี่ของพระองค์ถือขึ้นม้าตามหลังออกไป เห็นทหารทั้งปวงจะหาทันสังเกตไม่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังนางหงอกี๋ว่าดังนั้นก็ให้คิดสงสาร ครั้นจะห้ามไว้ก็มิฟัง
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงแต่งตัวขึ้นม้า แล้วส่งกระบี่ให้นางหงอกี๋ ๆ รับเอากระบี่แล้วร้องไห้ จึงกราบพระเจ้าฌ้อปาอ๋องลงแล้วว่า พระองค์เลี้ยงข้าพเจ้ามาพระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าก็ยังหาได้ทำสิ่งใดสนองพระคุณไม่ ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะขอตายเสีย อย่าให้พระองค์กระทำศึกเป็นกังวลอยู่เลย นางหงอกี๋ว่าดังนั้นแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตายอยู่ตรงหน้า พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้น ก็โดดลงจากหลังม้าวิ่งเข้าไปมิทัน นางหงอกี๋ก็ขาดใจตาย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เข้ากอดศพนางหงอกี๋ไว้ร้องไห้เป็นอันมาก
ฝ่ายหงอจูกี๋ครั้นเห็นนางหงอกี๋ตาย ก็เอาศีรษะเข้าชนเหลี่ยมศิลาแตกตายเคียงศพนางหงอกี๋อยู่ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ยิ่งเศร้าเสียใจ ร้องไห้รักนางหงอกี๋กับหงอจูกี๋อยู่จนเวลาจวนสว่าง ควั่นฌ้อกับจี๋วลันจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า อันหงอจูกี๋แลนางหงอกี๋นั้นก็หาชีวิตไม่แล้ว ถึงพระองค์จะมีความอาลัยร้องไห้รักอยู่ฉะนี้ ท่านทั้งสองก็หาชีวิตกลับคืนเป็นมาอีกไม่ เชิญเร่งดำริการที่จะตีออกไปให้พ้นจากข้าศึกเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มิใคร่จะจากศพนางหงอกี๋ได้ ควั่นฌ้อกับจี๋วลันเตือน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นหลายครั้ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงขึ้นม้าถือทวนแล้วยืนนี้งอยู่ ควั่นฌ้อจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดว่าทหารเลวที่เหลืออยู่แปดร้อยนั้นจะให้เดินไปกลาง ข้าพเจ้ากับจี๋วลันจะลงไปคอยป้องกันข้างหลัง เชิญพระองค์ออกไปหน้าทหารทั้งปวงตีไปก่อน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงขับม้าออกหน้าทหารออกไปข้างด้านกวนหยินนั้น
ฝ่ายกวนหยินขับม้ารำทวนเข้ารบกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้สิบเพลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาทวนแทงกวนหยิน ๆ หลบได้ ก็ขับม้าหนีพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปบอกฮั่นอ๋องแลฮั่นสิน ๆ ก็ยกทัพไล่ติดตามพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไป ห้วนโก้ยอยู่บนภูเขาก็โบกธงสำคัญขึ้น กองซุ่มทั้งปวงก็ขับทหารห้อมล้อมพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้ามาเป็นอันมาก
ฝ่ายโจฉำเห็นควั่นฌ้อกับจี๋วลันรบหนุนหลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องออกไป ก็เร่งให้ฮูเจียงหนึ่ง เล่าเก๊งหนึ่ง อองซุนหนึ่ง จิวจ๋งหนึ่ง หลีหองหนึ่ง ทั้งห้านายขับทหารตีตัดกลางกองทัพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไป แลฆ่าฟันทหารเลวแปดร้อยล้มตายลงเป็นอันมาก แล้วล้อมควั่นฌ้อกับจี๋วลันไว้รอบ ควั่นฌ้อกับจี๋วลันก็ไล่ฆ่าฟันอยู่ท่ามกลางศึกจนสิ้นกำลังลง กลัวทหารฮั่นอ๋องจะจับได้ ควั่นฌ้อกับจี๋วลันทอดใจใหญ่ จึงยกมือขึ้นคำนับตั้งใจต่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วเอากระบี่เชือดคอตายเสียทั้งสองคน
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องกับทหารม้าเหลืออยู่ประมาณร้อยเศษ ก็รีบรบฝ่าออกไปจากที่ล้อมได้ พากันหนีลงไปริมแม่น้ำซุยโห เห็นเรือจอดอยู่ริมตลิ่งลำหนึ่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็พาทหารลงเรือ ข้ามไปขึ้นฝั่งได้หมายจะหนีไป ณ เมืองกังตั๋ง ครั้นไปประมาณทางห้าสิบเส้นหลงไปทางเมืองกิมเหลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ยินเสียงม้าล่อแลฆ้องกลองใกล้เข้ามา แลไปดูผงคลีฟุ้งเป็นควันไปทั้งแปดทิศ คิดเฉลียวใจขึ้นก็ชักม้ารออยู่ พอแลไปเห็นชายชาวนาผู้หนึ่งยืนอยู่ริมทาง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงร้องถามชายชาวนาว่าทางจะไปเมืองกังตั๋งนั้นทางไหน ชายชาวนาแลดูพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นใส่เกราะทองคำรูปร่างประหลาดกว่าคนทั้งปวง จึงคิดแต่ในใจว่า นี่ชะรอยจะเป็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้ว อันพระเจ้าฌ้อปาอ๋องคนนี้น้ำใจหยาบช้านัก แต่ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินมาก็หลายปี จะได้ให้คุณแก่ราษฎรทั้งปวงหามิได้ มีแต่ฆ่าคนเสียเป็นอันมาก ทำให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนนัก ครั้งนี้เห็นจะหนีฮั่นอ๋องมาเป็นมั่นคง จำเราจะบอกให้ผิดทางได้ความลำบากจึงจะชอบ ชายชาวนาคิดอยู่ดังนั้นมิทันจะบอก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ซ้ำว่าไปอีกว่าเราคือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องท่านอย่ากลัวเราเลย ช่วยบอกหนทางให้เราเร็ว ๆ หน่อยเถิด ชายชาวนาจึงบอกแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ทางจะไปเมืองกังตั๋งนั้นอยู่ข้างขวามือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังดังนั้นก็รีบขับม้าไปตามคำชาวนาบอกไปประมาณสามสิบเส้น ม้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องถลำตกหล่มลงลึกประมาณเพียงศีรษะ แต่ม้าโอจือแบ๊มีกำลังนักก็โดดขึ้นได้ ไปอีกประมาณสามเส้นพบกองทัพตั้งสกัดอยู่ แลนายทหารนั้นชื่อเอียวฮีเป็นทหารเอกฮั่นอ๋อง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงร้องว่าแก่เอียวฮีว่า ครั้งนี้เราสิ้นกำลังแล้ว ม้าเราตกหล่มลงพึ่งขึ้นได้เห็นเราจะสู้ท่านไม่ได้แล้ว ท่านกับเราก็เป็นคนรู้จักกันแต่ก่อน เราก็ได้ทำไมตรีไว้แก่ท่านอยู่บ้าง ท่านจงเห็นแก่ไมตรีของเราช่วยเปิดทางให้เราไปเมืองกังตั๋งได้โดยสะดวกเถิด เอียวฮีจึงว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ซึ่งไต้อ๋องได้ความลำบากทั้งนี้ ก็เพราะไต้อ๋องกระทำทุกข์ใส่ตัวเอง อุตส่าห์ตั้งตัวขึ้นได้เป็นถึงเจ้าแผ่นดินแล้ว แลไม่อยู่ในยุติธรรมเล่า มีแต่ร้ายกาจกระทำให้คนทั้งปวงได้ความเดือดร้อน ผู้ใดที่ซื่อสัตย์มีสติปัญญาเขาเห็นผิดแลชอบจะว่ากล่าวทัดทาน ไต้อ๋องก็มิได้เชื่อถือถ้อยคำเลย คนที่มีสติปัญญาจึงไม่เต็มใจทำราชการด้วย ฮั่นอ๋องนั้นน้ำใจก็โอบอ้อม แล้วพอใจเลี้ยงคนมีสติปัญญา ฮั่นอ๋องจึงคิดกระทำการตั้งตัวได้ อันไต้อ๋องนี้ถึงมาตรว่าจะหนีไปอยู่เมืองกังตั๋งได้ก็ดี ข้าเห็นจะหากลับตั้งตัวได้ไม่ จงคิดอ่านเข้าอ่อนน้อมต่อฮั่นอ๋องเสียเถิด ข้ากับไต้อ๋องก็เป็นคนรู้จักกันมา ข้าจะช่วยว่ากล่าวแก่ฮั่นอ๋องให้ไต้อ๋องได้เป็นเจ้าไปดังเก่า
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเอียวฮีว่าดังนั้นก็โกรธ มิได้ตอบประการใด ขับม้าตรงเข้าไปเอาทวนแทงเอียวฮี ๆ รับไว้ได้รบกันอยู่ยี่สิบเพลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแกล้งชักม้าทำเป็นเสียที เอียวฮีขับม้าไล่กระชั้นเข้ามา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นได้ทีก็เอากระบองเหล็กตีศีรษะเอียวฮี ๆ หลบได้ กระบองถูกบ่าเอียวฮีตกม้าลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าสะอึกเข้าไปจะซ้ำแทงด้วยทวน พอเอียวบู๊หนึ่ง อองเอ๊กหนึ่ง ลีเซงหนึ่ง หลีแบ๊ถองหนึ่ง สี่นายขับม้าถลันเข้าไปช่วยเอียวฮีทัน กั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไว้ได้ เอียวบู๊ก็เข้าพยุงเอียวฮีขึ้นม้าถอยไปอยู่ข้างหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เข้ารบกับทหารทั้งสี่คนอยู่
ฝ่ายหยินโป้ แพอวด อ๋องหลิน จิวพุนก็ขับทหารล้อมเข้าไล่ฆ่าฟันทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องล้มตาย เหลืออยู่ประมาณยี่สิบแปดคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นเหลือกำลังก็ชักม้าพาทหารหนีไปทางทิศตะวันออก ครั้นพ้นกองทัพออกไปได้พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงพูดกับทหารว่า ครั้งนี้เห็นเราจะไม่พ้นที่ล้อมข้าศึกแล้ว พวกเราก็อดอาหารอิดโรยนักม้าก็มิได้กินน้ำ ครั้นจะหนีหลีกลัดไปเล่าเวลาก็จวนค่ำ หนทางก็เดินยากเป็นป่าชัฏแลภูเขาล้อมอยู่รอบเราจะมิจนเสียหรือ ทหารจึงทูลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ข้าพเจ้าติดตามพระองค์รบพุ่งแหกกองทัพออกมาได้ก็รอดตายเวลาหนึ่งแล้ว บัดนี้ถึงจะรีบไปในเวลากลางคืนก็เห็นจะหาพ้นที่ล้อมไม่ แล้วประการหนึ่งถึงหนทางเป็นหล่มลุ่มม้าก็จะตกลงอีก ขอให้หยุดพักอยู่ที่นี่สักคืนหนึ่ง ม้าจะได้กินน้ำกินหญ้ามีกำลังขึ้น ถึงกองทัพฮั่นอ๋องจะล้อมไว้แลไล่เข้ามาก็เห็นจะรออยู่ห่างๆ หาอาจเข้ามาจับเราไม่ ข้าพเจ้าจะไปเที่ยวดูเกลือกจะมีบ้านช่องที่นี่บ้าง จะได้หาอาหารกินด้วย
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังทหารว่าดังนั้น ก็ชักม้าหลีกออกไปข้างทาง ค่อยเดินลอดเลาะไปตามชายป่า พอแลเห็นแสงเพลิงดวงหนึ่งอยู่ริมเชิงเขา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องสำคัญว่ามีบ้านอยู่ที่นั่นก็รีบขับม้าตรงเข้าไป ครั้นใกล้ถึง แสงเพลิงนั้นเหลื่อมลับภูเขามืดลง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลทหารทั้งปวงก็รอม้าเรรวนอยู่ จึงแลเห็นวัดอยู่ริมเชิงเขาวัดหนึ่ง ทหารทั้งปวงจึงว่าวัดนี้เห็นพอจะอาศัยนอนสักคืนหนึ่งได้ ก็พากันขับม้าเข้าไปในวัดนั้นไม่เห็นผู้คนเงียบสงัดอยู่ ได้ยินแต่เสียงน้ำไหลอยู่ข้างริมวัด ไปดูเห็นห้วยใหญ่อันหนึ่งน้ำใสสะอาด ก็จูงม้าลงไปกินน้ำแลชำระเนื้อตัวทุกคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงถอดกระบี่ส่งให้ทหารแล้วว่า วันนี้เราฟันคนนักหนาจนกระบี่ติดโลหิตกรังอยู่ ท่านช่วยล้างให้หมดโลหิตแล้วลับเสียใหม่ เวลาพรุ่งนี้เราจะได้ฟันออกไปอีก ทหารเข้ารับเอากระบี่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องยกมิไหวก็วางเสีย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงไปกลิ้งเอาก้อนหินใหญ่อันหนึ่งเข้ามาจะลับกระบี่ แลที่ใต้ก้อนหินทับอยู่นั้นมีน้ำพุพุ่งขึ้นมา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็เอากระบี่ลับที่นั่น แลห้วยที่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเอาม้าลงไปกินน้ำนั้นก็มีชื่อสืบมาจนทุกวันนี้ ภาษาจีนเรียกว่าอินแบะจั๋ว แปลเป็นคำไทยว่าสระม้ากินน้ำ แลวัดนั้นชื่อฮินเก่าอี ไกลกับแม่น้ำโอกั๋งทางประมาณสี่ร้อยห้าสิบเส้น ครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องลับกระบี่แล้วก็เดินเข้าไปข้างหลังวัด จึงเห็นคนแก่นั่งล้อมกันอยู่ประมาณเก้าคนสิบคน ทหารจึงเข้าไปถามว่าในวัดนี้เหตุใดจึงหามีผู้คนไม่ คนแก่ทั้งปวงจึงบอกว่า แต่ก่อนคนสำหรับรักษาในวัดนี้มีถึงยี่สิบคน ครั้นรู้ข่าวว่าฮั่นอ๋องกับพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรบกัน ก็ทิ้งวัดเสียพากันหนีไปสิ้น แต่เราเหล่านี้เป็นผู้ใหญ่ครั้นจะพลอยทิ้งเสียเล่า ก็กลัวคนจะเก็บเอาสิ่งของในวัดนี้ไปเขาจะติโทษเราได้ จึงอุตส่าห์รักษาอยู่ ท่านทั้งปวงมาเวลาค่ำมีกิจธุระสิ่งไรหรือ ทหารจึงว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องหนีฮั่นอ๋องมา จะขออาศัยนอนอยู่ในวัดสักคืนหนึ่ง ท่านทั้งปวงมีข้าวสุกบ้างหรือไม่ ขอถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องสักมือหนึ่งเถิด คนแก่ทั้งปวงรู้ว่าพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมา ก็ชวนกันออกมาเชิญพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปในตึกแต่งที่ให้อยู่ตามสมควร ครั้นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไปนั่งอยู่ คนแก่ทั้งปวงเข้ามากระทำคำนับ แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นชาวป่าหารู้จักขนบธรรมเนียมไม่ ซึ่งมิออกไปเชื้อเชิญไต้อ๋องแต่แรก ข้าพเจ้าขออภัยโทษเสียเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงถามคนแก่ว่า ท่านทั้งปวงมีข้าวสารบ้างหรือไม่ เราจะยืมสักห้าถังพอได้เลี้ยงทหารที่ตามมานี้ ถ้าเราไปถึงเมืองกังตั๋งเราจะใช้ท่านสักร้อยส่วน คนแก่ผู้หนึ่งได้เรียนหนังสือรู้พูดจาในขนบธรรมเนียมอยู่บ้าง จึงว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ไต้อ๋องก็เป็นใหญ่อยู่ในเมืองแพเสีย แต่บรรดาในแว่นแคว้นอันนี้ก็ขึ้นอยู่แก่ไต้อ๋องสิ้น ข้าพเจ้าทั้งปวงก็ได้พึ่งบุญอยู่เย็นเป็นสุขมา ซึ่งไต้อ๋องจะต้องการข้าวเท่านี้ ยังหาควรกับคุณของท่านที่ได้มีมากับข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ไม่ ถึงไต้อ๋องจะต้องการมากกว่านี้ ถ้าข้าพเจ้ามีอยู่เท่าไรก็จะสนองคุณไต้อ๋องให้สิ้น ซึ่งจะหมายให้ใช้สอยนั้นหามิได้ ครั้นว่าดังนั้นแล้วก็ไปเอาข้าวมาให้พระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ทหารก็หุงต้มถวายพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง แล้วก็ชวนกันกินทุกคน
ฝ่ายพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเหนื่อยมาก็นอนหลับอยู่ในตึกนั้น จึงทรงพระสุบินว่าดวงพระอาทิตย์ตกมาลอยอยู่ในกลางพระมหาสมุทร พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลไปเห็นฮั่นอ๋องเดินลอยมาบนอากาศ มีรัศมืออกจากกายห้าอย่าง แลฮั่นอ๋องนั้นหยุดยืนอยู่บนเมฆเข้าอุ้มดวงพระอาทิตย์ประทับไว้กับอก แลเมฆที่รองอยู่เบื้องต่ำนั้นก็มีรัศมีสว่างส่งกายฮั่นอ๋องลอยขึ้นไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นฮั่นอ๋องอุ้มเอาดวงพระอาทิตย์ไว้ ก็ลุยแม่น้ำเข้าไปชิงเอาดวงพระอาทิตย์ ฮั่นอ๋องก็เอาเท้าถีบถูกหน้าพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ จมน้ำอยู่ ฮั่นอ๋องก็อุ้มดวงพระอาทิตย์พาไปข้างตะวันตก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตกใจตื่นขึ้น จึงคิดว่าแผ่นดินจะได้แก่ฮั่นอ๋องเป็นเที่ยงแท้ เราเห็นจะสิ้นวาสนาเสียครั้งนี้เป็นมั่นคง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็คิดสลดลงทอดใจใหญ่อยู่ พอทหารเข้าไปบอกว่าทหารฮั่นอ๋องล้อมเข้ามาใกล้แล้ว พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ลุกขึ้นแต่งตัวใส่เกราะถือทวนขึ้นม้าออกไปจากวัด พอเวลารุ่งสว่างแลเห็นกองทัพล้อมเข้ามาทั้งสี่ด้าน กวนหยินนั้นถืออาวุธควบม้าตรงเข้ามา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้ารำทวนรบกับกวนหยิน
ฝ่ายเอียวบู๊หนึ่ง ลีเซงหนึ่ง ตันบูหนึ่ง จำเอี๋ยงหนึ่ง สี่นายก็ขับทหารหนุนเนื่องเข้ามา พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็รบพุ่งหักทหารแหกออกไปได้ ทหารฮั่นอ๋องเกรงฝีมือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็มิอาจเข้าต้านหน้าไว้ได้ แต่ขับกันไล่ติดตามไปข้างหลัง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ขับม้าหนีไปประมาณทางสี่ร้อยเส้น ใกล้แม่น้ำโอกั๋งก็ชักม้ารออยู่ แลดูทหารฮั่นอ๋องล้อมหนุนแน่นเข้ามาอีกเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงคิดว่า เวลาคืนนี้เราฝันเห็นก็รู้อยู่ว่าจะไม่รอด แล้วจะขืนหนีไปไยเล่า จะสู้ไปกว่าจะสิ้นชีวิตเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องคิดดังนั้นแล้วว่ากับทหารเลวว่า แต่แรกกระทำศึกมาก็นับครั้งมิถ้วน จนได้แผ่นดินเราก็ยังมิได้แพ้แก่ผู้ใด ถึงครั้งนี้เราเข้าอยู่ในที่ล้อมก็คงจะหักออกไปให้ได้ เมื่อเทพยดาจะไม่ช่วยเราแล้ว ถึงมาตรว่าจะตายเราก็จะฝากฝีมือไว้ จะฆ่าทหารเอกฮั่นอ๋องเสียให้ได้ ท่านทั้งปวงจงพากันฟันฝ่าออกไปคอยบรรจบกันที่เขาตังซัวนั้น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าแล้วก็ขับม้าฝ่าเข้าไปกลางกองทัพ ไล่แทงทหารฮั่นอ๋องไปแต่ผู้เดียว
ฝ่ายเอียวบู๊ครั้นเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้มีความโกรธแค้นนัก ขับม้าเข้าไปจะรบด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ถลึงตาร้องตวาดเอียวบู๊ ม้าเอียวบู๊ตกใจถอยหลังไปหลายก้าว เอียวบู๊เห็นเสียทีก็ขับม้าห่างออกไป แลขณะเมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องรบฝ่าอยู่ในกองทัพนั้นว่องไวนัก ทหารฮั่นอ๋องดูมิทันพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง ๆ ฆ่าลิวจี๋วเตาอุ้ยอ่องสานทหารเอกฮั่นอ๋องตายในขณะนั้นสองคน ทหารเลวประมาณหลายร้อย แลทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยังเหลืออยู่สองคน
ฝ่ายลีเซ่งเอียวบู๊เห็นทหารล้มตายก็โกรธ จึงว่าห้างอี๋มีทหารอยู่สองคนเท่านั้นยังฆ่าทหารเราเสียเป็นอันมาก ห้างอี๋นี้มีกำลังแลฝีมือเหลือตัวนัก เอียวบู๊ลีเซ่งว่าดังนั้นแล้วก็ขับม้ารำทวนเข้ารบด้วยพระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้สิบเพลง เอียวบู๊ลีเซ่งทานกำลังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมิได้ก็ชักม้าถอยออกไป แลพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ไล่ฆ่าฟันทหารเอกตายลงอีกเก้าคน ทหารเลวประมาณพันเศษ พาทหารสองคนแหกออกไปได้ หนีลงริมแม่น้ำโอกั๋ง
ฝ่ายเตงเตียงซึ่งเป็นชาวบ้านจอดเรืออยู่ริมตลิ่งนั้น ครั้นเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้มีความสงสาร จึงว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า เชิญไต้อ๋องลงเรือข้าพเจ้าข้ามไปอยู่ ณ เมืองกังตั๋งเถิด อันเมืองกังตั๋งนั้นถึงดูเล็กก็จริง แต่แผ่นดินกว้างถึงพันโยชน์เห็นพอจะเอาเป็นที่มั่นตั้งตัวได้ อนึ่งไต้อ๋องก็เป็นคนมีชื่อปรากฏอยู่แล้ว ถึงจะตั้งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารใหม่ก็เห็นจะได้ทหารอีกเป็นอันมาก อย่าช้าเลยเชิญลงเรือเถิดข้าพเจ้าจะข้ามไปส่ง พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเตงเตียงว่าดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ จึงว่าครั้งนี้เทพยดาไม่เลี้ยงเราแล้วเราจะขืนข้ามไปไยเล่า แล้วประการหนึ่งเมื่อแรกเรามานั้น ก็มีรี้พลทแกล้วทหารเป็นอันมาก ครั้งนี้เราก็เสียทีแก่ฮั่นอ๋องพาทหารทั้งปวงตายเสียสิ้น ถ้าเราข้ามไปอยู่เมืองกังตั๋ง แม้นญาติพี่น้องของทหารที่ตายไปนั้น เขาจะเข้ามาไต่ถามถึงญาติพี่น้องของเขา เราจะเอาหน้าที่ไหนไปดูเขาได้ ซึ่งท่านจะให้เราไปเป็นเจ้าอยู่อีก ถึงจะไม่มีผู้ใดว่ากล่าวติเตียนเราก็มีความอดสูนัก จะสู้ตายเสียในท่ามกลางศึกไม่อยู่เป็นคนสืบไปแล้ว เตงเตียงได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นจึงว่า ซึ่งไต้อ๋องจะมามีความวิตกด้วยกระทำสงครามเสียทีแก่ข้าศึกแลเสียทหาร กลัวความอาย จะเอาชีวิตมาทิ้งเสียนั้นไม่ควร อันประเพณีการสงครามก็ย่อมมีแพ้แลชนะ อันจะถือเอาฝ่ายเดียวนั้นไม่ได้ เหมือนเมื่อครั้งฮั่นอ๋องยกมาตีเมืองแพเสียนั้น ไต้อ๋องฆ่าทหารฮั่นอ๋องเสียถึงสามสิบหมื่นเศษ อสุภเป็นสวะจนแม่น้ำโปจุยไม่ไหล ฮั่นอ๋องแตกยับเยินยังแต่ตัวผู้เดียว หนีลงสระปิ้มประหนึ่งจะเอาชีวิตไปไม่รอด ฮั่นอ๋องยังอุตส่าห์พากเพียรกลับไปตั้งตัวได้ ครั้งนี้ไต้อ๋องจงตัดความวิตกทั้งปวงเสียเถิด เชิญลงเรือข้าพเจ้าจะได้รีบถอยออก ทหารฮั่นอ๋องตามเข้ามาใกล้แล้ว
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้ฟังเตงเตียงว่าดังนั้น ก็เห็นว่ามีความกรุณาโดยสุจริต จึงว่าแก่เตงเตียงว่าซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้เราขอบใจนัก แต่เราได้ออกปากแล้ว ครั้นจะกลับคืนเสียก็ดูหาสมควรไม่ ถ้าท่านมีความกรุณาแก่เราก็ช่วยเอาแต่ม้าข้ามไปเถิด ครั้นจะทิ้งไว้เกลือกทหารฮั่นอ๋องจับเอาไปได้ ครั้นจะฆ่าเสียก็เสียดาย อันม้าตัวนี้มีกำลังนัก เดินทางได้วันละพันโยชน์ แต่เราขี่เข้าสู้สงครามเป็นอันมากก็มีชัยทุกครั้ง แต่บรรดาม้าในแผ่นดินนี้ที่จะหาเสมอม้าเราไม่ได้แล้ว ท่านจงเอาไว้ดูต่างหน้าเราเถิด
พระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ให้ทหารจูงม้าลงไปในเรือ แลม้านั้นแลดูพระเจ้าฌ้อปาอ๋องแล้วร้องขึ้นเป็นหลายคำมิใคร่จะเดินไปเลย พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นม้าก็ให้มีความสงสารนักกลั้นนํ้าตามิได้ ครั้นม้าลงเรือแล้ว เตงเตียงก็ถอยห่างตลิ่งออกไปประมาณเก้าวาสิบวา ม้าโอจือแบ๊ก็โดดลงน้ำจมหายไป พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นดังนั้นก็ร้องไห้
ฝ่ายทหารฮั่นอ๋องเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องยืนอยู่ริมฝั่ง ก็รีบขับกันไล่ล้อมเข้ามาเป็นอันมาก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเห็นข้าศึกล้อมเข้ามาใกล้จึงว่าแก่ทหารทั้งสองว่า ครั้งนี้เราไม่มีม้าขี่แล้วเราจะเอาอาวุธสั้นเข้าสู้รบกับข้าศึก ถึงเราจะตายก็จะฆ่ามันเสียอีกให้จงได้ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นแล้วก็ชักกระบี่ไล่บุกบั่นฟันทหารฮั่นอ๋องไปมิได้คิดชีวิต ทหารฮั่นอ๋องก็เข้ารบพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นสามารถ ฆ่าทหารพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียทั้งสองคน พระเจ้าฌ้อปาอ๋องถูกทวนเจ็บปวดเป็นหลายแห่ง โลหิตไหลอาบอยู่ก็มิได้หยุดยั้ง กัดฟันเข้าไล่ฆ่าทหารฮั่นอ๋องตายลงอีกประมาณสามร้อยเศษ จนสิ้นกำลังยืนนิ่งอยู่ ทหารฮั่นอ๋องก็มิอาจเข้าจับได้ เกรงฝีมือพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนัก พระเจ้าฌ้อปาอ๋องแลไปเห็นหลีแบถองยืนม้าอยู่ จึงร้องว่าท่านกับเราก็เป็นคนรู้จักกันมาแต่ก่อน แลบัดนี้เราจะตายแล้ว ท่านเข้ามาหาเราเถิด เราจะให้ความชอบไว้แก่ท่านสักสิ่งหนึ่ง หลีแบถองได้ฟังพระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้น ก็คิดเกรงพระเจ้าฌ้อปาอ๋องอยู่มิอาจเข้าไปใกล้ได้ จึงร้องว่าแก่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่า ท่านมีกังวลจะสั่งไว้ประการใดหรือ พระเจ้าฌ้อปาอ๋องจึงว่าเราได้ยินข่าวว่าฮั่นอ๋องให้ประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดได้ศีรษะเราไปให้แก่ฮั่นอ๋อง ๆ จะปูนบำเหน็จทองพันตำลึง ตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ครั้งนี้ท่านจงเอาศีรษะเราไปให้แก่ฮั่นอ๋องเอาความชอบเถิด พระเจ้าฌ้อปาอ๋องว่าดังนั้นแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตายเสียในขณะนั้น เมื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตาย ศักราชนับแต่พระเจ้าจี๋นซีฮองเต้มาได้สิบห้าปี พระเจ้าฌ้อปาอ๋องได้เป็นกษัตริย์อยู่ห้าปี เมื่อตายอายุได้สามสิบเอ็ดปี ตายปีกุนเดือนยี่ข้างขึ้น

ฝ่ายหลีแบถอง อ๋องเอ๊ก ลีเซง เอียวฮี เอียวบู๊ ครั้นเห็นพระเจ้าฌ้อปาอ๋องตายแล้ว ก็ชวนกันเข้าตัดเอาศีรษะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปให้แก่ฮั่นอ๋อง ฮั่นอ๋องก็มีความยินดีนัก จึงให้รางวัลแก่นายทหารทั้งห้าคน ตั้งหลีแบถองเป็นจ๋งจุยเฮ้า ตั้งอ๋องเอ๊กเป็นเต้าสุดเฮ้า ตั้งเอียวฮีเป็นเฉียจัวเฮ้า ตั้งเอียวบู๊เป็นโงฮองเฮ้า ตั้งลีเซ่งเป็นฮองเอียงเฮ้า เป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร แล้วฮั่นอ๋องสั่งให้ก่อตึกขึ้นริมแม่น้ำโอกั๋ง เอาศพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเข้าไว้ที่นั้น เกณฑ์คนให้ไปรักษาอยู่มิได้ขาด ถ้าถึงวันที่พระเจ้าฌ้อปาอ๋องตายนั้นก็ให้เอาธูปเทียนแลเครื่องเซ่นไปเซ่นวักทุกวัน ฮั่นอ๋องก็ยังตั้งค่ายประทับอยู่ที่นั่น
ฝ่ายเตียวเหลียงจึงพาตัวห้างเป๊กเข้าไปหาฮั่นอ๋อง แล้วเตียวเหลียงจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ไตสุมาห้างเป๊กนี้มาพึ่งบุญท่านจะขอทำราชการอยู่ด้วย ไตสุมาห้างเป๊กก็ได้มีความชอบไว้อยู่ ทั้งนี้สุดแต่ท่านจะกรุณาเถิด ฮั่นอ๋องจึงว่าแก่เตียวเหลียงว่า อันไตสุมาห้างเป๊กนี้ได้มีคุณไว้แก่เราเป็นอันมาก แล้วก็เป็นเกี่ยวดองกันอยู่ด้วย เมื่อขณะทหารพากันหนีฌ้อปาอ๋องไปนั้น เรามีความวิตกถึงไตสุมาห้างเป๊กนัก กลัวว่าจะพลอยหนีหลบหลีกไปอื่น คิดว่าจะให้คนเที่ยวสืบเสาะอยู่อีก แลบัดนี้มาหาเรามีความยินดีนัก ฮั่นอ๋องจึงให้รางวัลแก่ห้างเป๊กเป็นอันมาก ตั้งห้างเป๊กให้เป็นเซียเอียงเฮ้าที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนแล้วให้ห้างเป๊กเป็นแซ่เล่าแซ่เดียวกันกับฮั่นอ๋อง ห้างเป๊กก็มีความยินดีเต็มใจสามิภักดิ์ต่อฮั่นอ๋องโดยสุจริต
ฝ่ายฮั่นอ๋องก็สั่งให้ยกกองทัพจะกลับมา ณ เมืองลกเอี๋ยง เตียวเหลียงจึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ซึ่งท่านจะด่วนถอยทัพไปนั้นข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย ครั้งนี้ถึงสำเร็จราชการฌ้อปาอ๋องแล้วก็จริง แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าแผ่นดินยังหาราบคาบไม่ ด้วยเมืองเล่าก๊กซึ่งขึ้นแก่ฌ้อปาอ๋องอยู่ริมเมืองชัวตั๋งนั้นยังเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินอยู่ ถ้าท่านไม่รีบตีเสียให้สำเร็จนานไปก็จะได้รับความลำบากอีก ฮั่นอ๋องจึงว่าอันเมืองเล่าก๊กเป็นเมืองน้อยนิดหนึ่งเท่านี้ เหตุไรท่านจึงคิดวิตกเห็นว่าจะต้องลำบากไปเล่า เตียวเหลียงจึงว่าอันเมืองเล่าก๊กนั้นเป็นเมืองน้อยก็จริง แต่รอบคอบมั่นคงนัก ผู้คนก็มาก แล้วเป็นเมืองพระเจ้างี่เต้ประทานให้ฌ้อปาอ๋อง แต่เมื่อยังเป็นหลอก๋องอยู่นั้น ฌ้อปาอ๋องก็ได้ไปอยู่ช้านาน บรรดาคนในเมืองเล่าก๊กก็นับถือฌ้อปาอ๋องว่าเป็นเจ้านายของตัวมีกตัญญูซื่อตรงนัก ถ้ารู้ว่าท่านฆ่าฌ้อปาอ๋องเสียก็จะมีใจเจ็บแค้นแข็งเมืองขึ้น คอยจะทำอันตรายแก่ท่าน ถึงจะมีรี้พลมากก็เห็นจะตีมิได้โดยง่าย
ฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้น ก็เห็นชอบด้วย จึงว่าถ้าซินแสไม่เตือนสติข้าขึ้น ข้าก็จะประมาทไป แล้วฮั่นอ๋องก็ให้ตรวจเตรียมทหาร ยกข้ามไป ณ เมืองเล่าก๊ก ครั้นถึงก็ล้อมเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน สั่งทหารให้รีบตีกระหนาบเข้าไป
ฝ่ายชาวเมืองเล่าก๊กก็ปิดประตูเมือง ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง มิได้มีความสะดุ้งตกใจ ชวนกันร้องรำทำเพลงอยู่ ฮั่นอ๋องยกทหารเข้าหักเอาเมืองถึงห้าวันก็มิได้ แล้วได้ยินเสียงผู้คนในเมืองร้องรำทำเพลงก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารเอาพลุแลคบเพลิงผูกเกาทัณฑ์ระดมยิงเข้าไป เตียวเหลียงจึงห้ามฮั่นอ๋องว่า ซึ่งท่านจะให้ทำดังนั้นไม่ควร อันแซ่เมืองเล่าก๊กนี้เป็นคนซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินนัก แล้วก็เชื้อสายของจิวก๋อง ซึ่งเป็นอาจารย์ของบุนอ๋องนั้น แลเมืองเล่าก๊กนี้ก็เป็นหลักแผ่นดิน แต่บรรดาอาจารย์ที่คนทั้งปวงได้เล่าเรียนหนังสือตำรับตำราสิ่งใดก็เกิดไปแต่เมืองนี้ก่อน อันท่านจะมาทำให้เมืองเล่าก๊กฉิบหายเสียมิชอบ ซึ่งท่านได้ยินชาวเมืองร้องรำทำเพลงอยู่ ก็เพราะชาวเมืองมีน้ำใจกตัญญูต่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋อง หมายจะสู้ตายด้วยเจ้านายของตัว จึงหาคิดย่อท้อสะดุ้งตกใจไม่ ท่านเอาศีรษะฌ้อปาอ๋องมาเกลี้ยกล่อมเถิด เห็นจะได้เมืองโดยง่าย ฮั่นอ๋องได้ฟังเตียวเหลียงว่าดังนั้น จึงใช้คนให้เอาศีรษะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องมาเสียบไว้ที่ริมเชิงกำแพงเมือง แต่บรรดาคนในเมืองรู้ว่าศีรษะพระเจ้าฌ้อปาอ๋องก็ร้องไห้ เตียวเหลียงจึงให้ทหารร้องประกาศว่าฌ้อปาอ๋องเป็นขบถฆ่าพระเจ้างี่เต้เสีย แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงมีน้ำใจโกรธแค้นฌ้อปาอ๋องเป็นอันมาก คิดถึงคุณพระเจ้างี่เต้จึงชวนกันมาประชุมช่วยฮั่นอ๋องกระทำศึกกำจัดฌ้อปาอ๋องจนสำเร็จ ครั้งนี้ชาวเมืองเล่าก๊กเหตุไรจึงไม่คิดถึงคุณพระเจ้างี่เต้เลย ยังนับถือฌ้อปาอ๋องซึ่งเป็นขบถอยู่อีกเล่า
ฝ่ายชาวเมืองได้แจ้งดังนั้น ก็คิดโกรธพระเจ้าฌ้อปาอ๋องนัก จึงปรึกษากันว่าฮั่นอ๋องนี้มีกตัญญูต่อแผ่นดินควรเป็นเจ้า เราจะออกไปอ่อนน้อมจึงจะชอบ ชาวเมืองคิดดังนั้นแล้ว แต่บรรดาผู้ใหญ่ก็ชวนกันเปิดประตูออกมาเชิญฮั่นอ๋องเข้าไปในเมือง
ฝ่ายฮั่นอ๋องครั้นได้เมืองเล่าก๊กแล้ว ก็เกลี้ยกล่อมอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข ทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา กำชับทหารทั้งปวงมิให้เบียดเบียนเลย ฮั่นอ๋องยกเข้าตั้งพักอยู่ในเมืองนั้น จึงให้เอาศพพระเจ้าฌ้อปาอ๋องไปก่อตกแต่งการตามธรรมเนียมฝังไว้นอกเมืองเล่าก๊ก ทางประมาณร้อยห้าสิบเส้น แล้วเขียนหนังสือจารึกไว้ที่ตึกนั้น ให้เรียกชื่อพระเจ้าฌ้อปาอ๋องเป็นหลอก๋องตามคำพระเจ้างี่เต้ตั้งไว้แต่แรก อยู่เวลาวันหนึ่งฮั่นสินแลขุนนางหัวเมืองทั้งปวงเข้าไปหาฮั่นอ๋อง ณ ที่ออกขุนนางพร้อมกัน ฮั่นอ๋องจึงสั่งแก่ขุนนางหัวเมืองว่า ท่านทั้งปวงชวนกันกลับไปรักษาบ้านเมืองก่อนเถิด ถ้าเรากลับไปเมืองลกเอี๋ยงแล้ว เราจะปูนบำเหน็จท่านทั้งปวงตามซึ่งได้มีความชอบนั้น แต่บรรดาขุนนางหัวเมืองทั้งปวงต่างคนก็กระทำคำนับลาฮั่นอ๋องกลับไปสิ้น
ฝ่ายฮั่นอ๋องจึงคิดแต่ในใจว่า เราให้ฮั่นสินไปเป็นเจ้าอยู่ ณ เมืองเจ๋มีเมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบหัวเมือง แล้วฮั่นสินก็มีสติปัญญาเคยเป็นแม่ทัพกระทำศึกชำนาญนัก ถ้าฮั่นสินมีน้ำใจกำเริบคิดขบถขึ้น เราก็ไม่มีความสุข ครั้นจะถอดเสียจากเจ้าเมืองเล่า ฮั่นสินก็ไม่มีความผิด กระทำความชอบไว้เป็นอันมาก จำจะให้ฮั่นสินไปอยู่เมืองฌ้อ ถึงมาตรว่าจะคิดขบถก็จะหาสำเร็จไม่ ด้วยผู้คนในเมืองฌ้อเบาบางนัก ฮั่นอ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงว่าแก่ฮั่นสินว่า ซึ่งเรากระทำศึกกับหลอก๋องจนสำเร็จราชการแลได้แผ่นดินทั้งนี้ ก็เพราะปัญญาของท่าน ครั้งนี้ท่านกระทำความชอบไว้แก่เรามากมายนัก เราคิดถึงความชอบของท่านอยู่มิได้ขาด หมายจะชุบเลี้ยงท่านไปจนเราจะหาชีวิตไม่ แต่เรามีความวิตกอยู่หน่อยหนึ่งซึ่งท่านจะกลับไปอยู่เมืองเจ๋นั้น เราเห็นว่าคนในเมืองเจ๋มักเป็นคนโลภเกลือกจะชวนกัน ยุยงท่าน ให้ท่านตัดทางไมตรีเราเสีย ถึงท่านจะมีน้ำใจคิดกรุณาเราอยู่ ถ้าประมาทล่วงการทั้งปวงไปก็จะเป็นไปบ้าง เราจึงคิดวิตกเสียดายเห็นว่าท่านกับเราเสียแรงได้รักกันแล้วแลจะมิได้อุปถัมภ์กันไปจนตราบเท่าสิ้นชีวิตได้ เราจึงคิดว่าท่านก็เป็นเชื้อสายเกิดอยู่ในเมืองฌ้อนั้น จะใคร่ให้ท่านไปเป็นเจ้าเมืองฌ้อ จะได้บำรุงญาติพี่น้องให้อยู่เป็นสุขสืบเชื้อสายต่อกันไป ซึ่งเราว่าทั้งนี้ใช่จะชิงชังท่านแล แกล้งถอดถอนให้ถอยจากยศศักดิ์นั้นหามิได้ ท่านอย่าคิดน้อยใจเราเลย ฮั่นสินได้ฟังฮั่นอ๋องว่าดังนั้นก็สะดุ้งตกใจ จึงแก้เอาตราแม่ทัพส่งคืนให้ฮั่นอ๋อง แล้วว่ากับฮั่นอ๋องว่า เดิมท่านโปรดให้ข้าพเจ้าไปอยู่เมืองเจ๋นั้นข้าพเจ้าเอาบารมีของท่านไปปกป้องบำรุงแผ่นดินโดยปกติ คนทั้งปวงก็สำคัญว่าข้าพเจ้าจะได้อยู่เมืองเจ๋ จึงนับถือกระทำตามถ้อยคำข้าพเจ้ามิได้มีผู้ใดล่วงเกิน เพราะบุญของท่านปกป้องอยู่ แลบัดนี้ท่านจะให้ข้าพเจ้าไปอยู่ ณ เมืองฌ้อราษฎรในเมืองเจ๋จะมิเข้าใจว่าท่านไม่กรุณาข้าพเจ้าเหมือนแต่ก่อนแล้วหรือ ฮั่นอ๋องได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ จึงว่าซึ่งท่านเจรจาดังนี้ก็เห็นจะผิดกับความคิดเราแล้ว ด้วยเดิมเรากับหลอก๋องยังกระทำศึกติดพันกันอยู่ เห็นว่าคนในเมืองเจ๋น้ำใจไม่ยั่งยืนมักกลับกลอกกลัวว่าจะเอาใจออกหากเสีย เห็นท่านมีสติปัญญาพอจะเกลี้ยกล่อมข่มขี่ได้ เราจึงตั้งท่านให้ไปบำรุงบ้านเมืองไว้กว่าจะปกติ บัดนี้ก็สำเร็จราชการศึกบ้านเมืองก็เป็นสุขแล้ว เราเห็นว่าท่านเป็นชาวเมืองฌ้อ จึงจะให้ไปอยู่ตามเชื้อสายได้สืบแซ่ไปอีก ท่านอย่าถืออยู่ว่ามากแล น้อยเลย ถ้าชีวิตเรายังอยู่แล้วก็คงจะชุบเลี้ยงท่านให้อยู่เย็นเป็นสุข ฮั่นสินได้ฟังฮั่นอ๋องว่าก็เสียใจ แต่มิอาจที่จะออกปากได้จึงเอาตราเจ๋อ๋องส่งคืนให้ฮั่นอ๋อง ๆ ก็เอาตราฌ้ออ๋องมอบให้แก่ฮั่นสิน ๆ ก็กระทำคำนับลาฮั่นอ๋องไปเป็นฌ้ออ๋องอยู่เมืองฌ้อ เวลาวันหนึ่งฮั่นสินจึงให้คนไปสืบเอาตัวแม่หญิง ซึ่งฮั่นสินได้อาลัยกันมาแต่ก่อน กับอักเชียวเลียนซึ่งเป็นคนพาลเที่ยวอยู่ในเมืองนั้น ทหารก็หาตัวคนทั้งสองเข้าไปได้
ฝ่ายแม่หญิงครั้นเข้าไปถึงก็คุกเข่าลงคำนับฮั่นสินแล้วยืนนิ่งอยู่ แต่อักเชียวเลียนนั้นได้กระทำผิดไว้แก่ฮั่นสินแต่ก่อน กลัวว่าฮั่นสินจะมีความโกรธแค้นอยู่ อักเชียวเลียนยืนก้มหน้ามิได้แลดูฮั่นสินเลย ฮั่นสินจึงให้เงินพันตำลึงแก่แม่หญิง แลอักเชียวเลียนนั้นตั้งให้เป็นจงอุยที่ขุนนางนายทหาร อักเชียวเลียนจึงว่าแก่ฮั่นสินว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นคนผิด แต่ท่านไม่ประหารชีวิตเสียก็มีพระคุณนักหนาอยู่แล้ว อันซึ่งจะตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางนั้น ไม่ควรที่ข้าพเจ้าจะเข้ารับเอายศศักดิ์ของท่าน ฮั่นสินจึงว่าท่านอย่าได้คิดวิตกถึงความผิดนั้นเลย เราจะได้มีความโกรธแค้นพยาบาทท่านนั้นหามิได้ เราคิดถึงท่านว่าได้มีคุณไว้แก่เราอีก ซึ่งเราได้ดีขึ้นทั้งนี้ก็เพราะตัวท่าน ๆ จงรับเอาที่ขุนนางทำราชการด้วยเราเถิด อักเชียวเลียนก็มิใคร่จะยอม ฮั่นสินซ้ำว่าถึงสองสามครั้งจึงรับ แล้วอักเชียวเลียน กับหญิงผู้นั้นก็คำนับลาฮั่นสินกลับไปที่อยู่ ฮั่นสินจึงทูลกับขุนนางทั้งปวงว่า อันอักเชียวเลียนเป็นคนมีฝีมือนัก แต่ก่อนเรายังไม่ตั้งตัวได้ กระทำหยาบช้าข่มเหงเราต่าง ๆ เราก็สู้อดโทโสเสียไม่กระทำตอบโต้เลย ถ้าคิดหุนหันเข้ากระทำแก่อักเชียวเลียน แม้นเรามีอันตรายลงที่ไหนจะได้มียศศักดิ์ถึงเพียงนี้ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วว่า อันน้ำใจท่านนี้ยั่งยืนนัก แล้วก็ไม่มีความพยาบาทเลย อักเชียวเลียนกระทำถึงเพียงนั้นก็ยังอดโทโสได้ แล้วกลับเอามาตั้งขึ้นเป็นขุนนางอีกเล่า คุณท่านหาที่สุดมิได้ ฮั่นสินครั้นออกว่าราชการได้เวลาแล้ว ก็ลุกเข้าไปที่ข้างใน
ฝ่ายฮั่นอ๋องครั้นเสร็จราชการศึกแล้ว	ก็กลับมาอยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยงบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข ครั้นถึงเดือนสามตรุษจีนขึ้นปีใหม่ ฮั่นสินแลขุนนางหัวเมืองทั้งปวงก็เข้ามาคำนับฮั่นอ๋องพร้อมกันตามธรรมเนียม ขุนนางทั้งปวงจึงปรึกษากันว่า บัดนี้แผ่นดินก็ราบคาบเป็นปกติแล้ว เราจะตั้งฮั่นอ๋องขึ้นเป็นพระเจ้าฮั่นเต้ ผู้ใดจะเห็นผิดแลชอบประการใดบ้าง ขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อมกันสิ้น จึงพากันเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ฮั่นอ๋อง
ฮั่นอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านทั้งปวงจะตั้งให้เราเป็นฮั่นเต้นั้นยังไม่ควรก่อน ด้วยเราได้ยินคำโบราณว่ามาอยู่ว่า ที่ฮั่นเต้นี้สูงนัก ต่อผู้ใดมีบุญมากแลสติปัญญาลึกซึ้ง รู้รักษาแผ่นดินแลบำรุงราษฎร์ทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข จึงจะเป็นฮั่นเต้ได้ ตัวเราเป็นคนบุญน้อยแล้วสติปัญญาก็น้อย มิได้รู้การลึกซึ้งไปได้ ถึงท่านจะตั้งเราขึ้นไว้เป็นฮั่นเต้ก็เหมือนเอาแต่ชื่อมาตั้งฝากไว้แก่เรา ซึ่งตัวเราจะได้สมควรกับที่นั้นหามิได้ ขุนนางผู้ใหญ่จึงว่าแก่ฮั่นอ๋องว่า ซึ่งได้อ๋องว่าเป็นคนบุญน้อยแลหาสติปัญญามิได้ ข้าพเจ้าทั้งปวงยังไม่เห็นด้วย เดิมไต้อ๋องก็มีกำลังน้อยนักหาควรที่จะกระทำศึกตั้งตัวได้ถึงเพียงนี้ไม่ เหตุทั้งนี้ก็เพราะท่านเป็นคนมีบุญบารมีมาก จึงกระทำการแผ่นดินได้สำเร็จ ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ ถึงแต่แรกก็เห็นว่าท่านเป็นคนมีบุญ น้ำใจก็อารีรอบคอบนัก ควรจะเป็นที่พึ่งได้ จึงสู้อุตส่าห์กระทำศึกมิได้คิดชีวิต หมายจะให้ท่านได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ครั้งนี้ก็สำเร็จราชการแล้ว แลไต้อ๋องมิได้ยอมเป็นใหญ่บิดพลิ้วอยู่ฉะนี้ ก็จะให้ข้าพเจ้าไปเอาผู้ใดที่ดีกว่าไต้อ๋องมาตั้งขึ้นเป็นที่พึ่งเล่า
ฮั่นอ๋องได้ฟังขุนนางว่าดังนั้นก็แกล้งบิดพลิ้วอยู่ ขุนนางทั้งปวงอ้อนวอนถึงสองสามครั้ง ฮั่นอ๋องจึงยอม ขุนนางผู้ใหญ่ก็หาวันฤกษ์ดีที่จะตั้งฮั่นอ๋อง ครั้น ณ วันเดือนสี่ขึ้นห้าค่ำก็ตั้งฮั่นอ๋องเป็นพระเจ้าฮั่นเต้อยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยง แล้วให้แต่งกฎหมายประกาศไปทุกหัวเมืองทั้งปวงเป็นใจความว่า เดิมแผ่นดินนี้พระเจ้าจี๋นอ๋องได้เป็นกษัตริย์สืบพระวงศ์มาจนพระเจ้าจี๋นซีฮองเต้ แลยี่ซีฮองเต้ ซาซีฮองเต้ จนถึงหลอก๋องได้เป็นกษัตริย์อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงก็มิได้อยู่เย็นเป็นสุข มีแต่ได้ความเดือดร้อนนัก ฮั่นอ๋องคิดกรุณาแก่คนทั้งปวงจึงสู้อุตส่าห์กระทำศึกกำจัดหลอก๋อง ซึ่งเป็นคนหากตัญญูมิได้นั้นเสียครั้งนี้ก็สำเร็จราชการแล้ว ครั้นจะจัดเอาเชื้อพระวงศ์กษัตริย์แต่ก่อนมาตั้งขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินก็หามีผู้ใดไม่ หลอก๋องฆ่าเชื้อสายกษัตริย์เสียสิ้นแล้ว แลบัดนี้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง ปรึกษาพร้อมกัน เห็นว่าฮั่นอ๋องควรเป็นกษัตริย์รักษาแผ่นดินได้ จึงตั้งฮั่นอ๋องเป็นพระเจ้าฮั่นเต้ ตั้งไทก๋งผู้บิดาเป็นไทเสียงหองที่พระวงศ์ผู้ใหญ่ ตั้งเล่าเอ๋งบุตรฮั่นอ๋องเป็นมหาอุปราช ตั้งนางหลีหงวนฮองเฮาเป็นพระอัครมเหสี ครองราชสมบัติอยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยง ซึ่งกฎหมายเก่ามีอยู่ ณ เมืองฌ้อ เมืองจี๋นแลเมืองใดก็ดี ให้เลิกเสียเอากฎหมายใหม่บังคับกิจราชการแผ่นดินตามซึ่งมีไปนั้น ครั้นแต่งเสร็จแล้วก็แจกไปทุกหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางที่ตำหนักลำกะหยงอยู่ข้างท้ายวังฝั่งตะวันออก ในขณะเมื่อพระเจ้าฮั่นเต้แลขุนนางทั้งปวงนั่งกินโต๊ะอยู่นั้น พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า เรามีความสงสัยอยู่ข้อหนึ่ง จะถามท่านทั้งปวงให้ว่าแต่ตามจริงทุกคน ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้น ก็นิ่งคอยฟังอยู่สิ้น พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า เหตุไรเราจึงทำศึกได้แผ่นดิน หลอก๋องเหตุอย่างไรจึงเสียแผ่นดินแก่เรา อ๋องหลินกับโกคีจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งพระองค์ได้แผ่นดินทั้งนี้เพราะมีน้ำใจโอบอ้อมมีความกรุณาแก่คนนัก ถึงมาตรว่าพระองค์จะใช้ทหารรบพุ่งแลกระทำมิเหมือนใจไต้อ๋อง ๆ โกรธขึ้นมาก็มิได้เอาโทษ ถ้าผู้ใดกระทำความชอบก็ปูนบำเหน็จ คนทั้งปวงจึงมีน้ำใจสามิภักดิ์ถรักไต้อ๋องโดยสุจริต ไต้อ๋องจึงกระทำการใหญ่ได้สำเร็จ อันหลอก๋องนั้นน้ำใจก็ร้ายกาจ มิได้มีความเมตตาแก่คน ถ้าเห็นผู้ใดมีสติปัญญาอยู่ก็มักแคลง ถึงจะทำความชอบได้เป็นอันมาก ถ้าผิดลงครั้งหนึ่งก็ฆ่าเสีย แล้วประการหนึ่งหลอก๋องได้เป็นกษัตริย์ก็ไม่ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารให้ถึงขนาด คนทั้งปวงจึงหาเต็มใจทำราชการไม่ หลอก๋องจึงเสียแผ่นดินแก่ไต้อ๋อง
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังอ๋องหลินกับโกคีว่าดังนั้นก็ยิ้มอยู่ จึงว่าท่านทั้งสองรู้การแต่อย่างเดียว หารู้การถึงสามอย่างไม่ ซึ่งเรากระทำการใหญ่ได้สำเร็จครั้งนี้ เพราะประกอบด้วยกำลังศึกสามประการ ประการหนึ่งคือเตียวเหลียงรู้กลอุบายลึกซึ้ง คิดอ่านป้องกันภัยทั้งปวงไปถึงพันโยชน์ ก็เป็นกำลังประการหนึ่ง ประการหนึ่งคือเสียวโหซึ่งไปรักษาเมืองห้ำเอี๋ยง รู้เกลี้ยกล่อมคนให้ทำไร่ไถนาได้ข้าวปลาอาหารได้บริบูรณ์ เรากระทำศึกจึงไม่ขาดเสบียงอาหาร ก็เป็นกำลังศึกสองประการ ประการหนึ่ง คือฮั่นสินชำนาญในพิชัยสงคราม รู้ตั้งค่ายแลจัดแจงกองทัพ ถึงมาตรว่าคนสักร้อยหมื่นสองร้อยหมื่น ฮั่นสินก็เป็นแม่ทัพคุมไว้ได้ อันคนสามคนนี้คือกำลังศึกของเรา จึงทำการใหญ่ได้สำเร็จ อันหลอก๋องนั้นมีฟัมแจ้งเป็นกำลังศึกอยู่คนหนึ่งก็เลี้ยงมิได้ หลอก๋องจึงเสียแผ่นดินแก่เรา ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นก็กราบลงทุกคน จึงว่าซึ่งไต้อ๋องว่าทั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งปวงคิดไม่ถึงแล้ว พระเจ้าฮั่นเต้ก็มิได้ว่าประการใด ชวนขุนนางทั้งปวงกินโต๊ะเสพสุราสนุกสบายไป
ฝ่ายฮั่นสินเห็นได้ทีจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า เมื่อข้าพเจ้าหนีจากหลอก๋องจะเข้าไปทำราชการด้วยไต้อ๋องในเมืองโปต๋งนั้น ข้าพเจ้าหนีไปทางป่าเจี๋ยนต่อเข้าทางมิถูก จึงพบชายผู้หนึ่งตัดฟืนอยู่ ข้าพเจ้าเข้าไปไต่ถามได้ความแล้ว จึงคิดว่าเกลือกหลอก๋องจะใช้ทหารให้ไปตามข้าพเจ้า แลจะรู้ข่าวว่าไปทางนั้น ข้าพเจ้าจึงฆ่าคนตัดฟืนเสีย แล้วเดินไปถึงเชิงเขาโกฮุนสาร พบชาวบ้านคนหนึ่งชื่อสินกี ได้รักใคร่สบถเป็นพี่น้องกันกับข้าพเจ้า ขณะเมื่อข้าพเจ้ายกกองทัพออกมาจากเมืองโปต๋ง สินกีก็ได้เข้ามาอาสาทำการศึกด้วย แต่มาตายเสียเมื่อรบกับหลอก๋อง ณ เมืองกองบู๊นั้น อันคนทั้งสองนี้ได้มีความชอบไว้ ครั้นข้าพเจ้าจะมิแจ้งแก่ไต้อ๋อง ความชอบของคนทั้งสองก็จะลับไปเสีย
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้น จึงว่าท่านอย่าว่าเลย แต่บรรดาผู้ที่กระทำความชอบไว้ ถ้าเรารู้แล้วก็จะปูนบำเหน็จรางวัลตามสมควรทุกคน พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งให้ก่อกุฏิใส่ศพคนตัดฟืนแลสินกี แล้วเขียนหนังสือจาริกไว้ที่กุฏิศพสินกีนั้น ตั้งชื่อสินกีเป็นเกี้ยนจงเหาที่ขุนนาง ให้คนไปอยู่รักษาศพด้วย แต่บรรดาญาติพี่น้องของสินกีแลคนตัดฟืนก็ให้เงินทองเสื้อผ้าตามสมควร แล้วมีตราคุ้มห้ามไปถึงสี่ชั่วโคตร เตียวเหลียงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า หันอ๋องซึ่งหลอก๋องฆ่าเสียนั้นก็ได้มีความชอบอยู่ แลบัดนี้ยังมีหลานอยู่คนหนึ่งชื่อชิน ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอให้ตั้งขึ้นเป็นที่แทนหัวอ๋องกินเมืองเอ๊กเอี๋ยงตามเชื้อสายขุนนางสืบกันมา พระเจ้าฮั่นเต้ก็โปรดให้ตามถ้อยคำเตียวเหลียง อ๋องหลินจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ศพมารดาข้าพเจ้านั้นก็หาได้ฝังไม่ ข้าพเจ้าขอก่อกุฏิให้มารดาข้าพเจ้าด้วย พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าแก่อ๋องหลินว่า มารดาของท่านรู้ว่าเราจะมีบุญเป็นแท้จึงฆ่าตัวเสียหมายจะให้สิ้นกังวลอยู่ทำราชการไปหน้าเดียวด้วยเรา อันความชอบของมารดาท่านมีกับเราเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นก็สั่งให้ไปก่อตึกแต่งการศพมารดาอ๋องหลินฝังเสียตามธรรมเนียม แล้วประทานธูปเทียนแลเครื่องเซ่นให้คนไปรักษาศพอยู่มิได้ขาด คนทั้งปวงเห็นพระเจ้าฮั่นเต้กระทำดังนั้นก็ชวนกันสรรเสริญพระเจ้าฮั่นเต้จึงตั้งงอแปะซึ่งเป็นทหารเอกเป็นเฮงซันฮองเจ้าเมืองเฮงสาร หยินโป้กับแพอวดนั้นให้กลับไปเป็นเจ้าเมืองซุยลํ้าแลเมืองไตเหลียงอยู่ดังเก่า จึงตั้งจ๋งแต๋เป็นเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน ตั้งเสียวโหเป็นก๋องเหาเจ้าเมืองหํ้าเอี๋ยง แต่เล่าเก๋ากับข้าราชการทั้งปวงที่เป็นแซ่เล่านั้นพระเจ้า ฮั่นเต้ตั้งให้เป็นที่ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์สิ้น บรรดาข้าราชการนอกนั้นผู้ใดมีความชอบมากแลน้อยก็ตั้งเป็นขุนนางมียศศักดิ์ตามสมควร ผู้ที่พึ่งเข้ามาสามิภักดิ์แลยังมิได้กระทำความชอบ พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยังไม่ตั้ง คนเหล่านั้นจึงพูดกระซิบกันนินทาพระเจ้าฮั่นเต้ต่าง ๆ พระเจ้าฮั่นเต้นั่งอยู่บนโต๊ะสูงแลไป เห็นจึงค่อยถามเตียวเหลียงว่า คนเหล่านี้เขาประชุมกันว่ากล่าวเราประการใด เตียวเหลียงจึงแลไปดู แล้วทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า คนทั้งปวงนั้นเห็นว่า ไต้อ๋องตั้งแต่งขึ้นแต่คนที่มีความชอบมาแต่ก่อน กับที่เป็นเชื้อสายของไต้อ๋อง มิได้ตั้งแต่งคนเหล่านั้นให้เป็นขุนนาง จึงชวนกันนินทาจะเอาใจออกหากเสีย พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า จะทำประการใดจึงจะให้หายนินทาเราได้ เตียวเหลียงจึงทูลว่า ไต้อ๋องชังผู้ใดอยู่แลที่คนทั้งปวงรู้อยู่ด้วย ก็เอาคนที่ไต้อ๋องชังนั้นมาตั้งขึ้นเป็นขุนนางเถิด เห็นคนเหล่านี้จะไม่ชวนกันนินทาได้ พระเจ้าฮั่นเต้ก็เห็นชอบด้วย จึงเอายงคีมาตั้งเป็นจับบุนเหาฝ่ายทหาร ครั้นคนทั้งปวงเห็นพระเจ้าฮั่นเต้ตั้งยงคีเป็นขุนนาง ก็เข้าใจว่า ถ้าเราทำราชการนานไปก็เห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะชุบเลี้ยงเราเหมือนกัน ต่างคนก็มิได้คิดระส่ำระสายเป็นปกติไปดังเก่า เตียวเหลียงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า บัดนี้ ข้าพเจ้าคิดขึ้นได้เห็นว่าเสี้ยนหนามในแผ่นดินยังมีอยู่แห่งหนึ่ง คือเตียนหวยซึ่งเป็นเชื้อสายของเจ๋อ๋องที่พาครอบครัวหนีออกไป ณ เกาะหายเอ๋านั้น เตียนหวยคนนี้เป็นคนใจใหญ่อยู่ แล้วก็มืสติปัญญาหลักแหลม คนทั้งปวงก็นับถือเตียนหวยอยู่มาก ซึ่งเตียนหวยหนีไปอยู่ ณ เกาะหายเอ๋า ก็เห็นจะคอยรับทราบเอากิตติศัพท์เราอยู่ ถ้าไต้อ๋องยังมีอายุยืนไปก็เห็นจะยังหาคิดเข้ามากระทำอันตรายไม่ แม้นไต้อ๋องสิ้นอายุลงแล้วยังแต่เชื้อสายพระวงศ์อยู่ภายหลัง เห็นเตียนหวยจะซ่องสุมผู้คนคิดมาตีเอาเมืองเราเป็นมั่นคง ขอให้เร่งคิดอ่านกำจัดเตียนหวยเสียแต่ยังพร้อมมูลกันฉะนี้เถิด
พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า เตียนหวยหนีไปอยู่ ณ เกาะหายเอ๋ากลางทะเล เราจะยกทัพเรือออกไปรบพุ่งทำประการใดจึงจะจับตัวเตียนหวยได้ เตียวเหลียงจึงว่า เทศกาลนี้ก็เป็นหน้าลมกำลังคลื่นกล้านัก อันจะยกเป็นกระบวนทัพออกไปนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้แต่งคนถือหนังสือออกไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อม ยกโทษที่เตียนหวยได้กระทำผิดไว้แต่ก่อนนั้นเสีย บอกว่าจะให้ตัวเข้ามาทำราชการเป็นเจ้าเมืองเจ๋สืบเชื้อสายไปดังเก่า เห็นเตียนหวยก็จะยอมเข้ามาโดยง่าย พระเจ้าฮั่นเต้ก็เห็นชอบด้วย ครั้นกินโต๊ะแล้วจึงแต่งหนังสือให้เสียงไต้หูเล็กแกถือไปถึงเตียนหวย เล็กแกกระทำคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้กับคนใช้ประมาณเก้าคนสิบคน ลงเรือแล่นออกไปกลางทะเล หมายจะไป ณ เกาะหายเอ๋าเข้าทางมิถูกหลงวนเวียนอยู่ เล็กแกจึงแวะเข้าจอดอยู่ริมทะเล พอแลเห็นชาวบ้านผู้ใหญ่คนหนึ่งเดินลงมา เล็กแกจึงถามหาทางจะไป ณ เกาะหายเอ๋านั้น ชาวบ้านจึงบอกว่าเกาะ หายเอ๋าอยู่ฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ หลังเมืองเจ๊กเบ๊กกวน มีเกาะใหญ่ล้อมอยู่รอบมีทางแต่จำเพาะเข้าทางเดียว ถ้าถึงเกาะหายเอ๋าแล้วขึ้นเดินไปประมาณยี่สิบเส้น จะถึงค่ายเตียนหวยที่ตั้งอยู่นั้น แล้วชาวบ้านจึงว่า เรือท่านเล็กเท่านี้ที่ไหนจะแล่นฝ่าคลื่นออกไปได้ เล็กแกได้แจ้งดังนั้นก็เปลี่ยนเรือเสียใหม่ จึงใช้ใบบากตรงไปตามถ้อยคำชาวบ้านบอกไว้นั้น ไปประมาณวันหนึ่งก็ถึงเกาะหายเอ๋า เล็กแกจึงเข้าจอดเรืออยู่ริมตลิ่ง
ฝ่ายคนใช้ซึ่งเตียนหวยให้มาคอยสอดแนม ก็เอาเนื้อความเข้าไปบอกแก่เตียนหวยว่า ข้าพเจ้าเห็นเรือประหลาดมาจอดอยู่ริมตลิ่งลำหนึ่ง มีคนประมาณเก้าคนสิบคน เตียนหวยได้แจ้งดังนั้น ก็สั่งทหารให้แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธออกมายืนรักษาประตูค่าย
ฝ่ายเล็กแกก็ขึ้นจากเรือมา ณ ค่ายเตียนหวย ครั้นถึงประตูค่ายจึงบอกผู้รักษาประตูว่า เราเป็นทูตถือหนังสือมาแต่พระเจ้าฮั่นเต้ จะเข้าไปแจ้งเนื้อความแก่เตียนหวยนายประตูก็ห้ามเล็กแกไว้แต่นอก จึงเข้าไปบอกแก่เตียนหวยตามถ้อยคำเล็กแกว่านั้น เตียนหวยก็ให้พาตัวเล็กแกเข้าไป ครั้นเล็กแกเข้าไปถึงก็คำนับเตียนหวย ๆ ก็คำนับตามธรรมเนียม แล้วเชิญให้เล็กแกนั่งที่สมควร เล็กแกจึงส่งหนังสือให้เตียนหวย ๆ รับเอาไปฉีกผนึกออกอ่าน เป็นใจความในหนังสือนั้นว่า พระเจ้าฮั่นเต้ให้มีความกรุณาคิดถึงเตียนหวย เห็นว่าเตียนหวยเป็นคนมีสติปัญญา แล้วก็เคยเป็นขุนนางมาแต่ก่อน แลบัดนี้เห็นว่าเตียนหวยจะพาเอาสติปัญญาแลเชื้อสายมาสาบสูญเสียที่เกาะหายเอ๋านี้แล้ว จึงให้เสียงไต้หูเล็กแกถือหนังสือมาถึงเตียนหวย จะให้เตียนหวยกลับเข้าไปทำราชการเป็นเจ้าอยู่ เมืองเจ๋สืบเชื้อสายไปดังเก่า ซึ่งเตียนหวยได้กระทำผิดไว้นั้นเรายกโทษเสียแล้ว ให้ท่านเข้ามาทำราชการโดยดีเถิด ถ้าจะยังถือทิฐิอยู่ว่าจะไม่ทำราชการในแผ่นดินของเรา ตัวท่านก็จะต้องด้วยคำโบราณเหมือนหนึ่งเป๊กอี๋กับซกเจ๋พี่น้องสองคน ซึ่งเป็นข้าราชการพระเจ้าตี๋วอ๋องนั้น ครั้นพระเจ้าบู๊อ๋องได้ราชสมบัติเป็นใหญ่แล้ว เป๊กอี๋กับซกเจ๋ถือทิฐิว่าไม่เป็นข้าอยู่ในแผ่นดินพระเจ้าบู๊อ๋อง เป๊กอี๋กับซกเจ๋พากันออกไปอยู่ ณ เขาสิวเอี๋ยงสัน กินแต่หญ้าจนตาย คนทั้งปวงก็ชวนกันติเตียนเป๊กอี๋กับซกเจ๋ว่าเป็นคนโฉด ซึ่งถือตัวว่าไม่เป็นข้าแผ่นดินของพระเจ้าบู๊อ๋องนั้น เมื่อพระเจ้าบู๊อ๋องเป็นเจ้าแผ่นดินแล้ว ถึงมาตรว่าตัวจะไปอยู่กลางแมน้ำแลภูเขาป่าไม้ก็ดี ก็เหมือนเป็นข้าพระเจ้าบู๊อ๋องเหมือนกัน อันคนที่ถือผิดเป็นชอบเช่นนี้ใช่แต่เท่านั้น ยังมีอยู่อีก คือไกจู๋ฉุยคนหนึ่งก็ไม่ยอมเป็นข้าพระเจ้าจี๋วอ๋องหนีไปอยู่ ณ เมืองจี๋น ซึ่งเป็นแว่นแคว้นขึ้นแก่เมืองจี๋น คนทั้งปวงก็ติเตียนไกจู๋ฉุย เหมือนหนึ่งเป๊กอี๋กับซกเจ๋ฉะนั้น ครั้งนี้แผ่นดินก็เป็นของเราอยู่แล้ว แลท่านจะทำให้คนติเตียนเหมือนคนทั้งสามนั้น ดูหาควรกับที่ท่านมีสติปัญญาไม่ แล้วประการหนึ่งซึ่งท่านจะแข็งขืนอยู่เกาะหายเอ๋านี้ ถ้าเรายกทัพใหญ่ออกมา ท่านจะเอาฝูงปลาในน้ำขึ้นมาเป็นเพื่อนป้องกันไว้ได้แล้วหรือ ท่านจงดำริดูให้ควรเถิด เตียนหวยได้แจ้งในหนังสือดังนั้น จึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่าเราจะเข้าไปสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าฮั่นเต้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ทหารทั้งปวงจึงว่าซึ่งท่านจะยอมเข้าไปทำราชการกับพระเจ้าฮั่นเต้ ข้าพเจ้าทั้งปวงไม่เห็นด้วย อันพระเจ้าฮั่นเต้นั้นข้างภายนอกดูเป็นอารี มีความกรุณาแก่คน แต่ข้างภายในนั้นหาเหมือนกับภายนอกไม่ ซึ่งท่านจะกลับเข้าไปทำราชการในเมืองหลวง ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้ยังมีความพยาบาทโกรธแค้นอยู่ จะพาลเอาผิดท่าน เมื่อใดแลท่านตกเข้าไปอยู่ในเงื้อมมือดังนั้น ที่ไหนจะได้กลับคืนมาเล่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดว่าท่านก็ได้กระทำการเกินมาถึงเพียงนี้แล้ว จงตั้งมั่นอยู่ ณ เกาะหายเอ๋านี้เถิด ทหารเราก็มีอยู่ห้าร้อยตั้งค่ายรายกันออกไปอีก ถึงมาตรว่าพระเจ้าฮั่นเต้จะยกทัพใหญ่มา ข้าพเจ้าทั้งปวงจะรับอาสารบพุ่งป้องกันไว้ให้ได้ ต้องการอะไรที่จะยอมเข้าไปเป็นข้าราชการหาความทุกข์ไล่ตัวอีกเล่า ทำไมกับพระเจ้าฮั่นเต้ถึงจะมีรี้พลมากมาตีเราแล้วก็เหมือนเทพยดาจะช่วยเราให้สำเร็จราชการ ได้กลับเข้าไปอยู่ในเมืองหลวงเป็นมั่นคง เตียนหวยได้ฟังทหารทั้งปวงว่าดังนั้น จึงว่าท่านจะมาหมิ่นแก่การศึกนั้นไม่ควร อันพระเจ้าฮั่นเต้มีบุญนัก แล้วก็ได้ที่ปรึกษาแลแม่ทัพมีสติปัญญารู้ในขบวนพิชัยสงครามหาผู้เสมอมิได้ ถ้าเราจะขืนแข็งเมืองอยู่แม้นเข้าฤดูคลื่นลมสงบพระเจ้าฮั่นเต้ก็จะออกมาทำศึกแก่เรา ๆ เสียทีลงเป็นประการ ใด ท่านทั้งปวงจะมิพากันตายเสียสิ้นหรือ ตัวเราแต่มาอยู่เกาะนี้ก็ยังมิได้ทำคุณแก่ท่านทั้งปวงเลย แล้วจะกลับมาพาให้คนทั้งปวงตายเสียด้วยดูหาควรไม่ จำเราจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ตามรับสั่งมาจึงจะชอบ ทหารทั้งปวงได้ฟังเตียนหวยว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่สิ้น เตียนหวยจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเล็กแกตามธรรมเนียม ครั้นกินโต๊ะแล้วเตียนหวยกับคนสนิทสองคนก็ลงเรือมากับเล็กแก ครั้นมาถึงด่านกงก๋วนใกล้เมืองลกเอี๋ยงประมาณทางสามสิบเส้น เล็กแกกับเตียนหวยก็เข้าหยุดพักนอนที่นั้น
ฝ่ายเตียนหวยจึงคิดรำพึงว่าฮั่นเต้ฆ่าเจ๋อ๋องนายเราเสีย เราหนีไปเกาะหายเอ๋าได้จึงรอดชีวิตอยู่ บัดนี้ฮั่นเต้เป็นเจ้าแผ่นดินให้หาเราเข้ามา ถ้าเราไปถีงก็จะตั้งให้เราเป็นขุนนาง เมื่อเราอยู่ในอำนาจท่านถึงเราจะมิเต็มใจก็ต้องยอมตามรับสั่ง แม้นเราเป็นขุนนางแล้วก็เหมือนหนึ่งหามีกตัญญูต่อเจ้านายของตัวไม่ เห็นแก่ยศศักดิ์ กลับเป็นข้าฮั่นเต้ซึ่งเป็นอริฆ่าเจ้านายของตัวเสีย ความติเตียนก็จะมีแก่เราเป็นอันมาก เราจะมีชีวิตอยู่ดูหน้าคนสืบไปไยเล่า เตียนหวยคิดดังนั้นแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสีย คนสนิทเตียนหวยเห็นดังนั้นก็ตกใจร้องไห้รักเตียนหวยนัก เล็กแกจึงเอาศพเตียนหวยฝังไว้ ณ ที่นั้น แล้วเอาเนื้อความทั้งปวงเข้ามาทูลแก่พระเจ้าฮั่นเต้ทุกประการ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้แจ้งดังนั้น จึงสั่งให้แต่งการศพเตียนหวยเหมือนเชื้อพระวงศ์ฝังไว้ในเมืองลกเอี๋ยงฝ่ายทิศตะวันออก แล้วให้หาคนสนิทของเตียนหวยทั้งสองนั้นเข้าไปตั้งเป็นเตาอุยที่ขุนนางฝ่ายพลเรือน พระเจ้าฮั่นเต้ก็เสด็จ คนทั้งสองจึงออกไปปรึกษากันว่า เตียนหวยนายของเราไม่ยอมเป็นข้าราชการกับพระเจ้าฮั่นเต้จึงตายเสีย บัดนี้เราจะมาเป็นขุนนางเล่าดูไม่สมควรเลย เราจะตายตามเตียนหวยนายเราไปจึงจะชอบ คนทั้งสองปรึกษากันแล้วก็ฆ่าตัวตายทั้งสองคน ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออก ขุนนางจึงเอาเนื้อความซึ่งคนทั้งสองฆ่าตัวตายนั้นทูลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงว่า เตียนหวยไม่ยอมทำราชการกับเราจึงฆ่าตัวเสีย แลบัดนี้คนทั้งสองก็มาพลอยตายด้วยเล่า คนเหล่านี้ก็มีกตัญญูรักใคร่ต่อเจ้านายของตัวนัก ถ้าแลคนที่ยังอยู่ในเกาะนั้นรู้ว่าเตียนหวยตายแล้ว เห็นมันก็จะมีใจเจ็บแค้นคิดขบถขึ้น จำเราจะให้คนออกไปเกลี้ยกล่อมเสียจึงจะได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงจัดคนที่มีสติปัญญา ออกไปเกลี้ยกล่อมทหารเตียนหวยห้าร้อยซึ่งอยู่ ณ เกาะหายเอ๋านั้น ครั้นข้าราชการออกไปถึง ทหารเตียนหวยรู้ว่าเตียนหวยตายแล้ว ก็ชวนกันร้องไห้อื้ออึงไป จึงปรึกษากันว่าเตียนหวยนายของเราตัดความทิฐิเสีย สู้เข้าไปหาพระเจ้าฮั่นเต้ เหตุทั้งนี้ก็เพราะเตียนหวยมีความกรุณาแก่เรา หมายจะมิให้พระเจ้าฮั่นเต้ขัดเคืองยกกองทัพออกมากระทำย่ำยีได้ เราทั้งปวงจะได้มีความสุข เตียนหวยคิดโอบอ้อมความกรุณาเราถึงเพียงนี้ เมื่อท่านผู้มีพระคุณของเราก็หาบุญไม่แล้ว เราทั้งปวงจะชวนกันเข้าไปเป็นข้าพระเจ้าฮั่นเต้ต้องการอะไร เราตายตามไปเป็นข้าเตียนหวยในเมืองผีดีกว่า คนทั้งปวงคิดดังนี้พร้อมกันแล้ว ต่างคนก็ฆ่าตัวเสียสิ้นทั้งห้าร้อย
ฝ่ายข้าราชการซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ใช้ออกไป เห็นดังนั้นก็ตกใจจึงว่า แต่เราเกิดมาก็ยังไม่เคยเห็นที่บ่าวรักนายถึงเพียงนี้เลย ก็กลับเข้ามาทูลพระเจ้าฮั่นเต้ตามเนื้อความนั้นทุกประการ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้แจ้งดังนั้นก็เอามือตบอกเข้า แล้วว่าเตียนหวยเลี้ยงคนอย่างไรจึงรักใคร่ถึงเพียงนี้ จนสู้เสียชีวิตด้วยได้ แต่บรรดาคนในแผ่นดินที่จะหานํ้าใจกตัญญูเสมอคนเหล่านี้ไม่ได้แล้ว พระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งให้ก่อตึกใหญ่ใส่ศพทหารเตียนหวยไว้ที่เกาะหายเอ๋านั้น จึงเขียนหนังสือจารึกไว้ที่ตึกว่า เตียนหวยเอ๋า แปลเป็นคำไทยว่าเกาะอันนี้เป็นของเตียนหวย แต่บรรดาส่วยสาอากรในเกาะอันนี้ก็ให้ขึ้นสำหรับเป็นเครืองเซ่นเตียนหวยสิ้น แล้วพระเจ้าฮั่นเต้จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้ เตียนหวยก็ตายเสียแล้ว เราก็พ้นวิตกออกไปข้อหนึ่ง ยังแต่กี๋โป้กับจงลิมวย จะหนีไปซุ่มซ่อนอยู่แห่งใดเราก็มิได้แจ้ง อันคนทั้งสองนี้เมื่อเราเสียทีแก่หลอก๋องที่แม่น้ำโปจุยนั้นมันว่ากล่าวหยาบช้าแก่เรานัก จำจะสืบเอาตัวมันมาดูหน้าให้จงได้ พระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นแล้วจึงให้แต่งหนังสือเป็นใจความว่า ถ้าผู้ใดรู้เห็นว่ากี๋โป้จงลิมวยอยู่ที่ไหนแน่แล้ว เร่งเอาข่าวมาบอกจะให้เงินพันตำลึง ถ้าผู้ใดรู้เห็นว่ากี๋โป้จงลิมวยอยู่ที่ไหน แลมิได้เอาเนื้อความมาแจ้งแกล้งปกปิดไว้ จะเอาตัวผู้นั้นเป็นโทษถึงสาหัสเสมอด้วยจงลิมวยแลกี๋โป้ ครั้นแต่งหนังสือแล้วก็ตีตราประทับแจกไปทุกหัวเมืองแลด่านทางทั้งปวง ให้ประกาศป่าวร้องกันทุกตำบล

ฝ่ายกี๋โป้ขณะเมื่อหนีออกจากพระเจ้าฌ้อปาอ๋องที่ภูเขากิวลิสารนั้น ไปอยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยง อาลัยอยู่ ณ บ้านจิวเตียง
ครั้นจิวเตียงได้แจ้งว่าพระเจ้าฮั่นเต้ให้ประกาศดังนั้น ก็กลัวความผิดจึงว่าแก่กี๋โป้ว่า บัดนี้ พระเจ้าฮั่นเต้ให้มีหนังสือมาประกาศจะเอาตัวท่าน ถ้ารู้ว่าเราคบท่านไว้เราก็จะพลอยตายด้วยถึงเจ็ดชั่วโคตร ซึ่งเรากระทำคุณไว้แก่ท่านก็จะป่วยการเสียเปล่า ครั้งนี้ท่านจงเร่งคิดอ่านเอาตัวรอด อย่าให้เราได้ความผิดด้วย กี๋โป้จึงว่าแก่จิวเตียงว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ข้าจะคิดอ่านหาให้ท่านได้ความผิดไม่ กี๋โป้ว่าดังนั้นก็โกนผมตัดหนวดแปลงชื่อเสีย ลอบหนีไปอยู่ ณ เมืองเล่าก๊ก ขายตัวเป็นทาสอยู่กับจูแก๋ ๆ จำกี๋โป้มิได้ก็ช่วยไว้ อยู่เวลาวันหนึ่งจูแก๋พิเคราะห์ดูกี๋โป้เห็นรูปร่างกิริยาผิดคนยาก จึงคิดอยู่แต่ในใจว่านี่ชะรอยจะเป็นกี๋โป้ที่พระเจ้าฮั่นเต้ให้ป่าวร้องจะเอาตัว จูแก๋คิดดังนั้นจึงถามกี๋โป้ว่าท่านชื่อกี๋โป้หรือ บอกแก่เราแต่ตามจริงเถิด กี๋โป้ก็บอกว่าข้าพเจ้าชื่อกี๋โป้ จูแก๋จึงว่าพระเจ้าฮั่นเต้จะเอาตัวท่านให้มีตราคาดโทษออกมา ถ้าผู้ใดสมคบแลปกปิดไว้ จะเอาตัวผู้นั้นเป็นโทษถึงสิ้นชีวิต บัดนี้ท่านมาอยู่กับเรา ๆ จะนิ่งเนื้อความเสียไม่ได้ จำจะคุมเอาตัวท่านส่งเข้าไปในเมืองหลวงตามรับสั่ง เราจึงจะไม่มีความผิด ตัวท่านจะว่ากล่าวเป็นประการใดเล่า กี๋โป้จึงว่าข้าพเจ้าเปลี่ยนชื่อมา ขายตัวอยู่กับท่าน ๆ ก็เลี้ยงดูข้าพเจ้าให้มีความสุข คุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็ยังแต่ตัวผู้เดียว ซึ่งจะทำสิ่งใดสนองคุณท่านก็เห็นเหลือสติปัญญาอยู่แล้ว ครั้งนี้ท่านจะเอาตัวข้าพเจ้าส่งไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ด้วยท่านจะได้ความชอบ ข้าพเจ้านึกว่าจะได้แทนคุณท่านครั้งนี้แล้ว
จูแก๋ได้ฟังกี๋โป้ว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าถ้าเราเอาตัวท่านไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ก็จะฆ่าท่านเสีย ถึงเราจะได้รางวัลมากสักเท่าไรเราก็หามีความยินดีไม่ เราจะไปหาแฮเฮาหยินเป็นเพื่อนรักของเรา ซึ่งทำราชการในเมืองหลวงนั้น คิดช่วยชีวิตท่านไว้ให้รอดดีกว่า
กี๋โป้ได้ฟังจูแก๋ว่าดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ถ้าครั้งนี้ท่านกรุณาช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ได้ ก็เหมือนหนึ่งข้าพเจ้าตายไปแล้วแลกลับเป็นมาใหม่ คุณท่านจะอยู่แก่ข้าพเจ้ายิ่งกว่าบิดามารดาอีก จูแก๋จึงว่าท่านจงซุ่มซ่อนรักษาตัวอยู่ อย่าเพิ่งให้ความแพร่งพรายไป เราจะเข้าไปในเมืองลกเอี๋ยงก่อน จูแก๋ว่าดังนั้นแล้วก็แต่งตัวขึ้นม้าไปหาแฮเฮาหยิน ณ เมืองลกเอี๋ยง แฮเฮาหยินเห็นจูแก๋ก็ออกมารับ เรียกเข้าไปในตึกพูดจากันโดยปกติ แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงชวนจูแก๋เสพสุรา ขณะเมื่อจูแก๋กับแฮเฮาหยินเสพสุราอยู่ด้วยกัน จูแก๋จึงถามแฮเฮาหยินว่ากี๋โป้กระทำผิดอย่างไร พระเจ้าฮั่นเต้จึงจะสืบเอาตัวให้จงได้ แฮเฮาหยินจึงบอกว่ากี๋โป้กับจงลิมวยพูดจาหยาบช้าต่อพระเจ้าฮั่นเต้เมื่อครั้งรบที่แม่น้ำโปจุยนั้น จูแก๋จึงว่าเมื่อขณะพระเจ้าฮั่นเต้ยังกระทำศึกกับหลอก๋อง กี๋โป้สิเป็นข้าราชการอยู่กับฝ่ายหลอก๋อง ก็ถือว่าพระเจ้าฮั่นเต้มิใช่เจ้านายของตัว จึงบังอาจพูดจาหมายจะให้หลอก๋องรักใคร่ แลกี๋โป้ก็มิได้รู้ว่าพระเจ้าฮั่นเต้จะมีบุญถึงเพียงนี้ จึงหาคิดแผ่เผื่อไว้ข้างหน้าไม่ อันพระเจ้าฮั่นเต้จะมาถือโกรธแค้นคนอย่างนี้ดูไม่สมควรเลย กี๋โป้คนนี้ก็มีสติปัญญาอยู่ ถ้าสิ้นคิดเข้าแล้วหนีไปหาเมืองเหานอกแดนแผ่นดินเรา ไปเข้ากับพวกเหากลับเป็นศัตรูขึ้นพระเจ้าฮั่นเต้จะมิต้องลำบากอีกหรือ ท่านช่วยทูลพระเจ้าฮั่นเต้ให้ยกโทษกี๋โป้เสียเถิด แล้วจักได้คนมีสติปัญญาตั้งเป็นขุนนางไว้สำหรับเมืองอีก
แฮเฮาหยินได้ฟังจูแก๋ว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย ครั้นกินโต๊ะแล้วแฮเฮาหยินก็ให้จูแก๋อยู่บ้าน แฮเฮาหยินก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ ครั้นเห็นได้ทีจึงทูลว่า กี๋โป้ทหารหลอก๋องซึ่งมีรับสั่งให้สืบเอาตัวนั้น ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอให้งดโทษไว้สักครั้งหนึ่งก่อน ด้วยเห็นว่ากี๋โป้คนนี้เป็นคนใจเดียว ถ้าผู้ใดได้มีคุณชุบเลี้ยงแล้วก็ซื่อตรงนัก ซึ่งแต่ก่อนกี๋โป้มิได้คิดเกรงขามกระทำให้ขัดเคืองนั้น เพราะตัวหารู้ว่าไต้อ๋องจะมีบุญถึงเพียงนี้ไม่ ครั้งนี้รู้ว่าตัวได้กระทำผิดเกรงอาญาไต้อ๋องจึงหนีซุกซุนไป บัดนี้คนทั้งปวงก็เห็นว่ากี๋โป้เป็นโทษถึงตายอยู่แล้ว ถึงไต้อ๋องจะจับตัวได้แลเอามาประหารชีวิต ก็หามีผู้ใดครหานินทาไม่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าไต้อ๋องโปรดยกโทษกี๋โป้เสีย แล้วเอามาตั้งขึ้นเป็นขุนนาง เห็นกี๋โป้จะคิดถึงพระคุณนัก คนทั้งปวงก็จะชวนกันสรรเสริญไต้อ๋องเป็นอันมาก แต่บรรดาทหารหลอก๋อง ที่เหลือตาย หนีซุ่มซ่อนอยู่ที่ไหน ก็จะพากันเข้ามาสามิภักดิ์สิ้น ไต้อ๋องก็มีเกียรติยศยิ่งขึ้นไปกว่านี้สักร้อยเท่า
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังแฮเฮาหยินว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่าถ้าเราไม่เอาโทษกี๋โป้แล้ว ก็ต้องยกโทษจงลิมวยเสียด้วย เมื่อท่านเห็นดีดังนั้นก็ให้พาตัวคนทั้งสองเข้ามาหาเราเถิด เราจะตั้งให้เป็นขุนนางดังเก่า ถ้ากี๋โป้แลจงลิมวยยังคิดบิดพลิ้วอยู่ จึงจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต
แฮเฮาหยินได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นก็มีความยินดี กระทำคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้กลับออกมาบ้าน บอกเนื้อความแก่จูแก๋ทุกประการ แล้วแฮเฮาหยินจึงว่า ท่านไปบอกกี๋โป้ให้มาหาเรา ๆ จะพาเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ จูแก๋ได้แจ้งดังนั้น ก็ลาแฮเฮาหยินกลับมาบอกแก่กี๋โป้ ๆ ก็มีความยินดีนัก ครั้นเวลารุ่งขึ้นกี๋โป้ก็มาบ้านแฮเฮาหยิน ครั้นถึงเวลาพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออก แฮเฮาหยินก็พากี๋โป้เข้าเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ เห็นกี๋โป้จึงว่าครั้งนี้ถึงท่านจะแบ่งออกไปเป็นเก้าศีรษะ แลจะไปเที่ยวอยู่ทั้งแปดทิศ ก็ไม่พ้นมือเราเหตุไรจึงไม่เข้ามาหาเราโดยดีเล่า กี๋โป้จึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าเป็นคนเสียบ้านเมืองเจ้านายก็ตาย ข้าพเจ้าไม่ตายด้วยหลอก๋องที่แม่น้ำโอกั๋งได้ จึงให้คิดอดสูแก่คนทั้งปวงแล้วก็เกรงอาญาไต้อ๋องนัก จึงมิอาจเข้ามาเฝ้าได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าครั้งนั้นตัวหยาบช้าต่อเราตัวคิดเป็นประการใด กี๋โป้จึงว่าเมื่อข้าพเจ้าทำราชการอยู่กับหลอก๋อง ก็หมายจะแทนคุณหลอก๋อง จึงทำให้ไต้อ๋องได้ขัดเคือง ทั้งนี้โทษข้าพเจ้าก็ถึงสิ้นชีวิต สุดแต่ไต้อ๋องจะโปรดเถิด
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนันก็เห็นว่าก็โป้เป็นคนซื่อ จึงตั้งกี๋โป้เป็นล่องต๋งที่ขุนนางผู้ใหญ่ กี๋โป้จึงคุกเข่าลงกระทำคำนับพระเจ้าฮั่นเต้แล้วทูลว่า ซึ่งโปรดมาทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าเป็นคนเสียบ้านเมือง แลแปลงรูปกายเสียไม่ควรที่จะเป็นขุนนางแล้ว ข้าพเจ้าขอเป็นแต่ไพร่ทำราชการ สนองพระคุณตามสติปัญญาเถิด พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังกี๋โป้ว่าดังนั้นจึงว่า ท่านไม่ยอมเป็นขุนนาง เพราะคิดถึงหลอก๋องอยู่หรือ
กี๋โป้ได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ตรัสดังนั้นก็ตกใจ จึงรับเอาที่ขุนนางแล้วก็กระทำคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้ออกไป ขุนนางทั้งปวงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า บัดนี้กี๋โป้เข้ามาสามิภักดิ์แล้ว ยังแต่จงลิมวยหารู้ว่าจะไปอยู่แห่งใดไม่ อันจงลิมวยนั้นมีสติปัญญาทัดเทียมฟัมแจ้ง ถ้าไม่เข้ามาสามิภักดิ์ก็เห็นจะเป็นศัตรูขึ้น พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งขุนนางทั้งปวงให้เที่ยวสืบเสาะเอาตัวจงลิมวยให้จงได้ ขุนนางทั้งปวงก็ออกมาจัดแจงกัน ให้มีหนังสือไปเร่งทุกหัวเมืองทั้งปวงตามรับสั่ง ที่ในเมืองลกเอี๋ยงนั้นก็เที่ยวตรวจทุกบ้านเรือนราษฎรเป็นกวดขัน เวลาวันหนึ่งข้าราชการเที่ยวไปริมเมืองลกเอี๋ยง เดินปรึกษากันไปที่จะคิดอ่านหาตัวจงลิมวย มีผู้หนึ่งใส่เสื้อผ้าใส่เกือกฟางอายุประมาณกลางคน เดินเข้ามาใกล้ข้าราชการแล้วหัวเราะว่า ท่านทั้งปวงจะทำอะไรแกจงลิมวยคนเดียว เรามีเนี้อความข้อใหญ่จะใคร่เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้กราบทูลให้ทราบ แต่หามีผู้ใดที่จะพาเข้าไปไม่ ข้าราชการทั้งปวงได้ยินผู้นั้น พูดจาประหลาด จึงเอาเนื้อความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงรับสั่งให้พาเอาตัวผู้นั้นเข้าไป แล้วถามว่าท่านชื่อไรเป็นแซ่ไหน มีกิจธุระจะว่ากล่าวประการใด ท่านจึงจะเข้ามาหาเรา เหลาเก้งจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ตัวข้าพเจ้าชื่อเก้งเป็นแซ่เหลา ข้าพเจ้ามีธุระไป ณ เมืองโปต๋งกลับมาถืงเมืองลกเอี๋ยง ได้ยินข่าวว่าไต้อ๋องให้เที่ยวจับตัวจงลิมวยเป็นกวดขัน ข้าพเจ้าจึงคิดว่าทำไมกับจงลิมวย เป็นคนเสียเมืองเหมือนปลาอยู่ในลอบ ซึ่งจะเอามาวิตกเป็นธุระนั้นไม่ควร ที่การใหญ่ยิ่งกว่านั้นสิ ไต้อ๋องมิจัดแจงเสียเล่า ข้าพเจ้าจึงมีความวิตกจะใคร่เข้ามากราบทูลให้ทราบ หมายจะให้ไต้อ๋องครองราชสมบัติเป็นสุขสืบเชื้อสายไปถึงหมื่นชั่วคน บ้านเมืองจะได้มั่นคงเหมือนภูเขา พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าแก่เหลาเก้งว่าท่านจะว่ากล่าวเตือนสติเราประการใดก็ว่าไปเถิด เหลาเก้งจึงว่า เดิมหลอก๋องได้ เมืองจิ้นก็หาตั้งอยู่ไม่ ไปตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองแพเสีย แลฟัมแจ้งเป็นคนมีสติปัญญาคิดเห็นการลึกซึ้ง ว่ากล่าวทัดทานหลอก๋อง ๆ ก็หาเชื่อถือถ้อยคำฟัมแจ้งไม่ ฮั่นเสงซึ่งเป็นข้าราชการก็เห็นมิควร ซํ้าทัดทานหลอก๋องอีก หลอก๋องโกรธฆ่าฮั่นเสงเสีย เพราะหลอก๋องกระทำตามอำเภอใจ จึงมิได้มีความสุขเสียแผ่นดินแก่ไต้อ๋อง บัดนี้ไต้อ๋องสำเร็จราชการมาตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองลกเอี๋ยง ถ้าจะเอาเมืองแพเสียมาเปรียบ ก็เห็นเมืองลกเอี๋ยงดีกว่าเมืองแพเสียหน่อยหนึ่ง แต่ในดำริไต้อ๋องนี้จะตั้งเมืองลกเอี๋ยงเป็นเมืองหลวงให้ยืดยาวไปถึงแปดร้อยยี่สิบปี เช่นแผ่นดินจิวบู๊อ๋องนั้นหรือ พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าเราคิดว่าจะบำรุงแผ่นดินให้ยืดยาวเหมือนดังนั้น เหลาเก้งจึงว่า อันจิวบู๊อ๋องเป็นเจ้าแผ่นดินครั้งนั้นมีบุญนัก แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงต่างคนเข้ามาสามิภักดิ์ถวายดอกไม้เงินทองอยู่มิได้ขาด แผ่นดินก็เป็นปกติมาหลายปี จนสืบพระวงศ์มาถึงเสงอ๋องบุตรบู๊อ๋อง เสงอ๋องจึงยกไปตั้งเมืองหลวงอยู่ลกอิบที่กึ่งกลางแผ่นดิน เมื่อเชื้อสายแซ่จิวบู๊อ๋องเสื่อมวาสนาแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็แข็งเมืองขึ้น เสงอ๋องก็ไม่ปราบปรามให้ราบคาบได้ จนสืบมาถืงเชื้อสายขึ้นภายหลังก็ถอยยศศักดิ์ลงสิ้น จนเสียเมืองแก่จีนอ๋อง ครั้งนี้ไต้อ๋องจะมาตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองลกเอี๋ยง ข้าพเจ้าก็เห็นจะหายืดยาวไม่ ถ้าไต้อ๋องหาบุญไม่แล้ว ยังแต่เชื้อสายพระวงศ์ไปภายหลังหัวเมืองทั้งปวงก็จะชวนกันแข็งเมืองขึ้น ยกเข้าตั้งอยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยง ก็จะมิเกิดจี๋นซีอ๋องแลห้างอี๋ขึ้นอีกหรือ ครั้งนี้เชิญไต้อ๋องไปตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นสุขยืดยาวไปได้ ด้วยเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้นภูมิฐานกว้างขวางมั่นคง สมควรเป็นเมืองใหญ่ ข้างภายนอกนั้นมีแม่น้ำล้อมอยู่รอบ ถัดเข้าไปมีภูเขากั้นเป็นชั้น ๆ ถึงมาตรว่าข้าศึกจะยกมากระทำอันตรายก็ยาก ข้าพเจ้าจึงเห็นชอบกลนัก จะใคร่เข้ามากราบทูลให้ทราบด้วยเนื้อความดังนี้
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังเหลาเก้งว่าดังนั้น จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่าเหลาเก้งว่ากล่าวทั้งนี้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใดบ้าง ขุนนางทั้งปวงเป็นชาวเมืองซัวต๋งฝ่ายตะวันออกหารู้ว่าการในเมืองหํ้าเอี๋ยงว่าดีแลชั่วประการใดไม่ จึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าได้ยินแต่คำโบราณเล่าสืบ ๆ กันมาว่า เมื่อครั้งแผ่นดินจิวบู๊อ๋องนั้นก็ตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองลกเอี๋ยงนี้ ว่าฝ่ายตะวันออกมืเมืองเสงหองกั้นเป็นด่านเมืองลกเอี๋ยง ฝ่ายตะวันตกมีภูเขากั้นอยู่ข้างเฉียงเหนือมืแม่น้ำกั้นอยู่ด้านหนึ่ง ข้าพเจ้าได้ยินแต่ผู้ใหญ่เล่าอย่างนี้ ซึ่งจะได้รู้ได้แจ้งว่าภูมิฐานเมืองลกเอี๋ยงแลเมืองหํ้าเอี๋ยง ข้างไหนจะดีกว่ากันนั้นหาทราบแน่ไม่
พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามเตียวเหลียงว่า ท่านได้ดูตำราแผนที่เมืองทั้งปวง ท่านเห็นว่าเมืองลกเอี๋ยงกับเมืองหํ้าเอี๋ยงข้างไหนจะดีกว่ากัน เตียวเหลียงจึงทูลว่า เมืองลกเอี๋ยงนี้ก็กว้างขวางมั่นคงอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นเมืองอยู่กลางแปลง หามีภูเขาแลป่าไม้เป็นที่สำคัญป้องกันไม่ ถ้าข้าศึกมาก็ต้องรับทั้งสี่ด้าน อันเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้น ข้างขวามีหำก๊กก๋วนด่านใหญ่เป็นที่มั่นแห่งหนึ่ง ข้างซ้ายมีเมืองโปต๋งกั้นอยู่ ข้างหลังมีภูเขาล้อมเป็นชั้น ๆ หนทางกันดารถึงพันโยชน์ ถ้ามีข้าศึกมาก็คอยรับแต่ด้านเดียวได้ แล้วที่ชัยภูมิเมืองหํ้าเอี๋ยงนั้น อุปมาเหมือนเมืองทองคำแลเมืองเทพยดา ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ราษฎรก็มั่งคั่ง ซึ่งเหลาเก้งกราบทูลดังนั้นก็สมควรอยู่แล้ว พระเจ้าฮั่นเต้ก็เห็นชอบด้วยจึงให้รางวัลแก่เหลาเก้งเป็นอันมาก ตั้งเหลาเก้งเป็นฮองซุนก๋วนขุนนางที่ปรึกษาผู้ใหญ่แล้วโปรดให้เหลาเก้งเป็นแซ่เล่าด้วย
ครั้น ณ วันเดือนสามขึ้นปีใหม่ถึงวันฤกษ์ดี พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกออกจากเมืองลกเอี๋ยงไปตั้งเมืองหลวงอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยง แล้วให้แจกกฎหมายไปทุกหัวเมืองให้รู้ทั่วกันว่าพระเจ้าฮั่นเต้มาตั้งอยู่ ณ เมืองหํ้าเอี๋ยง แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งดังนั้น ก็แต่งดอกไม้ทองเงินมากระทำคำนับพระเจ้าฮั่นเต้ตามธรรมเนียม พระเจ้าฮั่นเต้ก็ครองราชสมบัติบำรุงแผ่นดินโดยยุติธรรม อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงก็อยู่เย็นเป็นสุข ทำมาหากินตามภูมิลำเนา เวลาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้เข้าอยู่ในที่ข้างใน จึงคิดรำพึงว่าเราให้หาตัวจงลิมวยมานานแล้วก็ยังมิได้ข่าวเลย ถ้าจะนิ่งไว้ช้าแม้นจงลิมวยไปเกลี้ยกล่อมผู้คนได้มากเข้า แผ่นดินก็จะเป็นเสี้ยนหนามขึ้น จำจะเร่งคิดอ่านเอาตัวจงลิมวยเสียให้ได้ก่อน ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออก ขุนนางทั้งปวงเข้าไปเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า เราให้ท่านทั้งปวงสืบหาตัวจงลิมวยมาช้านานแล้วยังมิได้ยินข่าวคราวเลยหรือ กี๋โป้จึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า เมื่อข้าพเจ้ากับจงลิมวยหนีออกจากหลอก๋องนั้น ข้าพเจ้าถามจงลิมวยว่าจะหนีไปอยู่แห่งใด จงลิมวยบอกแก่ข้าพเจ้าว่าจะหนีไปอยู่กับฮั่นสิน ได้เคยเป็นเพื่อนชอบกันมา แต่บัดนี้จงลิมวยจะอยู่กับฮั่นสินหรือจะหนีไปที่อื่นแล้ว ข้าพเจ้ามิได้แจ้ง
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังกี๋โป้ว่าดังนั้น คิดเฉลียวใจแคลงฮั่นสินก็ยิ่งให้มีความวิตก จึงถามตันแผงว่าฮั่นสินชวนจงลิมวยไว้แล้วจะคิดการใหญ่ดอกกระมัง คิดอย่างไรจึงจะเอาตัวจงลิมวยไว้ ตันแผงจึงทูลว่า ถ้าไต้อ๋องให้ประกาศป่าวร้องจะเอาตัวจงลิมวยให้ได้โดยเร็ว กิตติศัพท์ก็จะอื้ออึงไป แม้นจงลิมวยรู้ตัวเข้าจะคิดหลบหลีกต่อไปอื่น ถ้านิ่งไว้ช้าเล่าก็เหมือนปล่อยเสือผอมไว้ให้มีกำลังขึ้นไป ปลายมือจะกำจัดยาก จำจะคิดเป็นกลอุบายจับตัวจงลิมวยจึงจะได้ แต่ครั้งนี้ขอให้ไต้อ๋องแต่งคนสนิทที่มีสติปัญญาทำเป็นไปราชการอื่นลอบไปสอดแนมดูก่อน ถ้ารู้ว่าจงลิมวยอยู่ที่ฮั่นสินแน่แล้ว จึงจัดคนไปพูดจากับฮั่นสิน ให้ฮั่นสินฆ่าจงลิมวยเสียเองความจึงจะเงียบ พระเจ้าฮั่นเต้ก็เห็นชอบด้วย จึงเรียกซุยโหให้เข้าไปใกล้แล้วกระซิบสั่งว่า ท่านจงทำเป็นไปซ่อมแปลงกุฏิพระเจ้างี่เต้ ณ เมืองลิวจี๋ว แต่เชือนไปทางเมืองฌ้อแวะหาฮั่นสินสืบข่าวจงลิมวย ถ้ารู้ว่าจงลิมวยอยู่กับฮั่นสินแน่แล้ว ท่านจงพูดจาให้ฮั่นสินฆ่าจงลิมวยเสียให้จงได้ ซุยโหรับคำพระเจ้าฮั่นเต้แล้วกระทำคำนับลาออกมา ขึ้นม้ากับคนสนิทประมาณเก้าคนสิบคนรีบไป ณ เมืองฌ้อ ครั้นถึงเข้าไปหาฮั่นสินแล้วบอกว่า พระเจ้าฮั่นเต้ใช้ให้ข้าพเจ้าไปซ่อมแปลงกุฏิพระเจ้างี่เต้ ณ เมืองลิวจี๋ว ข้าพเจ้าได้มาถึงที่นี่แล้วคิดรำลึกถึงท่านจึงแวะเข้ามาเยือนท่านด้วย ฮั่นสินได้ฟังซุยโหว่าดังนั้นก็มิได้คิดสงสัย ต้อนรับพูดจากันโดยปกติ แล้วฮั่นสินสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเชิญซุยโหให้เสพสุรา ขณะเมื่อซุยโหกับฮั่นสินเสพสุราอยู่ด้วยกัน ฮั่นสินจึงถามซุยโหว่าราชการในเมืองหลวงราบคาบอยู่เป็นปกติอยู่หรือ ซุยโหก็บอกว่าเป็นปกติอยู่ดอก ครั้นซุยโหเห็นว่าคนบางลงจึงค่อยกระซิบบอกกับฮั่นสินว่า บัดนี้มีเนื้อความเกี่ยวข้องมาถึงท่านอยู่ข้อหนึ่งว่า ท่านซ่อนจงลิมวยไว้ช้านานแล้ว เขาเอาเนื้อความอันนี้เข้ากราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ไม่เชื่อตวาดเอาแก่ขุนนางทั้งปวง แล้วตรัสว่าฮั่นสินเป็นข้าหลวงเดิมของเรา ๆ รักใคร่ชุบเลี้ยงเป็นถึงเจ้าเมือง แล้วฮั่นสินก็มีน้ำใจรักใคร่เราโดยสุจริต อันจะว่าฮั่นสินซ่อนจงลิมวยคนขบถไว้เราไม่เห็นด้วย ขุนนางทั้งปวงก็นิ่งไปสิ้น แต่ข้าพเจ้าได้ยินเขากระซิบกันว่ากี๋โป้ได้ทูลไว้ว่า จงลิมวยบอกแก่กี๋โป้ไว้ว่าจะหนีไปอยู่กับฮั่นสิน เนื้อความทั้งนี้ก็รู้แน่อยู่แล้ว เหตุไรพระเจ้าฮั่นเต้จึงไม่เชื่ออีกเล่า แต่ฟังข้าราชการพูดจากันอยู่อย่างนี้เป็นอันมากรู้ว่าจงลิมวยมาอยู่กับท่านเป็นมั่นคง แต่พระเจ้าฮั่นเต้นั้น ยังหาทราบไม่ ทุกวันนี้เสียวโหก็แต่งคนลอบมาสืบข่าวอยู่ ซึ่งข้าพเจ้าเอาเนื้อความมาบอกท่านทั้งนี้ เพราะข้าพเจ้าคิดถึงท่านว่าได้มีคุณไว้แก่ข้าพเจ้า จึงบอกให้รู้หมายจะให้ท่านคิดอ่านป้องกันคำคนทั้งปวงเสีย เห็นพระเจ้าฮั่นเต้ยังไม่ทราบฉะนี้ ถ้านานไปเนื้อความแพร่งพรายออก เสียแรงท่านกระทำความชอบมาแต่หลังเป็นอันมากก็จะสูญเสียเปล่า ฮั่นสินได้ฟังซุยโหว่าดังนั้นก็ตกใจ นิ่งตะลึงอยู่เป็นช้านาน แล้วจึงค่อยกระซิบว่าแก่ซุยโหว่า ไต้หูกรุณาครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ เราจะคิดประการใดจึงจะปิดคำคนทั้งปวงเสีย อย่าให้พระเจ้าฮั่นเต้แคลงเราได้ ซุยโหจึงว่าถ้าท่านฆ่าจงลิมวยเสีย ตัดเอาศีรษะไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ นั่นแหละข้าพเจ้าเห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะสิ้นความสงสัยท่าน ฮั่นสินจึงว่าไต้หูว่าดังนี้ก็ชอบอยู่แล้ว แต่จงลิมวยกับเราได้รักกันเป็นอันมาก ยังมิได้มีความโกรธแค้นกันเลย เราจะฆ่าจงลิมวยอย่างไรได้ ซุยโหจึงว่าถ้าท่านเห็นแก่หน้าเพื่อนอยู่แล้ว ก็เหมือนดูหมิ่นอาญาพระมหากษัตริย์ ความผิดก็จะมีมาถึงท่าน ฮั่นสินจึงว่าการทั้งนี้ข้าจะของดตรึกตรองดูก่อน ซุยโหก็ไม่ว่าประการใด ครั้นกินโต๊ะแล้วก็ลาฮั่นสินมาอาศัยอยู่ ณ ตึกรับแขก ฮั่นสินจึงเข้าไปในสวนดอกไม้ เล่าเนื้อความให้จงลิมวยฟังทุกประการ จงลิมวยจึงว่าแก่ฮั่นสินว่าบัดนี้เนื้อความก็เกิดขึ้นแล้ว ท่านจะทำประการใดแก่ข้าเล่า ฮั่นสินจึงว่าเราก็จะกระทำตามอาญากษัตริย์ตัดเอาศีรษะท่านไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ตามมีรับสั่งมานั้น จงลิมวยจึงว่าชีวิตเราอยู่ตราบใดพระเจ้าฮั่นเต้ก็หาทำอันตรายแก่ท่านไม่ ฮั่นสินได้ฟังจงลิมวยว่าดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่เป็นช้านานไม่ฆ่าจงลิมวยลงได้ ก็กลับออกมาจากสวนดอกไม้
ฝ่ายซุยโหคอยฟังฮั่นสินอยู่ถึงห้าวัน ก็มิได้ยินฮั่นสินพูดจาด้วยเนื้อความจงลิมวยประการใดไม่ ซุยโหก็ลาฮั่นสินไป ณ เมืองลิวจี๋ว แล้วเขียนหนังสือลับลอบให้คนถือมาทูลแก่พระเจ้าฮั่นเต้ทุกประการ พระเจ้าฮั่นเต้ได้แจ้งดังนั้นก็โกรธฮั่นสินนัก จึงมีผู้เอาเนื้อความมากราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ กล่าวโทษฮั่นสินเป็นเนื้อความสามข้อ ข้อหนึ่งว่าฮั่นสินเบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์ เอาศพบิดามารดาไปฝังไว้ที่นาราษฎร ข้อสองว่าฮั่นสินตั้งซ้อมหัดม้าแลคนอยู่มิได้ขาด ตรวจเตริยมทแกล้วทหารไว้เป็นอันมาก ข้อสามว่าฮั่นสินซ่อนจงลิมวยไว้ช้านานแล้ว หาเอาเนื้อความเข้ามากราบทูลให้ทราบไม่ ซึ่งฮั่นสินกระทำการครั้งนี้ละเมิดพระราชอาชญานัก เห็นฮั่นสินจะคิดการใหญ่อยู่ ขอให้ไต้อ๋องเร่งดำริการกำจัดฮั่นสินเสียโดยเร็วเถิด
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้น จึงให้หาตันแผงแลขุนนางทั้งปวงเข้าไปปรึกษาว่าฮั่นสินถือตัวว่า กระทำความชอบไว้มาก มีน้ำใจกำเริบจะขอไปอยู่เมืองเจ๋ เพราะหมายจะคิดการใหญ่ ครั้นเราขืนให้ไปอยู่เมืองฌ้อก็หาเต็มใจไปไม่ บัดนี้ซ่อนจงลิมวยไว้เราเห็นว่าฮั่นสินจะคิดขบถเป็นมั่นคง ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้น ต่างคนก็รับอาสาจะไปจับตัวฮั่นสิน ตันแผงจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า อันฮั่นสินนั้นไม่เหมือนทหารทั้งปวงซึ่งท่านจะหมายสู้รบด้วยกำลังแลฝีมือ เราเห็นหาได้ตัวฮั่นสินไม่ ข้อหนึ่งฮั่นสินก็มีรี้พลมาก ถ้าจะเอาเมืองฌ้อประสมเข้าอีกก็จะได้คนหลายสิบหมื่น ถ้าฮั่นสินเป็นขบถขึ้นจริงแล้ว ที่ไหนท่านทั้งปวงจะเข้าต่อต้านได้ เราเห็นจะยิ่งกว่าศึกหลอก๋องอีก ด้วยหลอก๋งนั้นมีแต่ฝีมือกับกำลังมาก อันจะสู้ฮั่นสินซึ่งมีสติปัญญาไม่ได้ ทหารทั้งปวงถ้ายกไปตีฮั่นสินแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ถึงรบพุ่งก็จะพากันแตกยับเยินมาเอง
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังตันแผงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่าท่านกล่าวทั้งนื้ก็ชอบอยู่ เราจะคิดประการใดจึงจะจับฮั่นสินได้เล่า ตันแผงจึงทูลว่า ข้าพเจ้าคิดกลอุบายไว้ได้อย่างหนึ่ง เห็นจะจับตัวฮั่นสินได้โดยสะดวก ไม่ต้องยกพลไปรบพุ่งเลย ถึงฮั่นสินจะมีสติปัญญาก็เห็นหาทันรู้ตัวไม่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามว่า อุบายของท่านเป็นประการใด ตันแผงจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่ามา อันประเพณีกษัตริย์แต่ก่อนย่อมเสด็จไปเลียบเมืองทั้งสี่ฤดู จะได้เห็นภูมิฐานบ้านเมืองว่าอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงจะทำมาหากินเป็นสุขอยู่หรือประการใด ทุกวันนี้ไต้อ๋องเป็นเจ้าแผ่นดินขึ้นแล้ว ก็ยังมิได้เสด็จไปเลียบเมืองเลย ข้าพเจ้าคิดว่าเชิญเสด็จไปเลียบเมืองตามประเพณีกษัตริย์ จึงให้มีหนังสือประกาศไปทุกหัวเมืองทั้งปวง ให้เจ้าเมืองมาคอยรับเสด็จอยู่ ณ เมืองตั้งซ่ายพร้อมกัน ฮั่นสินก็จะออกมาคอยรับเสด็จ จึงจัดทหารออกไปคอยจับตัวฮั่นสินในขณะนั้นก็เห็นจะได้โดยง่าย
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังตันแผงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้มีหนังสือกำหนดวันคืนที่จะเสด็จ ประกาศแก่ขุนนางหัวเมืองทั้งปวงตามถ้อยคำตันแผงว่า ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงได้แจ้งดังนั้นก็ชวนกันออกมาคอยรับเสด็จอยู่ตามรับสั่ง แต่ฮั่นสินนั้นยังไม่มาด้วยคิดเกรงว่าตัวได้กระทำผิด ฮั่นสินจึงปรึกษาขุนนางว่า ซุยโหมาบอกเราว่าขุนนางในเมืองหลวงฟ้องเราว่าซ่อนจงลิมวยไว้ บัดนี้เราจะออกไปรับเสด็จพระเจ้าฮั่นเต้ ณ เมืองตั้งซ่าย ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้รู้ว่าจงลิมวยมาอยู่กับเราก็จะมิเอาโทษเราหรือ จำเราจะฆ่าจงลิมวยเสียตัดเอาศีรษะไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้เราจึงจะพ้นความผิด ขุนนางทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย ฮั่นสินจึงเข้าไปในสวนดอกไม้บอกกับจงลิมวยว่า พระเจ้าฮั่นเต้เสด็จมาเลียบเมือง ให้เราไปคอยรับเสด็จ ณ เมืองตั้งซ่าย บัดนี้พระเจ้าฮั่นเต้รู้ว่าเราซ่อนท่านไว้ คิดแคลงว่าเรากับท่าน จะเป็นขบถ ครั้งนี้ท่านอย่าคิดน้อยใจเลย เราจำจะทำแก่ท่านให้พระเจ้าฮั่นเต้สิ้นความสงสัย
จงลิมวยได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้น จึงว่าเดิมเราดูท่านเห็นว่าเป็นคนมีสติปัญญาลึกซึ้ง บัดนี้เราเห็นท่านเป็นคนโฉดเสียแล้ว ถ้าวันนี้ท่านฆ่าเราเสีย ไม่ช้านักพระเจ้าฮั่นเต้ก็จะฆ่าท่านตายตามเราไป ซึ่งท่านหมายว่าจะได้อยู่เป็นสุขไปนั้นหามิได้ ฮั่นสินจึงว่าเมื่อพระเจ้าฮั่นเต้จะเสียสัตย์ จะฆ่าเราเสียก็ตามเถิด เราก็คงจะฆ่าท่านให้พระเจ้าฮั่นเต้เห็นความจริงของเรา ที่เรากับท่านมิได้เป็นขบถ
จงลิมวยได้ฟังฮั่นสินพูดจาตัดรอนดังนั้นก็โกรธ ลุกขึ้นชี้หน้าด่าฮั่นสินว่าอ้ายทรชน มึงไม่คิดถึงคุณกูเลย เสียดายกูจะตายเสียก่อนจะไม่ได้เห็นเมื่อฮั่นเต้ฆ่ามึง จงลิมวยว่าดังนั้นแสัวก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสีย ฮั่นสินก็เข้าตัดเอาศีรษะจงลิมวยออกมาคอยรับเสด็จพระเจ้าฮั่นเต้ อยู่ ณ เมืองตั้งซ่าย

ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ครั้นถึงวันกำหนด ก็ยกทหารออกจากเมืองหลวงผ่านหัวเมืองทั้งปวงไป ครั้นถึงเมืองตั้งซ่ายจึงให้หยุดประทับอยู่ที่นั่น แต่บรรดาขุนนางหัวเมืองทั้งปวงซึ่งออกไปคอยรับเสด็จ ก็พากันเข้ามาเฝ้าเป็นอันมาก ฮั่นสินก็เอาศีรษะจงลิมวยเข้ามาถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงว่าแก่ฮั่นสินว่า ตัวเอาจงลิมวยมาซ่อนไว้ แต่เราให้ประกาศป่าวร้องมาช้านาน ตัวก็แกล้งปกปิดกันเสีย หาเอาเนื้อความมาบอกเราไม่ บัดนี้รู้ว่าเรามาเลียบเมืองเห็นว่าเนื้อความจะไม่มิดหรือ จึงจำใจเอาศีรษะมาให้เรา จะให้เราสิ้นความสงสัย อย่าทำไปเลยเราเห็นน้ำใจเสียแล้ว ซึ่งตัวจะได้ซื่อตรงต่อเรานั้นหามิได้ พระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารจับตัวฮั่นสินมัดไพล่หลังเข้า ฮั่นสินจึงร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังว่าข้าพเจ้าเป็นข้าหลวงเดิม กระทำความชอบมาจนพระเจ้าฮั่นเต้ได้แผ่นดิน ข้าพเจ้าก็ยังมิได้ กระทำผิดสิ่งใด บัดนี้พระเจ้าฮั่นเต้เชื่อฟังคำคนยุยงมากระทำโทษข้าพเจ้าเปล่า ๆ พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า เหตุไรตัวจึงว่าไม่ผิดอีกเล่า โทษตัวผิดถึงสามข้อ ข้อหนึ่งเราตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองหมายจะให้ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ตัวกลับกระทำการเบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์ เอาศพบิดามารดาไปฝังไว้ในที่นาราษฎร ให้ราษฎรขาดประโยชน์ทำมาหากิน ได้ความเดือดร้อน โทษตัวก็ผิดอยู่ข้อหนึ่ง ข้อหนึ่งมิได้มีกิจราชการสงคราม แลตัวตั้งซ้อมหัดทแกล้วทหารตรวจเตรืยมเป็นขบวนทัพ ทำให้คนทั้งปวงสะดุ้งสะเทือนมิได้เป็นปกติ ตัวก็ผิดเป็นสองข้อแล้ว ประการหนึ่งเราให้มีหนังสือประกาศว่า ถ้าผู้ใดคบซ่อนบังจงลิมวยไว้จะเอาเป็นโทษ ตัวก็หาเกรงเราไม่ขืนคบจงลิมวยไว้ ซึ่งตัว กระทำการดูหมิ่นเราทั้งนี้ไม่ผิดดอกหรือ ฮั่นสินจึงว่าซึ่งมีผู้มากล่าวโทษว่า ข้าพเจ้ากระทำดังนั้นก็จริง แต่ข้าพเจ้าจะขอกราบทูลให้ทราบก่อน ด้วยข้าพเจ้ายังอนาถาหาที่พึ่งมิได้ ครั้นบิดามารดาข้าพเจ้าตายจึงเอาศพไปอาศัยฝังไว้ในที่ผู้อื่น ครั้นไต้อ๋องเอาข้าพเจ้ามาชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้เป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าคิดจะสนองคุณบิดามารดา เห็นที่ว่างเปล่าอยู่แห่งหนึ่ง ข้าพเจ้าจึงขุดศพบิดามารดาขึ้นแต่งการฝังที่นั้น แต่ก่อกำแพงแก้วที่ก่อล้อมกุฏิศพนั้นเกินเข้าไปในนาราษฎรประมาณศอกเศษ ข้าพเจ้าจึงคิดว่าเป็นแต่การนิดหน่อยเท่านั้น ข้าพเจ้าได้มีบุญคุณไว้แก่ราษฎรเป็นอันมาก หาควรที่จะให้ขัดเคืองถึงไต้อ๋องไม่ ข้อซึ่งว่าข้าพเจ้าซ้อมหัดทแกล้วทหารนั้น ด้วยข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเชื้อสายของหลอก๋องมีอยู่ จึงแกล้งกระทำให้กิตติศัพท์ปรากฏไว้ หมายจะมิให้ผู้ใดคิดการเกิดเป็นเสี้ยนหนามขึ้นในแผ่นดินไต้อ๋องได้ ไต้อ๋องจะได้ครองราชสมบัติเป็นสุข ข้าพเจ้าจะได้คิดเป็นขบถหามิได้ แต่ซึ่งข้าพเจ้ามิได้เอาตัวจงลิมวยมาถวายแต่แรกนั้น ด้วยข้าพเจ้าคิดว่าจงลิมวยได้มีคุณไว้แก่ข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้ายังทำราชการอยู่กับหลอก๋อง ๆ จะฆ่าข้าพเจ้าเสียหลายครั้ง เพราะจงลิมวยแก้ไขข้าพเจ้าจึงได้รอดชีวิต ครั้งนี้จงลิมวยไปอาศัยข้าพเจ้าอยู่ ข้าพเจ้าจึงเสียมิได้แล้วได้ยินข่าวว่าไต้อ่องจะเลี้ยงจงลิมวย ข้าพเจ้าจึงคิดว่าถ้าได้เข้ามาเฝ้าเมื่อไรก็จะพาจงลิมวยเข้ามาด้วย ครั้นรู้ว่าไต้อ๋องไม่เลี้ยงจงลิมวยแล้ว ข้าพเจ้าจึงฆ่าจงลิมวยเสีย ซึ่งข้าพเจ้ากระทำการทั้งนี้โดยน้ำใจสุจริต ข้าพเจ้าถือตัวว่าข้าพเจ้าหาความผิดมิได้
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าอันความผิดของตัวมิใช่จะพึ่งมีครั้งนี้หามิได้ แต่ก่อนตัวก็กระทำผิดไว้อยู่ เมื่อครั้งตัวเป็นแม่ทัพยกไปตีเจ๋อ๋อง ตัวก็ชิงเอาความชอบหลีเสง แกล้งทำให้เจ๋อ๋องฆ่าหลีเสงคนเก่าเราเสียโทษตัวก็ผิด เมื่อครั้งเราเข้าที่ล้อมหลอก๋อง ณ เมืองเอ๊กเอี๋ยงนั้น เราให้มีหนังสือไปหาตัวเป็นหลายครั้ง ตัวก็แกล้งบิดพลิ้วเสียไม่ยกมาช่วย ทำทีประหนึ่งจะแกล้งให้หลอก๋องจับเราได้ หากว่าบุญของเราจึงหาเป็นอันตรายไม่ ครั้นสำเร็จราชการแจ้ว เราจะให้ตัวไปเป็นเจ้าเมืองฌ้อ ตัวก็ว่ากล่าวขัดขืนจะขอไปอยู่เมืองเจ๋ ครั้นเราบังคับขืนให้ตัวไปอยู่เมืองฌ้อ ตัวไม่เต็มใจจึงมีความโกรธแค้นเรา คิดกระทำการดูหมิ่นเราถึงเพียงนี้ ซึ่งตัวว่าน้ำใจซื่อตรงต่อเรา ๆ ไม่ เห็นจริงด้วย
ฮั่นสินได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ จึงเหลียวหน้าไปทางขุนนางทั้งปวงแล้วว่า ตัวเราครั้งนี้ต้องกับตำราโบราณที่ว่าไว้ว่า พรานนกกับพรานเนื้อนั้นเอง ด้วยลักษณะพรานนกนั้นจะรักใคร่ธนูก็ต่อเมื่อตัวจะต้องการยิงนกเท่านั้น ครั้นสิ้นนกแล้วก็ทิ้งธนูเสียหานับถือไม่ พรานเนื้อเล่าถ้าสิ้นเนื้อแล้วก็ประหารชีวิตสุนัขของตัวกินเสีย อันคำโบราณสองประการนี้ควรจะเอาเป็นคติต่อไปได้ ขุนนางทั้งปวงก็นิ่งอยู่สิ้น
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ก็เอาตัวฮั่นสินใส่ท้ายรถ ยกทหารกลับมา ณ เมืองหํ้าเอี้ยง ครั้นมาทางประมาณสามสิบเส้นพอเวลาบ่ายลง จึงสั่งให้หยุดประทับอยู่ริมชายป่า พระเจ้าฮั่นเต้จึงลงจากรถขี่ม้าจะไปเที่ยวเล่นในป่านั้น ครั้นไปถึงป่าแห่งหนึ่ง ม้าพระที่นั่งที่พระเจ้าฮั่นเต้ทรงไปนั้นตกใจหยุดร้องอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งห้วนโก้ยคุมทหารประมาณหมื่นหนึ่งเข้าค้นดูในป่านั้น จึงพบทหารผู้หนึ่งอายุประมาณสามสิบปี ถือเกาทัณฑ์ยืนแอบต้นไม้อยู่ ห้วนโก้ยก็จับตัวมาถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงถามทหารผู้นั้นว่า เอ็งชื่อไร เหตุใดจึงถืออาวุธมาคอยแอบอยู่ฉะนี้ อักเชียวเลียนจึงบอกว่าข้าพเจ้า ชื่ออักเชียวเลียน อยู่ ณ บ้านซุยอี๋ม เห็นท่านจับตัวฮั่นสินมาแลฮั่นสินมิได้กระทำผิดสิ่งใด ข้าพเจ้าคิดถึงคุณฮั่นสินจึงตามมาหมายจะชิงเอาตัวฮั่นสินให้จงได้ เมื่อเป็นเคราะห์ของข้าพเจ้ายังมิทันได้สนองคุณฮั่นสิน ท่านจับตัวข้าพเจ้าได้ก็ตามแต่จะทำโทษเถิด พระเจ้าฮั่นเต้ว่า เอ็งคิดกระทำการดังนี้ มิใช่จะหมายมาชิงแต่ฮั่นสิน เอ็งก็หมายจะทำอันตรายเราด้วย นี่หากว่าจับตัวได้ หาไม่เอ็งจะฆ่าเราเสีย พระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งให้ตีอักเชียวเลียนจนตาย ฮั่นสินรู้ว่าอักเชียวเลียนตายก็ร้องไห้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกทหารกลับมาถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง แต่บรรดาขุนนางที่มิได้ตามเสด็จไป ก็ชวนกันมาคอยรับเสด็จพระเจ้าฮั่นเต้ ณ ประตูเมือง เชิญเสด็จเข้าไปในพระราชวัง พระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งทหารให้เอาตัวฮั่นสินไปจำไว้ ณ ตำแหน่งคนโทษ อยู่เวลาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออกขุนนาง ผู้ใหญ่ผู้น้อยเฝ้าพร้อมกัน ไต้หูเตียนจีจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งไต้อ๋องได้แผ่นดินนี้ เพราะไต้อ๋องได้ฮั่นสินมาเป็นกำลังราชการ อันความชอบของฮั่นสินมีอยู่เป็นอันมาก ครั้งนี้ฮั่นสินกระทำผิดละเมิดรับสั่งครั้งเดียว ซึ่งจะเอาตัวมาตรากตรำไว้ฉะนี้เห็นไม่สมควร ถ้าสืบไปภายหน้าผู้ซึ่งจะคิดกระทำความชอบก็เห็นจะรั้งรอเสีย ซึ่งข้าพเจ้ากราบทูลทั้งนี้ขอให้ทรงดำริดูก่อน พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงว่าเราดูน้ำใจฮั่นสินเห็นไม่ตรงต่อเราแล้ว อันจะปล่อยให้คืนเป็นเจ้าเมืองอีกไม่ได้ ไต้หูเตียนจีจึงว่า ถ้าไต้อ๋องยังแคลงฮั่นสินอยู่ ก็โปรดให้แต่เพียงพ้นโทษเอาตัวไว้ใช้สอยอยู่เมืองหลวง อย่าให้กลับไปเมืองฌ้อดังเก่า พระเจ้าฮั่นเต้ก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ถอดฮั่นสินออกจากโทษหาตัวเข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าแกฮั่นสินว่า แต่ท่านมาอยู่กับเรา ๆ ก็รักใคร่ท่านตั้งให้เป็นง่วนโซ่ย ต้องกระทำพิธีปลูกตั๋วสูงเก้าวา หวังจะให้กิตติศัพท์คนทั้งปวงยำเกรงนับถือท่าน ครั้นสำเร็จราชการแล้วเราตั้งให้เป็นเจ้าเมืองฌ้อ ชุบเลี้ยงให้มียศศักดิ์เป็นอันมาก ควรหรือท่านยังหาคิดถึงคุณเราไม่ ขืนคบจงลิมวยคนขบถไว้ ครั้งนี้ครั้นเราจะทำโทษท่านถึงสิ้นชีวิต ก็คิดถึงความชอบของท่านซึ่งมีไว้แกเรา ๆ จึงยกโทษเสีย จะตั้งท่านเป็นซุยอี๋มเฮา ที่ขุนนางอยู่ในเมืองหลวงนี้ก่อน ช้านานไปท่านกระทำราชการมี ชอบขึ้นใหม่ เราก็จะให้ท่านเป็นเจ้าเมืองนั้นดังเก่า ฮั่นสินก็คุกเข่ากระทำคำนับพระเจ้าฮั่นเต้ลาออกไปอยู่ตึก เสียใจว่าเป็นขุนนางผู้น้อย แกล้งบอกป่วยเสียหาเข้ามาเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ไม่ ตั้งแต่นั้นพระเจ้าฮั่นเต้ก็เสวยราชสมบัติเป็นปกติ จึงตั้งซกซุนถองเป็นนายใหญ่ สำหรับจัดแจงคนเข้าใช้สอยใกล้พระองค์ เสียวโหนั้นให้รักษากฎหมายสำหรับแผ่นดิน แลพระเจ้าฮั่นเต้นั้นห้าวันจัดแจงดอกไม้ธูปเทียนไปคำนับไทก๋งครั้งหนึ่ง
ฝ่ายไทก๋งเห็นพระเจ้าฮั่นเต้เวียนไปกระทำคำนับอยู่มิได้ขาด จึงคิดแต่ในใจว่าลูกเราเป็นถึงพระเจ้าฮั่นเต้เป็นกษัตริย์อันใหญ่ ตัวเราเป็นบิดาก็จริง แต่มิได้เป็นกษัตริย์ซึ่งจะทำให้พระเจ้าฮั่นเต้เฝ้ามากระทำคำนับอยู่ดังนี้ ก็เหมือนจะแกล้งทำให้ยศศักดิ์พระเจ้าฮั่นเต้เสื่อมไปดูไม่สมควรเลย เราจะกลับคำนับพระเจ้าฮั่นเต้จึงจะชอบ ไทก๋งคิดดังนั้นครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้อยู่ ณ ที่ตำแหน่งขุนนาง ครั้นพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออก ขุนนางทั้งปวงก็คุกเข่าลงกระทำคำนับพระเจ้าฮั่นเต้ตามธรรมเนียม ไทก๋งก็กระทำคำนับพระเจ้าฮั่นเต้ด้วย พระเจ้าฮั่นเต้เห็นไทก๋งกระทำคำนับก็ตกใจ ลุกลงจากโต๊ะเข้าไปพยุงไทก๋งขึ้นมานั่งบนที่สูง แล้วจึงถามไทก๋งว่า เหตุไรท่านจึงมาทำแก่ข้าพเจ้าฉะนี้ ไทก๋งจึงว่าตัวท่านเป็นกษัตริย์ แต่บรรดาคนทั้งแผ่นดินก็ย่อมกระทำคำนับท่านสิ้น แต่ตัวข้าพเจ้าผู้เดียวจะถือชั้นเชิงตั้งตัวอยู่ฉะนี้ดูหาสมควรไม่ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังไทก๋งทูลดังนั้น จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ท่านทั้งปวงเห็นว่าเราสู้ลำบากกระทำศึกปราบปรามแผ่นดินให้เป็นปกติได้ จึงตั้งให้เราเป็นพระเจ้าฮั่นเต้ ตั้งไทก๋งเป็นไทเสียงหอง เราก็เห็นว่าท่านทั้งปวงมีความกรุณาเราอยู่แล้ว แต่น้ำใจของเราคิดอยู่ว่า เรากระทำศึกกับหลอก๋องได้ชัยชนะก็เพราะไทก๋งสั่งสอนเรามาแต่น้อย แล้วเราก็มีความกตัญญูต่อบิดามารดา จึงกระทำการใหญ่สำเร็จ ทุกวันนี้เราจะได้ถือว่าตัวเราเป็นใหญ่กว่าไทก๋งหามิได้
พระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นก็กระทำคำนับไทก๋ง เชิญให้กลับไปอยู่ที่ ขุนนางทั้งปวงเห็นพระเจ้าฮั่นเต้นับถือยำเกรงไทก๋งนัก ก็ชวนกันไปมาหาไทก๋งอยู่มิได้ขาด อยู่เวลาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ให้หาขุนนางเข้าไปกินโต๊ะ ณ ที่เสด็จออกพร้อมกัน จึงมีผู้เอาเนื้อความเข้าไปกราบทูลแก่พระเจ้าฮั่นเต้ว่า กีสินเจ้าเมืองหันคบคิดกับเมาตุ้นเจ้าเมืองยงเหนาเป็นขบถขึ้น ยกเข้ามาตีเมืองไต้หงวนฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือกับบ้านเป๊กเซียงได้แล้วบัดนี้ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า ขอให้กำจัดกีสินกับเมาตุ้นเสียสิ้นโดยเร็วเถิด พระเจ้าฮั่นเต้ได้แจ้งดังนั้นจึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้กีสินคิดการกำเริบขึ้นแล้ว เราจะทำประการใดจึงจะกำจัดเสียได้ ขุนนางทั้งปวงจึงทูลแก่พระเจ้าฮั่นเต้ว่า ทำไมกับศึกกีสินกับเมาตุ้นนิดหนึ่งเท่านั้น อุปมาเหมือนหนึ่งน้ำค้างติดอยู่กับใบหญ้า หาควรที่จะให้เคืองกิ่งไต้อ๋องไม่ ให้แต่ ทหารที่มีฝีมือไปกำจัดเสียก็เห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าท่านทั้งปวงเห็นการเพียงนี้ก็จริง แต่จะหมิ่นแก่การศึกไม่ได้ จำเราจะยกไปเองจะได้เกณฑ์หัวเมืองไปปราบปรามเสียครั้งเดียวให้สำเร็จ อย่าให้มีเสี้ยนศัตรูสืบไปอีก
พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งเสียงก๊กเสียวโหให้อยู่เฝ้าเมือง ครั้งถึงวันฤกษ์ดีพระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกกองทัพออกจากเมือง เป็นคนสามสิบหมื่นยกไปถึงเมืองเตียว พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้ทหารสิบคนไปสืบราชการ ณ เมืองหัน ฝ่ายกีสินเจ้าเมืองหันกับเมาตุ้นเจ้าเมืองยงเหนาแจ้งข่าวว่าฮั่นเต้ยกทัพมาถึงเมืองเตียวแล้ว เมาตุ้นจึงคิดเป็นกลอุบายให้ทหารไปตั้งค่ายไว้ ณ ริมเชิงเขาเหนือเมืองหันเป็นค่ายลวงไว้หลายค่าย แล้วจึงจัดทหารที่มีกำลังแลฝีมือตั้งกองซุ่มอยู่ในป่ารอบเมืองหันเป็นอันมาก จึงจัดเอาแต่คนป่วยเจ็บแลแก่ชราให้อยู่รักษาแลเฝ้าเมือง หวังจะล่อลวงให้ฮั่นเต้ยกเข้ามาเมืองหัน แล้วจึงจะยกทหารเข้าล้อมเมืองหันจะจับฮั่นเต้แลทหารฮั่นเต้ฆ่าเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ เมาตุ้นกับกีสินจัดแจงเสร็จแล้วก็ผ่อนครอบครัวแลเสบียงอาหารออกจากเมืองหันไปซุ่มอยู่ในป่านอกเมือง ฝ่ายทหารสิบนายซึ่งฮั่นเต้ใช้มานั้น ครั้นมาถึงแดนเมืองหันก็เล็ดลอดสอดแนมเข้ามา เห็นค่ายแลคนเจ็บป่วยเฝ้าค่ายอยู่ ณ ริมเชิงเขานอกเมืองหันนั้นทุกค่าย แลเห็นการซึ่งจัดแจงรักษาค่ายดูแลรักษาเมืองก็มิได้หนักแน่นมั่นคง ทหารสืบกลับมาแจ้งความแก่ฮั่นเต้ตามที่ได้รู้เห็นนั้น ฮั่นเต้ได้แจ้งความดังนั้น จึงสั่งให้เตรียมทหารจะยกไปเมืองหัน ตันแผงเห็นดังนั้นจึงทัดทานฮั่นเต้ไว้ว่า เมาตุ้นเจ้าเมืองยงเหนา ซึ่งยกมาช่วยกีสินเจ้าเมืองหันนั้นมีสติปัญญาลึกซึ่งอยู่ จะประมาทหมิ่นยังไม่ได้เกลือกจะเป็นกลอุบาย แลนายทหารสิบนายซึ่งไปสืบได้ความทั้งนี้จะเชื่อฟังเอาเป็นแน่ยังมิได้ ขอท่านจงใช้นายทหารที่มีสติปัญญาไปสืบสวนให้ถ้วนถี่ก่อน ได้ความแน่แล้วจึงค่อยยกกองทัพไปต่อภายหลัง ฮั่นเต้จึงถามตันแผงว่า เมาตุ้นจะมีกำลังแลฝีมือกล้าแข็ง แลสติปัญญายิ่งกว่าฌ้อปาอ๋องแลทหารหกหัวเมืองใหญ่ ๆ ประการใด ตันแผงจึงว่าเมาตุ้นจะได้มีกำลังแลฝีมือเสมอฌ้อปาอ๋อง แลหกหัวเมืองใหญ่นั้นหามิได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเมาตุ้นมีความคิดลึกซึ้งอยู่ อนึ่งทแกล้วทหารเมืองยงเหนาก็มีนับหมิ่น เมาตุ้นยกมาช่วยป้องกันเมืองหัน แลจะตั้งค่ายรับกองทัพมิได้หนาแน่นมั่นคงดังนั้น ข้าพเจ้าเห็นผิดประหลาดอยู่ ขอจงตรึกตรองหนักหน่วงจึงจะชอบ ฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงว่า ซึ่งท่านคิดกริ่งใจเกรงเมาตุ้นกับกีสินอยู่ ว่าจะเป็นกลอุบายล่อลวง เราจะใช้ทหารไปสืบด่านตามคำท่านอีกสักครั้งหนึ่ง พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งเหลาเก้งให้ไปสืบดูท่วงทีเจ้าเมืองหันจะตั้งค่ายวางคน แลจะคิดกลล่อลวงไว้ต่อสู้กองทัพฝ่ายเราเป็นประการใดบ้าง เหลาเก้งรับคำนับลาฮั่นเต้ออกจากค่ายเมืองเตียวไปถึงเมืองหัน เห็นค่ายแลคนรักษามิได้มั่นคง เหลาเก้งพิจารณาดูก็แจ้งความว่าเป็นกลอุบายซุ่ม กองทัพทหารไว้คอยท่ากองทัพฮั่นเต้เป็นแท้แล้ว เหลาเก้งก็กลับมาแจ้งความแก่ฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าไปพิจารณาเห็นเจ้าเมืองหันให้ตั้งค่ายสนามเพลาะก็เหยาะแหยะมิได้มั่นคง มีแต่คนแก่ชราคนเจ็บป่วยให้อยู่รักษาค่าย ดูท่วงทีเห็นจะเป็นอุบายล่อลวงให้กองทัพท่านถลำเข้าไป ครั้นได้ทีทหารเมืองหันจะมากระทำแก่กองทัพท่านเป็นมั่นคง ฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงร้องตวาดเหลาเก้งว่า แต่กูทำศึกกับฌ้อปาอ๋องแลหัวเมืองใหญ่ทั้งปวง จะนับครั้งมิถ้วนยังเอาชัยชนะได้ แลตัวได้ไปสืบการถึงเมืองหัน แล้วกลับมาบอกหลอกหลอนให้เราเกรงกลัว แลจะให้ทแกล้วทหารย่อท้อใจจะมิให้ยกไปตีเมืองหัน ฉะนี้ ชะรอยตัวจะรับสินบนกีสินเป็นมั่นคง ฮั่นเต้ก็ให้ทหารเอาตัวเหลาเก้งไปจำใล่ตรุไว้ในเมืองเตียว แล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองเตียวไปถึงเมืองแผงปลายแดนเมืองหัน
ฮั่นเต้จึงสั่งห้วนโก้ยให้เข้าไปสืบให้ถึงเมืองหัน เจ้าเมืองหันจะตั้งค่ายแลซุ่มทหาร คิดการศึกไว้คอยรับกองทัพเราเป็นประการใด ห้วนโก้ยก็คำนับลาฮั่นเต้ไปสอดแนมสืบสวนได้ความแล้ว กลับมาบอกฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าเข้าไปเห็นแต่ค่ายชาวเมืองหันออกมาอยู่ริมเชิงเขา ทแกล้วทหารซึ่งรักษาค่ายก็ร่วงโรยเบาบาง เห็นแต่คนแก่ชราแลคนเจ็บป่วยรักษาค่ายอยู่ แลจะได้เห็นที่ซุ่มทหารไว้ ณ แห่งใดตำบลใดนั้นหามิได้ ฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงว่า เหลาเก้งให้ไปสืบการครั้งก่อนนั้น ไปสมคบกับเมาตุ้นแลรับสินบนกีสิน แกล้งมาพูดจาหลอกลวงเราว่าเมาตุ้นกับกีสินซุ่มทหารไว้ ต่อท่านไปสืบครั้งนี้จึงไว้ความเท็จเหลาเก้ง ฮั่นเต้ก็ยกกองทัพเข้าตีค่าย ฝ่ายคนแก่ชราซึ่งรักษาค่ายก็พากันหลบหลีกหนีเอาชีวิตรอด ฮั่นเต้ก็ยกเข้าเมืองหัน ครั้นทหารสามสิบหมื่นเข้าเมืองสิ้นแล้ว พอเวลาพลบค่ำลง
ฝ่ายเมาตุ้นเห็นฮั่นเต้เข้าเมืองหัน ได้ท่วงทีแล้วก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ฝ่ายทหารซึ่งตั้งกองซุ่มอยู่ในป่า ก็จุดคบเพลิงตีม้าล่อเสียอื้ออึงเข้ามาล้อมเมืองหันไว้โดยรอบ ฮั่นเต้ได้ยินเสียงอื้ออึง จึงสั่งให้ทหารขึ้นไปดูบนเชิงกำแพง ทหารกลับมาบอกว่าทหารกองทัพเมาตุ้นยกเข้ามาล้อมเมืองเป็นหลายชั้น แสงคบเพลิงสว่างไปดังกลางวันแลทหารเมาตุ้นซึ่งเข้าล้อมเมืองประมาณร้อยหมื่นเศษ มากกว่าทหารฌ้อปาอ๋องเมื่อครั้งรบกับท่านนั้นอีก ฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก มิรู้ที่จะคิดอ่านประการใด จึงให้หาตันแผงเข้ามาปรึกษาว่าครั้งนี้เราคิดผิด ด้วยมิได้เชื่อฟังเหลาเก้ง เราจึงได้ถลำเกินเข้ามาในที่ล้อม ตกอยู่ในเงื้อมมือเมาตุ้นเห็นจะคิดอ่านแก้ตัวโดยยาก ตันแผงจึงว่า เมาตุ้นมี ทแกล้วทหารชำนาญการรบทั้งนายแลไพร่ ซึ่งคิดจะออกรบพุ่งตีฝ่าออกจากที่ล้อมนั้นเห็นจะเสียทหารเป็นอันมาก เกลือกจะตีฝ่าออกไปไม่ตลอด ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายซึ่งจะแก้ตัวไว้อยู่อันหนึ่ง ตันแผงจึงเข้าไปกระซิบที่หู บอกแก่ฮั่นเต้เป็นความลับว่า ภรรยาเมาตุ้นคนหนึ่งชื่อนางอีซี มีสติปัญญาฉลาดในการศึกเป็นที่ปรึกษาเมาตุ้น แลนางอีซีจะว่ากล่าวสิ่งใด เมาตุ้นก็กระทำตามถ้อยคำนางอีซี ๆ จะได้ให้เมาตุ้นมีภรรยาถึงสองหามิได้ แลเมาตุ้นจะไปแห่งใดนางอีซีก็ไปด้วยทุกแห่ง แต่เมาตุ้นนั้นจะใคร่หาผู้หญิงรูปงาม ข้าพเจ้าคิดว่าจะแต่งกลอุบายให้เขียนเป็นรูปสตรีมีลักษณะอันงาม กับเงินทองสิ่งของบรรณาการให้ผู้ฉลาดพูดจาดีคุมของแลกระดาษรูปสตรีมีลักษณะ ออกไปให้แก่นางอีซีเป็นสินบนให้นางอีซีช่วยว่ากล่าวให้เมาตุ้นถอยทัพไป ท่านจะยอมให้นางรูปงามเหมือนรูปที่เขียนในกระดาษนั้น นางอีซีเห็นสตรีรูปดังเขียนนั้นจะสำคัญว่ามีอยู่ในเมืองจริง ก็จะว่ากล่าวให้ตุ้นถอยทัพเปิดทางให้แก่ท่าน หวังจะให้ท่านพาเอานางรูปงามไปเสียจากเงื้อมมือเมาตุ้นเป็นมั่นคง พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยมีความยินดีนัก จึงสั่งให้หล่อจี๋วเขียนรูปนางอันมีลักษณะงามลงในกระดาษ กับเงินทองของบรรณาการส่งให้คนใช้ผู้ฉลาดพูดจาสองคน ตันแผงก็กำชัยสั่งสอนคนใช้ให้ไปพูดจาแก่นางอีซีทุกประการ
คนใช้ก็คำนับลาฮั่นเต้ คุมสิ่งของเครื่องบรรณาการกับรูปเขียนออกไป ถึงประตูค่ายนางอีซีจึงเอาเงินทองให้แก่นายประตูแล้วว่า พระเจ้าฮั่นเต้ให้เราคุมของออกมา หวังจะเป็นทางราชไมตรีต่อกัน ท่านจงได้กรุณาช่วยนำเราเข้าไปในค่าย จะได้ถวายเครื่องบรรณาการแก่น่างอีซีตามประเพณี นายประตูครั้นได้เงินทองสินบนแล้วก็พาคนใช้พระเจ้าฮั่นเต้เข้าไปคำนับแจ้งความแก่นางอีซีทุกประการ คนใช้จึงแกห่อเงินห่อทองกองลงต่อหน้านางอีซี แล้วบอกว่าฮั่นเต้ให้ข้าพเจ้านำเอาเงินทองมาให้เป็นบรรณาการท่าน ด้วยพระเจ้าฮั่นเต้ตกอยู่ในที่ล้อมเมาตุ้น บัดนี้ทหารแลราษฎรชาวเมืองก็ขัดสนด้วยเสบียงอาหารนัก ขอท่านได้กรุณาพระเจ้าฮั่นเต้ด้วย ช่วยว่ากล่าวให้เมาตุ้นถอยทัพไปได้รอดชีวิตจะยอมส่งส่วยเงินทองแก่ท่านทุกปี แล้วคนใช้ก็เอากระดาษรูปเขียนส่งให้แก่นางอีซี ๆ คลี่กระดาษออกเห็นรูปนางเขียนงามนัก จึงถามว่า รูปนี้ท่านมีใจเขียนมาให้เราทำฉากชมเล่นด้วยหรือประการใด คนใช้จึงแจ้งความว่า พระเจ้าฮั่นเต้ได้นางรูปงามเหมือนอย่างเขียนไว้ในเมืองคนหนึ่ง บัดนี้เมาตุ้นมาล้อมไว้แน่นหนาเป็นความจวนตัว จะออกจากที่ล้อมกลับไปเมืองมิได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้วาดรูปนางลงกระดาษ ให้ท่านช่วยกรุณาเอารูปนางในกระดาษนี้ไว้ให้เมาตุ้นดูก่อน ถ้าเมาตุ้นชอบอัธยาศัยแล้ว ก็ให้ถอยทัพเปิดทางให้พระเจ้าฮั่นเต้ๆ ก็จะยอมให้นางรูปงามดังรูปที่เขียนมานี้ให้แก่เมาตุ้นเป็นบรรณาการด้วย นางอีซีได้ฟังดงนั้นจึงคิดแต่ในใจว่า ฮั่นเต้ได้นางรูปงามในเมืองนี้ไว้ บัดนี้ฮั่นเต้ตกอยู่ในที่ล้อม จึงยอมว่าจะให้นางรูปงามแก่เมาตุ้น ๆ จะขืนล้อมฮั่นเต้ไว้มิให้ถอยทัพไป ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้อดอาหารอยู่มิได้ก็จะนำนางรูปงามออกมาให้แก่เมาตุ้น ๆ ก็จะรักนางรูปงามลุมหลงไป เบื้องหน้าเราจะหาความสุขมิได้ จำเราจะว่ากล่าวให้เมาตุ้นถอยทัพเปิดทางให้ฮั่นเต้ออกจากที่ล้อม ฮั่นเต้จะได้พาเอานางนั้นไปเสียด้วย เห็นจะหาทิ้งนางรูปงามไว้ให้เมาตุ้นไม่ นางอีซีคิดแล้วจึงส่งกระดาษรูปเขียนคืนให้แก่คนใช้แล้วว่า ซึ่งฮั่นเต้ให้ท่านนำเงินทองของมีราคามาให้นั้นก็ขอบใจฮั่นเต้นัก ท่านจงบอกแก่ฮั่นเต้เถิดเราจะว่ากล่าวให้เมาตุ้นถอยทัพไปจงได้ แลซึ่งนางรูปงามเป็นปรารถนาของฮั่นเต้นั้นเมื่อเมาตุ้นถอยทัพแล้ว ให้ฮั่นเต้พาเอาไปเสียด้วย อย่าทิ้งไว้ให้เมาตุ้นในเมืองนั้นเลย นางอีซีก็ให้นายประตูค่อยพาเอาตัวคนใช้กับกระดาษรูปเขียนนั้นไปส่งถึงประตูเมือง คนใช้ก็เข้าไปคำนับพระเจ้าฮั่นเต้แจ้งความให้ฟังทุกประการ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก
ฝ่ายตันแผงจึงให้ผูกรูปหุ่นยนต์ มีรูปงามดังนางเทพธิดา ประดับเครื่องดุจดังเป็นได้ยี่สิบตัว ตันแผงก็ให้ซ่อนให้ในที่ลับ จะได้บอกฮั่นเต้หามิได้ หวังมิให้ความแพร่งพรายไป ครั้นเวลาค่ำเมาตุ้นจึงเข้าไปหานางอีซีผู้ภรรยา ปรึกษาการที่จะเข้าปีนปล้นหักเอาเมืองหันจับตัวฮั่นเต้นั้นให้ฟัง นางอีซีว่าแต่ท่านมาล้อมฮั่นเต้ไว้ถึงเจ็ดวันก็มิได้เห็นฮั่นเต้แต่งกองทัพออกมาตั้งรับประการใด ครั้นเราจะเข้าปล้นปีนกำแพงเมืองเข้าไปก็จะเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก เห็นจะหาสำเร็จความคิดไม่ แลฮั่นเต้มีบุญญาธิการเทพยดาพิทักษ์รักษาช่วยทำนุบำรุงอยู่เป็นอันมาก แม้นหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงแจ้งความว่าท่านมาตั้งล้อมฮั่นเต้จะทำอันตรายฮั่นเต้ฉะนี้ ต่างเมืองก็จะยกกองทัพมาล้อมกระหนาบหลัง กองทัพท่านก็จะตกอยู่กลางศึกกระหนาบภายหลัง จะคิดแก้ตัวยาก เห็นจะเสียทีแก่ฮั่นเต้เป็นมั่นคง ขอท่านจงให้ถอยทัพกลับไปโดยเร็วเถิด
เมาตุ้นได้ฟังนางอีซีผู้ภรรยาว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงออกไปสั่งทแกล้วทหารทั้งปวงว่า เวลารุ่งเช้าจะเลิกทัพกลับไปเมืองยงเหนา ขณะเมื่อคนใช้ฮั่นเต้นำกระดาษเขียนนางรูปงามเข้าไปหานางอีซีว่ากล่าวกับนางอีซี เมื่อเวลากลางวันนั้นมีผู้มาบอกความกับกีสินทุกประการ พอเวลาค่ำลง เมาตุ้นออกมาสั่งนายกองทั้งปวงจะให้เลิกทัพ กีสินแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงเข้าไปว่าแก่เมาตุ้นว่า ซึ่งท่านคิดกลอุบายล่อลวงเอาฮั่นเต้ให้เข้ามาอยู่ในที่ล้อมได้ อุปมาดังเสือติดจั่น ชีวิตเหมือนลูกไก่อันท่านกำไว้ในมือ แลซึ่งท่านจะให้เลิกทัพถอยไปนั้น อุปมาเหมือนปล่อยเสือเข้าป่า อนึ่งข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าพระเจ้าฮั่นเต้เขียนรูปนางใส่กระดาษให้คนใช้นำมาให้นางอีซีภรรยาท่านช่วยว่ากล่าวให้ท่านถอยทัพเปิดทางให้แก่ฮั่นเต้ ๆ จะให้นางรูปงามดังเขียน อันมีอยู่ในเมืองนี้ให้แก่ท่าน แลในเมืองข้าพเจ้านั้นจะได้มีนางรูปงามดังเขียนนั้นหามิได้ ซึ่งฮั่นเต้แต่งกลอุบายเขียนรูปนางมาให้ท่านนั้น หวังจะล่อลวงให้ท่านถอยทัพ ขอท่านจงให้ฮั่นเต้เอานางรูปงามออกมาให้ท่านเห็นตัวก่อน จึงจะเห็นความเท็จแลจริงฮั่นเต้
เมาตุ้นได้ฟังกีสินว่าดังนั้น จึงสั่งทหารให้เข้าไปริมเชิงกำแพงร้องบอกเข้าไปว่า ซึ่งฮั่นเต้จะให้นางรูปงามแก่เรานั้น ก็ให้ฮั่นเต้พาเอาตัวมาให้เราดูบนเชิงเทินช่องเสมาเวลานี้เถิด จึงจะถอยทัพเปิดทางให้ไป ทหารเมาตุ้นก็ร้องบอกทหารฮั่นเต้ซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินตามคำเมาตุ้นสั่ง ทหารฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้น ก็ไปแจ้งความแก่ฮั่นเต้ทุกประการ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจน้ก จึงให้หาตันแผงเข้ามาปรึกษาว่า ซึ่งให้เขียนนางมีรูปงามออกไปให้แก่เมาตุ้นว่าจะให้นางรูปงามแก่เมาตุ้น บัดนี้เมาตุ้นจะเรียกเอานางรูปงามออกไปดูในเวลานี้ ท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะได้นางรูปงามมาให้เมาตุ้นดูตัวให้ทันเวลาค่ำวันนี้เล่า ตันแผงจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจัดแจงเตรียมไว้สำเร็จอยู่แล้ว ตันแผงจึงสั่งคนใช้ให้ร้องบอกออกไปว่า ซึ่งเมาตุ้นจะใคร่ชมนางรูปงามนั้น ฮั่นเต้จะพานางรูปงามยี่สิบคนขึ้นไปบนกำแพงเชิงเทิน เชิญให้เมาตุ้นเข้ามาใกล้เชิงกำแพงข้างนอก เลือกชมนางตามช่องหว่างเสมาในเวลาค่ำนี้เถิด ทหารเมาตุ้น ได้ฟังดังนั้นก็กลับเข้าไปแจ้งความแก่เมาตุ้นทุกประการ เมาตุ้นแจ้งความดังนั้นก็มีใจยินดีด้วยจะได้ดูนางรูปงาม ก็แต่งตัวขึ้นม้าพานายกองทหารทั้งปวงออกจากค่ายไปยืนม้าคอยดูนางรูปงามอยู่ริมเชิงกำแพงเมืองหันนั้น
ฝ่ายตันแผงก็ให้คนใช้นำเอารูปหุ่นยนต์ รูปนางมีลักษณะขึ้นไปยืนเยี่ยมหน้าอยู่บนเชิงเทิน ประจำช่องเสมา ผินหน้าหุ่นยนต์ทั้งยี่สิบออกมาภายนอกกำแพง แล้วเก็บเอาหญิงชาวเมืองซึ่งมีเสียงเจรจาไพเราะให้ขึ้นไปพูดจาให้เมาตุ้นได้ยินเป็นเสียงหญิง แล้วตันแผงจึงให้จุดประทีปสว่างขึ้นให้เห็นรูปหุ่นนั้น แลคนใช้ตันแผงซึ่งประจำหุ่นให้ยกมือแลเหลียวแลไปมากระทำอาการดังเป็น แลให้หญิงซึ่งประจำรูปหุ่นพูดจาสนทนากันดังรูปหุ่นรู้เจรจาได้ ฝ่ายเมาตุ้นยืนม้าพิจารณาดูรูปนางงามดังเทพธิดา ได้ยินเสียงเจรจาก็เพราะจับใจ เมาตุ้นยืนม้าตะลึงแลพิศวงหลงด้วยรูปทั้งยี่สิบนั้นจนสิ้นสมประดีไป
ฝ่ายตันแผงจึงร้องเตือนลงไปว่า นางทั้งยี่สิบนี้พระเจ้าฮั่นเต้จัดแจงไว้ยังมิได้เป็นห้าม ด้วยคิดว่าท่านช่วยกรุณาเปิดช่องให้พระเจ้าฮั่นเต้ออกไป ก็จะให้คนอยู่พิทักษ์รักษาจะคอยมอบให้แก่ท่านโดยดี เมาตุ้นได้ฟังดังนั้นมีความยินดี ด้วยจะได้นางรูปงามสมความปรารถนาโดยเร็ว ก็สั่งนายกองทหารให้เปิดทางให้กองทัพฮั่นเต้ออกไป ฮั่นเต้ครั้นเห็นเมาตุ้นเปิดทางให้ดังนั้น ก็รบเร่งยกกองทัพออกจากเมืองหัน แล้วจึงจัดให้ห้วนโก้ยหนึ่ง จิวพุนหนึ่ง โจฉำหนึ่ง อ๋องหลินหนึ่ง ทั้งสี่นาย คุมทหารสามหมื่นเป็นกองหลังรั้งท้าย แล้วพระเจ้าฮั่นเต้ก็รีบยกกองทัพหลวงไปตามเมืองเตียว
ฝ่ายเมาตุ้นขณะเมื่อกองทัพฮั่นเต้ยกออกจากเมืองหลวงแล้ว ก็ขับม้าพาทหารเข้าในเมือง ขึ้นไปบนเชิงเทินมุ่งหมายจะได้นางรูปงาม ครั้นเข้าใกล้เห็นเป็นรูปหุ่นยนต์ก็รู้ว่าเป็นกลล่อลวง เมาตุ้นมีความละอายให้ขัดแค้นฮั่นเต้นัก จึงสั่งอ๋องค้วงนายทหารเอก ให้คุมทหารเร่งติดตามไปจับฮั่นเต้ฆ่าเสียให้จงได้ อ๋องค้วงก็คำนับลาเมาตุ้น ขับม้าพาทหารออกจากเมืองมาทางประมาณสามสิบเส้น พอพบนายทหารฮั่นเต้ออกขวางทางอยู่ อ๋องค้วงก็ขับม้าเข้ารบ ห้วนโก้ย โจฉำ จิวพุน อ๋องหลิน ก็ชักม้าเข้ารุมรบ ห้วนโก้ยก็เอาง้าวฟันถูกอ๋องค้วงคอขาดตกม้าตาย ฝ่ายทหารห้วนโก้ยก็ไล่ฆ่าฟันพวกทหารอ๋องค้วงป่วยเจ็บล้มตายแตกหนีกระจัดกระจายไปสิ้น ห้วนโก้ยก็พาทหารตามกองทัพหลวงไปถึงเมืองเตียว ฮั่นเต้ครั้นทแกล้วทหารมาพร้อมแล้ว จึงให้ทหารไปถอดเหลาเก้งให้พ้นจากโทษ ทหารไปถอดเครื่องจำแล้วพาเหลาเก้งเข้ามาเฝ้า ฮั่นเต้จึงว่าแก่เหลาเก้งว่า ครั้งนี้เราประมาทไป มิได้ตรึกตรอง หลงเชื่อคนใช้สิบคน เราจึงมิได้ฟังคำท่านสำคัญคิดว่าได้ท่วงทีแล้วจะได้เมืองหันโดยง่าย จึงรีบเข้าเมืองหันต้องกลศึกเมาตุ้น ๆ ให้ทหารประมาณร้อยหมื่นเศษล้อมไว้ แทบประหนึ่งจะอับจนเสียแล้ว นี่ได้ตันแผงแต่งกลล่อลวงเมาตุ้น จึงถอยทัพเปิดทางให้ออกมาจากที่ล้อมได้ ซึ่งเราให้จองจำทำโทษท่านนั้นเราขออภัยเสียเถิด ฮั่นเต้ก็ตั้งเหลาเก้งให้เป็นที่เกียมสิ้นเหา ฮั่นเต้พักทหารอยู่สองสามวัน ก็ยกกองทัพออกจากเมืองเตียว ไปถึงซกเงะก้วนเป็นที่ประทับพักทหาร ขุนนางนายทหารเฝ้าพร้อมกัน ฮั่นเต้จึงว่า แต่บรรดาหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงในแผ่นดินนี้ เราเที่ยวดูแลภูมิฐาน ที่ทางบ้านเรือนราษฎร จะหนาแน่นมั่นคงเหมือนเมืองลกเอี๋ยงแลซกเงะก้วนนั้นหามิได้ อันเมืองทั้งสองแสนสนุกยิ่งนัก ฮั่นเต้จึงยกความชอบตันแผงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราเสียทีแก่เมาตุ้นตกอยู่ในที่ล้อมเมาตุ้นครั้งนี้ ตันแผงแต่งกลล่อลวงให้เมาตุ้นถอยทัพไป ตัวเราแลขุนนางทแกล้วทหารสามสิบหมื่นจึงออกจากที่ล้อมได้ ความชอบตันแผงครั้งนี้ ควรจะตั้งให้เป็นเจ้าเมืองซกเงะก้วนจึงจะสมความชอบ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อม ฮั่นเต้ก็ตั้งตันแผงให้เป็นที่ซกเงะเหา เป็นเจ้าเมืองซกเงะก้วน ครั้นรุ่งเช้าฮั่นเต้ก็ยกกองทัพออกจากเมืองซกเงะก้วนไปเมืองหํ้าเอี๋ยง

ฝ่ายเสียวโหซึ่งอยู่รักษาเมืองหํ้าเอี๋ยง ขณะเมื่อฮั่นเต้ยกไปตีเมืองหันอยู่ภายหลังก็กะเกณฑ์ทหารคนงานซึ่งอยู่เฝ้าเมือง ให้ก่อสรัางที่ท้องพระโรงแลพระที่นั่งเสด็จออกว่าราชการ แล้วจัดแจงซ่อมแปลงตำหนักแลตึกซึ่งชำรุดให้บริบูรณ์เป็นปกติ พอแจ้งข่าวว่าฮั่นเต้ยกทัพกลับมา เสียวโหก็พาขุนนางทั้งปวงออกมารับเสด็จเข้าไปในเมือง จึงเชิญพระเจ้าฮั่นเต้ให้ขึ้นนั่งบนพระที่นั่งสำหรับที่พระมหากษัตริย์นั้น ฮั่นเต้จึงถามเสียวโหว่า ซึ่งท่านกระทำที่นั่งมีศักดิ์ให้เรานั่งนั้น ท่านเห็นสมควรเราจะขึ้นนั่งพระที่นั่งนี้ได้แลหรือประการใด เสียวโหจึงว่า ซึ่งท่านมีบุญญาธิการเป็นที่พึ่งแก่หัวเมืองทั้งแผ่นดินหาผู้จะเสมอมิได้ สมควรที่จะขึ้นนั่งที่สำหรับพระมหากษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการได้ แล้วข้าพเจ้าจึงจัดแจงก่อสร้างไว้คอยท่าท่าน ฮั่นเต้ได้ฟังเสียวโหว่าดังนั้นจึงลงเสีย ให้เชิญไทก๋งผู้บิดาขึ้นนั่งบนพระที่นั่งอันมีศักดิ์นั้นก่อน แล้วไทก๋งจึงอนุญาตพระที่นั่งให้ฮั่นเต้ จึงอวยพรให้ฮั่นเต้เสร็จแล้ว ฮั่นเต้ก็ให้เลี้ยงโต๊ะขุนนางทั้งปวงพร้อมกัน แล้วปูนบำเหน็จรางวัลแก่นายทัพนายกองโดยสมควรแก่ความชอบ แล้วฮั่นเต้คิดถึงฮั่นสิน ซึ่งได้กระทำความชอบไว้แต่หลังนั้น แลไปเห็นแต่หน้าขุนนางทั้งปวงพร้อมกัน ขาดอยู่แต่ฮั่นสินผู้เดียวมิได้เข้ามา พระเจ้าฮั่นเต้ก็นึกอยู่ ครั้นเลี้ยงโต๊ะแลปูนบำเหน็จรางวัลขุนนางนายทัพนายกองทหารเสร็จแล้ว ไทก๋งก็ไปสู่ที่อยู่ ฮั่นเต้ก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็ไปบ้าน ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออกขุนนาง จึงมีรับสั่งให้หาฮั่นสิน ๆ ก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงตรัสแก่ฮั่นสินว่าเรามิได้เห็นหน้าท่านหลายวัน เราคิดถึงท่านจึงให้หาเข้ามาทั้งนี้ ฮั่นสินจึงทูล พระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้เข้ามาเฝ้านั้น ด้วยข้าพเจ้ากระทำการศึกครั้งฌ้อปาอ๋องนั้น ข้าพเจ้าอดนอนอดกินถึงสิบคืนสิบวันจึงเสร็จศึก แลโรคเก่านั้นกำเริบขึ้นป่วยลงจึงมิได้เข้ามาเฝ้า แลข้าพเจ้าก็คิดถึงท่านอยู่มิได้ขาด พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่า ซึ่งท่านป่วยก็เร่งให้หาแพทย์ประกอบยารักษาให้บรรเทาโรคโดยเร็ว อย่าให้โรคกำเริบมากไป ฮั่นสินจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งข้าพเจ้าหาราชการอันใดจะทำมิได้ จึงบังเกิดโรคให้ป่วยเจ็บ ถ้าได้ทำราชการแล้วโรคข้าพเจ้าจะบรรเทาคลายลง พระเจ้าฮั่นเต้ว่า ท่านเคยคิดทำการใหญ่ จงอุตส่าห์ช่วยเราคิดทำนุบำรุงแผ่นดินอย่าได้ละเมินเสีย อนึ่งท่านมีสติปัญญารู้การภายนอกภายในทั้งปวง จงพิเคราะห์ดูสติปัญญาแลความคิดขุนนางทแกล้วทหารผู้ใด จะสมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ แลผู้ใดจะคุมทหารได้มากควรจะเป็นแม่ทัพได้นั้น ฮั่นสินก็ทูลบอกชื่อขุนนางซึ่งจะเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ แลควรที่จะเป็นแม่ทัพบังคับทแกล้วทหารได้มากแลน้อยกว่ากันนั้น แจ้งแก่พระเจ้าฮั่นเต้ทุกประการ พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามฮั่นสินต่อไปว่า ตัวเรานี้ท่านเห็นจะคุมทหารได้ประมาณสักเท่าใดเล่า ฮั่นสินจึงทูลว่า พระองค์จะคุมทหารได้สิบหมื่นเป็นกำหนด แม้นมากกว่าสิบหมื่นนั้น พระองค์จะว่ากล่าวบังคับไปไม่ตลอด พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามว่า ตัวท่านควรจะคุมทหารได้เท่าใดเล่า ฮั่นสินจึงทูลว่า อันตัวข้าพเจ้านี้อาจคุมได้มากกว่าสิบหมื่น ร้อยหมื่นจะบังคับให้สิทธิ์ขาด ได้ตลอดไปทั้งร้อยหมื่น พระเจ้าฮั่นเต้จึงซักถามข้อหนึ่งว่า ตัวท่านบังคับทหารได้มากกว่าเรา ก็เหตุใดเราจึงใช้ท่านคุมทหารได้มากนั้นเล่า ฮั่นสินจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์ได้ใช้ข้าพเจ้านั้นเพราะพระองค์มีบุญญาธิการมากว่า เทพยดาเชิญให้ลงมาบำรุงแผ่นดิน สำหรับได้ว่ากล่าวบังคับบัญชาแก่ขุนนางนายทหาร ให้คุมทหารไปปราบปรามศัตรูในแผ่นดินให้ราบคาบ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังฮั่นสินว่าดังนั้นก็หัวเราะ จึงคิดแต่ในใจว่าฮั่นสินนี้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดในกลความคิดการสงครามแลมีอาญาสิทธิ์ขาด อาจบังคับทหารได้กว่าร้อยหมื่น แม้จะใช้สอยว่ากล่าวราชการไป ภายหน้าทแกล้วทหารอยู่ในบังคับนานไปใจจะกำเริบขึ้น เห็นจะเป็นศัตรูราชสมบัติ พระเจ้าฮั่นเต้ระแวงฮั่นสินอยู่ดังนั้น จึงสั่งว่าท่านป่วยเจ็บอยู่ จงไปรักษาตัวอยู่ ณ บ้านท่านให้เป็นสุขเถิด ฮั่นสินก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้ออกจากที่เฝ้ากลับไปบ้าน จะได้ว่ากล่าวบังคับการงานตำแหน่งใดหามิได้
ฝ่ายเตียวเหลียงตั้งแต่กีสินเจ้าเมืองหันแข็งเมือง แต่นั้นมาเตียวเหลียงก็เกรงว่าพระเจ้าฮั่นเต้จะระแวงแคลงใจ ด้วยเมืองหันเป็นบ้านเก่าของเตียวเหลียง กีสินกับเตียวเหลียงก็สนิทชอบอัชฌาสัยกัน พระเจ้าฮั่นเต้ก็แจ้งอยู่แต่ก่อน เตียวเหลียงจึงแกล้งทำเป็นบอกป่วยมิได้เข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ แม้นเพื่อนขุนนางเข้าเฝ้าเข้ามาเยี่ยมเยือน เตียวเหลียงก็พูดจาบอกกับขุนนางว่า ทุกวันนี้โรคโรคาเบียดเบียนเป็นอันมากหาความสุขมิได้ แลใจเราที่จะได้ปรารถนาที่ยศศักดิ์แลศฤงคารบริวารนั้นหามิได้ คิดว่าจะใคร่ไปเที่ยวแลแสวงหาว่านยารักษาตัวให้เป็นสุข พระเจ้าฮั่นเต้ทรงพระเมตตาตรัสห้ามไว้ ยังมิได้โปรดให้ไป จะขัดรับสั่งมิได้ เราจึงสู้ทนอุตส่าห์รักษาตัวอยู่กับบ้าน เพราะโรคยังไม่บรรเทาคลาย แลขุนนางซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ใช้ให้มาเยี่ยมเยือนเนือง ๆ เตียวเหลียงก็บอกกล่าวเป็นคำเดียวต้องกันทุกคน ๆ พระเจ้าฮั่นเต้แจ้งดังนั้นก็เชื่อถือว่า เตียวเหลียงมิได้ปรารถนาที่ยศศักดิ์มาแต่ก่อน พระเจ้าฮั่นเต้ก็ค่อยคลายหายแคลงเตียวเหลียง ครั้นอยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้จึงให้คนใช้ไปหาตัวเตียวเหลียงเข้ามาเฝ้า พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าแก่เตียวเหลียงว่า ซึ่งท่านทำความชอบไว้ในเราเมื่อครั้งตั้งการศึกกำจัดฌ้อปาอ๋องจนสำเร็จราชการ แลความชอบท่านมีเป็นอันมาก เราคิดว่าจะให้ท่านไปเป็นเจ้าเมืองใหญ่จึงจะควรแก่ความชอบท่าน ท่านจะเห็นประการใด เตียวเหลียงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งข้าพเจ้าคิดการศึกด้วยพระองค์จนมีชัยชนะแก่ฌ้อปาอ๋องทั้งนี้ ก็สำเร็จเพราะบุญญาธิการของพระองค์ ซึ่งจะบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ใช่ว่าจะสำเร็จด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้าหามิได้ ข้าพเจ้าเป็นแต่บุตรชาวบ้าน จะได้เป็นแซ่เชื้อขุนนางแต่ก่อนก็หามิได้ ซึ่งท่านกรุณาชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้ข้าพเจ้าได้เป็นถึงที่ลิวเหา ขุนนางตำแหน่งใหญ่ พระเดชพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ใจข้าพเจ้าจะใคร่เที่ยวหาความสุขเหมือนเซียกซองจูแต่ก่อน จะใคร่แสวงหาสรรพว่านยารักษาโรคสืบอายุ แลจะได้ปรารถนาหาที่ยศศักดิ์ให้เป็นใหญ่ยิ่งขึ้นไปหามิได้
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็เห็นว่าเตียวเหลียงมักน้อย ไม่ยินดีที่จะเป็นใหญ่โดยแท้ จึงสั่งให้จัดแจงที่ว่างเปล่าเป็นที่เงียบสงัดตั้งบ้านปลูกเรือนให้เตียวเหลียง แล้วว่าท่านจงอยู่รักษาตัวให้เป็นสุข แล้วเข้ามาให้เห็นหน้าท่านแต่เดือนละครั้งเถิด เตียวเหลียงก็คำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้กลับไปบ้าน จะได้เปิดประตูบ้านไว้รับแขกแลขุนนางผู้ใดหามิได้ ต่อถึงเดือนจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้แต่ละหนตามรับสั่ง อยู่มาวันหนึ่งเตียวผิกเขียงบุตรชายเตียวเหลียงเห็นดังนั้น จึงเข้าไปคำนับแล้วถามเตียวเหลียงผู้บิดาว่า ซึ่งท่านทำความชอบไว้ในพระเจ้าฮั่นเต้เป็นอันมาก ที่ท่านจะได้ถึงที่ซำก๋ง คำไทยว่าเป็น ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ประกอบด้วยยศศักดิ์บริวาร เหตุใดท่านจึงปิดประตูบ้านเสีย มิได้รับแขกแลขุนนาง มัธยัสถ์อยู่แต่ผู้เดียวดังนี้เล่า ข้าพเจ้ามีความสงสัยท่านนัก เตียวเหลียงจึงบอกแก่บุตรว่า อันเกิดมาในแผ่นดินแล้วย่อมปรารถนาทรัพย์สมบัติ ยศศักดิ์บริวารทั่วทุกตัวคน ใช่ว่าจะได้เป็นดีนั้น จะไม่มีผู้ปรารถนาหามิได้ ทุกวันนี้บิดาเห็นว่าผู้ซึ่งได้เป็นดีเพราะได้มีความชอบไว้แต่ก่อน แลเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้นั่งที่อันสูงแล้ว ครั้นมีความผิดระแวงในราชการ ต้องติเตียนด้วยข้อความอันใด ๆ ในพระมหากษัตริย์ แล้วก็จะมีผู้เพ็ดทูลยุยงซ้ำเติมให้พระมหากษัตริย์ลงโทษต้องถอดจากที่ยศศักดิ์ แลทรัพย์สมบัติบริวารก็เป็นสาธารณ์ไปสิ้น แลความชอบของตัวซึ่งได้กระทำได้มากกว่าร้อยครั้ง แม้นมีผิดเป็นข้อใหญ่แต่ครั้งเดียว ก็อาจลบล้างความชอบทั้งปวงฉิบหายเสียสิ้น ความชั่วนั้นก็จะปรากฏ ไปตราบเท่าลูกหลาน อันผู้ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้น เปรียบเหมือนจอมเมฆตั้งขึ้นมามิได้อยู่ยืนนาน ก็จะเสื่อมสูญไปโดยเร็ว แลซึ่งบิดามีความชอบในพระเจ้าฮั่นเต้เป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นเต้มีใจกรุณาจะให้ไปกินเมือง บิดากลัวเกลือกจะมีความผิดมาล้างความชอบเสียจึงมัธยัสถ์รักษาความชอบไว้ พอได้แต่ความสุข ถึงมาตรว่าจะสิ้นชีวิตจากแผ่นดิน ความชอบซึ่งทำไว้ก็จะมีชื่อปรากฏอยู่ชั่วกัลปาวสาน บุตรแลหลานซึ่งเป็นแซ่สืบเชื้อสายจะทำราชการในพระเจ้าฮั่นเต้ไปภายหน้าก็จะมีความเจริญ เพราะความชอบซึ่งบิดาทำไว้แต่ก่อนนั้น บิดาคิดฉะนี้จึงให้ปิดประตูบ้านเสียมิได้รับแขก แลมิได้สนทนากับขุนนางซึ่งไปมาปรึกษาราชการทั้งปวง จะเอาแต่ความสุขกำจัดทุกข์ธุระทั้งปวง ซึ่งผู้เป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ประกอบด้วยยศศักดิ์นั้น มีทุกข์ธุระเป็นอันมากมีความสุขน้อย ถ้าผิดพลั้งลงก็จะ พาความชอบซึ่งทำไว้กลับเป็นชั่วไป
เตียวผิกเขียงได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย สิ้นความสงสัยมีใจยินดีนัก ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง เตียวเหลียงออกจากบ้านไปเที่ยวเล่นถึงเมืองก๊กเสีย เห็นแผ่นศิลาเหลืองอันหนึ่ง อยู่ทิศตะวันออกเมืองก๊กเสียนั้นผิดประหลาดอยู่ จึงคิดขึ้นได้ว่าเมื่อครั้งเทพยดาแปลงตัวเป็นผู้เฒ่าให้หนังสือตำรับสมุดหนึ่ง ณ ที่ริมป่าไม้ใหญ่นอกเมืองหันนั้น ครั้นถามถึงชื่อผู้เฒ่าบอกว่าเป็นแผ่นศิลาเหลืองอยู่ข้างทิศตะวันออกนอกเมืองก๊กเสีย เห็นจะเป็นศิลาอันนี้เป็นมั่นคง หาความสงสัยมิได้ เตียวเหลียงก็คุกเข่าลงคำนับ ด้วยคิดว่าเป็นครูอาจารย์ แล้วเตียวเหลียงก็สร้างวัดลง ณ ที่ศิลาเหลืองเป็นที่คำนับบูชาไว้ในที่นั้นแห่งหนึ่ง แล้วก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายเมาตุ้นครั้นเสียความคิดแก่พระเจ้าฮั่นเต้ ด้วยพระเจ้าฮั่นเต้ผูกหุ่นล่อลวงว่าจะให้นางมีรูปอันงาม มิได้สมความปรารถนามีใจเจ็บอายผูกแค้นพยาบาทฮั่นเต้นัก ก็พาทหารเที่ยวตีหัวเมืองทั้งปวง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าฮั่นเต้ ก็แตกหนีบ้านเมืองระส่ำระสายเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงบอกหนังสือมาให้กราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้เป็นหลายฉบับ พระเจ้าฮั่นเต้แจ้งดังนั้นก็คิดวิตกนัก เหลาเก้งแจ้งความดังนั้นจึงเข้าไปเฝ้าแล้วกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า เมาตุ้นนี้เป็นคนหยาบคายร้ายกาจนัก แลเมาตุ้นฆ่าตันยี่อ๋องผู้บิดาชิงเอาสมบัติ แลนางอีซีภรรยาน้อยบิดาเอาเป็นภรรยา ยกกองทัพมาย่ำยีตีเมืองของพระองค์ ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายเป็นอันมาก ซึ่งพระองค์ได้เป็นฮั่นเต้ สำหรับจะระงับร้อนแผ่นดิน จะให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข จงคิดอุบายระงับเสี้ยนหนามแผ่นดินให้ระงับโดยปกติ อย่าให้ต้องยกกองทัพไปรบพุ่งได้ความลำบากทแกล้วทหารทั้งปวงจึงจะสมควร
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงถามเหลาเก้งว่า ซึ่งจะระงับศึกให้ราบคาบแลมิให้ลำบากทแกล้วทหารนั้น ท่านจะคิดกลอุบายประการใด เหลาเก้งจึงกราบทูลว่า ซึ่งเมาตุ้นยกกองทัพเข้ามา ย่ำยีตีบ้านเมืองเป็นข้าขอบขัณฑสีมาท่านทั้งนี้ ก็เพราะท่านกระทำกลอุบายผูกหุ่นรูปนางมีลักษณะอันงาม ล่อลวงว่าจะให้แก่เมาตุ้น ๆ หลงกลอุบาย จึงถอยทัพเปิดทางให้พระองค์ ๆ จึงออกจากที่ล้อมได้ เมาตุ้นผูกแค้นพยาบาทพระองค์อยู่ด้วยข้อความประการนี้ แลข้าพเจ้าคิดว่าเมาตุ้นเป็นคนหยาบช้าร้ายกาจ จำจะคิดอุบายเอาดีเข้าผูกพันไว้ให้อยู่ในอำนาจท่าน ขอท่านจงจัดแจงผู้หญิงลูกครอกอันเกิดในพระราชวัง พึ่งรุ่นสาวมีลักษณะอันงาม แลให้มีหนังสือให้ข้าพเจ้าเป็นทูตคุมไปส่งให้แก่เมาตุ้น ว่านางนั้นเป็นลูกสาวของท่านเอาไปยกให้แก่เมาตุ้น แล้วตั้งให้เมาตุ้นเป็นตันยี่อ๋องครองเมืองยงเหนา เมาตุ้นก็จะสำคัญว่านางนั้นเป็นลูกสาวท่านโดยแท้ เมาตุ้นก็จะตั้งตัวว่าเป็นบุตรเขยท่าน แลได้เป็นที่ตันยี่อ๋องแล้วเมาตุ้นก็จะมีใจภักดีต่อท่าน จะมิได้ย่ำยีหัวเมืองให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนสืบไป พระเจ้าฮันเต้ได้ฟังเหลาเก้งคิดกลอุบายระงับศึกดังนั้นเห็นชอบด้วยมีความยินดีนัก จึงจัดแจงหญิงคนหนึ่งพึงรุ่นสาวมีลักษณะงาม จึงตั้งให้เป็นกองจู คำไทยว่าพระราชธิดา พระเจ้าฮั่นเต้จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับกองจู แลสิ่งของตามธรรมเนียมมอบให้เหลาเก้ง ๆ ก็รับหนังสือรับสั่ง แล้วคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้ ให้เชิญนางกองจูขึ้นรถพร้อมด้วยคนใช้ชายหญิงออกจากเมืองหํ้าเอี๋ยงไปถึงเมืองยงเหนา เหลาเก้งก็ให้หยุดรถนางกองจูอยู่นอกเมือง เหลาเก้งก็ถือหนังสือรับสั่งเข้าไปคำนับเมาตุ้นแล้วบอกความว่า พระเจ้าฮั่นเต้มีรับสั่งให้ถือหนังสือแลเชิญนางกองจู ผู้เป็นพระราชธิดามาให้แก่ท่าน เมาตุ้นได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก จึงรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า พระราชสาส์นพระเจ้าฮั่นเต้ผู้ได้ปราบดาภิเษกใหม่ครองกรุงห้ำเอี๋ยง หวังพระทัยจะทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขดุจครั้งพระเจ้าเงี่ยวเต้แต่ก่อน แลครั้งเมื่อพระเจ้าฮั่นเต้ยกกองทัพไปตีเมืองหัน แลเมาตุ้นยกมาช่วยเมืองหัน ให้ทหารล้อมพระเจ้าฮั่นเต้ไว้ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ออกวาจาว่าจะให้สตรีรูปงามแก่เมาตุ้น ๆ ก็มีใจสัตย์ซื่อมิได้ทำอันตรายแก่เรา แล้วเมาตุ้นก็ได้เปิดทางให้เราจึงออกจากเมือง หันกลับไปอยู่เมืองหํ้าเอี๋ยงโดยปกติ เราเห็นว่าเมาตุ้นมีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งแลใจสัตย์ซื่อ แล้วได้ทำความชอบไว้ในเราด้วย เราจึงส่งนางกองจูผู้ธิดาให้เป็นภรรยาเมาตุ้น ตั้งให้เมาตุ้นเป็นตันยี่อ๋อง กินเมืองยงเหนา จะได้ช่วยเราปราบศัตรูให้ราบคาบ ราษฎรหัวเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุขปราศจากความเดือดร้อน หนังสือรับสั่งซึ่งเหลาเก้งมานี้ ถ้ามาถึงเมาตุ้นวันใดก็ให้เมาตุ้นรับเอาที่ตันยี่อ๋องกับนางกองจูไว้ครองเมืองยงเหนา บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไปตามรับสั่ง เมาตุ้นได้แจ้งมีความยินดียิ่งนัก ก็คุกเข่าลงคำนับบ่ายหน้าไปต่อเมืองหํ้าเอี๋ยง กราบถวายบังคมแล้วจึงว่ากับเหลาเก้งว่า ซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ทรงพระเมตตาพระราชทานธิดา แลตั้งให้เป็นตันยี่อ๋องนั้น พระเดชพระคุณหาที่สุดมิได้ แลฝ่ายทิศเหนือนั้นแม้นมีราชการศึกศัตรูมาย่ำยีหัวเมืองซึ่งเป็นข้าขอบขัณฑสีมา ข้าพเจ้าขอรับอาสาปราบปรามให้ราบคาบ มิให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน เมาตุ้นก็ให้หญิงเฒ่าแก่แลคนใช้ไปเชิญนางกองจูเข้าไปในเมือง แล้วก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเหลาเก้งแลขุนนางทั้งปวงเป็นสุขสำราญ แล้วเหลาเก้งก็ลาเมาตุ้นกลับไปเมืองหํ้าเอี๋ยง เข้าไปแจ้งความแก่พระเจ้าฮั่นเต้ทุกประการ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงว่าหัวเมืองฝ่ายเหนือเมาตุ้นก็รับเป็นพนักงาน ปราบศัตรูให้ราบคาบแล้ว แต่นี้ไปราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุขหาความเดือดร้อนมิได้ พระราชทานเงินทองเครื่องอุปโภคบริโภคให้แก่เหลาเก้งเป็นอันมาก เหลาเก้งได้รับพระราชทานแล้วจึงทูลว่า หัวเมืองฝ่ายเหนือนั้นเมาตุ้นก็รับเป็นพนักงานระงับศัตรูให้ราบคาบแล้ว ข้าพเจ้ายังคิดวิตกแต่หกหัวเมืองฝ่ายทิศตะวันออกนั้น เชื้อวงศ์เจ้าเมืองใหญ่ทั้งหกหัวเมืองที่มีสติปัญญา ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยอยู่ ณ หัวเมืองทั้งหกนั้นเป็นอันมาก แม้นคบคิดกันเข้าเป็นขบถแข็งเมืองขึ้น ท่านจะหาความสุขมิได้ ขอท่านจงสืบจับเอาตัวผู้ซึ่งเป็นเชื้อวงศ์หกหัวเมืองมาถอดเสียจากที่ยศศักดิ์ ให้ทำมาหากันตามภูมิ ลำเนา แม้นแซ่หกหัวเมืองหาบริวารซึ่งเป็นกำลังมิได้แล้วก็หาคิดการใหญ่สืบไปได้ไม่
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้สืบเอาตัวขุนนางซึ่งเป็นแซ่เชื้อเจ้าเมืองทั้งหกนั้นมาถึงยี่สิบหมื่นเศษ ให้ถอดจากที่ยศศักดิ์เสียสิ้น บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุขมา ขณะนั้นพระเจ้าฮั่นเต้มีพระมเหสีซ้ายขวา พระมเหสีซ้ายชื่อนางเซ็กฮี มีบุตรชายคนหนึ่งชื่อยูหยี เป็นที่เสน่หาพระเจ้าฮั่นเต้นัก พระเจ้าฮั่นเต้คิดจะใคร่ตั้งให้ยูหยีเป็นที่ไทจือ คำไทยว่าลูกหลวงเอก จะให้ไทจือบุตรชายนางหลีเฮา ซึ่งเป็นลูกหลวงเอกนั้นไปกินหัวเมือง พระเจ้าฮั่นเต้จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวง ๆ ก็มิได้เพ็ดทูลประการใด ก็พากันนิ่งอยู่ มีขุนนางคนหนึ่งชื่อจิวเชียงได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าจะเอาลูกหลวงเอกไปกินหัวเมือง จะให้ยูหยีเป็นที่ไทจือลูกหลวงเอกดังนั้น จึงร้องทูลเข้าไปว่า ไม่ควรจะเสียประเพณีแผ่นดิน ขุนนางทั้งปวงได้ยินจิวเชียงทูลขึ้นดังนั้น ก็พากันแลดูตาจิวเชียงอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงซักถามจิวเชียงว่า ท่านเห็นความประการใดจึงว่ากล่าวขัดขืนเราว่าไม่ควรเล่า จิวเชียงจึงทูลว่า ข้าพเจ้ามีปากพูดไปอยู่แต่ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าทูลทัดทานได้แต่ไม่ควรเท่านี้ ซึ่งท่านจะให้ไทจือไปกินหัวเมืองเอกนั้น ข้าพเจ้าหาเห็นชอบด้วยไม่
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงคิดแต่ในใจว่า จิวเชียงเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงนัก พระเจ้าฮั่นเต้ก็เสด็จเข้าไปหานางเซ็กฮี จึงเล่าความซึ่งจิวเชียงทัดทานไว้ ไม่ยอมให้ยูหยีเป็นไทจือให้นางเซ็กฮีฟังทุกประการ ด้วยเมตตาแกนางเซ็กฮีนั้นมาก นางเซ็กฮีคำนับพระเจ้าฮั่นเต้แล้วจึงทูลว่า ซึ่งท่านจะให้บุตรเป็นที่ไทจือเพราะกรุณาข้าพเจ้านั้น พระคุณหาที่สุดมิได้ ซึ่งขุนนางไม่ยอมพร้อมกันนั้นขอท่านจงงดไว้ก่อน ต่อเมื่อนานไปภายหน้าแม้นท่านกรุณาแล้ว บุตรข้าพเจ้าก็คงจะได้เป็นที่ไทจือสมความปรารถนา พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังนางเซ็กฮีว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย พอม้าใช้ถือหนังสือข่าวราชการมาจากเมืองไต้จิวแลหัวเมืองทั้งปวงมาทูลแก่พระเจ้าฮั่นเต้หลายฉบับ ใจความในหนังสือนั้นว่า ฮวนอ๋องเจ้าเมืองฮวนนอกแดนเมืองจี๋นนั้น ยกกองทัพเข้ามาตีได้เมืองไต้จิว แล้วจะยกเข้าตีเมืองเตียวเมืองเอี๋ยน หัวเมืองใหญ่น้อยได้ความเดือดร้อนนัก ขอให้เร่งยกกองทัพมาปราบฮวนอ๋องโดยเร็ว หัวเมืองทั้งปวงจึงจะไม่ระส่ำระสายสืบไป พระเจ้าฮั่นเต้แจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาตันแผงว่า ท่านจะเห็นผู้ใดซึ่งจะเป็นแม่ทัพไปช่วยหัวเมืองทั้งปวงกำจัดฮวนอ๋องได้ ตันแผงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ฮวนอ๋องยกมาครั้งนี้ฝีมือกล้าแข็งอยู่ ครั้นจะให้หยินโป้แพอวดซึ่งมีฝีมือไปพอจะเอาชัยชนะได้ ก็ไปกินเมืองไกลเห็นไม่ทันท่วงที ฮั่นสินซึ่งอยู่ในเมืองหลวงเล่า ก็ออกนอกราชการเสียแล้ว ข้าพเจ้าเห็นแต่เสียงก๊กตันฮีมีสติปัญญาฝีมือก็กล้าแข็งพอ จะเป็นแม่ทัพคุมทหารออกไปต่อสู้ฮวนอ๋องเห็นจะเอาชัยชนะได้ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงสั่งตันฮีว่า ท่านจงคุมทหารสิบหมื่นแทนตัวเราไปกำจัดฮวนอ๋องเสียให้จงได้ ตันฮีจึงกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าคุมทหารสิบหมื่นไปต่อสู้ฮวนอ๋องนั้น ข้าพเจ้าจะกำจัดฮวนอ๋องตามรับสั่ง แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าฮวนอ๋องก็มีฝีมือกล้าแข็ง ทั้งทหารรบก็มีเป็นอันมาก ซึ่งจะให้ทหารไปกับข้าพเจ้าแต่สิบหมื่นนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าน้อยกว่าฮวนอ๋องนัก จะเอาชัยชนะโดยยาก พระเจ้าฮั่นเต้จึงมอบตราสำหรับแม่ทัพให้แก่ตันฮี แล้วสั่งตันฮีว่า ซึ่งท่านจะเอาทหารหัวเมืองไปมากน้อยสักเท่าใดก็ตามอัธยาศัยท่านเถิด พระเจ้าฮั่นเต้จึงพระราชทานเครื่องแม่ทัพซึ่งเป็นของฮั่นสิน เมื่อขณะเป็นง่วนโซ่ยนั้นให้แก่ตันฮี ๆ คำนับรับเครื่องยศตราสำหรับแม่ทัพแล้ว ตันฮีก็คำนับลาออกมาจัดแจงทหาร ยกกองทัพเดินมาถึงหน้าบ้านฮั่นสินจึงหยุดกองทัพไว้ ตันฮีกับคนใช้สิบคนก็เข้าไปในบ้านฮั่นสินหวังจะลาฮั่นสิน ด้วยตันฮีเป็นศิษย์เคยได้ศึกษากับฮั่นสินในการศึกมาแต่ก่อน ฮั่นสินเห็นตันฮีมาก็เชิญให้นั่งที่อันสมควร ตันฮีคำนับแล้วบอกว่า พระเจ้าฮั่นเต้ใช้ให้ข้าพเจ้ายกกองทัพไปกำจัดฮวนอ๋องซึ่งมาย่ำยีหัวเมืองทั้งปวง ข้าพเจ้ามาลาท่านทั้งนี้หวังจะมาศึกษาขอความคิดกลศึกท่าน จะได้ไปต่อสู้ฮวนอ๋องเอาชัยชนะให้จงได้
ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นจึงขับคนใช้ไปเสียแล้วพาตันฮีเข้าไปในเรือน ฮั่นสินจึงรินสุราส่งให้ตันฮี ๆ คำนับรับสุรากินสามจอก ฮั่นสินจึงทอดใจใหญ่แล้วถามตันฮีว่า ศึกฮวนอ๋องกับฌ้อปาอ๋องนั้นศึกใครจะใหญ่กว่ากัน ตันฮีจึงตอบว่า อันศึกฌ้อปาอ๋องนั้นเป็นศึกใหญ่หลวงนัก อันศึกฮวนอ๋องครั้งนี้ จะเปรียบแต่เสี้ยวหนึ่งก็มิได้เท่าศึกฌ้อปาอ๋องอีก ฮั่นสินได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ซึ่งท่านจะไปต่อสู้ฮวนอ๋อง ถ้ามีชัยชนะฮวนอ๋องแลความชอบท่านจะเปรียบกับความชอบของเราซึ่งชนะศึกฌ้อปาอ๋องนั้น ผู้ใดจะมีความชอบมากกว่ากัน ตันฮีจึงว่าอันความชอบท่านชนะศึกฌ้อปาอ๋องเป็นความชอบใหญ่หลวงนัก ท่านจะเอาความชอบซึ่งข้าพเจ้าจะไปกระทำศึกชนะฮวนอ๋องครั้งนี้น้อยกว่ากันนัก จะสู้กับความชอบของท่านนั้นยังไม่ได้ ฮั่นสินจึงว่าผู้ใดซึ่งจะอาสาพระเจ้าฮั่นเต้จะเอาบำเหน็จความชอบไปภายหน้านั้น จงดูเอาอย่างเราซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้มิได้ชุบเลี้ยงไว้เป็นบรรทัดนั้นเถิด ถึงมาตรว่าท่านยกไปกระทำศึกชนะฮวนอ๋องกลับมาเฝ้าเวลาเช้า พระเจ้าฮั่นเต้ก็จะให้เป็นอ๋องยกย่องสรรเสริญ พอเวลาเย็นพระเจ้าฮั่นเต้ก็จะทำเมินมิได้โปรด จะติเตียนยกโทษกลับเป็นคนชั่วคนร้าย ความชอบซึ่งทำไว้นั้นกลายกลับลับเลื่อมเสื่อมสูญโดยเร็ว ตันฮีจึงว่าความคิดท่านจะให้ข้าพเจ้าผ่อนผันประการใดดีเล่า ขอท่านจงสั่งสอนข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าจะกระทำตามท่านทุกประการ ฮั่นสินจึงว่าบัดนี้พระเจ้าฮั่นเต้ก็นับถือเชื่อใจว่าท่านสัตย์ซื่อจึงมอบตราแม่ทัพให้ท่านถือ หัวเมืองทั้งปวงก็เกรงกลัวท่าน ท่านจะต้องการทหารมากน้อยเท่าใด มีหนังสือปิดตราแม่ทัพไปถึงหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็จะกะเกณฑ์ทหารมาส่งให้ท่าน ๆ จงแข็งเมืองขึ้น ถึงมาตรว่ามีผู้ไปเมืองร้องกล่าวโทษว่าท่านขบถถึงสองครั้งสามครั้ง เห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะไม่เชื่อก่อน ด้วยเคยเชื่อถือว่าท่านมีใจ ซื่อตรงต่อพระเจ้าฮั่นเต้อยู่ แม้นท่านจะทำการใหญ่ไปภายหน้าขัดข้องประการใด เราจะช่วยคิดให้สำเร็จความปรารถนาของท่าน ซึ่งท่านจะคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ก็เร่งคิดเถิด ครั้งนี้เห็นจะสำเร็จโดยง่าย
ตันฮีได้ฟังดังนั้นก็รับคำฮั่นสินว่า ข้าพเจ้าจะทำตามท่านสั่งสอน ครั้นสนทนากันเสร็จแล้ว ตันฮีก็คำนับลาฮั่นสินยกกองทัพไป ครั้นถึงเมืองเตียวไต้จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้นอกเมืองเตียวไต้ แล้วสั่งให้คนใช้ไปสืบกองทัพฮวนอ๋อง คนใช้ก็คำนับลาไปสืบราชการได้ความแล้วกลับมาบอกแกตันฮีว่า ข้าพเจ้าไปสืบราชการในกองทัพ ฮวนอ๋องมาตั้งค่ายอยู่นอกเมืองไต้จิวเป็นค่ายทัพหน้ามีอยู่สี่กอง ทหารในค่ายทั้งสี่นั้นประมาณยี่สิบหมื่น แลค่ายหลวงตั้งอยู่หน้าเมือง ค่ายหนึ่งมีทหารรักษาประมาณสิบหมื่น แลค่ายรายรอบเป็นอันมากเข้ากันทหารประมาณร้อยหมื่น ฮวนอ๋องมีทหารคนหนึ่งชื่อฮาเยียนเซียะ ถือขวานโปเถาเป็นอาวุธสำหรับมือ แลฮาเยียนเซียะมีกำลังทั้งฝีมือกล้าแข็งนัก ต่อสู้ชนะกำลังทหารหมื่นหนึ่ง แม้นง่วนโซ่ยคิดหักหาญฮาเยียนเซียะลงเสียได้แต่คนเดียว ข้าพเจ้า เห็นว่าจะเอาชัยชนะฮวนอ๋องได้โดยง่าย
ตันฮีได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ฮวนอ๋องมีทแกล้วทหารมีกำลังแลฝีมือเป็นอันมาก เราจะต่อสู้ด้วยกำลังทแกล้วทหารเห็นจะเอาชัยชนะฮวนอ๋องได้โดยยาก เราจะต่อสู้ด้วยกลศึกจึงจะชนะฮวนอ๋องโดยง่าย ที่นอกเมืองไต้จิวนั้นมีภูเขาใหญ่ มีคลองน้ำรอบภูเขา แลน้ำนั้นไหลลงไปฝ่ายเดียว เราจะลงไปล่อกองทัพฮวนอ๋องให้ไล่เข้าไป ถ้าได้ท่วงทีจะจับตัวฮาเยียนเซียะฆ่าเสียให้จงได้ ง่วนโซ่ยตันฮีจึงสั่งเล่าบู๊หนึ่ง ลิเต๊กหนึ่งให้คุมทหารไปทดน้ำไว้ ณ คลองภูเขาใหญ่ แล้วท่านจงคอยดูเห็นฮาเยียนเซียะทัพหน้าข้ามคลองมาแล้ว จงพังทำนบให้น้ำไหลท่วมตัดทางทัพหลวงไว้ แล้วให้ทหารเกาทัณฑ์ระดมยิงจงสามารถ ตันฮีจึงสั่งตันฌ้อหนึ่ง ซัวเจียงหนึ่ง ให้คุมทหารไปซุ่มอยู่ค่ายหลวงฮวนอ๋อง ถ้าเห็นฮวนอ๋องยกกองทัพออกจากค่าย เห็นทหารรักษาค่ายเบาบางลง ได้ทีก็ให้เอาเพลิงเผาค่ายหลวงเสียให้จงได้ ตันฮีแบ่งทหารเป็นสามส่วน ให้นายทหารทั้งสี่ไปทำการสองส่วน ทั้งสี่นายทหารรับคำจำอุบายได้แล้วคำนับลาตันฮีไปตามสั่ง ครั้นเวลาเช้าตันฮีก็จัดแจงกองทัพยกออกจากค่ายจะไปตีฮวนอ๋อง
ฝ่ายฮวนอ๋องแจ้งความดังนั้น ก็จัดแจงกองทัพให้ฮาเยียนเซียะเป็นแม่ทัพหน้า ฮวนอ๋องเป็นทัพหลวงยกออกจากค่าย พอพบตันฮียกมาปะทะทัพฮวนอ๋องที่ตามทาง ทหารทั้งสองฝ่ายก็รอกันอยู่ ฮวนอ๋องเห็นดังนั้นก็ชักม้าออกมาหน้าทหาร เห็นตันฮียืนอยู่กลางทหาร ฮวนอ๋องจึงร้องว่า ฮั่นเต้ซึ่งเป็นเจ้านายของท่านนั้น เกรงกลัวเมาตุ้นหรือจึงเอาลูกสาวไปยกให้เมาตุ้น ตัวเรานี้ก็นับว่าชายมีฝีมืออยู่บ้าง ทแกล้วทหารเราก็มากกว่าเมาตุ้นอีก เราก็ยังหาได้สิ่งใดเป็นของฮั่นเต้ไม่ เราจึงยกกองทัพมาหมายจะทำศึกกับฮั่นเต้ ตัวท่านเป็นแต่นายทหารซึ่งจะมาสู้ฝีมือกับเรานั้น อุปมาเหมือนสุนัขจิ้งจอก จะมาขันสู้กับไกรสรราชสีห์มิควร
ตันฮีได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก จึงร้องตอบไปว่าท่านเป็นแต่ฮวนเหนา จะอาจเอื้อมขึ้นไปขันรบกับพระเจ้าฮั่นเต้ผู้เป็นกษัตริย์อันประเสริฐนั้นไม่สมควร เรายกมาครั้งนี้หมายจะเอาศีรษะท่านซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ตามรับสั่ง ตันฮีก็ชักม้าเข้ารบกับฮวนอ๋อง ฮาเยียนเซียะแม่ทัพหน้าเห็นดังนั้นก็ชักม้ารำขวานโปเถาเข้ารบกับตันฮีได้ยี่สิบเพลง ตันยีก็ทำเสียทีชักม้าพาทหารรอรบไปตามทางจนถึงคลองนํ้าที่ทดไว้ ก็พาทหารข้ามฟากไปขึ้นหยุดยืนอยู่บนภูเขา ฮาเยียนเซียะก็พาทหารไล่ติดตามข้ามคลองไป
ฝ่ายเล่าบู๊ลิเต๊กก็ให้ทหารพังทำนบ น้ำก็ไหลมาเต็มคลองลึกประมาณห้าวา ทหารซึ่งซุ่มอยู่หลังเขาก็แยกกันเข้าระดมยิงเกาทัณฑ์ดังห่าฝน ฮวนอ๋องจะข้ามคลองไปช่วยทัพหน้าน้ำลึกข้ามไปมิได้ ตันฮีขึ้นอยู่บนยอดเขา ให้ทหารผลักศิลาแลล้มต้นไม้ใหญ่กลิ้งลงมาเป็นอันมาก ฮาเยียนเซียะเห็นทหารถูกลูกเกาทัณฑ์ก้อนศิลาเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก จะถอยกลับไปก็มิได้ แลฮาเยียนเซียะ หลบหลีกก้อนศิลาไม่ค่อยจะทัน พอขอนไม้กลิ้งลงมาทับเท้าม้าล้มลง ขอนก็กลิ้งทับฮาเยียนเซียะ ตายทั้งม้าทั้งคน ฮวนอ๋องเห็นฮาเยียนเซียะตายแล้วก็ถอยทัพจะกลับไปค่าย พอทหารมาบอกว่า ทหารฮั่นเต้ลอบไปเอาเพลิงเผาค่ายแลเสบียงอาหารเสียสิ้น ฮวนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งตกใจนัก ก็ยกทัพพาทหารหนีดั้นป่าไปทิศเหนือ ครั้นทัพฮวนอ๋องแตกไปแล้ว ตันฮีก็ให้ทหารปิดทำนบน้ำก็แห้งขาด คลอง แล้วก็ยกทัพข้ามคลองไปเข้าเมืองไต้จิว ครั้นรุ่งเช้าตันฮีก็เลี้ยงโต๊ะขุนนางนายทัพนายกองพร้อมกัน ตันฮีจึงว่าซึ่งมีชัยชนะฮวนอ๋องครั้งนี้ จะเป็นความคิดแต่เราผู้เดียวนั้นหามิได้ เพราะท่านทั้งปวงพร้อมใจกันฮวนอ๋องจึงพ่ายแพ้หนีไป อันพระเจ้าฮั่นเต้ทุกวันนี้นํ้าพระทัยไม่เหมือนแต่ก่อน ครั้นมีการศึกมาพระเจ้าฮั่นเต้จึงชุบย้อมเชิดชูผู้มีความชอบ แม้นมีความสุขแล้วก็คิดแต่จะหาโทษพาล เอาผิดผู้มีความชอบ แล้วไม่ชุบเลี้ยงผู้มีความชอบให้สมควร เหมือนหนึ่งฮั่นสินเมื่อขณะกระทำศึกด้วยฌ้อปาอ๋อง ฮั่นสินชนะศึกมีความชอบนับครั้งไม่ถ้วน พระเจ้าฮั่นเต้ก็ลืมความชอบเสียมิได้ตั้งแต่งชุบเลี้ยง กลับถอดฮั่นสินออกจากราชการ ทุกวันนี้พระเจ้าฮั่นเต้ก็คิดจะหาโทษใส่พาลฆ่าฮั่นสินอยู่มิได้ขาด แล้วเรามีความชอบแต่เพียงนี้ เห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะหายกความชอบไม่ นานไปจะได้ ความผิดเราคิดจะแข็งเมืองไต้จิวไว้ จึงจะหาผู้มีสติปัญญามาช่วยคิดการใหญ่ แล้วเราจะซ่องสุมเสบียงอาหารตั้งเกลี้ยกล่อมผู้คนให้ได้เป็นกำลังมากขึ้น จึงจะยกเข้าตีเอาเมืองหํ้าเอี๋ยงเห็นจะได้โดยง่าย เพราะพระเจ้าฮั่นเต้ก็ชราลงแล้ว อันความคิดแลฝีมือทหารในเมืองหลวงนั้นเราเกรงอยู่แต่ฮั่นสินผู้เดียว บัดนี้ฮั่นสินก็ออกจากราชการพระเจ้าฮั่นเต้มิได้ใช้สอย นอกกว่าฮั่นสินแล้วเราหาเกรงสติปัญญาแลฝีมือผู้ใดไม่ แม้นท่านทั้งปวงพร้อมใจกันช่วยเรากระทำการใหญ่ได้สำเร็จแล้ว เราจะแบ่งสมบัติแลบ้านส่วยให้ตามสมควร จะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ท่านทั้งปวงจะยอมช่วยเราทำการใหญ่หรือ ๆ ไม่พร้อมใจกันประการใด
ขุนนางนายทัพนายกองจึงว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ชีวิตอยู่เงื้อมมือท่าน แม้นท่านจะคิดอ่านประการใด ข้าพเจ้าทั้งปวงก็จะพร้อมใจกันช่วยท่านกระทำไปกว่าจะสำเร็จ ขอท่านอย่าได้สงสัยข้าพเจ้าทั้งปวงนี้เลย ตันฮีได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงตั้งตัวขึ้นเป็นไต้อ๋อง ให้มีหนังสือไปเกณฑ์เอาทหารเข้ากองทัพ เที่ยวตีหัวเมืองเล็กน้อย เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของทองเงิน เครื่องศัสตราวุธ เสบียงอาหาร แล้วกวาดครอบครัวมาไว้เป็นอันมาก ตันฮีซ่องสุมทแกล้วทหารได้ไว้ถึงยี่สิบหมื่นเศษ

ฝ่ายเจ้าเมืองไซงุยแจ้งความว่า ตันฮีคิดขบถต่อพระเจ้าฮั่นเต้ เที่ยวตีบ้านเล็กเมืองน้อย ซ่องสุมทแกล้วทหารไว้เป็นอันมากก็ตกใจ จึงแต่งหนังสือบอกข้อความให้ม้าใช้รีบเร่งไป ครั้นถึงเมืองหลวงม้าใช้จึงเข้าไปหาขุนนางเจ้าพนักงาน ๆ ก็นำหนังสือบอกไซงุยขึ้นกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ แจ้งว่าตันฮีที่ให้ไปกำจัดฮวนอ๋องคิดขบถดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษาเสียวโหตันแผงว่า ตันฮีคนนี้เราก็ชุบเลี้ยงถึงขนาด ตันฮีกับเราเล่าจะได้ขัดข้องหมองใจกันสิ่งใดหามิได้ ซึ่งตันฮีคิดขบถต่อเราท่านจะเห็นประการใด เสียวโหจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ตันฮีคนนี้มีสติปัญญาแลฝีมือกล้าแข็ง มีใจกำเริบอยู่เป็นนิจ ครั้นมีชัยชนะแก่ฮวนอ๋องได้บังคับทหารมากขึ้น จึงคิดการใหญ่ถึงเพียงนี้ ซึ่งจะไปจับตัวตันฮีครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นแต่หยินโป้แพอวด สองคนมีฝีมือกล้าแข็งจึงจะต่อสู้กับตันฮีได้ พระเจ้าฮั่นเต้ เห็นชอบด้วย จึงให้มีหนังสือรับสั่งไปถึงหยินโป้แพอวดให้ยกกองทัพไปตีตันฮี
ฝ่ายฮั่นสินแจ้งความดังนั้น จึงแต่งหนังสือลับไปถึงหยินโป้แพอวดคนละฉบับ ใจความในหนังสือนั้นต้องกันว่า ฮั่นสินอวยพรมาถึงหยินโป้แพอวด ด้วยพระเจ้าฮั่นเต้เมื่อขณะทุกข์ยากนั้นชุบเลี้ยงผู้กระทำความชอบ บัดนี้พระเจ้าฮั่นเต้ได้นั่งที่เป็นเจ้าแผ่นดินมีความสุขแล้ว ลืมผู้มีความชอบเสียสิ้น เหมือนหนึ่งตัวเราทุกวันนี้ พระเจ้าฮั่นเต้คิดแต่จะหาผิดมาพาลเอาโทษ ซึ่งตันฮีแข็งเมืองขึ้นนั้น เพราะเห็นว่าพระเจ้าฮั่นเต้มิได้ชุบเลี้ยงเราผู้มีความชอบ ตันฮีจึงติดการขบถต่อพระเจ้าฮั่นเต้ ซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้จะใช้ให้ไปจับตัวตันฮีครั้งนี้ ถ้าได้ตัวตันฮีไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้เวลาเช้า พระเจ้าฮั่นเต้ก็คงจะยกความชอบของท่าน ครั้นเวลาเย็นพระเจ้าฮั่นเต้ก็จะคิดเอาความผิดมาใส่ท่านให้ถึงแก่ความตาย ชีวิตแลสมบัติของท่านก็จะอันตรายเพราะอาญาพระเจ้าฮั่นเต้เป็นมั่นคง ซึ่งเรามีหนังสือบอกความลับมาทั้งนี้ ด้วยท่านกับเราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา เรามีความกรุณาจึงเตือนสติไว้ ท่านก็มีสติปัญญาสุดแท้แต่ท่านจะเห็นดี แล้วฮั่นสินจึงส่งหนังสือสองฉบับให้แก่คนใช้สั่งว่าท่านรีบไปทั้งกลางวันกลางคืนเอาไปให้แก่หยินโป้แพอวดโดยเร็ว คนใช้รับหนังสือแล้วเอาไปให้ตามสั่ง หยินโป้แพอวดครั้นได้แจ้งความในหนังสือฮั่นสินก็เห็นชอบด้วย จึงบอกป่วยบิดพลิ้วเสีย มิได้ยกกองทัพไปจับตันฮีตามรับสั่ง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือรับสั่งก็นำเอาอาการกลับมาทูลพระเจ้าฮั่นเต้ พระเจ้าฮั่นเต้แจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาเสียวโหตันแผงว่า ซึ่งเรามีหนังสือไปเกณฑ์ให้หยินโป้แพอวดไปจับตันฮีนั้น บัดนี้ หยินโป้แพอวดบิดเบือนบอกอาการป่วยมา หาไปจับตันฮีไม่ ท่านจะคิดประการใด ตันแผงจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ตันฮีเห็นความสามประการจึงเป็นขบถ ประการหนึ่งตันฮีเห็นว่าท่านไม่ใช้ฮั่นสินให้คุมทหารทำการศึก ประการหนึ่งความคิดแลฝีมือทหารทั้งปวง นอกกว่าฮั่นสิน ตันฮีหาเกรงผู้ใดไม่ ประการหนึ่งตันฮีเห็นว่าท่านเป็นเจ้าแผ่นดินมีความสุขอยู่แล้ว ที่ไหนจะยกทัพหลวงไปเล่า จะให้แต่นายทหารคุมพลออกไปต่อสู้กับตันฮี ๆ ก็จะเข้าตีชิงเอาทหารไว้เป็นกำลังมากขึ้น ประการหนึ่งตันฮีได้เมืองไต้จิวเป็นที่มั่นตั้งแข็งเมืองอยู่ ด้วยเห็นว่าเสบียงอาหารในเมืองไต้จิวก็บริบูรณ์มิได้ขัดสน ตันฮีเห็นความสามประการดังนี้ จึงคิดขบถต่อท่าน แม้นท่านกรุณาแก่ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงมิให้ได้ความเดือดร้อน ขอท่านจงยกทัพหลวงไปการจึงจะสำเร็จ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจึงจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ข้าพเจ้ากับเสียวโหจะขออยู่รักษาเมือง ช่วยนางหลีเฮาทำนุบำรุงมิให้มีเหตุการณ์ขึ้นได้กว่าท่านจะกลับมา การซึ่งท่านจะไปจับตันฮีครั้งนี้ ถ้าจะจัดแจงแต่ทหารไปหาได้ชัยชนะตันฮีไม่ แล้วก็จะเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก เหมือนทำให้ตันฮีกำเริบใจมากขึ้น แม้นทัพหลวงยกไปกิตติศัพท์ก็จะลือไปถึงหัวเมืองทั้งปวงซึ่งเข้าด้วยตันฮีก็จะกลับใจออกจากตันฮีมาเข้าด้วยท่าน หัวเมืองที่มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินก็จะเต็มใจทำการเอาความชอบจนสิ้นความคิดแลฝีมือทุกตัวคน พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังตันแผงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย มีความยินดีนัก จึงสั่งให้เตรียมทหารยี่สิบหมื่น ให้จิวพุนอ๋องหลิน เป็นแม่ทัพหน้า ให้ห้วนโก้ยเป็นปีกซ้าย กวนหยินเป็นปีกขวา ให้โจฉำกับแฮเฮาหยินเป็นกองหลัง เสร็จแล้วให้ทัพหน้าสิบหมื่นยกไปก่อน พระเจ้าฮั่นเต้จัดแจงแล้ว ก็เสด็จเข้าหานางหลีเฮา ๆ ก็เชิญพระเจ้าฮั่นเต้เสวยสุราสำราญพระทัย พระเจ้าฮั่นเต้จึงบอกกับนางหลีเฮาว่า ตันฮีคิดขบถต่อเราตั้งแข็งเมืองไต้จิวอยู่ หยินโป้แพอวดจะอาศัยใช้ไปช่วยจับตัวตันฮีก็บิดพลิ้วนอนป่วยเสีย บัดนี้จะต้อง ยกทัพหลวงไปเอง เราคิดระวังหลังอยู่ด้วยฮั่นสิน เจ้าจงเอาใจรักษาเมืองสอดแนมดู ถ้าได้ความ ประการใดก็ให้ปรึกษาเสียวโหตันแผงก่อน แม้นเห็นความผิดปกติเข้าที่ฮั่นสินเป็นความข้อใหญ่ พอจะฆ่าได้ก็ให้จับฆ่าเสียเถิดอย่าไว้ท่าเราเลย นางหลีเฮาก็คำนับรับสั่งแล้วจึงทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า แต่ก่อนฮั่นสินได้บังคับว่ากล่าวทแกล้วทหารเป็นอันมาก บัดนี้ฮั่นสินมิได้มีผู้ใดอยู่ในบังคับ ถึงมาตรว่าระแวงผิดลงก็จะจับตัวได้โดยง่าย ขอพระองค์อย่าทรงพระวิตกเลย ครั้นพระเจ้าฮั่นเต้ตรัสกำชับนางหลีเฮาแล้ว พอเวลารุ่งเช้าก็เสด็จยกทัพ เสียวโหตันแผงกับขุนนางทั้งปวงก็พากันไปส่งเสด็จพระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสสั่งเสียวโหว่า ท่านเป็นผู้ใหญ่เป็นที่ไว้ใจเรา จงเอาใจไล่รักษาเมืองอย่าให้เป็นอันตรายขึ้นได้ แลราชการบ้านเมืองเรามอบให้แก่ท่านกับนางหลีเฮา เป็นสามคนด้วยกันกับตันแผงเป็นที่ปรึกษา ถ้าเกิดข้อความอันใดขึ้นเป็นข้อใหญ่ พิจารณาเป็นสัจแล้ว ควรฆ่าก็ให้ฆ่าเสียเถิดอย่างดไว้ท่าเราเลย เสียวโหกับตันแผงคำนับพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ก็ยกทัพออกจากประตูเมือง ชาวเมืองก็แต่งเครื่องคำนับตามธรรมเนียม แล้วพากันถวายพรให้มีชัยชนะแก่ข้าศึก บ้านเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ครั้นทัพหลวงถึงตำบลเมืองกำฮั่น เป็นต้นทางร่วมหัวเมืองทั้งปวง พระเจ้าฮั่นเต้ก็ให้ตั้งค่ายลงนอกเมืองกำตั๋น เจ้าเมืองกำตั๋นกับหัวเมืองทั้งปวงแลราษฎรก็แต่งเครื่องบรรณาการมาถวายเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามเจ้าเมืองกรมการเมืองกำตั๋นว่า ตันฮีมาตั้งอยู่แห่งใดผู้ใดเป็นแม่ทัพหน้า มีทหารเอกทหารเลวมากน้อยเท่าใด เจ้าเมืองกำตั๋นเลขุนนางทั้งปวงจึงกราบทูลว่า ตันฮีนั้นตั้งค่ายอยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยง ตั้งซ่องสุมทแกล้วทหารประมาณห้าสิบหมื่นเศษ มีขุนนางนายทหารยี่สิบคน เล่าบู๊ได้เป็นแม่ทัพหน้า บัดนี้ตันฮีให้ทหารเที่ยวข่มเหงฆ่าฟันชาวบ้านเล็กเมืองน้อย เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรหัวเมืองได้ความเดือดร้อนนัก ครั้นแจ้งว่าทัพหลวงยกมา หัวเมืองทั้งปวงมีความยินดีนัก
พระเจ้าฮั่นเต้ตรัสแก่ขุนนางหัวเมืองทั้งปวงว่า ทั้งเมืองกำตั๋นนี้มีแม่นํ้าเจียงโหกั้นอยู่แล้วต้นทางร่วม ซึ่งตันฮีจัดแจงชาวบ้านซึ่งมิรู้การศึกตั้งเป็นนายทหาร มิได้ตั้งมั่นกั้นต้นทางที่เมืองกำตั๋น แลไปตั้งอยู่เมืองลกเอี๋ยงนั้น ตันฮีมีความคิดน้อยนัก เห็นหาทำการใหญ่โตไม่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้จิวเชียงไปสืบหาคนที่ชำนาญทางมาจะให้นำทัพหลวงยกไป จิวเชียงคำนับลาไปเที่ยวหาคนชำนาญถึงสามวัน จึงได้คนชำนาญทางเข้ามาถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงแกล้งตรัสขู่กระโชกถามว่า ตัวจะอาสาเข้ามานำทางทัพหลวงครั้งนี้ เราเห็นว่าตัวจะหาอาจนำไปได้ไม่ คนนำทางทั้งสี่จึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าจงรักภักดีเข้ามาอาสาหวังจะให้ไปจับตัวตันฮีให้จงได้ แลทางใหญ่น้อยจะเดินอ้อมแลเดินตรง แลที่น้ำท่าอาศัยแห่งใดตำบลใด ข้าพเจ้าก็ทราบแจ้งอยู่ทุกตำบล ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเลย พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า เรากริ่งใจเห็นจะดีแต่ปากทูลว่าชำนาญ ครั้นถึงทีจะเอาการก็พากันหลบลี้หนีตัวเสีย จะให้เราเสียการไปดอกกระมัง คนนำทางจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าทั้งสี่ถ้าไม่ชำนาญทางแล้ว จะอาจเข้ามาอาสานำทัพเจ้าแผ่นดินไปได้หรือ ถ้าข้าพเจ้าทั้งสี่นี้ดีแต่ปาก เข้ามานำทัพไปให้เสียทีผิดทางไป ขอจงประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นก็เห็นว่าคนนำทางทูลจาว่ากล่าวยั่งยืนอยู่ จึงพระราชทานเงินทองเสื้อผ้า ตั้งให้เป็นขุนหมื่นนำทางทั้งสี่นาย ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นจึงกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า คนนำทางทั้งสี่ยังมิได้มีความชอบสิ่งใดไม่ แลมาพระราชทานเลี้อผ้าตั้งแต่งให้เป็นขุนหมื่นนั้น ข้าพเจ้าเห็นหาสมควรไม่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า ซึ่งเราให้สิ่งของก่อนความชอบนั้น ด้วยเราเห็นว่า คนทั้งสี่นี้จะนำทางสืบเอาข้อราชการได้ เราจึงปูนบำเหน็จไว้หวังจะให้มีนํ้าใจภักดี สืบสวนแนะนำที่ทางจะได้ทำการใหญ่ไปภายหน้า ท่านทั้งปวงเห็นการมิได้ลึกซึ้งอย่าติเตียนเราเลย อันประเพณีกษัตริย์จะได้คิดเสียดายแก่ทรัพย์เงินทองสิ่งของทั้งปวง ซึ่งพระราชทานขุนนางนั้นหามิได้ ถ้าเห็นผู้ ใดจะได้ราชการ ก็ตั้งแต่งชุบเลี้ยงให้เครื่องอุปโภคบริโภคยศศักดิ์ผู้นั้น แลเราทำตามกษัตริย์แต่โบราณสืบมา ขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ตรัสดังนั้นต่างคนก็มีใจยินดียิ่งนัก จึงสรรเสริญพระเจ้าฮั่นเต้ว่า พระองค์มีสติปัญญาลึกซึ้งนัก ชะรอยจะเป็นเทพยดาลงมาบำรุงแผ่นดิน จะให้อยู่เย็นเป็นสุขโดยแท้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งสี่นายชำนาญทาง ให้ปลอมเข้าไปดูกองทัพตันฮีสืบข้อราชการให้ได้มาโดยเร็ว สี่นายรับสั่งคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้ออกจากค่ายเมืองกำตั๋นเดินลัดไปตามทางน้อย ก็ปลอมปนกับทหารเลวตันฮีเข้าไปในค่าย เที่ยวสืบสวนได้ข้อความแล้วก็กลับมาเฝ้ากราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าปลอมเข้าไปในค่ายตันฮีเห็นแต่คนทำมาหากินค้าขาย ไม่ใคร่มีชาติเชื้อทหาร จะทำการก็ไม่เข้มแข็งเป็นแต่คนโรคไปสิ้น พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังคำชำนาญทางกราบทูลดังนั้นดีพระทัยนัก จึงให้เอาเงินทองปลอมเข้าไปแจกให้แก่ทหารตันฮีเป็นไมตรีไว้ จะได้กลับใจมาเข้าด้วยเรา การที่คิดไว้ก็จะสำเร็จโดยเร็ว ซุยโหจึงรับว่าข้าพเจ้าจะไปแจกเงินทองแก่ นายทหารตันฮีให้กลับใจจงได้ ซุยโหจึงรับเอาเงินทองหลวง แล้วคำนับลาพระเจ้าฮั่นเต้ออกไป จัดแจงคนใช้ให้คุมเงินทอง แล้วสั่งคนใช้ว่าเราจะไปชักชวนพูดจา ท่านจงเอาเงินทองนี้ลอบไปแจกให้นายทหารจงทุกคน ว่าเป็นของพระเจ้าฮั่นเต้พระราชทาน ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้จับตัวตันฮีได้แล้วจะพระราชทานมากกว่านี้อีก คนใช้ก็คำนับแล้วรับเอาเงินทองไว้ ซุยโหจึงเขียนเป็นหนังสือรับสั่งไปถึงตันฮี แล้วก็พาคนใช้ออกจากค่ายไปถึงค่ายตันฮี จึงบอกนายประตูพาเข้าไปหาตันฮี คนใช้ทั้งปวงก็แยกกันไปหานายทหารตันฮีตามคำซุยโหสั่ง ซุยโหจึงเข้าไปคำนับตันฮีแล้วทำกิริยาประหนึ่งว่าจะกลัวเกรงตันฮีนัก ตันฮีจึงว่าเมื่อเราอยู่ในพระเจ้าฮั่นเต้นั้น เรากับท่านเป็นเพื่อนราชการมาด้วยกันมาแต่ก่อน แลท่านมาหาเราครั้งนี้ท่านทำคำนับยำเกรงเราฉะนี้มิควร เชิญท่านขึ้นนั่งเสมอกันจึงจะชอบ ซุยโหจึงตอบว่า บัดนี้ท่านมีบุญญาธิการมากกว่าแต่ก่อน ได้คุมทหารถึงร้อยหมื่นเสมอกับ พระเจ้าฮั่นเต้ ข้าพเจ้าจะขืนนั่งร่วมที่อาสน์ท่าน แลถือตัวว่าเสมอกันมิได้ยำเกรงท่านนั้นหาควรไม่
ตันฮูได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วว่า ซึ่งเราแข็งเมืองแก่พระเจ้าฮั่นเต้นี้ ด้วยเราเห็นว่าพระเจ้าฮั่นเต้มักระแวงสงสัยผู้กระทำความชอบ คราวมีทุกข์ราชการศึกจะต้องใช้ก็นับถือยกชูผู้กระทำความชอบ ครั้นเมืองราบคาบปกติเป็นสุขแล้ว ก็ลืมผู้กระทำความชอบนั้นเสีย คิดแต่จะพาลหาผิดเอาโทษ ซึ่งเรากระทำการชนะฮวนอ๋องแล้ว ครั้นจะกลับเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ก็จะยกยอตั้งแต่งเราเหมือนตั้งฮั่นสิน แล้วก็จะถอดเสีย ซึ่งท่านมาหาเราเวลานี้จะมาสั่งสอนเราหรือ ๆ พระเจ้าฮั่นเต้ใช้มาว่าประการใด ซุยโหจึงบอกตันฮีว่า พระเจ้าฮั่นเต้ให้ข้าพเจ้าถือพระอักษรมาว่ากล่าวแก่ท่านว่า ซึ่งท่านไม่รักทำราชการในเมืองหลวงแล้ว พระเจ้าฮั่นเต้ก็มิได้ขืนขัดอัธยาศัยท่าน จะตั้งแต่งให้ท่านเป็นไต้อ๋องกินเมืองไต้จิว ซึ่งจะก่อการรบพุ่งกันนั้นราษฎรจะได้ความเดือดร้อน ทหารก็จะฆ่าฟันกันตายทั้งสองฝ่าย ซุยโหจึงส่งหนังสือให้ตันฮี ๆ รับเอามาดูแจ้งในหนังสือแล้ว ตันฮีก็เจรจาด้วยเสียงอันดังให้ทแกล้วทหารได้ยินว่า พระเจ้าฮั่นเต้ยกทัพมายังมิได้รบพุ่งกันกับกองทัพเรา บัดนี้คิดเป็นกลอุบายมีหนังสือให้ไต้หูซุยโหมาว่ากล่าว หวังจะล่อลวงจับตัวเรา แลจะได้เชื่อฟังหนังสือซึ่งซุยโหถือมานี้หามิได้ ซุยโหจึงตอบว่า เมื่อแรกพระเจ้าฮั่นเต้ยกกองทัพมานั้น ก็หมายว่าจะกระทำศึกแก่ท่านให้ถึงแพ้แลชนะ ครั้นมาถึงเมืองกำตั๋นพระเจ้าฮั่นเต้จึงปรึกษาขุนนางนายทหาร แลที่ปรึกษาทั้งปวงพร้อมกัน เห็นว่าประเพณีจะก่อการรบพุ่งกันนั้นก็ย่อมจะเปลืองทแกล้วทหารล้มตายด้วยกันทั้งสองฝ่าย ราษฎรจะไม่มีความสุข พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้ข้าพเจ้าถืออักษรมาโดยไมตรี หวังจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขด้วยกัน ใช่จะเป็นกลอุบายนั้นหามิได้ เมื่อท่านมิยอมเป็นไมตรีแลรับที่ไต้อ๋องครองเมืองไต้จิวแล้วก็ตาม ข้าพเจ้าก็จะลาท่านไปกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ให้ทราบ ตันฮีจึงว่าอันความชอบเรากับความชอบฮั่นสิน ถ้าจะเปรียบกันความชอบเรานั้นน้อยกว่านัก แลฮั่นสินผิดแต่เพียงละเมิดขัดรับสั่งปิดบังจงลิมวยไว้ ฮั่นสินก็ได้ตัดเอาศีรษะจงลิมวยมาลุแก่โทษถวาย คุณแลโทษก็พอลบล้างกัน อนึ่งความชอบของฮั่นสินแต่ก่อนนั้นก็มีมาก พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยังมิได้ชุบเลี้ยงให้สมควรแก่ความชอบไม่ กลับเชื่อฟังคนยุยง พาลใส่โทษถอดฮั่นสินออกจากที่ยศศักดิ์ ตัวเรานี้กระทำความชอบแต่เพียงชนะศึกฮวนอ๋องเท่านี้ พระเจ้าฮั่นเต้จะชุบเลี้ยงเราไปสักกี่วัน แล้วเราได้กระทำการเกินถึงเพียงนี้แล้ว เราจะกลับเข้าทำราชการในพระเจ้าฮั่นเต้วันใด ชีวิตเราก็จะอันตรายวันนั้น ท่านจงจำเอาถ้อยคำของเรานี้ไปกราบทูลพระเจ้าฮั่นเต้ให้ทราบ ซุยโหก็แกล้งทำพูดจาหน่วงเหนี่ยวอยู่ครึ่งวัน เพื่อจะคอยท่าคนใช้ซึ่งเอาทองไปแจกนั้นกลับมาพร้อมกันมิให้ตันฮีสงสัย ฝ่ายคนใช้ของซุยโหชื่งลอบเอาทองไปเที่ยวแจกแก่นายทหารตันฮีแล้วว่าของพระเจ้าฮั่นเต้พระราชทานให้แก่ท่านทั้งปวง ถ้าจับตัวตันฮีได้จะพระราชทานมากกว่านี้ นายทหารตันฮีได้ทองของพระราชทานก็มีใจยินดีนัก ครั้นแจกแล้วคนใช้ก็พากันลอบกลับมา ซุยโหก็กระทำคำนับลาตันฮีพาคนสนิทกลับไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ แจ้งความตามได้พูดจากันกับตันฮีทุกประการ พระเจ้าฮั่นเต้แจ้งความดังนั้นก็มิได้ตรัสประการใด ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสสั่งให้ตระเตรียมกองทัพพร้อม แล้วก็ยกไปค่ายตันฮี
ฝ่ายตันฮีแจ้งว่าพระเจ้าฮั่นเต้ยกกองทัพมา ก็ขึ้นม้าพาทหารยกออกจากค่าย พอแลไปเห็นพระเจ้าฮั่นเต้ยืนม้าอยู่หน้าทหารทั้งปวง ตันฮีมิได้ลงจากม้า กระทำคำนับบนหลังม้าแล้วว่า พระองค์ก็ชราแล้วไม่ควรที่จะทรมานพระกายยกกองทัพมากระทำศึกเลย พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า เราก็ได้ชุบเลี้ยงตัวถึงขนาดแล้วก็ยังมิได้ผิดพ้องหมองใจกันด้วยสิ่งหนึ่งสิ่งใด ไม่ควรที่ตัวจะมาคิดทรยศต่อเรา ตันฮีจึงตอบว่า ใช่ว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักชอบแลผิดนั้นหามิได้ แต่เห็นว่าพระองค์มักสงสัยผู้มีสติปัญญากล้าแข็ง เคลือบแคลงผู้กระทำความชอบ ไม่ชุบเลี้ยงให้สมควรตามประเพณี กลับเชื่อคำคนไม่ดีพาลเอาผิด ไม่ตั้งอยู่ในสุจริตยุติธรรม ซึ่งข้าพเจ้าคิดทำการทั้งนี้เป็นธรรมดาจะรักษาชีวิต จะว่าคิดขบถแลมิคิดก็ตามแต่พระอัชฌาสัย เชิญเสด็จกลับไปใช้แต่ทหารมารบกับข้าพเจ้าจึงจะสมกัน
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังตันฮีว่าดังนั้นก็ทรงพระโกรธ ตรัสแก่นายทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสาเราออกไปจับอ้ายขบถได้ ห้วนโก้ยกับจิวพุนได้ฟังพระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้น สองนายก็ชักม้าเข้ารบกับตันฮีได้ยี่สิบเพลง จิวเชียงกับอ๋องหลินเห็นทหารสองคนจะสู้ตันฮีมิได้ ก็ชักม้าพากันหนุนเข้าไป ตันฮีเห็นเหลือกำลังจะต่อผู้ทหารทั้งสี่มิได้ ก็ชักม้าพาทหารไปข้างทิศใต้ รอรบป้องกันพลางคอยท่าเล่าบู๊ทัพหลังมาช่วย ฝ่ายเล่าบู๊ได้ทองของพระราชทานไว้ ก็ไม่เป็นใจแก่ตันฮีทิ้งค่ายเสีย พาทหารหนีไปเข้าค่ายใหญ่ พระเจ้าฮั่นเต้ครั้นเห็นกองทัพตันฮีระส่ำระสายลง ได้ทีก็ขับทหารไล่ไปทางประมาณสามสิบเส้นแลไปข้างหน้าเห็นมีค่ายใหญ่อยู่ค่ายหนึ่ง เห็นทหารตันฮีอยู่ในค่ายนั้นเปิดประตูทั้งสี่ทิศยกออกมาจากค่าย เข้าบรรจบทัพตันฮีตั้งเป็นกระบวนอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสสั่งให้เอารถ มาเรียงเข้า ตั้งเป็นค่ายแซงสัณฐานเหมือนเขากวาง ฝ่ายตันฮีครั้นถอยไปถึงค่ายมั่นแล้วไม่เห็นทหารพระเจ้าฮั่นเต้ไล่มา ก็ชักม้ากลับหน้าพาทหารจะเข้ารบกับทหารพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงให้จุดประทัดสัญญาณขึ้น แล้วก็เปิดประตูค่ายออกทั้งสี่ทิศ
ฝ่ายห้วนโก้ยหนึ่ง โจฉำหนึ่ง อ๋องหลินหนึ่ง จิวเชียงหนึ่ง ควบม้าตรงเข้าไป ตันฮีก็ขับม้าเข้ารบกับนายทหารทั้งสี่คน พวกทหารตันฮีก็แยกกันตีกระหนาบโอบหลังเข้ามา ห้วนโก้ย โจฉำ อ๋องหลิน จิวเชียงเห็นเหลือกำลังที่จะสู้รบ ต่างคนก็ขับม้าถอยมาทัพหลวง พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกกลับมาค่าย จึงสั่งนายทัพนายกองว่า เวลาค่ำวันนี้จงตรวจตรากันรักษาค่ายทุกด้าน อย่าให้เป็นอันตรายได้ นายทหารทั้งปวงก็ออกไปทำตามรับสั่ง ฝ่ายตันฮีกลับมาค่ายจึงให้หาตัวเล่าบู๊เข้ามาถามว่า เรากระทำศึกครั้งนี้ก็ยังไม่ถึงอับจน ตัวแกล้งหลบหลีกเอาความสุขทิ้งเราเสีย หากว่าตั้งค่ายไว้คอยรับจึงรอดตัว ถ้าสืบไปเบื้องหน้าทำเหมือนอย่างนี้เราจะเอาโทษให้จงหนัก เล่าบู๊แลทหารทั้งปวงได้ฟังตันฮีว่าก็กลัวทุกคนมิได้คิดที่จะเอาใจออกหากได้
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ครั้นเวลาเช้าเสด็จออก ขุนนางแลนายทหารเข้าเฝ้าพร้อม ตรัสปรึกษาด้วยราชการที่จะรบกับตันฮี อ๋องหลินจึงทูลว่าตันฮีคิดการศึกครั้งนี้ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูจะตั้งค่ายแลวางกองทัพทำอาการดุจฮั่นสิน ถ้ารบติดพันไปกลัวเสบียงอาหารในกองทัพนี้จะฝืดเคืองลงข้าศึกจะได้ทีถนัด ขอเชิญเสด็จถอยทัพไปตั้งอยู่เมืองกำตั้นเกณฑ์แต่กองทัพหัวเมืองไปเป็นศึกกระหนาบ ภายหลังจึงเสด็จไปเห็นจะจับตัวตันฮีได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า ถ้าเราจะถอยทัพไปเกลือกตันฮีจะประมาทว่าเราสู้ฝีมือไม่ได้ ก็จะมีใจกำเริบยกทหารติดตามเราจะมิเสียทีหรือ อ๋องหลินจึงทูลว่า ถ้าจะล่าทัพแล้วจงจัดทหารที่มีฝีมือไปซุ่มไว้ทั้งสองข้างทาง ตันฮีติดตามไปให้กองทัพซุ่มตีกระหนาบไว้ เห็นตันฮีจะคิดเกรงอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบด้วย จึ้งสั่งห้วนโก้ยหนึ่ง อ๋องหลินหนึ่ง จิวพุนหนึ่ง กวนหยินหนึ่ง สี่นายคุมทหารไปซุ่มอยู่สองข้างทาง ครั้นเวลาพลบค่ำพระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งให้ล่าทัพไป ณ เมืองกำตั๋น ขณะนั้นมีผู้มาบอกตันฮีว่า พระเจ้าฮั่นเต้ล่าทัพกลับไปแล้ว ตันฮีได้แจ้งดังนั้นจึงพูดกับทหารว่า พระเจ้าฮั่นเต้เห็นจะฝืดเคืองเสบียงอาหารจึงถอยไป แต่เราเห็นว่าจะไม่กลับไปเมืองหลวง จะไปตั้งมั่นอยู่เมืองกำตั๋นก่อน นายทหารจึงว่าพระเจ้าฮั่นเต้ถอยทัพไปครั้งนี้ ถ้าท่านยกติดตามไปเห็นจะเอาชัยชนะได้ ตันฮีจึงว่าพระเจ้าฮั่นเต้กระทำการสงครามมาจนชราแล้ว ซึ่งจะล่าทัพไปที่ไหนจะเบาความ เห็นจะแต่งกองทัพซุ่มไว้เป็นมั่นคง ตันฮีว่าแล้วจึงใช้ทหารให้ไปสืบการ ทหารก็ลาไปสืบดูรู้ว่ามีกองทัพซุ่มอยู่สองข้างทางก็กลับไปแจ้งแก่ตันฮีทุกประการ บรรดาทหารทั้งปวงจึงสรรเสริญตันฮีว่ามีสติปัญญาลึกซึ้ง คิดเห็นการรอบคอบควรเป็นแม่ทัพใหญ่
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ถอยทัพมาถึงเมืองกำตั๋น ก็เข้าไปตั้งอยู่ในเมือง นายทหารทั้งสี่คนซึ่งตั้งกองทัพซุ่มอยู่นั้น ครั้นไม่เห็นตันฮีติดตาม ก็พากันถอยทัพกลับมาเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ ณ เมืองกำตั๋น พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้มีหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งปวง ให้ยกทัพมาบรรจบกัน ณ เมืองกำตั๋น แล้วเขียนหนังสือลับลอบให้คนถือมาถึงเสียวโหว่า ตันฮีทำศึกกับเราครั้งนี้มีแยบคายคล้ายความคิดฮั่นสิน เห็นจะได้ศึกษารู้ถึงกัน ถ้าเห็นแยบคายกิริยาฮั่นสินประการใด ก็ให้คิดกันกับฮองเฮาแลตันแผงฆ่าฮั่นสินเสีย พระเจ้าฮั่นเต้มิได้วางพระทัยให้หนังสือมาดังนี้เนือง ๆ
ฝ่ายฮั่นสินอยู่ในเมืองหลวงบอกป่วยไม่รับราชการสิ่งใด รู้ว่าตันฮีตั้งทัพอยู่ ณ บ้านซุ่นเอี๋ยง จึงคิดว่าเมืองกำตั๋นเป็นที่ชัยภูมิ มีแม่น้ำวังโหสกัดอยู่ เหตุไฉนตันฮีจึงไม่ตั้งอยู่เล่า ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้ไปตั้งอยู่เมืองกำตั๋นเห็นตันฮีจะเสียที คิดแล้วจึงเขียนหนังสือเป็นใจความว่า ให้ตันฮีจัดนายทหารที่มีฝีมือคุมคนยกมาตามทางน้อยเข้าตีเมืองหลวง เราจะคอยรับทำการภายในให้พระเจ้าฮั่นเต้ต้องระวังทั้งสองฝ่าย ถ้าท่านทำได้ดังนี้เห็นการจะสำเร็จโดยแท้ ครั้นเขียนแล้วก็ให้คนสนิทลอบถือไปให้ตันฮี คนสนิทก็ลาฮั่นสินไป
ฝ่ายจ้าก๋งตู้เป็นคนใช้ในเรือนฮั่นสิน ออกไปนั่งเสพสุราอยู่ที่ร้าน ครั้นเห็นผู้ถือหนังสือเดินไปจึงเรียกให้แวะเข้าเสพสุราด้วยกัน แล้วไต่ถามได้ความว่าฮั่นสินให้หนังสือลับไปถึงตันฮี
ฝ่ายผู้ถือหนังสือเสพสุราแล้วก็ไป แต่จ้าก๋งตู้นั้นต่อเวลาเย็นจึงกลับมาบ้าน ฮั่นสินจึงถามว่าวันนี้เอ็งไปทำการที่ไหนจึงไม่เห็นหน้ายังค่ำ จ้าก๋งตู้กำลังเมาสุราจึงตอบว่าข้าก็ไม่ได้สมคบคิดขบถกับเมืองนอกจะไปทำการสิ่งใดเล่า ฮั่นสินได้ฟังจ้าก๋งตู้พูดดังนั้นก็ตกใจ จึงใช้ให้คนพยุงจ้าก๋งตู้ เข้าไปนอนอยู่ในเรือน แล้วคิดว่าการที่เราทำเป็นอ้ายจ้าก๋งตู้จะรู้ จำจะฆ่ามันเสียความจึงจะมิด คิดแล้วลุกเข้าไปหยิบกระบี่ในเรือน นางสอซีภรรยาฮั่นสินจึงถามว่า เวลาเย็นท่านโกรธจ้าก๋งตู้ด้วยเหตุอันใด ฮั่นสินจึงว่าอ้ายจ้าก๋งตู้มันเสพสุราเมาแล้วพูดจาองอาจล่วงเกินดูหมิ่นเราจึงจะฆ่ามันเสีย
นางสอซีจึงว่ามันพูดจาเกินเลยเพราะเมาสุรานักอยู่ ท่านจงงดไว้ หายเมาแล้วจึงค่อยไต่ถาม ถ้าผิดแล้วก็กระทำโทษตามสมควร ซึ่งจะทำในเวลากลางคืนนี้คนใช้ทั้งปวงก็จะตกใจพลอยตื่นไปด้วย
ฮั่นสินฟังภรรยาว่าเห็นชอบ ก็งดไว้กลับเข้าไปนอน ขณะเมื่อฮั่นสินกับนางสอชีพูดกัน ภรรยาจ้าก๋งตู้ได้ยินแล้วกลับออกมา
ฝ่ายจ้าก๋งตู้เมาสุรานอนหลับอยู่จนเวลาตีสิบเอ็ด สร่างเมาตื่นขึ้น ภรรยาบอกว่าเจ้าพูดเมื่อเวลาเย็นซงเซียวโกรธนัก จ้าก๋งตู้จึงถามว่าข้าพูดเกินเลยประการใด ภรรยาจึงว่าเจ้าพูดว่าไม่ได้คิดขบถกับเมืองนอกจะไปทำการสิ่งใดเล่า ฮั่นสินหวั่นใจจึงโกรธนัก เวลาคืนนี้เจ้านอนหลับอยู่ท่านจะมาฆ่าเจ้าเสีย นางสอซีห้ามไว้จึงงดอยู่ เจ้าเร่งคิดหนีไปแต่ในเวลากลางคืนจึงจะรอดชีวิต จ้าก๋งตู้ได้ฟังภรรยาบอกก็ตกใจ ใส่เสื้อจัดสิ่งของสำหรับตัว รีบลงเรือนเปิดประตูหลังบ้าน หนีไปถึงกำแพงใกล้จะออกประตูเมือง จึงคิดว่า ถ้าเราจะหนีไปอื่น แม้นฮั่นสินตื่นขึ้นรู้ว่าเราหนีก็จะให้คิดติดตาม คงจะจับตัวได้ ที่ไหนจะพ้นความตาย ถ้านำความเรื่องนี้ไปฟ้องแก่เสียวโหเห็นฮั่นสินจะตาย ชีวิตเราจึงจะรอด จ้าก๋งตู้คิดแล้วก็รีบไป ณ บ้านเสียวโห พอเวลารุ่งสว่างก็เข้าไปแจ้งความให้ฟังทุกประการ เสียวโหจึงถามจ้าก๋งตู้ว่า เอ็งว่าทั้งนี้มั่นคงแล้วหรือ ถ้าเอ็งเอาเท็จมาว่าเอ็งก็จะไม่พ้นความตาย จ้าก๋งตู้จึงว่าความทั้งนี้เป็นข้อใหญ่ แม้นไม่จริงแล้วข้าพเจ้าจะอาจว่ากล่าวได้หรือ วันเมื่อตันฮีไปนั้นก็แวะมาหาฮั่นสิน เดิมตันฮีก็มิได้คิดทรยศ เพราะฮั่นสินสั่งสอนจึงเป็นศัตรูขึ้นได้ ทุกวันนี้ก็ให้ถือหนังสือลับไปมาถึงกันอยู่เนือง ๆ ข้าพเจ้าเมาสุราพูดพลั้งไป ฮั่นสินรู้ความจะฆ่าข้าพเจ้า ๆ จึงหนีมาแจ้งความแก่ท่าน เสียวโหจึงพาตัวจ้าก๋งตู้เข้าไปเฝ้านางฮองเฮา แจ้งความตามจ้าก๋งตู้กล่าวโทษฮั่นสิน
ฮองเฮาได้ฟังก็ตกใจจึงว่ากับเสียวโหว่า ฮั่นสินคบคิดกับตันฮีเป็นขบถจริงแล้ว เราจะคิดประการใดเล่า เสียวโหจึงว่าความนี้อย่าเพ่อว่ากล่าวให้วุ่นวายไป ข้าพเจ้าจะพาตัวจ้าก๋งตู้ไปซ่อนไว้ ณ บ้าน แล้วจะคิดจับตัวฮั่นสินด้วยอุบายมิให้เถียงได้เลย เวลาเช้าข้าพเจ้าจะให้ไปเอาคนโทษถึงตายที่รูปร่างเหมือนตันฮีมาตัดศีรษะใส่ถังไว้ แล้วจะทำอุบายให้คนถือหนังสือมาบอกข่าวว่า พระเจ้าฮั่นเต้จับตัวตันฮีได้ตัดศีรษะส่งเข้ามา ขุนนางทั้งปวงรู้ก็เข้าไปในวังพร้อมกันยินดีด้วยพระเจ้าฮั่นเต้ชนะศึก ถ้าฮั่นสินรู้ก็คงมา ท่านจึงจับตัวไว้
ฮองเฮาได้ฟังเห็นชอบ จึงว่าท่านคิดอุบายนี้ดีนัก เสียวโหก็พาจ้าก๋งตู้มา ณ บ้าน จึงให้ไปเอาตัวคนโทษถึงตายหน้าคล้ายตันฮีมาฆ่าเสีย แล้วแต่งเป็นกลอุบายถือหนังสือพระเจ้าฮั่นเต้พาศีรษะตันฮีมาตามที่คิดไว้ บรรดาขุนนางในเมืองรู้ข่าวว่าพระเจ้าฮั่นเต้ให้มีหนังสือบอกเข้ามา ก็ชวนกันมาฟังกิจราชการ ณ บ้านเสียวโห ๆ จึงแกล้งว่าพรุ่งนี้ท่านทั้งปวงเข้าไปในวังพร้อมกัน แล้วไปบอกฮั่นสินให้รู้ด้วยว่า พระเจ้าฮั่นเต้เสด็จไปทำศึกครั้งนี้มีชัยชนะตัดศีรษะส่งมา มีพระทัยคิดถึงฮั่นสินว่าได้มีความชอบมาแต่ก่อนถ้าเสด็จกลับมาถึงจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ดังเก่า บรรดาขุนนางก็ชวนกันมาบอกฮั่นสินตามถ้อยคำเสียวโห
ฮั่นสินได้ฟังจึงคิดว่า ซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้จะกลับตั้งให้เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ด้วยเหตุอันใด ชะรอยเสียวโหจะรู้ความ จำจะไปถามดูก่อน ฮั่นสินคิดดังนั้นแล้วจึงบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะเข้าไปในพระราชวังด้วย ขุนนางก็ลาฮั่นสินกลับไป ฮั่นสินจึงเข้าไปในเรือนเล่าให้นางสอซีผู้เป็นภรรยาฟังว่า บัดนี้พระเจ้าฮั่นเต้คิดถึงความชอบของเราซึ่งทำไว้แต่ก่อน เสด็จกลับมาถึงจะตั้งให้เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ บัดนี้มีหนังสือบอกว่าจับตันฮีได้ตัดศีรษะส่งเข้ามา แต่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยจะชวนกันเข้าไปในพระราชวังพร้อมก้น เวลาพรุ่งนี้เราก็ต้องเข้าไปด้วย นางสอซีจึงว่า เมื่อพระเจ้าฮั่นเต้ยกไปทำศึกกับตันฮี ท่านบอกป่วยอยู่แล้วก็มิได้ไปเฝ้าฮองเฮา ครั้นได้ยินหนังสือบอกมาจึงจะเข้าไป ฮองเฮาเป็นคนมักสงสัย เกลือกจะมีความอื่น ท่านจงตรึกตรองดูให้ดีก่อน ฮั่นสินจึงว่าถ้าครั้งนี้ไม่ไปพระเจ้าฮั่นเต้กลับมาเราจะมีหน้าไปเฝ้ากระไรได้ ซึ่งเราจะเข้าไปเวลาพรุ่งนี้ ถึงจะมีเนื้อความเกี่ยวข้องถึงตัวเราประการใด เสียวโหก็อยู่นั้นคงจะช่วยแก้ไขบ้าง นางสอซีจึงว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูราศีหน้าของท่านมัวหมองมาหลายวันแล้วประหลาดใจนัก ท่านจงงดอยู่แต่บ้านเรือนของตัวก่อนเถิด ฮั่นสินจึงว่าฮองเฮาเป็นสตรี เสียวโหก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เราได้ออกปากว่าจะไปแล้วจะมาถอยหลังเสียนั้นไม่ควร เมื่อจะมีเหตุประการใดก็สุดแต่บุญกับกรรม ครั้นเวลาเช้าขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันเข้าไปในพระราชวัง ประชุมอยู่ที่เฝ้าพร้อมกัน ฮั่นสินก็เข้าไปด้วย ฮองเฮาจึงให้คนออกไปกระซิบสั่งหมูซูซึ่งเป็นตำรวจเข้าไปคอยอยู่ ณ ประตูชั้นในห้าสิบคน แล้วสั่งความสัญญาไว้ทุกประการ ครั้นจัดแจงเสร็จแล้วจึงใช้คนออกไปบอกว่า บรรดาขุนนางทั้งปวงให้กลับไป เถิด แต่เสียวโหกับฮั่นสินให้เข้าไปข้างใน จะปรึกษาราชการสำคัญนัก เสียวโหได้ฟังก็ชวนฮั่นสินเข้าไป ครั้นถึงประตูชั้นใน หมูซูก็กลุ้มรุมกันจับตัวฮั่นสินมัดไพล่หลังพาเข้าไปหาฮองเฮา ฮั่นสินจึงร้องว่าข้าพเจ้าผิดประการใดท่านจึงทำโทษดังนี้ ฮองเฮาจึงว่า พระเจ้าฮั่นเต้ชุบเลี้ยงตัวเป็นแม่ทัพใหญ่ ครั้นมีความชอบก็ตั้งให้เป็นเจ๋อ๋องแลฌ้ออ๋อง ตัวก็ไม่ซื่อตรงต่อพระเจ้าฮั่นเต้ ไปสมคบกับจงลิมวยขบถ ต้องเสด็จไปถึงตำบลหุ่นบู๊ จับตัวมาก็ยังไม่ประหารชีวิต คิดถึงความชอบกลับตั้งให้เป็นห้วยอิ้มเหา แล้วตรัสอยู่ว่าถ้านานไปก็จะตั้งให้ตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ดังเก่า ยังไม่คิดถึงพระคุณเลย กลับคิดทรยศสั่งสอนให้ตันฮีเป็นขบถ แล้วมีหนังสือไปถึงตันฮีให้ยกทัพมาตามทางน้อยตีเอาเมืองหลวง ตัวจะเป็นไส้ศึกรับทำการภายใน ซึ่งคิดกระทำการทรยศเช่นนี้ ถึงจะอยู่เป็นคนเทพยดาแลมนุษย์ก็ไม่สรรเสริญ ฮั่นสินจึงว่า ซึ่งว่าข้าพเจ้าเป็นคนขบถสมคบกับตันฮีนั้น ท่านเอาความที่ไหนมาเจรจาดังนี้ ฮองเฮาจึงตอบว่า จ้าก๋งตู้เป็นคนใช้ในเรือนของตัว เอาเนื้อความมาฟ้องไว้ทุกประการแล้วเราจึงได้รู้ ฮั่นสินจึงตอบว่าจ้าก๋งตู้นั้นหลบหลีกไม่ให้ใช้การงานเที่ยวไปเสพสุราทุกวัน ครั้นข้าพเจ้าด่าว่าจะทำโทษ มันคิดพยาบาทแกล้งเอาความไม่จริงมาฟ้องข้าพเจ้าเปล่า ๆ ท่านจงตรึกตรองดูก่อน ฮองเฮาจึงว่าพระเจ้าฮั่นเต้จับตันฮีได้ ไปริบในค่ายก็ได้หนังสือลับของตัว ครั้นไต่ถามตันฮีก็รับแล้วเหตุใดตัวยังเถียงอยู่อีกเล่า ฮั่นสินได้ฟังฮองเฮาทูลดังนั้นก็สะดุ้งตกใจก้มหน้านิ่งอยู่ ฮองเฮาก็สั่งให้หมูซูเอาตัวฮั่นสินไปตัดศีรษะที่บี่ยังหอระฆัง หมูซูก็พาเอาตัวฮั่นสินออกไป ขณะเมื่อทหารจะลงดาบ ฮั่นสินจึงร้องว่าเพราะเราไม่เชื่อคำกวยถองจึงมาตายด้วยความคิดสตรี พอหมูซูฟันฮั่นสินลงคอขาดตาย ฮองเฮาจึงให้จับพวกพ้องฮั่นสินมาฆ่าเสียถึงสามชั่วโคตร เมื่อฮั่นสินตาย อายุได้ห้าสิบเอ็ดปี เดือนเก้าขึ้นสิบเอ็ดค่ำ บังเกิดเป็นพายุพัดหนักผงคลีฟุ้งตลบเป็นควันปิดแสง พระอาทิตย์ เวลาคํ่าพระจันทร์ก็มัวรัศมีไม่สุกสว่าง บรรดาราษฎรเดินไปมาเห็นศพฮั่นสินก็มีความสังเวชคิดถึงความดีที่ทำศึกมีชัยกับฌ้อปาอ๋อง ไพร่บ้านพลเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุข บางคนคิดสงสารกลั้นน้ำตามิได้ บางคนก็บ่นว่าแตก่อนเสียวโหรักฮั่นสินอุตส่าห์ทูลให้เป็นแม่ทัพ ครั้นเสร็จสงครามแล้วกลับเชื่อถืออ้ายจ้าก๋งตู้ที่กล่าวโทษฮั่นสิน นำเอาข้อความขึ้นทูลฮองเฮาให้ฆ่าฮั่นสินเสีย อันโทษฮั่นสินแต่เพียงนั้นควรจะตายแต่ผู้เดียว ไม่ควรจะตายถึงสามชั่วโคตร เสียวโหเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่ทูลทัดทานบ้างเลย แต่คนพูดกันอยู่ดังนี้เนือง ๆ

ฝ่ายฮองเฮาจึงให้เสียวโหแต่งหนังสือไปทูลพระเจ้าฮั่นเต้ กับศีรษะฮั่นสินนั้นให้เอาไปถวายด้วย เสียวโหครั้นแต่งหนังสือเสร็จแล้วก็ให้เล็กแกไป ครั้นเล็กแกมาถึงเมืองกำตั๋น พาเอาศีรษะฮั่นสินกับหนังสือเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ทูลถวายต่อพระหัตถ์ พระเจ้าฮั่นเต้รับเอาไปฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ไต้ฮั่นสิบเอ็ดปีเดือนเก้า ฮองเฮาลู่ติทำหนังสือมากราบทูลให้ทราบ ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดให้ข้าพเจ้ารักษาอยู่เมืองนั้น ข้าพเจ้าก็เอาพระบารมีปกป้องว่ากล่าวกิจราชการ ถืออาชญาสิทธิ์ตามกฎหมาย บัดนี้ข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยก็เกรงกลัวมิได้กระทำล่วงเกินจากขนบธรรมเนียม แต่ฮั่นสินซึ่งโปรดตั้งให้เป็นห้วยอิ้มเหา คิดองอาจเป็นไส้ศึกให้หนังสือมาถึงตันฮี ให้ยกทัพไปทางน้อยเข้าตีเมืองหลวง ฮั่นสินจะรับทำการในเมือง คนใช้ในเรือนรู้เอาเนื้อความมาฟ้องแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงให้หาเสียวโหเอาตัวฮั่นสินเข้าไปไต่ถามได้ความจริง จึงทำโทษตามอาชญาแผ่นดิน ให้ตัดศีรษะฮั่นสินเสียที่บี่ยังเก๋ง แล้วจับพวกพ้องทั้งสามชั่วมาฆ่าเสียด้วย จึงให้นำเอาศีรษะฮั่นสินกับหนังสือนี้มาถวาย หมายจะให้ชาวเมืองทิศเหนือแลตันฮีรู้จะได้คิดสะดุ้งตกใจ ถ้าทัพหลวงยกไปครั้งนี้ก็จะมีชัยชนะโดยง่าย
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ทราบในหนังสือว่าฮั่นสินตายสมพระทัยหมาย มีความยินดีอยู่แต่คิดถึงความชอบฮั่นสินซึ่งปราบเมืองฌ้อ มีความอาลัยจึงตรัสกับทหารทั้งปวงว่า เมื่อแรกฮั่นสินมาอยู่กับเรา เสียวโหก็ช่วยว่ากล่าวหลายครั้งให้เราตั้งเป็นแม่ทัพ อันความชอบแลความดีของฮั่นสิน ถึงคนที่มีสติปัญญาแต่โบราณก็ไม่เสมอ เรารักใคร่ยิ่งนัก แต่เสื้อใส่อยู่ก็ยังถอดให้ จะกินของสิ่งใดถ้ามีรสก็อุตส่าห์แบ่งให้กิน เราก็ชุบเลี้ยงถึงขนาดแล้ว เพราะไม่ซื่อตรงต่อเราจึงถอดออกเสียจากที่ฌ้ออ๋อง ก็คิดอยู่ถ้านานไปจะกลับตั้งให้ครองเมือง แต่ครั้งนื้มาคิดขบถกับตันฮีทำโทษใส่ตัวเอง จนฮองเฮาฆ่าเสีย ถึงกระนั้นเราก็มีความอาลัยอยู่ ตรัสพลางทางทรงพระกันแสง บรรดานายทหารที่ฮั่นสินได้สั่งสอนให้รู้ในขบวนพิชัยสงครามนั้น ต่างคนคิดถึงร้องไห้รักฮั่นสิน พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้เอาศีรษะฮั่นสินไปร้องประกาศทุกหมวดทุกกองว่า ฮั่นสินเป็นขบถคบคิดกับตันฮี ฮองเฮารู้จึงจับตัวฆ่าเสียที่บี่ยังเก๋งตัดศีรษะส่งออกมา นายทัพนายกองทั้งปวงจะทำราชการต่อไปอยู่ดูเยี่ยงอย่างฮั่นสิน
ฝ่ายตันฮีครั้นได้หนังสือลับที่ฮั่นสินให้ไป ก็ให้ตรวจเตรียมทหารจะยกไปตีเมืองหลวง ขณะนั้นมีผู้เข้าไปบอกกับตันฮีว่าฮั่นสินทำให้เนื้อความแพร่งพรายออก ฮองเฮารู้จับตัวฆ่าเสีย แล้วแต่งให้เล็กแกถือหนังสือกับศีรษะฮั่นสินมาถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ตันฮีได้ฟังก็ตกใจร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังล้มลงกับที่ ทหารเข้าพยุงแก้ไขค่อยฟื้นสติขึ้น ตันฮีจึงว่าฮั่นสินได้มีคุณแก่เราเป็นอันมาก ครั้งนี้ฮั่นสินมาตายด้วยคมอาวุธเรามีความอาลัยนัก การที่คิดไว้ก็เห็นจะไม่สำเร็จ เราจะทำประการใดดี นายทหารจึงว่าฮั่นสินตายแล้ว และจะคิดย่อท้อแก่การสงครามนั้นไม่ควร พวกข้าพเจ้าทั้งปวงก็คงจะพร้อมใจกัน ยกไปเมืองกำตั๋นสู้กับฮั่นเต้ให้ถึงแพ้แลชนะ ตันฮีจึงว่าเราอย่ายกไปเลย อีกวันหนึ่งสองวันฮั่นเต้ก็จะยกทัพมา เราคอยรบที่นี่ดีกว่า แต่ครั้งนี้ท่านทั้งปวงอย่าทำเหมือนครั้งก่อน ยังไม่ทันได้รบถึงอับจนก็พากันหนีไปสิ้น บรรดานายทหารจึงว่า ครั้งนี้ท่านอย่าตั้งค่ายเลย จงจัดกันเป็นปีกซ้ายขวาหน้าหลัง ถ้าทัพเราได้ทีก็จะระดมกันเข้าตีกระหนาบ เอาชัยชนะให้จงได้ ตันฮีเห็นชอบ จึงให้ตรวจเตรียมทหารไว้พร้อม
ฝ่ายพระเจ้าฮั่นเต้ตั้งทัพอยู่ ณ เมืองกำตั๋น ครั้นกองทัพหัวเมืองมาพร้อม ก็ยกมาตั้งอยู่แดนเมืองเอี๋ยง ทางไกลเมืองสามร้อยเส้น แล้วสั่งให้ห้วนโก้ยกับอ๋องหลินคุมทหารสองหมื่นออกไป ซุ่มอยู่ทิศเหนือ ถ้าตันฮีแตกไปจงรีบตีกระหนาบเข้าจับตัวตันฮีให้ได้ จิวพุนกับจิวเชียงให้คุมทหารไปซุ่มอยู่หลังค่ายตันฮี ถ้าจะมีกองทัพยกมาช่วยตันฮีก็ให้จิวพุนกับจิวเชียงออกตีต้านหน้าไว้ กวนหยินนั้นให้ไปคอยรบกับตันฮี ถ้าตันฮีกับกวนหยินรบกันอยู่ บรรดานายทหารทั้งปวงจึงระดมกันเข้าล้อมตันฮีไว้ ครั้นจัดแจงเสร็จแล้ว นายทหารทั้งปวงก็กะเกณฑ์กันไปซุ่มอยู่ตามสั่ง พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกไปตั้งอยู่หน้าค่ายตันฮี กวนหยินจึงขับม้าเข้าไปชวนตันฮีรบ ตันฮีก็ขึ้นม้าพาทหารออกมายืนหน้าค่าย แล้วร้องว่าพวกกองทัพเหล่านี้วันก่อนแตกไปทีหนึ่งแล้วยังไม่มาสามิภักดิ์อีกเล่า บัดนี้ยกมาจะลองคมอาวุธกันหรือ กวนหยินจึงตอบว่า มึงเป็นคนทรยศขบถต่อพระเจ้าฮั่นเต้ซึ่งเป็นเจ้านายของตัว มึงไม่รู้จักวันตายกลับมาพูดจาจองหองอีกเล่า กวนหยินก็ขับม้าเข้าไปเงื้อง้าวจะฟันตันฮี ตันฮีรับด้วยทวนรบกันอยู่ยี่สิบเพลง พวกทหารตันฮีก็ระดมเข้ามาจะช่วยตันฮีรบ จิวพุนกับจิวเชียงเห็นดังนั้นก็ขับทหารตีกระหนาบหลังตันฮีเข้ามา ตันฮีเห็นเหลือกำลังที่จะสู้รบก็ชักม้าหนีไปตามทางทิศเหนือ พวกทหารเห็นตันฮีเสียทีก็ไม่เป็นใจที่จะสู้รบ ต่างคนหนีเอาตัวรอดแตกกระจัดกระจายไป จิวพุนจิวเชียงก็ไล่ฆ่าฟันเล่าบู๊นายทหารตันฮีตาย ตันฮีหนีไปตามทางได้ยินเสียงประทัด แลดูเห็นห้วนโก้ยกับอ๋องหลินขับทหารสกัดออกมาทั้งสองด้าน ตันฮีอ่อนกำลังไม่รู้ว่าจะหลีกไปทางใดชักม้าวนเวียนอยู่ ห้วนโก้ยก็ขับม้าสะอึกเข้าไปเอาทวนแทงถูกตันฮีตกม้าตาย แล้วตัดเอาศีรษะเข้ามาถวายพระเจ้าฮั่นเต้ พระเจ้าฮั่นเต้เห็นดังนั้นมีพระทัยยินดี จึงให้เอาศีรษะตันฮีไปเสียบไว้ที่แดนเมือง เตียวกับเมืองไต้จี๋วต่อกัน บรรดาคนที่อยู่ในแดนเมืองไต้จี๋วเป็นพวกเข้าด้วยตันฮี ครั้นรู้ว่าตันฮีตาย ก็ชวนกันมาสามิภักดิ์ตอพระเจ้าฮั่นเต้สิ้น พระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งให้เลิกทัพกลับมาเมืองหลวงครั้นเสด็จเข้าในพระราชวัง ฮองเฮาจึงทูลความที่ฮั่นสินขบถให้ทราบทุกประการ ขณะเมื่อทหารพาตัวฮั่นสินไปถึงที่บี่ยังเก๋งนั้น ฮั่นสินทูลว่า เพราะเราไม่เชื่อคำกวยถอง จึงมาตายด้วยความคิดสตรี
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังคิดสงสัยพระทัย ครั้นเวลาเสด็จออกจึงตรัสถามขุนนาง ซึ่งกวยถองคนนี้อยู่แห่งใด ขณะนั้นตันแผงเฝ้าอยู่ด้วย จึงทูลว่ากวยถองผู้นี้เป็นที่ปรึกษาเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน ฮั่นสินไปตีเมืองเอี๋ยนได้ รู้ว่ากวยถองมีสติปัญญาก็เอาไว้เป็นที่ปรึกษา ถ้าฮั่นสินจะทำศึกเมื่อใดก็เอากวยถองไปด้วย เมื่อฮั่นสินอยู่เมืองเจ๋ กวยถองยุให้ฮั่นสินแข็งเมืองฮั่นสินไม่ฟังคำ กวยถองจึงทำเป็นบ้าเที่ยวอยู่กลางตลาดเมืองเจ๋ ถ้าจะคิดเอาตัวกวยถอง แม้นจับด้วยอาญาก็เห็นจะเป็นบ้าอยู่จนตาย พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่าผู้ใดจะอาสาไปจับตัวกวยถองมาให้เราได้ เล็กแกจึงทูลว่าข้าพเจ้าจะรับอาสาไปเอาตัวกวยถองมาให้จงได้ เล็กแกคำนับลาออกมาจัดคนสนิทไปสิบคน ก็พากันขึ้นม้ารีบไป ณ เมืองเจ๋ ครั้นถึงจึงเข้าไปหาหลีเตียนเจ้าเมืองเจ๋ ถามว่ากวยถองซึ่ง วิกลจริตไปอยู่แห่งใด หลีเตียนจึงบอกว่า กวยถองเที่ยวทำเพลงอยู่ตามกลางตลาดทุกวัน แต่ข้าพเจ้าแกล้งทูลชักชวนจะให้เข้ามาทำราชการหลายครั้งแล้วกวยถองไม่เข้ามา พระเจ้าฮั่นเต้จะต้องประสงค์สิ่งใดกับคนบ้า เล็กแกจึงว่าท่านรู้แต่การเบาหารู้การลึกซึ้งไม่ ซึ่งกวยถองเป็นบ้านั้นแกล้งทำ ท่านจงใช้คนที่ฉลาดพูดทำเป็นขี้เมาไปเข้าพวกเสพสุรากับกวยถอง แล้วคิดพูดตามคำของเรา จะให้กวยถองร้องไห้เข้ามาไม่ให้เป็นบ้าได้ จึงจะพาไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ หลีเตียนจึงจัดคนที่ช่างพูดได้สองคนมอบให้เล็กแก เล็กแกจึงให้เงินทองไปซื้อเหล้าชวนกวยถองกินพูดความลับ แล้วสั่งให้คนสอดแนมดู ถ้าเห็นกวยถองร้องไห้เมื่อใดท่านกลับมาบอกเรา คนทั้งสองก็ลาเล็กแกไปถึงตลาด พบกวยถองผมยุ่งหัวเราะร้องรำทำเพลงว่าหกหัวเมืองถ่ายเทเข้าไปรวมอยู่ในเมืองหํ้าเอี๋ยง แต่ไม่มีคนดีเลยจึงไม่ยืดยาวไปได้ เสียดายฌ้อปาอ๋อง ๆ ไม่รู้รวบรวมรักษาแผ่นดินจึงเสียแก่พระเจ้าฮั่นเต้ เมื่อจับฌ้อปาอ๋องได้ที่แม่น้ำโอกั๋งความคิดของใคร เสียแรงมีความชอบใหญ่ถึงสิบครั้ง เขาถอดตัวเสียจากที่ แต่แรกเราก็ได้เตือนสติก็ไม่เชื่อฟัง เรากลัวความผิดจึงทำเป็นบ้า เห็นจะคิดว่าคน ถือตัวว่าดี กวยถองร้องเพลงแล้วก็เดินไปตามทางทิศใต้ คนซึ่งเล็กแกใช้ตามกวยถองไปครั้นทันจึงจับมือกวยถองเข้าแล้วทำหัวเราะพูดว่า ตัวข้าพเจ้าเจ็บป่วยในใจให้พลุ่งพล่านไม่มีความสบายเลย เชิญท่านไปเสพสุราด้วยกันที่ร้าน
กวยถองได้ฟังก็มีความยินดีเดินตามไปถึงร้านสุรา คนทั้งสองก็ซื้อเหล้าสู่กวยถองกิน แล้วทำเป็นพูดว่า ตัวข้าพเจ้าไม่อยู่แล้ว ด้วยนํ้าใจคิดจะใคร่ไปเที่ยวอยู่นอกเขตเมืองตามสบาย ไม่รักทำราชการหาลาภยศศักดิ์ให้เป็นธุระติดตัว
กวยถองได้ฟังคนทั้งสองพูดดังนี้ก็ชอบใจ จึงว่าเราก็คิดเหมือนกับท่าน ผู้นั้นว่าข้าพเจ้าจะเป็นบ้าก็หาไม่ แต่จะพูดให้ปกติกลัวเจ้านายจะเบียดเบียนใช้ กวยถองได้ฟังผู้นั้นพูดประหลาดจึงถามว่า ท่านทั้งสองเป็นชาวเมืองไหน ผู้นั้นจึงบอกว่า เดิมข้าพเจ้าอยู่เมืองเตียว ได้ยินคนสรรเสริญว่าฮั่นสินนี้สติปัญญาดี ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์ติดตามไปอยู่ด้วยฮั่นสิน ณ เมืองฌ้อ ครั้นฮั่นสินเป็นโทษต้องถอดจากที่ ตกเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง ข้าพเจ้าก็ตามเข้ามาอยู่ด้วย บัดนี้ฮั่นสินคิดกระทำการประมาทมิได้ตรึกตรองให้รอบคอบ คนในเรือนไปฟ้องฮองเฮาลวงฮั่นสินเข้าไปในวัง จับตัวฆ่าเสียถึงสามชั่วโคตร แต่เมื่อขณะฮั่นสินตายนั้น ได้ยินพูดว่าเพราะไม่เชื่อคำกวยถองจึงเป็นดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าฮั่นสินสรรเสริญนับถือท่านนัก จึงหนีออกจากเมืองหลวงมาหมายจะขอรู้จักตัวท่าน จะได้แจ้งความในอกข้าพเจ้า สงสารฮั่นสินเสียแรงทำความชอบไว้เป็นอันมาก ตัวก็มีสติปัญญามาแพ้รู้ตายด้วยอุบายสตรี ดูสังเวชนัก เมื่อขณะอยู่เมืองเจ๋มีสง่าราศี คนทั้งปวงก็ยำเกรงเป็นอันมาก บัดนี้เอาร่างกายไปทิ้งไว้ที่บี่ยังเก๋งเป็นผีหาญาติมิได้ ดุจคนเขียนขนมเปียปิดกับฝาตึก คนทั้งสองว่าแล้วก็ร้องไห้ กวยถองเห็นดังนั้นก็เอามือตบอกของตัวเข้ากระทืบเท้าลง แล้วร้องไห้ว่า แต่ก่อนฮั่นสินไม่คิดรักษาตัวเลย ทำประมาทอยู่จนเขาฆ่าเสีย พลอยให้ตัวเราไม่มีนายด้วยเล่า เราจะอยู่ไปไย
ขณะเมื่อกวยถองร้องไห้อยู่นั้น เล็กแกเข้าไปยืนอยู่ข้างหลังยุดเอาแขนแล้วว่า แต่ตัวทำบ้ามาช้านานแล้วเราพึ่งรู้ในความคิดของตัววันนี้ กวยถองตกใจหน้าซีดลง จึงถามว่าท่านมาทำไม เล็กแกจึงบอกว่า เราถือรับสั่งพระเจ้าฮั่นเต้มาจับตัวท่าน ขณะนั้นพอหลีเตียนมาทัน จึงให้ทหารมัดกวยถองพาตัวมา ณ ตึกที่ว่าราชการ เล็กแกก็ตามมาจึงให้แก้มัดกวยถอง เล็กแกกระทำคำนับแล้วเอาเสื้อแลกางเกงให้กวยถองผลัดใหม่ กวยถองก็มิใคร่จะรับ เล็กแกจึงว่า บัดนี้แผ่นดินก็เป็นของพระเจ้าฮั่นเต้พระองค์เดียว ถึงท่านจะไม่ยอมทำราชการ จะทำเป็นวิกลจริตเที่ยวอยู่ไหนก็คงเป็นข้าในแผ่นดินท่าน ทุกวันนี้ถ้าผู้ใดเป็นพวกฮั่นสินก็จะตายเสียเปล่า ท่านเป็นคนมีสติปัญญา ควรจะเข้าเป็นขุนนางครองยศศักดิ์ อันพระเจ้าฮั่นเต้นั้นไม่พยาบาทเป็นกษัตริย์โดยแท้ แต่เตียวเหลียงเป็นเชื้อขุนนางมาถึงห้าร้อยชั่วแล้ว ยังเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการในพระเจ้าฮั่นเต้ ท่านจงตรึกตรองดูเถิด กวยถองจึงว่า แต่เราทำเป็นเสียจริตมาช้านาน ไม่มีผู้ใดล่วงรู้น้ำใจเรา ท่านมีสติปัญญามาก ควรเราจะกระทำตามคำท่าน เล็กแกก็พาตัวกวยถองมา ณ เมืองหลวงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ กวยถองเข้าไปถึงคุกเข่าลงคำนับแล้วก้มหน้าอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสถามว่าผู้นี้ชื่อไร เล็กแกจึงทูลว่า ชื่อกวยถองเป็นชาวเมืองเอี๋ยน
พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า กวยถองผู้นี้หรือที่ยุยงฮั่นสินให้ประทุษร้ายต่อเรา กวยถองจึงทูลว่า ข้าพเจ้าได้สั่งสอนให้ฮั่นสินคิดแบ่งเมือง ซึ่งโทษข้าพเจ้าก็ถึงตาย ด้วยข้าพเจ้ารู้จักแต่ฮั่นสินผู้เป็นนาย มิได้รู้จักไต้อ๋อง อุปมาดังครั้งหนึ่งพระเจ้าเงียวเต้เสด็จออกเลียบเมือง มีสุนัขตัวหนึ่งตามเห่าพระเจ้าเงียวเต้ ๆ จึงถามขุนนางว่า ตัวเราเป็นบรมกษัตริย์ คนทั้งแผ่นดินย่อมกลัวเกรง เหตุไฉนสุนัขตัวนี้จึงมาเห่าไม่มีความกลัว ขุนนางจึงทูลว่า อันเพศสุนัขรู้จักกลัวเกรงก็แต่เจ้าของผู้เลี้ยง มิได้รู้จักพระองค์เป็นเจ้าแผ่นดินจึงเห่าอยู่ฉะนี้ พระเจ้าเงียวเต้ก็ทรงพระสรวลหายสงสัยพระทัย อันสุนัขนั้นเปรียบเหมือนตัวข้าพเจ้าอยู่กับฮั่นสิน ซึ่งพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์อันประเสริฐ ข้าพเจ้าก็ยังมิได้รู้จัก ถ้าฮั่นสินฟังคำข้าพเจ้าแล้วที่ไหนจะตาย ด้วยเมืองห้ำเอี๋ยงนี้อุปมาเหมือนกวางอยู่กลางทุ่ง ผู้ใดหมายจะไล่จับ ถ้าผู้ใดเท้าเร็วมือไวก็จับได้ก่อน บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าบารมีของพระองค์มากจึงได้เมืองห้ำเอี๋ยง ฮั่นสินก็ตายแล้ว ได้ตัวข้าพเจ้ามาจะฆ่าเสียอีกก็คงจะตาย ถึงไม่ฆ่าข้าพเจ้า ๆ ก็คิดถึงคุณฮั่นสินไม่ขออยู่จะสู้ตายตามไป พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังก็ทรงพระสรวล แล้วตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า กวยถองว่าดังนี้ก็เป็นพระเพณีขุนนางมีกตัญญูต่อเจ้านายของตัว จึงตรัสกับกวยถองว่า ซึ่งโทษท่านผิดแต่ก่อนเราจะยกเสีย จะตั้งให้เป็นขุนนางท่านจะคิดประการใด กวยถองจึงทูลว่า ซึ่งโปรดจะตั้งข้าพเจ้าเป็นขุนนางนั้นพระคุณหาที่สุดไม่ แต่ใจข้าพเจ้ายังไม่รับเป็นขุนนางได้ ด้วยมีความเวทนาแต่ศพฮั่นสินนัก ถ้าทรงพระเมตตา ข้าพเจ้าจะขอพระราชทานศพฮั่นสินไปฝังไว้ ณ บ้านไผอิ้ม ด้วยฮั่นสินมีความชอบมาแต่หนหลัง ครั้งนี้กระทำผิดตัวก็ตาย แต่เสียดายพระเกียรติยศของไต้อ๋องจะใคร่ให้ลือทั้งแผ่นดิน ขอพระราชทานชื่อฮั่นสินให้เป็นฌ้ออ๋องปรากฏไปดังเก่า ตัวข้าพเจ้าก็จะกราบถวายบังคับลาไปอยู่เฝ้ากุฎีที่ฝังศพฮั่นสิน แม้นโปรดดังนี้ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ยิ่งกว่าพระราชทานเงินทองแลยศศักดิ์ให้ข้าพเจ้า
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ยินกวยถองทูลดังนั้น จึงทรงพระดำริว่า กวยถองผู้นี้เป็นคนถือสัตย์โดยแท้ จึงสั่งให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อ ให้ก่อกุฎีแลแต่งการศพฮั่นสินตามประเพณี ให้มีศิลาจาริกชื่อว่าฌ้ออ๋อง ซึ่งตัวกวยถองนั้นไม่ยอมอยู่ทำราชการแล้วก็ให้ปล่อยไปตามสบาย ตรัสแล้วก็เสด็จเข้าข้างใน ครั้นเวลาเช้าเสด็จออก จึงพระราชทานบำเหน็จแก่ทหาร ซึ่งตามเสด็จไปรบกับตันฮีนั้น ตามความชอบมากแลน้อย แล้วสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงพร้อมกัน
ฝ่ายไทป๊กซึ่งเป็นข้าหลวงเดิมพระเจ้าฮั่นเต้ ไปอยู่กับแพอวด ณ เมืองไต้เหลียง วันหนึ่งเสพสุราเมาพูดว่า พระเจ้าฮั่นเต้เลี้ยงขุนนางไม่ยั่งยืน เมื่อทำศึกอยู่ล้วนว่ามีความชอบ ครั้นสิ้นศึกแล้วคิดแต่ละฆ่าคนดีเสียสิ้น เราจะทำราชการไปนั้นไม่ได้ ไทป๊กได้ยินแพอวดพูดผิดจึงว่ากล่าวห้ามปราม แพอวดโกรธว่าไทป๊กเป็นข้อหยาบช้าต่าง ๆ ไทป๊กมีความพยาบาทหนีมาเมืองหลวงบอกแก่ทหารผู้รักษาประตูว่า ข้าพเจ้าชื่อไทป๊กเป็นข้าหลวงเดิม จะขอเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ทูลความลับให้ทราบ ขณะนั้นพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อม ทหารรักษาประตูเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้กราบทูลตามถ้อยคำไทป๊กว่า พระเจ้าฮั่นเต้ได้ทราบจึงตรัสว่า ศึกตันฮีพึ่งสงบลงกลับมายังไม่ทันหายเหนื่อย จะมีเหตุสิ่งใดอีกจึงมีผู้มาบอกความเล่า จึงรับสั่งให้ พาตัวไป ครั้นไทป๊กเข้าไปถึงคุกเข่าลงกระทำคำนับแล้วลุกขึ้นยืนอยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสถามว่า เอ็งเข้ามาหาเราด้วยธุระประการใด ไทป๊กจึงทูลว่า ซึ่งโปรดให้ข้าพเจ้าไปช่วยราชการอยู่ ณ เมืองไต้เหลียงนั้น บัดนี้ไต้เหลียงอ๋องพูดจาหยาบช้าต่อพระองค์ว่าเลี้ยงทหารไม่ยั่งยืน คิดจะทำโทษแก่ผู้ทำความชอบ ไต้เหลียงอ๋องไม่ยอมทำราชการด้วย คิดซ่องสุมผู้คนแข็งเมือง ข้อหนึ่งมีรับสั่งให้เกณฑ์กองทัพไปจับตันฮีนั้นก็แกล้งไม่ไปบอกป่วยเสีย ข้อหนึ่งรู้ว่าฮั่นสินตายแล้ว ให้จัดกองทัพจะยกมาตีเมืองหลวง ข้าพเจ้ารู้ความว่าแพอวดคิดทรยศต่อพระองค์จึงหนีมากราบทูลให้ทราบ
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงตรัสแก่ตันแผงว่า แพอวดเราก็เลี้ยงเป็นถึงเจ้าเมืองไต้เหลียง เหตุใดยังคิดทรยศต่อเรา ตันแผงจึงทูลว่า แพอวดรู้ว่าพระองค์ฆ่าฮั่นสินเสียแล้ว เห็นว่าทหารในเมืองจะสู้ฝีมือมิได้คิดขบถ ขอให้พระองค์ให้คนมีสติปัญญาไปหาตัวมา ถ้าแพอวดมิได้คิดประทุษร้ายก็จะมาเฝ้าโดยดี แม้นยังแคลงพระทัยอยู่จึงถอดออกเสียจากที่ไต้เหลียงอ๋อง ถ้าไม่มาจึงยกกองทัพไปตี พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้เล็กแกไปหาตัวแพอวด เล็กแกก็ลาออกไปจัดบ่าวไพร่ได้พร้อมขึ้นม้าไป ณ เมืองไต้เหลียง ครั้นถึงเข้าไปหาแพอวด ๆ เห็นก็ออกมาต้อนรับเชิญเล็กแกนั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านมาด้วยธุระประการใด เล็กแกจึงบอกว่า ไทป๊กไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ทูลกล่าวโทษว่าท่านคิดประทุษร้าย แต่ทรงพระดำริเห็นว่าความไม่เป็นเรื่องราว ชะรอยไทป๊กวิวาทกับท่านจึงแกล้งไปกล่าวโทษ รับสั่งให้เอาตัวไทป๊กไปจำไว้ ให้ข้าพเจ้ามาหาตัวท่านไปชำระว่ากล่าวกัน แพอวดได้ฟังจึงว่า ไทป๊กเกียจคร้านไม่เอาใจใส่ราชการ เราว่ากล่าวตักเตือนไทป๊กกลับโกรธหนี เข้าไปกล่าวโทษผู้มีกตัญญูอีกเล่า เมื่อมีรับสั่งให้หาเราก็จะเข้าไปเฝ้าจะได้เห็นเท็จแลจริง เล็กแกจึงว่า ท่านว่าดังนี้ชอบนักสมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ แพอวดจึงสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเล็กแก ครั้นกินโต๊ะแล้วแพอวดจึงว่า ท่านหยุดพักอยู่สักคืนหนึ่งพรุ่งนี้จึงไป เล็กแกก็ลาแพอวดออกไปอาศัยนอนอยู่ ณ ตึกรับแขก เวลาเช้าแพอวดก็จัดแจงผู้คนเข้าไปเมืองหลวง
ฝ่ายยงเทียดซึ่งเป็นไต้หูขุนนางอยู่ในแพอวด รู้ความจึงเข้าไปว่ากับแพอวดว่า ซึ่งท่านจะเข้าไปครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นจะมีเหตุเป็นมั่นคง เมื่อจับฮั่นสินนั้นก็แต่งอุบายดังนี้ อันพระทัยพระเจ้าฮั่นเต้รักคนดีแต่เมื่อมีศึก ถ้าสิ้นศึกแล้วคงไม่คิดถึงความชอบผู้ใด แม้นท่านขืนเข้าไปก็จะเป็นเหตุเหมือนฮั่นสิน แพอวดจึงว่า ฮั่นสินมีโทษตัวเราหาความผิดมิได้ ถ้าไม่เข้าไปก็จะสมคำไทป๊กกล่าวโทษ ยงเทียดจึงว่า ท่านมีฝีมือเข้มแข็งในการศึก ทั้งทแกล้วทหารก็มากกว่าหัวเมืองทั้งปวง พระเจ้าฮั่นเต้จึงคิดสงสัย ถึงจะไม่เป็นขบถจริงก็กริ่งพระทัยหาความผิดทำอันตรายแก่ท่าน แพอวดจึงว่า ความคิดยงเทียดว่าดังนี้จะแก้ตัวได้ก็แต่ขณะเดียว ถ้านานไปพระเจ้าฮั่นเต้ยกกองทัพออกมาตี ฝีมือทหารเรากับพวกตันฮีจะเป็นอย่างไรกัน ตันฮีมีทหารถึงห้าสิบหมื่น แล้วได้เมืองเตืยวเมืองไต้จี๋วไว้เป็นที่มั่นยังสู้พระเจ้าฮั่นเต้ไม่ได้ ทำไมกับเมืองไต้เหลียงนิดหนึ่ง ถ้าเสด็จออกมาแล้ว หัวเมืองก็จะเข้าสามิภักดิ์สิ้น เราก็จะอยู่แต่ผู้เดียวเหมือนทำกรรมให้แก่ราษฎรชาวเมืองไต้เหลียง ยงเทียดได้ฟังแพอวดว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่ แพอวดก็จัดแจงบ่าวไพร่ชวนเล็กแกมา บรรดาผู้ใหญ่ชาวเมืองก็ตามมาส่งแพอวดเป็นอันมาก ยงเทียดจึงออกไปสกัดอยู่ประตูเมือง เห็นแพอวดเดินเข้าไปใกล้ ยงเทียดขึ้นไปบนซุ้มประตู เอาเชือกผูกข้อเท้าของตัวห้อยศีรษะลงมากั้นหน้าแพอวดไว้ แพอวดเห็นยงเทียดทำดังนั้นคิดสงสัยนัก จึงให้คนใช้ไปแก้ยงเทียดลงมาแล้วถามว่า เหตุใดท่านจึงทำดังนี้ ยงเทียดจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าได้ความลำบากอยู่ ท่านเห็นก็ช่วยแก้ให้หายเวทนา แต่นานไปท่านจะได้ความทุกข์ ยังไม่รู้ว่าผู้ใดจะช่วยแก้ท่าน ฮั่นสินเมื่อจวนจะตายจึงคิดถึงกวยถอง ตัวท่านนานไปก็จะคิดถึงข้าพเจ้า แพอวดจึงว่า ซึ่งท่านว่าทั้งนี้ก็ชอบอยู่ แต่เราจะใคร่ไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ทูลให้เห็นความจริงก่อน ยงเทียดได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้กลับไปบ้านจัดบ่าวไพร่ตามแพอวดไป ขณะนั้นพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จมาเลียบเมืองตั้งประทับอยู่ ณ เมืองลกเอี๋ยง
ฝ่ายเล็กแกกับแพอวด ครั้นมาถึงก็พากันเข้าไปเฝ้า พระเจ้าฮั่นเต้เห็นแพอวดมาเคืองพระทัยนัก จึงตรัสว่า เมื่อเรามีหนังสือสั่งให้ตัวยกไปจับตันฮีเหตุใดจึงไม่ไป แพอวดจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะขัดรับสั่งหามิได้ ขณะเมื่อหนังสือไปนั้นข้าพเจ้าไม่อยู่ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า บัดนี้ไทป๊กมาบอกเราว่าตัวคิดขบถจะว่ากล่าวประการใดเล่า แพอวดจึงทูลว่า ไทป๊กละเมิดราชการ ข้าพเจ้าว่ากล่าวตักเตือนไทป๊กโกรธ จึงแกล้งเอาความเท็จมาทูลหมายจะให้พระองค์ประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย พระองค์ทรงพระปัญญาคิดเห็นทางไกลออกไปอีกหมื่นเส้น ครั้งนี้เชิญทรงพระดำริให้เห็นเท็จแลจริงก่อน พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังแพอวดทูลดังนั้น จึงรับสั่งให้งูซู้ชำระข้อความแพอวดกับไทป๊ก
ขณะนั้นยงเทียดเข้าไปบอกนายประตูว่า ข้าพเจ้ามีธุระเป็นข้อใหญ่จะขอเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ นายประตูก็เข้าไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้กราบทูลตามถ้อยคำยงเทียดว่า พระเจ้าฮั่นเต้ก็สั่งให้พาตัวเข้าไป จึงตรัสถามว่าเอ็งชื่ออะไร ซึ่งจะเข้ามาหาเรานี้ด้วยธุระประการใดหรือ ยงเทียดจึงทูลว่า ข้าพเจ้าชื่อยงเทียด เป็นขุนนางอยู่ในเมืองไต้เหลียง รู้ข่าวว่ามีผู้มากล่าวโทษแพอวดว่าเป็นขบถ เกลือกพระองค์เชื่อฟังคำคนยุยงก็จะฆ่าแพอวดเสีย ด้วยเห็นว่าเมื่อพระองค์เข้าที่ล้อมอยู่ ณ เมืองเอ็กเอี๋ยงนั้น ถ้าไม่ได้แพอวดตัดกองลำเลียงฌ้อปาอ๋องก็จะเสียทีแก่ข้าศึก ซึ่งจะกระทำโทษแก่แพอวดผู้มีความชอบเป็นอันมากนั้น คนทั้งปวงก็จะคิดตกใจแตกตื่นกันไป พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟัง ทรงพระดำริอยู่ช้านานค่อยคลายทรงพระโกรธ จึงตรัสว่า แพอวดทำความชอบไว้ก็จริง แต่ภายหลังคิดทรยศแก่เรา ครั้งนี้เราจะงดโทษไว้ไม่ประหารชีวิต แต่จะถอดเสียจากที่เจ้าเมืองจะให้ไปอยู่เมืองเสฉวนตามตำแหน่งผู้กระทำผิด ถ้านานไปแพอวดอุตส่าห์ทำราชการโดยสุจริตเราจึงจะตั้งให้เป็นขุนนางขึ้นดังเก่า แล้วตรัสแก่ยงเทียดว่า ตัวเอ็งก็กลับไปเป็นขุนนางอยู่เมืองไต้เหลียงเถิด ยงเทียดจึงทูลว่า แพอวดนายข้าพเจ้าต้องถอดออกจากที่แล้ว ข้าพเจ้าจะกลับไปอยู่เมืองไต้เหลียงอีกก็เหมือนสัตว์เดียรัจฉาน คนจะนินทาว่าหาความกตัญญูมิได้ จะขอถวายบังคมลาออกนอกราชการ ไปอยู่บ้านเดิมข้าพเจ้า ทำมาหากินตามประเพณี พระเจ้าฮั่นเต้ก็โปรดให้ตามคำยงเทียดทูล แพอวดก็ออกมาจัดบ่าวไพร่ของตัวจะไปเมืองเสฉวน ครั้นมาถึงด่านต๋งก๋วนก็หยุดพัก
ฝ่ายนางฮองเฮาอยู่ ณ เมืองเตียงอั๋น คิดถึงพระเจ้าฮั่นเต้ก็มาตามเสด็จ ณ เมืองลกเอี๋ยง แพอวดเห็นก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับแล้วร้องไห้ทูลว่า ข้าพเจ้าหาความผิดมิได้ บัดนี้ไทป๊กมากล่าวโทษเปล่า ๆ พระเจ้าฮั่นเต้ทรงพระโกรธ ถอดข้าพเจ้าออกจากที่แล้วให้ไปอยู่เมืองเสฉวน ครั้งนี้ขอท่านได้โปรดช่วยเพ็ดทูลให้ข้าพเจ้าพ้นโทษด้วย ฮองเฮาจึงว่าท่านจงตามเราไป ถ้าได้ช่องจะทูลแก้ไขให้ท่าน แพอวดมีความยินดีก็ตามฮองเฮาไป ครั้นฮองเฮามาถึงเมืองลกเอี๋ยงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮั่นเต้ แล้วทูลว่า แพอวดเป็นคนเข้มแข็งบัดนี้ก็ได้หาตัวมาว่ากล่าวจนถอดเสียจากที่ เหมือนตีอสรพิษให้บอบชํ้าก็จะมีความโกรธ พระองค์ไม่เลี้ยงแล้วจงลงโทษประหารชีวิตเสีย จะปล่อยให้ไปอยู่เมืองเสฉวนดุจหนึ่งปล่อยเสือเข้าป่า ถ้านานไปจะเป็นศัตรูขึ้น ข้าพเจ้าพบที่กลางทาง แพอวดอ้อนวอนให้ข้าพเจ้าทูลขอโทษ บัดนี้กลับตามมาด้วย จงแต่งคนให้ฟ้องขึ้นว่าแพอวดเป็นขบถแล้วฆ่า เสีย จึงจะสิ้นเสี้ยนศัตรูต่อไป พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบจึงตรัสว่า สุดแต่เจ้าจะคิดอ่านเถิด ฮองเฮาจึงมาแต่งคนสนิทเมืองแพอวดเป็นใจความว่า ซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ถอดแพอวดออกเสียจากที่ไต้เหลียงอ๋อง ให้ไปอยู่เมืองเสฉวนนั้น แพอวดโกรธไม่ยอมไปจึงแกล้งไปหาฮองเฮา หมายจะกลับเข้ามาเกลี้ยกล่อมคิดขบถขึ้นในเมือง คนสนิทฮองเฮาก็ไปทำเรื่องราวให้ขุนนางผู้ใหญ่ทูลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ จึงให้หาตัวแพอวดเข้าไป แล้วสั่งให้เตียวชังเป็นตุลาการ เตียวชังก็คำนับลาพาตัวแพอวดไปที่ตำแหน่งว่าราชการ แล้วถามว่าตันฮีเป็นขบถพระเจ้าฮั่นเต้รับสั่งใช้ให้ตัวยกทัพไปรบตันฮี ตัวก็เชื่อฟังคำฮั่นสินแกล้งบอกป่วยเสียไม่ไป ครั้งนั้นโทษก็ถึงตายอยู่แล้ว แต่พระเจ้าฮั่นเต้ทรงพระเมตตาเห็นว่า ตัวมีความชอบอยู่บ้างจึงพระราชทานชีวิตไว้ เป็นแต่ถอดจากที่ให้ไปอยู่เมืองเสฉวน ครั้งนี้ท่านละเมิดจากรับสั่งมิได้เกรงพระราชอาชญา กลับตามฮองเฮาเข้ามาอยู่ในเมืองอีก หมายจะคิดกระทำการประทุษร้ายต่อพระเจ้าฮั่นเต้ ตัวเร่งให้การไปแต่ตามจริง พระเจ้าฮั่นเต้คิดสงสัยไม่เลี้ยงท่านต่อไปแล้ว
แพอวดได้ฟังเตียวชังว่าดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วว่าถึงเราจะให้การไปตามจริงก็ไม่พ้นความตาย ครั้งนี้สุดแต่พระเจ้าฮั่นเต้จะโปรด ที่มีกล่าวโทษว่าเราคิดขบถประการใดนั้นจริงทุกข้อแล้ว แต่คิดน้อยใจนักที่เราไม่ฟังคำคนที่มีสติปัญญาทัดทาน เตียวชังก็เขียนเอาคำที่แพอวดรับสารภาพนั้นเข้าไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ได้ทราบจึงตรัสแก่ฮองเฮาว่า แพอวดทำผิดดังนี้จะลงโทษให้เหมือนฮั่นสิน ฮองเฮาจึงทูลว่า ฮั่นสินเป็นขบถฆ่าเสียแล้ว พระองค์กลับพระราชทานให้แต่งการศพ บรรดาหัวเมืองเห็นว่าน้ำพระทัยอ่อนนัก จึงดูหมิ่นไม่กลัวพระอาชญา ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะขอให้สับศพจงละเอียดแล้วไปแจกหัวเมืองทั้งปวง ประกาศกำชับว่าอย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างต่อไปได้ พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบ จึงรับสั่งให้เอาแพอวดไปฆ่าเสีย แล้วตัดศีรษะไปเสียบไว้ที่ประตูเมืองลกเอี๋ยง ท่อนตัวนั้นให้สับละเอียดเอาไปแจกหัวเมืองทั้งปวง แต่บรรดาญาติพี่น้องแพอวดก็จับมาฆ่าเสียสิ้นทั้งสามชั่วโคตร ทหารก็ออกไปทำตามสั่งทุกประการ เมื่อขณะฆ่าแพอวดเสียแล้ว มีผู้หนึ่งใส่เสื้อป่านใส่หมวกขาว เอาเชือกปอคาดเอว ออกมากอดศีรษะแพอวดร้องไห้ ทหารก็เข้าไปจับตัวมาถวาย พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสถามว่าเอ็งชื่ออะไร เป็นญาติพี่น้องกันหรือจึงมาร้องไห้รักอ้ายคนขบถ ผู้นั้นจึงทูลว่าข้าพเจ้าชื่อลวนโป้เป็นชาวเมืองเชียงอิบ บัดนี้มาเป็นไตหูที่ปรึกษาราชการเมืองไต้เหลียง ข้าพเจ้าจะได้เป็นญาติพี่น้องแพอวดหามิได้ แต่เห็นว่าแพอวดตายด้วยความเท็จ คิดสงสารจึงร้องไห้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า แพอวดเป็นขบถไต่ถามรับเป็นสัตย์แล้วเราจึงให้ฆ่าเสีย ลวนโป้จึงทูลว่า แพอวดสู้อุตส่าห์กระทำศึก เมื่อครั้งทหารฌ้อปาอ๋องสี่สิบหมื่นล้อมพระองค์อยู่เมืองเอ๊กเอี๋ยง พระองค์มีหนังสือไปหาฮั่นสิน ๆ ก็ไม่มา ถ้าแพอวดไม่ซื่อตรงไปเข้าด้วยฌ้อปาอ๋อง พระองค์ก็จะไม่ได้เสวยราชสมบัติเป็นสุขดังนี้ ครั้งนั้นข้าพเจ้าก็มีหนังสือไปถึงแพอวดให้คอยตัดลำเลียง จึงได้ข้าวปลา อาหารมาถวายหลายสิบหมื่น พระองค์กระทำศึกกับฌ้อปาอ๋องห้าปี แพอวดกระทำราชการมิได้คิดชีวิต หมายใจว่าเสร็จศึกแล้วจะได้พี่งพระบารมีเป็นสุขไปจนชั่วบุตรแลหลาน บัดนี้พระองค์มาเชื่อฟังคำคนยุยงฆ่าแพอวดเสียแล้ว เอาอสุภสับจนละเอียดทำอาชญายิ่งกว่าแผ่นดินอื่น ซึ่งพระองค์ให้ทำกฏหมายไว้ ก็ไม่ประชุมขุนนางปรึกษาโทษลงอาญาแพอวดตามพระราชกำหนด ขุนนางผู้ใหญ่เล่าก็ไม่ทูลทัดทานบ้าง ข้าพเจ้าเห็นว่าราชประเพณีจะเสื่อมสูญเสียแล้ว บรรดาคนที่มีความชอบก็จะเอาใจออกหากสิ้น ข้าพเจ้าไม่กลัวความตายเข้ามาทูลดังนี้ ลวนโป้ว่าแล้วก็ร้องไห้ ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็กลั้นนํ้าตามิได้ พระเจ้าฮั่นเต้ก็นิ่งดำริไปเป็นช้านาน จึงตรัสว่า ท่านเป็นคนมีสติปัญญา รู้การผิดแลชอบสมควรเป็นขุนนางได้ เราจะตั้งให้ท่านเป็นโตอ้วย ลวนโป้จึงทูลว่า ซึ่ง โปรดมาทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ตัวข้าพเจ้าจวนชราแล้วสติปัญญาก็หลงลืม จะเป็นขุนนางทำราชการไปมิได้ ถ้าทรงพระเมตตาอยู่แล้ว จะขอพระราชทานแต่ศีรษะแพอวดไปก่อกุฎีฝังไว้ ณ เมืองไต้เหลียง แต่ตัวข้าพเจ้าก็จะไปอยู่บ้านเดิมทำมาหากินตามสติกำลัง พระเจ้าฮั่นเต้ก็พระราชทานศีรษะแพอวดให้ลวนโป้ ลวนโป้ก็คำนับลาเอาศีรษะแพอวดห่อผ้าไป
ฝ่ายหยินโป้เวลาวันหนึ่งเสพสุราอยู่กับขุนนาง พอข้าหลวงเอาเนื้อแพอวดไปให้ หยินโป้ลุกขึ้นคำนับแล้วถามว่าเนื้อสับละเอียดนี้เป็นเนื้ออะไร ข้าหลวงเห็นหยินโป้เมา คะนองปากบอกว่าเนื้อกวาง หยินโป้มีความยินดีจึงหยิบเนื้อนั้นกินเข้าไปให้แน่นอกจะราก จึงเอนตัวออกไปที่หน้าต่าง อาเจียนออกมาเป็นปูตัวน้อย ๆ คลานตามกันไปเป็นอันมาก หยินโป้จึงถามข้าหลวงว่าท่านบอกเราตามจริงเถิดนี่เนื้ออะไร ผู้นั้นเห็นหยินโป้ตึงอยู่ จึงบอกว่านี่เนื้อแพอวด พระเจ้าฮั่นเต้ให้เอามาพระราชทาน หยินโป้ได้ฟังโกรธนักชักกระบี่ออกฟันข้าหลวงคอขาดตาย แล้วสั่งให้ตรวจเตรียมกองทัพคนยี่สิบหมื่น ออกมาตั้งค่ายอยู่นอกเมืองห้วยหลำ เก็บรวบรวมผู้คนอีก อยู่วันหนึ่งลวนโป้ไปหาหยินโป้แล้วบอกความซึ่งพระเจ้าฮั่นเต้ทำแก่แพอวดทุกประการ แล้วลวนโป้ว่าพระเจ้าฮั่นเต้ถ้าไมได้แพอวดฮั่นสินแลตัวท่านสามคนนื้แล้ว ที่ไหนจะปราบฌ้อปาอ๋องได้ บัดนี้เป็นสุขแล้วไม่คิดถึง ความชอบของเขากลับฆ่าเสียสิ้น ยังอยู่แต่ตัวท่านผู้เดียวจงระวังตัวให้ดี หยินโป้จึงว่าเราฆ่าคนที่เอาเนื้อแพอวดมาให้เสียแล้ว จึงยกออกมาตั้งอยู่ที่นี่ ไม่ช้าเราก็จะยกไป ท่านมาครั้งนี้เรามีความยินดีนักจะได้ช่วยกันคิดการศึกรบกับฮั่นเต้ ฮุยเซียซึ่งเป็นขุนนางที่ปรึกษาหยินโป้ จึงว่าท่านจะคิดทำการศึกไม่หาที่ชัยภูมิเสียก่อนเล่า ครั้งนี้จงให้มีหนังสือไปชิงเอาที่เมืองเอี๋ยนเมืองเตียว ซึ่งเป็นแดนเมืองซัวตั๋งเป็นที่มั่นของท่าน จึงจะเอาชัยชนะได้ ถ้าถือแต่ใจไว หาญยกไปทำศึกกับฮั่นเต้ ๆ มีที่ปรึกษาคือเตียวเหลียงตันแผงเป็นคนที่มีสติปัญญาลึกซึ้ง นายทหารที่มีฝีมือคือห้วนโก้ยกวนหยิน ทั้งรี้พลก็มากถึงร้อยหมื่น ถ้าจะรีบยกไปเป็นจะเสียทีเป็นมั่นคง หยินโป้ได้ฟังฮุยเซียว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเหตุใดท่านมาทูลดังนี้ จะให้ทหารของเราท้อใจหรือ ทำไมกับฮั่นเต้ชราแล้ว ฮั่นสินแพอวดก็ตาย เราจะเกรงกลัวผู้ใดอีกเล่า หยินโป้ก็ขับฮุยเซียออกไปเสีย แล้วให้ยกกองทัพไปทางทิศตะวันตก ตีเอาเมืองเซี่ยงไซ้ริมแดนเมืองฌ้อ รบกับฌ้ออ๋องเล่าเก๋าเล่าแก๋ หยินโป้ฆ่าเล่าแก๋ตาย จับเล่าเก๋าได้ รวบรวมทหารได้มากขึ้นอีก กิตติศัพท์ลือไปถึงเมืองหํ้าเอี๋ยง ซึ่งผลัดชื่อว่าเมืองเตียงอั๋น พระเจ้าฮั่นเต้รู้ตกพระทัย จึงให้หาขุนนางเข้าไปปรึกษาว่าหยินโป้แข็งเมืองเป็นขบถขึ้น เราจะทำประการใด ขุนนางจึงทูลว่า หยินโป้เป็นคนหยาบช้าไม่มีความคิดจะทำไม่ได้ ถ้าเสด็จยกออกไปจับตัวฆ่าเสียก็จะได้โดยง่าย แฮเฮาหยินจึงทูลว่าบ่าวข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อสิก๋ง แต่ก่อนเป็นกรมการอยู่เมืองฌ้อ ผู้นี้มีสติปัญญาได้ยินข่าวว่า หยินโป้เป็นขบถก็หัวเราะ แล้วว่าหยินโป้ทำศึกครั้งนี้ คงจะไม่เป็นการ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูสิก๋งพูดจาเห็นจะมีอุบายเป็นมั่นคง พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้หาตัวสิก๋งเข้าไปเฝ้าแล้วถามว่า ท่านมีอุบายจะสู้รบกับหยินโป้ประการใดบ้าง สิก๋งจึงทูลว่าหยินโป้คิดขบถครั้งนื้จะแพ้ชนะก็ในลักษณะสามประการ ถ้ารู้อุบายอย่างสูงแดนเมืองซัวตั๋งก็คงจะเป็นของหยินโป้ ถ้าทำเพียงอุบายอย่างกลางจะสู้รบพอก้ำกึ่งไม่รู้ว่าจะชนะแลแพ้ ถ้าทำเป็นอุบายอย่างต่ำ หยินโป้ก็จะเสียทีโดยง่าย พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามว่า ซึ่งท่านว่าอุบายสามประการนั้นเรายังไม่เข้าใจ ว่าไปให้เห็นความจะแจ้งก่อน สิก๋งจึงทูลว่าอุบายอย่างสูงนั้น ถ้าหยินโป้ตีเมืองหงอทิศตะวันออก แล้วตีเมืองฌ้อทิศตะวันตก มาตั้งอยู่เมืองเจ๋เมืองเอี๋ยนเมืองเตียวแต่ให้หนังสือไปก็จะเข้าด้วยหยินโป้สิ้น ถ้าทำถูกที่ดังนี้แดนเมืองซัวตั๋งก็จะเป็นของหยินโป้ อุบายอย่างกลางนั้น แม้นหยินโป้ไปตีเมืองหงอเมืองฌ้อเมืองหันเมืองงุย ได้ชัยภูมิที่ฉางข้าว ปิดทางเมืองเซงโก๋ไว้จึงต้องลักษณะอุบายอย่างกลาง ถ้าหยินโป้ไปตีเมืองเมืองหงอทิศตะวันออก แล้วกลับมาตีเมืองเซี่ยงไซ้แดนเมืองฌ้อ ถอยไปตั้งอยู่เมืองอวด ถ้าทำดังนี้เรียกว่าอุบายอย่างต่ำ พระองค์เสด็จไปถึงเมื่อใดก็จะได้ชัยชนะเมื่อนั้น
พระเจ้าฮั่นเต้จึงถามว่า ครั้งนี้ท่านหมายว่าหยินโป้จะทำประการใด สิก๋งจึงทูลว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นว่า หยินโป้ไปตีได้แต่เมืองหงอเมืองฌ้อแล้วกลับมาตั้งอยู่เมืองอวด ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าต้องลักษณะอุบายอย่างต่ำ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่าเหตุใดท่านจึงรู้ สิก๋งจึงทูลว่าหยินโป้เป็นชาวเลสาร เป็นคนหยาบช้าไม่สู้มีความคิด พระองค์ตั้งให้เป็นใหญ่ถือตัวว่าองอาจทำการไม่ตรึกตรองหน้าหลัง ข้าพเจ้าคะเนการเห็นดังนี้ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ทรงฟังสิก๋งทูลดังนั้นชอบพระทัย จึงตั้งสิก๋งให้เป็นเซียงเหาสำหรับปรึกษาราชการศึก ให้เงินทองเสื้อผ้าตามสมควร แล้วสั่งให้ตระเตรียมทแกล้วทหารเข้ากระบวนพยุหสงคราม ตรัสสั่งให้เสียวโหอยู่รักษาเมือง ครั้นถึงวันฤกษ์ตี พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกทหารออกจากเมืองไปทางทิศตะวันออก ขณะนั้นไต้ฮั่นสิบสองปีเดือนสิบฤดูหนาว พระเจ้าฮั่นเต้ ไปตั้งค่ายอยู่ตำบลทำสาย ใช้คนไปสืบการในกองทัพหยินโป้มิได้ขาด
เวลาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้เสด็จออก เสียวเกี่ยวเข้าไปทูลว่า เห็นกองทัพหยินโป้ยกข้ามแม่นํ้าห้วยโหไปทางทิศตะวันออกเข้าตีเมืองหงอ สู้เจี้ยงเจ้าเมืองหงอกลัวหยินโป้เปิดประตูเมืองออกมาเข้าด้วย แล้วหยินโป้ยกไปทางกังแฮ ข้ามแม่น้ำไปตีเมืองเซี่ยงไซ้ บัดนี้ยกมาตั้งอยู่เชิงเขาอ้างสัว ไกลค่ายนี้ทางประมาณห้าร้อยเส้น
พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า หยินโป้ทำทั้งนี้เหมือนคำสิก๋งบอกเรา จึงสั่งให้อ๋องหลินเป็นกองโจรอ้อมไปทางหลังเขาอ้างสัว ให้จิวพุนกวนหยินคุมทหารเป็นกองหนุน อ๋องหลินคอยสกัดตีกองทัพหยินโป้ นายทหารทั้งสามก็คำนับลาออกมาจัดทหารให้พร้อมยกไปซุ่มอยู่ตามรับสั่ง
ฝ่ายหยินโป้รู้ว่าพระเจ้าฮั่นเต้ยกกองทัพมาตั้งอยู่ จึงยกทหารออกมาจากค่ายเดินอ้อมไปข้างหลังเขาอ้างสัว หมายจะลอบตีค่ายพระเจ้าฮั่นเต้ หยินโป้ยกมาพอพบกองทัพอ๋องหลิน ๆ แลเห็นหยินโป้ จึงร้องว่าตัวเจ้าเป็นชาวเลสาร พระเจ้าฮั่นเต้โปรดตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ยังไม่มีกตัญญูกลับมาคิดประทุษร้ายอีกเล่า หยินโป้จึงตอบว่าตัวเจ้าก็เป็นแต่คนขี้เมาอยู่เมืองไภก้วน ถ้าเราไม่ช่วยที่ไหนจะสำเร็จการเมืองฌ้อ ความชอบฮั่นสินแพอวดกับเราก็เหมือนกัน บัดนี้ฆ่าฮั่นสินแพอวดเสียแล้วไม่ช้าก็จะถึงตัวเรา จึงต้องคิดรักษาชีวิต ครั้งนี้ถ้าเจ้ายังหลงเป็นพวกพระเจ้าฮั่นเต้ อยู่ก็จะพลอยตายเสียเปล่า อ๋องหลินได้ฟังหยินโป้ว่าก็โกรธ ขับม้าเข้าไปเอาง้าวฟันหยินโป้ ๆ รับด้วยขวาน รบกันอยู่ยี่สิบสี่เพลง อ๋องหลินอ่อนกำลัง พอจิวพุนกวนหยินมาทันเข้าช่วยอ๋องหลินรบกับหยินโป้
ฝ่ายลวนโป้เห็นดังนี้ก็ข้บม้าเข้าช่วยรบกับหยินโป้ รี้พลทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ พระเจ้าฮั่นเต้ยกทัพหลวงหนุนเข้าไป รี้พลหยินโป้เกรงพระบารมีพระเจ้าฮั่นเต้ก็ถอยย่อย่นแตกตื่นไม่เป็นขบวน หยินโป้เห็นจะต้านทานมิได้ก็ขับม้าพาทหารหนีไปข้างหลังเขา พระเจ้าฮั่นเต้ทรงม้าพระที่นั่งมังกรขาวเร่งให้ทหารไล่ติดตามหยินโป้ แต่ลวนโป้หนีแอบอยู่ซอกเขาริมทางเห็นพระเจ้าฮั่นเต้ขี่ม้าขับทหารมา ลวนโป้มีความแค้นด้วยฆ่าแพอวดเสีย จึงขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกไหล่ขวาพระเจ้าฮั่นเต้ตกลงจากหลังม้า ทหารซ้ายขวาก็วิ่งเข้าพยุงพระเจ้าฮั่นเต้ขึ้นม้าประคองพระองค์ได้ บรรดาทหารกองหน้ารู้ว่าพระเจ้าฮั่นเต้ถูกเกาทัณฑ์ พะว้าพะวังอยู่ไม่เป็นใจสู้รบ กลับมาตั้งค่ายมั่นอยู่ หาแพทย์พยาบาลพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ คลายขึ้นจึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้หยินโป้รู้ว่าเราถูก เกาทัณฑ์เห็นจะมีใจกำเริบไม่ระวังตัว ท่านทั้งปวงจงยกไปตีค่ายในขณะนี้ก็จะได้ชัยชนะโดยง่าย ตันแผงจึงทูลว่าของดไว้ให้หลายวันก่อน หยินโป้จะสำคัญว่าพระองค์ต้องเกาทัณฑ์ประชวรหนักอยู่คงจะกลับมาชวนรบ ถ้าหยินโป้ยกมาก็เห็นจะระวังแต่ด้านหน้าไม่ระวังด้านหลัง จงแต่งทหารให้คอยจับเห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าฮั่นเต้ได้ฟังดังนั้นจึงให้โจฉำคุมคนสามหมื่นไป ณ ตำบลเตียงสา คอยตัดกองลำเลียงหยินโป้ แล้วให้กวนหยินคุมคนสองหมื่นไปเมืองเล็กอั๋น จับครอบครัวหยินโป้ไว้ กีถองนั้นให้คุมทหารสองหมื่นไปคอยซุ่มอยู่หลังค่ายหยินโป้ ถ้าเห็นหยินโป้ออกจากค่ายแล้วก็ให้เข้าตีเอาค่ายให้จงได้ แล้วให้จิวพุนคุมทหารไปคอยอยู่ที่ปากอ่าวท่าข้าม ห้วนโก้ยนั้นให้เตรียมทหารไว้คอยตีตัดทัพหยินโป้ นายทัพนายกองทั้งปวงก็คำนับลาออกมาจัดแจงรี้พลตามรับสั่งทุกประการ
ฝ่ายลวนโป้ครั้นไปถึงค่ายจึงบอกแก่หยินโป้ว่า เมื่อขณะท่านหนีออกมานั้นข้าพเจ้าแอบอยู่ซอกเขา พระเจ้าฮั่นเต้ตามมาข้าพเจ้ายิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกไหล่ขวาตกม้าลง หยินโป้ได้แจ้งดังนั้น มีความยินดีจึงว่า เห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะเจ็บมากอยู่จึงไม่ยกทัพมา หยินโป้ตั้งรวบรวมทหารอยู่หลายวัน สำคัญว่าพระเจ้าฮั่นเต้ประชวรอยู่ เห็นจะได้ทีจึงจัดแจงทหารยกออกจากค่าย ลวนโป้จึงว่า พระเจ้าฮั่นเต้สงบอยู่หลายวัน เกลือกจะทำอุบายได้ประการใด ท่านจงคิดระวังตัวให้ตี หยินโป้เห็นชอบจึงแบ่งทหารเป็นสองกองยกไปตีหน้าค่ายพระเจ้าฮั่นเต้ ตั้งประชิดคอยจะรบอยู่ถึงสองวัน ก็ไม่เห็นทหารผู้ใดออกไปรบ หยินโป้มีใจประมาทสำคัญว่าพระเจ้าฮั่นเต้ประชวรหนักอยู่ไม่มีผู้ใดจะจัดแจงทหาร จึงสั่งให้ตรวจเตรียมทหารเวลาค่ำจะเข้าปล้นค่าย ลวนโป้จึงว่าตันแผงมีกลอุบายเป็นอันมาก ท่านจงคิดระวังตัวให้กวดขัน หยินโป้ได้ฟังดังนั้นจึงว่ามีผู้ทัดทานแล้วจำจะสงบทัพไว้ก่อน
ฝ่ายกีถองซึ่งคุมคนสองหมื่นซุ่มคอยอยู่หลังค่ายหยินโป้นั้น ครั้นเห็นได้ทีก็ขับทหารเข้าตีชิงเอาค่ายหยินโป้ได้ แล้วร้องประกาศว่าพระเจ้าฮั่นเต้แต่งกองทัพไปจับครอบครัวแลก้าวสกัดทางอยู่ทุกแห่ง
ฝ่ายทหารซึ่งอยู่รักษาค่ายหนีมาบอกหยินโป้ว่าทหารพระเจ้าฮั่นเต้เข้าชิงเอาค่ายได้แล้ว เห็นจิวพุนไปซุ่มคอยสกัดอยู่ที่ท่าข้ามแม่น้ำห้วยโห กวนหยินไปจับครอบครัวของท่าน ณ เมืองเล็กอั๋น โจฉำไปตีตัดกองลำเลียง หยินโป้ได้ฟังก็สะดุ้งตกใจพารี้พลจะไปตั้งค่ายอยู่หลังเขา พอจะถอยมา เห็นห้วนโก้ยพาทหารออกมาจากค่าย ร้องว่าหยินโป้รีบลงจากหลังม้าวางอาวุธเสีย เข้ามาหาเรา ๆ จะช่วยทูลขอชีวิตไว้ให้พ้นความตาย หยินโป้ได้ฟังก็โกรธชักม้าเข้ารบกับห้วนโก้ยได้ห้าสิบเพลง กองทัพพระเจ้าฮั่นเต้ระดมตีหนุนแน่นเข้ามาอีกเป็นอันมาก หยินโป้เห็นจะสู้รบมิได้ก็ชักม้าหนีไปตามทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พระเจ้าฮั่นเต้ทราบดังนั้นก็สั่งให้ทหารรบติดตามไป หยินโป้หนีไปถึงริมแม่น้ำห้วยโห จิวพุนก็พาทหารออกไล่ฆ่าฟันทหารหยินโป้แตกกระจัดกระจายไป เหลือแต่คนสนิทร้อยสิบ คน หยินโป้หนีข้ามแม่น้ำไปได้ พระเจ้าฮั่นเต้ก็ให้ทหารตามไปถึงริมแม่นํ้าแล้วให้ตั้งค่ายไว้ ใช้ให้คนไปสืบดูว่าหยินโป้จะหนีไปทางไหน
ฝ่ายหยินโป้ขึ้นจากฝังน้ำหนีไปหาหงอหยวยเจ้าเมืองหงอ หงอหยวยไปเที่ยวป่าอยู่แต่หงอเสงหลานหงอหยวย หงอเสงนี้ครั้งก่อนหยินโป้ด่าคิดพยาบาทอยู่ ครั้นเห็นหยินโป้เข้าไปหาจึงคิดว่า หยินโป้อยู่เมืองห้วยหลำทำองอาจข่มเหงผู้คนนัก บัดนี้คิดขบถกลับไปรบกับพระเจ้าฮั่นเต้ หยินโป้เสียทีมา ถ้าเรารับไว้ก็จะพลอยมีความผิดด้วย หงอหยวยอาเราไม่อยู่ เราจะคิดฆ่าหยินโป้เสีย ตัดเอาศีรษะไปถวายพระเจ้าฮั่นเต้เอาความชอบดีกว่า หงอเสงคิดดังนั้นแล้วก็ออกมารับหยินโป้เข้าไป เชิญให้นั่งที่สมควร แล้วให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงหยินโป้ ๆ จึงถามว่าหงอหยวยอาท่านไปไหน หงอเสงจึงบอกว่าราชการว่างอยู่เวลาเช้าออกไปป่า บางทีสามวันบ้างห้าวันบ้างจึงกลับมา บัดนี้ ท่านมาข้าพเจ้าไม่รู้จึงมิได้ออกไปรับแต่ไกล ข้าพเจ้าขอสมาโทษท่าน หยินโป้จึงว่าเมื่อเรายกทัพมา ครั้งก่อนขอบใจอาท่านมีความกรุณาแกเรา จึงข้ามแม่นํ้าไปตีเมืองเซี่ยงไซ้ได้จนถึงตำบลทำสาย บัดนี้เรารบกับพระเจ้าฮั่นเต้เสียทีแตกทัพมา จะอยู่คอยท่าอาท่านจะได้ช่วยกันคิดรวบรวมรี้พลขึ้นอีก ทำศึกกับพระเจ้าฮั่นเต้ต่อไปใหม่ ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะได้อยู่เย็นเป็นสุขด้วยกัน หงอเสงทำเป็นรับคำโดยดี เอาสุรามาให้หยินโป้กินจนเวลาเย็น หยินโป้เมาหนักแล้วให้ทหารพยุงเข้านอนที่เก๋งก๋วน ครั้นเวลาประมาณสองยามหงอเสงจัดทหารที่มีฝีมือสิบคน ถืออาวุธไปข้างหลังเก๋งก๋วน ปีนผนังตึกขึ้นไปถึงห้องที่หยินโป้นอน หยินโป้นอนหลับได้ยินเสียงกรนดุจหนึ่งฟ้าลั่น หงอเสงถือกระบี่เดินตรงเข้าไปฟันหยินโป้คอขาดตาย ทหารหยินโป้นอนอยู่ภายนอกได้ยินเสียงอื้ออึงจึงชวนกันลุกเข้าไปดูหยินโป้ ทหารหงอเสงสี่สิบคนก็เข้าฆ่าฟันทหารหยินโป้ตาย แล้วหงอเสงก็พาศีรษะหยินโป้ไป ณ ค่ายพระเจ้าฮั่นเต้ ครั้นถึงจึงบอกแก่ทหารผู้กำกับประตูว่า เราชื่อหงอเสงตัดศีรษะมาจะเข้าไปถวาย นายประตูก็นำความเข้าไปทูลทุกประการ พระเจ้าฮั่นเต้ได้ทราบมีพระทัยยินดีนัก จึงสั่งให้ไปบอกหงอเสงพาศีรษะหยินโป้เข้ามาหาเราจะดู ตันแผงจึงทูลว่าหยินโป้หยาบคายมีผู้ลอบ ฆ่ามิได้รู้ตัว เห็นจะมีใจคุมแค้นผูกพยาบาทอยู่ ซึ่งพระองค์จะให้เอาศีรษะมาทอดพระเนตรนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าอสุรกายหยินโป้จะเป็นรังควานติดพระองค์ พระเจ้าฮั่นเต้จึงตรัสว่า แต่เราออกจากเมืองไภก้วนทำศึกมาหลายสิบครั้งได้ดูศีรษะข้าศึกหลายหมื่น ทำไมกับศีรษะหยินโป้ผู้เดียว ตรัสแล้วให้หาหงอเสงเอาศีรษะหยินโป้เข้ามา หงอเสงก็เอาไปถวาย แล้วทูลความซึ่งลวงจับหยินโป้ฆ่าเสียนั้นทุกประการ
พระเจ้าฮั่นเต้เห็นศีรษะหยินโป้ทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าอ้ายขโมยไม่คิดถึงตัวกลับทรยศต่อกูผู้มีคุณ บัดนี้เหตุใดจึงไม่ฮึกไปอีกเล่า ตรัสยังไม่ทันขาดพระโอษฐ์ เห็นศีรษะหยินโป้ตาเหลือก ค้อนหนวดชันขนพอง อสุรกายซึ่งประจำศพหยินโป้เป่าลมออกมาถูกพระเจ้าฮั่นเต้ตกจากพระที่นั่งนิ่งไป บรรดาขุนนางเห็นดังนั้นตกใจนัก ก็พยุงเข้าไปที่ข้างในรบให้หาแพทย์มาพยาบาลทำตามตำรากันภูตปีศาจ ประกอบพระโอสถถวายหลายวันจึงค่อยบรรเทาขึ้น พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้หาหงอเสงเข้ามา ตรัสว่าท่านทำการครั้งนี้มีความชอบยิ่งนัก เห็นว่าน้ำใจท่านมีกตัญญูโดยแท้ แล้วพระราชทานบำเหน็จเป็นอันมาก ตั้งหงอเสงเป็นจงเยเหาเจ้าเมืองหงอ จึงแต่งหนังสือให้หงอเสงซึ่งเป็นจงเยเหาถือไปถึงหงอหยวย ให้หงอหยวยไปเป็นเจ้าเมืองกังแฮ ให้เล่าปิดบุตรเล่าต๋งเป็นหงออ๋องไปอยู่เมืองกังตั้ง จัดแจงเสร็จแล้วพระเจ้าฮั่นเต้ก็ยกทัพกลับมาเมืองโลก๋วนที่บ้านของจูกิด มีตึกใหญ่ใส่รูปของจูกิดซึ่งเป็นครูหนังสือมาแต่ก่อน พระเจ้าฮั่นเต้ก็พาขุนนางทั้งปวงเข้าไปกระทำคำนับของจู๊ แล้วพระราชทานเงินทองเสื้อผ้าให้แก่บุตรแลหลานของจู๊ โปรดเสียไม่ใช้ราชการ ให้ศึกษาในการหนังสือ จะได้บอกกล่าวให้คนเล่าเรียนสืบไป แล้วพระเจ้าฮั่นเต้ยกทัพมาถึงเมืองไภก้วนสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะเป็นอันมาก แล้วให้หาผู้ใหญ่ในเมืองไภก้วนมากินโต๊ะเสพสุรา จัดเอาเด็กชายที่รูปดีสองคนสอนให้รำแล้วร้องเพลง พระเจ้าฮั่นเต้ก็เสวยสุราสบายพระทัย จึงตีระฆังเป็นจังหวะให้เด็กรำ แล้วทรงร้องเพลงว่าลมพายุพัดหนักเมฆจึงลอยขึ้นบนท้องฟ้า เปรียบเหมือนตัวเราเพราะมีบุญจึงได้เป็นกษัตริย์ เกียรติยศลือไปทั่วทิศปราบคนที่เข้มแข็งได้ แล้วสอนให้เด็กร้อง เด็กก็ร้องไปตามรับสั่ง

พระเจ้าฮั่นเต้จึงพระราชทานรางวัลแก่เด็กทั้งปวง แลผู้เฒ่าในบ้านไภก้วนนั้นพอสมควร แล้วจึงให้สร้างวัดลงไว้ที่ตรงที่บ้านเดิมของพระองค์วัดหนึ่ง แล้วก็เสด็จกลับมาเมืองหํ้าเอี๋ยงเสวยราชสมบัติเป็นสุขมาหลายปี ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าฮั่นเต้เสพสุราเมานักแล้วก็นอนบนตักนางเซ็กฮีหลับอยู่ พอนางหลีเฮาเดินเข้ามาเห็นก็มีความหึง จึงด่านางเซ็กฮีเป็นข้อหยาบช้าว่า พระเจ้าฮั่นเต้รักใคร่มึงจึงมิได้ยำเกรงกู ถ้าพระเจ้าฮั่นเต้หาบุญไม่ กูจะโขลกมึงแม่ลูกเสียด้วยครกเหล็ก ให้เลือดหยดเหมือนแป้งโม่จึงจะสมด้วยความแค้น แล้วนางหลีเฮาก็กลับออกมา นางเซ็กฮีก็มีความน้อยใจก็ร้องไห้นํ้าตาไหลลงถูกแก้มพระเจ้าฮั่นเต้ ๆ ตื่นขึ้นเห็นจึงปลอบถามว่า เจ้าขัดเคืองสิ่งใดหรือจึงร้องไห้ นางเซ็กฮีก็เล่าความแล้วว่า ท่านว่าไว้แต่ก่อนว่า จะให้บุตรข้าพเจ้าเป็นไทจูนั้นขอจงตั้งแต่งเสียเห็นบุญท่านยังอยู่ฉะนี้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงปลอบว่า ถึงมาตรจะหาบุญเราไม่ก็จะให้บุตรเจ้ารักษาแผ่นดิน มิให้นางหลีเฮาทำอันตรายเจ้าได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงสั่งขุนนางให้เตรียมการจงพร้อมถึงวันดีเมื่อใดเราจะตั้งยูหยีเป็นที่ไทจู
ฝ่ายนางหลีเฮาแจ้งความดังนั้นก็คิดวิตก จึงให้หาลีเซ็กน้องชายเข้ามาปรับทุกข์แล้วปรึกษาว่าเราจะทำประการใดจึงจะชอบ ลีเซ็กว่าข้าพเจ้านี้สติปัญญาน้อยหาเห็นอุบายประการใดไม่ แลทุกวันนี้ผู้ที่มีสติปัญญาเป็นอย่างยิ่งนั้นมีแต่เตียวเหลียงผู้เดียว ขอท่านจงให้ไปขอความคิดเถิด เห็นจะเสียท่านมิได้ นางหลีเฮาเห็นชอบด้วย จึงให้ลีเซ็กไปหาเตียวเหลียง ณ บ้านแจ้งความทั้งปวง แล้วว่านางหลีเฮาให้ข้าพเจ้ามาขอปัญญาท่าน จงเห็นแก่นางหลีเฮาแลไทจูเถิด เชิญช่วยคิดอุบายอย่าให้ยูหยีชิงเอาที่ไทจูของไทจูไปได้ นางหลีเฮาจะทำนุบำรุงท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต เตียวเหลียงก็นั่งนิ่งเฉยอยู่ดุจดังไม่ได้ยิน ลีเซ็กก็ว่ากล่าววิงวอนไปเป็นหลายครั้ง เห็นเตียวเหลียงนิ่งอยู่ จึงว่านางหลีเฮาให้ข้าพเจ้ามาขอความคิดท่าน แลท่านนิ่งเสียดังนี้ ข้าพเจ้าจะเอาความอันใดไปแจ้งแก่นางหลีเฮาเล่า แม้นท่านไม่กรุณาบอกอุบายแล้วข้าพเจ้าก็จะตายอยู่กับท่าน เตียวเหลียงจึงว่าการนี้เป็นความลับลึกซึ้งอยู่ แม้นรู้เข้าไปถึงพระเจ้าฮั่นเต้แลนางเซ็กฮีการก็จะเสีย โทษก็จะมาถึงตัวเรา แต่เราเสียนางหลีเฮาไม่ได้ อนึ่งจะนิ่งให้พระเจ้าฮั่นเต้ตั้งยูหยีเล่าก็จะเสียอย่างธรรมเนียม จึงกระซิบบอกว่า พระเจ้าฮั่นเต้นับถือผู้วิเศษสี่คน ซึ่งอยู่บนยอดเขาเสียงซั้ว ชื่อถั้งซองหนึ่ง ชื่อลีกุยชาวเมืองกำตั๋นหนึ่ง ชื่อแฮวุยก๋งชาวเมืองเจ๋หนึ่ง ชื่อง่วนโตชาวเมืองหัวไหลหนึ่ง แลผู้วิเศษนั้นมียาจูขาวเป็นอาหาร พระเจ้าฮั่นเต้ให้ไปเชิญเป็นหลายครั้งก็หาเข้ามาไม่ ท่านจงให้นางหลีเฮาแต่งคนไปเชิญผู้วิเศษมาได้แต่คนหนึ่ง ก็ดีกว่าได้ขุนนางผู้ใหญ่ร้อยคน แลดีกว่าได้ทหารสิบหมื่นอีก ไทจูก็จะเป็นใหญ่สมความ ปรารถนา ลีเซ็กก็คำนับลามาแจ้งแก่นางหลีเฮา ๆ มีความยินดี จึงให้หาลีจงกับคนสนิทสามคนมา สั่งให้คุมผ้าแพรเสฉวนสี่สิบพับกับทองคำสี่พันตำลึงม้าสี่ม้า ออกไปคำนับผู้วิเศษ ณ ถ้ำเขาเสียงซั้ว ว่าไทจูโอบอ้อมอารีรักษาราษฎรทั้งแผ่นดิน ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกมาคำนับ เชิญท่านเข้าไปช่วยสั่งสอนไทจูให้ได้เป็นใหญ่แทนพระเจ้าฮั่นเต้ ท่านทั้งสี่จะได้อยู่เย็นเป็นสุข ผู้วิเศษจึงว่าเราทั้งสี่นี้ ปรารถนาหาที่สงัดอยู่ให้เป็นสุข ซึ่งไทจูให้มาเชิญเรานั้น เราก็จะไปช่วยสั่งสอนให้ไทจูตั้งตัวเป็นใหญ่ สมความปรารถนา ครั้นเวลารุ่งเช้าผู้วิเศษก็ลงจากยอดเขามาขึ้นม้า ลีจงก็นำไปเข้าวังบุ้นเต๊กเตียน ที่ไทจูอยู่ ไทจูแลนางหลีเฮามีความยินดีให้แต่งโต๊ะเลี้ยง แล้วเชิญผู้วิเศษทั้งสี่ไว้ อยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าฮั่นเต้ปรึกษาขุนนางด้วยจะตั้งยูหยี ขุนนางทั้งปวงไม่เห็นด้วย จึงเสด็จเดินมาตามถนนจะไปหานางเซ็กฮี ณ วังเสียงสินก๋ง ครั้นมาถึงวังบุ้นเต๊กเตียนจึงพบผู้วิเศษสี่คนเดินตามไทจูมา พระเจ้าฮั่นเต้จึงเรียกผู้เฒ่าเข้าไปถามว่าท่านชื่ออะไรอยู่ที่ไหน ผู้วิเศษก็คำนับบอกชื่อแลแซ่ พระเจ้าฮั่นเต้ก็ตกใจว่า แต่ก่อนเราให้ไปเชิญท่านหลายครั้งก็มิได้มาหนีตัวเสีย บัดนี้เหตุใดจึงมาติดตามบุตรเราอยู่เล่า ผู้วิเศษว่าข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านมิได้เลี้ยงผู้มีสติปัญญา จึงหลบหลีกหนีไปอยู่ห้วยเขา บัดนี้แจ้งว่า ไทจูมีใจอารีแล้วประกอบด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้าจึงเข้ามาหวังจะเอาไทจูเป็นที่พึ่ง พระเจ้าฮั่นเต้จึงคิดว่าไทจูนี้วาสนามากควรจะให้เป็นใหญ่สืบเชื้อวงศ์ไปภายหน้า จึงเสด็จไปเล่าความแก่นางเซ็กฮี ว่าขุนนางทั้งปวงเขาไม่ยอมที่จะตั้งน้องให้ใหญ่กว่าพี่ ด้วยจะเหมือนครั้งจีนเฮียงก๋งตั้งอีนีบุตรผู้น้อยให้เป็นใหญ่ ตั้งบุตรใหญ่เป็นผู้น้อย ครั้งนั้นจนเมืองจี๋นเกิดจลาจลมาเป็นหลายปี อนึ่งครั้งจี๋นซีฮองเต้ เตียวโก๋ตั้งโอไฮ้ผู้น้องฮูโซขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินเมืองจี๋นก็เกิดจลาจลขึ้น แลเมื่อครั้งเราไปปราบหยินโป้นั้น เราเห็นที่เมืองกำตั๋นกว้างถึงหมื่นเส้น แล้วทหารที่มีกำลังกล้าแข็งก็มีอยู่เป็นอันมาก ราษฎรแลทรัพย์สมบัติก็บริบูรณ์ทุกสิ่ง เราจะตั้งบุตรเจ้าเป็นเตียวอ๋อง ให้ครองเมืองกำตั๋นซึ่งเป็นเมืองใหญ่ เห็นว่านางหลีเฮาจะเกรงอยู่ไม่ทำอันตรายแก่เจ้าได้ เจ้าอย่าทุกข์โศกไปเลย นางเซ็กฮีมีความยินดีว่าคุณท่านหาที่สุดมิได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงปรึกษาขุนนางเห็นพร้อมแล้ว ก็ตั้งยูหยินเป็นเตียวอ๋อง ให้จิวเชียงเป็นผู้ทำนุบำรุงช่วยราชการ จิวเชียงจึงว่าข้าพเจ้าจะขอสัญญาเตียวอ๋องไว้สามข้อ คืออย่าให้เตียวอ๋องกลับขึ้นมาเมืองหลวง จะเกิดเหตุกลางทางข้าพเจ้าจะมีความผิด ข้อหนึ่งเตียวอ๋องกับมารดาอย่าให้มีหนังสือไปมาถึงกัน ข้อหนึ่งข้าพเจ้าจะสั่งสอนว่ากล่าวประการใด ขอให้เตียวอ๋องเชื่อฟังข้าพเจ้าแต่ที่อันชอบ
พระเจ้าฮั่นเต้จึงทรงพระอักษรห้ามตามคำจิวเชียงมอบให้เตียวอ๋อง แล้วพระเจ้าฮั่นเต้แลนางเซ็กฮีกับขุนนางทั้งปวงก็ตามมาส่งเตียวอ๋องไปครองเมืองกำตั๋น ถึงประตูเมืองหลวง พอมีผู้มาร้องกล่าวโทษเสียวโหว่าเอาที่เสียงหลิมขายแก่ราษฎร พระเจ้าฮั่นเต้จึงให้จับเอาตัวเสียวโหไปจำขังไว้ ครั้นอยู่มาประมาณสองสามวัน อ๋องวุยอุยจึงว่าเสียวโหมีความชอบแล้วก็สัตย์ซื่อมั่นคงนัก ถึงแต่ก่อนแม้นท่านไปทำศึกแห่งใด ก็มอบบ้านเมืองให้เสียวโหรักษา เสียวโหก็มิได้ลักทรัพย์สมบัติคิดแต่ทะนุบำรุงท่าน อันที่เสียงหลิมนั้นเป็นที่ทำเลว่างเปล่าอยู่ เสียวโหจึงให้ราษฎรปลูกถั่วงาเลี้ยงชีวิตหวังจะให้อยู่เย็นเป็นสุข เสียวโหจะได้ขายแผ่นดินของท่านนั้นหามิได้ ซึ่งท่านฟังคำแต่ข้างเดียวมิได้พิจารณาให้เห็นผิดแลชอบ เอาเสียวโหจำไว้นั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่สมควร พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบด้วยให้ถอดเสียวโหออกจากจำ แล้วให้หาตัวเข้ามาว่าเราสั่งให้จำไว้ เหตุใดท่านจึงนิ่งเสียมิได้ว่ากล่าวแก่เราเล่า เสียวโหว่าท่านเป็นกษัตริย์สั่งก็สิทธิ์ขาด แลผู้ซึ่งเป็นข้านั้นจะขัดมิได้ ด้วยท่านเห็นว่าข้าพเจ้ามีโทษ แลข้าพเจ้าจะเถียงว่าหาผิดมิได้นั้นไม่ชอบจะเป็นขัดรับสั่ง ถึงท่านจะให้ฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าก็จะนิ่งตายตามสั่ง พระเจ้าฮั่นเต้จึงสรรเสริญเสียวโหว่ามีปัญญาอัชฌาสัยไม่มีผู้เสมอสมควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งเราเบาความมิทันตรึกตรองให้จำท่านไว้นั้นขออภัยเสียเถิด แล้วให้เอาผู้กล่าวโทษนั้นไปฆ่าเสีย
ฝ่ายเตียวเหลียงขณะเมื่อเสียวโหต้องจำนั้น จึงคิดว่าฮั่นสินหยินโป้แพอวดซึ่งมีความชอบมาแต่ก่อน พระเจ้าฮั่นเต้ก็ฆ่าเสียแล้ว เสียวโหก็รักษาตัวมิพ้นผิด แลความซึ่งเราคิดให้ไทจูแต่ก่อนนั้น แม้นมีผู้ว่ากลาวขึ้นเห็นพระเจ้าฮั่นเต้จะเอาโทษ เตียวเหลียงจึงไปชวนผู้วิเศษทั้งสี่คนพร้อมใจกันเข้ามาลาพระเจ้าฮั่นเต้ว่า ข้าพเจ้าทั้งสี่เข้ามาช่วยสั่งสอนไทจู ก็เห็นว่าไทจูมีสติปัญญาควรจะสืบเชื้อวงศ์ท่านไปภายหน้าได้เป็นแท้ ประการหนึ่งแผ่นดินทุกวันนี้ก็ราบคาบปกติทั้งสี่ทิศ ข้าพเจ้าทั้งสี่เล่าก็อายุคนละแปดสิบเศษแล้ว ข้าพเจ้าจะขอลาไปอยู่ป่าหาความสุขกว่าจะสิ้นชีวิต จะได้ปรารถนาหายศศักดิ์สืบไปนั้นหามิได้ เตียวเหลียงว่าข้าพเจ้าก็เป็นโรคมาก อันจะรักษาตัวอยู่ในเมืองฉะนี้ โรคก็จะมีแต่จะกล้าขึ้นทุกวัน ข้าพเจ้าจะลาออกไปหาสรรพยารักษาตัวอยู่ ณ เขาจงนำซั้วนั้นด้วย พระเจ้าฮั่นเต้ว่าท่านจะไปเที่ยวอยู่ป่าก็ตามอัชฌาสัยเถิด ผู้เฒ่าทั้งสี่แลเตียวเหลียงมีความยินดี ก็ออกไปอยู่เขานำซั้วจะได้กลับมาเมืองหลวงหามิได้ อยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าฮั่นเต้คิดถึงทแกล้วทหารซึ่งกระทำความชอบไว้แต่ก่อน จึงให้สร้างวัดหลวงแห่งหนึ่งชื่อวัดตงฉินเปียว แปลคำไทยว่าวัดสัตย์ซื่อ แล้วให้เขียนรูปผู้มีความชอบทั้งปวงจารึกชื่อไว้ทุกคน หวังจะให้บุตรนัดดาแซ่ชื่อผู้มีความชอบอันเกิดมาภายหลังดูรูปร่าง ปู่ ตา อา เอาเป็นที่คำนับบูชา ชื่อผู้มีความชอบจะได้ปรากฏอยู่ตราบท้าวแผ่นดิน ครั้นสร้างวัดสำเร็จแล้ว พระเจ้าฮั่นเต้ก็หาไทจูออกไป ณ วัด แล้วชี้แจงความบอกทหารทั้งปวงให้ฟังจนมาถึงรูปกีสิน ไทจูจึงว่าถ้าท่านมิได้กีสินอาสาตายแทนครั้งนั้น ท่านจะได้มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้หามิได้ อันกีสินมีความชอบเป็นอันมาก ครั้นมาถึงรูปแฮเฮาหยิน ไทจูจึงว่าแฮเฮาหยินคนนี้ได้ไปชิงเอาข้าพเจ้ากับมารดาพ้นจากฌ้อปาอ๋อง แฮเฮาหยินทำความความชอบไว้ในข้าพเจ้าเป็นอันมาก พระเจ้าฮั่นเต้จึงว่าไทจูบุตรเรามีสติปัญญา แล้วกตัญญูเห็นสมควรมที่จะเป็นใหญ่ได้ จึงให้หากีถองบุตรกีสินกับแฮเฮาหยินเข้ามาให้เสื้อผ้าเงินทองเป็นอันมาก ห้างต๋งจึงว่าเมื่อครั้งฌ้อปาอ๋องคิดกลอุบายเลี้ยงโต๊ะ ณ ห้องหมุยนั้น บิดาข้าพเจ้าได้รำกระบี่ป้องกันท่านไว้ เหตุใดท่านจึงไม่บอกความชอบขึ้นบ้าง พระเจ้าฮั่นเต้จึงคิดขึ้นได้ว่าห้างเป๊กมีความชอบไว้จริงอยู่ แล้วเราก็จะได้สัญญาไว้ว่าจะยกบุตรหญิงเราให้เป็นภรรยาบุตรห้างเป๊ก พระเจ้าฮั่นเต้ว่าดังนั้นจึงให้แต่งนางก๋องจูลูกหลวงเอกให้เป็นภรรยาห้างต๋ง ตั้งห้างต๋งเป็นเจ้าสินเหาเจ้าเมืองล่องเคงฮู แล้วก็เสด็จไปอยู่ ด้วยนางเซ็กฮี ณ ตำหนักไซจ๋งข้างทิศตะวันตก แลแผลเกาทัณฑ์ที่ถูกนั้นกำเริบขึ้นก็ป่วยลง นางเซ็กฮีก็ปฏิบัติรักษามิให้เคืองขัดอัชฌาสัย
ฝ่ายนางหลีเฮาจึงให้ชิมเจียะไปเชิญไทจูแลขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกันอยู่ประตูฮกซุนหมุยแล้วเข้าไปทูล ซึ่งท่านป่วยบัดนี้นางหลีเฮาแลไทจูกับขุนนางทั้งปวงมิได้ปฏิบัติรักษาพระองค์ ก็พากันเสียใจอยู่สิ้น ขอเชิญพระองค์ออกไปอยู่ที่ตำหนักเชียงหลกจ๋งอันเป็นที่พระองค์อยู่นั้นเถิด พระเจ้าฮั่นเต้เห็นชอบด้วยจึงอุตส่าห์มาอยู่ตำหนักเชียงหลกจ๋ง นางหลีเฮาก็ปฎิบัติรักษามิได้ประมาท พระเจ้าฮั่นเต้ก็ยิ่งป่วยหนักลงทุกวัน นางหลีเฮาจึงถามว่าถ้าหาบุญพระองค์ไม่แล้ว แม้นเสียวโหตายจะเห็นผู้ใดเป็นที่เสียงก๊กสืบไปได้ พระเจ้าฮั่นเต้จึงค่อยว่าแต่เบา ๆ ว่าแม้นหาบุญเราไม่ไทจูได้ทะนุบำรุงแผ่นดิน แลที่เสียงก๊กนั้นแม้นเสียวโหตายแล้ว เห็นแต่โจฉำผู้เดียวจะเป็นที่เสียงก๊กได้ อันอ๋องหลินนั้นสติปัญญาน้อยยังไม่รู้จักการจัดแจง เอาตันแผงเข้าช่วยราชการในที่เสียงก๊กด้วย อันจะให้ตันแผงว่าที่เสียงก๊กแต่ผู้เดียวนั้น สติปัญญาตันแผงก็ลึกซึ้งเหลือเกินอยู่จะไว้ใจมิได้ จิวพุนนั้นก็เป็นคนสัตย์ซื่อจะเป็นที่เสียงก๊กก็ได้ แต่มิได้ชำนาญในการหนังสือ มีแต่กำลังแลฝีมือกล้าแข็งควรที่จะให้เป็นโตอุยว่าข้างฝ่ายทหาร แล้วจึงเรียกไทจูเข้ามาสั่งว่า บิดาวิตกอยู่ด้วยมารดาเตียวอ๋องกับตัวเตียวอ๋องนั้น แลเจ้าจะเป็นใหญ่ไปภายหน้าจงทะนุบำรุงให้อยู่เย็นเป็นสุข ไทจูว่าเตียวอ๋องเป็นน้องข้าพเจ้า มารดาเตียวอ๋องก็เหมือนมารดาข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าคิดประทุษร้าย ก็เหมือนหนึ่งตัดมือเบื้องซ้ายขวาข้าพเจ้าเสีย หาผู้สรรเสริญไม่ ขอพระองค์อย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะทะนุบำรุงให้เป็นปกติเหมือนเมื่อพระองค์ยังอยู่ ครั้นเดือนสี่ข้างขึ้น พระเจ้าฮั่นเต้ป่วยหนักลงก็ถึงแก่ความตาย อยู่ในราชสมบัติสิบสองปี เมื่อตายนั้นอายุได้หกสิบสามปีขณะเมื่อได้ราชสมบัติอายุได้ห้าสิบเอ็ดปี
ฝ่ายนางหลีเฮาก็ปิดความเสีย ให้หาลิเซียงเข้ามาปรึกษาว่า พระเจ้าฮั่นเต้สิ้นบุญแล้วเราเกรงขุนนางทั้งปวงจะมีใจกำเริบจะทำจลาจลแก่ราชสมบัติ เราคิดจะมีหนังสือเป็นรับสั่งพระเจ้าฮั่นเต้ให้หาขุนนางหัวเมืองมาฆ่าเสียให้สิ้นท่านจะเห็นประการใด ลิเซียงว่าถ้าท่านทำดังนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะเกิดจลาจลขึ้น บัดนี้ตันแผงกวนหยินก็คุมทหารสิบหมื่นไปรักษาเมืองลกเอี๋ยงอยู่ ห้วนโก้ยจิวพุนก็คุมทหารยี่สิบหมื่นไปจัดแจงรักษาเมืองเอี๋ยนเมืองเตียว แล้วขุนนางนายทหารทั้งปวงก็ไปขัดด่านอยู่สิ้นทั้งสี่ทิศ ซึ่งท่านจะมีหนังสือออกไปนั้นเห็นจะล่วงรู้ คงจะพร้อมใจกันยกเข้ามาทำอันตรายไทจู ถึงท่านจะมีทหารมากกว่าร้อยหมื่นก็หาต่อสู้ความคิดแลฝีมือนายทหารหัวเมืองได้ไม่ ขอท่านจงมีหนังสือออกไปโดยจริง แลให้ปล่อยคนโทษทั้งปวงเสียจงสิ้น ให้ห้วนโก้ยตันแผง อ๋องหลินจิวพุนนั้นรักษาด่านให้ปกติ แล้วให้มีหนังสือรับสั่งพระเจ้าฮั่นเต้ฉบับหนึ่ง ให้หัวเมืองทั้งปวงช่วยตั้งแต่งไทจูให้เป็นใหญ่แทนตัวเรา แม้นหัวเมืองทั้งปวงคิดขบถก็ให้ท่านทั้งปวงพร้อมใจกันช่วยไทจูกำจัดเสียอย่าให้มีเสี้ยนหนามขึ้นได้ ราษฎรแลหัวเมืองทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุขถึงหมื่นปี นางหลีเฮาเห็นชอบด้วยจึงให้ซกซุนถองแต่งหนังสือสองฉบับเสร็จแล้วก็ให้คนใช้ถือไปถึงหัวเมืองทั้งปวง ๆ แจ้งความแล้วเข้ามาทำการฝังศพพระเจ้าฮั่นเต้ตามอย่างกษัตริย์เสร็จแล้ว ครั้งถึงวันดีจึงตั้งไทจูเป็นพระเจ้าฮุยเต้ ณ เดือนสี่ข้างแรม พระเจ้าฮุยเต้จึงตั้งนามพระเจ้าฮั่นเต้ว่าพระเจ้าฮั่นโกโจ คำไทยว่าเป็นคำสรรเสริญว่าสิ้นแผ่นดินจี๋นแล้วเป็นแผ่นดินฮั่น พระเจ้าฮั่นโกโจเป็นต้นกษัตริย์แผ่นดินฮั่นต่อแผ่นดินจี๋นสืบมา แล้วจึงให้สร้างวัดจารึกนามพระเจ้าฮั่นโกโจไว้ ณ เมืองไภก้วน ให้เด็กสองร้อยคนไว้สำหรับร้องเพลงสมโภชปีละสองครั้ง
ฝ่ายฬ่อฮวนเจ้าเมืองเอี๋ยนรู้ว่าพระเจ้าฮั่นเต้หาบุญไม่แล้ว ก็ไปเข้าด้วยเจ้าเมืองยงเหนา ตั้งแข็งเมืองขึ้น พระเจ้าฮุยเต้จึงให้ห้วนโก้ยคุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปถึงแม่นํ้าห้วยโห จึงรู้ว่าฬ่อฮวนยกทหารห้าสิบหมื่นออกมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองเอี๋ยน ห้วนโก้ยจึงปรึกษาจิวพุนว่าฬ่อฮวนมีทหารถึงห้าสิบหมื่น ทหารเราน้อยกว่านักจะต่อสู้เอาชัยชนะมิได้ ท่านจงคุมทหารห้าหมื่นข้ามแมน้ำห้วยโห อ้อมไปซุ่มอยู่หลังเมืองเอี๋ยนฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ เราจะยกเข้าทางหน้าเมืองฝ่ายตะวันตกเฉียงใต้ ถ้ารบกับฬ่อฮวนแล้วท่านจงตีกระหนาบเข้ามา ทหารฬ่อฮวนมิทันรู้ว่ามากแลน้อยก็จะตื่นตกใจแตกหนีไป จิวพุนว่ากองทัพยงเหนายกมาช่วยฬ่อฮวนตั้งอยู่เหนือเมืองเอี๋ยน ถ้ารู้ว่าข้าพเจ้ายกไปก็จะจัดแจงกองทัพออกมาตีป้องกันไว้ เราก็จะเสียทียกไปเปล่า ห้วนโก้ยว่าท่านจงยกเลียบริมฝั่งแม่น้ำห้วยโหไปคอยดูท่วงทีก่อน ถ้าฬ่อฮวนกับเราได้รบกันเข้า ยงเหนาก็จะยกมาช่วยฬ่อฮวนเป็นกองเดียว ท่านจงตีกระหนาบเข้ามา ยงเหนาฬ่อฮวนก็จะเสียทีแก่เรา จิวพุนเห็นชอบด้วยก็พาทหารห้าหมื่นยกไป ห้วนโก้ยก็ข้ามแม่นํ้าห้วยโหเข้าไปตั้งค่ายใกล้เมืองทางประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายฬ่อฮวนจึงปรึกษายงเหนาว่า บูเยียงเหาห้วนโก้ยคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก แต่บัดนี้ชราลงถอยกำลังอยู่ แล้วยกมาตั้งอยู่ถึงสามวันแล้วก็หาคิดทำการเข้ามาไม่ แล้วทหารก็น้อยกว่าเรา เห็นจะท้อใจอยู่ พรุ่งนี้ท่านกับข้าพเจ้าจงสมทบทัพกันเข้าระดมตีค่ายห้วนโก้ยจับเอาตัวฆ่าเสีย ถ้าสินห้วนโก้ยซึ่งมืฝีมือแล้ว ถึงจะยกกองทัพตีหัวเมืองรายทางเข้าไปกระทำแก่เมืองหลวงก็จะได้โดยง่าย ยงเหนาเห็นชอบด้วยก็จัดแจงทหารไว้
ฝ่ายคนสอดแนมจึงมาบอกห้วนโก้ยว่า ฬ่อฮวนจะช่วยทัพยงเหนายกมารบ ห้วนโก้ยจึงให้เตียวหยองลิเตงแบ๊หอตั๋นหองสี่นาย คุมทหารคนละสองหมื่นไปซุ่มอยู่สองข้างทางในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งขึ้นห้วนโก้ยจึงยกทหารเจ็ดหมื่นออกมาจะรบ พอเห็นฬ่อฮวนยกทหารออกมาตั้งอยู่จึงร้องว่าตัวเป็นข้าเก่าของพระเจ้าฮั่นเต้เหตุใดจึงไม่คิดถึงคุณ ไปคบกับยงเหนาคิดการเป็นขบถ ฬ่อฮวนจึงร้องตวาดว่า กูหาคิดขบถต่อพระเจ้าฮั่นเต้ไม่ กูชังนางหลีเฮาดอกจึงมาพึ่งบุญเจ้าเมืองยงเหนาอยู่ ซึ่งยกทัพมานี้จะพากันตายเสียเปล่า ห้วนโก้ยโกรธขับม้าเข้ารบฬ่อฮวนได้สามสิบเพลงแล้วขับม้าพาทหารถอยหนีไป ฬ่อฮวนยงเหนาก็ขับทหารติดตามไปจนเวลาพลบค่ำลง พอได้ยินเสียงทหารโห่ร้องตีกระหนาบหลังเข้ามา ฬ่อฮวนยงเหนาก็ตกใจพาทหารเรรวนอยู่ ห้วนโก้ยก็ให้ทหารกลับหน้ารบต้านไว้เป็นสามารถ ฆ่าทหารยงเหนาฬ่อฮวนตายเป็นอันมาก ยงเหนาฬ่อฮวนต้านทานมิได้ก็พาทหารแตกหนีมาจะเข้าค่าย พอทหารมาบอกว่าข้าศึกมาลอบเผาค่ายเสียแล้ว ขณะนั้นพอห้วนโก้ยยกมาทัน ฬ่อฮวนยงเหนาเห็นจวนตัวเข้าก็พาทหารรอรบรับไปจนรุ่งขึ้น
ฝ่ายจิวพุนครั้นเผาค่ายเสียแล้วก็รีบยกมาถึงให้ทหารสกัดเข้าล้อมไว้เป็นสามกอง ยงเหนาสิ้นความคิดก็ทิ้งอาวุธเสียยอมเข้าด้วยห้วนโก้ย ฬ่อฮวนเห็นดังนั้นก็เอากระบี่เชือดคอตาย ห้วนโก้ยก็จัดแจงเมืองเอี๋ยนให้เป็นปกติ แล้วพายงเหนาแลทหารซึ่งจับได้สิบห้าหมื่นมาเมืองหลวงแจ้งความแก่พระเจ้าฮุยเต้ แล้วว่ายงเหนานั้นเป็นเชื้อตันยีอ๋อง ๆ เป็นทางไมตรีมาแต่ก่อนครั้งพระเจ้าฮั่นโกโจ ข้าพเจ้าจึงไม่ฆ่าเสีย พระเจ้าฮุยเต้ก็ให้รางวัลแก่ห้วนโก้ย แลนายทัพนายกองตามสมควรแก่ความชอบ เวลาเช้าท่านจงพายงเหนามาหาเรา ซกซุนถองว่าอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนนั้นแม้นแขกเมืองจะเข้ามา ขุนนางทั้งปวงก็แต่งตัวเข้ามาอยู่ตามตำแหน่ง แล้วให้ทหารถืออาวุธแลธงเข้ามานั่งเป็นเหล่า ๆ อยู่ทั้งสองข้างทางจึงจะเป็นที่ยำเกรงเกียรติยศท่าน พระเจ้าฮุยเต้เห็นชอบด้วยก็ให้ทำตาม ครั้นเวลาเช้าห้วนโก้ยก็พายงเหนาเข้ามา ยงเหนาเห็นบ้านเมืองแลการทั้งปวงซึ่งทำไว้จึงคิดว่าเมืองหลวงนี้เป็นที่สนุกมีทแกล้วทหารก็เป็นอันมาก แต่นี้สืบไปเมื่อหน้าจะได้คิดมาทำศึกกับเมืองหลวงสืบไปอีกนั้นหามิได้ ครั้นเข้าไปที่ออกขุนนาง ยงเหนาจึงกระทำคำนับพระเจ้าฮุยเต้แล้วว่า ข้าพเจ้ามิได้เคยเห็นเมืองหลวงอันเป็นที่สบายแลมั่งคั่งด้วยขุนนางแลทแกล้วทหารมากมายนัก ตั้งแต่นี้สืบไปเมื่อหน้าข้าพเจ้ามิได้คิดสู้ท่านสืบไปอีกแล้ว พระเจ้าฮุยเต้ว่าตันยีอ๋องเจ้าเมืองยงเหนากับพระเจ้าฮั่นโกโจบิดาเราก็ได้เป็นทางไมตรีกันมาแต่ก่อน ซึ่งท่านทำผิดครั้งนี้เรามิได้เอาโทษ ท่านจงคืนไปทะนุบำรุงราษฎร ณ เมืองยงเหนาให้เป็นสุขเถิด ยงเหนาก็คำนับลาพาทหารสิบห้าหมื่นกลับไปเมือง ตั้งแต่นั้นมาหัวเมืองทั้งปวงก็ราบคาบปกติ จึงตั้งนางหลีเฮาเป็นฮองไทเฮา ครั้นเสียงก๊กเสียว โหตายแล้ว พระเจ้าฮุยเต้ก็ตั้งโจฉำเป็นที่เสียงก๊ก ตั้งเล่าเจียงเป็นที่จูฮีเหาว่าราชการอยู่ในกรมวัง โจฉำเป็นที่เสียงก๊กอยู่สามปีก็ลาออกจากที่ไปอยู่บ้านไภก้วน พระเจ้าฮุยเต้จึงตั้งอ๋องหลินเป็นที่เสียงก๊กฝ่ายขวา ตันแผงเป็นที่เสียงก๊กฝ่ายซ้าย ตั้งห้วนโก้ยเป็นที่จางวางฝ่ายทหาร ตั้งจิวพุนเป็นโตอุย พระเจ้าฮุยเต้เสวยราชสมบัติอยู่เป็นสุขจนสิ้นอายุ เชื้อพระวงศ์ได้เป็นกษัตริย์สืบมาถึงสิบสองชั่ว จนถึงพระเจ้าเป้นเต้พิสดารอยู่ในตั้งฮั่นนั้นต่อกันไปเป็นลำดับ
จบบริบูรณ์
คำนำ
ในอภิลักขิตสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สยามินทราธิราช ทรงเจริญพระชนมายุได้สองหมื่นหกพันสี่ร้อยหกสิบเก้าวันในวันที่ ๒๓ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๔๓ เป็นสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สมเด็จพระปฐมบรมปัยกาธิราช คณะกรรมการอำนวยการจัดงานหรือกิจกรรมเนื่องในวโรกาสสำคัญในพุทธศักราช ๒๕๔๓ ได้แต่งตั้งคณะกรรมการจัดทำหนังสือที่ระลึกและจดหมายเหตุพระราชพิธีสมมงคล พระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช มีหน้าที่กำหนดแนวทางและจัดพิมพ์หนังสือที่ระลึกและจดหมายเหตุเนื่องในพระ ราชพิธีฯ การนี้ เห็นควรให้จัดพิมพ์หนังสือที่มีคุณค่าประกอบด้วยต้นฉบับหนังสือตัวเขียนใน รัชกาลที่ ๑ ตรวจสอบชำระต้นฉบับหนังสือที่หาได้ยากในปัจจุบัน นำมาถ่ายถอด ทำคำอ่าน คำอธิบาย โดยแต่งตั้งคณะบรรณาธิการดำเนินการแต่ละเล่มประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิเป็นที่ ปรึกษาและนักวิชาการสาขาต่าง ๆ ของกรมศิลปากร

หนังสือที่ระลึกที่จัดพิมพ์ในโอกาสพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชมีดังนี้

ตำราพิไชยสงคราม ฉบับรัชกาลที่ ๑ สร้างเมื่อจุลศักราช ๑๑๔๔ (พ.ศ. ๒๓๒๕) เนื้อหาของตำราว่าด้วยกลศึก วิธีใช้ และรูปแบบการจัดตั้งทัพ การดูนิมิตและปรากฏการณ์บนท้องฟ้า รวมถึงหลักสำคัญเก้าประการที่ต้องมีสติกำกับดูแลเพื่อดำรงชีวิตให้ประสบความ สำเร็จทั้งในยามศึกและยามสงบ ตำราพิไชยสงครามจึงเป็นตำราสำคัญในการปฏิบัติตนของชายไทยทุกระดับชั้น ตั้งแต่พระมหากษัตริย์จนถึงไพร่พลทั่วไปเพื่อรับใช้แผ่นดิน เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์และ ทรงฟื้นฟูศิลปวิทยาการต่าง ๆ ของบ้านเมืองให้กลับดีดังเดิม จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สร้างตำราพิไชยสงครามไว้เป็นแบบแผน การรบสำหรับบ้านเมือง

ตำรา ๑๒ เดือน คัดแต่สมุดขุนทิพมนเทียรชาววังไว้ ต้นฉบับเดิมเป็นของเมืองนครศรีธรรมราช มีเนื้อหาว่าด้วยแผนผัง ข้าราชการผู้มีหน้าที่ในการก่อสร้างซ่อมแซมจวนวังของเมืองนครศรีธรรมราช กฎหมายสำหรับข้าราชการ การอยู่เวรยามดูแลจวนวังของเมือง และขนบธรรมเนียมประเพณีในการปกครองบ้านเมือง สันนิษฐานว่า เมืองนครศรีธรรมราชได้ถ่ายแบบเหล่านี้ไปจากกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในพุทธศักราช ๒๓๒๙ สมเด็จพระสังฆราช (สี) ทรงขอตำนานการทำพิธีตรุษและสารทของเมืองนครศรีธรรมราชซึ่งมีบันทึกอยู่ใน ตำรา ๑๒ เดือนนี้มาเป็นแบบอย่างในการทำพิธีตรุษและสารทสำคัญกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อ แรกสร้างด้วย

ตำราช้าง ฉบับรัชกาลที่ ๑ เป็นตำราว่าด้วยกำเนิดและลักษณะของช้างดีชนิดต่าง ๆ สี่ตระกูล ตระกูลพรหมพงศ์ พิษณุพงศ์ อิศวรพงศ์ และอัคนิพงศ์ แต่งเป็นสำนวนร้อยแก้ว

ชิดก๊กไซ่ฮั่น วรรณคดีแปลจากพงศาวดารจีน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอนุรักษ์เทเวศร์ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข คือ กรมพระราชวังหลัง ทรงอำนวยการแปล เข้าใจว่า แปลก่อน พ.ศ. ๒๓๔๙ นับว่าเป็นหนังสือดี ให้ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ ตำราพิชัยสงคราม สัจธรรมของชีวิต เป็นวรรณคดีมรดกที่แสดงถึงน้ำพระราชหฤทัยในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดจุฬาโลก มหาราชที่ทรงพระเมตตาแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินโดยสร้างหนังสือต่าง ๆ ขึ้นเพื่อเป็นประโยชน์สำหรับพระนคร

เรื่องตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ เรื่องตั้งเจ้าพระยา และ เรื่องตั้งพระราชาคณะผู้ใหญ่ในกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นหนังสือสำคัญชุดเดียวกัน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ เมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งสภานายกกรรมการหอพระสมุดสำหรับพระนคร และทรงบังคับบัญชากรมพระอาลักษณ์ ทรงรวบรวม ตรวจสอบ เรียบเรียง แต่จัดพิมพ์เผยแพร่แล้วเสร็จเฉพาะเรื่องตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ ส่วนอีกสองเรื่องยังมิทันได้ตรวจสอบก็ประชวร จึงรับสั่งขอให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งทรงดำรงตำแหน่งสภานายกกรรมการหอพระสมุดฯ ต่อมา ทรงตรวจสอบเพิ่มเติมและจัดพิมพ์เผยแพร่มาตามลำดับ การจัดพิมพ์ครั้งนี้ได้ตรวจสอบชำระ เพิ่มเติมข้อมูล จัดหารูปภาพประกอบให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น โดยเฉพาะเรื่องตั้งพระบรมวงศานุวงศ์และเรื่องตั้งพระราชาคณะผู้ใหญ่ในกรุง รัตนโกสินทร์ได้เพิ่มเติมการสถาปนาเจ้านายและการตั้งพระราชาคณะมาจนถึง รัชกาลที่ ๙

เรื่องสุดท้ายเป็น หนังสือสรุปผลการสัมมนาทางวิชาการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อวันที่ ๒๘–๒๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ซึ่งมีสาระสำคัญเกี่ยวกับพระราชปณิธานและมรดกทางวัฒนธรรมสองรัชกาล

อนึ่ง ในการจัดพิมพ์หนังสือที่ระลึกเนื่องในพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาท สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชครั้งนี้ มูลนิธิทุนพระพุทธยอดฟ้า ในพระบรมราชูปถัมถ์ มีพระธรรมเสนานี เจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณพระมหากษัตราธิราชเจ้าผู้ทรงสถาปนาวัดพระเชตุพนวิมล มังคลารามให้เป็นพระอารามสำคัญสำหรับพระนครและเป็นพระอารามประจำรัชกาลซึ่ง สมเด็จพระมหากษัตราธิราชเจ้าลำดับรัชกาลต่อมาได้ทรงทะนุบำรุงให้รุ่งเรืองงด งามไว้ด้วยดี ได้มอบทุนค่าจัดพิมพ์ทุกรายการ จึงขออนุโมทนาในกุศลเจตนามา ณ โอกาสนี้ หนังสือเฉลิมพระเกียรติชุดนี้นอกจากนำขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายพระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวแล้ว จะนำแจกจ่ายเผยแพร่เพื่อประโยชน์แก่การศึกษาสำหรับห้องสมุดและสถานศึกษาต่าง ๆ ต่อไป

นาวาอากาศเอก อาวุธ เงินชูกลิ่น

อธิบดีกรมศิลปากร

ประธานกรรมการจัดทำหนังสือที่ระลึกและจดหมายเหตุ

พระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่า

พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
คำชี้แจง
เรื่องไซ่ฮั่นเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่แพร่หลายมากเรื่องหนึ่งของจีน ได้รับคัดเลือกรวมอยู่ในหนังสือชุด "นิยายยุคเก่าที่มีชื่อเสียง ๑๐๐ เรื่อง" ฉบับภาษาจีน ชื่อเต็มว่า "ไซ่ฮั่นทงซกเอี้ยนหงี" หรือ "ซีฮั่นทงสูเอี่ยนอี้" ในภาษาจีนกลาง ไซ่ฮั่น หรือซีฮั่น หมายถึง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ราชวงศ์ฮั่นแบ่งเป็นสองช่วง ช่วงแรกเรียก ไซ่ฮั่น คือ ฮั่นตะวันตก ช่วงหลังเรียก ตั้งฮั่น คือ ฮั่นตะวันออก) ทงซก หรือทงสู แปลเอาความได้ว่า เข้าถึงสามัญชน เหมาะแก่สามัญชน เอี้ยนหงี หรือเอี่ยนอี้ แปลว่า แสดงความหมาย (ของเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์) ชื่อเต็มของนิยายเรื่องนี้จึงมีความหมายว่า "(นิยาย) แสดงความหมายของประวัติศาสตร์ยุคไซ่ฮั่นสำหรับสามัญชน"

ผู้แต่งนิยายเรื่องนี้มีแซ่และชื่อตามเสียงจีนกลางว่า เจินเหว่ย แต้จิ๋วว่า จิงอุ้ย เขาตั้งสมญาตัวเองว่า "จงซานจีว์ซื่อ" หมายถึง "ผู้ปลีกวิเวกแห่งภูเขาจงซาน" เป็นชาวเมืองนานกิง (หนันจิง) สมัยราชวงศ์หมิง (พ.ศ. ๑๙๑๑–๒๑๘๗) แต่ไม่ทราบปีเกิดปีตายและประวัติชีวิตของเขา สันนิษฐานได้เพียงว่า น่าจะเป็นคนรุ่นหลังล่อกวนตง (หลอกว้านจง) ผู้แต่งเรื่องสามก๊กผู้มีชีวิตอยู่ช่วงปลายราชวงศ์หยวน (พ.ศ. ๑๘๒๒–๑๙๑๑) ถึงต้นราชวงศ์หมิง ต้นฉบับเรื่องไซ่ฮั่นฉบับเก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบในปัจจุบันเป็นฉบับพิมพ์จาก แม่พิมพ์ไม้ในรัชสมัยว่านลี่ ปีที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๑๕๕) ฉบับที่แพร่หลายที่สุดแบ่งเป็นหนึ่งร้อยเอ็ดตอน ยังมีฉบับที่แบ่งเป็นหนึ่งร้อยตอนและหนึ่งร้อยหกตอนอีก แต่เนื้อความยาวเท่ากัน เพียงแต่แบ่งบทต่างกัน การพิมพ์จำหน่ายในยุคเก่าแบ่งเป็นแปดเล่มสมุดจีนเหมือนกัน

นิยายเรื่องนี้ผู้แต่งปรับปรุงขยายความมาจากเรื่อง "หลีเฮาประหารฮั่นสิน" ซึ่งเป็นบทสำหรับเล่านิทานของนักเล่านิทานสมัยราชวงศ์หยวน โดยในสมัยราชวงศ์ซ่ง (พ.ศ. ๑๕๐๓–๑๘๒๒) และราชวงศ์หยวน การเล่านิทานเป็นศิลปะการบันเทิงที่ได้รับความนิยมมาก ผู้เล่าแต่ละคนมักรวบรวมเรื่องที่มีคนเล่าไว้ก่อนลงเป็นลายลักษณ์อักษร ใช้เป็นต้นฉบับที่ตนนำเอาไปเล่าต่อ อาจมีการตัดเติมตามที่ตนเห็นควร บันทึกนิทานพวกนี้ต่อมามีผู้นำมาแต่งขยายความเป็นนิยายและกลายเป็นวรรณกรรม ที่มีชื่อเสียงหลายเรื่อง เช่น นิยายสามก๊กของล่อกวนตงซึ่งมีชื่อภาษาจีนว่า "สามก๊กทงซกเอี้ยนหงี" ก็ปรับปรุงขยายความจากบันทึกนิทานเรื่องสามก๊กของสมัยราชวงศ์หยวนที่มีชื่อ ว่า "สามก๊กจี่เพ่งอ่วย" (แปลว่า นิทานประวัติศาสตร์สามก๊ก) เรื่องไซ่ฮั่นก็เช่นเดียวกัน เจินเหว่ยนำนิทานเรื่อง "หลีเฮาประหารฮั่นสิน" ไปสอบเทียบกับพงศาวดารช่วงปลายราชวงศ์โจวถึงต้นราชวงศ์ฮั่นขยายความให้ สมบูรณ์ชัดเจน โดยได้แก้ไขส่วนที่คลาดเคลื่อนให้สอดคล้องกับประวัติศาสตร์มากยิ่งขึ้น แต่มีความสนุกสนานชวนอ่านชวนติดตามแบบนิยายอย่างสมบูรณ์ เรื่องไซ่ฮั่นจึงเป็นนิยายที่เนื้อเรื่องตรงกับประวัติศาสตร์มากยิ่งกว่า เรื่องสามก๊ก แต่คุณค่าทางวรรณคดีด้อยกว่ามาก เน้นเหตุการณ์สำคัญตอนเล่าปัง ทำศึกแย่งชิงอำนาจกับห้างอี๋ จนสถาปนาราชวงศ์ฮั่นใต้ แล้วกำจัดฮั่นสิน

เรื่องสามก๊กเป็นวรรณคดีเอกเรื่องหนึ่งของจีน เป็นนิยายขนาดยาวเรื่องแรก ได้รับยกย่องว่า เป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องเยี่ยมที่สุด ทั้งเป็นหนึ่งในสี่ "หนังสือวิเศษแห่งราชวงศ์หมิง" อันหมายถึง นิยายชั้นดีสุดยอดสี่เรื่องที่แต่งในราชวงศ์หมิง คือ สามก๊ก ซ้องกั๋ง (ชื่อจีนว่า สุยหู่จ้วน) ไซอิ๋ว และจินผิงเหมย (สามเรื่องแรกมีแปลอยู่ในชุดนิยายอิงพงศาวดารจีน เรื่องสุดท้ายยาขอบแปลจากฉบับย่อภาษาอังกฤษ ชื่อไทยว่า บุปผาในกุณฑีทอง) เรื่องไซ่ฮั่นไม่มีคุณสมบัติทางวรรณคดีเด่นเท่าสามก๊ก ทั้งยังด้อยกว่าเรื่องเลียดก๊ก แต่ก็เป็นเรื่องที่แพร่หลาย มีคุณค่าทางวรรณคดีอยู่พอสมควร เนื้อเรื่องกระชับ ชัดเจน ภาษาเรียบง่าย มีบทกวีแทรกอย่างไพเราะเหมาะแก่เรื่อง เช่น เพลงปี่ของเตียวเหลียงซึ่งผู้แปลถอดความเป็นร้อยแก้วไว้ในฉบับภาษาไทย ที่ยกย่องกันว่าเป็นข้อดีเด่นของเรื่องไซ่ฮั่น คือ ความสอดคล้องกับเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์และกลศึก ตลอดจนชั้นเชิงการบริหาร การใช้คน และภูมิปัญญาอื่น ๆ ที่แปลกแตกต่างจากเรื่องสามก๊ก

ในภาษาจีนนั้นนิยมพิมพ์เรื่องไซ่ฮั่น (ฮั่นตะวันตก หรือฮั่นตอนต้น) รวมกับเรื่องตั้งฮั่น (ฮั่นตะวันออก หรือฮั่นตอนปลาย) จบเรื่องของราชวงศ์ฮั่นสองเรื่องนี้แล้วจึงถึงเรื่องสามก๊ก เรื่องตั้งฮั่นด้อยกว่าเรื่องไซ่ฮั่นทั้งในแง่ประวัติศาสตร์และแง่วรรณคดี แต่เนื่องจากเป็นเรื่องต่อเนื่องกัน จึงนิยมพิมพ์รวมไว้ด้วยกัน เรื่องตั้งฮั่นแปลเป็นภาษาไทยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เช่นเดียวกับเรื่องเลียดก๊กและห้องสิน นิยายอิงพงศาวดารจีนที่แปลในสมัยรัชกาลที่ ๑ และ ๒ ล้วนเป็นเรื่องการศึก กลอุบาย และพิชัยสงครามที่เด่นมาก คือ เลียดก๊ก ไซ่ฮั่น และสามก๊ก

เรื่องไซ่ฮั่นฉบับภาษาไทย สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่า แปลก่อน พ.ศ. ๒๓๔๙ อันเป็นปีทิวงคตของกรมพระราชวังหลังผู้ทรงเป็นแม่กองแปลเรื่องนี้ ชื่อตัวละคร สถานที่ และคำทับศัพท์ภาษาจีนทั้งหมดใช้ภาษาฮกเกี้ยนถิ่นเอ้หมึงเช่นเดียวกับเรื่อง สามก๊ก แต่ได้ปรับให้สะดวกแก่ลิ้นคนไทย แม้กระนั้น ก็ยังเห็นได้ชัดว่า เป็นภาษาฮกเกี้ยนใต้ถิ่นเอ้หมึง

ขอเรียนชี้แจงไว้ในที่นี้ว่า มณฑลฮกเกี้ยน หรือฝูเจี้ยน ในภาษาจีนกลางนั้น ภาษาทางภาคเหนือและภาคใต้ต่างกันมากจนสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง เนื่องจากมณฑลนี้มีชื่อเดิมว่า "หมิ่น" ภาษาทางภาคเหนือจึงเรียกว่า "ภาษาหมิ่นเหนือ" ซึ่งแบ่งเป็นภาษาถิ่นย่อยอีกหลายถิ่น แต่พอสื่อสารกันรู้เรื่อง ถือเอาภาษาเมืองฝูโจว หรือที่คนไทยสมัยก่อนเรียกว่า "ฮกจิ๋ว" เป็นถิ่นมาตรฐาน ส่วนภาษาทางใต้ของมณฑลฮกเกี้ยน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง ตลอดจนถึงเกาะไต้หวันและเกาะไหหลำ รวมเป็นภาษาถิ่นใหญ่ถิ่นเดียวกันเรียกว่า "ภาษาหมิ่นใต้" ซึ่งแยกเป็นภาษาถิ่นย่อยอีกหลายถิ่น ภาษาไหหลำ ภาษาแต้จิ๋ว ภาษาเอ้หมึง (เซี่ยเหมิน) ล้วนเป็นภาษาถิ่นย่อยของภาษาหมิ่นใต้ พอสื่อสารกันรู้เรื่อง ภาษาฮกเกี้ยนในเมืองไทย หรือตามความเข้าใจของคนไทยนั้น คือ ภาษาเอ้หมึง ซึ่งคล้ายกับภาษาพื้นถิ่นใต้ในไต้หวันมากจนถือเป็นภาษาเดียวกันได้ หรือกล่าวได้ว่า คนไต้หวันก็พูดภาษาฮกเกี้ยนอันเป็นภาษาถิ่นที่มีผู้ใช้กระจายกว้างแต่ถือเอา สำเนียงเอ้หมึงเป็นสำเนียงมาตรฐาน ภาษาฮกเกี้ยน รวมทั้งภาษาหมิ่นใต้อื่นทั้งหมด เช่น ภาษาแต้จิ๋ว และภาษาไหหลำ ล้วนต่างจากภาษาจีนกลางมากจนสื่อสารกันไม่รู้เรื่องเลย แม้จะมีบางคำออกเสียงคล้ายกันบ้างก็ตาม เช่น สาน (ฮก), ซาน (กล) ที่แปลว่า ภูเขา

ในวิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิตเรื่อง สามก๊ก: การศึกษาเปรียบเทียบ ของประพิณ มโนมัยวิบูลย์ ศึกษาพบว่า คำทับศัพท์ภาษาจีนในเรื่องสามก๊กเป็นภาษาฮกเกี้ยนถิ่นเอ้หมึง ตรงกับคำยืนยันของเสถียร วีรกุล ปราชญ์ด้านจีนวิทยาผู้รู้ภาษาถิ่นเอ้หมึงดี เรื่องไซ่ฮั่นซึ่งแปลในยุคเดียวกันย่อมใช้ภาษาฮกเกี้ยนถิ่นเอ้หมึงเหมือนกัน แต่ภาษาพูดของจีนนั้น แม้เป็นภาษาถิ่นเดียวกัน แต่ถ้าอยู่ต่างอำเภอกันหรือห่างกันราวสิบกิโลเมตรขึ้นไปแล้ว สำเนียงจะต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ซินแสผู้แปลไซ่ฮั่นย่อมมีหลายคนเช่นเดียวกับเรื่องสามก๊ก ซินแสฮกเกี้ยนเอ้หมึงจากคนละถิ่นย่อมออกเสียงคำคำเดียวกันต่างกันไปบ้าง จึงปรากฏมีคำคำเดียวกันที่แปลทับศัพท์ออกมาลักลั่นอยู่หลายคำ เช่น แม่น้ำเกียงโห บางแห่งเป็น เกียงหอ แต่บางชื่อที่ลักลั่นน่าจะเป็นเพราะการคัดลอกผิดพลาดด้วย เช่น ซุนบู๊จู๋ เป็น ซุยบู๊จู๊ และซุยหมูจู้ อักษร ย ที่ถูกน่าจะเป็น น เป็น ซุนบู๊จู๊ และซุนหมูจู้ ทั้งสองคำนี้เป็นชื่อของนักการทหารผู้ยิ่งใหญ่ของจีนที่ปัจจุบันรู้จักกันใน นาม ซุนวู เจ้าของตำราพิชัยสงครามฉบับโด่งดังที่สุดของจีน คำอีกคู่หนึ่งที่แสดงความแตกต่างเรื่องสำเนียงของซินแสผู้แปล คือ คำว่า เกียงจูแหย กับเจียงไท่กง เกียงจูแหยเป็นแม่ทัพของจิวบู๊อ๋อง ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์โจว มีรายละเอียดอยู่นิยายอิงพงศาวดารเรื่อง ห้องสิน มีชื่อตัวว่า เกียงสง ชื่อรองว่า เกียงจูแหย เมื่อเสร็จศึกแล้วได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์และเกียรติคุณเป็น "ไท่กง" ซึ่งพอจะเทียบได้กับสมเด็จเจ้าพระยา คนจึงนิยมเรียกว่า เกียงไท่กง แต่ในเรื่องไซ่ฮั่นตอนหนึ่ง ซินแสออกเสียงคำว่า "เกียง" เป็น "เจียง" จึงกลายเป็น เจียงไท่กง ซึ่งเป็นคนคนเดียวกับเกียงจูแหยนั่นเอง ในเรื่องสามก๊กเรียกบุคคลผู้นี้ตามชื่อตัว เกียงสง แต่เสียงเพี้ยนไปเป็น เก่งสง เกียงสง เกียงจูแหย หรือเกียงไท่กงนี้เขียนตำราพิชัยสงครามไว้เล่มหนึ่ง เตียวเหลียง ได้ตำราเล่มนี้จากผู้เฒ่าศิลาเหลืองและได้ใช้พิชัยยุทธในตำรานี้ช่วยเล่าปัง ทำศึกเอาชนะห้างอี๋ได้ ความลักลั่นและคลาดเคลื่อนของชื่อตัวละคร สถานที่ ตลอดจนคำทับศัพท์ภาษาจีนประเภทอื่นในเรื่องไซ่ฮั่น นอกจากเพราะซินแสเป็นคนต่างถิ่นต่างสำเนียงกันแล้ว ยังเกิดจากการคัดลอกผิด ตลอดจนการพิสูจน์อักษรพลาดอีกด้วย การจะสอบชำระให้ถูกต้องทั้งหมดเป็นงานใหญ่ต้องใช้เวลามาก ยากที่จะทำให้เสร็จในการพิมพ์ครั้งนี้ได้ จึงเพียงตั้งข้อสังเกตและยกตัวอย่างบางคำไว้เท่านั้น

ส่วนวิธีการแปลนั้น เท่าที่ได้อ่านเทียบกับฉบับภาษาจีนดูคร่าว ๆ สรุปได้ว่า ใช้วิธีการเดียวกับเรื่องสามก๊ก คือ บางตอนแปลได้ครบถ้วนถูกต้องตรงตามต้นฉบับภาษาจีน บางตอนก็ขาดตกบกพร่องไปตามข้อจำกัดของคณะผู้แปล บางตอนก็ตัดเติมให้คนไทยอ่านเข้าใจได้ง่าย สิ่งที่ขาดหายไปอย่างเห็นได้ชัด คือ บทกวีที่แทรกอยู่ในเรื่องส่วนมากถูกตัดออก เพราะเป็นเรื่องที่แปลยาก แต่ถ้าบทใดมีความสำคัญต่อเนื้อเรื่อง ตัดออกไม่ได้ ก็แปลถอดความเป็นร้อยแก้วไว้ เช่น เพลงปี่ของเตียวเหลียง เพลงโศกของฌ้อปาอ๋อง และเพลงโศกของนางหงอกี๋ ส่วนการตัดเติมและปรับลำดับความใหม่ให้คนไทยเข้าใจง่ายนั้นเห็นได้ชัดตอนต้น เรื่อง ดังจะขอแปลใหม่ตรงตามฉบับภาษาจีนลงไว้ให้ดูก่อนดังนี้

ตอนที่หนึ่ง ชนะศึกจิ๋น อิหยินเป็นเชลย

"อันว่าบรรดาแคว้นทั้งเจ็ดนั้น เจ้าแคว้นเตียวเดิมทีแซ่เดียวกับแค้วนจิ๋น ปวนเหนียมผู้ปู่ (ของเจ้าแคว้นเตียว) มีบุตรชื่อกิเซง กิเซงมีบุตรชื่อ เจาหู ครั้งนั้น พระเจ้าจิ๋วมกอ๋องมีม้าฝีเท้าดีแปดตัว ตัวหนึ่งชื่อ เจอะตี้ (เลิศธรณี) ตัวหนึ่งชื่อ พวนอู (เหนือปักษา) ตัวหนึ่งชื่อ ผุนเซียว (โผนนภา) ตัวหนึ่งชื่อ เทียวเก๋ง (พ้นทัศนา) ตัวหนึ่งชื่อ ยูฮุย (ข้ามรัศมี) ตัวหนึ่งชื่อ เทียวก๋อง (เร็วกว่าแสง) ตัวหนึ่งชื่อ เทงบู๊ (ทะยานผ่านเมฆหมอก) ตัวหนึ่งชื่อ กั้วเอ๊ก (ติดปีก) พระองค์ทรงรถเทียมม้าทั้งแปดนี้อยู่เสมอ เจาหูเป็นสารถี ขับขี่ประพาสทั่วใต้ฟ้า รอยเท้าม้าแลล้อรถไม่มีที่ไหนไปไม่ถึง เหินทะยานไปถึงเขาคุนหลุน ได้พบเทพธิดาไซ่อ๋องโปพระแม่เจ้าจัดเลี้ยงถวายเธอ ณ รัตนสาครสระหยก ของเสวยล้วนทิพยโอชาสุธาโภชน์ พระเจ้าจิ๋วมกอ๋องทรงพระสำราญจนลืมเสด็จกลับ อยู่มา เอี๋ยนอ๋องแห่งแคว้นชีจิ๋วเป็นกบฏชิงนครจิว เทพธิดาไซ่อ๋องโปจึงตรัสว่า 'ท่านรีบกลับไปเถอะ หาไม่แล้ว แผ่นดินจะตกเป็นของผู้อื่น' เจาหูรีบขับราชรถกลับพระนคร แล้วยืมกำลังจากแคว้นฌ้อปราบแคว้นชีจิ๋วรักษาราชอาณาจักรจิวไว้ได้ ด้วยเหตุนี้ จึงมีความชอบ ได้อวยยศเป็นเตียวอ๋องครองเมืองกำตั๋น แลให้ใช้แซ่เตียวตามชื่อแคว้นศักดินาของตน"
ส่วนสำนวนแปลครั้งรัชกาลที่ ๑ ได้เติมความและเรียบเรียงใหม่ให้คนไทยเข้าใจได้ชัดเจนยิ่งขึ้นดังนี้

"เดิมพงศาวดารเมืองจีนชิดก๊กไซ่ฮั่นต้นสามก๊กแปลออกได้ความว่า ยังมีพระเจ้าจี๋วมกอ๋องครองราชสมบัติในเมืองตั้วก๊กจี๋วเป็นเมืองหลวง มีเมืองใหญ่เจ็ดเมือง คือ เมืองเจ๋ เมืองฌ้อ เมืองเอี๋ยยน เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหัน เมืองจี๋น หัวเมืองใหญ่ทั้งเจ็ดนี้มีบุตรชายต้องเอาไปถวายพระเจ้าจี๋วมกอ๋องเป็นจำนำ ต่างตัวเมืองละคน ครั้งนั้น ปวยเหนียมเป็นเจ้าเมืองจี๋น มีบุตรชื่อ กิเซง กิเซงมีบุตรชื่อ เจาหู ครั้นปวยเหนียมตายแล้วกิเซงได้เป็นเจ้าเมืองจี๋น จึงให้เจาหูผู้บุตรไปเป็นขุนนางอยู่ในพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง ณ เมืองตั้วก๊กจี๋ว
"พระเจ้าจี๋วมกอ๋องมีม้าแปดม้า ม้าหนึ่งชื่อ เจอะตี้ แปลว่า ปราบแผ่นดิน ตัวหนึ่งชื่อ พวนอู ว่า ผิวเนื้อลายตัวงาม ตัวหนึ่งชื่อ ผุนเสียว ว่า ราวจะไปได้บนอากาศ ตัวหนึ่งชื่อ เทียวเก๋ง ว่า เร็วหาตัวเปรียบมิได้ ตัวหนึ่งชื่อ ยูฮุย ว่า องอาจในกลางศึก ตัวหนึ่งชื่อ เทียวก๋อง ว่า ถ้าขี่ไปในเวลากลางคืนเห็นแสงสว่าง ตัวหนึ่งชื่อ เทงบู๊ ขี่ไปดังจะเข้าหมอกออกเมฆได้ ตัวหนึ่งชื่อ กั้วเอ๊ก ว่า ดังมีปีกบินได้ ถ้าพระเจ้าจี๋วมกอ๋องจะมีที่เสด็จไปแห่งใด ม้าแปดม้านี้สำหรับเทียมรถ พระเจ้าจี๋วมกอ๋องเห็นว่า เจาหู บุตรกิเซงเจ้าเมืองจี๋น มีสติปัญญา จึงตั้งให้เป็นขุนนางที่ปรึกษาสำหรับรักษาพระองค์
"ครั้นหนึ่ง พระเจ้าจี๋วมกอ๋องเสด็จทรงรถเที่ยวประพาสไปถึงที่ตำบลหนึ่งมีภูเขาชื่อ ขุนหลุน เป็นที่สนุก เสด็จเที่ยวประพาสชมเขาอยู่ ยังมีนางเทพธิดาองค์หนึ่งออกรับเชิญให้เสวยเครื่องทิพโอชารส พระเจ้าจี๋วมกอ๋องครั้นได้เสวยทิพอาหารก็เพลิดเพลินพระทัยไม่คิดที่จะกลับ คืนพระนคร อยู่ภายหลัง เอี๋ยนอ๋อง เจ้าเมืองชีจี๋ว คิดกบฏ เตรียมกองทัพจะยกไปชิงเอาราชสมบัติพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง ขณะนั้น นางเทพธิดารู้เหตุจึงแจ้งแก่พระเจ้าจี๋วมกอ๋องว่า เอี๋ยนอ๋อง เจ้าเมืองชีจี๋ว จะคิดประทุษร้ายต่อพระองค์ ขอเชิญเสด็จกลับเข้าพระนครโดยเร็ว พระเจ้าจี๋วมกอ๋องครั้นแจ้งจึงสั่งเจาหูว่า เจ้าจงเอารถที่เราทรงขี่มาคุมทหารทั้งปวงรีบกลับเข้าไปฟังราชการในพระนคร เจาหูก็คำนับลามาขึ้นรถพาทหารทั้งปวงรีบกลับเข้าไปถึงเมืองฌ้อ สืบรู้ว่า เอี๋ยนอ๋อง เจ้าเมืองชีจี๋ว คิดกบฏต่อพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง เจาหูจึงจัดทหารในเมืองฌ้อกับทหารที่คุมมาสมทบกันยกไปตีเมืองชีจี๋ว ครั้นได้เมืองชีจี๋วแล้วจึงแต่งหนังสือบอกไปกราบทูลพระเจ้าจี๋วมกอ๋อง พระเจ้าจี๋วมกอ๋องทราบความแล้วเห็นว่า เจาหูเป็นแซ่เชื้อเจ้าเมืองจี๋น ชนะศึกมีความชอบ จึงพระราชทานตราให้เจาหูเป็นแซ่เตียว ชื่อ เตียวอ๋อง ครองเมืองกำตั๋น เจ้าเมืองเป็นแซ่เตียว ตั้งแต่นั้นมา จึงเรียกว่า เมืองเตียว"
จะเห็นได้ว่า การเติมเสริมความและเรียบเรียงใหม่นี้ทำให้เนื้อเรื่องชัดเจนเข้าใจง่ายยิ่ง ขึ้น ข้อแตกต่างระหว่างฉบับภาษาจีนกับภาษาไทยที่เห็นได้ชัดอีกประการหนึ่ง คือ ฉบับภาษาจีนแบ่งเป็นหนึ่งร้อยเอ็ดตอน ทุกตอนจบด้วยเหตุการณ์ที่ตื่นเต้นชวนติดตาม แล้วจะมีข้อความกระตุ้นปิดท้ายทำนอง "เรื่องราวจะเป็นอย่างไร เชิญติดตามตอนต่อไป" ส่วนฉบับภาษาไทยไม่แบ่งบทแบ่งตอน เรียบเรียงเรื่องราวตามลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นไปจนจบ ต่างกับเรื่องสามก๊กซึ่งฉบับภาษาไทยแบ่งเป็นแปดสิบเจ็ดตอน ส่วนฉบับภาษาจีนแบ่งเป็นหนึ่งร้อยยี่สิบตอน ทั้งนี้ คงเป็นเพราะเรื่องสามก๊กยาวมาก จึงต้องแบ่งเป็นตอน ส่วนไซ่ฮั่นสั้นกว่าสามก๊กประมาณสองเท่า จึงไม่จำเป็นต้องแบ่งเป็นตอน ๆ ก็ติดตามเรื่องเข้าใจได้ง่ายอยู่แล้ว

การแบ่งเป็นตอนของฉบับภาษาจีนจะจบลงท้ายด้วยเหตุการณ์ที่เป็นปริศนาน่า สนใจทำให้ชวนติดตาม ซึ่งจะขอแปลท้ายตอนที่หนึ่งและตอนต้นที่สองจากฉบับภาษาจีนเป็นตัวอย่างดัง นี้

"เมื่องูไสกลับไปแล้ว เตียวอ๋องจึงสั่งกองซุนเขียนว่า 'เจ้าจงควบคุมตัวอิหยินไว้ที่บ้านเจ้า อย่าให้หนีไปได้ แต่ก็อย่าเข้มงวดจนเป็นอันตรายต่อชีวิต ค่าอาหารแลค่าใช้จ่ายทั้งปวงทางการจะจ่ายให้ เจ้าจงระวังรักษาให้ดี' กองซุนเขียนรับบัญชาแล้วพาตัวอิหยินกลับไปบ้าน ขี่ม้าเคียงกันมาตลอดทาง พอผ่านตลาด มีคนผู้หนึ่งยืนขึ้นกลางฝูงชน พินิจดูลักษณะของอิหยิน แล้วอุทานออกมาว่า 'นี่เป็นของดีวิเศษที่ซื้อเก็บไว้ได้' ไม่ทราบว่า คนผู้นี้เป็นใคร? เชิญติดตามตอนต่อไป
"ตอนที่สอง ลิปุดอุยดูนรลักษณ์รู้จักอิหยิน
"ผู้พินิจดูอิหยินคือใครเล่า? ก็คือ พ่อค้าใหญ่ชาวเมืองเอียงเอียด แซ่ ลิ ชื่อ ปุดอุย มาค้าขายที่เมืองกำตั๋น คนผู้นี้มีปัญญาเฉียบแหลม ชาญฉลาดในเหตุการณ์ที่พานพบ เมื่อรุ่นหนุ่มเป็นศิษย์กุยก๊กจู เรียนวิชานรลักษณ์ เชี่ยวชาญการดูลักษณะคน พอได้เห็นอิหยินก็ร้องชมว่า 'เป็นของวิเศษที่ซื้อเก็บไว้ได้' ขณะนั้น อิหยินกำลังกลับบ้านพร้อมกองซุนเขียน
"ลิปุดอุยเห็นอิหยินแล้วก็กลับไปบ้านถามบิดาว่า 'ทำนาได้กำไรกี่เท่า?' บิดาตอบว่า 'สิบเท่า' 'ค้าเพชรพลอยได้กำไรกี่เท่า?' บิดาตอบว่า 'ร้อยเท่า' 'ช่วยคนให้ได้เป็นท้าวพระยาจะได้กำไรกี่เท่า?' บิดาตอบว่า 'นั่นมิอาจประมาณได้เลย'"
ส่วนสำนวนแปลครั้งรัชกาลที่ ๑ แปลเรื่องสองตอนนี้ติดต่อกันไป โดยลำดับเรื่องลิปุดอุยใหม่เพื่อให้เข้าใจง่าย ไม่ทิ้งให้เป็นปริศนาชวนคิดอย่างฉบับภาษาจีน ดังนี้

"ฝ่ายเตียวอ๋อง เมื่องูไสไปแล้ว จึงมอบตัวอิหยินให้กองซุนเขียนแล้วว่า ท่านจงเบิกเอาทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังไปบำรุงรักษา อย่าให้หนีได้ กองซุนเขียนก็คำนับลา แล้วออกมารับตัวอิหยินขึ้นม้าคนละตัวเดินเคียงกันไปถึงถนนตลาด ขณะนั้น มีชายผู้หนึ่งแซ่ ลิ ชื่อ ปุดอุย อยู่ ณ บ้านเอนเอียงเอียดในเมืองเตียว เมื่อรุ่นหนุ่มได้เป็นศิษย์กุยก๊กเรียนดูลักษณะ ครั้นใหญ่ขึ้นเป็นพ่อค้าเที่ยวค้าขาย เดินมาพบอิหยินขี่ม้ามากับกองซุนเขียน เห็นลักษณะจะได้เป็นกษัตริย์ จึงนึกว่า คนผู้นี้เหมือนสิ่งของอันประเสริฐ ไม่ควรจะตีราคา จึงเดินเข้าไปสะกิดถามบ่าวกองซุนเขียนว่า คนขี่ม้ามาข้างหลังนั้นชื่อใด บ่าวกองซุนเขียนจึงบอกว่า ชื่อ อิหยิน หลานพระเจ้าเมืองจี๋นที่จับได้ในกลางศึก รับสั่งให้นายเราคุมไว้ กองซุนเขียนพาอิหยินมา ณ บ้าน
"ฝ่ายลิปุดอุย ครั้นมาถึงบ้าน เข้าไปหาบิดา จึงถามว่า ถ้าจะทำไร่นา จะได้ผลเท่าใด บิดาจึงว่า ถ้าฝนฟ้าดี จะได้ภาษีสิบเท่า ลิปุดอุยจึงว่า จะซื้อหัวแหวนที่ดีเอามาตกแต่งขาย จะมีกำไรฉันใด บิดาจึงว่า ถ้ารู้ดูว่าดี จะมีประโยชน์ร้อยเท่า ลิปุดอุยจึงถามบิดาว่า ถ้าเชื้อกษัตริย์ตกไว้ จะช่วยทำนุบำรุงให้ได้ครองราชสมบัติ จะจัดเป็นความชอบสถานใด บิดาจึงว่า ถ้าทำได้ดังนั้นจะมีความชอบยิ่งนัก"
จะเห็นได้ว่า นอกจากลำดับความใหม่โดยไม่แบ่งแยกอย่างฉบับภาษาจีนแล้ว ยังมีข้อความเติมเข้ามาในท้ายย่อหน้าแรก ทั้งนี้ ก็เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจเรื่องได้ชัดเจนดีกว่าไม่เติม

กล่าวโดยสรุป การแปลเรื่องไซ่ฮั่นทำได้ดีมากที่เงื่อนไขในยุคนั้นเอื้ออำนวย แม้จะมีส่วนที่คลาดเคลื่อนไปบ้างก็เป็นเพียงส่วนปลีกย่อย ไม่ทำให้สาระสำคัญตลอดจนเนื้อเรื่องเสียหาย นับเป็นวรรณกรรมแปลชั้นดีเรื่องหนึ่งในยุคแรกเริ่ม น่าอ่านน่าศึกษาอย่างยิ่ง

ส่วนเรื่อง "สามก๊กอิ๋น" นั้นชื่อตรงกับต้นฉบับภาษาจีน อ่านเป็นสำเนียงแต้จิ๋วว่า "ซำกกอิง" จีนกลางว่า "ซันกั๋วอิน" คำว่า อิ๋น อิง หรืออิน ในที่นี้แปลว่า สาเหตุ มูลเหตุ เหตุปัจจัย หมายถึง บุพกรรมในอดีตชาติที่ส่งผลให้ตัวละครในเรื่องสามก๊กต้องมาเกิดใช้ชาติเสวย วิบากกรรมที่ตนก่อไว้ ผู้แต่งเป็นคนปลายราชวงศ์ชิง ชื่อแซ่ใดไม่ปรากฏ แต่ใช้นามปากกว่า "จุ้ยเย่ว์ซันเหริน" แปลว่า "คนภูเขาเมาจันทร์" ต้นฉบับเก่าที่สุดที่จีนมีอยู่ในปัจจุบันเป็นฉบับพิมพ์เมื่อ พ.ศ. ๒๔๔๙ ในรัชสมัยกวง ซึ่งเป็นฮ่องเต้หุ่นของพระนางซูสีไทเฮา แต่นิยายเรื่องนี้ต้องเคยพิมพ์เผยแพร่มาก่อนหน้านี้หลายปี เพราะฉบับภาษาไทยแปลตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. ๒๔๒๘ ผู้แต่งน่าจะเป็นรุ่นราวคราวเดียวกับพระนางซูสีไทเฮา (พ.ศ. ๒๓๗๘–๒๔๕๑) เขามีผลงานนิยายเรื่องอื่นอยู่อีกบ้าง

เรื่องสามก๊กอิ๋นไม่ใช่วรรณกรรมสำคัญในวงวรรณคดีจีน เพราะศิลปะการประพันธ์และสำนวนภาษาไม่โดดเด่น จึงไม่แพร่หลายนัก ปัจจุบัน ในจีนแทบไม่มีคนรู้จัก หาอ่านได้ยาก เพราะไม่ได้พิมพ์จำหน่ายแพร่หลายเหมือนเรื่องสามก๊กและไซ่ฮั่น แต่ในอดีต เรื่องนี้คงจะได้รับความนิยมพอสมควร จึงแพร่หลายมาถึงเมืองไทย และมีผู้แปลไว้ตั้งแต่ต้นรัชกาลที่ ๕ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๒๘ ความโดดเด่นของเรื่องสามก๊กอิ๋นอยู่ที่เนื้อเรื่อง ผู้แต่งสามารถเชื่อมโยงตัวละครในเรื่องไซ่ฮั่นกับเรื่องสามก๊กเข้าด้วยกัน ว่า เพราะกรรมใดตัวละครในเรื่องไซ่ฮั่นจึงต้องไปเกิดชดใช้กรรมนั้นในเรื่องสาม ก๊ก ผู้แต่งช่างหาแง่มุมของเหตุการณ์ในเรื่องทั้งสองมาเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้ อย่างแยบยลสมเหตุสมผลตามหลักกฎแห่งกรรมอย่างที่ชาวบ้านเข้าใจ เช่น เสียวโหใช้ปัญญาลวงฮั่นสินให้เข้าไปถูกพระนางหลีเฮาจับฆ่า จึงต้องมาเกิดเป็นเอี้ยวสิ้วคนเจ้าปัญญา แต่ถูกโจโฉซึ่งฮั่นสินกลับชาติมาเกิดสั่งฆ่าเพราะเจ้าปัญญาเกินไป ตันแผงใช้อุบายทำให้ฟำแจ้งตรอมใจตาย จึงมาเกิดเป็นจิวยี่ ฟำแจ้งเกิดเป็นขงเบ้งใช้อุบายลวงจิวยี่จนรากเลือดตายชดใช้กรรมเก่า นอกจากนี้ ในเรื่องสามก๊กอิ๋นยังมีรายละเอียดบางประการที่ไม่มีในเรื่องไซ่ฮั่นและ เรื่องสามก๊ก เช่น อายุขัยของจูล่ง ทำให้เรื่องนี้สนุกชวนติดตามและชาวบ้านชอบมาก

เรื่องสามก๊กอิ๋นฉบับภาษาจีนไม่ได้แบ่งเป็นบทเป็นตอนเหมือนไซ่ฮั่น เพราะเนื้อเรื่องสั้นมาก เรื่องนี้ผู้แต่งปรับปรุงและขยายความมาจากนิทานเรื่อง "สุมาเหมาพิพากษาคดีในยมโลก" ของเฝิงเมิ่งหลง นักประพันธ์เอกสมัยราชวงศ์หมิง ความคิดเรื่องตัวละครในไซ่ฮั่นมาเกิดใหม่ในเรื่องสามก๊กปรากฏครั้งแรกในหนังสือ "อู่ไต่สื่อผิงฮั่ว" ซึ่งเป็นบันทึกบทสำหรับเล่านิทานเรื่องประวัติศาสตร์ยุคห้าราชวงศ์ (พ.ศ. ๑๔๕๐–๑๕๐๓) ต่อมา ในหนังสือ "สามก๊กจี่เพ่งอ่วย" (บันทึกนิทานสามก๊ก) เปิดเรื่องด้วยการกล่าวถึงบุพกรรมของโจโฉ เล่าปี่ และกวนอู เป็นบทกวีซึ่งพอจะแปลเป็นกลอนไทยได้ว่า

"กังตั๋งสินธูภูเสฉวน	 	โจโฉควรครองถิ่นกลางอย่างกล้าหาญ
ใช่ทั้งสามมักใหญ่ใจทะยาน	 	เกิดมาผลาญจองเวรเก่าองค์เล่าปัง"
จากนั้น จึงเล่าเรื่องว่า มีนักศึกษาชื่อ สุมาเหมา ชื่อรองว่า สุมาตองสอง ตัดพ้อฟ้าที่ไม่เห็นปัญญาของตน พอนอนหลับก็ถูกยมทูตเชิญตัวไปพบยมบาล และได้รับมอบหมายให้ตัดสินคดีสำคัญในยมโลก โจทก์คือ ฮั่นสิน หยินโป้ และแพอวด ฟ้องร้องว่า พระเจ้าฮั่นโกโจ (เล่าปัง) เนรคุณฆ่าพวกตน ฮั่นโกโจซัดทอดพระนางหลีเฮา ในการชำระคดีมีกวยถองเป็นพยานสำคัญว่า ฮั่นโกโจและหลีเฮาทำผิดจริง สุมาตองสองจึงตัดสินให้ฮั่นโกโจเกิดเป็นพระเจ้าเหี้ยนเต้ พระนางหลีเฮาเกิดเป็นพระนางฮกเฮา มเหสีพระเจ้าเหี้ยนเต้ ฮั่นสินเกิดเป็นโจโฉรังแกพระเจ้าเหี้ยนเต้และประหารพระนางฮกเฮาชดใช้กัน หยินโป้เกิดเป็นซุนกวน แพอวดเกิดเป็นเล่าปี่ กวยถองเกิดเป็นขงเบ้ง พอตัดสินเสร็จ เง็กเสียงฮ่องเต้พระผู้เป็นเจ้าพอใจ จึงให้สุมาตองสองไปเกิดเป็นสุมาอี้ผู้วางรากฐานการรวมสามก๊กเข้าด้วยกัน จบเรื่องบุพกรรมของตัวละครเอกแล้ว จึงเข้าสู่เนื้อเรื่องนิทานสามก๊กซึ่งต่อมาล่อกวนตงนำไปแต่งขยายเป็นนิยาย สามก๊ก แต่ตัดตอนต้นที่กล่าวถึงบุพกรรมของตัวละครเอกออก

ต่อมาอีกไม่นาน เฝิงเมิ่งหลง นักเขียนนิทานและนิยายผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งของราชวงศ์หมิง ได้นำเรื่องบุพกรรมของตัวละครในสามก๊กตอนต้นหนังสือ "สามก๊กจี่เพ่งอ่วย" ไปแต่งขยายเป็นนิทานเรื่อง "สุมาเหมาพิพากษาคดีในยมโลก" โดยเพิ่มคดีจากเดิมคดีเดียวเป็นสี่คดี มีตัวละครมาเกิดเสวยวิบากกรรมอีกหลายคน เช่น ฆ้อฮอกเกิดเป็นบังทอง ฌ้อปาอ๋อง (ห้างอี๋) เกิดเป็นกวนอู ห้วนโก้ยเกิดเป็นเตียวหุย นิทานเรื่องนี้ได้รับความนิยมแพร่หลายมาก

จนกระทั่งสมัยราชวงศ์ชิง (พ.ศ. ๒๒๗๙–๒๔๕๔) ราวยุคพระนางซูสีไทเฮา จุ้ยเย่ว์ซันเหริน (คนภูเขาเมาจันทร์) นักประพันธ์ผู้ไม่มีชื่อเสียงนัก ได้นำเรื่อง "สุมาเหมาพิพากษาคดีในยมโลก" มาขยายความและปรับปรุงแก้ไขเป็นเรื่อง "สามก๊กอิ๋น" คดีความเพิ่มจากสี่คดีเป็นเก้าคดี มีผู้มาเกิดใช้กรรมอีกมากมาย บางคนที่มีอยู่ในเรื่องเดิมก็ถูกเปลี่ยนแปลงไป เช่น กวยถองในเรื่องเก่าทั้งสองเกิดเป็นขงเบ้ง แต่ในสามก๊กอิ๋นให้เกิดเป็นชีซี เอาฟำแจ้งมาเกิดเป็นขงเบ้งแทน ซึ่งก็เหมาะสมกว่าเรื่องเดิม เรื่องของตัวละครอื่นทั้งที่ปรับเปลี่ยนจากของเก่าและเพิ่มขึ้นใหม่ก็ล้วน เหมาะสม เช่น กีสิดเกิดเป็นจูล่ง จิ๋นซีฮ่องเต้เกิดเป็นตั๋งโต๊ะ ลิปุดอุยเกิดเป็นลิโป้ นางจูกี๋เกิดเป็นนางเตียวเสี้ยน ดังนั้น แม้สำนวนภาษาและศิลปะการแต่งจะไม่ดีเด่นไม่เป็นที่นิยมในแวดวงวรรณคดีของปัญญาชนนัก แต่เรื่องสามก๊กอิ๋นก็ได้รับความนิยมแพร่หลายในหมู่ชาวบ้านมาก

เหตุที่ได้รับความนิยมก็เพราะเนื้อเรื่องจับใจสอดคล้องกับกฎแห่งกรรมข้าม ภพข้ามชาติตามความเชื่อของชาวบ้าน กรรมดีกรรมชั่วที่ทำไว้ย่อมส่งผลในชาติต่อไป ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วอย่างแน่นอน เช่น ฮั่นโกโจเจ้าเล่ห์เนรคุณคนจึงต้องเสวยวิบากเกิดเป็นพระเจ้าเหี้ยนเต้ถูกโจโฉ รังแก ฌ้อปาอ๋องแม้จะบุ่มบ่ามเบาปัญญาแต่ก็จริงใจไม่มีเล่ห์เหลี่ยมจึงได้เกิดเป็น กวนอู แต่เพราะเมื่อเป็นฌ้อปาอ๋องฆ่าคนไว้มากจึงต้องตายด้วยคมอาวุธ ส่วนกีสินเป็นคนซื่อยอมตายแทนนายจึงเกิดเป็นจูล่งอายุยืนยาวและตายอย่างสงบ ที่สำคัญประการหนึ่ง คือ ไซ่ฮั่นเป็นเรื่องการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นของพระเจ้าฮั่นโกโจ (เล่าปัง) สามก๊กเป็นเรื่องการล่มสลายของราชวงศ์ฮั่นในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ซึ่ง เป็นอนุชนสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าฮั่นโกโจนั่นเอง ชะรอยคนจีนคงจะเห็นว่า การที่พระเจ้าฮั่นโกโจเป็นคนเจ้าเล่ห์เนรคุณนั้น ผลกรรมย่อมตกทอดไปถึงอนุชนแม้คนสุดท้ายในราชวงศ์คือพระเจ้าเหี้ยนเต้อย่างสา สม จึงเชื่อมโยงเรื่องของฮ่องเต้สององค์นี้ให้เกี่ยวเนื่องกัน คือ องค์บรรพชนก่อกรรม องค์อนุชนรับวิบกหรือผลของกรรมนั้น เป็นการตอกย้ำความเชื่อเชิงจริยธรรมที่ว่า บรรพชนก่อกรรมดีชั่วอะไรไว้ ผลย่อมตกทอดถึงอนุชนผู้เป็นลูกหลานด้วย ปู่ย่าตายายก่อกรรมทำชั่วไว้ เจ้าตัวอาจไม่ได้รับผลทันตา แต่จะต้องตามสนองต่อลูกหลานไม่รุ่นใดก็รุ่นหนึ่งอย่างแน่นอน เมื่อเอาความเชื่อนี้รวมการกลับชาติมาเกิดรับกรรมเก่าได้อย่างเหมาะสมด้วย แล้ว ทำให้เรื่องสามก๊กอิ๋นสนุกจับใจชาวบ้านด้วยคุณค่าเชิงจริยธรรมที่เข้าใจง่าย และจรรโลงความดีงามในสังคม

สามก๊กอิ๋นฉบับภาษาไทยนั้น ตอนต้นเรื่องบอกไว้ชัดเจนว่า แปลเมื่อปีระกา สัปตก จุลศักราช ๑๒๔๗ ตรงกับปี พ.ศ. ๒๔๒๘ ดูจากสำนวนแปลแล้ว คนแปลน่าจะมีคนเดียว เป็นทั้งผู้แปลและผู้เรียบเรียง สำนวนแปลจึงค่อนข้างตรงตามต้นฉบับภาษาจีน ตัดแต่บทกวีและรายละเอียดบางตอนออก ชื่อตัวละครใช้ภาษาถิ่นฮกเกี้ยนตามเรื่องสามก๊กและไซ่ฮั่น แต่คนแปลน่าจะเป็นคนแต้จิ๋ว เห็นได้จากการแปล "ชื่อรอง" เป็น "ชื่อครูตั้ง"

ขออธิบายเสริมตรงนี้ว่า ปัญญาชนจีนยุคเก่านั้นมีคำเรียกขานตนเองถึงสามอย่าง คือ หมิง จื้อ และเฮ่า หมิง คือ ชื่อตัว แบ่งเป็นชื่อเล่นและชื่อจริงที่พ่อแม่ตั้งให้ตั้งแต่ยังเล็ก เช่น โจโฉ แซ่โจ ชื่อเล่น อาหมัว ชื่อจริง โฉ เล่าปี่ ไม่ปรากฏชื่อเล่น ชื่อจริงว่า ปี่ ส่วนจื้อเป็นชื่อที่ตั้งเมื่อโต สมัยโบราณผู้ชายตั้งจื้อเมื่อทำพิธีสวมหมวกตอนอายุยี่สิบ ผู้หญิงตั้งตอนเข้าพิธีปักปิ่นเมื่ออายุสิบห้า จื้อใช้สำหรับเข้าสังคมไว้ให้คนอื่นเรียกแทนชื่อตัวเพื่อเป็นการให้เกียรติ ยกย่องผู้ถูกเรียก ฉะนั้น จึงขอแปลว่า "ชื่อรอง"ซึ่งเป็นคำที่มีใช้อยู่ในพระราชบัญญัติเรื่องชื่อบุคคล คือ มีชื่อตัว กับชื่อรอง จื้อหรือชื่อรองของตัวละครในสามก๊ก เช่น โจโฉ ชื่อรองว่า เบ้งเต๊ก เล่าปี่ชื่อรองว่า เหี้ยนเต๊ก กวนอูชื่อรองว่า หุนเตี๋ยง เตียวหุยชื่อรองว่า เอ๊กเต๊ก จูล่งนั้นความจริงแซ่ เตี๋ยว ชื่อตัวว่า หยุน ชื่อรองคือ จูล่ง ขงเบ้งแซ่ จูกัด ชื่อตัวว่า เหลียง ชื่อรองว่า ขงเบ้ง ส่วนเฮ่าแยกเป็น เปี๋ยเฮ่า กับไว่เฮ่า คำแรกหมายถึง สมญาที่เจ้าตัวตั้งใช้เอง คล้าย ๆ นามแฝง คำหลังหมายถึง ฉายาซึ่งคนอื่นตั้งให้ เช่น ขงเบ้งมีฉายาว่า "อาจารย์ฮกหลง" ซึ่งหมายถึง มังกรผู้ซ่อนกาย สำหรับชาวจีนแต้จิ๋วจะมีชื่อเล่น ชื่อตัวหรือชื่อจริง และชื่อทางการ ชื่อนี้ครูเป็นผู้ตั้งให้เมื่อเข้าโรงเรียน จึงเรียกตามสำเนียงแต้จิ๋วว่า "จือเหา" จีนกลางว่า "ซูเฮ่า" แปลว่า ชื่อในการเรียนหนังสือ ชื่อนี้มีลักษณะคล้ายชื่อรองหรือชื่อของคนจีนทั่วไป

ผู้แปลเรื่องสามก๊กอิ๋นคงจะเป็นคนแต้จิ๋ว จึงแปลคำว่า "จื้อ" เป็น "ชื่อครูตั้ง" ซึ่งปกติหมายถึง ชื่อที่ใช้ในโรงเรียนของชาวจีนแต้จิ๋ว คำแปลนี้ก็ไม่เลว เพราะชื่อหรือชื่อรองของคนจีนในยุคต่อ ๆ มาบางทีครูเป็นผู้ตั้งให้ตอนเข้าโรงเรียน เพราะในยุคหลัง ๆ มา คนต้องเข้าสังคมตั้งแต่ก่อนเป็นหนุ่มเป็นสาว จึงต้องมีชื่อรองให้แทนชื่อตัว แต่ในปัจจุบัน ธรรมเนียมการใช้ชื่อรองเสื่อมสูญไป เพราะทำให้ยุ่งยากสับสน คนทั่วไปในปัจจุบันจึงมีแต่ชื่อตัว แบ่งเป็นชื่อเล่นและชื่อจริงเท่านั้น

สามก๊กอิ๋นฉบับภาษาไทยที่พิมพ์ไว้ในเล่มนี้ได้ต้นฉบับมาจากหนังสือแจกใน งานฌาปนกิจศพซึ่งสมบัติ พลายน้อย ได้บอกที่มาไว้ว่า "ได้พิมพ์จากฉบับที่ลงพิมพ์ในวารสารวิทยุศึกษา ซึ่งได้มาจากหนังสือชำรุดอีกต่อหนึ่ง ฉะนั้น ข้อความบางตอนจึงดูไม่ราบเรียบเท่าที่ควร" เมื่ออ่านดูแล้วพบว่า เรื่องขาดหายไปสองตอน ตอนหนึ่งขาดตกจนเรื่องผิดเพี้ยนไป ฉะนั้น ผู้เขียนบทนำจึงพยายามสืบเสาะหาต้นฉบับภาษาจีนอยู่แรมปี ก็ไม่พบฉบับที่พิมพ์จำหน่ายทั่วไป ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๔๓ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์ แห่งภาควิชาภาษาจีน คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไปสอนภาษาไทยที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งหนึ่งภาคเรียน จึงได้ช่วยค้นหาต้นฉบับในห้องสมุดมหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ ได้พบพิมพ์รวมอยู่ในหนังสือชุด "ประชุมนิยายจากต้นฉบับโบราณ" ซึ่งเป็นหนังสือชุดใหญ่ ถ่ายจากต้นฉบับแม่พิมพ์ไม้ของเก่า ตัวอักษรอ่านยากและไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน แต่ก็ได้ถ่ายเอกสารตัดกลับมาให้ และได้รับความอนุเคราะห์จากอาจารย์กนกพร นุ่มทอง อาจารย์ภาควิชาภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ช่วยอ่านต้นฉบับนั้นให้แล้วพิมพ์ใหม่ด้วยคอมพิวเตอร์ จัดวรรคตอนให้เรียบร้อย จึงอ่านได้สะดวก ผู้เขียนใช้เป็นต้นฉบับตรวจสอบฉบับภาษาไทย และได้แปลตอนที่ขาดหายไปสองแห่งเติมได้ด้วย คือ ตอนที่กล่าวถึงกวยถองและฆ้อฮอกมาเถิดเป็นชีซีกับหมอฮัวโต๋ กับตอนที่กล่าวถึงนางลิซี นางอองซี และเซียวเต้ กลับมาเกิดใหม่ ทั้งได้แก้ชื่อที่ผิดพลาดคลาดเคลื่อนอีกบางชื่อไว้ด้วย

เรื่องที่หลายคนคงจะสงสัย เหตุใดเตียวเหลียงซึ่งเป็นตัวละครสำคัญยิ่งในเรื่องไซ่ฮั่นจึงมิได้มาเกิด ใหม่ในเรื่องสามก๊กเหมือนกับคนอื่น ๆ คำตอบก็คือ เพราะตอนนั้นปลายชีวิตเตียวเหลียงทิ้งยศศักดิ์ไปบำเพ็ญพรตตามหลักของเต๋า อย่างแน่วแน่ตลอดจนสิ้นอายุขัย บางตำนานกล่าวว่า ช่วงสุดท้ายอดอาหารจนล่วงลับดับขันธ์ เพราะปลีกตนออกจากโลกียวัตรเข้าสู่โลกุตรธรรมแห่งเต๋า จึง "สิ้นกรรม" ไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีก

อนึ่ง ขอเรียนไว้ ณ ที่นี้ว่า เดิมทีปรัชญาเต๋าไม่มีเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดและภพหน้า แม้เมื่อพัฒนาเป็นศาสนาแล้วก็เน้นเรื่องการบำเพ็ญจนบรรลุอมตภาพเป็นเซียน ความเชื่อเรื่องการเกิดใหม่และเวียนว่ายในสังสารวัฏของจีนเกิดจากพุทธศาสนา ส่งผลกระทบต่อลัทธิเต๋าอยู่บ้าง และมีอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงต่อสังคมจีนในอดีต ดังสะท้อนออกมาในวรรณกรรมเรื่องสามก๊กอิ๋นและเรื่องอื่น ๆ อีกหลายเรื่อง แม้เป็นเรื่องที่ไม่อาจพิสูจน์ได้ แต่จุดมุ่งหมายสำคัญของเรื่องสามก๊กอิ๋นก็เพื่อจรรโลงคุณธรรม ผู้อ่านควรพินิจพิจารณาโดยแยบคาย เอาประโยชน์ไปใช้ในทางสร้างสรรค์ตนเองและสังคมให้ก้าวหน้าไปในทางดีงาม สมตามจุดมุ่งหมายสำคัญของวรรณกรรมเรื่องสามก๊กอิ๋นนี้ อนึ่ง เมื่ออ่านเรื่องสามก๊กอิ๋นแล้วจะช่วยให้อ่านเรื่องไซ่ฮั่นและสามก๊กได้สนุก ยิ่งขึ้น เพราะเห็นความต่อเนื่องของเรื่องทั้งสองตามกฎแห่งกรรมแบบข้ามภพข้ามชาติ และได้ข้อคิดสอนใจอีกด้วย