ห้องสิน-03
ไม่ปรากฏผู้แต่ง
คำนำ
ในการประชุมคณะกรรมการดำเนินงานจัดพิมพ์หนังสือชุดภาษาไทยเพื่อทบทวนงาน ที่ได้ดำเนินมาแล้วในปีแรก คณะกรรมการดำเนินงานได้มีมติให้เพิ่มการจัดพิมพ์หนังสือชุดภาษาไทยขึ้นอีก สามชุด คือ ชุดประชุมพงศาวดาร ชุดรามเกียรติ์ และชุดพงศาวดารจีน

ชุดพงศาวดารจีนซึ่งจัดเป็นชุดที่ยี่สิบนี้ คณะกรรมการได้มีมติให้จัดพิมพ์เฉพาะเรื่องที่นับเนื่องเป็น "พงศาวดารจีน" จริง ๆ เสียก่อน ส่วนเรื่องจีนอื่น ๆ ที่จัดว่า เป็น "เกร็ด" พงศาวดารบ้าง หรือที่แต่งเป็นแบบนวนิยายบ้าง ให้จัดพิมพ์ต่อภายหลัง

ความจริงหนังสือพงศาวดารจีนไม่ว่าประเภทใดมีผู้นิยมอ่านกันมาก ในสมัยก่อน ชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปติดพงศาวดารจีนเหมือนกับการรับประทานอาหาร ฉะนั้น จึงปรากฏว่า บรรดาหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจะต้องลงเรื่องจีนอย่างน้อย หนึ่งเรื่องเป็นประจำ นักอ่านจะซื้อหนังสือพิมพ์รายวันเพื่ออ่านเรื่องจีนวันต่อวัน เรื่องที่ลงพิมพ์นั้นบางเรื่องก็เป็นเรื่องที่เคยพิมพ์เป็นเล่มมาแล้ว แต่หาอ่านไม่ได้ เพราะต้นฉบับเดิมหายาก และมิได้มีการพิมพ์ขึ้นใหม่ บางเรื่องก็เป็นเรื่องที่แปลขึ้นใหม่จากนวนิยายจีนซึ่งแต่งอิงพงศาวดาร บางเรื่องก็เป็นเรื่องที่นักประพันธ์ไทยแต่งข้นเองทำนองแต่งนวนิยายอาศัย พงศาวดารจีน เรื่องอิงพงศาวดารจีนที่น่าอ่านเพราะเป็นเรื่องมีคติแก่ชีวิตและครอบครัวก็ มีหลายเรื่อง เช่น เรื่องจอยุ่ยเหม็ง เป็นต้น

ส่วนเรื่องจีนที่จัดได้ว่า เป็นเรื่อง "พงศาวดาร" นั้นปรากฏจากหนังสือตำนานสามก๊ก พระนิพนธ์สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมีพระราชดำรัสสั่งให้แปลขึ้นสองเรื่อง คือ เรื่องไซ่ฮั่น เรื่องหนึ่ง กับเรื่องสามก๊ก เรื่องหนึ่ง โปรดให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ กรมพระราชวังหลัง ทรงอำนวยการแปลเรื่องไซ่ฮั่น และให้เจ้าพระยาพระคลัง (หน) อำนวยการแปลเรื่องสามก๊ก นับเป็นเริ่มแรกของการแปลพงศาวดารจีนมาเป็นภาษาไทย ในรัชกาลที่ ๒ ได้มีการแปลบ้าง แต่ปรากฏว่า ส่วนใหญ่ได้มีการแปลในรัชกาลที่ ๔ และรัชกาลต่อ ๆ มา

แต่การแปลพงศาวดารจีนเป็นภาษาไทยในครั้งนั้นหาได้แปลตามลำดับราชวงศ์ กษัตริย์จีนไม่ เข้าใจว่า อาจเพ่งเล็งไปในความสนุกของเรื่อง หรือตามแต่จะหาต้นฉบับได้มากกว่า ทั้งผู้อ่านไม่ปรารถนาจะหาความรู้ทางประวัติศาสตร์นอกจากความสนุกเป็นสำคัญ แต่ในการพิมพ์คราวนี้ คณะกรรมการมีความคิดเห็นว่า ควรจะจัดพิมพ์ใหม่ตามลำดับราชวงศ์กษัตริย์จีน ซึ่งบางทีจะเป็นประโยชน์แก่ผู้สนใจของประวัติศาสตร์บ้าง จึงได้เรียงลำดับการพิมพ์ดังต่อไปนี้ คือ

๑. ไคเภ็ก	เริ่มตั้งแต่ประวัติศาสตร์ยังเจือปนด้วยนิยาย เช่น การสร้างดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ สร้างโลก ฯลฯ จนถึงตอนใกล้ประวัติศาสตร์ กษัตริย์องค์แรก ๆ ของจีน ตั้งแต่สมัยที่กษัตริย์ได้ขึ้นเสวยราชย์ โดยราษฎรเป็นผู้เลือก จนถึงปฐมกษัตริย์สืบราชวงศ์ คือ กษัตริย์ราชวงศ์แฮ่กับกษัตริย์ราชวงศ์เชียว (ก่อนพุทธศักราช ๒๑๕๔ ปี ถึงก่อนพุทธศักราช ๑๒๔๐ ปี)
๒. ห้องสิน	ราชวงศ์เซียว และราชวงศ์จิว (ก่อนพุทธศักราช ๑๒๔๐ ปี ถึงพุทธศักราช ๒๙๗)
๓. เลียดก๊ก
๔. ไซ่ฮั่น	ราชวงศ์จิ๋น และราชวงศ์ฮั่น (พ.ศ. ๒๙๘-๓๓๗)
๕. ไต้ฮั่น
๖. ตั้งฮั่น
๗. สามก๊ก	ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย ต่อราชวงศ์วุยและราชวงศ์จิ้นตอนต้น
๘. ไซจิ้น	ราชวงศ์จิ้น ราชวงศ์ซอง ราชวงศ์ชี ราชวงศ์เหลียง และราชวงศ์ตั้น (พ.ศ. ๘๐๘-๑๑๓๒)
๙. ตั้งจิ้น
๑๐. น่ำซ้อง
๑๑. ส้วยถัง	ราชวงศ์ซุย และราชวงศ์ถังตอนต้น (พ.ศ. ๑๑๓๒-๑๑๖๑)
๑๒. ซุยถัง
๑๓. เสาปัก	ราชวงศ์ถัง (พ.ศ. ๑๑๖๑-๑๔๕๐)
๑๔. ซิยิ่นกุ้ย
๑๕. ซิเตงซัน
๑๖. ไซอิ๋ว
๑๗. บูเช็กเทียน
๑๘. หงอโต้ว	ราชวงศ์เหลียง, ราชวงศ์จัง, ราชวงศ์จิ้น, ราชวงศ์ฮั่น, ราชวงศ์จิว (พ.ศ. ๑๔๕๐-๑๕๐๓)
๑๙. น่ำปักซ้อง	ราชวงศ์ซ้อง (พ.ศ. ๑๕๐๓-๑๘๑๙)
๒๐. บ้วยฮ่วยเหลา
๒๑. โหงวโฮ้วเพงไซ
๒๒. โหงวโฮ้วเพงหนำ
๒๓. โหงวโฮ้วเพงปัก
๒๔. ซวยงัก
๒๕. ซ้องกั๋ง
๒๖. เปาเล่งถูกงอั้น
๒๗. ง่วยเฉียว	ราชวงศ์หงวน (พ.ศ. ๑๘๒๐-๑๙๑๑)
๒๘. เม่งเฉียว	ราชวงศ์เหม็ง (พ.ศ. ๑๙๑๑-๒๑๘๖)
๒๙. เองเลียดต้วน
๓๐. ซองเต๊กอิ้วกังหนำ
๓๑. ไต้อั้งเผ่า
๓๒. เซียวอั้งเผ่า
๓๓. เนียหนำอิดซือ
๓๔. เม่งมวดเซงฌ้อ	ราชวงศ์เช็ง (พ.ศ. ๒๑๘๗-๑๔๕๔)
๓๕. เชงเฉียว
รวมทั้งสิ้นเป็นหนังสือสามสิบห้าเรื่อง ซึ่งถ้าแบ่งตามขนาดหนังสือชุดภาษาไทยก็อาจจะได้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเล่ม ต้นฉบับพิมพ์พงศาวดารจีนตามบัญชีดังกล่าวนี้ในปัจจุบันหาอ่านกันได้ยาก เพราะส่วนใหญ่มิได้มีการพิมพ์ขึ้นใหม่ นอกจากเรื่องที่นิยมกันว่า สนุก ๆ มากเท่านั้น การพิมพ์คราวนี้ก็ต้องยืมต้นฉบับจากหลายเจ้าของด้วยกัน ซึ่งคุรุสภาต้องขอแสดงความขอบคุณท่านเจ้าของต้นฉบับทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย เพราะความเอื้อเฟื้อของท่านเท่ากับเป็นการช่วยรักษาวรรณกรรมของชาติให้คงไว้ ส่วนหนึ่ง และการจัดพิมพ์นั้นได้แก้ไขเฉพาะอักขรวิธี ส่วนถ้อยคำสำนวนต่าง ๆ ได้คงไว้ตามเดิม ซึ่งท่านจะได้ทราบภาษาที่คนไทยเรานิยมใช้เมื่อร้อยปีเศษมาแล้วว่าเป็นอย่างไร
ห้องสิน
๑
๏ เรื่องนี้ภาษาจีน ว่าเรื่องห้องสินบุนอ๋อง แปลออกเป็นคำไทยว่าครั้งแผ่นดินแฮ่ ยังมีกษัตริย์พระองค์หนึ่ง ทรงพระนามพระเจ้าตีเค้าเสวยราชสมบัติ ณ เมืองเสี่ยง อยู่วันหนึ่ง พระเจ้าตีเค้าพานางกั๋นเต๊กผู้เป็นพระอัครมเหสีฝ่ายซ้ายเสด็จออกไปไหว้เทพารักษ์ตำบลเก้าบ๋วย นางกั๋นเต๊กได้ฟองนกเหลืองฟองหนึ่ง นางจึงกินฟองนกนั้น ครั้นอยู่มานางทรงครรภ์ประสูติบุตรชายคนหนึ่งชื่อเคียด ครั้นนานมาพระเจ้าทังหงอได้ราชสมบัติ เคียดผู้บุตรนางกั๋นเต๊กได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นพระเจ้าทังหงอสวรรคต เคียดซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ราชสมบัติครองเมืองเสี่ยง สืบแซ่เชื้อพระวงศ์สืบสามชั่วกษัตริย์ มาถึงแผ่นดินพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง มีขุนนางผู้หนึ่งชื่อไท้อิดเป็นคนมีสติปัญญา พระเจ้าเจ๊ดอ๋องให้เลื่อนที่ขึ้นเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่ ครั้งนั้นยังมีชายชาวนาคนหนึ่ง ชื่ออิอี๋นทำนาอยู่ตำบลอี๋วซิน อิอี๋นผูกเพลงขับร้องสรรเสริญพระเจ้าทังหงอ ไท้อิดเห็นว่า อิอี๋นมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด จึงจัดผ้าแพรขาวกับสิ่งของทั้งปวงให้คนไปคำนับเชิญอิอี๋นถึงสามครั้ง อิอี๋นจึงมา ณ บ้านไท้อิด ไท้อิดก็พูดจาเกลี้ยกล่อมอิอี๋น อิอี๋นก็ยอมว่าจะทำราชการด้วยไท้อิด ไท้อิดจึงพาอิอี๋นเข้าไปถวาย พระเจ้าเจ๊ดอ๋อง เจ๊ดอ๋องมิได้รู้ว่าอิอี๋นเป็นคนดีมีสติปัญญา จึงคืนตัวอิอี๋นให้แก่ไท้อิด และพระเจ้าเจ๊ดอ๋องเชื่อแต่คำคนยุยง ว่าราชการบ้านเมืองมิได้อยู่ในยุติธรรม เสพย์แต่สุรามัวเมาอยู่กับนางข้างใน ให้เสียเยี่ยงอย่างกษัตริย์แต่ก่อน กวนเล่งหองเสนาบดีผู้ใหญ่เห็นดังนั้น จึงเข้าไปทูลทัดทานให้สติพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง พระเจ้าเจ๊ดอ๋องโกรธจึงให้เอาตัวกวนเล่งหองไปฆ่าเสีย แต่นั้นมาขุนนางข้าราชการทั้งปวงก็มิอาจที่จะทูลทัดทานพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง ไท้อิดจึงคิดกลอุบายแต่งให้คนใช้ไปร้องไห้รักศพกวนเล่งหอง หวังจะให้กิตติศัพท์เลื่องลือไปแก่คนทั้งปวง ว่ากวงเล่งหองเป็นคนสัตย์ซื่อ แต่พระมหากษัตริย์มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ความอันนั้นรู้ถึงพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง พระเจ้าเจ๊ดอ๋องรู้กลอุบายของไท้อิดดังนั้น พระเจ้าเจ๊ดอ๋องโกรธ จึงให้เอาไท้อิดมาจำไว้ ณ​ ทิมแซ่ไถ่
๏ ครั้นอยู่มาพระเจ้าเจ๊ดอ๋องหายโกรธ จึงให้ไท้อิดพ้นจากโทษเวรจำ ไท้อิดลาพระเจ้าเจ๊ดอ๋องเดินมาถึงตำบลทุ่งนาแห่งหนึ่งจะไปบ้าน ครั้นไท้อิดเห็นชาวนาคนหนึ่ง ตั้งวงข่ายลงสี่ด้านหวังจะตลบนกเลี้ยงชีวิต ไท้อิดยืนพิเคราะห์ดูวงข่ายเห็นแยบคายสามารถนัก แม้นฝูงนกบินมาทั้งสี่ทิศก็มิอาจพ้นวงข่ายรอดชีวิตไปได้ ไท้อิดคิดปรานีแก่นกจึงยกมือไหว้ว่าแก่ชาวนาขอเลิกข่ายเสียสามด้านให้คงอยู่แต่ด้านเดียว นกตัวใดถึงแก่กรรมแล้วจึงให้ติดข่ายเถิด ไท้อิดว่าดังนั้นแล้วก็ไปบ้าน กิตตศัพท์นั้นก็ปรากฏไปแก่ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงๆ เห็นว่าไท้อิดมีเมตตาแก่สัตว์ ควรจะเอาเป็นที่พึ่งได้จึงชักชวนกันมาขึ้นแก่ไท้อิดถึงสี่สิบหัวเมือง ไท้อิดจึงตั้งอิอี๋นเป็นที่อาจารย์สำหรับศึกษาไต่ถามกิจการทั้งปวง
๏ ฝ่ายพระเจ้าเจ๊ดอ๋องครองสมบัติมิได้อยู่ในยุติธรรม และหาผู้ใดจะทัดทานมิได้ก็ยิ่งกระทำทุจริตเนือง ๆ ราษฎรและหัวเมืองขึ้นทั้งปวงได้ความเดือดร้อนยิ่งนัก ไท้อิดเห็นดังนั้นจึงคิดกับอิอี๋นซึ่งเป็นอาจารย์และหัวเมืองทั้งสี่สิบเมืองพร้อมใจกัน ยกเป็นกระบวนทัพเข้าเมืองเสี่ยง ทหารไท้อิดจับพระเจ้าเจ๊ดอ๋องได้ ไท้อิดมิได้ประหารชีวิตพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง จึงให้เอาพระเจ้าเจ๊ดอ๋องไปปล่อยเสียที่ตำบลน้ำเฉา ไท้อิดจึงว่าแก่หัวเมืองทั้งสี่สิบเมือง ว่าบัดนี้ก็สำเร็จการแล้ว เราจะกลับไปอยู่ที่แห่งเรา ทหารและหัวเมืองทั้งปวงได้ฟังไท้อิดว่าดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านว่านี้ก็มิบังควร ขอเชิญท่านครองสมบัติในเมืองเสี่ยงสืบไปจึงจะควร หัวเมืองทั้งปวงพร้อมกัน จึงอัญเชิญไท้อิดให้เป็นเจ้าเมืองเสี่ยง ชื่อพระเจ้าเสี่ยงทาง พระเจ้าเสี่ยงทางเมื่อได้สมบัติชันษาได้แปดสิบเจ็ดปี พระเจ้าเสี่ยงทางจึงสร้างพระนครหนึ่งชื่อปัดโต๋
๏ ขณะเมื่อพระเจ้าเจ๊ดอ๋องมิได้อยู่ในยุติธรรม ฝนแล้งมาประมาณเจ็ดปี ราษฎรได้ความเดือดร้อนด้วยอาหารยิ่งนัก พระเจ้าเสี่ยงทางเสด็จไปคำนับบวงสรวงเทพยดา ณ ตำบลซึงหนิม เพื่อจะให้ฝนตกตามฤดูกาล แต่นั้นมาฝนตกชุกชุมเป็นปกติอย่างแต่ก่อน พระเจ้าเสี่ยงทางจึงให้เจ้าพนักงาน เบิกคลังทองเงินมาพระราชทานทหารและขุนนางทั้งปวง พระเจ้าเสี่ยงทางบำรุงประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขโดยยุติธรรม พระเจ้าเสี่ยงทางอยู่ในสมบัติได้สิบสามปีจึงสวรรคต ไท้กอบุตรพระเจ้าเสี่ยงทางได้ครองสมบัติสืบกษัตริย์ ซึ่งเป็นวงศ์แห่งพระเจ้าเสี่ยงทางครองเมืองปัดโต๋ลำดับมา คือ พระเจ้าไท้กอหนึ่ง ออกเตงหนึ่ง ไท้แกหนึ่ง เสียวกะเป็นน้องไท้กอหนึ่ง หยงกี๋หนึ่ง ไท้โบ๋หนึ่ง ต้องเต๊งหนึ่ง ฮั่วยิมหนึ่ง ทันกะหนึ่ง โจอิดหนึ่ง โจสินหนึ่ง อ๊อกกะหนึ่ง เจ้าเต๊กหนึ่ง น่ำแกหนึ่ง ย่างกะหนึ่ง พ่วนแกหนึ่ง เสี่ยวซิ้นหนึ่ง เสี่ยวอิดหนึ่ง บู๋เตงหนึ่ง โจแกหนึ่ง โจกะหนึ่ง หมินชินหนึ่ง แกเต๊งหนึ่ง บู๊อิดหนึ่ง ไท้เต๊งหนึ่ง ตีอิดหนึ่ง ติวอ๋องหนึ่ง ศิริกษัตริย์วงศ์พระเจ้าเสี่ยงทางครองเมืองปัดโต๋สืบมา ยี่สิบแปดองค์คิดเป็นปีได้หกร้อยสี่สิบปี และเมื่อพระเจ้าตีอิดบุตรพระเจ้าไท้เต๊งได้ครองเมืองปัดโต๋ มีพระราชบุตรสามองค์ บุตรที่หนึ่งชื่อมุ่ยจี๋วคี บุตรคนที่สองชื่อมุ่ยจี๋วอ๋อง บุตรที่สามชื่อลิ้วอ๋อง วันหนึ่งพระเจ้าตีอิด และพระราชบุตรทั้งสามกับขุนนางออกไปชมดอกโบตั๋น ณ สวนงือหึง เป็นที่สวนเคยประพาส ขื่อตำหนักสวนหักลง ลิ้วอ๋องผู้เป็นพระราชบุตรที่สามเอามือเข้ารับไว้ มิให้ขื่อตำหนักตกลง ขุนนางและทหารทั้งปวงเห็นดังนั้น ก็สรรเสริญลิ้วอ๋องว่ามีกำลังหาผู้จะเสมอมิได้ เชียงหยง ปวยเป๊ก เตียคี เป็นขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสามคนกราบทูลพระเจ้าตีอิด ว่าลิ้วอ๋องผู้เป็นพระราชบุตรที่สามมีกำลังและสติปัญญาควรจะเป็นอุปราชได้ พระเจ้าตีอิดก็ให้ลิ้วอ๋องเป็นที่อุปราช พระเจ้าตีอิดอยู่ในราชสมบัติสามสิบปี เมื่อพระเจ้าตีอิดจะใกล้สวรรคตมอบสมบัติให้ลิ้วอ๋อง แล้วสั่งบุนไท้สือกับอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่ ให้เป็นผู้จัดแจงการงานบ้านเมือง
๏ ครั้นพระเจ้าตีอิดสวรรคตแล้ว ลิ้วอ๋องก็ได้ครองราชสมบัติแทนพระเจ้าตีอิด ชื่อพระเจ้าติวอ๋องครองเมืองปัดโต๋ ให้ชื่อเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องจึงตั้งบุนไท้สือเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ตั้งอึ้งปวยฮอเป็นขุนนางผู้ใหญ่ว่าที่ฝ่ายทหาร และพระเจ้าติวอ๋องมีมเหสีสามองค์ ชื่อนางเกียงสีหนึ่ง ชื่อนางอึงสีหนึ่ง ชื่อนางเอียสีหนึ่ง และเมืองเอกซึ่งมาขึ้นแก่เมืองจิวโก๋มีสี่หัวเมือง เมืองเอกฝ่ายตะวันออกชื่อเมืองตั๋งลูเกียงฮ่วนฌ้อเป็นเจ้าเมือง เมือเอกฝ่ายตะวันตกชื่อใสเบกเฮ้า กีเชียงเป็นเจ้าเมือง เมืองฝ่ายทิศเหนือชื่อเมืองปกเปกเฮา ซ่องเฮ่าเฮาเป็นเจ้าเมือง เมืองฝ่ายทิศใต้ชื่อ นำเปกเฮ้า งกเชาฮูเป็นเจ้าเมือง และเมืองเอกทั้งสี่เมืองมีเมืองขึ้นเมืองละสองร้อย เข้ากันเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าติวอ๋องเป็นเมืองแปดร้อยสี่เมือง และพระเจ้าติวอ๋องครองเมืองจิวโก๋ตั้งอยู่ในยุติธรรม ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงอยู่เย็นเป็นสุข
๏ พระเจ้าติวอ๋องครองสมบัติได้เจ็ดปี ณ เดือนสี่ อ้วนหกทงเจ้าเมืองปักไฮกับเมืองขึ้นเจ็ดสิบสองเมืองฝ่ายเหนือเป็นกบฏ พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้บุนไท้สือเป็นนายทัพคุมทหารไปจับอ้วนหกทง
๏ ครั้นอยู่ ณ เดือนสามพระเจ้าติวอ๋องออกขุนนางเฝ้าพร้อม เชียงหยงขุนนางผู้เฒ่าจึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เป็นอย่างธรรมเนียมกษัตริย์ได้ครองเมืองจิวโก๋สืบมา ถ้าถึงเดือนสามขึ้นสิบห้าค่ำ เป็นวันเกิดแห่งเทพธิดาหนึงวาสี กษัตริย์แต่ก่อนเคยเสด็จไปคำนับทุกองค์ ขอเชิญเสด็จไปคำนับหนึงวาสีตามธรรมเนียม พระเจ้าติวอ๋องจึงว่า เทพธิดาหนึงวาสีมีคุณประการใด ท่านจะให้เราไปคำนับ เชียงหยงจึงทูลว่า แต่ก่อนครั้นเมืองจงกงสีพี่น้องทั้งสองรบกัน จงกงสีพ่ายแพ้ จงกงสีแค้นใจ เอาศีรษะกระทบภูเขาภูเขาก็ทำลาย จงกงสีโดดขึ้นไปด้วยกำลัง และศีรษะจงกงสีกระทั่งฟ้า ฟ้าก็พังไป จงกงสีตกลงยังแผ่นดิน แผ่นดินก็ถล่มไป พระอาทิตย์และพระจันทร์มิอาจจะเดินส่องฟ้าได้ ก็มืดไปทั่วแผ่นดิน หนึงวาสีเห็นดังนั้นจึงเอาศิลาเหลือง ศิลาแดง ศิลาเขียว ศิลาขาว ศิลาดำ มาเคี่ยวให้ละลายแล้ว หนึงวาสีจึงเอาไปปิดยาฟ้าและดินซึ่งทำลายทะลุถล่มไปให้ปรกติ พระอาทิตย์พระจันทร์ก็ส่องสว่างไปดังเก่า แต่นั้นมาคนทั้งปวงก็นับถือหนึงวาสีว่ามีคุณยิ่งนัก จึงปลูกเป็นศาลสามหลัง จำหลักรูปหนึงวาสีไว้ เป็นที่คำนับสืบมาตราบเท่าทุกวันนี้
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ครั้นรุ่งขึ้น ณ​ วันเดือนสามขึ้นสิบห้าค่ำ พระเจ้าติวอ๋องเสด็จทรงรถพร้อมด้วยข้าทหาร ขุนนางทั้งปวงออกไป ณ ศาลเจ้าหนึงวาสี และแถวทางที่เสด็จนั้นราษฎรทั้งปวงเอาเจียมปูแผ่นดิน แพรแดงผูกปลายไม้ปักดุจช่องประตู ภาษาจีนนับถือคำนับว่าเป็นมงคล ครั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จถึงศาลเจ้าหนึงวาสี กระทำคำนับตามธรรมเนียม แล้วจึงเที่ยวชมศาลมาถึงห้องที่รูปหนึงวาสีตั้งอยู่นั้น พอลมพัดม่านซึ่งรูปหนึงวาสีเวิกออกไป พระเจ้าติวอ๋องเห็นรูปเทพธิดาหนึงวาสีซึ่งกระทำไว้นั้นงามยิ่งนัก จึงคิดว่าตัวกูมีบุญหาผู้เสมอมิได้ เป็นใหญ่แก่หัวเมืองทั้งสี่ทิศ มีมเหสีและนักสนมกำนัลจะนับมิได้ จะหารูปให้เหมือนรูปเทพธิดาหนึงวาสีที่ทำไว้หามิได้
๏ พระเจ้าติวอ๋องจึงเรียกเอาพู่กัน มาเขียนเป็นโคลงชมศาลเทพารักษ์ ว่างามเป็นลวดลายทองสี่บท โคลงชมรูปเทพธิดาหนึงวาสีสี่บทว่างามพร้อมทั่วสรรพางค์ จะดูไหนก็งามจำเริญใจจำเริญตา นี่หากว่าเป็นรูปไม้ ถ้าเป็นรูปสตรีงามดังนี้จะรับไปเป็นมเหสีครองเมือง เชียงหยงและขุนนางทั้งปวงได้ฟังพระเจ้าติวอ๋องตรัสดังนั้น ก็มิอาจที่จะทูลประการใดได้ พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จกลับเข้าพระราชวัง
๏ ขณะเมื่อพระเจ้าติวอ๋องออกไปคำนับหนึงวาสีนั้น หนึงวาสีขึ้นไปเฝ้าฮกฮี แล้วไปเฝ้ายาติฮินหวน แปลภาษาไทยว่าเป็นเทพยดาผู้ใหญ่ทั้งสามองค์อยู่สวรรค์ หนึงวาสีกลับลงมายังที่อยู่เห็นโคลงซึ่งติวอ๋องเขียนไว้นั้น หนึงวาสีโกรธนัก จึงคิดว่าแต่พระเจ้าเสี่ยงทางครองเมืองจิวโก๋สืบๆ แซ่เสี่ยงทางมาตราบเท่าถึงติวอ๋องได้หกร้อยสิบสองปีหามีผู้ใดจะดูหมิ่นแก่เราไม่ บัดนี้ติวอ๋องดูหมิ่นเรา มาเขียนโคลงไว้ดังนี้ไม่ควรเลย เหตุดังนี้แซ่เสี่ยงทางจะสิ้นสูญแล้ว จำจะทำทดแทนติวอ๋องให้เห็นกำลังฤทธิ์ครั้งนี้ หนึงวาสีคิดดังนั้นแล้วก็ขึ้นขี่หงส์เพ๊กเฮียถือฉัตร ห้องจี้ถือธงนำหน้าหนึงวาสีไปโดยอากาศ ครั้นถึงเมืองจิวโก๋ หนึงวาสีเลื่อนลอยอยู่ตรงที่อยู่แห่งติวอ๋อง แลลงมาเห็นหินเก๋าหินท๋งบุตรติวอ๋องทั้งสองนั่งเฝ้าติวอ๋องอยู่ หนึงวาสีพิจารณาดูก็รู้ว่า หินเก๋าบุตรติวอ๋องนี้ตายไป จะเกิดเป็นเจ้าปีเจ้าวันเจ้าเดือน หินท๋งผู้นี้ตายไป จะเกิดเป็นเจ้าข้าวเปลือกเจ้าข้าวโพดเจ้าข้าวฝ้างเจ้าถั่วเจ้างา แล้วพิจารณาเห็นว่าติวอ๋องยังจะครองสมบัติไปได้อีกยี่สิบแปดปีจึงจะสิ้นบุญ หนึงวาสีจะกระทำอันตรายแก่ชีวิตติวอ๋องยังมิได้ ก็กลับมายังที่อยู่ จึงส่งให้ฮุ่ยเฮ้ย ท่องจิ้วเอาน้ำเต้ามา หนึงวาสีจึงปิดฝาน้ำเต้าก็บังเกิดเป็นควันพลุ่งขึ้นสูงประมาณสามสิบศอก ปลายควันนั้นบังเกิดเป็นธงปลิวอยู่
๏ ขณะนั้นปิศาจทั้งปวงเห็นธงสำคัญดังนั้น ก็มาเฝ้าหนึงวาสีพร้อมกัน หนึงวาสีจึงว่า ท่านทั้งปวงจงกลับไปเถิด ให้อยู่กับเราแต่เฮาหลีว่าเสือปลา ฮิบี๋ว่าไก่ ปีแปว่าพิณ หนึงวาสีจึงว่าแต่วงศ์พระเจ้าเสี่ยงทางครองเมืองจิวโก๋สืบมาถึงยี่สิบเจ็ดองค์ย่อมมาคำนับเราทุกองค์ แต่ติวอ๋องคนนี้หมิ่นประมาทเรามาเขียนโคลงไว้ดังนี้ บัดนี้วงศ์เสี่ยงทางจะสิ้นสูญเสียครั้งนี้ เราได้ยินเสียงหงส์ร้องบนเขากิสัว ผู้มีบุญบังเกิดในเมืองไซรกี๋แล้ว หงส์จึงร้องให้ประจักษ์ ท่านทั้งสามช่วยกันกระทำเล่ห์กลอุบาย ให้ติวอ๋องลุ่มหลงด้วยกามคุณและให้ปราศจากเมืองจงได้ แต่อย่าให้ราษฎรเป็นอันตราย ต่อเมื่อใดผู้มีบุญชื่อบุนอ๋องได้ครองเมืองจิวโก๋แล้ว เราจึงจะให้ท่านทั้งสามเป็นที่ผู้ใหญ่ ปิศาจทั้งสามรับคำนับหนึงวาสีแล้วก็เป็นลมพัดหายไป
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋อง ตั้งแต่ได้เห็นรูปหนึงวาสีที่ศาลมาวันนั้น ให้หลงรักรูปหนึงวาสีอยู่เป็นนิจมิได้ขาด จนจะออกขุนนางก็นั่งคิดถึงหนึงวาสีมิเป็นอันที่จะว่าราชการ เข้าไปข้างในก็มิได้ยินดีด้วยมเหสีและกำนัลทั้งปวง คิดถึงแต่รูปหนึงวาสีเป็นนิจ วันหนึ่งเวลาเย็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ที่เคียงเข่งต้อย ว่าที่นั่งเย็น ฮิวฮุนฮุยต๋งสองคนกับมหาดเล็กน้อยๆ เฝ้าพระเจ้าติวอ๋องอยู่ ตั้งแต่บุ๋นไท้สือยกไปตีเมืองปักไฮ ฮิวฮุนฮุยต๋งเป็นคนชิดชอบอัชฌาสัยแห่งพระเจ้าติวอ๋อง ฮิวฮุนฮุยต๋งจะทูลความสิ่งใด พระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังทุกสิ่ง พระเจ้าติวอ๋องจึงบอกแก่คนทั้งสอง ว่าตั้งแต่เราไปเห็นรูปหนึงวาสีมาเรามีความรักใคร่ยิ่งนัก คิดประการใดจึงจะได้สตรีที่รูปงามเหมือนรูปหนึงวาสีดังนี้ ฮุยต๋งจึงทูลแก่พระเจ้าติวอ๋อง ว่าพระองค์เป็นใหญ่มีเมืองขึ้นถึงแปดร้อยสี่เมือง ขอให้มีหนังสือไปถึงเมืองเอกทั้งสี่เมือง ให้จัดหาสตรีที่รูปงามเข้ามาถวายเมืองละร้อยก็เห็นว่าจะจัดหาสตรีที่รูปงามเหมือนรูปหนึงวาสีได้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย อยู่วันหนึ่งพระเจ้าติวอ๋องออกขุนนางเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งแกตึงแกกั๋ว ให้มีหนังสือไปถึงเมืองเอกทั้งสี่ ให้จัดสตรีรูปงามเข้ามาเมืองละร้อยคน เชียงหยงได้ฟังพระเจ้าติวอ๋องสั่งดังนั้น จึงทูลว่าพระองค์ได้ดำรงแผ่นดินตั้งอยู่ในยุติธรรม อาณาประชาราษฎรก็อยู่เย็นเป็นสุขแล้ว บัดนี้จะให้เมืองเอกทั้งสี่จัดสตรีรูปงามถึงสี่ร้อยส่งเข้ามาถวาย ข้าพเจ้าเห็นว่าราษฎรทั้งปวงจะเดือดร้อน หนึ่งเมืองปักไฮกับหัวเมืองเจ็ดสิบสองเมือง ก็คิดเอาใจออกจากพระองค์อยู่ พระเจ้าติวอ๋องฟังเชียงหยงทูลทัดทานก็เห็นชอบด้วย มิได้โต้ตอบประการใดก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็กลับไปบ้าน
๒
๏ ครั้งนั้นพระเจ้าติวอ๋องครองสมบัติได้แปดปี อยู่ ณ เดือนสี่ข้างจีน เจ้าเมืองซึ่งกินเมืองเอกตั้งสี่กับเมืองขึ้นทั้งปวงนำเอาเครื่องบรรณาการมาถวาย และเจ้าเมืองเอกทั้งสี่นั้น รู้ว่าบุนไท้สือซึ่งเคยคำนับไปราชการทางเมืองปักไฮ แล้วเห็นว่าฮิวฮุนฮุยต๋งสองคนนี้ เป็นที่ชอบอัชฌาสัยแห่งพระเจ้าติวอ๋อง หัวเมืองทั้งปวงจึงจัดสิ่งของไปคำนับฝากตัวฮิวฮุนฮุยต๋งสิ้น แต่เชาฮูผู้เดียวเห็นว่าฮิวฮุนฮุยต๋ง เป็นคนไม่ซื่อตรง เชาฮูจึงมิได้ไปคำนับฮิวฮุนฮุยต๋ง ฮิวฮุนฮุยต๋งเห็นว่าเชาฮูไม่มาคำนับ คิดผูกใจพยาบาทเชาฮู วันหนึ่งเป็นวันแขกเมืองเข้าเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องออกขุนนางเฝ้าพร้อม ห้องมึงกัวภาษาไทยว่าขุนนางกรมวังกราบทูลเบิกแขกเมืองเอกทั้งสี่เข้าเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องปราศรัยแขกเมืองตามธรรมเนียมแล้ว พระเจ้าติวอ๋องจึงให้เชียงหยงนำแขกเมืองไปเลี้ยงโต๊ะ ณ เคียงเข่งต้อย แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้น จึงให้หาฮิวฮุนฮุยต๋งเข้าไปข้างใน จึงตรัสว่าซึ่งเราสั่งให้สี่เมืองเอกจัดหญิงรูปงามมาสี่ร้อยคน เชียงหยงว่ากล่าวขัดไว้ บัดนี้เมืองเอกทั้งสี่เมืองก็มาพร้อมกันแล้ว เราจะสั่งให้เมืองเอกทั้งสี่จัดหญิงที่รูปงามส่งเข้ามาเมืองละร้อยคน ท่านจะเห็นประการใด ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เดิมพระองค์สั่งแกตึงแกกั๋ว ว่าจะให้มีหนังสือไปถึงสี่เมืองเอก ให้จัดสตรีรูปงามมาถวาย เชียงหยงทูลทัดทานพระองค์ก็เชื่อฟังคำเชียงหยงห้ามแล้ว บัดนี้พระองค์กลับจะสั่งหัวเมืองทั้งสี่ ให้จัดสตรีรูปงามมาถวายอีกเล่า พระองค์เป็นมหากษัตริย์ตรัสสิ่งใดมิได้ยั่งยืนดังนี้ราษฎรจะนินทาได้ และข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่า เชาฮูเจ้าเมืองกีจิวเฮ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปงามและประกอบด้วยสติปัญญา ขอให้หาตัวเชาฮูผู้บิดามาขอ เชาฮูก็จะถวายบุตรแก่พระองค์โดยง่าย และราษฎรทั้งปวงก็จะมิได้เดือดร้อนสืบไป พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงให้หาเชาฮูมามาเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง จึงตรัสแก่เชาฮูว่า มีผู้บอกแก่เราว่าท่านมีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปงามเราจะใคร่ได้ ถ้าท่านให้บุตรแก่เรา เรากับท่านก็จะได้เป็นคนสนิทกัน และเราก็จะให้ท่านครองเมืองกีจิวเฮ้ากว่าจะสิ้นชีวิต มีอาญาสิทธิ์เหมือนกับเรา เชาฮูได้ฟังดังนั้นมิได้ยินดีมีใจโกรธ จึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า พระองค์มีนักสนมกำนัลนับด้วยพัน แล้วล้วนแต่มีลักษณะรูปร่างงาม อันบุตรข้าพเจ้าจะได้งามดุจผู้มากราบทูลนั้นหามิได้ แต่พระองค์ได้ครองราชสมบัติมา บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุขโดยยุติธรรม ราษฎรทั้งปวงก็สรรเสริญว่าพระองค์มิได้ฝักใฝ่ในกามคุณ บัดนี้มาเชื่อฟังคำยุยงดังนี้ไม่ควร ชอบให้เอาผู้ยุยงไปฆ่าเสียจึงจะควร พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระสรวล แล้วตรัสว่าตัวท่านถ้ายกลูกสาวให้แก่เราแล้ว ท่านก็จะได้เป็นใหญ่เสมอเรา ท่านเร่งตรึกตรองดูเถิด เชาฮูได้ฟังพระเจ้าติวอ๋องว่าดังนั้นก็โกรธ จึงตวาดร้องว่าตัวท่านเป็นกษัตริย์ ควรจะคิดบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข และจะทำทุจริตเหมือนดังพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง เสพย์แต่สุรามัวเมาด้วยกามคุณ จนแผ่นดินเป็นจลาจลต่างๆ นั้นหาควรไม่ ชอบแต่ท่านจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ดุจพระเจ้าเสี่ยงทางจึงจะควรและวงศ์พระเจ้าเสี่ยงทาง ซึ่งได้บำรุงราษฎรอยู่เป็นสุขสืบมาถึงหกร้อยปีเศษ แล้วบัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าแผ่นดินจะฉิบหายเสียเพราะท่าน กระทำทุจริตเหมือนพระเจ้าเจ๊ดอ๋อง
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังเชาฮูว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าแก่เชาฮูว่าเราเป็นกษัตริย์ ชีวิตท่านทั้งปวงก็อยู่ในเงื้อมมือเรา และเราขอลูกท่านทั้งนี้ด้วยความกรุณา จะเลี้ยงท่านให้เป็นใหญ่และท่านกลับกล่าวคำหยาบช้า เอาพระเจ้าเจ๊ดอ๋องมาเปรียบเราดังนี้ท่านหามีความยำเกรงแก่เราไม่ พระเจ้าติวอ๋องว่าดังนั้นแล้ว จึงให้เอาตัวเชาฮูออกไปให้ขุนนางปรึกษาใส่ด้วยกฎหมาย ถ้าโทษถึงตายให้ประหารชีวิตเสีย คนใช้พระเจ้าติวอ๋องก็เอาตัวเชาฮูออกไป ณ​หง้อหมึงฮุยต้อง ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งจะให้ปรึกษาโทษเชาฮูตามกฎหมายนั้นก็ควรอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าราษฎรทั้งปวงจะนินทาว่าพระองค์ฆ่าเชาฮูเสีย เพราะจะเอาลูกสาวเป็นภรรยา ขอให้ปล่อยเชาฮูไปเมืองกีจิวเฮ้าก่อน เห็นว่าเชาฮูจะรู้จักโทษตัวกลัวอาญา จะแต่งบุตรมาถวายโดยดีหาผู้นินทามิได้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ยกโทษเชาฮูให้เชาฮูกลับไปเมือง
๏ ฝ่ายเชาฮูก็ไป ณ​ กงก๋วน ภาษาไทยว่าเป็นที่อยู่แขกเมือง และบรรดาขุนนางซึ่งมาด้วยเชาฮูแต่เมืองกีจิวเฮ้านั้น ครั้นเห็นเชาฮูกลับมาจึงชวนกันมาถามเชาฮู ว่าพระเจ้าติวอ๋องให้หาท่านเข้าไปว่าด้วยข้อราชการสิ่งใด เชาฮูจึงเล่าความให้ขุนนางทั้งปวงฟังทุกประการแล้ว ว่าพระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ เชื่อฟังแต่ถ้อยคำฮิวฮุนฮุยต๋งยุยงต่างๆ หาดูเยี่ยงอย่างพระเจ้าเสี่ยงทางซึ่งเป็นอัยกาไม่ และซึ่งให้เราพ้นโทษมาทั้งนี้ เพราะความคิดของฮิวฮุนฮุยต๋งด้วยหมายว่าเราจะคิดถึงบุญคุณ ก็จะให้บุตรโดยง่าย ครั้นเราจะยอมให้บุตรแก่พระเจ้าติวอ๋องครั้งนี้ ขุนนางทั้งปวงก็จะติเตียนว่าเราหาปัญญามิได้ ด้วยพระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ เชื่อฟังแต่คำฮิวฮุนฮุยต๋งคิดทำทุจริตต่างๆ ถ้าแลบุนไท้สืออยู่แล้ว ที่ไหนพระเจ้าติวอ๋องจะทำการวิปริตได้ถึงเพียงนี้ เราคิดเสียดายแต่แผ่นดินของพระเจ้าเสี่ยงทางจะสูญเสียครั้งนี้เป็นมั่นคง ขุนนางทั้งปวงจึงว่าแก่เชาฮูว่า พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงเห็นว่าขุนนางและหัวเมืองทั้งสิ้น ก็จะเอาใจออกห่างจากพระเจ้าติวอ๋องหมด ท่านเร่งกลับไป ณ​เมืองกีจิวเฮ้าโดยเร็วเถิด จะได้คิดการใหญ่สืบไป เชาฮูได้ฟังจึงว่าเราเป็นชายคิดดังนั้นหาองอาจไม่, เชาฮูจึงเอาภู่กันมาเขียนเป็นโคลงปิดไว้ ณ บานประตูกงก๋วนที่อยู่บทหนึ่งเป็นใจความห้าข้อ ข้อหนึ่งว่าเป็นพระมหากษัตริย์ ถ้าอยู่ในยุติธรรม ขุนนางทั้งปวงก็จะรักใคร่ยำเกรงยิ่งนัก หนึ่งผู้เป็นอาจารย์สอนศิษย์ ถ้ามิได้ลำเอียงเที่ยงตรงอยู่ศิษย์ก็กลัวเกรง หนึ่งผู้จะเป็นบิดาเลี้ยงบุตรโดยธรรม บุตรก็กลัวเกรง หนึ่งผู้จะเป็นผัว ถ้าเลี้ยงเมียเป็นยุติธรรมเมียก็ยำเกรง หนึ่งผู้จะมีมิตรสหาย ถ้ารักใคร่กันโดยสุจริตมิตรก็ย่อมเกรงใจ นี่เมื่อพระมหากษัตริย์มิได้อยู่ในยุติธรรมดังนี้ จะมีผู้ใดเกรงกลัวเล่า ตั้งแต่วันนี้ไปเมืองจิวโก๋กับเราขาดกัน เราจะได้ไปมาอย่างแต่ก่อนนั้นหามิได้แล้ว เชาฮูครั้นเขียนโคลงแล้ว ก็พาขุนนางทั้งปวงซึ่งเป็นพรรคพวกออกจากเมืองจิวโก๋ไปยังเมืองกีจิวเฮ้า
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องตั้งแต่ปล่อยเชาฮูไปเมือง ก็มีความวิตกว่าเชาฮูจะไปเอาบุตรมาให้เราหรือ หรือเชาฮูจะคิดประการใดก็ยังไม่รู้ ขณะนั้นนายประตูซึ่งรักษากงก๋วนเชาฮูอยู่นั้น ครั้นเชาฮูไปแล้วเห็นโคลงจารึกไว้ ณ บานประตูดังนั้น จึงนำเอาโคลงเชาฮูเข้าไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องอ่านดูเห็นข้อความว่ากล่าวหยาบช้ายิ่งนัก พระเจ้าติวอ๋องโกรธ จึงด่าเชาฮูว่ามันหารู้จักคุณกูไม่ ครั้นก่อนว่ากล่าวหยาบช้าต่อกู กูยกโทษเสียควรที่จะคิดถึงคุณกู บัดนี้กลับทำโคลงว่ากล่าวหยาบช้าอีกเล่า ครั้นจะมิเอาโทษเชาฮูขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่าง จำจะให้ไปจับเอาตัวมาฆ่าเสียจงได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงให้หาอินโภ้ไป้หนึ่ง เตียวฉานหนึ่ง ลู่หยงหนึ่งเข้ามาแล้วจึงบอกว่า เชาฮูว่ากล่าวหยาบช้าแก่เราต่างๆ เราจะยกกองทัพไปตีเมืองกีจิวเฮ้าจับตัวเชาฮูฆ่าเสียจงได้ เราจะให้ท่านทั้งสามคุมพลทหารยี่สิบหมื่นเป็นทัพหน้าเรา ลู่หยงได้ฟังพระเจ้าติวอ๋องตรัสดังนั้น จึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่าหัวเมืองเอกทั้งสี่ ก็เข้ามาพร้อมกันในเมืองจิวโก๋ และซึ่งพระองค์จะยกทัพไปตีเมืองกีจิวเฮ้า และจะละเมืองจิวโก๋เสียดังนี้มิควร ขอให้เมืองเอกเมืองใดเมืองหนึ่ง คุมทหารไปตีเมืองกีจิวเฮ้าก็เห็นพอจะได้ เพราะเมืองกีจิวเฮ้าเป็นเมืองน้อย ถ้าทัพหลวงยกไปถึงมาตรว่าจะได้เมืองก็ไม่มีเกียรติยศ พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วย ถึงถามลู่หยงว่า เจ้าเมืองเอกทั้งสี่ ท่านจะเห็นผู้ใดมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งเล่า ฮุยต๋งจึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่าเมืองกีจิวเฮ้า และเมืองปักเป๊กเฮ้าสองเมืองนี้เป็นเมืองฝ่ายเหนือ ขอให้ซ่องเฮ่าเฮ้าเจ้าเมืองปักเป๊กเฮ้ายกไปตีเมืองกีจิวเฮ้าเห็นจะได้โดยง่าย ลู่หยงได้ฟังฮุยต๋งทูลดังนั้นจึงคิดว่าซ่องเฮ่าเฮ้านี้เป็นคนหยาบช้า หามีผู้ใดนับถือรักใคร่ไม่ ถ้าซ่องเฮ่าเฮ้าเสียทีแก่เมืองกีจิวเฮ้า ก็จะเสียพระเกียรติยศของพระเจ้าติวอ๋องไป ลู่หยงคิดดังนั้นจึงทูลว่าซ่องเฮ่าเฮ้าคนนั้นยังหาเห็นฝีมือปรากฏในการรบพุ่งประการใดไม่ ข้าพเจ้าเห็นแต่กีเซียงเจ้าเมืองใส่เป๊กเฮ้านั้น มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็ง แล้วสัตย์ซื่อมั่นคง ราษฎรทั้งปวงก็นับถือรักใคร่กีเซียงเป็นอันมาก ถ้าโปรดให้กีเซียงถืออาญาสิทธิ์เป็นนายทัพไปตีเมืองกีจิวเฮ้า จับเอาตัวเชาฮูมาถวายเห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังลู่หยงทูลดังนั้น จึงตรัสว่าท่านทั้งสองต่างคนต่างเห็นดังนั้นแล้ว เราจะให้อาญาสิทธิ์ไปทั้งสองคน ให้เป็นนายทัพไปตีเมืองกีจิวเฮ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้เขียนหนังสือมอบธงอาญาสิทธิ์ไปให้แก่กีเซียงซ่องเฮ่าเฮ้าเป็นใจความว่า ให้กีเซียงกับซ่องเฮ่าเฮ้าถืออาญาสิทธิ์ด้วยกันทั้งสองเป็นนายทัพยกไปตีเมืองกีจิวเฮ้า จับตัวเชาฮูมาจงได้
๏ ขณะนั้น ผู้ถือหนังสือรับสั่งไปให้กีเซียงซ่องเฮ่าเฮ้านั้น กีเซียงกับซ่องเฮ่าเฮ้าและขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงพร้อมกัน กินโต๊ะอยู่ ณ เคียนเข่งต้อย กีเซียงและซ่องเฮ่าเฮ้าได้แจ้งในหนังสือรับสั่งนั้นแล้ว
๏ ฝ่ายกีเซียงจึงว่าแก่เชียงหยงปิกันขุนนางผู้ใหญ่ ว่าเชาฮูคนนี้สิเป็นคนสัตย์ซื่อแล้วก็มาเฝ้าอยู่ด้วยกันทุกวัน ไฉนจึงทำโคลงหยาบช้าให้ขัดเคืองฉะนี้เล่า และโคลงบทนี้เชาฮูจะทำหรือ หรือจะเป็นผู้ซึ่งชังเชาฮูแกล้งแต่งโคลงไว้ให้ลงโทษเอาเชาฮู ความทั้งนี้ข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่ ขอท่านได้กราบทูลถามพระเจ้าติวอ๋องก่อน ถ้าเชาฮูกระทำโคลงหยาบช้าจริงดังนั้นแล้ว ข้าพเจ้าจะขออาสาไปจับเชาฮูมาฆ่าเสียจงได้ ปิกันได้ฟังกีเซียงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงตอบกีเซียงว่า ท่านว่าดังนี้เราไม่เห็นด้วย อันประเพณีพระมหากษัตริย์ ถ้าตรัสสิ่งใดแล้วก็สิทธิ์ขาด ข้าราชการก็กระทำตาม ซึ่งท่านจะให้ทูลถามนั้น เหมือนหนึ่งหายำเกรงกลัวพระราชอาญาไม่ กีเซียงจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านั้นก็ควรอยู่ แต่เราเห็นว่าเชาฮูนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อ แล้วโทษผิดแต่เพียงนี้ ซึ่งจะให้ยกทัพไปจับเชาฮูนั้น ราษฎรทั้งปวงก็พลอยได้ความเดือดร้อน ข้อหนึ่งก็จะเปลืองพระราชทรัพย์หลวง ซึ่งจ่ายเป็นเสบียงอาหารหาควรไม่ ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงว่าความซึ่งท่านว่านี้เราก็คิดอยู่ แต่ว่าเรามิอาจที่จะขัดรับสั่งได้ กีเซียงจึงว่าถ้าดังนั้นท่านจงยกกองทัพไปก่อนเราเถิด เราจึงจะค่อยยกตามไปครั้งหลัง ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้น ก็พาขุนนางหัวเมืองทั้งปวงกลับไปที่อยู่กงก๋วน กีเซียงครั้นเห็นซ่องเฮ่าเฮ้าไปแล้ว จึงว่าแก่เชียงหยงปิกัน บัดนี้ซ่องเฮ่าเฮ้าเขาจะยกไปแล้ว แต่ข้าพเจ้าจะต้องแวะไปจัดเอาทหาร ณ​ เมืองไซรกี ได้ทหารพร้อมแล้วจึงจะยกไปตามกองทัพซ่องเฮ่าเฮ้า กีเซียงว่าดังนั้นแล้วก็ลาไป เชียงหยงปิกันก็กลับไปบ้าน
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า ก็เข้าไปทูลลาพระเจ้าติวอ๋องแล้ว ก็พาทหารห้าหมื่นยกไปตีเมืองกีจิวเฮ้า ฝ่ายเชาฮูครั้นมาถึงเมืองกีจิวเฮ้า จึงเล่าความทั้งปวงให้เชาชวนต๋งผู้บุตรกับทหารทั้งปวงฟังทุกประการ แล้วจึงว่าเมื่อเราจะมานี้ เราเขียนโคลงเป็นข้อหยาบช้าไว้ ณ ประตูกงก๋วน ถ้าพระเจ้าติวอ๋องรู้ว่าเป็นโคลงของเราเขียนไว้เห็นจะโกรธเรา จะยกกองทัพมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง จำจะจัดแจงบ้านเมืองเครื่องศาสตราวุธทั้งปวงไว้ให้พร้อม ทหารและขุนนางทั้งปวงก็ทำตามเชาฮูสั่งทุกประการ
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นยกทัพมาถึงเมืองกีจิวเฮ้า แล้วให้ตั้งค่ายมั่นคงไว้ใกล้กำแพงเมืองประมาณยี่สิบเส้น ทหารเชาฮูซึ่งอยู่รักษาเชิงกำแพงเห็นดังนั้น จึงเข้าไปบอกแก่เชาฮูว่า ข้าพเจ้าเห็นกองทัพคนประมาณห้าหมื่นยกมาตั้งค่ายมั่นอยู่นอกกำแพงเมืองทางประมาณยี่สิบเส้น เชาฮูถึงถามทหารว่าผู้ใดเป็นนายทัพมา ทหารจึงบอกว่าธงชื่อซ่องเฮ่าเฮ้าเจ้าเมืองปักเป๊กเฮ้า เชาฮูจึงว่าถ้าผู้อื่นยกมาก็พอจะพูดจาด้วยได้ อันซ่องเฮ่าเฮ้านี้เป็นคนหยาบช้า และจะละไว้มิได้ เชาฮูจึงจัดแจงพลทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว เชาฮูก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาพวกพลทหารออกจากเมือง ครั้นถึงหน้าค่ายซ่องเฮ่าเฮ้า เชาฮูจึงขับม้าขึ้นไปหน้าทหารทั้งปวง แล้วร้องว่าให้เชิญท่านแม่ทัพออกมาเจรจากัน ทหารซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้น จึงเข้าไปบอกความแก่ซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเฮ่าเฮ้าได้แจ้งดังนั้นจึงแต่งตัวใส่เสื้อเกราะสีแดงขึ้นม้าถือง้าว กับซ่องเอ๋งปิวผู้บุตรยกพลทหารออกไปนอกค่าย
๏ ฝ่ายเชาฮูครั้นเห็นซ่องเฮ่าเฮ้าออกมา จึงร้องถามว่าท่านยกมาครั้งนี้มีความสุขอยู่หรือ อนึ่งทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ เสพย์แต่สุรามัวเมาเชื่อฟังคำยุยง ข่มเหงเอาบุตรขุนนางและราษฎรมาเป็นภรรยา ราษฎรได้ความเดือดร้อน เราเห็นว่าเมืองจิวโก๋จะฉิบหายมั่นคง และตัวเรานี้หามีความผิดไม่ ซึ่งท่านยกทัพมาจะตีเมืองเรานี้หาควรไม่
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังเชาฮูว่าดังนี้ จึงเอาแซ่ม้าชี้หน้าเชาฮูแล้วร้องว่า ตัวท่านขัดรับสั่งโทษก็ถึงตายอยู่แล้ว พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้เอาโทษ ควรหรือหารู้จักคุณพระเจ้าติวอ๋องไม่ กลับเขียนโคลงเป็นข้อหยาบช้าให้เคืองพระทัยพระเจ้าติวอ๋อง จึงใช้ให้เรามาจับท่านไปฆ่าเสีย หวังจะมิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง ท่านกลับกล่าวคำหยาบช้าว่าพระเจ้าติวอ๋องไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรมอีกเล่า ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงสั่งทหารให้เข้าตีทัพจับตัวเชาฮู
๏ ฝ่ายป่วยบุ๋นทหารซ้ายซ่องเฮ่าเฮ้า ใส่เกราะทองขี่ม้าถือขวานใหญ่ ขับม้าเข้าไปจะจับตัวเชาฮู เชาชวนต๋งบุตรเชาฮูเห็นดังนั้น ก็ขับม้าเข้ามาจะรบด้วยป่วยบุ๋น ป่วยบุ๋นเห็นหน้าเชาชวนต๋งคล้ายเหมือนเชาฮู ก็เข้าใจว่าเป็นบุตรเชาฮู ป่วยบุ๋นจึงร้องว่าบิดาท่านเป็นคนโทษถึงตาย ชอบแต่จะมาไหว้ขอชีวิตเราจึงชอบ นี่ท่านกลับจะมารบกับเราอีกเล่า เชาชวนต๋งได้ฟังคำป่วยบุ๋นว่าหยาบช้าดังนั้น, ก็ขับม้ารำทวนเข้ารบด้วยป่วยบุ๋นได้ยี่สิบเพลง เชาชวนต๋งเอาทวนแทงป่วยบุ๋นตกม้าตาย เชาฮูได้ทีดังนั้นก็ขับให้เตียเปียหนึ่ง ตันกุยเก๋งหนึ่ง กับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารซ่องเฮ่าเฮ้าล้มตายเป็นอันมาก
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าเห็นดังนั้น ก็ให้ซ่องเอ๋งปิวผู้บุตรหนึ่ง กิมคุ้ยหนึ่ง อึงง่วนจี่หนึ่ง กับทหารซึ่งเหลืออยู่นั้นถอยทัพรอรบไปทางประมาณร้อยเส้น เชาฮูก็ให้ตีม้าล่อสำคัญเลิกทัพเข้าเมือง แล้วปูนบำเหน็จทหารตามสมควรแล้วเชาฮูจึงปรึกษาแก่ทหารทั้งปวงว่า ซึ่งซ่องเฮ่าเฮ้าแตกไปนั้น เห็นจะให้มีหนังสือไปขอกองทัพ ณ​ เมืองจิวโก๋ เพิ่มเติมมาเป็นมั่นคง ถ้ามีทัพมาดังนั้น เมืองเราก็เล็กทหารก็น้อยตัว เห็นจะต้านทานมิได้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เตียเปงนายทหารจึงตอบคำเชาฮูว่า ซึ่งกองทัพซ่องเฮ่าเฮ้าแตกไปวันนี้ก็ยังหายับเยินไม่ ตัวท่านก็มีความผิดในพระเจ้าติวอ๋องมากขึ้น ถ้าซ่องเฮ่าเฮ้ามีหนังสือไปถึงพระเจ้าติวอ๋อง เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องจะยกทัพใหญ่เพิ่มเติมมาอีก อันเมืองเราดุจศิลาอันน้อย ทัพพระเจ้าติวอ๋องจะยกมาดุจพระมหาสมุทร ซึ่งเราจะอยู่ต้านทานนั้นเหมือนเอาศิลาอันน้อยทอดทิ้งลงในพระมหาสมุทรอันใหญ่ก็จะจมไปโดยเร็ว ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้หวังจะเตือนสติท่าน ถ้าแลท่านเห็นจะสู้รบมิได้ ก็เร่งให้คิดผ่อนผันเสีย ถ้าเห็นกำลังพอจะสู้รบได้อยู่ ก็เร่งให้คิดการศึกให้มีกำลังขึ้น บัดนี้ทัพซ่องเฮ่าเฮ้าแตกไปไกลเมืองออกไปประมาณสองร้อยเส้นเวลาค่ำวันนี้ ขอให้ท่านแก้พรวนม้า ห้ามปากเสียงเสียให้สงบสงัด ยกเป็นกองโจรลอบไปปล้นค่ายซ่องเฮ่าเฮ้าเห็นจะได้โดยง่าย เชาฮูได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านว่านี้ชอบเรายินดีนัก ด้วยต้องความคิดเรา เชาฮูจึงสั่งเชาชวนต๋งผู้บุตร ว่าตำบลเหงากางติ๋นนั้น เป็นทางช่องแคบจำเพาะเดิน ถ้าทัพซ่องเฮ่าเฮ้าเสียทีแก่เรา เห็นจะถอยไปทางนั้นเป็นมั่นคง เจ้าจงคุมทหารสามพันไปตั้งซุ่มอยู่ ถ้าทัพซ่องเฮ่าเฮ้าถอยไปก็ให้ตีสกัดจับตัวซ่องเฮ่าเฮ้าฆ่าเสียจงได้ เชาชวนต๋งก็คุมทหารสามพันยกออกไปตั้งซุ่มอยู่ตำบลเหงากางติ๋นตามคำเชาฮูสั่ง
๏ ฝ่ายเชาฮูจึงให้ตันกุยเจ๋งเป็นนายกองปีกซ้าย เตียเปียเป็นนายกองปีกขวา ตัวเชาฮูเป็นแม่ทัพ เชาฮูจึงสั่งทหารทั้งปวงให้แก้พรวนม้าออกเสีย ถ้าแลเรายกไปถึงค่ายซ่องเฮ่าเฮ้าแล้ว ให้ทหารนายกองทั้งปวงคอยฟังเสียงประทัดสัญญา ถ้าได้ยินเสียงประทัดแล้ว จึงให้ยกเข้าตีระดมพร้อมกัน ครั้นเชาฮูให้ความสัญญาแก่นายทหารทั้งปวงแล้ว พอเวลาพลบค่ำลง เชาฮูก็ยกทหารออกไปจากเมืองกีจิวเฮ้า
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นเสียทีเชาฮู และเสียทหารเป็นอันมาก จึงถอยทัพประชุมทหารอยู่ไกลเมืองประมาณสองร้อยเส้น ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงปรึกษาแก่ทหารทั้งปวงว่า แต่เราทำศึกมาหลายครั้งอยู่แล้ว หาเสียทหารเหมือนครั้งนี้ไม่ ซึ่งป่วยบุ๋นนายทหารเราตายนั้นเราเสียใจนัก บัดนี้ทัพเชาฮูก็ได้ทีมีใจกำเริบขึ้น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด อึงง่วนจี้จึงว่าแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าว่า ประเพณีเป็นทหารกระทำศึกแล้ว ก็มีแต่แพ้กับชนะ ซึ่งท่านจะคิดย่อท้อดังนั้นหาควรไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่ากีเซียงเมืองไซรเป๊กเฮา ก็ยกตามมาจะใกล้ถึงอยู่แล้ว ถ้าทัพกีเซียงมาพร้อมกันทหารก็จะมากขึ้น จะเข้าตีเอาเมืองกีจิวเฮ้าก็จะได้โดยง่าย ขอท่านจงตั้งมั่นอยู่คอยกองทัพกีเซียงก่อน ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหาร ทหารทั้งปวงพากันกินโต๊ะเสพย์สุรามัวเมา มิได้คิดที่จะรักษาค่าย
๏ ฝ่ายเชาฮูครั้นยกมาถึงค่ายซ่องเฮ่าเฮ้าเวลาประมาณยามเศษ เห็นค่ายซ่องเฮ่าเฮ้าเงียบสงัดอยู่ ได้ท่วงทีแล้วก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารเชาฮูได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็พากันโห่ร้องทลายค่ายเข้าไปทั้งสี่ด้าน
๏ ฝ่ายทหารซ่องเฮ่าเฮ้ามิทันรู้ตัวตกใจตื่นแตกหนี ทิ้งเครื่องศัสตราวุธเสียเป็นอันมาก ซ่องเฮ่าเฮ้าหลับอยู่ตื่นขึ้นได้ยินเสียงโห่ร้องแลเห็นทหารวิ่งวุ่นวายหนีออกจากค่ายดังนั้น ซ่องเฮ่าเฮ้าตกใจก็ขึ้นม้าจะหนีเอาตัวรอด เชาฮูเห็นซ่องเฮ่าเฮ้าจึงร้องตวาดว่ามึงจะหนีกูไปไหน จงทิ้งอาวุธเสียมัดตัวเข้ามาหากูโดยดี กูจึงจะไว้ชีวิต เชาฮูว่าแล้วก็ขับม้าเอาทวนแทงซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเฮ่าเฮ้าเอาง้าวป้องกันไว้ แล้วซ่องเฮ่าเฮ้าขับม้าเข้ารบด้วยเชาฮู ซ่องเอ๋งปิวบุตรซ่องเฮ่าเฮ้ากับกิมคุ้ยอึงง่วนจี้เห็นดังนั้น ก็ขับม้าเข้าช่วยซ่องเฮ่าเฮ้ารุมรบเชาฮู เตียเป๋งหนึ่งตันลี่เจงหนึ่ง ทหารเชาฮูเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าช่วยเชาฮูรบ ทหารทั้งเจ็ดนายรบพุ่งกันเป็นสามารถ เตียเป๋งทหารเชาฮูเอาง้าวฟันกิมคุ้ยทหารซ่องเฮ่าเฮ้าตกม้าตาย ซ่องเฮ่าเฮ้าเสียทหารเห็นจะต้านทานมิได้ จึงพาซ่องเอ๋งปิวผู้บุตร กับอึงง่วนจี้ชักม้าถอยรอรบไป เชาฮูกับขับม้าไล่ฆ่าทหารซ่องเฮ่าเฮ้าไปทางประมาณสองร้อยเส้น เชาฮูเห็นมืดนัก จึงให้ทหารตีม้าล่อถอยทัพกลับเข้าเมืองกีจิวเฮ้า
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้ามาถึงเหงากางตี๋น รู้ว่าเชาฮูพาทหารกลับไปแล้วจึงหยุดม้า ประชุมทหารพร้อมกันแล้วจึงว่า แต่เรารบศึกมาหลายครั้งจะเสียทหารเหมือนครั้งนี้หามิได้ ซ่องเอ๋งปิวจึงว่าซึ่งเสียทีแก่เชาฮูครั้งนี้ ทหารทั้งปวงก็ล้มตายเป็นอันมาก ทหารซึ่งเหลือตายอยู่น้อยตัวนัก ขอท่านให้ม้าใช้รีบไปถึงกีเซียงเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้า ให้เร่งยกกองทัพมาโดยเร็ว จะได้คิดการเข้าตีเมืองกีจิวเฮ้าสืบไป ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังซ่องเอ๋งปิวว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่ารุ่งขึ้นวันพรุ่งนี้เราจะให้ม้าใช้ไปเร่งกองทัพเมืองไซรเป๊กเฮ้า พอได้ยินเสียงประทัดและทหารโห่ร้องอื้ออึงมาสกัดหน้าไว้ แล้วร้องว่าบิดาเราใช้ให้เรามาจะเอาชีวิตท่าน ท่านเร่งลงจากม้ามาหาเราโดยดีเถิด ซ่องเฮ่าเฮ้าตกใจได้ยินดังนั้น แลไปเห็นทหารหนุ่มน้อยใส่เสื้อแดงขี่ม้าถือทวนขับม้าเข้ามาหน้าซ่องเฮ่าเฮ้าจำได้ว่าเป็นบุตรเชาฮู ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงร้องด่าว่าอ้ายลูกกบฏ มึงจะมีชีวิตอยู่สักกี่วัน แล้วซ่องเฮ่าเฮ้าจึงให้อึงง่วนจี้เข้ารบด้วยเชาชวนต๋ง ทหารทั้งสองถ้อยทีต่อสู้กันเป็นสามารถ สิงจีอูเห็นอึงง่วนจี้เพลี่ยงพล้ำจะเสียทีแก่เชาชวนต๋ง สิงจีอูก็ขับม้าเข้ารบช่วยอึงง่วนจี้ เชาชวนต๋งเอาทวนแทงถูกสิงจีอูตกม้าตาย
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้ากับซ่องเอ๋งปิวเห็นดังนั้น ก็ขับม้าเข้ารบด้วยเชาชวนต๋ง เชาชวนต๋งผู้เดียว ต่อรบด้วยทหารทั้งสามเป็นสามารถ เชาชวนต๋งเอาทวนแทงถูกขาซ่องเฮ่าเฮ้าเกราะขาด ซ่องเฮ่าเฮ้าเห็นจะสู้รบเชาชวนต๋งมิได้ จึงชักม้าหนีไป ซ่องเอ๋งปิวเห็นดังนั้น ตกใจประหม่ามือสั่น เชาชวนต๋งเอาทวนแทงถูกแขนซ่องเอ๋งปิวซวนไป จะตกลงจากหลังม้า ทหารทั้งปวงก็เข้าสกัดหน้าเชาชวนต๋งไว้ ซ่องเอ๋งปิวตั้งตัวได้ จึงพาทหารทั้งปวงหนีเชาชวนต๋งไป
๏ ฝ่ายเชาชวนต๋งมีชัยแก่ซ่องเฮ่าเฮ้า ครั้นจะติดตามไปก็เห็นว่าเป็นเวลาดึกนัก เกลือกจะเสียท่วงทีแก่ซ่องเฮ่าเฮ้า เชาชวนต๋งจึงพาทหารกลับเมืองกีจิวเฮ้า จึงเล่าความซึ่งได้รบกับซ่องเฮ่าเฮ้าให้แก่เชาฮูผู้บิดาฟังทุกประการ เชาฮูได้ฟังเชาชวนต๋งดังนั้นก็มีความยินดี จึงว่าเราจะคอยฟังกำลังกองทัพซึ่งจะเพิ่มเติมมาภายหลังจะมากน้อยประการใด
๓
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าแตกทัพเสียทีแก่เชาชวนต๋ง ทหารล้มตายเป็นอันมาก ซ่องเฮ่าเฮ้ากับทหารซึ่งเหลือตาย พากันหนีไปถึงเมืองปักเป๊กเฮ้า พอเวลารุ่งเช้าซ่องเฮ่าเฮ้าจึงว่าแก่ทหารทั้งปวงว่า แต่เรารบศึกมาหลายครั้งแล้ว มิได้เสียทหารยับเยินเหมือนครั้งนี้ และทหารของเราล้มตายเสียเก้าส่วน ยังเหลืออยู่แต่ส่วนเดียว ทั้งซ่องเอ๋งปิวบุตรเราก็ต้องทวนป่วยอยู่เราเสียใจนัก อึงง่วนจี้จึงตอบซ่องเฮ่าเฮ้าว่าการซึ่งจะทำศึกนี้มีแต่แพ้และชนะสองประการท่านอย่าเสียใจ ขอให้มีหนังสือไปถึงกีเซียงเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้า เร่งให้ยกกองทัพรีบมาบรรจบกับกองทัพเรา ก็เห็นจะเอาชัยชำนะแก่เชาฮูได้ ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้น จึงคิดว่ากีเซียงก็รู้ว่าเราได้รบกับเชาฮูติดพันอยู่แล้ว กีเซียงก็ยังหายกกองทัพมาช่วยเราไม่ ครั้นจะให้มีหนังสือไปถึงกีเซียงก็เกรงจะเป็นแอบรับสั่ง
๏ ขณะเมื่อซ่องเฮ่าเฮ้ากับอึงง่วนจี้ปรึกษากันอยู่นั้น พอได้ยินเสียงเท้าม้าและคนอื้ออึงมาภายนอกเมืองเป็นอันมาก มิได้รู้ว่ากองทัพผู้ใดยกมาซ่องเฮ่าเฮ้าตกใจนัก ก็ขึ้นม้าเปิดประตูเมืองออกไปดูก็เห็นธงสำหรับแม่ทัพ และเห็นนายทหารหน้าดำหนวดเหลืองดังสีทอง มีจักษุเหลืองทั้งสองข้าง ใส่เสื้อเกราะสีแดงถือขวานขี่สิงโต มีทหารประมาณสองหมื่นเศษ ซ่องเฮ่าเฮ้าจำได้ว่าซ่องเฮกเฮ้าผู้น้องซึ่งกินเมืองเช่าจิ๋วเฮ้า ซ่องเฮ่าเฮ้ามีความยินดีนัก จึงออกไปรับซ่องเฮกเฮ้า ซ่องเฮกเฮ้าจึงลงจากสิงโตคำนับซ่องเฮ่าเฮ้าผู้พี่แล้ว จึงว่าข้าพเจ้าแจ้งความว่า พี่ท่านยกไปตีเมืองกีจิวเฮ้าเสียทีแก่เชาฮู ข้าพเจ้าจึงยกกองทัพรีบมาหวังจะช่วยท่าน ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังซ่องเฮกเฮ้าว่าดังนั้นยินดีนัก จึงพาซ่องเฮกเฮ้าเข้าไปในเมือง แล้วเล่าความซึ่งเสียที่แก่เชาฮู ให้ซ่องเฮกเฮ้าฟังทุกประการ ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่าข้าพเจ้าได้ทหารที่มีฝีมือมาครั้งนี้ประมาณสามพัน ทหารเลวสองหมื่นเศษ ท่านอย่าได้เกรงแก่เชาฮูเลย ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว ให้ซ่องเฮกเฮ้าเป็นทัพหน้า ยกไปถึงเมืองกีจิวเฮ้าแล้วให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ซ่องเฮกเฮ้าจึงให้ทหารร้องเข้าไปว่า ให้เชาฮูจัดทหารมีฝีมือเร่งออกมารบกัน ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่ได้ฟัง จึงเข้าไปบอกแก่เชาฮู เชาฮูจึงว่าซ่องเฮกเฮ้าคนนี้มีวิชาและฝีมือเข้มแข็งนัก เราไม่เห็นฝีมือผู้ใดจะสู้ได้ ทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนต่างนิ่งอยู่ เชาชวนต๋งจึงว่าทหารเขายกมา เราก็จำจะแต่งทหารออกไปรบ เปรียบดุจหนึ่งน้ำท่วมมา ก็เอาดินถมเป็นทำนบป้องกันไว้ เชาฮูจึงว่าเจ้ายังเด็กนัก มิได้รู้อันซ่องเฮกเฮ้าคนนี้มีฝีมือกล้าแข็งนัก แล้วได้เรียนวิชามาแต่สำนักผู้วิเศษ ถึงกองทัพจะยกมาหมื่นหนึ่งแสนหนึ่งก็ดี ซ่องเฮกเฮ้าก็อาจจะตัดเอาศีรษะนายทหารไปโดยง่าย เจ้าอย่าเพ่อดูหมิ่นซ่องเฮกเฮ้า เชาชวนต๋งได้ฟังเชาฮูผู้บิดาว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าซึ่งท่านสรรเสริญซ่องเฮกเฮ้าดังนั้น ทหารทั้งปวงจะมิย่อท้อเสียใจไปหรือ ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปจับตัวซ่องเฮกเฮ้ามาจงได้ ถ้ามิได้ซ่องเฮกเฮ้าข้าพเจ้าก็ไม่กลับมาหาท่าน เชาฮูจึงว่าซึ่งเจ้ามิเชื่อเรา จะออกไปสู้กับซ่องเฮกเฮ้า ถ้าเสียทีมาประการใดเจ้าอย่าน้อยใจเรา เชาชวนต๋งรับคำนับแล้ว ขึ้นม้าถือทวนพาทหารเปิดประตูเมืองออกไป ครั้นถึงหน้าค่ายซ่องเฮกเฮ้า เชาชวนต๋งจึงร้องเข้าไปว่า ให้แม่ทัพทั้งสองนายเร่งออกมาต่อสู้ดูฝีมือกันโดยเร็ว
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าได้ยินเชาชวนต๋งร้องว่ามาดังนั้น จึงคิดว่ากูมาครั้งนี้ หวังจะแก้ความอายซ่องเฮ่าเฮ้าพี่ที่เสียทีพ่ายแพ้ไปครั้งก่อนนั้น อนึ่งเชาฮูกับกูเล่าก็เป็นมิตรสหายกันมาแต่ก่อน จะได้ช่วยเชาฮูให้พ้นจากโทษข้อขัดรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง ครั้งซ่องเฮกเฮ้าคิดดังนั้นแล้ว จึงขึ้นขี่สิงโตถือขวานออกมาหน้าค่ายแต่ผู้เดียว เห็นเชาชวนต๋งขี่ม้าถือทวนยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวง ซ่องเฮกเฮ้าจึงร้องว่าให้เชาชวนต๋งเร่งกลับไปบอกเชาฮูผู้บิดาท่านออกมา จะได้พูดจากันกับเรา ตัวท่านเป็นเด็กน้อยหาแจ้งความทั้งปวงไม่ เชาชวนต๋งได้ฟังซ่องเฮกเฮ้าออกชื่อบิดาดังนั้นก็โกรธ จึงว่าท่านกับเราเป็นข้าศึกกัน เราออกมาหวังจะรบกับท่าน ซึ่งท่านจะให้เรากลับไปบอกบิดาเราให้ออกมานั้นหาควรไม่ ถ้าท่านคิดกลัวเราจงคำนับเรา แล้วเลิกทัพกลับไปเราจึงจะไว้ชีวิตท่าน ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังเชาชวนต๋งหยาบช้าก็โกรธ จึงร้องด่าว่าอ้ายลูกเล็กหารู้จักผู้ใหญ่ไม่ แล้วซ่องเฮกเฮ้าก็ขับสิงโตรำขวานเข้ารบกับเชาชวนต๋ง และซ่องเฮกเฮ้าคนนี้เมื่อยังน้อยอยู่ได้เรียนความรู้ทั้งปวงแก่อีหยินและคำไทยว่าฤษี อีหยินให้แก้วอันวิเศษแก่ซ่องเฮกเฮ้าดวงหนึ่ง แก้วดวงนี้มีฤทธิ์ใช้ได้ดังใจนึก ขณะเมื่อซ่องเฮกเฮ้าเข้ารบกับเชาชวนต๋งนั้น ซ่องเฮกเฮ้าเอาดวงแก้วผูกแขวนคอไว้ข้างหลัง
๏ ฝ่ายเชาชวนต๋งเห็นซ่องเฮกเฮ้ารำขวานเข้ามาดังนั้น จึงคิดว่าขวานซ่องเฮกเฮ้าเป็นอาวุธสั้น เห็นจะสู้ทวนเราเป็นอาวุธยาวมิได้ เชาชวนต๋งคิดประมาทใจดังนั้น ก็ขับม้าเข้ารบบุกบั่นหวังจะจับตัวซ่องเฮกเฮ้าให้ได้โดยเร็ว เชาชวนต๋งกับซ่องเฮกเฮ้ารบกันริมคูเมืองเป็นสามารถ ซ่องเฮกเฮ้ารบพลางคิดในใจว่าเชาชวนต๋งคนนี้มีฝีมือกล้าหาญนัก มิเสียทีเป็นลูกทหาร อันจะต่อสู้ด้วยอาวุธฉะนี้ เห็นจะเอาชัยชนะมิได้ ซ่องเฮกเฮ้าคิดดังนั้นจึงเอาขวานเหน็บหลัง แล้วชักสิงโตกลับเป็นทีหนี เชาชวนต๋งเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วคิดในใจว่าบิดากูสรรเสริญว่าซ่องเฮกเฮ้ามีความรู้และฝีมือกล้าแข็งนัก บัดนี้หนีไปแล้ว ถ้ากูเชื่อฟังบิดาห้ามแล้วที่ไหนจะได้ชัยชำนะเล่า จำจะตามจับตัวซ่องเฮกเฮ้ามัดเข้าไปให้แก่บิดาตามสัญญา คิดดังนั้นเชาชวนต๋งก็ขับม้าไล่ติดตามซ่องเฮกเฮ้าไป
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าเหลียวหลังมาเห็นเชาชวนต๋งจะใกล้ทันดังนั้น จึงแก้เอาแก้วซึ่งผูกคอไว้ข้างหลังมาเศกด้วยอาคมแล้วทิ้งไปเป็นหมอกมืดนัก แล้วบังเกิดเป็นข่ายเพชรเข้าวงมัดเชาชวนต๋งตกลงจากหลังม้า ทหารทั้งปวงก็เข้ากลุ้มรุมกันจับตัวเชาชวนต๋งมัดแขนไพล่หลัง แล้วซ่องเฮกเฮ้าก็เลิกทัพพาเชาชวนต๋งกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายม้าใช้เห็นดังนั้น จึงนำความทั้งปวงไปบอกแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าแม่ทัพ ซ่องเฮ่าเฮ้ามีความยินดีนัก จึงให้หาซ่องเฮกเฮ้าให้เอาตัวเชาชวนต๋งเข้ามาด้วย ม้าใช้ก็ไปบอกแก่ซ่องเฮกเฮ้า ซ่องเฮกเฮ้าจึงเอาตัวเชาชวนต๋งเข้ามา ณ ค่ายแม่ทัพ
๏ ฝ่ายเชาชวนต๋งเข้ามาถึง ทำองอาจยืนอยู่มิได้คำนับซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงเยาะเย้ยเชาชวนต๋งว่า เมื่อท่านไปตั้งสกัดเราอยู่ ณ​ ตำบลเหงากางตี๋นในเวลากลางคืนนั้น ท่านอ้างอวดตัวว่ามีกำลังฤทธิ์มาก แล้วเหตุใดจึงให้เขาจับมัดตัวมาได้เล่า เชาชวนต๋งได้ฟังซ่องเฮ่าเฮ้าเยาะเย้ยโกรธนัก จึงว่าท่านจะทำสง่าให้เรากลัวหรือ เราหากลัวท่านไม่ ท่านจะฆ่าเราก็ฆ่าเสียเถิด เราผู้ชื่อว่าเชาชวนต๋งจะได้เสียดายชีวิตหามิได้ เราคิดแค้นแต่อ้ายพวกสอพลอมันยุยงพระเจ้าติวอ๋องให้ราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อน เราหมายจะกินเลือดมันให้จงได้ บัดนี้เรายังหาได้กินเลือดอ้ายผู้ยุยงไม่เราแค้นใจนัก หนึ่งเราคิดเสียดายแผ่นดินของพระเจ้าเสี่ยงทางเป็นสุขมาช้านาน จะเสื่อมสูญเสียเพราะพวกอ้ายคนสอพลอครั้งนี้แล้ว ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังคำเชาชวนต๋งว่าดังนั้นก็โกรธ จึงด่าว่าอ้ายลูกเด็กปากมึงยังหาสิ้นกลิ่นน้ำนมไม่ กูให้จับตัวมาได้ชีวิตมึงอยู่ในเงื้อมมือกู ควรหรือมึงมากล่าวคำหยาบช้าอีกเล่า ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงสั่งทหารให้เอาตัวเชาชวนต๋งไปตัดศีรษะเสียบไว้หน้าค่าย ซ่องเฮกเฮ้าจึงห้ามไว้ แล้วว่าตัวเชาชวนต๋งก็ถึงที่ตายอยู่แล้วแต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเชาฮูกับเชาชวนต๋งสองคนนี้ มีความชอบในพระเจ้าติวอ๋องมาแต่ก่อน อนึ่ง ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าเชาฮูมีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปงามหาผู้ใดเสมอมิได้ พระเจ้าติวอ๋องก็ต้องพระประสงค์ จะใคร่ได้บุตรหญิงเชาฮูอยู่ ขอให้ท่านเอาตัวเชาชวนต๋งจำไว้ก่อน ถ้าทัพกีเซียงยกมาพร้อมแล้ว จะได้บรรจบทัพกันเข้าตีเมืองกีจิวเฮ้า จับตัวเชาฮูและสมัครพรรคพวกเชาชวนต๋งส่งไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง พี่ท่านจึงจะมีบำเหน็จความชอบสืบไป ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทหารเอาตัวเชาชวนต๋งไปจำไว้ แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงซ่องเฮกเฮ้าและทหารทั้งปวง
๏ ฝ่ายทหารเชาชวนต๋ง ครั้นเห็นซ่องเฮกเฮ้าจับเอาตัวเชาชวนต๋งไปได้ ก็รีบเข้าไปแจ้งแก่เชาฮู เชาฮูจึงว่าเราได้บอกแก่เชาชวนต๋งว่าซ่องเฮกเฮ้าคนนี้มีความรู้และฝีมือเข้มแข็งนัก ได้ห้ามเชาชวนต๋ง เชาชวนต๋งก็ได้ฟังคำเรา ซึ่งซ่องเฮกเฮ้าจับเชาชวนต๋งไปนั้นก็ควรอยู่แล้ว แต่เราคิดเสียใจอยู่ด้วยเราเป็นชายชาติทหารยังหาเคยแพ้แก่ผู้ใดไม่ ซึ่งเชาชวนต๋งบุตรเราเสียทีแก่ซ่องเฮกเฮ้าครั้งนี้เราได้ความอัปยศนัก อนึ่งซ่องเฮ่าเฮ้ากับซ่องเฮกเฮ้าก็จะมีใจกำเริบขึ้น เห็นเมืองเราก็จะเสียแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง แล้วเชาฮูจึงคิดแต่ในใจว่า เหตุทั้งนี้ก็เพราะพระมหากษัตริย์มิได้อยู่ในยุติธรรม เชื่อฟังแต่คำคนยุยงจะเอานางขันกีผู้บุตรแห่งเรา เราจึงได้ความเดือดร้อนทั้งนี้ ถ้าซ่องเฮ่าเฮ้าได้เป็นเมืองเราแล้ว ก็จะจับเอาตัวเราและบุตรภรรยาส่งขึ้นไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง ณ เมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องจะลงโทษแก่เราเป็นสาหัส ราษฎรทั้งปวงก็จะติฉินเราได้ และซึ่งเกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะผลกรรมของเราเอง ถ้าแลเราจะฆ่าตัวและภรรยาเสียเห็นว่าจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ เพราะหาความเวทนาและความอัปยศแก่ราษฎรทั้งปวงไม่ เชาฮูคิดดังนั้นแล้วจึงชักกระบี่ออกจากฝัก เดินเข้าไปข้างในหวังจะฆ่าบุตรภรรยาเสีย นางขันกีเห็นบิดาถือกระบี่เข้ามาดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงถามว่า มีเหตุประการใดบิดาจึงถอดกระบี่เดินเข้ามาดังนี้ เชาฮูได้ฟังบุตรถามดังนั้นก็มีความอาลัย ยืนตะลึงอยู่มิอาจจะฆ่าบุตรได้ จึงบอกแก่บุตรว่าหารู้ไม่หรือซ่องเฮกเฮ้าจับเอาเชาชวนต๋งผู้พี่ชายไปได้แล้ว ตัวเรากับเจ้าก็จะไม่พ้นมือข้าศึก ซึ่งเกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะตัวเจ้าผู้เดียว บ้านเมืองและญาติวงศ์ทั้งปวงจะพลอยฉิบหายเสีย ในขณะนั้นพอทหารเอาเนื้อความเข้ามาบอกเชาฮูว่า ซ่องเฮกเฮ้ายกมาจะรบกับท่าน เชาฮูได้ฟังดังนั้นจึงสั่งทหารทั้งปวงให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าครั้นยกมาถึงใกล้เชิงกำแพงเมืองกีจิวเฮ้า มิได้เห็นทหารเชาฮูผู้ใดผู้หนึ่งออกมา ซ่องเฮกเฮ้าคิดแต่ในใจว่า เรามาครั้งนี้หวังจะแก้ไขเชาฮูให้พ้นโทษซึ่งข้อขัดรับสั่ง เมื่อเชาฮูมิได้ออกมาให้เห็นหน้าเราดังนี้ จะรู้ที่ปรึกษาแก่ผู้ใดได้ ซ่องเฮกเฮ้าก็เลิกทัพกลับเข้าค่าย แล้วบอกแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าว่า ข้าพเจ้ายกไปเชิงกำแพงหวังว่ารบกับเชาฮู เชาฮูก็มิได้ออกมา เห็นแต่ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่เป็นสามารถ ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงว่า เชาฮูมิได้ออกต่อสู้กับเรา จะคิดให้ทำบันไดหกพาดกำแพง ให้ทหารปีนขึ้นปล้นเอาเมืองกีจิวเฮ้าจงได้ ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่า ซึ่งจะทำดังนั้นถึงมาตรว่าจะได้เมืองกีจิวเฮ้า ก็จะเสียทหารเป็นอันมาก ข้าพเจ้าคิดว่าจะตั้งค่ายมั่นล้อมเมืองไว้ ให้เชาฮูขัดสนด้วยเสบียงอาหารแล้วเห็นจะได้เมืองโดยง่าย ทั้งจะไม่เหนื่อยแรงทหารทั้งปวงด้วย ประการหนึ่งกีเซียงเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้าก็ยังหามาไม่ ถ้าทัพกีเซียงพร้อมแล้ว เราจึงจะค่อยคิดการต่อไป ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองกีจิวเฮ้าไว้เป็นสามารถ
๏ ฝ่ายเชาฮูครั้นเห็นซ่องเฮ่าเฮ้าล้อมเมืองไว้ดังนั้น ก็มิได้คิดที่จะสู้รบประการใดแต่นั่งนิ่งเป็นทุกข์อยู่ ดุจหนึ่งว่าจะคอยให้ซ่องเฮ่าเฮ้ามามัดเอาตัวไปโดยง่าย พอทหารเข้ามาบอกเชาฮูว่า เตงหลุนซึ่งเป็นกองลำเลียงมาถึงแล้ว เชาฮูจึงสั่งให้หาเตงหลุนเข้ามา ครั้นเตงหลุนเข้ามาคำนับเชาฮูมิได้ว่าประการใด แต่ถอนใจใหญ่อยู่ เตงหลุนเห็นดังนั้น จึงว่ากับเชาฮูว่าข้าพเจ้าแจ้งว่าศึกมาติดเมืองท่านแล้ว ข้าพเจ้าจึงรีบมาทั้งกลางวันกลางคืน บัดนี้ท่านได้รบพุ่งเป็นประการใดบ้าง เชาฮูก็เล่าเนื้อความทั้งปวงให้เตงหลุนฟังทุกประการแล้ว เชาฮูจึงว่าเมืองเรานี้จะเสียแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าเป็นมั่นคงแล้ว ท่านอย่าได้เป็นธุระกังวลด้วยเราเลย จงคิดเอาตัวรอดเถิด เชาฮูว่าแล้วก็ร้องไห้ เตงหลุนเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงถามว่าท่านเมาสุราอยู่หรือ จึงเจรจาฟั่นเฟือนไปดังนี้ เชาฮูจึงว่าซึ่งเราว่าดังนี้ ด้วยเรากระทำความผิดไว้ในพระเจ้าติวอ๋องเป็นอันมาก หนึ่งเมืองขึ้นพระเจ้าติวอ๋องมีถึงแปดร้อยเศษ​ ถ้าพระเจ้าติวอ๋องเกณฑ์ทหารเมืองขึ้นทั้งปวงให้ยกเพิ่มเติมมาบรรจบกันตีเอาเมืองเรา เราเห็นจะต้านทานสู้รบมิได้ เตงหลุนจึงว่าตัวท่านได้ทำนุบำรุงข้าพเจ้ามา แต่น้อยคุ้มใหญ่คุณท่านอยู่แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคิดจะสนองคุณท่านก็เห็นจะสมคิดอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปจับตัวซ่องเฮ่าเฮ้า กับซ่องเฮกเฮ้าเข้ามาให้ท่านจงได้ เชาฮูได้ฟังเตงหลุนว่ากล่าวองอาจดูหมิ่นแก่ซ่องเฮกเฮ้าดังนั้น จึงว่าแก่ทหารทั้งปวงว่า เตงหลุนไปจัดหาเสบียงอาหารเป็นทางไกล ต่อจะป่วยไข้ลงยังรักษามิหายสนิท จึงพูดจาละล่ำละลักอยู่ดังนี้ และจะเชื่อฟังคำเตงหลุนเป็นแน่มิได้ เตงหลุนได้ฟังเชาฮูว่าดังนั้นก็โกรธ จึงร้องประกาศต่อหน้าทหารทั้งปวงว่า ถ้าเรามิได้ตัวซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเฮกเฮ้าเข้ามา ก็ให้ท่านตัดศีรษะเราเสียเถิด เตงหลุนว่าดังนั้นแล้ว ก็ขึ้นขี่สิงโตถือขวานใหญ่ ได้ทหารพรรคพวกประมาณสามพัน เปิดประตูเมืองออกไปด้วยกำลังโกรธ ครั้นถึงหน้าค่ายซ่องเฮกเฮ้า เตงหลุนจึงร้องเข้าไปว่า ให้นายทหารทั้งสองเร่งออกมารบกันกับเรา
๏ ฝ่ายทหารซ่องเฮกเฮ้า จึงเข้าไปบอกแก่ซ่องเฮกเฮ้าตามคำเตงหลุนว่า ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังดังนั้น จึงแต่งตัวใส่เสื้อเกราะถือขวานขึ้นขี่สิงโตพาพวกทหารออกมานอกค่าย ฝ่ายเตงหลุนจึงร้องว่าแก่ซ่องเฮกเฮ้าว่า ซึ่งท่านจับเอาเชาชวนต๋งบุตรของนายเราไว้นั้นเร่งปล่อยเสีย แล้วท่านจงวางอาวุธลงจากสิงโตเข้ามาคำนับเราโดยดี เราจึงจะไว้ชีวิตแก่ท่าน ถ้ามิทำตามคำเรา เราจะสับด้วยขวาน ให้กระดูกละเอียดเป็นผงคลีในวันนี้ ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังเตงหลุนว่าดังนั้น จึงถามว่าท่านเป็นขุนนางตำแหน่งไหนจึงเจรจาองอาจยิ่งกว่าเชาชวนต๋ง ผู้เป็นบุตรเชาฮู ซึ่งเป็นนายท่านอีกเล่า เตงหลุนจึงบอกว่า ตัวเราชื่อเตงหลุน เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ว่าที่กรมนา ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่าเชาฮูนายมึงขัดรับสั่ง แข็งเมืองคิดกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋อง มึงก็เป็นพวกกบฏด้วย โทษมึงก็ถึงที่กระดูกละเอียดอยู่เองแล้ว มึงกลับมาดูหมิ่นว่าหยาบช้ากูอีกเล่า ซ่องเฮกเฮ้าว่าดังนั้นแล้วก็ขึ้นสิงโต รำขวานเข้าต่อสู้ด้วยเตงหลุนได้ยี่สิบเพลง และทหารทั้งสองสู้รบกันเป็นสามารถ มีคำจีนเปรียบชมไว้ว่า กี๋หองตุ้ยชีวแปลเป็นคำไทยว่า ทหารทั้งสองรบกันถ้อยทีรู้ท่วงทีกัน ดุจหนึ่งผู้เล่นหมากรุกดีชอบมือกัน และเมื่อเตงหลุนรบกับซ่องเฮกเฮ้าอยู่นั้น เตงหลุนแลเห็นแก้วซึ่งแขวนคอซ่องเฮกเฮ้าอยู่เบื้องหลัง จึงคิดในใจว่า เชาฮูบอกกับกูไว้ ว่าซ่องเฮกเฮ้าคนนี้ได้เรียนความรู้มาแต่ผู้วิเศษ ชะรอยซ่องเฮกเฮ้าจะมีฤทธิ์ด้วยแก้วดวงนี้เป็นมั่นคง จึงจับตัวเชาชวนต๋งไปได้ ครั้นกูจะนิ่งไว้ช้าจะเสียทีไป จำจักชิงเอาชัยชนะแก่ซ่องเฮกเฮ้าเสียก่อนจึงจะได้ และเตงหลุนคนนี้เมื่อยังเด็กอยู่นั้น ได้เรียนวิชามาแต่ฤษีชื่อว่าเต้าจินหยินอันอยู่ในเขาไซรกุนตุ๋น แม้นเตงหลุนจะสู้รบแก่ข้าศึก เตงหลุนร่ายมนต์หายใจออก ก็บังเกิดเป็นหมอกควันพลุ่งออกจากช่องจมูกทั้งสอง และหมอกควันน้นไปถูกต้องหมู่ข้าศึก หมู่ข้าศึกนั้นก็ตกตะลึงสิ้นกำลังมือและเท้าอ่อนเมื่อยล้าไป ก็อาจจะจับตัวข้าศึกได้โดยง่าย ถ้าเตงหลุนจะทิ้งอาวุธไปอาวุธก็บังเกิดเป็นงูใหญ่ เหล่าทหารก็กลายเป็นศีรษะกา มือถือเชือกเหล็กและขอเหล็กอาจจะไปมัดข้าศึกมาได้ และชื่อเตงหลุนคนนี้ก็มีปรากฏในห้องสินทำนายไว้ว่า เตงหลุนตายแล้วจะไปเกิดเป็นเทพารักษ์
๏ ขณะเมื่อเตงหลุนรบกับซ่องเฮกเฮ้านั้น เตงหลุนร่ายมนต์หายใจออกไปเสียงดังเหมือนเสียงระฆัง บังเกิดเป็นหมอกควันพลุ่งเป็นสายออกจาช่องจมูกทั้งสอง ต้องตัวซ่องเฮกเฮ้า ซ่องเฮกเฮ้าสิ้นกำลัง มีมือและเท่าอันอ่อนสิ้นสมประดี ตกลงจากหลังสิงโต จักขุทั้งสองมืดมัวแลไปมิได้เห็นตัวเตงหลุน
๏ ฝ่ายเตงหลุนครั้นมาถึง จึงพาตัวซ่องเฮกเฮ้าเข้าไปหาเชาฮู เล่าเนื้อความซึ่งได้ออกไปรบพุ่งกับซ่องเฮกเฮ้าให้เชาฮูฟังทุกประการ เชาฮูมีความยินดีนัก จึงลงจากเก้าอี้ไปยังซ่องเฮกเฮ้าแล้วขับทหารซึ่งคุมตัวซ่องเฮกเฮ้าให้ออกไปเสียสิ้นแล้ว เชาฮูจึงแก้มัดซ่องเฮกเฮ้า แล้วเชิญซ่องเฮกเฮ้าขึ้นนั่งบนที่สูง เชาฮูก็คำนับแล้วรับผิดว่าข้าพเจ้าขัดรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง โทษก็ถึงตายอยู่แล้ว บัดนี้เตงหลุนไปจับเอาตัวท่านมาอีกเล่า โทษข้าพเจ้าผิดนัก ซ่องเฮกเฮ้าจึงตอบเชาฮูว่า ท่านกับข้าพเจ้าก็เป็นมิตรสหายรักกันมาแต่ก่อน ข้าพเจ้ายังหาลืมคุณท่านไม่ และทหารท่านจับตัวข้าพเจ้ามาได้ครั้งนี้ ชีวิตข้าพเจ้าก็อยู่ในเงื้อมมือท่านแล้ว และท่านไว้ชีวิตข้าพเจ้ากลับคำนับข้าพเจ้าอีกเล่า คุณท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้ามีความยินดีขอบคุณท่านยิ่งนัก เชาฮูจึงเรียกเตงหลุนและทหารทั้งปวงมาคำนับซ่องเฮกเฮ้า ซ่องเฮกเฮ้าก็สรรเสริญเตงหลุนว่าท่านมีวิชาเชี่ยวชาญหาผู้เสมอมิได้ ควรท่านจะเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ได้ และตัวเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ต่อสู้ท่านมิได้ดังนี้ ชอบเราจะเปลื้องเสื้ออันเป็นเครื่องสำหรับยศ ยกให้แก่ท่านเสียจึงจะควร
๏ ฝ่ายเชาฮูครั้นให้เตงหลุนคำนับซ่องเฮกเฮ้าแล้ว จึงเชิญช่องเฮกเฮ้าให้กินโต๊ะด้วยกับเชาฮู เชาฮูจึงเล่าความซึ่งพระเจ้าติวอ๋องจะต้องประสงค์นางขันกีผู้เป็นบุตร จนเกิดการรบพุ่งกันให้แก่ซ่องเฮกเฮ้าฟังทุกประการ ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้ายกทัพมาครั้งนี้ ก็เพราะซ่องเฮ่าเฮ้าผู้พี่ข้าพเจ้าแตกทัพไป ข้าพเจ้าหวังจะมาแก้แค้นแทนพี่ชายข้าพเจ้า ประการหนึ่งข้าพเจ้าคิดจะแก้ซึ่งโทษท่านขัดรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง ให้ท่านพ้นโทษด้วย และข้าพเจ้ามาทั้งนี้จะได้คิดเอาชัยชนะแก่ท่านนั้นหามิได้ และเชาชวนต๋งบุตรท่านซึ่งยกออกไปนั้นข้าพเจ้าได้บอกว่า ให้เชาชวนต๋งกลับมาเชิญท่านออกไปเจรจากับข้าพเจ้าก่อน เชาชวนต๋งก็มิได้กลับมาเชิญท่าน เชาชวนต๋งโกรธข้าพเจ้ากล่าวถ้อยคำหยาบช้า ข้าพเจ้าจึงจับเอาตัวไปให้ทหารคุมตัวไว้ ณ ค่าย จะได้ให้เป็นอันตรายชีวิตเชาชวนต๋งหามิได้ เชาฮูได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก กระทำคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้ามิได้กระทำอันตรายชีวิตเชาชวนต๋งผู้บุตรข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้
๏ ฝ่ายเชาฮูกับซ่องเฮกเฮ้าต่างคนต่างคำนับพูดจากันอยู่ในเมือง ฝ่ายม้าใช้เห็นซ่องเฮกเฮ้าเสียทัพเตงหลุนจับตัวไป ก็เอาเนื้อความเข้าไปบอกแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าว่า เตงหลุนทหารเชาฮูจับซ่องเฮกเฮ้าไปได้ จะเป็นตายประการใดมิได้รู้ ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก จึงว่าซึ่งซ่องเฮกเฮ้าน้องเราผู้นี้มีวิชาความรู้และฝีมือเข้มแข็ง เตงหลุนกระทำประการใดจึงจับซ่องเฮกเฮ้าไปได้ ม้าใช้จึงเล่าเนื้อความซึ่งเตงหลุนกับซ่องเฮกเฮ้ารบพุ่งกันให้ซ่องเฮ่าเฮ้าฟังทุกประการ ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็มีความอาลัยในซ่องเฮกเฮ้ายิ่งนัก จึงให้หาพวกทหารปลอมเข้าไปสืบข่าวซ่องเฮกเฮ้าในเมืองจีกิวเฮ้า พอทหารมาบอกความว่า ซั้วซุนเสงถือหนังสือบอกกีเซียงมาแต่เมืองไซรเป๊กเฮ้าฉบับหนึ่ง ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้น จึงให้หาตัวซั้วซุนเสงผู้ถือหนังสือเข้ามา แล้วถามว่ากีเซียงผู้นายท่านรับอาญาสิทธิ์พระเจ้าติวอ๋องมาด้วยกัน และนายท่านมิได้ยกกองทัพมาช่วยเราให้ทันและให้เรายกมากระทำศึกแต่ผู้เดียว กีเซียงนายท่านไม่กลัวเกรงพระราชอาญาขัดรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องหรือประการใด ซั้วซุนเสงจึงตอบว่า กีเซียงนายข้าพเจ้าจะได้ขัดรับสั่งหามิได้ นายข้าพเจ้าเห็นว่าเกิดเหตุทั้งนี้ เพราะพระเจ้าติวอ๋องต้องพระประสงค์บุตรเชาฮู และเชาฮูขัดรับสั่งมิได้เอาบุตรไปถวาย โทษผิดก็แต่เชาฮูผู้เดียว ซึ่งจะยกทัพมากระทำแก่เมืองกีจิวเฮ้า ราษฎรชาวเมืองซึ่งหาความผิดมิได้ ก็จะพลอยได้ความเดือดร้อนด้วย ถึงมาตรว่าจะได้ตัวบุตรเชาฮูไปถวายแก่พระเจ้าติวอ๋องก็หาเป็นเกียรติยศไม่ นายข้าพเจ้าจึงให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมา หวังจะห้ามท่านให้เลิกทัพกลับไปเมือง อนึ่งเชาฮูกับท่านและกีเซียงผู้นายข้าพเจ้า ก็เป็นเพื่อนราชการด้วยกันมาแต่ก่อน ยังหาควรจะขัดเคืองกันไม่ และนายข้าพเจ้าจะว่ากล่าวแก่เชาฮูโดยดี จะให้พาบุตรไปถวายพระเจ้าติวอ๋องจะได้มิให้เสียราชการ ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่าแก่ซั้วซุนเสงว่า แต่เรามาตั้งรบพุ่งกับเชาฮู จนจับเชาชวนต๋งบุตรชายเชาฮูได้ และเชาฮูก็มิได้อ่อนน้อม ซึ่งกีเซียงนายของท่านให้หนังสือมาทั้งนี้ยังจะสมคะเนหรือ ถ้าเชาฮูมิยอมพาบุตรไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง นายท่านจะคิดประการใด ท่านจงรีบเอาหนังสือเข้าไปให้เชาฮูเถิด เราจะคอยฟังความอยู่ ซั้วซุนเสงก็คำนับลาซ่องเฮ่าเฮ้าไปถึงประตูเมืองกีจิวเฮ้า จึงบอกแก่นายประตูว่าเราชื่อซั้วซุนเสง ถือหนังสือกีเซียงเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้ามา ท่านจงเร่งเข้าไปบอกแก่เชาฮูให้แจ้ง นายประตูได้ฟังดังนั้นจึงนำเอาเนื้อความเข้าไปบอกเชาฮูตามคำซั้วซุนเสง และเมื่อนายประตูเข้าไปบอกความแก่เชาฮู เชาฮูนั่งกินโต๊ะเสพย์สุราอยู่กับซ่องเฮกเฮ้า ครั้นเชาฮูได้ฟังนายประตูบอกดังนั้น จึงคิดว่ากีเซียงผู้นี้เป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลมนัก จะมีธุระสิ่งไรหนอจึงใช้คนมาหาเราฉะนี้ คิดแล้วสั่งนายประตูให้ไปรับตัวซั้วซุนเสงเข้ามา ซั้วซุนเสงจึงเข้าไปคำนับเชาฮู เชาฮูจึงถามซั้วซุนเสงว่า ท่านมาทั้งนี้ด้วยกิจธุระสิ่งใด ซั้วซุนเสงจึงบอกแก่เชาฮูว่า เมื่อครั้งท่านลงไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง ณ เมืองจิวโก๋นั้น ท่านเขียนโคลงไว้เป็นข้อหยาบช้าต่อพระเจ้าติวอ๋องไว้ ณ ประตูกงก๋วน พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธ จึงสั่งให้กีเซียงผู้นายข้าพเจ้ายกกองทัพมากระทำแก่ท่าน และนายข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินอยู่ จึงมิได้ยกกองทัพมาเหยียบแผ่นดินเมืองท่าน จึงให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่านฉบับหนึ่ง ถ้าท่านเห็นหนังสือนี้แล้ว ให้ท่านพิเคราะห์ดูจงควร แล้วซั้วซุนเสงก็เอาหนังสือให้แก่เชาฮู เชาฮูรับหนังสือมาอ่านได้ความในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้ากีเซียงเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้า ขออวยพรมาถึงเชาฮูเจ้าเมืองกีจิวเฮ้า ด้วยเราได้ยินคำโบราณว่าไว้ อันพระมหากษัตริย์ดุจหนึ่งพระจันทร์ ซึ่งส่องสว่างโลกลอยอยู่ในอากาศ ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวง ซึ่งเป็นข้าขอบขัณฑเสมาเหมือนดังดวงดาวอันเป็นบริวารแห่งพระจันทร์ และเราท่านทั้งปวงได้อยู่เย็นเป็นสุขมียศศักดิ์ ก็เพราะพระมหากษัตริย์ชุบเลี้ยง ควรจะมีน้ำใจสัตย์ซื่อสวามิภักดิ์ มิให้ขัดเคืองพระทัยพระมหากษัตริย์ ถ้าแลพระมหากษัตริย์จะต้องพระราชประสงค์สิ่งใด ข้าราชการผู้มีกตัญญูก็มิได้ขัดรับสั่ง และซึ่งพระเจ้าติวอ๋องต้องพระราชประสงค์บุตรท่านนั้น ชอบท่านจะถวายบุตรแก่พระเจ้าติวอ๋อง นี่เหตุไฉนท่านจึงมิได้พาบุตรไปถวายตามรับสั่งให้ขัดเคืองพระทัยนั้น เราเห็นหาควรไม่ แล้วท่านไปจารึกโคลงเป็นข้อหยาบช้าไว้ ณ ประตูงกงก๋วนนั้น ในใจท่านจะคิดประการใด เราเห็นว่าโทษของท่านซึ่งทำการทั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ดุจหนึ่งหากตัญญูและความคิดมิได้ ถ้าแลท่านพาบุตรไปถวายพระเจ้าติวอ๋องแล้ว เราเห็นว่าท่านจะมีประโยชน์แก่ตัวท่านถึงสามประการ ประการหนึ่งถ้าพระเจ้าติวอ๋องโปรดปรานบุตรท่าน ตัวท่านก็จะได้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ พระเจ้าติวอ๋องก็จะพระราชทานเบี้ยหวัดมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ถ้าบุตรท่านมีบุตรกับพระเจ้าติวอ๋อง ตัวท่านก็จะได้เป็นเชื้อสายกษัตริย์สืบไปเบื้องหน้า ประการหนึ่งตัวท่านก็จะได้กินเมืองกีจิวเฮ้าสืบไปจนลูกหลานท่าน ประการหนึ่งราษฎรชาวเมืองก็จะได้อยู่เย็นเป็นสุขเพราะบุญท่าน ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงก็จะสรรเสริญความคิดและปัญญาท่าน ถ้าท่านมิพาบุตรไปถวายแก่พระเจ้าติวอ๋อง เราเห็นว่าภัยจะบังเกิดแก่ท่านสามประการ ประการหนึ่งเมืองกีจิวเฮ้าและทรัพย์สมบัติของท่านก็จะเสื่อมสูญด้วยอันตรายต่าง ๆ ประการหนึ่ง ตัวท่านและบุตรภรรยาสมัครพรรคพวกทั้งปวง ก็จะฉิบหายด้วยอาญาพระมหากษัตริย์ ประการหนึ่งราษฎรชาวเมืองกีจิวเฮ้าที่หาความผิดมิได้นั้น ก็พลอยฉิบหายเสียด้วยท่าน คนทั้งปวงก็จะนินทาท่านว่า หาปัญญาและความคิดมิได้ ความชั่วก็จะอยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ อนึ่ง แซ่ท่านกับเราก็ได้เป็นข้าราชการสืบมาแต่ครั้งพระเจ้าเสี่ยงทางผู้เป็นอัยกาพระเจ้าติวอ๋อง เราเห็นว่า ท่านมีกตัญญูต่อแผ่นดินอยู่ ซึ่งท่านจะรักบุตรและให้เสียประเพณีข้าราชการซึ่งมีกตัญญูดังนี้ เราหาเห็นควรไม่ อนึ่งธรรมดาเกิดมาในแผ่นดิน จะได้ความเดือดร้อนเพราะประมาทและคิดผิดพลั้งไป ข้อซึ่งท่านคิดกระทำการเกินไปนั้น ถ้ารู้ว่าตัวผิดจำจะคิดหาชอบ เราก็เห็นว่าชอบจะลบล้างผิดเสียได้ แล้วก็จะไม่เสียเยี่ยงอย่างข้าราชการซึ่งมีกตัญญูต่อพระมหากษัตริย์ ตัวท่านและชาวเมืองกีจิวเฮ้าก็จะได้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งเราว่าทั้งนี้หวังจะเตือนสติท่าน ถ้าแลท่านจะคิดประการใด จงมีหนังสือมาให้เราแจ้ง เชาฮูครั้นได้แจ้งความในหนังสือกีเซียงก็เห็นชอบด้วย แต่ไม่ว่ากล่าวประการใด พยักหน้าแก่ซั้วซุนเสงแล้วก็นิ่งอยู่
๏ ฝ่ายซั้วซุนเสงเห็นเชาฮูมิได้ว่ากล่าวประการใด จึงถามว่า ซึ่งนายข้าพเจ้าให้หนังสือมาถึงท่านทั้งนี้ก็เพราะเมตตาท่านโดยสุจริต และซึ่งท่านอ่านหนังสือแล้วนิ่งเสียมิได้ว่าประการใดนั้น ท่านสงสัยนายข้าพเจ้าว่าล่อลวงหรือ หรือท่านจะคิดอ่านเป็นประการใด แม้นท่านเห็นชอบจะกระทำการตามถ้อยคำนายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะลาท่านกลับออกไปบอกแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าให้เลิกทัพกลับไปเมือง แม้นท่านจะขัดขืนมิกระทำตามถ้อยคำนายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะลาท่านกลับไปบอกกับกีเซียงนายข้าพเจ้า ให้ยกกองทัพเพิ่มเติมมาบรรจบกองทัพซ่องเฮ่าเฮ้า ยกเข้าตีเอาเมืองท่านตามรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง ขอท่านจงมีหนังสือตอบไปถึงนายข้าพเจ้าให้แน่โดยเร็วเถิด ข้าพเจ้าจะได้ลาท่านกลับไป เชาฮูได้ฟังซั้วซุนเสงว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่ จึงส่งหนังสือกีเซียงให้แก่ซ่องเฮกเฮ้าแล้วว่า ท่านจงพิเคราะห์ดูหนังสือกีเซียงเถิด ซึ่งว่ากล่าวมาทั้งนี้เห็นว่า กีเซียงมีความเมตตาแก่เราโดยสุจริต หาเป็นกลอุบายไม่ ควรจะกระทำตามถ้อยคำกีเซียงว่า แล้วเชาฮูก็ให้พาตัวซั้วซุนเสงไปกินโต๊ะยับยั้งอยู่ ณ กงก๋วน ครั้นเวลารุ่งเช้าเชาฮูแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง แล้วจัดแพรและสิ่งของให้แก่ซั้วซุนเสงตามสมควร แล้วว่าท่านจงเอาหนังสือนี้ไปให้กีเซียงเถิด จงบอกว่าเราจะกระทำตามคำทุกประการ ซั้วซุนเสงจึงว่าแก่เชาฮูว่า ท่านจะกระทำตามคำนายข้าพเจ้าแล้ว ก็ให้เร่งกระทำตามโดยเร็ว ถ้าช้าท่วงทีไปหลายวัน การทั้งปวงก็จะกลับกลาย ภายหลังท่านจะแก้ตัวยาก ประการหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องสั่งให้นายข้าพเจ้ามาตีเมืองท่าน ถ้าการเนิ่นช้าไปนายข้าพเจ้าก็จะได้ความผิดเป็นข้อขัดรับสั่ง ซั้วซุนเสงว่าแล้วก็คำนับลาเชาฮูรีบไปเมืองไซรเป๊กเฮ้า
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าครั้นแจ้งความในหนังสือกีเซียงนั้นแล้ว จึงว่าแก่เชาฮูว่า ซึ่งกีเซียงมีหนังสือมานี้เราเห็นชอบด้วย ท่านจงเร่งจัดแจงการทั้งปวงตามคำกีเซียงเถิด ข้าพเจ้าจะขอลาออกไปบอกแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าผู้พี่ ให้เลิกกองทัพกลับไปเมืองแล้ว ข้าพเจ้าจะปล่อยตัวเชาชวนต๋งบุตรท่านมาให้แก่ท่าน เชาฮูได้ฟังจึงว่าท่านกับกีเซียงมีคุณแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้หาที่สุดมิได้ บุตรชายข้าพเจ้ามีแต่เชาชวนต๋งคนเดียว เมื่อท่านจับเชาชวนต๋งไปได้นั้น มารดาเชาชวนต๋งร้องไห้รักประหนึ่งว่าจะขาดใจตาย ท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้า จงปล่อยเชาชวนต๋งบุตรข้าพเจ้าเข้ามาให้แก่ข้าพเจ้าเถิด ซ่องเฮกเฮ้ารับคำเชาฮูแล้วก็ลาออกไป ณ​ ค่าย
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าเห็นซ่องเฮกเฮ้าผู้น้องมามีความยินดีนัก จึงว่าเมื่อเตงหลุนจับเจ้าไปได้นั้น เรามีความทุกข์ถึงท่านนัก เชาฮูทำประการใดแก่ท่านบ้าง ซ่องเฮกเฮ้าก็เล่าเนื้อความให้ซ่องเฮ่าเฮ้าฟังทุกประการ ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงว่าเราคิดแค้นใจเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้าอยู่ ด้วยเดิมมีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องว่า ให้ทัพเมืองไซรเป๊กเฮ้ายกมาบรรจบกับกองทัพเราเข้าตีเมืองกีจิวเฮ้า บัดนี้เจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้าหามาไม่ ให้ซั้วซุนเสงถือหนังสือมาถึงเชาฮูฉบับหนึ่ง เมื่อท่านไปอยู่ ณ​ เมืองกีจิวเฮ้านั้น ซั้วซุนเสงเอาหนังสือไปให้เชาฮู เชาฮูว่าประการใดท่านรู้บ้างหรือไม่ ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าว่า แซ่เราแต่ได้เป็นขุนนางสืบมาถึงหกชั่วแล้ว ตัวท่านกับข้าพเจ้าร่วมมารดาเดียวกันแต่ใจต่างกันเหมือนคำโบราณว่า ไม้ต้นเดียวกันและผลนั้นมีรสต่างกัน บัดนี้ตัวท่านได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าติวอ๋อง เมื่อพระเจ้าติวอ๋องมีรับสั่งใช้ให้ยกกองทัพมาตีเมืองกีจิวเฮ้านี้ ท่านก็มิได้เพ็ดทูลทัดทานประการใด เร่งรีบยกทัพมาทหารถึงห้าหมื่นก็หาเอาชัยชนะแก่เชาฮูได้ไม่ กลับเสียทหารเอกทหารเลวเป็นอันมาก เพราะท่านมิได้พิจารณา และกีเซียงหน่วงทัพไว้ไม่ยกมา ให้แต่ซั้วซุนเสงถือหนังสือมาเกลี้ยกล่อมเชาฮูโดยดี เชาฮูก็เห็นชอบด้วย มีใจอ่อนน้อมจะพาบุตรไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง และท่านจะกลับติเตียนกีเซียงนั้นข้าพเจ้าเห็นหาชอบไม่ ขอท่านเลิกทัพกลับไปเมืองเถิด ถ้าท่านไม่เห็นด้วยข้าพเจ้าก็เหมือนต้นไม้ต้นเดียวแต่ผลมีรสต่างกัน ซ่องเฮกเฮ้าว่าแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าผู้พี่ดังนั้นแล้ว ก็สั่งทหารให้ถอดเชาชวนต๋งออกจากโทษจำพาตัวเข้ามา เชาชวนต๋งเห็นซ่องเฮกเฮ้าจึงคิดว่า เตงหลุนจับตัวซ่องเฮกเฮ้าไปได้แล้ว และมิได้มีอันตรายแก่ชีวิตกลับคืนมาได้ดังนี้ ชะรอยซ่องเฮกเฮ้าจะเป็นมิตรสหายกับบิดากูเป็นมั่นคง คิดดังนั้นแล้วเชาชวนต๋งก็คำนับซ่องเฮกเฮ้า แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นลูกเล็กมิได้รู้จักความผิดและชอบประมาทหมิ่นท่าน ซึ่งท่านจับตัวข้าพเจ้ามาได้ และไว้ชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้คุณท่านหาที่สุดมิได้ เหมือนดังข้าพเจ้าตายแล้วและได้ชีวิตคืนมา ขอท่านได้ยกโทษแก่ข้าพเจ้าเถิด ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังดังนั้น จึงว่าแก่เชาชวนต๋งว่า บิดาท่านคิดถึงท่านนัก หลานจงเร่งกลับเข้าไปบอกบิดาว่า ซึ่งจะคิดอ่านการทั้งปวงนั้นก็เร่งให้คิดเสียอย่านอนใจ บัดนี้เราจะลาเลิกทัพกลับไปเมืองแล้ว อนึ่งเราก็จะมีหนังสือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง ณ เมืองจิวโก๋ด้วย ท่านจงเร่งกลับไปหาบิดาท่านเถิด เชาชวนต๋งรับคำคำนับลาซ่องเฮกเฮ้าแล้วก็ขึ้นม้าไปเมืองกีจิวเฮ้า
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าครั้นปล่อยเชาชวนต๋งไปแล้ว จึงร้องประกาศด้วยเสียงอันดังให้ทหารทั้งปวงเลิกทัพไปเมืองจิวโก๋ ซ่องเฮ่าเฮ้าเห็นซ่องเฮกเฮ้ากระทำการดังนั้น ก็แจ้งใจว่าซ่องเฮกเฮ้าโกรธ ก็พลอยให้เลิกทัพกลับไปเมืองปักเป๊กเฮ้าแล้ว ซ่องเฮ่าเฮ้าก็แต่งหนังสือให้ทหารถือไป ณ เมืองจิวโก๋ฉบับหนึ่ง
๔
๏ ฝ่ายเชาชวนต๋งครั้นมาถึงเมืองกีจิวเฮ้า ก็เข้าไปคำนับบิดาแล้วเล่าเนื้อความซึ่งได้รบกับซ่องเฮกเฮ้าจนซ่องเฮกเฮ้าปล่อยตัวมา ให้แก่บิดาฟังทุกประการ เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็มีใจยินดีนัก จึงเล่าความซึ่งกีเซียงให้หนังสือมานั้นให้เชาชวนต๋งฟัง แล้วจึงว่าประเพณีพระมหากษัตริย์ย่อมเป็นใหญ่แก่คนอันเป็นข้าอยู่ในขอบขันทเสมา ตัวเราก็เป็นข้าแผ่นดิน ชีวิตอยู่ในเงื้อมมือท่าน บัดนี้พระมหากษัตริย์จะต้องพระราชประสงค์บุตรเรา แม้นเราจะอาลัยขืนขัดไว้ไม่ถวายครั้งนี้ก็จะได้ความเดือดร้อนแก่ไพร่บ้านพลเมือง ควรบิดาจะพานางขันกีผู้น้องเจ้าไปถวายแก่พระเจ้าติวอ๋องตามประสงค์จึงจะชอบ เจ้าจงอยู่รักษาเมืองบำรุงราษฎรเถิด บิดาไปไม่ช้านักก็จะกลับคืนมา เชาฮูว่าดังนั้นแล้วก็เดินเข้าไปในห้อง สั่งหญิงคนใช้ให้ไปหานางเฮียสีและนางขันกีมาแล้ว เชาฮูจึงเล่าเนื้อความทั้งปวง ซึ่งกีเซียงมีหนังสือมานั้นให้ฟังทุกประการ นางเฮียสีครั้นแจ้งว่าบุตรจะจากอกไปดังนั้นมีความอาลัยนัก จึงร้องไห้วิงวอนเชาฮูผู้สามีว่า ข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนเดียวรักดังดวงชีวิต หวังว่าจะได้เห็นหน้ากันเมื่อยามไข้เจ็บ ข้าพเจ้าเล่าก็ตั้งใจจะฝากผีแก่บุตร ซึ่งท่านจะพรากบุตรข้าพเจ้าไปถวายพระเจ้าติวอ๋องนั้น ข้าพเจ้าก็จะมีแต่ความระกำใจ ขอท่านจงดำริดูก่อนเถิด เชาฮูได้ฟังภรรยาว่ากล่าววิงวอนดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วว่าแก่ภรรยาว่า เดิมเราก็คิดอยู่ว่าจะสู้เสียชีวิตหวังจะมิให้เสียบุตร จึงทำการรบพุ่งกับซ่องเฮ่าเฮ้าจนซ่องเฮกเฮ้าจับเชาชวนต๋งไปได้ ทหารทั้งปวงก็ล้มตายเป็นอันมาก ถ้าแลเมืองกีจิวเฮ้าเสียลงในครั้งนี้ ราษฎรทั้งปวงก็จะพลอยฉิบหายด้วย และผู้ซึ่งได้ความเดือดร้อนก็จะนินทาว่า เกิดจลาจลทั้งนี้เพราะบุตรเราผู้เดียว และซึ่งกองทัพเลิกกลับไปนั้น ก็เพราะเรารับคำกีเซียงว่าจะพาบุตรไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นเราจะคืนคำเสียกีเซียงก็จะติเตียนว่าเราเจรจาไม่จริง แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็จะยกกองทัพใหญ่มาตีเมืองเราอีก ซึ่งจะต้านทานกำลังพระเจ้าติวอ๋องนั้น ก็เหมือนหนึ่งเอาฟางทอดลงกลางกองเพลิงสำหรับแต่จะฉิบหายไป ประการหนึ่งราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงก็จะนินทาว่าเราหากตัญญูต่อแผ่นดินไม่ ความชั่วก็จะติดตัวอยู่ตราบเท่าสิ้นชีวิต ซึ่งเกิดการทั้งนี้เพราะสำหรับกรรมของเราเอง เจ้าอย่าโศกเศร้านักเลย นางเฮียสีจึงว่า ซึ่งท่านขัดพระราชอาญามิได้ และจะพาบุตรไปถวายก็ตามเถิด แต่ข้าพเจ้าคิดวิตกว่า ถ้าพระเจ้าติวอ๋องโปรดปรานบุตรเราอยู่ ข้าพเจ้ากับท่านก็จะค่อยมีความสุข ถ้าแลพระเจ้าติวอ๋องไม่โปรดปรานบุตรเรา เราก็จะยิ่งมีความทุกข์ทวีไป ตัวท่านกับข้าพเจ้าก็สำหรับแต่จะตรอมใจตาย เชาฮูจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องต้องพระราชประสงค์บุตรเรา เราก็บิดพลิ้วอยู่มิได้ถวาย จนยกกองทัพมาตีเมืองเรา บัดนี้เราเกรงกลัวพระราชอาญาจึงยอมถวายบุตร ซึ่งพระเจ้าติวอ๋องจะโปรดและมิโปรดนั้น ก็ตามวาสนาของนางขันกีเถิด ใช่ว่าเราสวามิภักดิ์ถวายบุตรโดยดีเมื่อไรเล่า การทั้งนี้ก็เพราะความจำใจ ซึ่งจะคิดดังนั้นหาควรไม่ เจ้าจงหักใจเสียเถิด นางเฮียสีได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่มิอาจที่จะว่าประการใด เชาฮูกับนางเฮียสีก็สั่งสอนบุตรทุกประการ แล้วเรียกเชาชวนต๋งเข้ามาสั่ง ให้จัดแจงทหารสามพันกับขุนนางห้าร้อย เกวียนบรรทุกทรัพย์สิ่งของ และรถสำหรับนางให้พร้อมไว้ เชาชวนต๋งก็ไปจัดตามคำเชาฮูสั่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าเชาฮูก็ให้จัดแจงทรัพย์สิ่งของทั้งปวงบรรทุกเกวียนพร้อมแล้ว จึงสั่งหญิงคนใช้ให้ไปเชิญนางขันกีผู้บุตร นางขันกีได้แจ้งดังนั้น ก็เข้าไปยังนางเฮียสีผู้เป็นมารดาแล้วร้องไห้ว่า ข้าพเจ้าตั้งใจจะอยู่สนองคุณท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ บัดนี้ก็เป็นผลกรรมของข้าพเจ้าแล้ว ท่านจงค่อยอยู่จงดีเถิด ซึ่งข้าพเจ้าไปครังนี้ที่ไหนจะได้กลับมาเห็นท่านอีกเล่า นางเฮียสีได้ฟังดังนั้นก็กอดนางขันกีเข้าร้องไห้ด้วยความอาลัยมิใคร่จะจากกันได้ หญิงคนใช้ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ ก็ปลอบนางเฮียสีและนางขันกีว่า ซึ่งท่านจะมาร้องไห้รักกันอยู่ดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นหาควรไม่ การทั้งนี้จำเป็นจำจากกัน ขอท่านจงระงับความโศกเสียเถิด บัดนี้เชาฮูคอยท่าอยู่ นางเฮียสีได้ฟังดังนั้นก็ค่อยคลายโศกลงเพราะความจนใจ หญิงคนใช้ก็คำนับเชิญนางขันกีไปขึ้นรถ เชาฮูก็ขึ้นม้าให้ยกทหารออกจากเมืองกีจิวเฮ้า เชาชวนต๋งก็ตามออกไปส่งทางไกลเมืองประมาณสิบเส้น แล้วคำนับลาบิดากลับมาเมือง
๏ ขณะนั้นเชาฮูจึงให้เอาธงแพรเหลืองสองคันให้ทหารถือไปหน้า และธงนั้นจารึกเป็นตัวอักษรว่ากุยหยิน แปลเป็นคำไทยว่าผู้มีบุญ และเชาฮูให้ทหารรีบเดินมาประมาณทางเจ็ดวันก็ถึงเมืองอินจี๋น พอเวลาจวนจะพลบค่ำ เชาฮูจึงเข้าไปที่กงก๋วนเป็นที่ตำแหน่งขุนนางไปมาราชการเข้าหยุดพัก
๏ ฝ่ายเจ้าพนักงานซึ่งรักษากงก๋วน จึงออกมาคำนับเชาฮูแล้วถามด้วยกิจราชการ เชาฮูก็แจ้งเนื้อความให้ฟังทุกประการ แล้วเชาฮูจึงสั่งแก่เจ้าพนักงานว่า เวลาค่ำวันนี้เราจะให้บุตรเราเข้าหยุดพักในกงก๋วนนี้ ท่านจงเร่งจัดแจงการให้พร้อมไว้ เจ้าพนักงานซึ่งรักษากงก๋วนจึงบอกแก่เชาฮูว่าในกงก๋วนนี้ประมาณสามปีมาแล้ว มีปิศาจร้ายย่อมกระทำอันตรายแก่ผู้ไปมาราชการ ซึ่งมาหยุดพักในกงก๋วนนี้เนืองๆ อยู่ ซึ่งท่านจะไว้บุตรในกงก๋วนนี้ ขอท่านจำดำริดูก่อน เชาฮูได้ฟังเจ้าพนักงานว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราจะพาบุตรไปถวายพระมหากษัตริย์ แลบัดนี้บุตรเราก็เป็นของพระมหากษัตริย์อยู่แล้ว เราจะเกรงอะไรกับปิศาจ ท่านจงเร่งไปจัดแจงการทั้งปวงให้พร้อมไว้เถิด เจ้าพนักงานก็ไปทำตามคำเชาฮูสั่งทุกประการ ครั้นเวลาพลบค่ำเชาฮูจึงพานางขันกีเข้าไปในกงก๋วน ให้นางขันกีอยู่ห้องข้างใน กับหญิงคนใช้ประมาณห้าสิบคนให้พิทักษ์รักษาอยู่ แล้วเชาฮูจึงสั่งให้ทหารสามพันล้อมอยู่นอกกงก๋วน ขุนนางห้าร้อยนั้นก็แบ่งออกเป็นสี่กองรักษาประตูทั้งสี่ด้าน ตัวเชาฮูนั้นอยู่ห้องนอกแต่คิดกริ่งใจอยู่ จึงถอดกระบี่วางไว้ข้างตัวตามเทียนดูหนังสืออยู่ร้องตรวจตราทหารทุกทุ่มยามมิได้ประมาท
๏ ฝ่ายเฮาหลีปิศาจซึ่งรับคำนางเทพธิดาหนึงวาสีมากระทำให้พระเจ้าติวอ๋องปราศจากราชสมบัตินั้น ก็เที่ยวไปทั้งนอกเมืองในเมืองยังมิได้ช่องที่จะทำการได้ ครั้นเห็นเชาฮูพาบุตรมาจะไปถวายแก่พระเจ้าติวอ๋อง หยุดพักนอนในกงก๋วนวันนั้น จึงคิดว่าจะฆ่านางผู้นี้เสีย แล้วจะเข้าสิงอยู่ในรูปนาง จะล่อลวงให้พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงปราศจากราชสมบัติให้จงได้ เฮาหลีปิศาจคิดแล้วก็เข้าไปคอยท่วงทีอยู่ ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษ เฮาหลีปิศาจก็เข้าไปในห้องนางขันกีอยู่นั้น และเมื่อขณะเฮาหลีปิศาจเข้าไปนั้น บันดาลเป็นลมไปถูกตัวเชาฮู เชาฮูนั้นให้เยือกเย็นไปทั่วสรรพางกาย เชาฮูก็คิดกริ่งใจอยู่ พอได้ยินเสียงคนใช้ซึ่งนอนอยู่กับนางขันกีนั้นร้องขึ้นว่ายักษ์เข้ามาแล้ว เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงฉวยกระบี่ลุกขึ้นถือโคมเดินเข้าไปถึงประตูห้องโคมดับไป เชาฮูก็กลับออกมาเรียกคนใช้ให้เร่งหาเพลิงมา
๏ ขณะนั้นเฮาหลีปีศาจก็เข้าไปกระทำนางขันกีให้สิ้นชีวิต แล้วก็เข้าสิงอยู่ในกายนางนั้น แสร้งทำนอนอยู่เป็นปรกติ เชาฮูได้เพลิงจุดโคมแล้ว ก็เดินรีบกลับเข้าไปในห้อง เห็นหญิงคนใช้ทั้งปวงพากันตกตะลึงอยู่สิ้น เชาฮูจึงเปิดมุ้งเข้าไป เห็นนางขันกีนอนนิ่งเป็นปรกติอยู่ เชาฮูจึงถามว่า เมื่อหญิงคนใช้ร้องขึ้นว่ายักษ์เข้ามานั้นเจ้าเห็นหรือไม่ เฮาหลีปีศาจซึ่งเป็นนางขันกีจึงแสร้งบอกเชาฮูว่า ได้ยินเสียงคนร้องแลไปก็มิได้เห็นตัวยักษ์ว่าเป็นประการใด ครั้นเห็นบิดาถือโคมเข้ามาก็สิ้นความกลัว เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงว่าเดชะบุญของเจ้าซึ่งจะได้เป็นข้าพระมหากษัตริย์ เทพยดารักษาอยู่จึงมิได้เป็นอันตราย แล้วจึงว่าแก่หญิงคนใช้ทั้งปวงจงไปนอนหลับเสียให้เป็นปรกติเถิด เชาฮูก็กลับออกไปนอนจุดเทียนดูหนังสืออยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเชาฮูจัดแจงทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว เชิญนางขันกีขึ้นรถรีบไปทางประมาณสามวันก็ถึงเมืองจิวโก๋ เชาฮูจึงยับยั้งอยู่แต่นอกเมืองทางประมาณร้อยเส้น จึงใช้คนให้ถือหนังสือเข้าไปแจ้งความทั้งปวงแก่บู๊เสงอ๋อง
๏ ฝ่ายบู๊เสงอ๋องได้แจ้งความในหนังสือเชาฮูดังนั้น จึงตอบหนังสือไป ให้เชาฮูพาบุตรเข้ามาในเมืองจิวโก๋เถิด แต่ไพร่พลทั้งปวงนั้นให้พักอยู่นอกเมืองก่อน เชาฮูแจ้งในหนังสือบู๊เสงอ๋อง ก็พานางขันกีมาอยู่ในเมืองจิวโก๋ตามคำบู๊เสงอ๋อง
๏ ฝ่ายฮิวฮุนฮุยต๋งแจ้งความว่าเชาฮูพาบุตรมาถึงเมืองจิวโก๋แล้ว มิได้เห็นเชาฮูเอาสิ่งของใดมาคำนับก็มีใจพยาบาท จึงคิดกันว่าชีวิตเชาฮูก็อยู่ในเงื้อมมือเรา ซึ่งเชาฮูพาบุตรมาถวายครั้งนี้ก็เพราะเราช่วยเพ็ดทูลพระเจ้าติวอ๋อง และเชาฮูมิได้รู้จักคุณเรา จำเราจะคิดหาสิ่งผิดใส่เชาฮูให้จงได้ สืบไปเมื่อหน้าจึงจะรู้จักคุณเราบ้าง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า ฮิวฮุนฮุยต๋งก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง ณ​ พระที่นั่งที่ข้างใน แล้วกราบทูลว่า บัดนี้เชาฮูพาบุตรมาถึงแล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้น ก็คิดขึ้นมาถึงเมื่อเชาฮูทำหยาบช้าไว้แต่หลังก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าเชาฮูนี้เป็นคนหยาบช้าหากตัญญูมิได้ เราจะเอาโทษเสียครั้งหนึ่งแล้ว เพราะท่านทั้งสองว่ากล่าวทัดทานเรา เราจึงปล่อยให้เชาฮูไป เชาฮูกลับเขียนโคลงเป็นข้อหยาบช้าไว้ ที่บานประตูกงก๋วนมิหนำยังคิดกบฏแข็งเมืองอีกเล่า บัดนี้เห็นจะสู้รบเรามิได้ มันจึงพาบุตรมาให้เรา ครั้นจะมิเอาโทษสืบไปเมื่อหน้าขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่าง ฮิวฮุนฮุยต๋งได้ท่วงทีจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะให้ลงโทษเชาฮูนี้ควรแล้วข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จออก ณ พระที่นั่งเต๊กเตี้ยน แปลเป็นคำไทยว่าท้องพระโรงเป็นที่เสด็จออก ขุนนางเฝ้าพร้อม เจ้าพนักงานจึงกราบทูลว่า เชาฮูเมืองกีจิวเฮ้าจะเข้ามาเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้เข้ามา
๏ ฝ่ายเชาฮูรู้ว่าโทษตัวผิดอยู่แต่ก่อน ก็มิได้แต่งตัวตามธรรมเนียมขุนนางใส่เสื้อและกางเกงอย่างนักโทษ ครั้นเข้าไปถึงหน้าที่นั่งคุกเข่าลงคำนับแล้ว จึงกราบทูลว่าข้าพเจ้าเชาฮูผู้โทษถึงตาย พาบุตรมาถวายตามแต่จะโปรด พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าท่านสิจารึกโคลงไว้ที่ประตูกงก๋วนนั้น ว่าไม่ไปมาเมืองเราแล้วเหตุไฉนตัวจึงมาเล่า ครั้นให้ซ่องเฮ่าเฮ้ายกทัพไป ตัวก็มิได้ออกมาอ่อนน้อมกลับตั้งแข็งเมือง ตัวคิดกบฏต่อเราแล้ว บัดนี้คิดประการใดเล่าจึงมาอ่อนง้อ พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้เอาตัวเชาฮูไปปรึกษาโทษตามกฎหมาย สิวเสี้ยงเสียงแคะขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งได้ฟังดังนั้น จึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งจะให้ปรึกษาโทษลงพระราชอาญาเชาฮูนั้นก็ควรอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้าเห็นว่ากีเซียงซึ่งเป็นเจ้าเมืองไซรเป๊กเฮ้า ได้มีหนังสือเข้ามาถึงข้าพเจ้าฉบับหนึ่งเป็นใจความว่ากีเซียงมีหนังสือไปว่ากล่าวเชาฮูว่า เชาฮูได้กระทำความผิดไว้แต่ก่อนเป็นข้อใหญ่ และให้เชาฮูจัดแจงบุตรไปถวายตามรับสั่งจึงจะชอบ เชาฮูก็กระทำตามข้าพเจ้า เห็นว่าเชาฮูรู้สึกตัวกลัวพระราชอาญาอยู่แล้ว ขอให้งดโทษเชาฮูไว้ครั้งหนึ่งก่อน ฮิวฮุนฮุยต๋งได้ฟังสิวเสี้ยงเสียงแคะทูลดังนั้น จึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งสิวเสี้ยงเสียงแคะกราบทูลขอโทษเชาฮูก็ควรอยู่แล้ว แต่ขอให้พาบุตรเชาฮูเข้ามาทอดพระเนตรก่อนแม้นบุตรเชาฮูรูปงามกว่าหญิงทั้งเมืองเหมือนคำเล่าลือชอบอัชฌาสัยแล้ว ก็ควรจะให้ยกโทษเชาฮูไว้ ถ้าบุตรเชาฮูไม่งามเหมือนคำลือ มิได้ต้องพระประสงค์ก็ควรให้ลงโทษเชาฮูถึงสิ้นชีวิต อย่าให้ขุนนางและทหารหัวเมืองทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างสืบไป พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังฮิวฮุนฮุยต๋งทูลดังนั้นเห็นชอบด้วยมีความยินดี จึงสั่งเจ้าพนักงานให้ไปรับตัวบุตรเชาฮูเข้ามา เจ้าพนักงานก็ออกไปพานางขันกีเข้ามาถวาย ให้พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตร
๏ ฝ่ายเฮาหลีปิศาจซึ่งเข้าสิงกายนางขันกีอยู่นั้น ครั้นเจ้าพนักงานพาเข้ามาหน้าที่นั่ง จึงแสร้งทำจริตกิริยามารยาทปิศาจต่างๆ หวังจะให้ยั่วยวนพระทัย แล้วจึงกราบทูลว่าตัวข้าพเจ้าชื่อขันกีเป็นบุตรเชาฮูซึ่งเป็นโทษ สวามิภักดิ์เข้ามาแล้วแต่จะโปรด พระเจ้าติวอ๋องครั้นเป็นรูปโฉมนางขันกีงามคล้ายเหมือนนางเทพธิดาหนึงวาสี และจะหาสตรีผู้ใดงามเสมอมิได้ ให้บังเกิดความรักใคร่ชอบอัชฌาสัยในนางขันกียิ่งนัก ยิ่งได้ฟังสำเนียงนางกราบทูลไพเราะอ่อนหวานจับพระทัยพระเจ้าติวอ๋อง จึงให้เจ้าพนักงานประคองนางขันกียืนขึ้นทอดพระเนตรทั่วสรรพางกาย นางปิศาจก็ทำจริตกิริยาให้ชอบพระอัชฌาสัยต่างๆ พระเจ้าติวอ๋องพิศดูรูปโฉมนางขันกีพลางตรัสชมว่านางขันกีบุตรเชาฮูคนนี้ มีรูปทรงจริตกิริยามารยาทงามดังนางฟ้ามาแต่สวรรค์ สตรีในแผ่นดินจะได้งามเสมอเหมือนนางขันกีหามิได้ พระเจ้าติวอ๋องชอบพระอัชฌาสัยในนางขันกียิ่งนัก จึงสั่งให้เชาฮูพ้นโทษเลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่กินเมืองกีจิวเฮ้าดังเก่า แล้วให้เจ้าพนักงานจ่ายข้าวพระราชทานเชาฮูเสมอเดือนละสองพันหาบ ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเชาฮูสามวัน แล้วให้ขุนนางฝ่ายทหารสามนาย พลเรือนสองนายคุมทหารไปส่งเชาฮูให้ถึงเมืองกีจิวเฮ้า เชาฮูมีความยินดีนัก จึงกราบถวายบังคมลาพระเจ้าติวอ๋องไป พระเจ้าติวอ๋องจึงให้ส่งนางขันกีเข้าไปข้างในแล้วเสด็จขึ้น ขุนนางต่างคนต่างกลับไปบ้าน เดินพูดถึงเชาฮูไป
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องแต่ได้นางขันกีมาไว้ ก็ลุ่มหลงไปด้วยมารยาปีศาจ นางขันกีจะเพ็ดทูลว่ากล่าวสิ่งใด พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบทุกประการ พระมเหสีและสนมนางในทั้งปวง ก็มิอาจจะเพ็ดทูลทัดทานตักเตือนพระเจ้าติวอ๋องได้ไม่ พระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่แต่งข้างใน มิได้ออกว่าราชการบ้านเมืองประมาณเดือนเศษ​ ข้อราชการในเมืองและหัวเมือง ซึ่งบอกกิจราชการและบรรณาการทั้งปวง ซึ่งค้างอยู่มิได้กราบทูล ถ้าจะเก็บกองไว้ก็สูงเท่าภูเขาใหญ่ ขุนนางและราษฎรหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองจิวโก๋ถึงแปดร้อยเศษนั้น ครั้นหาผู้ที่จะตัดสินกิจสุขทุกข์มิได้ ก็ได้ความเดือดร้อนยิ่งนัก
๕
๏ ขณะนั้นมีผู้เฒ่าคนหนึ่งชื่อหุนต๋งจู๊ อายุได้พันร้อยปีเศษ จีนทั้งปวงนับถือเรียกว่าฤษีมีความรู้วิชาการมาก อาศัยอยู่ในถ้ำริมเชิงเขานำสารฝ่ายทิศใต้ อยู่วันหนึ่งเวลาเช้า ฤษีหุนต๋งจู๊หิ้วกระเช้าสำหรับเก็บยาออกจากถ้ำจะไปเที่ยวป่า ครั้นมาถึงปากถ้ำแลไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ เห็นเมฆเป็นลำภู่กันมืดเหมือนควันเพลิงพลุ่งขึ้นมาแต่แผ่นดินถึงอากาศ หุนต๋งจู๊ฤษีหยุดยืนพิจารณาดูโดยตำราก็แจ้งความทุกประการ จึงบอกแก่สานุศิษย์ผู้หนึ่งเป็นคนสำหรับรักษาปากถ้ำ ว่าบัดนี้หนึงวาสีโกรธเจ้าเมืองจิวโก๋ว่าไม่ยำเกรง จึงใช้เฮาหลีปิศาจมาคิดอ่านกำจัดพระเจ้าติวอ๋อง เฮาหลีปิศาจเข้าสิงอยู่ในกายนางขันกีผู้บุตรเชาฮู เชาฮูมิได้รู้ พาเข้าไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง นางขันกีปิศาจแกล้งทำมารยาล่อลวงให้พระเจ้าติวอ๋องหลงรัก เราผู้เป็นฤษีรักษาสัจธรรม อาศัยอยู่ในแว่นแคว้นของพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นรู้ว่าอันตรายบังเกิดแก่เจ้าแผ่นดินดังนี้แล้วจะละเมิดเสีย ให้เฮาหลีย่ำยีพระมหากษัตริย์จนเสียบ้านเมืองนั้นหาควรไม่ จำจะไปช่วยกำจัดปิศาจเสียให้พระเจ้าติวอ๋องทรงพระจำเริญในราชสมบัติ ขุนนางและราษฎรก็จะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป หุนต๋งจู๊จึงใช้ศิษย์ผู้นั้นไปตัดกิ่งสนมาให้ จึงเหลาเป็นรูปกระบี่ลงเลขยันต์ สานุศิษย์เห็นดังนั้นจึงคำนับถามครูว่า อาวุธอันวิเศษสำหรับปราบปรามภูตปิศาจของท่านมีอยู่แล้ว เหตุใดจึงมิเอาไปใช้เล่า หุนต๋งจู๊จึงบอกว่า เฮาหลีปิศาจนี้เป็นแต่ผีสัตว์เดียรฉานไม่ร้ายแรงนัก จะทำแต่กระบี่ไม้สนไปขับไล่ดูก่อน แม้นเฮาหลีมิไป จึงจะมาเอาอาวุธซึ่งปลุกเสกด้วยเวทมนตร์อันวิเศษเป็นของอย่างดีไปใช้ภายหลัง ท่านจงอยู่รักษาถ้ำเราจะเข้าไปเมืองจิวโก๋ หุนต๋งจู๊จึงหยิบเลขยันต์และกระบี่ไม้สนใส่กระเช้าดอกไม้ มือถือแซ่ขนจามรีเป็นเครื่องสำหรับฤษี แล้วโดดขึ้นบนอากาศขี่เมฆเหาะลอยตามลมไปเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายปิกันซึ่งเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องตั้งแต่งไว้ให้เป็นผู้สำเร็จราชการในเมืองจิวโก๋ ครั้นเวลาเคยเฝ้าก็เข้าไปเตรียมเฝ้ากับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงพร้อมกัน จะคอยทูลถวายเครื่องบรรณาการและกิจสุขทุกข์ของราษฎรหัวเมือง ซึ่งชำระค้างอยู่เก่าใหม่เป็นอันมาก พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้เสด็จออกว่าราชการถึงเดือนเศษแล้ว ปิกันคิดวิตกนัก จึงว่าแก่เสียงหยงกับป่วยเป๊กว่า เราได้ยินคำโบราณกล่าวไว้เป็นธรรมเนียมสืบมาว่า บิดามารดาย่อมเป็นที่พึ่งแก่บุตร บุตรจะค่อยจำเริญวัย ได้มีความสุขก็เพราะบิดามารดาทำนุบำรุง แม้นบิดามารดาทำการอันมิควร บุตรเห็นชอบช่วยว่ากล่าวตักเตือนสติจึงจะควร บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องทรงพระเมตตา ชุบเลี้ยงเราเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่เหมือนดังบิดาเลี้ยงบุตร พระเจ้าติวอ๋องมิได้เสด็จออกว่าราชการผิดประเพณีกษัตริย์ เราผู้เป็นขุนนางผู้ใหญ่จะพากันนิ่งเสียไม่คิดอ่านเชิญเสด็จออกว่าราชการตามอย่างธรรมเนียมนั้นมิชอบ ท่านจะเห็นประการใด เสียงหยงกับป่วยเป๊กได้ยินปิกันปรึกษาดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้เจ้าพนักงานตีระฆัง ซึ่งพระมหากษัตริย์แต่ก่อนให้ทำไว้สำหรับขุนนางมีราชการร้อนมามิทันเฝ้า ให้เข้าไปตีระฆังเชิญเสด็จ เจ้าพนักงานจึงเข้าไปตีระฆังสามทีเป็นสำคัญ
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่กับนางขันกี ณ พระตำหนักที่นั่งชมดาว ได้ยินเสียงระฆังจึงตรัสแก่นางขันทีว่า ขุนนางทั้งปวงเข้ามาตีระฆังหวังจะให้ออกว่าราชการบ้านเมือง ครั้นจะมิออกไปก็จะเสียประเพณีกษัตริย์แต่ก่อน ตรัสแล้วก็เสด็จลงจากพระตำหนัก นางขันกีก็ตามส่งเสด็จมาจนถึงที่ข้างหน้า แล้วนางก็ถวายบังคมกลับไปที่อยู่ พระเจ้าติวอ๋องเสด็จนั่งที่ออกขุนนาง เห็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยถือหนังสือเรื่องราวที่จะกราบทูลข้อราชการอยู่ทุกตำแหน่ง ให้มีพระทัยเบื่อหน่ายในที่จะตัดสินข้อราชการ ขยับพระองค์จะเสด็จขึ้น ปิกันเห็นดังนั้นจึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ตั้งแต่พระองค์มิได้เสด็จออกว่าราชการบ้านเมืองมาถึงเดือนเศษ บังเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้นกว่าแต่ก่อน ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อน แต่นี้ไปขอเชิญเสด็จพระองค์ออกชำระกิจสุขทุกข์ของราษฎรหัวเมืองตามประเพณีกษัตริย์ อาณาประชาราษฎร์ซึ่งเป็นข้าขอบขันทเสมา จึงจะได้อยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าติวอ๋อง จึงตรัสว่า กิจราชการบ้านเมืองทั้งนี้ เราก็มอบธุระไว้ให้ท่านเป็นผู้สำเร็จราชการ อาณาประชาราษฎร์ก็อยู่เย็นเป็นสุขปรกติอยู่ แต่หัวเมืองฝ่ายเหนือซึ่งเกิดศึกนั้น เราก็ได้จัดให้บุนไทสือเป็นแม่ทัพไปปราบปราม อุปมาเหมือนหิดและเกลื้อนอันเกิดขึ้นมานิดหน่อยหนึ่งเท่านั้นท่านอย่าวิตกเลย เมื่อพระเจ้าติวอ๋องตรัสอยู่กับเสียงหยงปิกันยังมิทันเสด็จขึ้น พอขุนนางนายประตูเข้ามากราบทูลว่า ซินแสคนหนึ่งจะขอเข้ามาเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงให้เชิญซินแสเข้ามาถึงหน้าที่นั่ง เห็นซินแสผู้นั้นยืนอยู่มิได้คำนับก็เคืองพระทัย จึงตรัสถามว่าท่านมาแต่ไหน มาหาเราจะประสงค์สิ่งใด หุนต๋งจู๊จึงบอกแก่พระเจ้าติวอ๋องว่าข้าพเจ้าเป็นฤษีชื่อหุนต๋งจู๊อยู่ถ้ำเขาจองนำสาร เวลาวานนี้ไปเที่ยวเก็บยา แลมาตรงทิศเมืองจิวโก๋เห็นเมฆเป็นวิปริต จึงรู้ว่าปีศาจเข้ามาปลอมอยู่ในพระนครนี้ และปิศาจนั้นเป็นสตรีมีมารยามาก จะแกล้งทำให้พระองค์หลงฟั่นเฟือนพระสตินานไปภายหน้าราชสมบัติในเมืองจิวโก๋จะเกิดอันตราย ข้าพเจ้ามาหวังจะช่วยกำจัดปิศาจเสีย พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็แจ้งว่า ซินแสเป็นฤษีมีความรู้วิชาการ จึงเชิญให้ขึ้นนั่งที่สมควร แล้วตรัสถามว่าบัดนี้ปิศาจนั้นอาศัยอยู่แห่งใดเล่า หุนต๋งจู๊จึงบอกว่าปิศาจเข้าอยู่ภายในพระราชวังแล้ว แม้นมีพระทัยประสงค์จะรู้จักปิศาจ ข้าพเจ้าจะขอทำเลขยันต์กระบี่แขวนไว้ ณ ประตูตำหนักที่ข้างใน นางสนมผู้ใดเป็นปิศาจเห็นเลขยันต์ก็จะระส่ำระสายอยู่ไม่เป็นสุข พระองค์จงขับเสียจากพระราชวัง พระเจ้าติวอ๋องก็เชื่อฟัง จึงให้หุนต๋งจู๊เอาเลขยันต์และกระบี่ไปแขวนไว้ที่ประตูพระตำหนักนั้น เมื่อหุนต๋งจู๊ลาพระเจ้าติวอ๋องไปนั้น จึงว่าข้าพเจ้ามาทำการทั้งนี้ ใช่จะเห็นแก่ทรัพย์สมบัติและยศศักดิ์หามิได้ น้ำใจข้าพเจ้าคิดมุ่งหมายแต่จะให้พระองค์ทรงพระจำเริญอยู่ในราชสมบัติ บำรุงไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขภายหน้า ถ้ามีผู้มากราบทูลจะให้เลิกยันต์และกระบี่ออกเสีย พระองค์อย่าเชื่อฟังจงจำคำข้าพเจ้าไว้อย่าลืมสติ หุนต๋งจู๊ก็ลากลับออกไปปลอมชาวเมืองอยู่ หวังจะคอยฟังข่าวดีและร้าย พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้น ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยครั้นมิได้เพ็ดทูลถ้อยความประการใด ต่างคนก็พากันออกจากที่เฝ้า พระเจ้าติวอ๋องเสด็จมาถึงที่ข้างในมิได้เห็นนางขันกี จึงถามนางสนมทั้งปวงว่านางขันกีไปไหน นางสนมจึงทูลว่านางขันกีป่วยอยู่ พระเจ้าติวอ๋องแจ้งดังนั้น จึงเสด็จเข้าไปในห้องตึกเป็นที่อยู่นางขันกี เห็นนางขันกีนอนบนเตียงหน้าซีดสลดอยู่ จึงตรัสถามถึงอาการซึ่งป่วยไข้ นางขันกีจึงทูลว่า เมื่อเวลาเช้าพระองค์เสด็จออกข้างหน้า ครั้นเวลาจวนเสด็จขึ้นข้าพเจ้าออกไปคอยรับเสด็จแลเห็นกระบี่มีผู้เอามาแขวนไว้ที่ประตูตำหนัก ใจข้าพเจ้าดังจะสิ้นชีวิตลงด้วยความกลัว ตัวข้าพเจ้าให้สะท้านร้อนหนาวปวดศีรษะดังจะแตกทำลายเหลือที่จะทนทาน ถ้าพระองค์มิโปรดครั้งนี้ ชีวิตข้าพเจ้าเห็นจะนับวันอยู่ จะมิได้ฉลองพระคุณสืบไป ทูลแล้วนางขันกีก็ร้องไห้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นมีพระทัยอาลัยในนางขันกีนัก จึงตรัสปลอบว่าซึ่งเจ้าป่วยไข้ได้ความทุกข์ร้อนทั้งนี้เพราะเราหลงเชื่อฟังคนป่ามันเข้ามาล่อลวงว่า ปิศาจเข้าอยู่ในวัง เอากระบี่ทำด้วยวิทยาคมมาแขวนไว้ด้วยใจริษยา จะแกล้งกำจัดเจ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงเสด็จออกมาสั่งให้เอากระบี่นั้นไปเผาเสีย นางขันกีก็คลายป่วยแกล้งทำมารยาด้วยอุบายปีศาจ ให้พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงรักใคร่ จะเพ็ดทูลสิ่งใดก็เชื่อฟังทุกประการ
๖
๏ ฝ่ายหุนต๋งจู๊ซึ่งปลอมชาวเมืองคอยฟังข่าวอยู่ แลเห็นเป็นแสงสว่างขึ้นที่ในวัง พิจารณาดูก็รู้ว่าพระเจ้าติวอ๋องเผากระบี่ซึ่งทำไว้ด้วยเลขยันต์นั้นเสียแล้ว ปีศาจกลับกำเริบขึ้นมาดังเก่า จึงคิดว่าเราตั้งใจเข้ามาทำด้วยเวทมนต์หมายจะขับปีศาจเสียให้พ้นจากเมืองจิวโก๋ บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องเชื่อคำขันกีปีศาจมันแกล้งทำมารยาทูลยุยง เสียแรงเราเข้ามาทำการก็หาสมความคิดไม่ หุนต๋งจู๊ตกใจนัก จึงทำนายไว้ว่า ชะตาเมืองจิวโก๋จะสิ้นเชื้อวงศ์พระเจ้าเสี่ยงทางแต่เพียงพระเจ้าติวอ๋ององค์นี้แล้ว จะเกิดรบพุ่งกัน เกียงจูแหยซึ่งอยู่ ณ เขาคุณหลุนจะออกมาเป็นกุนสือ ทำนุบำรุงแซ่จิ๋วขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมืองจิวโก๋สืบไป หุนต๋งจู๊จึงเดินไปถึงตึกโต้ไทสือ วันนั้นโต้ไทสือมิได้อยู่เข้าไปว่าราชการอยู่ในวัง หุนต๋งจู๊จึงจารึกอักษรไว้ที่ผนังตึกภายนอกแล้ว กลับไปทำที่อาศัย
๏ ฝ่ายโต้ไทสือออกจากวังมาถึงบ้าน เห็นอักษรมีผู้มาเขียนไว้ที่ผนังตึกผิดประหลาดอยู่ จึงแวะเข้าไปอ่านในหนังสือนั้นว่า เฮาหลีปีศาจเข้ามาปลอมปนอยู่ในวังทำอุบายมารยา จะให้กษัตริย์เมืองจิวโก๋สิ้นเชื้อพระวงศ์ ตั้งแต่ปีม้าไปถึงปีหนูครบเจ็ดรอบ เลือดชาวจิวโก๋จะดาดแดงทั่วแผ่นดิน หัวเมืองฝ่ายตะวันตกจะเลื่องลือเกียรติยศ โต้ไทสืออ่านหนังสือแล้วก็ตกใจ จึงถามคนใช้ผู้อยู่เฝ้าบ้านว่า ผู้ใดเขียนอักษรไว้ คนใช้จึงบอกว่าซินแสคนหนึ่ง มิได้รู้จักหน้ามาเขียนไว้ โต้ไทสือเห็นถ้อยคำในหนังสือนั้นว่ากล่าวหลักแหลมอยู่ เกรงความจะฟุ้งเฟื่องไป จึงให้คนใช้ลบล้างอักษรนั้นเสียแล้วขึ้นมาบนตึก นั่งตรึกตรองตามกระแสเรื่องราวความในหนังสือ ซึ่งจารึกไว้ให้ลบเสียนั้น ก็เห็นว่าผู้ซึ่งมาจารึกอักษรนี้ ชะรอยจะเป็นฤษีซึ่งมาทำเลขยันต์ขับปีศาจในพระราชวังเป็นมั่นคง ครั้นเวลาค่ำลงจึงขึ้นไปบนกวนแซ่เหลาเป็นที่สำหรับดูดาว เวลาดึกประมาณเวลาสามยามเศษ ดาวพระมหากษัตริย์ขึ้นมา มีเมฆเป็นหมอกมืดเหมือนควันเพลิงเข้าบดบังดาวกษัตริย์ไว้ให้รัศมีมัวหมองไม่ผ่องใสเหมือนแต่ก่อน โต้ไทสือเห็นดังนั้นจึงคิดว่า บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงด้วยนางขันกีมิได้เสด็จออกว่าราชการ เราเป็นขุนนางมาถึงสามชั่วกษัตริย์แล้ว เมื่อเห็นเหตุจะบังเกิดแก่พระมหากษัตริย์ฉะนี้จะนิ่งเสียไม่ควร โต้ไทสือจึงทำเรื่องราวกราบทูลฉบับหนึ่ง พอเวลารุ่งเช้าจึงไปเล่าเนื้อความซึ่งได้ดูดาวให้เสียงหยงขุนนางผู้ใหญ่ฟังทุกประการแล้วว่า ขอท่านจงนำเรื่องราวข้าพเจ้าขึ้นกราบทูลแก่พระเจ้าติวอ๋องให้ทราบด้วย เสียงหยงรับเรื่องราวมาอ่านดูเห็นชอบด้วยการแผ่นดิน จึงพาโต้ไทสือเข้าไปในวัง ให้โต้ไทสือยับยั้งอยู่แต่ที่หอหนังสือ เสียงหยงนำเรื่องราวโต้ไทสือเข้าไปถึงพระตำหนักข้างใน จึงให้ฮองงีกั๋วผู้อยู่รักษาพระตำหนักขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เสียงหยงจะขึ้นมาเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง จึ่งสั่งให้หาขึ้นมาเฝ้าบนตำหนักนั้น จึงตรัสถามเสียงหยงว่า เราอยู่ถึงที่ข้างในมิใช่ตำแหน่งขุนนางเคยเฝ้า เหตุใดท่านจึงล่วงเข้ามาในที่ห้ามฉะนี้ มีธุระร้อนประการใดหรือ เสียงหยงจึงทูลว่าเวลาคืนนี้โต้ไทสือดูดาวเห็นรัศมีดาวของพระองค์มัวหมองเพราะปีศาจเข้าย่ำยีอยู่ โต้ไทสือทำเรื่องราวมาให้กราบทูล ครั้นจะคอยเฝ้าอยู่ที่ข้างหน้า พระองค์ก็มิได้เสด็จออก ข้าพเจ้าเห็นเหตุจะบังเกิดแก่พระองค์ จึงเข้ามาถึงที่ห้าม หวังจะกราบทูลเรื่องราวโต้ไทสือให้ทราบ เสียงหยงจึงเอาเรื่องราวโต้ไทสือถวายต่อพระหัตถ์พระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องรับหนังสือมาคลี่ออกอ่านใจความว่าข้าพเจ้าโต้ไทสือผู้เจ็บร้อนด้วยแผ่นดิน ขอกราบทูลให้ทราบด้วยคำโบราณกล่าวไว้สืบมาว่า บ้านเมืองใดจะอยู่เย็นเป็นสุข สิ่งซึ่งเป็นศิริมงคลก็บังเกิดในบ้านเมืองนั้น ถ้าเมืองใดจะเกิดอันตราย สิ่งอันมิได้เป็นมงคลก็เกิดมีมาต่างๆ เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าดูฤกษ์บน เห็นดาวของพระองค์เศร้าหมอง เพราะปีศาจเข้ามาอยู่ในวัง ครั้นเมื่อพระองค์เสด็จอยู่ ณ ที่เสด็จออกขุนนาง หุนต๋งจู๊เอากระบี่ลงเลขยันต์เข้ามาขับปีศาจพระองค์มิได้เชื่อฟัง ให้เผาเลขยันต์และกระบี่เสีย ปีศาจจึงกำเริบทวีขึ้นทุกวัน ตั้งแต่พระองค์ได้บุตรเชาฮูเข้ามาไว้ในวัง มิได้เสด็จออกว่าราชการที่ข้างหน้า ขุนนางทั้งปวงซึ่งเคยเฝ้าตามตำแหน่ง มิได้เฝ้าต่างคนมีใจเศร้าหมอง เหมือนดังเมฆหมอกอันบังแสงพระจันทร์ไว้ให้มืด พระเจ้าติวอ๋องทรงอ่านออกชื่อหุนต๋งจู๊ขัดเคืองพระทัย ว่าหุนต๋งจู๊มาทำให้นางขันกีป่วยแทบจะสิ้นชีวิต จนต้องเผาเลขยันต์และกระบี่ซึ่งหุนต๋งจู๊ทำไว้เสีย นางขันกีจึงรอดจากความตาย บัดนี้โต้ไทสือเอาความหุนต๋งจู๊นั้นมาว่าอีกเล่า พระเจ้าติวอ๋องจึงผินพระพักตร์ไปตรัสปรึกษากับนางขันกีว่า โต้ไทสือทำเรื่องราวมาว่ากล่าวฉะนี้เจ้าจะเห็นประการใด นางขันกีจึงคำนับแล้วทูลว่า วันวานนี้หุนต๋งจู๊เป็นคนรู้ทำกฤตยาคม แกล้งนำความเท็จเข้ามากราบทูลว่าปีศาจปลอมอยู่ในวัง ให้กิตติศัพท์เลื่องลืออื้ออึงไปทั้งเมือง ขุนนางทั้งปวงก็พลอยทุกข์ร้อนด้วยเกรงว่าพระองค์จะมีอันตรายครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้โต้ไทสือยังซ้ำนำเนื้อความหุนต๋งจู๊มากราบทูลอีกเล่า ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นพรรคพวกร่วมคิดกันกับหุนต๋งจู๊ แกล้งยุยงให้พระองค์สงสัยว่าข้าพเจ้า ปิศาจจะกำจัดเสียจากวัง หวังจะให้ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้ ขอให้เอาตัวโต้ไทสือไปฆ่าเสียจึงจะชอบ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังนางขันกีทูลดังนั้นก็ทรงพระโกรธโต้ไทสือ จึงตรัสแก่เสียงหยงว่า โต้ไทสือไม่ซื่อตรงต่อเรา แกล้งนำเอาความชั่วมาว่ากล่าวฉะนี้ เราเห็นว่าโต้ไทสือพรรคพวกหุนต๋งจู๊เป็นมั่นคง ชอบให้ตัดศีรษะเสียบประจานอย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง เสียงหยงได้ฟังดังนั้นจึงทูลว่า โต้ไทสือเป็นขุนนางรับราชการในตำแหน่งพนักงานสำหรับดูฤกษ์บนมาถึงสามชั่วกษัตริย์แล้ว บัดนี้โต้ไทสือเห็นดาวสำหรับพระองค์เศร้าหมอง จึงทำเรื่องราวให้ข้าพเจ้ากราบทูลพอรู้พระองค์ว่าดีและร้ายตามตำรับซึ่งได้เล่าเรียนมา หวังจะเอาความชอบ จะได้เป็นพวกหุนต๋งจู๊ แกล้งมากราบทูลให้ขัดเคืองพระทัยหามิได้ ซึ่งพระองค์จะลงอาญาให้ฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าโต้ไทสือผิดแต่ครั้งเดียว ข้าพเจ้าจะขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าโต้ไทสือเอาความมิดีมาว่ากล่าวให้กำเริบไปทั้งเมืองโทษถึงตาย ซึ่งจะให้มีชีวิตอยู่ในแผ่นดินนั้นมิได้ เสียงหยงกราบทูลขอโทษโต้ไทสือเป็นหลายครั้ง พระเจ้าติวอ๋องก็มิให้ จึงออกมาบอกโต้ไทสือตามเรื่องราวซึ่งได้กราบทูลทุกประการ แล้วว่าบัดนี้พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธจะให้ฆ่าท่านเสีย เราได้ทูลขอโทษเป็นหลายครั้ง พระเจ้าติวอ๋องก็ไม่ให้
๏ ขณะเมื่อเสียงหยงกับโต้ไทสือพูดกันยังมิทันสิ้นคำ พอมีผู้รับสั่งมาบอกโต้ไทสือว่า ท่านทำเรื่องราวให้เสียงหยงกราบทูลให้ขัดเคืองนั้น มีรับสั่งให้เอาตัวท่านไปฆ่าเสีย ผู้รับสั่งก็ให้ถอดเสื้อหมวกสำหรับขุนนางออกเสียแล้ว มัดมือโต้ไทสือพาไปถึงสะพานมังกร พอพบขุนนางผู้หนึ่งชื่อป่วยเป๊ก ป่วยเป๊กเห็นโต้ไทสือจึงเข้าไปถาม เหตุใดท่านจึงต้องผูกมัดมาฉะนี้ โต้ไทสือจึงเล่าความให้ป่วยเป๊กฟังแล้วว่า บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธจะให้ฆ่าข้าพเจ้าเสีย ขอท่านได้กรุณาช่วยเพ็ดทูลขอโทษข้าพเจ้าไว้ด้วย
๏ ป่วยเป๊กได้แจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าแก่ผู้คุมว่า ท่านจงงดโต้ไทสือไว้ก่อน เราเข้าไปทูลขอโทษโต้ไทสือ ว่าแล้วก็รีบไป พอพบเสียงหยงเดินมา ป่วยเป๊กจึงเข้าไปคำนับเสียงหยงแล้วถามว่าโต้ไทสือผิดด้วยสิ่งใดเสียงหยงจึงเล่าความให้ฟังแล้วว่า ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังนางขันกี นางขันกีจะทูลประการใดก็เชื่อฟังสั่งให้ฆ่าโต้ไทสือเสีย เราทูลขอโทษเป็นหลายครั้งพระเจ้าติวอ๋องก็ไม่โปรด เราจนในความคิดมิรู้ที่จะทำประการใด ป่วยเป๊กจึงว่าโต้ไทสือเป็นขุนนางซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน พระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังนางขันกีจะให้ฆ่าโต้ไทสือเสียนั้นข้าพเจ้าเสียดายโต้ไทสือนัก ขอท่านจงพาข้าพเจ้าเข้าไปเฝ้า จะทูลขอโทษโต้ไทสืออีกสักครั้งหนึ่งก่อน เสียงหยงก็พาป่วยเป๊กเข้าไปถึงพระที่นั่งข้างใน เสี่ยวหยงกับป่วยเป๊กจึงขึ้นไปเฝ้า ป่วยเป๊กทูลถามถึงโทษโต้ไทสือ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า โต้ไทสือคบคิดกันกับหุนต๋งจู๊ เอาความเท็จมาว่าปิศาจเข้ามาอยู่ในวัง ให้กิตติศัพท์เลื่องลือไป โต้ไทสือโทษถึงตายเราจึงให้เอาไปฆ่าเสีย ป่วยเป๊กจึงทูลว่า ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเงี่ยวฮองเต้นั้น พระองค์ตั้งอยู่ในยุติธรรม ขุนนางและอาณาประชาราษฎรทั้งแผ่นดินได้อยู่เย็นเป็นสุข ผู้ซึ่งเป็นคนโกหกสอพลอ พระองค์กำจัดเสียมิได้ใช้สอยเป็นขุนนาง ผู้ซึ่งมีสติปัญญา และมีใจเจ็บร้อนซื่อตรงด้วยการแผ่นดิน พระองค์ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางตามสมควร โต้ไทสือคนนี้เป็นขุนนางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ถ้าพระองค์จะเชื่อฟังนางขันกี และจะให้ฆ่าโต้ไทสือเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจะกำเริบเดือดร้อน ข้าพเจ้าขอให้งดโทษโต้ไทสือไว้ครั้งหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ตรัสว่าเสียแรงเราเลี้ยงท่านเป็นขุนนางไม่เจ็บร้อนด้วยเรากลับไปเข้าด้วยคนผิด ด้านหน้าเข้ามาขอชีวิตโต้ไทสือ โทษท่านชอบตีด้วยกระบองจึงจะควร นางขันกีเห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธ จึงทูลซ้ำเติมว่าป่วยเป๊กมิได้เกรงพระอาญาล่วงเกินเข้ามาเฝ้าพระองค์ถึงที่ข้างในเป็นที่ห้ามแล้วให้หน้ากระหยิบตาให้แก่ข้าพเจ้า โทษป่วยเป๊กถึงที่ตายแล้ว ขอให้เอาตัวไปจำไว้ ให้เจ้าพนักงานทำเสาทองแดงใหญ่ จึงเอาเพลิงเผาเสาทองแดงให้แดงแล้วเอาป่วยเป๊กมาผูกมัดโอบเสาทองแดงไว้กว่าจะตาย อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารให้ฆ่าโต้ไทสือเสีย แล้วให้เอาตัวป่วยเป๊กไปจำไว้ เร่งทำเสาทองแดงขึ้นสำหรับจะทำโทษป่วยเป๊กตามคำนางขันกีทุกประการ ทหารก็ทำตามรับสั่ง
๏ ฝ่ายเสียงหยงเห็นดังนั้น จึงคิดว่าพระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังนางขันกีให้ฆ่าโต้ไทสือ และจับป่วยเป๊กไปทำโทษ จะว่ากล่าวทัดทานก็มิได้ฟัง จะอยู่เป็นข้าเฝ้าสืบไป เห็นว่านางขันกีจะทูลให้ฆ่าเสียเป็นมั่นคง จึงทูลว่าข้าพเจ้าทำราชการมาถึงสามแผ่นดิน จนแก่ชราทั้งสติปัญญาก็เคลิ้มเขลา จะว่ากล่าวสิ่งใดก็ฟั่นเฟือนหลงลืม จะขอลาออกนอกราชการไปอยู่บ้านเก่า ทำไร่นาหาเลี้ยงชีวิตกว่าจะตาย พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้ไป เสียงหยงก็คำนับลาพระเจ้าติวอ๋องออกมาจากวัง
๏ ฝ่ายปิกันกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงรู้ว่า เสียงหยงทูลลาออกจากที่ขุนนางผู้ใหญ่จะไปบ้านเก่า ต่างคนก็พากันไปตามส่ง ฝ่ายเสียงหยงครั้นมาถึงที่ขุนนางไปมาหยุดพัก จึงลงจากม้าแล้วลาปิกันกับขุนนางทั้งปวงว่า ท่านจงอุตส่าห์ทำราชการระวังตัวอย่าให้ระแวงความผิด ปิกันจึงว่า ตั้งแต่ท่านกับข้าพเจ้าทำราชการมาด้วยกันช้านาน ครั้งนี้ท่านจะหนีข้าพเจ้าไปหาที่สบายแล้วหรือ เสียงหยงจึงว่าข้าพเจ้ากับท่านทำราชการมาด้วยกันท่านก็ย่อมแจ้งอยู่ ข้าพเจ้าจะเพ็ดทูลสิ่งใด พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบด้วย เพราะพระทัยกรุณานับถือว่าเป็นผู้เฒ่า ตั้งแต่พระองค์ได้นางขันกีมาไว้ พระทัยลุ่มหลงพระจริตก็ผิดกว่าแต่ก่อน บัดนี้ ข้าพเจ้าก็แก่ชรากำลังน้อย มีแต่เคลิ้มเขลาหลงลืมเพ็ดทูลสิ่งใดใดก็ฟั่นเฟือน เห็นว่านานไปจะไม่พ้นความผิด จึงคิดเบี่ยงบ่ายเอาตัวออกนอกราชการ ซึ่งท่านกับขุนนางทั้งปวงมาส่งข้าพเจ้าถึงที่นี่ขอบคุณนัก เชิญกลับเข้าเมืองหลวงเถิด เสียงหยงว่าแล้วก็ร้องไห้ ลาขุนนางทั้งปวงขึ้นม้าไป ปิกันกับขุนนางทั้งปวงก็กลับมาเมืองหลวง
๏ ฝ่ายเจ้าพนักงานซึ่งไปทำเสาทองแดง ครั้นสำเร็จแล้วก็เข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องสั่งให้ยกเสาทองแดงเข้าไปให้นางขันกีดู แล้วตรัสแก่นางขันกีว่า เวลาพรุ่งนี้จะเอาตัวป่วยเป๊กไปทำโทษ ครั้นเวลารุ่งเช้า พระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกที่นั่งออกขุนนางให้ยกเสาทองแดงมาตั้งไว้จึงให้ตีกลองสัญญาประชุมขุนนาง
๏ ฝ่ายปิกันกับขุนนางทั้งปวงต่างคนเข้ามาพร้อมกัน แลเห็นเสาทองแดงตั้งอยู่มิได้รู้ว่าจะทำประการใด ก็พากันนิ่งคิดสงสัยอยู่ พระเจ้าติวอ๋องเห็นขุนนางมาพร้อมแล้ว จึงสั่งจิบเตียกั่วให้เอาตัวป่วยเป๊กมา จึงสั่งให้เอาถ่านเพลิงกองเผาเสาทองแดงให้ร้อนแล้ว ชี้พระหัตถ์ไปที่เสาทองแดง ตรัสแก่ป่วยเป๊กว่า ท่านรู้จักหรือหาไม่ ป่วยเป๊กทูลว่าข้าพเจ้ามิได้รู้จัก พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เสาทองแดงนี้ชื่อเผาหลกสำหรับทำโทษคนหยาบช้า มิให้มีผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง จะได้เป็นกฎหมายสืบไป ป่วยเป๊กได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าแก่พระเจ้าติวอ๋องว่า ท่านเป็นคนหลงด้วยสตรี ทำให้เสียประเพณีกษัตริย์ เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่เห็นผิดจึงทัดทานกลับโกรธจะฆ่าเสีย ถึงเราจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่คิดวิตกอยู่ด้วยท่านจะทำให้เชื้อวงศ์พระเจ้าเสี่ยงทางสูญสิ้นครั้งนี้ พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังป่วยเป๊กกล่าวหยาบช้าก็ทรงพระโกรธ จึงสั่งทหารให้เอาโซ่ผูกเท้าและมือป่วยเป๊กโอบเสาทองแดงพัดถ่านเพลิงให้ร้อน ป่วยเป๊กร้องขึ้นคำเดียวก็ขาดใจตาย
๏ ฝ่ายขุนนางทั้งปวงเห็นพระเจ้าติวอ๋องทำโทษป่วยเป๊กดังนั้น ต่างคนกลัวอาญาท้อใจอยู่ ในขณะนั้นหาผู้จะเพ็ดทูลประการใดไม่ พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้น ฝ่ายปิกันครั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จขึ้นแล้ว จึงพูดกันกับอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบูเสี้ยงอ๋อง และขุนนางทั้งปวงว่า เหตุทั้งนี้เพราะบุนต๋งไทสือไปปราบหัวเมืองฝ่ายเหนือมิได้อยู่ นางขันกีไม่เกรงผู้ใด จึงทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องทำโทษป่วยเป๊กด้วยเผาหลกจนสิ้นชีวิต ผิดอย่างธรรมเนียม ให้กิตติศัพท์เลื่องลือไปทั้งแผ่นดิน อึ้งปวยฮอได้ฟังปิกันว่าดังนั้นก็โกรธ เอามือลูบหนวดแล้วว่า พระเจ้าติวอ๋องให้ทำเผาหลก สำหรับฆ่าขุนนางผู้ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินมิให้ทูลทัดทานทั้งนี้ เหมือนดังจะทำลายพระองค์เสียเอง พระเจ้าติวอ๋องเห็นจะสูญเชื้อวงศ์กษัตริย์เสียครั้งนี้เป็นมั่นคง ครั้นพูดกันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องครั้นไปถึงที่บรรทม พอนางขันกีออกมาคำนับรับเสด็จ จึงตรัสบอกว่าเผาหลกซึ่งเจ้าคิดให้ทำขึ้นไว้ครั้งนี้ ขุนนางทั้งปวงกลัวเกรงนัก หาผู้ที่จะว่ากล่าวความสิ่งใดขึ้นไม่ แต่นี้ไปเราทั้งสองจะอยู่เป็นสุข ตรัสแล้วก็พานางขันกีเข้าที่ นางพนักงานข้างในก็พร้อมกันดีดกระจับปี่สีซอบำเรอพระเจ้าติวอ๋อง แต่เวลาพลบค่ำจนถึงสองยามเศษ
๗
๏ ขณะนั้นเสียงมโหรีได้ยินไปถึงนางเกียงฮองเฮา มเหสีพระเจ้าติวอ๋อง นางถอนใจใหญ่แล้วบ่นว่า บัดนี้ พระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังอีขันกีให้ทำเผาหลกขึ้นฆ่าป่วยเป๊กขุนนางผู้ใหญ่เสีย อีขันกีมันแกล้งทำเล่ห์กลมารยา ให้พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลง นางเกียงฮองเฮาคิดเคืองใจ จึงลงจากตำหนักมาถึงที่บรรทมแล้ว ก็ขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง นางขันกีก็คำนับเชิญพระมเหสีขึ้นนั่งตามตำแหน่งที่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสสั่งให้นางพนักงานบำเรอดีดกระจับปี่สีซอ แล้วตรัสสั่งนางขันกีให้ร้องรำทำเพลงให้พระมเหสีดู นางเกียงฮองเฮาก็เมินหน้าเสีย พระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้นจึงตรัสแก่นางเกียงฮองเฮาว่านางขันกีร้องเพลงรับกระจับปี่เสียงเพราะรำก็งามเหมือนนางฟ้า เหตุใดเจ้าจึงมิได้ดูเล่า นางเกียงฮองเฮาได้ฟังพระเจ้าติวอ๋องตรัสชมนางขันกีดังนั้นก็โกรธ จึงคำนับพระเจ้าติวอ๋องแล้วทูลว่า นางขันกีฉลาดในการร้องรำทำกระบวนต่างๆ ฉะนี้ พระองค์ตรัสชมว่าดีนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ในธรรมเนียมโบราณนับถือว่าดีมีห้าสิ่ง คือพระมหากษัตริย์ตั้งอยู่ในยุติธรรมมิได้หลงด้วยสตรีหนึ่ง พระจันทร์พระอาทิตย์เป็นของวิเศษอยู่บนฟ้าหนึ่ง ข้าวโพดสาลีถั่วงาเป็นของดีในแผ่นดินหนึ่ง เสนาบดีสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินหนึ่ง บุตรเหลนหลานอยู่ในบังคับบัญชาบิดามารดาปู่ยาตายายสั่งสอนหนึ่ง และซึ่งพระอค์จะลุ่มหลงมัวเมาด้วยการเล่น และประมาทหมิ่นฤษีผู้มีวิชาการ เพราะเชื่อฟังคำคนยุยงฉะนี้ข้าพเจ้าหาเห็นชอบด้วยไม่ นางเกียงฮองเฮาทูลแล้วก็คำนับลาไปที่อยู่ พระเจ้าติวอ๋องได้ยินนางเกียงฮองเฮาว่ากล่าวก็เคืองพระทัย จึงตรัสแก่นางขันกีว่านางเกียงฮองเฮาว่ากล่าวหยาบช้ามิยำเกรงเรา ตรัสแล้วเรียกสุรามาเสวยจนเวลาประมาณสามยาม จึงสั่งนางขันกีให้ทำมโหรีขับรำถวาย นางขันกีจึงทูลว่าเมื่อเวลาประมาณสองยามข้าพเจ้าร้องรำบำเรอถวายพระมเหสีของพระองค์มาว่ากล่าวเปรียบเทียบข้าพเจ้าให้ได้ความอัปยศ ซึ่งพระองค์จะให้ข้าพเจ้าขับรำถวายอีก ข้าพเจ้าจะขอขัดรับสั่งตามแต่จะโปรด แล้วนางทำร้องไห้ด้วยมารยาปีศาจ หวังจะให้พระเจ้าติวอ๋องลงโทษนางเกียงฮองเฮา พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสปลอบนางขันกีว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะถอดเกียงฮองเฮาเสีย จะตั้งเจ้าเป็นฮองเฮาได้ว่ากล่าวบังคับนางฝ่ายในให้สิทธิ์ขาด นางขันกีได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็ยินดีนัก ถวายบังคมแล้วเข้าไปรินสุราหยิบกับแกล้มถวายให้เสวย พระเจ้าติวอ๋องเสวยสุรากับนางขันกีจนเวลารุ่งสว่าง พระเจ้าติวอ๋องเสวยสุราเมาก็เข้าที่บรรทม
๏ ฝ่ายนางขันกีคิดริษยาจะคอยหาความผิดนางเกียงฮองเฮามเหสีเอก ครั้นเห็นพระเจ้าติวอ๋องบรรทมหลับแล้ว จึงลงจากที่บรรทมไปถึงในตึกใหญ่สำหรับพระสนมเฝ้าพระมเหสีทั้งสาม พอเกียงฮองเฮานางอึ้งกุยหุยนางเอี๋ยวกุยหุยมเหสีทั้งสามออกมานั่งอยู่ นางขันกีก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับ นางอึ้งกุยหุยนางเอี๋ยวกุยหุยจึงแกล้งถามนางเกียงฮองเฮาเป็นเย้ยว่า นางนี้หรือชื่อขันกี นางเกียงฮองเฮาจึงบอกว่าคนนี้ชื่อขันกี พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงจนลืมเสด็จออกว่าราชการ นางเกียงฮองเฮาจึงว่าแก่นางขันกีว่า แต่นี้ไปเจ้าอย่าทำใจกำเริบ จงอยู่รับราชการแต่ตามที่ตำแหน่งผู้น้อย บำรุงเกียรติยศของพระเจ้าติวอ๋องไว้ อย่าให้ขุนนางและชาวเมืองทั้งปวงล่วงเข้ามานินทาพระมหากษัตริย์ นางขันกีได้ฟังพระมเหสีว่ากล่าวดังนั้นก็เคืองใจ แต่มิอาจออกปากว่า จึงคำนับลาลงจากตำหนักไปที่อยู่ นางคนใช้ทั้งสองก็ออกมารับ นางขันกีนั่งบนเก้าอี้แล้วถอนใจใหญ่ คนใช้ทั้งสองเห็นดังนั้น จึงคำนับถามว่า วันนี้ท่านไปเฝ้าพระมเหสีกลับมาไม่สบายขัดเคืองด้วยสิ่งใด นางขันกีได้ฟังดังนั้นก็ขบฟันแล้วว่า ตัวเราพระมหากษัตริย์ก็ชุบเลี้ยง เราคิดว่าเราเป็นผู้น้อยถ่อมตัวไปอ่อนง้อ พระมเหสีกลับตัดพ้อว่ากล่าวให้ได้อับอายแก่นางอึ้งกุยหุยนางเอี๋ยวกุยหุย และนางสนมทั้งปวงเรามีความน้อยใจนัก จะขอแก้แค้นพระมเหสีให้จงได้จึงจะนอนตาหลับ นางคนสนิททั้งสองจึงว่าเวลาคืนนี้ข้าพเจ้าได้ยินรับสั่งว่า จะถอดนางเกียงฮองเฮาเสีย จะตั้งท่านขึ้นเป็นพระมเหสีเอก ท่านก็คงจะได้แก้แค้นสมความคิดเป็นมั่นคง นางขันกีจึงว่านางเกียงฮองเฮายังหาความผิดมิได้ ถึงพระเจ้าติวอ๋องจะสั่งให้ถอดเสียจากที่ เราเห็นว่าขุนนางทั้งปวงจะเข้ามาทูลทัดทานไว้เราคิดไปยังมิตลอด ท่านทั้งสองเห็นอุบายประการใดจงช่วยแนะให้แก่เราบ้าง คนสนิททั้งสองจึงว่าสติปัญญาข้าพเจ้านี้น้อยนัก หาเห็นอุบายประการใดไม่ ขอท่านจงให้หาขุนนางคนสนิทเข้ามาคิดอ่านกลอุบายเอาความผิดใส่โทษนางเกียงฮองเฮา ข้าพเจ้าเห็นจะสำเร็จความคิดท่านเป็นมั่นคง นางขันกีจึงว่าขุนนางฝ่ายหน้าท่านจะเห็นผู้ใดที่จะวางใจไว้ความลับได้เล่า คนสนิทจึงว่ามีขุนนางผู้หนึ่งชื่อฮุยต๋ง ฮุยต๋งคนนี้ได้ทูลเสนอท่านไว้แต่ก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงมีรับสั่งให้ท่านบิดาท่านพาท่านมาถวาย ฮุยต๋งก็หมายจะฝากตัวอยู่เห็นจะไว้ความลับได้ เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าได้ยินว่า พระเจ้าติวอ๋องจะเสด็จออกชมสวน ขอท่านจงแต่งหนังสือลับฉบับหนึ่ง ข้าพเจ้าจะซ่อนเร้นไปให้แก่ฮุยต๋ง นางขันกีได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องครั้นเวลาเช้าก็เสด็จไปชมสวนดอกไม้ นางขันกีจึงเขียนหนังสือลับส่งให้คนสนิทไปคอยฮุยต๋งอยู่ ครั้นพระเจ้าติวอ๋องประพาสสวนแล้วเสด็จเข้าพระราชวัง พอฮุยต๋งเดินกลับออกมาพบคนใช้ คนใช้ก็ส่งหนังสือให้แล้วกระซิบบอกว่า นางขันกีผู้นายข้าพเจ้าให้หนังสือมาถึงท่านเป็นความลับขำอยู่ ท่านอย่าให้แพร่งพราย ถ้าท่านช่วยทำนุบำรุงให้นายข้าพเจ้าได้สมความคิดแล้ว นายข้าพเจ้าจะช่วยเพ็ดทูลให้ท่านได้ที่ยศศักดิ์เป็นขุนนางผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไป ฮุยต๋งก็รับหนังสือซ่อนใส่ไว้ในกลีบเสื้อแล้วกลับมาบ้านขึ้นไปบนหอหนังสือ จึงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความในหนังสือลับนางขันกีว่า ให้คิดทำร้ายนางเกียงฮองเฮาดังนั้น ฮุยต๋งจึงคิดว่า เกียงฮองเฮาเป็นลูกสาวเกียงฮวนฌ้อ ซึ่งเป็นเจ้าเมืองตังลู้ พี่ชายนางเกียงฮองเฮา ชื่อเกียงบุนฮวนกำลังและฝีมือกล้าแข็ง มีนายทหารเอกพันหนึ่ง ทหารเลวถึงร้อยหมื่น ถ้าความทั้งนี้มิสมคิดผิดพลั้งลงเห็นเราจะถึงความฉิบหาย แม้นมิทำตามนางขันกี นางขันกีก็เป็นคนโปรดอยู่ในพระเจ้าติวอ๋อง เกรงเกลือกจะทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องลงอาญาฆ่าเสีย ฮุยต๋งคิดวิตกมิรู้จะไว้ตัวประการใดนั่งกอดเข่าทุกข์ใจอยู่ พอแลเห็นเกียงฮวนซึ่งเป็นทหารมานั่งแอบอยู่นอกประตูหอหนังสือ ฮุยต๋งจึงถามออกไปว่าผู้ใดมานั่งอยู่ เกียงฮวนจึงเข้าไปคำนับแล้วว่า แต่ข้าพเจ้าเข้ามาอยู่กับท่านถึงห้าปีแล้ว ยังหาได้ทำการสิ่งใดฉลองคุณท่านไม่ วันนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านไม่สบาย จึงเข้ามาคอยให้ใช้อยู่ ถึงท่านจะใช้ให้ข้าพเจ้าดำดินลุยเพลิงประการใด ข้าพเจ้ามิได้คิดแก่ความลำบาก จะขออาสาท่านกว่าจะสิ้นชีวิต ฮุยต๋งเห็นกิริยาเกียงฮวนเป็นคนมีสติปัญญาและใจซื่อตรงจะไว้ความลับได้ จึงกระซิบบอกเกียงฮวนตามหนังสือลับ ซึ่งนางขันกีให้มานั้นแล้วว่า ท่านจะช่วยธุระเราแล้วจงถือกระบี่แอบเข้าไปแฝงอยู่ ณ พระที่นั่งเย็น เราจะมีหนังสือลับเข้าไปบอกแก่นางขันกี ให้เสด็จพระเจ้าติวอ๋องออกมาในเวลาพรุ่งนี้ ท่านจงออกขวางหน้าพระที่นั่ง แล้วแกว่งกระบี่ร้องว่าจะฆ่าพระเจ้าติวอ๋องเสีย ถ้าพระเจ้าติวอ๋องจะให้จับตัวมาไต่ถาม ท่านจงให้การว่านางเกียงฮองเฮาใช้มา ให้ฆ่าพระเจ้าติวอ๋องผู้มิได้อยู่ในยุติธรรมเสีย โทษที่ท่านทำนั้นอย่าวิตกเลย เรากับนางขันกีจะช่วยเพ็ดทูลแก้ไขมิให้เป็นอันตราย เกียงฮวนก็คำนับรับคำไปทำตามสั่ง พอคนสนิทของนางขันกีมาคำนับฟังความ ฮุยต๋งจึงเขียนหนังสือลับส่งให้คนสนิทของนางขันกีคำนับลาเข้าไปในวัง จึงส่งหนังสือลับนั้นให้แก่นางขันกี นางขันกีคลี่หนังสือออกอ่านแจ้งว่า เวลาเช้าพรุ่งนี้ให้เชิญเสด็จออกมาที่ข้างหน้า จะให้คนไปทำการให้สำเร็จอย่าวิตกเลย ครั้นเวลาค่ำลงพระเจ้าติวอ๋องเสด็จมาหานางขันกี นางขันกีจึงกราบทูลว่า พระองค์เสด็จอยู่ในพระราชวังมิได้เสด็จออกว่าราชการฉะนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าขุนนางทั้งปวงจะกระหายนินทาว่าพระองค์ลุ่มหลงด้วยข้าพเจ้า เวลาพรุ่งนี้เช้า ขอเชิญเสด็จออกตัดสินความราชการบ้านเมืองตามประเพณีกษัตริย์จึงจะควร พระเจ้าติวอ๋องตรัสชมนางขันกีว่าเจ้าว่านี้ชอบนัก ครั้นเวลาเช้าก็เสด็จลงจากที่พระบรรทม จะไปออกขุนนางข้างหน้า
๏ ฝ่ายฮองงีกั๋วเจ้าพนักงานรักษาพระองค์ก็ตามเสด็จไป ฝ่ายเกียงฮวนซึ่งฮุยต๋งใช้มา แอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมตำหนักที่นั่งเย็นข้างตะวันออกนั้น ครั้นเห็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จมา จึงวิ่งออกไปถึงหน้าพระที่นั่งแกว่งกระบี่ร้องว่า พระองค์ไม่อยู่ในสัตย์ธรรมเราจะฆ่าเสีย จะเอาสมบัติไว้ให้แก่เจ้านายเรา ฮองงีกั๋วเห็นดังนั้น ก็วิ่งออกไปจับมัดเกียงฮวนเข้ามาถวาย พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จถึงพระที่นั่งที่ออกขุนนาง ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยพร้อมเฝ้าตามตำแหน่ง พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสบอกปิกันอึ้งปวยฮอว่า มีคนร้ายปลอมเข้ามาจะทำร้ายเรา บัดนี้จับได้ตัวมา อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงถามเจ้าพนักงานรักษาพระตำหนัก ว่าเวลาวานนี้เป็นเวรของผู้ใดเข้าไปอยู่รักษา โลหยงจึงว่าวานนี้เวรข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้าจะเข้าไปในพระราชวัง ก็ได้ตรวจตราตัวนายและไพร่เข้าไปรักษาหามีผู้ใดแปลกปลอมไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าคนร้ายจะปลอมเข้าไปเมื่อเวลาเช้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ให้เอาตัวอ้ายคนร้ายไปชำระ เอาผู้ร่วมคิดและพวกเพื่อนอ้ายกบฏมาฆ่าเสียให้สิ้น ฮุยต๋งจึงชิงทูลขึ้นว่า ข้าพเจ้าจะขอเอาตัวเกียงฮวนไปชำระเอาพวกเพื่อนซึ่งร่วมคิดอ่านให้จงได้อย่าทรงพระวิตกเลย ฮุยต๋งจึงเอาตัวเกียงฮวนออกไปถามโดยปรกติ เกียงฮวนก็ให้การตามที่ฮุยต๋งสอนไว้ ฮุยต๋งจึงให้จดหมายถ้อยคำเกียงฮวนเข้าไปกราบทูลว่า นางเกียงฮองเฮาใช้ให้เกียงฮวนมาทำร้ายหมายจะเอาสมบัติของพระองค์ให้แก่บิดา พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระโกรธนัก จึงตรัสว่านางเกียงฮองเฮานี้ เราก็ตั้งแต่งเป็นผู้ใหญ่ได้บังคับบัญชานางข้างในเป็นสิทธิ์ขาด เราเลี้ยงก็ถึงขนาดแล้ว หาควรที่จะให้เกียงฮวนมาทำร้ายเราไม่ หากว่าบุญเรายังไม่ถึงที่ตาย จึงจับตัวเกียงฮวนได้ พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จมาข้างใน จึงสั่งให้นางอึ้งกุยหุยไปซักถามนางเกียงฮองเฮาพระมเหสีเอกว่า บิดาของตัว พระมหากษัตริย์ก็ชุบเลี้ยงเป็นถึงเจ้าเมืองตังลู้ ตัวมิได้ซื่อตรงแกล้งใช้เกียงฮวนปลอมเข้ามาทำร้ายพระมหากษัตริย์ฉะนี้ ตัวจะเอาสมบัติไว้ให้แก่บิดาของตัวหรือ นางเกียงฮองเฮาได้ยินกระทู้รับสั่งให้ถามดังนั้นก็ตกใจ ยกมือตบลงที่โต๊ะแล้วร้องไห้ จึงว่าเราได้ความสุขมียศฐาศักดิ์เพราะพระมหากษัตริย์ทรงพระเมตตาชุบเลี้ยง เราก็ตั้งใจว่าจะฉลองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต และเกียงฮวนคนใดเราก็ไม่รู้จักหน้า เกียงฮวนแกล้งเอาความผิดข้อใหญ่มาใส่โทษเราฉะนี้ เราจะได้คบคิดกับเกียงฮวนให้ทำร้ายแก่พระมหากษัตริย์หามิได้ เรากับท่านอยู่มาด้วยกันก็ช้านาน ท่านก็ย่อมรู้อยู่สิ้นว่าชั่วดี และความทั้งนี้ท่านช่วยกรุณาเพ็ดทูลให้พระองค์ดำริจงถ่องแท้ก่อน พอมีผู้รับสั่งมาเร่ง นางอึ้งกุยหุยก็ลานางเกียงฮองเฮาไปเฝ้าทูลความตามคำนางเกียงฮองเฮาทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองมิได้ตรัสประการใด นางขันกีเห็นพระเจ้าติวอ๋องยังอาลัยในพระมเหสีอยู่ จึงแกล้งทำหัวเราะขึ้น พระเจ้าติวอ๋องจึงผินพระพักตร์ไปตรัสถามว่าเจ้าหัวเราะสิ่งใด นางขันกีจึงทูลว่าอึ้งกุยหุยกับเกียงฮองเฮาเป็นคนสนิทชอบกัน ซึ่งจะให้ชำระความเกียงฮองเฮานั้นเห็นหาได้ความจริงไม่ ซึ่งเกียงฮองเฮาไม่รับว่ามิได้ใช้เกียงฮวนนั้นข้าพเจ้าหาเห็นไม่ ขอให้ควักตาเกียงฮองเฮาเสียข้างหนึ่งเห็นจะรับเป็นสัตย์ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าเจ้าว่านี้ชอบ จึงสั่งฮองงีกั๋วให้ไปควักตานางเกียงฮองเฮาเสียตามนางขันกี นางอึ้งกุยหุยได้ยินรับสั่งดังนั้นก็ตกใจ คำนับลาพระเจ้าติวอ๋องแล้วรีบไปแจ้งความแก่นางเกียงฮองเฮาว่า นางขันกีแกล้งทูลยุยงให้ควักตาท่านเสีย นางเกียงฮองเฮาได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้แล้วจึงว่า เรากับนางขันกีก็มิได้มีข้อขัดเคืองแก่กัน นางขันกีแกล้งทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องลงโทษ ถึงจะฆ่าเราเสียก็จะขอยอมถวายชีวิตด้วยความสัตย์ จะได้คบคิดใช้สอยเกียงฮวนมาทำร้ายพระเจ้าติวอ๋องเหมือนดังคำเกียงฮวนนั้นหามิได้ พอฮองงีกั๋วเข้ามาบอกว่ามีรับสั่งให้ควักตาเสีย ฮองงีกั๋วก็เข้าไปควักตานางเกียงฮองเฮา นางอึ้งกุยหุยก็เอาถาดทองคำเข้ารองรับดวงตาและโลหิตของนางเกียงฮองเฮาขึ้นไปเฝ้าพร้อมกันกับฮองงีกั๋ว นางอึ้งกุยหุยจึงยกถาดโลหิตกับดวงตาตั้งไว้หน้าพระที่นั่งให้ทอดพระเนตร แล้วทูลตามคำนางเกียงฮองเฮาว่าทุกประการ
๏ พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรเห็นดวงตาและโลหิตนางเกียงฮองเฮาดังนั้น จึงเหลียวไปตรัสถามนางขันกีว่า เจ้าว่าให้ควักตานางเกียงฮองเฮาเสียจึงจะได้ความจริง บัดนี้นางเกียงฮองเฮาสู้เสียชีวิต ว่ามิได้ใช้เกียงฮวนมาทำร้ายเรา เจ้าจะเห็นประการใดเล่า นางขันกีจึงคิดว่าการได้ทำเกินมาถึงเพียงนี้แล้ว ก็ยังหาสมความคิดไม่ จำจะคิดให้พระเจ้าติวอ๋องฆ่านางเกียงฮองเฮาเสียให้จงได้ จึงจะหายที่ความแค้น นางขันกีจึงทูลว่า นางเกียงฮองเฮาแกล้งอำพรางความผิดไว้ไม่ถวายความจริงนั้น ขอให้มัดมือโอบเข้ากับเสาทองแดง เอาถ่านเพลิงมาพัดให้เสาทองแดงนั้นร้อน นางเกียงฮองเฮาทนร้อนมิได้ก็จะถวายความจริงเป็นมั่นคง พระเจ้าติวอ๋องยังมิได้ตรัสประการใด นางอึ้งกุยหุยได้ยินนางขันกีทูลดังนั้นก็ตกใจ จึงกลับมาบอกความแก่นางเกียงฮองเฮาตามคำนางขันกีทุกประการ
๏ นางเกียงฮองเฮาขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องให้ควักตาเสียแล้ว โลหิตไหลลงอาบเสื้อความเจ็บเป็นสาหัสนั่งหลับตาอยู่ พอได้ยินเสียงนางอึ้งกุยหุยบอกความดังนั้น จึงว่าเราจะได้คบคิดกันกับผู้ใดให้มาทำร้ายแก่พระมหากษัตริย์นั้นหามิได้ นางขันกีแกล้งทูลยุยงให้ควักตาเสียแล้ว บัดนี้จะซ้ำให้โอบเสาทองแดงอีกเล่า หวังจะให้เรารับว่าใช้เกียงฮวนมาทำร้ายแก่พระมหากษัตริย์ ถึงมาตรว่าจะตายก็จะสู้เสียชีวิต นางอึ้งกุยหุยได้ยินดังนั้นก็คิดสงสารนัก ร้องไห้พลางคำนับลากลับไปเฝ้าทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปไต่ถามไล่เลียงเกียงฮองเฮาเป็นหลายครั้งจนถึงควักตาเสีย ได้ความเจ็บป่วยเป็นสาหัส แล้วจะให้ทำโทษด้วยเผาหลกตามรับสั่ง นางเกียงฮองเฮาจะสู้ถวายชีวิต จะได้คิดใช้ให้เกียงฮวนมาทำร้ายพระองค์หามิได้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังจึงตรัสถามนางขันกีว่าเราให้ทำโทษเกียงฮองเฮาสาหัสถึงเพียงนี้แล้ว เกียงฮองเฮาก็หาให้ความจริงไม่ เจ้าจะคิดให้ทำประการใด นางขันกีจึงทูลว่าเกียงฮองเฮาไม่รับ ว่ามิได้ใช้ให้เกียงฮวนทำร้ายพระองค์นั้น เกียงฮวนก็ให้การยืนคำอยู่ว่า เกียงฮองเฮาใช้ให้มาทำการทั้งนี้ ขอให้เอาตัวเกียงฮวนเข้าไปสอบกันกับเกียงฮองเฮาเห็นว่าเกียงฮองเฮาจะรับเป็นสัตย์ พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วย จึงสั่งอุยบู๊ไต้เจียงกุ๋นขุนนางนายตำรวจ ให้เตียวฉานเตียวหลุยคุมตัวเกียงฮวนเข้าไป ถามสอบกันกับเกียงฮองเฮาเอาความจริงให้จงได้ อุยบู๊ไต้เจียงกุ๋นรับสั่งแล้วรีบมาให้ผู้คุมพาเกียงฮวนเข้าไป ณ​ ตึกที่ทำโทษเกียงฮองเฮา
๘
๏ ฝ่ายนางอึ้งกุยหุยผู้คุมพาเกียงฮวนเข้ามาคำนับ จึงบอกนางเกียงฮองเฮาว่า โจทก์ของท่านมีรับสั่งให้คุมเข้ามาจะสอบกับท่านแล้ว นางเกียงฮองเฮาได้ยินดังนั้นก็โกรธ ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นเห็นเกียงฮวน จึงด่าเกียงฮวนว่าอ้ายขโมยมึงรับสินบนของผู้ใด มึงจึงแกล้งเอาความเท็จมาใส่ให้พระเจ้าติวอ๋องลงโทษกูถึงเพียงนี้ ผีสางเทวดาก็หาเข้าชอบด้วยมึงไม่ เกียงฮวนจึงแกล้งว่าท่านใช้ข้าพเจ้าให้ทำร้ายแก่พระเจ้าติวอ๋อง ข้าพเจ้าทำการหาสำเร็จตามท่านสั่งไม่ มีผู้จับได้โทษข้าพเจ้าถึงที่ตายอยู่แล้ว ขอท่านจงถวายความจริงเถิด อย่าพรางไว้ให้พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธมากไปเลย นางอึ้งกุยหุยได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงด่าเกียงฮวนว่า มึงแกล้งใส่ความเกียงฮองเฮา จนพระมหากษัตริย์ให้ทำโทษถึงสาหัสฉะนี้ ผีสางเทวดาก็จะอาเภทให้มีผู้มาฆ่ามึงเสีย ถ้ามึงมิตายก็จะบันดาลให้มึงเป็นอันตรายต่างๆ
๏ ฝ่ายอินเฮากับอินหองพี่น้องสองคน ซึ่งเป็นบุตรนางเกียงฮองเฮาอยู่ ณ ตำหนักตึกฝ่ายตะวันออก อินเฮาผู้พี่ชายอายุสิบสี่ขวบ อินหองผู้น้องอายุสิบสองขวบ ขณะเมื่อเกียงฮองเฮาผู้มารดาต้องโทษนั้น พี่น้องทั้งสองเล่นหมากรุกกันอยู่มิได้แจ้งความ พอเอียงหยงขันทีซึ่งเป็นคนใช้นางเกียงฮองเฮาไปบอกว่ามารดาต้องโทษรับสั่งให้ควักตาเสีย อินเฮาอินหองแจ้งดังนั้นก็ตกใจ พากันลงจากตึกวิ่งมาถึงตำหนักข้างตะวันตกเห็นมารดาต้องควักตาเลือดไหลหยดย้อยอยู่ ก็เข้าไปคำนับร้องไห้ถามว่า โทษมารดาผิดเป็นประการใดจึงมาเป็นดังนี้ นางเกียงฮองเฮาได้ยินเสียงบุตรทั้งสองจึงอุตส่าห์ลืมตาขึ้นบอกว่า อ้ายเกียงฮวนมันแกล้งมาใส่โทษว่าแม่คิดกบฏต่อบิดาเจ้า อีขันกีมันซ้ำทูลยุยง บิดาเจ้าโกรธให้ควักตาแม่เสีย ความเจ็บแม่ครั้งนี้เป็นสาหัสเห็นจะไม่รอดชีวิต เจ้าเป็นชายเชื้อกษัตริย์ อย่าให้เสียแรงแม่เลี้ยงมา จงคิดแก้แค้นให้จงได้ คำแม่สั่งเจ้าอย่าลืม นางเกียงฮองเฮาว่าพอขาดคำก็ขาดใจตาย อินเฮาอินหองเห็นมารดาตายก็ร้องไห้ แล้วแลไปเห็นเกียงฮวนคุกเข่าอยู่อินเฮาไม่รู้จัก จึงถามนางอึ้งกุยหุยผู้เป็นมารดาเลี้ยงว่าผู้ใดชื่อเกียงฮวน นางอึ้งกุยหุยจึงชี้มือบอกว่าอ้ายคนร้ายคนนี้แลชื่อเกียงฮวนซึ่งเป็นโจทก์ของมารดาเจ้า อินเฮาแจ้งดังนั้นก็โกรธ พอแลไปเห็นกระบี่แขวนอยู่ ณ ประตูตึกข้างตะวันตก อินเฮาจึงไปเอากระบี่มาฟันเกียงฮวนตัวขาดออกเป็นสองท่อนแล้วร้องว่ากูจะไปฆ่าอีขันกีแก้แค้นแม่กูเสียให้จงได้ แล้วถือกระบี่วิ่งออกไปจากตึก นางอึ้งกุยหุยเห็นอินเฮาร้องว่าจะไปฆ่าอีขันกีก็ตกใจ จึงให้อินหองวิ่งตามไปเรียกอินเฮากลับมาแล้วว่าซึ่งเจ้าทำโดยโมโหฆ่าเกียงฮวนเสียฉะนี้ผิดนัก ถ้าเกียงฮวนยังมิตายแม่จะเอาตัวมันเข้าโอบเสาทองแดงนาบตัวมันถามเอาความจริง มันทนร้อนมิได้ก็จะบอกตัวผู้ซึ่งทำคิดให้การใส่โทษมารดาเจ้า แม่จะได้กราบทูลให้พระบิดาเจ้าทราบ มารดาเจ้าจึงจะพ้นที่ความชั่ว ยังมิทันจะได้ชำระความจริงเจ้าด่วนฆ่ามันตายตัดความเสียฉะนี้ คนทั้งปวงก็จะนินทาว่ามารดาเจ้าคิดให้ทำร้ายบิดาของเจ้าจริง และเจ้าไม่ตรึกตรองทำโดยโกรธจะไปฆ่านางขันกีเสียอีกเล่า ความผิดเป็นสองโทษ ถ้าเตียวฉานเตียหลุยนำเนื้อความทั้งนี้ไปกราบทูลขึ้นเห็นเจ้าจะเป็นโทษ
๏ ขณะเมื่ออินเฮาฆ่าเกียงฮวนนั้น เตียวฉานกับเตียวหลุยตกใจวิ่งไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า อินเฮาอินหองพระราชบุตรของพระองค์ถือกระบี่เข้ามาฆ่าเกียงฮวนโจทก์เกียงฮองเฮาเสียแล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ยินดังนั้นก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าเกียงฮวนโจทก์มันยืนเอาว่าเกียงฮองเฮาใช้มาทำร้ายกู เกียงฮองเฮาไม่รับ เนื้อความยังชำระสอบสวนกันอยู่ อินเฮาบังอาจเข้ามาฆ่าเกียงฮวนโจทก์เสีย หวังจะให้ความสูญ โทษมันถึงตายแล้ว พระเจ้าติวอ๋องหยิบกระบี่ชื่อเหลงหองเกี้ยมส่งให้เตียวฉานแล้วสั่งว่า จงรีบไปตัดเอาศีรษะอ้ายสองคนมาให้จงได้ จึงชอบด้วยกฎหมาย เตียวฉานเตียวหลุยรับสั่งแล้วถือกระบี่รีบมาถึงไซเก๋งที่อยู่นางอึ้งกุยฮุย จึงให้ฮองงีกั๋วเข้าไปบอกแก่นางอึ้งกุยหุยตามรับสั่ง นางอึ้งกุยหุยได้ยินดังนั้น จึงซ่อนอินเฮาอินหองไว้ในตึกแล้วลุกถลันออกไปถึงประตูตึก แลเห็นเตียวฉานเตียวหลุยถือกระบี่เหลงหองเกี้ยมมา จึงแกล้งถามว่าท่านทั้งสองมาหาเราจะว่าประการใดหรือ เตียวฉานจึงว่ามีรับสั่งให้เอากระบี่เหลงหองเกี้ยมมาตัดศีรษะอินเฮาอินหองพระราชบุตรทั้งสองไปถวายโทษที่องอาจถือกระบี่เข้ามาในพระราชวัง นางอึ้งกุยหุยจึงร้องตวาดว่า มีรับสั่งให้ตัวไปตามจับอินเฮาอินหอง เหตุใดจึงมิไปค้นหาที่อยู่อินเฮาอินหองเล่า ตัวล่วงเกินเข้ามาถึงตึกเรา หากว่าตัวถือรับสั่งมาหาไม่จะให้ลงโทษ เตียวฉานเตียวหลุยได้ฟังดังนั้นก็กลัว คำนับลารีบไปค้นหาอินเฮาอินหอง ณ ตึกตะวันออก นางอึ้งกุยหุยเห็นเตียวฉานเตียวหลุยไปแล้ว จึงกลับเข้ามาในตึก ร้องไห้บ่นพระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงเชื่อฟังขันกีให้ฆ่าพระมเหสีเสียแล้ว จะฆ่าลูกทั้งสองเสียอีกเล่า นางอึ้งกุยหุยจึงสั่งอินเฮาอินหองว่า เจ้าจงไปซ่อนตัวอยู่ในตึกเอียวกุยหุยอยู่สักวันหนึ่งสองวันฟังความดูก่อน เกลือกว่าจะมีผู้ช่วยเพ็ดทูลเบี่ยงบ่ายให้ทุเลาโทษลงบ้าง อินเฮาอินหองคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านกรุณาข้าพเจ้าครั้งนี้คุณของท่านหาที่สุดมิได้ แม้นข้าพเจ้ามิตายจะขอมาสนองคุณท่าน ข้าพเจ้าคิดวิตกแต่ศพมารดาข้าพเจ้าซึ่งตายในโทษ ขอท่านจงกรุณาช่วยกราบทูลขอศพมารดาข้าพเจ้าฝังเสีย ข้าพเจ้าจึงจะวายความวิตก นางอึ้งกุยหุยจึงว่าเจ้าจงเร่งไปซ่อนเร้นเอาชีวิตรอดเถิด ศพมารดาเจ้านั้นแม่จะช่วยทูลให้ทำการฝังเสียอย่าวิตกเลย อินเฮาอินหองก็คำนับลานางอึ้งกุยหุยไปยังตึกเอียวกุยหุย
๏ ฝ่ายนางเอียวกุยหุยซึ่งเป็นมเหสีรอง รู้ข่าวว่าพระเจ้าติวอ๋องให้ลงโทษเกียงฮองเฮา นางเอียวกุยหุยยังไม่แจ้งว่าความจะหนักเบาประการใด จึงออกมายืนฟังความอยู่​ ณ ประตูตึก พอเห็นอินเฮาอินหองวิ่งเข้ามาคำนับแล้วร้องไห้ นางเอียวกุยหุยยังไม่รู้ความจึงถามว่า พี่น้องทั้งสองมาหาเราแล้วร้องไห้ ผู้ใดทำให้ได้ความแค้นเคืองหรือ อินเฮาอินหองจึงเล่าความให้ฟังแล้วว่า บัดนี้พระบิดาโกรธข้าพเจ้าสั่งให้เตียวฉานเตียวหลุยมาเที่ยวค้นหาจะจับตัวข้าพเจ้าทั้งสองไปฆ่าเสีย นางเอียวกุยหุยได้แจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงให้พี่น้องทั้งสองคนเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในตึก แล้วคิดว่าเตียวฉานจะเที่ยวหาพี่น้องทั้งสอง ณ ตึกเกียงฮองเฮาไม่พบ แล้วเห็นจะกลับมาตึกเราเป็นมั่นคง นางเอียวกุยหุยก็ยืนคอยอยู่ประตูตึก พอแลเห็นเตียวฉานเตียวหลุยวิ่งเร็วมา นางเอียวกุยหุยจึงแกล้งร้องสั่งผู้เฝ้าตึกว่าอ้ายสองคนนี้มาแต่ไหน จึงล่วงเกินเข้ามาถึงที่ห้าม โทษถึงตายให้จับตัวไว้
๏ ฝ่ายเตียวฉานเตียวหลุยมาถึงหน้าตึก ได้ยินนางเอียวกุยหุยว่าดังนั้นก็ตกใจหยุดยืนอยู่ จึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียวฉานเตียวหลุย เที่ยวหาตัวอินเฮาอินหอง เตียวฉานจึงเล่าความตามรับสั่งทุกประการแล้วว่า ซึ่งข้ามิได้คำนับท่านเพราะข้าพเจ้าถือรับสั่งอยู่ นางเอียวกุยหุยจึงร้องตวาดออกไปว่า อินเฮาอินหองบุตรเกียงฮองเฮาอยู่ตึกข้างตะวันออก เหตุใดตัวมิไปค้นหาจึงล่วงเข้ามาถึงตึกเราฉะนี้ แม้นมิคิดว่าตัวถือรับสั่งจะให้ลงโทษจงสาหัส เตียวฉานเตียวหลุยได้ยินดังนั้นก็กลับถอยออกมาพากันไปค้นหาพระราชบุตรทั้งสอง ณ​ ตึกตะวันออก
๏ ฝ่ายนางเอียวกุยหุยครั้นเห็นเตียวฉานเตียวหลุยไปแล้วก็กลับเข้ามาในตึก จึงว่าแก่อินเฮาอินหองผู้บุตรเลี้ยงว่า เจ้าอยู่ในตึกนี้เราเห็นจะหาพ้นไม่ จงไปซ่อนตัวอยู่ ณ ที่เสด็จออกคอยขุนนางเชื้อวงศ์เคยมาเตรียมเฝ้าให้ช่วยเพ็ดทูลขอโทษ ถึงพระบิดาของเจ้าจะโกรธประการใด ปิกันกับเชื้อวงศ์ก็จะช่วยทูลทัดทานไว้มิให้เป็นอันตราย นางเอียวกุยหุยก็ส่งอินเฮาอินหองออกไปอยู่ ณ ที่เสด็จออก จึงคิดวิตกว่า เกียงฮองเฮามีบุตรถึงสองคน พระเจ้าติวอ๋องมิได้มีกรุณาเพราะหลงด้วยนางขันกีทูลยุยงให้ทำโทษถึงสิ้นชีวิต แล้วจะให้จับบุตรทั้งสองคนไปฆ่าเสียอีกเล่า แต่เรามาเป็นมเหสีรองก็หลายปีแล้วมิได้มีบุตรหญิงชาย ตัวผู้เดียวหาที่พึงมิได้ ถ้านางขันกีรู้ว่าเราส่งอินเฮาอินหองออกไปเสียฉะนี้ เห็นจะทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องทำโทษเหมือนนางเกียงฮองเฮาเป็นมั่นคง ครั้นจะมีชีวิตอยู่สู้ทนอาญาก็จะได้ความลำบากนัก นางเอียวกุยหุยก็ลุกเดินเข้าไปในห้องประกอบยาพิษกินเข้าไปก็สิ้นชีวิต
๏ ฝ่ายฮองงีกั๋วพนักงานรักษาตึกรู้ว่านางเอียวกุยหุยตายก็ไปทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้ทำการฝังศพตามตำแหน่งมเหสีรอง ฝ่ายเตียวฉานเตียวหลุย ครั้นเที่ยวค้นหาพระราชบุตรทั้งสองก็ไม่พบ แล้วกลับมาเฝ้าทูลว่า ข้าพเจ้าไปค้นทุกตึกข้างตะวันตกตะวันออกแล้วหาพบไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้ไปค้นหาอ้ายสองคนเอาตัวให้จงได้ เตียวฉานเตียวหลุยก็คำนับลาไปค้นหาตามรับสั่ง
๏ ฝ่ายนางอึ้งกุยหุยจึงขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องแล้วทูลว่าเกียงฮองเฮาซึ่งรับอาญาถึงสิ้นชีวิต เมื่อนางเกียงฮองเฮาจะตายนั้นร้องประกาศไว้ว่า แต่นางเกียงฮองเฮามาเป็นมเหสีของพระองค์ถึงสิบหกปีมีบุตรสองคน เกียงฮองเฮาก็ตั้งใจจงรักภักดีมิได้คิดเป็นใจสอง ครั้งนี้เกียงฮวนเอาความเท็จมาใส่โทษให้พระองค์ขัดเคือง ถึงจะมีบุตรก็หาเป็นที่พึ่งไม่ เหมือนเมฆอันลอยเลื่อนไปในอากาศ ความซื่อตรงซึ่งได้ตั้งใจปฏิบัติพระองค์มาแต่ก่อนก็ละลายไหลไปเสีย เหมือนดังน้ำแล้วก็ตายลงในอาญาครั้งนี้ แล้วนางจึงทูลว่าข้าพเจ้าจะขอศพนางเกียงฮองเฮาไปฝังไว้ ณ แปะเตี้ยน ตามตำแหน่งที่ฝังศพพระมเหสี ขุนนางทั้งปวงจึงจะไม่มีความนินทา พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดพระราชทานศพนางเกียงฮองเฮาให้นางอึ้งกุยหุย นางอึ้งกุยหุยก็คำนับลามาทำการฝังศพตามรับสั่ง
๏ ฝ่ายอินเฮาอินหองซึ่งมาอาศัยซ่อนเร้นอยู่ที่เสด็จออกเห็นขุนนางซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์มานั่งอยู่เป็นหลายคน ก็เข้าแฝงลับและคอยฟังความอยู่
๏ ขณะนั้นอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบู๊เสงอ๋องยืนอยู่ที่เชิงอัฒจันทร์ ได้ยินฝีเท้าคนเดินข้างหลังจึงเหลียวไปดู พอเห็นพระราชบุตรทั้งสอง อึ้งปวยฮอก็เข้าไปรับ อินเฮาอินหองก็เข้ายึดชายเสื้ออึ้งปวยฮอไว้ แล้วกระทืบเท้าร้องไห้ เล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการแล้วว่า นางขันกีแกล้งทูลยุยงให้พระบิดาทำโทษมารดาข้าพเจ้าตาย บัดนี้เตียวฉานเตียวหลุยตามจับตัวข้าพเจ้าจะเอาไปฆ่าเสีย ขอท่านจงกรุณาช่วยชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้ให้รอดจากความตาย อึ้งปวยฮอกับขุนนางเชื้อพระวงศ์ทั้งปวง ได้ฟังพระราชบุตรทั้งสองเล่าความดังนั้น ต่างคนสงสารนักกลั้นน้ำตามิได้จึงปรึกษากันว่า พระเจ้าติวอ๋องทำโทษพระมเหสีจนตายแล้ว จะฆ่าพระราชบุตรซึ่งจะสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์เสียด้วยเล่า ปรึกษากันยังมิทันจะขาดคำ พอมีขุนนางสองคนพี่น้องชื่อปึงเป๊กน้องชายชื่อปึงเสี้ยง ได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงว่า บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องพระสติฟั่นเฟือนเพราะเชื่อฟังนางขันกี จะให้จับพระราชบุตรทั้งสองฆ่าเสียเห็นจะสิ้นเชื้อพระวงศ์ ต้องกับคำทำนายหุนต๋งจู๊ ถึงจะทูลขอโทษก็เห็นจะไม่โปรดให้ ข้าพเจ้าจะพาพระราชบุตรไปซ่อนเร้นไว้ให้พ้นโทษ ปึกเป๊กก็เข้าอุ้มอินเฮา ปึงเสี้ยงอุ้มอินหองพาวิ่งหนีออกจากประตูเมืองหลวงข้างทิศใต้
๏ ฝ่ายปิกันกับขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้น จึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า ปึงเป๊กปึงเสี้ยงพาพระราชบุตรหนีไปฉะนี้ เหตุใดท่านมิว่ากล่าวห้ามปราม อึ้งปวยฮอจึงว่าบรรดาขุนนางทั้งปวงนี้ จะหาน้ำใจเหมือนปึงเป๊กปึงเสี้ยงนั้นไม่ได้ ด้วยปึงเป๊กปึงเสี้ยงเห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธพระราชบุตรทั้งสองอยู่ จึงพาหนีไปเสียพอรอดชีวิต เพราะคิดว่าจะให้พระราชบุตรสืบเชื้อพระวงศ์ไปภายหน้า
๏ ขณะนั้นพอเตียวฉานเตียวหลุยถือกระบี่ออกมาจากวัง ถามขุนนางทั้งปวงว่า พระราชบุตรทั้งสองเข้ามาอยู่ที่เสด็จออกบ้างหรือ อึ้งปวยฮอ บอกว่าเมื่อกี้พระราชบุตรทั้งสอง มาร้องไห้อ้อนวอนให้เราช่วยทูลขอโทษ พอปึงเป๊กปึงเสี้ยงเข้ามาพาหนีไปทางประตูทิศใต้แล้ว เตียวฉานเตียวหลุยได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสสั่งเตียวฉานจงเอากระบี่เหลงหองเกี้ยมไปส่งให้อึ้งปวยฮอเร่งตามไปตัดเอาศีรษะอินเฮาอินหองมาให้จงได้ เตียวฉานรับสั่งแล้วออกมาส่งกระบี่เหลงหองเกี้ยมให้แก่อึ้งปวยฮอ แล้วแจ้งความตามรับสั่ง อึ้งปวยฮอก็รับกระบี่อาญาสิทธิ์ออกจากวัง ขึ้นขี่โคห้าสีมีกำลังเดินทางได้วันละหมื่นเส้น อึ้งปวยฮอก็รีบตามปึงเป๊กปึงเสี้ยงไป
๏ ฝ่ายปึงเป๊กปึงเสี้ยงแบกพระราชบุตร หนีออกจากเมืองหลวงไปทางไกลประมาณร้อยยี่สิบห้าเส้นเศษ ถึงต้นไม้ใหญ่ริมทาง จึงวางพระราชบุตรทั้งสองลง พอแลไปข้างต้นทางเห็นอึ้งปวยฮอตามมาทัน ก็ตกใจคุกเข่าลงคำนับ อึ้งปวยฮอจึงลงจากหลังโค บอกแก่พระราชบุตรทั้งสองว่า บัดนี้พระบิดาของท่าน ให้ข้าพเจ้าถือกระบี่เหลงหองเกี้ยมมาตัดศีรษะท่านไปถวาย อินเฮาอินหองได้ฟังดังนั้นก็คำนับแล้วร้องไห้วอนขอชีวิตว่า พระบิดาข้าพเจ้าเชื่อคำคนยุยงฆ่ามารดาข้าพเจ้าเสีย แล้วจะให้ฆ่าข้าพเจ้าเสียเล่า ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้เห็นแต่ท่านจะช่วยคิดอ่านให้ข้าพเจ้ารอดจากความตาย อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นก็มีความสงสารนัก จึงว่าพระเจ้าติวอ๋องบิดาของท่านหลงเชื่อฟังนางขันกีให้ฆ่าโต้ไทสือ ป่วยเป๊ก ขุนนางผู้ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน แล้วให้ทำโทษมารดาท่านจนสิ้นชีวิต พระบิดาท่านทำการผิดประเพณีกษัตริย์ ขุนนางทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก ข้าพเจ้าเห็นว่าสมบัติในเมืองจิวโก๋จะเป็นอันตราย บัดนี้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาตามจับตัวท่าน ข้าพเจ้าขัดมิได้จึงจำใจมา ขอท่านอย่าทุกข์ร้อนเลย ข้าพเจ้ามิได้ทำอันตรายท่าน ท่านจงไปหาเกียงฮวนฌ้อเจ้าเมืองตังลู้ผู้เป็นตาของท่าน เร่งคิดการมากำจัดขันกีเสียให้จงได้ อึ้งปวยฮอจึงเรียกปึงเป๊กปึงเสี้ยงเข้ามาสั่งว่า ให้ปึงเป๊กเชิญอินเฮาพระราชบุตรผู้พี่ไปเมืองตังลู้ ให้ปึงเสี้ยงเชิญอินหองพระราชบุตรผู้น้องไปหางกจงอู๊เจ้าเมืองนำเป๊กเฮา ท่านทั้งสองช่วยทำนุบำรุงรักษา อย่าให้พระราชบุตรทั้งสองมีอันตราย ไปภายหน้าท่านจะมีความชอบเป็นอันมาก อึ้งปวยฮอจึงแก้วงท้องประดับด้วยแก้วเป็นเครื่องสำหรับขุนนางผู้ใหญ่ส่งให้ปึงเป๊กปึงเสี้ยง แล้วว่าท่านจงเอาไปขายจ่ายซื้อเลี้ยงพระราชบุตรทั้งสองไปกว่าจะถึงเมืองตังลู้เถิด อึ้งปวยฮอจึงขับให้ขุนนางทั้งสองพาพระราชบุตรรีบหนีไป แล้วอึ้งปวยฮอขึ้นขี่โคกลับมาเมืองหลวง จึงเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปตามพระราชบุตรทั้งสองทางไกลแปดร้อยเส้นเศษ​ ถึงหนทางเป็นสามแพร่ง ถามผู้ซึ่งเดินไปมาบอกว่ามิได้พบ ข้าพเจ้าจึงกลับมาเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เวลาก็ค่ำแล้วจงกลับไปบ้านก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงเข้ามาคิดกันใหม่ติดตามเอาตัวอ้ายสองคนมาฆ่าเสียให้จงได้ อึ้งปวยฮอก็คำนับลาไปบ้าน
๏ ฝ่ายนางขันกีรู้ว่าอินเฮาอินหองหนีไปดังนั้น จึงทูลว่าอินเฮาอินหองเป็นหลานเกียงฮวนฌ้อ เห็นว่าอินเฮาอินหองจะไปเมืองตังลู้ ขอให้อินโภ้ไป้กับหลุยไข คุมทหารสักสามพันยกตามไปในเพลากลางคืนเห็นจะทันอินเฮาอินหองกลางทางเป็นมั่นคง พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงเสด็จออกให้หาอินโภ้ไป้กับหลุยไขเข้ามาสั่งว่า ท่านทั้งสองจงคุมทหารสามพันไปทางเมืองตังลู้ จับเอาตัวอินเฮาอินหองมาให้จงได้ นายทหารทั้งสองรับสั่งแล้วคำนับลาไปหาอึ้งปวยฮอ ขอทหารสามพันยกไป
๏ ฝ่ายปึงเป๊กปึงเสี้ยง เชิญพระราชบุตรทั้งสองไปได้ถึงสองวันถึงต้นทางแยก ปึงเป๊กกับปึงเสี้ยงคิดกลัวทหารเมืองจิวโก๋จะตามมาจับตัวจึงบอกแก่พระราชบุตรทั้งสองว่า ทางเหนือนี้เป็นทางจะไปเมืองตังลู้ ทางใต้ไปเมืองนำเป๊กเฮา ท่านจงไปเถิดข้าพเจ้าจะลาเที่ยวอยู่ในซอกห้วยธารเขาคอยฟังข่าว ถ้าท่านได้ทแกล้วทหารจะยกมาถึงเมืองจิวโก๋เมื่อใดข้าพเจ้าจึงจะมาช่วย ปึงเป๊กปึงเสี้ยงก็ทิ้งพระราชบุตรทั้งสองเสีย แล้วเข้าป่าไป
๏ ฝ่ายอินเฮาอินหอง ครั้งปึงเป๊กปึงเสี้ยงไปแล้ว จึงว่ากับอินหองผู้น้องว่าพี่จะไปเมืองตังลู้ เจ้าจงไปเมืองนำเป๊กเฮาตามคำอึ้งปวยฮอบอกมา ถ้าเราทั้งสองได้ทแกล้วทหารเป็นกำลังแล้ว จะได้ยกเป็นสองทัพมาจับขันกีฆ่าเสีย แก้แค้นแทนมารดาเราให้จงได้ อินเฮาอินหองให้สัญญากันแล้ว ต่างคนแยกกันไป
๏ ฝ่ายอินหองเดินตามทางอดข้าวปลาอาหาร ได้ความลำบากมาหลายเวลา ถึงบ้านป่าตำบลหนึ่ง ก็เข้าไปขอข้าวชาวบ้านกิน ชาวบ้านป่าเห็นเด็กผู้นั้นนุ่งห่มแดงรูปร่างงามผ่องใส จึงเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วแต่งสำรับกับข้าวมาให้กิน อินหองกินข้าวอิ่มแล้วจึงว่าแก่ชาวบ้านว่า ท่านให้อาหารเรากินเมื่ออดอยากขอบคุณท่านนัก ถ้าเรามิตายจะกลับมาแทนคุณ ชาวบ้านได้ฟังเด็กนั้นพูดจาหลักแหลม จึงถามถึงแซ่และชื่อ อินหองจึงบอกว่าเราเป็นบุตรเจ้าเมืองจิวโก๋ จะไปหางกจงอู๊และทางที่จะไปเมืองนำเป๊กเฮาจะใกล้ไกลประการใด ชาวบ้านรู้ว่าเป็นพระราชบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ต่างคนตกใจคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า หนทางจะไปเมืองนำเป๊กเฮา ยังทางอีกวันหนึ่งจึงจะถึงเมืองนำเป๊กเฮา อินหองแจ้งความดังนั้น จึงลาชาวบ้านเดินตามทางใหญ่ไปประมาณสามสิบเจ็ดเส้น ถึงต้นสนใหญ่มีศาลเทพารักษ์อยู่ใต้ต้นสน พอเพลาเย็นลงจึงแวะเข้าไปคำนับเทพารักษ์ แล้วว่าข้าพเจ้าเป็นหลานพระเจ้าเสี่ยงทางเป็นลูกพระเจ้าติวอ๋อง จะขออาศัยสำนักนอนอยู่ที่นี้ ขออย่าให้มีภัยอันตราย สืบไปภายหน้าถ้าข้าพเจ้าได้เป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวง แล้วจะมาปลูกศาลให้ใหญ่กว้าง อินหองว่าแล้วก็นอนอยู่ในศาลเทพารักษ์นั้น
๏ ฝ่ายอินเฮาเดินมาทางทิศตะวันออกจะไปเมืองตังลู้ เดินทางมาได้หกร้อยยี่สิบห้าเส้น ถึงบ้านตำบลหนึ่งพอเพลาพลบค่ำ อินเฮาจึงแวะเข้าไปในบ้านเห็นตึกใหญ่ ก็เข้าไปในตึกมิได้เห็นผู้คนเงียบสงัดอยู่ อินเฮาก็เดินเข้าไปถึงหอหนังสือเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งดูหนังสืออยู่เป็นเวลาค่ำจำหน้ามิถนัด อินเฮาจึงร้องบอกเข้าไปว่า ข้าพเจ้าเดินทางไกลมาจะขออาศัยนอนพอรุ่งเช้าจึงจะลาไป
๏ ฝ่ายเสียงหยงนั่งตามตะเกียงดูหนังสืออยู่ ได้ยินเสียงร้องเข้ามาเป็นเสียงชาวเมืองจิวโก๋ จึงเหลียวไปดู อินเฮาเห็นหน้าก็รู้จักจำได้ว่าเสียงหยง อินเฮาก็ตรงเข้าไปหาเสียงหยง เสียงหยงเห็นอินเฮาก็ตกใจจึงคำนับเชิญเข้าไปในตึกหอหนังสือให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า บ้านเมืองเกิดเหตุประการใด ท่านจึงมาแต่ผู้เดียวฉะนี้ อินเฮาจึงร้องไห้ บอกความแต่หลังให้เสียงหยงฟังทุกประการ เสียงหยงจึงว่าเหตุการณ์เกิดถึงเพียงนี้ ขุนนางทั้งปวงไม่ช่วยกันทูลทัดทาน พากันนิ่งเสีย จนท่านได้ความทุกข์หนีซอกซอนมาถึงข้าพเจ้า เสียงหยงจึงให้คนใช้ยกโต๊ะมาให้อินเฮากิน เสียงหยงกับอินเฮานั่งกินโต๊ะพูดจากันอยู่
๏ ฝ่ายอินโภ้ไป้กับหลุยไข คุมทหารสามพันยกตามพระราชบุตรทั้งสองมาได้สามวันถึงต้นทางแยก หลุยไขจึงปรึกษากับอินโภ้ไป้ว่า เราทั้งสองเร่งรีบทหารให้เดินทางมาโดยด่วน ทหารป่วยเจ็บเมื่อยล้าเป็นอันมาก บัดนี้ทางเป็นสองแพร่งอยู่ จำจะแยกกันไปติดตามพระราชบุตรทั้งสองกองละทาง ถ้าผู้ใดจับพระราชบุตรได้ ให้มาคอยกันให้พร้อม ณ ต้นทางนี้ก่อน ท่านจะเห็นประการใด อินโภ้ไป้ก็เห็นชอบด้วย จึงจัดทหารที่มีกำลังกองละห้าสิบคน ให้หลุยไขไปทางทิศใต้ อินโภ้ไป้ยกมาทางทิศตะวันออก
๙
๏ ฝ่ายหลุยไขเร่งรีบตามทางทิศใต้มาจนเพลาค่ำ จึงให้ทหารจุดคบเพลิงเดินทางไปจนเพลาสองยามถึงตำบลหนึ่ง มีต้นสนใหญ่ศาลเทพารักษ์อยู่ใต้ต้นไม้ หลุยไขจึงคิดว่าเวลานี้ก็ดึกแล้ว จำจะหยุดพักก่อนต่อรุ่งเช้าจึงค่อยไป หลุยไขก็แวะเข้าไปที่ต้นสนใหญ่จึงลงจากม้า ให้ทหารเอาคบเพลิงขึ้นไปส่องดูบนศาลเทพารักษ์ พอเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งนอนหลับอยู่ ก็รู้จักว่าอินหองพระราชบุตร หลุยไขดีใจนัก จึงปลุกอินหองขึ้นแล้วบอกว่า พระบิดารับสั่งให้ข้าพเจ้ามาตามเชิญท่านกลับเมืองหลวง อินหองตื่นขึ้นเห็นหลุยไขกับทหารจุดคบเพลิงล้อมอยู่ก็ตกใจ จึงว่าพระบิดาให้ท่านมาตามเราหวังจะเอาตัวเราไปฆ่าเสียเราก็แจ้งอยู่แล้ว หลุยไขจึงเชิญอินหองขึ้นม้ากลับมาถึงต้นทาง ยังมิได้เห็นอินโภ้ไป้กลับมา จึงหยุดคอยอินโภ้ไป้อยู่ตามคำที่ได้สัญญากันไว้
๏ ฝ่ายอินโภ้ไป้รีบเร่งทหารไปทางทิศตะวันออก เดินทางมาได้สามวันถึงตำบลฮ่องหุ่น แล้วเดินไปอีกทางประมาณร้อยยี่สิบเส้นเศษ ถึงบ้างเสียงหยงพอเพลาค่ำลงอินโภ้ไป้จึงคิดว่าจำจะเข้าไปคำนับเยี่ยมเยียนเสียงหยงผู้เป็นนายเก่าจะได้อาศัยนอนสักคืนหนึ่ง รุ่งเช้าจึงจะตามพระราชบุตรสืบไป อินโภ้ไป้จึงลงจากม้าเดินเข้าไปในตึกที่เสียงหยงอยู่ พอแลเห็นเสียงหยงกับอินเฮาพระราชบุตรนั่งกินโต๊ะอยู่ก็ดีใจ เข้าไปคำนับเสียงหยงแล้วว่า บัดนี้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้าตามมาเชิญพระราชบุตรกลับไปเมืองหลวง เสียงหยงได้ยินอินโภ้ไป้บอกความดังนั้นก็โกรธจึงว่า ในเมืองจิวโก๋นั้นขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนประมาณสี่ร้อยคน หาผู้ใดจะกตัญญูช่วยเพ็ดทูลทัดทานไม่ พากันนิ่งเสียสิ้น จนพระเจ้าติวอ๋องรับสั่งให้ท่านมาตามจับพระราชบุตรไปทำโทษฉะนี้ไม่ควรนัก อินเฮาจึงว่าแก่เสียงหยงว่า พระบิดาให้มาตามจับข้าพเจ้าไปฆ่าเสีย ครั้งนี้ข้าพเจ้ามิได้เห็นหน้าผู้ใดที่จะช่วยเพ็ดทูลเบี่ยงบ่ายขอโทษให้รอดจากความตาย อินเฮาว่าแล้วก็ร้องไห้ เสียงหยงจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะเข้าไปช่วยทูลขอโทษท่าน เสียงหยงจึงสั่งคนใช้ให้จัดแจงเสบียงอาหาร พรุ่งนี้จะเข้าไปเมืองจิวโก๋ อินโภ้ไป้จึงว่ารับสั่งใช้ข้าพเจ้ามาเป็นการเร็ว จะเชิญพระราชบุตรไปถวายก่อน เสียงหยงได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่อินเฮาว่า ท่านจงไปกับอินโภ้ไป้ก่อนเถิด ข้าพเจ้าจึงจะตามไปภายหลัง อินโภ้ไป้ก็คำนับลาเสียงหยง เชิญอินเฮาพระราชบุตรขึ้นม้ากลับมาในเพลากลางคืน
๏ ฝ่ายอินเฮามากับอินโภ้ไป้คิดถึงอินหองผู้น้องว่า ถึงตัวเราจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่วิตกอยู่แต่อินหองจะเป็นตายประการใดมิได้แจ้ง ว่าแล้วก็ร้องไห้ ขณะนั้นอินโภ้ไป้เชิญพระราชบุตรขี่ม้าในเพลากลางคืนจนรุ่ง ถึงต้นทางสองแพร่งเห็นหลุยไขได้อินหองมาคอยอยู่ จึงเข้าไปหาหลุยไข หลุยไขเห็นอินโภ้ไป้ได้อินเฮาพระราชบุตรผู้พี่มาถึงก็ดีใจ จึงว่าเดชะบุญเราทั้งสองได้พระราชบุตรมาครั้งนี้สมความคิดแล้ว
๏ ฝ่ายอินเฮาจึงยุดมืออินหองผู้น้องเข้าไว้ว่า เราทั้งสองกำพร้ามารดาแล้ว พระบิดาโกรธจะลงโทษถึงสิ้นชีวิต เราหาที่พึ่งมิได้จะหนีไปพึ่งตาเล่าพระบิดาก็ให้ตามจับตัวเรามา เราทั้งสองจะตายด้วยอาญาครั้งนี้เป็นมั่นคง ว่าแล้วก็ร้องไห้รักกัน อินโภ้ไป้กับหลุยไขครั้นได้พระราชบุตรทั้งสองมาพร้อมแล้วก็เชิญขึ้นขี่ม้ากลับไปเมืองหลวง
๏ ฝ่างอึ้งปวยฮอ ครั้นรู้ว่ามีรับสั่งให้อินโภ้ไป้กับหลุยไข ตามไปจับพระราชบุตรทั้งสองดังนั้นก็คิดวิตกอยู่ พอมีผู้เข้ามาบอกว่าอินโภ้ไป้กับหลุยไขจับพระราชบุตรทั้งสองมาถึงแล้ว อึ้งปวยฮอก็ถอนใจใหญ่ คิดว่าเชื้อพระวงศ์พระเจ้าเสี่ยงทางเห็นจะสิ้นสูญเสีย สมดังคำทำนายหุนต๋งจู๊ครั้งนี้แล้วจำจะให้ประชุมขุนนางเชื้อพระวงศ์ทั้งปวง คอยเฝ้าทูลขอโทษพระราชบุตรทั้งสองไว้ จะได้สืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ไปภายหน้า อึ้งปวยฮอจึงสั่งทหารคนสนิทว่า เมื่อเราเข้าไปพร้อมอยู่กับขุนนางทั้งปวง ท่านทั้งสี่จงคอยดูท่วงที เราจะให้หน้ากระหยิบตาให้ทำประการใดจงทำตาม แล้วอึ้งปวยฮอก็พาทหารทั้งสี่ลงจากตึกเข้าไปในวัง จึงให้คนใช้ไปหาขุนนางทั้งปวงให้เข้ามาเตรียมเฝ้า คนใช้ก็คำนับลาไปบอกอาเสี้ยงปิกันหนึ่ง ปิจู๊หนึ่ง กีจู๊หนึ่ง ปิจู๊เค้หนึ่ง ปิจู๊หิมหนึ่ง เป๊กหยีหนึ่ง ซกฉีหนึ่ง กาแกะหนึ่ง เตียวคีหนึ่ง เอียวหยิมหนึ่ง ซุนอี๋นหนึ่ง ปึงเทียนเจียกหนึ่ง หลีหัวหนึ่ง หลีซุยหนึ่ง ขุนนางสิบสี่คนเข้ามาพร้อมกัน ณ ที่เฝ้า อึ้งปวยฮอเห็นขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่มาพร้อมแล้ว จึงว่าบัดนี้พระเจ้าติวอ๋องมีรับสั่งให้อินโภ้ไป้กับหลุยไขไปตามจับพระราชบุตรมาได้ เราเห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องจะให้ประหารชีวิตเสีย ท่านทั้งปวงจงช่วยกันทูลทัดทานขอชีวิตไว้ให้จงได้ อึ้งปวยฮอกับขุนนางทั้งปวงยังปรึกษากันอยู่ พอเป็นอินโภ้ไป้กับหลุยไขเชิญพระราชบุตรเข้ามาถึงประตูวัง ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็เข้าไปคำนับพระราชบุตรทั้งสอง อินเฮากับอินหองจึงร้องไห้ ว่าแก่ขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั้งปวงว่า จงช่วยทูลขอโทษเอาชีวิตข้าพเจ้าไว้ด้วย ปีจู้เค้ จึงว่าขอท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้ากับเชื้อพระวงศ์ และขุนนางทั้งปวงจะช่วยเพ็ดทูลเบี่ยงบ่ายขอโทษไว้ให้จงได้
๏ ฝ่ายอินโภ้ไป้กับหลุยไข จึงให้ผู้คุมคุมพระราชบุตรทั้งสองไว้แล้วก็ไปเฝ้า ณ ตำหนักที่พระบรรทม พระเจ้าติวอ๋องเห็นทหารทั้งสองมา จึงตรัสถามว่าอ้ายสองคนได้มาหรือไม่ อินโภ้ไป้กับหลุยไขจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าไปตามพระราชบุตรทั้งสองมาแล้ว พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งว่าท่านอย่าเอามันมาให้เราเห็นหน้าเลย จงเอามันไปฆ่าเสียเถิด อินโภ้ไป้กับหลุยไขจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้น้อยจะขอรับพระราชทานหนังสือรับสั่งออกไปเป็นสำคัญ พระเจ้าติวอ๋องจึงทรงพระอักษรส่งให้อินโภ้ไป้กับหลุยไขคำนับรับหนังสือรับสั่ง ออกมาถึงประตูหงอหมุ่ยที่เสด็จออก
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอยืนอยู่ริมประตู ขุนนางคนสนิททั้งสี่ก็ยืนคอยทีอึ้งปวยฮออยู่ พออินโภ้ไป้กับหลุยไขชูหนังสือรับสั่งออกมา อึ้งปวยฮอจึงว่ากับอินโภ้ไป้เป็นทีประชดว่า ครั้งนี้ท่านอุตส่าห์ติดตามได้พระราชบุตรมาถวายได้ความชอบหนักหนา อึ้งปวยฮอจึงพยักหน้าให้เตียวคีคนสนิท เตียวคีเห็นดังนั้นก็เข้าชิงฉวยได้หนังสือรับสั่งมาฉีกเสีย แล้วร้องว่าพระมหากษัตริย์ทรงพระโกรธจะให้ฆ่าพระราชบุตร ขุนนางทั้งปวงจงตีระฆังเชิญเสด็จออกมาช่วยกันทูลทัดทานไว้ก่อนจึงจะควร อึ้งปวยฮอจึงสั่งเตียวคีกับคนสนิททั้งนั้น ให้ไปอยู่กับพระราชบุตรอย่าให้ผู้ใดทำอันตราย แล้วจึงให้ตีระฆังเชิญเสด็จ
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่พระตำหนักที่บรรทมกับนางขันกี ครั้นได้ยินเสียงระฆังจึงตรัสกับนางขันกีว่า ขุนนางทั้งปวงเข้ามาตีระฆังให้เราออกไป ครั้งนี้เราเห็นว่าจะขอโทษอ้ายสองคนซึ่งให้ไปจับมา เจ้าจะเห็นประการใด นางขันกีทูลว่าขอให้พระองค์มีหนังสือรับสั่งออกไปว่า เวลาวันนี้จะให้ฆ่าอินเฮาอินหองเสียก่อน ต่อรุ่งพรุ่งนี้จึงจะออกไปว่าราชการ พระเจ้าติวอ๋องก็เชื่อฟัง จึงมีหนังสือรับสั่งตามคำนางขันกีแล้วสั่งให้ฮองงีกั๋วออกไปบอกแก่ขุนนางทั้งปวง ขุนนางทั้งปวงได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็รู้ว่าไม่เสด็จออก ก็พากันจนใจมิรู้ที่จะทำประการใด
๏ ขณะนั้นมีเทวดาสององค์ องค์หนึ่งชื่อเซียเจ๋งจู๊ อยู่ถ้ำหุนเสี้ยงต๋ง องค์หนึ่งชื่อก๋งซึงจู๊ อยู่ถ้ำโถวังต๋งที่เชิงเขากิวเสียน และเทวดาสององค์นี้ เทวดาผู้ใหญ่ให้ลงมาเป็นพนักงานสำหรับดูเหตุการณ์ทั้งแผ่นดิน วันนั้นพอเทวดาสององค์ออกจากถ้ำ ขี่เมฆเลื่อนลอยไปในกลางอากาศ หวังจะคอยช่วยผู้ซึ่งยังไม่ถึงตายให้รอดจากความตาย แลไปเห็นอินเฮาอินหองบุตรพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องจะฆ่าเสีย เทวดาสององค์พิจารณาดูก็รู้ว่าอินเฮาอินหองยังจะมีชีวิตสืบไปอยู่ จึงใช้เทวดาองค์หนึ่งชื่ออึงกิมเลกซู ท่านจงบันดาลเป็นพายุใหญ่พัดผงคลีกรวดทรายให้ฟุ้งขึ้นเป็นมืดคลุ้มไปทั้งเมืองจิวโก๋ แล้วจงอุ้มเอาพระราชบุตรทั้งสองมาให้แก่เรา อึงกิมเลกซูก็ทำตามสั่ง แล้วอุ้มเอาพระราชบุตรทั้งสองไปให้เทวดาผู้ใหญ่ เทวดาผู้ใหญ่ทั้งสององค์รับเอาพระราชบุตรองค์ละคนไปถ้ำที่อยู่
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอกับขุนนางทั้งปวงนั่งอยู่พร้อมกันในที่เตรียมเฝ้า ครั้นพายุสงบแล้วมีผู้วิ่งเข้ามาบอกว่า พระราชบุตรทั้งสองซึ่งคุมไว้นั้นหายไปเมื่อขณะเกิดพายุแล้ว อึ้งปวยฮอกับขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ต่างคนพูดกันว่าพระราชบุตรทั้งสองมีบุญ เทวดาจึงช่วยพาเอาไปให้พ้นจากความตาย อินโภ้ไป้ครั้นพระราชบุตรหายไปก็ตกใจ รีบเข้าไปทูลแก่พระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็นึกตรึกตรองอยู่มิได้ตรัสประการใด
๏ ฝ่ายเสียงหยงครั้นอินโภ้ไป้พาพระราชบุตรไปในเพลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้าก็รีบตามอินโภ้ไป้มาถึงเมืองหลวง ได้ยินชาวเมืองพูดกันว่าลมพายุหอบพระราชบุตรทั้งสองไป เสียงหยงตกใจจึงรีบเข้ามาถึงสะพานมังกร พอพบปิกันกับขุนนางทั้งปวงเดินออกมา เสียงหยงก็พาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยกลับเข้าไปที่เตรียมเฝ้า เสียงหยงจึงว่าบรรดาขุนนางและเชื้อวงศ์ทั้งนี้ พระเจ้าติวอ๋องก็ตั้งแต่งชุบเลี้ยงให้กินเบี้ยหวัดตามสมควร บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องทำผิดอย่างธรรมเนียม เหตุใดท่านจึงมิได้ทูลทัดทาน อื้งปวยฮอจึงว่าตั้งแต่ท่านออกไปอยู่บ้านเก่า นางขันกีแกล้งทูลยุยงให้ทำโทษพระมเหสีถึงสิ้นชีวิต พระราชบุตรทั้งสองหนีไป ก็สั่งให้อินโภ้ไป้ตามจับเอามาจะให้ฆ่าเสีย พอเกิดพายุหอบพาพระราชบุตรทั้งสองไปได้พ้นจากความตาย ข้าพเจ้ากับขุนนางทั้งปวงแต่พากันเข้ามาเตรียมเฝ้าตีระฆังให้เสด็จออก จะได้ช่วยกันทูลทัดทานก็มิได้เสด็จออก เสียงหยงจึงว่าเราไปอยู่บ้านเก่าหวังจะหาความสบาย ครั้นได้ยินข่าวออกไปว่าเมืองวุ่นวายนัก จึงเข้ามาหมายจะทูลทัดทานเตือนพระสติ ถึงพระเจ้าติวอ๋องจะลงโทษประการใดก็ตามเถิด ขณะเมื่อเสียงหยงพูดกับอึ้งปวยฮออยู่ริมประตูที่เสด็จออก พอเห็นอินโภ้ไป้เดินออกจากประตูมาคำนับ เสียงหยงโกรธจึงประชดอินโภ้ไป้ว่าครั้งนี้ท่านอุตส่าห์ติดตามได้พระราชบุตรทั้งสองมาถวาย เพื่อท่านจะได้ความชอบมาก เรากับขุนนางทั้งปวงจะต้องฝากตัวท่านต่อไป อินโภ้ไป้ได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งอยู่ เสียงหยงก็ไปตีระฆังเชิญเสด็จ
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ ณ ที่บรรทม แจ้งว่าพายุพาอินเฮาอินหองไปพระทัยไม่สบาย พอได้ยินเสียงระฆังก็เสด็จออก เสียงหยงกับขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่เฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าติวอ๋องเห็นเสียงหยงเข้ามาเฝ้า จึงตรัสถามว่าท่านลาเราออกไปอยู่บ้านเก่า เราก็ให้ไปแล้ว เรามิได้ให้หาเหตุใดจึงเข้ามา ท่านจะมาว่าความสิ่งใดหรือ เสียงหยงก็คุกเข่าลงคำนับแล้วทูลว่า ซึ่งพระองค์กรุณาโปรดให้ไปอยู่บ้าน ข้าพเจ้าหาความสุขมิได้ ด้วยได้ยินลือออกไปว่าพระองค์ไม่สบายพระทัย ข้าพเจ้าจึงเข้ามาเฝ้าหวังจะเตือนพระสติ แล้วเสียงหยงจึงทูลเป็นธรรมเนียมว่า กษัตริย์ซึ่งบำรุงแผ่นดินเป็นสุขมาแต่ก่อน มีพระทัยโอบอ้อมไพรฟ้าข้าแผ่นดิน ขุนนางและพระสนมจะเพ็ดทูลความสิ่งใด พระทัยหนักแน่นดังศิลามิได้หวาดไหวด้วยลม คือถ้อยคำคนสอพลอทูลยุยง ตรึกตรองต้องตามประเพณีแล้วจึงตรัส ครั้งเมื่อพระองค์ครองราชสมบัติใหม่นั้น ฝนฟ้าก็ตกตามฤดูข้าวปลาอาหารและผลไม้ก็บริบูรณ์ ขุนนางและราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข เพราะพระองค์ตั้งอยู่ในยุติธรรมเลื่องลือพระเกียรติยศไปทั้งแผ่นดิน หัวเมืองต่างประเทศเข้ามาขอเป็นเมืองออกถวายเครื่องราชบรรณาการ ตั้งแต่พระองค์เชื่อฟังนางขันกี ให้ฆ่าขุนนางผู้ใหญ่ที่สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินเสีย ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อนเหมือนครั้งแผ่นดินพระเจ้าแฮเคียด ขอให้กำจัดนางขันกีเสียจากพระราชวัง แผ่นดินจะอยู่เย็นเป็นสุข แม้นมิฟังข้าพเจ้ากราบทูลแล้วจงเสวยสมบัติให้ทรงพระเจริญเถิด ข้าพเจ้าจะขอถวายบังคมลาตาย พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังเสียงหยงกราบทูลว่าจะให้ฆ่านางขันกีเสียก็ทรงพระโกรธ จึงสั่งทหารซึ่งถือกระบองทองยืนรักษาพระองค์อยู่ซ้ายขวา ให้ตีเสียงหยงเสียให้ตาย เสียงหยงได้ฟังดังนั้นก็โกรธลุกยืนขึ้นแล้วชี้มือร้องว่าแก่พระเจ้าติวอ๋องว่า เราเป็นขุนนางมาถึงสามแผ่นดิน พระบิดาท่านได้ฝากแก่เราไว้ว่า ถ้าเห็นท่านทำผิดให้ทัดทาน บัดนี้เราเห็นว่าท่านทำมิชอบให้ทำโทษนางเกียงฮองเฮาซึ่งเป็นที่คำนับแก่ราษฎรทั้งแผ่นดิน จนนางเกียงฮองเฮาสิ้นชีวิต แล้วจะฆ่าบุตรเสียด้วยเล่า เราจึงเข้ามาว่ากล่าวห้ามปรามกลับโกรธ จะเลี้ยงอีขันกีไว้ก็ตามเถิด เสียงหยงก็เอาศีรษะโดนเสาศิลาตาย พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งเจ้าพนักงานให้เอาศพเสียงหยงไปทิ้งเสียนอกเมือง
๑๐
๏ ฝ่ายเตียวคีเห็นทหารหามศพเสียงหยงไปทิ้งเสียดังนั้นก็โกรธ จึงเข้าไปทูลว่าเสียงหยงเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เข้ามาทัดทานว่ากล่าวพระองค์กลับโกรธ เสียงหยงน้อยใจฆ่าตัวเสียฉะนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าราชสมบัติท่านเห็นจะเป็นของผู้อื่นแล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังเตียวคีว่ากล่าวหยาบช้าก็ขัดเคืองนัก จึงให้ทหารจับตัวเตียวคีไปนาบด้วยทองแดงจนเนื้อไหม้เกรียมเหม็นเขียวตลบไปทั้งวัง เตียวคีก็ขาดใจตายแล้วพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จเข้าไปตำหนักตึกนางขันกี จึงตรัสบอกความซึ่งทำโทษเสียงหยงกับเตียวคีให้นางขันกีฟัง แล้วปรึกษานางขันกีว่า นางเกียงฮองเฮาผู้ตายนั้นเป็นบุตรเกียงฮวนฌ้อเจ้าเมืองตังลู้ เกียงฮวนฌ้อมีทแกล้วทหารมากกว่าร้อยหมื่น ถ้ารู้ว่าทำโทษนางเกียงฮองเฮาถึงสิ้นชีวิต เห็นเกียงฮวนฌ้อจะคิดการกบฏเราวิตกนัก เจ้าจะคิดประการใด นางขันกีจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นสตรีคิดไปมิถึง ขอให้หายฮุยต๋งเข้ามาเฝ้าปรึกษากับฮุยต๋งจึงจะควร พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังนางขันกีว่าก็เห็นชอบด้วย จึงตรัสชมว่าเจ้ามีสติปัญญาบรรดาหญิงทั้งแผ่นดินไม่มีเสมอสองสมควรจะเป็นมเหสีเอก พระเจ้าติวอ๋องจึงให้หาฮุยต่งเข้ามาเฝ้าที่ข้างใน จึงตรัสปรึกษาฮุยต๋งว่า บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ต้องโทษตายเสียเป็นหลายคน ขุนนางซึ่งมิได้ซื่อตรงต่อเราจะลอบลักให้หนังสือลับไปถึงเกียงฮวนฌ้อ ว่าทำโทษเกียงฮองเฮาตาย เห็นเกียงฮวนฌ้อจะคิดการกบฏ ยกมากระทำแก่เมืองเรา บุนไทสือเล่าไปปราบหัวเมืองฝ่ายเหนือยังไม่กลับมา หาผู้ใดจะสู้รบต้านทานกองทัพเมืองตังลู้ไม่ เราวิตกนัก ท่านจะคิดประการใด ฮุยต๋งจึงทูลว่าตั้งแต่เกียงฮองเฮา โตไทซือ ป่วยเป๊ก เสียงหยง เตียวคีรับอาสาตาย ขุนนางทั้งปวงก็ระส่ำระสายอยู่ ขอให้มีหนังสือรับสั่งไปหาทั้งสี่หัวเมืองเอกเข้ามาเมืองหลวงแล้วจับฆ่าเสีย หัวเมืองน้อยทั้งปวงจะคิดการกบฏก็เห็นจะปราบปรามง่าย เหมือนหนึ่งเสือถอนเขี้ยวเสียแล้ว พระเจ้าติวอ่องก็เห็นชอบด้วย จึงให้ฮุยต๋งแต่งหนังสือสี่ฉบับข้อความต้องกัน ให้ม้าใช้แยกทางกันไปทั้งสี่หัวเมือง
๏ ฝ่ายกีเซียงเจ้าเมืองไซรกี ครั้นเวลาเช้าออกว่าราชการขุนนางพร้อมกัน พอนายประตูเข้าไปบอกว่า มีหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง กีเซียงจึงให้ขุนนางออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้ามา แล้วจุดธูปเทียนคำนับตามธรรมเนียม จึงฉีกผนึกออกอ่าน ในหนังสือรับสั่งนั้นว่าหัวเมืองฝ่ายเหนือเกิดโจรผู้ร้ายกำเริบนัก ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ความเดือดร้อน บัดนี้ให้บุนไทสือยกไปปราบปรามยังมิกลับมา และในเมืองหลวงทุกวันนี้หาผู้ใดที่จะปรึกษาราชการไม่ ให้เจ้าเมืองเอกทั้งสี่ไปช่วยคิดราชการทำนุบำรุงแผ่นดินให้อาณาประชาราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ถ้าผู้ใดช่วยปราบโจรผู้ร้ายในเมืองหลวงสงบลงเมื่อใด จะให้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไป ให้เจ้าเมืองไซรกีเร่งเข้าไปเมืองหลวงโดยเร็ว กีเซียงอ่านหนังสือรับสั่งแล้ว จึงให้เลี้ยงโต๊ะผู้ถือหนังสือตามธรรมเนียม ผู้ถือหนังสือคำนับแล้วลากลับไปเมืองหลวง
๏ ฝ่ายกีเซียงครั้นข้าหลวงไปแล้วพิเคราะห์ดูชะตา ก็รู้ว่าเคราะห์ร้ายนัก จะได้ความลำบากแต่มิเป็นไร จึงคิดว่ารับสั่งให้หาครั้นจะมิไปก็เป็นขัดรับสั่ง กีเซียงจึงให้หาซันงีเสงหลำจงกวดขุนนางทั้งสองกับเป๊กอิบโค้ผู้บุตรมาแล้วบอกว่า เราพิเคราะห์ดูชะตาเราเคราะห์ร้าย ซึ่งมีหนังสือรับสั่งให้หาเราเข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้ เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องจะทำโทษ ถ้าเราไปเมืองหลวงแล้วอยู่ภายหลังผู้ใดอย่าตามเราไปเลย จงรักษาบ้านเมืองให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขเหมือนดังเรายังอยู่ ถ้าราษฎรชายหญิงจะขัดสนเงินทอง และข้าวปลาอาหารสิ่งใดให้ซันงีเสงกับเป๊กอิบโค้จัดแจงแจกจ่ายให้ตามสมควร อย่าให้ราษฎรในเมืองได้ความเดือดร้อน แม้นเกิดโจรผู้ร้ายนอกเมือง ให้หลำจงกวดปราบปรามจงราบคาบ เป๊กอิบโค้ได้ฟังดังนั้นจึงคำนับแล้วว่า บิดาเคราะห์ร้ายจงอยู่รักษาเมืองเถิด ข้าพเจ้าจะไปเมืองหลวงแทน กีเซียงจึงว่ามีรับสั่งเฉพาะมาให้หาบิดา ครั้นจะให้เจ้าไปแทนตัวก็ผิดด้วยรับสั่ง พระเจ้าติวอ๋องจะทรงพระโกรธ เจ้าจงอยู่รักษาเมืองเถิด อย่าวิตกถึงบิดาเลย กีเซียงจึงเข้าไปข้างในคำนับนางไทเกียงผู้มารดา แล้วเล่าความให้มารดาฟัง กับนางไทกีไทยิมผู้ภรรยาทั้งสองฟังทุกประการ แล้วกีเซียงเจ้าเมืองไซรกีคนนี้มีเมียยี่สิบสี่คน มีลูกเก้าสิบเก้าคนและนางไทกีเมียหลวงเป็นมารดาเป๊กอิบโค้ นางไทยิมเมียรอง เป็นมารดากีฮวด ฝ่ายนางไทเกียงผู้มารดา ได้ยินกีเซียงว่าดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าชะตาเจ้าถึงที่ร้ายแจ้งอยู่แล้ว ซึ่งจะเข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้แม่คิดวิตกนักเกลือกจะมีอันตราย เจ้าไปเร่งระมัดระวังตัวให้จงดีอย่าให้มีความผิด นางไทเกียงจึงคำนับบวงสรวงบนเทพยดาทั้งปวงว่า จงช่วยพิทักษ์รักษาบุตรข้าพเจ้าให้ได้กลับมาครองเมืองหลวงเถิด กีเซียงจึงฝากบุตรภรรยาแก่มารดาแล้วคำนับลาออกมา จัดทหารและคนสนิทที่มีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งได้ห้าสิบคน กับสิ่งของเครื่องบรรณาการเสร็จแล้ว ก็ขึ้นม้ายกออกจากเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเป๊กอิบโค้กีฮวดบุตรใหญ่ทั้งสองกับซันงีเสงหนึ่ง หลำจงกวดหนึ่ง มอก๋งซุยหนึ่ง จิวก๋งต้านหนึ่ง เตียวก๋งเซ็กหนึ่ง ปิดก๋งหนึ่ง เองก๋งหนึ่ง ซินกะหนึ่ง ซินเปียนหนึ่ง ไทเตี๋ยนหนึ่ง บ๊อเถียนหนึ่ง ขุนนางทั้งปวงต่างคนตามส่งกีเซียง ทางไกลเมืองไซรกีร้อยเส้นเศษถึงศาลาที่สำนักนี้ เป๊กอิบโค้กับกีฮวดขุนนางพร้อมกันคำนับส่งจอกสุราให้กีเซียงเป็นธรรมเนียมคำนับลา กีเซียงรับจอกสุราแล้วสั่งเป๊กอิบโค้และขุนนางทั้งปวงให้กลับไปรักษาบ้านเมือง กีเซียงก็ขึ้นม้าเดินทางประมาณแปดร้อยเจ็ดสิบห้าเส้นถึงเขาเอียนซัว เห็นเมฆตั้งขึ้นมาฟ้าร้องครืนๆ จึงบอกแก่ทหารและคนใช้ว่าฝนห่าใหญ่จะตก กีเซียงก็พาทหารเข้าอาศัยใต้ร่มริมเชิงเขาเอียนซัว พอเกิดพายุใหญ่ฝนตกฟ้าผ่าลงมายอดเขาทลาย ครั้นฝนขาดเม็ดแล้ว กีเซียงแลไปเห็นสว่างอยู่ริมเชิงเขาเหมือนแสงดาว ก็รู้ว่าดาวทหารตกลงมาจึงสั่งคนใช้ว่า จงชวนกันไปหาดาวมาให้จงได้ คนทั้งปวงมิได้รู้ว่าดาวอยู่แห่งใด ขัดคำสั่งมิได้ต่างคนก็ไปเที่ยวหาดาวตามเชิงเขามาพบกุฏฝังศพโบราณ เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ไม่มีพ่อแม่ คนใช้ก็อุ้มเด็กนั้นมาส่งให้กีเซียง กีเซียงก็ดูลักษณะรูปร่างเด็กคนนั้นก็รู้ว่านานไปจะมีวาสนาฝีมือกล้าแข็งในการรบ และเด็กคนนี้หาบิดามารดามิได้ ควรจะเลี้ยงไว้เป็นบุตรบุญธรรมให้บรรจบกับบุตรร้อยหนึ่ง กีเซียงก็ให้คนใช้อุ้มเด็กนั้นตามกีเซียงออกจากที่สำนักนี้เดินมาตามทาง พอมีผู้เฒ่าคนหนึ่งสวนทางมา กีเซียงเห็นผู้เฒ่าคนนั้นรูปร่างสมบูรณ์อ้วนพีผิวเนื้อเหลือง เห็นจะเป็นผู้วิเศษ จึงลงจากม้าคำนับผู้เฒ่าแล้วถามว่า ท่านอาศัยอยู่เขาไหนท่านมาพบข้าพเจ้าเวลานี้จะไปแห่งใด หุนต๋งจู๊รู้จักหน้าว่าเป็นเจ้าเมืองไซรกี จึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อหุนต๋งจู๊อาศัยอยู่ถ้ำยกเทียวต๋ง คำไทยว่าถ้ำศิลาแก้วอยู่แทบเชิงเขาจงลำซัว ขณะเมื่อฝนตกห่าใหญ่ดาวทหารตก ข้าพเจ้าจึงมาเที่ยวหาพอพบท่าน ท่านจะไปแห่งใดจึงมาทางนี้ กีเซียงรู้ว่าหุนต๋งจู๊เป็นฤษีคำนับขออภัย จึงแจ้งความแต่หลังให้ฟังทุกประการ แล้วบอกว่าเมื่อฝนตกขาดเม็ดข้าพเจ้าได้เด็กคนหนึ่ง กีเซียงจึงอุ้มเด็กนั้นมาให้ดู หุนต๋งจู๊ก็รู้ว่าเด็กนั้นคือดาวเกียงแซตกลงมาเกิด หุนต๋งจู๊จึงว่าท่านจะไปเมืองจิวโก๋ครั้งนี้กว่าจะได้กลับมาช้าหลายปีอยู่ อย่าพาเด็กน้อยไปให้เป็นห่วงเลย ข้าพเจ้าจะขอรับเลี้ยงไว้ เมื่อท่านกลับมาจากเมืองหลวง จึงส่งให้ท่านไปเมืองไซรกี กีเซียงจึงว่าซึ่งท่านจะขอบุตรข้าพเจ้าเลี้ยงไว้ก็ตามเถิด แต่เด็กคนนี้ยังไม่มีชื่อ ขอท่านจงขนานชื่อให้แก่บุตรข้าพเจ้าด้วย หุนต๋งจู๊จึงให้ชื่อว่าหลุยจินจู๊ หุนต๋งจู๊ก็รับหลุยจินจู๊กลับไปถ้ำที่อาศัย กีเซียงก็ขึ้นม้าพาทหารเดินทางไปหลายวันใกล้ถึงเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายเกียงฮวนฌ้อเจ้าเมืองตังลู้ งกจงฮูเมืองนำเป๊กเฮา ซ่องเฮ่าเฮ้าเจ้าเมืองปักเป๊กเฮา ครั้นแจ้งว่ามีรับสั่งให้หาก็รีบมาถึงเมืองจิวโก๋พร้อมกันทั้งสามหัวเมืองเข้าอาศัยอยู่กงก๊วนยังมิได้เฝ้า คอยกีเซียงเจ้าเมืองไซรกีอยู่ พอกีเซียงมาถึงก็ออกไปรับเข้ามาที่กงก๊วน ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม พอเพลาค่ำลงทั้งสามหัวเมืองก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกีเซียง เกียงฮวนฌ้อ งกจงฮู ซ่องเฮ่าเฮ้า ทั้งสี่คนนั่งกินโต๊ะอยู่พร้อมกัน เกียงฮวนฌ้อจึงถามกีเซียงว่า เหตุใดท่านจึงมาช้า กีเซียงจึงบอกว่า เมืองข้าพเจ้าอยู่ไกลจึงมามิทันท่าน เกียงฮวนฌ้อก็รินสุราคำนับส่งให้กีเซียงกับซ่องเฮ่าเฮ้า งกจงฮู ทั้งสี่คนเสพย์สุราพูดจากัน งกจงฮูรู้ว่าซ่องเฮ่าเฮ้าเป็นคนสอพลอ จึงว่าแก่ซ่องเฮ่าเฮ้าว่ามิได้กรุณาแก่ราษฎร คบคิดกันกับฮิวฮุนฮุยต๋งกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องให้เกณฑ์คนหัวเมืองใหญ่น้อยเข้ามาปลูกพระที่นั่งชมดาว ผู้ซึ่งมีทรัพย์เอาเงินทองมาให้ก็ปล่อยเสีย ผู้ซึ่งยากไร้หาเงินจะให้มิได้ก็เร่งรัดเอาตัวมาตรากตรำทำการจนตายและหนีไปเป็นอันมาก ราษฎรหัวเมืองทุกวันนี้ได้ความเดือดร้อนเพราะท่าน ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ยินดังนั้นก็โกรธลุกขึ้นผลักเอางกจงฮู แล้วว่าตัวกล่าวหยาบช้าเหลือเกินมิได้เกรงใจเรา งกจงฮูก็โกรธฉวยเอาจอกสุราขว้างเอาซ่องเฮ่าเฮ้า ทั้งสองทุ่มเถียงกันอื้ออึง กีเซียงห้ามงกจงฮูกับซ่องเฮ่าเฮ้าว่า ท่านทั้งสองอย่าวิวาทกันเลย ซึ่งงกจงฮูว่ากล่าวทั้งนี้หวังจะเตือนสติท่าน ท่านกับงกจงฮูก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ด้วยกัน จะวิวาทกันเหมือนเด็กน้อยฉะนี้ไม่ควร เวลานี้ก็ดึกแล้วไปหลับนอนเสียเถิด พอได้ยินเสียงคนนอกกงก๊วนร้องเข้ามาว่า ท่านทั้งสี่คนพากันกินสุราสบายอยู่แต่วันนี้เถิด รุ่งขึ้นพรุ่งนี้เลือดจะไหลอยู่ที่ตะแลงแกง กีเซียงได้ยินจึงถามคนว่าผู้ใดร้องเข้ามาให้สืบเอาตัวจงได้ คนใช้จึงพาเอาตัวเอียวฮกเข้ามาคำนับกีเซียง กีเซียงจึงถามว่าท่านรู้ความประการใดหรือ เอียวฮกบอกว่าข้าพเจ้าเป็นคนใช้สำหรับรักษากงก๊วนสืบรู้ความว่า พระเจ้าติวอ๋องเชื่อคำนางขันกีให้ฆ่าเกียงฮองเฮาเสีย ยังแต่พระราชบุตรทั้งสองก็สั่งให้ฆ่าเสีย พอเกิดพายุหอบพาพระราชบุตรไป ซึ่งมีหนังสือรับสั่งให้หาท่านทั้งสี่คนเข้ามาครั้งนี้หมายจะจับฆ่าเสีย เกียงฮวนฌ้อได้ยินว่าเกียงฮองเฮาตายก็ร้องไห้ล้มลงจนสลบไป กีเซียงกับงกจงฮู ซ่องเฮ่าเฮ้าช่วยกันแก้ไขเกียงฮวนฌ้อฟื้นขึ้นมา กีเซียงจึงว่าแก่เกียงฮวนฌ้อว่าบุตรท่านก็ตายแล้ว ถึงท่านจะร้องไห้รักจนน้ำตาเป็นโลหิตออกมา บุตรก็หาเป็นคืนมาไม่ จงระงับความโศกเสียเถิด เราทั้งสี่คนควรจะเข้าชื่อกันทำเรื่องราวกราบทูลถามถึงผิดนางเกียงฮองเฮาถวายเพลาเช้าพรุ่งนี้ เกียงฮวนฌ้อเห็นชอบจึงอดกลั้นความโศกไว้ ทั้งสี่คนก็ทำเรื่องราวในเวลากลางคืน
๏ ฝ่ายฮุยต๋งกับฮิวฮุน ขณะเมื่อสี่หัวเมืองใหญ่มาพร้อมกันแล้ว จึงเข้าไปที่ข้างใน กราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่าหัวเมืองทั้งสี่มาถึงพร้อมกัน สมดังพระองค์ดำริไว้แต่ก่อนแล้ว เวลาพรุ่งนี้หัวเมืองเข้ามาเฝ้า เห็นจะทำเรื่องราวเข้ามาถวายด้วย พระองค์อย่าทรงฟังเรื่องราวนั้นเลยจะเสียท่วงทีไป ขอให้มีรับสั่งให้จับไปฆ่าเสียเถิด พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะให้จับสี่หัวเมืองฆ่าเสียในเวลาพรุ่งนี้ ขณะเมื่อฮิวฮุนฮุยต๋งเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องนั้นเป็นเวลาเย็น ครั้นเพลาค่ำก็บังคมลาไปบ้าน
๏ ฝ่ายทั้งสี่หัวเมืองครั้นเวลาเช้า ก็พากันเข้าไปเตรียมเฝ้าพร้อมกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออก ต่างคนคุกเข่าลงคำนับเฝ้าอยู่ตามตำแหน่ง เกียงฮวนฌ้อจึงส่งเรื่องราวให้ปิกันถวายต่อพระหัตถ์ พระเจ้าติวอ๋องจึงรับมาวางไว้ แล้วตรัสถามเกียงฮวนฌ้อว่า ตัวมีโทษผิดเป็นข้อใหญ่อยู่รู้ตัวแล้วหรือ เกียงฮวนฌ้อจึงทูลว่าข้าพเจ้าไปอยู่รักษาเมืองตังลู้รู้ว่ามีรับสั่งให้หาจึงมาเฝ้า แต่ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือไปว่า พระองค์เชื่อคำคนยุยง ผู้หาผิดมิได้ให้เป็นผิด แล้วหลงเชื่อแต่นางขันกีจนฆ่าพระมเหสีเสีย ทำการทั้งนี้เหมือนดังจะแกล้งทำลายพระองค์ให้เสื่อมเกียรติยศ ซึ่งตรัสว่าข้าพเจ้ามีโทษผิดข้อใหญ่นั้นยังไม่แจ้ง
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็โกรธ จึงตรัสว่าลูกสาวของตัวแกล้งใช้เกียงฮวนมาทำร้ายเรา เราก็ฆ่าเสีย จึงให้หาตัวท่านเข้ามาจะบอกความกลับว่ากล่าวหยาบช้าอีกเล่า ตัวเป็นกบฏต่อเรา พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้บูซูจะให้เอาตัวเกียงฮวนฌ้อไปฆ่าเสีย กีเซียง ซ่องเฮ่าเฮ้ากับงกจงฮู จึงกราบทูลทัดทานว่าเกียงฮวนฌ้อเป็นคนสัตย์ซื่อ เห็นจะหาเป็นกบฏประทุษร้ายต่อพระองค์ไม่ ขอให้ทรงอ่านดูเรื่องราวซึ่งเกียงฮวนฌ้อถวายนั้นก่อน พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงหยิบเรื่องราวเกียงฮวนฌ้อมาคลี่ออกจำใจอ่าน ในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้ากีเซียง ซ่องเฮ่าเฮ้า งกจงฮู เกียงฮวนฌ้อทำเรื่องราวกราบทูล ด้วยอย่างธรรมเนียมพระมหากษัตริย์แต่ก่อนนั้น ย่อมเอาพระทัยใส่กิจราชการบ้านเมือง แล้วเลี้ยงคนมีความสัตย์กตัญญู มิได้เลี้ยงคนพาลแผ่นดินจึงเป็นสุขสืบมา บัดนี้พระองค์มาเชื่อฟังนางขันกีกับฮิวฮุนฮุยต๋งทูลยุยง ให้ฆ่าพระมเหสีและพระราชบุตรเสีย ขุนนางซึ่งมีกตัญญูเพ็ดทูลทัดทานก็กลับเอาโทษ แล้วซ้ำมีกฎหมายไว้ว่า ถ้าผู้ใดเอาถ้อยความมากราบทูลก็จะเอาตัวผู้นั้นใส่ประทัดใหญ่จุดเผาเสียให้กระดูกละเอียด ซึ่งฮุยต๋งฮิวฮุนทูลให้ทำดังนี้เหมือนจะปิดปากผู้ซึ่งมีกตัญญูต่อแผ่นดินเสียทั้งนั้น ขุนนางและราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก ดุจอยู่ในที่มืดมิได้เห็นแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ ถ้าพระองค์ฆ่านางขันกีกับฮุยต๋งฮิวฮุนเสียเหมือนทำลายเมฆอันปิดดวงพระอาทิตย์ให้สว่าง และผู้ซึ่งรับพระราชอาญาตายไปแต่ก่อนนั้น พระองค์ก็จะเห็นว่ามีผิดหรือหาผิดมิได้ แล้วกลับพระทัยเสียใหม่แผ่นดินก็จะเป็นสุข เหมือนครั้งพระเจ้าเงียวซุน ซึ่งข้าพเจ้ากราบทูลนี้เพราะมีกตัญญู ถึงจะลงพระราชอาญาตามกฎหมายก็มิได้อาลัยแก่ชีวิต พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรแล้วทรงพระโกรธฉีกหนังสือทิ้งเสีย จึงตรัสว่าอ้ายเหล่านี้บังอาจหยาบช้าให้กูได้ความอัปยศ แล้วสั่งบูซูให้เอาขุนนางทั้งสามคนไปฆ่าเสีย อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงกราบทูลว่าเกียงฮวนฌ้อนั้นคิดจะทำร้ายพระองค์มานานแล้ว หากบารมีพระองค์มากอยู่ไม่ทำได้ งกจงฮูก็เป็นคนหยาบช้ามิได้เกรงพระราชอาญา คนทั้งสองนี้โปรดให้ฆ่าเสียควรแล้ว แต่ซ่องเฮ่าเฮ้านั้นคนสัตย์ซื่อ แล้วอุตส่าห์พากเพียรทำพระที่นั่งชมดาวพระที่นั่งบรรทมนั้นเป็นความชอบอยู่ จะขอพระราชทานโทษไว้ครั้งหนึ่งก่อน พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้ ปิกัน บ๋วยจือ มุยจิ๋วคี มุยจิวเอี๋ยน ปกฮี ซกซี ทั้งเจ็ดคนจึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งจะฆ่าขุนนางผู้ใหญ่เสียนั้นจงทรงพระดำริดูก่อน ด้วยโบราณว่าไว้ว่า เสนาบดีผู้ใหญ่เหมือนพระบาทพระมหากษัตริย์ทั้งสองข้าง แล้วเกียงฮวนฌ้อก็เป็นหัวเมืองใหญ่อยู่ฝ่ายตะวันออก ได้รบพุ่งข้าศึกปราบปรามหัวเมืองให้ราบคาบ ราษฎรฝ่ายตะวันออกก็อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งจะเป็นกบฏข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย กีเซียงก็เป็นหัวเมืองใหญ่ฝ่ายตะวันตก แล้วมีน้ำใจโอบอ้อมอารีรักษาราษฎรเหมือนบิดารักษาบุตร หัวเมืองฝ่ายตะวันตกมิได้มีโจรผู้ร้าย เพลากลางคืนราษฎรก็มิได้ต้องปิดประตูเรือน และผู้ซึ่งทำผิด กีเซียงก็มิได้กระทำโทษดุจอาญาหัวเมืองทั้งปวง เป็นแต่เขียนวงให้ยืนทรมานตัวอยู่พอสมควร แล้วก็สั่งสอนให้ทิ้งความชั่วเสีย ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงรักใคร่สรรเสริญกีเซียงเป็นอันมาก ซึ่งจะให้ฆ่ากีเซียงเสียนั้น ราษฎรทั้งปวงก็จะระส่ำระสายเสียใจนัก งกจงฮูเล่าก็เป็นหัวเมืองใหญ่ทำราชการโดยสุจริต มิได้เบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน แล้วก็เป็นข้าหลวงเดิมมาแต่ก่อน ข้าพเจ้าจะขอชีวิตขุนนางทั้งสามคนนี้ไว้ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าเกียงฮวนฌ้อนั้นเห็นจะเป็นกบฏจริง กีเซียงงกจงฮูนั้นว่ากล่าวหยาบช้านัก ครั้นจะมิฆ่าเสียขุนนางทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่าง อึ้งปวยฮอขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เกียงฮวนฌ้อ งกจงฮู สองคนนี้ก็ทำราชการมานานแล้วยังหามีความผิดไม่ กีเซียงเล่าน้ำใจก็สัตย์ซื่อ แล้วประมาณการไปได้ทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลัง แล้วกีเซียง งกจงฮู เกียงฮวนฌ้อ ทั้งสามคนนี้มีทหารและหัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก ถ้าจะให้ฆ่าเสียบัดนี้ ทหารและหัวเมืองทั้งปวงแจ้งว่าเจ้านายตายแล้ว ก็จะมีใจเจ็บแค้นยกมาทำแก่เมืองหลวงทั้งสามทาง ก็เห็นจะป้องกันยาก บุนไทสือซึ่งไปตีเมืองปักไฮก็ยังหามาไม่ ซึ่งจะฆ่าขุนนางทั้งสามคนเสียจงทรงพระดำริดูก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงว่ากีเซียงนั้นเราแจ้งอยู่ว่ามีสติปัญญา ซึ่งทำทั้งนี้เห็นกีเซียงจะเป็นพลอยเข้าชื่อด้วยหาได้ลงใจไม่ ท่านจะขอชีวิตไว้ก็ตามเถิด สืบไปเมื่อหน้ากีเซียงประทุษร้ายต่อเรา จะเอาโทษท่านด้วย แต่งกจงฮูเกียงฮวนฌ้อนั้นจำจะให้ฆ่าเสีย กาแก๋ฮุยหยินกับขุนนางสี่คนเข้าชื่อกันทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซ่องเฮ่าเฮ้าได้ทำพระที่นั่งชมดาวและพระที่นั่งบรรทมเป็นความชอบ กีเซียงนั้นมีสติปัญญาแล้วสัตย์ซื่อนัก ซึ่งยกโทษให้ก็ควรแล้ว แต่งกจงฮู เกียงฮวนฌ้อทั้งสองนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าความชอบก็มีอยู่เป็นอันมาก ด้วยกฎหมายแต่ก่อนว่า ถ้าพระมหากษัตริย์ว่าราชการผิดขนบธรรมเนียมไป ขุนนางซึ่งพลอยเห็นชอบด้วยก็เป็นหากตัญญูไม่ ผู้ซึ่งเห็นผิดแล้วทูลทัดทานผู้นั้นก็เป็นที่สรรเสริญแก่คนทั้งปวงว่ามีกตัญญูต่อแผ่นดิน ซึ่งงกจงฮูเกียงฮวนฌ้อทำเรื่องราวถวายนั้นโดยกตัญญู แล้วก็ต้องตามอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นความชอบหาควรจะฆ่าเสียไม่ พระเจ้าติวอ๋องก็ยิ่งทรงพระโกรธ จึงสั่งหูหยงให้เอาตัวงกจงฮูกับเกียงฮวนฌ้อไปฆ่าเสีย แล้วประกาศแก่ขุนนางทั้งปวง่า ถ้าผู้ใดบังอาจหยาบช้าต่อเราเหมือนงกจงฮู เกียงฮวนฌ้อ เราจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้น หูหยงก็ไปลงอาญางกจงฮู เกียงฮวนฌ้อตามรับสั่ง ขุนนางทั้งปวงก็คิดสงสาร แต่กีเซียงนั้นร้องไห้รักงกจงฮูกับเกียงฮวนฌ้อเป็นอันมาก ทหารของเกียงฮวนฌ้อ งกจงฮูเห็นนายตายแล้วก็ลอบหนีไปในเพลากลางคืน
๑๑
๏ ครั้นเวลารุ่งเช้าปิกันจึงเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า จะขอศพงกจงฮูเกียงฮวนฌ้อไปฝังตามธรรมเนียม และกีเซียงนั้นมาอยู่นานแล้ว หัวเมืองตะวันตกนั้นก็ว่างเปล่าอยู่ เกลือกราษฎรจะกำเริบ ขอให้กีเซียงกลับไปเมืองไซรกี พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงค่อยกระซิบทูลว่า ซึ่งจะปล่อยกีเซียงไปครั้งนี้ เหมือนปล่อยเสือเข้าป่าปล่อยมังกรลงน้ำ ข้าพเจ้าเห็นจะไปร่วมคิดกับซุนเอ๋งบุตรงกจกฮู ซึ่งอยู่เมืองนำเป๊กเฮา เกียงฮุนขวัน บุตรเกียงฮวนฌ้อ ซึ่งอยู่เมืองตังลู้ยกมากระทำกับเมืองหลวง เห็นจะเคืองพระทัยนัก พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งท่านว่าก็ชอบอยู่ แต่เราเป็นกษัตริย์ได้ออกวาจาให้เขาไปแล้วจะคืนคำเสียก็มิควร ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นว่า ขณะเมื่อกีเซียงจะไปนั้น เห็นขุนนางในเมืองจะตามส่งเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะลอบไปดูกิริยากีเซียง ถ้าเห็นสุจริตอยู่ก็จะปล่อยไป ถ้าเห็นไม่สุจริตจึงค่อยมีรับสั่งให้หากลับมา พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบด้วย ฮิวฮุนฮุยต๋งก็กลับมา ณ บ้าน ให้คนใช้คอยดูอยู่ว่ากีเซียงจะไปเวลาใด
๏ ฝ่ายปิกันครั้นออกจากเฝ้า ก็แวะไปหากีเซียง ณ บ้าน กีเซียงก็ออกมารับคำนับตามประเพณีเชิญให้นั่งที่สมควร ปิกันจึงว่าเวลานี้ข้าพเจ้ากราบทูลให้ท่านกลับไปเมืองไซรกี พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้ แต่ข้าพเจ้าวิตกอยู่ว่าเกลือกจะมีผู้ทูลขัดขวาง ท่าจะมิได้ไปโดยสะดวก ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์มาเตือนสติท่าน ให้ท่านเร่งทูลลาไปในวันพรุ่งนี้ กีเซียงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับปิกันแล้วว่า ซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ สืบไปเมื่อหน้าข้าพเจ้าจะสนองคุณท่าน ปิกันจึงยุดเอามือกีเซียงไว้แล้วกระซิบว่า ในเมืองหลวงทุกวันนี้กฎหมายขนบธรรมเนียมก็ฟั่นเฟือนไป เพราะพระมหากษัตริย์เชื่อฟังแต่คำคนพาล เราพิเคราะห์ดูเห็นจะไม่มีความสุข กีเซียงก็มิได้ตอบประการใด เป็นแต่ถอนใจใหญ่อยู่ ปิกันก็ลาไป ครั้นเวลารุ่งเช้ากีเซียงก็เข้าไปกราบทูลถวายบังคมลาพระเจ้าติวอ๋องแล้วก็มาจัดแจงทหารและบ่าวไพร่ของตัว ยกออกจากเมืองหลวงไปทางประตูตะวันตก ปิกัน บูเซียงอ๋อง มุยจื้อ กิจื้อ กับขุนนางทั้งปวง รู้ว่ากีเซียงจะกลับไปเมือง ก็ชวนกันออกไปตามส่ง และขณะเมื่อกีเซียงออกจากเมืองหลวงไปทางประมาณพันเส้น เหลือบมาเห็นขุนนางตามมาส่งเป็นอันมาก จึงลงจากม้าแวะเข้าหยุดอยู่ที่กงก๋วน ขุนนางทั้งปวงก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อย บูจือจึงว่ากับกีเซียงว่าข้าพเจ้าจะเตือนสติท่านสิ่งหนึ่ง ถ้าท่านรับคำข้าพเจ้าได้ คุณท่านจะอยู่กับข้าพเจ้าเป็นอันมาก ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ไม่ลืมคุณท่าน กีเซียงจึงว่าท่านจะสั่งสอนข้าพเจ้าประการใดก็ตามเถิด บูจือจึงว่าครั้งนี้ท่านหามีความผิดไม่ พระเจ้าติวอ๋องจะให้ฆ่าเสีย หากขุนนางทั้งปวงทูลขอท่าน ท่านจึงได้รอดชีวิต ซึ่งท่านจะกลับไปเมืองไซรกีครั้งนี้ ท่านอย่าได้มีใจแค้นพระเจ้าติวอ๋องเลย จงคิดถึงคุณพระมหากษัตริย์ ซึ่งผ่านสมบัติมาแต่ก่อนนั้นเถิด กีเซียงจึงว่าความข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ถึงตัวข้าพเจ้าจะตายก็ไม่ละความกตัญญูเสีย ขณะเมื่อกีเซียงกับขุนนางทั้งปวงพูดกันอยู่นั้น พอแลเห็นฮิวฮุนฮุยต๋งควบม้ามาตาม ขุนนางทั้งปวงรังเกียจฮิวฮุนฮุยต๋งนัก ต่างคนคำนับลากีเซียงกลับไป ฮิวฮุนฮุยต๋งก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับกีเซียง กีเซียงก็รับคำนับแล้วว่า เรามิได้มีคุณสิ่งไรแก่ท่าน ซึ่งท่านอุตส่าห์มาส่งเราถึงนอกเมืองเราขอบใจนัก ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงตอบว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยจำมาส่งตามธรรมเนียม ฮิวฮุนฮุยต๋งก็รินสุราคำนับส่งให้กีเซียงเป็นหลายที ครั้นเห็นกีเซียงเมาสุราตึงตัวอยู่แล้ว ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์เขาเล่าลือว่า ท่านรู้การในอากาศว่าดีและร้าย การแผ่นดินเล่าท่านก็รู้ในเบื้องหน้าและเบื้องหลัง กีเซียงจึงแกล้งถ่อมตัวว่า ตำราทั้งปวงเราก็ได้เรียนอยู่บ้างแต่หาเหมือนคำคนสรรเสริญไม่ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงถามว่าทุกวันนี้ พระเจ้าติวอ๋องก็ละอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนเสีย ผู้ใดจะทัดทานก็มิได้เชื่อฟัง ฆ่าขุนนางผู้ใหญ่หาความผิดมิได้เสียเป็นอันมาก สืบไปเมื่อหน้าท่านจะเห็นประการใด กีเซียงได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วว่าซึ่งเราจะทำนายนั้นไม่ควร จงกำหนดแต่ปีมะเมียจนถึงปีชวดก็จะเห็นประจักษ์ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงว่าเมื่อพระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นพระชนม์นั้นด้วยเหตุประการใด กีเซียงกำลังเมาสุราไม่ทันคิดจึงว่า พระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นบุญนั้นหาสู้ดีไม่ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงว่า ข้าพเจ้าทั้งสองนี้ก็วิตกอยู่ว่า เมื่อจะตายนั้นจะเป็นประการใดบ้าง กีเซียงพิเคราะห์ดูลักษณะฮิวฮุนฮุยต๋งแล้ว คิดแต่ในใจว่าคนทั้งสองนี้ลักษณะร้ายนักลูกเห็บจะตกถูกตาย แล้วเกียงจูแหยจะเอาศพไปเส้นเทพยดาที่เขากีซัว ครั้นจะบอกตามจริงบัดนี้ฮิวฮุนฮุยต๋งจะเสียใจนัก กีเซียงจึงแกล้งว่าเมื่อท่านทั้งสองจะตายนั้นประหลาดหาเหมือนคนทั้งปวงไม่ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงว่าธรรมดาเกิดมาเป็นคนแล้วก็ย่อมตายด้วยป่วยไข้ ประการหนึ่งก็ตายด้วยเชือกและอาวุธต่างๆ ซึ่งท่านว่าข้าพเจ้าจะตายประหลาดกว่าคนทั้งปวงนั้น ข้าพเจ้าสงสัยอยู่ กีเซียงจึงว่าเราจะทำนายต่อไปนั้นเหลือรู้เรานัก ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงอ้อนวอนว่าท่านได้เมตตาข้าพเจ้า แล้วอย่าคิดรังเกียจเลย จงทำนายให้ประจักษ์เถิด กีเซียงขัดมิได้จึงว่าท่านทั้งสองนี้จะต้องลูกเห็บตาย ฮิวฮุนฮุยต๋งได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าข้าพเจ้าทั้งสองนี้ท่านว่าต้องลูกเห็บแล้ว ตัวท่านจะตายด้วยเหตุประการใดเล่า กีเซียงจึงว่าตัวเรานี้จะตายโดยปรกติดุจหนึ่งนอนหลับอยู่ ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงแกล้งสรรเสริญว่าท่านได้เรียนวิชาชำนิชำนาญนักหาผู้เสมอมิได้ ข้าพเจ้าคิดจะใคร่สนทนาด้วยท่านให้ได้คติไว้ วิตกด้วยราชการในพระราชวัง แล้วฮิวฮุนฮุยต๋งก็คำนับลากีเซียงขึ้นม้ากลับมา ฮิวฮุนจึงว่ากับฮุยต๋งว่า กีเซียงนั้นมันเหมือนสัตว์เดียรัจฉาน ตัวมันจะตายวันนี้พรุ่งนี้หารู้ไม่กลับมาทำนายเราเสียอีกเล่า ฮิวฮุนฮุยต๋งพูดกันแล้วก็รีบเข้าไปในวังทูลพระเจ้าติวอ๋อง ตามซึ่งได้พูดกับกีเซียงทุกประการ แล้วว่ากีเซียงนั้นหยาบช้าต่อพระองค์นัก พระเจ้าติวอ๋องก็ทรงพระโกรธ จึงว่ากีเซียงนั้นโทษถึงตายแล้ว เรายกโทษเสียให้กลับไปเมืองไซรกียังหารู้คุณไม่ จำจะให้เอาตัวมาตัดศีรษะแขวนไว้ที่ประตูเมืองจึงจะหายความแค้น แล้วสั่งเตียวฉานนายทหารเอกให้รีบตามไปจับตัวกีเซียงมาให้จงได้ เตียวฉานรับสั่งแล้วออกมาขึ้นม้าพาทหารทั้งปวงรีบตามไป
๏ ฝ่ายกีเซียงครั้นฮิวฮุนฮุยต๋งกลับไปแล้ว ก็ขึ้นม้าพาทหารออกจากกงก๋วนเดินไปทางตะวันตก แล้วคิดถึงคำที่พูดกับฮิวฮุนฮุยต๋งก็สะดุ้งใจเห็นว่าจะมีเหตุแล้ว พอได้ยินเสียงทหารเรียกมาว่าให้กีเซียงหยุดอยู่ก่อน กีเซียงเหลียวไปเห็นเตียวฉานจึงว่ารู้ตัวอยู่แล้ว กีเซียงจึงสั่งแก่ทหารทั้งปวงว่าท่านจงพากันกลับไปเมืองไซรกีก่อนเถิด แล้วบอกแก่บุตรทั้งสองให้บำรุงรักษามารดาจงดี กิจการบ้านเมืองทั้งปวงก็ให้ว่าตามอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ทหารทั้งปวงได้ยินกีเซียงว่าดังนั้นก็ร้องไห้ กีเซียงจึงว่าท่านอย่าเศร้าโศกนักเลย จงฟังข่าวเราในเจ็ดปีเถิด ทหารทั้งปวงก็คำนับลาไป เตียวฉานก็พากีเซียงเข้ามาถึงพระราชวัง ผู้ซึ่งเฝ้าประตูเห็นดังนั้น ก็รีบเอาเนื้อความไปบอกอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอก็ตกใจ จึงคิดว่ามีรับสั่งโปรดให้กีเซียงไปเมืองไซรกีแล้ว เหตุไรจึงหาตัวกลับมาเล่า ชะรอยอ้ายฮิวฮุนฮุยต๋งจะทูลขัดขวาง อึ้งปวยฮอก็ให้จิวจือไปบอกขุนนางผู้ใหญ่ทั้งปวง ให้เข้าไปเตรียมคอยเฝ้า อึ้งปวยฮอก็เข้าไปในพระราชวัง เห็นเตียวฉานคุมตัวกีเซียงอยู่ อึ้งปวยฮอจึงถามกีเซียงว่ามีรับสั่งโปรดท่านให้กลับไปเมืองแล้ว เหตุไรท่านจึงกลับมาเล่า กีเซียงจึงว่าจะมีเหตุสิ่งไรข้าพเจ้ามิได้รู้ พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออก เตียวฉานก็พาตัวกีเซียงเข้าไปในที่เฝ้า พระเจ้าติวอ๋องเห็นกีเซียงก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าตัวทำผิดเรายกโทษเสียแล้ว และตัวยังหยาบช้าหามีกตัญญูต่อเราไม่ กีเซียงจึงตอบว่าข้าพเจ้ามีกตัญญูอยู่ถึงห้าประการ ประการหนึ่งรู้จักคุณบิดามารดา คุณครูอาจารย์ซึ่งสั่งสอนข้าพเจ้าแล้วรู้จักคุณฟ้าคุณดินคุณพระพระมหากษัตริย์ ข้าพเจ้าคิดจะสนองอยู่มิได้ขาด พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งมึงว่ามีกตัญญูต่อท่านผู้มีคุณนั้นจะพูดแก้ตัวหรือ ถ้ามึงมีกตัญญูรู้จักคุณกูแล้วทำไม มึงหยาบช้าว่ากูไม่ดีเล่า กีเซียงจึงทูลซึ่งข้าพเจ้าจะได้ทรยศหยาบช้าหามิได้ ข้าพเจ้าว่านั้นตามตำราสินหลงฮวดฮี ซึ่งข้าพเจ้าได้เรียนไว้แต่ก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ตัวสิอวดว่าได้เรียนตำราดูแม่นยำแล้ว จะทำนายชะตาเมืองเราจะเป็นประการใดบ้าง กีเซียงจึงทูลว่าซึ่งการแผ่นดินทั้งปวง ข้าพเจ้าได้พูดไว้กับฮิวฮุนฮุยต๋งแล้ว แต่จะได้หยาบช้าสิ่งใดหามิได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งตัวว่าเราจะตายไม่ดีนั้นหาเป็นข้อหยาบช้าไม่หรือ ส่วนตัวสิยกย่องว่าจะตายโดยปรกติเล่า ซึ่งตัวพูดจาทั้งนี้หวังจะให้คนทั้งปวงลุ่มหลง ตัวสิทำนายไว้ว่าจะตายดีแล้ว ก็เราจะให้ฆ่าเสียบัดนี้ ตัวจะทำนายถูกหรือ หรือเราจะทำนายถูก แล้วสั่งบูซูให้เอาตัวกีเซียงไปฆ่าเสีย บูซูก็ฉุดตัวกีเซียงออกไป อึ้งปวยฮอจึงร้องห้ามบูซูว่าอย่าเพ่อวุ่นวายก่อนแล้วเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งโปรดให้กีเซียงกลับไปเมืองไซรกี ขุนนางและราษฎรก็มีความยินดีนัก ซึ่งกีเซียงกระทำให้ขัดเคืองพระทัยทั้งนี้ เพราะเป็นคนซื่อว่าตามตำรา ใช่จะแกล้งหยาบช้าต่อพระองค์หามิได้ จะขอพระราชทานโทษกีเซียงไว้ก่อน พระเจ้าติวอ๋องก็ไม่โปรดให้ ปิกันจึงทูลว่ากีเซียงเป็นคนสัตย์ซื่อ แล้วมีใจเจ็บร้อนต่อแผ่นดิน ขุนนางและราษฎรนับถือ ซึ่งจะฆ่ากีเซียงเสียนั้น ขุนนางซึ่งมีกตัญญูต่อแผ่นดินก็จะเสียใจ การซึ่งจะรักษาแผ่นดินสืบไปเมื่อหน้าเป็นการใหญ่ และกีเซียงทำนายการทั้งปวงนั้นตำราก็ยังมีเป็นพยานอยู่ ขอให้กีเซียงทายในวันหนึ่งสองวัน ในเมืองจิวโก๋จะมีเหตุประการใดบ้าง ถ้ากีเซียงทายถูกจะขอให้พ้นโทษ ถ้าไม่สมเหมือนคำกีเซียงจึงลงพระราชอาญา พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วย จึงหากีเซียงเข้ามาเฝ้า ให้ทำตามคำปิกันว่า กีเซียงก็ให้เอาอีแปะมาสามอัน ใส่เข้าในเตาตามสังเกต ดูตามตำรารู้ว่าเหตุร้ายก็ตกใจนัก จึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า พรุ่งนี้เพลาเที่ยงจะบังเกิดเพลิงไหม้ ณ พระตำหนักไทเบีย ซึ่งไว้รูปพระมหากษัตริย์แต่ก่อน พระเจ้าติวอ๋องแจ้งดังนั้น ก็มีรับสั่งให้งดโทษกีเซียงไว้ก่อน กีเซียงกับขุนนางทั้งปวงออกมาจากที่เฝ้า
๏ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสกับฮิวฮุน ฮุยต๋งว่า ครั้งนี้จะได้ดูเท็จจริงกีเซียง ฮิวฮุนจึงว่าซึ่งกีเซียงดูว่าจะเกิดเพลิงไหม้พระราชวังนั้น ข้าพเจ้าจะให้ไปสั่งผู้ซึ่งรักษาพระตำหนักไทเบีย ให้ดับธูปและตะเกียงเสียให้สิ้น ก็เห็นว่าจะหาเกิดเพลิงเหมือนคำกีเซียงไม่ พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วยก็ให้ไปสั่งตามคำฮิวฮุนว่า อึ้งปวยฮอครั้นกลับมา​ ณ บ้านจึงสั่งบุตรทั้งเจ็ดคน ให้คุมบ่าวไพร่ไปเตรียมอยู่ริมพระราชวังคอยจะดับเพลิง แล้วสั่งอีเหมียงผู้รักษาตำหนักไทเบียว่า ถ้าเกิดเพลิงขึ้นก็ให้มาบอกโดยเร็ว ครั้นเพลาเที่ยงขุนนางทั้งปวงต่างคนคิดว่าซึ่งกีเซียงทำนายไว้เห็นจะผิดเสียแล้ว
๏ ขณะนั้นอัสนีบาตผ่าลงที่พระตำหนักไทเบียเป็นเพลิงติดขึ้น ขุนนางทั้งปวงได้ยินเสียงฟ้าก็ตกใจ พออีเหมียงวิ่งร้องออกมาว่าเพลิงไหม้พระตำหนักไทเบียขึ้นแล้ว ขุนนางทั้งปวงก็เข้าไปจะดับเพลิง และเปลวเพลิงร้อนนัก ต่างคนเข้าใกล้ไม่ได้ก็จนใจยืนตะลึงอยู่ ปิกันคิดถึงคำกีเซียงทำนายไว้ก็ถอนใจใหญ่ ว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า ซึ่งไฟไหม้พระตำหนักไทเบียนี้ เหมือนจะบอกเหตุว่าวงศ์เสี่ยงทางจะสูญแล้ว ขณะเมื่อเพลิงไหม้ขึ้นนั้น พระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่พระที่นั่งออกขุนนาง ฮ่องยี่กั๋วเข้าไปกราบทูลว่าไฟไหม้พระตำหนักไทเบีย พระเจ้าติวอ๋องก็ตกพระทัยนัก จึงให้ไปกำชับขุนนางทั้งปวงให้คอยรักษาอย่าให้เพลิงไหม้ลามไปได้ แล้วตรัสกับฮิวฮุน ฮุยต๋งว่า เมื่อกีเซียงทายถูกดังนี้ ท่านทั้งสองจะคิดประการใด ฮิวฮุน ฮุยต๋งจึงทูลว่า ซึ่งจะปล่อยตัวกีเซียงกลับไปเมืองไซรกีนั้นไม่ได้ ขอให้เอาตัวคุมไว้ในเมืองหลวงก่อนแผ่นดินจึงจะเป็นสุข ข้าพเจ้าและราษฎรทั้งปวงจะได้พึ่งพระบารมีสืบไป
๏ พระเจ้าติวอ๋องเห็นชอบด้วย ปิกัน มุยจือ อึ้งปวยฮอ ทั้งสามคนจึงเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ซึ่งเพลิงไหม้พระตำหนักไทเบียนั้นต้องคำกีเซียงที่ทำนายไว้ ข้าพเจ้าขอพระราชทานให้กีเซียงพ้นโทษ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งโทษถึงตายนั้นเรายกเสีย แต่ซึ่งจะให้กลับไปเมืองไซรกีนั้นยังไม่ได้ เราจะให้อยู่ที่จำสงัดก่อน ถ้าบ้านเมืองสงบอยู่จึงจะให้กลับไป ปิกันก็ไปบอกกีเซียงตามรับสั่ง แล้วว่าท่านทรมานอยู่ก่อนเถิด ถ้าพระเจ้าติวอ๋องค่อยสบายพระทัยแล้ว เราจึงจะกราบทูลให้ท่านไปเมืองไซรกีจงได้ กีเซียงจึงว่าถึงข้าพเจ้าจะได้ความลำบากประการใด ก็มิลืมคุณพระมหากษัตริย์ บูซูก็พาตัวกีเซียงไปไว้ที่จำสงัด ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงรู้ ก็จัดของมาเยือนกีเซียงเป็นอันมากเสียงอื้ออึงนัก ขณะเมื่อกีเซียงอยู่ในที่จำสงัด ก็สั่งสอนราษฎรให้รู้จักขนบธรรมเนียมทุกประการ ถ้าเห็นผู้ใดมีสติปัญญาก็ให้เรียนฤกษ์บนตำราปวยกั้วนั้น แต่ก่อนผู้จะเล่าเรียนยากนัก กีเซียงก็แก้ไขให้จะแจ้งออก ผู้มีสติปัญญาน้อยก็รู้ง่าย ชาวเมืองทั้งปวงก็ไปมาหากีเซียงมิได้ขาด
๏ ขณะนั้นม้าใช้มาบอกอึ้งปวยฮอว่า งกซุยเอ๋งบุตรงกจงฮูอยู่ ณ เมืองนำเป๊กเฮา คุมทหารยี่สิบหมื่นเศษมาติดด่านลำสัวก๋วน เกียงฮุนขวันบุตรเกียงฮวนฌ้อเมืองตังลู้ คุมทหารสี่สิบหมื่นมาติดด่านฮิวฮุนก๋วน อึ้งปวยฮอแจ้งดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วว่าแผ่นดินเป็นจลาจลดังนี้เห็นราษฎรจะไม่มีความสุข จึงเกณฑ์ทหารเติมไปให้ช่วยรักษาด่านทั้งสองตำบลไว้
๏ ฝ่ายไทอิดจินหยิน ซึ่งเป็นเทพารักษ์อยู่ในถ้ำกี๋มกวางตั้ง ณ เขาเขียนงวนซัว คิดว่าบัดนี้ศักราชได้พันห้าร้อยแล้ว เทพยดาซึ่งลงไปเกิดในแผ่นดินจะบังเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกัน เกียงจูแหยจะต้องลงไปปราบปราม แซ่เสี่ยงทางกำหนดจะสูญแล้ว แซ่บูอ๋องจะจำเริญรุ่งเรืองขึ้น และเขากุนหลุนซัวนั้นมีเทพยดาอยู่องค์หนึ่ง ครั้นศักราชได้พันห้าร้อยแล้ว จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่ง ให้แปะเฮาะทองจือเอาไปให้เทพยดาไทอิดจินหยิน ณ เขียนงวนซัว ไทอิดจินหยินคำนับแล้วคลี่หนังสือออกอ่าน ได้ความว่าศักราชครบพันห้าร้อยแล้ว เราจะให้เกียงจูแหยลงไปปราบปรามแผ่นดิน ท่านจงให้เลงจู๊จือซึ่งเป็นศิษย์ท่านลงไปช่วยเกียงจูแหยด้วย ไทอิดจินหยินจึงว่าเราแจ้งแล้ว แปะเฮาะทองจือคำนับลากลับมา
๑๒
๏ ฝ่ายลิเจ้งซึ่งรักษาด่านตันตึงก๋วนแดนเมืองจิวโก๋ เมื่อยังเด็กอยู่นั้น ลิเจ้งไปเที่ยวเรียนวิชากับผู้วิเศษริมเขากุนหลุนซัวข้างทิศใต้ อาจารย์บอกวิชาให้ถึงห้าประการ เรียกว่ากิ๋มหนึ่ง ปักหนึ่ง จุยหนึ่ง หวยหนึ่ง เทาหนึ่ง ลิเจ้งเรียนได้เท่านั้น ภาษาไทยว่าวิชาดำดินได้ ครั้นนานมาลิเจ้งมีภรรยาคนหนึ่ง ชื่อนางฮึนสี นางฮึนสีเกิดบุตรชายสองคนผู้พี่ชื่อกิมเฉีย ผู้น้องชื่อบกเฉีย และนางฮึนสีนั้นยังมีครรภ์อยู่อีก กำหนดสามปีหกเดือนแล้วยังหาคลอดบุตรไม่ ลิเจ้งเป็นทุกข์นักจึงเอามือชี้เข้าที่ท้องภรรยาว่าท้องนี้นานนักหนาแล้วยังหาคลอดไม่ ถ้าคลอดออกมาเห็นจะเป็นปีศาจ นางฮึนสีได้ยินสามีว่าดังนั้นก็ทุกข์นัก ในเพลากลางคืนวันนั้นนอนมิใคร่จะหลับ ครั้นเพลาสามยามเศษ นางฮึนสีม่อยหลับไป จึงฝันว่ามีฤษีองค์หนึ่ง เดินเข้าไปในห้องที่นอน นางฮึนสีจึงว่าท่านมาแต่ไหนจึงบังอาจเข้ามาในห้องเรานี้ ฤษีจึงว่าเจ้าจงมารับเอาบุตรของเจ้าเถิด นางฮึนสียังมิทันจะตอบประการใด ฤษีก็เอาวางลงที่อกนางฮึนสี นางฮึนสีมิได้ว่าสิ่งอันใดก็ตกใจตื่น แล้วปลุกสามีขึ้นเล่าความฝันให้ฟังยังมิทันสิ้นความ นางฮึนสีก็เจ็บท้อง ลิเจ้งลุกออกไปข้างนอก ให้หญิงคนใช้พยาบาลอยู่
๏ ครั้นเพลาใกล้รุ่งนางฮึนสีก็คลอดบุตรออกมา หญิงคนใช้จึงเข้าไปบอกลิเจ้งว่า ภรรยาท่านคลอดบุตรแล้วแต่หาเป็นรูปคนไม่ ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็เสียใจ จึงถอดกระบี่เดินเข้ามา แลเห็นในห้องนั้นเป็นรัศมีสว่างแล้วมีกลิ่นหอมประหลาด เห็นบุตรซึ่งคลอดออกมานั้นเป็นก้อนเนื้อกลิ้งอยู่ ลิเจ้งจึงเอากระบี่ฟันก้อนเนื้อนั้นลง พอได้ยินเสียงทารกร้องไห้ ลิเจ้งก็เอากระบี่แหวะออกเห็นทารกรูปงามผิวเนื้อขาวเป็นนวลมีกำไลใส่มืออยู่ข้างหนึ่ง แพรหลินพาดอกอยู่พับหนึ่ง แพรและกำไลนั้นมีรัศมีนัก ทารกนั้นลุกขึ้นเดินได้ ลิเจ้งมีความยินดีจึงเข้าอุ้มเอาบุตร แล้วว่าบุตรของเรานี้ชะรอยจะมาแต่สวรรค์ เมื่อแรกเราสงสัยว่าปีศาจแทบจะฆ่าเสีย ลิเจ้งก็อุ้มเอาบุตรไปให้ภรรยาดู นางฮึนสีก็มีความรักใคร่นัก
๏ ครั้นเวลาเช้านายทหารทั้งปวง ก็ชวนกันไปเยือนลิเจ้งเป็นอันมาก คนใช้เข้าไปบอกลิเจ้งว่า หลวงจีนคนหนึ่งจะเข้ามาหาท่าน ลิเจ้งก็ออกไปคำนับเชิญให้นั่งที่สมควร จึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน หลวงจีนจึงบอกว่าเราชื่อไทอิดจินหยินอยู่ถ้ำกี๋มกวางตั้ง ณ เขาเขียนซัว ซึ่งมานี้แจ้งว่าภรรยาท่านคลอดบุตร จะขอชมบุตรท่านสักหน่อยหนึ่ง ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็ใช้ให้คนไปอุ้มเอาบุตรมาให้ไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินรับเอาแล้วจึงถามว่าบุตรท่านนี้คลอดเพลาไร ลิเจ้งจึงบอกว่าคลอดเมื่อเพลาใกล้รุ่ง ไทอิดจินหยินจึงว่า บุตรท่านคนนี้คลอดเวลาหาดีไม่ ลิเจ้งสงสัยนักจึงว่า บุตรข้าพเจ้าคนนี้เลี้ยงไม่รอดหรือ ไทอิดจินหยินจึงว่าหาเป็นดังนั้นไม่ เราเห็นว่าบุตรท่านคนนี้นานไปเบื้องหน้าจะต้องรบศึกถึงพันเจ็ดร้อยครั้ง แล้วไทอิดจินหยินว่าท่านให้ชื่อบุตรแล้วหรือยัง ลิเจ้งก็บอกว่ายังหาได้ให้ชื่อไม่ ไทอิดจินหยินจึงว่าถ้าท่านให้เป็นศิษย์เรา เราจะให้ชื่อ ลิเจ้งก็ยอมให้ ไทอิดจินหยินจึงถามว่าบุตรท่านมีกี่คน ลิเจ้งบอกว่าบุตรข้าพเจ้ามีสามคน คนหัวปีนั้นชื่อกิมเฉีย ข้าพเจ้าให้เป็นศิษย์ฮวดเทียนจุ๋น อยู่ในถ้ำหันเซียวตัง ณ เขางวนเลงซัว บุตรคนหนึ่งชื่อบกเฉียให้เป็นศิษย์เผาเหียนจินหยิน อยู่ในถ้ำแปะเฮาะตั้ง ณ เขากิวเกงซัว แต่บุตรคนนี้ข้าพเจ้าจะให้เป็นศิษย์ท่าน ตามแต่ท่านจะให้ชื่อเถิด ไทอิดจินหยินจึงให้ชื่อบุตรลิเจ้งว่าโลเฉีย ลิเจ้งก็มีความยินดีนัก จึงแต่งโต๊ะเชิญไทอิดจินหยินกิน ไทอิดจินหยินจึงว่าของอย่างนี้เรากินไม่ได้ แล้วไทอิดจินหยินก็ลาไป
๏ พอมีผู้มาบอกลิเจ้งว่า แดนเมืองหลวงเกิดศึก ลิเจ้งก็ให้ทหารทั้งปวงซ้อมหัดเพลงอาวุธให้ชำนาญ ลิเจ้งไปดูตรวจตราทุกวันมิได้ขาด แต่ลิเจ้งฝึกหัดทหารอยู่ถึงเจ็ดปี จนอายุโลเฉียได้เจ็ดขวบ โลเฉียนั้นสูงหกเซียะ คิดข้างไทยได้สามศอกคืบแปดนิ้ว พอเดือนเจ็ดข้างจีนเป็นฤดูร้อน โลเฉียไม่สบาย จึงเข้าไปคำนับมารดาว่า ข้าพเจ้าจะลาไปเที่ยวเล่นสักหน่อยหนึ่ง นางฮึนสีมีความรักใคร่โลเฉียนัก ครั้นจะห้ามก็กลัวจะน้อยใจ จึงว่าเจ้าจะไปก็ตามเถิดแต่อย่าอยู่ช้านัก บิดากลับมาไม่เห็นเจ้าจะติโทษมารดาได้ โลเฉียจึงว่าข้อนั้นอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าแจ้งอยู่แล้ว โลเฉียก็ชวนบ่าวสี่ห้าคนออกจากบ้าน ครั้นถึงประตูด่าน โลเฉียเห็นแดดร้อนกล้านัก จึงให้บ่าวไปดูว่าทางข้างหน้าจะมีร่มไม้หรือไม่ บ่าวกลับมาบอกโลเฉียว่า ทางข้างหน้านันมีต้นไม้เป็นอันมาก โลเฉียก็ให้บ่าวนำทางไปถึงต้นไม้แล้วโลเฉียเปลื้องเสื้อเสีย นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ลมพัดเย็นสบาย โลเฉียจึงว่ากับบ่าวทั้งปวงว่า เมื่อเราฝ่าแดดมานั้นร้อนนัก บัดนี้สบายดังได้อาบน้ำ พอได้ยินเสียงน้ำไหลลงมาจากซอกเขา โลเฉียเดินไปดูเห็นธารน้ำใหญ่กว้าง น้ำก็ใสไหลไปในทะเล มีก้อนศิลาอยู่กลางธารน่านั่งอาบน้ำเล่น โลเฉียจึงว่ากับบ่าวว่า เราจะลงไปอาบน้ำเล่นที่ก้อนศิลาอันนี้ บ่าวก็ว่าจะลงไปอาบน้ำก็ตามเถิด แต่อย่าเล่นให้ช้านัก โลเฉียก็โดดลงไปนั่งที่ก้อนศิลา แล้วเอาแพรปูลงในน้ำแพรก็ลอยอยู่ โลเฉียก็ลงนั่งบนแพรวักน้ำอาบเล่นตามสบาย รัศมีแพรนั้นจับแสงน้ำแดงไปสิ้น แล้วโลเฉียเอาแพรนั้นซักน้ำฟาดเล่นตามประสาเด็ก ก็เป็นคลื่นใหญ่กระเทือนไปถึงที่อยู่พระยานาค พระยานาคก็คิดสงสัยนักจึงให้แหมแฉไปเที่ยวดูว่าเหตุสิ่งใดจึงเป็นดังนี้ แหมแฉขึ้นมาถึงปากอ่าวชเล เห็นเด็กคนหนึ่งเล่นน้ำอยู่ จึงถามโลเฉียว่า ตัวทำประการใดจึงกระเทือนไปถึงที่อยู่พระยานาค โลเฉียได้ยินดังนั้นเหลียวไปดูเห็นแหมแฉหน้าเขียวดังสีเมฆ ผมและหนวดแดงเขี้ยวออกนอกปาก โลเฉียสงสัยนัก จึงถามว่าเองนี้เป็นสัตว์อะไร แหมแฉได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราเป็นทหารพระยานาคสำหรับเที่ยวตรวจตราในท้องชเล ซึ่งตัวบังอาจหยาบช้าต่อเรานั้น เราจะประหารชีวิตเสีย แล้วโลดขึ้นไปเอาขวานฟันโลเฉีย โลเฉียหลบทันจึงถอดเอากำไลที่ข้อมือ ขว้างไปถูกแหมแฉศีรษะแตกตาย โลเฉียหัวเราะแล้วว่ากูคิดว่ามีฤทธิ์เดชประการใดเล่า ให้กำไลของกูเปื้อนโลหิตเสียเปล่าๆ โลเฉียก็หยิบเอากำไลมา ส่ายน้ำล้างโลหิตน้ำนั้นก็เป็นคลื่นใหญ่กระเทือนถึงที่อยู่พระยานาคดังจะทำลายลง พระยานาคก็ยิ่งสงสัยนัก พอมีผู้มาบอกพระยานาคว่า แหมแฉซึ่งขึ้นไปตรวจปากอ่าวชเลนั้น ลูกเล็กคนหนึ่งมันตีตายเสียแล้ว พระยานาคแจ้งดังนั้นก็ตกใจนัก จึงว่าแหมแฉคนนี้เทพยดาตั้งไว้สำหรับตรวจท้องทะเล ผู้ใดบังอาจฆ่าเสียได้ แล้วจัดแจงทหารจะยกไปจับตัวผู้ซึ่งฆ่าแหมแฉ
๏ ขณะนั้นเงาเปงซึ่งเป็นบุตรพระยานาคที่สาม เห็นบิดาจัดแจงบ่าวไพร่วุ่นวายอยู่ จึงถามบิดาว่าจะไปรบผู้ใด พระยานาคก็เล่าความให้บุตรฟังทุกประการ เงาเปงจึงว่าการแต่เพียงนี้หาควรบิดาจะไปไม่ ข้าพเจ้าจะอาสาไปจับตัวคนร้ายมาให้ได้ แล้วถือทวนขึ้นหลังนาครีบมาปากอ่าวชเล โลเฉียเห็นละลอกใหญ่นัก แลไปดูเห็นคนถือทวนขี่นาค ร้องขึ้นมาว่าผู้ใดซึ่งฆ่าแหมแฉเสีย โลเฉียจึงตอบว่าเราฆ่าเอง เงาเปงก็โกรธจึงถามว่า ตัวชื่อไรเป็นบุตรผู้ใดจึงบังอาจนัก โลเฉียจึงตอบว่าเราชื่อโลเฉียเป็นบุตรที่สามลิเจ้ง ซึ่งเป็นนายด่านตันตึงก๋วน เรามาอาบน้ำเล่นตามสบาย แหมแฉทำหยาบช้าต่อเรา เราก็ฆ่าเสีย จะผิดชอบกระไรนักหนา เงาเปงก็โกรธด่าโลเฉียเป็นข้อหยาบช้า จึงว่าแหมแฉคนนี้เทพยดาตั้งไว้สำหรับตรวจท้องชเล ตัวฆ่าเสียแล้วยังว่าไม่ผิดเล่า แล้วเงาเปงเอาทวนแทงโลเฉีย โลเฉียหลบได้ เงื้อกำไลขึ้นจะตีเงาเปง แล้วคิดว่าจะฆ่าคนมิได้มีชื่อเสียงนั้น หาเป็นเกียรติยศไม่ ร้องถามว่าท่านชื่อไร เงาเปงจึงบอกว่าเราชื่อเงาเปง เป็นบุตรพระยานาคที่สามอยู่ชเลตะวันออก โลเฉียได้ยินดังนันก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งตัวถือว่าเป็นบุตรพระยานาค จะมาสู้กับเรานั้นเราจะขอดเกล็ดเสียให้จงได้ เงาเปงก็โกรธจึงเอาทวนแทงโลเฉีย โลเฉียหลบได้แล้วเอาแพรหลินโยนขึ้นไปบนอากาศ สีแดงดังเปลวเพลิงตกลงมามัดคอเงาเปง โลเฉียโจนขึ้นเหยียบบ่าไว้แล้วถอดกำไลออกต่อยหน้าผากเงาเปงศีรษะแตกตาย รูปเงาเปงกลับกลายเป็นนาค โลเฉียจึงชักเอาเอ็นมาจากตัวนาคจะเอาไปให้บิดา สำหรับรัดเสื้อเกราะ แล้วโลเฉียก็ขึ้นมาบนตลิ่ง บ่าวซึ่งไปด้วยเห็นโลเฉียถือเอ็นนาคขึ้นมาก็ตกใจ แล้วพาโลเฉียกลับมาบ้าน โลเฉียก็เข้าไปคำนับนางฮึนสีซึ่งเป็นมารดา นางฮึนสีจึงถามว่าเจ้าไปข้างไหนจึงมาต่อเย็นอย่างนี้ โลเฉียจึงบอกว่าข้าพเจ้าไปถึงนอกด่าน แดดร้อนนักจึงกลับมาต่อเย็น โลเฉียบอกแล้วก็เดินเข้าไปในเรือน ลิเจ้งดูซ้อมหัดทหารแล้วก็กลับมาบ้านจึงว่าพระมหากษัตริย์ทุกวันนี้มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ราษฎรได้ความเดือดร้อนและหัวเมืองทั้งปวงก็เป็นกบฏขึ้น ลิเจ้งคิดแล้วก็เป็นทุกข์อยู่มิได้ขาด
๏ ฝ่ายเงาก๋องพระยานาคแจ้งว่าโลเฉียบุตรลิเจ้งฆ่าเงาเปงผู้บุตรเสีย ก็มีความสงสารนัก จึงคิดว่าลิเจ้งคนนี้เป็นศิษย์ไซรกุนหลุน เป็นเพื่อนรักกับเรามาแต่ก่อน ซึ่งบุตรลิเจ้งฆ่าบุตรเราเสียนั้น จำจะบอกลิเจ้งเสียให้รู้ คิดแล้วเงาก๋องก็จำแลงเป็นมนุษย์ รีบมา ณ ด่านตันตึงก๋วน แล้วบอกนายด่านว่าเราชื่อเงาก๋องเป็นเพื่อนรักของลิเจ้งจะเข้าไปสนทนาด้วย นายด่านก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งกับลิเจ้ง ลิเจ้งก็ออกมารับคำนับกันแล้วพามานั่งที่สมควร ลิเจ้งจึงว่าพี่ท่านกับข้าพเจ้าจากกันไปนานแล้ว พึ่งได้เห็นหน้ากันวันนี้ข้าพเจ้ายินดีนัก ลิเจ้งเห็นหน้าเงาก๋องตึงเป็นทีโกรธ ลิเจ้งก็คิดสงสัยอยู่ เงาก๋องจึงว่าบุตรท่านดีนัก ลิเจ้งมิได้รู้เหตุพาซื่อไป จึงว่าพี่กับข้าพเจ้ามิได้พบกันนานแล้ว ทำไมจึงรู้ว่าบุตรข้าพเจ้าดีเล่า และบุตรข้าพเจ้านั้นมีสามคน บุตรที่หนึ่งชื่อกิมเฉียที่สองนั้นชื่อบกเฉียที่สามชื่อโลเฉีย เป็นศิษย์อาจารย์ทั้งสามแล้วจะดีประการใดก็ยังมิได้ปรากฏ เงาก๋องจึงว่าซึ่งท่านว่ายังมิได้เห็นดีของบุตรท่านนั้นเราสงสัยนัก แล้วเงาก๋องก็เล่าความซึ่งโลเฉียไปเล่นน้ำ แล้วฆ่าแหมแฉกับเงาเปงเสียนั้นให้ลิเจ้งฟังทุกประการ แล้วถามว่าบุตรท่านถืออาวุธสิ่งใดมีฤทธิ์เดชนัก เงาก๋องเล่าความพลางคิดอาลัยถึงบุตรก็ร้องไห้ ลิเจ้งจึงว่าซึ่งท่านว่านี้เห็นจะมิใช่บุตรข้าพเจ้าดอก ด้วยกิมเฉียบุตรที่หนึ่งข้าพเจ้าไปอยู่กับอาจารย์ ณ เขากิวเลงซัว บกเฉียบุตรที่สองก็ไปอยู่กับอาจารย์ ณ เขากิวเกงซัว ยังแต่โลเฉียผู้บุตรน้อยอายุได้เจ็ดขวบ แต่เกิดมาประตูก็ยังมิได้ออกไป เงาก๋องจึงว่าบุตรที่สามชื่อโลเฉียนั้นแหละฆ่าบุตรเราเสีย ลิเจ้งจึงว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธบุตรข้าพเจ้าซึ่งชื่อโลเฉียนั้นเด็กนัก ข้าพเจ้าจะไปเรียกมาให้ท่านดู แล้วลิเจ้งก็เดินเข้าไปที่ข้างใน นางฮึนสีจึงถามว่าผู้ใดมาหาท่าน ลิเจ้งจึงบอกว่าเงาก๋อง เป็นเพื่อนเก่าของเรา มากล่าวโทษโลเฉียว่าฆ่าเงาเปงบุตรเขาเสีย เราว่าโลเฉียบุตรเราเด็กนักแล้วยังหาเคยไปไหนไม่ เราจะให้เงาก๋องดูตัว บัดนี้โลเฉียอยู่ไหนเล่า นางฮึนสีได้ยินดังนั้นก็กริ่งใจคิดว่าวานนี้โลเฉียไปเที่ยวเล่นประหลาด แล้วนางฮึนสีจึงบอกว่าโลเฉียเล่นอยู่ข้างหลังบ้าน ลิเจ้งก็เดินไปเรียกหา เห็นที่ดูหนังสือนั้นประตูปิดอยู่ ลิเจ้งก็เปิดเข้าไปพบโลเฉีย จึงว่าทำไมเข้ามาอยู่ในนี้ โลเฉียพลั้งปากบอกออกมาว่าวานนี้ ข้าพเจ้าร้อนนักไปอาบน้ำเล่นหน่อยหนึ่ง ลิเจ้งคิดประหลาดจึงถามว่าเมื่อไปอาบน้ำนั้นมีเหตุประการใดบ้าง โลเฉียก็เล่าความซึ่งรบกับแหมแฉกับเงาเปงให้บิดาฟัง แล้วว่าเงาเปงเมื่อตายนั้นตัวกลับเป็นนาค ข้าพเจ้าคิดว่านาคนั้นเป็นของวิเศษ จึงเอาเอ็นมาหวังจะให้บิดาผูกเสื้อเกราะ ลิเจ้งได้ยินดังนั้นก็ตกใจจึงว่าซึ่งเจ้าทำทั้งนี้จะเกิดความใหญ่แล้ว จงไปหาเงาก๋องเถิด โลเฉียจึงว่าบิดาอย่าวิตกเลย เอ็นนาคซึ่งข้าพเจ้าเอามาก็ยังอยู่ดอก แล้วโลเฉียก็หยิบเอ็นนาคถือออกมาด้วย ลิเจ้งก็ให้โลเฉียคำนับเงาก๋อง โลเฉียก็เข้าไปคุกเข่าคำนับเงาก๋องแล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าฆ่าบุตรท่านเสียนั้นอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย แล้วเอาเอ็นนาควางให้เงาก๋อง เงาก๋องเห็นเอ็นเงาเปงผู้บุตรก็ร้องไห้ แล้วว่ากับลิเจ้งว่าบุตรท่านฆ่าบุตรเราเสีย จนเห็นประจักษ์สำคัญอยู่ฉะนี้ท่านยังว่าหารู้ไม่ บุตรเราผู้นี้เทพยดาตั้งไว้สำหรับบันดาลฝนและน้ำค้างให้ตกต้องตามฤดู แหมแฉเล่าเทพยดาก็ตั้งไว้สำหรับตรวจปากอ่าวทะเล เมื่อบุตรท่านฆ่าเงาเปงแหมแฉเสียฉะนี้ เราจะไปทูลพระอิศวรให้ทราบ แล้วเงาก๋องก็ลาไป ลิเจ้งลุกขึ้นกระทืบเท้าแล้วก็ร้องไห้ นางฮึนสีได้ยินเสียงลิเจ้งร้องไห้ จึงให้หญิงคนใช้ออกไปฟังดู หญิงคนใช้กลับมาบอกนางฮึนสีว่า ได้ยินว่าโลเฉียบุตรที่สามท่านไปฆ่าเงาเปงบุตรเงาก๋องเสีย เงาก๋องบิดาเงาเปงจะไปทูลพระอิศวร นางฮึนสีก็ตกใจจึงออกมาจะฟังให้แน่ ลิเจ้งเห็นนางฮึนสีผู้เป็นภรรยาลิเจ้งเช็ดน้ำตาพลางว่าแก่นางฮึนสีว่า เมื่อเราไปเที่ยวเรียนวิชาอยู่นั้น หมายว่าจะเป็นฤษีอาศัยอยู่ภูเขาและถ้ำที่สงัด มิได้คิดว่าจะมีภรรยาและบุตร หากบุญเราน้อยสละไปมิได้จึงมาได้เจ้าเป็นภรรยา จนมีบุตรถึงสามคนแล้ว เราก็มิได้คิดจะกระทำบาปกรรมเลย เมื่อและบุตรเราร้ายกาจฆ่าเงาเปง ซึ่งสำหรับบันดาลฝนและน้ำค้างให้ตกมีคุณแก่แผ่นดินเสียดังนี้ เรากับเจ้าและญาติพี่น้องก็จะพลอยฉิบหายเสียสิ้น นางฮึนสีได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้เอามือชี้เข้าที่โลเฉียผู้บุตร แล้วว่าเสียแรงอุ้มท้องเจ้ามาถึงสามปีหกเดือน ก็มิได้คิดแก่ความลำบากหวังว่าจะได้พึ่งเจ้าผู้บุตร เมื่อเจ้ามาทำการหยาบช้าฉะนี้ มารดาก็จะพลอยตายด้วย แล้วนางฮึนสีก็ร้องไห้ร่ำไรเป็นอันมาก โลเฉียได้ยินมารดาว่าดังนั้นก็ร้องไห้ แล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าเกิดมานี้ไม่เหมือนคนทั้งปวง ไทอิดจินหยินอยู่ถ้ำกิมกังตั๋งให้ข้าพเจ้ามาเกิด กำไลกับแพรนี้ก็เป็นของไทอิดจินหยิน ซึ่งเงาก๋องโกรธว่าฆ่าเงาเปงผู้บุตรเสียนั้นหาวิตกไม่ ข้าพเจ้าจะไปหาครูให้ช่วยแก้ไขได้อยู่ บิดามารดาอย่าเป็นทุกข์เลย แล้วโลเฉียคำนับลาบิดามารดาลงมากลางบ้าน โลเฉียไหว้เทพยดาแล้วเอาธาตุดินเป็นกำลังลอยไป ถึงปากถ้ำกิมกังตั๋งยืนคอยไทอิดจินหยินอยู่ กิมแหทองจือซึ่งเป็นเพื่อนศิษย์กันแต่ก่อน เห็นโลเฉียมาก็เข้าไปบอกไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินก็ให้กิมแหทองจือมาพาโลเฉียเข้าไปในถ้ำ โลเฉียก็คุกเข่าลงคำนับไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินจึงถามโลเฉียว่าเราให้ไปอยู่ด่านตันตึงก๋วนแล้วตัวกลับมาทำไมเล่า โลเฉียจึงว่าท่านให้ข้าพเจ้าไปอยู่ด่านตันตึงก๋วนได้เจ็ดปีแล้ว แล้วโลเฉียก็เล่าความทั้งปวงให้ไทอิดจินหยินฟังทุกประการ แล้วโลเฉียว่าเงาก๋องบิดาเงาเปงซึ่งข้าพเจ้าฆ่าเสียนั้น จะไปทูลพระอิศวรเพลาเช้าวันนี้ ไทอิดจินหยินได้ฟังดังนั้นนิ่งรำพึงอยู่ช้านานแล้วว่า เงาก๋องเป็นถึงพระยานาครู้แต่จะบันดาลได้ให้ฝนและน้ำค้างตก หาเห็นเหตุว่าโลเฉียกับเงาเปงแหมแฉสามคนนี้เป็นเวรกันไม่ ความแต่เพียงนี้ไม่ควรจะเคืองถึงพระอิศวร ไทอิดจินหยินจึงเรียกโลเฉียเข้าไปใกล้แก้แพรหลินที่พันตัวออกเสีย เขียนยันต์ลงที่หน้าผาก แล้วไทอิดจินหยินก็บอกอุบายให้โลเฉียต่างๆ โลเฉียก็คำนับลาไทอิดจินหยินไป ณ โก๋งเต๊กหมึง ภาษาไทยว่าประตูไกรลาส
๏ ขณะเมื่อโลเฉียไปถึงนั้นเพลาเช้าตรู่โก๋เต๊กหมึงยังไม่เปิด โลเฉียก็แอบชะง่อนเขาคอยอยู่
๑๓
๏ พอเงาก๋องมาถึงมิได้เห็นโลเฉีย ก็เข้าไปยืนอยู่ที่โก๋เต๊กหมึง โลเฉียก็เอากำไลตีเงาก๋องเซไป โลเฉียได้ทีก็ตามตีซ้ำเติมไป จนเงาก๋องล้มลงโลเฉียก็โจนขึ้นเหยียบอกไว้ เงาก๋องจึงว่าอ้ายลูกเล็กฟันน้ำนมยังไม่หมด บังอาจฆ่าเงาเปงแหมแฉเสีย แล้วยังตามมาทำร้ายกูอีกเล่า แล้วด่าโลเฉียเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ โลเฉียได้ยินดังนั้นก็โกรธ เราจะมิบอกบัดนี้ตัวก็จะหารู้จักเราไม่ เราเป็นศิษย์ไทอิดจินหยิน อยู่ถ้ำกิมกังตั๋ง ณ เขาเขียนง๋วนซัว ครูเราเห็นว่าแซ่เสี่ยงทางจะสาปสูญแล้ว จึงให้เราลงไปเกิด ณ ด่านตันตึงก๋วน คอยเป็นทหารเกียงจูแหย ช่วยปราบปรามข้าศึก ให้แซ่จิวบูอ๋องรุ่งเรืองขึ้น แผ่นดินจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งเราฆ่าเงาเปงกับแหมแฉเสียนั้น หาควรจะมากล่าวโทษเราผู้ซึ่งทำนุบำรุงแผ่นดินไม่ ถึงเราจะซ้ำฆ่าตัวเสียบัดนี้ ครูเราก็หาให้เราเป็นอันตรายไม่ เงาก๋องได้ยินดังนั้นจึงว่า มึงถือตัวว่าเป็นศิษย์ไทอิดจินหยินแล้ว ก็ตามแต่จะทำกูเถิด โลเฉียก็ยิ่งโกรธนัก จึงเอากำไลตีเงาก๋องประมาณยี่สิบที เงาก๋องก็ด่าโลเฉียมิได้ขาดปาก โลเฉียคิดขึ้นได้ถึงคำไทอิดจินหยิน จึงฉีกผลึกเสื้อเงาก๋องออก เห็นที่ใต้รักแร้นั้นมีเกล็ดเป็นอันมาก โลเฉียก็ชักเกล็ดออกประมาณห้าสิบเกล็ดเศษ เงาก๋องเจ็บปวดร้องอ้อนวอนขอโทษตัว โลเฉียจึงว่าตัวยังจะเอาความซึ่งเราฆ่าเงาเปง แหมแฉไปทูลอิศวรหรือไม่ เงาก๋องจึงว่าข้าพเจ้าไม่ทูลกล่าวโทษท่านแล้ว โลเฉียจึงว่า ดังนั้นเราจะเอาตัวไปด่านตันตึงก๋วนด้วย เงาก๋องก็ยอมไป โลเฉียจึงว่าธรรมดานาคย่อมนิมิตตัวได้ต่างๆ ท่านจงแปลงตัวเป็นงูเล็กจึงจะไปด้วยเราได้ เงาก๋องขัดมิได้ก็แปลงตัวเป็นแชจัวะ ภาษาไทยว่างูเขียว โลเฉียก็มีความยินดี หยิบแชจัวะใส่ในมือเสื้อ รีบไป ณ ด่านตันตึงก๋วน ครั้นไปถึงประตูด่าน นายประตูเห็นโลเฉียมา ก็เข้าไปบอกลิเจ้งว่าโลเฉียมาแล้ว ลิเจ้งได้ยินดังนั้นก็ยิ่งเป็นทุกข์นัก ยังมิทันจะได้ว่าประการใด พอโลเฉียเข้ามาคุกเข่าคำนับอยู่ ลิเจ้งถึงถามว่าตัวไปไหนมา โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าไปตามเงาก๋อง ณ โก๋เต๊กหมึง ลิเจ้งก็โกรธจึงว่า ตัวมีฤทธิ์ประการใดจะไปได้ ซึ่งตัวเอาความไม่จริงมาเจรจาดังนี้หน้าแค้นนัก โลเฉียจึงว่าบิดาอย่าเพ่อโกรธก่อน บัดนี้ข้าพเจ้าก็เอาตัวเงาก๋องมาด้วย แล้วโลเฉียก็เอางูเขียวในมือเสื้อทิ้งออกไป งูเขียวก็กลายเป็นเงาก๋อง ลิเจ้งเห็นดังนั้นตกใจนัก จึงถามเงาก๋องว่า มีเหตุประการใดท่านจึงเป็นดังนี้ เงาก๋องก็เล่าความซึ่งโลเฉียทำให้ลิเจ้งฟังทุกประการ แล้วว่า โลเฉียทำโทษแก่เราครั้งนี้ได้ความเจ็บอายนัก เราจะไปบอกพระยานาคซึ่งเป็นใหญ่อยู่ทั้งสามทิศกลับมาแก้แค้นโลเฉียให้ได้ แล้วเงาก๋องก็หายเป็นลมไป ลิเจ้งแจ้งดังนั้นก็ยิ่งทุกข์นัก กระทืบเท้าลงแล้วว่า ตัวฆ่าเงาเปง แหมแฉเสียก็มีโทษอยู่แล้ว บัดนี้มาซ้ำทำเงาก๋องอีกเล่า โทษตัวจะมิมากไปหรือ โลเฉียจึงว่าถึงข้าพเจ้าจะทำความผิดยิ่งกว่านี้ก็หาเป็นไรไม่ ด้วยไทอิดจินหยินครูข้าพเจ้าช่วยแก้ไขอยู่ ลิเจ้งมิได้ตอบประการใด โลเฉียก็เข้าไปคำนับมารดาข้างใน
๏ ครั้นเวลากลางวัน โลเฉียจึงออกทางประตูหลังบ้านขึ้นไปนั่งเล่นบนหอรบ แลเห็นคนซึ่งเดินทางเหงื่อโทรมตัวคนที่นั่งอยู่ร่มไม้และหน้าเรือนนั้นก็ถือพัดโบกอยู่มิได้ขาด ด้วยกำลังแดดร้อน โลเฉียดูแล้วก็หัวเราะคิดว่าเรานั่งอยู่บนหอรบนี้ลมพัดสบายนัก หาลำบากเหมือนคนเหล่านั้นไม่ และหอรบที่โลเฉียขึ้นไปอยู่นั้นมีเกาทัณฑ์อันหนึ่งชื่อเคียนกุ๋นมีลูกสามลูกชื่อจินเทียนจี๋ ภาษาไทยว่ายินไปถึงฟ้า เกาทัณฑ์อันนี้แต่ครั้งแผ่นดินพระเจ้าอึงเต้สืบมา มิได้มีผู้ใดยกไหว
๏ ขณะเมื่อโลเฉียขึ้นไปนั่งเล่นบนหอรบนั้น เหลือบไปเห็นเกาทัณฑ์เข้า โลเฉียจึงคิดว่าไทอิดจินหยินทายไว้ว่าเราจะเป็นทหาร จำจะหัดยิงเกาทัณฑ์ไว้ให้รู้บ้าง โลเฉียก็หยิบเกาทัณฑ์มาขึ้นสายพาดลูกยิงไปข้างทิศตะวันตกเฉียงใต้ เสียงสนั่นดังฟ้าร้อง มีรัศมีเขียวแดงต่างๆ ลูกเกาทัณฑ์ไปถูกเผกอุ๋น ซึ่งอาจารย์ใช้มาเก็บยาล้มลงขาดใจตาย และเผกอุ๋นคนนี้เป็นลูกศิษย์นางเจียกี๋ ซึ่งอยู่ในถ้ำแปะกุฎ ณ เขาเกาเลาซัว ไซอุ๋นเพื่อนศิษย์เห็นดังนั้นก็วิ่งไปบอกนางเจียกี๋ นางเจียกี๋ก็ออกมาเห็นเผกอุ๋นถูกเกาทัณฑ์ตาย และเห็นที่กลางลูกเกาทัณฑ์นั้นมีหนังสือว่าลิเจ้งตันตึงก๋วน นางเจียกี๋ก็โกรธว่าลิเจ้งคนนี้เมื่อมาเรียนวิชาอยู่นั้น เราช่วยว่ากับครูให้ปล่อยตัวลิเจ้งลงไป จะได้เป็นนายด่านตันตึงก๋วน ยังหารู้จักคุณเราไม่ กลับมายิงศิษย์ของเราตายเสียอีกเล่า แล้วนางเจียกี๋จึงสั่งไซอุ๋นศิษย์ให้อยู่รักษาถ้ำ นายเจียกี๋ก็ขึ้นเมฆเหาะไปลอยอยู่ตรงด่านตันตึงก๋วน ร้องเรียกลิเจ้ง ลิเจ้งได้ยินเสียงร้องเรียกก็ลงมาจากเรือนแหงนหน้าขึ้นไปเห็นนางเจียกี๋ ลิเจ้งก็กระทำคำนับ แล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าอยู่มิได้มาทันคำนับท่านนั้นขออภัยเสียเถิด นางเจียกี๋ก็โกรธจึงว่าอย่าแต่งพูดเลย ก็เอาผ้าลงยันต์ทั้งที่สุมทิ้งลงไปมัดตัวลิเจ้งเข้า แล้วสั่งให้อึงกี๋นลกสือคุมตัวลิเจ้งไป ณ เขาเกาเลาซัว ครั้นไปถึงเขาเกาเลาซัว นางเจียกี๋ขึ้นนั่งที่สูงแล้วว่าแก่ลิเจ้งว่า ตัวกับเราก็มิได้มีผิดสิ่งใดกัน เหตุใดตัวจึงมายิงศิษย์เราเสีย ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจตะลึงอยู่เป็นครู่ จึงว่าข้าพเจ้าจะได้ยิงผู้ใดนั้นหามิได้ ซึ่งท่านว่านี้ข้าพเจ้ามีความสงสัยนัก นางเจียกี๋จึงว่าที่ลูกเกาทัณฑ์นั้นก็มีชื่อตัวอยู่ยังปฏิเสธไปอีกเล่า แล้วนางเจียกี๋ก็หยิบลูกเกาทัณฑ์มาให้ลิเจ้งดู ลิเจ้งเห็นดังนั้นก็ยิ่งสงสัยนักจึงบอกแก่นางเจียกี๋ว่าเกาทัณฑ์อันนี้แต่ครั้งพระเจ้าอึงเต้สืบมา ทุกวันนี้ผู้ใดยกไม่ไหว ซึ่งเป็นเหตุดังนี้ประหลาดนัก ขอท่านทุเลาให้ข้าพเจ้ากลับไปด่านตันตึงก๋วน จะสืบเสาะดูก่อน นางเจียกี๋ก็ให้แก้มัดลิเจ้งเสีย แล้วว่าท่านจงไปสืบเอาตัวคนร้ายมาให้เราจงได้ ลิเจ้งก็คำนับลานางเจียกี๋กลับไป ณ ด่านตันตึงก๋วน นางฮึนสีภรรยาเห็นลิเจ้งกลับมาได้ก็มีความยินดีนัก จึงถามลิเจ้งว่าเหตุผลประการใดจึงเป็นดังนี้ ลิเจ้งก็เล่าความทั้งปวงให้นางฮึนสีฟังทุกประการ แล้วว่าซึ่งจะยิงเกาทัณฑ์นั้นเราเห็นแต่โลเฉีย นางฮึนสีจึงว่าท่านว่าโลเฉียเป็นคนร้ายกาจอยู่แล้ว จะมีเหตุสิ่งไรมาท่านก็ลงโทษโลเฉีย ลิเจ้งจึงเรียกโลเฉียมาแล้วว่าอาจารย์สิทำนายไว้ว่าเจ้าจะเป็นทหาร เหตุใดเจ้ามิหัดขี่ม้ายิงเกาทัณฑ์ศึกษาเพลงอาวุธให้ชำนาญเล่า โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้ารักจะเรียนอยู่แต่ยังหามีอาจารย์ไม่ เพลาวานนี้ข้าพเจ้าขึ้นไปเล่นบนหอรบเห็นเกาทัณฑ์อันหนึ่งข้าพเจ้ายิงลองดูเสียงดังฟ้าร้อง แล้วมีรัศมีเขียวแดงต่างๆ ลูกเกาทัณฑ์นั้นหายไปในเมฆมิได้รู้ว่าจะไปตกแห่งใด ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงด่าโลเฉียว่าอ้ายลูกใจร้าย เกิดมามีแต่จะทำทุกข์ให้ ซึ่งตัวฆ่าเงาเปงกับแหมแฉเสีย เงาก๋องผู้บิดาก็ผูกแค้นอยู่ บัดนี้ตัวมาซ้ำทำความให้อีกเล่า โลเฉียจึงว่าซึ่งข้าพเจ้าทำความให้อีกนั้นด้วยเหตุประการใด ลิเจ้งก็เล่าความทั้งปวงให้โลเฉียฟัง โลเฉียได้ยินดังนั้นจึงว่า ศิษย์นางเจียกี๋อยู่ที่ไหนเล่า ข้าพเจ้าก็มิได้รู้ ลิเจ้งบอกว่านางเจียกี๋อยู่เขาเกาเลาซัว เมื่อลูกเกาทัณฑ์ซึ่งเจ้ายิงไปถูกเขาตายดังนี้ เจ้าจำจะไปหานางเจียกี๋อ้อนวอนขอโทษจึงจะชอบ โลเฉียจึงว่าบิดาจงพาข้าพเจ้าไปเถิด ลิเจ้งก็พาโลเฉียไป ณ เขาเกาเลาซัว ครั้นไปถึงปากถ้ำแปะกุฎ ลิเจ้งจึงให้โลเฉียอยู่แต่ข้างนอก ลิเจ้งก็เข้าไปคำนับนางเจียกี๋ในถ้ำ นางเจียกี๋จึงถามลิเจ้งว่า ท่านไปสืบได้ตัวผู้ซึ่งยิงเผกอุ๋นศิษย์เราได้หรือไม่ ลิเจ้งจึงบอกว่าผู้ซึ่งยิงเกาทัณฑ์นั้นโลเฉียบุตรข้าพเจ้า บัดนี้ข้าพเจ้าก็พาตัวมาด้วย นางเจียกี๋จึงสั่งศิษย์ชื่อไซอุ๋นว่า จงออกไปพาตัวโลเฉียเข้ามา ไซอุ๋นคำนับลาแล้วก็ออกมาปากถ้ำ โลเฉียเห็นไซอุ๋นก็สำคัญว่าจะมาจับตัว โลเฉียก็ถอดกำไลถือไว้ พอไซอุ๋นเดินใกล้เข้ามายังมิทันจะบอกความ โลเฉียก็เอากำไลทิ้งถูกอกไซอุ๋น ไซอุ๋นร้องขึ้นได้คำเดียวก็ล้มลงขาดใจตาย นางเจียกี๋ได้ยินเสียงไซอุ๋นร้องขึ้นก็กริ่งใจ จึงถอดกระบี่เดินออกไปปากถ้ำเห็นไซอุ๋นล้มอยู่ นางเจียกี๋ก็โกรธจึงด่าโลเฉียเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ โลเฉียเห็นนางเจียกี๋แต่งตัวเป็นเทพยดาถือกระบี่ออกมาด่าหยาบช้าก็โกรธ จึงเอากำไลขว้างเอานางเจียกี๋ๆ ก็รับไว้ได้ ก็รู้ว่ากำไลนี้ของไทอิดจินหยิน โลเฉียก็โกรธนัก จึงเอาแพรหลินที่พันตัวนั้นทิ้งเอานางเจียกี๋ๆ ก็รับเอาใส่ในมือเสื้อไว้แล้วว่าแก่โลเฉียว่าอาวุธของไทอิดจินหยินครูมึงยังมีอยู่สักเท่าใดจงทิ้งมาให้สิ้น โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่านางเทพยดาคนนี้มีฤทธิ์นัก เห็นจะสู้มิได้ แล้วโลเฉียก็รีบหนีไปเขาเขียนงวนซัว นางเจียกี๋เห็นโลเฉียหนีไปแล้ว จึงว่าแก่ลิเจ้งว่าสิ้นธุระท่านแล้ว จงกลับไปด่านตันตึงก๋วนเถิดแล้วนางเจียกี๋ก็รีบตามโลเฉียไป
๏ ฝ่ายโลเฉียครั้นมาถึงเขาเขียนงวนซัว ก็เข้าไปคำนับไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินเห็นโลเฉียเสลือกสลนมาดังนั้นจึงถามว่าผู้ใดไล่มาหรือ โลเฉียก็เล่าความทั้งปวงให้ไทอิดจินหยินฟัง แล้วว่านางเจียกี๋มาใกล้แล้ว ไทอิดจินหยินจึงด่าโลเฉียว่าอ้ายใจร้ายมีแต่ทำความให้ แล้วขับโลเฉียเข้าไปซ่อนอยู่ในถ้ำ ไทอิดจินหยินก็เดินออกมายืนอยู่ปากถ้ำ นายเจียกี๋ก็ตามโลเฉียมาถึงเขาเขียนงวนซัว เห็นไทอิดจินหยินยืนอยู่ นางเจียกี๋ก็เข้าไปคำนับไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินก็รับคำนับแล้วถามว่าเจ้ามาด้วยธุระสิ่งไร นางเจียกี๋จึงบอกว่าศิษย์ท่านชื่อโลเฉีย ไปฆ่าเผกอุ๋น ไซอุ๋นศิษย์ข้าพเจ้าเสียทั้งสองคน แล้วเอาวงกำไลกับแพรหลินทิ้งเอาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าตามมาจะขอเอาตัวโลเฉีย ถ้าท่านให้ข้าพเจ้าโดยดี ท่านกับข้าพเจ้าก็จะเป็นไมตรีกันสืบไป ถ้าไม่ส่งโลเฉียให้ข้าพเจ้า ท่านกับข้าพเจ้าก็จะผิดใจกัน ไทอิดจินหยินจึงว่า ซึ่งจะเอาตัวโลเฉียนั้น เจ้ากับเราต้องไปหาง่วนสีเทียนจุ๋นอาจารย์เราก่อน ถ้าง่วนสีเทียนจุ๋นให้ส่งตัวโลเฉียแล้ว เราจึงจะส่งให้เจ้าได้ ด้วยโลเฉียคนนี้พระอิศวรให้ลงไปเกิดสำหรับเป็นทหารผู้มีบุญ ซึ่งจะส่งตัวโลเฉียแต่ลำพังเรานั้นไม่ได้ นางเจียกี๋จึงว่าท่านให้ศิษย์ไปเที่ยวทำร้ายเขา แล้วกลับเอาชื่อง่วนสีเทียนจุ๋นมาขู่ข้าพเจ้าอีกเล่า ไทอิดจินหยินจึงว่าครูเราเห็นว่าแผ่นดินเป็นสุขมาช้านาน จนศักราชได้พันห้าร้อยปีแล้ว บัดนี้จะเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกัน จึงให้เทพยดาลงไปบังเกิดในแผ่นดิน โลเฉียคนนี้คือเลงจูจือ ภาษาไทยว่าตะเกียงหน้าพระ เทพยดาให้ลงไปเกิดช่วยเกียงจูแหยปราบปรามแซ่เสี่ยงทาง จะยกย่องแซ่จิวบุนอ๋องให้รุ่งเรืองขึ้น ซึ่งโลเฉียไปตีศิษย์ท่านตายนั้น ก็เพราะเป็นเวรกันมาแต่ก่อน อย่าถือโกรธดื้อดึงอยู่เลย พวกเจ้านั้นหารู้จักความสุขความทุกข์ความยินดีไม่ นางเจียกี๋ได้ยินไทอิดจินหยินว่าดังนั้นก็โกรธ ชักกระบี่ออกฟันเอาไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินก็หลบเข้าไปในถ้ำ หยิบกระบี่กับถุงซึ่งใส่อาวุธวิเศษเป็นหลายสิ่ง แล้วผินหน้าไปทางทิศตะวันออกคำนับอาจารย์ ณ เขากุนหลุนซัวแล้วว่า ข้าพเจ้าแต่รักษาศีลมานี้ มิได้ทำบาปกรรมสิ่งใดเลย เพลานี้ข้าพเจ้าจะลาศีลออกไปรบกับนางเจียกี๋ให้ถึงแพ้และชนะ แล้วไทอิดจินหยินก็ออกมาปากถ้ำ จึงชี้หน้านางเกียจี๋แล้วว่า เจ้าก็อายุน้อยกว่าเรา หาควรจะมาอวดฤทธิ์กับเราไม่ นางเจียกี๋ก็เอากระบี่ฟันไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินก็รำกระบี่เข้ารบกับนางเจียกี๋ได้สามสิบเพลง นางเจียกี๋จึงเอาผ้าซึ่งทำด้วยหนวดพระยานาคโยนขึ้นไปบนอากาศให้ประหารชีวิตไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินจึงวิชาเช่นนี้จะทำไมกับเราได้ แล้วร่ายมนต์เอามือชี้ขึ้นไป ผ้านางเจียกี๋ก็ตกลงมา นางเจียกี๋ก็โกรธหน้าแดงดังดอกเซ่ง แกว่งกระบี่ดังสายฟ้าแลบเข้าฟันไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินสู้พลางคิดว่าถึงกำหนดแล้ว จะต้องปราบปรามนางเจียกี๋เสียจงได้ แล้วไทอิดจินหยินเอาปะรำโยนขึ้นไป นางเจียกี๋เห็นก็ตกใจคิดจะหนีเอาตัวรอด พอปะรำตกลงมาครองตัวไว้ โลเฉียแอบดูอยู่ในถ้ำเห็นดังนั้น จึงคิดว่าถ้าครูให้วิชาอันนี้กับกูแล้ว ที่ไหนจะแพ้แก่นางเจียกี๋เล่า โลเฉียก็ออกมาจากถ้ำ พอไทอิดจินหยินเหลียวเห็น จึงว่าโลเฉียเห็นปะรำมีฤทธิ์จะมาขอกูแล้ว แต่จะให้บัดนี้แต่ใช้ยังหาถึงไม่ ต่อศึกเกียงจูแหยจึงจะให้โลเฉียได้ ไทอิดจินหยินคิดแล้ว จึงเรียกโลเฉียมาบอกว่า พระยานาคทั้งสี่ทิศไปทูลพระอิศวร พระอิศวรมีรับสั่งให้ไปเอาตัวบิดามารดาท่านอยู่แล้ว จงรีบกลับไปด่านตันตึงก๋วนเถิด โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงอ้อนวอนไทอิดจินหยินว่า ซึ่งบิดามารดาได้ความเดือดร้อนทั้งนี้ก็เพราะข้าพเจ้า อาจารย์จงช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด ว่าแล้วโลเฉียก็ร้องไห้ ไทอิดจินหยินก็กระซิบบอกอุบายให้โลเฉีย โลเฉียก็คำนับลาไทอิดจินหยินไป ณ ด่านตันตึงก๋วน นางเจียกี๋อยู่ในปะรำมืดมนนัก มิได้รู้ว่าทิศเหนือและทิศใต้ ไทอิดจินหยินจึงเอามือเคาะปะรำเข้าก็บังเกิดเป็นเปลวเพลิงขึ้นในนั้น นางเจียกี๋ร้อนรนนัก พอฟ้าร้องขึ้นนางเจียกี๋ก็กลายเป็นก้อนศิลาไป แต่ศิลาก้อนนี้เกิดพร้อมกับแผ่นดิน ต้องแสงพระจันทร์พระอาทิตย์มาหลายพันปีแล้วบังเกิดเป็นสตรีขึ้นชื่อนางเจียกี๋ นางเจียกี๋อุตส่าห์รักษาศีลหวังจะเป็นเทพยดาก็ยังหาสมปรารถนาไม่ พอสิ้นบุญนางเจียกี๋ก็กลับเป็นก้อนศิลาไปดังเก่า ไทอิดจินหยินครั้นมีชัยชนะแก่นางเจียกี๋แล้ว ก็เก็บเอาสิ่งของวิเศษทั้งสามสิ่งเข้าไปในถ้ำ
๏ ฝ่ายโลเฉียครั้นมาถึงด่านตันตึงก๋วน ได้ยินเสียงคนอื้ออึงบนตึกบิดา โลเฉียก็รีบขึ้นไปเห็นเงาก๋งหนึ่ง เงาซุนหนึ่ง เงาเปงหนึ่ง เงากิดหนึ่ง ภาษาไทยว่าพระยานาคทั้งสี่ ทุ่มเถียงกันกับลิเจ้งผู้บิดาอยู่ โลเฉียจึงว่าตัวดอกฆ่าเงาเปงผู้บุตรท่านเสีย โทษจะเป็นประการใดก็อยู่กับตัวเรา เราจะผ่าท้องเชือดเนื้อเราออกให้ตายไปตามเงาเปง แหมแฉ อย่าให้เกี่ยวข้องถึงบิดามารดาเราเลย ท่านทั้งสี่จะเห็นประการใดเล่า พระยานาคทั้งสี่ได้ฟังโลเฉียว่าดังนั้น ก็คิดว่าโลเฉียผู้นี้มีกตัญญูต่อบิดามารดานัก ต่างคนจึงว่าถ้าตัวทำได้ดังนั้น เราก็มิให้เกี่ยวข้องถึงบิดาท่าน โลเฉียก็เอากระบี่ผ่าท้องลากไส้ออกมา แล้วเชือดเนื้อจนสิ้นกระดูกโลเฉียก็ตกเรี่ยรายลง พระยานาคทั้งสี่ก็กลับไปทูลพระอิศวรตามที่โลเฉียทำทุกประการ
๑๔
นางฮึนสีเห็นบุตรตายก็ร้องไห้ แล้วเก็บเอากระดูกใส่โลงไปฝังเสีย และโลเฉียนั้นยังแต่ดวงจิตเมื่อมิได้มีร่างกายแล้วก็กลายเป็นลมไปลอยอยู่ปากถ้ำกิมกังตั๋ง กิมแหลูกศิษย์ไทอิดจินหยินเห็นประหลาดก็เข้าไปบอกไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินรู้แล้วก็ออกมาว่าแก่ดวงจิตโลเฉียว่า ซึ่งจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ และเขาซุยพินซัวนั้นบนยอดเขามีที่ราบอยู่แห่งหนึ่ง ไกลด่านตันตึงก๋วนประมาณสี่พันเก้าร้อยเส้น จงเข้าฝันมารดาให้ไปทำเก๋งปั้นรูปตัวไว้ ณ เขานั้น คนทั้งปวงจุดธูปเทียนบูชาประมาณสามปีก็จะเป็นรูปกายขึ้น ดวงจิตโลเฉียก็มาเข้าฝันมารดาตามคำไทอิดจินหยิน นางฮึนสีตื่นขึ้นก็คิดสงสารโลเฉียก็ร้องไห้ แล้วเล่าความฝันให้ลิเจ้งฟังทุกประการ ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่ามันเกิดมาจะแกล้งฆ่าเราและญาติพี่น้องเสียเจ้าอย่าออกชื่อมันเลย เหตุทั้งนี้เพราะเจ้ายังอาลัยโลเฉียอยู่จึงฝันถึงโลเฉีย แต่นี้อย่าเชื่อถือความฝันเลย นางฮึนสีก็นั่งเป็นทุกข์อยู่ แต่โลเฉียเวียนเข้าฝันมารดาถึงเจ็ดครั้ง นางฮึนสีสงสารบุตรจึงลอบเอาทรัพย์ให้บ่าวคนสนิทไปทำเก๋ง ณ เขาซุนพินซัว ให้แล้วแต่ในสิบห้าวัน อย่าให้ลิเจ้งผู้สามีรู้ โลเฉียก็เป็นเทพารักษ์อยู่ที่นั้น คนทั้งปวงนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ช่วยสุขและทุกข์ได้ ก็ไปจุดธูปเทียนบูชามิได้ขาด และลิเจ้งแต่แจ้งว่าเกียงบุนขวันมาติดด่านงิวหุนก๋วน โตเอ๋งนายด่านสู้รบเป็นสามารถยังหาแพ้ชนะกันไม่ ลิเจ้งออกไปดูให้ซ้อมหัดทหารอยู่เป็นนิจ วันหนึ่งลิเจ้งซ้อมหัดทหารสิ้นเวลาแล้ว ขี่ม้าพาทหารเดินมาทางซอกเขาซุยพินซัว เห็นชาวบ้านทั้งปวงเดินไปมาเป็นอันมาก ลิเจ้งสงสัยนักจึงถามทหารทั้งปวงว่า ที่เขาซุยพินซัวนี้มีสิ่งใด คนทั้งปวงจึงไปมามิได้ขาด กุนเจ๋งทหารเลวจึงบอกลิเจ้งว่า บนเขานี้มีศาลเทพารักษ์แห่งหนึ่ง มิได้รู้ว่าผู้ใดสร้าง และเทพารักษ์ศักดิ์สิทธิ์นัก คนทั้งปวงนับถือว่าช่วยทุกข์ร้อนได้ จึงไปมามิได้ขาด ลิเจ้งจึงถามว่าชื่อใดแซ่ไร กุนเจ๋งจึงบอกว่าข้าพเจ้าเห็นหนังสือจารึกว่าโลเฉีย ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารทั้งปวงหยุดอยู่ แล้วลิเจ้งก็ขับม้าขึ้นไปบนเนินเขา เห็นหนังสือที่หน้าศาลจารึกชื่อโลเฉีย ลิเจ้งก็ลงจากม้าเดินเข้าไปในศาล เห็นรูปโลเฉียซึ่งทำไว้นั้นเหมือนเป็น แล้วมีรูปอุยปวนนายปีศาจยืนอยู่สองข้าง ลิเจ้งเห็นดังนั้นก็โกรธด่าโลเฉียว่าอ้ายลูกใจร้าย เมื่อมึงเป็นคนนั้นทำความทุกข์ให้บิดามารดาเป็นอันมาก ตายไปเป็นผีแล้วยังล่อลวงให้คนลุ่มหลง แล้วลิเจ้งชักกระบองสั้นที่เหน็บหลังออกตีรูปโลเฉียแตกละเอียดไป แล้วให้ทหารเอาไฟจุดเผาศาลเสีย แล้วลิเจ้งก็ร้องประกาศแก่คนทั้งปวงว่ามิใช่เทพยดาดอก ผู้ใดอย่านับถือต่อไปเลย คนทั้งปวงได้ยินลิเจ้งว่าดังนั้น มิได้รู้ว่าเหตุผลประการใด ต่างคนก็กลับไปสิ้น ลิเจ้งครั้นมาถึงบ้านจึงว่ากับนางฮึนสีว่าเจ้ามีลูกใจร้าย เมื่อยังเป็นนั้นก็ทำทุกข์ให้ ครั้นมันตายแล้วเราคิดว่าพ้นทุกข์ ควรหรือเจ้าไปทำรูปทำศาลให้ จนผู้คนทั้งปวงลุ่มหลง ซึ่งเจ้าทำทั้งนี้เหมือนจะเปลื้องเข็มขัดหยกซึ่งเป็นเครื่องยศของเราออกเสีย และในเมืองจิวโก๋ทุกวันนี้ฮิวฮุน ฮุยต๋งเป็นคนโปรดนัก ฮิวฮุน ฮุยต๋งก็หาได้ไปมาหากันไม่ ถ้ากิตติศัพท์รู้ถึงฮิวฮุนฮุยต๋ง ๆ ก็จะกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เราเป็นคนทรงถือผีล่อลวงคนทั้งปวงให้ลุ่มหลง เราจะมิได้ความผิดเสียหรือ ซึ่งเราอุตส่าห์ทำราชการมาแต่ก่อนก็ป่วยการเสียเปล่า บัดนี้เราให้เผาศาลและรูปเสียแล้ว เจ้าอย่าทำการเช่นนี้ต่อไปเลย
๏ ฝ่ายโลเฉียขณะเมื่อลิเจ้งให้เผาศาลเสียนั้น โลเฉียไปเที่ยวเล่นครั้นกลับมาเห็นไฟไหม้ศาลเสียสิ้น โลเฉียก็ตกใจนัก พอกุยป๋วยเดินร้องไห้ออกมา โลเฉียจึงถามกุยป๋วยว่า เหตุผลประการใดศาลจึงไหม้ กุยป๋วยจึงบอกว่าลิเจ้งนายด่านตันตึงก๋วน ขึ้นมาเอากระบองตีรูปท่านแตกแล้วเอาเพลิงเผาศาลเสีย ลิเจ้งจะโกรธแค้นประการใดข้าพเจ้าไม่แจ้ง โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็น้อยใจนัก จึงว่าบิดาได้เลี้ยงเรามาเราก็ได้เชือดเนื้อและกระดูกสนองคุณแล้ว ซึ่งมาทุบรูปและเผาที่อยู่ของเราเสียฉะนี้ เราจะรู้ที่อยู่แห่งใดเล่า แล้วโลเฉียก็ไปเขาเขียนงวนซัว และโลเฉียขณะเมื่ออยู่ที่ศาลนั้น คนทั้งปวงบูชาได้ครึ่งปีแล้ว ค่อยมีรูปเหมือนเงาและมีเสียงเจรจาได้ ครั้นไปถึงเขาเขียนงวนซัวจึงเข้าไปยืนอยู่ปากถ้ำกิมกังตั๋ง กิมแหทองจือเพื่อนศิษย์กันแต่ก่อนเห็นก็พาโลเฉียเข้าไปหาไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินจึงถามว่าไปอยู่เขาซุยพินซัวแล้วด่วนกลับมาทำไมเล่า โลเฉียก็เล่าความซึ่งลิเจ้งเผาศาลเสียนั้นให้ไทอิดจินหยินฟังทุกประการ ไทอิดจินหยินจึงว่าโลเฉียเป็นบุตรลิเจ้ง และโลเฉียทำผิดก็เชือดเนื้อและกระดูกแทนคุณแล้ว ซึ่งลิเจ้งทำนี้หาควรไม่ เกียงจูแหยก็จวนจะลงมาอยู่แล้ว
๏ ไทอิดจินหยินจึงให้กิมแฮทองจือ ไปเก็บดอกบัวมาสองดอก กับใบบัวมาสามใบ ไทอิดจินหยินก็เอาใบบัวเป็นกระดูกสามร้อยท่อนเอาดอกบัวเป็นเนื้อ และนั่งผูกเป็นรูปคนเข้าแล้วเอายาวิเศษใส่ลง ไทอิดจินหยินนั่งหลับตาอ่านมนต์อยู่ พอได้ยินเสียงดังฟ้าร้อง ไทอิดจินหยินลืมตาขึ้น เห็นคนโดดออกมาหน้าขาว ปากแดงดังชาด จักขุดังดาว สูงประมาณสิบศอก เข้ามาคำนับไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินจึงว่าเมื่อลิเจ้งตีรูปเสียนั้น เพราะกลัวความผิด แต่ในใจลิเจ้งคิดสงสารอยู่ โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าน้อยใจนักจะแก้แค้นให้ได้ แล้วไทอิดจินหยินก็พาโลเฉียแล้วหัดเพลงอาวุธให้ด้วย โลเฉียก็รำชำนาญในเพลาเดียว ไทอิดจินหยินจึงให้จักรสองอัน อันหนึ่งชื่อฮวงแปลว่าลม อันหนึ่งชื่อฮวยแปลว่าไฟกับมนต์สำหรับจักร ถ้าขึ้นเหยียบจักรสองอันแล้วเหาะไปได้ แล้วเอาแพรหลินกับกำไลอิดทองทั้งสามสิ่งใส่ในถุงหนังเสือปลาประสิทธิ์ให้โลเฉีย โลเฉียคำนับลาไทอิดจินหยิน ขึ้นบนจักรเหาะไปด่านตันตึงก๋วน ครั้นไปถึงประตูด่าน โลเฉียจึงร้องเรียกว่า ให้ลิเจ้งนายด่านตันตึงก๋วนออกมารบกับเรา กุนจิวกัวทหารเลวได้ยิน ก็รีบไปบอกลิเจ้งตามคำโลเฉีย ลิเจ้งจึงว่าโลเฉียตายนานแล้ว ซึ่งตัวว่านี้น่าสงสัยนัก พอทหารซ้ำวิ่งเข้ามาบอกลิเจ้งว่า ถ้าช้าอยู่เห็นโลเฉียจะหักเข้ามาในด่าน ลิเจ้งแจ้งดังนั้นก็โกรธ ใส่เกราะถือทวนขึ้นม้ารีบออกไปประตูด่าน เห็นโลเฉียถือทวนยืนอยู่บนจักร รูปร่างสูงใหญ่กว่าแต่ก่อน ลิเจ้งจึงด่าอ้ายเดียรัจฉาน เมื่อยังเป็นคนอยู่นั้นก็ทำทุกข์ให้ต่างๆ บัดนี้ตายแล้วยังมาชวนรบอีกเล่า โลเฉียจึงว่าท่านมีคุณแก่เรา เราก็ได้เชือดเนื้อและกระดูกให้เป็นอันขาดกันแล้ว เหตุไรท่านจึงทำลายรูปเผาศาลเสียเล่า วันนี้เราจะแก้แค้นท่านให้จงได้ แล้วโลเฉียก็เอาทวนแทงลิเจ้ง ลิเจ้งก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับโลเฉียได้ห้าเพลง ลิเจ้งทานกำลังโลเฉียไม่ได้ ก็ควบม้าหนีไปทางตะวันตกเฉียงใต้ โลเฉียจึงว่าวันนี้มิได้ประหารชีวิตท่านแล้ว เราไม่กลับไปเลย แล้วไล่ตามลิเจ้งไป และม้าที่ลิเจ้งขี่นั้นสิ้นกำลังลง ลิเจ้งเห็นจะหนีไม่พ้น ก็โจนลงจากม้าเอาธาตุดินเป็นกำลังลอยไป โลเฉียเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ท่านทำวิชาเช่นนั้นยังจะพ้นเราหรือ แล้วโลเฉียก็ไล่ตามไป เสียงจักรที่โลเฉียขี่นั้นดังดังฟ้าร้อง ลิเจ้งจึงคิดว่าครั้งนี้เห็นจะไม่รอดชีวิต พอแลเห็นโลเฉียใกล้เข้ามา ลิเจ้งสิ้นความคิดจึงตะลึงอยู่
๏ ขณะนั้นพอได้ยินเสียงเด็กทำเพลง ลิเจ้งแลไปดูจำได้ว่าบกเฉียผู้บุตรซึ่งเป็นศิษย์เผาเหียนจินหยิน อยู่เขาจิวเกงซัว ลิเจ้งก็ค่อยคลายใจ พอบกเฉียร้องมาว่า ข้าพเจ้าอยู่นี่แล้วบิดาอย่าตกใจเลย ครั้นโลเฉียเข้ามาใกล้ บกเฉียจึงด่าโลเฉียว่า อ้ายใจร้ายบังอาจไล่แทงบิดากู จงเร่งกลับไปเสียจึงจะรอดชีวิต โลเฉียจึงถามว่าตัวชื่อไร มาว่าหยาบช้าต่อเรา บกเฉียตอบว่าเราชื่อบกเฉีย โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่าบกเฉียเป็นพี่ที่สอง จึงว่าการทั้งปวงพี่หารู้เห็นไม่ แล้วโลเฉียก็เล่าความซึ่งลิเจ้งทุบรูปเผาศาลเสียนั้นให้บกเฉียฟัง บกเฉียจึงว่ามึงเหมือนสัตว์เดียรัจฉานหารู้จักคุณบิดาไม่ ถึงมาตรว่าบิดาทำดังนั้น ก็เยี่ยงอย่างมีหรือจึงจะฆ่าบิดาเสีย โลเฉียจึงว่าลิเจ้งมีคุณได้เลี้ยงเรามา เราก็ได้เชือดเนื้อและกระดูกให้แล้ว ยังจะเป็นพ่อลูกอะไรกันอีกเล่า บกเฉียก็โกรธชักดาบออกฟันโลเฉีย โลเฉียก็รับไว้ได้ แล้วว่าแก่บกเฉียว่าตัวกับเราหามีผิดต่อกันไม่ จงหลีกเสียให้พ้นเราจะแก้แค้นลิเจ้ง บกเฉียก็ยิ่งโกรธนักร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้วรำกระบี่เข้ารบกับโลเฉียได้ประมาณพักหนึ่ง โลเฉียคิดเกรงว่าลิเจ้งจะหนีได้ จึงเอาทวนปัดกระบี่เสีย แล้วเอาทองแท่งอิดทิ้งไปถูกอกบกเฉียล้มลง แล้วโลเฉียโถมจะจับตัวลิเจ้ง ลิเจ้งก็วิ่งหนีไป โลเฉียก็หัวเราะแล้วร้องว่า ตัวจะหนีไปเมืองสวรรค์และลงในพระมหาสมุทร ก็คงจะตามไปแก้แค้นให้จงได้ ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งตกใจนัก จึงมีคำจีนเปรียบไว้ว่า ลิเจ้งหนีโลเฉียครั้งนั้นเหมือนนกพลัดเพื่อนเข้าป่าปลาพลัดออกจากแหยังงวยงงอยู่ หารู้ที่จะไปทางไรไม่
๏ ลิเจ้งคิดว่าเกิดมามีกรรม ครั้นจะไปรักษาศีลหวังจะเป็นฤษีก็หาสำเร็จความปรารถนาไม่ มีลูกเล่าน้ำใจก็หยาบช้านัก ครั้งนี้ถึงที่ตายแล้ว ลิเจ้งก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย พอได้ยินเสียงร้องลงมาว่า ลิเจ้งอย่าเพ่อฆ่าตัวตายเสียก่อน ลิเจ้งก็ยั้งมืออยู่ แลไปเห็นอาจารย์คนหนึ่ง แต่งตัวโอ่โถงถือแซ่จามจุรีเดินลงจากเนินเขา และอาจารย์คนนั้นชื่อเทียนจุ๋นอยู่ถ้ำหุนเซียวต๋ง ณ เขาหงอเหลงซัว ลิเจ้งมีความยินดีนัก จึงว่าท่านอาจารย์จงช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย เทียนจุ๋นจึงว่าท่านจงรีบเข้าไปในถ้ำเราเถิด ลิเจ้งก็เข้าไปซ่อนอยู่ในถ้ำ โลเฉียตามมามิได้เห็นลิเจ้ง เห็นอาจารย์ผู้หนึ่งยืนอยู่บนเนินเขา โลเฉียจึงถามว่าท่านเห็นลิเจ้งมาทางนี้หรือไม่ เทียนจุ๋นจึงว่าลิเจ้งนั้นเราให้เข้าไปอยู่ในถ้ำ ตัวจะว่าไรกับลิเจ้งหรือ โลเฉียจึงว่าเรากับลิเจ้งเป็นศัตรูกัน ท่านจงส่งตัวมาให้เราโดยดี ถ้าลิเจ้งหลบหลีกไปได้ท่านจะตายด้วยทวนเล่มนี้ เทียนจุ๋นได้ยินโลเฉียหยาบช้าดังนั้น จึงถามว่าตัวชื่อไรจึงพูดจาองอาจนัก โลเฉียจึงบอกว่าเราชื่อโลเฉีย ครูเราชื่อไทอิดจินหยิน อยู่ถ้ำกิมกังตั๋ง ณ เขาเขียนงวนซัว เทียนจุ๋นได้ฟังดังนั้น จึงแกล้งว่าเรายังไม่ได้ยินผู้ใดออกชื่อว่าไทอิดจินหยินมีลูกศิษย์ชื่อโลเฉีย ซึ่งตัวถือว่ากล้าแข็งก็ไปทำอันตรายผู้อื่นเถิด ถ้ามิฟังจะขืนหยาบช้าต่อเรา ๆ จะจับตัวผูกแขวนไว้สามปีแล้วจะให้ทำโทษสามร้อย ตัวจะทนได้หรือ โลเฉียก็โกรธจึงเอาทวนแทงเทียนจุ๋น เทียนจุ๋นหลบได้แล้วกลับไปถ้ำ โลเฉียก็ไล่ติดตามไป เทียนจุ๋นเห็นโลเฉียตามมาใกล้ จึงเอาเชือกป๋อกี๋มเนีย ภาษาไทยว่าแก้วเจ็ดประการ ออกจากมือเสื้อโยนขึ้นไปบนอากาศ ก็บังเกิดมืดมนนัก ธุลีก็ฟุ้งขึ้น แล้วปลอกทองสี่อันตกลงมา สวมมือเท้าโลเฉียจนไหวตัวมิได้ โลเฉียก็ตกใจนัก เทียนจุ๋นจึงให้กิมเซียเอาไม้เท้าตีมิได้หนัก โลเฉียเจ็บปวดสาหัสดังว่าโลหิตจะไหลออกจากปาก เทียนจุ๋นเห็นดังนั้นก็ไปในถ้ำ พอเห็นไทอิดจินหยินเดินมา ซึ่งเป็นอาจารย์โลเฉีย โลเฉียยินดีนักร้องเรียกให้ไทอิดจินหยินช่วย และโลเฉียเรียกเป็นหลายคำ ไทอิดจินหยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะเมื่อแรกจะให้โลเฉียมาจากเขาเขียนงวนซัวนั้น ก็แจ้งอยู่ว่าเทียนจุ๋นจะทำโทษ แต่ไทอิดจินหยินเห็นว่าโลเฉียร้ายกาจนัก จะให้ละพยศหยาบช้าเสียบ้าง ไทอิดจินหยินก็แกล้งเดินเข้าไปเสียในถ้ำ เทียนจุ๋นก็ออกมารับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วเทียนจุ๋นก็พาไทอิดจินหยินมานั่งที่สมควร จึงถามว่าท่านใช้ให้ข้าพเจ้าสอนศิษย์ท่านหรือ ไทอิดจินหยินก็หัวเราะแล้วว่า โลเฉียมิได้รู้จักผิดและชอบใจร้ายกาจนัก ข้าพเจ้าจึงให้ท่านปราบเสียบ้าง เทียนจุ๋นได้ฟังดังนั้น จึงสั่งกิมเซียให้ไปแก้โลเฉีย กิมเซียก็ออกไปว่าแก่โลเฉียว่า ครูท่านให้หาเข้าไปในถ้ำ โลเฉียจึงว่าครูท่านเอาของสิ่งใดมาทำเราจนไม่ไหวตัวได้ แล้วท่านจะมาเย้ยอีกเล่า กิมเซียก็หัวเราะแล้วตอบว่า ตัวหลับตาเสียเถิดเราจะช่วยแก้ให้ โลเฉียนั้นเจ็บปวดนักสิ้นมานะก็หลับตาลง กิมเซียก็เลิกยันต์ถอดวงทองออกซ่อนใส่มือเสื้อ โลเฉียลืมตาขึ้นหาเห็นสิ่งไรไม่ ก็สั่นศีรษะว่าครูท่านดีจริง กิมเซียก็พาโลเฉียเข้าไปในถ้ำ ไทอิดจินหยินก็ให้โลเฉียคำนับเทียนจุ๋น โลเฉียก็คำนับแล้วว่า ซึ่งท่านทำโทษข้าพเจ้านั้นขอบใจแล้ว แล้วก็คำนับ แล้วไทอิดจินหยินจึงว่ากับลิเจ้งว่า ซึ่งท่านไปเผาศาลและตีรูปโลเฉียที่เขาซุยพินซัวเสียนั้นผิดอยู่ พ่อลูกจึงได้รบกัน โลเฉียเห็นดังนั้นก็โกรธ จะใคร่เคี้ยวเนื้อกินเสียให้กระดูกละเอียด อาจารย์ทั้งสองรู้ว่าใจโลเฉียยังพยาบาทอยู่ ไทอิดจินหยินจึงว่าแต่นี้ไป คนทั้งสองจงรักกันตามประเพณีบุตรและบิดา ให้ลิเจ้งกลับไปบ้าน โลเฉียได้ยินดังนั้นก็ยิ่งแค้นนัก แต่มิรู้ที่จะทำประการใด เอามือยีหูแล้วถอนใจใหญ่ ไทอิดจินหยินเห็นก็หัวเราะแล้วว่ากับโลเฉียว่า จงกลับไปรักษาถ้ำเถิด เราจะเล่นหมากรุกกับอาจารย์เทียนจุ๋นสักหน่อยหนึ่ง โลเฉียก็มีความยินดี คำนับลาอาจารย์ออกจากถ้ำ ขึ้นเหยียบจักรรีบตามลิเจ้ง ครั้นใกล้จะทันโลเฉียจึงร้องว่า ลิเจ้งอย่าหนีเราเลย ลิเจ้งเหลียวมาเห็นโลเฉียก็ยิ่งตกใจนัก คิดว่าอายุเราจะตายอยู่ที่นี่แล้ว อาจารย์ทั้งสองก็หาเป็นสัตย์ธรรมไม่ แกล้งปล่อยโลเฉียมาให้ทำร้ายแก่เรา ลิเจ้งนั้นสิ้นสติมิรู้ที่จะไปแห่งใด และมีคำจีนว่าไว้ว่า ลิเจ้งหนีโลเฉียครั้งนั้นจะไปบนฟ้าก็ไม่มีทาง จะดำลงใต้ดินก็ไม่มีช่อง พอแลไปเห็นอาจารย์คนหนึ่งนั่งพิงต้นสนอยู่ที่ริมเขาแห่งหนึ่ง อาจารย์นั้นชื่อเหยียนเต๋งโตหยิน อยู่ถ้ำเหียบงวนกักตั๋ง ณ เขาเลงซัว เหยียนเต๋งโตหยินจึงร้องถามว่า ท่านชื่อลิเจ้งหรือ ลิเจ้งบอกว่าข้าพเจ้าชื่อลิเจ้ง ก็ขึ้นไปบนเนินเขา เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่า ท่านหนีผู้ใดมา ลิเจ้งจึงบอกว่าโลเฉียไล่ข้าพเจ้ามา ท่านจงเป็นที่พึ่งด้วย เหยียนเต๋งโตหยินจึงให้ลิเจ้งยืนอยู่ข้างหลัง
๏ ฝ่ายโลเฉียครั้นมาถึงเนินเขา เห็นลิเจ้งยืนแอบหลังอาจารย์ผู้หนึ่งอยู่ จึงคิดว่าครั้งนี้จะเหมือนครั้งเทียนจุ๋นดอกกระมัง แล้วโลเฉียก็เข้าไปใกล้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่าท่านชื่อโลเฉียหรือ โลเฉียก็บอกว่าข้าพเจ้าชื่อโลเฉียจริง แล้วว่าทำไมอาจารย์เอาลิเจ้งไปยืนแอบหลังไว้เล่า เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่า ซึ่งตัวไล่ลิเจ้งมานั้นด้วยเหตุสิ่งไร โลเฉียก็เล่าความทั้งปวงให้เหยียนเต๋งโตหยินฟัง เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า ความข้อนี้สิได้ว่ากันที่เขาเหียบเลงซัวแล้ว ตัวมาทำร้ายลิเจ้งฉะนี้หาเกรงอาจารย์ของตัวไม่หรือ โลเฉียก็โกรธจึงว่าการอะไรของท่านเล่า เราจะแก้แค้นลิเจ้งต่างหาก เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า เมื่อฟังคำอาจารย์ของตัวแล้ว จะทำร้ายลิเจ้งก็ตามเถิด แล้วเหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าแก่ลิเจ้งว่า ท่านจงออกรบกับโลเฉียให้เราดูสักเพลงหนึ่ง ลิเจ้งจึงว่าข้าพเจ้าทานกำลังโลเฉียไม่ได้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงอ่านมนต์เป่าลงที่ศีรษะ เอามือตบเข้าที่หลังว่า ลิเจ้งจงออกไปรบกับโลเฉียเถิด เราอยู่นี่อย่าเกรงเลย ลิเจ้งขัดมิได้ก็รำทวนเข้ารบกับโลเฉียได้เพลงหนึ่ง โลเฉียสิ้นกำลังประหนึ่งทวนจะตกจากมือ จึงคิดว่าแต่ก่อนสิลิเจ้งสู้เราไม่ได้ อาจารย์ผู้นี้เป่ามนต์ให้ลิเจ้งจึงมีกำลังนัก จำจะฆ่าอาจารย์ผู้นี้เสียก่อน จึงจะจับลิเจ้งได้โดยง่าย โลเฉียคิดแล้วก็สละจากลิเจ้งเอาทวนแทงเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็อ้าปากขึ้น บังเกิดเป็นดอกบัวขาวออกจากปากรับทวนโลเฉียไว้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า ตัวพ่อลูกรบกันต่างหาก ทำไมตัวมาแทงเราเล่า โลเฉียจึงว่าแต่ก่อนลิเจ้งทานกำลังเราไม่ได้ บัดนี้ท่านเป่าเวทมนตร์ให้ลิเจ้ง ลิเจ้งมีกำลังมากนัก เราจึงจะฆ่าท่านเสีย เพราะท่านเป็นพวกลิเจ้ง แล้วโลเฉียก็เอาทวนแทงเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็สลัดเสื้อออกไป ของวิเศษในมือเสื้อก็ลอยขึ้นบนอากาศเป็นเมฆห้าสีแล้วเป็นกิมทะลงมาครอบโลเฉียไว้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงเอามือตบกิมทะเข้าก็เป็นเปลวไฟขึ้นในนั้น โลเฉียร้อนรนนักร้องว่าข้าพเจ้าขอชีวิตเถิด เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าตัวจะนับถือลิเจ้งว่าเป็นบิดาหรือไม่ โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าจะนับถือแล้ว เหยียนเต๋งโตหยินก็เปิดกิมทะขึ้น โลเฉียพิศดูตัวก็หาแผลเพลิงไหม้ไม่ ก็คิดว่าอาจารย์ผู้นี้มีความรู้วิเศษนัก เหยียนเต๋งโตหยินก็ให้โลเฉียคำนับบิดา โลเฉียก็มิได้คำนับ เหยียนเต๋งโตหยินก็หยิบกิมทะจะโยนให้ครอบโลเฉีย โลเฉียตกใจนักก็คำนับลิเจ้ง เหยียนเต๋งโตหยินจึงให้โลเฉียเรียกลิเจ้งว่าบิดา โลเฉียก็มิได้เรียก เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า ตัวมิได้เรียกลิเจ้งว่าบิดา ก็เห็นว่าตัวยังจะคิดทำร้ายลิเจ้งอยู่ เราจะเอากิมทะนี้ครอบเผาเสียให้ตาย โลเฉียกลัวนักก็เรียกลิเจ้งว่าบิดา แต่ในใจยังคุมแค้นอยู่ แล้วคิดว่าลิเจ้งจะอยู่กับอาจารย์นี้ได้ก็แล้วไปเถิด เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่ากับลิเจ้งว่า โลเฉียยังไม่ปรกติ เราจะให้กิมทะกับมนตร์สำหรับด้วย โลเฉียมิสุจริตกลับจะทำร้าย จึงเอากิมทะโยนขึ้นไปให้ครอบเผาเสีย ลิเจ้งก็มีความยินดี คำนับเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็ประสิทธิ์มนต์กับกิมทะให้ โลเฉียเห็นดังนั้นก็เสียใจนัก คิดว่าจะแก้แค้นลิเจ้งนั้นมิได้แล้ว เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าแก่โลเฉียว่า ตั้งแต่นี้ไปพ่อลูกจงรักกันโดยสุจริต สืบไปเมื่อหน้าจะได้ช่วยผู้มีบุญ​ โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็ไปเขาเขียนงวนซัว ลิเจ้งคำนับเหยียนเต๋งโตหยินแล้วว่า ซึ่งท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ ท่านชื่อใดแซ่ไรอยู่เขาและถ้ำไหน ข้าพเจ้าจะได้ตามไปสนองคุณท่าน เหยียนเต๋งโตหยินบอกว่าเราชื่อเหยียนเต๋งโตหยิน อยู่ถ้ำงวนกักตั๋ง ณ เขาเหียบเลงซัว และทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ บ้านเมืองจึงเกิดศึก ตัวอย่าเห็นกับยศศักดิ์เลย จงซุ่มซ่อนอยู่ช่วยจิวบุนอ๋องเถิด ลิเจ้งก็คำนับลาไป ครั้นไปถึงด่านตันตึงก๋วน ก็ออกจากราชการไปซุ่มซ่อนอยู่ตามคำเหยียนเต๋งโตหยินว่า และมีคำจีนเป็นคำกลางว่า เหยียนเต๋งโตหยินคนนี้ไทอิดจินหยินให้ช่วยปราบปรามโลเฉียให้คำนับบิดา สืบไปลิเจ้ง พ่อลูกทั้งสองคนจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เป็นสุขแล้วจะได้ไปสวรรค์
๑๕
๏ ฝ่ายอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ซึ่งอยู่​ ณ เขาคุนหลุนซัว ครั้นถึงกำหนดเทพยดาจะจุติแล้วก็เปิดประตูเก๋งเสีย เซียนเซียวเทพยดาจึงลงไปบอกง่วนสีเทียนจุ๋นว่า กำหนดในห้าร้อยปีแซ่เสี่ยงทางจะสูญแล้ว แซ่จิวบุนอ๋องจะเป็นใหญ่ขึ้น พระอิศวรจะให้เทพยดาผลัดเปลี่ยนกันลงไปเกิด ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดิน ซึ่งผู้จะลงไปนั้นคือเทพยดาดาวฤกษ์ทั้งยี่สิบแปดดวง เทพารักษ์ซึ่งอยู่เขาน้อยใหญ่ทั้งแปด กับลุยแปลว่ารามสูร ฮวยแปลว่าไฟ อุ๋นแปลว่าห่าเป็นสามร้อยหกสิบห้า แบ่งกันไปบังเกิดทั้งแปดทิศเมืองจิวบุนอ๋อง ให้ง่วนสีเทียนจุ๋นกำหนดอายุและยศศักดิ์ชื่อเสียงเป็นตำรับไว้ ง่วนสีเทียนจุ๋นคำนับกำหนดข้อรับสั่งแล้ว เซียนซิวก็ลากลับไป
๏ อยู่วันหนึ่งง่วนสีเทียนจุ่นสั่งแปะเฮาะท่องจือ ให้ไปหาตัวเกียงจูแหยขึ้นมาแล้วถามว่า แต่ท่านมาเรียนวิชาอยู่ได้สักกี่ปีแล้ว เกียงจูแหยจึงว่า เมื่อแรกข้าพเจ้ามาเรียนวิชา อายุข้าพเจ้าได้สามสิบสองปี บัดนี้อายุข้าพเจ้าได้เจ็ดสิบสองปีแล้ว ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าเราพิเคราะห์ดูชะตาท่าน ที่จะให้สำเร็จปรารถนานั้นยังไม่ได้จะได้แต่สมบัติมนุษย์ บัดนี้แซ่เสี่ยงทางสูญแล้ว จิวบุนอ๋องจะรุ่งเรืองขึ้นท่านจงลงไปช่วยผู้มีบุญบำรุงแผ่นดินจะได้มีเกียรติยศอยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นเสียใจนัก จึงว่าข้าพเจ้าอุตส่าห์ทรมานมาจนอายุได้เจ็ดสิบเศษแล้ว เพราะมิได้รักใคร่สมบัติในมนุษย์ คิดว่าถึงจะลำบากประการใด ก็จะเรียนให้สำเร็จจงได้ ซึ่งท่านจะให้ไปช่วยผู้มีบุญบำรุงแผ่นดินนั้น ข้าพเจ้ารู้น้อยเกรงจะทำไปไม่ตลอด ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่า พระอิศวรและเทพยดาเห็นพร้อมกันแล้ว จึงให้ท่านลงไปท่านจะบิดพริ้วนี้ จะมิขัดรับสั่งพระอิศวรหรือ เกียงจูแหยก็ร้องไห้อ้อนวอนเป็นอันมาก นำเก๊กเสียงฮองจึงว่าท่านจะให้สมปรารถนาโดยเร็วนั้นไม่ได้ จงไปช่วยผู้มีบุญบำรุงแผ่นดินให้สำเร็จ ก็จะได้กลับมาเขาคุ้นตุ๋นซัว ความซึ่งท่านปรารถนานั้นก็จะสมคิด เกียงจูแหยจึงถามง่วนสีเทียนจุ๋นว่า ข้าพเจ้าจะลงไปนั้นจะดีและร้ายประการใดบ้าง ง่วนสีเทียนจุ๋นก็ทำนายเป็นโคลงแปดบทในคำโคลงนั้นว่า เมื่อน้อยเชาว์เร็วอดใจจะได้ดีหนึ่ง แม่น้ำขันเขจะต้องตกเบ็ดนอนทับคันเบ็ดหนึ่ง ผู้มีบุญจะมาเชิญหนึ่ง ข้างหน้าไปจะเป็นอุปราช เก้าสามจะได้เป็นแม่ทัพ บอกกับหัวเมืองทั้งปวงจะเป็นเมืองเดียว เก้าแปดกำหนดอีกสี่ปี ท่านจงจำคำเราอย่าประมาทก็จะได้กลับมาหาเรา เกียงจูแหยขัดมิได้ ก็คำนับลาอาจารย์และเพื่อนศิษย์ทั้งปวง เก็บข้าวของของตัวออกจากหยงฮูเก๋ง นำเก๊กเสียงฮองก็ตามไปส่ง ครั้นถึงเงื้อมเขากิหลิน นำเก๊กเสียงฮองจึงว่าท่านไปอย่าประมาทจงคิดถึงคำง่วนสีเทียนจุ๋น แล้วนำเก๊กเสียงฮองก็กลับไปที่อยู่
๏ เกียงจูแหยจึงคิดว่าซึ่งจะไปอาสาครั้งนี้ มิได้มีพี่น้องและญาติเหมือนนกพลัดถิ่นหารู้ที่จะอาศัยต้นไม้ต้นใดไม่ เกียงจูแหยยืนรำพึงอยู่พอคิดได้ว่าเมื่ออยู่เมืองจิวโก๋นั้น มีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งชื่อซงอิหยินเห็นจะอาศัยได้ เกียงจูแหยก็ค่อยคลายใจ จึงรีบเดินผ่านเมืองจิวโก๋ไปทางทิศใต้ ครั้นไปถึงบ้านซงอิหยิน เกียงจูแหยพิศดูภูมิต้นไม้และบ้านก็ยังจำได้อยู่ จึงคิดว่าเราจากไปนานแล้วบ้านซงอิหยินยังบริบูรณ์เหมือนแต่ก่อน แล้วเกียงจูแหยบอกนายประตูว่าเราชื่อเกียงจูแหย จะเข้าไปหาซงอิหยิน นายประตูก็เข้าบอกซงอิหยิน ซงอิหยินแจ้งดังนั้นก็ออกมารับ เกียงจูแหยถึงประตูบ้าน ต่างคนคำนับกันแล้ว ซงอิหยินจูงมือเกียงจูแหยขึ้นไปบนตึกให้นั่งที่สมควร ซงอิหยินจึงถามว่าท่านจากเราไปช้านานมิได้รู้ข่าวว่าร้ายและดีเลย ซึ่งกลับมาได้เห็นหน้ากันเรายินดีนัก เกียงจูแหยจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าจากท่านนั้น ข้าพเจ้าไปเรียนวิชา ณ เขาคุ้นตุ๋นซัว แต่บุญข้าพเจ้าน้อยหาสมความคิดไม่ ซงอิหยินจึงแต่งโต๊ะเชิญให้เกียงจูแหยเสพย์สุรา เกียงจูแหยจึงว่าข้าพเจ้าไปเรียนวิชารักษาศีลอยู่ จะกินสุราและของสดคาวนั้นมิได้ ซงอิหยินจึงว่าแต่เทพยดาไปประชุมกันยังเสพย์สุรา ซึ่งเจ้าถือไม่เสพย์สุรานั้นเกินไปนัก เกียงจูแหยขัดซงอิหยินไม่ได้ก็เสพย์สุราด้วยซงอิหยิน และขณะเสพย์สุราอยู่นั้น ซงอิหยินจึงถามว่าไปเรียนวิชาอยู่สักกี่ปี เกียงจูแหยจึงว่าข้าพเจ้าไปเรียนวิชาประมาณสี่สิบปี ซงอิหยินจึงว่าท่านไปอยู่ช้านานดังนี้ได้ความรู้สิ่งใดบ้าง เกียงจูแหยจึงว่าข้าพเจ้าไปอยู่นั้นตักน้ำรดต้นไม้ และหุงอาหารก่อเตาหุงยาได้ความลำบากนัก ซงอิหยินได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าเจ้าเรียนวิชาเหมือนหนึ่งลูกจ้างฉะนี้จะประโยชน์อะไร กลับมาแล้วจงทำมาหากินอยู่ด้วยเราเถิด เจ้ากับเราเคยเห็นกันมาแต่ก่อน อย่ากลับไปเขาคุ้นตุ๋นซัวเลย ซึ่งเจ้าจะสละบ้านเรือนไปรักษาศีลเอาตัวรอดแต่ผู้เดียวนั้นก็ดีอยู่ แต่คำโบราณว่าไว้ว่า ผู้ใดเกิดมามิได้ปฏิบัติบิดามารดาก็ขาดกตัญญู ซึ่งมิได้มีภรรยาก็ขาดบุตรหาผู้ใดสืบแซ่ต่อไปไม่ เราว่าทั้งนี้ท่านจงดำริดูเถิด เกียงจูแหยก็สั่นศีรษะแล้วยกมือขึ้นห้ามว่าความข้อนี้งดไว้ก่อน ซงอิหยินก็มิได้ตอบประการใด แล้วจัดที่นอนให้เกียงจูแหย  ครั้นอยู่ประมาณสองวัน ซงอิหยินขึ้นขี่ลาไป ณ บ้านแบฮอง แบฮองรู้ก็ออกมารับซงอิหยินต่างคนคำนับกัน แบฮองจึงว่าวันนี้ลมอะไรพัดพาท่านมาถึงเรือนข้าพเจ้า ซงอิหยินว่าข้าพเจ้ามีธุระหน่อยหนึ่ง แบฮองก็พาซงอิหยินมานั่งที่สมควร แล้วแบฮองจึงว่าธุระท่านประการใดก็ว่าไปเถิดอย่าเกรงใจเลย ซงอิหยินจึงว่าข้าพเจ้ามาหวังจะขอบุตรหญิงท่านให้แก่เพื่อนข้าพเจ้า แบฮองจึงถามว่าเพื่อนท่านนั้นแซ่ไรชาวเมืองไหน ซงอิหยินจึงบอกว่าเพื่อนข้าพเจ้าแซ่เกียงชื่อเสี้ยง อีกชื่อหนึ่งชื่อเกียงจูแหย ชาวเมืองตังไฮ้แดนเมืองหุยจิ๋ว แบฮองก็มีความยินดีนัก จึงว่าเมื่อท่านมาขอแล้วเรามิรู้ที่จะขัด ซงอิหยินจึงเอาเงินแผ่นสี่แผ่นให้แบฮองไว้คำนับ แบฮองก็แต่งโต๊ะเชิญซงอิหยินกิน ซงอิหยินกินโต๊ะเสพย์สุราแล้วก็กลับมา และขณะเมื่อซงอิหยินไปบ้านแบฮองนั้นเกียงจูแหยถามคนใช้ว่าซงอิหยินไปไหน คนใช้บอกว่าจะไปแห่งใดข้าพเจ้ามิได้แจ้ง เกียงจูแหยก็ลงมาคอยซงอิหยินอยู่กลางบ้าน พอเห็นซงอิหยินมาถึง เกียงจูแหยก็ออกไปคำนับ แล้วถามว่าท่านไปมีธุระแห่งใด ซงอิหยินบอกว่าเราไปขอลูกสาวให้ท่านคนหนึ่ง แบฮองผู้เป็นบิดาก็ยอมให้ เกียงจูแหยว่าขอบใจท่านนัก แต่เพลาวันนี้ฤกษ์หาดีไม่ ซงอิหยินจึงว่าดีและชั่วอย่าถือเลย สุดแต่เขาให้แล้วก็ว่าเป็นฤกษ์ดีเถิด เกียงจูแหยพิเคราะห์ดูตามเคยสังเกตแล้วว่านางคนนี้อายุได้หกสิบแปดปี ซงอิหยินจึงว่านางแปสีนั้นคราวกันกับน้องสาวเรารูปร่างยังชั่วอยู่กิริยาสมเป็นผู้หญิงสมกันอยู่ แล้วซงอิหยินก็ชวนเกียงจูแหยกินโต๊ะเสพย์สุรา ซงอิหยินจึงว่าแก่เกียงจูแหยว่าท่านจงดูวันดีเถิด ครั้นวันฤกษ์ดี ซงอิหยินก็แต่งไปรับนางแปสีมาให้อยู่กินกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยขณะเมื่ออยู่กินกับนางแปสีนั้นประมาณสองเดือนแล้วยังหาได้ถูกต้องกับนางแปสีไม่ ด้วยเกียงจูแหยวิตกอยู่ที่จะกลับไปเขาคุ้นตุ๋นซัว นางแปสีก็คิดสงสัยต่างๆ จึงถามว่าท่านกับซงอิหยินนี้เป็นญาติกันอย่างไร เกียงจูแหยจึงว่าเรากับซงอิหยินหาได้เป็นญาติกันไม่ แต่ซงอิหยินกับเรารักใคร่ร่วมคำสาบานกัน นางแปสีจึงว่าถ้าดังนั้นสนิทกว่าพี่น้องอีก แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าซงอิหยินอยู่วันหนึ่ง เราก็จะได้พึ่งบุญสบายวันหนึ่ง ถ้าซงอิหยินหาบุญไม่ เราผัวเมียจะพึ่งใครเล่า ข้าพเจ้าคิดว่าเกิดมาเป็นคนแล้วจำจะทำมาหากินจึงจะชอบ เกียงจูแหยจึงว่าเจ้าว่านี้ควรนัก นางแปสีจึงถามว่าการทำมาหากินนั้นท่านชำนาญสิ่งใดบ้าง เกียงจูแหยจึงว่าตัวเรานี้แต่อายุสามสิบสองปีก็ไปอยู่เขาคุ้นตุ๋นซัว หารู้จักค้าขายสิ่งใดไม่ เราเคยสานตะกร้าดอกไม้ นางแปสีจึงว่าท่านรู้จักสานตะกร้าดอกไม้ก็ดีแล้ว ที่หลังบ้านข้าพเจ้ามีกอไม้ไผ่อยู่ จงไปตัดมาสานตะกร้าขายเถิด เกียงจูแหยก็ไปตัดไม้มาสานตะกร้าแล้วใส่หาบเข้าไปขายในเมืองจิวโก๋ แต่เช้าจนเพลาเที่ยงก็ขายมิได้ เกียงจูแหยก็กลับมาบ้าน นางแปสีเห็นผัวกลับมาก็ออกมารับ เกียงจูแหยจึงเอามือชี้เข้าที่นางแปสีแล้วว่า เราได้ความลำบากทั้งนี้ก็เพราะเจ้า นางแปสีจึงว่าตะกร้าอย่างนี้คนต้องการทั้งเมือง หากท่านแชเชือนเสียขายไม่ได้แล้วยังกลับมาโกรธข้าอีกเล่า เกียงจูแหยกับนางแปสีก็ทุ่มเถียงกันขึ้น ซงอิหยินได้ยินดังนั้นจึงออกมาถามว่า ท่านทั้งสองทุ่มเถียงกันด้วยเหตุสิ่งใด เกียงจูแหยก็เล่าความให้ซงอิหยินฟัง นางแปสีจึงว่าซึ่งข้าพเจ้าตักเตือนทั้งนี้ เพราะว่าจะนั่งให้ท่านเลี้ยงฉะนี้หาควรไม่ ซงอิหยินจึงว่าอย่าว่าแต่เจ้าสองคนเท่านี้เลย ถึงสักสี่สิบห้าสิบคนก็เลี้ยงได้ ไม่พอที่จะไปเที่ยวค้าขายให้ลำบาก นางแปสีจึงว่าซึ่งท่านว่าทั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าคิดว่าสืบไปเมื่อหน้าจะยากจนเสีย ซงอิหยินจึงว่าซึ่งเจ้าว่านี้ควรนัก ถ้าดังนั้นข้าวโพดสาลีในยุ้งเราก็มีมาก ถ้าจะทำแป้งหมี่ไปขายมิดีกว่าตะกร้าอีกหรือ แล้วซงอิหยินก็ให้บ่าวเอาข้าวสาลีมาโม่เป็นแป้งหมี่ให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็หาบแป้งหมี่ไปขาย ณ เมืองจิวโก๋ แต่เช้าจนเพลาบ่ายก็ไม่มีใครซื้อ เกียงจูแหยก็กลับออกมานั่งหยุดพักอยู่นอกเมืองข้างประตูทิศใต้ พอมีคนจะมาซื้อ เกียงจูแหยจึงถามว่าจะซื้อสักเท่าใด ผู้นั้นจึงบอกว่าจะซื้อสักอีแปะหนึ่ง เกียงจูแหยขัดใจก็ก้มหน้านิ่งเสีย และในเมืองนั้น มูเสียงฮองให้ทหารไปซ้อมหัดอยู่นอกเมืองข้างทิศใต้ ครั้นเพลาบ่ายทหารทั้งปวงก็ควบม้าออกมา สะดุดตะกร้าแป้งหมี่ของเกียงจูแหยหกลงกลางถนน เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็ตกใจ วิ่งมาจะเอามือกอบแป้งใส่ตะกร้า พอลมพัดมาแป้งฟุ้งไปสิ้น เกียงจูแหยคิดว่าเคราะห์ร้ายนัก ก็หาบตะกร้ากลับมาบ้าน นางแปสีก็ออกมารับเห็นหาบเปล่าคิดว่าขายแป้งหมดก็ดีใจ จึงถามว่าท่านขายหมดไม่เห็นได้อีแปะนั้นท่านขายเชื่อหรือ เกียงจูแหยก็โกรธทิ้งหาบเสียแล้วบอกว่าขายที่ไหนได้ ม้าสะดุดหาบหกเสียสิ้นแล้ว นางแปสีก็ขัดใจ กระทืบเท้าถ่มน้ำลายลงว่าผัวเช่นนี้ดีแต่นอนกิน เกียงจูแหยก็โกรธด่าเป็นข้อหยาบช้า แล้วตีนางแปสี ผัวเมียสองคนยึดยื้อทุ่มเถียงกันอื้ออึง ซงอิหยินกับนางซุนสีผู้เป็นภรรยาได้ยินก็มาห้ามแล้วว่าท่านทั้งสองวิวาททุบตีกันด้วยเหตุสิ่งใด เกียงจูแหยก็เล่าความทั้งปวงให้ฟัง ซงอิหยินก็หัวเราะแล้วว่าแป้งหกเสียนั้นจะเป็นราคาสักกี่อีแปะนักหนา ท่านทั้งสองอย่าวิวาทกันเลย แล้วซงอิหยินก็ยุดมือเกียงจูแหยพาไปที่ดูหนังสือ ซงอิหยินจึงว่าเกิดมาเป็นคนก็อาศัยวาสนา แต่ดอกไม้ทั้งปวงยังมีเวลาบาน น้ำในมหาสมุทรครั้นครบสามพันปีก็ใสครั้งหนึ่ง เป็นคนก็มีเคราะห์ดีครั้งหนึ่ง เจ้าอย่าเสียใจเลย และในเมืองจิวโก๋นัน ร้านหมี่ร้านสุราของเรามีเป็นหลายร้าน เราจะสั่งผู้เฝ้าร้านเสียตามแต่เจ้าจะไปขายเถิด เกียงจูแหยก็คำนับแล้วว่าคุณท่านอยู่กับข้าพเจ้ามากนัก ครั้นเพลาเช้าเกียงจูแหยก็เอาสุรากับหมี่และของทั้งปวงไปขาย ณ ร้านซงอิหยินในเมืองจิวโก๋ข้างประตูทิศใต้
๏  ขณะเมื่อเกียงจูแหยไปนั่งร้านขายหมี่และสุราวันนั้นฝนตกหนัก ครั้นฝนหายแดดก็ร้อนกล้า บูเสียงฮองมิได้ซ้อมหัดทหาร ชาวเมืองก็มิได้เดินไปมา หาผู้ใดซื้อของที่ร้านเกียงจูแหยไม่ ครั้นเพลาเย็นหมี่และสุกรก็บูดสุราก็เปรี้ยวไป เกียงจูแหยเสียใจนัก จึงเอาหมี่และสุราแจกเพื่อนร้านกินเสียสิ้น ครั้นเพลาค่ำก็กลับมาบ้าน ซงอิหยินจึงถามว่าเจ้าไปขายของเป็นประการใดบ้าง เกียงจูแหยก็เล่าให้ซงอิหยินฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าเสียใจนัก ซงอิหยินจึงว่าเสียของเท่านั้นเจ้าอย่าเสียใจทุกข์ร้อนเลย แล้วว่าเจ้าขายเนื้อสัตว์ตายล่วงเพลาจึงขาดทุน ทีนี้ไปซื้อสัตว์เป็นมาขายเถิด แล้วซงอิหยินก็เอาเงินห้าสิบตำลึงกับลูกจ้างสามสี่คนให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็คำนับรับเอาเงินแล้วว่าท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้า ให้ค้าขายแก้ตัวหลายครั้งแล้ว แต่เคราะห์กรรมของข้าพเจ้าจึงเป็นไปต่างๆ แล้วเกียงจูแหยก็ไปกับบ่าวซื้อม้าและสุกรแพะแกะมาเป็นอันมาก เอาเข้าไปขายในเมืองจิวโก๋ และครั้งนั้นพระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงด้วยนางขันกี กระทำการทุจริตต่างๆ แผ่นดินแดนเมืองจิวโก๋ฝนแล้งประมาณกึ่งปีแล้ว เสนาบดีผู้ใหญ่จึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูห้ามมิให้ชาวเมืองทั้งปวงฆ่าสัตว์และขายสัตว์เป็น ขุนนางนายอำเภอเห็นเกียงจูแหยขายสัตว์เป็นดังนั้น ก็สั่งให้ตามจับตัวจะทำโทษ เกียงจูแหยได้ยินก็ตกใจ ทิ้งม้าและแพะแกะสุกรทั้งนั้นเสีย พาบ่าวซงอิหยินรีบหนีกลับไปบ้าน ซงอิหยินเห็นเกียงจูแหยนั้นหน้าดำเหงื่อโซมตัวมาก็ประหลาดใจ จึงถามว่าท่านมีทุกข์สิ่งใดหรือ เกียงจูแหยก็เล่าความทั้งปวงให้ซงอิหยินฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าเสียใจนักดังจะแทรกแผ่นดินให้ตายเสีย ซงอิหยินได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าทำไมกับเงินเท่านั้น เจ้าอย่าเป็นทุกข์เลย มาเสพย์สุราเล่นให้สบายใจเถิด แล้วซงอิหยินก็ยุดมือเกียงจูแหยพาไปเสพย์สุราที่สวนดอกไม้ข้างหลังตึก
๑๖
๏ เกียงจูแหยกับซงอิหยินกินสุราแล้วพากันไปชมสวน เกียงจูแหยเห็นที่แห่งหนึ่งกว้างเปล่าอยู่ จึงว่ากับซงอิหยินว่า ที่นี่กว้างขวางควรที่จะปลูกเหงาเก๋งเหลาห้าห้อง ซงอิหยินจึงว่าท่านมาว่าให้เราปลูกเหงาเก๋งเหลา ท่านรู้จักแผนที่ดีและร้ายหรือ ที่นี้เราปลูกลงไปไหม้เสียถึงสี่ห้าครั้งแล้ว เกียงจูแหยจึงว่าเรารู้จักแผนที่และฤกษ์ยามอยู่ เมื่อท่านจะปลูกเราจะช่วยให้ฤกษ์
๏ ครั้นถึงวันจะปลูกเกียงจูแหยก็นั่งอยู่กับซงอิหยิน ให้จัดแจงที่จะปลูกเหงาเก๋งเหลา พอเกิดพายุใหญ่หอบเอาศิลาและกรวดทรายปลิวไป แล้วเกิดเป็นเปลวไฟพลุ่งขึ้นจากแผ่นดิน มีปีศาจห้าตนเกิดขึ้นกลางกองไฟ เกียงจูแหยจึงร่ายมนต์เสกน้ำสาดไป แล้วถอดกระบี่ออกจากฝักเงื้อขึ้นจะฟันปีศาจ ปีศาจกลัวนั่งลงยกมือไหว้ร้องขอโทษตัว เกียงจูแหยจึงเขียนยันต์ปิดลงกลางศีรษะปีศาจทั้งห้าตน แล้วว่าเองอย่าอยู่ที่นี่จงไปอยู่เขาซายจีซัวเถิด ปีศาจก็ลาไป ซงอิหยินก็ให้ปลูกเหงาเก๋งเหลาจนแล้ว เกียงจูแหยจึงว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าจะหาที่อยู่มิได้ ท่านช่วยหาให้สักแห่งหนึ่ง จะได้อาศัยเป็นหมอดูอยู่ทำมาหากิน ซงอิหยินจึงว่าที่ของเรามีอยู่แห่งหนึ่งที่ในเมือง ท่านจงไปอยู่เถิด แล้วซงอิหยินก็ให้ผู้คนไปช่วยปลูกโรงให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยไปอยู่ได้ประมาณสี่เดือนห้าเดือนหามีผู้ใดมาจ้างดูไม่
๏ ขณะนั้นมีเล่าเขียนผู้หนึ่งหน้าตาคมสันสูงหกศอกเศษ เป็นคนจนเที่ยวหาบฟืนขาย พอมาถึงหน้าร้านจึงแวะเข้ามาหา ให้เกียงจูแหยดูจะมีลาภบ้างหรือไม่ เกียงจูแหยจึงทายว่าวันนี้ ท่านไปข้างทิศใต้เถิดจะพบหญิงแก่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ จะซื้อฟืนท่านเป็นเบี้ยร้อยยี่สิบอีแปะ แล้วจะได้กินเหล้าสองชามกับของหวาน เล่าเขียนก็ลาไป พบหญิงแก่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ เรียกเข้าซื้อฟืนแล้วให้เหล้ากับของหวาน แล้วเล่าเขียนก็กลับมาบอกเกียงจูแหยว่าท่านดูแม่นดังเทวดา ข้าพเจ้าไปขายฟืนได้ลาภสมดังคำท่าน เกียงจูแหยจึงว่าเอาค่าจ้างดูมาให้เราบ้าง เล่าเขียนรับปากว่าจะให้แต่มือไม่หยิบ ครั้นเกียงจูแหยซ้ำเตือนจึงนับอีแปะให้ยี่สิบแล้วก็ลาไป กิตติศัพท์อันนั้นก็เลื่องลือว่าเกียงจูแหยดูแน่ หญิงชายชาวเมืองมาหามิได้ขาด เกียงจูแหยได้ค่าจ้างดูค่อยมีอันจะกิน
๏ ฝ่ายปีแป๋ปีศาจซึงหนึงวาสีให้มาทำร้ายพระเจ้าติวอ๋องนั้น เข้าอาศัยอยู่ในกุฏิศพเก่าแก่แห่งหนึ่ง ข้างประตูทิศใต้ แล้วเข้าไปหานางขันกีในวังอยู่ด้วยกันหลายวัน เวลาค่ำวันหนึ่งพากันไปกินนางสาวใช้ ทิ้งกระดูกไว้ริมสระสวนดอกไม้ อยู่มาวันหนึ่งปีแป๋ปีศาจลานางขันกีออกจากวังจะไปที่อาศัย มาถึงกลางทางเห็นหญิงชายชาวเมืองชักชวนกันจะไปให้หมอดู ปีแป๋ปีศาจได้ยินก็ตกใจ กลัวหมอจะรู้ว่าเป็นปีศาจมาอาศัยอยู่ในกุฏิ จะมาทำอันตรายจำกูจะไปทดลองลวงให้ดู จะแน่จริงหรือไม่แน่ ปีแป๋ปีศาจจึงจำแลงเป็นหญิงสาวน้อย เดินปนไปกับหญิงชายชาวเมือง ครั้นมาถึงที่เกียงจูแหย ปีแป๋ปีศาจจึงว่ากับคนทั้งปวงว่า ข้าพเจ้ามีธุระร้อนจะด่วนไป จะขอให้ท่านดูก่อน เกียงจูแหยเห็นหญิงสาวนั้นตาแดงดุจแสงไฟ ก็รู้ว่าเป็นปีศาจจะแกล้งมาลองความรู้ตัว เกียงจูแหยจึงคิดว่าจำกูจะฆ่าปีศาจเสียให้ตาย พอปีแป๋ปีศาจยื่นมือมาให้ดู เกียงจูแหยเห็นก็ฉวยเอาข้อมือไว้ ปีแป๋ก็แสร้งทำมารยา ร้องว่าตัวเราเป็นหญิง ท่านดูแล้วเหตุใดยังหาปล่อยมือเราไม่ คนทั้งปวงเห็นดังนั้น ก็ว่าจินแสเป็นคนสูงอายุ เราท่านนับถือมาทำดังนี้ไม่ชอบ เกียงจูแหยจึงว่าหญิงคนนี้เป็นปีศาจมิใช่มนุษย์ ว่าแล้วก็เอาหินฝนหมึกต่อยศีรษะปีแป๋ปีศาจล้มลงกับที่ พอปิกันขุนนางผู้ใหญ่จะเข้าไปในวังมาถึง ได้ยินหญิงชายร้องว่า เกียงจูแหยหมอดูฆ่าคนตาย จึงแวะเข้าไปดูเห็นหญิงศีรษะแตกล้มลงอยู่กับหน้าร้านเกียงจูแหย เกียงจูแหยยังยุดข้อมือไว้ ปิกันจึงถามว่าเหตุใดตัวจึงฆ่าคนเสีย เกียงจูแหยจึงว่าหญิงผู้นี้มิใช่มนุษย์เป็นปีศาจ ปิกันจึงว่า ตัวว่าเป็นปีศาจทำไมจะเห็นจริงเล่า เกียงจูแหยจึงว่าถ้าท่านจะใคร่รู้ จงให้ไปเอาฟืนมาสุมไฟเผาหญิงผู้นี้ ก็จะได้เห็นดีและร้าย ปิกันจึงว่าความข้อนี้ใหญ่อยู่ เราจะไปกราบทูลให้ทราบก่อน ปิกันก็ให้คนคุมเกียงจูแหยไว้ ปิกันก็รีบเข้าในวัง
๏ พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกเสวยสุราอยู่กับนางขันกี ณ พระที่นั่งชมดาว ปิกันก็ขึ้นไปเฝ้าทูลความตามถ้อยคำเกียงจูแหยให้ทราบทุกประการ ฝ่ายนางขันกีนั่งรินสุราถวายอยู่ ได้ยินปิกันกราบทูลก็รู้ว่าปีแป๋พรรคพวกของตัวก็ตกใจ จึงคิดว่าปีแป๋ลาออกไปที่อยู่ ไม่พอที่จะซุกซนไปให้หมอดูเขาจับได้
๑๗
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้หาตัวหมอกับปีศาจเข้ามาหน้าที่นั่ง ให้เอาฟืนมากองไว้ เกียงจูแหยจึงจับสายสิญจน์ลงเลขยันต์วงรอบกองฟืน แล้วเอาตัวปีแป๋ปีศาจวางลง เอาฟืนทับจึงจุดไฟไหม้ฟืนโทรม ตัวปีแป๋ปีศาจหาไหม้ไม่ ลุกขึ้นยืนกลางกองไฟ ชี้หน้าว่ากับเกียงจูแหยว่าตัวท่านกับเราแต่ชาติก่อนชาตินี้ ก็หามีข้อพยาบาทกันไม่ เหตุไรจึงมาทำกับเราดังนี้ พระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้น ผันพระพักตร์มาตรัสถามนางขันกีว่า มันเป็นปีศาจจริงจนเอาไฟเผาก็ยังไม่ไหม้ กลับลุกยืนขึ้นตัดพ้อหมออีก เกียงจูแหยเห็นปีศาจกล้าฆ่ามิตาย จึงทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า เชิญเสด็จถอยออกไปให้ห่าง แล้วร่ายมนตร์บันดาลเป็นพายุฝนตก ฟ้าผ่าลงตรงกองไฟ ครั้นฝนหายแลดูหาเห็นหญิงปิศาจไม่ เห็นแต่รูปกระจับปี่ปีแป๋อยู่กลางกองเถ้า นางขันกีเห็นดังนั้นก็ขัดใจคิดว่าหมอนี้จำจะคิดฆ่าเสียให้ได้เร็วๆ ถ้าละไว้นานไปจะเป็นศัตรู แล้วแสร้งทำมารยาดีใจหัวเราะ ว่าหมอคนนี้มีความรู้ดีนัก ควรที่จะเลี้ยงให้เป็นขุนนางทำราชการ และกระจับปี่นี้เป็นของเกิดขึ้นชอบกลอยู่ ข้าพเจ้าจะขอเอาไว้ดีดเล่น พระเจ้าติวอ๋องก็เรียกเอากระจับปี่มาให้นางขันกี แล้วตั้งเกียงจูแหยให้เป็นแหไต้หูสีเทียนก้ามขุนนางผู้ใหญ่ ประทานเสื้อหมวกเครื่องสำหรับยศให้ตามบรรดาศักดิ์ ฝ่ายนางขันกีก็เอาปีแป๋ไปไว้บนที่เตียะแซเหลาวางไว้ให้ถูกแสงพระจันทร์พระอาทิตย์บูชาทุกเช้าเย็น ไปข้างหน้าอีกห้าปีปีแป๋ก็จะได้เกิดเป็นคนชื่อนางอึงกุยหยิน จะได้เป็นมเหสีที่สามพระเจ้าติวอ๋อง
๏ อยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกพระที่นั่งเตียะแซเหลากับนางขันกีเสวยสุราอยู่ จึงสั่งให้พวกพนักงานทำมโหรีขึ้น แล้วให้นางขันกีขึ้นรำร้อง นางนักสนมทั้งปวงก็นั่งฟังพร้อมกันอยู่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสชมว่า นางขันกีทำเพลงขับรับมโหรีเพราะนักหนา นางสนมทั้งปวงใครฟังเพราะหรือไม่ นางสนมพวกหนึ่งก็กราบทูลสรรเสริญว่าขับเพราะ แต่นางสนมพวกหนึ่งเจ็บสิบห้าคนเป็นพวกเจียงเหนียวที่ตาย ต่างคนคิดถึงนายหน้าตาโศกเศร้านิ่งเสียหาได้กราบทูลว่าเพราะไม่ นางขันกีจึงว่าอีเหล่านี้มึงชังกู มึงยังจะคิดถึงนายมึงซึ่งทำผิดโทษถึงตายให้ฆ่าเสียนั้นหรือ ว่าแล้วก็กราบทูลว่าอีพวกเหล่านี้จะเลี้ยงไว้ในพระราชวังเห็นจะไม่ได้ นานไปก็จะทำอันตรายแก่ข้าพเจ้า พระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้เอาพวกสนมเจ็ดสิบห้าคนไปประหารชีวิตเสีย นางขันกีจึงกราบทูลว่า อย่าประหารชีวิตด้วยหอกดาบเลย ขอให้ขุดหลุมให้ลึกสักยี่สิบวา กว้างสี่สิบแปดวาที่ตรงหน้าเตียะแซเหลา แล้วเป่าร้องให้ราษฎรจับงูมาบ้านละสี่ตัวห้าตัวปล่อยลงไว้ในหลุมขุด จึงเอาอีเจ็ดสิบห้าคนทิ้งลงไปให้งูกินเสียให้หมด เบื้องหน้าไปจะไม่ได้ดูเยี่ยงอย่างกัน พระเจ้าติวอ๋องกำลังรักนางขันกีก็เห็นดีด้วย จึงสั่งให้ขุดเหวและป่าวร้องราษฎรจับงูมาใส่
๏ ขณะนั้นชาวเมืองทั้งปวง ก็ไปเที่ยวคล้องงูได้ใส่ข้องเดินมาตามทาง พอเสี้ยงไต้หูเกาเก๊กขุนนางผู้หนึ่งเห็น จึงร้องเรียกเข้ามาถามว่าเองทั้งปวงพากันจับงูใส่ข้องใส่ตะกร้ามาทำไม ชาวเมืองบอกว่ามีรับสั่งให้เอาไปปล่อยส่งในวัง จะทำประการใดข้าพเจ้ามิได้รู้ เสี้ยงไต้หูได้ฟังก็สงสัย จึงรีบเข้าไปในวังสืบดูรู้ความชัด จึงกลับมาบ้านไม่มีความสบายนอนเป็นทุกข์ถอนใจใหญ่อยู่
๏ ฝ่ายชาวเมืองจับงูไปปล่อยในเหวสิ้นทุกบ้านแล้ว พระเจ้าติวอ๋องก็ให้เอานางสนมเจ็บสิบห้าคนไปทิ้งลงในเหวให้งูกิน พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จนั่งทอดพระเนตรดูเล่นอยู่กับนางขันกี ณ ตำหนักเตียะแซเหลา ฝ่ายเสี้ยงไต้หูก็คิดทำเรื่องราวเข้าไปเฝ้า ณ ข้างใน พระเจ้าติวอ๋องกำลังทอดพระเนตรดูงูกินนางสนมอยู่กับนางขันกี พอแลเห็นเสี้ยงไต้หูเข้ามาเฝ้าก็ทรงพระโกรธตรัสว่า เรามิได้ให้หาและตัวบังอาจเข้ามาผิดตำแหน่งดังนี้จะว่าประการใด เสี้ยงไต้หูร้องไห้พลางกราบทูลว่าข้าพเจ้าทำล่วงเกินทั้งนี้โทษถึงสิ้นชีวิต แต่น้ำใจข้าพเจ้าสัตย์ซื่อต่อพระองค์ พระองค์เอานางสนมทิ้งลงในเหวให้งูกินเล่น แล้วก็ไม่เสด็จออกว่าราชการบ้านเมือง ทำให้ผิดประเพณีกษัตริย์แต่ก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าอีคนเหล่านี้จะเฆี่ยนตีทำอย่างไร มันก็ไม่ฟังจึงเอามาใส่เหวให้งูกิน ความทั้งนี้มันเกิดขึ้นริมตีนมือเรา กงการอะไรของมึงอ้ายนี่ใจใหญ่บังอาจเข้ามาเซ้าซี้สั่งสอนกูอีกเล่า แล้วสั่งบูซูให้ถอดเสื้อหมวกเสี้ยงไต้หูออกเสีย เอาตัวไปทิ้งลงในเหวให้งูกิน เสี้ยงไต้หูเกาเก๊กก็ขัดใจลุกขึ้น ยืนชี้หน้าว่าติวอ๋องเป็นคนใจบาปหยาบช้า กลับจะให้ฆ่าเราเสียอีกเล่า บูซูก็เข้าคร่าเอาตัวเสี้ยงไต้หูเกาเก๊กไปทิ้งลงในเหว เสี้ยงไต้หูก็ด่าพระเจ้าติวอ๋องจนบูซูทิ้งลงในเหวขาดใจตาย พระเจ้าติวอ๋องจึงยื่นพระหัตถ์ไปลูบหลังนางขันกี ตรัสชมว่าเจ้าคิดทำเหวใส่งูไว้สำหรับทำโทษคนผิดดีนัก ตั้งแต่นั้นมานางสนมทั้งปวง ต่างคนระวังตัวกลัวนางขันกีจะเอาผิด เวลาวันหนึ่งนางขันกีทูลพระเจ้าติวอ๋องว่าขอให้ขุดสระสองข้างเหวซึ่งปล่อยงูนั้น สระข้างซ้ายให้ก่ออิฐโบกปูนแล้วตวงน้ำสุราใส่ให้เต็มสระ สระข้างขวาให้ก่อภูเขาปลูกต้นไม้ แล้วเอาเนื้อสุกรกวางทรายมาแขวนไว้ที่กิ่งไม้ ให้ทานแร้งกากินจะได้เป็นกุศลแก่พระองค์ พระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้ทำตามคำนางขันกี ครั้นเวลาค่ำดึกสงัดคน นางขันกีก็หายตัวไปตามลมเที่ยวบอกปีศาจพวกพ้องว่า เวลาพรุ่งนี้จงพากันแปลงกายเป็นแร้งกาเข้าไปกินสุราและเนื้อในเมืองจิวโก๋จงทุกวัน แล้วนางขันกีก็กลับเข้าวัง ครั้นเช้าปีศาจทั้งปวงก็พากันแปลงตัวเป็นกาเหยี่ยวแร้งนกตะกรุมรุมกันมากินเนื้อและสุราเป็นผาสุกทุกวันไป นางขันกีก็พาพระเจ้าติวอ๋องมาทอดพระเนตรเล่น
๏ อยู่มาวันหนึ่งนางขันกีคิดจะฆ่าเกียงจูแหย ซึ่งเป็นเสี้ยงไต้หูสีเทียนก้าม จึงเขียนแผนที่พระที่นั่งลกไต๋ เข้าไปถวายให้ทอดพระเนตรแล้วทูลว่าพระที่นั่งลกไต๋นี้เสาทำด้วยแก้ว บานพระแกลฝาผนังทำด้วยมรกตและไพฑูรย์ศิลาทองแก้วต่างๆ ถ้าพระองค์สร้างขึ้นไว้จะได้ลือชาปรากฏแก่ราษฎรหัวเมืองทั้งปวง ถึงวันดีคืนดีจะได้ขึ้นไปทำสักการบูชาแก่เทพยดา เทพยดาก็จะมาเที่ยวเล่นชมปราสาทและให้พรพระองค์ พระองค์ก็จะจำเริญมีพระชันษาได้พันปี พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าเจ้าคิดนี้ดีนัก จะได้ผู้ใดเป็นนายช่างตกแต่งทำลกไต๋ดี นางขันกีจึงทูลว่าซึ่งผู้จะทำได้นั้น เห็นแต่เกียงจูแหยซึ่งโปรดให้เป็นที่แหไต้หูสีเทียนก้ามผู้เดียวจะทำได้ จึงรับสั่งให้หาเกียงจูแหย ผู้รับสั่งไปพบเกียงจูแหยอยู่ ณ​ บ้านปิกัน จึงเข้าไปคำนับบอกว่าที่รับสั่งให้หาท่านแหไต้หูสีเทียนก้าม ปิกันได้ฟังคิดสงสัยว่าจะให้หาเกียงจูแหยเข้าไปด้วยราชการสิ่งไร เกียงจูแหยจึงว่าวันนี้กรรมมาถึงข้าพเจ้าแล้ว จะขอลาท่านไป บุญคุณท่านมีอยู่กับข้าพเจ้ามากนักหนา เมื่อใดจะได้กลับมาแทนคุณท่าน ตั้งแต่นี้นานจะได้พบกัน ปิกันจึงว่าท่านรู้ความอย่างนั้นจงอย่าเพ่อเข้าไปเฝ้า จงยับยั้งฟังดีร้ายอยู่สักเวลาก่อนจะเป็นไร เกียงจูแหยจึงว่าถึงจะยับยั้งอยู่ก็เห็นไม่พ้นภัย เมื่อกรรมชาติก่อนได้ทำมาก็จะก้มหน้าไปตามกรรม เกียงจูแหยจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเอาหินฝนหมึกทับไว้บนโต๊ะที่ไว้พระ แล้วว่ากับปิกันว่า ถ้าท่านมีกิจสุขทุกข์ไปเมื่อหน้าจงเปิดดูทำตามหนังสือเถิด ว่าแล้วก็คำนับลาไป ปิกันก็ยุดมือไว้แล้วว่าข้าพเจ้าจะไปด้วย ถ้าขัดข้องสิ่งใดจะได้แก้ไขกัน เกียงจูแหยจึงว่าท่านอย่าเป็นกังวลกับข้าพเจ้าเลย จงอยู่รักษาบุตรภรรยาเถิด ว่าแล้วเกียงจูแหยก็เข้าไปเฝ้ากับผู้รับสั่ง ณ พระที่นั่งเตียะแซเหลา พระเจ้าติวอ๋องก็ให้ดูแผนที่อย่างที่นั่งลกไต๋ จึงตรัสว่าเราจะให้ท่านเป็นนายช่างทำลกไต๋นี้สักกี่เดือนจึงจะแล้ว
๑๘
๏ เกียงจูแหยจึงคิดว่าบ้านเมืองนี้นานไปเบื้องหน้าก็จะเป็นจลาจล ที่ไหนกูจะได้อยู่ในเมืองนี้จะรับทำหาต้องการไม่ คิดแล้วจึงแกล้งทูลว่าอันอย่างพระที่นั่งลกไต๋นี้ยากนัก ทำสามสิบห้าปีจึงจะแล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟัง จึงผินพระพักตร์มาตรัสกับนางขันกีว่าเจ้าได้ยินหรือไม่ เกียงจูแหยเขาว่าทำลกไต๋กว่าจะแล้วถึงสามสิบห้าปี คนเราทุกวันนี้อายุจะยืนไปสักกี่มากน้อย กว่าพระที่นั่งลกไต๋จะแล้วเราก็จะตายเสีย ปลูกขึ้นไว้ทำไมไม่ต้องการ นางขันกีจึงทูลว่า เกียงจูแหยแกล้งบิดพริ้วหาสามิภักดิ์ต่อพระองค์ไม่ พูดจาขัดรับสั่งดูถูกพระเจ้าแผ่นดิน ขอให้ลงพระราชอาญาตามโทษผิด พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าชอบแล้ว จึงให้บูซูจับตัวเกียงจูแหยไว้ เกียงจูแหยจึงว่าข้าพเจ้าจะขอกราบทูลที่ขัดข้องเสียให้ทราบก่อน ซึ่งพระองค์จะให้สร้างพระที่นั่งลกไต๋นี้เป็นการใหญ่โตนัก ไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความยากแค้นหามีความสุขไม่ ข้าพเจ้าจึงได้ทูลขัด และพระองค์จะมาหลงด้วยสตรีเสวยแต่สุรามิได้เสด็จออกว่าราชการ ขุนนางผู้ที่สัตย์ซื่อจะเพ็ดทูลเตือนพระสติพระองค์ก็มิได้ เชื่อฟังหลงเชื่อแต่คนพาลพูดสอพลอ คอยยุยงพระองค์หารู้ว่าจะมีอันตรายต่อพระองค์ไม่ ใช่จะเป็นกษัตริย์ได้แต่พระองค์เดียว ผู้อื่นที่มีบุญก็จะเป็นกษัตริย์ได้เหมือนกัน ข้าพเจ้าสงสารแต่พระองค์เห็นว่าจะครองราชสมบัติไปไม่ยืดยาวแล้ว
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระโกรธ ด่าว่าอ้ายคนนี้พูดจาหยาบช้านัก บูซูจงจับตัวเอามีดแหวะปากเชือดลิ้นเสียให้ลำบาก บูซูก็พากันเข้าจับตัวเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็สะบัดมือบูซูหลุด หนีลงจากที่เตียะแซเหลา พระเจ้าติวอ๋องก็ร้องสั่งให้เร่งจับตัวให้ได้ เกียงจูแหยวิ่งหนีมาถึงคลองน้ำสะพานข้ามแห่งหนึ่ง พอบูซูตามมาทันจะเข้าจับตัวเกียงจูแหยจึงว่า มึงอย่ามาจับกูเลยหากลัวไม่ ว่าแล้วก็ร่ายมนต์โดดลงในน้ำประดาน้ำดำดินหนีไป บูซูก็เอาเนื้อความเข้ามากราบทูลว่า เกียงจูแหยโดดน้ำหนีไปจะเป็นตายประการใดหาทราบไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า มันมีความรู้โดดน้ำหนีไปได้ก็ช่างมัน แล้วผันมาตรัสแก่นางขันกีว่า เราจะได้ผู้ใดทำลกไต๋เหลา นางขันกีจึงกราบทูลว่า ขอให้ซ่องเฮ่าเฮ้าทำเถิดเห็นจะได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้ซินฮอง ถือหนังสือไปหาตัวซ่องเฮ่าเฮ้า ขุนนางฝ่ายทหารซินฮองก็รับสั่งออกมาจากที่เฝ้า พอพบเอียวหยิมก็บอกว่า บัดนี้มีรับสั่งจะให้เราไปหาตัวซ่องเฮ่าเฮ้ามาทำพระที่นั่งลกไต๋ เอียวหยิมจึงว่าเพราะจะทำที่นั่งลกไต๋ เกียงจูแหยทูลทัดทานก็เป็นโทษจนต้องโจนน้ำตาย บัดนี้จะให้หาซ่องเฮ่าเฮ้ามาทำอีกเล่า ท่านจงงดไว้ก่อนเราจะเข้าไปทูลห้ามไว้ ว่าแล้วเอียวหยิมก็เข้าไปในวัง ให้เจ้าพนักงานทูลว่าเอียวหยิมจะเข้าไปเฝ้า จึงมีรับสั่งโปรดให้เอียวหยิมเข้าไปเฝ้า ณ​ พระตำหนักเตียะแซเหลา เอียวหยิมจึงกราบทูลว่า ทุกวันนี้พระองค์เชื่อถือนางขันกี ขุนนางผู้สัตย์ซื่อทูลเตือนพระสติจะให้ดีก็กลับได้ความผิด ซึ่งจะให้ทำพระที่นั่งลกไต๋นั้น ไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความเหน็ดเหนื่อยลำบากนัก ถ้าพระองค์มิเชื่อข้าพเจ้าขืนจะให้ทำพระที่นั่งลกไต๋ เห็นว่าพระองค์จะหาทันได้เสด็จอยู่ไม่ อนึ่งพระราชทรัพย์ในท้องพระคลัง และข้าวเปลือกในฉางหลวง ก็จะบกพร่องเบาบางหาเพิ่มเติมไม่ บุนไทสือซึ่งเป็นแม่ทัพไปเมืองปักไฮนั้นกว่าสิบปีแล้วก็ยังไม่กลับมา จะดีร้ายประการใดก็มิได้รู้ พระองค์ยังคิดบ้างหรือไม่ ข้าพเจ้าคิดเสียดายแต่กษัตริย์ เสวยราชสมบัติสืบพระวงศ์ได้หกร้อยปีเศษ บ้านเมืองก็หาเป็นดังนี้ไม่ เห็นราชสมบัติจะเป็นของผู้อื่นไม่ช้าแล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระโกรธ จึงลุกขึ้นยืนร้องด่าว่า อ้ายเอียวหยิมมึงพูดจาหยาบช้าต่อกู แล้วสั่งบูซูให้ควักลูกตาเอียวหยิมเสีย ครั้นจะฆ่าให้มันตายก็คิดถึงความชอบซึ่งได้ทำไว้แต่ก่อน เอียวหยิมจึงทูลว่าซึ่งจะให้ควักตาข้าพเจ้านั้น ถึงจะได้ลำบากอย่างไรก็ไม่คิด คิดกลัวแต่ว่าขุนนางทั้งปวงจะติเตียนพระองค์ได้ บูซูก็เข้าควักตาเอียวหยิมเสียทั้งสองข้าง เอียวหยิมมิได้ย่อท้อ จึงร้องประกาศแก่เทวดาว่า ข้าพเจ้าเพ็ดทูลทั้งนี้โดยสัตย์กตัญญู เดชะบุญความสัตย์ของข้าพเจ้าเทวดาจงช่วยด้วย
๏ ขณะนั้นร้อนไปถึงโตเต๊กจินกุ๋น เทวดาซึ่งอยู่ ณ​ ภูเขาแซฮองซัว จึงใช้ฮุยกี๋มเล๊กซูเทวดาผู้น้อย ให้ทำเป็นลมพายุพัดผงคลีตลบมืดมนไป แล้วหอบเอาตัวเอียวหยิมไปยังภูเขาแซฮองซัว ครั้นเหือดพายุแล้วบูซูหาเห็นเอียวหยิมไม่ จึงเข้าไปกราบทูลว่า เกิดลมพายุใหญ่พัดมา หอบเอาตัวเอียวหยิมหายไป พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็นิ่งตะลึงอยู่
๏ ฝ่ายเอียวหยิมเมื่อลมหอบไปแซฮองซัว โตเต๊กจินกุ๋นจึงสั่งฮุนต๋องหยีเทวดาผู้น้อย เอายาสองเม็ดมาใส่ตาเอียวหยิมข้างละเม็ด แล้วเสกมนต์เป่า ก็บังเกิดเป็นมือออกมาจากกระบอกตาชูยื่นขึ้นไปพ้นศีรษะ ลูกตานั้นอยู่ในฝ่ามือทั้งสองข้าง ข้างขวานั้นแลตลอดถึงสวรรค์ ข้างซ้ายนั้นเห็นตลอดถึงนรก เอียวหยิมแลไปเห็นโตเต๊กจินกุ๋นยืนอยู่หน้าถ้ำ เอียวหยิมจึงถามว่า ที่นี่เป็นเมืองนรกหรือสวรรค์ โตเต๊กจินกุ๋นจึงว่าเรามิใช่มนุษย์ เราเป็นเทวดาเห็นท่านสัตย์ซื่อมั่นคง และมีใจเมตตาแก่คนทั้งปวง เราเวทนาจึงให้ไปเอาตัวท่านมาให้ลูกตาใหม่ ไปเบื้องหน้าจะได้ช่วยจิวบุนอ๋องปราบศัตรูแผ่นดิน เอียวหยิมก็คำนับกราบเทวดา แล้วว่าท่านโปรดข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ จะขอเอาท่านครูเป็นที่พึ่งไปภายหน้า แต่นั้นมาเอียวหยิมก็อาศัยอยู่กับเทวดา ณ ถ้ำนั้น
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นมาถึง ก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องตรัสสั่งให้ทำพระที่นั่งลกไต๋ ซ่องเฮ่าเฮ้าก็รับทำถวาย แล้วกราบทูลว่าจะทำพระที่นั่งลกไต๋ครั้งนี้ การโตใหญ่นักจะขอให้มีรับสั่งเกณฑ์ราษฎรชาวเมือง และหัวเมืองใหญ่น้อยเอาตั้งแต่อายุสิบแปดปี มีผู้ชายอยู่เรือนหนึ่งสามคนเกณฑ์เอาสองคน ถ้ามีสองคนเกณฑ์เอาคนหนึ่ง ถ้าแต่ตัวคนดียวก็จะเกณฑ์เอามาใช้ให้ทำการ ที่เป็นผู้ดีมีเงินทองทำมิได้ให้จ้างคนแทนตัว พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่าดีแล้ว ซ่องเฮ่าเฮ้าก็เขียนหมายรับสั่ง ให้เกณฑ์คนในเมืองนอกเมืองและหัวเมืองมิให้ผู้ใดว่างเปล่าได้ ขณะนั้นอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงไม่เป็นอันที่จะทำไร่นาหากิน บ้างพากันอพยพครอบครัวทิ้งบ้านเรือนหนีไป ที่ยากไร้ต้องตรากตรำทำการมิได้ขาด
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่อประดาน้ำหนีไป ครั้นลับตาคนแล้วก็ผุดขึ้นเดินมาบ้านซงอิหยิน นางแปสีภรรยาก็ออกมารับผัว เกียงจูแหยจึงบอกว่า บัดนี้มีรับสั่งถอดเราออกจากที่ขุนนาง แล้วเล่าความให้ภรรยาฟัง อันพระเจ้าติวอ๋องนี้มิใช่เจ้านายของเรา เราพากันหนีไปอยู่เมืองไซรกีเถิด เดชะบุญเราเป็นขุนนางมั่งมีไปเมื่อหน้า เจ้าจะได้ความสุขด้วย นางแปสีจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องตั้งให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่มีรับสั่งให้ท่านทำพระที่นั่งลกไต๋ได้ใช้คนทั้งเมือง ถึงจะเสียเงินทองก็เงินหลวง มิใช่ของเราจะทุกข์ร้อนทำไม ไม่พอที่จะทูลทัดทานให้เคืองพระทัย อายุท่านก็ถึงเจ็ดสิบเศษแล้ว จะมีวาสนาเมื่อไรอีกเล่า จะเป็นได้ก็แต่หมอดูจ้างเขาเลี้ยงชีวิต ซึ่งท่านจะไปนั้นเราหายอมไปด้วยไม่ ท่านจงให้หนังสือหย่าเราเสียเถิด เราจะอยู่ตามบุญตามกรรมของเรา เกียงจูแหยจึงว่าเจ้าเป็นหญิงจะรู้อะไร ชวนให้ไปได้ดีสิไม่ไปเล่า ทั้งนี้เพราะบุญเจ้าหามีไม่ นางแปสีจึงว่าท่านไปหาเมียที่เขามีบุญเถิด เกียงจูแหยจึงว่าเจ้าเป็นภรรยาของเรา จะไม่ตามใจเราจะได้หรือเราหาฟังไม่ นางแปสีจึงว่าถ้าท่านขืนน้ำใจเรา เราก็จะเข้าไปฟ้องกล่าวโทษท่าน ให้ทราบถึงพระเจ้าติวอ๋อง
๏ ฝ่ายซงอิหยินกับนางซุยซีภรรยานั่งอยู่ในเรือน ได้ยินผัวเมียเถียงทะเลาะกัน ก็ออกมาห้ามว่ากับเกียงจูแหยว่าเขาขอหนังสือหย่าก็เขียนให้เขาเสียหาเมียใหม่ไม่ได้หรือ เกียงจูแหยจึงว่ากับภรรยาว่า เรายังรักเจ้า ๆ ไม่รักเราแล้วก็ตามเถิด ว่าแล้วก็เขียนหนังสือหย่าให้นางแปสี นางแปสีก็รับเอา เกียงจูแหยจึงว่าเรายังอาลัยรักเจ้าอยู่มากอย่ามีผัวเลย ถ้ายังไม่ตายไปได้ดีจะกลับมาหาเจ้า นางแปสีมิได้ว่าประการใด ได้หนังสือหย่าแล้วก็เก็บข้าวของไปอาศัยอยู่กับพี่น้อง เกียงจูแหยก็ลาซงอิหยินรีบไปเมืองไซรกี ครั้นมาถึงด่านตงก๋วน พบหญิงชายชาวเมืองจิวโก๋ พาบุตรภรรยาอพยพหนีเดินร้องไห้มาตามทาง เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านทั้งปวงจะพากันไปไหน ชาวเมืองบอกว่ามีรับสั่งให้ซ่องเฮ่าเฮ้าทำพระที่นังลกไต๋ เกณฑ์ให้ทำการข้าพเจ้าทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก จึงพากันหนีออกจากเมืองมาพ้นด่านได้ห้าตำบล แล้วมาถึงด่านตงก๋วนนี้ นายด่านกักไว้จะจับส่งไปเมืองหลวงก็จะต้องโทษตายสิ้น ข้าพเจ้าคิดถึงตัวและบุตรภรรยาจึงพากันร้องไห้ เกียงจูแหยจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าเป็นทุกข์เลยเราจะไปว่ากับนายด่านเอง แล้วเกียงจูแหยก็ใส่เสื้อหมวกทำอย่างชาวบ้านเข้าไปหาเตียวฮองนายด่าน นายด่านจึงถามว่าท่านมาแต่ไหน เกียงจูแหยก็เล่าความของตัวแต่ต้นจนปลายให้เตียงฮองฟัง แล้วว่าท่านจะส่งคนเหล่านี้เข้าไปในเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องก็จะเอาไปทิ้งลงในเหวให้งูกินเสีย ท่านจงได้เอ็นดูอย่ากักขังไว้ปล่อยให้เขาไปเอาบุญเถิด เตียวฮองได้ฟังก็โกรธจึงว่า ตัวเป็นแต่หมอดูได้เป็นขุนนางหาคิดกตัญญูต่อพระมหากษัตริย์ไม่ กลับจะพูดให้เราปล่อยคนทั้งปวงให้ออกจากด่านอีกเล่า ถึงตัวท่านก็จะจับไว้อีก แต่เห็นว่าเป็นคนแก่เวทนาก็จะปล่อยให้ไปเอาบุญ ว่าแล้วก็ขับเกียงจูแหยออกไปเสีย เกียงจูแหยจึงออกมาบอกกับคนทั้งปวงว่า เราไปพูดกับนายด่านไม่ได้การ แต่ตัวเราเขาก็จะจับส่งเข้าไปด้วย คนทั้งปวงได้ฟังก็ร้องไห้ชวนกันยุดแขนเกียงจูแหยไว้ อ้อนวอนว่าท่านจงช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย เกียงจูแหยจึงว่าถ้าจะให้เราช่วยก็ฟังเรา เวลาค่ำวันนี้ยามเศษจงหลับตานิ่งอยู่ทุกคน ถ้าได้ยินเสียงลมพัดหนักใครตกใจลืมตาขึ้นอกจะแตกตายเราไม่รู้ด้วย ครั้นถึงเวลายามเศษ เกียงจูแหยร่ายมนต์เป็นลมพายุใหญ่พัดทั้งสี่ทิศ เตียวฮองนายด่านและผู้รักษาด่านทั้งปวง ต้องมนต์ก็ง่วงหลับสิ้นทุกคน เกียงจูแหยจึงขับให้พวกหญิงชายทั้งปวงรีบออกจากด่านหนีไป จนถึงด่านกิจุยก๋วนชั้นนอกเป็นด่านน้อย ก็หามีผู้ใดห้ามปรามไม่ ก็ตรงไปเมืองไซรกี เห็นภูมิฐานบ้านเมืองสนุกสบาย และมีที่ไร่นาเรือกสวนที่ทำกินเป็นอันมาก ก็มีความยินดี จึงสืบถามว่าท่านผู้ใดเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นได้รู้แน่ว่าซันงีเสงเป็นผู้สำเร็จราชการ ต่างคนก็เข้าหาคำนับแล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้าทั้งปวงหนีร้อนมาพึ่งเย็น จะขออาศัยอยู่ด้วย ซันงีเสงก็ไปบอกความแก่กองจู๊เปกอิบโค้ผู้รักษาเมืองซึ่งเป็นบุตรชายใหญ่กีเซียง กองจู๊เปกอิบโค้ก็ให้จัดแจงที่ทางให้อยู่ทำมาหากินเป็นสุขทุกคน ที่ตัวเปล่าไม่มีภรรยาก็หาให้แล้วแจกเงินข้าวให้ทุกเดือน
๏ อยู่มาวันหนึ่งกองจู๊เปกอิบโค้รำลึกถึงกีเซียงผู้บิดา จึงเรียกซันงีเสงมาปรึกษาว่า ตั้งแต่บิดาเราไปเป็นโทษติดตรุลำบากอยู่ในเมืองหลวงถึงเจ็ดปีแล้ว เรามิได้ปฏิบัติบิดาเลย เราคิดว่าจะไปเมืองจิวโก๋จะเข้าอยู่ในตรุรับโทษแทนบิดาเรา ท่านจะเห็นประการใด ซันงีเสงจึงว่า เมื่อบิดาท่านจะไปเมืองหลวงสั่งไว้ว่า ถ้าครบเจ็ดปีแล้วจึงจะพ้นเคราะห์ได้คืนมาเมือง บัดนี้จวนจะครบกำหนดอยู่แล้ว ท่านอย่าไปเลย ถ้าขืนไปก็จะผิดกับคำกีเซียงสั่ง ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องก็ลุ่มหลงเชื่อถ้อยคำนางขันกี ถ้าท่านไปเห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคง ขอท่านแต่งคนสนิทให้ไปสอดแนมฟังดูก่อน กองจู๊เปกอิบโค้จึงว่าบิดาเรามีบุตรชายถึงเก้าสิบเก้าคนเลี้ยงมาจนโตใหญ่ บัดนี้บิดาได้ความทุกข์ยาก เราผู้เป็นบุตรที่หนึ่งจะนิ่งเสียไม่ได้ไปติดตาม เหมือนหนึ่งหามีกตัญญูไม่ ท่านอย่าห้ามเราเลยคงจะตามไปให้ได้ เรามีของดีอยู่สามสิ่งจะเอาไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง ทูลขอบิดาเราให้พ้นโทษที่ผิด
๑๙
๏ กองจู๊เปกอิบโค้ก็เข้าไปลานางไทกีผู้เป็นมารดาบอกว่าจะไปตามบิดา ณ เมืองจิวโก๋ นางไทกีจึงว่าเจ้าจะไปแล้วใครจะว่าราชการเมืองแทนเล่า กองจู๊เปกอิบโค้จึงว่าข้าพเจ้าจะให้กีฮวดผู้น้องว่าแทน และการข้างนอกนั้นไว้กับเสี้ยงไต้หูซันงีเสง ถ้าการศึกไว้กับหลำจงกวด นายทหารเอก มารดาอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะขอลาไป นางไทกีเห็นจะห้ามมิฟังก็ยอมให้ไป แล้วว่าเจ้าจงไปดีมาดี ระวังตัวอย่าให้มีอันตรายได้ กองจู๊เปกอิบโค้ก็คำนับลามารดา แล้วสั่งกีฮวดผู้น้องว่า เจ้าจงอยู่ว่าราชการบ้านเมือง อย่าถือแก่งแย่งกันกับพี่น้องและขุนนางทั้งปวง พี่ไปไม่ช้านักในสองสามเดือนจะกลับมา กองจู๊เปกอิบโค้ก็จัดแจงข้าวของผู้คนพร้อม ถึงวันดีก็ออกจากเมือง กีฮวดผู้น้องกับขุนนางทั้งปวงก็ตามไปส่งประมาณหนทางสิบโยชน์แล้วกลับมาเมือง กองจู๊เปกอิบโค้ก็ให้ทหารถือธงทวนแห่เดินประทับรอนแรมมาตามทาง ชาวด่านออกมาคำนับรับทุกตำบล จนถึงเมืองจิวโก๋ หยุดประทับอยู่ ณ​ กงก๋วนห้าวัน ก็เข้าหาใจเสียงปิกัน ปิกันจึงถามว่า เจ้ามาแต่ไหนเป็นบุตรผู้ใด กองจู๊เปกอิบโค้คำนับแล้วก็เล่าความทั้งปวงให้ปิกันฟัง ปิกันครั้นได้ฟังก็ลุกออกมาจูงมือกองจู๊เปกอิบโค้ให้เข้าไปนั่งเก้าอี้ด้วยกัน กองจู๊เปกอิบโค้จึงว่า บิดาข้าพเจ้ามาต้องโทษจำตรุช้านาน ข้าพเจ้าขอบุญท่านเป็นที่พึ่งช่วยนำเฝ้าถวายของข้าพเจ้าได้มาสามสิ่งดีนัก จะขอถ่ายโทษบิดากลับไปเมือง ครั้งนี้ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้ เห็นแต่ท่านผู้เดียว จงสงเคราะห์ช่วยกราบทูลแก้ไขด้วย ถ้าสืบไปเมื่อหน้าข้าพเจ้ามิตายจะแทนคุณท่าน ปิกันจึงถามว่า เจ้าได้ของดีมาสามสิ่งนั้นคือสิ่งใด กองจู๊เปกอิบโค้จึงบอกว่า ข้าพเจ้าได้ซิกฮงกี คือเจียมดีผืนหนึ่ง ลิงเผือกตัวหนึ่ง หญิงรูปงามสิบคน ปิกันจึงว่าเจียมปูนั่งถมไปเจ้าว่าเป็นของดีอย่างไรไม่เห็นด้วย กองจู๊เปกอิบโค้จึงว่าเจียมผืนนี้วิเศษเป็นของพระมหากษัตริย์มาแต่ก่อน ถ้าปูไว้บนรถจะไปทิศใด รถก็ไปได้โดยไม่ต้องมีคนมีม้าชัก ถ้าคนเสพย์สุราเหลือขนาดเมาไม่รู้ตัว เอาเจียมผืนนี้ปูนั่งนอนแล้วก็สร่างหายโดยเร็ว ลิงเผือกตัวนี้ก็พูดภาษาคนรู้ขับรำทำเพลงได้ ปิกันจึงว่าของถวายเจ้าจัดมาดีชอบกลอยู่ เห็นจะพอพระทัยพระมหากษัตริย์ แต่ทุกวันนี้ พระองค์มิได้ออกว่าราชการหลงใหลไปแต่เล่น ถ้าของถวายของเจ้าเข้าไปก็จะยิ่งเพลิดเพลินสนุกหนักขึ้น แต่ตัวเจ้ามีกตัญญูจะช่วยบิดาให้พ้นโทษ เราคิดสงสารจะพาเข้าไปกราบทูลถวายของให้ แล้วปิกันก็พากองจู๊เปกอิบโค้เข้าไปในวัง ให้ขันทีทูลเบิกเข้าไปเฝ้ากราบทูลว่ากองจู๊เปกอิบโค้บุตรกีเซียงเอาเจียมวิเศษ ลิงเผือก หญิงรูปงามสิบคนมาถวาย จะขอรับประทานโทษบิดา พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าบิดาของตัวโทษถึงสิ้นชีวิต หากเราเอ็นดูจึงมิให้ตาย แต่จำไว้จะมาขออีกเล่า กองจู๊เปกอิบโค้ทูลว่าถึงพระองค์มิให้บิดาข้าพระองค์พ้นโทษก็ตาม แต่ขอให้ข้าพระองค์เข้ารับโทษแทนบิดาเถิด พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่า ตัวมิได้มีโทษจะรับโทษแทนกันได้หรือ นางขันกีนั่งอยู่ในมู่ลี่ได้ยินพระเจ้าติวอ๋องตรัสอึ้งอยู่ จึงเผยมู่ลี่มองดู เห็นกองจู๊เปกอิบโค้รูปร่างงดงามก็คิดรัก แกล้งทำลับๆ ล่อๆ แลดูให้สบตากองจู๊เปกอิบโค้ แล้วก็เข้าไปส่องกระจกผัดหน้าแต่งตัวออกมาเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสบอกนางขันกีว่า กองจู๊เปกอิบโค้มาขอโทษกีเซียงผู้บิดา นางขันกีจึงทูลว่า ข้าพระองค์เมื่อยังอยู่กับบิดามารดานั้น เขาเลื่องลือกันว่า กองจู๊เปกอิบโค้คนนี้ ดีดขิมดีหามีผู้เสมอไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสสั่งให้เอาขิมมาให้กองจู๊เปกอิบโค้ กองจู๊เปกอิบโค้จึงกราบทูลว่า บิดาข้าพระองค์อยู่ในโทษ ข้าพระองค์เป็นทุกข์อยู่ จะมาดีดขิมขับร้องหาควรไม่ พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่าเราใช้ตัวจะมีใครนินทาเล่า จงดีดขิมขับไปเถิด ถ้าเพราะจริงเราจะยกโทษกีเซียงให้ กองจู๊เปกอิบโค้ได้ฟังก็ดีใจ จึงหยิบขิมมาดีดแล้วขับร้อง ขับย้ายลำนำถวาย พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังเพลินพระทัยไป สั่งให้ยกโต๊ะกับสุรามาเสวยด้วยนางขันกี นางขันกีกินสุราพลางชม้อยดูกองจู๊เปกอิบโค้เนืองๆ แล้วก็คิดว่าพระเจ้าติวอ๋องอายุก็เข้าเรือนห้าสิบแล้ว เนื้อหนังหน้าตาก็เหี่ยวแห้ง ดีแต่มีบุญมากเป็นกษัตริย์เท่านั้น ตัวกูก็กำลังเป็นสาว กองจู๊เปกอิบโค้ก็หนุ่ม ถ้าได้เป็นผัวเมียกันจึงจะสมควร คิดแล้วแสร้งอุบายทูลว่า พระองค์จะปล่อยกีเซียงให้พ้นโทษ พ่อลูกก็จะพากันไปบ้านเมือง ข้าพระองค์เสียดายกีเซียงเป็นนักปราชญ์สารพัดรู้ กองจู๊เปกอิบโค้ก็ดีดขิมขับร้องดี คนอย่างนี้หายากนัก ถ้าปล่อยไปเสียแล้วจะได้คนที่ไหนมาใช้อีกเล่า ขอกองจู๊เปกอิบโค้ไว้ให้ฝึกสอนข้าพระองค์ให้ดีดขิมเถิด ถ้ารู้ดีแล้วจะได้ดีดถวาย พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระสรวล ตรัสว่าตามใจเจ้าเถิด แล้วก็ตรัสสั่งให้กองจู๊เปกอิบโค้สอนให้นางขันกีดีดขิม
๏ ฝ่ายนางขันกีครั้นได้ที ก็แกล้งรินสุราถวายให้เสวยเจ็ดจอกแปดจอก พระเจ้าติวอ๋องก็เมาจนลืมสติหาสมประดีไม่ พอเวลาค่ำนางขันกีก็เรียกนางสนมให้ช่วยประคองเสด็จเข้าที่บรรทม แล้วนางก็เอาขิมมาสองอันส่งให้กองจู๊เปกอิบโค้อันหนึ่ง นางดีดอันหนึ่ง นางขันกีดีดพลางๆ แลดูกองจู๊เปกอิบโค้ กองจู๊เปกอิบโค้จึงว่าการดีดขิมนี้ยากนัก ถ้าจะเรียนให้รู้จริงๆ จงมีความเพียรตั้งจิตเป็นใจเดียว อย่าคิดการอื่นเป็นสองใจ นัยน์ตาให้ก้มดูขิมกับสายขิม อย่าเหลียวแลไปอื่น คนเสพย์สุราเมาก็ดีดขิมไม่ได้ นางขันกีก็รับว่าจะทำ ครั้นเห็นคนว่างคิดจะใคร่ชวนกองจู๊เปกอิบโค้ร่วมรัก แต่ทำผุดลุกผุดนั่งขยับตัวให้ท่วงทีกองจู๊เปกอิบโค้ ครั้นเห็นไม่สมคิดจึงเรียกให้ยกโต๊ะกับสุรามา แล้วเรียกกองจู๊เปกอิบโค้ว่ามากินด้วยกัน กองจู๊เปกอิบโค้ก็คุกเข่าคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นลูกคนโทษ จะโปรดให้ข้าพเจ้าไปนั่งที่สูงกินโต๊ะร่วมนั้นหาควรไม่ นางขันกีจึงว่าเจ้าเป็นครูเราเป็นศิษย์จะกินร่วมกันก็ได้ไม่พอที่จะกลัวแล้วดีดขิมก็นั่งห่างกันนัก เราดีดตามไม่ทันจำเพลงไม่ได้ ขอขึ้นนั่งบนตักเจ้า ๆ อุ้มเราจับมือสอนสักประเดี๋ยวก็จะรู้ กองจู๊เปกอิบโค้ได้ฟังก็ตกใจจนตัวสั่น แล้วว่าถึงจะนั่งห่างกันถ้าตาดูหูฟังสังเกตอยู่แล้วก็จำได้ ซึ่งจะขึ้นนั่งบนตักให้จับมือสอนนั้นข้าพเจ้ากลัวพระราชอาญานัก นางขันกีเห็นกองจู๊เปกอิบโค้สัตย์ซื่อมั่นคง ครั้นจะดับไฟเสียก็กลัวกองจู๊เปกอิบโค้จะไม่ตามใจ ไม่เป็นอันดีดขิม ทำแต่มารยายิ้มแย้มให้ท่วงทีอยู่ กองจู๊เปกอิบโค้เห็นนางขันกีทำดังนั้นก็คิดว่าวันนี้เป็นกรรมของเราจะถึงที่ตาย เหมือนปลาเข้าอยู่ในแหแล้ว จึงว่ากับนางขันกีว่า ทุกวันนี้ขุนนางและราษฎรทั้งปวงย่อมคำนับกราบไหว้ท่านเป็นที่พึ่งที่นับถือสรรเสริญว่านางเทพธิดา จะจงใจใช้ข้าพเจ้าทำดังนี้หาสมควรไม่ นางขันกีได้ฟังก็มีความอายยิ่งนัก จึงสั่งสาวใช้ให้บอกกองจู๊เปกอิบโค้ว่าถอยออกไปเสียให้ห่าง แล้วแสร้งร้องว่า ไม่พอที่พระจันทร์จะมาส่องแสง ต้องน้ำตมน้ำครำทำให้คนดูถูกเล่น ว่าแล้วก็เข้าไปในที่บรรทมพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องครั้นสร่างเมาสุราตื่นบรรทมเห็นนางขันกี จึงถามว่าเจ้าเรียนขิมดีดได้มั่งแล้วหรือ นางขันกีกราบทูลว่า กองจู๊เปกอิบโค้หาได้ตั้งใจสอนข้าพระองค์ไม่ มีแต่พูดเกี้ยวพาลข้าพระองค์ได้ความเจ็บอายนัก พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ทรงพระโกรธ ครั้นเวลาเช้าเสด็จออก ให้หากองจู๊เปกอิบโค้เข้ามาเฝ้า จึงตรัสว่าเราสั่งให้สอนนางขันกีดีดขิม เหตุใดมิสั่งสอนโดยสุจริต คิดจะพูดเกี้ยวพาลเล่น กองจู๊เปกอิบโค้จึงทูลว่า ข้าพระองค์จะได้พูดจาเกี้ยวนางหามิได้ ถ้ามิจริงดังนั้นขอให้ลงโทษถึงสิ้นชีวิต และการดีดขิมนี้ยากที่จะรู้ได้โดยเร็ว ค่อยเรียนเพียรไปจึงจะรู้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็คิดเห็นว่า กองจู๊เปกอิบโค้เป็นคนสัตย์ซื่อมาขอโทษบิดา จะทำดังนั้นยังสงสัยอยู่ นางขันกีเห็นพระเจ้าติวอ๋องยังไม่เอาโทษกองจู๊เปกอิบโค้ จึงกราบทูลว่า กองจู๊เปกอิบโค้ได้ลิงเผือกมาถวายว่าขับลำทำเพลงได้ ขอให้เอามาดู พระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้เอาลิงเผือกเข้ามาขับรำถวาย นางขันกีเมื่อฟังลิงขับรำอยู่นั้นเคลิ้มสติม่อยหลับไป เฮาหลีปีศาจซึ่งสิงอยู่ก็กลายเป็นเสือปลาคนทั้งปวงหาเห็นไม่ แต่ลิงเผือกแลเห็นก็วิ่งขึ้นไปจะจับตัวเฮาหลี นางขันกีตกใจหลบเข้าแอบหลังพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้นก็เอาไม้กระบองตีลิงเผือกตาย
๏ นางขันกีได้ทีจึงทูลว่า กองจู๊เปกอิบโค้แกล้งเอาลิงมาจะให้ฆ่าข้าพระองค์ หากพระองค์ช่วยทันข้าพระองค์จึงรอดจากความตาย พระเจ้าติวอ๋องก็ยิ่งทรงพระโกรธ ตรัสถามกองจู๊เปกอิบโค้ว่า เหตุใดตัวแกล้งปล่อยลิงขึ้นมาให้ทำร้ายนางขันกี กองจู๊เปกอิบโค้จึงทูลว่า ลิงเป็นชาติเดียรัจฉาน เห็นพระองค์เสวยผลไม้อยู่บนโต๊ะ ไม่รู้จักว่าต่ำสูงก็เข้าไปหยิบกินเพราะความอยาก อนึ่งมือลิงก็หามีอาวุธถือไม่ จะว่าฆ่าคนกระไรได้ พระเจ้าติวอ๋องก็ยิ่งทรงพระโกรธตรัสว่า อ้ายเจ้าสำนวน เมื่อสอนให้นางขันกีดีดขิมก็พูดจาหยิกหยอก กูนิ่งเสียครั้งหนึ่งแล้ว กลับปล่อยลิงขึ้นมาจนกูเห็นแก่ตายังไม่รับ แต่แรกกูคิดว่าดีมีกตัญญูมิรู้ก็หาดีไม่ กองจู๊เปกอิบโค้ได้ฟังดังนั้น คิดว่าวันนี้ที่ไหนกูจะรอดชีวิต คิดแล้วจึงด่านางขันกีอีคนพยาบาทน้ำใจพาล ไม่พอที่จะมาใส่โทษกู ว่าแล้วก็ฉวยขิมขว้างเอานางขันกี ขิมนั้นไปตกถูกโต๊ะที่เสวยถ้วยจานแตกกระจายสิ้น พระเจ้าติวอ๋องก็ทรงพระโกรธยิ่งนัก ตรัสสั่งบูซูให้จับกองจู๊เปกอิบโค้ไปทิ้งลงในเหวให้งูกิน นางขันกีทูลว่าโทษของกองจู๊เปกอิบโค้ทำดังนี้ อย่าทิ้งลงในเหวเลย ให้เอาตะปูตอกตรึงมือตรึงเท้า แล้วเชือดเนื้อทำไส้ขนมเปียไปให้กีเซียงกิน ถ้ากีเซียงเป็นนักปราชญ์เหมือนคำคนเลื่องลือ ก็จะรู้ว่าเนื้อกองจู๊เปกอิบโค้ผู้บุตรหากินไม่ จึงให้ฆ่ากีเซียงเสียด้วย ถ้ากีเซียงกินเนื้อลูกก็เห็นว่าเป็นคนโง่หาต้องการที่จะฆ่าไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เจ้าว่านี้เหมือนข้าคิดดีนัก จึงสั่งให้ทำตามคำนางขันกีว่า แล้วสั่งให้ขุนนางกับบูซูกำกับกันเอาขนมเปียไปให้กีเซียงกิน
๒๐
๏ ฝ่ายกีเซียงวันนั้นเอาขิมมาดีดเล่น เสียงไม่เพราะเหมือนแต่ก่อน ก็รู้ว่ากองจู๊เปกอิบโค้ผู้บุตรถึงแก่ความตาย จึงว่าเพราะลูกเราไม่ฟังคำเรา ขืนมาให้เขาฆ่าตายลำบาก บัดนี้นางขันกีจะเอาเนื้อลูกมาให้เรากิน ถ้าเราไม่กินก็จะฆ่าเสีย กีเซียงคิดแล้วก็ร้องไห้ พวกพ้องบ่าวไพร่เห็นดังนั้นจึงถามว่า ท่านนั่งดีดขิมอยู่ดีๆ เหตุใดจึงร้องไห้ กีเซียงก็มิได้บอกประการใด พอบูซูเอาขนมเปียมาให้บอกว่า เสด็จไปเล่นป่าได้เนื้อกวางเนื้อหมีมาทำขนมเปีย รับสั่งให้เราเอามาประทาน กีเซียงกราบลงแล้วแลดู รู้ว่าเนื้อกองจูเปกอิบโค้ผู้บุตร จึงทำเป็นว่ารับสั่งเอาของมาพระราชทานเรานี้หาพระคุณที่สุดมิได้ แล้วหยิบเอาขนมเปียมากินสิ้นทั้งสามอัน กินแล้วกีเซียงก็หัวเราะ แล้วว่ากับบูซูว่า ท่านช่วยพิดทูลให้ดีด้วย ถ้ามิตายจะแทนคุณท่าน ครั้นขุนนางบูซูไปแล้ว กีเซียงก็ร้องไห้ทุกข์ร้อนถึงกองจู๊เปกอิบโค้ผู้บุตร หาเป็นกินเป็นนอนไม่
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ที่เหียนเก๋งเกียนตำหนักในพระราชวัง รับสั่งให้เสี้ยงไต้หูฮุยเล่นหมากรุกกันอยู่หน้าพระที่นั่ง พอขุนนางบูซูที่เอาขนมเปียไปพระราชทานกีเซียงเอาเนื้อความมากราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็คิดว่ากีเซียงกินเนื้อลูก คนทั้งปวงนับถือว่าเป็นนักปราชญนั้นหาสมไม่ ถึงจะปล่อยให้ไปบ้านเมืองก็จะทำไมใครได้ แล้วปรึกษาฮุยต๋งฮิวฮุนว่า เราจะปล่อยให้กีเซียงไปบ้านเมืองเสียท่านจะเห็นอย่างไร ฮิวฮุนฮุยต๋งจึงกราบทูลว่า กีเซียงคนนี้เป็นคนเจ้าความคิด ครั้นจะไม่กินเนื้อบุตรก็กลัวจะฆ่าเสีย ซึ่งจะปล่อยให้ไปนั้นข้าพระองค์ยังไม่ไว้ใจก่อน
๏ ขณะนั้นมีผู้เอาความไปบอกกีเซียงว่า พระเจ้าติวอ๋องตรัสจะให้พ้นโทษ ฮิวฮุนฮุยต๋งทัดทานไว้ กีเซียงจึงว่ากรรมของเรายังไม่สิ้น
๏ ฝ่ายคนใช้ซึ่งมากับกองจู๊เปกอิบโค้ ครั้นนายตายเสียแล้วก็กลับไปเมืองไซรกี เอาเนื้อความไปบอกแก่นางไทกี ผู้มารดากองจู๊เปกอิบโค้ กีฮวดผู้น้องให้แจ้ง นางไทกีกับกีฮวดก็ร้องไห้รักกองจู๊เปกอิบโค้ หลำจงกวดทหารเอกรู้ข่าวก็โกรธ ลุกขึ้นยืนร้องว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า กองจู๊เปกอิบโค้นายเราไปตายลำบาก กีเซียงก็ยังหาพ้นโทษไม่ จะเป็นเมืองขึ้นต่อไปจะต้องการอะไรเล่า จะยกไปตีเมืองจิวโก๋ ชิงเอากีเซียงนายเราออกจากโทษให้จงได้ ขุนนางทั้งปวงก็พลอยโกรธพร้อมกัน จะยกกองทัพไปตีเมืองจิวโก๋ ซันงีเสงห้ามว่า อย่าเพ่อวุ่นวายเราจะต้องปรึกษากีฮวดก่อน แล้วซันงีเสงก็ไปหากีฮวดพูดว่า หลำจงกวดกับขุนนางทั้งปวงคิดกันจะไปตีเมืองจิวโก๋ เหมือนจะแกล้งให้พระเจ้าติวอ๋องฆ่ากีเซียงเสีย ถึงเมื่อครั้งกองจู๊เปกอิบโค้จะไปเมืองจิวโก๋นั้น ข้าพเจ้าก็ได้ทัดทานหาฟังคำไม่ กีฮวดจึงว่าเราจะคิดอย่างไรดีเล่า บิดาจึงได้กลับมาเมือง ซันงีเสงจึงว่า ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องเชื่อถือฮุยต๋งฮิวฮุนทั้งสองนี้จะว่าก็สิทธิ์ขาด เราจะแต่งหนังสือกับข้าวของเงินทองให้คนใช้ที่สนิทไปให้ฮิวฮุนฮุยต๋ง ณ เมืองจิวโก๋ ให้ช่วยทูลขอโทษกีเซียงให้ได้กลับมาเมือง ถ้าฮิวฮุนฮุยต๋งรับแล้วก็เห็นจะได้โดยง่าย ถ้าไม่รับภายหลังจึงค่อยยกไปตีเมืองจิวโก๋ กีฮวดกับซันงีเสงก็ให้แต่งหนังสือสองฉบับ แล้วจัดสิ่งของเขี้ยวเพชรสิบสองคู่ ทองคำสองร้อยแท่ง แพรสีหกร้อยไม้ มอบให้ไทเตียนบู๋เตียน ไปให้ฮิวฮุนฮุยต๋ง ณ​ เมืองจิวโก๋ ฮิวฮุนฮุยต๋งรู้หนังสือนั้นแล้ว ก็ดีใจรับเอาของทั้งนั้นไว้ แล้วว่ากับผู้ถือหนังสือว่าท่านอย่าวิตกเลย ได้ทีเราจะขอโทษกีเซียงนายท่านให้จงได้
๏ วันหนึ่งพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ที่เตียะแซเหลา ทรงเล่นหมากรุกสู้กับฮุยต๋งฮิวฮุน พระเจ้าติวอ๋องชนะสองกระดานดีพระทัย จึงตรัสว่าเราคนเดียว ท่านช่วยกันสองคนยังแพ้เราอีก ถึงกีเซียงกับกองจู๊เปกอิบโค้พ่อลูกก็สู้เราไม่ได้ ฮุยต๋งฮิวฮุนเห็นพระเจ้าติวอ๋องตรัสถึงกีเซียง ได้ทีทูลว่าเดิมคนทั้งปวงเชื่อว่ากีเซียงเป็นกบฏ ข้าพระองค์จึงกราบทูลให้เอามาจำไว้ได้ถึงเจ็ดปีแล้วข้าพเจ้ามิไว้ใจ แต่งให้คนไปสอดแนมดูท่วงทีกิริยามิได้ขาด แจ้งว่ากีเซียงเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงอยู่ เวลาค่ำเข้านอนจุดธูปเทียนบูชาเทวดาให้รักษาบ้านเมือง และถวายพรพระองค์ให้พระชันษายืนได้พันปี ข้าพเจ้าจึงเห็นว่ากีเซียงหาเป็นกบฏไม่ ขอให้พ้นโทษกลับไปบ้านไปเมืองเถิด พระเจ้าติวอ๋องทรงพระสรวลแล้วว่า เดิมเราก็หารู้ว่ากีเซียงจะเป็นกบฏไม่ ท่านมาว่าขึ้นเอง และบัดนี้กลับชมว่ากีเซียงเป็นคนดีมีสัตย์ จะมิเป็นคำสองไปหรือ ฮุยต๋งฮิวฮุนจึงทูลว่าเดิมคนทั้งปวงสรรเสริญว่า กีเซียงเป็นคนเจ้าปัญญาคิดกบฏ ข้าพเจ้าเป็นขุนนางต่างพระเนตรพระกรรณ รู้แล้วจะนิ่งเสียมิชอบ ครั้นนานมาก็เห็นว่าเป็นคนเจ้าความคิดไม่ เป็นแต่คนใจบุญ​ถือสัตย์ ถือศีลซื่อต่อพระองค์อยู่ พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดให้กีเซียงออกจากโทษแล้วก็ดีใจ จึงว่าแก่ฮุยต๋งฮิวฮุนว่า ท่านเมตตาข้าพเจ้าช่วยทูลให้พ้นโทษ บุญคุณหาที่สุดมิได้แล้ว ฮุยต๋งฮิวฮุนก็พากีเซียงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่าเดิมเราคิดว่าท่านเป็นกบฏ บัดนี้เห็นว่ามีน้ำใจสัตย์ซื่อมั่นคงจึงให้พ้นโทษ แล้วฮุยต๋งฮิวฮุนกราบทูลว่า เมืองไซรกีนั้นก็เป็นเมืองใหญ่มีหัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก ขอให้กีเซียงเป็นที่บุนอ๋องเถิด พระเจ้าติวอ๋องก็ตั้งให้กีเซียงเป็นที่บุนอ๋อง พระราชทานเครื่องยศศักดิ์ให้ แล้วให้ตั้งพิธีแห่สามวันตามอย่างธรรมเนียม
๏ ขณะนั้นอึ้งปวยฮอทหารเอก ก็ขี่ม้ามาช่วยแห่บุนอ๋อง ราษฎรชาวเมืองชวนกันมาแห่ เห็นบุนอ๋องก็มีความรักใคร่ ต่างสรรเสริญให้พรทุกคน ขุนนางทั้งปวงก็นับถือบุนอ๋อง เชิญมาให้กินโต๊ะทุกวัน วันหนึ่งอึ้งปวยฮอให้เชิญบุนอ๋องไปกินโต๊ะที่บ้าน แล้วขับผู้คนทั้งปวงให้ออกไปเสีย อึ้งปวยฮอกับบุนอ๋องนั่งกินโต๊ะอยู่สองต่อสอง อึ้งปวยฮอจึงว่านานไปเมื่อหน้า ข้าพเจ้าหมายจะพึ่งบุญท่าน ท่านจะต้องการใช้สอยข้าพเจ้าหรือไม่ บุนอ๋องจึงว่าเราเหมือนคนเดนตาย พึ่งพ้นโทษซึ่งจะหมายพึ่งเรานั้นหาควรไม่ ท่านมาพูดดังนี้เหมือนหนึ่งเอาความตายมาให้เรา อึ้งปวยฮอจึงว่าทุกวันนี้พระมหากษัตริย์ เชื่อถือฟังคำคนพาลคอยยุยง เหมือนพระอาทิตย์เมื่อมืดฟ้ามัวฝน ถ้าท่านจะอยู่ไปในเมืองจิวโก๋ ช้าจนสี่วันเห็นว่าจะมีอันตรายอีกเป็นมั่นคง จงคิดหนีกลับไปบ้านเมืองเถิด บุนอ๋องเห็นว่าอึ้งปวยฮอเมตตาโดยสุจริตจึงคำนับแล้วว่า ท่านมาช่วยเตือนสติข้าพเจ้าขอบใจนัก แต่เมืองจิวโก๋นี้ด่านทางมีมากเป็นหลายตำบล จะรู้แห่งที่เล็ดลอดหนีออกยังไรได้ อึ้งปวยฮอจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะให้มีหนังสือเบิกด่านไปเป็นสำคัญ บุนอ๋องได้ฟังก็ดีใจ คำนับรับหนังสือแล้วก็ลาอึ้งปวยฮอ เวลาค่ำก็ใส่เสื้อหมวกแปลงตัวทำอย่างไพร่ อึ้งปวยฮอก็ให้คนตามไปส่งจนออกจากประตูเมืองแล้ว บุนอ๋องขึ้นขี่ม้าเดินไปตามทาง บุนอ๋องออกจากเมืองจิวโก๋ ไปทั้งกลางคืนกลางวันข้ามแม่น้ำฮองโห ไปถึงด่านต๋องก๋วนได้แล้ว
๒๑
๏ ฝ่ายขุนนางนายประตูก็ตั้งใจคอยหาบุนอ๋อง จนสิ้นวันยังค่ำกลางคืนยังรุ่ง เห็นหายไปมิได้กลับมา จึงเข้าเรียนความแก่ฮุยไต้หู ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่เมืองจิวโก๋ ว่าบุนอ๋องหายไปได้คืนหนึ่งแล้ว ข้าพเจ้ามิรู้ว่าจะไปตำบลใด ฮุยไต้หูครั้นแจ้งความว่าบุนอ๋องหายไป จึงคิดว่าการใหญ่จะเกิดเป็นมั่นคง เห็นความผิดจะไม่พ้น จึงให้ไปเชิญตัวฮิวฮุนมาปรึกษาว่า ซึ่งท่านทูลยกย่องบุนอ๋องเป็นคนดี มีความสัตย์ซื่อสมควรจะตั้งเป็นเจ้าได้ ความข้อนี้ท่านอย่าว่านิ่งเสียเถิด ด้วยมีรับสั่งให้บุนอ๋องอยู่สามวันก่อน ก็ยังไม่ถึงกำหนดสามวัน แต่สองวันบุนอ๋องก็ละเมิดไปเห็นผิดอยู่ อนึ่งหัวเมืองตะวันออกเฉียงใต้ก็เป็นศึก บุนอ๋องก็หนีไปฉะนี้ เราจะคิดการอย่างไร ฮิวฮุนจึงว่าพี่ท่านอย่าวิตกไปเลย แต่เราทั้งสองทำราชการมาด้วยกันก็ยังมิได้พลั้งพลาด ความข้อนี้เป็นธุระน้อง จะเข้าไปเฝ้ากราบทูลขอนายทหารทั้งสอง ให้คุมทหารตามไปจับตัวบุนอ๋อง ให้คืนมาฆ่าเสียเห็นจะชอบ ครั้นปรึกษากันแล้ว ฮุยไต้หูกับฮิวฮุนก็ไปเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่บนพระที่นั่งเตียะแซเหลาข้างใน แล้วกราบทูลว่า บุนอ๋องมิได้กลัวเกรงพระราชอาญา ด้วยรับสั่งให้อยู่สามวันก่อนจึงให้ไป บัดนี้มิได้เข้ามาถวายบังคมลาแต่สองวันหนีไป บุนอ๋องละเมิดมิได้เกรงกลัวพระราชอาญา
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังฮุยไต้หูกราบทูล จึงตรัสว่าเดิมทีท่านทั้งสองบอกเราว่าบุนอ๋องนี้มีความซื่อตรง แล้วว่าบุนอ๋องละเมิดหนีไปก่อนหาตรงต่อเราไม่ เหตุทั้งนี้ก็เพราะท่านทั้งสองเป็นคนใจเบา ฮุยไต้หูจึงกราบทูลว่า แต่ก่อนข้าพเจ้ารู้จักแต่หน้าบุนอ๋อง หาได้รู้จักใจบุนอ๋องไม่ ซึ่งจะรู้ใจกันยากนัก เหมือนหนึ่งจะหยั่งน้ำในท้องพระมหาสมุทร สุดที่จะรู้ว่าลึกและตื้น ซึ่งบุนอ๋องหนีไปบัดนี้ก็เห็นไปไม่พ้น ขอให้อินโภ้ไป้กับหลุยไขทั้งสองนายคุมทหารสามพันที่มีฝีมือเร่งติดตามไปจับตัวบุนอ๋องฆ่าเสียให้สาใจ พระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้นายทหารทั้งสองคุมทหารสามพันรีบตามไปจับตัวบุนอ๋อง เมื่อวันบุนอ๋องออกจากเมืองจิวโก๋นั้น แต่งตัวเป็นไพร่ขี่ม้าเดินไปตามทางมิได้รีบร้อนด้วยคิดว่าหาภัยมิได้ บุนอ๋องเดินทางจึงช้าอยู่ ครั้นได้ยินเสียงพวกทหารอื้ออึงมาแต่ข้างหลัง เหลียวดูเป็นผงคลีปลิวเป็นฝุ่นฟุ้งขึ้นตกใจ แล้วคิดว่าครั้งนี้ทราบถึงพระเจ้าติวอ๋อง เห็นจะตรัสใช้ให้ทหารติดตามมา บุนอ๋องถอนใจใหญ่ คิดถึงถ้อยคำบูเสงอ๋องว่า เมื่ออยู่ในเมืองจิวโก๋ก็เป็นความสัตย์ซื่อสุจริตรักเรา จึงช่วยแนะนำให้มาทั้งนี้ น้ำใจบูเสงอ๋องหาคิดคดต่อเราไม่ แต่แค้นใจตัวด้วยเบาความรีบร้อนมาให้ผิดกับรับสั่ง ครั้นเห็นพวกทหารติดตามมาก็ตกใจตะลึงไปว่าชีวิตเราจะไม่รอดแล้วเรียกฟ้าให้ช่วย บุนอ๋องตกใจสิ้นสมประดี จึงขับม้าไปถึงด่านต๋องก๋วน จึงสุดทางสองร้อยห้าสิบเส้น พอพวกทหารกระชั้นเข้ามา
๏ ฝ่ายหุนต๋งจู๊ซึ่งอยู่ถ้ำเขาจงลำซัว เป็นฤษีนั่งฌานรู้ว่าบุนอ๋องกับบุตรสิ้นกรรมแล้วจะพบกัน ครั้งนี้บุนอ๋องไม่เสียทีที่ยกบุตรมาฝากไว้ให้เป็นศิษย์ สมคะเนแล้ว จึงเรียกกิมแฮต๋องซึ่งเป็นลูกศิษย์คนหนึ่ง สั่งให้หาตัวหลุยจินจู๊ผู้เป็นบุตรบุนอ๋องมา แล้วว่าบิดาของท่านต้องทุกข์ได้ความลำบากที่กลางทาง ท่านจงช่วยบิดาให้พ้นจากด่านทั้งห้า หลุยจินจู๊จึงถามว่า ผู้ใดเป็นบิดาข้าพเจ้าไม่รู้จัก หุนต๋งจู๊ผู้เป็นอาจารย์จึงบอกว่า กีเซียงเป็นบิดาของท่านมีสารทุกข์ร้อนใจไปอยู่ที่ด่านต๋องก๋วน บัดนี้จงไปที่เงื้อมเขาเที่ยวหาศิลาให้ได้แผ่นหนึ่ง เราจะทำเป็นอาวุธให้ถือสำหรับตัว หลุยจินจู๊จึงไปที่เงื้อมเขาหาแผ่นศิลาไม่พบ จึงบังเอิญเหตุลมพัดหอมเหลือใจที่เงื้อมเขานั้นสารพัดผลไม้มีวิเศษต่างๆ หลุยจินจู๊จึงเห็นผลโหง๊เหง๊งผะวาจีน แล้วเก็บกินเข้าไปผลหนึ่ง จะเอาไว้ฝากอาจารย์ผลหนึ่ง หลุยจินจู๊กินเข้าไปรู้สึกรสอร่อย แล้วซ้ำกินที่จะเอาไปให้อาจารย์เสียด้วย ครั้นกินผลไม้สองผลหมดแล้ว ก็เกิดขนปีกซ้ายขวางอกออกทั้งสองข้าง จมูกยาวยื่นเป็นปากนก หน้าเขียวดำคล้ำปากนั้นมีเขี้ยวงอกโง้งตัวสูงใหญ่ได้แปดศอก ผมแดงดูประหลาดผิดมนุษย์ หลุยจินจู๊ดูตัวแล้วก็ตกใจ พอกิมแฮต๋งตามออกมาจึงแลเห็นรูปร่างหลุยจินจู๊ แล้วถามว่าเป็นไรท่านจึงเป็นอย่างนี้ พระอาจารย์ใช้ให้เราเที่ยวตามหาแผ่นศิลา หลุยจินจู๊จึงบอกว่าเราหาแผ่นศิลาไม่พบ เห็นแต่ผลไม้จึงเก็บกินรูปร่างเราจึงเป็นนก เราอายเข้าไปไม่ได้ หลุยจินจู๊ว่าไม่ไปแต่ปากในใจคิดถึงอาจารย์อยู่จึงตามกิมแฮต๋องมาจนถึงสำนักพระอาจารย์ พระอาจารย์ครั้นเห็นหลุยจินจู๊กลายเป็นนกดีใจ จึงพาไปสวนดอกไม้ให้กระบองทองอันหนึ่ง แล้วลงอักษรประทับไว้ในตัวหลุยจินจู๊ทั้งซ้ายขวาว่าชื่อรามสูรและลมฝน หลุยจินจู๊จึงเหาะขึ้นไปลองฤทธิ์ในอากาศกลับหัวหกลงมาทำขยับปีกดังสนั่นประหนึ่งเสียงอสุนีบาต ครั้นลองฤทธิ์แล้ว หลุยจินจู๊ลงมากราบไหว้พระอาจารย์ แล้วว่าโปรดข้าพเจ้าครั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ หุนต๋งจู๊จึงสั่งว่าท่านจงไปช่วยบิดาให้พ้นด่านทั้งห้า แต่อย่าฆ่าพวกทหารเสียให้ตายแล้วกลับมา เราจะพาท่านไปเขาจงลำซัวสอนศิลปศาสตร์ให้อีก หลุยจินจู๊ก็กราบลาพระอาจารย์ไปถึงที่ด่านต๋องก๋วน จึงขึ้นยืนอยู่บนยอดเขา เห็นบุนอ๋องขี่ม้าเดินมาก็หารู้จักว่าเป็นบิดาของตัวไม่ จึงถามว่าท่านชื่อกีเซียงหรือ บุนอ๋องได้ยินเสียงจึงหยุดม้าแหงนดูก็ไม่รู้ว่าหลุยจินจู๊เป็นลูก แล้วขับม้ารีบเร็วไป หลุยจินจู๊ก็ถามอีกถึงสองหนจึงรู้จักว่าบุนอ๋องเป็นบิดาแน่แล้วจึงลงมากราบไหว้ ว่าข้าพเจ้ามาช่วยบิดาช้าไป โทษข้าพเจ้าผิดขอขะมาโทษเสียเถิด บุนอ๋องจึงว่าท่านเรียกเราว่าบิดาผิดเสียดอกกระมัง ลูกเรารูปร่างหาอย่างนี้ไม่ หลุยจินจู๊จึงบอกว่า ข้าพเจ้าอยู่เขาเอียนสานเป็นบุตรของบุนอ๋องแล้ว เป็นไรบิดาลืมข้าพเจ้าเสียไม่รู้จักหรือ บุนอ๋องจึงว่าลูกเราแต่ก่อนรูปร่างหาอย่างนี้ไม่ ก็ท่านและหรือไปเรียนศิลปศาสตร์อยู่ในสำนักหุนต๋งจู๊เจ็ดปี ก็เหตุไรจึงมาอยู่บนยอดเขา หลุยจินจู๊จึงนำเหตุแต่หลังเล่าให้บิดาฟัง แล้วบอกว่าหุนต๋งจู๊ผู้เป็นอาจารย์ใช้ให้ข้าพเจ้ามาช่วยบิดาให้พ้นจากด่านห้าแห่ง จึงได้มาคอยท่านบิดาอยู่ที่เขา บุนอ๋องแจ้งความซึ่งบุตรเล่าก็ยินดี ว่ามิเสียทีฝากลูกให้เรียนความรู้ มีฤทธิ์มากจึงคิดว่า แม้นมิพบพวกทหารติดตามมาฆ่าเขาเสียโทษเราจะหนักไป จึงกำชับว่าท่านอย่าฆ่าพวกทหารเสียเลย หลุยจินจู๊ก็รับคำว่าอาจารย์ข้าพเจ้าสั่งมาเหมือนคำบิดา พูดกันยังมิทันขาดคำ พอแลเห็นธงสลอนมา พวกทหารติดตามอื้ออึงใกล้เข้ามาแล้วได้ยินเสียงม้าล่อ หลุยจินจู๊ก็เหาะขึ้นไปกระทำฤทธิ์ร้องห้ามเหล่าพวกทหารว่าอย่าไป พวกทหารแหงนหน้าขึ้นดูเห็นรูปร่างประหลาดผิดมนุษย์ก็ตกใจกลัว จึงวิ่งไปบอกแก่อินโภ้ไป้และหลุยไขสองนายว่า หนทางเบื้องหน้านั้นมีเทพยดาผู้หนึ่งอยู่บนอากาศ ร้องห้ามพวกทหารไว้
๒๒
๏ นายทหารทั้งสองได้ฟังแล้ว จึงควบม้ามาถึงแลเห็นหลุยจินจู๊อยู่บนอากาศ มิได้รู้จักชื่อและแซ่ ครั้นหลุยจินจู๊ลงมาจึงร้องถามว่าท่านนี้ชื่อใด เหตุไรจึงมาขวางหน้ากองทัพของเราฉะนี้ หลุยจินจู๊จึงบอกว่าเป็นบุตรที่ร้องหนึ่งของบุนอ๋อง บิดาเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินมิได้เป็นกบฏ เหตุใดมึงทำโทษบิดาเราให้เวทนานานถึงเจ็ดปี บัดนี้ก็ปล่อยให้มาแล้ว ใยเล่าจึงชวนกันติดตามมา ตัวเราเป็นศิษย์ของหุนต๋งจู๊ อาจารย์ใช้ให้เรามาช่วยบิดากลับไปเมืองไซรกี ท่านจงพาทหารกลับไปเมืองจิวโก๋เถิด อย่าได้ติดตามเราต่อไปเลย อินโภ้ไป้ได้ฟังแล้วก็หัวเราะแล้วว่า ท่านพูดจาฮึกฮักหมิ่นประมาทเราว่าไม่มีฝีมือหรือ แล้วขับม้าเข้าไปใกล้หลุยจินจู๊ เงื้ออาวุธสั้นแทงไป หลุยจินจู๊จึงรับไว้ด้วยกระบองทอง แล้วขึ้นไปทำฤทธิ์เสียงสนั่นในท้องฟ้า แล้วลงมาตีภูเขาทลายลงร้องว่าหัวท่านแข็งยิ่งกว่าภูเขาหรือ นายทหารทั้งสองได้ฟังตกใจ ว่าเราจะสู้รบก็หาชนะไม่ จำจะกลับไปเมืองจิวโก๋ กราบทูลแก่พระเจ้าติวอ๋องให้ทราบก่อน ก็พาพวกทหารกลับไป ฝ่ายหลุยจินจู๊จึงกลับมาหาบุนอ๋อง บอกว่าทหารกลับไปสิ้นแล้ว ข้าพเจ้าจะพาบิดาเหาะไปให้พ้นด่านทั้งห้า บุนอ๋องบอกว่าตราทองแดงสำหรับตัวบิดาได้มา ถ้าด่านทางเห็นดวงตราแล้ว จะปล่อยบิดาให้ไปโดยเร็วเห็นไม่ช้า เจ้าจะพาบิดาเหาะไปบัดนี้ คิดเสียดายด้วยม้าเป็นเพื่อนยากมาช้านานได้เจ็ดปีแล้ว หลุยจินจู๊จึงว่าครั้งนี้จำจะทิ้งม้าเสียเถิด ข้าพเจ้าจะพาบิดาไปให้เร็ว บุนอ๋องจึงขึ้นสู่ไหล่หลุยจินจู๊ผู้เป็นบุตร ก็พาเหาะไปพ้นด่านทั้งห้า ดังเหมือนเสียงลม บัดเดี๋ยวใจก็ถึงเขากิมเก๋ยกายทอง หลุยจินจู๊วางบิดาลงบอกว่ามาถึงเขานี้แล้ว ข้าพเจ้าจะลาบิดาไป บุนอ๋องจึงว่าท่านมาส่งเราให้ค้างอยู่ที่นี่ บิดาจะไปอย่างไรได้ หลุยจินจู๊จึงว่าพระอาจารย์สั่งข้าพเจ้ามาให้ช่วยส่งบิดาให้พ้นจากด่านทั้งห้า ข้าพเจ้าก็ได้ส่งบิดาพ้นแล้ว จะขอลาไปตามคำอาจารย์สั่ง พ่อลูกทั้งสองต่างคนร้องไห้รักกัน แล้วหลุยจินจู๊ก็ลาบุนอ๋องเหาะกลับไป บุนอ๋องผู้เดียวเดินทางมาวันหนึ่ง ได้ความลำบากด้วยตัวแก่ ครั้งถึงตึกนางแทะเป็นที่สำนักคนเดินทาง จึงเข้าหยุดพักอยู่ที่ตึกนางแทะคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นบุนอ๋องจะไป เด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ที่ตึกก็ทวงเงินค่าเช่ากับเงินค่ากิน บุนอ๋องจึงบอกว่าเราเป็นคนเดินทางขัดอยู่ ขอผัดไปก่อนเมื่อเราไปถึงเมืองไซรกีแล้ว จะใช้คนเอาเงินค่าเช่าตึกคืนหนึ่งมาให้แก่ท่าน เด็กน้อยขัดใจไม่ให้ไป ผู้ใหญ่เจ้าของตึกออกมาถามว่าเถียงกันอื้ออึงด้วยสิ่งใด เด็กน้อยบอกว่ายังหาให้เงินค่าเช่าไม่ แล้วจะไปเสียข้าพเจ้าจึงยึดตัวไว้ เจ้าของตึกเห็นบุนอ๋องรูปร่างแก่แต่ว่าลักษณะเป็นคนมีบุญ จึงถามว่าท่านจะไปเมืองไซรกีด้วยสิ่งใด เราไม่รู้จักท่านหาเชื่อไม่ บุนอ๋องบอกว่าเราคือกีเซียงต้องโทษอยู่เจ็ดปีแล้ว ท่านปล่อยมาได้พบหลุยจินจู๊​ผู้เป็นบุตรช่วยส่งให้พ้นจากด่านทั้งห้า เราหามีเงินทองสิ่งใดติดตัวมาไม่ เจ้าของตึกได้ฟังบุนอ๋องบอกความจึงรู้ว่ากีเซียง ก็ตกใจลงนั่งไหว้ว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักขอโทษเสียเถิด แล้วเชิญเข้าไปในตึก ว่าข้าพเจ้าจะส่งท่านไปให้ถึงเมืองไซรกี บุนอ๋องถามว่าท่านชื่อไรเป็นแซ่อันใด เจ้าของตึกจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นแซ่แปะ ชื่อสินเกียดอยู่ที่นี่นานได้ห้าชั่วอายุคนแล้ว บุนอ๋องดีใจจึงว่า เราขอยืมม้าท่านขี่เดินทางสักตัวหนึ่ง ถ้าไปถึงเมืองแล้วจะแทนคุณท่าน แปะสินเกียดจึงบอกว่าที่นี่เป็นบ้านป่า ม้าไม่มีๆ แต่ลาตัวหนึ่ง ก็จัดแจงให้บุนอ๋องขี่ไป แปะสินเกียดก็ตามไปด้วยจนถึงเขาเอียนสาน ใกล้กันกับเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายไทเกียงมารดาบุนอ๋อง ในวันนั้นให้คิดวิตกถึงบุนอ๋องยิ่งนัก เห็นเกิดลมพายุสามหนประหลาด จึงสั่งคนใช้ให้จุดธูปบูชาขึ้นเสี่ยงทาย ก็รู้ว่ากีเซียงกลับคืนมา จึงสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยกับไพร่บ้านพลเมืองออกไปรับบุนอ๋อง แต่บรรดาอาณาประชาราษฎรพร้อมกันจุดธูปเทียนบูชาทุกตึกตามหนทาง เหล่าพวกขุนนางทหารพลเรือนล้วนตกแต่งตัว ใส่เสื้อสีใส่หมวกแดงตามกันออกไปเป็นขนัด คอยรับอยู่สองข้างทาง บุนอ๋องกับแปะสินเกียดเดินมาพ้นเขาเอียนสาน แลไปแต่ไกลเห็นผู้คนเป็นอันมาก ครั้นเข้าใกล้จึงเห็นไต้เจียงซุนขุนนางผู้ใหญ่กับขุนนางผู้น้อยสี่สิบแปดคน พอชาวเมืองออกมาคอยรับก็มีความยินดี กีฮวดบุตรที่สองครั้นเห็นบุนอ๋องผู้บิดาก็ดีใจ วิ่งไปคำนับแล้วว่าบิดาได้ความทุกข์อยู่ในเมืองจิวโก๋ช้านาน ข้าพเจ้ามิได้ไปช่วยนั้นผิดนัก ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยต่างคนคำนับแล้วก็ถามความทุกข์ยาก บุนอ๋องเห็นบุตรและขุนนางทั้งปวงก็ร้องให้ว่าเราต้องทนทุกข์อยู่ในเมืองจิวโก๋ถึงเจ็ดปี ได้กลับคืนมาเมืองเหมือนหนึ่งอยู่ที่มืดได้มาเห็นเดือนตะวัน ตั้งแต่นี้ไปจะได้ความสุขสบายแล้ว ซันงีเสงจึงว่าครั้งเมื่อพระเจ้าเซนถงอ๋องนั้น ก็เป็นแต่ขุนนางอยู่ก่อน ภายหลังจึงได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ก็เหมือนท่านได้ความลำบากช้านาน บัดนี้กลับมาเมืองได้ความสุขสบายแล้ว จะได้คิดทำศึกกับพระเจ้าติวอ๋องแก้แค้นท่าน บุนอ๋องได้ฟังจึงว่าการอย่างนี้เราหาชอบใจไม่ ด้วยเราเป็นแต่ขุนนางผู้น้อยทำราชการ ควรจะตั้งอยู่ในกตัญญูต่อพระมหากษัตริย์ ถึงว่าท่านจะลงโทษเรายิ่งกว่านี้ แต่มิได้ประหารชีวิตเสียก็เป็นพระคุณอยู่ บัดนี้ท่านก็ปล่อยเราให้มาเมืองแล้ว ตั้งเป็นอ๋องให้ด้วย ซึ่งท่านมาว่ากล่าวเช่นนี้เหมือนหนึ่งจะให้ขุนนางใหญ่น้อยทั้งปวงติเตียน เราไม่เห็นชอบอย่าว่าต่อไปเลย ซันงีเสงก็นิ่งอยู่ กีฮวดผู้เป็นบุตรก็ให้บิดาผลัดเสื้อเสียใหม่ บุนอ๋องขึ้นนั่งในรถมีทหารแห่ซ้ายขวาเข้าเมือง แปะสินเกียดนั้นก็ตามไปด้วย เมื่อบุนอ๋องเดินรถมาตามทางแลเห็นราษฎรตกแต่งตั้งเครื่องบูชาจุดธูปเทียนทุกหน้าบ้าน ได้ยินเสียงสรรเสริญว่าเจ็ดปีแล้วหาได้เห็นฟ้ารุ่งเรืองไม่ พึ่งได้พบวันนี้ควรจะเป็นขวัญตาแก่ชาวเมืองอยู่ ครั้นบุนอ๋องไปถึงเขาเสียวรงซัวใกล้ประตูเมือง จึงลงจากรถขึ้นม้าเดินไป แลเห็นพวกขุนนางฝ่ายทหารพลเรือน กับทั้งบุตรเก้าสิบแปดคนคอยรับอยู่ที่นั้นอีก มิได้เห็นหน้าบุตรผู้ใหญ่ จึงร้องไห้ถึงบุตรเอามือเสื้อปิดหน้าเข้าแล้วรำพันว่าธรรมเนียมขุนนางควรจะสัตย์ซื่อต่อพระมหากษัตริย์เหมือนหนึ่งเรา พระเจ้าติวอ๋องฆ่าบุตรเสียเอาเนื้อมาให้เรากิน คิดแค้นด้วยความข้อนี้ยิ่งนัก หากว่าเรามีความสัตย์จึงได้กลับคืนมาเมือง บุนอ๋องคิดถึงความหลังให้เสียใจร้องไห้ถึงบุตรจนสลบตกม้าลง ขุนนางกับบุตรทั้งนั้นก็วิ่งเข้ารับบุนอ๋องประคองไว้ช่วยกันแก้ไขให้ฟื้นขึ้น
๏ ขณะนั้นบุนอ๋องรากโลหิตออกสามก้อน เกิดเป็นกระต่างเผือกสามตัววิ่งไปทิศตะวันตก ขุนนางทั้งปวงเห็นผิดประหลาด ต่างคนต่างนิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด พยุงบุนอ๋องเข้าไปจนถึงวัง พวกบุตรทั้งนั้นก็พยาบาลรักษาบุนอ๋องจนหายโรค วันหนึ่งบุนอ๋องออกขุนนาง จึงเรียกซันงีเสงเข้าไปเล่าความทุกข์ยากให้ฟังว่า เราต้องทุกข์ในเมืองจิวโก๋เจ็ดปี ไม่ควรเลย ลูกผู้ใหญ่เราไปตายเสียครั้งนี้ เรามีความอาลัยนัก ซันงีเสงจึงว่าท่านกระทำความชอบไว้ในแผ่นดิน คนทั้งปวงก็รักใคร่สรรเสริญท่านเป็นอันมาก ถ้าจะแบ่งเป็นสามส่วนก็เห็นว่าจะสมัครทำราชการด้วยท่านสองส่วน ยังอยู่ในอำนาจพระเจ้าติวอ๋องแต่ส่วนหนึ่ง ท่านได้กลับมาเมืองไซรกีครั้งนี้ เหมือนปล่อยเสือเข้าป่า ปล่อยมังกรลงน้ำ พระเจ้าติวอ๋องเล่าก็เชื่อฟังนางขันกีกระทำความทุจริตต่างๆ ขนบธรรมเนียมทั้งปวงก็ฟั่นเฟือนไป ข้าพเจ้าเห็นว่าสมบัติในเมืองจิวโก๋ ซึ่งพระมหากษัตริย์แต่ก่อนสะสมมาหลายพระองค์แล้ว จะสาบสูญเสียครั้งนี้ หลำจงกวดจึงว่าเมืองจิวโก๋ก็เป็นถึงเพียงนี้แล้ว ในเมืองไซรกีเล่าก็มีเสบียงอาหารบริบูรณ์ ทหารเอกหกสิบคน ทหารเลวสี่สิบหมื่น ควรจะยกไปกำจัดพระเจ้าติวอ๋องเสีย บ้านเมืองทั้งปวงจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข บุนอ๋องจึงว่าเราได้มียศศักดิ์และสมบัติทั้งปวงก็เพราะพระมหากษัตริย์ ถึงพระมหากษัตริย์จะทำโทษประการใดก็เหมือนบิดาทรมานบุตร จะผูกใจเจ็บแค้นนั้นไม่ควร และซึ่งบุตรเราตายนั้นก็เป็นสำหรับกรรมของเขาเอง ขณะเมื่อเราจะไปจากเมืองไซรกี ก็ได้สั่งไว้ว่าอย่าให้ผู้ใดติดตามไป เมื่อบุตรเราไม่ฟังคำเราก็เสียชีวิต ถึงพระเจ้าติวอ๋องกระทำผิดด้วยอย่างธรรมเนียมประการใดก็ดี หัวเมืองขึ้นก็ยังมีเป็นอันมาก ซึ่งจะหมายการเอาโดยง่ายนั้นไม่ได้ ท่านทั้งสองกับเรามียศฐาศักดิ์แต่เพียงนี้ก็เป็นสุขอยู่แล้วอย่าคิดให้ราษฎรได้ความลำบากเลย ซันงีเสงหลำจงกวดก็มิได้ตอบประการใดซบหน้านิ่งอยู่ บุนอ๋องจึงว่าซึ่งเราได้กลับมาเมืองไซรกีนี้เทพยดาช่วยเรา ๆ คิดว่าจะทำลกไต๋ คำไทยว่าที่นั่งเย็นสำหรับบูชาเทวดาและเสี่ยงทายเหตุการณ์ทั้งปวง แต่เกรงว่าไพร่พลเมืองจะได้ความลำบาก ซันงีเสงจึงว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะเขียนหนังสือไปปิดไว้ทุกประตู ถ้าผู้ใดรับจ้างจึงจะให้ทำการลกไต๋ บุนอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงให้เอาหนังสือไปปิดไว้ทุกประตู
๒๓
ชาวเมืองทั้งปวงมีความรักใคร่บุนอ๋องเป็นอันมาก จำใจรับเอาค่าจ้าง รีบทำการลกไต๋จนแล้ว บุนอ๋องก็มีความยินดี จึงพาขุนนางทั้งปวงขึ้นไปชมชอบอัชฌาสัยนัก แต่มิได้ว่าประการใด ซันงีเสงจึงว่าลกไต๋อันนี้ได้เสียเงินเป็นอันมาก ท่านไม่ชอบใจหรือ จึงมิได้ยินว่าประการใดบ้าง บุนอ๋องจึงว่าเราดูก็งดงามอยู่แล้ว แต่คิดว่าจะใคร่ทำสวนขุดสระสักแห่งหนึ่ง ให้เป็นคู่กับลกไต๋ เหมือนหนึ่งเดือนกับตะวัน แต่เห็นว่าไพร่อิดโรยอยู่แล้ว จะซ้ำลำบากไปอีก ซันงีเสงจึงว่า คนในเมืองเรามีอยู่เป็นอันมาก การสวนและสระเท่านี้ ถ้าจะขอแรงเอาแต่สักเวลาเดียวก็จะแล้ว ราษฎรชาวเมืองแจ้งดังนั้น ต่างคนมากระทำการสวนขุดสระเป็นอันมาก บุนอ๋องกับขุนนางทั้งปวงก็พากันไปดูอยู่ที่นั้น และคนขุดพวกหนึ่งได้กระดูกผีก็ขนไปทิ้งเสีย บุนอ๋องเห็นจึงถามว่า ซึ่งขนขึ้นมากับมูลดินนั้นอะไร คนทั้งปวงจึงบอกว่ากระดูกผีตาย บุนอ๋องก็ให้เก็บเอากองไว้ คนทั้งปวงก็สรรเสริญบุนอ๋องว่า แต่กระดูกผู้ซึ่งตายไปแล้ว บุนอ๋องยังมีใจกรุณาเหมือนบิดารักบุตร จึงเร่งทำการสวนขุดสระแล้วแต่ในเวลาเดียว บุนอ๋องก็มีความยินดีนัก เวลาบ่ายจึงพาขุนนางทั้งปวงเที่ยวชมสวนสระเป็นที่สบาย
๏ ครั้นเวลาค่ำบุนอ๋องก็ขึ้นนอนอยู่บนลกไต๋ ขุนนางทั้งปวงก็นอนล้อมวงอยู่ข้างใต้ ในเวลาสามยามบุนอ๋องฝันว่าเสือคิ้วขาวมีปีกเข้าไปถึงที่นอน บุนอ๋องตกใจตื่นขึ้น ครั้นเวลาเช้าขุนนางทั้งปวงเข้าไปพร้อม บุนอ๋องก็เล่าความฝันให้ฟัง ซันงีเสงจึงว่าฝันนี้ดีนัก และเมื่อครั้นพระเจ้าเหงียวเต้ทรงพระสุบินว่าหมีเข้าไปในที่พระบรรทม ก็ได้ผู้มีสติปัญญาคนหนึ่งชื่ออิวอุ๋น ได้ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านฝันนี้จะได้คนดีมีสติปัญญาเป็นมั่นคง บุนอ๋องก็มีความยินดี พาขุนนางทั้งปวงกับเข้าไปเมือง
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่อออกจากเมืองจิวโก๋นั้น มาอาศัยอยู่ริมแม่น้ำผวนเขแดนเมืองไซรกี วันหนึ่งนั่งตกเบ็ดอยู่ริมฝั่งอ่านโคลงว่า มาจากเขาคุณหลุนซัวประเดี๋ยวใจ ได้สี่ปีแล้วได้เป็นขุนนางในเมืองจิวโก๋ครึ่งปี พระมหากษัตริย์ไม่อยู่ในยุติธรรม เราก็ได้ทัดทานเป็นหลายครั้ง จนจากเมืองมาอยู่ที่นี่เมื่อไรจะพบผู้มีบุญ เหมือนได้เห็นพระจันทร์ออกจากเมฆ
๏ ขณะนั้นบูกิดชาวเมืองไซรกี หาบฟืนมาได้ยินเสียงทำเพลงก็แวะเข้าไป วางหาบฟืนลงแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ามาเก็บฟืนครั้งไรก็พบท่านตกเบ็ดอยู่ที่นี่ทุกครั้ง คิดจะใคร่เจรจาด้วยท่าน เกียงจูแหยจึงว่า ว่ากระไรก็ว่าไปเถิด บูกิดจึงว่าข้าพเจ้าเก็บฟืนเลี้ยงชีวิต กับท่านตกเบ็ดอยู่นี้ใครจะดีกว่ากัน เกียงจูแหยก็หัวเราะแล้วว่า ท่านพูดนี้ก็ชอบอยู่ บูกิดจึงถามว่าท่านชื่อไรแซ่ไร เกียงจูแหยจึงบอกว่าเราแซ่เกียงชื่อเสียง อีกชื่อหนึ่งหนึ่งนั้นเต้าฮ้อปวยหิม บูกิดก็หัวเราะแล้วว่า ท่านแต่ก่อนที่มีสติปัญญาเหมือนอิวอึนเปายวด ควรจะมีชื่อปวยหิมได้ นี่ท่านเป็นแต่คนตกเบ็ดเลี้ยงชีวิต ก็พลอยชื่อปวยหิมด้วยเล่า เกียงจูแหยจึงว่าซึ่งว่าเราไม่ควรชื่อปวยหิมนั้น เพราะหารู้จักความดีของเราไม่ เราจะสำแดงวิชาเราให้เห็นประจักษ์ แล้วเกียงจูแหยก็ดูลักษณะบูกิด เห็นจักขุข้างซ้ายแดง ข้างขวาเขียว ประจวบเคราะห์อยู่ จึงทายว่าท่านหาบฟืนไปเวลาวันนี้จะตีคนตาย บูกิดก็หัวเราะแล้วว่า ใจข้าพเจ้าหาองอาจดังนั้นไม่ แล้วก็หาบฟืนกลับเข้าไปในเมืองไซรกี เวลานั้นพอบุนอ๋องออกไปชมลกไต๋​บูกิดเห็นก็หลบเข้าแอบอยู่ริมประตู ปลายคานไปถูกตาออกเสียงผู้รักษาประตูขาดใจตาย เหล่าทหารจึงเอาความไปบอกแก่บุนอ๋อง บุนอ๋องก็สั่งให้เอาตัวบูกิดจำไว้ ต่อถึงเดือนเก้าเดือนสิบเดือนสิบเอ็ด จึงจะให้ฆ่าเสียตามโทษ บูกิดก็ร้องไห้ร่ำว่าเคยหาบฟืนมาขายเลี้ยงมารดา เมื่อแลมาต้องโทษฉะนี้ มารดาจะได้อาหารที่ไหนเลี้ยงชีวิตเล่า ซันงีเสงได้ยินดังนั้น จึงแวะเข้าไปถามว่า คนนี้หรือที่ตีนายประตูตาย บูกิดก็บอกว่าข้าพเจ้านี้แหละ แล้วบูกิดก็ร้องไห้อ้อนวอนซันงีเสง ว่าถึงข้าพเจ้าจะตาย ขอให้ไปสั่งมารดาสักหน่อยเถิด ซันงีเสงมีความสงสารจึงว่า ก็ยังไม่ถึงกำหนดฆ่าคนโทษ เราจะอ้อนวอนบุนอ๋องให้ปล่อยท่านไป ถ้าถึงกำหนดเดือนเก้าเดือนสิบเดือนสิบเอ็ดแล้วจงกลับมาให้ฆ่าเสียตามโทษ อย่าให้มีผิดถึงเรา บูกิดก็รับปฏิญาณ ซันงีเสงก็ไปว่ากับบุนอ๋อง บุนอ๋องสั่งให้ปล่อยบูกิดไป บูกิดก็กลับไปหามารดา แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ
๒๔
๏  มารดาบูกิดจึงว่า ท่านที่ทำนายเจ้านั้น เห็นจะเป็นผู้มีความรู้ เจ้าจงไปอ้อนวอนให้ท่านช่วยแก้ไข บูกิดก็รีบไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านกลับมาทำไมเล่า บูกิดก็เล่าความซึ่งเอาปลายคานไปตำตาอองเสียงนายประตูตายนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าท่านจงช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย เกียงจูแหยจึงว่าธุระแต่เพียงนี้ไม่พอเป็นไรนัก แล้วบอกว่าท่านจงกลับไปบ้าน ขุดหลุมลงที่หัวนอนให้ลึกสี่ศอก เวลาพลบลงนอนในหลุม แล้วให้มารดาตามตะเกียงทั้งหัวนอนปลายตีน แล้วเอาข้าวสารกับเกลือโปรยลงในหลุมเอาหญ้าปิดปากหลุมเสีย ท่านทำให้ได้คืนหนึ่งก็จะพ้นอันตราย บูกิดก็มีความยินดีนัก คำนับเกียงจูแหยแล้วกลับมาบ้าน
๏ ครั้นเวลาพลบค่ำก็ทำตามคำเกียงจูแหย ฝ่ายเกียงจูแหยขณะเมื่อบูกิดกลับไปแล้ว เวลาค่ำก็ถือกระบี่นั่งบริกรรมช่วยบูกิดยังรุ่ง ครั้นเวลาเช้าบูกิดก็ขึ้นจากหลุม รีบไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องมิได้อยู่ในยุติธรรม หัวเมืองใหญ่ก็เป็นกบฏ ยกมาตีด่านถึงสองตำบล ในเมืองไซรกีนี้ไม่ช้าแล้วก็จะยกไปตีเมืองจิวโก๋ ท่านจงเรียนวิชาทหารไว้จะได้ช่วยบำรุงแผ่นดิน บูกิดก็มีความยินดี อยู่เรียนวิชากับเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายซันงีเสงครั้นถึงกำหนดเดือนเก้าเดือนสิบแล้ว มิได้เห็นบูกิดมา จึงเข้าไปว่ากับบุนอ๋องว่า คนโทษซึ่งปล่อยไปนั้นหาเห็นกลับมาไม่ ขอท่านจงเสี่ยงทายดู บุนอ๋องก็ทำตามสังเกต แล้วบอกซันงีเสงว่า คนโทษซึ่งปล่อยไปนั้นมันโดดเหวตายเสียแล้ว อย่าคอยหามันเลย ครั้นถึงเดือนสี่เดือนห้า บุนอ๋องจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เดือนนี้เป็นฤดูดอกไม้บาน เราคิดจะใคร่ไปชมป่าเล่นให้สบาย ซันงีเสงจึงว่าถ้าท่านไปเที่ยวป่าเห็นจะพบคนดีเหมือนความฝัน บุนอ๋องก็มีความยินดี แล้วให้หลำจงกวดล่วงหน้าไปทำทางที่ประทับ ครั้นเวลาเช้าบุนอ๋องก็ยกทหารออกจากเมือง ไปถึงป่ารำเก๋าเที่ยวเด็ดดอกไม้แล้วชมภูเขาเล่น เหล่าทหารก็ไปล้อมสัตว์ทั้งปวงกันเข้ามาเป็นอันมาก บุนอ๋องเห็นดังนั้นจึงถามว่าทหารล้อมสัตว์ไว้จะทำประการใด ซันงีเสงจึงว่าหลำจงกวดจะให้ทหารเกาทัณฑ์ยิงชมฝีมือเล่น บุนอ๋องจึงว่าซึ่งทำการอย่างนี้เราหาชอบไม่ ครั้งเมื่อพระเจ้าฮกฮีนั้น ขุนนางพวกทหารยิงสัตว์มาถวาย พระเจ้าฮกฮีหาเสวยเนื้อสัตว์ไม่ จึงตรัสว่าธรรมดาสัตว์เกิดมาในโลกย่อมรักชีวิตเป็นที่สุด ก็ย่อมรู้อยู่ด้วยกัน เหตุไรจึงจะเอาเนื้อเลือดเขาเลี้ยงชีวิตของตนเล่า และครั้งแผ่นดินพระเจ้าฮกฮีห้ามปรามเป็นอย่างอยู่แล้ว ครั้งนี้บ้านเมืองเราบริบูรณ์อยู่เย็นเป็นสุขของอื่นก็มีมากพอจะเลี้ยงชีวิตได้ ถ้าเราอภัยให้สัตว์รอดจากความตายไม่ประเสริฐหรือ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็ปล่อยสัตว์เสีย แล้วบุนอ๋องก็พาขุนนางทั้งปวงไปเที่ยวชมดอกไม้เล่น พอได้ยินเสียงคนทำเพลงเดินมา บุนอ๋องจึงเรียกเข้ามาถามว่าเพลงนี้ตัวคิดทำเองหรือจำของผู้ใดได้ คนทำเพลงจึงบอกว่าข้าพเจ้าจำของตาแก่คนหนึ่งได้ บุนอ๋องจึงถามว่าตาแก่นั้นอยู่แห่งใด ผู้นั้นจึงบอกว่าตาแก่นั้นนั่งตกเบ็ดอยู่ริมแม่น้ำผวนเข ทางแต่นี้ไปไกลประมาณสี่ร้อยสามสิบเจ็ดเส้น บุนอ๋องจึงว่าผู้มีปัญญาอยู่ในแดนเมืองเรา เพลงดีจึงแพร่มาดังนี้ ซันงีเสงจึงถามว่า ซึ่งเพลงดีนั้นเป็นอย่างไร บุนอ๋องจึงว่าครั้งแผ่นดินพระเจ้าเหงียวอ๋อง จะไปเที่ยวหาผู้มีบุญ คือพระเจ้าซุนเต้นั้น พระเจ้าเหงียวอ๋องคิดว่า บุตรเราหาควรครองราชสมบัติไม่ พระเจ้าเหงียวอ๋องก็แปลงพระองค์เป็นไพร่ ไปเที่ยวหาผู้มีสติปัญญาจะให้ครองแผ่นดิน จึงไปพบชายคนหนึ่ง นั่งอยู่ริมฝั่งน้ำ เอาทะนานลงลอยหมุนเล่น พระเจ้าเหงียวอ๋องจึงถามว่ ท่านนี้เป็นอย่างไรจึงเอาทะนานหมุนเล่น ผู้นั้นจึงตอบว่า เราเห็นการชั่วดีในเมืองมนุษย์แล้วจึงมิได้รักสมบัติและบุตรภรรยา จะไปเที่ยวอยู่ที่สงัด หาแต่ลูกไม้ใบไม้เลี้ยงชีวิต พระเจ้าเหงียวอ๋องจึงคิดว่า ท่านผู้นี้มีปัญญานัก ควรจะมอบสมบัติให้ แล้วว่าเรานี้คือพระเจ้าเหงียวอ๋อง เที่ยวมาทั้งนี้หวังจะหาผู้มีสติปัญญา เราเห็นท่านเป็นคนดีรู้การในแผ่นดิน ท่านจงไปครองสมบัติบ้านเมืองของเราเถิด ชายผู้นั้นได้ยินว่าจะให้สมบัติ ก็ลุกขึ้นเอาเท้ากระทืบทะนาน แล้วเอามือปิดหูทั้งสอง ก็เดินลงไปริมฝั่งวักน้ำล้างหูเสีย ชายผู้หนึ่งจูงกระบือลงมา เห็นประหลาดจึงถามว่าท่านล้างหูทำไม ผู้ล้างจึงบอกว่า พระเจ้าเหงียวอ๋องจะยกสมบัติให้เรา หูเราได้ยินก็เป็นที่โสโครกแปดเปื้อน เราจึงมาล้างหูเสีย ชายผู้นั้นได้ฟังก็จูงกระบือไปกินน้ำเสียข้างเหนือน้ำ ชายล้างหูจึงถามว่า ทำไมท่านจูงกระบือไปกินเหนือน้ำ คนจูงกระบือจึงบอกว่าท่านล้างหูไว้ที่ตรงนี้ ควายเรากินน้ำเข้าไป ความโสโครกจะพลอยเปื้อนปากควายเราด้วย ขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นจึงว่า ธรรมเนียมซึ่งท่านเหล่านี้ว่าดีนัก แล้วบุนอ๋องก็รินสุราแจกให้ขุนนางทั้งปวง แล้วขับม้าเที่ยวไปในป่า พอได้ยินเสียงคนทำเพลงมาอีก บุนอ๋องจึงคิดว่าเพลงอันนี้ประหลาดนัก ชะรอยผู้มีสติปัญญาอยู่ที่นี่เป็นมั่นคง แล้วให้สินกะไปสืบดูผู้มีปัญญาจะอยู่ที่ตำบลใด สินกะไปเห็นแต่พวกหาบฟืนอยู่เป็นหลายคน จึงถามว่าในพวกนี้ผู้มีสติปัญญาบ้างหรือไม่ บุนอ๋องจะใคร่สนทนาด้วย คนตัดฟืนจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นคนตัดฟืนดอก หาเป็นผู้มีสติปัญญาไม่ พอบุนอ๋องมาทันเข้า สินกะจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไปไล่เลียงดูแล้ว หาได้ผู้มีสติปัญญาไม่ บุนอ๋องก็สงสัยนัก จึงถามว่าคำที่ว่าในเพลงไว้นี้ต่อผู้มีสติปัญญาจึงทำได้ คนตัดฟืนจึงบอกว่า เพลงอันนี้ข้าพเจ้าจำของตาแก่ที่ตกเบ็ดอยู่ริมแม่น้ำผวนเข ทางแต่นี้ไปประมาณร้อยยี่สิบห้าเส้น บุนอ๋องก็เดินตามทางไป พอเห็นคนเดินทำเพลงมาอีก ซันงีเสงจึงว่า ซึ่งคนเดินทำเพลงมานี้ ข้าพเจ้าเห็นเหมือนบูกิด ซึ่งเป็นคนโทษถึงตาย บุนอ๋องจึงว่าบูกิดนั้น เราเสี่ยงทายดูเห็นว่าโดดเหวตายเสียแล้ว เหตุไรจึงมาว่าฉะนี้เล่า ท่านจำคนไม่ได้ดอกกระมัง สินเปียนก็พาคนทำเพลงเข้ามา บุนอ๋องเห็นจำได้ว่าบูอิดก็โกรธ จึงว่าเอ็งเป็นคนคดหาซื่อตรงต่อเราไม่ และตำราเสี่ยงทายก็ผิดเสียแล้วผู้ใดจะนับถือเราเล่า บูกิดได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้แล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าล่วงอาญาท่านนั้นเพราะเกียงจูแหยสอนให้ข้าพเจ้าลงนอนในหลุม แล้วบูกิดก็เล่าความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ ซันงีเสงจึงว่าซึ่งบูกิดว่านี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเกียงจูแหยจะมีสติปัญญาจริง ถ้าท่านได้ไปไว้ก็จะสมกับความฝัน บุนอ๋องก็มีความยินดีนัก จึงว่าแก่บูกิดว่า ท่านจงไปเชิญเกียงจูแหยมาให้พบกับเรา บูกิดก็คำนับลาไป
๏ ฝ่ายบุนอ๋องครั้นบูกิดไปแล้วยังคิดกริ่งใจอยู่ จึงขับม้าพาขุนนางทั้งปวงตามไปด้วย ครั้นใกล้ที่อยู่เกียงจูแหย จึงห้ามทหารทั้งปวงให้หยุดอยู่ แล้วบุนอ๋องกับซันงีเสงก็ลงจากม้าเดินเข้าไป จึงถามบูกิดว่าพบเกียงจูแหยหรือไม่ บูกิดจึงบอกว่าหาพบไม่ บุนอ๋องจึงว่าเคยไปเที่ยวแห่งใดบ้าง บูกิดก็บอกว่าเคยไปอยู่เรือนน้อยริมเขา บุนอ๋องก็ให้บูกิดนำทางไป ครั้นไปถึงเรือนน้อย บุนอ๋องจึงเข้าไปเคาะที่ประตู ว่าท่านอาจารย์อยู่หรือไม่ เด็กน้อยจึงบอกว่าท่านอาจารย์หาอยู่ไม่ บุนอ๋องจึงถามว่าท่านมีธุระไปแห่งใด เด็กน้อยจึงบอกว่าเพื่อนท่านมาชวนไปเที่ยวเล่น บุนอ๋องจึงว่าเมื่อไรจะกลับมาเล่า เด็กน้อยจึงตอบว่าซึ่งจะมาช้าและเร็วนั้นข้าพเจ้าไม่แจ้ง ซันงีเสงจึงว่าวันนี้มาเที่ยวเล่นหาได้ตั้งใจมาหาอาจารย์ไม่ เชิญท่านกลับเข้าไปเมืองไซรกีก่อนเถิด ต่อวันดีจึงค่อยกลับมาให้เหมือนเมื่อครั้งพระเจ้าสินหวงไปเชิญตัวเสียงสง บุนอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงพาบูกิดและขุนนางทั้งปวงกลับมาเมืองไซรกี แล้วสั่งให้ขุนนางรักษาศีลกินถั่วงา ครบสามวันเราจึงจะไปรับอาจารย์ หลำจงกวดจึงว่าที่แม่น้ำผวนเขนั้นเป็นแต่ชาวประมง ซึ่งผู้มีสติปัญญาจะอยู่ที่นั้นข้าพเจ้ายังแคลงอยู่ เกลือกว่าถ้าไปมิพบชาวเมืองทั้งปวงจะหัวเราะเล่น เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปเอาตัวตาแก่ซึ่งไปตกเบ็ดอยู่ริมแม่น้ำนั้นมาไล่เลียงดูก่อน ถ้าเห็นว่าดีจริงแล้วจึงค่อยแต่งการคำนับ ซันงีเสงจึงว่าแผ่นดินทุกวันนี้เป็นจลาจลต่างๆ เพราะพระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม ผู้มีสติปัญญาจึงเที่ยวซุ่มซ่อนอยู่ทุกตำบล แต่ออกชื่อว่าเกียงจูแหย ข้าพเจ้าก็เห็นสมกับความฝัน ท่านอย่าได้ทัดทานเลย บุนอ๋องจึงว่าซึ่งซันงีเสงว่านี้ต้องกับความคิดเรา แล้วตั้งบูกิดให้เป็นที่บูเต๊กเจียงกุ๋น แปลว่าขุนนางฝ่ายทหาร ครั้นครบสามวันแล้ว บุนอ๋องก็ขึ้นรถพาขุนนางทั้งปวงออกจากเมืองไซรกี ไปแม่น้ำผวนเข ครั้นใกล้ที่อยู่เกียงจูแหย จึงห้ามทหารและขุนนางทั้งปวงให้หยุดอยู่ บุนอ๋องกับซันงีเสงก็ลงจากม้าเดินเข้าไป เห็นเกียงจูแหยนั่งตกเบ็ดอยู่ เกียงจูแหยนั้นทำเป็นไม่เห็นบุนอ๋อง จึงอ่านโคลงว่าลมตะวันตกพัดกล้า เมฆหมอกในอากาศก็เกลื่อนไป  เราตกเบ็ดอยู่นานแล้วหามีใครรู้จักไม่ ปีเดือนก็ล่วงไปแล้ว เมื่อไรหงส์ห้าตัวร้องขึ้นจะได้เห็นผู้มีบุญ บุนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก เห็นว่าเกียงจูแหยเป็นผู้มีสติปัญญาแท้ จึงว่าท่านอาจารย์สบายอยู่หรือ เกียงจูแหยเหลียวมาเห็นบุนอ๋องลักษณะเป็นคนผู้มีบุญ ทิ้งคันเบ็ดเสีย คุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ามิทันรู้ว่าท่านมา ซึ่งมิทันคำนับนั้นขออภัยเสียเถิด บุนอ๋องก็ยุดเอามือเกียงจูแหยไว้ แล้วว่าข้าพเจ้าได้ยินออกชื่อท่านมานานแล้ว มาครั้งก่อนก็หาพบไม่ ครั้งนี้มาพบท่านข้าพเจ้ายินดีนัก แล้วบุนอ๋องกับเกียงจูแหยก็พากันมานั่งที่เรือนน้อยบนเนินเขา บุนอ๋องจึงว่าข้าพเจ้าอุตส่าห์มาทั้งนี้หวังจะเชิญท่านไปช่วยบำรุงแผ่นดิน เกียงจูแหยจึงว่าตัวข้าพเจ้าก็แก่ชราแล้ว จะคิดสิ่งไรก็ฟั่นเฟือน ซึ่งท่านมาทั้งนี้ก็เห็นจะป่วยการเสียเปล่า ซันงีเสงจึงว่าท่านอย่าถ่อมตัวเลย บุนอ๋องนายข้าพเจ้าตั้งจิตมาเชิญท่าน และเครื่องบูชาก็จัดแจงมาพร้อมแล้ว และทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋อง มิได้สมาคมคนมีสติปัญญาเลี้ยงแต่คนพาล หัวเมืองใหญ่ก็เป็นกบฏยกมาตีด่านถึงสองตำบล ราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก และบุนอ๋องนายข้าพเจ้าตั้งใจจะทำนุบำรุงแผ่นดิน ให้ไพร่บ้านพลเมืองเป็นสุข ท่านจงไปช่วยนายข้าพเจ้าเถิด แล้วยกเครื่องบูชาทั้งปวงมาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้ศิษย์รับไว้ แล้วซันงีเสงจึงให้เลื่อนรถเข้ามารับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็คำนับบุนอ๋อง แล้วว่าแต่ท่านเอาสิ่งของมาให้ข้าพเจ้านั้นพระคุณก็นักหนาอยู่แล้ว ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าขึ้นรถนั้นหาควรแก่ข้าพเจ้าไม่ บุนอ๋องก็อ้อนวอนเป็นหลายครั้ง เกียงจูแหยก็บิดพริ้วอยู่ ซันงีเสงจึงว่ากับบุนอ๋องว่า ท่านอาจารย์มิขี่รถแล้ว จงเอาม้าที่ท่านขี่มานั้นให้อาจารย์ขี่เถิด เกียงจูแหยก็ขึ้นขี่ม้า บุนอ๋องก็มีความยินดี ขึ้นรถพาเกียงจูแหยกับขุนนางทั้งปวงกลับมาเมืองไซรกี แล้วตั้งเกียงจูแหยให้เป็นอิวหลงโจเส้งเสี้ยว ว่าเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ว่าราชการทั้งฝ่ายทหารพลเรือน ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงก็มีความยินดีนัก ต่างคนพูดกันว่าผู้มีสติปัญญามาอยู่ในเมืองไซรกีแล้ว เราท่านทั้งปวงก็จะได้ความสุข
๒๕
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งซึ่งเป็นนายด่านฮำจุยก๋วน แจ้งกิตติศัพท์ว่าบุนอ๋องได้เกียงจูแหยไว้ ก็มีหนังสือบอกไปถึงปิกัน ปิกันก็เข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง ตามหนังสือฮันเอ๋งทุกประการ แล้วว่าเกียงจูแหยเป็นคนมีปัญญาใจกล้าหาญ เห็นจะคิดกบฏทำศึกใหญ่ ซ่องเฮกเฮ้าก็คิดกบฏอยู่เมืองตังลู้ งกจงฮูก็ยกทหารมารบอยู่ที่ด่านลำสาน ครั้งนี้เห็นบ้านเมืองวุ่นวายมาก ทั้งฝนฟ้าก็ไม่ตก ไพร่บ้านพลเมืองขัดสนด้วยเสบียงอาหารได้ความยากแค้น เงินทองในท้องพระคลังก็เบาบาง บุนไทสือซึ่งยกไปปราบข้าศึกฝ่ายเหนือนั้น การศึกก็ยังติดพันกันอยู่ ขอให้ทรงคิดตรึกตรองจงหนัก พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังแล้วตรัสว่า เราจะปรึกษาด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก่อน
๏ ขณะนั้นซ่องเฮ่าเฮ้าซึ่งทำการลกไต๋พระที่นั่งเย็น เร่งทำทั้งกลางคืนกลางวัน สองปีกับสี่เดือน การลกไต๋นั้นแล้วเสร็จ จึงกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็ดีพระทัย แล้วตรัสสรรเสริญซ่องเฮ่าเฮ้าว่า ผิดจากท่านแล้วไม่เห็นใครจะทำการลกไต๋ให้แล้วเร็วเหมือนท่านได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงเอาความในหนังสือบอกฮั่นเอ๋งนั้นปรึกษาซ่องเฮ่าเฮ้าว่า เกียงจูแหยหนีไปอยู่เมืองไซรกี บุนอ๋องชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงทูลว่า บุนอ๋องกับเกียงจูแหยอุปมาเหมือนหิ่งห้อย จะมีรัศมีสว่างสักเท่าใด ไม่ช้านานก็จะมืดหายแสง ถ้าจะให้ยกกองทัพใหญ่ไปจับบุนอ๋องครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นชาวเมืองจะหัวเราะเล่น อย่าได้ทรงคิดวิตกเป็นพระราชธุระอยู่เลย ขอเชิญเสด็จไปชมพระที่นั่งเย็นให้สบายพระทัยเถิด พระเจ้าติวอ๋องทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า เราจะพานางขันกีออกไปด้วย จึงสั่งให้เตรียมรถ พร้อมด้วยขุนนางแห่แหนเป็นอันมาก พระเจ้าติวอ๋องกับนางขันกีขึ้นนั่งในรถเดียวกัน พระสนมทั้งปวงก็ตามเสด็จไปทอดพระเนตรพระที่นั่งเย็น งามประหนึ่งวิมานฟ้า แล้วเสด็จขึ้นบนพระที่นั่งเย็น พระเจ้าติวอ๋องพระราชทานสุราให้ปิกันกับซ่องเฮ่าเฮ้ากินสุราสนุกสบาย แล้วขุนนางทั้งสองก็กราบถวายบังคมลา ลงจากลกไต๋ไปบ้าน
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องเสวยสุรากับนางขันกีพลางถามว่า แต่ก่อนเจ้าบอกว่าลกไต๋นี้ จะมีเทพยดาพานางฟ้ามาเที่ยวเล่นนั้นจะมาจริงหรือ นางขันกีจึงทูลว่าวันเพ็ญพระจันทร์เต็มดวงเมื่อใดเทพยดาจะพานางฟ้ามาชมพระที่นั่งลกไต๋ และซึ่งนางขันกีทูลไว้แต่ก่อนนั้นหวังจะแก้แค้นแทนนางปีแป๋ จึงเขียนพระที่นั่งลกไต๋ถวาย แกล้งจะฆ่าเกียงจูแหยเสีย พระเจ้าติวอ๋องมิได้รู้กลนางขันกีก็เชื่อ จึงให้ทำลกไต๋เพื่อจะใคร่ชมนางฟ้า แต่วันนั้นมาพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้นเสวยสุราบนพระที่นั่งลกไต๋ทุกวัน ครั้นถึงเดือนสิบเอ็ดขึ้นสิบสามค่ำเวลาสามยาม นางขันกีเห็นพระเจ้าติวอ๋องบรรทมหลับสนิท จึงแปลงเพศเป็นปีศาจเสือปลาออกนอกกำแพงเมืองจิวโก๋ ไปเที่ยวหาเพื่อนกัน พบฮีบีปีศาจไก่เก้าหัวก็ดีใจ ฮีบีปีศาจถามว่าพี่ไปอยู่ในพระราชวังสบายอยู่หรือ น้องอยู่ที่นี้หนาวเย็นลำบากนัก ปีศาจเสือปลาจึงว่า แต่พี่จากน้องไปอยู่ในวังกับพระเจ้าติวอ๋องก็เป็นสุขสบายอยู่ แต่คิดถึงน้องมิได้ขาด บัดนี้พี่ทูลไว้กับพระเจ้าติวอ๋องว่า เทพยดาจะพานางฟ้าลงมาชมพระที่นั่งเย็น เจ้าจงพาพวกพ้องแปลงเป็นเทพยดาและนางฟ้าไปยังลกไต๋ จะได้กินเหล้ากับพระเจ้าติวอ๋องเล่นสนุกสบาย ปีศาจไก่เก้าหัวก็รับคำ จึงว่าข้าจะชักชวนเพื่อนเข้าไปสามสิบเก้าคน ปีศาจเสือปลาสั่งกำชับแล้ว ก็กลับไปในพระราชวัง แปลงเป็นนางขันกีนอนแอบข้างพระเจ้าติวอ๋องอยู่จนสว่าง
๏ ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าติวอ๋องตรัสกับนางขันกีว่า พรุ่งนี้เป็นวันสิบห้าค่ำ พระจันทร์เต็มดวงเห็นเทวดาจะพานางฟ้าลงมาหรือไม่ นางขันกีจึงทูลว่าเห็นจะมา ขอให้แต่งโต๊ะไว้เลี้ยงเทวดาสามสิบเก้าโต๊ะ พระองค์ได้เสวยสุรากับเทวดา พระชันษาก็จะยืนนาน พระเจ้าติวอ๋องดีพระทัยนัก จึงถามว่าถ้าเทวดาลงมา จะให้ขุนนางมากินโต๊ะด้วยหรือไม่ นางขันกีทูลว่าจะกินโต๊ะกับเทวดาได้แต่ขุนนางผู้ใหญ่ พระเจ้าติวอ๋องจึงให้หาปิกันไปที่นั่งลกไต๋ แล้วตรัสว่าพรุ่งนี้เชิญอามากินเหล้ากับพวกเทวดา ปิกันได้ฟังดังนั้นจึงคิดในใจว่า เหตุไรมนุษย์จะได้มากินเหล้ากับเทวดาผิดนัก พระเจ้าติวอ๋องลุ่มหลงไปดังนี้ ก็ถอนใจใหญ่แหงนหน้าดูฟ้าแล้วรำพึงเห็นว่าแผ่นดินจะไม่เป็นสุข แล้วปิกันก็กลับไปบ้าน
๏ ครั้นรุ่งขึ้นวันสิบห้าค่ำ พระเจ้าติวอ๋องสั่งให้แต่งโต๊ะสามสิบเก้าตั้งไว้เป็นแถว แล้วรำพึงว่าเมื่อไรจะค่ำจะได้ดูเทวดาเล่น ครั้นพลบค่ำปิกันก็แต่งตัวใส่เสื้อตามยศเข้าไปคอยอยู่ใต้พระที่นั่ง พระเจ้าติวอ่องเห็นพระจันทร์ขึ้นสว่าง ก็ดีพระทัยดังได้แก้วสารพัดนึก จูงมือนางขันกีเสด็จเที่ยวดูเครื่องโต๊ะ แล้วทรงนั่งคอยท่าเทวดาอยู่ นางขันกีจึงทูลว่า ถ้าเทวดาพานางฟ้าลงมาแล้ว อย่าเสด็จไปทอดพระเนตรให้ใกล้ เกลือกว่าเทวดาจะตกใจจะไม่มาอีก
๏ ฝ่ายฮีบีกับพวกปิศาจเสือปลา ก็ชวนกันแปลงเพศเป็นเทวดาและนางฟ้าพากันไปยังลกไต๋ บังเกิดเสียงดังลมพัด นางขันกีจึงกราบทูลว่าเทวดามาแล้ว พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรเทวดา นางฟ้าใส่เสื้อหมวกสีต่างๆ งามดังฤษี ชอบพระทัยนักแล้วได้ยินพูดกันว่า พวกเราลงมาวันนี้ พระเจ้าติวอ๋องพระราชทานโต๊ะให้เรากินบนพระที่นั่งเย็นสบาย บ้านเมืองของพระองค์จงอยู่เย็นเป็นสุข ให้พระชนมายุยืนนานได้หมื่นปีเถิด
๏ ฝ่ายนางขันกีจึงร้องสั่งให้ปิกันกินโต๊ะด้วยเทวดา ปิกันเห็นรูปโฉมเทวดาดูงดงาม ก็เข้าใจว่าเป็นเทวดานางฟ้าจริงจึงกระทำคำนับ ปีศาจเทวดาก็ถามปิกันว่า ท่านนี้เป็นขุนนางตำแหน่งไหน ปิกันก็บอกว่าเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน รับสั่งให้มากินโต๊ะกับท่าน เทวดาปิศาจจึงว่าเราจะให้พรแก่ท่าน ให้อายุยืนพันหนึ่ง ปิกันยังมิทันตอบประการใด พอได้ยินเสียงข้างในร้องเตือนออกมา ว่าให้กินโต๊ะเลี้ยงกันเถิด ปิกันก็รินสุราเชิญเทวดาสามสิบเก้ากินโต๊ะ พอปิกันได้กลิ่นสาบเสือปลา จึงคิดว่าเทวดาจริงแล้วก็จะมีกลิ่นอันหอม นี่เหม็นสาบอยู่เห็นจะมิใช่เทวดา ปิกันคิดแล้วถอนใจใหญ่ พอนางขันกีให้เอาสุรามาเติมลงเชิญให้กินอีก ปิกันก็เชิญเทวดากินสุราจนเมา ครั้นปิศาจเมาสุราแล้ว เพศก็กลับเป็นเสือปลา ปรากฏเห็นหางออกมาจากเสื้อ ปิกันเห็นหางเสือปลาก็รู้ว่าปิศาจแปลงเพศมา คิดละอายใจนัก ตัวเราเสียแรงเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ หารู้เท่าปิศาจไม่จะใคร่ตายเสีย นางขันกีแอบอยู่ในมู่ลี่ เห็นปิกันยังไม่เมาสุรา พวกปิศาจเมาก่อน เกรงจะลืมตัวจะกลายเพศเป็นเสือปลาไป จึงสั่งให้ปิกันลงไปเสียจากพระที่นั่ง พวกปิศาจสามสิบเก้าครั้นกินอิ่มแล้วก็ไปสิ้น ส่วนว่าปิกันลงจากพระที่นั่งลกไต๋เดินมาพ้นกำแพงห้าชั้น ก็ขึ้นม้ามีโคมคู่หนึ่งนำหน้าม้ากลับไปบ้าน พอพบอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอเห็นปิกันก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับแล้วถามว่า ท่านไปไหนมาป่านนี้ ปิกันถอนใจใหญ่แล้วว่า ในเมืองเรานี้ผีปิศาจเข้ามาอยู่มากนัก แล้วเล่าความซึ่งไปกินโต๊ะบนลกไต๋กับด้วยปิศาจให้อึ้งปวยฮอฟังทุกประการ อึ้งปวยฮอจึงว่า ความทั้งนี้ข้าพเจ้าแจ้งอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะแก้ไขเอง เชิญท่านกลับไปบ้านเถิด อึ้งปวยฮอจึงเรียกฮุยเบ๋งอิวกี๋เลงหวนเหงาเขียนมาแล้วให้คุมทหารยี่สิบคนไปเที่ยวลาดตระเวนดูทั้งสี่ทิศ อิวกี๋ไปพบพวกปิศาจเมาสุราเดินโซเซออกไปเวลากลางคืน บ้างเป็นรูปคนครึ่งหนึ่ง เป็นเสือปลาครึ่งหนึ่ง ไปลงที่หลุมฝังผีนอกเมือง นายทหารทั้งสี่คนก็มาบอกอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอจึงจัดแจงคนอีกสามร้อย ให้เอาฟืนและฟางไปเผาหลุมซึ่งปิศาจอาศัยนั้นเสีย
๏ ครั้นเวลารุ่งเช้า อึ้งปวยฮอจึงมาเชิญปิกันให้ออกไปดูที่หลุมฝังผี ปิกันก็เห็นเพลิงยังติดกรุ่นอยู่ แล้วให้เขี่ยซากปิศาจเห็นเป็นเสือปลายังไม่ไหม้ก็เหม็นกลิ่น ที่ไหม้เป็นเถ้าแล้วก็ไม่มีกลิ่น ที่หนังยังดีอยู่นั้น ปิกันก็ให้ลอกเอามาทำเสื้อไว้จะถวายตัวหนึ่ง
๒๖
๏ ครั้นฤดูหนาวพระเจ้าติวอ๋องเสวยโต๊ะอยู่กับนางขันกีบนพระที่นั่งลกไต๋ พอบังเกิดเป็นพายุกล้า เมฆหมอกมืดลูกเห็บตก พระเจ้าติวอ๋องชี้พระหัตถ์บอกให้นางขันกีดู ปิกันเข้าไปในวังให้ขันทีทูลว่าจะขอเข้าเฝ้า จึงมีรับสั่งโปรดให้เข้ามา ปิกันก็เข้าไปเฝ้า นางขันกีก็ลุกไปในมู่ลี่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า วันนี้มืดมัวนักท่านมาด้วยราชการร้อนเป็นอย่างไรหรือ ปิกันจึงทูลว่าข้าพเจ้าเห็นพระองค์เสด็จอยู่บนพระที่นั่งลกไต๋ ที่สูงต้องลมหนาวนัก ข้าพเจ้าเอาเสื้อขนอย่างดีมาถวาย พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าเป็นเทศกาลหนาวท่านก็ชราแล้ว มีเสื้อดีไม่เอาไว้ใส่เอามาให้เราขอบใจนัก ปิกันก็คลี่เสื้อออกคลุมพระองค์ให้ พระเจ้าติวอ๋องมีความยินดี จึงตรัสว่าตั้งแต่ครองสมบัติมา เสื้ออย่างนี้ยังไม่ได้เคยใส่เลย ความชอบของอาครั้งนี้ไม่มีใครเปรียบได้ แล้วชวนปิกันเสพย์สุราด้วยพระองค์
๏ ฝ่ายนางขันกีนั่งอยู่ในมู่ลี่ เห็นปิกันเอาหนังเฮาหลีปีศาจพวกพ้องทำเสื้อมาถวาย ก็มีความแค้นเคืองนัก จึงคิดว่ากูจะอุบายฆ่าปิกันเสียให้จงได้ ถ้าฆ่ามันมิได้กูไม่ขออยู่ด้วยพระเจ้าติวอ๋องสืบไปเลย พระเจ้าติวอ๋องเสวยกับปิกัน ครั้นปิกันถวายบังคมลาไปแล้ว เสด็จเข้าในมู่ลี่ จึงตรัสบอกแก่นางขันกีว่าวันนี้หนาวนัก ปิกันเอาเสื้อขนมาให้ชอบใจนักหนา นางขันกีจึงทูลว่าพระองค์เป็นกษัตริย์หาควรจะมาทรงเสื้อของขุนนางไม่ พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นด้วย จึงถอดให้เอาไปไว้ที่คลัง
๏ อยู่มาวันหนึ่งนางขันกีกินสุรากับพระเจ้าติวอ๋องบนพระที่นั่งลกไต๋ นางขันกีจึงสำแดงเพศทำมารยารื่นเริงหน้าชื่นดังดอกโบตั๋นอันบาน ทำจริตกิริยาแสดงกายให้งามขึ้นกว่าแต่ก่อน พระเจ้าติวอ๋องเสวยสุราพลางเขม้นดู นางขันกีจึงทูลว่าเหตุไรพระองค์จึงเขม้นดูข้าพเจ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าวันนี้ข้าดูเจ้างามขึ้นกว่าแต่ก่อนนักหนา นางขันกีจึงทูลว่าข้าพเจ้านี้ไม่งามนัก ยังมีน้องข้าพเจ้าอีกคนหนึ่งชื่อนางฮีบีบวชเรียนความรู้อยู่ที่วัดจีเสี้ยวเก๋ง รูปร่างงามกว่าข้าพเจ้าสักร้อยส่วน พระเจ้าติวอ๋องมีความยินดีนัก จึงตรัสว่าทำไมเราจะได้เห็น นางขันกีจึงทูลว่าน้องข้าพเจ้าคนนี้มีวิชาการมาก เมื่อจะจากกันไปนั้นได้สั่งไว้ว่า ถ้าคิดถึงให้จุดธูปเทียนขึ้นแล้วก็จะเหาะมาโดยเร็ว พระองค์อย่าทรงพระวิตกเลย แล้วตรัสสั่งพนักงานให้แต่งโต๊ะไว้คอยท่าในค่ำวันนี้ ครั้นเวลาสามยามเศษ​ พระเจ้าติวอ๋องบรรทมหลับเป็นเวลาสงัด นางขันกีก็กลายรูปเป็นเฮาหลี แปลว่าเสือปลาเที่ยวไปพบนางฮีบีปีศาจ จึงอ้อนวอนว่าน้องอย่าอยู่ที่ซอกห้วยธารเขานี้เลยอดอยากนัก มาไปอยู่ในวังพระเจ้าติวอ๋องด้วยกันเถิด สารพัดจะบริบูรณ์ทุกประการ แล้วจะได้ช่วยกันคิดแก้แค้นปิกัน นางฮีบีก็รับคำว่าไปก่อนเถิด เวลาค่ำพรุ่งนี้เราจึงจะไป นางขันกีก็สั่งเสียทุกประการแล้วกลับมา ครั้นถึงในวังก็แปลงตัวเป็นคน เข้าไปนอนอยู่ด้วยพระเจ้าติวอ๋อง
๏ ครั้นเวลารุ่งขึ้นพระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสถามนางขันกีว่าน้องสาวเจ้านั้นมาหรือยัง นางขันกีจึงทูลว่าน้องข้าพเจ้าเป็นสาวเด็กจะมากลางวันก็อายอยู่ต่อเวลาค่ำจึงจะมาเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องแจ้งดังนั้น ตั้งพระทัยคอยรำพึงอยู่แต่เช้าจนเวลาเย็น แล้วตรัสบ่นว่าพระอาทิตย์เป็นไรมิรีบตกลงไปเลย พระจันทร์ขึ้นมาจะได้เห็นหน้านางฮีบีสำราญใจ ครั้นเวลาค่ำก็พานางขันกีเสด็จไปนั่งชมแสงเดือนเล่นบนพระที่นั่งลกไต๋ นางขันกีก็จุดธูปเทียนขึ้นตามคำที่ทูลไว้ ครั้นเลาสามยามเศษบังเกิดเป็นพายุกล้า เมฆหมอกมืดไปทั้งอากาศ เสียงดังประหลาด พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่า เหตุไรจึงเป็นดังนี้เล่า นางขันกีจึงทูลว่า เหตุทั้งนี้เห็นว่านางฮีบีน้องข้าพเจ้าจะแผลงฤทธิ์ขี่เมฆมาทางอากาศ นางทูลยังมิทันจะขาดคำ ก็เห็นนางฮีบีมาทางอากาศ จึงเชิญพระเจ้าติวอ๋องให้เสด็จเข้าในมู่ลี่ เมฆหมอกที่มืดมัวในอากาศก็หายไป แสงเพลิงในพระตำหนักก็สว่างเห็นปรกติ
๏ ฝ่ายฮีบีครั้นมาถึงพระที่นั่งลกไต๋ ก็เข้าไปหานางขันกี นางขันกีก็ต้อนรับคำนับกันแล้ว นั่งรินน้ำชาสู่กันกิน ต่างพูดจาแย้มยิ้มโดยมารยา นางขันกีจึงว่าข้าจะให้เจ้าเข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องในมู่ลี่ นางฮีบีทำอายแล้วจึงว่า ข้าเป็นหญิงทั้งรักษาศีลอยู่ จะให้ไปหาผู้ชายนั้นกลัวนักไปไม่ได้ นางขันกีจึงว่า เจ้าอย่ากลัวเลย พระเจ้าติวอ๋องเป็นผัวข้า ก็เหมือนเป็นพี่ของเจ้า ซึ่งจะถือว่าเป็นหญิงไปหาชายนั้นไม่ชอบ นางฮีบีแสร้งทำนั่งก้มหน้ายิ้มอยู่ พระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ในมู่ลี่ ทอดพระเนตรเห็นนางฮีบี ใส่เสื้อแดงดูงามดวงหน้าเป็นนวลดังดอกโบตั๋นอันบาน ลักษณะนางแต่ละสิ่งงามกว่าสตรีทั้งปวง แต่พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรชมพลางแล้วนึกว่า แม้นเราได้นางฮีบีเป็นเมียสมความคิดแล้ว ถึงจะเป็นไพร่ไม่ได้เป็นกษัตริย์ก็ตามเถิด นางขันกีชายตาดู เห็นพระเจ้าติวอ๋องแลตะลึง หลงรักรูปนางฮีบีสมคิดแล้ว จึงว่ากับนางฮีบีว่า เจ้าจงนั่งอยู่ที่นี่ข้าจะไปผลัดเสื้อเสียสักประเดี๋ยวหนึ่งก่อน ว่าแล้วก็ลุกไป พระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกมาจากมู่ลี่ นั่งลงใกล้นางฮีบีรินสุราส่งให้ นางฮีบีรับสุรามากินแล้วจึงว่า พระองค์พระราชทานสุราให้ข้าพเจ้านี้ พระคุณหาที่สุดไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงสัพยอกยึดข้อมือนางฮีบี นางฮีบีทำมารยาโดยเพศสตรี แต่มิได้ว่าประการใด พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวชมแสงเดือนเล่นข้างนอกด้วยกันจะไปหรือไม่ นางฮีบีก็รับว่าจะไป พระเจ้าติวอ๋องก็ยึดบ่านางฮีบี พาเดินเที่ยวชมแสดงเดือนเล่นตามสบาย แล้วตรัสปราศรัยว่า เจ้ารักษาศีลทรมานกายอยู่ที่จี่เสี้ยวเก๋งทำไม จงมาอยู่ในวังกับนางขันกีเถิด ข้าจะเลี้ยงเจ้าเป็นมเหสีให้เป็นสุขยิ่งกว่าแต่ก่อน แล้วสัพยอกต่างๆ นางฮีบีก็มิได้ว่าประการใด พระเจ้าติวอ๋องก็พานางฮีบีเข้าที่บรรทม ฝ่ายนางขันกีทำเป็นโกรธ แกล้งเดินเข้าไปถึงในที่ แล้วว่ากับนางฮีบีว่า เจ้ามาทำการดังนี้เห็นชอบแล้วหรือ นางฮีบีก็ก้มหน้านิ่งอยู่ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เจ้าอย่าโกรธอื้ออึงไปเลย นางฮีบีเป็นน้องของเจ้า ข้าจะทำนุบำรุงเลี้ยงไว้อยู่เป็นเพื่อนกันกับเจ้า ให้มีความสุขยิ่งกว่าแต่ก่อน แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาเสวย แล้วชวนนางขันกีกับนางฮีบีเข้ากินด้วยแล้วก็บรรทมด้วย แต่พระเจ้าติวอ๋องมิได้เสด็จออกหลายวัน ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยถึงเวลามาเตรียมเฝ้าตามเคย ไม่เห็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออก ต่างคนจึงพูดกันว่า บัดนี้เจ้านายก็หลงไปด้วยนางขันกีนางฮีบี ไม่เสด็จออกว่าราชการเลย เราจะทำประการใดดี แต่เรามาเตรียมอยู่ทุกวันก็มิได้เฝ้า ราชการถ้อยความก็ค้างเกินเป็นอันมาก ปรึกษากันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน
๏ ฝ่ายบูเสงอ๋องผู้เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองจิวโก๋ ครั้นรู้ว่าพระเจ้าติวอ๋องหลงอยู่ด้วยนางขันกีนางฮีบีปีศาจ ไม่ออกว่าราชการบ้านเมือง นานไปเห็นแผ่นดินจะไม่เป็นปรกติเหมือนแต่ก่อน ก็มีความวิตกนักจึงคุมทหารสี่สิบแปดหมื่นพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ ก็ไปรักษาอยู่ ณ เมืองโตเสีย เป็นเมืองด่านใกล้เมืองจิวโก๋ ครั้นรู้ข่าวว่าเกียงบุนฮวนเจ้าเมืองตะวันออกยกทหารมาตั้งอยู่​ ณ​ เขาแอหมาเนีย จะเข้าตีเอาตินตงก๋วนด่านเมืองจิวโก๋ จึงสั่งอึ้งจงเบ๋งกับฬ่อหยงให้คุมทหารสิบหมื่นไปป้องกันรักษาอยู่ ณ​ ด่านตินตงก๋วน แล้วบูเสงอ๋องก็กลับมาเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องสาละวนแต่ชมเชยนางขันกีนางฮีบีทั้งกลางวันกลางคืน ลุ่มหลงไปมิได้เสด็จออกว่าราชการ วันหนึ่งนางขันกีนั่งอยู่กับพระเจ้าติวอ๋อง จึงแสร้งทำอุบายล้มลงแล้วนิ่งไป พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรเห็นก็ตกพระทัย พระเสโทไหลลงโซมองค์ พระพักตร์ซีดเผือดไป แล้วเสด็จนั่งริมตัวนางขันกี เห็นนางขันกีรากโลหิตออกมาก้อนหนึ่ง จึงตรัสว่าแต่นางขันกีอยู่กับเราก็นานแล้ว ไม่เคยเห็นเป็นโรคดังนี้เลย จะคิดอ่านรักษาประการใดดี นางฮีบีจึงทูลว่า แต่ก่อนนางขันกีเมื่ออยู่บ้านเมืองโรคเช่นนี้ก็เคยเป็น แต่ได้เตียวห้วนหมอซึ่งอยู่เมืองกีจิวมารักษา เอาตับมังกรต้มให้รับพระราชทานจึงหายโรค พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่า เราจะให้ไปเอาตัวเตียวห้วนมารักษา นางฮีบีจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะให้ไปหาหมอถึงเมืองกีจิวนั้นเห็นไกลนัก ทางทั้งไปทั้งมาสักเดือนหนึ่งจึงจะได้รักษา ข้าพเจ้าเห็นว่านางขันกีจะตายเสีย พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า หมอที่เมืองนี้มีใครดีเจ้ารู้จักตัวหรือ นางฮีบีจึงว่าข้าพเจ้ามีความรู้จะดูให้รู้จัก ถ้าเขาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พระองค์จะให้หาเข้ามารักษาได้หรือ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ถึงจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยอย่างไรก็อยู่ในบังคับเราสิ้น จะเอาตัวมาให้ได้ นางฮีบีจึงแสร้งทำเป็นนับนิ้วมือดู แล้วทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า หมอที่เมืองนี้ชื่อปิกันขุนนางผู้ใหญ่มีตับมังกรอยู่ในท้อง พระองค์จะให้หาเข้ามาที่ไหนได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าเราจะหาตัวมาเอาตับมังกรในท้องต้มให้นางขันกีกินจงได้ แล้วพระองค์ก็เขียนหนังสือให้ขันทีไปหาตัวปิกันเข้ามาเป็นการเร็ว
๏ ฝ่ายปิกันนั่งอยู่ในตึกคิดวิตกถึงการบ้านเมืองอยู่ พอขันทีเอาหนังสือไปแจ้งว่ารับสั่งให้หาในทันใดนั้น แต่ขันทีถือหนังสือวิ่งซ้ำกันออกไปถึงหกคนบอกว่ารับสั่งเร่งนัก ปิกันเห็นผิดประหลาด จึงถามขันทีว่าราชการร้อนรนอย่างไรหรือ จึงซ้ำกันมาถึงห้าคนหกคนดังนี้ จงบอกความแก่เราให้รู้ก่อนจึงจะไป ขันทีจึงบอกว่าข้าพเจ้าได้ยินว่านางขันกีป่วยรากโลหิต จะเอาตับมังกรที่ในท้องของท่านต้มให้กิน ปิกันรู้ดังนั้นก็ตกใจนัก ครั้นจะว่าไม่ไปก็เกรงอาญาพระเจ้าติวอ๋อง จึงว่ากับตำรวจให้นั่งอยู่ท่าสักหน่อยหนึ่ง แล้วก็ลุกเข้าไปในห้อง จึงเรียกนางเบ๋งภรรยามา แล้วบอกความว่าข้าจะจากไปเดี๋ยวนี้เห็นจะตาย จะไม่ได้กลับคืนมาเห็นหน้ากันต่อไปแล้ว เจ้าจงอยู่รักษาบุตรผู้คนบ้านเรือนต่อไปจงดีเถิด นางเบ๋งได้ฟังผัวว่าดังนั้น ก็ร้องไห้แล้วว่า แต่ท่านทำราชการมาโดยสัตย์กตัญญูก็ช้านานแล้ว ไม่เคยได้ยินว่าดังนี้เลย ขอท่านจงหยุดอยู่ตรึกตรองดูให้ดีก่อน ปิกันจึงว่าบัดนี้มีรับสั่งเร่งเป็นการเร็วไม่รู้ที่จะคิดประการใด ปิจู๊ซึ่งเป็นบุตรชายจึงว่าแก่ปิกันผู้บิดาว่า เมื่ออาจารย์เกียงจูแหยมาพิเคราะห์ดูราศีท่านครั้งก่อนนั้นทายไว้ว่าเคราะห์ร้าย แล้วเขียนหนังสือบอกความรู้ไว้ว่า ถ้ามีเหตุการณ์ข้างหน้าอย่างไร ก็ให้ดูแก้ไขตามหนังสือนั้น ปิกันก็คิดขึ้นได้มีความยินดีหยิบเอาหนังสือมาดูแล้วเขียนยันต์ลงที่กระดาษใส่ในน้ำกินเข้าไป แล้วก็ลุกเดินออกมาขึ้นขี่ม้าไปในวังด้วยขันที ครั้นมาถึงประตูพระราชวัง ก็ลงจากม้าจะเข้าไปเฝ้า บูเสงอ๋องวิ่งเข้ามาคำนับแล้วถามว่า ท่านจะเข้าไปเฝ้าด้วยราชการสิ่งไร ปิกันจึงบอกว่าขันทีไปหาเรามาบอกว่านางขันกีป่วย จะเอาตับมังกรในท้องเราทำยาให้นางขันกีกินแล้วก็เดินไป บูเสงอ๋องได้ฟังปิกันบอกดังนั้นก็สงสัยนัก ก็เดินตามเข้ามาแอบฟังอยู่ริมพระที่นั่ง ปิกันเข้ามาถึงประตูชั้นห้า เห็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่บนพระที่นั่งลกไต๋ก็เข้าไปเฝ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า บัดนี้นางขันกีป่วยรากโลหิต จะต้องการตับมังกรต้มให้กินจึงจะหายโรค จะให้ไปหาตับมังกรที่ไหนก็ไม่มี เขาว่าจำเพาะมีอยู่แต่ที่ในท้องท่าน ท่านจงทำคุณแก่เรา จงให้ตับมังกรที่อยู่ในท้องของท่านนั้นแก่เราเถิด ปิกันจึงทูลว่าตับมังกรจะได้มีในท้องข้าพเจ้าหามิได้ แต่ปีศาจมันแกล้งทูลจะให้ข้าพเจ้าตาย พระองค์หลงเชื่อไม่ตรึกตรองดูให้ดีก่อน เสียแรงข้าพเจ้ามีความกตัญญูต่อพระองค์ ตั้งใจทำราชการโดยสัตย์ ช่วยรักษาแผ่นดินให้เป็นสุขมาช้านาน บัดนี้ตัวข้าพเจ้าก็มิได้มีความผิด ก็เหมือนพระองค์จะแกล้งฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจะรู้ที่ไปพึ่งผู้ใดเล่า พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงตรัสว่าเสียแรงเราทำนุบำรุงเลี้ยงท่านมา จนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ถึงเพียงนี้ ท่านยังไม่มีความรักเรา แต่จะต้องการของท่านเท่านี้ยังขัดไม่ให้ ท่านนี้หาควรเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ไม่ ปิกันโกรธทูลว่า เมื่อพระองค์รักเมียมากกว่าชีวิตข้าพเจ้าแล้วจะทำกระไรได้ พระองค์จงอยู่ให้เป็นสุขเถิด ข้าพเจ้าขอถวายบังคมลาตายในวันนี้แล้ว ปิกันก็ไปเอากระบี่ที่ทหารมาแหวะท้องของตัวออก ตัดตับแลหัวใจออกโยนให้ แล้วเอาเสื้อปิดท้องเข้าไว้ เดชะด้วยคุณยันต์ของเกียงจูแหยที่เข้าไปไว้นั้นจึงยังไม่ตาย ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกมาพบขุนนางแลผู้ใดจะทักถามอย่างไรก็มิได้พูดขึ้นขี่ม้ารีบจะไปบ้าน
๒๗
๏ พอมาถึงกลางทางที่สะพานมังกร พอพวกนางขันกีแปลงตัวเป็นผู้หญิงหิ้วตะกร้ายืนสกัดหน้าม้าไว้ แล้วถามว่าจะซื้อผักไม่มีหัวใจบ้างหรือ ปิกันได้ยินว่าเป็นคำตลาดจึงหยุดม้าไว้ แล้วถามว่าผักไม่มีหัวใจนั้นเป็นอย่างไรไม่รู้จัก หญิงนั้นจึงบอกว่าผักไม่มีหัวใจนั้น ก็เหมือนกันกับคนที่ไม่มีหัวใจ ปิกันจึงถามว่าคนไม่มีหัวใจนั้นจะเป็นอย่างไรเล่า หญิงนั้นก็บอกว่า ถ้าคนไม่มีหัวใจแล้วก็ตาย ปิกันได้ฟังดังนั้นก็ตัวสั่นพลัดลงจากหลังม้าลง โลหิตและไส้ไหลออกมา ปิกันตายในที่นั้น
๏ ฝ่ายแซอึงฮวนส้วยซึ่งอยู่ในวัง รู้ว่าปิกันตัดหัวใจถวายพระเจ้าติวอ๋องแล้วหาตายไม่ ขึ้นม้าขี่ไปก็คิดสงสัยนัก จึงใช้อึ้งเบ๋งจิวกี๋ตามไปดู ว่าปิกันจะไปถึงบ้านแล้วหรือจะเป็นประการใด ครั้นอึงเบ๋งจิวกี๋มาเห็นปิกันตายอยู่ที่กลางทาง จึงกลับไปบอกความแก่แซอึงฮวนส้วย ขุนนางบรรดานั่งอยู่ในที่นั้นก็มีความสังเวช ชวนกันร้องไห้รักปิกัน แฮเจียวขุนนางนายทหารคนหนึ่ง มีความโกรธแค้นพระเจ้าติวอ๋อง ว่าแกล้งให้ปิกันตาย จึงเอากระบี่ซ่อนในเสื้อวิ่งตรงไปบนพระที่นั่งที่พระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ พระเจ้าติวอ๋องจึงถามว่าท่านขึ้นมาทำไม แฮเจียวจึงว่าเราขึ้นมานี้จะฆ่าท่านเสีย ด้วยท่านเป็นคนหาดีไม่ หลงรักเฮาหลีปีศาจ ยุยงจนปิกันซึ่งเป็นอาของตัวนั้นตาย พระเจ้าติวอ๋องทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า เองเป็นแต่ข้ามาเจรจาจองหองหยาบคายดังนี้ กูเป็นกษัตริย์มีบุญมาก ที่ไหนมึงจะฆ่ากูได้ แฮเจียวก็ชักกระบี่ออกจากเสื้อ วิ่งตรงเข้าไปฟัน เดชะบารมีพระเจ้าติวอ๋องยังมิถึงที่ตาย ก็เผอิญให้ฟันผิดพระองค์ไป พระเจ้าติวอ๋องจึงร้องบอกขุนนาง ให้ทหารจับแฮเจียวไปฆ่าเสีย ทหารวิ่งเข้ามาจับตัวแฮเจียว แฮเจียวจึงว่าอย่าจับเราวุ่นวายเลย เราผิดแล้วก็จะยอมตาย แล้วว่ากับพระเจ้าติวอ๋องว่า ท่านเป็นกษัตริย์หาตั้งอยู่ในยุติธรรมประเพณีรักษาแผ่นดินโดยสุจริตไม่ หลงรักนางขันกีนางฮีบี ยุยงฆ่าปิกันขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งมีสัตย์กตัญญูรักษาแผ่นดินมาช้านาน ท่านเป็นคนหาดีไม่ ว่าเท่านั้นแฮเจียวก็โดดลงมาจากพระที่นั่งลกไต๋อัน จนกระดูกนั้นหักตาย ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยบรรดาอยู่ที่นั้น ก็มีความอาลัยด้วยแฮเจียวว่าเป็นคนซื่อสัตย์ สู้เสียชีวิตด้วยความซื่อรักปิกัน
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้น จึงสั่งให้เอาศพแฮเจียวไปที่สะพานปักหนึง ปลูกโรงให้มิดชิดแล้ว ให้เอาศพปิกันเข้ามาในที่นั้นด้วยกันทั้งสองศพ
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นปิเสงอ๋องกับปิจู๊ผู้เป็นบุตรปิกัน นุ่งขาวห่มขาวมาที่ศพ แล้วจัดแจงการตามสมควร ให้หามศพปิกันกับแฮเจียวไปทำที่ฝังไว้ ณ​ ริมประตูเมืองข้างทิศเหนือ ขณะนั้นพวกรักษาประตูเมือง เห็นบุนไทสือขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งปราบศัตรู ณ เมืองปักไฮขี่กิเลนมา จึงเข้าไป ณ​ ที่ว่าราชการบอกกับขุนนางซึ่งอยู่ในที่นั้นว่าบุนไทสือมา ขุนนางบรรดาอยู่ที่นั้นอยู่แล้ว ก็ชวนกันออกไปคำนับรับที่ประตูอ้อนหนึง บุนไทสือจึงว่ากับขุนนางที่ไปรับว่า ท่านจงพาไปคอยท่าเราที่ประตูเหงาหมึงก่อนเถิด แล้วบุนไทสือก็มาตามทางที่ฝังศพปิกันแฮเจียว พอถึงที่ศพอยู่ก็ได้ยินเสียงโห่อื้ออึงขึ้น บุนไทสือจึงใช้คนเข้าไปดูที่นั่นว่าเป็นศพผู้ใด ปิศาจจึงคะนองโห่ร้องหลอนเราดังนี้ และคนซึ่งเข้าไปดูนั้นกลับมาบอกว่า เป็นศพปิกันกับแฮเจียว บุนไทสือจึงทำเป็นตกใจแล้วก็หัวเราะขึ้นมา ครั้นถึงประตูเหงาหมึง เห็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยมาคอยรับอยู่เป็นอันมาก ก็ลงจากกิเลนคำนับกันตามธรรมเนียม บุนไทสือแลเห็นพระที่นั่งลกไต๋และพระตำหนักใหญ่น้อยทำขึ้นเป็นอันมาก จึงว่าเราไปอยู่เมืองปักไฮหลายปีเพิ่งมา ได้เห็นพระที่นั่งและบ้านเมือง ซึ่งทำขึ้นประหลาดนักหนา บูเสงอ๋องจึงว่า ของทั้งปวงทำใหม่นั้นประหลาดจริงอยู่ แต่ทว่าบ้านเมืองทุกวันนี้หามีความสุขไม่ คนคิดกบฏต่อแผ่นดิน บุนไทสือจึงว่า ตัวเราอยู่เมืองปักไฮก็จริง แต่ใจเราคิดถึง ถึงพระเจ้าติวอ๋อง มิได้เว้นวันเว้นเดือน ด้วยใจเราสามิภักดิ์ต่อแผ่นดิน คิดจะทำราชการสนองพระเดชพระคุณโดยสัตย์กตัญญู แต่ทว่าเป็นทางไกลจึงช้า แม้นมีปีกบินได้ก็จะมาเฝ้ามิได้ขาด แล้วพากันเข้าไปที่พระที่นั่งกิวเตงเตียน บุนไทสือจึงเห็นเผาลกเสาทองแดงซึ่งมีไฟอยู่ในนั้นมีพวกทหารเฝ้าประจำอยู่ จึงถามว่านี่ทำไว้จะประสงค์สิ่งใด บูเสงอ๋องจึงบอกว่า พระเจ้าติวอ๋องให้ทำไว้สำหรับผู้ใดขัดรับสั่งแล้วให้เอาตัวกระหนาบเข้าที่เสาให้ไฟไหม้ตาย และดูที่เสานั้นซากศพผู้ตายติดอยู่เป็นอันมาก มีกลิ่นเหม็นเป็นที่โสโครก บุนไทสือดูแล้วคิดสังเวชนัก จึงอ่านหนังสือรับสั่งที่จารึกไว้ แจ้งความแล้วก็โกรธพระเจ้าติวอ๋องเป็นอันมาก ขุนนางทั้งนั้นก็ดีใจชวนกันหัวเราะ บุนไทสือจึงตีกลองใหญ่ซึ่งแขวนอยู่ริมพระที่นั่งขึ้น
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องได้ยินเสียงกลองก็เสด็จออกมา เห็นบุนไทสือก็ดีพระทัยนัก จึงตรัสปราศรัยว่าท่านไปปราบศัตรูครั้งนี้เป็นทางไกลกันดาร เดินป่าขึ้นเขาโดยอุตส่าห์ลำบาก เกิดอันตรายป่วยไข้เป็นอย่างไรบ้าง เราเห็นกายท่านซูบผอมแก่ลงกว่าแต่ก่อน เรามีความวิตกถึงท่านนัก และหัวเมืองฝ่ายเหนือราบคาบลงทั้งนี้ ก็เพราะท่านเห็นแก่แผ่นดิน ความชอบของท่านมีเป็นอันมาก บุนไทสือจึงทูลว่า ซึ่งข้าพเจ้าไปทำราชการสำเร็จมาทั้งนี้ ใช่จะได้ด้วยวิชาความรู้และสติปัญญาข้าพเจ้านั้นหาไม่ ได้ด้วยพระบารมีของพระองค์ ซึ่งพระองค์จะมายกความชอบข้าพเจ้านั้นหาควรไม่ ด้วยข้าพเจ้าเป็นข้ามาแต่พระบิดา เมื่อพระบิดาจะสวรรคต ก็ได้สั่งให้ข้าพเจ้าช่วยทำนุบำรุงพระองค์สืบมา อย่ายกความชอบข้าพเจ้าเลย แต่ขอให้พระองค์รักษาแผ่นดินโดยสัตย์ธรรม ขุนนางและราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข เมื่อข้าพเจ้าไปทำศึกอยู่ข้างหัวเมืองฝ่ายเหนือนั้น ได้ยินข่าวขึ้นไปว่าหัวเมืองทั้งปวงที่จะคิดประทุษฐ์ร้ายต่อพระองค์นั้นก็มี และรบพุ่งฆ่าฟันกันเองนั้นก็มี ในเมืองหลวงนั้นก็ระส่ำระสาย ข้าพเจ้ามีความร้อนใจนัก ครั้นจะมาก็เป็นห่วงด้วยการศึก ครั้นจะมิมาก็วิตกถึงพระองค์ ถ้าข้าพเจ้ามีปีกบินได้ จะบินมาให้รู้ความแล้วจะบินกลับไป บัดนี้ข้าพเจ้ามาถึงพระองค์และการทั้งปวงซึ่งทำไว้เห็นจะจริงเหมือนกิติศัพท์ที่เขาเล่าลือ พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าหาเป็นดังนั้นไม่ แต่เกียงฮวนฌ้อนั้นคิดจะฆ่าเรา งกจงฮูคิดกบฏต่อแผ่นดินปล้นบ้านเมือง ซีเหงียยกผู้บุตรเรานั้นไม่อยู่ในคำสั่งสอน เที่ยวไปคบคนพาลทำทุจริตต่างๆ เราจึงให้ริบแล้วจึงฆ่าเสีย บุนไทสือจึงว่าซึ่งคนสามคนนี้ พระองค์ได้สืบสาวได้สักขีพยานแน่แล้วหรือ พระเจ้าติวอ๋องก็นิ่งอยู่ บุนไทสือจึงทูลว่า ข้าพเจ้าไปปราบศัตรู ณ​ เมืองฝ่ายเหนือ ก็เหนื่อยยากถึงสิบห้าปีจึงสำเร็จราชการ และพระองค์อยู่ในพระราชวังหลงไปด้วยผู้หญิงแล้วเสวยสุราเล่นสบายพระทัย มิได้เอาใจใส่กิจการบ้านเมืองจนขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงคิดกบฏเป็นอันมาก และข้อซึ่งให้ทำเผาลกและเสาทองแดงกับที่แห่งหนึ่งใหญ่สูงกว่าที่ทั้งปวง ของสองสิ่งนี้จะประสงค์สิ่งใด พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เผาลกนั้นเราทำไว้สำหรับเอาโทษผู้ซึ่งกระทำผิดไม่อยู่ในบังคับ จึงให้เอาตัวกระหนาบเข้ากับเสาไฟให้ไหม้ตาย อันที่ลกไต๋อันใหญ่สูงนั้นทำไว้สำหรับฤดูร้อนจะได้ขึ้นไปนั่งเล่น แล้วจะได้ดูไกลและใกล้ แล้วจะมิให้ได้ยินเสียงคนพูดจาหยาบช้าอันไม่ชอบใจ พระมหากษัตริย์ทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมไม่เชื่อขุนนางที่สัตย์ซื่อ ฟังแต่คนสอพลอยุยงแล้วทำลกไต๋อันสูงใหญ่ให้เสียไม้ คนทำลำบากแต่เสบียงก็ไม่มีกิน ไพร่บ้านพลเมืองจึงคิดเอาใจออกหากหลบหนีไป อันทหารพลเรือนอุปมาเหมือนมือเท้าของพระองค์ เมื่อพระองค์ไม่รักขุนนางอันเป็นมือเป็นเท้าแล้ว ก็เหมือนยังอยู่แต่พระองค์เปล่า บัดนี้ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงเป็นกบฏ พระองค์จะคิดเป็นประการใด จึงจะได้ทหารปราบศัตรูเล่า และเมื่อครั้งพระบิดาของพระองค์เสวยราชสมบัติอยู่นั้น ย่อมเลี้ยงข้าราชการที่มีสติปัญญากตัญญูสัตย์ซื่อ หัวเมืองทั้งปวงแปดทิศก็มีความรักใคร่กลัวเกรงมาถวายเครื่องบรรณาการ แผ่นดินก็อยู่เย็นเป็นสุข ตั้งแต่พระองค์ได้เสวยราชมานี้สักกี่ปีนักหนา ทำให้บ้านเมืองเกิดจลาจลต่างๆ จนข้าพเจ้าต้องไปปราบปรามข้าศึกปิ่มว่าจะเสียชีวิต หัวเมืองฝ่ายเหนือจึงสงบไป บัดนี้มาเกิดเป็นศึกขึ้นทั่วทุกทิศจะทำประการใด พระเจ้าติวอ๋องก็นิ่งอยู่มิได้ตรัสตอบ บุนไทสือจึงว่าการทั้งนี้เป็นธุระข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะคิดอ่านกับขุนนางทั้งปวงชำระปราบปรามให้แผ่นดินราบคาบจงได้ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปเถิด
๏ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เสด็จไป บุนไทสือออกมายืนอยู่ที่ประตูวังแล้วร้องประกาศขุนนางทั้งปวงว่า วันนี้ให้ไปพร้อมกันที่บ้านเราจะคิดราชการ แล้วบุนไทสือก็ออกไปบ้าน ขุนนางทั้งปวงตามไปพร้อมกัน บุนไทสือจึงว่าเราไปปราบศัตรูหัวเมืองฝ่ายเหนือช้าถึงสิบห้าปีจึงได้กลับมา ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยบรรดาอยู่ที่นี่ใครรู้เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋อง และผู้ใดทำประการใดบ้างให้ว่าไปตามจริง เสียงไต้หูสุ้ยและขุนนางคนหนึ่งยอบตัวลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้เป็นผู้น้อย รู้การไม่ทั่วถึงจะเอาเนื้อความกราบเรียนท่านนั้นรู้ไม่ตลอด ขอท่านจงให้หาบูเสงอ๋องมาถามเถิด จะได้เนื้อความทั้งข้างหน้าข้างในสิ้น บุนไทสือจึงให้ไปหาบูเสงอ๋องมาถาม บูเสงอ๋องคำนับบุนไทสือแล้วจึงเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบบอกความว่า ตั้งแต่ท่านไม่อยู่นั้น พระเจ้าติวอ๋องได้นางขันกีลูกเชาฮูมาไว้เป็นมเหสีรักหลงไป ว่าไรก็เชื่อฟังทุกสิ่ง แล้วให้ฆ่านางเกียงฮองเฮาซึ่งเป็นมเหสีเก่ากับพระราชบุตรชายคนหนึ่งเสีย แล้วฆ่าสูเทียนก้ำกับหมุยเปกเสียง และนางขันกีให้ฆ่าโตฮวนเสีย ปลูกพระที่นั่งลกไต๋ เกณฑ์คนมาทำที่มีเงินเสียให้ปล่อยไป ที่ไม่มีเงินจะเสียก็ใช้ตรากตรำอดอยากจนตายเสียนับร้อย ที่หลบหนีไปก็เป็นอันมาก แล้วเสียเหล็กเสียไม้และของทั้งปวงก็นักหนา แล้วทำเผาลกเสาทองแดงใส่ไฟข้างในสำหรับฆ่าคนทูลความและขัดรับสั่ง และให้จำบุนอ๋องถึง ณ คุกไว้เจ็ดปี แล้วทำพระที่นั่งเตียะแซเหลาอันกว้างใหญ่อีกแห่งหนึ่ง ข้างล่างนั้นตั้งกระทะใหญ่ต้มส่าเหล้าใส่เหล็กแหลมไว้ในนั้น ถ้าใครไม่อยู่ในบังคับแล้วทิ้งลงในกระทะให้ตาย นางขันกีให้เอานางจงหอนางเลือยซือทิ้งลงไปตาย แล้วท่านเตียวเคทูลห้ามมิให้ปลูกพระตำหนักเตียะแซเหลา พระเจ้าติวอ๋องไม่ฟัง เตียวเคน้อยใจกระโดดลงมาจากที่สูงตาย เมื่อก่อนท่านจะมาถึงหน่อยหนึ่ง นางขันกีกับพวกนางขันกีกินเหล้าอยู่กับพระเจ้าติวอ๋อง แล้วทำล้มลงรากเลือด และพวกนางขันกีจึงทูลว่าตับมังกรอยู่ในท้องปิกัน ให้เอามาต้มให้นางขันกีกินจึงจะหายโรค พระเจ้าติวอ๋องให้ไปเอาตัวปิกันมาเอาตับมังกรในท้อง จนปิกันต้องผ่าท้องออกตาย บัดนี้ยังฝังศพไว้ประตูทิศเหนือ แล้วว่าทุกวันนี้พวกเฮาหลีปิศาจเข้ามาอยู่ในพระราชวังเป็นอันมาก ถ้านิ่งไว้นานไปเห็นบ้านเมืองเราจะไม่มีสุขสืบไป บุนไทสือได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าจะทำเรื่องราวถวายพระเจ้าติวอ๋อง แล้วสั่งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงว่าอีกสามวันให้เข้าไปพร้อมกันในพระราชวัง เราจะทำเรื่องราวเข้าไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง ครั้งถึงกำหนดสามวันก็เข้าไปในวัง พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออก ณ พระที่นั่งลกไต๋ ก็พาขุนนางเข้าไปเฝ้า ถวายเรื่องราวมีเนื้อความสิบประการแก่พระเจ้าติวอ๋อง แล้วบุนไทสือก็เข้าไปยืนริมพระองค์ ฝนหมึกเอาพู่กันถวายแล้วว่า พระองค์จะโปรดประการใดก็ให้ทรงเขียนเถิด พระเจ้าติวอ๋องจึงคลี่เรื่องราวออกดูเป็นใจความว่า บุนไทสือขอพระราชทานให้รื้อพระที่นั่งลกไต๋กับเผาลก ซึ่งทำไว้สำหรับฆ่าคน กับให้รื้อเตากระทะใหญ่ซึ่งต้มส่าเหล้า แล้วให้ขับนางขันกีปีศาจและพวกนางขันกีเสีย แล้วขอให้ฆ่าฮุยต๋งกับฮิวฮุนและให้ลบอักษรซึ่งจารึกห้ามมิให้ขุนนางเอาความทูล แล้วให้แต่งขุนนางไป ณ เมืองตังลู้ พูดจาให้ดีอย่าให้มีศึกต่อไป แล้วให้ปล่อยคนโทษซึ่งจำไว้ ณ คุก ขอให้เขียนหนังสือไปปิดไว้ประตูเมือง ให้ผู้ซึ่งมีสติปัญญาสัตย์ซื่อเข้ามาทำราชการ ครั้นทรงอ่านแล้ว พระเจ้าติวอ๋องจึงทรงพู่กันลบเสียเจ็ดประการ แต่สามประการนั้น พระะเจ้าติวอ๋องทรงจารึกสั่งให้ว่า พระที่นั่งลกไต๋ทำยากต้องเสียข้าวของนักหนา จะได้เป็นที่นั่งเล่นสบายจะของดไว้ กับฮุยต๋งฮิวฮุนนั้นก็หาได้ทำความผิดสิ่งใดไม่ และนางขันกีนางฮีบีเล่าก็ได้เลี้ยงไว้เป็นเมียช้านานยังหามีความชั่วสิ่งใดไม่ ซึ่งจะให้ฆ่าคนสองคนและขับนางขันกีนางฮีบีเสียนั้นขอคิดดูก่อน บุนไทสือก็ทูลว่าเสียแรงข้าพเจ้ามีความสัตย์ซื่อรักษาพระองค์ อุตส่าห์เหนื่อยยากทำราชการรักษาแผ่นดินมาช้านานเห็นผิดจึงทูลข้อความแต่สิบประการเท่านี้ พระองค์ยังไม่ทรงพระเมตตาโปรดให้ ซึ่งข้าพเจ้าจะทำราชการช่วยรักษาแผ่นดินของพระองค์สืบไปนั้นเห็นเหลือสติปัญญา แล้วแลไปเห็นฮุยต๋ง บุนไทสือจึงถามว่าตัวเป็นขุนนางชื่อไร ฮุยต๋งจึงว่าข้าพเจ้าชื่อฮุยต๋ง ฮุยต๋งจึงว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ และมาบังคับพระเจ้าติวอ๋อง จะให้รื้อพระตำหนักลกไต๋และขับนางขันกีเสียนั้นท่านเห็นสมควรแล้วหรือ บุนไทสือก็โกรธจึงเอามือตบฮุยต๋งพลัดตกลงมาหน้าฟก ฮิวฮุนจึงขึ้นไปว่า ซึ่งท่านบังอาจตีขุนนางต่อหน้าพระที่นั่ง ก็เหมือนตีพระเจ้าติวอ๋อง ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ลืมขนบธรรมเนียมเสียหรือ บุนไทสือโกรธนัก จึงว่าเพราะมึงทั้งสองสอพลอ กฎหมายสำหรับแผ่นดินจึงฟั่นเฟือน แล้วเอาเท้าถีบฮิวฮุนกระเด็นไปประมาณสามวา แล้วสั่งให้ทหารซ้ายขวาจับเอาตัวฮิวฮุนฮุยต๋งไปฆ่าเสีย พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้ตรัสประการใด บุนไทสือจึงทูลว่าอ้ายสองคนนี้ให้ฆ่าเสียจึงจะชอบ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ความสามประการนั้นเราค่อยคิดกัน บุนไทสือเห็นพระพักตร์พระเจ้าติวอ๋องไม่สบาย จึงกราบทูลว่าซึ่งข้าพเจ้าทำการทั้งนี้หวังจะให้แผ่นดินเป็นสุข จะได้ทรยศนั้นหามิได้ พระเจ้าติวอ๋องจึงว่า ฮิวฮุนฮุยต๋งนั้นจงจำใส่คุกไว้ก่อน แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็ออกจากที่เฝ้า บุนไทสือครั้นกลับมา ณ บ้าน จึงคิดว่าจะเร่งชำระความในพระราชวังเสียให้สำเร็จ เกลือกเขียงเสียงอ๋องเมืองปักไฮจะยกมาจะได้ทำการแต่หน้าเดียว
๏ ขณะนั้นมีผู้มาบอกบูเสงอ๋องว่า กองทัพเมืองปักไฮยกมา บูเสงอ๋องก็ถอนใจใหญ่แล้วนึกว่า ถ้าศึกมีมาแต่ทางเดียวก็จะยังชั่ว ถ้ามีมาทั้งสี่ทางจะทำกระไร คิดแล้วจึงสั่งให้พาผู้ถือหนังสือไปแจ้งความแก่บุนไทสือผู้สำเร็จราชการ ฝ่ายผู้ถือหนังสือก็มา ณ บ้านบุนไทสือให้ทนายนำเข้าไปกราบเรียนบุนไทสือดูหนังสือแจ้งความแล้วก็เข้ามาในที่ว่าราชการ พาบูเสงอ๋องเข้าไปเฝ้า ถวายหนังสือแจ้งเรื่องความ พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรหนังสือแล้วก็ถอนใจใหญ่ จึงตรัสว่าท่านจะคิดประการใด บุนไทสือจึงทูลว่าศึกเมืองปักไฮครั้งนี้เห็นหนักแน่น จะให้บูเสงอ๋องไปก็ยังไม่เคยการศึก ข้าพเจ้าจะขอทหารยี่สิบหมื่นยกไป จะให้บูเสงอ๋องอยู่ ซึ่งเนื้อความสามประการ ที่พระองค์ขอไว้นั้น เมื่อสำเร็จการศึกแล้ว กลับมาจึงคิดอ่านชำระต่อไป พระเจ้าติวอ๋องดีพระทัย ด้วยจะหามีผู้ใดว่ากล่าวให้ขัดเคืองใจไม่ จึงมอบธงอาญาสิทธิ์ให้ แล้วพระราชทานสุราถ้วยหนึ่ง บุนไทสือรับถ้วยสุรามาแล้ว ก็ส่งให้บูเสงอ๋อง บูเสงอ๋องจึงว่า ท่านเป็นคนผู้ใหญ่จะไปการศึก ของพระราชทานเชิญท่านกินให้สบายเถิด บุนไทสือจึงตอบว่าเราไปครั้งนี้ไม่ช้านักสักปีหนึ่งครึ่งปีก็จะกลับมา แต่วิตกด้วยพระเจ้าติวอ๋อง และราชการบ้านเมืองยิ่งนัก ถ้าท่านมีใจสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าติวอ๋อง ช่วยทำนุบำรุงให้เป็นสุขก็ดีกว่าที่เราไปการศึกอีก ท่านจงกินเถิด บูเสงอ๋องคำนับแล้วก็รับจอกสุรามากิน พระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้น จึงพระราชทานให้อีกถ้วยหนึ่ง บุนไทสือจึงรับพระราชทาน แล้วถวายบังคมลาออกมาจัดแจงทหาร ครั้นวันดีได้ฤกษ์ให้จุดประทัดใหญ่เป็นสำคัญก็ยกทัพ พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จไปส่งบุนไทสือ จนออกจากนอกประตูเมือง
๒๘
๏ ครั้นอยู่มาภายหลัง พระเจ้าติวอ๋องจึงสั่งให้ถอดฮุยต๋งฮิวฮุนออกจากโทษ ฝ่ายปิจู๊ซึ่งเป็นบุตรปิกันผู้ตาย จึงทูลว่าฮุยต๋งฮิวฮุนนี้บุนไทสือให้จำไว้ สำเร็จการศึกแล้วจะกลับมาชำระต่อไป เมื่อยกทัพไปได้วันหนึ่ง เหตุไรพระองค์จึงทำดังนี้เล่า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าอ้ายรู้กว่าเจ้า บุนไทสือโกรธฮุยต๋งฮิวฮุนเปล่าๆ เราหาเห็นมีความผิดไม่ จึงให้ถอดเสียแล้วเรียกฮุยต๋งฮิวฮุนเข้ามาใช้เหมือนแต่ก่อน ตั้งแต่บุนไทสือไปแล้วพระเจ้าติวอ๋องสบายพระทัย จึงสั่งให้ขุนนางเข้ามากินโต๊ะในสวนดอกไม้ บูเสงอ๋องจึงกระซิบว่าแก่ปิจู๊ว่า บ้านเมืองเกิดศึกวุ่นวายทั้งสี่ทิศ และจะให้ขุนนางไปเล่นสนุก กินโต๊ะกินเหล้าจะมีความสบายมาแต่ไหน ปิจู๊ก็ก้มศีรษะลงคำนับแล้วก็ชวนขุนนางทั้งปวงเข้าไปกินโต๊ะในสวนดอกไม้ตามรับสั่ง แต่พระเจ้าติวอ๋องเสวยอยู่บนพระที่นั่ง เรียกให้นางขันกีนางฮีบีมากินด้วย ครั้นเวลาบ่ายขุนนางทั้งปวงรับพระราชทานแล้ว ต่างคนจะถวายบังคมลาไป พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่าเทศกาลนี้เป็นฤดูน้ำค้าง ดอกไม้ในสวนต่างๆ ก็บานส่งกลิ่นเป็นที่สบาย ท่านทั้งปวงอย่าเพ่อไปก่อน ครั้นคำสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะมาพระราชทานขุนนางอีก แล้วให้หญิงมาขับรำบำเรอด้วยมโหรีพิณพาทย์ต่างๆ พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จมาเสวยด้วย จนเวลายามสาม
๏ ฝ่ายนางขันกีนางฮีบีกินเหล้าด้วยกันข้างใน จนเมาซบลงกับโต๊ะ ปีศาจก็สำแดงฤทธิ์ให้บังเกิดมืดมัวเป็นลมพายุพัดต้องต้นไม้ในสวนหวั่นไหวไป ปีศาจก็กลายเป็นรูปเสือปลาออกเที่ยวเดินเล่นในสวน ขุนนางทั้งปวงครั้นบังเกิดพายุแล้วแลเห็นเสือปลาเดินมา ต่างคนก็ตกใจบอกกันอื้ออึง บูเสงอ๋องครั้นเห็นจึงหักเอากิ่งไม้ไล่ตีเสือปลา เสือปลาก็วิ่งหลบหนีไป บูเสงอ๋องขัดใจจึงให้ไปเอานกที่บ้าน ซึ่งได้มาแต่เมืองปักไฮตัวเท่าเหยี่ยว ปากและเล็บคมนัก ตาแดงดังดวงเทียน ครั้นได้มาจึงปล่อยนกนั้นให้ไปไล่จิกเฉี่ยวเฮาหลีปีศาจ จนหน้าขาดยับ เฮาหลีปีศาจกลัวก็หนีแทรกลงไปใต้ดิน พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรเห็น จึงสั่งให้ขุนนางขุดตามเอาตัวให้ได้ ครั้นขุดลงไปลึกสักสองศอกก็ไม่ได้ตัว เห็นแต่กระดูกผีหนักหนา พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรดูแล้วก็ตรัสว่า คำเขาเล่าลือว่าปีศาจอยู่ในวังเรานี้เห็นจะจริง แล้วเสด็จเข้าที่ ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันไป เฮาหลีปีศาจจึงกลับกลายเพศเป็นคน ไปนอนอยู่ด้วยพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นรุ่งขึ้นพระเจ้าติวอ๋องเห็นหน้านางขันกีเป็นริ้วรอย จึงตรัสถามว่าเจ้าเป็นไร นางขันกีจึงทูลเป็นอุบายว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าเที่ยวในสวน เหนี่ยวกิ่งไม้ลงมาจะเด็ดดอก กิ่งไม้หักลงหนามเกี่ยวเอา พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ทีนี้เจ้าอย่าไปเที่ยวเล่นในสวนเลย จะต้องการดอกไม้ก็ให้คนอื่นไปเก็บเถิด แล้วเล่าความซึ่งบูเสงอ๋องไล่เฮาหลีให้นางฟังทุกประการ นางก็คิดแค้นพยาบาทบูเสงอ๋องว่าจะไปไหนพ้นกัน จะแก้แค้นให้ได้
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยซึ่งอยู่ณเมืองไซรกีทิศตะวันตก จึงคิดกับบุนอ๋องว่า บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องเสพย์สุราหลงด้วยผู้หญิงไม่เอาใจใส่ในราชการบ้านเมือง ซ่องเฮ่าเฮ้าเจ้าเมืองทิศเหนือนั้น ไปคบกับฮิวฮุนในเมืองจิวโก๋ ชวนกันคิดการไม่ตรงต่อแผ่นดิน บุนไทสือก็ยกทัพไปเมืองปักไฮ ขุนนางบรรดาอยู่ในเมืองหลวง ก็ว่าการงานไม่สิทธิ์ขาด คนทั้งปวงก็ได้ความเดือดดังอยู่ในกองไฟ ควรเราจะยกทหารไปฆ่าซ่องเฮ่าเฮ้าเสียเถิด บุนอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงว่าท่านจะไปแต่ผู้เดียวหรือจะให้เราไปด้วย เกียงจูแหยจึงว่าเชิญท่านไปด้วยจะได้ช่วยคิดอ่าน ครั้นปรึกษากันแล้วก็จัดแจงทหารได้สิบหมื่น ยกทัพไปถึงเมืองปักเปกเฮา แล้วจึงให้ตั้งค่ายมั่นอยู่
๏ ฝ่ายชาวด่านครั้นรู้ว่ากองทัพยกมา ก็เข้าไปแจ้งราชการ ขณะนั้นซ่องเฮ่าเฮ้าไปเมืองจิวโก๋ ให้ซ่องเอ๋งปิวผู้บุตรอยู่รักษาเมือง แจ้งความว่ากองทัพยกมา จึงให้อึ้งวันเจ้ตั๋นเกงจงหมุยเต๊กกินเสงคุมทหารออกไปรบกับเกียงจูแหย บุนอ๋องจึงให้หลำจงกวดคุมทหารออกรบ ครั้นหลำจงกวดออกไปนอกประตูค่ายแล้ว จึงร้องว่าอ้ายเหล่านี้ไม่รักชีวิตหรือจึงมาสู้กับเรา แล้วก็เข้ารบกับทหารสี่คน ได้สามสิบสองเพลง หลำจงกวดตัดศีรษะอึ้งวันเจ้ได้ หิ้วเข้าไปให้เกียงจูแหย นายทหารทั้งสามเสียที ก็พาบ่าวไพร่แตกหนีกลับเข้ามาบอกซ่องเอ๋งปิวว่าอึ้งวันเจ้ตาย ซ่องเอ๋งปิวโกรธเอามือตบโต๊ะลงแล้วร้องว่า อ้ายเกียงจูแหยกับบุนอ๋องคิดกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋อง กูจะยกออกไปวันนี้ถ้าฆ่าอ้ายสองคนไม่ได้ กูจะไม่กลับเข้ามาเลย แล้วก็จัดแจงทหารออกไป เกียงจูแหยกับบุนอ๋อง ครั้นเห็นกองทัพยกมา ก็ขึ้นม้าพาทหารออกยืนอยู่หน้าค่าย แล้วให้โบกธงสำคัญ​ ซ่องเอ๋งปิวแลไปดูไม่รู้จักจึงร้องถามว่า ท่านนี้ชื่อไรจึงองอาจยกทัพมา เกียงจูแหยจึงบอกว่าเราชื่อเกียงจูแหยพาบุนอ๋องมา จะฆ่าซ่องเฮ่าเฮ้าด้วยทำผิดไปคบฮิวฮุน ยุยงพระเจ้าติวอ๋องทำให้อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ซ่องเอ๋งปิวจึงตอบว่า ซึ่งท่านกล่าวถ้อยคำนั้นเกินนัก ด้วยท่านเป็นคนประมาทเหมือนไม้ผุ อย่าพูดจาจองหองไปเลย แล้วสั่งให้ตันแกเจ๋ง คุมทหารออกรบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้สินกะคุมทหารออกต่อสู้ได้ยี่สิบเพลง ตันแกเจ๋งเสียทีทานกำลังมิได้ ซ่องเอ๋งปิวเห็นดังนั้นจึงให้กิมเสงหมุยเต๊กออกช่วย เกียงจูแหยก็ให้เตียวก๋งเซ็กซุยก๋งเฉียลือก๋งบ๋งหลำจงกวดบอก๋งซุย ออกไปอีกสู้กันอยู่ช้านาน ลือก๋งบ๋งได้ทีเอาทวนแทงถูกหมุยเต็กตาย สินกะนั้นเอาขวานฟันถูกกิมเสงตาย ซ่องเอ๋งปิวเห็นก็เสียใจพาทหารหนีไป เกียงจูแหยจึงบอกกับบุนอ๋องว่า ครั้งนี้ได้ทีแล้วเราจะตามไปเอาเมืองเถิด บุนอ๋องจึงว่าเราทำการทั้งนี้ หวังจะปราบปรามแต่คนชั่ว จะบุกรุกเข้าไปเอาบ้านเมืองนั้นจะมิเป็นกบฏต่อแผ่นดินหรือ เกียงจูแหยก็เห็นด้วย แล้วจึงลอบเขียนหนังสือฉบับหนึ่ง ให้หลำจงกวดถือไปถึงซ่องเฮกเฮ้าผู้เป็นน้องซ่องเฮ่าเฮ้า ณ เมืองเชาจิวเฮาเป็นใจความว่า ซ่องเฮ่าเฮ้าพี่ท่านทำผิด ไปคบฮิวฮุนฮุยต๋งให้แผ่นดินไม่เป็นสุข เราจึงพาบุนอ๋องยกทัพมาหวังจะฆ่าซ่องเฮ่าเฮ้าเสีย บัดนี้ไม่ได้ตัวซ่องเฮ่าเฮ้า เราเห็นว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อจึงบอกมาให้รู้ ให้ท่านเร่งคิดอ่าน อย่าเอาคนชั่วไว้จะพาตัวตาย
๒๙
๏ ซ่องเฮกเฮ้าพิเคราะห์ดูหนังสือ แล้วคิดว่าจะนิ่งอยู่ฉะนี้ไม่ควร ด้วยเป็นการแผ่นดินว่าจะไปบอกกับบิดามารดาให้แจ้งจึงจะจับตัวซ่องเฮ่าเฮ้าผู้พี่ ซึ่งทำผิดส่งไปให้บุนอ๋องฆ่าเสียตามโทษ แล้วรินสุราให้หลำจงกวดกิน จึงว่าท่านกลับไปบอกกับเกียงจูแหยว่าเราไม่เข้าด้วยผู้กระทำผิดดอก อย่าให้ท่านทั้งสองวิตกเลย แล้วสั่งซ่องเอ๋งหลวนผู้บุตรให้อยู่รักษาเมือง ให้โฮเต๋งซมก๋งจัดไพร่สามพันพร้อมแล้ว ซ่องเฮกเฮ้าก็ยกไปเมืองปักเปกเฮ้า
๏ ฝ่ายซ่องเอ๋งปิวซึ่งอยู่รักษาเมือง รู้ว่าอามาถึงดีใจนัก ก็ออกไปคำนับถึงนอกเมือง ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่าเรารู้ว่าศึกมาติดเมือง จึงรีบมาช่วย ซ่องเอ๋งปิวบอกว่า เกียงจูแหยกับบุนอ๋องยกทัพมา ฆ่าหมุยเต๊กกับกิมเสงนายทหารตาย ซ่องเฮกเฮ้าก็ทำเป็นโกรธ แล้วว่าพรุ่งนี้เราจะออกไปรบ ซ่องเอ๋งปิวก็ดีใจพาเข้ามาในเมือง แต่งโต๊ะเลี้ยงกันทั้งนายและไพร่
๏ ครั้นรุ่งเช้าซ่องเฮกเฮ้าก็พาซ่องเอ๋งปิวคุมทหารออกไป เกียงจูแหยเห็นทัพยกมา จึงให้หลำจงกวดคุมทหารออกไป หลำจงกวดแลเห็นทหารซ่องเฮกเฮ้า จึงร้องว่าพี่ชายท่านทำผิดยังเห็นดีด้วย ยกทหารมาจะรบกับเราหรือ แล้วขับม้ารำดาบเข้าไป ซ่องเฮกเฮ้าก็แกล้งชักม้าเข้าต่อสู้ ให้ซ่องเอ๋งปิวเห็นได้ยี่สิบเพลง แล้วบอกกับหลำจงกวดว่า เราจะเข้าด้วยซ่องเฮ่าเฮ้าหามิได้ เราสู้ท่านพอคนทั้งปวงเห็นมือ มิให้มีความสงสัย แล้วจึงจะลวงจับพี่เราผู้ทำผิดส่งให้บุนอ๋อง หลำจงกวดได้ยินดังนั้น ก็ทำเป็นชักม้าพาทหารหนีเข้าค่าย บอกความแก่เกียงจูแหยและบุนอ๋องทุกประการ ซ่องเอ๋งปิวครั้นเห็นหลำจงกวดหนีไป จึงว่าแก่อาว่าข้าพเจ้าดูเห็นหลำจงกวดเสียทีท่านแล้ว เหตุไรจึงมิติดตามฆ่าเสียเล่า ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่า หลำจงกวดเป็นศิษย์เกียงจูแหยมีความรู้มาก ที่จะหักหาญเอาโดยเร็วไม่ได้ จำจะคิดอ่านให้ดีก่อน แล้วก็พาซ่องเอ๋งปิวและทหารกลับมาเมือง จึงว่ากับซ่องเอ๋งปิวว่า อันการทั้งนี้หนักแน่นอยู่ จะทำแต่กำลังเราเห็นไม่ได้ จำจะบอกไปถึงบิดาท่านให้เร่งออกมาช่วยกัน ซ่องเอ๋งปิวก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือบอกข้อความให้ซุนเอ๋งถือหนังสือรีบไป ณ​ เมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายซ่องเฮ่าเฮ้าแจ้งความแล้วก็โกรธนัก จึงเอาหนังสือบอกเข้าไปในวัง พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกก็เข้าไปเฝ้า ถวายหนังสือแล้วทูลว่า เกียงจูแหยกับบุนอ๋องซึ่งหนีไป บัดนี้คิดกบฏคุมกองทัพมาตีเมืองข้าพเจ้า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า จะไว้ใจแก่ข้าศึกมิได้ท่านจงเร่งรีบไปรักษาเมืองไว้ก่อน แล้วเราจะแต่งกองทัพตามไปช่วย ซ่องเฮ่าเฮ้าก็ถวายบังคมลาออกมาจัดทหารได้สามพันยกไป
๏ ฝ่ายซ่องเฮกเฮ้าครั้นมีหนังสือไปแล้ว ภายหลังจึงให้เกาเต๋งคุมทหารมีฝีมือยี่สิบคนไปอยู่ที่ประตู ถ้าซ่องเฮ่าเฮ้ามาถึงแล้ว ได้ยินเสียงเราร้องขึ้น จงชักกระบี่ออกไล่ฟัน แล้วจงช่วยกันจับเอาตัวซ่องเฮ่าเฮ้ากับบุตรให้ได้ ครั้นส่งทหารแล้วก็รักษาเมืองมั่นอยู่ ครั้นรู้ว่าซ่องเฮ่าเฮ้าพี่ชายมาถึง จึงพาซ่องเอ๋งปิวกับซิมกั๋งออกไปรับนอกเมือง ทางไกลร้อยห้าสิบหกเส้น ซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นเห็นน้องชายกับบุตรออกมารับ ก็มีความยินดีหยุดคำนับกัน ซ่องเฮกเฮ้าจึงร้องสั่งทหารทั้งปวงบรรดามาด้วยซ่องเฮ่าเฮ้าให้หยุดอยู่ที่นี้ เราจะเข้าไปปรึกษาคิดราชการกันในเมือง แล้วก็พากันเดินมา ครั้นถึงประตูเมืองที่ให้ทหารยี่สิบคนอยู่นั้น ซ่องเฮกเฮ้าจึงชักกระบี่ออกแล้วร้องให้จับ เกาเต๋งกับทหารก็จับได้ตัวซ่องเฮ่าเฮ้ากับซ่องเอ๋งปิวมัดไว้ ซ่องเฮ่าเฮ้าจึงถามซ่องเฮกเฮ้าว่า เหตุไรเจ้าจึงคิดการกระทำกับพี่ดังนี้ ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่าท่านทำการไม่ชอบ ไปคบคิดกับฮิวฮุนฮุยต๋งทูลยุยงพระเจ้าติวอ๋อง ให้ทำลกไต๋ให้คนได้ความแค้น แล้วให้ฆ่าผู้มีความสัตย์ซื่อเสียเป็นอันมาก แผ่นดินเดือดร้อนจะพลอยให้เขาฆ่าพวกพ้องตายเสียด้วย ซ่องเฮ่าเฮ้ารู้ตัวว่าผิดก็นิ่งถอนใจใหญ่อยู่ มิได้ตอบประการใด ซ่องเฮกเฮ้าก็นำทหารคุมตัวซ่องเฮ่าเฮ้ากับบุตรรีบลัดไปโดยเร็ว
๏ ฝ่ายบ่าวซ่องเฮ่าเฮ้าครั้นเห็นเขาจับนายมัดไป วิ่งมาบอกความที่บ้านนาย ภรรยาลูกหลานซ่องเฮ่าเฮ้า ครั้นรู้เหตุต่างคนตกใจชวนกันวิ่งมาที่ประตูก็ไม่เห็น จะตามไปก็ไม่ทัน ต่างคนต่างร้องไห้อยู่ที่นั่น ซ่องเฮกเฮ้าครั้นพาพี่ชายกับหลานมาถึงค่าย ก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นก็มีความยินดี ออกมาต้อนรับคำนับกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วว่ากับซ่องเฮกเฮ้าว่าท่านนี้เป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน พี่ชายและหลานทำผิดก็ไม่เข้าด้วย อุตส่าห์จับเอาตัวมาให้เราขอบใจนัก แล้วก็พาซ่องเฮกเฮ้าซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเอ๋งปิวมาที่บุนอ๋องอยู่ บุนอ๋องเห็นเกียงจูแหยเดินหน้าแล้วมัดคนทั้งสองมาด้วย จึงถามว่าท่านมัดใครมา เกียงจูแหยจึงว่าคนนี้ชื่อซ่องเฮ่าเฮ้า เป็นคนกระทำผิดไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน ซ่องเฮกเฮ้าผู้น้องเห็นมิชอบจึงจับตัวมา แต่คนน้องนี้เป็นบุตร ที่คุมทหารออกมารบเรา บุนอ๋องมีความสงสารคนทั้งสอง จึงว่าข้าขอโทษแก้มัดปล่อยเสียเถิด เกียงจูแหยจึงว่า ซึ่งท่านจะให้ปล่อยเสียไม่ได้การข้างหน้ายังมากอยู่ คนทั้งปวงจะดูเยี่ยงอย่างต่อไปจะให้ฆ่าเสีย บุนอ๋องครั้นจะขัดนักก็เกรงอาจารย์จึงนิ่งอยู่ เกียงจูแหยจึงให้ทหารคุมตัวซ่องเฮ่าเฮ้า ซ่องเอ๋งปิวไปฆ่าเสีย เอาศีรษะเข้ามาเสียบประจานไว้หน้าค่ายที่ทางคนเดิน บุนอ๋องเห็นทหารหิ้วศีรษะออกมาก็ตกใจ เอาเสื้อปิดหน้าเสียมิได้ว่าประการใด ซ่องเฮกเฮ้าจึงว่ากับเกียงจูแหยว่าข้าพเจ้าจะกลับไปจับภรรยาซ่องเฮ่าเฮ้า กับพวกพ้องซึ่งอยู่ ณ เมืองมาให้ท่านทำโทษ แล้วขอให้ไปตรวจเอาทรัพย์สิ่งของด้วย เกียงจูแหยจึงว่าซ่องเฮ่าเฮ้าคิดมิชอบ ซ่องเอ๋งปิวนั้นทำองอาจจึงตายด้วยกัน อันภรรยาและพวกพ้องมิได้รู้เห็นเราไม่เอาโทษแล้ว และบ้านเมืองของทั้งปวงของซ่องเฮ่าเฮ้านั้น จงเป็นธุระของท่านไปรักษาดูแลเถิด บุนอ๋องตั้งแต่เห็นศีรษะซ่องเฮ่าเฮ้าซ่องเอ๋งปิวมาก็ไม่สบายใจ บังเกิดป่วยไข้หมอให้กินยาเป็นหลายขนานก็ไม่หาย โรคนั้นก็กำเริบหนักขึ้น บางทีนอนอยู่ก็เคลิ้มเห็นหน้าซ่องเฮ่าเฮ้าซ่องเอ๋งปิวเนืองๆ บุนอ๋องมีความวิตก จึงปรึกษาอาจารย์ว่า เราจะอยู่ที่นี่เห็นไม่ได้ จำจะกลับไปเมืองก่อนเถิด เกียงจูแหยเห็นด้วย จึงนัดกันพร้อมแล้วก็เลิกทัพมาเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายขุนนางซึ่งอยู่ ณ เมืองปักเป๊กเฮา ครั้นเห็นซ่องเฮ่าเฮ้ากับบุตรตายแล้ว ก็ทำหนังสือบอกแจ้งข้อความไป ณ เมืองจิวโก๋ เตียวอ๋องบูจู๋เป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นผู้ถือหนังสือมาถึงแจ้งความแล้ว ก็เอาหนังสือเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรหนังสือแล้วทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าบุนอ๋องเป็นคนโทษปล่อยไป ไม่คิดถึงคุณเรากลับอกตัญญูไปคบเกียงจูแหย ยกทัพมาตีบ้านเมือง ฆ่าซ่องเฮ่าเฮ้ากับซ่องเอ๋งปิว ซึ่งเป็นขุนนางของเราเสียดังนี้ โทษบุนอ๋องกับเกียงจูแหยผิดล่วงเกินนัก จึงตรัสปรึกษาขุนนางว่า เราจะให้กองทัพยกไปจับตัวมาฆ่าเสีย เอียวจองไต้หูสิหยินจึงกราบทูลว่า ซ่องเฮ่าเฮ้าทำราชการมีความชอบก็จริงอยู่ แต่น้ำใจหาตรงต่อแผ่นดินไม่ เป็นคนโลภเบียดเบียนอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ซึ่งบุนอ๋องฆ่าเสียก็ควรแล้ว พระองค์อย่าทรงพระวิตกเลย ซึ่งจะให้แต่งกองทัพไปนั้นข้าพเจ้าเห็นบุนไทสือก็ไม่อยู่ แล้วข่าวการศึกก็กำเริบทั้งสี่ทิศ ขอให้งดจัดแจงรักษาเมืองหลวงไว้ก่อน พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นด้วย
๏ ฝ่ายบุนอ๋องครั้นกลับมาถึงเมืองไซรกี ตั้งแต่ไม่สบายข้าวปลาก็กินไม่ได้ซูบผอมนัก ครั้นรู้ว่าอาจารย์เกียงจูแหยมาเยี่ยม จึงเชิญให้เข้าไปนั่งข้างใน เล่าอาการโรคให้ฟังแล้วถอนใจใหญ่ เกียงจูแหยจึงว่าท่านอย่าเพ่อเสียใจ อุตส่าห์กินยากินข้าวรักษากายไว้ก่อน ข้าพเจ้าเห็นยังจะไม่เป็นไรดอก บุนอ๋องจึงว่าโรคเราครั้งนี้เหลือกำลังที่จะรักษาให้รอดชีวิตสืบไปได้ แต่เราคิดว่าถึงตัวเราจะตายไป เดชะผลความสัตย์ซึ่งได้ทำมา ก็จะไปสวรรค์เป็นสุข แต่คิดวิตกถึงการภายหลังยิ่งนัก ด้วยพระเจ้าติวอ๋องก็ไม่เป็นสัตย์ธรรม แผ่นดินก็หาเป็นปรกติไม่ และเมืองเราก็มีเมืองขึ้นถึงสองร้อย บุตรเราซึ่งจะรักษาสืบไปก็ยังเด็กนัก เราขอฝากธุระทั้งปวงไว้แก่ท่าน ๆ ได้เอ็นดูคิดว่ากีฮวดนี้เป็นบุตรของท่าน ๆ ช่วยสั่งสอนสืบไป เหมือนรักเรามาแต่หลังนั้นเถิด แล้วบุนอ๋องจึงเรียกกีฮวดเข้ามาให้คำนับเกียงจูแหย แล้วสั่งว่าหาบุญบิดาไม่แล้ว จงฝากตัวอาจารย์ให้จงดีคิดว่าเป็นบิดา จะว่ากล่าวสิ่งใดก็ให้ฟังถ้อยคำจึงจะเป็นสุขสืบไป แล้วซ้ำสั่งอีกสามประการว่าสิ่งใดที่ชั่วอย่าทำ แล้วอย่าได้ประมาทคนดี แม้นมีแขกมาหาให้ต้อนรับ สั่งสิ้นเท่านั้นแล้ว บุนอ๋องก็ร้องไห้ โรคที่บังเกิดในกายก็กำเริบหนักขึ้น จึงร้องว่าเราจะอยู่รักษาแผ่นดินสืบไปไม่ได้แล้วก็ขาดใจตาย เกียงจูแหยจึงคิดอ่านแก่กีฮวดผู้บุตร จัดแจงทำตามบรรดาศักดิ์ แล้วเชิญศพไปฝังไว้ที่แปะเหาเตียน เมื่อบุนอ๋องตายอายุได้เก้าสิบเจ็ดปี
๏ ขณะนั้น เกียงจูแหยจึงให้หาบรรดาหัวเมืองขึ้นมาพร้อม แล้วปรึกษาว่าบัดนี้บุนอ๋องก็ถึงแก่กรรม พระเจ้าติวอ๋องก็หาเอาใจใส่ราชการบ้านเมืองไม่ อาณาประชาราษฎร์ก็เดือดร้อนแผ่นดินไม่เป็นสุข เราเห็นว่ากีฮวดผู้บุตรบุนอ๋องนั้นสติปัญญารอบคอบ พอจะรักษาเมืองไซรกีและคนทั้งปวงได้จะยกกีฮวดเป็นพระเจ้าบูอ๋องรักษาแผ่นดินต่อไป เราจะช่วยทำนุบำรุง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางปรึกษาพร้อมกันแล้ว จึงว่าซึ่งท่านจัดแจงทั้งนี้ข้าพเจ้าก็เห็นดีด้วย เกียงจูแหยก็ทำการตั้งกีฮวดเป็นบูอ๋อง กีฮวดครั้นเป็นบูอ๋องแล้ว ก็คิดอ่านจัดแจงว่าราชการตามขนบธรรมเนียมแผ่นดินสืบมาอย่างบิดา
๓๐
๏ ฝ่ายเอียวจองไต้หูสีหยินซึ่งอยู่ ณ เมืองจิวโก๋ ครั้นรู้ว่าบุนอ๋องตาย เกียงจูแหยและหัวเมืองทั้งปวงคิดกัน ตั้งกีฮวดเป็นบูอ๋องแทนบิดา จึงไปแจ้งความกับเตียวอ๋องบูจู๋ซึ่งเป็นพระราชบุตรพระเจ้าติวอ๋อง แล้วก็พากันเข้าไปเฝ้า กราบทูลให้แจ้งเรื่องความทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า กีฮวดนั้นมันเป็นลูกเล็ก ถึงจะทำประการใดก็จะสู้บุญเราที่ไหนได้ ท่านอย่าวิตกเลย เอียวจองไต้หูสีหยินจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะไว้พระทัยว่าเป็นเด็ก จะสู้บารมีไม่ได้นั้นไม่ควร ด้วยเกียงจูแหยเป็นคนมีสติปัญญาความรู้มาก หลำจงกวดเล่าก็เป็นทหารมีฝีมือกล้าแข็งนักจะละไว้มิได้ ขอให้คิดอ่านปราบปรามเสีย พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้ตรัสตอบประการใด เอียวจองไต้หูสิหยินมีความโกรธ ถวายบังคมลาลุกเดินมาแล้วบ่นว่า ทีนี้วงศ์เสี่ยงทางจะสูญแล้ว กีฮวดจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบไป จึงเผอิญให้เป็นดังนี้
๏ ครั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จขึ้นแล้ว ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็ต่างไปบ้าน จะได้คิดราชการสิ่งไรหามิได้ ครั้นอยู่วันหนึ่งเป็นปีใหม่ พระเจ้าติวอ๋องรับสั่งให้ขุนนางและภรรยาเข้าไปกินโต๊ะในวัง พวกผู้ชายนั้นนั่งรับพระราชทานอยู่นอกมู่ลี่ ที่พระเจ้าติวอ๋องเสวย บรรดาพวกผู้หญิงนั้นรับพระราชทานข้างในกับพระมเหสีและนางสนมทั้งปวง
๏ ฝ่ายนางอึ้งกุยหุยผู้น้องบูเสงอ๋อง ที่เป็นพระมเหสีฝ่ายซ้ายนั้นก็มาด้วย ครั้นเห็นนางกาสีพี่สะใภ้ ก็มีความยินดีมานั่งใกล้ ต่างคนก็ต่างคำนับปราศรัยกัน นางขันกีแลเห็นก็รู้ว่าคนนี้เป็นภรรยาบูเสงอ๋อง ก็บังเกิดความแค้นคิดพยาบาทบูเสงอ๋องเมื่อครั้งเอานกมาไล่จิกนาง เมื่อกลายเพศเป็นเสือปลาที่ในสวน วันนี้จะคิดแก้แค้นฆ่าเมียมันเสีย แล้วก็ทำอุบายไปนั่งลงริมนางกาสี นางกาสีก็ตกใจยอบตัวลงคำนับ นางขันกีก็รับคำนับ แล้วปราศรัยถามว่าอายุเจ้าได้เท่าไร นางกาสีจึงบอกว่า อายุข้าพเจ้าสี่สิบเก้าปี นางขันกีว่าท่านแก่กว่าเราแปดปี จงเป็นพี่เราเถิดเราจะยอมเป็นน้องท่าน นางกาสีตอบว่าท่านเป็นพระอัครมเหสี ข้าพเจ้าเป็นแต่เมียขุนนางอย่าว่าดังนั้นไม่ควร นางขันกีตอบว่าถึงเราเป็นมเหสีก็เป็นลูกไพร่ ท่านเป็นภรรยาบูเสงอ๋องซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เราทั้งสองก็พอสมควรจะรักกัน จึงให้ยกโต๊ะมาตั้งที่นั้น จึงรินสุราให้นางกาสี นางกาสีก็รับ แล้วชวนกันกิน พอพระเจ้าติวอ๋องเสด็จมาทอดพระเนตรเห็นนางกาสี นางกาสีตกใจ วิ่งไปแอบอยู่ริมฉาก พระเจ้าติวอ๋องก็ตรัสถามนางขันกีว่า ผู้ใดมานั่งกินโต๊ะอยู่กับเจ้าแล้ววิ่งไป นางขันกีจึงทูลว่า ข้าพเจ้าชวนนางกาสีซึ่งเป็นภรรยาบูเสงอ๋องมากินด้วย พระเจ้าติวอ๋องก็ตรัสว่าดีแล้ว นางขันกีจึงกระซิบทูลว่านางกาสีรูปทรงงาม พระองค์จะทอดพระเนตรหรือ ข้าพเจ้าจะเรียกตัวมา พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าคนรูปงามเราก็จะใคร่เห็นอยู่ แต่ว่าเขาเป็นเมียบูเสงอ๋อง จะเรียกมานั้นผิดด้วยอย่างธรรมเนียม เขาจะนินทาได้ นางขันกีจึงว่านางอึ้งกุยหุยผู้น้องบูเสงอ๋องก็เป็นเมียของพระองค์ พระองค์กับบูเสงอ๋องก็เหมือนพี่น้องกัน การแต่เพียงนี้ก็เห็นหาผิดอย่างธรรมเนียมไม่ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปเสียก่อน แล้วข้าพเจ้าจะพานางกาสีไปอยู่บนเตียะแซเหลา พระองค์จึงเสด็จตามไปทอดพระเนตรเถิด พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จไป นางขันกีจึงจูงข้อมือนางกาสีขึ้นไปเที่ยวเล่นบนพระที่นั่งเตียะแซเหลาอันสูง ครั้นขึ้นไปถึงชั้นเก้า นางกาสีแลลงมาเห็นที่กองกระดูกคนไว้เป็นอันมาก แล้วเห็นสระใส่สุรา และกระทะตั้งต้มส่าเหล่ากับหลาวเหล็กปักไว้ มีศพเก่าใหม่เน่าเป็นหนองเหม็นเป็นที่โสโครก จึงถามนางขันกีว่าเหตุไรจึงทำไว้ดังนี้ นางขันกีบอกว่ารับสั่งให้ทำไว้สำหรับผู้โทษผิดแล้วมัดทิ้งลงไป นางกาสีก็ตกใจตัวสั่นไม่สบาย นางขันกีเห็นดังนั้นจึงว่าพี่ไม่สบายใจแล้ว เชิญขึ้นไปกินเหล้าด้วยกันบนไซร้เก๋งเถิด นางกาสีก็ไป
๏ ฝ่ายนางอึ้งกุยหุยเห็นพี่สะใภ้ไปกับนางขันกีช้านานจึงให้คนไปตามดู คนใช้กลับมาบอกว่า นางขันกีกับนางกาสีนั่งเสพย์สุราอยู่บนพระที่นั่งเตียะแซเหลา นางอึ้งกุยหุยก็คิดกริ่งใจจึงให้กลับคอยแอบดู ถ้าเห็นเหตุประการใดให้กลับมาบอกจงเร็ว หญิงคนใช้ก็กลับไป
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องมานั่งเสพย์สุราอยู่ด้วยขุนนางสักหน่อยหนึ่งแล้ว มีพระทัยผูกพันถึงนางกาสี จึงเสด็จขึ้นไปบนพระที่นั่งเตียะแซเหลา นางกาสีเห็นก็ตกใจ ลุกลงมาแอบอยู่ใต้โต๊ะ พระเจ้าติวอ๋องจึงทอดพระเนตรดูนางกาสี เห็นรูปทรงงามต้องพระทัย จึงตรัสว่าเจ้านั่งแอบอยู่ที่นั่นไยเล่า จงมานั่งด้วยกัน นางกาสีลุกขึ้นคำนับแล้วทูลว่า พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ จะเรียกข้าพเจ้าผู้เป็นข้าไปนั่งด้วยนั้นไม่สมควร นางขันกีจึงว่าพี่อย่าพูดดังนั้นเลย พระเจ้าติวอ๋องทรงพระเมตตาจึงตรัสเรียกเชิญมานั่งกินด้วยกันให้สบายเถิด แล้วพระเจ้าติวอ๋องจึงรินสุราส่งให้นางกาสี นางกาสีจึงทูลว่าบูเสงอ๋องก็เป็นข้าของพระองค์ ได้ทำราชการโดยสัตย์สุจริตมานานแล้ว เหตุไรพระองค์มากระทำแก่ข้าพเจ้าดังนี้เล่า แล้วนางก็ทูลลาเดินหลีกออกไป พระเจ้าติวอ๋องก็ลุกขึ้นกั้นหน้าไว้พลางส่งสุราให้ นางกาสีโกรธปัดถ้วยกระเด็นไป แล้วว่าพระองค์มาทำดังนี้ ข้าพเจ้าได้ความเจ็บอายนัก เหมือนแกล้งตัดศีรษะเสีย แล้วตัดพ้อนางขันกีว่า เป็นเหตุเพราะเจ้าจึงเกิดการทั้งนี้ แต่นางกาสีทูลลาพระเจ้าติวอ๋องเป็นหลายครั้ง พระเจ้าติวอ๋องก็ไม่ให้ไป นางกาสีก็จนใจ จึงวิ่งออกไปหน้าชานข้างนอก นางคิดสงสารถึงสามีกับบุตรก็ร้องไห้ ครั้นเห็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จมาตามก็ร้องว่า เป็นกรรมแต่ก่อนได้ทำไว้มาทันแล้ว จึงเกิดการทั้งนี้เป็นที่เจ็บอาย จำจะไว้ความสัตย์ในแผ่นดิน ให้เทวดามนุษย์เห็นเถิดว่าซื่อตรงต่อสามี นางกาสีก็โจนลงมาตาย
๏ ฝ่ายคนสนิทนางอึ้งกุยหุยซึ่งแอบฟังอยู่นั้น ก็วิ่งมาบอกนางอึ้งกุยหุย นางอึ้งกุยหุยก็รีบขึ้นไปบนพระที่นั่ง เห็นแต่พระเจ้าติวอ๋องกับนางขันกีอยู่ที่นั้น รู้ว่านางกาสีพี่สะใภ้ตายแน่แล้ว จึงทูลว่าพระองค์มาคิดการกับนางขันกีดังนี้ จนนางกาสีตายนี้ชอบอยู่แล้วหรือ พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ใครจะได้ทำอะไรก็หาไม่ นางกาสีเห็นเรามาก็ตกใจ วิ่งหนีพลัดตกลงไปตายเอง นางอึ้งกุยหุยจึงว่าอย่าตรัสแก้ไปเลย ข้าพเจ้ารู้อยู่สิ้นแล้ว นางจึงด่านางขันกีว่า เกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะมึงพยาบาทพี่กู ครั้งเอานกมาจิกเมื่อมึงเป็นเสือปลา จึงแกล้งยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องหลงเชื่อ ทำการทั้งนี้จนพี่สะใภ้กูตาย แล้วนางก็เข้าตบตีนางขันกี นางขันกีสู้หลบหลีก ด้วยคิดว่าจะสู้รบด้วยกำลังฤทธิ์บัดนี้เล่า ก็กลัวว่าพระเจ้าติวอ๋องจะรู้ว่าเป็นปีศาจ จึงสู้ทนความเจ็บร้องว่าพระองค์ช่วยข้าพเจ้าด้วย พระเจ้าติวอ๋องจึงผลักนางอึ้งกุยหุยออกไป แล้วว่านางขันกีเขาได้ทำไมโกรธเขาเปล่าๆ ตัวเป็นแต่มเหสีซ้าย ว่าล่วงเกินดังนี้ผิดหนักหนา นางอึ้งกุยหุยโกรธวิ่งเข้าตีเอาพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องถีบเอานางอึ้งกุยหุยตกเตียะแซเหลาลงไปตาย แล้วพระเจ้าติวอ๋องเสด็จมานั่งนิ่งคิดถึงการที่ตัวทำผิดให้รำคาญพระทัย
๏ ฝ่ายพวกผู้หญิงบ่าวนางกาสี ซึ่งตามมานั่งคอยอยู่ที่ประตูช้านานไม่เห็นนายกลับออกไป ก็ประหลาดใจจึงเดินมาพบหญิงในวังคนหนึ่งถามว่า เห็นนางกาสีภรรยาบูเสงอ๋องหรือ หญิงนั้นจึงบอกตามจริงว่า นางกาสีนางอึ้งกุยหุยทำความผิดตายที่พระที่นั่งเตียะแซเหลาทั้งสองคนแล้ว หญิงที่เป็นบ่าวนั้นก็ตกใจ พากันวิ่งกลับไปบ้าน พอบูเสงอ๋องนั่งเสพย์สุราอยู่กับอึ้งฮุยปิว อึ้งฮุยป้า อึ้งเบ๋งน้องชาย กับอึ้งเทียนหลก อึ้งเทียนเสียงบุตรชาย กับเจียวกี๋ เหลียงหวน งอเกียมทหาร จึงเข้าไปคุกเข้าคำนับแล้วบอกว่า นางกาสีกับนางอึ้งกุยหุยนั้นเป็นโทษตายที่พระที่นั่งเตียะแซเหลา บูเสงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนิ่งตรึกตรองอยู่ อึ้งเทียนหลก อึ้งเทียนเสียงผู้เป็นบุตร ครั้นได้ยินว่ามารดาตายก็พากันร้องไห้ อึ้งฮุยปิว อึ้งฮุยป้า อึ้งเบ๋ง ผู้น้องบูเสงอ๋องมีความสงสารแล้วคิดโกรธจึงว่า ซึ่งนางกาสีนางอึ้งกุยหุยตายนั้นเหตุด้วยจะไว้สัตย์ต่อพี่ท่านจึงสู้เสียชีวิต อันพระเจ้าติวอ๋องทำการครั้งนี้ผิดมนุษย์ในแผ่นดินนัก ไม่ควรจะให้อยู่สืบไป จำจะฆ่าเสีย ก็ชวนกันจัดแจงหาอาวุธวุ่นวายอยู่ บูเสงอ๋องเห็นดังนั้นจึงร้องด่าว่า อ้ายใจโจรจะพากันทำการกบฏให้กูตายด้วย อันพระเจ้าติวอ๋องนี้มีพระคุณกับเราทั้งโคตรถึงเจ็ดชั่วคนได้สองร้อยปีแล้ว สมบัติพัสถานและเครื่องแต่งตัวทั้งปวงก็ได้เพราะบุญบารมีท่าน เมื่อเมียกับน้องของกูผิด ท่านฆ่าเสียก็ตามทีเถิด อย่าเป็นธุระเองทั้งปวงเลย น้องทั้งสามคนได้ฟังดังนั้นก็กลัวพี่ชายเอาอาวุธไปไว้เสีย แล้วมานั่งที่โต๊ะรินสุราสู่กันกิน แล้วชวนกันหัวเราะ บูเสงอ๋องเห็นบุตรร้องไห้คร่ำครวญถึงมารดา ก็คิดรำคาญใจโกรธน้องชักกระบี่ออกแล้วจึงว่า เจ้าเหล่านี้ชวนกันหัวเราะอะไร หัวเราะเยาะเราหรือ แล้วเงื้อกระบี่จะฟัน อึ้งฮุยปิวจึงห้ามน้องให้นิ่งอยู่แล้วว่า ซึ่งพระเจ้าติวอ๋องมีพระคุณทรงพระเมตตาทำนุบำรุงเลี้ยงท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ได้ไส่เผ้าและหมวกอันมียศนั้น ก็พระเดชพระคุณหาที่สุดไม่ แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าคนทั้งปวงจะนินทาท่าน ว่าหลงรักยศและสมบัติยิ่งกว่าชีวิตน้องและภรรยา จนพระเจ้าติวอ๋องทำหยาบช้าถึงเพียงนี้ ก็ยังสู้ทนหามีความโกรธและเจ็บอายไม่ ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ดีก่อน เห็นจะอยู่เป็นข้าราชการสืบไปจะเป็นสุขแล้วก็ตามเถิด บูเสงอ๋องแต่นิ่งตรึกตรองอยู่ช้านาน แล้วหวนคิดว่าเสียแรงเรารักท่านช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินโดยความสัตย์ ควรหรือมาเชื่อคำปีศาจทำกับภรรยาและน้องเราจนเสียชีวิต คุณกับโทษก็ลบล้างกัน ซึ่งจะอยู่ทำราชการด้วยสืบไปมันก็จะยุยงด้วยกลอุบายต่างๆ ก็จะฆ่าเราเสียสักวันหนึ่ง แล้วว่าซึ่งเจ้าว่านั้นพี่เห็นด้วยแล้ว แต่จะทำหุนหันโดยด่วนนั้นไม่ได้ จำจะคิดให้ดีด้วยเป็นการใหญ่อยู่ อึ้งเบ๋งจึงว่า บูอ๋องซึ่งเป็นใหญ่ในเมืองไซรกี ก็คิดกระทำการตีเมืองและเกลี้ยกล่อมอาณาประชาราษฎรเข้าด้วยสักสองส่วนแล้ว เห็นจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินเป็นมั่นคง ถ้าเราหนีไปเข้าด้วยทำการก็จะมีความชอบ บูเสงอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงว่าใจของพี่คิดแค้นพระเจ้าติวอ๋องนัก เมื่อใดได้กระทำทดแทนเสียให้สากะใจก่อนจึงจะไป แล้วสั่งทหารให้หาบรรดาบ่าวไพร่ซึ่งอยู่ในบ้านมีบัญชีพันคนนั้นจัดแจงอาวุธไว้ให้พร้อมในวันนี้ จึงเอาเกวียนสี่ร้อยเล่มมาบรรทุกสิ่งของและพรรคพวกผู้หญิงที่จะได้ล่วงหน้าไปก่อนนั้น ให้มีทหารกำกับป้องกันไปด้วย ครั้นเวลาคนนอนหลับ ให้เกวียนและพรรคพวกทั้งปวงไปคอยอยู่ตรงประตูไซรหมึงนอกเมือง แต่ตัวบูเสงอ๋องกับอึ้งเบ๋งผู้น้องกับจิวกีทหารเอก ต่างคนถืออาวุธเข้าไปที่ประตูวัง จิวกีจึงร้องว่ามีการร้อนให้เชิญเสด็จออกมาเร็วๆทหารที่รักษาประตูอยู่นั้น ก็บอกกันต่อๆ เข้าไป
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องบรรทมอยู่ในที่หาหลับไม่ ด้วยมีความวิตกถึงการที่นางกาสีและนางอึ้งกุยหุยตายนั้น ไม่มีความสบายพระทัย พอมีผู้มากราบทูลว่า คนมาร้องว่ามีราชการร้อนให้เสด็จออกไปโดยเร็ว พระเจ้าติวอ๋องก็ตกพระทัย ด้วยมิได้รู้ว่าจะมีเหตุ คิดว่าขุนนางมาแจ้งราชการ จึงทรงพระแสงง้าวเสด็จออกมาข้างหน้า จิวกีเห็นก็ร้องว่าท่านเป็นกษัตริย์ทำการมิชอบ ข่มเหงภรรยาบูเสงอ๋องซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ผิดอย่างธรรมเนียมหาควรไม่ แล้วรำง้าวเข้าไปจะฟันพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็ต่อสู้ด้วยพระแสงง้าว อึ้งเบ๋งจึงเข้าช่วย ขณะเมื่อจิวกีอึ้งเบ๋งสู้กับพระเจ้าติวอ๋องอยู่นั้น บูเสงอ๋องร้องห้ามว่าอย่าเพ่อทำวุ่นวาย เราจะพูดกับพระเจ้าติวอ๋องก่อน คนทั้งสองก็ไม่ฟังยิ่งทำการบุกรุกเข้าไป พระเจ้าติวอ๋องต่อสู้ได้สามสิบเพลงสิ้นกำลัง ถอยกลับเข้าวัง อึ้งเบ๋งขยับจะไล่ตาม บูเสงอ๋องก็วิ่งเข้ายุดมือไว้ ห้ามว่าอย่าทำให้ถึงชีวิตเลยไม่ควร แล้วก็พากันขึ้นม้ารีบไปทางประตูด่านตะวันตก พาสมัครพรรคพวกซึ่งคอยอยู่นั้นอพยพหนีไป ในเวลานั้นราษฎรชาวเมืองรู้เหตุต่างคนตกใจกลัว ต่างปิดประตูบ้านประตูตึก ไม่มีคนเดินไปมาตามถนนหนทาง
๏ ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออก ขุนนางก็เข้าไปเฝ้ากราบทูลแจ้งราชการว่า บัดนี้บูเสงอ๋องอพยพหนีไป พระเจ้าติวอ๋องแจ้งดังนั้น จึงตรัสเล่าความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ ในขณะนั้นทหารซึ่งรักษาประตูเหงาหมึง เห็นบุนไทสือยกกองทัพกลับมา จึงเข้าไปบอกขุนนางให้กราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นทราบว่าบุนไทสือมาก็ดีพระทัยนัก จึงให้ขุนนางทั้งปวงออกไปรับ ให้หามาเฝ้าเสด็จคอยท่าอยู่
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นขุนนางออกไปบอกว่ารับสั่งให้หาก็ลงจากหลังกิเลน รีบเข้ามาเฝ้าแจ้งความซึ่งไปปราบข้าศึกให้ทราบทุกประการแล้วทูลถามถึงบูเสงอ๋องว่าไปไหน จึงตรัสบอกว่าบูเสงอ๋องหนีไปในเวลาคืนนี้ ท่านจงคิดอ่านไปจับให้ได้ บุนไทสือจึงทูลว่าซึ่งบูเสงอ๋องหนีไปนั้น ด้วยมีเหตุประการใด พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เมื่อขึ้นปีใหม่นี้ ขุนนางและภรรยามากินโต๊ะในวัง นางขันกีกับนางกาสีพากันขึ้นไปเล่นบนเตียะแซเหลา นางกาสีพลัดตกลงไปตาย แล้วนางอึ้งกุยหุยรู้พาโลว่าเรากับนางขันกีแกล้งฆ่าพี่สะใภ้ แล้วกล่าวคำหยาบช้า เข้าตีเอาเรา ๆ ก็ผลักออกไป ด้วยโทษนางที่ทำผิด ก็เผอิญให้ตกลงไปตาย ผู้ใดจะเอาความไปยุยงบูเสงอ๋องประการใดไม่รู้ ครั้นเวลาดึกมาเรียกเราให้ออกไปที่ประตู แล้วบูเสงอ๋องอึ้งเบ๋งจิวกีชวนกันเข้าฟันแทงเอาเรา แล้วก็พากันหนีไป บุนไทสือจึงทูลว่าข้าพเจ้าเห็นน้ำใจบูเสงอ๋องซื่อต่อพระองค์นัก แล้วก็เป็นข้าทำราชการมาถึงเจ็ดชั่วคนแล้ว ถ้าพระองค์มิทำให้ได้ความแค้นเคืองเหลือที่จะอดได้ อันที่จะมาทำล่วงเกินต่อพระองค์ดังตรัสนี้ ข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่ ฝ่ายไต้หูฉือหยงจึงเรียนแก่บุนไทสือว่า ซึ่งท่านสรรเสริญบูเสงอ๋องนั้นก็จริงอยู่ แต่ทว่าโทษบูเสงอ๋องซึ่งคบกันล่วงเกินมาทำอันตรายแก่พระเจ้าติวอ๋องจนถึงประตูวังนั้นผิดนัก ถึงมาตรว่าพระเจ้าติวอ๋องจะทำผิดประการใดชอบจะอดออมไว้ กว่าท่านจะกลับมาจึงจะควร บุนไทสือจึงว่าซึ่งถ้อยคำท่านว่านั้นก็ควรอยู่ แต่เราแจ้งความแต่ก่อนว่าคนทั้งปวงติเตียนพระเจ้าติวอ๋องว่ากระทำผิดต่างๆ จะได้มีผู้ใดกล่าวโทษบูเสงอ๋องแต่สักสิ่งหนึ่งก็หาไม่ มีแต่คำสรรเสริญทั้งแผ่นดิน ว่าแล้วก็ให้เขียนหนังสือให้ซือเค่งถือรีบไป ถึงด่านหลิมกองก๋วนแซ เหลงก๋วน ให้จัดทหารออกก้าวสกัดบูเสงอ๋องไว้ แล้วเราจะยกตามไป
๓๑
๏ ฝ่ายบุนไทสือจัดแจงพลทหารสรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธพร้อมแล้วยกออกทางประตูทิศตะวันตกรีบตามอึ้งปวยฮอไป ขณะเมื่ออึ้งปวยฮอพาบุตรและพี่น้องพรรคพวกทหารหนีมาทางเบ๋งจี๋น ข้ามแม่น้ำฮองโหไปขึ้น ณ หาดใหญ่แดนเมืองจี๋นตีก๋วน อึ้งปวยฮอจึงคิดว่าเตียวกุยซึ่งรักษาเมืองจี๋นตีก๋วนอยู่นี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก จะไปตามทางนั้นมิได้ จึงพาพรรคพวกหนีอ้อมไปทางหลังเมืองรีบตัดไปด่านหลิมตองก๋วนแล้วค่อยเดินเป็นปรกติไป ถึงป่าแปะเอ๋งหลิม พอได้ยินเสียงทหารและม้าล่อฆ้องกลองเอิกเกริกตามมาข้างหลังเป็นอันมาก อึ้งปวยฮอตกใจเหลียวไปดูเห็นธงสำหรับทัพมีอักษรก็รู้ว่าบุนไทสือตามมา จึงคิดแต่ในใจว่าบุนไทสือยกมาครั้งนี้รี้พลมากนัก เสียงทหารและเท้าม้าดังแผ่นดินจะถล่ม ผงคลีตลบไปทั้งอากาศ เหลือกำลังที่จะสู้รบก็ขับทหารพรรคพวกรีบหนีไป แล้วเหลียวไปเห็นอึ้งเทียนเสียงบุตรที่สามอายุเจ็ดขวบขี่ม้าตามมา อึ้งปวยฮอถอนใจใหญ่แล้วว่า แต่ชาติก่อนเจ้าทำกรรมไว้อย่างไร จึงมาพลอยได้ความทุกข์ด้วยแต่เด็กฉะนี้ พอว่าขาดคำลงทหารเข้ามาบอกว่า ข้างขวามือมีคนและม้ายกมาพวกหนึ่ง แล้วทหารคนหนึ่งมาบอกว่า ทางข้างซ้ายมีทหารยกมาอีกกองหนึ่ง อึ้งปวยฮอแลไปดูก็รู้ว่าเตียวกุ๋นบองนายด่านแซเลงก๋วนยกมาข้างขวามือ มอแกสีนายด่านแกบองก๋วนยกมาข้างซ้ายมือ แล้วแลไปเห็นเตียวฮองนางด่านหลิมตองก๋วนยกสกัดหน้ามาก็ตกใจ จึงว่าข้างหน้าก็มีกองทัพสกัดอยู่ ข้างหลังบุนไทสือก็ตามใกล้เข้ามา เห็นจะหนีไม่พ้นมีความทุกข์เหลือที่คิด แหงนหน้าขึ้นบนอากาศร้องว่าเทพยดาจะแกล้งสังหารชีวิตเราในที่นี่หรือ
๏ ฝ่ายโต๊ะเต๊กจินกุ๋นซึ่งอาศัยอยู่ในถ้ำเขาเซิงฮองซัวนั้น รู้ว่าแผ่นดินเมืองจิวโก๋เกิดวิปริต นานไปฤษีทั้งปวงก็จะไม่มีความสุข จึงสำแดงฤทธิ์ขี่เมฆเที่ยวดูมาในอากาศ พอมาถึงด่านหลิมตองก๋วน พออึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบูเสงอ๋อง ถอนใจใหญ่เกิดมาเป็นลมร้อนขึ้นไปถึงโต๊ะเต๊กจินกุ๋น โต๊ะเต๊กจินกุ๋นรู้ว่ามีเหตุอยู่ในทีนี้ ก็แหวกเมฆดูลงมาเห็นอึ้งปวยฮอเข้าอยู่ในที่ล้อม จึงว่าอึ้งปวยฮอเป็นคนสัตย์ซื่อมีความชอบต่อแผ่นดิน จะทิ้งเสียให้เป็นอันตรายหาควรไม่ จึงหยิบเอาผ้าที่มีฤทธิ์โยนลงไปแล้วอ่านมนต์ขึ้น ผ้านั้นก็ไปหอบเอาอึ้งปวยฮอกับพรรคพวกไปไว้ในหุบเขาที่ลับ
๏ ฝ่ายบุนไทสือยกตามอึ้งปวยฮอมาถึงกลางทาง พบคนสอดแนมเข้ามาบอกว่า เตียวกุ๋ยบ๋องนายด่านแซเลงก๋วนมอแกทั้งสี่นาย นายด่านแกบ๋องก๋วน เตียวฮองนายด่านหลิมตองก๋วนจะขอเข้าคำนับท่าน บุนไทสือสั่งให้หานายด่านทั้งหกคนเข้ามา แล้วถามว่าอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นกบฏหนีมาทางนี้ท่านพบหรือไม่ นายด่านทั้งหกคนคุกเข่าลงคำนับ แล้วบอกว่าข้าพเจ้าหาพบไม่ บุนไทสือจึงสั่งว่าท่านทั้งปวงกลับไปรักษาด่านของตัว กำชับกันให้ลาดตระเวนจงกวดขัน อย่าให้อึ้งปวยฮอกับพรรคพวกหนีเล็ดลอดไปได้ นายด่านทั้งสามตำบลก็คำนับลาบุนไทสือไปรักษาด่านตามสั่ง
๏ ฝ่ายบุนไทสือนั่งอยู่บนหลังกิเลนคิดแต่ในใจว่า อึ้งปวยฮอหนีมาทางตะวันตก ข้ามแม่น้ำฮองโหมา เหตุไรด่านทั้งสามตำบลหาพบไม่เป็นอัศจรรย์ใจนัก จึงสั่งทหารให้จัดแจงตั้งค่ายปิดทางหลวงไว้ให้มั่นคง จะดูให้สิ้นสงสัย ว่าอึ้งปวยฮอหนีมานั้นจะไปทางไหน ทหารทั้งปวงก็จัดแจงตั้งค่ายตามบุนไทสือสั่ง
๏ ฝ่ายโต๊ะเต๊กจินกุ๋นอยู่กลางอากาศ แลเห็นบุนไทสือตั้งค่ายใหญ่ปิดทางหลวงไว้มั่นคงนัก จึงคิดว่าจำจะอุบายให้บุนไทสือยกกองทัพไปเสียจากทางหลวง อึ้งปวยฮอจึงจะออกด่านได้ คิดเทเอาทรายในน้ำเต้าซึ่งปลุกเสกไว้ออกปรายไปข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ บันดาลให้เห็นเป็นคน พวกอึ้งปวยฮอกลับย้อนเข้าไปตามทางหลวง คนสอดแนมก็เข้ามาแจ้งกับบุนไทสือว่า อึ้งปวยฮอหนีเข้าไปในเมืองแล้ว บุนไทสือแจ้งดังนั้น ก็ยกทหารออกจากค่าย ก็กลับตามอึ้งปวยฮอไปโดยเร็ว ตัดเอาไปจีนตี๋เป็นทางตรง บุนไทสือแลไปข้างหน้าเห็นเป็นนกตกใจกลัววิ่งระส่ำระสายตามทางจะไปเมืองหลวง ก็สำคัญว่าอึ้งปวยฮอหนีกลับเข้าไปในเมือง เร่งขับทหารรีบตามจนพ้นเปงจิ๋นไป
๏ ขณะนั้นโต๊ะเต๊กจินกุ๋นอ่านมนต์ขึ้น ผ้านั้นก็พาอึ้งปวยฮอไว้ในทางหลวงดังเก่า ฝ่ายอึ้งปวยฮอกับพรรคพวกครั้นผ้าออกจากกายแล้ว เหมือนนอนหลับแล้วตื่นขึ้น แลไปดูทหารซึ่งล้อมไว้ทั้งสี่ด้านหายไปสิ้นมีความยินดีนัก จึงว่าบุญของเรายังไม่ถึงที่ตาย อึ้งเบ๋งทหารจึงว่า อันคนไม่ถึงที่แล้วจะทำประการใดก็หาเป็นอันตรายไม่ ด้วยเทพยดารักษาอยู่ อึ้งปวยฮอก็พาทหารรีบไปถึงด่านหลิมตองก๋วน แลไปข้างหน้าเห็นคนและม้าแล้วมีทหารคอยตั้งสกัดทางอยู่ อึ้งปวยฮอจึงห้ามเกวียนเสบียงให้หยุดอยู่ก่อน เราจะขึ้นไปดู พอได้ยินเสียงประทัดและเสียงคนอื้ออึงใกล้เข้ามา อึ้งปวยฮอแลไปเห็นจ๋องเบ๋งเตียวฮอง แต่งตัวใส่เกราะถือทวนขี่ม้าขาวขับออกมาหน้าทหารแล้วร้องมาว่าให้บูเสงอ๋องออกมาพูดกัน อึ้งปวยฮอได้ยินก็ขับโคออกไปยอบตัวลงคำนับแล้วร้องทักไปว่าท่านอาผู้เฒ่า หลานนี้เป็นคนลำบากมา ซึ่งมิได้ลงจากหลังโคคำนับท่านโดยปรกตินั้นโทษมีแก่ข้าพเจ้าเป็นอันมาก ขอท่านอย่าได้ถือเลย เตียวฮองจึงว่าบิดาของท่านนั้นก็ได้สบถเป็นพี่น้องกับเรา แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ตัวของท่านเล่าพระเจ้าติวอ๋องก็รักใคร่ดุจเชื้อพระวงศ์อันสนิท ชอบแต่จะมีใจสามิภักดิ์ต่อพระมหากษัตริย์ ช่วยทำนุบำรุงอย่าให้มีสิ่งขัดเคืองพระทัยจึงจะชอบ นี่ท่านมาเห็นกับหญิงผู้เดียว สิ้นความกตัญญูต่อเจ้าข้าวแดง ไม่ทำตามประเพณีปู่และบิดาของตัวซึ่งมีคุณต่อแผ่นดิน ได้เป็นขุนนางช้านานแล้ว ท่านมาคิดกบฏล้างความชอบของท่านเสียเอง เราเป็นผู้ใหญ่พลอยได้ความอัปยศด้วย ซึ่งท่านหนีมาทั้งนี้อย่าว่าแต่เดินมาเลย ถึงมีปีกบินได้ในอากาศก็คงไม่พ้นมือเรา ท่านจงฟังเราว่าเร่งลงจากหลังโคให้เรามัดส่งไปโดยดีเถิด ซึ่งโทษของท่านนั้นไว้เป็นธุระเราเมื่อเข้าไปถึงเมืองหลวงแล้ว จะช่วยทูลขอโทษไว้สักครั้งหนึ่ง เห็นพระเจ้าติวอ๋องจะโปรดอยู่ ด้วยท่านมีความชอบมาแต่หลังเป็นอันมาก ซึ่งเราเป็นผู้ใหญ่ว่ากล่าวทั้งนี้ท่านจงตรึกตรองดูเถิด ถ้าจะขืนดื้อดึงไปมิฟังคำเรา ต่อภายหลังท่านจึงจะรู้จักสำนึก อึ้งปวยฮอจึงว่าท่านผู้เฒ่ารักษาสัตย์ธรรมอยู่ ข้าพเจ้าผู้น้อยนี้แต่ก่อนมาจะเป็นประการใดก็รู้อยู่กับท่าน แต่ครั้งนี้พระเจ้าติวอ๋องหลงไปด้วยสตรีทั้งเมาสุรา แล้วเชื่อคำคนพาลเห็นผิดเป็นชอบ แผ่นดินเมืองแปรปรวนไป อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนมาช้านานแล้ว ข้อซึ่งกระทำกับภรรยาข้าพเจ้านั้นอย่าว่าเลย แต่พระมเหสีของท่านหาความผิดมิได้ ก็ประหารชีวิตเสียได้ ข้าพเจ้าทำราชการเล่าก็ตั้งใจสามิภักดิ์โดยสุจริตได้สั่งสอนขุนนางและข้าราชการทั้งปวงให้สัตยซื่อต่อแผ่นดิน จะว่ากล่าวข้อความสิ่งใดก็โดยสัตย์ธรรมมิได้ลำเอียง ตั้งใจทำนุบำรุงเจ้าของตัวอาณาประชาราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุขทั้งแผ่นดิน ครั้งเมื่อหัวเมืองฝ่ายตะวันออกกระด้างกระเดื่อง มิได้อ่อนน้อมแก่พระเจ้าติวอ๋อง ข้าพเจ้าก็รับอาสาสู้ทรมานกายยกไปปราบปรามถึงสองร้อยเอ็ดครั้ง จึงราบคาบเป็นปรกติมาจนทุกวันนี้ ความชอบความดีของข้าพเจ้าทำไว้แต่ก่อนสูญไปแล้ว ซึ่งข้าพเจ้าจะทำราชการสืบไปนั้นเห็นจะรักษาตัวไปมิได้ ท่านได้เอ็นดูแล้วจงปล่อยให้ข้าพเจ้าไปโดยดีเถิด ถ้าเดชะบุญของข้าพเจ้าไปหาที่พึ่งอื่นได้สมคิด ก็คงจะกลับมาแทนคุณท่านให้ถึงขนาด เตียวฮองได้ยินอึ้งปวยฮอว่า ให้เกิดโทโสเป็นกำลังจึงด่าว่าอ้ายโจร ถ้อยคำสำนวนว่ากล่าวไม่ปรานีผู้ใหญ่ ดูหมิ่นเห็นว่าเราเป็นคนชรา แล้วเตียวฮองก็ขับม้าเข้าไปฟันด้วยง้าว อึ้งปวยฮอเอาทวนรับไว้ทัน จึงว่าท่านผู้เฒ่าอย่าเพ่อโทโส ท่านก็เป็นขุนนางข้าพเจ้าก็เป็นขุนนาง ทำราชการอยู่ด้วยกันอย่าเพ่อถือว่าตัวดี ถ้ามีทุกข์มาบ้างก็จะเหมือนหัวอกข้าพเจ้าฉะนี้ เตียวฮองร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายกบฏต่อแผ่นดินลมปากแข็งนัก แล้วเอาง้าวฟันซ้ำไปอีก อึ้งปวยฮอหลบทันมีความโกรธเป็นอันมาก ก็ขับโคเข้ารบกับเตียวฮอง รบกันได้สามสิบเพลง เตียวฮองกำลังน้อยชักม้าหนี อึ้งปวยฮอได้ทีไล่ตามไป เตียงฮองได้ยินเสียงกระดึงที่คอโคตามมาข้างหลัง ก็รู้ว่าอึ้งปวยฮอไล่มาจึงเอาง้าวแอบข้างม้าไว้ แล้วชักกระบองทองเหลืองออกจากเสื้อ เอาไหมพู่สำหรับกระบองพันมือให้มั่น มือหนึ่งชักม้าให้เดินถอยหลังสวนทางลงมา ขณะเมื่อเตียวฮองชักม้าหนีไปนั้น อึ้งปวยฮอตามไป พอเห็นเตียวฮองเอาง้าวแอบข้างม้าก็มีความสงสัยว่า เตียวฮองจะทำอุบายประการใด ก็รีบขับโคตามมา ม้ากับโคก็จวนกันเข้า เตียวฮองเห็นได้ทีก็ขว้างด้วยกระบอง อึ้งปวยฮอก็รับด้วยกระบี่ชื่อโปเกี๋ยม เชือกซึ่งผูกกระบองขาด กระบองตกลงมิได้ถูกอึ้งปวยฮอ เตียวฮองเห็นดังนั้นก็เสียใจขับม้าหนี
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอครั้นเตียวฮองหนีไปแล้วก็มิได้ตาม ไปเก็บเอากระบองไว้ แล้วสั่งพวกทหารให้เร่งเกวียนเสบียงขึ้นมาพร้อมกัน ตั้งค่ายอยู่ในที่นั้น
๏ ขณะเมื่อเตียวฮองหนีอึ้งปวยฮอไปนั้น เข้าอยู่ในกำแพงด่าน จึงคิดแต่ในใจว่า อึ้งปวยฮอคนนี้มีกำลังมาก แต่ผู้เดียวอาจสามารถจะทำลายค่ายได้ถึงสามด้าน ตัวเราก็เป็นคนชราไหนจะทานกำลังได้ ถ้าอึ้งปวยฮอหนีไปได้ พระเจ้าติวอ๋องจะเอาโทษแก่เรา จึงเรียกเสียวหงินปลัดด่านเข้ามาแล้วว่า อึ้งปวยฮอมีกำลังสู้คนได้ถึงหมื่นหนึ่ง แล้วเก็บเอากระบองกายสิทธิ์ของเราไว้ได้ ซึ่งจะสู้ด้วยกำลังและฝีมือนั้นเห็นจะหาชนะไม่ จำจะคิดอุบายในค่ำวันนี้ ท่านไปเกณฑ์ทหารเกาทัณฑ์ไว้สามพัน เวลาสามยามออกไปลอบยิงอึ้งปวยฮอกับพรรคพวกเสียให้ตาย ตัดศีรษะส่งไปเมืองจิวโก๋โทษจึงจะไม่มีแก่เรา เสียวหงินรับคำเตียวฮองแล้วเดินออกมา จึงคิดว่าอึ้งปวยฮอคนนี้เมื่อเราตกเข้าไปเป็นบ่าวอยู่นั้น มีความเอ็นดูแก่เรานัก ตั้งเราให้ออกมาเป็นปลัดด่านหลิมตองก๋วนได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ ก็ยังหาได้แทนคุณสิ่งไรไม่ อันเราจะคิดฆ่าท่านผู้มีคุณเสียนั้น ที่ไหนเราจะเป็นคนสืบไปได้ เสียวหงินคิดดังนั้นแล้ว ก็ลอบออกไปถึงหน้าค่ายอึ้งปวยฮอ ร้องเข้าไปว่ามีกองตระเวนหรือไม่ พวกอึ้งปวยฮอจึงถามออกมาว่าใครมาแต่ไหน เสียวหงินตอบไปว่า เราชื่อเสียวหงิน  เป็นบ่าวเก่าของบูเสงอ๋อง อึ้งปวยฮอสั่งให้รับเสียวหงินเข้าไปในค่าย เสียวหงินเข้ามาคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า เตียวฮองสั่งให้ข้าพเจ้าคุมทหารเกาทัณฑ์สามพันมายิงท่านเสียในเวลาสองยามนี้ ข้าพเจ้ามิอาจทำร้ายแก่ท่านผู้มีคุณได้ ข้าพเจ้าจึงออกมาบอกกับท่านให้แจ้ง อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าขอบคุณท่านนัก หาไม่ตัวเรากับพรรคพวกก็จะตายอยู่ในที่นี้สิ้น เหมือนให้เราเกิดใหม่เรามีความยินดีนัก แม้นมิตายจะแทนคุณท่าน และการครั้งนี้เป็นการร้อน อุปมาเหมือนไฟไหม้ขนคิ้ว ท่านจะเมตตาช่วยเราอย่างไรจึงจะพ้นภัย เสียวหงินจึงว่าเชิญท่านขึ้นม้า พาพรรคพวกครอบครัวรีบไปโดยเร็ว ข้าพเจ้าจะเปิดประตูด่านให้ และการทั้งนี้อย่าช้าเลยความจะแพร่งพรายไป อึ้งปวยฮอกับพรรคพวกก็มีความยินดี ต่างคนต่างถืออาวุธขึ้นม้ารีบออกมา พอเวลายามหนึ่งเป็นหัวค่ำอยู่ ชาวด่านทั้งปวงก็หาทันสังเกตไม่ เสียวหงินไขประแจประตูส่งอึ้งปวยฮอออกจากด่าน
๏ ขณะเมื่อเตียวฮองสั่งเสียวหงินไปแล้ว ก็จัดแจงตัวคอยเวลาอยู่ พอได้ยินเสียงคนร้องอื้ออึงขึ้น ว่าอึ้งปวยฮอแหกด่านออกไปได้ เตียวฮองตกใจจึงร้องว่า เราใช้คนผิดแล้วหาทันคิดไม่ ว่าเสียวหงินเป็นข้าเก่าของอึ้งปวยฮอไม่ มีความโกรธเป็นกำลัง ขึ้นม้าถือง้าวรีบตามอึ้งปวยฮอไป เสียวหงินแอบประตูด่านอยู่ พอเตียวฮองออกจากประตู เสียวหงินเอาทวนแทงเตียวฮองตกม้าตาย ครั้นเสียวหงินฆ่าเตียวฮองตายแล้ว ก็ควบม้ามาตามอึ้งปวยฮอ จึงร้องไปว่าให้ท่านรออยู่ก่อน อึ้งปวยฮอได้ยินเสียวหงินร้องมาก็รอโคอยู่ เสียวหงินมาถึงจึงบอกว่า ข้าพเจ้าฆ่าเตียวฮองตายแล้ว ท่านไปให้สบายเถิด ข้าพเจ้าจะกลับไปจัดแจงด่าน เกลือกกองทัพจะตามท่านมาภายหลัง ข้าพเจ้าจะได้ต้านทานไว้ให้ท่านไปสบาย แล้วเสียวหงินจึงว่าท่านกับข้าพเจ้าจะจากกันไปวันนี้ เมื่อไรจะได้พบกับท่านอีกเล่า อึ้งปวยฮอจึงตอบว่าเราขอบใจท่านนัก ท่านได้มีคุณช่วยชีวิตเราครั้งนี้ก็ยังไม่รู้เลย ว่าเมื่อไรจะได้กลับมาแทนคุณท่าน ว่าแล้วอึ้งปวยฮอก็ขับโคพาพรรคพวกรีบกลับไป เสียวหงินก็กลับมาด่านหลิมตองก๋วน
๏ ขณะเมื่ออึ้งปวยฮอออกจากด่านหลิมตองก๋วนไป ทางประมาณแปดร้อยเส้นถึงด่านตองก๋วนสั่งให้ทหารตั้งค่ายอยู่ริมด่าน ฝ่ายกองตระเวนด่านตองก๋วนเห็นดังนั้น จึงเข้าไปแจ้งความกับตันต๋องผู้เป็นนายว่า อึ้งปวยฮอพาพรรคพวกทหารหนีบุนไทสือมาตั้งค่ายอยู่ริมด่านเรา ตันต๋องแจ้งดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่าบูเสงอ๋องทำราชการได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง สำคัญใจว่าพระเจ้าติวอ๋องจะเสวยราชอยู่ได้สักพันปี ตัวจะมาตกต่ำแล้วมิรู้ ก็มีความผิดอยู่เหมือนกัน คงจะได้เห็นกันวันนี้ แล้วสั่งให้ทหารไปตั้งค่ายลงขวากหนามสกัดทางไว้ แล้วตันต๋องแต่งตัวใส่เกราะ ขึ้นม้าถือทวนมีลูกทิ้งเป็นอาวุธ แล้วประกาศแก่ทหารทั้งปวง ให้รีบออกไปจับอึ้งปวยฮอ
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอเมื่อมาตั้งอยู่ริมด่าน จึงถามทหารทั้งปวงว่าด่านตองก๋วนนี้ผู้ใดมารักษาอยู่ จิวกีทหารเอกจึงบอกว่า ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าด่านนี้ตันต๋องเป็นนายด่าน อึ้งปวยฮอได้ยินออกชื่อตันต๋องก็นิ่งไป แล้วถอนใจใหญ่เล่าความให้ทหารฟังว่าตันต๋องคนนี้เดิมเป็นขุนนางทำราชการอยู่ในเรา กระทำความผิดโทษถึงตาย เราจะให้เอาตัวไปฆ่าเสียตามกฎหมาย ขุนนางทั้งปวงชวนกันขอโทษไว้ให้ทำราชการแก้ตัวครั้งหนึ่ง เรามีใจเมตตาจึงงดโทษไว้ บัดนี้ได้มาเป็นนายด่าน เห็นตันต๋องจะเอาความหลังมาผูกใจเจ็บเราเป็นมั่นคง เราจะคิดประการใด ว่ายังมิทันขาดคำ ได้ยินอื้ออึงมาเป็นอันมาก อึ้งปวยฮอขึ้นหลังโคถือทวนออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ตันต๋องเห็นดังนั้น จึงทำเป็นองอาจขับม้าออกมาหน้าทหารรำทวนเย้ย แล้วชี้เอาอึ้งปวยฮอว่า ท่านอยู่ในเมืองหลวงทำราชการจนได้เป็นเจ้า เหตุไรวันนี้จึงลอบหนีออกมานอกด่าน บุนไทสือให้เรามาคอยอยู่นานแล้ว เร่งลงจากหลังโคเราจะพาเข้าไปส่งเมืองหลวงเป็นความชอบของเรา อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้น จึงตอบว่าอันความเท็จจริงชั่วดีนั้นก็ย่อมมีอยู่ด้วยกันทุกตัวคน ตัวท่านเล่าแต่แรกเป็นขุนนางอยู่ในเรา เราก็หามีใจลำเอียงไม่ เลี้ยงท่านเหมือนหนึ่งน้อง เมื่อท่านเป็นโทษนั้นเล่า ท่านกระทำใส่ตัวท่านเอง ถึงกระนั้นเราก็มีใจเมตตาท่าน ฟังคำคนทั้งปวงห้ามให้ทำราชการแก้ตัว มิใช่เราจะไม่มีคุณแก่ท่าน ท่านมาเยาะเย้ยเราดังนี้ หมายจะแก้แค้นความหลังหรือ ถ้าดังนั้นก็รีบมารบกันเถิด ถ้าชนะเราถึงสามเพลงแล้ว เราจะให้ท่านมัดไปโดยง่าย ว่าดังนั้นแล้วก็ขับโคเข้ารบกับตันต๋องได้ยี่สิบเพลง ตันต๋องเห็นอึ้งปวยฮอมีฝีมือและกำลังนัก จะเอาชัยชำนะโดยซึ่งหน้านั้นมิได้ก็ชักม้าหนี อึ้งปวยฮอร้องตวาดว่า กูจะจับอ้ายคนนี้แก้แค้นให้จงได้ แล้วก็ขับโคตามไป ตันต๋องเห็นอึ้งปวยฮอตามมาข้างหลัง จึงเอาทวนพาดตักแล้วหยิบเอาลูกทิ้งขว้างไป อึ้งปวยฮอหลบไม่ทัน ถูสีข้างตกลงจากหลังโค จิวกีทหารเอกเห็นดังนั้น จึงควบม้าขวางเข้าไป ร้องว่าเองอย่าทำอันตรายกู ตันต๋องได้ยินจิวกีว่าเป็นคำหยาบก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับจิวกี จิวกีฟันด้วยขวาน ตันต๋องเอาทวนขึ้นรับ ขณะเมื่อจิวกีกับตันต๋องรบกันอยู่นั้น อึ้งฮุยปิวเห็นอึ้งปวยฮอผู้พี่ตกลงจากหลังโค จึงวิ่งเข้าไปอุ้มเอามาเห็นอึ้งปวยฮอตาย อึ้งฮุยปิวโกรธมีความแค้นจะใคร่ขยี้ตันต๋องเสียให้ละเอียด แล้วขับม้าเข้าไปรบช่วยจิวกี ตันต๋องเห็นดังนั้นก็ชักม้าหนี จิวกีอึ้งฮุยปิวก็ขับม้าไล่ตามไป ตันต๋องจึงเอาลูกทิ้ง ทิ้งเอาจิวกีถูกคอตลอดตกม้าตาย ตันต๋องกลับม้ามาจะเข้าตัดศีรษะ พออึ้งเบ๋งควบม้าสวนเข้ามารบสกัดตันต๋องไว้ ตันต๋องเห็นว่าชนะทหารสองคนแล้ว พอเวลาเย็นก็ชักม้ากลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายอึ้งฮุยปิวและทหารทั้งปวง จึงเอาศพอึ้งปวยฮอกับจิวกีเข้าไปไว้ในที่สมควร บุตรและทหารก็ร้องไห้รักแซ่ไปสิ้นทั้งค่าย อึ้งเบ๋ง อึ้งฮุยปิวยิ่งมีความโกรธเป็นกำลังคิดจะใคร่ไปแก้แค้นตันต๋อง แต่จนใจด้วยเวลาค่ำ มิรู้ที่จะทำประการใด ก็สั่งทหารให้จัดแจงรักษาค่ายมั่นอยู่
๏ ฝ่ายโต๊ะเต๊กจินกุ๋น เมื่อช่วยอึ้งปวยฮอรอดไปจากด่านหลิมตองก๋วนได้แล้วกลับไปถ้ำที่อยู่ วันนั้นไม่มีความสบายเข้าอยู่ที่สงัด เผอิญให้มีจิตหวาดไป จึงจับยามดูก็รู้ว่าอึ้งปวยฮอถึงที่อับจนอีกแล้ว โต๊ะเต๊กจินกุ๋นสั่งแปะฮุนต๋องผู้เป็นศิษย์ให้ไปเรียกอึ้งเทียนฮัวเข้ามาหา และอึ้งเทียนฮัวคนนี้หน้าแดงตาพองสูงหกศอกกิริยาดุจเสือโผน เกล้าผมสองแหยมเข้ามาถึงหน้าเตียง ก็คุกเข่าลงคำนับอาจารย์แล้วจึงว่า อาจารย์จะใช้ข้าพเจ้าไปข้างไหนหรือ โต๊ะเต๊กจินกุ๋นจึงว่าจะให้ไปช่วยทุกข์บิดาของเจ้า อึ้งเทียนฮัวจึงถามว่าผู้ใดเป็นบิดาของข้าพเจ้า อาจารย์จึงบอกว่า อึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบูเสงอ๋องนั้นและบิดาของเจ้า บัดนี้ถูกลูกทิ้งของตันต๋องตายอยู่ที่ด่านตองก๋วนจึงจะให้เจ้าไปช่วย อึ้งเทียนฮัวได้ฟังดังนั้น จึงถามว่าข้าพเจ้าเป็นบุตรอึ้งปวยฮอ เหตุใดจึงมาอยู่ในที่นี้ อาจารย์จึงบอกว่าเมื่ออายุเจ้าได้สามขวบนั้น เราเห็นรูปร่างประหลาดอยู่ นานไปจะมีวาสนา จึงพามาไว้ในเขานี้ได้สิบสองปีแล้ว บัดนี้บิดาของเจ้าถึงที่อับจน เป็นพนักงานเราจะไปช่วยอีก ซึ่งให้เจ้าไปแทนนั้น เห็นเป็นคุณแก่เจ้าสามประการ ประการหนึ่งเจ้าจะได้แทนคุณบิดา ประการหนึ่งเจ้าจะได้พบกับบิดาของเจ้า ประการหนึ่งจะได้มีชื่อเสียง นานไปเจ้าจะได้บำรุงแผ่นดินแทนพระเจ้าบูอ๋อง ว่าแล้วจึงหยิบเอากระเช้าดอกไม้ใบหนึ่ง กระบี่เล่มหนึ่งส่งให้ แล้วกระซิบสั่งเป็นความลับว่า ถ้าช่วยบิดาของเจ้าออกจากด่านตองก๋วนได้แล้ว จงกลับมาหาเราด่วน อย่าตามบิดาไปเมืองไซรกีเลย ยังจะได้พบกันอีกอยู่
๓๒
๏ อึ้งเทียนฮัวรับคำอาจารย์แล้วลาออกมาหยิบเอาดินโปรยขึ้นไปบนอากาศ กระทำฤทธิ์มาถึงด่านตองก๋วน พอเวลาจะใกล้สว่างเห็นกองทัพล้อมค่ายไว้ ได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่ในค่าย อึ้งเทียนฮัวก็เข้าใจว่าบิดาอยู่ในที่นี้ จึงเดินเข้าไปหน้าค่าย ทหารร้องถามออกมาว่าท่านมาแต่ไหน อึ้งเทียนฮัวจึงบอกว่าเราอยู่ถ้ำจูเอียงต๋ง รู้ว่าบิดาเราถึงอับจนเราจึงมาช่วย ท่านเร่งบอกเข้าไป ทหารเข้าไปบอกแก่อึ้งฮุยปิว อึ้งฮุยปิวก็ออกมารับฤาษีหนุ่มนั้นเข้าไปในค่าย อึ้งเทียนฮัวจึงถามว่าศพบิดาเราอยู่ไหนเล่า อึ้งฮุยปิวจึงพาเข้าไปที่อึ้งปวยฮอตายอยู่นั้น อึ้งเทียนฮัวเห็นบิดามีใจสงสารนัก แล้วแลไปเห็นศพอีกศพหนึ่ง จึงถามว่าศพผู้ใดเล่า อึ้งฮุยปิวบอกว่าศพจิวกีทหารเอก อึ้งเทียนฮัวจึงให้ตักน้ำมา แล้วเอายาซึ่งอาจารย์ให้มานั้นละลายน้ำลง เอาปลายกระบี่คัดปากกรอกเข้าไป ยานั้นแล่นตลอดถึงมือและเท้าประมาณสองโมง อึ้งปวยฮอพูดออกมาได้ ลืมตาขึ้นเห็นฤาษีหนุ่มอึ้งปวยฮอลุกขึ้นจะคำนับ ว่าเราเคราะห์ดีอย่างไรจึงได้ท่านมาช่วยกลับเป็นขึ้นได้ อึ้งเทียนฮัวคุกเข่าลงคำนับบอกว่า ข้าพเจ้านี้ชื่ออึ้งเทียนฮัว ลูกสามขวบซึ่งหายไปในสวนดอกไม้คือตัวข้าพเจ้า อึ้งปวยฮอกับทหารพรรคพวกทั้งปวง ก็คิดได้ว่าอึ้งเทียนฮัวหายไปได้สิบสามปีแล้วกลับมาช่วย ต่างคนต่างยินดีนัก อึ้งปวยฮอจึงขอยาให้ไปแก้จิวกีฟื้นขึ้นแล้ว จึงถามอึ้งเทียนฮัวว่าเจ้าไปเรียนวิชาอยู่อาจารย์ไหน อึ้งเทียนฮัวร้องไห้แล้วบอกว่า ข้าพเจ้าไปอยู่ ณ เขาเซงฮองซัวในถ้ำจูเอียงต๋ง อาจารย์ชื่อโต๊ะเต๊กจินกุ๋น พาข้าพเจ้าขึ้นมาไว้ได้สิบสามปีแล้ว วันนี้เป็นบุญข้าพเจ้าได้มาคำนับบิดา พบอาและน้องทั้งสอง อึ้งเทียนฮัวดูทั่วไป มิได้เห็นมารดาอยู่ในที่นั้น ก็มีความโกรธเป็นกำลังถลึงตากัดฟันหน้าแดงขึ้น น้อยใจด้วยว่าบิดาทิ้งมารดาเสีย อึ้งปวยฮอเห็นดังนั้น จึงว่าวันนี้เจ้าได้มาพบบิดาและน้องทั้งสอง ก็เป็นที่ยินดีด้วยกันทั้งสองฝ่าย เจ้ามีความโกรธสิ่งใดจึงมาทำดังนี้ อึ้งเทียนฮัวจึงว่าบิดาเป็นกบฏหนีออกจากเมืองหลวง พี่น้องทั้งปวงพากันมาจนสิ้น ทหารเอกทหารเลวก็มาด้วยเป็นอันมาก แต่มารดาของข้าพเจ้าผู้เดียวเป็นหญิงหาควรจะทิ้งไว้ไม่ เหตุไรบิดาจึงไม่พามาด้วย อึ้งปวยฮอได้ยินอึ้งเทียนฮัวผู้บุตรถามถึงมารดายิ่งมีความแค้นเป็นอันมาก ลุกขึ้นกระทืบเท้าแล้วก็ร้องไห้ จึงว่ากับอึ้งเทียนฮัวว่า บิดาจะเล่าให้เจ้าฟัง ครั้นคิดถึงความหลังแล้ว ความแค้นตันอกขึ้นมา หารู้ที่จะพูดออกได้ไม่ ซึ่งบิดาได้ออกจากเมืองหลวงทั้งนี้ก็เพราะมารดากับอาเจ้า ด้วยพระมหากษัตริย์กระทำข่มเหงกับภรรยาขุนนาง เมื่อนางขันกีซึ่งได้เป็นมเหสีใหม่ทำการเลี้ยงโต๊ะ มารดาเจ้าเข้าไปคำนับพระเจ้าติวอ๋องมาหยิกหยอกแล้วพูดเกี้ยวพาล แต่มารดาของเจ้าเป็นคนมีสัจ มิได้ลงใจด้วยว่ากล่าวหยาบช้าต่อพระเจ้าติวอ๋องเป็นอันมาก พระเจ้าติวอ๋องก็มิฟัง มารดาเจ้ามีความแค้นใจ โจนลงมาจากเตียะแซแหลาอันสูงถึงแก่ความตาย นางอึ้งกุยหุยอาของเจ้าซึ่งเป็นพระมเหสีซ้าย เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องทำผิดจึงว่ากล่าวติเตียน พระเจ้าติวอ๋องโกรธถีบเอาตกเตียะแซเหลาลงมา ถึงแก่กรรมตายอีก เพราะเหตุฉะนี้จึงได้หนีมา อึ้งเทียนฮัวแจ้งความซึ่งบิดาเล่าให้ฟังร้องขึ้นได้คำหนึ่งก็สลบลงอยู่ในที่นั้น อาและน้องทั้งสองกับทหารทั้งปวง เข้าช่วยกันแก้ไขฟื้นขึ้น อึ้งเทียนฮัวร้องไห้แล้วบอกกับบิดาว่า ข้าพเจ้าไม่กลับไปหาอาจารย์แล้ว เรายกเข้าไปตีเมืองจิวโก๋แก้แค้นมารดาข้าพเจ้าเถิด ร้องไห้พลางแล้วกัดฟัน พอได้ยินทหารเข้ามาบอกว่า ตันต๋องออกมาชวนรบอยู่นอกค่าย อึ้งปวยฮอได้ยินดังนั้นตกใจนัก อึ้งเทียนฮัวเห็นกิริยาบิดากลัวตันต๋องจึงว่าบิดาออกไปรบเถิด ข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยแล้วอย่ากลัวเลย อึ้งปวยฮอก็แข็งใจขึ้นหลังโคขับออกไปนอกค่าย จึงร้องว่ากับตันต๋องว่า เราจะมาแก้แค้นซึ่งตัวทำไว้กับเราวานนี้ ตันต๋องครั้นเห็นอึ้งปวยฮอออกมาก็มีความสงสัย จึงคิดว่าอ้ายนี่ต้องอาวุธเราวานนี้ตายแล้ว เหตุใดจึงกลับเป็นขึ้นมาอีกเล่า แล้วร้องว่าอ้ายกบฏเร่งออกมารบกัน อึ้งปวยฮอก็ขับโคเข้ารบกับตันต๋องได้สิบห้าเพลง ตันต๋องชักม้าหนี
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอหาไล่ติดตามไปไม่ อึ้งเทียนฮัวเห็นบิดาขยั้นอยู่ จึงร้องว่าบิดารีบตามไปเถิด ข้าพเจ้าออกมาอยู่นี่แล้ว อึ้งปวยฮอได้ยินอึ้งเทียนฮัวว่าก็ขับโคไล่ตามไป ตันต๋องเห็นอึ้งปวยฮอไล่จวนตัวเข้ามา จึงเอาลูกทิ้งทิ้งเอาอึ้งปวยฮอเป็นหลายที อึ้งเทียนฮัวก็เอากระเช้าขึ้นรับลูกทิ้งไว้ได้สิ้น ตันต๋องเห็นอาวุธไม่ต้องอึ้งปวยฮอก็โกรธนัก แล้วแลไปเห็นอึ้งเทียนฮัวถือกระเช้าเดินตามอึ้งปวยฮออยู่ จึงคิดว่าอ้ายเด็กน้อยคนนี้เก็บเอาอาวุธของเราไว้ มีความโกรธเป็นอันมาก ขับม้าเข้ามาเงื้อทวนขึ้นจะแทง อึ้งเทียนฮัวชักเอากระบี่ซึ่งโต๊ะเต๊กจินกุ๋นให้มานั้นขึ้นรับไว้ ง้าวกระบี่ไปถูกตันต๋องคอขาดตกม้าตาย ทหารอึ้งปวยฮอเห็นตันต๋องตาย ก็ชวนกันไล่ฆ่าฟันพวกทหารชาวด่านแตกกระจัดกระจายไป อึ้งปวยฮอจึงสั่งทหารทั้งปวง รีบฟันประตูด่านออกไป แล้วก็พาอึ้งเทียนฮัวกับทหารออกจากด่าน อึ้งเทียนฮัวจึงเข้าไปคำนับบิดาแล้วว่า บิดากับพรรคพวกไปจงดีเถิด ข้าพเจ้าจะลาไปหาอาจารย์ อึ้งปวยฮอจึงว่าเหตุไฉนเจ้าจึงจะไม่ไปกับเราเล่า อึ้งเทียนฮัวจึงว่าอาจารย์สั่งไว้ให้กลับไป ข้าพเจ้ามิรู้ที่จะขัดคำอาจารย์ได้ จึงลาท่านกลับไป อึ้งปวยฮอมีความอาลัยนัก ทอดใจใหญ่แล้วว่า เราจากกันมาช้านานแล้วพึ่งได้มาพบกัน จะไปวันนี้แล้วเมื่อไรจะได้พบกันอีก อึ้งเทียนฮัวจึงว่าไม่ช้าดอกจะได้พบกันที่เมืองไซรกี พ่อลูกร้องไห้รักกันแล้วต่างคนก็ต่างไป อึ้งปวยฮอออกจากด่านตองก๋วนเดินทางมาประมาณแปดร้อยเส้น ถึงด่านชัวฮุนก๋วน
๏ ฝ่ายทหารตันต๋องเห็นนายตายแล้ว ก็รีบไปแจ้งแก่ตันหงอนายด่านชัวฮุนก๋วน ตันหงอรู้ว่าอึ้งปวยฮอฆ่าตันต๋องผู้น้องตาย มีความโกรธเป็นอันมาก จึงจัดแจงทหารจะยกออกไปคอยสกัดแก้แค้นอึ้งปวยฮอ พอโฮสินทหารเข้ามาคำนับแล้วว่ากับตันหงอว่า ท่านอดโทโสเสียก่อน อึ้งปวยฮอคนนี้มีกำลังและฝีมือเป็นอันมาก แล้วมีทหารชื่ออึ้งเบ๋ง จิวกี สองคนนี้เข้มแข็งนัก กำลังดุจเสือ ตันต๋องน้องของท่านนั้นก็มีฝีมือ ทั้งมีอาวุธวิเศษ อึ้งปวยฮอยังฆ่าเสียได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะสู้ซึ่งหน้านั้นจะเอาชัยชำนะยาก คิดจับเอาด้วยอุบายเห็นจะได้โดยสะดวก ตันหงอจึงถามว่า อุบายของท่านนั้นจะทำประการใด โฮสินจึงกระซิบบอกเป็นความลับ แล้วว่าอุบายของข้าพเจ้าอันนี้ ถ้าท่านทำได้ไม่พักสู้รบให้ลำบากทหารเลย จะให้ตายเองสิ้นทั้งพวก ตันหงอได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงให้หาทหารใหญ่น้อยทั้งปวงเข้ามา แล้วกระซิบสั่งให้ไปทำตามอุบายโฮสินบอกทุกประการ พอชาวด่านเข้ามาบอกว่า พวกอึ้งปวยฮอเข้ามาถึงริมด่านแล้ว ตันหงอจึงสั่งให้ตีกลองสัญญา แล้วขึ้นม้าพาทหารมาคอยรับ ครั้นอึ้งปวยฮอมาถึง ตันหงอจึงถามว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าไต้อ๋องมาทางนี้ จึงพาทหารออกมาคอยคำนับท่าน อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้น พิเคราะห์ดูทหารทั้งปวงออกมายืนรับอยู่นั้น มิได้แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธก็ค่อยคลายใจ อึ้งปวยฮอยอบตัวลงคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนกระทำความผิดต่อแผ่นดิน ท่านยังมีใจนับถือคำนับเหมือนมาแขก บุญคุณของท่านนั้นเปรียบกับภูเขาอันใหญ่ และเวลาวานนี้ข้าพเจ้าเป็นคนหนีภัยมา ตันต๋องน้องของท่านออกมากั้นกางไว้ จึงได้เกิดฆ่าฟันกันขึ้น ถ้าท่านเมตตาไม่ถือความปล่อยให้ข้าพเจ้ารอดไปพ้นด่านครั้งนี้ บุญคุณหาที่สุดมิได้เลย ตันหงอจึงตอบว่า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าพวกพ้องของท่านนั้น เป็นคนกตัญญูสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินมาหลายชั่วอยู่แล้ว ครั้งนี้เจ้าแผ่นดินมิได้เป็นธรรมจึงเกิดเหตุ ซึ่งตัวท่านจะมีโทษอะไรเล่า อันตันต๋องน้องข้าพเจ้านั้น เป็นคนหาปัญญามิได้ออกมาขัดขวางท่านไว้ จนตัวตายนั้นก็เป็นกรรมของเขาเอง ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าท่านมาจึงออกมารับ อึ้งเบ๋งทหารเอกยืนม้าอยู่หลังอึ้งปวยฮอ เห็นอาการตันหงอซึ่งออกมารับนั้นสุจริตอยู่ คิดถึงความซึ่งฆ่าตันต๋องเสียก็ทอดใจใหญ่ แล้วว่ากับตันหงอว่าพี่น้องแม่เดียวกัน โง่บ้างฉลาดบ้าง ผลไม้ต้นเดียวกันก็มีเปรี้ยวและหวาน เราเห็นว่าท่านมีสติปัญญาดีกว่าน้องชาย ทหารทั้งปวงเห็นอึ้งเบ๋งพูดกับตันหงอโดยสุจริตทั้งสองฝ่ายก็ลงจากม้าทั้งสิ้น ตันหงอก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับอึ้งปวยฮอ แล้วว่าขอเชิญท่านเข้าไป ณ ที่รับขุนนาง หยุดพักให้สบายก่อนเถิด แล้วก็พาอึ้งปวยฮอกับพรรคพวกและทหารเข้าไป ตันหงอจึงสั่งคนให้ยกโต๊ะออกมาเลี้ยงอึ้งปวยฮอกับทหารทั้งปวง
๏ ขณะเมื่ออึ้งปวยฮอเสพสุราอยู่นั้น จึงคิดแต่ในใจว่าซึ่งตันหงอเชิญเราและพรรคพวกเข้ามากินเลี้ยงในที่นี้ประหลาดอยู่ ครั้นดูกิริยาก็เห็นว่าจะไม่คิดร้ายต่อเรา แต่จะไว้ใจยังมิได้ ซึ่งเราจะมาประมาทอยู่ในด่านนี้หาควรไม่ อึ้งปวยฮอคิดดังนั้นแล้ว ก็มิได้เสพสุราสืบไป จึงลุกขึ้นคำนับตันหงอว่าซึ่งข้าพเจ้าเป็นคนมีความทุกข์มา ท่านคิดเอ็นดูให้เชิญเข้ามากินโต๊ะนั้นขอบใจนัก คุณของท่านอยู่กับข้าพเจ้าเป็นอันมาก บัดนี้ข้าพเจ้ากับพรรคพวก ก็อิ่มหนำมีความสบายแล้วข้าพเจ้าจะลาท่านไป ขอท่านได้เมตตาเปิดประตูด่านปล่อยให้ข้าพเจ้าไปโดยสะดวกเถิด ตันหงอจึงว่าเวลานี้ก็จวนจะค่ำอยู่แล้ว ท่านมาทางไกลผู้คนก็เห็นจะเหน็ดเหนื่อย จงหยุดพักทหารหลับนอนให้สบายต่อรุ่งเช้าจึงค่อยไป อึ้งเบ๋งจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า ตันหงอมีใจภักดีต่อท่าน อ้อนวอนให้ทหารหยุดอยู่คืนหนึ่งนั้นจะเป็นไรมี ต่อรุ่งเช้าจึงค่อยไปเถิด อึ้งปวยฮอก็ยอมอยู่ตามคำอึ้งเบ๋งแต่หาวางใจไม่ จึงสั่งทหารให้ไปเอาเกวียนเสบียงเข้ามาไว้ในระเนียดทั้งสิ้น ตันหงอเห็นดังนั้นก็มีความยินดี คำนับอึ้งปวยฮอแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าคิดว่าจะใคร่สนทนากับท่านให้สบายสักคืนหนึ่ง แต่เห็นว่าท่านเหน็ดเหนื่อยมาจะป่วยการนอน เชิญท่านหยุดพักให้สบายเถิด ตันหงอก็ลากลับไปที่อยู่
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอเมื่อตันหงอลากลับไปที่อยู่แล้ว ครั้นเพลาค่ำคนใช้จุดเทียนเข้ามาให้ อึ้งปวยฮอจึงว่าเหน็ดเหนื่อยมาชวนกันหลับนอนให้สบายเถิด ทหารทั้งปวงต่างคนอิดโรยมาก็นอนหลับไปสิ้น อึ้งปวยฮอคิดสงสัยตันหงออยู่นอนไม่หลับให้มีความรำคาญ แล้วคิดไปว่าพวกของเราได้เป็นขุนนางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินถึงเจ็ดชั่วคน ไม่หมายเลยว่าจะเป็นกบฏ พาให้ชื่อเสียงท่านแต่ก่อนพลอยเสียไปด้วย ตัวเราเล่าก็เห็นทั่วกันทั้งแผ่นดินว่าเป็นคนทรยศ แต่ที่จริงใจของเราซื่อต่อเจ้า ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินโดยสุจริต ความทั้งนี้เป็นความในใจหามีใครเห็นไม่ เว้นไว้แต่เทพยดาจะเป็นพยานเรา เหตุด้วยพระมหากษัตริย์เชื่อฟังคนพาล เชื้อพระวงศ์และขุนนางมีความเจ็บแค้น อาณาประชาราษฎรเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ถ้าเดชะบุญของเรา บูอ๋องมีความเมตตาเหมือนใจนึก จะยืมทหารมาตีจับเอาผู้ซึ่งเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินมาสับให้ละเอียดจึงจะหายความแค้น อึ้งปวยฮอกัดฟันมีความโกรธเป็นอันมาก แล้วคิดถึงความเก่าซึ่งเป็นสุขมาแต่หลัง บัดนี้มาได้ความลำบากแต่ที่จะอยู่ไม่มี ยิ่งคิดรำคาญใจนัก พอได้ยินเสียงตีกลองยามสาม อึ้งปวยฮอเอนตัวลงจะนอน ให้ร้อนใจนอนไม่หลับ แล้วได้ยินเสียงเป็นลมพัดให้แสยงขนตกใจกลัวเหงื่อออกโซมตัว แลไปเห็นคนยื่นมือออกจากเชื้อเทียนที่ตามอยู่ดับไป แล้วได้ยินเสียงคนร้องเรียกว่าท่านกุนเจียงกุ๋น เราชื่อกาสีผู้เป็นภรรยาของท่าน ตามมาบอกให้ท่านรู้บัดนี้ภัยจะมาถึง จะมีผู้เอาเพลิงมาลอบจุดทำร้ายท่าน ท่านจงเรียกน้องชายให้ลุกขึ้นรักษาลูกเราทั้งสองคนที่ไม่มีแม่ ว่าเท่านั้นแล้วก็หายไป เทียนที่ดับก็ติดขึ้นดังเก่า อึ้งปวยฮอตกใจเอามือตบลงที่เตียง จึงเรียกทหารทั้งปวงลุกขึ้นแล้วอึ้งปวยฮอก็เล่าเนื้อความให้ฟังว่า นางกาสีมาบอกว่าจะเกิดไฟ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด อึ้งฮุยปิวจึงว่าซึ่งเรามาหยุดนอนอยู่ในด่านนี้หาควรไม่ ข้าพเจ้ามีความสงสัยอยู่ อึ้งเบ๋งได้ยินดังนั้น ก็ออกไปชักกลอนเปิดประตูระเนียดไม้ทุกประตู ก็รู้ว่ามีผู้มาลอบใส่กุญแจไว้ข้างนอก อึ้งเบ๋งจึงร้องขึ้นว่า จะมีเหตุแล้วพวกเราเร่งเอาขวานมาฟันประตูเถิด ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้น ก็ตรูกันฟันประตูออกไป จิวกีจึงเร่งทหารให้ขับเกวียนออกจากระเนียดได้ทั้งสิ้น อึ้งปวยฮอก็พาบุตรทั้งสองออกมานอกประตู เห็นฟืนและหญ้ากองไว้ท่วมระเนียดทั้งสี่ด้าน อึ้งปวยฮอจึงว่ากับอึ้งเบ๋งและทหารทั้งปวงว่า ท่านเห็นแล้วหรือ ตันหงอคิดกลอุบายจะทำร้ายแก่เรา ว่าแล้วก็พากันรีบไปจากที่นั้น
๏ ฝ่านตันหงอครั้นเพลาดึก จึงสั่งทหารให้ไปกำชับกันรักษาประตูด่านจงมั่นคง ตัวก็คุมทหารถือคบเพลิงไปเป็นอันมาก พอถึงกลางทางทหารมาบอกว่า อึ้งปวยฮอกับพรรคพวกฟันประตูระเนียดหนีไปข้างประตูด่านแล้ว ตันหงอได้ฟังดังนั้นมีความโกรธเป็นอันมาก แล้วขับม้าคุมทหารรีบไปสกัดอึ้งปวยฮอไว้ อึ้งปวยฮอเห็นตันหงอพาพรรคพวกถือคบเพลิงมาสกัดหน้าอยู่จึงร้องไปว่า ตันหงอทำคุณไว้กับเราเพลาวานนี้เหมือนสายน้ำไหล ตันหงอร้องด่าว่าอ้ายกบฏต่อแผ่นดินกูคิดว่าหญ้ากอหนึ่งจะขุดเสียให้สิ้นราก ถึงหนีมาได้ดังนี้ก็ยังจะไม่พ้นมือกู ว่าแล้วก็ขับม้าถือทวนตรงเข้ามา อึ้งเบ๋งถือขวานใหญ่ขับม้าออกรบกับตันหงอถ้อยทีรบติดพันกันอยู่ อึ้งปวยฮอก็ขับโคออกไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ตันหงอตกใจชักม้าผละจากอึ้งเบ๋ง อึ้งปวยฮอก็เอาทวนแทงถูกอกตันหงอตกม้าตาย พวกทหารทั้งปวงแตกกระจัดกระจายไปสิ้น อึ้งปวยฮอก็รีบไปถึงประตูด่าน สั่งให้ทหารฟันประตู แล้วเร่งเกวียนเสบียงกับพรรคพวกออกไปจากด่าน พอเวลาสว่างขึ้น อึ้งปวยฮอก็ตรวจดูทหารทั้งปวงก็ดีอยู่สิ้น จึงรีบยกไปด่านไต๋ไปก๋วน
๓๓
๏ ขณะเมื่อยกไปนั้นอึ้งเบ๋งจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่าเราไปถึงด่านเห็นจะไม่ได้รบ ด้วยเป็นพวกของเรา ว่าแล้วก็รีบไปจะใกล้ถึงด่าน ทหารสอดแนมเอาเนื้อความเข้าไปบอกอึ้งกุ๋นว่า ลูกชายของท่านคิดกบฏ หักด่านหนีมาฆ่าขุนนางนายด่านเสียเป็นหลายตำบล มาจวนจะถึงด่านอยู่แล้ว อึ้งกุ๋นได้ยินดังนั้นก็ขึ้นม้าพาลูกชายทั้งสองคนคุมทหารสามพัน กับเกวียนสำหรับใส่คนโทษสิบเล่ม ออกมาตั้งรับอยู่ ณ​ ประตูด่าน อึ้งเบ๋งเห็นจึงกลับมาบอกอึ้งปวยฮอว่า บิดาท่านจัดทหารมามากนัก ข้าพเจ้าเห็นจะไม่สมความคิด ให้ท่านหยุดอยู่ข้าพเจ้าจะเข้าไปดูก่อน แล้วอึ้งเบ๋งหลงหวนก็ขับม้าเข้าไปหน้า อึ้งปวยฮอขับโคไปถึงจึงยอบตัวลงคำนับ แล้วว่าข้าพเจ้าหากตัญญูต่อบิดาไม่ จึงมิได้ลงคำนับโดยสุจริต อึ้งกุ๋นจึงแกล้งถามว่านี่ผู้ใด อึ้งปวยฮอตอบว่า ข้าพเจ้าชื่ออึ้งปวยฮอเป็นบุตรของท่าน อึ้งกุ๋นจึงร้องขึ้นว่าพวกของเราจะเป็นกบฏเช่นนี้หามิได้ เราทำราชการมาถึงเจ็ดชั่วคน ท่านแต่ก่อนต่อ ๆ มาจนถึงตัวเรา มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน มิได้คิดทรยศต่อเจ้า ใจของเราถือมั่นอยู่ว่าเกิดมาเป็นชาติทหารแล้ว มิได้คิดจะกินข้าวถึงสองเจ้า ถ้าเกิดมาเป็นหญิงก็ไม่คิดจะมีผัวสองคน จิตเรามั่นอยู่ฉะนี้ ตัวของเจ้าเล่าพระเจ้าติวอ่องเลี้ยงให้เป็นเจ้า มาผูกเจ็บใจด้วยหญิงผู้เดียวนี้ คิดกบฏต่อแผ่นดินละความละอายเสียสัตย์ ซึ่งจะหาความสุขไปข้างหน้านั้นยากแล้ว  แล้วตัวหนีออกมาทั้งนี้ ฆ่าขุนนางนายด่านเสียหลายตำบล อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ซึ่งตัวทำการได้ทั้งนี้ก็เพราะไม่คิดถึงเราผู้เป็นบิดายังจะมีหน้ามาหาเราอีกเล่า อึ้งปวยฮอได้ยินบิดาว่าดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งอยู่ อึ้งกุ๋นจึงร้องว่าอ้ายสัตว์เดียรัจฉานมึงจะไปเมืองไซรกีให้ได้แล้ว มึงเอาทวนมาแทงกูเสียก่อนเถิด เมื่อหูกูไม่ได้ยินตาไม่เห็นแล้ว ก็จะก้มหน้าตายอยู่ที่นี่มิให้ผู้ใดล่วงว่าลูกเป็นกบฏ พ่อโทษถึงตาย อึ้งปวยฮอจึงร้องว่าข้าพเจ้ายอมให้จับส่งไปเมืองหลวงโดยดีแล้ว บิดาอย่าโกรธข้าพเจ้าเลย แล้วจะลงจากหลังโค อึ้งเบ๋งจึงร้องห้ามว่า พี่อย่าเพิ่งยอมให้จับก่อน ด้วยพระเจ้าติวอ๋องมิได้เป็นสัจธรรม ซึ่งจะทำตามคำบิดาท่าน เห็นจะไม่รอดจากความตาย เมื่อแรกจะหักด่านออกมานั้น ความตายถึงสิบส่วนจะรอดส่วนหนึ่ง เสียแรงเราออกมาได้ถึงนี่แล้ว จะกลับเข้าไปตายลำบากหาต้องการไม่ ซึ่งความแค้นของท่านแต่หลังนั้นบิดาท่านหารู้ไม่ อึ้งปวยฮอเห็นชอบด้วยก็มิได้ลงจากหลังโค อึ้งกุ๋นจึงว่ากับอึ้งเบ๋งว่า ซึ่งลูกเราคิดกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋องและมิได้คิดถึงเราผู้เป็นบิดานั้น เอ็งเหล่านี้ยุยง แต่ต่อหน้ายังห้ามไว้มิให้พ่อลูกมาหากัน อึ้งกุ๋นมีความโกรธเป็นอันมาก ถือทวนขับม้าตรงเข้ามาแทงเอาอึ้งเบ๋ง อึ้งเบ๋งเอาขวานรับไว้ แล้วว่าท่านฟังข้าพเจ้าก่อนเถิด อึ้งปวยฮอก็เป็นลูกของท่าน อึ้งเทียนหลกก็เป็นหลานของท่าน ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ก็เป็นหลานและแซ่เดียวกัน ข้าพเจ้าจะว่าให้ท่านฟัง คำโบราณว่าถึงเสือจะร้ายก็ไม่กินลูก ครั้งนี้พระมหากษัตริย์ไม่อยู่ในยุติธรรม บ้านเมืองเกิดจลาจล เหตุไรท่านไม่คิดถึงลูกสาวลูกสะใภ้ท่าน ที่พระเจ้าติวอ๋องถีบตกเตียะแซเหลาตาย จะมาจับลูกของตัวส่งเข้าไปให้ได้ความลำบากอีกเล่า อึ้งกุ๋นได้ยินดังนั้นก็โกรธ ว่าอ้ายพวกกบฏกลับมาจะล้อเราเล่น จึงเอาดาบฟันเอาอึ้งเบ๋ง อึ้งเบ๋งเอาขวานขึ้นรับ แล้วว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ หารู้จักลักษณะแผ่นดินที่จะดีหรือร้ายไม่ กลับจะฟันเราเสียอีกเล่า ใช่ว่าอาวุธเราจะไม่มี แต่กลัวว่าปัดป้องรักษาตัวจะพลั้งมือไปถูกเข้า จะเสียเกียรติยศของท่าน พออึ้งกุ๋นเห็นม้าจิวกีใกล้เข้ามาก็โกรธ กล้บม้ามาจะฟันจิวกี จิวกีจึงว่าขออภัยเสียเถิดข้าพเจ้าจะอดไม่ได้แล้ว อึ้งเบ๋ง จิวกี หลงหวน งอเกียม ทั้งสี่ม้าล้อมอึ้งกุ๋นไว้ อึ้งปวยฮอเห็นดังนั้นก็นึกโกรธทหารทั้งสี่นายว่า ต่อหน้ายังดูหมิ่นบิดาเราถึงฉะนี้ อึ้งเบ๋งร้องว่ากับอึ้งปวยฮอว่า ข้าพเจ้าทั้งสี่คนล้อมบิดาท่านไว้แล้ว ท่านนิ่งอยู่ไยเล่าเร่งออกไปเสียให้พ้น อึ้งฮุยป้า อึ้งฮุยปิว อึ้งเทียนหลก อึ้งเทียนเสียง จึงพาทหารและล้อเกวียนออกไปนอกด่าน อึ้งกุ๋นมีความโกรธเป็นกำลัง พลัดตกลงจากหลังม้าชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย อึ้งเบ๋งลงจากม้าเข้ายึดเอากระบี่ไว้ แล้วว่าท่านมาทำดังนี้หาควรไม่ อึ้งกุ๋นจึงด่าว่าอ้ายโจรหารู้จักความผิดไม่ ควรหรือขับไล่ลูกเราหนีไป อึ้งเบ๋งจึงว่าข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านฟัง ข้าพเจ้าแค้นทั้งนี้เพราะลูกของท่านนัก เมื่อจะคิดกบฏนั้นได้ห้ามปรามเป็นหลายครั้ง กลับจะฆ่าข้าพเจ้าทั้งสี่คนเสีย ข้าพเจ้ากลัวจึงเข้าร่วมคิดด้วย แต่ได้ปรึกษากันอยู่ว่า ถ้ามาถึงท่านจึงจะแจ้งความให้ฟัง ให้ท่านจับลูกและหลานส่งขึ้นไป จะล้างความชั่วของข้าพเจ้าทั้งสี่คน ทั้งจะไม่มีมลทินแก่ตัวท่าน ขอเชิญท่านตามไปเรียกลูกท่านมาก่อน ถ้าลูกท่านจะมิมาท่านจงบอกว่าข้าพเจ้าเชิญให้มาตามอย่าคิดกลัวเลย แล้วท่านจึงว่าตัวก็จะไปเมืองไซรกีตามลูกท่านด้วย อึ้งกุ๋นหัวเราะแล้วว่า อ้ายลูกวานซืนนี้จะมาลวงเราอีกเล่า อึ้งเบ๋งจึงว่าท่านสงสัยดังนั้นผิดไป อึ้งปวยฮอลูกของท่านก็หนีออกไปนอกด่านพ้นเงื้อมมือท่านแล้ว ข้าพเจ้าจะลวงท่านเอาประโยชน์สิ่งใดเล่า ท่านคิดดูเถิดข้าพเจ้าว่าทั้งนี้โดยเอ็นดูกับท่าน แต่พอให้อึ้งปวยฮอกลับเข้ามาในด่านแล้ว ท่านจึงให้อึ้งปวยฮอกับทหารทั้งปวงกินเลี้ยง ข้าพเจ้าทั้งสี่คนจะคอยอยู่ ถ้าเห็นได้ทีแล้วท่านตีระฆังสัญญาขึ้น ข้าพเจ้าจะจับอึ้งปวยฮอกับลูกชายทั้งสองใส่เกวียนส่งเข้าไปเมืองหลวง แต่ท่านช่วยข้าพเจ้าทั้งสี่คนนี้ให้พ้นผิดด้วย คุณท่านจะมีกับข้าพเจ้าเป็นอันมาก อึ้งกุ๋นได้ยินดังนั้นกลับเห็นจริงด้วย จึงคิดว่าอึ้งปวยฮอมิได้คิดถึงเราจึงหนีไป ซึ่งอึ้งเบ๋งว่ากล่าวทั้งนี้โดยเอ็นดูเรา ก็ขึ้นม้ารีบตามออกไปนอกด่าน จึงเรียกอึ้งปวยฮอว่า ลูกเอ๋ยกลับมาก่อนเถิดบิดาไม่ทันคิด ซึ่งอึ้งเบ๋งว่ากล่าวนั้นเป็นความจริง บิดาจะไปเมืองไซรกีด้วย อึ้งปวยฮอได้ยินดังนั้นจึงคิดว่าซึ่งบิดาตามมาเรียกเราบัดนี้ เห็นจะเป็นความคิดของอึ้งเบ๋ง อึ้งปวยฮอก็พาทหารกลับตามคำอึ้งกุ๋นเข้าไปในด่าน ฯ
๏ ขณะเมื่ออึ้งกุ๋นตามอึ้งปวยฮอไปนั้น ภายหลังอึ้งเบ๋งกระซิบสั่งหลงหวนเป็นความลับ หลงหวนก็คุมทหารไปคอยอยู่ตามคำอึ้งเบ๋งสั่ง เมื่ออึ้งกุ๋นพาอึ้งปวยฮอเข้ามาถึง จึงว่าเจ้าทั้งปวงเหน็ดเหนื่อยมากินอยู่ให้สบายจึงค่อยไป แล้วสั่งคนใช้ให้ยกของมาเลี้ยงลูกกับหลานและพรรคพวกทั้งสิ้น
๏ ขณะเมื่อเลี้ยงกันอยู่นั้น อึ้งเบ๋งนั่งอยู่กับอึ้งกุ๋น อึ้งกุ๋นนั่งเสพสุราได้สักสามสี่จอกแล้ว ตีระฆังสัญญาขึ้นเป็นหลายทีอึ้งเบ๋งทำเฉยเสีย อึ้งกุ๋นจึงถามว่าทำไมไม่ลงมือเล่า อึ้งเบ๋งจึงว่าทหารยังไม่พร้อมจะเสียการไป
๏ ฝ่ายหลงหวนซึ่งอึ้งเบ๋งสั่งไว้นั้นเห็นได้ที ก็ให้ทหารเข้าเก็บเอาทรัพย์สิ่งของเงินทองของอึ้งกุ๋นบรรดาที่มีในเลื่อนมาบรรทุกลงไว้เป็นหลายเล่มเกวียน ก็เอาไฟจุดฉางข้าวไหม้ขึ้นแล้ว หลงหวนจึงวิ่งร้องมาว่าเกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่ฉาง อึ้งปวยฮอกับทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้น ต่างคนก็ขึ้นโคและม้าขับล้อเกวียนรีบหนีไฟออกไปนอกด่าน พอคนใช้มาบอกกับอึ้งกุ๋นว่า ทหารอึ้งปวยฮอไปเก็บเอาทรัพย์สิ่งของที่เลื่อนท่านไปหมดแล้ว อึ้งกุ๋นรู้ดังนั้นจึงว่าเราหลงด้วยกลอุบายอ้ายโจรเหล่านี้ แล้วด่าอึ้งเบ๋งเป็นข้อหยาบช้า อึ้งเบ๋งจึงว่าท่านอย่าเพ่อโกรธ ข้าพเจ้าจะบอกความให้ ด้วยพระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในยุติธรรมแผ่นดินร้อนนัก ฝ่ายบูอ๋องตั้งอยู่ในความสัตย์มีความเมตตาแก่อาณาประชาราษฎร หัวเมืองทั้งปวงก็ไปสามิภักดิ์ เราจะไปหาบูอ๋องยืมพลมาแก้แค้นพระเจ้าติวอ๋อง ท่านจะไปด้วยเราก็ไป หรือจะมิไปก็ตามอัชฌาสัย อึ้งกุ๋นจึงว่าไฟไหม้ฉางข้าวขึ้นอึ้งปวยฮอก็หนีไปได้ แจ้งขึ้นไปถึงเมืองหลวงตัวเราก็คงจะตาย อึ้งกุ๋นนิ่งตรึกตรองอยู่ช้านาน แล้วทอดใจใหญ่แหงนหน้าขึ้นไปบนอากาศแล้วว่า ซึ่งลูกเราหนีไปได้พ้นใช่เราจะแกล้งปล่อยไปเสีย ไม่ตรงต่อพระมหากษัตริย์นั้นหามิได้ แต่ความมาให้ต้องจำใจนั้นไม่มีผู้ใดแลเห็น เสียแรงทำราชการรักษาความสัตย์มาหลายชั่วคนแล้ว มากลับเป็นพวกกบฏเสียครั้งนี้ จึงผินหน้าไปข้างทิศเมืองหลวงยกมือขึ้นคำนับ เอาตราสำหรับที่แขวนขึ้นไว้แล้วก็คุมทหารรีบมาดับไฟ ข้าวที่เหลือไฟไหม้นั้นก็ให้กวาดกองเข้าไว้เป็นอันดี แล้วตรวจดูคนใช้ในเรือนได้สามสิบคนกับทหารม้า ทหารเดินเท้าสี่พันเศษ ยกออกจากด่านรีบตามอึ้งปวยฮอไป ขณะเมื่อเดินทางมานั้น อึ้งกุ๋นจึงว่ากับอึ้งเบ๋งว่า ท่านมาคิดดังนี้เบาแก่การนัก ใช่ว่าพ้นด่านไต๋ไปก๋วนไปแล้วจะถึงเมืองไซรกีทีเดียวนั้นหาไม่ ยังทางอีกแปดร้อยเศษจะถึงด่านกีจุยก๋วน ฮั่นเอ๋งซึ่งรักษาด่านนั้นมีทหารเอกชื่อชีฮัว ชีฮัวคนนี้มีมนต์วิเศษกับธงอันหนึ่ง ถ้าโบกธงแล้วอ่านมนต์ขึ้นให้มือและเท้าฝ่ายข้าศึกอ่อนไปสิ้น ถึงจะมามากสักเท่าใดก็จับมัดได้โดยง่าย เราทั้งปวงเห็นจะหนีไปไม่พ้น ไหนเขาจะจับตัวส่งขึ้นไปเมืองหลวง แต่เดิมทีถ้าให้จับส่งขึ้นไปแล้วก็จะตายแต่พวกของตัว นี้อุปมาเหมือนหนึ่งเทพยดาจะแกล้งให้เราสิ้นเชื้อวงศ์ครั้งนี้แล้ว อึ้งกุ๋นแลไปเห็นหลานร้องไห้ก็ให้มีความอาลัยยิ่งนัก ว่าพวกเราจะมาพากันฉิบหายเสียสิ้น อึ้งกุ๋นขี่ม้ามาตามทางให้มีความวิตกนัก จนมาถึงด่านกีจุยก๋วน ชาวด่านจึงเข้าไปแจ้งความแก่ฮั่นเอ๋งว่า อึ้งปวยฮอพาอึ้งกุ๋นผู้บิดาหนีมาตั้งอยู่หลังด่านเรา ฮั่นเอ๋งแจ้งดังนั้นจึงคิดว่า อึ้งกุ๋นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ลูกชายคิดกบฏหาห้ามปรามไม่ กลับเห็นดีทิ้งด่านทางเสียยกตามมาด้วย ฮั่นเอ๋งก็ให้ตีกลองสัญญาเรียกทหารมาพร้อม ฮั่นเอ๋งจึงสั่งชีฮัวให้คุมทหารออกไปจับอึ้งปวยฮอกับพรรคพวกให้จงได้
๏ ขณะเมื่ออึ้งกุ๋นนั่งอยู่ในค่าย บุตรกับหลานและทหารทั้งปวงพร้อมกัน อึ้งกุ๋นจึงว่าวันนี้พร้อมหน้ากันอยู่สิ้น เวลาพรุ่งนี้ไม่รู้ว่าชีฮัวจะจับเอาผู้ใดไป ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็มีความน้อยใจ ครั้นเพลาเช้าชีฮัวก็ยกออกมาหน้าค่าย ทหารเข้ามาแจ้งความกับอึ้งกุ๋น อึ้งกุ๋นจึงว่าวันนี้ผู้ใดออกรบ อึ้งปวยฮอจึงว่าข้าพเจ้าจะออกรบเอง แล้วก็ถือทวนขี่โคขับออกไปนอกค่าย ชีฮัวเห็นดังนั้นจึงคิดว่าทหารคนนี้เราหารู้จักไม่ จึงถามว่าท่านนี้ชื่อใด อึ้งปวยฮอจึงบอกว่าเราชื่อบูเสงอ๋อง ชีฮัวจึงว่าข้าพเจ้าหารู้จักท่านไม่ ได้ยินแต่ชื่อท่านนั้นปรากฏอยู่ทั้งแผ่นดิน พระเจ้าติวอ๋องก็ชุบเลี้ยงท่านให้เป็นเจ้าแล้ว เหตุใดท่านจึงคิดกบฏหนีมาฉะนี้ อึ้งปวยฮอจึงว่าท่านว่านั้นชอบอยู่ แต่ท่านมิได้เห็นในอกเรา ความแค้นของเราเหลือที่จะเล่า ถ้าพระมหากษัตริย์เป็นธรรมแล้ว ข้าราชการก็คงจะสัตย์ซื่อสู้เสียชีวิตสนองพระคุณ และการแผ่นดินทั้งนี้เล่าหัวเมืองทั้งปวงก็รู้อยู่ ว่าบัดนี้เป็นสามส่วนขึ้นกับเมืองไซรกีสองส่วนแล้ว เหตุทั้งนี้ใช่กำลังจะทำได้ เทพยดาหากเผอิญให้เป็น แล้วว่าท่านได้เมตตาเถิด เราจะขอหนทางท่านไป ชีฮัวจึงตอบว่าท่านว่าทั้งนี้ผิดนัก ถ้ามาโดยดีข้าพเจ้าจะคุมทหารออกมาคำนับเปิดประตูด่านให้ นี่ท่านเป็นกบฏหนีมา ฆ่าขุนนางนายด่านเสียเป็นหลายตำบลซึ่งจะปล่อยท่านนั้นผิดด้วยกฎหมายอย่างธรรมเนียม ขอเชิญท่านลงจากหลังโค ให้ข้าพเจ้าจับส่งขึ้นไปเมืองหลวงเถิด ขุนนางทั้งปวงจะได้ช่วยทูลขอโทษ ด้วยท่านมีความชอบมาแต่หลังเป็นอันมาก ท่านจงฟังข้าพเจ้าเถิด จะขืนออกไปจะเสียทีเสียเปล่า อึ้งปวยฮอโกรธจึงว่าด่านห้าตำบลเรามาได้ถึงสี่ตำบลแล้ว ยังอยู่ด่านเดียวเท่านี้คงจะหักไปให้ได้ อึ้งปวยฮอก็ขับโคเข้ารบกับชีฮัวเป็นสามารถ อึ้งกุ๋นกลัวว่าอึ้งปวยฮอจะเสียที ก็ขับให้อึ้งเบ๋ง จิวกี อึ้งฮุยปิว อึ้งฮุยป้า หลงหวน งอเกี้ยมทั้งหกนายออกไปช่วยรบ ชีฮัวทานกำลังอึ้งปวยฮอไม่ได้ แล้วเห็นทหารหกนายล้อมเข้ามา ชีฮัวก็ชักม้าหนี อึ้งปวยฮอก็ขับทหารไล่ตามไป ชีฮัวจึงเอาธงวิเศษโบกขึ้น ก็เป็นหมอกมืดล้อมอึ้งปวยฮอและทหารเข้าไว้ อึ้งปวยฮอกับทหารทั้งปวงมืออ่อนเท้าอ่อน ชาวด่านก็เข้ากลุ้มรุมจับเอาไปส่งให้ฮั่นเอ๋ง ฮั่นเอ๋งจึงถามอึ้งปวยฮอว่า พระเจ้าติวอ๋องเลี้ยงท่านไม่ถึงขนาดหรือจึงคิดกบฏฆ่าขุนนางนายด่านเสียหนีมา อึ้งปวยฮอหัวเราะแล้วว่าตัวก็เป็นแต่นายด่านเหมือนยืมสง่าเสือมาปกไว้ แว่นแคว้นของตัวก็แต่เท่านี้ยากที่จะรู้จักการแผ่นดิน จะพูดไปก็หาต้องการไม่ ตัวเรานี้ท่านจับได้ก็รีบส่งขึ้นไปเอาความชอบเถิด ฮั่นเอ๋งก็สั่งให้เอาอึ้งปวยฮอกับทหารหกคนไปจำไว้ ครั้นรุ่งขึ้นชีฮัวขึ้นม้าคุมทหารจะไปจับอึ้งกุ๋น เทียนหลกรู้ดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าขอออกไปรบแก้แค้นแทนบิดา อึ้งกุ๋นจึงห้ามก็มิฟังแล้วก็ขึ้นม้าถือทวนออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ชีฮัวเห็นจึงคิดว่าอึ้งกุ๋นสิ้นทหารแล้วให้ลูกเล็กมารบกับเรา ชีฮัวมีใจประมาทออกไป อึ้งเทียนหลกขับม้าตรงเข้าไปเอาทวนแทงถูกตาขวาชีฮัว ชีฮัวตกใจทั้งมีความเจ็บเป็นกำลังก็ชักม้าหนี อึ้งกุ๋นเห็นได้ทีก็ขับม้าพาบุตรกับหลานออกจากค่ายไล่ตามไป ชีฮัวก็ชักเอาธงโบกขึ้น อึ้งกุ๋นกับบุตรและหลานก็มืออ่อนเท้าอ่อน ทหารชีฮัวก็จับมัดส่งไปจำไว้กับอึ้งปวยฮอเกวียนเดียวด้วยกัน แล้วชีฮัวก็เข้าไปแจ้งกับฮั่นเอ๋งทุกประการ
๓๔
๏ ฮั่นเอ๋งจึงว่าจะได้ทหารผู้ใดคุมคนโทษขึ้นไปส่ง ณ เมืองหลวง อย่าให้มีเหตุการณ์ตามทางได้ ชีฮัวลุกขึ้นคำนับแล้วว่าข้าพเจ้าจะขอคุมไปเอง ฮั่นเอ๋งมีความยินดี แล้วสั่งให้จัดทหารเดินเท้าสามพันให้กับชีฮัวคุมคนโทษสิบเอ็ดคนขึ้นไปส่งเมืองหลวง ชีฮัวก็ขึ้นม้าพาทหารทั้งปวงคุมคนโทษผ่านมาทางไต๋ไปก๋วน อึ้งกุ๋นอยู่ในเกวียนมาเห็นที่อยู่ของตัวก็ยิ่งคิดเศร้าใจนัก ชาวบ้านทั้งปวงรู้ว่าอึ้งกุ๋นเป็นโทษมาทางนั้น ต่างคนก็ออกมาคำนับร้องไห้รักอึ้งกุ๋น ชีฮัวก็เร่งทหารให้ขับเกวียนไปจากไต๋ไปก๋วน ครั้นมาถึงด่านซุนหุนก๋วน ก็สั่งให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่ที่นั้น
๏ ฝ่ายไทอิดจินหยินอาศัยอยู่ในเขาเทียนงวนซัวถ้ำกิมต๋องให้มีความร้อนใจนัก จับยามดู ก็รู้ว่าอึ้งกุ๋นกับบุตรและหลานทั้งปวงมีความทุกข์ จึงให้กิมแหตองหยีผู้เป็นศิษย์ไป ณ สวนโทหุยหาตัวโลเฉียมาแล้ว ไทอิดจินหยินจึงว่า อึ้งปวยฮอพ่อลูกได้ความทุกข์ ท่านจงไปส่งให้พ้นด่านกีจุยก๋วน นานไปภายหน้าเจ้าจะได้ทำราชการกับเขา โลเฉียมีความยินดี คำนับลาอาจารย์ลงมาจากเขา เท้าเหยียบจักรมือถือทวนโฮเหียบ มา ณ ด่านซุนหุยก๋วนยืนขวางทางอยู่ ทหารที่คุมคนโทษมาเห็นดังนั้น ก็กลับไปแจ้งความกับชีฮัว ชีฮัวมีความสงสัย ถือทวนขี่ไหงใสออกมาจากค่าย เห็นโลเฉียยืนทำเพลงอยู่ จึงถามไปว่าท่านมาแต่ไหน โลเฉียจึงบอกว่าเราอยู่ที่ตำบลนี้ รักษาทางอยู่ช้านาน ถ้าผู้ใดมาทางนี้มิได้เลือกหน้าว่าไพร่และขุนนางต้องเสียค่าทางให้เรา ท่านจะไปทางนี้เอาค่าทางของเรามาจึงจะให้ไป ชีฮัวหัวเราะแล้วว่า เราเป็นทหารเอกอยู่ด่านกีจุยก๋วนจะคุมคนโทษขึ้นไปส่ง ณ​ เมืองหลวง ท่านเร่งหลีกเสียให้พ้นทางเราจะไปเป็นการเร็ว โลเฉียจึงว่าซึ่งท่านจับเอาผู้มีความชอบมาทั้งนี้ เอาทองมาสิบแท่งเราจึงจะให้ไป ชีฮัวโกรธขับไหงใสถือทวนตรงเข้าแทงเอาโลเฉีย โลเฉียเหยียบจักรพัดเข้าไปรบกับชีฮัวเป็นหลายสิบเพลง ชีฮัวสิ้นกำลังขับไหงใสหนีแล้วชักเอาธงขึ้นโบกปลิวไปเป็นหมอกดำเข้ามา โลเฉียเอามือรับธงไว้ได้ ชีฮัวเห็นโลเฉียรับเอาธงของวิเศษของตัวไว้ มีความโกรธเป็นอันมาก แล้วก็ขับไหงใสเข้ารบโลเฉียอีก โลเฉียจึงคิดว่าอาจารย์สั่งมาให้แต่ช่วยอึ้งปวยฮอให้พ้นด่าน เกลือกชีฮัวโกรธถ้าฆ่าคนโทษเสีย เราจะมิผิดคำอาจารย์สั่งมาหรือ โลเฉียจึงหยิบเอาทองในถุงทิ้งขึ้นไปบนอากาศ เป็นรัศมีห้าอย่างตกลงถูกศีรษะชีฮัว ชีฮัวมีความเจ็บเป็นกำลัง ขับไหงใสหนีบากทางไป โลเฉียจึงมา ณ เกวียนคนโทษ แล้วถามว่าท่านผู้ใดชื่ออึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอรับคำแล้วถามว่า ท่านมาช่วยชีวิตข้าพเจ้านี้ชื่อผู้ใด โลเฉียจึงบอกว่าเราเป็นแซ่ลิชื่อโลเฉีย ไทอิดจินหยินอาจารย์ของเราให้มาช่วย แล้วเอาของวิเศษชื่อกิมจุยทลายเกวียนออก แต่บรรดาคนโทษก็ออกมาคำนับโลเฉีย โลเฉียจึงว่าท่านทั้งปวงรีบตามไปข้างหลัง เราจะไปตีด่านกีจุยก๋วนเสียให้แตกจะได้ไปโดยสะดวก อึ้งปวยฮอกับพวกทหารทั้งปวงต่างมีความแค้นฮั่นเอ๋งกับชีฮัวเป็นกำลัง ต่างคนถืออาวุธรีบตามโลเฉียไป ฝ่ายฮั่นเอ๋งเมื่อจับพรรคพวกอึ้งปวยฮอได้ ให้ชีฮัวคุมขึ้นไปส่งเมืองหลวงนั้นแล้ว ก็แต่งโต๊ะชวนทหารทั้งปวงเสพสุราอยู่แล้วปรึกษากันว่า เราทำการได้สำเร็จทั้งนี้ เห็นพระเจ้าติวอ๋องจะยกความชอบเรา พอแลเห็นชีฮัวเดินเข้ามาหน้าฟกช้ำเป็นหลายแห่ง ฮั่นเอ๋งตกใจจึงถามว่า ท่านสิคุมคนโทษไปเหตุไรหน้าตาเป็นบาดแผลกลับมา ชีฮัวคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า โทษข้าพเจ้าครั้งนี้ผิดนัก แล้วเล่าความซึ่งได้โต้ตอบและรบกับโลเฉียเสียทีหนีมาให้ฮั่นเอ๋งฟังทุกประการ ฮั่นเอ๋งถามว่าคนโทษของเราอยู่ไหนเล่า ชีฮัวจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าหนีมานั้น เกวียนคนโทษอยู่ภายหลังจะเป็นประการใดมิได้รู้ ฮั่นเอ๋งลุกยืนขึ้นกระทืบเท้าว่า ถ้าคนโทษนี้หนีไปได้พระเจ้าติวอ๋องก็จะเอาโทษเราถึงตาย ทหารทั้งปวงจึงว่ากับฮั่นเอ๋งว่า ถึงมาตรว่าอึ้งปวยฮอหนีได้ก็จะไปไม่พ้นด่าน ที่จะกลับไปเมืองหลวงนั้นเห็นจะไม่ไป ขอให้ท่านจัดแจงทหารเพิ่มเติมไปรักษาด่านเราไว้ ฮั่นเอ๋งเห็นชอบด้วยก็สั่งให้เกณฑ์ทหารทั้งปวงเตรียมไว้เป็นอันมาก พอชาวด่านมาบอกว่ามีทหารคนหนึ่ง มือถือทวน เท้าเหยียบยืนอยู่บนจักร  เข้ามาหน้าด่านเรา ชีฮัวบอกกับฮั่นเอ๋งว่า ทหารผู้นี้แลรบกับข้าพเจ้าที่ด่านซุนหุนก๋วน ฮั่นเอ๋งได้ยินดังนั้นมีความโกรธเป็นกำลัง ขึ้นม้าถือทวนคุมทหารออกไปหน้าด่าน โลเฉียเห็นฮั่นเอ๋งใส่หมวกแดง แต่งตัวเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ จึงร้องไปว่าเราพบกับชีฮัวที่ด่านซุนหุนก๋วน จะตีเสียให้ตายมันหนีมาได้ เราตามมาจะจับเอาตัวบัดนี้ ชีฮัวมาด้วยหรือไม่ ฮั่นเอ๋งได้ยินดังนั้นจึงว่า ตัวมาชิงเอาพวกกบฏแผ่นดินไป แล้วกลับมาว่าหยาบช้าอีกเล่า โลเฉียจึงว่าท่านว่าทั้งนี้จะเอาโทษให้แก่ผู้อื่น จะเอาชอบใส่ตัวเองเห็นไม่ควร ฮั่นเอ๋งโกรธก็ขับทหารเข้าล้อมโลเฉียไว้ โลเฉียก็แกว่งทวนขึ้นเป็นแสงฟ้าแลบ ทหารฮั่นเอ๋งตกลงจากหลังม้าต่างคนวิ่งหนีไป พอทหารอึ้งปวยฮอตามมาถึงเข้า อึ้งเบ๋ง จิวกี อึ้งฮุยปิว อึ้งฮุยป้าจึงร้องว่า เราจะจับเอาตัวฮั่นเอ๋งแก้แค้นให้ได้ ชีฮัวเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าช่วยฮั่นเอ๋งรบ โลเฉียจึงเอาทองแท่งโยนขึ้นไป รัศมีตกลงมาถูกฮั่นเอ๋งเจ็บปวดเป็นสาหัส เสื้อเกราะที่ใส่ก็ล่วงไปสิ้น แล้วโลเฉียก็เอากำไลทิ้งไปถูกชีฮัว ชีฮัวมีความเจ็บปวดเป็นอันมาก ฮั่นเอ๋งกับชีฮัวต่างคนก็ชักม้าหนีไป ครั้นโลเฉียตีด่านกีจุยก๋วนได้แล้ว ชาวด่านทั้งปวงแตกกระจัดกระจายไปสิ้น อึ้งปวยฮอกับพรรคพวกเข้าหยุดอยู่ในด่านคืนหนึ่ง เวลาเช้าทหารทั้งปวงเข้าเก็บเอาทรัพย์สิ่งของของฮั่นเอ๋งแล้วก็ยกไปจากด่านกีจุยก๋วน โลเฉียตามไปส่งถึงเขาจวดเหล็กเหนียแดนเมืองไซรกี โลเฉียจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า อาจารย์ข้าพเจ้าให้มาช่วย ท่านก็พ้นที่กันดารมาถึงนี่แล้ว ท่านไปจงดีเถิดข้าพเจ้าจะกลับไปหาอาจารย์ อึ้งกุ๋น อึ้งปวยฮอ กับทหารทั้งปวงจึงว่าขอบใจท่านนัก ช่วยให้รอดจากความตายได้ครั้งนี้ ไม่รู้ว่าวันใดจะได้กลับมาแทนคุณท่าน ต่างคนต่างคำนับกันแล้ว โลเฉียก็กลับไปที่อยู่ อึ้งกุ๋นจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า หนทางแต่นี้ไปเมืองไซรกียังไกลนัก แล้วก็ขับทหารรีบเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นมาถึงเขาไซรกีสาน อึ้งกุ๋นจึงว่าแต่เขานี้จะไปเมืองไซรกี ยังทางอีกแปดร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น อึ้งปวยฮอแจ้งดังนั้น จึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายอยู่ ณ เขาไซรกีสาน แล้วว่ากับอึ้งกุ๋นว่าบิดาอยู่ที่นี่ก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะเข้าไปในเมืองไซรกีฟังดูการทั้งปวงก่อน แล้วก็แต่งตัวปลอมเป็นพ่อค้าเข้าไปในเมืองไซรกี ดูภูมิบ้านเมืองผู้คนมั่งคั่งเห็นสมเป็นที่ผู้มีบุญเกิด อึ้งปวยฮอจึงถามชาวเมืองว่า บ้านเกียงจูแหยอยู่ไหน คนเดินทางจึงชี้มือบอกว่าบ้านอยู่ที่ต้นสะพานเสียวกิ๋มเจี๋ยว อึ้งปวยฮอครั้นไปถึงแล้วจึงบอกนายประตูว่า ช่วยเอาเนื้อความเข้าไปบอกเกียงจูแหยว่า เรามาแต่เมืองจิวโก๋ชื่ออึ้งปวยฮอจะขอเข้าไปหาท่าน นายประตูก็เข้าไปแจ้งความกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงคิดว่าอึ้งปวยฮอคนนี้เป็นบูเสงอ๋อง มานี้จะมีเหตุประการใด ให้ทหารไปเชิญเข้ามาถ้อยทีคำนับกัน เกียงจูแหยจึงว่าไต้อ๋องมาวันนี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก แล้วก็เชิญให้นั่ง อึ้งปวยฮอจึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนกระทำความผิดต่อเจ้า พลัดบ้านเมืองมา หาควรที่จะนั่งเสมอกับท่านไม่ เกียงจูแหยจึงว่าแต่ก่อนข้าพเจ้าได้พึ่งท่านอยู่ ครั้งนี้ท่านถ่อมตัวนัก แล้วก็จูงมือมานั่งที่อันเดียวกัน จึงถามว่าพระเจ้าติวอ๋องทำกับท่านประการใด จึงได้มาจากเมืองจิวโก๋ อึ้งปวยฮอทอดใจใหญ่ แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ แล้วว่าเมืองจิวโก๋เกิดวิปริต กฎหมายอย่างธรรมเนียมฟั่นเฟือนไป อาณาประชาราษฎรเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ข้าพเจ้ากับพรรคพวกจึงพากันหนีหักด่านมาทางเหงาก๋วน ตั้งใจมาสามิภักดิ์ต่อเมืองไซรกี อุปมาเหมือนหนึ่งนกพลัดจากรังจะมาขอพึ่งจับกิ่งไม้ท่าน ถ้าท่านเมตตาทูลให้พระเจ้าบูอ๋องชุบเลี้ยงโดยสุจริต ก็จะมีความสุข ทำราชการสนองพระคุณสืบไป เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงว่าท่านมาสามิภักดิ์ครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะช่วยทำนุบำรุง แล้วว่าเชิญท่านไปสำนักอยู่ที่กิมกงก๋วนก่อนเถิด เกียงจูแหยก็ขึ้นม้าเข้ามาเฝ้า
๏ ขณะนั้นพระเจ้าบูอ๋องเสด็จอยู่ ณ พระที่นั่งเหียนเคงเตี้ยน เห็นเกียงจูแหยเข้ามา จึงตรัสถามว่ามีราชการสิ่งใดหรือ เกียงจูแหยกราบทูลว่า บูเสงอ๋องกับสมัครพรรคพวกหนีมาสามิภักดิ์กับไต้อ๋อง ข้าพเจ้ายินดีกว่าได้แก้วสักหมื่นดวง เห็นว่าแผ่นดินเมืองไซรกีจะบริบูรณ์ เมืองเสี่ยงทางจึงเกิดเหตุฉะนี้ บูอ๋องจึงถามว่า บูเสงอ๋องคนนี้หรือซึ่งเป็นเชื้อสายอยู่กับพระเจ้าติวอ๋อง เกียงจูแหยจึงว่าคนนี้แล เมื่อครั้งบุนอ๋องบิดาของท่านยังอยู่นั้นก็สรรเสริญอยู่เนืองๆ ควรที่จะไปเชิญเข้ามาเฝ้า แล้วเกียงจูแหยก็เล่าความซึ่งอึ้งปวยฮอหนีจากเมืองจิวโก๋ให้พระเจ้าบูอ๋องฟังทุกประการ พระเจ้าบูอ๋องให้ขุนนางไปเชิญอึ้งปวยฮอเข้ามา แล้วตรัสถามว่า ตัวท่านเป็นเชื้อทหารปรากฏอยู่ในแผ่นดินทั้งเป็นคนสัตย์ซื่อ ซึ่งมีสารทุกข์มานั้นไว้เป็นธุระเรา จะเลี้ยงท่านมิให้ได้ความอัปยศ อึ้งปวยฮอกราบถวายบังคมแล้วทูลว่า ซึ่งโปรดจะชุบเลี้ยงข้าพเจ้านั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าตั้งใจจะทำราชการสนองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต แล้วอึ้งปวยฮอจึงทูลว่า อึ้งกุ๋นบิดาข้าพเจ้ากับบุตรและน้อง ทหารเอกทหารเลวเป็นคนสี่พันเศษ ตั้งอยู่ ณ ​เขาไซรกีสานนั้นจะโปรดประการใด พระเจ้าบูอ๋องจึงสั่งเกียงจูแหยว่า ให้รับพรรคพวกอึ้งปวยฮอมา แล้วตรัสกับอึ้งปวยฮอว่าบิดาของท่านมาถึงแล้วก็ให้เข้ามาเฝ้า ทำราชการตามตำแหน่งขุนนางดังเก่าเหมือนอยู่เมืองจิวโก๋ แล้วบูอ๋องจึงถามเกียงจูแหยว่า พระเจ้าติวอ๋องเลี้ยงอึ้งปวยฮอเป็นที่ตำแหน่งใด เกียงจูแหยจึงทูลว่าเป็นที่ตินก๊กบูเสงอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องจึงว่าเราจะเปลี่ยนอักษรเสียตัวหนึ่ง ตั้งให้เป็นไคก๊กบูเสงอ๋อง แล้วสั่งเกียงจูแหยว่า ให้จัดที่อยู่ให้อึ้งปวยตามตำแหน่งไคก๊กบูเสงอ๋อง เกียงจูแหยก็พาอึ้งปวยฮอออกมาจัดที่อยู่ให้ตามพระเจ้าบูเสงอ๋องสั่ง แล้วจัดทหารไปรับอึ้งกุ๋นกับพรรคพวกและทหารเข้ามาพร้อมกัน อึ้งปวยฮอครั้นได้ที่อยู่และยศศักดิ์ก็ค่อยกว้างขวางใจขึ้น ทหารทั้งปวงก็ค่อยมีความสุขอยู่ ณ เมืองไซรกี
๓๕
๏ ฝ่ายบุนไทสือ เมื่อตามอึ้งปวยฮอไม่พบกลับเข้าเมืองจิวโก๋ ให้มีความวิตกสงสัยนัก ขุนนางทั้งปวงมาถามข่าวบุนไทสือเล่าให้ฟังทุกประการแล้วว่า อึ้งปวยฮอหนีไปนั้นจะไปข้างทางขวาเตียวกุยบองนายด่านแซเลงก๋วนก็กักไว้ ถ้าจะไปข้างทางซ้าย หมอแกทั้งสี่นายก็รักษาด่านแกบองก๋วนอยู่ จะรู้เหตุผลบ้าง จะไปทางกลางเล่าด่านก็มีถึงห้าตำบลเห็นว่าอึ้งปวยฮอจะหนีไปไม่ตลอด ว่ายังไม่ทันขาดคำชาวด่านหลิมตองก๋วนเข้ามาแจ้งว่า เสียวหงินฆ่าเตียวฮองนางด่านเสีย ปล่อยให้อึ้งปวยฮอไปจากด่าน พอชาวด่านกองก๋วนที่สองเข้ามาแจ้งว่าอึ้งปวยฮอฆ่าตันต๋องเสียหักด่านไปได้ แล้วชาวด่านซุนหุนก๋วนที่สามซ้ำเข้ามาแจ้งว่า อึ้งปวยฮอฆ่าตันหงอเสีย หักด่านไปได้ แล้วชาวด่านไต๋ไปก๋วนที่สี่มาแจ้งว่า อึ้งกุ๋นกับอึ้งปวยฮอหนีไปเมืองไซรกี พอชาวด่านกีจุยก๋วนชั้นนอกถือหนังสือฮั่นเอ๋งมาว่า อึ้งปวยฮอกับอึ้งกุ๋นหักด่านหนีออกไปพ้นแดนแล้ว บุนไทสือแจ้งดังนั้นก็มีความโกรธนักเอามือตบลงที่โต๊ะแล้วว่า เรารักษาแผ่นดินเมืองจิวโก๋มาช้านาน แต่ครั้งบิดาพระเจ้าติวอ๋องมาครั้งนี้มีความน้อยใจนัก เสียแรงทำนุบำรุงบ้านเมืองคิดว่าจะให้อยู่เย็นเป็นสุข การไม่ควรจะเป็นเลยกลับมามีเหตุฉะนี้เผอิญให้เกิดศึกทั้งสองทาง แล้วขุนนางผู้ใหญ่ไม่ตรงต่อแผ่นดิน เอาตัวหนีเราตามไม่ทัน เทพยดาอาเพททั้งนี้ ก็เพราะพระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม แต่ทว่าเราได้รับสั่งพระมหากษัตริย์แต่ก่อนไว้ ให้ช่วยทำนุบำรุงการแผ่นดิน ถึงจะเป็นประการใดก็ดีคงจะสนองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต แล้วสั่งให้ตีกลองสัญญา ขุนนางฝ่ายทหารก็เข้ามาคำนับบุนไทสือพร้อมกัน บุนไทสือจึงว่าอึ้งปวยฮอคิดกบฏหนีไปเมืองไซรกีเห็นจะเป็นเสี้ยนหนามใหญ่ขึ้น เราคิดจะยกไปเมืองไซรกีว่ากล่าวอย่าให้คบพวกกบฏไว้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เล่าหยงจึงว่าซึ่งท่านจะยกไปเองนั้นไม่ควรด้วยศึกทั้งสองฝ่ายไม่ราบคาบ ข้างเมืองตังเปกเหาะ เกียงบุนอ๋องก็ยกมารบทุกปีมิได้ขาด ข้างลำเปกเฮาเล่ามักซุนก็ทำจลาจลเนืองๆ เตงกิวก๋งมิได้นอนตาหลับ หัวเมืองทั้งปวงระส่ำระสาย ส่วยสาอากรซึ่งจะเข้าท้องพระคลังก็น้อยกว่าแต่ก่อน ในเมืองเล่าก็เกิดเหตุฉะนี้ ซึ่งอึ้งปวยฮอหนีไปเข้าด้วยเมืองไซรกีนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าบูอ๋องก็ยังหาอาจจะมาทำกับเมืองเราไม่ ท่านจงจัดแจงทหารไปรักษาด่านทางไว้ให้มั่นคงก่อนเถิด บุนไทสือจึงว่าท่านว่านั้นก็ชอบอยู่ แต่เกลือกว่าเมืองไซรกีจะมีใจกำเริบ จะยกมาทำอันตรายแก่หัวเมืองทั้งปวงเราจะช่วยมิทัน ก็จะเสียเกียรติยศของพระเจ้าติวอ๋องไป เล่าหยงจึงว่าถ้าท่านมีความสงสัยอยู่ดังนั้น ขอให้แต่ทหารออกไปฟังข่าวคราวดูทางเหงาก๋วน จนถึงปลายแดนเมืองไซรกีว่าจะคิดประการใดบ้าง บุนไทสือเห็นชอบด้วย จึงว่าจะได้ผู้ใดอาสาไปสืบราชการ ณ​ เมืองไซรกี เตียวฉานเตียวหลุยลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าพี่น้องจะขออาสาให้เป็นความชอบไว้ต่อแผ่นดิน บุนไทสือมีความยินดี เกณฑ์ทหารสามหมื่นแล้วก็พาเตียวฉานเตียวหลุยเข้าไปทูลลาพระเจ้าติวอ๋อง ถึงวันฤกษ์ดีเตียวฉานเตียวหลุยก็ยกทหารออกจากเมืองจิวโก๋ไปข้ามแม่ฮุยโหออกจากด่านเหงาก๋วน เดินทางไปหลายวันจึงถึงเมืองไซรกี ให้ตั้งค่ายอยู่ทิศตะวันตก แล้วให้คนไปสืบข่าวราชการ เห็นเงียบสงัดอยู่ ในเมืองไซรกีเล่าก็ตั้งเป็นปกติ มิได้ตรวจตรารักษาหน้าที่เชิงเทิน เตียวฉานจึงว่ากับเตียวหลุยว่า เวลาพรุ่งนี้เจ้าคุมทหารยกเข้าไปให้ถึงเชิงกำแพง จะดูว่าทหารเมืองไซรกีว่า ผู้ใดจะออกมาสู้รบบ้าง เตียวหลุยเห็นชอบด้วย ก็ให้จัดแจงทหารไว้แต่ในเพลาค่ำ
๏ ฝ่ายกองตระเวนเมืองไซรกีเห็นดังนั้น ก็เข้าไปแจ้งกับเกียงจูแหยว่ากองทัพเมืองจิวโก๋ยกมาตั้งอยู่ทิศตะวันตกเมืองเรา เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นจึงให้หาทหารทั้งปวงเข้ามาพร้อมแล้วว่า กองทัพเมืองจิวโก๋ยกมาตั้งอยู่ทิศตะวันตกแดนเมืองเรา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด พอทหารเข้ามาบอกว่า เตียวหลุยยกมาถึงเชิงกำแพง เกียงจูแหยแจ้งดังนั้น จึงว่าจะให้ผู้ใดออกไปฟังดูว่าดีและร้าย หลำจงกวดจึงว่าข้าพเจ้าจะออกไปดูจะว่าประการใด แล้วก็ขับม้าพาทหารยกออกไปนอกเมือง เห็นเตียวหลุยยืนม้าอยู่หน้าทหารจึงร้องถามว่า ท่านยกทัพมาด้วยเหตุอันใด เตียวหลุยจึงว่าเราถือรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องมาด้วยความสองข้อ ข้อหนึ่งบูอ๋องตั้งตัวเป็นเจ้ามิได้อยู่ในบังคับบัญชาเมืองจิวโก๋ ข้อหนึ่งสมคบอึ้งปวยฮอกบฏต่อแผ่นดินไว้ ท่านจงกลับเข้าไปแจ้งกับนายท่าน ให้เร่งส่งอึ้งปวยฮอผู้ผิดมาให้เรา เราจะคุมขึ้นไปส่งเมืองหลวง นายของท่านจึงจะพ้นโทษ หลำจงกวดได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า พระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม เชื่อฟังแต่คนสอพลอจนอาของตัวเห็นมิชอบช่วยห้ามปราม กลับพาลเอาผิดฆ่าเสียเอาหัวใจให้นางขันกีกิน แล้วตั้งกฎหมายสร้างเผาลกลกไต๋ให้ได้ความยากแก่อาณาประชาราษฎร บูอ๋องเจ้าของเรารักษาเมืองเป็นสัจธรรม แล้วทุกวันนี้แผ่นดินเป็นสามส่วน อาณาประชาราษฎรซึ่งมาขึ้นกับเมืองไซรกีสองส่วนนั้นก็อยู่เย็นเป็นสุข ท่านยกมาครั้งนี้เหมือนจะมาหาความอายใส่ตัว เตียวหลุยได้ยินดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำง้าวออกมาหน้าทหาร หลำจงกวดขับม้าถือง้าวออกมารบกันได้สามสิบเพลง หลำจงกวดเห็นเตียวหลุยสิ้นกำลังก็แกล้งชักม้าหนี เตียวหลุยไล่ถลำเสียทีเข้ามา หลำจงกวดรวบเอาตัวได้มัดเข้าไปให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นกิริยาเตียวหลุยทำองอาจ จึงว่าทหารเราจับมาได้ตัวยังดื้อดึงอยู่อีกเล่า เตียวหลุยถลึงตาแล้วร้องว่า เราเป็นข้าพระเจ้าติวอ๋องใช้มา ตัวจับเราได้ก็ตามโทษของเรา ที่จะให้อ่อนน้อมคำนับตัวซึ่งเป็นคนขายหมี่นั้นเรามีความอายนัก เกียงจูแหยโกรธเป็นกำลัง ได้ความอัปยศกับขุนนางทั้งปวง จึงว่าแต่ก่อนอิอี๋นเป็นทรพลคนชาติต่ำ ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเสี่ยงทางจะมิยิ่งกว่าเราหรือ แล้วก็สั่งให้เอาตัวเตียวหลุยไปฆ่าเสีย อึ้งปวยฮอจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ซึ่งเตียวหลุยหยาบช้าต่อท่านนั้น ด้วยเชื่อบุญพระเจ้าติวอ๋องมิได้เห็นการแผ่นดินที่จะร้ายและดี ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอโทษไว้นานไปจะได้เป็นกำลังเรา เกียงจูแหยจึงว่าตามใจท่านเถิด อึ้งปวยฮอก็ออกไปว่ากับเตียวหลุยว่า ท่านหาเห็นไม่หรือการแผ่นดินในเมืองจิวโก๋ทุกวันนี้ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อนนักจะคิดเอาใจออกห่างอยู่สิ้น บูอ๋องเป็นคนมีบุญตั้งอยู่ ณ​ เมืองไซรกี ราษฎรมีความสุขทั้งแผ่นดิน ต่างคนมาสามิภักดิ์เป็นอันมาก เราเห็นว่าเมืองไซรกีจะมีความเจริญบริบูรณ์ขึ้น จึงว่ากับท่านทั้งนี้ท่านจงยอมสามิภักดิ์บูอ๋องเถิด จะได้มีความสุขสืบไป ซึ่งจะดื้อดึงจนตัวตายเสียฉะนี้หาชอบไม่ เตียวหลุยได้ฟังดังนั้นก็กลับได้คิด แล้วว่าซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้ามาว่ากล่าวทั้งนี้ ข้าพเจ้าจะยอมสามิภักดิ์ทำราชการกับพระเจ้าบูอ๋องแล้ว แต่ข้าพเจ้าได้ว่ากล่าวกับเกียงจูแหยเป็นข้อหยาบช้า กลัวว่าเกียงจูแหยมีความโกรธจะไม่ยอมเอาข้าพเจ้าไว้ อึ้งปวยฮอจึงว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ถ้าท่านภักดีโดยสุจริตแล้วเราจะช่วยอ้อนวอนเกียงจูแหยมิให้มีโทษแก่ท่าน เตียวหลุยจึงว่าซึ่งท่านเมตตานั้นบุญคุณหาที่สุดมิได้ อึ้งปวยฮอก็มาบอกเกียงจูแหยว่า เตียวหลุยยอมทำราชการกับท่านแล้ว เกียงจูแหยสั่งให้แก้มัดเตียวหลุยเข้ามา เตียวหลุยคำนับเกียงจูแหยแล้วว่าข้าพเจ้าเป็นคนโทษ ซึ่งท่านเมตตาไว้ชีวิตนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะลาท่านกลับไปค่ายชวนพี่ชายข้าพเจ้ามาด้วย แต่เกรงท่านจะไม่เชื่อ เกียงจูแหยจึงว่าตัวท่านจะทำราชการพระเจ้าบูอ๋องแล้ว ก็ไปรับพี่ท่านเข้ามาเถิด เตียงหลุยก็คำนับลาออกมา
๏ ขณะเมื่อหลำจงกวดจับเตียวหลุยได้นั้น เตียวฉานรู้สึกตกใจมีความทุกข์เป็นอันมาก คิดตรึกตรองอยู่ว่าจะแก้ไขประการใด พอม้าใช้มาบอกว่าเตียวหลุยกลับมาได้แล้ว เตียวหลุยก็ตรงเข้าหาเตียวฉาน เล่าความซึ่งได้โต้ตอบเกียงจูแหยกับอึ้งปวยฮอให้ฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าสามิภักดิ์ต่อเมืองไซรกี ขอเชิญเข้าไปด้วยกันเถิด เตียวฉานจึงด่าว่าอ้ายเดนตาย ไปเชื่ออึ้งปวยฮอจะเป็นพวกกบฏหรือ เตียวหลุยจึงว่าแผ่นดินทุกวันนี้ บูอ๋องเป็นคนมีบุญขุนนางและราษฎรสามิภักดิ์ถึงสองส่วนแล้ว เราเป็นข้าศึกเสียทีเขาจับได้ ใช่เราจะสามิภักดิ์จะตั้งใจเข้าด้วยเมื่อไรมี เตียวฉานจึงว่าอันแผ่นดินนั้นก็รู้อยู่แล้ว แต่เราพี่น้องมาสามิภักดิ์ต่อเมืองไซรกีนั้น บิดามารดาและบุตรภรรยาพรรคพวกของเราซึ่งอยู่ ณ​ เมืองจิวโก๋จะมิพลอยต้องโทษถึงตายเสียหรือ เตียวหลุยจึงว่าพี่ว่าดังนี้ก็ชอบอยู่ ความคิดของพี่จะให้ทำประการใด เตียวฉานจึงว่าถ้าเจ้าไปว่ากล่าวได้เหมือนคำเรา เห็นจะได้ความชอบต่อบุนไทสือ แล้วก็สั่งข้อความกับเตียวหลุยทุกประการ เตียวหลุยก็ขึ้นม้าเข้ามาแจ้งความกับเกียงจูแหยว่า พี่ข้าพเจ้าจะยอมเข้ามาสามิภักดิ์แล้ว แต่ขัดด้วยถือรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องอยู่ ครั้นจะตามเข้ามากับข้าพเจ้าทีเดียวก็เกรงคำคนจะนินทา ถ้าท่านให้ทหารสักคนหนึ่งไปเชิญเข้ามาเห็นจะได้โดยง่าย เกียงจูแหยจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า ท่านได้มีคุณกับเตียวหลุยแล้วจงออกไปเชิญเตียวฉานผู้พี่เตียวหลุยเข้ามาหาเรา อึ้งปวยฮอเตียวหลุยก็ขึ้นม้าออกไปจากเมือง ครั้นเตียวหลุยออกไปแล้ว เกียงจูแหยจึงเรียกสินกะกับสินเบี๋ยนเข้ามากระซิบสั่งเป็นความลับ แล้วว่าเตียวฉานแกล้งใช้เตียวหลุยเข้ามาลวงเรา ท่านเร่งไปทำตามคำเราสั่ง แล้วเกียงจูแหยก็เรียกหลำจงกวดเข้ามา ส่งหนังสือลับให้แล้วว่า ไปทำตามหนังสือเรานั้นเถิด
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอครั้นมากับเตียวหลุยก็ออกไปถึง เห็นเตียวฉานยืนคำนับอยู่ประตูค่าย แล้วว่าเชิญบูเสงอ๋องเข้ามาในค่าย อึ้งปวยฮอเข้าไปถึงค่ายชั้นใน เตียวฉานกับทหารทั้งปวงก็เข้ากลุ้มรุมกันจับอึ้งปวยฮอมัดไว้ อึ้งปวยฮอด่าเตียวหลุยเป็นข้อหยาบช้า เตียวฉานก็เร่งทหารให้ยกออกจากค่าย คุมเอาตัวอึ้งปวยฮอรีบหนีจะไปเมืองหลวง เดินทางมาได้ร้อยแปดสิบเจ็ดเส้นถึงเขายงสาน เห็นธงปักอยู่สองคันมีทหารสกัดทางอยู่ แลเห็นสินกะขับม้าขวางออกมา ร้องว่าเกียงจูแหยให้มาคอยอยู่นานแล้ว ท่านเร่งลงจากม้ามาให้เราจับโดยดีเถิด เตียวฉานได้ยินดังนั้นมีความโกรธเป็นอันมาก ก็ขับม้าเข้ารบกันสินกะ สินกะจึงคิดว่าเรามาสิจะช่วยอึ้งปวยฮอ แล้วก็ขับม้าถือขวานอ้อมลงไปตีหลังทหาร เตียวหลุยเห็นสินเบี๋ยนตีวกหลังเข้ามา จึงคิดว่าต้องกลอุบายเกียงจูแหยแล้วก็ชักม้าหนี สินเบี๋ยนก็ไล่ฆ่าฟันทหารเตียวหลุยล้มตายเป็นอันมาก แก้เอาอึ้งปวยฮอมาได้ แล้วเห็นสินกะกับเตียวฉานยังรบกันอยู่ อึ้งปวยฮอมีความโกรธเป็นกำลัง ก็ขับม้าเข้าช่วยสินกะรบเตียวฉานเห็นอึ้งปวยฮอกระหนาบเข้ามาก็ตกใจ ชักม้าจะหนี อึ้งปวยฮอก็จับตัวเตียวฉานได้ มัดเข้ามา ณ เมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเตียวหลุยเมื่อหนีสินกะสินเบี๋ยนไปนั้น หลงทางอยู่ในเขายงสาน ประมาณสองยามจึงพบทางใหญ่ เห็นโคมแขวนอยู่ใบหนึ่ง พอได้ยินเสียงประทัดแล้วแลไปเห็นหลำจงกวดก็ตกใจชักม้าจะหนี ทหารทั้งปวงก็เข้าจับเตียวหลุยได้มัดมา พอสว่างขึ้นอึ้งปวยฮอ หลำจงกวดก็มาถึงบ้านเกียงจูแหย  เวลาขุนนางเข้ามาพร้อมกัน อึ้งปวยฮอ หลำจงกวด สินกะ สินเบี๋ยน ก็เอาตัวเตียวฉาน เตียวหลุยเข้าไปให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยสั่งให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย เตียวหลุยจึงร้องว่าตัวเราไม่พอที่จะตาย เกียงจูแหยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าเราจับได้ไม่ฆ่าเสียแล้วปล่อยไป กลับมาลวงเราอีกเล่า โทษตัวถึงสองครั้ง เหตุไรจึงว่าไม่พอที่จะตาย เตียวหลุยคำนับเกียงจูแหยแล้วจึงว่า คนทั้งปวงรู้อยู่ว่าบูอ๋องจะมีบุญก็มาสามิภักดิ์สิ้น ข้าพเจ้าว่าจะมาสามิภักดิ์ต่อเมืองไซรกีนั้น บิดามารดาและครอบครัวทั้งปวงอยู่ ณ เมืองจิวโก๋จะมิฉิบหายเสียหรือ จึงได้คิดทำการทั้งนี้ ซึ่งข้าพเจ้าพี่น้องเป็นคนปัญญาน้อยคิดผิดไปนั้น ตามแต่ท่านจะเมตตา เกียงจูแหยจึงสั่งให้แก้มัดเตียวฉานเตียวหลุย เตียวหลุยก็เข้าไปคำนับเกียงจูแหยแล้วว่าโทษข้าพเจ้าผิดนักหนา ท่านไว้ชีวิตนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขออยู่ทำราชการสนองพระคุณท่านกว่าจะสิ้นชีวิต เกียงจูแหยจึงว่าท่านทั้งสองสามิภักดิ์ต่อพระเจ้าบูอ๋องแล้ว แต่เป็นห่วงอยู่ด้วยครอบครัวบิดามารดานั้น เราจะเอาเตียวฉานไว้เป็นจำนำ ปล่อยให้เตียวหลุยไปคิดอ่านเอาครอบครัว ณ​ เมืองไซรกี แล้วเกียงจูแหยให้หนังสือลับแก่เตียวหลุยฉบับหนึ่งว่าท่านเร่งกลับไป ณ เมืองจิวโก๋ คิดทำตามหนังสือเราเถิด
๓๖
๏ เตียวหลุยครั้นมาถึงเมืองจิวโก๋ก็ไปหาบุนไทสือ บุนไทสือถามว่าท่านมาทำไมเล่า เตียวหลุยจึงว่าซึ่งท่านสั่งข้าพเจ้าให้ไปรบกับหลำจงกวด หลำจงกวดสู้กับข้าพเจ้าได้สามสิบเพลงหาแพ้ชนะกันไม่ ต่างคนต่างหลีกไป ครั้นรุ่งขึ้นข้าพเจ้าก็สู้กับสินกะ สินกะแพ้หนีข้าพเจ้าและเสบียงอาหารในกองทัพนั้นขัดสนลง ข้าพเจ้าจึงไปขอเสบียงอาหารฮั่นเอ๋ง ณ ด่านกีจิวก๋วน ฮั่นเอ๋งไม่ให้ ข้าพเจ้าเห็นทหารในกองทัพวุ่นวายระส่ำระสายนักด้วยอดอาหาร ข้าพเจ้าจึงรีบมาทั้งกลางวันกลางคืนจะขอเสบียงท่าน บุนไทสือจึงว่าเราได้สั่งไว้กับฮั่นเอ๋งเสร็จแล้ว และท่านมาทำให้เสียการฉะนี้ จะมิมีเหตุอย่างไรหรือ ท่านจงงดอยู่สักสองสามวัน เราจะเกณฑ์คนสามพัน ม้าสามพันกับข้าวร้อยเกวียนให้ท่านรีบยกไปก่อน แล้วเราจะยกทัพใหญ่ไปตามตีเอาเมืองไซรกีให้จงได้ บุนไทสือก็เกณฑ์พลกับเสบียงอาหารให้เตียวหลุย เตียวหลุยก็ลอบพาเอาบิดามารดาบุตรภรรยาพี่น้องพรรคพวกไปจากเมือง ครั้นเตียวหลุยยกไปแล้ว บุนไทสือจึงคิดว่าเหตุไฉนฮั่นเอ๋งมิให้เสบียงอาหารเตียวหลุยก็สงสัยนัก จึงจุดธูปเทียนเสี่ยงทายตามสังเกต ก็รู้ว่าเตียวหลุยแกล้งมาล่อลวง ครั้นจะยกไปติดตามเตียวหลุย เตียวหลุยก็ไปถึงสามวันสี่วันแล้วเห็นจะตามมิทัน จึงเรียกอิเขง กิดดิบเข้ามาปรึกษาว่าเห็นใครจะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองไซรกีได้ อิเขงจึงว่าข้าพเจ้าเห็นแต่เตียวกุ๋ยหองซึ่งอยู่ ณ เมืองเฉงหยงก๋วนผู้เดียว จะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองไซรกีได้ บุนไทสือเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้รีบไปเมืองเฉงหยงก๋วน เตียวหลุยครั้นมาถึงเมืองไซรกี ก็เข้าไปหาเกียงจูแหย คำนับแล้วชมว่าความท่านคิดดีจริง ซึ่งใช้ข้าพเจ้าไปล่อลวงบุนไทสือนั้นได้มาสมคิดแล้ว เกียงจูแหยจึงว่าเห็นบุนไทสือจะยกทัพใหญ่ตามมา ก็ให้จัดแจงทหารตั้งค่ายคูไว้มั่นคง
๏ ฝ่ายผู้ถือหนังสือครั้นมาถึงเมืองเฉงหยงก๋วน ก็เข้าไปหาเตียวกุ๋ยหอง เตียวกุ๋ยหองครั้นรู้หนังสือแล้ว ก็ให้เกณฑ์กองทัพสิบแสน ให้ฮองหลิมเป็นทัพหน้า เตียวกุ๋ยหองเป็นทัพหลวง ยกไปถึงแดนเมืองไซรกี ตั้งค่ายไกลเมืองสองพันเส้น ให้ตรวจตรารักษาหน้าที่ทุกหมวดกอง
๏ ฝ่ายนายด่านครั้นเห็นทัพใหญ่ยกมาก็ตกใจ รีบเอาเนื้อความเข้าไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงปรึกษาอึ้งปวยฮอว่า ท่านจะเห็นใครที่มีสติปัญญา จะให้ไปสู้กับเตียวกุ๋ยหองได้ อึ้งปวยฮอจึงว่า เตียวกุ๋ยหองคนนี้แปลงตัวได้ มีความรู้เวทมนตร์ขลังนัก ถ้าใครออกรบ เตียวกุ๋ยหองเรียกชื่อผู้นั้นก็เวียนศีรษะมืดหน้ามัวตาล้มลง ถ้าขี่ม้าอยู่ก็ตกจากหลังม้าให้เตียวกุ๋ยหองจับตัวได้ บรรดานายทัพนายกองทั้งปวงที่จะสู้เตียวกุ๋ยหองนั้นข้าพเจ้าหาเห็นผู้ใดไม่ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่
๏ ฝ่ายเตียวกุ๋ยหองยับยั้งอยู่หลายวัน ก็หาเห็นเกียงจูแหยแต่งให้ใครออกมารบพุ่งไม่ จึงสั่งฮองหลิมให้ออกไปท้าทายดูท่วงทีเกียงจูแหย ฮองหลิมก็แต่งตัวใส่เกราะถือกั้นหยั่นขึ้นม้าพาทหารเข้าไปยืนอยู่หน้าค่าย ร้องว่าแต่เรายกมาอยู่หลายวัน เหตุไรหาออกมาสู้รบไม่ หรือจะยอมแพ้ก็เร่งออกมาคำนับเรา เกียงจูแหยจึงให้กีซกเขียนบุตรบุนอ๋องที่สิบสองขี่ม้าถือทวนพาทหารออกไปร้องถามว่า ท่านชื่อเตียวกุ๋ยหองหรือ ฮองหลิมจึงว่าเราชื่อฮองหลิมเป็นทัพหน้าเตียวกุ๋ยหอง ถือรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องมาจะตัดศีรษะพวกท่านและนายท่าน ซึ่งตั้งตัวเป็นบูอ๋อง แล้วคบค้าเอาอึ้งปวยฮอไว้ กีซกเขียนจึงว่าตัวท่านหารู้จักตายไม่ ทุกวันนี้บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็มาเข้ากับบูอ๋องหมดแล้ว ซึ่งท่านจะมาตัดศีรษะพวกเรานั้น กลัวแต่ศีรษะของท่านจะขาดไปก่อน ฮองหลิมได้ฟังดังนั้นก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกีซกเขียนได้สามเพลง กีซกเขียนเอาทวนแทงถูกขาฮองหลิม ฮองหลิมเสียทีชักม้าหนี กีซกเขียนควบม้าตามไปจวนจะทัน ฮองหลิมร่ายมนต์เป็นควันไฟออกจากปากเหม็นเหมือนกำมะถัน แล้วบันดาลเป็นลูกเพลิงเท่าชามโคม ปลิวไปตกถูกศีรษะกีซกเขียน กีซกเขียนตกลงจากม้า ฮองหลิมก็เข้าตัดศีรษะกีซกเขียนไปให้เตียวกุ๋ยหอง เตียวกุ๋ยหองให้เอาศีรษะไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย ครั้นเกียงจูแหยรู้ว่ากีซกเขียนเสียทีฮองหลิม ก็ขึ้นม้าพาทหารออกไปท้าให้เตียวกุ๋ยหองออกรบ เตียวกุ๋ยหองก็ขึ้นมาพาทหารออกไปร้องว่ากับเกียงจูแหยว่า เดิมตัวท่านเป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดในเมืองจิวโก๋ แล้วกลับมาเข้าด้วยคนผิดคิดกบฏต่อพระมหากษัตริย์ ยังมีหน้าจะมาสู้เราอีกเล่า เกียงจูแหยทำเป็นหัวเราะแล้วว่า ท่านถือตัวว่าเป็นคนสัตย์ซื่อดีแต่ผู้เดียว คนทั้งปวงที่มาเข้ากับบูอ๋องนั้นหาซื่อสัตย์ไม่ ตัวท่านจะตายอยู่แล้วยังจะรู้หรือ ถ้าท่านฟังคำเรากลับไปตัดเอาศีรษะพระเจ้าติวอ๋องมาให้บูอ๋องเห็นว่าจะมีความชอบสืบไป เตียวกุ๋ยหองได้ฟังดังนั้นก็โกรธขับม้าเข้าไปจะรบด้วยเกียงจูแหย อึ้งปวยฮอขับม้าขวางเข้ารบเตียวกุ๋ยหอง ฮองหลิมก็เข้ารบกับหลำจงกวด เตียวกุ๋ยหองก็ร้องเรียกชื่ออึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอพลัดตกจากหลังม้า เตียวกุ๋ยหองจะเข้าจับตัว จิวกีถือขวานออกช่วยป้องกันอึ้งปวยฮอไว้ อึ้งฮุยปิวอึ้งฮุยป้าก็เข้าพยุงพาตัวอึ้งปวยฮอกลับไปค่าย จิวกีกับเตียวกุ๋ยหองรบกันอยู่ เตียวกุ๋ยหองเรียกชื่อจิวกี จิวกีก็พลัดตกจากม้า เตียวกุ๋ยหองก็จับตัวได้ ฝ่ายหลำจงกวดรบกับฮองหลิมแต่เช้าจนเย็นไม่แพ้ชนะกัน ฮองหลิมจึงร่ายมนต์เป็นลูกไฟไปตกถูกศีรษะหลำจงกวด หลำจงกวดพลัดตกจากม้า ฮองหลิมจับตัวได้มัดพาไปค่าย เตียวกุ๋ยหองก็ให้เอาตัวหลำจงกวดกับจิวกีขังใส่ตู้ลั่นกุญแจไว้
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยกลับมาค่ายหามีความสบายไม่ คิดสงสารนายทหารทั้งสองคนจะเป็นตายอย่างไรมิได้รู้ ครั้นเวลาเช้าเตียวกุ๋ยหองก็พาทหารออกไปยืนด่าอยู่ตรงหน้าค่ายท้าให้เกียงจูแหยออกรบ เกียงจูแหยหาออกไปรบไม่ จึงอุบายเขียนป้ายยอมแพ้ไปแขวนไว้เป็นสำคัญ เตียวกุ๋ยหองเห็นดังนั้นก็หัวเราะว่า เกียงจูแหยออกมารบเวลาเดียวก็ยอมแพ้หาสู้ต่อไปไม่ ว่าแล้วถอยทัพกลับไปค่าย
๏ ขณะนั้นไทอิดจินหยินเรียกลูกศิษย์มาแล้วสั่งว่า บัดนี้เตียวกุ๋ยหองยกทัพมาตีไซรกีจงรีบลงไปช่วยบูอ๋องกับเกียงจูแหยจะได้มีความชอบสืบไปภายหน้า โลเฉียรับคำเทพยดาแล้วเท้าขวาเหยียบจักรไฟเท้าซ้ายเหยียบจักรลม มือขวาถือทวนมือซ้ายถือกำไลทองเหาะลงมาเมืองไซรกีเข้าไปคำนับเกียงจูแหยแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่อโลเฉียเป็นศิษย์ไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินบังคับให้ข้าพเจ้ามาช่วยท่านทำศึก เกียงจูแหยได้ฟังก็ดีใจจึงว่า บัดนี้เราเสียนายทหารสองคนไปแก่ข้าศึกจึงต้องทำป้ายยอมแพ้ไปแขวนไว้ เตียวกุ๋ยหองจึงงดอยู่หาออกรบไม่ ท่านมาช่วยก็ดีแล้ว จะได้ทำการต่อไป โลเฉียจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ไปเก็บเอาป้ายมาเสียเถิด ข้าพเจ้าจะรบกับเตียวกุ๋ยหองเอง เกียงจูแหยก็เอาป้ายมาเสีย เตียวกุ๋ยหองจึงว่ากับฮองหลิมว่า เกียงจูแหยเอาป้ายยอมแพ้คืนไปเสียแล้ว เห็นจะออกมารบกับเราอีก ท่านยกออกไปฟังดู ฮองหลิมก็คุมทหารออกไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย โลเฉียก็คุมทหารออกไปร้องถามว่าท่านชื่อไร ฮองหลิมบอกว่าเราชื่อฮองหลิมเป็นทัพหน้าเตียวกุ๋ยหอง โลเฉียจึงว่าท่านจะสู้กับเรานั้นหาควรไม่ จงไปบอกเตียวกุ๋ยหองแม่ทัพมาสู้กับเราเถิด ฮองหลิมได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับโลเฉียได้ยี่สิบเพลง ฮองหลิมสิ้นกำลังเห็นจะสู้โลเฉียมิได้ก็ร่ายมนต์ลูกไฟออกจากปาก โลเฉียเห็นก็หัวเราะจึงว่า ความรู้อย่างนี้เราเรียนรู้ก่อนแล้วจะทำไมใครได้ โลเฉียก็ชี้เข้าที่ลูกไฟ ลูกไฟก็สูญหายไป แล้วโลเฉียเอากำไลทองไล่ขว้างฮองหลิมเจ็บปวดเป็นสาหัสแทบจะตกจากม้า ฮองหลิมแข็งใจควบม้ากลับไปค่าย เตียวกุ๋ยหองก็ขึ้นม้าพาทหารออกไปเอาทวนชี้หน้าโลเฉีย ร้องว่าอ้ายโลเฉียเอ็งเป็นลูกเล็กเด็กน้อย บังอาจไล่ฮองหลิมเข้ามาจนถึงหน้าค่าย ว่าแล้วก็เข้ารบกับโลเฉียได้สามสิบสี่เพลงไม่แพ้ชนะกัน โลเฉียแกว่งกำไลลุกเป็นเปลวไฟล้อมรอบตัวเตียวกุ๋ยหอง เตียวกุ๋ยหองร่ายมนต์ดับพิษไฟแก้ตัวออกมาได้ แล้วร้องว่าโลเฉียเอ็งอย่าเหยียบจักรอยู่ล้มลงให้กูจับดีๆ โลเฉียได้ยินดังนั้นเท้าก็พลาดตกจากจักร
๓๗
๏ โลเฉียคิดถึงไทอิดจินหยินเทพยดาซึ่งเป็นครู แล้วกลับขึ้นเหยียบจักรยืนอยู่ดังเก่า เตียวกุ๋ยหองก็ซ้ำเรียกไปถึงสองครั้งสามครั้ง​ โลเฉียก็หาเป็นอันตรายไม่ โลเฉียเงื้อกำไลไล่ขวางเตียวกุ๋ยหอง กำไลนั้นก็ลุกเป็นเปลวไฟไหม้เตียวกุ๋ยหองพองเกรียมไปทั้งตัว เตียวกุ๋ยหองก็ควบม้าหนีไป พอถึงหน้าค่ายสิ้นกำลังตกลงจากม้า ทหารทั้งปวงเข้าพยุงพาไปค่าย โลเฉียก็กลับไปแจ้งกับเกียงจูแหย ตามซึ่งได้รบพุ่งกันทุกประการ
๏ ฝ่ายเตียวกุ๋ยหอง ฮองหลิมป่วยรักษาตัวอยู่ จึงให้มีหนังสือไปถึงบุนไทสือเมืองจิวโก๋ ฝ่ายเกียงจูแหยจึงคิดว่าเตียวกุ๋ยหองเสียทีแก่โลเฉียไปครั้งนี้ เห็นจะบอกไปถึงบุนไทสือเป็นมั่นคง ถ้าทัพยกมาพร้อมแล้วเห็นจะเหลือกำลังเรานัก จำจะไปหาง่วนสีเทียนจุ๋นให้ช่วยด้วยจึงจะได้ คิดแล้วเกียงจูแหยก็ไปหาบูอ๋องบอกว่า ข้าพเจ้าจะลาไปเขากุนหลุนซัว บูอ๋องจึงว่าเมื่อศึกติดเมืองอยู่ท่านจะไปเสีย ใครจะรบพุ่งป้องกันเล่า เกียงจูแหยจึงว่าอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าไปไม่ช้านักสองสามวันจะกลับมา เกียงจูแหยสั่งกำชับโลเฉียให้อยู่รักษาค่าย แล้วแทรกแผ่นดินไปเขากุนหลุนซัว ครั้นถึงจึงขึ้นไปเที่ยวดูที่ทางบนเขาคิดว่ากูจากที่นี่ไปนานแล้ว ต้นไม้ที่เคยเห็นก็โตใหญ่แปลกตาขึ้น ชมแล้วเกียงจูแหยก็เข้าไปคำนับง่วนสีเทียนจุ๋นในถ้ำ บอกว่าบัดนี้ศึกมาติดเมืองไซรกี ข้าพเจ้าสู้รบเหลือกำลังนักจึงมาหาท่าน ขอท่านได้โปรดด้วย ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่า ท่านถือสัตย์ไว้ให้มั่นเถิด จะมีผู้ช่วยท่าน ท่านหาเป็นอันตรายไม่ ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้ลำเกดฤๅษีหยิบหนังสือห้องสินไต้มาให้เกียงจูแหยแล้วว่าหนังสือห้องสินไต้นี้ บัญชีชื่อคนคด ท่านไปถึงเมืองไซรกีจงให้ปลูกเมรุห้องสินไต้บนยอดเขาจีซัว เอาหนังสือห้องสินไต้แขวนไว้ แม้นคนใจบาปตายลง เซงฮกสินเทพารักษ์จะได้เอาวิญญาณไปรวมไว้ที่ห้องสินไต้ มิให้ได้เกิดต่อไป บัดนี้มีผู้คอยท่านอยู่ข้างทิศตะวันออก จะเรียกท่าน ท่านจงนิ่งเสียจงระมัดระวังปากคำอย่าประมาท ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้ลำเกดฤๅษีพาเกียงจูแหยไปส่งถึงปากถ้ำ เกียงจูแหยก็ลาลำเกดฤๅษีแทรกแผ่นดินไป ถึงที่ชายชะเลแห่งหนึ่ง ก็ผุดขึ้นจากแผ่นดิน พอได้ยินเสียงเรียกออกชื่อเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เดินนิ่งไปไม่เหลียวแลก็รื้อซ้ำเรียกว่าเกียงจูแหยว่า ท่านถือหนังสืออะไรมาหยุดอยู่นั่นก่อนอย่าเพ่อไป ได้เป็นขุนนางแล้วแปลกเราไปหรือหาคิดถึงเพื่อนฝูงเก่าแก่ไม่ เกียงจูแหยก็เหลียวดูเห็นซินกงป้า จึงว่าท่านอย่าน้อยใจเลย เทพยดาสั่งว่าใครเรียกอย่าขาน เราไม่รู้ว่าท่านเราจึงนิ่งเสีย นี่หนังสือห้องสินไต้ บัญชีชื่อผู้ซึ่งกระทำผิด พวกพระเจ้าติวอ๋อง จะเอาไปเมืองไซรกี ซินกงป้าจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องเป็นกษัตริย์อันประเสริฐ พวกบูอ๋องอีกคิดกบฏ ถ้าจะจดชื่อไว้จึงจะชอบ เกียงจูแหยจึงว่าท่านไม่รู้หรือว่าทุกวันนี้แผ่นดินเป็นสามส่วน ได้กับบูอ๋องสองส่วนแล้ว บรรดาหัวเมืองทั้งสี่ทิศก็มาขึ้นแก่เมืองไซรกีสิ้น เมื่อท่านถือว่าพระเจ้าติวอ๋องดีก็ไปอยู่ด้วยเถิด เราก็จะไปเมืองไซรกี ซินกงป้าจึงว่าท่านอยู่ทำราชการด้วยบูอ๋องนั้นท่านได้เรียนวิชาแต่สี่สิบปี มีความรู้แต่เรียกลมแปลงตัวแทรกแผ่นดินย้ายภูเขาเท่านั้น อันเรานี้มีความรู้ตัดศีรษะขว้างไปในอากาศ ลอยอยู่ตามกลีบเมฆแลเห็นบ้านเมืองทั้งปวงสิ้น แล้วกลับมาติดดีดังเก่า ท่านจงฟังคำเรา เผาหนังสือห้องสินไต้เสียไปอยู่เมืองจิวโก๋ด้วยกันเถิด พระเจ้าติวอ๋องก็จะเลี้ยงท่านเป็นที่จินเสียง เป็นขุนนางผู้ใหญ่เหมือนกัน เกียงจูแหยจึงว่าเราหาเชื่อไม่ จงตัดศีรษะออกให้เราดูให้เห็นแก่ตาเรา เราจึงจะเผาหนังสือห้องสินไต้เสีย ยอมไปอยู่เมืองจิวโก๋กับท่าน ซินกงป้าจึงว่าท่านพูดให้จริงแล้วอย่ากลับถ้อยคืนคำ เกียงจูแหยจึงว่าเราเป็นชายเหมือนกันหาล่อลวงท่านไม่ ซินกงป้าก็เอากระบี่ตัดศีรษะโยนขึ้นลอยไปตามลมบนอากาศ
๏ ฝ่ายลำเกดฤๅษีออกมายืนอยู่ปากถ้ำ เห็นก็รู้ว่าซินกงป้าตัดศีรษะโยนให้เกียงจูแหยดู จึงคิดว่าเกียงจูแหยเป็นคนซื่อให้ซินกงป้าล่อลวงได้ ลำเกดฤๅษีจึงสั่งแปะโฮต๋องผู้ศิษย์ให้จำแลงเป็นนกอินทรีย์ไปคาบเอาศีรษะซินกงป้าพาไปข้างทิศใต้ แล้วลำเกดฤๅษีก็เหาะมาบอกกับเกียงจูแหยว่าเทพยดาสั่งไว้ว่าใครเรียกอย่าขาน  เหตุใดจึงมาหยุดพูดอยู่กับซินกงป้า ซินกงป้าคนนี้เป็นคนมีวิชาแต่ล่อลวงหาซื่อตรงไม่ เราให้แปะโฮต๋องเป็นนกอินทรีย์คาบเอาศีรษะพาไป ถ้านานจนโมงหนึ่งกับสามนาฬิกาถึงศีรษะจะคืนมาก็หาติดดังเก่าไม่ ซินกงป้าก็จะตาย ท่านอย่าหลงเชื่อเผาหนังสือห้องสินไต้เสีย เกียงจูแหยคำนับแล้วว่า ท่านอย่าให้ซินกงป้าตายเลย เสียดายวิชาที่เล่าเรียนไว้ ลำเกดฤๅษีจึงว่าท่านรักเขา เขาไม่รักท่าน นานไปท่านจะได้ความยาก เกียงจูแหยจึงว่า ถึงไปเบื้องหน้าจะได้ความยากก็ตามเถิด ข้าพเจ้าคิดสงสารซินกงป้า ท่านได้โปรดอย่าให้ตายเสียเลย ลำเกดฤๅษีจึงว่า ท่านเป็นคนใจอ่อน คิดสงสารกลัวซินกงป้าจะตาย เราก็จะตามใจท่าน แล้วลำเกดฤๅษีก็ให้แปะโฮต๋องนกอินทรีย์วางศีรษะซินกงป้าเสีย ศีรษะซินกงป้าก็มาติดกับตัว ลำเกดฤๅษีจึงชี้หน้าด่าซินกงป้าว่า มึงชาติอ้ายคนคดจะมาลวงคนซื่อกูจะฆ่ามึงเสีย เกียงจูแหยอ้อนวอนกู กูจึงไว้ชีวิตมึง ซินกงป้าหาตอบคำไม่ แล้วว่ากับเกียงจูแหยว่านานไปเมืองไซรกีกระดูกคนจะกองเท่าภูเขา เลือดจะไหลนองดังน้ำในทะเล ว่าแล้วซินกงป้าก็ไปเสีย เกียงจูแหยก็ลาลำเกดฤๅษีไปเมืองไซรกี ลำเกดฤๅษีก็ขึ้นขี่นกอินทรีย์กลับไปเขากุนหลุนซัว
๏ เกียงจูแหยครั้นไปมาถึงริมทะเลแห่งหนึ่ง วันนั้นบังเกิดลมพายุพัดกล้า แลเห็นคนว่ายน้ำขึ้นมาคนหนึ่ง มีแต่ตัวเสื้อกางเกงหามีไม่ นั่งร้องไห้ ไหว้เกียงจูแหยแล้วว่า ข้าพเจ้าคอยท่าท่านอยู่ที่นี่นานแล้ว เกียงจูแหยจึงถามว่าตัวเองชื่อไร เหตุไฉนจึงทนทุกข์อยู่ในน้ำ ผู้นั้นจึงบอกเปกก้าม เดิมข้าพเจ้ารบกับซุนฮิว ซุนฮิวเอาไฟเผาข้าพเจ้า แล้วเอาข้าพเจ้าทิ้งไว้ในน้ำ แต่เป็นพรายน้ำอยู่ได้สองร้อยปีแล้ว ขอท่านได้โปรดด้วย อย่าให้ข้าพเจ้าต้องลำบากเลย เกียงจูแหยจึงว่ากูจะช่วยให้พ้นทุกข์ เองมาไปอยู่เมืองไซรกีเถิด เกียงจูแหยก็พาเปกก้ามแทรกแผ่นดินไป ครั้นถึงทะเลทรายจีสัวผุดขึ้นจากแผ่นดินพบปีศาจห้าคน คนหนึ่งนั่งยกมือไหว้บอกว่าข้าพเจ้าคอยท่านอยู่นานแล้ว เกียงจูแหยจำได้ว่าปีศาจนี้ที่อยู่บ้านทรงอิหยิน เกียงจูแหยจึงว่ากับปีศาจว่าดีแล้ว กูจะใช้เองทั้งห้าคนกับเปกก้ามช่วยกันปลูกห้องสินไต้ เกียงจูแหยก็กระทำเขียนห้องสินไต้ให้ปีศาจหกคนทำ แล้วก็เข้าไปในเมืองไซรกี โลเฉียกับบูกิดเห็นเกียงจูแหยมาก็ดีใจนั่งลงคำนับ เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านได้รบกับเตียวกุ๋ยหองมั่งหรือไม่ โลเฉียบอกว่าหาได้รบกันไม่ เกียงจูแหยก็ไปหาบูอ๋อง บูอ๋องให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงเกียงจูแหย
๏ ครั้นเวลาค่ำแล้วดึกประมาณสองยาม เกียงจูแหยก็จัดให้โลเฉียหนึ่ง สินกะหนึ่ง สินเบี๋ยนหนึ่ง กับอึ้งปวยฮอคุมทหารออกไปปล้นค่ายเตียวกุ๋ยหอง เตียวกุ๋ยหองป่วยรักษาตัวอยู่ยังไม่หาย ได้ยินเสียงม้าล่อและประทัดทหารโห่ร้องอึงก็ตกใจ จึงร้องสั่งให้ฮองหลิมออกรับ เตียวกุ๋ยหองแข็งใจขึ้นม้าตามไปด้วย
๏ ฝ่ายหลำจงกวดกับจิวกีที่เตียวกุ๋ยหองขังไว้ในตู้ เห็นวุ่นวายได้ทีก็ถีบตู้พังออกมาด้วยกำลัง แล้วฉวยอาวุธไล่แทงฟันฝ่าทหารออกไปหากองทัพเมืองไซรกี ช่วยโลเฉียรบเตียวกุ๋ยหองฮองหลิมอยู่จนสว่างขึ้น เตียวกุ๋ยหองฮองหลิมเห็นเหลือกำลังจะสู้มิได้ ก็ขับม้าพาทหารหนีเข้าค่ายตรวจดูทหารเหลืออยู่ประมาณสามส่วนเสียไปสิบส่วน เตียวกุ๋ยหองจึงให้มีหนังสือไปถึงบุนไทสือ ณ เมืองจิวโก๋ขอกองทัพช่วย ครั้นบุนไทสือรู้ความในหนังสือนั้น จึงให้หากิดติบมาปรึกษาว่าเตียวกุ๋ยหองเสียทีแก่ข้าศึก ครั้นเราจะยกไปเอง ก็เป็นห่วงหามีใครจะรักษาเมืองไม่ กิดติบจึงว่าแต่ก่อนข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเพื่อนที่เรียนความรู้มาด้วยกันกับท่านคนหนึ่งอยู่บนเขาโงงงัก เห็นจะให้ไปช่วยเตียวกุ๋ยหองได้ บุนไทสือดีใจจึงว่าจริงอยู่เรานึกขึ้นได้แล้ว บุนไทสือให้อิเขงอยู่ว่าราชการแทน บุนไทสือก็ขึ้นขี่เฮกกิเลนว่าราชสีห์เหาะไปถึงเขาโงงงัก
๓๘
๏ องมอเอียวสงโกหยิวเขียนอิหิมป้า สหายทั้งสี่คนก็ออกมารับพาบุนไทสือเข้าไปในถ้ำแล้วถามว่า ท่านมีธุระอะไรจึงมาหาเราถึงนี่ บุนไทสือจึงเล่าความซึ่งเตียวกุ๋ยหองเสียทีแก่เกียงจูแหยให้ฟัง ซึ่งเรามาหาท่านนี้จะเชิญท่านให้ไปช่วยทำศึกกับเกียงจูแหย องมอจึงว่าท่านเป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน ได้มาหาถึงนี่แล้ว ข้าพเจ้าก็จะไปช่วยจะเป็นไรมี เอียวสงโกหยิวเขียนอิหิมป้าจึงว่า ข้าพเจ้าก็จะไปช่วยบุนไทสือ องมอจึงว่าบุนไทสือว่าท่านกลับไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจึงจะไปตามท่าน บุนไทสือก็ลาออกจากถ้ำ ขึ้นขี่เฮกกิเลนราชสีห์เหาะกลับไปเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายองมอสงโกหยิวเขียนอิหิมป้าพากันแทรกแผ่นดินไป ครั้นจวนจะถึงจึงผุดขึ้นเดินเข้าไปในเมืองจิวโก๋ ราษฎรหญิงชายเห็นองมอโกหยิวเขียนเอียวสงอิหิมป้า สูงสิบศอกหนวดยาวหน้าแดงดำเขียวเหลือง ต่างคนต่างตกใจเห็นผิดกับฝูงคนทั้งปวง องมอเอียวสงโกหยิวเขียนอิหิมป้าก็ไปหาบุนไทสือ บุนไทสือก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงพูดจากันอยู่จนพลบค่ำ ครั้นเวลาเช้าก็พากันไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง ทูลว่าคนทั้งสี่นี้กับข้าพเจ้าเป็นเพื่อนรักกันจะให้ไปช่วยเตียวกุ๋ยหองทำการศึก พระเจ้าติวอ๋องก็ดีพระทัย จึงตรัสสั่งให้แต่งโต๊ะมาให้องมอกิน องมอจึงทูลว่าซึ่งข้าพเจ้าจะกินโต๊ะก่อนหาควรไม่ ต่อได้ไปช่วยตีเมืองไซรกีแตกมีความชอบ จึงจะค่อยรับพระราชทานภายหลัง ทูลแล้วก็ถวายบังคมลาพากันไปบ้านบุนไทสือ บุนไทสือจึงว่าท่านจะไปทำการศึกครั้งนี้ จงคิดอ่านให้ชนะเกียงจูแหยให้จงได้ เสบียงอาหารนั้นเราจะจัดแจงส่งไปให้จงได้ องมอเอียวสงหยินเขียนอิหิมป้า ก็ลาบุนไทสือแทรกแผ่นดินไป ถึงค่ายเตียวกุ๋ยหองก็ผุดขึ้นเข้าไปยืนอยู่หน้าค่าย สั่งให้บอกเตียวกุ๋ยหอง เตียวกุ๋ยหองก็ออกมารับเข้าไปในค่ายเชิญให้กินโต๊ะ แล้วเล่าความตามซึ่งได้รบกันมาแต่หลังทุกประการ บัดนี้ข้าพเจ้าก็ป่วยอยู่ท่านมาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยคิดอ่านสู้รบเกียงจูแหย องมอจึงหยิบยาที่ในน้ำเต้ายื่นให้เตียวกุ๋ยหองกินเม็ดหนึ่ง เตียวกุ๋ยหองครั้นได้กินยาองมอ ความเจ็บป่วยก็หายด้วยฤทธิ์ยาอันวิเศษ องมอจึงถามว่าท่านตั้งค่ายไกลเมืองไซรกีทางเท่าไร เตียวกุ๋ยหองบอกว่าทางสองพันเส้น องมอจึงว่าเรามีความรู้จับสายสิญจน์ผูกศีรษะม้าเข้ารบ ถ้าม้าข้าศึกเห็นก็ตกใจกลัวตัวสั่นล้มลง บัดนี้ท่านก็หายเจ็บป่วยแล้วจะช้าอยู่ใยเล่า ยกไปตีเอาเมืองไซรกีเถิด องมอก็ทำสายสิญจน์ผูกศีรษะม้า นายทหารทุกกององมอเอียวเสงโกหยิวเขียนอิหิมป้าก็ถือกระบี่ขึ้นขี่สิงห์พาเตียวกุ๋ยหองฮองหลิมกับทหารทั้งปวงออกไปท้าทายเกียงจูแหยให้ออกรบ
๏ เกียงจูแหย อึ้งปวยฮอ โลเฉีย ก็พาทหารออกมาหน้าค่าย องมอก็ให้สิงห์ที่องมอขี่นั้นพ่นควันพิษออกจากปาก ต้องพวกทหารเกียงจูแหยมืดหน้ามัวตามือตีนอ่อนไป และม้าที่ขี่นั้นเห็นสายสิญจน์ผูกศีรษะม้าข้าศึก บ้างวิ่งไปบ้าง บ้างตื่นล้มลงบ้าง องมอจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า เราจะขอท่านสามสิ่งถ้ายอมให้แล้วเราจะกลับไป เกียงจูแหยจึงว่าท่านอย่าว่าแต่ขอสามสิ่งเลย ถึงสักสามสิบสิ่งก็จะให้ท่านได้ องมอจึงว่าเราสามสิ่งนั้น คือให้บูอ๋องกลับไปขึ้นกับเมืองจิวโก๋ดังเก่า ข้อหนึ่งให้เอาเงินทองในคลังเมืองไซรกีมาแจกให้ทหารในค่ายเตียวกุ๋ยหอง ข้อหนึ่งให้ส่งตัวอึ้งปวยออมาให้เรา เกียงจูแหยจึงว่าท่านว่าทั้งนี้ก็ควรอยู่ แต่ข้าพเจ้าขอผลัดสักสามวันจะปรึกษากับบูอ๋องก่อน อึ้งปวยฮอได้ยินดังนั้นก็ตกใจกลัว ก็คิดว่าเกียงจูแหยจะส่งตัวไปก็เป็นทุกข์นัก เกียงจูแหยก็กลับเข้าค่ายไปหาบูอ๋อง ครั้นถึงประตูเมืองอึ้งปวยฮอก็ลงจากโค คำนับเกียงจูแหยแล้วว่า ท่านจะส่งตัวข้าพเจ้าไปให้ข้าศึกนั้น ข้าพเจ้าจะพึ่งผู้ใดเล่า เกียงจูแหยได้ฟังก็หัวเราะว่า ท่านอย่ากลัวเลยเราหาทำดังนั้นไม่ เกียงจูแหยก็ไปบอกบูอ๋อง ครั้งนี้จะสู้ข้าศึกเห็นยากนัก ข้าพเจ้าจะลาไปเขากุนหลุนซัวสักสองสามวันจะกลับมา แล้วสั่งโลเฉีย บูกิด ให้อยู่รักษาค่าย เกียงจูแหยก็แทรกแผ่นดินไปยังเขากุนหลุนซัว เข้าไปหาง่วนสีเทียนจุ๋นในถ้ำ บอกว่าเตียวกุ๋ยหองพาองมอกับพวกองมอสามคน มารบกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะต่อสู้เหลือกำลังนัก ขอท่านได้โปรดช่วยชีวิตชาวเมืองไซรกีไว้ให้รอดเถิด ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงสั่งแปะโฮต๋อง ให้เอาซูปุดเสียงมาให้เกียงจูแหยขี่สำหรับรบกับองมอ แล้วหยิบกระบองหกศอกยี่สิบเอ็ดข้อ ปิดยันต์ข้อละสี่อัน กับธงคันหนึ่งส่งให้เกียงจูแหย จึงสั่งกำชับว่าท่านไปถึงแดนปักโฮเฉียงเหนือ สัตว์จะมาหลอกหลอนท่าน ท่านจงเอาธงคันนี้ป้องกันตัวเถิด และกระบองนั้นสำหรับตีปีศาจกับเทพารักษ์ ซึ่งเข้าด้วยผู้กระทำผิด เกียงจูแหยรับของแล้วก็ลาง่วนสีเทียนจุ๋นออกมาจากถ้ำ ลำเกดฤๅษีก็ตามไปส่งเกียงจูแหยจนถึงที่เงื้อมเขากิหลิน เกียงจูแหยก็ขี่ซูปุดเสียง ซูปุดเสียงก็พาเหาะมาถึงแดนเมืองไซรกี ก็ลงหยุดอยู่ที่ริมเขาเกาะเตียนไฮซู เกียงจูแหยแลลงไปที่ตีนเขาเห็นเป็นเมฆพลุ่งขึ้นมาแล้วบังเกิดเป็นเสียงดังเสียงพายุพัด แลเห็นสัตว์ตัวหนึ่งผิดประหลาดกว่าสัตว์ทั้งปวง ศีรษะคล้ายศีรษะอูฐ ข้อเท้าและเล็บนั้นคล้ายเสือ ตัวเป็นเกล็ด เหมือนเกล็ดมังกร ทำสิงหนาทคุ้ยตะกายดิน แล้วร้องคำรามว่ากับเกียงจูแหยว่า เราจะกินเนื้อท่านสักหน่อยหนึ่ง เกียงจูแหยแลเห็นสัตว์นั้นผิดประหลาดก็ตกใจจนเหงื่อไหลลงทั่วตัว จึงว่าท่านกับเราหามีข้อพยาบาทต่อกันไม่ จะมากินเนื้อเราด้วยเหตุอันใด ถ้าจะขืนกินให้ได้จงยกธงคันนี้ให้ไหวก่อนเถิด เราก็จะยอมให้ท่านกินเนื้อเรา เกียงจูแหยก็ทิ้งธงลงตรงหน้าสัตว์นั้น สัตว์นั้นก็กระโจนจับคันธงทั้งสองมือ จะแบกด้วยบ่า ธงนั้นก็ไม่ขึ้น เกียงจูแหยจึงร่ายมนต์บันดาลให้ฟ้าร้อง สัตว์นั้นตกใจสะบัดธงจากมือธงก็ติดแน่นอยู่หาหลุดจากมือไม่ เกียงจูแหยจึงชักกระบี่เงื้อขึ้นจะฟัน สัตว์นั้นก็ร้องขอชีวิต แล้วบอกว่าข้าพเจ้านี้เป็นสัตว์ชื่อเหลงชิวเฮ้า แปลว่ามังกรหนวดเสือ เดิมซินกงป้าบอกข้าพเจ้าว่า ถ้าได้กินเนื้อท่านแล้วอายุข้าพเจ้าจะยืนไปอีกพันปี ข้าพเจ้าจึงมาคอยท่านอยู่ ซึ่งข้าพเจ้าว่าจะกินเนื้อท่านนั้น ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย เกียงจูแหยจึงว่าเรายกโทษให้ แต่จะเอาตัวเองไปเมืองไซรกีด้วย เกียงจูแหยก็เอาธงมาจากเหลงชิวเฮ้า ให้เหลงชิวเฮ้าหลับตาพาเหลงชิวเฮ้าขึ้นขี่ซูปุดเสียงเหาะไปเมืองไซรกี ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันมาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงถามว่า เราผัดองมอไว้สามวันว่าจะออกไปหาองมอ องมอให้มาเตือนบ้างหรือไม่ ขุนนางทั้งปวงบอกว่ายังสงบอยู่ พูดกันยังมิทันขาดคำ พอมีผู้มาบอกเกียงจูแหยว่า องมอยกมาอยู่หน้าค่าย ให้บอกท่านออกไปพูดจากัน เกียงจูแหยก็ขึ้นขี่ซูปุดเสียง พาโลเฉียหนึ่ง เหลงชิวเฮ้าหนึ่ง อึ้งปวยฮอหนึ่ง คุมทหารออกไป องมอเห็นเกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงออกมา จึงถามว่าท่านผัดเราสามวัน เกินมาสองวันแล้ว บัดนี้ได้ซูปุดเสียงขี่ออกมาจะสู้เราหรือ ว่าแล้วก็แกว่งกระบี่เงื้อขึ้นจะฟันเกียงจูแหย โลเฉียก็ถลันออกรบกับองมอ เอียวสงเอาแก้วขว้างถูกโลเฉียเท้าพลาดตกจากจักร โลเฉียก็หนีไป เอียวสงก็ไล่ตามมา อึ้งปวยฮอขี่โคถือทวนออกสกัดรบเอียวสง องมอก็เข้าช่วยเอียวสง เอียวสงเอาแก้วขว้างถูกอึ้งปวยฮอตกจากหลังโค อึ้งปวยฮอวิ่งหนี เอียวสงไล่ตามไป เหลงชิวเฮ้าก็เข้าสู้กับองมอ โกหยิวเขียนขี่เสือดาวยืนอยู่ เห็นเหลงชิวเฮ้าผิดกับสัตว์ทั้งปวงเข้าสู้กับองมอกลัวองมอจะสู้มิได้ โกหยิวเขียนก็ขับเสือดาวเข้าช่วยองมอ แล้วเอาแก้วขว้างถูกเหลงชิวเฮ้าซวนล้มลง อึ้งปวยฮอก็ผละจากองมอ กับทหารทั้งปวงซึ่งช่วยเหลงชิวเฮ้ารบอยู่นั้น องมอกับเอียงสงเห็นได้ทีก็เอากระบี่เงื้อจะฟันเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เอากระบี่รับไว้ แล้วจึงขับซูปุดเสียงหนี องมอก็ขับสิงห์เหาะตามไปถึงเขางอเลงซัว จึงขว้างแก้วไปถูกเกียงจูแหยตกลงยังแผ่นดิน องมอจะเข้าจับซูปุดเสียง
๏ ขณะนั้นก๋งฮวดเทียนจุ๋นเทวดา ซึ่งอยู่ในเขานั้นเห็นจึงร้องว่าแก่องมอว่า เหตุใดท่านจึงมาฆ่าเกียงจูแหย เกียงจูแหยคนนี้ได้รับหนังสือมาจากง่วนสีเทียนจุ๋น เป็นคนมีวาสนามาก บูอ๋องก็เป็นผู้มีบุญ จะได้เป็นใหญ่ในเมืองไซรกี และเมืองจิวโก๋นั้นสิ้นเชื้อกษัตริย์อยู่แล้ว ท่านไม่รู้หรือจึงไปเข้าด้วยคนผิด องมอได้ฟังก็โกรธ จึงว่าท่านมาหยาบช้าต่อเราถือตัวว่ามีฤทธิ์ เราก็มีฤทธิ์เป็นศิษย์มีครูเหมือนกัน ว่าแล้วเงื้อกระบี่ขึ้นจะฟังก๋งฮวดเทียนจุ๋น กิมเฉียศิษย์ก๋งฮวดเทียนจุ๋นก็แกว่งกระบี่เข้าสู้กับองมอเป็นหลายเพลง ก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงเอาชิดโปเหลียน บัวแก้วเจ็ดประการ ขว้างขึ้นไปบนอากาศบันดาลเป็นห่วงสามอันเข้าสวมรัดศีรษะองมอห่วงหนึ่ง รัดมือห่วงหนึ่ง รัดเท้าห่วงหนึ่ง องมอหาไหวตัวได้ไม่
๓๙
๏ กิมเฉียก็เอากระบี่ตัดศีรษะองมอตาย ก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงให้กิมเฉียไปยกเอาศีรษะเกียงจูแหยขึ้นมาบนยอดเขา แล้วเอายาฝนกรอกปากเกียงจูแหยเข้าไป เกียงจูแหยก็ฟื้นเป็นขึ้นดังเก่า แลเห็นก๋งฮวดเทียนจุ๋น จึงถามว่าองมอฆ่าข้าพเจ้าตาย เหตุใดจึงกลับเป็นขึ้นเล่า ก๋งฮวดเทียนจุ๋นก็เล่าความให้ฟัง แล้วสั่งกิมเฉียศิษย์ให้ไปเมืองไซรกีด้วยเกียงจูแหย ต่อภายหลังเราจึงจะไปตาม เกียงจูแหยก็ลาก๋งฮวดเทียนจุ๋น มาขึ้นซูปุดเสียงพากิมเฉียไปเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายบูอ๋องกับขุนนางนายทหารทั้งปวง เมื่อเกียงจูแหยรบกับองมอหายไปนั้นเป็นทุกข์อยู่ ครั้นรู้ว่าเกียงจูแหยกลับมาได้ ต่างคนต่างออกมารับ โลเฉียครั้นเห็นกิมเฉียผู้พี่ ก็มาคำนับ พี่น้องได้พบกันต่างคนต่างดีใจ เกียงจูแหยเล่าความให้บูอ๋องฟัง แล้วพากันเข้าไปในเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเอียวสงครั้นไม่เห็นองมอกลับมา คิดวิตกนัก จับยามดูรู้ว่าองมอตาย ขัดใจ ชวนโกหยิวเขียน อิหิมป้า ไปท้าทายเกียงจูแหยออกรบ เกียงจูแหยกับกิมเฉียโลเฉียพากันออกไปจากเมือง เอียวสงโกรธชี้หน้าขบฟันแล้วว่ากับเกียงจูแหยว่า วันนี้กูจะฆ่าเสียให้ได้ แล้วเอียวสง โกหยิวเขียน อิหิมป้าสามคน เข้าไปจะรบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เอากระบองที่ง่วนสีเทียนจุ๋นเทวดาให้ ตีโกหยิวเขียนศีรษะแตกตาย กิมเฉียก็ฆ่าเอียวสงตาย อิหิมป้าเห็นจะสู้รบมิได้ก็หนีไป เตียวกุ๋ยหองเห็นดังนั้น จึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้ไปบอกบุนไทสือ ณ เมืองจิวโก๋ แล้วเตียวกุ๋ยหอง ฮองหลิม ก็ขึ้นม้าพาทหารออกรบกับกิมเฉียโลเฉียได้สามสิบเพลง กิมเฉียเอาทวนแทงถูกฮองหลิมตกม้าตาย ทหารเกียงจูแหยเข้าล้อมเตียวกุ๋ยหองไว้ เตียวกุ๋ยหองเห็นจะหนีไม่พ้น เอาทวนแทงตัวตายเสียในที่รบ เกียงจูแหยครั้นมีชัยชำนะก็ปูนบำเหน็จรางวัลแก่นายทัพนายกองทหารทั้งปวงตามสมควร
๏ ฝ่ายอิหิมป้าหนีเกียงจูแหยไปถึงเขาเกียวเลงซัวหยุดนั่งอยู่ พอบกเฉียเดินมาแลเห็น จึงถามว่าท่านมานั่งที่นี่ด้วยเหตุอันใด อิหิมป้าจึงเล่าความซึ่งรบกับเกียงจูแหยให้ฟัง แล้วถามบกเฉียว่าท่านนี้มาแต่ไหน บกเฉียจึงบอกว่าเราอยู่เขากิวเก๋งซัว เป็นศิษย์เผาเหียนจินหยิน เผาเหียนจินหยินสั่งให้เราไปอยู่กับเกียงจูแหย ถ้าท่านยอมไปเมืองไซรกีด้วยเรา เราจะช่วยว่ากับเกียงจูแหยให้อดโทษท่าน อิหิมป้าจึงว่าเกียงจูแหยเป็นพวกกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋อง เราหายอมไปอยู่ด้วยไม่ บกเฉียได้ฟังก็โกรธจึงว่าท่านไม่ยอมไปอยู่ด้วยเรา เราก็จะฆ่าท่านเสีย แล้วชักกระบี่เงื้อจะฟันอิหิมป้า อิหิมป้าก็เข้ารบกับบกเฉีย บกเฉียเอากระบี่ฟันอิหิมป้าตาย บกเฉียก็ไปยังเมืองไซรกี พบกิมเฉียโลเฉียผู้น้องต่างคนต่างดีใจพากันเข้าไปหาเกียงจูแหย บกเฉียคุกเข่าลงคำนับเกียงจูแหยแล้วบอกว่า เผาเหียนจินหยินครูข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้ามาอยู่ทำราชการด้วยท่าน แล้วข้าพเจ้าพี่น้องสามคนจะขอเอาท่านเป็นที่พึ่งสืบไป แล้วเล่าความซึ่งได้ฆ่าอิหิมป้าให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ เกียงจูแหยได้แจ้งดังนั้นยินดีนัก จึงว่าท่านมาอยู่ก็ดีแล้ว พี่น้องสามคนล้วนมีความรู้วิชาการ จะได้ช่วยกันทำการศึกกับพระเจ้าติวอ๋อง
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นรู้หนังสือว่าองมอเอียวสงโกหยิวเขียนตายในที่รบก็ตกใจ จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า เราจะได้ใครไปช่วยเตียวกุ๋ยหองอีกเล่า ขณะนั้นขุนนางฝ่ายทหารจึงว่ากับบุนไทสือว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปช่วยเตียวกุ๋ยหอง บุนไทสือจึงว่าตัวท่านแก่ชราแล้วจะไปที่ไหนได้ บู๊หยงหัวเราะจึงว่า เตียวกุ๋ยหองนั้นยังหนุ่มอยู่ ถือแต่ว่าความรู้วิชาการของตัวดี ฮองหลิมเล่าก็ชาวบ้านนอกเป็นคนมุทะลุหารู้จักที่ได้ที่เสียไม่ อันธรรมดาจะเป็นแม่ทัพให้รู้จักฤกษ์บนฤกษ์ล่างและตำรับพิชัยสงคราม จะใช้ทแกล้วทหารทั้งปวง ให้รู้จักที่ขลาดที่หาญจึงจะเป็นแม่ทัพได้ บุนไทสือได้ฟังก็สรรเสริญว่าสมควรที่จะเป็นแม่ทัพ แล้วสั่งฮุยต๋งฮิวฮุนว่าจงไปอยู่กับบู๊หยงด้วย ให้เกณฑ์พลห้าหมื่นสรรพด้วยศาตราวุธ ครั้นได้ฤกษ์บู๊หยงยกออกจากเมืองจิวโก๋
๏ ขณะนั้นเป็นฤดูคิมหันต์ ครั้นแดดกล้าแผ่นดินร้อนระงมพวกพลเดินเหยียบศิลากรวดทรายเท้าก็พุพอง ครั้นจะอาศัยน้ำห้วยธารก็แห้งสิ้น ฝ่ายทหารเตียวกุ๋ยหองที่เหลือตายหนีมา พอพบกองทัพเมืองจิวโก๋ ก็เข้าหาบู๊หยงบอกว่าเตียวกุ๋ยหองแม่ทัพตาย บู๊หยงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ให้เร่งไปบอกบุนไทสือ บู๊หยงรีบเดินทัพมาถึงแดนเมืองไซรกี ตั้งค่ายใกล้เขาซายจิซัวแปดร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยจัดแจงการจะเอาหนังสือห้องสินไปแขวนที่ห้องสินไต้ พอรู้ข่าวว่ากองทัพเมืองจิวโก๋ยกมา เกียงจูแหยก็พากิมเฉียบกเฉียกับทหารห้าพัน เชิญหนังสือห้องสินขึ้นไปบนยอดเขาห้องสินไต้ ฝ่ายกองทัพเมืองจิวโก๋เห็นเกียงจูแหยยกทหารขึ้นไปบนเขา ต่างคนต่างหัวเราะว่า แต่เราอยู่ข้างล่างยังร้อนรนทนไม่ได้ เกียงจูแหยขึ้นไปตั้งทัพบนยอดเขาสักสองสามวันก็จะพากันตายเสียหมด ไม่ต้องพักรบพุ่งอีก เกียงจูแหยครั้นขึ้นไปถึงยอดเขา ก็เอาหนังสือห้องสินแขวนไว้บนที่ห้องสินไต้ แล้วสั่งให้ขุดดินก่อพูนขึ้นสูงพ้นพื้นเขาสามศอก ดาดเพดานด้วยผ้าขาว ตั้งเครื่องบูชาตามพิธี
๔๐
๏ เกียงจูแหยสยายผมถือกระบี่เดินเข้าไปในโรงพิธี นั่งผินหน้าไปข้างเขากุนหลุนซัว ร่ายมนต์เสกน้ำพ่นออกไปตรงหน้าข้าศึก บังเกิดเป็นลมพายุใหญ่พัดมาทั้งสี่ทิศ ฝ่ายกองทัพเมืองจิวโก๋ต่างคนต่างดีใจจึงว่าเราทั้งปวงอิดโรยด้วยร้อนกล้านัก บัดนี้พายุใหญ่พัดมาเราได้ความสบายเพราะบุญพระเจ้าติวอ๋อง ถ้าบุนไทสือยกเพิ่มมาเห็นจะได้ทีแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง พูดกันยังไม่ทันขาดคำ พอลูกเห็บตกลงมาแต่ค้างอยู่บนเขาสูงประมาณสองศอก ตกลงในแผ่นดินสูงได้สี่ศอกแล้วก็เหือดพายุลงแสงแดดส่องกล้าขึ้น ลูกเห็บละลายเหลวเป็นน้ำนองไปท่วมค่ายบู๊หยง ทหารในกองทัพจมน้ำตายบ้างว่ายอยู่บ้าง เกียงจูแหยจึงให้ทหารมัดแพรีบไป จับได้ตัวบู๊หยงฮุยต๋งฮิวฮุนนายทัพทั้งสามคนมาให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยถามบู๊หยงว่าตัวได้เรียนรู้ฤกษ์ล่างฤกษ์บน เหตุใดจึงอยู่กับพระเจ้าติวอ๋องคนจะสิ้นบุญอยู่แล้ว ท่านไม่รู้หรือในเมืองไซรกีบูอ๋องจะได้เป็นกษัตริย์สืบไปภายหน้า บัดนี้ตัวท่านก็อยู่ในเนื้อมือเรา ถ้ายอมอยู่ทำราชการด้วยเราเราจะไว้ชีวิต บู๊หยงจึงตอบเกียงจูแหยว่าเดิมพระเจ้าติวอ๋องเลี้ยงท่านเป็นขุนนางหารู้จักคุณไม่ กลับมาเข้ากับบูอ๋องซึ่งจะให้อยู่ด้วยนั้นเราหายอมไม่ เมื่อจะฆ่าเสียก็ตามเถิด เกียงจูแหยสั่งให้เอาตัวฮิวฮุนฮุยต๋งบู๊หยงทั้งสามคนคุมไว้ แล้วเกียงจูแหยให้เชิญบูอ๋องออกมาที่ห้องสินไต้ จึงจุดธูปเทียนบูชาเทพารักษ์ซึ่งรักษาห้องสินไต้นั้น แล้วสั่งให้ฆ่าบู๊หยงฮุยต๋งฮิวฮุนเสีย เอาศีรษะเสียบประจานไว้ ตั้งแต่นั้นผู้ทำผิดพวกพระเจ้าติวอ๋องบรรดาที่ตายเก่าตายใหม่นั้น เซงฮกสินเทพารักษ์เอาวิญญาณมารวมไว้ที่ห้องสินไต้สิ้น
๏ ฝ่ายทหารบู๊หยงซึ่งน้ำท่วมเหลือนั้นเอาเนื้อความไปบอกบุนไทสือ บุนไทสือปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า ครั้งนี้เกียงจูแหยได้ทแกล้วทหารมาก ผู้มีความรู้วิชาเข้าด้วยเป็นหลายคนซึ่งจะให้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองไซรกีครั้งนี้ เราเห็นแต่แซ่มอสี่คนพี่น้องนายด่านเกียเหมงก๋วนจะสู้กับเกียงจูแหยได้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ที่ปรึกษาและขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย บุนไทสือจึงสั่งเฮาสินเฮาหลุยให้คุมเสบียงอาหารไปเข้าสมทบ แล้วให้แต่งหนังสือให้เฮาสินเฮาหลุยถือไปถึงแซ่มอพี่น้องสี่คนฉบับหนึ่ง เฮาสินเฮาหลุยก็ลาบุนไทสือ ยกไปถึงด่านเกียเหมงก๋วน เข้าไปหามอเลแฉส่งหนังสือให้ ครั้นมอเลแฉรู้หนังสือแล้ว ก็ให้เกณฑ์ทัพสิบหมื่นสรรพด้วยเครื่องศาสตราวุธ ยกไปถึงเมืองไซรกี ให้ตั้งค่าย ณ โถหัวเฉียแดนเมืองไซรกี
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยนั่งปรึกษาขุนนางนายทหาร คิดจะยกไปตีเมืองจิวโก๋ พอมีผู้เข้ามาบอกว่าแซ่มอพี่น้องสี่คนยกทัพมาตั้งอยู่ ณ เขาโถหัวเฉีย อึ้งปวยฮอจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า แซ่มอพี่น้องสี่คนนี้ มอเลแฉผู้พี่สูงสามวาสามศอก กระบี่ที่ถือมีอักษรสี่ตัว คือดินน้ำลมไฟ ถ้าโยนขึ้นไปบนอากาศ ก็บันดาลเป็นงูเป็นเมฆหมอกลมไฟต่างๆ มอเลฮองน้องถัดนั้นมีร่มคันหนึ่ง กางขึ้นเมื่อใดก็มืดมนไปทั้งสี่ทิศ มอเลไฮน้องที่สามเล่ามีปรอทเป็นอาวุธวิเศษโยนขึ้นไปบนอากาศกลายเป็นช้างเผือกผู้ ไล่กินแทงคนถึงจะมีฤทธิ์อยางไรก็ละความมานะสู้ไม่ได้ มอเลซิวน้องที่สุดนั้น ก็มีฤทธิ์และอาวุธความรู้ต่างๆ กัน ซึ่งท่านจะยกออกไปนั้นข้าพเจ้าเห็นจะสู้แซ่มอพี่น้องมิได้จงตรึกตรองดูให้ดีก่อน เกียงจูแหยจึงว่าท่านมาสรรเสริญแซ่มอพี่น้องว่าเป็นคนดีได้เห็นแก่ตาหรือ อึ้งปวยฮอจึงว่าแซ่มอพี่น้องนี้ เมืองปักไฮนั้น ข้าพเจ้าไปด้วยจึงเห็นว่าเป็นคนดีมีความรู้แต่ครั้งไปตี บกเฉียกิมเฉียโลเฉียจึงว่า ถึงแซ่มอจะมีวิชาความรู้จะสู้บุญบูอ๋องได้หรือ ข้าพเจ้าทั้งสามจะขออาสาออกไปรบกับแซ่มอเอง เกียงจูแหยก็จัดแจงออกไปตั้งค่ายรับ แล้วเอาธงที่ง่วนสีเทียนจุ๋นให้ปักลงที่กลางค่าย เกียงจูแหยขึ้นขี่ซูปุดเสียงออกไปยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวง แซ่มอพี่น้องเห็นก็พากันออกมาร้องว่า เกียงจูแหยเป็นกบฏต่อแผ่นดิน ไม่เจียมตัวบังอาจฆ่าแม่ทัพนายกองพระเจ้าติวอ๋องเสียอีกเล่า เกียงจูแหยจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องหาตั้งอยู่ในสัจธรรมไม่ แผ่นดินเมืองจิวโก๋จะสูญอยู่แล้ว ท่านหลับตาอยู่หรือ มอเลแฉได้ฟังดังนั้นก็โกรธ เงื้อทวนขึ้นจะแทงเกียงจูแหย หลำจงกวดก็รำง้าวเข้ารบป้องกันไว้ มอเลฮองถือทวนเข้ารบด้วยหลำจงกวด สินกะก็เข้าช่วยหลำจงกวดรบ มอเลไฮรำทวนเข้าสู้กับสินกะ โลเฉียรำทวนเข้ารบกับมอเลไฮ มอเลซิวถือกระบองสั้นสู้กับบูกิด อึ้งปวยฮอและพวกทหารทั้งสองฝ่ายรบกันตลุมบอนอยู่ โลเฉียจึงขว้างกำไลทองไป จะให้ถูกพวกมอเลแฉ มอเลฮองก็กางร่มขึ้นรับกำไลโลเฉียไว้ เกียงจูแหยขว้างกระบองซ้ำไปอีก มอเลฮองก็กางร่มรับไว้ได้ มอเลไฮหยิบปรอทในถุงเครื่อง โยนขึ้นไปบนอากาศกลายเป็นช้างเผือกไล่แทงกินคนในกองทัพเกียงจูแหยแตกยับเยิน ทหารที่มีความรู้หนีไปได้ ที่ไม่มีความรู้ล้มตายเจ็บป่วยเป็นอันมาก เกียงจูแหยก็พาทหารหนีเข้าไปในเมืองปิดประตูเมืองเสีย
๏ ฝ่ายแซ่มอพี่น้องครั้นมีชัย ก็ยกเข้าล้อมเมืองไซรกีไว้ ให้ทหารทำบันไดพาดปีนกำแพงทั้งสี่ด้าน ฝ่ายบกเฉีย กิมเฉีย โลเฉียก็คุมทหารขึ้นไปรายรอบเชิงเทิน คั่วกรวดทรายต้มน้ำร้อนซัดเทลงไปถูกข้าศึก ก็ถอยออกมาล้อมเมืองไว้ แล้วปลูกศาลเทพารักษ์ เอาเครื่องอาวุธวิเศษวางบนศาล ตั้งเครื่องเซ่นธูปเทียนบูชาหยิบเอาอาวุธวิเศษนั้นโยนขึ้นไปบนอากาศเป็นเมฆหมอกมืดมัวไป เสียงฟ้าร้องเปรี้ยงๆ พวกทหารเกียงจูแหยและราษฎรซึ่งอยู่ในเมืองนั้นก็ตกใจ ดังหนึ่งว่าสายฟ้าฟาดต้องตัวเข้า แล้วเป็นลมพายุพัดมาทั้งสี่ทิศ ธงเกียงจูแหยปักไว้หักเป็นสองท่อน เกียงจูแหยเอาอีแปะมาทอดเสี่ยงทายดู ก็แจ้งว่าแซ่มอพี่น้องทำด้วยความรู้ เกียงจูแหยจึงจุดธูปเทียนบูชาเทวดาจับสายสิญจน์ปิดยันต์วงรอบกำแพงเมือง อมน้ำเสกพ่นไปทั้งสี่ทิศ เมฆหมอกพายุก็หายไปสิ้น แซ่มอพี่น้องซ้ำใช้ความรู้ต่างๆ มาเป็นหลายครั้ง เกียงจูแหยทำป้องกันไว้หาเป็นอันตรายไม่ ขณะเมื่อเมืองไซรกีข้าศึกล้อมอยู่ปีหนึ่ง ราษฎรในเมืองขาดทำไร่ไถนาข้าวซื้อกันก็แพงลง ผู้รักษาฉางเข้ามาบอกเกียงจูแหยว่าข้าวในฉางยังอยู่ประมาณสามสิบวันจะหมด อึ้งปวยฮอจึงว่าขอท่านให้ยืมข้าวราษฎรเศรษฐีในเมือง ตามมากแลน้อยมาใส่ฉางไว้ก่อน เสร็จการศึกแล้วจึงใช้เขา เกียงจูแหยจึงว่าทำดังนั้น เขาจะมิได้ความเดือดร้อนหรือ ปรึกษากันยังไม่ทันตกลง พอมีผู้เข้ามาบอกว่า มีคนสองคนจะมาหาท่าน เกียงจูแหยให้ไปพามา แล้วถามว่าท่านทั้งสองนี้มาแต่ไหน ตกเหลงอัดฮอบอกว่ามาแต่เขากิมเต๋งซัว อาจารย์ชื่อโตเหลงเทียนจุ๋น อาจารย์ให้ข้าพเจ้าคุมเสบียงมาให้ท่าน เกียงจูแหยจึงถามว่าเสบียงอยู่ไหนเล่า ตกเหลง อัดฮอจึงเทข้าวในไถ้ให้ชามหนึ่ง แล้วว่าท่านเอาในฉางเถิด ทหารทั้งปวงเห็นต่างคนต่างหัวเราะ เกียงจูแหยให้เอาเข้าไปไว้ในฉางอยู่ประมาณสองโมง ข้าวนั้นพูนเต็มฉางขึ้น เกียงจูแหยให้จ่ายข้าวแจกทหารทั้งปวงหารู้หมดฉางไม่
๏ อยู่มาวันหนึ่งมีผู้เข้ามาบอกอีกว่า อาจารย์คนหนึ่งนุ่งกางเกงเหลือง ห่มเสื้อสีปะโลง ใส่หมวกฤๅษี บั้นเอวคาดแพรไหมดำ เท้าใส่เกือกปอ บอกข้าพเจ้าว่าจะเข้ามาหาท่าน เกียงจูแหยก็ให้เชิญเข้ามานั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านมาแต่ไหน เอียวเจี้ยนจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นศิษย์หยกเต๋งจินหยินอยู่เขาหยกจวน ถ้ำกิมแฮ อาจารย์ให้ข้าพเจ้ามาช่วยทำศึก ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบกับแซ่มอพี่น้องสี่คนเอง เกียงจูแหยก็ให้โลเฉียคุมทหาร พาเอียวเจี้ยนเปิดประตูเมืองออกไปยืนอยู่หน้าค่ายแซ่มอพี่น้องสี่คน พี่น้องสี่คนก็คุมทหารออกมาเห็นเอียวเจี้ยนนุ่งห่มผิดประหลาด จึงร้องถามว่าท่านมาแต่ไหน เอียวเจี้ยนจึงว่าเราอยู่เขาหยกจ๋วน มาปราบปรามผู้ซึ่งกระทำผิด ท่านทั้งสี่นี้มีความรู้สักเพียงไร จึงบังอาจมาล้อมเมืองไซรกี พี่น้องทั้งสี่คนได้ฟังดังนั้นก็โกรธ คุมอาวุธเข้าฟันแทงล้อมตัวเอียวเจี้ยนไว้ เอียวเจี้ยนถือกระบองสู้ผู้เดียว รบป้องกันเป็นสามารถ ขณะนั้นมีทหารคนหนึ่งชื่อเสงหยงขี่ม้าเซกเทา ถือดาบสองมือคุมเสบียงเมืองโฉจิ๋ว จะส่งมาเมืองไซรกี ครั้นมาถึงเห็นพี่น้องสี่คนกับเอียวเจี้ยนต่อสู้กันอยู่ เสงหยงก็ขับม้าเซกเทาเข้าช่วยเอียวเจี้ยนรบกับมอเลซิวได้สิบเพลง มอเลไฮเห็นมอเลซิวจะเสียทีด้วยกำลังน้อย จึงหยิบปรอทโยนขึ้นไปบนอากาศ กลายเป็นช้างเผือกไล่แทงคนแล้วกินเสงหยงเสีย เอียวเจี้ยนเห็นดังนั้นก็รู้ว่าปรอทมอเลไฮ จึงแกล้งเดินเข้าไปให้ช้างกินเสียบ้าง เอียวเจี้ยนอยู่ในท้องช้างหาเป็นอันตรายไม่ โลเฉียครั้นเห็นก็ตกใจ พาทหารที่เหลือตายนั้นหนีเข้าเมืองไปบอกเกียงจูแหยตามซึ่งเสียทีแก่ข้าศึก เกียงจูแหยก็นั่งเป็นทุกข์ปรึกษากับโลเฉียหาสบายไม่
๏ ฝ่ายพี่น้องสี่คนครั้นมีชัยแล้วกลับเข้าค่าย มอเลไฮจึงเรียกช้างปรอทมาสั่งว่า จงเข้าไปในเมืองไซรกีกินบูอ๋องกับเกียงจูแหยเสีย ช้างปรอทรับคำแล้วก็วิ่งไปด้วยกำลัง กระโดดข้ามกำแพงเข้าไป ครั้นถึงริมประตูเมือง เอียวเจี้ยนซึ่งอยู่ในท้องนั้นก็ฉีกท้องช้างออกมา ช้างนั้นก็ล้มลงกลับเป็นปรอทกลิ้งอยู่กลางดิน เอียวเจี้ยนเอามีดฟันปรอทขาดออกเป็นสองท่อนแล้วเดินมาเรียกนายประตูให้เปิดรับ นายประตูจึงไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยคิดสงสัยให้โลเฉียออกไปเปิดประตูรับเอียวเจี้ยนเข้ามา เกียงจูแหยถามว่าช้างกินท่านเสียแล้ว เหตุไฉนจึงรอดมาเล่า เอียวเจี้ยนเล่าความให้เกียงจูแหยฟัง แล้วว่าวิชาทำช้างปรอทนี้ ข้าพเจ้าเรียนรู้มาก่อนมอเลไฮอีก เกียงจูแหยจึงว่าถ้าทำช้างปรอทได้จงทำให้เราดูก่อน เอียวเจี้ยนจึงร่ายมนต์จำแลงตัวเป็นช้างเผือกให้เกียงจูแหยเห็น เกียงจูแหยก็สรรเสริญเอียวเจี้ยนว่า ท่านเรียนวิชาหามีผู้เสมอเหมือนไม่ เอียวเจี้ยนจึงว่ามอเลไฮใช้ช้างปรอทมา จะให้กินท่านกับบูอ๋อง มอเลไฮยังหารู้ว่าช้างปรอทของตัวตายไม่ ข้าพเจ้าจะแปลงตัวแทนช้างปรอทมอเลไฮ ไปอยู่ด้วยมิให้สงสัย ถ้าได้ช่องเมื่อใดจะกัดมอเลไฮให้ตาย ว่าแล้วเอียวเจี้ยนก็กลายเป็นปรอทปลิวไปตามลม ครั้นถึงลอยอยู่ตรงหน้ามอเลไฮ มอเลไฮนั่งกินสุราอยู่กับพี่น้องสี่คนด้วยกัน เห็นปรอทกลับมาสำคัญว่าปรอทของตัว ก็จับใส่ในถุงเครื่องดังเก่า ครั้นดึกประมาณสองยาม แซ่มอพี่น้องกำลังเมาสุราต่างคนต่างนอนหลับ เอียวเจี้ยนซึ่งเป็นปรอทนั้น ก็ออกมาจากถุงกลับเป็นคน เที่ยวค้นดูอาวุธวิเศษของพี่น้องสี่คน เห็นแขวนอยู่หยิบเอามา จะเที่ยวค้นต่อไปพอพี่น้องสี่คนรู้ตัวตื่นขึ้น เอียวเจี้ยนลักได้แต่ร่มก็หายตัว พาร่มมาให้เกียงจูแหย แล้วเอียวเจี้ยนก็กลับเป็นปรอท ไปเข้าอยู่ในถุงเครื่องมอเลไฮดังเก่า ครั้นเวลาเช้าแซ่มอพี่น้องสี่คนตื่นขึ้นไม่เห็นร่มก็ตกใจ ให้เที่ยวค้นหาวุ่นวายอยู่ในค่าย
๏ ฝ่ายโต๊ะเต๊กจินกุ๋นอยู่เขาแซฮองถ้ำจูเอียงต๋ง ให้หาอึ้งเทียนฮัวผู้เป็นบุตรอึ้งปวยฮอเข้ามาสั่งว่า จงไปอยู่กับอึ้งปวยฮอบิดาเจ้าช่วยเกียงจูแหยทำการศึก ณ เมืองไซรกี อึ้งเทียนฮัวก็คำนับลาโต๊ะเต๊กจินกุ๋นออกจากถ้ำ ถือกระบี่สั้นสองมือขึ้นขี่กิเลนเหาะไปเมืองไซรกี เข้าไปหาเกียงจูแหย อึ้งปวยฮอครั้นเห็นอึ้งเทียนฮัวผู้บุตรมาก็ดีใจ อึ้งเทียนฮัวคำนับเกียงจูแหยกับบิดา แล้วบอกว่าอาจารย์บังคับให้ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่าน เกียงจูแหยจึงว่าดีแล้วจะได้ช่วยกันทำการศึก รบกับแซ่มอพี่น้อง อึ้งปวยฮอกับอึ้งเทียนฮัวก็ลาเกียงจูแหยกลับมาบ้าน
๏ ครั้นเพลาเช้าอึ้งเทียนฮัวแต่งตัวใส่เกราะอย่างทหาร ถือกระบองขึ้นขี่กิเลนไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นดังนั้นจึงว่าท่านมาอยู่เมืองไซรกีไม่ทันไรด่วนใส่เสื้อกางเกงใหม่ เหมือนหนึ่งหลู่ลืมคุณโต๊ะเต๊กจินกุ๋นผู้เป็นครูหาควรไม่ อึ้งเทียนฮัวจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าแต่งตัวนุ่งห่มใหม่ เพราะจะอาสาท่านออกรบกับแซ่มอพี่น้องให้เป็นสง่าแก่ข้าศึกไว้ ใช่จะหลู่คุณโต๊ะเต๊กจินกุ๋นนั้นหามิได้ เกียงจูแหยจึงว่าพี่น้องสี่คนมีความรู้มาก ท่านจะออกรบจงระวังตัวอย่าประมาท อึ้งเทียนฮัวก็ลาเกียงจูแหยขับกิเลนออกจากประตูเมือง
๔๑
๏ มอเลฮองมีอาวุธเหมือนร่ม ครั้นอาวุธหายแล้วก็เสียใจ พอมีคนมาบอกว่าพวกเมืองไซรกีมาชวนรบ มอเลฮองได้ฟังดังนั้นก็ยกทหารออกจากค่าย แลไปเห็นนายทหารคนหนึ่งขี่กิเลนยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวง มอเลฮองจึงร้องถามว่าท่านชื่อไร จะมารบกับเราหรือ อึ้งเทียนฮัวจึงตอบว่าเราชื่ออึ้งเทียนฮัว บุตรผู้ใหญ่อึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบูเสงอ๋อง เกียงจูแหยใช้ให้เรามาตัดศีรษะท่าน มอเลแฉผู้พี่มอเลฮองได้ฟังดังนั้นก็โกรธรำทวนออกไปจะแทงอึ้งเทียนฮัว อึ้งเทียนฮัวก็ตีด้วยกระบองสั้นสู้รบมอเลแฉได้ยี่สิบเพลง มอเลแฉจึงเอาประคำศิลาฟาดไปถูกอึ้งเทียนฮัวสลบพลัดตกลงจากกิเลน มอเลแฉจะตัดเอาศีรษะอึ้งเทียนฮัว โลเฉียเห็นจึงวิ่งเข้าไปรบป้องกันอึ้งเทียนฮัวไว้ มอเลแฉก็ฟาดด้วยประคำศิลา โลเฉียถอดกำไลรับประคำศิลา ประคำศิลาก็แตกเป็นประกายละเอียดไป มอเลฮองกับมอเลไฮเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าไปช่วยมอเลแฉรบ มอเลไฮถือคันกระจับปี่เป็นอาวุธวิเศษเข้าสู้กับโลเฉีย โลเฉียเสียทีในเชิงรบจึงให้ทหารอุ้มอึ้งเทียนฮัวหนีเข้าเมือง มอเลแฉคิดเสียดายอาวุธประคำศิลาเสียใจนักพากันกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอ ครั้นทหารพาอึ้งเทียนฮัวผู้บุตรเข้ามาสำคัญว่าตายก็ร้องไห้ แล้วให้ยกอึ้งเทียนฮัวมาที่อยู่เกียงจูแหย เกียงจูแหยพิเคราะห์ดูก็รู้ว่าอึ้งเทียนฮัวสลบไปยังไม่สิ้นชีวิต พอเห็นคนเข้ามาบอกว่า โตต๋องเป็นศิษย์โต๊ะเต๊กจินกุ๋นจะเข้ามาหา เกียงจูแหยก็ให้โตต๋องเข้ามา แล้วถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด โตต๋องจึงบอกว่าโต๊ะเต๊กจินกุ๋นครูข้าพเจ้ารู้ว่าอึ้งเทียนฮัวถูกประคำศิลาสลบอยู่ จึงใช้ข้าพเจ้ามาพาอึ้งเทียนฮัวไปจะได้แก้ไขให้รอดชีวิต เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงว่าท่านจงพาอึ้งเทียนฮัวไปเถิด โตต๋องก็อุ้มอึ้งเทียนฮัวไปถึงประตูถ้ำ จึงวางอึ้งเทียนฮัวลงแล้วเข้าไปในถ้ำ บอกแก่โต๊ะเต๊กจินกุ๋นว่าได้ตัวอึ้งเทียนฮัวมาแล้ว โต๊ะเต๊กจินกุ๋นก็ออกมา เห็นอึ้งเทียนฮัวสลบอยู่ จึงใช้ให้โตต๋องลูกศิษย์ไปตักน้ำมาละลายยา แล้วเอาปลายกระบี่คัดปากอึ้งเทียนฮัวกรอกยาเข้าไป อำนาจยาวิเศษอึ้งเทียนฮัวก็ฟื้นขึ้น จึงถามว่เหตุไรข้าพเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ โต๊ะเต๊กจินกุ๋นจึงบอกว่า เราให้ไปเอาตัวท่านมาช่วยแก้ไขให้รอดชีวิต อึ้งเทียนฮัวก็คำนับแล้วว่าคุณของท่านครั้งนี้หาที่สุดมิได้ โต๊ะเต๊กจินกุ๋นจึงหยิบเหล็กเพชรแท่งหนึ่ง ยาวสิบนิ้วเป็นอาวุธอันวิเศษส่งให้อึ้งเทียนฮัว แล้วสั่งว่าท่านจงไปรบกับทหารพระเจ้าติวอ๋องทั้งสี่คนเถิดจะได้ชัยชำนะ อึ้งเทียนฮัวได้อาวุธก็ดีใจ อำลาอาจารย์แทรกแผ่นดินไปผุดขึ้นที่หน้าประตูตึกเกียงจูแหย แล้วคุกเข่าลงคำนับเล่าความให้ฟังทุกประการ เกียงจูแหยกับอึ้งปวยฮอเป็นอึ้งเทียนฮัวมาได้ก็ดีใจ ครั้นรุ่งเช้าอึ้งเทียนฮัวก็ใส่เกราะถืออาวุธขึ้นขี่กิเลนพาทหารออกไปจากเมือง จะรบด้วยมอเลแฉ มอเลแฉเห็นอึ้งเทียนฮัวยกมาถึงหน้าค่ายก็ถือกระบองเพลิงสองมือแกว่งเป็นไฟเข้ารบกับอึ้งเทียนฮัวได้สี่ห้าเพลง อึ้งเทียนฮัวทำเสียที มอเลแฉตีด้วยกระบองผิดไป อึ้งเทียนฮัวได้ทีทิ้งด้วยเหล็กเพชรถูกอกมอเลแฉตลอดถึงสันหลังตกลงจากม้าตาย มอเลฮองมอเลไฮเห็นดังนั้นก็โกรธเข้ารบกับอึ้งเทียนฮัว อึ้งเทียนฮัวก็เอาเหล็กเพชรทิ้งถูกมอเลฮอง มอเลไฮตาย มอเลซิวเห็นพี่ทั้งสามตายก็โกรธเข้ารบกับอึ้งเทียนฮัวจนสิ้นอาวุธ จึงล้วงลงไปที่ถุงเครื่อง หมายจะจับปรอทออกมาเสกเป็นช้างเผือกให้แทงอึ้งเทียนฮัว เอียวเจี้ยนทหารเกียงจูแหยซึ่งแปลงตัวเป็นปรอทกลายอยู่ในถุงเครื่องก็กัดมือมอเลซิวขาด พิษกลุ้มจับดวงใจ มอเลซิวก็ล้มลงขาดใจตาย อึ้งเทียนฮัวก็ตัดเอาศีรษะทหารทั้งสี่คน แล้วแลเห็นปรอทนั้นกลับเป็นคนยืนอยู่ที่นั้น อึ้งเทียนฮัวมิได้รู้จัก จึงถามว่าท่านนี้ชื่ออะไร เอียวเจี้ยนจึงบอกว่าเราชื่อเอียวเจี้ยน เกียงจูแหยใช้ให้เรามาแปลงตัวเป็นปรอทช่วยท่าน อึ้งเทียนฮัวกับเอียวเจี้ยนก็หิ้วศีรษะทหารทั้งสี่คนกลับเข้าเมือง ไปแจ้งความซึ่งได้รบกับข้าศึกมีชัยชนะให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงสั่งให้เอาศีรษะข้าศึกทั้งสี่นั้นไปเสียบไว้บนกำแพงเมืองไซรกี ฝ่ายทหารมอเลแฉแตกหนีกลับไปด่านกีจุยก๋วน จึงแจ้งความแก่ฮั่นเอ๋งผู้เป็นขุนนางนายด่านว่า บัดนี้เกียงจูแหยไปอยู่เมืองไซรกี ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่คิดจัดทัพยกออกมารบฆ่าทหารเอกเสียทั้งสี่นาย ฮั่นเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก จึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้ถือไปเมืองหลวง
๏ ฝ่ายบุนไทสือออกมานั่งว่าราชการอยู่ พบม้าใช้ด่านกีจุยก๋วนถือหนังสือบอกเข้ามาส่งให้ บุนไทสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่า แซ่มอพี่น้องสี่คนตายก็โกรธ จึงนำหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องแจ้งว่ากองทัพเมืองไซรกีกำเริบนัก จึงสั่งให้บุนไทสือเป็นแม่ทัพยกไปปราบเมืองไซรกีให้ราบคาบ บุนไทสือรับสั่งแล้วคำนับลาออกมาจัดแจงทหารสามสิบหมื่น บุนไทสือก็ขึ้นขี่กิเลนดำยกทัพออกจากเมืองหลวง
๏ ขณะนั้นกิเลนวิ่งคะนอง บุนไทสือตกลงจากหลังกิเลน อองเปียนเห็นดังนั้นจึงว่าซึ่งท่านยกทัพเวลานี้เป็นฤกษ์ร้ายอยู่ ขอให้งดหาฤกษ์เวลาอื่นจึงค่อยยกทัพ บุนไทสือจึงว่ากิเลนเราคะนองกำลังที่จะไปปราบข้าศึก เรามิทันรู้ตัวตกลง ท่านจะถือว่าเป็นฤกษ์ชั่วเราไม่เห็นด้วย ท่านอย่าห้ามเราเลย บุนไทสือก็กลับขึ้นหลังกิเลนยกทัพเดินทางมาหลายวันถึงเมืองด่านจี๋นตีก๋วน เตียวกุ๋ยบ๋องเจ้าเมืองด่านก็ออกมาคำนับ บุนไทสือจึงถามว่าทางจะไปเมืองไซรกีนั้นทางไหนจะตรง เตียวกุ๋ยบ๋องจึงบอกว่าทางจะยกทัพใหญ่ไปทางด่านเฉงหยงก๋วนเป็นทางตรง บุนไทสือก็ยกไปทางเฉงหยงก๋วน เป็นทางคับแคบเดินทัพไปวันหนึ่งถึงเขาอึ้งฮัวซัว จึงหยุดพักทหารที่เชิงเขา แล้วชักกิเลนขึ้นไปบนเขาสูงดูที่ชัยภูมิตั้งค่าย พอแลเห็นคน ๆ หนึ่งหน้าเขียวสีคราม ผมและหนวดแดง เขี้ยวงอกออกจากปาก ใส่เกราะทองคำ ขี่ม้าดำถือขวานใหญ่มีทหารเป็นอันมาก เดินตามทางมาพบกองทัพบุนไทสือ เต๋งเถียนกุ๋นก็โกรธร้องตวาดว่า ผู้ใดเป็นนายใหญ่ยกทัพล่วงแดนเราเข้ามาไม่เกรงใจเรา บุนไทสือได้ยินดังนั้นก็ขับกิเลนลงมาจากเนินเขาแล้วตอบว่าเราจะขอมาอาศัยอยู่ด้วย ซึ่งเราเข้ามาในแดนท่านและมิได้บอกกับท่านนั้นเราขออภัยเสียเถิด เต๋งเถียนกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็โกรธขับม้าเข้ารบกับบุนไทสือ เต๋งเถียนกุ๋นเอาขวานใหญ่ฟันบุนไทสือ บุนไทสือรับด้วยกระบอง แล้วทำเสียทีขับกิเลนหนีออกมา แกว่งกระบองเป็นกำแพงศิลาล้อมเต๋งเถียนกุ๋นไว้ ทหารเต๋งเถียนกุ๋นเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันแตกหนีมาบอกโตเถียนกุ๋นกับเตียวเถียนกุ๋น เตียวเถียนกุ๋นก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือกระบี่พาทหารรีบมา เห็นบุนไทสือมีตาสามแห่ง โตเถียนกุ๋นจึงถามบุนไทสือว่าท่านชื่อไร มาแต่ไหนจึงบังอาจจับเอาเราไว้ ถ้ามิปล่อยพี่เรามาเราจะฆ่าท่านเสีย ว่าแล้วก็เข้ารบกับบุนไทสือ บุนไทสือแกว่งกระบองมาเป็นกำแพงให้มีหนามรกชัฏล้อมโตเถียนกุ๋นไว้ แล้วแกว่งกระบองเป็นน้ำล้อมเตียวเถียนกุ๋นไว้ บุนไทสือก็ขับกิเลนขึ้นไปบนเขา เห็นทหารผู้หนึ่งหน้าแดงดังชาด เขี้ยวงอกออกพ้นปาก ใส่หมวกเหมือนรูปศีรษะเสือ ถือกระบองเหล็กเหาะมาเข้ารบกับบุนไทสือ บุนไทสือเห็นทหารนั้นมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งนัก จึงเรียกอึ้งกิมเลกซูซึ่งเป็นคนใช้เทวดารักษาภูเขานั้นยกภูเขาครอบทหารนั้นลงไว้
๔๒
๏ บุนไทสือจึงคิดว่าทหารทั้งสี่คนนี้มีกำลังฝีมือเข้มแข็ง จะเกลี้ยกล่อมเอาไปช่วยทำศึกเมืองไซรกีเห็นจะได้ชัยชำนะ บุนไทสือจึงเอากระบองชี้ที่ภูเขา ภูเขาก็เปิดเป็นช่องเห็นทหารผู้นั้น บุนไทสือจึงถามว่าท่านชื่อไรเป็นแซ่ชาวป่าหรือผู้ใดใช้มา ทหารผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อสินเถียนกุ๋น เป็นชาวป่าอาศัยชุมนุมอยู่ในที่นี้ และซึ่งเต๋งเถียนกุ๋น โต้เถียนกุ๋น เตียวเถียนกุ๋น พี่ข้าพเจ้ากับข้าพเจ้าแพ้ฝีมือท่านครั้งนี้ ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง จะยอมอยู่เป็นทหารให้ท่านใช้สอยกว่าจะตาย บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงให้อึ้งกิมเลกซูยกภูเขาซึ่งทับตัวสินเถียนกุ๋นออกเสีย แล้วชี้กระบองไป กำแพงศิลาและน้ำก็บันดาลหาย ทหารสามคนออกมาจากที่ล้อมได้ ทหารสามคนเห็นสินเถียนกุ๋นผู้น้องนั่งคำนับบุนไทสืออยู่ ก็พากันเข้าไปคำนับแล้วขอโทษตัวว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้รู้จักท่านเข้าสู้รบท่านครั้งนี้ขออภัยเถิด ท่านยกทัพมาทางนี้จะไปรบเมืองไหน บุนไทสือจึงบอกว่าเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง บัดนี้หัวเมืองคิดกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องมีรับสั่งใช้เรายกทัพมา จะไปปราบหัวเมืองตะวันตก ท่านจงไปช่วยเราตีเมืองไซรกีเถิด ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะช่วยทูลเสนอความชอบให้พระเจ้าติวอ๋องตั้งท่านเป็นขุนนางตามควร บุนไทสือเกลี้ยกล่อมทหารสี่คนกับทหารเลวหมื่นเศษ ยกทัพออกจากเขาอึ้งฮัวซัวไปถึงตำบลหนึ่ง เห็นอักษรจารึกไว้ที่หน้าศิลาสามอักษรว่าจวดเลกเนีย จึงชักกิเลนแวะเข้าไปอ่านอักษรแจ้งความแล้วตกใจตะลึงคิดอยู่ เตงติหยงนายทหารเห็นดังนั้น จึงถามบุนไทสือว่าท่านอ่านอักษรซึ่งจารึกไว้ในหน้าศิลาแล้วทำหน้าสลดอยู่ มิได้ขับกิเลนให้เดินนั้นท่านมีความวิตกสิ่งใดหรือ บุนไทสือจึงบอกว่า ขณะเมื่อเราไปเรียนความรู้อยู่กับกิมเลงเสงไปได้ห้าสิบปี เมื่อครูเราจะใช้เราให้มาเป็นทหารพระเจ้าติวอ๋องนั้นครูเราบอกว่า ถ้าเรามาพบอักษรสามตัวจารึกไว้นี้เป็นที่ตายเรา บัดนี้เราพบอักษรสามตัวต้องคำครูเราว่าไว้แต่ก่อน เราคิดวิตกนัก เตงติหยงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่มีสติปัญญาแลฝีมือเข้มแข็งในการศึก จะย่อท้อต่อความตายหาควรไม่ บุนไทสือมิได้ตอบประการใด ก็ขับกิเลนพาทหารยกกองทัพเดินไปถึงด่านเมืองไซรกี ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
๏ ฝ่ายม้าใช้เมืองไซรกีรู้ว่าบุนไทสือยกมา จึงรีบไปแจ้งแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าบุนไทสือคนนี้ได้ยินข่าวคนเล่าลือว่ามีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งในการศึก ยกทัพมาครั้งนี้จะจัดแจงค่ายคูประการใด จะออกไปดูก่อน เกียงจูแหยจึงพาอึ้งปวยฮอนายทหารทั้งปวง ขึ้นไปบนยอดเขาสูงหน้าเมืองไซรกี แลไปเห็นค่ายบุนไทสือตั้งอยู่นั้น เป็นที่ชัยภูมิต้องตำราพิชัยสงคราม ดูมั่นคงนัก สมที่เป็นแม่ทัพชำนาญในการศึก เกียงจูแหยก็ทอดใจใหญ่ แล้วปรึกษาอึ้งปวยฮอว่า บุนไทสือมาตั้งค่ายแล้วจัดแจงกองทัพ สมควรเป็นผู้มีสติปัญญา เราจะคิดกำจัดประการใดจึงจะได้ชัยชำนะ อึ้งปวยฮอจึงว่าแซ่มอสี่คนพี่น้องเป็นคนมีความรู้ มีฝีมือกล้าแข็งมาสู้รบกับทหารเราก็พ่ายแพ้ไปเพราะบุญบูอ๋อง ซึ่งบุนไทสือยกทัพมาครั้งนี้ ถึงจะมีสติปัญญาฝีมือกล้าแข็งประการใดก็คงจะแพ้ฝีมือทหารบูอ๋อง เพราะพระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นเชื้อวงศ์แล้ว เทพยดาจะช่วยทำนุบำรุงบูอ๋องให้ได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบไป เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงพาทหารลงจากยอดเขาเข้าไปเมืองไซรกี พอนายประตูเข้ามาบอกว่า บุนไทสือให้เตงติหยงถือหนังสือมา เกียงจูแหยจึงให้พาผู้ถือหนังสือเข้ามา จึงรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่าหนังสือบุนไทสือ ขอคำนับมาถึงเกียงจูแหยซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ด้วยเจ้าเมืองไซรกีคิดกบฏตั้งแข็งเมือง มิได้อ่อนน้อมต่อพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องจึงให้เราเป็นแม่ทัพยกมาปราบปรามให้ราบคาบ ถ้าเกียงจูแหยและเจ้าเมืองไซรกีรู้โทษตัวว่าผิดให้เปิดประตูเมืองออกมาคำนับเราโดยดี ถ้าจะต่อสู้ก็ให้จัดแจงทหารออกมารบกับเราให้ถึงแพ้แลชนะ เกียงจูแหยอ่านหนังสือแล้วจึงว่า เจ้าเมืองจิวโก๋มิได้อยู่ในสัจธรรม หัวเมืองทั้งปวงเห็นว่าเจ้าเมืองไซรกีมีบุญญาธิการมาก จะทำนุบำรุงแผ่นดินได้ จึงมาประชุมพร้อมกันจะยกทัพไปกำจัดเจ้าเมืองจิวโก๋เสีย ท่านจงออกไปบอกแก่บุนไทสือเถิด ว่าให้ตั้งทัพคอยอยู่สักสามวัน เราจึงจะออกไปเจรจาความเมืองกับบุนไทสือ เตงติหยงก็ลาเกียงจูแหยกลับออกไปค่ายแจ้งความแก่บุนไทสือทุกประการ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยขณะเมื่อเตงติหยงผู้ถือหนังสือไปแล้วจึงสั่งทหารให้เอาธงแดง ธงขาว ธงเขียว ธงเหลือง ธงดำไปปักหน้าค่าย มีทหารแต่งตัวตามสีธงคันละสี่คน เกียงจูแหยจัดแจงทหารรักษาค่ายมั่นคง ครั้นถึงสามวันแล้ว เกียงจูแหยแต่งตัวกระบองสี่เหลี่ยมขึ้นขี่ซูปุดเสียง ตัวเป็นเกล็ดสีเขียวครามหน้าเป็นมังกร เท้าทั้งสี่เป็นเท้าแรด หางเป็นหางโค ทหารตามเกียงจูแหย อึ้งปวยฮอหนึ่ง โลเฉียหนึ่ง กิมเฉียหนึ่ง บกเฉียหนึ่ง ฮัมเต๊กเหลงหนึ่ง ซีออกฮอหนึ่ง อึ้งเทียนฮัวหนึ่ง บูกิดหนึ่ง ออกมาหน้าค่าย เกียงจูแหยเห็นบุนไทสือหน้าเหลืองเหมือนสีทอง ตาสามแห่ง ถือกระบองเหลี่ยมขี่กิเลนดำออกมายืนอยู่หน้าทัพ เต๋งเถียนกุ๋น โตเถียนกุ๋น เตียวเถียนกุ๋น สินเถียนกุ๋น นายทหารทั้งสี่ขี่ม้ายืนอยู่ซ้ายขวา เกียงจูแหยจึงคำนับบุนไทสือ บุนไทสือจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ท่านนี้เดิมอยู่เขากุนหลุนซัว คนทั้งปวงก็นับถือว่าเป็นคนอยู่ในสัจธรรม เหตุใดจึงมาเข้าด้วยพวกกบฏฉะนี้ ท่านเห็นชอบอยู่หรือ เกียงจูแหยจึงตอบว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูตัวข้าพเจ้าก็เห็นว่าซื่อตรงต่อแผ่นดิน หาได้ทำให้คนทั้งปวงได้ความเดือดร้อนไม่ คนทั้งปวงก็สรรเสริญรักชมข้าพเจ้าอยู่ บุนไทสือจึงตอบว่าตัวท่านแกล้งพูดเอาแต่เพราะสรรเสริญตัวเอง หารู้จักผิดแลชอบไม่ ทำสอพลอยุยงให้นายตั้งตัวเป็นที่บูอ๋อง แล้วสมคบอึ้งปวยฮอผู้เป็นกบฏไว้ ฆ่าทหารเมืองหลวงเสีย โทษก็ผิดอยู่เป็นอันมาก บัดนี้มีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องให้เรามาระงับโทษ ควรที่นายท่านจะให้ท่านออกมาคำนับรับผิดเราจึงจะชอบ เกียงจูแหยยิ้มแล้วจึงตอบว่า ซึ่งท่านติเตียนนายข้าพเจ้าว่าตั้งตัวเป็นที่บูอ๋องเองนั้นหาชอบไม่ ด้วยประเพณีพระมหากษัตริย์แต่ก่อนเสวยราชสมบัติในแผ่นดิน แลมีพระราชบุตรมีสติปัญญาควรจะได้ครองราชสมบัติแทนพระองค์ได้ เมื่อพระมหากษัตริย์สิ้นพระชนม์แล้ว สมบัติก็ควรจะได้แก่พระราชบุตร นี่บุนอ๋องผู้เป็นบิดาตายแล้ว สมบัตินั้นก็ควรจะได้แก่บูอ๋องผู้เป็นบุตร ซึ่งบูอ๋องนายข้าพเจ้ามิได้มีหนังสือคำนับขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องนั้น ด้วยอึ้งปวยฮอมาแจ้งความว่าแผ่นดินเมืองจิวโก๋เป็นจลาจล พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม หัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อนเอาใจออกหากสิ้น เมื่อหัวเมืองทั้งปวงเป็นดังนี้ ท่านจะเห็นว่าหัวเมืองทั้งปวงเป็นกบฏหรือไม่เป็นกบฏเล่า ซึ่งท่านว่าข้าพเจ้าฆ่าทหารเมืองหลวงเสียเป็นอันมากนั้น ด้วยทหารของท่านมาหาที่ตายเอง ใช่ข้าพเจ้าจะยกทัพล่วงแดนไปฆ่าเสียนั้นหามิได้ อึ้งปวยฮอเล่าก็ได้ความเดือดร้อนในเมืองจิวโก๋นัก จึงหนีมาพึ่งบุญนายข้าพเจ้า แลท่านจะว่าข้าพเจ้าคบเอาอึ้งปวยฮอผู้เป็นกบฏไว้นั้นหาชอบไม่ ตัวท่านก็มีสติปัญญาเป็นผู้ใหญ่ ชื่อเสียงก็ปรากฏอยู่ในแผ่นดินทั้งแปดทิศ ซึ่งท่านพาทหารล่วงแดนมาถึงแดนข้าพเจ้านี้ท่านได้ดูฤกษ์บนฤกษ์ล่างแล้วหรือ แต่เทพยดาก็หาเข้าชอบด้วยพระเจ้าติวอ๋องไม่ ขอท่านกลับไปคิดตรึกตรองดูก่อนเถิด บุนไทสือได้ฟังเกียงจูแหยว่าดังนั้นเป็นความจริงก็ละอายใจยืนตะลึงอยู่ พอเหลือบเห็นอึ้งปวยฮอยืนอยู่ริมเกียงจูแหยจึงร้องเรียกให้เข้ามาหา อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นหลบหน้าอยู่มิได้ จำใจออกไปคำนับ แล้วจึงว่าข้าพเจ้าจากท่านมาหลายปีพึ่งได้เห็นหน้าท่านวันนี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จะได้เล่าความเดือดร้อนในอกให้ท่านฟัง บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็โกรธร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้วชี้หน้าว่าตัวเป็นแต่แซ่ขุนนาง พระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงให้เป็นบูเสงอ๋องที่เชื้อพระวงศ์ ทำนุบำรุงให้มียศฐาศักดิ์บริบูรณ์สิ้นทั้งวงศ์วาน แลตัวมิได้มีกตัญญู คิดทรยศต่อพระเจ้าติวอ๋อง มาเข้าด้วยคนผิด หาควรที่ตัวจะอยู่ในแผ่นดินไม่ บุนไทสือว่าแล้วก็สั่งเตงต๋งให้จับตัวอึ้งปวยฮอฆ่าเสีย เตงต๋งก็ขับม้ารำขวานใหญ่ออกไปจะจับอึ้งปวยฮอ หลำจงกวดก็ออกมาจะช่วยอึ้งปวยฮอ โทเอ๋งทหารบุนไทสือก็ขับม้ารำกระบองทองสองมือออกมารบ หลำจงกวดบูกิดทหารเมืองไซรกีเห็นดังนั้น ก็ขับม้ารำทวนออกมาช่วยหลำจงกวดรบ ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถ สินห้วนมีปากเหมือนค้างคาวยืนถือกระบองสั้นสองมือเป็นทหารบุนไทสือเห็นทหารทั้งสามคน จะเอาชัยชำนะทหารเกียงจูแหยมิได้ก็บินขึ้นไปในอากาศแกว่งกระบองจะตีเกียงจูแหย อึ้งเทียนฮัวถือกระบองทั้งสองมือขี่กิเลนขาวยืนอยู่ เห็นสินห้วนจะตีเกียงจูแหยก็เอากระบองสั้นเข้ารับไว้ ทหารบุนไทสือคนหนึ่งใส่หมวกศีรษะเสือ หน้าแดงดังพุทราสุก ปากเสี้ยม เขี้ยวขาว ทำฤทธิ์ต่างๆ เข้ารบกับอึ้งเทียนฮัว
๏ ฝ่ายบุนไทสือเอากระบองสี่เหลี่ยมขว้างไปถูกบ่าเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ตกซูปุดเสียงลง บุนไทสือก็ขับกิเลนดำเข้าไปจะตัดศีรษะเกียงจูแหย โลเฉียถือทวนเชิงไฟ เท้าทั้งสองเหยียบจักรลมเหยียบจักรไฟถลันเข้าแทงกับบุนไทสือไว้ สินกะก็ป้องกันพาเกียงจูแหยไปค่าย บุนไทสือกับโลเฉียรบกันได้ห้าเพลง บุนไทสือเอากระบองสี่เหลี่ยมตีโลเฉียถูกสีข้างตกจักรไฟลงมา กิมเฉียถือกระบี่ถลันเข้ากั้นรับบุนไทสือไว้ บุนไทสือก็เอากระบองสี่เหลี่ยมทั้งสองอันขว้างไป จะให้ถูกบกเฉียกิมเฉียฮำเต๊กเหลงเอียวเจี้ยนถือทวนขี่ม้ายืนอยู่ เห็นบุนไทสือขว้างกระบองมาก็เข้าต่อสู้กับบุนไทสือ ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถ ทหารพวกเกียงจูแหยก็แตก ทหารบุนไทสือก็กลับเข้าค่าย เกียงจูแหยครั้นเสียทัพมาก็เสียใจนั่งทอดใจใหญ่อยู่ เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ท่านอย่าเพ่อเสียใจข้าพเจ้าคิดว่าจะสงบทัพไว้สักสองสามวัน พักทแกล้วทหารให้มีกำลังแล้วจะจัดกันไปเป็นหมวดเป็นกอง จึงค่อยยกออกไปรบกับบุนไทสือ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเอาชัยชำนะบุนไทสือได้อยู่ ท่านจะเห็นประการใด เกียงจูแหยก็เห็นชอบด้วย จึงงดทัพไว้สามวัน
๏ ครั้นถึงวันกำหนดเกียงจูแหยก็จัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกออกมาตั้งอยู่หน้าค่าย บุนไทสือเห็นดังนั้นก็ยกกองทัพออกมา เกียงจูแหยเห็นบุนไทสือจึงร้องปราศรัยว่า ตัวท่านกับข้าพเจ้าจะสู้รบกันให้สิ้นฝีมือวันนี้ บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็ขี่กิเลนดำจะเข้าตีเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนกับโลเฉียก็ออกสกัดหน้าไว้ เตงต๋งทหารบุนไทสือก็ขับม้าเข้าสู้กับอึ้งปวยฮอ เตียวโก๋เข้าสู้รบบูกิดกับหลำจงกวด สินห้วนรบกับอึ้งเทียนฮัว บุนไทสือจึงขว้างกระบองไป จะให้ถูกศีรษะเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ขว้างกระบองไปรับไว้ กระบองบุนไทสือกระทบกระบองเกียงจูแหยหักออกไป บุนไทสือเห็นดังนั้นก็เสียใจ จึงคิดว่ากระบองอันนี้ อาจารย์ให้ไว้ว่ามีฤทธิ์นัก เหตุใดจึงสู้กระบองเกียงจูแหยไม่ได้ หลากใจหนักหนา ศึกครั้งนี้เห็นจะเอาชัยชำนะเป็นอันยาก บุนไทสือคิดแล้วก็ยืนตะลึงทอดใจใหญ่อยู่ เกียงจูแหยเห็นกระบองบุนไทสือหักก็ดีใจ จึงขว้างกระบองซ้ำไปถูกบุนไทสือตกจากกิเลน กิดดิบกับอิเขงเข้าประคองบุนไทสือไว้ บุนไทสือสิ้นกำลังก็พาทหารหนีเข้าค่าย เกียงจูแหยครั้นมีชัยชำนะบุนไทสือแล้ว ก็พาพวกทหารกลับเข้าเมืองไซรกี
๏ บุนไทสือครั้นมาถึงค่ายจึงว่ากับทหารทั้งปวงว่า แต่เราเป็นทหารได้ทำศึกมาก็หลายตำบล หามีความอัปยศเหมือนครั้งนี้ไม่ กระบองอาจารย์ให้ไว้มีฤทธิ์มากนัก ครั้งนี้มาแพ้กระบองเกียงจูแหย เราจะไปดูหน้าอาจารย์กระไรได้ ทหารทั้งสี่จึงตอบว่า ประเพณีการรบพุ่งกัน เปรียบเหมือนสาดน้ำรดกัน แพ้แลชนะก็ย่อมมีอยู่ ท่านอย่าเพ่อเสียใจ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหย ชนะบุนไทสือมีใจกำเริบ จึงสั่งให้อึ้งปวยฮอ อึ้งฮุยปิว อึ้งเบ๋ง ให้คุมทหารไปล้อมค่ายปีกขวาบุนไทสือ สั่งให้หลำจงกวดสินกะสินเบี๋ยน คุมทหารไปล้อมค่ายปีกซ้ายบุนไทสือ สั่งให้โลเฉียอึ้งเทียนฮัวเป็นทัพหน้า สั่งให้บกเฉีย กิมเฉีย ฮำเต๊ก เหลงซิว ฮกฮอ คุมทหารเป็นทัพรอง สั่งให้เหลงจิวเฮา บูกิด สำหรับตรวจตราพวกทหารอยู่ในทัพหลวง สั่งให้เอียวเจี้ยนคุมทหารเป็นกองซุ่มคุมฉางข้าว สั่งใหอึ้งกุ๋นเป็นทหารใหญ่ ให้คุมทหารอยู่รักษาเมืองให้มั่นคง เกียงจูแหยจัดแจงทหารเสร็จแล้ว จึงกำหนดว่าเวลาพลบค่ำ เราจะยกไปปล้นค่ายบุนไทสือ
๏ ฝ่ายบุนไทสือนั่งอยู่ในค่าย พร้อมด้วยพวกทหารทั้งปวง แลเห็นลมบนวิปริตจึงให้เอาอีแปะมาทอดเสี่ยงทายแล้วคูณหารตามสังเกต รู้ว่าเวลาค่ำวันนี้เกียงจูแหยจะยกทัพมาปล้นค่าย หัวเราะแล้วจึงสั่งให้สินห้วนโทเอ๋งคุมทหารรักษาค่ายปีกขวา ให้เตงต๋งคุมทหารรักษาค่ายปีกซ้าย ให้กิดดิบกับอิเขงคุมทหารรักษาฉางข้าว ส่วนตัวบุนไทสือแม่ทัพนั้นจัดแจงพวกทหารไว้เป็นกองกลาง จะได้แบ่งทหารช่วยปีกซ้ายปีกขวาโดยเร็ว บุนไทสือจัดแจงเสร็จแล้วก็คอยทัพเกียงจูแหยอยู่ในค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นเวลาพลบค่ำ ก็สั่งให้ยกทัพออกจากเมืองให้จุดโคมเป็นสำคัญ พวกทหารทั้งปวงต่างคนต่างก็ไปล้อมค่ายบุนไทสือตามคำเกียงจูแหยสั่ง ครั้นดึกประมาณสองยามเศษ เกียงจูแหยก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารทั้งปวงต่างคนต่างก็เข้ารบตามประทัดสัญญา
๔๓
๏ ฝ่ายโลเฉียกับอึ้งเทียนฮัว ก็พาทหารเข้าตีค่ายบุนไทสือ บุนไทสือถือกระบองสี่เหลี่ยมขึ้นขี่กิเลนดำ พาทหารออกจากค่ายมารบกับโลเฉีย อึ้งเทียนฮัว กิมเฉีย บกเฉีย ขี่ม้าถือกระบี่ เข้ารบกับฮำเต็ก เหลงซิว ฮกฮอ เอียวเจี้ยนคุมทหารซุ่มอยู่ ครั้นบุนไทสือกับพวกทหารทั้งปวงออกรบติดพันกันอยู่แล้ว ก็ให้ทหารเอาไฟเข้าจุดเผาฉางข้าว บุนไทสือเห็นแสงเพลิงที่ไหม้ฉางข้าวก็ตกใจ ชักกิเลนกลับหน้าจะหนี เกียงจูแหยก็เอากระบองขว้างไป ถูกบุนไทสือแทบจะตกจากหลังกิเลน บุนไทสือทานกำลังมิได้ ก็ขับกิเลนหนีมา อึ้งปวยฮอก็พาพวกทหารไล่ติดตามบุนไทสือไป เตงต๋งเห็นอึ้งปวยฮอไล่บุนไทสือมา ก็ขับทหารเข้ารบสกัดหน้าอึ้งปวยฮอไว้ บุนไทสือก็หนีไปได้ หลำจงกวดเห็นบุนไทสือขับกิเลนหนีมา ก็ขับทหารเข้าล้อมบุนไทสือ
๏ ฝ่ายสินห้วนโทเอ๋งกิดดิบอิเขงกับทหารทั้งปวง พากันรีบตามบุนไทสือไป เห็นทหารหลำจงกวดล้อมบุนไทสือไว้ ก็ขับทหารให้เข้าล้อมตีกระหนาบ บุนไทสือก็เอากระบองตีฝ่ายทหารรอดมาได้ สินห้วนมีปีกเหมือนค้างคาว บินขึ้นไปบนอากาศ เอาปีกป้องกันบุนไทสือไว้แล้วพากันหนีมาจนถึงเขากีสาน
๏ ฝ่ายอาจารย์หุนต๋งจู๊อยู่ในถ้ำหยกเทียวต๋ง ณ เขาจงลำซัว วันนั้นออกมานั่งอยู่บนเตียงหน้าถ้ำ รำพึงไปถึงบุนไทสือทำศึกกันกับเมืองไซรกี จึงเรียกหลุยจินจู๊ผู้เป็นศิษย์เข้ามา แล้วสั่งว่าเจ้าจงไปหาบูอ๋องพี่ชายเจ้า ณ เมืองไซรกีแล้วไปคำนับเกียงจูแหย จะได้ช่วยกันคิดอ่านปราบปรามเสี้ยนหนามแผ่นดินเมืองจิวโก๋ให้ราบคาบ ราษฎรจะได้เป็นสุข หลุยจินจู๊แจ้งดังนั้นมีความยินดี ได้กระบองเป็นอาวุธคำนับลาอาจารย์ออกมาจากถ้ำ ก็บินขึ้นไปบนอากาศจะไปเมืองไซรกี ครั้นบินมาถึงเขากีสาน แลไปแต่ไกลเห็นบุนไทสือกับพวกทหารแตกทัพมาพักอยู่ที่นั้นมีความยินดีนัก คิดว่าจะได้ทำศึกวันนี้แล้ว
๏ ฝ่ายบุนไทสือนั่งอยู่กลางพวกทหาร แลขึ้นไปบนอากาศเห็นหลุยจินจู๊หน้าเขียวเป็นสีคราม ปากแหลมเขี้ยวยาว ผมแดงมีปีกเหมือนนก บุนไทสือเห็นก็ตกใจ จึงชี้ให้สินห้วนดู สินห้วนก็แลดู หลุยจินจู๊ครั้นบินมาใกล้ก็เงื้อกระบองจะตีบุนไทสือ สินห้วนก็บินขึ้นไปเอากระบองรับไว้ หลุยจินจู๊กับสินห้วนก็รบกันในอากาศเป็นหลายเพลง สินห้วนทานกำลังมิได้ ก็หนีหลุยจินจู๊ไป หลุยจินจู๊ได้ชัยชำนะมีความยินดีนัก ก็บินมาเมืองไซรกีเข้าไปบอกกับนายประตูว่า เราชื่อหลุยจินจู๊จะเข้ามาหาเกียงจูแหย นายประตูก็ไปบอกกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ออกไปรับหลุยจินจู๊ หลุยจินจู๊เข้าไปคุกเข่าลงคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน หลุยจินจู๊จึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อหลุยจินจู๊ เป็นศิษย์หุนต๋งจู๊อยู่ในถ้ำหยกเทียวต๋ง ณ เขาจงลำซัว ข้าพเจ้าเป็นน้องบูอ๋อง บัดนี้อาจารย์ใช้ให้ข้าพเจ้ามาหาบูอ๋อง ขอท่านได้พาข้าพเจ้าไปหาบูอ๋องผู้เป็นพี่ชายข้าพเจ้าด้วย เกียงจูแหยได้ฟังว่าหลุยจินจู๊เป็นน้องบูอ๋องก็สงสัยอยู่ด้วยหารู้จักไม่ จึงถามทหารทั้งปวงว่าท่านรู้จักหลุยจินจู๊หรือไม่ ทหารทั้งปวงก็บอกว่าข้าพเจ้าหารู้จักไม่ หลุยจินจู๊จึงบอกเกียงจูแหยว่า เมื่ออายุข้าพเจ้าได้เจ็ดขวบ ได้มาช่วยบุนอ๋องผู้เป็นบิดาข้าพเจ้า ครั้งเมื่อหนีพระเจ้าติวอ๋อง มาถึงเขาเอียนซัวด่านเหงาก๋วน เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็นึกได้ จึงว่ากับทหารทั้งปวงว่า เราได้ยินบุนอ๋องเล่าให้ฟังอยู่ว่า เมื่อครั้งพ้นโทษหนีพระเจ้าติวอ๋องมา พวกทหารเมืองจิวโก๋ติดตามมาล้อมไว้ ชีวิตรอดด้วยหลุยจินจู๊ผู้เป็นบุตรแลหลุยจินจู๊มาครั้งนี้เป็นบุญของบูอ๋องนัก จะได้ช่วยกันคิดทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข เกียงจูแหยว่าดังนั้นแล้ว ก็พาหลุยจินจู๊ไปหาบูอ๋อง หลุยจินจู๊ครั้นมาถึงคุกเข่าลงคำนับบูอ๋องแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าชื่อหลุยจินจู๊เป็นน้องท่าน หุนต๋งจู๊เป็นอาจารย์รู้ว่าเมืองไซรกีเกิดศึกจึงให้ข้าพเจ้ามาช่วย บูอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี ด้วยนึกได้ว่าบิดาบอกไว้ แต่ครั้งพ้นโทษหนีพระเจ้าติวอ๋องมา หลุยจินจู๊น้องเราคนนี้ได้มาช่วย ครั้นจะให้หลุยจินจู๊ไปหามารดาก็เกรงมารดาจะตกใจ ด้วยรูปร่างหน้าตาหลุยจินจู๊น่ากลัวนัก จึงสั่งหลุยจินจู๊ให้ไปอยู่ด้วยเกียงจูแหย เกียงจูแหยกับหลุยจินจู๊ก็คำนับลาบูอ๋องมา
๏ ฝ่ายบุนไทสือขณะเมื่อสินห้วนกับหลุยจินจู๊รบกันตกใจกลัว พาพวกทหารหนีมาไกลเขากีสานแปดร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น จึงสั่งให้หยุดทัพตั้งค่ายพักทหารแล้วให้ตรวจตราเสียทหารถึงสองหมื่นเศษ บุนไทสือเสียใจนัก นั่งกอดเข่าถอนใจใหญ่อยู่ กิดดิบเห็นบุนไทสือทุกข์ตรอมไป จึงว่าท่านอย่าเพิ่งเสียใจ เพื่อนฝูงท่านได้เรียนวิชามาด้วยกัน แต่อาจารย์ทั้งแปดภูเขายังมีอยู่เป็นอันมาก ถ้าท่านไปเชิญมาได้แต่สักคนหนึ่งสองคน ก็เห็นจะเอาชัยชำนะเกียงจูแหยได้ บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็ได้คิด จึงบอกว่าเราสลวนที่จะทำการศึกอยู่นึกหาได้ไม่ ท่านมาเตือนสตินี้ขอบใจท่าน ท่านจงตรวจตรารักษาค่ายไว้ให้มั่นคงเถิด เราไปไม่ช้าจะกลับมา บุนไทสือสั่งกิดดิบแล้วก็ขึ้นขี่กิเลนดำเหาะไป ครั้นถึงเกาะกิ๋มเหงาซูแดนเมืองตังไฮ บุนไทสือก็ชักกิเลนดำลงเดินไปตามเชิงเขาแลเห็นประตูถ้ำปิดอยู่ทุกถ้ำหามีผู้ใดไม่ บุนไทสือก็ชักกิเลนจะกลับมา ห้ำจือเสียนยืนแอบอยู่ที่ซอกเขาใกล้ประตูถ้ำกิ๋มเหงาซู เห็นบุนไทสือจึงร้องทักว่าท่านจะไปไหน บุนไทสือเหลียวมาเห็นห้ำจือเสียนก็ตกใจ ลงจากกิเลนมาหาห้ำจือเสียนต่างคนต่างคำนับกัน ห้ำจือเสียนจึงบอกว่าข้าพเจ้ารู้ว่าท่านจะมาหา จึงมาคอยท่าท่าน ด้วยซินก๋งป้าอาจารย์คนหนึ่งมาแต่เมืองไซรกี แจ้งความกับอาจารย์ทั้งปวงว่า ท่านไปทำศึกกับเมืองไซรกี อาจารย์ทั้งปวงที่เป็นเพื่อนฝูงกับท่าน ก็พร้อมกันอยู่ที่เขาแปะหลกซู ตั้งพิธีปลุกเครื่องคิดกลศึกสิบประการ คอยจะช่วยท่าน ท่านจงไปที่เขาแปะหลกซูเถิด
๏ บุนไทสือมีความยินดี ก็ลาห้ำจือเสียนขึ้นขี่กิเลนดำเหาะไปเขาแปะหลกซู ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับอาจารย์ทั้งปวง อาจารย์ทั้งปวงต่างคนต่างคำนับกันแล้วบอกว่า เรารู้ว่าท่านไปตีเมืองไซรกีมีความวิตกถึงท่าน จึงพร้อมกันตั้งพิธีปลุกเครื่องคิดกลศึกสิบประการไว้จะคอยช่วยท่าน บุนไทสือจึงถามว่ากลศึกสิบประการนั้นคือสิ่งใดบ้าง จิ๋นเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่งบอกว่า สิบคนด้วยกันคิดกลศึกไว้คนละกลศึก ถ้าท่านกำหนดจะไปตีเมืองไซรกีวันใดแล้ว เราจะไปช่วยท่าน ท่านจึงค่อยรู้เถิด บุนไทสือได้ฟังดังนั้นแลดูอาจารย์ทั้งปวง นัดได้แต่เก้าคนจึงถามว่า กลศึกถึงสิบประการข้าพเจ้าเห็นอาจารย์แต่เก้าคน อาจารย์คนหนึ่งไปคิดกลศึกอยู่แห่งใดเล่า จิ๋นเทียนกุ๋นจึงตอบว่า กิมก๋องเซียโบ๊อาจารย์คนหนึ่งนั้น ไปคิดกลศึกชื่อกิมก๋องติ้นอยู่ ณ​ เขาแปะหุนซู ท่านคอยอยู่สักครู่หนึ่งเถิด เราทั้งเก้าคนจะไปคอยอยู่ที่ค่ายของท่านก่อน จิ๋นเทียนกุ๋นสั่งแล้วก็พาอาจารย์ทั้งแปดคนเหาะมา คอยท่าบุนไทสืออยู่ที่ค่าย
๏ ฝ่ายบุนไทสือนั่งพิงเขาคอยท่าอาจารย์กิมก๋องเซียโบ๋อยู่ แลไปเห็นคนขี่เสือดาวเหาะมาคนหนึ่ง ใส่หมวกรูปหางปลาทองใส่เสื้อแดงปักเป็นยันต์แปดดวงคาดเอวแพรเหลือง ใส่รองเท้าสะพายแล่งกระบี่สองเล่ม บุนไทสือเห็นประหลาดก็นั่งแลดูอยู่
๏ ฝ่ายกิมก๋องเซียโบ๊มาถึงเขาแปะหลกซู แลไปไม่เห็นอาจารย์ทั้งปวง เห็นแต่บุนไทสือหนวดยาวนุ่งแดงใส่เสื้อแดงหน้าเหลืองมีตาสามตาก็รู้จักจำได้ จึงแกล้งร้องถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ บุนไทสือจึงตอบว่าอาจารย์ทั้งเก้าคนพากันไปคอยข้าพเจ้าอยู่ที่ค่ายแล้ว ให้ข้าพเจ้านั่งคอยท่าท่านอยู่ ขอเชิญท่านไปจะได้ช่วยกันคิดการศึกที่จะรบกับเมืองไซรกี กิมก๋องเซียโบ๊กับบุนไทสือพูดจากันต่างคนต่างคำนับกัน แล้วก็พากันเหาะมาค่าย บุนไทสือครั้นมาถึงค่ายก็สั่งให้เตงต๋งจัดแจงทหารเป็นกระบวนทัพพร้อมแล้ว ก็พาอาจารย์ทั้งสิบคนยกทัพรีบมาเมืองไซรกี ครั้นถึงเมืองไซรกี อาจารย์ทั้งสิบคนก็ให้ตั้งค่ายเรียงกันไปทั้งสิบค่าย ค่ายหนึ่งมีอาจารย์คนหนึ่ง ในค่ายนั้นจัดแจงทำเป็นกลศึกต่างๆ กัน แล้วจัดแจงพวกทหารรักษาประจำค่ายไว้มั่นคงทุกค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยปรึกษาด้วยการศึกกับพวกทหารทั้งปวงอยู่ พอม้าใช้มาบอกว่ากองทัพบุนไทสือยกมาถึงแล้ว ข้าพเจ้าประมาณดูผู้คนเห็นมากกว่ากองทัพแต่ก่อน เอียวเจี้ยนได้แจ้งความม้าใช้บอกดังนั้นจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า บุนไทสือเป็นคนมีสติปัญญาแตกทัพไปครั้งก่อนนั้นมีความเจ็บอายมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเที่ยวไปหาอาจารย์ที่มีวิชามาช่วยแก้แค้นท่าน ท่านจะทำศึกครั้งนี้จงคิดตรึกตรองดูให้จงหนัก เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็มีความวิตก จึงพาโลเฉียกับเอียวเจี้ยนขึ้นไปบนเชิงเทินกำแพงแลไปเห็นเป็นเมฆเป็นหมอกเป็นควันแล้วเป็นพยับลมสีต่างๆ กันมืดคลุ้มกลุ้มไปทั้งสิบค่าย แต่ค่ายแห่งหนึ่งนั้นใหญ่ แลไปเห็นแต่ปลายธงปลายทวนดาษไปทั้งค่าย เกียงจูแหยเห็นค่ายบุนไทสือก็ท้อใจนัก สิ้นสติปัญญาไม่รู้แห่งที่จะคิดกลอุบายประการใด ให้หนาวเย็นไปทั้งตัว ก็พาโลเฉียกับเอียวเจี้ยนลงจากเชิงเทินกำแพงกลับมาที่อยู่
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นจัดแจงตั้งค่ายเสร็จแล้ว จึงปรึกษาอาจารย์ทั้งสิบคนว่า ท่านจะคิดกลศึกประการใด จึงจะเอาชัยชำนะเกียงจูแหยได้ เอียวฮวนเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่งจึงว่า เรารู้อยู่ว่าเกียงจูแหยเรียนวิชามาแต่อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ณ เขากุนหลุนซัว เกียงจูแหยจะเอาวิชานั้นมาสู้รบกับเรา ก็หาชนะเราไม่ ท่านอย่ามีความวิตกเลย จงจัดแจงทหารออกไปคอยรบกับเกียงจูแหยเถิด บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี แต่งตัวใส่เกราะถือกระบองสี่เหลี่ยมขึ้นขี่กิเลนดำ พาทหารออกมาคอยเกียงจูแหยอยู่นอกค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยตั้งแต่ได้เห็นค่ายบุนไทสือ ไม่มีความสบายคิดวิตกนัก จึงปรึกษาพวกทหารทั้งปวงว่า ถ้าเราจะงดทัพไว้มิได้ออกไปรบบุนไทสือ บุนไทสือก็จะมีใจกำเริบรีบเข้าตีเอาเมืองโดยเร็ว เราคิดว่าจะยกออกไปฟังกำลังบุนไทสือดูสักครั้งหนึ่งก่อน อันการแพ้แลชนะนั้นตามแต่บุญของบูอ๋องเถิด ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด พวกทหารทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย เกียงจูแหยจึงจัดแจงทหาร ให้มีธงสำคัญสีต่างๆ กันห้าสี แล้วแต่งตัวใส่เกราะถือกระบอง ขึ้นขี่ซูปุดเสียงพาพวกทหารยกทัพออกมา จิ๋นเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่งรู้ว่าเกียงจูแหยยกทัพออกมา จึงขึ้นขี่กวางพาพวกทหารออกจากค่ายมาหาเกียงจูแหย ต่างคนต่างคำนับกันแล้วว่ากับเกียงจูแหยว่า เรารู้อยู่ว่าท่านไปเรียนวิชามาแต่อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ณ เขากุนหลุนซัว ซึ่งท่านจะเอาวิชามาสู้กับเรานั้นหาชนะเราไม่ ตัวท่านก็มีสติปัญญาเหตุใดมาเข้าด้วยบูอ๋องเป็นคนกบฏ แล้วฆ่าทหารทั้งสี่คนซึ่งเป็นศิษย์เราเสีย ท่านไม่มีกตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋องผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน ท่านยังจะเห็นว่าตัวท่านชอบอยู่หรือ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เมืองจิวโก๋เกิดจลาจลเพราะพระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก ถึงเทพยดาก็ไม่เห็นชอบด้วย ตัวท่านก็เป็นอาจารย์มีสติปัญญาแล้วมีวิชามาก คนทั้งปวงก็นับถือสรรเสริญ ชื่อเสียงท่านก็ปรากฏอยู่ในแผ่นดิน เหมือนพระอาทิตย์พระจันทร์ในโลก บัดนี้ พญาหงส์เกิดขึ้นที่เขากีสานแดนเมืองไซรกีเป็นของวิเศษ เราเห็นว่าบูอ๋องจะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ทำนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุข ท่านสลวนทำการสิ่งใดอยู่จึงมิได้ดูฤกษ์บนให้รู้ว่าร้ายแลดี วงศ์พระเจ้าติวอ๋องจะสูญแล้ว ถึงท่านจะมีทหารเอกนับหมื่น มีวิชาทำฤทธิ์ได้ต่าง ๆ ประการใด ท่านจะมาสู้คนมีบุญได้หรือ จิ๋นเทียนกุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านเห็นว่าบูอ๋องจะได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน วงศ์พระเจ้าติวอ๋องจะสูญนั้น ท่านว่าโดยท่านไม่มีใจกตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋อง ตัวเราผู้มีใจกตัญญู จะช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข จึงยกทัพมา ครั้นเห็นท่านก็มีความเอ็นดูคิดถึงความหลังที่ได้รู้จักกัน ซึ่งท่านจะมาตายเสียด้วยเชื่อบุญบุนอ๋องนั้นหาควรไม่ ถ้าท่านไม่เชื่อคำเราท่านจงพาพวกทหารไปพิเคราะห์ดูค่ายของเราก่อน ถ้าเห็นว่ากำลังวิชาท่านจะสู้เราได้ จงกลับเข้าไปจัดแจงกองทัพยกออกมารบกับเรา จะได้ดูแพ้แลชนะกัน เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็พาโลเฉีย อึ้งเทียนฮัว เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ เที่ยวไปดูค่ายเห็นค่ายบุนไทสือแห่งหนึ่ง แลเป็นสายฟ้าผ่านไปผ่านมารอบค่าย ค่ายที่สองได้ยินเสียงสั่นสะเทือนอยู่ใต้แผ่นดินเหมือนแผ่นดินจะทรุด ค่ายที่สามแลไปเป็นพยับลมเหมือนเกิดพายุใหญ่ ค่ายที่สี่แลเห็นเป็นลูกเห็บเหมือนหน้าฤดูหนาว ค่ายที่ห้าแลเห็นเป็นพยับแดดเหลืองไปทั้งค่าย ค่ายที่หกแลดูเป็นสายโลหิตแดงดาษไปทั้งค่าย ค่ายที่เจ็ดแลดูเหมือนสีฟ้ากับสีรุ้งประสานกัน ค่ายที่แปดเงียบสงัดเหมือนไม่มีผู้คน แลดูให้เยือกเย็นไปทั้งค่าย ค่ายที่เก้าแลดูเป็นกระแสน้ำสีแดงไหลนองไปทั้งค่าย ค่ายที่สิบแลไปเหมือนทะเลทรายแดงเต็มไปทั้งค่าย เกียงจูแหยได้เห็นค่ายบุนไทสือครั้งนั้น ยิ่งมีความวิตกทุกข์ใจนัก แกล้งทำหัวเราะแล้วจึงว่ากับจิ๋นเทียนกุ๋นว่า เวลาวันนี้เราดูพระอาทิตย์ก็บ่ายแล้ว ท่านกับเราจะรบกันก็หาทันจะเห็นฝีมือกันไม่ เวลาพรุ่งนี้เราจึงจะยกทัพออกมารบกับท่าน เกียงจูแหยว่าดังนั้นแล้วก็พาพวกทหารกลับไปเมือง
๔๔
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นเกียงจูแหยกลับเข้าไปเมืองแล้ว ก็พาพวกทหารกลับเข้าค่าย จึงให้ทหารทั้งปวงไปเชิญอาจารย์ทั้งสิบคนมาถามว่า กลศึกสิบประการนี้ท่านเรียนมาแต่ไหนประหลาดนัก ข้าพเจ้ายังหาเคยเห็นไม่ จิ๋นเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่ง จึงบอกว่ากลศึกอันหนึ่งชื่อเทียนจวดติ้น เราเรียนมาแต่เทวดาชื่อตีเหลากุ๋น ในค่ายนั้นมีธงสามคัน ธงคันหนึ่งนั้นมีอักษรตัวหนึ่งว่าฟ้า ธงคันหนึ่งมีอักษรตัวหนึ่งว่าดิน ธงคันหนึ่งมีอักษรตัวหนึ่งว่ามนุษย์ ปักไว้เป็นสามเส้าครั้นอ่านมนต์ขึ้น ธงทั้งสามคันก็โบกสะบัดกระทบกัน บังเกิดเป็นสายฟ้าฟาด เสียงสนั่นอยู่ในค่าย ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปต้องสายฟ้าฟาดตาย เตียวเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่งจึงบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อติเดียดติ้น ในค่ายนั้นมีธงแดงคันหนึ่งมีอักษรสี่ตัวว่า ซุ่นหลีคุนตุ้ย แปลว่าลมไฟดินน้ำ ครั้นอ่านมนต์ขึ้น ธงนั้นก็โบกสะบัดไปได้ยินเป็นเสียงฟ้าร้องบังเกิดเป็นเปลวเพลิง ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปก็ต้องเปลวเพลิงตาย ตังเทียนกุ๋นอาจารย์คนหนึ่งบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อฮองเหาติ้น ในค่ายนั้นตั้งเตียงโต๊ะดาดเพดานที่เพดานนั้นเขียนเป็นอักษรสี่ตัวว่าดินน้ำลมไฟ ครั้นอ่านมนต์ขึ้นก็บังเกิดเป็นเปลวไฟกรด ถ้าข้าศึกล่วงเข้าไปก็ต้องเปลวไฟกรดตาย ถึงจะถืออาวุธเข้าไปอาวุธก็ละเอียดไป เอียนเทียนจุ๋นอาจารย์คนหนึ่งบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อหันเปงติ้น ในค่ายนั้นมีภูเขากรดเขาหนึ่ง มีแผ่นศิลาแผ่นหนึ่ง มีดาบปักไว้รอบภูเขากรด ครั้นอ่านมนต์ขึ้นบังเกิดเป็นลมพายุใหญ่ พัดเอาแผ่นศิลาไปกระทบภูเขากรด ภูเขากรดก็แตกออกเป็นก้อนศิลาใหญ่น้อย แล้วก็พัดเอาดาบที่ปักไว้กับก้อนศิลาปลิวลอยอยู่ในค่าย ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปก็ต้องคมดาบคมศิลากรด ศีรษะขาดตัวขาดตาย กิมก๋องเซียโบ๊จึงบอกกับบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อกิมก๋องติ้น ในค่ายนั้นมีเสาธงยี่สิบเอ็ดเสา มีกระจกแขวนปลายเสา เสาละอัน กระจกนั้นเราตั้งพิธี เอาแสงพระอาทิตย์พระจันทร์อายฟ้าอายดิน มาประกอบทำกระจก อ่านมนต์ขึ้นแสงกระจกต่อกระจกกระทบประสานกัน เสียงดังเหมือนเสียงฟ้าร้อง ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปก็ต้องแสงกระจก เนื้อตัวพุพองเปื่อยเป็นโลหิตเป็นบุพโพตาย สุนเทียนกุ๋นจึงบอกกับบุนไทสือว่า ค่ายของเราเป็นหองเฮาติ้น ในค่ายนั้นตั้งเตียงโต๊ะปูผ้าขาว ลงอักษรสี่ตัวเขียนค่ำกึ้นจิ้น แปลว่าทองน้ำดินลม แล้วเอาทรายสีดำกองไว้กลางอักษร อ่านมนต์ขึ้นบังเกิดเป็นลมพัดเอาทรายปลิวไป ต้องตัวข้าศึกพุพองเปื่อยเป็นโลหิตบุพโพตาย
๏ ฝ่ายแปะเทียนกุ๋นจึงบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อเคียดเทาติ้น ในค่ายนั้นตั้งเตียงโต๊ะปูผ้าขาว มีธงแดงสามคันม้วนไว้ปักเป็นสามเส้า ตั้งกระถางใหญ่ไว้กลาง เอาไฟฟ้าหนึ่ง ไฟศิลาหนึ่ง ไฟธาตุหนึ่ง ประสมกันเอาใส่ลงในกระถางใหญ่แล้วเอาฝาปิดไว้ ครั้นอ่านมนต์ขึ้นบังเกิดเป็นไฟกรด ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปต้องไฟกรดตาย เอียวเทียนกุ๋นจึงบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่อเลาะหุนติ้น ค่ายนั้นมีประตูสามประตูปิดไว้สองประตู ในค่ายมีธงขาวลงยันต์แปดดวง ม้วนปักไว้คันหนึ่ง อ่านมนต์ขึ้นธงนั้นก็คลี่โบกไป ถ้าข้าศึกเข้าไปในค่ายธงนั้นก็โบกเอาชีวิตเสียสิ้นไม่กลับออกมาได้ อ๋องเทียนกุ๋นจึงบอกบุนไทสือว่าค่ายของเราชื่ออังจุยติ้น ในค่ายนั้นปลูกศาลแปดเหลี่ยมไว้ศาลหนึ่ง บนศาลนั้นมีน้ำเต้าสามใบใส่น้ำเต็มทุกใบ อ่านมนต์ขึ้น น้ำในน้ำเต้าก็กลับเป็นน้ำกรดไหลนองไปทั้งค่าย ถ้าข้าศึกเข้าไปต้องน้ำกรดตาย เตียวเทียนกุ๋นจึงบอกบุนไทสือว่า ค่ายของเราชื่ออังแซติ้น ในค่ายนั้นตั้งเตียงโต๊ะปูผ้าขาว เอาทรายแดงนั้นขึ้นกองไว้สามถัง อ่านมนต์ขึ้นทรายนั้นกลับเป็นทรายกรด ถ้าข้าศึกหลงเข้าไปต้องทรายกรดตาย บุนไทสือได้ฟังอาจารย์สิบคนบอกกลศึกสิบประการเป็นกลศึกต่าง ๆ กันมีความยินดีนัก จึงลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับว่ากับอาจารย์ทั้งสิบคนว่า ถึงเกียงจูแหยจะมีทหารเอกนับหมื่นซึ่งจะรักษาเมืองไซรกีไว้นั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะรักษาไว้ไม่ได้ ครั้งนี้เกียงจูแหยไม่พ้นมือข้าพเจ้าแล้ว อาจารย์เอียวเทียนกุ๋นจึงว่ากับบุนไทสือว่าแผ่นดินเมืองไซรกีเท่าฝ่ามือ ถ้าเราจะยกเข้าตีวันใดก็จะได้วันนั้น แต่มีความวิตกด้วยราษฎรชาวเมืองจะได้ความเดือดร้อน ทั้งพวกทหารจะได้ความลำบาก ถ้าคิดฆ่าเกียงจูแหยเสียได้คนเดียวแล้ว ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงก็จะไม่ได้ความเดือดร้อน ทั้งพวกทหารก็จะไม่ได้ความลำบาก บุนไทสือจึงตอบว่า ท่านจะคิดกลอุบายประการใดจึงจะฆ่าเกียงจูแหยได้ เอียวเทียนกุ๋นจึงบอกว่าเราจะให้ปลูกศาลขึ้น เอาหญ้ามามัดผูกเป็นรูปหุ่นให้ยืนอยู่บนศาล เขียนชื่อเกียงจูแหยใส่ไว้ในรูปหุ่น มีตะเกียงสิบใบตามบนศีรษะสามใบ ตามที่เท้าเจ็ดใบ ลงยันต์ปิดเสาทั้งสี่เสา ปักธงทั้งสี่ทิศ​ จัดคนอยู่รักษาอย่าให้ตะเกียงดับ จุดธูปขึ้นอ่านมนต์แช่งเกียงจูแหยวันละสามเวลา ถ้วนกำหนดสามวันเกียงจูแหยก็ร้อนอกตาย บุนไทสือก็สั่งให้ปลูกศาลเอาหญ้ามาผูกมัดเป็นรูปหุ่น ทำตามคำเอียวเทียนกุ๋นว่า
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยขณะเมื่อเอียวเทียนกุ๋นกระทำดังนั้นไม่มีความสบาย จะนั่งปรึกษาราชการก็ให้หาวนอน ครั้นเข้าไปจะนอน นอนก็ไม่หลับ ใจนั้นให้กลัดกลุ้มสิ้นสมประดีหลับจักขุอยู่ ไม่พูดจาประการใดนอนแน่นิ่งไป ครั้นถึงกำหนดสามวันเกียงจูแหยก็สลบไป วิญญาณเกียงจูแหยลอยไปจะเข้าห้องสินไต้ เป๊กก้ำผู้รักษาห้องสินไต้รู้จักวิญญาณเห็นว่าเกียงจูแหยยังไม่ถึงกำหนดอายุจะตาย จึงเอามือผลักไว้ วิญญาณเกียงจูแหยเข้าห้องสินไต้ไม่ได้ ก็ลอยเวียนรอบห้องสินไต้อยู่ บูอ๋องกับขุนนางทั้งปวงพร้อมกันอยู่ที่นั้น ครั้นเห็นเกียงจูแหยสลบไปสำคัญว่าตาย ต่างคนต่างร้องไห้รักเกียงจูแหย บูอ๋องมีความทุกข์นัก จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า เมื่อเกียงจูแหยมาเป็นดังนี้ ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้ามีความสงสัยอยู่ เวลาวานนี้เกียงจูแหยออกไปเที่ยวดูค่ายบุนไทสือ เห็นว่าเอียวเทียนกุ๋นอาจารย์ในกองทัพบุนไทสือจะกระทำเอาเกียงจูแหยเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าคิดว่าจะไปเชิญเซียเจงจู๊อยู่ ณ ถ้ำหุนเชียวต๋ง เขาฮัวซัว เป็นเพื่อนฝูงกันกับเกียงจูแหยมาพิเคราะห์ดู ถ้าเกียงจูแหยไม่ตายสลบไป เซียจงจู๊คงจะแก้ได้ บูอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงปรึกษาจะให้เชิญเซียจงจู๊มา
๏ ฝ่ายหลำกิบเสี้ยนอ๋องอาจารย์คนหนึ่ง อยู่ในถ้ำหุ่นเชียวต๋ง ณ เขาไทฮัวซัว วันนั้นออกจากถ้ำเหาะไปเที่ยวเก็บทรัพยา ครั้นมาใกล้ห้องสินไต้แลไปเห็นวิญญาณเกียงจูแหยลอยเวียนห้องสินไต้อยู่ หลำกิบเสี้ยนอ๋องก็จำได้ จึงจับเอาวิญญาณนั้นใส่เข้าในน้ำเต้า แล้วผนึกปากเสียจึงพิเคราะห์ดูไปก็แจ้งว่า เอียวเทียนกุ๋นกระทำเอาเกียงจูแหย แต่เกียงจูแหยยังหาถึงที่ตายไม่ จำจะไปช่วยเอาชีวิตเกียงจูแหยไว้ จะได้ช่วยทำนุบำรุงบูอ๋องสืบต่อไป หลำกิบเสี้ยนอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็เหาะมา
๏ ฝ่ายเซียเจงจู๊ขึ้นยืนเหยียบดอกบัวเหาะเที่ยวเล่นในอากาศ พอมาพบหลำกิบเสี้ยนอ๋องจึงถามว่าท่านจะไปไหน หลำกิบเสี้ยนอ๋องจึงบอกว่า เอียวเทียนกุ๋นกระทำเอาเกียงจูแหยสลบไป วิญญาณเกียงจูแหยลอยมาจะเข้าห้องสินไต้ บัดนี้เราจับวิญญาณไว้ได้เราจะรีบไปช่วยชีวิตเกียงจูแหย เซียเจงจู๊จึงตอบว่า เกียงจูแหยเป็นเพื่อนรักกันกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอไปช่วยชีวิตเกียงจูแหยเอง ท่านอย่าไปให้ลำบากเลย หลำกิบเสี้ยนอ๋องก็ส่งน้ำเต้าให้เซียเจงจู๊ เซียเจงจู๊ก็คำนับลาเหาะมา หลำกิบเสี้ยนอ๋องก็เหาะกลับไปถ้ำ เซียงเจงจู๊ครั้นเหาะมาถึงค่าย บุนไทสือแลเห็นรูปหุ่นยืนอยู่บนศาล ตะเกียงบนศีรษะดับไปสองดวงยังดวงหนึ่ง ตะเกียงที่เท้าดับไปสี่ดวงยังสามดวง เซียเจงจู๊เหาะลงไปจะชิงเอารูปหุ่น แลเห็นเอียวเทียนกุ๋นจุดธูปอ่านมนต์อยู่ด้วยกำลังเวทมนต์กล้า เซียเจงจู๊ชิงเอารูปหุ่นไม่ได้ตกใจพลัดจากดอกบัวเหาะหนีเข้าเมืองไซรกี ไปที่อยู่เกียงจูแหย
๏ ฝ่ายบูอ๋อง เอียวเจี้ยน โลเฉีย อึ้งเทียนฮัว หลุยจินจู๊ กับขุนนางทั้งปวง อยู่พร้อมกัน ณ บ้านเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนเหลือบไปเห็นเซียเจงจู๊เดินเข้ามามีความยินดีนัก ลุกออกไปคำนับแล้วเชิญเซียเจงจู๊เข้ามานั่ง บูอ๋องจึงอ้อนวอนเซียเจงจู๊ว่า ท่านได้เมตตาข้าพเจ้าเถิด เกียงจูแหยเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ทำนุบำรุงข้าพเจ้า บัดนี้ต้องกระทำสลบไป ท่านจงช่วยเอาชีวิตเกียงจูแหยไว้สักครั้งหนึ่ง เซียเจงจู๊จึงตอบว่า ข้าพเจ้ากับเกียงจูแหยเป็นเพื่อนรักกัน ข้าพเจ้ารู้ว่าเกียงจูแหยต้องกระทำจึงรีบมา คิดว่าจะช่วยชีวิตเกียงจูแหย แต่ความรู้ข้าพเจ้าน้อยจะสู้ความรู้เอียวเทียนกุ๋นไม่ได้ เซียเจงจู๊ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในห้องเกียงจูแหย เอามือต้องตัวเกียงจูแหย ดูตัวเกียงจูแหยยังร้อนอุ่นอยู่ เซียเจงจู๊ก็กลับออกมาบอกกับบูอ๋องว่า เกียงจูแหยสลบไปยังหาตายไม่ ข้าพเจ้าจะไปหาอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นมาช่วย ท่านอย่าทุกข์ตรอมเลย เซียเจงจู๊ว่าดังนั้นแล้วก็ลาบูอ๋องเหาะมา เซียเจงจู๊ครั้นมาถึงเขากุนหลุนซัว เข้าไปหาง่วนสีเทียนจุ๋น แจ้งความว่าเกียงจูแหยศิษย์ท่านต้องกระทำเอียวเทียนกุ๋นสลบไป ขอเชิญท่านไปช่วย ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงตอบว่า ความรู้เราสู้เอียวเทียนกุ๋นไม่ได้ ท่านจงไปหาอาจารย์ไทโหลกุ๋นที่อยู่ถ้ำเทียนโตต๋ง ณ เขาไตโหลเก๋งเถิด เห็นจะสู้ความรู้เอียวเทียนกุ๋นได้ เซียเจงจู๊ก็คำนับลาง่วนสีเทียนจุ๋นเหาะมา ครั้นถึงเขาไตโหลเก๋งก็เข้าไปหาอาจารย์ไทโหลกุ๋น แจ้งความว่าเกียงจูแหยต้องกระทำเอียวเทียนกุ๋นสลบไป ง่วนสีเทียนจุ๋นเป็นอาจารย์ก็ไม่ช่วยชีวิตเกียงจูแหยได้ จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาหาท่าน ขอท่านได้เมตตาช่วยชีวิตเกียงจูแหยไว้สักครั้งหนึ่ง อาจารย์ไทโหลกุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงหยิบผ้าไทเก๊กต่อ แปลว่าผ้าลงยันต์ ส่งให้เซียเจงจู๊แล้วว่าท่านอย่ากลัวเอียวเทียนกุ๋นเลย จงกลับไปช่วยเกียงจูแหยเถิด เซียเจงจู๊รับเอาผ้าไทเก๊กต่อแล้วคำนับไทโหลกุ๋นเหาะกลับมา ครั้นถึงค่ายบุนไทสือ เซียเจงจู๊เหาะลอยอยู่ตรงศาลรูปหุ่น จึงคลี่ผ้าไทเก๊กต่อออกร่ายมนต์เป็นสะพานทอดลงไปที่ศาลรูปหุ่น สะพานนั้นมีสีห้าสีประสานกันไปเหมือนสีรุ้ง เซียเจงจู๊ก็เดินลงมาตามสะพานฉวยได้รูปหุ่นเหาะหนีมา เอียวเทียนกุ๋นเห็นดังนั้นก็เอาทรายกรดสาดขึ้นไปจะให้ถูกตัวเซียเจงจู๊ เซียเจงจู๊คลี่ผ้าไทเก็กต่อบังตัวไว้ ผ้าไทเก๊กต่อต้องทรายกรดพลัดตกลงมา เอียวเทียนกุ๋นเก็บผ้าไทเก๊กต่อไว้ได้ เซียงเจงจู๊เสียผ้าไทเก๊กต่อได้แต่รูปหุ่นไป มีความวิตกทุกข์ใจนักเอาชื่อเกียงจูแหยออกจากรูปหุ่นใส่ในน้ำเต้าทิ้งรูปหุ่นเสียแล้วก็เหาะมาที่อยู่เกียงจูแหย บูอ๋องกับขุนนางทั้งปวงพร้อมกันคอยท่าเซียเจงจู๊อยู่ เอียวเจี้ยนเหลือบไปเห็นเซียเจงจู๊มาก็ดีใจ ลุกออกไปคำนับแล้วพาเซียเจงจู๊เข้ามา บูอ๋องจึงถามเซียเจงจู๊ว่า ท่านไปพบอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นหรือไม่ เซียเจงจู๊ก็เล่าความซึ่งไปหาง่วนสีเทียนจุ๋นจนไปลักรูปหุ่นมาได้ให้บูอ๋องฟัง แล้วก็เข้าไปในห้องเกียงจูแหย ให้สยายผมออกเอาน้ำเต้าวางลงบนศีรษะเกียงจูแหย แล้วเปิดฝาน้ำเต้าออกเอามือเคาะน้ำเต้าเข้าสามหน วิญญาณนั้นก็เข้าไปในกายเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็คืนได้สมประดี ลืมจักขุขึ้นแลเห็นบูอ๋อง เซียเจงจู๊ กับขุนนางทั้งปวง จึงว่าข้าพเจ้านอนหลับไป ท่านพากันมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ บูอ๋องจึงว่าท่านต้องกระทำเอียวเทียนกุ๋นสลบไป เซียเจงจู๊มาช่วยแก้ท่าน ท่านจึงได้รอดชีวิต เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเซียเจงจู๊ว่า เราได้เรียนวิชามาน้อย จึงสู้เอียวเทียนกุ๋นไม่ได้ ใครบอกท่าน ท่านจึงได้มาช่วยข้าพเจ้า เซียเจงจู๊จึงบอกว่าข้าพเจ้ารู้ด้วยหลำกิบเสี้ยนอ๋อง ถึงข้าพเจ้าก็รู้น้อยสู้เอียวเทียนกุ๋นไม่ได้ ต้องไปหาไทโหลกุ๋น ไทโหลกุ๋นให้ผ้าไทเก๊กต่อมาแก้กลศึกเอียวเทียนกุ๋น บัดนี้ผ้าไทเก๊กต่อต้องทรายกรดตกอยู่ในค่าย ข้าพเจ้ามีความวิตกนัก กลัวอาจารย์ไทโหลกุ๋นจะติโทษ เกียงจูแหยจึงตอบว่า ถึงเอียนเทียนกุ๋นจะได้ผ้าไทเก๊กต่อไว้ก็ใช้ไม่ได้ด้วยต่างลัทธิกัน ขอเชิญท่านอยู่ช่วยข้าพเจ้ารบบุนไทสือก่อน ถ้าบุนไทสือแตกไปก็จะได้ผ้าไทเก๊กต่อคืน ท่านอย่ามีความวิตกเลย เซียเจงจู๊ได้ฟังดังนั้นมิได้ตอบประการใดก็นิ่งอยู่
๏ ฝ่ายบูอ๋องครั้นเกียงจูแหยฟื้นแล้ว ก็พาพวกทหารและขุนนางทั้งปวงกลับไปที่อยู่ วันหนึ่งเกียงจูแหย เซียเจงจู๊กับทหารทั้งปวงพร้อมกันนั่งปรึกษาด้วยจะทำศึกกับบุนไทสือ อาจารย์คนหนึ่งชื่ออึ้งเหลงจินหยิน อยู่ถ้ำหมัวโก๋ตงเขายี่เสียนซัว ออกจากถ้ำเหาะมาเมืองไซรกี เข้าไปหาเกียงจูแหย บอกกับเกียงจูแหยว่าข้าพเจ้ารู้ว่าเมืองไซรกีเกิดศึก ข้าพเจ้าจะมาช่วยท่าน เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นมีความยินดีจึงตอบว่า บุนไทสือยกทัพมาครั้งนี้มีกำลังกล้าหาญนัก ท่านจะคิดเป็นกลศึกประการใด จึงจะเอาชัยชำนะบุนไทสือได้ อึ้งเหลงจินหยินจึงบอกว่าอาจารย์ทั้งสิบคนจะมาช่วยท่าน ขอท่านให้ปลูกเป็นโรงใหญ่ขึ้นโรงหนึ่ง ริมประตูข้างทิศตะวันตกเป็นโรงสำหรับรับเทพยดา โรงนั้นเบื้องบนให้ดาดแพรแดง แขวนโคม แขวนระย้าแก้ว พื้นนั้นลาดปูพรมเจียม จัดแจงให้สะอาดแล้วให้คนคอยอยู่ ถ้าเห็นคนประหลาดมาก็เชิญตัวเข้าไว้ในโรงนั้น เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ให้ทำตามคำอึ้งเหลงจินหยินสั่ง แล้วเกียงจูแหยเซียเจงจู๊ อึ้งเหลงจินหยินกับขุนนางทั้งปวงก็พากันมาคอยอยู่ที่โรงใหญ่สิ้น
๔๕
๏ อาจารย์คนหนึ่งชื่อกงเสงจู๊ อยู่ถ้ำโถหึงตง เขากิ๋วเชียนซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อเท้งหลิวสุน อยู่ถ้ำฮุยหุนตง เขาเหียบเหลงซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อไทอิดจินหยิน อยู่ถ้ำกิมกังตั๋ง เขาเขียนง่วนซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อเหลงโปโตหวดสู อยู่ถ้ำหงวนเอี๋ยงตง เขาคองต๋องซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อบุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋น อยู่ถ้ำหุนเกาตง เขาเหงางอเหลงซัว อาจารย์คนหนึ่ง ชื่อพ้อเหียนจินหยิน อยู่ถ้ำแปะเฮาะตง เขากิวก๋องซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อผังโตหยิน อยู่ถ้ำหลกก๋าตง เขาพ้อโตซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อหยกโปหยิน อยู่ถ้ำกิมแซตง เขาหยกจ่วนซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อเฉงหือโตเต๊กจินกุ๋น อยู่ถ้ำจีเอียงตง เขาเฉ่งทองซัว อาจารย์คนหนึ่งชื่อโตเหงเทียนกุ๋นอยู่ถ้ำหยกอองต๋ง เขากิมเต๋งซัว อาจารย์ทั้งสิบคนชักชวนกันเหาะมาเมืองไซรกี ครั้นถึงเมืองไซรกี อาจารย์ทั้งสิบคนก็เข้าไปหาเกียงจูแหย ต่างคนต่างคำนับกัน อาจารย์กงเสงจู๊จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงจะมาช่วยท่านทำศึกกับบุนไทสือ ท่านจะคิดกลอุบายประการใดข้าพเจ้าจะได้ทำตาม เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ตกใจลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับ จึงว่ากับอาจารย์กงเสงจู๊ว่าข้าพเจ้าได้เรียนวิชามาน้อยนัก ซึ่งท่านจะให้คิดกลศึกสู้บุนไทสือนั้นข้าพเจ้าคิดไม่ได้ ด้วยบุนไทสือไปเชิญอาจารย์ที่มีวิชามาช่วยถึงสิบคน ถ้าแต่กำลังบุนไทสือข้าพเจ้าพอจะคิดสู้รบได้ ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเหมือนนอนอยู่ในกลางข้าศึก ยังแต่เขาจะจับตัวฆ่าเสีย ซึ่งท่านมานี้เหมือนเทพยดามาช่วยชีวิตให้พ้นจากที่ตาย ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก เกียงจูแหยกับอาจารย์กงเสงจู๊พูดจากันอยู่ พอได้ยินเสียงกวางร้องในอากาศ แล้วหอมเป็นกลิ่นเครื่องอบ แลไปเห็นคนขี่กวางเหาะมาคนหนึ่ง จึงถามกงเสงจู๊ว่าคนที่ขี่กวางเหาะมานั้นจะเป็นอาจารย์คนใดมาแต่ไหน กงเสงจู๊จึงบอกว่า อาจารย์เหยียนเต๋งโตหยิน อยู่ถ้ำกักต๋ง เขาเหลงจิวซัวจะมาช่วยท่าน เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนั่งคอยคำนับอยู่ เหยียนเต๋งโตหยินครั้นถึงเมืองไซรกี ก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็คำนับเชิญให้นั่งที่สมควร เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่ากับเกียงจูแหยและอาจารย์ทั้งปวงว่า บุนไทสือยกทัพมาติดเมืองก็หลายวันแล้ว จะมีใจกำเริบนัก เชิญท่านทั้งปวงปรึกษากลศึกจะได้สู้รบกับบุนไทสือ ตัวข้าพเจ้าจะขอเป็นแต่ผู้ช่วยสติกำลังท่าน ท่านจะเห็นประการใด เกียงจูแหยกับอาจารย์ทั้งปวงได้ฟังดังนั้น ต่างคนก็ลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับ แล้วจึงตอบว่าข้าพเจ้าทั้งปวงสติปัญญาน้อย จะขออยู่ในบังคับบัญชาท่าน ขอเชิญท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ถืออาญาสิทธิ์ เมืองไซรกีจะเป็นสุขก็เพราะท่าน ว่าดังนั้นแล้วเกียงจูแหยก็ให้ไปเชิญตราอาญาสิทธิ์มามอบให้เหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็รับเอาตราอาญาสิทธิ์ไว้ แล้วจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้ามาบัดนี้ตั้งใจว่าจะเป็นแม่ทัพแทนตัวท่าน แต่หากเกรงทหารทั้งปวงจะมิยอมให้ข้าพเจ้าเป็นใหญ่จะทำศึกไปข้างหน้าจะไม่สิทธิ์ขาด ซึ่งท่านนับถือเอาตราอาญาสิทธิ์มามอบให้นั้น ข้าพเจ้าขอบใจนัก จะได้ช่วยกันทำนุบำรุงบูอ๋องสืบไป เหยียนเต๋งโตหยินว่าดังนั้นแล้ว ก็จัดแจงกองทัพปรึกษากันจะยกออกไปตีค่ายบุนไทสือ
๏ ฝ่ายบุนไทสือขณะเมื่อเซียเจงจู๊มาลักเอารูปหุ่นไปได้ จึงให้ไปเชิญอาจารย์ทั้งสิบคนมาปรึกษาว่า ซึ่งท่านคิดจะฆ่าเกียงจูแหย บัดนี้ เกียงจูแหยก็หาตายไม่ ถ้าจะรอทัพไว้ไม่รีบเข้าตีเมืองไซรกี ข้าพเจ้าเห็นว่าเกียงจูแหยจะไปหาอาจารย์ที่มีวิชามาช่วย กำลังศึกจะกล้าขึ้น จะกระทำแก่เมืองไซรกีก็จะได้โดยยาก ข้าพเจ้าคิดว่าจะมีหนังสือไปนัดทัพเกียงจูแหยให้ออกมารบกันในวันหนึ่งสองวัน ท่านจะเห็นประการใด อาจารย์ทั้งสิบคนก็เห็นชอบด้วย บุนไทสือจึงให้นำหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้เตงต๋ง เตงต๋งก็รับเอาหนังสือขึ้นม้ารีบเข้าไปเมืองไซรกี ครั้งถึงที่อยู่เกียงจูแหย เตงต๋งก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้ เกียงจูแหยรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า พระเจ้าติวอ๋องเป็นเจ้าแผ่นดิน มีพระทัยกรุณาแก่ราษฎรเหมือนบิดารักบุตร ถึงบูอ๋องเป็นกบฏก็หาเอาโทษไม่ด้วยเห็นว่าเป็นเด็ก จึงมีรับสั่งให้เรายกกองทัพมาระงับโทษ เกียงจูแหยเป็นผู้ใหญ่มิได้รู้จักผิดแลชอบ กลับยกกองทัพออกมาสู้รบเรา ซึ่งเป็นขุนนางในเมืองหลวง เมื่อเกียงจูแหยจะทรยศต่อพระเจ้าแผ่นดินแล้วจงเร่งจัดแจงกองทัพยกออกมารบกันกับเราในเวลาพรุ่งนี้ เกียงจูแหยแจ้งในหนังสือดังนั้น ก็สลักหลังหนังสือเป็นใจความว่าให้บุนไทสือจัดแจงกองทัพไว้คอยท่าเรา อีกสามวันเราจึงจะยกทัพออกไปรบ สลักหลังหนังสือแล้วก็ส่งหนังสือคืนให้กับเตงต๋ง เตงต๋งก็รับเอาหนังสือขึ้นม้ากลับมาแจ้งความกับบุนไทสือทุกประการ บุนไทสือครั้นแจ้งดังนั้นก็จัดแจงทหาร ให้ตังเทียนกุ๋นสุนเทียนกุ๋นเป็นปีกขวา เตียวเทียนกุ๋นเป็นปีกซ้าย ตัวบุนไทสือแต่งตัวใส่เกราะ ถือกระบองขี่กิเลนดำเป็นทัพหลวงพาพวกทหารออกมาคอยเกียงจูแหยนอกค่าย อาจารย์ทั้งสิบคนก็พาพวกทหาร ออกมาคอยประจำอยู่หน้าค่ายทั้งสิบค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นถึงวันกำหนดนัดแล้ว ก็จัดแจงกองทัพ ให้โลเฉียอึ้งเทียนฮัวเป็นทัพหน้า เอียวเจี้ยนหลุยจินจู๊เป็นปีกขวา ฮำเต็กเหลงชิวฮกฮอเป็นปีกซ้าย กิมเฉียบกเฉียเป็นกองหลัง ตัวเกียงจูแหยแต่งตัวใส่เกราะถือกระบอง ขึ้นขี่ซูปุดเสียงเป็นกองหลวง พาพวกทหารกับอาจารย์สิบสองคนยกออกมา อาจารย์ทั้งสิบสองคนก็คุมทหารออกรายประจำ คอยรับทัพบุนไทสือสิ้นทุกค่าย
๏ ฝ่ายจิ๋นเทียนกุ๋นแลไปเห็นเหยียนเต๋งโตหยินยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวง ก็เข้าไปหาจะพูดจาด้วย ขณะนั้นมีอาจารย์คนหนึ่งชื่อเตงหัว ถือทวนขี่เมฆเหาะลงมายืนอยู่กลางเหยียนเต๋งโตหยิน จิ๋นเทียนกุ๋น เตงหัวจึงร้องว่ากับจิ๋นเทียนกุ๋นว่า ท่านมาตั้งค่ายคิดกลศึกสิบประการไว้ ท่านหมายจะฆ่าอาจารย์ทั้งปวงเสียให้สิ้นหรือ เราก็ได้เรียนวิชามา ซึ่งจะนิ่งให้ท่านฆ่าอาจารย์ทั้งปวงเสียนั้นหาควรไม่ ว่าแล้วเตงหัวก็รำทวนเข้ารบกับจิ๋นเทียนกุ๋น จิ๋นเทียนกุ๋นรบกับเตงหัวได้ห้าเพลง แกล้งทำหนีเข้าค่าย เตงหัวตามเข้าไปในค่าย จิ๋นเทียนกุ๋นก็ร่ายมนต์เอามือเคาะคันธงเข้าสามหน ธงนั้นโบกสะบัดไป ลมธงพัดไปต้องตัวเตงหัว เตงหัวสิ้นสมประดียืนตะลึงอยู่ จิ๋นเทียนกุ๋นก็เอากระบี่ตัดศีรษะเตงหัว แล้วหิ้วศีรษะเตงหัวออกมานอกค่าย ร้อยเย้ยว่านี่ศีรษะของเตงหัวหรือมิใช่ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นดังนั้นคิดเสียดายเตงหัวนัก จึงส่งให้บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นออกรบกับจิ๋นเทียนกุ๋น บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นมือขวาถือกระบองมือซ้ายถือดอกบัวเจ็ดชั้น สะพายแล่งกระบี่ คำนับแล้วก็ออกมารบกับจิ๋นเทียนจุ๋น จิ๋นเทียนจุ๋นรบกับบุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นได้ห้าเพลงแกล้งทำหนีเข้าค่าย บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นตามเข้าไปในค่าย แลเห็นเป็นหมอกมืดกลุ้มอยู่หาเห็นตัวจิ๋นเทียนกุ๋นไม่ บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงชูดอกบัวเจ็ดชั้นขึ้นร่ายมนต์เกิดเป็นตะเกียงขึ้นห้าใบแลไปสว่างเห็นตัวจิ๋นเทียนกุ๋น จิ๋นเทียนกุ๋นจึงเอามือไปเคาะคันธงเข้าสามหน จะให้ชายธงนั้นโบกสะบัดไป ชายธงนั้นก็หาโบกไปไม่ บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงเอากระบองขว้างไป กระบองนั้นก็กลายเป็นห่วงเหล็กสามอัน ไปสวมคอสวมมือสวมเท้าจิ๋นเทียนกุ๋นล้มลง บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นวิ่งเข้าไปเอากระบี่ตัดศีรษะจิ๋นเทียนกุ๋นแล้วออกมานอกค่าย เตียวเทียนกุ๋นเห็นจิ๋นเทียนกุ๋นตาย ถือกระบี่ไล่บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นไป แล้วร้องว่าท่านจะหนีเราไปไหนจงกลับมารบกับเรา เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้น ก็สั่งให้ฮำเต็กเหลงออกไปรบ ฮำเต็กเหลงถือกระบี่ออกมารบกับเตียวเทียนกุ๋น รบได้หกเพลงทำเสียที ฮำเต็กเหลงเอากระบี่ฟันเตียวเทียนกุ๋น เตียวเทียนกุ๋นเอากระบองรับไว้ แล้วทำหนีเข้าค่าย ฮำเต็กเหลงตามเข้าไปในค่าย เตียวเทียนจุ๋นจึงร่ายมนต์เอาธงแดงโบกไป เสียงลมปลายธงเหมือนเสียงฟ้าร้องเกิดเป็นไฟกรดขึ้น ฮำเต็กเหลงหนีออกจากค่ายไม่ทัน ต้องไฟกรดตาย เตียวเทียนกุ๋นเห็นฮำเต็กเหลงตายมีใจกำเริบ วิ่งออกมาจากค่ายแล้วร้องว่า ใครมีฝีมือเร่งออกมาสู้กับเรา เหยียนเต๋งโตหยินจึงสั่งให้กีลิวสุนออกไปรบ กีลิวสุนมือขวาถือกระบี่มือซ้ายถือเชือก ออกไปรบกับเตียวเทียนกุ๋น เตียวเทียนกุ๋นรบได้สามเพลงทำเสียทีหนีเข้าค่าย กีลิวสุนก็ตามเข้าไป เตียวเทียนกุ๋นจึงเอาธงแดงขึ้นโบก ร่ายมนต์จะให้เกิดไฟกรด กีลิวสุนเห็นดังนั้นก็ร่ายมนต์เป็นเมฆหุ้มตัวไว้ แล้วหนีออกจากค่ายเลี้ยวไปเข้าประตูหลังค่าย เห็นเตียวเทียนกุ๋นยืนโบกธงอยู่ จึงร่ายมนต์เรียกอึ้งกิมเล็กซู อึ้งกิมเล็กซูก็มาในประเดี๋ยวนั้น กีลิวสุนก็ส่งเชือกให้อึ้งกิมเล็กซู อึ้งกิมเล็กซูรับเอาเชือกไปมัดเตียวเทียนกุ๋น พาไปไว้ที่โรงรับเทวดา กีลิวซุนได้ชัยชนะแล้วก็กลับมาหาเหยียนเต๋งโตหยิน
๏ ฝ่ายบุนไทสือแลเห็นกีลิวสุน ให้ทหารมัดเตียวเทียนกุ๋นไปก็โกรธนัก จึงร้องว่าจะหนีไปไหนจงกลับมาสู้กับเรา ว่าแล้วก็ขับกิเลนดำไล่กีลิวสุนไป หยกเต๋งจินหยินเห็นบุนไทสือโกรธนัก วิ่งออกไปยึดกิเลนไว้แล้วห้ามว่า ซึ่งท่านจะรบกับกีลิวสุนนั้นหาควรไม่ ข้าพเจ้าจะออกรบกับกีลิวสุนเอง บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็ชักกิเลนหยุดอยู่จึงตอบว่า จะทำศึกด้วยกลอุบายเช่นนี้เราเห็นจะไม่ชนะเกียงจูแหย เราคิดจะรบด้วยกำลังทหาร สู้รบกันด้วยสติปัญญา จะได้เห็นความคิดแลฝีมือกัน
๏ ฝ่ายตังเทียนกุ๋นได้ฟังบุนไทสือกับหยกเต๋งจินหยินพูดจากันดังนั้น จึงว่ากับบุนไทสือว่า กลศึกสิบประการเสียไปแต่สองประการ ยังอยู่ถึงแปดประการแต่ล้วนกลศึกมีอิทธิฤทธิ์ต่างๆ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเอาชัยชำนะเกียงจูแหยได้อยู่ ท่านอย่าเพ่อเสียใจก่อน บุนไทสือได้ฟังดังนั้นมิได้ตอบประการใด ก็ชักกิเลนกลับมายืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยจึงว่ากับเหยียนเต๋งโตหยินว่า ข้าพเจ้าเห็นอาจารย์แลทหารทั้งปวงเสียทีรวนเรอยู่ ขอท่านได้จัดอาจารย์ที่มีสติปัญญาเข้าตีค่ายที่สามเถิด เห็นจะได้โดยง่าย เหยียนเต๋งโตหยินจึงตอบว่า ค่ายที่สามนั้นชื่อหองเฮาติ้น เป็นกลศึกลึกซึ้งสามารถนัก ซึ่งท่านจะให้เข้าหักเอาโดยเร็วนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าจะให้มีหนังสือไปยืมแก้วที่อาจารย์โตวุยจินหยิน อยู่ถ้ำแปะโปหุนก๋องตง ณ เขากี๋วเต๊งที่แฉซัวก่อน ถ้าได้แก้วดวงนั้นมาจึงจะตีค่ายหองเฮาติ้นได้ หนทางที่จะไปเขากี๋วเต๊งที่แฉซัวนั้นไกลกันดารนัก ท่านจงจัดทหารที่มีสติปัญญาแลกำลังมากจึงจะไปได้ เกียงจูแหยก็ให้ทำหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ซันงีเสงเตียวฉาน จึงสั่งว่าท่านจงถือหนังสือรีบไปหาอาจารย์โตวุยจินหยิน ถ้าได้แก้วแล้วจงรีบกลับมาโดยเร็ว ซันงีเสงเตียวฉานรับหนังสือแล้วคำนับลาออกมาแต่งตัวใส่เสื้อเกราะสะพายแล่งกระบี่ขึ้นม้าแล้วก็พากันรีบมา ครั้นถึงเขากี๋วเต๊งที่แฉซัว ซันงีเสงกับเตียวฉานเข้าไปคำนับอาจารย์โตวุยจินหยิน โตวุยจินหยินจึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน ซันงีเสงกับเตียวฉานบอกว่าข้าพเจ้าชื่อซันงีเสงชื่อเตียวฉานมาแต่เมืองไซรกี บอกแล้วส่งหนังสือให้โตวุยจินหยิน โตวุยจินหยินรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่าข้าพเจ้าเหยียนเต๋งโตหยินคำนับมาถึงโตวุยจินหยิน ด้วยบุนไทสือยกทัพมาตีเมืองไซรกี อาจารย์ทั้งสิบคนตั้งค่ายกลศึกสิบประการไว้ บัดนี้ข้าพเจ้าจะให้เข้าตีค่ายกลศึกชื่อหองเฮาติ้น รู้ว่าดวงแก้วของท่านแก้กลศึกค่ายหองเฮาติ้นได้ จึงใช้ให้ซันงีเสงกับเตียวฉานมายืมดวงแก้วของท่าน ขอท่านได้เห็นกับแผ่นดินช่วยทำนุบำรุงบูอ๋องด้วย โตวุยจินหยินได้แจ้งในหนังสือนั้น จึงคิดว่าถ้าจะให้แก้วดวงนี้ไปกับเหยียนเต๋งโตหยิน ก็จะเป็นเวรติดตัวเราด้วยทหารทั้งสองฝ่ายจะฆ่าฟันกัน ถ้าจะมิให้ก็เกรงคำสาปเทพยเจ้า โตวุยจินหยินคิดแล้วจึงหยิบเอาดวงแก้วมาส่งให้ซันงีเสง เตียวฉาน แล้วสั่งกำชับว่า ปึงเป๊ก ปึงเสียงพี่น้องสองคนเดิมเป็นทหารพระเจ้าติวอ๋อง บัดนี้หนีมาอาศัยอยู่ที่แม่น้ำอึงโห ถ้าใครจะข้ามแม่น้ำอึงโหก็จ้าง ปึงเป๊ก ปึงเสียงข้ามส่ง ปึงเป๊ก ปึงเสียงมีกำลังมาก เอาไม้ไผ่มาสานเป็นแผงทำเป็นพาย เอาเชือกผูกท้ายเรือเข้าเส้นหนึ่ง ปึงเสียงนั่งอยู่ริมฝั่งถือปลายเชือกไว้ ปึงเป๊กได้พายแผงนั่งพายเรือพุ้ยทีเดียวเรือก็แล่นไปถึงฝั่ง ปึงเสียงก็เอาเชือกชักเรือกลับมา ปึงเป๊กปึงเสียงได้ค่าจ้างเลี้ยงชีวิต ท่านไปจะข้ามแม่น้ำอึงโหนั้น ปึงเป๊กปึงเสียงมีกำลังมากแล้วเป็นโจรทำร้ายผู้คนอยู่ ท่านไปอย่าประมาทจงรักษาแก้วไว้ให้ดี อย่าให้มีอันตรายได้ ซันงีเสงเตียวฉานได้ดวงแก้วแล้วคำนับลามา ขึ้นม้ารีบเดินไปสิ้นหนทางห้าสิบเก้าเส้นสิบเจ็ดวาถึงแม่น้ำอึงโห ปึงเป๊ก ปึงเสียงแลเห็นซันงีเสง เตียวฉาน สำคัญว่าคนจะมาจ้างให้ข้ามส่งก็เข้าไปหา ครั้นเห็นเตียวฉานก็จำได้ ด้วยรู้จักกันมาแต่ครั้งเป็นทหารอยู่ในเมืองจิวโก๋ ต่างคนต่างร้องไห้เล่าถึงความหลังให้กันฟังแล้ว ปึงเป๊กจึงถามเตียวฉานว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ เตียวฉานจึงบอกว่าเมืองไซรกีเกิดศึก เหยียนเต๋งโตหยินใช้ให้เรามายืมแก้วอาจารย์โตวุยจินหยิน จะเอาไปแก้กลศึกบุนไทสือ ปึกเป๊กจึงว่าแก้วดวงนี้วิเศษนัก สีสันเป็นประการใดเรายังไม่เคยเห็น เตียวฉานเคลิ้มสติไปสำคัญว่าเป็นเพื่อนรักกัน เอาดวงแก้วส่งให้ปึงเป๊ก ปึงเป๊กได้ดวงแก้วแล้วก็พาดวงแก้ววิ่งหนีไป ซันงีเสงเตียวฉานกำลังน้อยวิ่งตามปึงเป๊กไม่ทันทุกข์ตรอมใจนัก นั่งร้องไห้รักกันอยู่ที่ฝั่งน้ำอึงโห ซันงีเสงจึงปรึกษาเตียวฉานว่าโทษเราก็ถึงที่ตายแล้ว จะกลับไปเกียงจูแหยคงจะฆ่าเราเสีย เราคิดว่าจะโจนน้ำตายเสียที่แม่น้ำอึงโห ท่านจะเห็นประการใด เตียวฉานจึงตอบว่าการข้าศึกข้างหน้ายังมีมากอยู่ ถ้าเราตายเสียที่นี่เกียงจูแหยจะไม่แจ้งความว่าเป็นประการใด เราคิดว่าจะไปบอกเกียงจูแหยเสียให้รู้ความก่อน ถึงเกียงจูแหยจะฆ่าเรา เราก็จะก้มหน้าตายไปตามโทษของเรา แต่อย่าให้พวกทหารทั้งปวงที่อยู่ภายหลังติเตียนเราได้ ซันงีเสงก็เห็นชอบด้วย จึงพากันข้ามแม่น้ำอึงโหแล้วขึ้นม้ารีบมาเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอครั้นถึงกำหนดจะออกมาส่งลำเลียง เกียงจูแหยครั้นให้จัดแจงเกวียนบรรทุกเสบียงเสร็จแล้ว อึ้งปวยฮอแต่งตัวใส่เสื้อเกราะถือกระบี่ ขึ้นขี่โคห้าสีพาทหารคุมเกวียนบรรทุกเสบียงออกมาจากเมืองไซรกี ซันงีเสงเตียวฉานเห็นอึ้งปวยฮอก็ร้องไห้วิ่งเข้าหาอึ้งปวยฮอแจ้งความซึ่งปึงเป๊กชิงเอาแก้วไปให้อึ้งปวยฮอฟังทุกประการ อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นก็ขับโคห้าสีรีบไปตามปึงเป๊ก ครั้นพบปึงเป๊ก ปึงเสียง อึ้งปวยฮอร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ชี้หน้าแล้วจึงว่าเหตุใดตัวจึงเอาแก้วซันงีเสงไว้ ถ้าไม่เอาแก้วมาคืนให้เรา เราจะตัดศีรษะเสียเดี๋ยวนี้ ปึกเป๊กปึงเสียงตกใจหน้าเผือดเข้ามาคุกเข่าลงคำนับแล้วว่าซันงีเสงจ้างให้ข้าพเจ้าข้ามส่ง ไม่มีสิ่งใดจะให้ข้าพเจ้า จึงเอาแก้วมาให้เป็นค่าจ้าง อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ชักกระบี่ออกจะตัดศีรษะ ปึงเป๊กตกใจกลัวอ้อนวอนขอชีวิตเอาแก้วมาส่งให้อึ้งปวยฮอ แล้วยอมตัวเป็นทหารช่วยทำศึกด้วยอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอได้แก้วแล้วก็พาปึงเป๊ก ปึงเสียงรีบกลับมา ครั้นถึงเมืองไซรกี ก็พาซันงีเสง เตียวฉาน ปึงเป๊ก ปึงเสียงเข้าไปหาเกียงจูแหย แจ้งความซึ่งไปตามแก้วให้เกียงจูแหยฟังสิ้นทุกประการ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้น จึงปรึกษาโทษว่าซันงีเสงเตียวฉานโทษถึงตาย ควรจะตัดศีรษะเสียบไว้หน้าค่าย อย่าให้ทหารทั้งปวงดูเยี่ยงอย่าง แต่ได้แก้วคืนมาแล้วก็จะยกโทษไว้สักครั้งหนึ่ง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ทหารทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย
๔๖
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินครั้นซันงีเสงกับเตียวฉานซึ่งไปยืมแก้วโตวุยจินหยินกลับมาแล้ว จึงปรึกษาเกียงจูแหยที่จะให้เข้าตีค่ายกลหองเฮาติ้น เกียงจูแหยจึงว่าอึ้งปวยฮอได้ทหารเอกเมืองจิวโก๋มาสองคน ชื่อปึงเป๊กคนหนึ่ง ชื่อปึงเสียงคนหนึ่ง เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่แล้วว่า อันเกิดมาเป็นคนถึงที่ตายที่ไหนก็หนีความตายไม่พ้น จึงสั่งเกียงจูแหยให้ใช้ปึงเป๊กไปตีค่ายกลหองเฮาติ้นของตังเทียนกุ๋น เกียงจูแหยก็สั่งปึงเป๊ก ปึงเป๊กรับคำแล้วถือทวนวิ่งออกมาถึงค่ายกลหองเฮาติ้น
๏ ฝ่ายตังเทียนกุ๋นยืนขวางอยู่หน้าค่าย แลเห็นปึงเป๊กรูปร่างใหญ่โตหน้าแดง คางเคราตาโตสูงประมาณสิบแปดศอก ตังเทียนกุ๋นหัวเราะแล้วว่าคนอะไรใหญ่โตดังนี้ ปึกเป๊กโกรธร้องว่าอ้ายพวกปีศาจแล้วก็วิ่งเข้าแทงด้วยทวน ตังเทียนกุ๋นทำเสียทีหนีเข้าในค่ายกล เกียงจูแหยเห็นตังเทียนกุ๋นหนีก็ตีกลองสัญญาขึ้น ปึงเป๊กได้ยินเสียงกลองก็รุกไล่หลงเข้าในค่ายกล ตังเทียนกุ๋นเห็นปึงเป๊กไล่เข้ามาดังนั้น จึงขึ้นไปบนหอรบหยิบเอาธงดำขึ้นโบก มีดที่มีฤทธิ์ก็ปลิวขึ้นประมาณหมื่นเล่ม ตกลงต้องปึงเป๊กตัวขาดเป็นหลายท่อนถึงแก่ความตายในที่นั้น
๏ ฝ่ายฮกสินเทพารักษ์ครั้นเห็นปึงเป๊กตาย ก็เอาวิญญาณไปประชุมกันไว้ ณ ห้องสินไต้ ตังเทียนกุ๋นครั้นชนะแก่ปึงเป๊กก็มีจิตกำเริบขึ้นขี่กวางกลับออกมายืนอยู่หน้าค่าย ร้องว่ากับเหยียนเต๋งโตหยิน ทำไมท่านมาแกล้งใช้คนโง่ให้มาตายเสียเปล่า ชอบแต่ตัวท่านเป็นคนดีมีปัญญาแลความรู้ ออกมาสู้กันกับเราจึงจะควร เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงสั่งผังโตหยินให้ออกไปรบด้วยตังเทียนกุ๋น แล้วหยิบเอาดวงแก้วซึ่งยืมมาแต่โตวุยจินหยินส่งให้ผังโตหยิน ผังโตหยินรับเอาดวงแก้วใส่ไว้ในจุกหมวก แล้วคำนับออกมาแต่งตัวใส่เสื้อเกราะ ถือกระบี่ออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ร้องว่ากับตังเทียนกุ๋นว่า ตัวท่านเป็นคนอยู่ในศีลในสัตย์ ควรหรือมาทำหองเฮาติ้นเป็นกลอุบายลวงให้คนตายเล่า เมื่อครั้งง่วนสีเทียนจุ๋นขึ้นไปรับห้องสินปังทำนายของเทวดา ลงมาแจกให้อาจารย์ทั้งสามปิดไว้หน้าประตูหวังจะให้รู้ทั่วกัน ครั้งนั้นท่านก็ย่อมแจ้ง ทำไมมาเข้าด้วยคนพาลดังนี้ ตังเทียนกุ๋นจึงตอบว่าซึ่งเรามาทำการทั้งนี้ ด้วยพวกท่านยกตัวว่าตระกูลสูง มีแต่จะข่มเหงพวกเราให้ได้ความเจ็บแค้น แลตัวท่านซึ่งว่าเป็นคนอยู่ในศีลสัตย์แล้ว จะมาวุ่นวายอยู่ด้วยเขาทำไม จงกลับไปอยู่ถิ่นฐานตามสบายจึงจะสมควร ผังโตหยินจึงว่าตัวท่านบังคับตัวยังไม่ได้ ยังจะมาบังคับผู้อื่นอีกเล่า ตังเทียนกุ๋นโกรธเป็นกำลังก็ฟันด้วยกระบี่ ผังโตหยินก็รับด้วยกระบี่ต่อสู้กันสี่ห้าเพลง ตังเทียนกุ๋นก็ขับกวางหนีเข้าในค่าย เกียงจูแหยก็ตีกลองสัญญาผังโตหยินก็ไล่ตามติดเข้าไป เห็นตังเทียนกุ๋นขึ้นบนหอรบหยิบเอาธงดำขึ้นแกว่งโบกลมจะให้อาวุธปลิวมาถูกผังโตหยิน ผังโตหยินมีแก้วอันประเสริฐห้ามลมได้ใส่ในจุกหมวก อาวุธจึงมิได้ปลิวไปถูกกาย ผังโตหยินจึงเอาแก้วออกจากจุกหมวกชูขึ้นเป็นควันดำออกจากดวงแก้วเสียงดุจพายุ เกลียวควันนั้นไปพันเอาตัวตังเทียนกุ๋นเข้ามาไว้ในดวงแก้วแล้ว ผังโตหยินก็ออกจากค่ายกล แลเห็นบุนไทสือนั่งอยู่บนหลังกิเลนดำ ผังโตหยินจึงร้องเยาะบุนไทสือว่าค่ายกลหองเฮาติ้นของท่านเราตีได้ จับตัวตังเทียนกุ๋นใส่ดวงแก้วมา ว่าแล้วก็ส่งแก้วให้อึ้งกิมเล็กซู อึ้งกิมเล็กซูก็รับเอาแก้วไปสั่นๆ ตันเทียนกุ๋นก็ศีรษะขาดตายต่อหน้าบุนไทสือ ฮกสินเทพารักษ์ก็มาเอาวิญญาณตังเทียนกุ๋นไปไว้ห้องสินไต้ตามที่ บุนไทสือเห็นตังเทียนกุ๋นตายก็โกรธสามตาประดุจดังเปลวไฟ ก็เงื้อกระบองทองขับกิเลนไล่ผังโตหยินมา
๏ ฝ่ายเอียนเทียนกุ๋นขี่กวางวิ่งออกมาสกัด ห้ามบุนไทสือไว้ว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปสู้ด้วยพวกเกียงจูแหยเอง แล้วเอียนเทียนกุ๋นขับกวางมาร้องว่าแก่พวกเกียงจูแหยว่า ถึงตังเทียนกุ๋นตายก็เรายังมีอยู่ ถ้าใครจะใคร่ลองความรู้แลฝีมือก็ให้เร่งออกมาสู้กัน เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นก็ใช้ชิวฮกฮอผู้เป็นศิษย์ของโตเหงเทียนจุ๋นออกไปสู้ด้วยเอียนเทียนกุ๋น ชิวฮกฮอรับคำแล้วถือกระบี่เดินออกไปหน้าค่าย เอียนเทียนจุ๋นเห็นจึงว่าเด็กน้อยมาทำไม ไม่ควรที่จะเป็นคู่รบด้วยเรา เอ็งกลับไปบอกให้ครูเอ็งมาเถิด ชิวฮกฮอได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงตอบว่าอาจารย์ใช้เรามา ที่จะกลับไปนั้นไม่ควร เราจะสู้ด้วยท่านให้ถึงแพ้แลชนะ แล้วก็ชักกระบี่ออกไล่ฟันเข้าไปโดยกำลัง เอียนเทียนกุ๋นก็เอากระบี่ขึ้นรับ สู้กันแล้วทำหนีเข้าไปในค่ายกลหันเปงติ้น ชิวฮกฮอก็ไล่ติดตามเข้าไป เอียนเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบโบกธง อาวุธที่เขาโตซัวออกไปแทงถูกชิวฮกฮอตาย วิญญาณนั้นก็ไปสู่ห้องสินไต้ แล้วบังเกิดเป็นควันดำพลุ่งในค่ายหันเปงติ้น โตเหงเทียนจุ๋นเห็นดังนั้นก็รู้ว่าชิวฮกฮอผู้เป็นศิษย์ถึงแก่ความตาย เอียนเทียนจุ๋นครั้นชนะชิวฮกฮอแล้ว กลับขี่กวางออกมานอกค่ายกล ยืนอยู่หน้าค่ายร้องว่ากับเหยียนเต๋งโตหยินว่า พวกท่านทั้งสิบสองคนเป็นไรไม่แต่งกันออกมาสู้ด้วยเราอีกเล่า เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังเอียนเทียนกุ๋นมาร้องท้าทายดังนั้น จึงเหลียวหน้ามาสั่งแก่พ้อเหียนจินหยินว่า ท่านเป็นผู้ใหญ่มีวิชาความรู้มาก เห็นจะชนะเอียนเทียนกุ๋นเป็นแท้ ท่านอย่าคิดกับเหน็จเหนื่อยเลย นึกว่าออกไปซ้อมวิชากับเอียนเทียนกุ๋นสักครั้งหนึ่งเถิด พ้อเหียนจินหยินรับคำแล้ว ก็ถือกระบี่รำเพลงออกมาถึงหน้าค่าย เห็นเอียนเทียนกุ๋นจึงเรียกชื่อเดิมว่าว่นกัก ท่านมาตั้งค่ายกลอันนี้ไว้เห็นจะไม่มีใครรู้ถึงแล้วหรือ ความรู้ที่เรียนมาเห็นจะสูญเสียครั้งนี้เป็นมั่นคง เอียนเทียนกุ๋นได้ฟังก็โกรธ ชักกระบี่ออกไล่ฟันพ้อเหียนจินหยิน พ้อเหียนจินหยินก็รับด้วยกระบี่รบกันได้สี่เพลงห้าเพลง เอียนเทียนกุ๋นก็วิ่งหนีเข้าในค่าย พ้อเหียนจินหยินก็ไล่ติดตามเข้าไป เอียนเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบเอาธงดำโบกขึ้น จะให้อาวุธที่ในเขาออกมาฆ่าพ้อเหียนจินหยิน พ้อเหียนจินหยินก็อ่านอาคมขึ้นชี้ด้วยนิ้วมือเป็นเมฆขาวแปดเหลี่ยม สูงขึ้นไปบนอากาศ มีแสงพรายดุจฟ้าแลบ แล้วแผ่บังไปปิดอาวุธมิให้ออกมาทำร้ายได้ เอียนเทียนกุ๋นเห็นจะเสียทีจะหนีลงจากหอรบ พ้อเหียนจินหยินก็ใช้กระบี่ไปตัดศีรษะเอียนเทียนกุ๋นขาด ตกจากหอรบลงมา วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสิ้นไต้
๏ ฝ่ายนางกิมก๋องเซียโบ๊ซึ่งเป็นนายค่ายกลกิมกองติ้นรู้ว่าเอียนเทียนกุ๋นตาย ก็ขึ้นขี่เสือดาวถือกระบี่สองมือ ออกมาหน้าค่ายด้วยกำลังโกรธ ร้องประกาศว่าผู้ใดมีวิชาการ มาสู้กับเราให้เห็นฝีมือ เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังก็คิดจะให้เข้าตีค่ายนางกิมก๋องเซียโบ๊ พอแลเห็นอาจารย์ผู้หนึ่งลงมาแต่อากาศ รูปร่างงามหน้าขาวดุจดังผัดแป้ง อาจารย์ทั้งปวงก็รู้จักต่างคนก็คำนับกัน เสียวจิ๋นจึงบอกว่าอาจารย์ให้เรามาช่วยตีค่ายกิมกองติ้น นางกิมก๋องเซียโบ๊ได้ยินจึงถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน เสียวจิ๋นได้ยินก็หัวเราะแล้วบอกว่า เราชื่อเสียวจิ๋นอยู่หยกฮือเก๋ง ท่านจำเราไม่ได้หรือ นางกิมก๋องเซียโบ๊จึงตอบว่า ท่านมีความรู้วิชาการอย่างไรจึงจะมาตีค่ายเรา ว่าพลางถือกระบี่สองมือขับเสือดาวเข้ารบด้วยเสียวจิ๋นได้สองสามเพลง แล้วกลับคืนเข้าค่าย เสียวจิ๋นจึงร้องว่าท่านดีแล้วจะหนีไปไหนเล่า เสียวจิ๋นก็ไล่ติดตามเข้าในค่ายกล นางกิมก๋องเซียโบ๊ก็ลงจากหลังเสือ ขึ้นบนหอรบชักสายเชือกกระทบแว่นแก้วเข้า เสียงดุจดังฟ้าลั่นเป็นประกายทองออกจากแว่นแก้วถูกเสียวจิ๋นตาย ฮกสินอารักษ์ก็มาเอาวิญญาณไปไว้ห้องสินไต้ นางกิมก๋องเซียโบ๊ดีใจก็ขึ้นหลังเสือดาว กลับออกมายืนอยู่ที่ประตูค่าย จึงร้องว่าเสียวจิ๋นตายแล้ว ยังมีผู้ใดจะมาสู้ด้วยเราอีกเล่า เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินจึงสั่งกงเสงจู๊ให้ออกไปรบด้วยนางกิมก๋องเซียโบ๊ กงเสงจู๊รับคำแล้วก็ออกไปหน้าค่าย นางกิมก๋องเซียโบ๊เห็นกงเสงจู๊จึงตวาดว่า คนเช่นนี้จะมาตีค่ายเราเห็นจะได้แล้วหรือ กงเสงจู๊ตอบว่าอันค่ายของเจ้านี้แต่เด็กๆ พึ่งสอนพูดก็จะตีได้ นางกิมก๋องเซียโบ๊ก็โกรธขับเสือดาวเข้าฟันกงเสงจู๊ กงเสงจู๊ชักกระบี่ออกรับรบกันได้สี่เพลง นางกิมก๋องเซียโบ๊ทำหนีเข้าค่าย กงเสงจู๊ไล่ตามเข้าไปในค่าย เห็นธงปักอยู่ในค่ายยี่สิบเอ็ดคันคิดประหลาดก็ยั้งอยู่ นางกิมก๋องเซียโบ๊ขึ้นบนหอรบ ชักสายเชือกกระทบแว่นแก้วดังเสียงฟ้า จะให้ประกายทองถูกกงเสงจู๊ กงเสงจู๊ถอดเสื้อซึ่งมียันต์เทวดามาคลุมศีรษะมิดทั้งตัว ประกายทองนั้นก็มิได้ถูกต้อง กงเสงจู๊จึงเอาตราอันมีฤทธิ์ทิ้งถูกแว่นแก้วแตกเป็นสิบเก้าซีก นางกิมก๋องเซียโบ๊ตกใจสองมือที่คว้าได้แว่นแก้วที่แตกสองซีกเงื้อขึ้นจะขว้างกงเสงจู๊ กงเสงจู๊ก็เอาตราทิ้งหน้าผากนางกิมก๋องเซียโบ๊แตกตาย ฮกสินก็เอาวิญญาณนางกิมก๋องเซียโบ๊ไปไว้ที่ห้องสินไต้
๏ ฝ่ายบุนไทสือเห็นนางกิมก๋องเซียโบ๊ตาย ก็มีความพยาบาทกงเสงจู๊ พอเห็นกงเสงจู๊ออกจากค่ายกลับไปจึงร้องว่าอย่าเพ่อไป เราจะขอรบแก้แค้นแทนนางกิมก๋องเซียโบ๊ก่อน ว่าแล้วก็ขับกิเลนมา สุนเทียนกุ๋นอยู่ในค่ายจึงร้องห้ามบุนไทสือว่า ท่านอย่าเพ่อออกรบเลย ไว้เป็นพนักงานข้าพเจ้าจะแก้แค้นเอง ว่าแล้วสุนเทียนกุ๋นก็ขึ้นขี่กวางตามกงเสงจู๊ไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย ก็ร้องว่าด้วยถ้อยคำอันหยาบช้า
๏ ขณะนั้นพอเตียวกุ๋นจินหยินคนหนึ่งสำนักอยู่ ณ ถ้ำแปะหุนตง มาหาเหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่ากับเตียวกุ๋นจินหยินว่าท่านสิมีน้ำใจมาช่วยเรา ก็เร่งออกไปรบสุนเทียนกุ๋นให้ทันท่วงทีเถิด เตียวกุ๋นรับคำแล้วถือกระบี่เดินออกมายืนอยู่หน้าค่าย สุนเทียนกุ๋นถามว่าเอ็งมีวิชาอย่างไรจะมาสู้กับเรา เตียวกุ๋นจินหยินโกรธเรียกชื่อเดิมว่าอ้ายสุนเหลียงวันนี้คงจะได้เห็นฝีมือกัน กูจะตัดศีรษะไปตระเวนในเมืองไซรกี สุนเทียนกุ๋นได้ฟังมีความโกรธนัก ขับกวางถือกระบี่ไล่ฟันเตียวกุ๋นจินหยิน เตียวกุ๋นจินหยินก็รับด้วยกระบี่สู้กันเป็นหลายเพลง สุนเทียนกุ๋นก็ทำหนีเข้าค่าย ขึ้นบนหอรบเห็นเตียวกุ๋นจินหยินตามเข้ามา ก็เอาทรายดำอันวิเศษปรายลงมาถูกเตียวกุ๋นจินหยินตาย วิญญาณก็ไปอยู่ห้องสินไต้ แล้วสุนเทียนกุ๋นลงจากหอรบขึ้นขี่กวางออกมาหน้าค่าย ร้องว่ากับเหยียนเต๋งโตหยิน ซึ่งท่านใช้เตียวกุ๋นจินหยินออกมาตายเมื่อกี้นี้เป็นคนเลวนัก ทีนี้ดูที่มีสติปัญญากว่านี้สักหน่อยจึงให้มา เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินจึงว่าแก่ไทอิดจินหยินว่า ท่านจงออกไปรบด้วยสุนเทียนกุ๋นสักครั้งหนึ่งเถิด ไทอิดจินหยินรับคำเดินออกไปจากค่าย แล้วทำเพลงเป็นทีเย้ยด้วยเห็นอุบาย แลความรู้ของสุนเทียนกุ๋น ไม่พอด้วยความคิดจึงมีความสบายใจ สุนเทียนกุ๋นแลเห็นไทอิดจินหยินเดินทำเพลงออกมา จึงร้องว่าท่านอย่าประมาทยังจะรู้ในค่ายกลของเราแล้วหรือ ไทอิดจินหยินหัวเราะแล้วจึงว่าท่านอย่าเจรจาให้เกินตัว ถ้าเราจะเข้าในค่ายกลของท่านเหมือนหนึ่งเข้าไปในบ้านไม่มีเจ้าของ เที่ยวเดินเล่นตามอำเภอใจ สุนเทียนกุ๋นได้ฟังก็มีความโกรธนัก ขับกวางถือกระบี่เข้าไล่ฟันไทอิดจินหยิน ไทอิดจินหยินก็รับด้วยกระบี่รบกันไม่ถึงห้าเพลง สุนเทียนกุ๋นก็หนีเข้าในค่าย เกียงจูแหยก็ตีกลองขึ้น ไทอิดจินหยินก็ไล่เข้าไปถึงหน้าค่ายอ่านมนต์ เอานิ้วมือชี้ลงที่แผ่นดินบังเกิดเป็นบัวขึ้นสองดอก ไทอิดจินหยินก็ขึ้นยืนบนดอกบัวลอยเข้าไปในค่าย แล้วชี้ขึ้นไปบนอากาศบังเกิดเป็นเมฆดุจสีรุ้งลอยบังอยู่สูงประมาณสามวาเศษ สุนเทียนกุ๋นขึ้นบนหอรบกอบเอาทรายดำที่เสกไว้ซัดมา เมฆที่เป็นสีรุ้งนั้นเข้าหอบเอาทรายสูญไป สุนเทียนกุ๋นเห็นทรายซัดมามิได้ต้องไทอิดจินหยินก็โกรธ จึงยกถึงทรายดำนั้นสาดมาจนสิ้น ทรายนั้นก็หายไปกับเมฆ สุนเทียนกุ๋นสิ้นความคิด ลงจากหอรบกำเอาดินขึ้นมาอ่านมนต์จะหายตัวไป ไทอิดจินหยินรู้ว่าสุนเทียนกุ๋นจะหนี จึงใช้ไฟทั้งเก้าไปล้อมตัวสุนเทียนกุ๋นไว้ แล้วจึงประกาศว่าเรามิใช่จะแกล้งทำลายชีวิตเขาทั้งนี้ สุนเทียนกุ๋นกระทำความชั่วใส่ตัวเอง แล้วตบมือเข้า ไฟทั้งเก้านั้นก็เผาสุนเทียนกุ๋นตายสูญไป วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้ตามที่ บุนไทสือขี่กิเลนยืนอยู่นอกค่าย แลเห็นไทอิดจินหยินทำลายกลหองเฮาติ้น แล้วฆ่าสุนเทียนกุ๋นตายมีความโกรธ ก็ขับกิเลนตามมาจะรบด้วยไทอิดจินหยิน
๏ ฝ่ายอึ้งเหลงจินหยินขี่นกกระเรียนยืนอยู่ เห็นบุนไทสือขับกิเลนมาด้วยกำลังโกรธ จึงว่ากับบุนไทสือว่าค่ายกลของท่านทำไว้ถึงสิบค่าย เสียไปหกค่ายแล้วยังไม่คืนกลับไปคิดอ่านรักษาชีวิตอีกเล่า จะขืนตามมาหักเอาด้วยกำลังโทโสนั้น เห็นท่านจะไม่พ้นความตาย บุนไทสือได้ฟังอึ้งเหลงจินหยินว่าดังนั้นก็สะดุ้งตกใจคืนเข้าค่าย
๏ ขณะนั้นสี่อาจารย์ซึ่งเป็นเจ้าของกล ก็มาพร้อมกันที่โรงปรึกษาราชการ บุนไทสือจึงพูดกับสี่อาจารย์ว่า บุญคุณของพระมหากษัตริย์นั้นอยู่กับเรามากเลี้ยงให้เป็นใหญ่ ครั้นสิ้นปัญญาแลความรู้จะฉลองพระเดชพระคุณยังมีแต่ตัวจะแทนคุณท่านจึงจะสมกับที่ชุบเลี้ยง พวกเรานี้รักกันมาสนิทเหมือนพี่น้อง บัดนี้มาตายเสียหกคนแล้ว เชิญท่านสี่คนกลับไปที่อยู่ให้สำราญเถิด ตัวเราจะขอทำศึกกับเกียงจูแหยกว่าจะตายอยู่ที่นี่ ไม่ขอคืนไปดูหน้าคนสืบไป ว่าแล้วก็ร้องไห้ สีเทียนกุ๋นจึงว่าท่านอย่าเพ่อเสียน้ำใจเลย วางอารมณ์ให้สบายเถิด ที่เขาตายไปนั้นเพราะถึงที่ตายของเขา ข้าพเจ้าสี่นายต่างคนก็ต่างมีวิชา จะอาสารบดูให้สิ้นความคิดก่อน ว่าแล้วก็ลาไปรักษาค่ายกลตามตำแหน่ง
๏ ขณะนั้นบุนไทสือคิดขึ้นได้ว่าเตียวกองเบ๋ง ซึ่งสำนักอยู่เขาโงไปซัวในถ้าโลพูต๋องเป็นคนมีสติปัญญาและความรู้อันประเสริฐ ถ้าได้มาช่วยทำการศึกเห็นว่าจะมีชัยชำนะเป็นมั่นคง จึงสั่งกิดดิบอิเบ้งสองนายให้รักษาค่ายอยู่ แล้วบุนไทสือก็ขึ้นหลังกิเลนรีบไปโดยเร็ว ครั้นมาถึงปากถ้ำโลพูต๋อง ก็ลงจากกิเลนยืนอยู่ที่นั่น พอตันเก๋าก๋องผู้เป็นศิษย์เตียวกองเบ๋งออกมาจากถ้ำ แลเห็นบุนไทสือยืนอยู่มีตานั้นสามตา ตันเก๋าก๋องหัวเราะแล้วจึงถามว่า ท่านมาด้วยเหตุอันใด บุนไทสือจึงบอกว่า เราจะมาหาเตียวกองเบ๋งผู้เป็นอาจารย์ท่านอยู่หรือไปไหน ตันเก๋าก๋องก็บอกว่าอยู่ แล้วก็กลับเข้าไปในถ้ำบอกแก่อาจารย์ว่า มีคนสามตามาหาท่าน บัดนี้ยังยืนคอยท่าท่านอยู่ที่ปากถ้ำ
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งได้ฟังก็รู้ว่าบุนไทสือมาหา จึงลุกออกมารับโดยเร็ว เห็นบุนไทสือยืนอยู่ เตียวกองเบ๋งหัวเราะแล้วจึงว่า ท่านเข้าไปทำราชการในเมืองจิวโก๋ มียศฐาศักดิ์เป็นที่ยิ่ง คิดว่าท่านจะลืมถิ่นฐานที่อยู่ทั้งเพื่อนฝูงเสียแล้ว วันนี้เป็นวันดีที่ท่านได้กลับมาเห็นหน้า พูดหยอกพลางจับมือจูงพากันเดินเข้ามาในถ้ำ ต่างคำนับกันตามธรรมเนียม บุนไทสือนั่งลงก็ทอดใจใหญ่ เตียวกองเบ๋งจึงถามว่า เป็นไรท่านจึงทอดใจใหญ่มีความทุกข์สิ่งไรหรือ บุนไทสือจึงบอกว่ารับสั่งพระเจ้าติวอ๋องให้เราไปทำศึกกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยพรรคพวกมาก เราจึงไปหาอาจารย์ทั้งสิบคนมาตั้งค่ายกลสิบอย่าง คิดจะลวงจับเกียงจูแหยให้ได้ กลับเสียทีแก่ข้าศึกตายเสียหกคน เรามีความแค้นนัก จึงอุตส่าห์แบกความอายมาถึงท่าน จะเชิญท่านไปช่วยตอบแทนแก่ข้าศึก เตียวกองเบ๋งจึงว่าแต่ก่อนนั้นทำไมจึงไม่บอกให้รู้ ถ้ามาบอกแต่แรกจนป่านนี้การศึกก็จะสำเร็จเสียแล้ว วันนี้เชิญท่านกลับไปก่อน พรุ่งนี้เราจะจัดแจงไปตาม บุนไทสือได้ฟังก็ดีใจ ลาแล้วออกจากถ้ำขึ้นหลังกิเลนกลับมาค่าย ครั้นรุ่งเช้าเตียวกองเบ๋งจึงเรียกตันเก๋าก๋องเอียวเสียนสูผู้เป็นศิษย์สองคนมาบอกว่า เราจะไปช่วยตีเมืองไซรกี ท่านทั้งสองมาไปด้วยกัน ว่าแล้วก็ออกจากถ้ำกับศิษย์สองคนพากันเดินมาตามเชิงเขา แลเห็นเสือโคร่งตัวหนึ่ง เตียวกองเบ๋งหัวเราะ จึงบอกศิษย์สองคนว่า เสือตัวนี้เราจะจับเอาไปขี่ทำศึก แล้วก็เดินไปใกล้ชี้ด้วยนิ้วมือ เสือนั้นก็หมอบฟุบอยู่ เตียวกองเบ๋งเสกเชือกผูกเป็นบังเหียน ลงยันต์ปิดกลางหลังเสือแล้วขึ้นขี่เอามือตบลงที่ศีรษะเสือ เสือนั้นก็เหาะไปตามอากาศ ตันเก๋าก๋องเอียวเสียวสูก็เสกดินเหาะตามอาจารย์มา ครั้นถึงค่ายบุนไทสือ เตียวกองเบ๋งก็พากันลงไปในค่ายบุนไทสือ บุนไทสือแลเห็นก็วิ่งไปรับโดยเร็ว พากันไปนั่งที่สมควร
๏ ฝ่ายอาจารย์ทั้งสี่คนรู้ว่าเตียวกองเบ๋งมา ก็มาคำนับกันตามธรรมเนียม ปรึกษากันในการศึก เตียวกองเบ๋งแลไปข้างค่ายเกียงจูแหย เห็นเกียงจูแหยเอาเตียวกังขึ้นแขวนประจานไว้หน้าค่าย เตียวกองเบ๋งมีความโกรธ แล้วจึงว่าการศึกยังจะคิดทำโต้ตอบกันอยู่ ยังหารู้ว่าใครจะแพ้จะชนะกันไม่ เขามาทำประมาทหมิ่นอย่างนี้ เห็นว่าพวกเราจะสู้ไม่ได้แล้วหรือ เราคงจะคิดจับเอามาทำตอบแทนให้เหมือนกันบ้าง แล้วเตียวกองเบ๋งก็จับกระบองทองสั้นสี่เหลี่ยม มาขึ้นขี่หลังเสือ บุนไทสือก็ขึ้นหลังกิเลน พากันออกมาหน้าค่ายเกียงจูแหย แล้วเตียวกองเบ๋งจึงร้องว่าใครอยู่นั้น ไปบอกเกียงจูแหยมาหาเราโดยเร็ว โลเฉียยืนอยู่ประตูค่าย ก็บอกต่อกันเข้าไปถึงเกียงจูแหยว่า มีคนขี่เสือให้เชิญอาจารย์ออกไปเจรจาด้วยกัน
๔๗
๏ เหยียนเต๋งโตหยินจึงบอกเกียงจูแหยว่า ซึ่งมานี้มิใช่คนอื่นคือเตียวกองเบ๋งซึ่งสำนักอยู่ถ้ำโลพูต๋อง ท่านจงออกไปพูดจาดูถ้าทางเขาจะว่าเป็นประการใด ถ้าเห็นได้ท่วงทีแล้วก็ให้ท่านทำตามปัญญาเถิด เกียงจูแหยได้ฟังก็ลงมาจากหอคอย ขึ้นขี่ไหงไสมากับโลเฉียหนึ่ง หลุยจินจู๊หนึ่ง อึ้งเทียนฮัวหนึ่ง เอียวเจี้ยนหนึ่ง กิมเฉียหนึ่ง บกเฉียหนึ่ง หกคนออกมาถึงหน้าค่าย เกียงจูแหยแลเห็นเตียวกองเบ๋งก็เข้าไปให้ใกล้ จึงถามว่าท่านมาแต่ตำบลใด เตียวกองเบ๋งจึงบอกว่าเรามาแต่ถ้ำโลพูต๋อง ชื่อเตียวกองเบ๋ง เรามาทั้งนี้ด้วยรู้ว่าพวกท่านฆ่าพวกเราเสียหกคน มิหน้ำซ้ำเอาเตียวกังไปแขวนไว้หน้าค่ายให้ได้ความเจ็บอาย เตียวกองเบ๋งร้องเรียกชื่อเดิมเกียงจูแหยว่าเตียงเลียง เรารู้อยู่ว่าท่านเป็นศิษย์ง่วนสีเทียนจุ๋น วันนี้เราจะมาชมฝีมือแลความรู้ให้เห็นดีแลร้าย แล้วก็ขับเสือเข้าตีเกียงจูแหยด้วยกระบองทองสี่เหลี่ยม เกียงจูแหยก็รับด้วยกระบี่สู้กันได้หลายเพลง เตียวกองเบ๋งเอากระบองขว้างขึ้นไปบนอากาศดังดุจเสียงฟ้าร้อง มีแสงพรายเหมือนแสงฟ้าแลบ เกียงจูแหยตกใจหลบไม่ทัน กระบองตกลงมาถูกพลัดตกจากหลังไหงไส เตียวกองเบ๋งวิ่งเข้าไปจะตีซ้ำ โลเฉียเข้าสกัดเงื้อทวนจะแทงเตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งก็ยั้งอยู่ กิมเฉียก็เข้าอุ้มเอาเกียงจูแหยไป สำคัญว่าเกียงจูแหยตาย เตียวกองเบ๋งกับโลเฉียก็สู้กันได้หลายเพลง เตียวกองเบ๋งตีด้วยกระบองถูกโลเฉียตกลงจากกงจักร​ อึ้งเทียนฮัวขี่กิเลนถือกระบองสั้นเข้ารบกับเตียวกองเบ๋ง หลุยจินจู๊ถือกระบองยาวโดดขึ้นบนอากาศโถมลงมาตีเตียวกองเบ๋ง เอียวเจี้ยนขี่ม้าถือทวนก็เข้ามารบกับเตียวกองเบ๋ง สามคนล้อมเตียวกองเบ๋งไว้ เอียวเจี้ยนจึงชักเอาเครื่องในตัว เสกทิ้งไปเป็นสุนัขขาวเหาะได้ โดดขึ้นกัดเอาเตียวกองเบ๋งที่ไหล่รวบมีความเจ็บปวด เตียวกองเบ๋งก็ชักเสือหนีเข้าค่าย บุนไทสือเห็นก็เอายาผงออกจากขวดน้ำเต้าทาลงที่แผลสุนัขกัด แผลนั้นก็หายไปในทันใด
๏ ฝ่ายกิมเฉียพาศพเกียงจูแหยมาไว้ที่อยู่ บูอ๋องรู้ว่าเกียงจูแหยต้องกระบองตาย ก็ชวนขุนนางใหญ่น้อยมาเยือนศพเกียงจูแหย บูอ๋องทอดใจใหญ่แล้วว่าเสียดายการศึกซึ่งคิดไว้นั้น ครั้งนี้จะสูญสิ้นเสียแล้ว ว่ายังมิทันขาดคำพอคนวิ่งมาบอกว่ากงเสงจู๊จะมาดูเกียงจูแหย บูอ๋องจึงออกมารับพากันไปนั่งที่รับแขก บูอ๋องจึงว่าเกียงจูแหยตายแล้วเราจะคิดอ่านอย่างไรดี กงเสงจู๊จึงว่าอย่าตกใจไม่เป็นไร เหตุทั้งนี้คราวเคราะห์ของเกียงจูแหย จึงให้เอาน้ำใส่ถ้วยมาละลายยาออกคัดปากเกียงจูแหยเอายากรอกเข้าไปประมาณครู่หนึ่ง เกียงจูแหยก็ฟื้นลืมตาขึ้นได้ เห็นบูอ๋องกับกงเสงจู๊มาจัดแจงหยูกยาวุ่นวายอยู่ เกียงจูแหยจึงถามว่าข้าพเจ้าป่วยเจ็บอย่างไรหรือ กงเสงจู๊จึงบอกว่าท่านออกไปรบ ต้องกระบองเตียวกองเบ๋งตาย เราเอายามาแก้ท่านไม่รู้สึกตัวดอกหรือ เกียงจูแหยได้ฟังจึงรู้ว่าตัวตายแล้ว กงเสงจู๊เอายามาแก้จึงได้รอดชีวิตคืนมา เกียงจูแหยมีความยินดีนัก ลุกขึ้นจะไปคำนับกงเสงจู๊ กงเสงจู๊จึงว่าอย่ามาเลยท่านยังเจ็บอยู่ เราจะกลับไประวังการศึก ว่าแล้วก็ลาบูอ๋องกลับมาค่าย ขึ้นบนหอคอยเล่าความให้เหยียนเต๋งโตหยินฟังทุกประการ
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งครั้นเวลารุ่งเช้า ก็ถือกระบองทองสั้นสี่เหลี่ยมขี่เสือออกมายืนอยู่หน้าค่าย ร้องเรียกเหยียนเต๋งโตหยินให้ออกมาพูดจากัน เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินก็พาพวกลงจากหอคอยออกไปยืนอยู่หน้าค่าย เห็นเตียวกองเบ๋งทำท่วงทีองอาจดูกิริยาไม่ต้องตาจำเป็นได้รู้จักกัน ก็ขืนใจคำนับกันตามธรรมเนียม เตียวกองเบ๋งก็ทำคำนับตอบ แล้วจึงว่าตัวท่านเป็นศิษย์อยู่ในเสียนก้า เราก็เป็นศิษย์อยู่ในจะก้า ครูท่านครูเราก็เรียนอาจารย์เดียวกัน ท่านไม่คิดถึงหน้าเรา เอาเตียวกังพวกเราไปแขวนประจานไว้ให้ได้ความอาย ท่านดูหมิ่นเราประหนึ่งหยากเยื่อที่แผ่นดิน เหยียนเต๋งโตหยินจึงตอบว่า เมื่ออาจารย์ไปรับคำทำนายของเทวดาลงมาแต่สวรรค์ ครั้งนั้นท่านรู้หรือไม่ เตียวกองเบ๋งจึงตอบว่าทำไมเราจะไม่รู้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าเห็นท่านจะรู้ไม่ตลอด แม้นรู้ตลอดในห้องสินปัง อันเป็นคำทำนายของเทวดาแล้ว ก็เห็นจะไม่เข้าด้วยพวกบุนไทสือ เตียวกองเบ๋งจึงตอบว่า ท่านประมาทเราว่าเป็นคนถือผิด ยกแต่พวกท่านว่าชอบฝ่ายเดียว พูดยังมิทันขาดคำ อึ้งเหลงจินหยินขี่นกกระเรียนมายืนอยู่ข้างหน้า ร้องว่านี่แน่เตียวกองเบ๋งอันพวกบุนไทสือนั้น มีชื่ออยู่ในบัญชีตายซึ่งเทวดาทำนายไว้ ทำไมท่านจึงมานับถือพวกบุนไทสือเล่า เตียวกองเบ๋งได้ฟังมีความเคืองใจนัก เงื้อมกระบองตีอึ้งเหลงจินหยินด้วยกำลัง อึ้งเหลงจินหยินเอากระบี่ขึ้นรับรบกันหลายเพลง เตียวกองเบ๋งก็หยิบเอาเชือกเสกทิ้งไปมัดอึ้งเหลงจินหยินแขวนไว้บนอากาศ เซกเจงจู๊เห็นดังนั้นจึงร้องว่าเตียวกองเบ๋งอย่าเพ่อดีใจเราจะสู้ด้วยท่าน แล้วก็ถือกระบี่เข้ามารบด้วย เตียวกองเบ๋งสู้กันได้ห้าเพลง เตียวกองเบ๋งก็หยิบเอาเทียนหอยทิ้งขึ้นไปบนอากาศยี่สิบสี่เม็ด มีแสงดุจเพลิงสว่างเป็นห้าสีตกลงมาถูกเซกเจงจู๊ล้มลง เตียวกองเบ๋งวิ่งเข้าไปจะซ้ำด้วยกระบอง กงเสงจู๊เห็นก็วิ่งมาสกัดเตียวกองเบ๋งไว้ รบกันได้เพลงหนึ่ง เตียวกองเบ๋งก็เอาเทียนหอยทิ้งขึ้นไปบนอากาศ ตกลงมาถูกกงเสงจู๊ล้มลงกับแผ่นดิน โตเหงเทียนจุ๋นเห็นกงเสงจู๊ล้มลงก็วิ่งเข้ากั้นไว้ เตียวกองเบ๋งเห็นโตเหงเทียนจุ๋นเข้ามาแก้ จึงเอาเทียนหอยทิ้งขึ้นไปตกลงมาถูกหยกเต๋งจินหยิน เหลงโปไต้หวดสู โตเหงเทียนจุ๋นอีกสามคน ทั้งเซกเจงจู๊ กงเสงจู๊ เป็นห้าคนก็พากันหนีไปอยู่บนหอคอย เตียวกองเบ๋งก็เอาอึ้งเหลงจินหยินกลับมาค่าย เขียนยันต์ปิดลงที่ศีรษะแล้ว ให้ทหารเอาอึ้งเหลงจินหยินไปแขวนประจานไว้หน้าค่าย บุนไทสือก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเตียวกองเบ๋งกับนายค่ายทั้งปวงพร้อมกัน
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินกลับมาค่ายเห็นหยกเต๋งจินหยินเหลงโปไต้หวดสู โตเหงเทียนจุ๋น กงเสงจู๊ เซกเจงจู๊ ห้าคนเจ็บมา เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่าท่านทั้งห้าคนต้องอาวุธสิ่งใด ห้านายจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่แสงสว่างบนอากาศ แล้วตกลงมาถูกมิได้แจ้งว่าอาวุธอันใด เหยียนเต๋งโตหยินถามแล้วแลไป เห็นเขามัดอึ้งเหลงจินหยินแขวนประจานไว้หน้าค่ายบุนไทสือ จึงปรึกษากันว่า เขาเอาอึ้งเหลงจินหยินไปมัดแขวนไว้หน้าค่าย ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด หยกเต๋งจินหยินจึงสั่งเอียวเจี้ยนผู้เป็นศิษย์ว่า ค่ำวันนี้ท่านจงตามไปแก้ไขเอาอึ้งเหลงจินหยินคืนมา เอียวเจี้ยนก็รับคำอาจารย์สั่ง ครั้นเวลาค่ำประมาณยามหนึ่ง เอียวเจี้ยนก็อ่านมนต์กลายเพศเป็นมดมีปีก บินไปจับอยู่ที่ใบหูอึ้งเหลงจินหยิน แล้วจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียวเจี้ยน อาจารย์หยกเต๋งจินหยินให้มาตามท่าน ท่านจะคิดประการใดจะได้กลับคืนไป อึ้งเหลงจินหยินจึงว่า ยากง่ายอะไรกับที่จะไป ท่านช่วยเปิดยันต์ที่ศีรษะออกเสียเราก็จะไปได้ด้วยกัน เอียวเจี้ยนก็เปิดยันต์ที่ปิดศีรษะอึ้งเหลงจินหยินออกแล้วก็พากันกลับมาค่าย ขึ้นบนหอคอยคำนับหยกเต๋งจินหยินแล้วว่า ข้าพเจ้าขอบใจท่านให้ชีวิตข้าพเจ้าคืนมา
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งนั่งกินสุราอยู่กับบุนไทสือ เห็นเตงตังวิ่งมาบอกว่า จินหยินซึ่งมัดไว้หน้าค่ายนั้นหายไป เตียวกองเบ๋งได้ฟังก็นับนิ้วมือจับยามดูรู้ว่าเอียวเจี้ยนมาลักเอาอึ้งเหลงจินหยินไป เตียวกองเบ๋งหัวเราะแล้วว่าวันนี้มันหนีไปได้ พรุ่งนี้ก็คงไม่พ้นมือเรา แล้วก็กินสุราอยู่จนสองยามต่างคนก็ต่างไป ครั้นเวลารุ่งเช้าเตียวกองเบ๋งก็ขี่เสือโคร่งออกมายืนอยู่หน้าค่าย ร้องเรียกจำเพาะชื่อให้เหยียนเต๋งโตหยินออกมาพูดกัน
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินนั่งอยู่บนหอคอยได้ยินแลไปเห็นเตียวกองเบ๋งขี่เสือโคร่งออกมายืนอยู่หน้าค่าย จึงว่ากับพวกพ้องทั้งปวงว่าใครๆ อย่าออกไป เราจะออกไปเจรจาด้วยเตียวกองเบ๋งแต่ผู้เดียว ว่าแล้วลงจากหอคอยขึ้นขี่หลังกวางเดินออกมาจากค่าย ยืนกวางอยู่ตรงกันกับเตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งจึงว่า คืนนี้เอียวเจี้ยนมาลักแก้เอาอึ้งเหลงจินหยินคืนไปได้ เป็นคนมีสติปัญญาหนักหนา ขอให้เอาตัวเอียวเจี้ยนออกมารู้จักหน้าสักหน่อย เหยียนเต๋งโตหยินหัวเราะแล้วจึงว่าทั้งนี้ก็บุญของพระเจ้าบูอ๋อง วาสนาเกียงจูแหยจึงให้บังเกิดคนดีมีใช้ เตียวกองเบ๋งได้ฟังดังนั้นยิ่งมีความโกรธ จึงตอบว่าท่านอย่าเอาบุญวาสนามาอวดอ้างให้เรากลัวเกรงเลย ถึงจะมีบุญวาสนาอย่างไรก็คงจะสู้จนสิ้นชีวิต ว่าแล้วก็เอากระบองเหลี่ยมไล่ตีเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็รับด้วยกระบี่รบกันเป็นหลายเพลง เตียวกองเบ๋งจึงเอาเทียนหอยทิ้งขึ้นไปบนอากาศสว่างเป็นห้าสี เหยียนเต๋งโตหยินแลเห็นไม่รู้ว่าจะเป็นอาวุธอันใด ครั้นจะดูให้รู้แน่เทียนหอยนั้นจวนจะตกลงมา เกรงจะหลบหลีกมิทัน ก็ขับกวางหนีไปข้างทิศตะวันตกเฉียงใต้
๏ ฝ่ายเสียวเสง โจโปพี่น้องสองคนมานั่งเล่นหมากรุกกันอยู่ใต้ร่มไม้ริมเชิงเขากำลังจะแพ้แลชนะแก่กัน ได้ยินเสียงเท้ากวาง จึงเหลียวไปดูเห็นเหยียนเต๋งโตหยินขี่กวางมาโดยกำลังตกใจ จึงถามว่าท่านจะด่วนไปไหน เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังเสียวเสงโจโปถามก็หยุดกวางอยู่ แล้วเล่าความหลังให้เสียวเสงโจโปฟังทุกประการ เสียวเสงโจโปจึงว่าท่านอย่ากลัวเลย ไปแอบต้นไม้อยู่ข้างหลังเราเถิด ถ้าเตียวกองเบ๋งตามมาเราจะช่วยท่าน ว่าแล้วก็เล่นหมากรุกพลางทำเพลงพลาง
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งก็ขับเสือไล่ตามเหยียนเต๋งโตหยินมาโดยเร็ว ได้ยินเสียงทำเพลงประหลาด จึงเหลียวมาเห็นเสียวเสงโจโปนั่งเล่นหมากรุกอยู่หารู้จักไม่ เตียวกองเบ๋งจึงถามว่าท่านทั้งสองนี้ชื่อไร เสียวเสงโจโปจึงว่าไม่รู้จักเราแล้วจะว่าเป็นผู้วิเศษอย่างไร เรานี้ชื่อเสียวเสงน้องเราชื่อโจโปสำนักอยู่เขาเหงาอิซัว ทำไมท่านจึงข่มเหงไล่เหยียนเต๋งโตหยินมา ตัวท่านสิว่าเป็นผู้วิเศษทำไมจึงมาถือผิดเป็นชอบ เตียวกองเบ๋งได้ฟังก็โกรธ จึงว่าตัวนี้เป็นอะไรมาจึงองอาจพูดกับเราดังนี้ แล้วก็เอากระบองสี่เหลี่ยมตีเสียวเสงโจโป เสียวเสงโจโปก็รับด้วยกระบี่สู้กันทั้งสามคนได้หลายเพลง เตียวกองเบ๋งจึงเอาเชือกเสกทิ้งไปบนอากาศ เสียวเสงเห็นจึงเอาอิแปะอันหนึ่งโยนขึ้นไป อิแปะกับเชือกนั้นสวมร้อยพากันตกลงมา โจโปผู้น้องเสียวเสงก็เก็บเอาเชือกนั้นไป เตียวกองเบ๋งเห็นโจโปเก็บเอาเชือกก็ร้องตวาดโดยโกรธ ว่าทำไมจึงเก็บเอาเชือกของเราไว้เห็นจะเอาไว้ได้แล้วหรือ แล้วเตียวกองเบ๋งก็เอาเทียนหอยทิ้งซ้ำขึ้นไป เสียวเสงเห็นก็เอาอิแปะทองทิ้งตามขึ้นไปอีกอันหนึ่ง อิแปะก็พาเอาเทียนหอยตกลงมาแผ่นดิน โจโปก็ชิงเก็บเอาเทียนหอยไป เตียวกองเบ๋งเห็นโจโปเก็บเอาเทียนหอยไปอีก มีความโกรธเป็นอันมากจึงโยนกระบองเหลี่ยมขึ้นไปบนอากาศ เสียวเสงแลเห็นก็โยนอิแปะทองตามขึ้นไป กำลังอิแปะทานกำลังกระบองมิได้ กระบองก็ตกลงมาถูกเสียวเสงขมองแตกตาย วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้ตามเดิม โจโปเห็นเสียวเสงผู้พี่ตายมีความโกรธนัก ก็วิ่งเข้าไปรบด้วยเตียวกองเบ๋ง
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินขี่กวางแฝงต้นไม้ เห็นเสียวเสงต้องกระบองตาย แต่โจโปกับเตียวกองเบ๋งยังรบติดพันกันอยู่ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นโจโปผู้เดียวจะสู้เตียวกองเบ๋งมิได้ จึงเอาไม้บรรทัดขว้างถูกเตียวกองเบ๋งแทบจะตกจากหลังเสือ เตียวกองเบ๋งร้องขึ้นคำหนึ่งด้วยกำลังตกใจ แล้วก็ขับเสือหนีไปทางทิศใต้ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นเตียวกองเบ๋งหนีไปแล้ว ก็ลงจากกวางมาคำนับกันกับโจโป แล้วเหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า พี่ท่านถึงแก่ความตายเพราะมีน้ำใจช่วยเรา ตั้งแต่วันนี้ไปข้างหน้า ข้าพเจ้ากับท่านจะร่วมสุขร่วมทุกข์กันกว่าจะหาชีวิตไม่ โจโปจึงตอบว่าไม่เห็นเลย ว่าพี่ข้าพเจ้ามาตายด้วยมืออ้ายคนพาล ครั้งนี้ข้าพเจ้ามีความพยาบาทเจ็บแค้นนัก ตัวข้าพเจ้าจะไปด้วยท่านทำศึกกับเตียวกองเบ๋งกว่าจะสิ้นชีวิต เหยียนเต๋งโตหยินยินดีแล้วจึงว่า เมื่อรบกันข้าพเจ้าเห็นเตียวกองเบ๋งทิ้งอาวุธขึ้นสองครั้ง ท่านเก็บไว้ได้เป็นสิ่งของอันใด โจโปจึงว่าของสองสิ่งที่ข้าพเจ้าเก็บไว้ได้นั้น ยังมิได้พิเคราะห์ว่าเป็นของอันใด แล้วก็หยิบมาให้เหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็รู้ว่าเทียนหอย ตบมือหัวเราะว่าครั้งนี้ได้พบของอันประเสริฐสมความคิดแล้ว
๏ โจโปจึงถามว่าเป็นอย่างไร เหยียนเต๋งโตหยินจึงบอกว่าของอันนี้ชื่อว่าเทียนหอย เกิดมาสำหรับแผ่นดินนานหนักหนาแล้ว ติดตามสืบเสาะเท่าไรก็ไม่ปรากฏเลย โจโปจึงว่าของอันนี้ถ้าท่านชอบใจแล้ว ก็เอาไปเถิด เหยียนเต๋งโตหยินก็คำนับรับเอาเทียนหอยแล้วจึงว่า ท่านให้ของนี้กับเรา เราขอบใจท่านนัก แล้วเหยียนเต๋งโตหยินก็ชวนโจโปกลับคืนมาค่ายดังเก่า จึงเล่าความให้อาจารย์ทั้งปวงฟัง แต่ต้นจนได้โจโปมา แล้วว่าซึ่งพวกเราถูกอาวุธเตียวกองเบ๋งทั้งห้าคนนั้น มิใช่อื่นไกลคือเทียนหอยนี้ แล้วก็หยิบเอาเทียนหอยและเชือกให้พวกพ้องทั้งปวงดู
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งต้องไม้บรรทัดเหยียนเต๋งโตหยิน มีความเจ็บปวดเป็นสาหัส แล้วเสียเครื่องมือไปสองสิ่ง เสียน้ำใจก็ขับเสือกลับมาค่ายบุนไทสือ บุนไทสือถามว่าท่านไล่เหยียนเต๋งโตหยินไปถึงไหน เตียวกองเบ๋งทอดใจใหญ่ แล้วเล่าความแต่ไล่เหยียนเต๋งโตหยินไปจนฆ่าเสียวเสงตาย โจโปมันชิงเอาเทียนหอยและเชือกเครื่องอาวุธสำหรับมือเราไปได้ เรามีความแค้นใจนัก บัดนี้เราจะลาท่านไปเกาะซามเซียมซู ขอยืมเครื่องมือที่น้องเรามาแก้แค้นเหยียนเต๋งโตหยินให้จงได้ บุนไทสือจึงว่าท่านไปอย่านอนใจ ศึกกำลังติดพันกันอยู่ ข้าพเจ้าจะทุกข์ใจอยู่ข้างหลัง เตียวกองเบ๋งรับคำแล้ว จึงเรียกตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสู ผู้เป็นศิษย์มาสั่งว่า จงอยู่ช่วยรักษาค่ายไว้กว่าเราจะมา สั่งแล้วก็ขึ้นหลังเสือรีบไปทางอากาศ ครั้นถึงเกาะซามเซียมซู เตียวกองเบ๋งก็ลงจากเสือเดินมายืนอยู่ปากถ้ำ
๏ ฝ่ายตองจู๊ผู้เป็นศิษย์นางหุนเสียว แลเห็นเตียวกองเบ๋งก็คำนับ แล้ววิ่งเข้าไปบอกนางหุนเสียวว่าพี่ท่านมา นางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียวสามคนแจ้งความดังนั้น ก็ออกมารับเตียวกองเบ๋งผู้พี่เข้าไปในถ้ำ คำนับกันแล้ว จึงถามว่าพี่มาด้วยธุระสิ่งใดหรือ เตียวกองเบ๋งจึงว่ามีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องให้บุนไทสือไปตีเมืองไซรกี ทหารเมืองหลวงสู้ทหารเมืองไซรกีมิได้ บุนไทสือจึงมาเชิญพี่ไปช่วยทำศึกก็ได้ชัยชนะเป็นหลายครั้ง จึงเล่าความที่ได้รบกับเหยียนเต๋งโตหยิน จนโจโปชิงเอาเทียนหอยและเชือกไป ซึ่งพี่มาทั้งนี้ปรารถนาจะยืมกรรไกรทอง ถังทองสองสิ่งตามแต่จะให้ เป็นเครื่องมือพี่แต่สักสิ่งหนึ่งก็ตามเถิด นางหุนเสียวสั่นศีรษะแล้วจึงว่า เมื่ออาจารย์รับคำทำนายของเทวดาลงมาครั้งนั้น พี่ก็ย่อมแจ้งอยู่สิ้นแล้ว อาจารย์ทั้งสามก็ได้กำชับสั่งไว้ว่า ให้รักษาศีลอยู่แต่ในถ้ำ อย่าให้ผู้ใดไปร่วมคิดทำการด้วยพระเจ้าติวอ๋อง ที่ถ้อยคำอาจารย์สั่งไว้นั้นพี่ลืมไปแล้วหรือ อนึ่งก็ย่อมแจ้งอยู่ว่า เมืองไซรกีเป็นที่เกิดผู้มีบุญ หาควรที่จะไปรบพุ่งไม่ พี่อย่าไปทำศึกเลย เชิญพี่กลับไปเขาโงโปซัวที่สำนักให้สำราญดีกว่า ถ้าสำเร็จการศึกเมื่อใดน้องจะไปหาเหยียนเต๋งโตหยิน อ้อนวอนขอเทียนหอยและเชือกคืนมาให้แก่พี่ เห็นเหยียนเต๋งโตหยินก็จะไม่เสียเราได้ ซึ่งพี่จะมายืมเอาเครื่องสำหรับมือของน้อง น้องจะให้ไปเล่าก็เห็นเป็นละเมิดคำอาจารย์สั่ง พี่อย่าน้อยใจเลย เตียวกองเบ๋งจึงว่าเราคิดว่าเป็นพี่น้องเกิดร่วมท้องกันสามสี่คนเท่านี้ เห็นจะไม่เสียกันได้ จึงมายืมเครื่องมือไปรักษาชีวิต เมื่อเจ้าไม่ให้แล้วก็แล้วไปเถิด นางหุนเสียวจึงว่าข้าพเจ้าก็มิได้ขืนขัด แต่เห็นว่าถ้าให้เครื่องมือแก่พี่ไป เหยียนเต๋งโตหยินจะว่าข้าพเจ้ารู้เห็นเป็นใจด้วยบุนไทสือ ถ้าเสียเครื่องมือซ้ำไปอีก นานไปข้างหน้าจะไปขอเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินจะให้หรือ เตียวกองเบ๋งได้ฟังก็มีความน้อยใจนัก ลุกออกจากถ้ำขึ้นขี่เสือเดินมาทางสองร้อยเส้น ได้ยินเสียงร้องเรียกชื่ออยู่ข้างหลัง เตียวกองเบ๋งเหลียวมาเห็นนางฮ่ำจือเสียนร้องเรียกก็หยุดอยู่ นางฮ่ำจือเสียนจึงทักว่านานแล้วพี่ไปไหนพึ่งเห็นมา เตียวกองเบ๋งจึงบอกนางฮ่ำจือเสียนว่า เรามาขอยืมอาวุธที่น้องเราเขาไม่ให้ ด้วยเขาไม่นับถือเรา เราจะยืมท่านผู้อื่น นางฮ่ำจือเสียนจึงว่าพี่ว่านั้นไม่ชอบ แต่น้องร่วมไส้กันยังไม่ให้ จะยืมของผู้อื่นเขาจะให้หรือ เชิญท่านกลับไปก่อน อย่าเพ่อโกรธซึ่งกัน ข้าพเจ้าจะช่วยอ้อนวอนว่ากล่าวให้ นางฮ่ำจือเสียนกับเตียวกองเบ๋งพากันกลับมาถึงปากถ้ำ นางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียว ก็เชิญเตียวกองเบ๋งกับนางฮ่ำจือเสียนเข้าไปในถ้ำ คำนับกันแล้วนั่งที่สมควร นางฮ่ำจือเสียนจึงว่าท่านทั้งสี่คนนี้เป็นพี่น้องกัน เตียวกองเบ๋งไปทำการศึก ชอบแต่ท่านทั้งสามจะไปช่วยป้องกันพี่จึงจะควร แต่พี่มายืมเครื่องมือไปรักษาชีวิตก็ไม่ให้ ทำใจเหมือนผู้อื่น ท่านคิดดูให้ดีอย่าให้เสียพี่น้องหาควรไม่ นางเพกเสียวน้องกลางจึงว่าแก่พี่สาวว่า พี่ให้ไปสักสิ่งหนึ่งเถิด อย่าให้ขัดเคืองกันเลย นางหุนเสียวผู้พี่ได้ฟังก็นิ่งคิดอยู่ช้านานจำใจด้วยเสียไม่ได้ จึงหยิบเอากรรไกรทองมายื่นให้เตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งรับเอากรรไกรด้วยความยินดี ออกจากปากถ้ำขึ้นขี่เสือรีบเหาะมาถึงค่ายบุนไทสือ บุนไทสือครั้นเห็นก็วิ่งออกไปรับเข้าไปนั่งที่ปรึกษาราชการ บุนไทสือจึงถามว่าท่านไปหาน้องท่านได้อาวุธสิ่งไรมา เตียวกองเบ๋งจึงบอกว่าได้แต่กรรไกรทองมาสิ่งหนึ่ง เป็นของวิเศษอันประเสริฐ บุนไทสือได้ฟังก็ดีใจ จึงจัดแจงทหารพร้อมเสร็จแล้วให้จุดประทัดสัญญา บุนไทสือก็ขึ้นขี่กิเลน เตียวกองเบ๋งก็ขึ้นขี่เสือ เตงสินเตียวโต๋สองคนเดินตามออกมายืนอยู่ที่สนามรบ แล้วเตียวกองเบ๋งก็ร้องเรียกเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็ลงจากหอคอยขึ้นขี่กวางออกมายืนอยู่ตรงหน้าเตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งจึงว่าท่านจงเอาเทียนหอยของเราคืนมาให้กับเรา ถ้าไม่ให้โดยดีก็จะเอาโดยร้าย เหยียนเต๋งโตหยินจึงตอบว่าของตกมาถึงมือเราแล้วที่จะให้คืนไปนั้นไม่ได้ ด้วยท่านเป็นคนถือผิด ไม่ควรจะรักษาของอันนี้ เตียวกองเบ๋งได้ฟังก็โกรธนัก ขับเสือเข้ารบกับเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็ขับกวางเข้ารบสู้กันเป็นหลายเพลง
๔๘
๏ เตียวกองเบ๋งทิ้งกรรไกรขึ้นไปบนอากาศ บังเกิดเป็นมังกรสองตัวไล่ฟาดมาด้วยกำลังฤทธิ์ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นก็โดดลงจากหลังกวางอ่านมนต์หายตัวหนีไป กรรไกรที่เป็นมังกรก็ฟาดลงมาถูกกวางตัวขาดเป็นสองท่อน เตียวกองเบ๋งครั้นเหยียนเต๋งโตหยินหนีไปก็ชวนบุนไทสือคืนเข้าค่าย เหยียนเต๋งโตหยินก็กลับมาหอคอย อาจารย์ทั้งปวงต่างถามเหยียนเต๋งโตหยินว่าวันนี้ท่านไปรบด้วยเตียวกองเบ๋งเป็นอย่างไรบ้าง เหยียนเต๋งโตหยินสั่นศีรษะแล้วบอกว่า เตียวกองเบ๋งมันได้อาวุธมาใหม่มีฤทธิ์มากกว่าอาวุธทั้งปวง มันโยนขึ้นไปบนอากาศ กลายเป็นมังกรสองตัวไล่ฟาดมาดุจลมพัด เราเห็นประหลาดโดดลงจากหลังกวางอ่านมนต์หายตัวมาจึงมิได้เป็นอันตราย แต่กวางซึ่งเราขี่ไปนั้นเห็นจะตายเสียแล้ว พูดกันมิทันขาดคำโลเฉียก็วิ่งขึ้นมาบอกว่า มีอาจารย์ผู้หนึ่งมาหาท่าน เหยียนเต๋งโตหยินก็ให้เชิญขึ้นบนหอคอยทำคำนับกันตามธรรมเนียมแต่หารู้จักกันไม่ เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่าท่านไปไหนมามีธุระกังวลอันใดหรือ เล็กอับจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเล็กอับ สำนักอยู่เขากุนหลุนฝ่ายทิศตะวันตก ด้วยรู้ไปว่าเตียวกองเบ๋งเป็นคนถือผิด หาได้อยู่ในถ้อยคำอาจารย์สั่งสอนไม่ ไปเข้าด้วยพวกบุนไทสือคิดจะทำอันตรายท่านทั้งปวง ข้าพเจ้าจึงมาปรารถนาจะช่วยท่านล้างชีวิตเตียวกองเบ๋ง เหยียนเต๋งโตหยินและอาจารย์ทั้งปวงได้ฟังเล็กอับว่าดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงสั่งให้ทำโต๊ะมาเลี้ยงเล็กอับ
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งครั้นรุ่งเช้าก็ขี่เสือออกมายืนอยู่หน้าค่าย ร้องเรียกเหยียนเต๋งโตหยินว่า ท่านผู้มีเวทมนต์หายตัวดีเร่งออกมาเร็วๆ จะได้ดูฝีมือกัน เล็กอับได้ฟังจึงบอกกับเหยียนเต๋งโตหยินว่า วันนี้ข้าพเจ้าจะขอออกไปต้านทานกำลังเตียวกองเบ๋งดูสักครั้งหนึ่ง ถ้าเห็นได้ท่วงทีก็จะเอาชัยชำนะด้วยฝีมือ แม้นเราเสียทีเตียวกองเบ๋งก็จะกลับมาเอาชัยชำนะด้วยอุบาย ว่าแล้วจับกระบี่ลงจากหอคอย เดินออกมาหน้าค่ายยืนอยู่ตรงหน้าเตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งแลเห็นคนเตี้ยเดินออกมานอกค่าย จึงถามว่าท่านชื่อไรสำนักอยู่ตำบลใด เราเห็นรูปร่างไม่เทียมเพื่อนแต่จะข้ามก้อนดินก็ไม่พ้น นี่ตัวท่านจะออกมารบด้วยเราหรือ เล็กอับจึงตอบว่าอันชื่อเสียงแลถิ่นฐานเรามิใช่คนเช่นท่าน ถึงจะบอกท่านก็ที่ไหนท่านจะรู้จัก เรามาแต่เขากุนหลุนฝ่ายทิศตะวันตกชื่อว่าเล็กอับ เตียวกองเบ๋งก็มีความโกรธ จึงว่าอ้ายคนปิศาจพูดจาเย่อหยิ่งไม่เกรงเรา ว่าแล้วขับเสือเข้าไล่ตีด้วยกระบองเหลี่ยม เล็กอับก็รับด้วยกระบี่ รบกันสี่ห้าเพลงอาวุธ เตียวกองเบ๋งก็ขว้างกรรไกรทองขึ้นไปบนอากาศสว่างดุจแสงเพลิง เล็กอับเห็นก็ตกใจอ่านมนต์กลายเป็นตะขาบหนีไป เตียวกองเบ๋งรู้ว่าเล็กอับหนีก็หัวเราะแล้วกลับคืนเข้าค่าย
๏ ฝ่ายเล็กอับหนีกลับมาหอคอยบอกเหยียนเต๋งโตหยินว่า เตียวกองเบ๋งคนนี้ดีทั้งฝีมือและวิชาชำนาญในการรบ ที่จะคิดเอาชัยชำนะเห็นจะได้โดยยาก ข้าพเจ้าจึงกลับคืนมาจะคิดฆ่าด้วยอุบายแลความรู้จึงจะสำเร็จ เหยียนเต๋งโตหยินจึงตอบว่าตามแต่ท่านจะคิดอ่านเป็นประการใด ข้าพเจ้าจะให้กระทำตาม เล็กอับจึงสั่งหลำจงกวดบูกิดสองนายให้คุมคนสามพันไปตั้งค่ายบนเขากิสาน แล้วให้ปลูกหอคอยไว้อันหนึ่งในกลางค่าย ให้เกียงจูแหยเอาหญ้าทำเป็นรูปคน เขียนชื่อเตียวกองเบ๋งใส่ในรูปหุ่น จึงให้ยกขึ้นไปนอนไว้บนหอคอย แล้วให้จุดตะเกียงไว้ที่ศีรษะดวงหนึ่ง ปลายเท้าดวงหนึ่ง แล้วลงเลขยันต์ตามตำราเผาไฟเช้าเย็นให้ครบยี่สิบเอ็ดวัน แล้วก็ส่งตำราให้กับเกียงจูแหยเร่งไปทำตามตำรานี้เถิด ถ้าถึงกำหนดยี่สิบเอ็ดวันข้าพเจ้าจึงจะไป หลำจงกวดบูกิดก็คุมคนสามพันรีบไปทำค่าย เกียงจูแหยก็ไปผูกหุ่นเผาเลขยันต์ตามคำสั่งเล็กอับสั่งทุกประการ
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งอยู่ในค่ายเผอิญให้ร้อนรนทั่วสรรพางค์​ดังใครเอาดวงใจขึ้นทอดในน้ำมันเดือด เวียนลุกนั่งสับสนผิดกิริยา บุนไทสือเห็นเตียวกองเบ๋งแปลกกิริยาดังนั้นก็มีความรำคาญใจ การศึกทั้งปวงก็งดอยู่ หามีผู้บังคับบัญชาไม่ ขณะนั้นแปะเทียนกุ๋นซึ่งรักษาค่ายกลเดียดเท้าติ้นมาบอกกับบุนไทสือว่า การศึกกำลังจะรบพุ่งติดพันกันอยู่ บัดนี้จะงดไว้ ถ้าข้าศึกรู้ไปว่าเตียวกองเบ๋งป่วยก็จะมีน้ำใจกำเริบ ข้าพเจ้าจะขอออกไปต้านทานไว้พลาง ว่าแล้วแปะเทียนกุ๋นก็เดินมาในค่ายกล ตีกลองสัญญาขึ้นขี่กวางออกไปนอกค่ายร้องประกาศว่าให้เหยียนเต๋งโตหยินจัดทหารที่มีฝีมือออกมาเข้ากลเรา เล็กอับได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ แล้วลาเหยียนเต๋งโตหยินเดินทำเพลงออกมานอกค่าย แปะเทียนกุ๋นจึงถามว่าท่านนี้ชื่อไร เล็กอับบอกว่าเราชื่อเล็กอับ รู้ว่าท่านตั้งค่ายกลไว้ จึงมาหวังจะชมปัญญาและความรู้ท่าน แปะเทียนกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ชักกระบี่เข้าไล่ฟันเล็กอับ เล็กอับก็รับด้วยกระบี่รบกันหลายเพลง แปะเทียนกุ๋นหนีเข้าค่ายด้วยมารยาเล็กอับตามเข้าไป แปะเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบหยิบเอาธงสามชายขึ้นโบก ก็บังเกิดเป็นไฟสามประการ คือเพลิงมนุษย์หนึ่ง เพลิงสวรรค์หนึ่ง เพลิงใต้ดินหนึ่ง มาล้อมเล็กอับไว้ เล็กอับมีความรู้ก็นั่งทำเพลงอยู่กลางไฟ แล้วเล็กอับก็ใช้อาวุธไปตัดศีรษะแปะเทียนกุ๋นขาดตาย วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้ตามที่ เล็กอับก็กลับมาหอคอย
๏ ฝ่ายเอียวเทียนกุ๋นหน้าเหลืองหนวดแดง มีเขี้ยวออกจากปาก ซึ่งเป็นนายค่ายเลาะหุ่นติ้น ขี่กวางถือกระบองเหลี่ยมสั้นออกมายืนอยู่หน้าค่าย เห็นเล็กอับฆ่าแปะเทียนกุ๋นตาย แล้วกลับไปมีความโกรธก็ขับกวางตามมาร้องตวาดเสียงดุจฟ้าผ่า เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินก็ใช้ให้ปึงเสียงออกไปรบด้วยเอียวเทียนกุ๋น ปึงเสียงถือทวนออกมาหน้าค่ายร้องว่ากับเอียวเทียนกุ๋นว่า เหยียนเต๋งโตหยินใช้ให้เรามาเอาชีวิตท่าน ว่าแล้วก็ไล่แทงด้วยทวน เอียวเทียนกุ๋นทานกำลังมิได้ก็หนีกลับเข้าค่ายขึ้นบนหอรบ ปึงเสียงก็ไล่ตามเข้าไป เอียวเทียนกุ๋นก็กำทรายโปรยลงมาถูกปึงเสียงตาย วิญญาณไปอยู่ห้องสินไต้ เอียวเทียนกุ๋นครั้นฆ่าปึงเสียงตาย ก็ลงจากหอรบขึ้นขี่กวางกลับมายืนอยู่หน้าค่าย ร้องท้าทายเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังก็ให้เซกเจงจู๊ออกไปรบกับเอียวเทียนกุ๋น เซกเจงจู๊ถือกระบี่เดินทำเพลงมายืนอยู่ใกล้กัน เรียกชื่อเดิมเอียวเทียนกุ๋นว่าเอียวปิน ตัวท่านนี้หรือฆ่าปึงเสียงตาย ท่านอย่าเพ่อดีใจ ท่านก็จะสิ้นอายุไปตามปึงเสียงวันนี้เป็นมั่นคง เอียวเทียนกุ๋นได้ฟังก็โกรธ เอากระบี่เหลี่ยมตีเซกเจงจู๊ เซกเจงจู๊รับด้วยกระบี่สู้กันเป็นสามารถ เอียวเทียนกุ๋นทำหนีเข้าในค่าย เซกเจงจู๊รู้อยู่ว่าในค่ายกลเลาะหุ่นติ้นนั้นมีของวิเศษ แต่เสื้อปักกั๋วที่ใส่นั้นมีฤทธิ์ วางอารมณ์ได้ ก็ไล่เข้าไปในค่ายเลาะหุ่นติ้น เอียวเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบยกถังทรายเทสาดลงมา ทรายนั้นก็มิได้ถูกเซกเจงจู๊ ด้วยเสื้อนั้นกันอยู่ เอียวเทียนกุ๋นเห็นดังนั้นก็โกรธ จะลงมารบด้วยเซกเจงจู๊ เซกเจงจู๊ก็เอากระจกกิมเวียงเกี้ยขว้างไปถูกเอียวเทียนกุ๋นตกหอรบลงมา แล้วชักกระบี่ตัดศีรษะเอียวเทียนกุ๋นตาย วิญญาณไปอยู่ห้องสินไต้ เซกเจงจู๊ครั้นฆ่าเอียวเทียนกุ๋นตายแล้วก็กลับคืนมาหอคอย
๏ ฝ่ายบุนไทสือเห็นเตียวกองเบ๋งป่วยมากลงก็เสียน้ำใจหาได้คิดการศึกไม่ แล้วซ้ำเสียค่ายกลเลาะหุ่นติ้นค่ายหนึ่ง เดียดเท้าติ้นค่ายหนึ่ง ก็บังเกิดความทุกข์มากขึ้นทอดใจใหญ่แล้วว่า ซึ่งตัวเรามาได้ลำบากยากแค้น พาพวกพ้องมาตายเสียเป็นหลายคนเพราะจิตกตัญญู การศึกครั้งนี้ก็เหลือกำลังนัก ถ้าเตียวกองเบ๋งตายชีวิตคนทั้งปวงก็จะตายด้วย บุนไทสือจึงเข้าพยุงกอดเตียวกองเบ๋งขึ้นไว้แล้วว่า ท่านเป็นคนมีสติปัญญามาก เป็นไรมานอนนิ่งไปดังนี้คนทั้งปวงเสียน้ำใจนัก เตียวกองเบ๋งจึงตอบบุนไทสือว่า ท่านใส่ความเราเปล่าๆ แล้วก็พูดเพ้อไปไม่เป็นสมประดี เตียวเทียนกุ๋นอ๋องเทียนกุ๋นจึงว่ากับบุนไทสือว่า กิริยาเตียวกองเบ๋งผิดกว่าแต่ก่อน ดูประหนึ่งจะต้องกระทำเป็นไรท่านไม่จับยามดูให้รู้จะได้คิดแก้ไข บุนไทสือเห็นชอบด้วย จึงให้จุดธูปเทียนมาตั้งลงที่โต๊ะแล้วจับยามดูก็รู้ จึงบอกแก่เตียวเทียนกุ๋น อ๋องเทียนกุ๋นว่า เล็กอับให้เกียงจูแหยไปตั้งค่ายลงเลขยันต์ทำรูปรอยเตียวกองเบ๋งไว้ ณ เขากิซัว บัดนี้มันทำลูกธนูสามลูกจะยิงให้เตียวกองเบ๋งตาย เราจะทำประการใด อ๋องเทียนกุ๋นจึงว่า ถ้าเล็กอับทำการเช่นนี้ เราจะต้องจัดทหารที่มีฝีมือไปตีค่ายเขากิซัว ชิงเอาลูกธนูมาให้ได้ บุนไทสือจึงว่าเขาคิดทำการเช่นนี้เห็นจะมีผู้ระวังรักษามั่นคง ถ้าแม้นหายตัวไปลักเอาเห็นจะได้โดยง่าย บุนไทสือจึงสั่งตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสู สองคนให้รีบไปเขากิซัว กำบังตัวเข้าไปลักลูกธนูเกียงจูแหยมาให้จงได้ ตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูสองนายก็รีบไปตามถ้อยคำบุนไทสือสั่ง
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินนั่งอยู่บนหอคอย ให้สะดุ้งในใจเป็นหลายครั้งนึกประหลาดก็จับยามดู รู้ว่าบุนไทสือใช้ทหารสองคนไปลักลูกธนู ณ​ ค่ายเขากิซัว เหยียนเต๋งโตหยินจึงสั่งเอียวเจี้ยน โลเฉีย สองนาย ให้รีบไปบอกเกียงจูแหยให้รู้ตัว โลเฉียรับคำแล้วก็ลุกขึ้นยืนบนกงจักรเหาะมาก่อน เอียวเจี้ยนนั้นขึ้นม้าตามมาภายหลัง
๏ ฝ่ายตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูสองนาย ที่บุนไทสือใช้นั้นรีบเหาะไป เวลาสองยามเศษถึงค่ายเขากิซัว แลเห็นเกียงจูแหยถือกระบี่สยายผมอ่านมนต์อยู่บนหอคอยกลางค่ายก็กำบังตัวลงมาลักเอาลูกธนูที่เกียงจูแหยวางไว้บนโต๊ะนั้นไป เกียงจูแหยยืนหลับตาอ่านมนต์อยู่ได้ยินเสียงกุก ๆ ที่โต๊ะก็ลืมตาขึ้นดูไม่เห็นลูกธนูก็ตกตะลึงยืนนิ่งอยู่เป็นครู่ หอเห็นโลเฉียมา เกียงจูแหยจึงถามโลเฉียว่าท่านมาด้วยการอันใด โลเฉียบอกว่าเหยียนเต๋งโตหยินให้ข้าพเจ้ามาบอกกับท่านให้รู้ ว่าบุนไทสือใช้ทหารสองคนมาลักธนู ให้ท่านระวังรักษาให้จงดี เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นจึงบอกโลเฉียว่า เมื่อกี้เราได้ยินเสียงกุก ๆ ลูกธนูที่วางไว้บนโต๊ะนั้นหายไป ดีร้ายมันมาลักเอาลูกธนูไปแล้ว อย่าช้าเลยท่านจงรีบไปตามชิงเอาลูกธนูกลับคืนมาให้ได้ โลเฉียก็ขึ้นเหยียบจักรเหาะมาสกัดต้นทาง
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนมาภายหลังคิดด้วยปัญญาว่า ซึ่งเหยียนเต๋งโตหยินให้เอาความไปบอกเกียงจูแหย โลเฉียก็ไปก่อนแล้วเราจะตามไปนั้นเห็นจะไม่ทันท่วงที จึงคิดอุบายทำด้วยความรู้สกัดไว้ที่นี่กว่าโลเฉียจะกลับมา เอียวเจี้ยนก็หยิบเอาหญ้ามาเสกอธิษฐานทิ้งไปเป็นค่ายบุนไทสือ ตัวเอียวเจี้ยนนั้นอ่านมนต์แปลงกายให้เหมือนบุนไทสือนั่งอยู่ในค่ายกับทหารทั้งปวง
๏ ขณะนั้นตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสู สองคนซึ่งบุนไทสือใช้ไปลักลูกธนูได้แล้วก็รีบมาด้วยความยินดี แลเห็นค่ายเอียวเจี้ยนนิมิตรไว้ ก็สำคัญว่าค่ายบุนไทสือตรงเข้าไปในค่ายเห็นบุนไทสือนั่งอยู่ที่ว่าราชการก็เข้าไป เอาลูกธนูสามลูกที่ลักมาได้นั้นส่งให้ เอียวเจี้ยนรับเอาลูกธนูแล้วแสร้งสรรเสริญด้วยมารยาว่า ท่านทั้งสองมีวิชาความรู้หาผู้เสมอมิได้ วันนี้ท่านเหนื่อยมาจงออกไปหลังค่ายกินอยู่ให้สำราญเถิด ตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูสองนายคำนับแล้วก็ออกไปหลังค่าย ได้ยินเสียงฟ้าร้องขึ้นทีหนึ่งที่ค่ายนั้นก็สูญไป สองนายตกใจยืนนิ่งอยู่กลางทาง แลไปเห็นเอียวเจี้ยนขี่ม้าแกว่งทวนเข้ามาร้องทวงลูกธนู ตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสู เสียรู้เอียวเจี้ยนก็มีความโกรธเป็นกำลัง ถือกระบี่สองมือเข้ารุมรบเอียวเจี้ยนทั้งสองคน เอียวเจี้ยนก็ต่อสู้เป็นสามารถ ขณะนั้นโลเฉียยืนอยู่บนกงจักรเหาะมา เห็นเอียวเจี้ยนกับตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูรบกันอยู่กลางทาง ก็ลงมาช่วยเอียวเจี้ยนรบสู้กันเป็นสองคู่ โลเฉียได้ทีแทงเอียวเสียวสูตาย ตันเก๋าก๋องตกใจเหลียวมาดูเพื่อนกัน เอียวเจี้ยนก็แทงตันเก๋าก๋อง ถูกรักแร้ล้มลงตายทั้งสองคน วิญญาณก็ไปอยู่ห้องสินไต้ เอียวเจี้ยนจึงว่ากับโลเฉียว่า ท่านรีบเหาะมาโดยกำลังมากไม่อยู่ถ้าเพื่อนกันเลย ดูประหนึ่งจะเอาความชอบแต่ผู้เดียว เราเป็นคนกำลังน้อยค่อยๆ มา แต่เก็บได้ลูกธนูสำคัญไว้สามลูก โลเฉียตอบว่าเหยียนเต๋งโตหยินให้ไปบอกเกียงจูแหยเป็นการเร็ว ก็ไม่ทันท่วงทีจึงรีบกลับมาช่วยท่านรบ ฆ่าเอียวเสียวสูตาย ท่านจึงได้ลูกธนูไว้โดยง่าย ถ้าข้าพเจ้ามาไม่ทันท่านผู้เดียวสู้สองคนจะได้ลูกธนูไว้ก็เต็มที ว่าแล้วต่างคนต่างหัวเราะ ก็พากันกลับไปถึงค่ายเขากิซัว พอสว่างเห็นเกียงจูแหยนั่งเป็นทุกข์อยู่ เอียวเจี้ยนจึงเล่าความที่คิดล่อลวงได้ลูกธนูคืนมาให้เกียงจูแหยฟัง แล้วส่งลูกธนูให้กับเกียงจูแหย เกียงจูแหยรับเอาลูกธนูแล้วสรรเสริญว่า มิเสียทีท่านเป็นทหารเอก เฉลียวฉลาดนัก ใช้ได้ราชการทั้งสองฝ่าย โลเฉียเล่าก็มีกำลังมากรวดเร็วดังใจนึก กลับไปทันช่วยเอียวเจี้ยนรบฆ่าเอียวเสียวสูตาย ความชอบทั้งสองคนไม่มีใครเสมอ แล้วเอียวเจี้ยนโลเฉียก็ลาเกียงจูแหยกลับมาค่าย แจ้งความให้เหยียนเต๋งโตหยิน เล็กอับฟังทุกประการ
๏ ฝ่ายบุนไทสือแต่ใช้ตันเก๋าก๋องเอียวเสียวสูไป ก็นั่งคอยอยู่ยังรุ่งจนตะวันเที่ยงไม่เห็นกลับมา จึงใช้สินห้วนตามไปสืบข่าวดู สินห้วนก็ไป กลับมาบอกบุนไทสือว่า ข้าพเจ้าไปพบตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูต้องอาวุธตายอยู่ที่กลางทาง บุนไทสือได้ฟังก็เอามือตีลงที่โต๊ะ แล้วร้องไห้เข้ามาหาเตียวกองเบ๋ง เตียวกองเบ๋งลืมตาขึ้นดูเห็นบุนไทสือ จึงถามว่าท่านร้องไห้ด้วยเหตุผลสิ่งอันใด บุนไทสือจึงเล่าข้อความที่เล็กอับให้เกียงจูแหยไปตั้งค่ายทำรูปรอยให้ฟังทุกประการ บัดนี้มันเสกลูกธนูไว้สามลูกจะยิงให้ท่านตาย ข้าพเจ้าจึงใช้ตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสู บังกายไปลักเอาลูกธนูมาเห็นหายไป จึงให้สินห้วนไปสืบข่าว สินห้วนกลับมาบอกว่า ตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูตายเสียแล้ว ข้าพเจ้าจึงร้องไห้ด้วยไม่สมความคิด กลัวท่านจะป่วยหนักไป เตียวกองเบ๋งได้ฟังก็ตกใจ ผุดลุกผุดนั่งเหงื่อไหลดังน้ำค้างตก ออกชื่อถึงน้องทั้งสามคน เมื่อเราไปยืมกรรไกรทองก็ได้ทัดทานไว้มิให้มาเพราะมิฟังคำน้อง จะเอาชีวิตมาทิ้งเสียครั้งนี้มีความอัปยศนัก เสียแรงได้เรียนรู้ไว้หวังจะให้มีชื่ออยู่ชั่วฟ้าแลดิน จะมาตายเสียด้วยเล็กอับ ว่าแล้วก็ร้องไห้สั่งบุนไทสือว่า ถ้าชีวิตข้าพเจ้าตายแล้ว ท่านช่วยเอากรรไกรทองกับห่อผ้านี้ไว้ให้กับน้องข้าพเจ้าทั้งสามด้วย สั่งแล้วก็อ่อนเชื่อมนิ่งไป บุนไทสือเห็นเตียวกองเบ๋งอ่อนไปดังนั้นก็มีความทุกข์นัก ดังมีผู้มาควักเอาดวงใจไปก็เหมือนกัน แล้วทอดตัวลงร้องไห้ไม่เป็นสมประดี
๏ ฝ่ายอ๋องเทียนกุ๋นแลเห็นบุนไทสือทอดตัวลงร้องไห้ ก็เจ็บใจนึกมานะมิได้คิดแก่ชีวิต จึงเดินออกมานอกค่ายตรงไปหน้าหอคอยร้องเรียกเหยียนเต๋งโตหยิน ให้เร่งออกมาเปลี่ยนชีวิตกันในเวลาวันนี้ เหยียนเต๋งโตหยิน เล็กอับได้ฟังอ๋องเทียนกุ๋นมาร้องท้าทาย จึงสั่งให้โจโปออกไปรบด้วยอ๋องเทียนกุ๋น โจโปรับคำแล้วก็ถือกระบี่เดินออกมาหน้าค่าย เรียกชื่อเดิมอ๋องเทียนกุ๋นว่าอ๋องเปียน อ๋องเทียนกุ๋นรู้ว่าโจโปเป็นคนจรมา จึงว่ากลการอะไรท่านจะมารบด้วยกับเรา ท่านเป็นคนหากินจงหลบหลีกไปเสียให้พ้นจะพลอยตายด้วยเขาทำไม โจโปจึงว่าเรารู้ว่าชะตาเมืองตกเราจึงมาหาความชอบ ไม่เหมือนท่านที่ถือผิด แต่ค่ายกลพวกท่านถึงสิบค่ายแตกเสียแปดค่ายแล้ว เพราะเทวดาอาเพศหรือมิใช่ อ๋องเทียนกุ๋นได้ฟังก็โกรธ ชักกระบี่ออกไล่ฟันโจโป โจโปก็รับด้วยกระบี่รบกันหลายเพลง อ๋องเทียนกุ๋นก็หนีเข้าในค่าย โจโปก็ไล่ติดตามเข้าไป อ๋องเทียนกุ๋นขึ้นบนหอรบ เอาน้ำเต้าที่ใส่น้ำเสกไว้นั้นสาดลงมาถูกโจโปตาย ตัวละลายเหลวเป็นเลือดไปสิ้น วิญญาณก็ไปอยู่ห้องสินไต้
๔๙
๏ ฝ่ายอ๋องเทียนกุ๋นถือกระบี่กลับออกมาหน้าค่าย เรียกเหยียนเต๋งโตหยินให้แต่งกันออกมารบอีก เหยียนเต๋งโตหยินจึงให้โตเตกจินกุ๋นออกไปรบด้วยอ๋องเทียนกุ๋น โตเตกจินกุ๋นรับคำแล้วถือกระบี่เดินทำเพลงออกมาหน้าค่าย อ๋องเทียนกุ๋นครั้นเห็นก็ชักกระบี่ออกไปไล่ฟันโตเตกจินกุ๋น โตเตกจินกุ๋นก็รับด้วยกระบี่แล้วฟันอ๋องเทียนกุ๋น อ๋องเทียนกุ๋นทำหนีเข้าค่ายเห็นโตเตกจินกุ๋นไล่เข้าไป อ๋องเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบ เอาน้ำเต้าที่ใส่น้ำเสกสาดลงมา โตเตกจินกุ๋นเห็นก็เอาป้านดอกบัวออกวางไว้ แล้วขึ้นยืนอยู่บนป้านดอกบัว อ่านมนต์เป็นเมฆกันตัวไว้ น้ำเสกนั้นก็มิได้ถูกตัวโตเตกจินกุ๋น อ๋องเทียนกุ๋นเห็นเสียทีขยับจะหนี โตเตกจินกุ๋นชักเอาพัดคิมซีทำด้วยขนทั้งห้าคือ ขนหงส์หนึ่ง ขนนกอินทรีหนึ่ง ขนนกยูงหนึ่ง ขนนกกระเรียนเผือกหนึ่ง ขนหลวนหนึ่ง แล้วชุบด้วยไฟทั้งห้า คือไฟฟ้าหนึ่ง ไฟดินหนึ่ง ไฟหินหนึ่ง ไฟมนุษย์หนึ่ง ไฟไม้หนึ่ง ออกพัดลมไปต้องอ๋องเทียนกุ๋นตาย รูปกายก็สูญไปตามลม วิญญาณไปอยู่ห้องสินไต้ โตเตกจินกุ๋นครั้นทำลายค่ายกลฆ่าอ๋องเทียนกุ๋นตายแล้วก็กลับไปค่าย
๏ ฝ่ายเตียวเทียนกุ๋นรู้ว่าอ๋องเทียนกุ๋นตาย ก็ไปบอกแก่บุนไทสือ บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็มีความรำคาญมากขึ้น ฝ่ายเกียงจูแหยอ่านมนต์ทำตามตำราเล็กอับสั่งครบยี่สิบเอ็ดวันก็มีความยินดี พอบูกิดบอกว่าเล็กอับมา เกียงจูแหยก็ลงมารับเข้าไปในค่าย พากันขึ้นไปบนหอคอยคำนับแล้วเล็กอับจึงว่า ครั้งนี้สมความคิดแล้ว เตียวกองเบ๋งจะถึงที่ตาย เกียงจูแหยคำนับแล้วจึงว่า การทั้งนี้สำเร็จด้วยความคิดของท่าน ถ้าท่านมิมาช่วยก็จะต้องรบพุ่งกับเตียวกองเบ๋งยืดยาว เล็กอับยิ้มแล้วจึงสั่งเกียงจูแหยว่า ครบกำหนดยี่สิบเอ็ดวันเป็นวันตายเตียวกองเบ๋งวันนี้แล้ว ให้เกียงจูแหยเอาธนูยิงรูปหุ่นให้ถูกตาขวาลูกหนึ่ง ตาซ้ายลูกหนึ่ง หว่างอกลูกหนึ่ง เกียงจูแหยก็ขึ้นธนูหยิบเอาลูกธนูเสกสามลูกมายิงรูปหุ่นถูกตาขวาตามคำเล็กอับสั่ง
๏ ฝ่ายเตียวกองเบ๋งป่วยอยู่ในค่าย เมื่อเกียงจูแหยยิงธนูดังนั้นก็เจ็บตาข้างขวาลืมได้แต่ข้างเดียว เกียงจูแหยก็ยิงซ้ำมาถูกตาซ้าย เตียวกองเบ๋งก็เจ็บตาไปทั้งสองข้าง ลืมขึ้นมิได้ตกใจร้องกระวนกระวายไป บุนไทสือก็วิ่งมากอดไว้ เกียงจูแหยก็ยิงตัดหัวใจหุ่นซ้ำเข้า เตียวกองเบ๋งก็ขาดใจตาย บุนไทสือเห็นเตียวกองเบ๋งสิ้นใจก็ร้องไห้รัก แล้วสั่งทหารให้เอาศพเตียวกองเบ๋งใส่โลงยกไปไว้หลังค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหย เล็กอับ ครั้นสำเร็จความคิดแล้ว ก็พากันกลับมาค่ายเก่า ขึ้นบนหอคอยพร้อมกัน ดีใจรื่นเริงสรรเสริญเล็กอับทั้งสิ้น ขณะนั้นเตียวเทียนกุ๋นหน้าเขียวหนวดแดง เป็นนายค่ายกลอังแซติ้นก็ตีกลองขึ้น เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินจึงบอกกับเกียงจูแหยว่า บัดนี้ในค่ายกลอังแซติ้นมันตีกลองชวนเรารบ อันค่ายกลอังแซติ้นนี้ร้ายอยู่ จะต้องหาผู้มีบุญไปทำลายจึงจะได้ เกียงจูแหยจึงว่าท่านจะจัดเอาใครเล่าเป็นผู้มีบุญ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าท่านไม่รู้จักผู้มีบุญหรือ คือบูอ๋องเจ้าเมืองไซรกีนั่นแลเป็นผู้มีบุญ เกียงจูแหยจึงว่าบูอ๋องนั่นมีบุญก็จริงอยู่ แต่ยังไม่เคยรบพุ่งแก่ผู้ใด เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าท่านอย่าอิดออดเลย เร่งไปเชิญบูอ๋องมาเถิด เกียงจูแหยจึงใช้บูกิด บูกิดก็ไปเชิญบูอ๋องมา ณ ค่าย เกียงจูแหยแลเห็นก็ลงมาคำนับ เชิญบูอ๋องขึ้นไปบนหอคอย พวกทหารทั้งปวงต่างคนก็ต่างมาคำนับ บูอ๋องจึงว่าอาจารย์ทั้งปวงให้เรามา จะปรึกษาด้วยราชการสิ่งใดหรือ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่ากลศึกเขาทำไว้สิบอย่าง ทำลายเสียเก้าอย่างแล้ว ยังอยู่แต่กลอังแซติ้นค่ายเดียวนี้ ต่อผู้มีบุญจึงจะทำลายได้ ให้ไปเชิญพระองค์ออกมาหวังจะให้เป็นเกียรติยศสืบไป บูอ๋องจึงว่าอาจารย์ทั้งปวงพร้อมใจกันแล้วเราก็จะทำตาม เหยียนเต๋งโตหยินจึงให้บูอ๋องถอดเสื้อออกจากตัว จึงเอานิ้วกลางเขียนเป็นอักษรที่หว่างอกแล้วลงยันต์ปิดหมวกใส่เสื้อสำหรับรบ แล้วเหยียนเต๋งโตหยินก็สั่งโลเฉีย หลุยจินจู๊สองนาย ให้ตามไปรักษาบูอ๋อง บูอ๋องก็ขึ้นขี่ม้า โลเฉีย หลุยจินจู๊สองนายก็เคียงข้างม้าออกไปยืนอยู่หน้าค่าย เตียวเทียนกุ๋นก็ถือกระบี่เดินตรงออกมาเห็นบูอ๋องขี่ม้ามามิได้รู้จัก จึงถามโลเฉียว่าที่ขี่ม้าใส่หมวกกษัตริย์ออกมานั้นผู้ใด โลเฉียจึงบอกว่าพระเจ้าบูอ๋องเจ้าของเรา เตียวเทียนกุ๋นรู้ว่าบูอ๋องก็มีความโกรธ ขบฟันเงื้อกระบี่เดินตรงเข้ามา บูอ๋องครั้นเห็นก็ตกใจ โลเฉียก็แซงขึ้นไปรบด้วยเตียวเทียนกุ๋นเป็นหลายเพลงอาวุธ เตียวเทียนกุ๋นก็รบล่อเข้าไปในค่าย โลเฉียหลุยจินจู๊สองคนก็พาบูอ๋องไล่ตามเข้าไป เตียวเทียนกุ๋นก็ขึ้นบนหอรบ กอบเอาทรายแดงสาดลงมา ถูกบูอ๋องทั้งคนทั้งม้าตกลงไปในบ่อใต้หอรบ โลเฉียแลเห็นบูอ๋องตกลงไปในบ่อ ก็ขึ้นเหยียบกงจักรเผ่นขึ้นไปบนอากาศ เตียวเทียนกุ๋นก็เอาทรายสาดซ้ำมา ถูกโลเฉียตกลงในบ่อ หลุยจินจู๊แลเห็นขยับปีกจะบินหนี เตียวเทียนกุ๋นก็เอาทรายสาดถูกหลุยจินจู๊ตกลงในบ่อเป็นสามคนในค่ายอังแซติ้นก็บังเกิดเป็นควันดำพลุ่งขึ้น เกียงจูแหยอยู่บนหอคอยแลเห็นประหลาด ก็ถามเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินจึงบอกเกียงจูแหยว่าอันบังเกิดควันดำพลุ่งขึ้นดังนี้ เห็นบูอ๋องจะเสียทีแก่ข้าศึก แต่จะไม่เป็นไรด้วยมีบุญมาก อีกร้อยวันจึงจะสิ้นเคราะห์กลับมาได้ เกียงจูแหยได้ยินก็ทอดใจใหญ่ แล้วจึงว่ารูปร่างบูอ๋องแบบบางนัก ที่ไหนจะมีกำลังทนอยู่ได้จนร้อยวัน ถ้าฉวยว่าเป็นเหตุจะมิเสียแรงที่เราทำการมาทั้งนี้หรือ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าอันธรรมดาผู้มีบุญแล้วจะได้อันตรายหามิได้ ท่านอย่าเป็นทุกข์เลย จงกลับไปแจ้งราชการในเมืองเถิด อยู่ข้างนี้เป็นธุระของเราจะป้องกันไว้มิให้เป็นอันตราย เกียงจูแหยรับคำแล้วก็ลาเข้าไปในเมืองไซรกี บอกแก่นางไทกีไทหยิมมารดาบูอ๋องว่า บัดนี้บูอ๋องไปทำศึกเคราะห์นั้นมีอยู่ร้อยวัน ยังไม่กลับมาเมืองได้
๏ ฝ่ายนางไทกีไทหยิมมารดาบูอ๋อง ได้ฟังเกียงจูแหยบอกดังนั้นก็มีความทุกข์นัก จึงว่าแก่เกียงจูแหยว่า ท่านเร่งกลับออกไปคิดอ่านป้องกันบูอ๋องลูกเราไว้ให้ดี เกียงจูแหยคำนับแล้วก็กลับคืนออกมาหอคอย
๏ ฝ่ายเตียวเทียนกุ๋นครั้นบูอ๋อง โลเฉีย หลุยจินจู๊ตกลงในหลุมแล้ว ก็มีความยินดีนัก จึงมาบอกแก่บุนไทสือ บุนไทสือได้ฟังดังนั้นในใจไม่มีความสบายด้วยเตียวกองเบ๋งตายเสียใหม่ แต่จำใจต้องพูดด้วย แล้วเตียวเทียนกุ๋นก็ลามารักษาค่าย เตียวเทียนกุ๋นก็เอาทรายทิ้งไปทับบูอ๋องวันละสามหนมิได้ขาด
๏ ฝ่ายซินกงป้ารู้ว่าเตียวกองเบ๋งตาย ก็ขี่เสือตรงมาเกาะซามเซียมซู ลงจากหลังเสือยืนอยู่ปากถ้ำ พอนางลิถองศิษย์นางหุนเสียว เดินออกมา ซินกงป้าจึงถามว่าอาจารย์เจ้าอยู่หรือ ข้าจะมาเยี่ยม นางลิถองก็รับคำว่าอยู่ แล้วเข้าไปบอกนางหุนเสียว นางหุนเสียวก็สั่งให้รับซินกงป้าเข้าไปในถ้ำ คำนับกันแล้วก็นั่งอยู่ นางหุนเสียวจึงถามว่าท่านไปไหนมา ซินกงป้าจึงว่ามาด้วยธุระพี่ชายของเจ้า นางหุนเสียวจึงถามว่าพี่ชายข้าพเจ้ามีธุระสิ่งใดหรือ ท่านจึงต้องมาประดักประเดิด ซินกงป้าจึงบอกว่า เล็กอับกับเกียงจูแหยทำรูปรอยให้เตียวกองเบ๋งพี่ท่านตาย เราจึงมาบอกให้รู้ นางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียวทั้งสาม ได้ฟังซินกงป้าบอกว่าเตียวกองเบ๋งตาย จึงเอาศีรษะซบลงร้องไห้ แล้วนางหุนเสียวจึงว่าเมื่อมายืมกรรไกรทองไปทำศึกนั้น น้องก็ได้ห้ามมิให้ไปก็มิฟัง กลับโกรธขึ้งจะตัดรอนเพราะเทวดาอาเพศให้เป็นดังนี้ นางเพกเสียวนางเกงเสียวได้ฟังจึงตอบว่า พี่คิดจะไม่ไปแก้แค้นจึงเอาความทั้งนี้มากั้นกาง ข้าพเจ้าทั้งสองพี่น้องนี้จะขอไปให้เห็นศพพี่ แล้วจะแก้แค้นให้จงได้ ถึงจะมีชื่ออยู่ในห้องสินไต้ก็ไม่เสียดายชีวิต ว่าแล้วก็หยิบเอาถังทองเดินออกไปด้วยกำลังโกรธ ครั้นถึงปากถ้ำนางเพกเสียวก็ขึ้นขี่นกเงือก นางเกงเสียวขึ้นขี่นกการะเวกบินไปทางอากาศ นางหุนเสียวเห็นน้องสาวทั้งสองออกไปจากถ้ำ จึงคิดว่าน้องเราออกไปครั้งนี้เห็นจะทำให้เกิดความใหญ่เป็นมั่นคง จะไว้ใจมิได้จำเราจะตามไปจึงจะชอบ แล้วก็สั่งนางลิถองผู้ศิษย์ให้อยู่รักษาถ้ำ นางหุนเสียวก็ขึ้นขี่พญาลอรีบตามไปโดยเร็ว พลางร้องเรียกน้องสาวให้หยุดอยู่ก่อน พี่จะไปด้วย นางเพกเสียวนางเกงเสียวจึงว่า พี่จะไปทำไมให้ลำบากอยู่รักษาถ้ำเถิด นางหุนเสียวจึงว่าน้องทั้งสองไปแล้วพี่จะอยู่อย่างไรได้ สามนางขี่นกรีบบินไป.
๏ ฝ่ายนางฮ่ำจือเสียนนางไซหุนเซียนจู๊เห็นนางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียวขี่นกบินมา จึงร้องถามว่าท่านจะไปไหน สามนางก็บอกว่าจะไปเมืองไซรกี นางฮ่ำจือเสียนนางไซหุนเซียนจู๊จึงว่าข้าจะไปด้วย แล้วก็พากันไปทางอากาศทั้งห้าคน ครั้นถึงค่ายบุนไทสือจึงสั่งทหารให้เข้าไปบอกบุนไทสือ บุนไทสือก็ออกมารับเข้าไปคำนับกัน แล้วถามว่าท่านมาแต่ไหน นางหุนเสียวก็บอกว่าจะมาเยือนศพเตียวกองเบ๋งพี่เรา บุนไทสือได้ฟังนางบอกว่าเป็นน้องเตียวกองเบ๋งกลั้นน้ำตามิได้ จึงเล่าความว่าพี่ท่านตายเพราะเล็กอับ มันให้เกียงจูแหยทำรูปเตียวกองเบ๋งพี่ท่านไว้ ณ ค่ายเขากีสาน แล้วลงยันต์ใส่ลูกธนูยิง ครั้นข้าพเจ้าจับยามรู้ จึงให้ตันเก๋าก๋องเอียวเสียวสูศิษย์ของพี่ท่านไปชิงลูกธนูที่มันทำไว้ โลเฉียฆ่าตันเก๋าก๋อง เอียวเสียวสูตายเสียกลางทาง พี่ท่านก็ป่วยหนักไป เมื่อวันจะตายสั่งเราไว้ว่าถ้าท่านมาดูศพให้เอากรรไกรทองกับห่อผ้านี้ให้ ว่าแล้วก็หยิบห่อผ้ากับกรรไกรทองมาส่งให้นางทั้งสองคน นางทั้งสองคนก็รับเอามา เห็นเสื้อผ้าเตียวกองเบ๋งก็ร้องไห้ พลางถามว่าท่านเอาศพพี่ข้าพเจ้าไว้ไหน บุนไทสือจึงบอกว่าอยู่หลังค่าย นางเกงเสียวก็ชวนกันจะไปดู นางหุนเสียวจึงว่าพี่เราก็ตายไปแล้วจะไปดูข้ากลัวแต่จะกลั้นน้ำตามิได้ นางเพกเสียวจึงว่ามาหมายจะดูศพ เพราะความรักความอาลัยพี่ไม่ไปก็ตามเถิด แล้วก็ชวนกันไปหลังค่าย นางหุนเสียวจึงลุกตามไปเห็นโลงใส่ศพเตียวกองเบ๋งตั้งอยู่ ก็เปิดฝาโลงออกดูเห็นศพเตียวกองเบ๋ง สามนางยิ่งมีความอาลัยนัก นางเกงเสียวร้องไห้แล้วทอดตัวลงกลิ้งอยู่ นางเพกเสียวมีความแค้นเกียงจูแหย จึงปลอบน้องว่าเจ้าอย่าร้องไห้เลย เราจะช่วยกันคิดอ่านจับตัวเกียงจูแหยมาทำแก้แค้นให้สาหัสดีกว่า นางหุนเสียวจึงว่าการอะไรของเกียงจูแหยต้นความอยู่เล็กอับ เราจะจับตัวเล็กอับมาทำให้สาแก่ใจจึงจะชอบ ว่าแล้วก็พากันมาที่บุนไทสือ บุนไทสือก็ให้ทำโต๊ะมาเลี้ยงนางทั้งห้าคนและทหารทั้งปวง
๕๐
๏ ครั้นรุ่งเช้านางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว นางฮ่ำจือเสียน นางไซหุนเซียนจู๊ ห้าคนออกมายืนอยู่หน้าค่าย บุนไทสือและตังสินเสียวโก๋เดินตามมาข้างหลัง นางหุนเสียวก็ขับพญาลอรุกมาถึงหอคอย แล้วร้องว่าใครอยู่นั่นจงไปบอกเล็กอับให้ลงมาหาเราสักหน่อย คนเฝ้าหอคอยก็มาบอกเล็กอับว่ามีนางฤๅษีห้าคนมายืนอยู่หน้าค่าย ให้เชิญท่านออกไป เล็กอับได้ฟังจึงคิดว่าจะไปดูให้รู้จัก แล้วก็ถือกระบี่ออกมายืนอยู่หน้าค่าย นางเกงเสียวจึงถามว่า เจ้าชื่อเล็กอับที่เป็นคนเจ้าความรู้ สอนให้เกียงจูแหยลงลูกธนูยิงเตียวกองเบ๋งพี่เราตายนั้นหรือ เล็กอับก็รับว่าเราชื่อเล็กอับคิดฆ่าพี่ท่านจริง ด้วยเตียวกองเบ๋งพี่ของท่านเป็นคนพาลเห็นผิดเป็นชอบ ไปเข้ากับพวกติวอ๋องซึ่งไม่อยู่ในสัจธรรม ถือแต่วิชาเที่ยวข่มเหงเขาจึงต้องไปตามที่ นางเกงเสียวก็โกรธแล้วว่า ช่างเลือกพูดเอาแต่ความดีตั้งตัวอยู่ในสัจในธรรม ทำไมไม่รบพุ่งกันโดยฝีมือสุจริต มาคิดร้ายเตียวกองเบ๋งพี่เราให้ตายด้วยอุบายเล่า ว่าแล้วก็ชักกระบี่ออกไล่ฟันเล็กอับด้วยกำลังโกรธ เล็กอับก็รับด้วยกระบี่รบกันเป็นหลายเพลง นางเพกเสียวก็เอาถังทองทิ้งขึ้นไปบนอากาศ เล็กอับแลเห็นอาวุธนั้นประหลาดกว่าอาวุธทั้งปวงก็ขยับจะหนี ถังทองนั้นก็เข้าตักเอาเล็กอับไปทิ้งลงในกลางค่ายบุนไทสือ เล็กอับมีความเจ็บทนมิได้ก็สลบอยู่กับที่นั่น นางเพกเสียวก็วิ่งเข้ามามัดเล็กอับ สั่งให้ทหารเอาเล็กอับไปผูกแขวนขึ้นไว้บนปลายเสาธง แล้วนางเพกเสียวบอกแก่บุนไทสือว่าเล็กอับทำแก่พี่ข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าจะขอทำเหมือนอย่างนั้นบ้าง นางเพกเสียวก็สั่งให้จัดพวกธนูที่มีฝีมือมาห้าร้อยคนให้ยิงเล็กอับ ทหารธนูนั้นก็มายิงลูกธนูขึ้นไปประดุจฝนตก เล็กอับก็มิได้เป็นอันตราย พวกธนูเห็นดังนั้นก็ตกใจ นางเพกเสียวจึงว่ากับเล็กอับว่า ความรู้ท่านดีจะขอดูท่านจะกันอาวุธเราได้หรือมิได้ แล้วก็ทิ้งกรรไกรทองขึ้นไปบนอากาศ เล็กอับแลเห็นจึงร้องว่าเราจะไปแล้ว แล้วแปลงเพศเป็นตะขาบหนีมาหอคอย เหยียนเต๋งโตหยินเห็นเล็กอับมาก็ถามว่า ถังทองมันตักเอาท่านไปได้ ท่านทำอย่างไรจึงรอดกลับมาได้ เล็กอับจึงว่ามันเกณฑ์ทหารธนูห้าร้อยที่มีฝีมือมายิงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ร่ายมนต์กันไว้มิได้มีอันตราย แล้วมันเอากรรไกรทองทิ้งมาให้ผลาญชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็หนีมาเสีย เหยียนเต๋งโตหยินชมว่าอันความรู้ท่านนี้ประเสริฐนัก เล็กอับจึงว่าวันนี้ข้าพเจ้ามีธุระจะลาไปหาอาจารย์แล้วข้าพเจ้าจะกลับมา ว่าแล้วเล็กอับก็หายตัวไป ครั้นรุ่งเช้านางหุนเสียวก็พาพวกพ้องมายืนอยู่หน้าหอคอยทั้งห้าคน ทหารซึ่งรักษาประตูค่ายก็เข้าไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ขี่ซูปุดเสียง ศิษย์และทหารทั้งปวงก็ตามออกมายืนอยู่หน้าค่าย นางหุนเสียวจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ท่านคบคิดกับเล็กอับลงเลขยันต์ใส่ลูกธนูยิงพี่เราตาย ชอบด้วยยุติธรรมแล้วหรือ เกียงจูแหยจึงบอกว่าท่านพูดดังนี้เห็นเป็นคนโฉดเขลาเสียแล้ว ครั้นเขาจะว่าก็เหมือนจะแกล้งฟื้นความ พี่ท่านคิดมิชอบใส่ตัวเอง เทวดาจึงอาเพศให้พี่ท่านมาตาย นางเกงเสียวได้ยินก็มีความโกรธนัก จึงร้องว่าตัวฆ่าพี่เราตายแล้วยังซ้ำว่าเทวดาอาเพศอีกเล่า ความแค้นเราเหลือที่จะอด เร่งเข้ามาเราจะลองคมกระบี่ดูสักหน่อย ว่าแล้วก็ขับนกการะเวกเข้าไปไล่ฟันเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็รับด้วยกระบี่ อึ้งเทียนฮัวแลเห็นก็รำกระบองสั้นสองมือขับกิเลนเผือกเข้าช่วยเกียงจูแหย นางเพกเสียวก็ขับนกเงือกเข้าช่วยนางเกงเสียว นางหุนเสียวก็ขับพญาลอเข้าช่วยรบ นางไซหุนเซียนจู๊ก็เอาแก้วขว้างมา อึ้งเทียนฮัวไม่ทันระวังตัว แก้วนั้นก็ถูกตาทั้งสองข้างตกลงจากหลังกิเลนเผือก
๏ ฝ่ายกิมเฉียก็วิ่งเข้าช่วยอึ้งเทียนฮัวไว้ได้ เกียงจูแหยแลเห็นก็เอากระบองเก้าปล่องขว้างขึ้นไปบนอากาศ กระบองนั้นตกลงมาถูกนางหุนเสียวพลัดตกจากหลังพญาลอ นางเพกเสียวเห็นวิ่งเข้าช่วยมิทัน เอียวเจี้ยนปล่อยสุนัขเหาะได้เข้ากัดเอาไหล่นางเพกเสียว ทั้งเนื้อทั้งผ้าขาดติดปากสุนัขมา นางฮ่ำจือเสียนก็อ่านมนต์ให้เป็นพายุลมดำพัดมา เกียงจูแหยได้ยินเสียงลมพายุประหลาด ก็แหงนหน้าขึ้นดู นางไซหุนเซียนจู๊ก็ทิ้งแก้วไปถูกตาเกียงจูแหย แทบจะตกจากหลังซูปุดเสียง นางเกงเสียวแลเห็นเกียงจูแหยต้องอาวุธ ขยับจะวิ่งเข้ามาฟัน เอียวเจี้ยนก็เข้ารบกั้นเกียงจูแหยไว้ เกียงจูแหยกับอึ้งเทียนฮัวก็หนีไปค่าย เหยียนเต๋งโตหยินอยู่บนหอคอย เห็นเกียงจูแหยไม่ลืมตาก็รู้ว่าต้องแก้ว ลงมารับเกียงจูแหยอึ้งเทียนฮัวขึ้นไปบนหอคอย แล้วหยิบเอายามาทาให้เกียงจูแหยอึ้งเทียนฮัว อึ้งเทียนฮัวก็ลืมตาขึ้นได้ดังเก่า อึ้งเทียนฮัวโกรธพลางกัดฟันพยาบาทหมายจะออกไปแก้มือ
๏ ฝ่ายนางหุนเสียวต้องกระบองเก้าปล่องมีความเจ็บนัก นางเพกเสียวต้องปากสุนัขกัด สามคนพี่น้องจึงพูดกันว่า ศึกครั้งนี้เราจะทำให้สิ้นฝีมือแลความคิด อย่าว่าแต่พวกศิษย์ด้วยกันเลย ถึงอาจารย์ผู้เฒ่าจะมาก็ไม่ฟัง นางหุนเสียวก็เอายามาทาแผลถูกกระบองกับสุนัขกัด แผลนั้นก็หายทั้งสองคน แล้วก็พากันกลับมาค่าย จึงบอกบุนไทสือว่าเราจะขอทหารท่านที่มีฝีมือสักหกร้อยคน บุนไทสือจึงสั่งให้จัดทหารหกร้อยมามอบให้แก่นางหุนเสียว นางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียวนางฮ่ำจือเสียนนางไซหุนเซียนจู๊ก็พาทหารหกร้อยออกมาหลังค่าย เขียนแผนที่ค่ายลงที่แผ่นดิน มีทางเข้าทางออกทางหนีทางไล่ ทางหลงทางหยุดทางซุ่มทางตาย แล้วเขียนยันต์ไปปิดไว้ทุกทาง จึงฝึกพวกทหารหกร้อยคน ให้ชำนิชำนาญในท่วงทีรวดเร็วดังใจ แล้วนางหุนเสียวมาบอกบุนไทสือว่า ทหารหกร้อยนั้นข้าพเจ้าฝึกสอนดีแล้ว เชิญท่านไปคอยดูพวกเกียงจูแหยจะมาเข้ากลเรา บุนไทสือจึงถามว่ากลศึกท่านนั้นมีแยบคายเป็นอย่างไร นางหุนเสียวจึงว่าอันกลศึกของข้าพเจ้านี้หาที่จะเปรียบมิได้ ถึงเทวดามนุษย์ยกมาในกลอันนี้แล้ว ที่จะกลับคืนไปนั้นไม่ได้ บุนไทสือได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงสั่งให้ทหารหกร้อยออกไปตั้งค่ายกลตามที่ได้ฝึกสอนไว้นั้น แล้วบุนไทสือก็ขึ้นขี่กิเลน ห้านางก็ตามมายืนอยู่หน้าหอคอย ร้องว่าไปด้วยความพยาบาทว่า ใครอยู่ในค่ายเร่งบอกเกียงจูแหยออกมาโดยเร็ว เกียงจูแหยนั่งอยู่บนหอคอย ได้ยินดังนั้นก็พาพวกศิษย์ยกเป็นกระบวนออกมายืนอยู่หน้าค่าย นางหุนเสียวจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า พวกท่านที่เหาะเหินเดินอากาศได้สันทัดแลมีสติปัญญาเวทมนต์ วันนี้เราตั้งค่ายกลค่ายหนึ่ง เชิญท่านไปดูให้เต็มตาเถิด ถ้าท่านเข้าใจทำลายค่ายกลนี้ได้เราไม่ขอสู้ท่านต่อไป จะยอมอยู่เป็นข้าท่านต่อไปในเมืองไซรกี เอียวเจี้ยนยืนอยู่ข้างเกียงจูแหย จึงตอบนางหุนเสียวว่า พวกท่านเป็นคนถือผิดเจรจามักไม่มีจริง จะมาลวงให้เกียงจูแหยไปดูค่าย แล้วจะได้ลอบเอาอาวุธทิ้งทำร้าย นางหุนเสียวได้ฟังเอียวเจี้ยนว่าก็มีความโกรธ จึงตอบเอียวเจี้ยนว่าเราไม่โกหก พวกท่านดีแต่คบคิดกันทำร้ายเขาลับหลัง เอียวเจี้ยนได้ฟังก็โกรธขับม้ารำทวนไล่แทงนางเกงเสียว นางเกงเสียวก็ถือกระบี่ขึ้นขี่นกการะเวกเข้ารบด้วยเอียวเจี้ยน นางหุนเสียวก็เอาถังทองทิ้งไปบนอากาศ เอียวเจี้ยนไม่รู้ว่าถังทองมีฤทธิ์ จึงมิได้หลบหลีก ถังทองก็ตักเอาเอียวเจี้ยนไปทิ้งลงในค่ายกลหองโฮติ้น กิมเฉียเห็นนางหุนเสียวจับเอียวเจี้ยนไปได้ ก็ถือกระบี่เข้าไล่ฟันนางเกงเสียว นางเกงเสียวก็รับด้วยกระบี่ กิมเฉียก็หยิบเอาเชือกชื่อคุ้นเหลงถุนทิ้งขึ้นไป นางหุนเสียวแลเห็นก็หัวเราะแล้วกวักมือเรียกเชือก ๆ นั้นก็มาลงในถังทอง แล้วนางหุนเสียวก็ทิ้งถังทองไปตักเอากิมเฉียไปทิ้งไว้ในค่ายกลหองโฮติ้น บกเฉียแลเห็นนางหุนเสียวจับพี่ชายไปก็โกรธ เงื้ออาวุธเข้ามาจะรบด้วยนางหุนเสียว นางเกงเสียวครั้นเห็นก็เข้าสกัดรบด้วยบกเฉียสามเพลง บกเฉียจึงสะบัดตัวให้กระบี่ซึ่งสะพายแล่งหลุดออกจากฝักขึ้นไปแกว่งอยู่กลางอากาศ นางหุนเสียวเห็นก็กวักมือเรียกเอากระบี่ไปลงในถัง แล้วทิ้งถังทองไปตักเอาตัวบกเฉียไปทิ้งลงในค่ายกลหองโฮติ้น นางหุนเสียวก็ขับพญาลอมาตรงหน้าเกียงจูแหย แล้วก็ทิ้งถังทองไปตักเอาเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ชักธงขึ้นโบกเป็นข่ายทองกั้นกางไว้ ถังนั้นก็มิได้ถูกต้อง เกียงจูแหยก็หนีไปหอคอย
๏ ฝ่ายบุนไทสือกับนางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว นางฮ่ำจือเสียน นางไซหุนเซียนจู๊ก็พากันคืนเข้าค่าย แล้วสั่งให้แต่งของมาเลี้ยงกัน ครั้นรุ่งเช้านางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียวนางฮ่ำจือเสียน นางไซหุนเซียนจู๊ก็ชวนกันออกมาหน้าค่าย ร้องเรียกเหยียนเต๋งโตหยินให้ออกมา เหยียนเต๋งโตหยินได้ยินก็ชวนกันจัดเป็นกระบวนทัพออกมายืนอยู่นอกค่าย นางหุนเสียวจึงว่านี่แน่ะเหยียนเต๋งโตหยิน ท่านกับเราวันนี้จะรบกันให้เห็นฝีมือ ด้วยท่านฆ่าพวกเราตายเสียเป็นอันมาก บัดนี้เราตั้งกลศึกหองโฮติ้นไว้หวังจะลองความรู้ท่าน แม้นท่านดีก็เข้ามาในค่ายกลเรา เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังก็หัวเราะแล้วจึงว่า อันประเพณีทำศึกต่างคนต่างปองล้างชีวิตกัน ซึ่งจะมาโกรธว่าเราฆ่าพวกพ้องเสียนั้นมิชอบ นางเกงเสียวได้ฟังก็โกรธ ถือกระบี่ขับนกการะเวกเข้าไปจะรบด้วยเหยียนเต๋งโตหยิน เซกเจงจู๊ก็รำกระบี่วิ่งไปสกัดกั้นหน้านางเกงเสียวไว้ นางเกงเสียวเห็นเซกเจงจู๊มากั้นไว้ก็ฟันเซกเจงจู๊ด้วยกระบี่ เซกเจงจู๊ก็รับด้วยกระบี่ รบกันเป็นสามารถ นางหุนเสียวก็ทิ้งถังทองไปตักเอาเซกเจงจู๊ไปทิ้งลงในค่ายหองโฮติ้น นางเกงเสียวก็ทำเพลงเยาะเย้ยอยู่ตรงหน้าเหยียนเต๋งโตหยิน กงเสงจู๊แลเห็นนางเกงเสียวทำดังนั้นจึงว่า อันธรรมดาทำศึกได้ถึงรบพุ่งกันแล้วมิพวกท่านก็พวกเราคงจะตายเป็นอันเที่ยง จะมาเยาะเย้ยกันนั้นไม่ควร ว่าแล้วชักกระบี่ออกไล่ฟันนางเกงเสียว นางเกงเสียวก็เข้ารับรบกับกงเสงจู๊ด้วยกระบี่ นางเพกเสียวก็เอาถังทองทิ้งไป กงเสงจู๊หลบไม่ทันถังทองนั้นก็ตักเอาตัวกงเสงจู๊ไปทิ้งลงในค่าย
๏ ฝ่ายกงฮวดเทียนจุ๋น เผาเหียนจินหยิน ผังโตหยิน ไทอิดจินหยิน เหลงโปไต้ฮวดสู กีลิวสุน อึ้งเหลงจินหยิน เจ็ดคนแลเห็นนางเพกเสียวทิ้งถังทองมาตักเอากงเสงจู๊ไปมีความโกรธนัก ก็พากันรุมเข้ามารบกับพวกนางหุนเสียว นางหุนเสียวก็ทิ้งถังทองไปตักเอาตัวกงฮวดเทียนจุ๋น เผาเหียนจินหยิน ผังโตหยิน ไทอิดจินหยิน เหลงโปไต้ฮวดสู กีลิวสุน อึ้งเหลงจินหยินเจ็ดคน ไปทิ้งลงในค่ายหองโฮติ้น เหลืออยู่แต่เหยียนเต๋งโตหยิน นางหุนเสียวดีใจนักจึงนึกว่าวันนี้สมคะเนแล้ว จะละเหยียนเต๋งโตหยินไว้ทำไมเล่า แล้วก็ทิ้งถังทองไปกลางอากาศ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นก็อ่านมนต์หายตัวไป
๏ ฝ่ายนางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว นางฮ่ำจือเสียน นางไซหุนเซียนจู๊ห้าคนก็กลับมาค่ายบุนไทสือ บุนไทสือให้ยกโต๊ะมาเลี้ยง นางหุนเสียวเสพสุราพลางคิดว่าเราละเมิดคำอาจารย์ มาทำศึกด้วยเกียงจูแหยครั้งนี้ เพราะมานะและความแค้นด้วยเตียวกองเบ๋งพี่เราตาย ได้เกินแล้วก็จะทำไปตามเกิน
๏ ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินมาถึงหอคอย จึงปรึกษากับเกียงจูแหยว่า แต่พวกนางหุนเสียวจับพวกพ้องของเราไปถึงสิบสองคนแล้ว ที่เราจะอยู่ทำศึกนั้นเห็นจะเอาชัยชำนะโดยยาก วันนี้เราจะลาท่านไปหาอาจารย์ ณ เขากุนหลุนซัว ท่านจงรักษาค่ายไว้กว่าเราจะมา สั่งแล้วเหยียนเต๋งโตหยินก็ลงจากหอคอย อ่านมนต์หายตัวไปโดยเร็ว ครั้นถึงเขากุนหลุนซัวก็แก้มนต์ที่บังตัวไว้ แล้วก็เดินเข้าไปถึงหน้าเก๋ง แลเห็นแปะเฮาะตองหยีจูงกวางมาเทียมรถ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นอยู่หรือไปไหน แปะเฮาะตองหยีจึงบอกว่าอาจารย์ให้เรามาเทียมรถจะไปเมืองไซรกี ท่านรีบกลับไปคอยรับอาจารย์เถิด เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังก็กลับมาหอคอย เห็นเกียงจูแหยนั่งเป็นทุกข์อยู่ เหยียนเต๋งโตหยินจึงบอกเกียงจูแหยว่า ท่านอย่าเป็นทุกข์เลย บัดเดี๋ยวนี้อาจารย์ก็จะมาถึง เร่งจัดแจงดอกไม้ธูปเทียนที่ทางไว้ให้สมควรคอยรับอาจารย์เถิด เกียงจูแหยก็ทำตามทุกประการ แล้วเหยียนเต๋งโตหยินกับเกียงจูแหยก็พากันมานั่งคอยอยู่ พอได้ยินเสียงกวางร้องบนอากาศ ก็รู้ว่าอาจารย์มาถึง เหยียนเต๋งโตหยินกับเกียงจูแหยก็จุดธูปเทียนยืนคำนับอาจารย์อยู่คนละข้าง ง่วนสีเทียนจุ๋นก็สั่งศิษย์ให้เทียมรถเข้ากับหอคอย แล้วง่วนสีเทียนจุ๋นก็ขึ้นไปนั่งบนที่อันแต่งไว้ เหยียนเต๋งโตหยินกับเกียงจูแหยเข้าไปกราบอาจารย์แล้วคุกเข่าอยู่ ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงถามว่า ซึ่งท่านทำศึกกับบุนไทสือนั้นเป็นอย่างไรบ้าง เกียงจูแหยจึงบอกอาจารย์ว่าบูอ๋อง โลเฉีย หลุยจินจู๊ สามคนเข้าไปตีค่ายกลอังแซติ้น ตกอยู่ในบ่อเตียวเทียนกุ๋น แล้วนางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว ซึ่งเป็นน้องเตียวกองเบ๋งจับเอาเอียวเจี้ยนหนึ่ง กิมเฉียหนึ่ง บกเฉียหนึ่ง เซกเจงจู๊หนึ่ง กงเสงจู๊หนึ่ง กงฮวดเทียนจุ๋นหนึ่ง เผาเหียนจินหยินหนึ่ง ผังโตหยินหนึ่ง ไทอิดจินหยินหนึ่ง เหลงโปไต้ฮวดสูหนึ่ง กีลิวสุนหนึ่ง อึ้งเหลงจินหยินหนึ่ง สิบสองคนผู้เป็นศิษย์ท่านไปขังไว้ในค่ายกลหองโฮติ้น ขออาจารย์จงช่วยชีวิตคนทั้งนี้ให้รอดจากความตาย ง่วนสีเทียนจุ๋นได้ฟังเกียงจูแหยบอกก็พยักหน้า แล้วนิ่งอยู่จนตะวันเที่ยง ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงสำแดงฤทธิ์ให้สว่างบนอากาศ ตรงหอคอยดุจตามประทีปสักหมื่นดวง
๏ ฝ่ายนางหุนเสียวอยู่ในค่ายหองโฮติ้น เห็นในค่ายเกียงจูแหยสว่างประหลาด ก็รู้ว่าอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นมา จึงพูดกับนางเพกเสียวผู้น้องว่า ไม่พอที่จะผิดกันกับอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นเลย เพราะเตียวกองเบ๋งพี่ชายเราตายผู้เดียว จึงได้เกิดโทโสมาตั้งค่ายจับพวกเกียงจูแหย ซึ่งเป็นศิษย์ง่วนสีเทียนจุ๋นมาขังไว้เป็นอันมาก ครั้นจะปล่อยไปเล่าก็ได้เกินแล้ว บัดนี้อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นก็มาเราจะคิดอย่างไรดี นางเกงเสียวจึงว่าทำไมกับง่วนสีเทียนจุ๋นเป็นอาจารย์ของเราเมื่อไรเล่า ข้อหนึ่งเราก็มิได้ทำไมแก่ง่วนสีเทียนจุ๋น ศิษย์ต่อศิษย์ต่างคนต่างรบกันต่างหาก นางเพกเสียวจึงว่าเราจะพากันออกไปดูท่วงทีง่วนสีเทียนจุ๋นจะว่าประการใด ถ้าเป็นกลางอยู่เราจะคำนับตามธรรมเนียม แม้นเชื่อคำศิษย์ท่านเราก็จะไม่นับถือว่าเป็นผู้ใหญ่ อนึ่งเราก็ตั้งค่ายกลอันนี้ไว้มั่นคงอยู่ ถึงโกรธก็จะทำไมเราหนักหนา
๏ ฝ่ายง่วนสีเทียนจุ๋น ครั้นรุ่งเช้าก็ขึ้นขี่รถ แปะเฮาะตองหยีขี่หน้ารถ ลำเก๊ดเทียนอ๋องตามมาท้ายรถ ครั้นถึงหน้าค่ายหองโฮติ้น แปะเฮาะตองหยีอยู่หน้ารถ จึงเรียกนางหุนเสียวว่า ท่านจงออกมาคำนับอาจารย์เรา นางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว ได้ฟังก็พากันออกมายืนอยู่หน้าค่ายทั้งสามคน ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าทั้งสามนาง ทำไมท่านจึงไม่อยู่ในสัจธรรมขืนขัดคำอาจารย์สั่ง แล้วจับเอาศิษย์ของเราไปขังไว้ในค่าย ถึงอาจารย์ของเจ้าก็หาอาจจะทำก้ำเกินเราเช่นนี้ไม่ วันนี้เรามาจะขอเข้าไปดูค่ายที่ท่านทำไว้สักหน่อย นางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียวได้ฟังก็พากันเข้ามาในค่าย ขึ้นบนหอรบคอยดูแยบคายง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นก็ขับรถลอยเข้ามาในค่าย แลไปด้วยตาทิพย์เห็นศิษย์สิบสองคนนอนก่ายกองกันอยู่ ถอนใจใหญ่แล้วก็กลับออกมาจากค่ายหองโฮติ้น นางไซหุนเซียนจู๊เห็นง่วนสีเทียนจุ๋นกลับออกไป ก็เอาคดขว้างมาจะให้ถูกง่วนสีเทียนจุ๋น คดนั้นก็แหลกละเอียดไป ง่วนสีเทียนจุ๋นก็กลับมาถึงหอคอย เหยียนเต๋งโตหยินคำนับแล้วจึงถามว่า อาจารย์เข้าไปในกลหองโฮติ้น เห็นพวกศิษย์ที่เขาจับไปไว้นั้น เขาทำเป็นอย่างไรบ้าง ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่า อันพวกที่เขาจับไปได้นั้นลำบากนัก ดูประหนึ่งควายเขาขังไว้ในคอก เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าอาจารย์เข้าไปในค่ายกลแล้วเป็นไรมิโปรดแก้ไขพวกศิษย์ออกมาให้พ้นทุกข์เล่า ง่วนสีเทียนจุ๋นยิ้มแล้วจึงว่า อาจารย์โลจู๊เทียนจุ๋นยังมิได้สั่งที่จะทำไปก่อนนั้นมิชอบ ว่าพอขาดคำได้ยินเสียงโคร้องอยู่กลางอากาศ ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงบอกแก่เหยียนเต๋งโตหยินว่า อาจารย์โลจู๊เทียนจุ๋นมาแล้วก็พากันไปคอยอยู่หน้าค่าย
๏ ฝ่ายโลจู๊เทียนจุ๋นก็ขับโคลอยลงมาจากอากาศ เหยียนเต๋งโตหยินกับเกียงจูแหยก็จุดเครื่องบูชา เชิญโลจู๊เทียนจุ๋นขึ้นไปนั่งบนที่อันแต่งไว้ ต่างคนคำนับแล้ว โลจู๊เทียนจุ๋นจึงถามง่วนสีเทียนจุ๋นว่า พวกศิษย์ซามเซียมซูมาตั้งค่ายกลทัพหองโฮติ้นไว้ พวกศิษย์ของเราที่หนีเคราะห์ไม่พ้น เขาจับไปได้นั้นเจ้าได้ไปดูบ้างหรือไม่ ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าข้าพเจ้าได้เข้าไปถึงในค่ายแล้ว ครั้นจะทำลายกลแก้เอาพวกศิษย์เหล่านั้นมา ก็คิดเกรงอยู่ด้วยอาจารย์ยังมิได้สั่ง โลจู๊เทียนจุ๋นได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มอยู่
๏ ฝ่ายนางหุนเสียวอยู่ในค่าย แลเห็นอาจารย์โลจู๊เทียนจุ๋นขี่โคเหาะมาบนอากาศลงไปในค่ายเกียงจูแหย จึงว่าแก่นางเพกเสียวนางเกงเสียวว่า อาจารย์โลจู๊เทียนจุ๋นมาแล้วเราจะคิดอย่างไรดี นางเพกเสียว นางเกงเสียวจึงว่า มิใช่อาจารย์ที่ท่านสั่งสอนเรา ถึงจะมาก็ชั่งเขาเป็นไร นางหุนเสียวสั่นศีรษะแล้วว่า เจ้าพูดเช่นนี้มิชอบ ถ้าท่านเข้ามารบกับเรา เราจะสู้ได้แล้วหรือ นางเกงเสียวจึงว่ากรรไกรกับถังทองของเรานี้ประเสริฐกว่าอาวุธทั้งปวง ถึงจะเข้ามาในค่ายเราก็จะทำไมแก่เราได้
๕๑
๏ ฝ่ายโลจู๊เทียนจุ๋นจึงว่าแก่ง่วนสีเทียนจุ๋นว่า วันนี้เราเร่งทำลายค่ายหองโฮติ้นเสียให้สำเร็จ เราจะได้กลับไปที่สำนัก ซึ่งจะอยู่ที่นี่ช้าไปนั้นไม่ควร แล้วโลจู๊เทียนจุ๋นก็ขึ้นขี่โคเขียว ง่วนสีเทียนจุ๋นกับศิษย์ทั้งปวงก็ตามมา ครั้นถึงหน้าค่ายหองโฮติ้น โลจู๊เทียนจุ๋นก็ทำฤทธิ์ให้เสียงระฆังในค่ายกลหองโฮติ้นนั้นดังขึ้น แล้วร้องเรียกนางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว ว่าเรามาแล้วเร่งออกมารับ เราจะเข้าไปในค่าย นางหุนเสียว นางเพกเสียว นางเกงเสียว ได้ยินก็ออกมายืนอยู่มิได้คำนับโลจู๊เทียนจุ๋น โลจู๊เทียนจุ๋นจึงว่าพวกท่านเหล่านี้บังอาจ ไม่มีความเกรงใจกัน แต่อาจารย์ของท่านยังคำนับเรา นางเพกเสียวจึงว่าเราจะคำนับก็แต่อาจารย์ของเรา ตัวท่านนั้นเราไม่เคยนับถือยำเกรง โลจู๊เทียนจุ๋นจึงตวาดด้วยความโกรธ แล้วขับโคไล่นางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียว นางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียวก็หนีเข้าค่าย โลจู๊เทียนจุ๋นง่วนสีเทียนจุ๋นแปะเฮาะตองหยีก็ไล่รบพุ่งติดตามนางทั้งสามเข้าไป
๏ ฝ่ายง่วนสีเทียนจุ๋นโลจู๊เทียนจุ๋นก็ขับโคเข้าไปตีนพยุห์ เห็นศิษย์ทั้งปวงต้องอาวุธบาดเจ็บหลายคน ที่สลบอยู่ก็เป็นอันมาก จึงคิดว่าศิษย์เราเหล่านี้เรียนความรู้มาช้านานแล้ว ยังหนีกรรมหาพ้นไม่ ฝ่ายนางหุนเสียวนางเพกเสียวนางเกงเสียวอยู่บนหอรบ เห็นอาจารย์ทั้งสองเข้ามาในพยุห์ นางหุนเสียวจึงเอากิมเก๋าเจียน แปลว่าตะไกรขว้างลงมา ง่วนสีเทียนจุ๋นก็เอามือเสื้อรับไว้ได้ นางหุนเสียวก็โกรธจึงเอางวนจิมเกา แปลว่าถังใส่ของโสโครกทิ้งซ้ำลงไป ง่วนสีเทียนจุ๋นก็เอาห่องอวยผู้ถวน แปลว่าเบาะรองนั่งประกอบด้วยธาตุไฟธาตุลมขว้างขึ้นไปห่อเอาถังแล้วให้ลักเสือแปลว่าโหงพรายพาเอาถังไปไว้ยกฮือเก๋งที่อยู่ง่วนสีเทียนจุ๋น นางทั้งสามจึงร้องว่าซึ่งท่านเอาของวิเศษของเราไปนั้น ท่านเข้าใจว่าเราจะสู้ไม่ได้หรือ แล้วลงจากหอรบรำกระบี่เข้าไปจะฟันอาจารย์ทั้งสอง โลจู๊เทียนจุ๋นก็เอาเขียนกุนเต๋า แปลว่าผ้าเขียนแผ่นฟ้าแผ่นดินโยนไปห่อนางหุนเสียวเข้า แล้วให้อึ้งกิมเลกซูเอาไปฝังเสียเงื้อมเขากิหลิม
๏ นางเพกเสียวก็แกว่งกระบี่เข้าไล่ฟันง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้แปะเฮาะท่องจือเอาสำโปหยกยุ่ย แปลว่าหยกสามแง่ โยนขึ้นไปบนอากาศตกต้องหน้าผากนางเพกเสียวศีรษะแตกตาย นางเกงเสียวจึงคิดว่าเสียแรงเรียนความรู้มาหลายพันปีแล้วก็ไม่ช่วยตัวได้ แล้วเอากระบี่บินได้ปล่อยไปจะให้ตัดศีรษะง่วนสีเทียนจุ๋น แปะเฮาะท่องจือก็เอาหยกยุ่ยขว้างไปถูกกระบี่ตกลง ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงเปิดตลับทิ้งซ้ำไปครอบนางเกงเสียวตัวละลายเป็นโลหิตไปสิ้น แล้วอาจารย์ทั้งสองก็ทำลายหองโฮติ้นพยุห์นั้นเสีย จึงเอานิ้วกลางชี้ลงที่แผ่นดินบังเกิดเสียงดังฟ้าร้อง บรรดาศิษย์ซึ่งสลบอยู่ก็ฟื้นขึ้น แต่กิมเฉียบกเฉียเอียวเจี้ยนทั้งสามคนนี้โดดออกมาจากค่าย พากันเข้าไปคำนับอาจารย์ทั้งสอง อาจารย์ทั้งสองก็พากันกลับมาค่าย เกียงจูแหยก็พาทหารทั้งปวงเข้าไปคำนับง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าท่านทั้งปวงต้องพยุห์ครั้งนี้ก็เป็นเคราะห์กรรมแต่ก่อน แต่เกียงจูแหยนั้นยังจะเข้าที่อับจนถึงสามสิบหกครั้งแล้วบอกมนต์ให้ศิษย์ทั้งปวง สำหรับเดินทางได้วันละหลายพันเส้น แล้วเอาอาวุธวิเศษซึ่งอยู่ในถังออกแจกให้ทุกคน
๏ ฝ่ายง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่ากับน่ำเก๊กเชียงอ๋องว่า ท่านจงอยู่ช่วยเกียงจูแหยทำลายอั๋งแซติ้นพยุห์เสียจงได้ แล้วอาจารย์ทั้งสองก็ลาไป เกียงจูแหยกับศิษย์ทั้งปวงก็ตามไปส่งถึงนอกค่าย ฝ่ายใช้หุนเสียนจุ๋นห้ำจือเสียนเห็นอาจารย์ทั้งสองมาทำลายพยุห์เสียแล้ว ก็รีบไปบอกบุนไทสือ บุนไทสือแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงแต่งหนังสือขึ้นไปขอกองทัพเมืองจิวโก๋แล้วเอาหวยป้ายให้ม้าเร็วรีบไปแจ้งแก่เตงจิวก๋ง นายด่านซำโซก๋วนให้ยกกองทัพมาช่วย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่ออยู่ ณ ค่ายนั้นวิตกถึงบูอ๋องนัก จึงเข้าไปว่าแก่เหยียนเต๋งโตหยินว่าครบเก้าสิบกว่าวันแล้ว ท่านจงจัดแจงซึ่งจะทำลายพยุห์เถิด เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ครั้นเพลารุ่งเช้าเหยียนเต๋งโตหยินกับน่ำเก๊กเชียงอ๋อง แปะเฮาะท่องจือ ก็พาศิษย์แลทหารออกตั้งอยู่นอกค่าย เหยียนเต๋งโตหยินจึงให้น่ำเก๊กเชียงอ๋องเข้าไปทำลายอั๋งแซติ้นพยุห์ ทหารทั้งสองก็คำนับลาไป ครั้นถึงพยุห์น่ำเก๊กเชียงอ๋องจึงร้องว่าอาจารย์เราให้มาทำลายพยุห์นี้เสีย ผู้ใดซึ่งกล้าหาญจงออกมาลองฝีมือกัน เตียวเทียนกุ๋นได้ยินดังนั้นก็ขึ้นขี่กวางถือกระบี่ออกมายืนอยู่หน้าค่ายร้องว่าแก่น่ำเก๊กเชียงอ๋องว่า ท่านเหล่านี้แต่ล้วนรักษาศีลอยู่สิ้น จะพากันมาตายเสียในพยุห์ของเราหาควรไม่ น่ำเก๊กเชียงอ๋องจึงว่าอย่าอวดพยุห์เลย ท่านกับเราจะได้เห็นฝีมือกันเดี๋ยวนี้ เตียวเทียนกุ๋นก็โกรธขับกวางรำกระบี่เข้าไปจะรบด้วยน่ำเก๊กเชียงอ๋อง แปะเฮาะท่องจือก็แกว่งหยกสามแง่ เข้ารบกับเตียวเทียนกุ๋นประมาณสิบเพลง เตียวเทียนกุ๋นทำเสียทีขับกวางเข้าไปในกลพยุห์ น่ำเก๊กเชียงอ๋องกับแปะเฮาะท่องจือก็ไล่ติดตามไป เตียวเทียนกุ๋นลงจากกวางขึ้นไปบนหอรบเอากรวดเม็ดแดงทิ้งลงมา น่ำเก๊กเชียงอ๋องก็เอาพัดซึ่งทำด้วยธาตุทั้งห้าโบกไป กรวดเม็ดแดงก็แหลกเป็นธุลีไปสิ้น เตียวเทียนกุ๋นเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก คิดจะหนีเอาตัวรอด
๏ แปะเฮาะท่องจือ ก็เอาหยกสามแง่ขว้างขึ้นไปถูกหลังเตียวเทียนกุ๋นตกลงจากหอรบ แล้วชักกระบี่ออกฟันเตียวเทียนกุ๋นคอขาดตาย น่ำเก๊กเชียงอ๋องกับแปะเฮาะท่องจือก็ทำลายพยุห์นั้นเสีย แปะเฮาะท่องจือแลไปเห็นคนสลบอยู่เป็นหลายคน จึงบอกกับน่ำเก๊กเชียงอ๋อง น่ำเก๊กเชียงอ๋องก็กระทำฤทธิ์ดังเสียงฟ้าร้อง โลเฉียกับหลุยจินจู๊ซึ่งสลบอยู่นั้นก็ฟื้นขึ้นแลเห็นน่ำเก๊กเชียงอ๋องก็ดีใจคิดว่าอาจารย์ให้มาช่วย แล้วโลเฉียก็เข้าไปจะยกบูอ๋องขึ้นเห็นบูอ๋องตายแล้วก็ตกใจนัก แลม้าซึ่งบูอ๋องขี่นั้นเปื่อยเน่าไปสิ้น โลเฉียก็ร้องไห้รักบูอ๋องเป็นอันมากแลเมื่อขณะน่ำเก๊กเชียงอ๋องกับแปะเฮาะท่องจือเข้าไปทำลายอั๋งแซติ้นพยุห์นั้น เหยียนเต๋งโตหยินกับเกียงจูแหยก็ขับม้าพาทหารตามไปถึงพยุห์ เกียงจูแหยเห็นบูอ๋องตายแล้วก็โจนลงจากหลังม้าเข้าไปกอดศพร้องไห้ เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าท่านอย่าร้องไห้เลยบูอ๋องหาตายไม่ดอก ซึ่งเป็นเหตุทั้งนี้เพราะบูอ๋องเคราะห์ร้ายอยู่ร้อยวันเราจึงแกล้งให้มาในพยุห์ หวังจะให้สิ้นเคราะห์เสีย แลเมื่อจะมานั้นก็ให้ยันต์สำหรับรักษาชีวิตมาด้วย แล้วสั่งให้หลุยจินจู๊อุ้มพี่ชายกลับมาค่าย เหยียนเต๋งโตหยินจึงเอาน้ำมาชำระตัวบูอ๋องให้หมดมลทินแล้ว เอายาวิเศษละลายน้ำกรอกเข้าไป บูอ๋องก็ฟื้นขึ้นเห็นอาจารย์แลทหารทั้งปวงอยู่พร้อมกันก็มีความยินดี เกียงจูแหยก็เชิญบูอ๋องขึ้นรถมีทหารแห่กลับมาเมืองไซรกี เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่ากับกองเซ่งจู๊ว่าบุนไทสือเสียพยุห์ครั้งนี้ เห็นจะไปด่านเหงาก๋วน ท่านจงรีบไปสกัดอยู่ ณ เขาโถหัวเฉีย อย่าให้บุนไทสือเข้าด่านได้ เซกเจงจู๊ให้ไปคอยอยู่เขาเอียงสานคอยสกัดตีทัพบุนไทสือ อย่าให้เข้าด่านเหงาก๋วนได้ ทหารทั้งสองก็คำนับลาไป แล้วเหยียนเต๋งโตหยินจึงว่ากับอาจารย์ทั้งปวงได้มาช่วยเกียงจูแหยทำศึกถึงสิบครั้งแล้ว จะกลับไปที่อยู่ก็ตามใจเถิด แต่ผังโตหยินนั้นอยู่ช่วยเกียงจูแหยก่อน อาจารย์ทั้งปวงก็คำนับลาเหยียนเต๋งโตหยินจะกลับไป พอเห็นหุนต๋งจู๊เดินเข้ามา เหยียนเต๋งโตหยินกับอาจารย์ทั้งปวงก็คำนับเชิญให้นั่งที่สมควร
๏ เหยียนเต๋งโตหยินกับอาจารย์ทั้งปวงจึงว่า ท่านมีบุญมากนักหาต้องทำลายพยุห์ลำบากเหมือนข้าพเจ้าไม่ หุนต๋งจู๊จึงว่าเราต้องทำเสาทองแดงอยู่แปดเสาที่จะไปปัก ณ เขาจวดเล็กเนียคอยจับบุนไทสือ เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นคิดขึ้นได้จึงว่าจงรีบกลับไปเถิด หุนต๋งจู๊ก็ลาไป เหยียนเต๋งโตหยินจึงเอาตราสำหรับแม่ทัพกับกระบี่อาญาสิทธิ์มอบให้เกียงจูแหย แล้วว่าเราจะต้องไปช่วยหุนต๋งจู๊ก่อน ด้วย ณ​ เขาจวดเล็กเนียนั้นเป็นที่สำคัญนัก แล้วเหยียนเต๋งโตหยินก็รีบตามหุนต๋งจู๊ไป เกียงจูแหยจึงสั่งทหารทั้งปวงให้ตระเตรียมตัวไว้ เพลาพรุ่งนี้เราจะออกรบกับบุนไทสือให้ถึงแพ้แลชนะ
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นเสียพยุห์แล้วเป็นทุกข์นัก คอยกองทัพเมืองจิวโก๋กับด่านซำไซรก๋วนก็หาเห็นมาไม่ จึงให้หาไซหุนเสียนจู๊ห้ำจือเสียนมาแล้วว่า ซึ่งท่านมาช่วยเราครั้งนี้ขอบใจนัก แต่เราทำศึกมาไม่เสียทีเหมือนครั้งนี้เลย ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นทหารเข้ามาบอกว่า เกียงจูแหยยกทหารมาตั้งอยู่หน้าค่าย ให้เชิญท่านออกไปจะสนทนาด้วย บุนไทสือก็โกรธจึงว่า เพลาวันนี้จะจับตัวเกียงจูแหยฆ่าเสียให้ได้ ถ้าไม่ได้ตัดศีรษะเกียงจูแหย ไม่อยู่ในแผ่นดินเลย แล้วให้นางเต๋งซินเป็นปีกซ้าย นางเตียเอี๋ยเป็นปีกขวา บุนไทสือก็แต่งตัวใส่เกราะถือกระบองหยกขึ้นขี่กิเลน เป็นกองหลวงยกออกจากค่าย เกียงจูแหยจึงขับซูปุดเสียงขึ้นไปหน้าทหารทั้งปวงแล้วจึงร้องว่า แต่เราทำศึกกันมาถึงสามปีแล้ว ยังหาแพ้ชนะกันไม่ กลพยุห์ของท่านยังมีอีกหรือไม่เล่า แล้วสั่งบูกิดให้เอาตัวเตียวกังออกมาฆ่าเสีย บุนไทสือเห็นก็โกรธขับกิเลนรำกระบองเข้าไปจะรบด้วยเกียงจูแหย อึ้งเทียนฮัวทหารเกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็ขับกิเลนรำกระบองเข้าสู้บุนไทสือ ห้ำจือเสียนก็รำกระบี่เข้าช่วยบุนไทสือ เอียวหยินก็ขับม้ารำทวนเข้ารบห้ำจือเสียน ไซหุนเสียนจู๊ก็รำกระบี่เข้าช่วยห้ำจือเสียน โลเฉียก็ขึ้นเหยียบจักรรำทวนเข้ารบกับไซหุนเสียนจู๊ เต๋งหนึ่ง ซินหนึ่ง เตียวหนึ่ง เอียวหนึ่ง ทหารบุนไทสือทั้งสี่คน ก็ขับม้ารำทวนเข้าช่วยรบ อึ้งปวยฮอหนึ่ง หลำจงกวดหนึ่ง บูกิดหนึ่ง สินกะหนึ่ง ทหารทั้งสี่นายก็เข้าช่วยรบพุ่งเป็นสามารถ ห้ำจือเสียนทหารบุนไทสือ จึงเปิดถุงของวิเศษออกบังเกิดเป็นเมฆสีดำพลุ่งขึ้นบนอากาศ ผังโตหยินยืนอยู่บนหอรบเห็นดังนั้นก็เอาเตียวฮ่องจู๋ แปลว่าแก้วห้ามลมทิ้งลงไปเมฆก็หายสิ้น เกียงจูแหยได้ทีก็เอากระบองตีห้ำจือเสียนศีรษะแตกตาย ไซหุนเสียนจู๊ได้ยินเสียงห้ำจือเสียนร้องขึ้นเหลียวไปดูโลเฉียก็เอาทวนแทงไซหุนเสียวจู๊ตาย อึ้งปวยฮอรบอยู่กับเตียวจัด อึ้งปวยฮอตวาดเสียงดังฟ้าผ่า เตียวจัดตกใจ อึ้งปวยฮอได้ทีก็เอาทวนแทงเตียวจัดตกม้าตาย บุนไทสือเห็นดังนั้นก็เสียใจนักพาทหารถอยกลับเข้าค่าย เกียงจูแหยครั้นมีชัยชนะบุนไทสือ ก็พาทหารกลับเข้าค่าย ผังโตหยินก็ลาไป เกียงจูแหยจึงเขียนหนังสือสามฉบับเรียกโลเฉียหนึ่ง อึ้งเทียนฮัวหนึ่ง หลุยจินจู๊หนึ่ง ทั้งสามคนเข้ามาสั่งเป็นความลับ แล้วเอาหนังสือกับลูกเกาทัณฑ์อาญาสิทธิ์ส่งให้ ทหารทั้งสามคนก็ลาไป แล้วให้อึ้งปวยฮอคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ข้างทิศเหนือ ให้หลำจงกวดคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ข้างทิศใต้ แม้นได้ยินเสียงประทัดสัญญาแล้วให้ตีเข้ามาทั้งสองด้าน แล้วให้อูจิ๋นคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่หลังค่าย ถ้าได้ยินเสียงประทัดแล้วให้เอาเพลิงจุดเสบียงบุนไทสือเสีย แล้วรีบไปช่วยหลุยจินจู๊ นายทหารทั้งสามคนก็รีบยกแยกกันไปตามคำสั่ง แล้วให้สินกะหนึ่ง สินเบี๋ยนหนึ่ง ไทเตี๋ยนหนึ่ง กวนเถียนหนึ่ง อิมเจียหนึ่ง บีจ๋งหนึ่ง ทั้งหกคนคุมทหาร แต่งตัวเป็นชาวเมืองจิวโก๋อ้อมออกไปทางหลังค่ายเดินผ่านหน้าทัพบุนไทสือเข้าไปเมืองไซรกีแล้วร้องประกาศว่าพระเจ้าติวอ๋องทำทุจริตต่างๆ เราได้ความเดือดร้อนนัก บัดนี้แจ้งว่าผู้มีบุญอยู่เมืองไซรกีเราจะไปเป็นข้าจะได้รอดชีวิต นายทหารทั้งหกคนก็ไปทำตามสั่ง ทหารบุนไทสือได้ยินก็เสียใจ
๏ ฝ่ายบุนไทสือครั้นเพลาบ่ายเห็นเมฆแดงดังสีเพลิงตั้งขึ้นข้างเมืองไซรกีแล้วเป็นแสงผ่านข้ามค่ายมา บุนไทสือคิดว่าค่ำวันนี้เกียงจูแหยจะมาปล้นค่ายเป็นมั่นคง จึงให้หาเตงต๋งกับเอียวหยงมาสั่งว่า ค่ำวันนี้เห็นข้าศึกจะมาปล้นค่าย จงตระเตรียมทหารไว้อย่าประมาท แล้วให้สินโปยรักษาค่ายด้านเหนือ โหกิวลิดกับอิเค่ง คุมทหารเกาทัณฑ์รักษาค่ายเสบียงด้านหลัง
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นเวลาสองยามเศษ ก็ให้เหลงชิวเฮาเป็นกองหน้า กิมเฉียเป็นปีกขวา บกเฉียเป็นปีกซ้าย ยกออกจากค่าย ครั้นไปถึงหน้าค่ายบุนไทสือก็จุดโคมแลประทัดสัญญาขึ้น ทหารซึ่งซุ่มอยู่ทั้งสามกองระดมเข้าตีค่ายบุนไทสือ บุนไทสือก็ยกทหารออกจากค่ายร้องว่าแก่เกียงจูแหยว่า ท่านกับเรามารบกันให้ถึงแพ้แลชนะ แล้วขับกิเลนรำกระบองเข้าไปตีเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เอากระบี่รับไว้ เหลงชิวเฮาทหารเกียงจูแหยก็ทำให้ก้อนศิลาปลิวมาดังฝูงผึ้ง ทหารบุนไทสือเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก ขณะเมื่อเกียงจูแหยรบกับบุนไทสืออยู่นั้น อึ้งปวยฮอคุมทหารตีเข้ามาข้างด้านเหนือ เตงต๋งจึงร้องว่าบุนไทสือให้เรามาคอยท่านอยู่ แล้วขับม้ารำขวานใหญ่เข้ารบกับอึ้งปวยฮอ เอียวหยงก็รำกระบองเข้าช่วยเตงต๋งรบเป็นสามารถ อึ้งปวยฮอเอาทวนแทงเอียวหยงตกม้าตาย เตงต๋งก็คอยรอรบมา หลำจงกวดซึ่งซุ่มอยู่ก็คุมทหารหักเข้ามาข้างด้านใต้ สินโปยก็รบพุ่งต้านทานไว้ สินห้วนก็ให้ทหารจุดคบเพลิงขึ้นแล้วต้อนทหารเข้าช่วยรบ
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยรบกับบุนไทสือนั้น เกียงจูแหยเอากระบองขว้างไปถูกไหล่ซ้ายบุนไทสือเจ็บปวดเป็นสาหัส เหลงชิวเฮาเห็นได้ทีก็อ่านมนต์ขึ้น บังเกิดเป็นก้อนศิลาลอยมาดังห่าฝนตกถูกทหารบุนไทสือล้มตายอีกเป็นอันมาก ทหารเกียงจูแหยก็ระดมรบทั้งสี่ด้าน ทหารบุนไทสือก็เรรวนไม่เป็นใจรบพุ่ง ทหารเกียงจูแหยก็ร้องไปว่าพระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในยุติธรรมแล้ว ท่านทั้งปวงจงสมัครมาอยู่ด้วยนายเราเถิด บูอ๋องเป็นผู้มีบุญต้องคำเทพยดาทำนาย ทหารบุนไทสือได้ยินดังนั้นก็มาเข้าด้วยเกียงจูแหยประมาณกึ่งหนึ่ง ขณะนั้นสินห้วนเห็นแสงเพลิงข้างหลังค่ายสว่างขึ้น จึงร้องบอกบุนไทสือว่าข้าศึกมาลอบเผาเสบียงได้แล้ว บุนไทสือก็ตกใจนักพาทหารซึ่งเหลือรบหักออกมาได้ แล้วรีบหนีไปทางประมาณแปดร้อยเส้น พอสว่างขึ้นบุนไทสือเหลียวมาไม่เห็นกองทัพติดตามจึงเข้าหยุดอยู่ริมเขากีสาน ให้ตรวจดูเหลือทหารสามหมื่นเศษ บุนไทสือทอดใจใหญ่ เตงต๋งจึงว่าซึ่งท่านจะกลับไปเมืองจิวโก๋ครั้งนี้จะเดินทางไหน บุนไทสือจึงว่าเราจะใคร่ไปทางริมเขากีสาน แต่ไม่รู้ว่าจะไปเข้าด่านตำบลใด สินห้วนจึงว่าทางเขากีสานนี้ตรงเข้าด่านเกียงเหมงก๋วน บุนไทสือก็มีความยินดีจึงให้ยกไปทางซอกเขากีสาน ครั้นไปถึงเขาโถหัวเฉีย เห็นธงเหลืองปักอยู่บนเนินเขาแล้วเห็นกองเซ่งจู๊ยืนอยู่ริมธง บุนไทสือจึงถามว่าท่านมาอยู่ทำไม กองเซ่งจู๊จึงว่าเราคอยท่านอยู่นานแล้ว เรากับท่านก็หามีข้อผิดกันไม่ แต่เหตุเพราะท่านขัดคำเทพยดา ไปช่วยทำนุบำรุงผู้ผิดกลับมาทำร้ายผู้มีคุณ เราจึงมาสกัดอยู่มิให้ท่านไปทางนี้ บุนไทสือก็โกรธร้องตวาดว่าเห็นเราเสียทีเกียงจูแหยมาหรือจึงบังอาจดูหมิ่นเรา แล้วขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกองเซ่งจู๊ได้หกเพลง กองเซ่งจู๊ก็เอาตราชื่อหวนทินหยินขว้างขึ้นไปบนอากาศ บุนไทสือก็ตกใจขับกิเลนลงจากเนินเขาสินห้วนจึงถามว่าท่านเกรงฝีมือกองเซ่งจู๊หรือ บุนไทสือจึงว่าตราดวงนี้มีฤทธิ์นัก อาวุธสิ่งใดรับไม่ได้ซึ่งจะหักไปทางนี้เห็นขัดสน เตงต๋งจึงว่าถ้าดังนั้นจะต้องเดินทางเขาเอียนสานไปเข้าด่านแชเหลงก๋วน บุนไทสือก็พาทหารลัดลงตามทางใหญ่
๕๒
๏ ครั้นไปถึงเขาเอียนสานบุนไทสือแลขึ้นไปเห็นธงเหลืองปักบนเขาไทหัวสัวมีคนยืนรักษาธงอยู่ บุนไทสือเข้าไปใกล้ เซกเจงจู๊ร้องถามว่าท่านนี้ชื่อบุนไทสือหรือ บุนไทสือก็ว่าเราชื่อบุนไทสือ เซกเจงจู๊จึงว่าเหยียนเต๋งโตหยินให้เรามาคอยสกัดอยู่ มิให้ท่านไปทางเขาเอียนสาน บุนไทสือได้ยินดังนั้นก็โกรธ กำลังโทโสดังควันพลุ่งออกจากปาก จึงร้องว่ากับเซกเจงจู๊ว่า ท่านกับเรามีอาจารย์เหมือนกัน เราทำศึกเสียทีก็จะสู้เสียชีวิต หาให้ท่านดูหมิ่นไม่ แล้วบุนไทสือก็ขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับเซกเจงจู๊ได้เจ็ดเพลง เซกเจงจู๊ก็เปิดกระจกอิเหมียงเกียออก ภาษาไทยว่ากระจกแสงพระจันทร์พระอาทิตย​์ บุนไทสือเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ขับกิเลนหนีลงจากเนินเขา สินห้วนจึงว่าทางสองตำบลนี้ไปมิได้แล้ว ท่านจงไปทางเขาอึ้งฮัวซัว ไปเข้าด่านแชเหลงก๋วนเถิด บุนไทสือจึงว่าถ้าแต่ตัวเราผู้เดียวก็จะหักไปได้ นี่คิดถึงท่านทั้งปวงนัก แล้วบุนไทสือก็รีบไปทางเขาอึ้งฮัวซัว ไปทางประมาณครึ่งวัน แลเห็นกองทัพสกัดอยู่ข้างหน้าเป็นอันมาก บุนไทสือก็หยุดทหาร จัดแจงจะตั้งค่ายมั่น พอได้ยินเสียงม้าฬ่อแลประทัดอึงขึ้นทั้งสองข้างทางแล้ว แลเห็นโลเฉียคุมทหารเข้ามาเป็นอันมาก บุนไทสือก็ตกใจ โลเฉียจึงร้องว่าท่านถึงที่ตายแล้วอย่าหนีเราเลย บุนไทสือก็โกรธ จึงขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับโลเฉีย เตงต๋งหนึ่ง สินห้วนหนึ่ง อิเข้งหนึ่ง กิดดิบหนึ่ง ก็เข้าช่วยบุนไทสือรบ โลเฉียก็เอาทวนแทงกิดดิบตกม้าตาย โลเฉียก็รบหักออกมาจากหว่างทหารทั้งสี่คนได้แล้วเอากำไลทองขว้างไปถูกเตงต๋งตกม้าตาย บุนไทสือก็เสียใจนัก พาสินห้วนกับอิเข้งรีบหนีไป โลเฉียก็ไล่ฆ่าฟันทหารบุนไทสือล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็มาด้วยโลเฉียประมาณสองส่วน
๏ ฝ่ายบุนไทสือรีบหนีสวนทางมาครั้งนั้น ได้ทหารติดไปประมาณหมื่นเศษ ครั้นเพลาค่ำก็ให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ บุนไทสือทุกข์นักคิดว่าแต่ทำศึกมาเป็นหลายครั้งแล้ว ไม่เสียทียับเยินเหมือนครั้งนี้ บุนไทสือคิดแล้วก็ทอดใจใหญ่ สินห้วนเห็นดังนั้น จึงว่าประเพณีทหารทำศึกก็ย่อมมีแพ้แลชนะด้วยกันทุกคน ซึ่งจะด่วนเสียใจนั้นไม่ควร จงรีบไปเมืองจิวโก๋เกณฑ์กองทัพยกมาแก้แค้นเกียงจูแหย บุนไทสือก็พยักเอา ครั้นเวลารุ่งเช้าบุนไทสือก็เดินไปตามทางอึ้งฮัวซัวประมาณห้าสิบเส้น พอได้ยินเสียงประทัดแลม้าฬ่ออื้ออึงขึ้นแล้วเห็นนายทหารใส่เสื้อแดงขี่กิเลนถือกระบองออกมาสกัดอยู่ บุนไทสือจึงถามว่าตัวชื่อไรจึงมาสกัดทางไว้ อึ้งเทียนฮัวว่าเกียงจูแหยให้เรามาคอยเอาศีรษะท่าน แลท่านครั้งนี้ก็เสียที เสียทหารเอกแลทหารเลวเป็นอันมาก ชะตาเมืองจิวโก๋ก็ถึงที่สาบสูญแล้ว จงลงจากกิเลนมาคำนับเราโดยดีเถิด บุนไทสือก็โกรธด่าอึ้งเทียนฮัวเป็นข้อหยาบช้า แล้วขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับอึ้งเทียนฮัวได้สามสิบเพลง สินห้วนกับอิเข้งก็เข้าช่วยบุนไทสือรบ อึ้งเทียนฮัวก็ทำเป็นขับกิเลนหนี อิเข้งก็ขับม้าไล่ติดตามไป อึ้งเทียนฮัวได้ทีก็เอาทวนแทงสันหลังอิเข้งตกม้าตาย สินห้วนเห็นดังนั้นก็โกรธบินขึ้นไล่ตามไป อึ้งเทียนฮัวก็เอาจั่นสินเต๋ง แปลว่ารูปเหมือนตะปูทิ้งไปถูกปีกสินห้วนทะลุตกลงมา บุนไทสือก็พาทหารรีบหนีไปทางตะวันออกเฉียงใต้ สินห้วนลุกขึ้นได้ก็รีบไปตามบุนไทสือ พอไปถึงเขาแห่งหนึ่งเพลาพลบค่ำ บุนไทสือเห็นทหารอิดโรยนัก ก็หยุดทหารให้ทำซุ้มค่ายนอน พอเวลาสองยามได้ยินเสียงประทัดแลทหารอื้ออึงอยู่บนเขา บุนไทสือก็ใส่เกราะถือกระบองขับกิเลนออกมาจากค่าย แลไปบนเขาเห็นเป็นรูปบูอ๋องกับเกียงจูแหยแลทหารทั้งปวงเป็นอันมาก บุนไทสือก็ขับกิเลนขึ้นไปจะรบด้วยเกียงจูแหย พอได้ยินดังเสียงฟ้าร้องรูปคนนั้นก็หายไปสิ้น บุนไทสือสงสัยนัก แล้วกลับได้ยินเสียงคนอื้ออึงอยู่ข้างตีนเขา แลลงไปเห็นบูอ๋องกับเกียงจูแหยแลทหารทั้งปวงยืนอยู่ บุนไทสือก็ขับกิเลนลงมา ก็ได้ยินเสียงดังฟ้าร้อง แลไปก็มิได้เห็นผู้ใด แล้วได้ยินเสียงร้องลงมาแต่ยอดเขาว่า บุนไทสือพาทหารมาตายเสียสิ้นแล้ว จะกลับไปดูหน้าชาวเมืองจิวโก๋ได้หรือ บุนไทสือแลขึ้นไปเห็นเกียงจูแหยกับบูอ๋องนั่งเสพสุราอยู่บนยอดเขาก็โกรธนัก รีบขับกิเลนขึ้นไปบนเขา หลุยจินจู๊ซึ่งซุ่มอยู่ในเหว เห็นได้ทีก็โดดขึ้นม้าเอากระบองทองตีถูกกิเลนซึ่งบุนไทสือขี่ ตัวขาดสองท่อนตาย บุนไทสือตกลงก็เอาดินเป็นกำลังลอยหายไป สินห้วนเห็นดังนั้นก็ร้องว่า หลุยจินจู๊อย่าหนีกันแล้วก็แกว่งกระบองบินเข้ารบกับหลุยจินจู๊เป็นสามารถ เอียวเจี้ยนก็ลอบปล่อยเฮาเทียนเก๊าแปลว่าสุนัขมีฤทธิ์ ไปกัดเอาต้นขาสินห้วน หลุยจินจู๊ได้ทีก็เอากระบองตีสินห้วนศีรษะแตกตาย แล้วทหารหลุยจินจู๊ก็ฆ่าฟันทหารบุนไทสือล้มตายเป็นอันมาก บุนไทสือรีบหนีมาแต่ตัวผู้เดียว
๏ ครั้นเวลาพลบค่ำก็เข้าหยุดอยู่ในใต้ร่มไม้ แล้วคิดว่าเมื่อยกกองทัพมาตีเมืองไซรกีนั้นมีทหารถึงยี่สิบหมื่น บัดนี้ทหารเอกทหารเลวก็ตายสิ้นยังแต่ตัวผู้เดียว จะกลับไปดูหน้าชาวเมืองจิวโก๋กระไรได้ แล้วคิดว่าเหตุทั้งนี้เพราะพระเจ้าติวอ๋องทำทุจริตต่างๆ หัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงจึงเป็นขบถ แต่ตัวเราผู้เดียวหรือจะสู้คนทั้งแผ่นดินได้ บุนไทสือน้อยใจนักจึงแหงนหน้าขึ้นร้องว่า เทพยดาจะให้แซ่เสี่ยงทางสาบสูญเสียแล้วหรือ แต่บุนไทสือนั่งพิงต้นไม้เป็นทุกข์ยังรุ่ง ครั้นเพลาเช้าทหารซึ่งหนีมาได้ประมาณเก้าคนสิบคน เห็นบุนไทสือนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ ต่างคนก็เข้าไปคำนับบุนไทสือก็พาทหารเดินไปตามริมเขา แลเห็นทหารเหล่านั้นต้องอาวุธบาดเจ็บแล้วอดอาหารอิดโรย จึงคิดว่าเรากับคนเหล่านี้เหมือนหญ้าไม่มีรากสำหรับจะแห้งไปด้วยแสงพระอาทิตย์ พอแลไปเห็นบ้านแห่งหนึ่ง บุนไทสือจึงให้ทหารไปบอกแก่นายบ้านว่าจะขออาหารสักมื้อหนึ่ง คนแก่นายบ้านแจ้งดังนั้น ก็ออกมาคำนับเชิญบุนไทสือขึ้นบนเรือนให้นั่งที่สมควร แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงบุนไทสือกับทหารทั้งปวงแล้วจัดแจงที่นอนให้บุนไทสือ ครั้นเวลาเช้าบุนไทสือจึงถามตาแก่ว่าท่านชื่อไรแซ่ไร ตาแก่จึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ลีชื่อกิด บุนไทสือก็ให้ทหารจดหมายไว้ แล้วลาตาแก่พาทหารเดินไปตามทางใหญ่หมายจะเข้าด่านแชเหลงก๋วน บุนไทสือกับทหารทั้งปวงมิได้รู้แห่งหนทาง ก็พากันหลงวนเวียนอยู่ บุนไทสือจึงให้ทหารขึ้นต้นไม้สังเกตดู ว่าทางไหนจะเป็นทิศเหนือทิศใต้ ทหารลงมาบอกว่าได้ยินเสียงคนตัดไม้อยู่ในป่าตรงนี้ บุนไทสือจึงให้ไปถามว่าจะไปด่านแชเหลงก๋วนทางไหน ลี่จิ๋นซึ่งแปลงเป็นคนตัดฟืนจึงคิดว่าครั้งนี้บุนไทสือจะถึงที่ตายอยู่แล้ว จำจะลวงให้ไปทางเขาจวดเหล็กเนี้ย ลี่จิ๋นคิดแล้วจึงบอกว่าไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณทางสองร้อยห้าสิบเส้นถึงตำบลแปะเฮาตุ้นแล้ว จึงลงทางใหญ่ไปเข้าด่านแชเหลงก๋วน บุนไทสือสำคัญว่าจริงก็มีความยินดี จึงพาทหารไปตามคำคนตัดฟืนบอกทาง ประมาณสองร้อยห้าสิบเส้นก็ถึงเขาจวดเหล็กเนี้ย บุนไทสือเห็นหุนต๋งจู๊ยืนอยู่บนเขาจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่าท่านมาอยู่ทำไมที่เขานี้ หุนต๋งจู๊จึงว่าอาจารย์เหยียนเต๋งโตหยินให้เรามาคอยเอาชีวิตท่าน ด้วยภูเขานี้ชื่อจวดเหล็กเนี้ยท่านมาถึงที่จวดแล้ว จวดแปลว่าสูญยังไม่อ่อนน้อมต่อเราเล่า บุนไทสือจึงว่าท่านกับเราก็มีอาจารย์ ต่างคนได้เรียนความรู้มามากเหมือนกัน ท่านอย่าเพ่อดูหมิ่นเราก่อน ความรู้ของท่านดีประการใดจงทำเราเถิด หุนต๋งจู๊ได้ฟังดังนั้นก็ทำเป็นเดินไปที่เตรียมการไว้ แล้วร้องเรียกบุนไทสือว่าท่านจะใคร่ดูความรู้เราก็ตามมาถึงนี่เถิด บุนไทสือก็เดินตามไป หุนต๋งจู๊ก็ทำฤทธิ์ดังเสียงฟ้าร้อง บังเกิดเป็นเสาทองแดงแปดเสายาวสี่ศอกมียันต์ทั้งแปดทิศ ผุดขึ้นมาล้อมบุนไทสือไว้ บุนไทสือก็หัวเราะแล้วว่า ความรู้เช่นนี้จะทำอะไรเราได้ หุนต๋งจู๊ก็อ่านมนต์ขึ้น เสาแปดต้นก็บังเกิดเป็นนาคออกมาต้นละสี่สิบเก้าตัว แล้วพ่นพิษเป็นเปลวเพลิง บุนไทสือจึงว่าความรู้ทำด้วยธาตุไฟอย่างนี้รู้ด้วยกันทุกคน หาควรจะทำอวดกันไม่ เราจะด่วนไปแล้ว บุนไทสือก็ลอยขึ้นตามเปลวเพลิง พอโดนบาตรดินที่เหยียนเต๋งโตหยินทำไว้ข้างบน บาตรดินก็ครอบบุนไทสือตกลงมาอยู่กลางเปลวเพลิง หุนต๋งจู๊ก็ซ้ำทำฤทธิ์ดังเสียงฟ้าร้อง เปลวเพลิงก็กล้าขึ้นเผาบุนไทสือตายในที่นั้น แลบรรดาทหารทั้งปวงซึ่งตายในที่รบ ดวงจิตไปอยู่ห้องสินไต้สิ้น แต่บุนไทสือนี้กตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋องนัก ครั้นตายแล้วดวงจิตก็ไปเมืองจิวโก๋
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องเสวยสุราอยู่กับนางขันกี บนพระที่นั่งลกไต๋ แปลว่าที่นั่งเย็น พอเป็นลมพัดถูกพระองค์ พระเจ้าติวอ๋องก็ซบลงกับโต๊ะม่อยหลับไป จึงทรงพระสุบินว่า บุนไทสือมายืนอยู่ข้างพระองค์แล้วทูลว่า ข้าพระองค์ไปทำศึกเสียทีจนตายอยู่ในแดนเมืองไซรกี แต่นี้ไปพระองค์จงตั้งอยู่ในยุติธรรม อย่าเชื่อฟังนางขันกี แลถ้อยคำคนพาล จงเสาะหาคนผู้มีสติปัญญามาช่วยบำรุงแผ่นดิน อย่าให้เสียประเพณีพระมหากษัตริย์แต่ก่อน แล้วดวงจิตบุนไทสือก็ไปห้องสินไต้ พระเจ้าติวอ๋องตกพระทัยตื่นขึ้นตรัสว่าประหลาดนัก นางขันกีจึงทูลถามว่าพระองค์มีเหตุประการใด พระเจ้าติวอ๋องก็เล่าความฝันให้ฟังทุกประการ นางขันกีจึงทูลว่าซึ่งทรงพระสุบินนี้เพราะเอาพระทัยผูกพันธ์ถึงบุนไทสืออยู่ จะสังเกตเป็นแน่นั้นยังไม่ได้ แล้วบุนไทสือก็มีความรู้แลฝีมือเข้มแข็งนัก แต่บรรดาทหารซึ่งมีชื่ออยู่ในแผ่นดิน ข้าพระองค์เห็นว่าผู้ใดไม่ทำอันตรายบุนไทสือได้ พระเจ้าติวอ่องได้ฟังดังนั้นก็สิ้นวิตกถึงบุนไทสือ หุนต๋งจู๊ครั้นเผาบุนไทสือแล้ว ก็เอาเสาทองแดงไปไว้เขาที่อยู่ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นแจ้งว่าบุนไทสือตายแล้วก็มีความยินดีนัก แล้วให้จดหมายความชอบทหารทั้งปวงไว้
๏ ฝ่ายซินกงป้ารู้ว่า บุนไทสือตาย ณ เขาจวดเหล็กเนี้ยก็โกรธเกียงจูแหยนัก จึงขี่เสือเที่ยวไปเขาใหญ่น้อยทั้งแปดเขา หวังจะหาผู้วิเศษไปช่วยพระเจ้าติวอ๋องแก้แค้นเกียงจูแหย ครั้นไปถึงเขาเหียบเลงซัวพอแลเห็นคนเตี้ยคนหนึ่งวิ่งเล่นอยู่บนยอดเขา แลคนเตี้ยนั้นหน้าดำดังหมี สูงประมาณสองศอกคืบ ซินกงป้าจึงถามคนเตี้ยว่าตัวชื่อไร โทเฮงสุนก็คำนับบอกว่าชื่อโทเฮงสุน แล้วถามว่าอาจารย์มาแต่ไหน ซินกงป้าจึงบอกว่า เราเที่ยวมาทุกเขาใหญ่น้อยทั้งแปดเขา โทเฮงสุนจึงว่าท่านถือลัทธิฝ่ายไร ซินกงป้าบอกว่าเราถือลัทธิเทพยดา โทเฮงสุนจึงว่าลัทธิถูกกันกับอาจารย์ข้าพเจ้า แล้วโทเฮงสุนก็เรียกซินกงป้าว่าซิวเจ็ก แปลว่าน้องอาจารย์ ซินกงป้าจึงถามว่าอาจารย์ท่านชื่อไร โทเฮงสุนจึงว่าอาจารย์ข้าพเจ้าชื่อกีลิวสุน ซินกงป้าจึงถามว่าเจ้าเรียนวิชามาได้กี่ปีแล้ว โทเฮงสุนจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเรียนมาได้ร้อยปีแล้ว ซินกงป้าก็สั่นศีรษะแล้วว่าท่านเรียนวิชานี้ ซึ่งจะเป็นเทพยดานั้นไม่ได้ จะได้แต่ยศฐาศักดิ์ในมนุษย์ โทเฮงสุนจึงถามว่ามียศฐาศักดิ์ในมนุษย์นั้นดีอย่างไร ซินกงป้าบอกว่า ถ้าได้เป็นขุนนางฝ่ายทหารก็ได้ใส่เสื้อมังกรอย่างดีกงท้องหยกที่พระมหากษัตริย์พระราชทาน โทเฮงสุนจึงถามว่าทำประการใดจึงจะได้อย่างท่านว่านี้ ซินกงป้าก็บอกว่าถ้าจะรักทำราชการเป็นทหารในพระมหากษัตริย์แล้วเราจะให้หนังสือสำคัญไปด้วย โทเฮงสุนจึงถามว่าท่านจะให้เอาหนังสือไปให้ผู้ใด ซินกงป้าจึงว่าเราจะให้ท่านไปหาเตงจิวก๋งนายด่านซ้ำโซก๋วน ถ้าเตงจิวก๋งเห็นหนังสือเราแล้ว ท่านก็จะสมความคิด โทเฮงสุนก็มีความยินดี ว่าท่านแนะให้ข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ ซินกงป้าจึงว่าท่านมาเรียนความรู้นี้ได้วิชาสิ่งใดบ้าง โทเฮงสุนจึงว่าข้าพเจ้าดำลงไปเดินใต้ดินได้วันหนึ่งเป็นทางสองหมื่นห้าพันเส้น ซินกงป้าจึงว่าท่านจงทำให้เราดูก่อน โทเฮงสุนก็ดำดินลงไปพอสมควรแล้วผุดขึ้นมาคำนับซินกงป้า ซินกงป้าก็มีความยินดี จึงเขียนหนังสือให้โทเฮงสุนแล้วบอกว่า ครูท่านมีเชือกวิเศษอยู่สองเส้น เมื่อท่านจะไปนั้นจงลักเอาไปด้วย โทเฮงสุนว่าข้าพเจ้าแจ้งอยู่แล้ว แล้วคำนับลาซินกงป้าเข้าไปลักเอาเชือกกับยาวิเศษได้ ก็รีบไปด่านซ้ำโซก๋วน ซินกงป้าเห็นโทเฮงสุนไปแล้วก็ขี่เสือเที่ยวต่อไปหวังจะหาผู้วิเศษให้ลงไปช่วยพระเจ้าติวอ๋อง
๕๓
๏ ฝ่ายทหารบุนไทสือเห็นนายตายแล้ว ก็รีบมาแจ้งความแก่ฮั่นหยงนายด่านกีจุยก๋วน ฮั่นหยงก็แต่งหนังสือให้ม้าเร็วรีบเข้าไปเมืองจิวโก๋ มุ่ยจือขุนนางผู้ใหญ่แจ้งว่าบุนไทสือตายก็ตกใจนัก จึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องถามว่าเรามิได้ให้หา ท่านเข้ามาด้วยราชการสิ่งใด มุ่ยจือก็กราบทูลความซึ่งบุนไทสือเสียทีมาจนตาย ณ เขาจวดเหล็กเนี้ยนั้นทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องก็เสียพระทัยนัก คิดสงสารบุนไทสือจนน้ำพระเนตรตก จึงตรัสเล่าพระสุบินให้มุ่ยจือฟัง แล้วให้หาขุนนางทั้งปวงเข้าไปเฝ้าพร้อมกัน ตรัสปรึกษาว่าบุนไทสือตายแล้วผู้ใดจะตีเมืองไซรกีแก้แค้นเราได้ ขุนนางทั้งปวงยังมิได้กราบทูลประการใด เสียงไต้หูกิมเสงจึงทูลว่า การศึกครั้งนี้เป็นการใหญ่ ข้าพระองค์เห็นแต่เตงจิวก๋งด่านซ้ำโซก๋วนด้วยเคยทำศึกชนะมาหลายครั้ง แล้วมีสติปัญญารอบคอบควรเป็นแม่ทัพไปตีเมืองไซรกีเห็นจะได้โดยสะดวก พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบ จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า กีฮวดตั้งตัวเป็นเจ้าซ่องสุมผู้คนแข็งเมืองไซรกี ครั้นบุนไทสือยกไปปราบปรามก็เสียทีจนตัวตาย เห็นว่ากีฮวดจะมีน้ำใจกำเริบยกมาทำแก่เมืองหลวง ราษฎรจะได้ความเดือดร้อน ให้เตงจิวก๋งเร่งยกไปกำจัดกีฮวดเสียให้ได้ ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะให้เป็นเจ้าเมืองไซรกี แล้วเอาเสื้ออย่างดีกับกระบี่อาญาสิทธิ์ให้เห้งเจ๋งเอาไปพระราชทานเตงจิวก๋ง ณ ด่านซ้ำโซก๋วน เห้งเจ๋งก็ถวายบังคมลาไป ครั้นถึงประตูด่านเตงจิวก๋งรู้ก็ออกมาคำนับตามธรรมเนียม ครั้นแจ้งในข้อรับสั่งแล้ว ก็จัดแจงทหารไว้พร้อม พอนายประตูมาบอกว่า คนเตี้ยชื่อโทเฮงสุนจะเข้ามาหา เตงจิวก๋งก็ให้พาเข้ามา โทเฮงสุนก็เข้าไปคำนับ เอาหนังสือส่งให้เตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งคลี่อ่านดูแจ้งแล้วพิเคราะห์ดูรูปร่างโทเฮงสุนเตี้ยต่ำนักหาสมเป็นทหารไม่ แล้วคิดว่าถ้ามิเอาไว้บัดนี้ซินกงป้าก็จะน้อยใจ เตงจิวก๋งนิ่งตรึกตรองอยู่ช้านาน แล้วว่ากับโทเฮงสุนว่า ท่านมาจวนเสียนัก ทหารทัพหน้าทัพหลังทั้งปวงก็จัดแจงแล้ว ครั้นจะผลัดเปลี่ยนบัดนี้ผู้คนก็จะหาเรียบร้อยไม่ ท่านจงเป็นกองลำเลียงก่อนเถิด โทเฮงสุนก็รับเป็นกองลำเลียง ครั้งเวลาเช้าเตงจิวก๋งให้ไทหลวนเป็นทัพหน้าชั้นหนึ่ง ให้เตงสือเป็นทัพหน้าชั้นสอง ให้เตียเสงเป็นปีกซ้าย สึงเทาหง้อเป็นปีกขวา ให้นางเตงตันหยกผู้บุตรเป็นกองหลัง เตงจิวก๋งเป็นแม่ทัพยกออกจากด่านไปเมืองไซรกี เดินทางประมาณเดือนหนึ่ง ผู้นำทางบอกเตงจิวก๋งว่า ใกล้จะถึงเมืองไซรกีแล้ว เตงจิวก๋งก็ให้หยุดทหารตั้งค่ายมั่นลงแปดค่ายปักธงห้าสี ม้าใช้เมืองไซรกีก็เอาความไปแจ้งเกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยจึงถามทหารทั้งปวงว่า เตงจิวก๋งคนนี้ฝีมือกล้าแข็งประการใด อึ้งปวยฮอจึงบอกว่า เตงจิวก๋งคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง แล้วสติปัญญาก็เฉลียวฉลาดชำนาญการศึกนัก เกียงจูแหยจึงว่าเราจะออกไปดูฝีมือเตงจิวก๋งสักเวลาหนึ่งก่อนจึงจะประมาณได้ ครั้นเวลารุ่งเช้าเตงจิวก๋งจึงสั่งไทหลวนว่า ท่านจงออกไปรบกับชาวเมืองไซรกีดูฝีมือว่าจะเข้มแข็งสักเพียงไร ไทหลวนก็มาแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือง้าวยกทหารออกจากค่าย ครั้นมาถึงเมืองไซรกีจึงให้ทหารเลวร้องเข้าไปว่า ให้เกียงจูแหยเร่งยกออกมารบกัน เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะออกไปรบกับทหารเตงจิวก๋งได้บ้าง หลำจงกวดก็รับอาสาแล้วใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธดังพัด คุมทหารเปิดประตูเมืองยกออกไป แลเห็นทหารเตงจิวก๋งนั้นหน้าดังปูหนวดเหลือง หลำจงกวดจึงถามว่าท่านนี้ชื่อไร ไทหลวนจึงบอกว่าเราชื่อไทหลวนเป็นแม่ทัพหน้าเตงจิวก๋ง มีรับสั่งให้มาจับพวกขบถส่งขึ้นไปเมืองหลวง ถ้าท่านรู้ว่าตัวผิดจงลงจากม้ามาคำนับเรา หลำจงกวดหัวเราะแล้วว่า บุนไทสือ มอเลฮอง มอเลเฉ มอเลไฮ มอเลซิว เตียวกุ๋ยหอง ทหารเหล่านี้ก็พากันมาตายเสียสิ้น แลตัวท่านนี้ก็ยังหามีชื่อเสียงปรากฏไม่ อุปมาเหมือนหิ่งห้อยจะมีแสงสักเพียงไร ปีกแมลงวันจะบินไปได้ถึงไหน ท่านจงกลับไปเสียเถิดจะได้รอดชีวิต ไทหลวนได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำง้าวเข้ารบกับหลำจงกวดได้สามสิบเพลง ไทหลวนเอาง้าวฟันถูกหลำจงกวดเชือกรัดเกราะขาด หลำจงกวดตกใจควบม้าหนีกลับเข้าเมือง ไทหลวนก็ไล่ฆ่าฟันทหารหลำจงกวดแตกกระจัดกระจายไป แล้วพาทหารกลับมาค่าย แจ้งความซึ่งมีชัยชนะแก่หลำจงกวดให้เตงจิวก๋งฟังทุกประการ เตงจิวก๋งก็มีความยินดี
๏ ฝ่ายหลำจงกวดก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เล่าความให้ฟังทุกประการแล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าเสียทีมาครั้งนี้โทษผิดนัก เกียงจูแหยจึงว่าเป็นทหารก็ย่อมมีแพ้แลชนะด้วยกันทุกคน ท่านอย่าเสียใจเลย ครั้นเพลาเช้าเกียงจูแหยจัดแจงทหารจะยกไปตีค่ายเตงจิวก๋ง พอได้ยินเสียงประทัดแลม้าฬ่ออื้ออึงขึ้นนอกเมือง ทหารมาบอกว่าเตงจิวก๋งยกมาตั้งอยู่หน้าเมืองด้านตะวันออกใกล้เชิงกำแพงประมาณสามสิบเส้น เกียงจูแหยก็ให้เปิดประตูเมืองยกทหารออกมาตั้งกระบวนอยู่ เตงจิวก๋งเห็นกองทัพเกียงจูแหยนั้น มีทหารใส่เกราะเขียวถือธงเขียวอยู่ฝ่ายซ้าย ทหารใส่เกราะขาวถือธงขาวอยู่ฝ่ายขวา ทหารใส่เกราะดำถือธงดำอยู่ข้างหลัง ทหารเอกยี่สิบสี่คนขี่ม้าถืออาวุธล้อมอยู่ทั้งสี่ด้าน แลตัวเกียงจูแหยใส่เกราะแดงถือธงอาญาสิทธิ์สีแดง ขี่ซูปุดเสียงอยู่กลางทหารมีธงเหลืองจารึกชื่อ แลทหารเลวทั้งปวงก็พรักพร้อมมีทางเข้าทางออกห้าแห่ง เตงจิวก๋งดูแล้วก็ทอดใจใหญ่คิดว่า เกียงจูแหยคนนี้มีสติปัญญาสมกับคำคนสรรเสริญ กระนี้หรือทหารเมืองจิวโก๋จะมิพากันมาตายเสียสิ้น เตงจิวก๋งคิดแล้วขับม้าขึ้นไปหน้าทหารทั้งปวงร้องว่ากับเกียงจูแหยว่า ท่านก็ได้เป็นศิษย์สำนักเขากุนหลุนซัว ขนบธรรมเนียมผิดชอบก็รู้อยู่สิ้น เหตุไรจึงมาคบคิดกันเป็นกบฏเหมือนคนไม่มีศีรษะ ถ้ารู้จักโทษตัวจงมาคำนับเราจะได้รอดชีวิต เกียงจูแหยก็หัวเราะจึงว่าซึ่งท่านว่านี้เหมือนคนนอนฝันเห็น ราษฎรทั้งแผ่นดินเห็นว่าบูอ๋องเป็นผู้มีบุญก็มาสมัครเข้าด้วยบูอ๋องสิ้น แต่ทหารเมืองจิวโก๋เอาชีวิตมาทิ้งเสียที่นี่หนักหนาแล้ว ถ้าจะเก็บแต่กระดูกศีรษะกองไว้ก็สูงเท่าภูเขา ซึ่งท่านยกมาครั้งนี้มีทหารเอกสักสิบคน ทหารเลวเต็มมากก็สักยี่สิบหมื่น อุปมาเหมือนต้อนแพะเข้าปากเสือ ถ้ามีกตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋องอยู่ จงกลับไปทูลว่าเราหาเป็นกบฏไม่ ต่างคนรักษาเมืองไว้ให้เป็นสุข อย่ารบพุ่งกันเลย ถ้าท่านมิฟังคำเราดื้อดึงอยู่ก็จะตายเช่นบุนไทสือ เหมือนหากตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋องไม่ เตงจิวก๋งได้ฟังก็โกรธ จึงว่าอ้ายคนขายตะกร้า บังอาจออกพระนามพระเจ้าติวอ๋อง ถ้ามิได้ตัดศีรษะเสียบประจานไว้ก็ไม่หายความแค้น แล้วขับม้าแกว่งมีดออกไปจะฟันเกียงจูแหย อึ้งปวยฮอก็ขับโครำทวนเข้ารบกับเตงจิวก๋ง โลเฉียก็รำทวนออกไปช่วยอึ้งปวยฮอ เตงสือบุตรเตงจิวก๋งก็ขับม้าเข้าช่วยบิดารบ อึ้งเทียนฮัวก็ขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับเตงสือ ไทหลวนก็ขับม้ารำง้าวเข้าช่วยเตงสือ บูกิดก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับไทหลวน เตียะเซ่งก็ขับม้ารำทวนเข้าช่วยไทหลวน ไทเตี้ยนก็ขับม้ารำกระบี่เข้ารบกับเตียะเซ่ง สึงเทาหงอทหารเตงจิวก๋งก็ขับม้าเข้าไปจะช่วยไทหลวน อึ้งเทียนหลกก็ขับม้าเข้ารบกับสึงเทาหงอ ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ เสียงเท้าม้าแลกลองรบดังแผ่นดินจะไหว ผงคลีตลบมืดไปทั้งอากาศ โลเฉียขณะเมื่อรบกับเตงจิวก๋งอยู่นั้น เตงจิวก๋งมีกำลังมากนัก เห็นจะเอาชัยชนะด้วยเพลงทวนไม่ได้ จึเอากำไลทองขว้างไปถูกไหล่เตงจิวก๋งซบลงกับหลังม้า ทหารเตงจิวก๋งเห็นดังนั้นก็เข้าช่วยป้องกันแล้วพากลับมาค่าย ขณะนั้นเตียะเซ่งทหารเตงจิวก๋งรบกับไทเตี้ยน เตียะเซ่งอ้าปากพ่นเปลวเพลิงถูกไทเตี้ยนเจ็บเป็นสาหัส เกียงจูแหยก็พาตัวไทเตี้ยนแลทหารทั้งปวงกลับเข้าเมือง เกียงจูแหยเห็นไทเตี้ยนเจ็บป่วยมาก ก็ให้หมอไปพยาบาลอยู่
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งครั้นกลับมาถึงค่าย แผลอาวุธนั้นกำเริบหนักขึ้น นางเตงตันหยกเห็นบิดาป่วยก็คิดแค้นโลเฉียนัก จึงว่ากับบิดาว่า ข้าพเจ้าจะอาสาไปจับโลเฉียมาแก้แค้นให้จงได้ เตงจิวก๋งจึงว่าเจ้าจะออกรบนั้น จงรักษาตัวอย่าประมาท ครั้นเวลาเช้านางเตงตันหยกจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือกระบี่สองมือยกทหารออกจากค่าย แล้วให้ทหารเลวไปร้องท้าทายถึงริมเชิงกำแพงเมือง ทหารก็เข้าไปบอกเกียงจูแหยว่าทัพยกมาวันนี้นายทหารนั้นเป็นผู้หญิง เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ช้านาน อึ้งปวยฮอจึงว่าเวลาวันนี้ท่านออกรบก็หาแพ้ชนะกันไม่ บัดนี้ผู้หญิงมาชวนรบ เหตุไรท่านจึงนิ่งอยู่เล่า เกียงจูแหยจึงว่า การศึกนั้นห้ามอยู่สามประการคือ โตหยินแปลว่าพราหมณ์หนึ่ง เจ๋งหยินแปลว่าพระหนึ่ง กับสตรีหนึ่งทั้งสามนี้มักทำด้วยลัทธิต่างๆ ถ้ามิตรึกตรองก็จะเสียที โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาออกรบ เกียงจูแหยจึงว่าท่านจะไปครั้งนี้เร่งระวังตัวจงหนัก โลเฉียก็มาจัดแจงทหารพร้อมแล้วขึ้นเหยียบจักรถือทวนยกออกจากเมืองไซรกี นางเตงตันหยกจึงร้องถามว่าท่านนี้ชื่อไร โลเฉียก็บอกว่าชื่อโลเฉีย แล้วว่าเจ้าเป็นผู้หญิงชอบแต่จะเรียนปักเย็บอยู่ในเรือนมิให้ผู้ชายเห็นตัว นี่เจ้ามาทำศึกกับเราหามีความอายไม่หรือ เร่งกลับไปให้ทหารที่มีชื่อเสียงมารบกับเรา นางเตงตันหยกได้ฟังก็โกรธ จึงว่าเราจะแก้แค้นท่านให้ได้ แล้วขับม้ารำกระบี่สองมือเข้ารบกับโลเฉียพักหนึ่ง แล้วนางเตงตันหยกก็ทำชักม้าหนี โลเฉียก็ไล่ตามไปทางประมาณสองเส้น นางเตงตันหยกเห็นได้ทีก็เอาดวงแก้ววิเศษทิ้งถูกหน้าโลเฉีย โลเฉียเจ็บสาหัสเห็นจะสู้มิได้ก็รีบหนีเข้าเมืองไซรกี แล้วเล่าความซึ่งเสียทีนางเตงตันหยกให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ อึ้งเทียนฮัวจึงว่าธรรมดาเป็นทหารจักขุดูให้ได้สี่ด้าน หูตรับฟังทั้งแปดทิศ นี่ท่านหาระวังตัวไม่ จึงต้องศิลาเข้าที่แก้ม ถ้าถูกจมูกขาดจะมิเป็นคนพิการเสียหรือ โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็คิดแค้นนัก จึงว่าเราเสียทีแต่เพียงนี้หาควรจะเยาะเย้ยกันไม่ การศึกยังมีมากอยู่ท่านรักษาตัวให้ดีเถิด อึ้งเทียนฮัวเห็นโลเฉียโกรธก็มิได้ว่าประการใด แล้วเดินไปที่อยู่
๏ ฝ่ายนางเตงตันหยกครั้นกลับมาค่าย ก็เล่าความซึ่งมีชัยชนะโลเฉียนั้นให้บิดาฟังทุกประการ เตงจิวก๋งก็มีความยินดี ครั้นเวลาเช้านางเตงตันหยกก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือกระบี่ยกทหารออกจากค่าย แล้วใช้ทหารเลวเข้าไปร้องท้าทายถึงริมประตูเมืองไซรกี เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นจึงถามทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะออกรบกับนางเตงตันหยก อึ้งเทียนฮัวจึงว่าข้าพเจ้าจะขอออกรบ จับตัวนางเตงตันหยกให้จงได้ เกียงจูแหยจึงว่าท่านจะไปรบก็ตามเถิด แต่อย่าประมาท อึ้งเทียนฮัวก็มาใส่เกราะขึ้นขี่กิเลนถือกระบอง คุมทหารยกออกจากเมือง นางเตงตันหยกเห็นทหารยกออกมาจึงร้องถามว่า ซึ่งเป็นนายทหารนั้นชื่อไร อึ้งเทียนฮัวจึงว่าเราเป็นบุตรอึ้งปวยฮอชื่ออึ้งเทียนฮัว แล้วว่านางคนนี้หรือที่เอาดวงแก้วทิ้งโลเฉียเพื่อนเราเมื่อวานนี้ นางเตงตันหยกจึงว่าท่านเป็นเพื่อนกับโลเฉีย แล้วจะวิ่งหนีเราเหมือนโลเฉียดอกกระมัง อึ้งเทียนฮัวได้ฟังก็โกรธ ขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับนางเตงตันหยกได้สิบเพลง นางเตงตันหยกก็ทำเป็นชักม้าหนี แล้วร้องว่าอึ้งเทียนฮัวถือว่ามีฝีมือจงตามเรามาเถิด อึ้งเทียนฮัวคิดว่า ถ้าไม่ตามจับนางคนนี้ให้ได้ก็อัปยศโลเฉียนัก แล้วอึ้งเทียนฮัวก็ขับกิเลนไล่ตามไป นางเตงตันหยกก็รอม้าอยู่ พออึ้งเทียนฮัวใกล้เข้ามา นางเตงตันหยกก็เอาดวงแก้วขว้างไปถูกแก้มอึ้งเทียนฮัว อึ้งเทียนฮัวเจ็บเป็นสาหัส ก็ขับกิเลนหนีเข้าเมืองไซรกี แล้วแจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยจึงว่าเราได้กำชับแล้ว ท่านหาระวังตัวไม่ อึ้งเทียนฮั้วจึงว่า นางคนนี้ว่องไวนัก ข้าพเจ้าจึงเสียที โลเฉียนอนป่วยอยู่ แจ้งว่าอึ้งเทียนฮัวเสียทีมา ก็ออกไปว่ากับอึ้งเทียนฮัวว่า ตาดูหูฟังอยู่แล้วเป็นไรจึงแพ้ผู้หญิงจนถูกอาวุธแทบจมูกจะขาด ถ้าเป็นใจของเราแล้วสักร้อยปีก็ไม่หายแค้น อึ้งเทียนฮัวได้ฟังก็โกรธจึงว่า ซึ่งเราว่าท่านวานนี้เพราะจะเตือนสติ ทำไมท่านจึงผูกใจเจ็บเแค้นเยาะเย้ยเราฉะนี้ โลเฉียจึงว่าเวลาวานนี้ ท่านแกล้งเยาะเราให้ได้ความอัปยศแก่ทหารทั้งปวง ยังว่าเตือนสติอีกเล่า อึ้งเทียนฮัวกับโลเฉียก็ทุ่มเถียงกันขึ้น เกียงจูแหยจึงร้องตวาดออกไปว่า แพ้ผู้หญิงมาทั้งสองคนแล้วจะมาวิวาทกันหามีความละอายไม่ อึ้งเทียนฮัวกับโลเฉียเกรงเกียงจูแหยนักต่างคนก็ไปที่อยู่ นางเตงตันหยกก็กลับมาค่าย ก็เล่าความให้บิดาฟังทุกประการ ครั้นเวลาเช้านางเตงตันหยกมีใจกำเริบ ก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือกระบี่ยกทหารเข้าไปหน้าเมืองไซรกี เกียงจูแหยจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะออกรบกับนางเตงตันหยกได้บ้าง เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเหลงชิวเฮาว่า นางคนนี้มีศิลาเป็นอาวุธ พี่จงรับอาสาเถิดข้าพเจ้าจะออกไปด้วย เหลงชิวเฮาได้ฟังเอียวเจี้ยนว่าดังนั้น จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปลองฝีมือกับนางเตงตันหยกดูสักครั้งหนึ่ง เกียงจูแหยก็มีความยินดี เหลงชิวเฮากับเอียวเจี้ยนก็จัดแจงทหารยกออกไป นางเตงตันหยกเห็นเหลงชิวเฮานั้นหน้าเป็นมังกร มีเท้าข้างเดียวโดดออกมา ก็กลั้นหัวเราะไม่ได้ จึงร้องถามว่านายทหารซึ่งมานี้ชื่อไร เหลงชิวเฮาจึงว่าเราเป็นทหารเกียงจูแหยชื่อเหลงชิวเฮา นางเตงตันหยกจึงว่าตัวมีเท้าข้างเดียวก็จะมาทำศึกด้วยเล่า เหลงชิวเฮาได้ฟังก็โกรธ เอาศิลาทิ้งไปดังฝูงผึ้ง ผงคลีก็ตลบเป็นควันแล้วมีเสียงดังฟ้าร้อง นางเตงตันหยกตกใจนักก็ควบม้าหนี เหลงชิวเฮาก็กระโดดไล่ตามไป นางเตงตันหยกเห็นเหลงชิวเฮาตามมาใกล้ก็เอาดวงแก้วห้าสีทิ้งไปถูกหน้าผากเหลงชิวเฮา เหลงชิวเฮากลับโดดหนี นางเตงตันหยกเอาศิลาทิ้งซ้ำไปถูกขาเหลงชิวเฮาล้มลง แล้วชักม้ากลับมาจะตัดเอาศีรษะเหลงชิวเฮา
๕๔
๏ เอียวเจี้ยนเห็นดังนั้นก็ร้องว่าอย่าเพ่อทำอันตรายแก่พี่เราก่อน แล้วควบม้าถลันเข้ารบกับนางเตงตันหยกได้สิบเพลง นางเตงตันหยกก็ทำชักม้าหนี เอียวเจี้ยนก็ขับม้าไล่ไป นางเตงตันหยกก็เอาดวงแก้วทิ้งไปถูกแก้มเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนก็โกรธนักควบม้าตามไป นางเตงตันหยกก็เอาดวงแก้วทิ้งถูกแก้มเอียวเจี้ยนอีกครั้งหนึ่ง เอียวเจี้ยนก็มิได้เจ็บปวด เพราะเอียวเจี้ยนคนนี้แปลงตัวได้ นางเตงตันหยกเห็นดังนั้นก็สิ้นความคิดตะลึงอยู่ เอียวเจี้ยนก็ปล่อยเฮาเทียนเก๊าแปลว่า สุนัขมีฤทธิ์ ไปกัดนางเตงตันหยก นางเตงตันหยกทนมิได้ ก็ร้องพลางควบม้าหนีเข้าค่าย เตงจิวก๋งเห็นบุตรเจ็บปวดสาหัสสงสารนัก แล้วคิดแค้นเกียงจูแหยอยู่มิได้ขาด ฝ่ายเอียวเจี้ยนครั้นมีชัยชนะนางเตงตันหยก แล้วก็พาเหลงชิวเฮากับทหารทั้งปวงกลับเข้าเมืองไซรกี แจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยเห็นเหลงชิวเฮาถูกศิลาเจ็บปวดก็เป็นทุกข์นัก
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งกับนางเตงตันหยกผู้บุตรนั้น แผลกำเริบหนักร้องครางอยู่มิได้หยุด นายทหารทั้งปวงจึงปรึกษากันว่า แม่ทัพก็ป่วยหนักอยู่ซึ่งจะคิดทำกับเมืองไซรกีเห็นขัดสนนัก จำจะรักษาค่ายมั่นไว้ เตงจิวก๋งคลายป่วยแล้วจึงค่อยคิดต่อไป นายทหารทั้งปวงปรึกษากันแล้วก็กำชับตรวจตราให้รักษาค่ายมิได้ประมาท ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นคุมกองลำเลียงมาถึง ก็เข้าไปคอยเตงจิวก๋งอยู่ที่ว่าราชการ ก็มิได้เห็นเตงจิวก๋งออกมา โทเฮงสุนจึงถามทหารทั้งปวงว่าท่านแม่ทัพไปไหน ไทหลวนจึงค่อยกระซิบบอกว่า เตงจิวก๋งป่วยหนักนอนอยู่ที่ข้างใน โทเฮงสุนแจ้งดังนั้นจึงเข้าไปริมมุ้งที่เตงจิวก๋งนอน คำนับแล้วถามว่าท่านป่วยเป็นประการใด เตงจิวก๋งก็เล่าความซึ่งถูกอาวุธโลเฉียนั้นให้โทเฮงสุนฟังทุกประการ โทเฮงสุนจึงว่าถ้าบาดแผลแล้ว เอายาข้าพเจ้าทาทีเดียวก็จะหาย เตงจิวก๋งก็ดีใจจึงว่า เราทนเวทนานานแล้ว ท่านช่วยอนุเคราะห์ด้วยเถิด โทเฮงสุนก็เอายาในน้ำเต้าออกมาเม็ดหนึ่ง ละลายน้ำทาลงที่แผล เตงจิวก๋งก็หายปวดทันใจ เตงจิวก๋งก็มีความยินดี แล้วสรรเสริญว่ายาของท่านนี้เหมือนยาทิพย์ โทเฮงสุนได้ยินสียงคนครางอยู่ที่ข้างในอีกจึงถามเตงจิวก๋งว่านั่นใครเจ็บอยู่เล่า เตงจิวก๋งก็บอกว่า นางเตงตันหยกบุตรเราออกไปรบ ข้าศึกปล่อยสุนัขมีฤทธิ์มากัดยับทั้งตัว โทเฮงสุนจึงว่าจงให้ใครเอายาของข้าพเจ้าทาเสียก็จะหาย เตงจิวก๋งจึงว่าท่านจงช่วยทาให้เองเถิด เราหามีความรังเกียจไม่ โทเฮงสุนก็เอายาออกมาเม็ดหนึ่งทาให้นางเตงตันหยก นางเตงตันหยกที่เจ็บปวดก็หายในขณะนั้น เตงจิวก๋งก็มีความยินดีนัก ครั้นเวลาค่ำก็ให้แต่งโต๊ะ ชวนโทเฮงสุนแลทหารทั้งปวงเสพสุรา โทเฮงสุนจึงถามเตงจิวก๋งว่า ท่านได้รบกับทหารเมืองไซรกีกี่ครั้งแล้ว เตงจิวก๋งจึงบอกว่าได้รบกันหลายครั้งแล้ว ยังหาแพ้ชนะกันไม่พอเราป่วยลง โทเฮงสุนหัวเราะแล้วว่า ถ้าท่านให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพหน้ามาด้วย ป่านนี้ก็จะได้เมืองไซรกีแล้ว เตงจิวก๋งได้ฟังดังนั้นก็คิดว่า โทเฮงสุนคนนี้เห็นจะมีฝีมือแลความรู้มากอยู่ ซินกงป้าจึงชักนำมาให้เรา จำจะให้เป็นทัพหน้าแทนไทหลวน ครั้นเสพสุราแล้วต่างคนก็กลับไปที่อยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเตงจิวก๋งจึงว่ากับไทหลวนว่า ท่านทำศึกครั้งนี้เห็นเหนื่อยนัก เราคิดจะให้โทเฮงสุนผลัดท่านออกรบดูฝีมือสักเวลาหนึ่ง ไทหลวนจึงว่าถ้าโทเฮงสุนชนะ ข้าพเจ้าจะรังเกียจหามิได้ข้าพเจ้าก็ยินดีด้วย แล้วเอาธงสำหรับแม่ทัพหน้ามอบให้โทเฮงสุน โทเฮงสุนก็จัดทหารยกออกจากค่าย ครั้นเข้าไปถึงหน้าเมืองไซรกี โทเฮงสุนจึงร้องว่า ผู้ใดชื่อโลเฉียจงออกมาลองฝีมือกัน เกียงจูแหยก็ให้โลเฉียออกรบ โลเฉียก็ใส่เกราะถือทวนคุมทหารเปิดประตูเมืองออกมา แลเห็นนายทหารนั้นสูงประมาณสองศอกเศษ โลเฉียก็คิดประมาท โทเฮงสุนจึงถามว่าท่านชื่อโลเฉียหรือ โลเฉียก็ว่าเราชื่อโลเฉียแล้วว่าตัวชื่อไรมาด้วยธุระสิ่งใดเล่า โทเฮงสุนจึงว่าเราเป็นทหารเตงจิวก๋งชื่อโทเฮงสุนจะมาเอาศีรษะท่าน โลเฉียได้ฟังก็โกรธตรงเข้าไปเอาทวนแทงโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็รำกระบองเข้ารบกับโลเฉียเป็นสามารถ โลเฉียได้ทีเอาทวนแทงโทเฮงสุนหลายที โทเฮงสุนตัวเตี้ยต่ำหลบหลีกว่องไวนัก แต่รบกันจนโลเฉียสิ้นกำลังเหงื่อโซมตัว โทเฮงสุนก็โดดออกไปยืนอยู่ไกล แล้วว่าแก่โลเฉียว่าท่านอยู่สูงเราอยู่ต่ำรบกันไม่สนุก จงลงจากจักรมาเดินดินรบด้วยกันจึงจะเห็นฝีมือกัน โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็คิดว่าอ้ายเตี้ยนี้จะเอาชีวิตมาเซ่นทวนกูเสียแล้ว โลเฉียก็ลงจากจักรเอาทวนแทงโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็หลบลอดไปข้างหลัง เอากระบองตีถูกต้นขาโลเฉีย โลเฉียก็กลับหน้ามาจะเอาทวนแทงโทเฮงสุนก็หลบไปข้างหลัง ตีถูกตะโพกโลเฉีย โลเฉียก็เอากำไลทิ้งโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็เอาเชือกมีฤทธิ์ทิ้งไปมัดโลเฉียล้มลง แล้วให้ทหารคุมเอาตัวมาค่าย แจ้งความซึ่งรบกับโลเฉียให้เตงจิวก๋งฟังทุกประการ เตงจิวก๋งก็มีความยินดี คิดแค้นจะใคร่ตัดศีรษะโลเฉีย หากจนใจด้วยหนังสือรับสั่งนั้นให้จับตัวส่งไปเมืองหลวง เตงจิวก๋งก็ให้ทหารเอาตัวไปคุมไว้หลังค่าย แล้วแต่งโต๊ะเชิญโทเฮงสุนเสพสุรา ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นแจ้งว่าข้าศึกจับโลเฉียไปได้ก็เป็นทุกข์นัก แล้วคิดว่าเห็นจะมีผู้วิเศษมาช่วยเตงจิวก๋ง ครั้นเวลารุ่งเช้าทหารมาบอกเกียงจูแหยว่า โทเฮงสุนที่จับโลเฉียไปได้นั้นยกมาอีก อึ้งเทียนฮัวได้ยินดังนั้นจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะออกไปรบโทเฮงสุนแก้แค้นซึ่งจับโลเฉียไป เกียงจูแหยก็ว่าท่านจะออกรบครั้งนี้จงระวังตัวอย่าประมาท อึ้งเทียนฮัวก็ใส่เกราะขึ้นขี่กิเลนถือกระบองคุมทหารออกไป ร้องว่ากับโทเฮงสุนว่าอ้ายสัตว์ไม่มีศีรษะ บังอาจจับเอาเพื่อนกูไป แล้วขับกิเลนรำกระบองเข้ารบกับโทเฮงสุนได้สิบเพลง โทเฮงสุนก็เอาเชือกทิ้งไปมัดอึ้งเทียนฮัวตกลงจากหลังกิเลน แล้วให้คุมเอาตัวกลับมาค่าย โลเฉียเห็นโทเฮงสุนมัดอึ้งเทียนฮัวมาก็เสียใจนัก อึ้งเทียนฮัวเป็นคนโทโสมาก เห็นโลเฉียต้องทรมานอยู่ก็แค้นนัก โดดขึ้นร้องว่าพวกเราหาควรเป็นเช่นนี้ไม่ โลเฉียจึงว่าอย่าวุ่นวายให้ลำบากตัวเลย ชีวิตเราจวนจะสิ้นอยู่แล้ว เกียงจูแหยแจ้งว่าโทเฮงสุนจับอึ้งเทียนฮัวไปได้ก็ยิ่งเป็นทุกข์ร้อนนัก
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งครั้นเห็นโทเฮงสุนได้ชัยชนะมา ก็แต่งโต๊ะเชิญโทเฮงสุนกับทหารทั้งปวงมาเสพสุรา โทเฮงสุนเมาสุรานักคิดกำเริบขึ้น จึงว่าถ้าเราได้เป็นแม่ทัพหน้ามาแต่แรกป่านนี้ก็ได้ตัวเกียงจูแหยกับบูอ๋องแล้ว เตงจิวก๋งกับทหารทั้งปวงก็สรรเสริญโทเฮงสุนเป็นอันมาก ครั้นทหารทั้งปวงเสพสุราแล้ว ต่างคนคำนับเตงจิวก๋งจะไปที่อยู่ เตงจิวก๋งจึงว่าท่านทั้งปวงกำลังน้อย เสพสุราขับเขี้ยวไปกับเราไม่ได้ ทหารทั้งปวงก็ลาไป แต่โทเฮงสุนยังเสพสุราอยู่กับเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งจึงว่ากับโทเฮงสุนว่า ถ้าท่านตีได้เมืองไซรกีแล้ว นางเตงตันหยกบุตรเรานี้เราจะยกให้เป็นภรรยาท่าน โทเฮงสุนได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก ลุกขึ้นคำนับเตงจิวก๋งแล้วว่า ข้าพเจ้าจะอาสาท่านกว่าจะสิ้นชีวิต ครั้นเวลาเช้าเตงจิวก๋งจึงว่ากับโทเฮงสุนว่า เรามาตั้งประชิดเมืองไซรกีอยู่ช้านาน ทหารทั้งปวงได้ความลำบากนัก เจ้าจงรีบตีเอาเมืองไซรกีเสียโดยเร็ว จะได้ยกกลับไปเป็นขุนนางเมืองหลวงตามมีความชอบ โทเฮงสุนก็มาจัดแจงทหารแล้วยกออกจากค่าย เข้าไปถึงหน้าเมืองไซรกี ให้ทหารร้องท้าทายเกียงจูแหยต่างๆ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เห็นดังนั้น ก็เข้าไปบอกเกียงจูแหยทุกประการ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยก็ใส่เกราะขี่ซูปุดเสียง ถือกระบองยกทหารออกจากเมือง โทเฮงสุนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า จงมาคำนับเราโดยดี อย่าต้องให้ผูกมัดไปเลย เกียงจูแหยจึงว่าท่านมีความรู้ประการใดจึงบังอาจมารบกับเรา โทเฮงสุนก็มิได้ตอบประการใด แกว่งกระบองเข้ารบกับเกียงจูแหยได้ห้าเพลง โทเฮงสุนก็เอาเชือกวิเศษโยนไปมัดเกียงจูแหยตกลงจากซูปุดเสียง ทหารโทเฮงสุนก็ตรูกันเข้าไปจะจับเกียงจูแหย ทหารเมืองไซรกีก็เข้ารบป้องกัน พาเกียงจูแหยรีบเข้าไปในเมืองได้ แล้วต่างคนเข้าแก้มัดจนเอากระบี่เชือดเชือกก็ไม่ขาด ยิ่งรัดหนักเข้า เกียงจูแหยได้ความเวทนานัก แล้วคิดว่าเชือกนี้เขาทำด้วยอิทธิฤทธิ์จะเชือดตัดที่ไหนจะขาด เกียงจูแหยจึงสั่งทหารทั้งปวงว่าอย่าทำวุ่นวายเลย แล้วนิ่งหลับตาระลึกถึงง่วนสีเทียนจุ๋นซึ่งเป็นอาจารย์
๏ ฝ่ายบูอ๋องแจ้งว่าเกียงจูแหยเสียทีข้าศึกมา ก็ลงมาเยี่ยมเห็นเกียงจูแหยต้องมัดก็ตกใจ เข้าแก้เชือกมัดเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าท่านอย่าแก้ให้ลำบากเลย เชือกนี้หาเหมือนเชือกทั้งปวงไม่ บูอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้รักเกียงจูแหยเป็นอันมาก แล้วว่าท่านทำศึกมาหลายครั้งแล้ว หาได้ความเวทนาเหมือนครั้งนี้ไม่ พอนายประตูมาบอกว่ามีผู้มาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้พาตัวเข้ามาหา แปะเฮาะท่องจือเข้าไปเห็นเกียงจูแหยเชือกมัดอยู่จึงบอกว่า ง่วนสีเทียนจุ๋นให้ข้าพเจ้ามาแก้ท่าน แล้วเอาตรายันต์วางลงที่เชือกพลางร่ายมนต์ เอามือชี้เข้าตรงหัวเงื่อน เชือกก็หลุดจากคอเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับไปข้างเขากุนหลุนซัวแล้วคำนับบูอ๋อง แปะเฮาะท่องจือก็ลากลับไป เกียงจูแหยจึงว่ากับบูอ๋องว่า เชือกนี้มีแต่ของอาจารย์กีลิวสุนซึ่งจะให้มาทำแก่ข้าพเจ้าก็ผิดนัก ครั้นเวลารุ่งเช้าโทเฮงสุนก็ยกทหารมาถึงหน้าเมือง แล้วให้ตีม้าฬ่อแลกลองศึกอื้ออึงอยู่ เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปรบกับโทเฮงสุนแก้แค้นให้จงได้ แล้วเอียวเจี้ยนจึงขึ้นม้าถือทวนคุมทหารยกออกไป โทเฮงสุนจึงถามว่าท่านชื่อไร เอียวเจี้ยนก็บอกว่าเราชื่อเอียวเจี้ยน แล้วขับม้ารำทวนเข้ารบกับโทเฮงสุนได้เจ็ดเพลง โทเฮงสุนก็เอาเชือกทิ้งไปมัดเอียวเจี้ยนตกจากม้า ทหารโทเฮงสุนก็เข้ากลุ้มรุมกันจับตัวเอียวเจี้ยนได้ โทเฮงสุนก็พาทหารกลับมาค่าย พอถึงประตูค่ายได้ยินเสียงดังฟ้าร้อง เอียวเจี้ยนก็พลัดจากมือทหารหายตัวไป ทหารทั้งปวงแลดูเห็นแต่ก้อนศิลากลิ้งอยู่ที่ประตูค่าย โทเฮงสุนก็สงสัยยืนตะลึงอยู่ พอเอียวเจี้ยนร้องมาว่า กูจะเอาชีวิตอ้ายเตี้ย แล้วขับม้าเข้าไปเอาทวนแทงโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็รำกระบองเข้ารบเอียวเจี้ยนเป็นสามารถ เอียวเจี้ยนก็ปล่อยสุนัขมีฤทธิ์ออกไปจะให้กัดโทเฮงสุน โทเฮงสุนดำดินหนีไป เอียวเจี้ยนก็ร่ายมนต์หายตัวเข้าไปในค่าย แล้วพาอึ้งเทียนฮัวกับโลเฉียหนีออกมาจากค่าย เอียวเจี้ยนก็ควบม้าพานายทหารทั้งสองกลับมาเมืองไซรกี เล่าความซึ่งรบกับโทเฮงสุน จนโทเฮงสุนดำดินหนีไปนั้นให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ แล้วว่าถ้าโทเฮงสุนดำดินมาผุดขึ้นในเมืองเราเพลากลางคืน ท่านจะคิดแก้ไขประการใด เกียงจูแหยก็ทอดใจใหญ่แล้วว่า โทเฮงสุนมีวิชายิ่งยวดนัก แลเชือกซึ่งมัดเราวันนั้นก็เห็นจะเป็นเชือกของอาจารย์กีลิวสุน เอียวเจี้ยนจึงว่าถ้าท่านสงสัยดังนั้น ข้าพเจ้าจะพาท่านไป ณ เขาเหียบเลงซัวสืบเอาความให้จงได้ เกียงจูแหยก็เห็นชอบด้วย
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นเห็นเอียวเจี้ยนกลับไปแล้ว ก็ผุดขึ้นจากแผ่นดินไปในค่าย เตงจิวก๋งจึงถามว่าท่านไปรบวันนี้เป็นประการใดบ้าง โทเฮงสุนก็เล่าความให้เตงจิวก๋งฟังทุกประการ แล้วโทเฮงสุนจึงว่าเวลาค่ำวันนี้แต่ข้าพเจ้าผู้เดียว จะเข้าไปตัดศีรษะเกียงจูแหยกับบูอ๋องมาให้ท่าน เตงจิวก๋งได้ฟังดังนั้นคิดสงสัยนัก จึงถามโทเฮงสุนว่าท่านจะทำประการใด จึงจะเข้าไปในเมืองไซรกีได้ โทเฮงสุนจึงว่าข้าพเจ้ารู้วิชา ดำลงไปเดินใต้ดินได้วันละพันลี้ คิดข้างไทยเป็นทางหมื่นสองพันห้าร้อยเส้น ข้าพเจ้าจะดำดินไปผุดขึ้นในเมืองไซรกีเวลากลางคืน ถึงเกียงจูแหยจะมีสติปัญญาประการใด ก็เห็นจะรักษาศีรษะไว้ไม่ได้ เตงจิวก๋งก็มีความยินดีนัก จึงว่าถ้าท่านทำได้ดังนั้น แผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องก็จะสิ้นเสี้ยนหนาม
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยแต่รู้ว่าโทเฮงสุนดำดินได้ก็วิตกนัก พอบังเกิดพายุพัดเสาธงที่ปักอยู่หน้าบ้านนั้นหักพับลง เกียงจูแหยเห็นประหลาดก็เสี่ยงทายดูตามเคยสังเกตครั้นแจ้งแล้วก็ตกใจ จึงปรึกษากับเอียวเจี้ยนว่า เพลาค่ำวันนี้โทเฮงสุนจะดำดินเข้ามาทำอันตรายบูอ๋องกับเรา ท่านจะคิดป้องกันประการใด เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งเห็นจะจับโทเฮงสุนได้ เกียงจูแหยจึงถามว่าอุบายของท่านนั้นอย่างไร เอียวเจี้ยนจึงว่าตัวข้าพเจ้าผู้เดียว ถ้าจะนิมิตให้เป็นสี่คนห้าคนก็ได้ เพลาค่ำวันนี้ท่านจงเชิญบูอ๋องมาไว้ ณ ตึกท่าน ข้าพเจ้าจะนิมิตให้เหมือนบูอ๋อง แลตัวข้าพเจ้าจะนิมิตเป็นสตรีไปอยู่ที่เตียงบูอ๋องนอน ถ้าโทเฮงสุนเข้าไปทำร้ายรูปนิมิต ข้าพเจ้าจะจับตัวโทเฮงสุนให้ได้ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งทหารให้เอากระจกขึ้นแขวนไว้ที่ประตูบ้านสามอัน ในตึกที่อยู่ก็แขวนกระจกไว้ห้าอัน แล้วสั่งให้ทหารใส่เกราะถืออาวุธเตรียมไว้พร้อม ทหารเกาทัณฑ์ก็ให้ขึ้นสายพาดลูกไว้ แล้วให้ไปเชิญบูอ๋องมา ณ ตึก บูอ๋องจึงถามว่าท่านมีธุระสิ่งไร เกียงจูแหยจึงคิดว่าถ้าเราจะบอกตามจริงว่า โทเฮงสุนจะลอบเข้ามาทำร้ายบูอ๋องจะตกใจนัก จึงว่าเวลาค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะซ้อมหัดทหารให้สันทัดรบกลางคืนไว้บ้างจึงเชิญท่านมาเสพสุรา แล้วจะได้ดูฝีมือทหารรำเพลงอาวุธเล่นให้สบาย บูอ๋องมิได้รู้เหตุผลประการใดก็มีความยินดี จึงว่าซึ่งท่านคิดให้ทหารซ้อมหัดกลางคืนนี้แยบคายนัก เกียงจูแหยก็เชิญบูอ๋องมาที่แต่งโต๊ะไว้ แล้วรินสุราคำนับให้บูอ๋อง ขณะเมื่อบูอ๋องกับเกียงจูแหยเสพสุราอยู่นั้น ทหารทั้งปวงก็ถืออาวุธถอดฝักยืนรักษาอยู่ทั้งสี่ด้าน ทหารเกาทัณฑ์แลทหารเลวก็ยืนเป็นชั้นๆ ออกมาตามเกียงจูแหยจัดไว้
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นเวลายามเศษ ก็แต่งตัวถือกระบี่สั้นเข้าไปคำนับลาเตงจิวก๋ง แล้วก็เดินออกไปจากค่าย เตงจิวก๋งแลทหารทั้งปวงก็ตามมาดูโทเฮงสุนดำดิน โทเฮงสุนครั้นถึงนอกค่าย ก็อ่านมนต์ดำดินลงไป หามีปากช่องอยู่ไม่ ทหารทั้งปวงเห็นประจักษ์ดังนั้น ต่างคนสรรเสริญโทเฮงสุนว่ามีฤทธิ์เหมือนเทพยดา แต่เตงจิวก๋งนั้นมีความยินดีนัก ตบขาลงแล้วแหงนหน้าขึ้นหัวเราะว่า บุญพระเจ้าติวอ๋องยังมากอยู่ เทพยดาจึงดลใจให้โทเฮงสุนมาเป็นทหารเรา แล้วเตงจิวก๋งก็พาทหารกลับเข้าไปในค่าย จึงสั่งทหารทั้งปวงใส่เกราะผูกม้าเตรียมไว้ ถ้าโทเฮงสุนทำการในเมืองสำเร็จ เราจะได้ซ้ำเติมทันท่วงที ฝ่ายโทเฮงสุนดำดินไปผุดขึ้นในกำแพงเมืองไซรกี แล้วเดินเที่ยวดูไปจะหาบ้านเกียงจูแหย พอเห็นบ้านแห่งหนึ่งจุดโคมไฟสว่างแล้วได้ยินเสียงคนอื้ออึง โทเฮงสุนแวะเข้าไปดู เห็นทหารใส่เกราะถืออาวุธยืนรายรอบบ้าน โทเฮงสุนก็คิดว่าบ้านนี้เห็นจะเป็นบ้านเกียงจูแหย ก็แอบซุ้มประตูคอยทีจะทำร้ายเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนครั้นเห็นเงาในกระจกก็รู้ว่าโทเฮงสุนเข้ามาในเมืองแล้ว จึงเข้าไปกระซิบบอกเกียงจูแหย แล้วรีบกลับมาจัดแจงการซึ่งจะจับโทเฮงสุน เกียงจูแหยครั้นเอียวเจี้ยนกลับไปแล้ว ก็เชิญบูอ๋องเข้าไปในตึกที่ลับ
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนคอยทีจะทำร้ายเกียงจูแหยอยู่ช้านานเห็นไม่ได้ทีแล้วจึงคิดว่า ทหารเกียงจูแหยพรักพร้อมกัน จำจะไปฆ่าบูอ๋องเสียก่อนจึงค่อยกลับมาฆ่าเกียงจูแหย โทเฮงสุนก็รีบมาที่อยู่บูอ๋อง ครั้นเข้าไปในกำแพงแก้ว พอได้ยินเสียงมโหรีทำอยู่บนที่นั่งเย็น โทเฮงสุนแหงนหน้าขึ้นดูเห็นชายคนหนึ่งใส่เสื้อเหลืองลายทอง กับสตรีสี่คนนั่งอยู่ โทเฮงสุนไม่รู้จักบูอ๋องก็ยังสงสัย พอชายนั้นพูดกับสตรีว่า บ้านเมืองเราข้าศึกมาตั้งประชิดอยู่ ซึ่งจะมานั่งเล่นมโหรีนี้ไม่ควร ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงจะครหานินทาได้ แล้วชวนสตรีลงจากที่นั่งเย็นเดินเข้าไปในตึกที่นอน โทเฮงสุนได้ยินดังนั้นก็เข้าใจว่าตัวบูอ๋องก็สะกดตามมาแอบที่ประตูตึกอยู่ คอยบูอ๋องหลับจะลอบเข้าไปทำร้าย โทเฮงสุนยืนคอยสักครู่หนึ่ง พอได้ยินเสียงกรนก็เข้าใจว่าบูอ๋องหลับแล้ว โทเฮงสุนก็ถอดกระบี่เดินเข้าไปในม่านแล้วเปิดมุ้งขึ้นเห็นบูอ๋องกับสตรีนอนอยู่ก็มีความยินดีนัก โดดขึ้นไปบนเตียงเอากระบี่ฟันบูอ๋อง คอขาดศีรษะกระเด็นไปแล้วผลักศพบูอ๋องลงเสียจากเตียง โทเฮงสุนยืนพิศดูสตรีนั้นรูปงามก็ให้มีใจรัก จึงปลุกนางนั้นขึ้นแล้วว่า บูอ๋องนั้นเราฆ่าเสียแล้ว ตัวเจ้าจะตายตามบูอ๋องหรือจะยังรักชีวิตอยู่ สตรีนั้นก็ทำเป็นตกใจแล้วว่าข้าศึกก็ควรจะผูกใจเจ็บแค้นฆ่าฟันกัน แต่ผู้ซึ่งเป็นทหารซึ่งจะมาฆ่าข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงเสียนี้ อาวุธท่านจะเปื้อนโลหิตเสียเปล่า ถ้าท่านเห็นรูปร่างข้าพเจ้าไม่ควรจะรินสุราคำนับท่าน ก็เอาไว้ใช้พัดน้ำชาเถิด แล้วก็ทำชายตาไปให้สบตาโทเฮงสุน โทเฮงสุนนั้นแต่เกิดมาก็ไปอยู่กับอาจารย์ ณ เขาเหียบเลงซัว ยังหาเคยได้พบพูดเกี้ยวพานกับผู้หญิงอย่างไรไม่ ครั้นได้ฟังนางว่าดังนั้นก็ยิ่งมีความรักนัก วางกระบี่เสียทรุดนั่งลงกอดสตรีนั้นเข้า สตรีนั้นก็กอดโทเฮงสุนเข้าไว้แน่น โทเฮงสุนจึงว่านางรูปงามเจ้าคลายมือออกบ้าง นางนั้นจึงว่าอ้ายเตี้ยมึงรู้จักว่าใคร แล้วร้องเรียกทหารซึ่งซุ่มอยู่ ว่าได้ตัวอ้ายคนร้ายแล้ว ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็ตรูกันมาจับโทเฮงสุน นางนั้นก็กลายเป็นเอียวเจี้ยน จับโทเฮงสุนหนีบรักแร้พามาบ้านเกียงจูแหย ทหารทั้งปวงมีความยินดีนัก ก็ตีกลองแลม้าฬ่อล้อมเอียวเจี้ยนมา โทเฮงสุนนั้นมิได้มีเสื้อกางเกงก็ละอายนัก หลับตานิ่งเสียหาดิ้นรนไม่ เกียงจูแหยอยู่ในตึกได้ยินเสียงม้าฬ่อแลกลองอื้ออึง จึงถามทหารทั้งปวงว่าผู้ใดตีกลองอื้ออึง ทหารทั้งปวงมิได้รู้เหตุการ ต่างคนก็นิ่งอยู่ เกียงจูแหยสงสัยนัก จึงถอดกระบี่เดินออกมาที่ประตูตึก พอเห็นเอียวเจี้ยนได้ตัวโทเฮงสุนหนีบรักแร้มา เกียงจูแหยก็มีความยินดีนัก จึงว่าเป็นไรมิให้ทหารมัดเข้าเล่า ท่านต้องหิ้วมันอยู่ให้ลำบากตัวหาต้องการไม่ เอียวเจี้ยนจึงว่าโทเฮงสุนนี้ถ้าเท้าถึงดินก็จะดำดินหนีไป เกียงจูแหยจึงว่า ถ้าดังนั้นท่านเอาไปตัดศีรษะเสียเถิด เอียวเจี้ยนก็เอาตัวโทเฮงสุนออกมานอกบ้าน แล้วเอียวเจี้ยนนั้นถือกระบี่มือซ้าย หนีบโทเฮงสุนข้างขวา ครั้นถึงนอกบ้านเอียวเจี้ยนผลัดมือ พอเท้าโทเฮงสุนถึงดิน โทเฮงสุนก็ดิ้นหลุดจากมือเอียวเจี้ยน แล้วดำดินหนีไป เอียวเจี้ยนทิ้งกระบี่ลงแล้วทอดใจใหญ่ด้วยเสียใจนัก แล้วกลับมาแจ้งแก่เกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ตะลึงไปมิได้ว่าประการใด
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นมาถึงค่าย ก็ลอบเข้าไปที่อยู่ของตัวเอาเสื้อกางเกงใส่แล้ว พอรุ่งขึ้นก็เข้าไปหาเตงจิวก๋ง แล้วบอกว่าเกียงจูแหยกับบูอ๋องรักษาตัวสามารถนัก หาได้ทีที่จะทำร้ายไม่ เตงจิวก๋งจึงว่าบูอ๋องกับเกียงจูแหยคงจะประมาทลงวันหนึ่ง ท่านเหน็ดเหนื่อยมาจงไปหลับนอนให้สบายใจเถิด โทเฮงสุนก็ลามาพักที่อยู่
๕๕
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยแต่โทเฮงสุนหนีไปได้ก็ยิ่งวิตกนัก จึงพูดกับเอียวเจี้ยนว่า เชือกวิเศษซึ่งโทเฮงสุนได้มานี้ เราเห็นจะเป็นของอาจารย์กีลิวสุน ท่านจงไปสืบเอาความให้จงได้ เอียวเจี้ยนก็คำนับลาออกจากเมืองไซรกี ไปถึงสะพานศิลาแห่งหนึ่ง ก็เดินข้ามไปแล้วเลียบเดินตามเนินเขา จึงเห็นกุฏิหลังหนึ่งอยู่ใต้ร่มไม้ เอียวเจี้ยนก็เข้าหยุดนั่งอยู่ใต้ต้นสนหน้ากุฏิ เห็นกุฏินั้นหลังคามุงด้วยแก้ว ฝาแลบานประตูก็ทำด้วยแก้วสีต่างๆ แล้วมีอักษรจารึกอยู่สี่ตัวว่า แฉลวนเตาก๋วย แปลว่าเหมือนวิมานสวรรค์ สักครู่หนึ่งก็เห็นเปิดประตูออก เสียงประตูนั้นดังเหมือนเสียงห่านร้อง แล้วเห็นนางชีเดินออกมา มีนางชีน้อยๆ ถือธงแลพัดตามมาสี่คน เอียวเจี้ยนจึงคิดว่านางชีเป็นสตรีเราเป็นบุรุษ ซึ่งจะนั่งดูเขาอยู่นั้นหาควรไม่ เอียวเจี้ยนก็เข้าไปแอบต้นสนเสียให้ลับ นางชีเหลือบเห็นจึงถามศิษย์ว่า ผู้ใดแอบมาอยู่ที่ต้นสน นางชีซึ่งเป็นศิษย์จึงว่าข้าพเจ้ามิได้แจ้ง แล้วศิษย์นั้นก็เดินไปดูที่ต้นสน พบเอียวเจี้ยนจึงถามว่า ท่านจะไปไหนจึงมานั่งแอบอยู่ที่นี่ เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้าอยู่เมืองไซรกี เป็นทหารเกียงจูแหย เกียงจูแหยใช้ให้ข้าพเจ้ามาสืบความ ณ เขาเหียบเลงซัว พอเห็นอาจารย์ท่านออกมา ข้าพเจ้าจึงเข้าแอบอยู่ ซึ่งมิได้ออกไปคำนับอาจารย์ท่านนั้นโทษผิด ขออภัยเสียเถิด นางนั้นก็กลับไปแจ้งความแก่อาจารย์ ตามคำเอียวเจี้ยนทุกประการ นางผู้เป็นอาจารย์จึงว่า ถ้าเป็นพวกเกียงจูแหยแล้วจงไปหาตัวมานี่เถิด นางศิษย์ก็มาบอกเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนจึงเข้าไปคำนับ นางชีจึงถามว่า ท่านจะไปสืบความอันใด ณ เขาเหียบเลงซัว เอียวเจี้ยนก็เล่าความซึ่งเตงจิวก๋งกับโทเฮงสุนไปรบเมืองไซรกี แล้วเอาเชือกทิ้งมัดเกียงจูแหยนั้น ให้นางชีฟังทุกประการ นางชีจึงว่าโทเฮงสุนนั้นเป็นศิษย์กีลิวสุน ท่านไปให้พบอาจารย์เขาเถิด แลเมื่อท่านจะกลับไปเมืองไซรกีนั้น จงบอกเกียงจูแหยว่าเราอวยพรไปด้วย เอียวเจี้ยนจึงถามว่าท่านชื่อไร จงบอกให้ข้าพเจ้าแจ้งด้วย เผื่อเกียงจูแหยจะถาม นางชีจึงว่าเราเป็นบุตรพระอิศวร ชื่อเหลงเงียนกองจู๊ มารดาเราชื่อเอียตี๋กิมโป้ แต่ก่อนเราอยู่เมืองสวรรค์​ ขณะเมื่อเทพยดาประชุมกัน ณ ที่ผวนพอเราทำผิดบิดาเราจึงสาบให้ลงมาอยู่ที่นี่ เอียวเจี้ยนได้ฟังดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าไปถึงเมืองไซรกีแล้ว จะแจ้งความแก่เกียงจูแหย แล้วเอียวเจี้ยนก็คำนับลานางเหลงเงียนกองจู๊ออกจากกุฏิ เดินเลียบไปตามไหล่เขา พอบังเกิดพายุพัดมืดมาเหมือนฝนจะตก แล้วเป็นน้ำพุ่งขึ้นมาจากศิลาสูงประมาณสิบแปดศอกเศษ แล้วเห็นสัตว์ตัวหนึ่งผุดขึ้นมาตามสายน้ำ สัตว์นั้นปากแดงดังสีโลหิต เขี้ยวโง้งออกนอกปาก โถมมาจะกัดเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนก็เอาทวนแทงถูกหลายแห่ง สัตว์นั้นก็หนีเข้าไปในถ้ำ เอียวเจี้ยนก็ตามไปถึงปากถ้ำ แลถ้ำนั้นมืดนักเอียวเจี้ยนจึงอ่านมนต์ขึ้น จักขุทั้งสองข้างก็ลุกเป็นเปลวเพลิงเป็นแสงสว่างไปทั้งถ้ำ เอียวเจี้ยนก็รีบเข้าไปมิได้เห็นสัตว์ตัวนั้น เห็นกระเป๋ากับกระบี่วางอยู่ เอียวเจี้ยนจึงเปิดกระเป๋า ออกเห็นเสื้อตัวหนึ่ง เอียวเจี้ยนก็เอาเสื้อนั้นใส่ แล้วหยิบกระบี่ถือเดินกลับออกมาจากถ้ำ กิมหมอต๋องจู๊เจ้าของเสื้อแอบอยู่ในถ้ำเห็นก็วิ่งตามออกมาแล้วร้องว่าท่านชื่อไร จะลักเอาเสื้อกับกระบี่ของเราไปไหน เอียวเจี้ยนจึงว่าเราชื่อเอียวเจี้ยน เป็นทหารเกียงจูแหย เสื้อกับกระบี่นี้ทิ้งอยู่ในถ้ำเราจึงเอามา กิมหมอต๋องจู๊ได้ยินออกชื่อเกียงจูแหยก็มีความยินดี วิ่งเข้าไปคุกเข่าคำนับเอียวเจี้ยน แล้วว่าข้าพเจ้าคิดอยู่นานแล้วว่าจะไปเป็นทหารเกียงจูแหย ซึ่งได้มาพบท่านนี้เป็นบุญหนัก ท่านจงเอาข้าพเจ้าไปไว้ใช้สอยเป็นทหารเลวของท่านเถิด เอียวเจี้ยนจึงถามว่าท่านชื่อไร กิมหมอต๋องจู๊ก็ว่าข้าพเจ้าชื่อกิมหมอต๋องจู๊ เอียวเจี้ยนจึงว่า ถ้าดังนั้นท่านจงลงไปหาเกียงจูแหย ณ เมืองไซรกีเถิด เราจะรีบไปเขาเหียบเลงซัวก่อน กิมหมอต๋องจู๊จึงว่าท่านจะให้ข้าพเจ้าไปหาเกียงจูแหยแต่ลำพังนั้น เกียงจูแหยไม่รู้จักข้าพเจ้าก็มีความสงสัย เอียวเจี้ยนจึงว่าถ้าเกรงอยู่ดังนั้น จงเอาทวนสำหรับมือของเราไปเป็นสำคัญเถิด แล้วเอียวเจี้ยนก็ถอดเสื้อกับกระบี่แลทวนส่งให้ กิมหมอต๋องจู๊ก็คำนับลาไป ครั้นถึงเมืองไซรกีก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เล่าความซึ่งพบเอียวเจี้ยนแล้วให้ทวนมาเป็นสำคัญนั้นให้ฟังทุกประการ เกียงจูแหยได้ฟังความแลเห็นทวนจำได้ว่าของเอียวเจี้ยน ก็มีความยินดีให้กิมหมอต๋องจู๊อยู่เป็นทหาร
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนครั้นมาถึงเขาเหียบเลงซัว ก็เข้าไปคำนับกีลิวสุน กีลิวสุนจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งไร เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้าแจ้งว่าเชือกสำหรับมัดเทพยดาของท่านมีอยู่สองเส้น บัดนี้ยังอยู่หรือให้ผู้ใดเสียแล้ว กีลิวสุนได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ทำไมท่านจึงรู้ว่าเชือกของเรามีเล่า เอียวเจี้ยนจึงว่าถ้าจะว่าข้าพเจ้ารู้ก็ได้จะว่าเห็นก็ได้ ถ้าเชือกของท่านยังอยู่ก็ขอให้ข้าพเจ้าเห็นสักหน่อย กีลิวสุนได้ยินเอียวเจี้ยนพูดจาหลักแหลมดังนั้นก็สงสัยนัก จึงลุกเข้าไปในห้องค้นหาเชือกไม่พบก็ตกใจนัก จึงออกมาว่ากับเอียวเจี้ยนว่าเชือกนั้นหายไปเสียแล้ว ซึ่งท่านว่าได้เห็นนั้นอยู่ที่ผู้ใด เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้าเห็นอยู่ที่โทเฮงสุนซึ่งเป็นศิษย์ท่าน บัดนี้โทเฮงสุนไปอยู่กับเตงจิวก๋งนายด่านซำโซก๋วน ยกไปตีเมืองไซรกี โทเฮงสุนเอาเชือกทิ้งไปมัดทหารเมืองไซรกีไปไว้หลายคน เกียงจูแหยจึงให้ข้าพเจ้ามาฟังดูว่าท่านให้เชือกโทเฮงสุนไปหรือ กีลิวสุนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ด่าโทเฮงสุนเป็นข้อหยาบช้า แล้วว่ามันลักเอาของๆ เราไปทำความผิด ถ้าว่าอาจารย์ทั้งปวงรู้ไปก็จะติเตียนเราได้ จำจะตามไปจับตัวมาทำโทษให้สาหัส แล้วว่ากับเอียวเจี้ยนว่าท่านไปก่อนเถิดเราจะตามไป เอียวเจี้ยนคำนับลาไปเมืองไซรกี แล้วแจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยก็มีความยินดี
๏ ฝ่ายกีลิวสุนครั้นเอียวเจี้ยนไปแล้ว ก็ออกจากถ้ำรีบมา ณ เมืองไซรกี เกียงจูแหยรู้ก็มารับพามานั่งที่สมควร แล้วว่ากับกีลิวสุนว่า โทเฮงสุนศิษย์ท่านมีฝีมือเข้มแข็งนัก จับทหารข้าพเจ้าไปเป็นหลายคน ข้าพเจ้ากริ่งใจอยู่จึงให้เอียวเจี้ยนไปคำนับท่าน ซึ่งท่านอุตส่าห์มานี้ขอบใจนัก แลเมื่อครั้งท่านไปช่วยเหยียนเต๋งโตหยินทำลายพยุหสิบประการนั้น ข้าพเจ้ายังคิดถึงท่านอยู่มิได้ขาด กีลิวสุนจึงว่า แต่ข้าพเจ้าตีพยุหแล้วกลับไปก็ไม่ได้ตรวจตราดูของวิเศษเลย โทเฮงสุนจึงลักเอาเชือกมาได้ แล้วกีลิวสุนจึงกระซิบบอกอุบายแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็มีความยินดี ครั้นเวลาเช้าเกียงจูแหยใส่เกราะขึ้นขี่ซูปุดเสียงออกจากเมืองไซรกีแต่ผู้เดียวไป ณ ค่ายเตงจิวก๋ง แล้วทำเป็นชักซูปุดเสียงเที่ยวดูไปรอบค่าย ทหารซึ่งรักษาค่ายก็ไปบอกเตงจิวก๋งว่า เกียงจูแหยมาเที่ยวดูค่าย เตงจิวก๋งยังมิทันว่าประการใด โทเฮงสุนได้ยินก็ถือกระบองวิ่งออกมาประตูค่ายร้องว่า เกียงจูแหยจะมาหาที่ตายหรือ แล้วแกว่งกระบองเข้าไปจะตีเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็รำกระบี่เข้ารบกับโทเฮงสุนได้สามเพลง เกียงจูแหยก็ชักซูปุดเสียงหนี โทเฮงสุนก็เอาเชือกทิ้งขึ้นไปบนอากาศ จะให้มัดเกียงจูแหย
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยรบกับโทเฮงสุนนั้น อาจารย์กีลิวสุนเหาะมาแฝงกลีบเมฆคอยดูอยู่ ครั้นโทเฮงสุนทิ้งเชือกขึ้นมากีลิวสุนก็ฉวยเอาเชือกไว้ได้ โทเฮงสุนไม่เห็นเชือกตกลงมามัดเกียงจูแหย ก็กริ่งใจหยุดยืนอยู่ เกียงจูแหยจึงร้องว่าอ้ายเตี้ยเข็ดฝีมือเราแล้วหรือ โทเฮงสุนก็โกรธรำกระบองเข้าไปจะรบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยทำชักซูปุดเสียงล่อมาจนริมเชิงกำแพง กีลิวสุนเห็นดังนั้นก็ร้องตวาดว่า โทเฮงสุนบังอาจจะทำร้ายเกียงจูแหยเจียวหรือ โทเฮงสุนแหงนหน้าขึ้นไปเห็นอาจารย์ก็ตกใจนัก กลับตัวจะหนีกีลิวสุนก็เอาเชือกทิ้งลงไปมัดโทเฮงสุนเข้า แล้วลงจากอากาศพาตัวโทเฮงสุนเข้าไปในเมืองไซรกี ทหารทั้งปวงเห็นอาจารย์มัดโทเฮงสุนก็ดีใจ เอียวเจี้ยนจึงว่าท่านอาจารย์อย่าประมาท โทเฮงสุนจะดำดินหนีไป กีลิวสุนจึงว่าเราอยู่นี่แล้วท่านอย่าเกรงจะหนีเลย แล้วกีลิวสุนจึงถามโทเฮงสุนว่า เหตุไรจึงบังอาจลักเอายาวิเศษกับเชือกของกูมาเที่ยวทำร้ายเขาฉะนี้ โทเฮงสุนเห็นอาจารย์โกรธนักกลัวจะฆ่าเสีย ก็เล่าความซึ่งซินกงป้าชักชวนให้มาอยู่กับเตงจิวก๋ง จนได้มารบกับเจ้าเมืองไซรกีให้อาจารย์ฟังทุกประการ เกียงจูแหยจึงว่า ศิษย์ท่านคนนี้ใจคอหยาบคายนัก เวลากลางคืนวานนี้ลอบเข้ามาจะทำร้ายบูอ๋อง หากบุญบูอ๋องมากจึงหาเป็นอันตรายไม่ กีลิวสุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก กระทืบเท้าแล้วพูดกับโทเฮงสุนว่า เตงจิวก๋งชุบเลี้ยงตัวประการใดจึงได้บังอาจทำล่วงเกินถึงเพียงนี้ โทเฮงสุนจึงว่าเตงจิวก๋งว่ากับข้าพเจ้าว่า ถ้าฆ่าบูอ๋องกับเกียงจูแหยเสียได้ จะยกนางเตงตันหยกผู้บุตรให้เป็นภรรยาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะใคร่ได้สตรีจึงทำตามคำเตงจิวก๋ง กีลิวสุนได้ยินออกชื่อนางเตงตันหยกก็นิ่งรำพึงดู ครั้นเห็นเหตุหนหลังแล้วก็ทอดใจใหญ่ เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านทอดใจใหญ่ด้วยเหตุสิ่งไร กีลิวสุนจึงว่าโทเฮงสุนกับนางเตงตันหยกนี้เขาเคยเป็นคู่กัน แล้วคนทั้งสองนี้จะได้เป็นทหารท่าน ถ้าจะฆ่าโทเฮงสุนเสียตามโทษ ท่านก็จะเสียทหารเอกถึงสองคน ข้าพเจ้าทั้งแค้นทั้งเสียดายจึงทอดใจใหญ่ แล้วเตงจิวก๋งบิดานางเตงตันหยกเล่า ถ้าท่านให้ผู้มีสติปัญญาไปเกลี้ยกล่อม ก็เห็นจะสมัครมาทำราชการด้วยท่าน เกียงจูแหยจึงว่าเตงจิวก๋งกับข้าพเจ้าเป็นคู่ทำศึกกันเห็นจะไม่ละทิฐิเสียได้ กีลิวสุนจึงว่าบุญบูอ๋องมากนัก คนเหล่านี้ก็เกิดมาสำหรับผู้มีบุญ ท่านอย่าคิดกริ่งเช่นนั้นเลย เกียงจูแหยก็เห็นชอบด้วย จึงว่ากับซันงีเสงว่า ท่านจงไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเตงจิวก๋งมาให้เราจงได้ ซันงีเสงก็ลาไปยังค่ายเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งครั้นแจ้งว่าเกียงจูแหยจับโทเฮงสุนไปได้ก็เสียใจนัก คิดว่าซึ่งจะตีเอาเมืองไซรกีให้ได้นั้นเห็นจะขัดสน จำจะถอยทัพไปด่านซำโซก๋วน บำรุงทแกล้วทหารให้มีกำลังขึ้น จึงค่อยมาทำศึกกับเมืองไซรกี เตงจิวก๋งคิดแล้วก็ปรึกษาทหารทั้งปวงตามซึ่งคิดนั้น ทหารทั้งปวงก็เห็นด้วย
๕๖
๏ ฝ่ายซันงีเสงออกจากเมืองไปถึงหน้าค่ายเตงจิวก๋ง แล้วบอกนายประตูค่ายว่า เกียงจูแหยใช้เราให้นำความดีมาแจ้งแก่ท่านแม่ทัพ ท่านจงไปบอกแก่เตงจิวก๋งเถิด นายประตูก็เข้าไปคำนับแจ้งความตามคำซันงีเสง เตงจิวก๋งได้ยินดังนั้นจึงปรึกษาไทหลวนว่า เกียงจูแหยแม่ทัพเมืองไซรกีเป็นข้าศึกกันกับเรา บัดนี้ใช้ซันงีเสงมาว่าจะบอกความดี เราคิดสงสัยอยู่ท่านจะเห็นประการใด ไทหลวนจึงว่าซึ่งซันงีเสงจะเข้ามาหาท่านนั้นจงให้เข้ามาเถิด ซันงีเสงจะบอกความดีแก่ท่านประการใดจะได้ฟังถ้อยคำ เตงจิวก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้นายประตูพาซันงีเสงเข้ามา แล้วว่าเกียงจูแหยนายท่านกับเราต่างคนต่างมีเจ้าทั้งสองฝ่าย ตั้งการรบพุ่งกันอยู่ทุกวัน ทำศึกยังไม่ถึงแพ้แลชนะกัน นายท่านใช้ท่านมาหาเราจะว่ากล่าวประการใดหรือ ซันงีเสงจึงตอบว่าเวลาวานนี้ พวกทหารเกียงจูแหยนายข้าพเจ้าจับได้ทหารท่านไปคนหนึ่ง ชื่อโทเฮงสุนบอกว่าเป็นบุตรเขยของท่าน นายข้าพเจ้าเห็นแก่ท่านมิให้ทำอันตราย จึงใช้ข้าพเจ้าให้มาบอกอย่าให้ท่านทุกข์ร้อนเลย เตงจิวก๋งจึงว่าเรามีลูกสาวคนเดียวชื่อเตงตันหยก มารดาตายแต่น้อย เราสงวนเลี้ยงไว้เหมือนแก้วในจักขุ ยังมิได้ปลูกฝังให้มีเหย้าเรือน แลโทเฮงสุนคนนี้ซินกงป้าเอาตัวมาให้เราใช้สอย เราตั้งให้เป็นนายกองสำหรับคุมเสบียงอาหารส่งฮูเซียงหองแม่ทัพหน้า ครั้นเมื่อไทหลวนเสียทีแก่ทหารเมืองไซรกี โทเฮงสุนรับอาสาออกรบชนะสามครั้ง เราจึงว่าเล่นว่าถ้าสำเร็จราชการเมืองไซรกีแล้ว จะยกนางเตงตันหยกให้เป็นภรรยา บัดนี้โทเฮงสุนให้ทหารเมืองไซรกีจับไปได้ โทเฮงสุนจะได้เป็นบุตรเขยเราเหมือนท่านว่านั้นหามิได้
๏ ซันงีเสงจึงว่าโทเฮงสุนคนนี้เป็นคนมีสติปัญญา ได้เล่าเรียนวิชาความรู้ เป็นศิษย์กีลิวสุนอยู่ถ้ำเหียบเลงซัว ซินกงป้ากับเกียงจูแหยขัดเคืองกัน ซินกงป้าจึงไปล่อลวงโทเฮงสุนมาช่วยท่านตีเมืองไซรกี กีลิวสุนจึงตามมาให้ทหารเกียงจูแหยจับเอาตัวโทเฮงสุนไป แล้วบอกกับเกียงจูแหยว่า โทเฮงสุนกับนางเตงตันหยกบุตรหญิงท่านเกิดมาเป็นคู่กัน นายข้าพเจ้าจึงใช้ให้ข้าพเจ้ามา แลท่านซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ได้ลั่นปากว่าจะยกนางเตงตันหยกให้แก่โทเฮงสุน ทแกล้วทหารทั้งปวงก็รู้อยู่สิ้น โทเฮงสุนได้ทำความชอบไว้ในท่านหลายครั้ง ซึ่งท่านจะกลับถ้อยคืนคำเสียนั้นไม่ควร เตงจิวก๋งได้ฟังดังนั้นก็คิดละอายใจ จึงว่านายท่านได้ให้มาว่ากล่าวเราก็มิให้เสียวาจา แต่ของดให้เราปรึกษากับบุตรเราก่อน ถ้าบุตรเรายินยอมพร้อมใจแล้ว จึงจะให้ไปบอกแก่นายท่านต่อภายหลัง ซันงีเสงก็รับคำ ลากลับไปเล่าความให้เกียงจูแหยกับกีลิวสุนฟังทุกประการ เกียงจูแหยหัวเราะแล้วว่า ความคิดเตงจิวก๋งจะมาปิดปัญญาเราหาได้ไม่
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งครั้นซันงีเสงไปแล้ว จึงปรึกษากับไทหลวนว่า ซันงีเสงมาพูดจากับเรา เราว่ากล่าวไปทั้งนี้ท่านจะคิดอุบายประการใดเล่า ไทหลวนจึงว่าเวลาพรุ่งนี้ขอให้จัดแจงผู้มีสติปัญญา ไปพูดจาล่อลวงเกียงจูแหยว่า ซึ่งท่านสั่งซันงีเสงไปว่านั้น บัดนี้นางเตงตันหยกก็ยอมแล้ว แต่นางเตงตันหยกยังสงสัยอยู่ ด้วยเกียงจูแหยกับท่านเป็นข้าศึกรบพุ่งกันอยู่ เกรงว่าซันงีเสงมาว่ากล่าวเกลือกจะเป็นกลอุบาย จะถือเอาถ้อยคำเป็นแน่ยังมิได้ ให้เชิญเกียงจูแหยมาพูดจากัน ณ ค่ายท่านให้เป็นแน่ก่อน ถ้าเกียงจูแหยเข้ามาในค่ายต้องกลอุบายเรา เห็นจะจับตัวได้โดยง่ายเหมือนหยิบของในลัง เตงจิวก๋งเห็นชอบด้วยจึงว่า จะจัดผู้อื่นนอกกว่าท่านไปเห็นจะเสียการ ท่านจงไปเองเถิด ไทหลวนก็คำนับลาเตงจิวก๋ง ขึ้นม้าออกจากค่ายไปถึงประตูเมืองไซรกี จึงให้นายประตูเข้าไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นก็ดีใจจึงบอกกีลิวสุนว่า การที่คิดไว้เห็นจะสำเร็จเป็นมั่นคง เกียงจูแหยจึงให้นายประตูออกไปรับไทหลวนเข้ามาในเมือง แล้วเชิญให้นั่งที่สมควร จึงให้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญไทหลวนกินโต๊ะเสพสุรา เกียงจูแหยจึงว่าเราใช้ซันงีเสงไปแจ้งความแก่เตงจิวก๋งนายท่านด้วยความโทเฮงสุน นายท่านสั่งมาว่าจะปรึกษาลูกสาวก่อนนั้น เราตั้งใจคอยข่าวอยู่พอท่านมา นายท่านปรึกษากับนางเตงตันหยกได้ความประการใด ไทหลวนจึงว่านายข้าพเจ้าได้หารือกับบุตรหญิงตามคำที่ท่านสั่งซันงีเสงไปนั้น แล้วนางเตงตันหยกยังสงสัย ด้วยท่านกับบิดานางเตงตันหยกเป็นข้าศึกรบพุ่งกัน เกลือกจะเป็นกลอุบายซันงีเสงไปล่อลวง ถ้าท่านกับบิดานางจะประนอมกันโดยสุจริตแล้ว เชิญท่านไปว่ากล่าวเป็นคำมั่นสัญญาแน่นอนก่อน นางเตงตันหยกจึงจะยอมอยู่ด้วยโทเฮงสุน เตงจิวก๋งนายข้าพเจ้าเห็นว่านางเตงตันหยกก็เป็นสาว โทเฮงสุนเล่าก็เป็นหนุ่มยังหาภรรยามิได้ ควรที่จะปลูกฝังให้เลี้ยงกันตามประเวณี จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามากำหนดงาน ท่านจะไปเวลาใดนายข้าพเจ้าจะได้จัดแจงของที่จะเลี้ยงดูผู้คนไว้ท่า
๏ เกียงจูแหยจึงตอบว่า ซึ่งนายท่านให้มาบอกนั้นก็ขอบคุณนัก แต่การครั้งนี้เป็นการมงคลใหญ่หลวงอยู่ จำจะหาฤกษ์วันดีเสียก่อน เกียงจูแหยแกล้งทำนับนิ้วแล้วบอกว่า นับแต่วันนี้ไปสามวันฤกษ์ดี เราจะพาโทเฮงสุนไปทำการมงคลกับนางเตงตันหยก ณ ค่ายเตงจิวก๋ง ท่านจงไปบอกนายท่านให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทแกล้วทหารทั้งสองฝ่ายให้สบาย ไทหลวนได้ยินดังนั้นก็ดีใจ คำนับลามาถึงค่าย เข้าไปแจ้งความตามที่ได้พูดจากับเกียงจูแหยนั้นให้เตงจิวก๋งฟังทุกประการ เตงจิวก๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า การที่เราคิดไว้เห็นจะสำเร็จในครั้งนี้เป็นมั่นคง เตงจิวก๋งจึงสั่งไทหลวนว่า ท่านจงจัดทหารสามร้อยไปคอยอยู่ข้างหลังที่กินโต๊ะ ถ้าเห็นเกียงจูแหยกับทหารซึ่งตามมา กินสุราเมาแล้ว เราจะจุดประทัดเป็นสำคัญ ท่านกับทหารสามร้อยจงออกมาล้อมจับตัวเกียงจูแหยให้จงได้ แล้วสั่งเตงสือผู้บุตรให้คุมทหารไปซุ่มอยู่ประตูค่าย ถ้าทหารเกียงจูแหยหนีออกมาจากค่าย จงฆ่าเสียอย่าให้เหลือไปแต่สักคนหนึ่งเลย ครั้นถึงวันกำหนดนัดเตงจิวก๋งก็ให้แต่งโต๊ะสำหรับเลี้ยงคอยเกียงจูแหยอยู่ ไทหลวนกับเตงสือก็ไปซุ่มทหารอยู่ตามเตงจิวก๋งสั่ง ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นกำหนดวันแก่ไทหลวนไปแล้ว จึงว่ากับกีลิวสุนว่า เตงจิวก๋งใช้มาล่อลวงจะให้เราไปค่ายหมายจะจับเรา ครั้นไม่ไปโทเฮงสุนก็จะไม่ได้นางเตงตันหยกมาเป็นภรรยา จำจะไปช่วยให้สำเร็จความคิดโทเฮงสุน โทเฮงสุนได้นางเตงตันหยกมาแล้ว จึงจะคิดอุบายให้ไปเกลี้ยกล่อมเตงจิวก๋งต่อภายหลัง เห็นว่าเตงจิวก๋งจะยอมเข้าด้วยเราเป็นมั่นคง
๏ เกียงจูแหยจึงจัดทหารมีฝีมือกล้าแข็งห้าสิบคน ถือสิ่งของตามธรรมเนียมขอเมีย เกียงจูแหยจึงสั่งโทเฮงสุนกับเอียวเจี้ยนหนึ่ง อึ้งเทียนฮัวหนึ่ง สินกะหนึ่ง สินเบี๋ยนหนึ่ง ไทเตี๋ยนหนึ่ง บูเถียนหนึ่ง หลุยจินจู๊หนึ่ง นายทหารเจ็ดคนกับทหารห้าสิบคน ซ่อนอาวุธไว้ในมือเสื้อเข้าไปในค่ายกับเรา แต่โลเฉียหนึ่ง กิมเฉียหนึ่ง บกเฉียหนึ่ง หลำจงกวดหนึ่ง ทั้งสี่นายจงคุมทหารเลวไปซุ่มอยู่หลังค่าย ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญา ให้ช่วยโทเฮงสุนชิงเอานางเตงตันหยกให้จงได้ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเป็นวันกำหนด เกียงจูแหยกับกีลิวสุนก็พาโทเฮงสุนกับทหารออกมาจากเมืองไซรกีมาถึงหน้าค่าย นายประตูค่ายก็เข้าไปบอกเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งก็ออกไปรับเกียงจูแหยเข้าไปในค่าย เชิญให้นั่งที่สมควร ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม เตงจิวก๋งจึงให้ยกโต๊ะมาตั้ง เกียงจูแหยจึงให้กีลิวสุนกับโทเฮงสุนคำนับเตงจิวก๋ง แล้วบอกว่ากีลิวสุนคนนี้เป็นครูโทเฮงสุน เตงจิวก๋งจึงว่ากับกีลิวสุนว่า ข้าพเจ้าได้ยินผู้สรรเสริญออกชื่อท่านมานานอยู่แล้ว ซึ่งข้าพเจ้ามิได้คำนับเชิญท่านนั้นขออภัยเถิด เตงจิวก๋งก็เชิญเกียงจูแหยกีลิวสุนกินโต๊ะแล้วให้เลี้ยงดูทแกล้วทหารบรรดามา
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยนั่งกินโต๊ะอยู่กับเตงจิวก๋ง คอยระวังตัวอยู่ พอได้ยินเสียงทหารเตงจิวก๋งพูดจากันซุบซิบ ก็รู้ว่าเตงจิวก๋งซุ่มทหารไว้จะทำอันตราย จึงเพ่งดูตาโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็คำนับคอยทีอยู่ เกียงจูแหยจึงเหลียวมาพยักหน้าให้สินกะ สินกะก็จุดประทัดสัญญา ทหารเกียงจูแหยต่างคนชักอาวุธสั้นออกจากกลีบเสื้อ ลุกขึ้นยืนจะเข้าไปจับตัวเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งก็ตกใจวิ่งหนีไปทางประตูค่าย ทหารทั้งสองฝ่ายก็รบพุ่งแทงฟันกันเป็นอลหม่าน โทเฮงสุนก็วิ่งเข้าไปหลังค่ายอุ้มนางเตงตันหยกหนีออกจากค่ายไปเมืองไซรกี ทหารเกียงจูแหยก็ไล่ฆ่าฟันทหารเตงจิวก๋งไปทางประมาณพันเส้น เกียงจูแหยเห็นโทเฮงสุนได้นางเตงตันหยกไปแล้วก็ดีใจ จึงตีม้าฬ่อเรียกทหารทั้งปวงกลับเข้าเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งครั้นทหารเกียงจูแหยเข้าเมืองแล้ว ก็กลับมาตั้งค่าย ให้ตรวจตราผู้คนพวกทแกล้วทหารทั้งปวงล้มตายเป็นอันมาก ไปหาบุตรหญิงที่หลังค่ายก็มิได้เห็น พอทหารบอกว่าโทเฮงสุนพานางเตงตันหยกหนีไปแล้ว เตงจิวก๋งเสียบุตรแลทแกล้วทหาร เพราะแพ้ความคิดก็เสียใจนัก
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นได้นางเตงตันหยกเป็นภรรยาแล้ว จึงปรึกษากับนางเตงตันหยกว่า ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม หัวเมืองทั้งปวงมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องเป็นอันมาก บิดาเจ้าจะมาทำการสู้รบกับทหารพระเจ้าบูอ๋อง เหมือนหนึ่งจะเอาเนื้อมาสู้เสือ เรามีความอาลัยถึงบิดาเจ้านัก จะมาพลอยตายเสียเปล่าหาต้องการไม่ เจ้าจงคิดอ่านว่ากล่าวเชิญบิดามาเข้าอยู่ด้วยพระเจ้าบูอ๋องเถิด จะได้ช่วยกันทำการเอาความชอบ สำเร็จราชการในเมืองหลวงแล้ว บิดาเจ้ากับเราก็จะได้ดีมียศศักดิ์ ปรากฏชื่อไปตราบเท่าถึงลูกหลาน เจ้าจะเห็นประการใด นางเตงตันหยกคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งท่านว่านี้ด้วยความกรุณา คุณท่านหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าคิดวิตกอยู่ ด้วยขณะเมื่อเกิดรบพุ่งกันขึ้นในค่าย ท่านพาข้าพเจ้ามาแล้วอยู่ภายหลังบิดาข้าพเจ้าจะหนีรอดหรือจะตายยังไม่แจ้งความ ถ้าบิดาข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่จึงจะไปว่ากล่าวให้เห็นด้วย พอเวลารุ่งเช้าโทเฮงสุนจึงพานางเตงตันหยกไปคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงบอกนางเตงตันหยกว่าเราจะจัดแจงกองทัพใหญ่ครั้งนี้ หมายจะยกไปล้อมจับเตงจิวก๋งบิดาของเจ้ามาฆ่าเสีย แต่เราคิดอยู่ด้วยเจ้าได้มาเป็นภรรยาโทเฮงสุน เราคิดจะให้หาตัวมาปรึกษา พอเจ้ามาเวลานี้เจ้าจะคิดประการใด นางเตงตันหยกได้ยินดังนั้นกลัวบิดาจะมีอันตราย จึงคุกเข่าคำนับแล้วว่าข้าพเจ้ากับโทเฮงสุนได้คิดอ่านกันว่า จะลาท่านออกไปว่ากล่าวให้บิดาข้าพเจ้ามาอยู่กับท่าน ขอท่านจงงดกองทัพก่อนเถิด ถ้าข้าพเจ้าไปว่ากล่าวบิดาไม่ยอมมา ท่านจึงค่อยคิดอ่านต่อไป เกียงจูแหยจึงว่าเจ้าจะแกล้งล่อลวงแต่พอจะได้ไปหาบิดา แล้วจะทิ้งผัวเสียไม่กลับมาเราหาเชื่อไม่ นางเตงตันหยกจึงว่าข้าพเจ้าเกิดมาเป็นหญิง มีผัวแล้วจะได้คิดล่อลวงละผัวเสีย ไปอยู่กับบิดาเหมือนท่านว่านั้นหามิได้ ท่านอย่าสงสัยเลย เกียงจูแหยเห็นว่านางเตงตันหยกว่ากล่าวโดยสุจริตมิได้เป็นกลอุบาย จึงจัดทหารกำกับนางเตงตันหยกออกไป นางเตงตันหยกครั้นถึงค่ายจึงเข้าไปคำนับเตงจิวก๋งผู้บิดา แล้วร้องไห้บอกว่า วันวุ่นวายขึ้นในค่าย โทเฮงสุนพาข้าพเจ้าไป เกียงจูแหยให้ข้าพเจ้ากับโทเฮงสุนเป็นผัวเมียกัน บัดนี้เกียงจูแหยจัดแจงกองทัพจะมาตีค่ายท่าน ข้าพเจ้าเกรงว่าท่านจะมีอันตรายเพราะเห็นว่าทแกล้วทหารเมืองไซรกีมีฝีมือเข้มแข็งนัก ครั้งเมื่อบุนไทสือไปเชิญมอเลฮองพี่น้องสี่คนมาสู้รบกับทหารเมืองไซรกี ทหารเมืองไซรกีก็ฆ่าเสียสิ้นทั้งสี่คน ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้อยู่ในยุติธรรม หัวเมืองใหญ่น้อยไปเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกีประมาณสามส่วนแล้ว ซึ่งท่านจะตั้งการรบพุ่งกับทหารเมืองไซรกี ข้าพเจ้าก็ตกไปอยู่ในเมืองไซรกีแล้ว ขอท่านจงไปเข้าอยู่ทำราชการกับเกียงจูแหยเถิด พ่อลูกจะได้เห็นหน้ากันต่อไป
๏ เตงจิวก๋งได้ฟังนางเตงตันหยกว่าดังนั้น ตรึกตรองดูการแผ่นดินก็เห็นว่า ฝีมือทแกล้วทหารในพระเจ้าติวอ๋อง จะต่อสู้ทหารเมืองไซรกีมิได้ ครั้นจะทำการศึกกับเกียงจูแหยต่อไป บุตรก็ไปอยู่ในเกียงจูแหยแล้ว มิรู้ที่จะทำประการใด จึงว่าซึ่งเจ้าว่านี้ก็ชอบอยู่ จงกลับไปบอกเกียงจูแหยเถิด บิดาจะจัดแจงรวบรวมทแกล้วทหารพร้อมแล้วจึงจะยกไปเข้าด้วยบูอ๋อง ให้เกียงจูแหยช่วยทำนุบำรุงด้วย นางเตงตันหยกได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงคำนับลาไปแจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ
๏ ฝ่ายเตงจิวก๋งก็เกลี้ยกล่อมทหารทั้งปวงพร้อมใจกันแล้ว ก็พากันออกจากค่าย ไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย นายประตูจึงเข้าไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ดีใจออกไปรับเตงจิวก๋งเข้าค่าย เชิญให้นั่งที่สมควร แล้วคำนับกันตามธรรมเนียม เกียงจูแหยจึงว่าซึ่งท่านกับข้าพเจ้ารบพุ่งกัน เพราะต่างคนต่างมีเจ้า บัดนี้ท่านรู้ว่าพระเจ้าบูอ๋องมีบุญญาธิการ จะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดิน ท่านสามิภักดิ์ทำราชการเป็นข้าเจ้าเดียวกันแล้ว ข้าพเจ้าได้ทำการให้ท่านแค้นเคืองแต่หลังขออภัยเถิด เกียงจูแหยจึงพาเตงจิวก๋งเข้าไปเฝ้าพระเจ้บูอ๋อง แล้วทูลแจ้งความทุกประการ พระเจ้าบูอ๋องทรงทราบว่าเตงจิวก๋งเข้ามายอมสามิภักดิ์ก็ยินดี จึงตรัสว่าท่านจงช่วยกันกับเกียงจูแหย คิดการกำจัดพระเจ้าติวอ๋อง ผู้หาสัจธรรมมิได้นั้นเสีย สำเร็จราชการในเมืองจิวโก๋แล้ว เราจะแต่งตั้งให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ตามสมควร แล้วพระเจ้าบูอ๋องจึงจัดแจงเครื่องยศให้เตงจิวก๋งตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วให้คนใช้ยกโต๊ะแลสุรามาตั้งเลี้ยงเกียงจูแหยเตงจิวก๋งแลทหารทั้งปวง
๏ ฝ่ายม้าใช้ซึ่งสืบราชการ ครั้นรู้ว่าเตงจิวก๋งไปเข้ากับเจ้าเมืองไซรกีแล้ว ก็รีบไปแจ้งความกับฮั่นเอ๋งซึ่งรักษาด่านฮำจุยก๋วน ฮั่นเอ๋งจึงแต่งหนังสือบอกไปถึงเตียวเขียม เตียวเขียมก็พาหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องแจ้งความดังนั้นจึงตรัสว่า เตงจิวก๋งคนนี้เราก็ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ไม่ซื่อสัตย์ต่อเรากลับไปเข้าด้วยข้าศึก ถ้าเราตีเมืองไซรกีได้จะจับอ้ายกบฏเหล่านี้มาฆ่าเสียให้สิ้น ฮุยเหลียมกราบทูลว่าพระองค์ตรัสใช้ขุนนางผู้ใหญ่เป็นแม่ทัพไป ก็ไปเข้าด้วยพวกกบฏ จะใช้ขุนนางผู้น้อยไปก็เสียราชการ ของพระองค์จงให้เจ้าเมืองกีจี๋วฮู้ เป็นแม่ทัพไปปราบหัวเมืองเห็นจะราบคาบ พระเจ้าติวอ๋องทรงเห็นชอบด้วย จึงให้มีหนังสือรับสั่งไปตั้งเชาฮู เจ้าเมืองกีจี๋วฮู้ เป็นแม่ทัพใหญ่ไปตีเมืองไซรกี ฮุยเหลียมก็คำนับลาออกมาแต่งหนังสือรับสั่งส่งให้ข้าหลวงรีบไปเมืองกีจี๋วฮู้
๕๗
๏ ฝ่ายเชาฮูเจ้าเมืองกีจี๋วฮู้ออกว่าราชการขุนนางพร้อมกัน นายประตูเข้ามาบอกว่าข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง เชาฮูแจ้งดังนั้นก็พาขุนนางออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้าเมืองตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบูชา แล้วฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความในหนังสือรับสั่ง แล้วให้เลี้ยงผู้ถือหนังสือตามธรรมเนียม ผู้ถือหนังสือก็คำนับลากลับไป เชาฮูจึงเข้าไปบอกแก่นางเอียวซีผู้เป็นภรรยาว่า ครั้งเมื่อพระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังฮิวฮุนฮุยต๋งแกล้งทูลยุยงจะเอาโทษเราว่าไม่ถวายอีขันกี พระเจ้าติวอ๋องให้ยกทัพมาล้อมเมืองจนได้รบพุ่งกัน เจ้าเมืองไซรกีมีหนังสือมาเราจึงพาอีขันกีไปถวาย บัดนี้อีขันกีมันแกล้งทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องทำการผิดประเพณีกษัตริย์ ขุนนางแลราษฎรได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน มีผู้นินทาเราเป็นอันมาก เรายังมีความแค้นอยู่คิดจะใคร่ไปอยู่กับเจ้าเมืองไซรกี ก็ยังไม่ได้ท่วงที บัดนี้มีหนังสือรับสั่งมาให้เราเป็นแม่ทัพไปตีเมืองไซรกี ก็สมความคิดแล้วจะพาเจ้าอพยพครอบครัวไปพึ่งบุญพระเจ้าบูอ๋อง เจ้าจะเห็นประการใด นางเอียวซีจึงว่าความทั้งนี้ข้าพเจ้าก็คิดอยู่ ครั้นจะว่าแก่ท่านก็เกรงท่านจะไม่เห็นด้วย ซึ่งท่านจะไปอยู่กับพระเจ้าบูอ๋องนั้น ต้องกับความคิดข้าพเจ้าแล้ว เชาฮูจึงออกมาสั่งขุนนางนายทหาร ให้จัดแจงทหารสิบหมื่นเป็นกระบวนทัพ เตียวเปงหนึ่ง ซุยจู๋อีหนึ่ง ตันก๋งง้อหนึ่งเป็นทัพหน้า แต้หลุนเป็นทัพหลัง ครั้นถึงวันฤกษ์ดี เชาฮูก็อพยพครอบครัว ยกเป็นกระบวนทัพออกจากเมืองกีจี๋วฮู้ เดินทางประมาณสามวันถึงแดนเมืองไซรกี ให้ตั้งค่ายอยู่ปลายแดน
๏ ฝ่ายม้าใช้ซึ่งเกียงจูแหยให้มาสืบราชการ รู้ว่าเชาฮูยกทัพมาก็รีบไปคำนับแจ้งความแก่เกียงจูแหย ขณะนั้นหัวเมืองทั้งสี่ทิศบอกหนังสือมา ว่าจะอาสาไปตีเมืองจิวโก๋ให้แก่พระเจ้าบูอ๋อง เกียงจูแหยดูหนังสือบอกอยู่ พอม้าใช้มาบอกว่าเชาฮูยกทัพมาถึง เกียงจูแหยจึงปรึกษากับอึ้งปวยฮอว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิติศัพท์ว่าเชาฮูคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาเข้มแข็งในการศึก บัดนี้ยกทัพมาท่านจะคิดสู้รบประการใด อึ้งปวยฮอจึงตอบว่าเชาฮูเป็นคนซื่อตรงรู้จักผิดแลชอบ เชาฮูรู้ว่าพระเจ้าติวอ๋องกับนางขันกีทำผิดเยี่ยงธรรมเนียม คิดขัดเคืองพระเจ้าติวอ๋องนางขันกีอยู่ เชาฮูได้ให้หนังสือมาถึงข้าพเจ้าเนืองๆ ว่า จะมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง ซึ่งเชาฮูยกมาครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมาเข้าด้วยท่าน ขอท่านอย่าได้วิตกเลย เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงว่า ท่านจงออกไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเชาฮูดูท่วงทีก่อน อึ้งปวยฮอก็คำนับลายกทหารเป็นกระบวนทัพออกจากเมืองไซรกี ไปถึงหน้าค่ายเชาฮู ทหารซึ่งรักษาค่ายเข้าไปบอกเชาฮูว่า กองทัพเมืองไซรกียกมา เชาฮูจึงสั่งเตียวเปงให้ออกไปดูกำลังฝีมือทหารเมืองไซรกีจะเป็นประการใด เตียวเปงรับคำแล้วแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกจากค่าย เห็นอึ้งปวยฮอขี่โคยืนอยู่หน้าทหาร เตียวเปงจึงว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองหลวงทำราชการอยู่ในเมือง พระเจ้าติวอ๋องก็ชุบเลี้ยงเป็นถึงบูเสงอ๋อง หารู้จักคุณพระเจ้าติวอ๋องไม่ คิดทรยศมาอยู่ด้วยเจ้าเมืองไซรกีพวกกบฏ บัดนี้รับสั่งให้เรามาตัดศีรษะไปถวาย ถ้าท่านรู้ตัวว่าทำผิด เร่งลงจากหลังโคมาให้เราจับโดยดี อย่าให้ทหารผูกมัดให้ได้ความเจ็บอายเลย อึ้งปวยฮอจึงตอบว่า ท่านกับเราหาควรที่จะสู้รบกัน จงกลับไปเชิญเชาฮู แม่ทัพออกมาให้พบกับเราก่อน เตียงเปงได้ฟังก็โกรธ ขับม้ารำทวนเข้ารบกับอึ้งปวยฮอได้ยี่สิบเพลง อึ้งปวยฮอจับเตียวเปงได้ ให้ทหารเลวมัดมือกลับเข้าเมืองไซรกี จึงพาเตียวเปงไปให้เกียงจูแหย แล้วแจ้งความให้เกียงจูแหยฟัง เกียงจูแหยเห็นเตียวเปงทำกิริยาองอาจ ยืนอยู่มิได้คำนับจึงให้ทหารเอาตัวขังไว้ ขณะเมื่ออึ้งปวยฮอจับเตียวเปงไปนั้น เชาฮูมิได้ว่ากล่าวประการใด แต้หลุนจึงว่าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะขอออกไปจับอึ้งปวยฮอให้แก่ท่าน ครั้นเวลารุ่งขึ้นแต้หลุนก็ขี่ม้าถือทวนพาทหารออกจากค่าย พออึ้งปวยฮอยกออกมา แต้หลุนก็ร้องว่า เพราะตัวหนีพระเจ้าติวอ๋องมาเข้าด้วยพวกกบฏ จึงลำบากทแกล้วทหารต้องติดตามได้เกิดรบพุ่งกันดังนี้ เราจะจับตัวท่านไปถวายให้วายที่ทรงพระวิตก อึ้งปวยฮอมิได้เห็นเชาฮูออกมาจึงว่า ท่านเป็นแต่ทหารรองหาควรจะสู้รบกับเราไม่ จงกลับไปบอกเชาฮูมาให้พบกันกับเราก่อน ถ้าท่านมิฟังจะต่อสู้กับเรา เราก็จะจับเอาตัวไปจำขังไว้เหมือนเตียวเปง แต้หลุนได้ยินดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำทวนเข้ารบอึ้งปวยฮอได้สามสิบเพลง แต้หลุนก็แกว่งธงปลายทวน เป็นกาสามพันบินมาล้อมจิกอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอต้านทานมิได้ก็ขับโคพาทหารหนี แต้หลุนขับม้าตามทัน แล้วหายใจออกมาเป็นหมอกควันกลุ้มไป อึ้งปวยฮอถูกควันลมให้มืดมัวตาหนีไปมิพ้น แต้หลุนก็ใช้เชือกไปมัดอึ้งปวยฮอตกลงจากหลังโค แต้หลุนก็จับตัวได้พาเข้าค่าย จึงพาตัวอึ้งปวยฮอไปให้เชาฮู เชาฮูเห็นอึ้งปวยฮอมิรู้ที่จะทำประการใด จึงจำใจสั่งทหารเอาตัวอึ้งปวยฮอไปขังไว้หลังค่าย
๏ ขณะเมื่อแต้หลุนจับตัวอึ้งปวยฮอไปแล้ว ทหารทั้งปวงต่างคนแตกหนีเข้าไปบอกความแก่เกียงจูแหย อึ้งเทียนฮัวนั่งอยู่ที่นั่นด้วย ได้ยินว่าทหารเชาฮูจับบิดาไป ก็ร้องไห้คุกเข่าคำนับเกียงจูแหยแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขอไปตามชิงเอาบิดามาให้จงได้ อึ้งเทียนฮัวใส่เกราะถือกระบองสองมือขึ้นขี่กิเลนขาวพาทหารออกไปถึงหน้าค่ายเชาฮู แต้หลุนก็ออกมารบกับอึ้งเทียนฮัวได้สิบเพลง แต้หลุนแกว่งทวนเป็นกาสามพันล้อมจิกอึ้งเทียนฮัว แล้วหายใจออกมาเสียงดังเหมือนระฆัง เป็นหมอกควันต้องอึ้งเทียนฮัวมืดหน้ามัวตาตกลงจากหลังกิเลน แต้หลุนจึงใช้เชือกไปมัดอึ้งเทียนฮัว แล้วพากลับมาค่ายไปส่งให้เชาฮู เชาฮูเห็นอึ้งเทียนฮัวทำกิริยาองอาจ ยืนอยู่มิได้คำนับจึงว่า บิดาของตัวเราก็จับมาขังไว้ ท่านเป็นบุตรอึ้งปวยฮอเหตุไฉนจึงไม่คำนับเรา อึ้งเทียนฮัวจึงว่าเป็นชายชาติทหารออกมารบหมายจะเอาชัยชนะ เราแพ้ฝีมือทหารท่านเราก็คงจะตาย ท่านจะฆ่าเสียก็ตามเถิด เราจะได้ย่อท้อต่อยความตายหามิได้ เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็มิได้ถือโทษ สั่งแต้หลุนให้เอาตัวอึ้งเทียนฮัวไปจำขังไว้กับอึ้งปวยฮอ แต้หลุนรู้ว่าอึ้งเทียนฮัวดำดินได้เกรงจะหนี จึงทำอาถรรพณ์ฝังไว้ที่จำอึ้งเทียนฮัวมิให้หนี
๏ ฝ่ายทหารอึ้งเทียนฮัวแตกหนี เข้าไปแจ้งความแก่เกียงจูแหยว่า ทหารเชาฮูจับอึ้งเทียนฮัวไปได้แล้ว เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจแล้วว่า อึ้งปวยฮอบอกเราว่าเชาฮูมาเข้าด้วยเรา บัดนี้เชาฮูให้ทหารจับตัวอึ้งปวยฮอกับอึ้งเทียนฮัวสองคนพ่อลูกไป จะตายหรือจะรอดชีวิตมิได้รู้ โทเฮงสุนได้ยินดังนั้นจึงว่า อึ้งเทียนฮัวคนนี้ดำดินได้ ถึงมาตรว่าทหารเชาฮูจับไปได้ ก็คงจะแทรกแผ่นดินหนีมา เกียงจูแหยจึงว่าแต้หลุนคนนี้มีความรู้มาก เกรงแต่แต้หลุนจะคิดป้องกันไว้ มิให้แทรกแผ่นดินหนีเราคิดวิตกนัก โทเฮงสุนจึงว่าแต่ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่าน ท่านคุณเป็นอันมากยังหาได้สนองคุณไม่ ข้าพเจ้ากับภรรยาจะขอออกไปจับตัวแต้หลุนมาให้แก่ท่านเป็นความชอบให้จงได้ แล้วโทเฮงสุนกับนางเตงตันหยกขี่ม้าคนละตัว ออกไปถึงหน้าค่ายเชาฮู พอแต้หลุนพาทหารออกมาแต้หลุนจึงร้องถามว่า ท่านชื่อไรจะมาสู้ฝีมือเรา โทเฮงสุนจึงบอกว่าเราชื่อโทเฮงสุน เกียงจูแหยเป็นแม่ทัพใหญ่ให้เรามาจับตัวท่าน แต้หลุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่ารูปร่างของท่านสูงสองศอกเท่ากันกับเด็กน้อยไม่สมควรจะมาสู้รบกับเรา โทเฮงสุนได้ฟังก็โกรธ จึงขับม้าเข้าไปตีด้วยกระบอง แต้หลุนรับด้วยทวนแล้วชักม้าหนีออกให้ห่าง แต้หลุนจึงแกว่งทวนเกิดเป็นกาสามพันล้อมโทเฮงสุนไว้แล้วหายใจเป็นควันต้องโทเฮงสุนมัวเมาตกลงจากม้า แต้หลุนก็ใช้เชือกไปผูกมัดโทเฮงสุนไว้ แล้วให้ทหารจับโทเฮงสุนไป นางเตงตันหยกเห็นดังนั้นก็ขับม้าตามชิงโทเฮงสุนไป แต้หลุนก็กลับม้ามารบกับนางเตงตันหยกได้ห้าเพลง นางเตงตันหยกทิ้งด้วยแก้วเป็นอาวุธสำหรับมือ ถูกแก้มซ้ายแต้หลุนเจ็บปวดเป็นสาหัส ก็ขับม้าพาโทเฮงสุนรีบเข้าค่าย นางเตงตันหยกก็ขับม้าตาม ทหารแต้หลุนก็สู้รบต้านทานไว้เป็นสามารถ นางเตงตันหยกเห็นแต้หลุนพาโทเฮงสุนเข้าไปในประตูค่าย ก็เสียใจชักม้ากลับเข้าเมืองไซรกี แต้หลุนจึงพาโทเฮงสุนเข้าไปส่งให้เชาฮูแม่ทัพ เชาฮูเห็นโทเฮงสุนรูปร่างเล็กนัก เหมือนยังเด็กน้อยไม่ควรจะเอาไว้เป็นทหาร เชาฮูก็สั่งให้เอาตัวไปเสีย แต้หลุนมิได้รู้ว่าโทเฮงสุนดำดินได้ ก็แก้เชือกอันมีฤทธิ์ที่มัดโทเฮงสุนออกเสีย ส่งตัวโทเฮงสุนให้ทหารพาออกไปนอกค่าย โทเฮงสุนก็ดำดินหนีไปหานางเตงตันหยก แต้หลุนครั้นรู้ว่าโทเฮงสุนหนีไปได้ก็โกรธ จึงขึ้นม้าพาทหารเข้ามาชิงถึงเชิงกำแพงเมืองไซรกี แล้วให้ทหารร้องท้าทายชวนรบ เกียงจูแหยจึงสั่งให้โลเฉียออกไปสู้กับแต้หลุน โลเฉียก็คำนับลาพาทหารออกไป รบกับแต้หลุนได้สามสิบเพลงอาวุธ แต้หลุนแกว่งทวนเรียกกา โลเฉียชูกระบองขึ้นเกิดเป็นเพลิง กากลัวเพลิงก็หนีไป แต้หลุนจึงหายใจจะให้เป็นควัน โลเฉียก็ร่ายมนต์เป่าไปแก้ควันแต้หลุน แต้หลุนเห็นโลเฉียมีความรู้มากจะเอาชัยชนะมิได้ก็ชักม้าหนี โลเฉียไล่ตามทันตีด้วยกระบองถูกหลังแต้หลุน แต้หลุนตกม้าลงทหารก็อุ้มพาหนีเข้าค่ายได้ โลเฉียครั้นมีชัยชนะก็พาทหารกลับเข้าเมือง ทหารแต้หลุนพยุงตัวเข้าไปถึงเชาฮู เชาฮูเห็นแต้หลุนป่วยเจ็บเป็นสาหัส ก็ให้พยุงตัวเข้าไปถึงที่นอนแล้วพูดกับแต้หลุนว่า ซึ่งท่านจับอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวได้มีความชอบอยู่ แต่ท่านอย่าเพ่อดูหมิ่นทหารเมืองไซรกี อันทหารพระเจ้าบูอ๋องเจ้าเมืองไซรกี ล้วนแต่มีสติปัญญาแลความรู้ฝีมือกล้าแข็งในการสงคราม แต่บุนไทสือยังต้านทานฝีมือทหารเจ้าเมืองไซรกีมิได้ เพราะที่กำหนดแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นเชื้อพระวงศ์ เราเห็นว่าพระเจ้าบูอ๋องเจ้าเมืองไซรกี เป็นผู้มีบุญจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงราษฎรให้อยู่เป็นสุขไปภายหน้า เราคิดจะพาท่านไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง ทำการอาสาปราบแผ่นดินให้ราบคาบแล้ว เรากับท่านก็จะมีความชอบปรากฏชื่อไว้ในแผ่นดิน ท่านจะเห็นประการใด
๏ แต้หลุนนอนป่วยอยู่ ได้ยินเชาฮูว่าดังนั้นจึงตอบว่า ท่านก็เป็นคนซื่อตรงต่อพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็โปรดปรานตั้งแต่งบุตรหญิงท่านเป็นถึงอัครมเหสี บัดนี้ขุนนางแลหัวเมืองคิดกบฏจะวางพระทัยผู้ใดมิได้ จึงให้ท่านเป็นแม่ทัพมาปราบหัวเมือง ท่านจะเอาใจออกจากพระเจ้าติวอ๋อง จะไปเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกีนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย เชาฮูเห็นแต้หลุนขัดแข็งอยู่ก็กลับมาที่อยู่ พอเวลาค่ำเชาฮูลอบไปเปิดประตูที่ขังอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวมิให้แต้หลุนรู้ จึงพาพ่อลูกสองคนเข้ามาถึงที่อยู่แล้วเชิญให้กินโต๊ะทั้งสามคนเสพสุราด้วยกัน อึ้งปวยฮอจึงว่าเดิมข้าพเจ้าเห็นว่าท่านมีสติปัญญา รู้การแผ่นดินจะฉิบหายแลจำเริญ ท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ข้าพเจ้าดีใจ ด้วยหมายว่าจะมาเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกี ข้าพเจ้าออกมาแต่พอจะได้พบกับท่าน แต้หลุนจับข้าพเจ้ามาขังไว้ ท่านมีใจกรุณาครั้งนี้เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ คุณท่านหาที่สุดมิได้
๏ เชาฮูจึงว่าเดิมข้าพเจ้าเห็นว่า พระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในยุติธรรม คิดจะมาเข้าอยู่กับเจ้าเมืองไซรกี แต่ยังหาสมความคิดไม่ พอมีหนังสือรับสั่งให้เราเป็นแม่ทัพยกมา ก็ตั้งใจว่าจะมาเข้ากับพระเจ้าบูอ๋อง แต่แต้หลุนนั้นมันขัดขืนอยู่ แต้หลุนไปจับท่านทั้งสองมาให้ได้ความลำบาก ข้าพเจ้าขออภัยเถิด อึ้งปวยฮอจึงว่าแต้หลุนคนนี้เป็นแต่ทหารน้อยอยู่ในกองทัพท่าน แลถือตัวว่าฝีมือกล้าแข็งมิได้ฟังบังคับบัญชาท่านผู้เป็นแม่ทัพนั้น ขอท่านจงคิดฆ่าเสียด้วยกลอุบาย แต้หลุนก็คงจะตายด้วยความคิดของท่าน เชาฮูจึงว่าเวลานี้ก็ดึกถึงสามยามคนนอนหลับหมดแล้ว ท่านจงกลับไปบอกเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะมาเข้าด้วยโดยสุจริตมิได้คิดกลอุบาย อย่าให้เกียงจูแหยมีความสงสัยข้าพเจ้าเลย เชาฮูเปิดประตูหลังค่ายส่งอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวไปเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวมาถึงเมืองไซรกีพอเวลารุ่งประตูเมืองเปิด ก็เข้าไปคำนับแจ้งความให้เกียงจูแหยฟังแล้วว่า ซึ่งเชาฮูยังมิได้มาเข้าด้วยท่านนั้นเพราะแต้หลุนขัดขืนอยู่ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็สิ้นความสงสัย
๏ ฝ่ายเชาฮูขณะเมื่ออึ้งปวยฮอไปแล้ว จึงปรึกษากับเชาชวนต๋งว่า แต้หลุนถูกกระบองโลเฉียป่วยอยู่ จำจะมีหนังสือไปให้เกียงจูแหย จัดทหารมีฝีมือมาตีค่ายจับเอาตัวแต้หลุนไป แต้หลุนคนนี้ซื่อตรงมีความรู้แลฝีมือก็เข้มแข็งใจดื้อดึงโมโหมาก เกรงทหารเกียงจูแหยจะฆ่าเราเสียดายนัก ขณะนั้นนายประตูเข้ามาบอกว่าโตหยินจะเข้ามาหา เชาฮูจึงให้เชิญโตหยินเข้ามาในค่าย แลดูโตหยินนั้นมีตาสามแห่งใส่เสื้อแดงเหน็บกระบี่สะพายน้ำเต้าเห็นเป็นผู้วิเศษ เชาฮูก็คำนับเชิญนั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหน โตหยินจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อหลีงักอยู่เขากิวลงซัว ซินกงป้าไปเชิญมาช่วยท่านตีเมืองไซรกี ศิษย์ข้าพเจ้าสี่คนก็มาช่วยท่านยังไม่มาถึง เชาฮูได้ยินดังนั้นก็ไม่สบายใจ พอแต้หลุนร้องครางขึ้นด้วยความเจ็บ หลีงักได้ยินเสียงก็ถามว่าผู้ซึ่งร้องครางนั้นเจ็บไข้เป็นประการใด เชาฮูจึงบอกว่าแต้หลุนทหารข้าพเจ้าออกรบกับโลเฉีย โลเฉียตีด้วยกระบองป่วยอยู่ หลีงักก็ให้พยุงแต้หลุนออกมา จึงเทยาออกจากน้ำเต้าให้แต้หลุนกิน แล้วเสกน้ำพรมตัวแต้หลุน แต้หลุนค่อยคลายเจ็บก็คุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ท่านมาช่วยข้าพเจ้าให้หายป่วยครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้จะขอเป็นศิษย์ให้ท่านใช้สอยสืบไป หลีงักจึงว่าท่านจงอยู่แต่ในห้องอย่าพูดจาถ้วนสามวันจึงจะหายสนิท หลีงักก็อยู่รักษาพยาบาลถ้วนสามวัน แต้หลุนหายสนิทแล้ว หลีงักก็คิดการที่จะไปตีเมืองไซรกี พอนายประตูเข้ามาบอกแต้หลุนว่า มีคนสี่คนบอกว่าเป็นศิษย์หลีงักจะเข้ามาหา แต้หลุนจึงให้นายประตูพาเข้ามาในค่าย ต่างคนต่างคำนับกัน แต้หลุนเห็นคนทั้งสี่สูงแปดศอกเศษสมเป็นทหาร จึงถามหลีงักว่าทั้งสี่คนนี้ชื่อไรบ้าง หลีงักจึงบอกว่าชื่อจิวสิ้น ที่หน้าเหลืองหนวดแดงชื่อหลีกี๋หน้าดำหนวดขาวชื่อจูเทียนหลิน หน้าแดงหนวดแดงนั้นชื่อบุนหุย แต้หลุนจึงให้ยกโต๊ะมาตั้งเชิญหลีงักกับศิษย์หลีงักกินโต๊ะเสพสุราแต่เวลาบ่ายจนถึงสองยาม ขณะเมื่อแต้หลุนเลี้ยงโต๊ะหลีงักกับศิษย์หลีงักนั้น เชาฮูเข้ามาแอบฟังอยู่นอกฝา ได้ยินแต้หลุนกับหลีงักพูดกันว่า พรุ่งนี้จะไปตีเมืองไซรกี เชาฮูจึงคิดว่าได้สั่งให้อึ้งปวยฮอไปบอกเกียงจูแหยว่าจะไปเข้าด้วย แต้หลุนกับหลีงักคบคิดกันจะไปตีเมืองไซรกีในเวลาพรุ่งนี้ เกียงจูแหยไม่แจ้งความก็จะสงสัยว่าเราเจรจาไม่จริง จึงให้ทหารมาตีเมือง ครั้นจะว่ากล่าวห้ามปรามแต้หลุนเล่า แต้หลุนก็มิฟังคำ เชาฮูไม่รู้ที่จะทำประการใดก็กลับมาที่อยู่
๕๘
๏ ครั้นเวลารุ่งขึ้นจิวสิ้นศิษย์หลีงักจึงถือกระบี่ออกจากค่ายไปถึงประตูค่ายหน้าเมืองร้องท้าชวนรบ ทหารจึงเข้าไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่า เชาฮูสั่งอึ้งปวยฮอมาว่าจะมาเข้าด้วย แต่คอยๆ อยู่ก็หลายเวลาแล้วมิได้เห็นมา บัดนี้มีทหารมาชวนรบเล่า เกียงจูแหยคิดสงสัย จึงสั่งกิมเฉียให้คุมทหารออกไป กิมเฉียขี่ม้าถือทวนพาทหารออกมารบกับจิวสิ้นได้ห้าสิบเพลงอาวุธ จิวสิ้นแกล้งทำเสียทีชักม้าห่างออกไป แล้วหยิบกระดึงออกจากเสื้อจึงสั่งกระดึงให้ดัง กิมเฉียได้ยินเสียงกระดึงก็ปวดศีรษะหน้ามือไปดังจะตกจากม้า จึงแข็งใจขับม้าหนีกลับเข้าเมือง จิวสิ้นก็มิได้ติดตามกลับเข้าค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้าหลีกี๋ออกจากค่ายไปหน้าเมืองชวนรบ เกียงจูแหยจึงให้บกเฉียออกรบกับหลีกี๋ได้ห้าเพลงอาวุธ หลีกี๋แกล้งทำเสียทีโดดลงจากม้าวิ่งไปปักธงอ่านมนต์กำบังตัวอยู่ บกเฉียไล่ไปเห็นแต่ธงหาเห็นตัวหลีกี๋ไม่ บกเฉียจับธงเข้าจะถอนก็ให้ตัวสั่นสะท้านหนาว ปวดศีรษะวิงเวียนเหมือนดังจะตกจากหลังม้า บกเฉียก็ชักม้ากลับเข้าเมืองลงจากม้าตัวสั่นเดินไม่ได้ ทหารเข้าช่วยพยุงไปถึงที่อยู่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ตกใจจึงให้หาหมอมารักษา
๏ ฝ่ายหลีกี๋มีชัยชนะกลับเข้าค่าย รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่ง หลีงักจึงให้จูเทียนหลิน เอียวบุนหุยออกไปชวนรบ เกียงจูแหยให้หลุยจินจู๊ เหลงชิวเฮาออกไปรบด้วยจูเทียนหลิน เอียวบุนหุยทหารทั้งสี่คนก็รบกันเป็นสามารถ เอียวบุนหุยจูเทียนหลินแกว่งกระบองเป็นหมอกควันมืดไปทั้งที่รบ เหลงชิวเฮาหลุยจินจู๊เห็นเป็นหมอกมืดดังกลางคืนมิรู้ที่จะสู้รบ ก็พาทหารหนีเข้าเมืองแจ้งความกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยได้ยินดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ จึงเล่าให้เอียวเจี้ยนฟังว่าครั้งเมื่อเราไปหาง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นได้ทำนายไว้ว่า เรามาช่วยผู้มีบุญครั้งนี้จะได้ความยากถึงสามสิบหกครั้ง บัดนี้ได้มารบกับคนมีความรู้ได้ความลำบากใจนัก ก็สมดังคำง่วนสีเทียนจุ๋นทำนายครั้งหนึ่งแล้ว ขณะเมื่อหลีงักให้ศิษย์สี่คนออกรบชนะทหารเมืองไซรกีนั้น เชาฮูไม่สบายใจพอค่ำลงจึงขึ้นไปบนหอคอยดูดาวฮ่องเต้ เห็นดาวพระเจ้าติวอ๋องรัศมีมัวมืดใกล้จะตก ดาวพระเจ้าบูอ๋องพึ่งขึ้นมารัศมีส่องสว่างไปทั้งแปดทิศ เชาฮูเห็นดังนั้นก็ดีใจ ลงมาจากหอคอยพอเพลารุ่งเช้า เชาชวนต๋งเข้ามาบอกว่าข้าหลวงถือหนังสือมาแต่เมืองจิวโก๋ เชาฮูจึงให้หาตัวเข้ามา จึงรับหนังสือมาอ่านอักษรประจำผนึกว่าเป็นหนังสือนางขันกีให้มาถึงเชาฮูผู้บิดา ให้ตั้งใจทำการตีเมืองไซรกี เชาฮูก็โกรธฉีกหนังสือทิ้งเสีย แล้วด่านางขันกีว่าเป็นคนชั่วไม่ฟังคำพ่อแม่สั่งสอน เชาฮูก็ให้ข้าหลวงกลับไป
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยขณะเมื่อทหารสี่คนออกไปรบแพ้เข้ามาป่วยอยู่นั้น ครั้นได้ยินเสียงครางก็วิตกนัก จึงว่าแก่เอียวเจี้ยนว่า ทหารเมืองจิวโก๋ทั้งสี่คนมีความรู้ ฝีมือกล้าแข็งเราจะเอาชัยชนะเห็นยากนัก พอทหารเข้ามาบอกว่า มีคนสามตาพาทหารมาร้องบอกว่า ให้เชิญท่านออกไปรบ เกียงจูแหยจึงจัดแจงทหารยกออกจากเมืองไปถึงที่รบ เห็นนายทหารคนหนึ่งหน้าเขียวสามตา เขี้ยวงอกออกพ้นปากผมแลหนวดแดง ใส่เสื้อแดงถือกระบี่ขี่โลโต หน้าเหมือนม้า หนวดเป็นหนวดแพะ ตัวแลเท้าเหมือนแรด หลีงักครั้นเห็นกองทัพเมืองไซรกีออกมา มิได้รู้จักว่าเกียงจูแหยคนใด จึงเอากระบี่ชี้ไปแล้วร้องถามว่า คนนี้หนวดขาวชื่อเกียงจูแหยหรือ เกียงจูแหยก็รับว่าเราชื่อเกียงจูแหยแม่ทัพเมืองไซรกี ตัวท่านชื่อไรใครเล่าใช้ออกมารบกับเรา หลีงักจึงบอกว่าเราชื่อหลีงักอยู่เขากิมลงซัว ซินกงป้าไปเชิญเรามาช่วยเชาฮูตีเมืองไซรกี เชาฮูไม่นับถือเรา เราจะช่วยแต้หลุนให้มีความชอบในพระเจ้าติวอ๋อง เกียงจูแหยจึงว่าท่านเป็นโตหยินรักษาสัจธรรมมีสติปัญญาอยู่ เหตุใดจึงมิได้พิจารณาดูการแผ่นดิน เชื่อฟังซินกงป้าล่อลองให้มาเป็นทหารเชาฮู เชาฮูรู้ว่าพระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นเชื้อพระวงศ์ พระเจ้าบูอ๋องจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบไป เชาฮูเห็นว่าท่านเป็นคนหลงจึงมิได้นับถือ ท่านกับเราเล่าก็มิได้มีความขัดเคืองกัน จะรบพุ่งกันนั้นไม่ควร แม้นท่านมาช่วยบำรุงพระเจ้าบูอ๋องเห็นจะดีกว่า ถ้าท่านมิฟังคำเราอันตรายจะถึงตัวท่านเป็นมั่นคง หลีงักได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ขับโลโตจะเข้ารบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็โบกธงสัญญาให้ทหารซ้ายขวาเข้ารบ โลเฉียหนึ่ง อึ้งเทียนฮัวหนึ่ง เอี้ยวเจี้ยนหนึ่ง ทั้งสามคนเข้ารบล้อมหลีงักไว้ หลีงักรบพุ่งป้องกันตัวอยู่กลางทหาร แต้หลุนเห็นอึ้งเทียนฮัวก็แค้นใจว่าเชาฮูปล่อยไปเสีย จึงขับม้ารำทวนเข้ารบกับอึ้งเทียนฮัวได้สิบเพลงอาวุธ โลเฉียเห็นอึ้งเทียนฮัวรบกับแต้หลุน เกรงแต้หลุนจะจับอึ้งเทียนฮัวไปได้ โลเฉียก็ละหลีงักเสียเข้าช่วยอึ้งเทียนฮัวรบ แต้หลุนกับโลเฉียรบกันแต่เช้าจนเวลาบ่ายยังมิแพ้ชนะกัน ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ หลีงักรบอยู่กลางทหาร จะป้องกันอาวุธมิทันที จึงอ่านมนต์แปลงตัวเป็นสามหน้าหกมือถือเครื่องอาวุธต่างๆ แล้วทำเป็นพายุใหญ่พัดกรวดทรายแลก้อนศิลา ปลิวมาถูกทหารเกียงจูแหยบาดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก โลเฉียจึงอ่านมนต์ให้พายุหายไป หลีงักจึงขับโลโตเข้ามาจะจับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจวนตัวหนีมิทันก็แทรกแผ่นดินหลบหลีงักอยู่ เอียวเจี้ยนจึงทิ้งด้วยแท่งทองคำถูกไหล่หลีงัก หลีงักเจ็บเป็นสาหัส ก็ดำดินลงไปครึ่งตัว อึ้งเทียนฮัววิ่งเข้ามาตีด้วยกระบอง ถูกขาซ้ายหลีงักเจ็บเป็นสาหัส พอเกียงจูแหยผุดขึ้นจากแผ่นดิน ตีด้วยกระบองถูกขาขวา หลีงักก็หายตัวแทรกแผ่นดินหนีไปค่าย
๏ ขณะนั้นแต้หลุนกับโทเฮงสุนรบกันอยู่ โลเฉียเห็นโทเฮงสุนสิ้นกำลังจะเสียทีแต้หลุน โลเฉียก็วิ่งเข้าช่วยรบ เอาทวนแทงถูกหลังแต้หลุน แต้หลุนต้านทานมิได้ก็ขับม้าหนีเข้าค่าย พอเวลาค่ำเกียงจูแหยก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหารกลับเข้าเมือง หลีงักกับแต้หลุนครั้นมาถึงค่าย ก็เทยาอันวิเศษออกจากน้ำเต้า จึงให้ศิษย์ทั้งสี่ฝนทาแผลที่ต้องอาวุธก็คลายเจ็บ หลีงักคิดพยาบาททหารเมืองไซรกีนัก จึงให้ศิษย์สี่คนเอายาพิษแทรกแผ่นดินไปโปรยลงในบ่อและสระน้ำห้วยคลองในเมืองไซรกีทุกตำบล ชาวเมืองไซรกีกินน้ำก็บังเกิดโรคลงท้องและเจ็บไข้เป็นอันมาก ร้องครางระงมไปทั้งเมือง แต่เอียวเจี้ยนกับโลเฉียนั้นดีอยู่ จึงปรึกษากันว่าพระเจ้าบูอ๋องกับเกียงจูแหยแม่ทัพและทหารเอกทหารเลวเป็นไข้เจ็บเป็นอันมากฉะนี้ เห็นจะพากันตายเสียสิ้นทั้งเมืองเป็นมั่นคง เอียวเจี้ยนทุกข์ใจนัก จึงจุดธูปเทียนบวงสรวง แล้วร้องประกาศแก่เทพยดาว่า บัดนี้เมืองไซรกีเกิดความไข้ผู้คนตายเป็นอันมาก พระเจ้าบูอ๋องแลทแกล้วทหารทั้งปวงก็ป่วยเจ็บหามีผู้ใดจะรบกับข้าศึกไม่ ถ้าพระเจ้าบูอ๋องจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินไปภายหน้า ขอเทพยดาจงช่วยทหารแลชาวเมืองให้หายเจ็บไข้จะได้คิดการศึกสืบไป
๏ ฝ่ายอุยเหลงจินหยิน หยกเตงจินหยิน เทพยดาผู้ใหญ่ทั้งสององค์รู้ว่า หลีงักโปรยยาพิษบูอ๋องกับชาวเมืองไซรกีเกิดไข้เจ็บเป็นอันมาก หลีงักจะเข้ามาทำอันตรายแก่บูอ๋อง เทพยดาทั้งสององค์ก็ขึ้นขี่นกกระเรียนมา พาเทพยดาบริวารสามพันถืออาวุธสำหรับมือลงมาอยู่รักษาหน้าที่เชิงเทินเมืองไซรกี พอหลีงักออกจากค่ายมาถึงเชิงกำแพง เห็นเทพยดารักษาอยู่บนเชิงเทินสำคัญว่าทหารเมืองไซรกี หลีงักก็ตกใจชักม้ากลับเข้าค่าย
๏ ขณะนั้นเอียวเจี้ยนเห็นเทพยดาลงมาก็ดีใจ ขึ้นไปบนเชิงเทินคุกเข่าคำนับแล้วร้องไห้บอกว่า บัดนี้บูอ๋องกับเกียงจูแหยป่วยหนักลงทุกเวลา ขอท่านจงโปรดช่วยชีวิตบูอ๋องกับเกียงจูแหยทแกล้วทหารแลชาวเมืองให้รอดจากความตาย หยกเตงจินหยินจึงบอกว่า หลีงักใช้ศิษย์ทั้งสี่เข้ามาโปรยยาลงในน้ำ คนทั้งปวงกินน้ำจึงให้ลงท้องแลเจ็บไข้ต่างๆ ท่านจงรีบไปถ้ำโหยหุนต๋งขอยาซำฮองเต้ คำไทยว่าเทพยดาผู้ใหญ่ทั้งสาม ได้ยานั้นมาจึงจะแก้ยาหลีงักได้ แลเรามาช่วยป้องกันบ้านเมืองไว้ทั้งนี้ หวังจะมิให้หลีงักเข้ามาทำอันตรายแก่บูอ๋อง หลีงักเข้ามาถึงเชิงกำแพงเห็นเราก็กลัวกลับไปค่ายแล้ว เราจะลาท่านไป เทวดาทั้งสองก็พาเทวดาสามพัน ก็บันดาลเป็นลมหายไป ขณะเมื่อเทวดาไปแล้วเอียวเจี้ยนก็ดำดินไปผุดขึ้นปากถ้ำโหยหุนต๋งเข้าไปคำนับบอกความกิมตงจู๊ กิมตงจู๊ก็พาเอียวเจี้ยนเข้าไปเฝ้าซำฮองเต้ เอียวเจี้ยนจึงคำนับ แล้วเล่าความว่าเมืองไซรกีเกิดความไข้ หยกเตงจินหยินบอกว่าหลีงักโปรยยาจะฆ่าชาวเมืองไซรกีเสียให้สิ้น หยกเตงจินหยินให้ข้าพเจ้ามาขอยาท่านไปแก้ยาหลีงัก บูอ๋องแลทหารชาวเมืองไซรกีจะได้รอดชีวิต เทวดาผู้ใหญ่ทั้งสามองค์ได้ฟังดังนั้นปรึกษากันว่าบูอ๋องจะได้บำรุงแผ่นดินสืบกษัตริย์ไปภายหน้า บูอ๋องต้องยาหลีงักป่วยอยู่ แม้นเรามิช่วยบูอ๋องแลเกียงจูแหยกับชาวเมืองไซรกีก็จะพากันตายเสียสิ้น เทวดาผู้ใหญ่จึงให้ยาวิเศษแก่เอียวเจี้ยนสามเม็ดแล้วสั่งเอียวเจี้ยนว่า ให้เอายานี้ไปใส่ลงในบ่อแลสระแก้ยาหลีงักเสีย แล้วซ้ำบอกว่าจงเอาต้นชาโหไปต้มให้ผู้ไข้กินอาบโรคก็จะหายสิ้น เอียวเจี้ยนรับยาแล้วก็คำนับลากลับมาเมืองไซรกี จึงเอายาไปใส่ในน้ำแล้วต้มต้นชาโหให้บูอ๋องกับเกียงจูแหยทหารชาวเมืองอาบกินตามคำเทวดาบอกโรคก็หายสิ้นทั้งเมือง
๏ ฝ่ายหลีงักอยู่ในค่ายให้ทหารไปสอดแนม ทหารกลับมาบอกว่าคนไข้ในเมืองไซรกีนั้นบัดนี้คลายขึ้นสิ้นแล้ว หลีงักนับนิ้วดูยามก็รู้ว่าเทวดาเอายามาช่วยแก้ไข้ชาวเมืองไซรกี หลีงักไม่สมความคิดก็เสียใจ จึงปรึกษาแต้หลุนว่าทหารในกองทัพเมืองไซรกีนั้นเทวดามาช่วยแก้ยาเสื่อมเสียแล้ว บัดนี้คนในเมืองพึ่งหายไข้กำลังยังอิดโรยอยู่ จำจะขอทหารเชาฮูยกเข้าตีเมือง เห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย แต้หลุนเห็นชอบด้วยจึงเข้าไปขอทหารเชาฮูสามหมื่นจะไปตีเมืองไซรกี เชาฮูจึงคิดว่าแต้หลุนมาขอทหารครั้งนี้ ครั้นจะไม่ให้แต้หลุนก็จะโกรธเกณฑ์ทหารให้แต่หมื่นหกพัน แต้หลุนกับหลีงักแบ่งทหารให้ศิษย์สี่คนกองละสี่พันยกเข้าไปล้อมเมืองไซรกีไว้ทั้งสี่ด้าน ฝ่ายอุยเหลงจินหยินหยกเตงจินหยินเทวดาทั้งสององค์รู้ว่าหลีงักยกมาตีเมืองไซรกี เทวดาทั้งสององค์ก็ลงมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยยังไม่หายไข้สนิท ขณะนั้นโลเฉียเข้ามาบอกว่ากองทัพหลีงักยกมาล้อมเมือง ทหารทั้งปวงพึ่งหายไข้หามีผู้ใดจะขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไม่
๕๙
๏ เกียงจูแหยจึงคำนับอ้อนวอนเทวดาทั้งสองว่าให้ช่วยป้องกันข้าศึกครั้งนี้ด้วย เทวดาสององค์จึงสั่งให้เอียวเจี้ยนไปอยู่ประตูตะวันออก ให้โลเฉียไปอยู่ประตูตะวันตก หยกเตงจินหยินก็ไปอยู่ประตูด้านใต้ อุยเหลงจินหยินไปอยู่ประตูด้านเหนือ แล้วให้เปิดประตูเมืองออกทั้งสี่ด้านลวงให้พวกหลีงักเข้ามา
๏ ฝ่ายจิวสิ้นซึ่งมาอยู่ประตูทิศตะวันออก เห็นประตูเมืองเปิดก็ดีใจให้ตีกลองเร่งทหารเข้าเมือง เอียวเจี้ยนเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนสามง่ามออกรบกับจิวสิ้น หลีกี๋ก็เข้าประตูตะวันตกกับโลเฉีย จูเทียนหลินเข้าประตูใต้ หยกเตงจินหยินก็ออกสกัดทางไว้ หลีงักกับเอียวบุนหุยเข้าทางประตูเหนือ เห็นอุยเหลงจินหยินขี่นกกระเรียนบินร่อนอยู่ อุยเหลงจินหยินจึงร้องถามหลีงักว่า เมืองไซรกีนี้ท่านสำคัญว่าจะไม่มีทหารรบกับท่านแล้วหรือ จึงองอาจเข้ามาในเมือง เหมือนดังปลาเข้ากระทะแลนกเข้าในกรงขัง หลีงักจึงว่าท่านมีฝีมือสักเพียงไร จึงมาว่ากล่าวหยาบช้าประมาทหมิ่นเราฉะนี้ หลีงักก็อ่านมนต์แปลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ ถือเครื่องอาวุธเข้ารบกับอุยเหลงจินหยิน
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนซึ่งรบอยู่กับจิวสิ้นข้างประตูตะวันออกนั้น จึงอ่านมนต์บังเกิดเป็นสุนัขมีฤทธิ์ โดดขึ้นกัดคอจิวสิ้นไว้ เอียวเจี้ยนก็แทงด้วยทวนสามง่ามถูกจิวสิ้นตาย แล้วไล่ฆ่าฟันทหารจิวสิ้นแตกหนีออกจากเมือง เอียวเจี้ยนก็มาข้างประตูทิศตะวันตก ช่วยโลเฉียรบกับหลีกี๋ หลีกี๋ผู้เดียวต้านทานโลเฉียกับเอียวเจี้ยนอยู่เป็นสามารถ โลเฉียก็ทิ้งด้วยกำไลถูกหลีกี๋ตาย เอียวเจี้ยนไล่ฆ่าทหารหลีกี๋แตกหนีออกจากเมือง แล้วรีบมาช่วยหยกเตงจินหยินรบด้วยจูเทียนหลิน หลีงักกับหยกเตงจินหยินสู้รบกันอยู่ หยกเตงจินหยินเสียทีขับนกกระเรียนหนีมาถึงกลางเมือง หลีงักไล่ติดตามมาร้องเรียกให้เอียวบุนหุยจูเทียนหลินช่วยจับตัวหยกเตงจินหยิน
๏ ฝ่ายโลเฉียขี่จักรไฟมาถึงก็รำทวนเข้ารบกับหลีงัก หยกเตงจินหยินก็กลับเข้ารบเอากระบี่ฟันถูกจูเทียนหลินตาย พอเอียวเจี้ยนมาถึงเข้าช่วยโลเฉียรบกับหลีงักทั้งสามคนสู้รบกันเป็นสามารถ ขณะนั้นเกียงจูแหยกับทหารทั้งปวงเป็นไข้พึ่งหาย ได้ยินเสียงม้าฬ่อแลกลองรบอื้ออึงที่กลางเมือง จึงให้หลุยจินจู๊บินขึ้นไปดู หลุยจินจู๊บินกลับลงมาบอกว่า หลีงักได้รบเข้ามาถึงกลางเมือง เอียวเจี้ยนโลเฉียเข้ารบยังไม่แพ้ชนะกัน ข้าพเจ้ามีความพยาบาทหลีงักอยู่ จะขอออกไปรบกับหลีงักให้ถึงแพ้แลชนะ กิมเฉีย บกเฉีย อึ้งเทียนฮัว โทเฮงสุนพร้อมใจกันลาเกียงจูแหยจะไปรบกับหลีงัก เกียงจูแหยจึงว่าท่านทั้งห้าคนพึ่งหายไข้ ยังอิดโรยกำลังอยู่เกลือกจะเสียทีแก่หลีงัก ทหารทั้งห้าคนก็มิฟังต่างคนแต่งตัวถืออาวุธ รีบไปกลางเมืองเห็นหลีงักต่างคนด่าหลีงักเป็นข้อหยาบช้า  แล้วเข้ารบกับหลีงัก หลีงักผู้เดียวรบอยู่กลางทหารเมืองไซรกี ทั้งหกมือแกว่งอาวุธป้องกันตัวเป็นสามารถ บกเฉียได้ทีเอากระบี่ฟันถูกไหล่หลีงัก หลีงักเจ็บเป็นสาหัสเห็นจะต้านทานมิได้ก็ชักโลโตหนี เอียวบุนหุยก็หนีตามหลีงักออกจากเมือง
๏ ฝ่ายเทวดาทั้งสององค์กับทหารทั้งปวงครั้นมีชัยชนะแล้ว จึงกลับมาหาเกียงจูแหย เทวดาทั้งสองจึงว่าหลีงักแพ้เราวันนี้ เห็นหากลับมาสู้รบต่อไปไม่ ซึ่งท่านจะทำศึกไปภายหน้าถ้าขัดสนประการใดข้าพเจ้าจึงจะมาช่วย เทวดาทั้งสองก็ลาไปที่อยู่ ฝ่ายหลีงักกับเอียวบุนหุย หนีทหารเมืองไซรกีมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง ก็เข้าหยุดพักอยู่ใต้ร่มไม้ หลีงักจึงปรึกษากับเอียวบุนหุยว่า เราแพ้แก่ทหารเมืองไซรกีครั้งนี้เรามีความอายนัก จะคิดประการใดจึงจะแก้แค้นได้ พูดกันมิทันจะขาดคำ พอแลไปเห็นคนผู้หนึ่ง ใส่เสื้อฤๅษีถือกระบี่เดินออกมายืนตรงหน้า หลีงักจึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน อุยหูไม่รู้ว่าหลีงักจึงบอกว่าเราชื่ออุยหู เป็นศิษย์โทเฮงเทียนจุ๋นอยู่ถ้ำหยกออกตง ครูเราให้มาจับตัวหลีงักไปให้เกียงจูแหยเป็นความชอบ หลีงักกับเอียวบุนหุยได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ลุกขึ้นเอากระบี่ชี้หน้าแล้วว่า ตัวมีฝีมือความรู้ประการใดจึงจะมาจับเรา อุยหูก็รู้ว่าหลีงัก จึงถอดกระบี่อันมีฤทธิ์ออกจะฟันหลีงัก เอียวบุนหุยวิ่งถลันออกมาหน้าหลีงัก อุยหูก็ฟันเอียวบุนหุยคอขาดตาย หลีงักเข้ารบกับอุยหูได้เจ็ดเพลงอาวุธ เห็นจะต้านทานมิได้ หลีงักก็ดำดินไปเขากิวเลงซัว อุยหูก็ไปเข้าด้วยเกียงจูแหย ณ เมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเซียเจงจู๊เทวดาซึ่งเป็นครูอินหองอยู่ถ้ำเขาไทฮัวซัว รู้ว่าบูอ๋องจะปราบผู้เป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินให้ราบคาบ เซียเจงจู๊คิดว่าจะให้ศิษย์ไปช่วยบูอ๋อง จึงว่ากับอินหองว่า ทุกวันนี้ พระเจ้าติวอ๋องบิดาของท่านจะสิ้นบุญอยู่แล้ว บูอ๋องจะได้เป็นกษัตริย์บำรุงแผ่นดินสืบไป เราคิดว่าจะให้ท่านไปช่วยบูอ๋องก็เกรงท่านจะไม่ยอม อินหองจึงคำนับแล้วว่า บิดาข้าพเจ้าหลงด้วยนางขันกี นางขันกีทูลให้ควักตามารดาข้าพเจ้าเสีย ความแค้นของข้าพเจ้ายังไม่หาย ซึ่งท่านจะให้ไปช่วยเจ้าเมืองไซรกีนั้นข้าพเจ้ายินดีนัก ด้วยจะได้แก้แค้นนางขันกีแทนมารดาข้าพเจ้า ถ้าท่านยังสงสัยอยู่ว่าข้าพเจ้าจะไปเข้าด้วยบิดารบบูอ๋อง ก็ขอให้เพลิงเผาข้าพเจ้าให้กระดูกเป็นผงไปเถิด เซียเจงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงให้เสื้อตัวหนึ่งสำหรับกันอาวุธข้าศึกแทงฟันไม่เข้า กับกระจกสองหน้า หน้าหนึ่งขาวหน้าหนึ่งแดง แม้นข้าศึกมารบด้วย ให้ผินหน้ากระจกข้างขาวส่องให้ตาย ถ้าจะให้เป็นผินหน้ากระจกข้างแดงส่งต้องผู้ตายก็คืนเป็น แล้วให้กระบี่ด้วยสองเล่มเป็นอาวุธอันวิเศษ จึงสั่งว่าท่านจงไปทางด่านกิมเหมงก๋วน นายด่านกิมเหมงก๋วนชื่อฮวยเซียบอ ฮวยเซียบอมีหมวกเป็นของวิเศษ และรัศมีหมวกนั้นสว่างไปได้ห้าสิบวา ท่านไปถึงด่านพบฮวยเซียบอ ฮวยเซียบอจะทำอันตรายท่าน ท่านจงใส่เสื้อถือกระบี่เป็นของสำหรับตัว หนีออกให้พ้นด่านไปให้ถึงเมืองไซรกีก่อนเถิด เราจะตามไปต่อภายหลัง อินหองก็รับเสื้อกระจกและกระบี่ก็ลาดำดินหนีด่านไปผุดขึ้นที่เขาใหญ่ พอได้ยินเสียงม้าฬ่อและทหารอื้ออึงอยู่ แลไปเห็นนายทหารผู้หนึ่งหน้าดำ หนวดแดงเหมือนสีชาด คิ้วเหลืองตากลมเหมือนลูกมะตูม ใส่เสื้อดำสวมเกราะทอง ถือกระบองเงินสองมือ ขี่ม้าดำร้องตวาดเสียงดังฟ้าร้อง กับทหารสองคนขับม้ามาจะรบด้วยอินหอง อินหองจึงผินกระจกข้างขาวส่องไปต้องทหารสามคนสลบตกจากหลังม้า ขณะนั้นมีทหารอีกคนหนึ่งลงจากหลังม้าเข้ามาคำนับของชีวิต อินหองเห็นดังนั้นก็มิได้ทำอันตราย จึงถามว่าตัวท่านกับทหารสามคนที่สลบอยู่นั้นชื่อไร ทหารผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อบังหอง ทหารสามคนนั้นชื่อเล่าฮูโกเจี้ยงปิดหวน อินหองเห็นสามคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่ จะใคร่ได้ไปเป็นทหาร จึงผินกระจกข้างแดงส่องไปต้องทหารสามคนเป็นขึ้นมา ทหารสามคนคุกเข่าคำนับแล้วถามว่า ท่านเป็นมนุษย์หรือเทพยดา มานี้จะไปแห่งใด อินหองจึงว่าเราชื่ออินหอง เป็นบุตรที่สองของพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องเชื่อนางขันกี นางขันกีทูลยุยงให้ฆ่าเราเสีย เทพยดาพาเรามาเลี้ยงไว้ เรามีความแค้นนางขันกีนัก บัดนี้เทวดาซึ่งเป็นครูเราใช้เราให้ไปช่วยเจ้าเมืองไซรกีกำจัดบิดาเราเสีย เราจะได้แก้แค้นนางขันกีครั้งนี้แล้ว ท่านทั้งสี่คนจงไปด้วยกันกับเราเถิด ทหารสี่คนก็รับคำ จึงพาทหารเลวสามพันไปกับอินหอง เดินทางได้วันหนึ่ง พอไปข้างหน้าเห็นโตหยินคนหนึ่งขี่เสือ หนวดขาวหน้าขาวดังสีหยก อินหองจึงหยุดม้าอยู่แล้วถามว่า ท่านผู้เฒ่าชื่อใดมาแต่ไหน ซินกงป้าจึงบอกว่าเราชื่อซินกงป้า ได้เรียนความรู้ครูเดียวกันกับเซียเจงจู๊ซึ่งเป็นครูของท่าน ท่านพาทหารมาจะไปแห่งใด อินหองจึงบอกว่าข้าพเจ้าจะไปช่วยเจ้าเมืองไซรกี ยกทัพมาจะกำจัดพระเจ้าติวอ๋อง ซินกงป้าจึงตอบว่าเป็นอย่างธรรมเนียมสืบมา ถ้าบิดาสิ้นบุญแล้วบุตรได้ครองสมบัติแทนบิดาสืบเชื้อวงศ์ไปภายหน้า บัดนี้ท่านเป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ถึงพระเจ้าติวอ๋องจะทำผิดประการใด ท่านผู้เป็นบุตรไม่ควรจะประทุษร้ายต่อบิดา ท่านจะไปเข้ากับเจ้าเมืองไซรกีซึ่งเป็นข้าศึกกับบิดานั้น ท่านจะมิเป็นคนอกตัญญูเสียหรือ ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญา จงไปเข้ากับเชาฮูตีเมืองไซรกี สนองพระเดชพระคุณบิดาจึงจะควร
๏ ฝ่ายอินหองจึงว่าเมื่อครูข้าพเจ้าใช้มาครั้งนี้ ก็เกรงอยู่ว่าข้าพเจ้าจะมิยอมมาช่วยบูอ๋อง ข้าพเจ้าคิดแค้นด้วยนางขันกีผู้บุตรเชาฮู ทูลยุลงให้บิดาข้าพเจ้าควักตามารดาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงสาบานตัวต่อหน้าครูว่า จะมาเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกีหวังจะกำจัดบิดา แล้วจะได้จับเชาฮูกับนางขันกีฆ่าเสียให้หายความแค้น ซึ่งท่านว่าจะให้ข้าพเจ้าเข้ากับเชาฮูไปตีเมืองไซรกีนั้น ข้าพเจ้ากับเชาฮูก็เป็นคนพยาบาทกันอยู่ ทั้งจะเสียคำซึ่งสาบานต่อครู มิรู้ที่จะทำประการใด
๏ ซินกงป้าจึงตอบว่า ถึงท่านจะเสียคำสาบานไป ก็ได้ความกตัญญูคืนมา เห็นพอจะลบล้างกันได้อยู่ ขอท่านเอาใจดีต่อเชาฮูช่วยกันคิดการตีเมืองไซรกีสำเร็จราชการแล้ว บิดาท่านก็ชราอยู่นับวันสมบัติคงจะได้แก่ท่าน ถ้าท่านได้เป็นกษัตริย์แล้ว ชีวิตเชาฮูกับนางขันกีก็คงจะอยู่ในเงื้อมมือท่าน ท่านจะทำประการใดก็จะสำเร็จความคิด ซึ่งท่านจะไปเข้าด้วยผู้อื่นให้ชิงสมบัติบิดาท่านนั้น ถ้าเจ้าเมืองไซรกีได้เป็นกษัตริย์แล้ว เห็นจะหาเลี้ยงท่านไม่ ท่านจงตรึกตรองดูเถิด
๏ ฝ่านอินหองได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงคำนับซินกงป้าแล้วว่าท่านว่านี้สมควรนัก อินหองจึงให้ทหารทิ้งธงเมืองไซรกีเสีย แล้วจารึกธงใหม่ว่ากองทัพเมืองจิวโก๋ ซินกงป้าเห็นอินหองยอมเข้ากับเชาฮูก็ดีใจ จึงว่าท่านจงรีบไปเถิด เราจะไปหาเพื่อนเราให้ตามไปช่วยท่านตีเมืองไซรกี ซินกงป้าก็ขับเสือหลีกออกทาง อินหองจึงขับม้าพาทหารเดินทางไปสามวันถึงแดนเมืองไซรกี จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วใช้บังหองไปบอกเชาฮู ณ ค่าย บังหองก็คำนับลาไปบอกเชาฮูว่า อินหองพระราชบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ยกกองทัพมาช่วยท่านตีเมืองไซรกี ขอเชิญท่านไปจะได้ปรึกษาราชการ เชาฮูได้ฟังดังนั้นจึงถามแต้หลุนว่า ขณะเมื่อพระเจ้าติวอ๋องให้จับอินเฮาอินหองลมหอบเอาไปแล้ว เหตุใดจึงว่าอินหองยกทัพมา จะให้หาเราไปอีกเล่าเราสงสัยอยู่ แต้หลุนจึงว่าขณะเมื่อพระราชบุตรสององค์ลมพาไปนั้น ข้าพเจ้าแจ้งความว่าเทวดาเอาไปเลี้ยงไว้ เชาฮูแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่า อินหองเป็นพระราชบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ให้มาหาเราครั้นจะมิไปก็มิควร เชาฮู แต้หลุน บังหองก็ไปคำนับอินหอง ณ ค่าย อินหองจึงว่าแก่เชาฮูว่า ขณะเมื่อบิดาเราให้จับเรามาไว้จะลงโทษนั้น เดชะบุญเราเทวดามาพาเราไปฝึกสอนความรู้ในการสงครามได้ชำนิชำนาญ บัดนี้เรารู้ว่าบูอ๋องตั้งตัวเป็นเจ้า เกลี้ยกล่อมหัวเมืองคิดการขบถต่อบิดาเรา บิดาเราให้ท่านเป็นแม่ทัพมาตีเมืองไซรกี เรารู้จึงมาช่วยท่าน แลท่านมาทำการศึกครั้งนี้ ได้ทีหรือเสียทีประการใด
๏ เชาฮูก็แจ้งความตามที่ได้รบพุ่งกันกับทหารเมืองไซรกีให้อินหองฟังทุกประการ แต้หลุนว่าซึ่งท่านยกมาครั้งนี้ข้าพเจ้าดีใจนัก ด้วยเห็นว่าเมืองไซรกีจะได้เป็นมั่นคง เชาฮูจึงเชิญอินหองมาค่าย
๖๐
๏ ครั้นรุ่งขึ้นเข้าอินหองแต่งตัวใส่เสื้อสวมเกราะขึ้นม้าถือกระบี่สองมือพาแต้หลุนกับทหารออกจากค่ายไปหน้าเมืองไซรกี จึงให้ทหารร้องท้าทายชวนรบ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินจึงเข้าไปแจ้งความเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงสั่งให้อึ้งปวยฮอออกไปรบ อึ้งปวยฮอก็ไปจัดทหารแล้วขึ้นขี่โคถือทวน พาอึ้งเทียนฮัว อึ้งเทียนหลก อึ้งเทียนเจียก อึ้งเทียนเสียง บุตรชายทั้งสี่คนกับทหารออกจากเมืองไปถึงที่รบ อินหองจึงถามว่าท่านเป็นขุนนางเมืองหลวง เหตุใดจึงหนีมาเข้าด้วยพวกขบถฉะนี้ไม่ควร จงมาเข้ากับเราคิดอ่านจับกีฮวดไปถวายให้มีความชอบ จะได้ลบล้างโทษผิดที่ทำไว้แต่หลัง อึ้งปวยฮอได้ฟังจึงตอบว่า บิดาท่านไม่มีสัจธรรมทำให้เราได้ความแค้น เราอยู่ด้วยมิได้จึงหนีมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องผู้มีบุญ จะยกทัพไปกำจัดบิดาท่านเสียจึงจะหายที่ความแค้น อินหองได้ยินอึ้งปวยฮอสรรเสริญกีฮวดว่าเป็นผู้มีบุญ แล้วว่ากล่าวลบหลู่พระเจ้าติวอ๋องผู้บิดาก็โกรธ ขับม้าเข้าไปฟันด้วยกระบี่ อึ้งปวยฮอรับด้วยทวนรบกับอินหองได้ยี่สิบเพลงอาวุธ แต้หลุนกลัวอินหองจะเสียทีแก่อึ้งปวยฮอ แต้หลุนจึงขับม้าพานายทหารทั้งสี่คนเข้าช่วยอินหอง บุตรอึ้งปวยฮอสี่คนก็เข้าช่วยบิดารบกับทหารอินหองเป็นสามารถ อินหองจึงเอากระจกส่องถูกอึ้งปวยฮอตกลงจากหลังโคสลบอยู่ อึ้งเทียนฮัวก็ลงจากหลังกิเลนเข้าอุ้มบิดา อินหองก็ส่องด้วยกระจกขาว แสงกระจกถูกอึ้งเทียนฮัวสลบอยู่กับอึ้งปวยฮอ ทหารอินหองได้ทีก็ไล่ฆ่าฟันทหารอึ้งปวยฮอแตกกระจัดกระจายไป อินหองจึงให้แต้หลุนมัดอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวพากลับเข้าค่าย อินหองคิดถึงคุณอึ้งปวยฮอจึงมิได้ฆ่าเสีย เอากระจกแดงส่องให้อึ้งปวยฮอกับอึ้งเทียนฮัวเป็นมาดังเก่า อินหองแก้มัดพ่อลูกสองคนออกเสียแล้ว จึงถามว่าเดิมท่านอยู่เมืองหลวงบิดาเราทำให้ท่านขัดแค้นประการใดจึงมาอยู่กับเจ้าเมืองไซรกี อึ้งปวยฮอจึงบอกว่าพระเจ้าติวอ๋องบิดาท่านเชื่อฟังแต่ฮิวฮุนฮุยต๋งเป็นคนสอพลอ แล้วหลงด้วยนางขันกีทำผิดอย่างธรรมเนียม ข้าพเจ้าเพ็ดทูลทัดทานหลายครั้งก็มิฟังกลับจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงหนีมาเข้ากับเมืองไซรกี อินหองจึงว่าเมื่อครั้งบิดาเราจะฆ่าเสีย ปึงเสียงพาเราหนี มีรับสั่งให้ท่านตามทันเราแล้วปล่อยเราเสีย คุณท่านมีอยู่แก่เรา ครั้งนี้ท่านไปเข้ากับเจ้าเมืองไซรกีเป็นพวกขบถ เราจับได้ไม่ทำอันตรายจะปล่อยเสียแทนคุณท่าน สืบไปเมื่อหน้าท่านมารบกับเราอีกเราจะฆ่าเสีย อินหองก็ปล่อยอึ้งปวยฮอกับอึ้งเทียนฮัวไปเมืองไซรกี อึ้งปวยฮอก็เข้าไปคำนับแจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ
๏ ครั้งรุ่งเช้าอินหองพาทหารออกจากค่ายไปถึงหน้าเมืองไซรกี จึงให้ทหารร้องเข้าไปว่า ให้เกียงจูแหยออกมารบ เกียงจูแหยขึ้นตรวจทหารอยู่บนเชิงเทินได้ยินดังนั้น จึงจัดทหารเอกทหารเลวออกจากประตูเมือง ไปรบกับอินหองได้สี่สิบเพลง อินหองเสียทีเกียงจูแหยตีด้วยกระบองถูกอินหองเป็นหลายที อินหองมิได้เจ็บเพราะใส่เกราะที่เซียเจงจู๊ครูให้มาเป็นของวิเศษ เกียงจูแหยเห็นอินหองคงทนอาวุธ ก็ถอยออกมาขับทหารเข้ารบกับทหารอินหอง ทหารทั้งสองฝ่ายเข้ารบกันเป็นตลุมบอน โลเฉียจึงเอากำไลทิ้งถูกบังหองล้มลง แล้วเอาทวนแทนบังหองตาย เอียวเจี้ยนอ่านมนต์เกิดเป็นสุนัขเข้ากัดเปกหวนตาย ดวงจิตทหารทั้งสองก็ไปอยู่ในห้องสินไต้ อินหองเห็นทหารตายก็โกรธจับกระจกขาวส่องโลเฉีย โลเฉียคนนี้เทพยดาชุบด้วยดอกบัว ขณะเมื่ออินหองส่องกระจกมาโลเฉียมิได้เป็นอันตราย โลเฉียก็เข้ารบกับอินหองยังมิทันแพ้ชนะแก่กัน เกียงจูแหยจึงให้นางตันเตงหยกเข้าช่วยโลเฉีย นางเตงตันหยกขับม้าเข้าไปข้างหลังอินหอง นางเตงตันหยกเอาศิลาแก้วทิ้งถูกศีรษะอินหอง อินหองเจ็บปวดทนมิได้ก็ชักม้าหนี โลเฉียกับนางเตงตันหยกไล่ติดตามฆ่าฟันทหารอินหองไปถึงหน้าค่าย พอเวลาเย็นลงเกียงจูแหยก็ให้ตีม้าฬ่อเรียกทหารกลับเข้าเมือง เอียวเจี้ยนจึงเข้าไปบอกเกียงจูแหยว่า อินหองได้เสื้อเกราะกับอาวุธแลกระจก เป็นของเซียเจงจู๊ผู้อาข้าพเจ้า มาครั้งนี้เห็นจะเอาชัยชำนะยาก ข้าพเจ้าจะลาท่านไปถามอาข้าพเจ้าก่อน ถ้าอาข้าพเจ้ามีของวิเศษแก้กระจกแลเสื้อเกราะได้ข้าพเจ้าจะขอมาแก้ แล้วจะรีบมาทำศึกกับอินหองสืบไป เกียงจูแหยเห็นชอบด้วย เอียวเจี้ยนก็ลาดำดินไปผุดขึ้นเชิงเขาไทฮัวซัว เข้าไปคำนับเซียเจงจู๊ แล้วเล่าความซึ่งได้รบกับอินหองให้เซียเจงจู๊ฟังทุกประการ แล้วว่าเหตุใดท่านให้ของวิเศษไปกับอินหอง
๏ เซียเจงจู๊แจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเดิมเราใช้ให้อินหองไปเข้ากับเจ้าเมืองไซรกี อินหองก็ยอมไปเราไม่ไว้ใจ ให้อินหองสาบานตัวแล้วจึงให้ของอันวิเศษสำหรับตัวไปด้วย บัดนี้อินหองหาทำตามเราสั่งไม่เสียความสัตย์แล้ว อินหองก็คงจะตายตามคำที่สาบานไว้ ท่านจงกลับไปก่อนเถิด เราจึงจะตามไปฆ่าอินหองเสียให้จงได้ เอียวเจี้ยนก็คำนับลากลับไปแจ้งความแก่เกียงจูแหย พอเซียเจงจู๊มาถึงเกียงจูแหยดีใจนัก คำนับเชิญขึ้นนั่งที่สมควร แล้วแจ้งความซึ่งอินหองมารบพุ่งให้เซียเจงจู๊ฟังทุกประการ เซียเจงจู๊ได้ฟังดังนั้นจึงว่า อินหองได้สาบานตัวว่าจะมาช่วยท่านทำศึก เราจึงให้ของวิเศษมา บัดนี้อินหองกลับไปเข้ากับพวกจิวโก๋เสียความสัตย์แล้ว ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวให้มาเข้ากับท่าน ครั้นเวลารุ่งเช้าเซียเจงจู๊ก็ไปถึงหน้าค่าย แล้วเรียกอินหองให้ออกมานอกค่าย อินหองออกมาคำนับ เซียเจงจู๊จึงว่าเดิมเราสั่งให้ท่านมาช่วยเจ้าเมืองไซรกีกำจัดบิดาท่านผู้หาสัจธรรมมิได้นั้นเสีย ท่านก็ได้สาบานตัวต่อเราแล้ว เหตุใดจึงมาเข้ากับทหารจิวโก๋เล่า จงมาไปเมืองไซรกีด้วยเราเถิด อินหองจึงว่าเดิมข้าพเจ้าว่าจะไปเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกีเพราะเชื่อคำท่าน บัดนี้มีผู้นินทาข้าพเจ้าว่าเป็นคนอกตัญญูต่อบิดา ข้าพเจ้าจึงมาเข้ากับเชาฮู ท่านเป็นเทวดารักษาสัจธรรม มิใช่การเชิญกลับไปเสียเถิด เซียเจงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าตัวไม่ฟังเราแล้ว จงเอาเกราะกับกระจกของเราคืนมาเสียเถิด อินหองจึงว่าท่านให้ของทั้งนี้แก่ข้าพเจ้าแล้ว จะกลับคืนเอาไปท่านก็หมายจะฆ่าข้าพเจ้าเสียให้ตาย ท่านกับข้าพเจ้าก็ขาดจากศิษย์ครูกันแต่วันนี้ไปแล้ว เกราะกับกระจกของท่านนั้นข้าพเจ้าจะยืมไว้ตัดศีรษะบูอ๋องกับเกียงจูแหยได้สำเร็จแล้วจึงจะคืนให้ท่านต่อภายหลัง เซียเจงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ เอากระบี่ฟันอินหอง อินหองคงทนต่ออาวุธมิได้บาดเจ็บจึงเข้ารบเซียเจงจู๊ได้ห้าเพลงอาวุธ เซียเจงจู๊เกรงอินหองจะส่องด้วยกระจกก็เหาะหนีเข้าเมืองไซรกี อินหองเห็นเซียเจงจู๊หนีไปก็หัวเราะแล้วว่า เซียเจงจู๊สิ้นความรู้แล้วหาสู้เราได้ไม่ อินหองมีใจกำเริบกลับเข้าค่ายเล่าความให้เชาฮูฟังแล้วว่าการศึกครั้งนี้เราได้ทีอยู่แล้ว จำจะยกเข้าตั้งค่ายประชิดเมืองไซรกี ทลายประตูเมืองเข้าไปจับบูอ๋องกับเกียงจูแหยฆ่าเสียเห็นจะได้โดยง่าย เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็ทุกข์ใจนักมิรู้ที่จะทำประการใด จึงคิดอุบายหวังจะหน่วงไว้ให้ช้าจึงว่า ข้าพเจ้าไม่สบายป่วยมาหลายวันแล้ว ของดอีกสามวันคลายป่วยแล้วจึงค่อยยกเข้าประชิดเมืองไซรกีเถิด เชาฮูกับอินหองพูดกันยังมิทันขาดคำ พอทหารเข้ามาบอกอินหองว่ามีผู้หนึ่งจะเข้ามาหาท่าน อินหองจึงให้พาตัวเข้ามา เห็นผู้นั้นสูงห้าศอก ศีรษะแหลมดังยอดเขา หน้าเขียวมีเขี้ยวงอกออกพ้นปากประมาณคืบหนึ่ง หายใจเป็นเปลงเพลิง ประคำกระดูกสวมคอ กระบี่สะพายแล่งใส่เสื้อแดงหมวกทอง เท้าทั้งสองใส่เกือกกรองหญ้าเข้ามาคำนับอินหอง อินหองจึงถามชื่อแลแซ่แล้วว่า ท่านมาแต่ไหนใครใช้ให้มาหาเรา ผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อแบหงวนอยู่ถ้ำเปกกุดต๋อง ซินกงป้าเพื่อนกันไปเชิญข้าพเจ้ามาช่วยท่านตีเมืองไซรกี อินหองดีใจนัก จึงแต่งโต๊ะเลี้ยงแบหงวน อินหองก็ปรึกษาที่จะยกไปตีเมืองไซรกี แบหงวนจึงว่าท่านอย่ายกกองทัพไปให้ลำบากทแกล้วทหารเลย ข้าพเจ้าผู้เดียวจะอาสาไปจับเกียงจูแหยมาให้ท่าน ครั้นเวลาเช้าแบหงวนก็ลาอินหองออกจากค่ายไปถึงหน้าเมืองไซรกี จึงร้องบอกเข้าไปให้เกียงจูแหยออกมารบ ทหารซึ่งรักษาประตูก็เข้าไปแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงจัดทหารพร้อมแล้วยกออกจากเมืองมา เห็นแบหงวนสะพายย่ามเย็บด้วยหนังเสือปลาถือกระบี่ยืนอยู่ผู้เดียว เกียงจูแหยจึงถามว่า ท่านมาแต่ผู้เดียวจะรบกับทหารเราหรือ แบหงวนจึงว่าซินกงป้าให้เรามาจับตัวท่านไปฆ่าเสีย เกียงจูแหยจึงว่า เดิมซินกงป้าเป็นคนหลงจะชวนเราไปเข้ากับเจ้าเมืองจิวโก๋ เราเห็นว่าเจ้าเมืองจิวโก๋จะสิ้นบุญ บูอ๋องเป็นผู้มีบุญเราจึงมาเข้ากับบูอ๋อง ซินกงป้าพยาบาทเราจึงใช้ให้ท่านมา ท่านกับเรามิได้มีความขัดเคืองแก่กัน จะเชื่อคำซินกงป้ามาสู้รบกับทหารผู้มีบุญหาควรไม่ จงมาเข้ากับเราทำการอาสาพระเจ้าบูอ๋องเถิด ท่านจะได้มียศศักดิ์ปรากฏชื่อแลแซ่ไปภายหน้า แบหงวนได้ฟังดังนั้นก็โกรธ เอากระบี่ฟันเกียงจูแหย เกียงจูแหยรับด้วยกระบองรบกันได้ห้าเพลง แบหงวนชิงเอากระบองเกียงจูแหยไปใส่ย่ามไว้ เกียงจูแหยสิ้นอาวุธก็ถอยหนีจะเข้าเมือง พอบูเอ๋งคุมเสบียงมาถึงหน้าเมือง เห็นแบหงวนไล่เกียงจูแหยมา บูเอ๋งก็ขับม้ารำกระบี่ออกรบกับแบหงวนได้สิบเพลง แบหงวนอิดโรยกำลังจะต้านทานมิได้ จึงถอยออกมาอ่านมนต์ให้ตัวสูงใหญ่ มีมือออกข้างหลังอีกมือหนึ่ง จะให้ยาวให้สั้นประการใดก็ได้ เป็นสามมือทั้งมือเดิม มีกำลังเรี่ยวแรงนักคว้าจับบูเอ๋งได้ ฉีกอกล้วงตับกินแล้วโยนศพบูเอ๋งไปเสีย โทเฮงสุนเห็นแบหงวนสูงใหญ่นักจะต่อสู้ซึ่งหน้ามิได้ จึงดำดินไปผุดขึ้นริมเท้าแบหงวนแล้วตีด้วยกระบองถูกหน้าแข้ง แบหงวนเจ็บเหลียวมาดู โทเฮงสุนก็แทรกแผ่นดินซ่อนตัวเสีย นางเตงตันหยกอยู่บนเชิงเทิน เห็นแบหงวนสาละวนก้มดูแผ่นดินหาโทเฮงสุนอยู่ จึงทิ้งด้วยศิลาแก้วถูกแก้มซ้ายแบหงวน แบหงวนเงยหน้าขึ้นเห็นนางเตงตันหยกก็โกรธ วิ่งเข้าไปจะจับตัว เอียวเจี้ยนเห็นดังนั้นจึงร่ายมนต์เกิดเป็นรูปคนเหมือนเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนเอายาพิษใส่เป็นตับ แล้วให้ออกมาหน้านางเตงตันหยก แบหงวนเอื้อมมือยาวฉวยได้ฉีกท้องกินตับ ยาพิษนั้นก็ซาบไปในไส้พุงแบหงวนปวดท้องทนมิได้ จึงแข็งใจชี้มือร้องบอกเกียงจูแหยว่า เราจะไว้ชีวิตแต่เวลานี้ พรุ่งนี้จะกลับมากินตับเสียจงได้ แบหงวนก็กลับเข้าค่ายไปคำนับแจ้งความซึ่งได้รบให้อินหองกับแต้หลุนฟังแล้วว่า ข้าพเจ้ากินตับทหารเมืองไซรกีปวดท้องนักให้จุกเสียดไม่สบาย แต้หลุนจึงยาแบหงวนกินแก้จุกเสียด แบหงวนกินยาก็ลงท้องถึงสามวันจนซูบผอมกำลังอิดโรยนัก
๏ ฝ่ายบุนสู้ก๋องฮวดเทียนจุ๋นเทวดารู้ว่าแบหงวนมารบกับทหารเมืองไซรกี ทหารเมืองไซรกีต้านมิได้ จึงเหาะมาเมืองไซรกีเข้าไปหาเกียงจูแหย แล้วกระซิบบอกเกียงจูแหยว่า ท่านจงออกไปล่อให้แบหงวนไล่มา เราจะจับเอาแบหงวนไปเสีย บอกแล้วเทวดาก็ไปคอยอยู่ ครั้นเวลารุ่งขึ้นเกียงจูแหยก็ขี่ซูปุดเสียงออกไปหน้าค่ายชวนแบหงวนรบ แบหงวนหายป่วยท้องแล้วก็ยกทหารออกจากค่าย
๖๑
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นแบหงวนก็ร้องว่าจะสู้กับเราหรือ แบหงวนจึงตอบว่าเราตั้งใจจะมาดูฝีมือท่าน แล้วก็เข้ารบกันได้สี่เพลง เกียงจูแหยทำเป็นเสียที หนีไปทางหยกหูเก๋งแล้วขึ้นเขาสูงไป แบหงวนก็ไล่ตามมาจนสิ้นกำลังมิได้ตัวเกียงจูแหย พอค่ำลงจึงหยุดอยู่ใต้ร่มไม้ ครั้นเวลาสองยามได้ยินเสียงประทัดก็ตกใจยืนขึ้นแลดู เห็นเกียงจูแหยกับบูอ๋องนั่งกินโต๊ะอยู่บนเขา แล้วได้ยินเสียงร้องลงมาว่าจะจับตัวแบหงวนให้ได้ แบหงวนก็ชักกระบี่ไล่ขึ้นไปบนเขา ครั้นใกล้ไม่เห็นเกียงจูแหยกับบูอ๋อง เห็นแต่ไฟสว่างอยู่กองหนึ่ง แล้วได้ยินเสียงร้องว่าแบหงวนมึงจะหนีไปไหนกูจะจับตัว แบหงวนโกรธวิ่งไล่ตามเสียงลงมาจนถึงเชิงเขา พอเวลาสว่างเห็นหญิงคนหนึ่งนอนครางอยู่ แบหงวนกำลังโทโสแล้วเหนื่อยมา อยากน้ำนักก็เอากระบี่แทงหญิงคนนั้นตาย จึงกอบเอาโลหิตกินต่างน้ำ ขณะนั้นจุ้นเถโตหยินดำดินมาแต่ป่า ครั้นเห็นแบหงวนฆ่าหญิงเสียก็โกรธ จึงถอดกระบี่เงื้อจะฟันแบหงวน พอได้ยินเสียงร้องมาข้างหลังว่าอย่าเพ่อฟันแบหงวน จุ้นเถโตหยินเหลียวไปเห็นก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงถามว่าท่านมาแต่ไหน ก๋งฮวดเทียนจุ๋นตอบว่าเรามาแต่เมืองไซรกี ท่านจะฆ่าแบหงวนด้วยเหตุอันใด จุ้นเถโตหยินจึงตอบว่าแบหงวนเป็นคนหยาบช้าฆ่าผู้หญิง เราจึงจะฆ่าแบหงวนเสีย ก๋งฮวดเทียนจุ๋นจึงว่า แบหงวนคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาพอจะสั่งสอนให้ดีได้อยู่ท่านอย่าฆ่าเสียเลย จงเอาแบหงวนไปไว้เป็นศิษย์เถิด จุ้นเถโตหยินจึงถามแบหงวนว่าท่านจะยอมไปเป็นศิษย์เราหรือไม่ แบหงวนก็รับว่าข้าพเจ้าจะยอมไปเป็นศิษย์อยู่กับท่าน จุ้นเถโตหยินก็พาแบหงวนไป ก๋งฮวดเทียนจุ๋นก็กลับเข้าเมืองไซรกีมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านไปพบแบหงวนหรือไม่ ก๋งฮวดเทียนจุ๋นก็เล่าความตามซึ่งได้พบแบหงวนให้เกียงจูแหยฟัง เพลานั้นเกียงจูแหย ก๋งฮวดเทียนจุ๋น เซียงเจงจู๊สามคนนั่งพูดกันอยู่พอมีผู้มาบอกว่าผังโตหยินจะเข้ามาหา เกียงจูแหย ก๋งฮวดเทียนจุ๋น เซียเจงจู๊ทั้งสามคนก็ออกมารับยุดมือผังโตหยินพาเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านมาด้วยข้อความอันใด ผังโตหยินจึงว่าเรามาปรึกษาที่จะจับอินหอง เซียเจงจู๊จึงถามว่าท่านจะคิดอุบายประการใดจึงจะจับตัวอินหองได้ ผังโตหยินจึงว่าจะจับด้วยยันต์ไทเค๊กเต๋า ซึ่งทำลายศึกสิบประการ เดี๋ยวนี้ยันต์ยังอยู่หรือไม่ เกียงจูแหยจึงว่ายันต์อยู่นี้แล้ว ผังโตหยินจึงว่าซึ่งจะจับอินหองนั้น จะให้เซียเจงจู๊ผู้เป็นอาจารย์จับจึงจะได้ เซียเจงจู๊ได้ฟังจึงคิดว่าอินหองก็เป็นศิษย์ ได้สั่งสอนมาแต่หาฟังคำเราไม่ก็ควรที่จะตายอยู่แล้ว เซียเจงจู๊จึงว่าซึ่งจะให้เราจับอินหองนั้น เชิญเกียงจูแหยไปด้วยจึงจะสำเร็จ เกียงจูแหยก็รับคำจึงลงยันต์ไทเค๊กเต๋าให้เซียเจงจู๊ เซียเจงจู๊ก็รับยันต์นั้นไว้
๏ ฝ่ายอินหองตั้งแต่แบหงวนไปทำศึกกับเกียงจูแหย มิได้เห็นกลับมาก็คิดวิตกนัก จึงว่ากับเล่าฮูเก๋าเฉียงว่า เราคอยฟังข่าวแบหงวนก็หายไปไม่รู้ว่าดีหรือร้าย พรุ่งนี้เราจะยกไปจับเกียงจูแหยให้ได้จึงจะรู้ข่าวแบหงวน ครั้นรุ่งเช้าอินหองก็ยกทหารออกจากค่ายมาถึงที่รบยืนม้าอยู่ แล้วให้ร้องบอกเข้าไปให้เกียงจูแหยออกมาเจรจาความเมืองกับเรา เกียงจูแหยเห็นอินหองยกมาสมคิด จึงจัดทัพพร้อมแล้วก็ขี่ซูปุดเสียงพาเซียเจงจู๊ยกออกจากประตูเมือง ครั้นพ้นกำแพงมาหน่อยหนึ่งก็ให้เซียเจงจู๊คอยจับอินหองอยู่ที่นั่น เกียงจูแหยก็เดินทัพไปถึงที่รบ จึงเอากระบี่ชี้หน้าอินหองว่า ท่านนี้หาฟังคำอาจารย์สั่งสอนไม่ วันนี้ตัวท่านจะละเอียดเป็นจุลไป อินหองได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนเข้าแทงเกียงจูแหย เกียงจูแหยปัดด้วยกระบี่ ถ้อยทีรบกันได้สองสามเพลง เกียงจูแหยก็ขับซูปุดเสียงหนีอินหองก็ขับม้าตามไป พอแลเห็นเซียเจงจู๊เป็นอาจารย์ยืนอยู่ก็หยุดม้า เซียเจงจู๊เห็นเกียงจูแหยขับซูปุดเสียงหนีอินหองมา จึงเอายันต์ไทเค๊กเต๋าส่องเป็นสะพานทองแดงขึ้นกั้นหน้าอินหองไว้ เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็ขับซูปุดเสียงมายืนฟากข้างหนึ่ง แล้วร้องเรียกอินหองว่าท่านจงขับม้าข้ามสะพานมารบกับเราอีกสักสองสามเพลง อินหองไม่รู้ในกลอุบายก็ขับม้าขึ้นไปบนสะพาน อำนาจฤทธิ์ยันต์ไทเค๊กเต๋าร้อนเป็นเปลงเพลิงพลุ่งขึ้น อินหองแลม้าก็สิ้นกำลังดังจะสิ้นใจตายลงในขณะนั้น เซียเจงจู๊อาจารย์จึงร้องว่าอินหองไม่ฟังคำเราสอนจึงเป็นดังนี้ อินหองรู้สึกตัวจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้ฟังคำอาจารย์นั้นผิดอยู่แล้ว อาจารย์จงช่วยพาข้าพเจ้าไปฝากไว้กับพระเจ้าบูอ๋องเถิด เซียเจงจู๊จึงว่าเจ้าทำผิดล่วงเกินนักเราช่วยไม่ได้ พอเซียเจงจู๊ว่าเท่านั้นแล้ว ยันไทเค๊กเต๋าเผาอินหองกับม้าเป็นจุลไปสิ้น เกียงจูแหยกับเซียเจงจู๊ก็เลิกทัพกลับเข้าในเมือง
๏ ฝ่ายเชาฮูอยู่ในค่ายแจ้งว่าอินหองตายในที่รบ ก็คิดกันกับเชาชวนต๋งผู้บุตร ลอบเขียนหนังสือผูกลูกธนูยิงเข้าไปในเมือง ในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าชื่อเชาฮูกับเชาชวนต๋งคิดไว้แต่เดิมว่าจะมาเข้าด้วยเกียงจูแหย แต่ขัดด้วยอินหองเอาตัวไว้ บัดนี้สมคิดแล้วขอให้ยกทัพมาปล้นค่าย ข้าพเจ้าจะจับตัวแต้หลุน เล่าฮู เก๋าเฉียงทั้งสามนายส่งให้แก่ท่าน เวลานั้นหลำจงกวดทหารเมืองไซรกี เที่ยวตรวจคนซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทิน เก็บได้หนังสือก็เอาไปให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยแจ้งในหนังสือนั้นก็ดีใจนัก จึงจัดให้อึ้งปวยฮอพ่อลูกห้าคนคุมทหารเป็นกองหน้า เตงจิวก๋งเป็นปีกขวา หลำจงกวดเป็นปีกซ้าย โลเฉียเป็นแม่ทัพเตรียมไว้คอยเวลาจะออกปล้นค่าย
๏ ฝ่ายแต้หลุนเล่าฮูเก๋าเฉียงสามนายหารู้ความลับไม่ จึงปรึกษากับเชาฮูว่าอินหองตายในที่รบแล้วจำจะมีหนังสือบอกไปแจ้งแก่พระเจ้าติวอ๋องให้ทราบจึงจะชอบ เชาฮูจึงว่าพรุ่งนี้เราค่อยคิดกันเถิด เกียงจูแหยครั้นเที่ยงคืนจึงจุดประทัดสัญญาขึ้น กองทัพก็ยกออกจากเมืองพร้อมกัน อึ้งปวยฮอเข้าตีค่ายด้านตะวันออก เตงจิวก๋งเข้าตีค่ายด้านเหนือ หลำจงกวดเข้าตีค่ายด้านใต้ โลเฉียเข้าตีค่ายด้านตะวันตกพร้อมกันทั้งสี่กอง ฝ่ายแต้หลุนเล่าฮูเก๋าเฉียงสามนายรบกับกองทัพเมืองไซรกีเป็นสามารถ เชาฮูรักษาค่ายอยู่ด้านตะวันตก ก็เปิดประตูค่ายออกรับทหารเมืองไซรกี ทหารเมืองไซรกีก็เข้าค่ายได้
๏ ขณะนั้นเล่าฮูเก๋าเฉียงทั้งสองต้องอาวุธตายในที่รบ แต่แต้หลุนนั้นพวกทหารจับเป็นได้ ก็พาตัวเข้าไปหาเกียงจูแหย แต้หลุนถือตัวว่าเป็นทหารในเมืองหลวง หาคำนับเกียงจูแหยไม่ เกียงจูแหยจึงถามแต้หลุนว่า ตัวเป็นข้าศึกเสียทัพเราจับได้ เหตุใดจึงไม่คำนับเรา หารักชีวิตของตัวไม่หรือ แต้หลุนจึงตอบว่า ตัวท่านเป็นคนประทุษร้ายต่อพระเจ้าติวอ๋อง เราหาควรที่จะคำนับไม่ เกียงจูแหยได้ฟังก็โกรธ จึงสั่งทหารให้เอาตัวแต้หลุนไปตัดศีรษะเสียบไว้ ทหารก็พาแต้หลุนออกมา เชาฮูเห็นดังนั้นจึงคุกเข่าลงคำนับเกียงจูแหยแล้วว่า แต้หลุนคนนี้เป็นคนสัจซื่อต่อแผ่นดินนัก ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ทำราชการในพระเจ้าบูอ๋องสักครั้งหนึ่งก่อน เกียงจูแหยหัวเราะแล้วลงมาจูงมือเชาฮูให้ยืนขึ้นจึงว่า เรารู้อยู่ว่าแต้หลุนเป็นคนสัจซื่อต่อแผ่นดินพอจะเลี้ยงไว้ได้ แต่ว่าเป็นคนดื้อดึงนัก ท่านจงไปว่ากล่าวสั่งสอนให้เข้าด้วยเราจึงจะยกโทษให้ เชาฮูได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงออกมาหา แต้หลุนนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ เชาฮูจึงว่าแก่แต้หลุนว่าเป็นไรจึงสิ้นสติไปดังนี้ คำโบราณท่านว่าถ้าผู้ใดรู้การวิปริตในแผ่นดิน เขาก็ย่อมสรรเสริญว่าเป็นคนมีปัญญา บัดนี้แผ่นดินเมืองจิวโก๋เทวดาอาเพทให้วิปริตต่างๆ อาณาประชาราษฎรก็เดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ท่านหารู้ไม่หรือจนเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันทั่วทุกแห่ง ผู้ใดที่จะไม่ออกหากนั้นน้อยนัก อันพระเจ้าบูอ๋องทุกวันนี้มีบุญเหมือนพระอาทิตย์เมื่อเวลาเช้า ตั้งแต่จะส่องแสงกล้าขึ้นแล้วก็จะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข หัวเมืองทั้งปวงก็เข้าด้วยถึงสองส่วนแล้วยังแต่จิวโก๋เมืองเดียว อุปมาเหมือนพระจันทร์ข้างแรมมีแต่จะแหว่งดวงไปทุกวัน ท่านจงคิดถอยหลังกลับใจมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องเถิดเห็นจะมีความเจริญสืบไป จะมานะตายเสียเปล่านั้นหาควรไม่ แต้หลุนได้ฟังก็ถอนใจใหญ่แล้วจึงตอบเชาฮูว่า เราเป็นชายชาติทหารซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน จะมาเป็นข้าสองเจ้าอย่างไรได้ เชาฮูจึงว่าทุกวันนี้อึ้งปวยฮอเตงจิวก๋งแลหัวเมืองทั้งปวง หาซื่อตรงต่อแผ่นดินไม่หรือเขาจึงมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง เมื่อแผ่นดินมิได้เป็นยุติธรรม มีแต่ความเดือดร้อนต่างๆ คนก็คิดเอาใจออกหากมาพึ่งที่เย็น อุปมาเหมือนฝูงนกจะอาศัยจับต้นไม้ ก็เลือกดูที่มีพุ่มร่มสบาย ถ้าจะเป็นข้าศึกก็เลือกหาเจ้าที่ดีจึงจะเป็นสุข ท่านจะถือว่าอาสาเจ้าจนตัวตายนั้นก็ชอบอยู่ แต่ควรตายจึงจะตายนี่หาควรจะตายไม่ ชีวิตเป็นของหายากท่านคิดดูให้จงดีเถิด แต้หลุนในเวลานั้นเปรียบเหมือนคนเมาสุรา ได้ฟังเชาฮูว่าดังนั้นก็สร่างสมประดีได้สติคิดเห็นด้วย จึงว่าขอบใจท่านมาให้สติเราครั้งนี้ แต่เราได้ทำล่วงเกินแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยขัดเคืองอยู่ไม่เลี้ยงเราดอกกระมัง เชาฮูจึงว่าเกียงจูแหยเป็นคนมีปัญญารู้จักคนดีแลชั่ว น้ำใจกว้างขวางเหมือนแม่น้ำใหญ่ ท่านอย่าวิตกเลย เราจะไปว่ากล่าวให้หายขึ้งโกรธ แต้หลุนจึงว่าก็ตามแต่ความคิดของท่าน เชาฮูก็มาบอกเกียงจูแหยว่า บัดนี้แต้หลุนสมัครเข้าด้วยแล้ว เกียงจูแหยจึงให้พาตัวเข้ามา แต้หลุนคำนับเกียงจูแหยแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นคนปัญญาน้อย มาทำล่วงเกินให้ได้ความขัดเคืองนั้นผิดนัก ตามแต่ท่านจะเมตตาข้าพเจ้าเถิด เกียงจูแหยจึงว่าท่านเป็นชาติทหาร นับถือเจ้าของตัวมั่นคงนัก เดี๋ยวนี้รู้คุณแลโทษกลับใจมาอยู่ทำราชการในพระเจ้าบูอ๋อง เราก็ยินดีด้วยมิได้ถือโทษแก่ท่าน ครั้นรุ่งขึ้นเกียงจูแหยก็พาเชาฮู แต้หลุนเข้าไปที่กิมเสียคำไทยว่าในวัง จึงให้เชาฮู แต้หลุนอยู่แต่นอก เกียงจูแหยก็เข้าไปคำนับพระเจ้าบูอ๋องแล้วว่า บัดนี้เชาฮู แต้หลุนพาทหารมาเข้าด้วยเป็นอันมาก พระเจ้าบูอ๋องจึงให้หาเชาฮูแต้หลุนเข้ามาแล้วว่า ทุกวันนี้เราตั้งใจจะรักษาแผ่นดินมิให้มีความเดือดร้อน จะได้คิดทรยศต่อพระเจ้าติวอ๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองหลวงหามิได้ เหตุใดพระเจ้าติวอ๋องจึงให้ยกทัพมาตีเมืองเราเนืองๆ ให้เกิดความเดือดร้อนหาควรไม่ แลซึ่งท่านทั้งสองมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยเราก็ดีแล้ว จะได้ช่วยกันรักษาแผ่นดินให้เป็นสุข ถ้าพระเจ้าติวอ๋องกลับพระทัยได้ ตั้งอยู่ตามประเพณีแต่ก่อน เราจะได้ช่วยกันบำรุงพระเจ้าติวอ๋องให้เป็นสุขในราชสมบัติสืบไป แล้วสั่งเกียงจูแหยให้เอาใจใส่เลี้ยงดูเชาฮูกับแต้หลุนแลทหารทั้งปวงให้เป็นสุขในเมืองไซรกี
๖๒
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งนายด่านกีจุยก๋วน รู้ข่าวว่าเชาฮูแต้หลุนไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง ก็ให้ทหารถือหนังสือรีบไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ณ เมืองจิวโก๋ ครั้นจ๋งเกียงฉุนขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความในหนังสือดังนั้นก็โกรธ จึงว่าควรหรือเชาฮูไปเข้าด้วยเจ้าเมืองไซรกี เสียแรงพระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงตั้งให้เป็นขุนนาง หาคิดกตัญญูรู้คุณไม่ เหมือนหนึ่งชาติเดียรัจฉาน แล้วจ๋งเกียงฉุนก็นำหนังสือบอกเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องตามข้อความซึ่งนายด่านบอกมา ขณะนั้นนางขันกีแอบอยู่หลังฉากรู้ความเชาฮูแล้วก็กลับไป พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังจ๋งเกียงฉุนทูลดังนั้นก็เสียพระทัยแล้วว่า เชาฮูคนนี้เราชุบเลี้ยงถึงขนาดแล้ว ควรหรือไปเข้าด้วยเมืองไซรกีหน้าแค้นนัก ท่านจงพากันกลับไปเถิด เราจะคิดจัดแจงเอง จ๋งเกียงฉุนกับขุนนางคำนับแล้วก็พากันออกมา พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จเข้าไปที่ข้างในแล้วเล่าความให้นางขันกีฟัง นางขันกีทำเป็นตกใจแล้วตีอกเข้าร้องไห้ทูลว่า พระองค์ชุบเลี้ยงข้าพระองค์ทุกวันนี้ พระคุณหาที่สุดมิได้ ซึ่งบิดาข้าพระองค์ไปทางไกล จะเชื่อฟังผู้ใดยุยงจึงไปเข้าด้วยเมืองไซรกีนั้นข้าพระองค์มิได้รู้ แต่โทษข้าพระองค์ก็พลอยถึงที่ตายด้วย พระองค์จงตัดศีรษะข้าพระองค์เสียบไว้ที่ประตูเมืองเถิด อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างสืบไป ว่าแล้วนางขันกีก็ซบหน้าลงกอดพระบาทพระเจ้าติวอ๋องแล้วร้องไห้ พระเจ้าติวอ๋องเห็นนางขันกีก็คิดสงสารด้วยความรัก จึงอุ้มนางขันกีขึ้นแล้วว่า เมื่อบิดาเจ้าคิดขบถไปเข้าด้วยข้าศึก ตัวเจ้าอยู่นี่มิได้รู้เห็นจะมีโทษด้วยอันใด ถึงมาตรแม้นบิดาเจ้าจะพาทัพมาตีเอาไปสิ้นทั้งแผ่นดิน เราก็ไม่ทำโทษแก่เจ้า อย่าทุกข์ร้อนเลย ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกขุนนาง ตรัสว่าพวกที่ไปเข้าด้วยเมืองไซรกีนั้น ผู้ใดจะอาสาไปจับมาประหารชีวิตเสียให้เห็นแก่จักษุเราจึงจะหายความแค้น ลีเต๋งขุนนางจึงทูลว่า ในเมืองไซรกีนั้นเกียงจูแหยเป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลมนัก พระองค์ให้ผู้ใดไปทำศึกก็มีแต่เสียที กลับเข้าเกลี้ยกล่อมเกียงจูแหยทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ข้าพระองค์เห็นว่าเตียวสันซึ่งอยู่ด้านสามเขา เป็นคนเคยศึกแล้วมีความสัจซื่อมั่นคงนัก ทั้งสติปัญญาแลฝีมือก็เข้มแข็ง ข้าพระองค์เห็นว่าจะจับพวกขบถเหล่านั้นได้เป็นมั่นคง
๏ พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงมีหนังสือไปถึงเตียวสันให้ยกทัพไปตีเมืองไซรกี ครั้นเตียวสันแจ้งในหนังสือรับสั่งดังนั้น ก็จัดทัพพร้อมด้วยเครื่องสาตราวุธเสบียงอาหารให้จีเป๋าเป็นทัพหน้า ลิปอ ลีกี๋มเป็นปีกซ้ายขวา ให้เบ๋เต็กหองเป็นทัพหลัง เตียวสันเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปเมืองไซรกี ครั้งนั้นเป็นเทศกาลฤดูแล้ง หนทางกันดารต้องเดินทัพเป็นเวลาตามระยะน้ำ ฝ่ายหัวเมืองใหญ่น้อยซึ่งขึ้นแก่เมืองจิวโก๋ทั้งแปดร้อยได้ความเดือดร้อนด้วยพระเจ้าติวอ๋องมิได้พระทัยใส่ในการที่จะบำรุงแผ่นดิน เบียดเบียนให้ได้ความเจ็บแค้น หัวเมืองทั้งปวงจึงแต่งทหารให้ถือหนังสือไปถึงเกียงจูแหย ให้แจ้งความแก่พระเจ้าบูอ๋องว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงจะขอเอาบุญไต้อ๋องเป็นที่พึ่งสืบไป ถ้าจะยกไปตีเมืองจิวโก๋เมื่อใด ข้าพเจ้าจะยกทัพมาเข้าด้วย เกียงจูแหยรู้ในหนังสือดังนั้น ครั้นจะนำความเข้าแจ้งแก่บูอ๋อง เกลือกว่าบูอ๋องจะไม่เห็นด้วย ก็งดอยู่ พอได้ยินข่าวทัพเตียวสันยกมา ก็จัดแจงรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง เตียวสันครั้นยกทัพมาถึงเมืองไซรกี ก็ให้ตั้งค่ายลงข้างทิศเหนือ นายทัพนางกองทั้งปวงจึงว่าแก่เตียวสันว่า แต่เดินทัพมาก็หลายวันแล้วเสบียงอาหารก็เบาบาง ถ้าช้าวันไปจะพากันอดอยากศึกจะเสียที ขอให้เข้าหักเอาเมืองไซรกีโดยเร็วเถิด เตียวสันจึงว่าซึ่งท่านทั้งปวงว่านั้นก็ชอบอยู่ แต่ทว่าเกียงจูแหยเป็นคนมีสติปัญญามากจะด่วนหักเอาโดยเร็วนั้นไม่ได้ จำจะพักทหารสักสองวันให้หายอิดโรยก่อนจึงจะทำการได้ถนัด นายทัพทั้งปวงก็เห็นด้วย ครั้นรุ่งขึ้นสองวันเตียวสันจึงสั่งจีเป๋าทัพหน้าว่า วันนี้ท่านจงยกออกไปฟังกำลังทัพชาวเมืองดู ถ้าเห็นหนักแน่นประการใดก็ให้มาบอกเราจะยกออกไปช่วย  จีเป๋าจึงเกณฑ์ทหารสามหมื่นพร้อมแล้ว แต่งตัวถือทวนขี่ม้ายกออกจากค่ายมายืนม้าอยู่หน้าเมือง แล้วให้ตีม้าฬ่อจุดประทัดขึ้น เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็จัดให้เตงจิวก๋งคุมทหารสามหมื่นยกออกไป ครั้นเตงจิวก๋งมาถึงที่รบจึงร้องว่าแก่จีเป๋าว่า ตัวเป็นแต่ผู้น้อย หาควรจะพูดกับเราไม่ จงไปบอกเตียวสันแม่ทัพมาพูดกับเราจึงจะควร จีเป๋าจึงชี้หน้าว่าท่านเป็นพวกขบถ หาคิดถึงเจ้าที่ชุบเลี้ยงไม่ ยังกลับมายกตัวว่าเป็นคนดีอยู่อีกเล่า แต่เพียงฝีมือท่านอย่าให้เตียวสันออกมาเลย แต่ตัวเราก็พอจะจับท่านมัดส่งไปเมืองหลวงได้ เตงจิวก๋งได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับจีเป๋าได้สองสามเพลง จีเป๋าเสียทีเตงจิวก๋งฟันด้วยง้าวถูกจีเป๋าตกจากม้าตาย แล้วตัดเอาศีรษะหิ้วมาให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็มีความยินดี จึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเตงจิวก๋ง แล้วจดหมายสรรเสริญความชอบไว้
๏ ฝ่ายเหล่าทหารพวกจีเป๋าก็เอาความไปแจ้งแก่แม่ทัพว่า จีเป๋ายกไปรบกับเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งฟันถูกจีเป๋าพลัดตกจากม้าแล้วตัดเอาศีรษะจีเป๋าเข้าไปในเมือง เตียวสันรู้ดังนั้นก็โกรธ จึงแต่งตัวใส่เสื้อเกราะถือทวน ขี่ม้าคุมทหารสิบหมื่นยกออกจากค่าย ครั้นถึงหน้าเมืองไซรกีจึงร้องเข้าไปว่า ให้บูอ๋องเร่งส่งตัวเตงจิวก๋งออกมาโดยเร็ว เราจะจับจำส่งขึ้นไปเมืองหลวง ถ้าขัดไว้ไม่ส่งตัวเตงจิวก๋งออกมา เราจะให้ทหารทลายกำแพงเมืองเข้าไปประเดี๋ยวนี้ เตงจิวก๋งได้ฟังเตียวสันว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปรบกับเตียวสันเอาชัยชนะอีกสักครั้งหนึ่ง เกียงจูแหยจึงเกณฑ์ทหารให้สิบหมื่น เตงจิวก๋งก็แต่งตัวใส่เกราะ ถือทวนขี่ม้าออกจากเมือง วันนั้นนางเตงตันหยกบุตรเตงจิวก๋งขี่ม้าตามบิดาออกไปด้วย เตียวสันเห็นเตงจิวก๋งยกทหารออกมาจึงร้องว่า ท่านนี้เป็นคนไม่รู้จักคุณเจ้า เสียแรงพระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง กลับมาเข้าด้วยคนไม่ตรงต่อแผ่นดิน ทำบังอาจฆ่าจีเป๋าเสียหากลัวความตายไม่ จงเร่งวางอาวุธเสียมาหาเราโดยดี หาไม่จะตัดศีรษะท่านส่งขึ้นไปยังเมืองหลวง เตงจิวก๋งจึงตอบว่า ท่านเป็นแม่ทัพผู้ใหญ่สูงอายุอยู่แล้ว ยังหลงเมาไปด้วยยศศักดิ์ หาเห็นความเดือดร้อนในแผ่นดินไม่ เมื่อพระเจ้าติวอ๋องเป็นคนมิอยู่ในสัจธรรมนับถือแต่คนพาล อย่าว่าแต่เราเลยถึงเทวดาก็ไม่เข้าด้วย แลซึ่งจีเป๋านั้นเป็นคนถือผิดเราก็ฆ่าเสีย ถึงตัวท่านถ้าหลงตามพระเจ้าติวอ๋องก็จะตายเหมือนกันกับจีเป๋า เตียวสันได้ฟังก็โกรธ จึงขับม้ารำทวนเข้าแทงเตงจิวก๋ง เตงจิวก๋งก็รับด้วยทวน ถ้อยทีชำนาญดีด้วยกันมิได้เพลี่ยงพล้ำ ต่อสู้กันได้ถึงยี่สิบสี่เพลง นางเตงตันหยกเห็นบิดารบกับเตียวสันยังมิได้ชนะ จึงขับม้าเคียงขึ้นไป ได้ทีทิ้งด้วยก้อนศิลาแก้วถูกหน้าเตียวสัน เตียวสันเจียนจะตกจากหลังม้า หน้ามืดไปก็ขับม้าหนีเข้าค่าย เตงจิวก๋งกับนางเตงตันหยกครั้นชนะแล้วก็พาทหารกลับเข้าเมือง เตียวสันมาถึงค่าย แผลที่ถูกศิลาแก้วนั้นบวมมากขึ้นเจ็บปวดเป็นกำลัง แล้วคิดอัปยศแก่ทหารทั้งปวงก็มิได้เยี่ยมออกมาข้างนอก
๏ ขณะนั้นมีโตหยินฤๅษีคนหนึ่งชื่ออิเอ๊กเซียน เป็นเชื้อนกอินทรีปากยาวดังปากนก มีขนที่ตัวดังขนนก เดินมาแต่ป่า ครั้นถึงประตูค่ายก็ให้เข้าไปบอกแก่เตียวสันว่าเราจะมาหาเตียวสันก็เชิญอิเอ๊กเซียนฤๅษีเข้าไปให้นั่งที่สมควรแล้วคำนับ อิเอ๊กเซียนเห็นหน้าเตียวสันบวม จึงถามว่าหน้าท่านเป็นไรจึงบวม เตียวสันจึงบอกว่าข้าพเจ้ารบกับเตงจิวก๋ง หญิงคนหนึ่งเอาศิลาแก้วทิ้งถูกหน้า บัดนี้ทำพิษสงนัก อิเอ๊กเซียนจึงว่าท่านทายาของเราเสียก็จะหาย แล้วอิเอ๊กเซียนก็เอายาทาหน้าให้เตียวสันก็หายเป็นปกติ เตียวสันก็สรรเสริญนับถืออิเอ๊กเซียนยิ่งนัก จึงให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงแล้วถามว่าท่านอยู่ตำบลใด ซึ่งมาหาข้าพเจ้านี้ด้วยธุระสิ่งใด อิเอ๊กเซียนจึงบอกว่าเราอยู่ป่าสุดแผ่นดิน รู้ข่าวจึงมาช่วยท่านรบศึก เตียวสันคำนับแล้วว่าขอบคุณท่านหาที่สุดไม่ ข้าพเจ้าได้พบท่านดังได้พบเทวดา ครั้งนี้การศึกจะสำเร็จเพราะท่าน อิเอ๊กเซียนจึงว่าอย่าวิตกเลยเราจะช่วย แล้วถามว่าทุกวันนี้ใครเป็นหัวใจศึกอยู่ในเมืองไซรกี เตียวสันจึงบอกว่า เกียงจูแหยเป็นผู้ใหญ่กว่าทหารทั้งปวง อิเอ๊กเซียนว่า พรุ่งนี้เราจะยกออกไปรบเอง เตียวสันก็จัดแจงที่อยู่ให้อิเอ๊กเซียนนอนอยู่ในค่าย ครั้นรุ่งขึ้นอิเอ๊กเซียนก็แต่งตัวเป็นทหารถือกระบี่ออกจากค่ายเดินมา ครั้นใกล้เชิงกำแพงเมืองก็ยืนอยู่ แล้วร้องเข้าไปว่าเกียงจูแหยอยู่ไหนเร่งออกมารบกับเรา เวลานั้นเกียงจูแหยกับทหารผู้ใหญ่พร้อมกันนั่งอยู่บนหอคอย เห็นคนประหลาดมาร้องเรียกชวนรบ จึงบอกแก่ทหารทั้งปวงว่า อาจารย์สั่งไว้ว่าจะมีทัพมารบถึงสามสิบหกครั้ง เราได้รบสามสิบสองครั้งทั้งประเดี๋ยวนี้แล้ว ยังอีกสี่ครั้งก็จะสิ้นศึก เราจะได้คิดการใหญ่ไปทำกับเมืองจิวโก๋ต่อไป ว่าแล้วก็ลงมาจัดทหารห้ากองสำหรับป้องกัน โลเฉียถือทวนขี่ม้าคุมทหารเป็นกองหน้า หลุยจินจู๊ถือกระบองทองแดงคุมทหารเป็นปีกขวา โทเฮงสุนถือง้าวใหญ่ขี่กิเลนคุมทหารเป็นปีกซ้าย เอียวเจี้ยนถือหอกสามง่ามขี่ม้าคุมทหารเป็นกองหลัง อึ้งปวยฮอถือกระบองเหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมขี่โคด่างห้าสีคุมทหารเป็นกองช่วย เกียงจูแหยแต่งตัวถือกระบี่ขี่ซูปุดเสียงกั้นร่มใหญ่คุมทหารสามหมื่นเป็นแม่ทัพ ครั้นพร้อมแล้วก็ตีม้าฬ่อจุดประทัด ยกทัพออกจากเมืองไปใกล้อิเอ๊กเซียน ก็ให้ทหารตั้งกองเข้าล้อมอิเอ๊กเซียนไว้ เกียงจูแหยจึงขับซูปุดเสียงออกยืนอยู่ตรงหน้าทหารทั้งปวง แล้วถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน มีความขัดเคืองสิ่งใดจึงสามารถมาต่อสู้กับเรา อิเอ๊กเซียนจึงว่าไม่รู้จักเราหรือ เราชื่ออิเอ๊กเซียนอยู่ป่าสุดแผ่นดินมีความน้อยใจแก่ท่านนัก เกียงจูแหยจึงถามว่า เราทำสิ่งใดแก่ท่านจึงมีความน้อยใจ อิเอ๊กเซียนหารู้ที่จะเอาความผิดสิ่งใดมาว่าไม่ ก็แกล้งพาโลว่าเหตุใดท่านพบปะใครแล้วก็สั่งไปถึงเราว่าจะตัดปากเราเสียบ้าง จะหักกระดูกถอนขนเราเสียบ้าง เพราะท่านว่ากล่าวหยาบช้าเราดังนี้ เราจึงมีความโกรธนัก เกียงจูแหยจึงว่าเรากับท่านก็มิได้รู้จักกัน ใครไปยุยงท่านดังนี้อย่าเชื่อเขา เรามิได้ว่าหยาบช้าแก่ท่าน อิเอ๊กเซียนจึงว่าเห็นจะไม่เปล่าไปทีเดียว แต่ท่านว่ามิได้ว่ากล่าวหยาบช้าต่อเราก็แล้วไปเถิด ทีนี้เรารู้จักกันไว้มีธุระจะได้ปรึกษาหารือกับท่าน จงกลับเข้าไปบ้านเมืองเถิด เราก็จะลาไป เกียงจูแหยก็ชักซูปุดเสียงจะกลับ โลเฉียคิดโกรธอิเอ๊กเซียนว่าแกล้งพาโล ก็ขยับทวนจะแทงอิเอ๊กเซียน อิเอ๊กเซียนก็หัวเราะแล้วว่าท่านมีฝีมือสักเพียงไรจะมาแทงเรา โลเฉียจึงว่าท่านจะใคร่ดูฝีมือเราก็รบกันดูเดี๋ยวนี้ ว่าแล้วโลเฉียก็แทงด้วยทวน อิเอีกเซียนก็รับด้วยกระบี่ หลุยจินจู๊ เอียวเจี้ยน โทเฮงสุน อึ้งปวยฮอ ก็เข้ารุมรบอิเอ๊กเซียนฟันแทงด้วยอาวุธต่างๆ อิเอ๊กเซียนผู้เดียวป้องปัดมิทัน ก็ต้องอาวุธเจ็บปวดเป็นหลายแห่งเหลือกำลังที่จะต่อสู้ ก็แทรกแผ่นดินหนีไป เกียงจูแหยกับทหารทั้งปวงก็พากันยกกองทัพกลับเข้าเมือง
๏ ฝ่ายอิเอ๊กเซียนก็ดำดินหนีมาผุดขึ้นในค่ายเตียวสัน เตียวสันแลเห็นก็ออกมารับ จูงมืออิเอ๊กเซียนเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ เตียวสันจึงว่าท่านออกรบกับชาวเมืองวันนี้ต้องอาวุธเป็นหลายแห่ง บาดแผลเต็มไปทั้งตัวจะมิเจ็บปวดนักหรือ อิเอ๊กเซียนจึงว่าเราประมาทไม่ทันระวังตัว ทหารชาวเมืองมันรุมกันรบมากมายนัก เราจึงต้องอาวุธ ทำไมกับบาดแผลเท่านี้ กินยาเสียถ้วยเดียวก็จะหาย อิเอ๊กเซียนก็เอายามาละลายน้ำกินแลทาทั้งตัว บาดแผลที่ต้องอาวุธนั้นก็หายเป็นปกติดังเก่า เตียวสันเห็นดังนั้นก็นับถืออิเอ๊กเซียนมากขึ้น จึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงแล้วรินสุราให้อิเอ๊กเซียน อิเอ๊กเซียนเตียวสันกินโต๊ะด้วยกัน อิเอ๊กเซียนพูดกับเตียวสันว่า ซึ่งชาวเมืองทำแก่เราครั้งนี้เหมือนทำโทษใส่ตัวมัน เวลาค่ำวันนี้เราจะทำให้ลมพัด หอบน้ำทะเลขึ้นมาท่วมเสียให้หมดทั้งเมือง เตียวสันได้ฟังดังนั้นก็สรรเสริญอิเอ๊กเซียนว่าหาผู้ใดจะเสมอท่านไม่ ข้าพเจ้าจะขอเป็นศิษย์ท่านสืบไป เวลานั้นเกียงจูแหยนั่งปรึกษาการศึกอยู่กับทหารทั้งปวง ก็บังเกิดเหตุลมพัดหนัก กระเบื้องหลังคาตกลงมาสามแผ่น เกียงจูแหยเห็นประหลาด จึงจุดธูปขึ้นบูชาแล้วทอดอีแปะเสี่ยงทายดู ก็รู้ว่าอิเอ๊กเซียนจะทำให้ลมพัดหอบเอาน้ำมาท่วมเมืองในเวลาค่ำวันนี้ เกียงจูแหยก็คิดอ่านแก้ไขเพื่อจะมิให้น้ำท่วมได้ จึงแต่งโต๊ะตั้งเครื่องบูชา จุดธูปเทียนขึ้นแล้วก็ยืนผินหน้าต่อเขาคุนหลุนซัว คำนับอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นตั้งความสัจว่า พระเจ้าบูอ๋องตั้งใจจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข จงร้อนไปถึงอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นจงมาช่วย อย่าให้อิเอ๊กเซียนทำลมหอบน้ำขึ้นมาท่วมเมืองได้เป็นอันขาดทีเดียว อำนาจบุญบูอ๋องกับมนต์เกียงจูแหย ก็ร้อนไปถึงอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นพิเคราะห์ดูก็รู้ว่าเมืองไซรกีจะมีเหตุ จึงเอาน้ำในขวดแก้วรินลงในท้องทะเล มิให้ลมหอบเอาน้ำขึ้นไปได้แล้วใช้ให้ผู้มีฤทธิ์ทั้งสี่มาช่วยรักษาเมืองไซรกีไว้
๏ ฝ่ายอิเอ๊กเซียนครั้นเวลาค่ำ จึงเดินออกจากค่ายแล้วกลืนลูกประคำที่คล้องคอเข้าไป ก็กลายเป็นนกอินทรีบินขึ้นบนอากาศ กระพือปีกด้วยกำลังฤทธิ์ก็บังเกิดลมพายุใหญ่ พัดมืดไปทั้งท้องฟ้า น้ำนั้นก็มิได้ท่วมขึ้นเมือง แต่นกอินทรีกระพือปีกอยู่จนสว่างขึ้น ก็มิได้สมความปรารถนา ครั้นเวลาสายขึ้นก็แสบท้อง จึงบินไปถึงเขาเหลงจิวซัว แลเห็นเหยียนเต๋งโตหยินนั่งอยู่ที่ปากถ้ำ ก็หมายจะกินเหยียนเต๋งโตหยิน จึงบินถลาลงมา
๖๓
๏ เหยียนเต๋งโตหยินเห็นก็เอามือชี้ขึ้นไปนกอินทรีก็ตกลง เหยียนเต๋งโตหยินจึงถามว่าเหตุไรท่านจึงมาคิดร้ายจะกินเราดังนี้ นกอินทรีจึงว่าข้าพเจ้าไปทำศึกกับชาวเมืองไซรกีมีความแสบท้องนัก จึงบินมามิได้รู้ว่าท่านเป็นผู้วิเศษจึงคิดร้ายดังนี้เพราะแสบท้อง ซึ่งโทษข้าพเจ้าผิดนั้นขอเสียครั้งหนึ่งเถิด เหยียนเต๋งโตหยินก็ยกโทษให้แล้วบอกว่า ซูไฮโตหยินอยู่ที่เขาจิวหุนไหงยังนั่งกินของอยู่ ท่านจงไปตรงนี้ทางประมาณสองพันห้าร้อยเส้นก็จะถึง จงขออาหารกินเถิด นกอินทรีได้ฟังก็ยินดีจึงรีบบินไป พอซูไฮโตหยินกินอิ่มแล้ว ศิษย์ยกสำรับเปล่าออกมา นกอินทรีจึงว่าแก่ศิษย์ว่าเราขอของกินบ้าง ศิษย์ผู้นั้นจึงว่าท่านมาขอเมื่อของสิ้นเสียแล้ว ต่อพรุ่งนี้จึงมากินเถิด นกอินทรีจึงตอบว่าแสบท้องนักจะกินเดี๋ยวนี้ ศิษย์ผู้นั้นว่าผัดไว้ต่อพรุ่งนี้จึงจะหาให้กิน นกอินทรีจึงว่าถึงของที่สำรับหมดแล้ว ของที่อื่นหาอยู่บ้างหรือไม่ ถ้าท่านไม่ให้อาหารแก่เรา เราจะกินท่านเสีย ศิษย์นั้นก็ตกใจกลัวจึงบอกว่า ยังเหลืออยู่แต่หมี่ท่านจะกินหรือจะเอามาให้ นกอินทรีก็บอกว่าเอามาเถิด ศิษย์นั้นจึงไปเอาหมี่มาให้นกอินทรีกิน หมี่สิ้นร้อยแปดชาม ครั้นอิ่มแล้วก็บินขึ้นจะกลับไปเมืองไซรกี
๏ ขณะนั้นเหยียนเต๋งโตหยินยังนั่งอยู่ที่ปากถ้ำ เห็นนกอินทรีบินกลับมา ก็รู้ว่าจะไปทำศึกกับเมืองไซรกีอีก จึงเอานิ้วมือชี้ขึ้นไปนกอินทรีก็ตกลงมาดิ้นอยู่ เหยียนเต๋งโตหยินก็เดินมาถามนกอินทรีว่า เหตุใดท่านจึงมานอนดิ้นอยู่ดังนี้ นกอินทรีจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไปขอหมี่ที่ศิษย์ซูไฮโตหยินกิน ครั้นบินมาถึงที่นี่ก็ตกลง เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าท่านโลภกินอาหารเหลือกำลังจนบินไม่ไหวจึงตกลง สำรอกหมี่ออกมาเสียก็จะบินไปได้ดอก นกอินทรีก็สำรอกออกมาเป็นเนื้อไก่ทั้งนั้น เหยียนเต๋งโตหยินก็ด่าว่า นกอินทรีพูดหาจริงไม่ จึงให้ศิษย์มัดนกอินทรีไว้กับต้นสน แล้วว่าท่านไม่รู้หรือว่าง่วนสีเทียนจุ๋นอาจารย์ผู้ใหญ่ ให้เกียงจูแหยมาช่วยบูอ๋องบำรุงแผ่นดินเมืองไซรกี ท่านยังไปรบกับเกียงจูแหย ทำดังนี้หากลัวง่วนสีเทียนจุ๋นไม่หรือ นกอินทรีก็อ้อนวอนว่าข้าพเจ้าเป็นคนโฉดเขลา หารู้ถึงความไม่ เตียวสันเขายุยงข้าพเจ้าจึงได้ไปรบกับเกียงจูแหย โทษข้าพเจ้าผิดนัก ตั้งแต่นี้ไปมิได้ทำแก่เมืองไซรกีอีกแล้ว ข้าพเจ้าจะขออยู่เป็นศิษย์ให้ท่านสั่งสอนสืบไป
๏  เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นก็แก้มัดนกอินทรี นกอินทรีจึงสำรอกลูกประคำร้อยแปดออกมา ก็กลับเป็นอิเอ๊กเซียนดังเก่า แล้วอยู่ด้วยเหยียนเต๋งโตหยินในที่นั้น
๏ ฝ่ายง่วนสีเทียนจุ๋นอาจารย์ใหญ่ รำพึงถึงบูอ๋องว่าแต่ให้เกียงจูแหยไปช่วยคิดการบำรุงแผ่นดินก็ไม่ราบคาบ จะต้องยกทัพไปตีเมืองจิวโก๋ ซึ่งจะไว้ใจแก่เกียงจูแหยผู้เดียวนั้นมิได้ จึงสั่งให้ศิษย์ผู้หนึ่งไปบอกก๋งเสงจู๊ซึ่งจำศีลอยู่ในถ้ำโทหึงตงว่า เราให้เร่งไปเมืองไซรกีช่วยเกียงจูแหยยกทัพไปตีเมืองจิวโก๋ ศิษย์นั้นคำนับแล้วก็ไปบอกก๋งเสงจู๊ตามคำง่วนสีเทียนจุ๋นสั่ง ครั้นก๋งเสงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็คิดว่า อินเฮาบุตรพระเจ้าติวอ๋องหนีบิดามาพึ่งอยู่เป็นศิษย์ก็นานแล้ว จำจะสงเคราะห์อินเฮาให้ได้ดี จึงว่าแก่อินเฮาว่าพระเจ้าติวอ๋องบิดาของท่านมิได้อยู่ในยุติธรรม หัวเมืองทั้งปวงก็ไปเข้าด้วยบูอ๋องสิ้น ง่วนสีเทียนจุ๋นก็ให้เกียงจูแหยไปช่วยบูอ๋อง ณ เมืองไซรกี เข้าพร้อมกันจะยกทัพไปตีเมืองจิวโก๋ บัดนี้ถึงกำหนดจะสิ้นบุญพระเจ้าติวอ๋องอยู่แล้ว ท่านจงไปช่วยเกียงจูแหยทำความชอบไว้ในบูอ๋องเถิด เบื้องหน้าคงจะได้ดี อินเฮาจึงว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้ามีความแค้นนางขันกีนัก ด้วยฆ่ามารดาข้าพเจ้าเสีย ซึ่งอาจารย์จะให้ข้าพเจ้าไปช่วยเกียงจูแหยนั้นก็มีความยินดี แต่จะได้คิดทรยศต่อพระเจ้าติวอ๋องผู้เป็นพระราชบิดานั้นหามิได้ พยาบาทอยู่แต่นางขันกี จะแก้แค้นแทนมารดาให้จงได้ ก๋งเสงจู๊จึงว่าท่านจงไปชุบตัวที่ถ้ำไซจูไหงให้มีฤทธิ์เสียก่อนแล้วจึงกลับมา เราจะให้ของวิเศษไปสำหรับตัว อินเฮาได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาอาจารย์แล้วเดินไป ครั้นถึงไซจูไหงเห็นสะพานศิลาพาดอยู่ปากถ้ำ ก็เดินเข้าไปถึงในถ้ำ เห็นโต๊ะศิลาอันหนึ่งร้อนเป็นอายเพลิง มีถั่วอยู่บนโต๊ะเจ็ดเมล็ด อินเฮาหยิบกินดูเมล็ดหนึ่ง ถั่วนั้นมีรสอร่อยยิ่งนักก็เก็บกินสิ้นทั้งเจ็ดเมล็ด ศีรษะอินเฮาก็เป็นสามศีรษะหน้าเขียวดังทาคราม มีเขี้ยวงอกออกจากปาก มือนั้นมีขึ้นข้างละสามเป็นหกมือ อินเฮาก็ตกใจจึงกลับมาหาอาจารย์ อาจารย์เห็นก็ตบมือหัวเราะแล้วว่า พระเจ้าบูอ๋องมีบุญมากจึงเกิดคนมีฤทธิ์อย่างนี้ แล้วก๋งเสงจู๊จึงพาอินเฮาเข้าไปในถ้ำโทหุย ให้ทวนเชิงเล่มหนึ่งกับดึงใหญ่แลตรามีฤทธิ์ดวงหนึ่งกระบี่สองเล่ม แล้วสอนว่าถ้าท่านซื่อสัตย์ต่อเราไปช่วยบูอ๋องโดยสุจริต นานไปสมบัติในเมืองจิวโก๋จะเป็นของท่าน อินเฮารับอาวุธแล้วสาบานต่ออาจารย์ว่า ถ้าข้าพเจ้ามิได้นับถือซื่อตรงต่อคำอาจารย์สั่งสอน กลับไปเข้าข้างบิดา ก็ให้ข้าพเจ้าต้องอาวุธตายเถิด แล้วอินเฮาก็คำนับลาอาจารย์เหาะไป ครั้งถึงเขาสูงแห่งหนึ่งสันฐานดังรูปมังกร มีศาลเทพารักษ์อยู่ที่เนินเขานั้นศาลหนึ่ง ดูร่มรื่นเย็นสบาย ก็ลงมานั่งหยุดพักอยู่ แล้วหยิบม้าฬ่อที่ศาลนั้นขึ้นตีเจ็ดทีแปดที
๏ ขณะนั้นฮุนเหลียงกับแบเซียนนายชุมนุม ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงเขาฟากข้างหนึ่ง ได้ยินเสียงม้าฬ่อก็ประหลาดใจ จึงขี่ม้าควบขึ้นไปดูเห็นคนสามศีรษะหกมือ จึงถามว่าท่านนี้ชื่อใดมาแต่ไหนจึงมาอยู่ที่นี่ อินเฮาจึงบอกว่าเราชื่ออินเฮา เป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ท่านทั้งสองชื่อไรจึงมีจักขุคนละสามจักขุ เขี้ยวงอกออกจากปากดังนี้ ฮุนเหลียงแบเซียนรู้ว่าอินเฮาเป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ก็ลงจากม้าแล้วคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อฮุนเหลียงคนนี้ชื่อแบเซียน อินเฮาจึงว่าท่านทั้งสองมีจักขุถึงสามจักขุประหลาดกว่าคนทั้งปวงเห็นจะมีฤทธิ์อยู่ ท่านจงมาไปเมืองไซรกีกับเราเถิด จะได้ช่วยบูอ๋องรบเมืองจิวโก๋เอาความชอบ ฮุนเหลียงได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านสิเป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง ก็เหตุใดจึงจะไปช่วยบูอ๋องรบเมืองจิวโก๋เล่า อินเฮาจึงว่าอาจารย์บอกแก่เราว่า ถึงกำหนดเมืองจิวโก๋จะเสียเป็นแน่แล้ว จึงให้เราไปทำความชอบไว้ในพระเจ้าบูอ๋อง นานไปเราจะได้เป็นที่พึ่งแก่เมืองจิวโก๋ เราจึงมาตามคำอาจารย์ ฮุนเหลียงแบเซียนจึงว่าข้าพเจ้าทั้งสองจะขอตามท่านไปด้วย แล้วเชิญอินเฮาลงมาที่ชุมนุม แต่งโต๊ะเลี้ยงโดยคำนับเป็นอันดี ครั้นรุ่งเช้าจะยกไปก็ผูกม้าเครื่องทองมาให้อินเฮาขี่ม้าหนึ่ง ฮุนเหลียงกับแบเซียนเลิกชุมนุมยกทหารแห่อินเฮาไปตามทาง
๏ ฝ่ายซินกงป้ารู้ว่าอินเฮาจะยกไปช่วยเมืองไซรกี ก็ขี่เสือมายืนคอยอยู่ ครั้นทหารกองหน้ามาถึงก็ห้ามไว้ ให้บอกแก่อินเฮาว่าเราจะขอพบพูดด้วยสักสองสามคำ ทหารก็มาบอกอินเฮา อินเฮาก็ให้รับเอาซินกงป้านั้นมา อินเฮาคำนับแล้วถามว่าอาจารย์ชื่อไรมาแต่ไหน ซินกงป้าจึงบอกว่าเราชื่อซินกงป้า ซึ่งท่านยกมาจะไปข้างไหน อินเฮาก็บอกว่าข้าพเจ้ายกไปช่วยบูอ๋องตีเมืองจิวโก๋ ซินกงป้าจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องเป็นบิดาของท่าน เหตุไรจึงมิยกไปช่วย กลับจะไปช่วยผู้อื่นอีกเล่า ท่านก็เป็นบุตรผู้ใหญ่ควรจะคิดป้องกันเมืองจิวโก๋จึงจะชอบ ถ้าพระเจ้าติวอ๋องหาบุญไม่สมบัติก็จะเป็นของท่าน ควรหรือจะยกบ้านเมืองให้แก่บูอ๋องโดยง่ายฉะนี้ เสียแรงเกิดมาเป็นลูกกษัตริย์ มีของวิเศษสำหรับตัวก็หลายสิ่ง ชั่งไม่คิดรักษาแผ่นดินแทนบิดาต่อไปจะมาหมายพึ่งผู้อื่นเห็นว่าจะมีความสุขแล้วหรือ อินเฮาจึงตอบว่าอาจารย์สั่งให้ไปช่วยข้างเมืองไซรกี แลท่านคิดจะให้ไปช่วยข้างเมืองจิวโก๋นอกคำอาจารย์สั่งนั้น เราหาทำล่วงเกินได้ไม่ ด้วยเกียงจูแหยมาช่วยอยู่ข้างบูอ๋องจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ซินกงป้าได้ฟังดังนั้นเห็นว่าอินเฮาหาเชื่อฟังถ้อยคำของตัวไม่ จำจะอุบายว่ากล่าวให้เชื่อฟังจงได้ จึงว่าท่านอย่าหลงนับถือเกียงจูแหยนัก หารู้ไม่หรือเกียงจูแหยฆ่าอินหองน้องท่านตายเสียแล้ว เขาจะยกไปจับบิดาท่านฆ่าเสียด้วย แลท่านจะซ้ำไปให้เขาฆ่าเสียอีกคนหนึ่งหรือ เราว่าทั้งนี้โดยเอ็นดูเมื่อมิเชื่อฟังก็แล้วไป เดี๋ยวนี้เตียวสันก็ยกทัพมารบกับเมืองไซรกี ยังต้านทานอยู่ริมเมืองท่านจงไปถามดูเถิด ถ้ามิสมดังคำเราจึงไปเข้าด้วยบูอ๋อง ถ้าเห็นจริงด้วยเราจะคิดแก้แค้นแทนอินหองน้องชายท่าน เราจะให้คนมีฤทธิ์มาช่วย ว่าดังนั้นแล้วซินกงป้าก็ขี่เสือกลับไป อินเฮาได้ฟังดังนั้นกำลังรักอินหองน้องชาย ก็คิดว่าถ้าเกียงจูแหยฆ่าอินหองเสียจริงเราก็หาไปเข้าด้วยไม่ จะเป็นอย่างไรก็ตามทีเถิด คงจะแก้แค้นแทนน้องเราฆ่าเกียงจูแหยเสียให้ได้ คิดดังนั้นแล้วก็ให้ยกทัพไป ครั้นถึงเมืองไซรกีแลเห็นธงสำคัญในค่าย จารึกเป็นอักษรชื่อเมืองจิวโก๋ ก็ให้ม้าใช้ไปสืบว่าทัพเตียวสันหรือมิใช่ ครั้นม้าใช้ไปถึงถามคนในค่ายบอกว่าทัพเตียวสัน ม้าใช้ก็กลับมา
๏ ฝ่ายเตียวสันแต่ตั้งใจคอยอิเอ๊กเซียนถึงสองวันแล้วหาเห็นกลับมาไม่ พอแลไปเห็นกองทัพอินเฮายกมาไม่ทันรู้ นึกว่าอิเอ๊กเซียนไปได้ทหารมาช่วยก็ดีใจ จึงให้คนไปสืบดูก็รู้ว่าทัพอินเฮา เตียวสันก็นึกสงสัยว่า อินเฮาหนีไปจากเมืองจิวโก๋นานแล้วกับพระเจ้าติวอ๋องก็ไม่ชอบกัน จะยกทัพมาด้วยเหตุอันใดคิดแคลงนัก จึงปรึกษาลีกิ๋มแลนายทัพทั้งปวง ลีกิ๋มจึงว่าเห็นอินเฮาจะยกมา ด้วยรู้ข่าวว่าเกียงจูแหยฆ่าอินหองเสียจึงมีใจเจ็บแค้น จะยกมารบเมืองไซรกีเป็นมั่นคง จะพากันออกไปฟังดูถ้าเป็นทัพอินเฮาเหมือนว่าก็จะได้เป็นสองทัพสมทบกันทำแก่เมืองไซรกีต่อไป เตียวสันเห็นชอบด้วยจึงพากันออกไปจากค่ายพอพบคนข้างอินเฮามา บอกว่าอินเฮาให้เชิญไป ครั้นเตียวสันไปถึงเห็นอินเฮาเป็นสามศีรษะหกมือผิดสังเกตก็ยืนนิ่งอยู่ อินเฮาเห็นดังนั้นก็บอกว่าเราชื่ออินเฮาเป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง แล้วเล่าความตั้งแต่ต้นจนได้ยกกองทัพมาให้เตียวสันฟัง เตียวสันกับลีกิ๋มครั้นรู้ว่า อินเฮามาก็มีความยินดีนัก จึงเข้ามาคำนับ อินเฮาจึงถามว่าอินหองน้องเรานั้นเหตุผลเป็นอย่างไรท่านรู้หรือไม่ เตียวสันก็บอกว่าอินหองยกมารบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยเอายันต์ไทเค๊กเต๋าเผาอินหองเป็นจุลไปได้หลายวันแล้ว อินเฮาได้ฟังดังนั้นก็ล้มลงทันที ฮุนเหลียงจึงอุ้มเอาอินเฮาขึ้น อินเฮาก็ร้องไห้รักอินหอง ว่าไม่ควรเลยจะมาตายเสียอย่างนี้ แล้วอินเฮาหยิบเอาลูกธนูหักออกเป็นสองท่อน ร้องประกาศว่าถ้าเราไม่ฆ่าเกียงจูแหยเสียได้ดังลูกธนูนี้แล้วเราก็จะตายเสียเหมือนลูกธนูซึ่งหักนี้ เตียวสันก็เชิญอินเฮามายังค่าย
๏ ครั้นรุ่งขึ้นอินเฮาจึงจัดทหารทั้งสองทัพสบทบกัน อินเฮาขี่ม้าถืออาวุธที่อาจารย์ให้ทั้งห้าสิ่ง แล้วให้ตีม้าฬ่อจุดประทัดยกทัพออกจากค่าย ครั้นถึงที่รบก็ร้องเข้าไปในเมืองว่า ให้เกียงจูแหยเร่งออกมารบกับเรา ขณะนั้นเกียงจูแหยยืนดูอยู่บนหอคอยเห็นกองทัพยกมาดังนั้นก็มาจัดทัพเป็นห้ากอง โลเฉียถือทวนขี่จักรเพลิงคุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหน้า อึ้งเทียนฮัวถือกระบองทองแดงขี่กิเลนคุมทหารสามหมื่นเป็นปีกซ้าย อึ้งปวยฮอถือกระบองเหล็กสามเหลี่ยมขี่โคด่างห้าสีคุมทหารสามหมื่นเป็นปีกขวา เอียวเจี้ยนถือง้าวใหญ่ขี่ม้าคุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหลัง เกียงจูแหยถือกระบี่ขี่ซูปุดเสียงกั้นร่มใหญ่คุมทหารห้าหมื่นเป็นแม่ทัพ พร้อมแล้วก็ให้จุดประทัดตีม้าฬ่อแลกลองศึก โบกธงยกทัพออกจากเมือง ครั้นถึงหน้าทัพอินเฮา โลเฉียเห็นแม่ทัพสามศีรษะเขี้ยวงอกออกจากปาก มือถืออาวุธหกมือ แล้วมีนายทหารสามจักขุสองคนยืนอยู่สองข้าง โลเฉียเห็นประหลาดก็หัวเราะ อินเฮาจึงขับม้าขึ้นมายืนอยู่หน้าทหารแล้วร้องเรียกเกียงจูแหยให้มาพูดกัน เกียงจูแหยก็ขับซูปุดเสียงขึ้นไปหน้าทหาร แล้วถามว่าท่านชื่อไร ซึ่งยกทัพมาจะรบกับเราด้วยเหตุอันใด อินเฮาจึงบอกว่าเราชื่ออินเฮา เป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋องมีความแค้นนัก เหตุใดท่านจึงฆ่าอินหองน้องเราเสีย เกียงจูแหยจึงตอบว่า เรามิได้ฆ่าอินหองน้องท่าน น้องท่านถึงที่ตายก็ตายเอง ซึ่งจะมาโกรธเรานั้นหาควรไม่ อินเฮาจึงว่าท่านเป็นคนพูดไม่จริง ท่านฆ่าน้องเราเสียเราก็จะฆ่าท่านเสียประเดี๋ยวนี้ ว่าแล้วก็ขับม้าเงื้อทวนจะแทงเกียงจูแหย โลเฉียก็ถลันเข้าไปรับด้วยทวน โลเฉียกับอินเฮารบกันได้สามเพลงอาวุธ อินเฮาทิ้งตราไปถูกโลเฉียพลัดตกลงจากจักรเพลิง อึ้งเทียนฮัวก็ขับกิเลนเข้ากันโลเฉียไว้รบกับอินเฮาต่อไป เกียงจูแหยก็ให้ทหารพยุงโลเฉียเข้าไปในเมือง อินเฮารบกับอึ้งเทียนฮัวได้สี่เพลง แล้วสั่นกระดึงขึ้นเสียงดังฟ้าผ่า อึ้งเทียนฮัวก็พลัดตกจากหลังกิเลน อึ้งปวยฮอก็ขับโคเข้ารบกับอินเฮา ทหารมิทันเข้าช่วยอึ้งเทียนฮัว เตียวสันก็จับมัดให้ทหารพาไปค่าย อินเฮารบกับอึ้งปวยฮอได้ห้าเพลงก็สั่นกระดึงขึ้น อึ้งปวยฮอก็พลัดตกจากหลังโค ฮุนเหลียงกับแบเซียนก็จับอึ้งปวยฮอมัดพาไปค่าย เอียวเจี้ยนเห็นข้าศึกมีกำลังกลัวเกียงจูแหยจะเสียที จึงให้ตีม้าฬ่อยกธงหย่าทัพถอยเข้าเมือง พวกข้างอินเฮาโห่ร้องตีกลองแลม้าฬ่อเลิกทัพกลับเข้าค่าย อินเฮาจึงให้เอาตัวอึ้งปวยฮอมาถามว่า ท่านชื่อไรเป็นทหารอยู่เมืองไซรกีหรือมาแต่อื่น อึ้งปวยฮอบอกว่า เราชื่ออึ้งปวยฮอ เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิวโก๋ เหตุด้วยพระเจ้าติวอ๋องหลงเชื่อฟังถ้อยคำนางขันกี จนแต่อินเฮาบุตรผู้ใหญ่ก็ฆ่าเสีย มิได้อยู่ในยุติธรรมจึงหนีมาอาศัยอยู่เมืองไซรกี อินเฮารู้จักว่าอึ้งปวยฮอ ก็มาแก้เชือกมัดออกเสีย แล้วว่าท่านมีคุณกับเราแต่ก่อน ครั้งนางขันกีทูลยุยงบิดาให้ประหารชีวิตเราเสีย ถ้าท่านไม่ช่วยในครั้งนั้น ชีวิตเราก็ไม่รอดมาจนประเดี๋ยวนี้ แล้วถามว่าทหารคนนั้นชื่อไรเล่า อึ้งปวยฮอจึงบอกว่าชื่ออึ้งเทียนฮัวผู้บุตรข้าพเจ้า อินเฮาก็ให้แก้มัดเสียแล้วว่า แต่ก่อนท่านได้มีคุณ ปล่อยให้เรารอดจากความตาย ครั้งนี้เราจะแทนคุณปล่อยท่านให้คืนไปเมืองไซรกี แต่จะขอความสัญญาท่านไว้ ด้วยการศึกยังทำติดพันกันอยู่ ไปเบื้องหน้าถ้าท่านเห็นเราจะยกทัพไปรบแล้วจงหลีกเสียให้พ้น ถ้าขืนรบกับเรา เราจับตัวมาได้ เราจะต้องฆ่าท่านเสียตามอาญาศึก แล้วให้ปล่อยอึ้งปวยฮออึ้งเทียนฮัวกลับคืนไป
๏ ครั้นรุ่งขึ้นแบเซียนจึงว่าแก่อินเฮาว่า วันนี้ข้าพเจ้าจะขออาสาไปรบกับทหารเมืองไซรกีเอาชัยชนะสักครั้งหนึ่ง อินเฮาก็ยอมให้ไป แบเซียนก็จัดทหารออกจากค่ายไปยืนอยู่ที่รบ เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็ปรึกษาดูใจทหารทั้งปวงว่า วันนี้ผู้ใดจะอาสาไปรบกับข้าศึกบ้าง เตงจิวก๋งก็รับว่า ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบเอาชัยชนะให้จงได้ เกียงจูแหยก็จัดทหารให้เตงจิวก๋งออกรบ แบเซียนเห็นเตงจิวก๋งจึงถามว่า ตัวท่านเป็นคนดีมีฝีมือแล้วหรือ จึงยกออกมาต่อสู้กับเราครั้งนี้ เตงจิวก๋งจึงตอบว่า ท่านถามดังนี้เราหารู้ที่จะบอกได้ไม่ ต่อเมื่อไรได้รบกัน นั่นแหละจึงจะเห็นว่าฝีมือดีแลชั่ว แบเซียนได้ฟังดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกับเตงจิวก๋งได้สิบสามเพลง เตงจิวก๋งได้ทีตีด้วยกระบองถูกแบเซียนตกม้าลงจับตัวได้ให้ทหารมัด แล้วเลิกทัพกลับเข้าไปเมือง จึงพาตัวแบเซียนไปให้เกียงจูแหย แบเซียนยืนเฉยอยู่มิได้คำนับ เกียงจูแหยจึงถามแบเซียนว่า ท่านเป็นข้าศึกเสียทัพเราจับมาได้ โทษตัวก็ถึงตายเหตุใดจึงไม่คำนับเรา แบเซียนได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า เรากับท่านเป็นคนข้าศึกกัน จะต้องการอะไรที่คำนับแลมิคำนับนั้น เมื่อท่านจับเราได้ท่านก็จะฆ่าเราเสีย ถ้าเราจับท่านได้เราก็จะฆ่าเสียเหมือนกัน จะถามไปทำไมให้ป่วยการ เกียงจูแหยได้ฟังก็โกรธ จึงให้ทหารเอาตัวแบเซียนไปฆ่าเสีย แลเมื่อขณะฟันแบเซียนลงนั้น จะได้สะเทือนคมดาบหามิได้ ครั้นฟันลงแล้วตัวแบเซียนก็สูญหายไป หามีร่างกายอยู่ที่นั้นไม่ หลำจงกวดเห็นประหลาดก็เอาความมาบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยได้ฟังก็ตกใจ จึงพาพวกทหารทั้งปวงออกมาดูเห็นแบเซียนอยู่ที่นั่น จึงให้เอาผ้าชุบน้ำมันยางพันตัวแบเซียนแล้วเอาฟืนสุมเข้าเผาเสีย ครั้นเปลวเพลิงพลุ่งขึ้นแบเซียนก็ไปตามเปลวเพลิง แล้วร้องเยาะว่าท่านอยู่เถิดเราจะไปแล้ว แบเซียนก็ลอยไป ครั้นถึงค่ายจึงเล่าให้อินเฮาฟังทุกประการ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยแลทหารทั้งปวง เห็นแบเซียนหนีไปตามเปลวเพลิงดังนั้น ต่างคนก็คิดเสียน้ำใจพากันกลับมาที่อยู่ จึงให้ประชุมทหารพร้อมกันปรึกษาด้วยการศึกที่จะทำต่อไปนั้น ใครจะเห็นอย่างไรบ้างที่จะเอาชัยชนะอินเฮา เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้าสงสัยนัก ด้วยตรามีฤทธิ์อันนี้ที่อินเฮาถือมาเป็นอาวุธนั้น เดิมทีอยู่ในถ้ำโทหุยเป็นตราของก๋งเสงจู๊ เหตุใดอินเฮาจึงได้มา จะไปถามก๋งเสงจู๊ดูให้ได้เหตุผล แล้วจะไปหาหุนต๋งจู๊ที่เขาจงลำซัว ขอยืมแว่นแก้วส่องดูว่าแบเซียนมีความรู้สิ่งใดจึงหนีไปตามเปลวเพลิง เกียงจูแหยเห็นชอบด้วย เอียวเจี้ยนก็คำนับลาเกียงจูแหยแทรกแผ่นดินไปถึงเขากิวเชียนซัว ก็เข้าไปคำนับก๋งเสงจู๊ในถ้ำโทหุย ก๋งเสงจู๊จึงถามเอียวเจี้ยนว่า เราให้คนสามศีรษะหกมือชื่ออินเฮา ไปช่วยเกียงจูแหยทำศึกกับเมืองจิวโก๋เป็นกระไรบ้าง สำเร็จศึกแล้วหรือยัง เอียวเจี้ยนจึงว่าซึ่งท่านให้อินเฮาไปช่วยนั้นก็ดีแล้ว แต่อินเฮาหาไปช่วยเหมือนท่านว่าไม่ กลับไปตีเมืองไซรกีได้รบกับเกียงจูแหย ก๋งเสงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าอินเฮามันทำเหตุแล้ว เมื่อจะไปก็ให้สัตย์ปฏิญาณต่อเรา เราจึงให้ของวิเศษควรหรือกลับมาเป็นดังนี้ ถ้ารู้ถึงง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นก็จะติโทษเราได้ ท่านไปก่อนเถิดแล้วเราจะไปว่ากล่าวอินเฮา ถ้ามันมิฟังคำเรา เราจะฆ่ามันเสียเอง เอียวเจี้ยนได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาก๋งเสงจู๊ไปยืมแว่นแก้วที่หุนต๋งจู๊ ได้แล้วก็กลับไปเมืองไซรกี แจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ดีใจจึงว่าแก่เอียวเจี้ยนว่า พรุ่งนี้ท่านจงคุมทหารออกล่อแบเซียนให้ออกมารบ แล้วจึงเอาแว่นส่องดูจะได้รู้กำเนิดแบเซียน
๏ ครั้นรุ่งขึ้นเอียวเจี้ยนก็คุมทหารออกจากเมืองไปถึงค่ายอินเฮาก็ร้องเรียกว่า แบเซียนจงออกมารบกับเรา แบเซียนได้ฟังดังนั้นก็ยกทหารออกจากค่าย เอียวเจี้ยนจึงส่องแว่นดูก็รู้ว่า ไฟตะเกียงโคมของเทวดามาเกิดเป็นแบเซียน แล้วเอียวเจี้ยนเข้ารบกับแบเซียนได้สองสามเพลง เอียวเจี้ยนก็ยกธงหย่าทัพกลับเข้าเมือง แบเซียนก็กลับเข้าค่าย เอียวเจี้ยนครั้นมาถึงจึงบอกกับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าส่องแว่นดูรู้ว่าไฟตะเกียงดับมาเกิดเป็นแบเซียน เกียงจูแหยจึงว่าไฟตะเกียงมีอยู่สามแห่ง ที่ถ้ำเหียนโตต๋งแห่งหนึ่ง ที่หยกฮือเก๋งแห่งหนึ่ง ที่เขาเหลงจิวซัวแห่งหนึ่ง จะเป็นแห่งใดหารู้ไม่ท่านจงรีบไปดูให้รู้ว่าไฟตะเกียงแห่งไหนแน่ แล้วเราจะได้คิดการต่อไป เอียวเจี้ยนก็รับคำแทรกแผ่นดินไปสืบถามที่ถ้ำหยกฮือเก๋ง แลถ้ำเหียนโตต๋ง ไฟตะเกียงโคมยังตามติดอยู่ แล้วจึงไปที่เขาเหลงจิวซัว เห็นเหยียนเต๋งโตหยินนั่งอยู่ก็เข้าไปคำนับ แล้วแลดูตะเกียงโคมดับ จึงถามว่าตะเกียงโคมของท่านดับด้วยเหตุอันใด เหยียนเต๋งโตหยินก็แหงนขึ้นดูเห็นตะเกียงโคมดับ จึงพิเคราะห์ดูแล้วบอกเอียวเจี้ยนว่า เพลิงตะเกียงเป็นแบเซียนหนีเราไปแล้ว เอียวเจี้ยนจึงเล่าความให้ฟังว่า แบเซียนเป็นทหารอินเฮาเดี๋ยวนี้ไปรบเมืองไซรกี เหยียนเต๋งโตหยินได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเราจะไปจับแบเซียนเสียจึงจะได้ แล้วให้ศิษย์ปลดโคมลงมา เหยียนเต๋งโตหยินกับเอียวเจี้ยนก็เดินออกมาจากถ้ำดำดินไป
๏ ขณะนั้นก๋งเสงจู๊อาจารย์อินเฮาก็มาถึงเมืองไซรกีพร้อมกันกับเหยียนเต๋งโตหยิน เอียวเจี้ยนก็พาไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเชิญนั่งบนเก้าอี้ถ้อยทีคำนับกัน ก๋งเสงจู๊จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า เราใช้อินเฮามาช่วยท่าน อินเฮาก็หาทำตามคำเราสั่งไม่ กลับมาเป็นข้าศึกต่อสู้แก่ท่านดังนี้ เหมือนหนึ่งเราใช้ให้มาทำแก่ท่าน ท่านไม่รู้ก็จะน้อยใจ อินเฮานั้นเป็นธุระเราจะจับตัวมาให้จงได้ ว่าดังนั้นแล้วก๋งเสงจู๊ก็ออกจากเมืองไซรกีตรงไปค่ายอินเฮา
๖๔
๏ อินเฮารู้ว่าอาจารย์มาก็ตกใจกลัวว่าจะมาจับ จึงแต่งตัวใส่เครื่องสำหรับรบ ถือทวนขี่ม้าออกไปหาอาจารย์ ก๋งเสงจู๊เห็นอินเฮาก็โกรธ จึงว่าเสียแรงเราเลี้ยงดูมาแต่เล็กจนใหญ่ สั่งสอนก็หาฟังถ้อยคำไม่ มารบกับเกียงจูแหยทิ้งความสัจเสียดังนี้ชอบแล้วหรือ
๏ อินเฮาจึงว่าข้าพเจ้ามิได้ขัดขืนถ้อยคำอาจารย์ แต่เมื่อข้าพเจ้ามาถึงกลางทาง ซินกงป้ามาบอกว่าเกียงจูแหยฆ่าอินหองน้องข้าพเจ้าเสีย แลอินหองจะได้มีข้อผิดสิ่งใดมิได้มี ข้าพเจ้าจึงมีความแค้นเกียงจูแหยนัก อินเฮาเล่าความให้อาจารย์ฟังแล้วร้องไห้ ก๋งเสงจู๊จึงว่าท่านหารู้ไม่หรือว่าซินกงป้าเป็นข้าศึกกับเกียงจูแหยจึงมาเชื่อถ้อยคำดังนี้ ซึ่งน้องของท่านนั้นเป็นคนถึงที่ตาย สิ้นบุญเท่านั้นเอง แล้วอย่าโทษผู้อื่นเลย จงไปเข้าด้วยเมืองไซรกีเถิด อินเฮาได้ฟังดังนั้นก็โกรธว่าอาจารย์ไม่เข้าด้วย จึงถามว่าน้องข้าพเจ้าจำเพาะถึงที่ตายด้วยยันต์ไทเค๊กเต๋าแล้วหรือ ถ้าแลเกียงจูแหยฆ่าน้องของอาจารย์เสียบ้างดังนี้ อาจารย์จะโกรธบ้างหรือไม่ ความแค้นของข้าพเจ้าครั้งนี้แม้นฆ่าเกียงจูแหยตายเสียเมื่อใดแล้ว จึงจะไปเข้าด้วยเมืองไซรกี ก๋งเสงจู๊ได้ฟังอินเฮาว่าดังนั้นก็โกรธ จึงว่าถ้าไม่ฟังถ้อยคำเราแล้ว ก็เป็นกรรมของท่านจะถึงที่ตาย อินเฮาจึงว่าถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว ก๋งเสงจู๊ก็โกรธชักกระบี่ออกฟันอินเฮา อินเฮาก็รับด้วยทวนแล้วว่า ท่านแกล้งทำเราให้เป็นสามศีรษะหกมือ แล้วมิหนำซ้ำจะขืนให้ไปช่วยเมืองไซรกี เมื่อเกียงจูแหยทำให้เราได้ความเจ็บแค้น อาจารย์ยังเข้าด้วยเขาเห็นคนอื่นดีกว่าศิษย์ของตัวอีกเล่า ก๋งเสงจู๊ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าอินเฮาทรยศต่อกูผู้เป็นอาจารย์แล้วจะไว้ชีวิตใย ก็ฟันด้วยกระบี่อีกทีหนึ่ง อินเฮาก็หลบถอยออกไปให้ห่างแล้วว่า ถ้าท่านไม่เอ็นดูแล้วก็อย่านับถือว่าเป็นศิษย์เลย จะรบก็รบกัน ก๋งเสงจู๊ก็ขยับตามมาจะฟันด้วยกระบี่ อินเฮาก็รำทวนเข้ารบกับก๋งเสงจู๊ได้ห้าหกเพลง อินเฮาเงื้อตราขึ้นจะทิ้งก๋งเสงจู๊ ก๋งเสงจู๊ตกใจกลัวก็แทรกแผ่นดินหนีไปเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นก๋งเสงจู๊เดินมากิริยาไม่สบาย จึงถามว่าวันนี้ท่านไปหาอินเฮาเป็นอย่างไรบ้าง ก๋งเสงจู๊บอกว่าอินเฮาเชื่อคำซินกงป้าหาฟังคำเราไม่ก็เป็นอันจนใจอยู่แล้ว เกียงจูแหยจึงผินหน้ามาว่ากับเหยียนเต๋งโตหยินว่า ซึ่งแบเซียนนั้นท่านจะคิดอ่านอย่างไรเล่า เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่าเป็นใหญ่อยู่แต่อินเฮา ทำไมกับแบเซียนจะไปจับเมื่อไรก็ได้ เกียงจูแหยจึงว่าจะละไว้ให้กำลังศึกเป็นสองแรงหาควรไม่ ครั้นรุ่งขึ้นเหยียนเต๋งโตหยินจะไปรบกับแบเซียน จึงให้เกียงจูแหยขี่ม้าออกไปล่อแบเซียนให้มาจากค่าย เหยียนเต๋งโตหยินกับศิษย์ถือโคมยืนอยู่ที่ต้นไม้นอกเมือง ครั้นเกียงจูแหยไปถึงค่ายก็ร้องเรียกแบเซียนให้ออกมารบ แบเซียนกำเริบใจก็จัดทหารออกรบด้วยเกียงจูแหยได้สองสามเพลง เกียงจูแหยก็ชักม้าหนี แบเซียนก็ไล่ติดตามมาจนเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินก็ออกยืนกั้นหน้าม้าแบเซียนไว้ แล้วร้องว่าท่านรู้จักเราหรือไม่ แบเซียนว่าไม่รู้จักเงื้อทวนจะแทง เหยียนเต๋งโตหยินก็โยนโคมขึ้นไป แบเซียนกลัวโคมจะตกถูกศีรษะก็หลบโคม ศิษย์เหยียนเต๋งโตหยินก็วิ่งเข้าจับแบเซียนใส่ในโคม กลับเป็นไส้ตะเกียงติดไฟอยู่ดังเก่า เกียงจูแหยกับเหยียนเต๋งโตหยินก็กลับเข้าเมือง พวกทหารเห็นแบเซียนหายไปได้แต่ม้าก็กลับเข้าค่าย เอาความมาบอกแก่อินเฮาว่า แบเซียนออกไปรบกับเกียงจูแหย เห็นโคมใบหนึ่งสว่างขึ้นแล้วตัวแบเซียนก็หายไป อินเฮาได้ฟังก็โกรธ จึงจัดทหารให้ฮุนเหลียงเป็นทัพหน้า ลีกี๋มกับเตียวสันเป็นปีกซ้ายขวา อินเฮาเป็นแม่ทัพยกออกจากค่าย ไปถึงที่รบก็ร้องเข้าไปให้เกียงจูแหยออกมารบกับเรา เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็จัดทหารให้โลเฉียเป็นทัพหน้า เอียวเจี้ยนเป็นปีกซ้าย หลุยจินจู๊เป็นปีกขวา เกียงจูแหยถือกระบี่ขี่ซูปุดเสียงเป็นแม่ทัพ ขณะนั้นเหยียนเต๋งโตหยินให้ธงเหลืองเกียงจูแหยถือไปกันอาวุธอันหนึ่ง ครั้นยกมาถึงที่รบอินเฮาก็ให้ฮุนเหลียงเข้ารบกับโลเฉียทัพหน้าได้สามเพลง โลเฉียเอากำไลทองทิ้งถูกฮุนเหลียงคอหักตายตกลงจากหลังม้า อินเฮาเห็นดังนั้นก็โกรธ ขับม้าขึ้นมาหน้าทหาร เกียงจูแหยก็ขับซูปุดเสียงออกรบกับอินเฮาได้ห้าเพลง อินเฮาจึงเอาตราทิ้งมา เกียงจูแหยรับด้วยธง ตรานั้นก็กระเด็นกลับไป อินเฮาเห็นดังนั้นก็โกรธ ไล่ถลำเข้ามาหมายจะฟันเกียงจูแหยด้วยกระบี่ โลเฉียหลุยจินจู๊เอียวเจี้ยนก็รุมกันเข้าช่วยเกียงจูแหยรบอินเฮา เตียวสันกับหลีกี๋มจึงขับม้าจะเข้าช่วยอินเฮา พวกทหารก็กันไว้ อินเฮาเห็นทหารเมืองไซรกีกลุ้มรุมเข้ามา เหลือกำลังจะต่อสู้ก็แทรกแผ่นดินหนีไปค่าย เตียวสันกับลีกี๋มก็ม้วนธงล่าทัพเข้าค่าย เกียงจูแหยก็เลิกทัพกลับเข้าเมือง แล้วเกียงจูแหยปรึกษาเหยียนเต๋งโตหยินแลก๋งเสงจู๊ว่า ศึกอินเฮาเป็นการใหญ่ด้วยได้อาวุธวิเศษของก๋งเสงจู๊มา จะคิดอย่างไรจะจับอินเฮาได้ ก๋งเสงจู๊จึงว่าเราผู้เป็นอาจารย์นี้จนใจสิ้นความคิดแล้ว ขอสติปัญญาเหยียนเต๋งโตหยินช่วยคิดอ่านเถิด เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า จะทำแต่ลำพังเราเท่านี้ไม่ได้ จำจะให้ไปเชิญเซียะเจงจู๊ บุนซูก๋งฮวด เจียบอี๋นโตหยิน จุ้นเถโตหยิน อาจารย์ผู้ใหญ่ทั้งสี่มาให้พร้อม แล้วให้ยืมเซนเยนโปเซ็กคือธงแก้ว ที่กิมโปผู้เป็นมารดาลงเกียดก๋งจู๊มาจึงจะสำเร็จการ เกียงจูแหยก็ให้เอียวเจี้ยนไปบอกอาจารย์ผู้ใหญ่ทั้งสี่ อาจารย์ผู้ใหญ่ทั้งสี่ก็มาพร้อมกัน ณ เมืองไซรกี แล้วเอียวเจี้ยนก็ไปหากิมโป กิมโปก็ให้เซนเยนโปเซ็กธงแก้วมากับเอียวเจี้ยน แล้วว่าถ้ายกธงแก้วคันนี้ขึ้นเมื่อใด เทวดาอารักษ์ก็มาหมดสิ้น เอียวเจี้ยนได้ธงแล้วก็ดำดินมาเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายซินกงป้าแจ้งว่าอินเฮาฟังถ้อยคำของตัวไปรบกับเมืองไซรกี จึงให้เล่าหวนโลสองโตหยินทั้งสองมาช่วยอินเฮา ครั้นเล่าหวนโลสองมาถึงค่ายก็บอกอินเฮาว่า ซินกงป้าให้เรามาช่วยท่านรบเมืองไซรกี อินเฮามีความยินดี คำนับแล้วเชิญโตหยินทั้งสองให้อยู่ที่อันสมควร ครั้นรุ่งขึ้นอินเฮาจึงปรึกษาแก่โลสองเล่าหวนโตหยินว่า การที่จะทำแก่เมืองไซรกีครั้งนี้ยากนัก ด้วยทหารเขาแต่ละคนล้วนฝีมือเข้มแข็ง อาจารย์จะคิดอย่างไรจึงจะได้เมืองไซรกี โลสองโตหยินได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าทำไมกับเมืองไซรกีเปรียบเหมือนลูกพุทราสุก เอาดินทิ้งก้อนเดียวก็จะหล่นลงเองไม่ยากนัก เวลาค่ำวันนี้เราจะคิดเผาเสียให้สิ้นทั้งเมืองท่านอย่าวิตกเลย ครั้นเวลาดึกโลสองโตหยินเล่าหวนโตหยินก็ขี่ม้าแดงออกจากค่ายไปถึงที่รบ จึงปล่อยอาวุธพิเศษคือกาไฟเข้าไปเผาบ้านเรือนชาวเมืองไซรกี เพลิงก็ไหม้ติดขึ้นทุกหลังคาเรือนตลอดจนวังบูอ๋อง เกียงจูแหยทหารชาวเมืองทั้งปวงมิได้รู้เหตุ ต่างคนก็ตื่นตกใจอื้ออึงอลหม่านไปทั้งเมือง
๏ ขณะนั้นบูอ๋องนอนหลับอยู่ ครั้นได้ยินเสียงอื้ออึงก็ออกมาดูเห็นเพลิงติดทั่วไปทั้งเมืองก็ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าข้าพเจ้ามิได้ตั้งอยู่ในสัจสุจริตที่จะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ก็ขอให้ไฟไหม้แต่วังข้าพเจ้าสิ้นทั้งบุตรแลภรรยา อย่าให้บ้านเรือนคนทั้งปวงไหม้เลย ถ้าข้าพเจ้ามีความสัจจะบำรุงแผ่นดินเป็นสุขโดยสุจริตแล้ว ขอให้มีผู้มาช่วยดับเพลิงในเวลานี้เถิด พอสิ้นคำอธิษฐานลง มีเทวดาผู้หญิงคนหนึ่งชื่อลงเกียดกงจู๊ เป็นลูกสาวนางกิมโปเป็นเทวดาผู้ใหญ่ได้รักษาโลก ถือขวดน้ำทิพย์ขี่หงส์เหาะมาถึงเมืองไซรกีในขณะกลั้นใจเดียว แล้วเทน้ำในขวดรินลงเป็นฝนห่าใหญ่ไฟก็ดับสิ้น แล้วเรียกฝูงกาไฟนั้นเข้าในขวดทิพย์ทั้งหมด บรรดาชาวเมืองก็มีความยินดี สรรเสริญพระเจ้าบูอ๋องว่ามีบุญมากยิ่งนัก เสียงเอิกเกริกไปทั่วทั้งเมือง
๏ ฝ่ายโลสองโตหยินเล่าหวนโตหยินเห็นกาหายไป จึงเหาะขึ้นไปดูบนอากาศก็เห็นนางลงเกียดก๋งจู๊แล้วว่า เหตุใดท่านมาเก็บเอากาไฟของเราไปสิ้น นางจึงตอบว่าท่านหารู้ไม่หรือบูอ๋องเป็นผู้มีบุญจึงมาคิดทำการดังนี้ อย่าว่าแต่กาไฟเลยถึงตัวท่านก็จะตายด้วย โลสองโตหยินได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงเอาจักรมังกรไฟขว้างไป ลงเกียดก๋งจู๊ก็เอาขวดแก้วรับจักรกลับเป็นตัวมังกร เข้าว่ายอยู่ในขวดดังว่ายอยู่ในท้องมหาสมุทร เล่าหวนโตหยินเห็นดังนั้นจึงเอากระบี่ขว้างไป นางก็โยนกระบี่ขึ้นรับตกลงมาถูกเล่าหวนโตหยินคอขาดตาย โลสองโตหยินเห็นดังนั้นก็นึกในใจว่า ลงเกียดก๋งจู๊มีฤทธิ์มากเก็บอาวุธไว้เสียสิ้นจะต่อสู้มิได้ก็หนีไปภูเขาแห่งหนึ่งลงหยุดนั่งอยู่
๖๕
๏ พอลิเจ้งขุนนางนายด่านหนีมาจากเมืองจิวโก๋ แลเห็นโลสองโตหยินจึงถามว่าท่านนี้ชื่อไร มาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุอันใด โลสองโตหยินจึงบอกว่าเราไปรบกับเมืองไซรกีหนีลงเกียดก๋งจู๊มา ลิเจ้งได้ฟังดังนั้นจึงว่า เราจะไปเข้าด้วยเมืองไซรกีมาพบท่านผู้เป็นข้าศึก เราจะจับไปให้เกียงจูแหยเอาความชอบไว้แต่ต้นมือ โลสองโตหยินได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงยืนขึ้นแล้วว่าท่านมีฤทธิ์เป็นอย่างไรจึงจะมาจับเรา ลิเจ้งจึงบอกว่าเราชื่อลิเจ้ง เป็นบิดาบกเฉีย จะจับท่านไปเมืองไซรกีเดี๋ยวนี้ โลสองโตหยินก็โกรธเข้าฟันลิเจ้งด้วยกระบี่ ลิเจ้งรับด้วยกระบี่ถ้อยทีรบกันเป็นสามารถ ลิเจ้งก็ขว้างด้วยกิมทะถูกโลสองโตหยินล้มลงตายอยู่กับที่ ลิเจ้งก็ไปถึงเมืองไซรกี เข้าไปหาเกียงจูแหย แล้วเล่าความซึ่งได้ฆ่าโลสองโตหยินให้ฟังทุกประการ
๏ ฝ่ายลงเกียดก๋งจู๊ขับหงส์ลงมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นก็คำนับเชิญให้นั่งที่สมควร ลงเกียดกงจู๊ก็เล่าความซึ่งช่วยดับเพลิง ไปจนฆ่าเล่าหวนโตหยินตายให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงว่ากับลงเกียดก๋งจู๊ว่า อินเฮาได้อาวุธของก๋งเสงจู๊มาทำการศึกครั้งนี้ จะคิดประการใดจึงจะจับอินเฮาได้ ถ้าไม่จับอินเฮาเสียได้แผ่นดินก็จะไม่เป็นสุข ลงเกียดก๋งจู๊จึงว่าเราจะช่วยจัดแจง  จึงให้ทหารแลอาจารย์ทั้งปวงซึ่งมาอยู่ ณ เมืองไซรกีนั้นมาพร้อมกัน ลงเกียดก๋งจู๊จึงว่ากำหนดวันพรุ่งนี้ฤกษ์ดี จะยกออกไปจับอินเฮาเห็นจะได้ตัว แต่อินเฮาคนนี้มีฤทธิ์มาก แล้วก็เป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง แต่กำลังฝีมือทหารนั้นจะจับไม่ได้ จำจะให้พระเจ้าบูอ๋องออกไปเป็นประธานด้วยเป็นผู้มีบุญจะบำรุงแผ่นดิน จึงจะจับตัวอินเฮาได้ เกียงจูแหยจึงเข้าไปเชิญพระเจ้าบูอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องขัดเกียงจูแหยไม่ได้ก็ออกมา ลงเกียดกงจู๊จึงให้เกียงจูแหยจัดทหารเป็นแปดกอง สำหรับที่จะปล้นค่ายอินเฮานั้น จึงให้อึ้งปวยฮอเป็นแม่ทัพคุมทหารสามหมื่นเข้าตีค่ายด้านตะวันออก เตงจิวก๋งคุมทหารสามหมื่นเข้าตีค่ายด้านตะวันตกทัพหนึ่ง หลำจงกวดคุมทหารสามหมื่นตีค่ายด้านเหนือทัพหนึ่ง โลเฉียคุมทหารสามหมื่นตีค่ายด้านใต้ทัพหนึ่ง กองหนุนนั้นสี่กองให้อึ้งเทียนฮัวคุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหนุนด้านตะวันออก เอียวเจี้ยนคุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหนุนด้านตะวันตก หลุยจินจู๊คุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหนุนด้านเหนือ อึ้งเทียนเจียกคุมทหารสามหมื่นเป็นทัพหนุนด้านใต้ ให้ลิเจ้ง บกเฉีย กิมเฉีย คุมทหารคนละสามหมื่นเป็นกองโจร คอยก้าวสกัดตีให้ระส่ำระสายอย่าให้ทัพอินเฮามั่วสุมกันเข้าได้ ส่วนเกียงจูแหยนั้นให้เป็นผู้กำกับไปด้วย พระเจ้าบูอ๋องเป็นแม่ทัพหลวงคุมทหารยี่สิบหมื่น แลนายทัพนายกองทั้งปวงนั้น ลงเกียดก๋งจู๊ให้มนต์กันอาวุธไปสำหรับตัวทุกคน แล้วให้เหยียนเต๋งโตหยินถือธงเขียวไปคอยสกัดอยู่หนทางแห่งหนึ่ง ให้จุ้นเถโตหยินถือธงแดงไปคอยสกัดอยู่หนทางแห่งหนึ่ง ให้บุนซูก๋งฮวดถือธงดำไปสกัดอยู่หนทางแห่งหนึ่ง ให้เซียะเจงจู๊ถือธงสีเหลือบไปคอยสกัดอยู่หนทางแห่งหนึ่ง ส่วนพระเจ้าบูอ๋องนั้นให้ถือธงแก้วของกิมโปเป็นอาวุธสำหรับตัว ครั้นจัดทัพพร้อมแล้ว เพลาเที่ยงคืนก็จุดประทัดสัญญาตีกลองศึกแลม้าฬ่อขึ้น ยกทัพออกจากเมืองเวลานั้นเสียงฝีเท้าคนเดินดังเสียงคลื่นในท้องมหาสมุทร เสียงอาวุธกระทบกันเมื่อเบียดเสียดออกจากประตูเมืองดังเสียงฟ้าร้อง ผงคลีกลุ้มไปทั้งอากาศเหมือนเมฆมืดฝน ทัพหลวงนั้นยกไปตั้งอยู่ ณ เขากีสาน
๏ ฝ่ายอินเฮานั่งปรึกษาการศึกอยู่กับเตียวสันลีกี๋มในค่าย เห็นอัศจรรย์บังเกิดเป็นกลาบาตตกลงในค่าย เตียวสันจึงว่า นิมิตอย่างนี้ไม่สู้ดี แต่ยกมาทำศึกด้วยเมืองไซรกีก็นานแล้วหามีชัยชนะไม่ จำเราจะล่าทัพกลับไปเมืองจิวโก๋ ขอกองทัพเพิ่มเติมให้มากขึ้นจึงกลับมาตีเมืองไซรกีเห็นจะได้โดยง่าย อินเฮาจึงว่าซึ่งจะถอยทัพกลับไปเมืองจิวโก๋ก่อนนั้นเราหาเห็นด้วยไม่ ทหารเมืองไซรกีก็จะได้ใจ แต่ให้หนังสือไปขอกองทัพเพิ่มเติมมาอีกสักหน่อยก็พอตีเมืองไซรกีได้ดอก เตียวสันจึงว่าข้าพเจ้าดูฝีมือทหารของเขานั้น แต่ละคนแกล้วกล้าสามารถ แล้วโตหยินอาจารย์ผู้ใหญ่ก็มาช่วยเป็นหลายคน ทหารก็มากกว่าเรานักเกลือกจะมิสมคิด ศึกจะเสียทีปลายมือจะได้ความลำบาก อินเฮาจึงตอบว่าทำไมกับโตหยินอาจารย์แลทหารทั้งปวง เป็นการบอกแขกมาช่วยกลัวอะไร แต่ก๋งเสงจู๊ผู้เป็นอาจารย์ของเรายังสู้เราไม่ได้ แทรกแผ่นดินหนีไป ท่านหาเห็นไม่หรือ อินเฮาเตียวสันลีกี๋มพูดกันอยู่ในค่าย พอทัพปล้นมาตีค่ายเสียงอึงขึ้นทั้งสี่ด้านก็พากันตกใจ อินเฮาจึงขี่ม้าพาทหารจุดคบเพลิงแห่ออกมารักษาค่ายด้านตะวันออก เตียวสันกับลีกี๋มก็ออกมารักษาค่ายคนละด้าน ทหารทั้งสองฝ่ายก็รบกันเป็นสามารถ ทัพหนุนก็เพิ่มเติมตีค่ายเข้ามาอีกทั้งสี่ด้าน พวกทหารข้างอินเฮาก็ย่อย่นทนฝีมือกองทัพชาวเมืองไม่ได้ อึ้งปวยฮอเตงจิวก๋งตัวนายทั้งแปดทัพ ก็ไล่ทหารเข้าพังค่ายทลายลงทั้งสี่ด้านรบกับถึงตลุมบอม เตียวสันกับลีกี๋มก็ขับม้าเข้าต่อสู้มิได้ถอยหนี พวกทหารเมืองไซรกีก็กลุ้มรุมกันเข้ารบ ฆ่าเตียวสันกับลีกี๋มตาย ทหารเลวแตกระส่ำระสายต่างคนต่างไป ขณะนั้นอินเฮาขี่ม้าถือทวนไล่แทงทหารเมืองไซรกีมาจนถึงอึ้งปวยฮอ แล้วร้องว่า อึ้งปวยฮอพ่อลูกรอดตายไปครั้งหนึ่งแล้ว เดี๋ยวนี้กลับมาหาที่ตายอีก อึ้งปวยฮอจึงตอบว่าวันนี้ตัวท่านจะถึงที่ตาย อย่าหมายเลยจะรอดไป ว่าแล้วกลุ้มรุมกันเข้ารบอินเฮา อินเฮาจึงเอาตรามีฤทธิ์ทิ้งไปก็มิได้ต้องทหารบูอ๋องด้วยอำนาจมนต์ลงเกียดก๋งจู๊ป้องกันอยู่ อาวุธของอินเฮาทั้งสิ้นมิได้ต้องพานทหารเมืองไซรกี อินเฮาก็คิดเสียน้ำใจ ทหารบูอ๋องก็เข้ารุมรบอินเฮาทั้งสิ้นล้อมไว้หลายชั้น อินเฮาเหลือกำลังจะต่อสู้คิดจะหนี พอเห็นด้านข้างอึ้งเทียนฮัวคนเบาบางก็เอาตราทิ้งไป อึ้งเทียนฮัวหลบตราพลัดตกม้าลง อินเฮาก็ควบม้าหนีออกจากที่ล้อมได้ มีทหารเลวติดตามไปเจ็ดคนแปดคน พวกทหารเมืองไซรกีก็ติดตามไปประมาณทางสามร้อยเจ็ดสิบห้าเส้นหาพบอินเฮาไม่
๏ ฝ่ายอินเฮาขับม้าหนีมาอิดโรยนัก พอเวลาสว่างก็ไปทางเหงาก๋วนเป็นทางจะไปด่านเมืองจิวโก๋ บุนซูก๋งฮวดก็ยืนขวางหน้าไว้ แล้วร้องว่าวันนี้ถึงที่ตายแล้ว อินเฮาเห็นบุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นก็ร้องว่าข้าพเจ้าจะไปเมืองจิวโก๋ ท่านมายืนขวางไว้ด้วยเหตุอันใด บุนซูก๋งฮวดก็บอกว่าตัวท่านเข้าอยู่ในที่ล้อมแล้ว เราจะจับตัวส่งไปเมืองไซรกี อินเฮาได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงเข้ารบด้วยบุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋น แล้วเอาตราทิ้งไป บุนซูก๋งฮวดก็รับด้วยธงตราก็กระเด็นไป อินเฮาสู้มิได้ก็ขับม้าหนีไปพบเซียะเจงจู๊ เซียะเจงจู๊จึงร้องว่าอินเฮาท่านเป็นคนทรยศต่ออาจารย์ เราจะจับส่งไปเมืองไซรกี อินเฮาได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงขับม้าเข้ารบแล้วเอากระดึงขว้างไป เซียะเจงจู๊ก็รับด้วยธงกระดึงก็กระเด็นไป อินเฮาก็ขับม้าหนีมาพบจุ้นเถโต้หยินออกยืนขวางหน้าไว้ อินเฮาจึงร้องว่าเหตุใดอาจารย์ทั้งปวงมายืนสกัดอยู่ทุกทางดังนี้ เรารบกับชาวเมืองไซรกีต่างหาก กลการอะไรของอาจารย์ทั้งปวงเล่า จึงพากันมาเที่ยวสกัดทางอยู่ดังนี้ จุ้นเถโต้หยินจึงตอบว่าท่านเป็นคนเสียสัจต่ออาจารย์ เราจะจับตัวส่งไปเมืองไซรกี อินเฮาได้ฟังก็โกรธ จึงขับม้าเข้ารบจะแทงด้วยทวน จุ้นเถโต้หยินก็รับด้วยธง อินเฮาเห็นจะต่อสู้มิได้ก็ขับม้าหนีไป มาพบทัพหลวงเห็นเกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงยืนอยู่ ยิ่งคิดแค้นด้วยฆ่าอินหองเสีย ก็ขับม้าตรงเข้ามาจะรบกับเกียงจูแหย บูอ๋องเห็นประหลาดจึงถามเกียงจูแหยว่า ผู้ที่ขี่ม้าสามศีรษะหกมือนั้นชื่อใด เกียงจูแหยก็บอกว่าชื่ออินเฮาบุตรพระเจ้าติวอ๋อง บูอ๋องแจ้งดังนั้นจึงว่ากับเกียงจูแหยว่าจำเราจะลงจากหลังม้าคำนับจึงจะควร ด้วยท่านเป็นลูกพระเจ้าแผ่นดิน เกียงจูแหยจึงห้ามว่าท่านอย่าลงคำนับ เมืองไซรกีกับเมืองจิวโก๋เป็นข้าศึกรบพุ่งกันอยู่ ซึ่งจะคำนับนั้นไม่ควร พอว่าขาดคำอินเฮาก็ขับม้ามาถึงเกียงจูแหย เกียงจูแหยเข้ารบกับอินเฮาได้สามเพลง อินเฮาจึงทิ้งด้วยตรา อำนาจบุญบูอ๋องกับมนต์ลงเกียดก๋งจู๊ อาวุธมิได้ต้องเกียงจูแหย อินเฮาอิดโรยมา เห็นจะต่อสู้มิได้ ก็ขับม้าหนีไปพบเหยียนเต๋งโตหยินออกยืนสกัดทางอยู่ แล้วแลไปข้างหลังเห็นกองทัพเกียงจูแหยติดตามมากระชั้นใกล้จะหนีไม่พ้น จึงอธิษฐานว่าถ้าพระเจ้าติวอ๋องบิดาข้าพเจ้ายังจะได้ครองสมบัติอยู่ในแผ่นดินเมืองจิวโก๋สืบไป ข้าพเจ้าทิ้งตราไปขอให้ภูเขาทะลุเป็นช่องตลอดไปข้างโน้นเถิด อธิษฐานแล้วก็ทิ้งตราไปภูเขาก็ทะลุเป็นช่องไป อินเฮาจึงหนีไปตามช่องภูเขา ครั้นศีรษะอินเอาออกช่องภูเขาข้างโน้น ตัวยังอยู่ในภูเขา เหยียนเต๋งโตหยินก็ตบมือเข้าภูเขาก็หุบเข้า ตัวอินเฮาก็ติดอยู่ในภูเขานั้น แต่ศีรษะออกมาอยู่ข้างนอกภูเขาเพียงคอ อินเฮาหนีอยู่ในภูเขา เหยียนเต๋งโตหยินก็ขับทหารเข้าล้อมภูเขาไว้ทั้งสี่ด้าน
๖๖
๏ ฝ่ายบูอ๋องขี่ม้าขึ้นไปบนภูเขาที่อินเฮาหนีแทรกอยู่นั้น แลดูกองทัพล้อมไว้ทั้งสี่ทิศหวังจะจับอินเฮาฆ่าเสีย บูอ๋องคิดสังเวชใจลงจากม้า คุกเข่าคำนับแล้วจึงร้องว่าแก่อินเฮาว่า เขาล้อมท่านไว้ดังนี้ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็หาสบายใจไม่ ฝ่ายเกียงจูแหยตามบูอ๋องขึ้นไปด้วย จึงจับมือบูอ๋องให้ลุกขึ้นแล้วว่า ท่านคำนับติวอ๋องทำไม อินเฮาคนนี้เป็นคนชั่วหาตั้งอยู่ในคำอาจารย์สั่งไม่ จะถึงแก่ความตายครั้งนี้เพราะกรรมที่ตนทำมิชอบ บูอ๋องจึงว่าอินเฮานี้เป็นบุตรพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องเป็นเจ้าของเรา เมื่อเราทำร้ายแก่อินเฮาก็เหมือนทำร้ายแก่พระเจ้าติวอ๋องผู้มีพระคุณแก่เรา ท่านจงให้เลิกทัพกลับไปเสียเถิด ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินได้ยินบูอ๋องว่าแก่เกียงจูแหยดังนั้นก็หัวเราะ จึงร้องว่ากับบูอ๋องว่าท่านรู้หรือไม่ว่า อินเฮานี้กรรมมาถึงตัวแล้วท่านอย่าห้ามเลย ฝ่ายบูอ๋องมีกตัญญูต่อพระเจ้าติวอ๋องยิ่งนัก ก็ร้องห้ามเหยียนเต๋งโตหยินแลนายทหารทั้งปวงมิให้ทำร้ายแก่อินเฮา เกียงจูแหยจึงว่าแก่บูอ๋องว่าท่านจะห้ามทหารไว้หาควรไม่ ข้าพเจ้าให้ยกกองทัพมาล้อมอินเฮาครั้งนี้ เพราะกระทำตามเยี่ยงอย่างแต่ก่อน ขณะนั้นบูอ๋องก็จุดธูปปักไว้เป็นคำนับแล้วปฏิญาณตัวว่า ข้าพเจ้าก็มีกตัญญูคิดว่าลูกเจ้า ทหารซึ่งมาล้อมไว้ทั้งนี้เขาก็ทำตามเยี่ยงอย่าง ข้าพเจ้าได้ห้ามปรามนักแล้ว ฝ่ายเหยียนเต๋งโตหยินจึงลวงบูอ๋องว่า เชิญท่านลงจากภูเขาเลิกทัพไปเถิด บูอ๋องกับเกียงจูแหยก็ลงจากภูเขา เหยียนเต๋งโตหยินก็ใช้ให้เลิกทัพไป จึงกลับสั่งบูกิดให้เอาไถเหล็กไปไถในซอกเขาที่อินเฮาอยู่นั้น ขณะเมื่อบูกิดไปไถนั้น เห็นกระดูกอินเฮาแตกหักกระจัดกระจายอยู่ บูกิดก็ร้องไห้คิดกรุณาว่า ข้าพเจ้ามาไถท่านทั้งนี้ใช่กระทำตามอำเภอตนหามิได้ ท่านผู้เป็นนายใช้จึงได้มาทำแก่ท่านถึงเพียงนี้ เมื่อบูกิดไถที่หลุมยับย่อยแล้ว ดวงจิตอินเฮาก็ลอยขึ้นไปจากหลุมเป็นลมพัดไปสู่เมืองจิวโก๋
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องนั่งเสวยสุราอยู่บนลกไต๋กับนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน มเหสีสามคน ดวงจิตอินเฮาเป็นลมพัดมาต้องพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องให้ง่วงเหงาหาวนอนซบหลับไป ดวงจิตอินเฮาก็เข้าฝันพระเจ้าติวอ๋องให้เห็นเป็นคนสามหัวมายืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ เรียกพระเจ้าติวอ๋องว่าบิดา แล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่ออินเฮา เพราะข้าพเจ้าหาตั้งอยู่ในคำอาจารย์ไม่ เขาจึงฆ่าข้าพระองค์เสีย พระบิดายังอยู่รักษาบ้านเมืองต่อไปจงเลี้ยงทหารที่มีสติปัญญาไว้จะได้ต่างพระเนตรพระกรรณ แลยังมีทหารคนหนึ่งชื่อง่วนหยง เป็นขุนนางเก่ามีสติปัญญาความรู้มาก พระบิดาจงไปเอามาตั้งแต่งเลี้ยงให้ดี จะได้ช่วยราชการบ้านเมือง บัดนี้ข้าพระองค์จะลาไปอยู่ห้องสินไต้ แลผู้รักษาห้องสินไต้จะให้ข้าพระองค์อยู่หรือไม่ให้อยู่ยังหารู้ไม่ พระเจ้าติวอ๋องก็ตกใจตื่นขึ้น แล้วบ่นว่าประหลาดใจหนักหนา มเหสีทั้งสามก็ถามว่าเหตุไฉนพระองค์ตรัสดังนี้ พระเจ้าติวอ๋องก็เล่าความฝันให้ฟัง มเหสีทั้งสามจึงทูลว่า พระองค์จะเชื่ออะไรแก่ฝัน เชิญเสวยสุราให้สบายเถิด แล้วก็รินสุราให้พระเจ้าติวอ๋องเสวย ขณะนั้นฮั่นเอ๋งอยู่หัวเมืองกีจุยก๋วน ให้คนถือหนังสือมาถึงปิจู๊ขุนนางเมืองจิวโก๋ ครั้นปิจู๊ได้แจ้งหนังสือนั้นก็เสียใจ เอาหนังสือเข้าไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็ทรงอ่านใจความว่าอินเฮาพระราชบุตรกับเตียวสัน ไปรบกับเกียงจูแหยที่เขากีสาน เสียทีแก่ข้าศึก ข้าศึกฆ่าอินเฮากับเตียวสันเสีย พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า กีฮวดฆ่าทหารเอกของเราเสียหลายคนแล้ว บัดนี้ซ้ำฆ่าอินเฮาซึ่งเป็นบุตรเราเสีย เห็นจะมีใจกำเริบยกมาทำถึงเมืองเรา ครั้นจะละให้ล่วงด่านเข้ามาก็ซ้ำจะเสียเกียรติยศ จำจะชิงไปกำจัดเสีย ขุนนางทั้งปวงจะเห็นผู้ใดที่จะปราบปรามกีฮวดได้ หลีเต๋งขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่ากีฮวดตั้งตัวเป็นเจ้า หัวเมืองฝ่ายตะวันตกก็อยู่ในอำนาจสิ้น ทหารเอกทหารเลวก็มีเป็นอันมาก แล้วเกียงจูแหยซึ่งเป็นแม่ทัพก็มีสติปัญญา ทหารในเมืองหลวงนี้นอกกว่าอังกิ๋มนายด่านซำซันก๋วนแล้ว ข้าพระองค์ไม่เห็นผู้ใดที่จะสู้ปัญญาแลฝีมือเกียงจูแหยได้ ด้วยอังกิ๋มชำนาญการศึกนัก พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็เห็นด้วยจึงให้มีหนังสือรับสั่งไปถึงอังกิ๋ม ให้อังกิ๋มจัดแจงทหารยกไปตีเมืองไซรกีจงได้ อังกิ๋มแจ้งในหนังสือรับสั่งดังนั้น ก็จัดแจงทหารสิบหมื่นยกไปถึงแดนเมืองไซรกีตั้งค่ายมั่นอยู่ แล้วปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ทหารเมืองไซรกีเกียงจูแหยเป็นแม่ทัพ มีสติปัญญาทั้งฝีมือก็เข้มแข็ง จะรบกับเกียงจูแหยเหมือนรบกับเมืองอื่นนั้นไม่ได้ ท่านจงกำชับนายทัพนายกองทั้งปวงให้แข็งเมืองจงทุกคน
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยรู้ว่าทัพจิวโก๋ยกมาก็หัวเราะ จึงว่าแก่ทหารทั้งปวงว่าเมืองจิวโก๋นี้คิดว่าจะไปตีอีก บัดนี้กลับให้ทหารยกมารบเราอีกเล่าก็สมคะเนแล้ว ทหารผู้ใดจะออกไปรบกับอังกิ๋มได้ หลำจงกวดก็รับอาสาแล้วใส่เกราะขึ้นขี่ม้าถือทวน ยกทหารออกไปหน้าค่ายอังกิ๋ม อังกิ๋มก็ให้กุยก๋องออกรบ กุยก๋องก็ขึ้นม้าถือง้าวยกทหารออกจากค่าย หลำจงกวดจึงร้องถามว่าใครจะต่อสู้กับเรา กุยก๋องก็บอกว่าเราชื่อกุยก๋องเป็นทหารอังกิ๋ม หลำจงกวดได้ฟังก็หัวเราะจึงร้องว่า แต่ข้าศึกตายเพราะฝีมือเรานับพันแล้ว ท่านจะเอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่า ๆ กุยก๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธขับม้ารำง้าวเข้ารบกับหลำจงกวดได้สามสิบเพลง กุยก๋องก็ร่ายมนต์เป็นลมดำพลุ่งขึ้น แล้วกลายเป็นสุนัขโตใหญ่โจนขึ้นกัดรักแร้หลำจงกวดเสื้อเกราะขาด หลำจงกวดก็ขับม้าหนี กุยก๋องก็กลับเข้าค่ายแล้วแจ้งเนื้อความซึ่งมีชัยชนะแก่ข้าศึกนั้นให้อังกิ๋มฟัง อังกิ๋มก็ดีใจนักจึงว่าเพลาวันนี้กุยก๋องออกรบมีชัยชนะแล้ว เพลาพรุ่งนี้เปกเฮียนหยงจงออกรบกับทหารเมืองไซรกี ครั้นเพลารุ่งเช้าเปกเฮียนหยงก็ขึ้นม้าถือทวนยกออกจากค่าย เข้าไปตั้งชิดเชิงกำแพงเมืองไซรกี เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นก็ให้เตงจิวก๋งออกไปรบ เตงจิวก๋งก็ขึ้นม้าถือกระบี่สองมือยกทหารออกจากเมืองแล้วร้องว่าแก่เปกเฮียนหยงว่า ท่านหารักชีวิตไม่หรือจะมารบกับเรา เปกเฮียนหยงจึงว่าท่านเป็นพวกทรชนหารู้คุณเจ้าแผ่นดินไม่ เราทหารเมืองหลวงจะมาล้างชีวิตเสีย เตงจิวก๋งได้ฟังก็โกรธ ขับม้ารำกระบี่เข้ารบกับเปกเฮียนหยงได้สามสิบเพลง เตงจิวก๋งก็เอากระบี่ฟันเปกเฮียนหยงตกม้าตาย แล้วตัดเอาศีรษะมาให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้เอาศีรษะเปกเฮียนหยงไปเสียบประจานไว้ที่ประตูเมือง ฝ่ายอังกิ๋มรู้ว่าเปกเฮียนหยงตายก็โกรธนักกระทืบเท้ากัดฟันว่า ถ้าเราไม่ล้างมันเสียให้สิ้นทั้งพวกก็หาหายความแค้นไม่ แล้วอังกิ๋มขึ้นม้าถือง้าวยกทหารสิบหมื่นไปตั้งประชิดใกล้เมือง แล้วร้องท้าทายว่าให้เกียงจูแหยยกออกมารบกัน เกียงจูแหยรู้ก็จัดแจงทหารเสร็จแล้วใส่เกราะเงิน ถือตั้วกี๋ แปลว่าธงเหลืองเป็นอาวุธ ขึ้นขี่ซูปุดเสียงยกทหารเปิดประตูเมืองออกตั้งกระบวนอยู่ อังกิ๋มจึงร้องถามว่ากองทัพใคร เกียงจูแหยบอกว่ากองทัพชื่อว่าเกียงจูแหย แล้วร้องถามไปว่าท่านชื่อไร อังกิ๋มก็บอกว่าเราชื่ออังกิ๋ม แล้วว่าท่านเป็นคนทรชนไม่รู้คุณพระเจ้าติวอ๋อง ตั้งตัวเป็นใหญ่แข็งเมืองหาไปคำนับพระเจ้าติวอ๋องไม่ เกียงจูแหยจึงว่าตัวท่านอุปมาดังคลองน้อย ยังจะรู้กระแสน้ำในทะเลใหญ่เป็นประการใด พวกทหารเหล่านี้หาตั้งอยู่ในยุติธรรมไม่ เที่ยวรบตีบ้านเมืองอื่นทำให้ยากแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ซึ่งท่านมารบกับเราจะเอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่า จะหนีไปจากเงื้อมมือเรานั้นหาพ้นไม่ ถ้ารักชีวิตจงลงมาคำนับเราเสียโดยดีเถิด
๏ ฝ่ายอังกิ๋มได้ฟังก็โกรธร้องด่าเกียงจูแหยว่า อ้ายคนแก่พูดโอกโขยกใครจะไปคำนับกับคนทรชน แล้วขับม้ารำง้าวเข้าไปจะฟันเกียงจูแหย กีซกเบ๋งบุตรบุนอ๋องที่เจ็ดสิบสอง เป็นคนร้ายกล้าหาญนัก ยืนอยู่ข้างเกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกับอังกิ๋มพักหนึ่ง อังกิ๋มก็ทำเป็นขับม้าหนี กีซกเบ๋งก็ไล่ตามไป อังกิ๋มก็โบกธงขาวเป็นสำคัญ ทหารทั้งปวงก็ล้อมกีซกเบ๋งเข้าไว้ แล้วโบกธงสำคัญขึ้น ทหารทั้งปวงก็แหวกออกเป็นช่อง มีประตูทั้งสี่ทิศ ทหารถือธงยืนประจำอยู่ทั้งสี่ประตู แล้วอังกิ๋มกลับเข้ารบกับกีซกเบ๋งอีกสี่สิบเพลง แล้วอังกิ๋มก็โบกธงให้ปิดประตูเสียสามประตู เปิดไว้ประตูหนึ่ง แล้วทำเป็นชักม้าหนีเข้าแอบธงใหญ่ในประตูที่เปิด กีซกเบ๋งโกรธร้ายไม่ทันคิดก็ขับม้าไล่ตามไป อังกิ๋มได้ทีก็เอาง้าวฟันกีซกเบ๋งตกจากม้าตาย อังกิ๋มก็โบกธงสัญญา ทหารที่ล้อมอยู่นั้นก็คลายเป็นกระบวนประชุมกันอยู่อย่างเก่า อังกิ๋มก็ออกไปยืนม้าร้องท้าทายเกียงจูแหยว่า ท่านอวดฝีมือดีจงออกมารบกัน นางเตงตันหยกยืนอยู่ข้างหลังเกียงจูแหยได้ยินอังกิ๋มท้าทายก็โกรธ ขับม้ารำกระบี่สองมือเข้ารบกับอังกิ๋ม อังกิ๋มก็โบกธงให้ทหารล้อมเข้า แล้วก็ทำเป็นชักม้าหนีหลบเข้าแอบธงอยู่ นางเตงตันหยกก็หาไล่ตามไปไม่ แล้วเอาศิลาแก้วทิ้งไปถูกศีรษะอังกิ๋มแตก อังกิ๋มก็โบกธงสัญญาให้ทหารกลับเข้าค่าย ทัพเกียงจูแหยก็กลับเข้าเมือง ฝ่ายอังกิ๋มครั้นมาถึงค่าย ก็เอายาวิเศษปิดแผลที่ศีรษะนั้นคืนเดียวก็หาย ครั้นรุ่งเช้าก็พาทหารออกจากค่ายแล้วร้องว่า ให้เกียงจูแหยแต่งทหารผู้หญิงคนนั้นออกมารบกันอีก เกียงจูแหยได้ฟังก็สั่งนางเตงตันหยกให้ออกรบ โทเฮงสุนผัวนางเตงตันหยกจึงว่า เจ้าจะออกรบจงระวังกลศึกอังกิ๋มที่ประตูสี่แห่ง อย่าล่วงไล่ให้เกินเข้าไปจะเสียที ลงเกียดก๋งจู๊ทหารผู้หญิงคนหนึ่ง ได้ยินโทเฮงสุนกำชับเมีย ก็ร้องถามว่าท่านพูดจาสั่งเสียอะไรกัน โทเฮงสุนจึงว่าเราสอนเมียให้ระวังกลศึกอังกิ๋ม ลงเกียดก๋งจู๊ก็ว่ากลัวอะไรกับความคิดอังกิ๋ม ถึงจะให้เราออกมารบเราก็ไม่พรั่น โทเฮงสุนก็ไปบอกกับเกียงจูแหยว่า ลงเกียดก๋งจู๊จะอาสาออกรบ เกียงจูแหยก็สั่งให้ลงเกียดก๋งจู๊ออกรบ ลงเกียดก๋งจู๊ก็จัดทหารเสร็จแล้วขึ้นขี่ม้าสีชมพูชื่อว่า ไกฮัวแปะ ถือกระบี่ยกทหารออกไป อังกิ๋มแลเห็นก็รู้ว่ามิใช่นางเตงตันหยกจึงถามว่าเจ้าชื่อไร ลงเกียดก๋งจู๊จึงว่าจะถามเราทำไมเร่งลงจากม้ามาคำนับเราเถิด อังกิ๋มก็โกรธขับม้าเข้ารบกับลงเกียดก๋งจู๊ได้สี่เพลง แล้วขับม้าหนีเข้าไปแฝงอยู่ที่ธง ลงเกียดก๋งจู๊ก็โบกธงอันมีฤทธิ์ปิดบังตามิให้ข้าศึกแลเห็น แล้วขับม้าเข้าไปเอากระบี่ฟันอังกิ๋มเสื้อเกราะขาด อังกิ๋มเห็นจะสู้รบมิได้ก็ขับม้าหนี ลงเกียดก๋งจู๊ก็ขับม้าไล่ตามไปแล้วร้องว่า ท่านจะหนีไปนั้นเห็นจะพ้นมือเราแล้วหรือ เราเป็นลูกเทวดาชื่อเอี๋ยวตี๋เสียงโป๊ แม่เราให้ลงมาช่วยบูอ๋องล้างเมืองจิวโก๋ ถึงท่านจะหนีไปบนฟ้าก็มิพ้น จะดำดินไปเราก็จะตามไปฆ่าเสียให้ได้ อย่าหนีไปเลยให้เหนื่อยกาย จงลงจากม้ามาให้เราตัดศีรษะเสียดี ๆ เถิด อังกิ๋มก็ลงจากม้ากระทำฤทธิ์หนีแทรกแผ่นดินไป ลงเกียดก๋งจู๊ก็ตามอังกิ๋มไปบนดิน อังกิ๋มไปถึงไหนก็แลเห็นตัว อังกิ๋มไปถึงทะเลใหญ่ชื่อว่าปักไฮ้ จึงเอาของวิเศษที่อาจารย์ให้ไว้ ทิ้งลงในน้ำก็เป็นมังกรว่ายอยู่ อังกิ๋มก็ขึ้นขี่หลังมังกรหนีไป ลงเกียดก๋งจู๊ก็เอาของวิเศษทิ้งลงในน้ำ เป็นก้อนศิลาแล้วขึ้นขี่ก้อนศิลาตามไปทันอังกิ๋ม จึงเอาก้อนศิลาทับอังกิ๋มกับมังกรไว้ แล้วร่ายมนตร์เรียกผีพรายในทะเลให้ขึ้นมามัดอังกิ๋มเข้า แล้วสั่งว่าให้เอาตัวไปส่งยังเมืองไซรกี พรายน้ำก็จับตัวอังกิ๋มมัดให้มั่นโยนขึ้นไปครึ่งฟ้าตกลงในเมืองไซรกีตรงหน้าเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นอังกิ๋มก็รู้ว่าจับโยนมาเป็นมั่นคง พอลงเกียดก๋งจู๊มาถึง เกียงจูแหยก็สั่งหลำจงกวดให้เอาตัวอังกิ๋มไปฆ่าเสียนอกเมือง หลำจงกวดก็พาตัวอังกิ๋มออกมา
๖๗
๏ ขณะนั้นเทวดาองค์หนึ่ง ชื่อหงอกหับโตหยินเป็นผู้ถือบัญชีคนถึงที่ตาย ก็ลงมาห้ามหลำจงกวดไว้ว่าอังกิ๋มยังไม่ถึงอายุ อย่าเพ่อฆ่าเสียก่อน หลำจงกวดก็กลับมาบอกกับเกียงจูแหยว่า มีเทวดามาห้ามข้าพเจ้าไว้มิให้ฆ่าอังกิ๋ม เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้น ก็ออกมาคำนับเทวดาอัญเชิญเข้าไปในเมือง เทวดาจึงว่าง่วนสีเทียนจุ๋นเป็นเทวดาผู้ใหญ่ใช้ให้เรามาห้ามไว้มิให้ฆ่าอังกิ๋ม ด้วยลงเกียดก๊งจู๋ลูกสาวเอี๋ยวตี๋เสียงโป๊ แม่ใช้ให้ลงมาช่วยท่านปราบพระเจ้าติวอ๋องนั้น กับอังกิ๋มนี้เขาได้ทำบุญว่าจะขอเป็นผัวเมียกันสำหรับจะได้ช่วยท่านทำศึก จะฆ่าอังกิ๋มเสียหาควรไม่ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี ให้แก้มัดอังกิ๋มแล้วคำนับเทวดา แล้วให้นางเตงตันหยกไปบอกแก่ลงเกียดก๋งจู๊ ว่าเราให้เอาตัวอังกิ๋มไปฆ่า บัดนี้เทวดามาห้ามไว้ว่าอังกิ๋มคนนี้ทำบุญมาจะเป็นคู่ของเจ้า จะได้ช่วยเราปราบข้าศึก ลงเกียดก๋งจู๊จึงว่าข้าพเจ้าหายอมไม่ นางเตงตันหยกก็กลับมาบอกแก่เกียงจูแหย ว่าลงเกียดก๋งจู๊หายอมไม่ เกียงจูแหยกับเทวดาก็พากันไปหาลงเกียดก๋งจู๊ถึงบ้าน ว่าท่านไม่ยอมเป็นเมียอังกิ๋มนั้นหาควรไม่ ด้วยแต่ก่อนท่านได้ทำบุญมุ่งมาตรไว้ว่าจะเป็นผัวเมียกัน เทวดามาบอกแล้วท่านไม่เชื่อหรือ ลงเกียดก๋งจู๊ก็ยอม ครั้นถึงวันดีก็ทำการมงคลให้ลงเกียดก๋งจู๊กับอังกิ๋มอยู่กินเป็นผัวเมียกัน เมื่อครั้งอังกิ๋มเอาใจออกจากพระเจ้าติวอ๋อง มาอยู่กับเกียงจูแหยในเมืองไซรกีนั้น ศักราชพระเจ้าติวอ๋องได้สามสิบห้าปี อังกิ๋มก็รักใคร่เกียงจูแหยมาก จึงให้คนไปเกลี้ยกล่อมชวนกุยก๋องแลทหารทั้งปวงซึ่งแตกทัพหนีกลับไปอยู่ ณ ค่ายให้มาเข้าสามิภักดิ์ด้วยพระเจ้าบูอ๋อง กุยก๋องแลทหารทั้งปวงรู้ว่าอังกิ๋มผู้เป็นนายเข้าด้วยบูอ๋องแล้ว ก็พากันมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องสิ้น
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นว่าได้ทหารมีฝีมือมากแล้ว จึงทูลพระเจ้าบูอ๋องว่า บัดนี้อังกิ๋มแลทหารทั้งปวง ณ ค่ายซำซันก๋วนนั้น ก็มาเข้าสามิภักดิ์กับเราสิ้น พระเจ้าติวอ๋องก็ถอยกำลังแล้ว ถ้าจะไปตีเอาเมืองจิวโก๋เห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสห้ามเกียงจูแหย ว่าซึ่งเราจะไปตีเมืองจิวโก๋หาควรไม่ ด้วยแต่ก่อนเราได้ไปอยู่เป็นข้าราชการพึ่งบุญพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็เลี้ยงเราโดยสุจริต อนึ่งเมื่อบิดาเราจะถึงแก่กรรมนั้นก็สั่งไว้ว่า อย่าให้คิดทำร้ายแก่พระเจ้าติวอ๋อง ถ้าเรามิฟังขืนจะไปตีเมืองจิวโก๋ ก็จะเสียยุติธรรมผิดกับคำบิดาสั่ง เกียงจูแหยอังกิ๋มทหารมีชื่อทั้งปวงก็ทูลต้องกันว่า ถ้าเรามิไปตีเมืองจิวโก๋ เมืองอื่นเห็นว่าเมืองจิวโก๋ถอยกำลังแล้ว จะยกมาตีต้องการอะไรจะให้เมืองจิวโก๋เป็นของผู้อื่น พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่า ถ้าเห็นพร้อมกันดังนั้นแล้ว ก็ตามแต่เกียงจูแหยจะคิดอ่านเถิด
๏ ฝ่ายซันงีเสงซึ่งเป็นที่ไต้หูขุนนางผู้ใหญ่ ได้ว่าราชการฝ่ายพลเรือนจึงกราบทูลว่า เกียงจูแหยนี้มีความชอบมากจะทำการศึกต่อไป ยังหามีชื่อสำหรับตำแหน่งที่ขุนนางไม่ ควรจะโปรดให้เกียงจูแหยเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่จะได้เป็นเกียรติยศ พระเจ้าบูอ๋องก็เห็นด้วย จึงตั้งให้เกียงจูแหยเป็นที่ไต้เจียงกุ๋น ผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหาร แล้วให้ปลูกไต๋แปลภาษาไทยว่าที่สูง ลดเป็นสามชั้นขึ้นไปตามอย่างสำหรับตั้งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วพระเจ้าบูอ๋องก็เสด็จขึ้นบนไต๋พร้อมด้วยข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อย จึงให้เกียงจูแหยขึ้นนั่งบนไต๋ในที่ควร จึงสั่งให้พระราชทานดาบกับตราสำหรับตำแหน่งที่ไต้เจียงกุ๋นแก่เกียงจูแหย มอกองซุยเจ้าพนักงานก็เอาดาบกับตราพระราชทานให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยรับเอาแล้วคุกเข่าคำนับพระเจ้าบูอ๋อง
๖๘
๏ ครั้นเสร็จพิธีแล้วประมาณสามวัน เกียงจูแหยก็เกณฑ์ทหารหกสิบหมื่นจัดเป็นสี่กอง กองละสี่สิบห้าหมื่น ให้อึ้งเทียนฮัวเป็นกองหน้า หลำจงกวดเป็นทัพหนุน บูกิดเป็นปีกซ้าย โลเฉียเป็นปีกขวา ให้เอียวเจี้ยน โทเฮงสุน แต้หลุน เป็นทหารคุมไพร่ส่งลำเลียง ในกองทัพหลวงนั้นแต่ทหารเอกโทตรีมีชื่อหกสิบสองคน คือ อึ้งปวยฮอหนึ่ง อึ้งฮุยปิวหนึ่ง อึ้งฮุยป้าหนึ่ง อึ้งเบ๋งหนึ่ง จิวกีหนึ่ง หลงบ๋วนหนึ่ง หงอเบี๋ยนหนึ่ง อึ้งเทียนหลกหนึ่ง อึ้งเทียนเจียกหนึ่ง อึ้งเทียนเสียงหนึ่ง สินเบี๋ยนหนึ่ง ไทเตียนหนึ่ง ฉวงเอี๋ยวหนึ่ง กิดหยงหนึ่ง วุนจิดหนึ่ง มอกองซุยหนึ่ง จิวก๋งต้านหนึ่ง เสียวก๋องเซ๊กหนึ่ง บิกก๋องโก๋หนึ่ง เปกตัดหนึ่ง เปกกวดหนึ่ง จองฮุดหนึ่ง จองตุดหนึ่ง ซกเอียหนึ่ง ซกเฮาหนึ่ง กุยสงหนึ่ง กุยอัวหนึ่ง กีซกเบี๋ยนหนึ่ง กีซกจ๋องหนึ่ง กีซกเจ๋หนึ่ง กีซกเบ๋งหนึ่ง กีซกเปกหนึ่ง กีซกหงวนหนึ่ง กีซกหยงหนึ่ง กีซกเหลียนหนึ่ง กีซกเต็กหนึ่ง กีซกบี๋หนึ่ง กีซกกี๋หนึ่ง กีซกซุ่นหนึ่ง กีซกเป๋งหนึ่ง กีซกก๋องหนึ่ง กีซกตี๋หนึ่ง กีซกหยองหนึ่ง กีซกเก๋งหนึ่ง กีซกจ๋องหนึ่ง กีซกอั๋นหนึ่ง เตงจินก๋งหนึ่ง ไทหลวนหนึ่ง เตงซิวหนึ่ง เตียวเสียนหนึ่ง ซุยยันหองหนึ่ง เตียวเตียนหนึ่ง เตียวหุยหนึ่ง อังกิ๋มหนึ่ง กุยก๋องหนึ่ง ซอฮอหนึ่ง ซอจ๋านตำหองหนึ่ง เตียวเบ๋งหนึ่ง นางลงเกียดก๋งจู๊ นางเตงตันหยกสองคนนี้ทหารผู้หญิง เป็นหกสิบสองคน จึงให้ไต้หูกับอึ้งกุ๋นอยู่รักษาเมือง พระเจ้าบูอ๋องก็เสด็จไปด้วยเป็นจอมทัพ เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นเป็นแม่ทัพถืออาญาสิทธิ์ ครั้นได้ฤกษ์แล้วให้ยกกระบวนทัพออกจากเมืองไซรกี
๏ ฝ่ายเปกอี๋กับซกเจ๋ชาวเมืองไซรกี แจ้งว่าบูอ๋องจะไปตีเมืองจิวโก๋ ก็ออกมายืนขวางหน้าทัพไว้ แล้วทูลพระเจ้าบูอ๋องว่า ซึ่งพระองค์จะไปตีเมืองจิวโก๋นั้นหาควรไม่ ด้วยแต่ก่อนเมืองไซรกีนั้นเป็นเมืองขึ้นเมืองจิวโก๋ แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็มีพระคุณ ได้ชุบเลี้ยงพระองค์มาแต่ก่อน คิดทำอย่างนี้ไม่ต้องด้วยเยี่ยงอย่าง พระเจ้าบูอ๋องกับเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นก็หาฟังไม่ เปกอี๋กับซกเจ๋ก็ขัดใจ จึงว่าถ้าพระองค์มิฟังแล้ว ข้าพระองค์ไม่ปรารถนาจะคืนเข้าในเมืองไซรกี ว่าแล้วเปกอี๋ซกเจ๋ก็ไปอยู่ภูเขาซิวเลงซัว กินแต่หญ้าสิ้นกำลังอาหารแล้วก็ตาย เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นยกทัพไปถึงป่ากิ๋มเกเฉีย ทหารกองหน้ามาบอกเกียงจูแหยว่ามีทัพมาตั้งสกัดทางอยู่ แลธงสำหรับแม่ทัพจารึกชื่ออุยผุน เกียงจูแหยจึงให้ทัพรอไว้ แล้วปรึกษาทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะออกรบได้ หลำจงกวดจึงว่า ข้าพเจ้าจะอาสาไปจับตัวนายทัพมาให้ท่าน เกียงจูแหยจึงว่าทัพนี้เป็นแรกศึก จำจะตีให้แตกฉานในเวลาเดียวจะได้เป็นฤกษ์ไว้
๏ ประการหนึ่งจะหักกล้าทหารเมืองจิวโก๋ด้วย ซึ่งท่านจะรับอาสาไปนั้นตรึกตรองดูจงดี หลำจงกวดจึงว่า ถ้าข้าพเจ้าเสียทีข้าศึกก็ให้ท่านตัดศีรษะเสีย แล้วขึ้นม้าถือทวนยกทหารขึ้นมาหน้าทัพ เห็นอุยผุนนายโจรนั้นใส่เกราะเหล็กขี่ม้าดำถือง้าวยืนหน้าทหารทั้งปวง หลำจงกวดจึงร้องถามว่าท่านชื่อไร จึงอาจมาขวางหน้าทัพหลวงไว้ อุยผุนจึงบอกว่าเราชื่ออุยผุน ตัวท่านชื่อไรจะยกทัพไปไหน หลำจงกวดบอกว่าเราชื่อหลำจงกวด เป็นทหารเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นจะยกไปตีเมืองจิวโก๋ แจ้งว่าท่านมาขวางหน้าทัพอยู่ จึงให้เรามาตัดศีรษะท่าน อุยผุนก็ขับม้าเข้ารบกับหลำจงกวดได้สิบเพลง หลำจงกวดทานกำลังไม่ได้ ครั้นจะถอยหนีก็กลัวเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นจะฆ่าเสีย ก็แข็งใจสู้ไปจนเสียที อุยผุนจับตัวหลำจงกวดได้พากลับเข้าค่าย อุยผุนจึงว่ากับหลำจงกวดว่าเราหาทำอันตรายแก่ชีวิตไม่ ท่านจงกลับไปบอกเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นมาหาเรา สั่งแล้วอุยผุนก็ปล่อยหลำจงกวดไป อุยผุนก็ขึ้นม้ามายืนอยู่หน้าค่าย หลำจงกวดก็รีบกลับไปค่าย แล้วบอกเกียงจูแหยตามคำอุยผุนสั่ง เกียงจูแหยก็โกรธสั่งให้ทหารเอาตัวหลำจงกวดไปฆ่าเสียนอกค่าย อุยผุนแลเห็นก็ควบม้ามาโดยเร็วร้องว่าท่านอย่าเพิ่งฆ่าหลำจงกวดก่อน กลับไปบอกเกียงจูแหยให้ออกมาพูดจากันกับเรา ทหารก็กลับมาบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็โกรธนัก ให้ยกทหารออกทั้งสิ้นหวังจะเอาตัวอุยผุนให้จงได้ อุยผุนแลเห็นเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นออกมา ก็วางอาวุธเสียเข้าไปคำนับเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นแล้วว่า ตัวข้าพเจ้าได้เรียนวิชามาแต่เล็กจนใหญ่ บัดนี้หามีที่พึ่งไม่ รู้ว่าท่านเป็นไต้เจียงกุ๋นยกทัพมาก็ดีใจนัก คิดว่าจะมามอบตัวเป็นทหารท่าน ท่านยังหาเห็นฝีมือข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าคิดทำการทั้งนี้หวังจะให้เห็นฝีมือ ข้อซึ่งหลำจงกวดออกรบแพ้ข้าพเจ้านั้นโทษก็ถึงตายแต่เสียดายทหารหายาก ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง จะได้เป็นเพื่อนทหารช่วยกันกระทำศึกต่อไป เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นได้ฟังก็ดีใจ ถอดหลำจงกวดจากที่เป็นแม่ทัพหน้าส่งตัวมาไว้ในกองหลวง ตั้งอุยผุนเป็นแม่ทัพแทนหลำจงกวด คุมทหารสิบห้าหมื่นแล้วก็ยกไป
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งผู้รักษาเมืองกีจุยก๋วน ครั้นรู้ว่าเกียงจูแหยเป็นไต้เจียงกุ๋นยกทหารมาเป็นอันมาก จะมาตีเมืองจิวโก๋ ก็บอกหนังสือมาถึงปิจู๊ขุนนาง ณ เมืองจิวโก๋ ปิจู๊ก็เอาหนังสือกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องทราบแล้วก็ปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่า เราจะได้ทหารผู้ใดที่มีฝีมือ ออกไปรับทัพเกียงจูแหยได้ ไต้หูหุยเหลงขุนนางจึงทูลว่า เห็นแต่ขงสวนอยู่ ณ ด่านสามสันก๋วนนั้นมีฝีมืออยู่ พอจะสู้รบกับเกียงจูแหยได้ พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นด้วย จึงให้มีหนังสือรับสั่งไปถึงขงสวนจัดทหารออกรบกับเกียงจูแหย ขงสวนแจ้งในหนังสือดังนั้นแล้ว ก็จัดทหารสิบหมื่นยกไปถึงเมืองกีจุยก๋วน ฮั่นเอ๋งเจ้าเมืองกีจุยก๋วนรู้ว่ากองทัพขงสวนยกมา ก็มาเชิญขงสวนเข้าไปในเมือง ขงสวนให้พักทหารอยู่คืนหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ยกทหารออกจากเมืองกีจุยก๋วน ไปถึงเนินดินแห่งหนึ่งก็ให้ตั้งค่ายมั่นอยู่
๖๙
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นยกทหารมาใกล้แล้ว รู้ว่าทัพขงสวนมาตั้งอยู่ที่เนินเขาดิน ก็ให้หยุดทหารตั้งค่ายมั่นไว้ ขงสวนจัดให้ตันเก๋งยกออกมายืนม้าอยู่หน้าค่าย ร้องท้าทายให้เกียงจูแหยออกมารบ เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นให้อึ้งเทียนฮัวออกรบกับตันเก๋งได้สามสิบเพลง อึ้งเทียนฮัวก็ทำเป็นเสียทีชักสิงโตหนี ตันเก๋งก็ขับม้าตามไป อึ้งเทียนฮัวชักกระบี่สั้นซึ่งเหน็บหลังขว้างถูกคอตันเก๋งตกม้าตาย อึ้งเทียนฮัวก็ตัดเอาศีรษะตันเก๋งไปให้เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋น ครั้นเวลารุ่งเช้าขงสวนก็ให้สุ้นฮับยกออกมายืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นก็ให้บูกิดออกรบกับสุ้นฮับได้สามสิบเพลง บูกิดก็ทำชักม้าหนี สุ้นฮับก็ไล่ตาม บูกิดได้ทีเอาทวนแทงสุ้นฮับตกม้าตาย แล้วตัดเอาศีรษะมาให้เกียงจูแหย
๏ ฝ่ายขงสวนก็ซ้ำให้โกแกเหลงเป็นแม่ทัพขี่ม้าถือทวนออกมายืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยให้โลเฉียออกไปรบกับโกแกเหลงได้ห้าเพลง โลเฉียก็เอากำไลขว้างถูกหลังโกแกเหลง โกแกเหลงเจ็บทนมิได้ชักม้าหนีกลับเข้าค่าย โลเฉียหาได้ศีรษะข้าศึกมาเป็นความชอบไม่ เสียน้ำใจนักกลับเข้าค่ายแจ้งความแก่เกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าหมายจะเอาศีรษะข้าศึกมาเป็นบำเหน็จมือก็หาได้ดังคิดไม่ เกียงจูแหยว่าท่านอย่าเสียใจการศึกยังมีมากอยู่ค่อยแก้มือต่อภายหลัง
๏ ฝ่ายขงสวนจัดทหารออกมาถึงสามครั้ง ตันเก๋งสุ้นฮับเสียชีวิตแก่ข้าศึก โกแกเหลงเล่าก็แพ้หนีมา ขงสวนโกรธให้ยกทหารสิ้นทั้งสิบหมื่นออกมายืนม้าอยู่หน้าค่ายร้องท้าทาย ให้เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นออกมารบกัน เกียงจูแหยไต้เจียงกุ๋นรู้ว่าขงสวนมายืนม้าท้าทายอยู่หน้าค่ายก็โกรธ จึงจัดอึ้งเทียนฮัวกับอุยผุนคุมทหารคนละสิบห้าหมื่นเป็นปีกขวา บูกิดกับโลเฉียคุมทหารคนละสิบห้าหมื่นเป็นปีกซ้าย ตัวเกียงจูแหยเป็นแม่ทัพขี่ซูปุดเสียงถือกระบี่ยกออกมายืนอยู่หน้าค่าย แลไปเห็นขงสวนขี่ม้ายืนอยู่ มีรัศมีห้าสีปรากฏอยู่บนศีรษะเหมือนดังรุ้งกินน้ำ ก็ประหลาดใจ จึงคิดว่าทหารคนนี้เห็นจะมีฤทธิ์
๏ ฝ่ายขงสวนแลเห็นเกียงจูแหย ก็ร้องถามว่าท่านหรือชื่อเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็บอกว่าเราชื่อเกียงจูแหย ขงสวนจึงว่าท่านเป็นคนหาดีไม่ ได้ไปพึ่งบุญพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็เลี้ยงท่านโดยสุจริต ควรหรือกลับทรยศไปคิดการตั้งแต่งกีฮวดเป็นบูอ๋อง ตัวเป็นไต้เจียงกุ๋นให้เกินบรรดาศักดิ์ แล้วมิหนำซ้ำยกทหารมาจะตีเมืองจิวโก๋อีกเล่า แม้นรู้ว่าตัวผิดแล้ว เร่งยกกลับไปเสียโดยดี ถ้ายังดื้อดึงอยู่เราจะตัดศีรษะท่านเสียวันนี้ เกียงจูแหยได้ฟังจึงว่าท่านเป็นคนหาสติปัญญามิได้ เจ้าแผ่นดินไม่เป็นธรรม แล้วหาควรจะตั้งอยู่ในสมบัติไม่ เยี่ยงอย่างมีมาแต่ก่อน เหมือนพระเจ้าเงียวสุ้นเต้ผ่านสมบัติในเมืองจิวโก๋อยู่จนแก่ มีราชบุตรชื่อตันจู๊ เห็นว่าตันจู๊บุญน้อยหาสติปัญญามิได้ ไม่ควรจะว่าราชการแผ่นดิน จึงยกสมบัติให้แก่ซุ่นเต้เป็นขุนนาง ซุ่นเต้ก็ได้กินเมืองจนแก่ มีบุตรชายชื่อสะหยง ก็หายกสมบัติให้แก่สะหยงไม่ มอบสมบัติให้ขุนนางฮูเต้ ขุนนางฮูเต้ได้กินเมืองแล้ว ยกสมบัติให้แก่ลูกชายชื่อเด้ เด้ได้ครองสมบัติจนแก่ จึงยกสมบัติให้แก่หลายชายชื่อเกียดอ๋อง เกียดอ๋องได้สมบัติแล้วหาตั้งอยู่ในยุติธรรมไม่ พระเจ้าเสียงถางเห็นว่า พระเจ้าเกียดอ๋องไม่เป็นธรรม ก็ยกไปตีเอาเมืองได้ ครองสมบัติต่อกันมาหลายชั่วกษัตริย์จนถึงพระเจ้าติวอ๋อง บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องก็หาอยู่ในยุติธรรมไม่ เราจึงยกทหารมาจะตีเอาเมืองจิวโก๋ให้ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ขงสวนจึงว่าท่านอย่าเอาความแต่ก่อนมาพูดกลบลบความของตัวเลย ที่เราจะไว้มือท่านหามิได้ ว่าแล้วขงสวนขับม้าจะเข้ารบกับเกียงจูแหย อังกิ๋มเห็นก็ขับม้าออกรบกับขงสวน ขงสวนรบพลางจึงว่าท่านหาสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินไม่ เราจะประหารชีวิตท่านเสียวันนี้ อังกิ๋มก็ตอบว่าท่านเป็นคนหาปัญญามิได้ แต่หัวเมืองแปดร้อยเมืองก็มาคำนับพระเจ้าบูอ๋องสิ้น ซึ่งจะมาต่อสู้ บัดนี้เหมือนเนื้อจะมาสู้กับเสือ ทหารทั้งสองฝ่ายรบกันเป็นสามารถ อังกิ๋มก็โบกธงสัญญาให้ทหารล้อมเข้าแล้วไว้เป็นช่องประตูแห่งหนึ่ง มีทหารถือธงยืนประจำอยู่ อังกิ๋มชักม้าหนีเข้าแอบธงคอยทีอยู่ ขงสวนเห็นเชิงอังกิ๋มทำดังนั้นก็หัวเราะเยาะ แล้วก็ใช้รัศมีไปหุ้มหอบเอาตัวอังกิ๋มพาเข้าไปไว้ในค่าย อังกิ๋มต้องรัศมีก็สิ้นสมประดีเหมือนคนนอนหลับ ขงสวนก็ขับม้าเข้ารบเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ขับซูปุดเสียงออกต่อสู้ เตงจิวก๋งก็จับม้าเข้าช่วยเกียงจูแหยรบกันได้สิบหกเพลง เกียงจูแหยก็ชักอาวุธชื่อว่าตาสินเปียนรูปเหมือนพระขรรค์ อาวุธอันนี้มีฤทธิ์ ถึงข้าศึกจะซ่อนเร้นอยู่ถึงไหนก็ไปฆ่าเสียได้ถึงนั่น เกียงจูแหยขว้างไปจะฆ่าขงสวน ขงสวนก็ใช้ให้รัศมีไปยุดอาวุธนั้นไว้มิได้แพ้ชนะกัน ต่างพาทหารกลับเข้าค่าย ขงสวนให้เอาตัวอังกิ๋มไปจำไว้ เกียงจูแหยเสียอังกิ๋มทหารเอกแลอาวุธวิเศษเสียใจนัก ครั้นเวลากลางคืน ก็จัดให้อึ้งเทียนฮัวเป็นปีกซ้าย หลุยจินจู๊เป็นปีกขวา โลเฉียเป็นแม่ทัพจะไปปล้นค่ายขงสวน ขณะนั้นมีลมพัดมาหมู่หนึ่ง ธงที่ปักไว้ในค่ายขงสวนต้องลมก็สะบัดม้วนเข้าเป็นนิมิต ขงสวนเห็นประหลาดจึงจับยามดูก็รู้ว่าเวลาดึกวันนี้ เกียงจูแหยจะให้ปล้นค่าย ขงสวนจึงสั่งให้โกแกเหลงคุมทหารกองหนึ่งรักษาประตูค่ายข้างซ้าย ให้จิวสินคุมทหารรักษาประตูค่ายข้างขวากองหนึ่ง ตัวขงสวนนั้นคุมทหารคอยรบอยู่ประตูกลาง
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นเวลาสองยาม ได้ฤกษ์ก็ให้จุดประทัดสัญญา อึ้งเทียนฮัว หลุยจินจู๊ โลเฉีย ก็ยกออกจากค่ายพร้อมกันทั้งสามกองไปถึงหน้าค่ายขงสวน โกแกเหลงก็ขับม้าออกมารบกับอึ้งเทียนฮัวข้างด้านซ้าย จิวสินขับม้าออกมารบกับหลุยจินจู๊ข้างด้านขวา ขงสวนก็ออกกลางรบกับโลเฉีย หลุยจินจู๊กับจิวสินต่อสู้กันได้หลายเพลง หลุยจินจู๊ได้ทีเอากระบองตีถูกจิวสินตกม้าตาย แล้วชักม้ามาช่วยโลเฉียรบกับขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีไปหุ้มหอบเอาโลเฉียกับหลุยจินจู๊มาได้ โกแกเหลงรบกับอึ้งเทียนฮัวนั้น เทถุงวิเศษออกเป็นตัวผึ้งนับด้วยร้อยด้วยพันไล่ต่อยอึ้งเทียนฮัวและสิงโตที่อึ้งเทียนฮัวขี่ สิงโตเจ็บก็สะดุ้งโดดหนี อึ้งเทียนฮัวพลัดตกจากหลังสิงโต โกแกเหลงก็เอาทวนแทงอึ้งเทียนฮัวตาย แล้วตัดเอาศีรษะมาให้ขงสวน ขงสวนก็ให้เอาไปเสียบประจานไว้ประตูค่าย แล้วให้เอาโลเฉียกับหลุยจินจู๊ไปจำไว้ ทหารเมืองไซรกีซึ่งแตกหนีไปถึงค่าย ก็แจ้งความแก่เกียงจูแหยว่า โลเฉียกับหลุยจินจู๊ออกไปรบขงสวนจับไปได้ อึ้งเทียนฮัวตายในที่รบ ข้าศึกตัดศีรษะไปเสียบไว้ประตูค่าย เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นก็เสียใจนัก นิ่งตะลึงไป อึ้งปวยฮอครั้นรู้ว่าอึ้งเทียนฮัวลูกชายตายก็ร้องไห้ หลำจงกวดเห็นอึ้งปวยฮอร้องไห้ จึงว่าท่านร้องไห้ทำไมไม่ต้องการ โกแกเหลงฆ่าอึ้งเทียนฮัวตาย ก็เพราะมีตัวผึ้งวิเศษปล่อยให้ต่อยอึ้งเทียนฮัวจึงเสียที ข้าพเจ้าจะบอกอุบายให้ท่านแก้แค้นโกแกเหลง ยังมีทหารคนหนึ่งชื่อซ่องเฮกเฮาอยู่เมืองเชาจิวฮู้ เลี้ยงนกอันวิเศษไว้ในลูกน้ำเต้า ถ้าปล่อยออกเมื่อใดก็บังเกิดเป็นนกขึ้นเป็นอันมาก นกนั้นอาจจิกผึ้งของโกแกเหลงเสียได้ ท่านจงให้หาซ่องเฮกเฮาให้เอานกมาช่วยจิกผึ้งก็จะแก้แค้นโกแกเหลงได้ อึ้งปวยฮอได้ฟังก็ดีใจ จึงไปลาเกียงจูแหยว่า จะไปหาซ่องเฮกเฮ้าเมืองเชาจิวฮู้ แล้วมาขึ้นโคห้าสีเดินทางไปวันหนึ่งถึงภูเขาฮุยห่องสัน ได้ยินเสียงปี่กลองม้าฬ่ออื้ออึงอยู่ที่เชิงเขา จึงขับโคขึ้นภูเขาแลดูก็เห็นทหารสามคน คนหนึ่งถือตรี คนหนึ่งถือคราดเหล็ก คนหนึ่งถือกระบอง ขี่ม้ารำเพลงอาวุธรบกันเล่น อึ้งปวยฮอก็ชักโคลงมาที่สนามเล่น ทหารที่ถือคราดเหล็กนั้นรู้จักอึ้งปวยฮอมาแต่ก่อน ครั้นแลเห็นอึ้งปวยฮอร้องถามว่า ท่านชื่ออึ้งปวยฮอหรือ อึ้งปวยฮอก็บอกว่าเราชื่ออึ้งปวยฮอ ทหารสามคนก็ลงจากม้ามาคำนับอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอจึงว่าท่านทั้งสามคนชื่อไร ทหารที่ถือตรีก็บอกว่าข้าพเจ้าชื่อบุนเผง ที่ถือกระบองบอกว่าข้าพเจ้าชื่อซุยเอ๋ง ที่ถือคราดเหล็กบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเจียวหยง อึ้งปวยฮอจึงถามว่าเหตุไรท่านจึงมาเล่นรบกันอยู่ฉะนี้ ทหารสามคนจึงบอกว่าข้าพเจ้าไม่มีอะไรจะเล่น ก็เล่นรบกันตามสบาย แล้วก็เชิญอึ้งปวยฮอขึ้นไปบนเขาที่สำนัก แต่งโต๊ะเลี้ยงอึ้งปวยฮอแล้วถามว่าท่านจะไปไหน อึ้งปวยฮอจึงบอกว่าจะไปหาซ่องเฮกเฮาวานมาช่วยรบกับขงสวน บุนเผงจึงว่า ซึ่งท่านจะไปหาซ่องเฮกเฮา ณ เมืองเชาจิวฮู้นั้นเห็นจะไม่สมคิด เพราะว่าซ่องเฮกเฮาจัดแจงทหารจะยกไปตีเมืองจิวโก๋ ท่านจะเชิญเขามาช่วยธุระท่านการเขาจะเสียไปเห็นจะไม่มา ซุยเอ๋งจึงว่าซ่องเฮกเฮาจัดทัพจะไปตีเมืองจิวโก๋ก็จริง แต่จะไปตั้งอยู่ ณ ด่านเต๋งต๋องก๋วนก่อน คอยถ้าพระเจ้าบูอ๋องยกมาจึงจะออกบรรจบทัพเมืองไซรกี ท่านก็เป็นทหารพระเจ้าบูอ๋องไปหาแล้วเห็นจะขัดมิได้ วันนี้ขอเชิญท่านนอนค้างอยู่กับข้าพเจ้าคืนหนึ่งก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าพเจ้าทั้งสามคนจึงจะพาท่านไป ครั้นรุ่งเช้าทหารทั้งสามคนก็พาอึ้งปวยฮอไป ถึงเมืองเชาจิวฮู้ ตรงไปบ้านซ่องเฮกเฮา จึงให้อึ้งปวยฮออยู่แต่นอก ทั้งสามคนก็เข้าไปหาซ่องเฮกเฮา จึงบอกว่าอึ้งปวยฮอทหารเอกในพระเจ้าบูอ๋องจะมาหาท่าน บัดนี้ยังพักอยู่นอก ซ่องเฮกเฮาได้ฟังก็ดีใจ จึงให้คนไปเชิญอึ้งปวยฮอเข้ามาในตึก แล้วซ่องเฮกเฮากับอึ้งปวยฮอถ้อยทีคำนับกัน ซ่องเฮกเฮาจึงถามอึ้งปวยฮอว่าท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใด อึ้งปวยฮอก็เล่าความหลังให้ซ่องเฮกเฮ้าฟัง คิดถึงลูกขึ้นมาทั้งรักทั้งแค้นเล่าไปมิได้ก็นั่งกัดฟันอยู่ บุนเผงเห็นดังนั้นจึงว่าอึ้งปวยฮอมาหาท่านครั้งนี้ ด้วยลูกชายออกรบกับโกแกเหลง โกแกเหลงปล่อยผึ้งให้ต่อยสิงโตที่อึ้งเทียนฮัวขี่สิงโตดิ้นโดดหนี อึ้งเทียนฮัวตกสิงโตลง โกแกเหลงแทงอึ้งเทียนฮัวตาย อึ้งปวยฮอผู้บิดาจะคิดแก้แค้น รู้ว่าท่านมีนกอันวิเศษอาจบินไล่จิกผึ้งโกแกเหลงได้ จึงอุตส่าห์มาจะให้ท่านช่วยธุระแก้แค้นโกแกเหลงให้จงได้ ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังก็นิ่งถอนใจใหญ่ ซุนเอ๋งจึงถามว่าท่านจะรับธุระได้หรือมิได้ ซ่องเฮกเฮานิ่งอยู่ ซุยเอ๋งจึงถามว่าท่านไม่รับธุระอึ้งปวยฮอนั้น ท่านคิดจะไปตั้งอยู่ด่านเต๋งต๋องก๋วน คอยบรรจบกับทัพพระเจ้าบูอ๋องไปตีเมืองจิวโก๋หรือ ถ้าคิดดังนั้นก็เห็นจะขัดด้วยบัดนี้ทัพพระเจ้าบูอ๋องยกมาหาทันถึงด่านเต๋งต๋องก๋วนไม่ กองทัพเมืองจิวโก๋ยกมาสกัดไว้ ณ ป่ากิมเก๋เฉีย ท่านคิดจะไปตั้งด่านเต๋งต๋องก๋วนเห็นจะไปไม่ได้ ถ้ายกไปบรรจบทัพพระเจ้าบูอ๋องที่ป่ากิมเก๋เฉียเห็นจะได้ ซ่องเฮกเฮาได้ฟังก็เห็นด้วย จึงว่าถ้ากระนั้นเราจะรับธุระอึ้งปวยฮอได้ ด้วยเรานี้ตั้งใจจะสามิภักดิ์จะยกทัพไปช่วยพระเจ้าบูอ๋องตีเมืองจิวโก๋ ธุระของอึ้งปวยฮอก็เป็นราชการของพระเจ้าบูอ๋องเหมือนกัน พรุ่งนี้เราจะไปกับท่านเฝ้าพระเจ้าบูอ๋องฟังข้อราชการก่อน เมื่อจะผันแปรประการใดเราจะกลับมาจัดแจงทหารยกไปช่วยต่อภายหลัง ครั้นเวลารุ่งเช้าซ่องเฮกเฮาก็สั่งซ่องเอ๋งหลวนลูกชาย ให้อยู่คุมทหารไว้ให้พร้อมแล้ว ซ่องเฮกเฮ้ากับอึ้งปวยฮอแลทหารทั้งสามก็พากันมาตำบลป่ากิมเก๋เฉีย เข้าไปหาเกียงจูแหยทั้งห้าคน เกียงจูแหยจึงถามอึ้งปวยฮอว่า ท่านไปสำเร็จการหรือไม่ อึ้งปวยฮอจึงบอกความว่าข้าพเจ้าไปหาซ่องเฮกเฮา ซ่องเฮกเฮาก็ได้จัดทหารไว้คิดจะมาช่วยท่านทำศึกอยู่ก่อนแล้ว ครั้นข้าพเจ้าไปบอกธุระจะให้มาช่วย รู้ว่าเป็นข้อราชการของพระเจ้าบูอ๋องก็ดีใจ จึงมากับข้าพเจ้าแต่ตัวจะฟังราชการก่อน แล้วจึงจะกลับไปพาทหารมาภายหลัง อันบุนเผง ซุยเอ๋ง เจียวหยง สามคนนี้ข้าพเจ้าไปพบกลางทาง รู้ว่าท่านจะยกไปตีเมืองจิวโก๋ก็ดีใจ สมัครมาจะช่วยท่านทำการศึก เกียงจูแหยได้ฟังก็มีความยินดีนัก จึงปราศรัยซ่องเฮกเฮาแลทหารทั้งสามนายว่า เราจะยกทัพไปตีเมืองจิวโก๋ บัดนี้ขงสวนทหารพระเจ้าติวอ๋องยกมารบต้านทานทัพเราไว้เป็นสามารถ จะหักทัพขงสวนไปยังไม่ได้ ท่านทั้งสี่มีใจสามิภักดิ์มาช่วยเราทำการศึกขอบใจนัก ว่าแล้วก็พาซ่องเฮกเฮากับทหารทั้งสามคนเข้าไปเฝ้าพระเจ้าบูอ๋อง เกียงจูแหยจึงกราบทูลถวายรายชื่อทหารทั้งสี่คน ว่าทหารทั้งสี่นี้มีใจจงรักสมัครมาจะอาสาทำราชการสงครามครั้งนี้ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังก็ดีพระทัย จึงตรัสว่าเรายกทัพมาจะไปตีเมืองจิวโก๋ก็หาสะดวกไม่ ข้าศึกซึ่งมาต้านทัพเราไว้เป็นสามารถ เห็นจะเอาชัยชนะยังมิได้ คิดจะยกกลับไปเมืองไซรกีก่อน ต่อไปท่วงทีจึงจะมาตีเมืองจิวโก๋ให้จงได้ ซ่องเฮกเฮ้าได้ฟังดังนั้นจึงกราบทูลว่ากลัวอะไรกับขงสวน ขงสวนนี้กรรมจะถึงที่ตายแล้ว จึงเผอิญให้มารบพระองค์อย่าวิตกเลย ข้าพระองค์จะอาสาจับขงสวนฆ่าเสียให้ได้ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังก็ดีพระทัย จึงตรัสเรียกซ่องเฮกเฮามากินเลี้ยงร่วมโต๊ะกับพระองค์เสวย แล้วเกียงจูแหยก็คำนับลาพาซ่องเฮกเฮามาปรึกษาราชการกัน ครั้นเวลาเช้าก็จัดให้ซ่องเฮกเฮาขี่สัตว์ชื่อหวยกั๋นกี๋มเจ๋งสิ้ว ตัวเหมือนหมีลูกตาดังเปลวไฟ ให้บุนเผงซุยเอ๋งเจียวหยงขี่ม้ายกออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ร้องท้าทายขงสวน โกแกเหลงออกมารบกัน ขงสวนกับโกแกเหลงขี่ม้ายกออกไปรบ ทหารทั้งสี่ต่อสู้โกแกเหลงเป็นสามารถ
๗๐
๏ ขณะนั้นพระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสแก่อึ้งปวยฮอว่า เดิมสิท่านไปเชิญซ่องเฮกเฮาให้ช่วยธุระจะแก้แค้นโกแกเหลง บัดนี้ซ่องเฮกเฮาออกรบกับโกแกเหลง เหตุไฉนท่านจึงนิ่งซบเซาอยู่ หาไปช่วยซ่องเฮกเฮาไม่หรือ อึ้งปวยฮอได้ฟังดังนั้นจึงทูลว่าข้าพระองค์ลืมสติไป ด้วยไม่สบายคิดถึงอึ้งเทียนฮัวที่ตายก็เศร้าใจนัก ทูลแล้วคำนับลาพระเจ้าบูอ๋องรีบออกมาขึ้นขี่โคห้าสีออกไปช่วยซ่องเฮกเฮารบ โกแกเหลงเห็นเหลือกำลังจะต้านทานก็ขับม้าหนีออกด้านซุยเอ๋ง แล้วเทถุงตัวผึ้งออก ตัวผึ้งก็บินออกนับด้วยร้อยแลพันไล่ต่อยทหารทั้งห้าคน อึ้งปวยฮอแลบุนเผงซุยเอ๋งเจียวหยงต้านทานมิได้ก็ชักม้าจะหนี ซองเฮกเฮาจึงห้ามว่าท่านอย่าหนีกลัวอะไร แล้วก็ปล่อยนกอันมีฤทธิ์ออกจากน้ำเต้า ตัวหนึ่งบันดาลเป็นนกนับร้อย บินไล่จิกตัวผึ้งกินจนหมด ทหารทั้งห้าก็ขับม้าเข้าไล่ล้อมโกแกเหลงไว้ โกแกเหลงเห็นจะสู้มิได้ก็ขับม้าหนี อึ้วปวยฮอได้ทีก็ขับโคไล่แทงด้วยทวนถูกโกแกเหลงตาย ทหารทั้งห้าคนจะกลับมาเข้าค่าย พอขงสวนเห็นโกแกเหลงตายก็โกรธนัก จึงขับม้าออกมาหน้าค่ายร้องเรียกทหารทั้งห้าคนว่า ท่านรุมกันฆ่าทหารเราตายแล้วจะหนีกลับไปไหนมารบกับเราก่อน ทหารทั้งห้าคนกลับหน้าเข้ามารุมรบกับขงสวนเป็นสามารถ แล้วขงสวนให้รัศมีไปหุ้มเอาตัวทหารทั้งห้าคนมาได้ แล้วก็ชักม้ากลับเข้าค่ายให้เอาตัวทหารทั้งห้าไปจำไว้ แล้วคิดว่าทหารของเราที่มีฝีมือนั้นก็ตายเสียแล้ว ยังแต่เราผู้เดียวทหารข้าศึกยังมากกว่ามากนัก ที่เราจะออกไปท้ารบเหมือนอย่างแต่ก่อนนั้น เกลือกจะเพลี่ยงพล้ำก็จะเสียที ควรเราจะคิดการตั้งมั่นไว้คอยรับแต่พออย่าให้ข้าศึกทำย่ำยีได้ นานไปข้าศึกสิ้นเสบียงอาหารแล้วก็จะกลับไปเอง
๏ ขณะนั้นพอเอียวเจี้ยนกองลำเลียงคุมเสบียง ประมาณร้อยเจ็ดสิบห้าเกวียนมาถึง เข้าไปแจ้งแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ดีใจ จึงให้เอาเสบียงออกจำหน่ายจ่ายให้นายไพร่ทั้งปวงพอได้เป็นกำลังทำศึก เอียวเจี้ยนจึงถามเกียงจูแหยว่าท่านยกทัพมานานแล้ว ข้าพเจ้าสำคัญว่าจะถึงเมืองจิวโก๋แล้ว เหตุไฉนท่านจึงมารอรั้งอยู่นี่ เกียงจูแหยจึงบอกว่า บัดนี้ขงสวนทหารพระเจ้าติวอ๋องมีฝีมือนัก มาต้านทานไว้จับทหารเราไปได้ถึงแปดคนฆ่าตายเสียคนหนึ่ง เราจะหักไปยังมิได้จึงรั้งช้าอยู่ เอียวเจี้ยนได้ฟังจึงว่ากลัวอะไรกับขงสวน เวลาพรุ่งนี้เชิญท่านยกไปเรียกขงสวนมาชวนพูดข้าพเจ้าจะตามออกไป เอากระจกวิเศษส่องดูก็จะรู้กำลังวิชาของขงสวน แล้วเราจึงค่อยคิดแก้เสียให้จงได้ เกียงจูแหยได้ฟังก็ดีใจ ครั้นรุ่งเช้าจัดทหารยกออกไป เอียวเจี้ยนก็ตามไปด้วย เกียงจูแหยออกยืนอยู่หน้าค่าย จึงร้องว่าให้ขงสวนออกมาพูดจากัน ทหารขงสวนก็ไปบอกแก่ขงสวน ขงสวนก็ขึ้นม้าพาทหารออกมานอกค่าย จึงว่าแก่เกียงจูแหยว่า เราจะรบกับท่านเสียเปล่าหาเป็นเกียรติยศไม่ เราจะตั้งมั่นอยู่ท่านหาหักเอาเราได้ไม่ ถ้าท่านยังดื้อดึงอยู่ สิ้นเสบียงอาหารแล้วเมื่อใดจะจับท่านจำเสียให้หมดทั้งเจ้าแลข้าพาไปถวายพระเจ้าติวอ๋อง
๏ ขณะเมื่อขงสวนพูดกับเกียงจูแหยอยู่นั้น เอียวเจี้ยนก็เอากระจกวิเศษส่องขึ้นดูขงสวนด้วยกำลังวิชาของขงสวนขลังนัก เอียวเจี้ยนเห็นแต่เงารัศมีปรากฏในกระจกเท่านั้น ที่จะรู้ว่าต้นเดิมเป็นประการใดหารู้ไม่ เอียวเจี้ยนประหลาดใจนัก ยกกระจกส่องไปหลายท่าพิเคราะห์ดูก็มิได้รู้
๏ ฝ่ายขงสวนแลเห็นเอียวเจี้ยนเอากระจกมาส่องก็ร้องว่าแก่เอียวเจี้ยนว่า ท่านอยู่ไกลนักส่องไม่เห็น เข้ามาส่องดูให้ใกล้จึงจะเห็น เอียวเจี้ยนก็เดินเข้ามายืนตรงหน้าขงสวนส่องดูก็หารู้ไม่ ขงสวนขัดใจก็เอาง้าวฟันเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนเอาตรีรับรบกันสามสิบเพลงแล้ว เอียวเจี้ยนจึงเอาก้อนศิลาวิเศษชื่อเฮาเทียนเกาโยนไป ก็บังเกิดเป็นสุนัขใหญ่โจนขึ้นกัดเอาขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีไปจับเอาสุนัขไว้ได้ ฮุยฮอทหารคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ จึงเอาก้อนศิลาวิเศษอันหนึ่งชื่อกังมอที ขว้างไปจะให้ต้องขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีไปหุ้มเอาก้อนศิลานั้นไว้ได้ เอียวเจี้ยนกับฮุยฮอเห็นฤทธิ์ขงสวนสามารถนักสู้มิได้ก็หายตัวหนีไป ขงสวนขับม้าจะเข้ารบกับเกียงจูแหย ลิเจ้งทหารขับม้าออกรับขงสวน ขงสวนก็ฟันด้วยง้าวลิเจ้งรับด้วยทวนรบกันได้สิบเพลง ลิเจ้งเห็นจะสู้มิได้ จึงเอาเหลงหยกกี๋มทะปาไปจะให้ครอบขงสวนตาย ขงสวนก็ให้รัศมีไปหุ้มเอาเหลงยกกี๋มทะไว้ได้ ลิเจ้งกลัวก็ขับม้าหนี ขงสวนจึงร้องว่าท่านจะหนีไปข้างไหน ว่าแล้วก็ให้รัศมีไปจับเอาตัวลิเจ้งเข้าไปไว้ในค่าย
๏ ขณะนั้นกิมเฉียบกเฉียพี่น้องลูกชายลิเจ้งเห็นขงสวนจับบิดาไปได้ก็โกรธ สองมือถือดาบก็ออกต่อสู้กับขงสวนได้สามเพลง แล้วกิมเฉียก็เอาอาวุธวิเศษชื่อตุ่นล่องฉุน บกเฉียก็เอาอาวุธวิเศษชื่อหงอเกาเกียม อาวุธทั้งสองนี้เทวดาให้ ขว้างไปทั้งสองจะให้ต้องขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีออกไปรับหุ้มอาวุธทั้งสองไว้ได้ กิมเฉียบกเฉียสู้มิได้ก็หันหน้าหนี ขงสวนให้รัศมีไปจับเอาตัวกิมเฉียบกเฉียพี่น้องมาได้ เกียงจูแหยเห็นฤทธิ์ขงสวนสามารถ จับเอาทหารไปได้เป็นอันมากขัดใจนัก ก็ขับซูปุดเสียงเข้ารบกับขงสวนได้สามเพลง ขงสวนจะให้รัศมีไปจับเอาตัวเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เอาธงเหลืองที่มีฤทธิ์โบกไป รัศมีขงสวนก็กระจายไปจะจับตัวเกียงจูแหยมิได้ ขงสวนก็ขับม้าไล่ตาม นางลงเกียดกงจู๊อยู่เคียงข้างเกียงจูแหย ก็เอาดาบฟาดไปถูกหลังขงสวนโลหิตไหลแทบจะตกจากม้า ขงสวนก็แข็งใจขับม้ากลับเข้าค่าย จึงเอายาอันวิเศษใส่แผลหายในทันที แล้วให้เอาทหารทั้งสามคนไปจำไว้
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยกลับเข้าค่ายแล้วให้วิตกนัก ว่าแต่เราทำศึกมาไม่เหมือนรบกับขงสวน เสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก คิดแล้วเกียงจูแหยเสียน้ำใจนัก ขณะนั้นพระเจ้าบูอ๋องจึงรับสั่งให้หาตัวเกียงจูแหยเข้าไปเฝ้า ตรัสปรึกษาว่าเรายกทหารมาทำศึกครั้งนี้เสียท่วงทีนัก ทหารที่มีฝีมือข้าศึกจับเอาตัวไปได้เป็นอันมาก ถ้าจะขืนสู้อยู่ต่อไปก็จะขัดด้วยเสบียง ทแกล้วทหารก็จะอิดโรยนักที่จะคิดเอาชัยชนะยังมิได้ เราคิดว่าจะให้ล่าทัพกลับเสียก่อน เมื่อได้ท่วงทีแล้วจึงจะยกมาต่อภายหลัง ท่านจะเห็นประการใด เกียงจูแหยเข้าใจอยู่แล้ว ครั้นได้ฟังพระเจ้าบูอ๋องตรัสดังนั้นก็เห็นด้วย จึงทูลว่าเวลาพรุ่งนี้จะให้ล่าทัพกลับไป ทูลแล้วเกียงจูแหยก็ออกมาสั่งให้ประกาศนายทัพนายกองทั้งปวงว่าเวลาพรุ่งนี้ให้เลิกทัพกลับไปเมืองไซรกี ครั้นเวลาสองยามยังมีโตหยินคนหนึ่ง มาแต่ทิศตะวันตกยืนร้องเรียกนายประตูที่ค่ายเกียงจูแหยให้เปิดประตูรับ บอกว่าเราชื่อลกอักโตหยินจะมาหาเกียงจูแหย ทหารเฝ้าประตูไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ไปเชิญตัวเข้ามา นายประตูก็กลับออกไปเชิญลกอักโตหยินเข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยกับลกอักโตหยินถ้อยทีถ้อยคำนับกัน เกียงจูแหยจึงว่าท่านมาหาเราด้วยธุระอันใด ลกอักโตหยินจึงว่าเราได้ยินว่าท่านจะให้ยกทัพกลับแล้วหรือ เกียงจูแหยจึงว่าเราเห็นว่าไม่ได้ท่วงทีแล้วจะให้กลับเสียก่อน ลกอักโตหยินว่าถ้าท่านให้กลับไปแล้ว ขงสวนก็จะฆ่าทหารที่จับไปได้เสีย ท่านจะไม่คิดแก้ไขเอาทหารคืนมาแล้วหรือ ขงสวนสำคัญว่าตัวดี ที่เขาดีกว่าขงสวนก็ยังมีอยู่ เกียงจูแหยได้ฟังลกอักโตหยินพูดจาเห็นคมสันก็รู้ว่าลกอักโตหยินเป็นผู้วิเศษจะมาช่วยทำศึก จึงว่าดีแล้วท่านจะมาช่วยเรา เราก็ขอบใจนัก เกียงจูแหยจึงสั่งประกาศนายทัพนายกองให้หยุดทัพไว้ก่อน ครั้นเวลารุ่งเช้าฝ่ายขงสวนเดิมว่าจะตั้งมั่นไว้คอยรับ ครั้นคิดขึ้นมาว่า ลงเกียดกงจู๊ทหารผู้หญิงของเกียงจูแหย เอาดาบฟาดเอาหลังแทบจะตกม้าตาย แค้นใจนัก กลั้นโทโสมิได้ก็ขึ้นม้ามายืนอยู่หน้าค่าย ว่าให้เกียงจูแหยออกมารบกัน เกียงจูแหยรู้ก็บอกแก่ลกอักโตหยินว่า ขงสวนมาชวนรบ ลกอักโตหยินรับอาสาขึ้นขี่ม้าออกมารบกับขงสวนได้สิบหกเพลง แล้วลกอักโตหยินก็จับมีดปวยโต๋อันมีฤทธิ์บินได้เหมือนนกขว้างไป จะให้ตัดศีรษะขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีไปหุ้มเอามีดปวยโต๋ไว้ได้ ลกอักโตหยินเห็นจะสู้มิได้ก็ชักม้าหนีมาบอกเกียงจูแหย ว่าขงสวนมีฤทธิ์มากใครจะต่อสู้ได้ ฝ่ายขงสวนหากลับเข้าค่ายไม่ ยืนม้าร้องว่าเกียงจูแหยตัวเป็นถึงไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพหลบหน้าไปไหนจึงไม่ออกมารบกันเล่า
๏ ขณะนั้นโทเฮงสุนคุมเสบียงมาถึงนอกค่าย เกียงจูแหยยังหาทันรู้ไม่ ได้ยินขงสวนยืนท้าเกียงจูแหยอยู่ก็ขัดใจฉวยได้กระบองสั้นวิ่งเข้ารบกับขงสวน ขงสวนแลเห็นโทเฮงสุนต่ำเตี้ย จึงว่าท่านตัวเล็กเท่านี้จะมาสู้รบกับเราถูกด้วยเท้าทีเดียวก็จะตาย โทเฮงสุนได้ฟังก็โกรธ จึงตีขงสวนด้วยกระบอง ขงสวนเอาง้าวรับ โทเฮงสุนตัวต่ำเตี้ยจะตีขงสวนบนม้าไม่ถนัด จึงท้าให้ขงสวนลงจากม้ามารบกัน ขงสวนก็ลงจากม้ารบกับโทเฮงสุนหาคล่องแคล่วไม่ ด้วยเคยถนัดรบแต่บนหลังม้า โทเฮงสุนก็ลอดตีเอาเป็นหลายที ขงสวนก็กลับขึ้นม้า
๏ ขณะนั้นทหารไปบอกความแก่เกียงจูแหยว่า โทเฮงสุนคุมเสบียงมายังหาถึงไม่ เห็นขงสวนท้าทายก็ออกรบกับขงสวน เกียงจูแหยได้ฟังจึงสั่งให้นางเตงตันหยกเมียโทเฮงสุนออกไปช่วย นางเตงตันหยกก็ออกไปหาโทเฮงสุนผัวรบกับขงสวน พอขงสวนกลับขึ้นม้ายังหาทันตั้งตัวไม่ นางเตงตันหยกก็เอาก้อนศิลาแก้วอันมีฤทธิ์ทิ้งไปต้องหลังขงสวนแทบจะตกจากม้า ขงสวนเจ็บทนมิได้ก็ชักม้ากลับเข้าค่าย เอายาวิเศษใส่ที่ต้องก้อนศิลาฟกบวมหายในทันที โทเฮงสุนกับนางเตงตันหยกก็กลับเข้าค่ายแจ้งความซึ่งได้รบมีชัยชนะแก่ข้าศึกให้เกียงจูแหยฟัง ครั้นรุ่งเช้าขงสวนออกมายืนว่าให้เกียงจูแหยแต่งทหารผู้หญิงที่ทิ้งแก้วเอาเราวานนี้ออกมารบกัน มีผู้มาบอกเกียงจูแหยว่าขงสวนมาท้ารบกับนางเตงตันหยก นางเตงตันหยกก็อาสาจะออกรบ เกียงจูแหยจึงห้ามว่าที่ไหนท่านจะสู้ขงสวนได้ ถ้าจะขืนออกไปรบขงสวนก็จะจับเอาตัวไป ว่าแล้วเกียงจูแหยก็ให้เอากระดานป้ายเขียนหนังสือไปปิดประตูค่ายไว้ เป็นสังเกตตามเยี่ยงอย่างว่ายังหารบไม่ก่อน ขงสวนเห็นดังนั้นโกรธนักก็ชักม้ากลับเข้าค่าย ครั้นรุ่งขึ้นยันเต๋งทหารเกียงจูแหยก็รับอาสาออกรบ
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยยกทัพออกจากเมืองไซรกีนั้น มาหาทันไม่จึงตามมาภายหลัง ถึงเช้าวันนั้นจึงเข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นยันเต๋งมีความยินดีนัก จึงเล่าความซึ่งได้รบกับขงสวนให้ยันเต๋งฟังทุกประการ ยันเต๋งจึงว่ากลัวอะไรกับขงสวน ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาออกไปรบเอง เกียงจูแหยจึงสั่งให้เลิกกระดานป้ายที่ปิดประตูค่ายออกเสีย เป็นสังเกตบอกว่าจะออกรบแล้ว ทหารขงสวนเห็นก็ไปบอกแก่ขงสวน ว่าบัดนี้ข้าศึกจะออกมารบ ขงสวนได้ฟังก็ขึ้นมาออกยืนอยู่หน้าค่าย ยันเต๋งก็ขี่ม้าออกมา ขงสวนเห็นก็ร้องว่าแก่ยันเต๋งว่าฤทธิ์ของท่านสักเพียงไหน ท่านจะมารบกับเราเหมือนหนึ่งปลาตัวน้อย มาขันรบกับจระเข้ไม่พอเขี้ยวจระเข้จะเคี้ยวกิน ยันเต๋งจึงว่าท่านอย่าทะนงตัวอวดอ้างฝีมือเราหาเกรงไม่ หัวเมืองทั้งแปดร้อยก็กลัวฤทธิ์ทหารเมืองไซรกี ต่างมาคำนับพระเจ้าบูอ๋องสิ้น ขงสวนได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับยันเต๋งได้สามเพลง ยันเต๋งก็เอาสายประคำอันวิเศษของอาจารย์ให้ ขว้างไปจะให้ต้องขงสวน ขงสวนก็ให้รัศมีไปรวบเอาสายประคำไว้ได้ ยันเต๋งเห็นก็ผิดใจจึงหยิบเอาขันทองที่มีฤทธิ์ทิ้งไปจะให้ต้อง ขงสวนก็ใช้ให้รัศมีมารวบรัดเอาขันทองนั้นไว้ได้ ยันเต๋งเห็นยิ่งประหลาดใจนัก จึงร้องเรียกขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า พวกเราไปไหนหมดจึงไม่มาช่วยเรา
๏ ขณะนั้นเทวดาที่เป็นอารักษ์ของยันเต๋ง ก็ให้นกตัวหนึ่งชื่อว่า ไต้เผงเจี๋ยวแปลว่าอาจทำให้มืดมัวไปในอากาศ มิให้ข้าศึกแลเห็นตัวบินลงมามืดมัวไป ขงสวนแลหาเห็นยันเต๋งไม่ ยันเต๋งก็หนีกลับเข้าค่าย นกนั้นก็ไล่จิกขงสวน ขงสวนก็ใช้รัศมีไปจะให้จับนกนั้น นกนั้นก็บินหนีไปหาเกียงจูแหย ยันเต๋งจึงว่าแก่เกียงจูแหยว่า ขงสวนคนนี้มีรัศมีวิเศษนัก ไม่รู้ที่จะแก้กระไรได้ เกียงจูแหยจึงถามนกว่า ท่านยังจะรู้รัศมีวิเศษขงสวนนั้นเดิมใครประสิทธิ์ให้ นกก็บอกว่าหารู้ไม่
๏ ขณะนั้นผู้วิเศษคนหนึ่งชื่อโตหยิน มายืนเรียกนายประตูให้เปิดประตูรับ เราจะเข้าไปหาเกียงจูแหย นายประตูเข้าไปบอกเกียงจูแหยว่ามีผู้มาหาท่าน เกียงจูแหยได้ฟังก็ชวนยันเต๋งออกมาเปิดประตูรับเชิญเข้าไปในค่าย ยันเต๋งจึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน โตหยินจึงบอกว่าเราชื่อโตหยินมาแต่ทิศตะวันตกจะมาช่วยท่านคิดการศึก เกียงจูแหยจึงเชิญโตหยินให้กินโต๊ะแล้วนั่งพูดจากัน โตหยินจึงว่ากงเสงจู๊เพื่อนของท่านกับเราก็เป็นคนชอบกัน ฝ่ายขงสวนเล่าก็เป็นเพื่อนชอบใจของเรา รู้ว่าท่านยกทัพมาจะตีเมืองจิวโก๋ จะปราบพระเจ้าติวอ๋องซึ่งมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ขงสวนยกทหารมาต้านทัพท่านไว้หาควรไม่ เรามาบัดนี้จะเอาตัวขงสวนไปเสียให้พ้น เกียงจูแหยแลยันเต๋งได้ฟังก็ดีใจ จึงว่าถ้าท่านช่วยได้ครั้งนี้เหมือนหนึ่งเชิดชูบุญพระเจ้าบูอ๋องให้รุ่งเรือง คุณของท่านก็จะปรากฏไปชั่วฟ้าแลดิน โตหยินจึงว่าถ้ากระนั้นเวลาพรุ่งนี้ให้ยันเต๋งยกออกไปชวนขงสวนมาพูดจากันเราจะตามออกไปด้วย
๗๑
๏ ครั้นรุ่งเช้าจุ้นเถโตหยินก็ออกจากค่ายมาถึงยอดเขา เห็นขงสวนจึงถามว่าท่านชื่อไร ขงสวนก็บอกว่าเราชื่อขงสวน อาจารย์จึงว่าจะอยู่ที่นี่ต้องการอะไร มาไปข้างทิศตะวันตกด้วยกันเถิด ขงสวนหัวเราะแล้วว่าเราไม่ไป อาจารย์ก็ว่าเราบอกตามจริงท่านไม่เชื่อ กลับหัวเราะเยาะเราผู้มีความรู้อีกเล่า ขงสวนก็โกรธเอาง้าวฟัน จุ้นเถโตหยินเอากิ่งไม้ที่ทำด้วยเหล็กรับ ง้าวนั้นก็ม้วนติดอยู่ แล้วขงสวนเอาแซ่ทองตีซ้ำ จุ้นเถโตหยินก็เอากิ่งไม้รับ แซ่ก็ม้วนติดอยู่อีก ขงสวนสิ้นอาวุธแล้วจึงทำให้เป็นสายฟ้าแลบแล้วหายตัวไป สักหน่อยหนึ่งขาแขนแลเสื้อกับม้าตกลงจากอากาศ แล้วทำให้เป็นรูปรุ้งมีสีห้าประการ จุ้นเถโตหยินก็ทำให้เป็นยี่สิบศีรษะสี่สิบแปดมือยืนกั้นร่ม ถือดอกไม้ถือกระดึง ถือง้าวทำด้วยเงิน แล้วเอาเชือกทิ้งขึ้นไปผูกตัวรุ้งลงมาได้ เอากิ่งไม้เหล็กทับไว้ แล้วว่ากำเนิดเดิมเอ็งเป็นอะไรก็ให้แปลงเป็นรูปอันนั้น ขงสวนจำแลงตัวกลายเป็นนกยูงมีจักขุข้างเดียว จุ้นเถโตหยินก็ขึ้นขี่หลังนกยูงไปหาเกียงจูแหยที่ค่าย บอกว่าข้าพเจ้าจะลาไปแล้ว เกียงจูแหยจึงว่าอันฤทธิ์เดชของท่านนี้ไม่มีผู้เสมอทั้งแผ่นดิน เชิญหยุดอยู่ช่วยถามขงสวนว่าทหารข้าพเจ้าไปซ่อนไว้ที่ไหน จุ้นเถโตหยินจึงถามตามคำเกียงจูแหย ขงสวนก็บอกว่าทหารนั้นเอาไปใส่คุกไว้ในค่ายข้าพเจ้า จุ้นเถโตหยินก็บอกตามคำขงสวนแล้วลาเกียงจูแหย จุ้นเถโตหยินก็ขึ้นขี่นกยูงบินไปข้างทิศตะวันตก มีรุ้งสีห้าประการล้อมไป เกียงจูแหยกับฮุยฮอเล็กอับ จึงไปที่ค่ายขงสวนเปิดคุกดูเห็นทหารอยู่ที่นั้นเป็นอันมาก ที่ตายไม่มีศีรษะบ้าง ยังเป็นอยู่บ้างก็พาเอาทหารที่ยังเป็นอยู่นั้นกลับไปค่าย ทหารที่รอดมานั้นมีความยินดี ชวนกับเข้ามากราบไหว้เกียงจูแหย ซ่องเฮกเฮากัยเหยียนเต๋งโตหยิน เล็กอับ ก็ลาเกียงจูแหยกลับไป เกียงจูแหยก็เลิกทัพข้ามเขากี๋มเก๋เฉียไป ให้เอียวเจี้ยนกำกับเสบียงอาหารตามไปภายหลัง ครั้นถึงปลายด่านกี๋จุยก๋วน เกียงจูแหยจึงให้ตั้งค่ายมั่น ให้โลเฉียเป็นกองหน้า หลำจงกวดเป็นกองหลังจัดแจงทหารไว้ให้พร้อม
๏ ฝ่ายฮั่นหยงขุนนางนายด่านกี๋จุยก๋วน เห็นเกียงจูแหยยกมาก็จัดแจงทหารออกป้องกันไว้ แล้วบอกหนังสือข้อราชการไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ณ เมืองจิวโก๋ โลเฉียครั้นจัดแจงทหารแล้ว จึงเข้าไปหาเกียงจูแหยว่า บัดนี้ทหารก็พร้อมแล้ว เหตุใดท่านจึงงดอยู่ไม่ให้เข้าตีด่านเล่า เกียงจูแหยจึงว่าจะด่วนตีด่านนี้ก่อนยังไม่ได้ จะคิดตีด่านก๋าบองก๋วนกับด่านเฉงหยงก๋วนชั้นในก่อน แล้วให้อังกิ๋มกับอึ้งปวยฮอจับสลาก ถ้าใครได้สลากยาวจะให้ตีด่านชั้นใน ถ้าใครได้สลากสั้นจะให้ตีด่านชั้นกลาง อึ้งปวยฮอได้สลากยาวจึงให้ม้าฝีเท้าตัวหนึ่งกับหมวกจามจุรีแดงเป็นสำคัญ มีทหารรองสิบสี่คนกับไพร่สิบหมื่น ยกไปตีด่านเฉงหยงก๋วน อังกิ๋มนั้นได้สลากสั้นก็ให้ม้ามีฝีเท้าตัวหนึ่งกับหมวดจามจุรีแดงเป็นสำคัญ มีทหารรองแปดคนกับไพร่สิบหมื่น ยกไปตีด่านก๋าบองก๋วน ครั้นอังกิ๋มยกทัพมาถึงริมด่านก๋าบองก๋วนก็หยุดอยู่ ต่อรุ่งขึ้นจึงให้กุยโขงเข้าตี
๏ ฝ่ายฮูเสงขุนนางนายด่านเห็น จึงให้ฉือขุนคุมทหารออกมาพบกุยโขงแล้วว่า ตัวก็เป็นข้าพระเจ้าติวอ๋อง ไม่คิดถึงคุณเจ้ามาทำองอาจดังนี้ชอบแล้วหรือ กุยโขงก็โกรธขับม้าเข้ารบฉือขุนได้ห้าสิบเพลงไม่แพ้กัน กุยโขงจึงอ่านมนต์ให้เป็นควันไปต้องฉือขุนมืดมัวไป แล้วเอาง้าวฟันฉือขุนตายตัดศีรษะไปให้อังกิ๋ม ฮูเสงเห็นดังนั้นจึงให้ฮูฮุนเถงออกไปอีก อังกิ๋มจึงให้โซหับโตงเข้ามารบกันได้สี่สิบเพลง โซหับโตงเอาทวนแทงถูกฮูฮุนเถงตกม้าตายตัดเอาศีรษะไป ฮูเสงรู้ว่าฮูฮุนเถงตาย จึงปรึกษาฮูหลุยผู้น้องว่า ทหารทั้งสองก็ตายแล้วเราจะต่อสู้สืบไปเห็นจะไม่ได้ จำจะไปเข้าด้วยอังกิ๋มเถิด น้องชายจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงเรามีพระคุณยิ่งนักจะทำดังนั้นไม่ชอบ เราจะสู้ตายเอาชีวิตแทนพระคุณจึงจะควร เป็นทหารการแต่เพียงนี้เราจะออกไปรบเอาชัยชนะให้จงได้ ฮูเสงก็นิ่งอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นฮูหลุยก็ขึ้นม้าพาทหารออกไป อังกิ๋มให้หลำจงกวดเข้ารบได้สี่สิบเพลงไม่แพ้ชนะกันม้าต่อม้าเข้าใกล้กัน ฮูหลุยเอาง้าวฟันหลำจงกวด หลำจงกวดหลบทันแล้วเข้ากระโจมจับฮูหลุยได้มัดเอามาให้อังกิ๋ม อังกิ๋มสั่งให้ฮูหลุยหมอบลง ฮูหลุยก็ไม่หมอบ แล้วว่าเอ็งเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณที่รักที่ชั่วกว่าที่ดี อ้ายใจสุนัขกูจะกินเนื้อเอ็งให้ได้ อังกิ๋มได้ฟังดังนั้นก็โกรธ สั่งให้ทหารเอาฮูหลุยไปฆ่าเสีย แล้วอังกิ๋มกับหลำจงกวดมีความสบายด้วยมีชัยชนะ รินสุราออกสู่กันกินพอคนหนึ่งเข้ามาบอกว่า ฮูหลุยที่ตายนั้นกลับเป็นมาอีกแล้ว อังกิ๋มก็โกรธว่าอ้ายนี่เอาความเท็จมาพูดเปล่าๆ สั่งทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย ผู้นั้นจึงร้องว่าข้าพเจ้าบอกความจริง จะให้ฆ่าข้าพเจ้าเปล่าๆ หลำจงกวดได้ยินดังนั้น จึงห้ามทหารว่าอย่าเพ่อเอาไปฆ่าก่อนเลยเราจะออกไปดู แล้วก็ขึ้นม้าถืออาวุธออกไปนอกค่าย เห็นฮูหลุยมาจริงจึงว่าอ้ายปิศาจจะสู้กับกูอีกหรือ แล้วขับม้าเข้ารบกับฮูหลุยได้สามสิบเพลง จับตัวฮูหลุยได้เอาไปให้อังกิ๋ม ทหารทั้งปวงเห็นประหลาดก็ชวนกันมาดูอื้ออึงว่า เขาฆ่าเสียแล้วยังกลับเป็นมาได้
๏ ฝ่ายลงเกียดก๋งจู๊จึงถามว่า เหตุประการใดจึงชวนกันมาดูดังนี้ อังกิ๋มจึงเล่าความให้ฟัง ลงเกียดก๋งจู๊จึงว่าวิชาแต่เพียงนี้จะยากอะไร แล้วลุกไปแหวกผมฮูหลุยออกเอาเข็มกายสิทธิ์แทงลงที่ศีรษะแล้ว ให้ทหารเอาไปฆ่าฮูหลุยจึงตาย ฮูเสงผู้พี่รู้ว่าน้องตายแล้วก็คิดสงสาร ว่าเราได้ห้ามแล้วไม่ฟังคำ จึงเขียนหนังสือให้คนเอาไปให้อังกิ๋มฉบับหนึ่ง เป็นใจความว่าเราจะขอเข้าด้วย อังกิ๋มเห็นหนังสือแล้วก็มีความยินดี จึงให้ผู้ถือหนังสือกลับไปบอกนายด่านว่า ถ้ายอมแล้วพรุ่งนี้เราจะเข้าไปหา ผู้ถือหนังสือก็กลับไปบอกนาย ครั้นรุ่งเช้าฮูเสงก็จารึกธงว่าแซ่จิวบูอ๋องให้เอาขึ้นปักไว้ แล้วจัดแจงเงินทองสิ่งของบรรดามีไว้คอยให้ แล้วแต่งโต๊ะไว้คอยรับเป็นอันมาก พอแลเห็นนางหนึ่งใส่เสื้อแดงหมวกทองงามประหลาดเดินมา จึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหน นางนั้นจึงว่าเราชื่อโฮเหลงเสียงโบ๊มาแต่เขากิวเบ้งสัน เราเป็นครูฮูหลุยรู้ว่า อังกิ๋มฆ่าฮูหลุยน้องท่าน ท่านจะยอมเข้าด้วยเขาจึงมาช่วย ฮูเสงรู้ก็ดีใจจึงคำนับ แล้วว่าทหารข้าพเจ้าที่มีฝีมือก็ตายเสียหลายคนแล้ว ยังอยู่น้อยตัวเห็นจะสู้เขาไม่ได้ จะพากันตายเสียเปล่าจึงยอมเข้าด้วย นางโฮเหลงเสียงโบ๊จึงถามว่าทหารยังมีอยู่เท่าไร ฮูเสงก็บอกว่าทหารมีอยู่สองหมื่น นางโฮเหลงเสียงโบ๊จึงว่าขอมาสักสามพันเถิด เราจะสั่งสอนวิชาให้สักสามวัน แล้วเราจึงจะคุมทหารออกไปรบให้ท่านดูอย่าวิตกเลย ฮูเสงก็มีความยินดีจัดทหารให้แล้ว สั่งให้ยกธงลงมาจารึกเสียใหม่ว่าติวอ๋องแล้วเอาขึ้นปักไว้ จึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูค่ายว่าเราไม่ยอมเข้าด้วย อีกสามวันจึงจะออกไปรบ ครั้นรุ่งขึ้นอังกิ๋มจึงให้โฮจองต๋องเข้าไปถึงประตูค่าย เห็นอักษรที่ธงแลหนังสือปิดที่ประตูก็แจ้งว่าฮูเสงคิดกลับกลาย จึงกลับมาบอกความแก่อังกิ๋ม อังกิ๋มรู้ก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารจัดแจงกันไว้ ครั้นถึงกำหนดสามวัน โฮเหลงเสียงโบ๊หัดทหารสามพันชำนาญแล้ว ก็ให้ฮูเสงเป็นกองหน้า พากันยกออกไปถึงหน้าค่ายอังกิ๋ม อังกิ๋มเห็นก็คุมทหารออกมารบกับฮูเสงได้สามสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน โฮเหลงเสียงโบ๊จึงถอดหมวกออกเอาของวิเศษซึ่งห่อไว้ในผ้าเหลืองบนศีรษะแล้ว เอาปลายกระบี่แหวะผ้าออกเอาของวิเศษนั้น ก็บันดาลรัศมีช่วงไปเป็นวงล้อมพวกอังกิ๋มไว้ แลอังกิ๋มพวกทหารนั้นก็บังเกิดให้มืดมนไป ทหารชาวด่านแลเห็นพวกอังกิ๋ม แต่พวกทหารอังกิ๋มหาแลเห็นพวกชาวด่านไม่ แล้วโฮเหลงเสียงโบ๊จึงขับม้าเข้าถึงตัวอังกิ๋มเอากระบี่ตีเอา อังกิ๋มได้ความเจ็บปวดเหลือที่จะทนตกใจร้องกระโดดจากหลังม้าวิ่งหนีไป ทหารชาวด่านก็ฆ่าพวกอังกิ๋มตายหมื่นเศษ โฮเหลงเสียงเบ๊ก็พาทหารสามพัน ซึ่งสอนความรู้ไว้นั้นสำแดงฤทธิ์ทำเป็นสีแสงไฟได้ทุกคน ไปที่ค่ายอังกิ๋มไล่ฆ่าฟันทหารแตกกระจัดกระจายสิ้น
๏ ฝ่ายนางลงเกียดก๋งจู๊อยู่นอกค่าย รู้ว่าอังกิ๋มผู้ผัวแตกหนีไป เห็นนางโฮเหลงเสียงโบ๊พาทหารไล่รุกมาถึงที่อยู่ ก็มีความแค้นขับม้าเข้ามารบกับนางโฮเหลงเสียงโบ๊ นางโฮเหลงเสียงโบ๊ก็เอากระบี่ฟันนางลงเกียดก๋งจู๊ แต่ยังไม่ตายขับม้าควบหนีไปข้างทิศตะวันตก ฮูเสงเห็นพวกอังกิ๋มแพ้ทหารล้มตายเป็นอันมากก็มีความยินดี จึงเชิญนางโฮเหลงเสียงโบ๊กับทหารกลับมาที่อยู่
๗๒
๏ ฝ่ายนางลงเกียดก๋งจู๊หนีไปทางร้อยสิบเส้น พบอังกิ๋มผู้ผัวจึงลงจากม้าบอกความแล้ว ให้ดูแผลที่นางโฮเหลงเสียงโบ๊เอากระบี่ฟัน อังกิ๋มเห็นภรรยาต้องอาวุธก็มีความสงสารนัก เอายาใส่ให้แล้วพากันหยุดอยู่ที่นั่น จึงเขียนหนังสือให้ทหารพาไปแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยรู้หนังสือก็ตกใจ จึงว่าการทั้งนี้จำจะไปจึงจะได้ จึงสั่งให้ลิเจ้งคุมทหารอยู่รักษาค่าย ให้โลเฉียเป็นปีกขวาฮุยฮอเป็นปีกซ้าย จัดทหารสามพันพร้อมแล้ว เกียงจูแหยก็ขึ้นม้ารีบยกไป ครั้นมาถึงไม่เห็นอังกิ๋มจึงหยุดทหารอยู่
๏ ฝ่ายอังกิ๋มหนีซ่อนอยู่ในป่าเห็นเกียงจูแหยยกมาก็ดีใจ จึงพาภรรยาออกมาแล้วคุกเข่าลงคำนับ เกียงจูแหยครั้นเห็นอังกิ๋มจึงว่าท่านเป็นทหารมีฝีมือเคยทำศึกสงครามชนะมามากแล้ว เหตุใดจึงเป็นดังนี้ อังกิ๋มคำนับแล้วจึงบอกว่าเมื่อข้าพเจ้ามาถึงด่านก๋าบองก๋วน ได้รับกันฆ่าชาวด่านตายเป็นอันมาก ฮูเสงนั้นยอมเข้าด้วย ครั้นอยู่มามีนางหนึ่งพาทหารออกมาช่วย แล้วแผลงฤทธิ์มืดมนจะแลไปข้างไหนก็ไม่เห็น แล้วมาตีเอาข้าพเจ้าเจ็บปวดเป็นสาหัสดังจะขาดใจตาย พวกทหารเขานั้นมีฤทธิ์ทำเป็นไฟได้ ไล่ฆ่าฟันทหารเราตายหนีเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นเหลือสติปัญญาที่จะต่อสู้ฤทธิ์ได้จึงหนี โทษข้าพเจ้าผิดนักตามแต่จะโปรด เกียงจูแหยจึงว่า ซึ่งความผิดของท่านนี้เราจะยกโทษไว้ครั้งหนึ่ง แล้วเรียกขึ้นนั่งปรึกษาราชการกัน
๏ ฝ่ายโฮเหลงเสียงโบ๊รู้ข่าวว่าเกียงจูแหยยกมา ก็ขึ้นม้าพาทหารสามพันไปที่ทัพเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นโฮเหลงเสียงโบ๊ก็รู้จัก จึงพาทหารออกมาแล้วว่าท่านกับเราก็เรียนรู้ครูเดียวกัน บัดนี้ไม่รู้หรือว่าพระเจ้าติวอ๋องกระทำผิด ขุนนางราษฎรได้ความยากแค้นล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าบูอ๋องซึ่งทรงสัจธรรมให้เรามาปราบปรามผู้กระทำผิด เหตุใดท่านจึงมาเข้าด้วยฮูเสงฆ่าทหารเราตายเป็นอันมากดังนี้ ท่านเห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องทำชอบแล้วหรือ โฮเหลงเสียงโบ๊ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าท่านเป็นคนโลภรักยศเห็นแก่ลาภหาสัจซื่อไม่ ถือตัวว่าเป็นอาจารย์มีความรู้ กลับมาว่าเราเสียอีกเล่า แล้วก็ขับม้ารุกไล่เกียงจูแหย
๏ ฝ่ายโลเฉียฮุยฮอก็เข้าช่วยเกียงจูแหย โฮเหลงเสียงโบ๊เห็นว่าจะสู้ด้วยฝีมือเหลือกำลัง แล้วทำถอยไปจึงแก้เอาของวิเศษที่ศีรษะออก รัศมีของวิเศษนั้นก็เป็นแสงไปไกลสิบห้าวา ต้องเกียงจูแหยแลทหารมืดมัวไปไม่เห็นข้าศึก โฮเหลงเสียงโบ๊จึงขับม้าเข้าไป เอากระบี่ฟันเกียงจูแหย
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยหาใส่เสื้อเกราะไม่ ถูกกระบี่เข้าเลือดไหลโซมตัวเจ็บปวดเหลือที่จะทนก็ขับม้าหนี ทหารโฮเหลงเสียงโบ๊ก็ฆ่าทหารเกียงจูแหยตายเป็นอันมาก แล้วโฮเหลงเสียงโบ๊ก็พากันไล่ติดตามเกียงจูแหยไปทันที่ช่องแคบ เอาค้อนเหล็กตีถูกที่ต้นคอเกียงจูแหยตกม้าลงสิ้นใจตาย โฮเหลงเสียงโบ๊ลงจากม้าจะไปตัดศีรษะเกียงจูแหย พอเห็นกงเสงจู๊เดินทำเพลงมาก็รู้จัก จึงร้องห้ามว่าอย่าเข้ามาที่นี่เราจะตัดศีรษะเกียงจูแหย กงเสงจู๊จึงว่างดก่อน อาจารย์ใช้เรามาคอยอยู่ โฮเหลงเสียงโบ๊ก็โกรธเอากระบี่ฟันกงเสงจู๊ กงเสงจู๊หลบได้จึงเอากระบี่ฟันโฮเหลงเสียงโบ๊ถูกหมวกของวิเศษที่ศีรษะก็กระเด็นลงมา แต่หามีฤทธิ์เหมือนแต่ก่อนไม่ ด้วยแพ้ฤทธิ์เสื้อของกงเสงจู๊ใส่มา โฮเหลงเสียงโบ๊คิดขัดใจว่า เหตุใดคนนี้จึงมาสู้ของวิเศษเราได้ ก็รำกระบี่เข้าไล่ฟันกงเสงจู๊ กงเสงจู๊ก็โกรธจึงเอาตราทองมีฤทธิ์นัก ทุกเอาศีรษะโฮเหลงเสียงโบ๊แตกตาย วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้แปลว่าที่ประชุมดวงจิตผู้ที่สาบมานั้น แล้วกงเสงจู๊เก็บเอาของวิเศษของโฮเหลงเสียงโบ๊ จึงเอายาในน้ำเต้ากรอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็กลับเป็น ลืมตาขึ้นแลเห็นกงเสงจู๊แล้วคำนับว่าเป็นบุญได้พบท่าน ช่วยชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้พระคุณหาที่สุดไม่ กงเสงจู๊จึงว่าอาจารย์เรารู้ว่าเคราะห์ท่านร้ายนัก จึงใช้เรามาช่วยอยู่ช้านาน เกียงจูแหยก็คำนับกงเสงจู๊ กงเสงจู๊ก็ลากลับไปที่เฮกอิวเก๋งแปลว่าเก๋งแก้ว เกียงจูแหยก็มาค่าย ครั้นมาถึงกลางทางบังเกิดพายุต้นไม้ใหญ่น้อยหักเอนไป แล้วแลเห็นซินกงป้าขี่เสือเดินมา เกียงจูแหยจะหลีกหนีก็ไม่ทัน จึงจำเป็นทักว่าท่านจะไปไหน ซินกงป้าหัวเราะแล้วว่าท่านอย่าหนีเราเลย เราตั้งใจมาจะคอยแก้แค้น เมื่อท่านคบกับลำเก๊กเซียงอ๋อง ท่านไม่แลดูหน้าเราเรียกท่านก็เมินเสีย แล้วยุให้ลำเก๊กเซียงอ๋องว่าหยาบช้า ทั้งให้นกมาจิกศีรษะเรา เราก็มีความแค้นนัก วันนี้ไม่ปล่อยตัวท่านไปแล้ว จะให้ตายอยู่ที่นี่ จึงเงื้อกระบี่ขึ้นจะฟัน เกียงจูแหยเอากระบี่รับไว้แล้วว่า ท่านกับเราเรียนวิชามาด้วยกันถึงสี่สิบปีเหมือนพี่แลน้อง เราจะได้ยุยงลำเก๊กเซียงอ๋องทำแก่ท่านดังว่านั้นหาไม่ เราช่วยป้องกันไว้อีก ท่านยังไม่เห็นบุญคุณกลับมาว่าดังนี้เล่า ซินกงป้าจึงว่าเอ็งเป็นคนไม่มีดีด้วยกันทั้งสองคน อย่าพักพูดแก้ตัวเลย เกียงจูแหยจึงตอบว่า ซึ่งเราจะกลัวท่านนั้นหาไม่ แต่เรากลัวความนินทาว่าเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกันจะมาฆ่ากันเล่า ว่าแล้วเอากระบี่ฟันซินกงป้าทีหนึ่ง แล้วก็หนีไปทางทิศตะวันออก ซินกงป้าจึงขับเสือไล่ตามไป ครั้นใกล้จึงเอาแก้วอันมีฤทธิ์ ซึ่งเกิดแต่ต้นแผ่นดินทิ้งถูกหลังเกียงจูแหยเจ็บเป็นสาหัสทรุดนั่งอยู่
๏ ฝ่ายฮูลิวสุนโตหยินยืนอยู่หน้าถ้ำฮุยเลงต๋องเขาเฮียบเลงสัน แลเห็นซินกงป้าก็ร้องเรียก ซินกงป้าแกล้งทำเมินไม่ได้ยิน ฮูลิวสุนโตหยินจึงซ้ำเรียกอีก ว่าอาจารย์ให้มาคอยอยู่ ซิงกงป้าเหลียวไปเห็นก็รู้จัก ว่าฮูลิวสุนโตหยินคนนี้มีฤทธิ์นัก จะอยู่สู้รบไม่ได้ก็หนีไป ฮูลิวสุนโตหยินจึงหัวเราะร้องว่าอย่าหนีเราเลย จึงเอาเชือกที่ลงยันต์โยนไปมัดซินกงป้าแล้วสั่งให้อึ้งกี๋มเล็กสู้คุมตัวไว้ จะเอาไปให้อาจารย์ทำโทษที่เขากิเลน แล้วพยุงเกียงจูแหยให้ลุกขึ้นนั่งเหนือแผ่นศิลาให้ยากิน เกียงจูแหยกินยามีความสบาย แล้วคุกเข่าลงคำนับว่าท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดไม่ แล้วก็ลากลับมาค่าย ฮูลิวสุนโตหยินก็พาเอาตัวซินกงป้ามา ครั้นถึงหยกหูก๋งที่อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นอยู่ เห็นรูปธงปักหน้าเก๋งสองคันกับกระถางตามธูปไว้คู่หนึ่งก็รู้ว่าอาจารย์อยู่ จึงเข้าไปคุกเข่าลงกราบคำนับง่วนสีเทียนจุ๋นแล้วว่า ซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าไปจับตัวซินกงป้านั้น ข้าพเจ้าได้ตัวมาแล้ว อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้หาตัวซินกงป้ามาถามว่าเหตุไรตัวจึงไปทำร้ายเกียงจูแหย ซึ่งอาสาพระเจ้าบูอ๋องมาปราบปรามผู้ผิดจะให้แผ่นดินเป็นสุข นี่หากว่ารู้ให้ไปช่วยทันเกียงจูแหยจึงรอด ถ้าเกียงจูแหยตายราชการพระเจ้าบูอ๋องเสีย คนทั้งปวงก็จะได้ความเดือดร้อนชอบแล้วหรือ ซินกงป้าได้ฟังตกใจกลัวก้มหน้านิ่งอยู่ มิรู้ที่จะว่าประการใด อาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงสั่งอึ้งกุ๋น ให้เอาตัวซินกงป้าไปทำโทษ เอาก้อนศิลาทับไว้กว่าจะสิ้นอายุเกียงจูแหย อึ้งกุ๋นเข้ามาจะเอาตัวไป ซินกงป้าจึงร้องว่าซึ่งข้าพเจ้าทำทั้งนี้ จะได้แกล้งให้ราชการพระเจ้าบูอ๋องเสีย จะให้คนทั้งปวงเดือดร้อนนั้นหามิได้ ด้วยแต่ก่อนเกียงจูแหยทำร้ายให้ข้าพเจ้าได้ความขัดเคืองจึงทำทดแทนเกียงจูแหย ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้ามิได้ทำอันตรายเกียงจูแหยต่อไปแล้ว ข้าพเจ้าขอโทษตัวครั้งหนึ่งเถิด ง่วนสีเทียนจุ๋นก็มีความเมตตาให้งดโทษไว้ แล้วให้ซินกงป้าสาบานว่า ถ้าทำดังนี้สืบไปให้เอาใส่หลุมถมไว้ให้ตายที่เมืองปักไฮ ซินกงป้าก็ให้สัตย์ตามคำอาจารย์ แล้วฮูลิวสุนโตหยินกับซินกงป้าคำนับลาง่วนสีเทียนจุ๋นไปที่อยู่
๏ ฝ่ายก๋งเสงจู๊ครั้นมาถึงเขาเผกอิวก๋ง เห็นสานุศิษย์ของอาจารย์เดินออกมา จึงว่าท่านเอ็นดูเรากลับเข้าไปเรียนอาจารย์ว่าเราจะขอเข้าไปแจ้งความ สานุศิษย์นั้นก็เข้าเรียนความตามก๋งเสงจู๊สั่ง อาจารย์ทองเทียนกาจู๊แจ้งความแล้ว ก็สั่งให้สานุศิษย์พาก๋งเสงจู๊มา ก๋งเสงจู๊ครั้นเข้ามาถึงอาจารย์คุกเข่าลงคำนับแล้ว จึงเอาของวิเศษของนางโฮเหลงเสียงโบ๊ส่งให้อาจารย์แล้วว่า ข้าพเจ้าไปพบนางโฮเหลงเสียงโบ๊ทำอันตรายแก่เกียงจูแหย ข้าพเจ้าห้ามไม่ฟังกลับเอากระบี่ฟันข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงเอาตราทองทุบตาย เกียงจูแหยนั้นข้าพเจ้าได้ให้ยากินจึงรอดชีวิต แล้วเล่าความซึ่งนางโฮเหลงเสียงโบ๊รบกับเกียงจูแหย แลอังกิ๋มทหารล้มตายเป็นอันมาก อาจารย์ทองเทียนกาจู๋ได้ฟังก็ติเตียนนางโฮเหลงเสียงโบ๊ว่าทำผิด แล้วอาจารย์ส่งกระบองเหล็กสี่เหลี่ยมเจ็ดข้อมียันต์ปิดข้อละสี่แห่งให้ก๋งเสงจู๊ สั่งว่าทีนี้ใครทำอันตรายจงเอากระบองนี้ตี ก๋งเสงจู๊รับกระบองแล้วลาอาจารย์ออกมาข้างนอก
๏ ฝ่ายนางกุเหลงเสียงโบ๊ซึ่งเป็นพวกนางโฮเหลงเสียงโบ๊ผู้ตาย เห็นก๋งเสงจู๊เดินออกมามีความโกรธนัก ว่าเหตุใดเจ้าจึงตีนางโฮเหลงเสียงโบ๊พวกเราตาย ว่าแล้วเอากระบี่ฟันก๋งเสงจู๊ ก๋งเสงจู๊เอากระบี่รับไว้ ว่าพวกท่านไปฆ่าเกียงจูแหย ซึ่งอาสาพระเจ้าบูอ๋องมาปราบผู้ทำผิดให้แผ่นดินเป็นสุข อาจารย์ทองเทียนกาจู๋ใช้เราไปปราบปราม ว่าแล้วก็เอาตราทุบศีรษะกุเหลงเสียงโบ๊แตกตาย กลายเพศกลับเป็นเต่าไปดังเก่า
๏ ฝ่ายหองสิวเสียน ฮอหุนเสียง กิ๋มก๋งเสียน กิ๋มแหยเสียน ซึ่งเป็นพวกกุเหลงเสียงโบ๊เห็นเพื่อนกลายเป็นเต่ามีความอายนัก ก็ชวนกันเข้าสกัดหน้าจะฆ่าก๋งเสงจู๊ ก๋งเสงจู๊เห็นดังนั้นก็กลับเข้าไปบอกความแก่อาจารย์ทองเทียนกาจู๋ ทองเทียนกาจู๋จึงให้ซุยฮอถองหยีไปเรียกศิษย์ทั้งสี่เข้ามากำชับว่าอย่าทำอันตรายเขา แล้วจึงสั่งให้ขับกุเหลงเสียงโบ๊ซึ่งกลายเป็นเต่านั้นอย่าให้เข้ามาหาเรา
๏ ฝ่ายโตโบโตหยินเห็นอาจารย์โกรธด่าศิษย์สี่คน จึงบอกว่าเป็นความจริงข้าพเจ้ารู้อยู่ว่า คนสี่คนนี้จะได้ทำอันตรายกับก๋งเสงจู๊หามิได้ อาจารย์จึงว่าอย่าว่าต่อไปเลย ก๋งเสงจู๊ก็กราบลาอาจารย์ไปที่อยู่ ขณะนั้นอาจารย์ทองเทียนกาจู๋จึงเอากระบี่สี่เล่มอันมีฤทธิ์ส่งให้กิ๋มเหลงเสียงโบ๊ไปไว้สำหรับจะปราบเทวดาแลมนุษย์
๗๓
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นมาใกล้ค่าย พบฮุยฮอที่กลางทางก็มีความยินดี จึงถามว่าทหารทั้งปวงอยู่ดีพร้อมกันหรือ ฮุยฮอคำนับแล้วว่าบัดนี้โลเฉียแลทหารทั้งปวงแยกย้ายกันเที่ยวตามหาท่านเป็นหลายทางยังไม่กลับมา แล้วให้ทหารรีบไปบอกอังกิ๋ม อังกิ๋มรู้ความแล้วก็ออกมารับ เชิญเกียงจูแหยเข้าไปในค่าย ทหารทั้งปวงรู้ว่าเกียงจูแหยมาถึงก็ชวนกันมาคำนับเกียงจูแหยด้วยความยินดี เกียงจูแหยจึงให้ตรวจทานดูตามบัญชีแจ้งว่าเสียทหารไปเป็นอันมากก็เศร้าใจ แล้วเล่าความซึ่งต่อสู้กับโฮเหลงเสียงโบ๊ แลซินกงป้าให้ทหารฟังทุกประการ แล้วให้เลิกทัพถอยกลับออกไปทางห้าสิบสี่เส้น พักทแกล้วทหารอยู่สามวันแล้วยกมาค่ายเก่า
๏ ฝ่ายฮูเสงรู้ว่าโฮเหลงเสียงโบ๊ตาย เกียงจูแหยรอดชีวิตยกทัพกลับมาอีกก็นึกน้อยใจตัว จึงว่ากับอ๋องสิ้นว่าเดิมเรายอมเข้าด้วยเขาแล้ว มาหลงเชื่อคำโฮเหลงเสียงโบ๊การศึกจึงกลับเป็นดังนี้ มิรู้ที่จะทำประการใด อ๋องสิ้นจึงว่าท่านอย่าวิตกแลย ถ้าเราจะกลับเข้าด้วยเกียงจูแหยครั้งนี้ เกียงจูแหยจะว่าประการใดเราจึงเอาความทั้งปวงซัดให้โฮเหลงเสียงโบ๊ผู้ตายก็เห็นจะไม่มีโทษ ฮูเสงก็เห็นชอบด้วย จึงเขียนหนังสือเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าฮูเสงขอคำนับมาถึงท่านแม่ทัพด้วยครั้งก่อนข้าพเจ้ายอมเข้าด้วยท่านแล้ว แต่ฮูหลุยผู้น้องกับโฮเหลงเสียงโบ๊ คิดอ่านอวดฝีมือความรู้จะให้ได้ชัยชนะแก่ท่าน ข้าพเจ้าก็เบาความเห็นด้วยโทษข้าพเจ้าผิดนัก ครั้งนี้ขอท่านได้โปรด เหมือนให้ชีวิตไว้เป็นข้าทำราชการแก้ตัวครั้งหนึ่งเถิด แล้วให้อ๋องสิ้นถือหนังสือไปถึงเกียงจูแหย อ๋องสิ้นครั้นมาถึงค่ายเข้าไปหาทหารให้นำความไปแจ้งแก่แม่ทัพ  เกียงจูแหยรู้ว่าฮูเสงมีหนังสือมาจึงเอาตัวอ๋องสิ้นเข้าไป อ๋องสิ้นครั้นเข้าไปถึงเกียงจูแหยคุกเข่าลงคำนับแล้วส่งหนังสือให้ เกียงจูแหยรับหนังสือมาดู แจ้งความแล้วจึงว่า ถ้าฮูเสงยอมด้วยจริงแล้ว เวลาพรุ่งนี้เราจึงจะยกไป อังกิ๋มจึงว่าฮูเสงมีหนังสือมาทั้งนี้ข้าพเจ้ายังหาเห็นจริงด้วยไม่ ขอท่านคิดดูให้จงดีก่อน เกียงจูแหยว่าซึ่งฮูเสงกลับกลายไปครั้งก่อนนั้น เราเห็นว่าเพราะโฮเหลงเสียงโบ๊กับฮูหลุยดอก ท่านอย่าวิตกเลย แล้วอ๋องสิ้นก็ลาเกียงจูแหยกลับไปบอกความแก่ฮูเสงว่า เกียงจูแหยหาโกรธไม่ สั่งว่าพรุ่งนี้จะมา ฮูเสงรู้ดังนั้นจึงให้จัดแจงสิ่งของคำนับทั้งงปวงไว้ แล้วจารึกธงขึ้นปักใหม่ว่าบูอ๋อง ครั้นรุ่งขึ้นเกียงจูแหยยกทัพมาด่านก๋าบองก๋วน ฮูเสงเห็นเกียงจูแหยมาก็ออกมาต้อนรับที่ประตูค่ายคำนับแล้วขอโทษตัว เกียงจูแหยจึงว่าท่านเป็นคนกลับกลอกหามีสัตย์สุจริตไม่ จะเลี้ยงท่านต่อไปข้างหน้า ถ้ามีคนยุยงประการใดก็จะกลับทรยศต่อเรา ท่านเป็นคนชั่วนักหาควรจะอยู่ต่อไปไม่ ให้ทหารเอาตัวฮูเสงไปตัดศีรษะเสียบไว้หน้าค่าย อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง จึงตั้งให้กิหยงคุมทหารแลสมัครพรรคพวกของฮูเสงอยู่รักษาด่านก๋าบองก๋วนสืบไปแล้ว เกียงจูแหยกลับมาค่ายกีจุยก๋วน
๏ ฝ่ายลิเจ้งก็ออกมารับพาเกียงจูแหยไปเฝ้า แต่ลิเจ้งเข้าไปก่อน ทูลว่าเกียงจูแหยมาถึงแล้ว พระเจ้าบูอ๋องมีรับสั่งให้หาตัวเกียงจูแหยเข้าไป แล้วรับสั่งให้นั่งที่สมควร จึงพระราชทานสุราให้กินตามสบาย ฝ่ายอึ้งปวยฮอคุมทหารสิบหมื่นยกกองทัพมาถึงด่านแชเหลงก๋วน จึงให้ตั้งค่ายอยู่ริมด่าน
๏ ฝ่ายคิวอินฮูจ๋อง ครั้นรู้ว่าอึ้งปวยฮอยกมาจึงปรึกษานายทหารสี่คนว่า บัดนี้มีศึกมาเราจะคิดประการใด นายทหารทั้งสี่จึงว่าเราเป็นข้าพระเจ้าติวอ่องก็ควรที่จะอาสาสู้รบกว่าจะสิ้นชีวิต คิวอินฮูจ๋องจึงให้แบหองยกทหารออกไปดูกำลังข้าศึก อึ้งปวยฮอก็ให้เตงจิวก๋งแต่งตัวใส่เสื้อแดงขี่ม้าคุมทหารออกมาหน้าด่าน เห็นแบหองจึงว่าท่านไม่รู้หรือ ว่าพระเจ้าบูอ๋องเสด็จมาปราบปรามให้แผ่นดินเป็นสุข ตัวทำองอาจคุมทหารออกมาจะต่อสู้ด้วยเราหรือ แบหองมีความโกรธร้องว่าอ้ายพวกกบฏไม่ตรงต่อแผ่นดิน แล้วก็เข้ารบกับเตงจิวก๋งได้สิบเพลง เตงจิวก๋งได้ทีร้องตวาดขับม้าไปเอาทวนแทงถูกแบหองตาย ตัดศีรษะมาให้อึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอยินดีรินสุราให้เป็นรางวัล คิวอินฮูจ๋องรู้ว่าแบหองตาย จึงชวนทหารเอกสามคนกับไพร่ก็ยกออกไป อึ้งปวยฮอรู้จัดแจงทหารใหญ่น้อยพร้อมแล้ว จุดประทัดเอาฤกษ์ยกออกมา คิวอินฮูจ๋องเห็นจึงร้องว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่พระเจ้าติวอ๋อง เหตุไรเสียสัตย์ไปเข้าด้วยบูอ๋องยกมาทำดังนี้ชอบอยู่หรือ อึ้งปวยฮอจึงว่าเราเป็นข้าพระเจ้าติวอ๋องก็จริงอยู่ แต่พระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในสัจสุจริตไม่ กระทำความชั่วต่างๆ เราจึงหนีไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงยอมสิ้นแล้ว เหตุใดตัวยังถือพระเจ้าติวอ๋องอยู่เล่า แล้วให้อึ้งเทียนเสียงผู้บุตร อายุได้สิบเจ็ดปีคุมทหารออกรบ คิวอินฮูจ๋องจึงให้กอกุยออกต่อสู้รบกันได้สิบห้าเพลง อึ้งเทียนเสียงเอาทวนแทงถูกกอกุยตาย คิวอินฮูจ๋องเห็นก็โกรธ จึงขับม้าพาทหารออกรบกับอึ้งเทียนเสียง อึ้งเทียนเสียงเห็นคิวอินฮูจ๋องมาก็นึกในใจว่า อ้ายนี่จะออกมาตายอีกแล้ว ก็ขับม้ารำทวนเข้าต่อสู้ ฮือเซ่งซุนปอก็เข้าช่วยคิวอินฮูจ๋อง เตงจิวก๋งก็เข้าชวยอึ้งเทียนเสียงรบกันเป็นสามารถ เตงจิวก๋งเอาทวนแทงฮือเซ่งตาย ซุนปอเห็นก็โกรธร้องด่าเตงจิวก๋งพลางรบพลาง อึ้งเทียนเสียงสู้กับคิวอินฮูจ๋องได้ทีเอาทวนแทงคิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องเจ็บปวดนักขับม้าหนี อึ้งเทียนเสียงจึงขึ้นเกาทัณฑ์ยิงถูกหลังคิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องไม่ตายหนีไปได้ เตงจิวก๋งเห็นคิวอินฮูจ๋องถูกอาวุธหนีไปแต่ซุนปอยังสู้อยู่ จึงเอาทวนแทงถูกซุนปอตาย แล้วตัดเอาศีรษะไปให้อึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอได้ชัยชนะ แล้วก็พาทหารกลับเข้าค่าย คิวอินฮูจ๋องหนีมาถึงที่อยู่แล้วกินยารักษาตัวอยู่สามวันค่อยคลายความเจ็บแล้วคิดว่า บัดนี้ทหารเอกก็ตายสิ้นทั้งสี่คน ยังแต่ตัวเราผู้เดียวจะยกออกไปอีกสักครั้งหนึ่ง ก็จัดแจงทหารพร้อมแล้วขึ้นขี่ม้ายกออกไป อึ้งเทียนเสียงรู้ว่าคิวอินฮูจ๋องยกมา ก็ออกต่อสู้รบกันได้สามสิบเพลง หมวกคิวอินฮูจ๋องพลัดตกพอหมวกหลุดผมกระจายออกปกหน้า อึ้งเทียนเสียงเห็นคิดสงสัยว่าคิวอินฮูจ๋องนี้จะมีความรู้ประการใด จึงวางทวนไว้เอากระบองเหล็กออกถือคอยจะตี คิวอินฮูจ๋องเห็นอึ้งเทียนเสียงวางทวนเสียแล้ว ได้ทีไล่กระชิดเข้ามาถึงตัวอึ้งเทียนเสียง อึ้งเทียนเสียงเอากระบองเหล็กตีถูกอกรากโลหิตออกเจ็บปวดเจียนจะตกม้า คิวอินฮูจ๋องอุตส่าห์แข็งใจขับม้าหนีกลับไปที่อยู่ ทหารทั้งปวงก็ตื่นแตกสิ้น อึ้งเทียนเสียงก็กลับเข้าค่ายแจ้งความแก่บิดาทุกประการ อึ้งปวยฮอมีความยินดี จึงสั่งให้ทหารคอยดูว่าคิวอินฮูจ๋องจะคิดทำประการใด ครั้นสามวันแล้วไม่เห็นผู้ใดออกมารบ อึ้งปวยฮอจึงจัดทหารเข้าไปตีค่ายคิวอินฮูจ๋อง ทหารในค่ายคิวอินฮูจ๋องก็ต่อสู้อยู่หลายเวลา
๏ ฝ่ายอึ้งปวยฮอเห็นทหารตีค่ายหลายเวลาไม่แตกแล้ว จึงให้ถอยมาตั้งมั่นอยู่ ฝ่ายตันซีทหารกองลำเลียงรู้ว่า อึ้งปวยฮอมารบกับคิวอินฮูจ๋องก็มาช่วย คิวอินฮูจ๋องเห็นมีความยินดีนัก บอกว่าทหารเราออกรบล้มตายเป็นอันมาก ตันซีจึงว่าเราจะขอทหารสามพันจะอาสาท่านต่อสู้กับบูอ๋องเอาชัยชนะให้จงได้ คิวอินฮูจ๋องก็จัดแจงทหารให้ตันซียกออกไป อึ้งปวยฮอก็ให้เตงจิวก๋งออกรบ เตงจิวก๋งขับม้าพาทหารไล่บุกรุกตันซี ตันซีก็อ่านมนต์อันวิเศษพ่นเป็นควันสีเหลืองออกจากปาก ไปถูกเตงจิวก๋งมัวไปพลัดตกม้าลง ตันซีจับเตงจิวก๋งได้มัดพาไปให้คิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องเห็นตันซีได้เตงจิวก๋งมาก็ดีใจ เตงจิวก๋งร้องว่ากับตันซีอันการฝีมือรบเราหากลัวไม่ แต่ท่านมีความรู้จึงจับตัวเราได้ แม้นเราตายเป็นผีแล้วจะกลับมากินเนื้อท่าน ตันซีได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก สั่งทหารให้เอาตัวเตงจิวก๋งออกไปตัดศีรษะเสียบไว้หน้าค่าย คิวอินฮูจ๋องให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงรินสุราให้ตันซีกินแล้วให้ยกออกไปอีก อึ้งปวยฮอรู้จึงให้ไทหลวนออกไปรบ ตันซีก็ร่ายมนต์เป่าไป แล้วจับตัวไทหลวนได้พากลับไปส่งให้จำไว้
๗๔
๏ ครั้นรุ่งขึ้นตันซีก็ออกมายังสนามรบ อึ้งปวยฮอรู้จึงเรียกอึ้งเทียนเสียง อึ้งเทียนหลก อึ้งเทียนเจียกผู้บุตรมาสั่งให้ออกรบกับตันซี แล้วกำชับว่าระวังตัวจงดี ตันซีคนนี้มีฝีมือนัก บุตรทั้งสามคนคำนับบิดาแล้วก็พาทหารออกไปรบกับตันซี อึ้งเทียนหลกเอาทวนแทงถูกตันซีทีหนึ่ง ตันซีก็ทำเป็นแพ้ขับม้าหนี อึ้งเทียนหลกก็ขับม้าไล่ติดตามไปใกล้ตันซี ตันซีร่ายมนต์เป็นควันพ่นถูกอึ้งเทียนหลกล้มคว่ำลง ตันซีจับตัวอึ้งเทียนหลกได้เอาไปจำไว้ อึ้งเทียนเสียง อึ้งเทียนเจียกก็กลับมาบอกกับบิดา อึ้งปวยฮอรู้ว่าเขาจับบุตรไปได้ก็เสียใจ ขณะนั้นตันซีถูกทวนมารักษาแผลอยู่ในค่ายมิได้ออกรบหลายวัน
๏ ฝ่ายคิวอินฮูจ๋องซึ่งถูกกระบองเหล็กไปรักษาตัวหายแล้วจึงเอาของวิเศษสิ่งหนึ่งเป็นทองมีศีรษะดงงูเป็นวงใส่ศีรษะแล้วขึ้นม้าพาทหารออกไปจะต่อสู้กับอึ้งเทียนเสียง อึ้งเทียนเสียงรู้ก็ออกรบกับคิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องจึงคายแก้วออกมาดวงหนึ่งชูไว้ แล้วร้องเรียกอึ้งเทียนเสียงให้ดู อึ้งเทียนเสียงเหลียวมาเห็นแก้วก็สลบลง คิวอินฮูจ๋องจับมัดพากลับเข้าค่าย อึ้งเทียนเสียงครั้นฟื้นขึ้นมีความโกรธนัก จึงว่ากับคิวอินฮูจ๋องว่าเราหากลัวฝีมือไม่ หากท่านเอาความรู้กระทำให้มืดมัวไปจึงจับเราได้ ถึงเราตายไม่สิ้นพยาบาทเลย คิวอินฮูจ๋องจึงว่าเรารบกับท่านครั้งก่อนนั้น ท่านเอากระบองตีแล้วซ้ำยิงด้วยเกาทัณฑ์ เราได้ความเจ็บเป็นสาหัสเพียงจะสิ้นชีวิต เราจึงทำทดแทนบ้างจะมาพยาบาทเราหาควรไม่ อึ้งเทียนเสียงจึงว่าเราแพ้ความรู้ท่านแล้วไม่ขออยู่จะยอมตาย คิวอินฮูจ๋องจึงให้เอาตัวอึ้งเทียนเสียงไปฆ่าเสียแล้วเอาศพผูกแขวนไว้หน้าค่าย อึ้งปวยฮอครั้นรู้ว่าคิวอินฮูจ๋องจับบุตรไปได้อีกคนหนึ่ง เขาให้ฆ่าเสียยิ่งเศร้าใจนัก คิดว่าครั้งนี้ยกมาเสียทีข้าศึกความชอบสิ่งใดก็ยังไม่ได้ แล้วซ้ำเสียบุตรไปสองคนฉะนี้มิรู้ที่จะคิดอ่านเอาชัยชนะประการใด จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ทหารถือไปถึงเกียงจูแหย เกียงจูแหยแจ้งในหนังสือแล้วก็ตกใจ ทั้งคิดสงสารบุตรอึ้งปวยฮอ ทั้งเสียดายเตงจิวก๋งยิ่งนัก นั่งนิ่งถอนใจใหญ่อยู่
๏ ฝ่ายนางเตงตันหยกซึ่งเป็นบุตรเตงจิวก๋ง รู้ข่าวบิดาก็มาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยบอกว่าบิดาเจ้าตายเสียแล้ว นางเตงตันหยกคิดสงสารบิดานัก ร้องไห้พลางว่ากับเกียงจูแหยว่า ตันซีกับคิวอินฮูจ๋องฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านออกไปต่อสู้ด้วยตันซีแลคิวอินฮูจ๋องแก้แค้นแทนคุณบิดาข้าพเจ้า เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงสั่งให้โลเฉียไปด้วย โลเฉียกับนางเตงตันหยกคำนับลาเกียงจูแหย พาทหารไปยังค่ายอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอครั้นรู้ข่าวว่าโลเฉียมาก็มีความยินดี ออกไปรับแต่กลางทางพาเข้ามานั่งในค่าย จึงเล่าความถึงบุตรแลทหารซึ่งออกไปให้โลเฉียฟังทุกประการ เล่าพลางถอนใจใหญ่แล้วว่าครั้งนี้เสียใจนัก โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าทราบข่าวบุตรท่านก็มีความวิตก ด้วยว่าเป็นเด็กพึ่งสอนอาสาทำศึก ยังมิได้มีความชอบสักครั้งหนึ่งเลยมาตายเสียดังนี้หาพอที่ไม่ ตั้งแต่นี้ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะรับออกรบกับคิวอินฮูจ๋องเอาชัยชนะให้จงได้
๏ ฝ่ายม้าใช้คิวอินฮูจ๋องก็ไปบอกว่า โลเฉีย ยกหนุนมาถึงค่ายอึ้งปวยฮอแล้ว คิวอินฮูจ๋องรู้ความดังนั้นแล้ว ก็แต่งตัวถือแหลนขับม้าพาทหารมาถึงหน้าค่ายอึ้งปวยฮอ โลเฉียรู้ก็ยกทหารออกไปจากค่าย เห็นคิวอินฮูจ๋องจึงร้องว่าเหตุใดทำองอาจฆ่าอึ้งเทียนเสียง แล้วมิหนำซ้ำเอาศพขึ้นแขวนประจานไว้อีกเล่า ครั้งนี้เราจะทำท่านเหมือนดังนั้นบ้าง ว่าแล้วขับม้าเข้ารบกับคิวอินฮูจ๋องสู้กันได้สามสิบเพลง คิวอินฮูจ๋องแกล้งทำหนี แล้วคายแก้วออกมา ร้องบอกให้โลเฉียดู โลเฉียจึงร้องว่าความรู้แต่เพียงนี้เราไม่กลัวอย่าอวดเลย คิวอินฮูจ๋องเห็นโลเฉียไม่เป็นอันตราย คิดครั่นคร้ามเห็นจะสู้มิได้ก็ขับม้ารีบหนีไป โลเฉียขับม้าไล่ติดตาม ครั้นใกล้ก็เอากำไลทองทิ้งถูกคิวอินฮูจ๋องที่ไหล่กระดูกหัก คิวอินฮูจ๋องหนีเข้าค่ายได้ โลเฉียก็มาแจ้งความแก่อึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอยินดีนัก
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนผัวนางเตงตันหยกคุมลำเลียงตามมาภายหลัง ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับอึ้งปวยฮอแล้วถามถึงเตงจิวก๋ง อึ้งปวยฮอจึงบอกว่าเตงจิวก๋งนั้นออกรบ ตันซีจับได้ให้คิวอินฮูจ๋องฆ่าเสียแล้ว บุตรเราเขาก็จับไปได้ทั้งสองคน อึ้งเทียนเสียงนั้นเขาฆ่าเสียเอาศพแขวนประจานไว้หน้าค่าย แต่อึ้งเทียนหลกไปกับไทหลวนนั้นจะเป็นตายประการใดหารู้ไม่ โลเฉียมาถึงได้ออกรบกับคิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องหนีไป โทเฮงสุนได้แจ้งดังนั้นก็มีความโกรธนัก จึงว่าข้าพเจ้ามีวิชาดำดินได้ เวลาค่ำวันนี้จะอาสาท่านไปลักเอาศพบุตรท่านมาให้จงได้ อึ้งปวยฮอจึงว่าท่านเอ็นดูเราได้ดังนั้นเราขอบใจท่านนัก ครั้นเวลาสองยามโทเฮงสุนทำฤทธิ์ดำดินไปผุดขึ้นในค่ายคิวอินฮูจ๋อง ที่เอาอึ้งเทียนหลกกับไทหลวนจำไว้นั้น จึงบอกว่าเราชื่อโทเฮงสุน มาช่วยบิดาท่านรบอย่าวิตกไปเลยสักหน่อยหนึ่งท่านจะพ้นจากจำ แล้วจึงไปที่ศพอึ้งเทียนเสียงตัดเชือกผูกแขวนไว้นั้น อุ้มเอาศพมาให้อึ้งปวยฮอแล้วแจ้งความซึ่งพบอึ้งเทียนหลกกับไทหลวนทุกประการ อึ้งปวยฮอครั้นเห็นศพบุตรมีความสงสารร้องไห้รักแล้ว สั่งอึ้งเทียนเจียกให้จัดแจงเอาศพอึ้งเทียนเสียงไปฝังไว้ที่เมืองไซรกี
๏ ฝ่ายทหารคิวอินฮูจ๋อง ครั้นเวลาเช้าเข้ามาบอกคิวอินฮูจ๋องว่ามีผู้มาลากเอาศพอึ้งเทียนเสียงไป คิวอินฮูจ๋องได้แจ้งดังนั้นจึงคิดว่า จะมีทหารความรู้วิเศษลอบเข้ามาจึงทำการดังนี้ได้ คิวอินฮูจ๋องคิดกลัวนัก ตันซีจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะยกออกไปรบเอาชัยชนะให้จงได้ ตันซีจัดแจงทหารแล้วขึ้นขี่ม้ายกไปถึงหน้าค่ายอึ้งปวยฮอ โทเฮงสุนครั้นเห็นตันซีมาก็มีความแค้นนัก จึงเข้าไปคำนับอึ้งปวยฮอกับโลเฉียว่า ข้าพเจ้ากับภรรยาจะขอออกรบกับตันซี แล้วก็ชวนนางเตงตันหยกภรรยาขึ้นขี่ม้าคนละตัวออกไปจากค่าย จึงร้องว่ากับตันซีว่าท่านฆ่าเตงจิวก๋งบิดาภรรยาเรา เราจะพยาบาทท่านไปกว่าจะสิ้นดินแลสิ้นฟ้า วันนี้เราจะจับตัวท่านไปทำให้สาที่ความแค้น ตันซีจึงตอบโทเฮงสุนว่าตัวเองเป็นเด็กสูงศอกเศษ อุปมาเหมือนเต้าหู้อันเน่ามีกลิ่นเหม็นหรือจะองอาจมาสู้กับเราได้ แล้วก็ขับม้าเข้ารบได้สามสี่เพลง จึงคายแก้วในปากออก แสงแก้วไปถูกโทเฮงสุนล้มลง ตันซีจับโทเฮงสุนได้ นางเตงตันหยกเห็นดังนั้นมีความโกรธ ขับม้าไล่ตามเอาก้อนศิลาแก้วทิ้งไปถูกศีรษะตันซี ตันซีเจ็บปวดบวมทั้งหน้ารีบหนีเข้าค่ายได้ เอาตัวโทเฮงสุนไปให้คิวอินฮูจ๋อง คิวอินฮูจ๋องแลเห็นตันซีหน้าฟกบวม จึงถามว่าท่านเป็นอะไร ตันซีบอกว่าภรรยาโทเฮงสุนเอาก้อนศิลาทิ้งเอา คิวอินฮูจ๋องจึงว่า ซึ่งท่านจับอ้ายลูกเล็กมาดังนี้จะเอาไว้ต้องการอะไรฆ่ามันเสียเถิด แล้วสั่งให้ทหารเอาตัวโทเฮงสุนไปฆ่าเสีย ทหารจึงพาโทเฮงสุนไปจะฆ่า โทเฮงสุนก็ทำฤทธิ์ดำดินหายไป ทหารเห็นก็ตกใจจึงวิ่งมาบอกคิวอินฮูจ๋องว่า ข้าพเจ้าพาลูกเล็กคนนั้นไปฆ่า ครั้นถึงที่จะฆ่าหายตัวไป คิวอินฮูจ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าอึ้งปวยฮอเห็นจะได้คนมีความรู้มา ซึ่งศพที่หายไปนั้นก็เห็นจะเป็นลูกเล็กคนนี้หายมาลักไป ครั้งนี้เราจะไว้ใจแก่ข้าศึกมิได้ จึงสั่งให้ทหารตรวจตราค่ายคูทั้งปวงจงกวดขัน
๏ ฝ่ายโทเฮงสุน ครั้นหนีดำดินมาได้ จึงเข้ามาคำนับอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอก็มีความยินดี ถามโทเฮงสุนว่าเหตุไรท่านจึงมาได้ โทเฮงสุนเล่าให้อึ้งปวยฮอฟังทุกประการ ฝ่ายแต้หลุนคุมลำเลียงมาถึงเข้าไปคำนับอึ้งปวยฮอ แลเห็นโทเฮงสุนยืนอยู่หน้าตาไม่สบาย จึงถามว่าท่านทุกข์ร้อนอะไรหรือ โทเฮงสุนจึงบอกว่าเราออกรบด้วยตันซี ตันซีมีความรู้คายแก้วออกเป็นสีเหลือง แสงแก้วมาถูกเราให้มืดหน้าตามัว ข้าศึกจับตัวเราไปได้เราพึ่งหนีกลับมาเดี๋ยวนี้ แต้หลุนจึงว่าตันซีมีความรู้คายแก้วเป็นสีเหลือง เราก็มีความรู้คายแก้วเป็นสีขาวได้ วิชาคล้ายคลึงกัน ครั้งนี้เราจะออกต่อสู้กับตันซีสักครั้งหนึ่ง อึ้งปวยฮอได้ยินดังนั้นจึงว่า ท่านคุมเสบียงมาได้โดยสะดวกดังนี้ ก็เป็นความชอบอยู่แล้ว อย่าออกไปรบให้ลำบากกายเลย แต้หลุนจึงว่าท่านได้โปรดให้ข้าพเจ้าออกลองความรู้ดูกับตันซีสักครั้งหนึ่งเถิด อึ้งปวยฮอก็ยอมให้แต้หลุนออกรบ แต้หลุนจัดแจงทหารแล้วขึ้นขี่ม้ายกไปหน้าค่ายคิวอินฮูจ๋อง ตันซีรู้ว่ากองทัพยกมาก็พาทหารออกไปนอกค่าย จึงร้องถามว่าท่านชื่อไร องอาจมาถึงหน้าค่ายเราดังนี้ แต้หลุนจึงบอกว่าเราชื่อแต้หลุน เป็นกองลำเลียงรู้ว่าท่านมีวิชาวิเศษนัก จึงจะมารบกับท่านลองความรู้สักครั้งหนึ่ง แล้วถามว่าท่านชื่อไรเล่า ตันซีจึงบอกว่าเราชื่อตันซี เป็นกองลำเลียงเหมือนกันกับท่าน จะต่อสู้ดูฝีมือกันให้เห็นดีชั่วก็ตามใจ ว่าแล้วขับม้าเข้ารบกับแต้หลุน
๏ ขณะเมื่อแต้หลุนกับตันซีรบกันอยู่นั้น โลเฉียกับโทเฮงสุนออกมายืนดูอยู่หน้าค่าย แต้หลุนเข้ารบกับตันซีได้หน่อยหนึ่งแล้ว จึงร่ายมนต์เป็นฝูงกาเดินมาตามตีกันมาเป็นแถวดังงูเลื้อย แล้วให้จิกเอาตันซี ตันซีจึงทำด้วยความรู้เป็นเสือดาวเข้าสู้กับกา แล้วแต้หลุนร่ายมนต์หายใจเป็นควันสีขาวออกมาทางจมูกไปต้องตันซีหมวกตกกระเด็นไป ตันซีจึงคายแก้วในปากออกเป็นสีเหลือง แสงแก้วต้องตัวแต้หลุนเสื้อกางเกงเครื่องแต่งตัวขาดสิ้น โทเฮงสุนกับโลเฉียเห็นทหารทั้งสองฝ่ายดูเห็นทำความรู้สู้กันประหลาดก็หัวเราะ แต้หลุนกับตันซีรบกันต่างคนสำแดงวิชาไม่แพ้ชนะกัน ต่างคนต่างกลับไปค่าย ตันซีครั้นเข้าไปถึงที่อยู่ จึงเล่าความซึ่งต่อสู้ด้วยความรู้กับแต้หลุนให้คิวอินฮูจ๋องฟังทุกประการ คิวอินฮูจ๋องได้ฟังก็มีความวิตกว่า กองทัพอึ้งปวยฮอได้คนมีความรู้มาช่วย แลกองทัพเกียงจูแหยเล่าก็ได้ข่าวว่าตีด่านกิมเหมงก๋วนได้แล้ว คิวอินฮูจ๋องไม่มีความสบาย นอนวิตกไปจนรุ่ง
๏ ฝ่ายแต้หลุนจัดแจงทหารแล้วยกออกมาหน้าค่าย คิวอินฮูจ๋องตันซีรู้ว่าแต้หลุนมาก็ออกไปจากค่าย ว่ากับแต้หลุนว่า วันนี้เราอย่าสู้กันด้วยความรู้แลอาวุธเลย สู้กันด้วยมือเปล่าตัวต่อตัวดูกำลังกันเถิด แต้หลุนก็รับคำแล้วเข้าต่อสู้กันจนค่ำไม่แพ้ชนะกัน ต่างคนต่างกลับไปที่อยู่
๏ ขณะนั้นอึ้งปวยฮอปรึกษาด้วยโลเฉีย ว่าแต้หลุนออกไปรบถึงสองครั้งแล้วหาได้ชัยชนะไม่ เราคิดว่าเวลาค่ำวันนี้จะให้เข้าปล้นค่ายคิวอินฮูจ๋อง ท่านจะเห็นประการใด โลเฉียได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านคิดนี้ ข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย อึ้งปวยฮอจึงสั่งโทเฮงสุนว่าเวลาค่ำวันนี้ ท่านจงดำดินเข้าไปอยู่ในค่ายคิวอินฮูจ๋อง ถ้าเห็นพวกเราเข้าตีค่ายแล้วท่านจงถอดอึ้งเทียนหลกกับไทหลวน ออกทำการขึ้นข้างในค่ายให้พร้อมกัน แล้วสั่งทหารทั้งปวงให้เตรียมการไว้จงพร้อม
๏ ฝ่ายคิวอินฮูจ๋องเห็นตันซีต่อสู้กับแต้หลุนไม่ชนะกัน กลับมาค่ายก็มีความวิตกด้วยการศึกเห็นเหลือกำลัง ก็คิดแต่งหนังสือจะบอกไปเมืองจิวโก๋ ขอทหารเพิ่มเติมมาช่วย แต่ตรึกตรองทำหนังสืออยู่ ในกลางคืนวันนั้นหาได้ให้ทหารตรวจตราค่ายไม่
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนครั้นเวลาดึกก็ดำดินเข้าไปในค่าย คอยอยู่ที่จำคนทั้งสองนั้น ครั้นเวลาสามยามอึ้งปวยฮอกับโลเฉีย จึงยกทหารไปถึงค่ายคิวอินฮูจ๋อง แล้วให้ตีกลองจุดประทัดเสียงอื้ออึง ขับทหารเข้าตีค่าย คิวอินฮูจ๋องอยู่ในที่นอน นอนจวนจะหลับ ได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจขึ้นม้าออกไปดูที่ประตูค่าย เห็นอึ้งปวยฮอใส่เสื้อแดงยืนอยู่กับโลเฉียเทงซิวเตียวเสงซุนโทหองแต้หลุนแลทหารเป็นอันมาก คิวอินฮูจ๋อง ตันซีขับทหารทั้งปวงเข้าต่อสู้ทหารอึ้งปวยฮอเป็นสามารถ โทเฮงสุนเห็นดังนั้นจึงถอดอึ้งเทียนหลกกับไทหลวนออกไล่ฆ่าฟันทหารคิวอินฮูจ๋องอยู่ในค่าย เห็นคิวอินฮูจ๋องยืนอยู่ที่ประตูค่าย โทเฮงสุนเอากระบองเหล็กตีถูกคิวอินฮูจ๋องตกม้าลง อึ้งปวยฮอเห็นจึงเอาทวนแทงถูกคอคิวอินฮูจ๋อง ทหารคิวอินฮูจ๋องเห็นคิวอินฮูจ๋องถูกทวนก็พากันเข้าแก้เอาคิวอินฮูจ๋องหนีไปได้ โลเฉียเห็นได้ทีก็รุกไล่เข้าไปเอากำไลทองทิ้งตันซีตกจากหลังม้า อึ้งปวยฮอเอาทวนแทงซ้ำถูกตันซีตาย ทหารในค่ายก็แตกกระจายไป อึ้งปวยฮอครั้นได้ด่านแซเหลงก๋วนแล้วจึงให้ทำบัญชีคนแลสิ่งของเกณฑ์ทหารรักษาไว้ แล้วโลเฉียรีบไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยรู้มีความยินดีจึงว่า เราได้ด่านสองตำบลนี้แล้วจะได้เดินเสบียงอาหารง่าย ขณะนั้นอึ้งปวยฮอก็ยกทัพกลับมาถึง เกียงจูแหยรู้จึงให้เชิญเข้ามาที่อยู่ต่างคนต่างคำนับกัน เกียงจูแหยไม่เห็นหน้าอึ้งเทียนเสียงกับเตงจิวก๋งมาด้วย ก็คิดถึงมีความสงสารนัก แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งรินสุราสู่กันกิน พลางปรึกษากันจะเข้าตีด่านกีจุยก๋วน จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า พระเจ้าติวอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองจิวโก๋ หาสุจริตเหมือนกษัตริย์แต่ก่อนไม่ อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก บัดนี้พระเจ้าบูอ๋องผู้ทรงสัตย์สุจริตมีความเมตตาแก่ไพร่บ้านพลเมือง ยกกองทัพมาจะปราบปรามผู้คนผิดให้ราบคาบทำนุบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุข ถ้าฮั่นเอ๋งรู้จะสามิภักดิ์เข้าด้วยก็เร่งออกมาคำนับ แม้นจะต่อสู้ก็ให้ออกมารบกันโดยเร็ว ครั้นเขียนแล้วจึงส่งหนังสือให้สินกะถือเข้าไปให้ฮั่นเอ๋งในค่าย
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งอ่านหนังสือแล้วก็คิดว่าด่านแซเหลงก๋วนแลด่านกิมเหมงก๋วงก็เสียสิ้นแล้ว ยังแต่เราผู้เดียวจำจะเอาชีวิตแทนพระคุณพระเจ้าติวอ๋องจึงจะชอบ ฮั่นเอ๋งคืนหนังสือให้สินกะ แล้วว่าท่านจงไปบอกเกียงจูแหยว่า เราหายอมเป็นกบฏเข้าด้วยไม่ แล้วฮั่นเอ๋งสั่งทหารทั้งปวงให้รักษาค่ายไว้เป็นสามารถ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นสินกะมาแจ้งความดังนั้น จึงให้โลเฉียเป็นกองหน้า แล้วขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารไปหน้าค่ายฮั่นเอ๋ง ฮั่นเอ๋งรู้ก็ยกทหารออกมาจากค่ายพูดโต้ตอบกันต่างๆ แล้วให้อ๋องฮอกองหน้าเข้ารบกับโลเฉีย โลเฉียเอาทวนแทงถูกอ๋องฮอตาย อุยผุยทหารเกียงจูแหยเห็นได้ทีก็ขับม้าลุกไล่ฮั่นเอ๋งไป ฮั่นเอ๋งก็ชักม้าพาทหารหนีเข้าค่าย จึงคิดอ่านว่าศึกครั้งนี้เห็นเหลือกำลังที่จะต่อสู้จำจะบอกไปเมืองหลวง ขอทหารเพิ่มเติมมาช่วยจึงจะได้
๏ ขณะเมื่อเขียนหนังสืออยู่นั้นทหารมาบอกว่าอิวฮอมาถึงก็ดีใจ จึงออกไปคำนับแล้วเชิญมาที่สมควร ฮั่นเอ๋งจึงเล่าให้อิวฮอฟังว่าด่านสองตำบลก็เสียแล้ว ตัวเราก็ได้ออกรบครั้งหนึ่งเสียทีมา อิวฮอจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะออกรบกับเกียงจูแหยเอาชัยชนะให้จงได้ จึงจัดแจงทหารพร้อมแล้วอิวฮอถือง้าวอันวิเศษยกออกไปหน้าค่ายเกียงจูแหย เกียงจูแหยรู้จึงให้โลเฉียคุมทหารออกรบด้วยอิวฮอ อิวฮอได้ทีเอาง้าวฟันถูกโลเฉียตกม้าลงแต่ยังหาตายไม่ ทหารทั้งปวงเข้ารบป้องกัน พอเกียงจูแหยรู้เร่งให้ทหารยกออกมาพาเอาโลเฉียกลับเข้าค่าย จึงให้หลุยจินจู๊ซึ่งมีปีกเหมือนนกบินได้ออกต่อสู้กับอิวฮอ อิวฮอเอาง้าวฟันหลุยจินจู๊ถูกปีกขาดไปข้างหนึ่ง หลุยจินจู๊ก็หนีกลับเข้าค่าย เกียงจูแหยเห็นหลุยจินจู๊เสียทีกลับมาก็มีความวิตกไม่สบายเลย จึงเขียนป้ายเป็นหนังสือไปแขวนไว้ที่ประตูค่ายว่าเรายังไม่รบ ครั้นรุ่งขึ้นอิวฮอก็ยกมาจะรบด้วยเกียงจูแหย พอถึงหน้าค่ายเห็นหนังสือแขวนไว้ รู้แล้วก็กลับไป
๗๕
๏ เอียวเจี้ยนกองลำเลียงครั้นมาถึงค่าย เห็นกระดานป้ายที่แขวนไว้คิดสงสัยนัก จึงเข้าไปคำนับเกียงจูแหย จึงถามว่าเหตุผลอย่างไรท่านจึงทำป้ายไปแขวนไว้ดังนี้ เกียงจูแหยจึงว่าเสบียงอาหารเรายังมีมากอยู่ แต่ทหารมีฝีมือที่จะออกรบนั้นขัดสน จึงต้องทำป้ายไปแขวนไว้พอจะได้หยุดคิดการต่อไป เอียวเจี้ยนจึงว่าซึ่งไม่มีทหารจะออกรบนั้นท่านอย่าวิตกเลย เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะออกรบกับอิวฮอเอง เกียงจูแหยก็มีความยินดี จึงให้ไปเอาป้ายมาเสีย
๏ ขณะนั้นมีศิษย์ไท้อิดจินหยินคนหนึ่งมาบอกเกียงจูแหยว่าจะขอเอาโลเฉียไปให้อาจารย์รักษาที่ถ้ำกิมกังตั๋ง เกียงจูแหยก็ยอมให้ไป ครั้นรุ่งขึ้นเอียวเจี้ยนก็ขึ้นม้าพาทหารไปหน้าค่ายฮั่นเอ๋ง แล้วร้องเรียกให้อิวฮอออกมารบ อิวฮอได้ยินก็ขึ้นม้าออกมาต่อสู้ด้วยเอียวเจี้ยนได้หลายเพลง อิวฮอฟันด้วยง้าวถูกไหล่เอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนก็หนีกลับเข้าค่าย บอกความแก่เกียงจูแหยว่า ง้าวอิวฮอมีฤทธิ์นักจะเอาชัยชนะมิได้ ข้าพเจ้าจะลาท่านไปหาอาจารย์ หยกไปหยินซึ่งอยู่ในถ้ำกิมแฮต๋งเขาหยกจวนซัว ขอยารักษาแผลได้แล้วจะกลับมา เกียงจูแหยว่าท่านจงรีบไปมารีบมาโดยเร็ว เอียวเจี้ยนก็คำนับลาเกียงจูแหยไป ครั้นถึงถ้ำกิมแฮต๋งก็เข้าไปคำนับอาจารย์หยกไปหยินบอกว่า อิวฮอซึ่งอยู่ ณ ด่านกีจุยก๋วนถือง้าวมีฤทธิ์ ออกรบฟันถูกโลเฉีย หลุยจินจู๊แพ้ ข้าพเจ้าออกต่อสู้ก็เสียที อิวฮอเอาง้าวฟันถูกไหล่ข้าพเจ้า ท่านได้เมตตาให้ยาข้าพเจ้ารักษาแผลหายแล้วจะได้กลับไปรบกับอิวฮออีก หยกไปหยินจึงว่ายาของอาจารย์บูเสียนอิวหงวน ซึ่งอยู่เขาผองไหล่เป็นครูของอิวฮอนั้นดีนัก ท่านจงแปลงกายให้เหมือนอิวฮอผู้เป็นศิษย์นั้นไปลวงขอเถิด เอียวเจี้ยนได้ฟังดังนั้นก็แปลงกายตามคำอาจารย์บูเสียนอิวหงวนเห็นสำคัญว่าอิวฮอผู้ศิษย์ จึงถามว่ามาธุระอะไร เอียวเจี้ยนจึงบอกว่าข้าพเจ้ารบกับโลเฉีย หลุยจินจู๊ เอียวเจี้ยนเอาง้าวฟันข้าพเจ้าถูกไหล่เจ็บปวดนัก จะมาขอยาอาจารย์รักษาแผลหายแล้วจะได้รบต่อไป บูเสียนอิวหงวนไม่ทันพิเคราะห์ว่าเป็นกลอุบายมา ก็ให้ยาอันวิเศษไปสามเม็ด เอียวเจี้ยนได้ยามีความยินดีก็คำนับลาบูเสียนอิวหงวนไป อยู่ภายหลังบูเสียนอิวหงวนคิดสงสัยว่า อิวฮอก็ได้วิชาที่ดีของเราไปแล้ว เหตุไรจึงถูกง้าวเอียวเจี้ยนเล่า หรือจะประมาทเสียทีประการใด จึงนับนิ้วมือพิเคราะห์ดูตามฤกษ์ยาม ก็เห็นว่าอิวฮอดีอยู่หามีอันตรายไม่ แล้วคิดสะดุ้งใจว่าผิดแล้วจะเป็นกลอุบายมามั่นคง ขัดใจก็ลุกวิ่งรีบตามไป เอียวเจี้ยนได้ยินเสียงเท้าม้าข้างหลัง เหลียวดูเห็นบูเสียนอิวหงวนตามมาใกล้จะรีบหนีก็ไม่ทัน จึงแปลงกายเป็นสุนัขมีฤทธิ์แอบไม้มองอยู่ข้างทาง ครั้นเห็นบูเสียนอิวหงวนไม่พิเคราะห์วิ่งพ้นมา ได้ทีก็โดดด้วยฤทธิ์กัดเอาต้นคอได้ทีหนึ่งแล้ววิ่งเลี้ยวลัดหนีไป บูเสียนอิวหงวนตกใจเหลียวหลังแลดูก็ไม่เห็นว่าอะไรกัดแต่เจ็บปวดนัก ลงนั่งพิเคราะห์ก็แจ้งว่าเอียวเจี้ยนแกล้งมาทำร้าย จึงเดินกลับมาที่อยู่
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่อเอียวเจี้ยนลาไปหาอาจารย์ ในขณะนั้นไม่สบายใจ คิดวิตกว่าทหารมีฝีมือออกไปรบ ก็ถูกอาวุธป่วยเจ็บหลายคนแล้ว การศึกครั้งนี้จะทำประการใด พอได้ยินทหารมาบอกว่าเอียวเจี้ยนมาถึงก็ยินดี เอียวเจี้ยนก็เข้าไปคำนับแล้วเล่าความให้ฟัง จึงเอายาไปใส่ให้หลุยจินจู๊ แล้วให้ทหารเอาไปให้โลเฉียด้วย ตัวเอียวเจี้ยนนั้นได้ยาใส่แผลหายก่อนคนทั้งสอง ครั้นรุ่งขึ้นก็พาทหารไปที่หน้าค่ายฮั่นเอ๋ง ร้องเรียกอิวฮอให้ออกมารบ ฮั่นเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็ให้อิวฮอพาทหารออกไปนอกค่าย เอียวเจี้ยนจึงว่า ครั้งก่อนท่านเอาง้าวฟันถูกเรา หากว่าเราได้ยาอันวิเศษใส่จึงหายโดยเร็ว ถ้าหาไม่เราก็จะตาย เวลาวันนี้จะรบแก้มือเอาชีวิตท่านบ้าง อิวฮอคิดสงสัยว่าอันยาที่จะแก้พิษง้าวเล่มนี้ได้จำเพาะแต่ยาของอาจารย์เรา เกียงจูแหยเอายานี้มาได้ ทีนี้ง้าวเราจะสิ้นฤทธิ์ แต่จนใจจำเป็นมานะเข้าต่อสู้กับเอียวเจี้ยนได้สามสิบเพลงยังติดพันกันอยู่ หลุยจินจู๊อยู่ในค่ายคิดแค้นอิวฮอซึ่งฟันเอาปีกขาด รู้ว่าเอียวเจี้ยนออกรบกับอิวฮอยังไม่แพ้ชนะกันก็ขึ้นม้ารีบตามไป จึงร้องว่ากับอิวฮอว่าท่านเอาง้าวฟันเรา วันนี้เราจะฟันท่านบ้าง ว่าแล้วก็เข้ารบเอากระบองทองตีอิวฮอ อิวฮอหลบตกม้าลงกระบองถูกศีรษะม้าล้ม เอียวเจี้ยนก็เอาง้าวฟันถูกอิวฮอตาย เอียวเจี้ยนกับหลุยจินจู๊ก็พากันกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งครั้นรู้ว่าอิวฮอตายก็เสียใจมีความวิตก คิดจะแต่งหนังสือบอกไปถึงพระเจ้าติวอ๋องขอทหารมาช่วย พอได้ยินทหารร้องว่าอาจารย์มาหาท่านแม่ทัพ ฮั่นเอ๋งมีความยินดีแต่ไม่รู้จัก ลุกออกไปคุกเข่าคำนับแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร จึงพิเคราะห์ดูรูปทรงผิดประหลาดใหญ่สูงประมาณสิบสองศอกหน้าเขียวเหมือนสีคราม ฟันยาว เขี้ยว จักขุนั้นดุร้าย สีผมแดง กิริยาดังโกรธอยู่ จึงถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ไหนมีธุระอะไรหรือ อาจารย์จึงบอกว่าเราชื่อบูเสียนอิวหงวน อยู่เขาผองไหล่เป็นครูอิวฮอ เอียวเจี้ยนไปลวงเอายาของเรามาจึงฆ่าอิวฮอผู้เป็นศิษย์เราตายเรามีความแค้นนัก จึงมาหาท่านจะขออาสาไปรบกับเอียวเจี้ยนให้ท่านดูฝีมือ ฮั่นเอ๋งก็มีความยินดีนัก จัดทหารให้พร้อมแล้ว อาจารย์ก็ขึ้นขี่โลโตแปลว่าอูฐ ยกไปหน้าค่ายเกียงจูแหย เกียงจูแหยรู้ก็ขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย แล้วสั่งลิเจ้งกับอุยฮอออกยืนอยู่หน้าม้า อาจารย์บูเสียนอิวหงวนเห็นเกียงจูแหยจึงว่า เอียวเจี้ยนทหารของท่านซึ่งองอาจนั้นไปไหนล่าจึงไม่ออกมา ท่านจงเรียกให้ออกมาหาเราสักหน่อยหนึ่ง เกียงจูแหยจึงว่าเอียวเจี้ยนไม่อยู่ไปขนลำเลียง ท่านจะทำอะไรหรือ บูเสียนอิวหงวนจึงว่า เอียวเจี้ยนกระทำผิดหลายประการ แล้วฆ่าอิวฮอศิษย์เรา เรามีความน้อยใจนักจะมาฆ่าเอียวเจี้ยนเสียให้หายแค้น เกียงจูแหยจึงว่าตั้งแต่พระเจ้าเสี่ยงถางได้ราชสมบัติสืบๆ กันมา แผ่นดินก็เป็นสุขถึงหกร้อยปีแล้ว บัดนี้พระเจ้าติวอ่องทำให้คนทั้งปวงได้ความเดือดร้อน พระเจ้าบูอ๋องได้ราชสมบัติในเมืองไซรกี ใช้เราคุมทหารมาปราบปรามผู้กระทำผิดให้ราบคาบ เหตุใดท่านจึงจะมาฆ่าเอียวเจี้ยนซึ่งเป็นทหารของเราผู้ถือพระราชอาญาสิทธิ์มานั้น ท่านจะกบฏต่อพระเจ้าบูอ๋องหรือ บูเสียนอิวหงวนได้ฟังดังนั้นก็โกรธ แกว่งอาวุธอันมีรูปดังเหล็กตะใบปิดยันต์ ขับโลโตพาทหารเข้ารุกไล่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ต่อสู้เอาแซ่ม้าหวดถูกคอบูเสียนอิวหงวน ลิเจ้งเห็นดังนั้นเอาทวนแทงเอาศีรษะโลโต โลโตเจ็บก็โดดหนีพาทหารวิ่งไปด้วยกำลังฝีเท้าอันเร็ว เกียงจูแหยก็พาทหารคืนเข้าค่าย
๏ ขณะนั้นโทเฮงสุนคุมทหารไปบรรทุกเสบียงมาถึงค่าย เข้าไปคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงสั่งให้หยุดพักอยู่ จึงพูดกับนางเตงตันหยกผู้ภรรยาว่า โลโตของบูเสียนอิวหงวนขี่นั้นฝีเท้าเร็วนัก ถ้าเราได้บรรทุกเสบียงเห็นจะไปมาถึงก่อนคนทั้งปวง ค่ำวันนี้จะไปลักมาให้ได้ ภรรยาจึงว่าถ้าเจ้าทำดังนั้นจงไปบอกท่านแม่ทัพเสียก่อน โทเฮงสุนจึงว่าจะบอกท่านให้รู้ทำไมกับการเพียงนี้ ครั้นเวลาดึกโทเฮงสุนก็ดำดินไปผุดขึ้นในค่ายฮั่นเอ๋ง เที่ยวดูเห็นโลโตผูกอยู่ อาจารย์นอนยังไม่หลับจึงแอบอยู่คอยจะลัก
๏ ขณะนั้นบูเสียนอิวหงวนนอนไม่หลับให้กระวนกระวายใจ จึงนับนิ้วพิเคราะห์ดูไปตามฤกษ์จึงรู้ว่าผู้ร้ายมาลักโลโต คิดจะจับตัวให้ได้ จึงแกล้งทำเป็นนอนหลับหายใจกรน โทเฮงสุนเห็นดังนั้นก็ยังไม่ไว้ใจ จึงเอาไม้ไปตีลงที่เท้าอาจารย์ดูว่าจะหลับสนิทแล้วหรือยัง ครั้นเห็นไม่ไหวติงก็เข้าใจว่าหลับ จึงขึ้นขี่โลโตแล้วว่ากับโลโตให้สำแดงฤทธิ์กระโดดข้ามค่ายไป โลโตได้ยินเสียงพูดผิดเจ้าของก็ไม่เดิน แกล้งทำพยศสะบัดจะให้พลัดตกแล้วนอนลงเสีย โทเฮงสุนก็จนใจโดดลงจากหลัง พอบูเสียนอิวหงวนวิ่งทะลวงมาจิกศีรษะโทเฮงสุนได้ ร้องว่าขโมยโลโต ทหารได้ยินก็จุดคบเพลิงมาเห็นโทเฮงสุนจับตัวไปให้ฮั่นเอ๋ง ฮั่นเอ๋งเห็นจึงว่ามันเด็กนิดหนึ่งเท่านี้ จะจับเอามันมาไว้ทำไมได้ อาจารย์บูเสียนอิวหงวนจึงว่าโทเฮงสุนคนนี้ ถึงตัวมันเล็กก็จริง แต่มันมีความรู้ดำดินได้ ถ้าจะฆ่ามันก็ให้ทำถุงใส่ตัวมันแล้ว เอาไฟเผาเสียจึงจะตาย ฮั่นเอ๋งก็สั่งให้ทหารจัดแจงทำตามคำอาจารย์ ในขณะนั้นแปะเฮาะท่องจือซึ่งเป็นสานุศิษย์ครูเดียวกับโทเฮงสุน เทวดาเข้าดนใจให้รู้ว่าเขาจับโทเฮงสุนไป จะเอาไฟเผาจึงบอกอาจารย์กีลิวสุน กีลิวสุนแผลงฤทธิ์เป็นพายุมืดมาหอบเอาถุงซึ่งใส่โทเฮงสุน ลอยไปตกลงในค่ายตรงหน้าโต๊ะเกียงจูแหย อาจารย์บูเสียนอิวหงวนเห็นเหตุดังนั้นก็พิเคราะห์ดูรู้ว่ากีลิวสุนมาช่วยในเวลาสามยามเศษ กีลิวสุนก็มายังค่ายเกียงจูแหยร้องให้เปิดประตูค่ายรับ พอหลำจงกวดเดินมาตรวจทหารซึ่งนั่งยามรักษาค่าย ได้ยินเสียงร้องเรียกจึงถามว่าผู้ใดมาธุระอะไรหรือ กีลิวสุนจึงบอกว่าเราชื่ออาจารย์กีลิวสุน เป็นครูของโทเฮงสุนมาหาท่านแม่ทัพ หลำจงกวดพิเคราะห์ดูเห็นมิใช่ข้าศึก จึงไปบอกความกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้ทหารมาเชิญเข้าไป แล้วถามว่าเวลาดึกดื่นแล้วท่านมาด้วยธุระอะไร กีลิวสุนจึงบอกความตามโทเฮงสุนทุกประการ เกียงจูแหยจึงว่าโทเฮงสุนนอนอยู่ในค่ายเหตุใดอาจารย์มาว่าดังนี้เล่า กีลิวสุนจึงว่าท่านสงสัยเราจงดูที่ในถุงวางอยู่ตรงหน้าท่านนั้นเถิด เกียงจูแหยให้แก้ถุงออกก็เห็นโทเฮงสุน จึงถามโทเฮงสุน โทเฮงสุนก็บอกตามจริง เกียงจูแหยโกรธว่าทำการล่วงเกิน จึงสั่งทหารให้เอาตัวโทเฮงสุนไปตัดศีรษะเสีย กีลิวสุนจึงห้ามว่าอย่าเพ่อฆ่าโทเฮงสุนเสียเลย การข้างหน้ายังมากอยู่ ข้าพเจ้าขอโทษไว้ทำราชการแก้ตัวครั้งหนึ่งก่อน เกียงจูแหยก็ยกโทษให้ โทเฮงสุนรอดจากความตายมีความยินดีเข้ามาคำนับเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายอาจารย์บูเสียนอินหงวน พิเคราะห์ดูฤกษ์รู้ว่าเวลานี้กีลิวสุนมาอยู่ที่ค่ายเกียงจูแหยมีความโกรธนัก ก็แต่งตัวถือกระบี่ขี่โลโตรีบมาร้องเรียกกีลิวสุนให้ออกมารบลองฝีมือกัน เกียงจูแหยก็จัดแจงทหารเชิญกีลิวสุนออกมาด้วย เห็นบูเสียนอิวหงวนก็พูดจาท้าทายกันต่างๆ บูเสียนอิวหงวนขับโลโตเข้ารบ เกียงจูแหยก็ต่อสู้ได้สิบเพลง อาจารย์กีลิวสุนจึงเอาเชือกที่ลงยันต์โยนไป มัดบูเสียนอิวหงวนพลัดลงจากหลังโลโต ทหารเกียงจูแหยก็เข้าจับตัวได้ โลโตนั้นวิ่งหนีไป บูเสียนอิวหงวนมิได้กลัวจึงว่ากับเกียงจูแหย ครั้งนี้ท่านจับเราได้จะทำโทษอย่างไรก็ทำเถิด เกียงจูแหยจึงสั่งลิเจ้งให้พาตัวบูเสียนอินหงวนไปตัดศีรษะเสีย ลิเจ้งก็พาไปเอากระบี่ฟันบูเสียนอิวหงวนหลายครั้งหาเข้าไม่กระบี่ยู่ไป ลิเจ้งจึงมาบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงให้ฮุยฮอเอากระบี่อย่างดีไปฟันอีก ครั้นฟันลงก็บังเกิดพลุ่งเป็นควันไฟลุกขึ้น บูเสียนอิวหงวนก็ไม่ตาย ร้องเพลงเยาะเย้ย เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็คิดประหลาดใจ จึงสั่งให้ทหารเอาไปจำไว้หลังค่าย อาจารย์กีลิวสุนจึงห้ามว่าท่านจะให้จำไว้นั้นไม่ได้มันจะหนีไป ท่านจงทำกรงเหล็กใส่เอาทิ้งที่ทะเลเมืองไซรกีเถิดจึงจะตาย เกียงจูแหยก็ให้อึ้งกุ๋นไปทำตามคำอาจารย์ อึ้งกุ๋นครั้นไปถึงเมืองไซรกี เอากรงเหล็กซึ่งใส่บูเสียนอิวหงวนทิ้งลงในทะเล บูเสียนอิวหงวนก็สำแดงฤทธิ์หนีไปยังเชิงเขาจีจือไหงที่กิมเหลงเสียงโบ๊อยู่ แต่เชือกลงยันต์ซึ่งมัดอยู่นั้นแก้ออกยังไม่ได้ ซุยฮอทองหยีสานุศิษย์กิมเหลงเสียงโบ๊เดินมาเห็นบูเสียนอิวหงวนหน้าเขียวผมแดงฟันเขียว จึงถามว่ามาแต่ไหนจึงต้องมัดดังนี้ บูเสียนอิวหงวนก็บอกว่าเราชื่อบูเสียนอิวหงวนอยู่เขาผองไหล่ เป็นสานุศิษย์กิมเหลงเสียงโบ๊ เกียงจูแหยมัดเราใส่กรงเหล็กไปทิ้งทะเลเราไม่ตาย บัดนี้เราจะมาหาอาจารย์ซุยฮอทองหยี ศิษย์แจ้งความดังนั้นก็เข้าไปบอกอาจารย์ตามคำบูเสียนอิวหงวน กิมเหลงเสียงโบ๊ก็เรียกบูเสียนอิวหงวนเข้ามาถาม ครั้นรู้เหตุดังนั้นก็โกรธ จึงไปหาอาจารย์ทองเทียนกาจู๊ ทองเทียนกาจู๊ให้หาตัวบูเสียนอิวหงวนมา แล้วเอาตราลงยันต์วางลงที่ตัวบูเสียนอิวหงวน เชือกที่มัดก็หลุดออก ตราดวงนั้นให้บูเสียนอิวหงวนไปสำหรับตัว บูเสียนอิวหงวนมีความยินดีนัก คุกเข่าลงคำนับอาจารย์ทั้งสองแล้วก็ลาไปด่านกีจุยก๋วน
๏ ฝ่ายฮั่นเอ๋งรู้ว่าอาจารย์กลับมาได้ก็ดีใจ ออกไปคำนับเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วว่าข้าพเจ้ามีความวิตกถึงท่านยิ่งนัก อาจารย์บูเสียนอิวหงวนก็แจ้งความให้ฟังทุกประการ แล้วว่าเราได้ตราอันมีฤทธิ์มาครั้งนี้เห็นจะมีชัยชนะแก่ข้าศึก วันนี้เราจะออกรบ ว่าแล้วก็ขึ้นขี่โลโตพาทหารออกไปค่ายเกียงจูแหย ร้องเรียกกีลิวสุนให้เร่งออกมารบกัน  เกียงจูแหยได้แจ้งใจดังนั้นคิดหลากใจยิ่งนัก จึงถามอาจารย์ว่าเหตุไรบูเสียนอิวหงวนไม่ตายกลับมาได้ดังนี้ กีลิวสุนก็บอกว่ามันมีความรู้หนีไปได้ บัดนี้มันได้ตราของทองเทียนกาจู๊มาด้วย ท่านจงยกทหารออกรบเถิดคงได้ชัยชนะ เกียงจูแหยจัดแจงทหารเสร็จแล้ว จึงพาอาจารย์กีลิวสุนออกไปนอกค่าย บูเสียนอิวหงวนขับโลโตเข้ารบกับกีลิวสุน กีลิวสุนเอาเชือกยันต์โยนไปมัดบูเสียนอิวหงวนจับตัวได้พามาค่าย เกียงจูแหยจึงปรึกษาอาจารย์ว่า ครั้งนี้เราจะทำประการใดจึงจะฆ่ามันตาย พูดกันยังมิทันขาดคำพอแลเห็นอาจารย์เล็กอับโตหยินมาก็เชิญให้นั่งที่สมควร เกียงจูแหยจึงเล่าความให้ฟัง อาจารย์เล็กอับโตหยินจึงว่า ซึ่งจะฆ่าบูเสียนอิวหงวนนั้นไว้เป็นธุระเรา จะคิดให้ท่านอย่าเป็นวิตกเลย บูเสียนอิวหงวนได้ยินดังนั้นก็ตกใจกลัว จึงว่ากับเล็กอับโตหยินว่า เสียแรงข้าพเจ้าเรียนความรู้มาได้ถึงพันปีแล้ว บัดนี้ท่านจะมาให้เกียงจูแหยฆ่าข้าพเจ้าเสียหาต้องการไม่ ท่านได้เอ็นดูไว้ชีวิตข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้ามิได้กระทำความผิดสืบไป เล็กอับโตหยินจึงว่าแผ่นดินเป็นของพระเจ้าบูอ๋องแล้ว เหตุไรท่านยังคิดทุจริตมาทำร้ายทหารเมืองไซรกี โทษตัวท่านผิดใหญ่หลวงนัก ถึงเทพยดาก็หาช่วยชีวิตท่านไม่ได้ จึงบอกอุบายให้เกียงจูแหยว่าท่านจงให้ทหารเอาโต๊ะออกไปตั้งที่ตรงเขาคุนหลุนซัว เอาตัวบูเสียนอิวหงวนไปไว้ที่นั้น เกียงจูแหยก็ให้ทำตามคำอาจารย์ทุกประการ แล้วเล็กอับโตหยินยืนขึ้นคุกเข่าคำนับจุดธูปเทียนบูชาเทพยดา แล้วเอาน้ำเต้าขึ้นตั้งบนโต๊ะเกิดเป็นควันสีขาวพลุ่งขึ้น แล้วกลับลงมาวนเวียนอยู่ที่ตัวบูเสียนอิวหงวนได้สามรอบ บันดาลให้ศีรษะบูเสียนอิวหงวนขาดออกจากตัว ในขณะนั้นวิญญาณก็ไปอยู่ห้องสินไต้ อาจารย์ทั้งสองก็ลาเกียงจูแหยกลับไปที่อยู่
๗๖
๏ ฝ่ายฮั่นเอ่งรู้ว่าอาจารย์ตาย ทั้งเสียทหารเอกทหารเลวเป็นอันมาก เห็นเหลือกำลังที่จะต่อสู้ ฮั่นเอ๋งให้จัดแจงครอบครัวอพยพหนีจากด่านกีจุยก๋วน ฮั่นเสงฮั่นเปียนผู้บุตรจึงว่าพระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงให้บิดาเป็นนายด่าน ครั้นมีศึกมาจะทิ้งด่านเสียเหมือนหนึ่งมิใช่ชายชาติทหาร หามีกตัญญูต่อพระมหากษัตริย์ไม่ ฮั่นเอ๋งจึงว่าเจ้ายังอ่อนแก่ความนักไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูง ธรรมดาคนทั้งปวงย่อมหนีภัยเอาตัวรอดสิ้น ฮั่นเสงได้ฟังก็หัวเราะ จึงว่าบิดาเป็นที่คนนับถือถึงจะตายให้มีชื่อปรากฏไว้ในแผ่นดินจึงจะควร แลข้าพเจ้าได้เรียนวิชาจากอาจารย์ผู้วิเศษชำนิชำนาญขึ้นใจอยู่ จะขอออกรบแทนบิดาสักครั้งหนึ่งฮั่นเสงคิดจะลองวิชาให้บิดาเห็น จึงทำเกวียนกระดาดลงยันต์น้ำดินลมไฟ แล้วฮั่นเสงจับเพลาเกวียนชูขึ้น กงก็เวียนหมุนไปเอง บันดาลให้อาวุธต่างๆ ปลิวตกลงมาจากอากาศแล้วเป็นควันพลุ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน ฮั่นเสงเหาะหายตัวไปตามเปลวเพลิงในเกลียวควัน ฮั่นเอ๋งเห็นก็ตกใจวิ่งเข้าแอบอยู่กับผนังตึก ร้องเรียกหาฮั่นเสงผู้บุตร ฮั่นเสงก็ลงมาหาบิดา ควันแลอาวุธซึ่งตกลงมานั้นก็สูญหายไปสิ้น ฮั่นเอ๋งจึงว่าเราไม่รู้ว่าเจ้ามีวิชาการถึงเพียงนี้ ซึ่งจะออกสู้กับเกียงจูแหยนั้น จะให้เกณฑ์ทหารเข้ากระบวนทัพสักเท่าใด ฮั่นเสงจึงว่าเกียงจูแหยมีทหารมาหกสิบหมื่น ข้าพเจ้าของกองทัพสามพัน จะทำเกวียนกระดาดให้สำหรับตัวทุกคน แต่จะต้องฝึกสอนสักสิบสี่วันจึงจะได้ ฮั่นเสงก็ทำเกวียนกระดาดแจกให้ทหารสามพันฝึกสอนอยู่
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นล่วงมาถึงด่านกีจุยก๋วน ให้ตั้งค่ายเสร็จแล้ว คุมทหารไปร้องว่าด่านนี้เร่งเปิดประตูด่านรับเรา พอฮั่นเสงฝึกสอนทหารสำเร็จแล้ว ก็พาฮั่นเอ๋งผู้บิดายกออกไป เกียงจูแหยเห็นนายด่านจึงถามว่าท่านชื่อไร ฮั่นเอ๋งบอกว่าเราชื่อฮั่นเอ๋ง นายด่านกีจุยก๋วน เกียงจูแหยจึงว่าท่านจงคำนับเรา แล้วเปิดด่านให้เรา เราจะไปตีเมืองจิวโก๋ ฮั่นเอ๋งจึงว่าท่านอย่าขู่เลยเราหากลัวไม่ ถ้าขืนหักด่านเข้ามาจะให้ฮั่นเสงฆ่าเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ เกียงจูแหยได้ฟังก็โกรธ จึงว่ากับทหารทั้งปวง ใครจะอาสาจับตัวฮั่นเอ๋งได้ ฮุยฮอได้ฟังดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้าไปจะแทงฮั่นเอ๋ง ฮั่นเสงก็ชักม้าแซงขึ้นไปรบกับฮุยฮอได้สามสิบเพลง ฮั่นเสงทำเสียทีชักม้าหนี ฮุยฮอชักม้าไล่ตามฮั่นเสง หันปลายทวนเป็นสำคัญ ทหารที่หัดไว้เห็นดังนั้นจับเพลาเกวียนชูขึ้น กงเกวียนหมุนตามกันไปทั้งสามพันบันดาลเป็นอาวุธต่างๆ ปลิวไปถูกฮุยฮอตกม้าตาย แลอาวุธต้องทหารเกียงจูแหยล้มตายเจ็บป่วยเป็นอันมาก เกียงจูแหยเห็นจะสู้มิได้ให้ถอยทัพคืนเข้าค่าย ตรวจดูรู้ว่าทหารตายประมาณเจ็ดพัน เกียงจูแหยจึงว่าความรู้นี้ประหลาดนัก ทหารที่ในกองทัพเราที่มีฝีมือความรู้ใครจะคิดแก้ไขได้บ้าง ทหารทั้งปวงต่างคนต่างนิ่งอยู่ เกียงจูแหยหามีความสบายไม่ ครั้นเวลาสองยามเศษ ฮั่นเอ๋งก็คุมทหารสามพันเข้าปล้นค่ายเกียงจูแหย บันดาลให้อาวุธตกลงในค่ายเกียงจูแหยดังห่าฝน เกียงจูแหยกับทหารที่มีความรู้พากันหนีออกจากค่าย ที่ไม่มีความรู้นั้นก็ล้มตายเป็นอันมาก เกียงจูแหยหนีไปถึงเขาจวดเหล็กเนีย พอรุ่งขึ้นพบแต้หลุนคุมเสบียงมาส่ง แต้หลุนลงจากม้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงเล่าความซึ่งเสียทีแก่ข้าศึกให้ฟัง แล้วว่าบัดนี้ฮั่นเสงติดตามเรามา ท่านคิดอ่านอย่างไรดี แต้หลุนได้ฟังดังนั้นก็ขึ้นม้าถือทวนลงจากเนินเขา เห็นฮั่นเสงฮั่นเปียนคุมทหารติดตามมา แต้หลุนขับม้าเข้าไปยืนขวางหน้าไว้แล้วว่า เหตุใดตัวจึงองอาจไล่เกียงจูแหยแม่ทัพมาถึงนี่ ฮั่นเสงจึงว่าตัวท่านดีกว่าเกียงจูแหยอีกหรือ มาพูดจาดังนี้จะตายเสียเปล่าหารู้ตัวไม่ แล้วฮั่นเสงฮั่นเปียนเข้ารบกับแต้หลุนหลายเพลง แต้หลุนรบป้องกันแต่ผู้เดียว เห็นจะเอาชัยชนะฮั่นเสง ฮั่นเปียนไม่ได้จึงอึดใจร่ายมนต์เป็นควันออกจากจมูก ไปต้องฮั่นเสง ฮั่นเปียนล้มลงทั้งสองคน ทหารก็เข้าจับตัวฮั่นเสง ฮั่นเปียนพาไปให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยมีความยินดีนัก พอบูอ๋องกับมออ๋องซียกมาถึงเขาจวดเหล็กเนียพบเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เล่าความตามซึ่งรบพุ่งกันไปให้บูอ๋องฟัง แล้วตรวจตราทหารที่เหลือตายสมทบทัพบูอ๋องยกกลับมาด่านกีจุยก๋วน ให้เอาตัวฮั่นเสงฮั่นเปียนมาให้ฮั่นเอ๋งดู ฮั่นเอ๋งอยู่บนเชิงเทินเห็นดังนั้นก็ตกใจ ลงมาคำนับเกียงจูแหยว่า ท่านจงปล่อยบุตรข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะยอมเปิดด่านให้ท่าน ฮั่นเสงฮั่นเปียนจึงว่า ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ตามทีเถิด บิดาอย่าเปิดด่านให้ เดชะความสัจที่ซื่อตรงต่อพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็จะให้ยกทัพมาช่วย กลัวอะไรกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยได้ฟังก็โกรธ สั่งหลำจงกวดเอาตัวฮั่นเสงฮั่นเปียนไปตัดศีรษะเสีย ฮั่นเอ๋งเห็นดังนั้นก็เสียใจ เอากระบี่เชือดคอตายเสียในขณะนั้น
๏ ฝ่ายราษฎรทั้งปวงรู้ว่าฮั่นเอ๋งตาย ก็ออกมาคำนับเชิญบูอ๋องกับเกียงจูแหยเข้าไปในด่าน แล้วจุดธูปเทียนบูชาทุกหน้าบ้าน บูอ๋องครั้นเข้าไปในด่านให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางนายทหารทั้งปวง ห้ามมิให้ผู้ใดทำอันตรายแก่ชาวด่านทั้งปวง แล้วสั่งให้เอาศพฮั่นเอ๋งกับฮั่นเสงฮั่นเปียนไปฝังตามอย่างธรรมเนียม
๏ ขณะนั้นทองเทียนกาจู๊รู้ว่าบูเสียนอิวหงวนตายก็โกรธ จึงให้อึ้งหองซึ่งเป็นศิษย์ไปตั้งค่ายกลชื่อจูเซียนติ้น ณ ด่านกีจุยก๋วน จะรบกับพวกศิษย์ง่วนสีเทียนจุ๋น แปะเฮาะทองหยีรู้จึงเที่ยวบอกอาจารย์ทั้งปวงไปช่วยตีค่ายจูเซียนติ้น ไท้อิดจินหยินจึงสั่งโลเฉียว่า เจ้าป่วยก็คลายแล้ว จงไปหาเกียงจูแหยก่อน เราจะค่อยตามไปต่อภายหลัง แล้วไท้อิดจินหยินส่งสุราให้โลเฉียสามจอก กับพุทราสามเม็ด โลเฉียรับสุรากับผลพุทราสามเม็ดมากิน แล้วคำนับลาไท้อิดจินหยินออกจากถ้ำขึ้นจักรเหาะไป เหลียวดูตัวข้างเบื้องซ้ายมีมือออกมาอีกสองมือ แลดูข้างขวาก็เป็นเหมือนกัน ลูบหน้าดูหน้ากลายเป็นสามหน้ามือหกมือ โลเฉียตกใจกลับไปถามอาจารย์ไท้อิดจินหยิน ไท้อิดจินหยินหัวเราะแล้วว่าอย่าตกใจเลย เราเห็นว่าเจ้ามีแต่สองมือนั้นจะสู้ข้าศึกมิได้จึงทำให้เป็นหกมือจะมอบอาวุธวิเศษให้อีก ไท้อิดจินหยินก็ให้ระฆังทองใบหนึ่ง อิฐทองแผ่นหนึ่ง ทวนคู่หนึ่ง กระบี่เล่มหนึ่ง แล้วร่ายมนต์ปลุกเสกประสิทธิ์ให้โลเฉีย โลเฉียก็ลาเหาะไป ขณะนั้นอุยเหลงจินหยินมาหาเกียงจูแหยบอกว่า บัดนี้เทวดาอาจารย์ทั้งปวงจะมาช่วยท่านตีค่ายจูเซียนติ้น จงให้ปลูกศาลขึ้นสำหรับจะได้อาศัยตามสมควร เกียงจูแหยจึงสั่งหลำจงกวดให้จัดแจงปลูกศาลเทพารักษ์ พ้นด่านออกไปห้าเส้น
๏ ฝ่ายโลเฉียครั้นมาถึงค่ายที่ด่านกีจุยก๋วน ก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นโลเฉียเป็นหกมือสามหน้าแปลกจำไม่ได้ ถามว่าท่านมาแต่ไหน โลเฉียบอกว่าข้าพเจ้าชื่อโลเฉีย แล้วเล่าความทั้งปวงให้เกียงจูแหยฟัง เกียงจูแหยกับนายทัพนายกองทั้งปวง ครั้นรู้ว่าโลเฉียต่างคนชื่นชมยินดี ว่าครั้งนี้เราได้ทหารมีมือหกมือสามหน้าประหลาดกว่าคนทั้งสิ้น เห็นจะตีค่ายจูเซียนติ้นแตกมีชัยชนะแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง เกียงจูแหยจึงพาอุยเหลงจินหยินออกไปยังศาลเทพารักษ์ ให้เอาผ้าแพรแดงดาดเพดานกลัดเป็นระบายแขวน พู่พวงกลิ่นโคมแก้วระย้าต่างๆ พื้นปูพรมเจียมจัดแจงสะอาด อุยเหลงจินหยินเกียงจูแหยก็ขึ้นไปบนศาลจุดธูปเทียนอัญเชิญเทพารักษ์
๏ ขณะนั้นเหยียนเต๋งโตหยินกับอาจารย์ทั้งปวงก็มาประชุมพร้อมกันยังศาลเกียงจูแหยคอยถ้าง่วนสีเทียนจุ๋นอยู่ พอได้ยินเสียงประโคมอื้ออึงมาบนอากาศ อาจารย์ทั้งสิ้นรู้ว่าง่วนสีเทียนจุ๋นมา ก็เชิญขึ้นไปนั่งในศาลต่างคำนับห้อมล้อมอยู่ ง่วนสีเทียนจุ๋นแลดูไปในค่ายจูเซียนติ้นเห็นเป็นควันพลุ่งขึ้นมาบ้างเป็นเหมือนสายฟ้าแลบแวบวามไป จึงชี้บอกให้อาจารย์ทั้งปวงดู
๗๗
๏ ฝ่ายทองเทียนกาจู๊กับอาจารย์น้อยใหญ่ ซึ่งเป็นศิษย์ก็มาประชุมพร้อมกันอยู่ยังค่ายจูเซียนติ้น ทองเทียนกาจู๊ให้โตโปโตหยินร่ายมนต์บันดาลเป็นเสียงฟ้าผ่ากระจายไปรอบค่าย อึ้งเหลงฤๅษีซึ่งรักษาค่ายเดิมอยู่นั้นร้องว่าวันนี้เราลาศีลแล้ว ใครมีฤทธิ์จงเร่งมาสู้กัน ก๋งเสงจู๊เห็นโตโปโตหยินทำดังนั้นก็เอาตราชื่อเทียนอิ้นขว้างไปถูกโตโปหยินล้มลง ง่วนสีเทียนจุ๋นออกไปร้องว่ากับทองเทียนกาจู๊ ว่าชะตาเมืองจิวโก๋จะสูญสิ้นเชื้อกษัตริย์แล้ว บูอ๋องจะได้เป็นใหญ่ในเมืองไซรกี เราจึงได้ทำหนังสือห้องสินให้เกียงจูแหย ท่านก็รู้อยู่ด้วยกัน เหตุใดมาเข้าข้างคนผิด ทองเทียนกาจู๊จึงตอบว่าความทั้งนี้ท่านจงถามก๋งเสงจู๊ศิษย์ท่านดูเถิด ง่วนสีเทียนจุ๋นถามก๋งเสงจู๊ว่า ท่านรู้เหตุผลเป็นอย่างไรจงว่าไปตามจริง ก๋งเสงจู๊จึงแจ้งความซึ่งวิวาทกันที่หยกหูเก๋งให้ง่วนสีเทียนจุ๋นฟัง ทองเทียนกาจู๊จึงว่า เมื่อศิษย์ท่านทำข่มเหงเรา เราจะอดได้หรือ ยังกลับว่าเราเข้าด้วยคนผิด ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ ถึงศิษย์เราหยาบช้าต่อท่าน ชอบแต่ว่ากล่าวกันโดยดี ไม่ควรที่จะคิดทำการถึงเพียงนี้ ทองเทียนกาจู๊จึงว่าท่านแกล้งให้ศิษย์ท่านข่มเหงเราแล้วจะให้เราไปของ้ออีกเล่า ท่านกับเราครั้งนี้ก็จะได้เห็นกัน ง่วนสีเทียนจุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงร่ายมนต์กำบังตาเดินเข้าไปดูในค่าย เห็นมีประตูสี่ประตูแขวนกระบี่ไว้ประตูละเล่ม ง่วนสีเทียนจุ๋นกลับออกมาบอกเกียงจูแหยกับอาจารย์ทั้งปวง ว่าเราเข้าไปดูในค่ายเห็นแยบคายหมดแล้ว แต่คอยให้เหียนเตาไต้สูมาก่อน จึงจะตีให้แตกจงได้ ขณะนั้นพอเหียนเตาไต้สูขี่โคเขียวเหาะมา ง่วนสีเทียนจุ๋นกับอาจารย์ทั้งปวงดูพากันออกไปรับเชิญเข้ามานั่งในศาล เหียนเตาไต้สูจึงว่าเราจะพูดกับทองเทียนกาจู๊โดยดีก่อน แล้วเหียนเตาไต้สูออกมายืนอยู่หน้าค่าย ทองเทียนกาจู๊เห็นดังนั้นก็ออกมาถามว่าท่านมาทำไม เหียนเตาไต้สูจึงว่าเรามาหวังจะให้ท่านเลิกค่ายจูเซียนติ้นเสีย จะมาคิดวุ่นวายอยู่นี้หาควรไม่ ถ้าขืนขัดคำเรา เราจะตีค่ายให้แตกบัดเดี๋ยวนี้ ทองเทียนกาจู๊จึงว่า ท่านถือตัวว่าดีจะตีค่ายให้แตกก็ตีเถิดเราหาเลิกไปไม่ เหียนเตาไต้สูได้ฟังก็โกรธ เงื้อไม้เท้าตีทองเทียนกาจู๊ ทองเทียนกาจู๊เอากระบี่รับไว้ แล้วเข้ารบกับเหียนเตาไต้สูเป็นสามารถ
๏ ขณะนั้นเสียงเฉงโตหยิน ฮกถองเถียนโตหยินเหาะมา เหียนเตาไต้สูรบกับทองเทียนกาจู๊ โตโปโตหยินเห็นดังนั้นก็เข้าช่วยทองเทียนกาจู๊ อาจารย์ทั้งสองข้างต่างรบพุ่งแก้ไขกันเสียงสนั่นไปทั่วทั้งสี่ทิศ เหียนเตาไต้สูโยนเชือกไปมัดโตโปโตหยินมาได้ แล้วขว้างขึ้นไปบนอากาศ เหียนเตาไต้สูเสียงเฉงโตหยินฮกถองเถียนโตหยินก็กลับมาบอกง่วนสีเทียนจุ๋นตามซึ่งรบพุ่งกัน พอเจียบอินโตหยินจุ้นเถโตหยินขี่เมฆเหาะมา ง่วนสีเทียนจุ๋นให้เชิญเข้าไปนั่งในศาลต่างคำนับกัน ง่วนสีเทียนจุ๋นว่าท่านมาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยกันตีค่ายจูเซียนติ้นให้แตกในเวลานี้ ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงจัดให้เตงจินหยินตีค่ายด้านหนึ่ง กงหวดเทียนจุ๋นด้านหนึ่ง เซียเจงจู๊ด้านหนึ่ง ง่วนสีเทียนจุ๋นกับเจียบอินโตหยิน เสียงเฉงโตหยินฮกถองเถียนโตหยินด้านหนึ่ง เหยียนเต๋งโตหยินกับอาจารย์ทั้งปวงระดมกันเข้าทั้งสี่ด้าน แต่เหียนเตาไต้สูถือประคำแก้วเหาะอยู่บนอากาศ
๗๘
๏ ฝ่ายทองเทียนกาจู๊ให้รบพุ่งรักษาค่ายเป็นสามารถ ทองเทียนกาจู๊ถือกระบี่เข้าไล่ฟันพวกง่วนสีเทียนจุ๋นแตกกระจายไป เจียบอินโตหยินถือแซ่เข้ารบต้านไว้ เล่าจือเอาไม้เท้าตีถูกทองเทียนกาจู๊ ทองเทียนกาจู๊เหาะหนีขึ้นบนอากาศ เหียนเตาไต้สูเอาประคำแก้วขว้างถูกทองเทียนกาจู๊ตกลงมา ทองเทียนกาจู๊หนีแทรกแผ่นดินไป ค่ายจูเซียนติ้นก็แตกทั้งสี่ด้าน ง่วนสีเทียนจุ๋นกับอาจารย์ทั้งปวงก็กลับมาบอกเกียงจูแหยตามซึ่งชนะแก่ข้าศึกจึงว่าเรามาช่วยท่าน บัดนี้ก็สำเร็จการแล้วจะลาท่านไปก่อน ง่วนสีเทียนจุ๋นกับอาจารย์น้อยใหญ่ต่างเหาะกลับไปที่อยู่ เกียงจูแหยก็ไปหาบูอ๋องบอกว่า ง่วนสีเทียนจุ๋นกับอาจารย์ทั้งปวงมาช่วยมีชัยแก่ข้าศึก บูอ๋องได้ฟังก็ดีใจ จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเกียงจูแหยกับนายทัพนายกองทั้งปวง
๏ ฝ่ายชีไก้นายด่านไต้ไปก๋วน รู้ว่าเกียงจูแหยได้ด่านกีจุยก๋วนก็ตกใจ จึงมีหนังสือบอกไปถึงเมืองจิวโก๋ กีจิวขุนนางผู้ใหญ่แจ้งหนังสือนั้น จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง แล้วว่าเกียงจูแหยยกทัพมาถึงหกสิบหมื่นตีล่วงเข้ามาได้ถึงด่านกีจุยก๋วน แลพระองค์จะเสวยแต่สุราอยู่กับนางขันกีไม่คิดอ่านป้องกัน เห็นเมืองจิวโก๋จะเสียแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็ตกพระทัยนิ่งตะลึงอยู่ นางขันกีจึงทูลว่าพระองค์อย่าเชื่อกีจิว กีจิวแกล้งเพ็ดทูล ทั้งนี้หวังจะให้เกณฑ์กองทัพ ให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน แลเสียข้าวของพระราชทรัพย์หาต้องการไม่ จงเอาตัวผู้ถือหนังสือไปฆ่าเสีย แล้วให้มีกฎหมายรับสั่งประกาศไปแก่หัวเมืองทั้งปวง ตั้งแต่นี้ใครถือหนังสือมาเมืองหลวงด้วยการศึกจะให้ประหารชีวิตเสีย พระเจ้าติวอ๋องมัวเมาด้วยอำนาจปีศาจ เหตุด้วยบ้านเมืองจะเสียเชื้อพระวงศ์จึงเผอิญให้ฟังคำนางขันกีเห็นชอบด้วย จึงให้เอาผู้ถือหนังสือด่านไต้ไปก๋วนไปฆ่าเสีย แล้วให้มีกฎหมายตามคำนางขันกี กีจิวจึงทูลว่าพระองค์ให้ฆ่าผู้ถือหนังสือแล้วมีกฎหมายห้ามดังนี้ ถ้าข้าศึกจะเข้ามาเหยียบชานเมืองก็หามีผู้ใดอาจเพ็ดทูลไม่ พระเจ้าติวอ๋องจึงว่าเกียงจูแหยจะมีสติปัญญาสักเพียงใด ถึงจะหักด่านกีจุยก๋วนได้ก็แต่ด่านเดียว ยังอยู่ถึงสี่ด้าน แลด่านอุยโหก๋วนเบงจิวก๋วนสองด่านนี้มีแม่น้ำขวางหน้า ที่ไหนเกียงจูแหยจะยกพลข้ามมาได้ กีจิวได้ฟังก็เสียใจ ถวายบังคมลากลับมาบ้าน
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยจึงทูลพระเจ้าบูอ๋องว่า พระองค์จงยับยั้งอยู่ในด่านกีจุยก๋วนก่อน ข้าพเจ้าจะไปตีด่านไต้ไปก๋วน ครั้นได้ฤกษ์ให้ยกออกจากด่านกีจุยก๋วนมาถึงด่านไต้ไปก๋วน ตั้งค่ายไกลด่านทางประมาณพันเส้น
๏ ฝ่ายชีไก้นายด่านไต้ไปก๋วนรู้ว่าเกียงจูแหยยกมา จึงขึ้นไปดูบนเชิงเทิน เห็นธงปักเป็นสำคัญมาทุกกอง ชีไก้นายด่านจึงว่าทัพเกียงจูแหยยกมาครั้งนี้เข้มแข็งนัก ใครจะอาสาออกไปสู้ได้บ้าง เหงป้าแห้จุ๋นจึงว่าท่านกลัวเกียงจูแหยหรือ ข้าพเจ้าทั้งสองนี้จะรับอาสาออกไปจับตัวเกียงจูแหยมาให้ท่าน ชีไก้ก็เกณฑ์ทหารให้เหงป้าแห้จุ๋นคุมทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่ายเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้ฮุยฮุนขี่ม้าถือทวนพาทหารออกไปร้องถามว่าท่านชื่อไร เหงป้าแห้จุ๋นจึงบอกว่าเราชื่อเหงป้าแห้จุ๋นจะมารบเกียงจูแหย ฮุยฮุนก็ขับม้าเข้ารบกับเหงป้าแห้จุ๋นได้สามสิบเพลง แห้จุ๋นเห็นจะต้านทานมิได้ชักม้าหนี ฮุยฮุนขับม้าไล่ตาม แห้จุ๋นจึงเอาหั่นเตาหางจระเข้ทิ้งไป บังเกิดเป็นควันมืดคลุ้มขึ้น ฮุยฮุนเข้าไปในกลางเกลียวควันก็ร้อนทนไม่ได้ ม้าที่ฮุยฮุนขี่ล้มลงฮุยฮุนก็ตายในที่นั้น ทหารก็เอาเนื้อความไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยได้ฟังเสียใจนัก คิดถึงฮุยฮุนเป็นคนสัจซื่อไม่พอที่จะตายเสีย
๏ ฝ่ายเหงป้าแห้จุ๋นก็บอกชีไก้นายด่านตามซึ่งได้รบพุ่งกันทุกประการ ชีไก้จึงว่าถึงท่านฆ่าฮุยฮุนตาย เราก็หาหายความวิตกไม่ ทหารเกียงจูแหยที่มีฝีมือนั้นยังอยู่เป็นอันมาก พระเจ้าติวอ๋องหาให้กองทัพมาช่วยเราไม่ เสบียงอาหารของเราก็น้อย ซึ่งเราจะรักษาด่านไว้นั้นยากนัก พูดกันยังไม่ทันขาดคำมีคนเข้ามาบอกว่า เกียงจูแหยให้ทหารมาร้องท้าชวนรบ ชีไก้ก็ให้เหงป้าออกรบ เหงป้าขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกไป เห็นทหารเกียงจูแหยหน้าเขียวขี่ม้าเขียวก็ร้องถามว่าท่านชื่อไร เชาฮูบอกว่าเราชื่อเชาฮู เหงป้าเอาทวนชี้หน้าแล้วว่าอ้ายอกตัญญู นางขันกีบุตรของตัวพระเจ้าติวอ๋องก็เลี้ยงเป็นอัครมเหสี เอ็งหารู้จักคุณไม่ กลับไปเข้ากับเกียงจูแหยยังมิหนำซ้ำมารบกับเราอีกเล่า ว่าแล้วขับม้ารำทวนเข้าแทงเชาฮู เชาฮูเอาทวนปัดทวนเหงป้าเสีย
๏ ฝ่ายเชาชวนต๋งเตียเปียซุนจืออูบุตรเชาฮู ก็เข้าช่วยเชาฮูล้อมม้าเหงป้าไว้ เหงป้าแกล้งทำชักม้าหนี เตียเปียขับม้าไล่ตามมาทันม้าเหงป้าเหลียวมาเอามือตบถูกแก้มเตียเปีย ดุจหนึ่งสายฟ้าฟาดถูกเข้า เตียเปียตกม้าตาย ซุนจืออูก็ขับม้าเข้ารบเหงป้า เหงป้าก็เอามือตบซุนจืออูตกจากม้า เอาทวนแทงซ้ำตาย เชาฮูกับเชาชวนต๋งเห็นจะสู้มิได้ชักม้ากลับเข้าค่าย เหงป้าก็ตีกลองชนะศึกขึ้นพาทหารกลับเข้าค่าย เกียงจูแหยจึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า ใครจะอาสาสู้กับเหงป้าได้ หลุยจินจู๊รับอาสา ขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ชีไก้ก็ให้แห้จุ๋นออกต่อสู้ แห้จุ๋นขี่ม้าถือทวนออกมาเห็นหลุยจินจู๊หน้าเขียวผมแดงมีเขี้ยวออกจากปาก จึงถามว่าท่านชื่อใด หลุยจินจู๊บอกว่าเราชื่อหลุยจินจู๊ หลุยจินจู๊ก็บินขึ้นจากหลังม้า เอากระบองตีถูกไหล่แห้จุ๋นตกม้าตาย
๗๙
๏ ครั้นชีไก้รู้ว่าแห้จุ๋นตายก็คิดวิตกนั่งเป็นทุกข์ถอนใจใหญ่อยู่ เหงป้าเห็นดังนั้นจึงว่าอย่าเป็นทุกข์เลย ถึงแห้จุ๋นตายข้าพเจ้ายังอยู่ จะอาสาท่านมิให้ข้าศึกหักด่านเข้ามาได้ เหงป้าก็ขึ้นม้าพาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยให้โลเฉียคุมทหารออกมาต่อสู้ เหงป้าเห็นโลเฉียก็จำได้ จึงคิดว่าโลเฉียมีฤทธิ์มาก จำจะหักด้วยกำลัง เหงป้าขับม้าไล่จะตบโลเฉีย โลเฉียก็เหาะขึ้นบนอากาศ เอากำไลทองทิ้งถูกเหงป้าตกม้าตาย โลเฉียตัดเอาศีรษะมาให้เกียงจูแหย
๏ ฝ่ายชีไก้นายด่านเมื่อเสียทหารทั้งสอง จึงว่ากับชาวด่านทั้งปวงว่า ที่ไหนเราจะสู้รบกับเกียงจูแหยได้ เราจะพากันไปนอบน้อมเกียงจูแหยเถิด ยังปรึกษากันอยู่พอมีผู้มาบอกว่าอาจารย์คนหนึ่งจะมาหาท่าน ชีไก้ก็ให้ไปพามา เชิญให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่าท่านมาแต่ไหน หวดไกก็บอกว่าเราอยู่ที่ป่าสุดแดนมนุษย์ เรารู้ว่าแห้จุ๋นศิษย์เราหลุยจินจู๊ฆ่าตาย เราเจ็บแค้นนักจะมาแก้แค้น ชีไก้จึงว่าเกียงจูแหยมีทหารล้วนฝีมือดีมีความรู้วิชาการมาก ที่จะต่อสู้นั้นเห็นไม่ได้ หวดไกจึงว่าท่านอย่ากลัวเลย เราจะไปจับเกียงจูแหยมาให้ท่านส่งไปเมืองจิวโก๋เอาความชอบ ชีไก้ได้ฟังก็ดีใจคิดว่าอาจารย์คนนี้เป็นเทวดามาโปรด จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วถามว่าท่านกินของคาวหรือ หวดไกจึงว่าของคาวนั้นเราหากินไม่กินแต่ลูกไม้ ชีไก้จัดแจงผลไม้มาให้หวดไกกิน ครั้นเช้าหวดไกก็ขึ้นมาถือกระบี่พาทหารออกไปหน้าค่ายเกียงจูแหย แล้วร้องให้เกียงจูแหยออกมาพูดกับเรา เกียงจูแหยก็ขึ้นขี่ซูปุดเสียงออกมา เห็นหวดไกนุ่งเหลืองห่มเหลืองก็รู้ว่าเป็นโตหยินอาจารย์ถือศีล จึงว่าอาจารย์มาทำไม หวดไกจึงว่าหลุยจินจู๊ฆ่าแห้จุ๋นศิษย์เราตาย ท่านจงส่งตัวหลุยจินจู๊มาให้เรา เรากับท่านจะได้ไม่เคืองกัน หลุยจินจู๊ขี่ม้าเคียงแอบเกียงจูแหยอยู่ได้ยินดังนั้น ก็ขัดใจร้องว่าจะให้ส่งตัวเรา ทำไมจะมาหาที่ตายหรือ หลุยจินจู๊ก็บินขึ้นบนอากาศเงื้อกระบองตีหวดไก หวดไกเอากระบี่รับไว้ แล้วร่ายมนต์บันดาลแกว่งธงให้หลุยจินจู๊ตกลงมา หวดไกให้ทหารจับมัดพาตัวไปไว้ในค่าย แล้วจึงสั่งว่าเราจะอยู่จับเกียงจูแหยก่อน โลเฉียได้ยินก็โกรธ เหาะขึ้นไปบนอากาศเงื้อง่าทวนจะแทงหวดไก หวดไกรบกับโลเฉียได้ห้าเพลง หวดไกแกว่งธงร่ายมนต์จะให้โลเฉียตกลงมา โลเฉียหาตกลงมาไม่ โลเฉียเอากำไลทองทิ้งถูกหวดไก หวดไกเจ็บปวดเป็นสาหัส หวดไกเห็นจะสู้โลเฉียไม่ได้ ก็ร่ายมนต์แทรกแผ่นดินหนีไป เกียงจูแหยก็พาทหารคืนเข้าค่าย เกียงจูแหยหาสบายใจไม่นั่งเป็นทุกข์ถึงหลุยจินจู๊อยู่
๏ ฝ่ายหวดไกครั้นแทรกแผ่นดินมาถึงด่านก็ไปหาชีไก้ ชีไก้จึงถามว่าอาจารย์ออกไปรบมีชัยจับได้หลุยจินจู๊ เหตุไฉนอาจารย์ฟกบวมหลายแห่ง หวดไกก็เล่าความซึ่งรบกับโลเฉียให้ชีไกฟัง แล้วหวดไกสั่งให้เอาตัวหลุยจินจู๊ไปฆ่าเสีย ชีไก้ห้ามว่าอาจารย์อย่าเพ่อฆ่าเสียก่อนเลยเอาจำไว้เถิด ถ้าจับได้เกียงจูแหยมาจึงส่งไปเมืองจิวโก๋ให้พร้อมกัน หวดไกเห็นชอบด้วย จึงให้เอาตัวหลุยจินจู๊ไปจำใส่ตะรางไว้ ครั้นเช้าหวดไกขึ้นม้าพาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยก็ขึ้นขี่ซูปุดเสียงคุมทหารออกมาว่ากับหวดไกว่า วันนี้ท่านกับเราจะรบกันให้ถึงแพ้ชนะ แล้วเกียงจูแหยกับลิเจ้งก็เข้ารบกับหวดไก เกียงจูแหยเงื้อกระบองตีหวดไก หวดไกเอามือรับกระชากชิงกระบองไปได้ พอเอียวเจี้ยนโทเฮงสุนคุมเสบียงมาแต่เมืองไซรกี เห็นหวดไกชิงกระบองเกียงจูแหยไปไว้ โทเฮงสุนกับเอียวเจี้ยนเข้าช่วยเกียงจูแหย โทเฮงสุนเอากระบองเหล็กตีหวดไก หวดไกเอากระบี่ขึ้นรับ แต้หลุนเห็นหวดไกไม่เพลี่ยงพล้ำก็ขับม้าเข้าช่วยเกียงจูแหยรบ ทหารห้านายรุมรบล้อมตัวหวดไกไว้ หวดไกต่อสู้ต้านทานเป็นสามารถ แต้หลุนบันดาลให้เป็นควันออกตามจมูกไปต้องหวดไก หวดไกตกลงจากม้า ทหารเกียงจูแหยเข้าจับตัวมัดพาไปค่าย เกียงจูแหยจึงว่ากับหวดไกว่าเราจับท่านมาได้ ถ้ายอมอยู่ทำราชการด้วยเรา เราจะไว้ชีวิต หวดไกจึงว่าเราไม่ยอมอยู่ด้วยท่าน ท่านจงให้ฆ่าเราเสียเถิด เกียงจูแหยจึงสั่งเอียวเจี้ยนให้เอาหวดไกไปประหารชีวิตเสีย
๏ ขณะนั้นมีอาจารย์คนหนึ่งชื่อจุ้นเถโตหยินมาห้ามเอียวเจี้ยนว่าอย่าเพ่อฆ่าหวดไก จงบอกเกียงจูแหยให้ออกมาหาเราก่อน เอียวเจี้ยนก็ไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ออกไปคำนับจุ้นเถโตหยิน จุ้นเถโตหยินจึงว่าหวดไกเป็นศิษย์เรา อนึ่งก็หามีชื่อในห้องสินไม่ ซึ่งมารบท่าน ท่านจับได้โทษถึงตายแล้ว เราจะขอเอาไปเลี้ยงไว้เหมือนหนึ่งปล่อยนกปล่อยกาเอาบุญเถิด เกียงจูแหยจึงว่าท่านได้เมตตาขอแล้วข้าพเจ้าก็ยอมให้ แต่ว่าสืบไปเมื่อหน้าอย่าให้หวดไกมารบกับข้าพเจ้าต่อไป จุ้นเถโตหยินจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราหาให้หวดไกมารบกับท่านต่อไปไม่ เกียงจูแหยก็แก้มัดหวดไกออกให้จุ้นเถโตหยิน จุ้นเถโตหยินก็ลาเกียงจูแหย พาหวดไกไปที่อยู่
๏ ฝ่ายชีไก้นายด่านไต้ไปก๋วนรู้ว่าเกียงจูแหยจับตัวหวดไกได้ก็ตกใจจึงให้ถอดหลุยจินจู๊ออกจากตะราง ชีไก้พาหลุยจินจู๊ไปหาเกียงจูแหยคำนับแล้วว่าเดิมข้าพเจ้าคิดจะมาอ่อนน้อมต่อท่าน ซึ่งให้ทหารต่อสู้ท่านเพราะคนยุยง โทษผิดนักข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง เกียงจูแหยจึงว่าท่านมาลุแก่โทษต่อเรา เราก็หาถือโทษไม่ ชีไก้ได้ฟังก็ดีใจ จึงเชิญเกียงจูแหยให้เข้าในด่าน เกียงจูแหยจึงเข้าไปในด่าน สั่งให้ทำบัญชีผู้คนข้าวของเงินทองเสร็จแล้ว มีหนังสือบอกไปถึงพระเจ้าบูอ๋องตามที่ตีด่านไต้ไปก๋วนได้ พระเจ้าบูอ๋องครั้นแจ้งในหนังสือนั้นก็ยกไปด่านไต้ไปก๋วน เกียงจูแหยกับขุนนางทั้งปวงออกมารับ เชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องเข้าไปในค่ายอยู่สองสามวัน เกียงจูแหยทูลพระเจ้าบูอ๋องว่า ข้าพระองค์จะยกไปตีด่านฌ้อฮุนก๋วน พระองค์จะยับยั้งอยู่ที่นี้ก่อน ชีไก้จึงว่าชีหองนายด่านฌ้อฮุนก๋วนเป็นน้องข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอไปด้วย จะได้ว่ากล่าวชีหองให้ยอมอยู่กับท่าน เกียงจูแหยก็ให้ชีไก้เป็นทัพหน้ายกไปด่านฌ้อฮุนก๋วน ตั้งค่ายไกลด่านประมาณพันเส้น ครั้นชีหองรู้ว่าชีไก้ผู้พี่เป็นทัพหน้าเกียงจูแหยยกมา จึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า ชีไก้พี่เราไปเข้าด้วยเกียงจูแหย ถ้าทราบถึงพระเจ้าติวอ๋องเราท่านทั้งปวงจะพลอยผิดด้วย ลงอันเกียดจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าเห็นเกียงจูแหยจะใช้ให้ชีไก้มาเกลี้ยกล่อมท่านเป็นมั่นคง ถ้าชีไก้มาหาท่าน ท่านจงจับชีไก้ส่งไปเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องก็จะเห็นว่าท่านสัจซื่อต่อแผ่นดินโดยแท้ เกียงจูแหยเห็นจะยับยั้งอยู่ในด่านสองสามวัน จึงสั่งให้ชีไก้ไปหาชีหอง ชีหองก็ให้ทหารออกไปรับชีไก้พาเข้ามาในค่าย ชีหองจึงว่ากับชีไก้ว่าท่านไปเข้าด้วยบูอ๋อง เกียงจูแหยพวกขบถ ถ้าพระเจ้าติวอ๋องทราบจะพลอยให้พี่น้องทั้งปวงตายด้วยเปล่าๆ ท่านอย่าน้อยใจเลย ข้าพเจ้าจะส่งตัวท่านไปเมืองจิวโก๋ตามบุญตามกรรมของท่าน ชีไก้จึงว่าพระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ แต่เชาฮูเป็นบิดานางขันกี แลขุนนางในเมืองจิวโก๋ที่มีสติปัญญา ยังมาเข้าด้วยบูอ๋องเป็นหลายคน ตัวเจ้าสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าติวอ๋องนั้นจะดีกว่าเชาฮูอีกหรือ ถึงเจ้าจะส่งเราไปเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องฆ่าเสียก็หาเสียดายชีวิตไม่ นานไปเมื่อหน้าจึงจะได้คิดถึงเรา ชีหองหาตอบประการใดไม่ สั่งให้เอาตัวชีไก้ไปใส่ตรุไว้ แล้วชีหองให้ม้าต๋งคุมทหารออกไปยังที่รบ
๘๐
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นไม่เห็นชีไก้กลับมา จึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า ชีไก้ไปเกลี้ยกล่อมชีหองหากลับมาไม่เห็นผิดอยู่ พอมีผู้มาบอกว่าม้าต๋งคุมทหารมายืนอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยก็ให้โลเฉียคุมทหารออกไป ม้าต๋งครั้นเห็นโลเฉียจึงถามว่าท่านชื่อโลเฉียหรือ โลเฉียจึงว่ารู้จักเราแล้วเป็นไรไม่มาเข้ากับเราเล่า ม้าต๋งจึงว่าอ้ายพวกขบถ ถ้าเราจับตัวได้จะฟันให้เป็นร้อยท่อนพันท่อน โลเฉียได้ฟังก็หัวเราะ แล้วว่าตัวท่านเหมือนกบอยู่ในกลางนา หาควรจะสู้กับเราไม่ จงไปบอกกับชีหองให้จัดทหารที่มีฝีมือดีกว่าท่านมาสู้กับเราเถิด ม้าต๋งได้ฟังก็โกรธจึงบันดาลควันออกมาจากปากมืดกลุ้มไป โลเฉียเห็นดังนั้นก็เหาะขึ้นไปบนอากาศร้องว่าอ้ายม้าต๋ง วันนี้มึงถึงที่ตายแล้ว โลเฉียร่ายมนต์ตบมือเข้า เกิดเป็นมังกรไฟเก้าตัวลงมารัดม้าต๋งตายเป็นจุณไปในที่นั้น
๏ ฝ่ายชีหองรู้ว่าม้าต๋งตาย จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่าใครจะอาสาไปสู้ข้าศึกได้บ้าง ลงอันเกียดจึงว่าม้าต๋งนั้น ถือว่าตัวมีความรู้หาเห็นที่ได้ที่เสียไม่ ข้าพเจ้าจะอาสาท่านไปต่อสู้กับข้าศึกเอง ครั้งเช้าลงอันเกียดขึ้นม้าถือขวาน ออกไปยืนอยู่หน้าค่ายเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้อึ้งปวยฮอออกไปรบ อึ้งปวยฮอขี่โคห้าสีพาทหารออกมา ลงอันเกียดร้องถามว่าท่านชื่อไร อึ้งปวยฮอบอกว่าเราชื่ออึ้งปวยฮอ เดิมเป็นบูเสงอ๋อง ลงอันเกียดจึงร้องว่าอ้ายขบถวันนี้จะจับตัวให้ได้ ว่าแล้วก็ขับม้ารำขวานเข้าไปไล่ฟันอึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอก็ขับโคเข้ารบได้ห้าสิบเพลง ลงอันเกียดเห็นจะต้านทานมิได้ จึงหยิบเอากำไลแก้วขว้างไปบนอากาศ กำไลนั้นตกลงมายังแผ่นดินเสียงเหมือนดังฟ้าผ่า ลงอันเกียดจึงร้องว่าอึ้งปวยฮอเห็นของวิเศษของเราแล้วหรือไม่ อึ้งปวยฮอตกใจพลัดตกลงจากหลังโค ลงอันเกียดก็ให้ทหารจับมัดพาตัวอึ้งปวยฮอมาให้ชีหอง ชีหองจึงว่ากับอึ้งปวยฮอว่า เดิมตัวเป็นข้าพระเจ้าติวอ๋อง คิดขบถไปเข้ากับบูอ๋องนั้นโทษตัวถึงสิ้นชีวิต ถ้ากลับใจเสียใหม่คืนมาอยู่กับพระเจ้าติวอ๋อง ยอมทำราชการด้วยเราจะไว้ชีวิต อึ้งปวยฮอจึงว่าอย่าพูดเกลี้ยกล่อมเราเลย เราหายอมไม่ ชีหองก็ให้เอาตัวอึ้งปวยฮอไปจำใส่ตรุไว้กับชีไก้
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นรู้ว่าลงอันเกียดจับอึ้งปวยฮอไปได้ก็เสียใจ จึงให้อังกิ๋มออกไปชวนรบ อังกิ๋มก็ขึ้นม้าถือง้าวออกไปยืนอยู่ที่รบ ลงอันเกียดก็คุมทหารออกมาต่อสู้ อังกิ๋มเห็นลงอันเกียดจึงว่าเดิมเมื่อเราอยู่เมืองจิวโก๋ ตัวเป็นทหารเรา เราได้ใช้สอยอยู่ เหตุไฉนไม่ลงจากม้ามาคำนับเรา ลงอันเกียดจึงว่าท่านเป็นขบถแล้วมิหนำมาว่าเราอีกเล่า อังกิ๋มได้ฟังก็โกรธเงื้อง้าวขึ้นฟัน ลงอันเกียดก็รำขวานเข้ารบกันได้สามเพลง ลงอันเกียดโยนกำไลขึ้นไปตกลงมาดังเสียงฟ้าผ่า อังกิ๋มก็ตกใจพลัดตกจากหลังม้า ทหารลงอันเกียดจับมัดไปให้ชีหอง ชีหองก็ให้เอาไปจำไว้กับชีไก้อึ้งปวยฮอที่ในตรุ ครั้นเช้าลงอันเกียดคุมทหารออกไป ร้องท้าเกียงจูแหยว่าให้ออกมารบกัน เกียงจูแหยให้หลำจงกวดพาทหารออกมาสู้กับลงอันเกียดได้สี่เพลง ลงอันเกียดโยนกำไลแก้วขึ้นไปบนอากาศ หลำจงกวดก็ตกใจพลัดตกลงจากหลังม้า ลงอันเกียดใช้ให้ทหารจับมัดไปให้ชีหองจำใส่ตรุไว้ ตัวยังหากลับเข้าค่ายไม่ เกียงจูแหยให้โลเฉียออกไปรบ ลงอันเกียดจึงคิดว่าโลเฉียมีกำลังมาก จะเข้าสู้ประจันหน้าเห็นไม่ได้ ก็เอากำไลโยนขึ้นไปบนอากาศ ตกลงมาเสียงดังฟ้าผ่า โลเฉียหาเป็นอันตรายไม่ โลเฉียขว้างกำไลทองไปถูกลงอันเกียดตกม้าคอหักตาย แล้วตัดเอาศีรษะไปให้เกียงจูแหย ชีหองครั้นรู้ว่าลงอันเกียดตาย ตกใจจึงปรึกษาชาวด่านทั้งปวงว่า เกียงจูแหยมีทหารดีเป็นอันมาก แลทหารในด่านเราก็สิ้นแล้ว ยังอยู่แต่ฮองงิจินคนเดียว จะสู้ทหารเกียงจูแหยได้หรือ
๏ ขณะนั้นมีผู้มาบอกว่ามีอาจารย์คนหนึ่งจะมาหาท่าน ชีหองให้ไปพามาคำนับแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร ชีหองเห็นว่าอาจารย์ผมแดง หน้าเขียวเหมือนสีคราม มีตาสามตาเขี้ยวงอกออกจากปาก ชีหองถามว่าอาจารย์มาแต่ไหน หลีงักจึงบอกว่าเรามาแต่เขากิวเหลงเตา เรากับเกียงจูแหยเป็นคนพยาบาทกัน เรามาหาท่านจะขอยืมทหารท่านออกไปรบกับเกียงจูแหยแก้แค้นเรา ชีหองได้ฟังก็ดีใจจัดแจงทหารให้หลีงัก หลีงักขึ้นม้าถือกระบี่พาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่ายเกียงจูแหย ร้องเรียกเกียงจูแหยให้ออกมารบกัน เกียงจูแหยก็พาทหารออกมาเห็นหลีงักจำได้ต่างคนต่างหัวเราะ แล้วเยาะหลีงักว่าไม่มีอายหนีไปทีหนึ่งแล้วยังกลับมาสู้อีกเล่า หลีงักจึงว่าอย่าเพ่อหัวเราะประมาทเรา ครั้งนี้แลจะได้เห็นฝีมือกัน หลุยจินจู๊ได้ยินก็โกรธ บินขึ้นไปบนอากาศเงื้อกระบองตีหลีงัก หลีงักเอากระบี่รับไว้ กิมเฉีย บกเฉีย โลเฉีย อุยฮอกับทหารทั้งปวงเข้าล้อมหลีงักไว้ หลีงักจึงร่ายมนต์จำแลงตัวเป็นสามหน้าหกมือ ถือตราชื่อเลียดอุนอึ้นขว้างเอาหลุยจินจู๊ตกลงมา พวกทหารเกียงจูแหยกลุ้มกันเข้าช่วย พาเอาตัวหลุยจินจู๊เข้าไปไว้ในค่าย เกียงจูแหยเอากระบองตีถูกหลังหลีงัก หลีงักเจ็บปวดทนมิได้ขับม้าหนีเข้าค่าย ชีหองเห็นหลีงักหนีเข้ามาจึงว่าอาจารย์ออกไปรบเสียทีแก่ข้าศึก ข้าพเจ้าหามีความสบายไม่ หลีงักจึงว่าท่านอย่ากลัวเลย เราจะคอยถ้าเพื่อนเรามีความรู้มาช่วยรบ จับตัวเกียงจูแหยให้ได้ เกียงจูแหยครั้นกลับเข้าค่ายก็เยี่ยมหลุยจินจู๊ หลุยจินจู๊จึงว่า ถ้าข้าพเจ้าหายจะแก้แค้นหลีงักให้ได้
๏ ฝ่ายหลีงักหาออกไปรบไม่ ยับยั้งอยู่ห้าหกวัน พออาจารย์คนหนึ่งชื่อตันเก๋งเหาะมาหาหลีงัก หลีงักพามาหาชีหอง ชีหองถามว่าอาจารย์คนนี้ชื่อไรมาแต่ไหน หลีงักบอกว่าชื่อตันเก๋ง จะมาช่วยท่านรบกับเกียงจูแหย ชีหองได้ฟังก็ดีใจ ให้แต่งโต๊ะมาให้หลีงักกับตันเก๋งกิน หลีงักถามตันเก๋งว่าเครื่องของวิเศษทำแล้วหรือ ตันเก๋งบอกว่าข้าพเจ้าทำแล้ว หลีงักจึงบอกกับชีหองว่า พรุ่งนี้ท่านเกณฑ์ทหารให้เราสักสามพัน เราจะออกไปตั้งค่ายอุยหองติ้น ชีหองถามว่าค่ายอุยหองติ้นนั้นเป็นกลศึกอย่างไร หลีงักจึงบอกกลศึกอันนี้ลึกซึ้งนัก ให้ตั้งค่ายลงแปดทิศ ค่ายกลางนั้นเอามูลดินก่อพูนขึ้นเสมอค่ายทั้งนั้นแล้วเอาอุยหองร่มยี่สิบแปดคัน ของวิเศษของเราปักลงในค่ายแปดทิศค่ายละสองคัน ค่ายกลางห้าคันกับลงยันต์แปดทิศ ถ้าข้าศึกเข้าไปในค่ายร่มนั้นกางขึ้นเอง บันดาลมืดมิดไม่เห็นเดือนตะวัน ข้าศึกหลงตายอยู่ในค่ายสิ้น ชีหองได้ฟังก็ดีใจ เกณฑ์ทหารสามพันให้หลีงัก หลีงักกับตันเก๋งคุมทหารออกไปตั้งค่าย ครั้นเสร็จแล้ว หลีงักขึ้นขี่โลโตพาตันเก๋งกับทหารออกไป ร้องบอกเกียงจูแหยให้ออกมาดูค่ายของเรา เกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงคุมทหารออกมาจากค่าย หลีงักจึงว่ากับเกียงจูแหย ถ้าท่านตีค่ายเราแตกเราจะยอมไปอยู่ด้วยบูอ๋อง ถ้าตีค่ายเราไม่แตกท่านจงมาอยู่กับพระเจ้าติวอ๋อง เกียงจูแหยจึงว่าวันนี้จวนเย็นเราจะกลับไปก่อน พรุ่งนี้จึงจะออกมาตีค่ายท่านแล้วอย่ากลับถอยคืนคำเสีย เกียงจูแหยกับหลีงักต่างคนก็กลับเข้าค่าย เกียงจูแหยปรึกษากับทหารทั้งปวง ใครจะอาสาตีค่ายหลีงักได้บ้าง เอียวเจี้ยนจึงว่าค่ายอันนี้ข้าพเจ้าได้ยินง่วนสีเทียนจุ๋นบอกท่านว่าชื่อค่ายอุยหองติ้น เกียงจูแหยจึงว่าง่วนสีเทียนจุ๋นบอกก็จริงอยู่ แต่ไม่ได้เล่าเรียน จะคิดอ่านอย่างไรดี พูดกันยังไม่ทันขาดคำ มีอาจารย์ผู้หนึ่งชื่อฮุนจงจู๊อยู่เขาจงลำซัว เหาะมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เชิญเข้าไปในค่าย ฮุนจงจู๊จึงว่าเรารู้ว่าเคราะห์ท่านร้ายนัก เรามาหวังจะรับราชการเป็นแม่ทัพแทนท่าน ต่อพ้นไปได้ร้อยวันท่านจึงจะสิ้นเคราะห์ เกียงจูแหยจึงว่าท่านเมตตาข้าพเจ้าทั้งนี้ขอบใจนัก แล้วมอบกระบี่อาญาสิทธิ์กับตราสำหรับที่แม่ทัพให้ฮุนจงจู๊
๏ ฝ่ายพระเจ้าบูอ๋องรู้ว่าเกียงจูแหยเคราะห์ร้าย มอบตรากับกระบี่ให้ฮุนจงจู๊ว่าราชการแทน พระเจ้าบูอ๋องกับทหารทั้งปวงพากันไปหาเกียงจูแหย พระเจ้าบูอ๋องจึงว่าข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเคราะห์ร้ายหามีความสบายไม่ มาหาท่านจะพากันกลับไปเมืองไซรกี ฮุนจงจู๊จึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เกียงจูแหยเคราะห์ร้ายก็จริงอยู่ แต่หาเป็นอันตรายไม่ ถ้าครบร้อยวันแล้วจะสิ้นเคราะห์ พระเจ้าบูอ๋องได้ฟังก็นิ่งอยู่
๏  ขณะนั้นหลีเปงอาจารย์ผู้หนึ่งมาหาหลีงัก หลีงักเชิญเข้าไปในค่ายแล้วถามว่า ท่านจะมาช่วยข้าพเจ้ารบเกียงจูแหยหรือ หลีเปงโตหยินจึงว่าเราจะมาห้ามท่านมิให้รบกับเกียงจูแหย ด้วยบูอ๋องเป็นผู้มีบุญ พระเจ้าติวอ๋องหาอยู่ในยุติธรรมไม่ ท่านจะมาตั้งค่ายป้องกันด่านฌ้อฮุนก๋วนไว้ จะประโยชน์อันใดจงกลับไปเขากิวเลงเตาที่อยู่เสียเถิด หลีงักจึงว่าคนทั้งปวงถือบูอ๋องว่าเป็นผู้มีบุญ ท่านคอยดูเถิดข้าพเจ้าจะจับตัวบูอ๋อง เกียงจูแหยส่งขึ้นไปเมืองจิวโก๋ให้จงได้ หลีเปงโตหยินจึงว่าท่านประมาท แต่ค่ายจับเงาะติ้นจูเซียนติ้นเข้มแข็งกว่าค่ายอุยหองติ้นอีก เกียงจูแหยยังตีแตกได้ ท่านคิดดูให้ดีก่อน ว่าแล้วหลีเปงโตหยินก็กลับไปยังที่อยู่ ครั้นเวลาเช้าหลีงักขี่โลโตถือกระบี่พาตันเก๋งไปร้องว่ากับเกียงจูแหย ว่าท่านนัดเราจะตีค่ายเราให้แตกแล้วเป็นไรช้าอยู่เล่า หรือยอมแพ้ก็ออกมาคำนับเราเสีย เกียงจูแหยได้ฟังก็จัดแจงทหารจะออกมาจากค่าย พระเจ้าบูอ๋องจึงห้ามว่าท่านมีเคราะห์อยู่ อย่าเพ่อไปรบกับหลีงักเลย ให้เแต่ทหารออกไปต่อสู้ก่อนเถิด เกียงจูแหยจึงว่าข้าพเจ้าได้นัดไว้กับหลีงัก ครั้งมิออกไปหลีงักจะประมาทได้ ทั้งนี้สุดแท้แต่บุญกับกรรม ครั้นกรรมมาถึงแล้วจะหนีพ้นหรือ พระเจ้าบูอ๋องเห็นจะห้ามมิฟัง จึงว่ากับฮุนจงจู๊ว่า ขอท่านได้โปรดช่วยคุ้มเกรงรักษา อย่าให้เกียงจูแหยเป็นอันตรายเลย ฮุนจงจู๊จึงลงยันต์ปิดศีรษะเกียงจูแหยอันหนึ่ง ปิดหน้าอกอันหนึ่ง ปิดกลางหลังอันหนึ่ง แล้วเอายาเม็ดหนึ่งส่งให้เกียงจูแหยเก็บไว้สำหรับตัว เกียงจูแหยถือกระบี่ขี่ซูปุดเสียง พาพระเจ้าบูอ๋องกับทหารทั้งปวงยกออกไป หลีงักก็ขับโลโตเข้ารบกับเกียงจูแหยเป็นหลายเพลง หลีงักทำเสียทีหนีเข้าค่าย เกียงจูแหยขับซูปุดเสียงตามเข้าไป ร่มยี่สิบแปดคันนั้นกางขึ้นบันดาลให้มืดมิดไปทั้งสิ้น เกียงจูแหยหลงอยู่ในค่าย หลีงักจึงร้องว่าครั้งนี้เกียงจูแหยหนีเราไม่พ้นคงตายเป็นแท้แล้ว หลีงักขับโลโตออกมาทางหลังค่ายร้องว่ากับบูอ๋องว่า เกียงจูแหยเข้าไปอยู่ในค่ายออกไม่ได้ตายเสียแล้ว ท่านจงมายอมเข้ากับเราเสียโดยดีเถิด
๏ ฝ่ายกิมเฉีย บกเฉีย โลเฉีย เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ ลิเจ้ง ฮุยฮอทหารทั้งเจ็ดนาย ก็เข้าล้อมตัวหลีงักตันเก๋งไว้ โลเฉียเอากำไลทองทิ้งตันเก๋งถูกที่ไหล่ เอียวเจี้ยนแปลงตัวเป็นสุนัขเข้ากัดเอาศีรษะหลีงัก หลีงักก็พาตันเก๋งหนีไป บูอ๋องกับทหารเจ็ดนายกลับเข้าค่าย พระเจ้าบูอ๋องจึงถามฮุนจงจู๊ว่า หลีงักฆ่าเกียงจูแหยตายจริงหรือ ฮุนจงจู๊จึงว่าหลีงักแกล้งลวงดอก เกียงจูแหยหาตายไม่ พระเจ้าบูอ๋องจึงว่าเมื่อไรเกียงจูแหยจะกลับมาเล่า ฮุนจงจู๊บอกว่าครบร้อยวันแล้ว เกียงจูแหยสิ้นเคราะห์แล้วจะกลับมาได้ พระเจ้าบูอ๋องจึงว่ากว่าจะครบร้อยวัน เกียงจูแหยหาได้กินอาหารไม่ ข้าพเจ้ากลัวจะตายเสีย ฮุนจงจู๊จึงว่าท่านลืมไปหรือ เมื่อครั้งท่านไปอยู่ในค่ายอังเสงติ้นร้อยวันเป็นไรจึงไม่ตายเล่า อันเกิดมายังไม่สิ้นบุญแล้วหาตายไม่
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่อหลงเข้าไปอยู่ในค่ายมืดของหลีงักนั้น เดชะด้วยยากับยันต์ของฮุนจงจู๊คุ้มอยู่หาเป็นอันตรายไม่ ฝ่ายหลีงักตันเก๋ง ครั้นมาถึงด่านแล้วก็เข้าไปบอกชีหองว่า เกียงจูแหยเข้าอยู่ในค่ายมืดของเราไม่ได้หลายวัน อดข้าวอดอาหารก็จะตายเอง ชีหองจึงว่าเหตุไฉนบูอ๋องจึงยังไม่ถอยทัพหนีเล่า ข้าพเจ้ามิไว้ใจก่อน หลีงักจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ไว้เป็นธุระเราเอง ท่านให้ทหารคุมเอาตัวชีไก้ อึ้งปวยฮอ อังกิ๋ม หลำจงกวดไปส่งเมืองจิวโก๋จะได้เป็นความชอบแก่ท่าน แล้วให้มีหนังสือบอกไปขอกองทัพมาช่วยด้วย ชีหองก็ให้ฮองหงีจิ๋นเอาทหารสี่นายใส่กรงขังไปส่งเมืองจิวโก๋ กับหนังสือฉบับหนึ่งขอกองทัพมาช่วยตามคำหลีงักสั่ง ฮองหงีจิ๋นคุมทหารสี่นายกับหนังสือมาถึงด่านตงก๋วนไกลด่านฌ้อฮุนก๋วน
๏ ขณะนั้นโตเต๊กจนกุ๋นอยู่เขาแชฮองซัวถ้ำเอียงต๋ง ออกมาจากถ้ำเที่ยวชมสวนดอกไม้ แลเห็นเอียวหยิมเดินตามหลังมา โตเต๊กจินกุ๋นจึงว่าเราจะให้เจ้าไปช่วยเกียงจูแหยตีค่ายฮุยหองติ้น แล้วช่วยแก้ทหารเกียงจูแหยทั้งสี่ ซึ่งฮองหงีจิ๋นจะพาไปส่งเมืองจิวโก๋ด้วย เอียวหยิมจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นขุนนางข้างพลเรือน หาเคยรบพุ่งกับใครไม่ โตเต๊กจินกุ๋นได้ฟังก็หัวเราะ จึงว่ายากง่ายอะไรกับรบศึก ถ้าฝึกสอนหัดไปก็จะรู้ มากลับเข้าในถ้ำด้วยกันเถิดเราจะให้ของวิเศษไว้สำหรับตัว โตเต๊กจินกุ๋นก็พาเอียวหยิมกลับเข้ามาในถ้ำ ส่งทวนให้เล่มหนึ่ง โตเต๊กจินกุ๋นก็หัดให้เอียวหยิมรำเพลงทวน เอียวหยิมเป็นคนฉลาด เรียนเพลงทวนประมาณครู่หนึ่งชำนิชำนาญจำได้ โตเต๊กจินกุ๋นเห็นเอียวหยิมหัดรำเพลงทวนได้แล้ว จึงให้ม้าตัวหนึ่งชื่อฮุนแฮสิ้วเหาะได้ กับพัดเล่มหนึ่งทำด้วยไฟทั้งห้า ประสมกันปลุกเสกไว้ถ้าพัดลมไปต้องตัวข้าศึก บังเกิดเป็นไฟกรดไหม้ตาย เอียวหยิมก็คำนับลาโตเต๊กจินกุ๋น ขึ้นขี่ม้าเหาะไปทางประมาณแปดเส้นจะถึงด้านหลิมถองก๋วน เอียวหลิมลงจากอากาศ เห็นฮองหงีจิ๋นคุมตัวอึ้งปวยฮอ หลำจงกวด อังกิ๋ม ชีไก้มา มีหนังสือเขียนธงรายชื่อทหารสี่คนว่าพวกกบฏเมืองไซรกี จะส่งไปเมืองจิวโก๋ เอียวหยิมออกยืนสกัดทางร้องถามว่า จะคุมเอาทหารเกียงจูแหยไปข้างไหน ฮองหงีจิ๋นกับทหารทั้งปวงเห็นหน้าตาเอียวหยิมประหลาด จึงถามว่าท่านชื่อไร เอียวหยิมจึงว่าเราชื่อเอียวหยิมเป็นเสี้ยงไต้ฮูขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิวโก๋ บัดนี้พระเจ้าบูอ๋องจะได้เป็นใหญ่ในเมืองไซรกี เราจะมาอยู่กับพระเจ้าบูอ๋อง ท่านจงพาทหารไซรกีไปหาเกียงจูแหยด้วยเรา ฮองหงีจิ๋นจึงว่าเราจะคุมทหารเกียงจูแหยพวกกบฏไปถวายพระเจ้าติวอ๋องเอาความชอบ ตัวท่านจะไปอยู่กับบูอ๋องก็ตามใจ เหตุไรมากั้นสกัดทางไว้ เอียวหยิมจึงว่า ถ้าท่านจะเอาทหารสี่คนไปส่งเมืองจิวโก๋ให้ได้เราก็จะฆ่าท่านเสีย ฮองหงีจิ๋นได้ฟังก็โกรธ จึงว่าอ้ายขโมยป่า จะเอาเลือดมาเส้นทวนเราหรือ ว่าแล้วเงื้อทวนแทงเอียวหยิม เอียวหยิมเอากระบี่รับรบกันหลายเพลง เอียวหยิมเอาพัดๆ เป็นไฟไหม้ ฮองหงีจิ๋นกับม้าที่ขี่ตายสูญไปในที่นั้น ทหารฮองหงีจิ๋นก็หนีกลับไปด่านฌ้อฮุนก๋วน อึ้งปวยฮอจึงถามเอียวหยิมว่า ท่านเป็นมนุษย์หรือเทวดามาช่วยข้าพเจ้าทั้งสี่คนนี้บุญคุณหาที่สุดไม่ เอียวหยิมจึงว่าเราชื่อเอียวหยิม ท่านกับเราก็เป็นขุนนางอยู่เมืองจิวโก๋ด้วยกัน แล้วเล่าความแต่หลังให้อึ้งปวยฮอฟัง บัดนี้โตเต๊กจินกุ๋นให้เราไปช่วยเกียงจูแหย เราจะรีบไปก่อน เอียวหยิมก็ไปด่านหลิมถองก๋วน ชาวด่านแลทหารทั้งปวงเห็นเอียวหยิมหน้าตาผิดคนก็ตกใจ จึงเอาเนื้อความเข้าไปบอกฮุนจงจู๊ ฮุนจงจู๊ได้แจ้งดังนั้นก็รู้ว่า เอียวหยิมมาช่วยเกียงจูแหย จึงออกไปรับพาตัวเอียวหยิมเข้าไปเฝ้าพระเจ้าบูอ๋องให้ฟังทุกประการ แล้วฮุนจงจู๊จึงว่าเกียงจูแหยเข้าอยู่ในกลศึกถึงเก้าสิบเจ็ดวันแล้ว ยังอีกสามวันจะสิ้นเคราะห์ ขอให้ยกออกไปรบกับหลีงักเถิด พระเจ้าบูอ๋องฮุนจงจู๊เอียวหยิมก็พาทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่ายหลีงัก หลีงักก็คุมทหารออกไป เห็นเอียวหยิมมีมือยืดออกจากกระบอกตา จึงถามว่าท่านชื่อไร เอียวหยิมบอกว่าเราชื่อเอียวหยิมเป็นศิษย์โตเต๊กจินกุ๋น อาจารย์ให้เรามาช่วยพระเจ้าบูอ่องรบกับท่าน หลีงักจึงว่าอ้ายลูกเล็กเด็กวานซืนนี้บังอาจจะรบกับเรา แล้วเงื้อกระบี่ฟันเอียวหยิม เอียวหยิมเอาทวนรับแล้วแทงถูกหลีงักหลายที หลีงักเห็นจะสู้มิได้ หลีงักก็กลับหนีเข้าในค่ายกล ชื่ออุยหองติ้น มีร่มปักไว้ปลายค่ายยี่สิบคัน หลีงักขึ้นบนหอรบจึงเอาร่มใหญ่ ชื่ออุยฮองกางขึ้นอีกคันหนึ่ง เอียวหยิมเห็นดังนั้น ก็ว่าค่ายปิศาจมิได้ตามเข้าไป จึงเอาพัดซึ่งอาจารย์ให้มาพัดไปเป็นไฟห้าประการ ถูกร่มซึ่งกางอยู่นั้นไหม้เป็นจุณไป แล้วพัดซ้ำไปอีกร่มซึ่งปักไว้ปลายค่ายยี่สิบคันไหม้ไปสิ้น
๘๑
๏ ขณะนั้นหลีเปงโตหยินเป็นนายปิศาจตามมาว่ากับหลีงักว่า บูอ๋องเป็นผู้มีบุญเป็นคนสัตย์ธรรม ยกมาครั้งนี้จะบำรุงแผ่นดินให้อาณาประชาราษฎรเป็นสุข ซึ่งท่านจะเอาค่ายปิศาจมาตั้งขัดขวางไว้ดังนี้หาควรไม่ เมื่อหลีเปงโตหยินว่ากับหลีงักนั้น พอเอียวหยิมเอาพัด พัดไปเป็นเปลวไฟถูกหลีเปงโตหยินไหม้เป็นจุณไป ตันเก๋งผู้พี่เห็นหลีเปงโตหยินผู้น้องตายมีความโกรธนัก ถือกระบี่ออกมาจะฟันเอียวหยิม เอียวหยิมเอาพัด พัดไปเป็นไฟไหม้ตันเก๋งตาย แผ่นดินซึ่งต้องลมพัดเอียวหยิมนั้น แดงเป็นถ่านเพลิงไปทั้งสิ้น หลีงักเห็นดังนั้นก็ตกใจจะหนีลงจากหอรบ เอียวหยิมเอาพัด พัดหนักเข้าไป ไฟไหม้หอรบแลตัวหลีงักเป็นจุณไป ดวงจิตหลีงักเปงโตหยินตันเก๋งไปอยู่ห้องสินไต้ เมื่อเอียวหยิมยกมาตีค่ายอุยหองติ้นแตกไฟไหม้สิ้นแล้ว แลเห็นเกียงจูแหยสลบอยู่บนหลังซูปุดเสียง แต่มือทั้งซ้ายขวายังถือธงมั่นอยู่ อำนาจธงนั้นรักษาเกียงจูแหยกับซูปุดเสียงที่ขี่ไว้หาเป็นอันตรายไม่ บูกิดเห็นดังนั้นก็เข้าประคองเกียงจูแหย แล้วขับซูปุดเสียงกลับมาค่าย บูอ๋องยืนอยู่ประตูค่ายเห็นเกียงจูแหยสลบอยู่ก็น้ำตาตก แล้วว่าซึ่งมาได้ความลำบากทั้งนี้ก็เพราะจะบำรุงแผ่นดิน ให้อาณาประชาราษฎรอยู่เป็นสุข จึงสั่งให้เอาเกียงจูแหยเข้าไปไว้ในที่นอน ฮุนจงจู๊จึงเอายาชื่อตันเอี๋ยละลายน้ำกรอกเข้าไป สักครู่หนึ่งเกียงจูแหยก็ฟื้นลืมตาขึ้นได้ บูอ๋องเห็นเกียงจูแหยฟื้นคืนมาก็มีความยินดีนัก ฮุนจงจู๊จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ซึ่งได้ความลำบากนั้น ด้วยถึงกำหนดเคราะห์ร้ายจึงให้เป็นไป ท่านก็สิ้นเคราะห์วันนี้แล้ว ข้าพเจ้าจะลาท่านไปก่อน ท่านจงรักษาสติอารมณ์ให้ดีเถิด เมื่อรบบ้านเสียนติ้นจึงจะมาช่วยอีก แล้วก็ลากลับไปเขาจงลำซัวที่อยู่
๏ ฝ่ายเอียวหยิมเห็นเกียงจูแหยฟื้นขึ้นเป็นปรกติแล้ว ก็เข้ามาแจ้งความว่าเมื่อหลีงักได้อึ้งปวยฮอ หลำจงกวด อังกิ๋ม ชีไก้ สี่คนใส่เกวียนให้ฮองหงีจี๋นคุมขึ้นไปส่งเมืองจิวโก๋นั้น ข้าพเจ้าได้ฆ่าฮองหงีจี๋นตาย ทหารทั้งสี่คนนั้น ข้าพเจ้าให้เข้าไปอาศัยอยู่ในด่านฌ้อฮุนก๋วนคอยท่ากองทัพท่านอยู่ ขอให้ท่านรีบยกทหารไปโดยเร็ว เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นก็สั่งให้จัดแจงทหารกองทัพยกไปตีด่านฌ้อฮุนก๋วน นายทหารทั้งปวงก็จัดแจงตามเกียงจูแหยสั่ง แล้วแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธขึ้นหลังซูปุดเสียงรีบยกไป
๏ ครั้นถึงด่านฌ้อฮุนก๋วน ก็ขับทหารเข้าล้อมไว้ แล้วจึงจุดประทัดตีม้าฬ่อแลฆ้องกลองเสียงสะท้านไปทั้งด่าน ชีหองนายด่านฌ้อฮุนก๋วนตกใจ พาทหารขึ้นดูบนเชิงเทิน เห็นทหารเกียงจูแหยเข้ามาถึงเชิงกำแพงเอาบันไดสับพาดปีนขึ้น เอาประทัดใหญ่จุดโยนเข้าในด่าน แล้วหลุยจินจู๊บินขึ้นมาทลายหอรบพังลง ชาวด่านเห็นรูปร่างหลุยจินจู๊น่ากลัวต่างคนจะหนีเอาตัวรอด ชีหองร้องห้ามทหารก็ไม่หยุด ชีหองลงมาจากเชิงเทินรีบมารักษาประตูด่าน โลเฉียเห็นหลุยจินจู๊บินเข้าไปได้ ก็เผ่นขึ้นกงจักรเหาะเข้าไปฟันประตูด่านออก พวกทหารเกียงจูแหยก็พากันเข้ามาในค่ายได้ ชีหองเห็นดังนั้นขึ้นม้าถือทวนออกรบต้านทานอยู่ พวกทหารเกียงจูแหยก็ล้อมชีหองไว้ อึ้งปวยฮอ หลำจงกวด อังกิ๋ม ชีไก้ ทั้งสี่คนได้ยินเสียงอื้ออึง รู้ว่าเกียงจูแหยยกมาตีด่านก็พากันมาเห็นทหารล้อมชีหองไว้ จึงร้องว่าชีหองถือว่าตัวดีอย่าหนีกัน  แล้วก็ขับม้าตรงเข้ามา ชีหองแลไปเห็นนายทหารทั้งสี่คนก็ตกใจ อึ้งปวยฮอก็ฟันด้วยกระบี่ ชีหองหลบทัน กระบี่ถูกคอม้าขาดชีหองตกลง ทหารทั้งปวงรุมจับชีหองได้ เกียงจูแหยจึงเข้ามาในด่าน อึ้งปวยฮอ อังกิ๋ม หลำจงกวด ชีไก้ ก็เข้ามาคำนับพร้อมกัน เกียงจูแหยจึงว่าครั้งนี้ท่านได้ความลำบากนั้น ก็เพราะมีกตัญญูต่อพระเจ้าบูอ๋อง พอทหารเอาตัวชีหองเข้าให้ ชีหองยืนอยู่ไม่คำนับ เกียงจูแหยจึงว่ากับชีหองต่อหน้าทหารทั้งปวง ว่าซึ่งเรามาทำการบำรุงแผ่นดินครั้งนี้ ใช่จะตั้งใจว่าผู้ใดเป็นเสี้ยนหนาม ไม่สามิภักดิ์ต่อพระเจ้าบูอ๋องแล้ว จับได้แล้วจะฆ่าเสียนั้นหาไม่ เราก็เกลี้ยกล่อมว่ากล่าวลูบไล้เอาโดยดี แต่ผู้ที่มีทิฐิดื้อดึงอยู่นั้นต้องฆ่ากันเสียบ้าง แลชีไก้พี่ชายของตัวก็สามิภักดิ์ทำราชการอยู่ในพระเจ้าบูอ๋อง ตัวมาจับเอาชีไก้ผู้เป็นพี่คุมขึ้นไปส่งเมืองจิวโก๋ แล้วบังอาจยกทหารมาสู้กับเรา เหตุไฉนมิทำให้ชนะเราเล่า จึงให้ทหารเรามัดมา ตัวก็ยังถือทิฐิอยู่ไม่รักชีวิตแล้วก็ไปตามทีเถิด ทหารเกียงจูแหยก็เอาไปฆ่าเสีย ตัดศีรษะเสียบประจานไว้ ณ ด่านฌ้อฮุนก๋วน
๏ ฝ่ายพระเจ้าบูอ่อง ครั้นเกียงจูแหยตีด่านฌ้อฮุนก๋วนได้ ก็ยกตามมาเข้าอยู่ในด่าน สั่งให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงปูนบำเหน็จรางวัลแก่ทหารทั้งปวง แล้วอยู่ด่านฌ้อฮุนก๋วนคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นก็ยกทัพเดินทางได้พันเส้น มาถึงด่านตองก๋วนสั่งให้ตั้งค่ายมั่นอยู่
๏ ฝ่ายอิหุยเหลงซึ่งเป็นนายด่านตองก๋วนมีบุตรชื่ออิตักหนึ่ง อิเอียวหนึ่ง อิก๋องหนึ่ง อิเสี้ยนหนึ่ง อิเต๊กหนึ่ง ห้าคนด้วยกัน แต่อิเต๊กนั้นไปเรียนวิชาความรู้อยู่ชายทะเล อิหุยเหลงกับบุตรสี่คนอยู่รักษาด่าน ทหารเข้ามาแจ้งว่า เกียงจูแหยยกทัพมาตั้งค่ายอยู่หน้าด่าน อิหุยเหลงแจ้งดังนั้น จึงปรึกษากับบุตรทั้งสี่ว่า ทัพบูอ๋องยกมาครั้งนี้ มีชัยเรียดมาตามทางซึ่งเราจะออกต่อสู้ด้วยนั้น จะต้องทำให้เต็มมือจึงจะได้ บุตรทั้งสี่จึงว่า ซึ่งบิดามาครั่นคร้ามดังนี้หาควรไม่ ความคิดแลฝีมือเกียงจูแหยก็แต่เพียงนั้น เพราะนายด่านฌ้อฮุนก๋วนฝีมืออ่อนจึงหักเข้ามาได้ ที่จะข้ามด่านอันนี้ไปนั้นยากแล้ว
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเมื่อมาตั้งค่ายประชิดติดด่านอยู่นั้น จึงถามทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะเข้าตีหักเอาด่านได้ ไทหลวนทหารโทรับว่าข้าพเจ้าจะอาสา เกียงจูแหยเกณฑ์ทหารให้ไทหลวน ไทหลวนก็ขึ้นม้าถือทวนคุมทหารยกออกไป ชาวด่านเห็นก็เข้าไปแจ้งกับอิหุยเหลงว่า ทหารเกียงจูแหยยกเข้ามาถึงกำแพงด่าน อิตักนั่งอยู่กับอิหุยเหลงผู้บิดาได้ยินดังนั้นก็แต่งตัวห่มเสื้อแดงใส่เกราะเงิน ถือทวนขึ้นม้าคุมทหารขับออกมานอกด่าน ไทหลวนเห็นจึงถามว่าท่านชื่อใด อิตักบอกว่าเราชื่ออิตักเป็นบุตรอิหุยเหลงนายด่านตองก๋วน รู้ว่าเกียงจูแหยเป็นคนกบฏ มาทำให้อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน เราออกมานี้จะใคร่พบเกียงจูแหยตัวท่านนั้นชื่อไรเล่า ไทหลวนจึงว่าตัวเราชื่อไทหลวน เกียงจูแหยนายเราถือรับสั่งพระเจ้าบูอ่อง มาปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ อาณาประชาราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านเจรจาดังนี้เห็นจะพากันตายเสียสิ้นทั้งด่าน อิตักได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำทวนตรงเข้าไป ไทหลวนก็ขับม้าออกรบกับอิตักได้สามสิบเพลง อิตักชักม้าหนีไทหลวนไล่ตามไป อิตักขว้างด้วยกระบองถูกไทหลวนตกม้าตาย แล้วตัดเอาศีรษะไทหลวนเข้าไปให้บิดา อิหุยเหลงสั่งให้เอาศีรษะไทหลวนไปเสียบไว้หน้าด่าน ทหารไทหลวนเห็นนายตาย จึงเข้าไปแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยรู้ดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าไทหลวนตายแล้ว ทหารผู้ใดจะออกรบต่อไป เชาฮูคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าจะอาสาเขาตีด่านให้จงได้ เกียงจูแหยก็จัดทหารให้ เชาฮูก็ขึ้นม้าออกมาหน้าด่านตองก๋วน เรียกอิหุยเหลงให้มารบกัน อิหุยเหลงก็ให้อิเอียวคุมทหารออกมา เชาฮูเห็นจึงถามว่าท่านชื่อใด อิเอียวบอกว่าเราชื่ออิเอียวเป็นบุตรอิหุยเหลง ตัวท่านนั้นชื่อไรเล่า เชาฮูบอกว่าเราชื่อเชาฮู อิเอียวจึงว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักได้ยินแต่ชื่อท่านเป็นถึงบิดานางขันกี พระเจ้าติวอ๋องก็เลี้ยงท่านเป็นผู้ใหญ่ เหตุใดจึงไปเข้าด้วยพวกกบฏดังนี้หาควรไม่ ท่านจงคิดกลับใจความผิดเสีย หาความชอบคืนดังเก่าเถิด เชาฮูได้ยินดังนั้นก็โกรธ ว่าการถึงสิบส่วนพระเจ้าบูอ๋องทำได้แปดส่วนเก้าส่วนแล้ว ทำไมกับด่านนิดหนึ่งเท่านี้ ก็ขับม้าเข้ารบกับอิเอียว รบกันได้สามสี่เพลง อิเอียวเอาธงโบกขึ้นตัวแลม้าก็หายไป เชาฮูไม่เห็นอิเอียวได้ยินแต่เสียงเท้าม้ามาข้างหลัง เชาฮูเอี้ยวตัวหันหน้าไปดู อิเอียวเอาทวนแทงถูกสีข้างเชาฮูตกม้าตายดวงจิตนั้นก็อยู่ห้องสินไต้ อิเอียวก็ตัดเอาศีรษะเชาฮูไปให้เสียบประจานไว้ ทหารเชาฮูก็เข้าไปแจ้งความกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยมีความเสียดายทหารทั้งสองยิ่งนัก
๏ ขณะนั้นเชาชวนต๋งผู้บุตรเชาฮูแจ้งว่าบิดาตาย ร้องไห้เข้ามาคำนับเกียงจูแหย ว่าข้าพเจ้าจะขอไปรบแก้แค้นแทนบิดา แล้วถือทวนขึ้นม้าคุมทหารออกมาหน้าด่าน จึงเรียกอิเอียวให้ออกมารบกัน อิก๋องได้ยินดังนั้น ก็ขึ้นม้าพาทหารออกมานอกด่าน เชาชวนต๋งเห็นก็ขับม้าเข้ามาเอาทวนแทงอิก๋อง อิก๋องเอาทวนรับไว้รบกันได้ยี่สิบเพลง อิก๋องชักม้าหนี เชาชวนต๋งมีความโกรธชักม้าไล่ตามไป อิก๋องเอาทวนพุ่งไปห้าเล่ม ทวนนั้นถูกเชาชวนต๋งสองเล่ม เชาชวนต๋งหนีไปเข้าค่าย อิก๋องกลับไปแจ้งแก่บิดาทุกประการ อิหุยเหลงจึงว่าแก่บุตรทั้งสี่คนว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะยกออกไปตีค่ายเกียงจูแหยให้แตกจงได้ แล้วจัดแจงทหารพร้อมไว้ ครั้นรุ่งเช้าอิหุยเหลงกับลูกชายทั้งสี่ ขึ้นม้าพาทหารออกมาถึงหน้าค่ายแล้วจุดประทัดตีม้าฬ่อฆ้องกลองขึ้นพร้อมกัน เกียงจูแหยได้ยินเสียงฆ้องกลองเอิกเกริกมาเป็นอันมาก ก็คุมทหารยกไปหน้าค่าย อิหุยเหลงเห็นดังนั้น ก็คิดว่าได้ยินแต่คำเล่าลือมา พึ่งได้เห็นกระบวนทัพเกียงจูแหยวันนี้ อิหุยเหลงขับม้าขึ้นไปหน้าทหาร แล้วยอบตัวลงคำนับเกียงจูแหยถ้อยทีถ้อยคำนับกัน เกียงจูแหยจึงว่าเราถือรับสั่งพระเจ้าบูอ๋องมาปราบศัตรูให้ราบคาบ บำรุงแผ่นดินให้อาณาประชาราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ถ้าผู้ใดเป็นเสี้ยนหลามมิได้อ่อนน้อมเหมือนคนหาชีวิตไม่ อันพระเจ้าบูอ๋องยกมาครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ผู้ซึ่งขัดแข็งอยู่ไม่สามิภักดิ์นั้น ถึงจะเป็นดวงแก้วอยู่ในศิลาก็คงจะละเอียดไป ท่านจงตรึกตรองดูเถิด อิหุยเหลงหัวเราะแล้วว่า ท่านเดิมแต่ก่อนเป็นคนอนาถา ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเท่าใด รู้แต่ล่อลวงคนให้เป็นกบฏ มาพากันเป็นบ้ายศยกย่องกันเอง ซึ่งมาพบเราวันนี้มิให้เหลือกลับไป แต่ที่จะฝังตัวก็จะไม่มีเสียอีก แล้วร้องว่ากับทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาจับตัวเกียงจูแหยได้ เราจะปูนบำเหน็จจงมาก อิตักได้ยินดังนั้นก็ขับม้าออกไปหน้าทหาร เชาชวนต๋งเห็นก็ขับม้าออกมารบกับอิตัก อิตักเอาทวนแทงถูกเกราะเชาชวนต๋งตกลงจากม้า อิตักกลับม้ามาจะแทงอีก หลุยจินจู๊เห็นดังนั้นจึงบินขึ้นเอากระบองทองตีศีรษะอิตัก อิตักจึงเอาทวนขึ้นรับไว้ แล้วกลับมารบกันกับหลุยจินจู๊ อิก๋องเห็นดังนั้นก็ออกไปป้องกัน เชาชวนต๋งเข้ามาในค่าย อิหุยเหลงเห็นอิตักผู้บุตรรบกันอยู่กับหลุยจินจู๊ อิหุยเหลง อิเอียว อิก๋อง อิเสี้ยน ก็ขับม้าตรงเข้าไปจะจับเกียงจูแหย โลเฉีย อึ้งปวยฮอ บูกิด เตงสิ้ว ทหารทั้งสี่นายเห็นดังนั้นก็สกัดขวางออกมา โลเฉียเข้ารบกับอิหุยเหลง อึ้งปวยฮอรบกับอิเสี้ยน บูกิดรบกับอิเอียว เตงสิ้วรบกับอิอ๋อง ทหารทั้งแปดนายถ้อยทีรบกันเป็นสามารถ
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนคุมลำเลียงตามมาถึง เห็นทหารรบกันตะลุมบอนอยู่ ก็ขับทหารเข้าช่วยเกียงจูแหยรบ แล้วเอียวเจี้ยนอ่านมนต์เป็นสุนัขเข้ากัดคออิหุยเหลงหวะออก ทั้งเกราะแลเนื้อติดปากสุนัข อิหุยเหลงมีความเจ็บเป็นกำลังหนีกลับเข้าด่าน โลเฉียเห็นอิหุยเหลงหนีไปแล้ว ก็มาช่วยเตงสิ้วรบเอากำไลทิ้งถูกหลังอิก๋อง อิก๋องทนความเจ็บมิได้ก็หนีเข้าด่าน อิเอียวกับอิเสี้ยนเห็นน้อยตัวเหลือกำลังที่จะสู้รบ ต่างคนก็ขับม้าหนี ทหารเกียงจูแหยไล่ฆ่าฟันชาวด่านล้มตายเป็นอันมาก พอเวลาค่ำเกียงจูแหยเลิกทหารกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายอิหุยเหลงสุนัขกัดหวะออกไป อิก๋องถูกกำไลโลเฉีย พ่อลูกมีความเจ็บเป็นสาหัส พออิเต๊กซึ่งไปเรียนความรู้ ณ ชายทะเลกลับมาถึงด่านตองก๋วน เข้าไปคำนับบิดา อิหุยเหลงเล่าความซึ่งเกียงจูแหยยกมาตีด่าน แลรบพุ่งกันให้ฟังทุกประการ อิเต๊กได้ฟังดังนั้นจึงว่าบิดาอย่ากลัวเลย ข้าพเจ้าจะขอต่อสู้กับข้าศึกเอง แล้วเอายามาละลายน้ำให้พี่ชายกับบิดากินซึ่งความเจ็บนั้นก็หายไป ครั้นเวลาเช้าอิเต๊กออกไปนอกด่าน เรียกเกียงจูแหยให้มารบกัน เกียงจูแหยคุมทหารออกมาจากค่าย แล้วถามว่าตัวท่านชื่อไรมาแต่ไหน อิเต๊กจึงว่าเราชื่ออิเต๊ก เป็นบุตรสุดท้องอิหุยเหลง เวลาวานนี้เรายังไม่ทันมาถึง ท่านทำบิดากับพี่ชายของเราได้ความเจ็บปวดเป็นสาหัส วันนี้เราจะมาแก้แค้น แล้วอิเต๊กเดินตรงเข้าไปเงื้อกระบองตีเอากระบี่จะฟันเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนรำกระบี่เข้ารับไว้ โลเฉียสำแดงกายสามศีรษะหกมือถือทวนจะเข้าแทงอิเต๊ก หลุยจินจู๊ อุยฮอ กิมเฉีย บกเฉีย หลีเจ้งเข้าล้อมอิเต๊กไว้ แล้วร้องว่าจับอ้ายเด็กน้อยให้ได้ ถึงมันจะมีวิชาสิ่งไรหาทันใช้ไม่ เอียวเจี้ยนขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกอิเต๊กมีความเจ็บปวดเป็นสาหัส ร้องขึ้นได้คำหนึ่งแล้วก็แทรกแผ่นดินหนีไป เกียงจูแหยก็ยกทหารกลับเข้าค่าย เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า อิเต๊กคนนี้มีความรู้วิเศษต่างๆ ท่านอย่าประมาทรักษาตัวจงดี เกียงจูแหยจึงว่าอาจารย์สั่งเราไว้อยู่ว่าให้ระวังตัวคนชื่ออิเต๊ก อิเอียว อิก๋อง อิเสี้ยน อิเต๊ก แล้วจะเป็นพวกนี้ดอกกระมัง
๏ ฝ่ายอิเต๊กเข้ามาในด่านมีความแค้นเป็นอันมาก จึงว่ากับบิดาว่า ข้าพเจ้าจะคิดทำด้วยความรู้ให้ข้าศึกตายทั้งสิ้น แต่คนหนึ่งก็มิให้เหลือไป แล้วให้พี่ชายทั้งสี่ไปอาบน้ำชำระตัวนุ่งใหม่ห่มใหม่ แล้วเอาถุงผ้าสีต่างกันห้าถุงปูลงไว้ จึงเอาถังใส่น้ำมันมาห้าใบ เอาสะเก็ดฝีแช่ลงไว้ เวลากลางคืนอิเต๊กทำเลขยันต์เผาให้ควันเข้าไปในค่ายเกียงจูแหย ตัวนั้นก็เหาะขึ้นไปบนอากาศเอาน้ำในถึงประเข้าไปในค่าย พวกทหารทั้งปวงบันดาลถูกน้ำสลบไปสิ้น แต่เอียวเจี้ยนนั้นระวังตัวอยู่ด้วยรู้ว่า อิเต๊กมีความรู้มาก เวลากลางคืนมิได้อยู่ในค่าย โลเฉียนั้นเกิดด้วยดอกบัวจึงหาเป็นอันตรายไม่ ครั้นเห็นนายทัพนายกองไม่รู้สมประดีทั้งสิ้น โลเฉียกับเอียวเจี้ยนก็เที่ยวตรวจตรารักษาค่ายทั้งกลางวันกลางคืน ไม่เป็นอันที่จะหลับนอนมาหลายวัน นายทหารทั้งสองจึงปรึกษากันว่า พระเจ้าบูอ๋องเกียงจูแหยกับไพร่ทั้งปวงเป็นดังนี้ถึงห้าวันแล้ว ถ้าอิหุยเหลงยกมาทำอันตรายเห็นจะเสียทีแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง ต่างคนมีความวิตกเป็นทุกข์อยู่
๏ ฝ่ายอิหุยเหลงครั้นครบหกวัน พาบุตรทั้งห้าขึ้นไปบนกำแพงด่าน แลดูในค่ายเกียงจูแหยเงียบสงัดไปแต่ควันไฟก็ไม่มี เห็นแต่ธงปักอยู่ อิตักจึงว่าเราได้ทีแล้ว ยกทหารออกไปฟังเสียงแล้วจงฟันเสียให้สิ้นทั้งกองทัพเถิด เห็นว่าจะตัดศึกเมืองไซรกีขาด มีความชอบในพระเจ้าติวอ๋องเป็นอันมาก อิเต๊กจึงตอบว่าพี่จะให้เหนื่อยมือทหารหาต้องการไม่ แล้ววิชาของเราจะกลับไป นิ่งไว้ให้ตายเองทั้งหมดดีกว่า ด้วยบุญพระเจ้าบูอ๋องซึ่งจะได้เป็นเจ้าจึงเผอิญให้อิเต๊กขัดไว้
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนจึงว่ากับโลเฉียว่า เกียงจูแหยไม่หายใจแล้วแต่อกยังอุ่นอยู่เราจะคิดประการใด พอว่าขาดคำลงแลขึ้นไปบนอากาศเห็นอุยหยงจินหยินขี่นกกระเรียนมา เอียวเจี้ยนกับโลเฉียออกไปรับเข้ามาในค่าย อุยหยงจินหยินถามเอียวเจี้ยนว่าอาจารย์ท่านมาแล้วหรือยัง พอแลเห็นหยงเต๋งจินหยินมาถึงประตูค่าย เอียวเจี้ยนจึงว่าอาจารย์มาแล้ว ก็ออกไปคำนับ หยงเต๋งจินหยินเข้าไปเห็นเกียงจูแหยแล้วทอดใจใหญ่ จึงเรียกเอียวเจี้ยนเข้ามาสั่งว่า ท่านรีบไปเอายาที่เขาโหยหุนต๋งมาโดยเร็ว เอียวเจี้ยนคำนับอาจารย์แล้วแทรกแผ่นดินไป ถึงเขาโหยหุนต๋ง พอพบศิษย์ฮวดหงีเซ่งหยิน จึงเล่าความให้ฟัง แล้วว่าท่านช่วยบอกอาจารย์ด้วย ศิษย์ก็เอาความไปบอกกับอาจารย์ อาจารย์สั่งให้หาตัวเอียวเจี้ยนเข้ามา แล้วอาจารย์ฮวดหงีเซ่งหยินปรึกษากับอาจารย์สินหยงว่า พระเจ้าบูอ๋องเป็นคนมีบุญ จะได้บำรุงแผ่นดินสืบไป แต่กรรมยังมีอยู่จึงเกิดเหตุ นั้นก็เป็นธุระของเราแล้ว ฮวดหงีเซ่งหยินเอายามาให้สามเม็ด เม็ดหนึ่งให้พระเจ้าบูอ๋อง เม็ดหนึ่งให้เกียงจูแหย เม็ดหนึ่งละลายน้ำประทหารทั้งปวง เอียวเจี้ยนรับยาจากอาจารย์แล้ว ก็แทรกแผ่นดินกลับมาถึงค่าย จึงเอายาสามเม็ดมาให้หยงเต๋งจินหยิน ทำตามคำฮวดหงีเซ่งหยินสั่ง พระเจ้าบูอ๋องเกียงจูแหยทหารทั้งปวงก็ฟื้นขึ้นดังเก่า
๘๒
๏ ฝ่ายอิหุยเหลงพ่อลูกมีใจกำเริบ แต่งโต๊ะชวนเสพสุรากันแล้วสรรเสริญความรู้อิเต๊ก ครั้นถึงกำหนดแปดวัน อิหุยเหลงชวนลูกชายทั้งห้าคนขึ้นบนกำแพงแลดูค่ายเกียงจูแหยเห็นควันเพลิงแลผู้คนเดินไปมา แล้วได้ยินม้าฬ่อฆ้องกลองธงปักหน้าค่ายเหมือนดังเก่า อิหุยเหลงตกใจจึงถามอิเต๊กว่า เหตุใดจึงกลับเป็นดังนี้ อิเต๊กจึงว่ากับบิดาอาจารย์ข้าพเจ้าสอนมานั้นทำหมดทุกสิ่ง ซึ่งการกลับเป็นดังนี้เห็นจะมีผู้วิเศษมาแก้ แต่ถึงดังนั้นพึ่งฟื้นขึ้น เท้ามือยังอ่อนอยู่ยังหาทันระวังตัวไม่ เรายกออกไปรบก็เห็นคงจะชนะโดยง่าย อิหุยเหลงเห็นชอบด้วย ก็คุมทหารยกออกไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย ได้ยินเสียงม้าฬ่อฆ้องกลองอื้ออึง เห็นเอียวเจี้ยนคุมทหารออกมาหน้า แล้วเกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงทหารห้อมล้อมมาเป็นอันมาก อิเต๊กก็ถือกระบี่ขึ้นไปยืนอยู่หน้าทหาร เอียวเจี้ยนเห็นอิเต๊กจึงร้องว่า คนพวกนี้ถือตัวว่ามีวิชามาหมิ่นเรานัก แล้วเอาแซ่ม้าชี้หน้าอิหุยเหลงว่าท่านพ่อลูกจะถึงที่ตายวันนี้แล้ว พอเกียงจูแหยโบกธงเร่งทหารให้เข้าระดมตีทัพอิหุยเหลง อิหุยเหลงกับบุตรห้าคนก็ขับทหารทั้งปวงออกรบตะลุมบอนกันอยู่ หลุยจินจู๊ก็เอากระบองทองตีศีรษะอิก๋องตกม้าตาย อิตักเห็นดังนั้นก็ชักม้าเข้ารบกับหลุยจินจู๊ ฮุยฮอเอากระบี่ฟันอิตักตาย เอียวหยิมเอาพัดโบกไปเป็นไฟถูกอิเอียวอิเสี้ยนไหม้เป็นจุณไป อิเต๊กเห็นพี่ชายตายมีความโกรธเป็นกำลัง ถือกระบี่วิ่งเข้าไปฟันเอาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเอากระบี่ขึ้นรับ แล้วเอากระบองเก้าปล้องทิ้งขึ้นไปบนอากาศตกลงมาถูกอิเต๊กล้มลง หลีเจ้งก็เอาทวนแทงอิเต๊กตาย
๏ ฝ่ายโลเฉียสำแดงกายเป็นสามศีรษะหกมือ เท้าเหยียบจักรพัดขึ้นไปบนกำแพงด่าน ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ชาวด่านทั้งปวงกลัวโลเฉียก็หนีไปสิ้น ทหารเกียงจูแหยก็ตรูกันเข้าในด่านได้
๏ ฝ่ายอิหุยเหลงเห็นจวนตัวเข้า แหงนหน้าขึ้นบนอากาศ ร้องว่าพระเจ้าติวอ๋องข้าพระองค์มิได้ทำราชการต่อไปแล้ว แต่ชีวิตข้าพระองค์นี้จะฉลองพระคุณพระองค์ ว่าแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตายเสียที่นั้น เกียงจูแหยเห็นก็ยกทหารทั้งปวงเข้าไปตั้งอยู่ในค่าย เกียงจูแหยจึงว่าอิหุยเหลงคนนี้ มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนัก สั่งทหารให้เอาศพไปฝังไว้ที่สมควร แล้วเกียงจูแหยจึงว่ากับอุยหยงจินหยินว่า จะยกไปบ้านเสี้ยนติ้นครั้งนี้ จำจะไปดูที่ตั้งค่ายปลูกศาลเทพารักษ์ให้เป็นที่มั่นคงลงก่อน การจึงจะสำเร็จโดยเร็ว แล้วเกียงจูแหยเข้าไปคำนับพระเจ้าบูอ๋อง ทูลว่าขอให้ตั้งทัพหลวงไว้ในด่านตองก๋วนนี้ ทหารที่เจ็บป่วยมานั้นจะได้รวบรวมเข้าไว้ไม่เป็นอันตราย พระเจ้าบูอ๋องเห็นชอบด้วย เกียงจูแหยจึงสั่งเอียวเจี้ยนหลีเจ้งให้ไป ณ บ้านเสี้ยนติ้น ดูที่เราจะตั้งค่ายแลปลูกศาลเทพารักษ์ใหญ่ศาลหนึ่งให้มีที่ตั้งดอกไม้ธูปเทียนของหอมสำหรับจะได้ไว้รับเทวดาทั้งปวง ซึ่งจะช่วยการศึกพระเจ้าบูอ๋อง เอียวเจี้ยนหลีเจ้งไปทำตามคำเกียงจูแหยสั่ง แล้วกลับมาแจ้งความว่าการทั้งปวงข้าพเจ้าจัดแจงไว้เสร็จแล้ว อุยหยงจินหยิน หยงเต๋งจินหยิน เกียงจูแหยก็คุมทหารไปตั้งค่ายอยู่ในนั้น แต่บรรดาเทพยดาซึ่งจะมาช่วยพระเจ้าบูอ๋องนั้น คือก๋งเสงจู๊ เซียเจงจู๊ ก๋งฮวดเทียนจุ๋น เผาเหยียนจินหยิน ผังโตหยิน โต๊ะเต๊กจินกุ๋น ไท้อิดจินหยิน เหลงโป ไต้ฮวดสู โตเหงเทียนจุ๋น กีลิวสุน เหยียนเต๋งโตหยิน ฮุยจงจู๊ก็มาถึงพร้อมกัน เกียงจูแหยเห็นมีความยินดี มาต้อนรับเชิญขึ้นไปบนศาล แล้วจุดธูปเทียนขึ้นบูชาเทพยดาทั้งปวงก็เข้าในที่ประชุมจึงปรึกษากันว่า ถึงกำหนดยุคห้าร้อยปีแล้ว จึงบันดาลให้เทวดาทั้งปวง เป็นพวกเหล่าแตกแยกกันจนถึงอาจารย์ทั้งสี่ ง่วนสีเทียนจุ๋นกับโลจู๋ก็มาเข้าข้างพระเจ้าบูอ๋อง ท่องเทียนก๋าจู๊กับกิมเหลงเสียงโบ๊ไปเข้าข้างติวอ๋องมาตั้งบ้านเสี้ยนติ้น แต่ท่องเทียนก๋าจู๊กับกิมเหลงเสียงโบ๊สอนความรู้แก่ศิษย์นั้นมิได้เลือกว่ามนุษย์ปิศาจเดียรัจฉานที่ไหนจะสู้พวกเราได้ ทำศึกกันครั้งนี้ก็คงจะเห็นเผ็ดเค็ม แล้วว่าเราจะรีบตีบ้านเสี้ยนติ้นให้สำเร็จ เทวดาทั้งปวงจะได้สิ้นธุระกลับไปถ้ำแลที่อยู่ เหยียนเต๋งโตหยินจึงห้ามว่าเราจะคอยถ้าอาจารย์ผู้ใหญ่ก่อน แลเหยียนเต๋งโตหยินนั้นศีรษะเป็นสีรัศมีพลุ่งขึ้นไปบนอากาศ กิมเหลงเสียงโป๊เห็นรัศมีดังนั้น ก็รู้ว่าเหยียนเต๋งโตหยินกับพวกเทวดาซึ่งจะมาตีบ้านเสี้ยนติ้นพร้อมกันแล้ว จำจะอวดค่ายบ้านเสี้ยนติ้นของเราบ้าง แล้วกิมเหลงเสียงโบ๊บันดาลเป็นฟ้าร้อง เมฆซึ่งบังค่ายอยู่นั้นก็กระจายไป เทวดาพวกเกียงจูแหยก็แลเห็นบ้านเสี้ยนติ้น เหยียนเต๋งโตหยินจึงว่า เราพึ่งเห็นวันนี้เทวดามาช่วยติวอ๋องมากนักเหลือที่จะประมาณ พวกเราน้อยนับหน้ากันถ้วน ว่าแล้วก็ชวนกันไปดูบ้านเสี้ยนติ้น เห็นค่ายซับซ้อนเป็นหลายชั้น เทวดาซึ่งอยู่ในค่ายนั้นมาแต่ชายทะเลก็มี มาแต่เขาก็มี มาแต่ห้วยแลหนองก็มี รูปร่างพิกลต่าง ๆ พอได้ยินเสียงระฆังแล้วแลเห็นมาสุย ร้องมาว่าพวกนี้มาลักดูค่ายของเรา แล้วถือกระบี่ตรงเข้ามาแทงอุยหยงจินหยิน อุยหยงจินหยินเอากระบี่ขึ้นรับไว้รบกันได้เพลงหนึ่ง มาสุยเอาปลอกทองขว้างไปสวมศีรษะ อุยหยงจินหยินมีความเจ็บเป็นกำลังหนีกลับมาที่อยู่ เทวดาทั้งปวงเข้าช่วยถอดปลอกก็ยิ่งรัดหนักเข้า
๏ ฝ่ายง่วนสีเทียนจุ๋นซึ่งเป็นอาจารย์ผู้ใหญ่ จะมาช่วยพระเจ้าบูอ๋อง จึงให้ลำเก๊กเสงอ๋องขี่นกกระเรียนถือยันต์ไทเค๊กอิ๋นมาหน้ามีรัศมีสว่างมา มาสุยก็รู้ว่าง่วนสีเทียนจุ๋นอาจารย์ผู้ใหญ่ของเขามาแล้ว มาสุยก็หลบเข้าไปในบ้านเสี้ยนติ้น เกียงจูแหยรู้ว่าง่วนสีเทียนจุ๋นมาก็มารับ เชิญเข้าไปในที่ชุมนุมเทวดา แล้วเล่าความไปให้ฟังว่าเวลาวานนี้ อุยหยงจินหยินไปรบบ้านเสี้ยนติ้น มาสุยเอาปลอกทองทิ้งเอาศีรษะติดอยู่ ง่วนสีเทียนจุ๋นให้ไปเรียกตัวมา แล้วเอานิ้วชี้ไปปลอกทองนั้นก็หลุดออก ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่าสิ้นกรรมท่านแล้ว พอโลจู๋ขี่โคเขียวมีเขาข้างหนึ่งมาถึง โลจู๋เข้าในที่ชุมนุมเทวดาตบมือเข้าแล้วทำนายว่า พระเจ้าบูอ๋องจะได้ราชสมบัติสืบเชื้อวงศ์ไปได้ถึงแปดร้อยปี เมื่อโลจู๋กับง่วนสีเทียนจุ๋น ซึ่งเป็นอาจารย์ผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วยกัน ทั้งสองนั้นมีรัศมีต่าง ๆ กิมเหลงเสียงโบ๊อยู่ในบ้านเสี้ยนติ้น เห็นก็บอกกับท่องเทียนก๋าจู๊ว่า อาจารย์ทั้งสองข้างเข้ามาแล้ว เราตั้งบ้านเสี้ยนติ้นไว้จะได้เห็นแพ้ชนะกัน ท่องเทียนก๋าจู๊ได้ยินดังนั้นก็ใช้ให้เตงก๋งเสียนถือหนังสือไปให้ง่วนสีเทียนจุ๋นโลจู๋ เตงก๋งเสียนรับหนังสือแล้วไป ณ ศาลเทวดา คำนับส่งหนังสือให้โลจู๋ โลจู๋ดูหนังสือแล้วว่าท่านกลับไปบอกอาจารย์เถิด พรุ่งนี้เราจะออกตีบ้านเสี้ยนติ้น เตงก๋งเสี้ยนก็ลากลับมาแจ้งความกับอาจารย์ ครั้นรุ่งโลจู๊ง่วนสีเทียนจุ๋นออกมาดูบ้านเสี้ยนติ้น แลเห็นท่องเทียนก๋าจู๊ใส่เสื้อแดง มือถือกระบี่ขี่กระบือชื่ออุยหูออกมาถ้อยทีคำนับกัน แล้วเอาความหลังมาว่ากล่าวติเตียนโต้ตอบกันเป็นอันมาก ท่องเทียนก๋าจู๊จนกับถ้อยคำกลับเข้าค่าย บันดาลให้เป็นกลศึกชื่อไทเค๊กติ้นมีค่ายสามค่าย แล้วออกมาร้องว่าโลจู๋ท่านอวดว่าดีแล้วตีค่ายเราเถิด โลจู๋จึงปรึกษาง่วนสีเทียนจุ๋น จะได้ผู้ใดไปตีค่ายโทเต๊กติ้น เซียเจงจู๊รับอาสาแล้วถือกระบี่เดินเร็วออกไป
๘๓
๏ ฝ่ายฮอหุนเซียนหนวดยาวหน้าดำใส่เสื้อน้ำเงินยืนอยู่หน้าค่ายเห็นเซียเจงจู๊ถือกระบี่เข้ามา ก็รำกระบี่เข้ามารบกันได้สามสิบเพลงแล้ว ฮอหุนเซียนชักเอากระบองที่เอวตีถูกเซียเจงจู๊ซวนไป ก๋งเสงจู๊เห็นก็ถือกระบี่วิ่งเข้ารบสกัดฮอหุนเซียนไว้ ฮอหุนเซียนเอากระบองตีถูกก๋งเสงจู๊ล้มถลาหนีไป ฮอหุนเซียนก็ตามใกล้เข้ามา จุ้นเถโตหยินสกัดหน้าฮอหุนเซียนไว้ แล้วว่ากล่าวสั่งสอนเป็นที่อาจารย์ ฮอหุนเซียนโกรธเอากระบองขว้างเอาจุ้นเถโตหยินโดดไปเสียจากที่ แล้วเรียกให้ศิษย์เอากิ่งไม้มา โยนขึ้นไปบนอากาศไม้นั้นกลับเอาปลายลง เข้าพัดพันตัวฮอหุนเซียนไว้ได้ จุ้นเถโตหยินจึงว่าเพศตัวอย่างไรเร่งแปลงออกเสีย ฮอหุนเซียนมีความเจ็บเป็นสาหัส ก็แปลงเพศออกเป็นปลาโลมาศีรษะเป็นมังกร จุ้นเถโตหยินก็ให้ตองจูผู้ศิษย์ไปเย้ยท่องเทียนก๋าจู๊ ท่องเทียนก๋าจู๊เห็นก็มีความโกรธเป็นอันมาก ให้หยงเสียวเซียนออกมารบ หยงเสียวเซียนถือกระบี่ทำเพลงออกมาแล้วร้องว่าผู้ใดมีฝีมือเร่งออกมาสู้กันกับเรา ง่วนสีเทียนจุ๋นหยิบเอาธงส่งให้บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋น ว่าท่านจงเร่งไปทำลายค่ายไทเต๊กติ้นเสีย บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นรับธงจากอาจารย์ถือกระบี่เดินออกมา หยงเสียวเซียนร้องตวาดแล้วเอากระบี่ฟันบุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋น บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นเอากระบี่รับไว้รบกันเป็นหลายเพลง หยงเสียวเซียนหนีเข้าค่ายแล้วอ่านมนต์ เป็นกำแพงเหล็กมีอาวุธล้อมอยู่ บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นเอาธงโบกขึ้น กำแพงเหล็กหายไปค่ายไทเต๊กติ้นทำลายลง หยงเสียวเซียนสิ้นความรู้คิดจะหนี บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นเสกเชือกทิ้งไป มัดเอาตัวหยงเสียวเซียนไป ณ ศาลเทวดา แล้วก็แจ้งกับง่วนสีเทียนจุ๋นว่า ตีค่ายไทเต๊กติ้นเสร็จแล้ว ง่วนสีเทียนจุ๋นให้ลำเก๊กเซงอ๋องอ่านมนต์เป่าไป หยงเสียวเซียนกลับเข้าเพศเดิมเป็นสิงโตขนเขียว ง่วนสีเทียนจุ๋นให้บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋น เขียนป้ายชื่อหยงเสียวเซียนผูกคอไว้ แล้วให้ขี่ไปเย้ยที่หน้าค่าย ท่องเทียนกาจู๋มีความโกรธเป็นอันมาก จึงว่าตัวดีแล้วจะตีค่ายเสียงงีติ้นเราได้หรือไม่ ง่วนสีเทียนจุ๋นได้ยินดังนั้น จึงว่ากับภ้อเหยียนจินหยินว่า ท่านไปตีค่ายเสียงงีติ้นเสีย แล้วส่งยันต์ไทเต๊กอิ๋นให้ภ้อเหียนจินหยินรับยันต์จากอาจารย์ ถือกระบี่เดินตรงเข้าไป เลงแงเซียนหยินอยู่หน้าค่ายเห็นดังนั้น ถือกระบี่สองมือออกรบกับภ้อเหียนจินหยินได้สองสามเพลงก็หนีกลับเข้าค่าย ภ้อเหียนจินหยินก็ตามเข้าไปเอายันต์ทิ้งเป็นเชือกมัดเอาเลงแงเซียนหยินไปให้กับโลจู๋ โลจู๋จึงให้ลำเก๊กเซงอ๋อง เอาสำโปหยกยูอี๋ตีเลงแงเซียนหยินลงสามที ก็กลายเป็นช้างเผือกตามเพศเดิม เขียนป้ายชื่อเลงแงเซียนหยินผูกคอไว้ ให้ภ้อเหียนจินหยินขี่ม้าเย้ย ท่องเทียนกาจู๋อยู่หน้าบ้านเสี้ยนติ้น แลไปข้างซ้ายเห็นสิงโตแลข้างขวาเห็นช้างเผือก ก็ได้ความอัปยศกับศิษย์ทั้งปวง ก็ยิ่งมีความโกรธเป็นกำลัง ให้กิ๋มกวางเซียนตั้งค่ายกลสิสุชังติ้นขึ้นใหม่ ง่วนสีเทียนจุ๋นเห็นดังนั้นก็สั่งผังโตหยินให้เอาของวิเศษหยกยูอิ๋ ไปทำลายค่ายสิสุชังติ้นเสีย ผังโตหยินก็ถือกระบี่เดินไปหน้าค่าย กิ๋มกวางเซียนเห็นถือกระบี่ออกมารบกับผังโตหยินได้สามเพลง กิ๋มกวางเซียนหนีเข้าในค่ายสิสุชังติ้น ผังโตหยินตามเข้าไป แล้วจำแลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ กิ๋มกวางเซียนเห็นก็ตกใจกลัวจะหนีไป ผังโตหยินก็ให้กิมเหลงเสียงโบ๊สูผู้วิเศษ เอาสำโปหยกยูอิ๋ไปตีถูกกิ๋มกวางเซียนล้มลงจับเอาตัวมา ณ ศาล ง่วนสีเทียนจุ๋นก็ให้กิมเหลงเสียงโบ๊สู เอาของวิเศษตีกิ๋มกวางเซียนล้มลง ก็กลายเป็นสิงโตเหลืองตามเพศเดิม ง่วนสีเทียนจุ๋นก็สั่งให้ผังโตหยินเขียนป้ายชื่อกิ๋มกวางเซียนแขวนคอไว้ แล้วให้ขี่ไปเย้ยท่องเทียนก๋าจู๊ ท่องเทียนก๋าจู๊เห็นดังนั้นก็มีความแค้นใจนัก ก็ถือกระบี่จะมารบผังโตหยิน กิมเหลงเสียงโบ๊วิ่งตามออกมาร้องว่า ข้าพเจ้าจะช่วยจับก๋งเสงจู๊แก้แค้นให้จงได้ กีหลิวสุนกับโลจู๋ง่วนสีเทียนจุ๋น แลเห็นกิมเหลงเสียงโบ๊มีรูปอันพิกลก็หัวเราะ กิมเหลงเสียงโบ๊โกรธก็ถือกระบี่ตรงเข้ามารบกับกีหลิวสุนได้สี่ห้าเพลง ก็เอาแก้วชื่อยิกงวดจู๋ทิ้งกีหลิวสุน กีหลิวสุนหนีไปข้างทิศตะวันตก กิมเหลงเสียงโบ๊ไล่ตามไป พอเห็นเหยียบอินโตหยินไว้ผมสองแหยมออกยืนขวางทางไว้ แล้วว่าท่านเรียนวิชามาช้านานจึงได้เป็นมนุษย์ ไม่อยู่รักษาศีลมาทำดังนี้หาควรไม่ กิมเหลงเสียงโบ๊โกรธเอาแก้วทิ้งเอาเหยียบอินโตหยินรับไว้แล้วเอาลูกประคำขว้างไป ถูกหลังกิมเหลงเสียงโบ๊ล้มลงกลายเป็นเต่าตามเพศเดิม เหยียบอินโตหยินมอบเต่านั้นให้กับตองจูผู้ศิษย์ แล้วพากีหลิวสุนมา ณ ศาล ศิษย์นั้นก็เอาเต่าใส่ถุงตามมาถึง แก้ออกแลดูหนอนแลริ้นกินเนื้อเสียหมดยังแต่กระดองเปล่า
๘๔
๏ ฝ่ายโลจู๋กับง่วนสีเทียนจุ๋น รู้ว่าอาจารย์เหยียบอินโตหยินมาก็ออกมารับขึ้นไปบนหอต่างคนต่างคำนับกัน ท่องเทียนก๋าจู๊แลเห็นเหยียบอินโตหยินมาช่วยง่วนสีเทียนจุ๋น ก็มีความโกรธนัก ขี่กระบือชื่อหุยหูออกมาร้องว่ากล่าวถากถางเป็นอันมาก เหยียบอินโตหยินจึงว่าเรามาทั้งนี้จะโปรดคนที่ใจเป็นบุญ ที่คนทำบาปทำกรรมนั้นตามบุญของเขา ท่องเทียนก๋าจู๊จึงว่าท่านอย่าพูดแก้ตัวไปเลย จะมาช่วยกันตีบ้านเสี้ยนติ้นของเราแล้วก็เร่งทำให้สำเร็จเถิด ว่าแล้วก็กลับเข้าไปในบ้านเสี้ยนติ้น เหยียบอินโตหยินง่วนสีเทียนจุ๋นโลจู๋ จึงร้องประกาศว่าเราจะตีบ้านเสี้ยนติ้นวันนี้ พวกเทวดาจะได้สิ้นทุกข์กลับไปที่อยู่ เทวดาทั้งปวงได้ยินดังนั้น ก็มาอยู่หน้าค่ายบ้านเสียนติ้นพร้อมกันสิ้น แล้วเห็นที่ประตูค่ายมีธงสีน้ำเงินปักไว้คันหนึ่ง ประตูหนึ่งธงแดง ประตูหนึ่งธงขาว มีเทวดาใส่เสื้อตามสีธงยืนอยู่คันละสี่คน ง่วนสีเทียนจุ๋นให้บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นขี่สิงโตเขียว ภ้อเหียนจินหยินขี่ช้างเผือก ผังโตหยินขี่สิงโตเหลืองเข้าไปในค่ายบ้านเสี้ยนติ้น เทวดาทั้งปวงก็ตามเข้าไปเป็นอันมาก เกียงจูแหยกับโลเฉียก็เร่งทหารทั้งปวงเข้าตีบ้านเสี้ยนติ้น พอหยกเอียนโตหยินมาช่วยง่วนสีเทียนจุ๋นกับโลจู๋ ล้อมท่องเทียนก๋าจู๊ไว้ บุนซูก๋งฮวดเทียนจุ๋นภ้อเหียนจินหยิน ผังโตหยิน ล้อมกิมเหลงเสียงโบ๊ไว้ กิมเหลงเสียงโบ๊ตกใจหมวกตกจากศีรษะ ตัวนั้นหนีไปพบเหยียนเต๋งโตหยิน เหยียนเต๋งโตหยินเอาแก้ววิเศษขว้างถูกคอกิมเหลงเสียงโบ๊ตาย ดวงจิตก็ไปอยู่ห้องสินไต้ ก๋งเสงจู๊ เซียเจงจู๊ โตเหงเทียนจุ๋นหยกเต๋งจินหยิน ถือกระบี่คนละเล่มสำแดงฤทธิ์ต่าง ๆ โลเฉียจำแลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ เอียวหยิมถือพัดไฟห้าประการ เกียงจูแหยถือกระบองเก้าปล้องเข้าทำลายบ้านเสียนติ้น เอียวหยิมเอาพัดๆ ไปเป็นเปลวเพลิงพลุ่งขึ้นสูงพันวา ควันไฟนั้นดำไปทั้งอากาศ ท่องเทียนก๋าจู๊เห็นพวกของง่วนสีเทียนจุ๋น ทำลายบ้านเสี้ยนติ้นเข้ามาฆ่าศิษย์ล้มตายเป็นอันมาก จึงเรียกเตงก๋งเซียนผู้ศิษย์เร่งเอาธงลักคุมกี้มาให้เรา
๏ ขณะเมื่อรบกันอยู่นั้น เตงก๋งเซียนเห็นอาจารย์ของตัวแพ้คิดจะหนีเอาตัวรอด ก็ม้วนธงออกจากบ้านเสี้ยนติ้นหลบไปอยู่ ณ ศาลเทพารักษ์เกียงจูแหย ท่องเทียนก๋าจู๊เรียกเตงก๋งเซียนเป็นหลายครั้งมิได้เห็น จึงรู้ว่าเตงก๋งเซียนหนีไปมีความโกรธนัก แล้วเห็นบ้านเสี้ยนติ้นแตกยับเยินไป ศิษย์ยี่สิบแปดคนก็ตายสิ้น ท่องเทียนก๋าจู๊ยิ่งมีความโกรธมากขึ้น ก็ขับกระบือรำกระบี่เข้าไล่ฟันจุ้นเถโตหยิน จุ้นเถโตหยินถือกิ่งไม้ชื่อชิกโปขึ้นรับถูกกระบี่ท่องเทียนก๋าจู๊ละเอียดไป ง่วนสีเทียนจุ๋นซ้ำเอาหยกยูอี๋ทิ้งถูกไหล่ท่องเทียนก๋าจู๊ก็ขับกระบือหนีไป ง่วนสีเทียนจุ๋นกับโลจู๋ ครั้นตีค่ายบ้านเสี้ยนติ้นแตกแล้ว ก็พาเทวดากลับมาศาลเห็นเตงก๋งเซียนจึงถามว่า ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ เตงก๋งเซียนคำนับแล้วว่าอาจารย์ข้าพเจ้าเป็นคนหาซื่อตรงไม่ ข้าพเจ้าจึงพาธงวิเศษหนีมาพึ่งท่าน ง่วนสีเทียนจุ๋นเรียกเอาธงมาคลี่ออกดู เห็นชื่อบูอ๋องเกียงจูแหย จึงเอาชื่อออกเสียส่งธงคืนให้เตงก๋งเซียน ว่าท่านมาอยู่กับเราก็ดีแล้ว เหมือนจากที่มืดมาอยู่ที่สว่าง แล้วก็พาเตงก๋งเซียนไปหาเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายท่องเทียนก๋าจู๊เหลือศิษย์อยู่ประมาณสามร้อย พากันหนีไปพักอยู่ ณ เขาอันหนึ่ง คิดแค้นเตงก๋งเซียนพาเอาธงของวิเศษของเราไปจึงไม่สำเร็จ เสียดายบ้านเสี้ยนติ้นนัก จะเอาหน้าอันใดสอนศิษย์ต่อไป พอเห็นหองกินโตหยินมา ท่องเทียนก๋าจู๊ก็เข้าคำนับอาจารย์หองกินโตหยินจึงถามว่า ทำไมจึงตั้งบ้านเสี้ยนติ้น ให้เทวดาเล็กน้อยตายเสียหมด ท่องเทียนก๋าจู๊ก็เล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ แล้วว่าง่วนสีเทียนจุ๋นดูหมิ่นข้าพเจ้า ก็เหมือนดูหมิ่นอาจารย์ อาจารย์เมตตาช่วยข้าพเจ้าด้วย อาจารย์จึงว่าตัวไม่ดีกลับไปติโทษเขาอีกเล่า เมื่อจะตั้งห้องสินนั้น ตัวก็รู้อยู่ทำไมจึงลืมเสียหมด แล้วหองกินโตหยินสั่งเทวดาที่ตามท่องเทียนก๋าจู๊อยู่นั้น ว่าท่านจงกลับไปถ้ำเขาที่อยู่ร่ำเรียนวิชาเถิด แล้วสั่งท่องเทียนก๋าจู๊ให้ตามไป ณ ศาลเกียงจูแหย ท่องเทียนก๋าจู๊ขัดอาจารย์มิได้ก็ตามไปด้วย ง่วนสีเทียนจุ๋นกับโลจู๋เทียนจุ๋นเห็นหองกินโตหยินมาก็คำนับเชิญขึ้นไปบนหอคอย เทวดาทั้งปวงก็มาคำนับพร้อมกันสิ้น หองกินโตหยินจึงว่าเมืองไซรกีผู้มีบุญเกิดบ้านเมืองเป็นผาสุก ติวอ๋องจะสิ้นเชื้อวงศ์อยู่แล้ว ซึ่งเทวดาทั้งปวงมารบพุ่งฆ่าฟันกันนั้น ก็เป็นกำหนดยุคเข็ญของเขาเอง แล้วว่ากับท่องเทียนก๋าจู๊ว่าอย่าอริกันต่อไปเลย ต่างคนต่างไปที่อยู่ของตัวเถิด หองกินโตหยินว่าเท่านั้นแล้วก็เหาะไปทิศตะวันตก เทวดาทั้งปวงต่างคนก็ไปที่อยู่สิ้น โลจู๋เทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นมาลาเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าคุณท่านหาที่สุดมิได้จึงได้มาถึงนี่ ไปข้างหน้าจะเป็นประการใดมิได้รู้ โลจู๋เทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้หนังสือทำนายไว้ฉบับหนึ่งว่าเราทั้งปวงลาไปครั้งนี้ไม่ได้พบกันอีกแล้ว ท่านไปข้างหน้าปะที่กันดารก็จะมีผู้มาช่วย ยังมีที่สำคัญอีกหลายแห่ง จึงเอาน้ำเต้าวิเศษให้ไว้ ถ้าถึงอับจนจึงเอาออกแก้ แล้วให้กระบี่มีฤทธิ์เล่มหนึ่งขว้างไปทิศใดก็ขาดไปสิ้น แล้วง่วนสีเทียนจุ๋นก็ลาไป เมื่อง่วนสีเทียนจุ๋นเหาะไปนั้น ฮุนจงจู๊บอกว่าซินกงป้าขี่เสือเดินไปข้างหน้า ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงให้เลกซูเอาหยกยูอี๋ไปจับซินกงป้า เลกซูจึงตามไปร้องว่าซินกงป้าอย่าหนีไปเลย เลกซูก็จับซินกงป้ามาให้ง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงว่า ตัวได้สบถไว้แต่ก่อน บัดนี้มาถึงตัวเข้าแล้วท่านไปตามที่เถิด ซินกงป้าก้มหน้าอยู่ไม่อาจจะเถียงง่วนสีเทียนจุ๋นก็ให้เลกซูมัดซินกงป้าไปทิ้งไว้ทะเลฝ่ายเหนือ
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยกับทหารทั้งปวง กลับมา ณ ด่านตองก๋วนเข้าไปแจ้งความกับพระเจ้าบูอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องจึงว่าท่านตีค่ายบ้านเสี้ยนติ้นเสร็จแล้วก็เร่งคิดทำการต่อไปเถิด ทแกล้วทหารหัวเมืองทั้งปวงก็มาพร้อมกันอยู่สิ้น เกียงจูแหยคำนับลาพระเจ้าบูอ๋องออกมาจัดแจงทหารยกออกมาจากด่านตองก๋วนเดินทางมาได้ประมาณพันเส้น ถึงด่านลิมตองก๋วนให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ ชาวด่านก็เข้าไปแจ้งกับเฮาเหยียงสุนว่ากองทัพเมืองไซรกียกล่วงเข้ามาถึงด่านเราแล้ว เฮาเหยียงสุนได้ยินดังนั้น จึงปรึกษากับเบียนกิมเหลงกุยเทียนหลก กงสุนกัก เกียงจูแหยยกทัพมาตีด่านชั้นนอกได้ถึงสี่ตำบลแล้ว บัดนี้ยกเข้ามาถึงด่านเรา เราคิดจะออกรบฟังกำลังดู เห็นพอจะเอาชัยชนะได้ก็จะคิดทำการต่อไป ถ้าเหลือกำลังเราจะรักษาด่านมั่นไว้ บอกหนังสือขึ้นไปขอกองทัพเมืองจิวโก๋มาช่วย ทหารทั้งปวงเห็นชอบด้วย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยจึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า ด่านนี้เป็นด่านชั้นใน เห็นจะมีทหารที่เข้มแข็งมาอยู่รักษา ถ้าตีด่านนี้ได้แล้ว เมืองจิวโก๋ก็จะอยู่ในเงื้อมมือเรา จึงสั่งให้อึ้งปวยฮอยกเข้าตีด่านลิมตองก๋วน ครั้นรุ่งขึ้นอึ้งปวยฮอก็คุมทหารยกออกไปถึงหน้าด่านให้ทหารร้องเข้าไปว่า ผู้ใดซึ่งรักษาด่านอยู่นั้นเร่งเปิดประตูออกมารับโดยดี ถ้าขัดแข็งอยู่จะพากันตายเสียสิ้น ชาวด่านเข้าไปบอกกับเฮาเหยียงสุน เฮาเหยียงสุนแจ้งดังนั้น จึงส่งให้เบียนกิมเหลงปลัดด่านออกไปรบ เบียนกิมเหลงก็ขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูด่านออกมา เห็นอึ้งปวยฮอขี่โคยืนอยู่หน้าทหาร เบียนกิมเหลงเอาแซ่ม้าชี้หน้าด่าอึ้งปวยฮอว่าอ้ายกบฏไม่คิดถึงเจ้าของตัว ไปเข้าด้วยบูอ๋องแล้วยังมีหน้ามาท้าทายอีกเล่า อึ้งปวยฮอมีความโกรธเป็นกำลัง ถือทวนขับโคเข้ารบเบียนกิมเหลง เบียนกิมเหลงรำขวานออกต่อสู้รบกันได้สามสิบเพลง อึ้งปวยฮอทำเป็นแพ้ขับโคหนีเบียนกิมเหลงขับม้าตามไป อึ้งปวยฮอได้ทีเอาทวนแทงเบียนกิมเหลงตกม้าตาย ทหารก็แตกหนีกลับเข้าในด่าน อึ้งปวยฮอตัดเอาศีรษะเบียนกิมเหลงมาให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยมีความยินดีนัก
๏ ฝ่ายเฮาเหยียงสุนอยู่ในด่านทหารหนีกลับมา แจ้งว่าเบียนกิมเหลงตายก็ตกใจ เร่งให้ปิดประตูด่านขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ ฝ่ายเบียนเกียดรู้ว่าเบียนกิมเหลงผู้บิดาตายมีความโกรธนัก รีบมาบอกกับเฮาเหยียงสุนว่า ข้าพเจ้าจะขอไปแก้แค้นแทนบิดา แล้วถามชาวด่านว่าผู้ใดฆ่าบิดาเราเสีย ชาวด่านบอกว่าทหารเกียงจูแหยชื่ออึ้งปวยฮอ เบียนเกียดจึงว่าวันนี้ค่ำแล้ว พรุ่งนี้จะออกไปทำตอบแทนให้ได้ ว่าแล้วก็กลับไปที่อยู่ ครั้นรุ่งขึ้นจึงให้ทหารเอาเสาธงมาปักไว้หน้าด่านสูงประมาณหกวา เอาศีรษะผีร้อยแขวนขึ้นไว้บนเสาธง แล้วขับทหารออกมาร้องท้าทายถึงหน้าค่าย ทหารเข้ามาแจ้งกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงสั่งหลำจงกวด ให้ออกไปรบกับทหารชาวด่าน หลำจงกวดก็คุมทหารออกมาจากค่าย เบียนเกียดเห็นจึงถามว่าท่านชื่ออึ้งปวยฮอหรือ หลำจงกวดหัวเราะแล้วว่าเราชื่อหลำจงกวดเป็นทหารผู้ใหญ่อยู่ในเมืองไซรกี ตัวเจ้าเด็กนักปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ซึ่งจะออกมารบนั้นหาควรไม่ กลับไปเรียนวิชาเสียก่อนเถิด เบียนเกียดจึงว่า ท่านเป็นทหารผู้ใหญ่เจรจาประมาทนัก เราพอจะตัดศีรษะท่านได้อยู่ แต่จะไว้ชีวิตให้ครั้งหนึ่ง กลับไปบอกอึ้งปวยฮอผู้ฆ่าบิดาเราออกมาเถิด หลำจงกวดได้ยินดังนั้นก็โกรธ ขับม้าเข้ามาจะจับตัวเบียนเกียด เบียนเกียดแกล้งชักม้าหนีลอดไปใต้เสาธง หลำจงกวดก็ขับม้าตามไป เข้าใต้เสาธงซึ่งเบียนเกียดเอาศีรษะผีแขวนไว้ หลำจงกวดให้หน้ามืดไปไม่เป็นสมประดีตกลงจากม้า เบียนเกียดให้ทหารมัดเอาตัวไป ครั้นพ้นเสาธงหลำจงกวดก็รู้สมประดี ทหารพาตัวไปให้เฮาเหยียงสุน เฮาเหยียงสุนสั่งให้เอาไปจำใส่ตะรางไว้ เมื่อจับได้อีกจึงจะส่งตัวขึ้นไปเมืองจิวโก๋ เกียงจูแหยรู้ว่าชาวด่านจับหลำจงกวดไปได้ ให้มีใจร้อนนัก ครั้นรุ่งขึ้นเบียนเกียดออกมาชวนอึ้งปวยฮอรบ อึ้งปวยฮออึ้งเบ๋งจิวกี้ก็ยกทหารออกมาหน้าค่าย เบียนเกียดเห็น ถามว่าผู้ใดชื่ออึ้งปวยฮอ อึ้งปวยฮอจึงว่าตัวเรานี้แลจะว่าประการใดหรือ เบียนเกียดจึงด่าว่าอ้ายกบฏฆ่าบิดาเราเสีย แล้วขับม้าเข้ามาเอาทวนแทง อึ้งปวยฮอรับด้วยทวนรบกันได้สามสิบเพลง เบียนเกียดทำเป็นหนีลอดเข้าไปในเสาธง อึ้งปวยฮออึ้งเบ๋งก็ไล่ลอดตามเข้าไปล้มลงทั้งโคแลคนไม่รู้สมประดี ทหารจับมัดเข้าไปในค่าย เบียนเกียดมีความแค้นจะฆ่าอึ้งปวยฮอเสีย เฮาเหยียงสุนห้ามว่าท่านอย่าวุ่นวาย ซึ่งเกิดศึกใหญ่ครั้งนี้ ก็เพราะอึ้งปวยฮอผู้เดียว เราจะส่งขึ้นไปเมืองหลวงให้พระเจ้าติวอ๋องฆ่าเสียก็จะได้แก้แค้นของเราเหมือนกัน จึงสั่งทหารให้จำใส่ตะรางไว้ เบียนเกียดขัดเฮาเหยียงสุนมิได้ มีความแค้นใจเดินร้องไห้กลับไปที่อยู่
๏ ฝ่ายจิวกี้กลับไปค่ายเล่าความทั้งปวงให้เกียงจูแหยฟัง เกียงจูแหยแจ้งดังนั้นก็ตกใจ แล้วมีความสงสัย จึงว่าพรุ่งนี้เราจะออกไปดูให้เห็นเหตุผลจงได้ เวลาเช้าเกียงจูแหยพาทหารทั้งปวงออกมาถึงหน้าด่าน แลไปดูเสาธงเห็นเป็นควันพลุ่งขึ้นสักสิบแห่ง โลเฉียเข้าไปใกล้พิเคราะห์ดูเห็นยันต์ในพื้นธงแลกระดูกผีแขวนไว้ จึงมาบอกกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็สั่งทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดอย่าลอดเข้าใต้เสาธง พอเฮาเหยียงสุนคุมทหารออกมาจากด่าน เกียงจูแหยจึงว่ากับเฮาเหยียงสุนว่าท่านไม่รู้หรือ ว่าพระเจ้าบูอ๋องเป็นคนมีบุญเกิด ณ เมืองไซรกี คิดจะบำรุงแผ่นดินให้อาณาประชาราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ยกทัพมาครั้งนี้เล่าทหารเอกทหารเลวกับทหารหัวเมืองทั้งปวงมากนัก เหลือที่จะนับจะประมาณ ตัวท่านรักษาด่านนิดหนึ่งเท่านี้ยังเห็นจะสู้ได้อยู่หรือ เฮาเหยียงสุนได้ฟังดังนั้นมีความโกรธเป็นกำลัง จึงว่าท่านดีแต่จะยกย่องตัวเจรจาดูหมิ่นเรานัก แล้วสั่งเบียนเกียดให้ไปจับเกียงจูแหยให้จงได้ หลุยจินจู๊ยืนอยู่ใกล้เกียงจูแหยได้ยินเฮาเหยียงสุนสั่งเบียนเกียดดังนั้นก็ขัดใจ จึงร้องว่าอ้ายพวกชาวด่านเจรจาเกินนัก แล้วถือกระบองเหาะมาตีเบียนเกียด เบียนเกียดเอากระบี่ขึ้นรับ รบกันได้สามสิบเพลง เบียนเกียดชักม้าลอดเข้าใต้เสาธง หลุยจินจู๊จึงคิดว่าธงอันนี้เป็นธงยักษ์แลปีศาจจะทำลายให้ยับก่อน จึงจะจับเบียนเกียดฆ่าเสีย คิดแล้วเหาะขึ้นไปเอากระบองตีเข้าที่เสาธง หลุยจินจู๊ก็ตกลงมาไม่รู้สมประดี ทหารรักษาธงก็จับหลุยจินจู๊มัดไว้ เฮาเหยียงสุนกุยเทียนหลก เบียนเกียดก็ขับม้าออกมาถึงหน้าค่ายจึงร้องว่ากับเกียงจูแหยว่า ทหารของท่านที่มีฝีมือนั้นเราก็จับไว้เป็นหลายคนแล้ว ท่านจงเข้าหาเราโดยดีเถิดจะได้รอดชีวิต ถ้ามิฟังคำเราก็จะตายเสียเปล่า โลเฉียได้ยินมีความโกรธนัก จำแลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ เท้าเหยียบจักรถืออาวุธหกสิ่ง เข้ารบกับเบียนเกียด เบียนเกียดชักม้าหนี โลเฉียเอากำไลทองขว้างไปถูกหลังเบียนเกียดมีความเจ็บนัก เบียนเกียดก็หนีกลับเข้าด่าน ลิเจ้งยืนอยู่หลังเกียงจูแหยเห็นได้ทีก็ขับม้าถือทวนตรงเข้าจะแทงเฮาเหยียงสุน ทหารเฮาเหยียงสุนชื่อกุยเทียนหลกขับม้าเข้ามารบกับลิเจ้งได้สี่เพลง ลิเจ้งเอาทวนแทงกุยเทียนหลกตกม้าตาย เฮาเหยียงสุนเห็นกุยเทียนหลกตกม้าตายมีความโกรธนัก ขับม้ารำขวานเข้ารบกับลิเจ้ง สินกะ สินเบียน โมกงซุย จิวกงต้าน เตียวกองเซ็ก ขับม้าเข้าช่วยลิเจ้งล้อมเฮาเหยียงสุนไว้ เฮาเหยียงสุนเห็นทหารเกียงจูแหยล้อมเข้ามามีความกลัวนัก จนหมวกตกจากศีรษะเหื่อออกโซมตัวตีม้ากระโดดข้ามทหารหนีเข้าด่าน พอเวลาเย็นเกียงจูแหยพาทหารกลับมาค่าย เฮาเหยียงสุนเห็นเบียนเกียดถูกกำไลโลเฉียเจ็บเป็นสาหัส ให้กลับไปรักษาตัวอยู่ที่บ้าน แล้วเกณฑ์ทหารให้รักษาประตูด่านแลหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ทหารถือขึ้นไปเมืองจิวโก๋ขอกองทัพมาช่วย ทหารผู้ถือหนังสือครั้นมาถึงเมืองหลวงก็เข้าไปคำนับต๋งใต้หูส่งหนังสือให้ ต๋งใต้หูรับหนังสือมาอ่าน
๘๕
๏ ขณะเมื่ออ่านหนังสืออยู่นั้น หุยจูพี่พระเจ้าติวอ๋องมาหา ต๋งใต้หูจึงเอาหนังสือส่งให้หุยจูอ่าน หุยจูแจ้งในหนังสือดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเกียงจูแหยยกทัพมาถึงด่านลิมตองก๋วนแล้ว ยังทางอีกเท่าไรมีก็จะมาถึงเมืองหลวง แล้วเอาหนังสือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องนั่งเสพสุรากับมเหสีทั้งสามบนลกไต๋ พระเจ้าติวอ๋องแลลงมาเห็นหุยจูจึงให้หาตัวขึ้นไปบนลกไต๋ ตรัสถามว่ามีราชการสิ่งใดหรือ หุยจูจึงทูลว่า ด่านลิมตองก๋วนบอกหนังสือมาว่า กองทัพบูอ๋องเกียงจูแหยตีด่านล่วงเข้ามาถึงสี่ตำบล แต่ด่านลิมตองก๋วนนั้นยังต้านทานกองทัพบูอ๋องอยู่ เห็นว่าศึกเหลือกำลังจึงบอกขอกองทัพให้เร่งไปช่วย หุยจูก็เอาหนังสือบอกนั้นถวายพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องเห็นหนังสือดังนั้นก็ตกพระทัยนัก จึงตรัสว่าเราไม่คิดเห็นเลย ว่าเกียงจูแหยจะทำการเข้ามาได้ถึงเพียงนี้ ถ้าไม่เร่งกำจัดเสียข้าศึกก็จะมีใจกำเริบมากขึ้น แล้วก็ลงจากลกไต๋เสด็จออกที่ว่าราชการ จึงให้ตีกลองแลระฆัง ขุนนางใหญ่น้อยก็เข้ามาเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า กีฮวดยกทัพมาตีล่วงด่านเข้ามาถึงสี่ตำบล ฆ่าขุนนางนายด่านเสีย บัดนี้มาตั้งทัพอยู่ด่านลิมตองก๋วน เฮาเหยียงสุนบอกหนังสือมาขอกองทัพไปช่วย จำจะจัดทหารที่เข้มแข็งมีใจสัตย์ซื่อไปช่วยรักษาด่าน ด้วยด่านนี้เป็นที่สำคัญ เสียงใต้หูลีกองซึ่งได้ว่าราชการเมืองจึงทูลว่าขุนนางซึ่งกล้าหาญน้ำใจสัตย์ซื่อนั้นมีมาก แต่ว่าพระองค์มิได้ทำนุบำรุงปลูกเลี้ยง ขุนนางทั้งปวงเสียน้ำใจอยู่สิ้น แล้วเมืองหลวงทุกวันนี้ ข้างทิศตะวันออกเกียงบุนห้วยก็ยกมารบด่านอิวฮุยก๋วน ข้างทิศใต้นั้นมักซุนก็ยกมาตีด่านซันสามก๋วน ข้างทิศเหนือเล่าซ่องเฮ็กฮอก็ยกมาตีด่านเหงาก๋วน ฝ่ายทิศตะวันตกนี้ ทัพเกียงจูแหยก็ยกมาตั้งประชิดอยู่ ข้าพระองค์เห็นว่าเต๋งกุ๋นกับยุยเกียด พอจะให้ออกไปต้านทานไว้ข้างด่านลิมตองก๋วนได้ พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้หาเต๋งกุ๋นยุยเกียดเข้ามาเฝ้า พระราชทานหมวกเสื้อเป็นเครื่องสำหรับยศ เกณฑ์ทหารให้ห้าหมื่น แล้วสั่งว่าท่านรีบยกไปด่านลิมตองก๋วน กำจัดกีฮวดกับเกียงจูแหยเสียให้ได้ ถ้าสำเร็จการศึกแล้วเราจะยกเมืองไซรกีให้กับท่าน ท่านจงตั้งใจทำการโดยสุจริตเถิด นายทหารทั้งสองก็ทูลว่าข้าพระองค์จะฉลองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต ครั้งรุ่งขึ้นเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดก็คุมทหารห้าหมื่นยกออกจากเมืองจิวโก๋ข้ามแม่น้ำเบ๋งจิ๋นแม่น้ำอุยโหมา
๏ ขณะนั้นโทเฮงสุน ซึ่งพระเจ้าบูอ๋องให้คุมลำเลียงตามมาภายหลัง ครั้นมาถึงหน้าค่ายเห็นเสาธงปักอยู่คันหนึ่ง ใต้ธงนั้นเห็นกระบองของหลุยจินจู๊ โทเฮงสุนมีความสงสัยคิดแต่ในใจว่า อาวุธของทหารพวกเราทำไมจึงมาตกอยู่ แล้วก็เข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็เล่าความซึ่งรบกับชาวด่านให้ฟัง โทเฮงสุนจึงว่าข้าพเจ้าจะขอเข้าไปดูว่าที่นั้นจะเป็นประการใด โลเฉียจึงห้ามว่าท่านอย่าไปเลย ธงนั้นร้ายนัก โทเฮงสุนไม่เชื่อ ครั้นเวลาค่ำก็ออกจากค่ายไปถึงเสาธงหยิบเอากระบองก็ล้มลงไม่รู้สมประดี ชาวด่านเข้าไปแจ้งกับเฮาเหยียงสุน ว่ามีคนหนึ่งรูปร่างต่ำเตี้ยมาล้มอยู่ใต้ธง เฮาเหยียงสุนให้ทหารออกไปเอาตัว ทหารนั้นออกไปถึงใต้ธงก็ล้มลงอีก ผู้เฝ้าธงเห็นดังนั้นก็เข้าไปบอกเฮาเหยียงสุน เฮาเหยียงสุนตกใจ จึงให้หาเบียนเกียดมา แล้วถามว่าเหตุใดคนจึงเข้าไปใต้ธงนั้นไม่ได้ เบียนเกียดจึงว่าไม่เป็นไรดอก แล้วใช้ทหารไปเอาตัวโทเฮงสุนกับทหารซึ่งล้มอยู่นั้นออกเสียจากธงก็พื้นขึ้นดังเก่า ทหารเอาตัวโทเฮงสุนเข้ามาให้กับนายด่าน นายด่านจึงถามว่าท่านชื่อใด โทเฮงสุนไม่บอกชื่อ แกล้งบอกว่าข้าพเจ้าเห็นกระบองทองอันหนึ่ง อยู่ใต้ธงจะใคร่ได้ไปชมเล่นเข้าไปจะหยิบเอาจึงล้มลง ซึ่งข้าพเจ้าเป็นคนโลภเห็นแต่จะได้ของนั้นขอโทษเสียเถิด เบียนเกียดว่าถามชื่อก็ไม่บอก กลับพูดเย้ยเสียอีกเล่า ก็สั่งทหารให้เอาไปฆ่าเสียนอกด่าน ทหารพาตัวไปถึงที่จะฆ่า โทเฮงสุนก็ดำดินหนีไป ทหารกลับมาแจ้งกับนายด่าน นายด่านจึงว่าคนนี้มิใช่ผู้อื่นเห็นจะเป็นโทเฮงสุนทหารบูอ๋อง
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนเมื่อหนีมาถึงค่ายก็เข้าไปคำนับเกียงจูแหย แล้วว่าธงนั้นร้ายนัก พอหยิบกระบองเข้าก็ล้มลงหารู้สมประดีไม่ พวกชาวด่านจับเอาตัวไปฆ่าเสีย ข้าพเจ้าจึงอ่านมนต์หนีแทรกแผ่นดินมา
๏ ฝ่ายเบียนเกียดรู้ว่าโทเฮงสุนหนีไปได้ ครั้นรุ่งขึ้นก็คุมทหารยกออกมาร้องท้าทายถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่ากับทหารทั้งปวงว่าเบียนเกียดนั้นจับทหารเราไว้ได้ก็มีใจกำเริบนัก ผู้ใดจะออกรบกับเบียนเกียดได้ โลเฉียรับอาสาแล้วขี่จักรถือทวนยกออกจากค่ายมารบกับเบียนเกียด รบกันได้สามเพลงเบียนเกียดชักม้าหนีเข้าในธง โลเฉียเห็นดังนั้นก็มิได้ตามไปแล้วกลับมา ณ​ ค่าย เบียนเกียดเข้ามาถึงด่านแล้วบอกกับเฮาเหยียงสุนว่า ข้าพเจ้าล่อโลเฉียให้เข้าใต้ธง โลเฉ๊ยหาเข้าไม่ เราจะคิดประการใดจึงจะได้ตัวโลเฉีย พอชาวด่านเข้าไปบอกเฮาเหยียงสุนว่า กองทัพเมืองจิวโก๋ยกมาช่วยท่าน นายทัพนั้นชื่อเต๋งกุ๋นกับยุยเกียด คุมทหารมาเป็นอันมาก เฮาเหยียงสุนมีความยินดีนัก พาทหารออกไปรับนอกด่าน เต๋งกุ๋น ยุยเกียดจึงว่ามีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋องให้มาช่วยท่าน ให้ท่านรักษาด่านไว้ให้มั่นคง ด้วยเป็นที่สำคัญอยู่ ถ้าเสียด่านตำบลนี้แล้วเมืองจิวโก๋ก็จะเสียด้วย แล้วถามว่าท่านรบกับทัพบูอ๋องนั้น เสียทีหรือได้ทีประการใด เฮาเหยียงสุนจึงตอบว่า ข้าพเจ้าทำศึกกับเกียงจูแหยครั้งนี้ เสียเบียนกิมเหลงปลัดด่านคนหนึ่ง กับกุยเทียนหลกเป็นสองคนด้วยกัน แต่จับได้ตัวสำคัญไว้สามคนชื่อหลำจงกวด หลุยจินจู๊กับอึ้งปวยฮอซึ่งเป็นบูเสงอ๋อง เต๋งกุ๋นได้ยินดังนั้น จึงคิดว่าอึ้งปวยฮอเป็นเขยน้อยเขยใหญ่กับเราทำประการใดชาวด่านจึงจับได้ แล้วแสร้งหัวเราะทำเป็นมีความยินดีว่า ซึ่งจับอึ้งปวยฮอได้นั้น จะมีความชอบกับท่านเป็นอันมาก แล้วก็พากันเข้ามาในด่าน เฮาเหยียงสุนให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงเต๋งกุ๋นยุยเกียดกับทหารทั้งปวงแล้ว ต่างคนก็พักอยู่ในด่านทั้งสิ้น เต๋งกุ๋นจึงคิดแต่ในใจว่า พระเจ้าติวอ๋องเป็นคนสิ้นวาสนา ศึกเข้ามาจะถึงเชิงกำแพงอยู่แล้ว ช่างมีความสบายเสพสุราอยู่ได้ ให้เรากับยุยเกียดคุมทหารห้าหมื่นมาแล้ว ก็เห็นหาคิดที่จะจัดแจงกองทัพเพิ่มเติมมารักษาเขตแดนของตัวไว้ เมื่อรู้อยู่ว่าหัวเมืองทั้งปวงไปขึ้นกับเมืองไซรกีเป็นอันมาก ยังด่านเดียวเท่านี้ที่ไหนจะสู้บูอ๋องได้ เราจำจะคิดแก้ไขเอาอึ้งปวยฮอออก พากันไปสามิภักดิ์กับเมืองไซรกี แต่น้ำใจยุยเกียดนั้นจะยอมด้วยเราหรือมิยอมยังหารู้ไม่ พรุ่งนี้จะออกรบสักครั้งหนึ่ง ให้ทหารทั้งปวงเห็นไว้แล้วจะคิดการต่อไป ครั้นเวลาเช้ามาพร้อมกันที่ปรึกษาราชการทั้งสิ้น เต๋งกุ๋นจึงว่ามีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง ให้เรากับยุยเกียดยกมากำจัดบูอ๋องเกียงจูแหยเสีย เราจะฉลองพระคุณกว่าจะสิ้นกำลังแลฝีมือ แล้วสั่งให้เปิดประตูด่าน พายุยเกียดเบียนเกียดคุมทหารยกออกไป เบียนเกียดจึงว่าท่านทั้งสองอย่าลอดใต้ธง ธงอันนี้ถ้าผู้ใดลอดเข้าไปก็ล้มลงไม่รู้สมประดี เป็นของวิเศษของข้าพเจ้าจะล่อจับทหารเกียงจูแหย เต๋งกุ๋นกับยุยเกียดก็พาทหารเดินอ้อมธงไปถึงค่ายเกียงจูแหยให้ทหารเข้าไปเชิญบูอ๋องเกียงจูแหยออกมาพูดจากัน บูอ๋องเกียงจูแหยก็ออกมาหน้าค่าย เต๋งกุ๋นยุยเกียดเห็นจึงว่ากับบูอ๋องว่าบิดาของท่านเป็นขุนนางทำราชการอยู่ในเมืองจิวโก๋ ภายหลังมาพระเจ้าติวอ๋องก็ตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เมื่อไปอยู่ในเมืองไซรกีเล่า บิดาท่านก็มิได้คิดจะมาทำร้ายกับเมืองหลวง ครั้นบิดาตายลงไม่ทันกี่มากน้อย ท่านมาเชื่อฟังเกียงจูแหยตั้งตัวเป็นเจ้ายกทัพมาทำศึกกับท่านผู้มีคุณนั้นหาควรไม่ ถ้ามิฟังจะขืนมารบกับเรา เราจับท่านได้จะมิอัปยศหนักหรือ เกียงจูแหยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าท่านทั้งสองก็ย่อมรู้ว่าหัวเมืองทั้งปวง มาขึ้นกับเมืองไซรกีเป็นอันมาก เมืองจิวโก๋นั้นเกิดวิปริตต่างๆ ขุนนางแลอาณาประชาราษฎรมิได้มีความสุขแผ่นดินร้อนทุกเส้นหญ้า ซึ่งพระเจ้าบูอ่องยกมาทำการครั้งนี้ ก็ตั้งใจจะให้แผ่นดินเป็นสุข ถ้อยคำท่านว่าเหมือนทารกมิได้รู้ภาษาคน เต๋งกุ๋นยุยเกียดมีความโกรธนัก จึงว่าผู้ใดจะจับเกียงจูแหยได้ เบียนเกียดได้ยินดังนั้นก็ขับม้าออกมาหน้าทหาร เกียงจูแหยให้เตียวเสงออกรบ เตียวเสงก็รำง้าวขับม้าออกรบกับเบียนเกียดเป็นหลายเพลงมิได้แพ้ชนะกัน ยุยเกียดก็รำง้าวออกมาช่วยเบียนเกียด สุ่นเอี๋ยนเห็นเตียวเสงผู้เดียวกลัวจะเสียที ก็ขับม้ารำขวานเข้ารบกับยุยเกียด โลเฉียก็จำแลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ เข้าช่วยเตียวเสงกับสุ่นเอี๋ยนรบ เต๋งกุ๋นกับทหารทั้งปวง เห็นโลเฉียก็ตกใจกลัวพากันหนีกลับเข้าด่าน จึงบอกเฮาเหยียงสุนว่า ทหารเกียงจูแหยมีฝีมือกล้าหาญนัก จะทำศึกกันต่อไปนั้นเห็นจะเอาชัยชนะยาก เราคิดว่าอย่าออกไปสู้รบกับเกียงจูแหยเลย ช่วยกันรักษาด่านไว้ให้มั่นคง อย่าให้ข้าศึกทำอันตรายได้ เกียงจูแหยมาทางไกลรี้พลทแกล้วทหารมาก ถ้าสิ้นเสบียงลงก็จะต้องกลับไปเอง เฮาเหยียงสุนเห็นชอบด้วย ก็เกณฑ์ทหารเติมขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ เต๋งกุ๋นยุยเกียดก็กลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาค่ำเต๋งกุ๋นจึงคิดว่า จะชวนยุยเกียดไปเข้ากับเมืองไซรกีลองดูจะยอมหรือมิยอม แล้วใช้คนสนิทไปเชิญยุยเกียดมาปรึกษาราชการกัน
๏ ฝ่ายยุยเกียดนอนอยู่ผู้เดียว ก็คิดว่าบูอ๋องเป็นคนมีบุญทแกล้วทหารที่มีฝีมือก็มีมากเห็นเราจะสู้ไม่ได้ จะใคร่ไปเข้ากับบูอ๋อง แต่เกรงเต๋งกุ๋นจะมิยอมกับเรา เราจะพูดดูกิริยาสักครั้งหนึ่ง พอคนใช้มาบอกยุยเกียดว่า เต๋งกุ๋นให้เชิญท่านไปปรึกษาราชการ ยุยเกียดครั้นมาถึงเต๋งกุ๋นต่างคนต่างไม่อาจพูดออกได้ ก็ชวนกันเสพสุราอยู่
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นมาถึงค่ายเป็นเวลาค่ำ นายทหารทั้งปวงกลับไปที่อยู่ เกียงจูแหยจึงคิดว่าเราจะยกเข้าหักเอาด่านอันนี้เห็นยากนัก ด้วยเสาธงปิศาจปักขวางทางอยู่ มิรู้ที่จะเข้าทางไหน เกียงจูแหยมีความวิตกนอนไม่หลับ แล้วคิดถึงอึ้งปวยฮอ หลำจงกวด หลุยจินจู๊ จึงให้คนใช้ไปหาตัวโทเฮงสุนมา แล้วว่าท่านจงไปฟังข่าวทหารเราทั้งสามคน ซึ่งชาวด่านจับไปได้นั้นจะทำเป็นประการใด โทเฮงสุนคำนับลาเกียงจูแหยออกมาอ่านมนต์แทรกแผ่นดินไป พอเวลายามเศษเข้ามาถึงด่าน เห็นอึ้งปวยฮอ หลำจงกวด หลุยจินจู๊อยู่ในตะราง ผู้คุมจุดคบเพลิงสว่างอยู่ไม่อาจผุดขึ้น เดินไปเสียจากที่นั้นพอเห็นเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดนั่งเสพสุราอยู่ โทเฮงสุนก็หยุดฟังว่าจะพูดจากันประการใด เต๋งกุ๋นครั้นเห็นสงัดคนแล้วจึงว่ากับยุยเกียดว่าเราจะถามความสิ่งหนึ่งท่านอย่าอำพราง จงว่าแต่ที่จริงตามใจท่านเห็น ยุยเกียดจึงว่าเราอยู่ด้วยกันแต่สองคนเท่านี้ พี่จะถามสิ่งใดข้าพเจ้ารู้ก็จะบอกไปตามรู้ เต๋งกุ๋นจึงว่าเมืองจิวโก๋กับเมืองไซรกีนั้นใจของท่านเห็นข้างไหนจะบริบูรณ์รุ่งเรืองไปภายหน้า ยุยเกียดหัวเราะแล้วว่าความอันนี้ พี่อย่าถามข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าเป็นคนปัญญาน้อยตามแต่พี่ท่านจะคิดเห็นเถิด เต๋งกุ๋นจึงว่าเรากับท่านก็คนละแซ่ แต่รักกันเหมือนพี่กับน้อง อันความซึ่งพูดกันนี้ออกจากปากเราก็ให้อยู่แต่หูท่าน ออกจากปากท่านก็ให้อยู่แต่หูเรา อย่าให้แพร่งพรายไป อันเมืองจิวโก๋นี้เห็นจะไม่พ้นมือบูอ๋อง เราจะพากันตายเสียเปล่า คำโบราณกล่าวไว้ว่านกก็ย่อมจับกิ่งไม้ที่มีพุ่มร่มชิด ปลาเล่าก็แสวงหาห้วงน้ำอันลึกเป็นที่อาศัย ผู้จะทำราชการเล่าก็ย่อมหาเจ้าที่มีสัจธรรมโอบอ้อมอารีแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ทำราชการจึงจะมีความสุข ยุยเกียดได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเต๋งกุ๋นว่า ซึ่งท่านจะไปเข้ากับเมืองไซรกีแลมาลองใจข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็คิดอยู่นานแล้ว อย่ามีความสงสัยเลย ซึ่งจะสามิภักดิ์กับบูอ๋องนั้นข้าพเจ้าก็จะยอมไปกับท่าน แต่การทั้งนี้จะได้ผู้ใดพาเราไปหาบูอ๋องเล่า
๏ ขณะนั้นเมื่อเต๋งกุ๋นยุยเกียดพูดกันอยู่นั้น โทเฮงสุนได้ยินมีความยินดีนัก จึงผุดขึ้นมาบนแผ่นดิน เต๋งกุ๋นยุยเกียดเห็นก็ตกใจ โทเฮงสุนจึงว่าท่านทั้งสองอย่าตกใจเลย เราเป็นทหารพระเจ้าบูอ๋อง เกียงจูแหยใช้มาสืบข่าวราชการในด่านนี้ ได้ยินท่านพูดกันเราดีใจนัก ท่านทั้งสองจะสามิภักดิ์กับพระเจ้าบูอ๋องนั้น จงเขียนหนังสือมาฉบับหนึ่งเราจะเอาไปให้เกียงจูแหย เต๋งกุ๋นกับยุยเกียดได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงว่าถ้าท่านช่วยธุระเราได้ คุณจะอยู่กับเราเป็นอันมาก แล้วเขียนหนังสือเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าเต๋งกุ๋นยุยเกียดคำนับมาถึงเกียงจูแหย ด้วยข้าพเจ้าทั้งสองคิดพร้อมใจกัน จะมาสามิภักดิ์ทำราชการในพระเจ้าบูอ๋อง ขอท่านได้อนุเคราะห์ด้วย ข้าพเจ้าเป็นคนสติปัญญาน้อย แล้วเป็นข้าติวอ๋องใช้มา ซึ่งคุมทหารออกรบว่ากล่าวหยาบช้าต่อท่านนั้น ท่านจงงดโทษข้าพเจ้าเถิด ถ้าท่านจะยกมาตีด่านลิมตองก๋วนเมื่อใด ข้าพเจ้าจะเปิดประตูด่านรับ เขียนหนังสือก็ส่งให้โทเฮงสุน โทเฮงสุนรับหนังสือแล้วก็ลากลับมาถึงค่าย เวลาจะใกล้รุ่งก็เข้าไปหาเกียงจูแหย แจ้งความว่าข้าพเจ้าไปดูอึ้งปวยฮอ ทหารที่คุมนั่งยามตามไฟรักษาอยู่หาหลับไม่ ครั้นจะเข้าไปเกรงจะเสียการ จึงเล่าความซึ่งเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดพูดกันนั้นให้ฟัง แล้วส่งหนังสือให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นหนังสือมีความยินดีนัก โทเฮงสุนคำนับลากลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาเช้าเต๋งกุ๋นยุยเกียด จึงว่ากับเฮาเหยียงสุนเบียนเกียดว่า เวลาวานนี้เรารบกับข้าศึกมิได้แพ้ชนะกัน ครั้นจะนิ่งรักษาด่านอยู่นั้นเหมือนมิใช่ชายชาติทหาร วันนี้เราจะยกไปตีทัพเกียงจูแหยเสียให้แตก จะได้เอาข้อความบอกขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง แล้วเต๋งกุ๋นยุยเกียดจัดแจงทหารยกออกจากด่าน ไปใกล้เสาธงเห็นกระดูกและศีรษะผีอยู่ใต้ธง จึงว่ากับเบียนเกียดว่า ธงอันนี้ขวางทางกองทัพจะเดินเข้าออกท่านเร่งถอนเสีย เบียนเกียดจึงว่าธงอันนี้ได้กันกองทัพเกียงจูแหยไว้ ด่านลิมตองก๋วนจึงไม่เป็นอันตราย เต๋งกุ๋นยุยเกียดจึงว่าเราทั้งสองยกมานี้ ก็มาช่วยรักษาด่านแต่จะออกรบกันนั้นนอกเสาธง ถ้าได้ทีก็จะดีอยู่ ถ้าเพลี่ยงพล้ำลงจะหลบหนีกันโดยกระบวนรบเสาธงขวางทางอยู่ ต้องหลีกอ้อมวงหนทางยาวออกไป จะมิเสียทีกับข้าศึกหรือ ซึ่งท่านจะไม่ถอนเสียนั้นเราไม่เห็นด้วย เบียนเกียดได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเต๋งกุ๋นยุยเกียดเป็นขุนนางลงมาแต่เมืองหลวง เราเป็นผู้น้อยจะขัดขืนนักก็เกรงเต๋งกุ๋นอยู่ จึงว่าข้าพเจ้าจะบอกอุบายให้ ขอเชิญให้ท่านทั้งสองกลับเข้าไปในด่านก่อนเถิด เต๋งกุ๋นยุยเกียดก็กลับเข้ามาในด่าน เบียนเกียดจึงเอายันต์อันวิเศษปิดลงในหมวก แล้วว่าท่านทั้งสองอย่ากลัวธงนั้นเลย เต๋งกุ๋นยุยเกียดก็คุมทหารพาเฮาเหยียงสุนเบียนเกียดกลับยกออกมาจากด่าน ให้ทหารไปร้องท้าทายหน้าค่ายเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยก็พาอึ้งฮุยปิวอึ้งฮุยป้าแลทหารทั้งปวงออกมาหน้าค่าย เต๋งกุ๋นเห็นเกียงจูแหยจึงแกล้งร้องไปว่า วันนี้เรากับท่านจะรบกันให้ถึงแพ้แลชนะ แล้วเต๋งกุ๋นยุยเกียดก็ควบม้าเข้ามาในทัพเกียงจูแหย อึ้งฮุยปิวอึ้งฮุยป้าเห็นดังนั้น ก็ขับม้าเข้ารบกับเต๋งกุ๋นยุยเกียดรบกันอยู่ช้านานมิได้แพ้ชนะ เฮาเหยียงสุนกลัวว่าเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดจะเสียที ก็ให้เบียนเกียดเข้าช่วยรบ เกียงจูแหยเห็นเบียนเกียดขับม้าออกมา ก็ให้บูกิดออกรบกับเบียนเกียด รบกันได้ห้าเพลงเบียนเกียดชักม้าหนีเข้าใต้ธง บูกิดก็มิได้ตามไป เกียงจูแหยเห็นเบียนเกียดหนีกลับเข้าในด่าน ก็ตีม้าล่อเลิกทหารกลับเข้าค่าย แล้วแลเห็นเบียนเกียด เต๋งกุ๋น ยุยเกียด เฮาเหยียงสุนเดินลอดเข้าใต้ธง เกียงจูแหยจึงว่ากับโทเฮงสุนว่า แต่ก่อนนั้นลอดใต้ธงได้แต่เบียนเกียดผู้เดียว บัดนี้ลอดไปได้ทั้งสี่นายเราคิดสงสัยใจนัก ท่านจงไปหาเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดสืบเอาความมาให้แน่ โทเฮงสุนก็ลาเกียงจูแหยแทรกแผ่นดินเข้ามาในด่านผุดขึ้นที่เต๋งกุ๋นยุยเกียดอยู่ เต๋งกุ๋นยุยเกียดเห็นโทเฮงสุนมาก็ดีใจ จึงว่าข้าพเจ้าคอยท่านอยู่ ซึ่งท่านมานี้ดีแล้ว โทเฮงสุนจึงบอกว่า เกียงจูแหยให้ข้าพเจ้ามาหาท่านด้วยมีความสงสัยธงคันนี้นัก เต๋งกุ๋นจึงบอกว่าธงอันนี้ชื่อหิวหุนกระดูกขาว เราทั้งสองอ้อนวอนเขาจึงบอกให้ เขาให้ยันต์เราปิดศีรษะ จึงเข้าใต้ธงได้หาอันตรายไม่ ท่านจงเอายันต์นี้ไปให้เกียงจูแหยเขียนถ่ายอย่าง แจกแก่ทหารทั้งปวงปิดศีรษะแล้วอย่าได้กลัวธงนี้เลย รีบยกเข้ามาเถิด เราจะเปิดประตูด่านให้ โทเฮงสุนมีความยินดีนัก รับยันต์แล้วแทรกแผ่นดินกลับมาค่าย เอายันต์ให้เกียงจูแหย แล้วบอกความตามเต๋งกุ๋นสั่งทุกประการ
๘๖
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยได้ฟังก็มีความยินดี จึงเขียนรูปยันต์แจกให้ทหารทั้งปวง แล้วสั่งว่าเวลาพรุ่งนี้ ถ้ารบชาวด่านแตกจงเร่งรีบเข้าให้ได้ ครั้นเช้าเกียงจูแหยพาทหารยกเข้าไปหน้าด่าน เต๋งกุ๋นก็ให้เบียนเกียดคุมทหารออกรบกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้ตีกลองแลม้าล่อเป็นสัญญา ทหารก็รายออกล้อมเบียนเกียดไว้ ทหารทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันด้วยอาวุธต่าง ๆ ผงคลีฟุ้งตลบมืดไป เบียนเกียดเห็นทหารล้อมแน่นหนาเหลือกำลัง คิดจะหนีจึงแทงด้วยทวนถูกนายทหารคนหนึ่งซวนไปหาตายไม่ ก็ขับม้าหนีออกด้านนั้น แล้วคิดขัดใจว่าอาวุธเราแต่ก่อนเคยผลาญข้าศึกตายเป็นอันมาก บัดนี้แทงคนไม่ตาย เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องจะสิ้นบุญ จึงบังเหตุให้เป็นดังนี้ก็รีบกลับมาเมือง แล้วให้ทหารปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง เกียงจูแหยก็พาทหารเข้าค่าย เต๋งกุ๋นอยู่ในเมืองคิดจะเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องแต่จะคอยพาลเอาผิดเบียนเกียดก่อน ครั้นเห็นเบียนเกียดกลับมาจึงว่า เวลาวานนี้ท่านจับทหารเกียงจูแหยได้เป็นหลายคน เวลาวันนี้ท่านหาเต็มใจรบไม่หรือ จึงหาได้ทหารเกียงจูแหยมาไม่ เบียนเกียดจึงบอกว่าเกียงจูแหยให้ทหารล้อมข้าพเจ้าไว้ หากว่าข้าพเจ้าเอาทวนแทงถูกทหารคนหนึ่งซวนไปจึงหนีรอดชีวิตมาได้ ยุยเกียดซึ่งร่วมคิดกับเต๋งกุ๋นจึงว่าเบียนเกียดทำการผิดกว่าแต่ก่อน เห็นจะเป็นใจด้วยข้าศึก จึงแกล้งทำย่อหย่อนหนีกลับมาฉะนี้ หากว่านายประตูปิดประตูทัน ถ้าหาไม่ข้าศึกก็จะเข้าเมืองได้ ซึ่งท่านจะเอาเบียนเกียดไว้ใช้สอยต่อไปทหารทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่าง เต๋งกุ๋นก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวไปตัดศีรษะเสีย แล้วเต๋งกุ๋นกับยุยเกียดจึงว่า พระเจ้าติวอ๋องนี้เห็นจะสิ้นบุญ ทหารเมืองไซรกียกมาทำศึกล้วนแต่มีสติปัญญาองอาจ แล้วเทพยดาก็เอาใจช่วย เพราะเหตุด้วยบารมีพระเจ้าบูอ๋องจะได้ราชสมบัติเราเป็นแต่เมืองด่านนิดหนึ่ง จะมาแข่งขันต่อสู้ก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่า ๆ หาต้องการไม่ ควรเราจะยอมเข้าด้วยเกียงจูแหยทำราชการในพระเจ้าบูอ๋องดีกว่า เฮาเหยียงสุนได้ยินเต๋งกุ๋น ยุยเกียดพูดกันดังนั้นก็โกรธ จึงร้องด่าว่าอ้ายอกตัญญูมึงคิดกบฏเสียความสัตย์แล้ว อันตัวกูถึงศีรษะจะขาดกระดูกจะแหลกละเอียดไปก็หาลืมคุณพระเจ้าติวอ๋องไม่ เต๋งกุ๋นยุยเกียดจึงตอบว่า พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในสัตย์สุจริต อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนหัวเมืองทั้งปวงจึงไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องเป็นอันมาก ทุกวันนี้พระเจ้าติวอ๋องเหมือนหนึ่งต้นไม้อันหากิ่งก้านมิได้ ตัวเป็นคนโฉดเขลาหารู้เพศแผ่นดินร้อนเย็นอย่างไรไม่ กลับมาว่าเราเสียอีกเล่า เฮาเหยียงสุนได้ฟังดังนั้นยิ่งโกรธนัก จึงร้องประกาศว่า พระเจ้าติวอ๋องหลงเลี้ยงอ้ายเหล่านี้เสียเปล่า มันจะมาช่วยกันเอาบ้านเมืองไปเป็นของกำนัลข้าศึก แล้วชักกระบี่จะฟันเต๋งกุ๋นกับยุยเกียด ยุยเกียดก็ลุกขึ้นต่อสู้ชิงเอากระบี่ได้ฟันเอาเฮาเหยียงสุนตาย เต๋งกุ๋นจึงให้ตัดศีรษะจะเอาไปให้เกียงจูแหย แล้วให้ถอดอึ้งปวยฮอ หลำจงกวด หลุยจินจู๊ ออกจากโทษ แล้วพากันไป ณ ค่ายเกียงจูแหย ต่างคนคุกเข่าลงคำนับเกียงจูแหย ยอมเข้าทำราชการด้วย แล้วยอมให้เข้าเมือง เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงปราศรัยเต๋งกุ๋น แลขุนนางตามธรรมเนียม แล้วก็พาทหารยกเข้าไป ชาวด่านทั้งปวงก็แต่งโต๊ะแลสุราเลี้ยงกองทัพอยู่สองสามวัน เกียงจูแหยก็ยกไปทางวันหนึ่งถึงด่านเสงติก๋วนจึงให้ตั้งค่ายอยู่ เตียวแก๋รู้ว่ากองทัพยกมา จึงปรึกษาว่าผู้ใดจะออกไปรบกับเกียงจูแหยได้ อองโจก็รับอาสาจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ขึ้นม้ายกออกไปในขณะนั้น พอมีหนังสือเกียงบุนห้วนเจ้าเมืองตังลูมาถึงเกียงจูแหย ขอทหารให้ไปช่วยรบเมืองอิวหุ่นก๋วน เกียงจูแหยก็ให้กิมเฉียกับบกเฉียคุมทหารรีบไปช่วยเกียงบุนห้วน แล้วเกียงจูแหยให้หลำจงกวดคุมทหารออกรบกับอองโจ หลำจงกวดเห็นอองโจแล้วจึงร้องว่า เราตีด่านได้มาถึงสี่ตำบลแล้ว ยังอยู่แต่ด่านเดียวเท่านี้ จะไม่ยอมขึ้นทำองอาจมาต่อสู้กับเรา อองโจโกรธขับม้าพาทหารเข้ารบกับหลำจงกวดได้สามสิบเพลง หลำจงกวดฟันถูกอองโจตัวขาดเป็นสองท่อนตาย ครั้นได้ชัยชนะก็กลับเข้าค่าย แจ้งความกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงให้อึ้งปวยฮอยกทหารเข้าไปตีด่าน เตียวแก๋ก็ให้แต้หลุนออกต่อสู้ได้ยี่สิบเพลง อึ้งปวยฮอก็ฆ่าแต้หลุนตาย เตียวแก๋รู้ก็มีความวิตกนัก จึงปรึกษากับนางโกลั่นเองภรรยา นางโกลั่นเองผู้ภรรยาจึงว่า ท่านก็มีฝีมือกล้าหาญนัก เหตุใดจะมาย่อหย่อนต่อข้าศึกหาควรไม่ จงเร่งออกไปรบเถิดก็จะได้ชัยชนะ พอทหารมาบอกว่าเกียงจูแหยยกเข้ามาประชิดเชิงกำแพง เตียวแก๋ก็จัดทหารพร้อมแล้ว ขึ้นขี่ม้าเปิดประตูเมืองออกไปแล้วร้องท้าทาย เกียงจูแหยก็ให้กีซกเบ๋งกีซกเสงออกรบ เตียวแก๋ก็ขับม้าเข้าต่อสู้ ได้ทีฟันถูกกีซกเบ๋ง กีซกเสงตาย แล้วเตียวแก๋ก็กลับเข้าเมือง เกียงจูแหยก็คืนมาค่าย พอซ่องเฮกฮอกับบุนเพ่งซุยเอ๋งจิวหยง ซึ่งไปตีด่านตินเต๋งก๋วนได้แล้วกลับมา จึงสั่งให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยง แล้วก็ให้ทหารทั้งสี่นายยกไปรบเตียวแก๋ เตียวแก๋ก็ออกมาต่อสู้ ทหารทั้งสี่นายก็ขับม้าเข้าล้อมเตียวแก๋ไว้ เกียงจูแหยคิดวิตกกลัวทหารทั้งสี่จะไม่สู้ฝีมือเตียวแก๋ได้ จึงให้อึ้งปวยฮอหนุนไปอีก อึ้งปวยฮอก็เข้าช่วยรบได้สี่สิบเพลง ซ่องเฮกฮอแกล้งทำเป็นเสียทีชักม้าหนี ทหารทั้งสี่นายรู้กันก็ทำหนีมาด้วย เตียวแก๋ขับม้าไล่มาพลางเอามือตบศีรษะม้าลงก็บังเกิดเป็นควันมืดไป จึงฟันบุนเพ่งตกม้าตาย ซ่องเฮกฮอก็แก้น้ำเต้าออกจะสำแดงความรู้ พอเตียวแก๋ขับม้ามาทันก็ฟันซ่องเฮกฮอตาย
๏ ฝ่ายนางโกลั่นเองอยู่ในเมือง เห็นผัวออกรบช้าไปกลัวจะเสียทีแก่ข้าศึก จึงขึ้นม้าตามมาช่วย เห็นทหารทั้งสามคนยังต่อสู้กับผัว จึงเอาเข็มเหล็กมีฤทธิ์ทิ้งไปถูกจักขุอึ้งปวยฮอกับทหารทั้งสองซบลง เตียวแก๋เข้าซ้ำฟันตายสิ้น เกียงจูแหยรู้ว่าอึ้งปวยฮอกับทหารสี่นายตายก็เสียใจ มีความเศร้าโศกร้องไห้รัก พอเอียวเจี้ยนกองลำเลียงมาถึงจึงเรียกเข้ามาบอก เอียวเจี้ยนรู้ก็ตกใจ จึงว่ากับโลเฉียว่า เหตุไรท่านจึงไม่ออกไปรบ ให้อึ้งปวยฮอซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ออกต่อสู้กับเตียวแก๋จนตาย โลเฉียจึงว่าท่านจะมาติโทษเรานั้นไม่ชอบด้วยอึ้งปวยฮอเป็นผู้ใหญ่ เห็นจะต่อสู้ได้ท่านจึงออกไป เราเป็นผู้น้อยจะห้ามได้หรือ พูดกันยังไม่สิ้นความพอทหารมาบอกว่า เตียวแก๋ยกมาถึงหน้าค่าย เกียงจูแหยให้อึ้งฮุยปิวซึ่งเป็นน้องอึ้งปวยฮอกับเอียวเจี้ยนออกไปต่อสู้ได้สามสิบเพลง เตียวแก๋ฟันถูกอึ้งฮุยปิวตาย เอียวเจี้ยนก็คิดว่า ม้าเตียวแก๋ตัวนี้มีฤทธิ์ที่ศีรษะ เราจะแกล้งทำให้จับเราได้ จึงจะคิดแก้แค้นเมื่อภายหลัง คิดแล้วก็เข้าต่อสู้กับเตียวแก๋ เตียวแก๋ก็จับเอียวเจี้ยนได้เอาตัวเข้าไปในเมือง ให้ทหารเอาไปตัดศีรษะเสีย ทหารก็พาเอียวเจี้ยนไปฆ่าตามคำเตียวแก๋ เอียวเจี้ยนก็กลับเป็นขึ้นเดินไป เห็นม้าซึ่งเตียวแก๋เคยขี่อยู่ที่นั้นจึ่งฆ่าม้าเสีย เตียวแก๋รู้ว่าเอียวเจี้ยนกลับเป็นขึ้น แล้วฆ่าม้าเสียด้วยก็มีความโกรธนัก รีบไปจับเอียวเจี้ยนได้ให้ฆ่าเสียอีก เอียวเจี้ยนก็กลับเป็นลอบไปฆ่ามารดาเตียวแก๋เสีย รีบหนีไปแจ้งความเกียงจูแหย ก็มีความยินดี พอทหารมาบอกว่าเตียวแก๋ยกมา จึงให้โลเฉียออกต่อสู้ โลเฉียก็เหยียบจักรถืออาวุธออกไป เตียวแก๋เห็นก็ขับม้ารำง้าวเข้ารบกับโลเฉียได้ห้าเพลง โลเฉียจึงทำฤทธิ์เป็นมังกรเก้าตัว พ่นพิษออกเป็นเพลิงถูกม้าเตียวแก๋ขี่นั้นตาย แต่ตัวเตียวแก๋แทรกแผ่นดินหนีไป โลเฉียคิดว่าเตียวแก๋ตายด้วยก็ดีใจ จึงมาบอกเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าสำแดงฤทธิ์ทำเป็นไฟไหม้เตียวแก๋ตายแล้ว เกียงจูแหยก็สิ้นความวิตก จึงสั่งให้ทหารหุงข้าวกินแต่ในเวลาสามยามรุ่งขึ้นจะยกเข้าเมือง เตียวแก๋ครั้นหนีมาถึงเมืองจึงบอกภรรยาว่าโลเฉียมีฤทธิ์นักทำแก่เราแทบจะสิ้นชีวิต นางโกลั่นเองจึงว่าท่านสิมีวิชาดำดินได้ จะต้องไปสู้ต้องการอะไร เวลาค่ำจงดำดินไปฆ่าพวกเกียงจูแหยเสียให้สิ้นจะมิดีหรือ เตียวแก๋ก็เห็นชอบด้วย จึงว่าเราจะไปทำแก้แค้นที่ฆ่ามารดาเราในค่ำวันนี้ ครั้นค่ำก็ถือง้าวดำดินไป
๘๗
๏ ฝ่ายเอียวหยิมซึ่งเป็นทหารเกียงจูแหย ฝ่ามือนั้นมีจักขุทั้งสองข้างเห็นบนอากาศแลใต้ดิน ครั้นเวลาสองยามเดินเที่ยวตรวจค่าย ยกมือขึ้นส่องดูเห็นเตียวแก๋ดำดินมาถึงที่เกียงจูแหยอยู่ เอียวหยิมก็ร้องบอกทหารทั้งปวง ให้จุดคบเพลิงส่องค้นจับตัวเตียวแก๋ เตียวแก๋รู้ก็หนีไป เกียงจูแหยคิดสงสัยนัก จึงถามว่าเหตุผลเป็นประการใดจึงอื้ออึงดังนี้ เอียวหยิมจึงบอกว่า เตียวแก๋ดำดินมาจะทำร้ายแก่ท่าน บัดนี้หนีไปแล้ว เกียงจูแหยรู้ก็ตกใจ จึงว่าเตียวแก๋นี้โลเฉียบอกเราว่าตายแล้ว เหตุไรจึงกลับมาได้เล่า เอียวหยิมจึงว่าเป็นความจริง เตียวแก๋หาตายไม่ดำดินไป โลเฉียไม่รู้จึงว่าตาย เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ท่านอย่าวิตกเลย พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะอาสาออกต่อสู้กับเตียวแก๋
๏ ฝ่ายเตียวแก๋ครั้นกลับไปถึงเมืองภรรยาถามว่า ท่านไปฆ่าพวกกองทัพเมืองไซรกีหมดแล้วหรือ เตียวแก๋สั่นศีรษะแล้วว่า อันทหารพวกเกียงจูแหยนั้นมีวิชารู้รวดเร็วดังผ่าไม้ไผ่ ภรรยาจึงว่าถ้ากระนั้นท่านจงเร่งบอกหนังสือไปทูลพระเจ้าติวอ๋อง ขอทหารที่มีฝีมือแลความรู้มาช่วย เตียวแก๋เห็นด้วย จึงแต่งหนังสือแจ้งข้อความให้ทหารรีบไปเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนครั้นรุ่งขึ้น ก็ลาเกียงจูแหยขี่ม้าพาทหารมาหน้าเมือง ร้องเรียกเตียวแก๋ให้ออกมารบ เตียวแก๋จัดแจงทหาร แล้วออกมาเห็นเอียวเจี้ยน จึงว่าท่านฆ่ามารดาเราเสีย วันนี้เราจะเอาชีวิตท่านให้หายแค้น เอียวเจี้ยนจึงตอบว่า ทีนี้ท่านกลัวฝีมือแลฤทธิ์ทหารเมืองไซรกีแล้วหรือ เตียวแก๋โกรธก็เข้ารบกับเอียวเจี้ยนได้สามเพลง เอียวเจี้ยนแปลงตัวเป็นสุนัข วิ่งไปจะกัดเตียวแก๋ เตียวแก๋ตกใจกลัวแทรกแผ่นดินหนีไป เอียวเจี้ยนก็กลับมาแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงให้จดหมายความชอบเอียวหยิมไว้ แล้วตั้งเอียวหยิมเป็นเจ้าพนักงานเที่ยวตรวจค่ายทั้งสิ้น
๏ ฝ่ายเตียวแก๋ครั้นมาถึงเรียกภรรยามาปรึกษาว่า การศึกครั้งนี้เห็นเหลือกำลังจะช้าอยู่มิได้ จำเราจะคิดอ่านทิ้งเมืองเสียหนีไปเถิด ภรรยาจึงว่าซึ่งท่านคิดนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย พระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงเรามีพระคุณยิ่งนัก ชอบแต่จะอยู่ต่อสู้ข้าศึก สู้เสียชีวิตแทนพระคุณจึงจะควร การศึกทั้งนี้ไว้ธุระข้าพเจ้าเถิด ท่านอย่าวิตกเลย ครั้นรุ่งขึ้นนางโกลั่นเองก็ขี่ม้าพาทหารออกไป
๏ ฝ่ายนางเตงตันหยกภรรยาโทเฮงสุน เห็นภรรยาเตียวแก๋ยกมา จึงเข้าไปคำนับเกียงจูแหยรับอาสาคุมทหารออกมาหน้าค่าย ต่างพูดจาโต้ตอบกันแล้วเข้ารบกันได้ยี่สิบเพลง นางเตงตันหยกทำเป็นหนีครั้นนางโกลั่นเองไล่ติดตามมา จึงเอาก้อนศิลาทิ้งถูกหน้าฟันหัก นางโกลั่นเองจะต่อสู้มิได้ก็หนีไป นางเตงตันหยกกลับมาแจ้งความกับเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายโทเฮงสุนไปขนลำเลียงมาถึง แล้วเข้าไปคำนับเกียงจูแหยไม่เห็นอึ้งปวยฮอกับบุตรแลบุนเพ่งกีซกเบ๋งกีซกเสงจึงถามทหารทั้งปวงว่าไปไหน โลเฉียจึงบอกว่าออกไปรบกับเตียวแก๋ เตียวแก๋ฆ่าตาย แล้วเล่าความให้ฟังว่าเตียวแก๋ดำดินมาในค่าย โทเฮงสุนจึงว่าเมืองเสงติก๋วน เขามีคนรู้วิชาดี เราจะอาสาออกไปรบ จึงมาชวนภรรยาว่าพรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าออกรบกับเตียวแก๋ ครั้นเช้าโทเฮงสุนก็คำนับเกียงจูแหย ว่าข้าพเจ้าขออาสาท่านออกต่อสู้ลองฝีมือเตียวแก๋ดูสักครั้งหนึ่ง เกียงจูแหยก็สั่งให้เอียวเจี้ยนโลเฉียไปด้วยโทเฮงสุน โทเฮงสุนขี่ม้าชวนภรรยาไปหน้าเมืองเสงติก๋วน เตียวแก๋รู้ก็ออกมาเห็นโทเฮงสุนเป็นเด็กยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวงจึงถามชื่อ โทเฮงสุนบอกแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับเตียวแก๋ได้สามเพลง ทหารทั้งปวงก็เข้ารุมกันรบเตียวแก๋ เตียวแก๋ก็ลงจากม้าดำดินไป โทเฮงสุนก็ดำดินไล่ติดตามทันสู้กันใต้ดิน เตียวแก๋เห็นจะสู้ฝีมือโทเฮงสุนไม่ได้ ก็หนีด้วยกำลังเร็ว โทเฮงสุนกำลังฤทธิ์น้อยตามไม่ทัน จึงกลับมาค่ายบอกเกียงจูแหยตามที่ได้รบกับเตียวแก๋ เกียงจูแหยจึงว่าอาจารย์ของท่านมีความรู้นัก เราจะเขียนหนังสือให้ ท่านไปหาครูเรียนความรู้มาจับตัวเตียวแก๋ให้ได้ โทเฮงสุนก็รับคำได้หนังสือแล้วคำนับเกียงจูแหยออกมาสั่งภรรยาแล้วก็รีบไป
๏ ฝ่ายเตียวแก๋ครั้นหนีโทเฮงสุนไปถึงเมืองแล้ว เรียกภรรยามาปรึกษาด้วยการศึก จะคิดทำหนังสือบอกไปอีก พอบังเกิดพายุหนัก ธงใหญ่ซึ่งปักอยู่นั้นก็ขาดไป ผัวเมียเห็นก็ตกใจ ไม่รู้ว่าจะเกิดความร้ายดีประการใด จึงให้ยกโต๊ะมาแต่งเครื่องบูชาออกไปตั้ง เอาอีแปะสองอันทอดดู นางโกลั่นเองจึงบอกผัวว่าจะมีเหตุ ด้วยบัดนี้โทเฮงสุนไปเรียนความรู้เขาเทียนเหลงจะมาทำร้ายแก่ท่าน เตียวแก๋จึงว่าโทเฮงสุนมีฤทธิ์เดินทางได้วันละหมื่นสองพันห้าร้อยเส้น  เรามีกำลังฤทธิ์เดินทางได้วันหนึ่งถึงหมื่นแปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบเส้น มากกว่าหกพันสองร้อยห้าสิบเส้น โทเฮงสุนเห็นจะไม่พ้นเรา ว่าแล้วก็สำแดงฤทธิ์รีบไปสกัดซุ่มอยู่ โทเฮงสุนเดินมาพอแลเห็นภูเขาที่อาจารย์อยู่ มีความยินดีรีบเดินไป เตียวแก๋เห็นโทเฮงสุนมาใกล้ร้องตวาดแล้วเอาง้าวฟันโทเฮงสุนตาย ตัดศีรษะได้กลับมาบอกความแก่ภรรยา แล้วเอาศีรษะแขวนไว้หน้าเมือง พวกทหารเห็นก็วิ่งไปแจ้งความแก่เกียงจูแหยเ เกียงจูแหยไม่เชื่อ จึงจับยามดูก็รู้ว่าโทเฮงสุนตายจริง นางเตงตันหยกรู้ว่าผัวตายก็ร้องไห้ เข้ามาคำนับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าจะขอออกรบกับเตียวแก๋ แก้แค้นซึ่งฆ่าผัวข้าพเจ้าเสีย เกียงจูแหยห้ามก็ไม่ฟัง ขึ้นม้ารีบไปเรียกเตียวแก๋ เตียวแก๋รู้จะออกรบ ภรรยาจึงห้ามไว้ว่า ข้าพเจ้าจะออกต่อสู้กับภรรยาโทเฮงสุนเอง แล้วขึ้นขี่ม้าถือง้าวกับน้ำเต้าออกมาถึงที่รบ จึงเอาเข็มในน้ำเต้าออก ทิ้งไปถูกจักขุนางเตงตันหยกล้มคว่ำลง แล้วเอาง้าวฟันนางเตงตันหยกก็ตาย ตัดศีรษะไปแขวนไว้ด้วยกับศีรษะผัว เกียงจูแหยรู้ก็มีความสงสาร แล้วกำชับทหารว่า เตียวแก๋มีความรู้วิชาเชี่ยวชาญนัก อย่าให้ผู้ใดเลินเล่อให้รักษาค่ายคูหน้าที่ไว้จงมั่นคง หลำจงกวดจึงว่าข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเมืองเสงติก๋วนนี้ก็เป็นเมืองน้อย แต่หากว่าเราทำการครั้งนี้นานช้า เตียวแก๋จึงได้ฆ่าทหารล้มตายเนือง ๆ กำเริบใจขึ้นทุกวัน ถ้านานไปข้าพเจ้าเห็นจะเสียทีเป็นมั่นคง ขอท่านจงเร่งคุมทหารเข้าหักเอาในเวลาหนึ่งสองเวลา เตียวแก๋ไหนจะเอาปัญญาความรู้รับรองได้ ด้วยมากกว่ากันนัก เมืองนิดหนึ่งเท่านี้ก็จะแหลกราบไปด้วยสติปัญญาท่านแลฝีมือทหารทั้งปวง เกียงจูแหยก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ให้ตีกลองแลม้าล่อเป็นสัญญา แล้วขึ้นขี่ซูปุดเสียงยกทหารตรูเข้าล้อมเมือง ตีระดมจุดประทัดทิ้งคบเพลิงแลปีนกำแพงทำการเป็นสามารถ เตียวแก๋เห็นดังนั้นก็ไม่ออกต่อสู้ ให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินป้องกันไว้ มิให้ทหารเกียงจูแหยทำอันตรายได้ แต่เกียงจูแหยยกมาล้อมเมืองถึงสองคืนสองวันแล้วไม่ได้เมืองก็เสียใจ พาทหารกลับมาตั้งอยู่ค่ายมั่น เตียวแก๋ครั้นเห็นข้าศึกกลับไปแล้ว จึงแต่งหนังสือให้รีบไปเมืองจิวโก๋อีกฉบับหนึ่ง ผู้ถือหนังสือไปถึงด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋น เห็นพวกทิศใต้แลทิศเหนือตั้งอยู่ ก็หลีกไปทางก๋วนเอี้ย ครั้นถึงเมืองจิวโก๋แล้วจึงแจ้งความแก่หมุยจู หมุยจูก็เข้าไปเฝ้าในพระที่นั่งหลกไต๋ เห็นพระเจ้าติวอ่องกำลังเสวยสุราเป็นสุขอยู่กับนางขันกี จึงร้องกราบทูลว่า เตียวแก๋บอกมาด้วยมีศึกเป็นการร้อน พระเจ้าติวอ๋องทรงทราบแล้ว ตรัสเรียกหมุยจูเข้าไป เอาหนังสือคลี่ออกทอดพระเนตร แจ้งความว่ากีฮวดกับเกียงจูแหยยกกองทัพมาตีด่านล่วงเข้ามาถึงสี่ตำบลแล้ว บัดนี้เข้าประชิดเมืองเสงติก๋วนเตียวแก๋เหลือกำลังที่จะต่อสู้ ขอทหารเพิ่มเติมไปช่วย ถ้าช้าไปวันหนึ่งสองวันจะเสียเมือง พระเจ้าติวอ๋องครั้นทราบแล้วตกตะลึงไป หมุยจูจึงทูลว่าระยะทางแต่เมืองเสงติก๋วนจะถึงเมืองจิวโก๋นี้เป็นทางสี่พันห้าเส้น ที่ตำบลด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋นนั้นพวกน่ำเปกเฮาปักเปกเฮาก็มาอยู่จะไว้ใจมิได้ ครั้งนี้เมืองเราเห็นจะเสียแก่ข้าศึกแล้ว พระเจ้าติวอ่องก็โกรธจึงตรัสว่า กีฮวดเป็นแต่ลูกเด็กจะคิดกบฏทำองอาจ ยกมารบหัวเมืองแลตีด่านล่วงเกินเข้ามาดังนี้ เราจะยกออกไปจับตัวให้ได้ ปวยเหลียมจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะเสด็จไปนั้น ข้าพระองค์ทราบว่าพวกที่มาตั้งซุ่มอยู่สี่ร้อยจะเป็นกลศึกประการใดยังไม่แจ้ง เกลือกจะทำอันตรายภายหลัง จะเสด็จกลับมาโดยยากจะเสียท่วงทีแก่ข้าศึก ทหารในเมืองเราก็ยังมีมากอยู่ ถ้าเขียนหนังสือปิดไว้ที่ประตูเมือง แม้นผู้ใดมีน้ำใจสามิภักดิ์อาสาปราบปรามศัตรูครั้งนี้ได้ จะปูนบำเหน็จชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นชอบ ให้เขียนหนังสือใบปิดไว้
๏ ฝ่ายผู้มีวิชาสามคนซึ่งอยู่​ ณ เขาบุ๋นสัน คนหนึ่งชื่ออวนหองเป็นชะนี คนหนึ่งชื่อง่อเหลงเป็นตะขาบ คนนหนึ่งชื่อเสียงเฮาเป็นงู สัตว์ทั้งสามแปลงเป็นคนมา เห็นหนังสือแล้วก้เข้าไปหาปวยเหลียมคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาไปจับข้าศึกมาให้จงได้ ปวยเหลียมก็มีความยินดีเชิญให้นั่งที่สมควร คนทั้งสามจึงว่าข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยจะนั่งเทียมท่านไม่ควร ปวยเหลียมจึงถามว่าท่านทั้งสามชื่อไรอยู่เมืองไหน คนทั้งสามจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่ออวนหอง ข้าพเจ้าชื่อง่อเหลง ข้าพเจ้าชื่อเสียงเฮาอยู่เขาบุ๋นสัน ปวยเหลียมครั้นแจ้งดังนั้นก็มีความยินดี จึงพาทหารสามนายเข้าไปเฝ้า เห็นพระเจ้าติวอ่องทรงหมากรุกอยู่กับขุนนางผู้หนึ่งชื่อออกไหล ที่พระที่นั่งเฮี่ยนเค่งเตี้ยน แปลว่าที่เสด็จออกขุนนาง ปวยเหลียมกราบถวายบังคมแล้วทูลว่า มีคนสามคนชื่ออวนหองชื่อง่อเหลงชื่อเสียงเฮา จะมารับอาสาต่อสู้ข้าศึกเอาชัยชนะให้จงได้ พระเจ้าติวอ๋องทรงทราบแล้วดีพระทัยให้หาเข้ามา คนทั้งสามก็เข้าไปกราบถวายบังคมพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสถามว่า ซึ่งจะรบกับข้าศึกนั้นจะคิดทำประการใด อวนหองจึงทูลว่าเกียงจูแหยคนนี้หามีความสัตย์ไม่ เป็นแต่คนช่างพูดเที่ยวเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงให้เชื่อถือเข้าด้วย จึงทำการศึกได้ทั้งนี้ข้าพเจ้าคิดกันว่าจะทำกลอุบายจับตัวเกียงจูแหยให้ได้ บรรดาหัวเมืองขึ้นแก่เมืองไซรกีทั้งแปดร้อยนั้น จะกลับคืนมาให้เข้าด้วยพระองค์เหมือนแต่ก่อนก็จะสิ้นเสี้ยนศัตรู พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังดังนั้นดีพระทัยนัก ตั้งอวนหองเป็นไต้เจียงกุ๋นแม่ทัพหลวง ให้ง่อเหลงกับเสียงเฮาเป็นแม่ทัพหน้า ให้ลุยไขเป็นงอกุนจ๋งต๊กที่ยกกระบัตรทัพ ให้อินโภ้ไป้เป็นชำกุ๋นกำกับปีกซ้ายขวา ให้อินเสงซิวลุยฮุนลุยเผงเหล่าหยินเกียดเป็นเกียกกายกองหนุน ครั้งจัดแจงเสร็จแล้วพระเจ้าติวอ๋องจึงพระราชทานสุราให้กินเสร็จแล้ว เหล่าหยินเกียดจึงเข้าไปใกล้ทูลว่า ซึ่งพระองค์จะตั้งอวนหองเป็นแม่ทัพนั้น ข้าพระองค์ยังสงสัยอยู่ ยังมิได้เห็นฝีมือแลความรู้เป็นประการใด จะทดลองดูก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ แต่การศึกครั้งนี้เห็นเป็นการร้อน ข้าศึกจวนจะมาถึงเมืองเราอยู่แล้ว จะให้ทดลองก็จะช้าวันเวลาไปเห็นจะไม่ทันท่วงทีข้าศึก ตัวท่านกับขุนนางทั้งปวงก็กำกับไปด้วยเป็นหลายนาย ถ้าเห็นเพลี่ยงพล้ำเป็นประการใด จงช่วยกันคิดอ่านสุดแต่ให้ได้ชัยชนะเถิด จงเร่งเกณฑ์ทหารให้ได้ยี่สิบหมื่น รีบไปให้ทันช่วยเตียวแก๋จึงจะชอบ อวนหองไต้เจียงกุ๋นกับขุนนางทั้งปวงก็กราบถวายบังคมลาออกมา จัดแจงทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว ได้ฤกษ์ก็ยกทัพไปจากเมืองจิวโก๋
๏ ฝ่ายเตียวแก๋ครั้นบอกหนังสือไปหลายเวลาแล้ว ก็ยังไม่เห็นกองทัพมาถึง มีความวิตกจึงปรับทุกข์กับภรรยาว่า เกียงจูแหยก็มารบอยู่ทุกเวลา พวกน่ำเปกเฮาปักเปกเฮา ซึ่งไปเข้าด้วยบูอ๋องก็มาตั้งซุ่มสกัดอยู่ที่ด่านอึ่งฮอเบ๋งจี๋น เป็นศัตรูกระนาบอยู่ถึงสองทาง เสบียงอาหารในเมืองเราก็เบาบางอยู่แล้ว เห็นจะต่อสู้เคี่ยวเข็ญไปมิได้ ภรรยาจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่า อวนหองยกกองทัพเมืองหลวงมาแล้ว ถ้าถึงด่านอึ่งฮอเบ๋งจี๋น ตีพวกน่ำเปกเฮาปักเปกเฮาแตกแล้ว ก็รีบจะมาช่วยเรา กองทัพเกียงจูแหยเล่าก็มาตั้งอยู่ช้านาน เห็นเสบียงอาหารก็จะเบาบางลง ถ้ากองทัพเมืองหลวงมาถึงแล้ว เรายกทหารเมืองเราออกสมทบทุ่มเทเอา เวลาหนึ่งสองเวลา เกียงจูแหยไหนจะทนฝีมือได้ ก็จะแตกยับเยินไป เราก็จะได้ความชอบ เตียวแก๋ก็เห็นดีด้วย
๘๘
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยอยู่ ณ ค่าย ให้หาขุนนางมาพร้อมปรึกษาว่า เมืองเสงติก๋วนเป็นด่านน้อยเท่านี้ก็ยังไม่ตีแตกได้ กลับเสียทหารเป็นอันมาก การครั้งนี้ผู้ใดจะเห็นประการใดบ้าง ขุนนางทั้งปวงยังปรึกษากันอยู่ นายประตูเข้ามาคำนับแล้วว่า กีหลิวสุนซึ่งเป็นครูโทเฮงสุน ให้ศิษย์ถือหนังสือมาถึงเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงสั่งให้พาตัวผู้ถือหนังสือเข้ามา ผู้ถือหนังสือคำนับแล้วส่งหนังสือให้เกียงจูแหย เกียงจูแหยฉีกผนึกออกอ่านดูเป็นใจความว่า โทเฮงสุนซึ่งตายนั้นก็เป็นกรรมสิ้นอายุสุดที่จะช่วย เราได้ให้ตราอันมีฤทธิ์มากับเอียวเจี้ยนดวงหนึ่ง แล้วได้บอกอุบายมาทุกประการ จงให้เอียวเจี้ยนไปที่ด่านอึ้งฮอเบ๋งจี๋นคอยเตียวแก๋เถิด การที่จะต่อสู้สืบไปนั้นท่านอย่าวิตกเลย เกียงจูแหยยินดีนัก จึงสั่งให้จัดทหารเป็นสี่กอง เกณฑ์โลเฉียกับหลุยจินจู๊ให้ไปซุ่มอยู่ริมเมือง ทหารสามกองนั้นให้เอียวหยิมกองหนึ่ง อุยฮอกองหนึ่ง ตั้งรายไปตามระยะทาง ให้เอียวเจี้ยนนั้นไปคอยสกัดที่ด่านอึ่งฮอเบ๋งจี๋น เกียงจูแหยจะยกไปเป็นกองล่อเตียวแก๋ ครั้นปรึกษากันแล้วจึงทูลพระเจ้าบูอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องก็เห็นชอบแล้วตรัสว่า เราจะไปด้วยอาจารย์เกียงจูแหย แล้วต่างกองก็ยกไปตามคำสั่ง พระเจ้าบูอ๋องกับเกียงจูแหยก็ขึ้นม้ายกทหารมาถึงหน้าเมือง แล้วร้องชวนให้เตียวแก๋ออกมารบ เตียวแก๋รู้ก็ขึ้นดูบนกำแพงเมือง เห็นกีฮวดกับเกียงจูแหยจึงร้องว่า ท่านเห็นว่าเราเป็นแต่เมืองด่านมีทหารน้อยจะไม่ต่อสู้ได้หรือ แล้วก็กลับมาบอกภรรยาให้ขึ้นบนป้อมตรวจตราทหารรักษาหน้าที่เชิงเทิน แต่ตัวนั้นจะออกไปต่อสู้กับเกียงจูแหย ครั้นส่งการเสร็จแล้ว ก็ถือง้าวขี่ม้าพาทหารออกไป เกียงจูแหยก็ทำอุบายพาทหารหนีไปทางตะวันตก เตียวแก๋เข้าใจว่าเกียงจูแหยกลัว ก็ขับม้าไล่ติดตาม โลเฉียกับหลุยจินจู๊ซึ่งซุ่มอยู่ที่ริมเมือง เห็นเตียวแก๋ออกไล่เกียงจูแหยดังสัญญา จึงสำแดงฤทธิ์เป็นสามศีรษะหกมือเหยียบจักรลมจักรไฟ ให้ทหารจุดประทัดใหญ่น้อยระดมขึ้น แล้วก็กรูกันเข้าเมือง ไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินล้มตายเป็นอันมาก นางโกลั่นเองเห็นโลเฉียรุกไล่ฆ่าฟันทหารเข้ามามีความโกรธนัก ออกต่อสู้แล้วจะเอาเข็มทิ้งก็ไม่ทัน โลเฉียเอากำไลทิ้งถูกล้มลงตายอยู่กับที่วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้
๏ ฝ่ายเตียวแก๋ไล่เกียงจูแหยไป ไกลทางสองร้อยห้าสิบเส้น ได้ยินเสียงประทัดแลกลองอื้ออึงขึ้นในเมืองก็ตกใจชักม้ากลับมา เกียงจูแหยจึงร้องว่าเมืองเอ็งแตกแล้ว จะไม่ยอมเข้าด้วยเรา จะหนีไปไหนเล่า เตียวแก๋ก็รีบขับม้ามาถึงเมือง พบโลเฉีย โลเฉียจึงร้องว่า เหตุไรจึงไม่ลงจากม้ามาคำนับเราจะต่อสู้กับเราหรือ เตียวแก๋ก็ขัดใจเข้ารบได้สี่เพลง โลเฉียจึงแปลงเป็นมังกรเก้าตัว พ่นพิษเป็นแสงเพลิงออกมา เตียวแก๋ตกใจกลัวลงจากม้าวิ่งไป แล้วคิดถึงภรรยาว่าจะเป็นตายประการใดหาได้รู้ พอมาถึงประตูเมือง พอหลุยจินจู๊สกัดอยู่ก็จนใจจึงคิดว่า จงดำดินไปหาอวนหองเถิด แล้วอ่านมนต์ดำดินไป โลเฉียครั้นได้เมืองแล้วก็ให้ม้าใช้ไปเชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องกับเกียงจูแหยเข้ามาเมือง พระเจ้าบูอ๋องเสด็จมาถึงเมืองแล้ว เห็นชาวเมืองต้องอาวุธเจ็บปวดล้มตายเกลื่อนกลาดไป จึงสั่งให้เอาศพทั้งปวงไปฝังเสีย แล้วให้เก็บเครื่องสาตราวุธใหญ่น้อยทำบัญชีรวบรวมไว้ เอียวหยิมอยู่กลางทาง ยกมือซึ่งมีจักขุขึ้น ส่องดูก็เห็นเตียวแก๋มาใต้ดินเร็วดังลม จึงชี้บอกอุยฮอแล้วชวนกันไล่ติดตามก้าวสกัดไปจนถึงด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋นที่เอียวเจี้ยนอยู่ เอียวเจี้ยนรู้ว่าเตียวแก๋ดำดินมา จึงเอายันต์ที่อาจารย์กีหลิวสุนให้มาเผาไฟทิ้งลงก็บันดาลแผ่นดินที่นั้นแข็งดุจดังเหล็ก เตียวแก๋ดั้นไปมิได้จะกลับไป เอียวหยิมเห็นจึงชี้บอกอุยฮอว่าเตียวแก๋อยู่ตรงนี้ อุยฮอจึงเอากระบี่แทงดินลงไปถูกเตียวแก๋ตาย วิญญาณนั้นก็ไปอยู่ห้องสินไต้ แล้วทหารทั้งสามก็กลับมาแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยให้หยุดพักทหารอยู่ที่เมืองเสงติก๋วนสามวัน คิดทำเกราะเหล็กให้ทหารใส่ แล้วยกกองทัพมาด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋นเป็นที่ข้ามแม่น้ำ จึงจ้างเรือชาวบ้านมาให้ข้ามส่ง คิดราคาให้ลำละห้าสลึงจนสิ้นคนทั้งกองทัพ หญิงชายทั้งปวงก็มีความยินดีว่า ท่านมาให้ข้าพเจ้าได้ลาภทั่วกันดุจฝนตก แล้วแต่งเรือเป็นรูปมังกร ประดับด้วยเครื่องอันงามมีกลองประโคม มาถวายให้พระเจ้าบูอ๋องทรงขี่ข้ามกับเกียงจูแหย ครั้นมาถึงกลางน้ำให้บังเกิดพายุคลื่นกระทบเรือกลิ้งโคลงไป พระเจ้าบูอ๋องก็ตกพระทัย ตรัสบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงทูลว่าที่ตำบลนี้เคยเป็นอยู่แต่ก่อน เวลาเย็นน้ำลงไหลเชี่ยว ครั้นเวลาเช้าลมพัดกล้า น้ำขึ้นจึงบังเกิดคลื่นใหญ่อย่าตกพระทัยเลย แล้วมีปลาตัวหนึ่งใหญ่สีขาวโดดเข้าในเรือ พระเจ้าบูอ๋องเห็นประหลาดจึงตรัสถามว่า จะเป็นนิมิตเหตุประการใด แล้วจะให้จับปลานั้นปล่อยเสีย เกียงจูแหยจึงทูลว่าปลาเข้าในเรืออย่างนี้ก็เป็นลาภของพระองค์ที่จะได้ราชสมบัติในเมืองจิวโก๋ ปลานี้เทวดาบันดาลให้ จะปล่อยเสียนั้นไม่ควร ขอให้เอาไว้ทำเครื่องเสวย ด้วยปลานี้ถึงที่ตายดุจดังพระเจ้าติวอ๋องอันจะสิ้นบุญในครั้งนี้ แล้วเกียงจูแหยก็ให้พ่อครัวเอาปลานั้นไปทำเครื่องถวาย พระเจ้าบูอ๋องเสวยที่เหลือนั้นแจกให้ทหารทั้งปวงกินแล้ว ลมแลคลื่นก็สงบไป เรือที่นั่งแลเรือทหารทั้งปวงมาถึงท่าที่ด่านพร้อมกัน พวกน่ำเปกเฮาปักเปกเฮา บรรดาอยู่ที่นั้นรู้ว่าพระเจ้าบูอ๋องแลเกียงจูแหยมาถึง ก็พากันลงมาถวายบังคมพระเจ้าบูอ๋อง คำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงขึ้นไปเกณฑ์ให้ทหารเร่งทำค่ายแลตำหนัก แล้วประกาศสั่งทหารทั้งปวงว่า บัดนี้เรายกมาใกล้เมืองหลวงแล้ว ราชการศึกสิ่งใดให้บอกแก่เราก่อน แม้นควรจะทูลพระเจ้าบูอ่องเราจึงจะทูล ด้วยพระเจ้าบูอ่องทรงพระเยาว์แล้วใจบุญจะเสียราชการไป ถ้าใครมิฟังเราสั่งจะเอาโทษถึงตาย แล้วให้โลเฉีย เอียวเจี้ยน กับพวกน่ำเปกเฮาปักเปกเฮา คุมเกวียนลงไปรับเสด็จแห่พระเจ้าบูอ๋องขึ้นมา
๏ ครั้นพระเจ้าบูอ๋องเสด็จถึงตำหนักแล้ว เกียงจูแหยก็พาทหารใหญ่น้อยมาถวายบังคมเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่าเราเป็นเด็กยังหารู้การรอบคอบไม่ อาจารย์เกียงจูแหยเหมือนบิดาเรา แลราชการเบ็ดเสร็จทั้งปวงเราไว้ธุระสิทธิ์ขาดแก่ท่านอาจารย์​ แล้วให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยคิดอ่านปรึกษากับท่านเถิด แล้วสั่งให้แต่งโต๊ะแลสุรามาเลี้ยงเหล่าขุนนางแลทหารทั้งปวง
๘๙
๏ ฝ่ายอวนหองอยู่ในค่าย ม้าใช้มาแจ้งว่าเกียงจูแหยยกกองทัพมาตั้งอยู่ที่ด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋น อิวโพ้ไป้จึงว่าการศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก จำจะคิดอ่านต่อสู้ให้สามารถจึงจะได้ อวนหองจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย อันเกียงจูแหยนี้เรารู้จักอยู่เป็นไพร่เอาสติปัญญามาแต่ไหน แต่หากว่าโชคดีจึงรบชนะด่านทางทั้งปวงล่วงเข้ามาได้ ทีนี้ท่านจะคอยดูเราจะทำให้เกียงจูแหยยับเยิน มิให้เหลือทหารกลับไปแต่สักคนหนึ่งได้
๏ ขณะนั้นฝ่ายอีบุ๋นเต๊กบู๋โกขุย พวกหัวเมืองซึ่งมาเข้าพระเจ้าบูอ๋องนั้น เข้าไปคำนับเกียงจูแหยแล้วว่าทหารแลหัวเมืองทั้งปวงพร้อมกันแล้วจะช้าอยู่ไย วันนี้ขอท่านจงได้ยกเข้าตีค่ายอวนหองให้เข็ดฝีมือเสียจงได้ เกียงจูแหยจึงว่าเรามาทำการศึกครั้งนี้ หมายจะให้อาณาประชาราษฎรเป็นสุข ซึ่งจะเข้าหักหาญเอาก่อนนั้นหาควรไม่ จำจะให้มีหนังสือไปว่ากล่าวโดยดีก่อน ถ้าอวนหองดื้อดึงประการใด เราจึงจะคิดอ่านทำการต่อภายหลัง แล้วจะกำหนดให้รู้วันซึ่งจะรบกัน จึงจะต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ขุนนางทั้งปวงก็คำนับแล้วว่าท่านว่านี้ชอบแล้ว เกียงจูแหยก็ให้เขียนหนังสือแจ้งความฉบับหนึ่งให้เอียวเจี้ยนถือไป ณ ค่ายอวนหอง อวนหองรู้ก็ให้หาตัวเอียวเจี้ยนเข้าไป รับเอาหนังสือมาดูแจ้งความแล้ว จึงว่ากับเอียวเจี้ยนว่าเราไม่ตอบหนังสือแล้ว เวลาพรุ่งนี้ให้เกียงจูแหยมารบกับเราเถิด เอียวเจี้ยนก็กลับมาแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็สั่งให้ทหารจัดกระบวนทัพ กองหลวงนั้นให้ถือธงแดง งกซุ่นคุมพวกทหารหัวเมืองฝ่ายใต้เป็นปีกขวา จองเอ๋งหลวนคุมทหารหัวเมืองฝ่ายเหนือเป็นปีกซ้าย ให้ถือธงห้าสีทั้งสองกอง ครั้งรุ่งก็จุดประทัดสัญญา ยกทัพไปตั้งที่หน้าค่ายอวนหอง อวนหองรู้ก็ขึ้นม้าขาว ใส่เสื้อแลหมวกสีน้ำเงินถือกระบองเหล็ก พาทหารออกมาเห็นเกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงหน้าเป็นมังกร ตัวมีเกล็ดเหมือนกิเลน หางเป็นหางโค เท้าเหมือนเท้าแรดยืนอยู่กลางทหาร จึงร้องถามว่าท่านชื่อเกียงจูแหยหรือ เกียงจูแหยก็รับคำแล้วถามว่า ท่านชื่ออวนหองเป็นแม่ทัพเอกในเมืองจิวโก๋หรือ บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องก็สิ้นความสัจ สิ้นบุญยังแต่จะตาย บรรดาหัวเมืองทั้งปวง ก็ยอมเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องสิ้นแล้ว เรายกกองทัพมาครั้งนี้ดุจดังกองเพลิงอันใหญ่ ท่านเหมือนหนึ่งน้ำในจอกน้อยนิดหนึ่งจะดับไฟที่ไหนได้ อย่าทำดื้อดึงให้เสียที จงเร่งฟังคำเราว่า มาสามิภักดิ์กับพระเจ้าบูอ๋องโดยดี ก็จะได้ความชอบสืบไป อวนหองจึงร้องตอบเกียงจูแหยว่า เกียงเสียงท่านดีแต่ตกเบ็ด รู้แห่งที่น้ำตื้นแลลึก จะตกปลากับจะล่อลวงชาวด่านที่หาสติปัญญาไม่ จึงได้ทหารยกกองทัพมาถึงนี่ ซึ่งจะมาขู่ล่อลวงเรานั้นเรารู้เท่าอยู่ ว่าแล้วก็สั่งเสียงเฮากองหน้าให้เร่งขับม้าเข้าจับเกียงจูแหย เอียวซีเหลียงงกซุ่นเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้าต่อสู้กับเสียงเฮาได้หลายเพลง เสียงเฮาทำเป็นหนี แล้วร่ายมนต์ให้เป็นลมพัดมืดบังตัวแลม้า แปลงตัวเป็นงูพ่นพิษออกไปถูกเอียวซีเหลียงงกซุ่นตกม้าลงมาสลบอยู่แล้วตัดศีรษะไป จึงร้องประกาศว่า วันนี้จะจับเกียงเสียงทำให้เหมือนเอียวซีเหลียงงกซุ่น แพจอซิวเห็นเอียนซีเหลียงงกซุ่นตาย ก็ขับม้าออกไปร้องท้าทาย ง่อเหลงเห็นแพจอซิวรุกมาก็รำดาบสองมือออกต่อสู้ แล้วก็ทำเป็นหนี ครั้นแพจอซิวไล่ตามจึงแปลงตัวเป็นตะขาบใหญ่ไล่กัดเอาแพจอเจ็บปวดเป็นสาหัส แล้วง่อเหลงก็ฟันแพจอซิวตัวขาดสองท่อนตาย ทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาช่วย ตะขาบก็กัดทหารคนนั้นตาย เอียวเจี้ยนเห็นจึงบอกโลเฉีย ว่าง่อเหลงนี้เห็นจะมีความรู้จำเราจะออกต่อสู้จึงจะได้ ง่อเหลงขับม้าเข้ามาตรงหน้าร้องว่าผู้ใดจะชิมคมดาบเราก็ให้เร่งออกมา โลเฉียได้ยินก็โกรธ จึงแปลงกายเป็นสามศีรษะหกมือเหยียบจักรเข้ารบกับง่อเหลง ง่อเหลงก็ต่อสู้ด้วยดาบสองมือได้สี่เพลง โลเฉียจึงทำเป็นไฟไปล้อมง่อเหลงไว้ ง่อเหลงก็สำแดงฤทธิ์เป็นควันขึ้น แล้วก็หายตัวไป เสียงเฮาเห็นดังนั้นก็ออกสู้กับโลเฉีย เอียวเจี้ยนก็เข้าช่วยโลเฉียรบ เสียงเฮาเห็นเหลือกำลังก็หนีไป เอียวเจี้ยนจึงเอาเกาทัณฑ์ลูกทองเหลืองไล่ตามยิงเป็นหลายที โลเฉียก็ทำเป็นมังกรไปสกัดล้อมไว้ เสียงเฮาก็ทำเป็นควันมืดขึ้นหายตัวไป อวนหองเห็นทหารพ่ายแพ้ก็โกรธ ขับม้าออกต่อสู้กับเกียงจูแหยได้ห้าสิบเพลงยังไม่แพ้กัน เอียวหยิมทหารเกียงจูแหยจึงร่ายมนต์เอาพัดโบกไปเป็นไฟไหม้ม้าอวนหองตาย อวนหองทนร้อนมิได้ก็หนีไป เกียงจูแหยก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหารเข้าค่าย ตรวจกันดูรู้ว่าเสียทหารตัวนายสามคนก็ไม่สบาย เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าอวนหองนั้นเป็นชะนี ง่อเหลงนั้นเป็นตะขาบ เสียงเฮานั้นเป็นงู สัตว์ทั้งสามแปลงเป็นคนมา เมื่อโลเฉียทำเป็นมังกรไล่ไป แลข้าพเจ้าเอาเกาทัณฑ์ยิงทั้งเอียวหยิมเอาพัดโบกเป็นไฟ ไปประหารคนทั้งสามก็ไม่ตาย ด้วยเหตุว่าคนทั้งสามมิใช่มนุษย์เป็นสัตว์มีฤทธิ์แปลงมา ซึ่งจะหักเอาด้วยฝีมือนั้นไม่ได้ จำจะจัดแจงคนที่มีความรู้ แลอุบายอันดีออกต่อสู้คิดฆ่าเสียให้จงได้
๏ ฝ่ายอวนหองครั้นมาถึงค่าย จึงว่ากับง่อเหลงเสียงเฮาว่า โลเฉียเอียวหยิมนั้นมีฤทธิ์มาก ง่อเหลงจึงตอบว่าคนทั้งปวงกลัวมังกร แลพัดทหารเกียงจูแหย แต่ตัวเราไม่ครั่นคร้ามแก่ข้าศึก จะรบเอาความชอบให้จงได้ แล้วอวนหองเขียนหนังสือบอกไปถึงปวยเหลียมให้ทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ข้าพเจ้าได้ออกรบกับเกียงจูแหยครั้งหนึ่ง ฆ่านายทหารตายสามคน กับทหารเลวตายเป็นอันมาก แลการศึกนั้นอย่าให้ทรงพระวิตกเลย
๏ ขณะนั้นเหลาหยินเกียดอินเสงซิวลุยฮุนลุยเผงปรึกษากันว่า วันนี้เราเห็นแม่ทัพกับกองหน้า ออกรบเกียงจูแหยนั้นดูเหมือนมิใช่มนุษย์เป็นชาติเดียรรัจฉาน ด้วยประเพณีแต่ก่อนเป็นอาจารย์ว่าไว้ ถ้าเมืองใดจะอยู่เป็นสุขก็มีเทวดามาอยู่ด้วย ครั้งนี้สัตว์ทั้งสามมาเข้าด้วยพระเจ้าติวอ๋อง เราเห็นว่าเมืองจิวโก๋จะเป็นอันตรายเสียแล้ว อินเสงซิวจึงห้ามว่าท่านอย่าพูดก่อนเลย ถ้าเห็นเสียท่วงทีประการใด เราทั้งปวงจึงค่อยคิดต่อสู้ข้าศึกเอาชีวิตแทนพระคุณเจ้าต่อภายหลัง
๏ ฝ่ายผู้ถือหนังสือไปถึงเมืองจิวโก๋ จึงคำนับแจ้งความแก่ปวยเหลียม ปวยเหลียมก็นำหนังสือเข้าไปทูล พระเจ้าติวอ๋องทราบแล้วดีพระทัย แล้วให้ปวยเหลียมจัดโหมดร้อยม้วนอีแปะหมื่นพวง กับแพะแลสุราไปพระราชทานอวนหอง แล้วพระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จเข้าข้างใน ตรัสบอกนางขันกีตามหนังสืออวนหองบอกมาทุกประการ นางขันกีจึงว่าซึ่งอวนหองไปทำศึกบอกข้อราชการมานั้น ข้าพระองค์เห็นว่าพระบารมีของพระองค์จะรุ่งเรืองไป บ้านเมืองจะอยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าติวอ๋องก็สบายพระทัยจึงพานางขันกี นางฮีบี๋ นางอึ้งกุยหยิน มเหสีทั้งสามขึ้นไปเสวยสุราบนที่นั่งหลกไต๋
๏ ขณะนั้นเป็นเทศกาลหนาวหมอกลงมืดมัวด้วยแซะตกจึงให้เปิดมู่ลี่ชวนมเหสีให้ดูแซะ ที่ตกลงมาพื้นแผ่นดินเป็นอันมาก ดุจดังกองเงิน แล้วให้นางทั้งสามทำเพลงขับร้องประสานเสียงกัน พระองค์ทรงฟังเพลงเสวยสุราพลาง ครั้นหายมืดมัวสว่างเป็นปรกติแล้ว จึงถามมเหสีออกไปที่ลั่นกันชาญชั้นนอก ทอดพระเนตรไปข้างทิศตะวันตก เห็นชายแก่คนหนึ่งกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เดินลุยน้ำข้ามคลอง คนแก่นั้นเดินเร็ว คนหนุ่มนั้นเดินช้า จึงตรัสแก่นางขันกีว่าคนทั้งสองนั้น เหตุไรคนหนุ่มจึงเดินช้ากว่าคนแก่ นางขันกีจึงทูลว่า ซึ่งคนแก่เดินเร็วนั้น เมื่อแรกเขาจะมาเกิด บิดามารดาเขาบริบูรณ์ด้วยโลหิต บุตรจึงมีแรงมาก คนหนุ่มซึ่งเดินช้านั้นเมื่อแรกจะเกิดในครรภ์บิดามารดาโลหิตไม่บริบูรณ์ บุตรจึงมีกำลังน้อย พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่ายังไม่เห็นจริง นางขันกีจึงทูลว่าถ้าพระองค์จะให้เห็นจริง จงให้หาตัวคนทั้งสองมาตัดเท้าดูโลหิตเถิด พระเจ้าติวอ่องก็สั่งให้ไปนำคนทั้งสองเข้ามาถึงหน้าที่นั่ง พระเจ้าติวอ๋องจึงให้เอาขวานตัดเท้าคนทั้งสองออกดู เห็นคนแก่นั้นมีโลหิตมาก คนหนุ่มนั้นมีโลหิตน้อย ก็ตรัสชมนางขันกี ว่าเจ้ารู้ดูแน่ดังเทวดา นางขันกีจึงทูลว่าข้าพระองค์เป็นผู้หญิง ได้เรียนรู้ไว้บ้างนิดหน่อยหนึ่ง ถ้าพระองค์จะใคร่ดูความรู้ข้าพระองค์อีก จงให้หาผู้หญิงมีครรภ์มา ข้าพระองค์จะทายบุตรในท้องนั้นว่าเป็นอย่างไรให้รู้แจ้ง พระเจ้าติวอ่องก็สั่งให้ไปหาหญิงมีครรภ์มาสักสองคน ครั้นผู้ไปหาพบหญิงจะพาตัวมา หญิงนั้นรู้ก็กลัวต่างคนร้องไห้ไม่มา ผัวหญิงกับพรรคพวกก็ชวนกันชิง คนผู้ไปหานั้นก็ไม่ฟัง ฉุดลากถุ่มเถียงกันอื้ออึง ปิจู๊ซึ่งเป็นบุตรปิกันเห็นดังนั้นจึงถาม ครั้นแจ้งความแล้วก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องทูลว่า ซึ่งพระองค์ให้เอาคนสองคนอันหาความผิดมิได้มาตัดเท้าเสียนั้น ก็เป็นที่เดือดร้อนอยู่แล้ว ซึ่งจะเอาหญิงมีครรภ์มาผ่าท้องดู ตามคำพระมเหสีอีกนั้น ข้าพระองค์เห็นผิดอย่างธรรมเนียมกษัตริย์แต่ก่อน บัดนี้การศึกก็ยังหาเสร็จไม่ พระองค์จะทำให้อาณาประชาราษฎรร้อนดังนี้ เกลือกจะช่วยกันคิดเอาใจออกหากไปเข้าด้วยบุตรสิ้น สมบัติทั้งปวงจะมิเป็นอันตรายเสียหรือ ขอพระองค์อย่าทำดังนี้เลยหาควรไม่ พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธว่า ปิจู๊ว่าล่วงเกิน จึงสั่งทหารให้เอาปิจู๊ไปทุบเสีย ปิจู๊ร้องว่าซึ่งข้าพระองค์ว่าทั้งนี้เพราะคิดกตัญญูเห็นแก่แผ่นดิน ถึงจะฆ่าเสียก็ไม่เสียดายชีวิต ครั้นทหารคุมตัวปิจู๊มาถึงประตู พอหมุยจิวคี้หมุยจิวเอี๋ยน ซึ่งเป็นพี่น้องกับปิจู๊มาห้ามไว้ แล้วเข้าไปทูลว่าซึ่งปิจู๊มาทูลล่วงเกินต่อพระองค์นั้น โทษก็ผิดอยู่แล้ว แต่ว่ากล่าวทั้งนี้ด้วยความสัตย์ซื่อรักพระองค์ จะให้แผ่นดินเป็นสุขจะได้พึ่งพระบารมีสืบไป ข้าพระองค์ขอพระราชทานชีวิตปิจู๊ไว้ครั้งหนึ่งเถิด พระเจ้าติวอ๋องก็พระราชทานชีวิตไว้ ให้ถอดเป็นไพร่ นางขันกีผูกพยาบาทปิจู๊ จึงทูลว่าซึ่งพระองค์ให้ปิจู๊เป็นไพร่นั้น ข้าพระองค์เห็นว่าปิจู๊มีความแค้นเคือง จะไปเข้ากับเกียงจูแหยซึ่งเป็นข้าศึกมาทำร้ายแก่พระองค์เป็นมั่นคง ขอให้ทำโทษจงสาหัส โกนศีรษะเสียแล้วไว้ใช้เป็นทาสตรากตรำให้สาใจที่ล่วงเกินแก่เจ้าแผ่นดิน พระเจ้าติวอ่องก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ทำตามนางขันกี หมุยจิวคี้หมุยจิวเอี๋ยน ครั้นพระเจ้าติวอ๋องสั่งดังนั้นก็เสียใจ ถวายบังคมลาไปบ้าน แล้วชวนกันร้องไห้สงสารปิจู๊ จึงปรึกษากันว่าเราจะอยู่ด้วยพระเจ้าติวอ๋องไม่ได้ ก็เก็บทรัพย์สิ่งของทั้งปวงพากันหนีไป พระเจ้าติวอ๋องก็ให้เอาตัวหญิงมีครรภ์สองคนเข้ามาหน้าที่นั่ง ให้นางขันกีทายว่าบุตรในครรภ์เป็นอย่างไร นางขันกีจึงทูลว่า บุตรนั้นเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เป็นหญิงคนหนึ่ง ชายนั้นผินหน้ามาอยู่ข้างขวา หญิงนั้นผินหน้าอยู่ข้างซ้าย พระเจ้าติวอ๋องจึงให้ผ่าท้องสตรีทั้งสองออก ก็เห็นบุตรนั้นเป็นเหมือนคำนางขันกี ในทันใดนั้นก็บังเกิดพายุให้มืดมนไป แล้วมีขุนนางเข้ามาทูลว่า หมุยจิวคี้หมุยจิวเอี๋ยนทิ้งบ้านเรือนเสียไม่รู้ว่าจะไปแห่งใด พระเจ้าติวอ๋องก็ตรัสว่า อ้ายสองคนนี้ถึงอยู่ก็หาได้ราชการสิ่งใดไม่ มันจะหนีไปเข้าด้วยข้าศึกก็ตามที อวนหองเขาไปปราบปรามอยู่แล้วจะกลัวอะไร ตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าติวอ๋องก็คิดแต่จะเล่นสนุก มิได้ว่าราชการบ้านเมือง
๙๐
๏ อยู่มาวันหนึ่งมีคนสองคนมาหาปวยเหลียม ปวยเหลียมดูรูปทรงคนทั้งสองประหลาด คนหนึ่งหน้าเขียวจักขุดังไฟ มีเขี้ยวล่ำสันโตใหญ่ คนหนึ่งหน้าแดงมีจักขุเท่าจาน เขี้ยวแหลมเหมือนกระบี่ ศีรษะมีเขาทั้งสองข้าง ผิดรูปคนทั้งปวงก็ตกใจกลัว จึงถามว่าท่านทั้งสองชื่อไรมาแต่ไหน คนทั้งสองจึงว่าข้าพเจ้าชื่อเกาเบ๋ง ข้าพเจ้าชื่อเกากัก เป็นไพร่อยู่ในเมืองจิวโก๋ รู้ว่าเกียงจูแหยยกกองทัพมาทำอันตรายแก่บ้านเมืองพระเจ้าติวอ๋อง ข้าพเจ้าพี่น้องจะมาทำราชการอาสา ด้วยความกตัญญู ใช่จะเห็นแก่ลาภแลยศถาศักดิ์หามิได้ ปวยเหลียมแจ้งความแล้วก็พาคนทั้งสองเข้าไปทูลพระเจ้าติวอ๋องตามถ้อยคำพระเจ้าติวอ๋องทอดพระเนตรเกาเบ๋งเกากัก เห็นรูปทรงหน้าตาร้ายกาจผิดมนุษย์ ก็เข้าพระทัยว่าเป็นคนมีฤทธิ์ จึงตั้งคนทั้งสองเป็นซินจู๊เซียงเจี๋ยง แปลว่านายทหารใหญ่ พระราชทานสุราให้กิน แล้วจัดทหารให้พอสมควร เร่งรีบไปช่วยอวนหอง ณ ด่านอึ่งฮอเบ๋งจิ๋น ครั้นทหารทั้งสองมาถึงค่ายอวนหอง อวนหองก็เชิญให้นั่งที่สมควรแลดูหน้าก็จำได้ ว่าคนทั้งสองนี้เป็นปีศาจอยู่ต้นไม้บนเขากี๋ปัว คนทั้งสองนั้นก็รู้ว่าอวนหองเป็นผีชะนีอยู่เขาบุ๋นสัน ต่างคนต่างรู้จักชาติตระกูลก็คำนับกันด้วยความยินดี แล้วอวนหองจึงให้เกาเบ๋งเกากักคุมทหารยกไปหน้าค่ายเกียงจูแหย โลเฉียรู้ก็อาสาออกมาเห็นคนทั้งสองแปลกหน้ามาใหม่ จึงถามว่าท่านชื่อไร ทหารทั้งสองก็บอกว่าเราชื่อเกาเบ๋งเกากัก พระเจ้าติวอ๋องใช้มาปราบเสี้ยนศัตรู ผู้ใดเป็นทหารฝีมือดีก็เร่งมาสู้กับเรา โลเฉียโกรธก็แปลงตัวเป็นสามศีรษะหกมือ ถืออาวุธออกรบกับเกาเบ๋งเกากัก เอากำไลทิ้งถูกหมวกเกากักกระเด็นไป แล้วทำฤทธิ์เป็นมังกรเก้าตัวพ่นพิษเป็นเพลิง ถูกเกาเบ๋งเกากักหายไป โลเฉียก็กลับมาบอกเกียงจูแหย ว่าทหารทั้งสองตายแล้ว เกาเบ๋งเกากักครั้นหนีโลเฉียไปถึงค่าย จึงบอกอวนหองว่าทหารเกียงจูแหยมีฝีมือแลความรู้มาก จะขอหยุดระลึกวิชาเสียก่อน พรุ่งนี้จึงจะออกมารบ ครั้นเช้าเกาเบ๋งเกากักก็ออกไปยังสนามรบ เกียงจูแหยรู้จึงถามโลเฉียว่า วานนี้ท่านบอกเราว่าทหารทั้งสองตายแล้ว เหตุไรจึงกลับมาอีกเล่า โลเฉียจึงว่าข้าพเจ้าไม่เห็นตัวมัน ก็เข้าใจว่าถูกพิษมังกรตาย ซึ่งมันหายไปนั้นจะมีฤทธิ์ดำดินไปได้ก็มิได้รู้ ข้าพเจ้าบอกท่านนั้นผิดแล้ว ขอท่านได้งดโทษข้าพเจ้าเถิด
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยพูดกับโลเฉียนั้น เกาเบ๋งได้ยินบอกกับเกากักผู้น้อง อันเกาเบ๋งนั้นหูได้ยินไกลถึงหมื่นสองพันห้าร้อยเส้น เกากักนั้นจักขุเห็นไกลได้หมื่นสองพันห้าร้อยเส้น
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยจัดแจงทหารที่มีฝีมือหกร้อยคนพร้อมแล้วเกียงจูแหยก็ยกออกมา เห็นทหารทั้งสองหน้าตาร้ายกาจ จึงว่าเมืองจิวโก๋จะเป็นของเราแล้ว ท่านยังจะองอาจมาต่อสู้กับเราอีกหรือ เกาเบ๋งหัวเราะแล้วว่า ท่านก็อยู่ที่เขากุนหลุน ไม่มีความรู้วิชาอะไร จะสู้เราที่ไหนได้ แล้วก็รุกไล่เกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้เอียวหยิมลิเจ้งออกต่อสู้ เอียวเจี้ยนยืนดูอยู่แต่ไกล จึงร้องบอกลิเจ้งเอียวหยิมว่าทหารทั้งสองนั้นเป็นปีศาจมิใช่มนุษย์ ให้ระวังตัวจงดี เอียวหยิมจึงอ่านอาคมเอาพัดโบกเป็นไฟไปถูกเกาเบ๋ง ลิเจ้งจึงเอากะทะทองตีเอาเกากัก ทหารทั้งสองก็สำแดงฤทธิ์เป็นควันขึ้นแล้วหายตัวไป อวนหองเห็นเกาเบ๋งเกากักสู้ทหารเกียงจูแหยไม่ได้หนีมาจึงให้ง่อเหลงกับเซียงเฮาไปรบ เกียงจูแหยจึงให้โลเฉียกับเอียวเจี้ยนออกสู้
๏ ขณะเมื่อทหารทั้งสองฝ่ายยังสู้รบติดพันกันอยู่ อวนหองเห็นช้าไปจึงจับกระบองเหล็ก ขึ้นม้าออกจากค่ายเข้าไล่ตีเกียงจูแหย หลุยจินจู๊กับอุยฮอทหารเกียงจูแหย ก็ออกมาสกัดรับรองไว้ แล้วเอากระบองตี อวนหองหลบได้ถูกม้าที่ขี่ล้มลง อวนหองกลัวฝีมือทหารทั้งสอง ก็อ่านมนต์นี้หายตัวไป แล้วโลเฉียอ่านมนต์เป็นเพลิงล้อมง่อเหลงไว้ ง่อเหลงก็สำแดงฤทธิ์หายไป เอียวเจี้ยนจึงทำเป็นสุนัขโตใหญ่ วิ่งไปจะกัดเซียงเฮา เซียงเฮาตกใจกลัวก็หายตัวไป เกียงจูแหยแลทหารทั้งปวงได้ชัยชนะ ก็ให้ตีม้าล่อสัญญากลับเข้าค่าย เอียวเจี้ยนจึงเข้าไปหาเกียงจูแหย แล้วว่าเดิมอาจารย์สั่งมาว่า ถ้ายกไปถึงด่านเบ๋งจี๋น จะมีสัตว์เจ็ดตัวแปลงเป็นคนมารบอย่าให้ไว้ใจ แลบัดนี้อวนหองแลทหารมารบกับพวกเรา ครั้นเสียทีแล้วหายไปหาจับตัวได้ไม่ ซึ่งจะรบกับอวนหองสืบไปนั้น ขอท่านจงคิดอ่านด้วยกลอุบายอันดีจึงจะชนะ เกียงจูแหยจึงว่าซึ่งท่านให้สติตักเตือนนั้นก็ขอบใจแล้ว แลการซึ่งจะต่อสู้อวนหองแลทหารทั้งปวงนั้นเป็นธุระเราจะคิดเองอย่าวิตกเลย ครั้นค่ำเกียงจูแหยจึงหาลิเจ้ง หลุยจินจู๊ เอียวหยิม เอียวเจี้ยนมาสั่งให้ไปที่สนามรบ จงเอาไม้โถปิดยันต์ปักไว้ แล้วให้เอาเลือดสุนัขดำไก่ดำปะไม้ด้วย ท่านจงทำดังนี้อีกสามแห่ง กับให้ทหารเลวหาของโสโครกไว้ทุกคน ถ้าเห็นอวนหองยกมารบเมื่อใด จึงให้เอาของโสโครกเทสาดไปให้ทั่วทั้งที่รบ ทหารสี่คนก็ไปทำตามสั่งทุกประการ ครั้นรุ่งขึ้นเกียงจูแหยก็พาทหารไปหน้าค่าย ให้ร้องเรียกเกาเบ๋งเกากักได้ยินก็ออกมา เห็นเกียงจูแหยแล้วว่าเรารู้เท่าท่านอยู่ ท่านเป็นลูกศิษย์อาจารย์เขากุนหลุน ดีแต่ทำเลขยันต์ เอาเลือดสุนัขไก่ดำมาประพรม กับเอาของโสโครกมาเทสาดไว้เราหากลัวไม่ แล้วก็รำขวานเข้ามาจะฟันเกียงจูแหย บูกิดกับหลำจงกวดขับม้าเข้าสู้ได้สามเพลง เกาเบ๋งหัวเราะแล้วร้องว่าแก่เกียงจูแหยว่า วันนี้หนีเราไม่พ้น แล้วละทหารทั้งสองเสียฟันฝ่าเข้าไปตรงแม่ทัพ โลเฉีย หลุยจินจู๊ ลิเจ้ง เอียวหยิม เห็นเกาเบ๋งเกากักตีถลำเข้ามาถึงที่ทำยันต์ปักไว้ ก็ตีกลองสัญญาขึ้น ทหารทั้งปวงก็ตรูกันเข้าล้อมจะจับ เกาเบ๋งเกากักครั้นเห็นโลหิตแลอุจาระก็บังเกิดอาเจียน จะอยู่ต่อสู้มิได้ก็หายตัวไป ทหารทั้งปวงมิได้เห็นว่าเกาเบ๋งเกากักไปทางไหน เกียงจูแหยครั้นไม่ได้ตัวเกาเบ๋งเกากักก็มีความโกรธนัก พาทหารกลับเข้าค่าย จึงปรึกษาเอียวเจี้ยนว่า เกาเบ๋งเกากักเข้าในที่ล้อมแล้วหนีไป เราจะคิดประการใดจึงจะได้เมืองจิวโก๋ เอียวเจี้ยนจึงว่าการทั้งนี้ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะลาไปสักหน่อยหนึ่งจะกลับมา เกียงจูแหยจึงถามว่าจะไปไหน เอียวเจี้ยนจึงว่าข้าพเจ้าบอกไม่ได้ ด้วยเกาเบ๋งหูได้ยินไกล แล้วก็ลาเกียงจูแหยไป
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยกับเอียวเจี้ยนพูดกันนั้น เกาเบ๋งได้ยินจึงบอกกับเกากักว่า อ้ายสองคนจะคิดกันไปดูที่อยู่ของเราหรือจะทำประการใดก็ยังไม่รู้ พูดแล้วก็หัวเราะกัน เอียวเจี้ยนครั้นไปถึงถ้ำกิมเฮียต๋งที่เขาหยกจั๋ว จึงเคาะประตูถ้ำเข้า สานุศิษย์ของอาจารย์ที่อยู่ในถ้ำได้ยินก็ออกมาถามเอียวเจี้ยนได้ความแล้วกลับเข้าไปบอกอาจารย์ อาจารย์จึงให้พาเอียวเจี้ยนเข้ามา แล้วถามว่าท่านมาธุระอะไร เอียวเจี้ยนคำนับแล้วเล่าความซึ่งรบกับเกาเบ๋งเกากักให้ฟังทุกประการ อาจารย์หยกเตงจินหยินแจ้งความแล้วจึงว่า เกาเบ๋งนี้เป็นปีศาจสิงอยู่ที่ต้นลำพูบนเขากี๋ปัว ต้องแสงพระจันทร์พระอาทิตย์มาหลายปีแล้ว จึงมีฤทธิ์จำแลงเป็นคนหูได้ยินไกลถึงพันสี่ร้อยห้าสิบเส้น เกากักนั้นเป็นปีศาจสิงอยู่ที่ศาลเก่าคนบูชานับถือนานแล้ว ครั้นได้แสงพระอาทิตย์พระจันทร์ ก็บังเกิดฤทธิ์จักขุเห็นไกลได้พันสี่ร้อยห้าสิบเส้น ถ้าจะฆ่าปีศาจทั้งสองจงไปขุดฟันต้นลำพูแลรื้อศาลที่เขานั้นลงเผาไฟเสียให้สิ้น เกาเบ๋งเกากักจึงจะตาย เอียวเจี้ยนรู้ความก็คำนับลาอาจารย์กลับมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยถามก็สั่นศีรษะว่าบอกไม่ได้ อ้ายเกาเบ๋งหูไวจะได้ยิน จงเอากลองแลม้าล่อมาตีขึ้นให้อึงก่อนจึงจะบอกได้ เกียงจูแหยก็ให้เอากลองแลม้าล่อมาตี เอียวเจี้ยนก็แจ้งความตามคำอาจารย์หยกเตงจินหยินบอก ในขณะนั้นเกากักอยู่ในค่าย แลมาเห็นเกียงจูแหยกับเอียวเจี้ยนนั่งอยู่ด้วยกัน ให้ทหารตีกลองแลม้าล่อ จึงให้เกาเบ๋งฟังดูว่าเขาพูดกันด้วยความอะไร เกาเบ๋งจึงบอกว่าได้ยินแต่เขาพูดกันว่าบอกไม่ได้ แล้วให้ทหารตีกลองแลม้าล่อแลเขาจะพูดกันอย่างไรอีกนั้นไม่ได้ยิน ด้วยเสียงกลองแลม้าล่อนั้นอึงนัก
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นแจ้งความซึ่งเอียวเจี้ยนบอกแล้วจึงให้ลิเจ้งกับหลุยจินจู๊คุมทหารสามพัน ไปเผาศาลแลขุดฟันต้นไม้เสีย ทหารทั้งสองก็รีบไปทำตามคำสั่งเสร็จแล้วกลับมาบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่า ถ้าเสร็จราชการศึกพระเจ้าบูอ๋องได้ราชสมบัติแล้ว เราจึงคิดอ่านสร้างศาลแลปลูกต้นไม้ขึ้นไว้ดังเก่า แล้วสั่งให้ปลูกศาลที่หน้าค่ายห้าแห่ง ศาลใหญ่สี่หน้าอยู่กลาง มีศาลน้อยทั้งสี่ทิศ แล้วปักยันต์รอบศาลทั้งแปดทิศ ครั้นทำศาลเสร็จแล้ว พอแต้หลุนขนเสบียงมาถึง
๏ ฝ่ายอวนหองจึงให้หาทหารมาพร้อม ปรึกษาว่าเรายกกองทัพมารบกับเกียงจูแหยก็นานแล้ว ยังหาเสร็จการศึกไม่ เวลาค่ำวันนี้เราคิดจะปล้นค่ายเกียงจูแหย จะให้เสียงเฮาง่อเหลงเกาเบ๋งเกากักเป็นกองหน้า ให้อินโพ้ไป้ลุยไขเป็นปีกซ้ายขวา ให้อินเสงซิวเหลายินเกียดเป็นกองหลัง ท่านจงจัดแจงไว้ให้พร้อม
๙๑
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยอยู่ในค่ายเห็นพายุบังเกิดประหลาด จึงนับนิ้วมือดูก็รู้ว่าจะมีเหตุในค่ำวันนี้ จึงให้เอายันต์ไปปิดหน้าค่าย เต็มติดกันไปดังร่างแห แล้วให้ลิเจ้งคุมทหารไปตั้งอยู่ทิศตะวันออก ให้เอียวหยิมคุมทหารไปอยู่ทิศตะวันตก ให้โลเฉียคุมทหารไปอยู่ทิศใต้ ให้หลุยจินจู๊คุมทหารไปอยู่ทิศเหนือ ให้เอียวเจี้ยนกับอุยฮอเป็นกองหลัง ให้บูกิด หลำจงกวด แต้หลุนอยู่รักษาค่ายกับพระเจ้าบูอ๋อง แล้วเกียงจูแหยอาบน้ำชำระกาย จัดแจงเครื่องสาตราวุธสำหรับตัวครบแล้ว ก็พาทหารไปอยู่ที่ศาลใหญ่
๏ ฝ่ายอวนหองครั้นเวลาสองยามได้ฤกษ์ ก็พาทหารที่จัดแจงไว้ยกมาถึงกลางทาง เหลายินเกียดจึงว่ากับอินเสงซิวว่าเราจะเข้ารบเวลาวันนี้ เกียงจูแหยมีสติปัญญารู้ฤกษ์แลการทั้งปวง ทหารใหญ่น้อยนั้นล้วนมีฝีมือ แลกลอุบายต่าง ๆ ดีนัก ครั้นเราจะเข้ารบติดพัน ถ้าเสียทีจะหนีไม่ได้ก็จะตายเสียเปล่า เรารักษาตัวไว้แต่ห่าง ๆ พอหลบหลีกได้เถิด อินเสงซิวก็เห็นชอบด้วย จึงค่อยรั้งรอไป เกาเบ๋งเกากักเป็นกองหน้า ครั้นมาใกล้ค่ายเกียงจูแหย จึงให้จุดประทัดใหญ่น้อยขึ้น อวนหองกับเสียงเฮา ง่อเหลงก็คอยจะช่วยอุดหนุน
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นได้ยินเสียงประทัด ก็รู้ว่ากองทัพยกมา จึงถือกระบี่ขึ้นยืนบนถังที่ลงยันต์แล้วสยายผมทำเป็นพายุลมฝนมืดมา แล้วร่ายมนต์เชิญเจ้าสินถูองค์หนึ่ง เจ้าอุดหลุยองค์หนึ่ง จะให้ออกไปเอาชีวิตปีศาจ เกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียงพาทหารยกออกไปตั้งกระบวนทัพพร้อมอยู่หน้าค่าย เกียงจูแหยจึงโยนกระบองเหลี่ยมมีฤทธิ์ขึ้นไปบนอากาศ ตกลงถูกทหารกองหน้าอวนหองตายสองคน ฮันฮูโยนกระบองสั้นมีฤทธิ์ขึ้นไปบนอากาศบ้าง ตกลงถูกง่อเหลงทหารเกียงจูแหยตายคนหนึ่ง โลเฉียโยนมังกรไฟไปเผาเทียนฮั่วทหารอวนหองตาย เอียวหยิมถือพัดไฟห้าประการ โบกไปจะให้ต้องอวนหอง อวนหองเอากระบองยาวมีฤทธิ์แกว่งดับไฟมิให้ต้องตัว แล้วเอากระบองไล่ตีถูกห้าผากเอียวหยิมตาย เกียงจูแหยกับอวนหองรบกันแต่สองยามจนใกล้รุ่ง ทหารล้มตายทั้งสองฝ่าย เกียงจูแหยจึงให้ตีม้าล่อสัญญาเลิกทัพกลับเข้าค่าย เอียวเจี้ยนจึงว่ากับเกียงจูแหยว่า ข้าพเจ้าประหลาดใจนักด้วยอวนหองนี้ พวกเราที่มีฝีมือแผลงฤทธิ์ฆ่าฟันตายแล้วกลับเกิดขึ้นมาสู้อีก ดูเป็นภูตผีปีศาจยักษ์มารก็เหมือนกัน ข้าพเจ้าจะลาท่านไปหาอาจารย์ ชื่อฮุนจงจู๊อยู่ในถ้ำเขาจงลำสัน จะขอยืมกระจกมีฤทธิ์มาส่องดู ให้รู้จักกำเนิดของมัน เราจะได้คิดแก้ไขฆ่าอวนหองเสียให้ตายจึงจะมีชัยชนะ เกียงจูแหยเห็นด้วย เอียวเจี้ยนก็ลาไปถึงถ้ำเขาจงลำสันพบฮุนจงจู๊ เอียวเจี้ยนก็ทำคำนับแล้วแจ้งความซึ่งรบกันให้อาจารย์ฟัง แล้วว่าข้าพเจ้าจะขอยืมกระจกมีฤทธิ์ของอาจารย์ไปส่องดูอวนหองให้รู้เหตุ ฮุนจงจู๊จึงว่าอวนหองนี้กำเนิดมันเป็นปีศาจชะนีเผือกอยู่เขาบุ๋นสัน เทวดาบอกความรู้ให้มันถึงผู้ใดจะมีฤทธิ์จะฆ่ามันไม่ตาย ต่อได้กระจกของเราไปส่องจึงจะจับตัวมันได้ ฮุนจงจู๊ก็ให้กระจกแก่เอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนคำนับลาอาจารย์มา เล่าความให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ เกียงจูแหยยินดี เวลาเช้าก็พาทหารยกกองทัพออกไป อวนหองคุมกองทัพยกออกมาตั้งอยู่กลางแปลงทั้งสองฝ่าย เกียงจูแหยจึงร้องว่ากับอวนหองว่า ท่านเป็นแต่ทหารมีฝีมือ หารู้ฤกษ์ฟ้าฤกษ์ดินลึกซึ้งไม่ ชะตาเมืองจิวโก๋จะเสียแก่เมืองไซรกี กษัตริย์ก็ไม่เป็นธรรม หัวเมืองขึ้นทั้งปวงพากันมาเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องสิ้นแล้ว ท่านไม่รู้ตัวจะพลอยตายด้วย ถ้ารักชีวิตก็ยอมเข้ามาเป็นข้าพระเจ้าบูอ๋องโดยดี จึงจะรอดจากความตาย อวนหองก็หัวเราะแล้วตอบไป ว่าท่านเป็นคนแก่เคยแต่ตกเบ็ด ไม่รู้วิชาการในกลศึก ก็สำคัญว่าหัวเมืองขึ้นจิวโก๋กบฏต่อพระเจ้าอ๋องติวจริง ตัวท่านเป็นคนทรยศหาควรจะอยู่ในแผ่นดินไม่ ว่าพลางเอาทวนเข้าไล่แทงเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนยืนอยู่ริมเกียงจูแหย เอาง้าวออกรับสู้กับอวนหองได้สิบห้าเพลง อวนหองทำเป็นถอยหนีลวงให้ไล่ เอียวเจี้ยนเอากระจกส่องก็เห็นอวนหองเป็นงูขาวใหญ่ คอยจะตอดเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนจำแลงตัวเป็นตะขาบใหญ่มีปีกทำฤทธิ์ดังฟ้าลั่น บินเข้ากัดศีรษะงูขาวเจ็บปวดเป็นสาหัส แล้วตะขาบใหญ่กลับเป็นคน เอากระบี่ฟาดถูกกลางตัวงูขาวขาดเป็นสองท่อน งูขาวกลับเป็นคนถือกระบองจะเข้าตีเอียวเจี้ยน โลเฉียมีหน้าสามหน้าหกมือถืออาวุธหกสิ่งเท้าขวาเหยียบจักรไฟ เท้าซ้ายเหยียบจักรลมเข้าช่วยเอียวเจี้ยน โลเฉียร่ายมนต์เกิดเป็นรูปมังกรโยนขึ้นไปบนอากาศ เป็นไฟเก้าดวงตกลงถูกอวนหองไหม้เป็นจุณไปสิ้น อวนหองกลับเป็นมังกรกลาย โลเฉียถือกระบี่สองมือไล่ฟันมังกร เอียวเจี้ยนถือกระจกไล่ส่อง มังกรหนีกลายเป็นตะขาบใหญ่กลับเข้าไล่พันเท้าเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนจำแลงตัวเป็นไก่ใหญ่ไล่จิกตะขาบ ตะขาบเหาะหนีเข้าในกลีบเมฆ ไก่ใหญ่ก็เหาะไล่จิกตะขาบขาดเป็นหลายท่อน ตะขาบก็สูญไปกลับเป็นอวนหองหนีคืนเข้าค่าย เกียงจูแหยจึงให้ตีม้าล่อสัญญาเลิกทัพกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายเหลายินเกียดอินเสงซิวปรึกษากันว่า เจ้านายเราเอาอ้ายพวกปีศาจชะนีผีป่ามาเป็นแม่ทัพ ทำศึกเห็นจะไม่เป็นการ เราจะพลอยตายด้วย จำจะคิดอ่านทำหนังสือลับลอบบอกเข้าไปถึงเมืองจิวโก๋
๏ ขณะนั้นทหารที่รักษาเสบียงมาบอกกับอวนหองว่า เสบียงอาหารยังอยู่น้อย จะจ่ายกองทัพได้อีกสักเจ็ดวัน อวนหองจะให้มีหนังสือบอกเข้าไปขอเสบียงเมืองจิวโก๋ เหลายินเกียดได้ช่องก็รับถือหนังสือเข้าไปถึงเมืองจิวโก๋ ถวายหนังสือพระเจ้าติวอ๋องทูลความทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องก็เร่งให้เอาเสบียงไปส่ง แล้วให้บุนฮั่วยกออกไปช่วยอวนหอง บุนฮั่วมาถึงค่ายเบ๋งจี๋น เข้าหาอวนหองคำนับแล้วแจ้งความตามรับสั่ง อวนหองเห็นบุนฮั่วรูปร่างโตใหญ่คมสันก็ยินดี ว่าครั้งนี้เกียงจูแหยเห็นจะไม่ทนฝีมือทหารของเราได้ ครั้นรุ่งเช้าบุนฮั่วถือโล่ใหญ่คุมทหารยกออกไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย บุนฮั่วร้องท้าทายว่าทหารคนไรที่มีฝีมือก็เร่งออกมารบกับเรา
๏ ฝ่ายทหารในค่ายเกียงจูแหย แลเห็นบุนฮั่วก็ชวนกันเข้าไปบอกกับเกียงจูแหยว่า บัดนี้ทหารผู้หนึ่งรูปร่างโตใหญ่มายืนร้องท้าทายอยู่หน้าค่าย เลงเฉียวฮอก็รับอาสาจะสู้บุนฮั่ว เลงเฉียวฮอเท้าเดียวหน้าเหมือนมังกร ใช้ศิลาเป็นอาวุธ คุมทหารยกออกไปจากค่าย บุนฮั่วแลเห็นเลงเฉียวฮอรูปร่างประหลาดก็หัวเราะ เลงเฉียวฮอจึงร้องถามว่าตัวท่านชื่อไร บุนฮั่วว่าเราชื่อบุนฮั่วเป็นทหารใหญ่ในเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องให้เราออกมาปราบปราบข้าศึกเสี้ยนหนามให้ราบคาบ ท่านเร่งเข้าไปบอกเกียงจูแหยให้ออกมารบกับเราจึงจะสมควร เลงเฉียวฮอโกรธเอาก้อนศิลาขว้างบุนฮั่ว บุนฮั่วเอาโล่รับไว้ เลงเฉียวฮอบันดาลให้ก้อนศิลาในแผ่นดินลอยขึ้นไปบนอากาศ ตกลงมาดังห่าฝน บุนฮั่วรับไม่ทันถูกก้อนศิลาหลายทีเจ็บปวดนักทนมิได้ ก็หนีไปข้างทิศตะวันออก เลงเฉียวฮอชนะแล้วก็กลับเข้าค่าย บุนฮั่วหนีไปสิ้นหนทางสองร้อยห้าสิบเส้น หยุดนั่งอยู่ที่เชิงเขาแห่งหนึ่งพอหายเหนื่อยแล้วก็กลับมาเข้าไปหาอวนหองว่า ข้าพเจ้าแพ้ข้าศึกเพราะเสียทีจะขอทำการแก้ตัวใหม่ กลางคืนวันนี้ข้าพเจ้าจะเข้าปล้นตีค่ายให้แตกยับเยิน จับเอาตัวเกียงจูแหยให้ได้ อวนหองจึงว่า ถ้าท่านจะยกเข้าปล้นค่าย เราจะจัดทหารที่มีฝีมืออุดหนุนเพิ่มเติมให้เต็มที่ อวนหองบุนฮั่วคิดกันแล้วก็ตระเตรียมทหารพร้อมเวลาประมาณสองยาม บุนฮั่วก็นำทหารเล็ดลอดเข้าไปถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย บุนฮั่วให้จุดประทัดขึ้นพร้อมกัน แล้วกระโจมตีแหกค่ายเข้าไป อวนหองก็ขับทหารเข้าช่วยระดมตี กองทัพเกียงจูแหยมิทันรู้ตัวแตกกระจัดกระจาย ทหารบุนฮั่วอวนหองไล่ฟันทหารเกียงจูแหยล้มตายเป็นอันมาก เกียงจูแหยขึ้นขี่ซูปุดเสียงถือธงเหลืองป้องกันตัวกับลูกศิษย์หกคนพากันหนีเอาตัวรอด อาจารย์สี่คนก็พาบูอ๋องหนีไป บุนฮั่วตีแตกเข้าไปถึงหลังค่ายเห็นฉางข้างมีค่ายล้อมคนรักษาอยู่ บุนฮั่วขับทหารเข้าตีชิงเอาฉางข้าว
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนรักษาค่ายเสบียง เมื่อค่ายใหญ่แตกระส่ำระสายในกลางคืน เอียวเจี้ยนก็รักษาค่ายมั่นไว้ ครั้นบุนฮั่วเข้าตีค่ายเอียวเจี้ยนจึงเอาหญ้ามัดเป็นรูปหุ่น แล้วร่ายมนต์ให้เป็นทหารสูงใหญ่กว่าบุนฮั่วหลายส่วน มีมือถืออาวุธใหญ่ยาวออกไล่แทงบุนฮั่ว บุนฮั่วเห็นทหารโตใหญ่นักตกใจเป็นกำลัง ก็พาทหารถอยหนี รูปหุ่นก็ไล่ติดตามไป พอพบอวนหอง รูปหุ่นเอาอาวุธสามคมแทงอวนหอง อวนหองรับด้วยกระบอง เอียวเจี้ยนจึงร่ายมนต์ให้เป็นสุนัขไล่กัดอวนหอง อวนหองก็แผลงฤทธิ์เป็นสายฟ้าบังตัวไว้ แล้วจึงคิดว่าเราตีค่ายใหญ่แตกยับเยินมีชัยอยู่แล้ว ครั้นจะสู้รบกับเอียวเจี้ยนต่อไป เป็นเวลากลางคืนรี้พลก็เสียกระบวนระส่ำระสายกลัวจะเสียท่วงที จึงถอยทัพกลับคืนไปค่าย ครั้งรุ่งสว่างเกียงจูแหยเที่ยวหาพบบูอ๋องกับทหารรวบรวมกันเข้าได้ ให้ตรวจดูจึงรู้ว่าเสียทหารมีฝีมือสามสิบสี่คนกับทหารเลวยี่สิบหมื่นเศษ เกียงจูแหยเสียน้ำใจนัก จึงพาทหารทั้งปวงกลับเข้ารักษาค่าย จัดแจงการให้มั่นคงกว่าแต่ก่อน
๏ ฝ่ายอวนหอจึงให้มีหนังสือเข้าไปถึงเมืองจิวโก๋ ว่ารับสั่งให้บุนฮั่วออกมาช่วยข้าพระองค์ บุนฮั่วตีทัพเกียงจูแหยแตกยับเยิน แต่ข้าพระองค์ตั้งทำศึกไม่มีชัยชนะเหมือนครั้งนี้ พระเจ้าติวอ๋องมีความยินดีนัก ก็สั่งให้บำเรอเต้นรำขับร้องต่างๆ แลสั่งให้เจ้าพนักงานคุมเครื่องยศไปพระราชทานอวนหองบุนฮั่วเป็นบำเหน็จมือ อวนหองบุนฮั่วได้รางวัลเครื่องยศ ก็มีน้ำใจกำเริบล้มหมูล้มควายเป็ดไก่ ทำโต๊ะเลี้ยงเหล้ากันครึกครื้นไปทั้งค่าย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยจึงปรึกษาทหารทั้งปวง เราจำจะคิดทำการแก้แค้นข้าศึกให้จงได้ ท่านทั้งปวงจะคิดเห็นยังไรบ้าง เอียวเจี้ยนจึงว่า บุนฮั่วนี้ถือตัวว่าใหญ่โตมีกำลังมาก มีแต่จะไล่บุกบันเอาอย่างเดียว ข้าพเจ้าจะไปดูที่ทางในถ้ำ ถ้าเห็นเป็นการแล้ว จะคิดกลอุบายลวงบุนฮั่วให้ไล่เข้าไปในถ้ำเผาเสียให้ตาย เกียงจูแหยเห็นด้วย เอียวเจี้ยนขอบูกิดหลำจงกวดกับทหารสองพัน พากันไปหนทางเจ็ดร้อยห้าสิบเส้น ถึงเขาผัวเหลงเงีย เห็นถ้ำใหญ่กว้างขวางเข้าออกได้สะดวก จึงให้ฝังหม้อดินลงในถ้ำ ทำธนูเกาทัณฑ์ไฟ ให้รวงลำไม้ไผ่ใส่ฉนวนฝักแคล่ามไปในลำไม้แล่นตลอดถึงหม้อดินธนูเกาทัณฑ์ไฟทั้งปวง แล้วให้เอาใบไม้ฝอยฟืนมากองไว้ให้มาก สั่งให้บูกิดหลำจงกวดกับทหารสองพัน เข้าซุ่มซ่อนคอยเอาศิลาถมปากถ้ำ แล้วจุดสายชนวนเมื่อบุนฮั่วเข้าไปในถ้ำ เอียวเจี้ยนจัดแจงสั่งเสียเสร็จแล้วมาหาเกียงจูแหย บอกกลอุบายทางหนีทีไล่ให้รู้ทุกประการ แล้วกลับไปคอยอยู่ในถ้ำ
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยดูฤกษ์บนเห็นได้ช่อง จึงขึ้นหลังซูปุดเสียงองอาจแต่ผู้เดียว ไปถึงริมค่ายอวนหอง คนรักษาค่ายชั้นนอกเข้าไปแจ้งแก่อวนหองว่า เกียงจูแหยลอบเข้ามาริมค่าย อวนหองให้บุนฮั่วออกไปดูท่วงทีเกียงจูแหยจะทำเล่ห์กลประการใด บุนฮั่วถือโล่กับอาวุธออกไปนอกค่าย จึงร้องว่าเกียงจูแหยเข้ามาหาเราแต่โดยดีเถิด ซึ่งท่านจะหนีไปก็ไม่พ้นแล้ว เกียงจูแหยก็ชักซูปุดเสียงบากหนี บุนฮั่วก็ไล่ติดตาม เกียงจูแหยทำเป็นจะหนีไม่พ้น เหลียวหลังมาว่ากับบุนฮั่วว่าท่านได้เมตตาอย่าจับเราเลย ให้เรารอดจากความตาย จะถอยทัพกลับไปเมืองไซรกี แต่นี้ไปเราไม่เกินเลยล่วงด่านแดนเข้ามาต่อไปแล้ว บุนฮั่วจึงว่าวันนี้ชีวิตท่านอยู่ในเงื้อมมือเรา ร้อยปีพันปีก็ไม่ได้พบลาภเหมือนเช่นนี้ เราจะละท่านอย่าสงสัย ว่าพลางวิ่งไล่ไปพลาง เกียงจูแหยหนีรั้งรอล่อไปสิ้นหนทางเจ็ดร้อยเส้นถึงเขาผัวเหลงเงีย ก็ขับซูปุดเสียงเข้าไปในถ้ำ บุนฮั่วไม่รู้กลหมายจะจับตัวให้ได้ ก็รีบตามเข้าไปในถ้ำ เกียงจูแหยหนีไปตามปล่องที่จัดแจงไว้ กลับคืนมาสู่ค่าย
๙๒
๏ ฝ่ายเอียวเจี้ยนบูกิดหลำจงกวด ก็ให้ทหารเอาศิลาสมทบปิดปากถ้ำแน่นหนา แล้วเอาไฟจุดสายชนวนฝักแค แล่นตลอดถึงธนูเกาทัณฑ์ไฟ หม้อดินก็ลุกพลุ่งขึ้นติดฝอยฟืนที่กองไว้ เผาบุนฮั่วไหม้เป็นจุณไป เอียวเจี้ยนบูกิดหลำจงกวดก็กลับมาแจ้งความแก่เกียงจูแหย เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงปรึกษาเอียวเจี้ยนว่า เราคิดฆ่าบุนฮั่วตายแล้ว เราจะคอยถ้าตังเปกโหจู๋เฮา มาพร้อมกันแล้วจึงจะคิดฆ่าอวนหองเสีย
๏ ฝ่ายทหารบุนฮั่วตามไปภายหลัง ถึงถ้ำก็รู้ว่าบุนฮั่วตาย จึงกลับมาบอกกับอวนหองว่า เกียงจูแหยล่อลวงบุนฮั่วไปเผาเสียในถ้ำผัวเหลงเงียตายแล้ว อวนหองรู้เหตุทั้งแค้นทั้งเสียน้ำใจนัก ขณะนั้นมีจู๋จี๋นผู้หนึ่งเข้ามาหาอวนหอง อวนหองถามว่าท่านชื่อไรมาแต่ข้างไหน จู๋จี๋นบอกว่าชื่อจู๋จี๋นอยู่เขาโปยซัว รู้ว่าข้าศึกเหยียบแดนเมืองจิวโก๋เข้ามา ข้าพเจ้าคิดถึงพระคุณพระเจ้าติวอ๋อง จึงมาช่วยท่านกำจัดข้าศึก อวนหองจึงว่าเราขอบใจที่ท่านสามิภักดิ์จึงตั้งให้จู๋จี๋นเป็นยกระบัตรทัพ แล้วเลี้ยงโต๊ะตามธรรมเนียม ครั้นเวลารุ่งเช้าจู๋จี๋นถือกระบี่กับรี้พลออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ร้องเรียกเกียงจูแหยว่าทหารท่านคนไรที่มีฝีมือ ให้เร่งออกสู้รบกับเรา เกียงจูแหยจึงให้ล่ำเปกฮอคุมทหารออกไปจากค่าย ล่ำเปกฮอเห็นจู๋จี๋นหน้าดำเหมือนสีรัก ในตาขวางหูยานคางยื่นถึงชายพก ล่ำเปกฮอร้องถามว่าตัวท่านชื่อไรมาแต่สำนักไหน จู๋จี๋นบอกว่าเราชื่อจู๋จี๋นเป็นอาจารย์อยู่เขาโปยซัว จะมาปราบพวกผู้กระทำผิดในแผ่นดิน ล่ำเปกฮอจึงตอบว่าท่านเป็นคนโฉดเหมือนตั๊กแตนจะบินเข้าดับกองเพลิง เห็นจะพ้นความตายไปแล้วหรือ จู๋จี๋นโกรธเอากระบี่เข้าไล่ฟันลำเปกฮออิดจ๋งเข้าช่วย ล่ำเปกฮอเอากระบองตี จู๋จี๋นเอากระบี่รับต่อสู้กันได้ยี่สิบเพลง จู๋จี๋นทำเป็นหนี เกียงจูแหยยืนดูอยู่บนหอคอยจึงตีกลองสัญญา อิดจ๋งก็ไล่จู๋จี๋น จู๋จี๋นร่ายมนต์ให้เป็นหมอกมืดแล้วกลับเป็นหมู บังหมอกเข้าคาบเอากลางตัวอิดจ๋งขาดไปครึ่งหนึ่ง อิดจ๋งก็ตาย เอียวเจี้ยนเอากระจกส่อง รู้ว่ากำเนิดจู๋จี๋นเป็นสุกร เอียวเจี้ยนเอากระบี่ไล่ฟัน จู๋จี๋นกลายเป็นหมูใหญ่คาบเอาเอียวเจี้ยนไป เกียงจูแหยเห็นเสียทีสั่งให้เลิกทัพกลับเข้าค่าย จู๋จี๋นคาบเอาตัวเอียวเจี้ยนมาหาอวนหองอวนหองเห็นก็ยินดี ว่าได้ตัวสำคัญมาแล้ว อย่าไว้ชีวิตมันให้ช้า หมูใหญ่ก็กลืนเอียวเจี้ยนเข้าไปในท้อง หมูใหญ่ก็กลับเป็นจู๋จี๋นดังเก่า อวนหองสั่งให้ทำโต๊ะจะเลี้ยงกัน
๏  ขณะนั้นเอียวเจี้ยนอยู่ในท้องจู๋จี๋น ร้องขึ้นว่าอวนหองดีใจ สำคัญว่าเราตายแล้วหรือ จู๋จี๋นก็ตกใจเป็นกำลัง จึงแข็งใจว่าเราเคี้ยวกินกลืนลงไปถึงท้องแล้ว ยังอวดตัวว่าไม่ตาย ถ้ามีฤทธิ์จงออกมาต่อสู้กันให้จนถึงแพ้แลชนะ เอียวเจี้ยนก็เอามือคั้นไส้พุงตับปอดจู๋จี๋น จู๋จี๋นเจ็บปวดเหลือทน ลืมความอายร้องขอชีวิต เอียวเจี้ยนจึงว่า ถ้าจะใคร่รอดจากความตาย ก็สำแดงเพศของตัวให้เห็นประจักษ์ก่อน จู๋จี๋นสิ้นสติก็กลับเพศเป็นหมูต่อหน้าอวนหอง อวนหองได้ความอับอายนัก หมูนั้นทนความเจ็บมิได้ วิ่งไปเข้าค่ายเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนเด็ดเอาหัวใจแล้วสำแดงกายออกมาจากท้องหมู ให้หลำจงกวดตัดศีรษะหมูเสียบประจานไว้หน้าค่าย อวนหองเห็นดังนั้นได้ความอัปยศนัก คิดตรึกตรองที่จะตอบแทนข้าศึก พอนายประตูเข้ามาแจ้งว่า อาจารย์ผู้หนึ่งจะเข้ามาหาท่าน อวนหองก็ให้เชิญเข้ามา ต่างคนต่างคำนับให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านชื่อไร มาแต่สำนักไหน เอียวเฮียนบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียวเฮียนอยู่เขาโปยซัวมีความเดือดร้อนด้วยบูอ๋องเกียงจูแหย ฆ่าพวกพ้องตายเสียหลายคน ข้าพเจ้าจะมาช่วยทำการศึก อวนหองยินดีให้เลี้ยงโต๊ะตามธรรมเนียม
๏ ขณะนั้นมีรับสั่งพระเจ้าติวอ๋อง ให้ทหารผู้หนึ่งชื่อหลีหยกออกมาช่วยอวนหอง อวนหองเห็นทหารเพิ่มเติมมาอีกก็ยินดี จึงจัดทหารที่มีฝีมือยกออกไปหน้าค่าย ร้องเรียกเกียงจูแหยให้ออกมาพูดกัน เกียงจูแหยก็พาทหารที่มีฤทธิ์ต่างๆ กับรี้พลออกมาใกล้ทัพอวนหอง เกียงจูแหยร้องว่าท่านยกออกมาจะเข้าตีชิงเอาศีรษะสุกรหรือ อวนหองทั้งอายทั้งแค้น ขืนใจทำหัวเราะร้องตอบว่า ท่านทำการศึกเหมือนทารกเขายื่นกล้วยอ้อยให้กินก็ดีใจ ไม่รู้ว่ายาพิษอยู่ในนั้น วันนี้ชีวิตท่านเห็นจะไม่รอดไปจนเวลาเที่ยง ว่าแล้วสั่งทหารให้ตีทัพเกียงจูแหย เอียวเฮียนทำทวนขับม้าเข้าไล่แทงเกียงจูแหย เอียวเจี้ยนเอากระจกส่องรู้ว่าเอียวเฮียนกำเนิดเป็นแพะ เอียวเจี้ยนถือทวนสองมือ วิ่งเข้าปะทะเอียวเฮียน ถ้อยทีหนีไล่ต่อสู้กันไปจนกระทั่งแม่น้ำเฮาเฮียบไกลค่ายทางห้าสิบเส้น ใต้หลีทหารอวนหองถือดาบสองมือขับม้าออกไปช่วยเอียวเฮียน โลเฉียแลเห็นก็รำทวนออกไป สกัดแทงใต้หลี ใต้หลีรับด้วยดาบ ต่อสู้กันได้หลายเพลง เอียวเฮียนขับม้าหนี เอียวเจี้ยนไล่ติดตามไป เอียวเฮียนร่ายมนต์เป่าเป็นละอองขาวลอยไปจะให้ถูกเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนกลายเป็นเสือโคร่งขาว เอียวเฮียนกลัวเร่งขับม้าหนี เสือโคร่งตามทันกัดเอาเอียวเฮียนขาดกลางตัว เอียวเฮียนตายกลับสำแดงเพศเป็นแพะ เสือโคร่งก็คืนเป็นเอียวเจี้ยนเอากระบี่ตัดศีรษะแพะหิ้วมา ใต้หลีร่ายมนต์เป็นแก้วแดงดวงหนึ่งขว้างไป จะให้ถูกโลเฉีย โลเฉียหลบได้ เอียวเจี้ยนขับม้าเข้าช่วยโลเฉีย เอียวเจี้ยนเอาสามง่ามแทงใต้หลี ใต้หลีชักม้าหนี เอียวเจี้ยนขับม้าไล่ ใต้หลีอ่านมนต์เป็นแก้วดวงหนึ่งขว้างมา เอียวเจี้ยนร่ายมนต์เป็นมังกรโยนขึ้นไปคาบเอาแก้ว แล้วซ้ำคาบเอาตัวใต้หลีไว้ เอียวเจี้ยนก็เอาทวนแทงใต้หลีตายตกจากหลังม้า เอียวเจี้ยนโลเฉียชนะแล้ว พากันกลับมาคำนับเกียงจูแหย อวนหองเห็นเอียวเฮียนใต้หลีตายก็สลดใจนัก ถอยทัพกลับคืนเข้าค่ายแล้วมีทหารผู้หนึ่งสูงสิบสองศอกเศษ ศีรษะมีเขาสองเขาปากเสี้ยมหูยาน เข้ามาหาอวนหอง อวนหองถามว่าท่านมาแต่ไหน กิมใต้เซงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อกิมใต้เซง อยู่เขาโปยซัวจะมาช่วยท่านทำศึก อวนหองก็ให้เป็นทหารใหญ่ เวลารุ่งเช้ากิมใต้เซงถือทวนสามง่าม ขึ้นขี่สัตว์เขาเดียวออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ร้องว่าผู้ใดที่มีฝีมือออกมารบลองฤทธิ์กันเล่น เกียงจูแหยให้แต้หลุนออกรบ แต้หลุนถือกระบองรูปสากขี่สัตว์ซินเจ๋งออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ถ้อยทีร้องท้าทายกัน กิมใต้เซงเอาทวนไล่แทงแต้หลุน แต้หลุนเอากระบองรับรบกันได้หลายเพลง กิมใต้เซงเป่าลมไปเป็นไฟเผาแต้หลุนไหม้ทั้งตัว กิมใต้เซงฟันซ้ำด้วยกระบี่ถูกกลางตัวแต้หลุนขาดเป็นสองท่อนตาย กิมใต้เซงชนะแล้วกลับเข้าค่าย เกียงจูแหยคิดถึงแต้หลุนว่าเคยชนะศึกมาหลายครั้ง บัดนี้มาตายเสียคิดเสียดาย เป็นกำลังน้ำตาตก จึงว่ากับเอียวเจี้ยนว่า เราเห็นหน้าแต่ท่านจะตอบแทนแก้แค้นข้าศึกได้ ท่านจงออกไปฆ่ากิมใต้เซงเสียให้ตายตามแต้หลุน เอียวเจี้ยนก็รับคำเกียงจูแหย เวลารุ่งเช้าเอียวเจี้ยนถือทวนขี่ม้าออกหน้าค่าย ร้องเรียกกิมใต้เซงให้ออกมารบกัน กิมใต้เซงรู้ว่าเอียวเจี้ยนมาชวนรบก็ดีใจ แต่งตัวขึ้นขี่สัตว์เขาเดียวออกมาจากค่าย ร้องว่าเราเห็นเอียวเจี้ยนเหมือนอาหารที่ชอบปาก อยากจะเคี้ยวให้มันสิ้น เอียวเจี้ยนจึงตอบว่าตัวท่านเป็นคนโฉด ไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูงมาเข้าด้วยอวนหอง เหมือนยื่นคอเข้ารับคมกระบี่ กิมใต้เซงแค้นเคืองเป็นกำลัง กระทืบสัตว์เขาเดียวรำทวนเข้าไล่แทง เอียวเจี้ยนก็รับด้วยทวน ต่อสู้กันได้สามสิบเพลง เอียวเจี้ยนเอากระจกส่อง จึงรู้ว่ากิมใต้เซงกำเนิดเป็นควายปากพ่นเป็นไฟได้ เอียวเจี้ยนร่ายมนต์เป็นไฟสีฟ้าป้องกันตัวไว้พอได้กลิ่นหอม แหงนหน้าขึ้นไปดูบนอากาศ เห็นหนึงวาสีเหยียบกลีบเมฆลอยอยู่บนอากาศมีบริวารแวดล้อม เอียวเจี้ยนก็คำนับ หนึงวาสีจึงว่าเมืองจิวโก๋กับเมืองไซรกีทำศึกกันครั้งนี้เรารู้แล้ว บรรดาสัตว์ที่เขาโปยซัว มันแปลงเพศเป็นมนุษย์ไปเข้าด้วยเมืองจิวโก๋ เราจะมาทำลายพวกสัตว์เหล่านี้ให้ฉิบหาย ว่าแล้วสั่งให้เซงหุนลิต๋องเอาเชือกมีฤทธิ์ไปมัดเอาสัตว์ตัวร้ายนั้นมา เซงหุนลิต๋องคำนับหนึงวาสีแล้วลงมาจากอากาศ ร้องตวาดกิมใต้เซงว่าอ้ายสัตว์เดียรัจฉาน จะเที่ยวกินหญ้าอยู่ตามวิสัยตัวว่าไม่เป็นสุข วิ่งมาพลอยตายด้วยเขา กิมใต้เซงได้ฟังก็โกรธ รำทวนเข้าแทงเซงหุนลิต๋อง เซงหุนลิต๋องเอาเชือกโยนไปร้อยจมูกกิมใต้เซงกลับเพศเป็นกระบือ หนึงวาสีให้เอียวเจี้ยนจูงเอากระบือไปยังค่ายเกียงจูแหยเถิด แล้วว่าเราจะช่วยจับชะนีเผือกให้เสียด้วย
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยนั่งอยู่บนหอรบ คอยดูเอียวเจี้ยนรบกับกิมใต้เซง แลเห็นเมฆเป็นแสงทองลอยปลิวไปเฉียงใต้ มีทหารใหญ่คนหนึ่งเหาะไล่ตามไป ไม่รู้ว่าร้ายดีประการใด พอเอียวเจี้ยนจูงกระบือเข้ามาคำนับ แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ เกียงจูแหยสั่งให้หลำจงกวดตัดศีรษะควายเสียบประจานไว้หน้าค่าย ทหารเลวในกองทัพเกียงจูแหยแปดสิบหมื่น บ้างก็จุดประทัดร้องรำเอิกเกริกขึ้นพร้อมกัน เสียงสนั่นหวั่นไหวไปจนถึงค่ายอวนหอง อวนหองได้ยินก็มีความสะดุ้งตกใจเป็นกำลัง
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยถามเอียวเจี้ยนว่า พวกเราปราบสัตว์ที่มาแต่เขาโปยซัวสิ้นไปเท่าไรแล้ว เอียวเจี้ยนบอกว่าเราฆ่าตายเสียได้หกตัวแล้ว ยังตัวเดียวแต่อวนหอง เกียงจูแหยจึงสั่งเอียวเจี้ยน ให้เตรียมทหารไว้ให้พร้อมเวลาสองยาม เราจะยกเข้าปล้นค่ายจับตัวอวนหองเสียให้จงได้
๏ ฝ่ายอวนหองเสียใจด้วยกิมใต้เซง ในเวลาค่ำให้คิดพรั่นตัวเป็นกำลัง ด้วยความตายจะถึงตัวให้เกิดวิปริต เป็นลางในกายนอกกายต่าง ๆ ให้เยือกเย็นในอกในใจ เหมือนศีรษะไม่ติดอยู่กับตัว จึงเรียกอินโพ้ไป้หลุยไขมาปรึกษา ว่าพระเจ้าติวอ๋องใช้ให้เรามาตั้งทัพรับข้าศึกอยู่ที่นี่ เห็นเป็นรองลงทุกวัน ถึงทหารในเมืองจิวโก๋ยกเพิ่มเติมอุดหนุนมาเนือง ๆ ก็จริง แต่ออกรบคนไรก็ตายคนนั้น เหมือนเอากระดาดฟางทิ้งเข้าในกองไฟ เราจำจะทำหนังสือบอกเข้าไป ขอกองทัพทหารเพิ่มเติมออกมาอีกจึงจะได้ พอถึงเวลาสองยาม เกียงจูแหยขึ้นขี่ซูปุดเสียงยกทหารออกจากค่าย จัดแยกย้ายเป็นกองร้อยกองพันกองหมื่น รายล้อมรอบจึงให้จุดประทัดเป็นสัญญา ทหารทั้งปวงพร้อมกัน เข้าระดมตีแหกค่ายอวนหอง ทหารในค่ายทั้งปวงไม่รู้ตัวแตกระส่ำระสาย อวนหองก็แผลงฤทธิ์เป็นรัศมีบังตัว เอียวเจี้ยนเอากระบี่ไล่ฟันอวนหอง อวนหองบันดาลเป็นเมฆขาวบังตัวไป เอียวเจี้ยนก็ร้องตวาด ว่าอ้ายสัตว์เดียรัจฉานชาติชะนี ถึงจะทำเล่ห์กลประการใดเรารู้เท่าสิ้น จะตัดศีรษะถลกหนังเชือดเอาเนื้อเซ่นอารักษ์เสียในวันนี้ อวนหองโกรธเป็นกำลัง ก็แผลงฤทธิ์เข้าต่อสู้กับเอียวเจี้ยนพลางเหลียวไปดูทหาร เห็นแตกกระจัดกระจายไปสิ้น จะต่อสู้อยู่แต่ตัวผู้เดียวมิได้ ก็กลับเพศเป็นชะนีหนีไปเขาโปยซัว พอเวลารุ่งสว่างเกียงจูแหยพารี้พลกลับคืนไปค่าย แต่เอียวเจี้ยนคุมทหารติดตามอวนหองไป อวนหองเห็นเอียวเจี้ยนตามจวนตัวเข้าก็จำแลงกายเป็นหินก้อนหนึ่งกลิ้งอยู่ริมทาง เอียวเจี้ยนเห็นอวนหองหายไป จึงเอากระจกส่องดูก็เห็นอวนหองเข้าอยู่ในก้อนหิน เอียวเจี้ยนจึงนิมิตเป็นค้อนเหล็ก ต่อยก้อนศิลาแตกกระจาย อวนหองกลายเป็นลมพัดหนีไป เอียวเจี้ยนก็รีบตามลมไป จนถึงเขาโปยซัว อวนหองก็จำแลงเป็นชะนี มีบริวารเป็นอันมากถือกระบองเหล็กกลุ้มรุมกันเข้าล้อมเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนถอยหนีลงมาจากเขาโปยซัว รำลึกถึงหนึงวาสีสั่งไว้ ว่าจะมาช่วยจับชะนี จึงแหงนขึ้นไปบนฟ้าก็เห็นหนึงวาสีเหาะลอยอยู่มีบริวารแวดล้อม เอียวเจี้ยนก็ทำคำนับหนึงวาสีจึงร้องว่าเอียวเจี้ยนนี้เป็นลูกศิษย์ของหยกเตงจินหยิน ได้เรียนความรู้จำแลงได้ถึงเจ็บสิบสองอย่าง แต่จะชนะอวนหอง ซึ่งเป็นชะนีก็ทั้งยาก เราจะให้ของวิเศษแก่ท่านสิ่งหนึ่ง ไปจับอวนหองเสียให้ได้ ว่าแล้วจึงเลื่อนลอยลงมาหาเอียวเจี้ยน เอายันต์อันหนึ่งมีฤทธิ์ส่งให้เอียวเจี้ยน บอกอุปเท่ห์ให้ทำทุกประการแล้วหนึงวาสีก็หายไป เอียวเจี้ยนจึงเอายันต์ไปปิดบนต้นไม้ใหญ่ที่เชิงเขา เอียวเจี้ยนก็ขึ้นไปบนเขาโปยซัว อวนหองซึ่งเป็นชะนีเผือก ก็ถือกระบองเหล็กเข้าไล่ตีเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนเอาทวนแทงชะนี ถ้อยทีไม่ถูกอาวุธต่อสู้กันได้เพลงหนึ่ง เอียวเจี้ยนทำเป็นหนีลงจากเขาโปยซัว ขึ้นสู่เชิงเขาอันหนึ่งที่ปิดยันต์ไว้บนต้นไม้ ชะนีก็ไล่ติดตามมาถึงต้นไม้ที่ปิดยันต์ไว้ จะไล่เอียวเจี้ยนต่อไปก็มิได้ บันดาลเป็นตะรางเหล็กแวดล้อมชะนีไว้จะหนีกลับไปก็ไม่ได้ ให้หิวโหยสิ้นแรง แลไปเห็นไม้ต้นหนึ่ง มีผลสุกแดงตกระย้าไปทุกกิ่ง ทรงกลิ่นหอมยิ่งนัก ชะนีมีความอยากเป็นกำลังก็โดดขึ้นไปบนต้นไม้ เด็ดเอาลูกไม้ได้พวงหนึ่ง ลงมานั่งกินอยู่ที่แผ่นศิลาใต้ร่มไม้ ครั้นอิ่มแล้วจะลุกไปจากที่ก็มิได้ นั่งติดศิลาแน่นอยู่ ดุจหนึ่งพืดเหล็กรัดรึงไว้ เอียวเจี้ยนจึงเดินเข้ามาใกล้ชะนีแล้วจึงว่า ตัวท่านชื่ออวนหองเป็นทหารใหญ่ในเมืองจิวโก๋ พระเจ้าติวอ๋องให้เป็นแม่ทัพ คุมทหารนับด้วยแสนออกมาตั้งค่ายรับข้าศึก ครั้นเสียทีทำการไม่สมภูมิที่เป็นแม่ทัพกลับเพศเป็นชะนี มานั่งเซอะอยู่ที่แผ่นศิลา จะแผลงฤทธิ์สู้รบต่อไปประการใดก็เร่งทำเสียให้สิ้นฝีมือ ชะนีเผือกก็สิ้นความคิด ไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด เอียวเจี้ยนก็จิกศีรษะเอาเชือกวิเศษผูกมัดให้มั่นคง แล้วเลิกเอายันต์มาจากต้นไม้ ผินหน้ามาคำนับหนึงวาสีแล้วจูงเอาชะนีเผือกมาถึงค่าย เข้าไปหาเกียงจูแหยเล่าความให้ฟังทุกประการ เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงว่ากับทหารทั้งปวงว่าพวกเราล้มตายเป็นอันมาก เพราะอ้ายสัตว์เดียรัจฉานตัวนี้ เอียวเจี้ยนเร่งเอาชะนีไปตัดศีรษะเสียหน้าค่าย เอียวเจี้ยนจูงเอาชะนีออกไปนอกค่าย เอากระบี่ตัดศีรษะชะนีขาดกระเด็นตกลงในแผ่นดินหามีเลือดไม่ เป็นควันเขียวพลุ่งออกจากคอหอย แล้วเกิดเป็นดอกบัวดอกหนึ่งงอกขึ้นมาจากลำคอ ดอกบัวนั้นบานแล้วตูม ตูมแล้วบาน เอียวเจี้ยนเอากระบี่ฟันดอกบัวซ้ำเป็นหลายที ดอกบัวก็ยังเป็นอยู่ดังนั้น เอียวเจี้ยนเห็นอัศจรรย์ประหลาดใจนัก จึงเอาความเข้าไปบอกกับเกียงจูแหย เกียงจูแหยออกมาดูก็รู้เหตุว่าชะนีตัวนี้ มันได้ความรู้มาจากเทวดา มันจึงมีฤทธิ์จำแลงได้ต่าง ๆ เกียงจูแหยให้จุดธูปเทียนเครื่องบูชาตั้งบนโต๊ะแล้ว เอาน้ำเต้าอันมีฤทธิ์เปิดฝาออกเอาปากคว่ำลงรมควันธูป ก็บันดาลเป็นควันขาวพลุ่งออกมาจากปากน้ำเต้า สูงขึ้นไปประมาณสามสิบศอกเศษ เกียงจูแหยก็คำนับอาจารย์ แล้วบันดาลเป็นกระบี่น้อยเล่มหนึ่งลอยไปฟันคอชะนี ดอกบัวนั้นก็หายไป เลือดก็ไหลออกมาตามคอชะนี ชะนีนั้นก็ตาย
๏ ฝ่ายทหารทั้งปวงเห็นน้ำเต้าวิเศษ จึงถามว่าชะนีตัวนี้ได้น้ำเต้าวิเศษมาฆ่าจึงตายหรือ เกียงจูแหยบอกว่าน้ำเต้านี้อาจารย์เลกเซียนโลสูประสิทธิ์ให้เราไว้สำหรับตัว เมื่ออับจนแต่ครั้งไปตีบ้านเซียนติ้นแตก ทั้งนี้เพราะบุญของพระเจ้าบูอ๋องมากจึงเผอิญให้เราได้ของวิเศษไว้สำหรับรักษาแผ่นดิน
๏ ฝ่ายทหารในค่ายอวนหองเมื่อเสียแม่ทัพแล้ว ก็แตกระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมาก อินโพ้ไป้หลุยไขกับทหารที่เหลือตาย พากันหนีไปเมืองจิวโก๋ ทูลความพระเจ้าติวอ๋องทุกประการ แล้วว่ากองทัพบูอ๋องมีกำลังด้วยหัวเมืองขึ้นเมืองจิวโก๋ยกไปเข้าด้วยบูอ๋องสิ้น บัดนี้ตีล่วงด่านแดนเข้ามาจวนจะถึงกำแพงเมืองจิวโก๋อยู่แล้ว พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็สิ้นสติตกตะลึง หาตรัสประการใดไม่ ขุนนางทั้งปวงก็ต่างคนต่างแลดูกันอยู่ ใต้หูหุนเหงียมจึงกราบทูลว่า จะนิ่งอยู่ฉะนี้เห็นไม่ได้ ขอให้ทำหนังสือรับสั่งไปปิดไว้ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศว่า ถ้าผู้ใดรับอาสาปราบข้าศึกบูอ๋องได้สำเร็จราชการแล้ว จะบำเหน็จรางวัลให้เกียรติยศยิ่งกว่าคนทั้งปวง พระเจ้าติวอ๋องเห็นด้วยจึงให้ทำหนังสือไปปิดประตูทั้งสี่ทิศ
๏ ฝ่ายเหลายินเกียดจึงเข้ามาเฝ้าพระเจ้าติวอ๋องทูลว่าจะขอรับอาสาตีทัพบูอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็สั่งให้เหลายินเกียดเป็นแม่ทัพ คุมทหารออกไปตั้งค่ายรับนอกกำแพงเมือง
๙๓
๏ ฝ่ายกองทัพพระเจ้าบูอ๋องยกเข้ามาถึงกลางทาง กิมเฉียบกเฉีย พี่น้องสองคนปรึกษากัน ว่าเกียงจูแหยสั่งให้เราไปช่วยตังเปกโห ชื่อเกียงบุนฮ่วนตีด่านโต้เอ๋ง ถ้าเราจะเข้าตีโดยตรงก็เห็นจะได้โดยยาก เราจะคิดแปลงตัวเป็นโต้หยิน ปลอมเข้าไปในค่ายอิวฮุนก๋วนก่อนเมืองตังเปกโหเข้าตีด่าน เราจะได้ตีข้างในเป็นทัพกระหนาบเห็นจะได้โดยสะดวก พี่น้องสองคนคิดกันแล้ว จึงให้ม้าใช้ไปบอกเกียงบุนฮ่วนให้รู้กลที่คิดไว้ แล้วกิมเฉีย บกเฉียก็แปลงตัวเป็นโต้หยินเข้าไปในด่าน ถึงหน้าประตูโต้เอ๋งจึงบอกแก่นายประตูว่า ช่วยเข้าไปบอกกับนายท่าน ว่าเราทั้งสองมีธุระจะเข้าไปหา นายประตูก็ไปบอกแก่โต้เอ๋ง โต้เอ๋งก็ให้เชิญโต้หยินทั้งสองเข้าไปต่างคนต่างคำนับกัน โต้เอ๋งจึงถามว่าท่านชื่อไรอยู่ทิศไหนมาธุระสิ่งใด โต้หยินทั้งสองจึงบอกว่าเราแซ่สินชื่อเตกคนหนึ่ง ชื่อหยินคนหนึ่ง มาแต่เมืองตังไฮ รู้ข่าวว่าเกียงบุนฮ่วนจะหักด่านเข้ามา กองทัพเกียงจูแหยจะยกเข้าเมืองหลวง เรามีน้ำใจเจ็บร้อนด้วยแผ่นดินจะมาอาสาจับตัวเกียงบุนฮ่วน โต้เอ๋งได้ฟังก็นิ่งคิดอยู่มิได้ว่าประการใด เอียวต๋องทหารคนหนึ่งว่าท่านอย่าเชื่อเขา ดีร้ายจะเป็นพวกเกียงจูแหย ทำเล่ห์กลเข้ามาดอก โต้หยินทั้งสองได้ยินก็หัวเราะ จึงว่าแก่โต้เอ๋งว่าทหารร้องทัดทานมานั้นก็ชอบอยู่ ที่จริงแต่ก่อนเรากับเกียงจูแหยเป็นคนรู้จักกันเมื่อครั้งไปตีบ้านเซียนติ้น เกียงจูแหยฆ่าอาจารย์เราเสีย เราจึงได้คุมแค้น เราหมายจะตอบแค้นเกียงจูแหย จึงอุตส่าห์มาจะช่วยท่านทำการศึก ถ้าเคลือบแคลงอยู่แล้วก็จะลาท่านไป ว่าแล้วลุกขึ้นเดินไปตบมือหัวเราะไปพลาง โต้เอ๋งนายด่านคิดแต่ในใจว่าโต้หยินสองคนนี้ถึงจะเป็นพวกเกียงจูแหยจริง ก็จะทำไมเราได้ จึงสั่งให้ทหารไปเรียกโต้หยินทั้งสองกลับมา ทหารตามไปทันจึงว่าโต้เอ๋งให้เชิญท่านทั้งสองกลับไปก่อน โต้หยินจึงบอกว่าเราเอาความจริงมาแจ้งแก่นายท่านไม่เชื่อเรา ฟังคำคนอื่นจนเราได้ความอับอายบอกกับนายท่านเถิดเราไม่กลับไปแล้ว ทหารที่ตามไปก็อ้อนวอน โต้หยินทำเป็นเสียไม่ได้ก็กลับไปหาโต้เอ๋ง โต้เอ๋งคำนับโต้หยินแล้วจึงว่า ท่านอาจารย์ทั้งสองอย่าเพ่อน้อยใจก่อน ด้วยข้าพเจ้ากับท่านยังไม่คุ้นเคยกันต้องระวังตัวด้วยเป็นการศึกจอแจอยู่ ซึ่งทหารของข้าพเจ้าสงสัยท่านนั้น ท่านอย่าถือโทษเลย ถ้าท่านจะสงเคราะห์จริงก็ช่วยสั่งสอนจัดแจงการให้สมควรที่จะรับรองข้าศึกได้ โต้หยินจึงว่าเรารู้ไส้เกียงจูแหยอยู่ ยกทัพเข้ามาครั้งนี้ มีทหารกล้าแข็งเป็นเขี้ยวศึกสงครามอยู่แต่เกียงบุนฮ่วน เห็นเกียงบุนฮ่วนจะเป็นกองหน้าเข้าตีด่าน ทำไมกับฝีมือเกียงบุนฮ่วน เราจะแผลงฤทธิ์อย่างเดียวก็จะจับเกียงบุนฮ่วนได้ ถ้าเกียงจูแหยเสียเกียงบุนฮ่วนกองหน้าแล้ว เหมือนแขนเบื้องขวาหักข้างหนึ่ง ทแกล้วทหารทั้งปวงก็จะเสียใจรวนเรกันสิ้น เราจึงค่อยคิดการจับตัวเกียงจูแหยต่อภายหลัง โต้เอ๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยมีความยินดีนัก สั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงอาจารย์ทั้งสองเสร็จแล้ว พอม้าใช้เข้ามาบอกว่าเกียงบุนฮ่วนยกทัพเข้ามาถึงริมกำแพงด่านแล้ว โต้เอ๋งจึงว่าอาจารย์ทั้งสองจะคิดประการใด โต้หยินจึงว่าเราจะออกไปรบ โต้เอ๋งก็จัดแจงทหารให้ โต้หยินทั้งสองยกออกมาใกล้ทัพเกียงบุนฮ่วน จึงทำเป็นร้องถามว่า ทหารซึ่งคุมกองทัพมานั้นชื่อไร ม้าเทียวตอบว่าเราชื่อม้าเทียวเป็นทหารเกียงบุนฮ่วน ตัวท่านซึ่งคุมทัพออกมานั้นชื่อไรเล่า โต้หยินจึงบอกว่าเราชื่อซุนเต๊ก เป็นทหารใหญ่รักษาด่านเมืองหลวง ตัวท่านเป็นพวกขบถต่อแผ่นดิน เคยชนะทัพอวนหองซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉาน จึงกำเริบใจจะยกเข้าตีเอาเมืองหลวง เราเป็นเมืองด่านขอบขัณฑ์เสมาสำหรับกำจัดข้าศึกศัตรู ถ้าท่านจะขืนหักด่านเข้ามา ก็เหมือนเอาเลือดเนื้อของท่าน แลทหารทั้งปวงมาถมแผ่นดินหน้าด่านให้สูงขึ้นก็เหมือนกัน ม้าเทียวทำเป็นโกรธ เอามือชี้หน้าว่าท่านพูดจาเกินตัวนัก ม้าเทียวเข้ารบกับโต้หยิน ถ้อยทีต่อสู้กันได้สามสิบเพลง โต้หยินร่ายมนต์โยนกระบองขึ้นไปดังสนั่น บันดาลเป็นหมอกกลุ้มไปทั้งกองทัพ จับตัวม้าเทียวได้ โต้เอ๋งนายด่านก็ขับทหารเข้าตีกองทัพม้าเทียวแตกหนีไป แล้วเลิกทัพกลับเข้ามาในด่าน โต้เอ๋งให้ทหารคุมเอาตัวม้าเทียวเข้ามาต่อหน้าอาจารย์ทั้งสอง ม้าเทียวเข้ามาถึงมิได้คำนับยืนขึงอยู่ โต้เอ๋งจึงตวาดว่าอ้ายคนนี้ถึงกรรม เขาจับมัดมาได้แล้วยังจองหองไม่คำนับถือตัวว่ากะไรหรือ ม้าเทียวตอบว่าท่านให้อาจารย์ไปจับเรามาได้ด้วยแพ้รู้ เราก็ชาติทหารความตายสำหรับตัวอยู่เองหาต้องการไม่ที่จะอ่อนน้อมต่อท่าน โต้เอ๋งโกรธสั่งให้ทหารเอาม้าเทียวไปฆ่าเสีย โต้หยินทั้งสองจึงว่า ท่านอย่าเพ่อฆ่าม้าเทียวก่อน ต่อเมื่อใดจับเกียงบุนฮ่วนได้เป็นสองคนด้วยกัน ท่านจึงบอกส่งเข้าไปเมืองจิวโก๋ ความชอบก็จะมีแก่ท่านเป็นอันมาก โต้เอ๋งเห็นด้วยเพราะเห็นฝีมืออาจารย์ทำการโดยสุจริต ก็เชื่อถ้อยฟังคำทุกประการ สั่งให้เอาตัวม้าเทียวไปจำไว้
๏ ฝ่ายทหารม้าเทียวจึงเอาความไปแจ้งเกียงบุนฮ่วนว่ากิมเฉียซึ่งแปลงเป็นโต้หยินคุมกองทัพมารบจับเอาตัวม้าเทียวไปได้แล้ว เกียงบุนฮ่วนได้ฟังก็ดีใจ การซึ่งเราคิดไว้จะหักด่านเข้าไปเห็นจะได้อยู่แล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้าเกียงบุนฮ่วนจัดแจงทหารรี้พลยกออกไปถึงหน้าด่าน ทหารก็เอาความมาแจ้งกับโต้เอ๋งว่า มีกองทัพใหญ่ยกใกล้มาหน้าด่านเข้ามาอีกแล้ว โต้เอ๋งจึงปรึกษาโต้หยินทั้งสอง ว่าเกียงบุนฮ่วนยกกองทัพเข้ามาครั้งนี้ ท่านจะคิดประการใด โตหยินทั้งสองจึงว่าเราตั้งใจมาทั้งนี้หวังว่าจะอาสาท่าน อย่าว่าแต่เกียงบุนฮ่วนเลย ถึงเกียงจูแหยเราก็ไม่ถอยหลัง โต้เอ๋งก็จัดทหารให้อาจารย์ทั้งสองยกออกไปใกล้ทัพเกียงบุนฮ่วน อาจารย์กิมเฉียจึงร้องว่า ตัวท่านชื่อไรเวลาวานนี้เราจับม้าเทียวไปได้ยังหาเข็ดไม่หรือ เกียงบุนฮ่วนร้องตอบว่าม้าเทียวซึ่งท่านจับไปได้นั้นเป็นทหารเลวของเรา เราไม่เสียดาย เหมือนดังขนหน้าแข้งเราหล่นไปเส้นหนึ่งก็เหมือนกัน อันวิสัยทหารแล้วได้ทีเสียทีแพ้แลชนะสำหรับตัวเราไม่ครั่นคร้าม ว่าแล้วเกียงบุนฮ่วนเข้าไล่แทงกิมเฉีย ถ้อยทีทำเป็นต่อสู้กันได้เจ็ดแปดเพลง เกียงบุนฮ่วนทำเป็นถอยหนี อาจารย์สองคนไล่เกียงบุนฮ่วนไปใกล้กันเข้า กิมเฉียจึงบอกเกียงบุนฮ่วนว่า เวลาค่ำวันนี้ยกเข้าตีหักด่านเถิด เราสามคนทั้งม้าเทียวจะตีหลังกระหนาบออกมาทีเดียว เกียงบุนฮ่วนรู้แล้วก็กลับหน้ามาทำเป็นเอาเกาทัณฑ์ยิงกิมเฉีย กิมเฉียเอากระบี่ฟาดลูกเกาทัณฑ์ตกลงดิน กิมเฉียกับเกียงบุนฮ่วน ต่างคนต่างล่าทัพถอยไป โต้เอ๋งจึงว่าทำไมอาจารย์ไม่แผลงฤทธิ์จับเอาตัวเกียงบุนฮ่วนเล่า กิมเฉียจึงว่าเวลานี้ขัดด้วยฤกษ์บน ถึงจะแผลงฤทธิ์ประการใดหามีชัยชนะไม่ ต่อพรุ่งนี้เราจึงจะจับเกียงบุนฮ่วนให้ได้ โต้หยินทั้งสองก็พาทหารกลับเข้าไปในด่านนั่งปรึกษาราชการกันสามคน
๏ ฝ่ายฮูหยินเมียโต้เอ๋งนิ่งคิดอยู่ในใจ แต่วันโต้หยินสองคนเข้ามาหาโต้เอ๋งพูดจาคิดอ่านทำการ จนจับตัวม้าเทียวมาได้ให้จำไว้ ฮูหยินมีความสงสัย จึงออกมาว่ากับโต้เอ๋งต่อหน้าโต้หยินทั้งสอง หวังจะให้โต้หยินสะดุ้งใจไปเสียจากโต้เอ๋งว่าข้าพเจ้าจะเตือนสติท่าน การศึกครั้งนี้เห็นหนักแน่นอยู่อย่าประมาท ทหารผู้ใดที่เคยเป็นเพื่อนยากอับจนมาแต่หลัง ก็ให้เร่งนับถือเอาเป็นที่ปรึกษา อย่าลุ่มหลงด้วยเล่ห์กลเขาล่อลวง ซื่อนักมักเสียด้วยคนคด ว่าแล้วก็กลับเข้าไปในห้องตึก
๏ ฝ่ายโต้หยินทั้งสองได้ฟังดังนั้น ก็สะดุ้งใจนึกว่าหญิงคนนี้ปัญญาฉลาดแหลมหนักหนา ครั้นจะนิ่งเสียก็มิได้ จำจะทำมารยาซ้อนกลให้โต้เอ๋งสิ้นสงสัย จึงจะคิดทำการได้ถนัด โต้หยินจึงว่ากับโต้เอ๋งว่า ซึ่งภรรยาของท่านออกมาว่า เมื่อตะกี้เรารู้เท่าแกล้งยุว่าเสียดสีเรา เมื่อแรกเรามาหาท่าน ทหารคนหนึ่งก็สงสัยเราครั้งหนึ่งแล้ว เราก็จะลาไปจากท่าน ท่านอ้อนวอนหน่วงเหนี่ยวไว้ให้อยู่ช่วยคิดการศึก เราก็ตั้งใจสุจริตช่วยรบข้าศึก จนจับม้าเทียวมาได้ก็ไม่มีความดี ภรรยาของท่านกลับสงสัยเราต่อไปอีก เราจะอยู่ทำการกับท่านต่อไปที่ไหนได้ จะลาไปแล้ว โต้เอ๋งก็ห้ามปรามอ้อนวอนว่า ท่านอย่าถือเลยวิสัยผู้หญิงมีแต่ความสะดุ้งตกใจเป็นหัวหน้า ไม่เข้าใจในชั้นเชิงการทัพศึก โต้หยินทั้งสองกับข้าพเจ้าเชื่อถือกันต่างหาก ถ้าท่านช่วยคิดทำศึกมีชัยครั้งนี้ ก็จะได้ความชอบในพระเจ้าติวอ๋องเป็นที่สุด โต้หยินทั้งสองจึงว่า เราก็ถือศีลสัจอยู่ในถ้ำในเขาตามวิสัยของเรา ก็เป็นสุขหาอันตรายมิได้ ครั้งนี้เห็นว่าแผ่นดินจะเกิดจลาจล ได้อาศัยแผ่นดินท่านเป็นสุข คิดถึงคุณพระเจ้าแผ่นดินจึงตั้งใจมาจะช่วยกำจัดข้าศึก ควรหรือมีเสี้ยนหนามสอดแนมเข้าเสียดแทงเอาอีกเล่า นี่หากว่าเราถือมั่นในกตัญญูแล้วขอบใจท่านที่นับถือเรา ทั้งเสียดายความรู้ที่ได้เรียนมา จะไว้ชื่อให้ปรากฏในแผ่นดิน จะรั้งรออยู่ช่วยท่านจับตัวเกียงบุนฮ่วนให้จงได้ ให้เห็นความจริงแล้วจะลาท่านไป เราไม่ยินดีในบำเหน็จความชอบดอก
๏ ฝ่ายโต้เอ๋งได้ฟังถ้อยคำดังนั้น ก็สิ้นสงสัยกลับนับถือยิ่งขึ้นไปกว่าเก่า จึงว่าพรุ่งนี้ท่านอาจารย์จงแผลงฤทธิ์จับเกียงบุนฮ่วนเสียให้จงได้ แล้วเราจะได้คิดการตีทัพเกียงจูแหยต่อไป โต้หยินจึงว่าซึ่งจะจับตัวเกียงบุนฮ่วนนั้นไว้เป็นธุระเรา แต่ทหารรี้พลทั้งปวงเป็นธุระท่านจัดแจงไว้ให้พร้อมเถิด โต้เอ๋งได้ฟังก็ยินดี ลุกจากที่เข้าไปในห้องตึก เวลาประมาณสองยามเศษ ได้ยินเสียงกลองเสียงประทัดม้าล่ออื้ออึงเข้ามา พอคนเร็วม้าใช้เข้ามาบอกว่า ข้าศึกยกเข้าตีค่ายชั้นนอก  โต้เอ๋งตกใจรีบออกมาหาโต้หยินว่าท่านจะคิดประการใด โต้หยินทั้งสองจึงว่ากับโต้เอ๋งว่า ศึกเข้าปล้นเป็นเวลากลางคืน จำจะแยกย้ายกันรักษาหน้าที่เชิงเทินทั้งสี่ด้าน
๏ ฝ่ายฮูหยินภรรยาโต้เอ๋ง ก็แต่งตัวเป็นทหารถือกระบี่ออกรบ ขณะนั้นกิมเฉียซึ่งแปลงเป็นโต้หยินจึงว่า โต้เอ๋งกับเราจะคุมทหารรี้พลออกรักษาด้านหน้า ฮูหยินกับโต้หยินน้องของเราให้คุมทหารแยกไปรักษาด้านหนึ่ง จัดแจงกันพร้อมแล้วก็ยกออกมา ครั้นโต้หยินกับโต้เอ๋งออกมาถึงประตูกำแพงด่าน แลเห็นทหารเกียงบุนฮ่วนถือคบเพลิงเป็นอันมาก ทิ้งเข้ามาเผาค่ายชั้นนอก แสงเพลิงสว่างแลเห็นเกียงบุนฮ่วน โต้หยินจึงพาโต้เอ๋งออกไปถึงค่ายชั้นนอก โต้หยินจึงว่ากับโต้เอ๋งว่า เราจะออกไปจับตัวเกียงบุนฮ่วน ท่านคอยดูอยู่หน้าค่าย โต้หยินก็คุมทหารออกไปใกล้เกียงบุนฮ่วนจึงร้องว่า เกียงบุนฮ่วนคนไรที่เป็นทหารมีฝีมือออกมาต่อสู้กับเรา แต่ตัวต่อตัวให้ถึงแพ้แลชนะ เกียงบุนฮ่วนก็เข้าใจในทีมิได้โต้ตอบ รำเพลงง้าวเข้าไปจะฟันโต้หยินต่อสู้กันได้สามเพลง โต้หยินก็ทำเสียทีถอยหนีเข้ามาจนกระทั่งโต้เอ๋ง เกียงบุนฮ่วนไล่โต้หยินเข้าไปถึงโต้เอ๋ง เกียงบุนฮ่วนเอาง้าวฟันโต้เอ๋ง โต้เอ๋งก็เอาง้าวรับต่อสู้เกียงบุนฮ่วน กิมเฉียซึ่งแปลงเป็นโต้หยินเอากระบองมีฤทธิ์ขว้างขึ้นไปตกลงถูกโต้เอ๋งตาย ขณะเมื่อเกียงบุนฮ่วนกับโต้เอ๋งต่อสู้กัน
๙๔
๏ ฝ่ายบกเฉียก็รีบเข้าไปถอดม้าเทียวซึ่งจำไว้ออกมาได้ สองคนพากันขึ้นบนเชิงเนินที่นางฮูหยินรักษาหน้าที่อยู่ด้านหนึ่งนั้น บกเฉียกับม้าเทียวเอากระบี่ฟันฮูหยินภรรยาโต้เอ๋งตายตกจากกำแพงลงมา โต้หยินจึงร้องประกาศว่า เราชื่อบกเฉีย เป็นทหารเกียงจูแหยแม่ทัพใหญ่ ให้เรามาตีด่านแห่งนี้ โต้เอ๋งนายด่านก็ตายแล้ว คนทั้งปวงยอมโดยดีก็จะรอดตัว ถ้ายังจะขัดแข็งต่อสู้ก็จะพากันตายเจ็ดชั่วโคตร บรรดาคนซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินในกำแพงด่านรู้ชัดว่าโต้เอ๋งผู้นายกับภรรยาตายแล้ว ข้าศึกก็เข้าในกำแพงด้านได้แล้ว ต่างคนต่างก็ทิ้งสาตราวุธเปิดประตูเมืองรับ บรรดาทหารผู้ใหญ่ก็พากันเข้ามาคำนับเกียงบุนฮ่วน เกียงบุนฮ่วนก็เข้าไปในกำแพงด่านแล้ว จึงให้ทหารร้องประกาศว่า คนทั้งปวงอย่าตื่นตกใจแตกฉานซ่านเซ็นไป บ้านเรือนของผู้ใดก็อยู่ให้ปรกติเหมือนแต่ก่อน แล้วสั่งให้ตรวจตราดูยุ้งฉางจัดทหารอยู่รักษาด่านแล้ว เกียงบุนฮ่วนกับกิมเฉียบกเฉีย ก็พากันรีบไปหาเกียงจูแหยแจ้งความให้ฟังทุกประการ เกียงจูแหยยินดีนัก ชมความคิดกิมเฉีย บกเฉียให้จดหมายความชอบไว้ เกียงจูแหยก็พาขุนนางแปดร้อยหัวเมือง เข้าเฝ้าพระเจ้าบูอ๋องทูลกำหนดวันที่จะยกทัพใหญ่เข้าตีเมืองจิวโก๋ แล้วเกียงจูแหยกับทหารแลขุนนางหัวเมืองทั้งปวง ก็พากันออกมาจัดกระบวนทัพ ให้เอียวเจี้ยนเป็นแม่ทัพหน้า คุมทหารสี่สิบหมื่นสรรพด้วยเครื่องสาตราวุธ ทหารม้าหมื่นเศษถือง้าวถือทวนทุกคนให้เดินหน้า จึงให้เกียงบุนฮ่วนคุมทหารยี่สิบหมื่นเป็นปีกขวา โลเฉียคุมทหารยี่สิบหมื่นเป็นปีกซ้าย หลำจงกวดคุมทหารยี่สิบหมื่นเป็นกองหลัง ให้กิมเฉีย บกเฉียถืออาญาสิทธิ์เป็นสารวัดซ้ายขวา เกียงจูแหยเป็นแม่ทัพหลวงคุมทหารมีฝีมือเป็นอันมาก ทหารเลวหกสิบหมื่น เชิญบูอ๋องขึ้นรถเกียงจูแหยขี่ซูปุดเสียง ทหารม้าเดินหน้าทัพหลวงสองหมื่นสรรพด้วยเครื่องสาตราวุธ เดือนสามขึ้นเก้าค่ำเวลาเช้าได้ฤกษ์ จึงให้จุดประทัดตีม้าล่อสัญญาเคลื่อนกระบวนทัพ ทหารทัพหลวงถือธงมังกรทอง ทหารทัพหน้าถือธงมังกรแดง ทหารปีกขวาปีกซ้ายกองหลังถือธงเขียวธงขาวธงเหลือง เสียงทหารม้าล่อฆ้องกลองสนั่นหวั่นไหว ดุจหนึ่งเสียงคลื่นในท้องพระมหาสมุทรเมื่อเกิดลมพายุใหญ่ ยกล่วงด่านเข้าถึงเมืองจิวโก๋ แล้วตั้งค่ายรายล้อมรอบกำแพงเมือง ราษฎรชายหญิงชาวบ้านทั้งปวงที่อยู่นอกกำแพงเมืองก็พาบุตรภรรยาแตกฉานซ่านเซ็น วิ่งพลางร้องไห้พลางหนีเข้าไปในกำแพงเมืองเสียงเอิกเกริกโกลาหล ขุนนางผู้ใหญ่จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง ว่าบัดนี้กองทัพบูอ๋องยกเข้ามาถึงเชิงกำแพงแล้ว พระเจ้าติวอ๋องเสด็จขึ้นบนพระที่นั่งเตียแซ่เหลา ทอดพระเนตรเห็นกองทัพล้อมรอบกำแพงเมือง ก็มีความสะดุ้งตกพระทัยเป็นกำลัง ยืนตะลึงอยู่ช้านานแล้ว เสด็จกลับลงมาให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย เข้าเฝ้าปรึกษาว่าการศึกครั้งนี้เข้มแข็งนัก ผู้ใดจะคิดเห็นอย่างไรบ้าง เหลายินเกียดจึงทูลว่าบ้านเมืองเราทุกวันนี้ร่วงโรย ด้วยทแกล้วทหารที่มีฝีมือแลสติปัญญาก็สิ้นแล้ว ทั้งเสบียงอาหารก็เบาบางขัดสนไปทุกอย่าง จะสู้ข้าศึกเห็นเต็มที ขอให้พระองค์หาคนที่มีฝีปากออกไปพูดจาเป็นทางไมตรี ชักธรรมเนียบให้บูอ๋องเกียงจูแหยคิดถึงความหลังที่พระองค์ชุบเลี้ยงมา ก็เห็นจะกลับใจยกทัพถอยไป พระเจ้าติวอ๋องตรัสว่าการถึงเพียงนี้แล้ว ซึ่งจะพูดจาเกลี้ยกล่อมเป็นไมตรีเห็นจะไม่ได้ ใต้หูหุยเหงียมจึงทูลว่า ข้าพระองค์คิดเห็นว่าพระนครอันใหญ่หรือจะสิ้นคนดี ขอให้มีหนังสือรับสั่งไปป่าวร้องหาคนดี ถ้าผู้ใดอาสาออกกำจัดข้าศึกได้ ครั้งนี้จะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด พระเจ้าติวอ๋องเห็นด้วย จึงให้ทำหนังสือให้คนไปเที่ยวป่าวร้องตามรับสั่ง
๏ ฝ่ายเตงแซะผู้หนึ่งได้ยินป่าวร้อง จึงคิดแต่ในใจว่า เราได้เรียนความรู้มาแต่สำนักอาจารย์ ก็หวังว่าได้ท่วงทีจะทำราชการเป็นทหารรบศึก ก็ครั้งนี้ศึกมาติดเมือง เราก็ได้อาศัยแผ่นดินท่านเป็นสุข ควรที่จะอาสาอยู่แล้ว ขณะนั้นเกอะสินเป็นสหายกันมาหาเตงแซะ เตงแซะถามเกอะสินว่ามาหาเราด้วยธุระสิ่งใด เกอะสินบอกว่าจะมาปรึกษากับสหายท่าน ด้วยครั้งนี้มีศึกมาล้อมเมือง พระเจ้าติวอ๋องก็หาคนที่มีฝีมือแลความรู้สติปัญญาดี จะให้ช่วยกำจัดข้าศึก ถ้าผู้ใดอาสาได้จะปูนบำเหน็จเกียรติยศเป็นอันมาก เราเห็นว่าสหายท่านมีสติปัญญาได้เรียนความรู้ในการที่จะรบศึก เราช่วยกันออกรับอาสาไว้ชื่อให้ปรากฏในแผ่นดินสักครั้งหนึ่ง เตงแซะได้ฟังก็หัวเราะ ว่าการศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงถึงเราจะมีสติปัญญาความรู้แลฝีมือกล้าแข็งสักเท่าใด แต่กำลังเราสองคนเท่านี้จะอาสาตีทัพใหญ่เหมือนเอาน้ำจอกเดียวไปดับไฟที่ไหม้ทั่วพระนคร จะดับได้หรือ แล้วเกียงจูแหยแม่ทัพคนนี้ ก็เป็นพวกโต้หยินในเขากุนหลุนลูกศิษย์ของอาจารย์ทั้งแปดภูเขา ก็เข้าอยู่ด้วยเกียงจูแหยทั้งนั้น แต่เราสองแรงจะสู้รบได้แล้วหรือ ปรึกษากันอยู่มิทันจะขาดคำ ได้ยินเสียงเท้าม้าเหลียวหน้าไปดูเตงจ๋งขี่ม้ามายืนอยู่ที่ประตูบ้าน เตงแซะจึงร้องเชิญเตงจ๋ง เตงจ๋งก็เข้าไปหาเตงแซะ เตงแซะถามว่าท่านมาธุระอะไร เตงจ๋งบอกว่าเวลาวานนี้ไปได้เขาป่าวร้อง ข้าพเจ้าจะมาคิดกับท่าน ว่าจะพากันอาสาสักครั้งหนึ่ง เตงแซะได้เพื่อนเป็นสามคิดเข้าด้วยกัน มีน้ำใจกำเริบก็พร้อมใจกันพากันไปหาใต้หูหุยเหงียมว่า ขอท่านได้เอาเนื้อความขึ้นกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องให้ทราบด้วย ข้าพเจ้าสามคนจะขออาสาออกไปรบข้าศึก ใต้หูหุยเหงียมจึงเอาเนื้อความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องให้พาตัวเตงแซะเกอะสินเตงจ๋งเข้าไปเฝ้า จึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า ทหารสามคนนี้เห็นจะมีความรู้วิเศษนัก จึงเข้ามารับอาสาเมื่อศึกจอแจอยู่แล้ว เตงแซะจึงกราบทูลว่า ข้าพระองค์ทั้งสามคนนี้มีใจกตัญญู จึงปรึกษาพร้อมกันจะเอาชีวิตรับอาวุธแทนพระคุณ อาสาช่วยการแผ่นดินสักครั้งหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องก็เห็นว่า ทั้งสามคนมีใจสามิภักดิ์ จึงตั้งให้เตงแซะเป็นสิงแซะตำแหน่งทหารใหญ่ ให้เกอะสินเตงจ๋งเป็นฮุยบูเลียมจงกุ๋นตำแหน่งทหารซ้ายขวา แล้วพระราชทานเสื้อเกราะสำหรับทหารให้พร้อมทั้งสามคน จึงให้พาทหารสามคนไปหาเหลายินเกียดแม่ทัพใหญ่ เหลายินเกียดกับเตงแซะเตงจ๋งเกอะสินจัดแจงทหารรี้พล พากันยกออกจากนอกกำแพงเมือง เอียวเจี้ยนแม่ทัพหน้าเห็นกองทัพในเมืองยกออกมา จึงให้คนไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยขึ้นขี่ซูปุดเสียงพร้อมด้วยทหารที่มีฝีมือ ออกยืนทัพอยู่หน้าค่าย เหลายินเกียดเห็นเกียงจูแหยจึงร้องว่าตัวท่านเป็นผู้ใหญ่ แต่ก่อนคนทั้งปวงก็นับถือว่ามีสติปัญญาเป็นข้าพระเจ้าติวอ๋อง ควรหรือคายน้ำคมหอกคมดาบเสียได้ ไปคบบูอ๋องแล้วมิหนำซ้ำชักชวนหัวเมืองขึ้นทั้งปวงเป็นกบฏ ทำใจใหญ่ยกมาตีเมืองหลวง ช่างไม่มีความอายกับคนตรงต่อแผ่นดินบ้างเลย เกียงจูแหยจึงตอบว่า ตัวท่านเป็นขุนนางไม่รักแผ่นดินดีแต่จะสอพลอ เสริมเจ้าเอาแต่ประโยชน์ใส่ตนให้เแผ่นดินเดือดร้อน ขุนนางที่มีสติปัญญาซื่อตรงต่อแผ่นดินก็กำจัดเสียสิ้น จนหัวเมืองขึ้นทั้งปวงก็พากันไปขอเป็นข้าเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋องเพราะมีความแค้นเคือง จึงพร้อมกันยกมาจะกำจัดคนผิดเสียให้สิ้น แผ่นดินจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เหลายินเกียดจึงตอบว่า ถึงพระเจ้าติวอ๋องจะผิดชอบชั่วดีประการใด ก็ได้เป็นเจ้าชุบเลี้ยงมาก่อน เหมือนบิดากระทำความผิดต่อบุตร บุตรไม่คิดถึงคุณ คบกันกระทำร้ายต่อบิดาดังนี้ ควรแก่ตัวผู้มีสติปัญญาอยู่แล้วหรือ เกียงจูแหยจึงตอบว่า เมื่อครั้งเกียดเต้ครองสมบัติก็ฟั่นเฟือน จึงเสียแผ่นดินกับเกียดแฮครั้งหนึ่งแล้ว ครั้นพระเจ้าเสี่ยงถางครองสมบัติตั้งอยู่ในสัจธรรมอย่างธรรมเนียม แผ่นดินรุ่งเรืองมาถึงหกร้อยปี ครั้งนี้พระเจ้าติวอ๋องกระทำผิดประเพณี แผ่นดินเดือดร้อนยิ่งกว่าครั้งแผ่นดินเกียดเต้ฉะนี้ เราทั้งปวงผู้จะบำรุงแผ่นดิน เอ็นดูแก่อาณาประชาราษฎรจึงพากันยกมา จะกำจัดคนผิดเสียคนเดียว ราษฎรจะได้ความสุขทั้งแผ่นดิน จะมิเป็นประโยชน์ยิ่งกว่ารักคนผิดคนเดียวอีกหรือ เหลายินเกียดได้ฟังก็แค้นนัก รำง้าวเข้าไล่ฟันเกียงจูแหย หลำจงกวดเอาง้าวเข้ารับ เหลายินเกียดเกอะสินก็ถือทวนวิ่งเข้าแทงหลำจงกวด เตงแซะรำง้าวเข้าต่อสู้กับบูกิด เตงจ๋งเข้ารบกับเกียงบุนฮ่วน ทหารเป็นคู่ ๆ สู้กันถ้อยทีมีฝีมือเข้มแข็งยิงมิได้เสียทีในเพลงอาวุธทั้งสองฝ่าย โลเฉียจึงแผลงฤทธิ์เท้าขวาเหยียบจักรไฟ เท้าซ้ายเหยียบจักรลมถือทวนเข้าช่วยรบ เอียวเจี้ยนขับม้าถือทวนเข้าไล่แทงเหลายินเกียด บ้างแทงบ้างฟันกันตะลุมบอนเป็นสามารถ ทหารเลวต่อทหารเลวก็ต่อสู้กัน เสียงคนเสียงประทัด ม้าล่อแลเท้าม้าอาวุธกระทบกันอื้ออึงไปในที่รบ โลเฉียก็เอากำไลมีฤทธิ์โยนขึ้นไป ตกลงมาถูกเตงแซะตาย เอียวเจี้ยนเอาทวนแทงเกอะสินตายตกจากหลังม้า เหลายินเกียดครั้นทหารตายเห็นเสียทีก็ถอยทัพหนีเข้าในเมือง ทหารเกียงจูแหยได้ทีจะติดตามตีเข้าไปก็พอเวลาพลบค่ำ เกียงจูแหยจึงตีม้าล่อสัญญาเลิกทัพกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายเหลายินเกียดก็เข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ่องว่า ยกออกไปตีหักกำลังศึกครั้งนี้ เสียทหารอาสาสองคน พระเจ้าติวอ๋องได้ฟังก็เสียพระทัยนัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เหลายินเกียดยกออกไปต้านทานทัพข้าศึกก็เสียทหารแตกเข้ามา ครั้งนี้เหลียวไม่เห็นหน้าใครแล้ว ที่จะกู้พระนครไว้ได้ อินโภ้ไป้จึงทูลว่า ข้าพระองค์ยังคิดเห็นอยู่อย่างหนึ่ง ด้วยเกียงจูแหยกับข้าพระองค์ แต่ก่อนเป็นคนชอบอัชฌาสัยกัน ข้าพระองค์จะไปพูดจาชี้แจง ให้เกียงจูแหยระลึกถึงความหลังที่พระองค์มีพระคุณมา ก็เห็นจะอ่อนใจลงบ้าง พระเจ้าติวอ๋องเห็นด้วย อินโภ้ไป้ก็ถวายบังคมลาพระเจ้าติวอ๋อง พาทหารเลวห้าคนหกคนออกไปหน้าค่ายเกียงจูแหย บอกแก่ทหารกองหน้าว่าเราถือรับสั่ง ออกมาเจรจาความเมือง ท่านจงเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่เกียงจูแหย ทหารก็ไปบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงให้อินโภ้ไป้เข้ามาถึงต่างคนต่างคำนับเชิญให้นั่งตามสมควร เกียงจูแหยจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งไร อินโภ้ไป้จึงว่า แต่ท่านจากเมืองจิวโก๋ไปนานแล้วมิได้เห็นหน้า ก็มีใจคิดถึงรู้ว่าท่านเป็นที่แม่ทัพใหญ่ก็พลอยยินดีด้วย บัดนี้มีรับสั่งพระเจ้าติวอ่องใช้ให้เราออกมาสนทนากับท่าน ผิดชอบประการใดท่านอย่าถือโทษ เกียงจูแหยจึงว่าท่านจะพูดจาประการใดก็พูดเถิด อินโภ้ไปจึงชักธรรมเนียบว่า ประเพณีพระมหากษัตริย์ครองแผ่นดินมีพระคุณแก่ข้าราชการ แลราษฎรทั้งปวงเป็นอันมากเสมอบิดามีคุณแก่บุตร แล้วก็มีกฎหมายสำหรับแผ่นดินว่า ถ้าผู้ใดคิดประทุษร้ายก็โทษถึงตาย บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงคบคิดกันเป็นกบฏต่อพระเจ้าติวอ๋อง เหมือนบุตรจะทำร้ายต่อบิดาดังนี้หาควรไม่ ตัวก็มีสติปัญญารู้อย่างธรรมเนียม ช่วยห้ามปรามขุนนางหัวเมืองทั้งปวงให้ถอยหลังคิด อย่าให้บ้านเมืองเกิดรบราฆ่าฟันกันต่อไป ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจึงจะอยู่เป็นสุข เกียงจูแหยยิ้มแล้วจึงตอบว่า ซึ่งพระมหากษัตริย์เป็นที่พึ่งแก่ข้าแผ่นดิน เหมือนบิดากับบุตรนั้นชอบอยู่ กษัตริย์ตั้งอยู่ในสัจธรรม จึงเป็นที่พึ่งแก่แผ่นดินได้ เหมือนเมื่อครั้งพระเจ้าเงี่ยวเต้ยกราชสมบัติให้แก่พระเจ้าซุ่นเต้ ซุ่นเต้กลับมอบราชสมบัติให้พระเจ้าฮูเต้ ฮูเต้สืบแผ่นดินมาจนถึงพระเจ้าเกียดเต้ เกียดเต้ไม่อยู่ในสัจธรรม พระเจ้าเสี่ยงถางทรงกำจัดเกียดเต้เสียได้ ด้วยพระบารมีครองราชสมบัติสืบพระวงศ์มาได้หกร้อยปี บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องครองราชสมบัติผิดประเพณี แผ่นดินเดือดร้อนยิ่งกว่าครั้งเกียดเต้เสียอีก เชื่อฟังแต่นางขันกี ฆ่าฟันขุนนางแลราษฎรชายหญิงที่หาความผิดไม่ ตายจากพ่อแม่พี่น้องลูกหลานอ้าปากมิออก แต่ร้องไห้รักกันหาที่พึ่งมิได้ เมื่อกษัตริย์เป็นดังนี้แล้วจะให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินผินหน้าไปพึ่งใคร หัวเมืองทั้งปวงเขาเห็นว่า ถ้านิ่งเสียก็มนุษย์ทั้งปวงจะฉิบหายเสียสิ้น เขาจึงพากันยกมาจะกำจัดผู้ผิดเสียคนเดียว มนุษย์ก็จะได้ความสุขทั้งแผ่นดิน ตัวท่านเป็นขุนนางไม่เห็นแก่แผ่นดิน ยังมีหน้าแต่งสำนวนมากลบเกลื่อน ยกคนผิดขึ้นเป็นคนชอบกลับถมคนชอบให้เป็นผิดควรอยู่แล้วหรือ เกียงบุนฮ่วนกับขุนนางหัวเมืองทั้งปวงบรรดานั่งฟังอยู่ที่นั้น ก็พร้อมกันติเตียนอินโภ้ไป้ต่าง ๆ อินโภ้ไป้โกรธ จึงตอบเกียงบุนฮ่วนว่าอ้ายทรชน แต่บิดาของตัวก็เป็นข้าควรหรือหลู่เจ้า ลืมคุณเจ้าข้าวแดงเสียได้ เกียงบุนฮ่วนโกรธนัก เอากระบี่ฟันอินโภ้ไป้ตัวขาดเป็นสองท่อนตายอยู่กับที่ เกียงจูแหยเห็นดังนั้นก็โกรธเกียงบุนฮ่วน จึงว่าเกียงบุนฮ่วนทำเหลือเกินฆ่าฟันคนเจรจาความเมืองให้เสียอย่างธรรมเนียมโบราณ จะให้มีความกระหายนินทาสืบไปภายหน้า เกียงบุนฮ่วนก็คำนับรับผิดว่า อินโภ้ไป้หยาบช้าถึงบิดาข้าพเจ้าต่อหน้าธารกำนันขุนนางทั้งแปดร้อยหัวเมือง โทโสข้าพเจ้าพลุ่งขึ้นมายั้งไม่ทัน ตามแต่ท่านจะโปรด เกียงจูแหยจึงว่า การได้เกินไปแล้ว ถึงจะทำอย่างไรอินโภ้ไป้ก็ไม่คืนเป็นขึ้นได้ดังเก่า จึงให้ทหารเลวเอาศพอินโภ้ไป้ไปฝังเสียนอกค่าย แล้วสั่งทหารให้ทำลายกำแพงเมือง
๏ ขณะนั้นทหารเลวที่ไปด้วยอินโภ้ไป้ เห็นนายตายก็หนีเข้าเมือง เอาเนื้อความกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องก็ตกพระทัยด้วยกลัวกองทัพจะเข้าทำลายกำแพงเมือง ฝ่ายอินเสงชิวบุตรอินโภ้ไป้รู้ว่าบิดาตายก็ร้องไห้เข้าไปกราบทูลพระเจ้าติวอ๋องว่า ข้าพระองค์ได้ฟังคำโบราณเล่าต่อ ๆ กันมาว่า พระนครใดก็ดีทั้งสองทำศึกกันใช้ทูตไปมาเจรจาความเมืองซึ่งจะฆ่าฟันทูตเสียนั้นหามีไม่ นี่ทำบังอาจล่วงเกินนัก ข้าพระองค์มิได้คิดแก่ชีวิต ขอถวายบังคมลาออกไปดูหน้าข้าศึก จะกระทำตอบแทนบิดาข้าพระองค์ให้จงได้ พระเจ้าติวอ๋องก็ให้อินเสงชิวออกไปรบ อินเสงชิวก็คุมทหารยกออกไปจากเมือง ถึงหน้าค่ายเกียงจูแหย อินเสงชิวจึงร้องว่าเกียงบุนฮ่วนคนไรที่อาจองฆ่าบิดาเราเสีย ให้เร่งออกมาสู้กับเรา เกียงบุนฮ่วนก็ขึ้นม้าถือทวนคุมทหารออกไปนอกค่าย อินเสงชิวเห็นเกียงบุนฮ่วนก็มีความพยาบาทเป็นกำลัง ขับม้ารำง้าวเข้าไล่ฟันเกียงบุนฮ่วน ถ้อยทีต่อสู้กันได้สามสิบเพลง เกียงบุนฮ่วนเอาทวนแทงถูกอินเสงชิวตายตกลงจากม้า เกียงบุนฮ่วนก็ตัดศีรษะอินเสงชิวมาเสียบไว้หน้าค่าย ทหารเลวอินเสงชิวก็พากันแตกหนีเข้าเมือง เอาเนื้อความไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ กราบทูลพระเจ้าติวอ๋องทุกประการ พระเจ้าติวอ่องยิ่งเสียพระทัยนัก จึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราจะคิดอย่างไรต่อไป จึงจะกู้พระนครไว้ได้ การก็จอแจอยู่แล้ว ปรึกษากันมิทันขาดคำ ทหารวิ่งเข้ามาบอกว่ากองทัพเกียงจูแหยยกเข้ามาจะทำลายกำแพงเมือง เหลาหยินเกียดก็จัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ เกียงจูแหยเห็นการซึ่งรักษาเมืองนั้นยังมั่นคงอยู่ จึงว่ากับทหารทั้งปวงว่าเราตีขอบเขตด่านแดนเมืองจิวโก๋ก็ได้สิ้น ทั้งทหารฝีมือก็หามีต่อสู้เราไม่แล้ว เราจะคิดหักเอาในเวลาวันนี้ก็จะได้ แต่ว่าผู้คนจะล้มตายยับเยินทั้งสองฝ่าย ถ้าเราจะล้อมมั่นไว้ นานไปในเมืองก็จะขัดเสบียงอาหารผอมลงทุกวัน คงจะเข้าเมืองได้อยู่เอง
๏ ขณะนั้นทหารที่มีฤทธิ์ต่างๆ จึงว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงจะอาสาจำแลงกายเข้าไปในเมืองก่อน แล้วกองทัพจึงตีข้างนอกเข้าไป ข้าพเจ้าก็จะตีข้างในเมืองให้แตกยับเยิน เราก็จะเข้าเมืองได้โดยง่าย เกียงจูแหยจึงห้ามว่า ซึ่งท่านทั้งปวงคิดก็เห็นจะได้การสิ้น แต่เราคิดปรานีแก่ราษฎรทั้งปวง จะพลอยฉิบหายเสียเป็นอันมาก เราจะคิดทำหนังสือเป็นใจความว่า เสียงถองเสียงทางเทียนโปใต้อวนซวนซีอุย แปลว่ารับสั่งเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ให้กองทัพมาปราบเมืองเสียงถอง ด้วยแต่แรกตั้งฟ้าตั้งแผ่นดิน เทพยดาโปรดให้สัตว์เกิดมาเป็นมนุษย์ในแผ่นดิน แล้วให้มีเจ้าแผ่นดินรักษาเขตแดนทำนุบำรุงราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข บัดนี้ติวอ๋องกระทำความผิดเชื่อฟังคำนางขันกี ฆ่าฟันชายหญิงที่หาความผิดมิได้ตายเป็นอันมาก จนแผ่นดินเดือดร้อนทุกเส้นหญ้า แลขุนนางที่มีสติปัญญาซื่อตรงต่อแผ่นดิน กับขุนนางหัวเมืองทั้งปวงปรึกษากัน เห็นว่าพระเจ้าบูอ๋องเป็นผู้มีบุญ น้ำพระทัยโอบอ้อมเอ็นดูแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ตั้งพระทัยจะเลี้ยงโลกให้เย็นชื่นทุกตัวสัตว์ เราทั้งปวงจึงยอมเป็นข้าพระเจ้าบูอ๋อง ยกกองทัพมาจะกำจัดติวอ๋องเสียคนเดียว ครั้นจะให้ทหารแผลงฤทธิ์ ทำลายกำแพงเมืองเข้าไปรบราฆ่าฟันกันเล่า ก็คิดเอ็นดูแก่ราษฎรทั้งปวงจะพลอยฉิบหายเสียด้วย จึงทำหนังสือบอกชาวเมืองให้รู้เหตุ แล้วให้เร่งเปิดประตูพระนครทั้งสี่ทิศ ให้กองทัพเข้าไปโดยสะดวก เราจะเอาหนังสือนี้ผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมือง ทั้งจะให้เอาไปปิดไว้ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ถ้าราษฎรรู้หนังสือนี้แล้วก็เห็นจะยินดี ด้วยมีความแค้นติวอ๋องอยู่สิ้น ก็จะเปิดประตูรับเราโดยสะดวก ทหารทั้งปวงก็เห็นด้วย เกียงจูแหยจึงให้เขียนหนังสือหลายฉบับ ผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไป แล้วให้ทหารเอาไปปิดไว้ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศ
๙๕
๏ ฝ่ายชาวบ้านชาวเมืองทั้งปวง ครั้นได้หนังสืออ่านดูรู้เหตุแล้ว ก็สื่อสวนปรึกษาพร้อมใจกัน ครั้นเวลาประมาณสามยามก็เปิดประตูพระนครทั้งสี่ทิศ จุดประทัดขึ้นเป็นสำคัญแล้วร้องด้วยเสียงอันดังพร้อมกันว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงเปิดประตูเมืองออกรับแล้ว
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นดังนั้น ก็ขับทหารเข้าเมืองในเวลากลางคืน ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ข้างในกับมเหสีทั้งสาม แต่เวลายามหนึ่งเสด็จเข้าที่บรรทมไม่หลับ ให้บังเกิดเป็นลางวิปริตต่าง ๆ หลับพระเนตรลงมิได้ ให้เห็นเป็นทหารถือดาบเข้ามาเงื้อจะฟัน ก็สะดุ้งตกพระทัยหวาดหวั่นเป็นกำลัง จนเวลาสามยามได้ยินเสียงทหารเกียงจูแหยอื้ออึงเข้ามาในเมืองก็ตกพระทัย เสด็จออกมาข้างหน้า พอขุนนางเข้าไปทูลว่า บัดนี้ชาวเมืองเปิดประตูพระนครทั้งสี่ทิศ บูอ๋องยกกองทัพเข้ามาในเมืองได้แล้ว พระเจ้าติวอ๋องสิ้นพระสติ จึงแข็งพระทัยปรึกษาขุนนางว่า บัดนี้ราษฎรเอาใจออกหากสิ้น จนกองทัพบูอ๋องยกเข้ามาถึงกำแพงชั้นสองเราจะคิดประการใด ขุนนางทั้งปวงนิ่งอยู่สิ้น
๏ ฝ่ายเหลายินเกียดกับทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินนั้น เห็นกองทัพยกเข้าเมืองได้ ก็มิอาจที่จะต้านทานพากันแตกหนีมาทูลพระเจ้าติวอ๋องทุกประการ พระเจ้าติวอ๋องขณะนั้นตกพระทัยกลัวข้าศึก พระองค์สั่นเวียนปรึกษาขุนนางว่า เราจะคิดประการใด ก็มิได้มีผู้เพ็ดทูลต่างคนนิ่งอยู่สิ้น
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยยกกองทัพล่วงกำแพงชั้นนอกเข้าไป จึงกำชับทแกล้วทหารห้ามมิให้ทำอันตรายแก่ราษฎร ถ้าผู้ใดมิฟังจะเอาโทษถึงตาย แล้วก็ยกเข้าไปกำแพงชั้นใน จึงให้ทหารร้องบอกเข้าไปว่า เกียงจูแหยกับทหารทั้งปวง ให้เชิญพระเจ้าติวอ๋องเสด็จออกมาสนทนากัน
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องประทับอยู่ ณ ที่ออกขุนนางพอทหารเข้าไปกราบทูลว่า เกียงจูแหยกับหัวเมืองทั้งปวง ให้เชิญเสด็จออกไปสนทนากัน พระเจ้าติวอ่องจึงคิดแต่ในพระทัยว่า จะนิ่งอยู่ให้เขาเข้ามาจับเอาตัวก็หาควรที่เราจะเป็นกษัตริย์ไม่ เกิดมาแล้วก็ตายทุกตัวคน จำจะออกไปสู้รบดูตามบุญ จึงสั่งทหารทั้งปวงว่าเราจะออกไปสนทนากับบูอ๋อง แล้วก็ทรงเครื่องสำหรับกษัตริย์สู้สงคราม จัดทหารเป็นกระบวนปีกขวาปีกซ้ายกองหน้ากองหลัง สรรพด้วยสาตราวุธมีทหารถือธงมังกรทองนำหน้า แลถือเครื่องสูงเคียงข้าง พระเจ้าติวอ๋องขึ้นทรงม้าให้ประโคมแตรสังข์ฆ้องกลองจุดประทัด ยกออกไปจากประตูวัง เห็นกองทัพบูอ๋องพร้อมด้วยทหารหัวเมือง แลทหารที่มีฤทธิ์มีฝีมือ คนมีสติปัญญาดูเป็นสง่านัก พระเจ้าติวอ๋องสลดใจ เหมือนกวางตัวเดียวเข้าไปในท่ามกลางฝูงเสือ อุตส่าห์แข็งพระทัยด้วยมานะกษัตริย์ จึงตรัสว่าเกียงจูแหยเราชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง เหตุไรจึงไปคบกับพวกเมืองไซรกีคิดกบฏ แล้วมิหนำซ้ำชักชวนหัวเมืองขึ้นทั้งปวง ยกเข้ามากระทำร้ายเราดังนี้ สมควรอยู่แล้วหรือ เกียงจูแหยยอบตัวลงบังคมแล้วทูลว่า พระองค์เป็นกษัตริย์ ข้าพระองค์เป็นข้าแผ่นดิน บ้านเมืองเป็นธรรมก็ควรที่อยู่เป็นข้าทำราชการสืบไป นี่พระองค์กระทำผิดประเพณีถึงสิบประการ มิได้ตั้งอยู่ในสัจธรรมทิ้งอย่างธรรมเนียมเสียสิ้น เชื่อฟังแต่คำผู้หญิงตั้งกฎหมายใหม่ ขุนนางหัวเมืองหาความผิดมิได้ก็ลงโทษ เหมือนนางเกียงฮ่องเฮา เกียงฮ่วนฌ้อ หงกจงฮูเหล่านี้พระองค์มิได้พิจารณากระทำโทษถึงแก่ความตาย แล้วก็เสียสัตย์กับขุนนางหัวเมืองทั้งปวงเชื่อคำนางขันกีให้ทำเผาหลกทองแดงไว้มิให้ผู้ใดทูลขัดขวาง ทั้งให้ขุดหลุมใหญ่ปล่อยอสรพิษลงไว้ในนั้น สำหรับให้กัดคนตายเสียเป็นอันมาก แล้วเร่งรัดเอาทรัพย์สิ่งของทองเงินแก่ราษฎรมาสร้างลกไต๋ ให้เที่ยวจับอาณาประชาราษฎรมาทำการได้ความเดือดร้อน ที่มีเงินเสียก็ไม่ต้องทำ ที่จนก็ต้องมาทำลำบากยากแค้น พระองค์ไม่มีความอายฟังแต่คำนางขันกีหยอกนางกาสีภรรยาอึ้งปวยฮอ นางกาสีมีความอดสู กระโดดลงมาจากเตียะแซเหลาตาย แล้วนางอึ้งกุยฮุยน้องสาวของอึ้งปวยฮอเข้าไปห้ามปราม พระองค์ก็ถีบตกจากเตียะแซเหลาตาย ทั้งให้ตัดตีนสินมือคนทั้งปวง เอาหญิงมีครรภ์มาผ่าท้องดูเล่น แล้วให้ผ่าอกเอาตับปอดเลือดเนื้อ เปกอิบโคบุตรบูอ๋องไปสับระคนกับแป้งทำเป็นขนมให้บุนอ๋องกิน ไม่มีความเวทนาสัตว์ บัดนี้เขาจะทำแก่พระองค์บ้าง เหมือนทำแก่คนทั้งปวงจะว่าประการใด พระองค์ก็เป็นกษัตริย์จงปรึกษาโทษพระองค์ให้ทหารเอกทหารเลวฟัง ให้ถูกต้องตามธรรมเนียมโบราณสืบมา พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังดังนั้น ละอายพระทัยนัก มิได้ทันตรัสตอบประการใด
๏ ฝ่ายเกียงบุนฮ่วนคิดถึงบิดาขึ้นมาแค้นพระเจ้าติวอ๋องนัก ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง เอากระบองชี้หน้าร้องว่า เกียงฮ่วนฌ้อบิดาเราหาความผิดมิได้ก็ฆ่าเสีย นางเกียงฮองเฮาพี่เราหาโทษผิดมิได้ก็ให้ควักจักขุเสียทั้งสองข้างได้ความเวทนาจนถึงแก่ความตาย เราจะตัดศีรษะท่านแก้แค้นวันนี้ ว่าแล้วก็ขับม้ารำกระบองเข้ารบกับพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องรบกับเกียงบุนฮ่วนได้ห้าเพลง ทำเสียทีชักม้าหนีจะให้เกียงบุนฮ่วนติดตาม เกียงบุนฮ่วนรู้ในทีหนีก็ชักม้ารอรั้งไว้ พวกทหารพระเจ้าติวอ๋องมิได้เป็นใจจะสู้รบ ก็แตกระส่ำระสายไม่เป็นกระบวนทัพ เกียงจูแหยเห็นดังนั้น ก็สั่งทหารเอกสามสิบห้าคน ให้ไล่พวกทหารแปดร้อยหัวเมือง เข้าล้อมพระเจ้าติวอ๋องไว้เป็นสามารถ
๏ ขณะเมื่อทหารทั้งปวงคิดเป็นใจเดียวกัน เข้าล้อมพระเจ้าติวอ๋องไว้นั้น ถ้าพระเจ้าบูอ๋องรู้ในอาญาศึกว่าตีกลองให้เร่งทหารเข้ารบ ถ้าตีม้าล่อให้เรียกทหารถอยกลับ พระเจ้าบูอ๋องก็จะสั่งให้ตีม้าล่อเรียกทหารให้กลับ พระเจ้าบูอ๋องมิได้รู้ในอาญาศึก จึงคิดวิตกถึงพระเจ้าติวอ๋องนัก เป็นคำสรรเสริญไว้ว่า พระเจ้าบูอ๋องมีใจซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินนัก ถึงพระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม พระเจ้าบูอ๋องก็ยังนับถือว่าเป็นเจ้าของพระองค์
๏ ฝ่ายเหลายินเกียดเห็นทหารเกียงจูแหย เข้าล้อมพระเจ้าติวอ๋องไว้เป็นสามารถ จึงปรึกษาลุยฮุยลุยเผงว่า พระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงเราให้เบี้ยหวัดผ้าปีมียศศักดิ์ถึงเพียงนี้ ซึ่งเราจะนิ่งอยู่จนให้ข้าศึกเข้าทำอันตรายพระองค์นั้นหาควรไม่ เราคิดว่าจะเข้าช่วยกันฝ่าฟันเข้าไปให้ทหารทั้งปวงแตกระส่ำระสาย พระเจ้าติวอ๋องได้ทีก็จะหนีออกจากที่ล้อมได้ ถึงตัวเราจะตายด้วยคมอาวุธข้าศึก ชื่อเสียงเราก็จะปรากฏอยู่ในแผ่นดิน ท่านจะเห็นประการใด ลุยฮุยลุยเผงได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย เหลายินเกียดกับลุยฮุยลุยเผงก็ขับม้าถือง้าว พากันฟันฝ่าทหารเข้าไปจนถึงหน้าที่นั่งพระเจ้าติวอ๋อง เหลายินเกียดเหลือบไปเห็นลิมเสียนถือกระบี่ขับม้าไล่ฟันทหารเข้ามาหน้าที่นั่ง เหลายินเกียดโกรธนัก ข้าม้ารำง้าวเข้ารบกับลิมเสียน ลิมเสียนรบกับเหลายินเกียดได้สี่เพลง จะทานกำลังเหลายินเกียดมิได้ก็ชักม้าหนี โลเฉียเห็นดังนั้นก็เข้าสกัดหน้ารบกับเหลายินเกียด เหลายินเกียดรบกับโลเฉียได้ห้าเพลง เสียทีชักม้าให้หลัง โลเฉียเอากำไลทองขว้างไปถูกหลังเหลายินเกียดตกม้าตาย ลุยฮุยเห็นเหลายินเกียดตาย ก็ขับม้าเข้ารบกับโลเฉีย เอียวเจี้ยนเห็นโลเฉียจะทานกำลังลุยฮุยไม่ได้ ก็ขับม้าขวางหน้าโลเฉีย เข้ารบกับลุยฮุย ลุยฮุยกับเอียวเจี้ยนรบกันได้สี่เพลง ลุยฮุยเสียทีขับม้าถลำเข้ามา เอียวเจี้ยนเอาง้าวฟันลุยฮุยศีรษะขาดตกม้าตาย ลุยเผงเห็นลุยฮุยตาย ก็ขับม้าไล่ฟันเอียวเจี้ยน เอียวเจี้ยนรับด้วยง้าว แล้วชักม้าทำเสียทีจะให้ลุยเผงฟัน ลุยเผงรู้ในเพลงง้าวยั้งมือไว้ แล้วชักม้ามาทำทีจะหนี เอียวเจี้ยนได้ทีก็ขับม้าไล่ลุยเผงไป หลุยจินจู๊เห็นเอียวเจี้ยนจะเสียทีลุยเผง ถือกระบองบินขึ้นบนอากาศไล่ลุยเผง ลุยเผงตกใจขับม้าจะหนี หลุยจินจู๊เอากระบองตีลุยเผงถูกศีรษะตกม้าตาย
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นทหารพระเจ้าติวอ๋อง แตกระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมากก็ได้ทีสั่งให้ตีกลองขับทหารเข้าไป จะจับพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องถือง้าวทรงม้าอยู่ในกลางทหารมิได้ตกพระทัย องอาจขับม้าที่นั่งไล่ฟันฝ่าทหารออกมา ล่ำเปกฮอเห็นพระเจ้าติวอ๋องก็ดีใจคิดว่าเราจะตัดศีรษะพระเจ้าติวอ๋อง เอาเป็นบำเหน็จมือวันนี้ คิดแล้วก็ขับม้ารำกระบี่เข้ารบสกัดหน้าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องขับม้ามาโดยกำลังนัก ล่ำเปกฮอทานกำลังมิได้ก็เสียที พระเจ้าติวอ๋องฟันล่ำเปกฮอตัวขาดตกม้าตาย แล้วขับม้าไล่ฟันทหารเลวตายยี่สิบหกคน
๙๖
๏ เกียงบุนฮ่วนถือกระบองขี่ม้าไล่กันทหารอยู่ ครั้นเห็นพระเจ้าติวอ๋องขับม้าไล่ฟันทหารเข้ามาใกล้ ก็แกว่งกระบองเข้ารบกับพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องสิ้นกำลังชักม้ามิได้เป็นกระบวนรบเสียทีให้หลัง เกียงบุนฮ่วนเอากระบองตีพระเจ้าติวอ๋องถูกชายพระอังสาซวนไปเจียนจะตกม้าที่นั่ง แล้วแข็งพระทัยขับม้าพาทหารหนีเข้าพระราชวัง เกียงจูแหยครั้นเห็นพระเจ้าติวอ๋องขับม้าพาทหารหนี ก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหาร ทหารทั้งปวงได้ยินเสียงม้าล่อก็พากันมาหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยตรวจตราดูก็รู้ว่าเสียล่ำเปกฮอคนหนึ่ง ทหารเลวประมาณห้าสิบคน แล้วเกียงจูแหยก็พาพวกทหารทั้งปวงมาเฝ้าพระเจ้าบูอ๋อง ทูลความซึ่งได้รบกับพระเจ้าติวอ๋องสิ้นทุกประการ พระเจ้าบูอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ จึงว่ากับเกียงจูแหยว่า เราทำศึกครั้งนี้ เสียทหารเอกคนหนึ่งทหารเลวห้าสิบคน เราก็คิดเสียดายอยู่ แต่ว่าเหมือนสาดน้ำรดกัน เป็นประเพณีทำศึกเราคิดวิตกนัก ด้วยพระเจ้าติวอ๋องเป็นกษัตริย์ เกียงบุนฮ่วนเป็นแต่ทหารไม่ควรสู้รบกัน ซึ่งเกียงบุนฮ่วนเอากระบองตีพระเจ้าติวอ๋องให้ได้ความอัปยศนั้น เราเห็นหาควรไม่ เกียงบุนฮ่วนได้ฟังดังนั้นจึงทูลว่า พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม จนเทพยดาก็ไม่เข้าด้วย อย่าว่าแต่ข้าพระองค์จะตีด้วยกระบองเลย ถึงข้าพระองค์จะตัดศีรษะเสียก็ไม่มีโทษ พระเจ้าบูอ๋องได้ฟังดังนั้นมิได้ตอบประการใด หาสู้สบายพระทัยไม่
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นมาถึงโห้หมุยประตูเสด็จออก ก็ลงจากม้าที่นั่ง ด้วยเสียพระทัยนัก สิ้นกำลังไม่ใคร่จะเสด็จเดินไปได้ อุยเลียม ออกหลายก็เข้าประคองพระองค์ ครั้นมาถึงพระที่นั่งก๊กเกงเตียนมิได้เปลื้องเครื่องทรงสำหรับศึก ทรุดพระองค์ลงนั่งแล้วถอนพระทัย คิดเสียดายเหลายินเกียด ลุยฮุย ลุยเผงซึ่งตายในที่รบ แล้วคิดแค้นเกียงจูแหยจนน้ำพระเนตรตก มิได้ตรัสประการใดนั่งตะลึงอยู่ อุยเลียมกับออกหลายจึงทูลเตือนพระสติว่า ประเพณีพระมหากษัตริย์จะรักษาแผ่นดินทำนุบำรุงราษฎรย่อมมีพระทัยองอาจ มิได้คิดย่อท้อต่อข้าศึก ถึงพระองค์เสียทัพมาก็ได้ฆ่าฟันทหารเกียงจูแหยล้มตายเป็นอันมาก ซึ่งพระองค์จะมาเสียพระทัยเศร้าหมองอยู่ฉะนี้ ข้าศึกก็จะมีใจกำเริบ ราษฎรก็จะได้ความเดือดร้อน ผู้ใดจะมาช่วยกู้เมืองจิวโก๋เล่า พระองค์จงทรงพระดำริดูก่อน พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เรายกทัพออกไปรบกับเกียงจูแหย เหมือนเอาพิมเสนไปแลกเกลือ ถึงทหารจะตายด้วยฝีมือเรานับหมื่น เราก็ไม่มีความยินดี ตรัสดังนั้นแล้วคิดแค้นเกียงบุนฮ่วนขึ้นมาน้ำพระเนตรตกซบพระพักตร์นิ่งไป อุยเลียมกับออกหลายเห็นดังนั้นก็คำนับลาออกมา อุยเลียมจึงว่ากับออกหลายว่า ขุนนางในเมืองหลวงหนีไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง ก็มิได้มีใจเจ็บแค้นผูกพยาบาทกลับชุบเลี้ยงให้เบี้ยหวัดผ้าปี เราคิดว่าจะหนีไปเข้าด้วยพระเจ้าบูอ๋อง ครั้นจะนิ่งอยู่จนพระเจ้าบูอ๋องได้ราชสมบัติตัวเราก็จะตาย บุตรภรรยาอยู่ภายหลังก็จะเป็นอันตรายต่างๆ เรามีความวิตกนัก อุยเลียมว่าดังนั้นแล้วก็ร้องไห้ ออกหลายเห็นอุยเลียมร้องไห้ก็หัวเราะ จึงว่าท่านรู้หรือไม่ว่าเรามีสติปัญญา อุยเลียมจึงถามว่า ท่านมีสติปัญญานั้นท่านจะคิดประการใด ออกหลายจึงบอกว่า พระเจ้าบูอ๋องจะได้สมบัติในเมืองจิวโก๋เป็นแท้ เราคิดจะลักเอาตราชื่อถวนก๊กฮูยี้ เป็นตราสำหรับพระมหากษัตริย์ไปถวายพระเจ้าบูอ๋องเป็นความชอบ เมื่อเรามีความชอบในพระเจ้าบูอ๋องแล้ว ตัวเราก็จะมียศศักดิ์คนทั้งปวงก็จะกลัวเกรง บุตรภรรยาก็จะไม่เป็นอันตราย ท่านจะเห็นประการใด อุยเลียมก็เห็นชอบด้วย มีความยินดีลุกขึ้นคำนับแล้วพากันมาบ้าน
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเสียพระทัยนักเหมือนจะสิ้นสมประดี ลงจากพระที่นั่งเปลื้องเสื้อเกราะออกจากพระองค์ ตรัสสั่งให้รักษาประตูพระราชวังแลหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง แล้วเสด็จเข้าไปข้างใน นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน เห็นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จเดินมามิได้เป็นปรกติ ทั้งพระพักตร์ก็หมองคล้ำผิดประหลาด จึงออกไปรับเสด็จช่วยพยุงพระองค์เข้ามาถึงพระที่นั่ง พระเจ้าติวอ๋องดูหน้ามเหสีทั้งสามก็ยิ่งสร้อยเศร้านัก ด้วยเกรงบ้านเมืองจะเสียแก่ข้าศึก ถอนพระทัยอยู่มิได้ตรัสประการใด นางขันกีจึงทูลถามว่า พระองค์ยกทัพออกไปรบกับบูอ๋องแพ้หรือชนะ ก็มิได้ตรัสเล่า ดูกิริยาเหมือนทรงพระโกรธ ข้าพระองค์มีความสงสัยนัก พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังนางขันกีทูลถามดังนั้น พิศดูหน้ามเหสีทั้งสามแล้ว คิดอาลัยด้วยจะจำตายจากกัน จึงแข็งพระทัยตรัสว่าอันการศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงเหลือกำลังนัก บ้านเมืองเราเห็นจะเสียแก่ข้าศึก ถึงมาดว่าตัวจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ด้วยเทวดาไม่เอ็นดูเรา คิดเสียดายก็แต่เมืองจิวโก๋ได้สืบเชื้อกษัตริย์มาถึงยี่สิบแปดชั่วจะมาสูญเสียครั้งนี้ เพราะเราประมาทคิดว่ากีฮวดเป็นเด็ก เกียงจูแหยก็เป็นคนต่ำช้า จะมีกำลังรี้พลสติปัญญาสักเพียงใด จึงจะกล้าหาญคิดการใหญ่มาตีเอาเมืองหลวง เรามิได้รู้ว่าขุนนางเป็นกบฏหนีไปเข้าด้วยกีฮวดสิ้น เหลายินเกียด ลุยฮุย ลุยเผง พี่น้องสามคน ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินก็ตายในที่รบ การครั้งนี้ครั้นจะนิ่งอยู่จนให้กีฮวดจับตัวได้ เราจะตายไปดูหน้ากษัตริย์ซึ่งสิ้นพระชนม์ไปกระไรได้ เราคิดว่าจะลาเจ้าทั้งสามคนเชือดคอตายเสีย ให้พ้นความอัปยศ เจ้าอยู่ภายหลังจะเป็นข้ากีฮวด จงอุตส่าห์รักษาตัวฝากตัวกีฮวดเถิด อย่าได้อาลัยถึงเราเลย ตรัสพลางทางกอดนางขันกีเข้าทรงพระกันแสง แล้วคิดมานะกษัตริย์ยืนขึ้น ถอดกระบี่เดินตรงเข้าไปในห้องบรรทม นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินก็ยึดเอาชายเสื้อทรงไว้แล้วทูลรำพันว่า พระองค์มีความรักใคร่ข้าพระองค์ทั้งสามคนมากกว่าสนมทั้งปวง ตั้งให้เป็นมเหสีทรงพระคุณยิ่งนัก ข้าพระองค์ก็หวังใจว่าจะตายด้วยพระองค์ ไม่ขออยู่เป็นข้ากีฮวด จะสู้ตายตามเสด็จไป พระองค์จงเอากระบี่ตัดศีรษะข้าพระองค์ทั้งสามเสียก่อน พระองค์จึงปลงพระชนม์ ก็จะมิได้มีความอาลัยเป็นห่วงหลัง ทูลพลางนางขันกีนางฮีบีนางอึ้งกุยหยินกอดข้อพระบาทร้องไห้กลิ้งเกลือกไป พระเจ้าติวอ๋องเห็นดังนั้นสลดพระทัยนัก ทรุดพระองค์ลงนั่งปลอบนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินว่า ซึ่งเจ้ามีความรักเรามิได้เสียดายชีวิต จะตายด้วยเรานั้นเราขอบใจเจ้านัก วันนี้แลชีวิตเราจะร่วมที่ตายด้วยกัน เจ้าจงสั่งให้แต่งโต๊ะมากินเล่นด้วยกันให้สบายใจเสียหน่อยหนึ่งเถิด นางขันกีรับสั่งเดินร้องไห้ออกมาสั่งให้ยกโต๊ะไปตั้งแล้วเชิญให้พระเจ้าติวอ๋องเสวย นางก็รินสุราถวาย พระเจ้าติวอ๋องรับจอกสุรามาถือนิ่งตะลึงไปมิได้เสวย นางขันกีจึงทูลถามว่า เรียกโต๊ะมาจะเสวยให้สบายพระทัยแล้ว เหตุใดจึงไม่เสวยเล่า พระเจ้าติวอ๋องจึงตรัสว่า เราแค้นเกียงจูแหยนักยังกินไม่ได้ นางขันกีจึงว่า อันการศึกครั้งนี้อุปมาเหมือนน้ำยังแต่จะท่วมเมืองจิวโก๋จมไป ข้าพระองค์ทั้งสามคิดจะขออาสาพระองค์ออกรบกับข้าศึกสักครั้งหนึ่ง ถ้าเดชะบารมีของพระองค์ยังจะได้ครองแผ่นดินสืบไป ข้าพระองค์ก็จะได้ชัยชนะ พระเจ้าติวอ่องจึงตรัสว่าเจ้าเป็นหญิงจะออกต่อสู้ด้วยข้าศึกนั้นผิดประเพณี แต่ทหารเราล้วนมีวิชา แลฝีมือเข้มแข็งยังสู้ทหารกีฮวดไม่ได้ เราซ่อนหน้าตายเสียดีกว่าอย่าได้คิดรบพุ่งให้ตายได้ความอัปยศเลย นางขันกีจึงทูลว่าข้าพระองค์กับฮีบีนางอึ้งกุยหยินเมื่อยังเด็กอยู่นั้นได้เรียนวิชาด้วยกัน อาจารย์บอกความรู้หายตัวได้ เวลาค่ำวันนี้ข้าพระองค์ทั้งสามจะหายตัวบังกายเข้าไปในค่าย ตัดศีรษะกีฮวดกับเกียงจูแหยมาถวายให้จงได้ พระองค์จงโปรดให้ข้าพระองค์กับน้องสองคนไปลองวิชาแก้แค้นข้าศึกสักครั้งหนึ่งเถิด พระเจ้าติวอ่องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตรัสว่าเราไม่รู้เลยว่าเจ้าทั้งสามคนมีวิชาความรู้ยิ่งสตรีในแผ่นดินสมควรที่เป็นมเหสีร่วมชีวิตกับเรา แม้นเจ้าทำการได้ดังว่าเทวดาแลมนุษย์จะสรรเสริญ ชื่อเจ้าจะปรากฏไปชั่วฟ้าแลดิน สมบัติในเมืองจิวโก๋เราจะยกให้กับเจ้าเป็นบำเหน็จมือ พระเจ้าติวอ๋องตรัสพลางทางเชยชมมเหสีทั้งสามชวนเสพสุราเล่นจนเวลาสองยามเศษ นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน จึงทูลว่าเวลาเที่ยงคืนแล้ว ข้าพระองค์ของม้าคนละตัวออกไปปล้นค่ายเกียงจูแหย ทูลแล้วก็คำนับลาออกมาแต่งกาย พระเจ้าติวอ๋องก็เสด็จไปช่วยแต่งมเหสีทั้งสาม เอาฉลองพระองค์เกราะสำหรับทรงให้ใส่ประทานพระแสงกระบี่คนละเล่ม แล้วสั่งให้ผูกม้าที่นั่งมาสามม้า นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินก็กราบถวายบังคมลามาขึ้นม้าพากันออกจากพระราชวัง
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยแลทหารเอกทหารเลวทั้งปวง ครั้นเวลาค่ำเผอิญให้ง่วงเหงา นอนมิได้กำชับสั่งกันให้นั่งยามตามไฟรักษาค่าย ต่างคนต่างนอนหลับไป
๏ ฝ่ายนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ครั้นมาถึงค่ายเกียงจูแหยก็ร่ายมนต์บันดาลให้เกิดลมพายุใหญ่ หอบเอาธุลีกรวดทรายปลิวไปในอากาศ แล้วให้เกิดเป็นเมฆหมอกมืดไปทั่วทิศ นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินก็ขับม้าเข้าไล่ฟันทหารเกียงจูแหยล้มตายเป็นอันมาก ทหารทั้งปวงที่นอนหลับมิได้ทันรู้ตัวก็ตกใจตื่นขึ้นอลหม่านไปทั้งค่าย เอียวเจี้ยน โลเฉีย หลุยจินจู๊ กิมเฉีย บกเฉีย ลิเจ้ง อุยฮอ ต่างคนต่างฉวยได้อาวุธ ขึ้นขี่ม้าขับม้าเข้ารบกับนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินถึงตลุมบอนสู้กันเป็นสามารถด้วยมิได้รู้ว่าเป็นหญิง
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยตกใจตื่นขึ้น ได้ยินเสียงลมพายุแลเสียงผู้คนในค่ายอื้ออึง ก็พิเคราะห์ดูรู้ตามสังเกตว่าปีศาจทั้งสามมาปล้นค่าย เกียงจูแหยฉวยกระบี่เดินออกมา แลดูอากาศเห็นเมฆหมอกมืดไปไม่เห็นตัวทหาร เกียงจูแหยก็ร่ายมนต์ขึ้น บังเกิดเป็นรามสูรห้าตน เหาะลอยอยู่ตรงค่ายแล้วขว้างขวานไป เสียงขวานดังสนั่นไปทั่วทิศ ลมพายุแลเมฆหมอกที่มืดนั้น ก็สว่างแลเห็นตัวทหาร นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ได้ยินเสียงขวานรามสูรก็ตกใจ ชักม้าหนีพลางรอรบไปพลาง เอียวเจี้ยน โลเฉีย หลุยจินจู๊ก็ขับม้าไล่ตามไป นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน รบกับเอียวเจี้ยน โลเฉีย หลุยจินจู๊ แต่เวลาสองยามจนเวลาย่ำรุ่ง เห็นจะทานกำลังทหารเกียงจูแหยมิได้ ขับม้าพานางฮีบีนางอึ้งกุยหยินหนีเข้าพระราชวัง เอียวเจี้ยน โลเฉีย หลุยจินจู๊ก็กลับมาค่ายหาเกียงจูแหย
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องตั้งพระทัยคอยมเหสีทั้งสาม มิได้เข้าที่บรรทม วิตกด้วยกลัวจะเสียทีกับข้าศึก นั่งบนบวงสรวงเทวดา ขอให้นางขันกีมีชัยชนะสมความปรารถนาเถิด ครั้นเห็นเวลาจวนสว่างยิ่งทุกข์พระทัยนัก เสด็จออกไปคอยอยู่ที่ประตูวัง พอนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน มาถึงต่างลงจากหลังม้ามาเฝ้าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องดีพระทัยนัก จึงตรัสว่าเราตั้งใจคอยเจ้ามิได้เป็นอันที่จะหลับนอน เจ้าได้ศีรษะกีฮวดกับเกียงจูแหยมาอยู่ไหนเล่า นางขันกีจึงทูลว่าเกียงจูแหยมีวิชามากนัก ข้าพระองค์ได้บันดาลให้เป็นลมเมฆหมอกมืดไป หวังมิให้เห็นตัวข้าพระองค์ เกียงจูแหยก็แก้ได้ ซึ่งจะเอาชัยชนะเกียงจูแหยนั้นเห็นยากนัก นางขันกีทูลดังนั้นแล้ว ก็กอดพระบาทเข้าร้องไห้ พระเจ้าติวอ๋องกลั้นความโศกมิได้ก็ทรงพระกันแสง แล้วแหงนพระพักตร์ดูอากาศพลางตรัสว่า เทวดาแกล้งสังหารชีวิตเราจริงแล้ว จึงให้เกียงจูแหยมาล้างผลาญ ตรัสเท่านั้นแล้วก็ชวนมเหสีไปที่นั่งเตียะแซเหลา นางขันกีตามเสด็จไปถึงลับแลแล้วหยุดยืนอยู่ที่นั้น เห็นพระเจ้าติวอ๋องสิ้นสมประดีมิได้ตรัสเรียก จึงปรึกษานางฮีบี นางอึ้งกุยหยินว่า หนึงวาสีใช้ให้เรามากำจัดพระเจ้าติวอ๋อง บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องคงจะเชือดคอตายเสียวันนี้ ถ้าเราจะช้าอยู่จนบูอ๋องเข้าพระราชวังได้ เห็นจะมีใจเจ็บแค้นจับตัวเราฆ่าเสีย เราคิดว่าจะพากันหนีกลับไปที่อยู่ เจ้าจะเห็นเป็นประการใด นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินก็เห็นชอบด้วย พอหญิงคนใช้เดินมาสี่คน นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินเหนื่อยมาแสบท้องนัก ก็จับหญิงคนใช้สี่คนหักคอแล้วฉีกเนื้อนั่งสู่กันกินที่ประตูเตียะแซเหลา
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยขณะเมื่อปีศาจทั้งสามหนีเข้าเมืองแล้ว จึงเอาอีแปะมาทอดคูณหารตามสังเกต ก็รู้ว่าปีศาจทั้งสามจะหนีกลับไปที่อยู่ เกียงจูแหยก็แต่งโต๊ะจุดธูปเทียนเซ่นเทวดา แล้วเขียนยันต์สามดวงเป็นยันต์กันปีศาจส่งให้เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอ แล้วสั่งว่าเวลาค่ำวันนี้นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ปีศาจทั้งสามจะหนีกลับไปที่อยู่ ท่านจงพากันออกไปคอยอยู่ที่ประตูเมือง ถ้าได้ยินเสียงลมพายุใหญ่เห็นก้อนเมฆลอยเกลื่อนออกมาจากเมืองเมื่อใด ปีศาจทั้งสามจะแฝงเมฆออกมา ท่านเร่งติดตามไปจับตัวให้จงได้ เอียวเจี้ยนหลุยจินจู๊อุยฮอ รับเอายันต์แล้วคำนับลามาแต่งตัว ใส่เสื้อเกราะถืออาวุธสำหรับมือขึ้นขี่ม้าแล้วก็พากันมาคอยอยู่ที่ประตูเมือง
๏ ฝ่ายนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ครั้นได้เวลาก็ใส่เสื้อเกราะถือกระบี่แล้วก็บันดาลให้เกิดลมพายุใหญ่เป็นก้อนเมฆ ต่างเข้าซ่อนตัวอยู่ในเมฆแล้วเหาะไปตามลมหนีออกจากเมืองจิวโก๋ เอียวเจี้ยนหลุยจินจู๊ อุยฮอ ครั้นได้ยินเสียงลมพายุ แลดูอากาศเห็นก้อนเมฆก็รู้ว่าปีศาจทั้งสามหนีออกจากเมือง ก็ร่ายมนต์พากันเหาะติดตามไป ครั้นทันจึงเห็นนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้วด่าว่าอีสัตว์เดียรัจฉานจะหนีไปไหนเล่า ว่าแล้วเอียวเจี้ยนก็เอาทวนเชิงไล่แทงนางอึ้งกุยหยิน นางอึ้งกุยหยินก็กลับหน้ามาเอากระบี่รับไว้ แล้วรบกับเอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊เอากระบองไล่ตีนางขันกี นางขันกีก็กลับหน้ามาต่อสู้หลุยจินจู๊ อุยฮอเอาง้าวไล่ฟัน นางฮีบีเอากระบี่รับไว้ แล้วกลับหน้ามารบกับอุยฮอ นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินรบกับเอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอได้สามเพลง เห็นจะทานกำลังทหารทั้งสามคนมิได้ ก็กลับหน้าพากันรีบหนีไป เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอก็รีบติดตามไป
๙๗
๏ ฝ่ายหนึงวาสีตั้งแต่ใช้ปีศาจทั้งสามคนไปกำจัดพระเจ้าติวอ๋อง นางคำนึงอยู่มิได้ขาด วันนั้นไม่สบายใจออกมานั่งเล่นอยู่ที่แผ่นศิลาหน้าศาล แลไปเห็นพยับลมแลพยับเมฆมืดมัวไปทั้งท้องฟ้า ก็รู้ว่าปีศาจทั้งสามคนหนีทหารเกียงจูแหยมาจะกลับไปที่อยู่ ถ้าเรามิไปช่วยจับตัวที่ไหนทหารเกียงจูแหยจะจับปีศาจทั้งสามได้ คิดแล้วก็สั่งให้บริวารแต่งตัวถือธงสีเหลือง แล้วหนึงวาสีขึ้นขี่หงส์พาบริวารเหาะมาคอยปีศาจทั้งสามอยู่ในกลางอากาศ
๏ ฝ่ายนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน เหาะหนีเอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอมา แลไปเห็นคนถือธงสีเหลืองเป็นคู่ๆ กัน ก็รู้ว่าหนึงวาสีมาคอยรับมีความยินดีนัก ไปหาหนึงวาสีคำนับแล้วแจ้งความว่าบัดนี้ทหารเกียงจูแหยไล่ติดตามข้าพเจ้ามา ท่านจงช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย หนึงวาสีได้ฟังดังนั้น จึงส่งเชือกวิเศษให้เพ๊กหุน ต้องหยีจับตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินไว้ แล้วสาปว่าอย่าให้กลับคืนรูปเป็นปีศาจไปได้กว่าจะตาย
๏ ขณะนั้นเอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอ เหาะตามปีศาจมาเห็นหนึงวาสีมิได้รู้จัก จึงร้องถามว่าท่านชื่อไรเหตุใดพาบริวารมาอยู่ที่นี่ หนึงวาสีจึงบอกว่าเราชื่อหนึงวาสี มาคอยจับปีศาจทั้งสามให้แก่ท่าน เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอได้แจ้งดังนั้น ก็เข้าไปคำนับหนึงวาสี หนึงวาสีจึงให้ส่งปีศาจทั้งสามให้กับเอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอ แล้วสั่งว่าท่านจงพาตัวไปให้เกียงจูแหย ตามเกียงจูแหยจะปรึกษาโทษเถิด นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงอ้อนวอนว่าท่านใช้ให้ข้าพเจ้าไปกำจัดพระเจ้าติวอ๋อง ข้าพเจ้าก็ไปคิดการจนสำเร็จ ความชอบก็มีอยู่เป็นอันมาก เหตุใดท่านจะส่งตัวข้าพเจ้าไปให้เกียงจูแหยทำโทษเล่า ว่าแล้วนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินก็ร้องไห้ หนึงวาสีจึงว่าเราใช้ให้ตัวไปกำจัดแต่ติวอ๋อง มิได้ใช้ให้ไปฆ่าคนทั้งปวง เหตุใดตัวจึงทำหยาบช้ากินผู้คนเสียเป็นอันมาก แล้วยุยงให้ติวอ๋องฆ่าพระมเหสีแลขุนนางทั้งปวงซึ่งมีใจซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินเสีย โทษตัวถึงสิ้นชีวิต ซึ่งตัวจะอ้อนวอนขอชีวิตไว้นั้นหาควรไม่ ว่าแล้วหนึงวาสีก็พาบริวารเหาะกลับไปที่อยู่ เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอก็พาตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินเหาะกลับมา ครั้นถึงค่ายก็ให้ทหารคุมตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินไว้นอกค่าย เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอก็เข้าไปหาเกียงจูแหย แจ้งความให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ทหารทั้งปวงสิ้นทั้งกองทัพมาพร้อมกันแล้วให้เอียวเจี้ยนไปคุมตัวนางขันกีนางฮีบีนางอึ้งกุยหยินเข้ามาในค่าย นางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ครั้นมาถึงก็คุกเข่าลงคำนับแล้วนั่งก้มหน้าอยู่ เกียงจูแหยจึงซักถามนางขันกีต่อหน้าขุนนางทั้งปวงว่า ตัวเป็นปีศาจแกล้งแปลงเพศมาทั้งสามคน คบคิดกันกระทำให้เมืองจิวโก๋เกิดจลาจล ยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องทำเสาทองแดง ใส่ถ่านเพลิงแล้วให้ขุดสระใส่อสรพิษ คนซึ่งมีสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน แลคนผู้หาความผิดมิได้ก็เอามานาบด้วยเสาทองแดง ผลักให้ตกลงไปในสระอสรพิษกัดล้มตายเสียเป็นอันมาก ทั้งยุให้พระเจ้าติวอ๋องทำพระที่นั่งหลกไต๋ ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงได้ความลำบาก เสียเงินทองเป็นอันมาก ซึ่งตัวกระทำให้ได้ความเดือดร้อนกับแผ่นดินทั้งนี้ ตัวจะปรารถนาสิ่งใด นางขันกีได้ฟังดังนั้นคำนับแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้าจะได้เป็นปีศาจแลกระทำเหมือนถ้อยคำท่านว่านั้นหามิได้ ตัวข้าพเจ้าเป็นบุตรเชาฮู เชาฮูเอามาถวายพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องทรงพระเมตตาข้าพเจ้า ครั้นพระมเหสีกระทำความผิดพระองค์ให้ฆ่าเสีย จึงให้ข้าพเจ้าเป็นที่มเหสี ซึ่งเมืองจิวโก๋เกิดจลาจลนั้น บ้านเมืองหากจะเป็นไปเอง ขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งได้กินเบี้ยหวัดผ้าปีมียศศักดิ์ ก็มีอยู่เป็นอันมาก ก็มิได้ช่วยกันทำนุบำรุงราษฎรแผ่นดิน ตัวข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงหรือจะรักษาแผ่นดินทำนุบำรุงราษฎรได้ ประเพณีสามีหรือจะอยู่ในบังคับบัญชาภรรยา ขอท่านจงดำริดูก่อน ซึ่งท่านจะฆ่าข้าพเจ้าเสียนั้น กระบี่ของท่านจะเปื้อนโลหิตเสียเปล่าหาต้องการไม่ ท่านจงเมตตาข้าพเจ้าเถิด ทหารสิ้นทั้งกองทัพได้ยินนางขันกีก็มีความสงสารคิดเวทนา แต่เกียงจูแหยนั้นหัวเราะแล้วจึงว่า ตัวเข้าใจว่าเราไม่รู้เท่าหรือ เดิมเชาฮูส่งนางขันกีมาถวายพระเจ้าติวอ๋อง พักแรมอยู่กลางทางตัวฆ่าบุตรเชาฮูเสียแล้วเข้าสิงกายบุตรเชาฮูอยู่ พระเจ้าติวอ๋องมิได้รู้ในกลมารยาก็ลุ่มหลงรักใคร่ตัว ตัวแกล้งยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องฆ่าพระมเหสีผู้หาความผิดไม่ ตัวจึงได้เป็นพระมเหสี แต่นั้นมาบ้านเมืองก็เกิดจลาจล ราษฎรได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ตัวยังจะเห็นว่าตัวทำชอบอยู่หรือ เกียงจูแหยว่าดังนั้นแล้ว ก็สั่งให้เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอเอาตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินไปฆ่าเสีย เอียวเจี้ยน หลุยจินจู๊ อุยฮอ เอาตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินออกมานอกค่าย เอียวเจี้ยนกับอุยฮอ ก็เอาตัวนางอึ้งกุยหยินกับนางฮีบีไปฆ่าเสีย ต่างหิ้วศีรษะเข้าไปให้เกียงจูแหย
๏ ฝ่ายหลุยจินจู๊ถอดกระบี่ออกจะฟันนางขันกี นางขันกีแสร้งซบหน้าลงคำนับแล้วร้องไห้อ้อนวอนว่า ท่านจงช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ตัวข้าพเจ้าเป็นหญิง ซึ่งท่านจะฆ่าข้าพเจ้านั้นหามีเกียรติยศไม่ ว่าพลางนางขันกีก็แกล้งทำกิริยาชำเลืองตาดูหลุยจินจู๊ ร่ายมนต์เป็นลมให้ต้องตัวหลุยจินจู๊ หลุยจินจู๊ก็ให้มีใจรักนาง เงื้อกระบี่ยืนตะลึงอยู่ ยิ่งได้ยินเสียงนางขันกีอ้อนวอน ก็ยิ่งคิดสงสารไม่ฟันลงได้ จึงแข็งใจเดินกลับเข้าไปหาเกียงจูแหย เกียงจูแหยเห็นหลุยจินจู๊เดินมือเปล่าเข้ามาก็คิดว่าหลุยจินจู๊นี้เห็นจะหลงด้วยลิ้นลมนางขันกีไม่ฆ่าได้ จึงแกล้งทำถามว่าศีรษะนางขันกีท่านเอาไว้ไหนเล่า หลุยจินจู๊จึงบอกว่าข้าพเจ้าเห็นนางขันกีก็ให้สงสารใจอ่อนมืออ่อนไป แต่จะยกกระบี่ก็ไม่ขึ้น ข้าพเจ้าอัศจรรย์ใจนัก เกียงจูแหยจึงว่าท่านเป็นชาติทหาร เมื่อฆ่านางขันกีไม่ได้แล้ว การศึกข้างหน้ายังมากอยู่ ท่านจะทำการศึกไปกระไรได้ ว่าแล้วก็สั่งให้เอียวเจี้ยนอุยฮอออกไปฆ่านางขันกี เอียวเจี้ยนอุยฮอฉวนได้กระบี่ก็คำนับลาออกมา ครั้นถึงนางขันกีก็ถอดกระบี่ออกจะฟัน นางขันกีก็ร่ายมนต์เป็นลมไปต้องตัวเอียวเจี้ยน อุยฮอ แล้วก็วิงวอนด้วยมารยาต่าง ๆ เอียวเจี้ยน อุยฮอต้องมนต์นางขันกี ก็ให้มีใจรักคิดสงสาร เงื้อกระบี่ยืนตะลึงอยู่ เอียวเจี้ยนกับอุยฮอฆ่านางขันกีไม่ได้ ก็ชวนกันกลับมาหาเกียงจูแหยแจ้งความให้เกียงจูแหยฟังทุกประการ ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนต่างว่า เอียวเจี้ยนหลุยจินจู๊อุยฮอเป็นชายชาติทหารใจก็กล้าแข็งองอาจยังฆ่านางขันกีไม่ได้ ให้มีใจรักคิดสงสาร กระนี้หรือพระเจ้าติวอ๋องจะไม่ลุ่มหลงรักใคร่นางขันกีเล่า ว่าแล้วก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน เกียงจูแหยก็หัวเราะแล้วว่า เราเห็นจริงด้วยท่านทั้งปวงแล้ว อันนางขันกีนี้เป็นปีศาจมีวิทยาอาคมมาก ถ้าจะฆ่าด้วยอาวุธตามธรรมเนียมไหนนางขันกีจะตาย จำจะคิดฆ่าด้วยอาวุธประกอบด้วยอาคมจึงจะได้ ว่าแล้วเกียงจูแหยก็พาทหารทั้งปวงออกมานอกค่าย สั่งให้แต่งโต๊ะเซ่นเทวดา เอาน้ำเต้าขึ้นวางบนโต๊ะร่ายมนต์เป่าเข้าไปในน้ำเต้า บัดเดี๋ยวก็เกิดเป็นรัศมีพลุ่งออกจากน้ำเต้า มีสีเหมือนสีรุ้ง แล้วเกิดเป็นกระบี่เวียนน้ำเต้าสามรอบ ลอยไปฟันนางขันกีคอขาดศีรษะกระเด็นไป แต่มิได้มีโลหิต เกียงจูแหยไม่ไว้ใจกลัวนางขันกีจะกลับเป็นขึ้น จึงเอาน้ำเต้าไปเทลงที่ตัวนางขันกี นางขันกีต้องน้ำเต้าก็ละลายเป็นโลหิตไหลซาบแผ่นดินสูญหายไป เกียงจูแหยก็สั่งให้เอาศีรษะนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย แล้วพาทหารทั้งปวงกลับเข้าค่าย
๏ ฝ่ายพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่ในพระที่นั่งเตียะแซเหลาไม่สบายพระทัย ตรัสเรียกมเหสีทั้งสามก็มิได้ยินรับสั่ง จึงเสด็จกลับลงมา ณ​ พระที่นั่งเฮี้ยนเขงเตียน หานางขันกีก็ไม่เห็น ประหลาดพระทัยนัก ซบพระพักตร์ทรงพระกันแสงอยู่พระองค์เดียว ฝ่ายหญิงคนใช้แลสนมทั้งปวง ครั้นแจ้งความว่าเกียงจูแหยจับตัวนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยินไปฆ่าเสีย เอาศีรษะเสียบประจานไว้ที่หน้าค่าย ต่างวิ่งไปทูลว่าพระมเหสีทั้งสามนั้นหายไป บัดนี้เกียงจูแหยฆ่าพระมเหสีเสียแล้ว ตัดศีรษะเสียบไว้หน้าค่าย พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นตกพระทัยนัก สิ้นพระสติทรงพระกันแสงพลาง เสด็จขึ้นไปบนพระที่นั่งหงอห่องเหลาทอดพระเนตรไปเห็นศีรษะพระมเหสีทั้งสามคน เขาเสียบประจานไว้ที่หน้าค่าย เหมือนดวงชีวิตไม่อยู่กับพระองค์ สิ้นสมประดีดำรงพระกายมิได้ ทรุดนั่งซบพระพักตร์รำพึงถึงความหลัง ทั้งแค้นเกียงจูแหยจนอาเจียนพระโลหิตออกมาแทบจะสิ้นพระชนม์ในขณะนั้น แล้วแข็งขืนอารมณ์เสด็จกลับลงมาพระที่นั่งเก๋าเกงเตียน ให้กลัดกลุ้มพระทัยนัก เสด็จอยู่ที่พระที่นั่งเก๋าเกงเตียนมิได้ ก็เสด็จไปพระที่นั่งหุ่นเกงเหลา เอนพระองค์บรรทมหลับพระเนตรลง เห็นเป็นรูปเกียงจูแหยถือกระบี่ไล่ฟันพระองค์ ตกพระทัยลืมพระเนตรขึ้น มิได้เห็นเกียงจูแหย ก็เสด็จขึ้นไปบนพระที่นั่งเตียะแซเหลา ลมพัดมาต้องกายให้หนาวเย็นสั่นสะท้านไป เสด็จอยู่มิได้จึงกลับลงมาพระที่นั่งเก๋าเกงเตียน บังเกิดให้รุ่มร้อนไปทั้งพระองค์ เหมือนเสด็จอยู่ในกลางกองเพลิง ด้วยผลกรรมจึงมิให้เสด็จอยู่แห่งเดียวได้ เผอิญให้เสด็จเที่ยวไปทอดพระเนตรที่ฆ่ามเหสีแลเสาทองแดงสระใหญ่ใส่อสรพิษ ปีศาจซึ่งหาโทษผิดมิได้ตายไปนั้น ก็บันดาลให้พระเจ้าติวอ่องเห็นกาย เข้าล้อมหน้าแลหลังพระเจ้าติวอ๋อง แลพระเจ้าติวอ๋องฆ่าเสียด้วยโทษอันใดก็เอาโทษอันนั้น มารำพันต่อว่าต่างๆ ทั้งพระมเหสีจักษุทั้งสองหามีไม่ ก็มาทูลทวงชีวิต นางเอียวกุยหุย นางอึ้งกุยหุย แลนางกาสี ทอดตัวลงกลิ้งตามกันเข้ามา ครั้นถึงพระเจ้าติวอ่องก็ร้องไห้ทวงชีวิต พระเจ้าติวอ๋องเห็นก็ตกพระทัยกลัวยิ่งนัก ก็หนีฝูงปีศาจเสด็จกลับมาพระที่นั่งเฮี้ยนเขงเตียน พระทัยให้คลั่งคลุ้มเหมือนจะสิ้นสมประดี พระเนตรให้เห็นเป็นซากศพตายเก่าตายใหม่เต็มไป พระเจ้าติวอ๋องก็หนีขึ้นไปบนพระที่นั่งเตียะแซเหลา
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยครั้นฆ่าปีศาจทั้งสามคนแล้ว ก็จัดแจงทหารทั้งแปดร้อยหัวเมืองสรรพไปด้วยอาวุธ ขึ้นขี่ม้าถือกระบี่เชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องพาพวกทหารออกจากค่าย จุดประทัดสัญญาขึ้น ให้ทหารโห่ร้องเข้าล้อมพระราชวังไว้เป็นสามารถ
๏ ขณะนั้นพระเจ้าติวอ๋องเสด็จอยู่บนพระที่นั่งเตียะแซเหลา ได้ยินเสียงประทัดแลเสียงทหารโห่ร้องยิ่งตกพระทัยนัก เห็นว่าเมืองจิวโก๋จะเสียแล้ว จะครองชีวิตไว้ช้าหาต้องการไม่ จึงตรัสแก่สนมกำนัลทั้งปวงว่า เราจะลาตายเสียในเวลานี้แล้ว จงชวนกันฝากตัวกีฮวดให้เขาเลี้ยงจะได้เป็นสุขสืบไป สั่งพลางทอดพระเนตรพระที่นั่งซึ่งเคยสำราญทุกแห่ง แลสมบัติทั้งปวงก็อาลัยยิ่งนัก มิใคร่จะสละพระชนม์ได้ แล้วรื้อคิดมานะกษัตริย์เกรงความอัปยศจึงสั่งนางจูเสงให้ขนฟืนมาใส่ใต้พระที่นั่งเตียะแซเหลา ให้วางฟืนชั้นหนึ่งใส่เชื้อเพลิงชั้นหนึ่ง ครั้นเสร็จแล้วพระเจ้าติวอ๋องก็ขับคนเสียทั้งสิ้น เสด็จอยู่แต่องค์เดียว จึงร้องสั่งลงไปให้นางจูเสงจุดเพลิงเข้า เพลิงก็ติดพระที่นั่งเตียะแซเหลาขึ้น พระเจ้าติวอ๋องก็สิ้นพระชนม์ในกองเพลิงดวงชีวิตก็เลื่อนลอยไปเข้าห้องสินไต้
๏ ฝ่ายนางจูเสง ครั้นจุดเพลิงแล้วก็ออกมานั่งกอดเข่าร้องไห้ถึงพระเจ้าติวอ๋อง คิดถึงพระคุณซึ่งได้ชุบเลี้ยงมาก็ยิ่งอาลัยนัก นางจูเสงคิดจะฝากชื่อไว้ในแผ่นดินให้ปรากฏว่ารักเจ้าตายด้วยเจ้าได้ นางจูเสงก็โผเข้าในกองไฟตาย ราษฎรชาวเมืองแลทหารทั้งปวง ครั้นเห็นไฟไหม้พระที่นั่งเตียะแซเหลาก็ตกใจตื่นวิ่งสับสนหากันอลหม่านไปทั้งเมือง ไท้อุยเจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ครั้นเห็นดังนั้น ก็สั่งให้ทหารเก็บเครื่องสาตราวุธแล้วให้เปิดประตูพระราชวังคอยรับพระเจ้าบูอ๋อง แลไท้อุยเจียงกุ๋นกับขุนนางทั้งปวง ก็พร้อมกันอยู่ที่พระที่นั่งเก๋าเกงเตียนทั้งสิ้น
๙๘
๏ ฝ่ายเกียงจูแหยเห็นเพลิงไหม้ขึ้นในพระราชวัง ก็พิเคราะห์ดูตามสังเกตก็รู้ว่าพระเจ้าติวอ๋องเผาตัว จึงทูลพระเจ้าบูอ๋องว่า บัดนี้พระเจ้าติวอ๋องสิ้นพระชนม์ ด้วยเปลวเพลิงในเวลานี้แล้ว พระเจ้าบูอ๋องได้ทราบดังนั้นก็ตกพระทัย จึงตรัสกับเกียงจูแหยว่าไม่ควรเลย พระเจ้าติวอ๋องฆ่าพระองค์เสียด้วยเปลวเพลิงฉะนี้ ข้าพเจ้ามีความสงสารนัก เกียงจูแหยจึงกราบทูลว่าแผ่นดินเมืองจิวโก๋ พระเจ้าเสี่ยงทางเป็นต้นกษัตริย์ พระองค์ตั้งอยู่ในยุติธรรม ทำนุบำรุงราษฎรเป็นสุขสืบ ๆ มาถึงสิบแปดชั่วกษัตริย์ พระเจ้าติวอ่องมิได้รักษาราชประเพณีไว้ กระทำการทุจริต ราษฎรได้ความเดือดร้อนทั่วทั้งแผ่นดิน อย่าว่าแต่พระเจ้าติวอ๋องจะตายด้วยเปลวเพลิงเลย ถึงจะตายด้วยมือทหารเลว ข้าพระองค์หามีความเวทนาไม่ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นมิได้ตรัสประการใด เกียงจูแหยก็ทูลเชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องเข้าไปในพระราชวังพักอยู่ที่พระที่นั่งเก๋าเกงเตียนของพระเจ้าติวอ๋อง จึงตรัสว่าพวกทหารแลขุนนางทั้งปวงให้เข้าดับไฟ ขุนนางแลพวกทหารทั้งนั้น ก็กลุ้มรุมกันดับไฟ ยื้อแย่งพระที่นั่งเตียะแซเหลาลง ครั้นไฟสงบแล้วก็พากันมาเฝ้าพระเจ้าบูอ๋อง แลพระเจ้าบูอ๋องได้เมืองจิวโก๋ครั้งนั้น จะได้กระทำโทษขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย ทแกล้วทหารของพระเจ้าติวอ๋องแต่สักคนหนึ่งหามิได้ มีคำสรรเสริญไว้ว่า พระเจ้าบูอ๋องมีพระทัยกรุณาราษฎรทั่วทั้งแผ่นดินมิได้เลือกหน้า เหมือนพระอาทิตย์มีรัศมีส่องสว่างไปทั่วโลก พระองค์จะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน เสด็จอยู่ในพระที่นั่งเก๋าเกงเตียนนั้น เป็นสง่างามเหมือนพระจันทร์เสด็จอยู่ในรถ ขุนนางแลพวกทหารทั้งปวง เหมือนดาวอันแวดล้อมดวงพระจันทร์ พระเจ้าบูอ๋องจึงปรึกษาเกียงจูแหยว่า พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม เหมือนไฟสำหรับโลกไหม้น้ำในพระมหาสมุทรให้เหือดแห้ง ราษฎรได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ทำกฎหมายประกาศนายทัพนายกองไว้ว่า ผู้ใดกระทำข่มเหงช่วงชิงแลฉกลักของราษฎรชาวเมือง จนผักกำมือหนึ่ง จะเอาตัวผู้นั้นไปประหารชีวิตเสีย ท่านจะเห็นประการใด เกียงจูแหยก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทำกฎหมายไปประกาศกับนายทัพนายกองตามรับสั่ง พระเจ้าบูอ๋องทอดพระเนตรไปข้างหลังพระที่นั่งเตียะแซเหลาเห็นเสาทองแดงยี่สิบเสา สระใหญ่ใส่อสรพิษแลใส่น้ำสุรา เห็นกระดูกคนตายเก่าแลตายใหม่เรี่ยรายเกลื่อนกลาดไปทั้งนั้น อนาถพระทัยนักจึงตรัสถามว่า เสาทองแดงแลสระใหญ่นั้นทำไว้ทำไม แลพระเจ้าติวอ๋องให้ลงอาญาฆ่าคนในพระราชวังหรือ กระดูกจึงเรี่ยรายเกลื่อนกลาดอยู่ฉะนี้ ไท้อุยเจียงกุ๋นจึงกราบทูลว่า นางขันกีทูลยุยงพระเจ้าติวอ๋องให้ทำเสาทองแดงใส่ถ่านเพลิง ขุดสระใหญ่ใส่อสรพิษแลใส่สุรา คนซึ่งหาความผิดมิได้ เอาตัวมานาบที่เสาทองแดงบ้าง ผลักให้ตกลงในสระใหญ่บ้าง ครั้นเวลาค่ำนางขันกี นางฮีบี นางอึ้งกุยหยิน ก็พาปีศาจพวกเพื่อนลงกินซากศพในสระใหญ่กับสุราเล่นเป็นนิจ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็สังเวชพระทัย ตรัสว่าเสียนใจ เสียนใจแปลว่าอนิจา แล้วก็ให้ทหารขนกระดูกออกไปฝังเสียนอกเมือง แล้วสั่งให้ไท้อุยเจียงกุ๋นไปค้นหาอัฐิพระเจ้าติวอ๋องในกองเพลิง ครั้นได้มาก็ให้เชิญไปฝังไว้ตามบรรดาศักดิ์ เซ่นวักตามธรรมเนียมแล้วเสด็จไปพระที่นั่งหลกไต๋ เที่ยวทอดพระเนตรชมพระที่นั่งล้วนทำด้วยเงินแลทอง ประดับด้วยแก้วต่าง ๆ หอมตลบไปด้วยกลิ่นดอกไม้แลกลิ่นเครื่องอบ พระเจ้าบูอ๋องพิศวงในพระทัยตรัสชมว่า พระที่นั่งหลกไต๋งามเหมือนวิมานเทพยดา ตรัสแล้วก็เสด็จกลับมาพระที่นั่งเก๋าเกงเตียน
๏ ขณะนั้นมีทหารคนหนึ่ง จับตัวบูแก๋พระราชบุตรพระเจ้าติวอ๋องมาคุมไว้ ขุนนางทูลปรึกษาโทษจะให้ฆ่าบูแก๋เสีย พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่ากระทำความผิดแต่พระเจ้าติวอ๋อง ซึ่งจะให้ฆ่าบูแก๋ผู้เป็นบุตรเสียนั้นหาควรไม่ ปิกันเป็นขุนนางผู้ใหญ่ทั้งเป็นอายังทูลทัดทานพระเจ้าติวอ๋องไม่ได้ บูแก๋เป็นเด็กแล้วเป็นบุตรจะทูลทัดทานพระเจ้าติวอ่องได้หรือ เราคิดว่าจะให้บูแก๋ครองราชสมบัติแทนพระเจ้าติวอ๋องจะได้สืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์สืบต่อไป ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เกียงบุนฮ่วนจึงกราบทูลว่า เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าเงี่ยวเต้ และแผ่นดินพระเจ้าซุ่นเต้ แผ่นดินพระเจ้าฮูเต้ถึงพระองค์จะมีพระราชบุตร ก็มิได้ยกราชสมบัติให้ด้วยกลัวพระราชบุตรจะไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรมราษฎรจะได้ความเดือดร้อน ผู้ใดมีสติปัญญาควรจะครองสมบัติได้ พระองค์มอบราชสมบัติให้รักษาแผ่นดิน แผ่นดินจึงได้เป็นสุขสืบกันมา ครั้นถึงแผ่นดินพระเจ้าเกียดเต้ เกียดเต้มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม แผ่นดินเกิดจลาจล แลพระเจ้าเสี่ยงทางจึงมากำจัดพระเจ้าเกียดเต้ พระเจ้าเสี่ยงทางก็ได้ครองราชสมบัติ พระเจ้าเสี่ยงทางนั้นพระองค์ตั้งอยู่ในยุติธรรมรักษาแผ่นดินสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์เป็นสุขสืบมายี่สิบแปดชั่วกษัตริย์ จนถึงพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องมิได้รักษาแผ่นดิน ตามจารีตพระมหากษัตริย์แต่ก่อน กระทำการทุจริตให้แผ่นดินเป็นจลาจล ซึ่งพระองค์จะยกบูแก๋บุตรพระเจ้าติวอ๋องผู้กระทำผิดให้ครองราชสมบัตินั้น ข้าพระองค์หาเห็นด้วยไม่ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสว่าเมื่อท่านมิได้ยอมให้บูแก๋ครองราชสมบัติแล้ว ท่านเห็นผู้ใดมีสติปัญญาควรจะรักษาแผ่นดินได้ ท่านจงเชิญผู้นั้นครองราชสมบัติเถิด เกียงบุนฮ่วนจึงกราบทูลว่า แผ่นดินทุกวันนี้เหมือนเต็มไปด้วยถ่านเพลิง อาณาประชาราษฎรทั่วขอบขัณฑเสมาได้ความเดือดร้อนนัก พระองค์เหมือนเทพยเจ้ามาช่วยดับร้อนให้แผ่นดินอยู่เย็นเป็นสุข อาณาประชาราษฎรทั้งปวงหมายจะพึ่งพระบารมี ควรที่พระองค์จะครองราชสมบัติรักษาแผ่นดินสืบต่อไป ซึ่งพระองค์จะยกราชสมบัติให้กับผู้อื่นนั้น ข้าพระองค์เห็นหาควรไม่ พระเจ้าบูอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงตรัสกับเกียงจูแหยว่าเดิมข้าพเจ้าก็มิได้คิดว่าจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ตั้งใจโดยสุจริตว่าจะช่วยพระเจ้าติวอ๋องทำนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุข ซึ่งเกียงบุนฮ่วนจะให้ข้าพเจ้าครองราชสมบัตินั้นสติปัญญาข้าพเจ้าน้อยนัก เกียงบุนฮ่วนมีสติปัญญา แล้วรู้กฎหมายขนบธรรมเนียมแผ่นดิน ควรให้เกียงบุนฮ่วนครองราชสมบัติสืบเชื้อพระวงศ์พระเจ้าติวอ๋องต่อไป ท่านจะเห็นประการใด แต่บรรดาขุนนางแลหัวเมืองทั้งแปดร้อยหัวเมืองเฝ้าพร้อมกันอยู่ที่นั้น ครั้นได้ยินพระเจ้าบูอ๋องตรัสดังนั้นตกใจ ต่างคนต่างกระซิบพูดกันว่า ถ้าพระเจ้าบูอ๋องมิได้ครองราชสมบัติแล้ว สืบไปเบื้องหน้าแผ่นดินจะเกิดจลาจลต่างๆ เราเห็นว่าจะได้ความเดือดร้อนยิ่งกว่าแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องอีก พูดกันแล้วต่างคนต่างก็เป็นทุกข์นั่งถอนใจใหญ่อยู่ เกียงจูแหยจึงลุกขึ้นคำนับแล้วกราบทูลว่า ประเพณีอากาศก็ย่อมมีพระอาทิตย์พระจันทร์ส่องโลก แผ่นดินเล่าก็ย่อมมีพระมหากษัตริย์บำรุงราษฎรรักษาแผ่นดิน เทพยเจ้าประชุมพร้อมกันเห็นว่าพระองค์จะบำรุงราษฎรรักษาแผ่นดินได้ จึงช่วยกันทำนุบำรุงตั้งแต่พระบิดามาจนถึงพระองค์ ให้สำเร็จความปรารถนาทุกสิ่ง บัดนี้พระบารมีก็ถึงกำหนดจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินแล้ว ซึ่งพระองค์จะไม่ครองราชสมบัตินั้นจะขัดคำเทพยดาได้หรือ เกียงจูแหยกราบทูลดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทำคำประกาศเทพยดาฉบับหนึ่ง แล้วให้จิวกงต้านไปจัดแจงทำต๋ายสำหรับจะทำการตั้งกษัตริย์ จิวกงต้านคำนับแล้วออกมาจัดแจงปลูกต๋ายสามชั้นแปดเหลี่ยม ดาดเพดานเขียนพระอาทิตย์พระจันทร์ แลดวงดาวนักขัตฤกษ์ ห้อยระย้าแก้วระย้าทองพื้นนั้นลาดปูพรมเจียมตั้งโต๊ะวางชื่อเทวดาโต๊ะหนึ่ง เอากระดาษทองมาแผ่นหนึ่ง จารึกชื่อพระอิศวรไว้ข้างบน จารึกชื่อพระนางพระธรณีไว้ข้างล่าง จารึกเทพารักษ์ห้าตำบลไว้ขวา จารึกพระเสื้อเมืองทรงเมืองไว้ซ้าย จารึกชื่อเทพยดาอันรักษาฤดูหนาวฤดูร้อนฤดูฝนฤดูลมสี่องค์ จารึกชื่อเทพยดาสำหรับรักษาโลกสี่องค์ จารึกชื่อบริวารสิบแปดองค์ จารึกชื่อพระมหากษัตริย์ซึ่งได้รักษาแผ่นดินมาแต่ก่อน จารึกชื่อพระอัยกาแลพระวงศาผู้ใหญ่ของพระเจ้าบูอ๋อง แล้วจึงตั้งโต๊ะเครื่องบูชาโต๊ะหนึ่งมีขวดแก้วปักดอกไม้สี่คู่ เชิงเทียนปักเทียนเงินเทียนทองกระถางแก้วปักธูปแลกระถางทองใส่เนื้อไม้ แล้วตั้งโต๊ะวางป้านเงินป้านทองใส่สุรา แลจอกแก้วจอกทองจอกเงินทั้งมัดกระดาษเงินกระดาษทองตั้งโต๊ะใส่สุกรเป็ดไก่ปักหอมทั้งต้น ตั้งโต๊ะใส่ผลไม้ถั่วงา กล้อยอ้อย แลโต๊ะใส่เนื้อแห้งปลาแห้ง โต๊ะข้าวเปลือกแต่บรรดาสิ่งของที่กินได้ก็จัดแจงเข้าตั้งไว้ในต๋ายสิ้น เพื่อจะให้บริบูรณ์ไปเบื้องหน้า เครื่องสูงสำหรับกษัตริย์นั้นให้ปักซ้ายขวา โต๊ะที่วางชื่อเทพยดาที่เชิงต๋ายนั้นทำธงสิบสองคัน จารึกชื่อสิบสองนักษัตรปักซ้ายขวาข้างละหกคัน ทำธงจารึกธาตุทั้งห้านั้นสิบคัน ปักหน้าหลังข้างละห้าคัน ธงมังกรแลธงสีต่าง ๆ กันปักรายรอบต๋าย จัดทหารห้าพันใส่เสื้อแลหมวกสีต่างกัน ถือกระบี่แลถือทวนถือธนูล้อมเป็นชั้น ๆ กันออกไปสามชั้น จิวกงต้านครั้นจัดแจงต๋ายแลเครื่องทั้งปวงเสร็จแล้วก็กลับมาบอกเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ให้พระเจ้าบูอ๋องเสวยแต่ผลไม้ถั่วงาสามวันตามอย่างธรรมเนียม ครั้นถึงวันฤกษ์ดี เกียงจูแหยให้พระเจ้าบูอ๋องแต่งพระองค์อย่างกษัตริย์ พร้อมด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยแลหัวเมืองทั้งแปดร้อยหัวเมืองตามเสด็จพระเจ้าบูอ๋องไปต๋าย งามเหมือนพระจันทร์อยู่กลางดวงดาวเลื่อนลอยไปในอากาศ ครั้นถึงต๋ายพระเจ้าบูอ๋องก็จุดธูปเทียนเผาเนื้อไม้บูชาเทพยดา คุกเข่าลงคำนับแล้วนั่งคอยท่าฤกษ์อยู่
๏ ขณะนั้นเกียงจูแหยแลเห็นควันธูป เป็นรูปดอกไม้มีกลีบแลเกสรขึ้นลอยอยู่ตรงพระพักตร์ก็อัศจรรย์ใจ จึงคิดว่าชะรอยเทพยดาจะมาถวายฤกษ์ จึงบันดาลให้เป็นดังนี้ เกียงจูแหยก็สั่งให้ประโคมฆ้องกลองแลม้าล่อ เชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องขึ้นบนพระที่นั่งสำหรับกษัตริย์ แล้วให้จิวกงต้านเชิญคำประกาศเทพยดาไปยืนคอยอยู่ ครั้นสงบเสียงประโคม จิวกงต้านก็ยืนขึ้น คุกเข่าลงคำนับเทพยดาแล้วอ่านคำประกาศว่า ข้าพเจ้าชื่อกีฮวดเป็นแซ่กี๋ พระบิดาชื่อบุนอ๋อง ผ่านสมบัติอยู่เมืองไซรกี ตั้งแต่พระอัยกาแลพระบิดามาจนถึงข้าพเจ้ามิได้เบียดเบียนอาณาประชาราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน รักษาแผ่นดินเมืองไซรกีเป็นสุขมาถึงสามชั่ว พระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมเมืองจิวโก๋เกิดจลาจล ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินทั่วขอบขัณฑเสมาได้ความเดือดร้อน ข้าพเจ้าก็มิได้มีใจเจ็บแค้น มุ่งหมายจะฆ่าพระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องก็ตายในกองเพลิงเอง ถึงสมบัติในเมืองจิวโก๋ ข้าพเจ้าก็มิได้มีใจปรารถนา อาณาประชาราษฎรทั้งปวงพร้อมกันเชิญให้ข้าพเจ้าครองราชสมบัติรักษาแผ่นดิน ขอเทพยเจ้าผู้เป็นใหญ่ คือองค์พระอิศวรแลเทพยเจ้าสี่องค์ผู้รักษาโลก นางพระธรณีผู้รักษาแผ่นดิน เทพารักษ์ทั้งห้าตำบล พระเสื้อเมืองทรงเมืองแลสมเด็จพระมหากษัตริย์ ซึ่งได้รักษาแผ่นดินมาแต่ก่อน เชิญมาช่วยทำนุบำรุงข้าพเจ้าให้เจริญในราชสมบัติ มีอายุยืนยาวสืบเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ จะได้รักษาแผ่นดินทำนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุขสืบๆ ไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ จิวกงต้านครั้นอ่านคำประกาศเทพยดาสิ้นลง ก็ยืนขึ้นคุกเข่าลงคำนับ สั่งให้ประโคมฆ้องกลองแลม้าล่อ แล้วเผาคำประกาศเทพยดา เผากระดาษเงินกระดาษทอง จุดธูปเทียนเผาเนื้อไม้บูชาเทพยเจ้า ครั้นสงบเสียงประโคม เกียงจูแหยก็ยืนขึ้นคุกเข่าลงคำนับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย แลหัวเมืองทั้งแปดร้อยหัวเมืองยืนขึ้นคุกเข่าลงคำนับพร้อม ๆ กันแล้ว เกียงจูแหยก็ทูลถวายราชสมบัติ สั่งให้เจ้าพนักงานจารึกพระนามว่า พระเจ้าบูอ๋องฮองเต้ได้เสวยราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดิน ทำนุบำรุงราษฎรในวันอาทิตย์ขึ้นสามค่ำเดือนสี่ปีมะโรง ตั้งศักราชนับเป็นวันแรกได้เสวยราชสมบัติ แล้วสั่งให้ประโคมฆ้องกลองแลม้าล่อ ครั้นหยุดเสียงประโคม พระเจ้าบูอ๋องฮองเต้ก็ทรงยืนขึ้นคุกเข่าลงคำนับเทพยดาแล้วทรงนั่ง ตรัสสั่งให้ยกส่วยสาอากรให้แก่อาณาประชาราษฎรทั่วขอบขัณฑเสมาปีหนึ่ง ทั้งให้ปล่อยคนโทษ ซึ่งจำในเรือนจำแต่ก่อน แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางแลหัวเมืองทั้งปวง
๏ ขณะนั้นพวกทหารแลอาณาประชาราษฎรพร้อมกันอยู่ที่นั้นแลเห็นควันธูปมิได้กระจายออกจากกัน ประสานกันเป็นดวงดอกไม้มีกลีบเกสร เลื่อนลอยอยู่บนต๋าย เหมือนเพดานดอกไม้ อากาศก็มิได้มีพยัพลม พระอาทิตย์ก็ปราศจากเมฆหมอก ลมก็พัดอ่อนๆ ไม่ร้อนไม่เย็นพอสบาย บรรดาคนซึ่งได้เห็นอัศจรรย์ดังนั้น ก็ยกมือขึ้นคำนับสรรเสริญบารมีต่าง ๆ บ้างว่าพระองค์เหมือนเทพยเจ้ามาช่วยชีวิตอาณาประชาราษฎรให้พ้นจากความตาย แต่นี้เมืองจิวโก๋จะอยู่เย็นเป็นสุขไปชั่วฟ้าแลดิน ต่างถวายพระพรพระเจ้าบูอ๋องฮองเต้เซ็งแซ่ไป
๏ ฝ่ายพระเจ้าบูอ๋องฮองเต้ ครั้นเสร็จการแล้วก็เสด็จกลับไปพักอยู่พระที่นั่งเก๋าเกงเตียน รุ่งขึ้นวันหนึ่งพระเจ้าบูอ๋องฮองเต้เสด็จออกขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยแลหัวเมืองทั้งปวงเฝ้าพร้อมกันจึงตรัสกับเกียงจูแหยว่า เราจะยกกลับไปเมืองไซรกีอันเมืองจิวโก๋นี้จะให้แก่บู๋แก๋ แล้วสั่งให้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารซึ่งมีความชอบ โปรดให้หัวเมืองทั้งปวงกลับไปบ้านเมือง เกียงจูแหยจึงกราบทูลว่า ซึ่งมีรับสั่งโปรดมิให้ฆ่าบู๋แก๋ ทั้งทรงพระเมตตาจะให้บู๋แก๋กินเมืองจิวโก๋ ข้าพระองค์เห็นว่าบู๋แก๋เป็นบุตรติวอ๋อง เกลือกจะกระทำการทุจริตเช่นบิดา ราษฎรจะได้ความเดือดร้อน ถ้ามีใจเจ็บแค้นคิดทรยศต่อพระองค์ ก็เครื่องจะกวนพระทัยทั้งจะได้ความลำบากกับทแกล้วทหาร ข้าพระองค์จะขอให้กวนซกเสี่ยนใช่ซกตอน้องของพระองค์อยู่กำชับรักษาเมืองจิวโก๋ ช่วยทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าบูอ๋องฮองเต้เห็นชอบด้วย จึงมีรับสั่งให้หาบู๋แก๋เข้ามาเฝ้ามอบสมบัติให้ แล้วมีรับสั่งกำชับกวนซกเสี่ยนใช่ซกตอว่า บู๋แก๋เป็นเด็กเจ้าเป็นผู้ใหญ่ จงรักษาเมืองจงดูขนบธรรมเนียมกฎหมายแผ่นดิน ช่วยบู๋แก๋ทำนุบำรุงราษฏรให้เป็นสุข ถ้าเจ้ากระทำให้ผิดขนบธรรมเนียมกฎหมายแผ่นดิน ราษฎรได้ความเดือดร้อน เราจะกระทำโทษให้สิ้นชีวิต กวนซกเสี่ยนใช่ซกตอ บู๋แก๋ก้มศีรษะลงรับรับสั่ง แล้วลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับ พระเจ้าบูอ๋องฮองเต้ครั้นมอบสมบัติให้แก่บู๋แก๋แล้ว จึงมีรับสั่งให้หาปิจู๊บุตรปิกันเข้ามาเฝ้า ตรัสสรรเสริญว่าปิกันเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินตั้งใจจะทำนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุข แต่หากพระเจ้าติวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม เชื่อฟังแต่นางขันกีบ้านเมืองจึงเกิดจลาจลต่างๆ เราคิดเสียดายปิกันนัก ตรัสดังนั้นแล้วก็ประทานเสื้อผ้าแลเงินทองให้กับปิจู๊ แล้วพระเจ้าบูอ๋องฮองเต้เสด็จไปที่ฝังศพปิกัน สั่งให้แต่งโต๊ะจุดธูปเทียนเซ่นวักศพปิกันตามอย่างธรรมเนียม แล้วเสด็จกลับมาที่นั่งเก๋าเกงเตียน จึงสั่งให้เกียงจูแหยตรวจเตรียมทแกล้วทหารบอกนายทัพนายกองทั้งปวงให้พร้อมกำหนดวันจะเสด็จกลับไปเมืองไซรกี เกียงจูแหยก็รับสั่งแล้วคำนับออกมา จัดแจงทแกล้วทหารทุกหมวดทุกกองตามรับสั่ง
๏ ฝ่ายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยแลอาณาประชาราษฎรในเมืองจิวโก๋ ครั้นรู้ว่าพระเจ้าบูอ๋องฮองเต้ จะเสด็จกลับไปเมืองไซรกี ต่างคนต่างคิดอาลัย ชวนกันแต่งโต๊ะเครื่องบูชาจุดธูปเทียนคอยส่งเสด็จ นั่งปรับทุกข์กันเป็นพวกๆ แล้วก็ร้องไห้เสียงเซ็งแซ่ไปทั้งเมือง
๏ ฝ่ายพระเจ้าบูอ๋องครั้นถึงวันกำหนด พร้อมด้วยรี้พลทั้งปวงเสด็จขึ้นทรงรถ ทหารแห่มาตามถนนหลวงทอดพระเนตรเห็นอาณาประชาราษฎรชาวเมืองจุดธูปเทียนบูชาส่งเสด็จแล้ว นั่งร้องไห้เป็นหมู่ๆ กัน มีพระทัยกรุณาสงสารนัก จึงตรัสประโลมใจชาวเมืองทั้งปวงว่า ท่านอย่าโศกเศร้าถึงเราเลย จงอยู่เป็นสุขเถิด เราจะลาท่านไปเมืองไซรกีแล้ว ตรัสพอสิ้นคำรถล่วงออกจากประตูเมืองจิวโก๋ กวนซกเสี่ยนใช่ซกตอกับบู๋แก๋ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย แลราษฎรทั้งปวง ก็ตามไปส่งเสด็จพอสมควรแล้วก็คำนับลากลับมา พระเจ้าบูอ๋องเสด็จแรมร้อนล่วงด่านมาสิ้นห้าด่าน ถึงตำบลแห่งใดทอดพระเนตรเห็นค่ายที่พระองค์เคยประทับแรมกระทำสงคราม คิดไปถึงทแกล้วทหารซึ่งตายในที่รบ ก็ทรงพระอาลัยคิดสงสาร น้ำพระเนตรตกไปทุกตำบลค่าย จนมาถึงด่านสิวเอียวสาร
๏ ขณะนั้นมีทหารคนหนึ่งมาบอกเกียงจูแหยว่า อาจารย์สองคนมายืนสกัดหนทางไว้ข้าพเจ้าหารู้จักไม่ เกียงจูแหยได้ฟังดังนั้นก็ขับม้ารีบขึ้นไป แลเห็นเปกอี๋ซกเจ๋ก็จำได้ จึงลงจากหลังม้าเข้าไปหาเปกอี๋ซกเจ๋ต่างคำนับกันแล้ว เกียงจูแหยจึงถามว่าเหตุใดท่านมายืนอยู่ที่นี่ เปกอี๋ซกเจ๋จึงบอกว่า ข้าพเจ้าทราบว่าพระเจ้าบูอ๋องเสด็จกลับมาแต่เมืองจิวโก๋ ก็มาคอยอยู่จะใคร่รู้ข่าวว่าพระเจ้าติวอ๋องตายแล้วหรือยัง เกียงจูแหยก็เล่าความซึ่งได้รบพุ่งกัน จนพระเจ้าติวอ๋องเผาตัวตายให้เปกอี๋ซกเจ๋ฟังทุกประการ เปกอี๋ซกเจ๋ได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า ข้าพเจ้าได้ออกวาจาไว้ว่า ถ้าแผ่นดินเป็นของพระเจ้าบูอ๋องแล้วมิได้ขออาศัยอยู่เลย ท่านจงอยู่เป็นสุขเถิด ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปตายตามวาจาที่ได้ออกไว้ เกียงจูแหยจึงตอบว่าท่านได้ออกวาจาไว้ก็จริง ด้วยแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องเป็นจลาจล บัดนี้แผ่นดินก็เป็นของพระเจ้าบูอ๋องเป็นสุขแล้ว ซึ่งท่านจะไปตายนั้นหาต้องการไม่ เปกอี๋ซกเจ๋จึงว่าเราได้ออกวาจาแล้วหาควรที่เราจะอยู่ไม่ เราจะลาท่านตายไปตายวาจาของเรา ว่าแล้วเปกอี๋ซกเจ๋ก็คำนับลามาถ้ำเขาสิวเอียงสาร แกล้งอดอาหารเสียเจ็ดวัน เปกอี๋ซกเจ๋ก็ตายอยู่ในถ้ำนั้น เกียงจูแหยขณะเมื่ออาจารย์ทั้งสองคนลากลับไป ก็เร่งทหารรี้พลให้รีบเดินทัพไป ซูใต้หู ซันงีเสง อึ้งกุ๋นขุนนางในเมืองไซรกีครั้นรู้ว่า พระเจ้าบูอ๋องเสด็จกลับมาจะใกล้ถึงก็จัดแจงบ้านเมืองป่าวร้องให้ราษฎรทั้งปวงแต่งโต๊ะเครื่องบูชาคอยรับเสด็จ ครั้นจัดแจงบ้านเมืองเสร็จแล้ว ก็พาพวกขุนนางแลทหารออกมาคอยรับเสด็จอยู่ไกลเมืองทางแปดร้อยห้าสิบเส้น ซูใต้หูซันงีเสงอึ้งกุ๋น ครั้นเห็นพระเจ้าบูอ๋องเสด็จมาถึงก็พากันเข้าไปเฝ้าด้วยความยินดี ทูลเชิญเสด็จให้เข้าเมือง พระเจ้าบูอ๋องเมื่อจะถามถึงมารดาก็ยกพระหัตถ์ขึ้นคำนับแล้วตรัสถามว่า ไทกีมารดาเรายังเป็นผาสุกอยู่หรือ ขุนนางก็ทูลให้ทราบทุกประการ พระเจ้าบูอ๋องครั้นทราบว่ามารดาเป็นสุขอยู่มิได้ประชวรสิ่งใดก็ดีพระทัย ให้เร่งรีบทหารเดินมาประทับแรมคืนหนึ่งก็ถึงเมืองไซรกี ครั้นเข้าประตูเมืองก็เสด็จลงจากรถ ดำเนินมาตามถนนหลวงทอดพระเนตรเห็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย แลราษฎรชาวเมืองจุดธูปเทียนเผาเนื้อไม้ถวายรับเสด็จ จึงตรัสว่าเราจากเมืองไซรกีไปทำศึกช้านานถึงห้าปี พึ่งได้กลับมาเห็นหน้าท่านทั้งปวงวันนี้เรามีความยินดีนัก ซันงีเสงจึงกราบทูลว่า เดิมพระองค์ตั้งพระทัยว่าจะทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข บัดนี้ก็สมดังพระทัยนึกแล้ว เหตุใดพระพักตร์จึงเศร้าหมองมิได้สบายพระทัยเล่า พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่า ทแกล้วทหารที่มีฝีมือได้ทำศึกมาแต่ครั้งพระบิดาไปตายเสียในที่รบเป็นอันมาก เราคิดอาลัยนักมิได้มีความสบายเลย ซันงีเสงจึงกราบทูลว่า ประเพณีเป็นทหารถ้าตายลงในท่ามกลางศึก ก็เหมือนเอาชีวิตฉลองคุณเจ้านายของตัว ธรรมดาเป็นบุตรชายหญิงเล่า ถ้าตายลงเมื่อขณะหาเลี้ยงบิดามารดาก็เหมือนเอาชีวิตฉลองพระคุณบิดามารดา ถึงจะตายก็ไปที่ชอบ พระองค์จะมาทุกข์พระทัยถึงทแกล้วทหารซึ่งตายไปนั้นหาต้องการไม่ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังดังนั้น มิได้ตรัสประการใด ก็เสด็จเข้าในพระราชวังไปคำนับไทกีมารดา ทูลความซึ่งได้จัดแจงบ้านเมือง ทำนุบำรุงราษฎรในเมืองจิวโก๋ทุกประการ ไทกีมีความยินดีนัก จึงอวยพรให้พระเจ้าบูอ๋องจำเจริญในราชสมบัติต่างๆ พระเจ้าบูอ๋องก็คำนับรับพรลาออกมาสั่งให้แต่งโต๊ะจุดธูปเทียนเผาเนื้อไม้เซ่นวักคำนับพระอัยกาพระบิดา แลพระวงศาผู้ใหญ่แต่ก่อน แล้วสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางแลทหารทั้งปวง รุ่งขึ้นวันหนึ่งพระเจ้าบูอ๋องเสด็จออกขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเฝ้าพร้อมกัน เกียงจูแหยจึงกราบทูลว่า บัดนี้เสร็จศึกแล้ว ข้าพระองค์คิดว่าจะไปหาง่วนสีเทียนจุ๋น ณ เขากุนหลุนซัว กราบทูลยังมิทันขาดคำ มีนายประตูมาบอกเกียงจูแหยว่าฮุยเหลียมกับออกหลายขุนนางเมืองจิวโก๋จะเข้ามาเฝ้า พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสถามเกียงจูแหยว่า ฮุยเหลียมกับออกหลายจะมาหาเราด้วยเหตุประการใด เมื่อเราอยู่ในเมืองจิวโก๋เราก็มิได้ยินออกชื่อฮุยเหลียมออกหลาย เกียงจูแหยจึงกราบทูลว่าฮุยเหลียมกับออกหลายเป็นคนไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน แล้วไม่กตัญญูต่อเจ้าของตัว หาควรที่จะเอาไว้ในแผ่นดินให้ช้าอยู่จนวันเดียวไม่ แต่ฮุยเหลียมกับออกหลายเป็นคนหนีร้อนมาพึ่งเย็น หมายจะพึ่งพระบารมี ขอให้พระองค์ชุบเลี้ยงฮุยเหลียมออกหลายไว้ก่อน กราบทูลดังนั้นแล้วจึงสั่งให้หาตัวฮุยเหลียมออกหลายเข้ามาเฝ้า ฮุยเหลียมกับออกหลายก็เข้ามาคำนับถวายตราถวนก๊กฮูยี้ เป็นตราสำหรับพระมหากษัตริย์ แล้วกราบทูลว่าข้าพระองค์ทั้งสองนี้ เหมือนอยู่ที่มืดมาหาที่สว่าง ข้าพระองค์จะขอพึ่งบารมีไปกว่าจะหาชีวิตไม่ พระเจ้าบูอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นจึงตรัสว่า ซึ่งท่านเอาตราสำหรับพระมหากษัตริย์มาให้เรานั้นเราขอบใจนัก ตรัสแล้วก็โปรดให้ฮุยเหลียมกับออกหลายเป็นที่ขุนนางใต้หู พระเจ้าบูอ๋องก็เสด็จขึ้น เกียงจูแหยแลขุนนางทั้งปวงก็กลับไปที่อยู่ จะกล่าวถึงนางแปสี ตั้งแต่มิได้เป็นภรรยาเกียงจูแหย ได้เตียวส่ำโล้เป็นสามี นางมิได้หายเคืองแค้น คิดจะคอยชมบุญเกียงจูแหยอยู่มิได้ขาด แลเกียงจูแหยแต่ก่อนนั้นเป็นคนต่ำช้านัก จะมีเรือนก็มุงด้วยหญ้า จะหากินก็ได้แต่ตกเบ็ด เมื่อยังอยู่กับนางแปสีนั้น จะทำมาหากินสิ่งใดก็ไม่เป็น นางแปสีชิงชังนักจึงหย่าเสีย วันหนึ่งเตียวส่ำโล้หาบผักไปขาย นางแปสีอยู่เฝ้าเรือน มีหญิงแก่คนหนึ่งมาบอกนางแปสีว่า เกียงจูแหยผัวเก่าเจ้า เดี๋ยวนี้ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศศักดิ์ผู้คนหญิงชายใช้กลาดเกลื่อนไปทั้งเรือน นางแปสีได้ฟังดังนั้นก็ตกตะลึงไป ฉุนใจคิดว่าถ้าเป็นภรรยาเกียงจูแหยเหมือนแต่ก่อนก็จะพลอยมีวาสนาด้วย นางแปสีคิดเสียดายนัก กลั้นน้ำตามิได้ จะนั่งอยู่ก็อายผู้ที่มาบอก ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนน้ำตาไหลอยู่ แล้วคิดสงสัยเกลือกชื่อเกียงจูแหยจะเหมือนกันเข้า ครั้นเวลาค่ำเตียวส่ำโล้กลับมาเรือน นางแปสีก็ออกมาพูดจา จึงถามว่าเจ้าได้ยินเขาพูดกันบ้างหรือไม่ ว่าเกียงจูแหยได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เตียวส่ำโล้จึงบอกว่า เกียงจูแหยได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่จริง ผู้คนนับถือคำนับสิ้นทั้งเมืองเจ้าพึ่งรู้ดอกหรือ บอกแล้วก็แกล้งพูดสัพยอกว่า เจ้าจะกลับไปอยู่กับเกียงจูแหยก็ไปเถิด พี่เป็นคนเข็ญใจจะได้พึ่งบุญเจ้า ว่าแล้วก็หัวร่อ นางแปสียิ่งแค้นใจนัก ร้องไห้ลุกขึ้นเดินกระทืบเท้าเข้าไปในห้อง เตียวส่ำโล้มิได้รู้ว่านางแปสีเสียใจด้วยเกียงจูแหย ก็ตามเข้าไปปลอบว่าเจ้าอย่าร้องไห้ เราพูดจาสัพยอกกันเล่น ข้าขออภัยเสียเถิด ทีนี้อย่าพูดถึงเกียงจูแหยเลย เราคิดอ่านช่วยกันทำมาหากินดีกว่า ว่าดังนั้นแล้วเตียวส่ำโล้ก็เข้านอน ครั้นเวลาสองยามเศษนางแปสีเห็นเตียวส่ำโล้หลับสนิทแล้วก็ย่องหนีออกมาผูกคอตายเสียที่ริมเรือน ครั้นเวลาเช้าเตียวส่ำโล้ตื่นขึ้นไม่เห็นนางแปสีก็ตกใจ เที่ยวค้นหาไปพบนางแปสีผูกคอตายก็ร้องไห้รัก แล้วเอาศพนางแปสีไปฝังเสียเซ่นวักตามธรรมเนียม
๙๙
๏ ฝ่ายพระเจ้าบูอ๋องวันหนึ่งเสด็จออกขุนนาง เกียงจูแหยจึงกราบทูลว่าทแกล้วทหารทั้งสองฝ่ายซึ่งล้มตายในที่รบ ดวงชีวิตมาอยู่ในห้องสินไต้เป็นอันมาก ยังมิได้คิดจัดแจงปูนบำเหน็จผู้ซึ่งกระทำความชอบ แลปรึกษาโทษผู้ซึ่งกระทำความผิดไม่ ข้าพระองค์คิดว่าจะไปหาอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ณ เขากุนหลุนซัว เชิญให้มาช่วยจัดแจงตั้งแต่งเสีย พระองค์จะโปรดประการใด พระเจ้าบูอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงว่าการศึกพึ่งเสร็จลงใหม่ ๆ แผ่นดินพึ่งจะราบคาบ จะไว้ใจแก่ราชการนั้นไม่ได้ ท่านไปแล้วอย่าช้านัก จงรีบกลับมา พระเจ้าบูอ๋องตรัสดังนั้นแล้วก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็กลับไปที่อยู่ แต่เกียงจูแหยนั้นร่ายมนต์หายตัวออกจากที่เฝ้า เหาะไปเขากุนหลุนซัว ครั้นถึงเกียงจูแหยก็เข้าไปคำนับอาจารย์ง่วนสีเทียนจุ๋น ง่วนสีเทียนจุ๋นจึงถามว่า ท่านมาด้วยธุระจะจัดแจงดวงชีวิตในห้องสินไต้นั้นหรือ เรารู้อยู่แล้วเชิญท่านกลับไปเถิด อีกสามวันเราจะให้แปะเหาะตองยีกับอึ้งกี๋นเล็กซู เอาบัญชีห้องสินปังรายชื่อคนในห้องสินไต้ไปให้ ตามแต่ท่านจะจัดแจงตั้งแต่งเถิด เกียงจูแหยก็คำนับลาง่วนสีเทียนจุ๋นเหาะกลับมา ครั้นถึงเมืองไซรกี เกียงจูแหยก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าบูอ๋องกราบทูลว่า จะปูนบำเหน็จผู้ซึ่งกระทำความชอบที่ตาย แลจะปรึกษาโทษผู้ซึ่งกระทำความผิดที่ตาย ดวงชีวิตมารออยู่ในห้องสินไต้นั้นเป็นการใหญ่ ขอให้พระองค์เสวยแต่ผลไม้แลถั่วงาสามวันตามอย่างธรรมเนียม เกียงจูแหยทูลดังนั้นแล้วก็คำนับลามาที่อยู่ จึงจัดทหารสามพันแยกเป็นห้ากอง ใส่เสื้อแลหมวกสีต่างๆ กัน ทำธงสีเหลืองลงยันต์ห้าคันแจกให้ถือกองละคันให้บูกิดกับหลำจงกวดเป็นสารวัดสำหรับตรวจตราในห้องสินไต้นั้น สั่งให้แต่งโต๊ะเครื่องบูชาตั้งไว้ ครั้นถึงวันฤกษ์ดี เกียงจูแหยก็แต่งตัวใส่เสื้อเกราะชั้นใน เอาเสื้ออย่างดีสำหรับยศใส่ชั้นนอก ถือกระบองข้างหนึ่ง ถือธงเหลืองลงยันต์ข้างหนึ่ง แล้วพาบูกิดแลหลำจงกวดกับทหารสามพันออกจากบ้านไปยังที่ห้องสินไต้ ครั้นถึงก็ให้ทหารสามพันแยกออกเป็นห้ากองล้อมรอบห้องสินไต้ ให้หลำจงกวดกับบูกิดดูตรวจตรา แล้วเกียงจูแหยก็เข้าไปจุดธูปเทียนเผาเนื้อไม้คำนับเทวดา ผินหน้าตรงทิศเขากุนหลุนซัว คุกเข่าลงคำนับง่วนสีเทียนจุ๋นแล้วนั่งคอยอยู่ ครั้นเห็นอากาศมืดมัวเป็นพยัพลมแลเมฆหมอกได้ยินเป็นเสียงประโคม หอมเป็นกลิ่นเครื่องอบ เหลียวมาดูที่โต๊ะเครื่องบูชาเทวดาก็เห็นแปะเหาะตองยีกับอึ้งกี๋นเล็กซู เอาบัญชีห้องสินปังมาวางไว้ที่โต๊ะเครื่องบูชา แล้วคำนับลาเหาะกลับไป เกียงจูแหยมีความยินดีนัก จึงหยิบเอาบัญชีห้องสินปังส่งให้เปกก้ำผู้รักษาห้องสินไต้ แล้วให้เปกก้ำคลี่ห้องสินปังออกแขวนไว้ จะได้เรียกชื่อตามรายบัญชี เกียงจูแหยปูนบำเหน็จเปกก้ำก่อน ยกความชอบเปกก้ำว่าได้รักษาห้องสินไต้เก็บดวงชีวิตผู้ซึ่งล้มตายทั้งสองฝ่ายไว้ ให้เปกก้ำเป็นไก้ซื้อ แปลว่าเป็นเจ้าพวกปีศาจทั้งสามร้อยหกสิบห้าตำบล อยู่ที่ปักไฮ้ แปลว่าชเลเฉียงเหนือ แล้วให้เปกก้ำเรียกชื่ออึ้งเทียนฮัวตามรายบัญชีห้องสินปัง เปกก้ำร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตอึ้งเทียนฮัวก็บังเกิดเป็นรูปกาย เข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ยกความชอบอึ้งเทียนฮัวว่ามีกตัญญู มาช่วยบิดาให้รอดชีวิตจากความตายครั้งหนึ่ง แล้วสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ช่วยทำศึกจนตายในที่รบ ให้เป็นเปงเลงก๋องแปลว่าเป็นเจ้าในเขาส่ำสัน อึ้งเทียนฮัวก็คำนับลาไปตามเกียงจูแหยสั่ง เกียงจูแหยเรียกชื่ออึ้งปวยฮอ ซ่องเฮกเฮ้า บุนเผ้ง ฉุ่ยเอ๋ง เจียงหยง เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตทั้งห้านั้น ก็บังเกิดเป็นรูปกายเข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ยกความชอบอึ้งปวยฮอว่าซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ช่วยทำศึกตายในที่รบ ให้เป็นเหงาหงกซิ้วจับแปะเต๋งเต้หยก แปลว่าเป็นเจ้านรกสิบเก้าแห่ง ยกความชอบซ่องเฮกเฮ้าว่า มิได้เข้าด้วยพระเจ้าติวอ๋องผู้ผิด มัดพี่ชายมาถวายพระเจ้าบูอ๋อง แล้วช่วยทำศึกตายในที่รบ ให้เป็นลำหงักห่องสันสู่เถียนเจี้ยวเส้งใต้เต้ แปลว่าเป็นเจ้าในภูเขาห่องสันอยู่ทิศใต้ ยกความชอบบุนเผ้งฉุ่ยเอ๋งเจียงหยงว่าซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ช่วยทำศึกตายในที่รบ ให้บุนเผ้งเป็นต๋งเถียนจ่งเส้งใต้เต้ แปลว่าเป็นเจ้าในภูเขาจงหงักเส้งสัน ให้ฉุ่ยเอ๋งเป็นอั่นเถียนเฮียนเส้งใต้เต้ แปลว่าเป็นเจ้าในภูเขาปักหงักเห่งสันอยู่ทิศเหนือ ให้เจียงหยงเป็นกิ่มเถียงซุ่นเซ่งใต้เต้ แปลว่าเป็นเจ้าในภูเขาไซหงักหั่วสันอยู่ทิศตะวันตก อึ้งปวยฮอซ่องเฮกเฮ้าบุนเผ้งฉุ่ยเอ๋งเจียงหยง ก็คำนับลาไปตามเกียงจูแหยตั้งแต่ง แล้วเกียงจูแหยเรียกชื่อบุนไทสือ เตงต๋งเทียนกุ๋น เตียวจัด ทองหอง สุ่นเจี๋ยง เตงหงวน ตั๋งจ๋วน หลีเต๊ก เป๊กลี้ เอี๋ยวปิน อึ้งแก๋ กิดดิบ สินหวน โทเฮงสุน เล่าพ้อ ปิดอ๋อง เตียวกั้ง อ้วนกัก สุ่นเหลียง อ๋องเปียน เตียวเจี้ยว กิมซู่ อี่เข้ง กิมก๋องเซียโบ๊ ห้ำจูเสียน เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตยี่สิบห้านั้น ก็บังเกิดเป็นรูปกายมาคำนับเกียงจูแหย แต่บุนไทสือนั้นคิดแค้นเกียงจูแหยอยู่มิได้คำนับ เกียงจูแหยก็โกรธ เอากระบองตีพื้นห้องสินไต้ลง บุนไทสือก็ตกใจกลัว คุกเข่าลงคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยยกความชอบ ว่าบุนไทสือเข้าด้วยพระเจ้าติวอ๋องผู้ผิดก็จริง แต่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของตัวจนตายในที่รบ ให้เป็นกี๋เถียนเอ๋งหงวนหลุยเสียโผฮั่วเทียนจุ๋น แปลว่าเป็นเจ้ารามสูรในเก้าชั้นฟ้า แลดวงชีวิตคนยี่สิบสี่คนนั้น ถ้าเป็นพวกติวอ๋องก็ยกกตัญญูต่อเจ้าของตัวเป็นความชอบ ถ้าเป็นพวกพระเจ้าบูอ๋องก็ยกซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินเป็นความชอบ ให้เป็นรามสูรทั้งยี่สิบสี่คน แต่ให้อยู่ในบังคับบุนไทสือ บุนไทสือกับคนทั้งนั้นก็คำนับลาไปตามเกียงจูแหยตั้งแต่ง แล้วเกียงจูแหยเรียกชื่อจูเจี๋ยว โกสีน อึ้งกุ้ยอองหองเหลาหวน เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตห้าคนนั้นก็บังเกิดเป็นรูปกายเข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ยกความชอบ ว่าจูเจี๋ยว โกสีน อึ้งกุ้ย อองหอง เหลาหวน ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน แลมีกตัญญูต่อเจ้าของตัว ให้จูเจี๋ยวเป็นบวยฮ้วยฮ้อ แปลว่าดาวเสือหางไฟ ให้โกสีนเป็นเซ๊กฮ้วยตี๋ แปลว่าดาวหมูไฟ ให้อองหองเป็นเฮ๊กฮ้วยจั๋ว แปลว่าดาวงูไฟบิน ให้อึ้งกุ้ยเป็นซุ่ยฮ้วยเก๋า แปลว่าดาวลิงปากไฟ ให้เหลาหวนเป็นจิฮ้วยเทียนกุ๋น แปลว่าดาวฟ้ารับไฟ ดาวทั้งห้านี้เรียกว่าดาวไฟธาตุทั้งห้า เกียงจูแหยก็เรียกชื่อจิวสิ้น หลีกี๋ จูเทียนหลิน เอียวบุนหุย ตันแก๋ สุ่นถอง เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตหกคนนั้นก็เกิดเป็นรูปกาย เข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ยกความชอบ ว่ามีกตัญญูต่อเจ้าของตัว และซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ให้จิวสิ้นเป็นตั่งหึงแห่งอุ๋นไส้เจีย แปลว่าเป็นเจ้าห่าในทิศตะวันออก ให้หลีกี๋เป็นล่ำหึงอุ๋นไส้เจีย แปลว่าเป็นเจ้าห่าในทิศตะวันตก ให้เอียวบุนหุยเป็นปักหึงแห่งอุ๋นไส้เจีย แปลว่าเป็นเจ้าห่าในทิศเหนือ ให้จูเทียนหลินเป็นล่ำหึงแห่งอุ๋นไส้เจีย แปลว่าเป็นเจ้าห่าในทิศใต้ ให้ตันแก๋เป็นขึ้งเสี่ยนใต้สู แปลว่าเป็นเจ้าห่าอยู่กลางให้สุ่นถองเป็นโห่อุ๋นโต้ซู แปลว่าเป็นเจ้าห่าทั้งห้าตำบล เกียงจูแหยก็เรียกชื่อกิมเหลงเสียงโบ๊ แลชื่อคนแต่บรรดาตั้งให้เป็นดาว เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงชีวิตกิมเหลงเสียงโบ๊ แลดวงชีวิตคนแต่บรรดาเกียงจูแหยจะให้ไปเกิดเป็นดาวนั้น ก็บังเกิดเป็นรูปกายเข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงยกความชอบกิมเหลงเสียงโบ๊ว่า ได้ทรมานกายเรียนวิชามาช้านาน หวังว่าจะเป็นเทวดาก็หาสำเร็จคิดไม่ ต้องมาช่วยปราบปรามเสี้ยนหนามในแผ่นดินจนตายในที่รบ ตั้งให้กิมเหลงเสียงโบ๊เป็นกิมเกียดเจ้ติ้นเต้าฮู้ แปลว่าอยู่ในวิมานทองเป็นใหญ่กว่าดาวแปดหมื่นสี่พันเป็นบริวาร แล้วยกความชอบคนทั้งสองฝ่าย ถ้าเป็นพวกติวอ๋องก็ยกกตัญญูต่อเจ้าของตัวเป็นความชอบ ให้เชาฮูกิมกุ้ยกีซกเบ๋งเตียวเบ็งเป็นเต้าแฉ่ แปลว่าเป็นดาวตะวันออก ให้อึ้งเทียนหลกเลงหวนสิงจิอูเฮาเสงเทาหุ่นเผงเป็นไซ้เต้าแฉ่ แปลว่าดาวอยู่ทิศตะวันตก ให้เหลายินเกียดเตียวหลุยกีซกปุยเป็นจงเต้าแฉ่ แปลว่าดาวกลางให้กิเปกอิดเต้าเป็นจงเถียนปักกิบจี๋บี๋ใต้เต้ แปลว่าดาวสำหรับกษัตริย์ ให้เหาหลุยโกกุ้ย อีเสงสุ่นโบ๊หลุยขุนเป็นลำเต้าแฉ่ แปลว่าดาวทิศใต้ ให้อึ้งเทียนเสียง อินปีกัน อึ้งเก๋งหงวน ฮั้นเสง ฮั้นเปียน เสาจ๋วนจ๋ง หงวดสุ่น กวยสิน ตังต๋ง เป็นปักเต้าแฉ่ แปลว่าดาวทิศเหนือ ให้เตงจิวก๋งเป็นแฉเลงแฉ่ แปลว่าดาวมังกรเขียว ให้อินเส่งสิ้วเป็นแปะฮ้อแฉ่ แปลว่าดาวเสือขาว ให้แบ๊ปึงเป็นจู๋เชียกแฉ่ แปลว่าดาวมังกรแดง ให้เจ๋ขุนเป็นเหียนบู๊ แปลว่าดาวทหาร ให้สุ่นเป๊กเป็นเก๋าตี๋นแฉ่ แปลว่าดาวเถาวัลย์ ให้เตียวสันเป็นตี๋นจั๋วแฉ่ แปลว่าดาวงู ให้เจ๋ก้ายเป็นไท้เอี๋ยงแฉ่ แปลว่าดาวสว่าง ให้นางเกียงซี่มเหสีติวอ๋องเป็นไท้อี๋นแฉ่ แปลว่าดาวมืด ให้เซียงหยงเป็นหยกต๋องแฉ่ เแปลว่าดาวหยก ให้กีซกเขียนเป็นเถียนกุยแฉ่ แปลว่าดาวยศฟ้า ให้ห่วงกิมเป็นเหลงเต๊กแฉ่ แปลว่าดาวมังกรแผลงฤทธิ์ ให้ลงเกียดก๋งจู๊เป็นอั่นหล่วนแฉ่ แปลว่าดาวสีชบา ให้ติวอ๋องเถียนจู๊เป็นเกียนฮี๋แฉ่ แปลว่าดาวยินดี ให้บ๋วยเป๊กเป็นเถียนเต๊กแฉ่ แปลว่าดาวประจำฟ้า ให้แฮเจี๋ยวเป็นหงวนเต๊กแฉ่ แปลว่าดาวพระจันทร์เต็ม ให้เตียวคี้เป็นเถียนเฮกแฉ่ แปลว่าดาวฟ้าโปรด ให้กาสีภรรยาอึ้งปวยฮอเป็นเม่าตวนแฉ่ แปลว่าดาวรูปงาม ให้ตันเตงเป็นกิมฮู้แฉ่ แปลว่าดาววังทอง ให้สี่อี๋วเป็นบ๊กฮู้แฉ่ แปลว่าดาวไม้วัง ให้อีช่านเป็นจุยฮู้แฉ่ แปลว่าดาววังสมุทร ให้อองจี๋นเป็นฮ้วยฮู้แฉ่ แปลว่าดาววังไฟ ให้โทเฮงสุนเป็นโทฮู้แฉ่ แปลว่าดาววังดิน ให้นางเตงตันหยกเป็นหยกหับแฉ่แปลว่าดาวธาตุทั้งหก ให้เก๋งส่ำเอกเป็นผกซูแฉ่ แปลว่าดาวอารักษ์ ให้ใต้สี้เป็นเลกซูแฉ่ แปลว่าดาวรักษากษัตริย์ ให้กิหงเป็นเจ้าซูแฉ่ แปลว่าดาวทูลสาร ให้เต๊กหงวนเป็นโห่ซุยแฉ่ แปลว่าดาวมหาสมุทร ให้ซุยซู่เกียกเป็นหวดขุยแฉ่ แปลว่าดาวริมพระจันทร์ ให้ชีจี้นเป็นเต้กีแฉ่ แปลว่าดาวเกวียน ให้เซกเจี๋ยงแป็นเถียนซูแฉ่ แปลว่าดาวลูกฟ้า ให้เตงแชะเป็นเต้ลูแฉ่ แปลว่าดาวรถกษัตริย์ ให้บังฮอเป็นเถียนแนแฉ่แปลว่าดาวม้าสวรรค์ ให้กี๋กิมเป็นหองอี๋นแฉ่ แปลว่าดาวคุณกษัตริย์ ให้จี๋โปเป็นเถียนอี๋แฉ่ แปลว่าดาวรักษาฟ้า ให้นางอึ้งซีเป็นเต้ฮอแฉ่ แปลว่าดาวมเหสีกษัตริย์ ให้กี๋ซกเต๊กเป็นแทะเลงแฉ่ แปลว่าดาวมังกรบ้าน ให้วุยเอ๋งเป็นหกเลงแฉ่ แปลว่าดาวมังกรซุ่ม ให้ลุยไขเป็นเต๊กแนแฉ่ แปลว่าดาวม้าเหาะ ให้อุ่ยผุนเป็นอุยฮวนแฉ่ แปลว่าดาวธงเหลือง ให้เตงหลุนเป็นป้าโบ๊ยแฉ่ แปลว่าดาวหางเสือปลา ให้เตียวกุยหองเป็นดาวส่งบุนแฉ่ แปลว่าดาวประตูห่า ให้อองหลิมเป็นเตียวแคะแฉ่ แปลว่าดาวชวนแขก ให้ฮุยจ๋งเป็นเก๊าก๊าแฉ่ แปลว่าดาวหมุน ให้อิวฮุนเป็นกังจีแฉ่ แปลว่าดาวสิ้นมหาสมุทร ให้แฮจุ๋นเป็นโหลเก๋าแฉ่ แปลว่าดาวลิงโล่ ให้อองป้าเป็นเก้เตาแฉ่ แปลว่าดาวรังวัดเขต ให้กี้ซกขุนนางเป็นปวยเหลียมแฉ่ แปลว่าดาวบินสี่ ให้ซ่องเฮ่าเฮ้าเป็นดาวใต้โห่แฉ่ แปลว่าดาวพวงใหญ่ ให้อินโพ้ไป้เป็นเสียวโห่แฉ่ แปลว่าดาวพวงน้อย ให้จี๋นแก๋เป็นกวนโซะแฉ่ แปลว่าดาวบ่วงเชือก ให้เหลงอั้นกิดเป็นหลันกันแฉ่ แปลว่าดาวเขื่อน ให้ไทเปียนเป็นโพ้เถ่าแฉ่ แปลว่าดาวสยายเกศ ให้เตงสิ้วเป็นหงอกุยแฉ่ แปลว่าดาวผี ให้เตียวเสงเป็นเอียวยิมแฉ่ แปลว่าดาวแพะ ให้สุ่นอ่ำเอียมเป็นฮ่วยก่องแฉ่ แปลว่าดาวโลหิตใส ให้ปุยยี่จี๋นเป็นกั๋วหูแฉ่ แปลว่าดาวความขุนนาง ให้อึ้งเทียนฮัวเป็นโกสินแฉ่ แปลว่าดาวฤทธิ์เดียว ให้กุยของเป็นเถียนเกาแฉ่ แปลว่าดาวสุนัขสวรรค์ ให้อ๋องโจเป็นเปหูแฉ่ แปลว่าดาวเกิดไข่ ให้สุยสิ้นเป็นกุดแฉ่ แปลว่าดาวรวงกระดูก ให้กิมเหลงเป็นสีหู่แฉ่ แปลว่าดาวตายชั่ว ให้เปงจ๋งเป็นเทียนไป้แฉ่ แปลว่าดาวแพ้ฟ้า ให้แต้หลุนเป็นผู้เตียมแฉ่ แปลว่าดาวลอยจม ให้เต่งจิบเป็นใต้สัวแฉ่ แปลว่าดาวผลาญชีพ ให้หลีหยงเป็นส้วยสัวแฉ่ แปลว่าดาวผลาญขวบ ให้ซีหองเป็นส้วยแห่งแฉ่ แปลว่าดาวตั้งขวบ ให้เตียวเตี๋ยนเป็นส้วยโพ้แฉ่ แปลว่าดาวสิ้นขวบ ให้กีเซกยี่เป็นต๊กฮ่วยแฉ่ แปลว่าดาวไฟดวงเดียว ให้ม้อต๋องเป็นเฮียดยิมแฉ่ แปลว่าดาวโลหิตไหล ให้เฮาเอี๋ยงเผงเป็นบ๋วงสินแฉ่ แปลว่าดาวขวัญหาย ให้อ่องปีนเป็นหงอกโพ้แฉ่ แปลว่าดาวเคียงพระจันทร์ ให้เกี๋ยงจ๋งเฮี๋ยนเป็นอิวหอกแฉ่ แปลว่าดาวพระกาฬ ให้ตี๋ติหยงเป็นฮ่ำตีแฉ่ แปลว่าดาวเพิ่มสระ ให้ซุ่นอั๋นเป็นงวดเอียบแฉ่ แปลว่าดาวพระจันทร์ทับ ให้หลีเต๊กเป็นงวดเข่งแฉ่ แปลว่าดาวพระจันทร์ ให้โกกิเหลงเป็นเฮกสั่วแฉ่ แปลว่าดาวกำจัดมืด ให้เตียวหลุยเป็นสิกฉัวแฉ่ แปลว่าดาวฆ่าฟัน ให้อินหองเป็นเหงาก๊กแฉ่ แปลว่าดาวอาหาร ให้อึงเตงสินเป็นตือสัวแฉ่ แปลว่าดาวชิงฆ่า ให้งอฉุยเป็นเถียงเกงแฉ่ แปลว่าดาวฟันฆ่า ให้จูอี๋นเป็นเถียนโลแฉ่ แปลว่าดาวโล่ฟ้า ให้กีซกกิดเป็นเตของแฉ่ แปลว่าดาวร่างแห ให้จีซีเป็นเทียนคงแฉ่ แปลว่าดาวอากาศ ให้เตียวเต๋งเป็นหัวไปแฉ่ แปลว่าดาวบังสี ให้กีเต๊กบูเป็นจับออกแฉ่ แปลว่าดาวกระจายสิบอย่าง ให้หอแกเซียนเป็นไฉซกแฉ่ แปลว่าดาวไหม ให้โกสี้หงันเอ๋งเป็นเท่าห่วยแฉ่ แปลว่าดาวดอกยี่โถ ให้แปสีเป็นเซาซิวแฉ่ แปลว่าดาวยุงปากเหล็ก ให้ตันเบ๋งเป็นตั๋วโฮแฉ่ แปลว่าดาวก้านใหญ่ ให้อุยเอ๋งเป็นล่งเจี้ยแฉ่ แปลว่าดาวเสือปลา ให้กีมแก๋เป็นโพหมอแฉ่ แปลว่าดาวฟ่อนงา ให้เอียวเหียนเป็นกิ๋วซิวแฉ่ แปลว่าดาวทั้งเก้า ให้ถัวเกียน ถัวเจียง ถัวหยงเป็นสำฮูแฉ่ แปลว่าดาวสามประตู ให้อือไหยเป็นอินซกแฉ่ แปลว่าดาวพลั้งมืด ให้อ๋องโปเป็นเอี๋ยงเฉ่แฉ่ แปลว่าดาวพลั้งสว่าง ให้กงสุนเต๊กเป็นหยิมชักแฉ่ แปลว่าดาวสังหาร ให้อ่วนขุนเป็นสีหุยแฉ่ แปลว่าดาวสูญสี่ดวง ให้ซูสเจ๋เป็นหงอเก่งแฉ่ แปลว่าดาวโจร ให้หองเซงสิ้วเป็นเตซ่องแฉ่ แปลว่าดาวว่าง ให้ฮองยีเป็นอั่นเอี๋ยงแฉ่ แปลว่าดาวรัศมีกล้า ให้เอียเซียงเป็นเล่าแห่แฉ่ แปลว่าดาวเชื้อเชิญ ให้เตียวอุ๋ยเป็นกัวซิวแฉ่ แปลว่าดาวฤกษ์เดียว ให้เตงเตียวฉวนเป็นเทียนวุ่ยแฉ่ แปลว่าดาวห่าฟ้า ให้เตียวก๊กฉายเป็นคองบูแฉ่ แปลว่าดาวยามปลอด ให้กีซกเหลเป็นเถสินแฉ่ แปลว่าดาวครรภ์ ให้กีหงันเป็นฮกตวนแฉ่ แปลว่าดาวหัก ให้จิวเปกเป็นหวนหงินแฉ่ แปลว่าดาวกลับขน ให้ลีตี๋ปุนเป็นงกหงิมแฉ่ แปลว่าดาวซ้ำขน ให้เฮาเสงเป็นโต๋จุ๋ยแฉ่ แปลว่าดาวมืดข้าง ให้ปักเก๋งหงวนเป็นบิดบุดแฉ่ แปลว่าดาวสูญ​ ให้เอียวอ๋องเป็นสวยเอียบแฉ่ แปลว่าดาวขอบทับ ให้อีจงเปกเป็นพั่วชุยแฉ่ แปลว่าดาวแหลก ในดาวยี่สิบแปดดวงนั้น ให้เปกหลิมเป็นกักบกเหา แปลว่าดาวข้างไม้ ให้เอียวสิ้นเป็นบอกเตาหุ้น แปลว่าดาววัดไม้ ให้หลีหยงเป็นขุยบกหลวง แปลว่าดาวธาตุไม้ ให้ซิ้มแก๋เป็นเจ๋บอกอี๋ แปลว่าดาวบ่อน้ำ ให้กี๋เอ๋งเป็นหวูกีมหวู แปลว่าดาวโค ให้เตียวเปกโก๋เป็นกุยกีมเอี๋ยว แปลว่าดาวผีแพะทอง ให้เตียวหยงเป็นหลุยกีมเก๊า แปลว่าดาวสุนัขทอง ให้คีโต้ถองเป็นค้วงกีมเหลง แปลว่าดาวมังกรทอง ให้แต้หงวนเป็นนี้สู้ฮู่ แปลว่าดาวธาตุดิน ให้ซ่องแก๋เป็นอุ้ยท้อฉี แปลว่าดาวธาตุดิน ให้งอขุนเป็นหลิวสู้เจี๋ยง แปลว่าดาวธาตุไม้ ให้โกเปงเป็นซี่ธอหลก แปลว่าดาวธาตุดิน ให้คีเก๋งเป็นแชหยิดแบ้ แปลว่าดาววันม้า ให้อึ่งฉองเป็นงังหยิดแก๋ แปลว่าดาววันไก่ ให้จี๋วโป๊เป็นฮือหยิดขื้อ แปลว่าดาววันหนู ให้เอี๋ยวกองเปกเป็นปังหยิดท่อ แปลว่าดาววันกระต่าย ให้กีมสินเอี๋ยงเป็นปิดหงวนอ๋อ แปลว่าดาวพระจันทร์มัว ให้เก๋าไทอิดเป็นงุยหงวดเอี้ยน แปลว่าดาวนกแอ่น ให้โซหงวนเป็นสิมหงวดไหล แปลว่าดาวข้างพระจันทร์ ให้อุ๋ยเตงเป็นเตี๋ยวหงวดหลก แปลว่าดาวเนื้อสามสิบหกดวง ให้โกเหงเป็นเถียนขุนแฉ่ แปลว่าดาวประจำฟ้า ให้อึ้งจี๋นเป็นเทียนจี๋แฉ่ แปลว่าดาวกึ่งฟ้า ให้กี๋เบ๋งเป็นเถียนหวดแฉ่ แปลว่าดาวฟ้ากว้าง ให้เอียวก๋งเฮาเป็นเถียนเอี๋ยงแฉ่ แปลว่าดาวทหารฟ้า ให้ซีเจ้งเป็นเถียนหยงแฉ่ แปลว่าดาวสีฟ้า ให้ซุ่นเอ๊กเป็นเถียนเบ๋งแฉ่ แปลว่าดาวฟ้ากล้า ให้ขุยเปาเป็นเถียนอุ๋ยแฉ่ แปลว่าดาวเดชฟ้า ให้จูงี่เป็นเถียนเอ๋งแฉ่ แปลว่าดาวกล้าฤทธิ์ ให้ตันขำเป็นเถียนกุ้ยแฉ่ แปลว่าดาวจำเริญฟ้า ให้เลเสียนเป็นเถียนฮูแฉ่ แปลว่าดาวมีทรัพย์ ให้ปึงโปเป็นเที่ยวมัวแฉ่ แปลว่าดาวโปรย ให้ต่ำซิวเป็นเถียนดิบแฉ่ แปลว่าดาวฟ้าคราง ให้ดีหองหยินเป็นเถียนเสียงแฉ่ แปลว่าดาวตำหนิ ให้อ๋องเหลงบอเป็นเถียนอำแฉ่ แปลว่าดาวมืดฟ้า ให้เตงหยกเป็นเทียนเถียนแฉ่ แปลว่าดาวตั้ง ให้กีสิ้นเป็นเถียนเหมงแฉ่ แปลว่าดาวสว่าง ให้ฉีเจ๋งโตเป็นเถียนอิ้วแฉ่ แปลว่าดาวฟ้าโปรด ให้เตียวถองเป็นเทียนคองแฉ่ แปลว่าดาวอากาศ ให้หงอซกเป็นเทียนซกแฉ่ แปลว่าดาวรีบเร็ว ให้หลีจูตับเป็นเทียนอี้แฉ่ แปลว่าดาวประหลาด ให้หยิมไหลเพ่งเป็นเทียนซิ้วแฉ่ แปลว่าดาวเคราะห์ร้าย ให้เจ๋งเฉงเป็นเทียนมีแฉ่ แปลว่าดาวกระหยิบ ให้เสี้ยนเปกเจี๋ยวเป็นเทียนติ้วแฉ่ แปลว่าดาวตรวจ ให้โก๋โคเป็นเทียนเท้อแฉ่ แปลว่าดาวถอย ให้เซกเสงเป็นเทียนชือแฉ่ แปลว่าดาวอายุ ให้อ๋องฮอเป็นเทียนเกียมแฉ่ แปลว่าดาวกระบือ ให้ผวดต้องเป็นเทียนเกงแฉ่ แปลว่าดาวเรือง ให้เอียวก๋องเป็นเทียนจวยแฉ่ แปลว่าดาวโทษ ให้ต๋องเทียนเจ้งเป็นเทียนซุยแฉ่ แปลว่าดาวเสีย ให้สินสีเป็นเทียนไปแฉ่ แปลว่าดาวแพ้ ให้บุนเกียดเป็นเทียนหันแฉ่ แปลว่าดาวน้อย ให้เตียวจีหยงเป็นเทียนฮุ่ยแฉ่ แปลว่าดาวสติ ให้ปิดเต็กเป็นเทียนโป้แฉ่ แปลว่าดาวฟ้าลั่น ให้เหล่าตักเป็นเทียนคกแฉ่ แปลว่าดาวร้อง ให้เต๋งสำเอ๊กเป็นเทียนเคาแฉ่ แปลว่าดาวฉลาก ดาวเจ็ดสิบสองแห่ง ให้ตันจีกิ๋นเป็นเต้กุยแฉ่ แปลว่าดาวจำเริญ ให้อึ้งวันเจ้เป็นเต้ซัวแฉ่ แปลว่าดาวฤทธิ์ ให้แก๋เสงเป็นเต้หยงแฉ่ แปลว่าดาวกำลัง ให้อูเปกเอียมเป็นเต้เกียดแฉ่ แปลว่าดาวขยัน ให้โลซิวเต๊กเป็นเต้หยงแฉ่ แปลว่าดาวมีฤทธิ์ ให้ซู่เสงเป็นเต้อุ้นแฉ่ แปลว่าดาวสง่า ให้ซุ่นเสียงเป็นเต้เองแฉ่ แปลว่าดาวมีเดช ให้อ๋องเปงเป็นเต้กี๋แฉ่ แปลว่าดาวประหลาด ให้เปกอิวฮ่วนเป็นเต้เบ๋งแฉ่ แปลว่าดาวขันแข็ง ให้เกกโก๋เป็นเต้บุนแฉ่ แปลว่าดาวสุภาพ ให้โหลแกะเป็นเต้เจียแฉ่ แปลว่าดาวทรงดี ให้ซุยเป็นเต้เกียดแฉ่ แปลว่าดาวขวด ให้เหลาหองเป็นเต้หับแฉ่ แปลว่าดาวเข้าที่ ให้แอเสียงเป็นเต้เกียงแฉ่ แปลว่าดาวที่กล้า ให้ฮุ่นเป็นเต้อันแฉ่ แปลว่าดาวที่มืด ให้เหลงเป็นเต้เตกแฉ่ แปลว่าดาวเกวียนนี่ ให้โหลจี๋เป็นเต้หอยแฉ่ แปลว่าดาวพิภพ ให้อึ้งเบ๋งเป็นเต้โจ๋แฉ่ แปลว่าดาวที่ขวา ให้เตียวคี้เป็นเต้อิวแฉ่ แปลว่าดาวที่ซ้าย ให้กัวะกี๋เป็นเต้เหลงแฉ่ แปลว่าดาวศักดิ์สิทธิ์ ให้กิมฮูโตเป็นเต้ชิวแฉ่ แปลว่าดาวที่สัจ ให้ตันหงวนเป็นเต้บีแฉ่ แปลว่าดาวที่ย้วย ให้ดีขุนเป็นเต้ฮุยแฉ่ แปลว่าดาวปัญญา ให้สองเสงโตเป็นเต้โบแฉ่ แปลว่าดาวที่สะอาด ให้จิวแก๋เป็นเต้เอียนแฉ่ แปลว่าดาวกะนั้น ให้เจก๋องเป็นเต้เซียงแฉ่ แปลว่าดาวกระจะ ให้ซกจือหงวนเป็นเต้ของแฉ่ แปลว่าดาวกระเจิง ให้เอียบสินเป็นเต้หุยแฉ่ แปลว่าดาวที่ขึ้น ให้ฮูจ๋งเป็นเต้เหลาแฉ่ แปลว่าดาวที่วิ่ง ให้กีเชียงเป็นเต้เคาแฉ่ แปลว่าดาวประกาศ ให้ปิงกิดเป็นเต้เขงแฉ่ แปลว่าดาวที่เพียง ให้คิดเป็นเต้จี๋แฉ่ แปลว่าดาวที่รุก ให้วันหวันเป็นเต้เชอแฉ่ แปลว่าดาวที่ถอย ให้โต๊ะก๋องเป็นเต้หมัวแฉ่ แปลว่าดาวที่เต็ม ให้บังเสงเป็นเต้ต้วยแฉ่ แปลว่าดาวที่หน่วง ให้เอียงกิมสิ้วเป็นเต้จิวแฉ่ แปลว่าดาวที่ส่อง ให้เหงสั่นเอ๊กเป็นเต้อุ๋นแฉ่ แปลว่าดาวสุ้ม ให้อี๋ตี๋เป็นเต้อีแฉ่ แปลว่าดาววิปริต ให้ตองจี๋นเป็นเต้กีแฉ่ แปลว่าดาวธรรมเนียมที่ ให้ออนเตงเปกเป็นเต้จุนแฉ่ แปลว่าดาวที่แหลม ให้อองเสียงเป็นเต้ลกแฉ่ แปลว่าดาวที่สนุก ให้ฮุนเหงียมเป็นเต้เฉียบแฉ่ แปลว่าดาวที่รีบ ให้เกงส่ำจ๋วนเป็นเต้ซกแฉ่ แปลว่าดาวที่เร็ว ให้เกียงต๋องเป็นเต้ตินแฉ่ แปลว่าดาวตำแหน่งที่ ให้ขงเทืองเตี๋ยวเป็นเต้กีแฉ่ แปลว่าดาวคำรพ ให้กิ๋อิวเป็นเต้หมอแฉ่ แปลว่าดาวที่โม่ ให้หองเจ๋งเป็นเต้เอียวแฉ่ แปลว่าดาวปีศาจ ให้ตวนเฉงเป็นเต้อิวแฉ่ แปลว่าดาววิญญาณ​ ให้หมุยโต้เจ๋งเป็นเต้หกแฉ่ แปลว่าดาวซ้ำที่ ให้จี๋วสิ้มเป็นเต้ปิแฉ่ แปลว่าดาวที่หลีก ให้เสียวเตียวเป็นเต้เบงแฉ่ แปลว่าดาวที่ใต้อากาศ ให้หงอซือหยกเป็นเต้ก่อแฉ่ แปลว่าดาวแม่หม้าย ให้ช่องหยกเป็นเต้จวนแฉ่ แปลว่าดาวที่พร้อม ให้ไซก๋องเป็นเต้ตวนแฉ่ แปลว่าดาวที่ขัน ให้คำฮอเป็นเต้กักแฉ่ แปลว่าดาวที่เหลี่ยม ให้ซองหลกเป็นเต้อิมแฉ่ แปลว่าดาวที่หก ให้กอนปินเป็นเต้จ๋องแฉ่ แปลว่าดาวที่ไว้ ให้เลงเสงเป็นเต้เบงแฉ่ แปลว่าดาวเสมอ ให้องฮอเป็นเต้ซู่มแฉ่ แปลว่าดาวชำรุด ให้ขงโต้เหลงเป็นเต้โลแฉ่ แปลว่าดาวที่ทาส ให้เตียวฮวนเป็นเต้ฉักแฉ่ แปลว่าดาวพิจารณา ให้กี๋สิ้นเป็นเต้ออกแฉ่ แปลว่าดาวที่ร้าย ให้นีสันเป็นเต้ฮุ่ยแฉ่ แปลว่าดาวที่ขวัญ ให้ตอยหองเป็นเต้เสี้ยวแฉ่ แปลว่าดาวที่นับ ให้เจียวเหลงเป็นเต้อิมแฉ่ แปลว่าดาวที่เงามืด ให้จี๋นเสียงเป็นเต้เตงแฉ่ แปลว่าดาวที่โทษ ให้บูหินก๋งเป็นเต้จองแฉ่ แปลว่าดาวนีมั้น ให้หวนปินเป็นเต้ซีแฉ่ แปลว่าดาวที่โลก ให้เอียบแก๋งเฉงเป็นเต้เกียดแฉ่ แปลว่าดาวที่แข็ง ให้เอียวหัวเป็นเต้โห่แฉ่ แปลว่าดาวที่สูญ ให้สุนกิดเป็นเต้ฉัดแฉ่ แปลว่าดาวโจร ให้ตันบังแก๋เป็นเต้เกาแฉ่ แปลว่าดาวสุนัข ดาวเก้าที่นั่นคือจงเองบิงหนึ่ง โกซูเบงหนึ่ง หันเผงหนึ่ง หลีเจหนึ่ง จองหองหนึ่ง เลากิมหนึ่ง อองจูหนึ่ง พวนกิวหงวนหนึ่ง ลิสำเอกหนึ่ง ดาวเก้าดวงนี้อยู่เฉียงเหนือ ให้เล่าเหียงเป็นจุยเตกแฉ่ แปลว่าดาวบุนน้ำ ให้เอียวจี๋นเป็นกิจุ๋ยป้า แปลว่าดาวเสือปลาน้ำ ให้บังกิดเฉงเป็นเปียจุยหลุย แปลว่าดาวล่อน้ำ ให้ซุนเชียงเป็นฉำจุยอ๋วน แปลว่าดาวชะนีน้ำ ให้อ้อโตหงวนเป็นจินจุยอี๋น แปลว่าดาวจัดน้ำ แต่บรรดาดวงจิตที่จะไปบังเกิดเป็นดาวนัน ก็คำนับลาไปตามเกียงจูแหยตั้งแต่ง เกียงจูแหยจึงเรียกอินเฮาเอียวหยิม เปกก้ำก็ร่ายมนต์โบกธงไป ดวงจิตอินเฮาเอียวหยิม ก็บังเกิดเป็นรูปกาย มาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงยกความชอบว่าอินเฮาเป็นบุตรติวอ๋องก็จริง แต่มิได้เข้าด้วยบิดาผู้ผิด มีใจกตัญญูต่อมารดา ขณะเมื่อติวอ๋องให้ควักจักขุมารดา อินเฮาเวทนานัก จะเข้าช่วยมารดาจนติวอ๋องให้ฆ่าเสีย เอียวหยิมมีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน กราบทูลทัดทานจนติวอ๋องควักจักขุเสีย จึงให้อินเฮากับเอียวหยิมเป็นเทวดารักษาปีเดือน เกียงจูแหยเรียกชื่อเตียวเบ๋ง เอียวเอ๊ก หันต๊กเหลง สิวอวดฮอ ปึงเปก ปึงเสียง กีเปง อึงเสียงกิด จิ๋วเต๋ง เลาหอง อองหม่อ เอียวสิน โกเหลเกียน หลีเห่งป้า เปกก้ำร่ายมนต์โบกธงไป ดวงจิตทั้งนั้นก็บังเกิดเป็นรูปกาย เข้ามาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยก็ยกเอาความสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินเป็นความชอบ ให้เตียวเบ๋งเป็นยิดอีวสิน แปลว่าเป็นเจ้ารักษาวัน ให้เอียวเอ๊กเป็นแม่อิวสิน แปลว่าเป็นเจ้ารักษาคืน ให้หันเต๊กเหลงเป็นเจ๋งหกสิ้น แปลว่าเป็นเจ้าเพิ่มบุญ ​ให้สิวออกฮอเป็นคันหกสิน แปลว่าเจ้าการบุญ ให้ปึงเปกเป็นเฮียนโตสิน แปลว่าเจ้าศักดิ์สิทธิ์ ให้ปึงเสียงเป็นคุยล่อสิน แปลว่าเป็นเจ้ารักษาทาง ให้กี๋เบ๋งเป็นติดหมีสิน แปลว่าเป็นเจ้าขวบปี ให้อึ้งเสียงอิดเป็นติดหงวนสิน แปลว่าเป็นเจ้าขวบเดือน ให้จิ๋วเต๋งเป็นเต้หยิดสิน แปลว่าเป็นเจ้ารักษาโมงกลางคืน ให้เล่าหองเป็นตี่สี่สิน แปลว่าเป็นเจ้ารักษาทุ่มยามกลางคืน จึงยกความชอบอ๋องหม่อเอียวสินโกเหลเกียนหลีเหงป้า ว่าได้ทรมานกายเรียนวิชามาช้านาน แต่ใจเบาเข้าด้วยติวอ๋องผู้ผิดจนตัวตาย ยกแต่ที่ได้เรียนวิชาทรมานกายเป็นความชอบ ให้เป็นที่ตินลิวเลง เสียวโปเตียนซี่เซ่งใต้วันช่วย แปลว่าสำหรับรักษาพระที่นั่ง พระอิศวรทั้งสี่ทิศ ดวงจิตซึ่งบังเกิดเป็นรูปกายนั้น ก็คำนับลาไปตามเกียงจูแหยตั้งแต่ง เกียงจูแหยจึงให้เปกก้ำเรียกดวงจิตกองเบ๋งกับพรรคพวกขึ้นมา เตียวกองเบ๋งก็พาพวกพ้องเข้าไปคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าตัวได้เรียนวิชามาช้านาน จวนจะเป็นเทวดาอยู่แล้ว หากตัวลุอำนาจแก่โทโสมารบจนตายในกลางศึก เมื่อมิได้เป็นเทวดาสมคิดแล้ว บัดนี้เราจะให้ตัวชื่อเหลงเหาเหียนถันจี๋นกุ๋น ไทเสียวเสงชื่อเจียวโปเทียนจุ๋น ให้โจโปชื่อลับตินเทียนจุ๋น ให้เตียวอิวเบ๋งชื่อเจียวจายสุเจีย ให้เอียวหนีอ๊กชื่อลิชีเสียนล่อ ทั้งห้าคนสำหรับรักษาของวิเศษ ซึ่งเกิดในแผ่นดิน กับผู้ใดทำความดีก็ให้ช่วยทำนุบำรุง ผู้ที่ทำความชั่วก็ให้ทำโทษ เตียวกองเบ๋งกับพวกห้าคนก็ลาไป เปกก้ำก็เรียกมอเลเฉกับน้องชายทั้งสามคนขึ้นมาคำนับเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าตัวทั้งสี่คนถือว่ามีอาวุธวิเศษ บังอาจล่วงคำเทพยดาผู้ใหญ่จึงเสียชีวิต แต่ตัวมีใจสัตย์ซื่อเป็นความชอบ เราจะให้ตัวกับน้องทั้งสามเป็นอารักษ์ แลตัวมอเลเฉนั้นชื่อเจงต๋งเทียนอ๋อง สำหรับบันดาลลมให้พัดต้องตามฤดู มอเลหองเป็นเทพารักษ์ ชื่อก๋งบกเทียนอ๋อง เป็นพนักงานไฟ มอเลไฮชื่อโตบุ๋นเทียนอ๋องพนักงานน้ำแลฝนให้ตกตามฤดู มอเลซิวชื่อไทก๊กเทียนอ๋องสำหรับรักษาพื้นแผ่นดิน เทพารักษ์ทั้งสี่ก็ลาไป เปกก้ำก็เรียกแต้หลุนเข้ามา เกียงจูแหยจึงว่าท่านรู้จักผู้มีบุญ จึงมาอาสาพระเจ้าบูอ๋องมีความชอบหลายครั้ง ยังหาได้ปูนบำเหน็จไม่พอตัวตายเสีย ตันกิ๋เล่าก็ซื่อสัตย์ต่อติวอ๋องจนตัวตาย เราจะให้ท่านทั้งสองชื่อสอนบอเกาหอโปหอหอกโป เป็นเทพารักษ์อยู่ ณ เขาเสเต๊กสัวหมึ่ง แปลว่าเฝ้าประตูวัดข้างทิศใต้ อารักษ์ทั้งสองก็ไปตามสั่ง เปกก้ำจึงเรียกชื่ออือหอหลงกับบุตรทั้งสี่ขึ้นมา เกียงจูแหยจึงว่า ตัวกับบุตรทั้งห้าคนกตัญญูต่อติวอ๋อง จนตายอยู่กับหน้าที่เชิงเทินเป็นความดีในแผ่นดิน ให้อือหอหลงผู้บิดาเป็นนายห่าธเพิศ ชื่อเฝดหองวนกุ๋น นางกิมสี้เป็นภรรยา ชื่อออยป่องเสงโปหงวนกุ๋น ให้ไปอยู่กับอือหอหลงผู้ผัว อู๊ตักบุตรที่หนึ่ง ชื่อตังหึง แปลว่าเป็นนายห่าทิศตะวันออก อู๊เทียวบุตรที่สองชื่อเสหึงจูตาเจียสิน แปลว่าเป็นนายห่าทิศตะวันตก อู๊ก๋องบุตรที่สามชื่อลำหึงจูตาเจียสิน แปลว่าเป็นนายห่าอยู่ทิศใต้ อู๊เลียมบุตรที่สี่ชื่อปักหึงจูเตาเจียสิน แปลว่าเป็นนายห่าข้างทิศเหนือ อู๊เต๊กบุตรที่ห้าชื่อต๋งเอียงจูเตาเจียสิน แปลว่าเป็นนายห่าอยู่กลางทิศทั้งสี่ แต่ให้อยู่ในบังคับบิดาอิหอหลงซึ่งเป็นเผกหงวนกุ๋น ก็คำนับลาเกียงจูแหยพาภรรยาบุตรทั้งห้าคนรีบไปตามบังคับ เปกก้ำเรียกนางอุนเสียว นางเกงเสียว นางเพ๊กเสียวจิ้นมา เกียงจูแหยจึงว่าตัวเรียนวิชารักษาศีลมาช้านานแต่ครั้งเทียนหองหยินฮองเต้หอง แลตัวละความดีเสีย มาเข้าด้วยติวอ๋องผู้ทำผิด ถึงตัวตายก็ไม่สิ้นโทษ จงไปเป็นเทพารักษ์ชื่อฮุนเสียวนิวหนิว เกงเสียวนิวหนิว เพกเสียวนิวหนิว สำเสียนเกา แปลว่าสำหรับผู้จะมาเกิด แล้วให้นางทั้งสามเอาถังนั้นสูบ ให้ผู้นั้นลืมชาติแต่หนหลังเสีย นางทั้งสามก็ลาไป เปกก้ำจึงเรียกซินกงป้าขึ้นมาเกียงจูแหยจึงว่าตัวเป็นคนชั่ว เที่ยวยุยงเทวดามนุษย์ทั้งปวงแล้วแพ้กับคำสาบานจำจะให้ไปตามโทษ ชื่อฮุนซุยเจียงกุ๋นแปลว่าเป็นเทพารักษ์อยู่ที่สะดือทะเล สำหรับคอยดูพระอาทิตย์แต่แรกขึ้นมาจนตก ซินกงป้าก็ลาไป เกียงจูแหยครั้นตั้งแต่งผู้มีความชอบแลความผิด ให้มีชื่อเสียงไปอยู่ตามตำแหน่งทั้งสามร้อยหกสิบสามตามตำรับห้องสินปัง ง่วนสีเทียนจุ๋นเสร็จแล้ว เมฆหมอกที่ตั้งบังดวงพระอาทิตย์ ก็ทำลายเลิกไปสิ้น พระอาทิตย์ก็แจ่มดวงในอากาศ เกียงจูแหยก็ลงจากไต๋มาที่พัก ณ เชิงเขาเมืองไซรกี แล้วให้หลำจงกวดรีบไปหาขุนนาง แลทหารซึ่งอยู่ในเมืองไซรกีออกมาพร้อม เกียงจูแหยก็แต่งตัวถือกระบอง ขึ้นไปบนห้องสินไต้ จึงให้เอาตัวอุยเหลียมออกหลายเข้ามา แล้วว่าพระเจ้าติวอ๋องชุบเลี้ยงตัวก็ถึงขนาด ตัวก็มิได้กตัญญูเพ็ดทูลยุยงให้พระเจ้าติวอ๋องทำการทุจริตต่าง ๆ จนแผ่นดินได้ความเดือดร้อน ครั้นพระเจ้าติวอ๋องสิ้นพระชนม์แล้ว ซ้ำลักเอาตราสำหรับพระมหากษัตริย์มาเป็นของกำนัลอีกเล่า ครั้นจะเลี้ยงตัวทั้งสองไว้ ตัวก็จะเข้าใจว่าทำความชั่วกลับเป็นความชอบสืบไปเมื่อหน้า ก็จะทำกับพระเจ้าบูอ๋องเหมือนเคยทำกับพระเจ้าติวอ๋อง แล้วให้ทหารเอาตัวอุยเหลียมออกหลายไปตัดศีรษะเสีย เปกก้ำก็โบกธงเรียกดวงจิตอุยเหลียมออกหลาย ก็เป็นรูปร่างเหมือนหนึ่งยังไม่ตายเข้าไปคุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้าเกียงจูแหย เกียงจูแหยจึงว่าตัวทั้งสองชั่วช้านัก ให้อุยเหลียมเป็นเปงเสียว ให้ออกหลายเป็นออนชุ้ย แปลว่าเป็นเทพารักษ์สำหรับวันไม่ดีคนละวัน แลวันทั้งสองนั้นห้ามการมงคลทั้งปวง บรรดาจีนยังถืออยู่จนทุกวันนี้ เทพารักษ์ทั้งสองก็ลาไป เกียงจูแหยก็พาขุนนางทั้งปวงกลับเข้ามาเมืองไซรกี ครั้นเวลารุ่งเช้าก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าบูอ๋อง เจ้าพนักงานจึงร้องประกาศแก่ขุนนางทั้งปวงว่าผู้ใดมีข้อความก็ให้เร่งกราบทูล จวนเวลาจะเสด็จขึ้น เกียงจูแหยจึงทูลว่าแผ่นดินก็ราบคาบแล้ว จะขอปูนบำเหน็จผู้ซึ่งมีความชอบ พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่าก็คิดอยู่ แต่เห็นว่าท่านไปตั้งแต่งวิญญาณอยู่ ณ​ ห้องสินไต้ บัดนี้การในห้องสินไต้ก็เสร็จแล้ว จำจะจัดแจงปูนบำเหน็จทแกล้วทหารทั้งปวงตามความชอบ
๑๐๐
๏ ขณะนั้นลิเจ้งหนึ่ง กิมเฉียหนึ่ง บกเฉียหนึ่ง โลเฉียหนึ่ง หลุยจินจู๊หนึ่ง อุยฮอหนึ่ง เอียวเจี้ยนหนึ่ง ทั้งเจ็ดคนกราบทูลว่าข้าพระองค์ทั้งปวงนี้เคยอยู่ภูเขาแลถ้ำที่สงัด ซึ่งจะโปรดให้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองนั้น เห็นจะไม่มีความสุข ข้าพระองค์จะทูลลาไปอยู่ตามภูมิลำเนาที่เคยอยู่อาศัยมาแต่ก่อน พระเจ้าบูอ๋องจึงตรัสว่า ท่านทั้งเจ็ดคนมีความชอบมากนัก เราจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด จงอยู่เป็นขุนนางช่วยเรารักษาแผ่นดินเถิด อย่ากลับไปทรมานตัวอยู่ในป่าที่กันดารเลย ทหารทั้งเจ็ดคนจึงกราบทูลว่า อาจารย์ข้าพระองค์ให้มาช่วยพระองค์ปราบข้าศึก บัดนี้ก็สำเร็จราชการแล้ว ถ้าจะมิให้ข้าพระองค์ไปแจ้งแก่อาจารย์ข้าพระองค์ก็จะมีความผิด ถ้าโปรดให้ข้าพระองค์กลับไปตามอัชฌาสัยดีกว่าให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์แลสมบัติอีก ทหารทั้งเจ็ดคนกราบทูลอ้อนวอนไปต่าง ๆ พระเจ้าบูอ๋องเห็นจะห้ามไว้มิได้ จึงให้แต่งโต๊ะอย่างพระมหากษัตริย์เสวย พระราชทานทหารทั้งเจ็ดคน ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าบูอ๋องกับขุนนาง แลทหารทั้งปวงออกไปส่งทหารทั้งเจ็ดคนถึงนอกเมืองแล้วตรัสเล้าโลมชวนให้อยู่หลายครั้ง นายทหารทั้งเจ็ดคนก็บิดพริ้วมิได้ตามรับสั่ง เกียงจูแหยแลขุนนางทหารเอกทหารเลวทั้งปวง ถ้อยทีเศร้าโศกสั่งกันแล้ว หลุยจินจู๊ ลิเจ้ง กิมเฉีย บกเฉีย โลเฉีย เอียวเจี้ยน อุยฮอ ทั้งเจ็ดคนกราบถวายบังคมลาเหาะไป ครั้นทหารเจ็ดคนลาไปแล้ว พระเจ้าบูอ๋องกับเกียงจูแหยก็กลับมาเมือง พระเจ้าบูอ๋องคิดถึงทหารเจ็ดคนขึ้นมาเมื่อใดก็ไม่สบายพระทัยเลย
๏ วันหนึ่งพระเจ้าบูอ๋องเสด็จออกขุนนาง เกียงจูแหยกับจิวก๋งต้านจึงกราบทูลว่า แต่บรรดาเทวดาซึ่งลงมาบังเกิดเป็นทหาร อาสาพระองค์ปราบปรามผู้ซึ่งเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินราบคาบ ก็ได้จัดแจงให้ขึ้นไปบังเกิดเป็นเทวดาตามตำแหน่งแล้ว แลซึ่งเชื้อพระวงศ์กับขุนนางผู้มีความชอบในการสงครามครั้งนี้ ขอให้จัดแจงไปครองเมืองใหญ่น้อยตามสมควร จะได้ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป พระเจ้าบูอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรัสว่า ตั้งแต่ทหารเจ็ดคนลาไป เรามีความอาลัยคิดถึงอยู่มิได้ขาด ยังแต่ท่านกับน้องเรา แลขุนนางซึ่งได้ปราบยุคเข็ญมาด้วยกัน ครั้นบ้านเมืองราบคาบแล้ว จะได้อยู่พร้อมหน้ากันให้เป็นสุขอยู่ในเมืองนี้ เราจะได้เห็นหน้ากันทุกเวลา ซึ่งท่านจะจัดแจงผู้มีความชอบทั้งนี้ ไปครองเมืองแลเป็นขุนนางตำแหน่งใด ก็ให้ทำบัญชีรายชื่อเข้ามา จะได้ตั้งแต่งไปตามสมควร พระเจ้าบูอ๋องสั่งแล้วก็เสด็จขึ้น เกียงจูแหยจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดแจงเครื่องบูชากระยาสังเวยเทวดา ตั้งเตรียมโต๊ะแลสุราสำหรับเลี้ยงขุนนางพร้อมแล้ว ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเกียงจูแหยจึงประชุมเชื้อพระวงศ์แลขุนนางซึ่งมีความชอบมาพร้อมกัน แล้วเชิญเสด็จพระเจ้าบูอ๋องออก ณ พระที่นั่งโบ๋เตียน คำไทยว่าพระที่นั่งประดับเพชรแลแก้วต่าง ๆ เชื้อพระวงศ์แลขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเฝ้าพร้อมกัน พระเจ้าบูอ๋องทรงจุดธูปเทียนคำนับเทวดา แล้วตั้งไท้อ๋องซึ่งเป็นบิดาอองกุ๋ย อองกุ๋ยบิดาจิวบุนอ๋อง จิวบุนอ๋องเป็นพระบิดาพระเจ้าบูอ๋องให้เป็นที่เทียนจู้แปลคำไทยว่าเจ้าฟ้า แต่บรรดาเชื้อวงศ์ซึ่งตายแต่ก่อนนั้น ให้เป็นที่เลียดจูเฮา คำไทยว่าขุนนางผู้ใหญ่สิ้นด้วยกัน เกียงจูแหยจึงคลี่บัญชีรายชื่อเชื้อพระวงศ์แลขุนนาง ซึ่งเทียบตำแหน่งไว้นั้นถวายให้ทอดพระเนตร พระเจ้าบูอ๋องให้จิวก๋งต้านผู้น้องที่สี่ครองเมืองล่อ หัวเมืองใหญ่ตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วให้เป็นที่ไท้ไจ้ขุนนางผู้ใหญ่รับราชการฝ่ายพลเรือนด้วย ให้กีเป๊กขิมบุตรผู้ใหญ่ของพระเจ้าบูอ๋องเป็นผู้ช่วยราชการเมืองล่อ แล้วแบ่งบ้านส่วยในแดนเมืองล่อ กว้างแปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบเส้นเป็นส่วยขึ้นแก่กีเป๊กขิม เมืองล่อทุกวันนี้ชื่อเมืองยงจิวฮู
๏ พระเจ้าบูอ๋องจึงตั้งเกียงจูแหยเป็นเจ๋เหาไท้ก๋งกิวเป๊ก คำไทยว่าเจ้าพระยาผู้ใหญ่ครองเมืองเจ๋ หัวเมืองใหญ่ฝ่ายเหนือ ได้บังคับพระยาทั้งห้าหัวเมือง ซึ่งมีเมืองขึ้นเมืองละเก้าหัวเมือง แลเกียงจูแหยคนนี้เป็นเชื้อสายพระเจ้าซินลองสีสืบมา เมืองเจ๋ทุกวันนี้ชื่อเมืองสัวตั๋งเซงจิวฮู จึงให้จิวกงเซกเชื้อพระวงศ์เป็นที่ไท้โป้ขุนนางผู้ใหญ่ตำแหน่งกรมวัง ได้ครองเมืองเอี๋ยนฝ่ายทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อว่าเมืองอิวจิวฮูกีกวน แล้วตั้งจิวกงปิดเชื้อพระวงศ์เป็นงุยเหาตั๋นครองเมืองงุ่ยฝ่ายทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองโหหลำใต้ฮองฮู กีซกเลียนน้องพระเจ้าบูอ๋องเป็นที่กวนเหาเจ้าเมืองกวนฝ่ายทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองโฮหลำซินเอียงกวน กีซกตอน้องพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่บูเก้งขุนนางฝ่ายทหารครองเมืองซั่ว ทุกวันนี้ชื่อเมืองโหหลำหนีเลงฮูซั่วกวน กีซกจิ๋นน้องพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่ขุนนางฝ่ายทหารให้กินเมืองโจ๋ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเจอิ๋มเตงโตกวน กีซกผู้น้องพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่เสงเฮาติ้นขุนนางฝ่ายทหารกินเมืองเสง ทุกวันนี้ชื่อเมืองซัวตั๋วชงชื่อฮู้บุนเสียงกวน กีซกซีน้องพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่ฮกตินขุนนางฝ่ายทหารกินเมืองฮก ทุกวันนี้ชื่อเมืองสัวไสย กีคงซกซึ่งเป็นน้องร่วมครรภ์กับพระเจ้าบูอ๋อง เป็นใต้สู้เต๋า ได้ว่าราชการตำแหน่งคลังเงินทองไปครองเมืองโอย ชื่อโอยเฮา ทุกวันนี้ชื่อเมืองปักกิงซุ่นเทียนฮู กีซกสือน้องพระเจ้าบูอ๋องเป็นที่ใต้สู้ผู้ว่าราชการ พนักงานเครื่องสาตราวุธ ไปกินเมืองเตงทุกวันนี้ชื่อเมืองตังฮูชื่อกวน กีตงซกหงีบุตรพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่สูของขุนนางตำแหน่งเรียกส่วยสาอากรขึ้นแก่เมืองหลวง เป็นจิ้นหองไปกินเมืองจิ้น ทุกวันนี้ชื่อเมืองสัวไสยเปงเฮียงฮูฮองกวน ไถเป๊กซึ่งเป็นพระเจ้าลุงของพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่ไตสิเจ๊กตำแหน่งขุนนางได้รักษากฎหมายสำหรับแผ่นดินเป็นที่หงอเฮาเจ้าเมืองหงอทุกวันนี้ชื่อเมืองหกเกียนหงอกุ๋น กีเต๊กเจียงบุตรไทเป๊กเป็นที่สำสิเจง ขุนนางตำแหน่งได้กล่าวว่าคนโทษ​ ไปเป็นเจ้าเมืองหงีเปก ทุกวันนี้ชื่อเมืองโหหลำไทเอียงกวน กีตงอาพระเจ้าบูอ๋อง เป็นที่ซิเนียวเจ้ง ขุนนางตำแหน่งกรมนาได้ตรวจตราฉางข้าว ให้เป็นเคกเปกกินเมืองเคก ทุกวันนี้ชื่อเมืองฮองหลวงฮู้เซียมกวน ซินซกหิมขุนนางมีความชอบ เป็นที่ฌ้อติ้นขุนนางฝ่ายทหารไปกินเมืองฌ้อ ทุกวันนี้ชื่อเมืองลำกุนชีกังกวน เองเปกอี้ขุนนางมีความชอบไปกินเมืองจิ้นชื่อจิ๋นเปก แลเมืองจิ้นนั้น ทุกวันนี้ชื่อเมืองเสียมโสเซฮั๋นฮู้ เกียงบุนซกหลานเปกอี้เป็นขุนนางที่ปรึกษา ไปกินเมืองฮีเปก ทุกวันนี้ชื่อเมืองเชาจิว จูเคซึ่งเป็นพี่ชายพระเจ้าบูอ๋อง ครั้งเมื่อพระเจ้าติวอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม จูเคเข้ามาทำราชการอยู่กับพระเจ้าบูอ๋อง จูเคมีความชอบ พระเจ้าบูอ๋องให้เป็นซ่องเฮาเจ้าเมืองซ่อง ทุกวันนี้ชื่อเมืองชีเอียงก๋วน เองอี่กี๋เป็นขุนนางที่ปรึกษาไปกินเมืองกี ทุกวันนี้ชื่อเมืองหุนหลำเอียงลี้ก๋วน เกียงอวนลูกชายกลางเกียงจูแหยเป็นที่ปรึกษาไปกินเมืองกี๋ตั้งเป็นกีเฮา ทุกวันนี้เมืองกี๋เป็นเมืองกีก๋วน โจจูขุนนางมีความชอบ ไปกินเมืองโจจูชื่อโจ๋เฮา ทุกวันนี้ชื่อเมืองซัวตั๋งฮูโจก๋วน ยิมเฮตงขุนนางมีความชอบไปกินเมืองซีชื่อซีเปก ทุกวันนี้ชื่อเมืองสัวตั้งฮูเท๊กจิว กี๋บวนเชื้อพระวงศ์พระเจ้าบูอ๋อง ได้เป็นตินเหาขุนนางฝ่ายทหาร ไปกินเมืองตี๋นชื่อตินเหา ทุกวันนี้ชื่อเมืองกุยไสตินก๋วน สุเตงเหลาขุนนางมีความชอบให้เป็นกิเปกขุนนางไปรักษาศาลเจ้าอิเต้ สำหรับเรียกส่วยสาอากรในแดนเมืองกี ซึ่งเคยขึ้นแก่ศาลเจ้าอิเต้ จ่ายสิ่งของเป็นเครื่องบูชาเทพเจ้า อิเต้ซึ่งเป็นกษัตริย์มาแต่ก่อน ทุกวันนี้เป็นเมืองปักเกียเทียนจี๋นก๋วน อิเจี๋ยวขุนนางมีความชอบ ได้เป็นขุนนางฝ่ายทหารไปกินเมืองเจี๋ยว ทุกวันนี้เป็นเมืองหองหลวงเซียมก๋วน กี้เชื้อบูอ๋องเป็นขุนนางไปรักษาศาลเจ้าเหงียวเต้ สำหรับเรียกส่วยสาอากรในแดนเมืองกี้ ทุกวันนี้ชื่อปักเกียซุนเทียนฮู้ กีจู๊ซึ่งเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าติวอ๋อง ครั้นพระเจ้าติวอ๋องเชื่อฟังคำนางขันกี กีจู๊ทูลทัดทานพระเจ้าติวอ๋องโกรธ ให้ออกจากที่ขุนนาง กีจู๊หนีไปอยู่ป่า พระเจ้าบูอ๋องรู้ว่าเป็นคนสัตย์ซื่อ ให้ไปเชิญมาเป็นที่ขุนนางไปกินเมืองเกาหลี ทุกวันนี้ชื่อเมืองเสียวตังเซียนก๊ก พระเจ้าบูอ๋องตั้งเชื้อพระวงศ์แลขุนนางผู้มีความชอบไปครองเมืองใหญ่ยี่สิบแปดหัวเมือง แบ่งที่แดนให้ตามสมควร แลเมืองน้อยสี่สิบสี่หัวเมืองก็จัดแจงขุนนางผู้มีความชอบให้ไปรักษาทุกเมือง เข้ากันเป็นหัวเมืองใหญ่น้อยเจ็ดสิบสองเมือง แล้วพระเจ้าบูอ๋องจึงเลื่อนที่หลำจงกวด ซันงีเสง บูกิด เป็นขุนนางผู้ใหญ่แบ่งบ้านส่วยให้ตามฐานาศักดิ์ บรรดาขุนนางซึ่งตายในกลางศึก ยังแต่ลูกหลานพี่น้อง พระเจ้าบูอ๋องก็ชุบเลี้ยงพระราชทานเบี้ยหวัดตามสมควรแก่ความชอบ บิดาแลพี่น้องได้ทำมาแต่ก่อนแล้ว พระเจ้าบูอ๋องก็ให้เลี้ยงโต๊ะ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเป็นสุขทุกคน แล้วให้เจ้าพนักงานขนของเครื่องสำหรับยศตามตำแหน่งมาพระราชทานแก่เจ้าเมืองแลขุนนางผู้มีความชอบทั้งปวง ขุนนางรับของเครื่องพระราชทานแล้ว ต่างคนถวายบังคมลาออกจากที่เฝ้า จัดแจงทหารแลพรรคพวกไปครองเมืองใหญ่น้อยตามรับสั่ง แต่เกียงจูแหยกับจิวกงต้านจิวกงเซก ยังรับราชการอยู่ในเมืองไซรกี พระเจ้าบูอ๋องเสวยราชสมบัติได้สองปี อยู่วันหนึ่งพระเจ้าบูอ๋องเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมตามตำแหน่งจึงตรัสปรึกษากับเกียงจูแหยแลขุนนางผู้ใหญ่ว่า เมืองไซรกีที่แดนด่านทางไม่มั่นคง แม้นมีข้าศึกมาเห็นจะสู้รบต้านทานมิได้ เราคิดจะไปอยู่ ณ เมืองโกเก๋ง ท่านจะเห็นประการใด เกียงจูแหยแลขุนนางทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย พระเจ้าบูอ๋องจึงสั่งจิวกงเซกให้คุมผู้คนไปจัดแจงพระที่นั่งแลตำหนักน้อยใหญ่ เป็นที่ข้างหน้าข้างในให้สมควรแก่พระมหากษัตริย์จงบริบูรณ์ จิวกงเซกก็ไปจัดแจงตามรับสั่งเสร็จ แล้วกลับมาทูลพระเจ้าบูอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องมีพระทัยยินดีนัก ถึงวันได้ฤกษ์ดีก็ทรงรถพร้อมด้วยพระสนมกำนัลทหารแห่หน้าหลัง ยกไปอยู่ ณ เมืองโกเก๋ง วันหนึ่งพระเจ้าบูอ๋องเสด็จออกขุนนาง จึงตรัสแก่เกียงจูแหยว่า ท่านอุตส่าห์จงรักภักดีช่วยทำการศึกได้ความลำบาก ความชอบท่านหาผู้ใดเสมอมิได้ ท่านก็แก่ชราแล้วจงไปครองเมืองเจ๋ให้เป็นสุขเถิด พระเจ้าบูอ๋องพระราชทานทองคำสี่เล่มเกวียน เงินสี่เล่มเกวียน แพรแลสิ่งของทั้งปวงเป็นอันมาก กับหญิงคนใช้ร้อยหนึ่ง แล้วพระราชทานธงเหลืองคันหนึ่งสำหรับเป็นที่คำนับแก่ขุนนางทั้งปวง แล้วให้ตั้งกระบวนแห่รอบเมืองไซรกีถ้วนสามวัน เมื่อเกียงจูแหยบังคมลาพระเจ้าบูอ๋อง พระเจ้าบูอ๋องกับขุนนางทั้งปวงไปส่งเกียงจูแหยออกประตูเมืองทิศใต้ ไปทางประมาณสามร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น พระเจ้าบูอ๋องพระราชทานสุราจอกหนึ่งให้เกียงจูแหยตามธรรมเนียม แล้วเสด็จกลับเข้าเมืองโกเก๋ง เกียงจูแหยขี่เกวียนมีทหารแห่ไปตามระยะทาง ขุนนางแลราษฎรหัวเมืองรายทางรู้ว่าเกียงจูแหยมา ต่างคนตั้งโต๊ะแต่งเครื่องบูชาคำนับเกียงจูแหยทุกหัวเมือง เกียงจูแหยไปถึงเมืองเจ๋ ขุนนางทั้งปวงก็ออกมารับเข้าไปครองเมือง เกียงจูแหยก็ตั้งแต่งขุนนางตามตำแหน่ง จัดแจงบ้านเมืองราบคาบเป็นปรกติ แล้วสั่งกองจู๋กู๋บุตรเกียงจูแหย กับบู๋เสียงผู้บุตรบูเคียด แลอิไค้ถ้ายซึ่งเป็นที่ใจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนให้ไปซ่อมแปลงวัดแลศาลเจ้าที่ชำรุดหักพังให้บริบูรณ์ แล้วเกียงจูแหยก็แต่งหนังสือไปประกาศป่าวร้องให้ราษฎรทำนาค้าขายโดยสัตย์ซื่อ อย่าให้ทำการโกหกมารยาคบคิดกันเป็นโจรผู้ร้าย ให้ผิดด้วยกำหนดกฎหมายห้าม ราษฎรชาวเมืองทำตามคำเกียงจูแหยสั่ง ชาวเมืองเจ๋ก็อยู่เย็นเป็นสุข ทำมาหากินตามประเพณี วันหนึ่งเกียงจูแหยออกไปชมสวน เวลากลางคืนเดือนสว่าง เกียงจูแหยนั่งกินโต๊ะอยู่บนศิลาสี่เหลี่ยมใต้ร่มไม้ คิดถึงทรงอิหยินซึ่งมีคุณมาแต่ก่อน ครั้นเวลารุ่งเช้าเกียงจูแหย จึงสั่งขุนนางให้บรรทุกทองคำหนักห้าหาบไปให้ทรงอิหยิน ขุนนางก็ไปตามสั่ง ครั้นมาถึงเมืองจิวโก๋ ก็ไปถามหาทรงอิหยินณบ้าน รู้ว่าทรงอิหยินตายเสียแล้ว ยังแต่บุตรทรงอิหยิน ขุนนางก็บอกแก่บุตรทรงอิหยินว่า เกียงจูแหยได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ ให้เราคุมทองคำห้าหาบ มาแทนคุณทรงอิหยินบิดาท่าน บิดาท่านตายแล้ว ท่านจงรับเอาทองคำนี้ไว้เถิด บุตรทรงอิหยินก็รับไว้ ขุนนางก็กลับไปเมืองเจ๋ แจ้งความแก่เกียงจูแหยทุกประการ เกียงจูแหยรู้ว่าทรงอิหยินตายก็มีความอาลัยนัก วันหนึ่งเกียงจูแหยนั่งอยู่ ณ แผ่นศิลาใต้ต้นไม้ ณ สวนดอกไม้ หอมกลิ่นดอกไม้แลกลิ่นธูป จึงแลไปเห็นเทวดาขี่นกแปะโฮะมาถึงแล้วบอกว่า ท่านสิ้นอายุในวันนี้แล้ว ง่วนสีเทียนจุ๋นให้มาเชิญไปอยู่ ณ เขากุนหลุน ว่าเท่านั้นแล้วเทวดาก็หายไป เกียงจูแหยแจ้งความดังนั้น ก็อาบน้ำชำระตัวนุ่งห่มตามอย่างเจ้าเมืองใหญ่ แล้วให้คนใช้ไปบอกกองจู๋กู๋ผู้บุตรกับขุนนางมาพร้อมกัน เกียงจูแหยก็เล่าความตามเทวดาบอกให้ฟังแล้วว่า เราจะลาท่านทั้งปวงไปอยู่เขากุนหลุน สมบัติในเมืองเจ๋นี้ กองจู๋กู๋ จงทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด ครั้นสั่งบุตรแลขุนนางแล้ว เกียงจูแหยก็ขึ้นไปบนตึก เอนตัวลงนอนก็สิ้นชีวิต
๏ ขณะเมื่อเกียงจูแหยตายอายุร้อยปี กองจู๋กู๋กับขุนนางทั้งปวงก็ทำการฝังศพตามอย่างเจ้าเมืองใหญ่ กองจู๋กู๋ก็ครองเมืองเจ๋แทนบิดา ว่าราชการบ้านเมืองโดยสัจธรรม ตามกฎหมายอย่างธรรมเนียมของบิดาตั้งแต่งไว้ ราษฎรชาวเมืองเจ๋ก็อยู่เย็นเป็นสุขสืบมา
๏ เรื่องห้องสินบริบูรณ์แต่เท่านี้