โรเมโอและจูเลียต
สมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทร์ มหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าแผ่นดินสยาม
คำนำ
ลครสลดใจเรื่อง “โรเมโอและจูเลียต” ของเชกส๎เปียร์ เปนเรื่องที่มีคนรู้จักแพร่หลายมากอยู่เรื่องหนึ่ง, และเปนเรื่องที่มักมีผู้นำออกแสดงในโรงลครต่าง ๆ ในประเทศยุโรป, ไม่แต่จำเพาะในประเทศอังกฤษ, ทั้งในประเทศอื่น ๆ อีกด้วย. นอกจากที่ถ้อยคำสำนวนและโวหารไพเราะจับใจ, เนื้อเรื่องก็จับใจคนโดยมาก. เปนเรื่องแสดงความรักอย่างใหญ่ยิ่งระหว่างหนุ่มกับสาว, ความรักซึ่งไม่ยอมหยุดชงักเพราะอุปสรรคใด ๆ, เปนความรักอันบริสุทธิ์ผ่องใสไร้ราคีโทษ, อันบันดาลให้คู่รักกลายเปนวีระชนผู้ยอมเสียสละทุกสถาน, แม้ถึงชีวิตของคนเอง, เพื่อเปนพลีแก่ความรัก.
เรื่อง “โรเมโอและจูเลียต” นี้ นักปราชญ์อังกฤษสันนิษฐานกันว่า เชกส๎เปียร์ได้เนื้อเรื่องมาจากนิทานที่ได้มีผู้แต่งขึ้นตามเค้าประวัติการที่ได้เกิดขึ้นจริง ๆ ในเมืองเวโรนาในประเทศอิตาลีราวปีคริสตะศก ๑๓๐๓ (พ.ศ. ๑๘๔๗). ส่วนลครของเชกส๎เปียร์นั้น ได้แสดงออกโรงเปนครั้งแรกในปีคริสตะศก ๑๕๙๖ (พ.ศ. ๒๑๓๙), แต่จะได้แต่งขึ้นเมื่อใดหาปรากฎในแห่งใด ๆ ไม่. ในฉบับที่พิมพ์ขึ้นแรก เรื่องลครนี้หาได้จัดแบ่งไว้เปนองก์ไม่, คงมีแบ่งแต่เปนตอน ๆ ตามสถานที่ซึ่งต้องเปลี่ยนไปในเวลาดำเนินเรื่องเท่านั้น การแบ่งเปนองก์ได้มีผู้จัดทำขึ้นต่อภายหลัง.
/*(2)ในที่นี้บางทีจะไม่เปนการนอกเรื่องเกินไปนัก ถ้าฃ้าพเจ้าจะขอชี้แจงว่า วิธีเล่นลครในสมัยเมื่อเชกส๎เปียร์มีชีวิตอยู่นั้น, หาเหมือนกับวิธีเล่นลครพูดในยุโรปสมัยนี้ไม่, ในสมัยของเชกส๎เปียร์ลครเล่นคล้ายงิ้วมากกว่าอย่างอื่น. คือมียกพื้นเปนเวทีสำหรับเปนที่ลครเล่น, มีที่คนดูเปนวงรูปเกือกม้าอยู่ฃ้างหน้าเวที, และบนเวทีนั้นมีประตูเฃ้าออกจากในโรง, และมีน่าต่างกับเกยสำหรับเยี่ยมออกมาได้จากในโรง. ส่วนฉากนั้นหาได้มีเขียนอย่างหนึ่งอย่างใดไม่; อย่างมากก็มีแต่ม่านมากั้นเฃ้าสักผืน ๑ ตามที่ต้องการ. เมื่อถึงตอนใดสมมุติว่าสถานที่เปนห้องก็ยกเครื่องเรือนออกมาตั้งตามที่ต้องการ. และเมื่อจบตอนนั้นแล้วก็ยกแอบไปเสียเท่านั้น. เพื่อให้รู้ว่าตอนใดเปนสถานที่ใด มีป้ายเขียนบอกสถานที่นั้น ๆ ออกมาแขวน. บนเวทีนั้นคนดูบางคนขึ้นไปนั่งดูลครก็มี. ส่วนเครื่องแต่งตัวก็มิได้พยายามเลยที่จะใช้เหมือนเครื่องในสมัยแห่งเรื่อง; แต่ลครแต่งเสื้อผ้าที่เห็นงามตามสมัยของตนนั้นเอง ในสมัยโน้นลครเปนผู้ชายทั้งหมด, ใช้เด็กชายเปนตัวผู้หญิงแทน, เช่นเดียวกับงิ้ว. เมื่อการเล่นเปนอย่างที่กล่าวมาแล้วนั้น, เรื่องลครแม้ที่ยาว ๆ อย่างเรื่อง “โรเมโอและจูเลียต” นี้ ก็อาจเล่นให้จบเรื่องได้ภายในเวลาประมาณสองชั่วโมงเท่านั้น มาในชั้นหลัง ๆ, เมื่อได้เกิดมีฉากเขียนเปนรูปสถานที่ต่าง ๆ และต้องเปลี่ยนฉากทุก ๆ ตอน, เรื่องลครยาว ๆ จะเล่นให้จบตลอดเรื่องทีเดียวไม่ใคร่ได้, มักต้องตัดทอนออกเสียบ้างบางตอน, แต่มิให้เสียรูปเดิม.
/*(3)นามแห่งตัวสำคัญ ๆ ในเรื่อง “โรเมโอและจูเลียต” โดยมากเชกส๎เปียร์ใช้ตามนามที่ปรากฎในเรื่องนิทานที่กล่าวแล้วฃ้างบนนี้, แต่มีดัดแปลงนามเพื่อให้เฃ้าหูคนอังกฤษในสมัยนั้นบ้าง, เช่นนามสกุลของโรเมโอ เชกส๎เปียร์ใช้ว่า “มอนตะคิว”, ซึ่งตามของอิตาเลียนเดิมเปน “มอนเต็คคิโอ” นามสกุลของจูเลียต เชกส๎เปียร์ใช้ว่า “คาปุเล็ต” ซึ่งตามของอิตาเลียนเดิมเปน “คาเป็ลเล็ตตะ”; นามเจ้าผู้ครองนครเวโรนา เชกส๎เปียร์เรียกว่า “เอ็สเคลัส”, แต่ส่วนเจ้าผู้ครองนครเวโรนาในสมัยคริสตะศก ๑๓๐๓ นั้น ปรากฎว่าชื่อ “บาร์โตโลเมโอ เดลลา ส๎คาลา”, ดังนี้เปนต้น. ส่วนตัวลครที่มิใช่ตัวสำคัญเปนแต่ตัวประกอบเรื่อง, และเชกส๎เปียร์คิดเพิ่มเติมขึ้นเอง, เช่นพวกทนายและคนใช้เปนต้น, มักมีนามเปนอย่างอังกฤษ, เช่นเดียวกับที่ปรากฎในลครอื่น ๆ ทั้งปวงของเชกส๎เปียร์. ในการเขียนนามบุคคลต่าง ๆ ในเรื่องนี้ ฃ้าแจ้าเขียนตามสำเนียงอังกฤษทั้งนั้น, เพราะผู้แต่งเดิมเฃาเปนอังกฤษ.
แต่ถึงเชกส๎เปียร์จะได้เอาเนื้อเรื่องเก่ามาผูกขึ้นเปนบทลคร และได้ใช้นามบุคคลตามที่มีในเรื่องนั้นก็ดี, นักปราชญ์ผู้ที่ได้เทียบเรื่องเก่ากับบทลครของเชกส๎เปียร์แล้วลงความเห็นว่าเชกส๎เปียร์ได้ใช้เรื่องเก่าเปนแต่เพียงโครงเท่านั้น, ส่วนการแสดงลักษณะแห่งบุคคลและดำเนินเรื่อง, อีกทั้งโวหารและวิธีประพนธ์ที่ทำให้ไพเราะจับใจ เปนของเชกส๎เปียร์เองโดยแท้.
/*(4)เรื่อง “โรเมโอและจูเลียต” ยังไม่เคยมีผู้ใดแปลเปนภาษาไทยเปนบทลครตามรูปเดิมของเชกส๎เปียร์เลย, เมื่อเปนเช่นนี้ ฃ้าพเจ้าก็ย่อมจะต้องรู้สึกอยู่ดีว่าได้ทนงทำการอันยากปานใด, เพราะการที่ทำอะไรที่ไม่มีใครได้เคยทำเปนการนำทางมาก่อนแล้วย่อมจะเปนการยากกว่าทำตามอย่างผู้อื่นเฃา. แต่อาศัยเหตุที่ได้ทราบว่านักเลงหนังสือ ได้มีความเมตตากล่าวแล้วว่า เรื่องลครของเชกส๎เปียร์ที่ฃ้าพเจ้าได้แปลไว้แล้วก่อนนี้สองเรื่องพอใช้ได้, ฃ้าพเจ้าจึ่งจับแปลเรื่องนี้อีก. แน่ทีเดียวตัวฃ้าพเจ้าเองต้องเปนคนสุดท้ายที่จะหาญกล่าวว่าคำแปลนี้ถูกต้องหรือใกล้ฉบับเดิมมากที่สุด, แต่ฃ้าพเจ้ากล่าวได้ว่า ฃ้าพเจ้าได้ตั้งใจแปลให้ใกล้ฉบับเดิมมากที่สุดที่ภาษาและโวหารจะยอมให้แปลได้. อย่างไร ๆ ก็ดี, ถึงคำแปลนี้จะบกพร่องปานใด ก็คงจะยังดีกว่าที่จะไม่มีผู้พยายามแปลเสียเลย. เมื่อฃ้าพเจ้าได้แปลแล้วเช่นนี้, ผู้ใดเปนปริญญารอบรู้ในภาษาอังกฤษจริง ๆ แม้ได้อ่านคำแปลของฃ้าพเจ้าสอบกับฉบับภาษาอังกฤษ, ก็อาจที่จะแลเห็นได้ว่าแห่งใดบ้างยังบกพร่องอยู่, แล้วก็จะได้มีโอกาสแก้ไขข้อบกพร่องนั้น ๆ เพื่อประโยชน์ของผู้ศึกษาต่อไปฃ้างหน้า.
ในที่สุดฃ้าพเจ้าขอกล่าวไว้ว่า ในการประพนธ์คำกลอนภาษาไทยในเรื่องลครนี้ ฃ้าพเจ้าตั้งใจให้ใกล้สำนวนและโวหารเดิมของเชกส๎เปียร์ มากกว่าคำนึงถึงความไพเราะทางกาพย์ภาษาไทย, ฉนั้นถ้าท่านผู้ใดเปนจินตกวีในสยามภาษา, แต่มิได้รอบรู้ในภาษาอังกฤษโดยชำนิชำนาญ พอที่จะอ่านภาษาอังกฤษเก่าอย่างที่ใช้ในหนังสือของเชกส๎เปียร์, ขอจง/*(5)ได้เมตตาอย่าแคะไค้ค่อนบทกลอนของฃ้าพเจ้า ก่อนที่ได้สอบสวนดูให้ทราบชัดว่าบทกลอนนั้น ๆ ใกล้หรือไกลกับความเดิมที่มีในบทลครของเชกส๎เปียร์ปานใด. ท่านผู้ใดที่ได้ตรวจสอบเทียบบทกลอนภาษาไทยของฃ้าพเจ้ากับบทภาษาอังกฤษเดิมของเชกส๎เปียร์แล้ว และกล่าวทักท้วงตรงที่ใด ๆ, ฃ้าพเจ้าจะยินดีรับคำทักท้วงเช่นนั้นด้วยความเคารพ, และขออภัยในส่วนความบกพร่องของฃ้าพเจ้าด้วย.
<รามวชิราวุธ ปร>
พระที่นั่งพิมานปฐม,
พระราชวังสนามจันทร์. นครปฐม.
วันที่ ๑ มิถุนายน, พ.ศ. ๒๔๖๕.
คำอำนวย
๏ บทกาพย์ลครของ
กวิเลิดประเสริฐศรี
เชกส๎เปียร์ปะริญมี
กิติเลื่องณโลกา
๏ กล่าวเรื่องอุภัยพง
ศะบุราณวิวาทา
มีบุตระสองรา
ฤดิรักษะโดยธรรม
๏ แต่แสนจะสงสาร
รติพรากเพราะเวรกรรม
รับบาปบิดาทำ
กลิราญประหารกัน
๏ หนุ่มสาวก็จำพราก
จรจากสมรผัน
จนปราศะชีวัน
บ่มิเสื่อมมโนสมร
๏ ฃ้าเพียรประพนธ์บท
วรนาฎะกากร
เพื่อเพิ่มวรักษร
ณสยามะภาษา
๏ ฃ้าขออำนวยให้
วรราชะชายา
พระอินทระศักดิ์นา
ริศะจีวิไลยวรรณ
๏ เพื่อเปนพยานรัก
ฤดิร่วมสิเนห์กัน
ยืนจนประจบพรร
ษะชิวีดนูสลาย ฯ
<รามวชิราวุธ ปร>
ตัวลคร
เอ็สเคลัส, เจ้านครเวโรนา.
ปารีส, ขุนนางหนุ่ม, ญาติของเจ้านคร.
มอนตะคิว คาปุเล็ต } หัวน่าสกุล ๒ สกุล, ที่เปนอริแก่กัน.
คนชราแห่งสกุลคาปุเล็ต
โรเมโอ.	บุตร์ของมอนตะคิว.
เมอร์คิวชิโอ, ญาติของเจ้านคร, และมิตร์ของโรเมโอ.
เบ็นโวลิโอ, หลานของมอนตะคิว, และมิตร์ของโรเมโอ.
ติบอลต์, หลานของคุณหญิงคาปุเล็ต.
ภาตา ลอเร็นซ๎, นักบวชคณะฟรานซิสคัน.
ภาตา จอน, นักบวชคณะเดียวกัน.
บัลถะสาร์, คนใช้ของโรเมโอ
แสมป์สัน เกรกอรี } ทนายของคาปุเล็ต.
ปีเตอร์, คนใช้ของนางนมของจูเลียต.
เอบระแฮม, ทนายของมอนตะคิว.
คนฃายยา.
นักดนตรีสามคน.
เด็กคนใช้ของปารีส.
เด็กคนใช้อีกคน ๑.
นายกองตระเวน.
คุณหญิงมอนตะคิว, ภรรยาของมอนตะคิว.
คุณหญิงคาปุเล็ต, ภรรยาของคาบุเล็ต.
จูเลียต, บุตรีของคาปุเล็ต.
นางนมของจูเลียต.
นาครแห่งเวโรนา; ญาติมิตร์ของทั้งสองสกุล; แขกไปในการระบำทหาร, พลตระเวน, และคนใช้อีกหลายคน.
ตัวเบิกโรง.
สถานที่ : เวโรนา; มันตุวา.
เบิกโรง
ตัวเบิกโรงออก
ตัวเบิกโรง
กล่าวถึงสกุลสอง, กิติศักดิ์เสมอกัน,

อยู่ร่วมณถิ่นบรรพะบุเรศเวโรนา,

จากโทษะเก่าแก่ทุษะใหม่ก็เกิดมา,

จนญาติวงศาคณะมิตระผิดใจ.

จากเบื้องอุทรโทอริแรงกำแหงไซร้

เกิดบุตร์ชะไมใจมนะรักสมัคสมาน;

กล่าวเรื่องชะไมบุตร์ฤก็สุดจะสงสาร

สองบุตระวายปราณและระงับกลีบร.

เรื่องสองสมรสมรสะอีกชิวีมรณ,

อีกสองบิดาร้อนทุษะโกรธบ่รู้วาย,

จนบุตระสุดชีวิตะโกรธะจึ่งหาย,

เปนเรื่องแสดงภายณเขตสองนาฬิกา;

หากท่านประกอบขันติสดับและทัศนา,

ใดพร่องก็เหล่าฃ้าจะอุสาหะแก้ไข.
(เฃ้าโรง.)
องก์ที่ ๑
ตอนที่ ๑
/*4เวโรนา. ลานแห่งหนึ่ง.
แสมป์สัน และ เกรกอรี, ทนายของคาปุเล็ต, ออก, มีดาพและเสโลห์ประจำกายพร้อม.
แสม.
เกรกอรี, ให้ตายสิ, เราไม่ยอมขนถ่านละ
เกร.
จริง, หาไม่เราจะเลยกลายเปนคนโสมมไป.
แสม.
กูตั้งใจจะกล่าวว่า, ถ้าเราเกิดโทโษละก็, เราก็ต้องชัก.

[ขยับดาพ]
เกร.
เออ, ถ้ายังไม่ตาย, จะชักดิ้นชักงอเท่าใดก็พอทำเนา.
แสม.
กูละทำเร็วนัก, ถ้าถูกคนผัด.
เกร.
แต่จะผัดให้เพื่อนทำน่ะไม่สู้ได้เร็วนัก.
แสม.
อ้ายหมาพวกมอนตะคิวตัวเดียวก็ผัดกูได้.
เกร.
การผัดก็คือล่อให้วิ่ง, และผู้ที่กล้าต้องยืนอยู่กับที่; ฉนั้นถ้าเพื่อนถูกผัด, เพื่อนก็คงวิ่งหนีละ.
แสม.
อ้ายหมาพวกนั้นมันได้แต่ผัดให้กูยืนอยู่กับที่: กูจะเปนกำแพงสำหรับผู้ชายหรือผู้หญิงของมอนตะคิว.
/*5เกร.
นั่นแสดงว่าเพื่อนเปนอายหน้าขี้แพ้; เพราะผู้อ่อนแอที่สุดต้องเฃ้าหากำแพง.
แสม.
ก็จริง; ฉนั้นผู้หญิง, เปนผู้ที่อ่อนแอที่สุด, จึ่งถูกผลักเฃ้าหากำแพง: ฉนั้นกูจะผลักผู้ชายของมอนตะคิวออกจากกำแพงและผลักผู้หญิงของเฃาเฃ้าหากำแพง.
เกร.
การวิวาทกันเปนแต่ในระหว่างนายของเรากับพวกเราผู้เปนทนายต่างหาก.
แสม.
มันก็เหมือนกัน, กูจะสำแดงตนเปนคนดุใหญ่: เมื่อกูได้ต่อสู้กับพวกผู้ชายของเฃาแล้ว, กูจะดุต่อพวกผู้หญิง; กูจะสังหารมันให้หมด.
เกร.
สังหารพวกผู้หญิงสาวด้วยหรือ ?
แสม.
เออ, สังหารหญิงสาว, หรือสังหารพรหมจารี; จะนึกอย่างไรก็ตามใจเถิด.
เกร.
มันก็ต้องนึกอย่างที่มันรู้สึกนั่นแหละ.
แสม.
กูน่ะมันต้องรู้สึกตลอดเวลาที่กูยังยืนอยู่ตรงได้; และใครๆก็รู้ว่ากูเปนคนแขงนัก.
เกร.
เคราะห์ดีที่เพื่อนไม่เปนปลา; ถ้าเปนละก็ลงเปนปลาชำลาแน่ละ. ชักเครื่องมือเถิด: คนก๊กมอนตะคิวมานี่สองคนแล้ว.

/*6เอบระแฮม และ บัลถะสาร์ ออก.
แสม.
เครื่องประหารของกูชักออกโร่แล้ว: วิวาทเถอะ; กูจะหนุนหลัง.
เกร.
อย่างไร ? กลับหลังหันวิ่งหนีน่ะหรือ?
แสม.
อย่ากลัวกูเลย.
เกร.
ชะๆ; กูหรือจะกลัวมึง!
แสม.
เราอยู่ในที่ถูกเถอะ; ให้พวกมันเริ่มก่อน.
เกร.
กูจะนิ่วหน้าเมื่อกูผ่านไป, แล้วมันจะว่ากระไรก็ตามใจมัน.
แสม.
ไม่ใช่, แล้วแต่มันจะบังอาจ. กูจะกัดหัวแม่มือให้มัน; ถ้ามันขืนทน, มันต้องอายละ.
เอบ.
นายกัดหัวแม่มือให้เราฉนั้นหรือ?
แสม.
ฉันกัดหัวแม่มือของฉันจริง.
เอบ.
ก็นายกัดหัวแม่มือให้เราหรือ?
แสม.
[พูดป้องกับเกรกอรี] เราอยู่ในที่ถูกหรือผิดถ้ากูตอบว่าเออ ?
เกร.
ผิด.
แสม.
หามิได้, ฉันไม่ได้ตัดหัวแม่มือให้นาย; แต่ฉันกัดหัวแม่มือของฉัน.
เกร.
นายก่อวิวาทหรือ ?
เอบ.
วิวาทหรือ! หามิได้!
/*7แสม.
ถ้านายวิวาท, ฉันก็เล่นกับนาย: ฉันรับใช้นายที่ดีเท่ากับนายของนาย.
เอบ.
ก็ไม่ดีกว่า.
แสม.
ก็แล้วอย่างไรล่ะ?

เบ็นโวลิโอ ออก.
เกร.
[พูดป้องกับแสมป์สัน] บอกว่า “ดีกว่า” เถอะ: ญาติของนายเรามาโน่นคนหนึ่งแล้ว.
แสม.
ดีกว่าอีกนะนาย.
เอบ.
โกหก !
แสม.
ชักดาพ, ถ้าเปนลูกผู้ชาย, เกรกอรี, อย่าลืมอ้ายท่าฟันฉัวะของแก. [ต่อสู้กัน]
เบ็น.
เลิก, อ้ายถ่อย ! [ชักดาพอออกปัดดาพของพวกทนาย] เก็บดาพ, อ้ายพวกมึงมิรู้ว่าทำอะไร.

ติบอลต์ ออก.
ติบ.
เอะ ! ชักศัสตราไยอยู่หว่างไพร่ที่โยโส !

หันมา, และมองดูความตายเถิด, เบ็นโวลิโอ.
เบ็น.
ฉันเพียงห้ามพวกโง่, จงเก็บดาพของเพื่อนยา

หรือใช้เพื่อพรากทาสะเหล่านี้ด้วยกันนา.
/*8ติบ.
ชักดาพและเจรจาสงบ ! กูเกลียดคำนั้น

เช่นเกลียดนรก, ปวงมอนตะคิว, อีกมึงมั่น.

เอามึงละ, อ้ายขลาด ! [ต่อสู้กัน]

พวกพ้องทั้งสองสกุลออกมาอีก, และต่างเฃ้าต่อสู้กัน; แล้วนาครและกองตระเวนจึ่งออก, ต่างคนถือพลอง.
นายตระเวน.
พลอง, ขวาน, และง้าวฟัน ! ฟาด ! ตีพวกกลีราญ!

ตีพวกคาปุเล็ต ! ตีพวกมอนตะคิวหาญ !

คาปุเล็ต, สรวมเสื้อยาว, และคุณหญิงคาปุเล็ตออก.
คาปุ.
นี่เสียงอะไรพาล ? เฮ้ย, ดาพยาวของกูไหน!
คุณหญิง ค.
ไม้เท้า, ไม้เท้า! ท่านจะเรียกดาพมาทำไม?
คาปุ.
เอาดาพมาไวๆ! อ้ายเถ้ามอนตะคิวมัน

ถือดาพมาแกว่งไกวเหมือนใฝ่ท้าฝีมือฉัน.

มอนตะคิว กับ คุณหญิงมอนตะคิว ออก.
มอน.
อ้ายคาปุเล็ตฉกรรจ์ !-อย่าห้ามไว้; ให้ฉันจร.
คุณหญิง ม.
ไม่ให้ท่านผายผันเพื่อหาเสี้ยนศัตรูบร.

/*9เจ้าเอสเคลัสแลบริวารออก.
เจ้า.
พศกกำเริบรอญ, เปนศัตรูแห่งสันตี,

ก่อเหตุจลาจลให้เพื่อนบ้านราญฤดี-

อย่างไรไม่ฟังนี่ ? เฮ้ย, พวกมึง, เดรัจฉาน,

ซึ่งดับอัคคีแรงแห่งโทโษโมโหหาญ

ด้วยพุพุ่งแดงพล่านจากเส้นสายของมึงนั้น,

กูจะเอาชีวิต, แม้ไม่ปลิดด้วยฉับพลัน

ศัสตราอัปรีย์นั้นจากมืออันเปื้อนโลหิต,

และฟังประภาสของเจ้านายตูผู้ข้องจิต.

สามครากาลีกิจ, บังเกิดเพราะคำเหลวไหล,

โดยคาปุเล็ต, อีกมอนตะคิวบังอาจใจ,

สามคราวแล้วฉาวในถนนแห่งบุรีสราญ,

เดือดร้อนแก่ชาวเวียงเวโรนาเกษมสานต์,

ต้องเปลื้องเครื่องตระการประดับงามความชรา,

เพื่อจับซึ่งง้าวเก่า, ด้วยมือแก่ปานกันนา,

เรื้อด้วยสันตี, มาบำราบเหล่ากลีบร

อีกคราแม้พากันกำเริบกลางทางนคร

ชีวิตจะม้วยมรณเหมือนพินัยแห่งสันตี.

คนอื่นจงรีบไปโดยทันใดในครานี้:

/*10ส่วนคาปุเล็ต, ลีละด้วยเราจะพาไป;

ฝ่ายมอนตะคิวมาณเวลาบ่ายนี้ไซร้

เพื่อฟังวินิจฉัยอีกต่อไปในคดี,

ที่เสรีบูระ, ที่เราว่าการธานี.

อีกครั้ง, ใครรักชีวีทุกตนจงรีบไป

[เฃ้าโรงทั้งหมด, เว้นแต่มอนตะคิว, คุณหญิงมอนตะคิว, และเบ็นโวลิโอ.]
มอน.
ใครหนอได้ก่อเหตุวิวาทเก่านี้ขึ้นใหม่?

หลานยาจงว่าไป, เจ้าอยู่หรือเมื่อเกิดการณ์ ?
เบ็น.
ที่นี่เห็นมีพวกทนายของอมิตร์ท่าน

กับพวกใต้เท้าราญรบกันก่อนฃ้าเจ้าถึง:

ฃ้าเจ้าเฃ้าห้ามไว้, บัดเดี๋ยวใจติบอลต์จึ่ง

เดินสาวก้าวตะบึง, พร้อมด้วยดาพวาบวามมา,

และเฃากล่าวท้าทายอย่างแรงร้ายณหูฃ้า,

พลางกวัดซึ่งศัสตรา, ดุจะฟาดพระพายผัน,

ซึ่งมิได้บาดเจ็บ, ก็หวีดหวิวเหมือนล้อฉนั้น:

ครั้นเมื่อต่อสู้กันด้วยฟันแทงเปนโกลา,

คนอื่นก็มาเพิ่ม, และช่วยเสริมวิวาทา,

จนเจ้าเสด็จมา, จึ่งทรงห้ามทั้งสองพรรค.
/*11คุณหญิงม.
โรเมโออยู่ไหน ? รู้หรือไม่นะหลานรัก?

ป้านี้ยินดีนักที่เฃาไม่อยู่แห่งนี้.
เบ็น.
คุณหญิง, เมื่อหนึ่งนาฬิกาก่อนพระสุรีย์

เยี่ยมช่องบัญชรศรีสุพรรณภาคบุรพา,

จิตขุ่นได้นำตูฃ้าไปสู่ณมรรคา;

ภายใต้ร่มพฤกษามะเดื่อดกเปนหมู่งาม

ซึ่งอยู่ณปัจฉิมะทิศแห่งบุรีราม,

เช้ามืดฃ้าเจ้าตามพบบุตร์รักของคุณนาย:

ฃ้าเจ้าเดินเฃ้าสู่, เฃารู้สึกฃ้าผันผาย,

เฃาแสร้งเฃ้าแฝงกายในกลางป่ามิช้าที:

ฃ้าหยั่งน้ำจิตเฃาด้วยจิตของฃ้าเองนี้,

ซึ่งอยากพบสิ่งที่มิสามารถจะพบปะ,

แม้ตัวผู้เดียวไปก็มากเกินไปหนึ่งละ,

ยอมตามใจอาตมะ, บ่ตามกวนเฃาต่อไป,

ยินดีจะลี้เฃาผู้หลบหนีฃ้านี้ไซร้.
มอน.
หลายวันมาแล้วได้มีผู้เห็นณที่นั้น,

ด้วยอัสสุชลเพิ่มหิมะยามอุษาฉัน,

เพิ่มเมฆณเมฆนั้นด้วยถอนใจอยู่ไปมา:

แต่พอระพีซึ่งบันดาลบานเบิกวิญญา

ในเบื้องบูรพาประไพเพิ่มเผดิมดี

/*12เหมือนใขวิสูตร์ทองอันป้องเตียงอรุณศรี,

บุตร์เศร้าของเราหนีตวันกลับณเรือนพลัน,

และเฃ้าณห้องปิดทวารมิดณห้องนั้น,

ปิดปวงบัญชร, กันซึ่งรังสีทิวาฉาย,

แสร้งทำซึ่งราตรีดังนี้ขึ้นด้วยอุบาย.

ใจเฃาคงงมงายและซึมเศร้าอยู่เช่นนี้

เว้นแต่จะปลอบได้ให้เหตุหายคลายทุกขี.
เบ็น.
คุณลุงผู้เลิดดี, ทราบเหตุบ้างหรืออย่างไร?
มอน.
ลุงนี่มิรู้ความและถามลูกมิบอกให้.
เบ็น.
คุณลุงได้เคยใช้อุบายหรือเพื่อรู้ความ ?
มอน.
ทั้งลุงและมิตร์หลายได้เคยปลอบและสอบถาม:

แต่ลูก, เฃาถือความสิเน่ห์ตนเปนมนตรี,

ต่อตัวเฃาเองไซร้-ซื่อเท่าใดไม่ทราบดี-

แต่ปิดความลับลี้ระหัสแม้แก่ตัวเฃา,

ใครเลยจะหยั่งถึงหรือรู้จิตของลูกเรา,

ราวบุบผะตูมเฉาเพราะหนอนบ่อนเปนราคิน,

ก่อนที่ได้คลี่กลีบอันสดรับอากาศกิน,

หรือเอาความโสภินพลีพระสุริยา.

หากเราสามารถทราบสาเหตุโทมะนัสา,

เราเต็มจิตเยียวยาให้สมเหตุและสมผล.

/*13โรเมโอ ออก
เบ็น.
เฃามานี่แล้ว: โปรดทั้งสองหลีกเสียจงพ้น;

หลานจะทราบยุบล, หรือยอมถูกตัดอาลัย.
มอน.
ลุงขอให้หลานยาสำเร็จหวังเพราะอยู่ไซร้,

ขอรู้ข่าวดีใจ. มาเถิดแม่, ควรไคลคลา.

[มอนตะคิวและคุณหญิงมอนตะคิวเฃ้าโรง.]
เบ็น.
เช้าดีนะ, พี่ชาย.
โรเมโอ.
ยังไม่สายหรือน้องยา?
เบ็น.
ตีเก้าบัดนี้.
โรเมโอ.
อ้า! โมงยามเยิ่นยามทุกขี.

นั่นท่านบิดาหรือที่รีบจรจากแห่งนี้?
เบ็น.
ถูกแล้ว. ทุกข์ใดที่ทำยามเยิ่นแด่โรเมโอ?
โรเมโอ.
ไร้สิ่ง, ซึ่งแม้ได้, จะทำใช้ยามสั้นโข.
เบ็น.
รักหรือ?
โรเมโอ.
ไร้.-
เบ็น.
ไร้รักฉนั้นหรือ ?
โรเมโอ.
ไร้ความเมตตา, โอ้, แห่งตัวหล่อนที่พี่รัก.
เบ็น.
โอ้ว่าระตีเอ๋ย, เมื่อชวนเชยดูอ่อนนัก,

ใยเหี้ยมและโหดหนักและกระด้างเมื่อชิดตน !
/*14โรเมโอ.
โอ้กามะเทพ, ซึ่งจักษุธาตุยังมืดมล,

ปราศจากจักษุอาจดลณทางถิ่นที่ถูกใจ !

กินฃ้าวแห่งใดดี ? เออ! มีเหตุวิวาทใด ?

แต่น้องไม่ต้องใข, เพราะพี่รู้อยู่เสร็จสรรพ์.

นี้เหตุเพราะความชัง, ยังเพราะรักมากกว่าครัน:

รักก่อวิวาทกัน ! โอ้ความชังอันน่ารัก!

โอ้ว่าบรรดาสิ่ง, เกิดจากอนัตตะลักษณ์ !

โอ้ความเบาแสนหนัก ! และความป้ออันงึมงัน!

จลาจลวิกลแห่งรูปะธรรมที่ลวงกัน !

ขนนกหนัก, ควันผ่องพรรณ, ไฟเย็น, อีกไข้สุฃา!

ตื่นอยู่แต่หลับใน, นี่ไม่เปนเช่นเห็นนา!

ความรักพี่รู้ว่า, ไม่รู้จักรักในนี้.

เหตุใดไม่หัวฮา?
เบ็น.
อยากโศกามากกว่า, พี่.
โรเมโอ.
เหตุใด, พอใจดี ?
เบ็น.
เพราะเห็นใจพี่ โศกศัลย์.
โรเมโอ.
นี่และเฃาว่ารักช่างบุกรุกกำเริบครัน.

ความโศกของตัวฉันหนักอยู่แล้วในอุรา,

ซึ่งน้องจะปองช่วยเพื่อให้หนักขึ้นอีกนา

โดยเพิ่มโศกน้องมา : น้องแสดงรักดังนี้

/*15เพิ่มโศกขึ้นอีกส่วนในโศกพี่ที่แรงทวี.

รักคือควันเกิดมีจากไอแห่งความถอนใจ;

พัดขึ้น, เหมือนอัคคีที่แววตาผู้รักไซร้;

ข้อง, เหมือนสมุทใหญ่เต็มน้ำตาแห่งผู้รัก,

และเปนอะไรอีก ? เปนความบ้าอันดีหนัก,

รสขมที่ขื่นนัก, และรสหวานสมานใจ.

ลาก่อนละ, น้องยา.
เบ็น.
ช้า ! น้องนี้ก็อยากไป;

แม้พี่ทิ้งน้องไว้, เหมือนชังน้องนี้อะโข.
โรเมโอ.
พี่นี้เหมือนสูญไป; พี่มิได้อยู่; อะโห!

นี่ไม่ใช่โรเมโอ, เฃานั้นอยู่แห่งอื่นไกล.
เบ็น.
บอกหน่อยด้วยโศกหนัก, ว่าที่รักนั้นคือใคร
โรเมโอ.
จะให้พี่ครางใหญ่แล้วบอกหรือ ?
เบ็น.
ฮือ! อย่าคราง;

ขอเพียงให้บอกเถิดว่าคือใคร, จงบอกบ้าง.
โรเมโอ.
บอกคนไข้ผู้ปางตายให้ทำพินัยกรรม์:

อ้า, น้องมิควรเร้าซึ่งคนไข้ไข้หนักครัน!

ขอตอบด้วยโศกศัลย์, ว่าพี่รักซึ่งสัตรี.
เบ็น.
น้องยิงก็แม่นหมายเมื่อทายว่ารักนารี.
/*16โรเมโอ.
แม่นจริง! อันหญิงที่พี่รักนั้นหล่อนเลิดงาม.
เบ็น.
เป้างามนะพี่ยา, จะยิงถูกได้ทุกยาม,
โรเมโอ.
ข้อนี้น้องผิด; ทรามสวาทหล่อนมิให้ยิง

ด้วยศรแห่งกามไซร้; หล่อนว่องไวเปนยอดหญิง;

และแรงกำแหงยิ่งพิทักษ์พรหมะจารี,

ศรกามะเทพอ่อนจะต้องหล่อนบ่พึงมี.

หล่อนนั้นมิยอมที่จะฟังคำที่ร่ำรัก,

ไม่ยอมจะต่อสู้นัยนาประยุทธ์หนัก,

ไม่แบหัดถ์นงลักษณ์เพื่อรับทรัพยะสินบน :

อ้า, หล่อนสมบูรณในศุภลักษณ์; เปนแต่จน

เพราะยามหล่อนวายชนม์, จะมิเหลือพืชงามดี,
เบ็น.
หล่อนกล่าวไว้หรือว่าจะคงพรหมะจารี ?
โรเมโอ.
กล่าวไว้, และการที่หวงเช่นนั้นเปลืองเปล่าไป;

เพราะความงาม, เหมือนอดโดยนางกดเสียเหลือใจ,

ตัดความงามฃาดไปจากพรรณพืชอันพึงหวัง.

หล่อนงามเกิน, ฉลาดเกิน, และงามอย่างฉลาดจัง,

มิควรได้สุขังโดยทำพี่ให้ท้อใจ:

หล่อนว่าไม่ขอรัก; และการกล่าวฉนั้นไซร้

พี่ตายทั้งเปนไป, แล้วอยู่มาเพื่อเล่าความ.
/*17เบ็น.
เชื่อน้องเถิด; พี่จงลองลืมนึกถึงนงราม.
โรเมโอ.
โอ้, สอนให้พี่ห้ามมะโนคิดเถิดน้องยา.
เบ็น.
ลองให้เสรีภาพบริบูรณแต่ดวงตา:

ดูศุภลักษณ์นารีอื่นบ้าง.
โรเมโอ.
ทำอย่างนั้น

เหมือนท้าเทียบความงามของหล่อนเลิดและเลอสรร.

หน้ากากที่ดีอันกระชับพักตร์แห่งนงราม,

สีดำ, ทำให้คิดว่าปิดพักตร์พิไลยงาม;

คนใดประสบความตามืดแล้วยิ่งเสียดาย

จักษุวิญญาณอันประเสริฐสุดที่สูญหาย:

แม้นำให้พี่ชายพบนางอื่นสำอางค์องค์,

ความงามของนางนั้นเหมือนกระดาษอันวาดลง

ให้รู้ว่าอนงค์ไม่มีงามเหมือนยาใจ.

ลาก่อน: จะสอนพี่ให้ลืมหล่อนหาได้ไม่.
เบ็น.
น้องจะสอนจงได้, หรือยอมจนชั่วชีวัน.

[พากันเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๒
/*18ถิ่นเดิม. ถนนแห่งหนึ่ง.
คาปุเล็ต, ปารีส, และทนาย ออก.
คาปุ.
แต่มอนตะคิวถูกเจ้านายผูกเหมือนเช่นฉัน.

คาดโทษไว้เช่นกัน; และฉันเห็นไม่ยากนัก

สำหรับคนผู้เถ้าอย่างเช่นเราสันตีรักษ์,
ปารีส.
ใต้เท้าทั้งสองศักดิ์และเกียรติ์ก็เสมอกัน;

และน่าสลดใจที่โกรธเคืองกันนานครัน.

แต่คำขอดิฉันใต้เท้าเห็นเปนฉันใด ?
คาปุ.
ฉันเปนแต่กล่าวซ้ำซึ่งถ้อยคำเคยกล่าวไว้ :

บุตรีของฉันไซร้ไม่รู้จักซึ่งโลกา;

อายุของหล่อนมีสิบสี่ปีมิถ้วนนา;

ให้อีกสองพรรษาผ่านไปก่อนเถิดเปนไร

จึ่งค่อยคิดเห็นควรให้หล่อนเษกสมรสได้.
ปารีส.
หญิงอ่อนกว่าหล่อนไซร้เปนมารดาแล้วมีถม.
คาปุ.
ชิงสุกก่อนห่ามมักจะพลันหักโค่นระทม.

ลูกฉันก็ตายล้มเสียสิ้นแล้วเหลือเอกา,

หล่อนเปนบุตรีแก้วที่หวังห่วงดังดวงตา:

ค่อยเกี้ยวหล่อนเถิดนา, ปารีส, ให้ได้ดวงใจ,

ส่วนความยินยอมของฉันเปนส่วนอันน้อยไซร้;

/*19หากลูกประนอมใจ, ภายในวงหล่อนเลือกฟั้น

ฉันพร้อมยอมยินดีและยอมให้เต็มใจครัน.

คืนนี้แหละตัวฉันจะมีงานเช่นเคยมา,

และฉันจะเชิญแขกมากจำนวนประมวลนา,

ตามที่สิเนหา; ทั้งตัวท่านในพวกนั้น,

อีกหนึ่ง, ยินดีรับ, จะช่วยเพิ่มปรีดานันท์.

ที่เคหะของฉันจงคอยดูณคืนนี้

นางฟ้ามาเดินดินประภาส่องนภาศรี:

อีกสุขสราญมีเช่นชายหนุ่มรู้สึกตน

ยามเมษะมาศแพรวพะพรายเหยียบที่ตามซ่น

แห่งเหมันต์มืดมล, คือท่านจะได้ยินดี

ท่ามกลางสุรางค์ราวบุบผะแย้มณราตรี

ในเย่าฃ้าเจ้านี้; จงฟังปวง, อีกปวงดู,

และชอบอนงค์ที่ประเสริฐศุภลักษณ์ตรู:

จงแลแล้วเปรียบดูด้วยลูกน้อยของดิฉัน.

ซึ่งรวมอยู่นั่นด้วย, แต่อาจทรามกว่าทั้งนั้น.

มาเถิด, มาด้วยกัน.-เฮ้ย, ทนายจงเที่ยวไป

ทั่วเวียงเวโรนา; และหาท่านเหล่านี้ไซร้

ซึ่งนามมีจดไว้ที่นี้, อีกบอกด้วยว่า

เคหาสน์ของกูพร้อมจะต้อนรับเฃาอยู่นา.

[คาปุเล็ตและปารีสเฃ้าโรง.]
/*20ทนาย.
ใช้เราไปเที่ยวหาผู้มีนามจดที่นี้

ตามตำรามีจดไว้ว่าให้ช่างทำเกือกยุ่งกับไม้วา, และช่างตัดเสื้อยุ่งกับไม้พิมพ์ทำเกือก, ชาวประมงกับดินสอ, และช่างเขียนกับแหวน; แต่เราสิถูกใช้ให้ไปเที่ยวหาคนที่มีนามจดไว้ในที่นี้, แล้วก็ไม่รู้ได้เลยละว่าเสมียนเฃาจดนามใครไว้ในนี้บ้าง. เราต้องไปหาผู้รู้หนังสือ. พอดีเทียว.

เบ็นโวลิโอ และ โรเมโอ ออก.
เบ็น.
จริงนะ, เพลิงหนึ่งเผาเอาเพลิงอื่นดับได้, พี่;

ปวดหนึ่งระงับดีโดยปวดอีกแห่งหนึ่งแท้;

เวียนหัว, กลับตัวเวียนอาจหายเหียนได้เปนแน่;

ทุกข์ร้ายอาจหายแม้หาทุกข์อื่นมาเปนยา:

หาอื่นที่ติดใจเฃ้ามาไว้ณดวงตา,

พิษเก่าซึ่งร้ายนาก็จะดับจะสูญไป.
โรเมโอ.
ใบกล้วยตานีพอกสิเห็นพอจะใช้ได้.
เบ็น.
พอกเพื่อแก้อะไร ?
โรเมโอ.
ก็แก้แข้งที่เดาะหาย.
เบ็น.
อะไร, โรเมโอ, โอ้บ้าแล้วหรือพี่ชาย ?
โรเมโอ.
ไม่บ้า, แต่เคราะห์ร้ายถูกมัดยิ่งกว่าคนบอ;

ถูกขังตรางไว้, มิให้กินอาหารพอ,

ลูกเฆี่ยนและกวนหนอ-เออ, สบายอยู่หรือหวา ?
/*21ทนาย.
ท่านจงจำเริญ. ท่านอ่านเปนหรือไม่เจ้าฃา ?
โรเมโอ.
ฃ้าอ่านเคราะห์ของฃ้าในความโศกทราบได้ดี.
ทนาย.
บางทีท่านจะได้เรียนรู้โดยไม่ต้องใช้ตำรา: แต่, ขอประทานเจ้าฃ้า, ท่านอ่านอะไร ๆ ที่เขียนไว้ได้ทั้งนั้นหรือ ?
โรเมโอ.
ได้, ถ้าฃ้ารู้จักหนังสือและภาษานั้น.
ทนาย.
ท่านกล่าวโดยสุจริต; อยู่สบายเถิด !
โรเมโอ.
ช้า, ทนาย, ฃ้าอ่านได้. [อ่าน.]

“สินยอร์มาร์ติโนและภรรยาและบุตรี;

คอนเตอันเส็ลมีและน้องสาวรูปเอี่ยมโอ่;

คุณหญิงผู้เปนหม้ายแห่งท่านวิตรูวิโอ;

สินยอร์ปละเซ็นชิโยและหลานสาววิไลยลออง;

เมอร์คิวชิโออีกวาเล็นไตนผู้เปนน้อง;

อาคาปุเล็ตของเรา, พร้อมบุตริภรรยา;

หลานสาวสำรวยนามรอสะไลน; ลิเวียสง่า;

ติบอลต์, สินยอร์วาเล็นชิโยญาติสนิธ;

อีกลูซิโอกับเฮเลนามีจริต.”

สมาคมวิจิตร์; จะเชิญเฃาไปแห่งใด ?
ทนาย.
โน่น-
โรเมโอ.
ที่ไหน ? ไปกินเลี้ยงหรือ ?
/*22ทนาย.
ที่บ้านของเรา.
โรเมโอ.
บ้านของใคร ?
ทนาย.
ของนายฃ้าเจ้า.
โรเมโอ.
ที่จริงฃ้าควรจะได้ถามข้อนั้นเสียก่อนแล้ว.
ทนาย.
บัดนี้ฃ้าเจ้าจะตอบท่านโดยไม่ต้องให้ถาม. นายของฃ้าเจ้าคือท่านคาปุเล็ตผู้เปนเศรษฐีใหญ่; แล้วก็ถ้าท่านไม่ใช่พวกมอนตะคิวละก็, ฃ้าเจ้าขอเชิญท่านไปดื่มเหล้าด้วยสักถ้วยหนึ่ง. ขอท่านจงอยู่สุข ! [เฃ้าโรง.]
เบ็น.
ในงานโบราณของคาปุเล็ตคืนนี้ไซร้

สาวรอสะไลนไป, แม่งามผู้ที่พี่รัก,

ทั้งหญิงที่ชนชมณเวโรนะพร้อมพรัก:

ไปเถิด; ดูประจักษ์ด้วยตาเที่ยงบ่เอียงเอน

เปรียบพักตร์หล่อนกับพักตร์อื่นที่น้องจะชี้เช่น,

น้องจะให้พี่เห็นแม่หงส์ทองต้องเปนกา.
โรเมโอ.
เมื่อใดศรัทธาแห่งนัยเนตร์ของเชษฐา

เห็นผิดเช่นน้องว่า, น้ำตาจงกลายเปนไฟ !

ดวงเนตร์ที่น้ำท่วมอยู่เนืองนิตย์ไม่บรรลัย,

เหมือนคนที่บาปใหญ่, มุสาแล้วให้เพลิงผลาญ !

หญิงงามกว่าโฉมศรี ! พระระวีเห็นทุกย่าน

ไม่เคยเห็นใครปานแต่โลกเริ่มประเดิมมา,
/*23เบ็น.
อ๊ะ, พี่เห็นหล่อนสรวย, ด้วยไม่มีผู้อื่นนา,

ชั่งหล่อนกับฉายาด้วยสองเนตร์แทนตราชู;

แต่ในตราชูแก้วอันนั้นจงลองชั่งดู

เทียบนางที่รักอยู่กับนางอื่นที่น้องไซร้

จะชี้ให้ที่ชมณการเลี้ยงคืนนี้ได้,

หล่อนผู้เลิดวิไลยจะลดถอยในตาเตง.
โรเมโอ.
จะไป, มิใช่เพื่อไปเห็นอย่างน้องอวดเก่ง,

ไปชมของพี่เองซึ่งงามเลิดณโลกา. [พากันเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๓
ถิ่นเดิม. ห้องหนึ่งในเรือนของคาปุเล็ต.
คุณหญิงคาปุเล็ต และนางนม ออก.
คุณหญิง ค.
นม, ลูกฉันอยู่ไหน ? เรียกมาไว, ฉันให้หา.
นางนม.
อ๋อ, ด้วยพรหมจาริฃ้าเมื่อสิบสองปี, [๑]1

ดิฉันจะเรียกมา.- คุณฃา ! คุณผู้เลิดดี ! -

อุ๊ยตาย !- ไปไหนนี่ ! - คุณจูเลียต, คุณเจ้าฃา !

/*24จูเลียต ออก.
จูเลียต.
อะไร ! ใครเรียกฉัน ?
นางนม.
คุณแม่.
จูเลี่ยด.
อ้อ. ขอวันทา.

คุณแม่ได้ให้หาเพื่อเหตุใดโปรดให้รู้.
คุณหญิง.
ธุระคือดังนี้. - นม, หลีกไปเสียสักครู่.

มีเรื่องระหัสอยู่: - อ้อ, นมกลับมาก่อนที;

ฉันนึกขึ้นได้ว่านมควรรู้การเรื่องนี้.

นมรู้ว่าบุตรีมีอายุดรุณวัย,
นางนม.
ดิฉันบอกอายุของคุณตรงชั่วโมงได้.
คุณหญิง ค.
ยังหย่อนสิบสี่.
นางนม.
ให้ฟันฉันหักสิบสี่ซี่,-

แต่อนิจจา, ฉันก็ฟันเหลืออยู่เพียงสี่,-

คุณหย่อนสิบสี่ปี. บัดนี้อีกเท่าไรกัน

จะถึงวันแล็มมาส ? [๒]
คุณหญิง ค.
อีกกึ่งเดือนกับเศษวัน.
นางนม.
เศษเลยไม่สำคัญ, ดิฉันนึกแต่เท่านี้,

คือถึงคืนแล็มมาสคุณจะครบสิบสี่ปี.

สูสาน - พระเจ้ามีเมตตาผู้ศรัทธาปวง !

/*25อายุเท่าคุณนี้: สูสานอยู่กับจอมสรวง; [๓]

หล่อนดีนักจึ่งล่วงลับจากแม่ : - แต่ดังนี้,

ถึงคืนแล็มมาสคุณอายุจะครบสิบสี่;

ครบถ้วนจำนวนปี; ดิฉันนี้จำมั่นไว้.

สิบเอ็ดปีแล้วนานับตั้งแต่แผ่นดินไหว;

และคุณอดนมไซร้ - ดิฉันนี้ไม่ลืมหลง -

วันใดในปีนั้นไม่สำคัญเหมือนมั่นคง:

เอาบรเพ็ดลงทาหัวถันดิฉันไว้,

นั่งรับแสงตวันใต้กุฎนกพิราบใหญ่,

เจ้าคุณคุณหญิงไปวันนั้นที่มันตุวา:-

ดิฉันนี้ช่างจำได้แม่นยำ:- ดังนี้ว่า,

พอคุณลิ้มรสาบรเพ็ดที่ทาอยู่

ที่ถัน, และทันใดรู้สึกขม, น่าเอ็นดู,

คุณเคืองและโกรธวู่วิวาทถันน่าขันนัก !

หนีจนชนกุฎนก, เช่นนี้หนอไม่ต้องพัก

ไล่นมเพราะขมนัก, ตั้งแต่นั้นอดนมดี.

แต่นั้นจะนับมาเวลาล่วงสิบเอ็ดปี;

เพราะเมื่อนั้นคุณนี้ยืนเองได้; ให้ดิ้นตาย,

คุณอาจสามารถวิ่งและเดินเล่นสดวกดาย;

/*26วันก่อนนั้นเคราะห์ร้ายล้มหน้าผากเธอโนไป:

สามีของดิฉัน - พระเจ้ารับวิญญาณไว้ !

พูดขันนี่กระไร - อุ้มคุณนี้ขึ้นโดยพลัน:

เฃาว่า, “เวลานี้คุณล้มขว้ำลงหรือนั้น ?

เมื่อรู้เดียงสาพลันจะต้องล้มลงนอนหงาย;

จริงไหมเล่า, คุณจูล ?” แม่เจ้าเอ๊ย, ขันจะตาย,

คุณหยุดร้องไห้หายแล้วตอบ “เออ” แจ่มแจ้งดี.

คำพูดล้อเลียนกันพลันจะเปนจริงบัดนี้ !

จริงนะ, แม้ฃ้านี้จะอยู่ถึงอายุพัน

คงจะไม่ลืมคำที่ถาม: “จริงไหมเช่นนั้น ?”

น่ารัก, คุณนิ่งพลันแล้วตอบ “เออ” ดังนี้ไซร้.
คุณหญิง ค.
พอแล้วละเรื่องนี้; สงบทีเถิดเปนไร.
นางนม.
เจ้าคะ: แต่จะให้ดิฉันอดหรือความขัน,

เมื่อนึกถึงคุณหยุดร้องไห้ตอบว่า “เออ” พลัน

แต่ว่าตัวดิฉันจำได้ว่าหน้าผากเธอ

บวมโนโตสักเท่าใช่ไก่อ่อนเทียวละเออ;

ล้มฟาดแรงเทียวเหนอ; และร้องไห้อยู่แงงัน :

สามีดิฉันว่า, “คุณล้มขว้ำลงหรือนั่น ?

เมื่อรู้เดียงสาพลันจะต้องล้มลงนอนหงาย;

จริงไหม, คุณจูล ?” เธอตอบว่า “เออ” ขันจะตาย.
/*27จูเลียต.
หยุดบ้างเถิด, ฉันอาย, นะนมจ๋าอย่าพูดนัก.
นางนม.
เลิกทีไม่เล่าละ. พระเปนเจ้าช่วยพิทักษ์ !

คุณเปนเด็กน่ารักที่สุดที่ฉันเลี้ยงมา:

ถ้าแม้ได้อยู่เห็นคุณแต่งงานการอาวาห์,

จะสมปราถนาดิฉันนี้แสนดีใจ.
คุณหญิง ค.
เออว่า, “อาวาห์” นั้นเองเปนข้อที่ฉันไซร้

ตั้งจิตมาฃานใข. จูเลียตลูกจงตอบพจน์,

ความเห็นเปนอย่างไรในการจะเษกสมรส ?
จูเลียต.
นั่นเปนเกียรติยศที่ลูกนี้มิเคยฝัน.
นางนม.
เปนเกียรติยศ ! เออ, ถ้านมเธอมิใช่ฉัน,

จะว่าคุณดูดถันจนสามารถฉลาดจริง.
คุณหญิง ค.
จงนึกถึงแต่งงาน; นงคราญอ่อนกว่าลูกหญิง,

ผู้คนนับถือยิ่งในธานีเวโรนา,

เปนแม่อยู่แล้วแท้. อีกตัวแม่คำณวนมา,

ก็ได้เปนมารดาของลูกราวอายุมี

เท่าลูกบัดนี้สาว. ขอกล่าวตัดความบัดนี้;

ปารีสประเสริฐดีขอลูกน้อยเปนคู่ครอง.
นางนม.
ชายเลิด, นะคุณนะ! คุณเจ้าคะ, ชายน่าปอง,

ทั้งโลกก็ชมก้อง-รูปราวหล่อวิไลยลาน.
/*28คุณหญิง ค.
ทั่วทั้งเวโรนาบุบผาใดไม่เปรียบปาน
นางนม.
จริงนา, บุบผาบาน; เปนแน่แท้เลิดวิไลย.
คุณหญิง ค.
จะว่าอย่างไร ? ลูกจะรักเฃาได้หรือไม่ ?

ราตรีนี้จะได้ประสบเฃาณกลางงาน:

จงตรวจดูวงหน้าปารีสแม้นอักษรสาร,

แล้วพบความเบิกบานเขียนไว้ด้วยปากกางาม;

ตรวจถ้วนทุกส่วนพักตร์ผสมลักษณาราม,

ดูล้วนทุกส่วนงามจะยวนจิตพิศเพลินใจ;

ลักษณ์ใดไม่แลเห็นแจ่มเจนณสมุดไซร้,

คงพบธิบายไว้ณริมน่า, คือตาเฃา. [๔]

สมุดประเสริฐแห่งความรัก, ชายเฉิดเฉลา,

ยังหย่อนความเพริดเพราก็เพราะไร้ใบปกดี:

ปลาอยู่ในสมุท; และย่อมสุดประเสริฐศรี

ที่น้ำงามขจีจะหล่อปลาสง่าครัน: [๕]

สมุดที่งามแม้มีกุญแจแจ่มสุวรรณ

ชนเห็นว่าเหมาะครันเพื่อเก็บสารกาญจนา:

เช่นกันอันลูกคงได้ส่วนแบ่งสมบัตยา,

โดยรับเฃาไว้ราคาลูกเองบ่ลดไป.
นางนม.
ลดไป! ต้องใหญ่ยิ่ง: หญิงคบชายก็ต้องใหญ่.
/*29คุณหญิง ค.
พูดกันสั้นๆ, ใจรักได้หรือปารีสนั้น ?
จูเลียต.
ลูกจะดูเพื่อรัก, แม้รักได้เพราะดูกัน;

แต่ตาของดิฉันจะไม่ดูให้เกินกว่า

คุณแม่จะเห็นชอบและให้แรงแห่งดวงตา.

ทนายผู้ ๑ ออก.
ทนาย
โปรดก่อน, พวกแขกมา, และอาหารก็ขึ้นแล้ว.

มีผู้เรียกคุณหญิง, มีผู้ถามหาคุณนาย, แม่นมถูกเฃาด่าในห้องเทียบอาหาร, และอะไรถึงที่ทุกอย่าง. กระผมต้องไปคอยรับใช้; กระผมขอเชิญไปโดยพลัน.
คุณหญิง ค.
เราจะตามเฃ้าไป [ทนายเฃ้าโรง.] จูเลียต, เคานต์คอยลูกแก้ว.
นางนม.
เชิญสู่ราตรีแผ้ว เพื่อนำสู่ทิวาสราญ. [ต่างเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๔
ถิ่นเดิม. ถนนแห่งหนึ่ง.
โรเมโอ, เมอร์คิวชิโอ, เบ็นโวลิโอ ออก, พร้อมด้วยชายสรวมหน้ากากอีกห้าหรือหกคน, คนถือคบเพลิง. และคนอื่นๆ.
โรเมโอ.
ไหน, จะให้กล่าวความเช่นนี้เพื่อแก้ความหาญ,

/*30หรือเราจะหน้าด้านเฃ้าไปโดยมิแก้ใด?
เบ็น.
การพูดยืดยาวนักบัดนี้ย่อมเกินสมัย.

อย่าเปนกามะเทพไปพร้อมผ้าแถบผูกนัยนา,

ถือคันธนูไม้ทาสีแบบของตาร์ตาร์, [๖]

เพื่อหลอกคณานาริเหมือนเด็กไล่ปักษี;

หรือเฃ้าไปเหมือนผู้เบิกโรงและแสร้งทำที

เหมือนพูดปากเปล่าดี, ที่แท้พูดตามบอกบท:

แต่เฃาจะนึกเราเปนอย่างไรยอมได้หมด,

ขอเพียงแต่ได้จดเท้าเต้นน้อยหนึ่ง, แล้วลา.
โรเมโอ.
ส่งคบมาให้ฉัน: ฉันไม่เต้นรำละนา;

ใจทึบอยู่หนักหนา, ขอเปนเพียงผู้ส่องไฟ.
เมอร์.
อ๊ะ, โรเมโอเพื่อน, ต้องเต้นรำด้วยจงได้.
โรเมโอ.
เชื่อเถิด, ฉันไม่ไหว: เพื่อนสิมีเกือกเต้นรำ

ซึ่งฝ่านั้นนุ่มนวล; ส่วนใจฉันนั้นงึมงำ

ราวถ่วงตะกั่วจำจนมิอาจยกบาทา.
เมอร์.
เพื่อนรักผู้หญิง; ยืมปีกของกามะเทพมา,

แล้วร่อนด้วยปีกร่าสูงกว่าย่างอย่างสามัญ.
โรเมโอ.
ฉันถูกลูกศรแห่งเทพะบุตร์สุดเจ็บครัน

มิอาจจะบินผันด้วยปีกเธอ; และถูกมัด

เช่นนี้มิอาจฃ้ามพ้นจากความโทมะนัส:

แบกรักหนักถนัดจนจวนล้มและจมลง.
/*31เมอร์.
และจมลงอย่างหนัก, เหมือนกดรักนั้นตรงๆ;

หนักเกินเปนมั่นคงสำหรับสิ่งที่อ่อนแอ.
โรเมโอ.
รักเปนสิ่งอ่อนหรือ? ไม่จริง, รักทารุณแท้,

แสนหยาบ, แสนฮึกแน่; อีกตำเจ็บเหมือนหนามพราง.
เมอร์.
รักหยาบต่อเพื่อนยา, ต้องทารุณต่อรักบ้าง,

รักตำตำรักพลาง, และตีรักหักลงไป.

ขอหน้ากากสักอันเพื่อฉันนี้จะได้ใส่:

อ๊ะ, เอาหน้ากากใยปิดหน้ากาก ! [๗] ช่างเถิดนา

ถึงใครจะใฝ่ดูหน้ายี่ยู่ก็ไม่ว่า.

คิ้วดกคู่นี้นาจะรับแบกอายแทนฉัน.
เบ็น.
มา, เคาะแล้วเฃ้าไป, และพอเฃ้าแล้วโดยพลัน

ทุกคนจงพากันใช้ฃาเล่นเต้นรำดี.
โรเมโอ.
คบมาให้ฉัน : ปล่อยให้คนเฟื่อง, ใจสุขี,

เขี่ยกกเล่นตามทีด้วยส้นเท้าเก้าไปมา; [๘]

เพราะตัวของฉันเปรียบด้วยภาษิตของปู่ตา;

ขอมีแต่เพียงน่าที่ส่องเทียน, และยืนดู [๙]

การเล่นไม่เคยดีเท่าครั้งนี้, ฉันเหงาอยู่.
เมอร์.
เหงาคือเงียบเปนหนู, นครบาลคงชอบนัก.

ถ้าเพื่อนเหมือนตกหล่มจะช่วยฉุดขึ้นจากปลัก,

หรือติดในหล่มรัก, ขออภัยเถิดเพื่อนยา,

ติดลึกถึงเพียงหู. เออ, จุดไฟแข่งทิวา!
/*32โรเมโอ.
ไม่เปนเช่นนั้นนา.
เมอร์.
ฉันมุ่งกล่าวว่ารอรี

อยู่เปลืองแสงคบเปล่า, เหมือนจุดไฟกลางวันฉนี้.

จงเชื่อตั้งใจดี, เพราะว่าความวินิจนั้น,

อยู่ตรงตั้งใจยึงกว่าสิ่งอื่นเปนแม่นมั่น.
โรเมโอ.
เราตั้งใจดีครันในการไปในงานนี้;

แต่ไปไม่เห็นเหมาะ.
เมอร์.
เพราะเหตุไร, ขอถามที?
โรเมโอ.
เพราะว่าเมื่อคืนนี้ฉันฝัน.
เมอร์.
ฉันก็เหมือนกัน.
โรเมโอ.
เพื่อนฝันว่าฉันใด?
เมอร์.
ว่าฝันไซร้มุสาครัน.
โรเมโอ.
ในเมื่อเรานอนฝัน, มักเห็นสิ่งที่จริงแท้.
เมอร์.
ฉันเห็นพระนางแมบได้มาอยู่กับเพื่อนแน่. [๑๐]

เธอเปนหมอตำแยของพวกพราย, และเธอมา.

โดยรูปไม่ใหญ่เกินกว่าเมล็ดพลอยลายโมรา,

หัวธำมรงค์นาคะระเถ้าสรวมนิ้วชี้,

มีสัตว์นี๊ด ๆ ลากรถกระจ้อยที่เธอขี่

ผ่านนาสิกคนที่กำลังหลับสนิทนอน:

ซี่ล้อรถทำด้วยฃาแมลงมุมยาวหลายท่อน;

/*33กูบทำด้วยปีกอ่อนแห่งตัวตั๋กะแตนเขียว;

ทามทำด้วยสายใยแมลงมุมเส้นแสนเล็กเรียว,

ปลอกคอม้าวิ่งเชี่ยวทำด้วยแสงพระจันทร์ใส;

ด้ามแส้, ฃาจิ้งหรีด; และสายแส้คือสายใย;

นายสารถีไซร้, คือตัวริ้นสีเทาน้อย,

ตัวเล็กแต่เพียงกึ่งแห่งตัวหนอนกระจ้อยร่อย

ซึ่งบ่งจากนิ้วน้อยของหญิงสาวผู้เกียจคร้าน:

ตัวรถคือเปลือกแห่งเฮเซ็ลนัตงามตระการ,

ฝีมือช่างชำนาญ, คือกะรอกหรือด้วงไช,

ซึ่งเคยสร้างรถของพวกพรายมาแต่ไร ๆ.

และโดยยานนี้ไซร้พระนางแล่นทุกราตรี

ผ่านจิตของเจ้าชู้, ผู้ฝันถึงรักทันที;

ผ่านเฃ่าของเสวี, เฃาฝันถึงพูดไพเราะ;

ผ่านนิ้วทนายความ, เฃาฝันถึงค่าจ้างเหมาะ;

ผ่านปากหญิงสาวก็เจ้าหล่อนฝันถึงจุมพิต,

ซึ่งแมบออกเคืองทำให้พุพองขึ้นปากนิตย์,

เพราะปากยังมีติดกลิ่นขนมที่อมไว้;

บางทีเธอแล่นผ่านฃ้ามนาสิกเสวกไป,

ทำเฃาฝันว่าได้ดมกลิ่นเสื้ออันงามตรู;

/*34บางทีเธอก็มาด้วยหัดถาถือหางหมู

แยงนาสิกขรัวครูผู้กำลังหลับนิทรา,

แล้วแกก็ฝันถึงอติเรกะลาภา;

บางทีขับรถาผ่านฃ้ามคอทหารหาญ,

และเฃาก็ฝันว่าได้เชือดคอศัตรูพาล,

ถึงช่องกำแพง, การซุ่มพล, อีกดาพเหล็กเส๎ปญ,

อีกดื่มกันอย่างลึกตั้งห้าวา; อีกเคาะเล่น

ในหูเฃาแจ่มเจน, เฃาตกใจตื่นบัดนั้น,

และเพราะตกใจเฃาก็เล่ามนตร์สองสามอัน,

แล้วหลับไปอีกพลัน. ก็พระนางแมบองค์นี้

ที่ทำขนคอม้าเหนียวเปนตังในราตรี,

และทำใช้เกศีสาวผู้คร้านเปนตังเหนียว,

ซึ่งในเวลาสางอาจมีลางร้ายมากเจียว;

นางซนตนนี้เทียว, แม้เห็นสาวนอนหงายไซร้,

ขึ้นกดและเสี้ยมสอนให้หล่อนทนถูกทับได้,

อีกทำผู้หญิงให้มีท้องดีโดยเช่นนี้.

นางนี้คือ.-
โรเมโอ.
เลิก, เลิก! เมอร์คิวชิโอ, ขอเลิกที !

เพื่อนพูดล้วนไม่มีสาระ.
/*35เมอร์.
จริง, พูดถึงฝัน,

ซึ่งเปรียบเหมือนอย่างจิตที่อยู่นิ่งๆ ฉนั้น,

เกิดแต่สิ่งเหลวครันคือมะเมอฟุ้งสร้านไซร้,

ซึ่งมีสาระน้อยเหมือนอากาศที่เปนไอ.

และความเที่ยงหาไม่เหมือนลม, ซึ่งบัดนี้จร

พัดผ่านไปสู่ถิ่นอันหนาวในภาคอุดร,

แล้วโกรรธกลับพัดย้อนลงมาจากทิศเหนือนั้น,

ผินพักตร์สู่ทักษิณถิ่นน้ำค้างประโปรยพลัน.
เบ็น.
ลมที่เพื่อนกล่าวนั้นพัดตัวเราจากตัวไกล;

อาหารคงเลี้ยงแล้ว, และเราน่าจะช้าใหญ่.
โรเมโอ.
ฉันเกรงจะเร็วไป: เพราะฉันออกวิตกว่า

อาจมีผลร้าย, ซึ่งยังแขวนอยู่กับดารา,

จักเริ่มประเดิมพาละพิบัติประหัดหาญ

ในงานคืนนี้ไซร้, และในที่สุดรอนราน

ช็วิตอันสามาญในอุระแห่งฉันนี้

ด้วยมรณะกรรมอันแรงกล้าและกาลี:

แต่พระเปนเจ้าที่ทรงนำทางของฉันไซร้

โปรดช่วยอำนวยสวัสดิ์! ไปเถิด, เพื่อนทั้งหลายไป.
เบ็น.
รัวกลองขึ้นทันใดและนำพวกเราลีลา. [พากันเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๕
/*36ถิ่นเดิม. ห้องใหญ่ใบบ้านของคาปุเล็ต.
นักดนตรีคอยอยู่, ทนายหลายคน, ถือผ้าเช็ดมือ, ออก.
ทนาย ๑.
ป็อตแปนไปไหน, มันจึ่งไม่ช่วยยกของบ้าง ? มันนั้นหรือจะยกถาด! มันนั้นหรือจะขูดถาด!
ทนาย ๒.
เมื่อใดกิริยาดีตกอยู่ในมือคนเพียงคนหนึ่งหรือสองคน, และมือนั้นเปื้อนอยู่ด้วยละก็. เปนการสกะปรกมาก.
ทนาย ๑.
เก็บตั่งเหล่านี้เสีย, ยกตู้ถ้วยชามแอบ, และระวังเครื่องเงิน. นี่แน่ะเจ้าคนดี, เอาขนมมาร์ชเปนไว้ให้ฃ้าชิ้นหนึ่งเถิด; แล้วก็, ถ้าเจ้ารักฃ้า, ขอให้นายประตูปล่อยให้สูสานไก๎รนด์สโตนกับเน็ลล์เฃ้ามาด้วย.-แอนตอนี! และป็อตแปน!
ทนาย ๓.
อยู่นี่โว้ย.
ทนาย ๑.
เฃาตามหาเจ้าและร้องเรียกเจ้า, ถามหาและเที่ยวหา, ที่ในห้องใหญ่.
ทนาย ๕.
เราจะอยู่ทั้งที่นี่และที่โน่นด้วยอย่างไรได้.- ทำใจดีๆ. พวกเรา; ไวๆ หน่อย, แล้วก็ใครอยู่ที่หลังก็คงได้ดีละ.

[พวกทนายเฃ้าโรง.]

คาปุเล็ตกับจูเลียตออกพร้อมด้วยคนในบ้าน, พบแขกที่ออกอีกทางหนึ่ง.
คาปุ.
เชิญเถิด, ท่านผู้ดี! นารีผู้ที่บาทา

ไม่มีซึ่งตาปลาจะเต้นรำด้วยท่านไซร้ :-

เออ, เออ, ท่านสุภาพสัตรี! มีหรือนางใด

จะว่าไม่เต็มใจเต้นรำ? นางผู้เอื้อนอิด

นิ้วตีนหล่อนคงมีตาปลา; ฉันคงไม่ผิด.-

ยินดีรับเช่นมิตร! ตัวฉันเองยังจำได้

เมื่อเคยสรวมหน้ากาก, และยามรุ่นดรุณวัย

พูดจากระซิบในกรรณแห่งนางดรุณี,

ซึ่งทำให้หญิงชอบ, ล่วงเลย, ล่วงแล้วบัดนี้:-

เชิญเถิด, ท่านผู้ดี! - นักดนตรี, เริ่มเล่นไป.-

หลีกหน่อย, หลีกหน่อยซี ! อย่าเบียด! เต้นรำเปนไร.-

[ดนตรีเล่น และเฃาเริ่มเต้นรำกัน.]

คบมา, อ้ายพวกไพร่! พับปลายโต๊ะขึ้นเสียเทอญ,

และดับไฟในเตา, ห้องนี้ออกจะร้อนเกิน.-

เออ, เพื่อน, ช่างน่าเพลินน่าเพลิดจิตนักหนาอยู่.-

นั่งเถิด, นั่งเถิดอาคาปุเล็ต, จงนั่งดู,

เพราะอาและฉันรู้ตัวแก่เกินเต้นรำไป;

/*38เออก็กี่ปีมาตั้งแต่อากับฉันไซร้

ได้สรวมหน้ากาก?
คาปุ. เถ้า.
ไหน, แม่เจ้าเอ๊ย, สามสิบปี.
คาปุ.
อะไร! ยังไม่ถึง, ยังไม่ถึงแน่ละนี่:

มันตั้งแต่พิธีลูเซ็นชีโออาวาห์:

ถึงเปนเตค็อสต์จะเปนวันใดตามทีนา, [๑๑]

นับปีญี่สิบห้า, ปีนั้นใส่หน้ากากกัน.
คาปุ. เถ้า.
กว่าอีก, กว่าอีก; ลูกชายใหญ่เฃาแก่กว่านั้น,

ลูกเฃาสามสิบมั่น.
คาปุ.
เช่นนั้นจริงเจียวหรืออา ?

ลูกเฃายังหนุ่มน้อยเมื่อสองปีที่ล่วงมา.
โรเมโอ.
นางนั้นคือใครนาซึ่งดูราวอาภรณใส

ที่หัดถ์แห่งชายนั้น?
ทนาย.
ดิฉันนี้หาทราบไม่,
โรเมโอ.
เออ, หล่อนสิสอนไฟให้ส่องแสงสว่างวาม!

ดูราวกับหล่อนห้อยณปรางแห่งราตรีราม

เหมือนรัตนางามณกรรณแห่งคนผิวนิล;

ความงามงามเกินใช้, มีค่าไกรเกินแผ่นดิน!

นกเฃาเผือกผ่องบินในฝูงกาก็ปานกัน,

โฉมนางสำอางค์อยู่ในหมู่นางก็ฉันนั้น,

/*39จบเพลงระบำพลัน, จะคอยดูหล่อนอยู่ไหน,

แล้วต้องมือหล่อนน้อยพลอยให้มือเราเลิดได้.

เคยรักแล้วหรือใจเมื่อก่อนนี้ ? เถียงเถิดตา!

เพราะยังมิเคยเห็นงามจริงจนคืนนี้นา.
ติบ.
นี่, ตามเสียงเจรจา, เปนอ้ายมอนตะคิวพาล. -

เอาดาพกูมา, เด็ก. - ชะ! อวดดี, อ้ายสันดาน,

เฃ้ามาถึงในบ้าน, ใส่หน้ากากตลกมา

เพื่อเย้ยและเยาะการงานของเราหรือในว่า?

บัดนี้, โดยคุณาและชื่อเสียงสกุลไซร้,

แม้เราจะฆ่ามันอันบาปกรรมหามีไม่
คาปุ.
เอ๊ะ, หลาน, นั่นเปนไร ? ไฉนมาเอะอะเล่า?ี
ติบ.
คุณลุง, อ้ายนั้นเปนมอนตะคิว, ศัตรูเรา;

มันแสนระยำเฃ้ามาทีนี้เทราะมุ่งร้าย,

เพื่อเย้ยการงานดีณคืนนี้มันมุ่งหมาย.
คาปุ.
โรเมโอหรือหลานชาย ?
ติบ.
นั่นอ้ายโรเมโอพาล.
คาปุ่.
เจ้าจงสกดใจ, อย่ากวนเฃาเลยนะหลาน,

ดูท่าและอาการของเฃาไซร้สุภาพดี;

และ, อันที่จริง, ชาวเวโรนาชมเฃานี้

/*40ว่าเปนชายหนุ่มดีและประพฤติก็ดีงาม:

ถึงแม้จะให้สินทั้งหมดสิ้นบุรีราม

ลุงก็ไม่ก่อความร้ายแก่เฃาในเคหา:

ดังนั้นสงบจิต, อย่าพิศเพ่งเฃาเลยนา:

ลุงชอบเช่นนี้, ถ้ายังเคารพลุงนี้ไซร้,

จงทำหน้าบานเบิกเลิกหน้านิ่วเสียทันใด,

ซึ่งไม่เหมาะเลยในงานบรรเทิงรื่นเริงนี้.
ติบ.
มันเหมาะ, เพราะมีแขกที่ปลอมแปลกเปนกาลี,

ผมไม่ขอทนนี่.
คาปุ.
แต่กูจะให้ทนละ:

อะไร, เด็กโยโส! ต้องทนได้ : ตายสิวะ;

ที่นี่กูอิศระ, หรือมึงโต ? อ้ายจัญไร.

มึงไม่ขอทนเฃา! พระเจ้าช่วยกูพ้นภัย,

มึงจะก่อเหตุใหญ่ในหมู่แขกของกูหรือ?

มึงจะก่อกำเริบโกลาหล! มึงแหละฮือ!
ติบ.
จริงนะ, คุณลุง, คือมันร้ายครัน.
คาปุ.
อ้ายจัญไร:

มึงนี้อวดดีหนอ : อ้อร้ายนักหรือไฉน ?

ก่อเหตุคราวนี้ไซร้มึงเจ็บเอง,- กูย่อมรู้:

มึงจะอวดดีขัดใจกู ! เฮ้ย, ชอบกลอยู่.-

/*41ดีเพื่อน, ฉันชอบดู !- อ้ายสู่รู้มึงหลีกไป.

หยุดพูด, หาไม่กู - ส่องไฟอีก, เฮ้ยส่องไฟ !-

กูต้องห้ามมึงได้. - ดีแล้วเพื่อน, เชิญสำราญ !
ติบ.
ขันตีที่กดไว้ประทะไฟโทโษหาญ

ทำให้เนื้อเต้นร่านเพราะต่างแรงต่างสู้กัน.

เราจำจะหลีกไป: แต่การเสือกของมันนั้น,

เดี๋ยวนี้ดูหวานครัน, จะกลับกลายเปนขื่นขม. [เฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
แม้ฃ้าละลาบล่วงณสถานวโรดม

ด้วยหัดถะถ่อยชม, ฤก็บาปบ่มากมี,

โทโอษฐะเปรียบมามะกะ, คอยณที่นี้

แก้กิจจะกาลีทุษะด้วยจะจุมพิต.
จูเลียต.
อ้าท่านอุบาสก, นขะท่านสิแสนผิด,

ทำบูชะนีย์กิจธุระถูกสิจึ่งดี;

หัดถ์เทวะรูปมามะกะจับก็ควรที่,

แลมือประนมนี้สิแสดงนะมัสแท้.
โรเมโอ.
รูปหล่อและผู้ไหว้นิระโอษฐ์ละหรือแม่ ?
จูเลียต.
โอษฐ์ควรจะมีแต่ธุระวอนสุเทวา.
โรเมโอ.
เช่นนั้นก็เทวีอนุญาตดะนูนา,

เพื่อรักษะศรัทธาดนุขอก็ตามใจ.
/*42จูเลียต.
ถึงแม้ประสาทพร, ปะฏิมาบ่หวั่นไหว.
โรเมโอ.
เช่นนั้นสิอย่าไคล, ขณะฃ้าจะรับพร.

ดังนี้ด้วยปากขอล้างบาปโดยแตะปากหล่อน. [จุมพิตนาง.]
จูเลียต.
ดังนี้ปากฉันย้อนรับบาปนั้นติดเอามา.
โรเมโอ.
บาปจากปากฉันหรือ ? เออชี้บาปชื่นอุรา !

ขอบาปคืนเถิดนา.
จูเลียต.
คุณจูบตามตำหรับดี.
นางนม.
คุณคะ, คุณแม่อยากพบพูดด้วยณบัดนี้.
โรเมโอ.
ใครเปนชนนี ?
นางนม.
เออ, พ่อหนุ่ม, จะบอกให้,

คุณแม่ของหล่อนคือผู้เปนแม่เรือนนี้ไซร้,

เปนหญิงดีเหลือใจ, และฉลาด, และเลิดดี:

ฉันเลี้ยงบุตรีท่านที่คุณพูดด้วยเมื่อกี้;

ขอบอกว่าชายที่ได้ลูกสาวของท่านพลัน

จะได้รวยเงิน.
โรเมโอ.
หล่อนคาปุเล็ตหรือเช่นนั้น ?

โอ้อกกูแตกลั่น ! เหมือนฝากชีพณศัตรู
เบ็น.
ควรไปกันที; งานกำลังแสนสนุกอยู่
โรเมโอ.
เออ, พี่ก็ย่อมรู้: แต่ก็ยิ่งอนาถใจ,
/*43คาปุ.
อ้าว, ท่านทั้งหลาย, อย่าเพ่อรีบด่วนชวนกันไป;

เราจัดของว่างไว้สักเล็กน้อยคอยเชิญกิน.-

อ้อ, เปนเช่นนั้นหรือ ? ขอขอบใจท่านทั้งสิ้น;

ขอบใจท่าน, ฃ้ายินดีที่ท่านได้เมตตา.-

เอาคบมานี้อีก !- มาเถิดเรา, เฃ้านิทรา.

เออ, นี้เปนเวลาดึกแล้วหนอ, ควรเฃ้าไป.

ฉันจะไปนอนนา

[เฃ้าโรงหมดนอกจากจูเลียตกับนางนม.]
จูเลียต.
นมจ๋า, จงมานี่. ชายผู้ดีนั้นคือใคร?
นางนม.
ทายาทและลูกใหญ่ของติเบริโอนา.
จูเลียต.
นั่นใครกำลังเดินจะออกพ้นทวารา ?
นางนม.
ดูเหมือนเฃาชื่อว่าเปตรูชิโอ, แต่เหลือจำ.
จูเลียต.
นั่นใครเดินสุดท้าย, คือชายที่ไม่เต้นรำ ?
นางนม.
ไม่รู้เปนแม่นยำ. ต้องไปถามเฃาดูที.
จูเลียต.
ไปถามชื่อเฃามา.- แม้ภรรยาของเฃามี.

หลุมศพของฃ้านี้จะแทนแท่นนอนอาวาห์,
นางนม.
เฃาชื่อโรเมโอ, และเปนมอนตะคิวนา;

ลูกเดียวของมหาปัจจามิตร์ของคุณเจียว.
จูเลียต.
โอ้ว่าสิเนหะดนุเอกก็กำเนิดณชังเดียว !

แรกพบบรู้บมิเฉลียวคติรู้สิเลยกาล !

/*44โอ้ว่ากระไรนะประดิพัทธะประหัดมะโนมาลย์,

บังเอินสมัคมนะสมานฤดิรักศะตรูเรา.
นางนม.
อะไร ? อะไรคุณ ?
จูเลียต.
เปนคำฉันท์อันจำเฃา

ผู้เต้นรำด้วยเล่าท่องให้ฟังกี้นี้นา.
เสียงในโรง.
จูเลียต ! คุณจูเลียต !
นางนม.
ได้ยินแล้ว, ประเดี๋ยวมา.-

เฃ้าไปเถิดแก้วตา; บรรดาแขกไปหมดแล้ว.

[พากันเฃ้าโรง]
---
องก์ที่ ๒
/*45ตัวเบิกโรงออก.
ตัวเบิกโรง.
ความใคร่เหมือนคนแก่จวนจะตายนอนนิ่งแซ่ว,

ความรักหนุ่มสาวแน่วนั่งคอยรับทรัพย์สินไซร้:

หญิงงามซึ่งความรักร่ำหาอีกยอมตายให้,

เปรียบจูเลียตทรามวัย, ก็พลันเสื่อมซึ่งราศี.

อันโรเมโอมีหญิงรักและรักอีกที,

ทั้งสองต่างคนมีความหลงรูปพิไลยงาม,

แต่กับศัตรูฝ่ายผู้ชายจะต้องกล่าวความ,

ฝ่ายหญิงพยายามลักเหยื่อรักจากเบ็ดแหลม:

เพราะเปนอรี, ชายไม่สามารถเฃ้าแนบแนม

เพื่อเผยพจีแซมสาบาลรักอย่างชู้ชาย;

และนางก็รักมาก, แต่มีน้อยในอุบาย

ที่จะได้สมหมายพบคู่รักที่ใด ๆ.

แต่ว่าสิเน่ห์ช่วยให้แรง, หาทางพบได้,

ช่วยตัดสิ่งขัดใจด้วยชื่นจิตสุปรีดี. [เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๑
/*46เวโรนา. ตรอคริมกำแพงสวนของคาปุเล็ต.
โรเมโอ ออก.
โรเมโอ.
จะเลยไปอย่างไรเมื่อดวงใจจอดอยู่นี่ ?

กลับหลังเถิด; อินทรีย์, และมุ่งหาแม่เหล็กพลัน.

[เฃาปีนฃ้ามกำแพง, และโดดลงไปทางด้านใน.]

เบ็นโวลิโอ และ เมอร์คิวชิโอ ออก.
เบ็น.
อ้า, โรเมโอ, พี่ ! โรเมโอ ! ไปไหนกัน ?

พี่โรเมโอ !
เมอร์.
ฉันเห็นว่าเฃาฉลาดแท้;

แล้วก็, ให้ตายโหง, แอบกลับบ้านเสียแล้วแฮ้.
เบ็น.
เฃามาทางนี้แน่, และปีนฃ้ามกำแพงไป:

เมอร์คิวชิโอเรียกทีเถิด.
เมอร์.
ฉันจะเชิญให้.-

โรเมโอ ! โลเล ! ไฮ้, คนบ้า ! คลั่ง ! พ่อเจ้าชู้ !

จงมาเพียงเปนรูปถอนใจใหญ่ให้เราดู:

กล่าวกลอนท่อนหนึ่งตูฃ้าจะเห็นพอใจนัก,

ร้องเพียงแต่ “โอ้ว่า!” หรือว่า “รัก” คล้องกับ “พักตร์”;

/*47พูดถึงวีนัสสักคำเดียวเถิดพ่อเพื่อนยา,

หรือทักเด็กตามืดผู้เปนลูกนางนั้นนา,

อะดัมคิวปิดนามะผู้ยิงศรแม่นครัน

เมื่อท้าวโคเฟตุวารักนางสาวยาจกนั้น.- [๑๒]

เฃาไม่ได้ยินฉัน, ไม่แกรกกรากกระดิกเลย;

เฃาแสร้งทำเปนตาย, ต้องเชิญผีละเพื่อนเอ๊ย.-

ขอเชิญพ่อผีเอยด้วยตารอสะไลนวาม,

ด้วยหน้าผากหล่อนกว้าง, และโอษฐ์หล่อนแดงอร่าม,

ด้วยตีนของหล่อนงาม, ฃาเรียว, อีกฃาอ่อนลไม,

อีกทั้งสถานซึ่งสถิตอยู่แถบนั้นไซร้,

ผีเอยมาไว ๆ ให้เราเห็นเปนขวัญตา !
เบ็น.
ถ้าเฃาได้ยินเพื่อน, ก็จะทำเฃาโกรธา.
เมอร์.
หาโกรธไม่ดอกนา: ถ้าจะทำให้โกรธเรา

ต้องปลุกปิศาจโผล่ขึ้นใกล้คู่รักของเฃา

อย่างแปลกมากไม่เบา, ทั้งให้มันยืนโด่ไว้

จนหล่อนต้องข่มมัน, และปราบมันลงจนได้;

เช่นนั้นจะขัดใจ: อันคำเชิญของฉันนี้

ไพเราะและซื่อตรง, และออกนามแม่ตัวดี

ก็เพราะฉันหวังที่จะให้เฃาลุกขึ้นมา.
/*48เบ็น.
ไปเถิด, เฃาเฃ้าแฝงเสียแล้วในหมู่พฤกษา,

เพื่อจะเสวะนากับราตรีที่ชื้นแฉะ

ความรักเฃาตามืดและเหมาะกับมืดมลแหละ.
เมอร์.
ถ้ารักตามืดแฮะ, รักจะยิงถูกสิ่งไร.

บัดนี้เฃาคงนั่งอยู่ใต้ต้นเม็ดล่าร์ใหญ่,

และนึกให้ทรามวัยเปนลูกไม้ชนิดที่

สาว ๆ เรียกเม็ดล่าร์เวลาอยู่ลำพังซี. [๑๓]

เออโรเมโอ, นี่, ให้หล่อนเปนนั่นเถิด, โอ,

ละสูตที่เปิดอยู่และสูเองเปนตุ้มโผล่ !

ลาก่อน, โรเมโอ: ฉันขอลาสู่เตียงน้อย;

เตียงดินจะนอนหลับจะเย็นเกินไปสักหน่อย:

ไปเถิด, หรือจะคอย ?
เบ็น.
ไปเถิดเพื่อน, เพราะฉันเห็น

ว่ารอหาเฃาผู้ไม่อยากพบก็ลำเค็ญ. [พากันเฃ้าโรง]
ตอนที่ ๒
ถิ่นเดิม. ในสวนของคาปุเล็ต.
โรเมโอ ออก.
โรเมโอ.
เฃาเย้ยซึ่งแผลเปนเพราะมิเคยต้องบาดแผล.-[๑๔]

/*49[จูเลียตโผล่น่าต่างฃ้างบน]

ช้าก่อน! นั้นแสงใดสว่างใสจากช่องแกล?

นั่นบุรพาแน่, และจูเลียตคือตวัน !-

ขึ้นเถิด, ตวันงาม, ปรามอิจฉาแห่งดวงจันทร์,

ซึ่งไข้อยู่มากครันและผิวเผือดเพราะตรอมใจ,

ด้วยหล่อนผู้เปนฃ้างามกว่าเธอมากมายไซร้:

เปนฃ้าเธออยู่ใย, เพราะเธอนั้นขี้อิจฉา;

เครื่องแต่งของพระจันทร์นั้นสีเขียวซีดอยู่นา,

และมีแต่คนบ้าชอบแต่ง; หล่อนอย่าแต่งเลย.-

แน่แล้วนางแก้วพี่; โอ้, ที่รักของพี่เอย !

โอ้, โฉนเจ้าทรามเชยจะรู้แจ้งณดวงใจ !

หล่อนพูด, แต่ไม่เผยพจีเลย: ก็เปนไร ?

เนตร์นางสิฃานใข; ฃ้าจะตอบแม่นงเยาว์.-

อ๊ะ เราทนงเกิน; หล่อนมิได้พูดกับเรา;

ดาราอันเพริดเพราสองดวงเด่นแดนเวหา,

มีกิจธุระอื่น, มาวานเนตร์นงพงา

ไปอยู่ประดับฟ้าจนกว่าดาวจะกลับไป.

หรือเนตร์หล่อนอยู่โน่น, แล้วดาวอยู่ที่ทรามวัย ?

แสงปรางของนางไซร้จะแข่งดาวจนดาวแพ้

/*50เช่นโคมแพ้แสงแดด; ในท้องฟ้าตาของแม่

แสงจะสว่างแผ่ไปทั่วพื้นนภาศรี

จนนกจะร่อนร้องและไม่รู้ว่าราตรี.-

อ้า, ดูเจ้าโฉมศรีเอาปรางแนบณหัดถา !

เราใคร่เปนถุงมือที่สรวมมือของกัญญา,

เพื่อต้องปรางโสภา!
จูเลียต.
โอ้อกเอ๋ย!
โรเมโอ.
หล่อนเผยพจน์

อ้า, พูดอีกคำ, เทพะธิดา! หล่อนปรากฎ

ในราตริหมดจด, อยู่สูงเกินกว่าหัวฉัน,

เหมือนเทพะธิดาอันลงมาจากแดนสวรรค์

ปรากฎรูปะพรรณแด่ดวงเนตร์อันพิศวง

ของคน, ซึ่งแหงนหน้าขึ้นแลเพ่งพิศดูองค์

ยามเธอระเห็ดตรงฃ้ามเมฆลอยละล่องมา

และลีละลิ่วในนภากาศประหลาทตา.
จูเลียต.
โอ้โรเมโอ! อ้า, เธอเปนโรเมโอใย ?

ตัดฃาดจากบิดา และแปลงนามเสียเปนไร;

หรือเธอยอมมิได้. ขอเพียงปฏิญญารัก,

แล้วฃ้าจะเลิกเปนคาปุเล็ตด้วยใจภักดิ์.
/*51โรเมโอ.
[ป้อง.] จะรอฟังนงลักษณ์, หรือเฉลยบัดนี้ดี ?
จูเลียต.
นามเธอเท่านั้นหนอที่นับว่าเปนอรี;

เธอเปนตัวเธอนี่, มิใช่มอนตะคิวนา.

ใดเปนมอนตะคิว? ไม่ใช่หัดถ์หรือบาทา,

หรือแขน, หรือใบหน้า, หรืออวัยวะใด

ที่เปนของบุรุษ. เปนนามอื่นเถิดเปนไร!-

นามนั้นสำคัญไฉน ? ที่เราเรียกกุหลาบนั้น

แม้เรียกว่าอย่างอื่นก็หอมรื่นอยู่เหมือนกัน;

โรเมโอก็ฉันนั้น, แม้โรเมโอมิใช่นาม,

ก็คงจะยังพร้อมบริบูรณ์ด้วยสิ่งงาม

โดยไม่ต้องใช้นาม.-โรเมโอ, ทิ้งนามไกล.

และแทนนามที่ทิ้ง, ซึ่งมิใช่ส่วนกายไซร้,

รับฉันทั้งตัวไป.
โรเมโอ.
ฉันขอรับตามวาที:

เรียกฉันแต่ว่ารัก, ฉันเปลี่ยนชื่อเปนไรมี,

ตั้งแต่เพลานี้ไม่เปนโรเมโอพาล.
จูเลียต.
ท่านคือบุรุษใด, ผู้แฝงในราตรีกาล,

และโดยเหตุนั้นท่านฟังวาจา ?
โรเมโอ.
ฃ้านี้ไซร้

มีนามอันไม่รู้จะบอกหล่อนว่าเปนใคร:

/*52เออ, นามนั้น, ทรามวัย, เปนสิ่งชังของตัวฉัน,

เพราะมันบังอาจเปนปัจจามิตร์ของแจ่มจันทร์:

แม้เขียนไว้แล้ว, ฉันจะฉีกคำนั้นบัดนี้.
จูเลียต.
หูฉันมิทันฟังถึงร้อยคำพร่ำพาที

แห่งลิ้นของคุณนี้, แต่ก็รู้กระแสใส:

คุณคือโรเมโอ, มอนตะคิวถูกหรือไม่ ?
โรเมโอ.
ทั้งสองอย่างไม่ใช่, ถ้าแม้หล่อนไม่ชอบมัน.
จูเลียต.
คุณมานี่อย่างไร, และเหตุใด, จงบอกฉัน.

กำแพงแห่งสวนขวัญก็แสนสูงฃ้ามลำเค็ญ,

อีกเปนเช่นคุณนี้, แม้พี่น้องฉันพบเห็น

ที่นี้จะกลายเปนที่ตายของคุณแน่แท้.
โรเมโอ.
ด้วยปีกของรักฉันได้บินฃ้ามกำแพงแน่,

เพราะรั้วศิลาแผ่บ่มิอาจกันรักไว้,

สิ่งใดรักอาจทำรักทนงลองทำได้;

เช่นนั้นพี่น้องใดของหล่อนหรือจะห้ามฉัน.
จูเลียต.
แม้ว่าเฃาพบคุณ, คงพิฆาฎเปนแม่นมั่น.
โรเมโอ.
อ้าอันตรายนั้นมีมากมวลณนัยนา

ของหล่อนยิ่งกว่าดาพญี่สิบเล่ม: หล่อนเมตตา

ฉันแล้วก็ความอาฆาฎของเฃาแคล้วกายี.
/*53จูเลียต.
ดิฉันไม่อยากเลยให้ใครพบคุณแห่งนี้.
โรเมโอ.
ผ้าดำแห่งราตรีปกป้องฉันจากตาเฃา;

ขอเพียงให้หล่อนรัก, ใครพบฉันก็ทำเนา:

ชีวิตวอดลงเล่าเพราะความชังของเฃาไซร้.

ดีกว่าชีวิตยืด, แต่ไร้รักของยาใจ,
จูเลียต.
คุณทราบมาจากใครจึ่งมาพบที่สวนนี้ ?
โรเมโอ.
รักแนะในชั้นแรกให้พี่ถามถึงโฉมศรี;

รักแหละเปนมนตรี, และพี่ให้ยืมนัยนา.

พี่ไซร้มิใช่คนนำร่อง; แต่ถึงแม้ว่า

หล่อนอยู่ณฝั่งสาคะระโพ้นที่สุดไกล,

พี่ก็คงกล้าเดินเพื่อหาทรัพย์อันเลิดไกร.
จูเลียต.
คุณทราบว่ามืดไซร้เหมือนหน้ากากบังหน้าฉัน,

หาไม่จะเห็นเลือดแห่งหญิงอายณพักตร์นั้น

เพราะนึกถึงถ้อยอันคุณแอบยินณคืนนี้.

อยากนักที่จะพูดไพเราะ, อีกถอนคำที่

พูดแล้วเมื่อกี้นี้: แต่เลิกทีการพูดยอ!

คุณรักดิฉันหรือ ? รู้แล้วคุณคงเออออ,

และฉันจะเชื่อหนอ; แต่หากคุณปฏิญญา,

คุณอาจจะกลับคำ; เฃากล่าวว่าเทวดา

/*54เย้ยคำเจ้าชู้นา. โรเมโอผู้การุญ,

ถ้าแม้ว่ารักฉัน, บอกตรง ๆ เถิดเปนบุญ;

หรือหากว่าตัวคุณเห็นฉันรักตอบง่ายไป,

ฉันจะขมวดคิ้วทำงอนอีกแสร้งทำไล่,

เพื่อคุณวอนอีกไซร้; แต่นอกนั้นไม่ถดถอย.

จริง, มอนตะคิวสรวย, ฉันอวยรักเร็วไปหน่อย;

ดังนี้ตูฃ้าน้อยคุณอาจเห็นเปนใจเบา:

แต่เชื่อเถิดนะคุณ, คงเห็นฉันซื่อกว่าเฃา

ผู้รู้และมีเชาวน์สามารถแสร้งทำเปนงอน.

ฉันรับว่าตัวฉันควรเล่นตัวอีกหน่อยก่อน,

แต่คุณพะเอินจรมาฟัง, โดยฉันไม่รู้,

ยินคำฉันร่ำรัก: ขออภัยแด่ดนู,

อย่าปรับว่าฟังสูเพราะมักมากในกามา,

โดยเหตุที่ราตรีให้คุณทราบในใจฃ้า.
โรเมโอ.
โฉมงาม, พี่ขอสาบาลโดยอ้างศศิธร,

ซึ่งส่องยอดพฤกษาเปนแสงเงินสลับสสอน -
จูเลียต.
อย่าอ้างเลยจันทร, ดวงเดือนอันบ่เที่ยงตรง,

ซึ่งทุก ๆ เดือนย้ายโคจรจากในแวดวง,

เกลือกรักของคุณลงรอยโลเลไปเช่นนั้น.
โรเมโอ.
จะให้อ้างสิ่งไร?
/*55จูเลียต.
อย่าสาบาลก็แล้วกัน;

หรือจะสาบาลฉนั้น, ก็อ้างตัวของคุณเถิด,

เพราะฉันนับว่าคุณเปนเทวะสุดประเสริฐ,

จะเชื่อคุณผู้เลิด.
โรเมโอ.
ถ้าความรักยอดดวงใจ -
จูเลียต.
เออ, อย่าสาบาลเลย. ถึงใจฉันรักคุณไซร้,

ฉันไม่สดวกใจในกิจการณคืนนี้;

เพราะเห็นว่าด่วนนัก, ไร้สติ, เร็วเกินที่,

เร็วปานอสุนี, ซึ่งสิ้นแสงลงเร็วรา

ก่อนเราทักท้วงทันว่า “ฟ้าแลบ”. ฉันขอลา !

รักเหมือนดอกบุบผาซึ่งตูม, บ่มในคิมหัน,

อาจเปนดอกสง่าในคราหลังเมื่อพบกัน.

ลาก่อน, ลาก่อน ! อันความสงบสบายใจ

จงมาสู่จิตคุณเหมือนอยู่ทรวงฉันแล้วไซร้.
โรเมโอ.
โอ้, น้องจะด่วนไปเมื่อพี่ยังหวังยินดี.
จูเลียต.
คุณจะได้พอใจอย่างไรได้ในคืนนี้?
โรเมโอ.
โดยแลกความรักพี่กับความรักของนวลน้อง.
จูเลียต.
ฉันให้แก่คุณแล้วแต่ก่อนคุณได้ใฝ่ปอง;

แต่ฉันก็อยากครองดวงจิตไว้ให้อีกครา.
/*56โรเมโอ.
หล่อนจะเอาคืนหรือ? เพื่อเหตุใดนะแก้วตา?
จูเลียต.
เพื่อแผ่กรุณา, และให้คุณไปอีกที.

แต่ฉันก็อยากได้แต่สิ่งซึ่งตัวฉันมี:

เมตตาของฉันนี้เหมือนสมุทสุดกว้างไกล,

ความรักก็ลึกเหมือน: แก่คุณนั้นฉันยิ่งให้

ยิ่งมีมากขึ้นไซร้, เพราะทั้งสองมากมวลนัก.

[เสียงนางนมเรียกในโรง.]

เออ, ฉันได้ยินเสียง; ขอลาก่อนละ, ยอดรัก!-

เดี๋ยวก่อน, นมดีนัก!-มอนตะคิว, จงซื่อตรง.

คอยอีกสักครู่เถิด, ฉันมาอีกเปนมั่นคง. [เฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
ราตรีน่าพิศวง! ฃ้าออกพรั่นประหวั่นใจ,

เพราะเปนราตรี, นี่จะเปนฝันทั้งนั้นไซร้,

ชื่นจิตจนเกินไปจะไม่จริงเสียแล้วแล.

จูเลียตกลับออกอีกฃ้างบน.
จูเลียต.
สามคำ, นะโรเมโอ, แล้วต้องลาไปจริงแน่.

ความรักของคุณแม้เปนความเจตนาดี,

และตั้งใจสมรส, จงบอกข่าวพรุ่งนี้,

โดยคนผู้หนึ่งที่ฉันจะใช้ให้ไปหา,

นัดที่และวันเหมาะเพื่อได้ทำการอาวาห์,

/*57แล้วชีพของตูฃ้าจะวางแทบบาทสามี,

ขอตามคุณภรรดาไปทั่วทั้งถิ่นโลกีย์.
นางนม.
[ในโรง.] คุณคะ! เชิญมานี่! คุณเจ้าฃาโปรดมาไว.
จูเลียต.
จะไปเดี๋ยวนี้แล.-ถ้าแม้คุณไม่ตั้งใจ,

ฉันขอวิงวอนให้-
นางนม.
คุณคะ!
จูเลียต.
จ๋า, จะไปพลัน:-

เลิกเกี้ยวเสียดีกว่า, และทิ้งฃ้าให้โศกศัลย์:

พรุ่งนี้ได้เห็นกัน.
โรเมโอ.
ขอให้พี่ดับวิญญา,-
จูเลียต.
ลาก่อน, ลาตั้งพันหนละ, น้องต้องจำลา. [เฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
ราตรีมืดลงกว่าพันส่วนไร้แสงทรามวัย.

รักไปสู่รักนา, เหมือนเด็กจากสมุดไป,

แต่รักจากรักไซร้, เหมือนแบกสิ่งซึ่งหนักคลาน.

[เดินไปช้าๆ.]

จูเลียตออกอีกฃ้างบน.
จูเลียต.
นี่, โรเมโอ, นี่ !-อยากยืมเสียงของนายพราน,

/*58เรียกเหยี่ยวผู้พิศาลคืนมาสมมะโนหวัง ! [๑๕]

ผู้ถูกกักเสียงแหบ, เพราะมิอาจจะพูดดัง;

หาไม่จะริ้งรั้งกังวาลจากคูหาสวรรค์,

และเกณฑ์กังวาลกู่จนแหบยิ่งกว่าเสียงฉัน,

โดยเรียกนามสำคัญโรเมโอหลายหลายที.
โรเมโอ.
นี่คือวิญญาณฉันได้ออกนามของฉันนี้.

ไพเราะซึ่งวาทีแห่งรักในราตรีกาล,

ราวดูริยางค์จับโสตซึ่งคอยสดับสาร!
จูเลียต.
โรเมโอ!
โรเมโอ.
ยอดนงคราญ.
จูเลียต.
พรุ่งนี้เมื่อโมงใดนา

จะให้คนออกไป ?
โรเมโอ.
เวลาเก้านาฬิกา.
จูเลียต.
น้องจะไม่ลืม; กว่าจะพรุ่งนี้ญี่สิบปี.

น้องลืมเสียแล้วว่าเพื่อเหตุใดจึ่งเรียกพี่.
โรเมโอ.
ขอยืนอยู่เช่นนี้จนกว่าน้องจะจำได้.
จูเลียต.
น้องคงยังหลงลืม, แม้พี่คงยืนอยู่ไซร้,

น้องคงรำลึกได้แต่ว่าชอบพี่ชวนเชย.
/*59โรเมโอ.
และพี่ขอคงอยู่, เพื่อให้น้องต้องลืมเลย,

ลืมบ้านอื่น, แม่เอย, นอกจากที่แห่งนี้ไซร้.
จูเลียต.
จวนรุ่งสุรีย์หนอ; น้องต้องขอให้พี่ไป;

แต่ไม่อยากให้ไกลกว่านกเลี้ยงของนารี,

ซึ่งปล่อยให้โดดไปจากหัดถ์เพียงสักแค่นี้,

เหมือนหนึ่งนักโทษมีทั้งโช่ตรวนพันธนา,

แล้วด้วยสายไหมบิดดึงตัวนกนั้นกลับมา,

เพราะรักและหึงสาเสรีภาพแห่งนกนั้น,
โรเมโอ.
พี่ใคร่เปนปักษาของหล่อน.
จูเลียต.
น้องจะชอบครัน:

แต่อาจฆ่าพี่พลันเพราะพนอจนเกินไป.

ลาก่อน, ลาก่อน! อ้า, การลานี้โศกชื่นใจ,

จนน้องนี้อยากใคร่ร่ำลาจนอุษาสาง. [เฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
นิทราสู่เนตร์น้อง, และสันตีสู่ทรวงนาง!

อยากเปนทั้งสองอย่าง, จะได้อยู่วิเศษสถาน!

จำเราจะไปยังกุฎีแห่งท่านอาจารย์,

เพื่อขออุปะการ, อีกแถลงซึ่งข่าวดี. [เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๓
/*60ถิ่นเดิม. กุฎีของภาตาลอเรนซ๎.
ภาตาลอเรนซ๎, ถือกระเช้า, ออก.
ลอเรนซ๎.
ตาหม่นแห่งทิวายิ้มกับมลราตรี,

แผ่ผ่องซึ่งรัศมีณเมฆพ่างบุรพา;

และมืดกระจายพร้อยเหมือนคนเมาเซไปมา

จากทางแห่งทิวาและล้อเพลิงแห่งระพี:

บัดนี้ก่อนภาณุส่องแสงจากตาอัคคี

เพื่อวันสว่างดีและน้ำค้างคืนแห้งไป,

เราต้องหาของเต็มในตะกร้าของเราไซร้

คือหาต้นยาใส่อีกบุบผารสหอมหวาน.

ธรณีอันเปนแม่ของโลกเปรียบเหมือนสุสาน;

และจากครรภ์นั้นบุตร์ต่าง ๆ พรรณบังเกิดมี

ซึ่งเราณที่นี้เหมือนทารกย่อมได้ยล,

หลายอย่างบ้างมีคุณะวิเศษสุดวิมล,

บ้างดีเพื่อบางคน, แต่ทุกอย่างต่างๆ กัน.

อ้า, คุณวิเศษมวลมีอยู่มากอยู่มายครัน

/*61ในหญ้า, พฤกษะพรรณ, ศิลา, อีกสรรพคุณ:

เพราะว่าในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดทารุณ

จนปราศะจากคุณสำหรับโลกรับผลดี;

หรือสิ่งใดดีเลิด, แต่หากใช้ไม่ถูกที,

กลับร้ายไปก็มี, เพราะเหตุผิดทำนองใช้:

คุณนั้นแม้ใช้ผิดก็อาจกลายเปนโทษได้,

และโทษบางอย่างไซร้อาจงามเพราะประพฤติดี.

ในกลีบอันอ่อนแห่งดอกไม้ดอกหนึ่งนี้

พิษแฝงอยู่ก็มีอีกทั้งแรงภิสัชมาก:

เพราะนี่, ถ้าแม้ดม, สุคนธ์รมรื่นทุกภาค;

แม้ลิ้ม, ก็อาจพรากวิญญาณสิ้นจากดวงใจ.

เหมือนสองกษัตร์คู่อริตั้งค่ายอยู่ไซร้

ในคนอีกทั้งในพฤกษา, คือโทษและคุณ;

และแม้แห่งใดโทษะเปนใหญ่ก็ทารุณ

เหมือนหนอนบ่อนฆ่าคุณและพฤกษาล้มระเน.

โรเมโอ ออก.
โรเมโอ.
ฃ้าขอคำนับน้อม, หลวงพ่อ.
ลอ.
เบเนดิซิเต [๑๖]

ชิวหาใครณเวลาเช้ามากล่าวปราไสย ?

/*62ลูกเอย, อันเศียรเจ้าจะมีป่วยประการใด

จึ่งจากที่นอนไคลคลาแต่เช้าถึงปานนี้:

วิตกย่อมสิงอยู่ที่ตาคนชราซี,

และใครวิตกมี, นิทระย่อมบ่เนานาน;

แห่งใดเยาว์วัยปราศจากวิตกและวิจารณ

นอนอยู่เกษมสานด์, ที่นั้นนิทระอยู่ยง:

ดังนี้การตื่นเช้าของเจ้านี้ฃ้าเห็นคง

เปนเพราะต้องฟื้นองค์ขึ้นโดยเหตุพยาธี;

หรือมิฉนั้น, ฃ้าคงทายถูกละครานี้,

โรเมโอในราตรีนี้คงไม่ได้นิทรา.
โรเมโอ.
ข้อหลังนี้ถูก; ลูกได้พบสิ่งสำราญกว่า.
ลอ.
พระโปรดยกบาปนา! อยู่กับรอสะไลนหรือ ?
โรเมโอ.
กับรอสะไลน, อ๋อ, เปล่าหลวงพ่อที่นับถือ;

ลูกลืมนามนั้น, รื้อถอนโศกปวงแห่งนามนั้น.
ลอ.
ดีแล้วละลูกรัก: แต่ก็ลูกไปไหนกัน ?
โรเมโอ.
ฃ้าขอแถลงพลัน, ก่อนหลวงพ่อถามอีกครา.

ฃ้าได้ไปกินเลี้ยงกับศัตรูของตูฃ้า,

และต้องบาดแผลมาเพราะคนหนึ่งณที่นั้น,

ทั้งเฃาก็บาดเจ็บ: การเยียวยาต้องรวมกัน

/*63อยู่ที่หลวงพ่ออันอาจช่วยด้วยโอสถดี;

ลูกนี้ไม่อาฆาฎเลย, เจ้าฃ้า; เพราะครานี้,

ความขอของลูกมีผลแด่เฃาด้วยปานกัน.
ลอ.
พูดตรง ๆ, ลูกชาย, ขยายความแจ่มแจ้งพลัน;

สารภาพเคลือบคลุมนั้นจะรับยากซึ่งอภัย.
โรเมโอ.
เช่นนั้นขอเรียนตรงว่าจิตฃ้ารักจอดใจ

ที่บุตรีทรามวัยคาปุเล็ตตะเศรษฐี:

ทั้งนางก็รักฃ้า, เช่นฃ้ารักยอดนารี;

พร้อมหมด, เว้นแต่ที่ท่านจะทำให้พร้อมได้

โดยเษกสมรสฉนั้น; อันการพบกันเมื่อใด,

แห่งไหน, และอย่างไร, ทั้งการเกี้ยวตกลงกัน,

ลูกจะขอเรียนเมื่อภายหลัง; แต่จงโปรดฉัน,

ขอจงตกลงพลันแต่งงานใช้เราวันนี้.
ลอ.
เสนต์ฟรานซิสประเสริฐ, ช่างกลับกลายไปเร็วรี่ !

อันรอสะไลนที่ลูกเคยรักเปนหนักหนา,

ทั้งได้เสียพลันหรือ ? รักของชายหนุ่มเฃาว่า

อยู่เพียงที่ดวงตา, มิใช่แน่วณดวงใจ.

เยสูมารียา, อันน้ำตามากกระไร

ได้อาบแก้มเจ้าไซร้เพราะรักรอสะไลนเฉลา !

น้ำเค็มมากมายใขให้หลั่งไหลลงเปลืองเปล่า,

/*64เพื่อดองรักนั้นเล่า, แต่มันก็ไม่รู้รส !

ตวันยังมิทันไล่เมฆถอนใจจากฟ้าหมด,

เสียงครวญยังปรากฎในกรรณแก่ของฃ้านี้;

ที่แก้มของลูกยาดูเหมือนรอยจะยังมี

แห่งอัสสุชลที่ยังมิลบมิเลือนไป.

ถ้าเจ้าเคยเปนตัวและโศกเปนของเจ้าไซร้,

เจ้าและโศกาลัยเปนของรอสะไลนนั้น:

และกลับใจแล้วหรือ ? จงกล่าวภาษิตนี้พลัน:

สัตรีต้องล้มมั่น, เมื่อชายไร้ความมั่นคง.
โรเมโอ.
หลวงพ่อเคยติฃ้าเพราะรักรอสะไลนยง.
ลอ.
ฃ้าติแต่การหลง, มิใช่รักนะศิษย์เอย.
โรเมโอ.
และสอนให้ฃ้าฝังรัก.
ลย.
ไม่ใช่ในหลุมเลย

ฝังหนึ่งแล้ว, เชิดเชยอีกหนึ่งรักแทนขึ้นมา,
โรเมโอ.
ฃ้าขออย่าตินัก : ผู้ที่รักบัดนี้นา

เมตตาตอบเมตตาและรักตอบรักฃ้านี้;

นางโน้นมิได้เปนเช่นนั้น.
ลอ.
อ๋อ, หล่อนรู้ดี

ว่ารักของลูกนี้เหมือนเพ้อพล่อยบ่รู้สาร.

แต่มาเถิด, เจ้าหนุ่มผู้โลเล, ไปอย่านาน,

/*65ฃ้าจะอุปะการในส่วนหวังและตั้งใจ;

เพราะการสมรสนี้อาจมีผลพิสิฐได้,

โดยปราบโทษะให้สองสกุลสมานฉันท์์.
โรเมโอ.
ไปเถิดจากที่นี้; ตูฃ้ามีจิตร้อนครัน.
ลอ.
ช้ากอบสัมปะชัญญ์; ใครวิ่งนักมักล้มไป. [พากันเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๔
ถิ่นเดิม. ถนนแห่งหนึ่ง.
เบ็นโวลิโอ และ เมอร์คิวชิโอ ออก.
เมอร์.
ให้ตกนรกซีโรเมโออยู่ที่ไหน ?

อันเฃานั้นมิได้กลับบ้านเลยหรือคืนนี้ ?
เบ็น.
มิได้ไปบ้านพ่อ; ฉันถามบ่าวเฃาเมื่อกี้.
เมอร์.
เออ, หญิงหน้าซีดนี่ช่างใจแขงเต็มประดา,

โฉมเฉิดเลิดเหลืองาม, ผู้นามรอสะไลนา,

ข่มเหงเพื่อนหนักหนา, จนเฃาจวนจะคลั่งละ.
เบ็น.
ติบอลต์, ผู้เปนหลานท่านขรัวคาปุเล็ตตะ,

ได้ส่งสาราฉะไปยังบ้านท่านบิดา.
/*66เมอร์.
หนังสือท้า, ให้ตายโหง.
เบ็น.
และโรเมโอคงตอบแน่.
เมอร์.
ใครที่เขียนหนังสือเปนก็อาจตอบหนังสือได้.
เบ็น.
ไม่ใช่, เฃาคงตอบผู้เขียนหนังสือนั้น, ให้รู้ว่าเฃาอาจทำอย่างไร, เมื่อมีใครบังอาจท้า.
เมอร์.
อนิจจา, สงสารโรเมโอ, เฃาเท่ากับตายเสียแล้ว ! ถูกแทงด้วยตาดำของหญิงผิวนวล; ถูกยิงหูทลุด้วยเพลงสังวาศ; สูนย์แห่งหัวใจของเฃาแยะเสียแล้วด้วยลูกศรของกามะเทพผู้ตามืด; แล้วก็เฃาหรือจะเปนผู้ควรรับมือกับติบอลต์ ?
เบ็น.
ทำไม, ติบอลต์เปนอย่างไร ?
เมอร์.
ยิ่งกว่าพญาแมวอีก, ขอบอกให้. อ๋อ, เฃาละเปนเจ้าแบบเจ้าแผนนักละ, เฃาทำการต่อสู้เหมือนกับร้องลำนำ, ไว้จังหวะ, ไว้ระยะ, และกะส่วน; คเณที่หมายได้อย่างมั่นเหมาะ, หนึ่ง, สอง, และสามเฃ้าน่าอกเรา; เฃาเปนผู้พิฆาฎกระดุมหุ้มแพร, [๑๗] เปนนักกระบี่, นักกระบี่; เปนผู้ดีชั้นที่ ๑ แท้ ๆ, และรู้จักเหตุที่ ๑ และที่ ๒ ของการก่อวิวาท. [๑๘] เออ, อีท่าหลบละเปนเอกอุ ! อีท่ากลับมือแทง ! อีท่าเฮะ !
/*67เบ็น.
อะไร ?
เมอร์.
เฃามันเปนยอดของพวกอวดดี, พูดไม่ชัด, แสร้งมารยา, พวกพูดสำเนียงสมัยใหม่ ! “พระเยสูช่วย, กระบี่นี่เก่งจริง ! พ่อคนนั้นเก่งจริง ! แม่รูปงามคนนั้นเก่งจริง ! นี่แน่ะ, มันไม่น่าอนาถใจหรือ, คุณตา, ที่พวกเราต้องทนดูอ้ายแมลงแปลก ๆ เหล่านี้, พวกเจ้าแบบแผน, พวก “ปาร๎ดอนเนซ์ -มัว,” ซึ่งเคร่งครัดในแบบแผนนักจนนั่งสบาย ๆ ไม่ได้บนเก้าอี้เก่า ? โอย, อ้าย “บ็อง” ของเฃา, อ้าย “บ็อง” ของเฃา ! [๑๙]

โรเมโอ ออก.
เบ็น.
โรเมโอมาแล้ว, โรเมโอมาแล้ว.
เมอร์.
ไม่มีไข่ติดตัว, เหมือนปลาเฮร์ริงแห้ง. อนิจจา, มังสํ, มังสํ, ทำไมกลายเปนปลาไปได้ ! เวลานี้ละเฃาจะขันสู้โบราณประวัติของเปตราร์คเทียวละ [๒๐] ลอราเปรียบกับแม่โฉมงามของเฃาละก็เท่ากับหญิงคนใช้ในครัว; จริงนะ, หล่อนมีคู่รักที่ดีกว่าสำหรับแต่งเพลงยาวสรรเสริญหล่อน; ไดโด, เปนนางขี้ริ้ว; เค๎ลโอปาตรา, เปนแขกดำ; เฮเล็นและเฮียโร, คือคนเลวและหญิงคนชั่ว; ทิสบี, มีแต่ตาเทา ๆ สักตาหนึ่งสองตา, แต่ไม่เปนเรื่องอะไร. - /*68สินยอร์โรเมโอ, บ็องยูร๎ ! นี่เปนคำปราไสยฝรั่งเศส สำหรับกางเกงฝรั่งเศสของเพื่อน. เพื่อนได้ลวงเราเสียจังนักเมื่อคืนนี้.
โรเมโอ.
จำเริญเถิดทั้งสองคน. ฉันลวงเพื่อนอย่างไร ?
เมอร์.
หนีน่ะสิ, หนีน่ะสิ; เพื่อนแลไม่เห็นเทียวหรือ ?
โรเมโอ.
ขอโทษ, เมอร์คิวชิโอคนดี, ธุระของฉันสำคัญมาก; ใครตกอยู่ในที่อย่างฉันแล้วก็ควรหย่อนได้บ้างในทางมรรยาท.
เมอร์.
ก็เท่ากับพูดว่า, ใครตกอยู่ในที่อย่างเพื่อนละก็ทำให้เฃาจำเปนต้องคู้เฃ่า.
โรเมโอ.
แปลว่าคำนับอย่างหญิงหรือ ?
เมอร์.
เพื่อนละเดาเหมาะนักเที่ยว.
โรเมโอ.
อธิบายแจ่มแจ้งดีนักละ.
เมธร์.
หามิได้, ฉันแหละเปนงามวิไลยในมรรยาท.
โรเมโอ.
งามวิไลยก็ดอกไม้สิ.
เมอร์.
ถูก.
โรเมโอ.
ถ้าเช่นนั้นเกือกของฉันก็เปนดอกไม้เหมือนกัน, เพราะมันก็งามวิไลย.
เมอร์.
ว่าดี; เล่นสำนวนตามฉันไปเช่นนี้จนเกือกของเพื่อนสึก, จนฝ่าเหลืออยู่ฃ้างเดียว, สำนวนก็ยังฝืนขัน, เมื่อสิ้นฝ่าแล้ว, เหลือความขันอันเดียว.
/*69โรเมโอ.
เออ, ก็ขันเด็ดเดี่ยว, ขันทีเดียวอย่างเดี่ยวเด็ด,
เมอร์.
ช่วยเฃ้าแทรกกลางระหว่างเราหน่อย, เบ็นโวลิโอคนดี; ใจฉันอ่อนเพลียแล้ว.
โรเมโอ.
ลงแส้และเดือย, แส้และเดือย; หาไม่ฉันจะท้าแข่งขัน.
เมอร์.
ไม่ละ, เพราะถ้าวาจาของเราจะต้องวิ่งแข่งบ้ากันละก็, ฉันยอมแพ้; เพราะจิตของเพื่อนมีส่วนบ้ามากกว่าฉันตั้งห้าส่วน. นี่ฉันเสมอหน้าเพื่อนหรือยัง ?
โรเมโอ.
เพื่อนยังไม่เคยเสมอหน้ากับฉันในทางใดเลยนอกจากในทางบ้า.
เมอร์.
ฉันจะกัดหูเพื่อนละ ที่ล้อเช่นนี้.
โรเมโอ.
อย่าเลย, พ่อบ้าดี, อย่ากัดเลย.
เมอร์.
การล้อของเพื่อนมักขม ๆ หวาน ๆ; เปนยาแรงนัก.
โรเมโอ.
แล้วก็ไม่เหมาะหรือเพื่อรักษาบ้า ?
เมอร์.
นี่แหละ, คำพูดเหมือนหนังลูกแพะ, ที่ยืดได้จากแคบนิ้วเดียวแผ่ออกไปตั้งศอก !
โรเมโอ.
ฉันยืดมันออกไปสำหรับคำว่า “แผ่” นั่นเอง; ซึ่งเมื่อผสมกับบ้าเฃ้าแล้ว, ก็เปนข้อแสดงเผยแผ่ว่าเพื่อนบ้าใหญ่แท้ ๆ.
เมอร์.
เออ, เช่นนี้ไม่ดีกว่าครวญครางถึงความรักหรือ ? บัดนี้สิเพื่อนน่าคบ, บัดนี้สิเพื่อนเปนโรเมโอ; บัดนี้สิเพื่อนเปนตัว/*70เพื่อน, อย่างที่เปนมาโดยศิลปะและโดยธรรมดา: เพราะอ้ายการรักผู้หญิงอย่างเหลวไหลก็เหมือนคนบอ, ที่วิ่งโขยกไปมาเพื่อเอาตุ๊กะตาเฃ้าซุกในรู.
เบ็น.
หยุดที, หยุดที
เมอร์.
เพื่อนให้ฉันหยุดพูดโดยฝืนใจเทียว.
เบ็น.
หาไม่เพื่อนก็จะพูดหยาบเท่านั้นแอง.
เมอร์.
อ๋อ, เพื่อนเฃ้าใจผิด; ฉันตั้งใจจะพูดแต่สั้นๆ; เพราะฉันพูดถึงที่สุดกระแสความแล้ว, และไม่ตั้งใจที่จะโต้สำนวนต่อไป.
โรเมโอ.
นี่แหละเฃาเรียกว่าพูดเหลวดีละ,

นางนม กับ ปีเตอร์ ออก.
เมอร์.
ใบมา, ใบมาใบหนึ่ง.
เบ็น.
สอง. สอง, เสื้อสั้นกับเสื้อยาว.
นางนม.
ปีเตอร์!
ปีเตอร์.
ขอรับ.
นางนม.
พัดของฃ้า, ปีเตอร์.
เมอร์.
ปีเตอร์คนดี, เอาไปให้บังหน้าหล่อน; เพราะพัดของหล่อนงามกว่าหน้าอีกนะ.
นางนม.
พระเจ้าให้ท่านสบายบ่ายนี้เถิด, ท่านผู้ดี.
/*71เมอร์.
พระเจ้าให้หล่อนสบายบ่ายนี้เถิด, แม่โฉมงาม.
นางนม.
นี้บ่ายแล้วหรือเจ้าคะ ?
เมอร์.
ฉันขอบอกว่าเปนเช่นนั้นเทียว, เพราะเข็มสัประดนแห่งนาฬิกาตำอยู่ตรงช่องเที่ยงละเวลานี้
นางนม.
ไปให้พ้น! คุณนี่ละพิลึกจริง ๆ.
โรเมโอ.
อ๋อ, แม่คุณ, เฃาเปนคนที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นสำหรับให้ตัวเฃาเองเปนผู้ทำลาย.
นางนม.
ให้ตายสิ, ว่าดีนัก; คุณว่า “ให้ตัวเองเปนผู้ทำลาย” หรือเจ้าคะ ? ก็คุณคนไหนจะบอกดิฉันได้บ้างว่าดิฉันจะพบพ่อหนุ่มโรเมโอได้ที่ไหน !
โรเมโอ.
ฉันบอกได้, แต่เมื่อพบเฃาพ่อหนุ่มโรเมโอจะแก่ไปกว่าเมื่อหล่อนถามหาเฃาสักหน่อย: ฉันนี้เองเปนชายหนุ่มที่สุดที่มีชื่อเช่นนั้น, แทนที่จะเปนอะไรเลวกว่านั้น.
นางนม.
คุณพูดดี.
เมอร์.
เอ๊ะ, ของเลวก็ดีได้หรือ? ก็ดีไปสิ, ให้ตกนรก; ฉลาด, ฉลาด.
นางนม.
ถ้าคุณเปนผู้นั้นละก็ดิฉันใคร่จะพูดกับคุณโดยลำพัง.
เบ็น.
จะเชิญเฃาไปกินอาหารแห่งใดแห่งหนึ่งกระมัง ?
เมอร์.
แม่สื่อ, แม่สื่อ, แม่สื่อ ! นั่นแน่ !
/*72โรเมโอ.
เห็นอะไรหรือ ?
เมอร์.
ไม่ใช่กระต่ายดอกนาย; [๒๑] หรือถ้าจะเปนก็เพียงกระต่ายในขนมเวลาเล็นต์ [๒๒] ที่ออกจะจืดและราขึ้นเสียแต่ก่อนกินหมด. - [ร้องลำ.]

สักระวากระต่ายราน่าใจหาย,

กระต่ายแก่จนราขึ้นแล้วหนอ,

ถึงยามเล็นต์เปนของที่ดีพอ

(เพราะเนื้อทุกอย่างหนอต้องห้ามไซร้):

แต่กระต่ายแก่ราขึ้นแล้วนั้น,

แม้กินกันญี่สิบก็ไม่ไหว,

เมื่อราขึ้นเสียก่อนกินหมดไป

(กินไม่ได้เหม็นเน่าไม่เฃ้าเอย).- [๒๓]

โรเมโอ, จะไปบ้านท่านบิดาหรือ ? เราจะไปกินอาหารที่นั้น.
โรเมโอ.
ฉันจะตามไป.
เมอร์.
ลาก่อน, คุณแม่เถ้า, ลาก่อน. [ร้อง.] “คุณแม่, คุณแม่, คุณแม่.” [เมอร์คิวชิโอและเบ็นโวลิโอเฃ้าโรง.]
นางนม.
ก็เชิญสิพ่อ ! - ดิฉันขอถามหน่อยเถิดเจ้าคะ, คนที่ช่างล้อนั้นคือใคร, ที่พูดจาสัประดนนัก?
โรเมโอ.
เฃาหรือแม่นม, เฃาเปนคนที่ชอบฟังเสียงตัวเฃาเองพูด, และในนาทีเดียวพูดได้มากกว่าที่จะทำได้ในเดือนหนึ่ง.
/*73นางนม.
แล้วก็ถ้าเฃาพูดว่าดิฉันอย่างไรละก็, ดิฉันเปนได้รับมือเฃาละ, ถึงจะเปนคนแขงแรงกว่าที่เปนอยู่ หรือคนชนิดนั้นสักญี่สิบก็ไม่กลัว; แล้วก็ถ้าดิฉันรับมือไม่ได้เอง, ดิฉันก็จะหาคนอื่นช่วยรับมือได้. คนอะไร ! ดิฉันไม่ใช่อีทะเล้นของเฃา; ดิฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเฃา.- [พูดกับปีเตอร์.] แล้วมึงก็มัวแต่ยืนเหม่ออยู่, แล้วปล่อยให้ใครต่อมิใครเล่นฃ้าได้ตามชอบใจเทียวหรือ?
ปีเตอร์.
ผมไม่ได้เห็นใครเล่นนายตามชอบใจเลย; ถ้าได้เห็น, อาวุธของผมคงได้ชักออกมาเร็วนักเทียว, ผมขอบอกให้. ผมกล้าชักได้ว่องไวไม่น้อยกว่าคนอื่น, ถ้าผมเห็นโอกาศเหมาะในเวลาวิวาท, และถ้ากฎหมายอยู่ฃ้างผม.
นางนม.
นี่, พระเจ้าช่วย, ฃ้าเคืองเหลือเกินจนตัวสั่นไปทุก ๆ ส่วน. อ้ายคนอัปรีย์!- [พูดกับโรเมโอ.] คุณเจ้าคะ, ขอพูดสักคำ; และตามที่ดิฉันได้บอกคุณแล้ว, คุณนายสาวของดิฉันสั่งให้ดิฉันเที่ยวตามหาคุณ; ส่วนข้อที่คุณนายสั่งให้ดิฉันพูดนั้นดิฉันจะเก็บไว้ในใจของดิฉันเอง; แต่ก่อนอื่นดิฉันขอบอกคุณว่า, ถ้าคุณมาจูงเอาเธอไปเฃ้ารก, อย่างที่เฃาว่ากันละก็, จะเปนความประพฤติอย่างที่เฃาเรียกกันว่าชั่วมากละ: เพราะคุณผู้หญิงนี้เธอยังสาวอยู่, และเหตุ/*74ฉนั้น, ถ้าคุณทำการไม่ตรงไปตรงมากับเธอละก็มันจะเปนการร้ายกาจมากที่จะทำต่อหญิงผู้ดี, และเปนการเหลวไหล.
โรเมโอ.
แม่นม, ฉันขอฝากความคิดถึงไปยังแม่สาวนายของหล่อน. ฉันขอยืนยันต่อหล่อน-
นางนม.
ดีแล้ว, ให้ตายสิเจ้าคะ, ดิฉันจะบอกแก่เธอเช่นนั้น. คุณพระ, คุณพระ, หล่อนคงจะเปนผู้ที่พอใจมากละ.
โรเมโอ.
หล่อนจะไปบอกเธอว่ากระไรนะ, แม่นม ? หล่อนยังไม่ได้ฟังคำของฉันเลย.
นางนม.
ดิฉันจะบอกเธอว่าคุณยืนยัน; ซึ่งตามความเฃ้าใจของดิฉันว่าเปนการสมควรสำหรับชายผู้ดี
โรเมโอ.
บอกหล่อนให้หา

อุบายอย่างหนึ่งเพื่อไปล้างบาปบ่ายนี้นา; [๒๔]

ณ กุฏิภาตาลอเรนซ๎แล้วหล่อนจะได้

ล้างบาปและแต่งงาน. ค่าป่วยการฉันขอให้.
นานม.
ไม่, เจ้าคะ, จริง ๆ; แม้แต่เปนนีเดียว.
โรเมโอ.
อะไร; ฉันว่าหล่อนต้องรับ.
นางนม.
บ่ายนี้หรือไฉน ? เถอะ, เธอคงไม่เสียการ.
โรเมโอ.
แม่นม, ประเดี๋ยวก่อน; หลังกำแพงแห่งวิหาร

บ่าวฉันจะเดินผ่านไปพบหล่อนณโมงนี้,

/*75และให้เชือกที่ถักเปนบรรไดไว้อย่างดี;

ซึ่งจะได้ผูกที่ยอดเสาแห่งความปลื้มใจ

เพื่อเปนทางฉันจรระหัสในราตรีได้.

ลาก่อน; ซื่อตรงไว้, ฉันคงสมะณาพลัน;

ลาก่อน, ฝากวาทีคิดถึงยังนายหล่อนนั่น.
นางนม.
พระเจ้าบนสวรรค์จงโปรดคุณ ! นี่เจ้าฃา.
โรเมโอ.
อัอ, นมคนดีเรียก, ว่ากระไรนะหล่อนจ๋า !
นางนม.
บ่าวปากน้อยหรือว่า? คุณเคยยินบ้างหรือไม่ -

สองเก็บความลับมั่น, แม้คนอื่นอยู่ห่างไกล ?
โรเมโอ.
ฉันรับประกันได้บ่าวฉันมั่นเหมือนเหล็กดี.
นางนม.
นั่นแหละเจ้าคะ; คุณนายของดิฉันเปนหญิงที่น่ารักที่สุดในโลก.-เจ้าประคุณ, เจ้าประคุณ ! เมื่อเธอยังเปนเด็กพึ่งสอนพูด-อ้อ, มีขุนนางคนหนึ่งในเมืองนี้, ชื่อปารีส, ที่อยากจะได้เฃ้าถึงตัวเธอ; แต่เธอนั้น, แม่คุณ, ถ้าได้เห็นคางคก, อ้ายตัวคางคก, จะชอบมากกว่าพบเฃา. ดิฉันทำให้เธอเคืองบางคราว, และบอกเธอว่าปารีสเปนชายที่สรวยกว่า; แต่, ดิฉันจะบอกให้, เมื่อใดดิฉันกล่าวเช่นนั้น, ดูหน้าเธอซีดไปราวกับผ้าฃาวอะไรทั้งโลกนี้. ทั้งโร๊สมะรีและโรเมโอตั้งต้นด้วยตัวอักษรเดียวกันไม่ใช่หรือ ? [๒๕]
/*76โรเมโอ.
จริง, แม่นม; แล้วก็อย่างไร ? มันตั้งต้นด้วยตัว อาร๎ ทั้งสองอย่างละ.
นางนม.
ดูสิ, ช่างเยาะ ! -นั่นเปนชื่อหมาต่างหาก; [๒๖] อาร๎ ก็คือ- ไม่ใช่; ดิฉันรู้อยู่ว่าตั้งตันด้วยตัวอักษรอะไรอื่นต่างหาก - และคุณนายได้พูดอะไรเพราะที่สุดเกี่ยวกับอักษรนั้น, กล่าวถึงคุณและโร๊สมะรี, ซึ่งคุณจะยินดีมากถ้าหากได้ฟัง.
โรเมโอ.
ขอฝากความระลึกถึงไปยังนายของหล่อน. [เฃ้าโรง.]
นางนม.
เจ้าคะ, ตั้งพันหนทีเดียว. ปีเตอร์ !
ปีเตอร์.
ขอรับ.
นางนม.
นำไป, ไว ๆ. [พากันเฃ้าโรง.] [๒๗]
ตอนที่ ๕
ถิ่นเดิม สวนของคาปุเล็ต.
จูเลียต ออก.
จูเลียต.
ตีเก้าเมื่อเราใช้แม่นมไปจากที่นี้ :

รับปากไว้แล้วดีว่ากึ่งโมงจะกลับมา.

/*77บางที่นมจะไม่สามารถพบ : ไม่ใช่นา.

อ๋อ, หล่อนนั้นฟกฃา ! ทูตรักควรเปนความคิด,

ซึ่งแล่นโดยรวดเร็วกว่าสิบเท่าแสงอาทิตย์

ขับต้อนฉายาสถิตณยอดกาละคีรี :

นกเฃาอันปีกคล่องจึ่งใช้ลากรถระตี,

และฉนั้นคิวปิดที่เร็วราวลมมีปีกบิน.

บัดนี้ระวีถึงณสุดยอดสีขรินทร์

แห่งการเดินผ่านดิน, และแต่เก้าถึงเที่ยงวัน

ก็นานถึงสามโมง, แต่นมยังมิผายผัน.

แม้หล่อนรู้รักมั่น, อีกเลือดร้อนอย่างเยาว์วัย,

หล่อนคงจะเร็วเช่นลูกกลมยามไปมาไซร้;

คำเราคงเดาะใช้หล่อนพลันถึงพ่อมิ่งมิตร์,

และคำเฃาเดาะมา.

แต่คนชรา, ชอบทำประหนึ่งไร้ชีวิต;

อุ้ยอ้าย, ช้า, หนักติดและซีดราวตะกั่วฮือ.-

นางนมออก, พร้อมด้วยปีเตอร์.

คุณพระ, อ้อหล่อนมา ! - เออ, นมจ๋า, ว่าดังฤา ?

นมพบเฃาแล้วหรือ ? บอกให้บ่าวมันหลีกไป.
นางนม.
ปีเตอร์, คอยที่ประตู. [ปีเตอร์เฃ้าโรง.]
/*78จูเลียต.
นมจ๋า, ว่าไปสิ !- คุณพระ, นมหน้าเศร้าไย ?

ถึงข่าวจะเศร้าไซร้, จงเล่าโดยสนุกสนาน;

ถ้าดี, นมพร่าความไพเราะแห่งสวาทสาร

โดยมาแถลงการณ์ด้วยหน้าเปรี้ยวเบี้ยวดังนี้.
นางนม.
ดิฉันนี้เหน็ดเหนื่อย, ขอผ่อนพักเสียสักที:

โอย, ปวดกระดูกนี้ ! ดิฉันเดินถึงไหน ๆ !
จูเลียต.
ฉันอยากให้กระดูกของฉันแลกเอาฃ่าวไว;

เล่าหน่อยเถิด, ฉันไหว้; นมดีนัก, นมเล่ามา.
นางนม.
เยสู, ช่างเร่งร้อน ! รอก่อนไม่ได้หรือฃา ?

ไม่เห็นเลยหรือว่าดิฉันหายใจไม่ทัน ?
จูเลียต.
หายใจไม่ทันไฉน, เมื่อลมมีอยู่มากครัน

จนบอกได้แด่ฉันว่าไม่มีลมหายใจ ?

อันคำแก้ตัวที่อ้างเพื่อรีรออยู่ไซร้

ยาวยิ่งหนักขึ้นไปกว่าฃ่าวที่ไม่แถลง.

ฃ่าวที่นมนำมาดีหรือร้าย ? จงเร่งแจ้ง;

ตอบพลัน, ฉันไม่แย้งจะรอฟังความพิสดาร;

ขอเพียงฉันได้ทราบ, ดีหรือร้ายเปนประมาณ.
นางนม.
นั่นแหละ คุณได้เลือกเหลวไหลเสียแล้วละคะ, คุณไม่รู้จักเลือกผู้ชายเลย. โรเมโอนั่นหรือ ! ไม่ได้, ไม่เหมาะละ, /*79ถึงหน้าของเฃาจะสรวยกว่าหน้าชายใด ๆ ก็จริง, แต่ฃาของเฃามันเลิดกว่าฃาชายใด ๆ: และส่วนมือ, ตีน, และตัว, ถึงแม้ว่าจะไม่น่ากล่าวถึงก็จริง, แต่ก็หาที่เปรียบมิได้. เฃาไม่ใช่ยอดแห่งคนมรรยาทงาม, แต่, ดิฉันรับรองแทน, เฃาเปนคนอ่อนโยนราวกับลูกแกะ. “เชิญเถิด, แม่คุณ; ไหว้พระเถิด.” เออ, คุณรับประทานอาหารแล้วหรือที่บ้านนี้ ?
จูเลียต.
ยัง, ยัง, แต่ก็การเหล่านี้ฉันรู้แก่ใจ.

เฃาว่ากระไรเรื่องสมรส ? เรื่องนั้นอย่างไร ?
นางนม.
โอย, หัวฉันปวดใหญ่ ! โอย, แสนปวด, หัวดิฉัน !

เต้นราวจะแตกแยะสักญี่สิบเสี่ยงโดยพลัน.

โอย, หลังของดิฉัน- โอย, หลัง, หลัง, เมื่อยเหลือใจ !

คุณนี้ช่างใจดำที่แสร้งใช้ดิฉันไป

เที่ยวเดินอยู่ขวักไขว่จนจวนเจียนจะต้องตาย.
จูเลียต.
จริงนะ, ฉันเสียใจที่แม่นมไม่สบาย.

นมดี, ดีใจหาย, พ่อรักเฃาว่ากระไร ?
นางนม.
พ่อรักของคุณพูด, อย่างชายผู้สุจริตดี, และมรรยาทดี, และใจดี, และรูปสรวย, และ, ดิฉันรับประกัน, เปนคนดี,-คุณแม่อยู่ไหนนี่ ?
/*80จูเลียต.
คุณแม่อยู่ไหนหรือ ? คุณแม่ก็อยู่ฃ้างใน;

ท่านจะอยู่ไหนได้ ? แต่ใยตอบพิกลฉนี้ !

“พ่อรักของคุณพูด, อย่างผู้สุจริตดี.

คุณแม่อยู่ไหนนี่ ?”
นางนม.
โอ, แม่พระประเสริฐสรรค์ !

คุณใจร้อนนักหรือ ? ให้ตายซิ, คุณของฉัน;

นี่หรือยาพอกพันแก้เมื่อยขบกระดูกไซร้ ?

แต่นี้คุณจงเดินสื่อสารเองเถิดเปนไร.
จูเลียต.
ยุ่งจริง !- จงฃานใขคำโรเมโอพาที.
นางนม.
ได้รับอนุญาตไปล้างบาปหรือวันนี้ ?
จูเลียต.
ได้รับ.
นางนม.
ฉนั้นจงจรลีไปกุฎิ์ลอเรนซ๎ภาตา;

ที่นั้นมีสามีคอยรับคุณเปนภรรยา:

บัดนี้ดูสินาโลหิตแล่นสู่สองปราง,

ดูคอยจะแดงเรื่อเมื่อรับข่าวดี ๆ บ้าง.

คุณไปยังวัดพลาง, อีกทางหนึ่งฉันต้องไป.

รับเอาบรรไดซึ่งพ่อรักของคุณจะได้

ปีนสู่รังนกในเมื่อราตรีมืดสนิท;

ดิฉันเปนทาสี, ทนยากเพื่อคุณพอจิต,

/*81แต่คุณแหละต้องคิดเตรียมทนหนักณคืนนี้.

ไป; ฉันจะกินฃ้าว; คุณจงรีบสู่กุฎี.
จูเลียต.
ไปสู่โศลกศรี !- แม่นมซื่อ, ลูกขอลา. [ต่างคนเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๖
ถิ่นเดิม.กุฎีของภาตาลอเรนซ๎.
ภาตาลอเรนซ๎ กับ โรเมโอ ออก.
ลอ.
สรวงจงบันดาลสุขแก่กิจการสุธรรมมา,

และต่อไปนี้อย่าลงโทษเราด้วยเสียใจ !
โรเมโอ.
สาธุ, สาธุ ! แต่ถึงทุกข์โศกจะมาไซร้

ก็คงไม่ล้างได้ซึ่งความสุขที่แลกกัน

เมื่อยามได้เห็นหล่อนแม้เพียงหนึ่งนาทีนั้น.

ขอเพียงเชื่อมมือกันโดยท่านกล่าวสุมนตรา,

แล้วมัจจุล้างรักจะทำไมก็ตามนา,

ขอเพียงแต่ให้ฃ้าได้เรียกหล่อนว่าเมียขวัญ.
ลอ.
ปวงโสมะนัสแรงมักสิ้นลงด้วยแรงครัน,

และตายยามสิทธิ์สรรพ์, เหมือนดินปืนถูกเปลวไฟ,

/*82ซึ่งไหม้เมื่อยามจูบ: น้ำผึ้งหวานที่สุดไซร้

ย่อมน่าระอาไปเพราะโอชะนั้นเองหนอ

และรสที่หวานล้างความอยากกินที่ได้ก่อ:

ฉนั้นรักแต่พอ ๆ; ความรักยืดเช่นนั้นดี;

ถึงเร็วเกินไปกลับเปนเนิ่นราวถึงช้าฉนี้.

จูเลียต ออก.

มาแล้วยุพะดี: อ้า, บาทาเบานั้นไซร้

คงบ่มิอาจทำศิลาแขงให้สึกไป.

ผู้รักอาจขี่ได้แม้สายใยแมลงมุมอัน

ลอยล่องอยู่ในกลางอากาศอ่อนแห่งคิมหัน,

และบ่มิตกฉนั้น; ความโอ่เบาหาใดปาน.
จูเลียต.
ฃ้าขอประณตพระวรศาสนาจารย์,
ลอ.
โรเมโอจะกล่าวสารขอบใจลูกแทนทั้งสอง.
จูเลียต.
ส่วนเฃาก็เท่ากัน, หาไม่เกินไปก่ายกอง.
โรเมโอ.
อ้า, จูเลียต, นวลน้อง, แม้ความปลื้มของนงเยาว์

เต็มอยู่เหมือนของพี่, และน้องมีปรีชาเชาน์

เพื่อโฆษนา, เจ้าจงช่วยเผยลมปราณอบ

อากาศณแห่งนี้,และให้วาทิเลิดลบ

แถลงถึงปรารภเรื่องความสุขแห่งเราสอง

/*83ได้รับเพราะได้มาประสบกันสมใจปอง.
จูเลียต.
ความคิด, ราคากองมากในเนื้อยิ่งกว่าคำ,

อวดความมั่งคั่งแท้, ไม่อวดเครื่องแต่งประจำ :

ยาจกสินั่งคลำคำณวนทรัพย์ที่ตนมี.

แต่ความรักของน้องที่จริงมากมวลทวี

จนน้องมิอาจที่จะบอกแม้กึ่งราคา.
ลอ.
มาเถิด, มากับอาตมา, และเราคิดว่าไม่ช้าจะเสร็จพิธี;

เพราะ, ขออภัยใจดี, อันสองเจ้านี้มิควรจะอยู่เคียงกัน

จนกว่าพระศาสนาอันอุดมจะพันธะเจ้าปนคู่อยู่ยัง.

[พากันเฃ้าโรง.]
---
องก์ที่ ๓
ตอนที่ ๑
/*84เวโรนา. ลานแห่งหนึ่ง,
เมอร์คิวชิโอ, เบ็นโวลิโอ, ออก พร้อมด้วยเด็กรับใช้และทนาย.
เบ็น.
ฃ้าขอชวนเพื่อนยา, เมอร์คิวชิโอ, จงกลับหลัง :

วันนี้มันร้อนจัง, และพวกคาปุเล็ตพล่าน,

และ, ถ้าเราพบ, เราคงไม่พ้นพิพาทพาล;

บัดนี้, คิมหะกาล, เลือดร้อนมักจะเดือดบ้า.
เมอร์.
เพื่อนเหมือนคนจำพวกที่พอเฃ้าไปในโรงสุราก็เอาดาพวางโครมลงที่บนโต๊ะและพูดว่า, “ขอพระเจ้าจงโปรดอย่าทำให้ฃ้าต้องใช้เจ้าเลย !” แล้วก็ด้วยฤทธิ์แห่งถ้วยที่สอง ชักดาพนั้นออกท้าผู้ฃายสุรา, เมื่อแท้จริงไม่มีความจำเปนอะไรเลย.
เบ็น.
ฉันเปนคนเช่นนั้นหรือ ?
เมอร์.
นี่แน่, นี่แน่, ในเวลาโกรธเพื่อนเองก็เปนคนเลือดร้อนไม่น้อยกว่าใคร ๆ ในอิตาลี, และยั่วให้โกรธก็ง่าย, และโกรธก็ง่ายเมื่อยั่ว.
เบ็น.
อะไรอีกเล่า ?
เมอร์.
มิได้, แต่ถ้ามีคนเช่นนั้นสองคน, ในไม่ช้าคงไม่มีเหลือ, เพราะคนหนึ่งคงฆ่าอีกคนหนึ่ง. เพื่อนหรือ! เพื่อนอาจที่/*85จะวิวาทได้กับชายอีกคนหนึ่งเพราะเฃามีเครามากกว่าเพื่อนเส้นหนึ่งหรือน้อยกว่าเส้นหนึ่ง. เพื่อนอาจจะวิวาทกับคนที่บีบเปลือกลูกไม้, โดยไม่มีสาเหตุอื่นนอกจากที่ตาของเพื่อนเปนสีน้ำตาล; ตาไหน, นอกจากตาอย่างนั้น, จะสามารถเสาะแสวงหาเหตุวิวาทได้ดังนั้น? หัวของเพื่อนเต็มไปด้วยข้อวิวาทเท่า ๆ กับใข่เต็มไปด้วยเนื้อ, แต่หัวของเพื่อนก็ถูกตีเสียจนเปื่อยเหมือนใข่เน่าเพราะวิวาท. เพื่อนได้เคยวิวาทกับคนคนหนึ่งในการที่เฃาไอกลางถนน, เพราะเฃาได้ทำให้หมาของเพื่อนที่นอนตากแตดอยู่นั้นตื่นขึ้น. จริงไหมเพื่อนได้เคยขัดใจกับช่างตัดเสื้อคนหนึ่งเพราะเฃาใส่เสื้อใหม่ก่อนวันอีสเตอร์ ? กับอีกคนหนึ่ง, เพราะเฃาผูกเกือกใหม่ด้วยแพรแร่งเก่า ? แต่กระนั้นเพื่อนยังจะมีหน้ามาสอนฉันไม่ให้ก่อวิวาท!
เบ็น.
ถ้าฉันมักวิวาทเท่า ๆ กับเพื่อนละก็, ใคร ๆ จะเช่าชีวิตของฉันไปสักชั่วโมงกับหนึ่งภาคก็เห็นจะได้โดยง่ายเทียวละ.
เมอร์.
เช่าหรือ! เฉาว่าไม่ถูก!

ติบอลต์ กับ พรรคพวก ออก.
เบ็น.
ให้หายหัวสิ, พวกคาปุเล็ตมาแล้ว.
เมอร์.
ให้ส้นตีนหายสิ, ฉันไม่อินังเลย.
/*86ติบ.
ตามมาใกล้ ๆ, เพราะฉันจะพูดกับเฃานา.-

สบายหรือ, นายจ๋า; พูดสักคำด้วยหนึ่งนาย.
เมอร์.
และคำเดียวกับคนหนึ่งในสองเท่านั้นหรือ ? เอาควบกับอะไรอีกด้วยเถิด; เอาเปนพูดคำหนึ่งกับตีทีหนึ่งเปนไร.
ติบ.
ท่านคงจะเห็นว่าผมเต็มใจเพียงพอละขอรับ, ถ้าท่านจะให้โอกาศแก่ผม.
เมอร์.
ก็ท่านจะฉายเอาโอกาศโดยไม่ต้องให้บ้างไม่ได้เทียวหรือ ?
ติบ.
เมอร์คิวชิโอ, ท่านชอบผสมวงกับโรเมโอ,-
เมอร์.
ผสมวง ! อะไร, ท่านเกณฑ์ให้เราเปนนักดนตรีหรือ? ถ้าท่านมาเกณฑ์ให้เราเปนนักดนตรีละก็, อย่าพึงหวังว่าจะได้ฟังอื่นนอกจากเสียงเพี้ยนเลย: นี่คันซอของฉัน: นี่แหละเปนเครื่องที่จะทำให้ท่านเต้นรำละ. ฉิ ๆ, ผสมวง!
เบ็น.
เรามาพูดกันอยู่ณที่ผู้คนผันผาย :

จงพากันยักย้ายไปสู่ที่ระโหฐาน,

หรือพูดอย่างใจเย็นแถลงเรื่องเคืองรำคาญ,

หรือพรากกันไป, ลานแห่งนี้ตามากมวลมอง.
เมอร์.
ตาคนก็มีไว้สำหรับดู, เชิญเฃาจ้อง:

ฉันนี้ไม่ขอต้องหลีกไปเพื่อชอบใจใคร.

/*87โรเมโอ ออก.
ติบ.
เออ, นาย, ขอเลิกกัน; คนของฉันมาแล้วไซร้.
เมอร์.
ให้ตายสิ, ฉันไม่เห็นแต่งเครื่องแบบทนาย :

หากท่านเฃ้าสนาม, เฃาอาจตามท่านผันผาย;

เช่นนั้นเท่านั้นนายอาจเอาเฃาตามหลังจร.
ติบ.
โรเมโอ, ความรักฃ้ามิอาจหาซึ่งสุนทร

พจน์กล่าวกว่านี้ก่อน,-อันตัวมึงแสนจัญไร.
โรเมโอ.
ติบอลต์, สาเหตุมีที่ฉันควรรักเพื่อนไซร้

ช่วยฉันให้อภัยณความโกรธอันควรที่

เพราะคำปราไสยฉนั้น: ความจัญไรฉันไม่มี:

ดังนั้นขอลาที; เพื่อนนี้ไม่รู้ใจฉัน.
ติบ.
อ๊ะ, นี่ไม่ลบล้างความเจ็บแค้นแสนมากครัน

ที่เจ้าทำแก่ฉัน; ฉนั้นมาชักดาพไว.
โรเมโอ.
ฉันขอยืนยันไม่ได้ให้ร้ายเพื่อนอย่างใด,

แต่รักเพื่อนยิ่งใหญ่กว่าเพื่อนเองอาจล่วงรู้,

จนกว่าจะรู้เหตุที่ฉันควรรักเพื่อนอยู่;

ฉนั้นคาปุเล็ตผู้เลิด, นามนั้นฉันรักไซร้

เสมอด้วยนามของฉันเอง, เพื่อนจงพอใจ
เมอร์.
โอ้, นิ่ง, ยอมเฃาได้อย่างเสื่อมเสียกิติคุณ!

/*88อัลละส๎ตอคคาตะ [๒๘] ต้องเปนไปตามแต่บุญ. [ชักดาพ.]

ติบอลต์, แมวทารุณ, เดินด้วยกันเถิดเปนไร.
ติบ.
ท่านจะต้องประสงค์สิ่งใดที่ฃ้าเจ้า ?
เมอร์.
ท่านพญาแมวเอ๋ย, ฃ้าเจ้าไม่ต้องการอะไรนอกจากชีวิตของท่านชีวิตหนึ่งในเก้าที่ท่านมีอยู่ [๒๙] และ, ถ้าท่านให้โอกาศแก่ฃ้าเจ้าต่อไป, ฃ้าเจ้าก็จะทุบชีวิตที่เหลืออีกแปดนั้นให้งอมทีเดียว. ท่านจะฉวยหูดาพดึงออกมาจากซองหรือยัง? ไว ๆ เฃ้า, หาไม่ดาพของฃ้าเจ้าจะไปเฉี่ยวอยู่ริมหูของท่านก่อนที่ดาพของท่านชักออกมา.
ติบ.
ฃ้าเจ้าเล่นกับท่านละ. [ชักดาพ.]
โรเมโอ.
เมอร์คิวชิโอเพื่อน, จงเก็บดาพเสียหันใด.
เมอร์.
มา, นาย, ปัสสาโด ! [๓๐] [ต่อสู้กัน.]
โรเมโอ.
เบ็นโวลิโอ, ไว; ช่วยปัดดาพคนโมโห.

นาย, นาย, น่าอายนัก, จงงดการอันโยโส !

ติบอลต์, เมอร์คิวชิโอ, เจ้านายทรงกำชับไว้

มิให้วิวาทกลางถนนแห่งเวโรนไซร้.

ติบอลต์, เลิกทันใด! เมอร์คิวชิโอ!
เมอร์.
ฉันเจ็บแท้.

ห่ากินเถิดทั้งสองสกุล! ฉันนี้เสร็จแน่.

เฃาไปเสียแล้ว, แลไม่เจ็บ.
/*89เบ็น.
เพื่อนเจ็บหรือไฉน ?
เมอร์.
เออ, เออ, ถูกข่วนหน่อย; แต่มันก็พอใช้ได้.

เด็กของฉันอยู่ไหน ! เฮ้ย, อ้ายถ่อย, ตามหมอมา.

[เด็กเฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
ใจดีไว้เถิด, เพื่อน; แผลคงไม่ร้ายหนักหนา.
เมอร์.
จริง, มันไม่ลึกเท่าบ่อ, หรือกว้างเท่าประตูโบถ, แต่ก็คงพอแล้ว: ถามหาฉันพรุ่งนี้, คงจะได้ข่าวว่าฉันศพแล้ว. ฉันน่ะมันหมดเวลาละสำหรับโลกนี้.- ห่ากินทั้งสองสกุล !- ตายโหงสิ ! อ้ายหมา, อ้ายหนูพุก, อ้ายหนูผี, อ้ายแมว, ข่วนเอาคนตายได้! อ้ายนักเลงโต, อ้ายระยำ, อ้ายจัญไร, ที่ต่อสู้ราวกับท่องสูตร์เลข !- ก็กงการอะไรของเพื่อนจึ่งได้เฃ้ามาแซกแซง? ฉันถูกเจ็บใต้แขนของเพื่อนเทียวนะ.
โรเมโอ.
ฉันนี้เจตนาทุกอย่างเพื่ออย่างยอดดี.
เมอร์.
เบ็นโวลิโอ, ช่วยพาฉันเฃ้าในเรือนที,

ฉันสลบณบัดนี้. ห่ากินทั้งสองสกุล!

เฃาทำฉันเปนเหยื่อของหนอนแล้ว: จริงพ่อคุณ,

ฉันนี้แลสิ้นบุญ: โอย, สองวงศ์จงฉิบหาย!

[เมอร์คิวชิโอกับเบ็นโวลิโอเฃ้าโรง.]
/*90โรเมโอ.
สุภาพบุรุษนี้, ผู้พระญาติของเจ้านาย,

และยอดมิตร์สหายของเรา, เจ็บเจียนมรณา

เพราะเราเองเปนเหตุ: ทั้งเกียรติ์เราก็ถูกพร่า

โดยคำติบอลต์ด่า,- ติบอลต์, ซึ่งเร็ว ๆ นี้

ได้เปนญาติของเรา. โอ้จูเลียตสวาทศรี,

ความงามของหล่อนนี้ทำฉันกลายเปนหญิงไป,

และหล่อนบันดาลความกล้าหาญอ่อนหย่อนลงได้.

เบ็นโวลิโอกลับออก.
เบ็น.
โรเมโอ, โอ้อาลัย, เมอร์คิวชิโอม้วยชีวัน !

วิญญาณอันหาญกล้าได้ลอยแล้วสู่แดนสวรรค์,

จากภพนี้โดยพลันและโดยด่วนเกินควรแท้.
โรเมโอ.
ลางร้ายณวันนี้ถึงวันน่ามีผลแผ่;

นี่เริ่มประเดิมแน่ซึ่งโศกอื่นอันจำมี.

ติบอลต์กลับออก.
เบ็น.
ติบอลต์เจ้าโทโษเดินกลับมาอีกแล้วนี่.
โรเมโอ.
อยู่ดี, และอวดดี ! และเมอร์คิวชิโอมรณ !

ไปสู่สวรรค์เถิด, ความใจดีอย่างโอนอ่อน,

และโกรธเหมือนไฟฟอนเปนกิจกูแต่นี้ไป!

นี่แน่, ติบอลต์, จงรับคืนคำว่า “จัญไร”

ซึ่งมึงเมื่อกี้ให้! อันวิญญาณเมอร์คิวชิโอ

/*91อยู่เหนือหัวของเรามิเท่าใดดอก, อโห,

คอยมึงผู้พาโลเพื่อเปนเพื่อนเดินทางไป:

ไม่มึงก็กู, หรือทั้งคู่ต้องไปด้วยไซร้.
ติบ.
มึง, เด็กอัปรีย์ใหญ่, ตัวมึงเคยเปนเกลอมัน,

จะไปกับมันซี.
โรเมโอ.
บัดเดี๋ยวนี้ได้เห็นกัน.

[ต่อสู้กัน; ติบอลต์ล้ม.]
เบ็น.
โรเมโอ, รีบไปพลัน ! เร็ว ๆ พี่, จงรีบไป!

พวกนาครระอึง, และติบอลต์ก็บรรลัย :

ยืนงงอยู่ทำไม : เจ้าคงสั่งผลาญชีวี

แม้เฃาจับพี่ได้ : ไป! รีบไป! ไปบัดนี้!
โรเมโอ.
โอ้, เคราะห์ทำแก่พี่เหมือนของเล่น !
เบ็น.
คงอยู่ไย?

[โรเมโอเฃ้าโรง.]

นาคร, ฯ ล ฯ, ออก.
นาครที่ ๑.
ผู้ฆ่าเมอร์คิวชิโอนั้นวิ่งหนีไปทางไหน ?

ติบอลต์, ผู้ร้ายไซร้, ไปทางใดยามวิ่งหนี ?
เบ็น.
ติบอลต์นอนอยู่นั่น.
นาครที่ ๑.
เชิญนายมาด้วยฃ้านี้;

ในนามจอมบุรีฃ้าสั่งนายจงทำตาม.

/*92เจ้าและบริวารออก; มอนตะคิว, คาปุเล็ต, กับภรรยา, และคนอื่น ๆ ออกด้วย.
เจ้า.
ไหนเล่าบุคคลโหดผู้ก่อโทษกลีลาม ?
เบ็น.
พระจอมบุรีราม, ฃ้าทูลได้ทุกสิ่งอัน

แจ้งเหตุอันแรงร้ายแห่งวิวาทฉกาจฉกรรจ์:

บุรุษนอนอยู่นั่น, ซึ่งโรเมโอได้ประหาร,

คือผู้ฆ่าเมอร์คิวชิโอพระญาติวายปราณ.
คุณหญิง ค.
ติบอลต์, โอ้ว่าหลาน ! โอ้ว่าบุตร์อนุชา !

โปรดก่อน ! โอ้หลานรัก! สามี! ดูเลือดไหลบ่า

จากหลานรักของฃ้า!- ทรงยศ, แม้พระทรงธรรม์,

เพราะเลือดพวกฃ้าตก, เอาเลือดมอนตะคิวพลัน.

โอ้หลาน, หลาน!
เจ้า.
ใครก่อวิวาทฉกรรจ์, เบ็นโวลิโอให้การไป.
เบ็น.
ติบอลต์, ผู้ตาย, ซึ่งโรเมโอผลาญบรรลัย :

โรเมโอ, ผู้ที่ได้พูดด้วยดี, บอกเฃาคิด

ว่าเหตุนั้นแสนน้อย, และกล่าวถ้อยที่เตือนจิต

ถึงข้อที่ทรงฤทธิ์จะพิโรธ : คำเจรจา

ล้วนพูดเบา ๆ, เรียบ, และเฃ่าคู้คารวา,

มิอาจระงับพาละโทโษโมโหหัน

แห่งติบอลต์ผู้ไม่ใยดีสงบ, กลับแทงพลัน

/*93ด้วยเหล็กแหลมฉกรรจ์ที่น่าอกเมอร์คิวชิโอ;

ผู้หันปลายดาพแหลมสู้ปลายดาพ, โดยโทโษ,

และ, ด้วยเย้ยเยาะโอ่อย่างนักรบ, ด้วยหนึ่งหัดถ์

ปัดความประลัยพ้น, และด้วยมืออีกฃ้างถนัด

ส่งคืน, ติบอลต์ปัดโดยไวว่องคล่องนักหนา

แทงโต้, โรเมโอจึ่งตะโกนดังขึ้นว่า,

“เลิก, เพื่อน ! เพื่อน, แยกนา!” และ, เร็วยิ่งกว่าคำเฃา.

กรไวของเฃาตีปลายดาพร้ายให้ทำเนา,

และวิ่งเฃ้าห้ามเฃา; ขณะนั้นติบอลต์แทง

โดยโกงลอดใต้แขนไปสังหารโดยเต็มแรง

เมอร์คิวชิโอแขง, แล้วติบอลต์ก็หนีไป;

แต่ในไม่ช้าหวลมาหาโรเมโอไซร้,

ผู้บัดนี้มีใจอยากแก้แค้นแทนเพื่อนยา,

และเฃาก็รบราญปานฟ้าแลบ; เพราะ, กว่าฃ้า

จะทันห้ามสองรา, ติบอลต์หาญก็บรรลัย;

และเมื่อเฃาล้ม, โรเมโอหันแลหนีไป:

สัตย์จริงถ้าหาไม่เบ็นโวลิโอขอวายปราณ.
คุณหญิง ค.
เฃานี้สิเปนญาติ์ของก๊กมอนตะคิวพาล,

ฉันทะแหละบันดาลอะคติ, เฃากล่าวเท็จ:

ในการวิวาทมีพวกเฃาญี่สิบเบ็จเสร็จ,

/*94และญี่สิบเผด็จได้แต่เพียงหนึ่งชีวิต.

ฃ้าขอประทานธรรม. พระองค์โปรดประกาศิต;

โรเมโอ, ผลาญชีวิตติบอลต์. ยอมเฃาอยู่ไฉน.
เจ้า.
โรเมโอฆ่าเฃา, เฃาฆ่าเมอร์คิวชิโอไซร้;

บัดนี้เล่าคือใครควรใช้ค่าชีวิตนั้น ?
มอน.
ไม่ใช่โรเมโอ, มิตร์เมอร์คิวชิโอมั่น;

โทษเฃามีเพียงพลันแย่งกฎหมายลงอาญา,

คือปลงชีพติบอลต์.
เจ้า.
และเพราะโทษนั้นเองฃ้า

เนรเทศจากภาราแต่บัดนี้เปนต้นไป:

เรานี้พลอยมีส่วนในความชังของท่านไซร้,

โลหิตญาติ์เราไหลเพราะวิวาทฉกรรจ์นี้;

แต่เราจะปรับด้วยพินัยมากอย่างเต็มที่

เพื่อท่านจะได้มีความเสียดายญาติ์ของเรา:

เราจะไม่ยอมฟังคำวิงวอนแก้ข้อเค้า;

น้ำตาและถ้อยเร้าไม่ยอมให้ไถ่โทษา;

ฉนั้นอย่าวอน; ให้โรเมโอไปเร็วรา,

หาไม่ใครพบหน้าณบัดนั้นเฃาจักตาย.

หามศพนี้ไปและจงทำตามเราภิปราย:

เมตตาเหมือนทำร้าย, อภัยผู้ผลาญชีวี, [เฃ้าโรงหมด.]
ตอนที่ ๒
/*95ถิ่นเดิม. สวนของคาปุเล็ต.
จูเลียต.
ควบไวเถิด, สินธพอันมีบาทกอบอัคคี,

ไปสู่วิมานศรีแห่งอาทิตย์: ผู้ขับรัถ

เช่นองค์อรุณอาจขับเจ้าสู่ปัจฉิมบัด

เดียวจนเลยรีบรัดราตรีมืดมาทันใด.

ราตรีที่เพาะรักปิดวิสูตร์รูดเร็วไว,

เพื่อเนตร์ทิวาได้หลับ, [๓๑] และโรเมโอพลัน

โลดสู่วงแขนนี้, ปราศผู้ท้วงและผู้หัน. [๓๒]

คู่รักอาจเห็นมั่นเพื่อกอบระติมงคล

โดยแสงแห่งความสรวย; หรือหากรักตามืดมล,

ก็เหมาะกับคืนหม่น. ราตรีเรียบ, ขอเชิญมา,

เหมือนนางแม่เรือนผู้เสงี่ยม, แต่งดำทั่วนา,

และโปรดสอนดูฃ้าให้รู้เสียกิฬาดี,

ซึ่งเล่นแข่งพนันพรหมจาริสุทธี :

บังเลือดอันใหม่ที่จะขึ้นสู่ณปรางฉัน,

ด้วยเสื้อสีดำมืด, จนรักหายกระดากนั้น

/*96เห็นว่าความรักกันจริงแท้ย่อมสุภาพดี.

มาค่ำ, มาโรเมโอ, มาทิวาในราตรี;

เพราะเธอจะนอนที่บนปีกรัชนีกาล

ฃาวยิ่งหิมะใหม่บนหลังกาอันสามาญ.

มา, ราตริแสนหวาน, มา, ราตรีสีดำสนิท,

ให้โรเมโอฃ้า; และ, เมื่อเฃาสิ้นชีวิต,

จงรับเฃาไปปลิดเปนดาราดวงน้อย ๆ,

แล้วเฃาก็จะทำพื้นนภานั้นแพรวพร้อย

จนโลกทั้งใหญ่น้อยจะรักราตริโสภา,

และเลิกเคารพพระสุริยันอันก่าหว่า.

โอ้, เราได้ซื้อหาคฤหาสน์แห่งระตีไว้,

แต่ยังมิได้ครอง, และเราแม้ฃายแล้วไซร้,

ยังมิได้พอใจ; วันนี้หนอแสนรำคาญ

เหมือนคืนก่อนจะถึงซึ่งวันนักฃัตตะกาล,

เราเหมือนหนึ่งกุมารใจร้อนตื่นปวงพัสตรา

ซึ่งยังถูกห้ามแต่ง.-อ้อ, แม่นมมาแล้วนา,

นางนม, ถือเชือก, ออก.

และหล่อนนำฃ่าวมา, และทุกลิ้นที่พาที

ออกนามโรเมโอคีอพูดอย่างประเสริฐดี.-

นม, ข่าวอะไรมี ? ถือใดมา? เชือกนั่นหรือ

ที่โรเมโอให้นมไปรับ?
นางนม.
เชือกสิอือ ! [ทิ้งเชือกลง.]
จูเลียต.
แล้วกัน ! ฃ่าวใดหือ ? ทำไมสั่นมือเช่นนั้น ?
นางนม.
โอ้, อนิจจาเอ๋ย ! เฃาตาย, ตาย, ตายแล้วมั่น

เราจอด, คุณของฉัน, เราจอดแล้ว, อนิจจา.

โอ้โอ๋!-เฃาเสียแล้ว, ถูกฆ่าแล้ว, ตายแล้วนา!
จูเลียต.
อ๊ะเทวะบนฟ้าแกล้งได้หรือ?
นางนม.
โรเมโอ,

ไม่ใช่สวรรค์แกล้ง, โรเมโอทำได้ โอ้!

ใครจะนึก, อะโห, ว่าโรเมโอจะเปนไป ?
จูเลียต.
นมนี้เปนผีหรือจึ่งยั่วฉันเช่นนี้ได้ ?

ข่าวร้ายอย่างนี้ไซร้ควรประกาศในโลกันต์:

โรเมโอฆ่าตัวหรือ? ตอบแต่เพียง “เออ” เท่านั้น,

ศัพท์ “เออ” ก็จะพลันเปนพิษร้ายรุนแรงกว่า

ตาแห่งมังกรไฟอันจ้องใครก็มรณา:

ฃ้านี้มิใช่ฃ้าแม้ว่า “เออ” เช่นนั้นมี,

หรือตานั้นหลับแล้วซึ่งทำให้นมตอบฉนี้.

/*98ถ้าตายตอบ “เออ” ซี; ถ้าไม่ตายตอบว่าไม่ :

ศัพท์สั้นอาจให้ผลฉันยินดีหรือเสียใจ.
นางนม.
ดิฉันเห็นแผลใหญ่, ด้วยดวงตาของดิฉัน,-

พระเจ้าช่วยด้วยเถิด ! - ที่น่าอกของเฃานั้น :

ศพน่าสงสารครัน, เลือดโซมศพน่าสงสาร;

ซีด, ซีด, ราวขี้เท่า, ล้วนเปื้อนเลือดที่ไหลพล่าน,

เลือดข้นเหลือทนทาน; ฉันดูแล้วสลบไป.
จูเลียต.
อ้า, ฟังเถิดจิตฃ้า! หมดราคา, พังทันใด!

ตาขังในตรุใหญ่, อย่าแลอีกซึ่งเสรี!

ปัถวีคืนสู่ดิน, ชีวิตสิ้นเถิดทันที,

โรเมโอกับตูนี้นอนโลงหนักอันเดียวกัน !
นางนม.
ติบอลต์, ติบอลต์, โอ้, มิตร์ประเสริฐของดิฉัน !

ติบอลต์ใจดีครัน ! ผู้ดีสุจริตดี !

ฉันไม่นึกว่าจะต้องอยู่เห็นเฃาตายฉนี้ !
จูเลียต.
พายุอะไรนี่ที่พัดมาแสนกล้าหาญ !

โรเมโอตายแล้วหรือ, ติบอลต์ด้วยหรือวายปราณ ?

ญาติ์ผู้ยอดรักลาญ, และสามียิ่งยาใจ ?

ฉนั้น, แตรอันแรงฤทธิ์, จงเป่ากัลปะบรรลัย! [๓๓]

เพราะว่าจะเหลือใครแม้สองนั้นมรณา ?
นางนม.
ติบอลต์ตาย, โรเมโอก็ถูกขับจากภารา;

โรเมโอ, ผู้ที่ฆ่า, เฃาถูกเนรเทศไป.
/*99จูเลียต.
พระเจ้า.-โรเมโอหรือทำโลหิตติบอลต์ไหล ?
นางนม.
เช่นนั้น, เช่นนั้นไซร้; อนิจจา, เปนเช่นนี้ !
จูเลียต.
โอ้, ใจอสรพิษ, แฝงในหน้าราวมาลี!

มังกรใดเคยมีอยู่คูหางามเช่นนั้น?

ดัสกรวิไลยเลิด! รากษสเฉิดเฉกเทวัน!

กาแม้นนกเฃาขัน ! ลูกแกะดุราวหมาป่า!

เนื้อในอันน่าเกลียดแห่งเปลือกนอกแสนโสภา !

ตรงฃ้ามกับที่ตาได้แลเห็นควรเปนไป;

นักบุญอันมวลบาป, สุจริตแต่จัญไร!

อ้าธรรมะชาติ, ในนรกทำอะไรเล่า

จึ่งฉวยซึ่งมะโนของรากษสมาใส่เฃ้า

ในกายเฉิดเฉลาแห่งมนุษย์สุดโสภณ ?

สือใดมีเรื่องทรามอยู่ได้ในปกวิมล

เช่นนี้ ? โอ้เล่ห์กลอันร้ายหรือบังอาจสถิต

ภายในนิเวศน์งามเพียงนี้!
นางนม.
อันความวางจิต,

ความมั่น, สุจริต, ชายไม่มี, ล้วนมุสา,

เสียสัตย์, และเหลวไหล, ดีแต่ลวงเล่นดอกนา.

อยู่ไหน, คนใช้ฃ้า? ฉันขอ อัควะวิตี: [๓๔]

/*100โศกศัลย์และเสียใจทำให้ฉันแก่เช่นนี้.

โรเมโอฉิบหายซี !
จูเลียต.
พุพองจงขึ้นลิ้นคาย

ที่แช่งเช่นนั้น ! เฃาไม่เกิดมาเพื่อฉิบหาย:

ความชั่วย่อมละอายที่จะนั่งบนหัวเฃา;

เพราะเปนภัทรบิฐกิติรับภิเษกเพรา

เพริดเปนองค์พระเจ้าจักรพรรดิ์ณสากล.

โอ้, ฉันเปนสัตว์ชั่วที่ติผัวเสียเหลือล้น !
นางนม.
คุณจะชมหรือคนที่ฆ่าพี่คุณบรรลัย ?
จูเลียต.
ฉันหรือจะกล่าวร้ายถึงสามีของฉันได้ ?

อ้า, คุณของฃ้า, ใครจะสรรเสริญซึ่งนามคุณ,

เมื่อฃ้า, เมียเพียงสามชั่วโมง, ติเตียนออกวุ่น ?

แต่ไฉน, คนทารุณ, จึ่งบังอาจฆ่าญาติ์ฉัน ?

ญาติ์ทารุณนั้นอาจฆ่าผัวของฃ้าเหมือนกัน :

น้ำตาแห้งไปพลัน, กลับคืนสู่แหล่งเดิมไป;

หยาดเจ้าอันไหลหลั่งนั้นควรแก่โศกาลัย,

ซึ่งเจ้า, บ่เฃ้าใจ, จึ่งออกมาเพื่อสุขี.

ผัวฃ้ายังอยู่, ซึ่งติบอลต์อาจผลาญชีวี;

ติบอลต์ตายแล้ว, ที่อาจฆ่าผัวฃ้าบรณา.

นี่ล้วนโสมนัส; ไฉนฃ้าจึงโศกา?

/*101มีคำหนึ่งคำนา, ร้ายยิ่งกว่าติบอลต์ตาย,

ซึ่งมาพิฆาฎฃ้า: ฃ้าอยากลืมให้สูญหาย;

แต่, โอ้, มันแสนร้ายระกำอยู่ณจิตฉัน,

เหมือนบาปะกรรมชั่วประหารจิตคนบาปฉนั้น :

“ติบอลต์วายชีวัน, และโรเมโอนั้น - ถูกขับ !”

“ถูกขับ” นั้นแลร้าย, “ถูกขับ” หนึ่งนี้เปนศัพท์,

ฆ่าหมื่นติบอลต์ยับ. อันติบอลต์ม้วยชีวัน

ก็เปนโศกพอแล้ว, แม้หมดอยู่แต่เพียงนั้น:

หรือ, โศกที่เปรี้ยวครันปราถนาหาสหาย

และอยากจะเฃ้าพวกกับโศกอื่นอีกมากหลาย,

เมื่อบอก “ติบอลต์ตาย,” ไฉนไม่บอกต่อไป,

คุณพ่อ, หรือคุณแม่, หรือแม้ทั้งสองบรรลัย,

ซึ่งอาจบันดาลให้บังเกิดโศกอย่างสามัญ ?

แต่นี่ต่อจากข่าวว่าติบอลต์วายชีวัน,

“โรเมโอถูกขับ”: นั่นเหมือนบอกฃ่าวร้ายแรงว่า

พ่อ, แม่, และติบอลต์, โรเมโอ, จูเลียต, อ้า,

ม้วยหมดตายหมดนา: “โรเมโอถูกขับ!” ฉนี้,

อันปลาย, หรือที่สุด, มาตรา, ขอบเขตบ่มี

/*102ณภัยแห่งศัพท์นี้; เปนโศกสุดบรรยายได้.

คุณพ่อและคุณแม่ของฉันอยู่ไหน, นม?
นางนม.
โศกปริเทวะอยู่ที่ศพติบอลต์ไซร้:

อยากพบหรือไฉน ? ฉันจะพาคุณไปพลัน.
จูเลียต.
ท่านสิชะแผลเฃาด้วยน้ำตา : เมื่อท่านนั้น

หยุดโศก, ฃ้าจะศัลย์เพราะโรเมโอถูกขับไกล.

หยิบเชือกนี้ขึ้น: โอ้, เชือกเอยถูกหลอกกระไร,

ทั้งฃ้าและเจ้าไซร้, เพราะโรเมโอถูกขับนา:

เฃาหวังใช้เจ้าเปนวิถีสู่ที่นอนฃ้า,

แต่ฃ้า, พรหมจาริ, จะตายสาวหม้าย, โอ้ ! [๓๕]

มา, เชือก, มา, นม; ฉันจะไปเตียงสมรสโอ่,

มัจจุ, ไม่ใช่โรเมโอ, จะเปนสามี !
นางนม.
กลับห้อง : ฉันจะตามโรเมโอมาทันที

เพื่อปลอบประโลมศรี : ฉันรู้แล้วเฃาอยู่ไหน.

ฟังนะ, โรเมโอ, คงมานี่คืนนี้ได้:

ฉันไปละ; เฃาไซร้แฝงอยู่กุฎลอเรนซ๎นั้น.
จูเลียต
ไปเถิด! ให้แหวนนี้แก่พ่อรักยอดชีวัน,

และบอกเธอมาพลันเพื่อลาเมียก่อนจากไป.

[ต่างคนเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๓
ถิ่นเดิม กุฎีของภาตาลอเรนซ๎.
ภาตาลอเรนซ๎ ออก.
ลอ.
โรเมโอ, ออกมาเถิด; ออกมาเถิด, ผู้คร้ามภัย:

เคราะห์ร้ายทั้งหลายไซร้แสนรักคุณเจ้านักหนา,

และเจ้าราวสมรสด้วยภยันตรายา.

โรเมโอ ออก.
โรเมโอ.
หลวงพ่อ, ฃ่าวใดนา? จอมเวียงตรัสว่าฉันใด ?

ทุกข์โทษอย่างไรบ้างจะมาถับจับมือไว้,

ซึ่งตูฃ้านี้ไซร้ไม่เคยพบ?
ลอ.
อันลูกรัก

คุ้นเคยกับภยันตรายามากมวลนัก :

พ่อนำคำทรงศักดิ์ดำรัสลงอาญามา.
โรเมโอ.
อาญาของท่านใดหย่อนกว่าการผลาญชีวา ?
ลอ.
วินิจฉัยอ่อนกว่าได้เผยจากโอษฐทรงธรรม์,

มิใช่สังหารกาย, เปนแต่ขับตูเท่านั้น.
/*104โรเมโอ.
อ๊ะ ! เนรเทศ ! พลันเมตตา, กล่าวเถิดว่า “ตาย”;

เพราะเนรเทศมีพหุภัยอันแรงร้าย,

มากยิ่งกว่าความตาย: อย่ากล่าวว่า “เนรเทศ.”
ลอ.
ตัวเจ้าถูกขับพ้นเวโรนานคเรศ;

ขันตีเถิด, เพราะเฃตสากลกว้างใหญ่หนักหนา.
โรเมโอ.
สากลบ่มีแล้วนอกกำแพงเวโรนา,

มีแต่อบายา, ทรมาน, และโลกันต์.

ถูกขับจากแห่งนี้เหมือนถูกขับจากโลกฉนั้น.

และจากโลกเท่ากันกับตาย; คำว่า “ถูกขับ”

คือตายแต่เรียกเพี้ยน; “ถูกขับ” ใช้แทนตายดับ,

ท่านตัดเศียรฃ้าฉับด้วยขวานทองผ่องโสภา,

แล้วยิ้มยินดีในการประหารชีวิตฃ้า.
ลอ.
โอ้บาปแสนหยาบช้า ! เนรคุณอย่างแรงร้าย !

โทษเจ้าตามกฎหมายถึงฆาฎ; แต่ว่าเจ้านาย,

เมตตาเจ้า, ทรงย้ายโยกกฎหมายนั้นหลีกไป,

และแก้คำว่าตายอันแรงร้ายเปนขับไซร้:

นี่พระการุญใหญ่, แต่เจ้าไม่รู้สึกฉนี้.
โรเมโอ.
เปนทรมานไม่ใช่การุญ; สรวงอยู่นี้,

ที่จูเลียตอยู่ดี, และวิลาและสุนัก.

และหนูตัวน้อย ๆ, ทุก ๆ สิ่งอัประลักษณ์,

/*105อยู่นี้ในแดนสัคค์และดูหล่อนเฉลิมตา,

แต่โรมิโอไม่ได้ดู: อันว่าราคา,

และเกียรติยศา, มรรยาทประมวลนับ

ในแมลงวันมากกว่าโรเมโอ: มันอาจจับ

ที่หัดถ์ฃาวระยับแห่งจูเลียตเลิดวิไลย,

และฉวยพรพิสิฐจากริมโอษฐของหล่อนได้.

โอษฐซึ่ง, เพราะอายไซร้สอาดเยี่ยงสาวโสภา,

เลือดขึ้นแดง, เพราะเห็นจุมพิตเปนบาปอยู่นา;

แต่โรเมโออย่าได้แตะต้อง; เฃาถูกขับ:

แมลงวันมันชมได้, โรเมโอต้องไปลับ:

มันมีเสรีสรรพ, แต่ฃ้าเจ้าถูกขับไป:

แล้วท่านว่าถูกขับมิใช่ตายได้ฉันใด ?

ไม่มียาพิษไว้ หรือมีดลับอันคมดี,

ไม่มีวิธีฆ่าโดยด่วน, เลวก็ตามที,

นอกจาก “ถูกขับ” นี้ประหารหรือ ?- “ถูกขับ” นั้น.

พระคุณ, สัตว์นรกใช้คำนั้นในโลกันต์;

เสียงโหยเปนเพื่อนมัน: ท่านนี้หรือมีแก่ใจ,

ท่านผู้เปนนักบวช, เปนครูบาอาจารย์ใหญ่,

ล้างบาปมนุษย์ได้, อีกว่าเปนมิตรของฃ้า,

ไฉนจึ่งทรมานด้วยคำ “ถูกขับ” นั้นนา ?
/*106ลอ.
เจ้าเอยผู้คลั่งบ้า, จงฟังคำฃ้ารำพรรณ.
โรเมโอ.
อ๋อ, ท่านก็จะกล่าวถึงถูกขับอีกเท่านั้น.
ลอ.
ฃ้าจะให้เกราะกันภัยแห่งคำอันเกลียดนี้;

เกษียรรสสำหรับเคราะห์อันร้าย, กล่าวคือขันตี,

เพื่อช่วยปลอบฤดี, แม้ตัวเจ้าถูกขับไป.
โรเมโอ.
แต่ก็ “ถูกขับ” เล่า ? เก็บขันตีเสียเปนไร !

เว้นแต่ขันตีไซร้อาจสร้างโฉมจูเลียตศรี,

ย้ายเวียง, และฟื้นคำดำรัสแห่งจอมบุรี,

มันช่วยไม่ได้นี่, ไม่ลบร้าย: พูดอีกใย.
ลอ.
โอ้, คนวิกลจิตจะมีโสตก็หาไม่.
โรเมโอ.
จะมีได้อย่างไร, เมื่อนักปราชญ์ไม่มีตา ?
ลอ.
อันฐานะของเจ้าฃ้าขอช่วยพิจารณา.
โรเมโอ.
ท่านไม่อาจเจรจาถึงสิ่งซึ่งไม่รู้จัก:

แม้ท่านหนุ่มเท่าฃ้า, และจูเลียตเปนที่รัก,

แต่งงานไม่นานนัก, แล้วติบอลต์ถูกฆ่าดับ,

กำลังหลงเช่นฃ้า, และอย่างฃ้าถ้าถูกขับ,

เมื่อนั้นจะส่งศัพท์, เมื่อนั้นจะรึ้งเกศา,

และนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่กลางพื้น, อย่างเช่นฃ้า,

เอากายเปนมาตราวัดหลุมเพื่อฝังเผื่อตาย.

[เสียงเคาะในโรง.]
/*107ลอ.
ลุกขึ้น; มีผู้เคาะ; โรเมโอ, จงแฝงกาย.
โรเมโอ.
ไม่ละ; เว้นแต่หายใจทอดถอนร้อนอุรา,

เหมือนหมอก, จะห่อตัวมิให้ใครเห็นได้นา.

[เสียงเคาะ.]
ลอ.
ฟัง, เฃาเคาะหนักหนา ! - นั่นใคร ? - โรเมโอไว;

เจ้าอาจจะถูกจับ. - รอประเดี๋ยว ! - ยืนทันใด.

[เสียงเคาะ.]

เฃ้าห้องหนังสือไป ! - ประเดี๋ยวก่อน ! - อ้า, เทวา,

นี้ดื้ออะไรเล่าเช่นนี้! - ฉันกำลังมา !

[เสียงเคาะ.]

ใครเคาะดังหนักหนา ? มาแต่ไหน ? ประสงค์ใด ?
นางนม.
[ในโรง.] โปรดเปิดรับดิฉัน, จะพลันทราบทุกสิ่งไป;

ดิฉันนี้รับใช้คุณจูเลียต
ลอ.
อ้อ, ยินดี.

นางนม ออก.
นางนม.
ภาตาผู้ประเสริฐ, ภาตาเลิด, โปรดบอกที,

โรเมโอผู้สามีของคุณนายอยู่ไหนเล่า ?
ลอ.
นั่นแน่นอนกับพื้น, กลืนน้ำเนตร์ตนเองเมา.
/*108นางนม.
โอ้, แสนจะโศกเศร้าอย่างเดียวกับคุณนายฉัน,

เหมือนกันทีเดียวนา !
ลอ.
อนิจจาโศกเท่ากัน !

ช่างน่าสงสารครัน.
นางนม.
คุณนายนอนอยู่เช่นนี้,

สอึกสอื้นไห้, ร้องไห้อีกสอื้นมี.

ลุกขึ้น, ลุกขึ้นที; ลุกขึ้นเถิดถ้าเปนชาย:

นึกถึงคุณจูเลียต, ลุกขึ้น, นึกถึงคุณนาย;

เหตุใดจึิ่งปล่อยกายให้ตกลึกในโศกา ?
โรเมโอ.
นม!
นางนม.
อ้าคุณ ! อ้าคุณ ! ในที่สุดปวงต้องตายนา.
โรเมโอ.
กล่าวถึงจูเลียต, อ้า ! ก็หล่อนนั้นเปนอย่างไร ?

หล่อนเห็นฉันเปนอ้ายผู้ร้ายเลวหรือฉันใด,

เพราะทำประถมวัยแห่งรักของเราเปื้อนปอน

ด้วยเลือดญาติ์สนิธสาโลหิตของตัวหล่อน ?

ภรรยาฉันผู้ซ่อนอยู่ไหน ? หล่อนเปนอย่างไร ?

และพูดถึงเรื่องรักที่เลิกกันว่าฉันใด ? [๓๖]
นางนม.
อ๋อ, เธอหาพูดไม่, เปนแต่ไห้อยู่เท่านั้น;

และนอนลงบนเตียง; แล้วกลับผุดลุกขึ้นพลัน,

/*109และเรียกติบอลต์ลั่น; แล้วก็ออกชื่อโรเมโอ,

แล้วกลับนอนลงอึก.
โรเมโอ.
ประหนึ่งนามอันพาโล,

ยิงออกมาแรงโร่จากปากปืนอันร้ายครัน,

พิฆาฎตัวหล่อน, เช่นมือจัญไรของชื่อนั้น

ฆ่าญาติ์ของแจ่มจันทร์. โอ้, พระคุณโปรดบอกที,

ในอวัยะวะใดอันจัญไรแห่งกายนี้

เปนที่นามหลบลิ๊ ? บอกหน่อย, จะได้ทำลาย

ล้างที่อัปรีย์นั้น. [ชักดาพ.]
ลอ.
จงยั้งมืออันมุ่งร้าย:

เจ้านี้หรือเปนชาย ? รูปประกาศเปนบุรุษ:

เหมือนหญิงนองน้ำตา; กิริยานั้นทรามสุด

เหมือนความโทโษยุดวิญญาณแห่งเดรัจฉาน :

สัตรีอย่างเลวอยู่ในรูปชายโฉมตระการ !

และสัตว์อันสามาญเหมือนทั้งชายและนาร็ !

เจ้าทำให้ฃ้าแสนสลดจิต : คุณพระดี,

ฃ้านึกว่าเจ้านี้มีอัชฌาสัยวิมล :

เจ้าฆ่าติบอลต์แล้ว ? บัดนี้หรือจะฆ่าตน ?

และฆ่านิรมลผู้ยังชีพในชีพตู,

/*110โดยทำระยำยับแก่ตนเองหรือดูดู๋ ?

ไฉนบ่นออกวามวู่โทษกำเนิด, และฟ้าดิน ?

เพราะชาติและฟ้าดิน, ทั้งสามย่อมประชุมชิน

อยู่ในเจ้าทั้งสิ้น, ซึ่งทั้งหมดจะปลดปลิด.

ชะ ! ชะ ! เจ้าหลู่รูป, อีกความรัก, และความคิด;

ซึ่ง, เหมือนอย่างพานิชรับจำนำ. ทั้งมวลมี,

แต่ไม่ใช้สิ่งใดโดยอาการอันควรที่

เพื่อตกแต่งอินทรีย์, และความรัก, ความคิดฉนั้น:

ร่างงามประหนึ่งรูปที่ช่างพิมพ์ขี้ผึ้งปั้น,

ถดถอยถ่อยทางธรรม์มีพระภาพแห่งผู้ชาย;

ความรักที่สาบาล, ทวนสบถอย่างชั่วร้าย,

ฆ่ารักซึ่งเผยผายพจีจะถนอมไว้:

ความคิด, คืออาภรณ์แห่งรูปอีกระตีไซร้,

ผิดลักษณ์ในเชิงใช้ผดุงทั้งสองประการ,

เหมือนดินในเขนงของทหารไม่ชำนาญ,

ลูกอัคคิเผาผลาญเพราะความเขลาของตนพลัน,

และตัวแตกกระจายเพราะเครื่องควรใช้ป้องกัน.

ปลุกตัวขึ้นโดยพลัน ! จูเลียตเมียยังอยู่ดี,

หล่อนซึ่งเมื่อกี้เจ้าเกือบปลงชีพเปนพลี;

ข้อนี้เจ้าเคราะห์ดี: ติบอลต์อาจฆ่าเจ้าได้,

/*111แต่เจ้าฆ่าติบอลต์; ณข้อนี้เคราะห์ดีไซร้:

กฎหมายกำหนดไว้ว่าโทษตายกลายเปนมิตร์,

เปลี่ยนตายเปนเพียงขับ; เคราะห์ดีหนอควรพอจิต:

อันพรปวงประสิทธิ์มาตกบนหลังเจ้านา;

ความสุขประดับเพราเพริดพร้อมเพียงก็เมียงมา;

เหมือนหญิงกิริยาแสนชั่วและดื้อดึงนัก,

เจ้าบึ้งสบัดหน้าต้อนรับโชคและความรัก:

ระวัง, ระวัง, มักจะตายร้ายคนเช่นนี้.

ไปเถิด, ไปหาคู่สิเน่ห์, ตามสัญญามี,

ขึ้นสู่ห้องโฉมศรี, จงไปปลอบฤดีสมร;

แต่จงอย่าอยู่จนเฃาวางยามในนคร,

เพราะจะมิอาจจรไปสู่เมืองมันตุวา;

ที่นั้นเจ้าจะอยู่จนเราอาจโอกาศหา

เพื่อเผยเรื่องวิวาห์, และชวนมิตร์ปรองดองสรรพ,

ทูลขออภัยแห่งเจ้านาย, และเรียกเจ้ากลับ

ด้วยความรื่นรมย์นับสองแสนส่วนประมวลได้

ยิ่งกว่ายามเจ้าจรจากไปด้วยโศกาลัย.-

แม่นม, เชิญหล่อนไป: ฝากคิดถึงยังโฉมศรี,

และบอกหล่อนให้เร่งทั้งเรือนนอนเสียด้วยดี,

/*112ซึ่งความเศร้าโศกีย่อมเดือนเฃาทำเช่นนั้น:

โรเมโอจะไปหา.
นางนม.
คุณพระ, ฃ้าอยากอยู่นี่ทั้งคืนเปนแม่นมั่น

เพื่อฟังคำเทศน์ธรรม์: เออ, ปัญญามากกระไร!

คุณคะ, ฉันจะบอกคุณนายว่าคุณจะไป,
โรเมโอ.
ดีแล้ว, บอกชื่นใจใช้เตรียมตัวไว้ต่อว่า.
นางนม.
อ้อนี่, เจ้าฃ้า, แหวนคุณฝากมาให้, เจ้าฃ้า:

ไปเถิด, อย่าชักช้า, เพราะบัดนี้ก็ราตรี. [เฃ้าโรง.]
โรเมโอ.
ดดวงจิตฃ้าใสแจ่มชื่นแช่มขึ้นเพราะสิ่งนี้!
ลอ.
ไปเถิด. สวัสดี; และข้อนี้จงจำไว้:

รีบไปเสียถ่อนที่เฃาวางยามในเวียงชัย,

หรือพออรุณใขจงปลอมกายรีบผายผัน:

ไปอยู่มันตุวา: ฃ้าจะตามทนายพลัน,

เพื่อใช้ทนายนั้นเปนครั้งคราวแจ้งคดี

ให้เจ้าได้ทราบเหตุที่เกิดขึ้นณที่นี้:

จงยื่นมือมาที, ค่ำมืดแล้ว, จงรีบไป.
โรเมโอ.
แม้สุขประเสริฐยิ่งกว่าปวงสุขมิเรียกไซร้,

ฃ้าคงแสนเศร้าใจ, ที่จำจากพระอาจารย์,

ขอลาก่อน. [ต่างเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๔
/*113ถิ่นเดิม, ห้องหนึ่งในเรือนของคาปุเล็ต.
คาปุเล็ต, คุณหญิงคาปุเล็ต, และปารีสออก.
คาปุ.
ทั้งปวงได้เปนไปโดยเคราะห์ร้ายแรงบันดาล,

เราจึ่งยังไร้กาลโอกาศพูดกับบุตรี:

แน่ท่าน, เจ้าหล่อนรักติบอลต์ญาติ์จ่อฤดี,

และฉันก็รัก: นี่, เราเกิดแล้วต้องตายแท้:

บัดนี้ดึก, ลูกคงไม่ลงมาคืนนี้แน่:

ฉันขอบอกว่าแม้ตัวท่านไซร้ไม่มาหา,

ฉันเองก็คงจะนอนแล้วได้ชั่วโมงกว่า.
ปารีส.
บัดนี้เปนเวลาวิโยคไม่ควรเกี้ยวศรี.

คุณหญิง, ฃ้าขอลา: ฝากคิดถึงแด่บุตรี.
คุณหญิง ค.
เจ้าคะ, และหรุ่งนี้แต่เช้าจะฟังหล่อนดู;

คืนนี้บุตรีฃ้าความโศกาครอบงำอยู่.
/*114คาปุ.
เออ, ท่านปารีส, ตูฃ้าขอหาญรับรองให้

ความรักของลูกฃ้า: เฃ้าใจว่าคงตามใจ

ตูฃ้าทุกอย่างไซร้: ยิ่งกว่านั้น, ฃ้ามั่นจิต.-

เมียรัก, หล่อนจงไปหาบุตรีก่อนไปนิทร์;

จงเล่าให้ทราบจิตปารีสลูกสิเนหา,

และจำไว้, จงบอกให้ทราบว่าวันพุธน่า-

แต่, เดี๋ยว! วันนี้นาวันใดหนอ ?
ปารีส.
อ๋อ, วันจันทร์.
คาปุ.
วันจันทร์! ฮะ, ฮะ! เออ, วันพุธเร็วไปเช่นนั้น.

พฤหัสก็แล้วกัน: วันพฤหัส, บอกบุตรี,

ว่าจะได้สมรสกับขุนนางผู้เลิดนี้.

เตรียมการทันหรือนี่ ? ชอบเร็วเช่นนี้หรือไฉน ?

ไม่ต้องมีงานโต; เชิญเพื่อนคนสองคนไซร้;

เพราะ, นี่แน่เฃ้าใจ, ติบอลต์พึ่งม้วยชีวี,

คนอาจจะเห็นเราไม่เคารพและใยดี,

เฃาก็ญาติ์เรานี้, ถ้าเรารื่นเริงมากนัก.

ฉนั้นเชิญเพียงราวสิบสองคนที่เพื่อนรัก,

คงไม่กระไรนัก.-เหมาะหรือพฤหัสบดี ?
ปารีส.
ใต้ท้าว, ฃ้าเจ้าอยากให้พฤหัสเปนพรุ่งนี้.
/*115คาปุ.
ดีแล้ว. เชิญไปดี: พฤหัสเปนตกลงนา.-

หล่อนไปหาจูเลียตก่อนที่หล่อนไปนิทรา,

บอกลูกเตรียมกายาพร้อมเพื่อวันอาวาห์นั้น.-

ไปดีเถิดนะท่าน.-ไฟนำกูสู่ห้องพลัน !

เชิญเดินไปก่อนฉัน, เวลานี้ดึกนักหนา,

จนเกือบจะเรียกว่าเช้าแล้วได้ในไม่ช้า:-

ไปดีเถิดในราตริสวัสดิ์เกษมศรี. [เฃ้าโรงหมด.]
ตอนที่ ๕
ถิ่นเดิม. ห้องหอนของจูเลียต.
โรเมโอและจูเลียต ออก.
จูเลียต.
เธอจะไปละหรือ ? ยังไม่จวนรุ่งระวี:

นกไนติงเกลนี่, มิใช่ล๊าร์กที่เริงร้อง, [๓๘]

เสียงดังกระทบโสตอันหวาดหวั่นของเธอก้อง;

ทุกคืนมันร่ำร้องอยู่ที่ต้นทับทิมนั้น:

เชื่อเถิด, ชื่นใจ, คือไนติงเกลที่ร้องลั่น.
โรเมโอ.
นกล๊าร์กเปนแม่นมั่น, ประกาศสุริโยทัย,

/*116ไม่ใช่ไนติงเกล: ดูริ้วร้ายเถิด, ชื่นใจ,

รุ่งเรืองประเทืองในกลีบเมฆภาคบุรพา:

อันเทียนของราตรีดับหมด, และทิวาร่า

เริงยืนณยอดผาพยับหมอกอยู่รำไร.

พี่จำต้องจรเพื่อคงชีพ, หรืออยู่บรรลัย.
จูเลียต.
อันแสงนั้นมิใช่แสงทอง, น้องรู้อยู่ดี:

เปนเพียงดาวหางซึ่งประทุจากพระสุรีย์,

สำหรับในคืนนี้เปนคบเพลิงนำพี่ยา

เหมือนส่องวิถีให้ดำเนินสู่มันตุวา:

ดังนั้นอยู่ก่อนนา; ยังไม่จำจะจากจร.
โรเมโอ.
พี่ยอมให้เฃาจับ, ยอมเฃาผลาญชีวีมรณ;

พี่เต็มใจแล้วหล่อน, แม้น้องชอบเช่นนั้นนา.

พี่จะว่าแสงเงินมิใช่เนตร์แห่งทิวา,

เปนเพียงแสงส่องมาจากนะลาศแห่งดวงจันทร์;

และว่านั้นมิใช่นกล๊าร์ก, ซึ่งส่งเสียงลั่น

ในห้องคูหาสวรรค์เหนือศีร์ษะของเราไซร้.

อันพี่นี้มีจิตอยากอยู่มากกว่าอยากไป:

เชิญมา, มัจจุภัย! จูเลียตหล่อนชอบเช่นนั้น,

อย่างไร, ดวงใจพี่? ยังไม่รุ่ง; มาพูดกัน.
/*117จูเลียต.
รุ่งแล้ว, รุ่งแล้ว: พลันไปเถิด, พี่จงไคลคลา !

นั่นคือนกล๊าร์กร้องสำเนียงเพี้ยนหนวกหูนา,

เสียงแตกเลวนักหนาและเสียงหลงน่ารำคาญ.

บางคนว่านกล๊าร์กมักร้องเสียงเสนาะหวาน;

เช่นนี้ไม่เฃ้าการ, เพราะมันพรากเราจากพลัน:

เฃาว่านกล๊าร์คกับคางคกร้ายแลกตากัน; [๓๙]

อ้า, น้องอยากให้มันแลกเสียงกันด้วยแหละดี!

เพราะเสียงมันเตือนพรากแขนน้องจากวงแขนพี่,

ต้อนพี่จากที่นี้ด้วยเห่เพรียกพระสุริยา.

อ้า, ไปเถิดบัดนี้; สว่างขึ้นทุกทีนา
โรเมโอ.
สว่างขึ้นทุกที, อ้า; โศกเรายิ่งมืดมวลทวี!

นางนมออก.
นางนม.
คุณคะ!
จูเลียต.
อะไร, นม?
นางนม.
คุณหญิงมารดาคุณจะมายังห้องคุณนี้ :

รุ่งแล้ว, ระวังดีเถิด, จงมองดูทั่วไป. [เฃ้าโรง.]
จูเลียต.
ฉนั้น, บัญชร, ปล่อยทิวามา, ปล่อยชีพไคล.
โรเมโอ.
ลาก่อน ! จำลาไป! จุมพิตที, แล้วพี่จร.

[ปีนออกทางน่าต่าง.]
/*118จูเลียต.
ไปแล้วหรือ? ชู้ผัว, อ้า. ผัวชู้คู่สมร !

น้องขอทราบสุนทรจากพี่ทุกทิวากาล,

เพราะในนาทีเดียวย่อมมีอยู่เปนหลายวาร :

โอ้ว่า, โดยประมาณเช่นนี้น้องจะชรา

กว่าน้องจะได้พบโรเมโอผู้ภรรดา!
โรเมโอ.
ลาก่อน!

พี่คงไม่ปล่อยราเริดโอกาศอันพึงมี

เพื่อฝากความคิดถึงมายังน้องยอดชีวี.
จูเลียต.
โอ้, นึกอยู่หรือพี่ว่าแล้วเราจะพบกัน ?
โรเมโอ.
พี่ไม่สงสัยเลย; และทุกข์โศกปัจจุบัน

จะเปนข้อพูดกันในเบื้องน่าของเราไซร้.
จูเลียต.
คุณพระ! ตัวน้องมีมะโนทายร้ายกระไร,

บัดนี้พี่อยู่ใต้, น้องรู้สึกว่าเห็นพี่

เหมือนผู้ตายแล้วนอนอยู่กันหลุมฝังซากผี :

สายตาของน้องนี้เสีย, หรือพี่หน้าซีดเซียว,
โรเมโอ.
และเชื่อพี่เถิด, น้อง, พี่เห็นน้องเช่นกันเทียว:

ความโศกแน่ทีเดียวดูดเลือดเรา. พี่ขอลา !

[หายเฃ้าโรง.]
จูเลียต.
อ้า เคราะห์, เคราะห์ ! ปวงชนว่าเจ้าไม่ยั่งยืนนา:

ถ้าโลเลเช่นว่า, เคราะห์จะทำสถานใด

แต่ผู้ขึ้นชื่อว่ามั่นคง ? จงโลเลไป,

เช่นนั้นเคราะห์จะได้ไม่กักเฃาไว้เนิ่นนาน,

แต่ส่งเฃาคืนมา.
คุณหญิง ค.
[ในโรง.] ลูกหญิงจ๋า ! ตื่นจงฃาน.
จูเลียต.
ใครเรียกสำเนียงฉาน ? คุณแม่ฃ้าหรือไฉน ?

ท่านยังมิได้นอน, หรือตื่นเช้านักทำไม ?

มีเหตุประหลาดใดที่นำท่านมาที่นี้ ?

คุณหญิงคาปุเล็ต ออก.
คุณหญิง ค.
จูเลียต, เปนอย่างไร?
จูเลียต.
ไม่สู้จะสำราญดี.
คุณหญิง ค.
ยังคงร่ำโศกีถึงพี่ผู้มรณา ?

หรือลูกจะชลอเฃาจากหลุมด้วยน้ำตา ?

แม้หากทำได้นา, เฃาจะฟื้นก็หาไม่;

ฉนั้นหยุด: อันโศกน้อยเปนพยานรักมากได้:

แต่โศกมากเกินไปเปนพยานสติน้อย.
จูเลียต.
เพราะเหตุวิโยคหนักลูกขอโศกอีกสักหน่อย.
/*120คุณหญิง ค.
วิโยคนั้น, ลูกน้อย, รู้สึกเถิด, แต่ส่วนมิตร์ที่ลูกครวญถึงนั้นทำเนาเถิด.
จูเลียต.
ว้าเหว่จิต.

ลูกจำต้องโศกนิตย์เพราะมิตร์พรากจากกันไป.
คุณหญิง ค.
เออ, ลูก, โศกามากมิใช่เพราะเฃาบรรลัย,

แต่เพราะคนจัญไรที่ฆ่าเฃายังอยู่ดี.
จูเลียต.
จัญไรไหนเจ้าฃา?
คุณหญิง ค.
โรเมโอจัญไรซี.
จูเลียต.
[ป้อง.] จัญไรกับเฃานี้ห่างไกลกันหลายพันไมล์.-

[ดัง.] พระเจ้ายกโทษเฃา ! ลูกยกโทษโดยเต็มใจ;

แต่ใครจะทำให้ลูกโศกเท่าเฃาไม่มี.
คุณหญิง ค.
ก็เพราะผู้ร้ายไซร้ฆ่าเฃาแล้วคงชีวี.
จูเลียต.
จริงคะ, อันเฃานี้อยู่ไกลมือของดิฉัน :

ไม่อยากให้ใครแก้แค้นแทนพี่ที่ตายนั้น.
คุณหญิง ค.
คงได้แก้แค้นมั่น, อย่าวิตกอีกเลยนา:

อย่าโศก : แม่จะใช้คนไปยังมันตุวา,

ที่อ้ายผู้ร้ายอาธรรม์ถูกเนรเทศสถิต,

และจะให้วางยาอันรุนแรงกำแหงพิษ,

/*121จนมันต้องม้วยมิดเปนเพื่อนตามติบอลต์ไป:

ดังนี้, เมื่อสมหมาย, หวังว่าลูกคงพอใจ.
จูเลียต.
อันตัวของลูกไซร้จะพอจิตอย่าพึงหมาย,

จนกว่าลูกจะได้เห็นตัวโรเมโอ - ตาย -

ลูกนี้แสนใจหายโศกถึงญาติ์ผู้ล่วงลับ.

ถ้าหากคุณแม่เพียงแต่หาคนไว้คอยรับ

ถือยาพิษไปฉับ, ติฉันจะผสมให้,

และโรเมโอนั้น, เมื่อกินยาพิษแล้วไซร้,

คงต้องม้วยทันใด. โอย, จิตลูกนี้ชังครัน

ยามยินออกนามเฃา, แต่ลูกไม่อาจผายผัน,

ไปแสดงความรักอันมีอยู่ในติบอลต์พี่,

ที่ตัวผู้ประจนประจันเฃาวายชีวี.
คุณหญิง ค.
ลูกจงหาวิธี, ส่วนมารดาจะหาคน.

แต่แม่มีฃ่าวมาบอกลูกให้ชื่นกมล.
จูเลียต.
ฃ่าวดีมายามจนย่อมเปนเครื่องบำรุงใจ :

อันฃ่าวอะไรมี, ขอคุณแม่โปรดฃานใข ?
คุณหญิง ค.
นั่นแหละ, ลูกนี้ไซร้บิดาเอื้อเฟื้อนักหนา;

ท่านมีความจงใจจะเปลื้องทุกข์ของธิดา,

/*122ท่านจึ่งได้ด่วนหาวันนำสุขสู่ลูกขวัญ,

ซึ่งลูกมิมุ่งหา, และแม่เองนึกมิทัน.
จูเลียต.
คุณแม่, แสนอัศจรรย์, กล่าวถึงวันอะไรเล่า ?
คุณหญิง ค.
อ๋อ, ลูกรัก, คือวันพฤหัสน่าเวลาเช้า,

ขุนนางร่างเฉลา, หนุ่ม, และศักดิ์สูงพิศาล,

คือเคานติปารีส, ที่เสนต์ปีเตอร์วิหาร, [๔๐]

จะให้ลูกสุขสานต์เปนเจ้าสาวสราญใจ.
จูเลียต.
โดยปีเตอร์วิหารและตัวปีเตอร์เองไซร์,

เฃาจะบันดาลให้ลูกเปนสุขฉันใดหนอ.

ลูกนึกประหลาดใจที่เร่งรัด, จะเฃ้าหอ

กับเฃาก่อนผู้ขอเคยแสดงสิเนหา.

อันตัวลูกนี้ขอคุณแม่เรียนคุณบิดา,

ลูกยังไม่วิวาห์, และแม้แต่ง, ขอยืนยัน,

ก็กับผู้ที่ฃ้าเกลียด, คือโรเมโอนั้น,

ดีกว่าปารีสมั่น, นี้แหละฃ่าวพิลึกละ !
คุณหญิง ค.
คุณพ่อมานี่แล้ว, ลองเรียนท่านเองเถิดนะ,

แล้วดูว่าท่านจะเห็นด้วยหรือกับโฉมยง.

คาปุเล็ต และ นางนม ออก.
คาปุ.
เมื่อหมดแสงระวี, อากาศโปรยหิมะลง;

/*123แต่ยามอัษฎงคต์แห่งโอรสของน้องไซร้

ฝนตกเปนห่าใหญ่.

อย่างไร ! เด็กน้ำตาฟาย ? ยังโศกาอีกหรือไฉน ?

น้ำตายังหลั่งไหล ? ดูในกายน้อยเอกา

ลูกเลียนทั้งนาวี, และสมุท, และวาตา;

เพราะเนตร์ของธิดา, พ่อเปรียบด้วยสมุทใส,

น้ำตายังขึ้นลง; กายลูกคือนาวาไซร้,

ในน้ำเค็มแล่นไป; ถอนใจเปรียบพายุผัน;

ซึ่งพัดอย่างแรงกล้า, พร้อมด้วยอัสสุชลนั้น,

แม้ไม่สงบพลัน, อาจบันดาลความล่มได้

แด่ตัวลูกผู้ต้องพายุเพลีย.-เมียคู่ใจ !

บอกลูกแล้วหรือไฉนให้ทราบข้อเราวินิศจย์ ?
คุณหญิง ค.
บอกแล้ว; แต่หล่อนไม่เต็มใจ, อีกขอขอบจิต,

อยากให้เด็กสิ้นคิดแต่งงานเสียกับหลุมฝัง!
คาปุ.
ช้า! เล่าให้ฉันฟัง, เถิดเมีย, เล่าให้ฉันฟัง.

ไม่ยอมหรือ, โอหัง? ไม่ขอบใจเราหรือนี่ ?

ไม่ตื่นเต้นดอกหรือ? ไม่เห็นหรือว่าโชคดี,

ทั้งๆ ตัวเลวฉนี้, ที่เราช่วยแสวงหา

บุรุษผู้เลิดดีมาเพื่อให้เปนภัสดา?
/*124จูเลียต.
ไม่ตื่น, ที่ช่วยหา, ที่หาแล้ว, ขอบคุณจัง:

เปนพ้นวิสัยฃ้าจะตื่นสิ่งซึ่งตนชัง;

แต่ถึงเกลียดก็ยังรู้สึกคุณท่านรักไซร้.
คาปุ.
อะไร ! อะไร, เล่นแต่สำนวน ! นี่อย่างไร?

“ตื่น” อีกทั้ง ” ขอบใจ,” และ “ไม่ขอบคุณ” ดังนี้;

แล้วก็ “ไม่ตื่น” เล่า: แม่เจ้าเอย, แม่ตัวดี,

อย่าขอบคุณกูนี้, และอย่าตื่นแก่กูเลย,

เตรียมข้อไว้เผื่อวันพฤหัสน่านี้เถิดเหวย,

ไปกับปารีส, เฮ้ย, ที่เสนต์ปีเตอร์วิหาร,

หาไม่จะเอาตัวขึ้นรั้วลากไปประจาร. [๔๑]

เลิกที, อีสามาญซากไข้เขียว! อีสู่รู้ [๔๒]

เลิกที, อีหน้าใข!
คุณหญิง ค.
อะไร! ท่านคลั่งหรือ, ดู?
จูเลียต.
คุณพ่อ, ลูกขอคู้เฃ่าวิงวอนเถิดเจ้าฃ้า,

โปรดงดโทษะฟังสักคำเดียวขอเจรจา.
คาปุ.
ตายโหง, อีชาติฃ้า! อีหัวดื้อแสนอัปรีย์ !

นี่แน่: วันพฤหัสจงไปวัดเถิดโดยดี,

หาไม่ต่อไปนี้อย่าดูหน้ากูต่อไป:

อย่าพูด, อย่าตอบมา, อย่าโต้เถียงวินิจฉัย,

/*125กูคันมือกระไร.-คุณหญิง, เราเคยบ่นกัน

ในข้อที่พระผู้เปนเจ้าให้ลูกเดียวนั้น;

แต่ว่าบัดนี้ฉันเห็นคนเดียวนี้มากไป,

และเห็นว่าเรามีเคราะห์ร้ายเพราะมีมันไซร้.

ตายโหง, อีจัญไร!
นางนม.
โปรดเธอเถิด, พระจอมสวรรค์!-

เจ้าคุณแหละผิดแท้ที่ด่าลูกมากมายฉนั้น.
คาปุ.
ทำไม, แม่รู้สรรพ์ ? จงหยุดพูดบ้างเปนไร,

แม่คุณ; ไปสูสีกับพวกเพื่อนนินทา; ไป.
นางนม.
ฃ้าพูดไม่ผิดใด.
คาปุ.
คุณพระช่วยด้วยเถิดนา.
นางนม.
ห้ามพูดด้วยหรือนี่ ?
คาปุ่.
หยุดทีเถิดพึมพำบ้า !

จงไปสนทนากับพวกเพื่อนเสมอพักตร์,

เพราะเราที่นี่ไม่อยากฟังเลย.
คุณหญิง ค.
ท่านฉุนนัก.
คาปุ.
จอมสรวง! ฉันจวนคลั่งละ.

วัน, คืน, โมง, ขณะ, เวลา, ทำงาน, หยุดพัก,

อยู่เดียว, พร้อมเพื่อนรัก, ฉันเปนห่วงทุกเวลา

หาผัวให้บุตรี; และบัดนี้เมื่อได้หา

/*126สุภาพบุรุษมาผู้กำเนิดประเสริฐศรี,

มีทรัพย์บริบูรณ, เยาว์วัย, อีกประพฤติ์ดี,

อีกตามเฃากล่าว, มีคุณะเลิดทุกอย่างไป,

ปันส่วนตามควรที่จะเห็นควรแก่ชายไซร้;

แล้วก็มาต้องได้ฟังเด็กโง่โยเยหาญ,

เหมือนหุ่นเสียงออด ๆ, เมื่อพบโชคงามตระการ,

ตอบว่า “ไม่แต่งงาน,” “ดิฉันนี้รักไม่ได้,”

“ดิฉันยังเยาว์นัก,” “ดิฉันขอโปรดอภัย.”

แต่, ถ้าไม่เต็มใจจะแต่งงาน, ก็ตามที:

ไปไหนได้ก็ไป, แต่อย่าอยู่บ้านกูนี้:

ระวัง, คิดจงดี, กูไม่พูดเปนเล่นละ.

จวนวันพฤหัสแล้ว; ใคร่ครวญดูให้มากนะ.

ถ้าเปนลูกกู, จะจัดยกให้สหายยา;

หาไม่, ไป, ขอทาน, อด, ตายเลิดกลางภารา,

เพราะให้กูตายห่า, กูไม่รับเปนบุตรี,

อีกทรัพย์ของกูจะบำรุงมึงบ่พึงมี.

เชื่อเถิด, คิดจงดี; กูไม่ยอมคืนวาจา. [เฃ้าโรง.]
จูเลียต.
อันความการุญหมดไม่มีหรือในเมฆา,

ซึ่งหยั่งรู้ทุกฃาของฃ้าลึกในดวงใจ ?

อ้า, มาตุใจดี, อย่าขับลูกจากอกไป!

/*127รอการแต่งงานไว้สักหนึ่งเดือน, หนึ่งสัปดาห์,

หรือ, แม้มิยอมรอ, ขอโปรดจัดเตียงวิวาห์

ในห้องอนุสสาวรีย์ที่ติบอลต์นอน.
คุณหญิง ค.
อย่าพูดกับฉันเลย, ไม่ขอเผยพจน์สุนทร.

จงทำตามใจหล่อน, เพราะฉันไม่เกี่ยวต่อไป. [เฃ้าโรง.]
จูเลียต.
คุณพระ!-โอ้, นมจ๋า! จะป้องกันได้ฉันใด ?

ผัวฉันยังอยู่ในแดนดิน, สัตย์อยู่ในสวรรค์;

ค้าสัตย์นั้นจะกลับคืนมาโลกอย่างไรกัน,

เว้นเสียแต่ผัวนั้นจะส่งคืนจากนภางค์

โดยละโลกนี้ไป?- [๔๓] ปลอบฉัน, และช่วยแนะทาง.-

อกเอ๋ย, เห็นใจบ้าง, สวรรค์ใยใช้อุบาย

แก่ตัวฉันผู้เปนคนอ่อนแอและแพ้ง่าย!

ว่าไร ! ไม่เผยผายพจีช่วยให้จิตหรรษ์ ?

ช่วยปลอบบ้างสินม.
นางนม.
เอาเถิด, โรเมโอนั้น

ถูกขับ; และดิฉันพนันได้อย่างทนง,

ว่าเฃามิอาจมาท้วงท้าได้ดังใจจง;

หรือ, หากกลับ, ก็คงจะต้องกลับโดยลับครัน

ฉนั้น, เมื่อความเปนดังเช่นกล่าวมาแล้วนั้น,

/*128ฉันเห็นว่าแจ่มจันทร์ควรแต่งกับท่านเคานตี.

เออ, เฃาเปนชายโฉมเฉลา.

โรเมโอเปรียบเฃาเหมือนผ้าเก่า, นกอินทรีย์

เนตร์เขียวไม่สดสี, หรือไว, งาม, เท่าดวงตา

ของท่านปารีสนั้น. ให้ฉันตายดิ้นเถิดนา,

ควรคุณจะปรีดารับสามีที่สองนี้.

เพราะดีกว่าที่หนึ่ง: หรือถึงแม้จะไม่ดี,

ที่หนึ่งตายแล้วนี่, หรือเท่า ๆ กับเฃาตาย

เพราะอยู่ก็ไม่เปนประโยชน์เลยแก่คุณนาย.
จูเลียต.
นี่พูดอย่างขยายจริงใจหรือ?
นางนม.
อย่างจริงใจ;

หาไม่ให้ตายดิ้นสิคะ
จูเลียต.
สาธุ!
นางนม.
อะไร ?
จูเลียต.
นั่นแหละ, แม่นมได้ปลอบจิตฉันมากนักหนา.

ไปเถิด; บอกคุณแม่ว่าฉันนี้จะขอลา,

เพราะทำท่านบิดาโกรธ, จะไปกุฎิ์ลอเรนซ๎.

เพื่อจะได้ปลงบาปรับอภัยพอใจเย็น.
นางนม.
ดีแล้ว; ดิฉันเห็นเปนการถูกและงดงาม. [เฃ้าโรง.]
/*129จูเลียต.
ยายเถ้าจัญไรเหลือ ! โอ้ยายยักขินีทราม !

บาปใดจะเปนความชั่วร้ายยิ่งไปกว่ากัน,

คือให้เราเสียสัตย์, หรือติผัวของเรานั้น

ด้วยลิ้นที่รำพรรณชมเฃาเลิดประเสริฐดี

เปนหลายพันครั้งแล้ว ? - ที่ปรึกษา, เลิกกันที;

สูกับอกฃ้านี้แต่นี้พรากจากกันไป.-

เราจะไปหาท่านภาตา, เรียนทางแก้ใข.

ถ้าหมดหนทางไซร้, เราก็อาจปลงชีวา. [เฃ้าโรง.]
---
องก์ที่ ๔
ตอนที่ ๑
/*130เวโรหา, กุฎีของภาตาลอเรนซ๎.
ภาตาลอเรนซ๎และปารีส ออก.
ลอ.
ณวันพฤหัสหรือ? สั้นจริง ๆ ละเวลา.
ปารีส.
เปนความปรารถนาคุณพ่อคาปุเล็ตไซร้,

และฃ้าไม่ใจจืดพอจะรั้งความเร็วไว้.
ลอ.
ท่านกล่าวว่าท่านไม่ทราบถึงใจฝ่ายสตรี:

ดูทางไม่ตรงนัก; อาตมะไม่ชอบฉนี้.
ปารีส.
หล่อนเฝ้าแต่โศกีมากเกินเพราะติบอลต์ตาย,

และฃ้ายังมิได้พูดเล้าโลมหล่อนมากมาย,

วีนัสบยิ้มพรายในเรือนที่น้ำตาพรู.

บัดนี้ท่านบิดาเห็นว่าออกน่ากลัวอยู่

ที่หล่อนนั้นยอมตูตกเปนทาสแห่งโศกา,

และด้วยปรีชาญาณจึ่งเร่งการกิจวิวาห์,

เพื่อห้ามความล้นบ่าแห่งอัสสุของหล่อนไซร้,

ซึ่ง, อยู่ลำพังจึ่งรำพึงทุกข์มากเกินไป,

อาจจะบันเทาได้โดยสมาคมสุขี:

บัดนี้ท่านทราบแล้วซึ่งสาเหตุการเร่งนี้
/*131ลอ.
[ป้อง.] โอ้เรารู้เกินดีว่าควรรอเพื่อเหตุใด- [๔๔]

[ดัง.] ดู, นั่นแน่โฉมศรีมากุฏินี้แล้วไซร้.

จูเลียต ออก.
ปารีส.
พบกันด้วยดีใจ, ที่รักฉันและภรรยา !
จูเลียต.
นั่นอาจจะเปนได้, เมื่อเปนเมียแล้ว, เจ้าฃ้า.
ปารีส.
ณวันพฤหัสน่าที่อาจเปนต้องเปนแน่.
จูเลียต.
ใดต้องก็คงเปน.
ลอ.
นั่นถูกตามอัตถะแท้.
ปารีส.
หล่อนมาปลงบาปแก่หลวงพ่อนี้หรือนงคราญ ?
จูเลียต.
แม้ฉันตอบปุจฉา, เหมือนฉันปลงบาปแก่ท่าน.
ปารีส.
อย่าลืมบอกอาจารย์ว่าหล่อนรักฉันนี้ไซร้.
จูเลียต.
ฉันขอบอกคุณว่าฉันรักท่านโดยจริงใจ.
ปารีส.
และเชื่อว่าบอกได้ด้วยว่าหล่อนก็รักฉัน.
จูเลียต.
ถ้าบอกเช่นนั้น, คงจะมีค่ามากมายครัน

เพราะกล่าวลับหลังฉนั้น, ประเสริฐกว่ากล่าวต่อหน้า.
ปารีส.
สงสาร, พักตร์ของหล่อนนั้นหมุ่นหมองเพราะน้ำตา.
จูเลียต.
อันอัสสุชลคร่าห์ความมีชัยได้น้อยแท้;

เพราะหน้าเลวอยู่แล้วก่อนที่อัสสุรังแก.
/*132ปารีส.
ติพักตร์นั้นหรือแม่รังแกยิ่งกว่าน้ำตา.
จูเลียต.
ไม่ใช่ใส่ความหยาม, เปนความจริงนะเจ้าฃ้า,

และข้อที่ฉันว่า, ก็ว่าตรงใส่หน้าไซร้.
ปารีส.
หน้าหล่อนเปนของฉัน, และหล่อนหาความร้ายให้.
จูเลียต.
ก็อาจจะเปนได้, เพราะไม่เปนของดิฉัน.-

ท่านให้โอกาศได้บัดนี้หรือ, พระนักธรรม์;

หรือจะให้ดิฉันมาหาเมื่อทำวัตร์เย็น?
ลอ.
พ่อว่างอยู่บัดนี้, นะบุตรีมุ่งบำเพ็ญ.-

บพิตร์, รูปนี้เห็นควรขออยู่ลำพังแท้.
ปารีส.
ฃ้าเจ้าไม่ขอกวนในยามกิจจะวัตร์แน่!-

จูเลียต, พฤหัสแต่เวลาเช้าจะปลุกสมร:

ขอลาจนวันนั้น; จงรับจูบอันสุนทร. [เฃ้าโรง.]
จูเลียต.
อ้า, ปิดประตูก่อน, และเมื่อปิดเสร็จแล้วไซร้,

มาช่วยกันกำสรวล; สิ้นหวัง, สิ้นทางแก้ไข!
ลอ.
อ้า, จูเลียต, พ่อได้ทราบทุกข์ร้อนของบุตรี!

พ่อแสนรำคาญจิตจนสุดคิดละครานี้:

พ่อทราบว่าถึงที่, ไม่มีสิ่งใดง้างงัด,

ลูกต้องแต่งงานกับเคานตีนี้วันพฤหัส.
จูเลียต.
อย่าบอกแก่ลูกบัดนี้เลยว่าทราบฃ่าวนั้น,

เว้นแต่จะอาจชี้วิธีให้ลูกป้องกัน.

ถ้าแม้ปัญญาอันท่านมีช่วยลูกมิได้,

ขอเพียงแต่รับเห็นชอบตามความลูกตั้งใจ

และด้วยมีดนี้ไซร้ลูกจะช่วยจิตถนัด.

เทพผูกจิตลูกกับโรเมโอ, ท่านเชื่อมหัดถ์,

และก่อนมือ, ซึ่งมัดติดโรเมโอด้วยมนตร์ไซร้,

จะเปนลัญจกรประทับสาราอื่นได้,

หรือจิตอันซื่อไพล่ไปคิดคดขบถพาล

หันไปหาผู้อื่น, นี่จะฆ่าให้สุดปราณ:

ฉนั้นก็, อาศัยท่านได้เคยเห็นและรอบรู้

โปรดช่วยให้โอวาทแนะนำพลัน; หาไม่, ดู,

มีดนี่อันจ้องอยู่ระหว่างกลางร่างดิฉัน,

จะเปนตระลาการ, พิพากษาคดีอัน

อำนาจอายุพรรษ์และความรู้ของท่านไซร้

มิอาจตัดสินลงให้คงเปนธรรมแท้ได้.

อย่าตอบให้เนิ่นไป; ดิฉันอยากวายชีวา.

อันสิ่งที่ท่านกล่าวมิกล่าวถึงทางเยียวยา.
ลอ.
ช้าก่อนนะ, ธิดา: พ่อเห็นทางที่พอหวัง,

ซึ่งจะต้องกอบการอันรุนแรงน่ากลัวจัง

/*134เท่าการอันร้ายดังที่เราคิดจะป้องกัน.

แม้ลูกไม่อยากแต่งกับเคานตีปารีสนั้น,

และตั้งจิตแรงมั่นพอที่จะปลงชีพตน,

ลูกก็คงพร้อมใจจะรับรองดำเนินกล

อันคล้ายกับวายชนม์เพื่อพ้นความอายอันนี้,

ซึ่งยอมจะแลดูมฤตยูเพื่อได้หนี;

ถ้าลูกหาญพอที่, พ่อจะให้ทางแก้ไข.
จูเลียต.
อ้า, แทนที่แต่งกับปารีสนั้น, จงสั่งให้

ลูกโลดลงทันใดจากกำแพงแห่งป้อมนั้น;

หรือให้ท่องวิถีทางโจร; หรือให้ผายผัน

ไปที่งูมากครัน; ล่ามโซ่ไว้ในหมู่หมี;

หรือขังไว้ทุกคืนในที่โรงไว้ซากผี,

อันเต็มทั่วทั้งที่ด้วยกระดูกกราว ๆ วาง,

กระดูกแข้งฃาเหม็น, กระโหลกเหลืองอันไร้คาง;

หรือให้ลูกไปกลางหลุมผีที่เฃาขุดใหม่

และนอนแนบซากศพที่ในผ้าห่อศพไซร้;

ทำสิ่งซึ่ง, เพียงได้ฟังเฃาเล่าก็แสยง;

ลูกก็จะยอมทำโดยไม่กลัวและไม่แหนง,

เพื่อคงเปนเมียแห่งผู้ยอดรักโดยสุทธ์ใส.
/*135ลอ.
ดีแล้ว; กลับไปบ้าน, ทำเบิกบาน, ประนอมใจ

แต่งกับปารีสไซร้: พุธะวารคือพรุ่งนี้:

คืนพรุ่งนี้จงนอนโดยลำพังตัวบุตรี,

อย่าให้นางนมมีโอกาศนอนห้องธิดา:

จงเอาขวดนี้ไป, เมื่ออยู่ในเตียงนิทรา,

จงดื่มซึ่งน้ำยากลั่นดีนี้ด้วยทันใด;

ไม่ช้าภายในเส้นโลหิตยาจะแล่นไป

บันดาลเย็นชืดใจจะหงอยง่วง; ชีพะจร

จะไม่เต้นเหมือนอย่างธรรมดา, จะหยุดนอน;

ความอุ่น, หายใจหล่อน, จะไม่แจ้งว่าคงชนม์;

อันสีกุหลาบเรื่อที่โอษฐ์อีกแก้มจะหม่่น

ซีดเซียวเหมือนเท่าป่น; หลังตาก็จะหลับพลัน,

เหมือนตาย, เมื่อยามปิดซึ่งทิวาแห่งชีวัน;

ทุกส่วน, ไว้เครื่องอันบังคับให้อ่อนไปมา,

จะแข็งและซื่อและเย็นประหนึ่งตายเทียวนา;

และในความมายาอันดูคล้ายความตายนั้น

ลูกจะคงอยู่ได้สี่สิบสองชั่วโมงมั่น,

แล้วก็จะตื่นพลันเหมือนตื่นจากนอนหลับดี.

/*136ครั้นเมื่อเจ้าบ่าวไปในเวลารุ่งระวี

เพื่อปลุกลูกจากที่ไสยา, ลูกตายอยู่นั่น:

แล้ว, ตามธรรมเนียมแห่งประเทศเราเช่นรู้กัน,

แต่งพร้อมพัสตราสรรพ์นอนเปิดอยู่บนเตียงผี

เฃาจะหามลูกไปโบราณานุสสาวรีย์

ที่ปวงสกุลศรีคาปุเล็ตนอนอยู่ไซร้.

ระหว่างเวลานั้น, ก่อนที่ลูกจะตื่นได้,

พ่อจะเขียนสารให้โรเมโอรู้กิจจา,

และเฃาก็จะมานี่; และเฃากับบิดา

จะไปคอยจนกว่าลูกจะตื่น, และคืนนั้น

โรเมโอจะพาลูกไปมันตุวาพลัน.

และดังนี้แม่นมั่นลูกจะรอดความอายนี้,

แม้ความโลเจเหลวและความพรั่นฉันนารึ

ไม่ทอนความหาญที่จะทำได้ให้สิทธิ์สรรพ์.
จูเลียต.
ให้เถิด, โปรดให้เถิด! อย่ากล่าวเลยถึงความพรั่น!
ลอ.
รับ; ลูกรีบไปพลัน: จงใจแขงและสมใจ

ในความปราถนา. พ่อจะใช้ภาตาไป

ยังมันตุวา, ให้ถือสาราถึงสามี.
จูเลียต.
อ้ารักจงให้แรง! และแรงจะช่วยสิทธี.

ฃ้าขอน้อมเกศีเคารพลาบิดาไคล. [เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๒
/*137ถิ่นเดิม. ห้องหนึ่งในเรือนของคาปุเล็ต.
คาปุเล็ต, คุณหญิงคาปุเล็ต, นางนม, และทนายออก.
คาปุ.
ไปเชิญแขกตามที่มีรายนามได้จดไว้.-

[ทนายคนหนึ่งเฃ้าโรง.]

เฮ้ย, จ้างพ่อครัวให้ผีมือดีญี่สิบพลัน.
ทนายที่ ๒
ใต้เท้าจะไม่ต้องพบที่เลวเลยละขอรับ, เพราะผมจะทดลองดูก่อนว่าเฃาเลียนิ้วตนเองเปนหรือไม่.
คาปุ.
มึงจะทดลองเฃารู้อย่างไรได้เช่นนั้น?
ทนายที่ ๒
คือเช่นนี้, ขอรับ, พ่อครัวที่เลียนิ้วตนเองไม่เปน คงต้องรสมือเลว: ฉนั้นใครที่เลียนิ้วไม่เปนผมก็คงไม่ว่าจ้างเปนแน่.
คาปุ.
ไป, ไว ๆ เฃ้า. [ทนายที่ ๒ เฃ้าโรง.]

คงบกพร่องมากครันเพราะเวลาน้อยกระไร.

เออ, นี้ลูกไปหาภาตาลอเรนซ๎หรือไฉน?
นางนม.
ถูกแล้ว, เจ้าคะ.
/*138คาปุ.
บางทีท่านจะได้ทำประโยชน์บ้างกระมัง:

มันเปนเด็กหัวดื้อถือทิฐิมานะจัง.

จูเลียต ออก.
นางนม.
นี่มาแล้ว, ร้อยชั่ง, จากปลงบาปดูโปร่งใจ.
คาปุ.
อย่างไร, ลูกหัวดื้อ! ไปเที่ยวไขว่อยู่ที่ไหน ?
จูเลียต.
ไปที่ดิฉันได้รับสอนจนรู้สึกผิด

ในการนอกโอวาทบิดากล้าแขงขืนจิต

ขัดคำประกาศิตของท่าน, และรับวาที

หลวงพ่อลอเรนซ๎สอนให้อ่อนกายณที่นี้,

ขอโทษท่านสักที. ลูกวอนง้อขออภัย !

แต่นี้จะขออยู่ในโอวาทท่านต่อไป.
คาปุ.
ไปตามเคานตีไว; ไป, บอกเฃาทราบคดี:

ฃ้าจะได้จัดการงานวิวาห์เช้าพรุ่งนี้.
จูเลียต.
ลูกพบท่านผู้ดีหนุ่มที่กุฎิ์ลอเรนซ๎นั้น,

และได้ให้ความรักเท่าที่ควรแก่ดิฉัน,

มิได้ก้าวเกินชั้นเฃตแห่งความสุภาพดี.
คาปุ.
เออ, พ่อยินดีนัก; เรียบร้อยแล้ว: ยืนขึ้นที:

ถูกต้องแล้วเช่นนี้.-ขอฃ้าพบเคานตีนา;

/*139เออ, ไปไว ๆ เถิด, รีบให้ตามตัวเฃามา.-

เช่นนี้, จอมเทวา, ท่านภาตาเลิดดีไซร้,

เมืองเราทั้งหมดควรรู้สึกคุณท่านยิ่งใหญ่.
จูเลียต.
แม่นม, จงมาไปด้วยกันเถิดณห้องฉัน,

เพื่อช่วยเลือกสิ่งของที่ต้องการแต่งตัวอัน

เห็นเหมาะสำหรับฉันได้ประดับกายพรุ่งนี้.
คุณหญิง ค.
ต่อวันพฤหัสดอก; อันเวลาเหลือยังมี.
คาปุ.
นมไปกับบุตรี: - พรุ่งนี้เราไปวิหาร.

[จูเลียตและนางนมเฃ้าโรง.]
คุณหญิง ค.
เราคงจะบกพร่องในสิ่งของสำหรับงาน:

นี่จวนราตรีกาล. [๔๕]
คาปุ.
ช่างเถิด, ฉันไม่ท้อแท้,

และทุก ๆ อย่างคงสำเร็จดี, เชื่อเถิดแม่:

ไปหาจูเลียต, แลช่วยจัดแจงเตรียมกายา;

คืนนี้ฉันไม่นอน; หล่อนอย่ากวนฉันเลยนา;

ครั้งนี้จะทำน่าที่แม่เรือน.-เฮ้ย, มีใคร !-

มันไปกันหมดแล้ว; เอาเถิดฉันเองจะไป

หาเคานต์ปารีสไซร้, เพื่อบอกเฃาให้เตรียมกาย

สำทรับพรุ่งนี้. จิตของฉันนี้แสนสบาย,

ตั้งแต่นางโฉมฉายผู้ดื้อกลายกลับเปนดี.

[ต่างคนเฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๓
/*140ถิ่นเดิม ห้องนอนของจูเลียต.
จูเลียต และ นางนม ออก.
จูเลียต.
เออ, เครื่องแต่งตัวนี้ดีแล้ว; แต่ว่า, นม, นี่.

ในหว่างราตรีนี้ขอจงปล่อยฉันอยู่เดียว;

เพราะฉันนี้จำเปนต้องสวดมนตร์หลายบทเจียว

เพื่อวอนสวรรค์เหลียวแลอวยพรสภาพฉัน,

ซึ่ง, นมย่อมทราบอยู่, ว่ามัวมวลมากบาปครัน.

คุณหญิงคาปุเล็ต ออก.
คุณหญิง ค.
ธุระมากหรือนั่น ? จะให้แม่ช่วยหรือไฉน ?
จูเลียต.
มิได้, เจ้าคะ; เราได้รวมของบางอย่างไว้

ที่ควรจะต้องใช้สำหรับงานวันพรุ่งนี้:

ฉนั้นขอได้โปรดให้ลูกอยู่คนเดียวที,

และส่วนนมคืนนี้ให้อยู่ช่วยคุณแม่นา,

เพราะลูกเชื่อว่าคงมีงานมากเต็มหัดถา

ในงานอันมีมาโดยด่วนนี้.
/*141คุณหญิง ค.
แม่ลาไป:

จงนอนหลับสบาย, เพราะลูกต้องพักผ่อนไว้.

[คุณหญิงกับนางนมเฃ้าโรง.]
จูเลียต.
ลาก่อน !-สักเมื่อไรไม่รู้กว่าจะพบกัน.

เรามีความสยองแล่นในเส้นโลหิตลั่น,

จวนทำความอุ่นอันชูชีพแขงเพราะเย็นเฉา.

เราอยากใคร่เรียกคนให้กลับมาช่วยปลอบเรา,

นม!-แกจะมาทำอะไรในนี้ ?

อันกิจซึ่งแสนเศร้าเราต้องทำลำพังตน.-

มา, ขวดยา.

เออก็ถ้าเผื่อยานี้กินแล้วไม่เปนผล ?

เราจะต้องยอมทนแต่งงานหรือณพรุ่งนี้ ?

ไม่, ไม่:-สิ่งนี้แหละจะตัดเรื่อง:-จงอยู่นี่.-

[วางกั้นหยั่นไว้ข้างตัว.]

หรือโอสถจะมีพิษแรงร้าย, ซึ่งภาตา

ให้มาเปนอุบายเพื่อให้เรามรณา.

เกลือกโดยกิจวิวาห์นี้ท่านจะเสียชื่อไป,

เพราะท่านได้แต่งเรากับโรเมโอแล้วไซร้ ?

น่ากลัวจะเปนได้: แต่, นึกไปไม่ควรคิด,

เพราะท่านนั้นมั่นคงทรงธรรมะสุจริต.

/*142เออแม้, เมื่อเรานิทระณห้องสุสานใหญ่,

เราตื่นขึ้นก่อนถึงเวลาโรเมโอไซร้

มารับ, จะทำไฉน ? นี่เปนข้อที่ควรพรั่น !

เราจะไม่อัดใจมากหรือในอุมงค์นั้น,

ซึ่งลมสอาดผันผายเฃ้าปากมิได้นา,

และตายด้วยใจอัดก่อนที่โรเมโอมา ?

หรือ, หากคงชีวา, จะไม่เปนหรือเช่นนี้,

คือแรงน่าสยอนแห่งมัจจุและราตรี,

ประกอบความกลัวที่มีอยู่ในที่แห่งนั้น,

เช่นในอุโมงค์, ห้องที่ไว้ศพโบราณอัน

ภายในหลายร้อยพรรษะกาลแล้ว, ปวงอัษฐี

ของบรรพะบุรุษผู้ล่วงลับรวมอยู่ฉนี้;

ที่ศพติบอลต์มีโลหิตอาบ, ตายใหม่ ๆ,

นอนเน่าอยู่ในผ้าห่อศพ; ที่, เฃากล่าวไว้,

ว่าบางเวลาในราตรีพวกปีศาจมา:

โอ้โอ๋, โอ้โอ๋, นึกหากว่าตัวเรานิทรา,

ตื่นขึ้นโดยพลัน, นาสิกสูดเหม็นน่าชังฉนี้

และกรีดเหมือนว่านคนที่ถอนจากปัถพี,

ซึ่งคนอยู่ดี ๆ, ได้ฟังแล้วสติเฟือน [๔๖]

หากเราตื่น, สติเราหรือจะไม่แชเชือน,

/*143เมื่อจำต้องอยู่เพื่อนสิ่งที่น่าสยอนสุด ?

และบ้าแล้วเลยเล่นอัษฐิบรรพะบุรุษ ?

และบ้าแล้วคร่าห์ฉุดติบอลต์จากผ้าห่อผี ?

และ, ยามสติคลั่ง, ฉวยอัษฐิของอัยกี,

ใช้แทนคทา, ตีสมองบ้าของตนตาย ?

เออ, ดู! ราวจะเห็นรูปปีศาจของพี่ชาย

เที่ยวเดินออกวุ่นวายหาโรเมโอผู้ที่ยอน

ตัวเฃาด้วยปลายดาพ: - หยุด, ติบอลต์, จงหยุดก่อน!-

โรเมโอ, น้องจะจร! น้องดื่มนี่ให้พี่หนอ.

[ล้มนอนลงบนเตียงภายในม่าน.]
ตอนที่ ๔
ถิ่นเดิม. ห้องหนึ่งในเรือนของคาปุเล็ต.
คุณหญิงคาปุเล็ต และนางนม ออก.
คุณหญิง ค.
รับเอากุญแจนี้, หยิบเครื่องเทศเพิ่มให้พอ.
นางนม.
ในห้องของหวานขอเพิ่มควินซ๎แลอินทผลำ.

/*144คาปุเล็ต ออก.
คาปุ.
เร็ว, เร็ว, เร็ว ! ไก่ขันสนั่นเสียงแล้วสองซ้ำ,

ระฆังทิวาย่ำแล้ว, นี่สามนาฬิกา:

จงดูขนมหน่อยเถิด, แม่อันเจลิคา: [๔๗]

ไม่ต้องตระหนี่นา.
นางนม.
ไปเถิด, คุณกะเทย, ไป, [๔๘]

นอนเสียเถิดเจ้าฃ้า; หาไม่พรุ่งนี้จะไข้

เพราะในคืนนี้ไซร้อยู่ดึกนอนไม่เต็มตา.
คาปุ.
ไม่เปนเช่นนั้น: ฉันเคยอยู่รุ่งแต่ก่อนมา

เพื่อเหตุอันน้อยกว่าครั้งนี้, และไม่เคยไข้.
คุณหญิง ค.
จริง, ท่านได้เคยอยู่เพื่อเล่นชู้ละเลิงใจ;

แต่ว่าคราวนี้ไซร้ดิฉันจะคอยกีดท่าน.

[คุณหญิงและนางนมเฃ้าโรง.]
คาปุ.
ขี้หึงส์จริง ๆ หนอ, ขี้หึงส์.

[ทนายสามสี่คน, ถือฟืนและกระจาดออก.]

เฮ้ย, อ้ายสันดาน,

นั่นอะไร ?
ทนายที่ ๑.
สิ่งของที่ต้องการในครัว, ไม่ทราบอะไร.
/*145คาปุ.
ไว ๆ เฃ้า, ไว ๆ [ทนายที่ ๑ เฃ้าโรง.]

หาท่อนไม้แห้ง ๆ, ไป:

เรียกปีเตอร์, จะได้ชี้ท่อนฟืนให้มึงพลัน.
ทนายที่ ๒
กระผมก็มีตาคงหาฟืนพบเหมือนกัน,

และส่วนปีเตอร์นั้นไม่ต้องขอแรงช่วยหา, [เฃ้าโรง.]
คาปุ.
ให้ตาย, มันตอบดี; ช่างพูดขัน, อ้ายลูกหมา !

จะให้เปนอ้ายบ้า.-แม่เจ้าโว๊ย, รุ่งแล้วนี่:

เคานตีจะมาถึงไม่ช้าพร้อมด้วยดนตรี, [๔๙]

เพราะเฃาได้พาทีว่าจะมา. [เสียงดนตรีในโรง.]

อ้า, มาใกล้.

นม!-หล่อน!-เฮ้ย, นี่แน่!-นม, ฃ้าเรียก, มาไวๆ !

นางนม กลับออกมา.

ไปปลุกจูเลียต, ไป, ช่วยแต่งตัวลูกดี ๆ;

ฃ้าจะไปพูดกับปารีส:-ไป, ไวๆ ซี,

ไว ๆ; เจ้าบ่าวลีละถึงบ้านเราแล้วนา.

บอกว่าไว ๆ เฃ้า. [เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๕
/*146ถิ่นเดิม. ห้องนอนของจูเลียต.
นางนม ออก.
นางนม.
คุณนาย ! คุณจูเลียต ! หลับสนิทเสียนักหนา:

คุณหนู ! คุณนายฃา ! ชะ ๆ นอนแสนขี้เซา !

คุณที่รักดิฉัน ! คุณ ! ชื่นใจ ! เจ้าสาวเฉลา !

ไม่ตอบสักคำเล่า ? นอนให้พอบัดนี้ซี;

หลับเสียอีกเจ็ดวัน; ดิฉันเชื่อว่าคืนนี้

เคานติปารีสมีจิตมุ่งมองและจองไว้

ให้คุณหลับน้อย ๆ:-พระเจ้าโปรดให้อภัย,

จริงนะ, สาธุ, ใยหลับสนิทเปนนักหนา !

จำเราจะปลุกเธอ.-คุณนายฃา, คุณนายฃา !

เออ, ให้เคานตีมาพบนอนอยู่ก็แล้วกัน;

เฃาคงปลูกคุณขึ้น, ให้ตาย. ไม่ตื่นหรือนั่น?

แต่งตัว ! อย่างไรกันแต่งพร้อม ! อ้าวนอนอีกละ !

ดิฉันต้องปลุกคุณ. คุณคะ ! คุณ ! คุณเจ้าคะ !

โอ้โอ๋ ! อกแตกละ ! ช่วยด้วย ! คุณสิ้นชีวี !

โอ้อกเอ๋ยอกกู, นี่เกิดมาทำไมนี่ !

เร็ว, อัควะวิตี ! เจ้าประคุณ, คุณหญิงฃา !

คุณหญิงคาปุเล็ต ออก.
คุณหญิง ค.
นี่อึงอะไรกัน ?
นางนม.
โอ้วันนี้ควรโศกา !
คุณหญิง ค.
มีเหตุอะไรนา ?
นางนม.
ดู! ดู! โอ้กาลีวัน !
คุณหญิง ค.
โอ้อก, โอ้อกเอ๋ย ! ลูกน้อย, ชีพของตัวฉัน.

ฟื้นขึ้น, ลืมตาพลัน, หาไม่แม่ตายตามหนอ.

ช่วยด้วย ! เรียกคนมา.

คาปุเล็ต ออก
คาปุ.
เหลวไหล, จงรีบพาจูเลียตไป; ชายเฃารอ.
นางนม.
หล่อนตาย, หล่อนเสียหนอ, หล่อนตาย; โอ้วันโศกา.
คุณหญิง ค.
โอ้วันเคราะห์ร้ายเหลือ, หล่อนตายแล้ว, ตายแล้วนา !
คาปุ.
อ๊ะ, ขอดูหน่อย. อ้า, อนิจจา, ตัวเย็นแล้ว;

โลหิตหยุดนิ่งอยู่และข้อลำก็ซื่อแซ่ว;

ชีพกับโอษฐ์พะแพรวก็พรากกันไปช้านาน:

/*148ความตายครอบจำไว้เหมือนความหนาวอันผิดกาล

ฆ่าบุษปะสคราญล้ำเลิดในเกษตร์ศรี.
นางนม.
โอ้วันแสนสงสาร !
คุณหญิง ค.
โอ้กาลอันท่วมทุกขี !
คาปุ.
มัจจุ, แย่งบุตรีไปเพื่อให้ฃ้าโศกา,

นั้นเองผูกลิ้นแน่น, มิให้ฃ้าเจรจา.

ภาตาลอเรนซ๎และปารีสออก, พร้อมด้วยนักดนตรี.
ลอ.
เจ้าสาวเตรียมกายาเพื่อไปวัดแล้วหรือไฉน ?
คาปุ.
พร้อมแล้วจะจรลี, จะมีวันกลับหาไม่.

ลูกชาย, โอ้ภายในคืนก่อนจะแต่งงานกัน

มัจจุชิงภรรยาของลูก : ดู, นอนอยู่นั่น,

หล่อนผู้เปนบุษบัน, ถูกเก็บโดยมัจจุราช.

มัจจุเปนเขยฉัน, มัจจุกลายเปนทายาท;

มัจจุได้นางนาฎบุตรี: ฉันไม่ขออยู่.

และยกให้หมด; ชีพ, สมบัติ, ให้แด่มฤตยู.
ปารีส.
ดิฉันได้มุ่งอยู่จะเห็นซึ่งทิวาศรี,

แล้วกลับมาต้องเห็นเคราะห์แรงร้ายหรือเช่นนี้ ?
คุณหญิง ค.
ทิวาแสนอัปรีย์, กอบทุกข์, ทราม, น่าชังนัก !

เปนยามที่ร้ายสุดที่กาละเห็นประจักษ์

/*149ในปวงจรลักษณ์แห่งกาละตลอดมา.

เพียงหนึ่ง, เพียงหนึ่งน้อย, หนึ่งบุตรีสิเนหา

แต่เปนสิ่งเอกาที่ปลื้มจิตประโลมใจ,

และมัจจุร้ายแรงก็มาแย่งพ้นหน้าไป !
นางนม.
โอ้โศก ! โอ้โศกใหญ่, แสนโศก, แสนโศกวันนี้ !

วันแสนจะทุกข์หนัก, โอ้วันแสนโศกท่วมทวี,

ที่ตัวดิฉันนี้ได้เคยพบแต่ไรมา !

โอ้วัน ! โอ้วันเอ๋ย ! โอ้วัน ! น่าชังนักหนา !

แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีร้ายเท่าวันนี้:

โอ้วันอันแสนร้าย ! โอ้วันร้ายกระไรนี่ !
ปารีส.
ถูกหลอก, ถูกพรากศรี, ประทุษ, แสร้งกัน, เหมือนฆ่า !

มัจจุน่าชังสุด, เราถูกท่านทำมายา,

ตัวท่านไร้เมตตาประหารเราได้ดูดู๋ !

โอ้รัก ! โอ้ชีพ ! ไม่ใช่ชีพ, รักในมฤตยู !
คาปุ.
ถูกดูหมิ่น, แค้นอยู่, ถูกชัง, กด, รอญชีวี !

เวลาอันตัดสุข, ไฉนมาฉบัดนี้

เพื่อล้าง, ผลาญย่ำยีพิธีการของเรานา ?

โอ้ลูก ! โอ้ลูก, ยึ่งกว่าดวงจิตของบิดา !

เจ้าตาย ! อนิจจา ! ธิดาฃ้าเจ้านี้ดาย

และพร้อมด้วยบุตรีฃ้าฝังสุขสิ้นทั้งหลาย.
/*150ลอ.
หยุดเถิด ! จงละอาย ! จะแก้ยุ่งได้อย่างไร

ด้วยความยุ่งเช่นนี้, สวรรค์อีกบพิตร์ได้

มีส่วนครองทรามวัย; บัดนี้เทพรับไว้หมด,

ซึ่งเปนบุญะลาภของนงรามผู้งามงด:

อำนาจบพิตร์หมดมิอาจห้ามมฤตยู;

แต่ส่วนสวรรค์รับไปให้ชีพอันยืนอยู่.

อย่างมากบพิตร์ดูก็หวังให้ลูกได้ดี,

เพราะสรวงของท่านไซร้คือให้ลูกเจริญศรี;

โศกใยเล่าบัดนี้, เมื่อบุตรีได้จำเริญ

ขึ้นสูงจนเหนือเมฆ, สูงจนถึงสวรรค์เหิน ?

อ้า, รักนี้เหลือเกิน, บพิตร์รักลูกเช่นนี้,

จนเสียสติ, ยามเมื่อธิดาแสนสุขี:

หญิงสมรสไม่ดีที่คงอยู่เช่นนั้นนาน,

แต่หญิงสมรสแล้วตายแต่สาวสิสุขสานต์.

จงกลั้นอัสสุธาร, และปักช่อโร๊สมะรี [๕๐]

ที่ศพนงพงา; และ, ตามอย่างประเพณี,

แต่งพร้อมพัสตราดีแล้วห้ามศพสู่วัดพลัน;

เพราะถึงธรรมลาอันโง่ชวนเราโศกศัลย์,

นักปราชญ์ย่อมจะขันธรรมะชาติที่โศกา.
/*151คาปุ.
ปวงสิ่งที่เราเตรียมไว้เพื่อการงานวิวาห์,

แปรปรวนประมวลมาเปนเครื่องใช้ในงานฝัง;

เครื่องดุริยางค์กลายเปนระฆังตีทุกขํ,

วิวาหะกิจตั้งแต่นี้เปนศราทธะพรต,

ปวงเพลงสรรเสริญกลายเปนเพลงครวญไปหมด,

บุบผาเพื่อสมรสเปนเครื่องแต่งศพผู้มรณ,

และทุก ๆ สิ่งแปลงเปนตรงฃ้ามน่าสยอน.
ลอ.
บพิตร์, เชิญไปก่อน; - คุณหญิง, เชิญตามสามี;-

ไปเถิด, ท่านปารีส; - ทุกคนเตรียมพร้อมสรรพดี

เพื่อตามศพงามนี้ในไม่ช้ายังสุสาน.

สวรรค์ดูกริ้วอยู่เพราะบกพร่องของเหล่าท่าน;

จงอย่าได้คิดหาญท้าพิโรธอีกต่อไป.

[คาปุเล็ต, คุณหญิงคาปุเล็ต, ปารีส, และภาตาเฃ้าโรง.]
นักดนตรีที่ ๑.
ให้ตาย, นี่เราเก็บปี่ของเรา, และไปเสียดีกว่า.
นางนม.
พวกเจ้าผู้ซื่อตรง, จงเก็บเถิด, เก็บทันใด;

เพราะเจ้ารู้แล้วไซร้, เปนที่แสนอนาถนา. [เฃ้าโรง.]
น.ด. ๑.
เออ, ให้ตายโหง, อนาถพอจะแก้ได้กระมัง.

/*152ปีเตอร์ ออก.
ปีเตอร์.
นักดนตรี, เออ, นักดนตรี, เพลง “ชื่นใจ,” เพลง “ชื่นใจ” : โอย, ถ้าจะให้ฉันคงชีวิตอยู่ละก็, เล่นเพลง “ชื่นใจ” หน่อยเถิด.
น.ด. ๑.
ทำไมเพลง “ชื่นใจ” ?
ปีเตอร์.
นักดนตรีเอ๋ย, เพราะใจของฉันมันทำเพลง “ใจของฉันเต็มด้วยโศก.” ขอให้ทำเพลงรื่นเริงสักเพลงเถิด, เพื่อให้ฉันสบายใจ.
น.ด. ๑.
ไม่เล่นจนเพลงเดียว; เวลานี้ไม่ใช่เวลาเล่น.
ปีเตอร์.
แกไม่ยอมเล่นฉนั้นหรือ ?
น.ด. ๑.
ไม่ละ,
ปีเตอร์.
ถ้าเช่นนั้นฉันก็จะให้อะไรแกอย่างสาใจละ.
น.ด. ๑.
แกจะให้อะไรเรา ?
ปีเตอร์.
ไม่ใช่เงิน, ให้ตายโหงสิ, แต่จะให้ด่า; ฉันจะเรียกพวกแกว่าอ้ายพวกสีซอขอทาน.
น.ด. ๑.
ฉนั้นฉันจะตอบว่าแกเปนอ้ายขี้ครอก.
ปีเตอร์.
ฉันก็จะเอากั้นหยั่นของขี้ครอกวางบนกระบานแก. ฉันไม่ยอมยกขอ: ฉันจะเรแก, ฉันจะฟาแก. แกฟังฉันออกไหม ?
/*153น.ด. ๑.
ถ้าแกเรเราและฟาเรา, แกก็จะทำให้เราออกเสียง. [๕๑]
น.ด. ๒
ขอทีเถิด, เอากั้นหยั่นเฃ้าฝัก, และชักเอาความฉลาดออกมาดีกว่า.
ปีเตอร์.
ถ้าฉนั้นก็เล่นงานแกด้วยความฉลาดของฉันละ ! ฉันจะรำมะนาแกด้วยความฉลาดแหลมเปนเหล็ก, และเก็บกั้นหยั่นเหล็กของฉันเสีย. ขอให้ตอบฉันเหมือนลูกผู้ชาย:-

“เมื่อยามโศกโทรมนัสกลุ้มกลัดจิต,

“และความเหี่ยวแห้งบิดฤดีฃ้า,

“ดนตรีที่มีเสียงเงินสง่า- ”

ทำไม “เสียงเงิน” ? ทำไม “ดนตรีที่มีเสียงเงินสง่า” ?- แกว่าอย่างไร, ไสม้อน แค็ตลิง ?
น.ด. ๑
อ๋อ, นาย, เพราะเงินเสียงเพราะ.
ปีเตอร์.
เหลว ! - แกว่ากระไร, ฮิว รีเบ็คก์ ?
น.ด. ๒.
ฉันว่า “เสียงเงิน,” เพราะนักดนตรีต้องทำเสียงเพื่อได้เงิน.
ปีเตอร์.
เหลวอีก !- แกว่ากระไร, เจมส๎ เสานด์โปสต์.
น.ด. ๑
ตายโหง, ฉันไม่รู้จะว่ากระไรละ.
ปีเตอร์.
อ๋อ, ฉันยกโทษให้; แกเปนคนเสียง; ฉันจะว่าแทนแก. ที่ว่า “ ดนตรีที่มีเสียงเงินสง่า,” ก็เพราะว่านักดนตรีไม่/*154มีทองที่จะใช้ให้มีเสียง:

“ดนตรีที่มีเสียงเงินสง่า

“มิได้ช้าช่วยแก้ได้แท้เอย. [เฃ้าโรง.]
น.ด.๑
อ้ายคนนี้มันช่างยั่วโทโษเสียจริง ๆ ละ.
น.ด. ๒
อ้ายห่ากิน ! - มาเถิด, เฃ้าในนี้; คอยพวกช่วยงานศพ, แล้วเลยอยู่กินเลี้ยงด้วย. [พากันเฃ้าโรง.]
---
องก์ที่ ๕
ตอนที่ ๑
/*155มันตุวา. ถนน.
โรเมโอ ออก.
โรเมโอ.
แม้เราอาจเชื่อความจริงงดงามแห่งนิทรา,

สุบินของตูฃ้าคงบอกโชคโศลกชิด:

บดีแห่งทรวงเรานั่งเริงบนภัทรบิฐ, [๕๒]

ตลอดวันนี้จิตเปนสุขอย่างไม่เคยพบ

อุ้มตัวเราเหนือดินด้วยร่าเริงอันเลิดลบ.

ฝันว่าเมียมาพบเรานอนแน่วตายแล้วไซร้-

สุบินพิกลละ, ยอมผู้ตายรู้สึกได้ !-

และเมียชุบเราไซร้โดยจุมพิตริมโอษฐเรา

จนเราฟื้น, และเลยเปนราชาธิราชเจ้า.

อ้า ! พบรักเฉลาจะชื่นจิตปานใดนา,

เมื่อพบเพียงในฝันยังเปรมจิตชื่นอุรา !

บัลถะสาร์, สรวมเกือกขี่ม้า, ออก.

ข่าวจากเวโรนา ! บัลถะสาร์, เปนอย่างไร ?

เจ้าไม่ถือสาราจากภาตามาหรือไฉน ?

/*156เมียกูสุขหรือไม่ ? ท่านบิดาอยู่ดีหรือ ?

จูเลียตของกูอยู่สุขหรือ ? ถามอีกที, หือ;

เพราะใดจะเสียฤาแม้หล่อนไซร้เปนสุขี.
บัล.
คุณนายเธอเปนสุข, สิ่งเสื่อมเสียใดจะมี

ศพเธอนอนในที่ห้องศพคาปุเล็ตนา,

และดวงวิญญาณไปสถิตท่ามกลางเทวา.

ผมเห็นศพไสยาในอุมงค์แห่งสกุล,

แล้วผมด่วนขึ้นม้าเพื่อนำข่าวมาบอกคุณ:

ขอจงโปรดการุญที่นำฃ่าวร้ายฉกรรจ์,

เพราะคุณมอบน่าที่ให้บอกข่าวทุกสิ่งอัน.
โรเมโอ.
จริง ๆ หรือเช่นนั้น ? ไม่เชื่ออีกโชคใด ๆ ! -

มึงรู้ที่พักกู : ไปหาหมึกกระดาษใช้,

และเช่าม้าเตรียมไว้; กูจะไปณคืนนี้.
บัล.
ผมขอวิงวอนคุณสกดจิตด้วยขันตี:

หน้าคุณซีดเสียสีและโศก, บอกลางว่าจะ

มีเหตุอันแรงร้าย.
โรเมโอ.
ฮ้าย, เฃ้าใจผิดเจียวละ;

ไปเถิด, อย่าลืมนะทำตามที่กูได้ใช้.

มึงไม่มีสาราจากภาตาหรือว่าไร ?
บัล.
ไม่มีหามิได้.
/*157โรเมโอ.
ก็ช่างเถิด : รีบไปนา,

และเช่าม้าที่สั่ง; กูตามไปในไม่ช้า.

[บัลถะสาร์เฃ้าโรง.]

เออ, จูเลียต, ภรรดาจะนอนแนบหล่อนคืนนี้.

ต้องคิดหาหนทาง :- เออบาป, แสนจะเร็วรี่

แล่นเฃ้าสู่ฤดีของผู้เสียใจนักหนา !

เรายังนึกจำได้ถึงบุรุษผู้ฃายยา,

และอยู่แถบนี้นา, เราได้เคยสังเกตชัด

แต่งตัวปอนคร่ำคร่า, หน้าตานิ่วคิ้วขอดรัด,

รวบรวมฃายเภสัช; ดูซูบเซียวไปทั้งร่าง,

ความอัตคัตห้อมจนกายผอมเหลือแต่ก้าง;

มีเต่าแขวนอยู่กลางร้านอันปอนของเฃานั้น,

หนังจรเข้ยัดอีกมีหนังอื่นหลายพรรณ

แห่งปลาแปลก ๆ ครัน; และบนหิ้งของเฃาไซร้

มีหีบเปล่า ๆ ตั้งอยู่เรียงรายเปนหลายใบ

อับดินเคลือบเขียวใส, กระเพาะอีกพืชเปนรา,

เศษด้ายกลุ่มเก่า ๆ, แหละกุหลาบแท่งคร่ำคร่า,

ตั้งรายไว้ล่อตาผู้คนที่เดินผ่านไป.

เห็นความอัตคัด, เราเคยนึกอยู่ในใจ,

ว่าหากมีผู้ใดบัดนี้อยากได้ยาพิษ,

/*158ซึ่งในมันตุวาใครฃายโทษถึงชีวิต,

ที่นี่แหละสถิตคนจนพอจะฃายเฃา.

อ้า, ความคิดนี้เองเหมือนบอกความประสงค์เรา,

และคนจนนี้เล่าจะฃายให้เราแม่นมั่น.

ตามที่รำลึกได้, นี่เองคือที่อยู่มัน:

นี่วันพระ, ฉนั้นอ้ายยาจกจึ่งปิดร้าน.-

เฮ้ย, แน่ ! คนฃายยา !

คนฃายยา ออก.
คนฃายยา.
ใครมาเรียกเสียงกังวาล ?
โรเมโอ.
ออกมาอย่าได้นาน. ฃ้าเห็นเจ้าจนเหลือใจ;

ดู, นี่ทองสี่สิบดะคัต : [๕๓] ฃ้าอยากใคร่ได้

ยาพิษสักนิดไซร้, ซึ่งเร็วแรงกำแหงฤทธิ์

อาจซึมซาบส้านไปทั่วในเส้นสายโลหิต,

เพื่อผู้เบื่อชีวิตจำนงกินสิ้นชีวัน,

และขับให้ลมปราณออกจากร่างที่เบื่อนั้น

โดยแรงเหมือนดินอันจุดโดยด่วนชนวนไฟ

เร็วรวดพุ่งพรวดออกจากกระบอกแห่งปืนใหญ่.
คนฃายยา.
ยาพิษเช่นนั้นไซร้ฃ้ามี; แต่มันตุวา

เอาโทษผู้ที่ฃายยาพิษถึงสิ้นชีวา.
/*159โรเมโอ.
เจ้าก็อนาถา, อัตคัตขัดทุกทาง,

ยังกลัวตายอีกหรือ ! ความอดแจ้งณสองปราง,

ยากอีกไร้ทุกอย่างปรากฎอยู่ณดวงตา,

ความอัตคัดอีกจนปรากฎณกายา;

โลกอีกกฎนานาของโลกไม่มีไมตรี:

ในโลกไม่มีกฎจะช่วยเจ้าให้มั่งมี;

อย่าคงจนเช่นนี้, ฝืนกฎหมาย, รับเงินไป.
คนฃายยา.
ความจน, ไม่ใช่ความเต็มจิต, ยอมรับเงินไซร้.
โรเมโอ.
ความจนแหละฃ้าให้, มิใช่เกื้อเจตนา.
คนฃายยา.
เอายานี้ละลายน้ำใด ๆ ดังจินดา,

แล้วดื่มซึ่งน้ำยา; และ, แม้นายมีแรงทัน

เท่าญี่สิบคน, ก็คงต้องตายเปนแม่นมั่น,
โรเมโอ.
นี่แน่เหรียญสุวรรณ, เปนยาพิษของจิตคน

บันดาลฆาฏะกรรมอันน่าชังในสากล

มากกว่ายาผลาญชนม์ที่กฎห้ามเจ้าจำหน่าย:

ฃ้าฃายยาพิษให้แก่เจ้า, เจ้ามิได้ฃาย.

ลาก่อน : จงใช้จ่ายเงินซื้อกินเพื่ออ้วนพี.-

ยาชูจิตไม่ใช่ยาพิษ, มากับฃ้านี้

ยังศพจูเลียตศรี, จะใช้เจ้าณที่นั้น.

[เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๒
/*160เวโรนา. กุฎีของภาตาลอเรนซ๎.
ภาตาจอน ออก.
จอน.
ภาตาแห่งฟรานซิสคัน ผู้เลิดล้ำธรรม ! ท่านผู้เจริญเจ้าฃา !

ภาตาลอเรนซ๎ ออก.
ลอ.
ฟังศัพท์สำเนียงเปนภาตาจอนจำได้นา.-

กลับดีจากมันตุวา; โรเมโอว่ากระไร ?

หรือ, หากฃ่าวจดอยู่, ก็ขอส่งสาราให้.
จอน.
เมื่อฃ้านี้ได้ไปหาเพื่อนบวชผู้ตีนเปล่า,

ผู้ร่วมคณะ, เพื่อชวนไปเพื่อนตูฃ้าเจ้า,

เธอนั้นไปเยี่ยมเฃาผู้ไข้ในนครนี้,

และเมื่อพบเธอแล้ว, พนักงานแห่งธานี

สงสัยสองเรานี้ว่าได้ไปในเคหา

ที่มีโรคระบาทว์แรงร้ายอยู่แห่งนั้นนา,

จึ่งปิดทวารา, มิให้เราออกจากนั่น,

ฉนั้นการจะไปมันตุวาก็หยุดพลัน.
/*161ลอ.
ก็สาราของฉันถึงโรเมโอใครถือไป ?
จอน.
สารายังอยู่นี่,-เพราะฃ้าเจ้าส่งมิได้,

อีกหาผู้รับใช้ถือมาคืนก็สุดหา,

เพราะทุก ๆ คนแสนจะกลัวติดซึ่งโรคา.
ลอ.
เคราะห์ร้ายจริง ๆ นา ! สังฆะช่วยด้วยครานี้,

มันไม่ใช่สาราไร้สาระ, แต่ความมี

สำคัญเปนพ้นที่; แม้เพิกเฉยละเลยไว้

ภัยอาจจะมากมวล, ภาตาจอน, จงรีบไป

หาเหล็กแชลงให้, แล้วรีบนำอย่าเนิ่นนาน

มายังกุฎีฃ้า.
จอน.
ฃ้าจะไปหาสิ่งประสงค์มาบัดนี้, ท่าน. [เฃ้าโรง.]
ลอ.
เราต้องไปสุสานโดยลำพังมิรอช้า;

อีกเพียงสามชั่วโมงจูเลียตจะฟื้นขึ้นมา:

หล่อนคงจะต่อว่าเราเพราะโรเมโอไซร้

จะได้ทราบเหตุการณ์ทั้งปวงก่อนก็หาไม่;

เราจะมีสารไปอีกครั้งที่มันตุวา,

และซ่อนหล่อนในกุฎิ์ว่าโรเมโอนั้นจะมา:

โอ้ศพมีชีวา, ถูกขังในห้องไว้ผี. [เฃ้าโรง.]
ตอนที่ ๓
/*162ถิ่นเดิม. สุสาน; ในนั้นมีอนุสสาวรีย์ของสกุลคาปุเล็ต.
ปารีสออก, พร้อมด้วยเด็กใช้, ถือดอกไม้และคบเพลิง.
ปารีส.
เอาคบส่งให้กู : ไป, และอยู่ห่างที่นี้:-

อย่าเลยดับเถิดดี, ไม่อยากให้ใครเห็นกู.

มึงจงไปนอนลงที่ใต้หมู่ต้นไม้ยูว์,

และมึงจงเอียงหูลงกับพื้นพสุธาน;

ดังนั้นหากมีใครย่างเท้าไคลสู่สุสาน,

ดินร่วน, ไม่เปนดาน, เพราะถูกขุดหลุมมากอยู่.

มึงคงต้องได้ยิน : จงผิวปากขึ้นให้กู,

เพื่อเปนสัญญารู้ว่ามึงยินเสียงคนมา.

ส่งให้กูเถิดบุบผา. จงทำตามฃ้าสั่งไว้แต่กี้, รีบไป.
เด็ก.
[ป้อง.] เราออกจะพรั่นจิตที่ต้องอยู่ผู้เดียวไซร้

ในกลางสุสานใหญ่; แต่ก็ต้องแขงใจที. [หลบไป.]
ปารีส.
บุษบาสวาท, พี่โรยเตียงมาศด้วยมาลีศรี,-

โอ้เตียงศิลาและกอบธุลี-

ซึ่งทุกราตรีพี่ประสุคนธ์,

หรือไร้น้ำหอม, ร่ำไห้ใจตรอมกลั่นอัสสุชล:

งานศพยุพีพี่จะทำทน

ทุกคืนมาปรนและร่ำโศกา.

[เด็กใช้ผิวปาก.]

เด็กใช้มันบอกกล่าวว่ามีผู้กำลังมา.

ใครหนออัปรีย์จาริกทางนี้ณคืนนี้,

และกีดศราทธะพรตและกิจรักยอดฤดี ?

อ๊ะ, คบดวงหนึ่งมี !- ราตรี, ซ่อนฃ้าหน่อยไซร้. [หลบไป.]

โรเมโอออก, พร้อมด้วยบัลถะสาร์, ถือคบเพลิง, ขวานขุด, ฯลฯ.
โรเมโอ.
ส่งขวานอันนั้นอีกแชลงเหล็กให้กูไว้.

รับสารานี้ไป; วันพรุ่งนี้แต่เช้านา

อย่าลืมจงนำส่งแต่เจ้าคุณบิดาฃ้า.

ส่งคบเพลิงนั้นมา : ถ้ารักชีพจงเชื่อฟัง,

ถึงมึงจะยินใดหรือเห็นใด, จงหยุดยั้ง,

และอย่าได้โอหังมาเกี่ยงกีดในกิจกู.

เหตุที่กูลงไปอุมงค์นี้ที่ศพอยู่

อย่างหนึ่งคืออยากลูพักตร์ภรรยาให้ถนัด,

แต่ข้อสำคัญคือจะไปถอดจากนิ้วหัดถ์

/*164ซึ่งธำมะรงค์รัตน์, ธำมะรงค์ซึ่งอยากใช้

ในกิจการสำคัญ : ฉนั้นไป, จงรีบไป:

แค่หากมึง, สงสัย, กลับลอบมามองดูการ,

ที่กูจำนงจะทำต่อไปในไม่นาน,

ให้ตาย, กูจะราญรึ้งมึงหลุดเปนข้อ ๆ,

แล้วเอาแขนฃามึงโรยสุสานนี้เจียวหนอ:

เวลาอีกทั้งข้อกูจงจิตล้วนรุนแรง,

ทารุณและร้ายกาจไม่ย่อหย่อนผ่อนคำแหง

ยิ่งกว่าพยัคฆ์แรงหรือสมุทกระหึมไกร.
บัล.
กระผมนี้จะรีบไปโดยพลัน, และไม่อยู่กีดหรือกวนกิจคุณ.
โรเมโอ.
ดังนั้นแหละมึงการุญกอบไมตรีจุน. นี่แน่จงรับทรัพย์นี้:

ไปอยู่นิรทุกข์สุขีจำเริญรุ่งศรี; คนดี, จงรอดปลอดภัย.
บัล.
[ป้อง.] ทั้ง ๆ ท่านไล่แล้ว, เราก็จะแฝงอยู่ใกล้:

ดูท่าน่ากลัวภัย, และสงสัยเจตนา. [หลีกไป.]
โรเมโอ.
ปากอันน่าชังนัก, ครรภ์แห่งความมรณา,

อมไว้ซึ่งภักษาน่ารักเลิดในธาตรี,

กูจะงัดปากมีงอันเน่าเปิดณบัดนี้, [เปิดที่ฝังศพ.]

และ, ฝืนมึงทันทีให้รับเพิ่มภักษาหาร !
/*165ปารีส.
นี่อ้ายมอนตะคิวผู้ถูกไล่อหังการ,

ซึ่งฆ่าญาติ์ใจหาญของหล่อน, และเพราะโศกศัลย์

เฃาว่าแม่สาวน้อยได้พลอยม้วยด้วยเหตุนั้น;

และบัดนี้สิมันมุ่งมาทำกิจกาลี

ต่อศพของผู้ตาย : เราต้องจับมันทันที.-

[เดินออกมา.]

งดกิจแสนอัปรีย์ของมึง, มอนตะคิวพาล !

อาฆาฎอีกต่อหรือแม้เมื่อคนเฃาวายปราณ ?

อ้ายนักโทษสามาญ, กูจับตัวมึงบัดนี้:

จงยอมไปกับกู : เพราะมึงต้องวายชีวี.
โรเมโอ.
แน่แล้วดังวาที; และเหตุนั้นฃ้าจึ่งมา.

หนุ่มน้อยสุภาพเอ๋ย, ฃ้าสิ้นคิดจงอย่าท้า;

รีบไปและทิ้งฃ้า: จงนึกถึงผู้ตายไซร้,

ให้เฃาทำเจ้าพรั่น. ฃ้าขอวอน. พ่อทรามวัย,

อย่าหาบาปมาใส่ศีร์ษะฃ้าอีกหนึ่งเลย

โดยกวนให้ฃ้าโกรธ : อ้า, ไปเถิดนะพ่อเอ๋ย !

ฃ้ารักพ่อทรามเชย, ให้ตาย, ยิ่งกว่ารักตน,

เพราะฃ้ามานี่เตรียมจะฆ่าตัวให้วายชนม์:

อย่าอยู่, จงรีบดล; คงชีพไว้อวดต่อไป

ว่าคนบ้าเมตตาและสอนเจ้าให้หนีไซร้.
/*166ปารีส.
กูนี้หายอมไม่จะฟังคำเจ้าอวดดี.

และจับตัวเจ้าผู้เปนคนร้ายณที่นี้,
โรเมโอ.
จะยั่วกันหรือนี่ ? ถ้าเช่นนั้นเอาเจ้านา !

[ต่อสู้กัน.]
เด็ก.
จอมสรวง, เกิดการรบรา ! จำจะไคลคลาไปเรียกพวกนครบาล.

[เฃ้าโรง.]
ปารีส.
โอย. ฉันนี้ตายแล้ว ! -[ล้ม.] ถ้าหากมีจิตสงสาร,

โปรดเปิดอุมงค์, วานวางฉันกับจูเลียตที. [ตาย.]
โรเมโอ.
เอาเถิด, จะตามใจ.- ไหนขอดูหน้าบัดนี้:

อ้อนี่ท่านเคานตีปารีส, ญาติ์เมอร์คิวชิโอ !

ทนายว่าไรหนอเมื่อจิตเราอันงึมโง่

มิได้ฟัง, อะโห, เมื่อเดินทาง ? ดูเหมือนมัน

บอกว่าปารีสกับจูเลียตจะได้แต่งกัน:

มันเล่าหรือเช่นนั้น ? หรือเราเปนแต่ฝันไป ?

หรือเราเปนบ้า, เมื่อยินออกนามจูเลียตไซร้,

จึ่งนึกเช่นนั้นไป ? - อ้า, ยื่นมือมาให้ฉัน,

เพราะนามบันทึกในสมุดเคราะห์ร้ายเหมือนกัน !

ฉันจะฝังท่านพลันในหลุมผีพิเศษไกร;

หลุมผีหรือ ? อ้า, เปล่า, ยอดปราสาทนะ, ทรามวัย;

/*167ที่นี้จูเลียตไสย, และความงามหล่อนบันดาล

อุมงค์นี้ให้เปนที่สง่าสว่างฉาน.

ศพ, นอนนี่เถิดท่าน, ผู้จวนตายช่วยฝังนา.-

[วางศพปารีสลงในอนุสสาวรีย์.]

บ่อย ๆ มนุษยามถึงที่สุดจวนสิ้นชีวา

มักสรวลเสรอึง ! ซึ่งผู้รักษา

เรียกว่าประภาแพรวก่อนอาสัญ.

เรียกนี่ละฤาศุภะประภา ? - วนิดา ! พธูขวัญ !

อ้ามัจจุ, ดูดมธุระคันธะระคนณลมปราณ,

ไม่มีอำนาจหรประหัดสิริลักษะณามาลย์

หล่อนไม่ปะราชิตะพระกาล; ธชะโศภิแห่งนาง

ยังแดงอะแร่มณวรโอษฐะและผ่องณสองปราง,

ธงซีดแสดงประลยะลางบ่มิปักณที่นั้น.-

ติบอลต์, เพื่อนนอนในผ้าเปื้อนเลือดอยู่หรือนั่น ?

อ้า, ความชอบที่ฉันจะทำได้แก่เพื่อนไซร้

ใดยิ่งกว่าโดยมือที่ประหารดรุณวัย

ของเพื่อนนั้นเองไซร้ผลาญอมิตร์ของเพื่อนยา ?

ฃ้าขออภัยเถอะนะสุมิตร์ ! อหะ, จูลิเอตตา,

/*168เหตุใดนะยังสิริศุภา ? ฤจะให้ดนูคิด

ว่ามัจจุไร้สะริระร่างแหละประสงค์สิเนห์จิต,

อีกว่าพระกาลกะมละคิดจะถนอมพธูไว้

ในห้องอุมงค์ระชะสะเพื่อจะประโลมและชื่นใจ ?

เมื่อเกรงฉนี้แหละดนุไซร้ก็จะอยู่กะโฉมศรี,

อีกพี่จะไม่จะระกะพ้นสิมะเขตนิเวศน์นี้

อันมืดและมลและอรุจี : และจะอยู่สราญสานต์

กับหนอนอโศภะประนิบัติ์ดุจะเหล่าสขีคลาน;

พี่นี้จะอยู่สุขะสราญฤดิจวบณกัลปา,

อีกเปลื้องและปลิดยุคะทุเรศคหะไว้สุโยคา

พ้นจากสะรีร์ระอุระอา.-ทวิจักษุ, จงดู !

กรจงตระกองยุพะเฉลา ! ทวิโอษฐะ, สองสู,

จงปิดทวาระชิวะคู่, และประทับสุจุมพิต

แทนลัญจะกรณศุภะสารสุปะทานณท้าวมถุต !

มาเถิดวิเนติทุรพิษ, อหะเนติขื่นขม !

นำร่องทุรนมนสะนำวรนาวิร้อนรมย์

เร็วสู่ศิลาขรุขระระทมทลุล่มณบัดนี้ !

นี่ให้กะโฉมวธุสวาท ! [ดื่ม.] นรฃายภิสัชดี !

เภสัชชะพิษอจิระรี่,-ดนุจูบและบรรลัย. [ตาย.]

/*169ภาตาลอเรนซ๎, ถือโคม, แชลง, และเสียม, ออกอีกทางหนึ่งแห่งสุสาน.
ลอ.
เสนต์ฟรานซิสช่วยเถิด ! หลายครั้งแล้วคืนนี้ไซร้

เท้าแก่ของเราได้สดุดหลุม ! - ใครอยู่นั่น ?
บัล.
นี่หนึ่ง, เปนมิตร์, ผู้รู้จักดี, พระนักธรรม์.
ลอ.
ขอจงเกษมสันต์ ! จงบอกหน่อยเถิด, เพื่อนยา,

นั่นไฟอะไรโน่น, ซึ่งส่องไร้ประโยชนา

แด่หนอนและศิราไร้เนตร์ ? อาตมะหัน

จุดอยู่ในอุมงค์สกุลคาปุเล็ตนั้น,
บัล.
ถูกแล้ว, พระนักธรรม์; อยู่ในนั้นคือนายฃ้า, ผู้รักพระคุณแท้.
ลอ.
ใครเล่า ?
บัล.
โรเมโอ, อ้า.
ลอ.
เฃาอยู่ในนั้นมานานหรือ ?
บัล.
กึ่งชั่วทุ่มได้.
ลอ.
ไปยังอุมงค์นั้นด้วยกัน.
บัล.
ฃ้ามิอาจไป:

นายฃ้าหารู้ไม่ว่าตูฃ้ายังอยู่นี่;

/*170และท่านได้คาดโทษฃ้าว่าจะเอาชีวี

แม้ขืนอยู่ที่นี้เพื่อดูการของท่านนา.
ลอ.
ช่างเถิด; เราไปเดี่ยว.-นึกออกหวั่นพรั่นวิญญา;

โอ้, นึกพรั่นนักหนาว่าเหตุร้ายแรงได้มี.
บัล.
เมื่อฃ้านิทราอยู่ได้ต้นยูว์ณที่นี้,

ฝันว่านายต่อตีกับอีกชายด้วยโมโห.

และนายฃ้าเจ้าฆ่าเฃาตายลง.
ลอ.
โรเมโอ ! [เดินไป.]

โอ้กรรม, โอ้กรรม, โลหิตอะไรเล่าเปื้อนที่

ศิลาปูหน้าห้องอนุสสาวรีย์นี้ ?

ทำไมหนอกระบี่ไร้นายและเปื้อนโลหิต

มาทิ้งหมองอยู่ริมสถานที่สันตีสถิต ? [เฃ้าในอุมงค์.]

โรเมโอ ! ซีดสีผิด !- ใครอีก ? ปารีสด้วยหรือ ?

และกายอาบเลือด ? - อ้า, นักษัตร์ใดอันร้ายหือ

ที่มาบันดาลดื้อให้เคราะห์ร้ายเช่นนี้ได้ !-

อ้ายุพดีตื่น. [จูเลียตตื่น.]
จูเลียต.
อ้อภาตาดับโศก ! สามีฃ้านี้อยู่ไหน ?

ฃ้าควรอยู่แห่งใดรำลึกได้ทุกสิ่งอัน,

/*171และก็อยู่นี่แล้ว : ไหนโรเมโอของดิฉัน ?

[เสียงอึงในโรง.]
ลอ.
พ่อยินเสียงสนั่น. - สาวน้อยรีบจากเคหา

แห่งผี, ที่ลามก, และหลับผิดธรรมดา:

อำนาจอันใหญ่กว่าที่เราอาจโต้เถียงได้

บันดาลผิดมุ่งมาตร์ของเราหมด: มาเถิด, ไว:

ผัวนางนอนกอดใกล้ทรวงนางนั้นวายชีวี;

และปารีสก็ตาย: มา, พ่อจะนำโฉมศรี

ไปฝากให้อยู่ดีณสำนักชีนักธรรม์.

อย่ารอซักต่อไป, นครบาลจะมาพลัน;

จูเลียต, ไปด้วยกัน; พ่อมิอาจอยู่ต่อไป. [เฃ้าโรง.]
จูเลียต.
เชิญเถิด, เชิญรีบครรไล, เพราะลูกนี้ไซร้ไม่ขอจรจากที่นี้.-

สิ่งใดฤ ? ภาชนะกระชับวรหัดถ์บดีศรี ?

ยาพิษ, ประจักษ์ระหสะที่หรซีพะก่อนกาล:-

ใจดำ, ชะดื่มพิษะปเหลือพิษะเพื่อพธูท่าน

ได้ตามบดี ? - ดนุจะหาญวรโอษฐะจุมพิต;

เผื่อว่าเคราะห์ดีพิษะจะเหลือพหุฤทธิ์แรงติด

พอให้ดนูมรณะปลิดชิวะช่วยบดีไว้. [จุมพิตสามี.]

โอษฐเธอยังอุ่นอยู่ไซร้.
/*172พลตระเวน ๑.
[ในโรง.] นำไปไว ๆ, เด็กเอ๋ย: ทางไหนนำซี.
จูเลียต.
เสียงผู้คนมา ? ต้องไม่รอช้า. - อ้ากั้นหยั่นดี!

[ฉวยกั้นหยั่นจากโรเมโอ.]

นี่ฝักของเจ้าจงเฃ้าไปที่; [แทงตนเอง.]

อยู่กรังในนี้, ปล่อยฃ้าวายปราณ.

[ล้มทับศพโรเมโอ. และตาย.]

กองตระเวนออก, พร้อมด้วยเด็กใช้ของปารีส.
เด็ก.
ที่นี่, ที่นี่นะท่าน; โน่น, ในสุสาน, ที่คบกระจ่างสว่างใส.
พ.ต. ๑.
พื้นดินเปื้อนโลหิต, จงค้นทั่วสุสานใหญ่:

ไป, แยกย้ายกันไป, แม้พบใครจับตัวมา.-

[พลตระเวนเฃ้าโรงไปบ้าง.]

โอ้, น่าสังเวช ! นี่ท่านเคานตีมรณา,

จูเลียตโลหิตบ่า, ยังอุ่น, พึ่งสิ้นชีวี,

แต่หล่อนได้นอนฝังอยู่สองวันแล้วในนี้.-

ไป, ทูลจอมบุรี; ไปบอกคาปุเล็ตนา;

ไปปลุกมอนตะคิว; คนอื่น ๆ ช่วยค้นหา:-

[พลตระเวนเฃ้าโรงอีกหลายคน.]

เราเห็นพสุธาที่ผลร้ายมีแล้วได้;

/*173แต่ส่วนสาเหตุจริงแห่งสิ่งร้ายทั้งหลายไซร้

จะทราบหาได้ไม่เมื่อปราศจากกรณีย์.

พลตระเวนบางคนกลับออกมา, พร้อมด้วยบัลถะสาร.
พ.ต. ๒.
นี่คนของโรเมโอ; เราพบในสุสานนี้.
พ.ต. ๑.
คุมตัวไว้จงดีจนเจ้านายเสด็จมา.

ภาตาลอเรนซ๎กลับออกมา, พร้อมด้วยพลตระเวนอีกคนหนึ่ง.
พ.ต. ๓
นี่แน่ท่านนักบวช, ตัวสั่น, สท้อน, และโศกา:

เราแย่งแชลงมาจากท่านพร้อมด้วยเสียมนี่,

เมื่อท่านกำลังออกจากสุสานทางด้านนี้.
พ.ต. ๑.
น่าสงสัยเต็มที: คุมภาตาไว้เถิดเรา.

เจ้านคร และบริวาร ออก.
เจ้า.
เหตุการณ์ร้ายแรงใดได้บังเกิดโดยด่วนเล่า,

จนต้องเรียกตัวเราจากไสยายามดึกนี้ ?

คาปุเล็ต, คุณหญิงคาปุเล็ต, และคนอื่น ๆ ออก.
คาปุ.
เหตุใหญ่อะไรเล่าที่กู่ห้องกลางธานี ?
/*174คุณหญิง ค.
คนในแถววิถีออกชื่อ “โรเมโอ” นา,

บ้างว่า “จูเลียต,” และว่า “ปารีส;” และวิ่งมา

ด้วยเสียงโจทกันจ้าสู่ห้องศพสกุลเรา.
เจ้า.
นี่ภัยอะไรมากระทบโสตของเราเล่า ?
พ.ต. ๑
ที่นี้, พระทูลเกล้า, เคานตีปารีสตายนอน;

และโรเมโอตาย; และจูเลียต, ซึ่งแต่ก่อน

ได้ตาย, บัดนี้หล่อนตัวยังอุ่นและตายใหม่.
เจ้า.
ค้น, หา, และสืบฆาฏะกรรมเกิดขึ้นอย่างไร.
พ.ต. ๑.
นี่ตัวภาตาไซร้, กับบ่าวโรเมโอนั้น,

มีพร้อมซึ่งเครื่องมืออาจใช้เปนแม่นมั่น

เพื่อเปิดอุมงค์อันฝังศพนี้โดยดายได้.
คาปุ.
โอ้อก! - โอ้หล่อนดูธิดาเราโลหิตไหล!

กั้นหยั่นนี้ผิดไป, เพราะ, ดูโน่น, ฝักของมัน

อยู่ว่างที่ฃ้างหลังของชายมอนตะคิวนั่น,

มาเฃ้าฝักผิดดันเฃ้าสู่ทรวงลูกเราจัง !
คุณหญิง ค.
โอ้โอ๋! เห็นนี่ไซร้ประหนึ่งได้ยินระฆัง

เดือนความชราตั้งหน้าเฃ้าสู่มรณะภัย !

มอนตะคิวและคนอื่น ๆ ออก.
เจ้า.
มาเถิด, มอนตะคิว; เพราะตื่นขึ้นแต่ดึกไซร้,

/*175พอหันเห็นลูกใหญ่และทายาทนอนอยู่นี่.
มอน.
โอ้โอ๋! พระทูลเกล้า, เมียฃ้าเจ้าตายคืนนี้;

โศกเพราะลูกชายที่ถูกขับห้ามซึ่งลมปราณ:

ทุกข์ใหญ่ใดอีกจับชราภาพฃ้าประหาร ?
เจ้า.
ดู, ท่านคงได้เห็น.
มอน.
โอ้รู้มิทันกาล ! มรรยาทเปนฉันใด,

เจ้าจึ่งมาด่วนตายไปเสียก่อนบิดาได้ ?
เจ้า.
บัดนี้เราขอให้งดพิไรร่ำโกลา,

จนกว่าจะได้สอบสวนรู้เรื่องอันกังฃา,

อีกได้ทราบซึ่งสาเหตุ, ต้นเหตุ, ตลอดผล;

แล้วเราจึ่งจะช่วยเปนทุกข์ด้วยท่านทุกคน,

และนำท่านจรดลถึงตาย: บัดนี้ขอที,

จงข่มเคราะห์ร้ายไว้ในอำนาจแห่งขันตี.-

นำตัวผู้ที่มีข้อสงสัยทั้งปวงมา.
ลอ.
รูปนี้สำคัญมาก, สามารถช่วยน้อยนักหนา,

แต่น่าสงสัยกว่าใคร ๆ, เพราะกาลและที่

ทำให้หนักแก่รูป, ในเรื่องฆาฏะกรรมนี้;

และรูปยืนอยู่นี่, เพื่อกล่าวโทษและแก้ใข

ตัวเองที่ถูกติและตัวเองแก้ตัวไซร้.
/*176เจ้า.
จงเล่าโดยทันใดตามรู้เห็นในเรื่องนี้.
ลอ.
รูปจะกล่าวโดยย่อ, เพราะลมหายใจที่มี

ไม่มากมายเท่าที่มีเรื่องราวน่าเบื่อครัน.

โรเมโอ, ผู้ตาย, เปนสามีจูเลียตนั้น;

และนาง, ผู้อาสัญ, เปนเมียโรเมโอสนิท:

รูปเองแต่งงานเฃา; และเมื่อวันอาวาห์ปิด

ติบอลต์สิ้นชีวิต, และเพราะเฃาวายชีวา

เจ้าบ่าวผู้แต่งใหม่ถูกขับไล่จากภารา;

เหตุนั้น, มิใช่อาลัยติบอลต์, จูเลียตศัลย์.

ฝ่ายท่าน, เพื่อตัดโศกซึ่งครอบงำบุตรีนั้น,

บังคับให้หล่อนมั่น, และคิดจัดการอาวาห์,

กับเคานติปารีส: หล่อนไปหาอาตมา,

และดูราวจะบ้าขอให้ช่วยหาวิธี

ทำให้หล่อนได้พ้นจากอาวาห์ที่สองนี้,

หาไม่ในกุฎีนั้นเองหล่อนจะฆ่าตน.

ฝ่ายรูป, ด้วยความรู้, จึ่งให้แด่นิรมล

ซึ่งยานิทราดล; อันเปนผลปรากฎชัด

เช่นรูปเจตนา, เพราะยาทำให้นงรัตน์

ราวสิ้นชีพถนัด: และถึงโรเมโอมี

/*177สาราให้มายังที่นี้พลันณคืนนี้,

เพื่อช่วยพาโฉมศรีไปจากหลุมที่ฝากไว้,

เพราะถึงกำหนดฤทธิ์แห่งโอสถจะหมดไซร้.

แต่ผู้ที่รับใช้ถือสารา, ภาตาจอน,

พะเอินไปไม่รอดโดยจำเปน, และคืนก่อน

ได้คืนสารักษรของรูป. แล้ว, รูปเอกา,

เมื่อถึงยามกำหนดที่นางจะตื่นนิทรา,

จึ่งมาเพื่อจะพาหล่อนไปจากอุมงค์นี้,

จงจิตจะได้ซ่อนบังอรไว้ในกุฎี

จนโอกาสจะมีเพื่อเรียกโรเมโอมา:

แต่เมื่อรูปมาถึง, ไม่ช้านานก่อนเวลา

ที่นางตื่นนิทรา, ณที่นี้อนาถครัน

เห็นท่านปารีสและโรเมโอซื่ออาสัญ.

นางตื่น; รูปก็พลันวอนนางให้จรลี

และทนกิจจะการแห่งสวรรค์ด้วยขันตี:

แต่ยินเสียงรูปนี้พรั่นรีบจากอุมงค์ไป,

และหล่อน, โศกเหลือล้น, จะไปด้วยก็หาไม่,

แต่, ตามที่เฃ้าใจ, คงปลงชีพตนเองมั่น.

/*178รูปทราบเพียงเท่านี้; และส่วนการวิวาห์นั้น

นางนมรู้เหมือนกัน: และถ้าเหตุการณ์ใด ๆ

พลาดพลั้งเพราะรูปผิด, จงเอาชีพของรูปไซร้

พร่าเสียโดยทันใดในกาลก่อนที่ถึงกาล

พลีซึ่งอำนาจกฎหมายแรงกำแหงหาญ
เจ้า.
เราเคยรู้จักท่านเปนผู้อยู่ในศีลธรรม์,-

ไหนบ่าวโรเมโอ? จะให้การอย่างไรกัน ?
บัล.
ฃ่าวจูเลียตอาสัญ ฃ้าเจ้านำบอกนายฃ้า;

แล้วก็โดยด่วนท่านจริกจากมันตุวา

สู่ที่นี้เอง, มาอนุสสาวรีย์นี้.

สารานี้ท่านสั่งส่งบิดาอย่าช้าที,

และเมื่อมาห้องผี, ท่านคาดโทษถึงชีวา

แม้ฃ้ามิไปพ้นและปล่อยท่านไว้เอกา.
เจ้า.
ส่งสารให้กูนา; กูจะอ่านและวิจารณ์.-

ไหนเด็กของเคานตีที่ไปตามนครบาล ?-

อ้ายเด็ก, จงให้การนายเจ้ามานี่ทำไม ?
เด็ก.
มาพร้อมด้วยมาลีโรยที่หลุมของทรามวัย;

และท่านนั้นสั่งให้ฃ้ายืนห่าง, ฃ้าทำฉนั้น:

ไม่ช้ามีชายถือไฟมาเปิดอุมงค์พลัน;

/*179และในไม่ช้านั้นนายชักดาพออกประหาร;

แล้วฃ้าก็หนีไปเพื่อเรียกพวกนครบาล.
เจ้า.
สารนี้เปนพยานคำให้การของภาตา,

แถลงเรื่องรักกัน, และฃ่าวตายของกัญญา:

และในนี้เขียนว่าเฃานั้นซื้อยาพิษได้

จากคนฃายยาจน, และด้วยยาพิษตั้งใจ

มายังอุมงค์ใฝ่ตาย, นอนเคียงจูเลียตศรี.-

คาปุเล็ต! - มอนตะคิว!- อยู่ไหนเล่าสองอรี ?-

เห็นไหมว่าโทษมีเพราะโทโษอันแรงหนัก,

จนสรวงหาทางพร่าความสุขท่านด้วยความรัก;

และเรา, อะลุ่มนักในการที่วิวาทกัน,

ก็ต้องเสียญาติ์สอง: ทั่วทุกคนถูกลงทัณฑ์.
คาปุ.
พี่มอนตะคิว, พลันยื่นมือจับกับน้องยา,

นี่เปนสินสอดลูก, เพราะจะขอให้ยิ่งกว่า

นี้อีกไม่ได้นา.
มอน.
แต่พี่ให้น้องอีกได้ :

เพราะพี่จะหล่อรูปสุดาด้วยเอกอุไร,

ซึ่งแม้ว่าตราบใดเวโรนายังคงนาม

จะไม่ให้รูปใดเปรียบปานได้ในเชิงงาม

/*180กับรูปแม่นงรามจูเลียตผู้ทรงสัจจา.
คาปุ.
โรเมโอให้งามเท่าจะนอนเคียงคู่ภรรยา;

สละน้อยนักหนาเพื่อล้างหมดอะไมตรี!
เจ้า.
โอ้ว่าทิวามลประดิษฐ์อวิภาตะสันตี;

อาทิตยะเศร้ากมลหรี่, บ่มิเยี่ยมณเมฆา:

ไปเถิด, และพร้อมมนสะเรื่องคติโศกะปรึกษา;

บางคนจะได้อภยะนา, นรผิดจะลงพัณฑ์: [๕๔]

เพราะแต่อดีตะบ่มิมีคติเทียบณส่วนศัลย์

ยิ่งกว่าประวัตติปิยะฉันทะจุเลียตและโรเมโอ.

[เฃ้าโรงหมด.]
---
คำอธิบาย
/*181๑. “ด้วยพรหมจาริฃ้าเมื่อสิบสองปี.” [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๓, น่า ๒๓.] - “By my maidenhead at twelve year old.” เปนคำสบถของนางนม, ตามแบบยายแก่ซึ่งพูดคำสบถคำ, และหาอะไรเหลวๆ มาใช้สบถ.
๒. แล็มมาส [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๓, น่า ๒๔.] - คือวันที่ ๑ สิงหาคม, เปนวันนักขัตฤกษ์ที่เรียกว่า “วันเซี่ยว” (Quarter Day). เปนประเพณีมาแต่โบราณ, อังกฤษแบ่งปีเปน ๔ เซี่ยว, และในเซี่ยว ๑ๆ กำหนดวันนักขัตฤกษ์วัน ๑ เปน “วันเซี่ยว” คือเปนวันกำหนดสำหรับใช้ดอกเบี้ยในทางณี่สินหรือเก็บค่าเช่าเปนต้น. ถ้าจะเทียบกับประเพณีจีนก็คล้าย ๆ กัน, เช่นจีนมีกำหนดนักขัตฤกษ์ที่ไทยเราเรียกกันว่า “สาร์ทขนมอี๋” เปนต้น. ในประเทศอังกฤษสมัยเชกส๎เปียร์มีกำหนด “วันเซี่ยว” ไว้ดังนี้:-
(๑) วิตสันไตด (Whitsuntide), คือวันอาทิตย์ต่อจากวันอีสเตอร์ (Easter) ไปอีก ๗ อาทิตย์. - อีสเตอร์ คือวันที่ฝ่ายคริสตะศาสนาสมมดเปนวันที่พระเยสูฟื้นขึ้นจากตายและขึ้นสู่สวรรค์, และนักขัตฤกษ์นี้กำหนดในวันอาทิตย์ที่ต่อจากวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๕ โดยจันทรคตินิยม. [เช่นใน พ ศ. ๒๔๖๕ วันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๕ /*182ตรงกับวันที่ ๑๐ เมษายน, ฉนั้นวันอีสเตอร์จึ่งเปนวันอาทิตย์ที่ ๑๖ เมษายน, และวันวิตสันไตดตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๔ มิถุนายน.]
(๒) แล็มมาส (Lammas), วันที่ ๑ สิงหาคม. นัยว่าศัพท์ “แล็มมาส” มาจากคำภาษาแส็กซันว่า “ห๎ลัมเมสเสะ” (Hlammaesse), วันขนมปัง, เพราะแต่ก่อนนี้ในวันนี้คหบดีพลีพระด้วยขนมปังทำด้วยแป้งสาลีใหม่.
(๓) มาร์ตินมาส (Martinmas) วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน, วันนักขัตฤกษ์แห่งนักบุญมาร์ติน.
(๔) แคนดลมาส (Candlemas), วันที่ ๒ กุมภาพันธ์, นักขัตฤกษ์ปาริสุทธิกรรมแห่งมารีแม่พระเยสู, คือวันที่มารีนำพระเยสูผู้เปนบุตร์ไปเฃ้าโบถเปนครั้งแรก. ในวันนี้เคยเปนธรรมเนียมนำเทียนไปจุดบูชานางมารีมากๆ, จึ่งเรียกว่า “วันเทียน.”
“วันเซี่ยว” อย่างที่ว่ามาฃ้างบนนี้ ยังคงใช้อยู่ในสค็อตแลนด์และประเทศอังกฤษฝ่ายเหนือ. ในแห่งอื่นในประเทศอังกฤษในสมัยนี้กำหนด “วันเซี่ยว” ใหม่ดังต่อไปนี้: -
(๑) เลดีเด (Lady Day) วันที่ ๒๕ มินาคม, วันที่มารีแม่พระเยสูได้รับฃ่าวจากเทวทูตว่าพระเยสูจะมาปฏิสนธิ.
(๒) วันกลางฤดูร้อน (Midsummer Day), วันที่ ๒๔ มิถุนายน, เปนวันนักขัตฤกษ์ของนักบุญจอนแบปติสต์.
(๓) มิเค็ลมาส (Michaelmas), วันที่ ๒๙ กันยายน, เปนวันนักขัตฤกษ์ของมหาเทวทูตไมเคล.
/*183(๔) คริสต์มาส (Christmas) วันที่ ๒๕ ธันวาคม, เปนวันเกิดพระเยสู.
๓. “สูสานอยู่กับจอมสรวง,” [องค์ที่ ๑ ตอนที่ ๓, น่า ๒๕.]- “Susan is with God.” - หมายความว่าสูสาน (ลูกหญิงของนางนม) ตายไปแล้ว, และตามธรรมเนียมมักจะต้องขอฝากวิญญาณแก่พระเปนเจ้า, เช่นในที่นี้นางนมพูดว่า, “พระเจ้ามีเมตตาผู้ศรัทธาปวง !” ดังนี้เปนต้น.
๔. “คงพบธิบายไว้ณริมน่า, คือตาเฃา.” [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๓, น่า ๒๘.]-คุณหญิงคาปุเล็ตได้กล่าวเปรียบหน้าของปารีสด้วยน่าสมุดหนังสือ, ซึ่งมีความงามต่างๆ เขียนไว้. ตามแบบโบราณ ข้อความหรือศัพท์ได ๆ ที่ไม่สู้จะแจ่มแจ้งในพลความ เฃามักเขียนคำอธิบายไว้ที่ริมน่าสมุด; ดังนี้คุณหญิงคาปุเล็ตจึ่งว่า, ถ้าศุภลักษณ์ใดยังไม่เห็นปรากฎแจ่มแจ้งในหน้าของปารีสก็ให้ตรวจดูในตาของเฃา, ซึ่งเปรียบเหมือนริมน่าสมุดฉนั้น,
๕. “ปลาอยู่ในสมุท ฯลฯ” [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๓, น่า ๒๘.]-คำเปรียบเทียบของคุณหญิงคาปุเล็ตตอนนี้ดูออกจะเปนทลุกลางปล้องมาเฉยๆ, เพราะตามที่ได้เปรียบเทียบมาแล้วนั้นเปนไปในเรื่องสมุดหนังสือทั้งสิ้น. นักปราชญ์อังกฤษคน ๑ ได้แสดงความ/*184เห็นว่าอาจจะเปนเพราะนึกถึงหนังปลาที่ใช้ทำปกสมุด, แต่ดูก็ไม่มีมูลพอที่จะเห็นเช่นนั้น, เมื่อกล่าวถึงปลาในทเลสองบาทแล้ว, คุณหญิงคาปุเล็ตก็กลับกล่าวด้วยเรื่องสมุดหนังสือต่อไป, ซึ่งชวนให้นึกเดาว่าเรื่องปลานั้นจะแซกเฃ้าไปดื้อๆ เพื่อให้คำเปรียบนั้นจังมากขึ้น, คือตั้งใจให้ผู้ฟังตีความเปนสองง่ามได้, กล่าวคือเปรียบชายเปนปลาหญิงเปนทเลซึ่งเปนของควรคู่กัน, ปลาควรอยู่ในน้ำและน้ำก็ควรมีปลาอยู่. ที่แซกเช่นนี้จะเปนของเชกส๎เปียร์เองหรือของผู้อื่นก็ไม่ปรากฎ, เพราะในเรื่องลครของเชกส๎เปียร์ได้เคยมีผู้แต่งอะไร ๆ แซกลงไปในเมื่อรวบรวมขึ้นตีพิมพ์เปนเล่ม. แต่อย่างไรๆ ก็ดี, การแซกนี้ (ถ้าได้มีผู้แซก) ก็ได้มีมาแต่เก่าแก่, ไม่ใช่ของใหม่, ฉนั้นฃ้าพเจ้าจึ่งแปลมาไว้ตามรูปเดิม.
๖. “ถือคันธนูไม้ทาสีแบบของตารตาร์”, [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๔, น่า ๓๐.]- ธนูแบบตาร์ตาร์ไม่เปนรูปโค้งเฉยๆ อย่างคันธนูของอังกฤษหรือของเรา, แต่เปนรูปคล้ายที่เรียกตามภาษาช่างของเราว่า “นาคสดุ้ง”, คือเปนอย่างนี้ . ที่กล่าวถึงธนูแบบตาร์ตาร์ในที่นี้เพราะในรูปภาพหรือรูปปั้นของชาวยุโรป กามะเทพ (คิวปิด) ถือธนูแบบนี้.
๗. “อ๊ะ, เอาหน้ากากใยปิดหน้ากาก!” [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๔, น่า ๓๑.]- หมายความว่าหน้าของตนเองก็ขันเปนหน้ากากอยู่แล้ว /*185ไม่ต้องใส่หน้ากากอีกชั้น ๑. อีกประการ ๑ ต้องเฃ้าใจว่าเมอร์คิวชิโอไม่จำเปนต้องใส่หน้ากากปลอมแปลงเฃ้าไปในบ้านของคาปุเล็ต, เพราะได้รับเชิญอยู่แล้ว ดังปรากฎในรายนามที่คาปุเล็ตจดให้ทนายไปในตอนที่ ๒ แห่งองค์นี้เอง.
๘. “เขี่ยกกเล่นตามที ฯลฯ” [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๔, น่า ๓๑.]- ในสมัยของเชกส๎เปียร์, ห้องใด ๆ ที่ใช้เปนที่ประชุมชน,เช่นห้องเลี้ยงอาหารและห้องเต้นรำเปนต้น, เฃาใช้ต้นกกแห้งโรยที่พื้น, ไม่ว่าจะเปนในบ้านขุนนางและเศรษฐีคหบดี, หรือโรงสุราและโรงมหรศพ.
๙. “เพราะตัวของฉันเปรียบด้วยภาษิตปู่ตา”, [องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๔, น่า ๓๑.]- ได้ความว่ามีภาษิตโบราณอยู่ว่า, “ผู้ส่องเทียนดีชี้ให้เห็นผู้เล่นเบี้ยดี.”
๑๐. “พระนางแมบ” (Queen Mab) -[องค์ที่ ๑ ตอนที่ ๔, น่า ๓๒.]- ตามนิทานเล่ากันในประเทศอังกฤษและดินแดนใกล้เคียง, พระนางแมบเปนเจ้าแห่งพวกพราย (Fairies), ซึ่งมีรูปเหมือนคนแต่ตัวเล็ก ๆ. พระนางแมบและพรายบริวารมักชอบเล่นอะไรสนุกต่าง ๆ คล้าย ๆ เด็ก, บางทีก็ให้ดี, บางทีก็ให้ร้าย. ที่เมอร์คิวชิโอเอาเรื่องพระนางแมบมากล่าวในที่นี้ก็เพื่อ/*186เตือนสติให้โรเมโอรู้สึกว่าการหลงและฝันถึงหญิงเปนสิ่งที่ไว้สาระเหมือนกิจการของพวกพราย.
๑๑. “เปนเตค็อสต์” (Pentecost) -[องก์ที่ ๑ ตอนที่ ๕, น่า ๓๘.] - เปนวันนักขัตฤกษ์ของพวกยิว, ซึ่งเปนวันนับจากนักขัตฤกษ์ “ปาสส์โอเวอร์” (Passover) ต่อไป ๕๐ วัน. วันนักขัตฤกษ์ “ปาสส์โอเวอร์” ตกในวันที่ ๑๘ เมษายน, เปนนักขัตฤกษ์ซึ่งเทียบได้กับตะรุษะสงกรานต์ของเรา.
๑๒. “เมื่อท้าวโคเฟตุวารักนางสาวยาจกนั้น” [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๑, น่า ๔๗.]- นี้กล่าวถึงเรื่องนิทานโบราณอันหนึ่ง ๑, ซึ่งแถลงถึงพระยามหากษัตริย์นามว่าโคเฟตุวา, มีอำนาจวาศนามาก จะหามเหษีที่เปนนางลูกกษัตริย์ต่างนครก็คงมีผู้เต็มใจยกให้, แต่เธอรักนางยาจกเข็ญใจคน ๑ ซึ่งยกขึ้นเปนมเหษี.
๑๓. “เม็ดล่าร์” (Medlar) - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๑, น่า ๔๘.]- เปนต้นไม้ผลชนิด ๑, ซึ่งในสมัยของเชกส๎เปียร์เปนของที่ตลกชอบพูดถึง} เพราะเฃาเปรียบผลเม็ดล่าร์อย่างเดียวกับตาลเฉาะของไทยเรานั้นเอง.
๑๔. “เฃาเย้ยซึ่งแผลเปน ฯลฯ” [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๒, น่า ๔๘.]- ผู้อ่านคงจะสังเกตว่า กาพย์บาทนี้ต่อและรับสัมผัส/*187กับบาทท้ายในตอนที่ ๑. ที่เปนเช่นนี้ไม่ใช่โดยพลั้งเผลอ, เปนความตั้งใจของฃ้าพเจ้าที่จะเลียนให้เหมือนของเดิมของเชกส๎เปียร์. ที่ทิ้งค้างไว้บาท ๑ ในตอนที่ ๑ แล้วมาต่ออีกบาท ๑ ในตอนที่ ๒ เช่นนี้, ไม่เปนการอัศจรรย์อะไร, เพราะในระหว่างตอนมิได้ต้องเปลี่ยนฉากเลย, ดังได้อธิบายไว้แล้วในคำนำ.
๑๕. “เรียกเหยี่ยวผู้พิศาล ฯลฯ” [องก์ที่๒ ตอนที่ ๒, น่า ๕๘.]-ในสมัยโบราณในประเทศยุโรปเฃาหัดเหยี่ยวสองชนิดไว้ใช้สำหรับไล่จับนกในอากาศ, มีนกเป็ดน้ำเปนต้น. เหยี่ยวที่นับถือกันว่าเปนอย่างดีคือตัวผู้ชนิด “เปเรก๎ริ่น” (Peregrine), ซึ่งตามภาษาพรานสมัยโน้นเรียกว่า “เตียร๎เซ็ล เจ็นตล” (Tiercel Gentle), คือเหยี่ยวผู้เอก, ให้ผิดกับเหยี่ยวผู้ชนิด “ก็อสหอก” (Goshawk), ซึ่งเปนชั้นโท. ในที่นี้จูเลียตเรียกโรเมโอว่า “เหยี่ยวผู้พิศาล” ก็คือมุ่งว่าเปนชายผู้มกำเนิดดีเลิดนั้นเอง.
๑๖. “เบเนดิซิเต.” (Benedicite) - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๓, น่า ๖๑.]-เปนคำอำนวยพรภาษาละติน, แปลว่าขอให้มีความสุข.
๑๗. “เฃาเปนผู้พิฆาฎกระดุมหุ้มแพร” - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๖๖.]- หมายความว่าใช้ดาพหรือกั้นหยั่นแทงแม่นจนแทงกระดุมที่น่าอกเสื้อของผู้ต่อสู้กันได้.
/*188๑๘. “เหตุที่ ๑ และที่ ๒ ฯล” - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๖๖.]-ในสมัยโบราณพวกชายผู้ดีต้องพร้อมอยู่เสมอที่จะทำการต่อสู้ตัวต่อตัว, (คือที่เรียกว่า “ดูเอ็ลโล” หรือ “ดวล”), แต่ต้องมีเหตุที่สมควรจึ่งจะก่อวิวาทและท้า “ดวล” ได้โดยปราศจากครหา. ในสมัยนั้นจึ่งมีผู้แต่งตำราหรือคำแนะนำต่าง ๆ สำหรับการต่อสู้ตัวต่อตัว, และเชกส๎เปียร์ชอบค่อนพวกนักเลง “ดวล” นัก, ดังปรากฎในเรื่องลครที่แต่งหลายเรื่อง, เช่นในเรื่อง “ตามใจท่าน” (“As You Like It”), องก์ที่ ๕ ตอนที่ ๔ ก็มีให้ตัชส๎โตนตัวตลกอธิบายเรื่องสาเหตุแห่งการ “ดวล.”
๑๙. “ปาร๎ดอนเนซ์ -มัว,” “บ็อง,” ฯลฯ-[องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔ น่า ๖๗.] - คำพูดตอนนี้เปนคำเยาะและกล่าวถึงพวกนักเลงเจ้าชู้เก๋ ๆ สมัยโน้น, ซึ่งชอบใช้กิริยามรรยาทแบบฝรั่งเศส, และชอบใช้คำฝรั่งเศสปนอยู่ในคำพูดเสมอ ๆ. นี้เปนพยานว่าคน “เก๋” ทุกชาติและทุกสมัยย่อมมีลักษณะคล้าย ๆ กัน, และย่อมต้องถูกค่อนและถูกเยาะทุกแห่งหน.
๒๐. “เวลานี้ละเฃาจะขันสู้โบราณประวัติของเปตราร์คเทียวละ” -[องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๖๗.]- เมอร์คิวชิโอเย้าโรเมโอว่าจะมาพูดแสดงคุณวิเศษต่าง ๆ ของหญิงที่รักของเฃา, คงว่าดีกว่าหญิงใด ๆ ทั้งหมดทั้งในอดีตและปัตยุบัน, และดีกว่า/*189หญิงที่มีนามปรากฎใน “นานาประวัติ” ของจินตะกวีโรมโบราณชื่อเปตราร์ค, (Petrarch). หนังสือ “นานาประวัติ” ของเปตราร์ค เปนหนังสือที่เชกส๎เปียร์ชอบมาก, และได้เรื่องหลายเรื่องจากหนังสือนี้ไปผูกขึ้นเปนเรื่องลคร, เช่นเรื่อง “จูเลียสซีสาร์” กับ “แอนตอนีและเค๎ลโอปาตรา” เปนต้น. ลอรา, ไดโด, เค๎ลโอปาตรา, เฮเล็น, เฮียโร, และทิสบี, ที่เมอร์คิวชิโอออกนามในที่นี้ล้วนเปนหญิงที่มีชื่อเสียงในประวัติกาลว่างามเลิดทั้งนั้น.
๒๑. “ไม่ใช่กระต่ายดอกนาย” - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๒.]-ในสมัยเชกส๎เปียร์เฃาเรียกหญิงนครโสเภณีว่า “กระต่าย.”
๒๒. “เล็นต์์” (Lent) - [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๒.]- เปนเวลาถือศีลกินบวชของคริสตะศาสนิก, มีกำหนด ๔๐ วัน, นับแต่วันพุธที่ ๑ ในเดือน ๔ แห่งจันทรคติกาล. ในระหว่าง ๔๐ วันนี้ ผู้ที่เคร่งมักเว้นการกินเนื้อสัตว์หรืออาหารอันมีโอชารส, คงกินแต่ผักเปนพื้น, หรือปลาบ้าง.
๒๓. บทลำของเมอร์คิวชิโอ.-[องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๒.]-เนื้อเดิมเปนบทลำร้องเล่นขัน ๆ, ไม่ใคร่จะมีความอะไร, จึ่งเปน/*190การยากที่จะแปลให้ขบขันได้. ของเดิมของเฃามีเพียง ๖ บาท, แต่ในคำแปลต้องเพิ่มอีกบาท เพื่อให้ถูกแบบกลอนสักระวาของเรา. บาทที่อยู่ในวงเล็บคือที่ผู้แปลต้องเติมเฃ้าไปดังกล่าวมานี้.
๒๔. “-----ไปล้างบาปบ่ายนี้นา.” [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๔.] - ตามลัทธิโรมันคาทอลิค, ผู้ที่ถือเคร่งในทางศาสนามักไปล้างบาปบ่อย ๆ, คือไปหานักบวชและแถลงบาปที่ตนได้กระทำล่วงละเมิด, แล้วนักบวชก็สั่งสอนพอสมควรและล้างบาปให้ คล้ายพระภิกษุของเราปลงอาบัติ.
๒๕. “โร๊สมะรีและโรเมโอ ฯลฯ” [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๕.] - “โร๊สมะรี” (Rosemary) เปนดอกไม้ชนิด ๑ ซึ่งมึกลิ่นหอม, ใช้ทำน้ำอบได้, เปนดอกไม้ที่ถือกันว่าเปนเครื่องช่วยความจำ, จนมีภาษิตอังกฤษว่า “โร๊สมะรีเพื่อความจำ” (“Rosemary for remembrance”). อนึ่งโร๊สมะรีเฃาใช้ในงานสมรสในสมัยโบราณ, ฉนั้นนางนมจึ่งนำมาเล่าว่าจูเลียตกล่าวถึงโร๊สมะรีและโรเมโอควบกันอยู่, เพื่อแสดงว่าจูเลียตรักโรเมโอจริง ๆ.
๒๖. “นั่นเปนชื่อหมาต่างหาก;” [องก์ที่ ๒ ตอนที่ ๔, น่า ๗๖.]- นี่เล่นตลกอย่างแบบอังกฤษแท้, และเปนอย่างอังกฤษโบราณด้วยซ้ำ, ฉนั้นถ้าอ่านคำโต้ตอบตอนนี้ไปเฉย ๆ คงไม่/*191รู้สึกขันเลย, ดังนี้จึ่งจำเปนต้องขออธิบายว่า “อาร๎” ซึ่งเปนนามของอักษร “R” นั้น พะเอินมีสำเนียงตรงกับคำว่า “อาร์” (Arre) ซึ่งแปลว่าหมาคำราม; คือเสียงที่ไทยเราได้ยินเปน “กร้าว” เฃาได้ยินเปน “อาร์” เหตุฉนี้เมื่อโรเมโอกล่าวว่าโร๊สมะรีและโรเมโอตั้งต้นด้วย R (ร) ทั้งสองอย่าง, นางนมจึ่งเถียงว่า “นั่นเปนชื่อหมาต่างหาก.”
๒๗. ผู้แปลขอออกตัวไว้ว่า ตอนที่ ๔ แห่งองก์ที่ ๒ แปลยาก, เพราะเต็มไปด้วยคำพูดตลกโต้ตอบกันในเชิงเล่นสำนวน, และกล่าวถึงข้อขำต่าง ๆ ซึ่งแม้ในประเทศอังกฤษสมัยปัตยุบันนี้ก็ไม่ใคร่มีผู้เฃ้าใจมากนัก, เพราะเปนของฃำสำหรับกับสมัยของเชกส๎เปียร์โดยแท้. เหตุฉนี้จึงต้องมีคำอธิบายช่วยในตอนนี้มากกว่าตอนใดๆ ที่มีมาแล้ว, เพื่อช่วยให้ผู้อ่านได้เฃ้าใจมากขึ้นบ้างสักเล็กน้อย.
๒๘. “อัลละส๎ตอคคาตะ” (“Alla Stoccata”) - [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๑, น่า ๘๘.]- เปนศัพท์ในการแทงดาพ, เปนท่าแทงอย่าง ๑.
๒๙. “---ชีวิตของท่านชีวิตหนึ่งในเก้าที่ท่านมีอยู่.” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๑, น่า ๘๘.] - ในประเทศอังกฤษเฃากล่าวกันว่า แมวมีเก้าชีวิต, เพราะฆ่าตายยากนัก.
/*192๓๐. “ปัสสาโด” (“Passado”) - [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๑, น่า ๘๘.] - เปนศัพท์ในการแทงดาพ, เปนท่าหลบหรือรุก.
๓๑. “เพื่อเนตร์ทิวาได้หลับ,” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๒, น่า ๙๕.]-ตรงนี้ของเดิมเฃาว่า, “That runaway’s eyes may wink” ดังนี้, จึ่งต้องใคร่ครวญว่าคำ “runaway” มุ่งกล่าวถึงใครหรืออะไร. ครั้นจะแปลไปแต่เพียงให้ตรงตามคำภาษาอังกฤษเท่านั้นก็จะเปนเช่นนี้, คือ: “เพื่อตาของผู้หนีจะได้หลับ” ถ้าแปลเช่นนี้ก็คงถูกผู้อ่านถามว่าใครเล่าเปนผู้หนี. ฃ้าพเจ้าเห็นว่าความในตอนต้นแห่งคำพูดได้กล่าวมาแล้วถึงตวันและเวลากลางวันกลางคืน, จึ่งสันนิษฐานว่า “ผู้หนี” คงหมายความว่าเวลากลางวัน, ซึ่งหนีเวลากลางคืนไป, และตาของกลางวันก็คือดวงตวันนั้นเอง. ดังนี้จึ่งได้ตกลงแปลบรรทัด “That runaway’s eyes may wink” ว่า “เพื่อเนตร์ทิวาได้หลับ,” ตามอัตตโนมัติของฃ้าพเจ้า, ซึ่งถ้าปริญญาผู้รอบรู้ในนิพนธ์ของเชกส๎เปียร์ไม่เห็นชอบด้วยก็ขออภัยเสียเถิด.
๓๒. “หัน” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๒ น่า ๙๕.]- ใช้แทน “เห็น” ตามแบบภาษาไทยเก่า. ในมณฑลภาคพายัพเฃายังใช้คำว่า “หัน” แทน “เห็น” อยู่ณกาลบัดนี้.
/*193๓๓. “ฉนั้น, แตรอันแรงฤทธิ์, จงเป่ากัลปะบรรลัย !” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๒, น่า ๙๘.] - ฝ่ายคริสตังถือกันว่าเมื่อถึงกำหนดบรรลัยกัลป์จะมีเทวทูตมาเป่าแตรเปนสัญญา.
๓๔. “อัควะวิตี” (Aqua vitae) – [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๒, น่า ๙๙.] - สุราอย่างแรงเช่นบรั่นดี.
๓๕. “แต่ฃ้า, พรหมจาริ, จะตายสาวหม้าย, โอ้!” - [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๒, น่า ๑๐๒.] - ภาษาอังกฤษมีว่า, “But I, a maid, die maiden-widowed.” ฃ้าพเจ้าแปลศัพท์ “Maiden-widowed” ว่า “สาวหม้าย,” ซึ่งบางทีก็จะถูกท้วงบ้างว่าอุตตริ, เพราะไม่เคยเห็นมีใครใช้ที่ไหน. หญิงสาวที่มีผู้สู่ขอแล้วแต่ฝ่ายเจ้าบ่าวตายเสียก่อนที่ได้แต่งงานกัน, ไทยเรียกว่า “หม้ายเหนือขันหมาก;” แต่จะใช้ศัพท์นี้ในที่นี้ไม่เหมาะ, เพราะประการที่ ๑ โรเมโอและจูเลียตไม่ได้ทำการสมรสกันโดยวิธีแต่งงานขันหมาก, และประการที่ ๒ ศัพท์ “หม้ายเหนือขันหมาก” เอาเฃ้ากาพย์ในตอนนี้ไม่สดวก. ครั้นจะใช้คำว่า “หม้ายสาว” ก็จะผิดความมุ่งหมายไป, เพราะอาจแปลได้ว่าเปนหญิงที่มีสามีแล้วและสามีตายลงในเมื่อหญิงนั้นยังมือายุไม่แก่; แต่ที่ต้องการในที่นี้คือจะกล่าวถึงหญิงสาว (พรหมจารี) ที่กำลังจะมีสามี /*194แต่ต้องพรากกันเสียก่อนที่ได้อยู่ด้วยกัน, ฃ้าพเจ้าจึงเห็นว่าเรียกว่า “สาวหม้าย” เปนเหมาะกว่าอย่างอื่น, ยอมถูกท้วงว่าอุตตริ. แต่ถ้าไม่มีใครอุตตริอย่างนี้บ้างภาษาก็คงไม่เดิน, และเชกส๎เปียร์นั้นแหละเปนผู้ที่อุตตริมากในทางประดิษฐ์ศัพท์ขึ้นเพื่อใช้เหมาะแก่การนิพนธ์, แล้วต่อมาศัพท์ที่เชกส๎เปียร์อุตตริประดิษฐ์ขึ้นก็เลยกลายเปนศัพท์ที่ใช้ในภาษาอังกฤษดังนี้ฉันใด, ฃ้าพเจ้าผู้แปลเชกส๎เปียร์ก็ลองประดิษฐ์หรือผสมศัพท์ขึ้นใหม่บ้างฉันนั้น, ซึ่งถ้าเปนการอวดดีเกินไปก็ขออภัยด้วยเถิด.
๓๖. “ภรรยาฉันผู้ซ่อน ----ฯลฯ” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๓, น่า ๑๐๘.] - ในที่นี้โรเมโอกล่าวถึงจูเลียตว่า “ภรรยาฉันผู้ซ่อน” ดังนี้เพราะได้แต่งงานกันโดยลับ, มิได้บอกแก่บิดามารดารู้. ส่วนคำว่า “รักที่เลิกกัน” ก็แปลว่าโรเมโอเกรงว่าเมื่อได้ฆ่าญาติสนิทของจูเลียตลงแล้วเช่นนั้นคงจะต้องเลิกกัน. อนึ่งในที่นี้จำเปนต้องเอาความใน ๒ บรรทัดแห่งฉบับเดิม สับเปลี่ยนและผูกขึ้นใหม่เพื่อให้เฃ้าใจในภาษาไทย. ของเดิมมีอยู่ว่า:-
“Where is she? and how doth she? and what says”
“My conceal’d lady to our cancell’d love?”
ดังนี้ถ้าจะขืนแปลบรรทัดต่อบรรทัดคงขัดหูและไม่เฃ้าใจชัดในภาษาไทยด้วย, จึ่งต้องเอาความใน ๒ บรรทัดนี้รวมกันเฃ้าแล้วผูกขึ้นใหม่ให้คงได้เปน ๒ บรรทัดเท่าแบบเดิม.
๓๗. องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕ [น่า ๑๑๕.] - ฉบับเคมบริดจ์ว่าฉากนี้เปน “สวนของคาปุเล็ต.” แต่มีฉบับอื่น ๆ อีกหลายฉบับบอกว่า “ห้องนอนของจูเลียต.” ฃ้าพเจ้าเห็นว่าการที่จะกำหนดฉากเปนในสวนนั้นดูไม่เหมาะแก่การที่มารดาของจูเลียตจะไปพบ, เจเราะถ้าท่านอ่านไปคงจะพบตอนที่โรเมโอปีนน่าต่างออกจากห้องจูเลียต, ซึ่งถ้าเช่นนั้นแปลว่าจะต้องออกมาพูดกันที่บนเกยน่าต่างตลอดไป, คนดูจึ่งจะได้เห็นตัวลคร. แต่ตรงกันฃ้าม, ถ้ากำหนดฉากไว้ว่า เปนห้องนอนของจูเลียตเปนลงรอยกันได้หมด, คือโรเมโอกับจูเลียตพูดร่ำลากันอยู่, นางนมออกมาบอกว่าคุณแม่จะมา, โรเมโอก็ปีนน่าต่างหนีไป, แล้วคุณหญิงคาปุเล็ตจึ่งออก, ดูเปนที่เรียบร้อยดี. ฃ้าพเจ้าจึ่งตกลงกำหนดฉากลงไว้ในที่นี้ว่า “ห้องนอนของจูเลียต.”
๓๘. “นกไนติงเกลนี่, มิใช่ล๊าร์กที่เริงร้อง.” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕ น่า ๑๑๕.] - นกไนติงเกล (Nightingale) เปนตัวย่อมๆ, ซึ่งร้องแต่ในเวลากลางคืน, และนกล๊าร์ก (Lark) คือนกที่ไทยเราเรียกว่ากระจาบฝน, ร้องแต่เวลาเช้าตวันขึ้นใหม่ ๆ. นกทั้ง ๒ ชนิดนี้เปนนกที่จีนตกวีอังกฤษชอบกล่าวถึงเมื่อแต่งเรื่องสังวาศ, เช่นเดียวกับจินตกวีของเรา ชอบกล่าวถึงนกจากะวาก, นกโกกิลาหรือดุเหว่าเปนต้น.
๓๙. “เฃาว่านกล๊าร์กกับคางคกร้ายแลกตากัน”- [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕, น่า ๑๑๗] - มีผู้อธิบายว่า. โดยเหตุที่คางคกมีตางามและนกล๊าร์กตาไม่งาม, จึ่งกล่าวกันว่าสัตว์ทั้งสองได้แลกตากัน. อาศัยความนิยมเช่นนี้, จูเลียตจึงกล่าวต่อไปว่า ถ้าให้มันแลกเสียงกันเสียด้วยจะเหมาะกว่า, เพราะดังนี้เสียงนกล๊าร์กจะได้ไม่เปนสัญญาประกาศว่ารุ่งแล้ว.
๔๐. “เคานตี” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕, น่า ๑๒๒.] - คือปารีส, ซึ่งมีบรรดาศักดิ์ขุนนางเรียกตามภาษาอิตาเลียนว่า “คอนเต” (Conte), เชกส๎เปียร์ใช้ว่า “เคานตี” (County) ดังนี้ทุกแห่ง. ในสมัยนี้อังกฤษเรียกขุนนางชั้นนี้ว่า “เคานต์ (Count).
๔๑. “หาไม่จะเอาตัวขึ้นรั้วลากไปประจาร.” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕, น่า ๑๒๔.] - ในสมัยของเชกส๎เปียร์และต่อๆ ลงมาจนในไม่ช้านัก, นักโทษที่จะถูกประหารชีวิตเฃาเอาตัวผูกบนรั้วลากไปตามถนนจนถึงที่ประหารชีวิต, เปนการตระเวนประจาร.
๔๒. “อีสามาญซากไข้เขียว” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕, น่า ๑๒๔.] - เปนคำผรุสวาท, อย่างเดียวกับที่ไทยเราใช้ว่า “อีตายห่า” นั้นเอง.
๔๓. “ผัวฉันยังอยู่ในแดนดิน, สัตย์อยู่ในสวรรค์; - ฯลฯ” [องก์ที่ ๓ ตอนที่ ๕. น่า ๑๒๗.] - หมายความว่า ผัวก็ยังมีชีวิตอยู่, และเมื่อทำพิธีสมรสกันตามประเพณีต่อหน้านักบวชแล้ว, จำต้องถือว่าได้ให้สัตย์ปฏิญญาแก่กันต่อหน้าพระผู้เปนเจ้า,  เท่ากับฝากคำสัตย์ไว้ในสวรรค์แล้ว, ฉนั้นถ้าจะคืนคำสัตย์ปฏิญญานั้นได้ ก็ต่อเมื่อฝ่าย ๑ ตายไปเสียก่อนแล้วเท่านั้น.
๔๔. “โอ้เรารู้เกินดีว่าควรรอเพื่อเหตุใด” [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๑, น่า ๑๓๑.] - ภาตาลอเรนซ๎กล่าวเช่นนี้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าจูเลียตได้แต่งงานเสียแล้วกับโรเมโอ, แต่เปนความลับยังขยายไม่ได้, จึ่งต้องพูด “ป้อง.” คำพูดบรรทัดนี้ ภาษาอังกฤษว่า:
“I would I knew not why it should be slow’d”
แปลตามตรง ๆ ก็ต้องว่า “ฃ้าอยากที่จะไม่รู้ว่าทำไมจึ่งควรรอ,” หรืออีกนัย ๑ ว่า “ถ้าฃ้าไม่ได้รู้เสียแล้วว่าเหตุใดจึ่งควรรอก็จะดี,” ซึ่งเอาเฃ้ากาพย์ตรงนี้ไม่สดวกเลย, ฃ้าพเจ้าจึ่งแปลเปลี่ยนเปนให้บ่นดังที่ปรากฎอยู่ในบทบัดนี้.
๔๕. “นี่จวนราตรีกาล”. [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๒, น่า ๑๓๙.] - มีผู้ทักว่า, ในองก์ก่อนนี้ปรากฎว่า เมื่อโรเมโอจากจูเลียตไปเปนเวลารุ่ง, และเมื่อได้พูดกับบิดามารดาแล้วจูเลียตก็ไปหา/*198ภาตาลอเรนซ๎, แล้วก็คงกลับมาบ้านในเวลาเช้า; ฉนั้นที่คุณหญิงคาปุเล็ตกล่าวว่าจวนค่ำแล้ว ดูจะคลาดเคลื่อนไป. แต่ในฉบับเดิมของเชกส์เปียร์มีชัดเจนอยู่เช่นนั้น, จึ่งไม่มีผู้ใดกล้าแก้.
๔๖. “ว่านคน” (Mandrake) - [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๓, น่า ๑๔๒] - เปนต้นว่านชนิดหนึ่งซึ่งมีรากเปนสองแพรก, ทำให้ดูคล้าย ๆ ฃาคน, และซึ่งชาวยุโรปโบราณว่าเปนยาทำใช้เมาได้ชนิดหนึ่ง. ในสมัยก่อนโน้นกล่าวกันว่า, เมื่อถอนขึ้นจากดิน ว่านคนร้องกรีดดัง, ซึ่งทำให้ผู้ถอนเปนบ้า. ฉนั้นตามตำรายาโบราณจึ่งมีคำแนะนำไว้ว่า ถ้าต้องการว่านคนให้เอาสุนักไปผูกติดกับต้น, และเมื่อเอามืออุดหูคนเองเสียแล้ว, ให้สุนักถอนต้นว่านแทน.
๔๗. “อันเจลิคา” [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๔, น่า ๑๔๔.] - เปนชื่อผู้หญิง. น่าจะเปนชื่อของคุณหญิงคาปุเล็ต.
๔๘. “ไปเถิด, คุณกะเทย, ไป,” [องค์ที่ ๔ ตอนที่ ๔, น่า ๑๔๔.] - คาปุเล็ตลงมือทำงานเองยุ่งเหมือนผู้หญิง, นางนมจึ่งเรียกในภาษาอังกฤษเดิมว่า “Cot-quean” ซึ่งแปลว่าหญิงแม่แปรก. แต่ครั้นจะแปลลงไว้ในที่นี้ว่าหญิงแม่แปรกก็เกรงว่าจะทำให้ฉงน, จึ่งได้ใช้คำว่ากะเทยแทน.
/*199๔๙. “............พร้อมด้วยดนตรี,” [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๔, น่า ๑๔๕.] - เปนประเพณีในประเทศอิตาลีสมัยโน้น เจ้าบ่าวต้องนำดนตรีไปในเวลาเช้าวันแต่งงาน, เพื่อบรรเลงปลุกเจ้าสาวและกล่อมในเวลาแต่งตัว.
๕๐. “โร๊สมะรี” [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๕, น่า ๑๕๐.] - เปนต้นไม้ชนิดที่ใบเขียวอยู่นาน, จึ่งใช้แต่งทั้งในงานวิวาหมงคลและงานศพ, หมายความว่าผู้ที่รักจะจำไว้โดยไม่มีเวลาลืม, ความจำคงสดชื่นอยู่เช่นโร๊สมะรี. [ดูคำอธิบายที่ ๒๕ ด้วย.]
๕๑. “เรเราและฟาเรา” [องก์ที่ ๔ ตอนที่ ๕, น่า ๑๕๓.] - “เร และ “ฟา” เปนชื่อศัพทะลิขิต (โน๊ต) สำหรับเขียนเพลงดนตรี.
๕๒. “บดีแห่งทรวงเรานั่งเริงบนภัทรบิฐ” [องก์ที่ ๕ ตอนที่ ๑, น่า ๑๕๕.] - บรรทัดนี้ฃ้าพเจ้าได้แปลตรงจากภาษาอังกฤษซึ่งมีอยู่ว่า:-
“My bosom’s lord sits lightly in his throne,”
ยังเปนปัญหาอยู่ว่าจะมุ่งกล่าวถึงใจ ซึ่งเปนเจ้าแห่งอก, หรือมุ่งถึงรัก; ฉนั้นฃ้าพเจ้าจึ่งแปลตรงตามศัพท์เดิมโดยมิได้แก้ไข, มอบไว้ให้ผู้อ่านวินิจฉัยเองว่า “บดีแห่งทรวง” นั้นหมายความว่าอะไร.
/*200๕๓. “ดะคัต” (Ducat)- [องก์ที่ ๕ ตอนที่ ๑, น่า ๑๕๘.] - เปนเหรียญทองหรือเงิน. ใช้อยู่ในประเทศต่าง ๆ หลายประเทศในยุโรปเมื่อสมัยของเชกส๎เปียร์.
๕๔. “บางคนจะได้อภยะนา, นรผิดจะลงทัณฑ์” [องค์ที่ ๕ ตอนที่ ๓, น่า ๑๘๐.] - ตามนิทานเก่าปรากฎว่า นางนมถูกเนรเทศ, เพราะได้ปิดความเรื่องสมรสไว้; ทนายของโรเมโอได้รับอภัย; คนฃายยาถูกแขวนคอ; ภาตาลอเรนซ๎ได้อภัย, ย้ายออกไปอยู่วัดนอกเมืองเวโรนา, และต่อไปอีก ๕ ปีถึงมรณภาพที่นั้น.
---