เลียดก๊ก 1
หลวงลิขิตปรีชา, ขุนมหาสิทธิโวหาร (ห่วง), ขุนท่องสื่อ (ช่วง), กรมหมื่นนเรศโยธี, เจ้าพระยายมราช, เจ้าพระยาวงษาสุริยศักดิ์, พระยาโชฎึกราชเศรษฐี, จมื่นไวยวรนาถ, เล่ห์อาวุธ, จ่าเรศ, หลวงวิเชียรปรีชา, หลวงญาณปรีชา
๑
ศุภมัศดุ จุลศักราชพันร้อยแปดสิบ ปีเถาะ เอกศกอาสาทมาศ ศุกกปักขอัฐมีดิถีคุรุวาระ พระบาทสมเด็จบรมบพิตรพระเจ้าอยู่หัว เสด็จออกพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน มีพระราชโองการดำรัสสั่งให้จัดข้าทูลละออง แปลเลียดก๊กพงศาวดารกรุงจีนนี้เป็นคำไทยไว้สำหรับแผ่นดิน
ข้าพระพุทธเจ้า กรมหมื่นนเรศโยธีหนึ่ง เจ้าพระยายมราชหนึ่ง เจ้าพระยาวงษาสุรียศักดิ์หนึ่ง พระยาโชดึกหนึ่ง ขุนท่องสื่อหนึ่ง จหมื่นไวยวรนาถหนึ่ง เล่ห์อาวุธหนึ่ง จ่าเรศหนึ่ง หลวงลิขิตปรีชาหนึ่ง หลวงญาณปรีชาหนึ่ง ขุนมหาสิทธิโวหารหนึ่ง
ห้องสินแลในเลียดก๊กนั้น ว่าด้วยองค์พระเจ้าบู๊อ๋องครองเมืองทั้งปวงคิดทำศึกกัน ข้าพเจ้าหลวงลิขิตปรีชา เจ้ากรมอาลักษณ์ ชำระขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย ในเลียดก๊กหนังสือจีนแปลเป็นคำไทยได้ความว่า
แผ่นดินเมืองจีนนั้น เมืองโกเก๋งเป็นเมืองหลวง พระเจ้าซวนอ๋องเชื้อวงศ์พระเจ้าบู๊อ๋อง ได้เสวยราชสมบัติบำรุงอาณาประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข หัวเมืองทั้งปวงมาขึ้นแก่เมืองโกเก๋ง เหมือนพระเจ้าบู๊อ๋องครั้งแผ่นดินห้องสิน แต่ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงหัวเมืองตะวันตกนั้นตั้งแข็งเมืองอยู่ พระเจ้าซวนอ๋องจึงจัดแจงทหารเอก ทหารเลวเป็นกระบวนทัพหลวง ยกไปตีเมืองเกียงหยง พระเจ้าซวนอ๋องเสียทีแก่ข้าศึก เสียทแกล้วทหารแลเครื่องสาตราวุธเป็นอันมาก จึงล่าทัพมาตั้งค่ายรวบรวมทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองไซง่วน ให้สำรวจข้าวขึ้นฉาง และจัดเครื่องสาตราวุธ แหลนหลาวลูกเกาทัณฑ์ใส่คลังไว้สำหรับจะได้จ่ายทหารเป็นอันมาก ตั้งเจ้าเมืองไซง่วนเป็นแม่ทัพ คุมทหารลาดตระเวนป้องกันกองทัพเมืองเกียงหยงอยู่ ณ ปลายแดนเมืองโกเก๋ง ครั้นแล้วพระเจ้าซวนอ๋องก็เสด็จกลับมา จะใกล้ถึงประตูเมืองหลวง พอเพลาคํ่าพระเจ้าซวนอ๋องได้ยินเสียงเด็กชาวบ้านตบมือร้องเพลงว่า หยิดเจียงบุตรฮอยเจียงเสงเอียบห่อกีหกกีบวงจิวก๊ก แปลว่า พระอาทิตย์จะตกตํ่า พระจันทร์จะขึ้น ตัดไม้ซองบกทำเกาทัณฑ์ เกี่ยวหญ้ามาสานเป็นซองใส่เกาทัณฑ์ เมืองจิวก๊กจะเสื่อมสูญ พระเจ้าซวนอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็ให้หยุดรถแล้วสั่งทหารให้ไปพาพวกเด็กซึ่งร้องเพลงนั้นมาหน้าที่นั่ง จึงตรัสถามว่า ผู้ใดสอนให้พวกเองร้องเพลงนี้ พวกเด็กจึงกราบทูลว่า เมื่อวันก่อนมีเด็กคนหนึ่งนุ่งแดงมาร้องเพลงอันนี้เล่น ข้าพเจ้าชอบใจจึงจำเพลงไว้ร้องเล่นต่อมา แต่เด็กคนนั้นหารู้แห่งว่าบ้านอยู่แห่งใดไม่ พระเจ้าซวนอ๋องจึงตรัสว่า เพลงนี้เป็นคำหยาบช้าแช่งบ้านเมืองไม่ควรจะร้องเล่น แต่นี้ไปถ้าพวกเองร้องเพลงนั้นเล่นอีกจะได้ลงโทษแก่บิดามารดา พระเจ้าซวนอ๋องก็ให้ปล่อยเด็กนั้นเสีย แล้วเสด็จเข้าพระราชวังไม่สบายพระทัย ครั้นเพลาเช้าเสด็จออก จึงตรัสเล่าความเด็กทำเพลงนั้นให้ขุนนางทั้งปวงฟัง
เตียวเฮาเป็นที่ไทจงเปก พนักงานดูเหตุดีร้ายในแผ่นดินจึงทูลว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นว่าเด็กน้อยซึ่งนุ่งแดงห่มแดงนั้น จะเป็นเทวดาแปลงลงมาร้องเพลงให้เด็กชาวเมืองจำได้ หวังจะให้รู้เหตุดีแลร้าย ซึ่งว่าพระอาทิตย์ตกตํ่าพระจันทร์จะขึ้นนั้น เชื้อพระวงศ์ของพระองค์ซึ่งจะสืบกษัตริย์ไปภายหน้านั้น จะเสื่อมสูญเสียเกียรติยศลงทุกครั้งดังดวงอาทิตย์เมื่อบ่ายเย็น แซ่อื่นจะได้เป็นกษัตริย์สืบพระวงศ์ เปรียบเหมือนพระจันทร์ข้างขึ้น ข้อซึ่งเอาไม้ซองบกทำเกาทัณฑ์ เป็นเหตุความห้ามการศึก พระเคราะห์เมืองร้ายนัก อาวุธเกาทัณฑ์จะเป็นปัจจามิตรแก่พระองค์ ขออย่าเพิ่งยกทัพหลวงไปจากพระนครเลย จงมีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ขุนนางอาณาประชาราษฎร์และตั้งอยู่ในยุติธรรมแล้ว เหตุลางทั้งนี้ก็จะค่อยทุเลาลง
พระเจ้าซวนอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นตกพระทัย จึงสั่งให้ขุนนางเมืองไซง่วนเอาลูกเกาทัณฑ์ซึ่งไว้สำหรับศึกนั้นเผาเสีย แล้วสั่งโจหยีให้มีกำหนดกฎหมายห้ามมิให้อาณาประชาราษฎร์ทำเกาทัณฑ์ขาย สั่งแล้วเสด็จเข้าสู่ที่ข้างใน นางเกียงฮองฮอมเหสีมาเฝ้าทูลว่า หญิงคนโทษเก่าต้องเวนจำอยู่ที่ตึกจำสงัด หาผัวมิได้ มีครรภ์แต่อายุสิบสองปี มาจนอายุห้าสิบสองปี แต่อยู่ในครรภ์สี่สิบปี เวลาคืนนี้คลอดบุตรเป็นหญิง ข้าพเจ้าเห็นจะเป็นอุบาทว์จัญไร จึงให้เอาบุตรหญิงนั้นใส่กระสอบไปทิ้งเสีย
พระเจ้าซวนอ๋องได้ฟังดังนั้นอัศจรรย์ใจนัก จึงให้ขันทีไปถามหญิงคนโทษว่า เมื่อจะมีครรภ์บุตรคนนี้มีเหตุประการใดบ้าง หญิงคนโทษจึงเล่าความว่า ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเลอ๋อง ข้าพเจ้าเป็นข้าอยู่ในวังอายุได้สิบสองปี อยู่มาวันหนึ่งมีผู้เห็นรัศมีสว่างขึ้นในคลัง เจ้าพนักงานไขหีบดู เห็นตะพาบนํ้าอยู่บนถาดทอง จึงยกถาดตะพาบนํ้ามาถวายพระเจ้าเลอ๋อง ข้าพเจ้าก็ได้แอบดูอยู่ที่ริมประตูเสด็จออก พระเจ้าเลอ๋องตรัสถามขุนนางทั้งปวงว่า แต่ก่อนถาดทองนี้ใส่สิ่งใดไว้ จึงบังเกิดเป็นตะพาบนํ้าฉะนี้ ขุนนางผู้เฒ่าคนหนึ่งกราบทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำผู้ใหญ่เล่าสืบมาว่า ถาดทองใบนี้ใส่นํ้าลายมังกรแต่ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเคียดอ๋อง เมื่อจะได้นํ้าลายมังกรนั้น วันหนึ่งพระเจ้าเคียดอ๋องเสด็จออกขุนนาง มีมังกรคู่หนึ่งมาพันกันตรงหน้าพระที่นั่ง พระเจ้าเคียดอ๋องตกพระทัยคิดว่าจะเป็นเหตุแก่ไพร่บ้านพลเมือง จึงให้ขุนนางพนักงานตั้งพลีกรรมบวงสรวงเสี่ยงทาย มังกรนั้นพูดได้ว่าเป็นปีศาจเสื้อเมือง จะมาให้บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข มังกรนั้นก็คายนํ้าลายออก พระเจ้าเคียดอ๋องจึงให้เอาถาดทองรองนํ้าลายมังกรไปใส่หีบลั่นกุญแจเก็บไว้ในคลัง มังกรนั้นก็หายไป ตั้งแต่แผ่นดินพระเจ้าเคียดอ๋องได้นํ้าลายมังกร สืบกษัตริย์มาถึงยี่สิบแปดชั่วกษัตริย์ นับเป็นปีได้หกร้อยสี่สิบปี ถึงแผ่นดินพระเจ้าบู๊อ๋องสืบกษัตริย์มาอีกสามร้อยปี ถึงแผ่นดินพระเจ้าเลอ๋อง ขณะเมื่อพระเจ้าเลอ๋องทอดพระเนตรนํ้าลายมังกรซึ่งกลายเป็นตะพาบนํ้านั้น ตะพาบนํ้านั้นก็โดดลงจากถาด คลานมาถึงประตูที่ข้าพเจ้าแอบอยู่แล้วตะพาบนํ้าหายไป ข้าพเจ้าตกใจตัวสั่น แต่เวลานั้นมาให้บังเอิญอาเจียนเหมือนดังจะมีครรภ์ ท้องข้าพเจ้าก็เติบขึ้นกว่าปรกติ คิดว่าจะเป็นโรค หาหมอรักษากินยาหลายขนานครรภ์ข้าพเจ้าก็ยิ่งโตขึ้นทุกวัน พระเจ้าเลอ๋องเห็นก็ทรงพระโกรธว่าข้าพเจ้าคบชาย มิได้ไต่ถาม ให้เอาตัวข้าพเจ้าคุมไว้ที่ตึกจำสงัด แต่อายุสิบสองปีมาจนอายุข้าพเจ้าทุกวันนี้ได้ห้าสิบสองปี จึงคลอดบุตรด้วยเพลาคืนนี้ พระมเหสีทราบความเห็นว่าบุตรข้าพเจ้าเป็นอุบาทว์บ้านเมืองจึงให้เอาไปทิ้งเสีย ขันทีผู้รับสั่งก็จดหมายเอาถ้อยคำหญิงคนโทษขึ้นมากราบทูล พระเจ้าซวนอ๋องแจ้งดังนั้นจึงตรัสว่า เหตุทั้งนี้ด้วยเทวดาอาเพศจะให้เป็นวิปริตในการแผ่นดิน ครั้นจะให้มีโทษแก่หญิงนั้นเล่าก็ไม่ควร พระเจ้าซวนอ๋องจึงโปรดให้หญิงนั้นพ้นโทษ แล้วให้หาเป๊กเอียงอูเข้ามา ตรัสเล่าเหตุลางซึ่งหญิงมีครรภ์คลอดบุตรนั้นให้เป๊กเอียงอูฟัง แล้วตรัสว่าเหตุทั้งนี้จะดีหรือร้าย เป๊กเอียงอูจึงกราบทูลว่า บุตรหญิงคนโทษนั้นเป็นอุบาทว์เมือง เหตุลางทั้งนี้เห็นประกอบกันกับที่เด็กร้องเพลง นานไปหญิงทารกนั้นใหญ่ขึ้นจะทำให้บ้านเมืองวิบัติต่างๆ
พระเจ้าซวนอ๋องทรงฟังตกพระทัย จึงใช้ขันทีให้ไปถามนางเกียงฮองฮอว่า บุตรหญิงคนโทษนั้นเอาไปทิ้งไว้แห่งใด ให้เอามาจะฆ่าเสีย ถ้าละไว้ช้ามีผู้ได้ไปเลี้ยงไว้จะทำให้วิบัติบ้านเมือง ขันทีรับสั่งดังนั้นจึงเข้าไปแจ้งความแก่นางเกียงฮองฮอ นางเกียงฮองฮอแจ้งรับสั่งดังนั้นจึงสั่งหญิงคนใช้ว่าท่านเอาบุตรคนโทษไปทิ้งเสียที่ใด เร่งไปพามาถวาย หญิงคนใช้นั้นจึงว่า เมื่อเอาทารกไปทิ้งนํ้าเสียนั้นเป็นกลางคืน หารู้ว่าทารกจะลอยไปแห่งใดไม่ นางเกียงฮองฮอจึงเข้าไปทูลว่า ทารกนั้นเอาถ่วงนํ้าเสียแล้ว พระเจ้าซวนอ๋องได้ฟังยังไม่สิ้นความวิตก จึงส่งโตเบ๊กให้ไปสืบดูทารกบุตรหญิงคนโทษ ให้รู้ว่ารอดหรือตายให้เป็นแน่ สั่งแล้วเสด็จขึ้น โตเบ๊กก็ไปเที่ยวหาทารกไม่รู้ว่าเอาไปทิ้งไว้แห่งใดแต่เฝ้าคอยเมื่อตรัสถามจึงจะทูล
ขณะนั้นมีผัวเมียสองคน ผัวชื่อซูตายเป็นคนเข็ญใจบ้านอยู่นอกเมือง เคยทำเกาทัณฑ์ขายมิได้ขาด ครั้งเพลารุ่งเช้าซูตายแบกเกาทัณฑ์ภรรยาหาบลูกเกาทัณฑ์เข้ามาในเมืองหลวง พบโจหยีเข้าที่ต้นตลาด โจหยีเห็นดังนั้นจึงคิดว่าเปกเอียงอูกราบทูลว่าบ้านเมืองจะเกิดเหตุเพราะผู้หญิง บัดนี้ผู้หญิงหาบลูกเกาทัณฑ์เข้ามาในเมืองสมกับคำทำนายต้องด้วยรับสั่งห้ามโทษถึงตาย โจหยีก็จับหญิงคนนั้นว่าขายของต้องห้าม ซูตายผู้ผัวตกใจทิ้งอาวุธเสียวิ่งหนีไป โจหยีก็มัดหญิงผู้นั้นเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซวนอ๋อง พระเจ้าซวนอ๋องก็สั่งให้เอาตัวหญิงนั้นไปตัดศีรษะเสีย โจหยีก็พาไปตามรับสั่ง ฝ่ายซูตายคอยฟังข่าวภรรยาอยู่นอกกำแพงเมือง ได้ยินคนเดินไปมาพูดกันว่าคนขายลูกเกาทัณฑ์ที่โจหยีจับไปกราบทูล มีรับสั่งให้ฆ่าเสียแล้ว ซูตายตกใจกลัวเขาจะตามมาจับก็รีบเดินร้องไห้ไปตามริมคลอง ครั้นพ้นบ้านคนจึงเห็นกระสอบขึ้นเกยตลิ่งอยู่ใบหนึ่ง ฝูงนกกาลงล้อมอยู่เป็นอันมาก ซูตายเดินเข้าไปใกล้นกกาก็บินไปสิ้น จึงแก้กระสอบดูเห็นหญิงทารกยังหายใจอยู่ก็รู้ว่ายังไม่ตายมีความสงสัยนัก จึงคิดว่าทารกนี้มีวาสนา เขาเอาใส่กระสอบมาทิ้งเสียแล้วยังหาตายไม่ บัดนี้ภรรยาเราก็ตายแล้วบุตรก็ไม่มี จะพาเด็กนี้ไปเลี้ยงไว้เป็นบุตรบุญธรรมเถิด นานไปเมื่อหน้าถ้าบุญของเด็กจะได้ดีบ้างเราจะได้พึ่ง ซูตายก็อุ้มเด็กออกจากกระสอบ อาบนํ้าชำระให้สดใสแล้วก็พาไปบ้านโปเสีย
ขณะเมื่อซูตายได้หญิงทารกไป พระเจ้าซวนอ๋องเสด็จเข้าไปบรรทม ในราตรีวันนั้นเวลาประมาณสามยามเศษ ทรงพระสุบินนิมิตว่าอิสตรีผู้หนึ่งรูปงามเข้ามาถึงหน้าที่นั่งหัวเราะแล้วร้องไห้ วิ่งขึ้นไปพารูปพระมหากษัตริย์ทั้งเจ็ดองค์ซึ่งทำไว้บูชา ณ หอไทเบี้ยว หนีไปทิศตะวันออก พระเจ้าซวนอ๋องตกพระทัยตื่นจากที่บรรทม พอเวลายํ่ารุ่งจึงเสด็จไปเปิดประตูหอไทเบี้ยว ทอดพระเนตรรูปพระมหากษัตริย์ทั้งเจ็ดองค์ก็ปรกติอยู่สิ้น จึงให้เจ้าพนักงานสมโภชตามธรรมเนียม แล้วเสด็จออกขุนนาง จึงตรัสเล่าความตามสุบินให้เปกเอียงอูฟังทุกประการ เปกเอียงอูพิจารณาดูในลักษณะสุบินแล้วทูลว่า พระสุบินนี้พิเคราะห์ดูเนื้อความต้องกันกับหญิงทารกซึ่งเป็นอุบาทว์เมือง เบื้องหน้านานไปเมืองโกเก๋งจะเกิดวิบัติเพราะอิสตรี เมืองหลวงจะต้องยักย้ายไปตั้งอยู่ทิศตะวันออก พระเจ้าซวนอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นยิ่งไม่สบายพระทัยนัก จึงตรัสว่า โตเบ๊กเราให้ไปสืบดูลูกหญิงที่เป็นอุบาทว์เอาไปลอยน้ำนั้น จะเป็นหรือตาย ได้หรือมิได้ประการใดก็มิได้บอก โทษตัวก็ถึงตาย พระเจ้าซวนอ๋องก็สั่งโปซูให้เอาตัวโตเบ๊กไปฆ่าเสีย โปซูเข้าผูกมัดโตเบ๊กออกไปจากที่เฝ้า โจหยีจึงทูลว่า พระองค์จะให้ฆ่าโตเบ๊กเสียเพราะข้อผิดด้วยรับสั่งให้ไปเที่ยวสืบทารกนั้น โตเบ๊กก็ไปเที่ยวสืบแสวงหามิพบ ได้เข้ามาเฝ้าอยู่ทุกเวลา พระองค์ไม่ตรัสถามจึงมิได้ตรัสทูลให้ทราบนั้น โตเบ๊กมีความผิดแต่เพียงนี้จะให้ลงโทษถึงตายประหารชีวิตนั้น ข้าพเจ้าเห็นกิตติศัพท์จะลือเลื่องไปแก่หัวเมืองทั้งปวง จะมีผู้นินทาว่าแต่ความผิดนิมิตฝันไม่สู้ดีเท่านี้ก็ให้ฆ่าขุนนางเสีย ข้าพเจ้าขอรับพระราชทานชีวิตโตเบ๊กไว้ ทรงตรึกตรองก่อน แม้นพระองค์มิฟังข้าพเจ้าทัดทานจะให้ฆ่าโตเบ๊กเสียจงได้ ก็ขอให้ฆ่าข้าพเจ้าเสียด้วยเถิด
พระเจ้าซวนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทรงพระโกรธ จึงให้ขับโจหยีไปเสียจากที่เฝ้า ฝ่ายทหารคุมตัวโตเบ๊กออกไปถึงตะแลงแกงที่พิฆาตคน ก็ฆ่าโตเบ๊กเสียตามคำสั่ง โจหยีครั้นมาถึงบ้านมีความน้อยใจพระเจ้าซวนอ๋องไม่ฟังคำ ถอดกระบี่ออกจากฝักเชือดคอตาย ในขณะนั้นมีผู้นำเนื้อความขึ้นกราบทูลแก่พระเจ้าซวนอ๋อง พระเจ้าซวนอ๋องครั้นทราบความว่าโจหยีตายก็มีความอาลัยนัก ด้วยโจหยีเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ฝ่ายโตสิบชกเมื่อพระเจ้าซวนอ๋องให้ฆ่าโตเบ๊กผู้บิดาเสียแล้ว ก็หนีไปทำราชการอยู่ด้วยเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นว่าโตสิบชกมีสติปัญญา จึงตั้งโตสิบชกเป็นเสียงไตหูขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน และเมื่อพระเจ้าซวนอ๋องเสวยราชสมบัติได้สี่สิบหกปี ให้ฆ่าขุนนางสองคนเสียไม่สบายนัก ครั้น ณ เดือนเก้าเป็นฤดูเคยเสด็จไปเที่ยวป่า จึงสั่งอืนเกียดอูกับเตียวเอาให้ตรวจเตรียมทหารพร้อมแล้ว พระเจ้าซวนอ๋องขึ้นรถเทียมม้าเสด็จออกจากเมืองหลวงไปประพาสป่าตำบลตังเก๋า ประทับแรมอยู่ ณ ตำหนักไพร พระเจ้าซวนอ๋องเสด็จเที่ยวชมเนื้อนกกับขุนนางจนเวลาเย็นตะวันยอแสง ขณะนั้น ทอดพระเนตรเห็นโตเบ๊กกับโจหยีขี่เกวียนตรงมาหน้ารถแล้วโก่งเกาทัณฑ์จะยิง พระเจ้าซวนอ๋องตกพระทัยกลัวปีศาจ ตรัสร้องให้ขุนนางทั้งปวงดู ขุนนางทั้งปวงต่างแลดูไปมิได้เห็นก็พากันยืนตะลึงอยู่สิ้น พระเจ้าซวนอ๋องจึงแข็งพระทัยร้องตวาดปีศาจว่า ท่านทั้งสองตายมิดี เหตุใดจึงเข้ามาขวางหน้ารถเราอยู่ฉะนี้จงไปเสียให้พ้น โตเบ๊กปีศาจจึงว่าเราหามีผิดไม่ ท่านไม่อยู่ในยุติธรรมให้ฆ่าเราเสีย บัดนี้ท่านถึงกำหนดจะสิ้นบุญแล้วเราจะฆ่าท่านเสียบ้าง ว่าแล้วปีศาจทั้งสองก็ยิงเกาทัณฑ์มาถูกพระทรวงพระเจ้าซวนอ๋องล้มลงบนรถสลบลง ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนตกใจ บ้างขึ้นไปบนรถอยู่งานนวดเฟ้นแก้ไขอยู่ช้านาน พระเจ้าซวนอ๋องจึงได้สมประดีขึ้นมาให้เจ็บพระทรวงเป็นกำลัง ก็กลับรถที่นั่งเข้าพระนคร ครั้นถึงพระราชวัง ขุนนางพยุงพระองค์เข้าไปถึงที่บรรทม พระเจ้าซวนอ๋องประชวรอยู่ในที่ให้เห็นแต่รูปปีศาจทั้งสองติดพระเนตรอยู่ ก็ประชวรหนักลงทุกเวลา แพทย์ทั้งปวงถวายยาก็มิได้เสวย จึงให้หาอืนเกียดอูกับเตียวเอาเปกเอียงอูขุนนางผู้ใหญ่สามคนเข้ามาเฝ้า จึงตรัสว่าเราได้ยินเด็กทำเพลงด้วยลูกเกาทัณฑ์ ท่านทำนายว่าลูกเกาทัณฑ์จะเป็นศัตรูแก่เราก็ถูกต้องดังคำท่าน ตั้งแต่นี้ไปเราจะมิได้เห็นหน้าท่านต่อไปแล้ว ซึ่งเราได้เป็นสุขอยู่ในราชสมบัติมาได้สี่สิบหกปีแล้วเพราะท่านช่วยทะนุบำรุง แม้นเราสิ้นชีวิตไปแล้ว ราชสมบัติทั้งนี้ท่านจงให้ไทจูจงเลียบเถิด ท่านจงเมตตาช่วยสั่งสอนให้ว่าราชการบ้านเมืองให้เป็นยุติธรรม อย่าให้อย่างธรรมเนียมแผ่นดินนั้นผิดไป
ขุนนางทั้งสามได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็ชวนกันร้องไห้รำพันไปต่างๆ แล้วเป๊กเอียงอูจึงทูลว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าเห็นดาวสำหรับพระองค์ก็ตกแล้ว ซึ่งไทจูจงเลียบพระราชบุตรจะได้ครองราชสมบัติแทนพระองค์ต่อไปนั้น ข้าพเจ้าทั้งสามจะช่วยทะนุบำรุงอย่าได้ทรงพระวิตกเลย พระเจ้าซวนอ๋องก็สวรรคต ขุนนางทั้งปวงก็ทำการฝังพระศพตามอย่างกษัตริย์แต่ก่อน แล้วยกไทจูจงเลียบขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมืองโกเก๋งทรงพระนามว่าพระเจ้าอิวอ๋อง ตั้งนางสินฮองฮอบุตรสินเฮาเจ้าเมืองสินเป็นพระมเหสี แลเมื่อพระเจ้าอิวอ๋องเสวยราชสมบัตินั้น มืเมืองขึ้นเป็นเมืองนอก เมืองจิ้น กิสินเป็นเจ้าเมืองอยู่ทิศเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเชียงโต เมืองจิ๋น จินเองเป็นเจ้าเมืองอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเอาเอียงอูเป็นเมืองโท เมืองฌ้อ ฌ้อจงก๋งเป็นเจ้าเมืองอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้เป็นเมืองเอก แลหัวเมืองน้อยซึ่งมีชื่อในแผ่นดินขึ้นกับเมืองหลวงบ้าง ขึ้นกับเมืองเอกบ้าง ตามระยะไกลแลใกล้ เป็นหัวเมืองน้อยร้อยสามสิบ ในหนังสือหากำหนดว่าขึ้นกับเมืองหลวงและเมืองเอกมากน้อยเท่าไรไม่ และเมืองน้อยร้อยสามสิบนั้น เมืองฬ่ออยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้เป็นเมืองเอกหนึ่ง เมืองโอยอยู่ทิศใต้แผ่นดินพระเจ้าเกียเค่ง ทุกวันนี้เป็นเมืองหลวงชื่อเมืองปักกิ่งหนึ่ง เมืองแต้อยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองอันอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองต้นทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองชัวอยู่ริมแม่น้ำโอลำทิศเหนือ ทุกวันนี้ชื่ออ๋องเอียงอ เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองโจ๋ทุกวันนี้ชื่อเมืองเตงโต เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองฆัวทุกวันนี้ชื่อเมืองฆัวจิว เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองปักเอี๋ยงอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองหง่ออยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อไซ้จี๋วเซียงไฮ้หนึ่ง เมืองอวดอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเจ๊ดอุนเลงโผ เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองจิ้นทุกวันนี้ชื่อเมืองชัวตัว เป็นเมืองเอกหนึ่ง เมืองซืออยู่ทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองชีเสียจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองจูอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเจหลำอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองจู๋ทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองจั๋นทุกวันนี้ชื่อเมืองชวงจิวอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองปักเอี๋ยงอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเตียบกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองคอกอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองชวงจิวอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเหมาอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อเมืองห้อกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองจูทุกวันนี้ชื่อเมืองเตงโตกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองซุยทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองยิมทุกวันนี้เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองซีทุกวันนี้ชื่อเมืองเจเหลงจิวอยู่ทิศใต้ เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองซูกีทุกวันนี้ชื่อเมืองกุนจิวอยู่ทิศตะวันออก เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองเอียงอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อเมืองตังเปงจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองชองอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองเสงทุกวันนี้ชื่อเมืองบุนเสงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอูอยู่ทิศเหนือ ทุกวันนี้เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเอี้ยมทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเหยืออยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอูอิขูหนึ่ง เมืองเคกหนึ่ง เมืองจวนหนึ่ง สามเมืองทุกวันนี้เป็นเมืองร้างหาเจ้าเมืองมิได้ เมืองวำอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อเมืองจีลำอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองบัวอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองไทฮั้นจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองกี้อยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองสิวกงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองลี้ทุกวันนี้ชื่อเมืองลี้จิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองอยู่ทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเอียงเสียง เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองกิมบัวอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเฉียซิกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเอียงหนึ่ง เมืองไต้หนึ่ง ทุกวันนี้ชื่อเมืองโกแปะกวนอยู่ทิศตะวันตก เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอี๋ทุกวันนี้ชื่อเมืองจงเปงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองไหลอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อเมืองไลจิวอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเกียงทุกวันนี้เป็นเมืองอุยกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองออกอยู่ทิศตะวันตกฺเฉียงใต้ ทุกวันนี้เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองหยงทุกวันนี้ชื่อเมืองสิวอูกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอุ๋นทุกวันนี้ชื่อเมืองอุนกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองหงวนอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองจีออนกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองกำอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองกำเสียหนึ่ง เมืองคยงทุกวันนี้ชื่อเมืองฉงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองกุดอยู่ทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเอียงซูกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเหลาทุกวันนี้ชื่อเมืองอุยเอากวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเค๊กอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อไซเค๊ก เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเจียวอยู่ทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองโหจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองอี๋นอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองอี๋นหนึ่ง เมืองติอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองกีกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเบียดกวนทุกวันนี้ชื่อเมืองเบียดกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอางทุกวันนี้ชื่อเมืองคางเซียกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองตุนอยู่ทิศตะวันตกหนึ่ง เมืองกัดอยู่ทิศเหนือชื่อเมืองกัด เมืองใต้ทุกวันนี้ชื่อเมืองเคาเสียกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง ทุกวันนี้ชื่อเมืองลิเก็งดู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเปกทุกวันนี้ชื่อเมืองไซเปกกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองปั๋งทุกวันนี้ชื่อเมืองซุยเปงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอึ่งอยู่ทิศตะวันตก ทุกวันนี้ชื่อเมืองอึงเสียหนึ่ง เมืองชิตทุกวันนี้ชื่อเมืองชิตกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเหียนทุกวันนี้ชื่อเมืองเอียนกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเจียวอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองกีชเลียวหนึ่ง เมืองก๋งทุกวันนี้ชื่อเมืองคัยชัวกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองโตอยู่ทิศเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองคัดซันกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองสินทุกวันนี้ชื่อเมืองลำเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองหลกอยู่ทิศใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองโหลำกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเต๊งทุกวันนี้ชื่อลำเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเหยียดทุกวันนี้ชื่อเมืองไลเลี้ยวเอียวกุยอยู่ทิศตะวันตก เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเองอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองอูเซงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเหลทุกวันนี้ชื่อเมืองเหลเสียกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเอียวทุกวันนี้ชื่อเมืองเปงเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองอุยอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเปกเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองเก๊งทุกวันนี้ชื่อเมืองโหจีนกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองกี้ทุกวันนี้ชื่อเมืองกีเหียว เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองสุนทุกวันนี้ชื่อเมืองชีกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองคัดทุกวันนี้ชื่อเมืองคัดจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองแกอยู่ทิศตะวันตก ทุกวันนี้ชื่อเมืองไซเกงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองจองทุกวันนี้ชื่อเมืองไซอันอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองหวงอยู่ทิศตะวันออก ทุกวันนี้ชื่อเมืองงักกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองปิกทุกวันนี้ชื่อเมืองอำเอียงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองโยยทุกวันนี้ชื่อเมืองเปกเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองหันทุกวันนี้ชื่อเมืองทังจิวหันเสียกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเหลียงทุกวันนี้ชื่อเมืองอันเสียกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองเตียวทุกวันนี้ชื่อเมืองอองเสียอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองก๊กทุกวันนี้ชื่อเมืองอู้ก้องเสียงเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองตองทุกวันนี้ชื่อเมืองโจเอียงกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองโหลอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทุกวันนี้ชื่อเมืองลำเจียวกวน เป็นเมืองจัตวาหนึ่ง เมืองอิวอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกวันนี้ชื่อเมืองเอียงอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองหวงทุกวันนี้ชื่อเต๊กอันอู เป็นเมืองโทหนึ่ง เมืองสุยทุกวันนี้ชื่อเมืองซุยจิว เป็นเมืองตรีหนึ่ง เมืองซุนเทียนอู ทุกวันนี้ชื่อเมืองเทียนจิน เป็นเมืองปากนํ้าเมืองซุนเทียนอูหนึ่ง เข้ากันทั้งเมืองเอกและเมืองน้อยขึ้นแก่เมืองหลวงร้อยสามสิบห้าหัวเมือง แต่เมืองเกียงหอง เมืองเขียงหยง จะได้ขึ้นแก่เมืองหลวงนั้นหามิได้
๒
และพระเจ้าอิวอ๋องครองราชสมบัติคิดแต่จะหาความสบาย มิได้เอาพระทัยใส่ในราชการบ้านเมือง ครั้นอืนเกียดอูเตียวเอาตายแล้วหาผู้จะเพ็ดทูลทัดทานมิได้จึงมีพระทัยกำเริบ ตั้งเค็ดก๋งเซ็กอูอินกิ๋วขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางสามคนนี้พระเจ้าอิวอ๋องจะคิดทำการสิ่งใดมิได้ขัด พลอยเพ็ดทูลให้พระเจ้าอิวอ๋องทำการผิดประเวณีกษัตริย์ต่างๆ พระเจ้าอิวอ๋องจึงให้ขุนนางทั้งสามคนสืบหาอิสตรีที่รูปงาม ข้าราชการผู้ใดที่มีลูกหลานเป็นหญิงปิดบังไม่ถวาย ก็ให้ลงโทษผู้นั้นถึงตาย สินเฮาเห็นผิดทูลทัดทานเป็นหลายครั้ง เห็นว่าพระเจ้าอิวอ๋องไม่ฟังคำแล้วก็ทูลลากลับไปเมือง
วันหนึ่งพระเจ้าอิวอ๋องเสด็จออก ไตหูซินสินกราบทูลว่า ยอดเขาไซกีพัง เสียงแผ่นดินร้องเป็นหลายครั้ง ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นลางประหลาดอยู่ พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า แต่ภูเขาพังแผ่นดินร้อง ก็เอามาบอกเราหาต้องการฟังไม่ พระเจ้าอิวอ๋องตรัสแล้วก็เสด็จขึ้น เป๊กเอียงอูได้ฟังซินสินทูลเป็นเหตุลางการแผ่นดิน พระเจ้าอิวอ๋องตรัสว่าเป็นการเล็กน้อยไม่นำพา ครั้นจะซ้ำทูลพระเจ้าอิวอ๋องอีกกลัวจะไม่เชื่อฟัง เป๊กเอียงอูจึงจับมือเตียวซกตายเข้าไว้ แลดูตากันแล้วทอดใจใหญ่บอกว่า เหตุลางบังเกิดดังนี้ในสิบปีแผ่นดินจะวุ่นวาย
เตียวซกตายจึงว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้ว่าจะเกิดจลาจลแก่บ้านเมืองเหตุใดจึงมิกราบทูลให้ทราบเล่า เป๊กเอียงอูจึงว่า ความทั้งนี้ถึงจะทูลขึ้นก็ดี เห็นพระเจ้าอิวอ๋องจะมิเชื่อฟัง ขณะเมื่อเป๊กเอียงอูกับเตียวซกตายพูดกันดังนั้น เค็ดก๋งกับเซ็กอูนั่งอยู่ด้วย วันหนึ่งพระเจ้าอิวอ๋องเสด็จออก เค็ดก๋งกับเซ็กอูจึงนำเนื้อความซึ่งเป๊กเอียงอูกับเตียวซกตายพูดกันนั้นกราบทูลพระเจ้าอิวอ๋องทุกประการ พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสว่า เป๊กเอียงอูเป็นคนถือตัวว่ารู้การแผ่นดิน บัดนี้ก็แก่ชราจะว่าไรก็ฟั่นเฟือนหลงลืมจะเชื่อถ้อยคำเป็นแน่นั้นไม่ได้
พอเตียวซกตายเข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าอิวอ๋องว่า เขาไซกีพังหักลงอีกเป็นสองครั้งแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นเหตุแก่บ้านเมือง ถ้าพระองค์มิให้ทำพลีกรรมบวงสรวงระงับเหตุลางเสีย นานไปบ้านเมืองจะเกิดอันตราย พระเจ้าอิวอ๋องยังมิทันตรัสประการใด เค็ดก๋งกับเซ็กอูจึงทูลขึ้นว่า เขาไซกีพังซินสินก็ได้กราบทูลทราบแล้ว เตียวซกตายกลับนำเนื้อความข้อเขาไซกีพังมาทูลอีกเล่า บัดนี้บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุขหาอันตรายสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่ และเตียวซกตายว่าเกิดเหตุลางร้ายนั้น เหมือนจะแช่งบ้านเมืองให้เกิดอันตรายวิบัติต่างๆ หาควรแก่ตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะกราบทูลไม่
พระเจ้าอิวอ๋องได้ทรงฟังก็โกรธ จึงให้ถอดเตียวซกตายเสียจากที่ขุนนาง เตียวซกตายก็พาบุตรภรรยาไปเข้าทำราชการอยู่กับเจ้าเมืองจิ๋น โปหยงรู้ว่าพระเจ้าอิวอ๋องขับเตียวซกตายเสีย จึงเข้าไปกราบทูลว่า เตียวซกตายเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เห็นว่าเหตุร้ายจะบังเกิดแก่บ้านเมือง จึงกราบทูลหวังจะเตือนสติ ซึ่งพระองค์เชื่อเค็ดก๋งกับเซ็กอูให้ขับเตียวซกตายเสียนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าหาชอบไม่
พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงตรัสว่า แต่ก่อนเราเห็นว่าตัวมีสติปัญญา จึงให้เป็นขุนนางกินเบี้ยหวัด เตียวซกตายเป็นคนหยาบช้าเอาความร้ายมาแช่งบ้านเมืองให้อาณาประชาราษฎร์กำเริบร้อน เราเห็นว่าชั่วจึงขับเสีย ตัวขืนว่าเตียวซกตายเป็นคนสัตย์ซื่ออีกเล่า พระเจ้าอิวอ๋องจึงสั่งให้เอาโปหยงไปใส่คุกไว้
ฝ่ายซูตายซึ่งได้หญิงทาริกามาเลี้ยงไว้นั้น ครั้นนางเติบใหญ่ขึ้นมาจึงให้ชื่อนางโปซู แต่นางโปซูคนนี้ไม่หัวเราะแต่น้อยคุ้มใหญ่ อายุได้สิบสองปีรูปงามนัก เสียงก็เพราะ ฉลาดในการร้องรำ
ฝ่ายโปอ๋องเต๊กเป็นบุตรโปหยงซึ่งต้องโทษจำอยู่ในคุก วันหนึ่งโปอ๋องเต๊กไปเที่ยวเล่นป่า เดินผ่านมาหลังบ้านโปเสียไป เห็นหญิงคนหนึ่งถือถังออกไปตักนํ้าที่บ่อ โปอ๋องเต๊กพิศดูรูปร่างงามหาหญิงผู้ใดจะเปรียบเสมอมิได้ ครั้นนางเดินกลับเข้าไปในบ้าน โปอ๋องเต๊กก็ตามไปถามชาวบ้านว่า นางคนนี้ชื่อไรเป็นบุตรผู้ใด ชาวบ้านจึงบอกว่านางโปซูเป็นบุตรเลี้ยงซูตาย โปอ๋องเต๊กแจ้งดังนั้นจึงคิดว่า ทุกวันนี้พระเจ้าอิวอ๋องต้องประสงค์อิสตรีรูปงาม แต่โปหยงบิดาเราเป็นโทษอยู่ในคุกสามปีมาแล้วยังมิได้พ้นโทษ ซูตายบิดานางโปซูก็เป็นคนยากจนอยู่ จำจะหาเงินทองมาซื้อนางโปซูไปถวายให้มีความชอบไว้ จะได้ทูลขอโทษบิดาให้พ้นจากเวรจำ โปอ๋องเต๊กคิดแล้วก็กลับมาปรึกษามารดาตามที่คิดไว้นั้น มารดาโปอองเต๊กเห็นชอบด้วย จึงให้คนใช้ไปเชิญซูตายมา ณ บ้าน แล้วว่า นางโปซูบุตรีท่านรูปงามนัก ควรจะถวายพระเจ้าอิวอ๋อง ถ้าชอบพระอัธยาศัยโปรดปราน นางโปซูก็จะได้ดี เรากับท่านก็คงจะได้พึ่งบุญนางโปซูไปจนตาย ถ้าท่านปิดบังไว้ไม่ถวายมีผู้เพ็ดทูลเสียดส่อขึ้นเห็นว่าท่านจะได้ความผิดเป็นมั่นคง
ซูตายได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ท่านว่านี้ชอบนัก ข้าพเจ้าคิดจะใคร่เอาไปถวาย แต่ข้าพเจ้าเป็นคนจนขัดสนด้วยเงินทองและสิ่งของเครื่องจะตกแต่งบุตรีหามีไม่ มารดาโปอ๋องเต๊กจึงว่า ข้อนั้นไว้เป็นธุระเราจะช่วยทำนุบำรุงอย่าวิตกเลย มารดาโปอ๋องเต๊กจึงจัดแพรสีต่างกันมาสามร้อยม้วน กับผ้าขาวเนื้อดีมาสามร้อยพับ ให้คนใช้ไปส่งซูตายถึงบ้าน ซูตายได้แพรและผ้าดีใจนัก จึงพานางโปซูบุตรีมามอบให้มารดาโปอ๋องเต๊กถึงบ้าน มารดาโปอ๋องเต๊กเห็นนางโปซูรูปงามดีใจนัก ด้วยจะได้ความชอบในพระเจ้าอิวอ๋อง จึงสั่งสอนโปซูให้รู้ขนบธรรมเนียมในพระมหากษัตริย์สิ้นทุกประการ แล้วจึงจัดแจงเงินทองสิ่งละถาด เข้าไปหาเค็ดก๋งกับเซ็กอู ณ บ้าน บอกว่าข้าพเจ้าได้นางรูปงามคนหนึ่งจะถวายไถ่โทษโปหยง ท่านทั้งสองจงช่วยทำนุบำรุงข้าพเจ้าด้วย
เค็ดก๋งกับเซ็กอูได้ของกำนัลก็ดีใจจึงว่าอย่าวิตกเลย เราจะช่วยธุระท่านให้สำเร็จ มารดาโปอ๋องเต๊กก็คำนับลามาบ้าน ครั้นเวลารุ่งเช้าเค็ดก๋งกับเซ็กอูจึงเข้าไปเฝ้า พระเจ้าอิวอ๋องเสด็จออกตรัสด้วยราชการบ้านเมืองเสร็จแล้ว ขุนนางทั้งสองจึงกราบทูลว่า ภรรยาโปหยงมาหาข้าพเจ้าจะถวายบุตรีคนหนึ่งชื่อโปซูรูปงามหาผู้เสมอมิได้ จะขอไถ่โทษโปหยง พระเจ้าอิวอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นจึงตรัสว่า ท่านจงไปพานางโปซูมาให้เราดูก่อน ถ้าแม้นรูปงามเหมือนท่านว่าจึงจะให้โปหยงพ้นโทษ เค็ดก๋งก็รีบกลับออกจากที่เฝ้าตรงไปบ้าน จึงใช้ให้คนไปบอกภรรยาโปหยง ภรรยาโปหยงก็แต่งตัวนางโปซูด้วยเสื้อผ้าอย่างดี แล้วภรรยาโปหยงก็ให้นางโปซูขึ้นขี่เกวียนพาไปบ้านเค็ดก๋ง เค็ดก๋งก็ออกมาต้อนรับนำนางทั้งสองเข้าไปในราชวัง พระเจ้าอิวอ๋องยังเสด็จคอยท่าอยู่ เค็ดก๋งก็พาภรรยาโปหยงกับนางโปซูเข้าไปเฝ้า ทูลถวายตัวนางโปซู พระเจ้าอิวอ๋องทอดพระเนตรเห็นนางโปซูงามชอบพระทัยนัก จึงตรัสแก่เค็ดก๋งว่า แต่เราหาอิสตรีรูปงามได้ไว้แต่ก่อนเป็นอันมาก ยังหามีผู้ใดงามเหมือนนางโปซูไม่ อันนางโปซูคนนี้งามพร้อมทั้งจริตกิริยาก็ละม่อมละไมสมเป็นนางพระสนมกำนัล และภรรยาโปหยงมีความชอบมากนัก จงให้โปหยงพ้นจากเวรจำให้คงเป็นที่ขุนนางดังเก่าเถิด
แล้วพระเจ้าอิวอ๋องตรัสสั่งนางเฒ่าแก่ให้รับนางโปซูเข้าไปในวังพระราชทานเงินทองเครื่องใช้สอยเป็นอันมาก ทั้งให้เค็งไต้แก่นางโปซูเป็นที่อยู่ แล้วพระเจ้าอิวอ๋องก็เสด็จไปอยู่กับนางโปซูทั้งกลางคืนกลางวันเป็นนิจ มิได้เสด็จไปหานางสินฮองฮอและพระสนมทั้งปวงเหมือนแต่ก่อน จนนางโปซูมีครรภ์ได้สองเดือนเศษ
ฝ่ายนางสินฮองฮอมเหสีแจ้งว่า พระเจ้าอิวอ๋องได้นางโปซูมาเลี้ยงเป็นสนมเอกโปรดปรานนัก มิได้เสด็จมาช้านานก็มีจิตริษยาคิดจะใคร่ไปดูนางโปซูว่าจะงามสักเพียงไร จึงลงจากตึกไปเค็งไต้คอยมองดูเห็นพระเจ้าอิวอ๋องนั่งเคียงกับนางโปซูอยู่บนเตียง นางโปซูถือจอกสุราคอยถวายให้เสวย นางสินฮองฮอมีความแค้นจนเหงื่อออกอดใจมิได้จึงเดินตรงไปหน้าที่นั่ง พระเจ้าอิวอ๋องเห็นก็อายพระทัย จึงให้นางโปซูลงจากเตียงคำนับนางสินฮองฮอ นางสินฮองฮอมิได้รับคำนับนางโปซู จึงเดินเข้าไปใกล้พระเจ้าอิวอ๋อง คำนับแล้วแกล้งทูลถามว่า นางรูปงามคนนี้ผู้ใดเอามาถวายพระองค์
พระเจ้าอิวอ๋องยิ้มแล้วจึงตรัสบอกว่า นางโปซูคนนี้ภรรยาโปหยงให้เรา พึ่งได้มาใหม่ คิดจะให้ไปคำนับวันนี้พอเจ้ามา อย่าน้อยใจเลยจงรับคำนับนางโปซูเถิด นางสินฮองฮอได้ฟังก็โกรธ จึงทูลว่าพระองค์ชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นที่ฮองฮอ นางโปซูเป็นผู้น้อยเห็นข้าพเจ้ามาแกล้งทำเฉยเสียหานับถือยำเกรงไม่ ต่อมีรับสั่งให้คำนับขัดมิได้จึงคำนับ ข้าพเจ้าเจ็บใจนักจะขอทำให้รู้จักสำนึกเสียหน่อยหนึ่ง ว่าแล้วก็ตรงเข้าไปจะตีนางโปซู พระเจ้าอิวอ๋องก็เสด็จยืนขึ้นป้องกันนางสินฮองฮอไว้ นางสินฮองฮอยิ่งมีความแค้นนัก ครั้นจะรุกรานเข้าไปก็เกรงพระราชอาญา จึงชี้หน้าด่าตัดพ้อว่าอีโปซูกูฝากมึงไว้ด้วยเถิด ว่าแล้วก็ลงจากเค็งไต้ตรงไปที่อยู่
ฝ่ายงีเป๊กเห็นมารดากลับมาดูกิริยาไม่สบาย จึงเข้าไปคำนับแล้วถามว่า วันนี้มารดามีทุกข์ร้อนประการใดฤๅ นางสินฮองฮอจึงเล่าความให้บุตรฟังทุกประการแล้วว่า นางโปซูมันถือตัวว่าบิดาเจ้ารักจึงมิได้ยำเกรงมารดา นานไปเบื้องหน้าเห็นเราจะได้ความเดือดร้อนเพราะนางโปซูเป็นมั่นคง งีเป๊กได้ฟังดังนั้นก็โกรธนางโปซูนัก จึงว่าข้าพเจ้าจะคิดอ่านเอาความผิดอีโปซูจะตบตีเสียให้ยับเยินจงได้ นางสินฮองฮอก็ห้ามงีเป๊กว่า เจ้าเป็นเด็กจะไปล่วงเกินดังนั้นจะได้ความผิด งีเป๊กจึงว่าตามบุญตามกรรมเถิด ครั้นเวลารุ่งเช้า งีเป๊กถือกระบองพาคนใช้เข้าสวนดอกไม้หลังตึกนางโปซู งีเป๊กจึงให้คนใช้ขึ้นไปหักดอกไม้และกิ่งไม้เสียเป็นหลายกิ่งทิ้งเรี่ยราดอยู่ ฝ่ายคนใช้นางโปซูเห็นดังนั้นก็เข้ามาห้าม พวกงีเป๊กมิฟัง คนใช้ทั้งสองฝ่ายวิวาทกันอื้ออึงขึ้น นางโปซูอยู่ในตึกเดินออกไปถามคนใช้ว่า ใครมาหักต้นไม้เรา งีเป๊กเห็นนางโปซูก็โกรธ จึงวิ่งเข้าไปจิกผมนางโปซูแล้วก็ตีด้วยกระบอง
ขณะนั้นขันทีทั้งปวงเห็นงีเป๊กตีนางโปซู ต่างคนตกใจวิ่งมาห้ามงีเป๊กไว้ งีเป๊กชี้หน้านางโปซูแล้วว่า เราทำครั้งนี้พอให้รู้จักฝีมือไว้ ว่าแล้วงีเป๊กก็พาพวกกลับไปที่อยู่ นางโปซูได้ความเจ็บอายนัก เดินร้องไห้ขึ้นไปบนตึกคอยเสด็จพระเจ้าอิวอ๋องอยู่ ขณะเมื่องีเป๊กตีนางโปซูนั้น พระเจ้าอิวอ๋องเสด็จอยู่ข้างหน้า ครั้นเสด็จขึ้นก็ไปหานางโปซู เห็นนางโปซูสยายผมก้มหน้าร้องไห้อยู่ริมเตียงก็ตกพระทัยจึงตรัสถามว่า เจ้าเจ็บปวดสิ่งไรหรือจึงร้องไห้ นางโปซูเห็นได้ท่วงทีจึงกราบทูลทั้งน้ำตาว่า งีเป๊กราชบุตรของพระองค์พาคนใช้เข้ามาหักดอกไม้ในสวนหลังตึก ข้าพเจ้าลงไปห้ามโดยดี งีเป๊กจิกศีรษะข้าพเจ้าแล้วตีข้าพเจ้าด้วยกระบอง หากพวกขันทีวิ่งมาช่วยห้ามปรามทันข้าพเจ้าจึงรอดจากความตาย แต่ยังเจ็บระบมอยู่ทั้งตัวทนมิได้จึงร้องไห้ ถึงมาตรว่าข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต สงสารแต่บุตรในครรภ์ได้สองเดือนเศษจะพลอยตายด้วย ทูลพลางร้องไห้พลางซบหน้าลงกับพระบาท
พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสว่าเกิดความทั้งนี้ก็เพราะมารดางีเป๊กโกรธว่าเจ้าไม่ไปคำนับ เห็นจะไปเล่าความให้บุตรฟัง งีเป๊กจึงบังอาจมาโบยตีเจ้าไม่เกรงใจเราผู้เป็นบิดา จะเลี้ยงไว้ไม่ได้จะให้ขับเสียจากเมือง พระเจ้าอิวอ๋องจึงสั่งขันทีให้ออกไปสั่งขุนนางกรมวังว่า ขุนนางสี่คนซึ่งเป็นอาจารย์สอนหนังสืองีเป๊กนั้น ให้ถอดเสียจากที่ขุนนางทั้งสี่ แล้วขับงีเป๊กเสียจากเมืองตามรับสั่ง งีเป๊กกลัวอาญาพระบิดานักมิทันจะลามารดา งีเป๊กก็ลาอาจารย์ทั้งสี่คนขึ้นขี่เกวียนออกจากเมืองหลวง จะไปอยู่กับสินเฮาผู้เป็นตา ณ เมืองสิน
ฝ่ายนางสินฮองฮอครั้นแจ้งความว่า งีเป๊กผู้เป็นบุตรไปตีนางโปซู พระเจ้าอิวอ๋องทรงพระโกรธสั่งให้ขับเสียจากเมือง นางสินฮองฮอก็ร้องไห้ว่าเหตุทั้งนี้เพราะงีเป๊กไม่ฟังคำจึงพลัดพรากจากกัน นางสินฮองฮอมิรู้ที่จะเพ็ดทูลประการใด แต่ทุกข์ตรมใจอยู่ทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายนางโปซูทรงครรภ์ ครั้นถ้วนสิบเดือนก็ประสูติบุตรเป็นชายรูปร่างเหมือนพระเจ้าอิวอ๋อง พระเจ้าอิวอ๋องมีพระทัยรักใคร่ในทารกนั้นนัก แล้วจึงจัดพี่เลี้ยงนางนมให้บำรุงเลี้ยงพระราชบุตรจนค่อยจำเริญขึ้นตามเสด็จออกไปข้างหน้าได้ พระเจ้าอิวอ๋องจึงประทานนามพระราชบุตรให้ชื่อ เป๊กฮก
อยู่มาเค็ดก๋ง เซ็กอู อินกิ๋ว ขุนนางทั้งสามจึงปรึกษากันว่า บัดนี้เป๊กฮกก็จำเริญขึ้นมาแล้ว ควรจะกราบทูลให้พระเจ้าอิวอ๋องยกเป๊กฮกขึ้นเป็นที่ไทจู๊ แปลเป็นคำไทยว่าลูกหลวงเอก ครั้นปรึกษาเสร็จเห็นพร้อมกันทั้งสาม จึงเข้าไปบอกนางโปซูตามที่ได้ปรึกษาเห็นพร้อมกันนั้น
นางโปซูแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงให้คนใช้กลับไปบอกแก่ขุนนางทั้งสามว่า ข้าพเจ้าหาญาติพี่น้องจะช่วยทำนุบำรุงมิได้ เห็นแต่ท่านทั้งสามเหมือนญาติจะช่วยอุปถัมภ์ ถ้าและเป๊กฮกได้เป็นที่ไทจู๊ขึ้นแล้ว ข้าพเจ้าจะทูลให้ท่านทั้งสามได้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไป เค็ดก๋ง เซ็กอู และอินกิ๋วแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงสั่งกำชับพรรคพวกให้คอยสอดแนมดูอย่าให้ผู้ใดไปหานางสินฮองฮอ
ฝ่ายนางสินฮองฮอตั้งแต่งีเป๊กถูกเนรุเทศไปจากเมือง ก็ร้องไห้หางีเป๊กผู้บุตรทุกเวลามิได้ขาด
คนสนิทเห็นดังนั้นก็มีความสงสารนางสินฮองฮอนัก จึงเข้าคำนับแล้วว่า พระเจ้าอิวอ๋องทรงพระโกรธให้ขับงีเป๊กไทจู๊ไปอยู่เมืองสินนั้นก็นานแล้ว บัดนี้เห็นพระเจ้าอิวอ๋องคงจะค่อยคลายที่ขัดเคือง ขอท่านจงมีหนังสือลับไปถึงงีเป๊ก ณ เมืองสิน ให้งีเป๊กทำเรื่องราวเข้ามาขอโทษ ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าอิวอ๋องจะเกิดความเมตตาโปรดให้เข้ามาเมือง ท่านก็จะได้สิ้นความทุกข์ นางสินฮองฮอจึงตอบว่า ทุกวันนี้เค็ดก๋งก็ให้ห้ามปรามมิให้ผู้ใดเข้ามาหาเรา แลจะได้คนซึ่งจะถือหนังสือไปนั้นเราไม่เห็นผู้ใดเลย
คนสนิทจึงว่า พี่สาวข้าพเจ้ามีอยู่คนหนึ่งชื่อนางอุนอี๋น เป็นหมอเคยรักษาอยู่ในวังเนืองๆ ท่านจงทำเป็นป่วยให้เข้ามารักษา ท่านจึงลอบว่ากล่าวให้นางอุนอี๋นถือหนังสือลับไปเมืองสิน ข้าพเจ้าเห็นว่าผู้คนจะไม่มีความสงสัย นางสินฮองฮอเห็นชอบด้วยจึงแกล้งทำเป็นป่วย คนสนิทก็แกล้งพูดให้อื้ออึงว่านางสินฮองฮอป่วย แล้วออกไปพานางอุนอี๋นเข้ามารักษานางสินฮองฮอ ณ ตึก นางสินฮองฮอจึงร้องไห้เล่าความให้ฟังแล้วว่า ท่านกรุณาช่วยถือหนังสือลับนี้ไปให้งีเป๊กซึ่งอยู่ ณ เมืองสินให้กลับมาจะได้หรือมิได้
นางอุนอี๋นรับว่า ท่านจะใช้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิได้ขัด จะสนองคุณท่านสักครั้งหนึ่ง ท่านอย่าวิตกเลย นางสินฮองฮอได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก ครั้นเพลาคํ่านางสินฮองฮอตามตะเกียงเขียนหนังสือลับซึ่งจะให้นางอุนอี๋นถือหนังสือไปถึงงีเป๊กผู้บุตรนั้น นางอุนอี๋นก็นอนค้างอยู่ในวัง
ขณะเมื่อนางสินฮองฮอกับนางอุนอี๋นพูดกันอยู่นั้น คนใช้นางสินฮองฮอซึ่งใช้สอยอยู่ในตึกได้ยินคิดจะโจทนาย จึงเอาความไปบอกนางโปซูว่า บัดนี้นางสินฮองฮอคิดกันกับนางอุนอี๋น เพลาพรุ่งนี้จะให้นางอุนอี๋นถือหนังสือลับไปถึงงีเป๊ก ในหนังสือนั้นจะเป็นถ้อยความประการใดข้าพเจ้าไม่แจ้ง นางโปซูได้ฟังดังนั้นก็ให้คนไปกำกับนายประตูอยู่ในเพลากลางดึก
ฝ่ายนางสินฮองฮอ ครั้นรุ่งเช้าจึงส่งหนังสือกับแพรสี่ม้วนทั้งเงินทองสำหรับจ่ายเป็นเสบียงเดินทางให้นางอุนอี๋น นางอุนอี๋นก็คำนับลาออกจากตึกไปถึงประตูวัง
ขณะนั้นคนใช้ของนางโปซูซึ่งไปกำกับนายประตูอยู่นั้น ก็ให้จับตัวนางอุนอี๋นไว้แล้วถามว่าท่านได้แพรมาแต่ไหน นางอุนอี๋นก็บอกว่านางสินฮองฮอป่วย หาเราเข้าไปรักษาโรค โรคนั้นค่อยบรรเทาลง นางสินฮองฮอจึงให้แพรมาเป็นค่ายา
คนใช้ของนางโปซูก็ให้นายประตูค้นได้หนังสือในกลีบเสื้อนางอุนอี๋น จึงให้นายประตูคุมตัวนางอุนอี๋นไว้ แล้วเอาแพรกับหนังสือไปคำนับแจ้งความแก่นางโปซู นางโปซูรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านดูรู้ความในหนังสือนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้จำนางอุนอี๋นไว้มิให้ผู้ใดไปมาหากันได้ แล้วนางโปซูขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าอิวอ๋อง จึงฉีกแพรสี่ม้วนนั้นเป็นท่อนๆ ทิ้งลงตรงหน้าพระที่นั่งพลางร้องไห้ทูลความว่า พระมเหสีของพระองค์ให้หนังสือลับไปถึงงีเป๊ก จะให้คิดอ่านพาลฆ่าข้าพเจ้าเสีย แล้วนางโปซูก็ถวายหนังสือต่อพระหัตถ์
พระเจ้าอิวอ๋องคลี่หนังสือออกทอดพระเนตร ก็จำได้ว่าเป็นลายมือนางสินฮองฮอ จึงทรงอ่านใจความในหนังสือนั้นว่า งีเป๊กก็จำเริญใหญ่กล้าขึ้นมาแล้ว ให้งีเป๊กกลับเข้ามาคิดอ่านการแก้แค้นนางโปซูเสียให้จงได้ พระเจ้าอิวอ๋องตรองความเห็นว่างีเป๊กโกรธว่าเราขับเสีย จะนำกองทัพเมืองสินมากระทำแก่เมืองหลวงเป็นมั่นคง พระเจ้าอิวอ๋องจึงให้เอาตัวนางอุนอี๋นเข้ามาหน้าที่นั่งมิได้ไต่ถามประการใด ชักพระแสงกระบี่ออกฟันนางอุนอี๋นตัวขาดสองท่อนก็ถึงแก่ความตาย ให้เอาศพไปทิ้งเสียนอกวัง
ขณะนั้นนางโปซูครั้นเห็นพระเจ้าอิวอ๋องทรงพระโกรธได้ท่วงทีแล้วก็แกล้งทำเป็นร้องไห้ แล้วกราบทูลว่างีเป๊กมีความพยาบาทข้าพเจ้า แต่พระองค์ยังมีพระชนม์อยู่งีเป๊กยังไม่เกรงแกล้งทำโทษโบยตีข้าพเจ้าถึงสาหัส ถ้าพระองค์เสด็จสวรรคตแล้ว ราชสมบัติได้แก่งีเป๊ก ข้าพเจ้ากับบุตรก็จะตายอยู่ในเงื้อมมืองีเป๊กเป็นมั่นคง
พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงตรัสปลอบนางโปซูว่า เจ้ากริ่งเกรงอยู่ฉะนั้นก็ชอบ แต่อย่าวิตกเลยเราจะให้เป๊กฮกบุตรของเจ้าเป็นที่ไทจู๊ จะให้ถอดนางสินฮองฮอเสียแล้วจะตั้งเจ้าเป็นฮองฮอมเหสี แต่จะต้องปรึกษาขุนนางก่อน แม้นเขามิยอมก็เป็นความจนใจ
นางโปซูทูลว่า ประเพณีข้ากับเจ้าจะคิดทำสิ่งไร ผู้ซึ่งเป็นข้าไม่ตามบังคับเจ้าก็มีโทษ ซึ่งพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์จะเกรงใจขุนนางอยู่ตรัสสิ่งใดมิได้สิทธิ์ขาด มิเสียพระเกียรติยศไปหรือ พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสว่า เป็นธรรมเนียมกษัตริย์จะทำสิ่งใดเป็นการแผ่นดินย่อมปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่ให้เห็นชอบพร้อมมูล แล้วทำการจึงจะเป็นมงคล พรุ่งนี้เราจะปรึกษาเค็ดก๋ง เซ็กอู อินกิ๋วก่อน ถ้าเขาเห็นชอบด้วยแล้วจึงจะให้บุตรเจ้าเป็นที่ไทจู๊
นางโปซูได้ยินพระเจ้าอิวอ๋องตรัสออกชื่อขุนนางทั้งสามคนก็ดีใจ ด้วยรู้อยู่ว่าเขาจะช่วยทำนุบำรุงจึงทูลว่า พระองค์กลัวความนินทาจะปรึกษาขุนนางให้พร้อมกันตามประเวณีกษัตริย์นั้นก็ควรแล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าอิวอ๋องเสด็จออกขุนนาง จึงตรัสแก่ เค็ดก๋ง เซ็กอู อินกิ๋วว่า อันนางสินฮองฮอเราแต่งตั้งให้เป็นมเหสีได้ว่ากล่าวบังคับฝ่ายใน นางสินฮองฮอมิใจหึงษานางโปซู นางโปซูหาความผิดมิได้ นางสินฮองฮอทำบังอาจหยาบช้าด่าทอนางโปซูต่อหน้าเรา แล้วมิหนำซ้ำให้งีเป๊กผู้บุตรมาโบยตีนางโปซูอีกเล่า เราเห็นว่างีเป๊กผิดจึงให้ขับเสีย บัดนี้นางสินฮองฮอคิดทำหนังสือลับจะให้ไปถึงงีเป๊ก ให้งีเป๊กนำกองทัพเมืองสินมาทำร้ายเรา นี่หากว่านางโปซูจับหนังสือลับได้เราจึงรู้ตัว นางสินฮองฮอมิได้ตรงต่อเราแล้ว เราจะให้ถอดเสียจากที่ อันนางโปซูมีใจจงรักภักดีต่อเราคิดอ่านจับหนังสือลับได้ เราเห็นว่านางโปซูมีความชอบต่อเรามากอยู่ ควรจะให้เป็นที่ฮองฮอ จะให้เป๊กฮกเป็นไทจู๊ท่านจะเห็นประการใด ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสามได้ฟังดังนั้นจึงกราบทูลว่า ความทั้งนี้ข้าพเจ้าได้ปรึกษากันว่าจะกราบทูล ซึ่งพระองค์จะตั้งนางโปซูเป็นมเหสีแลจะให้เป๊กฮกเป็นที่ไทจู๊นั้นควรแล้ว จะได้สืบเชื้อวงศ์ บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุขไปกว่าพันปี พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังขุนนางทั้งสามพร้อมกันยอมใจให้นางโปซูเป็นที่มเหสีสมดังพระทัยคิดก็ยินดี จึงสั่งให้ริบราชบาตรนางสินฮองฮอ ตัวนั้นให้จำขังไว้ที่เหลียงเก๋ง คำไทยว่าตึกเย็นเป็นที่จำสงัด
ครั้งนั้นพระเจ้าอิวอ๋องเสวยราชสมบัติได้เก้าปี ณ เดือนเจ็ด ตั้งนางโปซูให้เป็นที่ฮองฮอมเหสี ได้บังคับฝ่ายในสิทธิ์ขาด ให้เป๊กฮกเป็นที่ไทจู๊ลูกหลวงเอก แล้วให้มีกฎหมายห้ามขุนนางมิให้ผู้ใดนำเอาความนางสินฮองฮอกับงีเป๊กมากราบทูล ถ้าผู้ใดมิฟังให้ลงอาญาเอาเป็นพวกงีเป๊กเสมอโทษกบฏ
ฝ่ายเป๊กเอียงอูกับขุนนางทั้งปวงเห็นว่าพระเจ้าอิวอ๋องให้ลงโทษนางสินฮองฮอ ให้เป๊กฮกเป็นที่ไทจู๊ลูกหลวง บรรดาขุนนางมีความคิดคาดการเห็นว่าบ้านเมืองจะเกิดจลาจล เพราะพระเจ้าอิวอ๋องหลงรักนางโปซู ต่างคนเสียนํ้าใจก็ทูลลาออกจากที่ขุนนางไปอยู่เมืองอื่นเป็นหลายคน
แต่เป๊กเอียงอูขุนนางผู้เฒ่านั้นเห็นว่าพระเจ้าอิวอ๋องจวนจะสิ้นบุญแล้ว ถึงจะเพ็ดทูลทัดทานก็เห็นหาฟังไม่ เป๊กเอียงอูทอดใจใหญ่คิดจะเอาตัวรอด จึงเข้าไปเฝ้าทูลว่า ข้าพเจ้าก็แก่ชราจะคิดอ่านสิ่งใดก็ได้หน้าลืมหลัง จะรับราชการไปเห็นจะไม่พ้นอาญา ข้าพเจ้าขอออกนอกราชการไปควบคุมลูกหลานหาเลี้ยงชีวิตจนกว่าจะตาย พระเจ้าอิวอ๋องก็โปรดให้ไป เป๊กเอียงอูก็คำนับลาไปอยู่บ้านเก่า
วันหนึ่งพระเจ้าอิวอ๋องเสวยสุรากับนางโปซูเป็นที่สบายให้พนักงานขับบำเรอ พระเจ้าอิวอ๋องตรัสสัพยอกนางโปซูต่างๆ เห็นนางโปซูมิได้ยิ้มจึงตรัสถามว่า สินฮองฮอเป็นที่ขัดเคืองเจ้าเราก็ถอดนางเสียแล้ว เจ้าก็ได้เป็นที่มเหสีเอกแล้วเหตุใดจึงมิได้ยิ้มแย้มเลย ดูใจเจ้าเหมือนไม่สบาย มีความขัดเคืองผู้ใดอยู่อีกฤๅ
นางโปซูได้ฟังรับสั่งเห็นได้ที ด้วยคิดพยาบาทจะใคร่ให้พระเจ้าอิวอ๋องยกทัพไปตีเอาเมืองสิน จับตัวงีเป๊กมาฆ่าเสียให้สิ้นเสี้ยนหนาม จึงทูลว่าพระองค์โปรดเลี้ยงข้าพเจ้ากับบุตรให้ยศมีศักดิ์ทั้งนี้ข้าพเจ้ายินดีหาที่สุดมิได้ แต่การที่ไม่ยิ้มแย้มนั้นยังไม่มีสิ่งจะชอบใจข้าพเจ้าจึงมิได้หัวเราะ อันเสียงกระจับปี่และสีซอซึ่งพนักงานทำบำเรอข้าพเจ้าทั้งนี้ ข้าพเจ้าฟังเสียงหาเพราะเหมือนเสียงฉีกแพรเมื่อจับหนังสือลับได้ไม่
พระเจ้าอิวอ๋องกำลังเสพสุราเมา มิได้เห็นความในถ้อยคำซึ่งนางว่านั้น คิดแต่จะใคร่ให้นางโปซูยิ้มแย้มยินดี จึงขนแพรมาเป็นอันมาก ให้นางนักสนมทั้งปวงฉีกแพรให้นางโปซูฟังเสียง นางโปซูก็มิได้หัวเราะ พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสว่า ผู้ใดจะกระทำให้นางโปซูหัวเราะได้เราจะให้ทองพันตำลึงเป็นรางวัล นางสนมทั้งปวงได้ฟังรับสั่งดังนั้น ต่างคนจะใคร่ได้ทองพันตำลึง จึงร้องรำทำเพลงต่างๆ นางโปซูก็มิได้หัวเราะ พระเจ้าอิวอ๋องก็ยิ่งรำคาญพระทัย คิดจะทำอุบายให้นางโปซูหัวเราะให้จงได้ ครั้นเวลาสายเสด็จออกขุนนางข้างหน้า ในพระทัยนั้นผูกพันคิดถึงแต่นางโปซูอดกลั้นอยู่มิได้ตรัสเล่าเนื้อความให้เซ็กอูฟังแล้วว่า ผู้ใดจะทำอุบายให้นางโปซูหัวเราะได้ เราจะให้รางวัลทองคำพันตำลึง เซ็กอูเป็นคนช่างพูดประจบประแจงจึงทูลว่า อันร้องรำทำเพลงต่างๆ โปซูฮองฮอก็ไม่หัวเราะเพราะไม่ชอบใจ ถ้าชอบใจแล้วไหนจะกลั้นหัวเราะได้ ข้าพเจ้าเห็นอุบายอยู่สิ่งหนึ่ง ขอเสด็จพระองค์พานางโปซูขึ้นพลับพลาสูงซึ่งปลูกไว้บนเขาลิสาน ข้าพเจ้าจะขึ้นไปจุดไฟบนเอียนตุนซึ่งทำไว้นัดกองทัพหัวเมือง และเอียนตุนนี้ ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเซ้งอ๋องให้ทำไว้ยี่สิบสี่แห่ง ระยะห่างกันสองร้อยหกสิบเส้น เอียนตุนหนึ่ง (เอียนตุนนั้นแปลภาษาไทยว่าร้านไฟ) มีกลองสำหรับไว้ใบหนึ่ง เจ้าพนักงานอยู่รักษา แม้นเมืองหลวงเกิดศึกเมื่อใดก็จุดไฟเพลิงบนเอียนตุนและตีกลองเป็นสำคัญ หัวเมืองทั้งปวงเห็นแสงเพลิงและได้ยินกลองสัญญาก็จะยกกองทัพมาช่วยเมืองหลวงพร้อมกัน และจะจุดเพลิงบนเอียนตุนขึ้นครั้งนี้ ทัพหัวเมืองทั้งปวงก็จะยกมา แม้นไม่เห็นข้าศึกก็จะไต่ถามกันเอิกเกริก ข้าพเจ้าเห็นว่านางโปซูจะหัวเราะ ด้วยกองทัพมาเก้อกลับไปเปล่า พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้เซ็กอูไปจัดแจงพลับพลาสูงที่จะทอดพระเนตรกองทัพแล้วเสด็จเข้าพระราชวัง ตรัสชวนนางโปซูมาทรงรถเทียมด้วยม้า พร้อมด้วยขุนนางและพระสนมฝ่ายในตามเสด็จไปเขาลิสาน เขาลิสานนั้นอยู่ในกำแพงเมืองชั้นนอก ครั้นถึงซึ่งบันได พระเจ้าอิวอ๋องก็ชวนนางโปซูกับนางสนมทั้งปวงขึ้นบนพลับพลาที่สูง พระเจ้าอิวอ๋องชี้พระหัตถ์ตรัสบอกให้นางโปซูชมภูเขาและต้นไม้อันทรงดอกผลต่างๆ
ขณะนั้นเตงเป๊กอิวเจ้าเมืองเตง ซึ่งเข้ามารับราชการเป็นขุนนางตำแหน่งกรมแสง ตามเสด็จขึ้นไปด้วยแจ้งความว่าพระเจ้าอิวอ๋องจะให้จุดเอียนตุนเล่นก็ตกใจ จึงร้องกราบทูลขึ้นไปว่า บ้านเมืองของพระองค์มิได้มีข้าศึกศัตรูมายํ่ายี ซึ่งจะให้จุดเอียนตุนขึ้นนั้นหัวเมืองทั้งปวงจะสำคัญว่าเมืองหลวงเกิดศึก จะยกกองทัพมาตามสัญญาเมืองแต่ก่อน ถ้าไม่เห็นข้าศึกก็จะกลับไป เบื้องหน้าถ้าแม้นเมืองหลวงเกิดศึก จะจุดเอียนตุนให้กองทัพยกมาช่วย ข้าพเจ้าเห็นว่าทัพหัวเมืองทั้งปวงจะหายกมาช่วยตามสัญญาไม่ ขออย่าให้จุดเอียนตุนเลย พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังก็โกรธจึงตรัสว่า บ้านเรือนเราเป็นสุขอยู่แล้ว เราจะให้จุดเอียนตุนเล่นเป็นการให้สบายใจ มิควรจะทัดทาน ว่าแล้วก็ตรัสพูดเล่นอยู่กับนางโปซู ครั้นเวลาคํ่าพระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสสั่งเซ็กอูให้เจ้าพนักงานตีกลองและจุดเพลิงทุกเอียนตุน
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงซึ่งอยู่ใกล้เมืองหลวง ครั้นเห็นแสงเพลิงบนเอียนตุนก็ตกใจสำคัญว่าเมืองหลวงเกิดศึก ต่างเมืองก็กะเกณฑ์ทหารเข้ากระบวนทัพในเวลากลางคืน พอรุ่งเช้าก็รีบไปเมืองหลวงตามระยะทางใกล้และไกล
ฝ่ายพระเจ้าอิวอ๋องเสด็จประทับแรมอยู่บนพลับพลาสูงเสวยสุรากับนางโปซู คอยกองทัพหัวเมืองอยู่ถึงเจ็ดวัน ครั้นกองทัพหัวเมืองมาพร้อมกันแล้ว พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสว่า เราให้จุดเอียนตุนดูเล่นดอก บ้านเมืองหามีศึกศัตรูไม่ ท่านจะพากันมาไยให้ลำบากแก่ทแกล้วทหาร จงกลับไปเมืองเถิด นายทัพนายกองทั้งปวงได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็เสียใจ จึงคิดว่าพระเจ้าอิวอ๋องเมืองหลวง แต่จะเล่นไยจึงให้ร้อนถึงหัวเมืองมาลำบากด้วยเล่า ต่างคนต่างก็นึกน้อยใจจึงให้ทหารม้วนธงสำหรับทัพเสียต่างยกกลับไปบ้านเมืองของตัว
ขณะนั้นนางโปซูนั่งอยู่กับพระเจ้าอิวอ๋อง ดูกองทัพหัวเมืองทั้งปวงเมื่อแรกยกมา เห็นผู้คนโห่ร้องคึกคักจะเอาความชอบ ครั้นต้องกลับไปเปล่าก็ทำหน้าเก้อก้าวมิใคร่ออก นางโปซูคิดขันขึ้นมาในใจ จึงว่าช่างกระไรเลยแต่ล้วนคนเก้อเป็นหมื่นเป็นแสนทีเดียว ว่าแล้วก็หัวเราะขึ้นต่อหน้าที่นั่ง พระเจ้าอิวอ๋องเห็นนางโปซูหัวเราะเสียงเพราะนัก ดูจริตกิริยาก็งามขึ้นกว่าเก่าสักสามสี่ส่วน พระเจ้าอิวอ๋องยิ่งมีพระทัยรักนางโปซูมากขึ้น แกล้งตรัสสัพยอกให้นางโปซูยิ้มบ่อยๆ สบายพระทัย จนทัพหัวเมืองทั้งปวงกลับสิ้นแล้วจึงให้หาเซ็กอูเข้ามาตรัสว่า ท่านคิดกลอุบายให้นางโปซูหัวเราะได้ครั้งนี้ท่านมีความชอบมากนัก จึงพระราชทานทองพันตำลึงให้เซ็กอู แล้วตรัสชวนนางโปซูกับนางพนักงานบำเรอทั้งปวงเสด็จเข้าพระราชวัง
๓
ฝ่ายสินเฮาเจ้าเมืองสิน ตั้งแต่งีเป๊กผู้หลานมาถึงเมืองเล่าเนื้อความทั้งปวงให้ฟัง สินเฮาแจ้งความนั้นแล้ว จึงคิดว่าพระเจ้าอิวอ๋องหลงรักนางโปซูนัก ขับงีเป๊กพระราชบุตรเสีย ครั้งนี้ทำผิดประเพณีกษัตริย์ ครั้นเราจะมีหนังสือไปกราบทูลเตือนสติเล่า ก็จะเห็นว่าเราเข้าด้วยหลาน จำจะนิ่งไว้ฟังดูก่อน สินเฮาก็จัดแจงที่อยู่ให้งีเป๊กโดยสมควร ทำนุบำรุงมิให้อนาทร
ครั้นอยู่มานานหลายปี สินเฮาจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นเรื่องราวกราบทูลสั่งให้ขุนนางผู้หนึ่งไปเมืองโกเก๋ง พอพระเจ้าอิวอ๋องเสด็จออก ผู้ถือหนังสือจึงเข้าไปหากรมวังให้พาเข้าไปเฝ้าถวายเรื่องราวเจ้าเมืองสิน พระเจ้าอิวอ๋องจึงให้อาลักษณ์อ่าน ใจความในเรื่องราวนั้นว่า ประเวณีแผ่นดินจะอยู่เย็นเป็นสุข และจะได้ความเดือดร้อนมีสองประการคือ พระมหากษัตริย์เชื่อฟังขุนนางผู้สัตย์ซื่อและมิได้หลงด้วยอิสตรี แผ่นดินก็จะอยู่เย็นเป็นสุข ถ้าพระมหากษัตริย์มีพระทัยลุ่มหลงไปด้วยอิสตรี เหมือนครั้งแผ่นดินพระเจ้าเคียดอ๋องลุอำนาจนางอิวบอย แผ่นดินจึงเกิดจลาจล ครั้งพระเจ้าติวอ๋องเล่าก็หลงรักนางขันกี บ้านเมืองจึงเกิดวิบัติ ครั้งนี้พระองค์มารักนางโปซูมากกว่าพระราชบุตร แล้วให้ขับงีเป๊กราชบุตรเสียฉะนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีผู้นินทา ขอพระองค์จงตรึกตรองดูให้ต้องตามประเพณีกษัตริย์ อาณาประชาราษฎร์และหัวเมืองทั้งปวงจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข
พระเจ้าอิวอ๋องได้ทรงฟังเรื่องราวสินเฮาดังนั้นก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า สินเฮาทำเรื่องราวมาว่ากล่าวหยาบช้าเปรียบเทียบเราว่าเหมือนเคียดอ๋องและติวอ๋อง เพราะโกรธว่าเราขับงีเป๊กผู้หลานเสีย พระเจ้าอิวอ๋องจึงสั่งให้มีตราออกไปถอดสินเฮาเสียจากที่เจ้าเมืองสิน แล้วให้เกณฑ์กองทัพ จะให้เซ็กอูเป็นแม่ทัพยกไปจับสินเฮาฆ่าเสีย
ฝ่ายเป๊กเอียงอูซึ่งออกจากที่ขุนนางไปอยู่บ้านนอก ครั้นรู้ว่าพระเจ้าอิวอ๋องให้เตรียมทัพจะยกไปตีเมืองสิน เป๊กเอียงอูเห็นว่าเมืองจะเสียแก่ข้าศึก เป๊กเอียงอูจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้คนใช้ไปปิดไว้ที่ประตูเมือง ในหนังสือนั้นว่า ห้ามมิให้ทหารเมืองหลวงยกไปตีเมืองสิน ถ้ามิฟังจะขืนยกไปเมืองหลวงจะเสียแก่ข้าศึก
ฝ่ายนายประตูเห็นหนังสือปิดไว้ ก็นำเอาหนังสือนั้นไปให้แก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้กราบทูล พระเจ้าอิวอ๋องทรงอ่านแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว จึงปรึกษาชัวเอียวซึ่งเป็นแฮไตหูว่า มีผู้มาปิดหนังสือดังนี้ท่านจะเห็นประการใด ชัวเอียวจึงทูลว่า ชะรอยผู้มีสติปัญญาซึ่งสัตย์ซื่อต่อพระองค์เห็นว่าบ้านเมืองของพระองค์อยู่เย็นเป็นสุขแล้ว และจะให้เกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองสินครั้งนี้เหมือนจะก่อศึกให้เกิดรบพุ่งกันวุ่นวายไปทั้งแผ่นดิน ขอพระองค์จงงดกองทัพไว้ก่อนทรงตรึกตรองดู เซ็กอูได้ฟังชัวเอียวกราบทูลดังนั้นก็โกรธ จึงทูลขึ้นว่าซึ่งชัวเอียวกราบทูลห้ามกองทัพมิให้ยกไปทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าชัวเอียวเป็นพรรคพวกงีเป๊กแกล้งทำหนังสือมาปิดไว้ หวังมิให้ยกไปตีเมืองสิน พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังก็เห็นด้วย ทรงพระโกรธจึงสั่งให้ทหารจับตัวชัวเอียวไปฆ่าเสียทั้งโคตร แล้วให้ตัดศีรษะเสียบไว้ที่ประตูเมืองมิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง ครั้งนั้นพระเจ้าอิวอ๋องให้ฆ่าพวกชัวเอียวเสียทั้งชายหญิงใหญ่น้อยเป็นคนถึงหกสิบเศษ
ขณะเมื่อทหารจับพวกชัวเอียวนั้น ชัวจกผู้น้องชัวเอียวมีที่ไปมิได้อยู่บ้าน ครั้นรู้ว่าพระเจ้าอิวอ๋องให้จับชัวเอียวผู้พี่ฆ่าเสียแล้ว ชัวจกก็หนีไปอยู่เมืองเตง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือสินเฮา ครั้นเห็นพระเจ้าอิวอ๋องทรงพระโกรธให้ตรวจเตรียมกองทัพจะยกไปตีเมืองสินดังนั้น ผู้ถือหนังสือก็ออกจากเมืองหลวงรีบกลับไปทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นถึงเมืองสินจึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่สินเฮาทุกประการ สินเฮาครั้นแจ้งว่ากองทัพเมืองหลวงจะยกมาก็ตกใจ จึงปรึกษาลีเจียงขุนนางว่า เมืองเราเป็นเมืองน้อย ทแกล้วทหารก็เบาบาง เห็นจะสู้กองทัพหลวงมิได้ ท่านจะคิดประการใดดี ลีเจียงจึงว่า ทุกวันนี้พระเจ้าอิวอ๋องหลงรักนางโปซู ให้ขับพระราชบุตรเสีย ขุนนางผู้สัตย์ซื่อก็เอาใจออกหาก กิตติศัพท์ที่ชั่วก็ลือไปแก่หัวเมืองทั้งปวง เกียรติยศพระเจ้าอิวอ๋องก็เสื่อมลงเหมือนพระจันทร์วันแรม และชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงทุกวันนี้มีทหารเป็นอันมาก มีเมืองขึ้นก็หลายหัวเมือง แล้วมิได้ขึ้นแก่เมืองหลวง ชาเลเทเป็นคนโลภเห็นแต่จะได้ทรัพย์สิน ขอท่านจงจัดแจงเครื่องบรรณาการมีหนังสือไปขอกองทัพมาช่วยกำจัดพระเจ้าอิวอ๋องเสียได้แล้วเราจึงยกงีเป๊กขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมืองหลวงต่อไป
สินเฮาได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงจัดแจงทองคำกับแพรบรรทุกเกวียนเป็นของคำนับ แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางผู้มีสติปัญญาเป็นทูตถือหนังสือและคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองเกียงหยง จึงบอกนายด่านให้เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเกียงหยง
ฝ่ายชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยง ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองสินให้ทูตคุมเครื่องบรรณาการมาโดยสุจริต จึงให้ทหารไปรับทูตเข้ามาแล้วถามว่าเจ้าเมืองสินใช้ท่านมาหาเราด้วยประการใด ขุนนางเมืองสินคำนับแล้วแจ้งความว่า เดิมพระเจ้าอิวอ๋องตั้งนางสินฮองฮอบุตรเจ้าเมืองสินเป็นมเหสี เกิดพระราชบุตรองค์หนึ่งชื่องีเป๊ก ครั้นอยู่มาพระเจ้าอิวอ๋องหลงรักนางโปซู จึงให้ขับงีเป๊กพระราชบุตรเสีย บัดนี้พระเจ้าอิวอ๋องเชื่อฟังเซ็กอูขุนนางผู้ใหญ่ให้จัดแจงกองทัพจะยกมาตีเมืองสิน เจ้าเมืองสินมีทแกล้วทหารน้อยเห็นจะสู้รบกองทัพเมืองหลวงมิได้ จึงมีหนังสือฉบับหนึ่งมาถึงท่าน ขุนนางเมืองสินก็ส่งหนังสือให้เจ้าเมืองเกียงหยง เจ้าเมืองเกียงหยงฉีกผนึกออกอ่าน ใจความในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าสินเฮาขอคำนับมาถึงเจ้าเมืองเกียงหยง ด้วยแต่ก่อนเจ้าเมืองโกเก๋งตั้งอยู่ในสุจริตธรรม เพราะเชื่อฟังขุนนางผู้สัตย์ซื่อ บัดนี้เจ้าเมืองโกเก๋งฟังแต่เซ็กอูคนพาล และหลงรักนางโปซูจนขับพระราชบุตรเสียจากเมือง ขุนนางผู้สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินจะว่ากล่าวสิ่งใดไม่เชื่อฟัง หัวเมืองทั้งปวงต่างก็เอาใจออกหาก ข้าพเจ้าคิดว่าเห็นว่าพระเจ้าอิวอ๋องจะสิ้นบุญแล้ว ครั้นข้าพเจ้าจะยกไปกระทำแก่เมืองโกเก๋งเล่า ทหารข้าพเจ้าน้อยนักเห็นว่าจะทำมิตลอด ขอท่านจงกรุณายกกองทัพมาช่วยข้าพเจ้าไปกำจัดพระเจ้าอิวอ๋องเสีย ถ้าได้สำเร็จทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังมีมากน้อยเท่าใดจงเป็นของๆ ท่านเถิด แต่เปลือกเมืองนั้นข้าพเจ้าขอให้แก่งีเป๊กบุตรพระเจ้าอิวอ๋องครอบครองสมบัติสืบไป
เจ้าเมืองเกียงหยงแจ้งความดังนั้นก็ยินดี รับเอาเครื่องบรรณาการไว้แล้วว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่เจ้าเมืองสินเถิดว่า เราจะยกไปสมทบทัพนายท่านไปตีเมืองโกเก๋งกำจัดอิวอ๋องเสียให้จงได้ อย่าให้นายท่านวิตกเลย ขุนนางเมืองสินก็รับคำแล้วลากลับไปแจ้งความแก่สินเฮาทุกประการ สินเฮาก็จัดแจงทหารหมื่นหนึ่ง ยกออกไปคอยกองทัพเมืองเกียงหยงอยู่ทางร่วม
ฝ่ายเจ้าเมืองเกียงหยงก็จัดทหารเอกทหารเลวที่มีกำลังและฝีมือกล้าแข็งได้หมื่นห้าพัน ให้พุดเตเตงเป็นทัพหน้า ป้วนน้าเป็นทัพหลัง เจ้าเมืองเกียงหยงเป็นทัพหลวง ยกมาถึงทางร่วม ณ กองทัพเจ้าเมืองสิน ถ้อยทีคำนับกับสินเฮาแล้ว สินเฮาจึงออกอุบายซึ่งจะนำทัพเข้าไปให้ถึงเมืองหลวง มิให้ต้องตีด่านทาง แล้วสินเฮาก็ยกทหารนำกองทัพเมืองเกียงหยงรีบไปทั้งกลางวันกลางคืน ถึงด่านตำบลใด สินเฮาก็ให้ทหารไปบอกนายด่านว่า จะพาชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงเข้ามาสวามิภักดิ์เป็นข้าพระเจ้าอิวอ๋อง นายด่านสำคัญว่าจริงก็เปิดประตูด่านให้กองทัพเข้าไปจนถึงกำแพงเมืองหลวง เจ้าเมืองเกียงหยงเกณฑ์ทหารทำกระสอบสูงศอกเศษ บรรจุดินและทรายตั้งเคียงเรียงกันเป็นสนามเพลาะ ฝังหลักมั่นขันเชนาะกระหนาบคร่าวให้มั่นคง แล้วตัดกิ่งไม้ขัดตาชะแลงแกงรั้วไก่ ขึงผ้าขาววงรอบสูงห้าศอกเศษเป็นค่าย ทำเพดานดาษพอร่มนํ้าค้าง ชาเลเทตั้งค่ายประชิดล้อมเมืองเป็นสำคัญ ให้ทหารพูนทำนบปิดคลองนํ้าที่ไหลเข้าในเมืองไว้ และตั้งระหัดไขนํ้าออกมาหมายจะให้ชาวเมืองอดนํ้า
ฝ่ายเซ็กอูขณะเมื่อมีรับสั่งให้จัดแจงกองทัพจะไปตีเมืองสินยังมิทันจะยกไป พอกองทัพเมืองเกียงหยงมาล้อมเมืองไว้ก็ตกใจ จึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ แล้วเข้าไปกราบทูลให้ทราบทุกประการ พระเจ้าอิวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกพระทัยนัก จึงตรัสปรึกษาเซ็กอูว่าทัพเมืองเกียงหยงมาตีเมืองเราครั้งนี้ประหลาดนัก ด่านตามทางหลายตำบลเหตุไรไม่ต้านทานไว้ ให้ทัพล่วงเข้ามาถึงเชิงกำแพงเมืองไม่ทันรู้ตัวฉะนี้ ท่านจะคิดอ่านสู้รบประการใด เซ็กอูจึงทูลว่าอันทัพเมืองเกียงหยงล่วงด่านเข้ามาได้ครั้งนี้ เจ้าเมืองสินนำเข้ามาชาวด่านจึงมิได้สงสัย ด้วยว่าทัพเมืองสินเคยไปมาแต่ก่อน บัดนี้ข้าพเจ้าให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่ไว้มั่นคง แต่ข้าศึกคิดปิดคลองนํ้ามิให้ไหลเข้ามาในเมือง ถ้าละไว้หลายวันเห็นผู้คนในเมืองเราจะอดนํ้า ขอให้จุดเอียนตุนขึ้นให้หัวเมืองทั้งปวงเห็นจะได้ยกมาช่วยตีเป็นศึกกระหนาบ กองทัพเมืองเกียงหยงก็จะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง พระเจ้าอิวอ๋องได้ทรงฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารให้ขึ้นไปจุดเพลิงบนเอียนตุน
ฝ่ายหัวเมืองบรรดาซึ่งอยู่ใกล้เมืองหลวง แลเห็นแสงเพลิงก็สำคัญว่าพระเจ้าอิวอ๋องให้จุดเอียนตุนเล่นเหมือนครั้งก่อนต่างเมืองก็มิได้ยกมา
ฝ่ายชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงให้ทหารตั้งค่ายประชิดเมืองโกเก๋งอยู่หลายวัน จึงให้ทหารเข้าไปทำลายประตูเมือง ทหารเมืองโกเก๋งก็คั่วกรวดทรายและเคี่ยวนํ้ามันซัดเทลงไปไม่ให้ทหารเมืองเกียงหยงเข้ามาทำลายประตูเมืองได้ ทหารเมืองเกียงหยงเอาบันไดหกมาพาดกำแพงเมืองได้หลายแห่ง ทหารเมืองโกเก๋งก็พุ่งสาตราวุธยิงเกาทัณฑ์ต้านทานไว้ ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งกันเป็นสามารถ นายทหารเมืองโกเก๋งเห็นเหลือกำลังจะต้านทานมิได้ จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าอิวอ๋อง พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสสั่งเซ็กอูว่า ท่านจงคุมทหารม้าสองร้อยทหารเกวียนสองร้อยออกไปรบกับทหารเมืองเกียงหยงดูฝีมือสักครั้งหนึ่ง เซ็กอูได้ฟังดังนั้นเป็นทุกข์ใจนัก จึงทูลบิดพลิ้วแก้ตัวว่าข้าพเจ้าเป็นขุนนางพลเรือน วิชาทหารไม่ชำนิชำนาญ เกลือกจะเสียทีแก่ข้าศึก พระเจ้าอิวอ๋องจึงตรัสว่า ในเมืองโกเก๋งนี้ราชการทหารพลเรือนก็สิทธิ์ขาดอยู่แก่ท่าน ซึ่งท่านจะบิดพลิ้วอยู่ฉะนี้ผู้ใดจะออกไปรบเล่า เมืองเราจะไม่เสียแก่ข้าศึกหรือ เซ็กอูขัดรับสั่งไม่ได้ก็บังคมลาออกมา แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือกระบี่พาทหารม้า ทหารเกวียน เปิดประตูเมืองออกไปรบกับทหารเมืองเกียงหยงซึ่งเข้ามาประชิดประตูนั้นถอยห่างออกไป
ขณะนั้นชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงกับสินเฮาเจ้าเมืองสินยืนม้าอยู่หน้าค่าย แลเห็นเซ็กอูออกมา สินเฮาจึงบอกทหารทั้งปวงว่า เซ็กอูคนนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง เร่งจับตัวมาฆ่าเสียให้จงได้ พุดเตเตงแม่ทัพหน้าได้ยินดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับเซ็กอู เซ็กอูไม่ชำนาญในการทหารกลัวจะเสียทีก็ขับม้าหนี พุดเตเตงขับม้าตามทันเอาทวนแทงถูกเซ็กอูตกจากหลังม้าตาย ทหารเมืองโกเก๋งเห็นแตกหนีเข้าเมือง ชาเลเทกับสินเฮาเห็นได้ทีก็ขับทหารไล่ติดตามเข้าไป ทหารเมืองโกเก๋งปิดประตูเมืองไม่ทัน ทหารเมืองเกียงหยงเข้าเมืองได้ก็จุดเพลิงเข้าเป็นหลายแห่ง ไล่ฆ่าทหารชาวเมืองเป็นอลวน ขุนนางในเมืองหลวงต่างแตกหนีกระจัดกระจายไม่สู้รบ สินเฮาร้องห้ามไม่ให้ทำอันตรายแก่ชาวเมืองทั้งปวง ทหารเมืองเกียงหยงก็ไม่ฟัง ไล่ฆ่าฟันชาวเมืองเข้าไปถึงประตูวัง
ฝ่ายพระเจ้าอิวอ๋องได้ยินเสียงอื้ออึง แจ้งว่าข้าศึกเข้าเมืองได้ก็ตกพระทัยนัก จึงให้นางโปซูกับเป๊กฮกขึ้นขี่รถๆ หนึ่ง พระเจ้าอิวอ๋องรถๆ หนึ่ง ให้เปิดประตูหลังวังขับรถออกมาพบเตงเป๊กอิวที่ประตูวัง เตงเป๊กอิวก็เชิญเสด็จขึ้นไปบนเขาลิสาน เขาลิสานอยู่ในกำแพงเมืองชั้นนอก พระเจ้าอิวอ๋องสิ้นสติไม่รู้ที่จะคิดประการใด จึงให้จุดเอียนตุนขึ้นอีกครั้งหนึ่งก็ไม่ได้เห็นกองทัพหัวเมืองยกมา
พออินกิ๋วมาทันเสด็จทูลพระเจ้าอิวอ๋องว่า ข้าศึกจุดเพลิงติดฉางข้าวขึ้นไหม้ลุกลามไปเป็นอันมาก เค็ดก๋งกับเจก๋งนั้นทหารเมืองเกียงหยงฆ่าเสียแล้ว พระเจ้าอิวอ๋องฟังอินกิ๋วทูลความมิทันขาดคำ พอได้ยินเสียงเท้าม้าและทหารเมืองเกียงหยงอื้ออึงขึ้นมาบนเขาแล้วร้องว่า อิวอ๋องอยู่แห่งใดเร่งออกมาโดยดี
พระเจ้าอิวอ๋องยิ่งตกพระทัยนัก ยุดมือเตงเป๊กอิวเข้าไว้ทรงพระกันแสงตรัสแก่เตงเป๊กอิวว่า เมื่อเซ็กอูจุดเอียนตุนจะให้นางโปซูหัวเราะนั้นท่านได้ห้ามปรามเราไม่ฟังคำท่าน ครั้นบ้านเมืองเกิดศึกขึ้นเราให้จุดเอียนตุนจะให้หัวเมืองยกทัพมาช่วยก็ไม่เห็นมา เห็นหัวเมืองทั้งปวงจะสำคัญว่าจุดเอียนตุนเล่นเหมือนครั้งก่อนจึงมิได้มาช่วย ครั้งนี้เราถึงแก่อับจนแล้ว เห็นแต่ท่านจงช่วยคิดอ่านให้เรารอดชีวิต เตงเป๊กอิวจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะคิดอุบายล่อลวงทหารเมืองเกียงหยงให้ไปหาที่พลับพลาสูง แล้วข้าพเจ้าจะเชิญเสด็จพระองค์หนีไปทางหลังเขาลิสาน เตงเป๊กอิวจึงสั่งอินกิ๋วว่า เราจะไปจุดเพลิงที่พลับพลาสูง ท่านจงเชิญเสด็จไปบนหลังเขาลิสาน เตงเป๊กอิวสั่งอินกิ๋วแล้วก็ไปจุดเพลิงไหม้พลับพลาสูงขึ้น แล้วรีบขับม้าตามเสด็จพระเจ้าอิวอ๋องไป
ขณะนั้นโกลิเซ็กนายทหารเมืองเกียงหยง เห็นเพลิงไหม้พลับพลาสูงขึ้นจึงขับม้าพาทหารมาดูมิได้เห็นผู้ใดก็กลับไปทางหลังเขาแลเห็นรถสองรถมีแต่ทหารสองคนขี่ม้าตามหลังรถไป โกลิเซ็กก็ขับม้ารำทวนไล่กระชั้นเข้าไป เตงเป๊กอิวก็กลับม้ามารบกับโกลิเซ็กได้ห้าเพลง โกลิเซ็กเสียทีเตงเป๊กอิวเอาทวนแทงถูกโกลิเซ็กตกม้าลงตาย แล้วเตงเป๊กอิวก็เชิญเสด็จพระเจ้าอิวอ๋องรีบหนีไป
ฝ่ายขุนนางเมืองหลวงรู้ว่าพระเจ้าอิวอ๋องหนีข้าศึกไปถึงเขาลิสานต่างคนไปตามเสด็จ ทหารเมืองเกียงหยงเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงไปเป็นอันมากถูกขุนนางทั้งปวงล้มตายแตกหนีกระจายไปสิ้น
ขณะนั้นเจ้าเมืองเกียงหยงขับม้าพาทหารมาทางหลังเขาลิสานพบพระเจ้าอิวอ๋อง เจ้าเมืองเกียงหยงมิได้รู้จักจึงขับม้าพาทหารเข้าล้อมไว้ เตงเป๊กอิวกับอินกิ๋วสู้รบเป็นสามารถ เห็นเหลือกำลังจะต้านทานมิได้ เตงเป๊กอิวก็ขับม้าฝ่าทหารเมืองเกียงหยงออกจากที่ล้อม ชาเลเทก็ขับม้าพาทหารเข้าจับพระเจ้าอิวอ๋องกับอินกิ๋วไว้ได้ ชาเลเทเห็นเข็มขัดประดับแก้วเป็นของกษัตริย์ก็รู้ว่าพระเจ้าอิวอ๋อง เจ้าเมืองเกียงหยงก็ให้ทหารพาพระเจ้าอิวอ๋องกับเป๊กฮกอินกิ๋วไปฆ่าเสีย
ขณะเมื่อเจ้าเมืองเกียงหยงฆ่าพระเจ้าอิวอ๋องเสียนั้น ศักราชพระเจ้าอิวอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบเอ็ดปี เสียเมืองแก่เจ้าเมืองเกียงหยง เจ้าเมืองเกียงหยงก็พานางโปซูลงจากเขาลิสานมาหาสินเฮา
ฝ่ายสินเฮาเห็นไฟไหม้เมืองหลวงขึ้น เกรงทหารเมืองเกียงหยงจะทำอันตรายแก่พระเจ้าอิวอ๋อง ก็ให้ทหารขึ้นดับไฟ แต่ตัวสินเฮานั้นรีบไปถอดนางสินฮองฮอ ซึ่งต้องจำออกจากตึกที่จำขัง แล้วเข้าไปค้นหาพระเจ้าอิวอ๋องในวังก็มิพบ พอขันทีบอกว่าพระเจ้าอิวอ๋องพานางโปซูหนีไปเขาลิสาน สินเฮาแจ้งความนั้นแล้วออกจากประตูเมืองไปถึงเขาลิสาน พบเจ้าเมืองเกียงหยงพานางโปซูกลับมา จึงถามว่าพบพระเจ้าอิวอ๋องหรือไม่ เจ้าเมืองเกียงหยงบอกสินเฮาว่า พระเจ้าอิวอ๋องกับเป๊กฮกเราฆ่าเสียแล้ว สินเฮาได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงว่า เดิมข้าพเจ้าขอกองทัพท่านมาช่วยกำจัดพระเจ้าอิวอ๋องพอพ้นจากเมือง จะให้งีเป๊กขึ้นว่าราชการแทนบิดา ครั้นท่านเข้าเมืองได้ ให้จุดไฟเผาเมืองแล้วฆ่าพระเจ้าอิวอ๋องเสียฉะนี้ ขุนนางและราษฎรทั้งปวงจะนินทาว่าข้าพเจ้าทำร้ายพระมหากษัตริย์ไม่ควรนัก เจ้าเมืองเกียงหยงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะว่า ท่านใจอ่อนเหมือนใจผู้หญิง เราเห็นว่าอิวอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม เราจึงฆ่าเสียหามีความนินทาไม่ ว่าแล้วเจ้าเมืองเกียงหยงก็กลับไปค่าย
สินเฮาก็ไปทำการฝังศพพระเจ้าอิวอ๋อง ณ เขาลิสาน ตามอย่างกษัตริย์ แล้วกลับมาเมืองหลวงจัดแจงที่เสด็จออกให้เจ้าเมืองเกียงหยงอยู่อาศัย แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเจ้าเมืองเกียงหยงและทหารทั้งปวง เจ้าเมืองเกียงหยงกับนางโปซูกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันเป็นสุขสบายอยู่ มิได้คิดที่จะกลับไปบ้านเมือง สินเฮาเข้าไปว่ากล่าวตักเตือนเจ้าเมืองเกียงหยงเป็นหลายครั้ง จะให้เจ้าเมืองเกียงหยงกลับไปเมือง เจ้าเมืองเกียงหยงก็มิได้ไป ด้วยนางโปซูชวนเจ้าเมืองเกียงหยงไว้จะให้อยู่เมืองโกเก๋ง
สินเฮามิรู้ที่จะทำประการใด จึงพานางสินฮองฮอมาอาศัยตึกริมประตูเมือง แล้วแต่งหนังสือลับสามฉบับ ให้ม้าเร็วถือไปถึงกีเสือเจ้าเมืองจิ้น หัวเมืองทิศเหนือฉบับหนึ่ง ไปถึงกีโหเจ้าเมืองโอย หัวเมืองตะวันออกฉบับหนึ่ง ไปถึงเองไขเจ้าเมืองจิ๋น หัวเมืองตะวันตกฉบับหนึ่ง ใจความในหนังสือต้องกันทั้งสามฉบับ ม้าใช้ทั้งสามต่างคนรับหนังสือคำนับลาขึ้นม้าแยกกันไปตามสินเฮาสั่ง
ขณะนั้นพอมีผู้มาบอกสินเฮาว่าทหารเมืองเกียงหยงฆ่าเตงเป๊กอิวตาย สินเฮาจึงแต่งหนังสืออีกฉบับหนึ่งไปถึงเตงกุดเจ้าเมืองเตง ซึ่งเป็นบุตรเตงเป๊กอิวว่า ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงยกมาตีเมืองหลวงได้ เตงเป๊กอิวเชิญเสด็จพระเจ้าอิวอ๋องหนีไป ทหารเมืองเกียงหยงตามจับพระเจ้าอิวอ๋องฆ่าเสีย เตงเป๊กอิวถูกลูกเกาทัณฑ์ตายอยู่กลางทาง ไม่มีผู้ใดฝังศพ บัดนี้เจ้าเมืองเกียงหยงเข้าอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้กลับไปเมือง เราก็ได้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ๋นให้ยกกองทัพมาช่วยกำจัดเจ้าเมืองเกียงหยงด้วย ให้เจ้าเมืองเตงรีบยกทหารมาโดยเร็ว จะได้ทำการฝังศพเตงเป๊กอิวผู้บิดา ถ้าช้าอยู่เมืองหลวงจะเป็นเมืองของชาเลเท เจ้าเมืองเกียงหยงแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งม้าเร็วไปเมืองเตง
ฝ่ายเตงกุดเจ้าเมืองเตง ออกนั่งข้างหน้าปรึกษาราชการกับขุนนางทั้งปวง พอนายประตูเข้ามาบอกว่ามีผู้ถือหนังสือมาจึงคำนับส่งหนังสือให้ เตงกุดรับหนังสือมาอ่านแจ้งความว่า ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงยกทัพมาตีเมืองหลวงได้ ฆ่าพระเจ้าอิวอ๋องและบิดาตาย เตงกุดแจ้งดังนั้นก็ร้องไห้รักบิดาจนสิ้นสมปฤดี ครั้นหายความโศกแล้วจึงนุ่งห่มขาวตามธรรมเนียม เตงกุดคิดแค้นเจ้าเมืองเกียงหยงนักจึงจัดแจงทหารเอกสามร้อยขี่เกวียนคนละเล่ม มีทหารเลวตามเกวียนเล่มละสิบคน ทหารม้าสามร้อย ทหารเลวตามม้าละสิบคน เข้ากันเป็นทหารเอกหกร้อย ทหารเลวหกพัน ตั้งเป็นกระบวนทัพสรรพด้วยเครื่องสาตราวุธพร้อมแล้ว เตงกุดแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธขึ้นขี่เกวียนด้วยม้า ยกทัพออกจากเมืองเตง ให้กองทัพหน้าตัดทางตรงไปเมืองหลวงเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นถึงด่านเมืองโกเก๋งจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยง ใช้ให้คนไปสืบราชการอยู่ ณ ด่าน ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองเตงยกทัพมา ก็ขึ้นม้ารีบเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเกียงหยงทุกประการ ชาเลเทได้แจ้งดังนั้น จึงสั่งพุดเตเตงกับบ้วนน้าให้คุมทหารไปซุ่มอยู่ที่ริมประตูชั้นนอก ถ้าทัพเมืองเตงทำลายประตูเมืองชั้นนอกเข้ามา จึงให้ตีม้าล่อกลองรบขึ้นขับทหารตีตัดหลัง เราจะเปิดประตูชั้นกลางออกไปรบต้านหน้าไว้ จับตัวเตงกุดให้จงได้ ทหารทั้งสองรับคำไปทำตามสั่ง ชาเลเทจัดทหารพร้อมกันแล้ว ขึ้นไปแอบคอยฟังม้าล่ออยู่บนเชิงเทินชั้นกลาง
ฝ่ายเตงกุดครั้นเวลาคํ่าจัดแจงทหารจะยกเข้าตีเมืองโกเก๋ง ก๋งจูเสงจึงห้ามเตงกุดว่า กองทัพเรายกมาทั้งกลางวันกลางคืนพึ่งมาถึง ทหารยังอิดโรยกำลังอยู่ จะรีบยกเข้าตีเมืองโกเก๋งนั้นเห็นจะเสียทีของดไว้ท่ากองทัพสามเมืองมาพร้อมกันก่อน จึงยกเข้าตีเมืองโกเก๋งเห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย เตงกุดจึงว่าซึ่งท่านว่าก็ชอบอยู่ แต่เราเห็นว่าถ้างดกองทัพไว้หลายวัน เจ้าเมืองเกียงหยงรู้ก็จะรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง เห็นเราจะทำยาก จำจะรีบยกเข้าตีเสียโดยเร็วอย่าให้ทันรู้ตัว ก็คงจะได้ชัยชนะโดยง่ายเหมือนกัน ว่าแล้วเตงกุดแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน ยกทหารออกจากค่ายไปถึงเชิงกำแพงเมืองโกเก๋ง เห็นประตูเมืองปิดอยู่ไม่ได้เห็นทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินจึงสั่งทหารให้ทำลายประตูเข้าไป
ฝ่ายพุดเตเตงกับบ้วนน้าซึ่งซุ่มอยู่นั้น เห็นทัพเตงกุดถลำเข้าไปได้ทีก็ให้ตีม้าล่อและกลองศึก ขับทหารออกสกัดทางไว้ ฝ่ายชาเลเทขึ้นแอบอยู่บนเชิงเทิน เห็นทหารสองนายออกสกัดทางไว้แล้วก็ลงจากเชิงเทิน ขึ้นม้าถือทวนพาทหารเปิดประตูเมืองชั้นกลางออกรบต้านทานทัพเตงกุดไว้ ทหารทั้งสองฝ่ายพุ่งสาตราวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นสามารถ พุดเตเตงกับบ้วนน้าก็ขับทหารตีกระหนาบหลัง เตงกุดตกอยู่ในกลางศึกกระหนาบ ทหารถูกอาวุธล้มตายเป็นอันมาก เห็นจะต้านทานไม่ได้ก็ขับม้าฝ่าทหารพุดเตเตงออกมานอกเมือง ทหารเกียงหยงก็ไล่ติดตามฆ่าฟันทหารเตงกุดไปทางประมาณสามร้อยเจ็ดสิบเส้น ชาเลเทให้ตีม้าล่อเรียกทหารกลับ เก็บได้เครื่องสาตราวุธเป็นอันมากแล้วคืนเข้าเมือง
ฝ่ายเตงกุดแตกหนีทหารเมืองเกียงหยงมาถึงตำบลเป๊กเอี๋ยงจึงหยุดตรวจทหารที่เหลือมาได้สองส่วน ตายในที่รบประมาณส่วนหนึ่ง เตงกุดเสียใจนัก จึงว่าแก่ก๋งจูเสงว่า เราเสียทีแก่ทหารเมืองเกียงหยงครั้งนี้ เพราะเราไม่เชื่อท่านห้ามปราม จึงได้อัปยศแก่ชาเลเทท่านจะคิดอ่านประการใดเล่า ก๋งจูเสงจึงว่า บัดนี้เราก็มาถึงตำบลเป๊กเอี๋ยงหนทางจะไปเมืองโอย จำเราจะไปพากองทัพเมืองโอยกลับมาช่วยกันเป็นสองทัพ ตีทัพเมืองเกียงหยงเห็นจะได้ชัยชนะ เตงกุดได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงขับม้าพาทหารเดินไปได้สองวันพอได้ยินเสียงอื้ออึงมาข้างหน้า แลไปเห็นธงหน้าทัพจารึกอักษรว่า โอยฮาบุนเก๋งแปลว่ากองทัพเจ้าเมืองโอย เตงกุดก็ยินดีจึงหลีกเข้าข้างทาง พอเจ้าเมืองโอยมาถึง เตงกุดลงจากหลังม้าเข้าไปคำนับกีโหเจ้าเมืองโอย กีโหเจ้าเมืองโอยไม่รู้จักเตงกุด รับคำนับแล้วจึงถามว่าท่านชื่อไร พาทหารมาตั้งอยู่ที่นี่จะไปไหน เตงกุดจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตงกุดเป็นเจ้าเมืองเตง บิดาข้าพเจ้าชื่อเตงเป๊กอิว บัดนี้เจ้าเมืองสินมีหนังสือบอกไปถึงข้าพเจ้าว่า ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงยกทัพมาตีเมืองโกเก๋งได้ ฆ่าพระเจ้าอิวอ๋องเสีย ทั้งบิดาข้าพเจ้าก็ถูกเกาทัณฑ์ตาย ข้าพเจ้ายกมารบแก้แค้นก็เสียทีแก่ทหารเมืองเกียงหยง ข้าพเจ้าจะไปเชิญท่านมาช่วยจับเจ้าเมืองเกียงหยงฆ่าเสีย พอพบกองทัพท่านยกมาข้าพเจ้านี้ยินดีหาที่สุดมิได้ ดูท่านแก่ชราลงกว่าแต่ก่อน แต่รูปทรงยังสมบูรณ์งามดังเทวดา อายุท่านทุกวันนี้ประมาณสักเท่าใด กีโหเจ้าเมืองโอยจึงบอกว่า อายุเราได้แปดสิบห้าปีแล้ว แต่กำลังวังชายังปกติอยู่ ซึ่งเมืองโกเก๋งเสียแก่ชาเลเทนั้น เจ้าเมืองสินก็มีหนังสือบอกไปถึงเรากับเจ้าเมืองจิ้นเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความแล้ว กองทัพเมืองจิ้นเมืองจิ๋นก็จะยกตามมาข้างหลัง แล้วกีโหกับเตงกุดก็ยกทัพมาตั้งค่ายลงสองค่าย ใกล้เมืองโกเก๋งทางสามร้อยเจ็ดสิบเส้น กีโหจึงให้ม้าเร็วไปสืบกองทัพเมืองจิ๋นเมืองจิ้น ม้าเร็วก็ไปสืบได้ความแล้วกลับมาบอกกีโหว่า ทัพเมืองจิ้นยกมาตั้งค่ายอยู่ทิศเหนือ ทัพเมืองจิ๋นนั้นตั้งค่ายอยู่ทิศตะวันตก ทั้งสองทัพตั้งค่ายห่างเมืองทางประมาณสองร้อยห้าสิบเส้น กีโหได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงว่า เองไขเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพมาช่วยเมืองหลวงครั้งนี้เพราะบุญงีเป๊กไทจู๊จะได้สืบเชื้อพระวงศ์ต่อไป
เตงกุดได้ฟังกีโหชมแต่เจ้าเมืองจิ๋นก็น้อยใจ จึงถามกีโหว่าท่านชมแต่เจ้าเมืองจิ๋นเมืองเดียว หัวเมืองทั้งปวงซึ่งยกมาครั้งนี้มิได้ยกความชอบนั้นด้วยเหตุประการใด กีโหหัวเราะแล้วว่า ซึ่งเราชมเจ้าเมืองจิ๋น เพราะเจ้าเมืองจิ๋นกับเจ้าเมืองเกียงหยงเป็นข้าศึกกัน ทหารชาเลเทสู้ทหารเมืองจิ๋นมิได้ อันเมืองจิ๋นกับเมืองเกียงหยงอยู่ใกล้แดนกัน ทหารเมืองจิ๋นก็รู้จักภาษาชาวเมืองเกียงหยง ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นยกมาช่วยกำจัดเจ้าเมืองเกียงหยงครั้งนี้ เราเห็นว่าจะได้ชัยชนะ
ขณะนั้นนายประตูเข้ามาบอกว่า เจ้าเมืองจิ้นกับเจ้าเมืองจิ๋นจะมาคำนับ กีโหก็ให้ออกไปรับเข้ามาในค่าย เชิญให้นั่งที่สมควร ต่างคำนับกันตามธรรมเนียม เองไขเจ้าเมืองจิ๋น กีเสือเจ้าเมืองจิ้นเห็นเตงกุดนุ่งผ้าขาวห่มขาว จึงถามกีโหว่าผู้นี้ชื่อไร กีโหจึงบอกว่าชื่อเตงกุดบุตรเตงเป๊กอิว เองไขเจ้าเมืองจิ๋นกับกีเสือเจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นต่างทักทายเตงกุด กีโหจึงว่าทุกวันนี้เราก็แก่ชรา สติปัญญาก็เคลิ้มเขลาไม่ว่องไวเหมือนแต่ก่อน เราอุตส่าห์ยกทัพมาด้วยความกตัญญูต่อแผ่นดิน บัดนี้กองทัพก็พร้อมแล้ว ท่านทั้งสองยังกำลังหนุ่มทั้งสติปัญญาก็เฉลียวฉลาด ช่วยกันยกเข้าตีทัพเมืองเกียงหยงเสียให้ได้โดยเร็ว ถ้าช้าถึงสองวันเราเห็นว่าเจ้าเมืองเกียงหยงรู้ตัวก็จะคิดจัดแจงรักษาเมืองไว้มั่นคง ภายหลังเราจะทำยาก ท่านจะเห็นประการใด เองไขจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ชอบนัก แต่ข้าพเจ้าแจ้งความอยู่ว่านํ้าใจชาเลเทเป็นคนโลภทรัพย์และเมามัวไปด้วยการอิสตรี เจ้าเมืองเกียงหยงได้นางโปซูเป็นภรรยาเห็นจะเพลิดเพลินไป หาคิดที่จะทำการป้องกันรักษาชีวิตของตัวไม่ ข้าพเจ้าจะเขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมืองหลวงให้สินเฮาเปิดประตูเมืองรับ เวลาคํ่านี้จะเข้าปล้นเมืองจับตัวชาเลเทประหารชีวิตเสีย ท่านจะเห็นประการใด กีโหเห็นชอบด้วย จึงเกณฑ์ให้กีเสือไปคอยประตูด้านเหนือ ให้เองไขไปคอยประตูด้านตะวันออก เราจะเข้าประตูด้านใต้ ให้เตงกุดไปคอยที่ช่องแคบข้างทิศตะวันตก เวลาสามยามเราจะจุดประทัดสัญญาให้เข้าเมืองพร้อมกันทั้งสามด้าน ถ้าชาเลเทเสียทีหนีไปทิศตะวันตกถึงที่ช่องแคบแล้ว ให้เตงกุดขับทหารออกจับฆ่าเสียให้สิ้น ครั้นเวลาเย็นลงต่างคนก็ไปตามกีโหสั่ง
ฝ่ายสินเฮาตั้งอยู่ในเมืองหลวงข้างทิศตะวันออก แจ้งว่าเจ้าเมืองเตงยกมาเสียทีแก่ทหารเมืองเกียงหยงก็เสียใจนัก จึงให้ทหารขึ้นหอคอยคอยดูกองทัพหัวเมืองมิได้ขาด พอตะวันยอแสง มีผู้ได้หนังสือเองไขผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้ามาในเมืองไปส่งมอบสินเฮา สินเฮาอ่านแจ้งความแล้วก็ดีใจ จึงบอกจิวก๋งว่า กองทัพหัวเมืองยกมาจะปล้นเมืองจับเจ้าเมืองเกียงหยงในเวลาคํ่านี้ ท่านจงพาพวกทหารเราไปปลอมเป็นทหารเกียงหยงอยู่ที่ประตูเมืองทั้งสี่ด้าน เราจะเข้าไปพูดล่อลวงให้เจ้าเมืองเกียงหยงขนทรัพย์สิ่งของเปิดประตูเมืองหนี ถ้าเจ้าเมืองเกียงหยงจะคิดอ่านต่อสู้มิหนีจากเมืองหลวง เวลาคํ่าลงท่านจงคอยฟังเสียงประทัดนอกเมือง ถ้าได้ยินประทัดสัญญาแล้วจงเปิดประตูทั้งสี่ด้านรับกองทัพหัวเมืองเข้ามา จะได้ช่วยกันจับเจ้าเมืองเกียงหยงฆ่าเสีย จิวก๋งก็รับคำแล้วไปจัดทหารให้ไปปลอมเป็นทหารเมืองเกียงหยง อยู่ทุกประตูเมืองตามสิ้นเฮาสั่ง
สินเฮาจึงเข้าไปหาเจ้าเมืองเกียงหยงแล้วบอกว่า บัดนี้กองทัพเมืองจิ้นและหัวเมืองทั้งปวงยกมาเป็นสามารถหลายเมืองแล้ว ท่านจะต้องการทรัพย์ข้าวของสิ่งใดก็เร่งขนไปเสียในเวลากลางคืนวันนี้ ถ้าช้าอยู่จนรุ่งเช้าหัวเมืองทั้งปวงจะยกเข้าล้อมเมืองโกเก๋งไว้เห็นจะออกยาก จะต้องรบพุ่งกันจนสิ้นฝีมือ ถ้าเสียทีแก่หัวเมืองทั้งปวงท่านจะเสียประโยชน์หลายประการ
เจ้าเมืองเกียงหยงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงว่า เราอยู่ทั้งนี้จะปรารถนาครองเมืองก็หามิได้ เราจะต้องการแต่ผู้หญิงรูปงามกับทรัพย์เงินทองสิ่งของทั้งปวง ท่านจงอยู่รับกองทัพหัวเมืองเถิด เราจะลาไปในเวลาวันนี้แล้ว เจ้าเมืองเกียงหยงจึงสั่งพุดเตเตงกับบ้วนน้าว่า ท่านจงขนทรัพย์สิ่งของทองเงินกับนางสนมซึ่งนางโปซูเลือกสรรไว้นั้นบรรทุกเกวียนไว้ให้พร้อม เราจะหนีกองทัพหัวเมืองไปในเวลาคํ่าวันนี้
นายทหารทั้งสองรับคำ แล้วลาออกมาขนของบรรทุกเกวียนไว้ตามเจ้าเมืองเกียงหยงสั่ง ครั้งนั้นพวกทหารชาเลเทได้ผู้หญิงชาวเมืองหลวงเป็นภรรยาคนละคนบ้าง สองคนบ้าง ครั้นรู้ว่านายจะล่าทัพก็จัดแจงเกวียนบรรทุกข้าวของอยู่วุ่นวาย ครั้นเวลาคํ่าพุดเตเตงกับบ้วนน้าก็ให้เปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศขับเกวียนอพยพครอบครัวออกจากเมือง
ฝ่ายเองไข กีโห กีเสือ ซึ่งซุ่มทัพอยู่ประตูเมือง ครั้งเห็นทหารเกียงหยงเปิดประตูขับเกวียนออกมาดังนั้น กีโหได้ทีก็ให้จุดประทัดสัญญา ทหารหัวเมืองทั้งสามเมืองก็ตีกลองศึกอื้ออึงขึ้นแล้วไล่ฆ่าฟันทหารเกียงหยงเข้ามาในประตูเมืองทั้งสามด้าน พุดเตเตงกับบ้วนน้าจะต้านทานมิได้ ก็ขับม้าฝ่าทหารหนีเอาชีวิตรอด กองทัพหัวเมืองก็ไล่ฆ่าฟันทหารเกียงหยงเข้ามาถึงประตูวัง
ขณะนั้นเจ้าเมืองเกียงหยงได้ยินทหารอื้ออึงรู้ว่าทัพหัวเมืองเข้าเมืองได้ ก็ตกใจ มิทันใส่เกราะฉวยได้ทวน ขึ้นหลังม้าพาทหารประมาณร้อยเศษออกจากวังหนีไปทางประตูตะวันตก ขณะนั้นนางโปซูตกใจวิ่งเสือกสนอยู่ในวัง ครั้นจะตามเจ้าเมืองเกียงหยงไปก็กลัวทัพหัวเมืองจะจับตัวได้ จึงคิดแต่ในใจว่าพระเจ้าอิวอ๋องก็ตายแล้ว เจ้าเมืองเกียงหยงก็ทิ้งเสียฉะนี้ เราจะครองชีวิตไว้ ถ้างีเป๊กได้เป็นเจ้า มารดางีเป๊กกับงีเป๊กพยาบาทจะทำโทษเราถึงสาหัส จะฆ่าตัวให้ตายเสียดีกว่า คิดแล้วนางโปซูก็ผูกคอตายในเวลากลางคืนวันนั้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเกียงหยงขับม้าพาทหารหนีมา จะไปทางเหนือทางใต้ก็มิได้ เห็นแต่ทหารหัวเมืองอยู่แน่นไปทุกทิศ ก็ขับม้าเข้ารบรอหาที่ช่องจะออก พอเห็นทหารเมืองจิ้นจุดคบเพลิงสว่างขึ้น เจ้าเมืองเกียงหยงตกใจนัก ก็ขับม้าฟันฝ่าทหารหนีไปทางตะวันตก พบเตงกุดยืนม้าอยู่กลางทาง เตงกุดขับม้ารำทวนเข้ารบ เจ้าเมืองเกียงหยงรบกับเตงกุดอยู่กลางแปลงเห็นกองทัพเมืองจิ้นใกล้เข้ามา ก็ขับม้าฝ่าทหารเมืองเตงหนีไป เตงกุดเองไขก็ขับม้าพาทหารไล่ติดตามไปทางประมาณหกร้อยยี่สิบห้าเส้น เป็นเวลาดึกมืดนักจะตามต่อไปมิได้ ก็พากันกลับมาเก็บทรัพย์สิ่งของซึ่งทหารเมืองเกียงหยงทิ้งไว้ตกเรี่ยรายอยู่เป็นอันมากจนเวลารุ่งสว่าง
เจ้าเมืองโอยเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองจิ้นเจ้าเมืองจิ๋น ก็ให้ทหารขนทรัพย์สิ่งของทองเงินซึ่งเป็นของหลวงและนางสนมกำนัลเข้าไปส่งสินเฮา สินเฮาก็มอบให้ชาวพระคลังรักษาไว้ตามที่ แล้วส่งนางสนมทั้งปวงเข้าไปในวัง สินเฮาจึงเชิญเจ้าเมืองทั้งสี่เข้ามาที่อยู่ ต่างคนคำนับกันแล้วสินเฮาจึงสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งโต๊ะเลี้ยง กีโหจึงว่าเมืองหลวงยังหาเจ้ามิได้ จะพากันมานั่งกินโต๊ะอยู่ ไม่คิดอ่านที่จะไปเชิญไทจู๊มาเป็นเจ้านั้นไม่ควร บัดนี้เรากำจัดชาเลเทได้แล้ว ชอบให้ไปเชิญงีเป๊กมาครองราชสมบัติสืบเชื้อพระวงศ์บำรุงราษฎรให้เป็นสุข แล้วเราจึงนั่งกินโต๊ะเสพสุราลงคอ เจ้าเมืองเตงได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงว่า ข้าพเจ้ายังหามีความชอบในไทจู๊ไม่ จะขอไปเชิญเสด็จไทจู๊มาครองสมบัติเป็นความชอบของข้าพเจ้าไว้ ขอท่านทั้งสี่จงกรุณาช่วยทำนุบำรุงให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางแทนบิดาสืบไป เจ้าเมืองทั้งสี่จึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะช่วยทูลเสนอให้ท่านได้เป็นขุนนางแทนบิดา ซึ่งท่านจะไปเชิญเสด็จไทจู๊มาครั้งนี้ เราทั้งสี่เมืองจะเกณฑ์ทหารให้ไปด้วย เจ้าเมืองเตงจึงตอบว่าแต่พวกทหารของข้าพเจ้าก็พอจะไปเชิญเสด็จไทจู๊ได้มิให้เป็นอันตรายท่านอย่าวิตกเลย เจ้าเมืองเตงก็คำนับลาออกมาจัดแจงทหารเกวียน ทหารม้า ยกออกจากเมืองไปเมืองสิน
ฝ่ายงีเป๊กอยู่เมืองสิน ตั้งแต่สินเฮาผู้ตากับเจ้าเมืองเกียงหยงยกทัพไปตีเมืองหลวง มิได้รู้ว่าดีและร้ายประการใด งีเป๊กเป็นทุกข์ใจนัก คอยฟังข่าวอยู่ทุกวันมิได้ขาด ครั้นเตงกุดไปถึงเมืองสิน นายประตูเข้ามาบอกงีเป๊กว่าเจ้าเมืองเตงมาแต่เมืองหลวงจะเข้ามาคำนับท่าน งีเป๊กจึงสั่งให้ขุนนางออกไปรับเจ้าเมืองเตงเข้ามา เตงกุดคำนับงีเป๊กแล้วบอกว่า ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงยกทัพมาตีเมืองหลวงได้ จับพระเจ้าอิวอ๋องฆ่าเสีย เจ้าเมืองสินมีหนังสือไปถึงเมืองโอยซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ กับหัวเมืองทั้งสามยกมากำจัดเจ้าเมืองเกียงหยงเสียได้แล้ว กีโหให้ข้าพเจ้ามาเชิญพระองค์เสด็จไปครองเมืองหลวง งีเป๊กแจ้งว่าเจ้าเมืองเกียงหยงฆ่าพระบิดาเสียดังนั้นก็ร้องไห้แค้นใจว่ามิได้ไปช่วยบิดาทำการศึก จึงลุกขึ้นจะเอาศีรษะโดนเสาเสียให้ตาย เตงกุดก็เข้ากอดงีเป๊กไว้แล้วว่า จักได้เป็นกษัตริย์อยู่แล้ว จะมาทำดังนี้หาควรไม่ ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงจะพึ่งบุญผู้ใด งีเป๊กได้ฟังดังนั้นก็ได้สติทรุดนั่งลง ขุนนางทั้งปวงต่างคนว่ากล่าวเอาใจงีเป๊กให้บรรเทาที่ความโศกแล้ว เจ้าเมืองเตงก็จัดหาทหารคู่แห่ เตรียมรถและเครื่องสูงสำหรับกษัตริย์เสร็จแล้ว ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็เชิญงีเป๊กขึ้นทรงรถ ตีม้าล่อฆ้องกลอง ทหารแห่ออกจากเมืองสินเดินตามระยะทางไปเมืองหลวง
ฝ่ายกีโหกับเองไขกีเสือ และขุนนางทั้งปวงรู้ว่างีเป๊กมาจะใกล้ถึงเมืองหลวงก็ชวนกันไปคอยรับเสด็จ ทางไกลประมาณสามร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น พอรถงีเป๊กมาถึงต่างคนต่างคำนับแล้วเชิญงีเป๊กเข้าในเมืองหลวง งีเป๊กเห็นตึกกว้านบ้านขุนนางเพลิงไหม้ ถิ่นฐานที่เคยสนุกสบายก็ร่วงโรยไปสิ้นทุกแห่ง งีเป๊กก็กลั้นความโศกมิได้ก็ร้องไห้รักพระบิดา จนมาถึงเกยจึงลงจากรถเข้าไปคำนับสินเฮา ณ ที่ออกขุนนาง ขุนนางทั้งปวงก็คำนับงีเป๊กพร้อมกันแล้ว งีเป๊กเข้าไปในวังคำนับนางสินฮองฮอผู้มารดา ต่างร้องไห้เล่าซึ่งความทุกข์ยากแต่หลังทุกประการ
ขณะนั้นสินเฮาจึงให้จิวก๋งไปจัดแจงตำหนักและที่บรรทมซึ่งชำรุดให้งามบริบูรณ์ขึ้นดังเก่า ครั้นถึงวันฤกษ์ดีกีโหกับสินเฮาก็ตั้งเครื่องบวงสรวงเทวดาซึ่งตั้งแผ่นดินและแผ่นฟ้า จุดธูปเทียนบูชาพระมหากษัตริย์ ณ หอไทเบี้ยว แล้วยกงีเป๊กขึ้นเสวยราชสมบัติ ทรงพระนามพระเจ้าเบ๊งอ๋องครองเมืองโกเก๋ง
วันหนึ่งพระเจ้าเบ๊งอ๋องเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางเฝ้าพร้อมกัน ตรัสยกความชอบสินเฮาว่า ได้ช่วยคิดอ่านกำจัดชาเลเทเสียได้ จะให้เป็นที่สินก๋ง คำไทยว่าเจ้าพระยา สินเฮาจึงทูลว่า เดิมข้าพเจ้าเห็นเมืองหลวงไม่เป็นยุติธรรม ราษฎรได้ความเดือดร้อนจึงพากองทัพชาเลเทยกมาตีเมืองหลวง เจ้าเมืองเกียงหยงจึงได้ทำประทุษร้ายแก่พระเจ้าอิวอ๋องจนบ้านเมืองเกิดจลาจล โทษข้าพเจ้าครั้งนี้ถึงตาย ซึ่งหัวเมืองทั้งสี่ยกมาช่วยกำจัดเจ้าเมืองเกียงหยงเสียได้ครั้งนี้ เพราะบุญของพระองค์ที่จะได้ครองราชสมบัติบำรุงแผ่นดินต่อไป และจะยกข้าพเจ้าว่ามีความชอบให้เป็นที่สินก๋งนั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่ชอบ พระเจ้าเบ๊งอ๋องตรัสว่า ซึ่งเจ้าเมืองเกียงหยงฆ่าพระบิดาหลานเสียครั้งนี้ก็เพราะบุญบิดาสิ้นแล้ว จึงบันดาลให้เป็นเหตุต่างๆ จนถึงสวรรคต และท่านคิดอ่านมีหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งสาม ให้มากำจัดเจ้าเมืองเกียงหยงเสียได้นั้น ท่านมีความชอบเป็นอันมาก สมควรเป็นที่สินก๋ง แล้วพระเจ้าเบ๊งอ๋องตั้งกีโหเป็นที่โอยก๋ง ให้เองไขเจ้าเมืองจิ๋นเป็นจิ๋นก๋ง ให้กีเสือเจ้าเมืองจิ้นเป็นที่จิ้นก๋ง แล้วแบ่งหัวเมืองน้อยให้เป็นส่วยขึ้นกับเจ้าเมืองทั้งสามมากกว่าแต่ก่อน แล้วให้จิ้นก๋งเป็นที่ไทจู๊ ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน แต่กีโหซึ่งเป็นโอยก๋งเจ้าเมืองโอยนั้น ให้ว่าที่ไตสุมาเตาขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับฝ่ายทหารด้วย สินเฮาจึงทูลว่าเตงกุดเจ้าเมืองเตง บุตรเตงเป๊กอิวคนนี้มีความชอบมากอยู่ขอให้เป็นที่แทนเตงเป๊กอิวผู้บิดา จะยกนางเกียงฮูหยินผู้น้องสินฮองฮอให้อยู่กินกับเตงกุด พระเจ้าเบ๊งอ๋องก็เห็นด้วย จึงตรัสว่าตามแต่ท่านจะจัดแจงเถิด สินก๋งกับจิ๋นก๋ง ครั้นพระเจ้าเบ๊งอ๋องจัดแจงตั้งขุนนางตามตำแหน่งเสร็จแล้วจึงทูลว่า เจ้าเมืองเกียงหยงเสียทหารเป็นอันมาก ตัวหนีไปได้ครั้งนี้เห็นจะคิดพยาบาท เกลือกจะยกกองทัพมายํ่ายีหัวเมืองปลายแดนเมืองสินกับเมืองจิ๋นด้วยอยู่ใกล้กันกับเมืองเกียงหยงจะไว้ใจมิได้ ข้าพเจ้าทั้งสองจะทูลลาไปจัดแจงบ้านเมืองคอยรับทัพเกียงหยงมิให้ล่วงแดนเข้ามาได้ พระเจ้าเบ๊งอ๋องก็เห็นชอบด้วยจึงพระราชทานเครื่องยศสำหรับที่ตามตำแหน่ง แล้วโปรดให้กลับไปเมือง สินก๋งกับจินก๋งก็คำนับลาออกมาจัดแจงทแกล้วทหารพร้อมแล้วต่างยกแยกกันกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองเกียงหยง ขณะเมื่อหนีกองทัพหัวเมืองมาถึงเมืองเกียงหยง เสียทหารเป็นอันมากมีความพยาบาทนัก พักทหารอยู่ประมาณสามเดือน จึงจัดกองทัพใหญ่ยกมาตีเมืองเล็กน้อยซึ่งขึ้นแก่เมืองโกเก๋งแตกหนี เก็บเอาเครื่องสาตราวุธเสบียงอาหาร มาตั้งค่ายอยู่ตำบลกีหงปลายแดนเมืองโกเก๋ง หัวเมืองด่านก็บอกหนังสือให้ม้าใช้มาแจ้งข้อราชการแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ณ เมืองหลวง ให้กราบทูลพระเจ้าเบ๊งอ๋อง พระเจ้าเบ๊งอ๋องแจ้งดังนั้นจึงตรัสว่า เราพึ่งได้ว่าราชการบ้านเมืองสักปีเศษ ฉางข้าวและคลังทรัพย์สิ่งของก็ฉิบหายด้วยเพลิงเป็นอันมากหาบริบูรณ์ไม่ ครั้นจะให้ปลูกสร้างขึ้นใหม่ให้เหมือนแต่ก่อนอีกเล่า ก็จะลำบากแก่ไพร่บ้านพลเมืองทั้งปวง บัดนี้ชาเลเทเจ้าเมืองเกียงหยงก็ยกทัพเหยียบแดนเข้ามา ครั้นจะจัดแจงทหารไปสู้รบเล่า ก็ขัดขวางด้วยเสบียงอาหารเพราะบ้านเมืองยังไม่บริบูรณ์ ครั้งพระเจ้าเซงอ๋องผู้เป็นพระเจ้าปู่ทวดของเราสร้างเมืองโกเก๋งนี้ไว้เป็นเมืองหลวงแล้ว ไปสร้างเมืองลกอีบฝ่ายตะวันออกไว้เหมือนเมืองหลวงอีกเมืองหนึ่งนั้น ด้วยเห็นเหตุประการใด
ฝ่ายขุนนางผู้เฒ่าซึ่งได้รู้เรื่องจดหมายเหตุมาแต่ก่อนจึงทูลว่า ตำบลที่ลกอีบนั้นเป็นที่กลางแผ่นดิน ครั้นแผ่นดินพระเจ้าเซงอ๋องอัยกาของพระองค์ได้ครองราชสมบัตินั้น ให้จิ๋วก๋งซึ่งเป็นปู่ทวดของท่านจิวก๋งไปสร้างเมืองลกอีบ มีตำหนักและพระที่นั่งใหญ่น้อยสำหรับพระมหากษัตริย์ ทั้งตึกกว้านบ้านขุนนางที่สนุกสบาย เหมือนหลวงสำหรับเป็นที่เสด็จออกรับคำนับขุนนางและหัวเมืองมาเฝ้าทำขวัญวันประสูติ พระเจ้าเบ๊งอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า เมืองโกเก๋งก็เกิดอันตรายเพราะเจ้าเมืองเกียงหยงมาจุดเผาเสียยับเยินหาบริบูรณ์ไม่ เราคิดว่าจะยกไปอยู่ลกอีบ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด จิวก๋งกับขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะยกไปอยู่เมืองลกอีบนั้นข้าพเจ้าเห็นด้วย พระเจ้าเบ๊งอ๋องได้ฟังขุนนางทูลดังนั้นมิได้ตรัสประการใด ทอดพระเนตรเห็นกีโหเจ้าเมืองโอย ซึ่งเป็นไตสุมาเตานั้นถอนใจใหญ่แล้วคำนับนิ่งอยู่ จึงตรัสถามกีโหว่าเราจะยกไปอยู่ลกอีบขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อมกันแล้ว ท่านไม่ว่าประการใด นั่งถอนใจใหญ่อยู่ฉะนั้น ท่านเห็นเหตุขัดขวางประการใดรึ กีโหจึงทูลว่า ขุนนางทั้งปวงยอมให้พระองค์ไปอยู่ลกอีบสิ้นด้วยกัน ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวทัดทานขึ้น ก็จะเป็นที่เคืองใจจะนินทาว่าข้าพเจ้าเป็นผู้ใหญ่ไม่มีอัธยาศัยมิรู้ที่จะไว้ตัวจึงถอนใจใหญ่ไม่ทัดทาน ครั้นพระองค์ตรัสถามจะมิทูลโดยความจริงเล่า ก็เป็นคนไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองโกเก๋งนี้พระมหากษัตริย์ผู้มีบุญญาธิการแต่ก่อนตั้งเป็นเมืองหลวงด้วยถิ่นฐานที่ทำมาหากินมาก อาณาประชาราษฎร์ไม่ขัดสนด้วยไร่นาอุดม ทั้งข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ มีภูเขาเป็นด่านทางช่องแคบ จะสู้รบกับข้าศึกศัตรูก็มั่นคงทั้งสี่ทิศ อันเมืองลกอีบนั้นเป็นที่ซุ่มทัพวางทหารสำหรับข้าศึกหามั่นคงไม่ พระเจ้าเซงอ๋องให้สร้างเมืองลกอีบไว้เป็นเมืองสำหรับเสด็จออกให้หัวเมืองเฝ้าวันประสูตินั้น หวังมิให้หัวเมืองทั้งปวงเข้ามาเห็นด่านทางเมืองหลวง ซึ่งพระองค์วิตกด้วยจะปลูกสร้างพระนครใหม่ขัดด้วยเงินทองในท้องพระคลังยังไม่บริบูรณ์เพราะอาณาประชาราษฎร์ก็ร่วงโรย ส่วยสาอากรก็น้อยไปนั้นก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่า ถ้าพระองค์ตั้งอยู่ในยุติธรรม มีพระทัยโอบอ้อมอารีแก่ขุนนางและไพร่ให้อยู่เย็นเป็นสุข และราษฎรซึ่งแตกตื่นไปบ้านป่าเมืองไกลนั้น ก็จะชักชวนกันมาตั้งทำมาหากินตามภูมิลำเนา ส่วยสาอากรก็จะทวีมากขึ้นทุกปี จึงค่อยปลูกสร้างรั้ววังให้บริบูรณ์ขึ้นเหมือนแต่ก่อนก็จะได้
พระเจ้าเบ๊งอ๋องจึงตรัสว่าท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ แต่บัดนี้กองทัพชาเลเทเหยียบแดนเข้ามา ชาวเมืองทุกวันนี้กลัวเจ้าเมืองเกียงหยงเหมือนดังฝูงเนื้ออันกลัวเสือ คิดแต่จะคิดหนีไม่ต่อสู้ ถ้ากองทัพเมืองเกียงหยงยกมาตีเมืองสินได้ ก็คงจะมากระทำแก่เมืองหลวงเป็นมั่นคง จำจะอพยพยักย้ายไปเสียจากเมืองจึงจะพ้น พระเจ้าเบ๊งอ๋องจึงสั่งให้ป่าวร้องราษฎรให้รู้ทั่วกันว่า จะอพยพหนีกองทัพเมืองเกียงหยงไปอยู่เมืองลกอีบ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีพระเจ้าเบ๊งอ๋องก็เชิญรูปพระมหากษัตริย์ทั้งเจ็ดพระองค์ ซึ่งทำไว้บูชา ณ หอไทเบี้ยวขึ้นทรงรถๆ หนึ่ง นางสินไทฮอผู้มารดาขึ้น ทรงรถๆ หนึ่ง พระเจ้าเบ๊งอ๋องขึ้นทรงรถๆ หนึ่ง นางสนมฝ่ายในขี่เกวียนเป็นอันมาก ให้ขนทรัพย์สิ่งของในคลังบรรทุกเกวียนยกออกจากเมืองโกเก๋ง ขุนนางและราษฎรทั้งปวงก็อพยพตามเสด็จพระเจ้าเบ๊งอ๋องไปเมืองลกอีบ พระเจ้าเบ๊งอ๋องตั้งเมืองหลวงอยู่ลกอีบ เป็นเมืองข้างฝ่ายทิศตะวันออก
ฝ่ายขุนนางผู้เฒ่าพูดกันว่า ครั้งพระเจ้าซวนอ๋องยังมีพระชนม์อยู่นั้น ทรงพระสุบินว่ามีอิสตรีผู้หนึ่งเข้ามาหน้าที่นั่ง หัวเราะก่อนแล้วจึงร้องไห้ แล้วพารูปพระมหากษัตริย์ทั้งเจ็ดพระองค์ไปข้างทิศตะวันออก ครั้นพิเคราะห์ความแต่ครั้งพระเจ้าอิวอ๋องกับนางโปซู พระเจ้าอิวอ๋องให้จุดเอียนตุนจะให้นางโปจูหัวเราะ ทีหลังเจ้าเมืองเกียงหยงยกเข้ามาตีเมืองหลวงได้ จุดเผาบ้านเมืองเสีย หญิงชายชาวเมืองได้รับความทุกข์ร้อนเป็นอันมาก ข้อซึ่งทรงพระสุบินว่าหญิงนั้นพารูปพระมหากษัตริย์ทั้งเจ็ดพระองค์มาข้างตะวันออก ก็ได้แก่พระเจ้าเบ๊งอ๋องย้ายมาอยู่ลกอีบนี้ อันพระเจ้าซวนอ๋องทรงพระสุบินนั้นเป็นการแผ่นดิน เป๊กเอียงอูทำนายไว้สมสิ้นทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าเบ๊งอ๋องเสด็จอยู่ลกอีบแล้ว ให้ประชุมขุนนางแปลงชื่อเมืองลกอีบ ให้ชื่อเมืองตังจิว เมืองตังจิวบริบูรณ์ด้วยทแกล้วทหาร อาณาประชาราษฎร์ก็มั่งคั่ง พระเจ้าเบ๊งอ๋องก็ค่อยสบายพระทัย ไม่คิดวิตกที่จะสร้างบ้านเมืองต่อไปอีก
๔
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวง ครั้นถึงกำหนดถวายเครื่องบรรณาการต่างก็คุมเครื่องบรรณาการมาเมืองหลวงเข้าเฝ้าตามธรรมเนียม แต่เมืองฌ้อนั้นแข็งเมืองอยู่หามาไม่ พระเจ้าเบ๊งอ๋องทรงพระโกรธ จะเกณฑ์กองทัพไปตีเมืองฌ้อ ขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่า เมืองฌ้อมีแต่ต้นตะไคร้หอมเกวียนหนึ่งมาถวายเป็นเครื่องบรรณาการหามีสิ่งใดไม่ บัดนี้พระองค์เพิ่งจะรื้อถ่ายบ้านเมืองมา เสบียงอาหารซึ่งจะเป็นกำลังทแกล้วทหารก็ยังขัดสน ทั้งกองทัพเมืองเกียงหยงก็ยังตั้งอยู่ปลายแดน ถ้าพระองค์เสด็จยกกองทัพไปกระทำแก่เมืองฌ้อ กองทัพเมืองเกียงหยงรู้ก็จะยกเข้าตีเมืองเห็นจะเสียที ของดไว้ทรงตรึกตรองดูก่อน พอขุนนางพาผู้ถือหนังสือบอกเมืองไซกีเข้ามากราบทูลว่ากองทัพเมืองเกียงหยงตีเข้ามาได้หัวเมืองแดนเมืองไซกีประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว บัดนี้กองทัพเมืองเกียงหยงมาตั้งอยู่เมืองกีหง
พระเจ้าเบ๊งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกพระทัย จึงตรัสแก่เองไขเจ้าเมืองจิ๋นว่า ท่านจงกลับไปเมือง จัดแจงกองทัพไปตีเมืองเกียงหยง แม้นได้ชัยชนะเมืองเกียงหยงเราจะยกแดนเมืองไซกีให้เป็นบำเหน็จ กีโหได้ฟังพระเจ้าเบ๊งอ๋องตรัสดังนั้น ก็ทอดใจใหญ่จึงคิดว่า กองทัพเมืองเกียงหยงเหยียบแดนเข้ามานิดหนึ่งเท่านี้ หัวเมืองทั้งปวงก็มาเฝ้าอยู่พร้อมกัน ถ้าพระเจ้าเบ๊งอ๋องจะมีรับสั่งให้หัวเมืองทั้งปวงไปจัดทหารยกทัพมาช่วยกันระดมตีกองทัพเมืองเกียงหยง ก็จะพ่ายแพ้หนีไปโดยง่าย บัดนี้พระเจ้าเบ๊งอ๋องสั่งแก่เองไขเจ้าเมืองจิ๋นผู้เดียว ให้ทำการศึกกับเจ้าเมืองเกียงหยง ถ้าชนะเจ้าเมืองเกียงหยงแล้วจะพระราชทานที่แดนเมืองไซกีให้แก่เองไข อันทหารเมืองเกียงหยงนั้นเคยแพ้ฝีมือทหารเองไขอยู่ ถ้าเองไขได้ที่แดนเมืองไซกี เห็นจะมีใจกำเริบ ทุกวันนี้เมืองจิ๋นก็มีเมืองขึ้นเป็นอันมาก ที่แดนก็กว้างขวางยังจะได้แดนไซกีอีกด้วย อันเองไขคนนี้ แต่ครั้งปู่เองไขต่อมาหลายชั่ว จะได้มีความชอบสิ่งใดก็หามิได้ ครั้งแผ่นดินห้องสินนั้น ยูเลียมออกไลปู่เองไขเป็นขุนนางอยู่ในพระเจ้าติวอ๋อง ครั้นเห็นแผ่นดินติวอ๋องจะเสียแก่พระเจ้าบู๊อ๋อง พี่น้องสองคนจึงลักตราหยกไปถวายพระเจ้าบู๊อ๋อง เกียงจูแหยให้ฆ่าเสียทั้งสองคน
ครั้นมาถึงแผ่นดินพระเจ้าเฮาอ๋อง เองหยูผู้หลานยูเลียมได้มารับราชการในตำแหน่งขุนนางกรมม้า เองหยูปรนปรือม้าอ้วนพีมีความชอบ พระเจ้าเฮาอ๋องจึงพระราชทานเมืองฮูหยงให้เองหยู ครั้นมาถึงแผ่นดินพระเจ้าซวนอ๋อง จึงตั้งเองไขผู้หลานเองหยูเป็นเจ้าเมืองฮูหยง แปลงชื่อเสียใหม่ ชื่อเมืองจิ๋น ซึ่งพระเจ้าเบ๊งอ๋องจะให้แดนเมืองไซกีแก่เองไขนี้ก็เพราะบุญของเองไขที่จะได้ตั้งตัวเป็นใหญ่ไปภายหน้า ครั้นจะทูลทัดทานไว้ เองไขก็จะน้อยใจ ด้วยเป็นคนรักชอบกันมาแต่ก่อน คิดแล้วกีโหก็นิ่งอยู่มิได้เพ็ดทูลประการใด เองไขและหัวเมืองทั้งปวงครั้นถวายเครื่องบรรณาการแล้ว ต่างคนก็ทูลลากลับไปเมือง เองไขไปถึงเมืองจิ๋น จึงกะเกณฑ์กองทัพใหญ่ยกไปตีเมืองเกียงหยง
ฝ่ายเจ้าเมืองเกียงหยง ตีล่วงแดนเมืองหลวงเข้าไปตั้งอยู่เมืองกีหง พอม้าเร็วมาบอกว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองเกียงหยงล่วงด่านเข้าไปหลายตำบลแล้ว เจ้าเมืองเกียงหยงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงสั่งให้เลิกทัพกลับไปเมืองเกียงหยง จัดแจงรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง พอกองทัพเมืองจิ๋นไปถึงตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองไว้ ด้านเมืองเกียงหยงก็ต้านทานกองทัพเมืองจิ๋นเป็นสามารถ ทำศึกขับเคี่ยวกันถึงสามปี เจ้าเมืองเกียงหยงเสียทแกล้วทหารเป็นอันมากก็ตั้งมั่นอยู่ในเมือง เองไขคิดจะหักเข้าเมืองเกียงหยงให้จงได้ ก็ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในเมืองดังห่าฝน ทหารเมืองเกียงหยงซึ่งรักษาหน้าที่ต่างหลบหลีกเข้าหาที่บังตัว ทหารเมืองจิ๋นได้ทีก็เอาบันไดหกพาดกำแพงเมืองปีนขึ้นไปได้ ไล่ฆ่าฟันพุดเตเตงกับบ้วนน้า ทหารเอกเมืองเกียงหยงตายอยู่บนเชิงเทิน เจ้าเมืองเกียงหยงก็ให้เปิดประตูเมืองพาทหารหนีไปอยู่เมืองไซหองเอียงก๋ง เองไขครั้นได้เมืองเกียงหยงแล้วก็ตั้งเกลี้ยกล่อมอาณาประชาราษฎร์ซึ่งแตกฉานซ่านเซ็นไปนั้น ให้กลับมาอยู่ตามภูมิลำเนา จัดแจงบ้านเมืองให้ปกติราบคาบแล้วปูนบำเหน็จทแกล้วทหารที่มีฝีมือความชอบตามสมควรแล้วจึงมีหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าเร็วถือไปเมืองหลวงฉบับหนึ่ง เองไขแต่งให้นายทหารอยู่รักษาเมืองเกียงหยง แล้วยกทัพกลับมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายพระเจ้าเบ๊งอ๋อง ตั้งแต่ให้เองไขไปตีเมืองเกียงหยงก็ให้ม้าเร็วไปสืบข่าวราชการ ณ เมืองกีหงอยู่มิได้ขาด ครั้นแจ้งว่าทัพเมืองเกียงหยงเลิกไปก็ค่อยสบายพระทัย วันหนึ่งเสด็จออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อมกัน เจ้าพนักงานนำผู้ถือหนังสือบอกเจ้าเมืองจิ๋นเข้ามากราบทูลว่าเองไขเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพไปตีเมืองเกียงหยงได้ แต่ตัวชาเลเทนั้นหนีไป พระเจ้าเบ๊งอ๋องแจ้งดังนั้นยินดีนัก จึงตรัสสั่งขุนนางผู้ใหญ่ว่า เราได้ออกปากไว้แต่ก่อนว่า เองไขทำศึกชนะเมืองเกียงหยงแล้วจะให้หัวเมืองในแดนเมืองไซกี ทั้งเมืองสินก็อยู่ในแดนไซกีด้วย ท่านจงมีหนังสือไปให้หัวเมืองเหล่านั้นไปขึ้นกับเมืองจิ๋นให้สิ้น สั่งแล้วพระเจ้าเบ๊งอ๋องก็เสด็จขึ้น ตั้งแต่นั้นมาเมืองหลวงก็อยู่เย็นเป็นสุข พระเจ้าเบ๊งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สามสิบปีกีโหก็ตาย ขณะเมื่อกีโหตายนั้นอายุได้เก้าสิบแปดปี พระเจ้าเบ๊งอ๋องก็ให้ทำการฝังศพตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วตั้งก๋งจูกีชุนอ๋วนเป็นที่โอยฮวนก๋งครองเมืองโอยแทนกีโหผู้บิดา
ฝ่ายเองไขเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นได้ที่แดนไซกีเป็นเมืองขึ้นกว้างขวางกว่าหัวเมืองทั้งปวง เองไขตั้งตัวขึ้นเป็นจิ๋นก๊ก แล้วตั้งตำแหน่งขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเหมือนดังเมืองหลวง เองไขครองเมืองจิ๋นมาจนอายุได้เจ็ดสิบแปดปีถึงแก่กรรมตาย ก๋งจูบู๋ผู้บุตรทำการฝังศพตามธรรมเนียม และเมื่อเองไขตายนั้น พระเจ้าเบ๊งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงได้สิบห้าปี ก๋งจูบู๋ผู้บุตรเองไขได้ครองเมืองจิ๋นเป็นจิ๋นบู๋นก๋ง อยู่มาเวลากลางคืนวันหนึ่ง จิ๋นบู๋นก๋งหลับสนิทฝันว่า งูตัวหนึ่งสีเหลืองศีรษะใหญ่เท่าเรือนเกวียน ห้อยศีรษะลงมาแต่บนฟ้า อยู่ประมาณครู่หนึ่งงูนั้นกลายเป็นเด็กคนหนึ่ง เดินเข้ามาคำนับบอกว่าเป็นบุตรเซียงเต้ คำไทยแปลว่าอิศวร อิศวรใช้ให้มาบอกจิ๋นบู๋นก๋งว่า ให้เป็นเป๊กเต้เจ้าแผ่นดิน เป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง แล้วเด็กนั้นก็หายไป
จิ๋นบู๋นก๋งตื่นจากที่นอน พอเพลารุ่งเช้า จึงให้หาไตสุตุนเข้ามาข้างใน แจ้งความฝันให้ฟังแล้วว่า เราฝันดังนี้จะร้ายดีประการใด ไตสุตุนพิเคราะห์ความในสุบินตามสังเกตมาแต่ก่อน จึงคำนับบอกว่า ลักษณะฝันนี้เป็นมงคลอันประเสริฐ นานไปเชื้อวงศ์ของท่านจะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน พระอิศวรจึงให้เทวดามาบอกให้รู้ตัว สมบัติของท่านจะจำเริญขึ้นไปทุกวัน จิ๋นบู๋นก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีใจกำเริบคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้นก๊กหนึ่ง ครั้นเวลาออกว่าราชการจึงสั่งเจ้าพนักงานให้สร้างเต้เตียน เต้เตียนนั้นคำไทยว่าที่เสด็จออก แล้วให้ทำรูปพระอิศวรไว้บูชา ถึงปีใหม่ให้ฆ่าโคกระบือทำบวงสรวงทุกปี อยู่มาวันหนึ่งมีผู้นำสุกรป่าเข้ามาให้แก่จิ๋นบู๋นก๋ง จิ๋นบู๋นก๋งเห็นรอยแผลอาวุธที่สุกรนั้นหลายแผล จึงถามผู้นั้นว่าสุกรตัวนี้ท่านได้มาจากไหน ผู้นั้นจึงบอกแก่จิ๋นบู๋นก๋งว่า เมื่อเพลาเช้าตรู่วันนี้ข้าพเจ้าไปล่าเนื้อที่ริมเชิงเขาตินฉอง พบสุกรตัวนี้ ข้าพเจ้าแทงด้วยทวนถูกสุกรไม่ตาย กลับหน้าวิ่งเข้ามาจะกัดข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสู้กับสุกรอยู่เป็นช้านาน มีเด็กสองคนวิ่งมาบอกข้าพเจ้าว่าจะแทงสุกรให้ตายจงแทงที่คอ ข้าพเจ้าก็แทงถูกคอสุกรล้มลงขาดใจตาย เด็กสองคนก็วิ่งขึ้นไปบนยอดเขากลายเป็นศิลารูปไก่ยืนเคียงกันอยู่สองตัว ขันเหมือนไก่เป็น และไก่ศิลายังปรากฏอยู่คุ้มเท่าทุกวันนี้
จิ๋นบู๋นก๋งได้ฟังก็นึกเห็นประหลาดอยู่ แล้วสั่งให้เจ้าพนักงานเอาสุกรไปทำโต๊ะเลี้ยงขุนนางทั้งปวง อยู่มาวันหนึ่งจิ๋นบู๋นก๋งให้ขุนนางคุมไพร่ไปตัดไม้ใหญ่ จะต้องการทำอกไก่เครื่องบนหลังคาตึก ขุนนางนายกองพาคนงานไปถึงป่าริมเชิงเขาไซกี พบไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก็ให้เอาขวานเข้าฟันไม้ต้นนั้น วันยังคํ่าแม้แต่เปลือกก็ไม่ชํ้า ขุนนางนายกองคิดประหลาดใจนัก ครั้นเพลาคํ่าก็นอนเฝ้าต้นไม้ใหญ่นั้นอยู่ ครั้นดึกเที่ยงคืนได้ยินเสียงปีศาจมากระซิบถามนางไม้ว่า จิ๋นบู๋นก๋งจะต้องการท่านไปเป็นอกไก่เต้เตียน ท่านป้องกันไว้ดังนี้ ถ้าความนี้รู้ไปถึงจิ๋นบู๋นก๋ง จิ๋นบู๋นก๋งจะให้เอาขนจามรีแดงผูก แล้วให้คนสยายผมเข้าฟันต้นไม้ที่ท่านอยู่ท่านจะคิดประการใด ผีนางไม้จึงว่าถ้าอย่างนั้นเราก็จนใจไม่ป้องกันไว้ได้
ขุนนางนายกองได้ฟังผีพูดกันดังนั้นก็จำไว้ ครั้งเพลารุ่งเช้าก็กลับเข้าไปเมืองจิ๋น คำนับแจ้งความซึ่งไปตัดไม้และได้ยินผีนางไม้พูดกันให้จิ๋นบู๋นก๋งฟังทุกประการ จนบู๋นก๋งจึงให้ขุนนางนายกองนำไปถึงไม้ต้นใหญ่ต้นนั้น จึงจัดผู้ที่มีกำลังให้สยายผมเอาขนจามรีแดงผูกต้นไม้แล้วจึงฟันต้นไม้ใหญ่นั้นล้มลง
ผีนางไม้กลายเป็นกระบือใหญ่สีเขียวเหมือนสีคราม วิ่งเข้ามาจะชน จิ๋นบู๋นก๋งก็รู้ว่าเป็นผีนางไม้ จึงเอาทวนซึ่งมีขนจามรีผูกเป็นพู่ให้ทหารสู้กับกระบือ ผีนางไม้กลัวขนจามรีก็วิ่งหนีลงนํ้าหายไป จิ๋นบู๋นก๋งให้เอาขนจามรีผูกคอทวนสำหรับแห่ทุกเล่ม แล้วกลับเข้าเมือง ทหารทั้งปวงก็นับถือขนจามรีว่าปีศาจกลัว จึงทำพู่ผูกคอทวนแต่ครั้งนั้นมา ขณะเมื่อจิ๋นบู๋นก๋งสร้างเต้เตียนขึ้นแล้ว กิตติศัพท์ลือไปถึงเมืองฬ่อ
ฝ่ายฮุยก๋งเจ้าเมืองฬ่อแจ้งดังนั้น คิดจะสร้างเต้เตียนขึ้นให้เหมือนเมืองจิ๋นบ้าง ฮุยก๋งจึงใช้ขุนนางคนหนึ่งชื่อไทใจเยียง ให้ถือหนังสือไปถึงเมืองหลวง จึงให้พาเข้าเฝ้าทูลว่าฮุยก๋งจะขอสร้างเต้เตียน พระเจ้าเบ๊งอ๋องจึงตรัสว่า เป็นแต่หัวเมืองจะสร้างเต้เตียนอย่างกษัตริย์นั้นไม่ควร ไทใจเยียงก็บังคมลากลับมาถึงเมืองฬ่อ แจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อทุกประการ ฮุยก๋งแจ้งว่าพระเจ้าเบ๊งอ๋องมิให้สร้างเต้เตียนก็โกรธ จึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นเป็นแต่เชื้อขุนนางยังทำเต้เตียนขึ้น พระเจ้าเบ๊งอ๋องทราบความอยู่มิได้มีรับสั่งห้าม เรานี้เป็นหลานจิ๋วก๋ง ท่านน้องพระเจ้าบู๊อ๋อง ปู่เราก็มีความชอบมาแต่ก่อน เราเล่าก็เป็นเชื้อวงศ์กษัตริย์ ถึงจะสร้างเต้เตียนก็เห็นหามีผู้นินทาไม่ ฮุยก๋งก็ให้ทำเต้เตียนขึ้นเหมือนกับเต้เตียนเมืองจิ๋น และมีผู้กราบทูลพระเจ้าเบ๊งอ๋องว่าฮุยก๋งทำเต้เตียน พระเจ้าเบ๊งอ๋องมิได้ตรัสประการใด
ฝ่ายเตงกุดเจ้าเมืองเตง ได้เลื่อนที่เป็นเตงบู๋นก๋งขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารในเมืองหลวง เดิมเมืองเตงตั้งอยู่เมืองเกียเสีย เตงกุดย้ายไปตั้งเมืองเตงใหม่ อยู่ตำบลเองเอียง ตั้งเมืองจีอับเป็นเมืองใหญ่ เตงกุดรับราชการเมืองหลวงบ้าง ไปอยู่เมืองเตงบ้าง ด้วยเมืองเตงใกล้กันกับเมืองหลวง เตงกุดอยู่กินด้วยนางเกียงฮูหยิน เกียงฮูหยินมีครรภ์ เมื่อจะคลอดบุตรนั้นคลอดยากได้ลำบากถึงวันหนึ่งกับคืนหนึ่ง จึงคลอดบุตรเป็นชายให้ชื่อว่าหงอเสง ครั้นอยู่นานมานางเกียงฮูหยินมีครรภ์คลอดบุตรชายอีกคนหนึ่งชื่อจงซกต้าน มารดาชังหงอเสงนัก เห็นหน้าด่าว่าหงอเสงคลอดยาก รักแต่เตงซกต้านผู้เดียว ครั้นอยู่นานมานางเกียงฮูหยินอ้อนวอนผัวว่า ท่านชราแล้วข้าพเจ้าจะขอให้เตงซกต้านเป็นที่แทนท่านสืบไป เตงกุดจึงว่า หาชีวิตพี่ไม่สมบัติทั้งปวงเป็นของหงอเสงลูกชายใหญ่จึงจะควร ซึ่งเจ้าว่าให้จงซกต้านลูกชายน้อยแทนที่เรานั้น ไม่ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม นางเกียงฮูหยินได้ฟังก็โกรธลุกออกมาเสีย
ครั้นอยู่มาเตงกุดตาย หงอเสงกระทำการฝังศพตามธรรมเนียมแล้ว ขุนนางทั้งปวงก็ยกหงอเสงขึ้นเป็นจงก๋งเมืองเตงว่าราชการแทนบิดา หงอเสงจะให้จงซกต้านผู้น้องเป็นเจ้าเมืองจงเสง และเมืองจงเสงนั้นเป็นหัวเมืองน้อยขึ้นแก่เมืองเตง นางเกียงฮูหยินแจ้งว่าหงอเสงมาแล้วว่า เจ้าได้เป็นเจ้าเมืองเตงเมืองใหญ่ มีเมืองขึ้นเป็นหลายเมือง จงซกต้านก็เป็นน้องร่วมครรภ์กันกับเจ้า เหตุอันใดเจ้าไม่มีความกรุณาน้อง จะให้น้องไปครองเมืองน้อยดังนี้ไม่สมควร หงอเสงได้ฟังมารดาก็คำนับตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจงเสงนั้นส่วยสาอากรมีมากจึงจะให้จงซกต้านไปอยู่ มารดาเห็นว่าไม่สมควรนั้น มารดาจะให้จงซกต้านไปอยู่ไหนเล่า นางเกียงสูหยินจึงว่า เมืองจีอีบนั้นเป็นหัวเมืองใหญ่ ขอให้น้องไปครองเมืองจีอีบเถิด หงอเสงจึงตอบว่า เมืองจีอีบเป็นเมืองด่านสำคัญนัก ต่อผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งในการศึกจึงจะไปเป็นเจ้าเมืองจีอีบได้ ขอให้ท่านเลือกหาเมืองอื่นให้จงซกต้านเถิด ข้าพเจ้าจึงจะทำตาม นางเกียงฮูหยินได้ฟังก็โกรธจึงว่า ถ้าดังนั้นเจ้าจงยกที่แดนเกียเสีย ซึ่งเป็นเมืองเตงเก่านั้นให้น้องเถิด หงอเสงได้ฟังดังนั้นมิได้ตอบประการใด จึงคำนับลามารดามายังที่อยู่
ฝ่ายชัวจกซึ่งเป็นน้องชัวเอียว ชัวเอียวซึ่งเป็นโทษครั้งแผ่นดินพระเจ้าอิวอ๋อง ชัวจกหนีมาอยู่เมืองเตงได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้ว่านางเกียงฮูหยินจะให้จงซกต้านไปอยู่เกียเสียเป็นที่เมืองเตงเก่า ชัวจกจึงเข้าไปว่าแก่หงอเสงว่า อันประเวณีแผ่นดินพระอาทิตย์ไม่มีถึงสองดวง ซึ่งท่านจะยอมให้จงซกต้านไปเป็นเจ้าเมืองเตงเก่าท่านครองเมืองเตงใหม่ เหมือนเมืองเดียวมีเจ้าเป็นสอง ดังดวงอาทิตย์สองดวงฉะนี้ หัวเมืองซึ่งเป็นเมืองขึ้นก็จะได้ความเดือดร้อน ท่านกับจงซกต้านนานไปข้าพเจ้าเห็นว่าจะขัดเคืองกัน ขอท่านจงตรึกตรองดูก่อน
หงอเสงจึงตอบว่า มารดาเราจัดแจงจะให้น้องเราไปอยู่ที่เกียเสีย ครั้นจะทัดทานก็จะขัดเคืองมากไป ถึงเบื้องหน้าจะเป็นประการใดก็ตามเถิด ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่แล้วก็ถอยออกมาเสีย หงอเสงก็มอบเมืองเตงเก่าให้จงซกต้าน จงซกต้านดีใจจึงลาออกมาจัดแจงบ่าวไพร่เสร็จแล้ว จึงเข้าไปคำนับลามารดา นางเกียงฮูหยินว่า หงอเสงพี่ชายเจ้าเป็นเหมือนกับผู้อื่น หาคิดว่าเจ้าเป็นน้องร่วมท้องกันไม่ หากว่าแม่ช่วยว่ากล่าวเจ้าจึงได้ไปอยู่เกียเสีย จงอุตส่าห์ศึกษาเพลงอาวุธสำหรับทหารให้ชำนิชำนาญ แล้วจึงคิดตั้งตัวเอาที่แทนบิดาให้จงได้
จงซกต้านรับคำแล้วลาไปอยู่เมืองเกียเสีย จงซกต้านก็ศึกษาเพลงอาวุธให้ชำนิชำนาญ คิดจะตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองเตง จึงให้หาไทใจผู้รักษาเมืองไซพี้ฝ่ายตะวันออก กับผู้รักษาเมืองปักพี้ฝ่ายเหนือเข้ามาว่า ทหารและส่วยสาอากรซึ่งมีในเมืองท่านมากน้อยเท่าใดจงมาขึ้นกับเรา อย่าไปขึ้นกับหงอเสงเลย ขุนนางผู้รักษาเมืองทั้งสองก็คิดว่าหงอเสงกับจงซกต้านเป็นพี่น้องกัน ของพี่ก็เหมือนของน้อง จึงทำตามคำจงซกต้านสั่ง จงซกต้านคิดจะไปฝึกหัดทหารให้ชำนิชำนาญในการศึก แต่ปิดความเสียมิให้หงอเสงพี่ชายรู้ จึงเกณฑ์ทหารเมืองไซพี้เมืองปักพี้ว่าจะไปเที่ยวเล่นป่า ครั้นทหารมาพร้อมแล้วจงซกต้านก็พาทหารออกจากเมืองไปถึงที่ตำบลหนึ่ง เป็นที่เตียนกว้างขวางมีป่าชัฏรอบสมควรเป็นที่สนามหัด จงซกต้านฝึกหัดทหารเพลงอาวุธต่างๆ ทุกเวลามิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งจงซกต้านพาทหารไปปล้นเมืองหลิมเอียนซึ่งหงอเสงไว้เสบียงอาหาร จงซกต้านให้ขนข้าวเปลือกในฉางไปเสีย หาผู้จะต้านทานสู้รบมิได้ ไทใจผู้รักษาเมืองทั้งสองคนเห็นจงซกต้านทำมิชอบก็กลัวความผิด ไปแจ้งความกับหงอเสงทุกประการ หงอเสงแจ้งดังนั้นก็สั่นศีรษะแล้วหัวเราะมิได้ว่าประการใด ก๋งจูดีขุนนางเห็นดังนั้นจึงว่ากับหงอเสงว่า จงซกต้านมิได้ซื่อตรงต่อท่านไปลอบฝึกหัดทหารแล้วเข้าปล้นเมืองหลิมเอียนให้ขนข้าวในฉางไป ทั้งเกลี้ยกล่อมขุนนางและทหารในเมืองหลิมเอียนไปขึ้นแก่เกียเสียมิได้ยำเกรงท่าน จงซกต้านทำผิด ขอท่านให้ทหารไปจับฆ่าเสีย แม้นท่านละเลยไว้ฉะนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจงซกต้านจะมาตีเมืองท่านเป็นมั่นคง
หงอเสงจึงว่า จกซกต้านน้องเราคนนี้มารดารักนัก ซึ่งจงซกต้านทำผิด ครั้นเราจะจับฆ่าเสียเหมือนท่านว่านี้ มารดาเราก็จะตัดรอนเรามิได้เป็นแม่ลูกกันสืบไป อนึ่งจะมีผู้นินทาว่าเราไม่โอบอ้อมอารีแก่พี่น้อง ถึงจะเสียที่แดนเมืองก็ตามทีเถิด แต่อย่าให้เสียมารดาและพี่น้องเลย ก๋งจูดีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านจะทำใจดีไม่คิดปราบปรามจงซกต้านเสียนั้น จงซกต้านก็จะยิ่งมีใจกำเริบมากขึ้น จะเอาหัวเมืองขึ้นของท่านไปขึ้นแกจงซกต้านเสียสิ้น ท่านจะหากำลังมิได้เหมือนนกใหญ่ไม่มีขนปีกและหาง จงซกต้านได้ทหารเป็นกำลังมากขึ้นแล้วก็จะยกมาทำอันตรายท่าน ถึงท่านมีฝีมือกล้าแข็งก็แต่ผู้เดียว จะสู้รบกับคนมากก็หาได้ชัยชนะไม่ อันประเวณีผู้มีสติปัญญาเห็นว่าภัยจะมาถึงตัว ก็ย่อมคิดอ่านรักษาตัวป้องกัน ถึงจะเสียพี่น้องก็อย่าให้เสียชีวิต ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้หวังจะเตือนสติ ขอท่านจงดำริให้ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนจึงจะควร
หงอเสงจึงว่า ซึ่งท่านเห็นน้องเราทำล่วงเกินจะให้คิดกำจัดเสียนั้น เราจะขอตรึกตรองดูสักเวลาหนึ่งก่อน หงอเสงก็เข้าไปที่ข้างใน ชัวจกจึงพูดกับก๋งจูดีว่า หงอเสงนายเรามีความอดกลั้นไม่โกรธละให้จงซกต้านทำการล่วงเกินนัก ครั้นท่านว่ากล่าวเตือนสติก็ว่าจะตรึกตรองดูก่อน เพราะหงอเสงเกรงว่ากิตติศัพท์จะแพร่งพรายไป ท่านก็เป็นเชื้อวงศ์จงตามเข้าไปที่ข้างใน หงอเสงเห็นก๋งจูดีเข้ามาคำนับจึงถามว่า ท่านตามเราเข้ามามีธุระจะว่ากล่าวสิ่งใดหรือ ก๋งจูดีจึงว่า จงซกต้านทำเหลือเกินท่านนั้น ข้าพเจ้ารำคาญใจนักนอนไม่หลับ อันจงซกต้านทำการทั้งนี้เพราะมิได้คิดว่าท่านเป็นพี่ จงซกต้านคิดแต่จะกำจัดท่านเสีย จะชิงเอาสมบัติในเมืองเตง ขอท่านจงจับจงซกต้านฆ่าเสียโดยเร็ว ถ้าเนิ่นช้าจะมีกำลังมากขึ้น เหมือนกอหญ้าจะถางถากก็ยากแรง ทำเสียอย่าให้ทันแตกหน่อไปได้จึงจะไม่หนักแรง
หงอเสงถอนใจใหญ่แล้วจึงว่า จงซกต้านน้องเราทำการหยาบช้าต่อเรา ครั้นเราจะให้ไปจับตัวก็คงจะเกิดรบพุ่งกันขึ้น มารดาเราก็จะหาว่าเราคิดร้ายต่อน้อง เราจะคอยหาความผิด เมื่อจงซกต้านคิดกบฏขึ้นแล้วเราจึงจะจับฆ่าเสีย มารดาเราก็จะหาว่าเราได้ไม่ ก๋งจูดีจึงถามว่า ซึ่งท่านมิได้เข้าไปทำราชการในเมืองหลวงเป็นช้านานมานี้ด้วยเหตุประการใด หงอเสงจึงตอบว่า ซึ่งเรามิได้ไปเมืองหลวงนั้นเพราะเกรงอยู่ว่าจงซกต้านจะเข้ามาชิงเมืองเรา
ก๋งจูดีจึงว่า เมื่อท่านรู้ดังนั้นแล้ว เหตุใดไม่กำจัดจงซกต้านเสียโดยเร็ว ท่านจะทิ้งไว้ให้จงซกต้านมีทหารเป็นกำลังมากขึ้นก่อนหรือ หงอเสงได้ฟังก๋งจูดีว่าก็เห็นด้วย จึงถามว่าท่านจะคิดจับจงซกต้านด้วยอุบายประการใดจึงจะได้ ก๋งจูดีจึงว่า ขอท่านไปลามารดาว่าจะเข้าไปรับราชการ ณ เมืองหลวง จะอยู่ช้าประมาณสักปีเศษสองปี แล้วท่านจงคุมทหารออกจากเมืองไปซุ่มอยู่ที่เมืองหลิมเอียน ข้าพเจ้าจะคุมทหารไปซุ่มอยู่ที่ริมเกียเสีย มารดาท่านก็จะสำคัญว่าท่านไปเมืองหลวงจริงก็จะใช้ให้คนไปบอกจงซกต้านมาอยู่เมืองท่าน ถ้าจงซกต้านออกจากเมืองเกียเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะอยู่รักษาเมืองไว้ จงซกต้านคงจะผ่านหน้าเมืองหลิมเอียนมา ท่านจงให้ทหารล้อมจับ แม้นจงซกต้านจะหนีกลับไปเมือง ข้าพเจ้าก็จะปิดประตูเมืองเสีย จงซกต้านหาที่อาศัยเป็นที่มั่นมิได้แล้ว เราคงจะตามจับตัวได้โดยง่าย หงอเสงก็เห็นชอบด้วย ก๋งจูดีก็คำนับลาออกมาบอกทหารทั้งปวงว่า วันเพ็ญเดือนแปดหงอเสงจะเข้าไปทำราชการในเมืองหลวง แล้วก๋งจูดีจึงสั่งทหารคนสนิทว่า ให้ไปคอยอยู่ที่ทางจะไปเกียเสีย ถ้าผู้ใดเดินไปมาเห็นท่วงทีผิดประหลาด มีผู้ใช้สอยไปจงจับตัวมาให้เรา คนสนิทก็ไปคอยดูอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายนางเกียงฮูหยิน ตั้งแต่หงอเสงได้ครองเมืองเตง จงซกต้านไปอยู่เกียเสีย นางเกียงฮูหยินไม่สบายใจ คิดตรึกตรองแต่จะให้หงอเสงเข้าไปรับราชการ ณ เมืองหลวง จะให้จงซกต้านมาชิงเอาสมบัติในเมืองเตงอยู่มิได้ขาด มีผู้มาบอกว่าเพ็ญเดือนแปดเจ้าเมืองเตงจะเข้าไปรับราชการในหลวง นางเกียงฮูหยินมีความยินดีนัก จึงคิดว่าหงอเสงจะละเมืองเสียครั้งนี้ ก็เพราะบุญของจงซกต้านจะได้เป็นใหญ่ในเมืองเตงต่อไป นางเกียงฮูหยินจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า บัดนี้หงอเสงจะเข้าไปรับราชการในเมืองหลวง ณ วันเพ็ญเดือนแปด ถ้าหงอเสงออกจากเมืองแล้ว เราจะให้ปักธงขาวบนเชิงเทินเป็นสำคัญ ให้จงซกต้านจงยกเข้ามาครองเมืองเตงแทนบิดาเถิด นางเกียงฮูหยินจึงส่งหนังสือลับให้คนสนิทถือไป
ฝ่ายนายทหารคนสนิทของก๋งจูดีซึ่งไปคอยอยู่ที่ทางเกียเสีย แลเห็นผู้นั้นเดินมาดูกิริยาลนลานรีบเดินเห็นประหลาดอยู่จึงจับตัวไว้แล้วขู่ถาม ครั้นแจ้งความว่านางเกียงฮูหยินใช้มา จึงค้นได้หนังสือฉบับหนึ่ง ก็รีบพาตัวผู้ถือหนังสือกลับมาคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูดี ก๋งจูดีรับหนังสือมาอ่านแจ้งดังนั้นแล้ว จึงให้เอาตัวผู้ถือหนังสือไปฆ่าเสียแล้วเอาหนังสือไปให้หงอเสง หงอเสงจึงให้คนใช้ถือหนังสือไปให้จงซกต้าน คนใช้ก็คำนับลาไปถึงเกียเสีย จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้จงซกต้าน จงซกต้านรับหนังสือมาอ่านแจ้งความดังนั้นก็ดีใจ ด้วยสำคัญว่าเป็นหนังสือมารดาให้มา จึงส่งหนังสือให้ก๋งซุนคุดผู้บุตรดูแล้วปรึกษาว่า เมืองเตงเป็นเมืองใหญ่ มีขุนนางและทหารเป็นอันมาก ถึงหงอเสงจะเข้าไปเมืองหลวง เห็นจะจัดแจงทหารให้ไว้อยู่รักษาเมือง ซึ่งมารดาเราให้หนังสือกำหนดวันมา ครั้นเราจะยกเข้าไปตามสัญญา ทหารผู้อยู่รักษาเมืองก็จะคิดอ่านสู้รบป้องกันเมืองเป็นสามารถ ทหารเราน้อยเห็นจะหักเอาเมืองมิได้ เจ้าจงไปยืมทหารเจ้าเมืองโอย ถ้าได้แล้วจงยกหนุนตามเราไป เมื่อเราได้เมืองเตงแล้ว จึงจะจัดสิ่งของไปแทนคุณเจ้าเมืองโอยโดยสมควร ก๋งซุนคุดรับคำขึ้นม้าออกจากเกียเสียไปเมืองโอย
ฝ่ายหงอเสงจัดแจงทหารเกวียนสองร้อย ทหารม้าสองร้อยพร้อมแล้ว ครั้นถึงวันกำหนดก็เข้าไปคำนับลามารดาแล้วพาก๋งจูดีออกจากเมืองเตงไปซุ่มอยู่ริมเมืองเกียเสีย ก๋งจูดีจึงแต่งทหารเกวียนสิบเล่มให้นุ่งห่มปลอมเป็นคนค้าขาย แล้วสั่งให้ขับเกวียนเข้าไปปลอมเป็นชาวเกียเสียอยู่ ถ้าจงซกต้านออกจากเมืองเมื่อไร ท่านจงจุดเพลิงที่หอคอยขึ้นให้เราเห็นเป็นสำคัญ ทหารเกวียนสิบเล่มก็ไปทำตามสั่ง
ฝ่ายจงซกต้านครั้นถึงวันกำหนดจะยกทัพ จึงแกล้งบอกลวงทหารทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตงพี่เราจะเข้าไปรับราชการ ณ เมืองหลวงหาผู้ใดจะรักษาเมืองเตงไม่ จึงสั่งมาให้เราพาทหารเข้าไปฝึกหัดที่สนามในเมืองเตง จะได้ป้องกันรักษาเมืองด้วย ทหารทั้งปวงสำคัญว่าจริงก็เข้ามารวมกองทัพพร้อมกัน จงซกต้านก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน พาทหารออกจากเมืองจะไปเมืองเตง
ฝ่ายทหารก๋งจูดีซึ่งปลอมอยู่ในเมือง ก็จุดเพลิงไหม้หอคอยขึ้น ก๋งจูดีซุ่มทหารอยู่นอกเมือง เห็นแสงเพลิงไหม้ในเมืองก็รู้ว่าจงซกต้านออกจากเมืองแล้ว จึงพาทหารยกสวนเข้าในเมือง กำชับทหารมิให้ผู้ใดทำร้ายแก่ชาวเมือง ให้เขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูเมืองว่า จงซกต้านเป็นกบฏคิดประทุษร้ายต่อเจ้าเมืองเตงผู้พี่ บัดนี้ยกทัพไปจะชิงสมบัติของพี่ทำการผิดอย่างธรรมเนียม ขุนนางและชาวเมืองทั้งปวงจงพร้อมใจกันช่วยกันกำจัดจงซกต้านเสีย ก๋งจูดีก็จัดแจงอาณาประชาราษฎร์ชาวเมืองเกียเสียให้ราบคาบปกติเหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายจงซกต้านยกไปได้สองวัน พอทหารตามมาบอกว่าก๋งจูดียกทัพมาชิงเอาเมืองได้แล้ว จงซกต้านได้ฟังดังนั้นตกใจจึงกลับทัพรีบมา ครั้นถึงชานกำแพงเมืองแลเห็นธงปักบนเชิงเทินจารึกอักษรว่าเตงจงก๋ง แล้วได้ยินทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินร้องบอกทหารในกองทัพจงซกต้านว่าจงซกต้านเป็นคนอกตัญญูต่อพี่
ขณะนั้นทหารในกองทัพจงซกต้านที่มีบ้านเรือนและบุตรภรรยาพี่น้องอยู่ในเมือง ต่างคนเอาใจออกหากหนีเข้าเมืองประมาณกึ่งหนึ่ง จงซกต้านเห็นทหารระส่ำระสายนัก เกรงทหารของตัวจะจับตัวไปให้ก๋งจูดีก็ขับม้าหนีไปอาศัยอยู่เมืองจงเสียซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองเตง
ฝ่ายหงอเสงซุ่มทัพคอยจงซกต้านอยู่นอกเมืองหลิมเอียนมิได้เห็นจงซกต้านมา พอทหารซึ่งไปสืบราชการลับกลับมาบอกว่าก๋งจูดีตีเมืองเกียเสียได้ จงซกต้านหนีไปอยู่เมืองจงเสีย หงอเสงแจ้งดังนั้นก็ขึ้นม้าพาทหารรีบตามไปเมืองจงเสีย พอก๋งจูดียกออกจากเมืองมาพบกันเข้า สองทัพก็ประจบกันเข้ายกตามจงซกต้านไป เข้าล้อมเมืองจงเสียไว้เป็นหลายชั้น จงซกต้านให้ทหารปิดประตูเมืองไว้มั่นคง ครั้นจะออกสู้รบเล่าทหารก็น้อยตัว จึงคิดว่าการซึ่งเป็นดังนี้ก็เพราะมารดาผู้เดียว หงอเสงพี่เราจึงโกรธแค้นเป็นอันมาก ครั้นจะออกไปงอนง้อขอชีวิตเล่าก็อายแก่ทหารทั้งปวง จงซกต้านน้อยใจมารดาเป็นอันมากจึงชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสีย ทหารทั้งปวงในเมืองจงเสียครั้นเห็นจงซกต้านตายแล้ว ก็เปิดประตูออกมารับหงอเสง หงอเสงรู้ว่าจงซกต้านผู้น้องเชือดคอตาย มีความอาลัยนักเข้าไปอุ้มศพน้องขึ้นแล้วร้องไห้รักว่า เพราะมารดาทำให้เราพี่น้องวิวาทกัน ซึ่งพี่ยกทัพตามมาทั้งนี้หวังจะว่ากล่าวสั่งสอน แล้วจะยกที่แดนให้เจ้าตามปรารถนา มิได้ตั้งใจว่าจะฆ่าน้องเลย ควรหรือเจ้ามาเชือดคอตายเสียพี่มีความอาลัยนัก หงอเสงจึงจัดแจงทำการฝังศพจงซกต้านเสร็จแล้ว คิดแค้นมารดาดังจะเป็นบ้า จึงยกทัพออกจากเมืองจงเสียกลับไปเมืองเตง
หงอเสงจึงเอาหนังสือลับของมารดาซึ่งให้ไปแก่จงซกต้านนั้นออกให้มารดาดูแล้วว่า มารดาทำให้พี่น้องผิดกันสมควรแล้วหรือ นางเกียงฮูหยินเห็นหนังสือของตัวก็อายใจ มิได้โต้ตอบประการใดก็นั่งนิ่งอยู่ หงอเสงคิดแค้นใจอดความโกรธมิได้จึงสาบานตัวว่า หวงจ๋วน เป็นคำไทยว่ามารดากับเราตกจมอยู่ใต้ดินถึงน้ำเมื่อใดจึงให้พบกันเถิด หงอเสงก็ให้ทหารเชิญนางเกียงฮูหยินขึ้นขี่เกวียน ส่งไปอยู่เมืองเองอีบซึ่งเป็นเมืองขึ้นกับเมืองเตง ครั้นอยู่มาหลายวันหงอเสงค่อยคลายความโกรธลง คิดถึงน้องผู้ตายและมารดาซึ่งขับไปเสียนั้น ครั้นจะให้ไปรับกลับมาเล่า ก็ได้สาบานตัวไว้มิรู้ที่จะทำประการใด หงอเสงทุกข์โศกถึงมารดาอยู่ทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายเองขอซกซึ่งเป็นขุนนางเมืองเองอีบนั้น เป็นคนมีกตัญญูต่อบิดามารดา ครั้นแจ้งความว่าหงอเสงขับนางเกียงฮูหยินให้มาอยู่เองอีบ เองขอซกก็จัดทำที่อาศัยให้นางเกียงฮูหยินโดยสมควร ครั้นอยู่มาหลายวันเองขอซกคิดว่าหงอเสงจะมารับมารดาคืนไป ก็มิได้เห็นหงอเสงมารับมารดา จึงแกล้งไปซื้อนกโฮมาตัวหนึ่งเป็นของกำนัลไปคำนับหงอเสง ณ เมืองเตง
หงอเสงจึงถามว่า ท่านได้นกอะไรมาให้เรา เองขอซกจึงบอกว่า นกโฮ นกโฮตัวนี้ฟักฟองลูก พอลูกออกจากฟองแล้วอุตส่าห์พิทักษ์รักษาบุตรจนเติบใหญ่ขึ้นปีกหางบริบูรณ์ ถ้าถึงฤดูมารดาผลัดขนจึงอยู่กับรัง ลูกนกนั้นหากินในที่อื่นมิได้แล้วกลับมาจิกเนื้อมารดาตัวกิน หงอเสงได้ฟังเองขอซกบอกดังนั้น นึกถึงความที่ตัวทำโทษแก่มารดาคล้ายกันกับนกโฮ ก็เมินหน้านิ่งทอดใจใหญ่ จึงสั่งคนใช้ให้เอาเนื้อแพะถาดหนึ่งมาให้เองขอซกเป็นของตอบแทน เองขอซกจึงปูผ้าลงรับเอาเนื้อแพะสุกห่อผ้าไว้ หงอเสงเห็นดังนั้นจึงว่า เราให้เนื้อแพะสุกท่านกินเหตุไรจึงไม่กิน เองขอซกจึงว่า เนื้อแพะท่านให้กับข้าพเจ้านี้เป็นของดี ครั้นจะกินเสียมารดาข้าพเจ้าอยู่บ้านจะไม่ได้กินด้วย ข้าพเจ้าจะขอเอาเนื้อแพะไปให้มารดาข้าพเจ้ากินก่อน เหลือแล้วข้าพเจ้าจะกินต่อภายหลัง หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็คิดถึงมารดากลั้นน้ำตามิได้ อุตส่าห์ขืนใจตอบเองขอซกว่า ท่านเป็นแต่ขุนนางเมืองน้อยยังมีความกตัญญูต่อมารดา มีสิ่งใดก็อุตส่าห์เอาไปฝากมารดา ท่านดีกว่าเราเป็นเจ้าเมืองใหญ่อีก ทุกวันนี้เรามีมารดาก็เหมือนหาไม่
เองขอซกได้ยินดังนั้นก็ทำเป็นไม่รู้ความ จึงคำนับถามว่า ซึ่งท่านว่ามีมารดาเหมือนไม่มีนั้น มารดาท่านทุกวันนี้ไปอยู่แห่งใดหรือ หงอเสงจึงเล่าความแต่หลังให้ฟังแล้วว่า ซึ่งมารดาเราทำมิชอบน้องเราตายนั้น เรามีความแค้นให้ไปอยู่เมืองเองอีบ เราได้สาบานตัวไว้ว่า ถ้าเราได้อยู่ใต้ดินจมถึงนํ้าเมื่อใดจึงให้พบมารดา ครั้นหายแค้นแล้วจะรับมารดากลับมาก็ได้สาบานตัวเราไว้เสียแล้ว ทุกวันนี้พิเคราะห์ดูเราเหมือนหนึ่งนกโฮ ซึ่งอกตัญญูจิกเนื้อมารดากิน เราหาความสุขมิได้
เองขอซกจึงว่า ซึ่งท่านได้สาบานไว้ดังนั้น ข้าพเจ้าจะรับแก้ไขโดยอุบายมิให้ท่านเสียความสัตย์อย่าวิตกเลย หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนักจึงว่า ซึ่งท่านจะอุบายให้เรากับมารดาได้พบกันและมิให้เสียสัตย์นั้น คุณท่านจะติดเราไปคุ้มวันหน้า ท่านจะต้องการสิ่งใดบ้างก็จัดแจงเอาไปกว่าจะสำเร็จเถิด เองขอซกก็พาทหารห้าร้อยไปนอกเมือง ถึงตำบลซกอิวจึงให้ขุดบ่อลึกสิบห้าตึ้ง คิดเป็นไทยเส้นสามวา ศอกคืบหกนิ้ว ถึงตานํ้าไหลออกมาขังบ่ออยู่ แล้วเอากระดานฉำฉามาต่อเป็นเก๋งน้อยอันหนึ่ง ฟั่นเชือกเป็นสาแหรกสำหรับหย่อนเก๋งลงไปในบ่อ แล้วชักขึ้นได้โดยสะดวก แล้วทำบันไดใหญ่ให้หยั่งลงไปถึงพื้นบ่อ เตรียมการเสร็จแล้ว เองขอซกก็ไปเมืองเองอีบ เชิญนางเกียงฮูหยินมาถึงให้เข้านั่งอยู่ในเก๋งน้อยนั้นแล้ว ให้ทหารผูกเชือกโรยเก๋งน้อยลงไปถึงพื้นบ่อเพียงนํ้า เองขอซกก็ไปเชิญหงอเสงให้ลงไปตามบันได หงอเสงลงไปถึงเก๋งน้อยก็เข้าไปคำนับร้องไห้ขออภัยมารดา
นางเกียงฮูหยินจึงว่า การเกิดขึ้นทั้งนี้ก็เพราะมารดาคิดผิดเอง เจ้าหาโทษมิได้ นางเกียงฮูหยินกับหงอเสงก็ร้องไห้รักกัน เองขอซกก็ให้ทหารขันฉ้อเก๋งน้อยขึ้นจากบ่อ เชิญนางเกียงฮูหยินกับหงอเสงขึ้นเกวียนกลับเข้าเมือง ราษฎรทั้งปวงก็ดีใจสรรเสริญสติปัญญาเองขอซกอื้ออึงทั้งเมือง หงอเสงจึงตั้งให้เองขอซกเป็นที่ไตหูขุนนางผู้ใหญ่ ให้กองชุนอีไปอยู่รักษาเมืองเกียเสีย
๕
ฝ่ายก๋งซุนคุดขณะเมื่อจงซกต้านผู้บิดาใช้ไปยืมกองทัพเมืองโอยได้แล้ว ยกรีบมาถึงแดนเมืองเกียเสีย พอมีคนมาบอกว่าหงอเสงเจ้าเมืองเตงยกมาล้อมจงซกต้าน จงซกต้านสู้รบมิได้เชือดคอตายเสียแล้ว ก๋งซุนคุดก็ตกใจ จึงยกทัพกลับไปเมืองโอย เข้าไปคำนับกีชุนอ๋วนเจ้าเมืองโอยแล้วร้องไห้บอกความว่า บัดนี้เจ้าเมืองเตงผู้เป็นลุงข้าพเจ้าฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย แล้วขับนางเกียงฮูหยินย่าข้าพเจ้าเสียด้วย ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้ จะขอบุญท่านเป็นที่พึ่ง
กีชุนอ๋วนได้ฟังดังนั้นก็โกรธเจ้าเมืองเตง จึงว่า เจ้าเมืองเตงฆ่าน้องแล้วขับมารดาเสียด้วยเล่า ทำผิดประเวณีแผ่นดิน กีชุนอ๋วนจึงสั่งให้ทหารจัดแจงกองทัพ ตั้งก๋งซุนคุดเป็นแม่ทัพให้ยกไปตีเมืองเตง ก๋งซุนคุดก็ยกทัพออกจากเมืองโอย เดินทัพตามระยะทางไปถึงปลายแดนเมืองเตง
ฝ่ายชาวด่านเมืองเตงไปสืบราชการรู้ว่าก๋งซุนคุดคุมทัพเมืองโอยยกมา ก็ขึ้นม้ารีบไปเมืองเตงจึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่ ให้พาไปแจ้งความแก่หงอเสงทุกสิ่ง หงอเสงจึงปรึกษาก๋งจูดีว่า ก๋งซุนคุดหลานเราไปพาทหารเมืองโอยมาครั้งนี้ ท่านจะคิดประการใด ก๋งจูดีตอบว่า ซึ่งทำการกำจัดจงซกต้านครั้งก่อนนั้น เหมือนถากหญ้าไม่ขุดให้สิ้นเหง้าให้สิ้นราก อันก๋งซุนคุดนั้นอุปมาเหมือนรากหญ้า ครั้นได้นํ้าค้างและฝนตกชุ่มเย็นก็กลับเป็นใบ แต่ก่อนเจ้าเมืองโอยกับท่านก็มิได้เป็นข้าศึกกัน ซึ่งให้ทหารมากับก๋งซุนคุดครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าก๋งซุนคุดจะนำเอาเนื้อความดีเข้าไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองโอยเชื่อฟัง ขอท่านจงมีหนังสือบอกความจริงไปถึงเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยรู้ความแล้วเห็นจะให้ทหารที่มาด้วยก๋งซุนคุดนั้นกลับไป ก๋งซุนคุดหาที่อาศัยมิได้แล้วเราก็จะจับตัวได้โดยง่าย
หงอเสงเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือตามข้อความซึ่งจงซกต้านกับมารดาคิดจะชิงสมบัติจนจงซกต้านเชือดคอตาย แล้วส่งหนังสือให้ม้าใช้รีบไปเมืองโอย ม้าใช้รีบไปทั้งกลางวันกลางคืนถึงเมืองโอย จึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองโอย ให้พาเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองโอยว่า เจ้าเมืองเตงให้หนังสือมาถึงกีชุนอ๋วน เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยก็รับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความในหนังสือแล้วจึงว่าขุนนางทั้งปวงว่า ก๋งซุนคุดบุตรจงซกต้านมาบอกว่าเจ้าเมืองเตงฆ่าจงซกต้านผู้น้องตายแล้วขับมารดาเสียด้วย บัดนี้เจ้าเมืองเตงบอกว่าจงซกต้านกับมารดาคิดจะชิงสมบัติ เจ้าเมืองเตงรู้ความจะจับตัวจงซกต้าน จงซกต้านเชือดคอตาย เจ้าเมืองเตงหาความผิดมิได้ แล้วเจ้าเมืองเตงกับเราก็มิได้มีข้อขัดเคืองกัน ก๋งซุนคุดเอาเท็จมาว่ากล่าว เราจึงให้ทหารไป ถ้าเจ้าเมืองเตงมิบอกหนังสือแจ้งความมา เมืองเรากับเมืองเตงก็จะเป็นข้าศึกกันเพราะก๋งซุนคุดหาต้องการไม่ กีชุนอ๋วนจึงให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ส่งให้ม้าใช้ถือไปหากองทัพกลับมาเมือง ม้าใช้รับหนังสือแล้วคำนับลาไปตามสั่ง ฝ่ายก๋งซุนคุดยกทัพตีเมืองรายทางเข้าไปจนตีเมืองหลิมเอียนได้เข้าตั้งมั่นพักทหารอยู่
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงออกปรึกษาราชการขุนนางพร้อมกัน พอม้าใช้ซึ่งให้ไปสืบข่าวราชการกลับมาบอกว่าก๋งซุนคุดพาทหารเมืองโอยตีเมืองน้อยล่วงด่านเข้ามาถึงเมืองหลิมเอียนแล้ว หงอเสงแจ้งดังนั้นจึงให้ก๋งจูดีกับโกกีนีคุมทหารเกวียนทหารม้ากองละสี่ร้อยยกออกจากเมืองไปถึงเมืองหลิมเอียน
ฝ่ายก๋งซุนคุดรู้ว่ากองทัพเมืองเตงยกมา จึงตรวจเตรียมทหารม้าจะออกรบ พอม้าใช้ถือหนังสือเจ้าเมืองโอยมาให้พากองทัพกลับ ก๋งซุนคุดรู้ดังนั้นก็เสียใจ ด้วยไม่มีทหารจะทำศึก จึงขึ้นม้าตามกองทัพไปเมืองโอย
โกกีนีนายทหารเมืองเตงเห็นดังนั้นก็มิได้ติดตาม พาทหารกลับมาเมือง แต่ก๋งจูดีนั้นยกทัพติดตามไปจนเข้าแดนเมืองโอย จึงตั้งค่ายมั่นพักทหารอยู่ ชาวด่านเมืองโอยก็เข้าไปแจ้งราชการแก่กีชุนอ๋วนเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยรู้ว่าก๋งจูดีทหารเมืองเตงยกตามกองทัพเมืองโอยล่วงแดนเข้ามาก็ตกใจ จึงปรึกษากับก๋งจูจิวหูซึ่งเป็นน้องบิดาว่า กองทัพเมืองเตงยกมาครั้งนี้ท่านจะเห็นเป็นอย่างไร
ก๋งจูจิวหูจึงว่า โบราณว่านํ้าไหลให้เอาดินพูนทำนบปิดกั้นไว้ ถ้าศึกยกมาให้แต่งทหารออกสู้รบ เป็นอย่างธรรมเนียมมีมาดังนี้ ซึ่งกองทัพเมืองเตงล่วงแดนเข้ามา ก็ควรให้แต่งทหารออกทำการศึกกำจัดศัตรูให้จงได้ เจ้าเมืองโอยยังมิได้ว่าประการใด เซ็กซกเป็นไตหูขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ซึ่งจะทำตามก๋งจูจิวหูว่านั้น เมืองโอยกับเมืองเตงก็จะเป็นข้าศึกกันรบพุ่งกันไป ข้าพเจ้าเห็นว่ากองทัพเมืองเตงยกล่วงแดนเข้ามาครั้งนี้เพราะไม่รู้ว่าท่านให้หากองทัพกลับ ขอให้ท่านมีหนังสือบอกไปเมืองเตง ให้ไปถึงเจ้าเมืองเตงให้รู้ว่าท่านไม่เชื่อก๋งซุนคุด เชื่อหนังสือซึ่งเจ้าเมืองเตงให้มา จึงให้เลิกกองทัพเมืองโอยกลับมาเข้าเมือง เจ้าเมืองเตงทราบความดังนี้แล้วเห็นจะให้หากองทัพกลับไปบ้างเป็นมั่นคง ทั้งสองเมืองก็จะมิได้ขาดไมตรีกัน
เจ้าเมืองโอยได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ในหนังสือนั้นความว่า ซึ่งให้กองทัพเมืองโอยไปกับก๋งซุนคุดยกล่วงแดนเมืองเตงเข้าไปนั้น เพราะก๋งซุนคุดเลือกเอาความดีมาว่า ต่อมีหนังสือเจ้าเมืองเตงบอกมาจึงรู้ว่าก๋งซุนคุดเจรจาหาจริงมิได้ ก็ได้มีหนังสือไปบอกทหารกลับมาเสียแล้ว ทั้งสองเมืองจงมีไมตรีต่อกันไปเหมือนดังแต่ก่อน ตั้งรักษาที่แดนบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขไปมาค้าขายกันตามประเวณีเถิด
เจ้าเมืองโอยแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ม้าเร็วรีบไปเมืองเตง ผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองเตง จึงลงจากม้าเข้าไปหาขุนนางแล้วแจ้งความให้ฟัง ขุนนางเมืองเตงก็นำหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้หงอเสงเจ้าเมืองเตง หงอเสงฉีกผนึกออกอ่าน แจ้งความในหนังสือแล้วจึงว่า เจ้าเมืองโอยให้ทหารก๋งซุนคุดยกทัพเหยียบแดนเราเข้ามาเพราะเชื่อคำก๋งซุนคุด บัดนี้เจ้าเมืองโอยเห็นความจริงในเรา จึงให้หากองทัพกลับ สองเมืองก็เป็นไมตรีกันมาเหมือนแต่ก่อน ครั้นจะก่อการศึกรบพุ่งกันก็หาต้องการไม่ หงอเสงก็แต่งหนังสือให้ม้าเร็วถือไปถึงก๋งจูดี ให้เลิกทัพกลับมาเมืองเตง
ฝ่ายนางเกียงฮูหยินแจ้งความว่าก๋งซุนคุดผู้หลานพาทัพมาตีเมืองหลิมเอียนแล้วถอยทัพกลับไป นางเกียงฮูหยินเกรงว่าหงอเสงจะมีใจพยาบาท จึงไปหาหงอเสงแล้วว่า ก๋งซุนคุดเป็นเด็กหนุ่มใจวู่วามไม่รู้จักผิดและชอบ ได้ทำล่วงเกินกลับกลัวอาญาเจ้าหนีไปอยู่กับเจ้าเมืองโอย เจ้าเป็นผู้ใหญ่อย่าโกรธเลย จงมีหนังสือไปฝากก๋งซุนคุดไว้กับเจ้าเมืองโอยให้ช่วยกรุณาเลี้ยงไว้ด้วย หงอเสงก็มิได้ให้มารดาขัดเคือง จึงมีหนังสือฝากก๋งซุนคุดไปถึงเจ้าเมืองโอย กีชุนอ๋วนเจ้าเมืองโอยก็ทำนุบำรุงก๋งซุนคุดไว้ในที่ขุนนางกินเบี้ยหวัด
ฝ่ายพระเจ้าเบ๊งอ๋องเสวยราชสมบัติอยู่ในเมืองตังจิวเป็นเมืองหลวงได้สี่สิบห้าปี ราษฎรชาวเมืองอยู่เย็นเป็นสุข วันหนึ่งเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมตามตำแหน่ง พระเจ้าเบ๊งอ๋องจึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า หงอเสงเจ้าเมืองเตงไม่ได้เข้ามารับราชการตามตำแหน่งหลายปีแล้ว เราคิดจะให้กีฮูบุตรเซ็กอูผู้ตายซึ่งให้ว่าราชการเมืองเค็กนั้น จะให้เป็นไตสุมาเตาแทนที่หงอเสง
กีฮูเฝ้าอยู่ที่นั้นได้ยินพระเจ้าเบ๊งอ๋องตรัสดังนั้นจึงทูลว่า ถึงมาตรว่าหงอเสงไม่ได้มารับราชการอยู่ ณ เมืองหลวง หงอเสงก็จัดแจงขุนนางคนสนิทมารับราชการแทนที่ตัวอยู่เป็นอันมาก ซึ่งพระองค์จะตั้งข้าพเจ้าเป็นที่ไตสุมาเตาแทนที่หงอเสงนั้น ถ้าหงอเสงรู้จะมีใจพยาบาทพระองค์กับข้าพเจ้า กีฮูเกรงสติปัญญาและฝีมือหงอเสงอยู่ ก็ชิงทูลลากลับไปเมืองเค็ก พระเจ้าเบ๊งอ๋องก็เสด็จขึ้น
ฝ่ายขุนนางคนสนิทหงอเสง ก็นำเนื้อความนั้นไปแจ้งกับหงอเสง ณ เมืองเตง หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงจัดแจงแบ่งขุนนางและทหารให้อยู่รักษาเมือง ครั้นถึงวันดี หงอเสงก็ขึ้นขี่เกวียนพร้อมด้วยทหารแห่ออกจากเมืองเตงไปถึงเมืองหลวง พอเวลาพระเจ้าเบ๊งอ๋องเสด็จออกหงอเสงก็เข้าไปเฝ้าแล้วทูลว่า ข้าพเจ้ามิได้มาเฝ้าเป็นหลายปีเพราะเมืองเตงเกิดศึก บัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งข่าวว่าพระองค์จะให้ผู้อื่นมาเป็นที่ไตสุมาเตานั้น เห็นว่าข้าพเจ้าสติปัญญาน้อย ทั้งฝีมือไม่กล้าแข็งจะรับราชการตามตำแหน่งไปไม่ได้แล้ว ข้าพเจ้าขอไปรักษาเมืองเตงอยู่ดังเก่า
พระเจ้าเบ๊งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่าหงอเสงโกรธจึงตรัสเอาใจว่า ตั้งแต่ท่านไปอยู่เมืองเตงมิได้เห็นมา เราคอยหาท่านอยู่เหมือนดังปลาอยู่ในหนองนํ้าแห้ง ต้องคอยหาน้ำอยู่ทุกวันทุกเวลาไม่ได้ขาด ซึ่งท่านมาหาเราได้เห็นหน้าท่านวันนี้ เรามีความยินดีเหมือนปลาอันได้น้ำฝน และซึ่งมีคนไปบอกแก่ท่านว่าเราจะให้กีฮูเป็นที่ไตสุมาเตาเพราะเห็นว่าราชการในเมืองเตงก็มาก ท่านมีธุระกังวลอยู่ยังมิมา เราจึงให้กีฮูว่าที่ไตสุมาเตาไว้กว่าท่านจะมา และเราจะได้ประมาทหมิ่นท่านว่าหาสติปัญญาไม่กล้าแข็งนั้นหามิได้ และจะแกล้งถอดท่านเสียจากที่เหมือนถ้อยคำผู้ไปบอกนั้นก็หามิได้ ท่านก็เป็นเชื้อขุนนางซื่อตรงต่อแผ่นดินแต่ครั้งบิดาท่านมากว่าสี่สิบปีเศษแล้ว เรารักใคร่ท่านเหมือนญาติอันสนิท ถ้าท่านสงสัยอยู่ว่าเราจะถอดเสียจากที่ขุนนางแล้ว เราจะให้ไทจูโหบุตรเราไปอยู่เมืองเตงเป็นจำนำไว้
หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงทูลว่า พระองค์จะให้ไทจูโหพระราชบุตรไปเป็นจำนำนั้น เห็นผิดอย่างธรรมเนียม จะมีผู้ครหานินทา พระเจ้าเบ๊งอ๋องตรัสว่า ท่านกับเราก็เป็นเชื้อสายกันมา จงรับบุตรเราไปไว้เมืองเตง ช่วยฝึกสอนขนบธรรมเนียมการแผ่นดินเถิดอย่าเกรงใจเราเลย หงอเสงก็มิได้รับ ขุนนางทั้งปวงเห็นพระเจ้าเบ๊งอ๋องกับหงอเสงโต้ตอบกันไปมามิได้ตกลง จึงว่ากับหงอเสงว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านควรถวายก๋งจูฮุดบุตรของท่านไว้ในเมืองหลวง ท่านเชิญไทจูโหไปไว้เมืองเตงตามรับสั่ง แล้วตัวท่านจงอยู่รับราชการในเมืองหลวงพอสบายพระทัยก่อนจึงค่อยกลับไปเมืองเตง
หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงทำตามคำขุนนางทั้งปวงปรึกษา หงอเสงก็อยู่รับราชการที่ไตสุมาเตาในเมืองหลวงราษฎรอยู่เป็นสุข ครั้นพระเจ้าเบ๊งอ๋องเสวยราชสมบัติได้ห้าสิบเอ็ดปี ณ เดือนเจ็ดขึ้นสามคํ่า ประชวรพระยอดขึ้นระหว่างพระอังสา แพทย์พยาบาลก็มิได้หาย ประชวรหนักลง จึงตรัสเรียกหงอเสงเข้าไปใกล้แล้วตรัสว่า เราป่วยครั้งนี้เห็นจะไม่รอด ถ้าเราดับสูญแล้ว ท่านจงช่วยทำนุบำรุงไทจูโหให้ครองสมบัติในเมืองหลวงแทนเราต่อไป หงอเสงก็รับสั่งพระเจ้าเบ๊งอ๋อง พระเจ้าเบ๊งอ๋องประชวรได้เจ็ดวัน ณ เดือนเจ็ดขึ้นสิบคํ่าเพลาใกล้รุ่งก็เสด็จสวรรคต เมื่อสวรรคตนั้นพระชนมายุเจ็ดสิบแปดปี อยู่ในราชสมบัติห้าสิบเอ็ดปี ขณะนั้นพระมเหสีและนางสนมกับขุนนางทั้งปวงร้องไห้รักพระเจ้าเบ๊งอ๋องอื้ออึงทั้งข้างในข้างหน้า
ครั้นรุ่งขึ้น หงอเสงจึงสั่งก๋งจูฮุดให้ไปเชิญไทจูโหเมืองเตงมาทำการฝังศพ ก๋งจูฮุดก็คำนับลาออกจากเมืองหลวงไปถึงเมืองเตง จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ไทจูโหทุกประการ ไทจูโหรู้ว่าพระเจ้าเบ๊งอ๋องผู้บิดาสวรรคต ก็ร้องไห้รักพระบิดา ไม่เป็นอันจะกินจะนอน เป็นเวลาสามคืนสามวันไทจูโหก็ขาดใจตาย
ก๋งจูหลิมผู้บุตรไทจูโหกับก๋งจูฮุดเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ก๋งจูหลิมร้องไห้ดังจะขาดใจตาย ครั้นคลายความโศกแล้วจึงจัดแจงฝังศพตามธรรมเนียม ก๋งจูฮุดก็คำนับลาก๋งจูหลิมกลับไปเมืองหลวงแจ้งความกับหงอเสงทุกประการ
หงอเสงกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงแจ้งว่าไทจูโหตายก็คิดสงสารนัก จึงปรึกษาพร้อมกันให้เชิญก๋งจูหลิมบุตรไทจูโหอายุสิบแปดปีมาครองราชสมบัติ ทรงพระนามเจ้าฮวนอ๋อง เจ้าฮวนอ๋องจึงให้หาเจ้าเมืองเค็กและหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองหลวงเข้ามาทำการฝังพระศพพระเจ้าเบ๊งอ๋องตามอย่างกษัตริย์หัวเมืองทั้งปวง ครั้นทำการฝังพระศพเสร็จแล้วต่างคนทูลลากลับไปเมือง
หงอเสงเป็นที่ไตสุมาเตาอยู่เมืองหลวง จึงจัดแจงขุนนางรับราชการตามตำแหน่งขุนนางพลเรือน ความสิ่งใดควรกราบทูลหงอเสงก็กราบทูล ถ้ามิควรกราบทูลก็บังคับบัญชาให้แล้วแต่ในหงอเสงเอง ขุนนางทั้งปวงก็ยำเกรงหงอเสง หงอเสงจะว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิ์ขาด
ฝ่ายพระเจ้าฮวนอ๋องครองเมืองหลวงได้สามปี วันหนึ่งมีรับสั่งให้หาจิวก๋งเซ็กเตียน ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนเข้ามาที่ข้างหน้าแล้วตรัสว่า ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเบ๊งอ๋องผู้เป็นพระเจ้าปู่นั้น หงอเสงเอาบิดาเราไปไว้เมืองเตงจนบิดาเราตาย เรามีความแค้นอยู่ บัดนี้สมบัติเป็นของเรา หงอเสงทำสิ่งใดก็มิได้ปรึกษาหารือ บัดนี้ขุนนางทั้งปวงก็นับถือเกรงกลัวหงอเสงสิ้น เราเห็นว่าหงอเสงจะมีใจกำเริบ นานไปก็จะทำร้ายแก่เรา เราคิดจะให้ถอดเสียจากที่ไตสุมาเตาท่านจะเห็นประการใด จะให้กินฮูเจ้าเมืองเค็กเป็นไตสุมาเตาแทนที่หงอเสง ท่านจะเห็นประการใด
จิวก๋งเซ็กเตียนจึงทูลว่า หงอเสงคนนี้แต่ครั้งปู่และบิดาเป็นคนมีความชอบต่อๆ กันมาจนถึงหงอเสง หงอเสงก็มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็ง ซึ่งพระองค์ไม่วางพระทัยด้วยเกรงหงอเสงจะมีใจกำเริบนั้นชอบ แต่หงอเสงมิได้มีผิด พระองค์จะถอดเสียจากที่ไตสุมาเตานั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าหงอเสงจะน้อยใจมีความพยาบาท จะคิดการกบฏต่อพระองค์ พระเจ้าฮวนอ๋องถอนพระทัยแล้วจึงตรัสว่า ทุกวันนี้เราไม่สบายใจเลยเหมือนหนามยอกอยู่ในอก จะกินจะนอนก็ไม่หลับสนิทเลยเพราะหงอเสง เราจะคิดหาความผิดถอดเสียจากที่ไตสุมาเตาให้สิ้นวิตก เบื้องหน้าจึงจะสิ้นอันตราย แล้วตรัสกำชับว่าการทั้งนี้อย่าให้แพร่งพรายไป จิวก๋งเซ็กเตียนจึงรับคำสั่ง คำนับลาออกไปจากที่เฝ้า
ฝ่ายหงอเสงเวลาวันหนึ่งเข้ามาว่าราชการตามตำแหน่ง มีหนังสือเจ้าเมืองเค็กบอกมาว่า เจ้าเมืองเค็กจะส่งบุตรหญิงเข้ามาถวายเป็นที่ฮองฮอมเหสีพระเจ้าฮวนอ๋อง หงอเสงมิได้ชอบใจ ครั้นจะนิ่งเสียไม่ทูลก็จะเป็นเกียดกัน จึงเข้าไปเฝ้าถวายหนังสือเจ้าเมืองเค็กแล้วทูลว่า เมืองเค็กเป็นเมืองน้อย ซึ่งจะถวายบุตรหญิงให้เป็นฮองฮอมเหสีนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นสมควรกับพระองค์ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์อันประเสริฐ และหัวเมืองใหญ่ซึ่งมีบุตรหญิงรูปงามประกอบด้วยสติปัญญาเฉลียวฉลาด สมควรที่จะเป็นฮองฮอมเหสีก็เห็นพอจะจัดสรรได้ อันบุตรีเจ้าเมืองเค็กนั้นขอพระองค์อย่าได้ต้องทรงพระประสงค์เลย ข้าพเจ้าจะจัดแจงถวายให้สมควร
พระเจ้าฮวนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ เห็นว่าหงอเสงแกล้งเกียดกัน คิดจะถอดเสียจากที่ไตสุมาเตา แต่เกรงใจหงอเสงอยู่ จึงแกล้งตรัสโดยดีว่า ท่านว่านี้ชอบนักเราเห็นด้วย การที่นี้สุดแท้แต่ท่านเถิด แล้วพระเจ้าฮวนอ๋องตรัสแก่หงอเสงว่า ทุกวันนี้เราเห็นท่านรับราชการเป็นที่ไตสุมาเตา ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารในเมืองหลวง ทั้งว่าราชการในเมืองเตงด้วย เป็นสองตำแหน่งมาช้านาน ท่านได้ความเหนื่อยยากลำบากกายนัก เราคิดสงสารท่านจะผ่อนให้เป็นธุระฝ่ายเดียว ท่านจงไปว่าราชการให้เป็นสุขเถิด
หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็น้อยใจ จึงแกล้งทำเป็นยินดีกราบทูลว่า ครั้งพระเจ้าเบ๊งอ๋องผู้เป็นพระเจ้าปู่ของพระองค์ก็ตรัสครั้งหนึ่งแล้วว่าจะให้ข้าพเจ้าออกจากที่ไตสุมาเตา บัดนี้พระองค์เห็นข้าพเจ้าสติปัญญาน้อยรับราชการไปไม่ได้ ข้าพเจ้าก็จะขอบังคมลาไปอยู่เมืองเตงตามรับสั่ง หงอเสงก็ออกจากที่เฝ้าตรงไปบ้าน จัดแจงทแกล้วทหารซึ่งเป็นพรรคพวกพร้อมแล้วจะออกจากประตูเมืองหลวง หงอเสงอดกลั้นโมโหไว้ไม่ได้จึงร้องด่าเด็กลูกชาวบ้านซึ่งวิ่งเล่นอยู่ริมประตูเมืองเป็นคำเปรียบพระเจ้าฮวนอ๋องว่า ลูกเด็กวานซืนนี้ไม่รู้จักผิดและชอบ แล้วหงอเสงก็ขับเกวียนไปเมืองเตง
ฝ่ายก๋งจูฮุดซึ่งรักษาเมืองเตงแจ้งว่าหงอเสงผู้บิดากลับมาจากเมืองหลวงก็ดีใจ จึงชวนขุนนางออกไปรับหงอเสงเข้าเมือง ก๋งจูฮุดดูกิริยาบิดาเห็นไม่สบายจึงถามว่า ท่านกลับมาครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านไม่สบายท่านคิดเคืองสิ่งใดหรือ หงอเสงแจ้งเนื้อความให้ฟังทุกประการ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็โกรธพระเจ้าฮวนอ๋องสิ้นทุกคน โกกีนีจึงว่า ครั้งชาเลเทมาตีเมืองหลวงได้ เตงกุดผู้บิดาท่านกับสี่หัวเมืองไปช่วยกำจัดชาเลเทหนีไป ครั้นพระเจ้าเบ๊งอ๋องสวรรคตแล้ว ท่านก็ให้บุตรมาเชิญไทจูโหไปครองสมบัติ ไทจูโหตายท่านจึงให้ก๋งจูหลิมเป็นพระเจ้าฮวนอ๋องครองราชสมบัติในเมืองหลวง และพระเจ้าฮวนอ๋องมิได้คิดถึงความชอบซึ่งท่านได้ทำไว้ กลับถอดเสียจากที่ได้ความอัปยศ ขอท่านจงจัดแจงยกไปตีเมืองหลวงกำจัดพระเจ้าฮวนอ๋องเสีย แล้วจัดแจงผู้มีบุญขึ้นครองสมบัติสืบไปจึงจะชอบ
เองขอซกได้ฟังดังนั้นจึงห้ามโกกีนีว่า ท่านอย่าเพิ่งโกรธก่อน เจ้าเมืองเตงนายเรามีกตัญญูนัก แต่มารดาทำความผิดเป็นอันมากยังไม่ตัดได้ ซึ่งถึงจะให้นายเราไปกำจัดพระเจ้าฮวนอ๋องเสียนั้นเห็นนายเราจะไม่ทำตาม แล้วเองขอซกจึงคำนับว่าแก่หงอเสงว่า ซึ่งพระเจ้าฮวนอ๋องโปรดให้ออกมาอยู่เมืองเตงครั้งนี้ท่านน้อยใจ ถ้าถึงปีใหม่ขอท่านไปเฝ้าให้ทุกปี อย่าให้พระเจ้าฮวนอ๋องและขุนนางทั้งปวงแคลงใจ และความดีซึ่งได้ทำไว้แต่ก่อนก็จะปรากฏอยู่ชั่วฟ้าและดิน ถ้าท่านไม่ฟังข้าพเจ้า เห็นพระเจ้าฮวนอ๋องจะนึกระแวงว่าท่านเป็นกบฏ ขุนนางทั้งปวงจะพลอยนินทาว่าท่านไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน ความชั่วก็จะล้างความดีเสีย หงอเสงก็นิ่งอยู่ไม่ได้ตอบประการใด
ชัวจกคิดโกรธพระเจ้าฮวนอ๋องจึงว่าแก่หงอเสงว่า ทุกวันนี้ขุนนางในเมืองหลวงและหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นแก่เมืองหลวงก็เกรงกลัวสติปัญญาและฝีมือท่านอยู่ และท่านไม่คิดกำจัดพระเจ้าฮวนอ๋องแล้วก็ตามทีเถิด แต่บัดนี้ข้าวในเมืองเราแพง ข้าพเจ้าจะไปยืมข้าวในฉางหลวงซึ่งอุนลกไตหูรักษาอยู่นั้นมาจ่ายทหารทั้งปวง ท่านจะเห็นประการใด หงอเสงก็เห็นชอบด้วย ชัวจกก็คำนับลาออกมาจัดทหารเกวียนสามร้อยทหารม้าสามร้อยออกจากเมืองไปถึงที่อุนลก จึงให้ทหารไปหาอุนลกไตหูผู้รักษาฉางมาบอกว่า บัดนี้เมืองเตงขัดสนข้าวเปลือกที่จะจ่ายทหาร เราจะขอยืมข้าวในฉางสักพันเกวียน ท่านจะให้หรือไม่ให้ อุนลกไตหูจึงว่า ข้าวนี้เป็นของหลวง ไม่ใช่ของข้าพเจ้า จะให้ท่านยืมตามอำเภอใจนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าจะเข้าไปกราบทูลก่อน ถ้าโปรดประการใดจะกลับมาบอกท่าน อุนลกไตหูคำนับลาเข้าไปเมืองตังจิว กราบทูลพระเจ้าฮวนอ๋องตามคำชัวจกทุกประการ
พระเจ้าฮวนอ๋องแจ้งดังนั้นจึงตรัสว่า ปีนี้เมืองเราข้าวปลาอาหารก็หาบริบูรณ์ไม่ ซึ่งจะให้ชัวจกยืมไปนั้นไม่ได้ อุนลกไตหูก็รับสั่งคำนับลากลับไปเมืองหลวงแจ้งความแก่ชัวจกตามรับสั่ง ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็โกรธ และเมื่อชัวจกไปยืมข้าวหลวงนั้นเป็นฤดูข้าวสาลีออกรวง ชัวจกจึงว่าท่านไม่ให้ข้าวในฉางแล้วเราจะเกี่ยวข้าวรวงไป ชัวจกก็ให้ทหารเข้าเกี่ยวข้าวในนาหลวง อุนลกไตหูห้ามปรามก็มิฟัง ชัวจกเร่งทหารให้เกี่ยวข้าวแล้วนวดบรรทุกเกวียนทั้งสามร้อยเล่มเต็มแล้วก็กลับไปเมืองเตง
ฝ่ายอุนลกไตหูครั้นชัวจกกลับไปแล้ว จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าฮวนอ๋องว่า ชัวจกซึ่งมายืมข้าวในฉางพันเกวียน พระองค์ไม่โปรดให้นั้น บัดนี้ให้ทหารเกี่ยวข้าวในนาหลวงไปเป็นอันมาก บรรทุกเกวียนกลับไปเมืองเตง ข้าพเจ้าห้ามปรามชัวจกมิฟัง ครั้นจะออกยื้อแย่งไว้พวกข้าพเจ้าก็น้อยตัวนัก พระเจ้าฮวนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทรงโกรธ จึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า หงอเสงเจ้าเมืองเตงให้ชัวจกมาเกี่ยวข้าวรวงของเราไป หงอเสงทำบังอาจนักไม่เกรงใจเรา เราจะให้ยกทัพไปตีเมืองเตงท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด จิวก๋งเซ็กเตียนจึงทูลว่า หงอเสงคนนี้มีกตัญญู นับในเชื้อพระวงศ์เป็นขุนนางสัตย์ซื่ออยู่ ซึ่งชัวจกมาทำการครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าหงอเสงหารู้ความไม่ ซึ่งจะให้ยกกองทัพไปตีเมืองเตงนั้น เมืองเตงกับเมืองหลวงก็จะเกิดรบพุ่งกัน หัวเมืองทั้งปวงก็จะล่วงครหานินทาได้ ของดไว้ฟังความให้แน่ก่อน พระเจ้าฮวนอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทหารไปกำชับด่านทางให้ออกตระเวนตรวจตรารักษาจงทุกตำบล ทหารก็ไปตามคำรับสั่ง
ฝ่ายชัวจกได้ข้าวสามร้อยเกวียนไปให้แก่หงอเสง แล้วเล่าความให้หงอเสงฟังทุกประการ หงอเสงแจ้งว่าชัวจกทำอุกอาจ ให้ทหารเกี่ยวข้าวในนาหลวงมาดังนั้นก็โกรธ จึงว่าท่านทำการล่วงเกินทั้งนี้จะให้พระเจ้าฮวนอ๋องกับเราขัดเคืองกันไม่ควรนัก หงอเสงก็จัดทหารและขุนนางคนสนิทจะให้ไปเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋อง พอขุนนางเมืองเจ๋เข้ามาคำนับบอกว่าเจ้าเมืองเจ๋จะใคร่พบท่าน บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋มาอยู่ ณ เมืองเซ็กหงุยปลายแดน ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปกินโต๊ะเสพสุราให้สบายสักเพลาหนึ่ง หงอเสงแจ้งดังนั้นจึงคิดว่า เจ๋อุดก๋งเจ้าเมืองเจ๋มาโดยสุจริตควรจะออกไปหา หงอเสงก็พาก๋งจูฮุดกับขุนนางและทหารทั้งปวงไปที่เซ็กหงุย เจ๋อุดก๋งเห็นหงอเสงเจ้าเมืองเตงมา จึงออกไปเชิญให้นั่งที่สมควร ต่างคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วให้ยกโต๊ะมาตั้ง เจ๋อุดก๋งกับหงอเสงก็กินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน เจ๋อุดก๋งจึงว่า เราให้เชิญท่านมาวันนี้ ด้วยใคร่จะเป็นไมตรีกับท่านฉันพี่น้องร่วมสุขร่วมทุกข์กันไปภายหน้า เจ้าเมืองทั้งสองก็เอาปลายกระบี่แทงเอาโลหิตที่นิ้วมือลงละลายสุราสาบานตัวต่อกัน เจ๋อุดก๋งเห็นเด็กหนุ่มน้อยคนหนึ่งนั้นนั่งอยู่ข้างหลังหงอเสง รูปร่างงาม เห็นจะมีสติปัญญา เจ๋อุดก๋งจึงถามหงอเสงว่าเด็กหนุ่มน้อยคนนี้เป็นบุตรท่านหรือ หงอเสงจึงบอกว่าเป็นบุตรข้าพเจ้าชื่อก๋งจูฮุด เจ๋อุดก๋งจึงว่าเรากับท่านก็ได้สาบานกันแล้วโดยสุจริต บุตรหญิงเรามีอยู่คนหนึ่งยังเด็กอยู่ ถ้าสืบไปเบื้องหน้าบุตรเราสมควรจะมีเหย้าเรือนแล้วเราจะยกให้อยู่กินด้วยกันท่านจะเห็นประการใด หงอเสงจึงตอบว่า ท่านเป็นเจ้าเมืองใหญ่มีความสุขจะเป็นการเกี่ยวดองกับข้าพเจ้าผู้ครองเมืองน้อยนี้ ข้าพเจ้าขอบคุณท่านนัก ครั้นกินโต๊ะพูดจากันแล้วเจ๋อุดก๋งก็ลากลับไปเมืองเจ๋ หงอเสงก็ลากลับไปเมืองเตง
พออีปีนเข้ามาคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นบุตรเจ้าเมืองซอง ขณะเมื่อเจ้าเมืองซองผู้บิดายังมีชีวิตอยู่ ได้มอบสมบัติให้ข้าพเจ้า ครั้นบิดาข้าพเจ้าตาย ซ่วนก๋งผู้ลุงชิงเอาสมบัติเป็นเจ้าเมืองซอง ข้าพเจ้ามาหวังจะขอกองทัพท่านไปตีเมืองซอง ถ้าข้าพเจ้าได้เมืองซองแล้วจะเรียกส่วยสาอากรมาส่งเมืองเตงทุกปี หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็เชื่อว่าซวนก๋งผู้ลุงชิงสมบัติอีปีนผู้หลานจริง จึงจัดแจงทหารยกไปตีเมืองซองให้อีปีน ยังมิทันจะยกไป พอขุนนางเมืองซองคุมเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่งเข้ามาคำนับหงอเสงแล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองซองใช้ข้าพเจ้าถือหนังสือคุมบรรณาการมาให้ท่าน หงอเสงรับหนังสือมาอ่านดูเป็นใจความว่า ขณะเมื่อเจ้าเมืองซองตายนั้นเห็นว่าอีปีนผู้บุตรเป็นคนหยาบช้าหาสติปัญญามิได้ไม่ควรจะเป็นเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองจึงมอบสมบัติให้ซวนก๋งเป็นเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองให้สิ่งของบรรณาการมาขอเป็นทางไมตรีกันกับท่าน หงอเสงแจ้งดังนั้นก็เชื่อ เห็นว่าอีปีนเอาแต่ความดีมาว่า จึงให้งดกองทัพไว้มิให้ไปตีเมืองซอง อีปีนก็ตกอยู่ในเมืองเตง
ฝ่ายกีชุนอ๋วนตั้งแต่กีโหผู้ปู่ตายแล้วได้เป็นเจ้าเมืองโอย และกีชุนอ๋วนคนนี้เป็นหลานกีโหเจ้าเมืองโอย ครั้งแผ่นดินพระเจ้าอิวอ๋องเสียเมืองแก่ชาเลเทนั้น กีโหทำราชการอยู่ ณ เมืองหลวง ให้กีจองผู้บุตรว่าราชการอยู่เมืองโอย กีจองมีภรรยาสองคนๆ หนึ่งชื่อนางจงเกียงน้องภรรยาเจ้าเมืองเจ๋ คนหนึ่งชื่อนางไตขุยบุตรเจ้าเมืองติน นางไตขุยมีบุตรชายสองคน บุตรที่หนึ่งชื่อกีชุน บุตรที่สองชื่อก๋งจูจีน นางจงเกียงหามีบุตรไม่ จึงขอก๋งจูจีนไปเป็นบุตรเลี้ยง กีจองได้ภรรยาอีกคนหนึ่ง ชื่อนางขีเฮง นางขีเฮงมีบุตรชื่อจิวหู กีจองผู้บิดารักใคร่จิวหู จิวหูจะทำการสิ่งใดผิดชอบเหลือเกิน กีจองก็ตามใจไม่ว่ากล่าว จิวหูไปคบกับเซ็กฮอบุตรเซ็กซกนายทหาร พากันกินสุราขี่ม้าเที่ยวกลางตลาด เซ็กซกบิดาเซ็กฮอรู้ว่าบุตรของตัวคบกับจิวหูเป็นคนร้ายกาจก็โกรธ จึงจับตัวเซ็กอฮอมาจำไว้ จิวหูพาพวกเพื่อนไปชิงเอาเซ็กฮอมาพากันไปเที่ยวเล่น ถ้ารู้ว่าลูกสาวชาวบ้านไหนรูปงามก็เข้าฉุดคร่าไปเป็นภรรยา ทำการหยาบช้าต่างๆ กีจองผู้บิดารู้ก็นิ่งเสียมิได้ว่ากล่าว
ครั้นอยู่มากีจองตาย กีโหเห็นว่ากีชุนอ๋วนเป็นบุตรนางไตขุยเป็นหลานผู้ใหญ่มีสติปัญญา จึงมอบราชการเมืองโอยให้กีชุนอ๋วนว่ากล่าว ครั้นกีโหตายแล้ว พระเจ้าเบ๊งอ๋องจึงตั้งกีชุนอ๋วนเป็นเจ้าเมืองโอย กีชุนอ๋วนครองเมืองโอยมาหลายปีราษฎรได้ความเดือดร้อนด้วยจิวหูกับเซ็กฮอกระทำข่มเหง มีผู้มาร้องฟ้องอยู่เนืองๆ กีชุนอวนว่ากล่าวห้ามปรามจิวหู จิวหูก็โกรธกีชุนอ๋วนผู้พี่ คิดกับเซ็กฮอว่าจะชิงเอาสมบัติในเมืองโอยอยู่มิได้ขาด วันหนึ่งเซ็กฮอเห็นกีชุนอ๋วนจัดทหารจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋อง ณ เมืองหลวง จึงไปหาจิวหูกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันแล้วบอกว่า บัดนี้กีชุนอ๋วนจะเข้าไปเมืองหลวง ความที่ท่านคิดไว้จะสำเร็จในครั้งนี้ จิวหูจึงว่า ซึ่งจะฆ่ากีชุนอ๋วนนั้นด้วยอุบายประการใด เซ็กฮอจึงว่า ข้าพเจ้าจะคุมทหารพรรคพวกห้าร้อยเอาอาวุธสั้นซ่อนไว้ในเสื้อ ไปแต่งโต๊ะคอยเลี้ยงกีชุนอ๋วนอยู่ ณ ที่สำนักจับลีเตงข้างประตูตะวันตกทางไกลเมืองประมาณร้อยห้าสิบเส้น ท่านจงตามไปส่งกีชุนอ๋วนถึงที่จับลีเตง แล้วท่านจึงเชิญให้กินโต๊ะ ถ้าท่านเห็นกีชุนอ๋วนเมาสุรา ท่านจงทำให้จอกสุราพลัดมือลงเป็นสำคัญ ข้าพเจ้ากับทหารทั้งปวงจะเข้าฆ่ากีชุนอ๋วนเสีย ท่านก็จะได้เป็นเจ้าเมืองโอยโดยง่าย ไม่พักทำการรบพุ่งให้เหนื่อยแรงทหาร ท่านเห็นประการใด จิวหูได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ครั้นถึงเดือนห้าขึ้นสามคํ่าเป็นวันกำหนด กีชุนอ๋วนเจ้าเมืองโอยจะไปเมืองหลวง เซ็กฮอก็พาทหารห้าร้อยซ่อนอาวุธสั้นในกลีบเสื้อทุกคน ไปทำโต๊ะคอยกีชุนอ๋วนอยู่ที่จับลีเตง
ฝ่ายกีชุนอ๋วนครั้นวันขึ้นสามคํ่า จึงขึ้นขี่เกวียนพร้อมด้วยขุนนางและทหารแห่หน้าหลัง ออกจากเมืองโอยมาทางประตูทิศใต้จะไปเมืองหลวง จิวหูก็ตามไปส่ง ครั้นถึงที่จับลีเตงจิวหูก็คำนับส่งจอกสุราให้กีชุนอ๋วนตามธรรมเนียม แล้วว่าท่านจะไปเมืองหลวงครั้งนี้อยู่ช้าถึงสามเดือนจึงจะได้กลับมาเมือง ข้าพเจ้าให้มาแต่งโต๊ะไว้ ขอท่านไปกินโต๊ะเสพสุราด้วยข้าพเจ้าให้สบายก่อนจึงไป กีชุนอ๋วนได้ฟังดังนั้น มิได้รู้กลอุบายด้วยสำคัญว่าจิวหูเป็นน้องรักโดยสุจริต จึงลงจากเกวียนขึ้นบนจับลีเตงแปลว่าศาลาที่สำนัก เซ็กฮอก็ยกโต๊ะขึ้นตั้งให้กีชุนอ๋วนกับจิวหูกิน กีชุนอ๋วนจึงว่า เราจะไปอยู่เมืองหลวงครั้งนี้ช้าหลายเดือน เจ้าอยู่ภายหลังจงเอาใจใส่บ้านเมืองกว่าเราจะกลับมา จิวหูรับคำแล้วรินสุราส่งให้กีชุนอ๋วนอยู่เนืองๆ ครั้นเห็นกีชุนอ๋วนเมาแล้ว จิวหูก็ยกจอกสุราขึ้นทำให้พลัดมือตกลง
ฝ่ายเซ็กฮอและทหารทั้งปวงเห็นดังนั้น ก็ชักอาวุธออกจากเสื้อโดดขึ้นไปแทงกีชุนอ๋วนตายแล้ว บรรดาขุนนางทั้งปวงซึ่งไปด้วยกีชุนอ๋วนเห็นดังนั้นต่างตกใจกลัว จึงเข้าไปคำนับยอมเข้าด้วยจิวหู จิวหูจึงประกาศแก่ขุนนางและทหารทั้งปวงว่า แม้นกลับไปเมืองโอย ถ้าชาวเมืองจะถามให้บอกว่ากีชุนอ๋วนเป็นปัจจุบันตาย แม้นผู้ใดพูดว่ากีชุนอ๋วนตายด้วยอาวุธเราจะลงโทษถึงสิ้นชีวิต จิวหูจึงให้ยกศพกีชุนอ๋วนใส่หีบ ตรึงผนึกปิดให้มิดชิดแล้วก็ให้ทหารยกขึ้นเกวียนกลับเข้าเมืองโอย จิวหูก็ให้ขุนนางไปป่าวร้องกับชาวเมืองว่า เจ้าเมืองโอยจะไปเมืองหลวง ยกไปถึงที่จับลีเตงเป็นปัจจุบันตาย ให้อาณาประชาราษฎร์มาช่วยกันทำการฝังศพ ชาวเมืองทั้งปวงแจ้งดังนั้นสำคัญว่าจริง ต่างคนมาช่วยทำการฝังศพกีชุนอ๋วนตามธรรมเนียมแล้วยกจิวหูขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย จิวหูจึงตั้งเซ็กฮอเป็นเสียงไตหูขุนนางผู้ใหญ่ ได้บังคับบัญชาทั้งพลเรือนและทหาร
ในขณะนั้นจิวหูให้จับบุตรภรรยากีชุนอ๋วนฆ่าเสียสิ้น มีทหารคนหนึ่งพาก๋งจูจีนน้องร่วมท้องกีชุนอ๋วนผู้ตายนั้นหนีออกจากเมืองโอยไปอยู่เมืองเหง ครั้นจิวหูได้เป็นเจ้าเมืองได้สามวัน จึงปรึกษาเซ็กฮอว่า บัดนี้เราได้เป็นใหญ่ในเมืองโอยแล้ว อันเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงหารู้จักสติปัญญาและฝีมือเราไม่ เราคิดจะยกทัพไปตีหัวเมืองทั้งปวงให้ยำเกรงฝีมือเราไว้ ท่านจะเห็นประการใด เซ็กฮอจึงตอบว่า หัวเมืองทั้งปวงกับเมืองเราราษฎรไปมาค้าขายถึงกันอยู่ทุกเมือง และเมืองเตงนั้น ครั้งเมื่อหงอเสงวิวาทจับจงซกต้านผู้น้อง หงอเสงโกรธว่ามารดาเข้ากับน้องให้ขับมารดาเสีย หงอเสงทำศึกกับจงซกต้าน จงซกต้านสู้พี่ชายมิได้จึงเชือดคอตายเสีย ก๋งซุนคุดบุตรจงซกต้านหนีมาอยู่เมืองเรา ได้ขอกองทัพไปทำการแก้แค้นแทนบิดาก็หาสำเร็จไม่ ถ้าท่านจะคิดทำการศึกเมื่อใด จงไปตีเอาเมืองเตงก่อน แม้ได้เมืองเตงแล้วจึงค่อยคิดการต่อไป จิวหูจึงว่า รู้อยู่ว่าเจ้าเมืองเตงกับเจ้าเมืองเจ๋เป็นไมตรีกัน ถ้าเราจะยกไปตีเมืองเตงเห็นว่ากองทัพเมืองเจ๋จะยกมาช่วย อันเมืองเจ๋เป็นเมืองใหญ่ มีทแกล้วทหารมาก เห็นเราจะเอาชัยชนะยาก เซ็กฮอจึงตอบว่า ถ้าดังนั้นขอท่านจงจัดแจงของบรรณาการไปผูกพันเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองซองให้สนิท จึงมีหนังสือกล่าวโทษเจ้าเมืองเตงไปว่า เจ้าเมืองเตงเป็นคนอกตัญญูต่อมารดา ทั้งให้ทหารไปเกี่ยวข้าวของพระเจ้าฮวนอ๋องผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน ทำการหยาบช้าไม่เกรงพระมหากษัตริย์ ถ้าเจ้าเมืองทั้งสี่เข้าด้วยเราแล้ว เราจะพากองทัพทั้งสี่เมืองเข้าล้อมเมืองเตงไว้ ถึงกองทัพเมืองเจ๋จะยกมาช่วยก็เห็นหาสู้รบเราได้ไม่
จิวหูจึงว่า เจ้าเมืองตินเจ้าเมืองชัวเป็นเมืองน้อย ถึงเราจะไปขอกองทัพก็เห็นหาขัดเราไม่ ด้วยกลัวเราจะยํ่ายี แต่เมืองฬ่อกับเมืองซองนั้นเป็นเมืองใหญ่ ถ้ามิเป็นใจด้วยเรา เราจะคิดประการใด เซ็กฮอจึงตอบว่า เดิมซองบอกก๋งเจ้าเมืองซองมีบุตรคนหนึ่งชื่ออีปีน ขณะเมื่อซองบอกก๋งจะตายนั้น ยกสมบัติให้ซวนก๋งพี่ชาย อีปีนมีความน้อยใจจึงหนีไปอยู่เมืองเตง เจ้าเมืองเตงจะยกไปตีเมืองซองให้อีปีน ซวนก๋งเจ้าเมืองซองต้องจัดแจงเงินทองไปขอเป็นทางไมตรีกับเจ้าเมืองเตง เพราะกลัวเจ้าเมืองเตงจะยกมาตีเมืองซอง ด้วยเมืองซองนั้นทแกล้วทหารซึ่งจะเป็นกำลังศึกน้อยกว่าทหารเมืองเตง ข้าพเจ้าเห็นว่าซวนก๋งจะคิดพยาบาทเมืองเตงอยู่ ถ้าท่านมีหนังสือบอกไปถึงซวนก๋ง ซวนก๋งแม้นแจ้งว่ากองทัพจะสมทบกันเป็นหลายเมือง ซวนก๋งก็จะดีใจ คงจะยกมาช่วยท่านตีเมืองเตง เมืองฬ่อซึ่งท่านเกรงว่าจะไม่ยกมานั้น ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเจ้าเมืองฬ่อตั้งก๋งจูหุนเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการทั้งทหารและพลเรือน ก๋งจูหุนจะว่ากล่าวสิ่งใดเจ้าเมืองฬ่อก็เชื่อฟัง ราชการเมืองฬ่อนั้นสิทธิ์ขาดอยู่กับก๋งจูหุนผู้เดียว ก๋งจูหุนเป็นคนโลภทรัพย์เห็นแต่จะได้ ขอท่านจงจัดสิ่งของไปให้ก๋งจูหุน ให้ก๋งจูหุนช่วยว่ากล่าวเจ้าเมืองฬ่อ ก็เห็นจะได้กองทัพมาเป็นมั่นคง
จิวหูได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงของอย่างดีบรรทุกเกวียน แต่งขุนนางสามคนถือหนังสือและคุมของแยกกันไปเมืองฬ่อ เมืองติน เมืองชัว แต่เมืองซองนั้นให้เบ๊งฮูเป็นคนมีสติปัญญาถือหนังสือคุมของไป เบ๊งฮูครั้นไปถึงเมืองซองก็เข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองซอง แล้วเบ๊งฮูแจ้งความแก่เจ้าเมืองซองว่า เจ้าเมืองโอยให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการมาเป็นทางไมตรีกับท่าน และมีหนังสือมาถึงท่านฉบับหนึ่ง
ซวนก๋งเจ้าเมืองซองรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วจึงว่ากับเบ๊งฮูว่า เจ้าเมืองโอยนายท่านมีหนังสือมาถึงเราว่าเจ้าเมืองเตงเป็นคนอกตัญญูต่อมารดา แล้วใช้ทหารให้ไปเกี่ยวข้าวในนาของพระเจ้าฮวนอ๋อง เจ้าเมืองเตงทำมิชอบความชั่วก็อยู่แก่ตัวเขาเอง อันเมืองเตงกับเราจะได้มีข้อขัดเคืองกันหามิได้ นายท่านมีหนังสือมาจะให้เรายกไปตีเมืองเตงนั้นเราขอตรึกตรองดูก่อน เบ๊งฮูเห็นว่าซวนก๋งบิดพลิ้วอยู่ จึงแกล้งทำแหงนหน้าดูฟ้าแล้วว่า ซึ่งเจ้าเมืองโอยให้ข้าพเจ้าชวนท่านไปตีเมืองเตงครั้งนี้จะเป็นธุระของนายข้าพเจ้าก็หามิได้ นายข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นธุระของท่าน หวังจะช่วยกำจัดศัตรูท่านเสีย จึงให้ข้าพเจ้ามาบอกท่าน ท่านลืมไปแล้วหรือ ครั้งเมื่อน้องท่านยกสมบัติให้แก่ท่านนั้น อีปีนผู้หลานท่านน้อยใจว่าสมบัติของบิดาควรจะได้แก่บุตร อีปีนจึงหนีไปเมืองเตง ขอกองทัพมาตีเมืองซองชิงเอาสมบัติของบิดาให้จงได้ และนายข้าพเจ้าคิดจะไปจับเจ้าเมืองเตงผู้หยาบช้าต่อพระเจ้าฮวนอ๋องเมืองหลวงครั้งนี้ ก็คิดจะจับอีปีนฆ่าเสียด้วย บ้านเมืองท่านเห็นจะเป็นสุขด้วยสิ้นเสี้ยนหนามศัตรู บัดนี้ทัพเมืองฬ่อ เมืองชัว เมืองติน ก็พร้อมใจกันจะไปตีเมืองเตงอยู่แล้ว
ซวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ฉุนโกรธขึ้นมาจึงว่า นายท่านจะช่วยธุระก็ขอบคุณนัก ท่านจงกลับไปบอกแก่นายท่านเถิดว่า เราจะจัดแจงทแกล้วทหารให้พร้อมแล้วจึงจะยกตามไป เบ๊งฮูก็คำนับลาไปเมืองโอย ซวนก๋งก็สั่งของฮูแก๋ให้เกณฑ์ทหาร จะยกไปตีเมืองเตง ของฮูแก๋ขุนนางนายทหารจึงว่ากับซวนก๋งว่า อันเบ๊งฮูมากล่าวโทษเจ้าเมืองเตงว่าเป็นคนอกตัญญูต่อมารดา และโทษตัวจิวหูซึ่งฆ่าพี่ชายเสียนั้นเบ๊งฮูมิได้ยกขึ้นว่า และเมืองเตงเมืองเราก็เป็นทางไมตรีต่อกันมาแต่ก่อน เบ๊งฮูว่าทั้งนี้หวังจะให้สองเมืองวิวาทกัน ถึงมาตรว่าจะร่วมทั้งหัวเมืองยกไปตีเมืองเตงครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเตงก็มีทหารซึ่งมีฝีมือและความคิดเป็นอันมาก จะเอาชัยชนะโดยง่ายนั้นอย่าประมาท ถ้าท่านไปตีเมืองเตงไม่ชนะเจ้าเมืองเตงก็จะพยาบาทท่าน ก็จะต้องรบพุ่งฆ่าฟันกันเนืองๆ ไป ราษฎรชาวเมืองซึ่งเคยเป็นสุขมาแต่ก่อนก็จะมิกลับได้ความเดือดร้อนหรือขอท่านจงตรึกตรองดูก่อน ซวนก๋งมิได้เชื่อฟังของฮูแก๋ทัดทาน คิดเห็นแต่จะใคร่ได้ตัวอีปีนหลานมาฆ่าเสีย จึงสั่งให้ก๋งจูหุนเป็นแม่ทัพคุมทหารเจ็ดพันเศษยกไปสมทบกองทัพเมืองโอย ก๋งจูหุนคำนับลายกทหารออกจากเมืองซองไปตามระยะทางมาถึงเมืองโอย
ฝ่ายจิวหูครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองซองมาถึง ก็จัดแจงทหารให้เซ็กฮอเป็นทัพหน้า จิวหูเป็นทัพหลวง ยกออกจากเมืองโอย พอกองทัพเมืองฬ่อ เมืองติน เมืองชัวก็มาถึงพร้อมกัน เป็นทหารเอกทหารเลวสามเมือง ประมาณสามพันห้าร้อย จิวหูจึงแบ่งทหารเมืองโอยเป็นกองลำเลียงส่งเสบียงอาหาร แล้วก็ยกทัพทั้งห้าหัวเมืองไปถึงปลายแดนเมืองเตง ให้ทหารเข้าตีเมืองน้อยซึ่งขึ้นแกหงอเสงแตกแล้วมิได้ยั้ง ยกทัพใหญ่รีบเข้าไปถึงด่านเมืองเตง
ฝ่ายผู้รักษาเมืองรายทางก็บอกข้อราชการไปถึงหงอเสง ครั้นหงอเสงรู้ให้จัดแจงบ้านเมืองยังมิทันเสร็จ กองทัพทั้งห้าหัวเมืองก็มาถึงชานเมืองเตงตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ ห่างเชิงกำแพงเมืองประมาณสามร้อยเส้น หงอเสงจึงให้ทหารปิดประตูเมืองและขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้แล้ว หงอเสงแกล้งปรึกษาจะดูสติปัญญาขุนนางทั้งปวงว่า ข้าศึกมีกำลังมาก ยกล่วงเข้ามาประชิดเมืองเราครั้งนี้ ท่านทั้งปวงจะคิดอ่านประการใด
ขุนนางนายทหารทั้งปวง บางคนว่าจะให้สู้รบ บ้างว่าให้งอนง้อแก่ข้าศึกเสียโดยดี บ้างว่าจะให้อพยพครอบครัวหนีไป นายทหารปรึกษาทุ่มเถียงกันเป็นเหล่าๆ มิได้ตกลงกัน หงอเสงเห็นทหารแก่งแย่งกันก็หัวเราะ จึงว่า ซึ่งกองทัพหัวเมืองยกมาทั้งนี้เพราะจิวหูเจ้าเมืองโอยไปชักชวนมา อันซวนก๋งเจ้าเมืองซองนั้นกับเราก็ไม่มีพยาบาทกัน ซึ่งให้ยกกองทัพมาทั้งนี้ก็จะใคร่ได้ตัวอีปีนผู้หลาน เราจะส่งตัวอีปีนไปให้แม่ทัพเมืองซอง แม่ทัพเมืองซองได้ตัวอีปีนแล้วก็จะกลับไปเมืองไม่ต้องสู้รบให้เหนื่อยแรงทหาร และเมืองฬ่อนั้นเป็นคนโลภทรัพย์เห็นแก่ของกำนัลของจิวหูจึงยกมา จะได้มีความโกรธขึ้งกับเราก็หามิได้ ถ้าเห็นว่าเมืองซองไม่ทำร้ายเรา เมืองฬ่อก็จะกลับไปเอง และเมืองตินเมืองชัวเป็นเมืองน้อย ชนะไหนก็เล่นด้วยหาตั้งใจมารบกับเราไม่ เห็นจะมาโดยกลัวจิวหู ถ้าเห็นเมืองซองเมืองฬ่อเลิกไปแล้วก็จะกลับไปตามเมืองใหญ่ อันจิวหูคนนี้มักพอใจอวดฝีมือ จิวหูได้เป็นเจ้าเมืองโอยขึ้นใหม่ ชาวเมืองโอยยังหาราบคาบไม่ อันจิวหูยกมาครั้งนี้ทางไกลถึงยี่สิบวัน เห็นยังเป็นห่วงหลังอยู่ เราจะแต่งทหารออกไปรบแกล้งทำเป็นแพ้ จิวหูก็จะดีใจอวดฝีมือแก่ทหาร อันเซ็กฮอที่ปรึกษานั้นเล่านํ้าใจก็เหมือนจิวหู จะเอาแต่เกียรติยศว่ารบชนะทหารเราแล้วก็จะเลิกทัพกลับไปเมืองเป็นมั่นคง
หงอเสงจึงสั่งก๋งจูดีให้คุมทหารสามพัน ยกออกไปทางประตูตะวันออก รบกับจิวหูแล้วทำแพ้ ทิ้งสาตราวุธเสียหนีเข้าเมือง แล้วหงอเสงสั่งขุนนางนายทหารผู้หนึ่ง ให้พาตัวอีปีนไปเมืองเตียงกัดตามซึ่งคิดไว้ ทหารทั้งสองก็คำนับลาไปทำตามสั่ง ขณะนั้นนายทหารซึ่งพาตัวอีปีนไปถึงเมืองเตียงกัด จึงพาตัวอีปีนเข้าไปคำนับก๋งจูหุนแม่ทัพเมืองซองแล้วบอกว่า อีปีนชาวเมืองซองหนีมาอยู่กับเจ้าเมืองเตงผู้นายข้าพเจ้า อีปีนบอกนายข้าพเจ้าว่าเป็นหลานเจ้าเมืองซอง นายข้าพเจ้ารู้ว่าท่านออกมาจึงให้เอาตัวหลานเจ้าเมืองซองมาฝากท่านไปให้เจ้าเมืองซองด้วย ก๋งจูหุนก็รับเอาตัวอีปีนไว้จึงคิดว่า เจ้าเมืองซองให้ยกทัพมาครั้งนี้ก็เพราะอยากจะใคร่ได้ตัวอีปีนผู้หลาน เจ้าเมืองเตงก็ส่งตัวอีปีนมาให้แล้ว ครั้นจะยกเข้ารบพุ่งกับทหารเมืองเตงเล่าก็จะเกิดศึกติดพันกันไปหาต้องการไม่ ก๋งจูหุนคิดแล้วจึงว่า นายท่านเห็นแก่ไมตรีส่งอีปีนมาให้ เราขอบใจนายท่านนัก ก๋งจูหุนก็เชิญหลานเจ้าเมืองขึ้นม้ามิได้จำจอง ด้วยเกรงว่าเป็นหลานของนาย แล้วก็เลิกทัพกลับไป
ฝ่ายแม่ทัพเมืองฬ่อเห็นกองทัพเมืองซองกลับไป จึงให้ทหารยกเข้าเมืองเตียงกัด เก็บริบเอาแต่ข้าวของทรัพย์สินชาวเมืองได้แล้วก็เลิกกลับไปเมือง จิวหูกับเซ็กฮอเห็นทัพเมืองฬ่อเมืองซองเลิกไปไม่รู้ว่าเหตุผลประการใด จิวหูโกรธมิให้ไปไต่ถามห้ามปราม จึงว่ากับเจ้าเมืองตินเมืองชัวว่า เรามาทางไกล อย่าให้เสียทีมาเลย จงช่วยเรารบทหารเมืองเตงสักครั้งหนึ่งพอเป็นเกียรติยศไว้แล้ว เราจึงค่อยกลับไปพร้อมกันเถิด
ขณะนั้นพอก๋งจูดีคุมทหารมาถึงค่ายจิวหู จิวหูกับเซ็กฮอก็ขึ้นม้าถือทวนยกทหารออกจากค่ายเข้ารบกับก๋งจูดี ทหารเมืองตินเมืองชัวเห็นกองทัพเมืองเตงกับเมืองโอยรบกันก็มิให้เข้าช่วยรบพุ่ง ต่างยืนดูทหารทั้งสองฝ่ายรบกันอยู่ ก๋งจูดีต่อสู้กับเซ็กฮอได้สามสิบเพลง จึงทำเป็นเสียทีโดดลงจากหลังม้า ทิ้งอาวุธเสียหนีไป ทหารทั้งปวงก็ทิ้งม้าทิ้งอาวุธต่างๆ วิ่งหนีเข้าเมือง แล้วปิดประตูเมืองเสีย จิวหูได้ทีขับทหารไล่ตามไปถึงเชิงกำแพง
หงอเสงขึ้นอยู่บนเชิงเทินก็ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกทหารเมืองโอยป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก จะเข้าเมืองเตงมิได้ ก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหารถอยทัพกลับมาถึงทุ่งนา จิวหูตรงเข้าค่าย เซ็กฮอนั้นหยุดอยู่ให้ทหารเกี่ยวข้าวในนานวดบรรทุกเกวียนลำเลียงแล้ว สั่งนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะเลิกทัพกลับไปเมืองโอยให้เกวียนเสบียงและคนป่วยเจ็บล่วงไปก่อน
จิวหูแจ้งดังนั้นจึงให้หาเซ็กฮอมา ณ ค่ายแล้วว่า เราได้ทีทำกับเจ้าเมืองเตงอยู่แล้ว เหตุใดจะเลิกทัพกลับไปเล่า เซ็กฮอจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นเหตุอย่างหนึ่ง แต่ยังหาได้แจ้งแก่ท่านไม่ แล้วเซ็กฮอแลดูตาจิวหู จิวหูรู้กิริยาก็ลุกเดินเข้าไปที่ข้างใน เซ็กฮอตามเข้าไป จิวหูจึงถามว่าเหตุประการใด เซ็กฮอจึงบอกว่า เมืองเตงนี้เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ทแกล้วทหารก็มาก ที่จะหมายหักเอาโดยเรานั้นไมได้ ซึ่งท่านเห็นว่าศึกเป็นทีจะยกตามไปประชิดเมืองนั้น ถ้าได้รบพุ่งติดพันกันเข้า ฉวยเกิดเหตุขึ้นข้างหลังเราจะถอนตัวยาก ด้วยเมืองโอยท่านพึ่งสำเร็จราชการใหม่ ขุนนางและราษฎรยังหาปกติไม่ แม้นชาวเมืองกลับใจไป ท่านมิเสียทั้งสองฝ่ายหรือ อันทัพเมืองเตงแตกครั้งนี้ข้าพเจ้าก็คิดว่าได้ชัยชนะแล้วเอาแต่พอเป็นฤกษ์ไว้ กลับไปจัดแจงบ้านเมืองให้เป็นที่มั่นคงก่อนจึงค่อยคิดการต่อไป
จิวหูก็เห็นด้วยจึงออกมาสั่งทหารให้ไปบอกแก่นายทัพทั้งสองเมืองว่า ซึ่งอยู่ช่วยเรารบขอบใจนัก บัดนี้ทัพเมืองเตงแตกไปแล้วให้ทัพสองหัวเมืองกลับไปเถิด นายทัพสองเมืองแจ้งดังนั้นต่างก็ยกแยกกันไป จิวหูกับเซ็กฮอก็ยกกลับไปเมืองโอย
ฝ่ายก๋งจูหุนทหารเมืองซอง ขณะเมื่อพาอีปีนมานั้นมิได้ควบคุมให้มั่นคง ครั้นเพลาคํ่าขาดระยะบ้าน ก๋งจูหุนให้ทหารปลูกทับให้อีปีนนอน ตัวก๋งจูหุนก็นอนอยู่ชั้นกลาง แล้วให้ทหารเลวนั้นนอนรายรอบทั้งสี่ด้าน ก๋งจูหุนกับทหารทั้งปวงเหนื่อยมาก็หลับสนิทสิ้น อีปีนนอนไม่หลับจึงคิดแต่ในใจว่า เจ้าเมืองซองผู้ลุงเราเห็นจะหาเลี้ยงเราไม่ ซึ่งจะไปตาย ณ เมืองนั้นเห็นจะได้ความอัปยศนัก ถึงชีวิตจะตาย ก็สู้ซนไปตายเสียที่อื่นดีกว่า อีปีนคิดพลางดูก๋งจูหุนเห็นนอนหลับสนิทจึงค่อยย่องออกมาผูกม้า แล้วขึ้นขี่รีบไปทางประมาณยี่สิบเส้นจึงคิดว่า ถ้าจะหนีไปเมืองเตงเห็นก๋งจูหุนจะไม่สงสัย ด้วยเจ้าเมืองเตงจับส่งให้ครั้งหนึ่งแล้ว เราจะไปเมืองเตงครั้งนี้ ถ้าเจ้าเมืองเตงจะไม่เอาไว้จึงคิดผ่อนผันไปอยู่เมืองอื่น สุดแต่ให้พ้นก๋งจูหุนให้จงได้ อีปีนคิดแล้วก็รีบขับม้าไปทางเมืองเตง
ขณะนั้นก๋งจูหุนกับทหารทั้งปวงตื่นขึ้นมิได้เห็นอีปีนก็ตกใจ ก๋งจูหุนจึงคิดว่า ซึ่งอีปีนหนีไปครั้งนี้ เห็นจะไม่ไปเมืองเตง จึงจัดนายทหารสามคนให้คุมทหารแยกกันไปตามอีปีน ทางเมืองฬ่อกองหนึ่ง เมืองโอยกองหนึ่ง เมืองชัวกองหนึ่ง ตัวก๋งจูหุนรีบไปเมืองซอง
ฝ่ายอีปีนครั้นไปถึงเมืองเตงจึงบอกนายประตูว่า เราจะขอเข้าไปคำนับหงอเสง นายประตูก็เข้าไปแจ้งแก่หงอเสงตามคำอีปีน หงอเสงแจ้งว่าอีปีนกลับมาได้จึงคิดว่าอีปีนหมายจะฝากชีวิตเรา หงอเสงก็ออกมารับอีปีนถึงประตูเมือง รับคำนับกันแล้วจึงว่ากับอีปีนว่า ท่านทิ้งบุตรภรรยาเสียมาพึ่งเรา ซึ่งเราส่งคืนไปนั้นอย่าน้อยใจเลย ครั้งนี้เราจะทำนุบำรุงท่านให้มีความสุข แล้วพาอีปีนมาที่อยู่ ให้แต่งโต๊ะเชิญอีปีนเสพสุราแล้วว่า ท่านจงไปอยู่ ณ ตำบลเตียงกัดก่อนเถิด เกลือกบ่าวไพร่ที่มีกตัญญูจะลอบหนีตามมาก็จะได้เข้าหาง่าย อีปีนก็ลาไปอยู่เตียงกัดตามคำหงอเสง
๖
ฝ่ายจิวหูครั้นมาถึงเมืองโอย จึงหาตัวเซ็กฮอมาปรึกษาว่า เราจะคิดอ่านประการใดราษฎรจึงจะราบคาบ เซ็กฮอจึงว่า การทั้งนี้ท่านจงถามเซ็กซกบิดาข้าพเจ้าเถิด ด้วยบิดาข้าพเจ้าเป็นขุนนางมาแต่ก่อนเข้าใจขนบธรรมเนียมอยู่สิ้น จิวหูก็มีความยินดีนักจึงจัดถ้วยหยกคู่หนึ่งกับข้าวสารห้าร้อยถังให้คนใช้เอาไปให้เซ็กซก ณ บ้าน แล้วให้เชิญเซ็กซกเข้ามาด้วย คนใช้ไปบอกเซ็กซกตามจิวหูสั่ง เซ็กซกครั้นแจ้งดังนั้นก็บอกป่วยสิ่งของก็มิได้รับไว้ คนใช้ก็กลับมาบอกจิวหู จิวหูจึงว่ากับเซ็กฮอว่า บิดาท่านป่วยอยู่เราจำจะไปเยี่ยมให้ถึงบ้าน เซ็กฮอจึงว่า ท่านอย่าเพ่อไปให้ลำบากเลย ข้าพเจ้าจะออกไปไต่ถามแยบคายมาให้จงได้ แล้วเซ็กฮอก็ไปบอกเซ็กซกผู้บิดา เซ็กซกจึงถามว่า จิวหูให้หาเราจะว่าด้วยราชการสิ่งใดหรือ
เซ็กฮอจึงบอกว่า จิวหูได้เป็นเจ้าเมืองโอย คิดจะทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข จึงให้มาเชิญบิดาหวังจะถามขนบธรรมเนียมแต่ก่อน เซ็กซกจึงว่า ผู้จะเป็นเจ้าบ้านผ่านเมือง แม้นตั้งอยู่ในยุติธรรมแล้วราษฎรก็จะมีความสุข เซ็กฮอจึงว่า บิดาว่านี้ก็ควรนัก แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่เสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย ขุนนางและราษฎรที่รักกีชุนอ๋วนก็ยังกระด้างกระเดื่องอยู่ จะขอความคิดไปปราบราษฎรให้ปกติ เซ็กซกจึงว่า ซึ่งราษฎรยังไม่ปกตินั้น เพราะจิวหูตั้งตัวเองไม่มีตราตั้งมาแต่เมืองหลวง ถ้าได้ตราตั้งแล้วคนทั้งปวงก็จะยำเกรงสิ้น ถึงผู้ที่มีใจเจ็บแค้นก็หาทำอันตรายได้ไม่
เซ็กฮอจึงว่า ซึ่งจะบอกไปขอตราตั้ง ณ เมืองหลวง เกรงพระเจ้าฮวนอ๋องจะทราบความที่จิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่เสีย ประการหนึ่งในเมืองหลวงเล่าก็มิได้เห็นขุนนางผู้ใดที่จะช่วยทูลเสนอสนองให้
เซ็กซกได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าจิวหูคนนี้ใจหยาบช้า ถ้าจิวหูได้เป็นใหญ่ในเมืองโอย เห็นราษฎรจะไม่มีความสุข จิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนหลานเจ้าเมืองตินเสีย เห็นตินหวนก๋งยังหารู้ความไม่ จำจะคิดให้ตินหวนก๋งฆ่าจิวหูเสียจงได้
เซ็กซกคิดแล้วจึงว่า ตินหวนก๋งเจ้าเมืองตินกับจิวหูก็รู้จักกันอยู่ ถ้าจิวหูไปอ้อนวอนว่ากล่าวให้ตินหวนก๋งรับธุระพาไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงก็เห็นจะสมความคิด เซ็กฮอได้ฟังดังนั้นก็ดีใจคำนับลาเซ็กซกผู้บิดา มาเล่าความกับจิวหูทุกประการ จิวหูก็ยินดีจึงจัดหยกกับไหมคาดแพรอย่างดีเป็นอันมากบรรทุกเกวียนพร้อมแล้ว จิวหูกับเซ็กฮอก็ออกจากเมืองโอยจะไปเมืองติน
ฝ่ายเซ็กซกครั้นเซ็กฮอกลับไปแล้ว จึงแต่งหนังสือลับฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าเซ็กซกคำนับมาถึงตินหวนก๋งด้วยจิวหูกับเซ็กฮอบุตรข้าพเจ้าคบคิดกันฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่ซึ่งเป็นเจ้าเมืองโอยหลานท่านกับครอบครัวเสียสิ้น บัดนี้จิวหูตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอยและคนทั้งสองนี้นํ้าใจหยาบช้านัก นานไปจะเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดิน ครั้นข้าพเจ้าจะกำจัดเสีย ตัวข้าพเจ้าเล่าก็แก่ชรา ทแกล้วทหารซึ่งจะเป็นกำลังก็น้อยเห็นจะทำมิสำเร็จ บัดนี้จิวหูกับเซ็กฮอจะไปหาท่านหวังใจจะให้ท่านทูลขอตราตั้งเป็นเจ้าเมืองโอย ขอท่านจงเห็นแก่แผ่นดินทั้งกรุณาข้าพเจ้าด้วย ถ้าจิวหูเซ็กฮอไปถึงเมืองแล้ว ท่านจงจับฆ่าเสียทั้งสองคนให้จงได้ เซ็กซกครั้นเขียนหนังสือแล้วจึงให้คนใช้ที่สนิทเอาไปให้ตินหวนก๋ง ณ เมืองติน ตินหวนก๋งแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงส่งหนังสือให้จูหำดูแล้วว่า เราสำคัญว่ากีชุนอ๋วนเป็นปัจจุบันตาย เหตุทั้งนี้หารู้ไม่ เราจะทำตามหนังสือเซ็กซกจะผิดชอบประการใด
จูหำจึงว่า เซ็กซกบอกมานี้เป็นการแผ่นดินควรทำตามหนังสือเซ็กซกเถิดหาผิดไม่ ตินหวนก๋งก็เห็นด้วย จึงให้ก๋งจูโตคุมทหารออกไปคอยรับจิวหู ณ กงก๋วนนอกเมืองอย่าให้จิวหูสะดุ้งสะเทือนได้ แล้วให้จัดที่ไทเบี้ยวซึ่งไว้รูปพระมหากษัตริย์แต่ก่อนนั้นเป็นที่จะรับจิวหู และที่ประตูนั้นเขียนหนังสือแขวนไว้ว่าผู้ใดเป็นข้าไม่รู้จักคุณเจ้าเป็นบุตรไม่รู้จักคุณบิดา ห้ามมิให้เข้าไปในที่ไทเบี้ยว
ฝ่ายจิวหูครั้นมาถึงเมืองติน ก๋งจูโตแจ้งออกไปรับพามากงก๋วนถ้อยทีถ้อยคำนับกัน ก๋งจูโตจึงว่า ตินหวนก๋งนายข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านมา จึงให้ข้าพเจ้ามาคอยรับท่าน ให้ท่านพักอยู่กงก๋วนให้สบายก่อน เพลาพรุ่งนี้จึงจะเชิญท่านเข้าไปในเมือง แล้วก๋งจูโตให้แต่งโต๊ะเลี้ยงจิวหูกับทหารทั้งปวง
ฝ่ายตินหวนก๋งครั้นเพลารุ่งเช้ามา ณ ที่ไทเบี้ยว ขุนนางและทหารทั้งปวงก็ยืนอยู่ตามตำแหน่ง จึงให้จูหำออกไปรับจิวหู ณ กงก๋วน จิวหูก็ให้เซ็กฮอมากับจูหำก่อน ตัวจิวหูนั้นขี่เกวียนคุมของมาภายหลัง เซ็กฮอกับจูหำครั้นมาถึงประตูไทเบี้ยวก็หยุดอยู่คอยท่าจิวหู เซ็กฮอเห็นหนังสือที่แขวนไว้หน้าประตูก็สะดุ้งใจ จึงถามจูหำหนังสือแขวนไว้นี้ประโยชน์สิ่งใด จูหำจึงบอกว่า หนังสือซึ่งแขวนไว้ หวังมิให้คนทั้งปวงประมาท ให้คิดถึงท่านผู้มีคุณ
เซ็กฮอก็นิ่งนึกอยู่ พอจิวหูมาถึงจูหำก็พาเข้าไปในที่ไทเบี้ยว จิวหูกับเซ็กฮอน้อมตัวลงจะคำนับตินหวนก๋ง จูหำจึงร้องบอกทหารว่า เราจงเร่งจับคนร้ายตามรับสั่ง ทหารก็กลุ้มรุมจับจิวหูกับเซ็กฮอมัดไว้ แล้วพามาอยู่นอกไทเบี้ยว จูหำก็เอาหนังสือเซ็กซกให้มานั้นคลี่ลงที่โต๊ะให้ขุนนางทั้งปวงดู แล้วสั่งให้ทหารเอาตัวจิวหูกับเซ็กฮอไปฆ่าเสีย
ขุนนางทั้งปวงจึงว่ากับตินหวนก๋งว่า ซึ่งท่านให้ฆ่าเซ็กฮอบุตรเซ็กซกเสียบัดนี้ คนทั้งปวงก็จะว่าท่านใจเบา ด้วยประเวณีบุตรกับบิดาเมื่อโกรธก็ว่าไปตามโกรธ ครั้นหายโกรธแล้วก็มีความกรุณาแก่บุตร ขอท่านจงมีหนังสือแจ้งข้อความซึ่งจับจิวหูกับเซ็กฮอไว้ได้นั้นไปถึงเซ็กซกก่อน เมื่อเซ็กซกจะว่าประการใด จึงค่อยทำตามต่อภายหลัง คนทั้งปวงจึงจะไม่ครหานินทาท่าน ตินหวนก๋งก็เห็นด้วยจึงให้เอาตัวจิวหูกับเซ็กฮอไปแยกกันคุมไว้ แล้วให้คนใช้ถือหนังสือไปถึงเซ็กซก ณ เมืองโอยตามคำขุนนางปรึกษา
เซ็กซกครั้นแจ้งในหนังสือดังนั้นก็หัวเราะว่า ตินหวนก๋งสำคัญว่าเรายังอาลัยแก่บุตรอยู่ เซ็กซกก็พาหนังสือตินหวนก๋งเข้าไปในที่ออกขุนนาง ให้หาขุนนางมาประชุมพร้อมแล้ว เอาหนังสือนั้นให้ขุนนางทั้งปวงดู และใจความในหนังสือนั้นว่า ซึ่งเซ็กซกบอกไปว่าจิวหูกับเซ็กฮอเป็นคนหยาบช้าฆ่ากีชุนอ๋วนหลานเราเสีย ท่านจะคิดจับจิวหูมิได้ มีหนังสือไปถึงเรา เราก็จับจิวหูกับเซ็กฮอไว้ได้แล้ว ให้เซ็กซกแต่งขุนนางเมืองโอยมากำกับฆ่าจิวหูเซ็กฮอให้เห็นประจักษ์ด้วยกันก่อน
ขุนนางทั้งปวงแจ้งในหนังสือดังนั้นจึงว่ากับเซ็กซกว่า จิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่เสีย ท่านจะฆ่าจิวหูให้ตายตามกันก็ควรอยู่แล้ว แต่เซ็กฮอนั้นเป็นแต่ร่วมรู้ด้วยจิวหู ข้าพเจ้าทั้งปวงจะขอชีวิตเซ็กฮอไว้ครั้งหนึ่งก่อน เซ็กซกได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ท่านทั้งปวงก็เป็นข้าแผ่นดินพระเจ้าฮวนอ๋อง ชอบแต่ช่วยกันกำจัดผู้หยาบช้าเสี้ยนหนามในแผ่นดินจึงจะควร เมื่อคิดกลับหน้ากันอยู่ฉะนี้ ราชการแผ่นดินจะมิเสียไปหรือ เราจะไปฆ่าเซ็กฮอเอง แต่ที่จะฆ่าจิวหูผู้ใดจะไปเล่า
อิวใจทิวขุนนางนายทหารมีความพยาบาทจิวหูอยู่จึงว่า ข้าพเจ้าจะขอไปฆ่าจิวหูเอง อีเอียวเกี๋ยนคนสนิทของเซ็กซกมีความพยาบาทแก่เซ็กฮออยู่แต่ก่อนจึงว่า ท่านก็แก่ชราแล้วอย่าไปให้ลำบากเลย ข้าพเจ้าจะไปฆ่าบุตรท่านเอง เซ็กซกก็ให้อิวใจทิวกับอีเอียวเกี๋ยนไปกับผู้ถือหนังสือตินหวนก๋ง อิวใจทิว อีเอียวเกี๋ยน ครั้นไปถึงเมืองตินก็เข้าไปคำนับตินหวนก๋ง ตินหวนก๋งก็ให้พาอิวใจทิวไปที่จำจิวหู ให้อีเอียวเกี๋ยนไปที่จำเซ็กฮอ อิวใจทิวครั้นไปถึงที่จำจิวหู จิวหูเห็นก็ว่าตัวเป็นนายทหารอยู่ในเรา ซึ่งตัวทำสง่าดังนี้จะมาทำร้ายเราหรือ อิวใจทิวจึงว่า ท่านทำกีชุนอ๋วนนายข้าพเจ้าฉันใด ข้าพเจ้าก็จะทำแก่ท่านฉันนั้น แล้วให้ทหารเอาตัวจิวหูมาฆ่าเสีย
ฝ่ายเซ็กฮอ ครั้นเห็นอีเอียวเกี๋ยนบ่าวเซ็กซกผู้บิดาเข้ามาจึงถามว่า ท่านมาด้วยธุระด้วยสิ่งอันใด อีเอียวเกี๋ยนจึงว่า ท่านทำผิดไว้ประการใดเล่า เซ็กฮอได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ด้วยรู้ว่าตัวจะตาย จึงว่ากับอีเอียวเกี๋ยนว่า เราจะตายก็ไม่อาลัยแก่ชีวิต แต่ท่านได้กรุณาพาเราใส่กรงไปเมืองโอยให้เราได้เห็นหน้าบิดาเราสักหน่อยเถิด อีเอียวเกี๋ยนจึงว่า บิดาท่านสั่งเป็นอันขาดแล้ว ถ้าจะเอาศีรษะท่านไปให้บิดาท่านดูพอจะได้อยู่ อีเอียวเกี๋ยนก็เอาตัวเซ็กฮอมาฆ่าเสีย แล้วอิวใจทิวกับอีเอียวเกี๋ยนก็ลาตินหวนก๋งมาแจ้งความแก่เซ็กซกทุกประการ
ฝ่ายก๋งจูจีนน้องร่วมท้องกับกีชุนอ๋วน เมื่อจิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่เสียชิงเอาสมบัติ ทหารพาก๋งจูจีนหนีไปอยู่เมืองเหง ครั้งแจ้งว่าเซ็กซกฆ่าจิวหูเสียแล้วก็ยินดีนัก จึงพาพรรคพวกรีบมาเมืองโอย เซ็กซกและขุนนางทั้งปวงรู้ก็ออกไปเชิญเข้ามาในเมือง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเซ็กซกก็เชิญก๋งจูจีนให้นั่งที่ออกขุนนาง แล้วเอาตราสำหรับที่เจ้าเมืองมอบให้เป็นที่จิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอย ขุนนางทั้งปวงก็คำนับพร้อมกันตามธรรมเนียม จิวหวนก๋งจึงตั้งเซ็กซกเป็นที่ก๊กโล แปลว่าสำเร็จราชการ แล้วแต่งสิ่งของเครื่องคำนับส่งไปให้เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองตินก็ตอบตามธรรมเนียม
ฝ่ายหงอเสงเจ้าเมืองเตง ครั้นแจ้งว่าเซ็กซกคิดฆ่าจิวหูเสียยกก๋งจูจีนซึ่งเป็นน้องร่วมครรภ์กับกีชุนอ๋วนขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย หงอเสงก็ดีใจจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า จิวหูยกมาตีเมืองเรา เราจะคิดแก้แค้นอยู่บัดนี้มีผู้ทำแทนแล้ว แต่เมืองซองนั้นคบคิดกันกับจิวหูให้ทหารยกทัพเหยียบแดนเราเข้ามามิได้เกรงใจเรา จำจะทดแทนให้หายแค้น
ชัวจกที่ปรึกษาจึงว่า เมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองติน เมืองชัว ทั้งสี่หัวเมืองนี้ก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับเมืองซอง ถ้าเรายกไปตีเมืองซองก็เห็นเมืองทั้งสี่จะไปช่วย จำจะคิดเป็นไมตรีกับเมืองตินเสียก่อน ถ้าเมืองตินเป็นพวกเราแล้ว เมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองชัว ก็จะพลอยเข้ากับเรา ท่านจะยกไปเมืองซองก็จะได้โดยง่าย
หงอเสงก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงสิ่งของให้ขุนนางไปให้เจ้าเมืองติน ตินหวนก๋งจึงปรึกษากองจูโตว่า หงอเสงเจ้าเมืองเตงให้ของมาเป็นไมตรีกับเรา ท่านจะเห็นประการใด กองจูโตจึงว่า เมืองเตงกับเมืองเราอยู่ใกล้กัน ถ้าเป็นศัตรูกันระวังยาก ซึ่งเจ้าเมืองเตงมาขอเป็นไมตรีกันนั้น ดังหนึ่งเอาแก้วมาให้ท่าน จงเป็นทางไมตรีกับเจ้าเมืองเตงเถิด
ตินหวนก๋งจึงว่า หงอเสงเป็นคนพูดเพราะใจหาเหมือนกับปากไม่ ซึ่งขอเป็นไมตรีนี้เราเห็นว่าจะเป็นอุบาย จะเชื่อว่าจริงยังหาได้ไม่ ท่านจงออกไปบอกผู้ซึ่งมานั้นว่าเราจะตรึกตรองดูก่อน กองจูโตก็ออกมาบอกกับขุนนางเมืองเตงตามคำตินหวนก๋งสั่ง ขุนนางเมืองเตงก็กลับมาแจ้งความแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงจึงว่ากับชัวจกว่า ตินหวนก๋งไม่ยอมเป็นไมตรีกับเรา ท่านจะคิดอ่านประการใด ชัวจกจึงว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งจะให้ตินหวนก๋งเป็นไมตรีกับเราให้จงได้ แล้วชัวจกก็กระซิบบอกกับหงอเสงตามซึ่งคิดไว้ หงอเสงก็เห็นชอบด้วย จึงเกณฑ์ทหารม้าลำพองพันหนึ่งสั่งเป็นความลับ นายทหารก็คุมทหารรีบไป ทำอาการเหมือนดังจะเที่ยวไล่เนื้อ หวังจะมิให้ชาวเมืองตินสงสัย ครั้นล่วงเข้าไปในด่านก็ตีบ้านรายทางริบเอาทรัพย์สิ่งของ จับราษฎรชายหญิงได้ประมาณสองร้อยเศษ แล้วรีบกลับมาเมืองเตงเล่าความแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ให้เองขอซกคุมครอบครัวกับสิ่งของซึ่งตีได้มานั้นรีบไปเมืองติน
ขณะเมื่อทหารเมืองเตงมาตีปลายแดนเมืองตินนั้น ตินหวนก๋งรู้จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าซึ่งเป็นเหตุทั้งนี้เพราะเราไม่ยอมเป็นไมตรีกับหงอเสง หงอเสงดูหมิ่นเรา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดจึงจะแก้แค้นได้ ขุนนางทั้งปวงยังมิได้ว่าประการใด พอนายประตูมาบอกว่าเองขอซกพาทหารเมืองเตงคุมครอบครัวซึ่งตีไปได้นั้นจะมาคืนให้แก่ท่าน ตินหวนก๋งก็ให้เอาตัวเข้ามา เองขอซกคำนับส่งหนังสือให้ตินหวนก๋ง ตินหวนก๋งฉีกผนึกออกอ่านใจความในหนังสือนั้นว่า หงอเสงเจ้าเมืองเตงคำนับมาถึงตินหวนก๋ง ด้วยเราทั้งสองเมืองนี้ก็เป็นข้าพระเจ้าฮวนอ๋อง ข้าพเจ้าคิดอยู่ว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับท่านเหมือนพี่กับน้อง บัดนี้ชาวบ้านปลายแดนเมืองเตงซึ่งไม่รู้ว่าข้าพเจ้ากับท่านรักใคร่กัน บังอาจไปจับเอาคนในแดนเมืองท่านมาประมาณสองร้อยเศษ ข้าพเจ้าแจ้งก็วิตกนักด้วยเกรงใจท่าน จึงให้เองขอซกคุมไพร่ชายหญิงมาคืนให้แก่ท่าน ท่านอย่าน้อยใจเลยจงเห็นแก่ไมตรีซึ่งมีมาแต่ก่อนนั้นด้วยเทอญ
ตินหวนก๋งแจ้งดังนั้นมิได้รู้ในกลอุบาย จึงว่ากับเองขอซกว่า เราไม่เห็นเลยว่านํ้าใจหงอเสงสุจริตรักเราถึงเพียงนี้ ซึ่งเรามิได้รับสิ่งของไว้แต่ก่อน อย่าให้หงอเสงถือโทษโกรธเราเลย จะได้รักกันไปภายหน้า แล้วก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเองขอซกตามธรรมเนียม เองขอซกก็ลากลับมาเมืองเตง แจ้งความแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงก็ดีใจจึงปรึกษาชัวจกว่า เมืองตินกับเมืองเราก็เป็นไมตรีกันแล้ว เราจะยกไปตีเมืองซองท่านจะเห็นประการใด ชัวจกจึงว่า เมืองซองนั้นเป็นเมืองใหญ่ ซึ่งจะทำโดยเร็วนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าคิดว่าครั้งก่อนท่านจะไปเมืองหลวงเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋อง พอจิวหูฆ่ากีชุนอ๋วนผู้พี่เสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอยยกมาตีเมืองเราท่านจึงมิได้ไปเมืองหลวง ครั้งนี้ท่านจงจัดเครื่องบรรณาการขนไปเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋องให้เป็นเกียรติยศไว้หัวเมืองทั้งปวงก็จะได้ยำเกรงท่าน การซึ่งจะทำแก่เมืองซองนั้นจึงค่อยคิดต่อภายหลังเห็นจะได้โดยง่าย
หงอเสงก็เห็นชอบด้วย จึงจัดเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนพร้อมด้วยทหารออกจากเมืองเตงไปถึงเมืองหลวง เข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำขึ้นเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋อง พระเจ้าฮวนอ๋องเห็นหงอเสงก็เคืองพระทัยนัก ด้วยแต่ก่อนนั้นหงอเสงให้ชัวจกมาเกี่ยวข้าวสาลีในนาหลวงไปหลายร้อยเกวียน จึงตรัสถามประชดหงอเสงว่า บ้านเมืองท่านข้าวสาลีบริบูรณ์อยู่หรือ หงอเสงไม่ทันคิดจึงกราบทูลว่า ด้วยพระเดชบารมีปกแผ่ไป แขวงจังหวัดเมืองเตงข้าวสาลีบริบูรณ์อยู่ พระเจ้าฮวนอ๋องจึงตรัสว่า ท่านได้ข้าวสาลีของเราไปเป็นพืชครั้งนั้น เมืองท่านจึงไม่ขัดสนข้าวสาลี หงอเสงคิดได้ก็ตกใจก้มหน้านิ่งอยู่มิได้กราบทูลประการใด พระเจ้าฮวนอ๋องจึงตรัสสั่งให้พระราชทานข้าวสาลีแก่หงอเสงสองร้อยเกวียนเป็นเชิงประชดหงอเสง แล้วเสด็จขึ้นมิได้ตรัสประการใด พระราชทานโต๊ะตามธรรมเนียม
หงอเสงเสียใจนัก ครั้นออกมามาถึงกงก๋วน จึงเล่าความให้ชัวจกฟังแล้วว่า เราคิดจะไม่เอาข้าวสาลีที่พระราชทานนั้นไป ท่านจะเห็นประการใด ชัวจกจึงว่า ซึ่งท่านจะไม่รับข้าวสาลีที่พระราชทานนั้น พระเจ้าฮวนอ๋องก็จะขัดเคืองมากไป ความทั้งนี้ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าพระเจ้าฮวนอ๋องขัดเคืองท่านหามิได้ สุดแต่ท่านได้ของไปแล้วก็จะเป็นเกียรติยศ หงอเสงก็ตรึกตรองอยู่ พอผู้รักษาประตูกงก๋วนเข้ามาบอกหงอเสงว่า จิวก๋งเซ็กเตียนจะเข้ามาหาท่าน หงอเสงก็ออกไปรับพามานั่งที่สมควร ถ้อยทีคำนับกัน จิวก๋งเซ็กเตียนจึงว่า ท่านกับข้าพเจ้ามิได้พบกันหลายปีแล้ว ครั้นแจ้งว่าท่านมาจึงจัดสิ่งของมาให้แก่ท่าน หงอเสงก็รับของไว้แล้วแต่งโต๊ะเชิญจิวก๋งเซ็กเตียนเสพสุราตามธรรมเนียม แล้วจิวก๋งเซ็กเตียนก็ลาไป
หงอเสงจึงถามชัวจกว่า จิวก๋งเซ็กเตียนเอาของมาให้เรานี้ ท่านเห็นว่าจะมีธุระประการใด ชัวจกจึงว่าข้าพเจ้าคิดเห็นว่า พระเจ้าฮวนอ๋องมีพระราชบุตรสองพระองค์ บุตรผู้พี่ชื่อโต บุตรผู้น้องชื่อเค็ก แต่เค็กนั้นพระราชบิดารักนัก มอบให้จิวก๋งเซ็กเตียนสอนหนังสือ ข้าพเจ้าเห็นว่าจิวก๋งเซ็กเตียนจะใคร่ให้เด็กได้ราชสมบัติ จึงมาทำไมตรีไว้แก่ท่าน หมายว่าไปเบื้องหน้าจะอาศัยกำลังท่าน อันจิวก๋งเซ็กเตียนเอาของมาให้ท่านครั้งนี้เหมือนหนึ่งช่วยตีเมืองซองให้แก่ท่าน หงอเสงได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่ชัวจกว่า ท่านว่าคำนี้เรายังสงสัยอยู่ ชัวจกจึงตอบว่า เมื่อท่านมาเมืองหลวงครั้งนี้หัวเมืองตะวันออกก็รู้อยู่เป็นหลายหัวเมือง ท่านได้สิ่งใดไปคนทั้งปวงก็คงเข้าใจว่าเป็นของพระราชทานทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจะเอาฟางมามัดเข้า เอาโหมดและแพรที่จิวก๋งเซ็กเตียนเอามาให้แก่ท่านนี้หุ้มข้างนอกบรรทุกเกวียนให้ได้สักยี่สิบเล่มกับจะจัดเตรียมสาตราวุธให้พร้อม แล้วให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ซวนก๋งเจ้าเมืองซองมิได้แต่งเครื่องบรรณาการมาเมืองหลวงตามธรรมเนียม พระเจ้าฮวนอ๋องจึงตั้งท่านเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองซองจับซวนก๋งส่งไปเมืองหลวง และธงสำหรับทัพนั้นจารึกอักษรสี่ตัวว่า ถองถีโลเกียน แปลว่าทัพเมืองหลวงมาลงโทษเมืองซอง หัวเมืองทั้งปวงแจ้งกิตติศัพท์ แลเห็นธงสำคัญก็จะเข้าด้วยท่าน ถ้าเมืองใดชอบพอกับซวนก๋งก็มิอาจจะช่วยเมืองซองก็จะถอนกำลังลง เห็นเราจะตีได้โดยง่าย หงอเสงได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ยกมือลูบหลังชัวจกแล้วว่า การครั้งนี้จะสำเร็จก็เพราะสติปัญญาท่าน แล้วก็จัดแจงการทั้งปวงตามคำชัวจกว่า ถึงเพลาก็เข้าไปเฝ้าทูลลาว่าจะกลับไปเมืองเตง ครั้งรุ่งเช้าหงอเสงก็ยกออกจากเมืองตังจิว ทหารในกองทัพหงอเสงต่างคนพูดกันกับชาวเมืองทั้งปวงว่า มีรับสั่งใช้ให้นายเราไปจับซวนก๋ง เจ้าเมืองซอง กิตติศัพท์ก็เล่าลือกันต่อไป
ซวนก๋งเจ้าเมืองซองแจ้งดังนั้นตกใจ จึงให้หาขุนนางและทหารทั้งปวงมาปรึกษาว่า ทัพหงอเสงจะมาตีเมืองเรา ท่านทั้งปวงจะคิดอ่านป้องกันประการใด ของฮูแก๋จึงว่า หงอเสงยกมาครั้งนี้ การซึ่งจะสู้รบนั้นไม่วิตกนัก แต่ได้ยินกิตติศัพท์ว่า พระเจ้าฮวนอ๋องให้มาลงโทษท่าน ข้าพเจ้าก็ได้แต่งคนไปสืบ ณ เมืองหลวงหลายวันแล้วยังหากลับมาไม่ ครั้นจะอ่อนน้อมแก่หงอเสงบัดนี้ ถ้ามิได้มีรับสั่งพระเจ้าฮวนอ๋องเหมือนคำลือก็จะได้ความอัปยศนัก แต่ข้าพเจ้าคิดว่าจิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอยเป็นบุตรเลี้ยงนางจงเกียง ซึ่งเป็นน้องภรรยาเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋กับหงอเสงเป็นคนรักกัน เมืองโอยกับเมืองเราก็เคยอาศัยทแกล้วทหารกันอยู่ ถ้าท่านมีหนังสือให้ไปถึงเมืองโอยให้ช่วยว่ากล่าวเจ๋ฮูก๋ง ให้เจฮูก๋งไกล่เกลี่ยหงอเสงอย่าให้มาตีเมืองเรา ถึงหงอเสงจะมิฟังก็แต่พอหน่วงทัพหงอเสงให้ช้าวันไว้ พอคนใช้ข้าพเจ้ากลับมาแต่เมืองหลวง ถ้ามีรับสั่งพระเจ้าฮวนอ๋องจริง เราจะต้องอ่อนน้อม ถ้าไม่มีรับสั่งแล้วจะเกรงอะไรกับหงอเสง
ซวนก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับแพรสีต่างๆ สิ่งละสองร้อยพับให้คนใช้รีบเอาไปให้จิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยรับเอาหนังสือฉีกผนึกออกอ่านดูใจความว่า ซวนก๋งอวยพรมาถึงจิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอย ด้วยข้าพเจ้าแจ้งความว่าหงอเสงจะมาตีเมืองเรา จิวหวนก๋งจงเห็นแก่ไมตรีซึ่งมีมาต่อกันแต่ก่อนช่วยว่ากล่าวเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ให้เจ๋ฮูก๋งห้ามปรามหงอเสงอย่าให้มาตีเมืองเราได้ คุณท่านจะมีกับเราเป็นอันมาก จิวหวนก๋งแจ้งดังนั้นจึงแต่งหนังสือเป็นใจความว่า จิวหวนก๋งคำนับมาถึงเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ด้วยข้าพเจ้าแจ้งว่าหงอเสงจะยกไปตีเมืองซอง และเจ้าเมืองซองกับข้าพเจ้าจะเป็นคนชอบกันอยู่ มีธุระสิ่งใดก็ได้พึ่งพาอาศัยกัน ท่านกับหงอเสงก็ชอบกันมาช้านาน จงกรุณาข้าพเจ้าช่วยห้ามปรามหงอเสงอย่าให้ไปทำอันตรายแก่เมืองซองเลย
เจ๋ฮูก๋งแจ้งความในหนังสือนั้นแล้ว จึงสั่งผู้ถือหนังสือว่า เรารู้อยู่ว่าหงอเสงออกจากเมืองหลวงหลายวันแล้ว เห็นจะมาถึงตำบลเหยียด ให้จิวหวนก๋ง ซวนก๋ง ไปพร้อมกันที่ตำบลเหยียดเทอญ เราจะช่วยโน้มน้าวประนีประนอมกันเสีย ผู้ถือหนังสือก็กลับไปแจ้งความแก่จิวหวนก๋ง จิวหวนก๋งให้คนใช้ไปบอกซวนก๋ง ซวนก๋งแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงพาทหารคนสนิทประมาณสิบสี่คนไปตำบลเหยียด พอเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองโอยไปถึงถ้อยทีคำนับกันแล้วก็คอยท่าหงอเสงอยู่จนเวลาบ่ายมิได้เห็นหงอเสงมา เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋จึงว่าเวลาวันนี้เห็นหงอเสงยังไม่มาถึงเราจะลาท่านทั้งสองไปก่อน
เจ๋ฮูก๋งลุกขึ้นจะไป ซวนก๋งจึงยึดเสื้อไว้แล้วว่า เชิญท่านอยู่สักหน่อยหนึ่งก่อน ข้าพเจ้าจะสนทนาด้วย เจ๋ฮูก๋งก็หยุดนั่งลง ซวนก๋งจึงให้ยกโต๊ะมา เชิญเจ๋ฮูก๋งกับจิวหวนก๋งเสพสุรา ซวนก๋งจึงว่ากับเจ๋ฮูก๋งว่า ซึ่งท่านอุตส่าห์มาถึงนี่ คุณท่านก็ย่อมอยู่กับข้าพเจ้าเป็นอันมาก แต่ท่านได้ทำคุณแล้วก็ทำให้ตลอดเทอญ ถ้าหงอเสงยกมาตีเมืองซอง ท่านจงช่วยอุดหนุนข้าพเจ้าด้วย แล้วซวนก๋งก็เอาแพรกับหมวกซึ่งจัดมาจะให้หงอเสงนั้นให้แก่เจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งก็รับไว้แล้วว่าท่านอย่าวิตกเลยถ้ารู้แล้วจะช่วยตามสติกำลัง
จิวหวนก๋งจึงว่ากับเจ๋ฮูก๋งว่า ซวนก๋งเจ้าเมืองซองมีคุณกับข้าพเจ้า ท่านจงรับเป็นไมตรีแก่ซวนก๋งเถิด เราทั้งสามเมืองจะได้ร่วมสุขทุกข์กันสืบไป เจ๋ฮูก๋งขัดมิได้ก็รับเป็นไมตรีแก่ซวนก๋ง ซวนก๋งก็สับเอาโลหิตใส่ในสุราร่วมสาบานกับเจ๋ฮูก๋ง จิวหวนก๋งต่างก็เสพสุราเข้าไป ครั้นทำสัตย์กันแล้วต่างคนก็กลับไปเมือง
ฝ่ายพระเจ้าฮวนอ๋องครั้นหงอเสงไปจากเมืองหลวงแล้ว จึงปรึกษากับจิวก๋งเซ็กเตียนว่า เราคิดอ่านถอดหงอเสงออกเสียจากที่เจ้าเมืองเตงจะให้เค็กฮูเป็นที่แทนท่านจะเห็นประการใด จิวก๋งเซ็กเตียนจึงทูลว่า หงอเสงเป็นเจ้าเมืองเตงมาช้านานแล้วหามีความผิดไม่ ราษฎรก็รักใคร่มาก ซึ่งจะถอดเสียจากที่และให้เค็กฮูเป็นแทนที่นั้น เห็นราษฎรจะไม่ปกติ พระเจ้าฮวนอ๋องก็มิได้ตรัสประการใด มีผู้เอาความซึ่งพระเจ้าฮวนอ๋องตรัสนั้นลอบไปบอกแก่หงอเสง หงอเสงหัวเราะแล้วว่า ซึ่งพระเจ้าฮวนอ๋องจะถอดเราเสียจากที่เจ้าเมืองเตงนั้นเราไม่วิตก เกรงแต่เค็กฮูจะเป็นที่เจ้าเมืองเตงไปมิได้
ขณะนั้นพอมีผู้มาบอกแก่หงอเสงว่า เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ จิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอย ซวนก๋งเจ้าเมืองซอง มาทำสัตย์เป็นไมตรีกัน ณ ตำบลเหยียดเห็นจะรวมทหารไปป้องกันเมืองซอง หงอเสงก็เอาข้อความนั้นปรึกษากับชัวจก ชัวจกจึงว่าเมืองโอยกับเมืองซองนั้นเป็นไมตรีกันมาช้านานแล้ว แต่เมืองเจ๋นั้นพึ่งเป็นไมตรีกับเมืองซอง เพราะเห็นแก่จิวหวนก๋งเจ้าเมืองโอย ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าท่านมีหนังสือเป็นข้อรับสั่งไปถึงเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋เห็นจะทิ้งไมตรีเจ้าเมืองซองเสีย จะยกมาช่วยท่านเป็นมั่นคง แม้นท่านได้เจ้าเมืองเจ๋มาเป็นกำลังแล้ว ก็จะได้เมืองฬ่อด้วย เมืองฬ่อกับเมืองเจ๋นั้นเป็นเกี่ยวดองกัน และหัวเมืองเหล่านั้นถ้าเมืองใดมิมาช่วยท่านเมื่อเสร็จการเมืองซองแล้ว จึงยกไปตีสักเวลาเดียวก็จะได้
หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยจึงแต่งเป็นหนังสือลับสองฉบับให้ทหารรีบเอา ไปให้เจ้าเมืองเจ้ฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความในหนังสือก็สำคัญว่ารับสั่งจริง จึงให้อีจงเลียนผู้น้องคุมทหารเกวียนรบสองร้อยเล่มพร้อมด้วย ทหารยกไปกับผู้ถือหนังสือ
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อแจ้งในหนังสือ ก็ให้ก๋งจูหุนคุมทหารเกวียนรบสามร้อยเล่ม รบยกไป อีจงเลียนก๋งจูหุนทั้งสองครั้นไปถึงตำบลเขาไซกีก็เข้าไปคำนับหงอเสง หงอเสงจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทหารทั้งสองแล้ว หงอเสงจึงจัดทัพให้ก๋งจูดีเป็นทัพหน้า ให้อีจงเลียนเป็นปีกซ้าย ให้ก๋งจูหุนทหารเมืองฬ่อเป็นปีกขวา ให้โกกีนีกับเองขอซกอยู่ในกองหลวง ให้กองซุนอีเป็นทัพหลังให้กลับไปรักษาเมืองเตง แล้วหงอเสงให้ยกไปเมืองซอง คนนำทางมาแจ้งแก่หงอเสงว่า ยังอีกพักม้าหนึ่งจะถึงแดนเมืองซอง
หงอเสงจึงให้หาก๋งจูดีแม่ทัพหน้ามาสั่งว่า หนทางเมืองซองนั้นเมืองโลเถียวอยู่ต้นทางแต่เป็นเมืองด่าน ท่านจงตีให้แตกในครู่เดียว ถ้าช้าอยู่จนม้าและเกวียนในกองหลวงคั่งกัน เราจะเอาโทษท่านถึงสิ้นชีวิต ก๋งจูดีก็ลามาจัดทหารเข้าโจมตี โลเถียวผู้รักษาเมืองต้านทานไม่ได้ก็หนีเอาตัวรอด ก๋งจูดีเข้าเมืองได้จับราษฎรชายหญิงได้ประมาณสองร้อยเศษ ได้เครื่องสาตราวุธไว้เป็นอันมาก พอหงอเสงมาถึง ก็ยกเข้ามาตั้งอยู่ในเมืองโลเถียวปูนบำเหน็จทแกล้วทหารกองหน้าตามสมควร
อยู่มาสองวันหงอเสงก็สั่งเองขอซกกับก๋งจูหุนให้ยกไปตีเมืองเค็กเสีย แล้วให้ก๋งซุนอีกับอีจงเลียนไปตีเมืองหองเสียข้างตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นกับเมืองซอง ทหารทั้งสี่คนก็ลาไป อยู่อีกวันหนึ่งหงอเสงจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ซึ่งเราให้ทหารทั้งสี่คนยกไปตีเมืองสองตำบลนั้น เราเกรงแต่ชาวเมืองจะแต่งกองโจรออกวกหลังจะเสียที จึงสั่งให้ก๋งจูดียกหนุนไปช่วยเองขอซกตีเมืองเค็ก ถ้าทัพชาวเมืองออกโอบหลังจึงจะตีเข้าไปเป็นทัพกระหนาบ นายทหารทั้งสองก็จัดแจงทหารยกแยกกันไป หงอเสงก็เดินทัพล่วงด่านชั้นในเข้าประชิดเมืองซอง
ฝ่ายซวนก๋งเจ้าเมืองซอง ครั้งแจ้งว่าหงอเสงยกทัพใหญ่มาตีเมืองโลเถียวได้ก็ตกใจจึงปรึกษาของฮูแก๋ว่า หงอเสงได้ทหารเมืองฬ่อเมืองเจ๋เป็นกำลังยกมาตีเมืองโลเถียวได้แล้ว อีกสองวันจะยกเข้ามาตีเมืองเรา เราจะไปขอกองทัพเจ้าเมืองโอยมาช่วยป้องกันก็เห็นจะไม่ทันท่วงที เมืองเจ๋เล่าก็คืนคายคำสาบานเสียเแล้ว ท่านจะคิดสู้รบประการใด
ของฮูแก๋จึงว่า ซึ่งหงอเสงยกมาครั้งนี้ เห็นจะแอบรับสั่งแต่พอให้หัวเมืองยำเกรง คนซึ่งข้าพเจ้าแต่งให้ไปสืบเมืองหลวงก็หาได้ความข้อรับสั่งไม่ อันเมืองเจ๋เมืองฬ่อนั้นสำคัญว่ามีรับสั่งจริงจึงยกมาช่วยหงอเสง ถ้าจะให้ทัพทั้งสองเมืองเข้าชิดเชิงกำแพงจะป้องกันยาก ข้าพเจ้าจะอุบายให้หงอเสงเลิกทัพไปจงได้
ซวนก๋งจึงว่า หงอเสงได้ทีทำอยู่อุบายของท่านประการใดจะให้ทัพเลิกไปได้ ของฮูแก๋จึงว่าหงอเสงมาครั้งนี้ เห็นจะเกณฑ์ทหารเมืองเตงมาสิ้น ข้าพเจ้าคิดว่าให้ท่านมีหนังสือไปถึงจิวหวนก๋ง ให้ขอกองทัพเมืองชัวบรรจบทัพเมืองโอยยกไปตีเมืองเตง ถ้าหงอเสงรู้ก็จะเป็นกังวลหลังเห็นจะเลิกทัพไปเองหาต้องหนักมือเหนื่อยแรงทหารไม่
ซวนก๋งก็เห็นด้วยจึงว่า ซึ่งจะให้แต่งหนังสือไปถึงจิวหวนก๋งนั้น เราเกรงว่าจิวหวนก๋งจะไม่ร้อนรน การของเราสิจวนตัวอยู่แล้ว ถ้าช้าอยู่แต่เวลาเดียวก็เสียแก่หงอเสง เราจะใคร่ให้ท่านไปเองจึงจะวางใจได้ ของฮูแก๋ก็รับคำซวนก๋ง ซวนก๋งดีใจนัก จึงจัดทองแท่งกับโหมดและแพรต่างสีบรรทุกเกวียน เกณฑ์ทหารที่มีฝีมือเป็นอันมากให้ของฮูแก๋ ครั้นเวลาคํ่าของฮูแก๋ก็ออกจากเมืองซองรีบไปทั้งกลางวันกลางคืนถึงเมืองโอย จึงเข้าไปคำนับเล่าความทั้งปวงให้จิวหวนก๋งฟังทุกประการ
จิวหวนก๋งให้อิวใจทิวขุนนางทหารคุมทัพไปกับของฮูแก๋กองหนึ่ง แล้วแต่งหนังสือไปขอกองทัพให้คนถือไปเมืองชัว ของฮูแก๋ก็ยกรีบไปทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นไปถึงแดนเมืองเตงก็ตีบ้านรายทางและหัวเมืองเล็กน้อยแตกเป็นหลายตำบล
ฝ่ายก๋งจูฮุดบุตรหงอเสงซึ่งรักษาเมืองเตง แจ้งว่าทัพเมืองโอยมาตีปลายแดน จึงปรึกษาชัวจกว่า ซึ่งจะละให้ทัพเมืองโอยเข้ามาถึงเชิงกำแพงนั้นข้าศึกจะได้ใจ จำจะยกออกตีเสียอย่าให้ทันตั้งมั่นลงได้ ชัวจกจึงว่า ในเมืองเรานี้ทหารกล้าแข็งบิดาท่านก็เกณฑ์ไปสิ้นเชิงแล้วยังแต่คนแก่ชรา ที่หนุ่มเล่าก็ล้วนไม่เคยทำศึก ซึ่งจะยกออกรบนั้นถ้าเสียท่วงทีบิดาท่านก็จะติโทษได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะรักษาเมืองนิ่งมั่นไว้ ทัพเมืองโอยขาดเสบียงอาหารก็จะกลับไปเอง เราจึงค่อยยกออกตามตีเห็นจะได้ชัยชนะ ก๋งจูฮุดก็เห็นด้วยจึงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ แล้วแต่งหนังสือให้ม้าใช้รีบไปแจ้งแก่หงอเสง ณ เมืองซอง
ฝ่ายอิวใจทิวครั้นมาใกล้เมืองเตง มิได้เห็นชาวเมืองออกรบก็ยกทหารเข้าตั้งประชิดเมือง แล้วให้ทำบันไดตระเตรียมไว้เป็นอันมากจะปีนเข้าปล้นเมืองเตงให้จงได้ ของฮูแก๋เห็นดังนั้นจึงว่า ซึ่งเรายกมาเมืองเตงครั้งนี้ เพราะจะให้หงอเสงกังวลเลิกทัพมาจากเมืองซอง ครั้นเราจะช้าวันอยู่ถ้าหงอเสงยกมาถึงเห็นจะเป็นศึกกระหนาบภายหลังจะแก้ตัวยาก ข้าพเจ้าคิดจะตีเมืองใต้ แต่พอคุ้มค่าเสบียงอาหาร ท่านจะเห็นประการใด
อิวใจทิวก็เห็นด้วยจึงยกไปตีเมืองใต้ เจ้าเมืองใตัก็รบพุ่งป้องกันเมืองเป็นสามารถ ของฮูแก๋กับอิวใจทิวเห็นจะหักเอาไม่ได้ ก็พาทหารมาตั้งค่ายมั่นอยู่ไกลเมืองประมาณร้อยยี่สิบเส้น แล้วแต่งทหารเข้าไปรบกับทหารเมืองใต้เป็นหลายครั้ง มิได้แพ้ชนะกัน ของฮูแก๋จึงไปเร่งกองทัพเมืองชัวมาช่วย
ฝ่ายเองขอซก ก๋งจูหุน ก๋งจูดีทัพหนึ่ง ก๋งชุนอี อีจงเลียน โกกีนีทัพหนึ่ง ซึ่งหงอเสงแต่งให้ไปตีเมืองเค็กเสีย เมืองหองเสีย นายทหารทั้งหกหัวเมืองครั้นไปตีเมืองสองตำบลได้แล้ว ต่างก็รีบกลับมาถึงค่ายประชิดเมืองซอง เข้าไปคำนับแจ้งความซึ่งตีเมืองเค็กเสียเมืองหองเสียได้นั้นให้หงอเสงฟังทุกประการ
ขณะนั้นหงอเสงแต่งทหารเข้าตีเมืองซองเป็นสามารถ ครั้นแจ้งว่าได้เมืองสองตำบลแล้วก็มีความยินดีนัก จึงให้ไปประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า เมืองเค็กเสียเมืองหองเสียซึ่งขึ้นแก่เมืองซองเราก็ตีได้แล้ว บัดนี้นายเราก็เพิ่มเติมทหารมาอีก ให้ทหารทั้งปวงจงพร้อมใจกันรีบหักเอาเมืองให้จงได้ พอว่าขาดคำลงม้าใช้ซึ่งถือหนังสือก๋งซุนคุดนั้นมาถึง ก็เข้ามาคำนับส่งหนังสือให้หงอเสง หงอเสงรับหนังสือมาดูแจ้งว่าทัพเมืองโอยยกมาตีเมืองเตงก็ถอนใจใหญ่ คิดเสียดายด้วยจวนจะได้เมืองซองอยู่แล้ว หงอเสงก็เอาหนังสือใส่ซ่อนไว้ในมือเสื้อแล้วกำชับผู้ถือหนังสือว่า ความทั้งนี้อย่าแพร่งพรายให้ผู้ใดฟัง หงอเสงทำกิริยารื่นเริงอยู่จึงให้ตีม้าล่อสัญญาณขึ้น นายทหารทั้งปวงได้ยินเสียงม้าล่อก็พาทหารทั้งปวงถอยเข้าค่าย ต่างคำนับถามหงอเสงว่า ข้าพเจ้าตีเมืองซองเกือบได้แล้วเหตุผลประการใดท่านจึงให้ถอยมาเล่า
หงอเสงจึงแกล้งอุบายบอกว่า จะวิตกอะไรกับเมืองซอง เราเห็นภูมิฐานแล้ว จะหักเอาเมื่อใดก็จะได้เมื่อนั้น ประการหนึ่งทำเกินไปหนักต้องเอาทัพเมืองเจ๋ เมืองฬ่อมาด้วย บัดนี้ก็ตีเมืองเค็กเสียเมืองหองเสียทั้งสองตำบลได้ เราคิดจะยกเมืองทั้งสองให้เป็นบำเหน็จทัพเมืองเจ๋ เมืองฬ่อ บำรุงไมตรีทั้งสองเจ้าเมืองไว้ ทหารทั้งปวงก็เห็นด้วย
หงอเสงจึงให้หาก๋งจูหุนอีจงเลียนมาค่ายแล้วว่า ซึ่งท่านทั้งสองอุตส่าห์มาช่วยเราตีเมืองเค็กเสีย เมืองหองเสียได้นั้นเราขอบใจนัก เราเห็นว่าท่านจากบ้านเรือนมานานแล้ว ทหารในกองทัพท่านก็อิดโรยกำลังลง และเมืองซองนี้แต่ทหารในกองทัพเราก็พอจะหักเอาเมืองได้ เราคิดจะให้ท่านทั้งสองกลับไปก่อนและเมืองเค็กเสียนั้นใกล้แดนเมืองเจ๋ เราจะยกให้เป็นบำเหน็จอีจงเลียน เมืองหองเสียนั้นเราจะให้กับก๋งจูหุน
อีจงเลียนจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้ามาช่วยท่านทั้งสองนี้เป็นราชการแผ่นดินใช่จะมาแต่ตามอำเภอใจนั้นหามิได้ จะเอาบำเหน็จเป็นประโยชน์แก่ตัวนั้นไม่ควร ก๋งจูหุนก็ว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่ทหารนายใช้ให้มาช่วย ซึ่งท่านยกเมืองหองเสียให้นั้นก็เป็นบำเหน็จของนาย ข้าพเจ้าจะต้องรับไว้ไปบอกนายข้าพเจ้าก่อน นายข้าพเจ้าว่าประการใดจึงจะสิทธิ์ขาด แล้วก๋งจูหุนก็ให้ทหารไปรักษาเมืองหองเสียไว้ หงอเสงจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหารทั้งปวง แล้วอีจงเลียนก๋งจูหุนต่างลากลับไปเมือง
อีจงเลียนมาถึงเมืองเจ๋ เล่าความซึ่งหงอเสงให้เมืองเค็กเสียและมิได้รับไว้นั้นให้ฮูก๋งผู้พี่ฟังทุกประการ แล้วว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านกับซวนก๋งเจ้าเมืองซองเป็นไมตรีกัน ถ้าจะรับเมืองเค็กเสียไว้ ซวนก๋งจะน้อยใจท่าน ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋จึงว่าซึ่งท่านมิได้รับก็ชอบอยู่แล้ว ฝ่ายก๋งจูหุนครั้นมาถึงก็เล่าความทั้งปวงให้เจ้าเมืองฬ่อฟัง เจ้าเมืองฬ่อก็มีความยินดี
๗
ฝ่ายหงอเสงครั้นทัพเมืองเจ๋ เมืองฬ่อกลับไปแล้ว ก็ให้เองขอซกเป็นกองหลัง ล่าทัพออกจากแดนเมืองซองรีบกลับไปเมืองเตง ครั้นต่อมาวันหนึ่ง พอม้าเร็วก๋งจูฮุดมาแจ้งแก่หงอเสงว่าทัพของฮูแก๋อิวใจทิวถอยไปจากเมืองเตงอ้อมไปตีเมืองใต้ หงอเสงได้ฟังดังนั้นหัวเราะแล้วว่า ของฮูแก๋อิวใจทิวแจ้งว่าเราจะยกมาจึงถอยไป จำจะตามจับตัวฆ่าเสียให้จงได้ ให้ก๋งจูดีเป็นทัพหน้าทหารทั้งปวงให้คาบไม้ทุกคนหวังมิให้พูดจาเป็นปากเสียง แล้วให้เอาไขเนื้อโทรมเพลาเกวียนเสียทุกเล่ม ธงสำหรับทัพก็ม้วนซ่อนใส่ในเกวียน แล้วหงอเสงก็ยกทหารอ้อมค่ายของฮูแก๋ไปเข้าหลังเมืองใต้ ถึงชายป่าแห่งหนึ่งใกล้เมืองประมาณร้อยห้าสิบเส้นจึงหยุดซุ่มทัพอยู่ แล้วแต่งหนังสือก๋งจูดีฉบับหนึ่ง ให้ทหารลอบเข้าไปให้เจ้าเมืองใต้ เจ้าเมืองใต้ฉีกผนึกออกอ่านดูใจความว่า ข้าพเจ้าก๋งจูดีนายทหารเมืองเตง คำนับมาถึงเจ้าเมืองใต้ ด้วยหงอเสงซึ่งเป็นเตงจงก๋งนายข้าพเจ้าแจ้งว่าศึกมาติดเมืองท่าน หงอเสงเห็นว่าเมืองใต้กับเมืองเตงอยู่ใกล้กัน ถ้าเสียเมืองใต้ก็จะร้อนถึงเมืองเตง จึงให้ข้าพเจ้าคุมทหารมาช่วยป้องกันเมืองท่าน ข้าพเจ้ายกทัพมาครั้งนี้ รีบเดินมาทั้งกลางวันกลางคืน ทหารในกองทัพอิดโรยกำลังนักจะขอเข้าพักอยู่ในเมืองใต้ แต่พอทหารทั้งปวงมีกำลังแล้วจะออกตีทัพทั้งสามหัวเมืองให้แตกไปจงได้ เจ้าเมืองใต้สำคัญว่าจริงก็ยินดี จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า ท่านรีบไปแจ้งแก่ก๋งจูดีให้ยกเข้ามาคํ่าวันนี้ เราจะคอยเปิดประตูรับ ทหารหงอเสงก็กลับไปแจ้งความแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงก็ให้หาก๋งจูดีมาสั่งเป็นความลับ ครั้นเวลาสามยามก็รีบยกทหารเข้าไปในเมืองใต้ ก๋งจูดีก็สั่งทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินทั้งสี่ด้านแล้วทหารเอาธงสำหรับทัพหงอเสงขึ้นปักรายไว้บนกำแพง
เจ้าเมืองใต้ขณะเมื่อมาเปิดประตูรับก๋งจูดีนั้นเห็นตัวหงอเสงมาด้วยก็ตกใจ จึงคิดว่าถ้าจะอยู่ในเมืองใต้นี้อันตรายจะมีเป็นมั่นคงก็พาบุตรภรรยากับบ่าวคนสนิทขึ้นเกวียนหนีไปเมืองไสจิว บรรดาทหารเจ้าเมืองใต้ครั้นแจ้งว่านายหนีไปแล้วก็ยอมเข้าอยู่กับหงอเสง และขณะเมื่อหงอเสงเข้าเมืองใต้ในเวลากลางคืนนั้นของฮูแก๋มิได้รู้ ครั้นเวลาใกล้รุ่งก็ยกทหารเข้าปล้นเมืองใต้ ก๋งจูดีก็ให้ทหารรบพุ่งต้านทานไว้จนสว่างขึ้นเห็นตัวกันถนัด ก๋งจูดีใส่เกราะถือทวนมีทหารกั้นสัปทนยืนเยี่ยมช่องเสมาร้องว่ากับของฮูแก๋ว่า ซึ่งท่านคุมทหารทั้งสามหัวเมืองมาช่วยตีเมืองใต้ให้หงอเสงนายเรานั้นขอบใจนัก บัดนี้นายเราเข้าเมืองได้แล้วให้แม่ทัพทั้งสามเมืองพากันกลับไปเถิด
ของฮูแก๋ได้ยินดังนั้นแลขึ้นไปเห็นก๋งจูดี ทั้งเห็นธงสำหรับทัพหงอเสงปักอยู่บนเชิงเทินก็เสียใจนัก ถอดหมวกทิ้งลงจึงถอนหญ้าขึ้นชี้ให้ก๋งจูดีดู แล้วร้องว่าถ้าหญ้ายังขึ้นอยู่ในแผ่นดินตราบใด เราจะขอทำศึกกับหงอเสงตราบนั้น ของฮูแก๋ก็ให้ทหารเอาบันไดพาดขึ้นปีนกำแพงและเข้าทำลายประตูเมือง ทหารก๋งจูดีก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ทิ้งก้อนศิลาลงมาดังห่าฝน
ของฮูแก๋เห็นทหารเข้าล้อมชิงกำแพงไม่ได้ก็พาทหารเข้าค่าย อิวใจทิวจึงว่าหงอเสงชำนาญในการศึกนักแล้วก็มีอุบายต่างๆ ซึ่งจะตั้งค่ายประชิดเมืองใต้อยู่ฉะนี้ ถ้าหงอเสงแต่งทัพออกรบกระหนาบเห็นเราจะเสียที ของฮูแก๋จึงว่า เราเอาชีวิตอุตส่าห์ฝ่าลูกเกาทัณฑ์ทำศึกหมายจะเอาเมืองใต้เป็นค่าเหนื่อยแรงพอได้ค่าเสบียงอาหาร หงอเสงมิได้เสียลูกเกาทัณฑ์แต่สักดอกหนึ่งมาชุบมือเอาเมืองใต้ไปได้ด้วยอุบายนั้น เราแค้นนัก ถ้าจะคิดเกรงสติปัญญาหงอเสงอยู่แล้วที่ไหนจะได้แก้แค้นหงอเสงเล่า
อิวใจทิวยังมิทันตอบประการใด พอทหารหงอเสงถือหนังสือมาให้ของฮูแก๋ฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ให้ของฮูแก๋ตระเตรียมทหารไว้ให้พร้อม เวลาพรุ่งนี้จึงยกออกรบให้เห็นแพ้และชนะ ของฮูแก๋ก็สลักหนังสือตอบไปว่า ประเพณีทหารหัดเพลงอาวุธไว้ก็ประสงค์แต่จะทำศึก ซึ่งท่านให้มาชวนรบเรายินดีนักให้เร่งยกออกมาเถิด ทหารหงอเสงก็ลากลับไป
ของฮูแก๋จึงถอยทัพมาไกลเมืองประมาณร้อยห้าสิบเส้นให้ตั้งค่ายสามค่าย ค่ายหนึ่งให้อิวใจทิวอยู่เป็นปีกขวา ทัพเมืองชัวอยู่ค่ายหนึ่งเป็นปีกซ้าย เร่งรัดทำค่ายจนเวลาพลบคํ่ายังไม่ทันเสร็จพอได้ยินม้าล่อและเสียงโห่ร้องอื้ออึงขึ้นในเมืองใต้ แลเห็นทหารถือคบเพลิงเป็นอันมากเดินอ้อมไปข้างปีกซ้าย
ของฮูแก๋ก็ใส่เกราะถือทวนขี่เกวียน ยกทหารออกจากค่ายรีบจะไปช่วยปีกซ้าย ทหารหงอเสงเห็นกองทัพยกมาก็ดับเพลิงเสียสิ้น ของฮูแก๋เห็นดังนั้นจึงคิดว่า ครั้นจะเข้ารบพุ่งเดือนก็มืดมิได้เห็นข้าศึกถนัด ทหารจะหลงฆ่าฟันกันตายเสียหาต้องการไม่ จำจะกลับไปรักษาค่ายให้มั่นไว้ ของฮูแก๋คิดแล้วก็พาทหารกลับมาจะเข้าค่าย พอเห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นริมชายป่าข้างปีกขวา แล้วได้ยินเสียงม้าล่อแลทหารโห่ร้องอื้ออึง ของฮูแก๋จึงว่าแก่นายทหารทั้งปวงว่า ซึ่งทัพยกมาข้างปีกซ้ายนั้น หงอเสงแกล้งทำกลอุบายจะให้เราเป็นกังวลระวังทั้งสองด้าน จะยกทัพใหญ่เข้าปล้นค่ายปีกขวาเป็นมั่นคง เห็นอิวใจทิวจะต้านทานมิได้จำจะยกไปช่วย ทหารทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย ของฮูแก๋ก็รีบยกทหารค่ายปีกซ้ายไปครั้นใกล้ค่ายปีกขวาเพลิงก็ดับมืดไปสิ้น
ของฮูแก๋เห็นประหลาดจึงว่า หงอเสงแกล้งทำอุบายจะให้ทหารเราอดนอนอิดโรย เวลาพรุ่งนี้เห็นจะยกทัพใหญ่ออกตีค่ายเรามั่นคง ก็พาทหารกลับมาค่ายพอม้าเร็วมาบอกของฮูแก๋ว่าทหารหงอเสงตีค่ายปีกซ้ายแตกแล้ว ของฮูแก๋ก็ตกใจจึงพาทหารจะยกช่วยค่ายปีกซ้าย
ขณะนั้นนายกองทหารเมืองชัว ครั้นเสียค่ายปีกซ้ายแล้วก็พาทหารจะมาเข้าค่ายกลาง พอปะทัพของฮูแก๋เข้า ทหารเมืองชัวสำคัญว่าทัพหงอเสงมาตีกระหนาบ ก็เข้ารบทัพของฮูแก๋จนเวลาสามยามเศษทหารทั้งสองฝ่ายถูกเกาทัณฑ์ล้มตายเป็นอันมาก ที่ยังสู้รบกันอยู่นั้นบ้างก็ร้องท้าทายกันต่างๆ ทหารที่จำเสียงกันได้ก็ร้องทักกัน ทหารทั้งสองฝ่ายก็รู้ว่าเป็นทัพพวกเดียวกัน จึงตีม้าล่อห้ามทหารเลวเสีย แล้วก็รวมทัพกันรีบจะมาเข้าค่ายของฮูแก๋ ขณะเมื่อทัพของฮูแก๋หลงรบกับทัพเมืองชัวอยู่นั้น โกกีนีทหารหงอเสงลอบตีเอาค่ายของฮูแก๋ได้แล้วยกทหารออกมาตั้งอยู่หน้าค่าย ครั้นเห็นทัพของฮูแก๋มาใกล้จึงร้องว่าแก่ของฮูแก๋ว่าเราชื่อโกกีนีเป็นนายทหารเอก เตงจงก๋งซึ่งชื่อหงอเสง หงอเสงให้เรามารักษาค่ายนี้ไว้ ท่านบังอาจยกทหารตรงเข้ามานี้ จะเอาศีรษะมาเซ่นทวนเราหรือ แล้วให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทหารของฮูแก๋ตายเป็นหลายคน ของฮูแก๋ตกใจนักจึงพาทหารอ้อมไปข้างหลังค่ายจะไปเข้าค่ายอิวใจทิว ครั้นมาใกล้เห็นเองขอซกกับกองชุนอีคุมทหารเข้าตีค่ายอิวใจทิวทั้งสี่ด้าน ของฮูแก๋ก็ขับทหารตีกระหนาบเข้าไปช่วยอิวใจทิว เองขอซกก็แบ่งทหารออกมารบกับของฮูแก๋เป็นสามารถ
ฝ่ายโกกีนี ครั้นของฮูแก๋ยกทหารอ้อมค่ายไปประมาณครู่หนึ่งได้ยินเสียงกองรบและทหารอื้ออึงขึ้นข้างค่ายด้านตะวันออก จึงคิดว่าเองขอซกกับกองชุนอีจะเข้าตีค่ายอิวใจทิวเป็นมั่นคง ก็ยกทหารรีบตามมาเห็นของฮูแก๋รบกับเองขอซก โกกีนีก็ขับทหารเข้ารบกับของฮูแก๋เป็นศึกกระหนาบ กองชุนอีรบกับอิวใจทิวจนเวลาสว่างขึ้นเห็นตัวกันถนัด กองชุนอีก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกอิวใจทิวล้มลงขาดใจตายแล้วไล่ฆ่าฟันทหารเมืองโอยแตกกระจายไปสิ้น ของฮูแก๋รบกับเองขอซกครั้นแจ้งว่าอิวใจทิวตายแล้วก็เสียใจนัก รีบขับทหารเกวียนหนีไปข้างทิศตะวันออก เองขอซกได้ทีก็ขับเกวียนไล่ติดตามไป
ของฮูแก๋เห็นจะหนีไม่ทันก็โจนลงจากเกวียนพาทหารเลวประมาณสิบห้าคน รีบหนีเล็ดลอดไปในป่า ทหารหงอเสงก็ไล่ฆ่าฟันทหารสามหัวเมืองล้มตายแตกหนีไปสิ้น ได้เกวียนและม้าเครื่องสาตราวุธไว้เป็นอันมาก
หงอเสงได้ชัยชนะแล้วก็ปูนบำเหน็จผู้มีความชอบตามสมควร แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงทหารเลวทั้งปวงพร้อมกัน
ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้นบรรดาทหารเอกทั้งปวงก็รินสุราเข้าไปคำนับหงอเสงคนละถ้วยทุกคน หงอเสงรินสุราลงถ้วยเดียวกัน จึงเอาเทลงที่แผ่นดินครึ่งหนึ่ง สาดขึ้นไปบนอากาศครึ่งหนึ่งแล้วร้องประกาศเทพยดารักษาฟ้าและดินว่า ช่วยเราทำศึกครั้งนี้จึงได้ชัยชนะรวดเร็วเหมือนฮองเบ็กซึ่งเป็นแม่ทัพครั้งพระเจ้าเงี้ยวเต้ ทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคำนับแล้วว่าสติปัญญาท่านเสมอฮองเบ็ก
เองขอซกเห็นหงอเสงยกตัวเกินนักนึกน้อยใจ วางแก้วสุราลงเมินหน้าเสีย หงอเสงเห็นดังนั้นจึงว่ากับเองขอซกว่า ท่านว่าสติปัญญาเราไม่ถึงฮองเบ็กรึ เองขอซกจึงว่า ฮองเบ็กนั้นจะทำการสิ่งใดก็สำเร็จโดยเร็ว หัวเมืองทั้งปวงก็อยู่ในอำนาจสิ้น จะบังคับสิ่งไรก็สิทธิ์ขาดเพราะฮองเบ็กถือรับสั่งพระเจ้าเงี้ยวเต้เป็นประมาณ แล้วไม่คิดทำการแอบรับสั่ง ซึ่งท่านทำการครั้งนี้หัวเมืองที่มิได้มาช่วยท่านก็หลายเมือง ที่กลับไปช่วยเมืองซองก็มีบ้าง ข้าพเจ้าเห็นว่าหัวเมืองทั้งปวงยังหาเรียบร้อยเหมือนครั้งฮองเบ็กไม่
หงอเสงได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเองขอซกเป็นคนใจเดียวดื้อดึงนัก ถ้าจะขืนโต้ตอบไปบัดนี้ ความซึ่งคิดไว้ก็จะแพร่งพรายไปเสีย หงอเสงจึงว่า ทหารเมืองซองทหารเมืองโอยทหารเมืองชัว ทั้งสามหัวเมืองนี้ก็ขยาดฝีมือเราอยู่แล้ว ทำไมกับเมืองเล็กน้อยเหล่านั้นจะตีเมื่อไรก็ได้ แต่คิดว่าจะตีเมืองเสงเมืองฆ้อเสียก่อน ท่านจะเห็นประการใด
เองขอซกจึงว่า เมืองเสงอยู่ต่อแดนเมืองเจ๋ เมืองฆ้ออยู่ใกล้แดนเมืองเรา ท่านจงมีหนังสือไปถึงเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ให้ยกไปตีเมืองเสง ท่านไปตีเมืองฆ้อเห็นจะได้ชัยชนะทั้งสองฝ่าย ถ้าได้เมืองสองตำบลนี้แล้วหัวเมืองฝ่ายตะวันออกก็จะยำเกรงท่านสิ้น หงอเสงก็เห็นชอบด้วย ครั้นเสพสุราแล้วหงอเสงก็แต่งหนังสือให้ทหารรีบไปให้เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ตามคำเองขอซกทุกประการ
เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งในหนังสือแล้ว จึงให้อีจงเลียนผู้น้องเป็นแม่ทัพคุมทหารไปตีเมืองเสง แล้วบอกกำหนดไปถึงหงอเสง หงอเสงก็ให้ก๋งจูดีคุมทหารไปบรรจบทัพอีจงเลียน นายทหารทั้งสี่กองก็รวมทัพกันยกเข้าไปในแดนเมืองเสง เจ้าเมืองเสงแจ้งว่าทัพเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองเจ๋ยกมา เห็นจะต้านทานมิได้ก็ยกธงขาวขึ้น ขอออกตัวกับนายทัพทั้งสองเมือง
ก๋งจูดีกับอีจงเลียนก็ยกทหารเข้าไปในเมืองปราบปรามราษฎรให้ราบคาบแล้ว ก๋งจูดีก็ยกกลับมาเมืองใต้ แจ้งความแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงมีความยินดี แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่าเดือนสี่ข้างขึ้นเชิญเจ้าเมืองเจ๋มา ณ ตำบลไลเตจะได้คิดการต่อไป แล้วหงอเสงก็ยกมาเมืองเตง
ขณะนั้นก๋งจูดีป่วยเป็นโรคปัจจุบันตาย หงอเสงก็ร้องไห้รักแล้วว่าแก่ทหารทั้งปวงว่าก๋งจูดีตายเสียนี้ เหมือนแขนของเราขาดไปข้างหนึ่ง เราเสียใจนัก แล้วหงอเสงให้แต่งการฝังศพก๋งจูดีตามตำแหน่งทหารเอก จึงเอาก๋งจูหงวนผู้น้องก๋งจูดีมาตั้งเป็นไตหูที่ปรึกษาแล้วจะให้โกกีนีเป็นเสียงเคงแทนก๋งจูดี
ก๋งจูฮุดบุตรหงอเสงจึงกระซิบว่ากับบิดาว่า โกกีนีเป็นคนโลภซึ่งจะให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้น เกลือกผู้น้อยจะได้ความเดือดร้อน หงอเสงก็เห็นชอบด้วย จึงให้ชัวจกเป็นที่เสียงเคงแทนก๋งจูดี โกกีนีเป็นอาเลี้ยงรองชัวจก ครั้นถึง ณ เดือนสี่ ข้างขึ้น หงอเสงก็ไปตำบลไลเต พอเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อมาถึงหงอเสงจึงให้ยกโต๊ะมาเชิญเจ้าเมืองทั้งสองเสพสุรา แล้วปรึกษากันด้วยจะปราบปรามหัวเมืองฝ่ายเหนือให้อยู่ในอำนาจ ครั้นเสพสุราแล้วหงอเสงจึงว่า ซึ่งจะยกไปตีนั้นกำหนดเดือนเจ็ดขึ้นคํ่าหนึ่ง ท่านทั้งสองจงเตรียมทัพไว้ให้พร้อม เจ้าเมืองทั้งสองรับคำนับแล้วก็ลาไป
หงอเสงก็กลับมาเมืองเตง จึงเอาเหล็กมาตีเป็นคันธงคันหนึ่งยาวแปดวาศอก ใบธงนั้นกว้างสามวา ยาวหกวา ริมขลิบทองแล้วแขวนพรวนตามริมยี่สิบสี่ลูก จารึกอักษรสี่ตัวว่า ฮองเถียนโถจวย แปลว่า ทัพเมืองหลวงมาลงโทษเมืองฆ้อ ครั้นถึง ณ วันเดือนเจ็ดขึ้นคํ่าหนึ่ง หงอเสงตระเตรียมทหารพร้อมแล้วยกออกตั้งขบวนคอยฤกษ์อยู่นอกเมือง
หงอเสงจึงให้เลื่อนเกวียนประทับหยกตำแหน่งที่แม่ทัพขี่เข้าไว้ตรงหน้า แล้วให้เอาธงใหญ่มาปักไว้ริมเกวียน หงอเสงจึงร้องประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดถือธงคันนี้ได้ เราจะให้ขี่เกวียนเล่มนี้ไปเป็นแม่ทัพหน้า แฮซกเองทหารหงอเสงคนหนึ่ง หน้าดำหนวดยาว จักษุใหญ่ขนคิ้วดก ใส่เกราะเงิน ได้ยินดังนั้นก็เข้ามาคำนับหงอเสงแล้วยกธงขึ้นถือถอยหลังสามก้าว เดินไปข้างหน้าสามก้าว ทหารเลวทั้งปวงเห็นดังนั้นก็สรรเสริญแฮซกเองว่ามีกำลังมาก แฮซกเองก็เดินมาจะขึ้นเกวียน
เองขอซกจึงร้องห้ามแฮซกเองว่า ท่านอย่าเพิ่งขึ้นเกวียนก่อน เราจะยกให้ดีกว่านั้น แล้วเองขอซกก็ชิงเอาธงมาจากมือแฮซกเอง ถือแกว่งไปมาจนใบธงม้วนกลมเข้ากับคัน แล้วโบกธงหันเหียนแคล่วคล่องดังรำทวนสำหรับมือ หงอเสงและทหารทั้งปวงสรรเสริญเองขอซกว่ามีกำลังดุจดังคนโบราณ เองขอซกก็เรียกเจ้าพนักงานให้เลื่อนเกวียนเข้ามา กองชุนอีเห็นดังนั้นก็ร้องว่าท่านอย่าเพิ่งขึ้นเกวียนก่อน เรายังมีกำลังมากกว่าท่าน แล้วเดินเข้ามาจะชิงเอาธง เองขอซกเห็นดังนั้นก็โดดขึ้นบนเกวียนรีบขับไป กองชุนอีก็โกรธฉวยทวนวิ่งตามเองขอซกไป
หงอเสงเห็นดังนั้นกลัวทหารทั้งสองจะวิวาทกันขึ้น จึงให้ก๋งจูฮุดขี่ม้าเร็วรีบไปตามให้หาตัวทหารทั้งสองคนกลับมา เองขอซกกับกองชุนอีเข้าไปคำนับแล้วต่างคนต่างก็กัดฟันถลึงตาประหนึ่งจะเข้าสู้กัน หงอเสงเห็นกิริยาทั้งสองดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่า ท่านทั้งสองมีกำลังฝีมือเสมอกัน เราจะให้มียศเสมอกันอย่าขัดเคืองกันเลย แล้วหงอเสงก็ให้เอาเกวียนประดับหยกอย่างแม่ทัพมาให้คนละเล่ม พอได้ฤกษ์ก็ให้ยกทัพตามระยะทาง ครั้นพบทัพเมืองเจ๋ เมืองฬ่อ ก็บรรจบกันรีบยกเข้าไปในแดนเมืองฆ้อจึงตั้งค่ายใหญ่ลงสามค่ายทางใกล้เมืองประมาณยี่สิบเส้น
เจ้าเมืองฆ้อแจ้งว่าทัพทั้งสามหัวเมืองยกมา ก็ให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินทั้งสี่ด้าน หงอเสงมิได้เห็นทหารเมืองฆ้อยกออกมารบ จึงปรึกษานายกองทหารทั้งสองเมืองว่า ซึ่งเมืองฆ้อมิได้ยกออกมารบนั้น เห็นเจ้าเมืองจะย่อท้ออยู่แล้ว เพลาพรุ่งนี้เราจำจะยกเข้าหักเอาเมืองให้จงได้ นายกองทหารทั้งสองเมืองก็เห็นด้วย ครั้นรุ่งเช้าหงอเสงก็ให้รวมทัพทั้งสองเมืองเข้าระดมตีเมืองฆ้อทั้งสองด้าน ทหารเมืองฆ้อซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่นั้นก็รบพุ่งต้านทานเป็นสามารถ
ฝ่ายเองขอซกก็เอาธงหนีบรักแร้โดดขึ้นไปยืนอยู่บนเชิงเทิน กองชุนอียืนอยู่บนเกวียนเป็นทัพหนุนเห็นดังนั้นก็เกิดคิดอิจฉาว่า เองขอซกจะได้ความชอบแต่ผู้เดียว จึงลอบยิงเกาทัณฑ์ไปถูกหลังเองขอซกตกจากเชิงเทินขาดใจตาย แฮซกเองเห็นดังนั้นสำคัญว่าเองขอซกต้องอาวุธทหารเมืองฆ้อ แฮซกเองโกรธนักวิ่งมาฉวยธงได้ ถือโดดขึ้นไปยืนอยู่บนเชิงเทินแล้วโบกธงไปมา ทหารทั้งปวงเห็นแฮซกเองมีมานะ ต่างคนปีนกำแพงขึ้นไปไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฆ้อที่รักษาหน้าที่เชิงเทินแตกกระจายไปสิ้น เจ้าเมืองฆ้อเห็นข้าศึกเหลือกำลังก็ทิ้งครอบครัวเสียแต่งตัวเป็นพ่อค้ารีบหนีไปเมืองโอย
หงอเสงเข้าเมืองได้จึงปูนบำเหน็จทแกล้วทหารตามสมควร หงอเสงมิได้เห็นหน้าเองขอซกก็คิดถึงกลั้นนํ้าตามิได้ก็ร้องไห้บ่นถึงเองขอซก และเมื่อเองขอซกถูกเกาทัณฑ์ หงอเสงไม่ทันเห็นว่าผู้ใดยิงแต่เข้าใจว่ามิใช่เกาทัณฑ์ข้าศึก ครั้นจะไล่เลียงเอาตัวก็ยังคิดที่จะจัดแจงบ้านเมืองอยู่ หงอเสงให้ไปเชิญเจ้าเมืองฬ่อมากินโต๊ะ
ขณะนั้นหงอเสงเห็นผู้หนึ่งแต่งตัวอย่างขุนนางจูงมือเด็กน้อยเข้ามาคำนับ หงอเสงจึงถามว่าท่านเป็นขุนนางตำแหน่งใด เบ็กลีจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเบ็กลีไตหู และเด็กคนนี้ชื่อสินเป็นน้องเจ้าเมืองฆ้อ บรรดาญาติพี่น้องเจ้าเมืองฆ้อตายสิ้นแล้ว ยังแต่สินผู้เดียว ข้าพเจ้าจะขอชีวิตไว้พอได้สืบแซ่ต่อไป
ขณะนั้นสินน้องเจ้าเมืองฆ้อก็ร้องไห้ขอชีวิต เจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองฬ่อมีความสงสารนัก แต่มิได้ว่าประการใด หงอเสงจึงว่า ซึ่งเรามาทำศึกทั้งนี้เพราะการรับสั่ง จะได้เห็นแก่สมบัตินั้นหามิได้ ซึ่งสินน้องเจ้าเมืองฆ้อยังอยู่นี้เราดีใจนักจะได้เป็นเจ้าเมืองฆ้อแทนพี่ชาย เบ็กลีจึงว่า แต่ท่านไม่ฆ่าสินนายข้าพเจ้าเสียนั้น พระคุณท่านก็หนักหนาอยู่แล้ว ท่านจะยกสมบัติบ้านเมืองให้นั้นเห็นหาสมควรไม่ ประการหนึ่งสินก็ยังเด็กนัก สมบัติในเมืองฆ้อเป็นของๆ ท่าน ข้าพเจ้าบ่าวนายนี้จะขอแต่ชีวิตรอด
หงอเสงจึงว่า อันเราว่านี้โดยสุจริต ท่านอย่ารังเกียจเลย ถึงสินยังเด็กอยู่ว่าราชการไม่ได้ ท่านจงว่าราชการไปพลางกว่าสินจะใหญ่ขึ้น เบ็กลีจึงว่าข้าพเจ้าสติปัญญาน้อย จะทำนุบำรุงสินไปมิตลอด หงอเสงว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย เราจะให้ชุนเอกอยู่ว่าราชการด้วย เบ็กลีคุกเข่าลงคำนับหงอเสง
เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อนั้นมีความสงสารแก่สินนัก ครั้นได้ฟังหงอเสงว่าดังนั้นต่างคนก็ดีใจ จึงสรรเสริญหงอเสงว่านํ้าใจหงอเสงโอบอ้อมอารี ควรเป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้าทั้งปวงได้ แล้วเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อก็ลากลับไปเมือง หงอเสงครั้นจัดแจงเมืองฆ้อเป็นปกติแล้วก็ยกกลับมาเมืองเตง
ชัวจกจึงว่ากับหงอเสงว่า ท่านไปตีเมืองครั้งนี้เสียเองขอซกซึ่งเป็นทหารเอกคนหนึ่ง เหมือนเสียทหารหมื่นหนึ่ง ทั้งลงทุนเสบียงอาหารไปก็หลายร้อยหาบ ครั้นได้เมืองแล้วเหตุไรท่านจึงยกสมบัติเมืองฆ้อให้สินเสีย ทั้งซ้ำป่วยการขุนนางเอกเข้าไปอีกเล่า ถ้าท่านจะนอนเสพสุราอยู่กับเมืองจะมิสบายกว่าหรือ
หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ท่านหารู้ความคิดเราไม่ เราไปตีเมืองฆ้อครั้งนี้ เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อก็ยกไปด้วย เป็นสามทัพทั้งทัพเรา ทแกล้วทหารเป็นอันมาก และเมืองฆ้อนั้นเป็นเมืองน้อย ถ้าจะเอาสมบัติในเมืองฆ้อนั้นมาแบ่งกันเป็นสามส่วนๆ หนึ่งนั้นจะคิดเป็นค่าเสบียงก็เจียนไม่คุ้ม อนึ่งหัวเมืองทั้งปวงก็จะครหานินทาว่าเรากับเมืองเจ๋เมืองฬ่อคบคิดกันเที่ยวตีเมืองน้อย เก็บเอาทรัพย์สิ่งของมาแบ่งปันกันเหมือนกองทัพโจร เราจึงเอาสินตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองเหมือนเจว็ด หวังจะกันครหา ซึ่งให้ชุนเอกอยู่ว่าราชการเมืองฆ้อ เมืองฆ้อสิทธิ์ขาดในชุนเอกแล้ว สมบัติในเมืองฆ้ออยู่ในเงื้อมมือเราสิ้น หาต้องเป็นส่วนแบ่งกันกับผู้ใดไม่
ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย คุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ท่านคิดทำครั้งนี้ดังเทพยดาเข้าดลใจ ที่ไหนเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อจะล่วงรู้ถึงสติปัญญาท่าน หงอเสงจึงว่ากับชัวจกว่า ถึงเราได้สมบัติสักแสนเมืองฆ้อพันเมืองฆ้อ ก็ไม่วายคิดถึงเองขอซก ทำประการใดจะชำระเอาตัวผู้ทำร้ายเองขอซกได้ แล้วหงอเสงจึงเล่าความเมื่อหักเมืองฆ้อและเองขอซกถูกเกาทัณฑ์นั้นให้ชัวจกฟัง
ชัวจกจึงว่าการเมื่อขณะนั้นสับสนนัก ซึ่งจะชำระเหมือนความทั้งปวงเห็นไม่ได้จำจะบวงสรวงเทพยดาขอเอาตัวผู้ทำผิด หงอเสงก็เห็นชอบด้วย จึงให้สั่งทหารเอกทหารเลวทั้งปวงบรรดาไปตีเมืองฆ้อนั้น ให้แบ่งปันกันเป็นหมวดละยี่สิบห้าคน เวลาพรุ่งนี้ให้มีเครื่องบวงสรวงเทพยดาเข้ามาด้วย ชัวจกก็มาสั่งที่ปรึกษาและทหารเอกทหารเลวตามคำหงอเสง ครั้นเวลารุ่งเช้าทหารทั้งปวงลงชื่อในกระดาษเหลืองแล้ว จุดธูปเทียนบูชาเทพยดา แล้วคนทรงอ่านคำสาบานว่า ข้าพเจ้าทั้งนี้ถ้าผู้ใดลอบทำร้ายเองขอซกก็ขอเทพยดาสำแดงโทษให้เห็นประจักษ์แก่คนทั้งปวงเถิด ครั้นประกาศแล้วหงอเสงก็เอากระดาษซึ่งเขียนรายชื่อทหารทั้งปวงเผาไฟ
ขณะนั้นปีศาจเองขอซกเข้าสิงอยู่ในกายกองชุนอีลุกขึ้นยืนสยายผม เดินเข้าไปคุกเข่าลงคำนับหงอเสงว่า ข้าพเจ้านี้คือเองขอซก แต่ข้าพเจ้าอาสาท่านทำศึกมาหลายครั้ง ก็ยังไม่เสียทีแก่ผู้ใด และครั้งนี้กองชุนอีพยาบาทข้าพเจ้าแต่รับยกธงใหญ่จึงลอบยิงข้าพเจ้าเสีย ถ้ากองชุนอีสู้รบกันซึ่งหน้าแล้ว ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ว่าแล้วก็เอามือล้วงคอเข้าไปลากโลหิตออกมาประมาณถังหนึ่ง ปีศาจเองขอซกก็ออกจากกองชุนอี กองชุนอีก็ซบลงอยู่ที่หน้าโต๊ะขาดใจตาย
หงอเสงเห็นก็ตกใจ จึงให้แก้ไขกองชุนอีอยู่ช้านานก็มิได้ฟื้น เห็นว่ากองชุนอีตายเสียแล้ว ทหารทั้งปวงต่างว่ากองชุนอีแกล้งยิงเองขอซกตาย ปีศาจเองขอซกศักดิ์สิทธิ์นัก หงอเสงเห็นด้วยจึงให้เอาศพกองชุนอีไปแต่งการฝังศพตามตำแหน่งนายทหารเอก แล้วให้ปลูกศาลให้เองขอซกเลื่อนที่ให้เป็นอึงไตหู หงอเสงคิดเสียดายเองขอซกกับกองชุนอีบ่นถึงอยู่มิได้ขาด
ครั้นปีใหม่หงอเสงจึงจัดสิ่งของให้ขุนนางนำไปให้เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อ โดยทางไมตรีกันตามอย่างธรรมเนียม คนใช้หงอเสงครั้นไปถึงแดนเมืองฬ่อแจ้งว่า มีผู้ฆ่าเจ้าเมืองฬ่อเสียแล้วก็รีบกลับมาเมืองเตงเข้าไปแจ้งแก่หงอเสง หงอเสงแจ้งว่าเจ้าเมืองฬ่อมีผู้ลอบฆ่าเสีย ก็คิดเสียดายเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อคนนี้ซื่อตรงได้ไปทำศึกด้วยกันหลายครั้ง เห็นทแกล้วทหารก็รักใคร่เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันสิ้น ผู้ใดจึงบังอาจลอบฆ่าเสียได้
ขุนนางนายทหารผู้หนึ่งรู้เรื่องความเมืองฬ่อจึงเล่าให้หงอเสงฟังว่า เดิมเจ้าเมืองฬ่อคนเก่า ซึ่งเป็นบิดาเจ้าเมืองฬ่อที่ตายนี้ชื่อฮุยก๋งและบุตรชายสองคน ผู้พี่ชื่อก๋งจูอุน ผู้น้องชื่อก๋งจูคุย แต่ต่างมารดากัน ก๋งจูคุยนั้นเป็นบุตรภรรยาหลวง ก๋งจูอุนนั้นเป็นบุตรภรรยาน้อย ครั้นถึงฮุยก๋งจะตายยกสมบัติให้แก่ก๋งจูคุย ก๋งจูคุยยังเด็กอยู่ จึงให้ก๋งจูอุนว่าราชการเมืองจนกว่าก๋งจูคุยจะใหญ่ขึ้น เมื่อเหตุจะเกิดฆ่าฟันกันขึ้นครั้งนี้ เพราะก๋งจูเต๊กขุนนางผู้น้อยคนหนึ่ง เข้าไปว่าก๋งจูอุนว่าจะขอเลื่อนที่ขึ้นเป็นไทไจขุนนางผู้ใหญ่ ก๋งจูอุนจึงว่าตัวเรานี้เป็นผู้ช่วยว่าราชการ จะตั้งแต่งขุนนางนั้นไม่ได้ ด้วยสมบัติบ้านเมืองเป็นของก๋งจูคุย
ก๋งจูเต๊กจึงว่า แต่ท่านได้ว่าราชการในเมืองฬ่อได้ถึงสิบแปดปีแล้ว ขุนนางและราษฎรก็รักใคร่ท่านสิ้น ก๋งจูคุยน้องนั้นยังหามีผู้ใดสมัครด้วยไม่ ถ้าท่านฆ่าก๋งจูคุยเสียสมบัติในเมืองฬ่อก็จะเป็นสิทธิ์แก่ท่าน เห็นขุนนางและราษฎรจะยินดีทุกคน ก๋งจูอุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธเอามือปิดหูเสียลุกขึ้นกระทืบเท้าแล้วว่า บ้านเมืองใดมีคนเช่นนี้อยู่แล้วจะพลันฉิบหาย ว่าแล้วก๋งจูอุนก็ให้คนใช้ขับก๋งจูเต๊กออกไปเสีย ก๋งจูเต๊กได้ว่ากล่าวถลำเกินไปแล้วก็กลัว จึงไปยุก๋งจูคุยว่า เพลาคืนนี้ก๋งจูอุนพี่ท่านหาข้าพเจ้าไปปรึกษาว่าจะฆ่าท่านเสีย ที่ข้าพเจ้าได้ทัดทานเห็นก๋งจูอุนจะไม่ฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคิดถึงคุณบิดาท่านชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนจึงอุตส่าห์มาบอกท่านให้รู้ตัว
ก๋งจูคุยสำคัญว่าจริงก็ตกใจจึงว่า ก็เมื่อบิดาเราจะตายก็ได้ฝากเรากับก๋งจูอุน ก๋งจูอุนก็ได้รับคำบิดาเป็นมั่นคง เมื่อพี่เรามิได้คิดถึงรับคำบิดาเราไว้ จะคิดทำอันตรายเราฉะนี้ ท่านจงเห็นแก่บิดาเราที่ได้มีคุณมากับท่าน ช่วยเราแก้ไขให้ได้รอดชีวิตสืบไปเบื้องหน้าเราจะสนองคุณท่าน ก๋งจูเต๊กได้ทีจึงว่า เมื่อก๋งจูอุนมิได้คิดถึงที่ได้รับคำบิดาไว้จึงทำอันตรายกับท่าน ท่านจงฆ่าก๋งจูอุนเสียท่านจึงจะรอดชีวิต
ก๋งจูคุยจึงว่า ก๋งจูอุนได้ว่าราชการเมืองมาช้านานแล้ว ขุนนางราษฎรก็อยู่ในบังคับบัญชาสิ้น ซึ่งจะคิดฆ่าก๋งจูอุนนั้นเกรงจะไม่สมคิด ก๋งจูเต๊กจึงว่า ข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งถึงก๋งจูอุนจะมีทหารเอกสักร้อยหมื่นท่านมีทหารอยู่คนเดียวก็จะฆ่าก๋งจูอุนเสียได้โดยง่าย ก๋งจูคุยจึงถามว่าอุบายของท่านอย่างไร
ก๋งจูเต๊กจึงว่า เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าเบ๊งอ๋อง ปู่ท่านเป็นเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตงจับเอาไปจำไว้ ณ เมืองเตง ปู่ท่านจึงหาแม่มดมาลงผี แล้วบนว่าถ้าช่วยให้กลับไปเมืองได้ในสามวันจะปลูกศาลบวงสรวงเซ่นทุกปีมิได้ขาด อยู่ประมาณสองวันปู่ท่านก็ได้กลับมาเมืองฬ่อ จึงปลูกศาลไว้นอกเมืองข้างประตูใต้ กระทำบวงสรวงมาทุกปี ครั้นปู่ท่านตายแล้ว บิดาท่านก็ทำต่อมา ครั้นบิดาท่านตาย ก๋งจูอุนพี่ท่านได้ว่าราชการเมือง ถึงปีใหม่ก็ออกมาเซ่นที่ศาลทุกปีมิได้ขาด ทุกวันนี้พี่ท่านถือว่าตัวขุนนางราษฎรรักใคร่ จะไปมามิได้รักษาตัวตามอย่างเจ้าเมือง มีแต่บ่าวตามไปเก้าคนบ้างสิบคนบ้าง และไปนอนค้างที่บ้านไตหูซึ่งอยู่ใกล้ศาลนั้นคืนหนึ่ง ต่อเวลาเช้าเซ่นแล้วจึงกลับเข้ามา บัดนี้ก็เข้าปีใหม่ยังอีกวันหนึ่งสองวัน ก๋งจูอุนก็จะออกไปเซ่น ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ท่านแต่งคนสนิทลอบตามไปด้วย ถ้าก๋งจูอุนเข้าหยุดพักนอนที่บ้านไตหู เวลากลางคืนจึงลอบฆ่าก๋งจูอุนเสีย ก๋งจูอุนตายแล้วคนทั้งปวงก็จะลงร้ายเอาไตหูผู้เป็นเจ้าบ้านหาล่วงรู้ความลับเราไม่ จะมีผู้ใดนินทาเล่า
ก๋งจูคุยเห็นชอบด้วย จึงว่าท่านจะคิดประการใดก็ตามเถิด ถ้าการสำเร็จเราจะตั้งท่านเป็นที่ไทใจขุนนางผู้ใหญ่ ก๋งจูเต๊กก็ลาออกไปบ้านอยู่ประมาณสองวัน ก๋งจูเต๊กแจ้งว่าก๋งจูอุนออกไปเซ่นที่ศาล ครั้นเวลาคํ่าก็แต่งคนสนิทให้ลอบไปฆ่าก๋งจูอุนเสีย บัดนี้ก๋งจูคุยขึ้นเป็นเจ้าเมืองฬ่อตั้งให้ก๋งจูเต๊กเป็นที่ไทใจตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
หงอเสงแจ้งดังนั้นจึงว่า เจ้าเมืองฬ่อกับเราได้ว่ากันไว้ว่าถ้ามีทุกข์ร้อนประการใดช่วยกัน เมื่อมีผู้บังอาจทำร้ายเจ้าเมืองฬ่อฉะนี้ จำเราจะยกไปกำจัดก๋งจูคุยเสียจึงจะชอบ ถ้านิ่งอยู่คนทั้งปวงจะนินทาว่าเราหาเจ็บร้อนด้วยเจ้าเมืองฬ่อซึ่งมีไมตรีต่อกันมาแต่ก่อนนั้นไม่ ชัวจกจึงว่า ถ้าเป็นศึกต่างเมืองมายํ่ายีเมืองฬ่อท่านมิไปช่วย คนทั้งปวงจะครหานินทาได้ นี่พี่น้องเขาทำร้ายกันเองท่านจะโกรธแค้นนั้นไม่ควร ขอให้งดฟังข่าวสักเก้าสิบวันก่อน ถ้าก๋งจูคุยเป็นเจ้าเมืองจริงก็คงจะมาเป็นไมตรีกับท่าน ถ้ามิมาจึงยกไปตีต่อภายหลัง หงอเสงก็เห็นชอบด้วย
อยู่มาสองวันหงอเสงออกว่าราชการ นายประตูมาบอกว่าขุนนางเมืองฬ่อคุมเครื่องบรรณาการมาคำนับท่าน หงอเสงก็ให้พาตัวเข้ามา ขุนนางเมืองฬ่อคำนับแล้วจึงว่า ก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อใหม่ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของมาคำนับ ขอเป็นไมตรีกับท่านตามอย่างเจ้าเมืองเก่า หงอเสงจึงจัดสิ่งของตอบแทนไปตามธรรมเนียม ขณะนั้นพระเจ้าฮวนอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงได้เก้าปี
๘
ฝ่ายซวนก๋งเจ้าเมืองซองตั้งแต่อีปีนผู้หลานหนีไปอยู่เมืองเตง หงอเสงยกมาตีเมืองซองครั้งหนึ่งและซวนก๋งให้ของฮูแก๋ทหารไปตีเมืองเตงเมืองใต้แตกทัพหงอเสงมาเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก ซวนก๋งมีความพยาบาทคิดจะไปตีเมืองเตงแก้แค้นมิได้ขาด แต่ห่อต๊กซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนนั้นคิดรักใคร่อีปีนนัก แม้นได้ยินว่าเจ้าเมืองซองจะยกไปตีเมืองเตงครั้งไร ห่อต๊กไม่สบายด้วยคิดถึงอีปีน ครั้นจะทัดทานเจ้าเมืองซองนักเกรงจะทำโทษ จึงคิดอุบายให้คนสนิทไปเที่ยวพูดกับชาวบ้านชาวเมืองทั้งปวงบรรดาที่ลูกผัวพี่น้องไปตายในการศึก เมื่อครั้งซวนก๋งให้ของฮูแก๋ไปตีเมืองเตงเมืองใต้เสียทีแก่หงอเสงนั้น ว่าไม่พอที่ลูกผัวพี่น้องท่านทั้งปวงจะล้มตายเสียเปล่า เพราะของฮูแก๋ยุยงเจ้าเมืองซอง ทุกวันนี้ของฮูแก๋ยังอ้อนวอนขอกองทัพเจ้าเมืองซองจะไปตีเมืองเตงให้ได้ความลำบากทแกล้วทหาร ชาวเมืองทั้งปวงแจ้งดังนั้นก็แค้นของฮูแก๋นัก
ครั้นถึงเดือนสามเป็นอย่างธรรมเนียมไปเที่ยวเซ่นศพบิดามารดาและพี่น้อง นางอุยสีก็ลาผัวมาแต่งตัวขึ้นขี่เกวียนมีมู่ลี่บังรอบพร้อมด้วยไพร่ไปที่เซ่นศพ ครั้นไปถึงหน้าบ้านห่อต๊ก หญิงคนใช้เห็นบ้านห่อต๊กแต่งงดงาม ต่างคนชมว่าบ้านนี้งามเหมือนบ้านนายเรา นางอุยสีได้ยินดังนั้นจะใคร่ดู จึงเอาพัดด้ามจิ๋วคอนมู่ลี่ขึ้นและดูบ้านห่อต๊ก พอห่อต๊กออกจากที่ว่าราชการเห็นเกวียนมีหญิงตามเป็นอันมากก็หยุดยืนอยู่ที่ประตูบ้าน
ขณะเมื่อนางอุยสีเปิดมู่ลี่ขึ้น ห่อต๊กเห็นนางอุยสีรูปงามนักก็นึกรัก จึงถามคนใช้ว่าหญิงผู้นี้เป็นภรรยาผู้ใด บ่าวหอต๊กจึงว่า ข้าพเจ้ามิรู้จักแต่ผู้ชายที่ขับเกวียนนั้นเห็นอยู่ที่บ้านของฮูแก๋ ห่อต๊กก็เข้าใจว่าเป็นภรรยาของฮูแก๋ ห่อต๊กจึงว่านางนี้รูปงามนัก แม้อายุเรายืนร้อยปีถ้าได้นางคนนี้มาเป็นภรรยาแล้ว ถึงอายุเราจะถอยลงมาแต่ห้าสิบปีก็ไม่เสียดายชีวิต ห่อต๊กคิดรักผูกพันจะใคร่ได้นางอุยสีเป็นภรรยา จึงให้คนสนิทไปเที่ยวพูดกับชาวเมืองทั้งปวงว่า ของฮูแก๋ไปยุยงซวนก๋งเจ้าเมืองซองจะให้เกณฑ์ทหารไปตีเมืองเตงกำหนดในสามวันจะยกทัพ
ชาวเมืองทั้งปวงแจ้งดังนั้นก็ตกใจ คิดแค้นของฮูแก๋ต่างคุมกันเข้าเป็นพวกละสิบคนบ้าง ยี่สิบคนบ้างเป็นหลายพวก ครั้นเวลาคํ่าก็ไปบ้านหอต๊ก จึงว่ากับห่อต๊กว่า ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่มิได้ทัดทานซวนก๋ง ซวนก๋งจะให้ยกทัพไปตีเมืองเตงจนผู้คนล้มตายเป็นอันมาก หญิงม่ายในเมืองซองมากกว่าหญิงที่มีผัวประมาณส่วนหนึ่งสองส่วน บัดนี้ซวนก๋งจะให้ของฮูแก๋ยกไปตีเมืองเตงอีก ท่านจงมีความสุขกรุณาแก่ราษฎรทั้งปวง ช่วยห้ามปรามซวนก๋งอย่าให้เกณฑ์ทัพไปตีเมืองเตงเลย ถ้าซวนก๋งมิฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทั้งปวงพร้อมใจกันจะฆ่าซวนก๋งเสีย
ห่อต๊กได้ฟังดังนั้นก็ทำเป็นตกใจออกมาห้ามชาวเมืองทั้งปวงว่า ซึ่งจะให้ทำร้ายซวนก๋งเสียนั้นไม่ควร การซึ่งจะยกไปตีเมืองเตงนั้นเพราะของฮูแก๋ยุยงซวนก๋ง ถ้าห้ามของฮูแก๋เสียคนเดียว ท่านทั้งปวงก็จะได้ความสุข เราจะช่วยไปอ้อนวอนของฮูแก๋ดูตามบุญ ว่าแล้วห่อต๊กก็ขึ้นเกวียนมีทหารคนสนิทตามประมาณสิบห้าคน ออกจากบ้านไปหาของฮูแก๋ ชาวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนพูดจากันว่าของฮูแก๋เป็นนายทหารมิได้ทำสงครามแล้วจะเอาสิ่งใดเป็นความชอบ ซึ่งห่อต๊กจะไปห้ามมิให้ไปตีเมืองเตงนั้น ที่ไหนของฮูแก๋จะฟัง มาเราจะตามไปดูท่วงทีก่อน ถ้าได้ทีเราจะฆ่าของฮูแก๋เสีย ชาวเมืองพร้อมใจกันต่างคนเอาอาวุธซ่อนในมือเสื้อรีบตามห่อต๊กไป
ครั้นห่อต๊กมาถึงบ้านของฮูแก๋ประมาณสามยามเศษเห็นประตูตึกปิดอยู่ ห่อต๊กจึงร้องเข้าไปว่า ข้าพเจ้ามีความลับจะมาแจ้งแก่ท่าน ของฮูแก๋นั่งเสพสุราอยู่ ได้ยินก็จำได้ว่าเสียงห่อต๊ก สำคัญว่ามีความลับจริงก็ออกมาเปิดประตูรับห่อต๊ก
ชาวเมืองทั้งปวงซึ่งตามหอต๊กไปเห็นของฮูแก๋ออกมาได้ทีก็กรูกันขึ้นไปบนตึกของฮูแก๋ แล้วร้องว่าอ้ายคนร้ายที่พาเอาลูกหลานพี่น้องเราไปฉิบหายเสียครั้งหนึ่งแล้ว ยังจะแกล้งยุยงซวนก๋งให้ยกทัพไปอีกเล่า ว่าแล้วต่างเข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงของฮูแก๋ตาย
ห่อต๊กเห็นว่าวุ่นวายขึ้นดังนั้นก็ให้คนสนิทลอบเข้าไปลักนางอุยสีขึ้นเกวียนรีบมาบ้าน ครั้นชาวเมืองฆ่าของฮูแก๋ตาย ต่างคนก็เก็บทรัพย์สิ่งของ ณ ตึกของฮูแก๋ไปเป็นอันมาก ฝ่ายพี่เลี้ยงบกกิมบุตรของฮูแก๋ครั้นแจ้งว่าของฮูแก๋ผู้นายตายก็ตกใจ พาบกกิมหนีไปเมืองเตงในเวลากลางคืน
ฝ่ายนางอุยสีนั่งมาในเกวียนกับห่อต๊กร้องไห้รักของฮูแก๋ผู้ผัวรำพันไปต่างๆ ห่อต๊กจะปลอบประการใดก็ไม่คลายความโศก ครั้นได้สติจึงคิดว่าของฮูแก๋ก็ตายแล้ว อันเกิดมาเป็นอิสตรีจะมีผัวถึงสองนั้นจะดูหน้าผู้ใดได้ จะมีใครสรรเสริญว่าดี นางอุยสีก็แก้แพรผูกเสื้อออกรัดคอตาย ห่อต๊กมิทันจะแก้ไขเห็นนางอุยสีตายเสียใจนักจึงว่า เสียแรงทำการใหญ่ถึงเพียงนี้หาได้ชมนางอุยสีสมความคิดไม่ จึงสั่งบ่าวกำชับคนใช้ทั้งปวงมิให้แพร่งพรายไป
ครั้นเวลาเช้าซวนก๋งเจ้าเมืองซองแจ้งว่ามีผู้ฆ่าของฮูแก๋เสียก็โกรธนัก จึงให้คนใช้ไปหาห่อต๊กมาจะปรึกษาชำระเอาตัวผู้ฆ่าของฮูแก๋ ห่อต๊กแจ้งดังนั้นก็บอกป่วยหาไปไม่ ซวนก๋งสำคัญว่าห่อต๊กป่วยจริง ก็ให้ขุนนางสืบหาตัวผู้ร้ายมาให้ได้ ซวนก๋งมีความอาลัยนักไปถึงบ้านของฮูแก๋แล้วร้องไห้รักของฮูแก๋รำพันไปต่างๆ แล้วสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งการเซ่นวักตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ เวลาพรุ่งนี้เราจะออกไปฝังศพของฮูแก๋ ให้ขุนนางนุ่งขาวจงทุกคนแล้วซวนก๋งก็กลับเข้าที่อยู่
ฝ่ายห่อต๊กครั้นแจ้งว่าซวนก๋งจะไปฝังศพของฮูแก๋ จึงหาชาวเมืองทั้งปวงที่ฆ่าของฮูแก๋เสียนั้น พร้อมกันแล้วว่าของฮูแก๋ทำให้ท่านทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนั้น ท่านก็พร้อมใจกันฆ่าของฮูแก๋เสีย บัดนี้ซวนก๋งนายเราเห็นว่าของฮูแก๋เป็นคนดีมีความชอบ จะออกไปฝังศพแล้ว เราเห็นซวนก๋งจะชำระเอาตัวท่านเหล่านี้ฆ่าเสียเจ็ดชั่วโคตร ท่านทั้งปวงนี้จะนิ่งดายเหมือนสุกรไก่ในเล้าหรือ หรือจะคิดเอาตัวรอด
ชาวเมืองได้ฟังดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้จะรอดชีวิตก็เพราะสติปัญญาท่าน และท่านจะให้ทำประการใด ข้าพเจ้าจะอาสามิได้คิดชีวิต ห่อต๊กเห็นคนทั้งปวงพร้อมใจก็ยินดีจึงค่อยกระซิบสั่งเป็นความลับจะให้ทำร้ายซวนก๋ง ชาวเมืองก็ลาไป แต่ในเวลากลางคืน ห่อต๊กก็ให้ทหารคนสนิทประมาณห้าสิบคนกำกับไปด้วย ครั้นไปถึงที่ฝังศพของฮูแก๋ทหารห่อต๊กซุ่มอยู่ตามคำห่อต๊กสั่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าซวนก๋งก็ให้ทหารยกศพของฮูแก๋ขึ้นเกวียน มีเครื่องแห่ตามธรรมเนียมออกไปทางประตูทิศใต้ ซวนก๋งก็ตามไปด้วย ครั้นไปถึงที่ฝังศพซวนก๋งก็เข้าไปจุดเทียนเซ่นศพของฮูแก๋ ทหารห่อต๊กที่ซุ่มอยู่เห็นได้ทีก็กรูกันเข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงซวนก๋งตาย บรรดาขุนนางราษฎรที่ไปช่วยฝังศพของฮูแก๋เห็นเกิดวุ่นวายขึ้น ต่างคนตกใจวิ่งกระจัดกระจายไปสิ้น
ฝ่ายห่อต๊กเห็นซวนก๋งตายสมความคิด แกล้งทำเป็นเศร้าโศกใส่เสื้อขาว สยายผมออกไปร้องไห้รักศพซวนก๋งแล้วแต่งการฝังศพตามตำแหน่งที่เจ้าเมือง ครั้นเสร็จการจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บกก๋งเจ้าเมืองซองคนเก๋านั้นมีบุตรชายชื่ออีปีน ครั้นบกก๋งตายแล้วซวนก๋งได้ครองสมบัติแทนบกก๋งผู้น้อง จะคิดฆ่าอีปีนผู้หลานเสีย อีปีนจึงหนีไปอยู่เมืองเตง บัดนี้ซวนก๋งก็ตายแล้ว เราจะให้ไปเชิญอีปีนลูกเจ้าเมืองเก่าของเรามาเป็นเจ้าเมืองซองท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางและราษฎรทั้งปวงได้ฟังออกชื่ออีปีนต่างคนดีใจนักจึงว่า แต่อีปีนตกอยู่ในเมืองเตงข้าพเจ้าทั้งปวงคิดถึงอยู่มิได้ขาด ซึ่งท่านจะเชิญอีปีนมาเป็นเจ้าเมืองนั้นสมควรนัก
ห่อต๊กจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับสิ่งของเครื่องบรรณาการให้ขุนนางคุมไปรับอีปีน ณ เมืองเตง ขุนนางเมืองซองครั้นไปถึงเมืองเตงก็นำหนังสือและเครื่องบรรณาการเข้าไปให้หงอเสง หงอเสงรับหนังสือมาดูใจความว่า ข้าพเจ้าห่อต๊กขุนนางผู้ใหญ่เมืองซองคำนับมาถึงเตงจงก๋ง ด้วยซวนก๋งเจ้าเมืองซองมิได้มีใจโอบอ้อมอารีญาติ คิดจะทำร้ายอีปีนซึ่งเป็นหลานสนิทเสีย อีปีนหนีมาพึ่งบุญท่าน ซวนก๋งมิได้เกรงว่าท่านเป็นเมืองใหญ่ให้ของฮูแก๋ยกมารบจนทแกล้วทหารล้มตายเป็นอันมาก ชาวเมืองซองได้รับความเดือดร้อนนักดังอยู่ในกลางกองเพลิง จึงพร้อมใจกันฆ่าซวนก๋งผู้ผิดเสีย บัดนี้ข้าพเจ้าชาวเมืองซองหาที่พึ่งมิได้ จะขอเชิญอีปีนลูกเจ้าเมืองเก่าของข้าพเจ้าไปเป็นเจ้าเมืองสืบไป
หงอเสงแจ้งดังนั้นดีใจ จึงให้ไปเชิญอีปีนมาจากตำบลเกียงก๊ก อีปีนเข้าไปคำนับหงอเสง หงอเสงก็เอาหนังสือห่อต๊กให้อีปีนดูแล้วว่า ศัตรูท่านตายแล้วท่านจะค่อยมีความสุข อีปีนรับมาอ่านดูแจ้งความแล้วยินดีจึงว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งบุญท่านได้รอดชีวิตอยู่จนจะได้กลับไปบ้านเมืองได้ครั้งนี้ คุณท่านหาที่สุดมิได้
หงอเสงจึงว่า ท่านจะได้เป็นเจ้าเมืองก็เพราะบุญของท่าน จงตั้งอยู่ในสัจธรรม ราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข อีปีนคำนับแล้วลามาจัดแจงบ่าวไพร่ของตัว หงอเสงก็เกณฑ์ทหารห้าร้อยไปส่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าอีปีนขึ้นขี่เกวียนมีทหารแห่หน้าแห่หลัง ออกไปทางประตูทิศเหนือ หงอเสงก็ตามมาส่งถึงนอกเมือง อีปีนเห็นหงอเสงก็ขยับตัวลงจากเกวียน หงอเสงจึงร้องห้ามว่าอย่าลงจากเกวียนเลย แล้วหงอเสงก็ให้เลื่อนเกวียนเข้าไปเคียงเกวียนอีปีน อีปีนก็เลื่อนตัวลงมาชั้นกลางคำนับหงอเสงแล้วว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งบุญท่านอยู่ตำบลเกียงก๊กนั้น คิดถึงเมื่อใดก็ได้มาคำนับท่านเป็นที่สบายใจ ข้าพเจ้าจะจากท่านไปครั้งนี้อย่าว่าแต่จะได้สมบัติในเมืองซองซึ่งเป็นเมืองน้อยเลย ถึงจะได้สมบัติในเมืองหลวงก็มิได้วายคิดถึงท่าน ด้วยมิได้สนองคุณท่าน ว่าแล้วอีปีนก็ร้องไห้
หงอเสงกลั้นนํ้าตามิได้จึงว่าท่านกับเราอยู่ด้วยกันมาก็ช้านาน เราก็รักใคร่สนิทเหมือนหนึ่งพี่น้อง มิได้คิดว่าจะไกลกัน ครั้งนี้เห็นควรจะจากกันแล้วด้วยประเวณีลูกผู้ชายถ้าได้ยศศักดิ์ชื่อเสียงเสมอตระกูลก็เป็นที่สรรเสริญแก่คนทั้งปวง เราจึงเอาความยินดีที่ท่านได้เป็นเจ้าเมืองมาหักความอาลัยลงเสียได้บ้าง ซึ่งอยู่ใกล้และไกลก็สุดแต่น้ำใจรักกัน ถ้าท่านมีกิจสุขทุกข์สิ่งใดก็บอกให้เราแจ้ง จะทำนุบำรุงกันไปกว่าชีวิตจะหาไม่ อีปีนคำนับแล้วก็ลาหงอเสง หงอเสงก็ตามไปส่งอีปีนทางประมาณสามสิบเส้นแล้วก็กลับเข้าเมืองเตง
อีปีนครั้นมาถึงเมืองซอง ห่อต๊กก็พาขุนนางและชาวเมืองทั้งปวงออกไปรับ ตั้งขบวนแห่เข้ามาในเมืองตามธรรมเนียม ครั้นถึง ณ วันฤกษ์ดี ห่อต๊กก็เชิญอีปีนมา ณ ที่ออกขุนนาง ก็เอาตราตำแหน่งที่เจ้าเมืองซองมอบให้ ขุนนางนายทหารทั้งปวงก็คำนับพร้อมกันแล้วอีปีนจึงให้ห่อต๊กคงเป็นที่ไทใจ ปูนบำเหน็จความชอบ แล้วเอาทรัพย์สิ่งของในคลังออกแจกแก่ราษฎรทั้งปวงเป็นอันมาก ชาวเมืองก็รักใคร่สรรเสริญอีปีนทุกคน
แล้วอีปีนก็เข้าที่ข้างใน นางยงสีผู้เป็นภรรยาจึงพานางยงเกียดผู้บุตรีเข้าไปคำนับ แล้วร้องไห้พลางว่ากับอีปีนว่า ข้าพเจ้าเป็นภรรยาท่านเมื่อยามมีสุขก็พึ่งบุญท่านมีสุขด้วย เมื่อทุกข์ข้าพเจ้าก็หมายจะร่วมชีวิต ซึ่งข้าพเจ้ามิได้ไปปฏิบัติท่านเมื่อยากจนนั้น เหมือนหามีกตัญญูไม่ข้าพเจ้าเสียใจนัก อีปีนจึงว่า ซึ่งเราทิ้งเจ้าเสียหนีไปแต่ตัวนั้นเพราะว่าเห็นเป็นอิสตรีเคยอยู่สุขสบาย เจ้าเล่าก็มีครรภ์ จะเดินทางและขี่ม้าไม่กล้าแข็ง จะหนีทหารซวนก๋งมิพ้นจะพากันตายทั้งสองคน ข้าเห็นเหตุดังนี้ จึงไม่พาเจ้าไปด้วยเจ้าอย่าน้อยใจเลย นางยงสีได้ฟังดังนั้นก็ค่อยคลายใจ จึงให้นางยงเกียดคำนับอีปีน อีปีนไม่รู้จักบุตรี จึงถามนางยงสีว่านางผู้นี้คือใคร นางยงสีจึงว่า นางยงเกียดนี้เป็นบุตรีท่าน เมื่อท่านหนีซวนก๋งไปนั้น นางยงเกียดอยู่ในครรภ์ได้สี่เดือน บัดนี้นางยงเกียดได้สิบสี่ปีแล้ว
อีปีนได้ฟังดังนั้นจึงว่า บิดาจำไม่ได้เลยเพราะจากไปแต่ยังเยาว์อยู่ในครรภ์ หากว่ามารดาเจ้ายังอยู่หาไม่ที่ไหนบิดาจะรู้จัก อีปีนคิดแค้นซวนก๋งนักก็ร้องไห้ แล้วเล่าความทุกข์ยากเมื่อหนีซวนก๋ง จนได้ไปพึ่งหงอเสงให้บุตรีภรรยาฟังทุกประการ นางทั้งสองได้สดับก็มีความสงสาร ร้องไห้รักอีปีน พลางสรรเสริญหงอเสงว่ามีคุณแก่ผัวเป็นอันมาก ครั้นอยู่มาหลายวันนางยงเกียดแต่งตัวอย่างลูกเจ้าเมืองขึ้นไปคำนับบิดา อีปีนเห็นนางยงเกียดรูปงามจึงคิดว่าเตงจงก๋งมีคุณแก่เราครั้งนี้มาก ถ้าจะเอาทองทรัพย์สิ่งของอื่นไปเห็นหงอเสงจะไม่ยินดี ในเมืองนี้ก็มีแต่เซียงอี้เป็นของวิเศษสำหรับเมืองซองกับนางยงเกียดบุตรีเป็นของรักสองประการ จำจะให้เซียงอี้กับนางยงเกียดไปสนองคุณหงอเสงเจ้าเมืองเตงซึ่งมีคุณกับเรามาแต่ก่อนจึงจะสมควร
ครั้นเวลาคํ่าอีปีนจึงว่ากับนางยงสีผู้เป็นภรรยาว่า หงอเสงมีคุณกับพี่ พี่ก็ได้เล่าให้เจ้าฟังแล้ว อันซึ่งจะทดแทนท่านผู้มีคุณนั้นถึงจะได้ให้สิ่งของแต่น้อย ท่านยินดีแล้วก็นับว่าแทนคุณได้ แม้นจะให้หยกและทองมากสักเท่าใดถ้ามิยินดีแล้ว ของที่เราให้ก็เสียเปล่าหานับว่าแทนคุณได้ไม่ ซึ่งเราจะสนองคุณหงอเสงครั้งนี้ แม้นจะยกเอาสมบัติในเมืองซองไปให้หงอเสงก็เห็นไม่ยินดี ด้วยสมบัติในเมืองนั้นบริบูรณ์นัก ข้าคิดจะยกนางยงเกียดให้หงอเสง เห็นหงอเสงจะมีความยินดี ถ้าบุญของลูกเรามี เราจะได้พึ่งบุญเตงจงก๋งเจ้าจะเห็นประการใด
นางยงสีได้ฟังดังนั้นจึงว่า หงอเสงมีคุณแก่ท่านเหมือนท่านตายจากข้าพเจ้าแล้ว และหงอเสงชุบขึ้นให้ท่านได้กลับมาเห็นหน้าข้าพเจ้าและบุตร อย่าว่าแต่จะยกนางยงเกียดให้เลย ถึงตัวข้าพเจ้า ท่านจะเอาไปให้หงอเสงใช้เป็นทาสี ข้าพเจ้าก็มิได้คิดแก่ความลำบาก สุดแต่ท่านจะจัดแจงสนองคุณหงอเสงให้สมควรเถิด
อีปีนได้ฟังภรรยาว่าดังนั้นก็มีความยินดีนัก ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าอีปีนคำนับมาถึงเตงจงก๋ง ด้วยข้าพเจ้าได้มาเป็นเจ้าเมืองซองเพราะบุญท่านไม่มีสิ่งใดที่จะสนองคุณท่าน ข้าพเจ้าได้แต่เซียงอี้กับบุตรีให้มาใช้ต่างทาสี ผิดพลั้งประการใดขอท่านจงกรุณาข้าพเจ้าด้วย ครั้นแต่งหนังสือแล้วส่งให้ขุนนางคุมเซียงอี้ไปให้หงอเสง ณ เมืองเตง หงอเสงได้เซียงอี้ แจ้งความในหนังสือแล้วก็มีความยินดีนัก จึงให้ขุนนางผู้ใหญ่ไปรับนางยงเกียด ณ เมืองซองมาเมืองเตง หงอเสงเลี้ยงนางยงเกียดเป็นภรรยา
ฝ่ายอีปีนได้เป็นเจ้าเมืองซองแล้ว คิดจะใคร่ทำไมตรีไว้กับหัวเมืองที่กล้าแข็ง จึงแต่งหนังสือกับสิ่งของกำนัลเป็นอันมาก ให้ห่อต๊กคุมไปให้แก่เจ้าเมืองเจ๋ เมืองฬ่อ เมืองเตง ใจความว่าให้เชิญเจ้าเมืองทั้งสามมากระทำสัจกัน ณ ตำบลเจกอยู่ในแดนเมืองซอง
ฝ่ายเจ้าเมืองทั้งสามแจ้งดังนั้นมีความยินดีก็รับคำไว้ ครั้นถึงวันนัดเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตงก็ยกมา ณ แดนเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็ออกมาคอยรับเจ้าเมืองทั้งสาม ต่างคนก็ต่างคำนับไต่ถามกันถึงสุขทุกข์ตามประเพณี แล้วต่างคนไปที่อยู่ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเจ้าเมืองทั้งสี่ก็กระทำสัจต่อกันแล้ว เจ้าเมืองทั้งสามจึงตั้งนามอีปีนเป็นซองจงก๋ง แล้วว่าใครมีสุขทุกข์เป็นประการใดจงบอกไปให้รู้ถึงกัน จะได้ทำนุบำรุงตามสติกำลัง แล้วต่างคนต่างคำนับลายกกลับไปเมือง
แต่เจ๋ฮูก๋งนั้นมาถึงกลางทาง พบผู้ถือหนังสือเมืองเจ๋มาแจ้งว่าเจ้าเมืองปักหยงใช้ให้ทหารชื่อไต้เหลียงเป็นทัพหลวง เสียวเหลียงเป็นทัพหน้ายกทหารประมาณสามหมื่นล่วงแดนเข้าตีตำบลจ๊กโอแตกแล้ว บัดนี้จวนมาถึงตำบลเอกแฮ เจ๋ฮูก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า ปักหยงนี้แต่ก่อนก็เคยยกทัพม้ามาสี่ร้อยห้าร้อย ตีฉาบฉวยจับผู้คนหัวเมืองปลายแดนแล้วกลับไป ครั้งนี้บังอาจยกทัพใหญ่ล่วงแดนเข้ามาถึงเอกแฮ จำจะตีเสียให้ยับเยินไปมื้อหน้าจึงจะไม่กำเริบ คิดแล้วเจ๋ฮูก๋งจึงแต่งหนังสือให้ม้าเร็วรีบไปให้กองทัพเมืองเตง เมืองฬ่อ เจ๋ฮูก๋งมิได้กลับเข้าเมืองให้ทหารไปแจ้งแก่ก๋งจูหวน ก๋งซุนไตต๋ง ซึ่งอยู่รักษาเมืองเจ๋ให้ยกทหารไปบรรจบกัน ณ เล็กเสีย ต้นทางที่ทัพปักหยงยกมา แล้วเจ๋ฮูก๋งก็ให้ตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองเล็กเสียซึ่งขึ้นแก่เมืองเจ๋
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นแจ้งหนังสือเจ๋ฮูก๋ง จึงให้โกกีนีเป็นทัพหน้า จกเยียมเป็นทัพหลัง ให้ก๋งจูฮุดเป็นแม่ทัพคุมทหารรีบไปช่วยเมืองเจ๋ ก๋งจูฮุดครั้นมาถึงเมืองเจ๋แจ้งว่าเจ๋ฮูก๋งไปตั้งอยู่ตำบลเล็กเสียก็ยกทัพรีบตามไป เจ๋ฮูก๋งแจ้งว่าทัพเมืองเตงมาถึงก็ยินดี จึงออกไปรับก๋งจูฮุดเข้ามาในเมืองเล็กเสีย เจ๋ฮูก๋งจึงปรึกษาก๋งจูฮุดว่า ปักหยงมาครั้งนี้ตีจ๊กโอเอกแฮได้ถึงสองตำบล เห็นจะมีใจกำเริบยกทัพล่วงมาตีเมืองเล็กเสียในวันหนึ่งสองวัน เจ้าจะคิดอ่านรบพุ่งประการใด
ก๋งจูฮุดจึงว่า ปักหยงได้ชัยชนะหัวเมืองรายทางถึงสองตำบล ทหารเอกทหารเลวในกองทัพปักหยงมีใจกำเริบนัก ถ้าจะออกรบประจัญหน้า ถึงจะเอาชัยชนะได้ก็จะเสียทหารมาก ข้าพเจ้าคิดว่าให้ท่านแต่งกองทัพออกไปรบ แล้วทำเสียทีล่อให้ไล่มาถึงเชิงกำแพงเล็กเสีย แล้วจึงยกมาตีตัดหลัง เห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย และทัพข้าพเจ้าจะไปซุ่มอยู่ตำบลเสียซ้อ ปากทางช่องแคบข้างเหนือ จะให้โกกีนีไปซุ่มอยู่ซอกเขาเสียซ้อ ต้นทางทิศใต้ต่อแดนเล็กเสีย ถ้าทัพปักหยงเสียทีท่านเห็นจะไปตั้งมั่นรบทัพท่านที่ปากทางช่องเขาเสียซ้อข้างทิศใต้เป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะออกโจมตีมิให้ทันตั้งตัวได้ ครั้งนี้มิให้ทหารชาวปักหยงเหลือไปได้แต่สักคนหนึ่ง ซึ่งจะออกรบกับทัพปักหยงนั้นเกณฑ์แต่ทัพลำลองจะได้ซํ้าเติมทันท่วงที
เจ๋ฮูก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงสรรเสริญก๋งจูฮุดว่ามีสติปัญญามิเสียทีที่เป็นลูกเสือ ประกอบทั้งฝีมือและสติปัญญาเฉลียวฉลาดนัก ขณะเมื่อปรึกษานั้น พอม้าเร็วมาแจ้งว่าไต้เหลียงแม่ทัพเมืองปักหยงยกล่วงแดนเอกแฮเข้ามาแล้ว ก๋งจูฮุดก็ลาเจ๋ฮูก๋งยกทหารอ้อมทางไปเขาเสียซ้อ เจ๋ฮูก๋งจึงให้ก๋งซุนไตต๋งคุมทหารพันหนึ่งแล้วสั่งว่า ถ้าทัพปักหยงยกมาถึงหน้าเมืองจงเร่งออกไปรบแล้วให้ทำเสียทีถอยอ้อมเมืองไปข้างทิศเหนือ แล้วให้ก๋งจูหวนคุมทหารสามพันเตรียมไว้ในเมือง ถ้าได้ยินประทัดสัญญาณก็ให้ยกออกตีทัพปักหยงเป็นทัพกระหนาบ เจ๋ฮูก๋งก็ขึ้นไปคอยดูอยู่บนกำแพง
ฝ่ายเสียวเหลียงแม่ทัพหน้าเมืองปักหยง ครั้นมาถึงเมืองเล็กเสียมิได้เห็นทหารออกมารบ เสียวเหลียงจึงให้ทหารร้องเข้าไปว่าทหารเมืองเจ๋ผู้ใดมีฝีมือเร่งยกมารบกับเรา ฝ่ายก๋งซุนไตต๋งเตรียมทหารไว้พร้อมครั้นได้ยินดังนั้นก็ขึ้นม้าถือทวน คุมทหารเปิดประตูเมืองออกมาร้องว่ากับเสียวเหลียงว่า ข้าชื่อก๋งซุนไตต๋งเป็นทหารเอกเมืองเจ๋ เตรียมทัพไว้พร้อมคอยท่าท่านช้านานแล้ว ท่านจงเอาศีรษะมาเซ่นทวนเราเถิด
เสียวเหลียงได้ฟังก็โกรธ ขับม้ารำทวนเข้ารบกับก๋งซุนไตต๋งได้ยี่สิบเพลง ก๋งซุนไตต๋งทำเสียที ถอยมาพาทหารอ้อมเมืองเล็กเสียไปข้างทิศเหนือ เสียวเหลียงได้ทีก็พาทหารไล่ไป พอไต้เหลียงแม่ทัพยกตามมาทันคิดว่าเสียวเหลียงได้ชัยชนะก็มีความยินดี เร่งขับทหารหนุนเสียวเหลียงไป เจ๋ฮูก๋งอยู่บนเชิงกำแพงเห็นทัพไต้เหลียงพ้นประตูเมืองไปแล้วก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ก๋งจูหวนก็ยกทหารออกจากเมืองตามตีทัพไต้เหลียงฆ่าฟันทหารไต้เหลียงแตกร่นขึ้นไปปะทะเสียวเหลียงซึ่งเป็นกองหน้า
ก๋งซุนไตต๋งเห็นดังนั้นก็โบกธงให้ทหารกลับหน้าเข้ารบกับทัพเสียวเหลียง ล้อมเข้าไว้ทั้งสี่ด้านฆ่าฟันทหารไต้เหลียงล้มตายเป็นอันมาก ไต้เหลียงจึงให้เสียวเหลียงรบหักออกไปข้างทิศใต้ต้นทาง ตัวไต้เหลียงก็ลงมาป้องกันทหารอยู่ข้างหลัง ทหารก๋งจูหวนก็รบต้านทานไว้ ฆ่าทหารเสียวเหลียงล้มตายลงเป็นอันมาก จนเวลาพลบคํ่าเสียวเหลียงจึงหักออกไปได้พาทหารรีบหนีไปข้างทิศเหนือ ฝ่ายก๋งซุนไตต๋งก๋งจูหวนรวมทัพกันเข้า ตามฆ่าฟันทหารไต้เหลียงไปจนเวลายามเศษพอเดือนตกมืดนักมิได้เห็นกันถนัด นายทหารทั้งสองก็หยุดทัพอยู่
ฝ่ายไต้เหลียงรีบหนีมาในเวลากลางคืนถึงป่าปากทางช่องเขาเสียซ้อ พอเวลารุ่งขึ้นมิได้เห็นกองทัพตามมา จึงให้หยุดทัพอยู่แล้วปรึกษาเสียวเหลียงว่า ทหารในกองทัพเราอิดโรยนัก ถ้าจะรีบหนีไปดังนี้เห็นจะเสียทหารมาก เราจำจะตั้งมั่นที่ตำบลนี้แต่พอพักทหารสักเวลาหนึ่ง เสียวเหลียงก็เห็นด้วย จึงแบ่งทหารเป็นสองกองให้หุงอาหารกองหนึ่ง เร่งทำค่ายกองหนึ่ง พอทหารก่อเพลิงหุงอาหารยังไม่ทันสุก โกกีนีก็ยกทหารออกจากซอกเขาร้องว่า เราชื่อโกกีนีทหารเอกเจ๋ฮูก๋งให้เรามาคอยอยู่ช้านาน ว่าแล้วก็ขับม้าและทหารล้อมเข้าไปทั้งสี่ด้าน ไต้เหลียงเห็นดังนั้นตกใจ มิได้คิดจะสู้รบ ขึ้นม้าพาทหารรีบหนีไปทางซอกเขาเสียซ้อ โกกีนีก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารไต้เหลียงไปทางประมาณสามสิบเส้น
ฝ่ายก๋งจูฮุดซุ่มทัพอยู่ปากทางซอกเขาข้างทิศเหนือ ได้ยินเสียงคนอื้ออึงมา ก็ยกทหารสวนทัพลงไปพบทัพไต้เหลียง ก๋งจูฮุดก็ขับทหารเข้ารบด้านหน้า ฆ่าฟันทหารไต้เหลียงตายประมาณห้าส่วนหกส่วน จกเยียมทหารก๋งจูฮุดก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกเสียวเหลียงตกม้าตาย ไต้เหลียงเห็นดังนั้นก็ทิ้งทหารเสีย ขับม้าหนีจะเอาตัวรอด ก๋งจูฮุดได้ทีขับม้าตามไปทันเอากระบี่ฟันไต้เหลียงคอขาดตาย ครั้งนั้นทหารเมืองปักหยงตายเป็นอันมาก ที่รอดชีวิตไปถึงบ้านนั้นน้อยนัก ก๋งจูฮุดโกกีนีก็ยกกลับมาเมืองเจ๋
เจ๋ฮูก๋งก็ออกไปรับพาเข้ามาในเมืองแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร ก๋งจูฮุดก็เล่าความซึ่งได้รบกับไต้เหลียง เสียวเหลียงให้เจ๋ฮูก๋งฟังทุกประการ เจ๋ฮูก๋งมีความยินดีจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงก๋งจูฮุดกับทหารทั้งปวง เจ๋ฮูก๋งเสพสุราโต๊ะเดียวกับก๋งจูฮุด ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้น เจ๋ฮูก๋งคิดรักก๋งจูฮุดนักจึงว่ากับก๋งจูฮุดว่า เมื่อเจ้ายังเด็กอยู่นั้น เราได้ออกปากไว้กับบิดาเจ้าว่าจะยกนางบุนเกียงให้เป็นภรรยา บัดนี้ก็ควรที่จะมีภรรยาเหย้าเรือนแล้ว ประการหนึ่งทำศึกกับปักหยงครั้งนี้ได้ชัยชนะรวดเร็ว เพราะสติปัญญาฝีมือเจ้า คุณเจ้าอยู่กับเรามากนัก และตัวเราเล่าทุกวันนี้ก็มักป่วยไข้เนืองๆ จะตายวันตายพรุ่งก็มิได้รู้ เราคิดจะแต่งบุตรีเรากับเจ้าเสียให้ทันตาเห็น ก๋งจูฮุดก็มิได้ว่าประการใด ก้มหน้านิ่งยิ้มอยู่ ครั้นเสพสุราแล้วก๋งจูฮุดก็ลงมาอยู่กงก๋วน
เจ๋ฮูก๋งจึงสั่งอีจงเหลียนผู้น้องว่า เจ้าจงไปพูดจากับโกกีนีนายทหารเอกเมืองเตงว่า เราเห็นปัญญาและฝีมือก๋งจูฮุดก็มีน้ำใจรักใคร่นักจะใคร่ได้ไว้ในเมืองเจ๋ ให้โกกีนีเอาเป็นธุระด้วย อีจงเหลียนก็ไปแจ้งความแก่โกกีนีตามคำเจ๋ฮูก๋ง แล้วว่าท่านช่วยธุระสำเร็จ เราจะให้ทองพันตำลึง ถ้วยหยกอย่างดีคู่หนึ่งเป็นบำเหน็จปากท่าน โกกีนีจึงว่าข้าพเจ้าจะว่ากล่าวก๋งจูฮุดดูตามสติปัญญา อีจงเหลียนก็ลาไป โกกีนีจึงเข้าไปพูดกับก๋งจูฮุดว่า เจ๋ฮูก๋งรักใคร่ท่านจะเอาเป็นบุตรเขยเหตุใดจึงทำบิดพลิ้ว ดังกลัวอิสตรีอยู่เช่นนี้ แล้วโกกีนีก็เล่าความซึ่งอีจงเหลียนมาว่ากล่าวนั้นให้ก๋งจูฮุดฟังทุกประการ
ก๋งจูฮุดจึงว่า ครั้งนี้เรามาช่วยทำศึก ครั้นจะรับเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋ คนทั้งปวงจะนินทาว่าเราเอาชีวิตมาฝ่าลูกเกาทัณฑ์ทำศึกเพราะเห็นแก่ลูกสาวเจ้าเมืองเจ๋ เราอายนัก โกกีนีอ้อนวอนเป็นหลายครั้ง ก๋งจูฮุดก็บิดพลิ้วไป ครั้นเวลารุ่งเช้าโกกีนีก็นำความซึ่งพูดกับก๋งจูฮุดนั้นเล่าให้อีจงเหลียนฟังทุกประการ อีจงเหลียนจึงไปแจ้งแก่เจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งจึงให้อีจงเหลียนไปหาโกกีนี ให้พาไปว่ากล่าวก๋งจูฮุดอีกครั้งหนึ่ง
ก๋งจูฮุดจึงว่า ข้าพเจ้าจะไปปรึกษาบิดาดูก่อน ถ้าบิดาข้าพเจ้าจะโปรดประการใด จึงจะมีหนังสือมาถึงท่าน อีจงเหลียนก็มาแจ้งความแก่เจ๋ฮูก๋งตามคำก๋งจูฮุด เจ๋ฮูก๋งก็มิได้ว่าประการใด ครั้นเวลารุ่งเช้าก๋งจูฮุดก็เข้าไปคำนับลาเจ๋ฮูก๋ง ยกทหารกลับไปเมืองเตง ครั้นถึงเข้าไปคำนับบิดาแล้วก็เล่าความซึ่งรบพุ่งมีชัยชนะและเจ๋ฮูก๋งยกบุตรีให้เป็นภรรยาให้บิดาฟังทุกประการ
หงอเสงก็ยินดีจึงว่ากับก๋งจูฮุดว่า เจ้ามีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งถึงเพียงนี้ จะได้บุตรีเจ๋ฮูก๋งเป็นภรรยาก็สมอยู่แล้ว การทั้งนี้ก็สุดแต่น้ำใจเจ้า ก๋งจูฮุดมิได้ว่าประการใดก็คำนับลาบิดามาที่อยู่ โกกีนีจึงไปหาชัวจก เล่าความซึ่งเจ๋ฮูก๋งจะยกบุตรีให้แก่ก๋งจูฮุดให้ชัวจกฟังทุกประการ
ชัวจกจึงว่า หงอเสงมีบุตรสี่คน หงอเสงรักใคร่อยู่สามคนแต่ก๋งจูคุด ก๋งจูหงี ก๋งจูหมี อันก๋งจูฮุดนี้บิดาหาสู้รักใคร่ไม่ เราเห็นว่าหาบุญหงอเสงไม่ ก๋งจูคุดกับก๋งจูฮุดจะชิงสมบัติกันเป็นมั่นคง แต่ก๋งจูคุดนั้นได้เมืองซองไว้เป็นที่พึ่งกำลัง อันก๋งจูฮุดนี้หามีที่ยึดหน่วงไม่ ถ้าได้เป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋ก็จะได้เป็นที่พึ่งกับตัวสืบไปเมื่อหน้าเห็นจะได้เป็นใหญ่ในเมืองเตง ซึ่งก๋งจูฮุดบิดพลิ้วไม่ยอมเป็นเขยเจ้าเมืองเจ๋นั้น เหมือนตัดปีกหางของตัวเสียเอง เราคิดสงสารเสียดายสติปัญญาและฝีมือก๋งจูฮุดนัก ท่านจงช่วยเตือนสติก๋งจูฮุดให้เห็นบ้าง
โกกีนีจึงว่า ข้าพเจ้าได้ว่ากล่าวก๋งจูฮุดหลายครั้งแล้ว ก๋งจูฮุดหายอมไม่ ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ โกกีนีลาไปที่อยู่ และโกกีนีกับก๋งจูหมีชอบพอรักใคร่กัน จึงเอาความซึ่งพูดจากับชัวจกนั้นเล่าให้ก๋งจูหมีฟังทุกประการ แล้วว่าชัวจกเขารักใคร่ก๋งจูฮุดนัก เห็นจะคิดกำจัดท่านเสียเป็นมั่นคง ก๋งจูหมีก็นึกตรึกตรองอยู่
ก๋งจูฮุดครั้นแจ้งว่าโกกีนียุยงก๋งจูหมีจึงลอบบอกหงอเสงผู้บิดาให้ทราบ หงอเสงแจ้งดังนั้นก็โกรธโกกีนีจึงให้หาโกกีนีเข้าไปว่า ตัวจะแกล้งให้บุตรเราผิดใจกันหรือ โกกีนีก็มิได้ตอบประการใด ครั้นหงอเสงออกขุนนางโกกีนีก็ไปบ้านก๋งจูหมี เล่าความซึ่งหงอเสงว่านั้นให้ก๋งจูหมีฟังแล้วว่าท่านกับข้าพเจ้ารักกันมานี้ เห็นจะมีผู้บอกหงอเสงเป็นมั่นคง
ก๋งจูหมีจึงว่า ความทั้งนี้เราเห็นก๋งจูฮุดผู้เดียว ด้วยก๋งจูฮุดชังท่านนัก ท่านลืมไปแล้วหรือ ครั้งบิดาเราจะเลื่อนที่ท่านเป็นไตหูขุนนางผู้ใหญ่ ก๋งจูฮุดก็ทัดทานไว้ บิดาเราจึงมิได้ตั้งท่าน อันก๋งจูฮุดลอบเอาความบอกบิดาเราก็เพื่อหวังจะมิให้เรากับท่านไปมาหากันได้ แต่บุญบิดาเรายังอยู่ ก๋งจูฮุดยังทำถึงเพียงนี้แล้ว ถ้าหาบุญบิดาเราไม่ที่ไหนเราจะอยู่ในเมืองเตงได้ ก๋งจูหมีว่าแล้วถอนใจใหญ่ โกกีนีจึงว่า เมื่อก๋งจูฮุดมิได้กรุณาข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็จะฝากชีวิตกับท่าน โกกีนีกับก๋งจูหมีก็ร่วมคิดกันคอยจะทำร้ายก๋งจูฮุดอยู่
ฝ่ายชัวจกตั้งแต่แจ้งว่าก๋งจูฮุดมิได้ยอมเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋ก็ไม่สบายเลย จึงเข้าไปว่ากับหงอเสงว่า เมืองเจ๋ก็เป็นเมืองใหญ่ทแกล้วทหารก็มาก ซึ่งชอบพอกับท่านนี้ก็เพราะรักใคร่ก๋งจูฮุด หมายจะได้เป็นบุตรเขย ครั้งนี้เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ก็ได้ยกบุตรีให้แก่ก๋งจูฮุดเอง ก๋งจูฮุดจึงว่าจะปรึกษาท่านก่อน บัดนี้ก๋งจูฮุดก็มาถึงหลายวันแล้วข้าพเจ้าเห็นว่าเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋จะคอยฟังข่าว ข้าพเจ้าคิดว่าขอท่านผู้มีสติปัญญาไปเมืองเจ๋กำหนดนัดการให้เป็นแน่
หงอเสงจึงว่า เมื่อก๋งจูฮุดแรกมาถึงเล่าให้เราฟังว่าเจ๋ฮูก๋งจะยกบุตรีให้เรา ดูทีก๋งจูฮุดไม่เต็มใจ เราจำจะถามก๋งจูฮุดก่อน แล้วหงอเสงก็ให้คนใช้ไปบอกก๋งจูฮุดมาที่ข้างใน หงอเสงจึงว่ากับก๋งจูฮุดว่า เราได้ยินกิตติศัพท์เขาเล่าลือว่านางบุนเกียงบุตรีเจ๋ฮูก๋งรูปงามนัก และเมื่อเจ้าไปช่วยทำศึกนั้นเจ๋ฮูก๋งก็ได้ยกให้เจ้า เหตุไรเจ้าจึงบิดพลิ้วอยู่ เจ้าไม่ชอบใจหรือ ถ้าเจ้าชอบใจแล้วบิดาจะได้ให้ไปนัดการลงเป็นแน่
ก๋งจูฮุดจึงว่า เมื่อข้าพเจ้าไปอยู่เมืองเจ๋นั้น ได้ยินข่าวระคายเข้าหูอยู่ ข้าพเจ้ามิได้รับคำเจ๋ฮูก๋งนั้น เพราะคิดว่าอิสตรีจะมีตระกูลรูปร่างงามประการใด ถ้าใจไม่งามแล้วก็พางามทั้งปวงเสียไปสิ้น บิดาจงดำริดูเถิด หงอเสงจึงว่า เมื่อเจ้ารังเกียจอยู่ดังนั้น บิดาจะขอบุตรีเจ้าเมืองตินให้ ก๋งจูฮุดก็มีความยินดี หงอเสงก็ให้ขุนนางผู้ใหญ่ไปขอนางอุยสีบุตรีเจ้าเมืองติน ตินหวนก๋งก็ยอมยกให้ ครั้นถึง ณ วันฤกษ์ดี หงอเสงก็แต่งไปรับนางอุยสีมาอยู่กินกับก๋งจูฮุด
๙
ฝ่ายเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งว่าก๋งจูฮุดได้ลูกสาวเจ้าเมืองตินเป็นภรรยาก็น้อยใจนัก จึงคิดว่านางบุนเกียงบุตรีเราก็งามถึงเพียงนี้จะวิตกอะไรที่จะหาคู่มิได้ เจ๋ฮูก๋งนั้นมีบุตรีสองคนพี่ชื่อซุนเกียง น้องชื่อบุนเกียง และนางซุนเกียงผู้พี่นั้นเจ้าเมืองโอยมาขอไปเป็นภรรยา ยังแต่บุนเกียงผู้น้องนั้นรูปร่างงาม อิสตรีในเมืองเจ๋ไม่มีเหมือน
เจ๋ฮูก๋งมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อก๋งจูหยี ต่างมารดากับนางบุนเกียง นางบุนเกียงอ่อนกว่าก๋งจูหยีสองปี ก๋งจูหยีนั้นรูปงามเฉลียวฉลาด มักเสพสุราเป็นนักเลงเล่นชู้สาว นางบุนเกียงกับก๋งจูหยีขณะเมื่อยังเด็กเล็กอยู่นั้นเล่นด้วยกัน ครั้นก๋งจูหยีรุ่นหนุ่ม นางบุนเกียงรุ่นสาว ก๋งจูหยีกับนางบุนเกียงก็ลอบรักสมัครสังวาสกันผู้ใดมิได้รู้ด้วยไม่สังเกต
เจ๋ฮูก๋งขณะเมื่อก๋งจูฮุดบุตรเจ้าเมืองเตงมาช่วยทำการศึกเมืองเจ๋นั้น เจ๋ฮูก๋งสรรเสริญต่อหน้านางบุนเกียงว่า ก๋งจูฮุดบุตรเจ้าเมืองเตงรูปร่างงามฝีมือรบพุ่งก็เข้มแข็ง บรรดาลูกเจ้าเมืองน้อยใหญ่หามีเสมอก๋งจูฮุดไม่ นางบุนเกียงได้ฟังบิดาสรรเสริญก๋งจูฮุดดังนั้น ก็คิดรักใคร่ผูกพันในก๋งจูฮุดนัก ครั้นรู้ว่าก๋งจูฮุดไปได้ลูกสาวเจ้าเมืองตินเป็นภรรยาแล้ว นางบุนเกียงก็เสียใจไม่เป็นอันกินอันนอนจนป่วยลงเพราะความตรอมใจ
ก๋งจูหยีครั้นแจ้งว่านางบุนเกียงป่วย ก็เข้าไปเยี่ยมถึงที่ข้างใน เห็นนางบุนเกียงนอนผินหลังออกมาข้างหน้าเตียง ก๋งจูหยีจึงนั่งลงข้างหลังเอามือพาดลงที่สะเอว นางบุนเกียงแล้วถามว่าเจ้าเจ็บป่วยประการใด นางบุนเกียงเหลียวมาเห็นก๋งจูหยีก็ทำเป็นโกรธผลักมือเสียแล้วว่า ถ้าตายก็ตายเสียเปล่า นี่หากว่าไม่ตายจึงได้มาเห็นหน้า ก๋งจูหยีจึงว่าถ้าเจ้าไม่ป่วยที่ไหนพี่จะได้พบเจ้า หญิงคนใช้ที่ปรนนิบัติรู้ทีก็ผ่อนกันออกมาเสียจากนอกฉาก ก๋งจูหยีกับนางบุนเกียงก็พูดจาถูกต้องกันตามเคยมาแต่ก่อน
ขณะนั้นเจ๋ฮูก๋งแจ้งว่านางบุนเกียงป่วยก็ลงไปเยี่ยม พบก๋งจูหยีกับนางบุนเกียงอยู่สองต่อสอง เห็นกิริยาประหลาดก็คิดกริ่งใจจึงว่ากับก๋งจูหยีว่า น้องเป็นสาวเจ้าเป็นหนุ่มเข้ามาอยู่ไยในที่ลับดังนี้ แต่บิดาแลจะเห็นใจเจ้า คนข้างนอกเขาจะมิครหานินทาหรือ ก๋งจูหยีมิได้ตอบประการใด เจ๋ฮูก๋งจึงกำชับหญิงคนใช้ให้ผลัดเปลี่ยนกันพยาบาลอย่าให้ขาดได้ แล้วเจ๋ฮูก๋งก็กลับมาที่อยู่ จึงให้ผู้มีสติปัญญาไปขอลูกสาวเจ้าเมืองซองให้ก๋งจูหยี เจ้าเมืองซองก็ยอมให้ ก๋งจูหยีแจ้งว่าบิดาไปขอลูกสาวเจ้าเมืองซองได้ก็มีความยินดีนัก แต่นั้นมาก็มิได้ให้คนใช้ไปถามข่าวนางบุนเกียงเลย นางบุนเกียงก็ยิ่งเสียใจป่วยหนักลง เจ๋ฮูก๋งก็ไม่สบายกำชับผู้พยาบาลทุกเวลา
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อได้สมบัติแต่อายุสิบห้าปี ยังไม่มีภรรยาหลวง ก๋งจูเต๊กกับขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ประเพณีเจ้าเมืองถ้าอายุสิบห้าปีก็จำจะหาภรรยาจะได้มีบุตรสืบแซ่ต่อไป เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ทุกวันนี้ก็คิดอยู่แต่มิได้แจ้งว่าลูกสาวเจ้าเมืองใดจะดี ก๋งจูเต๊กซึ่งเป็นที่ไทไจจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำลูกค้าไปขาย ณ เมืองเจ๋มาสรรเสริญว่าลูกสาวเจ้าเมืองเจ๋ชื่อนางบุนเกียงรูปงามนัก ทั้งสติปัญญาก็เฉลียวฉลาด ผู้รู้กล่าวกลอนและโคลงชมโฉมนางบุนเกียงไว้ว่า ผิวเนื้อหน้านวลเหมือนดอกโถเมื่อต้องแสงพระจันทร์ ทีจะยิ้มก็งามเหมือนดอกไม้เพิ่งจะแย้ม กิริยาอัชฌาสัยน่าชมเหมือนหยกอย่างดี สมกับที่ชื่อนางบุนเกียง
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นก็เกิดรักใคร่นางบุนเกียง จึงว่าทำประการใดเราจะได้นางบุนเกียงมาเป็นภรรยา ก๋งจูเต๊กจึงว่าเมืองเราก็เป็นเมืองใหญ่ ยศศักดิ์เสมอกันกับเมืองเจ๋ ท่านไปขอนางบุนเกียงเห็นเจ๋ฮูก๋งจะไม่ตัดไมตรีท่าน เจ้าเมืองฬ่อให้ก๋งจูเต๊กคุมเครื่องบรรณาการไปขอนางบุนเกียงจากเจ้าเมืองเจ๋ เจ๋ฮูก๋งก็ยอมให้แล้วว่า บัดนี้นางบุนเกียงบุตรเรายังป่วยอยู่ ถ้าหายแล้วท่านจึงแต่งคนมารับเถิด ก๋งจูเต๊กคำนับลามาแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อก็มีความยินดีนัก จึงแต่งให้คนสนิทผลัดเปลี่ยนกันไปสืบข่าวนางบุนเกียงมิได้ขาด
ฝ่ายเจ๋ฮูก๋งครั้นถึง ณ วันฤกษ์ดี ก็แต่งการไปรับลูกสาวเจ้าเมืองซองมาให้อยู่กินกับก๋งจูหยีผู้บุตร เจ้าเมืองฬ่อก็แต่งเครื่องบรรณาการมาคำนับทำขวัญ เจ๋ฮูก๋งก็มีความยินดี ฝ่ายนางบุนเกียง ครั้นแจ้งว่าบิดายกให้เจ้าเมืองฬ่อแล้วก็สิ้นความทุกข์ป่วยก็คลายขึ้น คนสนิทเจ้าเมืองฬ่อให้มาสืบอาการก็กลับไปแจ้งกับเจ้าเมืองฬ่อว่านางบุนเกียงหายป่วยแล้ว เจ้าเมืองฬ่อก็มีความยินดียิ่งนัก จึงให้ก๋งจูเต๊กกำหนดนัดการ ณ เมืองเจ๋ เจ๋ฮูก๋งจึงว่าบุตรเราหายแล้ว ท่านจะรับไปเมื่อไรก็ตามเถิด ก๋งจูเต๊กก็มาแจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อตามคำเจ๋ฮูก๋ง เจ้าเมืองฬ่อก็จัดแจงเตรียมการไว้พร้อม คอยวันฤกษ์ดีจะไปรับนางบุนเกียง
ฝ่ายก๋งจูหยีครั้นแจ้งว่าก๋งจูเต๊กมานัดงานจึงคิดว่านางบุนเกียงจะไปเมืองฬ่อเสียแล้ว ทำประการใดจะได้ชมเชยให้อิ่มใจ ก๋งจูหยีแต่งโคลงเป็นใจความว่า โถอูหัว แปลว่าดอกโถเกิดในดวงพระจันทร์ ซันกีแฮ ได้เคยชมเป็นที่ชื่นใจ ตองฮ่อบุตเทีย ใจไม่ลืมที่เคยชื่นเลย เผียวหยีฮุยเซีย จะต้องจำใจชมดอกหญ้า อูเจียฮีฮกจูเอีย ใจจะขาดคิดเสียดายไม่รู้ลืมเลยด้วยความอาลัย ครั้นทำโคลงแล้ว จึงให้หญิงคนสนิทเอาซ่อนใส่ในกระเช้าดอกไม้ ลอบไปให้นางบุนเกียง นางบุนเกียงรับมาอ่านดูได้ความแล้ว จึงเขียนโคลงตอบไปใจความว่า โถอูเฮง แปลว่าดอกโถเกิดในดวงพระจันทร์ ฮ่อหัวกีเลง แต่ก่อนมีผู้คอยชมรัศมี กิมจือบุตเทีย บัดนี้ก็หาเป็นที่ต้องการไม่ กีขอไหลฉุน เห็นฤดูดอกโถจะไม่กลับมา ฮูหลงฮูฮกฮูเหลง ถึงสั่งก็สั่งเสียเปล่า เขียนแล้วจึงพับผนึกส่งให้คนเอาไปให้ก๋งจูหยี ก๋งจูหยีอ่านแจ้งความแล้วก็ยิ่งรักนางบุนเกียงหนัก นอนรำพึงหาเหตุจะได้พบพูดจากันสักครั้งหนึ่งก็ไม่สมความคิด
ก๋งจูหยีมีความร้อนใจนัก จึงคิดทำจะอาสาไปส่งนางบุนเกียงเห็นจะได้ส่งนางสมความคิด ก๋งจูหยีจึงเข้าไปคำนับเจ๋ฮูก๋งแล้วว่า ซึ่งบิดาจะไปส่งนางบุนเกียงครั้งนี้ เจ้าเมืองฬ่อหาได้มารับเองไม่ การบ้านเมืองก็มีมากขอจงอยู่รักษาเมืองเถิด ข้าพเจ้าจะขอไปส่งนางบุนเกียงเอง
เจ๋ฮูก๋งจึงว่า เราได้ออกปากว่าจะไปส่งนางบุนเกียงแล้ว ครั้นจะมิไปเจ้าเมืองฬ่อก็จะน้อยใจ ขณะเมื่อพูดกันอยู่พอมีผู้มาแจ้งแก่เจ๋ฮูก๋งว่าก๋งจูเต๊กขุนนางเมืองฬ่อจะมารับบุตรีท่าน เจ๋ฮูก๋งก็ได้จัดทรัพย์สิ่งของบรรทุกเกวียนไว้เป็นอันมาก แล้วให้นางบุนเกียงไปเที่ยวลาญาติพี่น้องทั้งปวง นางบุนเกียงก็ไปลาก๋งจูหยี ก๋งจูหยีรู้ว่านางบุนเกียงมาก็มารับเชิญให้นั่งที่อันเดียวกัน จึงสั่งให้หญิงคนใช้ยกโต๊ะมาตั้งแล้ว ก๋งจูหยีว่ากับนางบุนเกียงว่า เจ้ากับพี่แต่ก่อนเคยเสพสุราด้วยกันบัดนี้จะจากพี่ไปแล้ว จงเสพสุราด้วยกันกับพี่ให้สบายสักเวลาหนึ่งเถิด แล้วก๋งจูหยีก็รินสุราส่งให้นางบุนเกียง นางบุนเกียงจึงว่า ข้าพเจ้าป่วยครั้งนี้ยังหาหายสนิทไม่ ยังเป็นเม็ดตอดอยู่ในคอจะเสพสุราที่พี่รินนี้ที่ไหนจะกลืนเข้าไปได้
ก๋งจูหยีได้ฟังนางบุนเกียงพูดจาเหน็บแนมดังนั้นก็ยิ้มอยู่ ครั้นจะโต้ตอบก็เห็นหญิงคนใช้ตามมามากเกรงจะเกิดความ จึงว่า ครั้งนี้เจ้าจะมีแต่วันไกลแล้วหนอ นางบุนเกียงจึงตอบว่า ถ้าปีเดือนวันดีจะกลับมามีอยู่ แล้วนางบุนเกียงคำนับลาก๋งจูหยี ก๋งจูหยีแลตามจนลับตาคิดเศร้าใจ ฝ่ายเจ๋ฮูก๋งครั้นถึง ณ วันฤกษ์ดีก็ไปส่งนางบุนเกียง ณ เมืองฬ่อ
ขณะนั้นพระเจ้าฮวนอ๋องครองเมืองหลวงได้สิบแปดปี มีผู้มาทูลว่า หงอเสงแอบรับสั่งเที่ยวตีหัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อนก็ทรงพระโกรธ จึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า หงอเสงคิดทำการดังนี้ จำเราจะยกทัพไปกำจัดหงอเสงเสียจากเมืองเตง เค็กก๋งหลิมฮูจึงทูลว่า หงอเสงนั้นตั้งแต่ปู่และบิดาจนตัวหงอเสงได้ทำความชอบไว้ต่อแผ่นดินหลายครั้ง ซึ่งหงอเสงทำผิดก็ขอให้มีรับสั่งไปหาตัวมาทำโทษพอสมควร ที่จะยกทัพไปนั้นจะเสียพระเกียรติยศ
พระเจ้าฮวนอ๋องจึงตรัสว่า หงอเสงดูหมิ่นเราหลายครั้งแล้ว ซึ่งจะไปหาตัวมานั้น ถ้าหงอเสงมิมาเราจะได้อัปยศแก่หัวเมืองทั้งปวง เราจะไปเองจึงจะได้ตัวหงอเสง แล้วพระเจ้าฮวนอ๋องสั่งให้เกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองเตง
ฝ่ายหงอเสงรู้จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า พระเจ้าฮวนอ๋องให้ทหารยกกองทัพมาตีเมืองเรา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด
ชัวจกที่ปรึกษาจึงว่า ครั้งนี้พระเจ้าฮวนอ๋องเสด็จมาเอง ครั้นเราจะรบพุ่งต้านทานก็เหมือนหากตัญญูไม่ ขอท่านจงแต่งเครื่องบรรณาการไปอ้อนวอนรับผิดแต่โดยดีจึงจะชอบ หงอเสงจึงว่า ปู่และบิดาเราก็ได้ทำความชอบมาสามแผ่นดินแล้ว ตัวเราก็ได้ทำความชอบเป็นอันมาก ซึ่งพระเจ้าฮวนอ๋องยกมาครั้งนี้ด้วยกำลังโทโส จะให้เอาดีต่อนั้นแม้นไม่สมคิดแล้วจะแก้ตัวยาก จำจะคิดรบพุ่งพอรักษาชีวิตและกระดูกบิดามารดาไว้ก่อน
โกกีนีจึงว่า พระเจ้าฮวนอ๋องยกทัพมาครั้งนี้ จะทำอะไรได้กับเมืองเรา ด้วยพระเจ้าฮวนอ๋องให้ทัพเมืองชัว เมืองโอยเป็นปีกซ้าย ให้ก๋งจูโถเมืองตินคุมทหารเข้ากองหลวง และก๋งจูโถกับเราก็ชอบกัน ซึ่งยกมานี้เพราะขัดรับสั่งพระเจ้าฮวนอ๋องไม่ได้ ประการหนึ่งก๋งจูโถฆ่าก๋งจูเมียนผู้พี่เสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองตินใหม่ ทหารเอกทหารเลวก็ยังหาพร้อมใจกันไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าจะออกโจมตีทัพหลวงทีเดียว ทหารก๋งจูโถไม่เป็นใจรบก็จะแตกไปโดยง่าย ถ้าทัพหลวงแตกแล้วทัพเมืองชัว เมืองโอย ก็จะพลอยแตกไปเอง หงอเสงก็เห็นชอบด้วย พอชาวด่านมาแจ้งว่าทัพพระเจ้าฮวนอ๋องยกมาตั้งค่ายมั่นอยู่ตำบลฮิกก๊ก หงอเสงจึงจัดทัพให้ทันเซ็กเป็นปีกซ้าย ชัวจกเป็นปีกขวา ให้โกกีนีจ๊กเยียมเป็นทัพหน้า ให้หงวนหวนกับแฮซกเองอยู่ในกองทัพ หงอเสงก็ยกมาตั้งค่ายมั่นลง ณ ตำบลฮิกก๊กใกล้ค่ายพระเจ้าฮวนอ๋อง ประมาณห้าสิบเส้น
พระเจ้าฮวนอ๋องเห็นกองทัพหงอเสงยกมาก็ยิ่งทรงพระโกรธนัก จึงสั่งให้เตรียมทหารจะเสด็จออกไปรบ เค็กกงหลิมฮูจึงทูลว่าพระองค์เป็นกษัตริย์ซึ่งจะออกรบกับทหารเมืองเตงถึงจะมีชัยชนะก็ไม่เป็นเกียรติยศ ขอให้แต่งทหารที่มีฝีมือออกรบไปก่อน พระเจ้าฮวนอ๋องก็เห็นด้วย จึงให้ก๋งจูโถ เค็กก๋ง หลิมฮูออกไปรบ นายทหารทั้งสามก็ยกทหารไปถึงหน้าค่ายหงอเสงแล้วให้ตีกลองรบและม้าล่ออื้ออึงขึ้น
หงอเสงเห็นดังนั้น ก็ให้กำชับนายทหารปีกซ้ายขวาให้คอยดูธงสำคัญค่ายแม่ทัพ ถ้าเห็นธงใหญ่ยกขึ้นก็ให้พร้อมกันระดมตีตะลุมบอนให้กระทั่งถึงทัพหลวง นายทหารทั้งสามกองก็เตรียมตัวคอยดูธงสัญญาอยู่
ฝ่ายก๋งจูโถกับเค็กก๋งหลิมฮูมิได้เห็นทหารหงอเสงออกมารบ ก็ให้ทหารเลวเข้าไปร้องท้าทายหงอเสงเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ ทหารในค่ายหงอเสงก็สงบอยู่ ทหารก๋งจูโถเข้าไปร้องท้าทายแต่เช้าจนเวลาบ่าย ฝ่ายหงอเสงนั่งเสพสุราอยู่บนหอรบ ครั้นเห็นทัพก๋งจูโถ ทั้งม้าทั้งคนอิดโรยกำลังด้วยต้องแสงแดดร้อน หงอเสงก็ให้แฮซกเองโบกธงสัญญาขึ้น โกกีนีก็ยกทหารออกจากค่ายเข้ารบกับทัพก๋งจูโถ ก๋งจูโถไม่เป็นใจรบพุ่งก็แตกถอยมาปะทะทัพหลวง โกกีนีได้ทีก็พาทหารไล่ฆ่าฟันทหารก๋งจูโถเข้าประตูค่ายมิทัน ก็พังค่ายหลวงทลายลงทั้งสี่ด้าน ทหารในกองทัพก็แตกตื่นหนีออกจากค่ายเป็นอลหม่าน
หงอเสงรีบยกหนุนโกกีนีไป ทหารเมืองเตงฆ่าฟันทหารในกองทัพหลวงล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าฮวนอ๋องเห็นจะต้านทานมิได้จึงให้เค็กก๋งหลิมฮูมาป้องกันทหารข้างหลัง พระเจ้าฮวนอ๋องก็พาทหารถอยรบไปทางประมาณสามสิบเส้น จ๊กเยียมนายทหารเมืองเตงเห็นได้ทีคุมทหารออกจากชายป่ารบสกัดต้านหน้าไว้ ทหารในกองทัพหลวงเห็นกองทัพมาสกัดต้นทางก็ตกใจ ต่างทิ้งม้าและเครื่องสาตราวุธ วิ่งบุกป่าไปเหยียบกันตายเป็นอันมาก เค็กก๋งหลิมฮูเห็นดังนั้นก็ทิ้งทวนเสียถอดกระบี่ออกโจนจากเกวียนวิ่งสกัดทหารซึ่งหนีเข้าป่านั้น ฟันตายลงเป็นหลายคน แล้วตัดเอาศีรษะชูขึ้นประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ศึกเสียทีแต่เพียงนี้หาควรที่จะตกใจวุ่นวายไม่ ถ้าผู้ใดไม่เป็นใจจะรบพุ่งข้าศึกเราจะตัดศีรษะเสียเหมือนทหารคนนี้ ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นกลัวอาญากลับหน้ามารบพุ่งกับทหารจ๊กเยียมเป็นสามารถ
จ๊กเยียมแลไปเห็นพระเจ้าฮวนอ๋องทรงเกราะทองกั้นสัปทนยืนอยู่กลางทหาร จึงเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกพระเจ้าฮวนอ๋องล้มลง ทหารซึ่งรักษาพระองค์ก็เข้าไปประคองไว้ และลูกเกาทัณฑ์นั้นตัดเกราะเข้าไปพอถึงฉลองพระองค์ชั้นในมิได้เป็นอันตรายพระองค์
ขณะเมื่อพระเจ้าฮวนอ๋องล้มลงนั้น จ๊กเยียมขับม้าฝ่าทหารเข้าไปจะจับพระเจ้าฮวนอ๋อง เค็กก๋งหลิมฮูก็กลับเข้ารบกับจ๊กเยียม พอหงวนหวนกับทหารหงอเสงตามเข้าไปทัน ก็เข้าช่วยจ๊กเยียมรุมรบกับเค็กก๋งหลิมฮูเป็นสามารถ
หงอเสงเร่งทหารหนุนมาข้างหลัง แลไปเห็นทัพพระเจ้าฮวนอ๋องแตกยับเยิน จึงคิดว่าถ้าจะให้ทหารตามตีซ้ำเติมไปบัดนี้ เห็นพระเจ้าฮวนอ๋องจะเป็นอันตรายในกลางศึกเป็นมั่นคง แม้นพระเจ้าฮวนอ๋องเป็นอันตรายลงเพราะทหารเรา คนทั้งแผ่นดินก็จะติเตียนว่าเราหามีกตัญญูไม่ หงอเสงให้ตีม้าล่อเรียกทหารกลับ จ๊กเยียมหงวนหวนทันเต๊กได้ยินเสียงม้าล่อสัญญาก็ละจากเค็กก๋งหลิมฮูพาทหารถอยมา แต่จ๊กเยียมคิดเสียดายที่ได้ทีมิรู้แล้ว
และขณะเมื่อโกกีนีเข้าตีก๋งจูโถนั้น ชัวจกก็ตีทัพเมืองชัวเมืองโอย ทหารเมืองชัวเมืองโอยเห็นทัพหลวงแตกแล้วก็มิได้สู้รบต่างคนต่างหนีเอาตัวรอด ทันเต๊กทหารหงอเสงก็ตีทัพจิวก๋งเฮ็กเตียนแตกฆ่าทหารเลวล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายพระเจ้าฮวนอ๋องครั้นทหารหงอเสงถอยไปแล้ว ก็ล่าทัพมาตั้งค่ายมั่นอยู่ไกลแดนเมืองเตงประมาณสองร้อยเส้น พอจิวก๋งเฮ็กเตียนไปถึง เข้าไปเฝ้าทูลความที่เสียทีแก่ข้าศึกนั้นทุกประการ แล้วว่าซึ่งทัพหลวงแตกยับเยินครั้งนี้เพราะทัพเมืองตินไม่เป็นใจรบ พระเจ้าฮวนอ๋องจึงตรัสว่า เราใช้คนผิดเสียแล้ว
ฝ่ายทหารหงอเสงครั้นมาถึงค่ายพร้อมกัน ต่างก็เล่าความซึ่งมีชัยชนะให้หงอเสงฟังทุกประการ แต่จ๊กเยียมนั้นว่า ข้าพเจ้าเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกพระเจ้าฮวนอ๋องล้มลงเจียนจะได้ตัวอยู่แล้ว หากท่านให้ตีม้าล่อขึ้นพระเจ้าฮวนอ๋องจึงได้รอดตัวไปได้ หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ คิดจะเอาโทษจ๊กเยียม ก็เกรงว่าทหารทั้งปวงจะเสียใจ จึงเรียกชัวจกไปใกล้แล้วกระซิบว่ากับชัวจกว่า พระเจ้าฮวนอ๋องเป็นกษัตริย์แซ่พระเจ้าบู๋อ๋องแต่เราแข็งเมืองสู้รบก็ผิดหนักหนาแล้ว จ๊กเยียมทหารเราซ้ำยิงเอาพระเจ้าฮวนอ๋องอีกเล่า ถ้าพระเจ้าฮวนอ๋องเป็นอันตรายลงเพราะมือทหารเรา ความชั่วจะติดชื่ออยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ เรามีความวิตกนักจะทำประการใดดี
ชัวจกจึงว่า ท่านว่านี้ควรนัก แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าครั้งนี้พระเจ้าฮวนอ๋องจะคิดเกรงฝีมือความคิดท่านยิ่งนัก ในฤดูนี้เห็นยังไม่คิดมาแก้แค้นท่าน ถ้าท่านแต่งเครื่องบรรณาการไปอ่อนน้อม ถึงพระเจ้าฮวนอ๋องเสียทแกล้วทหารลงครั้งนี้มากนัก ถ้าท่านมิได้กตัญญูยกตามไปตีเมืองหลวงที่ไหนพระเจ้าฮวนอ๋องจะรักษาสมบัติไว้ได้
หงอเสงก็เห็นด้วยจึงว่า อันจะให้ผู้อื่นคุมเครื่องบรรณาการไปเราไม่เต็มใจเลย จะใคร่ให้ท่านไปเองจะได้สืบพระอาการพระเจ้าฮวนอ๋องที่ถูกเกาทัณฑ์นั้นด้วย แล้วหงอเสงให้จัดโคสิบสองตัว แพะร้อยตัว ข้าวโพดสาลี และสิ่งของทั้งปวงร้อยเกวียน ให้ชัวจกรีบไปแต่ในเวลากลางคืน ชัวจกครั้นไปถึงค่ายหลวง พอพบเค็กกงหลิมฮู ชัวจกก็เล่าความที่หงอเสงใช้มานั้นให้เค็กกงหลิมฮูฟังทุกประการ
เค็กกงหลิมฮูก็เข้าไปเฝ้าทูลพระเจ้าฮวนอ๋องว่า หงอเสงแต่งให้ขุนนางเมืองเตงคุมเครื่องบรรณาการมาถวาย จะขอเฝ้าพระเจ้าฮวนอ๋อง พระเจ้าฮวนอ๋องก็สั่งให้หาชัวจก ชัวจกก็เข้าไปถวายบังคมแล้วจึงกราบทูลว่า ซึ่งหงอเสงทำให้พระองค์ขัดเคืองพระทัยนั้น บัดนี้รู้โทษผิดจึงให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการมาถวายรับพระราชทานโทษ ขอเป็นข้าขึ้นกับเมืองหลวงตามอย่างแต่ก่อน พระเจ้าฮวนอ๋องคิดแค้นพระทัยขึ้นมามิได้ตรัสประการใด
เค็กก่งหลิมฮูเห็นพระจริตพระเจ้าฮวนอ๋องขัดเคืองหงอเสงนัก จึงว่ากับชัวจกว่า เมื่อหงอเสงรู้จักโทษตัวแล้วก็แล้วไปเถิด พระเจ้าแผ่นดินทรงพระเมตตา มิได้ถือโทษ
ชัวจกก็กราบถวายบังคมลาออกมา แล้วแวะไปหาจิวก๋งเฮ็กเตียน จิวก๋งเฮ็กเตียนก็ออกไปรับคำนับกัน แล้วก็พามานั่งที่อันสมควร ชัวจกจึงถามจิวก๋งเฮ็กเตียนว่า ซึ่งพระเจ้าฮวนอ๋องถูกเกาทัณฑ์นั้น ท่านได้เห็นบาดแผลมากหรือน้อยประการใด จิวก๋งเฮ็กเตียนจึงบอกว่า ลูกเกาทัณฑ์นั้นมิได้ทำอันตรายพระองค์ ตัดแต่เกราะเข้าไปพอถึงฉลองพระองค์ชั้นใน ชัวจกก็มีความยินดีจึงว่า หงอเสงนายข้าพเจ้าทุกวันนี้เป็นทุกข์นัก กลัวว่าพระเจ้าฮวนอ๋องประชวรมาก ข้าพเจ้าลาท่านไปแจ้งความให้นายข้าพเจ้าสิ้นวิตก
จิวก๋งเฮ็กเตียนจึงว่า ท่านจงบอกหงอเสงด้วยเถิดว่า เมื่อแรกจะยกมานั้นเราก็ได้ทูลทัดทานหลายครั้ง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ทั้งนี้ก็สำหรับกรรมของเราและไพร่ฟ้าทั้งปวงที่จะได้ความลำบาก ชัวจกก็คำนับลามาแจ้งแก่หงอเสงทุกประการ หงอเสงก็มีความยินดี
ฝ่ายพระเจ้าฮวนอ๋องครั้นชัวจกกลับไปแล้ว เวลารุ่งเช้าก็เลิกทัพกลับไปเมืองหลวง พระเจ้าฮวนอ๋องคิดจะแก้แค้นหงอเสงมิได้ขาด จึงตรัสปรึกษาเค็กก๋งหลิมฮูว่า เราคิดจะมีหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งปวง ให้ยกกองทัพมาบรรจบทัพเราไปแก้แค้นหงอเสงเสียให้จงได้ เราจึงจะนอนตาหลับ
เค็กก๋งหลิมฮูจึงทูลว่า พระองค์เสียทีหงอเสงมาครั้งนี้ก็ได้ความอัปยศแก่เมืองตินเมืองชัวอยู่แล้ว ซึ่งจะให้มีหนังสือรับสั่งไปแจ้งแก่หัวเมืองทั้งปวงนั้น เหมือนเอาความอายไปเที่ยวป่าวร้องให้รู้ทั้งแผ่นดิน และบรรดาหัวเมืองฝ่ายเหนือเล่า ก็เป็นพวกพ้องหงอเสงสิ้น แม้นเมืองใดไม่มาตามรับสั่ง ก็จะซ้ำเสียเกียรติยศไปอีก อันหงอเสงได้อ่อนน้อมรับผิดนั้น ข้าพเจ้าก็เห็นว่าดีอยู่แล้ว พระเจ้าฮวนอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็เคืองพระทัยจึงตรัสว่า แต่นี้เราไม่ออกชื่อหงอเสงเลยแล้วเสด็จเข้าข้างใน
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวขณะเมื่อยกทัพมาบรรจบทัพพระเจ้าฮวนอ๋องไปตีเมืองเตงนั้น ชัวกุยผู้น้องเจ้าเมืองชัวไปพูดจากันกับทหารเมืองตินที่ก๋งจูโถคุมมานั้น ได้ความว่าก๋งจูโถฆ่าก๋งจูเมียนผู้พี่เสียตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมือง ก็ตกใจนัก คิดวิตกถึงก๋งจูเมียนผู้หลาน ด้วยก๋งจูเมียนเจ้าเมืองตินนั้นเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองชัวเป็นพี่ชายชัวกุย ครั้นมาถึงเมืองชัว ชัวกุยก็เอาความก๋งจูโถฆ่าก๋งจูเมียนเจ้าเมืองเสียนั้นเล่าให้ชัวกีเจ้าเมืองชัวผู้พี่ฟังทุกประการ
ชัวกีได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า เราจำจะไปกำจัดก๋งจูโถเสียจึงจะได้ ชัวกุยจึงว่าก๋งจูโถมักเสพสุราและเที่ยวไปไล่เนื้อมิได้ขาด ข้าพเจ้าคิดว่าจะแต่งคนให้ลอบไปฟังดู ถ้าก๋งจูโถออกมาไล่เนื้อ เราจึงแต่งทหารจู่ไปจับเอาตัวมาฆ่าเสียเห็นจะได้โดยง่าย ชัวกีก็เห็นด้วยจึงให้คนสนิทไปสืบดู ณ เมืองติน คนสนิทชัวกุยไปสืบได้ความแล้วก็รีบกลับมาบอกกับชัวกุยว่า บัดนี้ก๋งจูโถออกมาไล่เนื้ออยู่ปลายแดนเมืองตินได้สองวันแล้ว ชัวกุยแจ้งดังนั้นจึงจัดทหารม้าห้าร้อยแบ่งเป็นสี่กองแต่งเป็นชาวป่า กำหนดให้ถึงพร้อมกัน ณ ปากทางที่จะไปเมืองติน ทหารทั้งสี่กองก็แยกกันลัดไปในป่า ตัวชัวกุยนั้นก็คุมทหารกองหนึ่งรีบไปตามทางใหญ่ ครั้นไปถึงแดนเมืองตินพร้อมกันก็แยกรายกันซุ่มอยู่ในป่า
ฝ่ายก๋งจูโถ ครั้นเวลาเช้าก็ขึ้นม้าพาทหารเกาทัณฑ์ออกจากซุ้มร่มไม้ เที่ยวยิงเนื้อในป่าปลายแดน พอเนื้อตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าม้าก๋งจูโถมา ก๋งจูโถก็เอาเกาทัณฑ์ยิงเนื้อล้มลง ชัวกุยเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าไปชิงเอาเนื้อ ก๋งจูโถสำคัญว่าชาวป่าก็โกรธ ชักกระบี่ออกจะฟันชัวกุย ชัวกุยก็ทำขับม้าหนีไปตามทางที่ซุ่มทหารอยู่ ก๋งจูโถก็ควบม้าไล่ตามไป
ทหารทั้งสี่กองซุ่มอยู่เห็นดังนั้น ก็ขับม้ากลุ้มรุมกันฟันแทงก๋งจูโถตาย ชัวกุยก็ตัดเอาศีรษะก๋งจูโถชูขึ้นร้องประกาศแก่ทหารก๋งจูโถว่า เราชื่อชัวกุยเป็นทหารเจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองชัวแจ้งว่าก๋งจูโถฆ่าก๋งจูเมียนพี่ชายเสีย เจ้าเมืองชัวจึงให้เรามาฆ่าก๋งจูโถผู้ทำผิดเสียบ้าง ท่านทั้งปวงมิได้มีความผิดก็อย่าตกใจเลย ทหารก๋งจูโถได้ฟังดังนั้นต่างก็แลดูรู้จักจำได้ว่าชัวกุยน้องชายเจ้าเมืองชัว ต่างคนเข้าไปคำนับชัวกุยสิ้น
ชัวกุยเอาศีรษะก๋งจูโถผูกกับอานม้าพาทหารทั้งปวงเข้าไปในเมืองติน บรรดาทหารที่ตามไปนั้นก็ร้องประกาศแก่ชาวเมืองทั้งปวงว่า ก๋งจูโถทำทรยศหยาบช้า ฆ่าเจ้าเมืองตินซึ่งมีคุณแก่ราษฎรทั้งปวงเสีย บัดนี้ชัวกุยนายเรามาฆ่าก๋งจูโถเสียแล้ว จะยกก๋งจูเอียกบุตรก๋งจูเมียนผู้ตายขึ้นเป็นเจ้าเมืองตินแทนบิดา ชาวบ้านชาวเมืองและขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนยินดีนักพากันไปคำนับชัวกุยสิ้น ชัวกุยตั้งก๋งจูเอียกขึ้นเป็นเจ้าเมืองตินแทนบิดา ขณะนั้นพระเจ้าฮวนอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบแปดปี
๑๐
ฝ่ายหิมถองเจ้าเมืองฌ้อหัวเมืองทิศใต้ตั้งบำรุงทหารคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ และหิมถองคนนี้เป็นเชื้อพระเจ้าโกซินซี ก่อนแผ่นดินห้องสิน สืบลูกหลานมาหลายชั่วคนจนถึงหิมชุม หิมชุมได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อและหิมชุมนั้นมีบุตรสองคนผู้พี่ชื่อหิมบัว ผู้น้องชื่อหิมถอง ครั้นหิมชุมตาย ขุนนางทั้งปวงตั้งหิมบัวเป็นเจ้าเมืองฌ้อ หิมถองจึงคิดฆ่าหิมบัวผู้พี่เสียได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อตั้งอยู่ในยุติธรรม หัวเมืองทั้งปวงก็ขึ้นแก่เมืองฌ้อหลายเมือง เจ้าเมืองฌ้อก็ยิ่งมีนํ้าใจกำเริบจะตั้งตัวเป็นเจ้าแผ่นดิน
ครั้นแจ้งว่าพระเจ้าฮวนอ๋องยกทัพไปตีเมืองเตง เสียทีแก่หงอเสง หิมถองก็ยิ่งยินดีนัก จึงปรึกษากับเต๋าเป๊กปี่ว่า เราก็เป็นสายกษัตริย์สืบแซ่มาแต่ก่อน บัดนี้ดูพระเจ้าฮวนอ๋องก็ถอยเกียรติยศลงแล้ว หัวเมืองฝ่ายเหนือก็ตั้งแข็งเมืองอยู่หาขึ้นไม่หลายเมือง อันเมืองเรานี้เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ทหารและเมืองขึ้นก็มีมาก เราคิดจะตั้งตัวเป็นเจ้า ท่านจะเห็นประการใด
เต๋าเป๊กปี่จึงว่า ถ้าดังนั้นจำจะคิดเกลี้ยกล่อมหัวเมืองให้เป็นไมตรีกับเราให้มาก และตำบลฮันต๋งนั้น เมืองซุยเป็นเมืองใหญ่ ถ้าได้เมืองซุยเป็นไมตรีแล้วหัวเมืองเล็กน้อยแถบนั้นก็จะพลอยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับเราสิ้น หิมถองจึงว่าทำประการใดจะเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองซุยได้ เต๋าเป๊กปี่จึงว่า ขอท่านยกทหารไปตำบลแฮปลายเมืองซุย แล้วจึงแต่งผู้มีสติปัญญาเข้าไปเชิญเจ้าเมืองซุยออกมาพูดจาตามธรรมเนียมที่จะเป็นไมตรี ถ้าเจ้าเมืองซุยมิออกมาเราจึงคิดต่อไป หิมถองก็เห็นด้วย จึงแต่งทหารพร้อมแล้วก็ยกไปตำบลแฮปลายเมืองซุย หิมถองจึงให้เอียมเจียมเข้าไปเชิญเจ้าเมืองซุยให้ออกมาปลายแดน
เจ้าเมืองซุยแจ้งดังนั้น จึงปรึกษาอุยเหลียงว่า เจ้าเมืองฌ้อให้มาเชิญเราออกไปจะเป็นไมตรีด้วยเรา ท่านจะเห็นประการใด อุยเหลียงจึงว่า เมืองเราเป็นเมืองน้อย เมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ ซึ่งจะเป็นไมตรีกับท่านนั้น ท่านอย่าเพ่อวางใจก่อน จะพูดกับเจ้าเมืองฌ้อจงระมัดระวังปากให้จงดี เสียวซูจึงว่า ท่านจะด่วนออกไปพูดจากับเจ้าเมืองฌ้อนั้นไม่ควร ข้าพเจ้าจะขอออกไปพูดจาดูท่วงทีก่อน เจ้าเมืองซุยก็เห็นด้วย เสียวซูก็คำนับลาออกมาตำบลแฮ
เต๋าเป๊กปี่ซึ่งเป็นที่ปรึกษาเจ้าเมืองฌ้อแจ้งว่าเสียวซูออกมาจึงเข้าไปว่ากล่าวแก่เจ้าเมืองฌ้อว่าเจ้าเมืองซุยให้เสียวซูออกมาดูท่วงทีท่าน อันเสียวซูคนนี้เป็นคนอวดรู้ สติปัญญาตํ่าช้านัก และเมื่อเสียวซูจะเข้ามาหาท่านนั้นท่านจงจัดเอาทหารที่หนุ่มๆ ไปซ่อนเสีย เอาแต่ทหารที่แก่ชรามาไว้ในค่ายท่าน เห็นเสียวซูจะคิดประมาทเรา เราจะได้รู้ว่าเจ้าเมืองซุยจะเป็นไมตรีกับเราโดยสุจริตหรือประการใด เราจะได้คิดต่อไป แล้วเต๋าเป๊กปี่กระซิบความซึ่งคิดไว้นั้นให้หิมถองฟังทุกประการ หิมถองก็เห็นด้วย จึงได้จัดแจงทหารตามคำเต๋าเป๊กปี่
ฝ่ายเสียวซูครั้นไปถึงค่ายเจ้าเมืองฌ้อ เห็นทหารในค่ายแต่ล้วนแก่ชราหาสมที่จะเอามาใช้สอยเป็นทหารไม่ เสียวซูคิดประมาทเจ้าเมืองฌ้อนัก ก็เดินเข้าไปในค่ายชั้นใน คำนับหิมถองแล้วว่า เจ้าเมืองซุยนายข้าพเจ้าป่วยยังออกมาสนทนาด้วยท่านมิได้ก่อนจึงให้ข้าพเจ้าออกมาแทน เมื่อท่านมีกิจธุระประการใดจงว่ากับข้าพเจ้าเถิด
หิมถองได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าเสียวซูดูหมิ่นจึงว่ากับเสียวซูว่า เมืองเราเป็นเมืองน้อยทแกล้วทหารเราก็ไม่เต็มภูมิ เราแจ้งว่าเมืองซุยเป็นเมืองใหญ่บริบูรณ์ด้วยทแกล้วทหาร จึงอุตส่าห์มาขอไมตรีด้วยกลัวเกลือกทุกข์ภัยจะมีมา จะพึ่งท่านเป็นเมืองใหญ่ เสียวซูจึงว่า แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงน้อยใหญ่ในตำบลฮันเต๋งนี้ก็ขึ้นกับเมืองซุยสิ้น เมื่อท่านจะเอาเป็นที่พึ่งแล้ว ถ้าท่านมีสุขทุกข์ประการใดก็บอกมาให้แจ้งเถิด นายข้าพเจ้าหาเสียไมตรีไม่ หิมถองจึงว่า เมื่อเจ้าเมืองซุยป่วยอยู่แล้วท่านจงทำสัตย์แทนเถิด หิมถองกับเสียวซูก็ถ้อยทีทำสัตย์เป็นไมตรีกันแล้วเสียวซูก็มาจากค่าย หิมกองก็ทำเป็นทีจะถอยทัพไปให้เสียวซูเห็น
ฝ่ายเสียวซูครั้นเห็นหิมถองถอยทัพไปก็รีบกลับมาเมืองซุย เล่าความซึ่งได้พูดจากับหิมถองและทำสัตย์กันให้เจ้าเมืองซุยฟังทุกประการ แล้วว่าเจ้าเมืองฌ้อนั้นมีทแกล้วทหารแต่ล้วนแก่ชรา ข้าพเจ้าจึงทำสัตย์ด้วยหวังจะให้หิมถองเจ้าเมืองฌ้อไว้ใจ บัดนี้หิมถองเพิ่งกลับไป ข้าพเจ้าขอกองทัพตามไปตีตัดเอาทหารหิมถองมาสักกึ่งหนึ่งให้หิมถองรู้จักฝีมือเราไว้ ภายหน้าไปหิมถองจะได้เกรงท่าน
เจ้าเมืองซุยได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้จัดแจงทหารจะยกตามตีทัพหิมถอง กุยเหลียงจึงว่าเมืองฌ้อนั้นทแกล้วทหารล้วนฝีมือกล้าแข็ง ซึ่งเสียวซูว่ามีแต่ทหารแก่ชรานั้นข้าพเจ้าเห็นจะเป็นกลอุบายหิมถอง ถ้าท่านยกตามไปก็จะเสียทีเป็นมั่นคง เจ้าเมืองซุยได้ฟังกุยเหลียงทัดทานดังนั้นก็คิดรวนเรเป็นสองใจ จึงให้โหรหาฤกษ์ก็หาฤกษ์มิได้ เจ้าเมืองซุยก็มิได้ให้ยกทัพไปตามหิมถอง
ฝ่ายหิมถองค่อยเดินทัพมา คอยทีจะให้ทัพเมืองซุยตามตีเป็นหลายเพลาแล้ว ก็หาเห็นกองทัพเมืองซุยตามมาไม่ จึงปรึกษาเต๋าเป๊กปี่ว่า การที่คิดไว้เห็นจะไม่สมคะเนแล้ว เต๋าเป๊กปี่จึงว่า ดังนั้นท่านจงถอยไปตั้งอยู่ตำบลฉิมลก จึงให้หนังสือไปนัดบรรดาหัวเมืองที่เป็นไมตรีกับท่านมาให้พร้อมกัน ณ ตำบลฉิมลก ถ้าเมืองซุยไม่ไปก็เห็นว่าเสียสัตย์ต่อเรา เราจึงยกกลับมาตีเอาเมืองซุยให้จงได้
หิมถองก็เห็นชอบด้วย จึงให้ถอยทัพมาตั้งอยู่ตำบลฉิมลกแล้วมีหนังสือไปนัดหัวเมืองบรรดาเป็นไมตรีกันคือเมืองบาหนึ่ง เมืองหยกหนึ่ง เมืองคะบดหนึ่ง เมืองเตงหนึ่ง เมืองแหหนึ่ง เมืองกาหนึ่ง เมืองโลหนึ่ง เมืองอุนหนึ่ง เมืองยี่หนึ่ง เมืองอึงหนึ่ง เมืองจิ้นหนึ่ง เมืองกังหนึ่ง เป็นสิบสามหัวเมืองด้วยกันทั้งเมืองซุย บรรดาหัวเมืองทั้งปวงแจ้งกำหนดนัดหิมถองก็มาพร้อมกัน แต่เมืองซุยกับเมืองอึงหามาตามกำหนดไม่ หิมถองให้เอียมเจียมคุมทหารพันหนึ่งยกไปตีเมืองอึง เจ้าเมืองอึงรู้ออกมาอ่อนน้อมรับผิด เอียมเจียมก็กลับมาแจ้งความกับหิมถองทุกประการ หิมถองก็มีความยินดีจึงปรึกษากับเต๋าเป๊กปี่ว่าเจ้าเมืองซุยเสียสัตย์ต่อเราแล้วจำจะยกไปกำจัดเสีย เต๋าเป๊กปี่ก็เห็นชอบด้วย หิมถองก็จัดทหารพร้อมแล้วก็ยกทหารไปเมืองซุยตั้งมั่นตำบลฮันต๋งทางประมาณห้าสิบเส้น
เจ้าเมืองซุยแจ้งว่าหิมถองยกมาจึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า หิมถองยกมาครั้งนี้เราคิดจะสู้รบประการใด กุยเหลียงจึงว่า จะคิดสู้รบเอาชัยชนะนั้นยากนัก ขอท่านจงแต่งให้ผู้มีสติปัญญาออกไปอ่อนน้อมว่ากล่าวเกลี่ยไกล่เสียเมืองเราจึงจะมีสุข เสียวซูจึงว่ากับเจ้าเมืองซุยว่า ท่านจะเกรงอะไรกับหิมถอง ครั้งนี้หิมถองจะเอาม้าและอาวุธมาเป็นของกำนัลเรา ขอท่านรีบเกณฑ์กองทัพให้พร้อมแต่ในเวลานี้เถิด ด้วยข้าพเจ้าเห็นว่าหิมถองแรกยกทัพมาถึงม้าและคนกำลังอิดโรย เรายกทัพออกโจมตีก็จะได้ชัยชนะโดยง่าย
เจ้าเมืองซุยก็เห็นด้วย จึงจัดทัพให้เสียวซูเป็นปีกซ้าย กุยเหลียงเป็นปีกขวา เจ้าเมืองซุยเป็นทัพหลวง รีบยกทหารออกจากเมือง ครั้นไปถึงเขาลิมซัว ใกล้ค่ายหิมถองประมาณสิบสี่เส้น เจ้าเมืองซุยก็ให้ตั้งมั่นอยู่แล้วปรึกษาเสียวซูกุยเหลียงว่า ทัพเมืองฌ้อตั้งอยู่สามค่าย เราจะเข้าตีค่ายไหนก่อน กุยเหลียงจึงว่าจำจะตีค่ายปีกซ้ายก่อน ถ้าปีกซ้ายแตกแล้วค่ายกลางกับปีกขวาเห็นจะย่อท้อลงเห็นจะได้ชัยชนะ
เสียวซูจึงว่า ซึ่งจะเข้าตีค่ายปีกซ้ายเหมือนคำกุยเหลียงว่านั้นเห็นเจ้าเมืองฌ้อจะหัวเราะเยาะเล่นว่าหลีกค่ายแม่ทัพเสีย ข้าพเจ้าคิดว่าเข้าตีเอาค่ายกลางทีเดียว ถ้าค่ายกลางแตกแล้วปีกซ้ายปีกขวาก็จะพลอยแตกเอง เจ้าเมืองซุยก็เห็นด้วยจึงยกทหารตรงเข้าตีค่ายกลาง
หิมถองก็ยกทหารออกสู้รบต้านทานไว้ แล้วโบกธงให้ปีกซ้ายปีกขวาตีกระหนาบล้อมกองทัพเมืองซุยเข้ามา เตาต้นทหารหิมถองขับม้ารำง้าวเข้ารบกับเสียวซูได้สิบเพลง เตาต้นเอาง้าวฟันเสียวซูตกม้าตายแล้ว เตาต้นขับม้าพาทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองซุยตายเป็นอันมาก กุยเหลียงต้านทานมิได้ก็พาเจ้าเมืองซุยหักออกจากที่ล้อมหนีไป หิมถองก็ขับม้าพาทหารไล่ติดตาม ฆ่าฟันทหารเมืองซุยตายลงประมาณส่วนหนึ่ง เจ้าเมืองซุยเห็นจะหนีมิทัน โจนลงจากเกวียนวิ่งหนีปนไปกับทหารเลว หิมถองก็ให้เก็บเอาเกวียนและม้า และเครื่องสาตราวุธได้เป็นอันมากแล้วก็พาทหารถอยออกมาค่าย
เจ้าเมืองซุยครั้นกลับมาถึงเมือง จึงว่ากับกุยเหลียงว่า เราเสียทีครั้งนี้เพราะไม่ฟังคำท่าน แล้วถามว่าเสียวซูอยู่ไหนเล่า ทหารเสียวซูก็บอกว่าเสียวซูตายเสียในที่รบแล้ว เจ้าเมืองซุยก็ทอดใจใหญ่ กุยเหลียงเห็นดังนั้นจึงว่า ท่านเสียดายมันไย ซึ่งเสียทหารทั้งนี้มิใช่ความคิดเสียวซูหรือ เจ้าเมืองซุยก็เห็นด้วยจึงว่าราชการทั้งปวงเราให้เป็นสิทธิ์แก่ท่านผู้เดียว
กุยเหลียงจึงว่า ถ้าท่านจะเชื่อถือข้าพเจ้าก็แล้ว จงแต่งผู้มีสติปัญญาออกไปอ่อนน้อมแก่เจ้าเมืองฌ้อเสียโดยเร็วเถิด ถ้าช้าอยู่เห็นกองทัพเมืองฌ้อจะถึงเชิงกำแพง ราษฎรจะได้ความเดือดร้อนยิ่งนัก เจ้าเมืองซุยจึงว่า ครั้งนี้ท่านจงไปเองเถิดราษฎรจะได้พ้นอันตราย เจ้าเมืองซุยก็จัดแจงเครื่องบรรณาการให้กุยเหลียงรีบไปค่ายเจ้าเมืองฌ้อ ครั้นไปถึงจึงบอกนายประตูว่า เราชื่อกุยเหลียง เจ้าเมืองซุยให้คุมของมาคำนับเจ้าเมืองฌ้อ ทหารก็เข้าไปแจ้งความแก่หิมถอง หิมถองก็ให้กุยเหลียงเข้ามา
กุยเหลียงคำนับหิมถองแล้วว่า เจ้าเมืองซุยให้ข้าพเจ้าเอาสิ่งของทั้งนี้มาคำนับท่าน ด้วยข้อผิดมิได้ไปตามกำหนด หิมถองได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า นายท่านเสียสัตย์แล้วครั้นสู้รบเราไม่ได้สิกลับมาขอโทษ เมื่อแรกยกมานั้นเป็นไรมิออกมาอ่อนน้อมโดยดีเล่า นี่เราได้ทำเกินไปแล้วจะทำให้สำเร็จ
กุยเหลียงจึงว่า เมื่อแรกท่านยกมาถึงแดนเมืองซุยนั้น เจ้าเมืองซุยนายข้าพเจ้าก็จัดแจงเครื่องบรรณาการจะออกมาอ่อนน้อมต่อท่าน เสียวซูขุนนางที่ปรึกษาทัดทานไว้ แล้วอาสายกกองทัพออกมาต่อสู้ท่าน เมื่อนายข้าพเจ้าเสียทีกลับเข้าไปถึงเมืองนั้น ให้หาตัวเสียวซูจะตัดเอาศีรษะมาคำนับท่าน พอแจ้งว่าเสียวซูตายแล้วก็มีความยินดีจึงให้ข้าพเจ้าออกมาคำนับท่าน จงกรุณาแก่เจ้าเมืองซุยเถิด บรรดาหัวเมืองที่ขึ้นกับเมืองซุยนั้นจะมอบให้เป็นสิทธิ์แก่ท่านสิ้น
เต๋าเป๊กปี่ที่ปรึกษาหิมถองจึงว่า ซึ่งเสียวซูตายเสียนั้นเป็นบุญของเจ้าเมืองซุยที่จะพ้นความฉิบหาย แล้วว่ากับหิมถองว่า ท่านจงงดโทษเจ้าเมืองซุยสักครั้งหนึ่งเถิด หิมถองก็เห็นด้วย จึงว่ากับกุยเหลียงว่า เราจะยกโทษนายท่านเสียสักครั้งหนึ่ง สืบไปเมื่อหน้าอย่าให้นายท่านเชื่อคำยุยงอย่างนี้ กุยเหลียงมีความยินดีนัก คำนับหิมถองกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองซุยทุกประการ เจ้าเมืองซุยก็มีความยินดีนัก
ฝ่ายหิมถองครั้นกุยเหลียงไปแล้ว ก็เลิกทัพกลับมาเมืองฌ้อ จึงให้หาวันฤกษ์ดี หิมถองก็ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า ชื่อฌ้อบู๊อ๋อง เมืองซุยและในที่ตำบลหันซุยก็ไปขึ้นแก่เมืองฌ้อสิ้น ฌ้อบู๊อ๋องจึงให้หิมจ่อแซ่เดียวกันไปเป็นเจ้าเมืองเท้ง
ฝ่ายหงอเสงขณะเมื่อมีชัยชนะพระเจ้าฮวนอ๋องครั้งนั้นมีใจกำเริบนัก ให้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารทั้งปวงตามความชอบในการศึก และก๋งจูหงวนนั้น หงอเสงสรรเสริญความชอบมากกว่าทหารทั้งปวงตั้งให้เป็นเจ้าเมืองลกอีบ
แล้วเจ้าพนักงานอ่านชื่อจ๊กเยียมขึ้น หงอเสงได้ยินชื่อจ๊กเยียมก็ถอนใจใหญ่ แล้วเอามือลูบหนวดนิ่งตะลึงอยู่ จ๊กเยียมเห็นดังนั้นจึงเข้ามาคำนับหงอเสงแล้วว่า การศึกครั้งนี้ความชอบของข้าพเจ้ามากกว่าทหารทั้งปวงอีก เหตุไรท่านจึงไม่ปูนบำเหน็จข้าพเจ้าเล่า
หงอเสงจึงว่า เราทำการรบพุ่งต้านทานทัพหลวงนี้ เป็นแต่จะป้องกันชีวิตและบุตรภรรยาทั้งปวง ใช่จะหมายเอาสมบัตินั้นหามิได้ ตัวท่านก็เป็นแต่ทหาร พระเจ้าฮวนอ๋องเป็นกษัตริย์ หาคู่ควรจะทำอันตรายไม่ ครั้นจะปูนบำเหน็จท่านบัดนี้ คนทั้งแผ่นดินก็จะติเตียนเราว่าหามีความกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดินไม่ จ๊กเยียมได้ฟังดังนั้นก็เสียใจนักคำนับลาหงอเสงกลับมาบ้าน อยู่ประมาณสามวันก็เป็นฝีดาษตาย หงอเสงก็ให้แต่งการฝังศพตามตำแหน่งที่นายทหารเอก แล้วเอาบุตรภรรยามาปูนบำเหน็จเป็นอันมาก ครั้น ณ เดือนสี่ข้างขึ้น หงอเสงป่วยด้วยโรคชรานั้นหนักขึ้นทุกวัน จึงให้ชัวจกเข้าไปข้างในแล้วว่า เรานี้เห็นจะไม่รอดแล้ว และบุตรมีถึงสี่คน เห็นจะเอาอาการได้อยู่สามคน ก๋งจูฮุด ก๋งจูคุด ก๋งจูหมี เราคิดว่าจะให้ก๋งจูคุดเป็นเจ้าเมืองแทนเรา
ชัวจกจึงว่า ก๋งจูฮุดมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ทั้งฝีมือรบพุ่งก็เข้มแข็งควรที่จะแทนท่านได้ ซึ่งจะให้บุตรผู้น้อยขึ้นเป็นเจ้าเมืองก่อนนั้นข้าพเจ้าไม่เต็มใจ หงอเสงได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วว่า บ้านเมืองเราจะเกิดอันตรายแล้ว พอโรคกำเริบหนักขึ้นมาหงอเสงก็ขาดใจตาย ชัวจกกับขุนนางทั้งปวงก็แต่งการฝังศพตามตำแหน่งเจ้าเมืองแล้วยกก๋งจูฮุดขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตง
ก๋งจูคุดก็พานางยงเกียดผู้มารดาหนีไปเมืองซอง เล่าความซึ่งชัวจกตั้งก๋งจูฮุดเป็นเจ้าเมืองเตงนั้นให้เจ้าเมืองซองฟังทุกประการ อีปีนเจ้าเมืองซองว่าเราจะยกไปกำจัดก๋งจูฮุดเสียเอาสมบัติบิดาให้กับเจ้า ขณะนั้นพอนายประตูมาบอกว่า ชัวจกขุนนางเมืองเตงคุมเครื่องบรรณาการมาคำนับท่าน อีปีนได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงว่ากับก๋งจูคุดว่า เมืองเตงอยู่ในเงื้อมมือเราแล้ว หลานอย่าวิตกเลย แล้วอีปีนสั่งให้พาชัวจกเข้ามาที่ออกขุนนาง
ชัวจกเข้าไปคำนับแล้วว่า ก๋งจูฮุดซึ่งเป็นเตงจงก๋งเจ้าเมืองเตงให้คุมเครื่องบรรณาการมาคำนับท่าน อีปีนก็มิได้ว่าประการใดสั่งทหารให้เอาตัวชัวจกไปจำไว้ ชัวจกก็ตกใจนักด้วยมิได้รู้ตัวว่าผิด อยู่มาประมาณสามวัน ห่อต๊กจึงไปเยี่ยมหวังจะพูดจาดูชั้นเชิงชัวจก ชัวจกเห็นห่อต๊กมาก็ดีใจคำนับแล้วถามว่า ข้าพเจ้ามีความผิดสิ่งไรท่านจงกรุณาบอกข้าพเจ้าให้แจ้งด้วย
ห่อต๊กจึงว่า ก๋งจูคุดเป็นหลานเจ้าเมืองซอง ท่านก็รู้อยู่แล้วทำไมจึงว่าไม่รู้โทษตัวเล่า บัดนี้ก๋งจูคุดมากล่าวโทษว่าท่านยกเมืองเตงให้ก๋งจูฮุด หาทำตามหงอเสงสั่งไม่ เจ้าเมืองซองจึงเอาตัวท่านมาจำไว้ ชัวจกจึงว่า เมื่อหงอเสงจะตายนั้นสั่งข้าพเจ้าไว้ให้ก๋งจูฮุดเป็นเจ้าเมืองเตง ใช่ข้าพเจ้าจะทำตามอำเภอใจนั้นหามิได้ ห่อต๊กจึงว่า ข้อซึ่งหงอเสงสั่งท่านนั้นท่านเข้าใจว่าไม่มีผู้ใดได้ยินหรือ อันข้าพเจ้ามาเยี่ยมท่านนี้ หวังจะเตือนสติท่าน ถ้าท่านคิดกำจัดก๋งจูฮุดเสีย เอาก๋งจูคุดขึ้นเป็นเจ้าเมืองได้ท่านจึงจะพ้นโทษ ชัวจกจึงว่า ข้าพเจ้าจะทำดังท่านว่านี้ก็เหมือนหากตัญญูไม่ ห่อต๊กได้ฟังดังนั้นก็ห้วเราะแล้วว่า ก๋งจูคุดนี้มิใช่บุตรหงอเสงหรือ อันพี่น้องชิงสมบัติกันก็ย่อมมีมาแต่ก่อนเป็นอันมาก เมื่อท่านถือกตัญญูทำมิได้เช่นข้าพเจ้าก็ตามเถิด แต่ได้ว่าก็มาถึงนี่แล้วจะช่วยบอกท่านให้รู้ตัว ด้วยได้รู้จักกันมาแต่ก่อน อนึ่งได้ยินเจ้าเมืองซองสั่งให้เกณฑ์ทัพ จะให้ก๋งจูคุดกับลำจงเตียบาลยกไปตีเมืองเตง และเมื่อใดได้ฤกษ์ดีจึงจะยกทัพ เมื่อจะไปนั้นจะตัดศีรษะท่านเซ่นธงสำหรับทัพเป็นฤกษ์ ห่อต๊กบอกแล้วก็ทำเป็นคำนับจะลาไป
ชัวจกก็ตกใจนักจึงยุดชายเสื้อห่อต๊กไว้แล้วจึงว่า ท่านอย่าเพ่อไปก่อน จงช่วยว่ากับเจ้าเมืองซองด้วยเถิด การซึ่งท่านว่านั้นข้าพเจ้าจะทำตามแล้ว ห่อต๊กจึงว่า ซึ่งเรามาว่าทั้งนี้ใช่ว่าเจ้าเมืองซองใช้มาหามิได้ เป็นแต่มาเยี่ยมเยียนท่านกับได้ยินความมาก็เล่าให้ท่านฟัง ครั้นเราจะเอาความที่ท่านว่านี้ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองซอง ถ้าภายหลังท่านกลับกลายไปประการใดข้าพเจ้าก็จะพลอยได้ผิดด้วยหาต้องการไม่ ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้าไปแจ้งแก่นายข้าพเจ้า ก็ให้เห็นความจริงก่อนเถิด ชัวจกก็สาบานตัวให้ห่อต๊กฟัง ห่อต๊กก็มีความยินดี จึงคำนับลาชัวจกกลับไปหาเจ้าเมืองซองเอาความซึ่งได้พูดกับชัวจก ชัวจกรับกำจัดก๋งจูฮุดเสีย จะตั้งก๋งจูคุดเป็นเจ้าเมืองเตงนั้นเล่าให้เจ้าเมืองซองฟังทุกประการ
อีปีนเจ้าเมืองซองก็มีความยินดี จึงว่ากับก๋งจูคุดว่า ชัวจกรับธุระแล้ว การที่ได้เมืองเตงครั้งนี้เพราะความคิดเรา เราจะเอาหัวเมืองขึ้นสามหัวเมืองกับทองร้อยชั่งกับถ้วยหยกห้าสิบห้าคู่ ข้าวสาลีสามร้อยเกวียนเป็นของคำนับเรา ก๋งจูคุดก็รับให้อีปีน อีปีนจึงให้ไปถอดเอาตัวชัวจกเข้ามาแล้วว่า ท่านจะรับจัดแจงให้ก๋งจูคุดเป็นเจ้าเมืองเตงนั้นเราขอบใจนัก และก๋งจูคุดจะให้หัวเมืองและสิ่งของกับเรา ท่านเป็นผู้ใหญ่อยู่เมืองเตง จงเขียนหนังสือสัญญาไว้ให้เราด้วย ชัวจกก็เขียนหนังสือสัญญาให้ตามคำเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็ให้ก๋งจูคุดกับชัวจกกลับไปเมืองเตง ให้ยงกิวผู้บุตรไปช่วยว่าราชการ ณ เมืองเตงด้วย ก๋งจูคุดก็ลามา ครั้นถึงเมืองเตงชัวจกก็เอาก๋งจูคุดกับยงกิวซ่อนไว้ในตึก ชัวจกก็ทำเป็นป่วยเสียหาเข้าไปคำนับไม่
ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงแจ้งว่าชัวจกกลับมาจากเมืองซองแล้วป่วยอยู่ ต่างคนก็ไปเยี่ยมชัวจก ณ เรือน ให้คนใช้ชัวจกเข้าไปแจ้งแก่ชัวจกที่ข้างใน ชัวจกแจ้งดังนั้นจึงให้ทหารคนสนิทมาพร้อมแล้ว ให้แต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่ทุกคน ชัวจกก็ถือกระบี่สำหรับมือพาทหารออกมาที่รับแขก ขุนนางทั้งปวงเห็นชัวจกทำอาการประหลาดต่างคิดสงสัยนักจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านป่วยพากันมาเยี่ยม บัดนี้เห็นเป็นปกติอยู่เหตุไรท่านจึงไม่เข้าไปคำนับก๋งจูฮุดเล่า
ชัวจกจึงว่า เราป่วยด้วยราชการแผ่นดินดอก ท่านทั้งปวงหารู้ไม่หรือ บัดนี้อีปีนเจ้าเมืองซองจะให้ลำจงเตียบาลเป็นแม่ทัพมาตีเมืองเตง เราเห็นว่าที่จะสู้รบทัพเมืองซองด้วยทแกล้วทหารนั้นเหลือกำลังนักจะพาบุตรภรรยามาตายสิ้น ขุนนางทั้งปวงมิได้แจ้งอุบายชัวจกก็ตกใจนัก จึงว่าบ้านเมืองจะเกิดศึกดังนั้น ท่านจะคิดผ่อนผันประการใด ชัวจกจึงว่า เราเห็นจะเอาบุตรภรรยารอดได้นั้นอย่างเดียว ถอดก๋งจูฮุดออกจากเมืองเตง ยกก๋งจูคุดขึ้นแทน ทัพเมืองซองก็จะถอยไป ด้วยก๋งจูคุดเป็นหลานเจ้าเมืองซอง ท่านทั้งปวงก็รู้อยู่ด้วยกันสิ้น แต่ผู้ใดจะเห็นด้วยเราบ้าง ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนนิ่งตะลึงอยู่
โกกีนีจึงว่า ซึ่งท่านคิดนี้ควรนัก โกกีนีก็ยืนขึ้นถอดกระบี่ออกแล้วประกาศว่า ผู้ใดมิยอมตามคำชัวจกเราจะตัดศีรษะเสีย ขุนนางทั้งปวงกลัวนักต่างคนว่าต้องคำกันว่าการทั้งนี้สุดแท้แต่ชัวจก ชัวจกก็ให้เชิญก๋งจูคุดออกมาจากในตึกให้นั่งที่สมควร แล้วชัวจกจึงคุกเข่าลงคำนับ ขุนนางทั้งปวงก็คำนับพร้อมกัน ชัวจกจึงแต่งหนังสือแจ้งความซึ่งตั้งก๋งจูคุดเป็นเจ้าเมืองเตงนั้น ให้ขุนนางถือไปให้ก๋งจูฮุด ก๋งจูฮุดแจ้งดังนั้นก็ตกใจ คิดว่าซึ่งจะสู้รบก๋งจูคุดครั้งนี้เห็นจะไม่ได้ ด้วยก๋งจูคุดได้เจ้าเมืองซองเป็นกำลัง แต่แรกเราคิดผิดเสียเอง ถ้ายอมเป็นเขยเจ้าเมืองเจ๋แล้ว ที่ไหนก๋งจูคุดจะยํ่ายีได้ ก๋งจูฮุดคิดแล้วก็ไปที่ข้างใน พาภรรยาและบ่าวของตัวรีบหนีไปอยู่กับพี่น้องข้างบิดา ณ เมืองโอย
ชัวจกก็เชิญก๋งจูคุดมาที่ออกขุนนาง มอบตราสำหรับที่เจ้าเมืองเตงให้ก๋งจูคุด ก๋งจูคุดก็ตั้งชัวจกเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการ ชัวจกยกบุตรีหญิงให้เป็นภรรยายงกิวบุตรเจ้าเมืองซอง แล้วตั้งยงกิวเป็นขุนนางในเมืองเตง ก๋งจูคุดครั้นได้เป็นเจ้าเมืองเตงแล้ว จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการไปถึงอีปีนเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็มีความยินดี ครั้นขึ้นปีใหม่ อีปีนมิได้เห็นเจ้าเมืองเตงเอาของมาให้ตามสัญญา อีปีนจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า เจ้าเมืองซองอวยพรถึงก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตง เราแจ้งว่าท่านได้เป็นเจ้าเมืองโดยสะดวกเรายินดีนัก ด้วยสมเหมือนความคิดเรา แต่ค่อยคิดอ่านอย่าให้ผิดกับถ้อยคำที่มีหนังสือไว้ แล้วให้คนใช้รีบถือไปให้ก๋งจูคุด ณ เมืองเตง
ก๋งจูคุดรับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วจึงส่งให้ชัวจก ชัวจกรับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วจึงว่า หัวเมืองเราเหล่านี้ขึ้นแก่เมืองเตงมาช้านานหลายชั่วเจ้าเมืองเตง มาแต่ครั้งปู่ย่าและบิดาท่าน บัดนี้ท่านได้เป็นเจ้าเมือง และจะเอาหัวเมืองทั้งสามตำบลไปให้ขึ้นแก่เมืองซองเสียนั้น บรรดาหัวเมืองใหญ่ทั้งปวงจะหัวเราะเยาะท่านว่ารักษาของบิดาไว้ไม่ได้ ประการหนึ่งหัวเมืองที่ยังอยู่แก่เราก็เห็นว่าท่านอยู่ในอำนาจเจ้าเมืองซอง นานไปก็จะเอาใจออกห่างไปขึ้นแก่เมืองซองเสียสิ้น ข้าพเจ้าคิดว่าขอท่านจงจัดทองและถ้วยหยกส่งไปให้บ้าง ฟังท่วงทีดูสักครั้งหนึ่งก่อน
ก๋งจูคุดก็เห็นด้วย จึงให้จัดถ้วยหยกอย่างดีห้าสิบคู่กับทองสิบชั่งแล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าก๋งจูคุดหลานท่านขอคำนับมายังซวนก๋งเจ้าเมืองซอง ด้วยข้าพเจ้าได้สมบัติและบ้านเมืองของบิดาข้าพเจ้าครั้งนี้ก็เพราะบารมีท่าน ใช่จะลืมคุณลืมคำสัญญาเสียนั้นหามิได้ แต่บัดนี้ขุนนางและราษฎรในเมืองเตงและหัวเมืองขึ้นทั้งหมดยังไม่ปกติ ครั้นจะด่วนแบ่งหัวเมืองไปให้ท่านราษฎรจะระส่ำระสายนัก ข้าพเจ้าจึงจัดได้แต่สิ่งของทั้งนี้ส่งมาคำนับท่านก่อน ถ้าข้าพเจ้าจัดแจงบ้านเมืองราบคาบแล้ว จึงจะให้สิ่งของทั้งปวงตามสัญญามาให้ท่านต่อครั้งหลัง ครั้นแต่งหนังสือแล้วจึงมอบทองกับหยกให้ผู้ถือหนังสือมานั้นกลับไปให้เจ้าเมืองซอง
อีปีนเจ้าเมืองซองเห็นสิ่งของและแจ้งข้อความในหนังสือดังนั้นก็โกรธ จึงใช้ให้คนกลับไปว่ากับก๋งจูคุดว่า เมื่อหัวเมืองและสิ่งของมิได้ครบตามสัญญาแล้ว ก็ให้ชัวจกมาคิดกับเราเถิด คนใช้ก็รีบมาแจ้งแก่ก๋งจูคุด ก๋งจูคุดจึงว่าท่านกลับไปก่อนเถิด เราจะปรึกษาชัวจกดูก่อน คนใช้เจ้าเมืองซองก็กลับไป
ก๋งจูคุดจึงหาชัวจกมาปรึกษาว่า เจ้าเมืองซองจะให้ท่านไปนั้นเห็นจะคิดทำประการใด ชัวจกจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองซองให้ข้าพเจ้าไปครั้งนี้หมายจะยึดตัวไว้ หวังจะให้ท่านเอาหัวเมืองและสิ่งของไปถ่ายตัวข้าพเจ้า ก๋งจูคุดจึงว่า เราก็เห็นอย่างท่านว่า แต่เราจะคิดประการใดจึงจะตัดขาด อย่าให้เจ้าเมืองซองทวงหัวเมืองทั้งสามตำบลได้ ชัวจกจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองซองมีคุณกับท่านแต่เพียงนี้ หาควรจะเอาของตอบแทนไม่ ด้วยตัวท่านก็เป็นหลานสนิท ประการหนึ่งบิดาท่านก็มีคุณแก่เมืองซองมาแต่ก่อนเป็นอันมาก ก๋งจูคุดจึงถามชัวจกว่า บิดาเรามีคุณกับเจ้าเมืองซองเป็นอย่างไรแต่ครั้งไรท่านจงเล่าให้เราฟัง
ชัวจกจึงบอกว่า เมื่อครั้งบกก๋งบิดาอีปีนตายนั้น ซ่วนก๋งลุงอีปีนได้เป็นเจ้าเมืองซอง อีปีนหนีมาอยู่เมืองเตง บิดาท่านทำนุบำรุงอีปีนมิให้อนาทร ครั้นห่อต๊กฆ่าซ่วนก๋งเสีย บิดาท่านจึงจัดแจงส่งอีปีนไปเป็นเจ้าเมืองซอง อีปีนได้ให้เซียงอี้ แปลว่าหยกทองของวิเศษมากับบิดาท่านแต่สิ่งเดียว ข้าพเจ้าคิดจะเอาเซียงอี้คืนไปให้อีปีน อีปีนจะได้คิดถึงคุณบิดาท่านที่มีไว้กับอีปีนแต่ก่อนบ้าง แต่ซึ่งจะเอาเซียงอี้ไปให้อีปีนนั้น จึงจะให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเจ๋เอาไปให้ด้วยเจ้าเมืองทั้งสองเป็นไมตรีกันมากับบิดาท่าน จะให้ช่วยว่ากล่าวอีปีนอย่าให้ทวงเอาหัวเมืองทั้งสามตำบลแก่ท่าน และที่บิดาท่านมีคุณกับอีปีนไว้นั้นเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งอยู่จะได้คิดละอายใจ
ก๋งจูคุดได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่า บิดาเรามีคุณกับอีปีนมากกว่าอีปีนมีคุณกับเราอีก ไม่ควรเลยที่จะมาเร่งรัดเอาสิ่งของและหัวเมืองแก่เราผู้หลานให้ได้ความอัปยศ แล้วก๋งจูคุดแต่งหนังสือสองฉบับใจความต้องกัน ให้ซกตำถือไปเมืองเจ๋ฉบับหนึ่ง ให้ยงกิวถือหนังสือกับเซียงอี้ทั้งข้าวสาลีและทองไปเมืองฬ่อ ยงกิวครั้นไปถึงเมืองฬ่อเอาหนังสือกับสิ่งของไปให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตง คำนับมาถึงฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ด้วยข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านกับบิดาข้าพเจ้าเป็นไมตรีกันมาแต่ก่อน และเมื่อครั้งบิดาข้าพเจ้าตาย ต้องไปพึ่งเมืองซองจึงได้เป็นเจ้าเมืองเตง บุญคุณของเจ้าเมืองซองก็อยู่กับข้าพเจ้าเป็นอันมาก และเจ้าเมืองซองจะทวงเอาหยกกับหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเตงสามหัวเมือง ทองหยกนั้นข้าพเจ้าได้จัดแจงส่งไปให้บ้างแล้ว และบัดนี้เจ้าเมืองซองจะเร่งรัดเอาเมืองขึ้นแก่ข้าพเจ้าให้จงได้ ครั้นข้าพเจ้าจะแบ่งหัวเมืองทั้งสามให้ไปขึ้นกับเมืองซองเล่า ตัวข้าพเจ้าพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองใหม่ราษฎรยังไม่ปกติ ข้าพเจ้าให้ไปเรียกเอาส่วยสามหัวเมืองมาจัดซื้อข้าวแลทอง อันเซียงอี้เป็นของวิเศษสำหรับเมืองซองที่อีปีนเจ้าเมืองซองให้มากับบิดาข้าพเจ้านั้น ส่งมาให้แก่ท่าน ท่านจงเห็นแก่ไมตรีซึ่งมีมากับบิดาข้าพเจ้าแต่ก่อน ช่วยเอาของทั้งนี้ให้แก่เจ้าเมืองซองแทนสามหัวเมือง แล้วท่านจงช่วยว่ากล่าวเจ้าเมืองซองให้คิดถึงคุณบิดาข้าพเจ้าด้วย
ฬ่อจงก๋งดูหนังสือแล้วก็หัวเราะ จึงว่าแก่ยงกิวว่า ก๋งจูคุดนายท่านจะยืมปากให้เราลำเลิกเจ้าเมืองซองหรือ ท่านจงไปแจ้งแก่ก๋งจูคุดเมืองเตงว่า ทุกวันนี้เรายังคิดถึงหงอเสงบิดาก๋งจูคุดอยู่มิขาด ถ้าก๋งจูคุดมีธุระสิ่งไรก็บอกมาให้แจ้งเถิด เราจะช่วยตามสติกำลัง และซึ่งธุระที่เกี่ยวข้องกันกับเมืองซองนี้เราจะช่วยว่ากล่าว อย่าให้ก๋งจูคุดวิตกเลย ยงกิวก็คำนับลากลับมาแจ้งแก่ก๋งจูคุดตามคำเจ้าเมืองฬ่อสั่งมาทุกประการ ก๋งจูคุดก็มีความยินดี
ฝ่ายซกตำซึ่งถือหนังสือก๋งจูคุดไปถึงเมืองเจ๋นั้น ครั้นถึงก็เอาหนังสือเข้าไปให้เจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งดูหนังสือแจ้งว่าก๋งจูคุดเป็นเจ้าเมืองเตงก็โกรธจึงถามผู้ถือหนังสือว่า เดิมสิเราแจ้งว่าก๋งจูฮุดเป็นเจ้าเมืองเตงแล้วเหตุผลประการใดก๋งจูคุดถึงขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตงเล่า บัดนี้ก๋งจูฮุดไปอยู่แห่งใด ซกตำก็เล่าความซึ่งก๋งจูคุดได้เป็นเจ้าเมืองเตงแล้ว ก๋งจูฮุดหนีไปอยู่เมืองโอยนั้นให้เจ๋ฮูก๋งฟังทุกประการ
เจ๋ฮูก๋งจึงว่า ก๋งจูฮุดนั้นทำความชอบไว้กับเราครั้งศึกไตเหลียง เราคิดจะสนองคุณก๋งจูฮุดอยู่ และซึ่งก๋งจูคุดเป็นศัตรูก๋งจูฮุดนั้นเหมือนเป็นศัตรูเรา จะให้เราไปช่วยว่าเจ้าเมืองซองนั้นป่วยการปากหาต้องการไม่ เราจะไปกำจัดก๋งจูคุดเสีย คืนเอาสมบัติเมืองเตงให้ก๋งจูฮุดจงได้ ซกตำเห็นเจ๋ฮูก๋งพูดจาตัดรอนดังนั้นก็คำนับลากลับมาเมืองเตงแจ้งความแก่ก๋งจูคุดทุกประการ ก๋งจูคุดแจ้งดังนั้นก็น้อยใจเจ้าเมืองเจ๋นัก จึงปรึกษาชัวจกว่า เจ้าเมืองเจ๋ว่าจะยกมาตีเมืองเรานั้น ท่านจะคิดประการใด ชัวจกว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารแล้วจะเกรงอะไรกับสงคราม ก๋งจูคุดมิได้ตอบประการใด
ฝ่ายฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นยงกิวผู้ถือหนังสือเมืองเตงกลับไปแล้ว ก็ให้เอาสิ่งของทั้งปวงของก๋งจูคุดบรรทุกเกวียนไปตำบลฮูเจ๋งปลายแดนเมืองซอง ครั้งนั้นพระเจ้าฮวนอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบปีเป็นเดือนเก้า เจ้าเมืองฬ่อจึงให้คนใช้เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองซองว่าให้เชิญออกมาตำบลฮูเจ๋ง เจ้าเมืองซองแจ้งดังนั้นก็ออกไปหาเจ้าเมืองฬ่อ ถ้อยทีถ้อยคำนับกันแล้ว เจ้าเมืองซองจึงถามเจ้าเมืองฬ่อว่าท่านอุตส่าห์มาถึงตำบลฮูเจ๋ปลายแดนเมืองข้าพเจ้าด้วยกิจธุระประการใด เจ้าเมืองฬ่อว่าเราแจ้งว่าท่านช่วยทำนุบำรุงก๋งจูคุดขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดานั้นเราพลอยยินดีด้วย ก็เหตุไรท่านจะเร่งรัดเอาหัวเมืองขึ้นกับเมืองเตงถึงสามหัวเมืองเล่า
อีปีนได้ฟังก็โกรธก๋งจูคุดนัก จึงว่าแก่เจ้าเมืองฬ่อว่า ก๋งจูคุดนั้นมิได้รู้คุณข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทำนุบำรุงก๋งจูคุดเหมือนแม่ไก่ฟักฟอง ครั้นก๋งจูคุดมีปีกหางบริบูรณ์แล้ว ก็ลืมคำสัญญาไว้กับข้าพเจ้าเสีย เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ก๋งจูคุดได้สัญญาไว้ก็หาให้เสียคำสัญญาไม่ บัดนี้ก็จัดได้ทองและหยกกับข้าวสาลีสองเกวียนวานให้เราเอามาให้แก่ท่าน อีปีนจึงว่าของทั้งนี้ก็ครบตามสัญญาแล้ว แต่สามหัวเมืองนั้นเมื่อไรก๋งจูคุดจะให้เล่า
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังอีปีนว่าดังนั้นจึงคิดว่าอีปีนเป็นคนโลภไม่มีความอาย ครั้นจะพูดจาโดยไมตรีหาต้องไม่ เจ้าเมืองฬ่อคิดแล้วจึงว่า ซึ่งจะเอาสามหัวเมืองมาขึ้นกับเมืองซองนั้นไม่ชอบ ด้วยหัวเมืองทั้งสามนั้นได้ขึ้นแก่เมืองเตงมานานแล้ว บัดนี้ก๋งจูคุดเอาเซียงอี้ของวิเศษมาให้ท่านแทนสามหัวเมือง ท่านอย่าได้ทวงถามก๋งจูคุดต่อไปเลย แล้วเจ้าเมืองฬ่อก็ให้คนใช้เอาเซียงอี้มาวางลงตรงหน้าอีปีน จึงแกล้งถามอีปีนว่า เซียงอี้นี้ท่านจำได้หรือไม่ อีปีนเห็นเซียงอี้ก็อายใจเมินหน้าเสียบอกว่า ของสิ่งนี้ข้าพเจ้าแคลงอยู่
เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า เมื่อท่านจำมิได้แล้วเราจะช่วยชี้แจงให้รู้จัก เซียงอี้นี้เรารู้อยู่ว่าเป็นของสำหรับเมืองซองมาแต่ครั้งปู่บิดาท่าน และเมื่อท่านไปอาศัยเมืองเตง หงอเสงบิดาก๋งจูคุดทำนุบำรุงท่านดุจหนึ่งพี่น้อง ท่านจึงได้รอดชีวิตอยู่จนได้เป็นเจ้าเมืองซอง ท่านรู้จักคุณหงอเสงจึงเอาเซียงอี้นี้ให้หงอเสง อันหงอเสงมีคุณแก่ท่านนั้นเราและหัวเมืองทั้งปวงก็รู้ทั่วทั้งแผ่นดิน ซึ่งเราว่านี้ท่านรำลึกได้บ้างหรือไม่ อีปีนได้ฟังดังนั้นทั้งอายทั้งเกิดโมโหขึ้นจนหน้าแดงหนวดชันขึ้นทุกเส้น แต่มิรู้ที่โต้ตอบเจ้าเมืองฬ่อประการใด พอมีผู้เข้ามาบอกว่าเจ้าเมืองเอียนจะเข้ามาหาท่าน
อีปีนแจ้งดังนั้นก็ให้คนใช้ยกเซียงอี้ไปซ่อนเสีย แล้วให้เชิญเจ้าเมืองเอียนเข้ามา ถ้อยทีถ้อยคำนับกันแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร เจ้าเมืองเอียนจึงว่ากับอีปีนว่า เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋จะยกมาตีเมืองเอียนแต่ลำพัง ข้าพเจ้าเห็นจะต้านทานทัพเมืองเจ๋ไม่ได้ ข้าพเจ้าจึงมาหาท่านหวังจะให้ช่วยว่ากับเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ อย่าให้มาทำอันตรายแก่ข้าพเจ้า อีปีนก็รับว่าท่านอย่าวิตกเลย เรากับเมืองเจ๋พอจะห้ามปรามกันได้อยู่ เจ้าเมืองเอียนก็มีความยินดี จึงคำนับลากลับไปเมือง
ครั้นเจ้าเมืองเอียนกลับไปแล้วอีปีนจึงทำเป็นว่ากังวล ทัพข้าพเจ้ามีอยู่จะลาท่านไปก่อน แล้วก็ลุกขึ้นจะไป เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ท่านกับก๋งจูคุดเป็นอันเสร็จแก่กันแล้ว อย่าได้ไปทวงก๋งจูคุดอีกเลย อีปีนมิได้ตอบประการใด สั่งให้คนใช้ขนสิ่งของทั้งปวงที่เจ้าเมืองฬ่อเอามาให้นั้นบรรทุกเกวียนกลับไปเมืองซอง จึงปรึกษาห่อต๊กว่า ก๋งจูคุดมิได้คิดถึงคุณเราแล้ว ถึงจะตามทวงต่อไปนั้นที่ไหนก๋งจูคุดจะให้ตามสัญญา เราคิดว่าจะไปขอกองทัพเมืองเจ๋มาบรรจบทัพ ยกไปกำจัดก๋งจูคุดเสียจึงจะหายนินทา ห่อต๊กเห็นชอบด้วย อีปีนจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้แก่ก๋งจูยือถือไปเมืองเจ๋กำชับสั่งว่า จงอ้อนวอนให้เจ๋ฮูก๋งยกทัพมาช่วยเราให้จงได้ ก๋งจูยือคำนับลาไป
๑๑
ฝ่ายฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อครั้นมาถึงเมืองจึงคิดว่าเจ้าเมืองซองคนนี้โลภนัก มิได้มีความอาย นานไปจะเที่ยวเบียดเบียนหัวเมืองทั้งปวงให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน จำจะคิดกำจัดเสีย คิดแล้วเจ้าเมืองฬ่อแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ฬ่อจงก๋งอวยพรมาถึงเจ้าเมืองเตง ด้วยให้เราไปช่วยว่ากล่าวเจ้าเมืองซองนั้น เราก็ได้ไปว่ากล่าวชี้แจงความหลังจนสิ้นสุด เห็นจะป่วยการปากเสียเปล่า เหมือนเอานํ้าอันน้อยขึ้นไปเทลงบนยอดเขาใหญ่ ไม่ซาบถึงพื้นดิน ด้วยอีปีนเป็นคนโลภไม่มีความอาย คงจะเอาหัวเมืองแก่ท่านให้จงได้ ถ้าท่านขัดขืนอยู่มิให้หัวเมืองแก่อีปีน ก็เห็นจะยกทัพมาตีเมืองท่านเป็นมั่นคง เราเห็นว่าเมืองเตงกับเมืองซองไหนๆ ก็คงขาดไมตรีกันแล้ว จะละให้อีปีนล่วงมาถึงแดนเมืองเตงหาต้องการไม่ เราคิดว่าจะชิงยกไปตีเอาเมืองซองเสียก่อน ถ้าเจ้าเมืองเตงเห็นด้วยเรา ก็ให้เร่งยกกองทัพมาบรรจบทัพเรา ณ ตำบลฮูเจ๋งปลายแดนเมืองซองเถิด ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็ให้ม้าเร็วรีบถือไปให้ก๋งจูคุด ณ เมืองเตง แล้วเจ้าเมืองฬ่อก็จัดแจงทแกล้วทหารยกมาตั้งคอยท่าทัพเมืองเตงอยู่ตำบลฮูเจ๋ง
ฝ่ายม้าเร็วเจ้าเมืองฬ่อครั้นไปถึงเมืองเตง ก็เอาหนังสือเข้าไปให้ก๋งจูคุด ก๋งจูคุดแจ้งความในหนังสือก็ดีใจนัก จึงเกณฑ์กองทัพพร้อมแล้วก็รีบยกมากับผู้ถือหนังสือ ครั้นถึงตำบลฮูเจ๋ง ก๋งจูคุดเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อก็เล่าความที่ได้ว่ากล่าวกับอีปีนนั้นให้ก๋งจูคุดฟังทุกประการ แล้วเจ้าเมืองฬ่อก็ให้ก๋งจูคุดเป็นทัพหน้ายกล่วงแดนเมืองซองเข้าไปตั้งค่ายมั่นลงใกล้เมืองทางประมาณห้าสิบเส้น
อีปีนเจ้าเมืองซองแจ้งว่าทัพเมืองเตงเมืองฬ่อยกมา จึงปรึกษาขุนนางและทหารทั้งปวงว่า ทัพเมืองเตงเมืองฬ่อบรรจบกันมาตีเมืองเราครั้งนี้ท่านทั้งปวงจะคิดอ่านประการใด ก๋งจูกิวที่ปรึกษาจึงว่า ทหารเมืองเตงนั้นชำนาญในการศึก ทหารในเมืองเราก็เคยขยาดฝีมืออยู่ บัดนี้ก๋งจูคุดได้ทหารเมืองฬ่อมาเป็นกำลัง เห็นเราจะต้านทานมิได้ ขอให้ท่านแต่งผู้มีสติปัญญาออกไปว่ากล่าวไกล่เกลี่ยเสียโดยดี เห็นก๋งจูคุดจะไม่ทำอันตรายแก่ท่าน
ลำจงเตียบาลจึงว่า เกิดเป็นชายชาติทหารเมื่อมีศึกมายังมิทันประคมอาวุธกันเข้า และจะด่วนออกไปอ่อนน้อมนั้นก็เสียทีเรียนเพลงอาวุธ ข้าพเจ้าจะขอออกตีทัพทั้งสองเมืองให้แตกไปจงได้ อีปีนก็เห็นด้วยจึงให้เบ้งเหกเป็นทัพหน้า ลำจงเตียบาลเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าพันเปิดประตูเมืองออกไปตั้งกระบวนทัพอยู่ใกล้ค่ายเมืองเตงทางประมาณสิบห้าเส้น แล้วให้ตีม้าล่อและกลองรบอื้ออึงอยู่
เจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองเตงเห็นดังนั้น ก็ยกทหารออกมาหน้าค่ายเบ้งเหก ทหารเมืองซองเห็นกองทัพยกออกมาก็ขับม้าขึ้นหน้าทหารทั้งปวงแล้วร้องว่า ผู้ใดดีมีฝีมือจงออกมารบกับเรา หงวนหวนทหารเมืองเตงก็ขับม้าฝ่าทหารขึ้นมา แล้วร้องถามว่าท่านชื่อไร เบ้งเหกก็บอกว่าเราชื่อเบ้งเหกเป็นแม่ทัพหน้าลำจงเตียบาล หงวนหวนจึงว่าเราเป็นทหารเอกในเมืองเตง ซึ่งจะรบกับท่านเป็นแต่ทหารรองนั้นเราเสียดายคมอาวุธ ท่านจงไปบอกให้ลำจงเตียบาลมารบกับเราเถิด เบ้งเหกได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำขวานเข้ารบกับหงวนหวนได้สามสิบเพลง เลียงจูกับจินจูทหารเมืองฬ่อ ทันเต๊กทหารเมืองเตง ทั้งสามกลัวหงวนหวนจะเสียทีแก่เบ้งเหกก็ขับม้าเข้าช่วย หงวนหวนรุมรบเบ้งเหกเป็นสามารถ เบ้งเหกเห็นจะสู้ไม่ได้ก็ชักม้าหนี เลียงจูทหารเมืองฬ่อเมืองเตงก็กลุ้มรุมกันจับเบ้งเหกได้มัดพามาไว้ ณ ค่าย ทหารเบ้งเหกก็แตกกระจัดกระจายไปสิ้น
ลำจงเตียบาลแจ้งว่าเสียเบ้งเหกแก่ข้าศึกก็โกรธนัก จึงสั่งลำจงบุผู้บุตรว่า เจ้าจงออกไปรบกับทหารเมืองเตงแล้วทำเป็นเสียทีล่อให้ไล่ทหารเมืองเตงตามไปข้างทิศตะวันออกไปตีตัดหลังเอาชัยชนะให้จงได้ ลำจงบุก็ขึ้นม้าถือทวนคุมทหารขึ้นไปถึงหน้าค่ายเมืองเตงเมืองฬ่อแล้วร้องว่า ผู้ใดจับเบ้งเหกไปได้นั้นจงออกมาสู้กับเรา แล้วขับม้ารำทวนไล่แทงทหารเลวเมืองเตงเข้าไปจนถึงหน้าเกวียนก๋งจูคุด ก๋งจูคุดก็ให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงลำจงบุ ลำจงบุก็พาทหารถอยไปข้างทิศตะวันตก ก๋งจูคุดได้ทีขับทหารรีบตามไป ลำจงเตียบาลเห็นดังนั้นก็ยกทหารออกตีวกหลัง ก๋งจูคุด หงวนหวน ทันเต๊กทหารเมืองเตงก็แยกทหารออกสกัดรบกับลำจงเตียบาลเป็นสามารถ
ขณะนั้นห่อต๊กยืนอยู่บนกำแพงเมืองซอง เห็นศึกได้ทีก็ลงมาจากกำแพงให้เปิดประตูเมืองพาทหารออกไปตีกระหนาบทัพหงวนหวนกับทันเต๊ก เจ้าเมืองฬ่อเห็นดังนั้นก็ตีกระหนาบหลังห่อต๊ก ทหารทั้งสี่ทัพรบพุ่งฆ่าฟันกันตายเป็นอันมาก จนเวลาพลบคํ่าก๋งจูคุดจึงรบแหกออกมาได้พาเจ้าเมืองฬ่อและทหารทั้งปวงกลับมาค่าย ลำจงเตียบาลกับห่อต๊กก็พากันกลับมาเมืองซอง
และขณะเมื่อรบกันนั้นทหารลำจงเตียบาลจับทหารเลวเมืองเตงได้มาประมาณยี่สิบคน ครั้นเวลารุ่งเช้าลำจงเตียบาลให้ทหารไปร้องว่าที่หน้าค่ายเมืองเตงว่า เวลาวานนี้ท่านจับเบ้งเหกทหารเราไปได้คนหนึ่ง บัดนี้เราจับทหารท่านได้ถึงยี่สิบคน เราขอเปลี่ยนเบ้งเหก ก๋งจูคุดแจ้งดังนั้นก็ให้คุมเบ้งเหกออกมาหน้าค่าย แล้วร้องว่ากับทหารเมืองซองว่า เราจะยอมคืนตัวเบ้งเหกให้ท่าน ถ้าตีม้าล่อสัญญาณก็ปล่อยทหารยี่สิบคนกลับมาค่าย ทหารเมืองเตงก็ปล่อยเบ้งเหกไปเมืองซอง ทัพเมืองเตงกับเมืองซองตั้งรอกันอยู่ มิได้ออกรบกันเป็นหลายวัน
ฝ่ายก๋งจูยือที่เจ้าเมืองซองให้ถือหนังสือไปเมืองเจ๋นั้น ครั้นถึงแดนเมืองเจ๋ก็แจ้งว่าเจ๋ฮูก๋งยกกองทัพไปเมืองกี๋ ก๋งจูยือก็รีบตามไปถึงค่าย แล้วเอาหนังสือเข้าไปให้แก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋รบหนังสือมาอ่านดูได้ความว่า อีปีนเจ้าเมืองซองคำนับมาถึงฮูจงก๋ง ด้วยข้าพเจ้าช่วยคิดอ่านให้ก๋งจูคุดได้เป็นเจ้าเมืองเตง ก๋งจูคุดสัญญาข้าพเจ้าว่าจะให้หัวเมืองขึ้นสามหัวเมืองบัดนี้หาให้ไม่ กลับว่าข้าพเจ้าให้ได้ความอัปยศ ข้าพเจ้าจะขอกองทัพท่านช่วยกำจัดก๋งจูคุดเสีย
เจ๋ฮูก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า เรายังรบกับเมืองกี๋ติดพันกันอยู่ ถ้าถอยทัพจะเสียทีแก่เมืองกี๋ ท่านจงไปแจ้งแก่อีปีนเจ้าเมืองซองเถิดว่าให้มาช่วยเราตีเมืองกี๋เสียให้ได้แล้ว เราจึงจะไปช่วยตีเมืองเตงให้ได้ ก๋งจูยือก็คำนับลามาแจ้งความกับเจ้าเมืองซองตามคำเจ๋ฮูก๋ง อีปีนแจ้งดังนั้นก็เสียใจมิรู้ที่จะคิดประการใด จึงให้รักษาเมืองมั่นไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองกี๋ ขณะเมื่อทัพเมืองเจ๋มาตั้งประชิดเมืองอยู่นั้นเจ้าเมืองกี๋จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ทัพเมืองเจ๋ยกมาครั้งนี้ทแกล้วทหารก็มาก แล้วเจ๋ฮูก๋งก็ชำนาญในการศึก เห็นเราจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้ ครั้นจะออกอ่อนน้อมโดยดีเล่าเจ้าเมืองเจ๋กับเมืองเราก็คู่พยาบาทกันถึงเจ็ดชั่วเจ้าเมืองมาแล้ว เห็นเจ๋ฮูก๋งจะไม่ไว้ชีวิตเราและท่านทั้งปวง ครั้นจะให้ขอกองทัพหัวเมืองที่บรรดาเป็นไมตรีกับเรามาช่วย ก็แต่ล้วนเป็นเมืองเล็กน้อย ที่ไหนจะต้านทานทัพเมืองเจ๋ได้ แต่เมืองฬ่อนั้นเป็นเมืองใหญ่มีทแกล้วทหารมาก เห็นพอจะสู้รบเจ๋ฮูก๋งได้ แล้วเจ้าเมืองฬ่อก็เป็นเชื้อสายแซ่เดียวกับเรา แต่บัดนี้เป็นบุตรเขยเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ถึงจะให้ไปขอกองทัพก็จะป่วยการเสียเปล่า ที่ไหนเจ้าเมืองฬ่อจะมาช่วยเราได้ ตัวเราและท่านทั้งปวงครั้งนี้ เหมือนปลาว่ายอยู่ในกระทะตั้งไว้บนกองเพลิงด้วยความตายใกล้อยู่เป็นนิจ ว่าแล้วเจ้าเมืองกี๋ก็ร้องไห้
ที่ปรึกษาทั้งปวงเห็นดังนั้นจึงว่า ท่านอย่าเพิ่งเสียใจก่อน อันทัพเมืองเจ๋ยกมาครั้งนี้ ทหารมากกว่าทหารเราถึงเก้าส่วนสิบส่วนก็จริง แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าถึงทำการรบพุ่งก็จะได้แต่เพียงความชอบ อันทหารในเมืองเรานี้รู้อยู่ด้วยกันทุกคนว่า เจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋เข้าเมืองได้ ก็จะฆ่าสิ้นทั้งบุตรและภรรยา เห็นจะพร้อมใจกันช่วยรบพุ่ง ด้วยจะรักษาชีวิตและครอบครัวอยู่ทุกคน ถึงน้อยสู้มากก็ได้ และซึ่งเจ้าเมืองฬ่อเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋นั้น ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าเป็นอริกันอยู่กับภรรยาด้วยความในใจ บัดนี้เมืองฬ่อก็มาช่วยเจ้าเมืองเตงเมืองซองอยู่ หนทางจะไปมาก็ใกล้กับเมืองกี๋ ถ้าท่านให้หนังสือไปถึงเจ้าเมืองฬ่อ ก็เห็นจะยกมาช่วยท่านเป็นมั่นคง ทั้งจะได้เมืองเตงมาด้วย อันก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงหมายพึ่งกำลังเมืองฬ่อ ด้วยรู้ว่าเจ้าเมืองฬ่อกับท่านแซ่เดียวกัน คงจะยกมาช่วยเอาแรงไว้ แล้วกับเจ้าเมืองเจ๋ก็อริกันอยู่ ถ้าท่านได้ทัพทั้งสองเมืองมาเป็นกำลังแล้วทำไมกับทหารเมืองเจ๋เท่านั้น ตีเวลาเดียวก็จะแตกไปสิ้น
เจ้าเมืองกี๋ได้ฟังดังนั้นก็ค่อยคลายใจ จึงว่าถ้าเมืองฬ่อแหนงกับเจ้าเมืองเจ๋จริงก็เห็นว่าเราท่านทั้งปวงจะรอดชีวิตเป็นแท้ เจ้าเมืองกี๋จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ม้าเร็วรีบถือไปให้เจ้าเมืองฬ่อแดนเมืองซอง ม้าเร็วเมืองกี๋ครั้นไปถึงค่ายเมืองฬ่อซึ่งตั้งประชิดอยู่นั้น ก็เอาหนังสือเข้าไปให้ฬ่อจงก๋ง ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงอยู่ที่นั่นด้วย
เจ้าเมืองฬ่อรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า เจ้าเมืองกี๋คำนับมาถึงฬ่อจงก๋ง ด้วยเมืองกี๋กับเมืองเจ๋เป็นคู่เคี่ยวทำศึกกันมาถึงเจ็ดชั่วเจ้าเมือง ความที่ขัดแค้นกับท่านก็แจ้งอยู่แล้ว บัดนี้เจ๋ฮูก๋งยกมาตีเมืองกี๋ ถ้าเจ๋ฮูก๋งเข้าเมืองกี๋ได้ก็จะฆ่าฟันข้าพเจ้าและราษฎรเสียสิ้นทั้งเมือง แซ่ข้าพเจ้าก็จะสาบสูญเสียครั้งนี้ ถ้าแต่กำลังเจ้าเมืองกี๋ที่จะต้านทานทัพเจ๋ฮูก๋งนั้น เหมือนหนึ่งนํ้าถังเดียวจะรดลงที่กองเพลิงอันใหญ่ ข้าพเจ้าเห็นแต่ท่านผู้เดียวเป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้าได้ จงมีความกรุณายกทหารมาช่วยเมืองกี๋ไว้อย่าให้แซ่ข้าพเจ้าสาบสูญเสียเลย
เจ้าเมืองฬ่อดูหนังสือแล้วก็ตกใจ จึงถามผู้ถือหนังสือว่าทัพเมืองเจ๋มาตั้งประชิดเมืองกี๋อยู่สักกี่วันแล้ว ทหารเมืองกี๋ได้ออกรบพุ่งกับทหารเมืองเจ๋ประการใดบ้าง ผู้ถือหนังสือจึงบอกว่า ทัพเมืองเจ๋มาตั้งประชิดเมืองกี๋อยู่ยี่สิบวันแล้ว แต่หาได้รบพุ่งกันไม่ เจ้าเมืองฬ่อจึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า จะยกไปช่วยในเวลาวันนี้ ท่านอยู่นำทัพเราไปทีเดียวเถิด
แล้วเจ้าเมืองฬ่อบอกกับก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงว่า เจ้าเมืองกี๋กับเราเป็นแซ่เดียวกัน จำจะยกไปช่วยเมืองกี๋ อย่าให้เสียแก่เมืองเจ๋ ก๋งจูคุดจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋ บัดนี้ทัพเจ้าเมืองเจ๋ไปตีเมืองกี๋ ถ้าจะยกไปช่วยเมืองกี๋นั้น เจ๋ฮูก๋งจะมิขัดเคืองท่านหรือ เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ซึ่งท่านว่านั้นก็ชอบอยู่แต่เป็นความจนใจ ถ้าเรามิได้ไปช่วยเมืองกี๋ แม้นเมืองกี๋เสียกับเจ๋ฮูก๋ง คนทั้งแผ่นดินก็จะติเตียนเราว่ารักภรรยายิ่งกว่าญาติ ด้วยคำโบราณว่าไว้ว่า ภรรยานั้นเหมือนเสื้อกางเกง ขาดแล้วคงจะหาใหม่ได้ อันพี่น้องเหมือนมือและเท้า แม้นมือและเท้าขาดด้วนไปแล้วหารู้ที่จะต่อได้ไม่ และเราเห็นว่าซึ่งเจ๋ฮูก๋งไปตีเมืองกี๋ครั้งนี้ ใช่ว่าชาวเมืองกี๋จะมีสิ่งผิดกับเจ๋ฮูก๋งก็หาไม่ เมืองเรากับเมืองเจ๋นั้นขัดเคืองกันอยู่ถึงเจ็ดชั่วคนแล้ว เจ๋ฮูก๋งทำดังนี้เพราะจะแทนคุณญาติพี่น้องแต่ก่อน เราเล่าก็จะไปช่วยพี่น้อง เมื่อเจ๋ฮูก๋งจะขัดเคืองข้าพเจ้าก็ตามเถิด
ก๋งจูคุดได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านว่านี้ชอบนัก ข้าพเจ้ากับเจ้าเมืองเจ๋ทุกวันนี้ก็เป็นอริกันอยู่ จะยกไปช่วยเมืองกี๋ด้วย เจ้าเมืองฬ่อก็มีความยินดี จึงให้ไปประกาศทหารทั้งสองทัพให้รู้ทั่วแล้วก็รีบยกไปเมืองกี๋ เจ้าเมืองกี๋ครั้นแจ้งว่าทัพเมืองเตง เมืองฬ่อยกมาก็มีความยินดี จึงออกไปรับเชิญเข้าเมืองกี๋ปรึกษาราชการศึก
ฝ่ายเจ้าเมืองซอง ครั้นทัพเมืองเตงเมืองฬ่อเลิกไปก็มิได้ติดตาม จึงปรึกษาห่อต๊กว่า เจ๋ฮูก๋งยกไปตีเมืองกี๋ เราคิดจะยกไปช่วยเอาแรงไว้ ถ้าเจ๋ฮูก๋งสำเร็จการเมืองกี๋แล้วจะได้มาช่วยเราตีเมืองเตง ท่านจะเห็นประการใด ห่อต๊กก็เห็นชอบด้วย เจ้าเมืองซองก็ให้เกณฑ์ทหารพร้อมแล้วจึงรีบยกไปเมืองกี๋
ฝ่ายเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ขณะเมื่อยกไปตีเมืองกี๋นั้นได้มีหนังสือไปขอกองทัพเมืองโอยฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองโอยแจ้งหนังสือแล้วจัดแจงกองทัพจะยกไป พอป่วยเป็นปัจจุบันตาย ก๋งจูซัวบุตรได้เป็นเจ้าเมืองแทนที่บิดา ก๋งจูซัวจึงคิดว่า บิดาเราได้รับไว้ต่อเจ้าเมืองเจ๋ว่าจะยกไปช่วยตีเมืองกี๋ ถึงบิดาเราตายแล้วก็ยังหาพ้นธุระไม่ จำจะยกกองทัพไปช่วยเมืองเจ๋บำรุงไมตรีไว้ ก๋งจูซัวคิดแล้วก็เกณฑ์ทหารห้าพันใส่เสื้อถือธงขาวทุกกองรีบยกไปเมืองกี๋
ครั้นไปถึงทางร่วมจะเข้าแดนเมืองกี๋ พอพบทัพเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองกับก๋งจูซัวถ้อยทีถามกันแจ้งว่าจะยกไปช่วยเมืองเจ๋ ก็บรรจบทัพรีบขึ้นไปถึงค่ายเจ๋ฮูก๋ง แล้วต่างคนก็เข้าไปคำนับเจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งก็มีความยินดีนัก จึงให้ตั้งค่ายรายกันไปตามหน้าเมืองกี๋เป็นหลายค่าย ทหารเมืองกี๋อยู่บนหอรบเห็นก็ไปบอกเจ้าเมืองกี๋ว่ามีทัพมาช่วยเจ้าเมืองเจ๋อีกสองทัพ
ขณะนั้นเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองเตง นั่งปรึกษาการศึกอยู่ ครั้นแจ้งดังนั้นเจ้าเมืองฬ่อก็พาเจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองเตงขึ้นไปดูบนหอรบ เห็นอักษรที่จารึกธงก็แจ้งว่าทัพเมืองโอยกับเมืองซอง และเจ้าเมืองกี๋นั้นเห็นทัพทั้งสามหัวเมืองจัดแจงตั้งค่ายรวดเร็ว เสียงทแกล้วทหารอื้ออึงก็คิดย่อท้อทอดใจใหญ่ เจ้าเมืองฬ่อเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วถามเจ้าเมืองกี๋ว่าท่านคิดเกรงข้าศึกหรือ
เจ้าเมืองกี๋จึงว่า ข้าพเจ้าเห็นทหารทั้งสามหัวเมืองนั้นมากนักเกรงจะเหลือกำลังท่าน เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ซึ่งทัพสองเมืองยกเพิ่มเติมมาช่วยเจ้าเมืองเจ๋ครั้งนี้ เราเห็นว่าหามาช่วยเจ้าเมืองเจ๋ตีเมืองไม่ จะมาพาให้ทัพเมืองเจ๋พลอยแตกอีก ท่านอย่าคิดเกรงเลย อันทัพเมืองโอยกับเมืองซองเดินทางมาไกลพอถึงเวลาเช้าวันนี้ และต้องตั้งค่ายเป็นหลายค่าย ทแกล้วทหารกำลังอิดโรย คํ่าวันนี้เราคิดจะออกโจมตีทัพเมืองซอง เมืองโอยให้แตกยับเยินไปจงได้ ถ้าทัพสองหัวเมืองแตกแล้ว ทัพเจ้าเมืองเจ๋ก็จะพลอยแตกไปด้วย เจ้าเมืองฬ่อก็พาเจ้าเมืองเตงลงมาจากหอรบ จึงว่าแก่เจ้าเมืองกี๋ว่า จงจัดเกวียนบรรทุกฟืนและฟางให้ได้สามร้อยเล่ม เร่งเกณฑ์ทหารไว้ให้พร้อมกัน ถ้าเห็นแสงเพลิงขึ้นแล้วเร่งไปตีทัพเมืองเจ๋ เรากับเจ้าเมืองเตงจะตีทัพเมืองซองเมืองโอย เจ้าเมืองกี๋ก็มาจัดแจงเกวียนและทหารเตรียมไว้พร้อมตามเจ้าเมืองฬ่อสั่ง
เจ้าเมืองฬ่อจึงแต่งหนังสือให้ทหารถือไปให้เจ๋ฮูก๋งฉบับหนึ่ง ทหารเมืองฬ่อครั้นไปถึงค่ายเมืองเจ๋ ก็บอกผู้รักษาประตูว่า เราเป็นทหารเมืองฬ่อ ถือหนังสือมาถึงเจ๋ฮูก๋ง นายประตูก็เข้าไปแจ้งแก่เจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งก็ให้พาตัวเข้าไปในค่าย ผู้ถือหนังสือคำนับแล้วก็เอาหนังสือส่งให้เจ๋ฮูก๋ง เจ๋ฮูก๋งรับเอาหนังสือมาอ่านใจความว่า ก๋งจูคุยซึ่งเป็นฬ่อจงก๋งคำนับมาถึงเจ๋ฮูก๋ง ด้วยข้าพเจ้ามาอยู่ในเมืองกี๋ครั้งนี้ ใช่จะมาช่วยเจ้าเมืองกี๋รบพุ่งก็หามิได้ อันเจ้าเมืองกี๋คนนี้เป็นแซ่เดียวกับข้าพเจ้า ท่านจะเห็นแก่ไมตรีของดกองทัพไว้สักสามวัน อย่าเพิ่งเข้าทำอันตรายเมืองกี๋ เจ้าเมืองจัดแจงเครื่องบรรณาการจะออกไปคำนับท่านโดยดี ขอท่านอย่าได้ทำอันตรายชีวิตเจ้าเมืองกี๋และราษฎรทั้งปวงเลย จะได้ขึ้นแก่ท่านสืบไป
เจ๋ฮูก๋งแจ้งในหนังสือดังนั้นก็โกรธเจ้าเมืองฬ่อ จึงสั่งผู้ถือหนังสือว่า จงไปบอกก๋งจูคุยเถิดว่า เจ้าเมืองกี๋แต่ก่อนนั้นไปทูลพระเจ้าอิวอ๋อง กล่าวโทษเจ้าเมืองเจ๋เป็นหลายข้อ พระเจ้าอิวอ๋องให้เอาชาวเมืองฆ่าเสียครั้งนั้นเป็นอันมาก เมืองเจ๋กับเมืองกี๋จึงเป็นคู่ข้าศึกกันมาถึงแปดชั่วกษัตริย์แล้ว ซึ่งเราจะรับเครื่องบรรณาการเมืองกี๋ไว้เป็นเมืองขึ้นดังท่านว่านั้น ผู้ซึ่งตายไปและคนทั้งแผ่นดินก็จะติเตียนเราว่าหากตัญญูต่อปู่และบิดาไม่ เราออกปากไว้ว่าชาวเมืองกี๋กับเราไม่ขอเกิดร่วมแผ่นดินกันต่อไป ถึงบุตรและญาติพี่น้องเราที่สนิท ถ้าตกไปกินข้าวในเมืองกี๋จนมื้อหนึ่งเป็นขาดกันกับเรา ถ้าเราได้เมืองแล้วก็คงฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง อย่าให้ก๋งจูคุดคิดน้อยใจเราเลย
ผู้ถือหนังสือก็จำข้อความซึ่งเจ๋ฮูก๋งว่านั้น กลับมาแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่ากับเจ้าเมืองกี๋เจ้าเมืองเตงว่า ครั้งนี้ถึงเราจะฆ่าเจ้าเมืองเจ๋เสียก็หามีใครนินทาเราไม่ แต่เราคิดสงสารเจ๋ฮูก๋งว่าจะเอาเกียรติยศมาทิ้งเสียครั้งนี้เพราะความพยาบาท พอเวลาคํ่าลงประมาณสองทุ่ม เจ้าเมืองฬ่อจึงให้จินจูนายทหารเมืองฬ่อคุมทหารเลวห้าร้อย เอาเกวียนที่ใส่ฟืนและฟางออกไปซุ่มไว้หน้าค่ายเมืองโอยเมืองซอง ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาแล้วให้จุดเพลิงขึ้น ไสเกวียนเข้าเผาค่ายเสียจงได้ แล้วให้ซกตำกับทันเต๊กทหารเมืองเตงคุมทหารเลวห้าร้อยคนไปซุ่มอยู่หลังค่ายเมืองโอยเมืองซอง ถ้าเห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นแล้วให้รบหักเข้าไปอย่าให้ทหารทันใส่เกราะและผูกม้า แล้วให้เสียงจูงกับก๋งจูเยียดคุมทหารคนละพันเข้าสมทบทัพเจ้าเมืองกี๋ไปซุ่มอยู่หลังค่ายเมืองเจ๋ ถ้าเห็นทหารเมืองเจ๋ยกออกจากค่ายไปช่วยค่ายเมืองซองเมืองโอย ก็ให้ระดมเข้าตีเอาค่ายเมืองเจ๋ให้จงได้ ตัวเรากับเจ้าเมืองเตงจะเป็นกองกลาง ถ้าหนักที่ไหนจะช่วยเข้ารบหักเอาที่นั้น
เจ้าเมืองกี๋จึงว่ากับเจ้าเมืองฬ่อว่า ค่ายเมืองเจ๋เป็นค่ายใหญ่ อันค่ายเมืองซองเมืองโอยนั้นเป็นแต่ค่ายเล็ก ถึงท่านจะเอาเพลิงเผาค่ายทั้งสองได้ ทหารเมืองซองเมืองโอยจะรวมมาเข้าค่ายเมืองเจ๋ ถ้าท่านคิดเผาค่ายเมืองเจ๋เป็นที่มั่นเสียได้แล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าทัพทั้งสามเมืองจะแตกไปเอง
เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ค่ายเมืองเจ๋เป็นค่ายใหญ่ก็จริง เมื่อกองทัพเมืองเจ๋ได้หยุดถึงยี่สิบสามสิบวันแล้ว ทั้งทหารก็ได้ผลัดกันหลับนอนเป็นปกติหายอิดโรยแล้วเห็นจะตรวจตรารักษาค่ายมิได้ประมาท ที่ไหนทหารเราจะเลื่อนเกวียนเข้าใกล้ค่ายได้ อันทัพเมืองซองเมืองโอยนั้นพึ่งมาถึงเวลาเช้า แล้วต้องตั้งค่ายอยู่จนพลบ เห็นจะอิดโรยนัก คํ่าวันนี้ก็จะพากันหลับนอนเสียสิ้น แล้วก็เป็นแต่ผู้มาช่วยการรักษาค่าย ดูเห็นไม่สู้สามารถ เราจึงจะให้เผาค่ายเมืองซองเมืองโอย เพราะเห็นทหารเราจะทำการได้โดยสะดวก ถ้าเจ๋ฮูก๋งเห็นเพลิงไหม้ค่ายทั้งสองขึ้นคงจะยกทหารออกช่วย ท่านจงเข้าโจมตีชิงเอาค่ายให้จงได้ ตั้งใจทำเสียครั้งนี้เถิด เราเห็นว่าเจ๋ฮูก๋งจะไม่ได้กลับมาเห็นกำแพงเมืองกี๋อีกแล้ว
เจ้าเมืองกี๋ได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย คุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ท่านคิดการศึกครั้งนี้ดังเทพยดาเข้าดลใจ ชาวเมืองจะได้รอดชีวิตเพราะสติปัญญาท่าน เจ้าเมืองฬ่อก็ยุดมือไว้แล้วว่า ท่านอย่าคำนับเราเลย เจ้าเมืองกี๋ก็ออกมาจัดแจงทหารแยกกันไปซุ่มอยู่ตามเจ้าเมืองฬ่อสั่ง ครั้นเวลาสองยามเศษก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อ ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนคุมทหารคนละพันยกออกไปจากเมืองกี๋ ครั้นไปใกล้ค่ายเมืองซอง จึงให้ทหารเข้าไปสอดแนมดูแจ้งว่าเกวียนเชื้อเพลิงจัดแจงไว้พร้อมแล้ว จึงให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารที่ซุ่มนั้นก็จุดฟางและฟืนขึ้นพร้อมกันไสเข้าไปเผาค่ายเมืองซองเมืองโอยไหม้ขึ้น
ซกตำกับทันเต๊กซึ่งซุ่มอยู่หลังค่ายเห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นข้างหน้าก็ยกทหารตีเข้าไปข้างหลังค่าย ทหารเมืองซองเมืองโอยตกใจตื่นขึ้นไม่ทันใส่เกราะผูกม้าต่างคนต่างวิ่งเอาตัวรอด ซกตำกับทันเต๊กเข้าค่ายได้ฆ่าฟันทหารเมืองซองเมืองโอยล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองซองเมืองโอยเห็นจะจวนตัวนัก ก็ขึ้นม้าควบหนีปนไปกับทหารเลว
ขณะที่จินจูทหารเมืองฬ่อจุดเพลิงขึ้นนั้น เจ๋ฮูก๋งเห็นแสงเพลิงสว่าง ได้ยินเสียงทหารอื้ออึงก็รู้ว่าทัพเมืองกี๋ออกปล้นค่ายเมืองซองเมืองโอย จึงให้ก๋งจูเพงเสงคุมทหารพันห้าร้อยรีบไปช่วยเมืองซองเมืองโอย เจ้าเมืองกี๋กับก๋งจูเอียดเลียงจู ทั้งสามทัพเห็นได้ทีก็ยกทหารระดมเข้าตีค่ายเมืองเจ๋เป็นสามารถ ทหารเมืองเจ๋น้อยตัวจะต้านทานมิได้ ต่างคนหนีออกจากค่าย ทหารเมืองกี๋เมืองฬ่อก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองเจ๋ตายเป็นอันมาก เจ๋ฮูก๋งเห็นเสียค่ายแล้วก็มิได้คิดสู้รบ ขึ้นม้าพาทหารคนสนิทประมาณร้อยเศษรีบหนีไป
ฝ่ายก๋งจูเพงเสงกับทหารเลวทั้งปวงรีบมาช่วยค่ายเมืองซองเมืองโอย ครั้นมาถึงกลางทาง พอได้ยินเสียงทหารและกลองรบอื้ออึงขึ้นข้างหลัง ก็คิดว่าข้าศึกเข้าปล้นค่ายเจ๋ฮูก๋งเป็นมั่นคง จึงพาทหารกลับมา พอทหารเหลือคนหนึ่งควบม้าตามร้องบอกก๋งจูเพงเสงว่าค่ายเจ๋ฮูก๋งเสียแก่ข้าศึกเสียแล้ว ก๋งจูเพงเสงจึงถามว่า บัดนี้เจ๋ฮูก๋งไปอยู่ไหนเล่า ผู้นั้นจึงบอกว่าเจ๋ฮูก๋งจะไปแห่งใดข้าพเจ้ามิได้แจ้ง ก๋งจูเพงเสงก็ตกใจนักขับม้าพาทหารรีบมาช่วยเจ๋ฮูก๋ง
เจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองเตงซึ่งคุมทหารกองทัพซุ่มอยู่กลางทางเห็นทัพก๋งจูเพงเสงกลับมาก็ขับทหารเข้าล้อมก๋งจูเพงเสงไว้ ก๋งจูเพงเสงก็รบพุ่งต้านทานไว้เป็นสามารถ ก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกไหล่ขวาก๋งจูเพงเสง ก๋งจูเพงเสงเห็นจะสู้รบมิได้ก็ทิ้งทหารทั้งปวงเสียขับม้าหนีเอาตัวรอด ก๋งจูคุด ก๋งจูคุย ก็พาทหารไล่ฆ่าฟันทหารก๋งจูเพงเสงแตกกระจัดกระจายไป ทัพเมืองกี๋ เมืองฬ่อ เมืองเตง ตามตีซ้ำเติม ฆ่าฟันทหารเมืองเจ๋ เมืองซอง เมืองโอยไปจนเวลารุ่งเช้า ทหารทั้งสามเมืองล้มตายเป็นอันมาก ศพเกลื่อนไปตามทาง ทหารเมืองกี๋ เมืองฬ่อ เมืองเตง ได้เกวียนและม้า เครื่องสาตราวุธไว้เป็นอันมาก แล้วเจ้าเมืองกี๋ก็พาเจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองเตงกลับเข้าเมืองกี๋ จึงให้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารทั้งปวงตามความชอบ ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงดูกันเอิกเกริกไปทั้งเมือง แล้วเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตง ก็ลาเจ้าเมืองกี๋กลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูคุด ครั้นมาถึงเมืองเตง พอก๋งจูหงวนเป็นไตหูขุนนางฝ่ายพลเรือนป่วยตาย จึงให้ทำการฝังศพก๋งจูหงวนพอสมควรตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วตั้งทันเต๊กเป็นที่แทนก๋งจูหงวน ขณะนั้นพระเจ้าฮวนอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบสองปี
ฝ่ายเจ๋ฮูก๋งเจ้าเมืองเจ๋นั้น ตั้งแต่เสียทัพมาครั้งนั้นได้ความอัปยศนัก ให้เดือดร้อนรำคาญไม่เป็นกินไม่เป็นนอนจนป่วยไข้นั้นหนักลงทุกวัน เจ๋ฮูก๋งเห็นว่าตัวจะตายแล้ว จึงเรียกก๋งจูหยีผู้บุตร กับก๋งจูบอดีผู้หลาน ซึ่งเป็นบุตรอิดอ๋องเลือน กับขุนนางนายทหาร และที่ปรึกษาทั้งปวงเข้าไปในห้องนอน แล้วว่าแก่ก๋งจูหยีก๋งจูบอดีว่าตัวเรานี้เห็นจะไม่รอด เจ้าทั้งสองอยู่ข้างหลังจงรักใคร่กัน อุตส่าห์คิดอ่านไปกระทำการแก่เมืองกี๋แก้แค้นของบิดาเสียให้จงได้ ซึ่งบิดาตายจากเจ้าไปครั้งนี้ เจ้าจงเข้าใจว่าบิดาต้องอาวุธชาวเมืองกี๋เถิด บรรดาเครื่องจะเซ่นศพบิดาทุกฤดูเดือนปีนั้น ถ้าเจ้ารักบิดาเจ้าจงเอาไว้เป็นเสบียงบำรุงทแกล้วทหารไปตีเมืองกี๋ ดีกว่าเอาไปเซ่นศพบิดาเสียอีก แล้วเจ๋ฮูก๋งจึงหยิบเอากระบี่สำหรับยศยื่นให้ก๋งจูหยีว่า เจ้าจงเอาไว้ปราบปรามศัตรูคือเจ้าเมืองกี๋นั้นเถิดบิดานี้จะลาเจ้าแล้ว
ก๋งจูหยีรับกระบี่แล้วกราบลงพลางร้องไห้ว่า การซึ่งทำไว้แก่เมืองกี๋นั้นบิดาอย่าได้วิตกเลย ข้าพเจ้าจักสนองคุณไม่คิดแก่ชีวิต บิดาอุตส่าห์กินยารักษาโรคให้หายเถิด เจ๋ฮูก๋งจึงว่า เจ้ารับทำธุระทำได้ดังว่าฉะนี้แล้ว ถึงบิดาตายไปจะได้ความสุข แล้วเจ๋ฮูก๋งจึงว่าแก่ก๋งจูเพงเสงและทหารทั้งปวงว่า เรากับท่านได้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาช้านาน บัดนี้กรรมมาทันเราแล้วจะลาท่านทั้งปวงไปก่อน ท่านอยู่ภายหลังช่วยทำนุบำรุงลูกและหลานเราด้วย ตัวเราจะตายครั้งนี้มิได้คิดอาลัยแก่สมบัติบ้านเมืองเลย เป็นห่วงอยู่แต่ลูกเราจะไม่ทำกับเมืองกี๋เหมือนใจเราคิด ท่านทั้งปวงจงคิดอ่านเอาธุระด้วย
ก๋งจูเพงเสงและทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนก็ร้องไห้กราบลงแล้วว่า คุณท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้ามาได้มียศศักดิ์มีความสุขถึงเพียงนี้ จะขอเอาชีวิตสนองคุณท่านให้ถึงขนาด ถ้าข้าพเจ้าทั้งปวงมีชีวิตอยู่ก็ไม่ให้ชาวเมืองกี๋เป็นสุขเลย ครั้งนั้นเจ๋ฮูก๋งครั้นได้ยินออกชื่อเมืองกี๋ขึ้นทีไรก็คิดแค้น โรคยิ่งกำเริบขึ้นขาดใจตาย ก๋งจูหยีกับขุนนางทั้งปวงก็เอาศพใส่หีบไม้หอม แต่งการฝังศพตามตำแหน่งเจ้าเมือง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีขุนนางทั้งปวงก็ยกก๋งจูหยีเป็นเจ้าเมืองเจ๋ ก๋งจูหยีจึงตั้งก๋งจูบอดีเป็นผู้สำเร็จราชการทั้งทหารพลเรือน
ฝ่ายอีปีนเจ้าเมืองซองนั้นคิดแค้นก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงนัก จึงเอาหยกและทองที่ก๋งจูคุดให้มาแบ่งออกเป็นสามส่วนให้คนไปให้เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจิ๋น สามเมืองขอกองทัพมาช่วยตีเมืองเตง เจ้าเมืองทั้งสามรับเอาสิ่งของไว้แล้ว เจ้าเมืองเจ๋จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า บิดาเราตายลงใหม่บ้านเมืองก็ยังไม่ปกติราบคาบ เราจะไปเองยังไม่ได้ จะให้ทหารไปช่วย แล้วก๋งจูหยีให้ยงหลิมเป็นแม่ทัพคุมทหารหมื่นหนึ่งไปเมืองซองกับผู้ถือหนังสือ
ฝ่ายอีปีนเจ้าเมืองซอง ครั้นทัพสามเมืองมาถึงพร้อมกันแล้วก็รีบยกเข้าไปเมืองเตง และทัพเจ้าเมืองซองกับทัพทั้งสามเมืองบรรจบกันยกไปครั้งนั้น ทหารรบประมาณสิบหมื่นเศษ เดินทางล่วงแดนเมืองเตงเข้าไป บรรดาหัวเมืองรายทางซึ่งขึ้นกับเมืองเตง เห็นศึกเหลือกำลังก็มิได้ต่อสู้อพยพหนีเข้าป่า ทัพเมืองซองเร่งยกเข้าไปจนถึงริมกำแพงเมืองเตง ให้ตั้งค่ายล้อมเมืองทั้งสี่ด้านไว้
ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงจึงปรึกษาชัวจกว่า ทัพเมืองซองยกมาครั้งนี้ เราจะคิดสู้รบประการใด ชัวจกจึงว่า ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แม้นจะออกสู้รบถ้าเสียทีเจ้าเมืองซองเข้าเมืองได้ ก็จะฆ่าชาวเมืองเราเสียสิ้น ครั้นจะให้ขอกองทัพมาช่วยก็ไม่เห็นผู้ใดที่จะหักออกไปได้ด้วยกองทัพล้อมอยู่แน่นหนานัก ข้าพเจ้าคิดว่าอย่าสู้รบเลย เรายึดยงกิวบุตรเจ้าเมืองซองไว้ ถ้าเจ้าเมืองซองจะฆ่าท่าน ท่านจงให้ฆ่ายงกิวเสียบ้าง เห็นเจ้าเมืองซองจะทำโทษมิได้ ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงก็เห็นด้วยจึงสั่งทหารอย่าให้รบพุ่งกับทหารเมืองซองตามชัวจกว่า
ฝ่ายเจ้าเมืองซองครั้นมิได้เห็นทหารในเมืองออกมารบ ก็เร่งให้ทหารเอาคบเพลิงเข้าระดมเผาประตูเมืองทลายลง แล้วเจ้าเมืองซองก็ขับม้าพาทหารเข้าไปในเมือง ก็มิได้เห็นออกรบแต่สักคนหนึ่ง อีปีนเจ้าเมืองซองคิดอายใจ ครั้นจะให้จับก๋งจูคุดมาฆ่าเสียก็เกรงความนินทา ด้วยก๋งจูคุดเป็นหลานสนิท ทั้งหาสู้รบไม่ แล้วยงกิวผู้บุตรก็อยู่ในเงื้อมมือก๋งจูคุด เป็นความในใจอยู่ อีปีนจึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงมิให้ผู้ใดทำอันตรายแก่ชาวเมืองเตง ให้ทหารไปเผาที่ไทเบี้ยวซึ่งไว้รูปเจ้าเมืองแต่ก่อนต่อๆ กันมา จนถึงปู่และบิดาก๋งจูคุดเสีย แล้วให้เลิกทัพกลับไปเมืองซอง
ฝ่ายก๋งจูคุด ขณะเมื่อเจ้าเมืองซองเข้าเมืองได้มิได้ไปคำนับคุมตัวยงกิวไว้ พาทหารสนิทหนีไปอยู่ในสวนดอกไม้ ครั้นแจ้งว่าอีปีนเผาไทเบี้ยวเสียก็เสียใจนัก จึงคิดว่าถ้าอีปีนฆ่าเราเสียก็ดีกว่าที่ทำดังนั้นอีก เพราะเชื่อถ้อยฟังคำชัวจกจึงเป็นอันตรายแก่ที่คำนับ ถ้าออกสู้รบถึงจะตายก็จะไม่เสียชื่อเรา ก๋งจูคุดคิดแล้วก็ร้องไห้น้อยใจชัวจกอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายพระเจ้าฮวนอ๋องก็สวรรคต จิวก๋งฮกเตียนก็ยกก๋งจูโต๊ะขึ้นเสวยราชสมบัติ ทรงพระนามว่าพระเจ้าจองอ๋อง พระเจ้าจองอ๋องตั้งก๋งจูเค็กผู้น้องเป็นผู้สำเร็จราชการทั้งแผ่นดินแล้วก็ตระเตรียมที่จะฝังพระศพพระเจ้าฮวนอ๋อง
ฝ่ายก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงแจ้งว่าพระเจ้าฮวนอ๋องสวรรคตก็ให้จัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการจะไปเฝ้าพระเจ้าจองอ๋องช่วยทำการฝังพระศพ ชัวจกจึงเข้าไปว่ากับก๋งจูคุดว่า เมื่อพระเจ้าฮวนอ๋องพระราชบิดาพระเจ้าจองอ๋องยกมาตีเมือง บิดาท่านออกต่อสู้ทัพหลวงแตกไป จนพระเจ้าฮวนอ๋องถูกเกาทัณฑ์จกเยียม พระเจ้าฮวนอ๋องเคืองบิดาท่านนัก แต่ทว่ามิรู้ที่จะทำประการใดด้วยเมืองเตงทหารมากทั้งเข้มแข็งในการสงคราม ซึ่งท่านจะไปเฝ้าพระเจ้าจองอ๋องพระราชบุตรพระเจ้าฮวนอ๋องครั้งนี้ ถ้าพระเจ้าจองอ๋องคิดถึงบิดาท่านทำแก่พระเจ้าฮวนอ๋อง จะเอาโทษท่านแทนบิดาจะมิอับจนเสียหรือ ก๋งจูคุดได้ฟังดังนั้นมิได้ไปเมืองหลวงด้วยมิเชื่อก็จำเชื่อ
ครั้นอยู่มาหลายวันก๋งจูคุดไม่สบาย จึงพาขุนนางออกไปชมสวนดอกไม้นอกเมือง ก๋งจูคุดเห็นฝูงนกบินไปมาเป็นหมู่ๆ ก็ถอนใจใหญ่ ยงกิวเห็นดังนั้นจึงว่า ท่านพาข้าพเจ้าทั้งปวงเที่ยวชมสวนหวังจะหาความสบาย ซึ่งท่านเป็นทุกข์ถอนใจใหญ่ฉะนี้ ด้วยเหตุสิ่งไรเล่า ก๋งจูคุดจึงว่า เราเห็นฝูงนกซึ่งเป็นสัตว์เดียรฉาน จะบินไปมาจับต้นไม้ต้นใดก็ไปได้ตามอำเภอใจไม่มีใครขัดขวาง ตัวเราเป็นมนุษย์คิดการสิ่งไรก็มีผู้ทัดทานว่ากล่าว
ยกกิวจึงว่า ท่านเป็นเจ้าเมือง บรรดาคนทั้งปวงก็อยู่ในบังคับสิ้น ซึ่งว่านี้ข้าพเจ้าสงสัยนัก ก๋งจูคุดจึงว่า ขุนนางในเมืองเตงนี้อยู่ในบังคับก็จริง แต่หามีผู้รักใคร่เราโดยสุจริตไม่ จะไว้วางความลับกันก็ยากนัก ยงกิวจึงว่า ท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้าให้มียศศักดิ์ ข้าพเจ้าคิดว่าจะสนองคุณท่าน ถึงท่านจะให้ไปตายเสียก็มิได้รักชีวิต แต่หากว่าท่านไม่เห็นใจข้าพเจ้า
ก๋งจูคุดได้ฟังยงกิวว่าดังนั้นก็ขับคนทั้งปวงเสียแล้วว่ากับยงกิวว่า ทุกวันนี้ในอกเราดังเสี้ยนหนามยอกอยู่ด้วยความเจ็บปวดเป็นนิจ ถ้าท่านช่วยถอนได้เราก็จะให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไปกว่านี้ แต่เราจะบอกยังไม่ได้ความจะแพร่งพรายไป ยงกิวเห็นก๋งจูคุดยังไม่ไว้ใจจึงหยิบเอาลูกเกาทัณฑ์มาหักออกเป็นสองท่อน แล้วสาบานว่า ถ้าข้าพเจ้ามิได้สุจริตต่อท่าน และเอาความไปแพร่งพรายลับผู้ใด ให้ตัวข้าพเจ้าต้องอาวุธขาดสองท่อนเหมือนลูกเกาทัณฑ์นี้เถิด
ก๋งจูคุดก็มีความยินดี จึงเล่าความขัดเคืองชัวจกให้ยงกิวฟังทุกประการแล้วว่า ท่านฆ่าชัวจกเสียได้คุณท่านจะอยู่กับเรายิ่งนัก ยงกิวได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถึงข้าพเจ้าเป็นบุตรเขยชัวจกก็จริง แต่ชัวจกมิได้กรุณาแก่ข้าพเจ้า ซึ่งจะฆ่าชัวจกนั้นง่ายนัก ก๋งจูคุดจึงว่า ชัวจกเป็นคนมีสติปัญญา ท่านจะฆ่าชัวจกโดยง่ายนั้นเรายังหาเห็นด้วยไม่
ยงกิวจึงว่า เมืองเราทุกวันนี้ราษฎรทิ้งภูมิลำเนาเสีย หนีกองทัพเมืองซองเข้าอยู่ในป่าเป็นอันมาก ข้าพเจ้าคิดว่าให้ท่านให้ชัวจกออกไปตั้งเกลี้ยกล่อมราษฎร ณ ตำบลตังเกา นอกเมืองข้างทิศตะวันตก แล้วข้าพเจ้าจะแต่งโต๊ะออกไปเลี้ยง ข้าพเจ้าจะเอายาพิษใส่ในสุราให้ชัวจกกิน ถึงชัวจกจะมีสติปัญญาอย่างไรก็ไม่รอดความตาย ก๋งจูคุดก็เห็นด้วย จึงสั่งกำชับว่าความข้อนี้ท่านอย่าแพร่งพรายให้ผู้ใดรู้ แล้วก๋งจูคุดก็พาขุนนางทั้งปวงกลับเข้ามาเมืองเตง ยงกิวครั้นถึงที่อยู่ตรงเข้าในที่นอน นึกรำพึงถึงจะฆ่าชัวจกกลัวจะไม่สำเร็จก็ถอนใจใหญ่
นางจีสีผู้เป็นภรรยาเห็นประหลาดจึงถามว่า ท่านมีทุกข์ร้อนอยู่ประการใดหรือ จึงมานอนถอนใจใหญ่อยู่ฉะนี้ ยงกิวจึงบอกว่าเรามิได้มีทุกข์สิ่งใดดอก นางจีสีจึงว่า ท่านไม่มีทุกข์นั้นไม่เห็นด้วย ข้าพเจ้าดูหน้าท่านเศร้าหมองผิดกว่าแต่ก่อนนัก หรือท่านเห็นว่าไม่ควรจะปรับทุกข์กับข้าพเจ้าจึงมิให้ข้าพเจ้ารู้ แล้วนางจีสีวิงวอนไต่ถามเนืองๆ ยงกิวขัดมิได้จึงแกล้งบอกนางจีสีว่า ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงจะให้บิดาเจ้าออกไปเกลี้ยกล่อมราษฎร ณ ตำบลตังเกานอกเมือง และจะให้เราจัดสิ่งของออกไปเลี้ยง ข้าคิดว่าขุนนางอื่นมีอยู่เป็นอันมาก แต่จะเลี้ยงคนเพียงนี้จำเพาะใช้เราให้ได้ความลำบากเราไม่สบายใจ
นางจีสีได้ฟังดังนั้นก็สงสัยอยู่จึงคิดว่า ก๋งจูคุดชุบเลี้ยงยงกิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ การซึ่งจะให้ไปเลี้ยงดูผู้คนนั้นก็ควรอยู่แล้ว อันยงกิวว่าไม่เต็มใจไปจนถึงทุกข์ร้อนนั้นผิดนัก เห็นจะมีความอื่นมั่นคง ครั้นจะถามที่ไหนยงกิวจะบอกความจริง จำจะชวนเสพสุราให้เมาแล้วจึงจะถามเอาความจริงให้จงได้ นางจีสีคิดแล้วจึงแกล้งว่า ก๋งจูคุดตั้งท่านให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่และจะให้ไปเลี้ยงคนทั้งปวงนั้นไม่สมด้วยยศศักดิ์ ก๋งจูคุดใช้ท่านดังขุนนางผู้น้อยไม่ควร ยงกิวสำคัญว่านางจีสีเชื่อแล้ว ก็ยิ่งทุกข์ถอนใจใหญ่เนืองๆ นางจีสีก็แกล้งทำเศร้าโศกด้วยแล้วว่า อันจะแก้ทุกข์ได้ก็แต่เสพสุรา เชิญท่านมาไปเสพสุรากับข้าพเจ้าเถิดจะได้ค่อยคลายทุกข์ ยงกิวจึงว่าเจ้าว่าชอบนัก ถ้าเมาสุราแล้วก็ลืมทุกข์ร้อนไปสิ้น
นางจีสีก็ให้คนใช้ยกโต๊ะมาแล้ว นางก็รินสุราคำนับให้ยงกิวพลางว่า ท่านจงเสพสุราเถิดจะได้ลืมความทุกข์ ข้าพเจ้าจะได้คลายใจบ้าง แล้วนางจีสีเอาถ้วยขนาดใหญ่มารินสุราให้ยงกิวกินประมาณสิบครั้ง ยงกิวเสพสุราเกินขนาดก็เมาสิ้นสมฤดี จนสลบลงหลับอยู่กับโต๊ะ นางจีสีลุกยืนขึ้นกระทืบเท้าร้องตวาดว่า การเราใช้ยังไม่สำเร็จเหตุใดมานอนเล่นเสพสุราสบายอยู่ ยงกิวกำลังเมาสุราได้ยินแว่วเสียงสำคัญว่าก๋งจูคุดก็ตกใจ หลับตาคลำถ้วยที่โต๊ะวุ่นวาย นางจีสีเห็นดังนั้นจึงซ้ำตวาดว่ายังคลำหาสิ่งใดอยู่เล่า ยงกิวจึงว่าจะหายาพิษที่จะไปใส่ในสุราให้ชัวจกกินนั้นยังไม่ได้ แล้วยงกิวก็ซบลงหลับไป
นางจีสีได้ฟังดังนั้นก็คิดใคร่ครวญดูข้อความกับกิริยาถูกกันก็เห็นว่าก๋งจูคุดจะใช้ยงกิวให้ฆ่าชัวจกผู้บิดาเสีย จึงให้คนใช้พยุงยงกิวเข้าไปในที่นอน นางจีสีจึงคิดว่าถ้าจะนิ่งความเสียบิดาไม่รู้ตัวก็จะตายเป็นมั่นคง จำจะไปบอกให้รู้ความจะได้คิดอ่านระวังตัวบ้าง คิดแล้วนางจีสีก็ไปหาชัวจกผู้บิดา คำนับแล้วแจ้งความที่ยงกิวพูดทุกประการ ชัวจกจึงว่า เจ้าอย่าพูดให้ความฟุ้งซ่านไป บิดาจะดูท่วงทีให้แน่ก่อน
ครั้นเวลาเช้าก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงก็ให้หาชัวจกกับยงกิวเข้ามาแล้วว่าแก่ชัวจกว่า เมื่อทัพเมืองซองยกมานั้นราษฎรบรรดาอยู่หัวเมืองแตกหนีเข้าป่าสิ้น เราคิดจะให้ท่านกับขุนนางไปตั้งเกลี้ยกล่อมตำบลตังเกา จึงจะให้ยงกิวไปแต่งโต๊ะเลี้ยงท่านกับขุนนางทั้งปวง ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าก๋งจูคุดจะให้ยงกิวฆ่าเสียเป็นแน่ มีความน้อยใจนักก็คำนับลาก๋งจูคุดกลับมาที่อยู่ จึงหาทหารคนสนิทประมาณสามร้อยมากระซิบสั่งเป็นความลับ แล้วเอากระบี่สั้นซ่อนไว้ในเสื้อทุกคน ครั้นเวลาเช้าชัวจกก็พาทหารและขุนนางทั้งปวงออกไปตั้งเกลี้ยกล่อมราษฎรอยู่ตำบลตังเกา
ยงกิวก็จัดสิ่งของออกไปตั้งโรงเลี้ยง ครั้นเวลาขุนนางจะกินโต๊ะยงกิวก็ให้ยกโต๊ะเข้ามาตั้งให้ขุนนางทั้งปวงและชัวจก ตัวยงกิวนั้นเอาสุราที่ใส่ยาพิษมารินเข้าไปคำนับชัวจก ชัวจกรับสุรามาถือไว้ พอทหารทั้งปวงของชัวจกเห็นพร้อมกันแล้วก็เอาสุราเทลงที่แผ่นดิน ยาพิษที่ปนกับเหล้าครั้นถูกไอดินก็เป็นเปลวไฟขึ้น ยงกิวเห็นดังนั้นก็ตกใจขยับจะหนี ทหารชัวจกก็กรูกันเข้าจับไว้ ทหารยงกิวเห็นเขาจับนายต่างวิ่งเข้าไปช่วย ทหารชัวจกถอดกระบี่ออกไล่ฆ่าฟันทหารยงกิวตายเป็นอันมาก ทหารยงกิวมือเปล่ามิได้มีอาวุธจะสู้รบ ก็ทิ้งนายเสียพากันวิ่งหนีเข้าป่าไปสิ้น ก๋งจูฮูทหารชัวจกก็เอากระบี่ฟันยงกิวคอขาดตายแล้วเอาศพยงกิวไปทิ้งนํ้าเสีย
ก๋งจูคุดเจ้าเมืองเตงแจ้งว่าชัวจกฆ่ายงกิวก็ตกใจ จึงคิดว่าเราทำการครั้งนี้ผิดนัก เห็นขุนนางทั้งปวงจะเข้าข้างชัวจกสิ้น แม้จะอยู่ในเมืองเตงเห็นอันตรายจะมีมั่นคง คิดแล้วก็พาสมัครพรรคพวกของตัวหนีไปเมืองชัว ชัวจกแจ้งว่าก๋งจูคุดหนีไปแล้ว ก็ให้กังหูเตงซกไปรับก๋งจูฮุดมาแต่เมืองโอย ตั้งให้เป็นเจ้าเมืองชื่อเจี่ยมก๋ง
๑๒
ฝ่ายก๋งจูซัวซึ่งเป็นโอยฮวนก๋งเจ้าเมืองโอย ขณะเมื่อบิดายังอยู่ก๋งจูซัวลอบรักใคร่กับนางอีเกียง เกิดบุตรชายคนหนึ่งชื่อจิบจู ก๋งจูซัวกลัวเกรงความรู้ถึงบิดา จึงพาจิบจูไปฝากเพื่อนสนิทไว้ ครั้นบิดาตายก๋งจูซัวได้เป็นโอยฮวนก๋งเจ้าเมืองโอยแล้ว จึงตั้งอีเกียงเป็นที่ฮูหยินภรรยาใหญ่ ให้จิบจูเป็นผู้สำเร็จราชการ จิบจูนั้นหามีภรรยาไม่ เจ้าเมืองโอยจึงให้ก๋งจูแจะขุนนางผู้ใหญ่ไปขอนางสวนเกียงบุตรเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ยกให้ แล้วให้หญิงคนใช้ไปประคองนางสวนเกียงออกมาให้ก๋งจูแจะดูตัว จิบจูเห็นรูปร่างนางสวนเกียงก็ชอบใจ ก๋งจูแจะพูดกับเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็ลามาแจ้งความแก่เจ้าเมืองโอย แล้วชมจิบจูว่าวาสนาของท่านได้ภรรยางามหามีหญิงใดในแผ่นดินเสมอไม่
โอยฮวนก๋งจึงถามจิบจูว่า ท่านได้เห็นตัวนางสวนเกียงหรือ จิบจูจึงว่า เจ๋ฮูก๋งให้ข้าพเจ้าดูตัวนางสวนเกียงนั้น งามยิ่งกว่าปากคนเล่าลืออีก โอยฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความรักใคร่นางสวนเกียง แต่อายใจออกปากมิใคร่ได้จึงแกล้งว่า ถ้านางสวนเกียงงามดังนั้นก็เป็นบุญของข้าพเจ้าอยู่ แล้วจึงให้ไปปลูกปราสาทที่ริมนํ้าว่าจะให้จิบจูอยู่กับภรรยา ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็สรรเสริญเจ้าเมืองโอยว่ารักใคร่จิบจูนัก
ครั้นจวนจะถึงกำหนดวันฤกษ์ดีโอยฮวนก๋งแกล้งใช้จิบจูคุมสิ่งของไปให้เมืองซอง ครั้นจิบจูไปแล้วก็จัดแจงการไปรับนางสวนเกียงมาเป็นภรรยาให้อยู่ที่เล่าใต้ปลูกใหม่ริมนํ้า
ราษฎรทั้งปวงรู้กิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองโอยไปรับนางสวนเกียงมาแล้วมิได้ให้แก่จิบจูผู้บุตรเอาไว้เป็นภรรยาเอง ต่างคนก็ติเตียนเจ้าเมืองโอยว่าหาความสัตย์ไม่ ผู้มีสติปัญญาก็ผูกเป็นเพลงเปรียบว่าปราสาทปลูกอยู่กลาง นํ้าใสสะอาดนี้ไหลล้อมรอบน่าจะเป็นที่สะอาด เมื่อของไม่ดีมีอยู่กลิ่นก็เหม็นตลบไป นํ้าชำระเท่าไรไม่สิ้น กลิ่นชั่วเหมือนปลาเกิดกับนํ้าชำระอยู่เป็นนิจก็ไม่หายคาว ล่อปลามาให้นกกินแล้ว เอาแหทอดกินเสียเอง นกก็ต้องบินไปกินอื่น แล้วก็สอนให้ลูกเล็กๆ ร้องเล่น เด็กชาวเมืองโอยก็จำได้ต่อๆ กันไปชวนกันร้องเล่นทุกวัน เจ้าเมืองโอยฟังเด็กร้องเพลงก็คิดอดสูใจแต่มิรู้ที่จะทำประการใด
ครั้นจิบจูผู้บุตรกลับมาจากเมืองซอง โอยฮวนก๋งจึงว่ากับจิบจูว่า เจ้าจงเข้าไปคำนับนางสวนเกียงซึ่งเป็นมารดาเลี้ยงของเจ้าจะได้รู้จักกันไว้ จิบจูได้ฟังดังนั้นก็คิดว่านางสวนเกียงซึ่งขอให้แก่เรา บัดนี้บิดาเอาตัวไว้เป็นภรรยาเสียแล้ว ครั้นมิคำนับบัดนี้ก็เหมือนหากตัญญูไม่ สุดแต่เป็นภรรยาบิดาแล้วก็เป็นมารดาเรา จิบจูคิดแล้วก็เข้าไปคำนับนางสวนเกียง เจ้าเมืองโอยนั้นตั้งแต่ได้นางสวนเกียงมาเป็นภรรยาก็รักแต่นางสวนเกียงผู้เดียว มิได้ไปหาอิสตรีอื่นถึงสามปี จนนางสวนเกียงมีบุตรชายถึงสองคนผู้พี่ชื่อก๋งจูซือ ผู้น้องชื่อก๋งจูซัว โอยฮวนก๋งรักใคร่บุตรทั้งสองนัก ครั้นก๋งจูซือกับก๋งจูซัวค่อยเจริญวัย ก๋งจูซือนั้นรักใคร่จิบจูผู้พี่ซึ่งเป็นบุตรนางอีเกียง ไปมาหาจิบจูมิได้ขาด แต่ก๋งจูซัวนั้นชิงชังจิบจูผู้พี่นัก
อยู่มาวันหนึ่งก๋งจูซัวเข้าไปว่ากับนางสวนเกียงผู้เป็นมารดาว่า ข้าพเจ้าดูกิริยาจิบจูเห็นทีจะชิงชังข้าพเจ้านัก นางสวนเกียงได้ฟังก๋งจูซัวว่าดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วว่า ทุกวันนี้มารดาคิดถึงเจ้าพี่น้องแล้วไม่สบายเลย ด้วยเห็นว่าบิดาเจ้าชราลงแล้ว ถ้าหาบุญบิดาเจ้าไม่ จิบจูเป็นบุตรผู้ใหญ่เขาจะได้เป็นที่แทนบิดาเจ้า เราแม่ลูกก็จะมีอันตรายเป็นมั่นคง ด้วยนางอีเกียงมารดาจิบจูนั้นแค้นเคืองมารดานัก ก๋งจูซัวจึงว่าถ้าดังนั้นจำจะคิดหาความผิดจิบจูให้บิดาฆ่าจิบจูเสียให้จงได้ สมบัติเมืองโอยจึงจะเป็นสิทธิ์แก่เรา
นางสวนเกียงจึงว่า ถ้าดังนั้นเจ้าจงใส่โทษว่าจิบจูหยาบช้าต่อเจ้า ว่าเจ้าเป็นบุตรแล้วว่ามารดานี้เป็นภรรยาจิบจู บิดาเจ้าจึงจะเห็นจริง ด้วยความแต่เดิมนั้นบิดาเจ้าแจ้งอยู่ นางสวนเกียงก็เล่าความแต่หลังให้บุตรฟังแล้วว่า เจ้าก็มีสติปัญญาจงคิดผูกพันว่ากล่าวให้บิดาโกรธให้จงได้ ก๋งจูซัวได้ฟังดังนั้นจึงว่า มารดาอย่าวิตกเลย แล้วลามารดามา วันหนึ่งก๋งจูซัวเห็นจิบจูกับก๋งจูซือนั่งเสพสุราอยู่ที่ตึกจิบจู ก๋งจูซัวก็ทำเป็นเดินขึ้นไปบนตึก จิบจูเห็นก็เรียกก๋งจูซัวเข้าไปเสพสุราด้วย พูดจากันเล่นตามประสาเมา ครั้นเสพสุราแล้วก๋งจูซัวทำเป็นเดินร้องไห้เข้าไปคำนับโอยฮวนก๋ง โอยฮวนก๋งเห็นก็ตกใจ จึงถามว่าผู้ใดทำให้ขัดเคืองประการใดรึ ก๋งจูซัวก็มิบอกทำร้องไห้สะอื้นมากไป
โอยฮวนก๋งก็ลุกจากเก้าอี้แล้วปลอบถามว่า ผู้ใดดูหมิ่นเจ้าให้ได้ความขัดเคือง จงบอกบิดาเถิดจะทำโทษให้สาหัส ก๋งจูซัวว่า แต่ข้าพเจ้าเกิดมายังไม่มีผู้ใดดูหมิ่นถึงเพียงนี้ ครั้งนี้ข้าพเจ้าได้ความอัปยศนัก โอยฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็สงสัยนัก ปลอบถามเป็นหลายครั้งก๋งจูซัวจึงว่า เวลาวันนี้ จิบจูกับก๋งจูซือนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกัน เห็นข้าพเจ้าเดินเข้าไป จิบจูเรียกข้าพเจ้าไปเสพสุราด้วย จิบจูเมาสุราแล้วว่าข้าพเจ้าว่า ไอ้ลูกแปลกพ่อ ข้าพเจ้าจึงว่าเหตุไรพี่จึงหยาบช้าข้าพเจ้าดังนี้ จิบจูจึงว่าเอ็งไม่รู้จักพ่อจึงเล่าให้ฟัง ก๋งจูซัวก็เล่าตามคำมารดาทุกประการแล้วว่า จิบจูหยาบช้าข้าพเจ้าครั้งนี้ข้าพเจ้าได้ความเจ็บอายนัก โอยฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เชื่อเห็นจิบจูจะว่าจริงก็โกรธ ครั้นจะทำโทษจิบจูก็อายใจ จึงว่ากับก๋งจูซัวว่า จิบจูแกล้งเอาความมิจริงมาว่าให้ได้ความอัปยศนั้นบิดาจะทำโทษ โอยฮวนก๋งปลอบก๋งจูซัวแล้วจึงให้หญิงคนใช้ไปว่ากับนางอีเกียงมารดาจิบจูว่าเหตุไรมิว่ากล่าวลูกเสียบ้าง ให้ลูกมาว่ากล่าวก๋งจูซัวต่างๆ
นางอีเกียงได้ฟังดังนั้นก็แค้นใจนัก จึงคิดว่าโอยฮวนก๋งมิได้คิดถึงความหลัง เพราะหลงรักนางสวนเกียงสารพัดทุกสิ่ง แม้นเรามีชีวิตอยู่นานไปจะได้ความเจ็บอายตายเสียดีกว่า คิดแล้วนางอีเกียงมิได้ตอบคนใช้ประการใด ลุกเดินเข้าไปในห้องตึกเอาเชือกผูกคอตาย จิบจูแจ้งว่ามารดาตายก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก
ฝ่ายนางสวนเกียงแจ้งว่านางอีเกียงตายแล้วจึงว่ากับเจ้าเมืองโอยว่า ซึ่งนางอีเกียงตายนั้นเพราะท่านให้ไปต่อว่าด้วยบุตรข้าพเจ้า จิบจูมีความพยาบาทบุตรข้าพเจ้าและตัวข้าพเจ้านัก ข้าพเจ้าแม่ลูกจะตายด้วยคมอาวุธจิบจูสักวันหนึ่งเป็นมั่นคง แต่ตัวข้าพเจ้านี้ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต คิดสงสารแต่ลูกทั้งสองคน ท่านมีความกรุณาข้าพเจ้าแล้ว จงคิดตรึกตรองอย่าให้บุตรข้าพเจ้าเป็นอันตรายชีวิตเพราะอาญาจิบจูเลย
โอยฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงว่า ความข้อนี้เจ้าอย่าวิตกเลย ถึงเราจะหาชีวิตไม่ก็มิให้จิบจูทำอันตรายแก่เจ้าและบุตรเจ้าได้ แต่นั้นมาโอยฮวนก๋งตรึกตรองหาอุบายที่จะฆ่าจิบจูผู้บุตรมิได้ขาด
พอมีผู้ถือหนังสือมาบอกว่าก๋งจูหยีซึ่งเป็นเจ้าเมืองเจ๋ยกกองทัพไปตีเมืองกี๋ โอยฮวนก๋งจึงหาตัวจิบจูมาสั่งว่า เจ้าจงยกกองทัพไปช่วยเจ้าเมืองเจ๋ตีเมืองกี๋ แต่เจ้าจงไปทางเรือก่อนแล้วจึงขึ้นเดินบกที่ตำบลซินเกี๋ยง บิดาจะให้ทัพบกไปบรรจบที่นั้น แต่เรือที่จะขี่ไปนั้นจงปักธงขาวไปเป็นสำคัญ จิบจูก็คำนับลามาจัดเรือแลทหารพร้อมเครื่องสาตราวุธ ก๋งจูซือแจ้งดังนั้นจึงเข้าไปคำนับนางสวนเกียงผู้มารดาแล้วว่า ซึ่งบิดาใช้จิบจูไปช่วยเมืองกี๋ครั้งนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่าทางจะไปเมืองกี๋นั้นทางบกเป็นทางตรง เหตุใดจึงให้จิบจูไปทางเรือที่เป็นทางอ้อมอีกเล่า
นางสวนเกียงจึงกระซิบบอกก๋งจูซือว่า ซึ่งบิดาเจ้าใช้จิบจูไปครั้งนี้เห็นจะคิดฆ่าจิบจูเสีย ด้วยแม่ได้ว่ากล่าวบิดาเจ้าไว้หลายครั้ง แล้วนางสวนเกียงก็เล่าความที่ว่ากับโอยฮวนก๋งนั้นให้ก๋งจูซือบุตรฟังทุกประการ ก๋งจูซือก็เข้าใจว่าบิดาจะฆ่าจิบจูเสีย จึงรีบเอาความมาบอกกับจิบจูแล้วว่า เมื่อภัยมาถึงตัวแล้วพี่จงคิดหนีไปอยู่เมืองอื่นเอาชีวิตรอดเถิด พวกพ้องของพี่ยังตกอยู่ในเมืองนี้น้องจะเอาเป็นธุระบำรุงให้มีความสุข จิบจูแจ้งดังนั้นก็เสียใจจึงว่า ซึ่งจะหนีไปอยู่เมืองอื่นคิดดูก็หาควรไม่ แต่บิดาของตัวยังพึ่งไม่ได้แล้ว หรือจะบ่ายหน้าไปพึ่งผู้ใดเล่า อนึ่งเล่าคำโบราณก็ว่าไว้ว่าเป็นข้าก็ตรงต่อเจ้า บุตรตรงต่อบิดาก็เป็นที่สรรเสริญแก่คนทั้งปวง พี่นี้หามีผิดสิ่งใดไม่ เมื่อกรรมมาทันแล้วก็ก้มหน้าไปตามกรรม เจ้าจงอยู่ทำราชการสนองคุณบิดาเถิด ก๋งจูซือกับจิบจูก็ร้องไห้สั่งกันเป็นอันมาก แล้วจิบจูก็ลงเรือมีธงขาวปักเป็นสำคัญรีบล่องลงไปตามนํ้า
ฝ่ายก๋งจูซือครั้นจิบจูไปแล้วจึงคิดว่าจิบจูซื่อตรงต่อบิดานักไม่ควรเลยที่บิดาเราจะคิดฆ่าจิบจูเสีย เหตุทั้งนี้เพราะมารดาเรายุยง ถ้าจิบจูตายลงครั้งนี้ ความชั่วก็จะอยู่กับบิดาและมารดาเราว่าฆ่าบุตรซึ่งหามีความผิดมิได้เสีย แต่จิบจูมิได้มีความผิดยังสู้ตายด้วยกตัญญูต่อบิดาได้ จำเราจะไปตายแทนจิบจู อย่าให้ผู้ใดติฉินมารดาว่ายุยงให้บิดาฆ่าจิบจูเสีย ก๋งจูซือคิดแล้วก็ให้หาก๋งจูเสียบขุนนางผู้ใหญ่มาสั่งว่าเราจะมีที่ไป แล้วก๋งจูซือให้คนใช้จัดโต๊ะและสุราลงเรือแล้วร้องเรียกว่าให้เรือจิบจูหยุดก่อน
จิบจูได้ยินดังนั้นแลไปดู เห็นก๋งจูซือยืนมาหน้าเรือก็จำได้จึงคิดว่าน้องเราตามมาด้วยเหตุสิ่งไร คิดแล้วก็แวะเรือเข้าฝั่ง พอเรือมาถึงก๋งจูซือก็ลงไปในเรือจิบจูคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ากับพี่เคยเสพสุราด้วยกันเป็นนิจ ครั้งนี้พี่จะจากข้าพเจ้าไปแล้วที่ไหนจะได้กลับมาเสพสุราด้วยกันอีกเล่า ข้าพเจ้าจึงแต่งโต๊ะตามมาหวังว่าจะเสพสุราด้วยพี่ให้เป็นที่สนุกนี้สั่งกันเสียวันนี้ แล้วก๋งจูซือให้ยกโต๊ะขึ้นมารินสุราคำนับจิบจูเป็นหลายครั้ง จนจิบจูเมาเหลือกำลังหลับซบลงกับโต๊ะ ก๋งจูซือก็ให้พยุงจิบจูไปไว้เสียเรือที่ก๋งจูซือขี่มา แล้วเขียนหนังสือฉบับหนึ่งว่าน้องจะไปตายแทนพี่แล้ว พี่จงอยู่รักษาชีวิตเถิด แล้วเข้าผนึกส่งให้คนในเรือนั้นแล้วว่า ถ้าพี่เราสร่างเมาสุราแล้วจงเอาหนังสือให้จิบจูดู ก๋งจูซือให้รีบแจวเรือล่องลงไป
และขณะเมื่อเจ้าเมืองโอยสั่งให้จิบจูไปช่วยทัพเมืองเจ๋ตีเมืองกี๋นั้น ครั้นจิบจูลาไปแล้วจึงสั่งก๋งจูซัวไว้เป็นความลับ ก๋งจูซัวให้หานายโจรสิบคนมาสั่งว่า ท่านจงรีบไปอยู่ตำบลซินเอี๋ยง ถ้าเห็นเรือปักธงขาวเป็นสำคัญจอดเข้าแล้ว จงฆ่านายเรือนั้นเสียเอาศีรษะมาให้เรา เราจะปูนบำเหน็จท่านให้ถึงขนาด นายโจรสิบคนคำนับลาไปคอยอยู่ ณ ตำบลซินเอี๋ยง
ฝ่ายก๋งจูซือครั้นไปถึงซินเอี๋ยงก็ให้จอดเรือเข้า นายโจรสิบคนเห็นสำคัญธงขาวก็ตรงเข้าไปในเรือแล้วถามว่าผู้ใดชื่อจิบจู ก๋งจูซือแกล้งบอกว่าเราชื่อจิบจู นายโจรสิบคนสำคัญว่าจริงก็เอากระบี่ฟันก๋งจูซือคอขาดตาย แล้วเอาศีรษะใส่ถังให้คนในลำเรือรีบแจวขึ้นมา
ฝ่ายจิบจูครั้งสร่างเมาสุรามิได้เห็นก๋งจูซือ ก็ถามคนใช้ในลำเรือนั้นว่า น้องเราเอาเรือเราไปไหนเล่า คนใช้จึงส่งหนังสือก๋งจูซือให้จิบจู จิบจูดูหนังสือแล้วว่า น้องเรามิตายเสียแล้วหรือ ถ้าน้องเราตายแล้วเราจะตายตามไปด้วย แล้วจิบจูให้แจวเรือลงไปตามก๋งจูซือ พอแลเห็นเรือของตัวที่ขี่มาแต่แรกนั้นแจวทวนขึ้นมา จิบจูจึงร้องว่าเรือนั้นแวะเข้าฝั่งก่อน นายโจรได้ฟังดังนั้นคิดว่าก๋งจูซัวให้ลงมาสืบดูก็ให้เบนเรือเข้าฝั่ง จิบจูเคียงเรือเข้าแล้วถามว่า การที่ไปทำนั้นสำเร็จแล้วรึ นายโจรก็บอกว่าการที่ไปทำนั้นสำเร็จแล้ว จิบจูจึงว่า ท่านจงเอาศีรษะให้เราดูก่อน นายโจรก็เอาถังที่ใส่ศีรษะก๋งจูซือมาเปิดให้ดู จิบจูเห็นศีรษะก๋งจูซือก็กลั้นน้ำตามิได้ จึงว่ากับโจรว่า ท่านทำผิดตัวไปเสียแล้ว เราดอกชื่อจิบจู
โจรทั้งหลายได้ฟังดังนั้นจึงกระซิบถามคนใช้ในเรือนั้น ครั้นแจ้งว่าจิบจูแน่ แล้ว ก็ถอดกระบี่ออกฟันจิบจูตาย แล้วเอาศีรษะใส่ถังสองศีรษะ รีบแจวมาแจ้งความแก่ก๋งจูซัวทุกประการ ก๋งจูซัวก็มิได้อาลัยแก่ก๋งจูซือ ด้วยโกรธว่าก๋งจูซือไปรักใคร่แก่จิบจูซึ่งเป็นพี่ต่างท้อง ก็ให้บำเหน็จแก่นายโจรเป็นอันมาก แล้วเอาความไปแจ้งแก่นางสวนเกียง นางสวนเกียงได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้ถึงก๋งจูซือผู้บุตรเป็นอันมาก ฝ่ายคนในลำเรือก๋งจูซือจิบจูก็ไปแจ้งความแก่ก๋งจูเสียบก๋งจูแจะตามข้อความโจรฆ่านายเสียนั้นให้ฟังทุกประการ ก๋งจูเสียบก๋งจูแจะแจ้งดังนั้นก็ตกใจ ต่างคนต่างร้องไห้เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองโอยว่าโจรฆ่าก๋งจูซือกับจิบจูเสียแล้ว
โอยฮวนก๋งแจ้งว่าบุตรทั้งสองตาย มีแต่ความตรอมใจไปจนป่วยลง เวลากลางคืนให้ร้อนกระวนกระวายนอนไม่หลับ ให้หญิงคนใช้ช่วยพยุงออกมานอนที่พาไลตึก ลมพัดถูกตัวสบายคลายร้อนใกล้จะหลับได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา จึงลืมตาขึ้นดูเห็นปีศาจนางอีเกียง ก๋งจูซือจิบจูยืนเคียงกันอยู่ ทำกิริยาหลอกหลอนต่างๆ โอยฮวนก๋งตกใจร้องขึ้นสุดเสียงสิ้นสมประฤดีนิ่งไป นางสวนเกียงและหญิงซึ่งคอยรับใช้ได้ยินต่างตกใจ เข้าไปดูเห็นโอยฮวนก๋งนอนนิ่งหลับตาอยู่ มิได้พูดจาประการใด นางสวนเกียงกับหญิงคนใช้สำคัญว่าลมจับ ก็แก้ไขนวดเฟ้นฟื้นขึ้นแล้วพยุงให้เข้าไปในตึก พอเวลารุ่งเช้าเจ้าเมืองโอยตาย
ขุนนางทั้งปวงก็ยกก๋งจูซัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย อายุห้าสิบปี ก๋งจูเซ็กผู้เป็นอาจึงคิดว่า ถ้าจะอยู่ในเมืองโอยบัดนี้ ก๋งจูซัวก็จะดูหมิ่นประมาทให้ได้ความอัปยศ ก๋งจูเซ็กคิดแล้วก็พาครอบครัวหนีไปอยู่เมืองเจ๋
ขณะนั้นพอเจ้าเมืองเจ๋ยกไปตีเมืองกี๋ มีหนังสือมาขอกองทัพเมืองโอย ก๋งจูซัวก็ยกไปช่วย ครั้นเสียทัพกลับมาเมืองโอย จึงจัดการฝังศพบิดาตามตำแหน่งที่เจ้าเมือง แล้วให้ถอดก๋งจูเสียบกับก๋งจูแจะเสียจากที่ขุนนาง ก๋งจูเสียบก๋งจูแจะมีความเจ็บแค้นคิดจะทำร้ายก๋งจูซัวอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายก๋งจูฮุดครั้นได้เป็นเจ้าเมืองเตง ก็จัดแจงบ้านเมืองบำรุงทแกล้วทหาร แล้วเกลี้ยกล่อมราษฎรให้มาอยู่ตามภูมิลำเนาเหมือนแต่ก่อน แต่โกกีนีนั้นมิได้เข้าหาก๋งจูฮุด ออกตั้งเกลี้ยกล่อมพวกโจรอยู่ในป่านอกเมือง หมายจะเอาสมบัติให้ก๋งจูหมี แต่ชัวจกนั้นคิดเกรงกลัวก๋งจูฮุดจะพยาบาท จึงเข้าไปคำนับแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้าทำให้ท่านตกไปอยู่เมืองโอยนั้น เพราะข้าพเจ้าตกอยู่ในเงื้อมมืออีปีน ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย ก๋งจูฮุดจึงว่า เรารู้อยู่แล้ว ซึ่งต้องไปอยู่เมืองโอยนั้นเพราะมิได้เชื่อฟังทำตามถ้อยคำท่าน ถ้าเราฟังคำท่านรับเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋แล้ว ที่ไหนอีปีนกับก๋งจูคุดจะดูหมิ่นเราได้ ความทั้งนี้เราจะขอโทษท่านอีก ซึ่งจะถือโทษท่านนั้นหาควรไม่ ชัวจกก็มีความยินดี
ฝ่ายก๋งจูคุดเมืองเตงซึ่งอาศัยอยู่ ณ เมืองชัวนั้น จึงเข้าไปว่าแก่เจ้าเมืองชัวว่า ข้าพเจ้าได้เข้ามาพึ่งบุญก็สบายอยู่แล้ว ข้าพเจ้ายังเจ็บแค้นก๋งจูฮุดอยู่เป็นอันมาก คิดว่าจะขอไปอยู่ ณ บ้านถันจะได้เกลี้ยกล่อมผู้คนทั้งปวงและซักซ้อมทหารให้ชำนาญจะได้ไปตีเมืองเตง เจ้าเมืองชัวมีความกรุณาก็ให้หาถันเป็ดนายบ้านถันมาแล้วว่า เราจะให้ก๋งจูคุดไปอยู่บ้านถันด้วยท่านจะเห็นประการใด ถันเป็ดนายบ้านจึงว่า ข้าพเจ้าและชาวบ้านทั้งปวงเป็นพลเมืองรู้แต่ทำมาหากิน อุปมาเหมือนฝูงเนื้อ ก๋งจูคุดและชาวเมืองเตงล้วนเป็นทหารเหมือนหนึ่งเสือ ซึ่งท่านจะเอาเสือไปไว้กลางฝูงเนื้อนั้น เห็นข้าพเจ้าและชาวบ้านถันจะมีความเดือดร้อน เจ้าเมืองชัวว่ากล่าวเป็นหลายครั้งถันเป็ดก็บิดพลิ้วอยู่ ถันเป็ดก็ลากลับมาบ้านถัน
เจ้าเมืองชัวมีความน้อยใจถันเป็ดนัก จึงหาคนสนิทมาสั่งเป็นความลับ คนสนิทก็คำนับลามา แต่งตัวเป็นพ่อค้าแล้วเที่ยวไปในบ้านถัน พอพบโจรผู้หนึ่ง คนสนิทเจ้าเมืองชัวจึงว่ากับโจรผู้นั้นว่าถ้าท่านฆ่าถันเป็ดเสียได้ เราจะให้ทรัพย์แก่ท่านเป็นอันมาก โจรผู้นั้นก็รับว่าท่านอย่าวิตกเลย จึงเอาเงินซื้อสุราให้โจรกิน ครั้นเมาแล้ว พอเวลาคํ่าโจรผู้นั้นก็ลอบขึ้นไปฆ่าถันเป็ดเสีย คนสนิทเจ้าเมืองชัวก็ให้ทรัพย์แก่โจรตามสัญญา แล้วมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองชัวก็ดีใจจึงให้ก๋งจูคุดไปอยู่ ณ บ้านถัน แล้วให้ก่อกำแพงขุดคูรอบให้เรียกว่าเมืองถัน ก๋งจูคุดครั้นได้เป็นเจ้าเมืองถัน เกลี้ยกล่อมทหารได้เป็นอันมากก็ให้ตระเตรียมทหารยกไปตีเมืองเตง
ก๋งจูฮุดนั้นแจ้งว่าก๋งจูคุดมาอยู่เมืองถัน ก็แต่งให้คนไปสอดแนมอยู่มิได้ขาด ครั้นแจ้งว่าก๋งจูคุดเตรียมทัพจะยกมาเมืองเตง จึงให้เปาแหคุมทหารพันหนึ่งมาตั้งขัดทัพอยู่ตำบลไตเหลนต้นทางเมืองถัน ก๋งจูคุดนั้นแจ้งว่ามีกองทัพมาตั้งอยู่ จึงคิดว่าก๋งจูฮุดรู้ตัวแล้วเห็นจะทำการไม่ได้โดยสะดวก จำจะขอให้กองทัพเมืองซองมาช่วย คิดแล้วก็แต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ให้เจ้าเมืองฬ่อช่วยว่ากล่าวเจ้าเมืองซองขอกองทัพมาตีเมืองเตง ถ้าได้เมืองเตงแล้วจะให้หัวเมืองทั้งสามตามสัญญาไว้แต่ก่อน แล้วให้คนใช้รีบเอาไปให้แก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งหนังสือแล้วจึงว่า เรากับอีปีนก็คิดว่าจะไม่ขอคบค้าต่อไปแล้ว บัดนี้เป็นธุระของก๋งจูคุดแล้วก็เสียมิได้ จึงแต่งหนังสือเป็นใจความเหมือนก๋งจูคุดว่ามานั้น ให้คนใช้ถือไปให้อีปีนเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองแจ้งในหนังสือแล้วก็มีความยินดี จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า ท่านกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อเถิดว่า จะยกไปตีเมืองเตงให้ก๋งจูคุดจงได้ ผู้ถือหนังสือก็มาแจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อก็บอกข้อความซึ่งอีปีนจะยกไปช่วยตีเมืองเตงนั้นไปถึงก๋งจูคุด ก๋งจูคุดก็ดีใจนัก
ฝ่ายอีปีนให้หนังสือไปถึงเจ้าเมืองโอย ขอทัพมาบรรจบทัพเมืองซอง จะยกไปตีเมืองเตง ก๋งจูซัวเจ้าเมืองโอยแจ้งในหนังสืออีปีนแล้วจึงคิดว่า ก๋งจูฮุดหนีก๋งจูคุดมาพึ่งบิดาเรา บิดาเราก็ทำนุบำรุงจนได้กลับไปเป็นเจ้าเมืองเตง ครั้นบิดาเราตาย แต่กระดาษแผ่นหนึ่งก๋งจูฮุดก็มิได้ทำการศพ เรามีความน้อยใจก๋งจูฮุดอยู่ ครั้งนี้เราจะพลอยไปเยี่ยมเมืองเตงด้วย กำจัดก๋งจูฮุดเสียให้จงได้ คิดแล้วก็ให้เกณฑ์กองทัพยกออกจากเมืองโอย
ฝ่ายก๋งจูแจะก๋งจูเสียบครั้นแจ้งว่าก๋งจูซัวเจ้าเมืองโอยยกกองทัพไปช่วยเจ้าเมืองซองตีเมืองเตง ก๋งจูเสียบจึงปรึกษาก๋งจูแจะว่า ก๋งจูซัวทิ้งเมืองเสีย ยกกองทัพไปครั้งนี้การซึ่งเราคิดไว้นั้นก็สมคะเนแล้ว จงเร่งคิดทำการเถิด ก๋งจูแจะจึงว่า ถ้าดังนั้นจำจะหาผู้ซึ่งจะเป็นเจ้าเมืองก่อน คนทั้งปวงจึงจะนิยมยินดีด้วย ก๋งจูเสียบจึงว่า ท่านเห็นผู้ใดเล่า ขณะเมื่อก๋งจูแจะก๋งจูเสียบพูดกันอยู่นั้น พอเหลงกุ๋ยขุนนางผู้ใหญ่เดินเข้าไปก๋งจูแจะก็ดีใจ ชวนให้เหลงกุ๋ยนั่งที่สมควรแล้วคำนับกันตามธรรมเนียม เหลงกุ๋ยจึงว่าท่านทั้งสองนี้หาคิดถึงก๋งจูซือจิบจูไม่หรือ
ก๋งจูแจะจึงว่า ข้าพเจ้าคิดถึงอยู่มิได้ขาด ปรึกษาก๋งจูเสียบอยู่แต่ยังไม่เห็นว่าผู้ใดจะปกป้องราษฎรได้ เหลงกุ๋ยจึงว่า บรรดาผู้มีปัญญาในเมืองโอยนี้ เราเห็นแต่หงิมหมองผู้เดียวจะเป็นเจ้าเมืองได้ ก๋งจูแจะกับก๋งจูเสียบก็เห็นด้วย จึงจัดแจงเชิญหงิมหมองมาเป็นเจ้าเมืองโอย แล้วป่าวร้องราษฎรทั้งปวงให้รู้ทั่วกัน แล้วให้ประกาศแก่ขุนนางและราษฎรทั้งปวงว่า ก๋งจูซัวยกกองทัพไปตีเมืองเตงนั้น บัดนี้ ก๋งจูซัวเสียทีตายในกลางศึกแล้ว ขุนนางและราษฎรทั้งปวงสำคัญว่าจริงก็สมัครทำการกับหงิมหมองสิ้น หงิมหมองก็ให้เหลงกุ๋ยคุมทหารพันหนึ่งออกตั้งอยู่ปลายแดนเมืองโอยคอยรับทัพก๋งจูซัว เหลงกุ๋ยก็คำนับลาไป
ก๋งจูเสียบจึงว่ากับก๋งจูแจะว่า เราคิดแค้นก๋งจูซัวยิ่งนัก จะใคร่ฆ่านางสวนเกียงมารดาก๋งจูซัวเสียให้สมความแค้น ก๋งจูแจะจึงว่า จะฆ่านางสวนเกียงนั้นไม่ได้ ด้วยก๋งจูหยีพี่ชายนางสวนเกียงเป็นเจ้าเมืองเจ๋ แล้วมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ถ้าก๋งจูหยีรู้ว่าฆ่าน้องเสียก็จะมีความแค้น ยกมาทำร้ายแก่เมืองเรา เราจะสู้รบยาก ก๋งจูเสียบก็เห็นด้วย
ฝ่ายอีปีนเจ้าเมืองซอง ครั้นทัพเมืองโอย เมืองชัว เมืองฬ่อมาถึงพร้อมกันแล้วก็รีบยกไปเมืองเตง ครั้นถึงตำบลไต้เหลนแจ้งว่าเปาแหทหารเมืองเตงมาตั้งสกัดอยู่ ก็ให้ตั้งค่ายลงใกล้ค่ายเปาแหทางประมาณสองร้อยเส้น เปาแหแจ้งว่าทัพสี่หัวเมืองบรรจบกันยกมาก็ให้ม้าใช้รีบไปแจ้งแก่ชัวจก ชัวจกก็รีบยกทหารมาบรรจบทัพเปาแห ฝ่ายเจ้าเมืองซองก็บรรจบทัพทั้งสามหัวเมือง ยกตีค่ายเปาแหกับชัวจก ชัวจกก็มิได้ออกรบนอกค่าย ให้แต่ทหารเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงออกไป ถูกทหารทั้งสี่หัวเมืองล้มตายเป็นอันมาก ทัพสี่หัวเมืองเห็นจะหักเข้าไปมิได้ก็ถอยเข้าค่าย แต่เจ้าเมืองซองกับทัพสามหัวเมืองยกเข้าตีค่ายชัวจกเป็นหลายครั้งก็หักเอามิได้ เสียทหารพันเศษ
เจ้าเมืองซองจึงปรึกษากับเจ้าเมืองทั้งสามว่า เรายกมาครั้งนี้ทหารเมืองเตงรู้ตัวก่อน จึงตระเตรียมการไว้รบพุ่งต้านทานเป็นสามารถ แล้วตำบลไต้เหลนเป็นทางช่องแคบ ชัวจกตั้งค่ายอยู่ ถึงทหารน้อยก็สู้มากได้ ด้วยเป็นทางจำเพาะเข้าแห่งเดียว ครั้นเราจะแต่งกองทัพไปตีโอบหลังค่ายก็มิได้ด้วยเป็นที่เนินและเขาป่าชัฏ เราคิดว่าจะเลิกทัพกลับไปบำรุงทแกล้วทหารให้มีกำลัง รุ่งขึ้นปีใหม่จึงค่อยกลับมาทำแก่เมืองเตง เจ้าเมืองทั้งสามก็เห็นด้วยต่างคนก็เลิกทัพกลับไป
ฝ่ายก๋งจูซัวเจ้าเมืองโอย ครั้นมาถึงปลายแดน พอชาวบ้านมาบอกว่าก๋งจูเสียบ ก๋งจูแจะเอาใจออกห่างท่าน ตั้งหงิมหมองขึ้นเป็นเจ้าเมือง ให้เหลงกุ๋ยคุมทหารมาตั้งสกัดกองทัพท่านอยู่ปลายแดน ก๋งจูซัวได้ฟังดังนั้นก็หยุดกองทัพตั้งอยู่ไกลแดนเมืองทางประมาณห้าร้อยเส้น หวังจะพักทหารให้มีกำลังแล้วจะยกเข้าตีเอาเมืองคืนให้จงได้ และขณะเมื่อชาวบ้านมาแจ้งความแก่ก๋งจูซัวนั้น บรรดาทหารในกองทัพก๋งจูซัวแจ้งว่าหงิมหมองได้เป็นเจ้าเมืองโอย ต่างคนปรึกษากันว่า ถ้าเราทั้งปวงเป็นใจสู้รบเหลงกุ๋ยบัดนี้ ก๋งจูแจะก๋งจูเสียบมิรู้เอาบุตรภรรยาเราฆ่าเสียหรือ ทหารทั้งปวงต่างคนก็คิดถึงครอบครัว ครั้นเวลาคํ่าลงก็ลอบหนีเข้าเมืองโอยเป็นอันมาก เหลือทหารคนสนิทอยู่กับก๋งจูซัวประมาณสามร้อยเศษ ก๋งจูซัวเสียใจนักก็พาทหารที่เหลือรีบไปเมืองเจ๋ ครั้นถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปคำนับก๋งจูหยี เล่าความซึ่งก๋งจูแจะ ก๋งจูเสียบตั้งหงิมหมองขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอยนั้นให้ฟังทุกประการ ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นก็โกรธนักจึงสั่งก๋งจูบอดีให้เกณฑ์ทัพจะยกไปตีเมืองโอยคืนเอาสมบัติให้ก๋งจูซัว
ขณะนั้นพอขุนนางเมืองฬ่อเอาหนังสือเข้าไปให้ก๋งจูหยี ก๋งจูหยีรับมาอ่านดูได้ความว่า ก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อบอกมาถึงก๋งจูหยีให้แจ้ง ด้วยก๋งจูหยีให้เราไปขอนางองดีบุตรี พระเจ้าจองอ๋องพระราชทานให้แล้ว ให้ก๋งจูหยีกำหนดคืนวันที่จะไปรับนางองดีนั้นให้แน่ ก๋งจูหยีดูหนังสือแล้วก็ให้คิดถึงนางบุนเกียงนัก จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋เจริญพรมาถึงฬ่อจงก๋ง ด้วยตั้งแต่บิดาเราหาไม่แล้ว เราไม่มีความสบายเลย ให้เปลี่ยวอกเปลี่ยวใจไป บัดนี้เราระลึกถึงนางบุนเกียงน้องเรายิ่งนัก ทำประการใดจะเห็นหน้าน้องสาวเราสักครั้งหนึ่ง แล้วเอาหนังสือส่งให้ขุนนางเมืองฬ่อถือไปให้ก๋งจูคุย ก๋งจูคุยแจ้งในหนังสือแล้วจึงว่ากับนางบุนเกียงผู้ภรรยาว่า ก๋งจูหยีพี่ของเจ้ามีหนังสือมาว่าระลึกถึงเจ้ายิ่งนัก นางบุนเกียงว่าข้าพเจ้าก็คิดถึงพี่ข้าพเจ้าอยู่ ท่านจงพาข้าพเจ้าไปเมืองเจ๋สักครั้งหนึ่งจะได้เยี่ยมเยียนญาติพี่น้องทั้งปวง ก๋งจูคุยก็สั่งให้จัดเกวียนและทหารพอสมควรก็พานางบุนเกียงไปเมืองเจ๋
ฝ่ายก๋งจูบอดีครั้นเตรียมทัพพร้อมแล้ว จึงเข้าไปคำนับก๋งจูหยีว่า ข้าพเจ้าเตรียมทัพพร้อมแล้ว ท่านจะยกวันไร ก๋งจูหยีจึงว่า บัดนี้ก็ไปขอนางองดีบุตรีพระเจ้าจองอ๋อง ข้างหงิมหมองก็เป็นบุตรเขยพระเจ้าจองอ๋อง ครั้นเราจะยกทัพไปทำแก่เมืองโอย พระเจ้าจองอ๋องจะน้อยพระทัย ประการหนึ่ง นางสวนเกียงมารดาก๋งจูซัวก็ยังตกอยู่ในเงื้อมมือหงิมหมอง ถ้าเรายกไปตีหงิมหมองอับจนเข้าก็จะฆ่านางสวนเกียงเสีย เราคิดว่าจะให้นางสวนเกียงมีผัวเสียก่อนจึงค่อยคิดการต่อไป ก๋งจูบอดีก็เห็นด้วย จึงว่า ท่านเห็นผู้ใดที่จะเป็นผัวนางสวนเกียง ก๋งจูหยีจึงว่า เราเห็นแต่ก๋งจูเซ็ก บุตรก๋งจูจีผู้ตาย ซึ่งหนีก๋งจูซัวมาอยู่เมืองเรา และก๋งจูเซ็กอายุคราวเดียวกับจิบจู แล้วก๋งจูเซ็กกับหงิมหมองก็เป็นคนชอบกัน ถ้านางสวนเกียงได้เป็นภรรยาก๋งจูเซ็กแล้วถึงเราจะยกไปตีเมืองโอยก็จะไม่เป็นห่วงด้วยนางสวนเกียง เห็นหงิมหมองจะไม่ทำอันตรายได้ด้วยจะคิดเกรงก๋งจูเซ็ก ก๋งจูบอดีจึงว่าท่านคิดนี้ควรนัก
ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง เป็นใจความว่า ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋อวยพรมาถึงก๋งจูแจะและขุนนางผู้ใหญ่เมืองโอย ด้วยนางสวนเกียงกับก๋งจูซัวแม่ลูก คบคิดกันยุยงโอยฮวนก๋งเจ้าเมืองโอยให้ฆ่าบุตรเสียให้เราพลอยได้รับความอัปยศด้วย เราคิดแค้นคนทั้งสองยังไม่หาย ซึ่งท่านคิดกันกำจัดก๋งจูซัวเสียนั้นก็สมเหมือนใจเราคิด บัดนี้ก๋งจูซัวหนีมาอยู่เมืองเรา ครั้นเราจะมิให้ก๋งจูซัวอยู่ คนทั้งปวงที่หาปัญญามิได้จะนินทาเราว่าไม่กรุณาแก่หลาน แต่เราคิดวิตกด้วยนางสวนเกียงนัก ด้วยคิดว่าถึงชั่วดีก็ได้เป็นน้องร่วมบิดากัน ถ้านางสวนเกียงได้ผัวตํ่าช้าไปเป็นประการใดเราก็จะพลอยอัปมานด้วย เราคิดจะยกนางสวนเกียงให้เป็นภรรยาก๋งจูเซ็กแล้ว ก๋งจูเซ็กกับหงิมหมองก็ชอบอัธยาศัยกันนักหนาจะได้ช่วยรักษาบ้านเมืองให้ราษฎรมีความสุข แล้วส่งหนังสือให้ก๋งจูบอดี ก๋งจูบอดีก็คำนับลาพาก๋งจูเซ็กไปเมืองโอย
ครั้นไปถึงเมืองโอยตรงไปบ้านก๋งจูแจะ ก๋งจูแจะแจ้งก็ออกมารับคำนับแล้วพาไปให้นั่งที่สมควร แล้วก๋งจูบอดีก็ส่งหนังสือให้ก๋งจูแจะ ก๋งจูแจะรับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความดังนั้น จึงว่าแก่ก๋งจูบอดีว่า ก๋งจูหยีประกอบทั้งสติปัญญาแล้วซื่อตรงมิได้เข้าด้วยผู้ผิด ท่านจงแจ้งแก่ก๋งจูหยีเถิดว่า ข้าพเจ้าคำนับไปและการทั้งนี้เป็นธุระข้าพเจ้าอย่าให้เจ้าเมืองเจ๋วิตกเลย ก๋งจูบอดีก็ลาก๋งจูแจะกลับมาเมืองเจ๋แจ้งความแก่ก๋งจูหยีตามคำก๋งจูแจะ ก๋งจูหยีก็มีความยินดี
ฝ่ายก๋งจูแจะครั้นก๋งจูบอดีกลับไปแล้ว จึงส่งหนังสือเจ้าเมืองเจ๋ให้ก๋งจูเสียบดู ก๋งจูเสียบดูหนังสือแล้วจึงว่า เจ้าเมืองเจ๋มีนํ้าใจโอบอ้อมอารีนัก ท่านจงทำไมตรีกับเจ้าเมืองเจ๋เถิด ก๋งจูแจะจึงให้ภรรยาไปว่ากับนางสวนเกียงว่า ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋มีหนังสือมาถึงผัวข้าพเจ้าว่า จะให้ท่านอยู่กับก๋งจูเซ็กท่านจะเห็นประการใด นางสวนเกียงจึงว่า ทุกวันนี้ก็หาบิดาไม่แล้ว ยังเห็นแต่ก๋งจูหยีผู้พี่เหมือนหนึ่งบิดา เมื่อพี่เราลงใจเห็นว่าดีแล้วเรามิรู้ที่จะขัดขืนประการใด ท่านจงบอกก๋งจูแจะว่า ท่านเห็นแก่พี่เราแล้วก็อย่าให้เราอัปมานเลย ภรรยาก๋งจูแจะก็ลามาแจ้งกับก๋งจูแจะตามคำนางสวนเกียงว่าทุกประการ
ก๋งจูแจะมีความยินดีจึงว่ากับก๋งจูเซ็กว่า ก๋งจูหยีรักใคร่ท่านจึงยกนางสวนเกียงผู้น้องให้เป็นภรรยาท่าน ท่านจะเห็นประการใด ก๋งจูเซ็กจึงว่า ก๋งจูหยีมีคุณแก่เรามากนัก ครั้นเราจะขัดขืนก๋งจูหยีก็จะน้อยใจ แต่เราคิดว่านางสวนเกียงเป็นพี่สะใภ้เรา ถ้าเราจะอยู่กินกับนางสวนเกียงคนทั้งปวงจะมิครหานินทาเราหรือ ก๋งจูแจะจึงว่า ผู้จะตั้งตัวก็ย่อมหาผู้ซึ่งประกอบด้วยสติปัญญากำลังเป็นที่พึ่ง ประเวณีนกจะทำรัง ก็ย่อมหาต้นไม้ใหญ่พุ่มมิดชิด และเจ้าเมืองเจ๋นั้นประกอบทั้งปัญญาและฝีมือ แล้วทแกล้วทหารก็มีเป็นอันมาก ถ้าผู้ใดได้เจ้าเมืองเจ๋เป็นที่พึ่งแล้วเห็นจะตั้งตัวได้ เจ้าเมืองเจ๋ก็คอยจะให้ท่านพึ่งอยู่ฉะนี้ ท่านกลัวความนินทาและบิดพลิ้วอยู่นั้นท่านคิดอ่านตรึกตรองดูจงดีเถิด
ก๋งจูเซ็กจึงว่าเราจะขอตรึกตรองดูจงดีก่อน ก๋งจูแจะได้ฟังก็กลับมาที่อยู่ จึงให้จัดแจงตึกของตัวหลังหนึ่ง แล้วให้ภรรยาไปรับนางสวนเกียงมาไว้ในตึกนั้น ครั้นเวลาพลบคํ่าจึงให้แต่งโต๊ะเตรียมไว้แล้วไปเชิญก๋งจูเซ็กมาบ้าน ครั้นก๋งจูเซ็กมาถึงก๋งจูแจะก็คำนับให้นั่งที่สมควร แล้วก๋งจูแจะจึงถามว่าท่านตรองเห็นอย่างไร ก๋งจูเซ็กจึงว่าเราตรึกตรองยังหาตกลงไม่ ก๋งจูแจะจึงว่าถ้าดังนั้นท่านมาเสพสุราแล้วฟังมโหรีเล่นให้สบายเถิด แล้วก๋งจูแจะจึงรินสุราคำนับให้ก๋งจูเซ็ก ก๋งจูเซ็กเสพสุราพลางฟังมโหรีอยู่จนเวลายามเศษ ก๋งจูแจะก็รินสุราคำนับให้เนืองๆ จนก๋งจูเซ็กเมาซบหลับลงกับโต๊ะ ก๋งจูแจะเห็นดังนั้นก็ให้พวกมโหรีไปทำริมเฉลียงตึกที่นางสวนเกียงอยู่ แล้วก๋งจูแจะค่อยยกก๋งจูเซ็กไปวางลงให้นอนเคียงนางสวนเกียง ครั้นเวลายามเศษก๋งจูเซ็กสร่างเมาสุราตื่นขึ้นเห็นนางสวนเกียงรูปงามพร้อมทั้งจริตกิริยา ก๋งจูเซ็กก็รักใคร่ได้เป็นผัวเมียกันแต่วันนั้นมา ก็เกิดบุตรชายสามคน บุตรหญิงสองคน และบุตรชายที่หนึ่งนั้นชื่อเจจู ที่สองชื่อโตต๋ง ที่สามชื่อบุนก๋งฮุย แต่บุตรชายหัวปีชื่อเจจูนั้น ป่วยตายแต่เล็ก และบุตรหญิงนั้นชื่อนางซองฮอนก๋งคนหนึ่ง ชื่อหมกก๋งคนหนึ่ง และขณะเมื่อแรกก๋งจูเซ็กได้อยู่กินกับนางสวนเกียงนั้น ก๋งจูแจะก็บอกไปถึงเมืองเจ๋ ก๋งจูหยีมีความยินดียิ่งนัก
ฝ่ายชัวจกกับเปาแห ขณะเมื่อออกมารบทัพเมืองซอง เมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองชัวอยู่ ณ ตำบลไต้เหลนนั้น ครั้นทัพทั้งสี่เมืองถอยไปแล้วก็กลับเข้าเมืองเตง แจ้งความซึ่งได้รบกับทัพทั้งสี่หัวเมืองนั้นให้ก๋งจูฮุดฟังทุกประการ ก๋งจูฮุดมีความยินดีจึงปูนบำเหน็จทหารตามสมควร ชัวจกจึงว่า ก๋งจูคุดนั้นหนีไปอาศัยอยู่แดนเมืองชัว แล้วเจ้าเมืองชัวทำนุบำรุงก๋งจูคุดเป็นอันมาก เห็นก๋งจูคุดจะยกมาทำแก่เมืองเราอีกเป็นมั่นคง แต่ก๋งจูคุดนั้นเป็นอริกันอยู่กับเมืองเจ๋กับเมืองกี๋ ข้าพเจ้าคิดว่าจะทำไมตรีไว้ ถ้าก๋งจูคุดยกมาตีเมืองเราจะได้ขอกองทัพเมืองเจ๋มาช่วย ถ้าเราได้เป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเจ๋แล้ว เมืองฬ่อก็จะพลอยเป็นไมตรีกับเราด้วย ก๋งจูฮุดได้ฟังชัวจกว่าดังนั้นก็มีความยินดี จึงแต่งเครื่องบรรณาการให้ชัวจกไปเมืองเจ๋
ฝ่ายชัวจกครั้นไปถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋เห็นชัวจกก็มีความยินดี จึงว่าท่านอย่าคุกเข่าคำนับเราเลย จงนั่งให้เป็นปกติเถิด แล้วให้ชัวจกนั่งที่สมควร ชัวจกจึงว่า ก๋งจูฮุดให้ข้าพเจ้ามาคำนับท่านจะขอบุญท่านเป็นที่พึ่ง ด้วยก๋งจูคุดเมื่อเป็นเจ้าเมืองเตงอยู่นั้น ข้าพเจ้าตั้งใจทำราชการด้วยสุจริต แต่ก๋งจูคุดหามีความกรุณาข้าพเจ้าไม่ ให้ยงกิวเอายาพิษใส่สุราให้ข้าพเจ้ากิน ครั้นข้าพเจ้ารู้ตัวจึงจับยงกิวฆ่าเสีย ก๋งจูคุดเห็นไม่สมคิดจึงไปอยู่เมืองชัว ข้าพเจ้าจึงรับก๋งจูฮุดมาเป็นเจ้าเมืองเตง และก๋งจูคุดนั้นเอากองทัพทั้งสี่หัวเมืองยกไปตีเมืองเตงหักเอามิได้ แต่เห็นว่าก๋งจูคุดจะไปทำแก่เมืองเตงอีกขอท่านได้อุดหนุนนายข้าพเจ้าด้วย
ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ก๋งจูคุดนั้นเป็นพวกศัตรูบิดาเรา เราคิดอยู่ว่า ถ้าสำเร็จราชการเมืองกี๋แล้ว จะไปกำจัดก๋งจูคุดเสีย คืนเอาสมบัติให้ก๋งจูฮุดให้จงได้ ด้วยก๋งจูฮุดมีคุณแก่บิดามารดาครั้งมาตีทัพปักหยง เราหาได้แทนคุณก๋งจูฮุดไม่ บัดนี้ก๋งจูฮุดก็ได้เป็นเจ้าเมืองเตงแล้ว ถ้าก๋งจูคุดยกไปทำแก่เมืองเตงอีก ท่านจงบอกมาถึงเรา เราจะยกกองทัพไปช่วยกำจัดก๋งจูคุดแทนคุณก๋งจูฮุด ชัวจกได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี คำนับลาก๋งจูหยีออกจากเมืองเจ๋รีบไปเมืองฬ่อ ครั้นไปใกล้ถึงเมืองฬ่อทางประมาณพันเศษพบเจ้าเมืองฬ่อจะมาเมืองเจ๋ หยุดประทับแรมอยู่กลางทาง ให้ทหารยิงเนื้อเล่น ชัวจกก็เอาสิ่งของเข้าไปคำนับว่า ก๋งจูฮุดนายข้าพเจ้าให้มาคำนับท่านขอเอาท่านเป็นที่พึ่ง ถ้าก๋งจูคุดยกมาทำอันตรายแก่เมืองเตงก็ให้ท่านช่วยอุดหนุนด้วย และเจ้าเมืองเจ๋ก็รับธุระนายข้าพเจ้า เจ้าเมืองฬ่อครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋เป็นไมตรีกับเมืองเตง จึงว่าแก่ชัวจกว่า ถ้าก๋งจูคุดยกมาเมืองเตงเราก็จะยกกองทัพไปช่วย ชัวจกก็ดีใจคำนับลาเจ้าเมืองฬ่อกลับมา
ฝ่ายโกกีนีซึ่งออกไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมพวกโจรอยู่นอกเมืองเตงครั้นแจ้งว่า ชัวจกไปเมืองเจ๋จึงหาพวกโจรมาสั่งว่า ในสามสี่วันนี้ก๋งจูฮุดจะออกไปคำนับที่ไทเบี้ยว ท่านจงแต่งตัวให้เหมือนทหารก๋งจูฮุดปลอมเข้าไปฆ่าก๋งจูฮุดเสียให้จงได้ พวกโจรก็ลาไปเตรียมตัวคอยอยู่ ฝ่ายก๋งจูฮุดครั้นถึงกำหนดก็ขึ้นเกวียนกับทหารยกออกไปไทเบี้ยว พวกโจรซึ่งคอยอยู่นั้นก็ปลอมไปกับพวกทหารก๋งจูฮุด ครั้นไปถึงไทเบี้ยว ก๋งจูฮุดลงจากเกวียนจะขึ้นไปบนไทเบี้ยว พวกโจรเห็นได้ทีก็ชักกระบี่ออกวิ่งเข้าไปฟันก๋งจูฮุดล้มลงขาดใจตาย พวกทหารที่ตามก๋งจูฮุดเห็นดังนั้นก็กรูกันเข้าไปจะจับพวกโจร พวกโจรก็วิ่งหนีเข้าป่าเสีย โกกีนีแจ้งว่าก๋งจูฮุดตายก็มีความยินดี จึงเชิญก๋งจูหมีขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตง แล้วให้ประกาศแก่ชาวเมืองทั้งปวงว่าก๋งจูฮุดนั้นโจรลอบฆ่าเสียแล้ว
ฝ่ายก๋งจูหมีครั้นได้เป็นเจ้าเมืองเตง จึงแต่งหนังสือเป็นใจความว่า ก๋งจูฮุดนั้นพวกโจรฆ่าเสียแล้ว อย่าให้ชัวจกคิดเกรงเราเลย เราจะให้ชัวจกคงอยู่ในยศศักดิ์ ให้ชัวจกกลับมาเมืองเถิด แล้วให้คนใช้เอาไปให้ชัวจก คนใช้รับหนังสือแล้วรีบตามชัวจกไปเมืองเจ๋ พอชัวจกมาจากแดนเมืองฬ่อผู้ถือหนังสือก็เข้าไปคำนับ แล้วส่งหนังสือให้ชัวจก ชัวจกดูหนังสือแจ้งว่าก๋งจูฮุดตายก็ตกใจ จึงคิดว่าโกกีนีแกล้งให้พวกโจรฆ่าก๋งจูฮุดเป็นมั่นคง ชัวจกจึงว่าแก่ผู้ถือหนังสือว่าท่านจงกลับไปเถิด เราจะแวะเข้าไปในเมืองเจ๋ก่อน ผู้ถือหนังสือก็กลับไป ชัวจกกลับมาแจ้งแก่ก๋งจูหยีว่า โกกีนีฆ่าก๋งจูฮุดเสีย บัดนี้ตั้งก๋งจูหมีเป็นเจ้าเมืองเตง ก๋งจูหยีแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงว่า เราจะยกไปกำจัดก๋งจูหมีกับโกกีนีเสีย
๑๓
ขณะนั้น พอมีผู้มาแจ้งแก่ก๋งจูหยีว่าเจ้าเมืองฬ่อพานางบุนเกียงมาพักอยู่กงก๋วนนอกเมือง ก๋งจูหยีก็มีความยินดีจึงว่าแก่ชัวจกว่า ท่านงดท่าเราหน่อยหนึ่งก่อนเถิด แล้วก๋งจูหยีจึงสั่งให้ขุนนางทั้งปวงออกไปรับเข้ามาในเมือง แล้วจัดแจงตึกให้เจ้าเมืองฬ่ออยู่ตามสมควร ครั้นเวลาคํ่าก๋งจูหยีจึงให้หญิงคนใช้ไปว่ากับก๋งจูคุยว่า นางเซียนซีคิดถึงนางบุนเกียงจะใคร่ได้พบนางบุนเกียง ก๋งจูคุยก็ให้นางบุนเกียงไปกับหญิงคนใช้ หญิงคนใช้ก็พาไปในตึก นางบุนเกียงเข้าไปในตึกคำนับก๋งจูหยีกับนางเซียนซี นางเซียนซีรับคำนับแล้วเชิญให้นางบุนเกียงนั่งที่สมควร นางเซียนซีกับนางบุนเกียงถ้อยทีพูดจากัน แล้วนางเซียนซีจึงสั่งคนใช้ไปยกโต๊ะจะมาเชิญนางบุนเกียงกิน
ก๋งจูหยีจึงว่ากับนางเซียนซีว่า น้องข้ากินของยากนัก เจ้าจงไปจัดแจงเองเถิด นางเซียนซีจึงออกมาจัดแจงให้แต่งโต๊ะ ก๋งจูหยีครั้นนางเซียนซีออกไปจากตึกแล้ว จึงว่ากับนางบุนเกียงว่า ตึกห้องนี้เจ้ายังจำได้หรือไม่ นางบุนเกียงค้อนให้แล้วเบือนหน้าไปยิ้มอยู่ ก๋งจูหยีก็ขยับเข้านั่งใกล้แล้วว่า แต่เจ้าจากพี่ไปพี่เพิ่งได้เข้ามาในห้องนี้ นางบุนเกียงจึงว่า พี่มีธุระอยู่ที่ห้องอื่นจึงมิได้เข้ามาในห้องนี้ ก๋งจูหยีจึงว่าใครเล่าที่จะไม่มีธุระ แต่ความจริงในใจนั้น ถ้าพี่เข้ามาถึงห้องนี้แล้วก็คิดถึงเจ้า ครั้นจะให้รับมาก็คิดเกรงใจ ด้วยเห็นว่าธุระเจ้าก็มากกว่าที่นี่ นางบุนเกียงก็ผินหน้ามาหยิกต้นขาก๋งจูหยี พอนางเซียนซีให้หญิงคนใช้ยกโต๊ะเข้ามาตั้ง นางเซียนซีก็ตามเข้าไปด้วย ก๋งจูหยีจึงว่ากับนางบุนเกียงว่า เชิญเจ้าเสพสุรากับพี่สะใภ้ให้สบายเถิด นางเซียนซีก็รินสุราให้นางบุนเกียง นางบุนเกียงก็รินสุรามาคำนับให้ก๋งจูหยีแล้วชายตาให้สบตาก๋งจูหยี ก๋งจูหยียิ้มแล้วว่า เป็นไรเจ้าไม่กินสุราเล่า นางบุนเกียงจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นน้อง ซึ่งจะให้พี่รินสุราให้กินไม่ควร แล้วนางบุนเกียงก็รินสุราคำนับให้นางเซียนซี นางเซียนซีก็คำนับส่งให้ก๋งจูหยี และขณะเสพสุราอยู่นั้นก๋งจูหยีจึงว่ากับนางเซียนซีว่า เจ้าอย่าเสพสุราให้มากนักจะได้จัดแจงที่นอนให้น้องนอนด้วย นางเซียนซีรู้กิริยาก็ลาไปที่อยู่ ก๋งจูหยีเสพสุราอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จนเวลาสองยามเศษแล้วนอนอยู่ในตึกนั้น
ฝ่ายก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อคอยนางบุนเกียงอยู่จวนเวลาสองยามเศษมิได้เห็นกลับมาก็กริ่งใจอยู่ จึงใช้หญิงคนสนิทเข้าไปสืบดูได้ความแล้วก็ยิ่งน้อยใจนัก ฝ่ายนางบุนเกียงครั้นรุ่งเช้าก็เข้าไปคำนับเยี่ยมเยียนนางก๊กบ๊อมารดาแล้ว ก๋งจูคุยรู้ว่านางบุนเกียงมาตึกนางก๊กบ๊อ ก๋งจูคุยก็เข้าคำนับ นางก๊กบ๊อรับคำแล้วจึงถามนางบุนเกียงว่า เจ้าอยู่ตึกก๋งหยีพี่เจ้าแต่คืนนี้ เหตุไรไม่มาหามารดาเล่า นางบุนเกียงจึงว่า เวลาคืนนี้นางเซียนซีชวนให้เสพสุราจนดึก ครั้นจะไปก็เห็นว่ามารดาจะหลับเสียแล้ว นางก๊กบ๊อจึงว่า เป็นไรเจ้าจึงนอนสายนัก นางบุนเกียงจึงว่า ข้าพเจ้าตื่นแต่เช้าแล้วแต่ยังสางผมอยู่
ก๋งจูคุยรู้ระคายแล้วกลั้นความโกรธไม่ได้จึงว่ากับนางบุนเกียงว่า คืนนี้พี่ชายเจ้ามาเสพสุราด้วยไม่ใช่หรือ นางบุนเกียงจึงว่า พี่ข้าพเจ้ามาอยู่ประเดี๋ยวหนึ่งก็ไปนอน ก๋งจูคุยจึงว่า พี่เจ้าสิรำลึกถึงเจ้านัก เหตุไรจึงไม่เสพสุราด้วยเจ้าเล่า หนีไปนอนแล้วทำไมเจ้ามิกลับออกมา นางบุนเกียงจึงว่าดึกแล้วทำไมจะออกไปได้ ก๋งจูคุยจึงว่าเจ้านอนกับใคร นางบุนเกียงจึงว่าท่านไต่ถามถี่ถ้วนนี้มีความสงสัยหรือ ก๋งจูคุยจึงว่าถ้าจะว่าสงสัยก็ว่าได้ นางบุนเกียงก็โกรธร้องไห้ว่าหาควรจะว่ากันให้เจ็บไม่ ก๋งจูคุยก็มิได้ตอบประการใด คำนับลานางก๊กบ๊อมาตึกที่อยู่ แล้วให้หญิงคนใช้ไปแจ้งแก่ก๋งจูหยีว่า จะคำนับลาไปก่อนแล้ว ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นก็คิดว่าเจ้าเมืองฬ่อจะสงสัยเราอยู่เป็นมั่นคง จึงว่ากับหญิงคนใช้ว่า เจ้าเมืองฬ่อมาถึงไม่ทันได้พูดจากันกับเราสักคำหนึ่ง สิจะไปเมืองเล่า จงไปบอกว่าให้รออยู่สักเวลาหนึ่งก่อน หญิงคนใช้ก็กลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อ
ก๋งจูหยีจึงถามจีจูหุนว่า เราให้ท่านคอยฟังอยู่เมื่อขณะนางบุนเกียงกับก๋งจูคุยพูดกันนั้น ท่านได้ยินว่ากล่าวด้วยข้อสิ่งไร จีจูหุนก็เล่าความที่ก๋งจูคุยว่ากับนางบุนเกียงนั้นให้ก๋งจูหยีฟังทุกประการ ก๋งจูหยีได้ฟังจึงว่าก๋งจูคุยรู้ความเป็นแน่แล้ว เห็นจะผูกใจเจ็บแค้นคิดร้ายต่อเราเป็นมั่นคง จำจะคิดฆ่าก๋งจูคุยเสียให้จงได้ ก๋งจูหยีคิดแล้วจึงให้คนใช้ไปว่ากับก๋งจูคุยว่า เราให้จัดแจงสิ่งของไว้แล้ว จะเชิญท่านไปเที่ยวเล่นบนภูเขาหูซัวจะได้เสพสุราพูดกันเล่นให้สบายสักวันหนึ่ง
ก๋งจูคุยแจ้งดังนั้นจึงคิดว่าถ้ามิไปเล่นกับก๋งจูหยี ก๋งจูหยีจะรู้ตัวว่าขัดเคือง เห็นจะระวังตัว เราจะแก้แค้นยาก ประการหนึ่งจะได้ลวงให้ก๋งจูหยีเสพสุราให้เกินขนาด แล้วจะได้คิดพูดจาเอาความจริงให้จงได้ ก๋งจูคุยคิดแล้วจึงว่า เรามีธุระอยู่แต่เจ้าเมืองเจ๋ให้มาชวนแล้วก็จนใจ จะต้องไปเที่ยวเล่นด้วย คนใช้ก๋งจูหยีก็กลับมาแจ้งความแก่ก๋งจูหยีตามคำก๋งจูคุย ก๋งจูหยีก็มีความยินดี จึงกระซิบสั่งก๋งจูเพงเสงเป็นความลับแล้วจัดเกวียนอย่างดีให้ก๋งจูคุยเล่มหนึ่ง แล้วก๋งจูหยีก็ขึ้นเกวียนเล่มหนึ่งไปรับก๋งจูคุยถึงตึกที่อยู่ ก๋งจูคุยแจ้งก็ออกมาคำนับ ก๋งจูหยีจึงว่า ตำบลเขาหูซัวชั้นเชิงชอบกล มีต้นไม้และแผ่นศิลานั่งเสพสุราเล่น แล้วจะได้ให้ทหารเกาทัณฑ์ยิงเนื้อและนก ก๋งจูคุยจึงว่า ข้าพเจ้าพอใจเสพสุราเล่นในตึก ซึ่งจะไปบัดนี้ก็เพราะขัดท่านมิได้ ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งสะเทิ้นใจมิได้ตอบประการใด ให้ขับเกวียนไป ก๋งจูคุยขึ้นเกวียนขับไปตามก๋งจูหยี ครั้นไปถึงเขาหูซัว ก๋งจูหยีก็ลงจากเกวียนพาก๋งจูคุยขึ้นไปเที่ยวเล่นบนเขา และก๋งจูคุยกับก๋งจูหยีนั้นมีความวิตกอยู่ทั้งสองข้าง ชมสิ่งไรมิได้ลืมความวิตก ถ้าเดินไกลกันออกไปแล้วต่างคนก็ถอนใจใหญ่
บรรดาทหารก๋งจูหยีเที่ยวยิงเนื้อและนกได้เป็นอันมาก ก๋งจูหยีก็ให้เร่งทำแกล้มสุราขึ้น แล้วเชิญก๋งจูคุยเสพสุรา และก๋งจูหยีกับก๋งจุคุยถ้อยทีรินสุราคำนับกัน ก๋งจูคุยกำลังน้อย ครั้นเสพสุราเกินขนาดก็เมาจนสิ้นสติสมประดี ก๋งจูหยีจึงสั่งก๋งจูเพงเสงว่า ท่านอุ้มเจ้าเมืองฬ่อไปใส่เกวียนรีบกลับไปเมืองก่อนเถิด ก๋งจูเพงเสงก็เข้าอุ้มก๋งจูคุยลงมาจากเขาแล้ววางลงในเกวียน ชักมู่ลี่ปิดเสียทั้งสี่ด้าน แล้วขับเกวียนมาไกลเขาหูซัวทางประมาณสองร้อยเส้น และขณะเมื่อก๋งจูเพงเสงเดินตามเกวียนมาคิดว่าก๋งจูคุยคนนี้ครั้นเมื่อไปตีเมืองกี๋ ก๋งจูคุยยิงเกาทัณฑ์ถูกไหล่ขวาเราเจียนจะสิ้นชีวิต เราคิดแค้นอยู่หาหายไม่ เราจะได้แก้แค้นก๋งจูคุยวันนี้แล้ว ก๋งจูเพงเสงก็เตือนให้ขับเกวียนรีบไป บรรดาบ่าวไพร่ก๋งจูคุยตามไม่ทัน ต่างห่างเกวียนไปเส้นหนึ่งบ้างสองเส้นบ้าง ก๋งจูเพงเสงเห็นห่างคนทั้งปวงแล้วก็เลิกมู่ลี่ขึ้น เอานิ้วมือสองนิ้วแทงสีข้างก๋งจูคุยซี่โครงหักทะลุเข้าไป ก๋งจูคุยร้องขึ้นได้คำเดียวก็ขาดใจ
ก๋งจูเพงเสงก็ทำเป็นเดินห่างเกวียนลงมา บรรดาบ่าวก๋งจูคุยได้ยินเสียงนายร้องประหลาดก็วิ่งขึ้นมา พอถึงก๋งจูเพงเสงต่างคนถามก๋งจูเพงเสงว่า เมื่อตะกี้นายข้าพเจ้าร้องว่ากระไร ก๋งจูเพงเสงจึงบอกว่า นายท่านเมาสุราเหลือขนาดร้องวุ่นวายไป จะเอาศัพท์สำเนียงอะไรได้ บ่าวก๋งจูคุยกริ่งใจอยู่ ก็วิ่งตามไปทันเกวียนเข้าเปิดมู่ลี่เห็นก๋งจูคุยสีข้างทะลุตายอยู่ในเกวียนก็ตกใจนักร้องขึ้นว่า นายข้าพเจ้าตายเสียแล้ว ก๋งจูเพงเสงได้ฟังดังนั้นทำเป็นตกใจ วิ่งเข้าไปเปิดมู่ลี่ดูแล้วว่าก๋งจูคุยเมาสุรา ดิ้นรนไปสีข้างกระทบพนักเกวียนเข้า ซี่โครงหักออกไปเป็นมั่นคง ท่านรีบขับเกวียนเข้าไปในเมืองเถิด เราจะรีบไปบอกก๋งจูหยีให้แจ้งก่อน บ่าวก๋งจูคุยก็รีบขับเกวียนเข้าไปในเมืองเจ๋
ก๋งจูเพงเสงมา ณ เขาหูซัว แกล้งบอกแก่ก๋งจูหยีต่อหน้าทหารทั้งปวงว่า ก๋งจูคุยนอนดิ้นรนไปสีข้างกระทบพนักเกวียนเข้าซี่โครงหักตาย ก๋งจูหยีทำเป็นตกใจรีบกลับมาเมืองเจ๋ ไปร้องไห้รักก๋งจูคุยเป็นอันมาก แล้วให้เอาศพก๋งจูคุยใส่หีบไว้ในที่ควร แล้วแต่งหนังสือบอกถึงขุนนางเมืองฬ่อฉบับหนึ่งใจความว่า เจ้าเมืองฬ่อเมาสุราเกินกำลัง ดิ้นรนไปสีข้างกระทบเกวียนเข้าซี่โครงหักตาย แล้วศพเจ้าเมืองฬ่อนั้นจะให้แต่งการศพในเมืองเจ๋ หรือจะรับศพมาเมืองฬ่อ
สินฮูและขุนนางทั้งปวงแจ้งดังนั้นต่างคนสงสัยนัก พอทหารที่ไปด้วยเจ้าเมืองฬ่อนั้นลอบมาแจ้งความแก่สินฮูว่า ซึ่งเจ้าเมืองฬ่อตายนั้นข้าพเจ้าเห็นก๋งจูเพงเสงจะลอบทำอันตรายเป็นมั่นคง แล้วเล่าความซึ่งก๋งจูเพงเสงเอาเกวียนไปส่ง จนเจ้าเมืองฬ่อตายให้สินฮูฟังทุกปรการ สินฮูและขุนนางทั้งปวงก็สงสัยว่าก๋งจูเพงเสงฆ่าเจ้าเมืองฬ่อเสีย สินฮูจึงว่าเจ้าเมืองฬ่อตายแล้ว เราจะยกเขงหูบุตรผู้ใหญ่ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย จึงตั้งเขงหูเป็นฬ่อจงก๋ง เขงหูจึงให้แต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางถือไปเมืองเจ๋ แล้วให้รับศพก๋งจูคุยผู้บิดามาด้วย ผู้ถือหนังสือครั้นไปถึงเมืองเจ๋ ก็เอาหนังสือไปให้ก๋งจูหยี ก๋งจูหยีรับเอาหนังสือมาดูเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าเขงหู ซึ่งเป็นฬ่อจงก๋งคำนับมาถึงก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋ ด้วยข้าพเจ้าสืบได้ความว่า ก๋งจูเพงเสงฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ขอท่านได้ชำระให้เห็นเท็จและจริง
ก๋งจูหยีดูหนังสือจึงคิดว่า จำจะฆ่าก๋งจูเพงเสงเสียความที่เราทำร้ายเจ้าเมืองฬ่อก็จะสิ้นสงสัย ก๋งจูหยีคิดแล้วจึงให้หาก๋งจูเพงเสงมาต่อหน้าขุนนางเมืองฬ่อแล้วว่า เราไว้ใจให้ตัวรักษาเจ้าเมืองฬ่อมาส่งเมืองเจ๋ เหตุไรตัวจึงลอบฆ่าเจ้าเมืองฬ่อเสีย ซึ่งตัวทำทั้งนี้จะเอาความชั่วไว้ในเราหรือ ก๋งจูเพงเสงสำคัญว่าก๋งจูหยีจะแกล้งว่ากลบเกลื่อนความ จึงว่าข้าพเจ้าจะได้ทำอันตรายเจ้าเมืองฬ่อนั้นหามิได้ ถ้าผู้ใดรู้เห็นว่าข้าพเจ้าทำอันตรายเจ้าเมืองฬ่อ ก็เอาตัวมาสอบสวนกับข้าพเจ้าให้เห็นเท็จและจริง ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นด่าก๋งจูเพงเสงเป็นข้อหยาบช้า แล้วให้ทหารเอาตัวก๋งจูเพงเสงไปฆ่าเสีย ทหารก็เข้าจับก๋งจูเพงเสงจะเอาไปฆ่า
ก๋งจูเพงเสงเห็นว่าก๋งจูหยีจะฆ่าจริงแล้วก็แค้นนัก เอาความจริงออกว่ากล่าวประจานก๋งจูหยีเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ แล้วจึงว่าถึงตายไปเป็นผีแล้ว ก็คงจะแก้แค้นให้จงได้ ก๋งจูหยีได้ฟังดังนั้นก็โกรธเร่งให้ทหารเอาตัวก๋งจูเพงเสงไปฆ่าเสีย ก๋งจูเพงเสงก็ร้องด่าจนทหารลงดาบแล้วเอาศีรษะเสียบประจานไว้ที่กลางตลาดมิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง แล้วก๋งจูหยีก็ให้ขุนนางรับศพก๋งจูคุยไปเมืองฬ่อแต่นางบุนเกียงผู้น้องนั้นก๋งจูหยีเอาไว้เมืองเจ๋ ขุนนางเมืองฬ่อก็เชิญศพเจ้าเมืองฬ่อใส่เกวียนมีกระบวนแห่ตามธรรมเนียม ออกจากเมืองเจ๋ไปเมืองฬ่อ
ฝ่ายเขงหูรู้ข่าวก็พาขุนนางทั้งปวงออกไปรับศพบิดามาจัดการฝังศพตามธรรมเนียม แล้วสินฮูจึงว่ากับเขงหูว่า ในเมืองเรานี้มีผู้หนึ่งชื่อซีเป๊กเป็นคนมีสติปัญญา ท่านจงเชิญมาตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะได้ไต่ถามขนบธรรมเนียมทั้งปวง เขงหูเห็นชอบด้วย ก็ให้เชิญซีเป๊กมาแล้วตั้งให้เป็นที่เซียงฮูขุนนางผู้ใหญ่ที่ปรึกษา และขณะเมื่อเขงหูได้เป็นเจ้าเมืองนั้น พระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติได้สี่ปี
เขงหูจึงปรึกษากับซีเป๊กว่า ครั้งบิดาเรายังมีชีวิตอยู่นั้นไปทูลขอนางองดีพระราชบุตรีพระเจ้าจองอ๋องให้ก๋งจูหยีผู้ลุงเรา พระเจ้าจองอ๋องก็โปรดให้ บัดนี้บิดาเราก็ตายแล้วการซึ่งจะไปรับนางองดีนั้นพอถึงกำหนดแล้ว เราคิดจะไปรับนางองดีมาให้เจ้าเมืองเจ๋ ท่านจะเห็นประการใด ซีเป๊กจึงว่า ท่านจะไปรับนางองดีมาให้เมืองเจ๋นั้นจะได้ความอัปยศถึงสามประการ เขงหูจึงถามซีเป๊กว่า เราจะได้รับความอัปยศประการใด ซีเป๊กจึงว่า ก๊กจูเพงเสงทหารเมืองเจ๋ฆ่าบิดาท่านเสีย ก็เหมือนหนึ่งเจ้าเมืองเจ๋ฆ่าเสียเหมือนกัน ท่านมิได้ยกไปทำเมืองเจ๋เป็นความอัปยศประการหนึ่ง มารดาท่านยังตกอยู่เมืองเจ๋นั้นก็เป็นความอัปยศประการหนึ่ง และบิดาท่านตาย ราษฎรทั้งปวงนุ่งขาวก็ยังหาครบกำหนดไม่ จะไปรับนางองดีมาให้เจ้าเมืองเจ๋ก็เป็นความอัปยศประการหนึ่ง
เขงฮูจึงว่า ซึ่งท่านว่านี้ชอบอยู่ แต่เป็นความจนใจด้วยบิดาเราได้ทูลกำหนดนัดไว้แล้ว ถึงบิดาเราตาย เราได้เป็นเจ้าเมือง ธุระของบิดาก็จะตกอยู่เป็นธุระเรา ครั้นเราจะมิไปรับนางองดีบัดนี้ คนทั้งปวงก็ติเตียนเราว่าหามีกตัญญูต่อบิดาไม่ ประการหนึ่งพระเจ้าจองอ๋องก็จะทรงพระโกรธเห็นเราจะไม่พ้นมีความผิด
ซีเป๊กจึงว่า ซึ่งจะให้ไปรับนางองดีมาได้นั้น คนทั้งปวงก็จะติเตียนว่าทหารเมืองเจ๋ฆ่าบิดาท่านเสีย ท่านก็หามีใจเจ็บแค้นไม่ ยังจะไปรับนางองดีมาให้เจ้าเมืองเจ๋อีกเล่า ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นแก่เมืองเราก็เห็นจะว่าท่านเกรงกลัวเจ้าเมืองเจ๋ นานไปก็จะไปขึ้นแก่เจ้าเมืองเจ๋สิ้น ข้าพเจ้าคิดว่าขอให้ท่านแต่งหนังสือบอกข้อความบิดาท่านตายและท่านได้เป็นเจ้าเมืองแทนนั้น ให้ขุนนางผู้ใหญ่ถือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจองอ๋อง พระเจ้าจองอ๋องเห็นว่าถึงกำหนดที่บิดาท่านนัดไว้แล้วก็จะพลอยส่งนางองดีมาด้วย ถึงเราจะต้องรับนางก็หามีใครจะนินทาไม่ ด้วยเราไปกราบทูลขอเครื่องยศต่างหาก พระเจ้าจองอ๋องจะพลอยฝากนางองดีมา แล้วท่านให้ปลูกเหลาไต้ที่จะรับนางนั้นไว้ปลายแดนเมืองเจ๋ ท่านจึงให้ขุนนางไปรับนางบุนเกียงมารดาท่าน แล้วแจ้งแก่ก๋งจูหยีว่า นางองดีนั้นพระเจ้าจองอ๋องส่งมาถึงปลายแดนเมืองเจ๋แล้ว ก๋งจูหยีก็จะมารับนางองดีไปเอง คนทั้งปวงก็จะเห็นว่าท่านให้ไปรับมารดามาหาได้ตั้งใจไปส่งนางองดีไม่
เขงหูได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่ากับซีเป๊กว่า ท่านคิดนี้เห็นจะกันนินทาได้ทั้งสามประการ ท่านมีสติปัญญาสมคำสินฮูสรรเสริญ เขงหูก็ให้ไปปลูกเหลาไต้ แล้วแต่งหนังสือตามคำซีเป๊ก แล้วให้จวนสุนเสงถือขึ้นไปเมืองหลวงให้ขุนนางผู้ใหญ่นำเข้าไปเฝ้าทูลข้อความตามหนังสือเขงหู พระเจ้าจองอ๋องทราบว่าก๋งจูคุยตายจึงตรัสว่า ก๋งจูคุยเป็นคนซื่อตรงแล้วอายุไม่แก่อ่อนอะไรกับเรานัก ไม่ควรเลยจะมาตายเสียท่ามกลางอายุ จึงสั่งให้ขุนนางแต่งตราตั้งเขงหูเป็นเจ้าเมืองฬ่อแทนบิดา พระราชทานเครื่องยศตามตำแหน่งที่เจ้าเมืองแล้วตรัสว่า ก๋งจูคุยเจ้าเมืองฬ่อเมื่อยังไม่ตายนั้นมาขอนางองดีบุตรีเราให้ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋ บัดนี้ก็ถึงกำหนดแล้ว ให้จวนสุนเสงขุนนางเมืองฬ่อรับนางองดีไปให้ก๋งจูหยีซึ่งเป็นเจ๋ฮูก๋งด้วย
จิวก๋งเฮกเตียนจึงทูลพระเจ้าจองอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะขอไปส่งนางองดีด้วย พระเจ้าจองอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า จิวก๋งเฮกเตียนเป็นอาจารย์สอนหนังสือเค็กก๋งผู้น้องเรา จิวก๋งเฮกเตียนคิดจะเอาสมบัติให้เค็กก๋งจึงอาสาไปส่งนางองดี เห็นจะไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงมาทำร้ายแก่เราเป็นมั่นคง พระเจ้าจองอ๋องดำริแล้วจึงตรัสว่า ท่านอย่าไปให้ลำบากเลย การเพียงนี้ให้ยงซกไปก็พอจะได้ จิวก๋งเฮกเตียนก็เข้าใจว่าพระเจ้าจองอ๋องแคลงใจอยู่ ก็ถวายบังคมลาออกมาบ้าน ครั้นเวลาคํ่าจิวก๋งเฮกเตียนไป ณ บ้านเค็กอ๋อง เล่าความซึ่งทูลจะขอไปส่งนางองดี พระเจ้าจองอ๋องมิได้โปรดให้ไปนั้นให้เค็กอ๋องฟังทุกประการ แล้วว่าพระเจ้าจองอ๋องรู้พระองค์เสียแล้วจำจะรีบทำการเสียให้จงได้ เค็กอ๋องจึงว่า ท่านว่านี้ชอบควรนัก แต่เราจะทำประการใดจึงจะสำเร็จ
จิวก๋งเฮกเตียนจึงว่า ท่านจงเตรียมทหารให้พร้อมไว้คอยท่าในเมือง ข้าพเจ้าจะคุมทหารออกไปซุ่มอยู่นอกเมือง ถ้าขุนนางเมืองฬ่อพานางองดีไปถึงกลางทาง ข้าพเจ้าจะยกเข้าตีชิงเอานางองดีไว้ พระเจ้าจองอ๋องทราบก็จะยกออกไปช่วย ท่านจึงขึ้นรักษาหน้าที่ไว้อย่าให้พระเจ้าจองอ๋องกลับเข้าเมืองได้ ข้าพเจ้าจึงจะจับพระเจ้าจองอ๋องฆ่าเสียให้ได้ และขณะเมื่อจิวก๋งเฮกเตียนพูดกับเค็กอ๋องอยู่นั้น สินเป๊กขุนนางผู้ใหญ่ที่ปรึกษาในพระเจ้าจองอ๋องไปหาเค็กอ๋อง พอไปถึงลับแลก็ได้ยินจิวก๋งเฮกเตียนพูดกับเค็กอ๋อง สินเป๊กก็หยุดฟังอยู่ ครั้นได้ความว่าจิวก๋งเฮกเตียนคิดจะทำร้ายพระเจ้าจองอ๋อง สินเป๊กก็รีบกลับมาทูลพระเจ้าจองอ๋องทุกประการ พระเจ้าจองอ๋องแจ้งก็ทรงพระโกรธจึงให้ทหารไปจับจิวก๋งเฮกเตียนมาฆ่าเสียในกลางคืน เค็กอ๋องแจ้งว่าจิวก๋งเฮกเตียนตายแล้วก็ลอบหนีไปเมืองเอี๋ยน ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าจองอ๋องก็ส่งนางองดี ให้ยงซกกับจวนสุนเสงรับนางไปเมืองเจ๋ สองนายก็กราบบังคมลาพานางองดีออกจากเมืองหลวงไปทางเมืองฬ่อ ครั้นไปสุดแดนเมืองฬ่อ จึงเชิญนางองดีไว้ที่เหลาไต้ซึ่งปลูกไว้นั้นให้ทหารรักษาอยู่ แล้วยงซกจวนสุนเสงก็รีบเข้าไปในเมืองเจ๋ คำนับก๋งจูหยีแล้วจึงว่า เขงหูเจ้าเมืองฬ่อให้ข้าพเจ้าไปรับนางองดีบุตรีพระเจ้าเมืองหลวงมาถึงปลายแดนเมืองเจ๋แล้ว เขงหูให้ข้าพเจ้ามาขอรับนางบุนเกียงมารดาเจ้าเมืองฬ่อคืน ก๋งจูหยีได้แจ้งดังนั้นคิดอาลัยในนางบุนเกียงนัก ครั้นจะมิให้ไปก็เกรงครหานินทา ก๋งจูหยีคิดแล้วจึงว่ากับจวนสุนเสงว่า ซึ่งเขงหูให้มารับมารดานั้นเรามีความยินดีด้วยเขงหูจะได้คำนับแทนบิดา แล้วก๋งจูหยีก็จัดแจงให้ไป แล้วรับนางองดีมาไว้เป็นภรรยา ส่งนางบุนเกียงไปเมืองฬ่อ
ฝ่ายนางบุนเกียงครั้นมาถึงตำบลจกฉิว เป็นที่ปลายแดนเมืองเจ๋กับเมืองฬ่อต่อกัน นางบุนเกียงก็หยุดพักแรมอยู่ แล้วให้คนไปแจ้งแก่เขงหูผู้บุตรว่า มารดาจะขออยู่ที่ตำบลจกฉิว เขงหูมิให้มารดาขัดเคืองจึงให้ก่อตึกสร้างบ้านให้นางบุนเกียงผู้มารดา ณ ตำบลจกฉิว แล้วจัดชายหญิงคนใช้ให้อยู่ปฏิบัติตามสมควร เขงหูก็ออกไปคำนับมารดาเดือนละสามครั้งโดยมิได้ขาด
ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋จึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ชัวจกได้ขอกองทัพเราให้ช่วยกำจัดก๋งจูหมีแก้แค้นก๋งจูฮุด เราได้รับคำชัวจกว่าจะไปช่วย แต่ซึ่งจะไปตีเมืองเตงครั้งนี้มิให้เสียลูกเกาทัณฑ์แต่สักดอกหนึ่ง จะทำให้ได้โดยง่าย แล้วก๋งจูหยีก็เล่าอุบายซึ่งคิดไว้นั้นให้ขุนนางทั้งปวงฟัง ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย เจ้าเมืองเจ๋ก็ยกไปเมืองเตง ครั้นไปถึงตำบลปลายชายแดนเมืองเตง ก๋งจูหยีก็ให้หยุดทหารอยู่ แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งว่า เมืองเจ๋กับเมืองเตงเคยเป็นไมตรีกันมาแต่ก่อน ก๋งจูหมีได้เป็นเจ้าเมืองเตง เรากับก๋งจูหมีถ้อยทียังหารู้จักกันไม่ ถ้าเจ้าเมืองเตงจะใคร่บำรุงไมตรีให้เจริญเหมือนครั้งหงอเสงบิดาท่านกับบิดาเรา ก็ให้เชิญเจ้าเมืองเตงออกมาทำสัจ ณ ตำบลเตงเมงถ่อตามธรรมเนียม แล้วส่งหนังสือให้ขุนนางรีบไปให้ก๋งจูหมีเจ้าเมืองเตง ก๋งจูหมีเจ้าเมืองเตงครั้นแจ้งหนังสือแล้ว จึงว่ากับโกกีนีว่า เมืองเจ๋เป็นเมืองใหญ่ เมืองเราเป็นเมืองน้อย ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋จะมาเป็นไมตรีกับเรานั้น เรายินดีนัก แต่นี้ไปเมืองเราจะหาอันตรายมิได้ อุปมาเหมือนพิงกับภูเขาอันใหญ่ โกกีนีเห็นชอบด้วยจึงให้หาชัวจกจะให้ออกไปกำหนดนัดวันที่จะทำสัจกับเจ้าเมืองเจ๋ ชัวจกรู้ความอยู่ก่อนแล้วก็แกล้งทำเป็นป่วยเสีย ก๋งจูหมีก็ให้โกกีนีออกไปนัดวันกับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋มีความยินดีให้แต่งโต๊ะเลี้ยงโกกีนี โกกีนีก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋มาแจ้งแก่ก๋งจูหมี ก๋งจูหมีก็ดีใจ
ฝ่ายก๋งจูหยีครั้นโกกีนีกลับไปแล้ว จึงให้เจ๋เสียงหูกับกวนจีหูคุมทหารเลวคนละร้อยไปอยู่ตำบลเตงเมงถ่อแต่ในเวลากลางคืน ฝ่ายหงวนหวนขุนนางในเมืองเตง ครั้นแจ้งว่าชัวจกป่วยไปเยือน ชัวจกออกมารับคำนับกันแล้วพามานั่งที่สมควร หงวนหวนเห็นชัวจกปกติอยู่หาเจ็บไข้ไม่จึงถามชัวจกว่า ท่านเจ้าเมืองจะให้ท่านออกไปนัดวันกับเจ้าเมืองเจ๋เหตุใดจึงบอกป่วยเสีย ชัวจกจึงว่าเมืองใหญ่มาขอเป็นไมตรีกับเมืองน้อยนั้นผิดอย่างธรรมเนียม ท่านคอยดูเถิด บ้านเมืองเราเห็นจะวุ่นวายแล้ว หงวนหวนก็เห็นด้วยจึงว่ากับชัวจกว่า ท่านมีสติปัญญาสมกับคำคนสรรเสริญ แล้วหงวนหวนก็ลามา
ฝ่ายก๋งจูหมีครั้นรุ่งเช้าก็พาโกกีนีกับขุนนางทั้งสองออกไป ณ ตำบลเตงเมงถ่อ พอเจ้าเมืองเจ๋มาถึง ก๋งจูหมีกับโกกีนีเข้าไปคำนับ ก๋งจูหยีจึงยุดเอามือก๋งจูหมีไว้แล้วถามว่า ก๋งจูฮุดพี่ชายท่านเป็นเหตุสิ่งใดถึงตาย ก๋งจูหมีได้ฟังดังนั้นสะดุ้งใจพูดมิออก โกกีนีจึงบอกแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่าก๋งจูฮุดป่วยปัจจุบันตาย ท่านถามด้วยสาเหตุสิ่งใด ก๋งจูหยีจึงว่า เราแจ้งว่ามีผู้ทำร้ายก๋งจูฮุด เหตุใดตัวเอาเท็จมาลวงเรา โกกีนีจึงว่า ก๋งจูฮุดป่วยอยู่ก่อนแล้ว พอพบโจรเข้าก๋งจูฮุดตกใจ โรคกำเริบขึ้นมาก็ตาย ก๋งจูหยีจึงว่า ตัวก็เป็นขุนนางนายทหารเหตุไรจึงมิรักษาเจ้าของตัว ให้โจรทำอันตรายได้ แล้วยังจะแก้ตัวอีกเล่า โกกีนีจึงว่า ทหารในเมืองเตงใช่จะมีแต่ข้าพเจ้าหามิได้และขณะเมื่อก๋งจูฮุดพบโจรข้าพเจ้าก็มิได้แจ้ง ก๋งจูหยีจึงว่า เมื่อโจรทำร้ายก๋งจูฮุดนั้นตัวว่าไม่แจ้งแล้ว ตัวจะสืบสวนอยู่ยังหาได้ตัวโจรไม่ ก๋งจูหยีจึงว่า เมื่อโจรอยู่ที่ตัวแล้วยังจะสืบหาที่ไหนเล่า แล้วก๋งจูหยีจึงร้องขึ้นว่า ทหารเราเร่งจับตัวคนร้ายให้ได้ ทหารสองร้อยคนซึ่งซุ่มอยู่ได้ยินดังนั้นก็เข้ากลุ้มรุมกันจับโกกีนีมัดไว้ แล้วก๋งจูหยีก็สั่งทหารให้เอาตัวก๋งจูหมีไปฆ่าเสีย ก๋งจูหมีก็ร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต ก๋งจูหยีจึงว่าท่านไปขอชีวิตก๋งจูฮุดเถิด ก๋งจูหยีก็ให้ทหารเอาตัวก๋งจูหมีไปฆ่าเสีย แล้วพาตัวโกกีนีกับทหารทั้งปวงเข้าไปในเมืองเตง ชัวจกและขุนนางทั้งปวงในเมืองเตงก็มาคำนับก๋งจูหยี ก๋งจูหยีจึงให้เอาเกวียนมาห้าเล่มมีเชือกผูกท้ายเล่มละเส้นแล้วเอาเชือกผูกศีรษะและมือเท้าโกกีนีเข้าแล้วหันหน้าเกวียนแยกกันเป็นห้าทาง ถ้าได้ยินเสียงกลองสัญญาณแล้วให้ขับเกวียนออกพร้อมกัน ทหารก็จัดแจงไว้ตามคำสั่ง ก๋งจูหยีก็พาขุนนางออกมาดูพร้อมแล้วก็ตีกลองสัญญาณขึ้น นายเกวียนทั้งห้าเล่มก็ขับเกวียนพร้อมกัน ศีรษะและมือเท้าโกกีนีก็ขาดออกไปก็ถึงแก่ความตาย ก๋งจูหยีก็เอาศีรษะเสียบประจานไว้มิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ตั้งก๋งจูเมียดเป็นเจ้าเมืองเตง ก๋งจูหยีก็เลิกทัพไป ฝ่ายนางองดีตั้งแต่มาอยู่เป็นภรรยาก๋งจูหยี ก๋งจูหยีมิได้รักใคร่ นางองดีก็เป็นทุกข์ตรอมใจจนป่วยหนักลง ประมาณปีหนึ่งนางองดีก็ตาย ก๋งจูหยีให้ฝังเสียตามธรรมเนียม
แล้วก๋งจูหยีให้เตรียมทหารพร้อม ยกไปเมืองกี๋ตั้งทัพอยู่เมืองเค็ก เจ้าเมืองเห็นจะต้านทานทัพเมืองเจ๋ไม่ได้ จึงมอบสมบัติให้แก่เองกุยผู้น้อง แล้วตัวเจ้าเมืองกี๋ก็ลอบหนีไปแต่ผู้เดียว นางเป๊กกีภรรยาเจ้าเมืองกี๋ครั้นแจ้งว่าผัวหนีไปแล้ว นางเป๊กกีผูกคอตาย เองกุยผู้น้องเจ้าเมืองก็แต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้คนถือไปให้เจ้าเมืองเค็ก ก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋รับหนังสือมาดูอ่านได้ความว่า เองกุยผู้น้องเจ้าเมืองกี๋คำนับมาถึงเจ้าเมืองเจ๋ให้ทราบ ด้วยเจ้าเมืองกี๋พี่ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านยกมาตั้งอยู่เมืองเค็กจะมาตีเมืองกี๋ พี่ข้าพเจ้ากลัวอำนาจท่านทิ้งบุตรภรรยาเสียหนีไปแต่ตัวผู้เดียว มิได้รู้ว่าจะไปแห่งใด และสมบัติในเมืองกี๋กับหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองกี๋ข้าพเจ้าขอมอบให้ท่านสิ้น ตัวข้าพเจ้าขอชีวิตไว้แต่พอได้รักษาไทเบี้ยว ซึ่งไว้รูปปู่ย่าตายายข้าพเจ้า ก๋งจูหยีดูหนังสือแล้วจึงยกทหารไปเมืองกี๋
เองกุยก็ออกมาคำนับร้องไห้วิงวอนก๋งจูหยีเป็นอันมาก ก๋งจูหยีก็มีความสงสาร จึงให้เองกุยเป็นเจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองกี๋ให้ลูกสาวเป็นภรรยาก๋งจูหยี ก๋งจูหยีรู้ว่านางเป๊กกีผูกคอตายเป็นลูกสาวเจ้าเมืองฬ่อคนเก่า นางเป๊กกีเป็นพี่เขงหูน้อง จะให้เขงหูขอบคุณจึงทำการฝังศพนางเป๊กกีแล้วก็กลับมาเมืองเจ๋ ขณะเมื่อเจ้าเมืองเจ๋ตีเมืองกี๋ได้แล้วพระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติได้เจ็ดปี
๑๔
ฝ่ายหิมถองเจ้าเมืองฌ้อ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองสุยมิได้ส่งเครื่องบรรณาการตามธรรมเนียมหลายปีแล้วจำจะยกไปกำจัดเสีย หัวเมืองขึ้นทั้งปวงจะไม่ดูเยี่ยงอย่าง ขุนนางทั้งปวงเห็นชอบด้วย หิมถองก็ให้เตรียมกองทัพไว้คอยวันฤกษ์ดีจะยกไปเมืองสุย พอหิมถองป่วยปัจจุบันตาย ขุนนางทั้งปวงตั้งจีหิมขึ้นเป็นฌ้อบุนอ๋อง ฝ่ายก๋งจูหยีไปถึงแดนเมืองฬ่อ ขณะนั้นนางบุนเกียงรู้ก็ออกมารับเชิญมา ณ ตำบลจกฉิว แล้วพากันมาอยู่ ณ ตำบลจัดตี เจ้าเมืองเจ๋จึงให้นางบุนเกียงมีหนังสือไปเชิญเจ้าเมืองฬ่อออกมา เจ้าเมืองฬ่อแจ้งหนังสือของมารดาก็ออกมาตำบลจัดตี คำนับเจ้าเมืองและมารดา ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ผู้ลุงช่วยฝังศพนางเป๊กกีผู้พี่ มีความยินดีจึงว่ากับเจ้าเมืองเจ๋ว่า ซึ่งลุงช่วยฝังนางเป๊กกีนั้น ข้าพเจ้าขอบพระคุณนัก เจ้าเมืองเจ๋ก็จัดตึกที่อยู่ให้เจ้าเมืองฬ่ออาศัย
นางบุนเกียงจึงว่ากับเจ้าเมืองฬ่อผู้บุตรว่า ลูกสาวเจ้าเมืองเจ๋รูปงาม มารดาคิดจะขอให้เป็นภรรยาเจ้า เขงหูเจ้าเมืองฬ่อจึงว่า โลหิตอันเดียวกันซึ่งจะเป็นผัวเมียกันนั้นไม่ควร นางบุนเกียงได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าตัวจะแกล้งให้ญาติของเราห่างไปเสียหรือ เจ้าเมืองฬ่อขัดมารดามิได้ก็ยอม นางบุนเกียงก็มาว่ากับเจ้าเมืองเจ๋ว่าจะขอบุตรีให้เป็นภรรยาเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเจ๋ก็ยอมให้ แต่ว่าบุตรีเรายังเด็กเราขอผลัดไว้ก่อน แล้วเจ้าเมืองเจ๋พาเจ้าเมืองฬ่อไปเที่ยวยิงเนื้อในป่า พบคนผู้หนึ่งเที่ยวอยู่เห็นเจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ลูกนายเราคนนี้ลืมพ่อเก่า ดังนั้นก็โกรธเอาเกาทัณฑ์ยิงผู้นั้นตายแล้วให้เอาศพฝังเสีย เจ้าเมืองเจ๋ก็หาแจ้งความไม่ แต่เจ้าเมืองเจ๋พาเจ้าเมืองฬ่อเที่ยวเล่นป่าอยู่หลายวัน แล้วเจ้าเมืองเจ๋พานางบุนเกียงกลับเข้าเมืองเจ๋ เขงหูเจ้าเมืองฬ่อก็กลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูซัวจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋แล้วว่า ท่านตีเมืองกี๋ได้แล้วจงช่วยตีเมืองโอยแก้แค้นข้าพเจ้าด้วย ก๋งจูหยีว่านางองดีบุตรีพระเจ้าจองอ๋องตายแล้วเราจะยกไปตีเมืองโอย เจ้าเมืองเจ๋ก็ให้หนังสือไปขอกองทัพเมืองซอง เมืองฬ่อ เมืองซัว มาบรรจบทัพเมืองเจ๋ แล้วเกณฑ์ทหารหมื่นหนึ่งให้ก๋งจูซัวยกไปก่อน
ขณะเมื่อก๋งจูหยีเตรียมทัพจะยกไปตีเมืองโอยนั้น พระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติได้แปดปี ก๋งจูหยีครั้นทัพทั้งสี่หัวเมืองถึงพร้อมแล้วก็ยกไปเมืองโอยตั้งล้อมอยู่ทั้งสี่ด้าน หงิมหมองจึงให้หลงกุ๋ยถือหนังสือไปกราบทูลพระเจ้าจองอ๋อง พระเจ้าจองอ๋องทราบจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จะให้ผู้ใดไปช่วยเมืองโอยได้
ขณะนั้นก๋งจูคุดเจ้าเมืองถันขึ้นไปรับราชการอยู่เมืองหลวงได้เป็นที่เหียสิวจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาไปช่วยเมืองโอยสนองพระคุณสักครั้งหนึ่ง พระเจ้าจองอ๋องได้ทรงฟังก็ดีพระทัยจึงตรัสว่า ก๋งจูคุดคนนี้เป็นบุตรหงอเสง หงอเสงก็แกล้วกล้าในการศึกมีสง่าเหมือนเสือ เห็นจะไม่เสียเชื้อ จึงตรัสสั่งก๋งจีหูกับไชกงเป๊กเกณฑ์ทหารให้ก๋งจูคุดเป็นแม่ทัพยกไปเมืองโอย ก๋งจีหูกับไชกงเป๊กได้ยินตรัสชมก๋งจูคุดก็คิดริษยาจึงเกณฑ์ทหารให้แต่พันเศษ ก๋งจูคุดได้ทหารน้อยก็เสียใจ ครั้นจะว่ากล่าวขอทหารอีก ตัวเป็นขุนนางผู้น้อยคิดเกรงก๋งจีหูกับไชกงเป๊ก ก็รีบยกทหารไปเมืองโอย ครั้นไปถึงเมืองโอยเห็นกองทัพหัวเมืองล้อมเมืองโอยอยู่สี่ด้าน ก๋งจูคุดก็ขับม้าพาทหารเข้าตีค่ายเมืองเจ๋ ก๋งจูหยีก็ให้แบ่งทหารยกออกรับทัพก๋งจูคุด ทัพทั้งสี่เมืองก็แบ่งทหารออกช่วยเจ้าเมืองเจ๋ ล้อมก๋งจูคุดเข้าเป็นหลายชั้น ต่างยิงเกาทัณฑ์พุ่งอาวุธถูกทหารก๋งจูคุดตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองเจ๋จึงร้องว่ากับก๋งจูคุดว่า ท่านตกอยู่กลางทหารเหมือนเสือเข้าจั่น อันจะรอดไปนั้นอย่าสงสัยเลย จงลงมาจากม้ามาให้เราจับไปโดยดีเถิด ก๋งจูคุดได้ฟังก็โกรธจึงร้องว่า เราเป็นชายชาติทหารเหมือนเสือ ซึ่งจะอ่อนน้อมต่อแพะนั้นหาต้องการไม่ ถึงจะตายก็คงไว้ชื่อให้ปรากฏในแผ่นดิน ก๋งจูคุดว่าแล้วก็ขับม้ารำทวนเข้าไล่แทงทหารทั้งห้าเมืองตายลงประมาณห้าสิบหกสิบเศษ ทหารทั้งห้าหัวเมืองก็หนุนแน่นกันเข้าไปฆ่าฟันทหารก๋งจูคุดตายประมาณกึ่งหนึ่ง ก๋งจูคุดพาทหารที่เหลือนั้นรบหักออกมิได้ ก๋งจูคุดสิ้นกำลังลงจึงบอกทหารทั้งปวงว่าชีวิตเราจะตายที่นี่ ว่าแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตาย ทหารก๋งจูคุดก็กระจัดกระจายไปสิ้น ทหารเมืองเจ๋ก็ตัดเอาศีรษะก๋งจูคุดไปให้ก๋งจูหยี
ฝ่ายทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินเมืองโอย ครั้นเห็นทัพเมืองหลวงแตกก็ตกใจ ต่างคนทิ้งหน้าที่เชิงเทินเสีย วิ่งลงมาพาบุตรภรรยาหนีออกจากเมือง ทหารทั้งห้าหัวเมืองก็เข้าเมืองโอยได้ไล่ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเป็นอันมาก
ก๋งจูแจะ ก๋งจูเสียบ เลงกุย ทั้งสามคนก็พาหงิมหมองรีบหนีไปทางประตูทิศใต้ เขงหูเจ้าเมืองฬ่อก็ขับทหารรบต้านไว้ เลงกุยก็รบพุ่งต้านเป็นสามารถ ทหารเมืองฬ่อฆ่าฟันทหารเลงกุยตายเป็นอันมาก เลงกุยเห็นจะสู้มิได้ก็ควบม้าหนีไปเมืองจิ๋น ทหารเมืองฬ่อก็จับหงิมหมองกับก๋งจูแจะก๋งจูเสียบทั้งสามคนได้พามาให้เจ้าเมืองเจ๋ ก๋งจูหยีก็ให้เอาตัวก๋งจูแจะก๋งจูเสียบไปฆ่าเสีย แล้วส่งตัวหงิมหมองไปเมืองหลวง จึงตั้งก๋งจูซัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย ทัพทั้งสี่หัวเมืองต่างคนก็กลับไป ก๋งจูหยีก็กลับมาเมืองเจ๋ ครั้งนั้นพระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติได้เก้าปี ครั้นทราบว่าเมืองโอยเสียแล้วก็เคืองพระทัยนัก
ฝ่ายก๋งจูหยีครั้นส่งหงิมหมองไปแล้วจึงคิดว่า ครั้งนี้พระเจ้าจองอ๋องจะเคืองเรานักจะไว้ใจแก่ราชการมิได้ จึงสั่งเสียนสินกับกวนจีหูให้ไปตั้งขัดทัพอยู่ ณ ตำบลซุดคุยขิว เสียนสินจึงว่าที่นั้นกันดารด้วยเสบียงอาหาร ซึ่งจะตั้งอยู่ช้านักเห็นทแกล้วทหารจะลำบาก เมื่อใดท่านจะไปผลัดข้าพเจ้าเล่า ก๋งจูหยีกินแตงโมอยู่จึงบอกว่า ปีใหม่หน้าแตงโมสุกจะให้คนอื่นไปผลัดท่าน เสียนสินกับกวนจีหูก็คำนับลาพาทหารรีบไปตั้งอยู่ ณ ตำบลซุดคุยขิว ครั้นถึงเทศกาลแตงโมสุกเสียนสินกับกวนจีหูไม่เห็นคนขึ้นมาผลัด จึงจัดแจงแตงโมให้คนใช้มาให้ก๋งจูหยีเตือนก๋งจูหยีว่าให้คนขึ้นไปผลัดตามสัญญา คนใช้ก็ไปเตือนก๋งจูหยีตามคำนายสั่ง ก๋งจูหยีจึงผลัดเลื่อนไปอีกว่า ปีใหม่เถิดเราจะให้คนไปผลัด คนใช้ก็กลับไปบอกเสียนสินตามคำเจ้าเมืองเจ๋ เสียนสินก็โกรธจึงว่าแกกวนจีหูว่า เจ้าเมืองเจ๋ไม่เป็นสัจธรรม ว่าปีนี้จะให้คนออกมาเปลี่ยนเราก็หาให้มาไม่ แกล้งจะให้เราทั้งสองได้ความลำบาก เราคิดจะฆ่าเจ้าเมืองเจ๋เสียท่านจะเห็นประการใด กวนจีหูก็เห็นด้วยจึงว่า การนอกเมืองเราพอจะทำได้ แต่การในเมืองเรายังหาเห็นผู้ใดที่จะเป็นใจกับเราไม่
ขณะนั้นพอคนใช้ก๋งจูบอดีเข้ามาส่งหนังสือให้เสียนสิน เสียนสินฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า ก๋งจูบอดีคำนับมาถึงนายทหารทั้งสองคน ด้วยแต่ก่อนก๋งจูหยีอยู่ในสัจธรรม ว่ากล่าวสิ่งใดก็ยั่งยืนมิได้กลับกลอก บัดนี้ก๋งจูหยีฝักใฝ่ไปแต่การผู้หญิงจะละไว้นานไปเห็นสมบัติเมืองเจ๋จะได้แก่แซ่อื่น เรากับท่านทั้งสองก็พลอยได้ความลำบากด้วย เราคิดจะกำจัดก๋งจูหยีเสีย ถ้าท่านเห็นชอบด้วยแล้วการนอกเมืองเป็นธุระท่าน การในเมืองเป็นธุระเรา ช่วยกันกำจัดก๋งจูหยีเสียให้ได้จึงจะมีความสุข
เสียนสินแจ้งดังนั้นก็ส่งหนังสือให้กวนจีหูดู ดีใจสมความคิดจึงแต่งหนังสือลับตอบก๋งจูบอดีว่า ซึ่งท่านคิดทำการครั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งสองยินดีด้วย แต่จะทำการในเมืองเห็นจะลำบาก ขอท่านจงให้ไปบอกนางเซียนซีผู้น้องข้าพเจ้าว่า ถ้าก๋งจูหยีจะออกมาเล่นป่าเมื่อใดให้รู้ตัวข้าพเจ้าจะได้จัดแจงทำการให้สำเร็จอย่าวิตกเลย แต่งหนังสือแล้วส่งให้ผู้ถือหนังสือกลับไปให้แก่ก๋งจูบอดี ก๋งจูบอดีแจ้งในหนังสือก็ดีใจ จึงให้หญิงคนสนิทเข้าไปบอกแก่นางเซียนซีตามคำเสียนสินสั่ง ขณะนั้นพระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบแปดปีเป็นเทศกาลฤดูหนาวเดือนยี่ เจ้าเมืองเจ๋เคยไปเที่ยวเล่นป่า ณ ตำบลโกหุนทุกปี ก๋งจูหยีจึงสั่งจีจูหุนหยูกับเมงเอียงทุยินหุยว่า วันห้าคํ่าเราจะออกไปเล่นป่า นายทหารทั้งสามก็จัดแจงเกวียนและทหารเตรียมไว้
ฝ่ายนางเซียนซีแจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋จะไปเที่ยวป่าในเดือนยี่ขึ้นห้าคํ่าเป็นแน่ จึงให้หญิงคนสนิทไปบอกแก่ก๋งจูบอดี ก๋งจูบอดีก็ส่งหนังสือลับไปให้กับเสียนสิน เสียนสินแจ้งในหนังสือแล้วจึงว่าแก่กวนจีหูว่า เจ้าเมืองเจ๋จะออกมาล่าเนื้อในเดือนยี่ขึ้นห้าคํ่า เมื่อเจ้าเมืองเจ๋ออกจากเมืองแล้วเราจะยกทหารเข้าในเมือง ตั้งก๋งจูบอดีขึ้นเป็นเจ้าเมือง ท่านจะเห็นประการใด
กวนจีหูจึงว่า ซึ่งท่านจะคิดเร็วก่อน ไม่คิดฆ่าก๋งจูหยีเสียนั้น ก๋งจูหยีนอกเมืองจะเกณฑ์ทหารหัวเมืองพร้อมเข้าล้อมเมือง เราจะได้ทหารที่ไหนมาต่อสู้ทัพหัวเมืองเล่า จำจะคิดจับเจ้าเมืองเจ๋เสียก่อน แล้วเราจึงตั้งก๋งจูบอดีขึ้นเป็นเจ้าเมืองเห็นความจะไม่วุ่นวาย เสียนสินก็เห็นด้วยจึงบอกทหารทั้งปวงว่า ท่านมาอยู่ก็ช้านานแล้วได้ความอดอยากเพราะก๋งจูหยีแกล้งตรากตรำให้ลำบาก จงจัดแจงอาวุธเตรียมไว้ให้พร้อม เจ้าเมืองเจ๋จะยกออกมาล่าเนื้อ ณ เดือนยี่ขึ้นห้าคํ่า จงช่วยกันจับฆ่าเสีย เราจะได้พากันไปบ้านตามสบาย ทหารทั้งปวงได้ฟังก็พร้อมใจกันจัดแจงลับอานอาวุธเตรียมไว้ตามคำเสียนสินสั่ง
ฝ่ายก๋งจูหยีถึงวันห้าคํ่าเวลาเช้าก็แต่งตัวขึ้นขี่เกวียนพร้อมทหารแห่หน้าหลังออกจากเมืองเจ๋ ไปถึงตำบลโกหุนก็หยุดทหาร แล้วขึ้นอาศัยอยู่บนตึกลีเก๋งที่ทำไว้สำหรับมาพักทุกปี แล้วให้ทหารไล่เนื้อและยิงนกในป่า
ฝ่ายชาวบ้านแจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋มาถึง ต่างคนได้สุกรและกวางกับสุรามาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงให้จงภู่ต้มแกงแต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางกับข้าทหารมาจนเวลากลางคืน รุ่งขึ้นเจ้าเมืองเจ๋จึงพาทหารไปเที่ยวตามเนินเขาปวยขิว เห็นป่านั้นรกชัฏให้เอาไฟไปจุด ไฟก็ไหม้ใบหญ้าสนั่นฟุ้งลุกลามไป และให้ทหารพาสุนัขไปสกัดอยู่ปลายลม ทหารทั้งปวงครั้นเห็นกระต่ายและชะมดวิ่งหนีไฟออกมาก็ปล่อยสุนัขไล่ติดตามไปกัด เจ้าเมืองเจ๋ขึ้นเกวียนอยู่ชายป่าคอยจะยิงเนื้อ
ฝ่ายปีศาจก๋งจูเพงเสงซึ่งก๋งจูหยีให้ฆ่าเสีย มีความพยาบาทก๋งจูหยีนัก คอยจะทำร้ายก๋งจูหยีอยู่ช้านาน ขณะเมื่อก๋งจูหยีออกมาไล่เนื้อ ปีศาจรู้ว่าชันษาก๋งจูหยีถึงกำหนดจะสิ้นบุญแล้ว ปีศาจก็แปลงตัวเป็นสัตว์สี่เท้าผิดประหลาดกว่าสัตว์ทั้งปวงออกจากชายป่า เดินผ่านหน้าเกวียนก๋งจูหยีมา ก๋งจูหยีเห็นสัตว์นั้นจะสังเกตว่าเป็นสัตว์สิ่งใดมิได้ ก๋งจูหยีจึงชิงเอาเกาทัณฑ์จากมือเมงเอียงมายิงสัตว์นั้นถึงสามทีก็ไม่ถูก สัตว์นั้นก็เผ่นขึ้นเดินสองเท้าแล้วร้องไห้เสียงเหมือนคน ก๋งจูหยีได้ฟังเสียงสัตว์เยือกเย็นเข้าไปในอก ตกตะลึงหน้าซีดเหมือนลมจับล้มลงทั้งยืน เท้าข้างขวากระทบเกวียนเมื่อยขัดเป็นกำลัง จะทรงตัวขึ้นมิใคร่จะได้
ทุยินหุยกับขุนนางทั้งปวงเห็นก๋งจูหยีเป็นปัจจุบันล้มลงต่างคนตกใจ ช่วยกันพยุงก๋งจูหยีนั่งขึ้นตรงแล้วกลับเกวียนมาสำนักนี้ ช่วยกันพยุงก๋งจูหยีขึ้นจากเกวียนเข้าไปในที่นอน ให้เมื่อยขบเท้าขวาเป็นกำลัง ครั้นเวลาสองยามเศษเจ้าเมืองเจ๋เมื่อยขบทวีขึ้นเหลือทนให้เคลิ้มพูดเพ้อด่าทุยินหุยแล้วสั่งทหารเอาลวดหนังตีทุยินหุย ทุยินหุยต้องตีเจ็บปวดเป็นสาหัส คิดแค้นใจร้องไห้เดินออกมานอกประตู
ฝ่ายเสียนสินพาทหารมาคอยทำร้ายก๋งจูหยี ครั้นเห็นทุยินหุยออกมาก็ให้ทหารจับทุยินหุยมาถามว่าเจ้าเมืองเจ๋อยู่ไหน ทุยินหุยจึงบอกว่าเจ้าเมืองเจ๋อยู่ในห้องตึก เสียนสินจึงถามว่าเจ้าเมืองเจ๋อยู่ในห้องนั้นหลับหรือตื่น ทุยินหุยจึงบอกว่าก๋งจูหยีตื่นอยู่ เสียนสินได้ฟังดังนั้นก็ทำเป็นเงื้อกระบี่ขึ้นจะฟันทุยินหุย ทุยินหุยรู้ว่าเสียนสินจะเข้ามาทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋ ทุยินหุยกลัวเสียนสินจะฆ่าเสีย จะหนีกลับไปบอกเจ้าเมืองเจ๋ให้รู้ ทุยินหุยมีความกตัญญูแก่เจ้าเมืองเจ๋จึงแกล้งอุบายว่าเจ้าเมืองเจ๋ตีข้าพเจ้าได้ความเจ็บอาย จะขอเข้าไปช่วยท่านแก้แค้นเจ้าเมืองเจ๋ให้จงได้ ว่าแล้วทุยินหุยก็เลิกเสื้อออกให้เสียนสินดูแผลที่ต้องตี เสียนสินครั้นเห็นก็สิ้นสงสัย จึงว่ากับทุยินหุยว่า ถ้าจะทำการด้วยเราจงกลับไปดู ถ้าก๋งจูหยีหลับแล้วจงกลับมาบอกเราจะเข้าตัดศีรษะก๋งจูหยีเสียให้สมที่ความแค้น ทุยินหุยรับคำแล้วกลับไปในตึก จึงบอกกับจีจูหุนหยูว่า บัดนี้เสียนสินคิดขบถคุมทหารมาซุ่มอยู่จะทำร้ายก๋งจูหยีนายเรา
จีจูหุนหยูได้ฟังก็ตกใจ พาทุยินหุยเข้าไปบอกแก่ก๋งจูหยี ก๋งจูหยีเมื่อยเข้านอนอยู่รู้ดังนั้นลุกขึ้นนั่งตกตะลึงอยู่ ทุยินหุยเตือนว่าการจวนตัวนัก ท่านก็ป่วยอยู่ฉะนี้จะคิดสู้รบหรือจะหนีขัดสน ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้ามีผู้อาสานอนแทนที่ท่านอยู่ ท่านหลบหลีกซ่อนเร้นตัวพอพ้นที่นอนแล้ว เสียนสินเข้ามาเห็นสำคัญว่าท่านนอนหลับอยู่ พอฆ่าเสียแล้วคงจะกลับไป ท่านได้รอดชีวิตอยู่พอรุ่งสวางขึ้นก็พ้นภัยได้กลับไปเมือง ก๋งจูหยีเห็นด้วยและดูหน้าขุนนางคนสนิทต่างคนนิ่งเสียสิ้น ไม่มีผู้ใดรับอาสา
ขณะนั้นเมงเอียงจึงลุกขึ้นคำนับก๋งจูหยีแล้วว่า ท่านกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นขุนนางมียศศักดิ์ ไม่มีสิ่งใดจะสนองคุณท่าน ครั้งนี้ก็ถึงชีวิตท่านแล้ว ข้าพเจ้าหาสติปัญญาจะคิดผ่อนผันให้พ้นภัยมิได้จะขอเอาชีวิตสนองพระคุณท่าน ว่าแล้วเมงเอียงก็ขึ้นบนที่นอนเก๋งก๋งจูหยี ก๋งจูหยีก็ถอดเสื้อลายมังกรทองคุมเมงเอียงไว้ แล้วก่งจูหยีก็เข้าแฝงซอกประตูตึกห้องในอยู่
ทุยินหุยกับจีจูหุนหยูถือกระบี่ออกมาทั้งสามคน ไปแอบอยู่ริมประตูตึกชั้นนอกหมายจะคอยฆ่าเสียนสิน เสียนสินซุ่มทหารคอยทุยินหุยจนเพลาดึก ไม่เห็นทุยินหุยออกมาก็รู้ว่าทุยินหุยแกล้งล่อลวงก็โกรธ พอสงบเสียงผู้คนนอนหลับแล้ว เสียนสินใส่เกราะกันอาวุธถือกระบี่ขึ้นไปบนตึก ทุยินหุยเห็นเอากระบี่แทงถูกเกราะไม่เข้า เสียนสินเอากระบี่ฟัน ทุยินหุยเอากระบี่รับ กระบี่เสียนสินแพลงพลาดถูกนิ้วมือทุยินหุยขาดไปสองนิ้ว เสียนสินฟันซํ้าอีกถูกศีรษะทุยินหุยขาดไปซีกหนึ่งสมองไหลล้มลงขาดใจตาย
จีจูหุนหยูก็วิ่งเข้ามาเอาง้าวฟันเสียนสิน เสียนสินเอากระบี่ปัดถลันเข้าชิด จีจูหุนหยูถือง้าวเป็นอาวุธยาวถอยหลังสุดให้ห่างพอเอาเท้ากระทบธรณีประตูเข้าเซไป เสียนสินก็เอากระบี่ฟันถูกจีจูหุนหยูตายทั้งสองคน เสียนสินเข้าไปถึงข้างในหมายจะทำร้ายก๋งจูหยีจึงเปิดมุ้งขึ้น เห็นคนนอนห่มเสื้อลายทองอยู่สำคัญว่าก๋งจูหยี เสียนสินเอากระบี่ฟันคอขาดศีรษะตกลงจากหมอน มีความยินดีว่าเจ้าเมืองเจ๋ตายด้วยฝีมือเรา แล้วจึงหยิบเอาศีรษะไปดูที่ตะเกียงเห็นไม่ใช่ก๋งจูหยีก็เสียใจ ร้องเรียกทหารขึ้นมาส่องเทียนค้นหาก๋งจูหยีเป็นอลหม่าน ขุนนางบรรดานอนนอกตึกต่างตื่นตกใจ วิ่งเข้าป่าไปสิ้น
ฝ่ายปีศาจก๋งจูเพงเสงซึ่งก๋งจูหยีให้ฆ่าเสียครั้งก่อน ก็แปลงตัวเป็นสัตว์ชื่อบุนกี เห็นเสียนสินหาก๋งจูหยีมิพบ ก็วิ่งนำหน้าเสียนสินเข้าไปถึงซอกประตูตึก เสียนสินเห็นประหลาดก็เดินส่องเพลิงตามเข้าไป เห็นก๋งจูหยีก็ฉวยข้อมือก๋งจูหยีกระชากลากออกมาแล้วว่า ท่านเป็นคนไม่ตรงลวงเราให้ไปอยู่ตำบลซุดคุยขิวว่า แตงโมสุกจะให้คนไปผลัดเปลี่ยนเราก็หาให้ไปเหมือนว่าไม่ ตัวไม่มีความสัตย์เราจะฆ่าท่านเสียแก้แค้นแทนฬ่อฮวนก๋งที่ตาย ว่าแล้วเอากระบี่ฟันเป็นหลายทีถูกก๋งจูหยีตัวขาดหลายท่อนตาย จึงให้ทหารเอาฟูกที่นอนพันผูกศพก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋กับศพเมงเอียงลงฝังไว้ที่ตึกนั้น พอรุ่งเช้าเสียนสินกวนจีหูก็ยกกลับเข้าไปในเมือง
ก๋งจูบอดีอยู่รักษาเมืองแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ตายแล้ว จึงสั่งให้ทหารเลวบรรดาพรรคพวกเข้าไปในเมือง เสียนสินกับกวนจีหูจึงยกก๋งจูบอดีขึ้นเป็นเจ้าเมือง ตั้งนางเซียนซีเป็นที่ฮูหยิน ก๋งจูบอดีจึงให้เสียนสินเป็นกุกกุขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ตั้งกวนจีหูเป็นอาเชงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ฝ่ายขุนนางบรรดาที่ซื่อตรงต่อเจ้าเมืองเจ๋ที่ตายนั้นก๋งจูบอดีได้เป็นเจ้าเมือง เสียนสินกวนจีหูเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ต่างคนไม่เต็มใจทำราชการก็แก้ไขบอกป่วยบอกชรา ลาก๋งจูบอดีออกจากราชการเป็นหลายคน
วันหนึ่งก๋งจูบอดีออกว่าราชการขุนนางพร้อม จึงว่ากับกวนจีหูกับเสียนสินขุนนางทั้งปวงว่า สมบัติเมืองเจ๋ก็เป็นสิทธิ์ของเราแล้ว เราคิดจะใคร่ได้ผู้มีสติปัญญามาเป็นที่ปรึกษา จะทำนุบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุขท่านจะเห็นประการใด กวนจีหูว่า ผู้มีสติปัญญาในเมืองนี้ข้าพเจ้าเห็นแต่กวนต๋งพี่น้องร่วมแซ่ข้าพเจ้า แต่ไม่พอใจเป็นขุนนางมักเที่ยวเตร่หาอยู่เป็นที่ไม่ ขอท่านจงไปสืบหาตัวมาว่ากล่าวให้กวนต๋งยอมอยู่ด้วยแล้ว ท่านจะได้ปรึกษาการจัดแจงบ้านเมืองสืบไป ก๋งจูบอดีจึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดสืบได้ตัวกวนต๋งมาจะให้รางวัล ฝ่ายขุนนางทั้งปวงซึ่งเป็นพรรคพวกก๋งจูบอดีจะรักใคร่ได้ความชอบ ก็ให้คนไปสืบหากวนต๋งในเมืองเจ๋เป็นหลายพวก
ฝ่ายกวนต๋งเป็นครูสอนหนังสือก๋งจูกิวบุตรก๋งจูหยีผู้ตาย ขณะเมื่อก๋งจูบอดีได้เป็นเจ้าเมือง กวนต๋งกับเตียวหุดก็พาก๋งจูกิวหนีไปอาศัยเปาซกแหยอยู่นอกเมืองกี๋ วันหนึ่งเปาซกแหยคิดถึงก๋งจูเสียวแปะเป็นศิษย์ หลานเจ้าเมืองกี๋ เปาซกแหยชวนกวนต๋งเข้าไปเยี่ยมเยียนก๋งจูเสียวแปะ ก๋งจูเสียวแปะให้ทองคำแท่งหนึ่ง เปาซกแหยจึงตัดทองออกสามส่วน ให้กวนต๋งสองส่วนตัวเอาแต่ส่วนเดียว กวนต๋งจึงว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ ท่านควรจะเอาสองส่วน ข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยมาด้วยได้ส่วนหนึ่งจึงจะชอบ เปาซกแหยจึงว่าท่านเป็นคนจรมาอยู่ต่างเมืองเงินทองก็ขัดสน ท่านเอาทองสองส่วนไปจะได้ซื้อจ่ายเลี้ยงก๋งจูกิวด้วย กวนต๋งก็รับเอาทองไว้ เปาซกแหยก็พากวนต๋งกลับมาถึงบ้าน ให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้ง เปาซกแหยชวนกวนต๋งเสพสุราแล้วว่า ท่านเป็นใคร ก๋งจูกิวน้องเจ้าเมืองฬ่อ เราก็เป็นอาจารย์ก๋งจูเสียวแปะหลานเจ้าเมืองเจ๋ผู้ตายแต่ต่างมารดา ถ้ามีผู้กำจัดก๋งจูบอดีเสียแล้ว จะเห็นผู้ใดครองสมบัติสืบไป กวนต๋งจึงว่า อันการที่จะเป็นเจ้าบ้านการเมืองนั้นจะหมายว่ามีสติปัญญาและคุณวิชาเป็นประมาณนั้นไม่ได้ ตามแต่บุญของผู้ใดควรจะได้สมตามความคิดแก่ผู้นั้น เปาซกแหยจึงว่าท่านว่านี้ชอบ กวนต๋งจึงถามเปาซกแหยว่า ก๋งจูเสียวแปะบุตรก๋งจูหยินมาอยู่กับเจ้าเมืองกี๋แต่ครั้งใด เป็นเหตุประการใดจึงได้จากเมืองเจ๋ เปาซกแหยจึงเล่าความแต่หลังให้กวนต๋งฟังว่า เดิมเมืองกี๋กับเมืองเจ๋เป็นข้าศึกกันมาหลายชั่วเจ้าเมือง ครั้นก๋งจูหยีเจ้าเมืองเจ๋ยกมาตีเมืองกี๋ เองคุยรบแพ้ ก๋งจูหยีได้บุตรเองคุยไปเป็นภรรยา เกิดบุตรมาชื่อก๋งจูเสียวแปะ ฝ่ายก๋งจูหยีรักใคร่กับนางบุนเกียง ก๋งจูเสียวแปะเข้าไปว่ากล่าวเปรียบเทียบบิดาว่า ชายกับหญิงเป็นหนุ่มสาวเป็นพี่น้องและใช่ญาติ ถ้าไปมากินนอนด้วยกันก็เป็นที่ครหานินทา ก๋งจูหยีโกรธให้ขับก๋งจูเสียวแปะเสีย ข้าพเจ้าจึงพามาอยู่กับเจ้าเมืองกี๋ผู้ตายคุ้มเท่าบัดนี้
ขณะเมื่อกวนต๋งกับเปาซกแหยพูดจากันอยู่ พอเตียวหุดเพื่อนสนิทกวนต๋งเข้ามาบอกกับกวนต๋งว่า ชาวเมืองเจ๋ถามหาท่าน ข้าพเจ้าจึงถามว่ามาถามกวนต๋งด้วยธุระสิ่งใด ผู้นั้นจึงบอกว่าก๋งจูบอดีใช้ให้มาตามเชิญไปเป็นขุนนาง ข้าพเจ้ามิได้ล่วงรู้ว่าจะเป็นอุบายร้ายดีประการใดจึงมิได้บอกความ
กวนต๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงบอกเปาซกแหยว่า ซึ่งก๋งจูบอดีใช้คนมาตามข้าพเจ้าทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าก๋งจูบอดีรู้ว่าข้าพเจ้าพาก๋งจูกิวบุตรก๋งจูหยีมา จึงคิดอุบายให้คนมาพูดล่อลวงว่าจะหาไปเป็นขุนนางเพราะจะล่อเอาก๋งจูกิวกับข้าพเจ้าไปฆ่าเสียเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะอยู่กับท่านหลายวันเห็นภัยจะมี จะขอลาท่านไปเมืองฬ่อเห็นจะพ้นอันตราย กวนต๋งก็ลาเปาซกแหย ค่อยเล็ดลอดลัดป่าไปไม่เดินตามทางกลัวพวกก๋งจูบอดีจะตามจับตัว ครั้นถึงเมืองฬ่อ กวนต๋งกับเตียวหุดก็พาก๋งจูกิวเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฬ่อ
เขงหูฬ่อจงก๋งเห็นก๋งจูกิวผู้น้องมาผิดประหลาดก็ตกใจ ลงจากเก้าอี้จูงเอามือก๋งจูกิวขึ้นนั่งที่แล้วถามว่า เจ้าอยู่ถึงเมืองเจ๋ทางไกลอุตส่าห์มาเมืองฬ่อเกิดเหตุประการใดหรือ ก๋งจูกิวก็ร้องไห้ บอกความซึ่งเสียนสินคิดกบฏฆ่าบิดาตาย จนก๋งจูบอดีขึ้นครองเมืองเจ๋ให้เขงหูฟังทุกประการแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้าได้มาเห็นหน้าท่านเพราะอาจารย์กวนต๋งพามา หาไม่ข้าพเจ้าจะตายในเมืองเจ๋ เขงหูได้ฟังดังนั้นมีความสงสารจึงว่า ปีหน้าเราจะยกทัพไปจับเสียนสินกับก๋งจูบอดีแก้แค้นอย่าเป็นทุกข์ตรอมใจเลย แล้วให้ขุนนางจัดตึกที่อาศัยให้ก๋งจูกิวกับกวนต๋งกับเตียวหุด อยู่เป็นสุขสบายมิให้อนาทร
๑๕
ฝ่ายยงสิมครั้นก๋งจูบอดีได้ครองเมืองเจ๋ เสียนสินกวนจีหูเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ยงสิมคิดจะใคร่กำจัดก๋งจูบอดีเสีย ครั้นจะพูดกับผู้ใดก็มิได้ไว้ใจกลัวความจะฟุ้งซ่าน ยงสิมแกล้งสังเกตจับกิริยาแยบคายขุนนางคนเก่าอยู่หลายเพลา ครั้นเห็นขุนนางคนเก่าออกจากว่าราชการ เห็นเสียนสินกวนจีหูไปแล้ว พากันพูดนินทาเสียนสินกวนจีหูอยู่ ยงสินทำเป็นพูดว่า คนมาแต่เมืองฬ่อบอกว่าก๋งจูกิวบุตรก๋งจูหยีหนีไปเมืองฬ่อจะยกทัพมาเมืองเจ๋ ว่าแล้วก็มาบ้าน
ขณะนั้นตังกวยแหยกับขุนนางเก่าที่มีกตัญญูต่อก๋งจูหยีผู้ตายได้ยินยงสิมว่าดังนั้นก็ดีใจจะใคร่รู้ความ ต่างคนลอบไปหายงสิมกระซิบถามยงสิมเป็นความลับว่า ก๋งจูกิวจะพาทัพเมืองฬ่อมาแน่หรือ ยงสิมจึงว่าท่านจะใคร่รู้ความแน่จะบอก แต่จะขอความจริงใจในท่านก่อน ทุกวันนี้ท่านทำการกับก๋งจูบอดีโดยสุจริตหรือจะคิดประการใดบ้าง ตังกวยแหยกับขุนนางทั้งปวงจึงบอกว่า เราทุกวันตกอยู่ในอำนาจอ้ายพวกอกตัญญูต่อเจ้า ก๋งจูบอดีคอยหาความผิด ชีวิตเรานับว่าอยู่ไม่รู้ว่าวันตายจะมาถึงเมื่อใด ถึงเจ้าเมืองเราสิ้นบุญแล้วบุตรยังอยู่ ก็ตั้งใจจะหมายพึ่งต่อไป เป็นความจริงในใจเราฉะนี้ ซึ่งเราได้ยินท่านว่าก๋งจูกิวจะยกทัพเมืองฬ่อมาจริงเหมือนว่าหรือประการใด
ยงสิมจึงว่า ข้าพเจ้าว่านั้นหวังจะให้ท่านทั้งปวงมาหาข้าพเจ้าจะได้ปรึกษาหารือกัน คิดการกำจัดอ้ายพวกอกตัญญูเสียสิ้นแล้ว จะได้เชิญก๋งจูกิวมาครองเมืองแทนบิดาสืบไป ตังกวยแหยจึงว่าการครั้งนี้เป็นการใหญ่ คิดผิดพลั้งเสียการจะพากันตายหมด ขอท่านจงคิดอ่านกับกอฮี กอฮีเป็นขุนนางผู้เฒ่ามีสติปัญญาลึกซึ้งอยู่ ประการหนึ่งเสียนสินกับกวนจีหูก็คำนับยำเกรง กอฮีมีความเจ็บแค้นเสียนสินกวนจีหูอยู่ ถ้าท่านไปขออุบายความคิดกอฮีเห็นการจะสำเร็จ
ยงสิมกับขุนนางนายทหารที่ร่วมคิดก็เห็นด้วย จึงพากันออกไปหากอฮี แล้วแจ้งความที่คิดกันให้กอฮีฟังแล้วว่า ข้าพเจ้าทั้งนี้สติปัญญาน้อยมีแต่ความกตัญญู ทำการโดยโวหารเกรงจะทำมิตลอด ขอท่านจงกรุณาช่วยข้าพเจ้าคิดการกำจัดพวกทรยศต่อเจ้าเสีย เหมือนได้แก้แค้นแทนเจ้าเมืองเจ๋ข้าพเจ้าให้สำเร็จจงได้
กอฮีจึงว่าขอบใจท่านทั้งนี้มีกตัญญูต่อเจ้า ต้องมาหาความคิดเรา เราจะช่วยคิดให้ กอฮีก็บอกอุบายเป็นความลับให้แก่ยงสิมกับตังกวยแหยทุกประการ ยงสิมกับตังกวยแหยก็เห็นด้วย จึงแบ่งขุนนางทหารซึ่งร่วมคิดทำการด้วยกันเป็นสองเหล่า มีอาวุธสั้นซ่อนกลีบเสื้อทุกคน กำหนดพร้อมกันวันรุ่งเช้าจะทำการ ยงสิมกับตังกวยแหยก็ไปบ้านเสียนสินกับกวนจีหูบอกว่ากอฮีขุนนางผู้เฒ่าให้ข้าพเจ้ามาคำนับท่าน ด้วยรู้ว่าท่านได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นครั้งนี้กอฮียินดีด้วย ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปกินโต๊ะ ณ บ้านพรุ่งนี้สักเวลาหนึ่ง เสียนสินกวนจีหูแจ้งว่ากอฮีขุนนางผู้เฒ่านับถือให้มาเชิญก็ดีใจรับว่าพรุ่งนี้เราจะไปกินโต๊ะบ้านกอฮีให้สบายสักเวลาหนึ่ง ท่านจงกลับไปบอกกอฮีให้จัดแจงแต่งโต๊ะแกล้มสุราไว้ท่าเราให้จงมาก ยงสิม ตังกวยแหยกลับมาแจ้งแก่กอฮี กอฮีดีใจสั่งคนใช้ซื้อจ่ายเป็ดไก่หมูมาทำโต๊ะเตรียมเลี้ยงเสียนสินกวนจีหู ยงสินจึงว่ากับตังกวยแหยว่า ท่านจงคุมทหารซุ่มคอยเสียนสินกวนจีหูอยู่ ณ ตึกกอฮี เราจะเข้าทำการในวัง ถ้าสำเร็จเราจะให้จุดไฟขึ้นในเมืองเป็นสำคัญ ท่านจงร้องอื้ออึงขึ้นว่าไฟไหม้ในวัง ให้เสียนสินกวนจีหูออกมาจากที่กินโต๊ะจึงจับฆ่าเสียทั้งสองคน ตังกวยแหยก็รับคำ จัดขุนนางและทหารซุ่มรายไว้หลังตึกกอฮีแต่เพลากลางคืน ยงสิมกระซิบสั่งขุนนางที่เป็นพรรคพวกร่วมคิดด้วยกันว่า พรุ่งนี้เราจะเข้าเฝ้าก๋งจูบอดี ท่านจงไปกำกับทหารพวกก๋งจูบอดีจงทุกคน ถ้าเห็นเราทำการฆ่าก๋งจูบอดี พวกก๋งจูบอดีจะเข้าช่วยก๋งจูบอดี ท่านจงเอาอาวุธสั้นแทงเสียให้ตาย ขุนนางทั้งนั้นก็รับคำว่าอย่าวิตกเลย
ฝ่ายเสียนสินกับกวนจีหู ครั้นรุ่งเช้าทั้งสองก็พาบ่าวตามหลังมาประมาณเก้าคนสิบคนไปบ้านกอฮี ตังกวยแหยออกไปคำนับเชิญขุนนางทั้งสองขึ้นบนตึก แล้วลงมาอยู่นอกตึกคอยเพลิงในเมือง กอฮีจึงให้คนใช้ยกโต๊ะและเครื่องแกล้มเหล้าออกมา กอฮีรินสุราใส่จอกคำนับเชิญขุนนางทั้งสองให้กินแล้วแกล้งพูดจาว่า เจ้าเมืองเจ๋เก่าไม่ซื่อตรงหาเป็นธรรมไม่ ท่านทั้งสองฆ่าเสียก็ควรแล้ว ซึ่งท่านตั้งก๋งจูบอดีขึ้นเป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าเป็นคนชราด้วยโรครักษาตัวอยู่กับบ้านมิได้ไป ซึ่งข้าพเจ้าเชิญท่านมาครั้งนี้หวังจะได้ฝากลูกหลานไว้กับท่านสืบไป เชิญท่านทั้งสองเสพสุราเถิด ขุนนางทั้งสองได้ฟังดังนั้น สำคัญว่ากอฮีนับถือโดยสุจริตก็กินโต๊ะเสพสุราพูดกันกับกอฮีต่างๆ นานา กอฮีก็รินสุราคำนับส่งให้ขุนนางทั้งสองเนืองๆ
ฝ่ายยงสิมกับขุนนางซึ่งเป็นพวกพ้องเอาอาวุธสั้นซ่อนในเสื้อเตรียมพร้อมกัน คอยเพลาก๋งจูบอดีอยู่ ณ ที่ออกขุนนาง บรรดาพวกยงสิมรายกันเข้านั่งกำกับขุนนางพวกก๋งจูบอดีอยู่ทุกคนตามคำยงสิมสั่งไว้ พอก๋งจูบอดีเดินออกมายังมิทันนั่งเก้าอี้ ยงสิมจึงเข้าไปแกล้งบอกก๋งจูบอดีว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าก๋งจูกิวยกทัพเมืองฬ่อมาจะตีเมืองเรา เดินทัพออกจากเมืองฬ่อหลายวันแล้ว
ก๋งจูบอดีได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ หยุดยืนถามยงสิมว่า เสียนสินไปไหนยังไม่เห็นเข้ามาจะได้ปรึกษาราชการ ยงสิมบอกว่า เสียนสินกับกวนจีหูกอฮีเชิญไปกินโต๊ะ ก๋งจูบอดีเดินเลยออกก้มหน้าจะยุบตัวนั่งเก้าอี้ ยงสิมเห็นได้ทีก็ชักอาวุธสั้นออกจากเสื้อ แทงถูกไหล่รวบตลอดยอดอกล้มคะมำขาดใจตาย ขุนนางพวกก๋งจูบอดีเห็นดังนั้นต่างก็ตกใจลุกขึ้นยืนจะเข้าไปจับยงสิม ขุนนางพวกยงสิมก็แทงด้วยอาวุธสั้นตายหลายคน ที่ป่วยเจ็บก็วิ่งหนีเอาชีวิตรอด ยงสิมก็ให้ทหารจุดเพลิงขึ้นเป็นสำคัญ ฝ่ายตังกวยแหยแลเห็นควันเพลิงก็ให้ทหารร้องอื้ออึงขึ้นว่าเพลิงไหม้ในวัง
ฝ่ายเสียนสินกับกวนจีหูเสพสุราอยู่ในตึกกับกอฮีได้ยินก็ตกใจต่างคนวิ่งลนลานลงจากตึก ตังกวยแหยกับทหารซึ่งซุ่มอยู่หลังตึกได้ยินก็ชักอาวุธสั้นออกจากเสื้อ วิ่งออกมากลุ้มรุมแทงฟันเสียนสินกับกวนจีหูตาย แล้วไล่ฆ่าฟันบ่าวขุนนางทั้งปวงล้มตายหนีไปสิ้น ฝ่ายกอฮีครั้นพวกตังกวยแหยฆ่าเสียนสินกวนจีหูตายก็ดีใจออกมาจากตึก พอยงสิมมาถึงแจ้งความว่าฆ่าก๋งจูบอดีกับขุนนางพวกก๋งจูบอดีตายแล้ว กอฮีสั่งทหารจะให้เอาก๋งจูบอดีกับขุนนางที่ตายไปฝังนอกเมือง ขุนนางทหารทั้งปวงที่มีใจเจ็บแค้นว่าเสียนสินฆ่าก๋งจูหยีเจ้าเมืองเก่าของตัว ต่างคนลากเอาเสียนสินกวนจีหูออกมากลางถนน บ้างแทงบ้างฟันจนศพขุนนางทั้งสองคนขาดนับท่อนมิได้ ทิ้งประจานไว้กลางตลาด แต่ศพก๋งจูบอดีนั้นเอาไปฝังเสียนอกเมือง
ฝ่ายนางเซียนซีแจ้งว่าก๋งจูบอดีตายแล้ว กลัวยงสิมจะกลับไปทำโทษจะต้องลำบากตัว จึงเอาแพรผูกคอตายในขณะนั้น นางพนักงานใช้ในวังรู้ก็รีบออกมาบอกยงสิม ณ บ้านกอฮี ยงสิมก็ให้เอาศพนางเซียนซีไปทิ้งนอกเมือง กอฮีก็ลาขุนนางทั้งปวงออกไปถึงตำบลโกหุน ขุดศพก๋งจูหยีใส่หีบไม้หอมไว้ แล้วเก็บศพเมงเอียง ทุยินหุย จีจูหุนหยู ขุนนางที่มีกตัญญูรักเอาฝังตามตำแหน่งขุนนางผู้มีความชอบ แล้วยกหีบศพก๋งจูหยีขึ้นเกวียนแห่เข้ามาเมือง ทำการฝังอย่างเจ้าเมืองใหญ่เสร็จแล้ว กอฮีจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองผู้ตายมีบุตรสองคน ชื่อก๋งจูกิว ได้ข่าวว่า กวนต๋งกับเตียวหุดพาหนีก๋งจูบอดีไปเมืองฬ่อ ก๋งจูเสียวแปะ เปาซกแหยพาหนีบิดาไปอยู่เมืองกี๋ แต่ก๋งจูเสียวแปะเป็นบุตรภรรยาน้อย ก๋งจูกิวเป็นบุตรภรรยาใหญ่ เราคิดว่าจะมีหนังสือไปเชิญก๋งจูกิวมาครองเมืองเจ๋แทนบิดา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
ยงสิมกับขุนนางทั้งปวงจึงว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่เห็นดีประการใดก็ตามแต่จะจัดเถิด กอฮีก็แต่งหนังสือให้ผู้ถือไปถึงก๋งจูกิว ณ เมืองฬ่อ ผู้ถือหนังสือครั้นไปถึงเมืองฬ่อเข้าไปหาก๋งจูกิวแล้วส่งหนังสือให้ก๋งจูกิวอ่านแจ้งว่าก๋งจูบอดีตาย ขุนนางพร้อมกันให้มาเชิญไปครองเมือง ก๋งจูกิวก็ดีใจจึงส่งหนังสือให้กวนต๋งดู แล้วปรึกษากวนต๋งว่า จะไปเมืองเจ๋ครั้งนี้จะไปแต่ท่านกับข้าพเจ้า หรือจะขอทหารเจ้าเมืองฬ่อยกเป็นกระบวนทัพไป
กวนต๋งจึงว่าท่านจงขอทหารเจ้าเมืองฬ่อ ยกเป็นกระบวนทัพไปจึงจะเป็นเกียรติยศ ก๋งจูกิวก็เห็นด้วยจึงพาหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อรับหนังสือมาอ่านแจ้งความก็ยินดี จึงเข้าไปคำนับนางบุนเกียงผู้มารดาแล้วบอกว่า ขุนนางเมืองเจ๋ฆ่าก๋งจูบอดีเสียแล้วมีหนังสือมาเชิญก๋งจูกิวไปครองเมือง ข้าพเจ้าก็คิดจะลามารดาไปช่วยจัดแจงก๋งจูกิวครองเมืองเจ๋จะเห็นประการใด
นางบุนเกียงได้ฟังบุตรบอกจึงตอบว่า เมื่อก๋งจูบอดีกับเสียนสินฆ่าลุงเจ้าเสีย มารดารู้ก็ตั้งแต่ร้องไห้รักไม่วายนํ้าตา ได้ว่ากับเจ้าให้ไปจับก๋งจูบอดีกับเสียนสินฆ่าเสียให้หายแค้น บัดนี้เขาก็ฆ่าพวกทรยศต่อลุงเจ้าตาย ให้มาเชิญก๋งจูกิวแล้ว เจ้าจงยกไปจัดแจงเมืองเจ๋ให้ราบคาบให้ก๋งจูกิวขึ้นครองสมบัติแล้วจึงค่อยกลับมาเมืองเถิด เจ้าเมืองฬ่อก็รับคำลามารดาออกมาจัดทหารสามพัน รุ่งขึ้นเพลาเช้าก็ขึ้นขี่เกวียนให้กวนต๋งกับก๋งจูกิวขึ้นเกวียนคนละเล่ม ออกมาจากเมืองฬ่อไปเมืองเจ๋
ฝ่ายเปาซกแหยได้ยินข่าวว่าเสียนสินคิดขบถ ฆ่าก๋งจูหยีเสียยกก๋งจูบอดีเป็นเจ้าเมืองประมาณได้เดือนเศษ ขุนนางเมืองเจ๋พร้อมใจกันจับก๋งจูบอดีกับเสียนสินฆ่าเสีย พอมีผู้มาแต่เมืองฬ่อบอกว่าเจ้าเมืองฬ่อจัดแจงกองทัพจะพาก๋งจูกิวไปครองเมืองเจ๋ เปาซกแหยเกรงก๋งจูกิวจะเข้าเมืองได้ก่อนก็รีบไปแจ้งความแก่ก๋งจูเสียวแปะว่า เมืองเจ๋ว่างอยู่ไม่มีผู้ใดครองเมืองเจ๋ ถ้าท่านจะใคร่ได้ครองสมบัติบิดา จงเข้าไปขอทหารเจ้าเมืองกี๋สักห้าพันรีบเข้าไปเมืองก่อน สมบัติในเมืองเจ๋จึงจะได้แก่ท่าน
ก๋งจูเสียวแปะก็เห็นชอบดีใจนัก เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองกี๋แล้วยืมทหารตามคำเปาซกแหยว่า เจ้าเมืองกี๋ก็สั่งนายทหารให้จัดทหารห้าพันให้แก่ก๋งจูเสียวแปะ ก๋งจูเสียวแปะกับเปาซกแหยออกจากเมืองก็รีบไปถึงปลายแดนเมืองเจ๋ เป็นทางร่วมต่อแดนเมืองฬ่อ พอทัพเมืองฬ่อมาถึงเข้าพร้อมกัน กวนต๋งขับเกวียนมาหน้าทหาร แลเห็นก๋งจูเสียวแปะกับเปาซกแหยหยุดเกวียน ทหารหุงข้าวปลาอาหารกินอื้ออึงอยู่ กวนต๋งจึงร้องถามก๋งจูเสียวแปะว่า ท่านยกมาจะไปเมืองไหน ก๋งจูเสียวแปะจึงร้องบอกว่า เราจะไปเมืองเจ๋รักษาศพบิดา กวนต๋งจึงตอบว่า ท่านเป็นบุตรผู้น้อยจะรักษาศพบิดานั้นไม่เป็นธุระท่าน เป็นธุระก๋งจูกิวบุตรผู้ใหญ่จึงจะชอบ ท่านพาทหารมาเห็นจะป่วยการเสียเปล่า หาสมความคิดท่านไม่ เปาซกแหยได้ยินก็โกรธจึงตอบกวนต๋งว่า ก๋งจูกิวกับก๋งจูเสียวแปะก็เป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋ทั้งสองคน บิดาตายแล้วสมบัติก็เป็นของบุตร บุญของผู้ใดผู้นั้นก็จะได้ครองสมบัติ ซึ่งท่านจัดแจงว่ากล่าวแต่ชอบใจนั้นเราไม่เห็นด้วย
กวนต๋งก็โกรธน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกท้องก๋งจูเสียวแปะ ก๋งจูเสียวแปะตกใจกลัวกวนต๋งจะยิงซ้ำอีก ก็กัดลิ้นให้แตกเลือดฟูมปากทำล้มลงบนเกวียน เปาซกแหยตกใจเข้าประคองไว้ร้องว่าเสียการแล้ว ทหารทั้งปวงก็สำคัญว่าก๋งจูเสียวแปะถูกเกาทัณฑ์ตาย ต่างคนร้องไห้รักก๋งจูเสียวแปะอื้ออึงขึ้น กวนต๋งเข้าใจว่าก๋งจูเสียวแปะตายก็ดีใจ บอกเจ้าเมืองฬ่อว่า ก๋งจูเสียวแปะถูกเกาทัณฑ์ตายเราวายวิตกแล้ว เจ้าเมืองฬ่อก็พลอยดีใจ ให้ขับเกวียนเดินตามทางหลวงไปเป็นปกติ
ฝ่ายก๋งจูเสียวแปะแกล้งทำนอนนิ่งอยู่บนเกวียน ครั้นเห็นกวนต๋งล่วงเลยไปแล้วจึงลุกขึ้นนั่งยิ้มอยู่บอกเปาซกแหยว่า กวนต๋งหารู้อุบายข้าพเจ้าไม่ เปาซกแหยดีใจจึงว่า กวนต๋งคนนี้ฝีมือเกาทัณฑ์แม่นนัก กวนต๋งยิงเกาทัณฑ์ถูกตรงท้อง ท่านไม่เป็นอันตราย ครั้งนี้บุญตัวท่านนักเห็นจะได้ครองเมืองเจ๋เป็นมั่นคง เปาซกแหยจึงให้ทหารนุ่งห่มเป็นชาวเมืองเจ๋ แล้วเปลี่ยนเกวียนอื่นให้ก๋งจูเสียวแปะขี่รีบยกแยกลงทางข้างใต้เป็นทางตรงรีบไป ครั้งถึงด่านเมืองเจ๋ให้พักทหารนอนนอกค่าย เปาซกแหยก็ขึ้นม้าไปถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปหากอฮีแล้วสรรเสริญสติปัญญาก๋งจูเสียวแปะต่างๆ ว่ามีปัญญาเฉลียวฉลาดควรจะครองสมบัติแทนบิดาได้ บัดนี้ยกทัพมาอยู่นอกด่านเมืองเจ๋จะมารักษาศพบิดา กอฮีกับขุนนางทั้งปวงแจ้งจึงปรึกษากันว่า ก๋งจูเสียวแปะน้องก๋งจูกิวมาถึงก่อนก๋งจูกิว เราจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใดจึงจะชอบ
เปาซกแหยได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านทั้งปวงจะคอยก๋งจูกิวนั้นเหมือนดังเอาไฟมาเผาเมืองให้ฉิบหาย ขุนนางทั้งปวงจึงถามว่าท่านรู้ความประการใดหรือ เปาซกแหยจึงแกล้งบอกว่า เมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองกี๋นั้นก๋งจูกิวไปอยู่เมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อกับก๋งจูกิวคิดประการใดข้าพเจ้าก็รู้สิ้น ถ้าเจ้าเมืองฬ่อได้ยกมาจัดแจงเมืองเจ๋ให้ก๋งจูกิวแล้ว เห็นก๋งจูกิวจะต้องเก็บเอาส่วยทรัพย์สิ่งของแก่หัวเมืองส่งไปให้เป็นสินบนเจ้าเมืองฬ่อ เหมือนเจ้าเมืองซองกับก๋งจูคุดท่านก็ย่อมแจ้งอยู่ ขุนนางทั้งปวงจึงว่า ถ้าท่านรู้ความแน่ดังนั้นแล้ว จะให้ก๋งจูกิวมาครองเมือง เราจะได้เครื่องบรรณาการที่ไหนมาให้เมืองฬ่อทุกปี ครั้งนี้ก๋งจูเสียวแปะก็มาถึง ครั้นจะให้ขึ้นครองเมืองก็ได้มีหนังสือไปเชิญก๋งจูกิวก่อน ถ้าก๋งจูกิวมาถึงก็คงจะชิงสมบัติเป็นศึกกันขึ้น ท่านจะคิดประการใด เปาซกแหยได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ถ้าก๋งจูเสียวแปะได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว เจ้าเมืองฬ่อรู้ก็จะพาก๋งจูกิวกลับไปเมืองฬ่อเป็นมั่นคง
กองซุนสิบผองกับตังกวยแหยได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่เปาซกแหยว่า ซึ่งท่านว่านี้เราเห็นด้วย จึงจัดแจงกระบวนแห่ออกไปรับก๋งจูเสียวแปะเข้ามาเป็นเจ้าเมืองเจ๋ชื่อฮวนก๋ง จึงตั้งเปาซกแหยเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการ แล้วตั้งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยตามตำแหน่ง เปาซกแหยจึงว่าแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า เจ้าเมืองฬ่อกับกวนต๋งพาก๋งจูกิวมา พบเราที่ต้นทางร่วมปลายแดนเมืองเจ๋นั้น เจ้าเมืองฬ่อยกมาตามทางหลวงเป็นทางอ้อมจะมาถึงตำบลใดยังไม่แจ้ง จำจะยกทัพออกไปตั้งคอยตีทัพเมืองฬ่อกับก๋งจูกิวฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบ จึงสั่งยงหลิมเป็นทัพหน้า เจ๋เสียงหูหลงออกเป็นปีกซ้าย ตังกวยแหยกับตองซูฉิวเป็นปีกขวา เปาซกแหยเป็นยกกระบัตรทัพสำหรับจัดแจงตรวจตรา เจ๋ฮวนก๋งเป็นทัพหลวง ทหารเอกทหารเลวห้าพันสามร้อยเศษพร้อมด้วยเครื่องสาตราวุธ ครั้นรุ่งเช้าได้ฤกษ์ดียกจากเมืองเจ๋ไปตามทางใหญ่ใกล้ถึงตำบลเคียนเสียงทางอีกห้าร้อยเส้น พอทหารกองหน้าลงมาบอกเปาซกแหยว่า ทัพเมืองฬ่อยกสวนทางลงมาทางประมาณสองร้อยเส้นจะถึงตำบลเคียนเสียง เปาซกแหยก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อ ขณะเมื่อกวนต๋งยิงเกาทัณฑ์ถูกก๋งจูเสียวแปะ สำคัญว่าก๋งจูเสียวแปะตาย เปาซกแหยยกกลับไปเมืองกี๋แล้ว เจ้าเมืองฬ่อก็เดินทัพเป็นปกติ หยุดรอนแรมตามระยะทางมิได้เร่งรัดมาหลายวัน ถึงตำบลเคียนเสียงในแดนเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อเห็นภูมิฐานและทำเลนํ้าหญ้าพออาศัยม้าและทหารเป็นสุข จึงให้หยุดกองทัพตั้งค่ายมั่นแล้วปรึกษากวนต๋งจะให้มีหนังสือบอกเข้าไป ให้ขุนนางเมืองเจ๋ออกมาเชิญก๋งจูกิวเข้าไปครองเมือง พอทหารเข้ามาบอกว่ากองทัพมาตั้งรับอยู่เป็นอันมาก ตั้งค่ายรายริมทางหลายค่ายหาแจ้งว่าทัพเมืองใดไม่ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งดังนั้นจึงว่ากับกวนต๋งว่ากองทัพเมืองไหนจะยกมาก็เห็นผิด จะว่าชาวเมืองออกมารับก๋งจูกิว ก็เหตุใดจึงตั้งค่ายกระบวนศึกเล่าเราคิดสงสัยนัก ท่านจงอยู่กับก๋งจูกิวในค่ายนี้ก่อนเราจะยกไปดูท่วงทีก่อน เจ้าเมืองฬ่อก็แบ่งทหารไว้รักษาค่ายห้าร้อยคน แล้วยกทหารกองทัพห้าร้อยออกจากค่ายไปทางประมาณสองร้อยเส้น พบกองทัพตั้งค่ายรายอยู่สองข้างทางมีธงปักหน้าค่ายจารึกอักษรว่ายงหลิม
เจ้าเมืองฬ่อรู้ว่าทัพเมืองเจ๋เป็นแน่ก็โกรธ จึงให้ทหารร้องบอกว่าให้ยงหลิมออกมา ทหารยงหลิมเห็นกองทัพเมืองฬ่อยกมาถามก็เข้าไปบอกยงหลิม ยงหลิมแจ้งดังนั้นก็ให้ทหารรีบไปบอกเปาซกแหย แล้วแต่งตัวใส่เกราะถือง้าวขี่เกวียนพาทหารออกมานอกค่าย เจ้าเมืองฬ่อเห็นจึงร้องถามยงหลิมว่า ครั้งก่อนตัวฆ่าเสียนสินก๋งจูบอดีตายแล้วให้มีหนังสือไปถึงเราให้ก๋งจูกิวมาครอบครอง เราจึงพาก๋งจูกิวมา เหตุใดตัวจึงไม่แต่งเป็นกระบวนแห่มาตามธรรมเนียม ออกมาตั้งค่ายรายทางคิดทำร้ายก๋งจูกิวหรือ
ยงหลิมจึงตอบว่า เดิมข้าพเจ้าปรึกษาพร้อมกันให้ไปเชิญก๋งจูกิวมาจริง แต่บัดนี้ก๋งจูเสียวแปะมาถึงก่อน ก๋งจูกิวช้าอยู่ ขุนนางทั้งปวงเห็นว่าก๋งจูเสียวแปะก็เป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋ควรจะได้สมบัติของบิดา ก็ได้ยกขึ้นครองเมืองแล้ว ท่านจงเชิญก๋งจูกิวกลับไปเมืองฬ่อเถิด จะมารบพุ่งฆ่าฟันกันหาต้องการไม่ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังก็โกรธเอาทวนชี้หน้าด่ายงหลิมว่า พวกขุนนางเมืองเจ๋เจรจาหามีความจริงไม่ ให้ลูกผู้น้อยครอบครองสมบัติบิดาก่อนลูกผู้ใหญ่ ผิดอย่างธรรมเนียม เราจะฆ่าเสียให้หายแค้นจึงจะกลับไปเมือง ว่าแล้วก็ให้เถามวยเข้าตีทัพยงหลิม ทหารทั้งสองฝ่ายก็ทำการรบพุ่งชักอาวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นตะลุมบอน
เปาซกแหยก็ให้เจเสียงกับเหลงอวบตีโอบขึ้นไปข้างซ้าย ให้ตังกวยแหยกับกองซุนฉิวตีโอบขึ้นไปข้างขวา เจ๋ฮวนก๋งกับเปาซกแหยก็ขับทหารยกหนุนขึ้นไปช่วยยงหลิม เจ้าเมืองฬ่อเห็นทหารเมืองเจ๋ตีกระหนาบเข้ามาทั้งสามด้านจึงให้เลียงจูกับซินเบงแบ่งทหารเป็นสองกอง รบทหารเมืองเจ๋ทั้งซ้ายขวา เถามวยขับเกวียนเข้ารบกับยงหลิม ทั้งสองว่องไวในเพลงอาวุธไม่เพลี่ยงพลํ้าแก่กัน ยงหลิมเข้าประอาวุธกับเถามวยได้สามสิบเพลง เห็นเถามวยมีกำลังกล้าแข็งจะเอาชัยชนะมิได้ ยงหลิมทำถอยเกวียนออกมาเป็นทีหนี เถามวยเห็นได้ทีขับเกวียนไล่ ทหารของยงหลิมยิงเกาทัณฑ์ถูกเถามวยถึงสองดอก ลูกเกาทัณฑ์ปักติดตัวเถามวย เถามวยชักลูกเกาทัณฑ์ออกได้ เจ็บปวดเป็นสาหัสก็ถอยเกวียนออกมา ทหารยงหลิมได้ทีไล่กระชั้นเข้าไป นายทหารปีกซ้ายขวาก็โอบหุ้มล้อมทัพเมืองฬ่อเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน ต่างยิงเกาทัณฑ์เข้าไปถูกทหารเมืองฬ่อล้มตายป่วยเจ็บเป็นอันมาก เจ้าเมืองฬ่อตกอยู่ในที่ล้อมทหารเมืองเจ๋ยิ่งหนุนแน่นเข้ามาก็ตกใจขับเกวียนพาทหารฟันฝ่าทหารเมืองเจ๋ออกไป ทัพเมืองเจ๋ก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฬ่อล้มตายเรียงรายทางจนถึงค่ายก๋งจูกิว
กวนต๋งเห็นเสียทีด้วยทหารน้อยตัวนัก ก็ให้เจ้าเมืองฬ่อกับเตียวหุดพาก๋งจูกิวไปก่อน กวนต๋งก็คุมทหารออกจากค่ายรอรับไป เปาซกแหยจึงร้องประกาศแก่ทหารว่า ผู้ใดจับเจ้าเมืองฬ่อได้จะยกบ้านส่วยหมื่นหนึ่งเป็นรางวัล นายทหารเมืองเจ๋ได้ยินดังนั้นต่างคนจะเอาความชอบก็แยกกองแซงขึ้นไป จะสกัดจับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อเห็นทหารเมืองเจ๋ไล่ติดตามมาเป็นอันมากก็ตกใจ โดดลงจากเกวียนใหญ่พาก๋งจูกิวขึ้นเกวียนน้อยขับหนี ทหารเมืองเจ๋ไล่กระชั้นเข้ามา กวนต๋งยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทหารเมืองเจ๋ตายเป็นหลายคน ทหารเมืองเจ๋กลัวเกาทัณฑ์ไม่เข้าใกล้ ติดตามไปห่างๆ เปาซกแหยก็ให้จูเสียงหูกับตังกวยแหยกองซุนสิบผองเร่งตามจับตัวเจ้าเมืองฬ่อมาให้จงได้ นายทหารทั้งสามก็เร่งขับทหารตัดทางน้อย ก้าวสกัดจะให้ทันเจ้าเมืองฬ่อ เถามวยกับซินจูออกรบกับทหารเมืองเจ๋เป็นสามารถ ทหารเมืองเจ๋เอาเกาทัณฑ์ยิงซินจูตาย แล้วไล่ติดตามไป กวนต๋งเห็นจะมิพ้นจึงร้องสั่งทหารให้ทิ้งเกวียนและสิ่งของเสียเร่งหนีเอาตัวรอด ทหารทั้งปวงก็ทำตามสั่ง ทหารเมืองเจ๋ซึ่งติดตามมาก็เก็บเอาสิ่งของม้าและเกวียนช้าลง กวนต๋งกับเจ้าเมืองฬ่อก็ขับทหารหนีออกพ้นแดนเมืองเจ๋ไปเมืองฬ่อ
เปาซกแหยกับเจ๋ฮวนก๋งก็ยกทัพติดตามเข้าถึงแดนเมืองฬ่อเป็นเทศกาลข้าวสาลีออกรวง ก็ให้ทหารเกี่ยวข้าวสาลีบรรทุกเกวียนเข้าไปทั้งค่ายพักอยู่ในด่านชานเมืองฬ่อ แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งว่า ให้เจ้าเมืองฬ่อตัดศีรษะกวนต๋งกับก๋งจูกิวเตียวหุดส่งมาให้แก่เจ๋ฮวนก๋ง ถ้ามิส่งมาจะยกทหารเข้าหักเอาเมืองฬ่อฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง แต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้กองซุนสิบผองถือไปเมืองฬ่อ
๑๖
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อแตกทัพเสียทีหนีทหารเมืองเจ๋มาถึงเมืองฬ่อ ให้ตรวจทหารที่เหลือตายได้ประมาณห้าร้อย แต่ตายเสียในที่รบถึงสองพันห้าร้อย เจ้าเมืองฬ่อเกรงทัพเมืองเจ๋จะยกมาล้อมเมืองคิดวิตกนัก พอผู้รักษาประตูเข้ามาบอกว่าทัพเมืองเจ๋ยกเข้ามาตั้งอยู่ในด้านชานเมือง ให้ทหารถือหนังสือบอกเข้ามา เจ้าเมืองฬ่อจะใคร่รู้ความในหนังสือบอกจึงให้พาตัวผู้ถือหนังสือเข้าในเมือง กองซุนสิบผองก็ไปคำนับส่งหนังสือให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วจึงปรึกษาซีเป๊กว่า ก๋งจูกิวกับกวนต๋งเตียวหุดมาอาศัยอยู่เมืองเรา เราพาก๋งจูกิวไปจะให้ครองเมืองเจ๋ก็ไม่สมความคิด จนได้รบพุ่งกันกับก๋งจูเสียวแปะ เราเสียทีพาทหารไปล้มตายเป็นอันมาก ก๋งจูเสียวแปะยกทัพล่วงแดนเข้ามาถึงชานเมืองเรา บัดนี้ได้มีหนังสือมาถึงเราให้ส่งศีรษะก๋งจูกิวกวนต๋งเตียวหุดออกไป เราจะคิดอ่านทำประการใด
ซีเป๊กจึงว่า กองทัพเมืองเจ๋ก็ยกมาใกล้เมืองเราแล้ว ทหารเราก็เบาบางเห็นจะสู้ทัพเมืองเจ๋มิได้ ท่านจะอาลัยก๋งจูกิวกับกวนต๋งเตียวหุดอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าอันตรายจะถึงท่าน ขอจงฆ่าก๋งจูกิวกวนต๋งเตียวหุดตัดเอาศีรษะส่งไป เหมือนแลกเมืองเราไว้ให้เป็นสุขจึงจะชอบ เจ้าเมืองฬ่อก็เห็นด้วยจึงให้ก๋งจูเอียนไปจับก๋งจูกิวกวนต๋งเตียวหุดเข้ามามัดไว้กับหลักที่ฆ่าคน แล้วสั่งทหารว่าเร่งตัดเอาศีรษะก๋งจูกิวกวนต๋งเตียวหุดส่งให้แก่ผู้ถือหนังสือ ทหารจะลงดาบ ก๋งจูกิวกวนต๋งเตียวหุดเห็นดังนั้นก็แหงนหน้าขึ้นดูฟ้าร้องว่า เป็นบุตรก็ซื่อตรงต่อบิดามารดา เป็นข้าควรจะซื่อตรงต่อเจ้า บัดนี้เจ้าเราสิ้นบุญแล้ว เราก็จะตายตามไปด้วย เตียวหุดว่าแล้วเอาศีรษะโดนเสาศีรษะแตกตาย กวนต๋งเห็นดังนั้นก็มิได้ย่อท้อ หน้าชื่นเป็นปกติอยู่ ซีเป๊กเห็นหน้าชื่นรื่นเริงอยู่ดังนั้นจึงบอกเจ้าเมืองฬ่อว่า กวนต๋งนี้มีสติปัญญามาก จะฆ่าเสียบัดนี้ข้าพเจ้าเสียดายกวนต๋งนัก ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงเมืองเจ๋ขอโทษกวนต๋งไว้ เดชะบุญกวนต๋งยังไม่ถึงที่ตาย ได้รอดชีวิตอยู่เห็นจะคิดถึงเรา เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า กวนต๋งกับเจ้าเมืองเจ๋เป็นที่ขัดเคืองกันอยู่ จำจะฆ่ากวนต๋งเสียด้วยตัดเอาศีรษะส่งไปให้เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงจะหายความแค้นมิได้กระทำแก่เมืองเราสืบไป
กองซุนสิบผองได้ยินเจ้าเมืองฬ่อว่าจะฆ่ากวนต๋งเสียจึงว่า กวนต๋งยิงเกาทัณฑ์ถูกเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ขัดเคืองจะใคร่ได้ตัวกวนต๋งไปเชือดเนื้อเถือทำให้หายแค้น ขอให้ส่งกวนต๋งออกไปทั้งเป็นเถิด อย่าเพิ่งฆ่าเสียเลย เจ้าเมืองฬ่อก็ให้ทำกรงใส่กวนต๋ง แล้วมอบศีรษะก๋งจูกิวเตียวหุดให้แก่กองซุนสิบผอง กองซุนสิบผองลาเจ้าเมืองฬ่อไปค่ายเจ๋ฮวนก๋ง ขณะเมื่อเดินทางมานั้น กวนต๋งก็คิดคาดการณ์เห็นว่าครั้งนี้ชีวิตเราจะรอดจากความตายก็เพราะเปาซกแหย ด้วยได้เห็นสติปัญญาเรามาแต่ก่อน เห็นจะช่วยทำนุบำรุงเราเอาชีวิตไว้ให้พ้นอาญาเจ๋ฮวนก๋งเป็นมั่นคง ครั้นทหารหามมาถึงตำบลทังหู พอเปาซกแหยมาคอยอยู่ กองซุนสิบผองก็นำเอาศีรษะก๋งจูกิวเตียวหุดกับตัวกวนต๋งเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เปาซกแหย เปาซกแหยเห็นกวนต๋งนั่งอยู่ในกรงคิดสงสารด้วยเป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน จึงไปเปิดกรงจูงมือกวนต๋งออกมานั่งที่เสมอกัน
กวนต๋งถ่อมตัวลดลงมานั่งชั้นต่ำแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นคนโทษถึงตาย ด้วยความผิดข้าพเจ้าทำไว้แก่ท่านและเจ๋ฮวนก๋งเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะขอยอมตายตามโทษ ซึ่งท่านนับว่าเป็นเพื่อนเล่นเห็นกันมาแต่ก่อนไม่พยาบาทนั้นขอบคุณแล้ว ท่านจะจำเริญยศศักดิ์ยิ่งขึ้นไป เปาซกแหยจึงว่าท่านอย่าทุกข์เลย เราจะช่วยว่ากล่าวขอโทษมิให้เจ๋ฮวนก๋งทำร้ายท่าน ท่านจงอยู่นอกค่ายก่อนเถิด เปาซกแหยก็พากองซุนสิบผอง กับทั้งศีรษะก๋งจูกิวเตียวหุดเข้าไปแจ้งความแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามกองซุนสิบผองว่า ได้ศีรษะกวนต๋งมาด้วยหรือไม่
เปาซกแหยจึงทำร้องไห้แล้วหัวเราะโดยอุบาย เจ๋ฮวนก๋งเห็นดังนั้นก็สงสัย จึงถามเปาซกแหยว่า ท่านร้องไห้แล้วหัวเราะด้วยเหตุสิ่งใด เปาซกแหยจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นศีรษะก๋งจูกิวคิดสงสารจึงร้องไห้ ซึ่งข้าพเจ้าหัวเราะด้วยกองซุนสิบผองได้ตัวกวนต๋งมาสมคิด อันกวนต๋งคนนี้รู้การจัดแจงบ้านเมืองรอบคอบหาผู้เสมอมิได้ เมืองใดได้ตัวกวนต๋งไว้เป็นที่ปรึกษาเมืองนั้นจะสมบูรณ์
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า กวนต๋งเอาเกาทัณฑ์ยิงเรา เราแค้นกวนต๋งยังไม่หาย ให้มีหนังสือเข้าไปถึงเมืองฬ่อให้ส่งตัวกวนต๋งมาก็สมความคิดแล้ว เราจะเชือดเนื้อเถือทีละน้อยจนกว่าจะเหลือแต่กระดูก ทำให้สาหัสจึงจะสมความแค้น เปาซกแหยจึงว่า กวนต๋งไปเป็นครูสอนหนังสือก๋งจูกิว ก็หมายจะยุดหน่วงก๋งจูกิวเป็นที่พึ่ง ซึ่งกวนต๋งทำการอาสาลูกเจ้าครั้งนี้ก็หมายจะให้เจ้าของตัวได้สมบัติในเมืองเจ๋ ก๋งจูกิวบุญน้อยจึงทำการไม่ตลอด กวนต๋งก็รับผิดจะยอมตาย แต่ข้าพเจ้าเห็นว่ากวนต๋งนํ้าใจซื่อตรงต่อเจ้า ถ้าท่านงดโทษไว้ไม่ทำอันตรายกวนต๋งแล้ว กวนต๋งก็คิดถึงคุณท่านจะตั้งใจทำการอาสาท่านโดยสุจริต ประการหนึ่ง ท่านจะตั้งตัวเป็นใหญ่บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไปภายหน้า จะคุมแค้นฆ่ากวนต๋งผู้มีสติปัญญาเสีย ก็จะมีผู้นินทาว่า ท่านพยาบาทไม่โอบอ้อม ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงตรึกตรองก่อน
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า กวนต๋งเป็นเพื่อนรักกับเปาซกแหย เราได้เป็นเจ้าเมืองก็เพราะความคิดเปาซกแหย เปาซกแหยมีคุณแก่เรายิ่งนัก ครั้นจะให้ฆ่ากวนต๋งเสีย เปาซกแหยก็จะเสียใจ เจ๋ฮวนก๋งคิดแล้วจึงว่า ท่านว่ากวนต๋งมีสติปัญญารู้การบ้านการเมือง จะขอชีวิตกวนต๋งไว้ เราเห็นแก่ท่านจะงดโทษให้ เจ๋ฮวนก๋งก็ให้กวนต๋งพ้นโทษแล้วเลิกทัพกลับมาถึงเมืองเจ๋ เปาซกแหยก็พากวนต๋งไปบ้าน
อยู่มาวันหนึ่งเจ๋ฮวนก๋งออกว่าราชการ ปูนบำเหน็จขุนนางนายทหารซึ่งทำการสงครามชนะศึกเมืองฬ่อ แล้วยกความชอบเปาซกแหยจะให้เป็นที่เสียงเขงผู้สำเร็จราชการทั้งทหารพลเรือน แล้วจัดแจงการบ้านเมืองและส่วยสาอากรทั้งปวง เปาซกแหยคิดจะใคร่ให้เจ๋ฮวนก๋งตั้งกวนต๋งเป็นที่เสียงเขง จึงคำนับแล้วว่า ท่านจะให้ข้าพเจ้าเป็นที่เสียงเขงนั้นเป็นขุนนางตำแหน่งใหญ่ สติปัญญาข้าพเจ้าน้อยนักจะจัดแจงการทั้งปวงไม่ทั่วถึง ขอให้จัดผู้มีสติปัญญามากเป็นที่เสียงเขงจะได้จัดแจงราชการบ้านเมืองถูกต้องตามขนบธรรมเนียม ให้อาณาประชาราษฎร์และเมืองขึ้นน้อยใหญ่อยู่เย็นเป็นสุขปกติราบคาบ แล้วท่านก็จะมีเกียรติยศปรากฏไปทั่วทุกทิศ เป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวง ข้าพเจ้าขอแต่ความสุขพึ่งท่านจนกว่าจะตาย
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ทุกวันนี้ผู้มีสติปัญญาเป็นอย่างยิ่งดีกว่าท่านนั้นเราหาเห็นผู้ใดไม่ เปาซกแหยจึงว่า ท่านไม่หาก็ไม่ได้ ถ้าท่านจะหาข้าพเจ้าก็เห็นแต่กวนต๋งผู้เดียวมีสติปัญญาดีกว่าข้าพเจ้าสักสิบส่วน กวนต๋งมีอัธยาศัยดีมากพูดจาก็อ่อนหวาน กับประการหนึ่งรู้จักการจัดแจงบ้านเมืองไม่เสียสง่า ประการหนึ่งซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินและรู้การฤกษ์กฎซึ่งควรจะเป็นแม่ทัพ รู้ในการกลศึกกล้าหาญไม่ย่อท้อ ควรแล้วที่จะให้เป็นเสียงเขง
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ท่านไปหาตัวมาจะได้ซักไล่เลียงดูก่อน เปาซกแหยจึงว่า ที่จะให้กวนต๋งมาหานั้นเห็นไม่ควร กวนต๋งจะน้อยใจว่าไม่นับถือ ขอให้โหรหาฤกษ์วันดีแล้วจึงไปเชิญกวนต๋งเข้ามา หัวเมืองทั้งปวงจึงสรรเสริญว่าท่านไม่มีพยาบาท ทั้งกวนต๋งก็จะจงรักภักดีต่อท่านโดยสุจริต เจ๋ฮวนก๋งให้โหรกำหนดวันที่จะไปรับกวนต๋ง เปาซกแหยจึงให้กวนต๋งไปอยู่ที่ดงดอนนอกเมือง ครั้นถึงวันฤกษ์ดีเจ๋ฮวนก๋งก็จัดแจงทหารตั้งเป็นกระบวนแห่ออกไปรับกวนต๋งเข้ามาถึงเมือง
กวนต๋งก็เข้ามาคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรับคำนับแล้วจูงมือให้ลุกขึ้นไปนั่งที่สมควร กวนต๋งจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนโทษถึงตาย ท่านไว้ชีวิตไม่ฆ่าเสียนั้น พระคุณหาที่สุดมิได้ จะขอนั่งแต่ที่ตํ่าพอสมควร เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เราจะถามท่านด้วยการบ้านเมือง จะให้นั่งที่เสมอเราท่านจงนั่งเถิด กวนต๋งคำนับแล้วนั่งที่เสมอเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่าเมืองเจ๋นี้ครั้งเจ๋อุดก๋งปู่เราได้เป็นเจ้าเมือง มีเครื่องสำหรับการสงครามถึงพันหนึ่ง หัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าเป็นเมืองเอก ก๋งจูหยีบิดาเราจัดแจงบ้านเมืองและบำรุงอาณาประชาราษฎร์ไม่ดีจึงเสียเมือง เราได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ทุกวันนี้อาณาประชาราษฎร์ยังระส่ำระสายอยู่ เราจะจัดแจงบ้านเมืองอย่างไรราษฎรจึงจะอยู่เป็นสุข
กวนต๋งจึงตอบว่า ผู้จะตั้งตัวเป็นใหญ่ครองเมือง เป็นที่พึ่งแก่ราษฎรนั้น ให้รู้จักที่ตํ่าที่สูงคือคนดีและคนชั่ว ประการหนึ่งให้มีเมตตาแก่อาณาประชาราษฎร์โดยยุติธรรม ประการหนึ่งอย่าโลภหลงเห็นแก่ทรัพย์ของท่านผู้อื่น ประการหนึ่งให้มีความอายจงมาก บ้านเมืองก็จะมีความสุข ซึ่งท่านว่าชาวเมืองเจ๋ยังไม่ปกติแต่ก่อนนั้น ขอท่านจงแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมบรรดาญาติพี่น้องของท่านซึ่งไปอยู่หัวเมืองอื่นๆ ให้กลับคืนมา แล้วทำนุบำรุงให้เป็นสุข ประการหนึ่งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยที่มีใจกตัญญู บรรดาที่ตายแล้วยังแต่บุตรและหลานพากันกระจัดพลัดพรากไปอาศัยอยู่หัวเมืองอื่นๆ ท่านจงให้ไปรับกลับมาตั้งแต่งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยตามสมควร ข้อหนึ่งบรรดาผู้ที่ต้องโทษจำจองอยู่แต่ก่อนนั้น บัดนี้สมบัติเป็นของท่านแล้ว ขอท่านจงปล่อยไปให้พ้นจากจำจอง ประการหนึ่งราษฎรซึ่งขัดสนข้นแค้น เป็นคนอนาถาหาที่พึ่งมิได้ ท่านจงให้ข้าวปลาอาหารและทรัพย์ข้าวของเงินทองและผ้านุ่งผ้าห่มพอสมควร ราษฎรทั้งปวงจะมีนํ้าใจจงรักภักดีต่อท่าน ข้อหนึ่งกฎหมายทำไว้แต่ครั้งบิดาท่านให้ทำโทษผู้ผิดนั้น ข้าพเจ้าเห็นเกินขนาดนัก ขอท่านจงตั้งกฎหมายใหม่ให้ลดหย่อนลง ถ้าโทษหนักให้เป็นเบา โทษเบาพึงภาคทัณฑ์ไว้แต่ครั้งหนึ่งสองครั้ง ราษฎรจะยินดีสรรเสริญท่าน ข้อหนึ่งแต่บรรดาส่วยอากรทั้งปวงที่ราษฎรและหัวเมืองขึ้นจะเรียกแก่ราษฎรเอามาส่ง ท่านจงตั้งพิกัดลดลงตามสมควร ผู้ซึ่งทำมาค้าขายจึงจะไม่ท้อใจ และชักชวนกันมาทำไร่นาเรือกสวนชุกชุม ก็จะทำให้ส่วยสาอากรมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ข้อหนึ่ง ท่านจงจัดคนดีมีสติปัญญาให้ไปเที่ยวสั่งสอนอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวง อย่าให้เจรจาโกหกฉกลักเอาของเงินทองแก่กัน และให้กตัญญูต่อบิดามารดาครูอาจารย์ของตัวตามประเพณี ราษฎรในเมืองท่านก็จะราบคาบอยู่เย็นเป็นสุขหาโจรผู้ร้ายมิได้
เจ๋ฮวนก๋งจึงถามต่อไปว่า เมืองเราทุกวันนี้ ขุนนางและราษฎรปะปนกันอยู่หาเป็นหมู่เป็นเหล่ากันไม่ เราจะใคร่ให้เป็นพวกเป็นหมู่กันท่านจะคิดจัดแจงประการใด กวนต๋งจึงตอบว่า ขอท่านจงจัดแจงกันออกเป็นสี่พวก คือขุนนางพวกหนึ่ง ช่างพวกหนึ่ง คนค้าขายพวกหนึ่ง ชาวนาพวกหนึ่ง ให้อยู่ตามพวกตามเหล่า ตระกูลอันใดก็ให้ทำการฝึกสอนวิชานั้นให้ชำนาญ สั่งสอนลูกหลานให้ทำการต่อไปตามวิชาของบิดาซึ่งได้ทำมาแต่ก่อน ถ้าท่านทำตามข้าพเจ้าว่าดังนี้อาณาประชาราษฎร์ก็จะอยู่เป็นเหล่ากัน และวิชาสิ่งที่ทำก็จะไม่เสื่อมสูญ เจ๋ฮวนก๋งเห็นด้วยจึงถามว่า เครื่องสาตราวุธสำหรับเมืองก็ยังน้อยนัก เราจะคิดประการใดจึงจะได้เครื่องสาตราวุธไว้ใช้จงมาก
กวนต๋งตอบว่า ถ้าท่านจะต้องการอาวุธไว้ใช้สำหรับทหารให้มากนั้น จะให้คนโทษทั้งปวงที่ต้องขังอยู่นั้น เอาเงินมาไถ่โทษตัวตามโทษหนักและเบา และท่านจงเอาเงินที่คนโทษไถ่ตัวนั้นมาจัดแจงเป็นค่าจ้างทำอาวุธไว้สำหรับเมือง เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นด้วยจึงถามกวนต๋งไปว่า บัดนี้เรายังขัดสนเงินทองใช้สอยไม่พอจับจ่ายจะทำประการใด
กวนต๋งจึงตอบว่า ถ้าดังนั้นท่านจงให้คนไปเที่ยวป่าวร้องอาณาประชาราษฎร์ ให้พากันไปเที่ยวตัดไม้ฟันฟืนบนภูเขาและป่าให้ชวนกันขนมาขายในบ้านเมืองจงมาก จะได้เกิดเป็นภาษีของท่านขึ้น ประการหนึ่งที่แผ่นดินว่างเปล่าอยู่ ท่านจงให้คนไปป่าวร้องราษฎรให้ชวนกันไปฟื้นที่ปลูกผักและทำไร่ และให้เอาระหัดวิดนํ้าในทะเลขึ้นขังไว้ให้เป็นเกลือซื้อขายแก่กันจะได้เรียกเอาภาษีมาแจกจ่ายรายวันแก่ทหาร ประการหนึ่งท่านจงจัดแจงแต่งนางเท้งไว้สักสามร้อยคนสำหรับลูกค้ามาขายเมืองอื่นจะได้อาศัย ก็จะบังเกิดภาษีเป็นอันมาก บ้านเมืองท่านก็จะบริบูรณ์ด้วยทรัพย์เงินทองเพิ่มขึ้นทุกปี เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงถามต่อไปว่า ทแกล้วทหารของเราทั้งฝีมือก็ไม่กล้าแข็งเราจะคิดหัดปรือประการใดดี
กวนต๋งจึงตอบว่า ทแกล้วทหารจะดีก็เพราะฝึกปรือเพลงอาวุธว่องไวชำนาญในการศึก ทหารกล้าแข็งก็เพราะปัญญาความคิด หากล้าแข็งด้วยกำลังเรี่ยวแรงไม่ แม้นท่านจะยกทัพไปทำสงครามแก่ข้าศึกบ้านไหนเมืองไหน และจะจัดทหารให้ถืออาวุธต่างๆ ฝ่ายพวกข้าศึกก็ถืออาวุธออกมารบเหมือนกัน ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเอาชัยชนะแก่ข้าศึกมิใคร่จะได้ ถ้าท่านจะใคร่ให้ทแกล้วทหารเข้มแข็งนั้น จงซ้อมหัดทหารให้ชำนาญในทีหนีทีไล่ให้พรั่งพร้อมเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน จึงจะยกไปทำศึกเมืองใดก็จะได้ชัยชนะ อนึ่งให้ตั้งเป็นกฎหมายอย่างธรรมเนียมไว้แก่ราษฎรทั้งปวงที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ในแดนของท่าน ระยะบ้านห่างกันบ้านละสี่ร้อยยี่สิบเส้นให้มีตระกูลทั้งสามคือช่างไม้ คือช่างปั้น คือช่างเขียนหนึ่ง คนค้าขายหนึ่ง ชาวนาหนึ่ง มีทุกบ้าน จึงจะให้บังเกิดส่วยสาอากรเป็นประโยชน์แก่ท่าน แล้วจึงตั้งตัวเราคนหนึ่ง กอฮีต๋งคนหนึ่ง ให้คุมทหารคนละพัน จัดทหารคนสนิทที่ว่องไวได้สำหรับท่านพันหนึ่ง ทุกคํ่าคืนมีเหตุการณ์สิ่งใดเรียกหาให้ได้ทันที ประการหนึ่งในฤดูทั้งสี่นั้น ถ้าฤดูร้อนหน้าเกี่ยวข้าวท่านอย่าใช้ทหาร ถ้าฤดูฝนท่านอย่ายกไปเที่ยวป่า อย่าให้ทหารฆ่าสัตว์อันมีครรภ์ แม้นฤดูลมเป็นเทศกาลที่จะยกทัพไปรบกับข้าศึก ถ้าฤดูแล้งเป็นเทศกาลที่ตั้งสนามใหญ่ หัดพวกทแกล้วทหารให้ชำนาญในการขี่ม้าและเพลงอาวุธต่างๆ แล้วท่านจงสั่งสอนขุนนางและนายทหารให้รักใคร่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน จะไปทำสงครามกับหัวเมืองใดๆ คงจะมีชัยชนะ
เจ๋ฮวนก๋งก็ยินดีจึงถามต่อไปว่า ถ้าเราฝึกสอนทแกล้วทหารได้ชัดเจนแล้ว จะยกทัพไปปราบหัวเมืองทั้งปวงให้อยู่ในอำนาจเราจะได้หรือมิได้ กวนต๋งก็บอกว่า ซึ่งท่านจะยกทัพไปปราบปรามบรรดาหัวเมืองทั้งปวงนั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่สะดวกด้วยหัวเมืองทั้งปวงก็ยังหามีข้อแค้นคิดประทุษร้ายแก่เราไม่ ถ้าท่านจะคิดปราบปรามหัวเมืองทั้งปวง จงตั้งใจกตัญญูต่อพระเจ้าเมืองหลวงให้ทรงพระเมตตา แล้วจึงค่อยเกลี้ยกล่อมเพื่อนหัวเมืองให้เป็นไมตรีสนิทกันก่อน แม้นมีของประหลาดสิ่งใดให้จัดส่งไปถึงหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็จะยินดี คงจะส่งเครื่องบรรณาการตอบแทนมาให้ท่าน ท่านจงจัดหาคนดีมีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาดสักคนหนึ่ง แล้วแต่งเกวียนและผ้าผ่อนเงินทองเสบียงอาหารให้พร้อมทุกสิ่ง จึงให้คนนั้นพากันแยกย้ายไปเที่ยวพูดสรรเสริญเกียรติยศของท่าน ให้ปรากฏกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยและราษฎรซึ่งอยู่ ณ แดนหัวเมืองทั้งปวงว่า ท่านตั้งอยู่ในสัตย์ในธรรมโอบอ้อมอารีแก่อาณาประชาราษฎร์ รู้จัดการที่บำรุงไพร่บ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข บรรดาคนทั้งปวงที่อยู่หัวเมืองอื่นๆ ได้ฟังคำสรรเสริญคุณท่านดังนั้นแล้ว ต่างคนก็จะมาสวามิภักดิ์พึ่งท่าน ท่านจะได้ใช้คนมากขึ้น ถ้าท่านจะไปในทิศทั้งสี่ให้รู้จักที่ตํ่าและสูง ดีและชั่วนั้น แม้นเจ้าเมืองใดไม่ตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม ทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน จงยกทัพไปปราบหัวเมืองนั้นให้ราบคาบ ก็จะได้แผ่นดินและบ้านเมืองเป็นของท่าน
ประการหนึ่งหัวเมืองใดเจ้าบ้านภารเมืองตั้งอยู่ในยุติธรรมเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่น้อยโดยสุจริต ขุนนางผู้นั้นมิได้กตัญญูและคิดกบฏประทุษร้ายฆ่าเจ้านายเสียตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า ท่านจงยกทัพไปจับเอาตัวผู้ซึ่งฆ่าเจ้านายของตัวเสียนั้นมาประหารชีวิตเสีย ท่านจึงจะมีชื่อเสียงเกียรติยศ บรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงจะชวนกันมาคำนับยำเกรงท่านเป็นอันมาก แล้วท่านจงชักชวนหัวเมืองทั้งปวงซึ่งมาสวามิภักดิ์ขึ้นกับเมืองเรานี้ ให้เอาเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเมืองหลวงทุกปี พระเจ้าเมืองหลวงก็จะโปรดปราน เมืองเจ๋ก็คงจะได้เป็นเมืองเอกใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง
เจ๋ฮวนก๋งก็ไต่ถามกวนต๋งด้วยสิ่งจะเลี้ยงอาณาประชาราษฎร์ และการที่จะบำรุงบ้านเมืองฝึกสอนทแกล้วทหาร และสารพัดการทั้งปวง กวนต๋งก็แก้ไขชี้แจงให้ฟังทุกประการ เห็นว่ากวนต๋งเป็นผู้มีสติปัญญาหาผู้ใดเสมอมิได้ จึงว่าแก่กวนต๋งว่า แต่ก่อนเรามีความพยาบาทด้วยท่านยิงเกาทัณฑ์ถูกเราคิดจะฆ่าท่านเสีย เปาซกแหยสรรเสริญว่าท่านเป็นคนดีมีสัตย์กตัญญูต่อเจ้าและรู้การลึกซึ้ง ก็สมสิ้นเหมือนถ้อยคำเปาซกแหย โทษที่ท่านทำแก่เรา เราก็ยกเสียแล้ว ท่านจงเป็นเสียงเขงขุนนางผู้ใหญ่เถิด จะได้ช่วยจัดแจงบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป กวนต๋งก็บิดพลิ้วอยู่ยังหารับที่เสียงเขงไม่ เจ๋ฮวนก๋งว่าเรามุ่งหมายจะตั้งท่านให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่โดยสุจริต เหตุใดท่านจึงบิดเบือนไปเล่า
กวนต๋งจึงตอบว่า ผู้จะเป็นนายช่างปราสาทมีไม้แต่ต้นเดียวจะทำเครื่องปราสาทนั้น ถึงมาตรว่าจะมีปัญญาก็หาสร้างปราสาทขึ้นได้ไม่ เหมือนตัวข้าพเจ้าซึ่งท่านจะให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่คนเดียว แล้วจะช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองท่านนั้นเห็นเหลือสติปัญญานัก ข้อหนึ่งพระมหาสมุทรอันใหญ่ไม่มีแม่น้ำน้อยเป็นบริวาร คนทั้งหลายอาบกินก็แห้งไป ตัวข้าพเจ้าอุปมาเหมือนแม่นํ้าอันเดียวที่จะช่วยอุปถัมภ์บำรุงบ้านเมืองของท่านนั้นเหลือสติปัญญา ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้วท่านจงจัดหาเง้าเกียดไว้ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าเง้าเกียดนั้นคือสิ่งใด
กวนต๋งจึงตอบว่า เง้าเกียดนั้นคือคนมีสติปัญญาวิชาต่างกันทั้งห้าคน กองซุนสิบผองคนหนึ่ง มีสติปัญญารู้จักจัดแจงการไร่นาเรือกสวนขอให้ตั้งเป็นที่ไต้สือเหง สำหรับให้ว่ากล่าวสั่งสอนอาณาประชาราษฎร์ให้ทำไร่ไถนาและปลูกข้าวสาลี จะได้เรียกเอาค่านาขึ้นยุ้งฉางไว้เป็นเสบียงสำหรับทัพศึก เลงอวดฉิมมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดในการสงคราม ขอให้ตั้งเป็นไต้สือฉัน จะได้ฝึกสอนทแกล้วทหารให้รู้การศึก อันเจ๋เสียงหูเป็นคนมีกตัญญูซื่อตรงต่อเจ้านาย แล้วรู้กฎหมายการบ้านเมืองเป็นอันมาก มิได้เห็นแก่สินจ้างผู้ใด ขอให้เป็นไต้สือสำหรับว่ากล่าวถ้อยความการบ้านเมือง แล้วท่านจงให้ปินสูปูเป็นไต้สือลีที่ขุนนางผู้ดูผิดและชอบ จะได้ช่วยทัดทานเตือนสติท่าน จงให้ตังกวยแหยเป็นที่ไต้กันจีกัวขุนนางผู้ใหญ่ ให้ตรวจตราผู้ผิดและชอบ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยแม้นทำผิดก็ว่ากล่าวตามผิดไม่คิดแก่หน้ากัน ใครทำความชอบก็เสนอความชอบมิให้เสียน้ำใจ คนรู้คุณวิชาทั้งห้าประการนี้ชื่อว่าขุนนางเง้าเกียด สำหรับช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองของท่านให้ท่านมีเกียรติยศ
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงตั้งกวนต๋งให้เป็นที่เสียงเขงตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วให้ส่วยสาอากรทั้งปวงแต่บรรดาขึ้นแก่เมืองเจ๋ยกให้กวนต๋งปีหนึ่ง แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็ให้กองซุนสิบผอง เลงอวดฉิม เจ๋เสียงหู ปินสูปู ตังกวยแหยเลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ รับราชการตามกวนต๋งจัดแจง แล้วให้เครื่องยศสำหรับขุนนางผู้ใหญ่ทั้งห้าคน
อยู่มาวันหนึ่งเจ๋ฮวนก๋งออกว่าราชการ กวนต๋งกับขุนนางทั้งปวงนั่งตามตำแหน่ง เจ๋ฮวนก๋งจึงแกล้งถามกวนต๋งว่า เราจะใคร่ไปเที่ยวเล่นป่าและจะให้จัดหาสตรีที่รูปงามมาชมเล่นพอสบายท่านจะเห็นประการใด กวนต๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะเที่ยวเล่นป่าและหาสตรีรูปงาม การสองสิ่งนี้ถัาไม่หลงลืมสติแล้วก็จะไม่มีความนินทา เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า เป็นที่คนครหานินทาแต่หลงอยู่ด้วยสตรีและเที่ยวเล่นป่าสองประการเท่านี้และหรือ หรือว่าสิ่งใดบ้าง กวนต๋งจึงว่า นอกกว่าสองประการนี้ ยังมีอีกสี่ประการ คือผู้เป็นเจ้าบ้านภารเมืองไม่รู้จักคนมีสติปัญญา มิได้เอาใจ ใช้กรากกรำที่ไม่ควรจะใช้ก็เป็นที่นินทาประการหนึ่ง รู้ว่าผู้มีสติปัญญาไม่รู้จักใช้ให้ชอบด้วยคนมีวิชาก็เป็นที่นินทาประการหนึ่ง รู้ว่าเป็นคนดีมีสติปัญญาไม่ชุบเลี้ยงให้สมควรก็เป็นที่ติเตียนประการหนึ่ง ตั้งแต่งผู้มีสติปัญญาให้ยศศักดิ์สมควรแล้ว กลับเชื่อฟังคนสอพลอยุยง ถอดคนมีสติปัญญาเสียจากที่ขุนนางก็เป็นที่ติเตียนประการหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังกวนต๋งว่าดังนั้นสรรเสริญว่าท่านว่ากล่าวนี้ดีนัก ควรที่เราจะทำตาม เจ๋ฮวนก๋งก็ปรึกษาราชการบ้านเมืองต่อไป จนสิ้นเวลากลับคืนเข้าไปข้างใน กวนต๋งกับขุนนางทั้งปวงก็ไปบ้าน
ฝ่ายเขงหูเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นทัพเจ้าเมืองเจ๋เลิกไปแล้วมีความพยาบาทเจ้าเมืองเจ๋อยู่ จึงปรนปรือซ้อมทหารประมาณปีเศษแล้ว สั่งซีเป๊กให้เกณฑ์ทหารเข้ากระบวนทัพยกไปตีเมืองเจ๋ ขณะเมื่อเขงหูให้จัดกองทัพนั้นกิตติศัพท์ลือไปถึงเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงปรึกษากวนต๋งว่า บัดนี้เขงหูเจ้าเมืองฬ่อจะยกทัพมาตีเมืองเรา เราคิดจะชิงยกไปทำแก่เมืองฬ่อก่อน ท่านจะเห็นประการใด กวนต๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะยกไปตีเมืองฬ่อ ข้าพเจ้าเห็นจะเสียทีแก่ข้าศึก ด้วยทหารในเมืองเรานี้ยังหาชำนาญในการกระบวนรบไม่ ขอท่านจงหัดปรือทหารทั้งปวงให้ชำนาญการรบก่อนแล้วจึงค่อยยกไปทำแก่เมืองฬ่อ
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เมืองฬ่อเคยขยาดฝีมือทหารเราอยู่ ซึ่งจะให้เจ้าเมืองฬ่อยกเหยียบแดนเข้ามานั้นเราไม่เห็นด้วย เจ๋ฮวนก๋งจึงให้เปาซกแหยเป็นแม่ทัพคุมทหารสามพันยกไปตีเมืองฬ่อ เปาซกแหยก็คำนับลายกทัพไปถึงตำบลเฉียงกาวแดนเมืองฬ่อแล้วให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายเขงหูเจ้าเมืองฬ่อ แจ้งความว่าทัพเมืองเจ๋ยกมาจึงปรึกษาซีเป๊กว่า ท่านเห็นผู้ใดที่จะเป็นแม่ทัพยกไปรบกับทหารเมืองเจ๋ได้ ซีเป๊กจึงบอกว่าเพื่อนสนิทข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อจออวยอยู่บ้านตังเผง และจออวยมีสติปัญญาหลักแหลมในการศึกลึกซึ้ง เห็นจะเป็นแม่ทัพไปรบกับทหารเมืองเจ๋ได้ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นจึงให้ซีเป๊กออกไปเชิญจออวย ซีเป๊กก็คำนับลาออกไปบ้านตังเผง
จออวยเห็นก็ออกมาเชิญซีเป๊ก ต่างคนคำนับกันแล้ว ซีเป๊กจึงบอกจออวยว่า บัดนี้เจ้าเมืองฬ่อใช้ให้เรามาเชิญท่านเข้าไปจะปรึกษาด้วยการศึก จออวยได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า เจ้าเมืองฬ่อนั้นหารู้จักเราไม่ เหตุไฉนจึงใช้ท่านมาเชิญเล่า ซีเป๊กจึงตอบว่า เราคิดถึงท่านผู้เพื่อนรักกันมาแต่ก่อน จะให้ฬ่อจงก๋งตั้งท่านเป็นขุนนางมียศศักดิ์ เราจึงบอกเจ้าเมืองฬ่อว่าท่านเป็นคนดีมีสติปัญญา ฬ่อจงก๋งจึงให้เราออกมาเชิญท่านเข้าไปเป็นแม่ทัพยกไปรบกับเมืองเจ๋ อันวิชากระบวนศึกนั้นท่านรู้ลึกซึ้ง ควรที่จะทำให้เห็นสติปัญญาและฝีมือให้ปรากฏชื่อเสียงจึงจะสมควร จออวยก็ยินดีมากับซีเป๊ก พอเจ้าเมืองออกขุนนางซีเป๊กก็พาจออวยเข้าไปคำนับฬ่อจงก๋ง ฬ่อจงก๋งจึงปราศรัยกับจออวยว่า แต่ก่อนเราไม่รู้จักว่าท่านมีสติปัญญา ต่อซีเป๊กบอกเราจึงใช้ให้ไปเชิญมา จะตั้งท่านเป็นแม่ทัพออกไปทำการศึกกับชาวเมืองเจ๋ซึ่งยกมาเหยียบแดนเมืองเราครั้งนี้ ท่านจะคิดอุบายประการใดจึงจะเอาชัยชนะได้
จออวยจึงว่า อันการสงครามต่อสู้ประจัญกัน อุปมาเหมือนสาดนํ้ารดกัน กลการศึกนั้นมีหลายอย่างหลายกระบวนนัก ยังไม่ได้ท่าว่าจะแพ้และชนะก่อนยังหาได้ไม่ แม้ข้าพเจ้าได้ไปทำการศึกด้วยท่านครั้งนี้ ถึงมาตรว่าข้าศึกจะมีฝีมือเข้มแข็งทำกลอุบายประการใด ข้าพเจ้าคงจะคิดผันแปรแก้ไขให้มีชัยชนะให้จงได้ ฬ่อจงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงสั่งให้ซีเป๊กจัดแจงทหารเกวียนทหารม้าสามพันเศษพร้อมด้วยเครื่องสาตราวุธ ตั้งจออวยเป็นแม่ทัพ เจ้าเมืองฬ่อเป็นทัพหนุนยกออกมาจากเมืองฬ่อมาถึงที่ตำบลเฉียงกาวจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายเปาซกแหยแจ้งความว่าเจ้าเมืองฬ่อยกทัพมาถึงก็มีใจประมาทดูหมิ่นเจ้าเมืองฬ่อ เพราะได้เคยมีชัยชนะเมืองฬ่อ ณ ตำบลเมียนสือครั้งหนึ่ง ก็สั่งนายทหารให้ตีกลองสัญญาโบกธงอาญาสิทธิ์กับทหารออกจากค่ายจะเข้าตีค่ายเมืองฬ่อ
ฝ่ายฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองได้ยินเสียงม้าล่อและกองทัพเมืองเจ๋อื้ออึงมา จึงปรึกษาจออวยว่าจะออกรบ จออวยจึงห้ามว่าทัพเมืองเจ๋ยกมาวันนี้กำลังศึกกล้าแข็งนักอย่าเพิ่งยกไปก่อน ให้รักษาค่ายไว้จงสามารถ ข้าพเจ้าจะดูท่วงทีทหารเมืองเจ๋จะคิดทำกลศึกประการใดบ้าง ฬ่อจงก๋งก็สั่งกำชับทหารทั้งปวงตรวจตรารักษาค่ายมั่นคงไว้มิให้ออกรบ
ฝ่ายเปาซกแหยมาถึงหน้าค่ายเมืองฬ่อ มิได้เห็นเจ้าเมืองฬ่อออกมารบ สำคัญว่าเจ้าเมืองฬ่อเข็ดขยาด ก็สั่งให้ทหารเข้าโจมตีค่าย ทหารเมืองฬ่อก็รักษาค่ายไว้เป็นสามารถ เปาซกแหยให้ทหารเข้าตีค่ายเจ้าเมืองฬ่อเหมือนตีกำแพงเหล็กจะทำลายเข้าไปมิได้ ก็ถอยทัพออกมาหยุดอยู่ในค่ายพักทหารประมาณครู่หนึ่ง เปาซกแหยจึงตีกลองสัญญาขับทหารออกตีค่ายเมืองฬ่ออีกครั้งหนึ่ง นายทหารเมืองฬ่อต่างคนต่างรักษาหน้าที่ของตัวไว้มิให้ทหารเมืองเจ๋เข้าตีได้ เปาซกแหยแต่ขับทหารเข้าหักค่ายเมืองฬ่อถึงสองครั้งหักเอามิได้ เห็นทหารอิดโรยลงจึงล่าทัพกลับมาหยุดอยู่ ให้ทหารไปร้องด่าอยู่เนืองๆ ทหารเมืองฬ่อก็ไม่ออกมารบ เปาซกแหยขับทหารยกเข้าตีค่ายเมืองฬ่ออีกเป็นสามครั้ง
ฝ่ายจออวยอยู่บนหอรบแลเห็นทัพเมืองเจ๋ยกเข้ามาอีก จึงบอกกับฬ่อจงก๋งว่า ทหารเมืองเจ๋จะแพ้แก่ทหารเมืองเราคราวนี้แล้ว ฬ่อจงก๋งได้ฟังดังนั้นแล้วก็ยินดี จึงพาจออวยขึ้นขี่เกวียนคนละเล่ม ขับทหารเปิดประตูค่ายออกไล่แทงฟันทหารเมืองเจ๋เป็นอลหม่าน ทหารเมืองเจ๋อิดโรยกำลังต้านทานมิได้ก็แตกหนี ฬ่อจงก๋งก็ขับทหารทั้งปวงไล่ติดตามทหารเมืองเจ๋ไปถึงทางที่ช่องแคบ จออวยเกรงเปาซกแหยจะซุ่มทัพเป็นกลศึก จึงตีม้าล่อห้ามทัพเมืองฬ่อก็หยุดอยู่ จออวยเห็นไม่มีทัพซุ่มก็ตีกลองรบขึ้น ฬ่อจงก๋งก็ขับทหารไล่ติดตามฆ่าฟันทหารเมืองเจ๋ล้มตายเป็นอันมาก แล้วให้เก็บเครึ่องสาตราวุธและเสบียงทหารได้เป็นอันมาก ยกทัพกลับเข้าเมืองแล้วจึงถามจออวยว่า ขณะเมื่อทัพเมืองเจ๋เข้าตีค่ายเรา ท่านห้ามมิให้ออกรบถึงสามครั้งนั้นด้วยเหตุประการใด จออวยจึงตอบว่า ซึ่งยังมิให้ออกรบข้าศึกนั้นเพราะจะรักษากำลังทแกล้วทหารไว้มิให้อิดโรย ทหารเมืองเจ๋ยกเข้ามาตีค่ายเราถึงสองครั้งกำลังจึงอิดโรยไป และทหารเมืองเรายังมีกำลังมากอยู่จึงมีชัยชนะทหารเมืองเจ๋โดยง่าย
ฬ่อจงก๋งเห็นด้วยจึงถามจออวยว่า เมื่อเราออกตีทัพเมืองเจ๋แตกได้ที เราจะตามจับตัวแม่ทัพ ท่านตีม้าล่อมิให้ตามแล้วตีกลองรบให้ตามไปเล่านั้นท่านเห็นเหตุประการใด จออวยจึงตอบว่า เปาซกแหยแม่ทัพเมืองเจ๋นั้นเป็นคนมีความคิด ทหารเราตีแตกไปโดยง่ายนั้นข้าพเจ้าเกรงเกลือกจะซุ่มทัพไว้ เกรงท่านจะไล่ถลำเข้าไปข้าพเจ้าจึงตีม้าล่อห้ามท่านมิให้ไล่ ครั้นถึงที่ช่องแคบไม่มีทัพซุ่มแล้วข้าพเจ้าจึงตีกลองให้ไล่ไปจนสิ้นแดน ฬ่อจงก๋งได้ฟังดังนั้นก็สรรเสริญจออวยว่า มิเสียแรงท่านมีสติปัญญารู้การในกลศึกลึกซึ้งควรที่จะเป็นแม่ทัพใหญ่ได้ ฬ่อจงก๋งจึงตั้งจออวยเป็นที่ไตหูขุนนาง ให้เครื่องยศตามตำแหน่งแล้วยกความชอบซีเป๊กว่าได้แนะนำชักชวนจออวยเข้ามาทำราชการ เจ้าเมืองฬ่อจึงให้เงินทองเสื้อผ้าซีเป๊กเป็นอันมาก เมื่อเจ้าเมืองฬ่อมีชัยชนะศึกเจ้าเมืองเจ๋นั้น ศักราชพระเจ้าจองอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงได้สิบสามปี
ฝ่ายเปาซกแหยแตกทัพเมืองฬ่อกลับมาเมืองเจ๋ พอเทศกาลฤดูฝนจึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็นึกเสียใจแล้วว่า เราให้ท่านยกทัพไปทำศึกครั้งนี้หวังจะได้ชัยชนะแก่เมืองฬ่อกลับได้ความอายมาเราจะคิดประการใด เปาซกแหยจึงว่า ทแกล้วทหารเมืองเรากับทหารเมืองฬ่อนั้นมีฝีมือก็เข้มแข็งทัดเทียมกันอยู่ ครั้งเมืองฬ่อยกมารบกับเรา ณ ตำบลเมียสีนั้นเราได้ชัยชนะ ครั้นเรายกไปรบกับเมืองฬ่อเล่าเราเสียทีทหารเมืองฬ่อก็พอลบล้างกัน ซึ่งท่านจะตีเอาเมืองฬ่อให้ได้นั้น ขอให้มีหนังสือขึ้นไปถึงเจ้าเมืองซองให้ยกทัพมาช่วยกันคิดอ่านเอาเมืองฬ่อเห็นจะได้โดยสะดวก เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วยจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเข้าผนึกส่งให้คนเร็วม้าใช้ไปเมืองซอง คนเร็วม้าใช้คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งแล้วออกจากเมืองเจ๋รีบไปถึงเมืองซองจึงเข้าไปแจ้งความแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่ก็พาผู้ถือหนังสือเข้าไปคำนับ ส่งให้แก่เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองรับหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านเป็นใจความว่า เจ้าเมืองเจ๋ขออวยพรมาถึงเจ้าเมืองซอง ด้วยสองเจ้าเมืองเคยเป็นมิตรไมตรีกันมาแต่ก่อน ครั้งนี้เมืองฬ่อเป็นเสี้ยนศึกกับเมืองเรา เราจะเชิญท่านให้ยกทัพไปช่วยกันตีเมืองฬ่อเห็นจะได้ชัยชนะ
ซองเสียงก๋งแจ้งในหนังสือนั้นแล้วจึงว่า เมื่อครั้งเจ๋เสียงก๋งยังอยู่นั้น เมืองเรากับเมืองเจ๋ก็รักใคร่กันโดยสุจริต ถ้ามีการศึกก็บอกมาถึงกันเคยยกไปช่วยกันทุกครั้ง บัดนี้ก๋งจูเสียวแปะได้กินเมืองเจ๋เราจะคิดหาสิ่งของไปสืบทางไมตรีอีก พอเจ้าเมืองเจ๋ให้มาขอกองทัพก็คงจะยกไปช่วย เจ้าเมืองซองก็มีหนังสือตอบกำหนดกองทัพไปถึงเจ้าเมืองเจ๋ว่า เดือนแปดข้างขึ้นจะยกทัพไปตั้งคอยทัพเมืองเจ๋อยู่ตำบลลำเสียหน้าเมืองฬ่อ ให้ทัพเมืองเจ๋ยกมาเป็นสองทัพจะยกเข้าตีเมืองฬ่อ ซองเสียงก๋งเขียนหนังสือแล้วส่งให้ผู้ถือหนังสือกลับไปเมืองเจ๋
ครั้นถึงเดือนแปด ซองเสียงก๋งก็ตระเตรียมทหารเกวียนทหารม้าพร้อม ให้ลำจงเตียบาลเป็นแม่ทัพ เปงอวดเป็นทัพหน้ายกไปถึงตำบลลำเสีย ให้ทหารไปสืบกองทัพเมืองเจ๋ แจ้งว่าทัพเมืองเจ๋ตั้งอยู่หน้าเมืองฬ่อทิศตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว เจ้าเมืองซองให้ตั้งค่ายหน้าเมืองทิศตะวันออกเฉียงใต้
ฝ่ายฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อแจ้งความว่าทัพเมืองเจ๋และทัพเมืองซองยกมา จึงปรึกษาขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า ทัพเมืองเจ๋ยกมาครั้งนี้เพราะพยาบาทโกรธแค้นเราครั้งก่อน เราเห็นว่าเจ้าเมืองเจ๋จะไปชักชวนเจ้าเมืองซองให้ยกทัพมาช่วย เจ้าเมืองซองมีทหารคนหนึ่ง ชื่อลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลนั้นเราได้ยินเล่าลือมาว่ามีกำลังมากเหมือนจะผลักภูเขาล้ม กองทัพทั้งสองเมืองตั้งค่ายกระหนาบเมืองเราไว้ครั้งนี้เห็นจะหนักแน่นนัก ท่านทั้งสองจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใดจึงจะสู้รบกับทหารทั้งสองเมืองได้
ขณะนั้นก๋งจูจิวกิวจึงว่า ซึ่งทัพทั้งสองหัวเมืองยกมาครั้งนี้ก็เข้มแข็งกวดขันอยู่ ข้าพเจ้าจะรับอาสาออกไปสอดแนมดูท่วงท่าข้าศึกก่อน เขาจะเข้าตีเมืองด้วยกลอุบายประการใด เราจะได้คิดอ่านสู้รบ ฬ่อจงก๋งเห็นชอบด้วย ก๋งจูจิวกิวจึงคำนับลาออกไปเที่ยวซับทราบสอดแนมดูกองทัพทั้งสองเมืองแล้ว ก็กลับเข้ามาแจ้งความกับฬ่อจงก๋งว่า ทัพเมืองเจ๋ยกมาครั้งนี้ ข้าพเจ้าดูกิริยาหาประมาทเหมือนแต่ก่อนไม่ เห็นตรวจตรารักษาค่ายไว้มั่นคงนัก ฝ่ายทัพเมืองซองนั้นข้าพเจ้าเห็นประมาทอยู่ ด้วยลำจงเตียบาลผู้แม่ทัพถือว่าตัวดีมีกำลังมาก ไม่พิทักษ์รักษาค่ายให้มั่นคง ข้าพเจ้าจะรับอาสาปลอมออกไปตีค่ายเมืองซองในเวลาคํ่าวันนี้ให้แตกไปจงได้ ถ้าทัพเมืองซองแตกหนีไปแล้วทัพเมืองเจ๋จะตั้งอยู่ที่ไหนได้ก็จะยกหนีไปเป็นมั่นคง
ฬ่อจงก๋งจึงว่า ลำจงเตียบาลมีกำลังมากนั้น ท่านจะสู้รบประการใดจึงจะชนะ ก๋งจูจิวกิวก็บอกอาการจะตีค่ายลำจงเตียบาลให้ฬ่อจงก๋งฟัง ฬ่อจงก๋งก็เห็นด้วยจึงว่า ท่านออกไปทำการให้สำเร็จความคิด เราจะเป็นทัพหนุน ข้าศึกเสียทีเราจะได้ช่วยซ้ำเติม ก๋งจูจิวกิวจึงให้ทหารที่มีกำลังและฝีมือกล้าแข็งเอาหนังเสือคลุมม้าผูกรัดกับตัวม้าให้เหมือนรูปเสือไว้เสร็จ ทหารถือทวนและง้าวเตรียมไว้สำหรับมือพร้อม ครั้นเวลาสองยามเศษเดือนหงายรุบรู่ ก๋งจูจิวกิวสั่งให้ทหารขึ้นขี่ม้าพร้อมกันเปิดประตูยกทัพออกจากเมืองกับทหารมิให้ตีม้าล่อและกลองศึก ยกเป็นทัพโจรไปปล้นค่ายเมือง ฬ่อจงก๋งก็ยกหนุนตามกันออกมา ก๋งจูจิวกิวเห็นค่ายเมืองเงียบเสียงคนอยู่ก็ดีใจ จึงขับทหารม้าที่หุ้มหนังเสือให้ปล้นค่ายเมืองซอง
ฝ่ายทหารเมืองซองตกใจตื่นขึ้นเห็นเสือวิ่งสับสนเข้ามาเป็นอันมาก ต่างคนกลัวตัวสั่นวิ่งหนีเป็นอลหม่าน ฝ่ายเจ้าเมืองซองกับลำจงเตียบาลเห็นคนขี่เสือเข้ามาไล่ฟันแทงทหารทั้งปวงแตกกระจัดพลัดพรายไปหมดก็ตกใจ ขึ้นขับเกวียนหนีออกประตูหลังค่าย ฬ่อจงก๋งก็ยกทัพตามก๋งจูจิวกิวออกมา ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองซองไปจนถึงตำบลเขงคิว ลำจงเตียบาลกับเบ้งเหกขับเกวียนหนีมาเหลียวหลังไปดู เห็นทหารเมืองฬ่อไล่กระชั้นเข้ามา ลำจงเตียบาลก็โดดลงมาจากเกวียนไล่แทงทหารเมืองฬ่อเข้าไปถึงหน้าเกวียนเจ้าเมืองฬ่อ
จวนสุนเสงเห็นดังนั้นก็รำง้าวออกรบลำจงเตียบาล ฬ่อจงก๋งเห็นกำลังลำจงเตียบาลมากนักเกรงจวนสุนเสงจะเสียที จึงน้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกไหล่ขวาลำจงเตียบาลถึงกระดูก ลำจงเตียบาลเอามือคว้าไปจะถอนลูกเกาทัณฑ์ จวนสุนเสงได้ทีเอาทวนแทงถูกต้นขาลำจงเตียบาลล้มลง แล้วขยับตัวจะลุกขึ้น จวนสุนเสงก็ลงจากเกวียนกอดตัวลำจงเตียบาลไว้ ทหารเมืองฬ่อก็กรูกันเข้าช่วยจวนสุนเสงกลุ้มรุมจับเอาตัวลำจงเตียบาลได้ เบ้งเหกเห็นทหารเมืองฬ่อจับลำจงเตียบาลมัดไว้ได้ตกใจนักโดดลงจากเกวียนหนีไป เจ้าเมืองฬ่อมีชัยชนะทหารเมืองซองแล้ว พอเวลาใกล้รุ่งจึงตีม้าล่อสัญญาณให้ทหารทั้งปวงพร้อมกันก็ยกทัพกลับเข้าเมือง
จวนสุนเสงจึงเอาตัวลำจงเตียบาลเข้ามาให้ฬ่อจงก๋งแล้วบอกฬ่อจงก๋งว่า ลำจงเตียบาลคนนี้ ขณะเมื่อถูกลูกเกาทัณฑ์และทวนล้มลงทหารเมืองฬ่อจับได้มัดมือคุมตัวให้เดินมา ดูหน้าไม่สลดเหมือนหามีความเจ็บปวดไม่ ทำท่วงทีเดินเหินห้าวหาญนัก ฬ่อจงก๋งเห็นรูปร่างลำจงเตียบาลสมเป็นทหารเอกไม่ย่อท้อต่อความตายคิดจะใคร่ได้ไว้เป็นทหาร จึงสั่งจวนสุนเสงให้เอาตัวลำจงเตียบาลไปจำไว้ ณ คุกแล้วปูนบำเหน็จรางวัลแก่ก๋งจูจิวกิวและจวนสุนเสงและนายทหารทั้งปวง
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่าทัพเมืองฬ่อยกไปตีทัพเมืองซองแตกหนีไปแล้ว เจ๋ฮวนก๋งนึกเสียใจนักก็ล่าทัพกลับไปเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงคิดว่าเมืองฬ่อมีทแกล้วทหารล้วนมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งที่หักเอามิได้ จำจะให้ผู้ถือหนังสือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าเมืองหลวงจะให้มีรับสั่งขอลูกสาวเจ้าเมืองฬ่อ ได้ตามสมความคิดแล้ว เมืองฬ่อกับเราก็จะไม่เป็นเสี้ยนหนามกันสืบไป คิดแล้วแต่งเป็นเรื่องราวกราบทูลฉบับหนึ่งกับสิ่งของเครื่องบรรณาการเป็นอันมาก ให้กองซุนสิบผองซึ่งเป็นไต้สือเหง ขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง ไต้สือเหงถือหนังสือและเครื่องบรรณาการมาถึงเมืองหลวง จึงให้ขุนนางผู้ใหญ่ทูลถวายเครื่องบรรณาการและเรื่องราวเจ๋ฮวนก๋ง
พระเจ้าเมืองหลวงแจ้งในเรื่องราวแล้วจึงตรัสว่า ก๋งจูเสียวแปะบุตรก๋งจูหยี บัดนี้ได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋แทนบิดา ยังหาภรรยามิได้ให้เราขอลูกสาวเจ้าเมืองฬ่อเป็นภรรยา เราก็จะรับขอให้ จะได้ใช้สอยเจ้าเมืองเจ๋ไปภายหน้า พระเจ้าเมืองหลวงจึงสั่งขุนนางให้ถือหนังสือบอกไปถึงเมืองฬ่อ ให้เจ้าเมืองฬ่อยกบุตรีให้เป็นฮูหยินเจ้าเมืองเจ๋ ให้เจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองโอย ทั้งสามเมืองตกแต่งลูกสาวไปเป็นเพื่อนสาวให้สมตระกูลเจ้าเมือง ขุนนางผู้ใหญ่ก็แต่งหนังสือตามรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานถือไป ไต้สือเหงก็บังคมลาพระเจ้าเมืองหลวงกลับมาเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อแจ้งรับสั่งดังนั้น ขัดรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงมิได้ก็ให้คนไปบอกความกับเจ้าเมืองทั้งสามตามรับสั่ง เจ้าเมืองทั้งสามก็แต่งลูกสาวมาเป็นเพื่อนลูกสาวเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อจึงแต่งลูกของตัวตามบรรดาศักดิ์ แล้วส่งให้เจ้าเมืองเจ๋ตามกระแสรับสั่ง แต่นั้นมาเมืองฬ่อกับเมืองเจ๋ก็สิ้นความพยาบาท ทั้งสองเมืองก็เป็นไมตรีต่อกันมา ครั้นอยู่มาเทศกาลฤดูลม เมืองซองเกิดนํ้าไหลขึ้นไปท่วมข้าวปลาอาหารเสียสิ้น ราษฎรชาวเมืองซองก็อดอยากอาหารล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อแจ้งความว่าเมืองซองเกิดวิบัติดังนั้นก็คิดปรานีเจ้าเมืองซองนัก ฬ่อจงก๋งจึงให้บรรทุกข้าวปลาอาหารและสิ่งของทั้งปวงไปให้เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองจึงสรรเสริญว่าเจ้าเมืองฬ่อแต่ก่อนนั้นเป็นข้าศึกกับเรา บัดนี้กับมีคุณกับเราเอาสิ่งของข้าวปลาอาหารมาให้เราเมื่อคราวขัดสนก็ขอบใจนัก เจ้าเมืองซองจึงให้คนใช้คุมสิ่งของไปคำนับตอบแทนเจ้าเมืองฬ่อ แล้วสั่งให้ขอตัวลำจงเตียบาลกลับคืนมาเมือง
ฝ่ายคนใช้ก็คำนับลาออกจากเมืองซอง คุมสั่งของไปคำนับให้ฬ่อจงก๋งแล้วแจ้งความว่า บัดนี้เจ้าเมืองซองให้ข้าพเจ้ามาขอตัวลำจงเตียบาลกลับไป ฬ่อจงก๋งก็สั่งให้คนไปถอดลำจงเตียบาลมาจากคุก แล้วมอบตัวให้แก่คนใช้ คนใช้ก็คำนับลาพาลำจงเตียบาลกลับมาเมืองซอง ตั้งแต่นั้นมาเมืองซองกับเมืองฬ่อเมืองเจ๋ ทั้งสามเมืองก็เป็นมิตรไมตรีกัน ราษฎรไปมาค้าขายถึงกัน
เมื่อลำจงเตียบาลกลับมาเมืองซองได้แล้ว ก็เข้าไปคำนับซองเสียงก๋ง ซองเสียงก๋งจึงว่า เดิมท่านมาเป็นทหารเอกอยู่ในเมืองเรา เราคิดยำเกรงท่านนัก แต่เพียงท่านติดคุกอยู่เมืองฬ่อเราให้คนไปขอกลับคืนมาได้เราคลายยำเกรงลง ลำจงเตียบาลได้ฟังซองเสียงก๋งว่ากล่าวต่อหน้าขุนนางดังนั้นมีความละอายนักก็ลุกออกมา
ขณะนั้นซือมกไตหูขุนนางเข้าไปกระซิบซองเสียงก๋งว่า ประเวณีข้ากับเจ้านั้น กตัญญูต่อเจ้าอยู่แล้ว และเจ้าจะว่ากล่าวเป็นคำหยาบช้าหาควรไม่ แม้นจะว่ากล่าวสิ่งใดก็ให้ยุติธรรม จะได้เป็นที่สั่งสอนอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงสืบไป ข้อหนึ่งผู้เป็นเจ้านายพูดจาไม่มีสัตย์สุจริตแล้วข้าราชการทั้งปวงก็จะดูหมิ่นไม่ยำเกรง คนผู้มีกตัญญูก็จะคิดประทุษร้ายต่างๆ ซองเสียงก๋งจึงตอบว่า เรากับลำจงเตียบาลเคยว่ากล่าวเยาะเย้ยหยอกกันเล่นอยู่ไม่ถือกัน
ฝ่ายพระเจ้าจิวจองอ๋องเสวยราชสมบัติอยู่ในเมืองตังจิวได้สิบห้าปี ประชวรลง หมอประกอบโอสถให้เสวย อาการโรคนั้นมิบรรเทา ประชวรหนักลง พระเจ้าจิวจองอ๋องก็สวรรคต ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงจึงแต่งการซึ่งจะฝังพระศพพระเจ้าจิวจองอ๋องแล้วก็เชิญพระศพแห่ออกไปฝังไว้ตามอย่างกษัตริย์ แล้วตั้งจูหูเจ๋พระราชบุตร ให้เสวยราชสมบัติแทนพระราชบิดาทรงพระนามชื่อว่า พระเจ้าจิวลิวอ๋อง
๑๗
ฝ่ายอีปีนซึ่งเป็นซองเสียงก๋งเจ้าเมืองซอง ครั้นได้ตัวลำจงเตียบาลมาแล้ว อยู่มาวันหนึ่งเจ้าเมืองซองพานางข้างในออกไปชมสวน ลำจงเตียบาลไปด้วย เจ้าเมืองซองก็ชมสวนแล้วจึงเรียกลำจงเตียบาลเข้าไปว่า เราได้ยินข่าวคำคนเขาลือท่านว่าเพลงทวนดีไม่มีใครเสมอ จงรำทวนให้เราดู ลำจงเตียบาลรับคำแล้วออกมาถือทวน ลุกขึ้นรำตามเพลงแล้วก็พุ่งทวนขึ้นไปบนอากาศสูงประมาณสองเส้น เมื่อทวนกลับลงมาแล้วก็คว้าด้ามทวนไว้มิให้ตกลงถึงดิน แต่พุ่งทวนขึ้นไปทีไรเมื่อทวนกลับลงมาฉวยจับได้ด้ามทวนทุกทีถึงร้อยครั้ง
ฝ่ายนางข้างในบรรดาดูลำจงเตียบาลรำเพลงทวน ทำนองนั้นงดงาม ต่างคนสรรเสริญลำจงเตียบาลทุกคน เจ้าเมืองซองได้ยินนางข้างในชมลำจงเตียบาลก็คิดขัดเคือง แต่มิได้ว่าประการใด ครั้นลำจงเตียบาลรำทวนสิ้นเพลงแล้ว เจ้าเมืองก็ให้ยกกระดานหมากรุกมาตั้งชวนลำจงเตียบาลเล่นหมากรุกพนัน สัญญากันว่าผู้ใดแพ้จะให้กินสุราเป็นปั้นใหญ่หนึ่ง ลำจงเตียบาลเล่นหมากรุกแพ้เจ้าเมืองซองถึงห้ากระดาน เจ้าเมืองซองจึงให้ลำจงเตียบาลกินสุราเป็นปั้นใหญ่ห้าปั้น ลำจงเตียบาลกินสุราครบห้าปั้นแล้วเมาเต็มที่ จึงว่าข้าพเจ้าจะขอเล่นหมากรุกกับท่านแก้ตัวอีก เจ้าเมืองซองก็หัวเราะ แล้วก็ว่ากล่าวหยาบช้าเยาะเย้ยลำจงเตียบาลต่างๆ แล้วให้คนยกกระดานหมากรุกไปเสีย หาเล่นกับลำจงเตียบาลต่อไปไม่ ลำจงเตียบาลได้ฟังเจ้าเมืองซองเยาะเย้ยว่ากล่าวหยาบช้าต่อหน้าขุนนางและชาวข้างในมีความแค้นเจ้าเมืองซองนักก็นิ่งอยู่ไม่โต้ตอบ
ขณะนั้นพอดีมีคนถือหนังสือบอกมาแต่เมืองเจ๋ เข้ามาแจ้งข้อความว่า พระเจ้าจิวจองอ๋องสวรรคตแล้ว บัดนี้จูหูเจ๋พระราชบุตรได้เสวยสมบัติแทน ทรงพระนามชื่อว่าพระเจ้าจิวลิวอ๋อง ให้หัวเมืองทั้งปวงขึ้นไปตามตำแหน่งธรรมเนียม เจ้าเมืองซองแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า ประเพณีพระมหากษัตริย์ได้เสวยราชสมบัติใหม่ดังนี้ เราจำจะจัดสิ่งของและเครื่องบรรณาการไปถวายตามธรรมเนียมเมืองขึ้นจึงจะควร ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย
ขณะนั้นลำจงเตียบาลเมาสุรายังไม่สร่าง ได้ยินดังนั้นจึงว่าแต่เจ้าเมืองซองว่า กิตติศัพท์ลือมาว่าเมืองหลวงสนุกสบายนัก ข้าพเจ้ายังไม่ได้ไปเห็น จะขอคุมเครื่องบรรณาการขึ้นไปเมืองหลวงครั้งนี้จะได้เที่ยวชมเมืองหลวงเล่นสักครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองซองว่า ขุนนางที่มีสติปัญญาในเมืองเราก็มีเป็นอันมาก จะจัดแจงให้คุมเครื่องบรรณาการไปเมืองหลวงนั้นหาขัดสนไม่ ตัวจะคุมเครื่องบรรณาการไปให้ขายหน้าบ้านเมืองอีกเล่าอย่าไปเลย ขุนนางทั้งปวงได้ฟังต่างหัวเราะลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลกำลังเมาสุราตึงตัวอยู่ก็โกรธ ฉวยทวนลุกขึ้นยืนตอบเจ้าเมืองซองว่า คนคุกอย่างกูนี้จะฆ่าคนไม่ตายรึ
เจ้าเมืองซองได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงด่าลำจงเตียบาลว่าไอ้ขโมยไม่กตัญญู ว่ากล่าวหยาบช้าต่อเราไม่เกรงกลัว จะเลี้ยงมันต่อไปที่ไหนได้ แล้วลุกลงจากเก้าอี้ ฉวยชิงทวนจากมือลำจงเตียบาลแล้วเงื้อทวนจะแทงลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลจึงคว้าได้กระดานหมากรุกป้องปัดรับทวนไว้ แล้วไล่ตีซองเสียงก๋งไปในตึก หญิงทั้งปวงตกใจต่างก็ร้องหวีดหวาดวิ่งหนี ลำจงเตียบาลเอากระดานหมากรุกตีซองเสียงก๋งล้มลงขาดใจตาย แล้วหยิบเอาทวนถือเดินออกมาจากประตูตึกบอกขุนนางว่า ซองเสียงก๋งว่าหยาบช้า เราฆ่าเสียแล้ว
ซือมกเห็นโลหิตติดมือลำจงเตียบาลดังนั้นก็โกรธด่าลำจงเตียบาลว่า ไอ้คนอกตัญญูคิดฆ่าเจ้า เทวดาจะบันดาลให้ฉิบหายเป็นมั่นคง ซือมกจึงเงื้อเฉียวอุด ซึ่งสำหรับขุนนางถือ จะตีลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลก็เอากำปั้นทุบถูกคอซือมกหักตาย ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนก็กลัวลำจงเตียบาลนัก ต่างคนวิ่งหนีกระจัดกระจายไป ลำจงเตียบาลก็ขึ้นเกวียนกลับเข้ามาเมือง แต่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองซอง แจ้งความว่าลำจงเตียบาลฆ่าซองเสียงก๋งเสียแล้วก็โกรธนัก ฉวยกระบี่ขี่ม้าพาทหารทั้งปวงไปจะจับลำจงเตียบาล
ฮอต๊กขับเกวียนไปตามถนน พอลำจงเตียบาลขับเกวียนมาจึงรีบขับเกวียนเข้าไปหมายจะจับลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลเห็นฮอต๊กถือกระบี่จะทำร้ายก็หยุดเกวียนอยู่ พอฮอต๊กขับเกวียนเข้ามาใกล้ ลำจงเตียบาลก็โจนจากเกวียนเอาทวนแทงถูกฮอต๊กตกลงจากเกวียนขาดใจตาย ทหารฮอต๊กต่างก็แตกหนีกระจัดพลัดพรากไป ลำจงเตียบาลเข้าไปในเมืองแล้วขับก๋งจูหึงซวยน้องซองเสียงก๋งกับซงไต้ก๋ง ซงบูก๋ง ซงซองก๋ง ซงบกก๋ง ซงจงก๋ง ทั้งห้าคนซึ่งเป็นบุตรซองเสียงก๋งผู้ตายให้ไปเสียจากเมืองซอง ก๋งจูหึงซวยกับบุตรซองเสียงก๋งทั้งห้าคนกลัวความตายก็พากันไปอยู่เมืองเซียวเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองซอง แต่ก๋งจูหึงซวยนั้นหนีไปอยู่เมืองเหา
ลำจงเตียบาลชอบกันกับก๋งจูอี้ จึงตั้งก๋งจูอี้เป็นเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็จัดแจงเกลี้ยกล่อมขุนนางและราษฎรให้ราบคาบแล้ว ตั้งลำจงเตียบาลเป็นผู้สำเร็จราชการ ลำจงเตียบาลจึงว่ากับก๋งจูอี้ว่า บรรดาบุตรและน้องซองเสียงก๋งที่เรากำจัดให้ไปเสียจากเมืองนี้มีสติปัญญาน้อย เห็นจะคิดทำร้ายเรามิได้ แต่ก๋งจูหึงซวยซึ่งหนีไปอยู่เมืองเหานั้นมีสติปัญญามาก เห็นจะคิดการแก้แค้นแทนพี่ชายเป็นมั่นคง เราจำจะคิดฆ่าก๋งจูหึงซวยเสียให้จงได้ ก๋งจูอี้เห็นชอบด้วย ลำจงเตียบาลจึงสั่งลำจงปูหึงผู้บุตรกับเบ้งเหกให้ยกทัพไปตีเมืองเหา จับเอาตัวก๋งจูหึงซวยฆ่าเสีย ลำจงปูหึงกับเบ้งเหกก็คำนับรับคำแล้วลามาจัดทหารเป็นกระบวนทัพ แล้วยกไปล้อมเมืองเข้าไว้เป็นหลายชั้น
ฝ่ายก๋งจูหึงซวยกับไต้ซกผอยผู้รักษาเมืองเหารู้ว่าทัพเมืองซองยกมาล้อมเมือง จึงสั่งทหารให้เข้ารักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ฝ่ายซงไต้ก๋ง ซงบูก๋ง ซงซองก๋ง ซงบกก๋ง ซงจงก๋ง กับเซียวซกไต้สิมเป็นผู้รักษาเมืองเซียว รู้ความว่าลำจงเตียบาลให้ลำจงปูหึงกับเบ้งเหกยกทัพไปล้อมเมืองเหา จึงปรึกษากันจะไปช่วยก๋งจูหึงซวยทำศึกแก้แค้นแทนซองเสียงก๋งผู้บิดา จึงให้เซียวซกไต้สิมเกณฑ์ทหารพร้อมแล้วยกทัพไปเมืองจอ จึงพากันเข้าไปคำนับแจ้งความซึ่งลำจงเตียบาลกระทำการขบถฆ่าบิดาให้เจ้าเมืองจอฟังว่า บัดนี้ลำจงเตียบาลให้บุตรยกทัพตามไปล้อมเมืองเหา จะจับก๋งจูหึงซวยผู้อาข้าพเจ้าไปฆ่าเสีย ขอท่านจงกรุณายกทัพไปช่วยชีวิตอาข้าพเจ้าไว้ด้วย
เจ้าเมืองจอแจ้งความดังนั้นก็โกรธ สั่งทหารเกณฑ์กองทัพพร้อมไปด้วยเครื่องสาตราวุธ ยกทัพสมทบกันไปถึงแดนเมืองเหา ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วให้ทหารถือหนังสือบอกเข้าไปถึงก๋งจูหึงซวย ก๋งจูหึงซวยแจ้งความว่าทัพเจ้าเมืองจอกับทัพเมืองเซียวยกสมทบกันมาจะช่วยทำศึกมีความยินดีนัก จึงแต่งหนังสือตอบนัดกองทัพให้ทหารออกไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจอแล้ว ครั้นเวลาเช้าก๋งจูหึงซวยสั่งให้เปิดประตูเมืองยกทัพตีค่ายลำจงปูหึง เจ้าเมืองจอและเซียวซกไต้สิมจึงขับทหารให้ตีกระหนาบข้างหลังค่ายลำจงปูหึงเข้ามา ลำจงปูหึงกับเบ้งเหกตกอยู่กลางศึกกระหนาบ ทหารทั้งสองเมืองระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกลำจงปูหึงตาย เบ้งเหกเห็นจะต้านทานมิได้ก็ขับเกวียนพาทหารออกจากที่ล้อมได้ไม่คิดที่จะกลับไปเมืองซองก็หนีไปอยู่เมืองโอย ทหารเมืองซองตกอยู่ในที่ล้อมก็ยอมเข้าด้วยก๋งจูหึงซวยสิ้น ก๋งจูหึงซวยจึงเชิญเจ้าเมืองจอกับเซียวซกไต้สิม และหลานทั้งห้าคนเข้าไปในเมืองเหา ให้นั่งที่สมควรต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม ก๋งจูหึงซวยจึงให้ยกโต๊ะมาตั้ง เชิญเจ้าเมืองจอ เซียวซกไต้สิมกับหลานให้กินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบายแล้ว เจ้าเมืองจอกับเซียวซกไต้สิม ซงไต้ก๋ง ซงบู๊ก๋ง ซงซองก๋ง ซงบกก๋ง ซงจงก๋ง ก็ลาก๋งจูหึงซวยยกทัพกลับไปเมือง
ก๋งจูหึงซวยคิดขึ้นมาถึงซองเสียงก๋งผู้พี่ซึ่งลำจงเตียบาลฆ่าเสียนั้น กลั้นนํ้าตามิได้นึกน้อยใจนัก จึงปรึกษากับไต้ซกผอยว่าจะคิดประการใด จึงจะไปตีเมืองซองให้แตก จับเอาตัวลำจงเตียบาลกับก๋งจูอี้ฆ่าเสียให้สมที่ความแค้นเราบ้าง ไต้ซกผอยจึงว่า ลำจงเตียบาลมีกำลังมาก ถ้าท่านจะยกทัพไปตีเมืองซองโดยซื่อนั้นเห็นจะเสียการ ทแกล้วทหารที่มีฝีมือและความคิดในเมืองเราน้อยนัก เห็นจะสู้กำลังฝีมือลำจงเตียบาลมิได้ ข้าพเจ้าเห็นอุบายอย่างหนึ่ง ให้ท่านจัดคนเมืองซองสามิภักดิ์สักเจ็ดแปดคนให้ไปร้องประกาศตามหนทางตลอดถึงเมืองซองว่า บัดนี้ลำจงปูหึงตีเมืองเหาได้ จับท่านฆ่าเสียแล้ว อีกวันหนึ่งสองวันลำจงปูหึงจะยกทัพมาถึง ท่านจงให้ทหารเมืองซองถือธงสำหรับทัพเมืองซอง ยกเป็นกระบวนทัพตามคนเจ็ดคนแปดคนไป เห็นว่าชาวเมืองซองกับลำจงเตียบาลจะไม่มีความสงสัย เพราะสำคัญว่าทัพลำจงปูหึงก็จะประมาทไม่ตระเตรียมการรักษาบ้านเมือง กองทัพเรายกเข้าไปในเมืองได้จะชวนกันจับลำจงเตียบาลฆ่าเสีย ถึงลำจงเตียบาลจะมีกำลังก็คนเดียวหาสู้คนมากได้ไม่ ก๋งจูหึงซวยก็เห็นด้วยจึงจัดคนเมืองซองซึ่งเคยใช้สนิทเป็นคนเจ็ดคนแปดคน แล้วให้คนไปบอกแก่ชาวบ้านรายทางในแดนเมืองซองตามคำไต้ซกผอยว่า ครั้นทหารแปดคนไปได้สามวัน ก๋งจูหึงซวยกับไต้ซกผอยก็ยกทัพไปเมืองซอง ฝ่ายลำจงเตียบาลให้ลำจงปูหึงไปเมืองเหาก็คอยฟังข่าวอยู่ พอมีผู้มาบอกว่าลำจงปูหึงตีเมืองเหาแตกจับตัวก๋งจูหึงซวยฆ่าเสียแล้วยกกลับมา ก็ดีใจไม่ระวังตัวด้วยคิดว่าสิ้นเสี้ยนศัตรูแล้ว
ฝ่ายก๋งจูหึงซวยเร่งยกทัพมาถึงเมืองซอง ประตูเมืองเปิดอยู่ก็เข้าใจว่าชาวเมืองไม่สะดุ้งสะเทือนด้วยสำคัญว่าเป็นกองทัพลำจงปูหึงกลับมา ก๋งจูหึงซวยดีใจด้วยสมความคิด จึงกำชับนายกองทหารทั้งปวงว่า ถ้าเรายกทัพเข้าไปในเมืองได้แล้ว อย่าทำอันตรายฆ่าตีหญิงชายชาวเมืองเป็นอันขาดทีเดียว ก๋งจูหึงซวยสั่งกำชับแล้ว ก็ยกเข้าไปไปเมืองซอง ชาวเมืองซองสำคัญว่าทัพลำจงปูหึงกลับมา พอแลเห็นก๋งจูหึงซวยนั่งมาบนเกวียนแจ้งว่าทัพเมืองเหาต่างตกใจกลัววิ่งสับสนจะหนี ก๋งจูหึงซวยและนายทัพนายกองทั้งปวงก็ร้องบอกชาวเมืองว่า ท่านทั้งปวงอย่าตกใจเลย บ้านเรือนของใครๆ ก็อยู่เป็นปกติเถิด เรายกทัพมาครั้งนี้มิใช่จะมาเบียดเบียนฆ่าราษฎรทั้งปวงให้ได้ความเดือดร้อนนั้นหาไม่ เรายกมาทั้งนี้จำเพาะจะจับตัวลำจงเตียบาลที่คิดขบถฆ่าซองเสียงก๋งกับก๋งจูอี้ฆ่าเสียให้ได้ ชาวเมืองทั้งปวงได้ฟังทหารเมืองเหาบอกก็คลายที่ความกลัว ก๋งจูหึงซวยก็ยกทหารล่วงเข้าไปถึงก๋งจูอี้อยู่ ก๋งจูหึงซวยก็ให้ทหารจับก๋งจูอี้ไปฆ่าเสีย แล้วยกทหารไปถึงบ้านลำจงเตียบาล
ฝ่ายลำจงเตียบาลอยู่บนตึก ได้ยินเสียงทหารอื้ออึงมานอกบ้านสำคัญว่าลำจงปูหึงบุตรยกทัพกลับมา จึงเยี่ยมหน้าต่างออกไปดูเห็นก๋งจูหึงซวยกับทหารมาล้อมก็ตกใจ ยืนตะลึงถอนใจใหญ่จึงคิดว่าเสียทีไม่เท่ากลศึกก๋งจูหึงซวย จนทัพจอแจจวนกระทั่งจะถึงตัวเข้า ที่ไหนจะสู้ฝีมือข้าศึกได้ จะหนีไปแต่ตัวผู้เดียวก็เป็นห่วงด้วยมารดาชราอายุถึงแปดสิบเศษแล้ว จะลุกนั่งเดินเหินก็งกงันนัก ถ้าข้าศึกจับตัวได้ก็จะฆ่าเสีย จำจะพามารดาหนีไปเมืองตินด้วยจึงจะได้ แล้วก็รีบแต่งตัวใส่เกราะถือทวนกลับไปอุ้มมารดาออกมาขึ้นนั่งบนเกวียน แล้วขับเกวียนเอาทวนแทงฝ่าพวกทหารก๋งจูหึงซวยออกไปทางประตูเมืองได้ ก็รีบขับเกวียนพามารดาหนีไปตามระยะทางแต่เมืองซองไปเมืองตินไกลกันสองพันเจ็ดร้อยสามสิบเส้น พอเวลาเย็นก็ถึงเมืองติน ก๋งจูหึงซวยให้ทหารติดตามลำจงเตียบาลไปไม่ทันก็กลับมาเมืองจัดแจงขุนนางและชาวเมืองราบคาบแล้ว ให้ไปรับหลานทั้งห้าคนซึ่งอยู่เมืองเซียวกลับมาเมืองซอง ขุนนางทั้งปวงก็ยกก๋งจูหึงซวยขึ้นเป็นเจ้าเมืองซองชื่อซองฮวนก๋ง ซองฮวนก๋งให้ปูนบำเหน็จทหารผู้มีความชอบตามสมควรแล้ว ตั้งไต้ซกผอยเป็นไตหูขุนนางผู้ใหญ่ สำหรับดูผิดและชอบในบ้านเมือง
อยู่มาวันหนึ่งซองฮวนก๋งออกว่าราชการ จึงถามขุนนางทั้งปวงว่า ลำจงเตียบาลกับเบ้งเหกสองคนเป็นศัตรูเรา บัดนี้ไปอยู่แห่งใด มีผู้บอกว่าเบ้งเหกหนีไปอยู่เมืองโอย ลำจงเตียบาลหนีไปอยู่เมืองติน ซองฮวนก๋งแจ้งดังนั้นจึงปรึกษากับขุนนางผู้ใหญ่น้อยว่า เราคิดจะให้มีหนังสือสองฉบับไปถึงเจ้าเมืองตินฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองโอยฉบับหนึ่ง ให้เจ้าเมืองโอยจับตัวเบ้งเหกซึ่งหนีไปอยู่นั้นส่งมาให้เรา แล้วให้เจ้าเมืองตินจับลำจงเตียบาลส่งมาเมืองเรา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นก๋งจูมกอี้ผู้เป็นหลานเสียงก๋ง อายุได้ห้าขวบยืนอยู่ที่นั่นด้วย เมื่อฟังซองฮวนก๋งว่าดังนั้นหัวเราะแล้วจึงว่า ลำจงเตียบาลนี้ข้าพเจ้าเห็นจะหาได้ตัวมาไม่ ซองฮวนก๋งจึงถามมกอี้ว่าทำไมหลานจึงรู้เล่า ก๋งจูมกอี้จึงตอบว่า ทหารมีกำลังมากเหมือนลำจงเตียบาลนี้ไปอยู่เมืองใด เจ้าเมืองนั้นก็รักอยากจะใคร่ได้ไว้เป็นทหารทุกบ้านเมือง ถึงท่านไม่เลี้ยงลำจงเตียบาลแล้ว เจ้าเมืองตินก็ชุบเลี้ยงไว้เป็นมั่นคง ซึ่งท่านจะให้คนไปนั้นข้าพเจ้าเห็นเดินเหนื่อยเปล่าที่ไหนเจ้าเมืองตินจะส่งตัวมา ถ้าแม้นท่านมีของกำนัลไปให้เจ้าเมืองตินด้วยเห็นจะได้ลำจงเตียบาลกลับมา
ซองฮวนก๋งได้ฟังคำก๋งจูมกอี้ว่าดังนั้นก็เห็นด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับสิ่งของจำเริญทางไมตรี ส่งให้ขุนนางเอาไปให้เมืองโอย เมืองโอยรับหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า บัดนี้เบ้งเหกหนีมาอยู่ ณ เมืองท่าน เบ้งเหกคนนี้เป็นคนอกตัญญูคิดทรยศต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อนนัก ท่านจงเห็นแก่ไมตรีด้วยช่วยจับเบ้งเหกส่งมา โอยอุยก๋งเจ้าเมืองโอยแจ้งในหนังสือ จึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เบ้งเหกหนีร้อนมาพึ่งเย็นแล้ว ครั้นจะจับตัวส่งไปนั้นไม่บังควร
ไตหูก๋งสูนญี่ซึ่งเป็นหลานโอยอุยก๋งได้ฟังขุนนางทั้งปวงว่า จึงว่าแก่โอยอุยก๋งว่า ท่านจะคบคนอกตัญญูไว้ในเมืองนี้ ข้าพเจ้าเห็นหามีประโยชน์ไม่ แม้นท่านไม่ส่งเบ้งเหกไปให้เจ้าเมืองซองแล้ว เจ้าเมืองซองก็คงโกรธแค้นคิดพยาบาทจะยกทัพมาทำศึก เมืองซองกับเมืองเราก็จะขาดไมตรีกันเพราะเบ้งเหกผู้เดียว ข้าพเจ้าเห็นหาต้องการไม่ โอยอุยก๋งได้ฟังไตหูก๋งสูนญี่ว่าก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารทั้งปวงให้จับตัวเบ้งเหกผูกมัดให้มั่นคงส่งให้ผู้ถือหนังสือ คุมไปให้เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองได้ตัวเบ้งเหกมาก็ดีใจ จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับแก้วอย่างดีเป็นของวิเศษมีราคาแพงมาก ให้ขุนนางนำไปให้เจ้าเมืองติน ขุนนางผู้ถือหนังสือไปถึงเมืองติน จึงเอาแก้วเข้าไปเป็นของกำนัล แล้วส่งหนังสือให้เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองตินรับหนังสือมาอ่านใจความว่า เจ้าเมืองซองมีไมตรีมาถึงเจ้าเมืองติน ด้วยลำจงเตียบาลที่หนีมาอยู่ในเมืองตินนี้เป็นคนหยาบช้าคิดขบถ ฆ่าซองเสียงก๋งพี่ชายข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าได้ความแค้นนัก ขอเชิญท่านให้คนจับลำจงเตียบาลส่งมาเมืองซอง แม้นนานไปเมื่อหน้า เมืองท่านกับเมืองข้าพเจ้ามีกิจธุระราชการและขัดสนสิ่งใด จะได้ไปมาอาศัยกันโดยทางไมตรี ตินซองก๋งแจ้งความแล้ว เห็นกับจะได้แก้วของกำนัลก็รับว่าจะส่งตัวลำจงเตียบาลให้กับเจ้าเมืองซอง ผู้ถือหนังสือก็ลากลับไปเมือง เจ้าเมืองตินจึงคิดว่าลำจงเตียบาลคนนี้มีกำลังมาก ครั้นเราจะหักหาญให้ไปจับซึ่งหน้าเห็นจะไม่ได้ จึงกระซิบสั่งก๋งจิวเกียดว่า ท่านจงไปพูดจาเกลี้ยกล่อมลำจงเตียบาลให้สนิท แล้วท่านจงจับตัวลำจงเตียบาลโดยอุบายส่งไปเมืองซองให้ได้ ก๋งจิวเกียดรับคำออกไป ณ บ้านลำจงเตียบาลแล้วแกล้งอุบายบอกลำจงเตียบาลว่า เจ้าเมืองตินได้ท่านไว้ในเมืองนี้มีความยินดีเหมือนกับได้หัวเมืองไว้สักสิบเมือง แต่เจ้าเมืองซองใช้ขุนนางมาจะขอเอาตัวท่านสักร้อยครั้งแล้ว เจ้าเมืองตินก็ไม่ส่งไป ด้วยว่าจะเลี้ยงท่านให้เป็นขุนนางนายทหาร เรามาหาท่านทั้งนี้หมายจะฝากตัวท่าน บัดนี้ซองฮวนก๋งเจ้าเมืองซองก็พยาบาทอยู่ให้มีหนังสือมาจะให้ส่งตัวท่านหลายครั้ง ตินซองก๋งขัดไว้ไม่ส่ง เห็นเจ้าเมืองซองจะโกรธยกมาทำแก่เมืองติน ก็หมายจะให้ท่านเป็นแม่ทัพทำศึกกับทหารเมืองซองเป็นมั่นคง
ฝ่ายลำจงเตียบาลได้ฟังดังนั้นเชื่อว่าจะได้เป็นแม่ทัพก็ดีใจนัก จึงว่าตีนซองกงเอ็นดูจะชุบเลี้ยง ข้าพเจ้าก็จะยอมให้ใช้สอยกว่าจะตาย ก๋งจิวเกียดได้ฟังดังนั้น จึงหยิบเอาจอกสุรามาถือไว้มือหนึ่ง มือหนึ่งยึดมือลำจงเตียบาลไว้ยื่นจอกเหล้าให้ลำจงเตียบาลกิน ก๋งจิวเกียดจึงว่าตั้งแต่วันนี้ไปท่านกับเรารักกันเหมือนพี่กับน้องกว่าจะสิ้นชีวิต เวลาพรุ่งนี้เชิญท่านไปกินโต๊ะ ณ บ้านข้าพเจ้าให้สบายสักเวลาหนึ่ง ลำจงเตียบาลก็รับคำ
ก๋งจิวเกียดก็ลามาบ้านสั่งทหารคนสนิทที่มีกำลังมากห้าสิบคนเตรียมหนังแรดและหนังโคไว้จะจับลำจงเตียบาล ครั้นเวลาเช้าลำจงเตียบาลก็ไป ณ ตึกก๋งจิวเกียด ก๋งจิวเกียดเชิญให้นั่งที่สมควร พูดจาปราศรัยเหมือนญาติอันสนิทแล้วยกโต๊ะมาตั้ง ก๋งจิวเกียดจึงเรียกหญิงคนใช้รูปงามที่จัดไว้ให้ยกสุรามานั่งรินใส่จอกคำนับส่งให้ลำจงเตียบาล ลำจงเตียบาลชายตาดูหญิงคนใช้ก็มีใจประหวัดรักรับจอกสุรากินบ่อยๆ ลำจงเตียบาลกำลังเมาสุราพูดแก่ก๋งจิวเกียดว่า ข้าพเจ้าเป็นคนตกยากจากเมืองมาอาศัยอยู่ ท่านมีความกรุณานับถือเชิญมากินโต๊ะขอบคุณท่านนัก ถ้าเจ้าเมืองตินชุบเลี้ยงข้าพเจ้าได้เป็นดีเหมือนท่านว่า ข้าพเจ้านี้มิได้ลืมคุณท่านเลย ก๋งจิวเกียดก็แกล้งพูดว่า ข้าพเจ้ากับท่านก็นับถือกันว่าเป็นญาติอันสนิท ท่านจะต้องการทรัพย์เงินทองและหญิงรูปงามไปปรนนิบัติ ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดจะได้พึ่งกันไปภายหน้า ว่าแล้วพยักหน้าให้หญิงคนใช้รินสุราให้ ลำจงเตียบาลกินเนืองๆ ลำจงเตียบาลเมาสุราเหลือกำลังตั้งตัวไม่ตรง ก็ซบหน้าลงนอนหลับอยู่ที่กินโต๊ะไม่รู้สึกสมประดี กงจิวเกียดเห็นได้ทีก็ให้ทหารเอาหนังแรดมาห่อตัวลำจงเตียบาลเข้าแล้วเอาเชือกหนังโคมัดให้มั่นคง จึงให้ไปจับตัวมารดาลำจงเตียบาลใส่เกวียนกับลำจงเตียบาลแล้วขับเกวียนรีบไปเมืองซอง
ครั้นมาถึงกลางทางลำจงเตียบาลสร่างเมา ได้สมประดีขึ้นมาตึงตัวเต็มทีนัก จะดิ้นรนสักเท่าไรหนังแรดก็ไม่หลุดออกจากตัว ทหารทั้งปวงเร่งขับเกวียนไปใกล้ถึงเมืองซอง ลำจงเตียบาลดิ้นไปจนหนังแรดทะลุออกสองแห่ง พอยื่นมือและเท้าออกมาได้ ทหารที่กำกับไปก็เอากระบองทุบมือและเท้าลำจงเตียบาลจนกระดูกมือเท้าหัก ทหารทั้งปวงก็เอาตัวลำจงเตียบาลเข้าไปส่งให้เจ้าเมืองซอง แล้วคำนับลาพากันกลับมาเมือง
ซองฮวนก๋งจึงสั่งให้เอาตัวเบ้งเหกกับลำจงเตียบาลใส่ครกลงโขลกให้เหลวทำเป็นเต้าเจี้ยว ป่าวร้องให้ขุนนางทั้งปวงมาดู จึงสั่งให้ประกาศว่า ถ้าขุนนางผู้ใดไม่สัตย์ซื่อคิดประทุษร้ายต่อเจ้า จะจับตัวมาเชือดเนื้อโขลกทำเต้าเจี้ยวเสียเหมือนกับลำจงเตียบาลกับเบ้งเหกนี้ ครั้นซองฮวนก๋งให้ฆ่าคนทั้งสองเสียแล้วยังไม่หายแค้น สั่งทหารให้เอาตัวมารดาลำจงเตียบาลไปฆ่าเสีย แต่นั้นมาขุนนางในเมืองซองเกรงกลัวซองฮวนก๋งนัก ซองฮวนก๋งคิดถึงความชอบเซียวซกไต้สิมเมื่อไปช่วยทำศึกเมืองเหา จึงให้หาเซียวซกไต้สิมเข้ามาตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเซียว แล้วคิดถึงฮอต๊กว่าตายด้วยกตัญญูซื่อตรงต่อเจ้า จึงเอาลูกหลานฮอต๊กมาตั้งเป็นขุนนางในเมืองซองสืบแซ่ฮอต๊กต่อไป
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเมื่อครองเมืองเจ๋ครั้งนั้น ไม่มีข้าศึกเสี้ยนหนามแล้วค่อยสบายใจ แต่บรรดาราชการบ้านเมืองทั้งปวงสิทธิ์ขาดอยู่กับกวนต๋งสิ้น อยู่มาวันหนึ่งเจ๋ฮวนก๋งนั่งกินสุราอยู่กับนางฮวยกีภรรยาพูดจาหยอกเอินกันเล่นเป็นที่สบาย ขณะนั้นซูเตียวเป็นคนสนิทของเจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ข้าพเจ้าทำราชการสนองคุณให้ท่านใช้สอยก็นานแล้วยังหามีผิดไม่ แต่นางฮวยกีฮูหยินนั้นข้าพเจ้ายังไม่ได้ให้ใช้สอยสนองคุณเลย บัดนี้คิดอยู่ว่าจะให้นางฮวยกีใช้สอยให้สนิทสนม ครั้นจะเข้ามาให้ใช้ก็เป็นที่ข้างในเกรงผิดและชอบอยู่ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นยิ่งเอ็นดูซูเตียวมากขึ้นกว่าเก่า ซูเตียวจะพูดจาสิ่งใดก็เชื่อถ้อยฟังคำ เจ๋ฮวนก๋งจะนั่งที่ใดก็เรียกซูเตียวมานั่งเคียงข้าง
ขณะนั้นมีผู้หนึ่งชื่อเอดแหย เป็นชาวเมืองหยงหงอ เอดแหยฉลาดในการที่จะตกแต่งสำรับกับข้าว หุงต้มนั้นดีมีรสอร่อยนัก อยู่วันหนึ่งนางฮวยกีภรรยาเจ๋ฮวนก๋งป่วย เอดแหยรู้ว่านางฮวยกีเป็นไข้ จึงเอาของมาห้าสิ่งรวมกันทำเป็นกับข้าวสิ่งเดียวเรียกว่า ‘เหงาบี้’ อร่อยห้าอย่าง แล้วเอาให้ซูเตียวเป็นของกำนัล นางฮวยกีกินเหงาบี้มีรสอร่อย ซาบไปทั่วกายคลายป่วย นางฮวยกีก็สั่งให้ซูเตียวส่งเหงาบี้มาให้กินทุกวัน
ซูเตียวเห็นเอดแหยเป็นคนทำกับข้าวมีฝีมือดังนั้น จึงพาเอาตัวเอดแหยเข้าไปให้แก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า ท่านทำกับข้าวของกินอย่างดีได้หรือ เอดแหยคำนับ แล้วจึงบอกว่า ข้าพเจ้าทำได้บ้าง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า อันเนื้อนกเต่าปลาสารพัดสิ่งของกับข้าวทั้งปวงเราได้กินทุกสิ่งรู้จักรสสิ้นแล้ว แต่เนื้อคนสิ่งเดียวนั้นเรายังหารู้จักรสไม่ เอดแหยได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาออกมา ครั้นเวลากลางวันเอดแหยจะใคร่ได้ความชอบ จึงออกมาจากบ้านฆ่าเอาเนื้อบุตรทำแกงใส่โถไปคำนับให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็กินเนื้อนั้นจนหมดโถ จึงถามเอดแหย เอดแหยคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่าเนื้อคน เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า เนื้อคนนี้ท่านได้มาแต่ไหน เอดแหยจึงบอกว่า เนื้อบุตรหัวปีข้าพเจ้าอายุได้สามขวบแล้ว ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านอยากจะรู้รสเนื้อคน ข้าพเจ้าจึงฆ่าบุตรเสียเชือดเอาเนื้อมาเป็นกับข้าวให้ท่าน เจ๋ฮวนก๋งคิดดังนั้นก็ยิ่งคิดประหลาดใจแล้วจึงว่า ลูกทั้งคนทีเดียวท่านไม่รักดอกหรือจึงฆ่าเสียได้
เอดแหยจึงตอบว่า อันธรรมดาบุตรแล้วก็ย่อมเป็นที่รักของบิดา และข้าพเจ้าฆ่าบุตรเสียครั้งนี้เพราะคิดถึงคุณท่าน ด้วยได้อยู่ในแว่นแคว้นบ้านเมืองท่านเป็นสุขสบาย คำโบราณก็ย่อมว่าไว้ว่าผู้ใดเป็นข้าเจ้าชีวิตแล้ว ให้มีกตัญญูซื่อสัตย์ต่อเจ้าจนตัวตาย ข้าพเจ้าจึงหาอาลัยบุตรซึ่งเป็นที่รักไม่ เพราะหวังว่าจะพึ่งบุญท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงสรรเสริญว่าคนซึ่งจะมีกตัญญูเหมือนอย่างท่านฉะนี้หายากนัก แล้วจึงสั่งเจ้าพนักงานให้เอาสิ่งของเสื้อผ้าเป็นรางวัลเอดแหยตามสมควร เอดแหยก็คำนับลาไปบ้าน
เจ๋ฮวนก๋งจึงเข้าไปในที่อยู่แล้วเล่าความให้นางฮวยกีฟัง นางฮวยกีก็พลอยชมว่า เอดแหยคนนี้มีความรักใคร่ท่านด้วยสุจริต จึงฆ่าบุตรซึ่งเป็นที่รักให้ท่านกิน ผู้ใดจะจงรักภักดีเหมือนเอดแหยนั้นข้าพเจ้าเห็นหายากอยู่แล้ว เจ๋ฮวนก๋งยิ่งมีความกรุณาเอดแหยมากขึ้นไป ตั้งแต่นั้นก็โปรดปรานใช้สอยเอดแหยกับซูเตียวสองคน ให้เข้านอกออกในเป็นคนสนิท ไว้เนื้อเชื่อใจทุกประการ ซูเตียวกับเอดแหยเห็นว่า เจ๋ฮวนก๋งวางใจใช้สอยก็มีใจกำเริบ
ขณะเมื่อกวนต๋งเป็นตงหูได้สามปี ซูเตียวกับเอดแหยจึงคบคิดกันว่ากล่าวยุยงให้เจ๋ฮวนก๋งถอดกวนต๋งเสียจากที่ตงหู เราสองคนจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเจ๋ ซูเตียวและเอดแหยคิดอ่านดังนั้นแล้วพากันเข้าไปบอกกับเจ๋ฮวนก๋งว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่า อันประเพณีผู้เป็นเจ้าบ้านภารเมืองก็ต้องว่าราชการบ้านเมืองตามอย่างธรรมเนียม บัดนี้สารพัดราชการทั้งปวงก็ตกทอดสิทธิ์ขาดอยู่กับตงหูผู้เดียว เมืองเจ๋นี้เหมือนไม่มีเจ้าเมือง มีแต่ตงหูขุนนางผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าเห็นหาบังควรไม่ เจ๋ฮวนก๋งหัวเราะแล้วจึงว่า ตัวเรานี้เหมือนกับคนมือด้วนเท้าด้วน ตงหูนี้เหมือนเป็นมือเป็นเท้าของเรา เราจะต้องการสิ่งใดก็ได้ดังใจนึก ทุกวันนี้เราไว้ธุระราชการกับตงหู แม้นไม่มีตงหูแล้วเราหาเป็นเจ้าเมืองได้ไม่ ท่านทั้งสองนี้หาปัญญามิได้ ไม่รู้จักข้อผิดชอบและสิ่งชั่วดี ซูเตียวกับเอดแหยก็จนใจไม่โต้ตอบต่อไป
ฝ่ายฌ้อบุนอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ เมื่อมีชัยชนะศึกเมืองเตงแล้วยกทัพกลับไปเมือง ตั้งแต่นั้นมาเจ้าเมืองฌ้อก็มีเกียรติยศและสง่าปรากฏไป บรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ ฝ่ายตะวันตกนั้นก็อ่อนน้อมยอมขึ้นกับเมืองฌ้อเป็นอันมาก แต่เมืองชัวนั้นมิได้อ่อนน้อมขึ้นแก่เมืองฌ้อ ด้วยว่าตัวเป็นพรรคพวกกับเจ้าเมืองเจ๋ แล้วก็เป็นมิตรไมตรีได้ให้ความสัตย์สัญญากันไว้กับหัวเมืองข้างตะวันออกว่า ถ้าแม้นมีศัตรูมายํ่ายีแล้ว ให้มีหนังสือไปถึงกันจะได้ยกทัพมาช่วยกันกำจัดข้าศึกเสีย เจ้าเมืองชัวได้สัญญาไว้กับหัวเมืองฝ่ายตะวันออกดังนั้นจึงแข็งเมืองอยู่ไม่ไปขึ้นกับเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อคิดจะไปตีแต่ยังมิได้ยกไป
ฝ่ายซอดีเจ้าเมืองซอ กับเซ็กเฮาเจ้าเมืองเซ็กยังไม่มีฮูหยินภรรยาใหญ่ เจ้าเมืองทั้งสองแจ้งว่าเจ้าเมืองตินมีบุตรหญิงสองคน เจ้าเมืองทั้งสองให้ขุนนางแต่งของเครื่องคำนับไปขอบุตรีเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองตินยกพี่นางอุยสีให้เจ้าเมืองซอ แล้วยกนางอุยสีให้เป็นภรรยาเจ้าเมืองเซ็ก นางอุยสีอยู่ด้วยเจ้าเมืองเซ็กประมาณสามเดือนเศษ คิดถึงมารดาจึงลาเจ้าเมืองเซ็กจะไปคำนับเยี่ยมเยียนบิดามารดา เจ้าเมืองเซ็กก็จัดเกวียนและคนใช้ชายหญิงให้ นางอุยสีก็ไปตามทางผ่านหน้าเมืองซอพอเวลาบ่ายก็หยุดพักร้อน
เจ้าเมืองซอรู้ข่าวว่านางอุยสีน้องภรรยามา จึงให้คนออกไปเชิญนางอุยสีเข้ามาในเมือง นางอุยสีคิดจะใคร่เยี่ยมเยียนพี่สาวจึงเข้ามาถึงเมืองซอก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองซอ ณ ที่ข้างใน เจ้าเมืองซอเห็นจริตกิริยารูปร่างนางอุยสีงามนัก มีความรักจักใคร่ได้เป็นภรรยา จึงพูดจาเกี้ยวพานนางอุยสีต่างๆ นางอุยสีก็โกรธมิทันไต่ถามถึงพี่สาวด้วยกำลังโทโสไม่คำนับลุกออกมา พาคนใช้ขึ้นเกวียนไปถึงเมืองติน คำนับเยี่ยมเยียนบิดามารดาแล้วก็ลากลับมาเมืองเซ็ก จึงเล่าความที่เจ้าเมืองซอพูดจาเกี้ยวพานให้เซ็กเฮาผู้เป็นผัวฟังทุกประการ เซ็กเฮาแจ้งความดังนั้นก็โกรธ คิดพยาบาทจะแก้แค้น จึงแต่งหนังสือลับไปถึงฌ้อบุนอ๋องว่า เจ้าเมืองซอคิดการกำเริบตั้งตัวเป็นใหญ่ ไม่อ่อนน้อมต่อไต้อ๋อง และว่ากล่าวหยาบช้าประมาทหมิ่นไต้อ๋องต่างๆ ข้าพเจ้าแจ้งความก็คิดแค้นนัก ครั้นจะยกไปตีก็เป็นคู่เขยกันจะมีผู้ครหานินทา ด้วยได้เคยไปมาถึงกันอยู่ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ทัพเมืองฌ้อมาล้อมเมืองเซ็ก แล้วข้าพเจ้าจะมีหนังสือไปล่อลวงขอกองทัพเจ้าเมืองซอยกมาช่วย ถ้าเจ้าเมืองซอยกกองทัพมาแล้ว ขอให้ล้อมจับตัวจงได้ ครั้นส่งหนังสือเข้าผนึกส่งให้ขุนนางคนสนิทคุมสิ่งของและเครื่องบรรณาการไปเฝ้าฌ้อบุนอ๋อง ขุนนางคนสนิทก็ไปถึงเมืองฌ้อให้ขุนนาง นำเข้าเฝ้าถวายสิ่งของกับหนังสือของเจ้าเมืองเซ็ก
ฌ้อบุนอ๋องรับหนังสือ ฉีกผนึกออกอ่านดูแจ้งความแล้วจึงสั่งให้เกณฑ์กองทัพยกไปตั้งค่ายหน้าเมืองเซ็กแต่พอให้กิตติศัพท์ลือว่าจะตีเมืองเซ็ก เซ็กเฮาจึงให้ม้าใช้ถือหนังสือไปขอกองทัพเจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองซอแจ้งดังนั้นก็ยกกองทัพมาช่วยเจ้าเมืองเซ็ก ครั้นมาถึงเมืองเซ็กจึงให้หยุดทหารอยู่นอกเมืองตั้งค่ายยังมิทันแล้ว ฌ้อบุนอ๋อง เจ้าเมืองฌ้อก็ขับทหารตีตัดหลังทัพเมืองซอมิให้ทันตั้งตัวได้ ซอดีกับทหารไม่ทันตระเตรียมตัวก็แตกจะหนีเข้าเมืองเซ็ก เจ้าเมืองเซ็กเห็นดังนั้นก็ดีใจให้ทหารปิดประตูเมืองเสีย เจ้าเมืองซอเห็นข้าศึกจวนตัวจะเข้าเมืองมิได้ก็ขับเกวียนพาทหารหนีเข้าป่า
ฌ้อบุนอ๋องก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองซอไปถึงตำบลสิบอย้าจับตัวซอดีเจ้าเมืองซอได้ ทหารเมืองซอต่างแตกหนีกระจัดกระจายไปสิ้น เจ้าเมืองฌ้อก็ยกทัพกลับมาพักอยู่หน้าเมืองเซ็ก เซ็กเฮารู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อจับตัวเจ้าเมืองซอได้สมดังความคิดก็หายที่ความแค้น จึงให้แต่งโต๊ะออกมาคำนับฌ้อบุนอ๋องแล้วก็เลี้ยงนายทัพนายกองทั้งปวง ครั้นรุ่งเช้าฌ้อบุนอ๋องก็สั่งให้เลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ เซ็กเฮาก็ตามไปส่งทัพเมืองฌ้อจนยกออกจากแดนเมืองเซ็ก เจ้าเมืองเซ็กก็กลับมาเมือง
ฌ้อบุนอ๋องยกทัพมาถึงเมือง จึงให้ทหารคุมตัวซอดีไว้ แล้วให้หาฮกขวันซึ่งเป็นทหารเอกมีความชอบ ให้เหน็บกระบี่เข้ามาเฝ้าปรึกษาจะฆ่าซอดีเจ้าเมืองซอ ฮกขวันจึงว่า ไต้อ๋องจะฆ่าซอดีเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อจะตกใจกลัวพากันไปขึ้นกับเมืองอื่น ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าถ้าปล่อยซอดีกลับไปเมืองจะดีกว่า หัวเมืองทั้งปวงก็จะลือชาว่าท่านใจดีมิได้ทำโทษแก่ผู้ประทุษร้าย ก็จะชวนกันมาสวามิภักดิ์ยอมเป็นเมืองขึ้นเป็นอันมาก ฌ้อบุนอ๋องก็หาฟังฮกขวันห้ามปรามไม่ ฮกขวันว่ากล่าวทัดทานถึงสี่ครั้งฌ้อบุนอ๋องก็ไม่ฟังจะฆ่าซอดีเสียจงได้ ฮกขวันเป็นคนโมโหมาก ชักกระบี่ออกยืนขึ้นขู่ฌ้อบุนอ๋องว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าจะว่ากล่าวสิ่งใดท่านก็เชื่อฟังทำตามจนได้เป็นเจ้าแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าให้ปล่อยเจ้าเมืองซอไปดีกว่า ท่านไม่ฟังจะขืนฆ่าซอดีเสียอีกเล่า ถ้าท่านไม่ฟังข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้ากับท่านก็คงจะฆ่ากันวันนี้ ฌ้อบุนอ๋องเห็นฮกขวันโกรธรู้จักน้ำใจอยู่ว่าเป็นคนดื้อดึงก็ไม่โกรธตอบ จึงว่ากล่าวเอาใจดีต่อว่า ท่านจะให้ปล่อยซอดีไปก็ตามเถิด
ฮกขวันได้ฟังดังนั้นก็หายโกรธ รู้โทษตัวว่าทำการเหลือเกินจึงทิ้งกระบี่เสีย ลงกราบคำนับฌ้อบุนอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าทำการทั้งนี้โทษถึงสิ้นชีวิต ท่านจงลงอาญาข้าพเจ้าเสียตามโทษเถิด ฌ้อบุนอ๋องจึงว่า เรารู้นํ้าใจของท่านอยู่ว่ากตัญญูซื่อตรงต่อเรานัก ท่านคิดเห็นสิ่งซึ่งจะเป็นประโยชน์แก่เรา ท่านสู้อุตส่าห์ทำไม่คิดแก่เหนื่อยยากเราจึงได้ตั้งตัวเป็นเจ้า ท่านเห็นการลึกซึ้งกว่าเราจึงห้ามมิให้เราฆ่าซอดี ท่านทำขู่เราทั้งนี้เพราะจะให้เราเกรงจะให้กลับคิดเสียใหม่ เราไม่ถือโทษ ฮกขวันก็ตอบว่า ซึ่งไต้อ๋องกรุณาด้วยเป็นข้าหลวงเดิม ข้าพเจ้าทำผิดท่านยกโทษให้กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ยังหาพ้นโทษไม่ จะมิลงอาญาตามกฎหมาย ขุนนางทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่าง ฮกขวันก็เอากระบี่ตัดเท้าของตัวขาดออกไปทั้งสองข้าง จึงประกาศกับขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดจะทำประทุษร้ายแก่เจ้าของตัวแล้วจะตัดเท้าเสียสองข้างเหมือนเรา
ฌ้อบุนอ๋องเห็นดังนั้นก็นึกเสียใจจึงคิดว่า แต่แรกเราไม่ฟังฮกขวันห้ามปรามจนเกิดเหตุ หาพอที่จะเสียทหารดีคนหนึ่งไม่ จึงสั่งทหารให้เอาเท้านั้นไปฝังไว้ แล้วสั่งให้หมอเอายามารักษาใส่แผลเจ็บ ฮกขวันก็หายเป็นปกติแต่เดินมิได้ ฌ้อบุนอ๋องก็ตั้งฮกขวันให้เป็นไทเป๊กสำหรับได้ว่ากล่าวนายประตูทั้งปวง ฌ้อบุนอ๋องจึงว่าให้ซอดีพ้นโทษ แล้วพาเข้ามาแต่งโต๊ะเลี้ยง มีนางบำเรอขับร้อง ให้นางทันสุนออกมานั่งรินสุราให้ซอดีกินเป็นที่สบาย ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น ฌ้อบุนอ๋องว่ากล่าวเอาใจซอดีต่างๆ แล้วว่า ท่านก็เป็นเจ้าบ้านภารเมืองมานานแล้ว ได้เห็นผู้หญิงรูปงามยิ่งกว่านางทันสุนที่รินสุราให้กินนี้มีอยู่บ้านไหนเมืองไหนบ้างหรือไม่
ซอดีมีความพยาบาทเจ้าเมืองเซ็กว่าแกล้งล่อลวงมาให้ฌ้อบุนอ๋องจับได้ คิดจะแก้แค้นเจ้าเมืองเซ็กจึงบอกฌ้อบุนอ๋องว่า ข้าพเจ้าได้เห็นหญิงรูปงามชื่อนางอุยสีภรรยาเจ้าเมืองเซ็ก หญิงในแผ่นดินนี้ไม่มีใครงามเหมือนนางอุยสีภรรยาเจ้าเมืองเซ็กเลยเป็นอันขาด นางอุยสีนั้นงามเปรียบนางในเมืองสวรรค์ นางทันสุนคนนี้จะเปรียบนางอุยสีนั้นไกลกันนัก ซอดีสรรเสริญรูปโฉมนางอุยสีไม่สูงไม่ตํ่า ดวงหน้าเป็นนวลน่ารัก แก้มนางเหมือนข้าวฮวย คำไทยว่างามเปรียบลูกมะปรางสุก งามจริตกิริยาสารพัดจะดีพร้อม อิสตรีในใต้ฟ้าไม่มีเสมองามนางอุยสีเลย
ฌ้อบุนอ๋องได้ฟังก็มีความรักใคร่นางอุยสีนักจึงว่า แม้นเราได้นางอุยสีซึ่งงามเหมือนท่านว่านั้นมาเป็นภรรยาสักสิบวันจะตายก็ไม่เสียดายชีวิตเลย ซอดีจึงตอบว่า ซึ่งไต้อ๋องจะใคร่ได้นางอุยสีนั้นเห็นไม่ยากนัก ด้วยเจ้าเมืองเซ็กก็อยู่ในอำนาจไต้อ๋อง จงตรึกตรองอุบายสิ่งใดที่จะได้นางอุยสีโดยง่าย ไม่ต้องทำการรบพุ่ง ให้คิดอ่านทำตามอุบายนั้นเถิด
ฌ้อบุนอ๋องก็เห็นชอบจึงว่า ท่านช่วยแนะนำนางรูปงามให้เราครั้งนี้ขอบคุณท่านยิ่งนัก จงไปครองเมืองให้เป็นสุขเถิด ถึงปีจึงมาหาเรา ซอดีดีใจนัก ครั้นกินโต๊ะแล้วก็คำนับลาฌ้อบุนอ๋องกลับไปเมืองซอง ฌ้อบุนอ๋องตั้งแต่คิดอ่านจะชิงนางอุยสีภรรยาเจ้าเมืองเซ็กมิเป็นอันที่จะกินจะนอน คิดได้อุบายประการหนึ่ง จึงจัดแจงทแกล้วทหารยกทัพออกจากเมืองฌ้อไปถึงหน้าเมืองเซ็ก แล้วหยุดทัพอยู่นอกเมือง ให้ขุนนางเข้าไปบอกเจ้าเมืองเซ็ก เจ้าเมืองเซ็กแจ้งความดังนั้น คิดว่าฌ้อบุนอ๋องรักใคร่ก็ดีใจ จึงออกไปคำนับเชิญฌ้อบุนอ๋องเข้าไปในเมือง ให้จัดแจงที่ประทับแรมสำหรับฌ้อบุนอ๋องและนายทหารทั้งปวงจะได้พำนักอาศัยตามสบาย แล้วก็สั่งให้แต่งโต๊ะออกมาตั้งเชิญฌ้อบุนอ๋องเสพสุรา เซ็กเฮาจึงรินสุราคำนับให้ฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องให้พรแล้วก็รับถ้วยสุรามาไว้แล้วแกล้งพูดจากับเซ็กเฮาว่า เรายกทัพมาจะไปตีเมืองอื่นพอทางจำเพาะ ผ่านหน้าเมืองท่าน คิดถึงไมตรีซึ่งมีมาต่อกัน เราจึงอุตส่าห์มาเยี่ยมท่านถึงเมือง ฮูหยินภรรยาใหญ่ของท่านไปไหนจึงไม่ให้ออกมารินสุรา ท่านทำทั้งนี้เหมือนไม่นับถือเรา
เซ็กเฮาได้ฟังดังนั้น ความกลัวอำนาจฌ้อบุนอ๋องจะขัดเคืองจึงให้หญิงคนใช้ไปบอกนางอุยสี นางอุยสีแจ้งดังนั้นก็แต่งตัวนุ่งห่มเสื้ออย่างดีผัดหน้าเกล้ามวยแซมดอกไม้ทอง หญิงคนใช้ช่วยประคองออกมา นางอุยสีก็คุกเข่าคำนับฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องก็รับคำนับแล้วก็พูดจาปราศรัยตามประเวณี เซ็กเฮาก็ส่งจอกให้นางอุยสีรินสุราคำนับส่งให้ฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องชายตาดูรูปงามนางอุยสีทั้งจริตกิริยาเสงี่ยมงาม ฌ้อบุนอ๋องก็ยิ่งมีความรักเสียวซาบไปทั้งกาย นางอุยสีรินสุราส่งให้ฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องรับจอกสุรามากินแล้วก็ให้พรต่างๆ หวังว่าจะมิให้เซ็กเฮากริ่งใจ ฌ้อบุนอ๋องเสพสุราอยู่กับเซ็กเฮาจนเวลาเย็นก็ลาเซ็กเฮามากองทัพ คิดจะพาลเอาผิดเซ็กเฮา
ครั้นเวลาคํ่าลงจึงให้หาอุยเจียงกับเตาตันมาสั่งเป็นความลับ เตาตันกับอุยเจียงก็รับคำออกมาจัดแจงเตรียมทหารไว้ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าฌ้อบุนอ๋องจึงให้คนไปเชิญเซ็กเฮามากินโต๊ะ เซ็กเฮาไม่มีความสงสัยก็มากินโต๊ะ ณ ที่อยู่ฌ้อบุนอ๋อง เซ็กเฮากับฌ้อบุนอ๋องนั่งกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ฌ้อบุนอ๋องทำกิริยาเหมือนเมากลอกศีรษะแล้วพูดกับเซ็กเฮาว่า ทแกล้วทหารเรานี้ได้ทำความชอบไว้กับท่านแต่ครั้งก่อนท่านยังหาปูนบำเหน็จไม่ บัดนี้ทหารทั้งปวงก็มาถึงเมืองท่านแล้วเหตุใดท่านไม่จัดแจงสิ่งของมาปูนบำเหน็จรางวัลให้ทแกล้วทหารเราบ้างเล่า เซ็กเฮาจึงตอบว่า เมืองข้าพเจ้าก็เป็นหัวเมืองน้อย สิ่งของทั้งปวงก็ขัดสนอยู่ ขอทุเลาให้จัดแจงสิ่งของได้มากก่อน จึงจะเอาไปปูนบำเหน็จทหารไต้อ๋องต่อครั้งหลังตามสมควร ฌ้อบุนอ๋องได้ทีก็ทำถลึงตาโกรธ เอามือตบลงที่โต๊ะตวาดเอาเซ็กเฮาว่าตัวเป็นคนอกตัญญู แต่สิ่งของจะให้ทหารเราเท่านี้ก็ยังผัดต่อไปอีก เราก็เป็นเจ้าเมืองใหญ่บังอาจขัดคำสั่งให้เราได้อัปยศ ฌ้อบุนอ๋องก็เรียกทหารทั้งปวงให้จับเอาตัวเซ็กเฮาไปมัดไว้ อุยเจียงเตาตันก็เข้าไปจับเอาตัวเซ็กเฮาออกมาให้ทหารคุมไว้ ฌ้อบุนอ๋องก็เข้าไปหานางอุยสี
ฝ่ายนางอุยสีรู้ข่าวว่าฌ้อบุนอ๋องจับเซ็กเฮาก็ตกใจ กลัวฌ้อบุนอ๋องจะจับตัว มิรู้จะไปซ่อนเร้นอยู่แห่งใด พอหญิงคนใช้วิ่งเข้าไปบอกว่าฌ้อบุนอ๋องเข้ามาถึงประตูที่ข้างในแล้ว นางอุยสีตกใจตัวสั่นรีบเดินลงจากตึกไปสวนดอกไม้ ฌ้อบุนอ๋องมาถึงนางอุยสีก็วิ่งหนีจะโจนลงบ่อนํ้า ฌ้อบุนอ๋องก็ฉวยคว้าทันทีได้ตัวนางอุยสีสมความคิดแล้ว พูดจาปลอบโลมเอาใจนางอุยสีต่างๆ แล้วก็พามากองทัพ ฌ้อบุนอ๋องได้นางอุยสีเป็นภรรยาสมความคิดแล้ว ก็ถอดเซ็กเฮาเสียจากที่เจ้าเมืองเซ็ก ให้พาเอาลูกหลานพี่น้องไปตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลนีซุย ฌ้อบุนอ๋องก็พานางอุยสีขึ้นเกวียนยกทัพกลับมาเมืองฌ้อ
ฝ่ายเซ็กเฮาเมื่อต้องกำจัดจากสมบัติไปอยู่ที่ตำบลนีซุย ทุกข์ตรอมถึงนางอุยสีและเสียใจด้วยพลัดพรากจากสมบัติไม่เป็นกินเป็นนอน จนซูบผอมเหี่ยวแห้งลงทุกวัน เพราะไข้ใจบังเกิดโรครักษาไม่หายเซ็กเฮาก็ตาย
๑๘
ฝ่ายพระเจ้าจิวอิวอ๋องแรกได้เสวยราชสมบัติแผ่นดินยังหาราบคาบเป็นปกติไม่ หัวเมืองทั้งปวงก็รบพุ่งฆ่าฟันกันเนืองๆ บางแห่งก็ตั้งตัวเป็นเจ้าแข็งเมืองอยู่ไม่มาอ่อนน้อมตามประเวณี พระเจ้าจิวลิวอ๋องให้ทรงพระวิตกไม่สบายพระทัย ครั้นขึ้นปีใหม่เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋จึงจัดสิ่งของและเครื่องบรรณาการไปถวายบังคม พระเจ้าจิวอิวอ๋องดีพระทัยนัก จึงตรัสปราศรัยตามประเวณีแขกเมืองมาเฝ้า เจ๋ฮวนก๋งก็กราบถวายบังคมลากลับไปเมือง แล้วปรึกษากับกวนต๋งตงหูว่า เราได้ท่านไว้สั่งสอนอาณาประชาราษฎร์และทำนุบำรุงการบ้านเมืองครั้งนี้ บ้านเมืองเราก็อยู่เย็นเป็นสุข เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ทั้งทแกล้วทหารก็พรักพร้อม เราคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงมาให้เป็นพรรคพวกกันเสียเราจะได้เป็นหัวเมืองเอกท่านจะเห็นประการใด
กวนต๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดดังนี้ข้าพเจ้าเห็นไม่สะดวก ด้วยหัวเมืองทั้งปวงตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ ท่านจะเกลี้ยกล่อมเป็นพรรคพวกได้ก็แต่หัวเมืองฝ่ายเหนือ อันเมืองฌ้ออยู่ทิศใต้และเมืองจิ๋นอยู่ทิศตะวันตกนั้น ข้าพเจ้าเห็นเขาจะไม่สมัครเป็นพรรคพวกกับท่าน เพราะหัวเมืองเหล่านั้นไม่ตั้งอยู่ในสัตย์ในธรรม ทำการหยาบช้ามิเกรงกลัวอาญาพระเจ้าจิวลิวอ๋อง พระเจ้าจิวลิวอ๋องก็จะเสื่อมพระเกียรติยศลง หัวเมืองเล่าก็เกิดกาลีด้วยลำจงเตียบาลคิดขบถฆ่าซองเสียงก๋งเจ้าเมืองเสีย ตั้งก๋งจูอี้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองตามอำเภอใจ ภายหลังก๋งจูหึงซวยก็คิดแก้แค้นฆ่าลำจงเตียบาลกับก๋งจูอี้เสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองอีก พระเจ้าจิวลิวอ๋องก็ยังหาได้ประทานตราไปตั้งแต่งก๋งจูหึงซวยให้เป็นเจ้าเมืองขึ้นไม่ ขอท่านจงใช้ให้ขุนนางไปเฝ้าพระเจ้าจิวลิวอ๋อง ให้กราบทูลขอตราสำหรับที่เจ้าเมืองมา ท่านจะได้ตั้งก๋งจูหึงซวยให้เป็นเจ้าเมืองซอง แล้วให้กราบทูลขอหนังสือซึ่งจะให้หัวเมืองทั้งปวงมาสาบานเป็นพรรคพวกกับท่านด้วย ถ้าแลได้ตรากับหนังสือรับสั่งมาแล้ว ท่านจงให้เอาหนังสือรับสั่งไปแจ้งกับหัวเมืองทั้งสี่ทิศมาประชุมพร้อมกัน ณ แดนเมืองเจ๋ ถ้าหัวเมืองทั้งปวงมาประชุมพร้อมกันแล้ว ท่านจงให้สัตย์สาบานเป็นพรรคพวกพี่น้องกับหัวเมืองทั้งปวงเสียก่อน ภายหลังท่านจึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงให้เอาสิ่งของและเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเมืองตังจิว ให้มีกตัญญูยำเกรงต่อพระเจ้าแผ่นดิน และหัวเมืองใดๆ ร่วงโรยลง ท่านจงชักชวนหัวเมืองทั้งปวงไปช่วยทำนุบำรุงให้บริบูรณ์ขึ้น หัวเมืองใดมีจิตกำเริบเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินแล้ว ท่านจงชักพาหัวเมืองทั้งปวงไปปราบปรามเสีย ราษฎรทั้งปวงจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข บรรดาหัวเมืองทั้งสี่ทิศก็จะว่าท่านมีใจโอบอ้อมอารีซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน จะชักชวนกันมาขึ้นกับเมืองเจ๋เป็นอันมาก เมืองเจ๋ก็จะมีสง่า ท่านจะได้เป็นเมืองเอกขึ้น
เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วยจึงให้ขุนนางผู้หนึ่งไปเฝ้าพระเจ้าเมืองตังจิวแล้วให้กราบทูลความซึ่งได้ปรึกษากับกวนต๋งไว้ ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งไปถึงเมืองตังจิว จึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวลิวอ๋องแล้วกราบทูลว่า บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งเห็นว่าแผ่นดินของพระองค์เกิดจลาจลต่างๆ จึงให้ข้าพเจ้ามาทูลขอหนังสือรับสั่งและตราสำหรับซึ่งเป็นที่เจ้าเมือง ด้วยเจ๋ฮวนก๋งจะขอรับพระราชทานตั้งก๋งจูหึงซวยให้เป็นเจ้าเมืองซองและจะให้หาหัวเมืองไปสาบานเป็นพรรคพวกเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจะได้ชักชวนหัวเมืองทั้งปวงช่วยกันทำนุบำรุงพระองค์ให้รุ่งเรืองด้วยพระเกียรติยศให้ยิ่งขึ้นไป แล้วจะได้ช่วยกันปราบปรามเสี้ยนศัตรูในแผ่นดินให้ราบคาบเป็นปกติ ราษฎรทั้งปวงจึงจะได้เป็นสุขสืบไป
พระเจ้าจิวลิวอ๋องแจ้งความมีพระทัยยินดีนัก จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้แต่งตราสำหรับที่เจ้าเมืองกับหนังสือรับสั่งฉบับหนึ่งเข้าผนึกส่งให้ขุนนางเมืองเจ๋ ขุนนางเมืองเจ๋ได้ตราและหนังสือรับสั่งแล้วก็ถวายบังคมลารีบมาถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือและตรานั้นให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งคำนับหนังสือรับสั่งแล้วฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า พระเจ้าเมืองตังจิวโปรดให้เจ๋ฮวนก๋งเป็นผู้ถือรับสั่งเอาตราซึ่งสำหรับเมือง ตั้งก๋งจูหึงซวยขึ้นเป็นเจ้าเมืองซอง แล้วให้เชิญตรารับสั่งไปบอกหัวเมืองทั้งปวงให้มาประชุมพร้อมกัน ณ แดนเมืองเจ๋ แล้วให้ทำสัตย์สาบานเป็นพรรคพวกกับเจ๋ฮวนก๋ง ให้พร้อมใจกันช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข เจ๋ฮวนก๋งได้แจ้งความดังนั้นก็ดีใจ จึงให้คนเชิญตรารับสั่งไปแจ้งความกับเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองจอ เจ้าเมืองจู แล้วนัดว่าถ้าถึงเดือนยี่แล้วให้หัวเมืองมาประชุมพร้อมกันที่ตำบลปักเหงตามรับสั่ง
เจ๋ฮวนก๋งจึงให้หากวนต๋งเข้ามาปรึกษาว่า ซึ่งหัวเมืองทั้งแปดเมืองมาประชุมกัน ณ ตำบลปักเหงครั้งนี้ก็เป็นการใหญ่ เราจะต้องเกณฑ์ทหารม้าทหารเกวียนออกไปสักเท่าไรดี กวนต๋งจึงว่า ท่านเป็นคนถือรับสั่งอยู่แล้ว ไม่ต้องเกณฑ์ทหารออกไปมาก เราคิดอ่านจะปลูกโรงสำหรับสาบาน ปลูกที่ประทับเจ้าเมืองทั้งปวงไว้สักแปดแห่ง เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งให้คนไปปลูกโรงสำหรับหัวเมืองทั้งปวงจะได้สาบานที่ตำบลปักเหง ให้ทำพื้นเป็นสามชั้นสูงตึ้งหนึ่ง คิดเป็นไทยสูงสี่วาสองศอกคืบหกนิ้ว แล้วให้ผูกเพดานผ้าขาวแขวนระย้าแก้วระย้าทองต่างๆ พื้นกลางนั้นให้ลาดปูด้วยพรมเจียม จัดตั้งที่พระเจ้าเมืองตังจิวไว้ชั้นบน แล้วแต่งที่นั่งสำหรับเจ้าเมืองทั้งปวงเป็นลำดับลงมา ให้ตั้งกลองใหญ่แขวนระฆัง แล้วให้ปลูกโรงสำหรับเจ้าเมืองทั้งปวงจะได้ประทับอยู่แรมคืนไว้แปดแห่ง
ผ่ายก๋งจูหึงซวยเจ้าเมืองซองแจ้งในหนังสือรับสั่งแล้ว ครั้นถึงเดือนยี่ก็ยกทัพมาถึงที่ตำบลปักเหงก่อนหัวเมืองทั้งปวง เจ๋ฮวนก๋งรู้ข่าวแล้วก็แต่งตัวออกไปรับเจ้าเมืองซอง ต่างคำนับกัน เจ๋ฮวนก๋งจึงเอาตราสำหรับที่เจ้าเมืองให้ก๋งจูหึงซวย ก๋งจูหึงซวยคำนับรับตราตั้งแล้วว่า ซึ่งท่านกราบทูลขอตรามาตั้งข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองซองให้มีเกียรติยศขึ้นครั้งนี้ขอบคุณท่านนัก เจ้าเมืองทั้งสองพูดจาปราศรัยกันแล้วเจ๋ฮวนก๋งก็เชิญเจ้าเมืองซองให้ไปสำนักอยู่ ณ ที่ประทับ
ครั้นเวลารุ่งเช้าตินซองก๋งเจ้าเมืองติน จีเค็กเจ้าเมืองจู ซกกี๋เจ้าเมืองซอ ต่างก็ยกทแกล้วทหารมาถึงตำบลปักเหง เจ๋ฮวนก๋งจึงออกไปรับเจ้าเมืองทั้งสาม ต่างคำนับกันแล้วก็เชิญเจ้าเมืองทั้งสามให้สำนักอยู่ ณ ที่ประทับ คอยหัวเมืองทั้งสี่กว่าจะมาพร้อมกัน ครั้นสิ้นเดือนยี่แล้วหัวเมืองทั้งสี่ก็หามาไม่ เจ๋ฮวนก๋งจึงปรึกษากวนต๋งว่า หัวเมืองทั้งปวงก็ยังไม่มาพร้อมกัน เราคิดว่าจะเชิญเจ้าเมืองทั้งสี่ที่มาถึงแล้วให้กลับไปก่อน จึงจะค่อยนัดหัวเมืองทั้งปวงมาประชุมพร้อมกันใหม่พร้อมทีเดียวท่านจะเห็นประการใด
กวนต๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นเป็นคำสองอยู่ หัวเมืองซึ่งมาอยู่แล้วก็จะติเตียนนินทาว่าท่านนัดให้มาแล้วกลับไม่สาบานเล่า ท่านจงทำสัตย์กับหัวเมืองทั้งสี่ก่อนเถิด เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นด้วยจึงให้คนไปเชิญหัวเมืองทั้งสี่มา ณ โรงสาบาน เจ้าเมืองทั้งสี่มาถึงโรงแล้วต่างถวายบังคมที่พระเจ้าเมืองตังจิว เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า บัดนี้พระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งให้ข้าพเจ้าชักชวนท่านทั้งปวงมาทำสัตย์กันกับข้าพเจ้าจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข และการซึ่งจะทำสัตย์สาบานครั้งนี้เป็นการใหญ่ จำจะปรึกษากวนต๋งผู้มีสติปัญญาให้เป็นหัวเมืองเอกขึ้นเมืองหนึ่งจึงจะได้ เจ้าเมืองทั้งสี่จึงว่าข้าพเจ้าทั้งปวงนี้มีสติปัญญาน้อยจะยอมตั้งท่านให้เป็นหัวเมืองเอกขึ้น จะได้ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินพระมหากษัตริย์ให้เป็นสุขสบาย
เจ๋ฮวนก๋งจึงทำบิดพลิ้วอยู่ ยังหายอมเป็นเมืองเอกไม่ แล้วจึงว่ากับเจ้าเมืองทั้งสี่ว่า เจ้าเมืองซองนี้เป็นเชื้อสายพระมหากษัตริย์อยู่ เราจำจะตั้งเจ้าเมืองซองให้เป็นหัวเมืองเอกจึงจะสมควร เจ้าเมืองซองจึงว่า ข้าพเจ้าพึ่งได้ครองเมืองใหม่สติปัญญานั้นน้อยนัก จะเป็นหัวเมืองเอกนั้นไม่ได้ เจ้าเมืองทั้งปวงก็นิ่งอยู่ ขณะนั้นเจ้าเมืองตินจึงว่ากับเจ๋ฮวนก๋งว่า ท่านเป็นผู้ถือหนังสือรับสั่ง หนังสือรับสั่งให้ท่านเป็นหัวเมืองเอก ถ้าแม้นไม่ยอมเป็นเอก นอกจากท่านข้าพเจ้าหาเห็นผู้ใดจะเป็นได้ไม่ เจ๋ฮวนก๋งจึงทำอิดเอื้อนอยู่ เจ้าเมืองทั้งปวงจึงลุกขึ้นจูงมือเจ๋ฮวนก๋งขึ้นไปชั้นบนให้นั่งที่ตำแหน่งเมืองเอก แล้วให้เจ้าเมืองซองนั่งที่รองลงมาเป็นเมืองโท เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองจู ก็นั่งเป็นลำดับกันลงมา จึงให้ตีกลองและตีระฆังขึ้น ทั้งห้าหัวเมืองต่างคำนับทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องกัน
กวนต๋งก็ขึ้นไปชั้นบนคำนับแล้วว่ากับเจ๋ฮวนก๋งว่า เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจอ ทั้งสี่เมืองนั้น ขัดรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงหามาประชุมให้พร้อมกันไม่ ท่านจงชักชวนหัวเมืองทั้งปวงไปปราบปรามหัวเมืองทั้งสี่เสียจึงจะชอบ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่ากับเจ้าเมืองทั้งสี่ว่า เมืองข้าพเจ้านี้ทแกล้วทหารก็ไม่พรักพร้อม ขอเชิญท่านทั้งสี่เมืองยกทัพไปช่วยปราบปรามหัวเมืองทั้งสี่ด้วย เจ้าเมืองตินเจ้าเมืองซอเจ้าเมืองจูก็รับคำเจ๋ฮวนก๋ง แต่เจ้าเมืองซองนั้นนิ่งอยู่ไม่ว่าประการใด ครั้นเวลาคํ่าเจ้าเมืองทั้งปวงกลับไปที่อาศัย ซองฮวนก๋งจึงแจ้งความกับไต้ซกผอยผู้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ว่า วันนี้เรากับเจ้าเมืองทั้งสามตั้งเจ๋ฮวนก๋งให้เป็นหัวเมืองเอกขึ้น บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งชักชวนเรากับหัวเมืองทั้งสามจะให้ยกทัพไปช่วยปราบปรามหัวเมืองซึ่งขัดรับสั่ง เราก็ไม่รับคำเจ๋ฮวนก๋ง แต่เจ้าเมืองทั้งสามนั้นเขารับคำเจ๋ฮวนก๋งหมด
ไต้ซกผอยจึงว่า ซึ่งเรายกมาทั้งนี้เพราะจะรับตราตั้งเป็นที่เจ้าเมือง ใช่จะมาเป็นพรรคพวกกับเจ้าเมืองเจ๋หามิได้ เราคิดอ่านยกหนีไปเมืองซองเถิด ซองฮวนก๋งจึงสั่งทหารทั้งปวงให้เตรียมตัวไว้พร้อมกัน ครั้นเวลาตีสิบเอ็ดเจ้าเมืองซองก็ยกทหารหนีไปจากแดนเมืองเจ๋ เจ๋ฮวนก๋งแจ้งความว่าเจ้าเมืองซองยกหนีไปเมืองก็โกรธ จะให้ตังชุนฉิวยกทหารไปตามตี กวนต๋งจึงห้ามว่า ถ้าท่านให้ตังชุนฉิวยกทัพติดตามไปตีเจ้าเมืองซองแล้วท่านจะเสียสัตย์ ถ้าแม้นจะยกไปตีเมืองซองให้ได้ ท่านจงใช้คนไปทูลขอกองทัพพระเจ้าเมืองหลวงยกไปด้วย หัวเมืองทั้งปวงจะได้เห็นว่าท่านยกทัพเพราะมีรับสั่งใช้ ประการหนึ่งความสัตย์ซึ่งท่านได้สาบานไว้ก็ไม่เสีย อันการซึ่งจะไปตีเมืองซองนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าทางพานจะไกล เรายกไปปราบปรามหัวเมืองทั้งสี่เสียก่อน จึงจะไปตีเมืองซองต่อครั้งหลัง เจ๋ฮวนก๋งเห็นด้วยจึงสั่งให้เตรียมทหารทั้งปวงพร้อมแล้วก็ยกทัพออกจากเมืองเจ๋ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองจู ต่างก็ยกทัพสมทบไปด้วย เดินกระบวนทัพไปตามระยะทางเป็นหลายวันถึงที่ตำบลจีซุยแดนเมืองฬ่อแล้วให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ เจ๋ฮวนก๋งจึงให้กวนต๋งแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งม้าใช้เอาไปให้เจ้าเมืองฬ่อ
ฝ่ายฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อแจ้งความว่าเจ๋ฮวนก๋งกับเจ้าเมืองทั้งปวงยกทัพสมทบกันมาอยู่ ณ ตำบลจีซุยก็ตกใจ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดอาสาเราออกไปรบกับทหารเมืองเจ๋ได้ ขณะนั้นอองจีเคงหูจึงรับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะขอยกทหารออกไปรบกับทหารเมืองเจ๋ดูสักครั้งหนึ่ง ซีเป๊กจึงห้ามอองจีเคงหูว่า ซึ่งท่านจะยกทัพออกไปรบกับเมืองเจ๋นั้นเราเห็นไม่ได้ ฬ่อจงก๋งจึงถามซีเป๊กว่า ท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะสู้รบกับทหารเมืองเจ๋ได้เล่า ซีเป๊กก็ตอบว่า เจ้าเมืองเจ๋นี้เลี้ยงคนดีไว้คนหนึ่งชื่อว่ากวนต๋ง กวนต๋งคนนี้มีสติปัญญามากนัก คนในพิภพหามีผู้ใดเสมอไม่ กวนต๋งนั้นเป็นผู้สำหรับทำนุบำรุงบ้านเมืองเจ๋ให้อยู่เย็นเป็นสุขแล้วจัดแจงสารพัดการบ้านเมือง และสั่งสอนทแกล้วทหารทั้งปวงให้รู้จักอย่างธรรมเนียมในการกระบวนศึก อนึ่งเจ้าเมืองเจ๋เป็นผู้ถือหนังสือรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงให้ชุมนุมหัวเมืองทั้งปวงที่ตำบลปักเหง ให้ทำสัตย์สาบานเป็นพรรคพวกกับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ได้เป็นเมืองเอกขึ้นแล้วซ้ำชักชวนหัวเมืองทั้งปวงไปช่วยกันปราบปรามหัวเมืองซึ่งขัดรับสั่ง เจ๋ฮวนก๋งก็มีเกียรติยศเป็นอันมาก ซึ่งท่านไม่ไปทำสัตย์กับเจ้าเมืองเจ๋นั้นก็เป็นขัดรับสั่ง เหมือนหากตัญญูต่อเจ้าชีวิตไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าให้มีหนังสือออกไปลุกะโทษยอมสาบานเป็นพรรคพวกเจ๋ฮวนก๋ง ก็เห็นเจ๋ฮวนก๋งจะไม่ทำอันตรายแก่เมืองเรา คงจะยกทัพกลับไปเป็นมั่นคง
ฬ่อจงก๋งได้ฟังซีเป๊กว่าดังนั้นก็เห็นด้วย แต่ยังไม่ทันที่จะให้ออกไป พอม้าใช้เมืองเจ๋เอาหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้ฬ่อจงก๋ง ฬ่อจงก๋งรับหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านได้ใจความว่า พระเจ้าเมืองตังจิวมีรับสั่งให้เรานัดหัวเมืองทั้งปวงไปประชุมกันทำสัตย์ให้เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดิน ซึ่งท่านขัดรับสั่งดังนั้น ท่านหาเกรงอาญาพระเจ้าเมืองหลวงไม่หรือถ้าแม้นท่านไม่มารับผิดโดยดี เราจะขับทหารทั้งปวงเข้าเหยียบเมืองฬ่อ จะจับตัวฆ่าเสียตามรับสั่ง ฬ่อจงก๋งแจ้งในหนังสือดังนั้นก็เห็นว่าโทษตัวผิดจริง จึงสั่งซีเป๊กให้แต่งหนังสือตอบออกไปฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า เมื่อพระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งให้ท่านนัดประชุมหัวเมืองทั้งปวง ณ ตำบลปักเหงนั้น ข้าพเจ้าขัดรับสั่งมิได้ไปทำสัตย์โทษข้าพเจ้าก็ผิดแล้ว ข้าพเจ้ามีความวิตกนักด้วยยังหาได้ลุกะโทษตัวไม่ ขอเชิญท่านจงยกทัพกลับไปที่ตำบลอือตอ แดนเมืองท่านเถิด ข้าพเจ้าจะยอมยกไปทำสัตย์ตามรับสั่ง ครั้นซีเป๊กแต่งหนังสือแล้วก็สั่งให้ขุนนางออกไปคำนับให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งแจ้งในหนังสือแล้วก็ยินดีนัก จึงสั่งให้เลิกทัพกลับมา ณ ตำบลอือตอ
ฝ่ายเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองจู ต่างก็ยกทัพกลับไปเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งพวกทหารให้ปลูกโรงสำหรับสาบานมีพื้นถึงสามชั้น แล้วให้ห้อยย้อยเครื่องทองต่างๆ ให้ทำบันไดเจ็ดชั้นบนโรงนั้น ให้ตั้งกลองไว้ตามธรรมเนียมแล้ว ให้ตั้งโต๊ะไว้วางกระถางไว้ชั้นบนและสี่มุมโรงนั้น ให้ทหารถือธงเขียวธงแดงธงดำธงขาวไว้ทั้งสี่มุม จึงให้เอาธงเหลืองมาจารึกอักษรลงไว้ว่าเป็นเอกแล้วเอาไปปักไว้หน้าโรงริมบันได ให้ตังกวยแหยเป็นพนักงานรับแขก ครั้นจัดแจงโรงพร้อมแล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งตังกวยแหยว่า ถ้าเจ้าเมืองฬ่อมาถึงแล้วให้ขึ้นบนโรงแต่นายคนหนึ่งบ่าวคนหนึ่ง นอกกว่านั้นให้อยู่แต่นอกโรง
ฝ่ายฬ่อจงก๋งจึงสั่งจออวยไตหูให้จัดแจงทแกล้วทหารพร้อมแล้ว ก็ยกทัพตามเจ๋ฮวนก๋งมาถึงตำบลอือตอ จึงให้หยุดพักทหารทั้งปวงไว้ ฬ่อจงก๋งก็แต่งตัวตามยศอย่างเจ้าเมืองแล้วจะเข้าในโรงที่จะทำสัตย์ จออวยจึงแต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่จะเข้าไปกับฬ่อจงก๋ง ฬ่อจงก๋งก็พาจออวยเข้าไป ณ โรง ตังกวยแหยจึงเชิญฬ่อจงก๋งให้ขึ้นบันได แล้วห้ามจออวยว่า วันนี้นายท่านจะสาบานเป็นไมตรีด้วยกันกับนายเราแล้วเหตุใด ท่านจึงถือกระบี่เข้ามาด้วย จงวางกระบี่เสียก่อนจึงขึ้นไปบนโรง จออวยได้ฟังตังกวยแหยห้ามดังนั้นเดือดหน้าแดงขึ้นมาจึงร้องตวาดว่า ทำไมกับเราถึงถือกระบี่มาผู้เดียวหาทำอันตรายใครได้ไม่ กระบี่นี้เราถือมาสำหรับจะได้ป้องกันภัยเจ้านายเราต่างหาก ตังกวยแหยได้ยินดังนั้นก็นิ่งอยู่ จออวยจึงตามฬ่อจงก๋งขึ้นไปบนโรง เจ๋ฮวนก๋งก็เชิญฬ่อจงก๋งให้นั่งที่สมควรแล้วต่างคนก็คำนับกัน จึงให้ตีกลองขึ้นสามที กองซุนสิบผองจึงหยิบเอาถ้วยหยกซึ่งใส่โลหิตกับสุราปนกันนั้นเข้าไปคุกเข่าคำนับเชิญเจ้าเมืองทั้งสองให้จุดธูปเทียนสาบานกัน
ฝ่ายจออวยก็ตรงเข้าไปจับเอามือเสือเจ๋ฮวนก๋งเงื้อกระบี่ขึ้นเป็นทีจะฟันเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ตกใจจึงถามจออวยว่า ทำไมท่านจึงคิดทำอย่างนี้ จออวยจึงตอบว่า เมืองเจ๋กับเมืองฬ่อนี้เดิมเป็นข้าศึกรบพุ่งฆ่าฟันกันมาหลายครั้งแล้ว บัดนี้ท่านเป็นผู้ถือหนังสือรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวง ได้ประชุมหัวเมืองทั้งปวงให้สาบานเป็นพรรคพวกกันกับท่านแล้ว ท่านได้ชักชวนหัวเมืองทั้งปวงไว้ว่า เมืองใดร่วงโรยลงจะช่วยทำนุบำรุงขึ้น เมืองใดกำเริบเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินจะช่วยกันปราบปราม บัดนี้ เมืองฬ่อก็ร่วงโรยลง เหตุไฉนท่านจึงไม่ช่วยทำนุบำรุงเมืองฬ่อบ้างเล่า
เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่าจะต้องประสงค์สิ่งใด จออวยก็บอกว่า แต่ครั้งก่อนนั้นท่านยกทหารไปตีเมืองนำภีกับนาที่ตำบลบุนเอียงของเจ้าเราไว้ได้ ราษฎรชาวเมืองก็ขัดสนที่จะทำไร่ไถนาเลี้ยงชีวิต ถ้าแม้นท่านคืนเมืองนำภีกับนาที่ตำบลบุนเอียงคืนให้เรา เราจึงจะให้เจ้าเราจุดธูปเทียนสาบานกับท่าน เจ๋ฮวนก๋งก็รับคำจออวยว่า เราจะคืนเมืองนำภีกับนาที่ตำบลบุนเอียงให้เจ้าท่าน และจึงเรียกไจเจียงซึ่งเป็นผู้สำหรับทำบัญชีเมืองขึ้นและไร่นาเข้ามาสั่งว่า ท่านจงเอาบัญชีเมืองนำภีกับนาที่ตำบลบุนเอียงนั้นกลับคืนให้เจ้าเมืองฬ่อเสียเถิด ไจเจียงก็รับคำเจ๋ฮวนก๋ง จออวยได้ฟังดังนั้นก็วางกระบี่เสีย จึงคุกเข่าคำนับขอโทษเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ยกโทษให้ จออวยจึงรับเอาถ้วยหยกซึ่งใส่สุราปนโลหิตนั้นมาจากมือกองซุนสิบผองแล้วส่งให้เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองฬ่อก็กินสุราปนโลหิต แล้วจึงจุดธูปสาบานเป็นพี่น้องกัน ครั้นเสร็จการสาบานแล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งให้แต่งโต๊ะออกมาเลี้ยงเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อกับเจ๋ฮวนก๋งนั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบาย ครั้นเลี้ยงโต๊ะกันแล้วเจ้าเมืองฬ่อก็ลาเจ๋ฮวนก๋งยกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจอ แจ้งความว่าเจ้าเมืองฬ่อยอมไปสาบานเป็นพรรคพวกกับเจ้าเมืองเจ๋ ณ ตำบลอือตอ เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจอจึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเจ๋จะขอทำสัตย์ด้วย เจ๋ฮวนก๋งแจ้งหนังสือแล้วก็ดีใจ จึงสั่งกับผู้ถือหนังสือทั้งสองหัวเมืองว่า เราจะยกทัพไปตีเมืองซองเสียก่อนแล้วจึงจะกำหนดวันคืนสาบานด้วยเจ้าเมืองจอทีหลัง ฝ่ายคนใช้ต่างก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งกลับไปเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งขุนนางผู้หนึ่งว่า ท่านจงไปเฝ้าพระเจ้าเมืองตังจิวแล้วจงกราบทูลว่า เมืองซองขัดรับสั่งหาซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าเมืองหลวงไม่ ให้กราบทูลขอกองทัพหลวงยกไปช่วยปราบปรามเจ้าเมืองซองเสีย ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งแล้วก็รีบไปถึงเมืองตังจิวแล้ว เข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวลิวอ๋องกราบทูลความตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งมาทุกประการ
พระเจ้าจิวลิวอ๋องแจ้งความดังนั้นทรงพระโกรธเจ้าเมืองซองนัก จึงสั่งตันนีไตหูเป็นแม่ทัพยกไปสมทบกับกองทัพเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จะได้ยกทัพไปปราบปรามเจ้าเมืองซองให้ราบคาบ ตันนีไตหูรับสั่งแล้วก็กราบถวายบังคมลาออกมาจัดแจงทหารยกทัพออกจากเมืองหลวง เดินเป็นกระบวนทัพตามระยะทางไปเมืองเจ๋ เมืองเจ๋แจ้งว่าพระเจ้าเมืองหลวงให้ตันนีไตหูยกทัพมาช่วยตีเมืองซองก็มีความยินดีนัก จึงตระเตรียมทแกล้วทหารพร้อม คอยหาฤกษ์ที่จะยกทัพไป พอม้าใช้ที่เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองจอ เข้าคำนับแจ้งว่า เจ้าเมืองจอยกทัพมาจะอาสาเป็นทัพหน้าไปช่วยตีเมืองซอง เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งกวนต๋งตงหูว่า ท่านจงยกทหารออกไปสมทบเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองจอ แล้วจงพากันยกทัพเป็นทัพหน้าล่วงไปก่อนเราเถิด กวนต๋งก็คำนับลาออกมาจัดทหารเกวียนและทหารม้าพร้อมแล้วจะเอานางเจงลีแซผู้เป็นภรรยาน้อยนั้นไปด้วย นางเจงลีแซคนนี้เป็นคนรักใคร่ของกวนต๋งนัก แล้วก็มีสติปัญญารู้หนังสือลึกซึ้ง แม้กวนต๋งจะยกทัพไปทำศึกทิศใดๆ ก็ต้องเอานางเจงลีแซนั้นไปด้วย ได้ช่วยคิดอ่านทำการศึกทั้งปวง กวนต๋งจึงพานางเจงลีแซขึ้นเกวียนแล้วก็ยกทัพออกจากเมืองเจ๋ ไปสมทบกับทัพเจ้าเมืองตินเจ้าเมืองจอ แล้วพากันยกเป็นทัพหลวงไปตามระยะทาง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งครั้นได้ฤกษ์ดีก็ยกทัพออกจากเมืองเจ๋ ตันนีไตหูก็ยกสมทบไปด้วย กวนต๋งเมื่อยกไปถึงเขาลีสาน เห็นคนเลี้ยงวัวผู้หนึ่งใส่กางเกงขาสั้นเสื้อเก่าหมวกขาด เลี้ยงวัวอยู่ริมเชิงเขาเอามือเคาะเขาวัวร้องเพลง กวนต๋งยืนอยู่บนเกวียน ดูรูปร่างคนเลี้ยงวัวนั้นจะเป็นคนมีสติปัญญาจึงใช้คนให้เอาข้าวกับสุราไปให้คนเลี้ยงวัวกิน
ฝ่ายคนเลี้ยงวัวจึงว่ากับผู้เอาข้าวกับสุราไปให้นั้นว่า ข้าพเจ้าจะใคร่ได้พบพูดกับท่านตงหูผู้เป็นแม่ทัพสักสองสามคำ คนใช้จึงว่า เกวียนท่านตงหูนั้นไปไกลแล้ว
คนเลี้ยงวัวจึงว่า ข้าพเจ้าจะสั่งท่านไปด้วยให้บอกกับท่านตงหูว่า เฮาเฮาฮูเปะจุย จะได้หรือมิได้ คนใช้ก็รับคำคนเลี้ยงวัวกลับมาแจ้งความกับกวนต๋งตงหูว่า คนเลี้ยงวัวนั้นสั่งข้าพเจ้ามาให้บอกกับท่านว่า เฮาเฮาฮูเปะจุย กวนต๋งได้ฟังดังนั้นคิดยังไม่ออก หารู้ว่าเขาว่าอย่างไรไม่จึงถามนางเจงลีแซ นางเจงลีแซก็บอกว่าข้าพเจ้าได้ฟังคำโคลงโบราณว่า เฮาเฮาฮูเปะจุย ชกซกจือหือกุนไล เตียนอัวอัวเจียงอันกือ แปลว่านํ้าแห่งใดใสบริสุทธิ์อยู่แล้ว ปลาหารู้ที่จะไปหาอาหารกินไม่ได้เพราะกลัวว่าคนจะเห็นตัวจะจับ เอาไปฆ่าเสียต้องสู้ลำบากหลบตัวอยู่ แม้นมีคนเอาอาหารมาให้กินแล้วปลานั้นก็ได้อยู่สุขสบาย
นางเจงลีแซจึงว่าต่อไปว่า คนเลี้ยงวัวผู้นี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีสติปัญญามาก จะออกตัวทำราชการอยู่ แต่ว่าหาผู้ใดจะเป็นที่พึ่งแก่ตัวไม่จึงแกล้งกล่าวโคลงมาให้ท่านฟัง เพราะจะให้ท่านแจ้งว่าตนมีสติปัญญา กวนต๋งได้ฟังดังนั้นก็หยุดเกวียนไว้ จึงให้คนไปหาตัวคนเลี้ยงวัวเข้ามาถึงหน้าเกวียน คนเลี้ยงวัวก็ยืนยกมือขึ้นคำนับกวนต๋ง กวนต๋งจึงถามว่า ท่านนี้อยู่บ้านไหนเมืองไหน คนเลี้ยงวัวจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อเลงเซ็กอยู่แดนเมืองโอย กวนต๋งจะใคร่ทดลองดูสติปัญญาเลงเซ็กจึงแกล้งถามกลศึกกลความต่างๆ เลงเซ็กก็บอกได้ทุกประการ กวนต๋งจึงว่า คนมีสติปัญญาอย่างท่านฉะนี้ หาควรที่จะตกระกำลำบากไม่ เรามาพบท่านวันนี้เป็นวาสนาของท่านซึ่งจะพ้นความลำบาก แล้วเป็นบุญของเจ้านายเราจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงบ้านเมือง เจ๋ฮวนก๋งนายเรานั้นอีกสองวันจะยกมาถึง ครั้นเราจะอยู่ท่าก็จะช้าการไป เราจะเขียนหนังสือให้ท่านไว้เป็นสำคัญ แม้นเจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาถึงที่นี้แล้วท่านจงเอาหนังสือซึ่งเราเขียนนั้นให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ดีใจคงจะเอาตัวท่านชุบเลี้ยงไว้เป็นขุนนาง เลงเซ็กได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงรับเอาหนังสือมาใส่กลีบเสื้อไว้แล้วคำนับลากวนต๋งกลับมาเลี้ยงวัวอยู่ กวนต๋งก็ยกทัพล่วงระยะทางไป
ครั้นครบสามวัน เจ๋ฮวนก๋งก็ยกทัพมาถึงริมเขาลิสาน เลงเซ็กเห็นเจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาก็จูงวัวออกมายืนอยู่ริมทางแล้วร้องเพลง ในคำเพลงนั้นว่า แผ่นดินทุกวันนี้มีแต่เกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันเป็นอันมาก เปรียบเหมือนคลื่นในพระมหาสมุทร ตัวเรานี้มีอุปมาเหมือนปลาลีหือตัวน้อยอาศัยอยู่ในซอกศิลา ครั้นคลื่นใหญ่ซัดมาสิปลาทั้งปวงก็แตกกระจัดกระจาย ปลาลีหือสิ้นที่อาศัยจะพลอยตายเสียเปล่า สงสารแต่ตัวเราเป็นคนบุญน้อยเกิดมาไม่ทันพระเจ้าเงี้ยวอ๋อง พระเจ้าซุนเต้ ถ้าเราเกิดมาทันแผ่นดินพระมหากษัตริย์ทั้งสองพระองค์นั้นแล้ว จึงจะมีความสุขสบายเป็นอันมาก ทุกวันนี้แสนลำบากยากจน มีแต่กางเกงขาสั้นเสื้อเก่าหมวกขาดเท่านี้ แล้วยังต้องทรมานตัวอยู่แต่เช้าจนเย็นจึงจะได้กินข้าว ต่อเวลากลางคืนจึงจะได้ไล่วัวเข้าบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งมืดเหมือนเวลากลางคืน เมื่อไรหนอจะได้พบสว่างบ้าง
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังคนเลี้ยงวัวร้องเพลงดังนั้นก็ประหลาดใจ จึงให้คนไปเอาตัวคนเลี้ยงวัวเข้ามาตรงหน้าเกวียนแล้วก็ถามว่า ท่านชื่อไรอยู่บ้านตำบลไหน เลงเซ็กคำนับแล้วจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อเลงเซ็กอยู่บ้านป่าแดนเมืองโอย เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า บัดนี้พระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งโปรดให้เรามาชักนำหัวเมืองทั้งปวงไปช่วยกันปราบปรามหัวเมืองเสี้ยนศัตรูแผ่นดินเสียให้ราบคาบ ราษฎรทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุข เหมือนต้นไม้เมื่อเทศกาลฤดูฝน ก็จะแตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านและออกลูกงามบริบูรณ์ ท่านเป็นแต่คนเลี้ยงโคร้องเพลงสรรเสริญกษัตริย์ทั้งสองพระองค์นั้นว่า บำรุงแผ่นดินเป็นสุขนั้น ราษฎรหัวเมืองทั้งปวงเป็นสุขประการใดบ้าง
เลงเซ็กจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้ฟังท่านแต่ก่อนเล่าสืบกันมาว่า เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าเงี้ยวอ๋องและพระเจ้าซุนเต้นั้นหัวเมืองทั้งสี่ทิศต่างก็มีกตัญญูยำเกรงต่อพระมหากษัตริย์ มิได้คิดประทุษร้ายรบพุ่งฆ่าฟันกัน เมืองหลวงและหัวเมืองทั้งปวงก็เป็นที่สนุกสบาย ครั้นถึงกำหนดห้าวันฝนตกครั้งหนึ่ง ถึงสิบวันลมพัดครั้งหนึ่ง อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงซื่อสัตย์ต่อกันทั่วทั้งแผ่นดิน ซึ่งท่านจะยกไปปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงให้ราบคาบสิ้นเสี้ยนหนามนั้น ข้าพเจ้าเห็นยังไม่ปกติเพราะหัวเมืองทั้งปวงมานะจะตั้งตัวเป็นใหญ่ ต่างยกทัพไปทำศึกรบพุ่งกันเนืองๆ ไปดังนี้ อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงจะมีความสุขสบายมาแต่ไหน
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารทั้งปวงให้จับเอาตัวเลงเซ็กมัดไปฆ่าเสีย ทหารทั้งปวงก็เข้าจับเอาตัวเลงเซ็ก เลงเซ็กก็มิได้ย่อท้อต่อความตาย แล้วแหงนดูฟ้าจึงถอนใจใหญ่ว่า เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าเกียดอ๋อง เลงหวังผู้มีสติปัญญาก็ต้องตาย ครั้นแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องเล่า ฆ่าปีกันซึ่งกตัญญูต่อแผ่นดินเสีย ครั้นมาแผ่นดินนี้ผู้สัตย์ซื่อสุจริตก็จะพลอยตายตามท่านทั้งสองไป
กองซุนสิบผองได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปบอกเจ๋ฮวนก๋งว่า เลงเซ็กนั้นข้าพเจ้าดูกิริยาหากลัวความตายไม่ ท่วงทีพูดจาหลักแหลมประหลาดอยู่เห็นจะเป็นคนมีสติปัญญา ท่านอย่าเพิ่งฆ่าเสียเลยเลี้ยงเลงเซ็กไว้ก่อน เลงเซ็กจะได้ช่วยทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินพระมหากษัตริย์สืบไป เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงให้กองซุนสิบผองไปแก้เชือกที่มัดเลงเซ็กออกมาตรงหน้าเกวียนแล้วว่ากับเลงเซ็กว่า เราทำทั้งนี้เพราะจะทดลองดูว่าท่านจะมีสติปัญญาหรือหาไม่ บัดนี้เรารู้ว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญาจริง ซึ่งให้ทำเหลือเกินนั้นเราขออภัยเถิด เลงเซ็กก็ดีใจจึงหยิบเอาหนังสือในกลีบเสื้อส่งให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรับเอาหนังสือแล้วคลี่ออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้ากวนต๋งยกทัพมาถึงเชิงเขาลิสาน พบคนเลี้ยงวัวผู้หนึ่งชื่อเลงเซ็กอยู่ ณ แดนเมืองโอย เลงเซ็กคนนี้มีสติปัญญามากจะเข้ายอมทำราชการอยู่ด้วยท่าน ข้าพเจ้าจึงเขียนหนังสือให้เลงเซ็กไว้เป็นสำคัญ ขอท่านจงเอาตัวเลงเซ็กไว้ช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองเถิด ถ้าท่านไม่เอาตัวเลงเซ็กไว้ หัวเมืองใดได้ตัวไปเมืองนั้นก็จะเป็นสุขสบายบริบูรณ์ขึ้น แม้นานไปเบื้องหน้าเราจะปราบปรามเสี้ยนหนามแผ่นดินเห็นจะฝืดเคืองขัดขวางอยู่
เจ๋ฮวนก๋งแจ้งหนังสือแล้วก็ยินดีจึงว่า แต่แรกทำไมท่านไม่เอาหนังสือกวนต๋งให้กับเรา เลงเซ็กจึงตอบว่า ประเพณีเจ้าบ้านภารเมืองผู้มีสติปัญญาตั้งอยู่ในยุติธรรมนั้น แสวงหาบ่าวไพร่ไว้ทำราชการต่างหูต่างตา ก็รู้จักผู้มีสติปัญญารอบคอบรู้การอันลึกซึ้งและหาผู้มีความสัตย์ซื่อกตัญญูไว้ใช้ จึงจะได้ช่วยกันบำรุงบ้านเมืองให้บริบูรณ์ ประการหนึ่งผู้ใดมีสติปัญญาจะหาผู้ซึ่งเป็นที่พึ่ง ก็ให้เลือกหาเจ้านายที่ตั้งอยู่ในยศในธรรมจึงจะเป็นสุข บัดนี้ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าท่านมีสติปัญญาตั้งอยู่ในสัจธรรมก็ตั้งใจคอยจะพบเห็นเอาเป็นที่พึ่ง ท่านไม่กรุณาจะฆ่าเสียข้าพเจ้าก็ยอมตาย ที่จะเอาหนังสือกวนต๋งเขียนไว้ออกให้นั้นหามิได้แล้ว เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนักจึงเชิญให้เลงเซ็กขึ้นขี่เกวียนเล่มหนึ่งยกทัพล่วงทางมาจนเวลาเย็นสั่งให้ตั้งค่ายพักแรม ทหารจึงหาตัวเลงเซ็กเข้ามาตั้งเป็นไตหูขุนนางผู้ใหญ่ ใส่เสื้อหมวกสำหรับยศพร้อมทุกสิ่ง เลงเซ็กก็ผลัดเสื้อหมวกเก่าออกเสีย ใส่เสื้อกางเกงหมวกใหม่เข้าไปนั่งคุกเข่าคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามกลศึกกลความต่างๆ เลงเซ็กก็ชี้แจงแก้ไขถูกทุกข้อ
ฝ่ายกวนต๋งกับเจ้าเมืองจอยกทัพมาถึงแดนเมืองซองสั่งให้จัดแจงตั้งค่ายมั่นลงไว้คอยท่าเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาถึงแดนเมืองซองจึงให้ตั้งค่ายฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ ครั้นกองทัพทั้งปวงยกมาถึงพร้อมแล้ว เจ๋ฮวนก๋งจึงว่ากับนายทัพนายกองและทหารทั้งปวงว่า พรุ่งนี้เราชวนกันตีเมืองซองให้จงได้ เลงเซ็กไตหูจึงว่า ซึ่งจะตีเมืองซองครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะตั้งรบกันตายเสียเปล่า ข้าพเจ้าจะขออาสาไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองซองให้ยินยอมสาบานเป็นพรรคพวกกับท่านให้จงได้ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ เลงเซ็กไตหูจึงคำนับลาพาบ่าวไพร่ประมาณเก้าคนสิบคนขึ้นเกวียนเล่มหนึ่งรีบไปถึงประตูเมืองซอง จึงเขียนหนังสือบอกข้อราชการส่งให้นายประตูเข้าไปให้เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองแจ้งความในหนังสือแล้วก็ถามไตซกผอยว่า เลงเซ็กคนนี้เดิมอยู่บ้านไหนตำบลไหนเรามิได้ยินผู้ออกชื่อออกเสียงเลย ไตซกผอยจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งความว่าเลงเซ็กคนนี้เป็นคนเลี้ยงวัวอยู่ ณ แดนเมืองโอย เจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาครั้งนี้เห็นว่าเลงเซ็กมีสติปัญญาหลักแหลมจึงเอาตัวเลงเซ็กมาตั้งเป็นขุนนาง เลงเซ็กจะเข้ามาเจรจาความเมืองกับท่านครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าแยบคายจะพูดว่ากล่าวด้วยกลอุบายล่อลวงเป็นมั่นคง
ซองฮวนก๋งจึงปรึกษาไตซกผอยว่า เราจะออกไปรับเลงเซ็กมาดีหรือ หรือท่านจะเห็นประการใด ไตซกผอยจึงตอบว่า อย่าออกไปรับเลงเซ็กเลย สั่งให้แต่คนใช้ออกไปบอกแก่เลงเซ็กเข้ามาเถิด ถ้าเลงเซ็กเข้ามาถึงแล้วท่านอย่าเชิญให้นั่ง อย่าคำนับทำนิ่งอยู่ ดูท่วงทีกิริยาเลงเซ็กจะพูดจาประการใด แม้นเลงเซ็กเจรจาคำล่วงเกินข้าพเจ้าจะจับดุมเสื้อซึ่งข้าพเจ้าใส่เป็นสำคัญ ท่านจงเรียกทหารทั้งปวงให้จับตัวเลงเซ็กไปจำไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ๋ฮวนก๋งจะสิ้นคนมีสติปัญญาที่จะคิดอ่านการศึกสืบไป ซองฮวนก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงให้คนใช้ไปบอกเลงเซ็กเข้ามา
ฝ่ายเลงเซ็กก็แต่งตัวตามบรรดาศักดิ์ขุนนางแล้ว จึงเข้าไปยืนยกมือขึ้นคำนับซองฮวนก๋ง ซองฮวนก๋งก็นิ่งอยู่หาพูดจาปราศรัยไม่ เลงเซ็กจึงถอนใจใหญ่แล้วว่า เจ้าเมืองซองหาโอบอ้อมอารีแก่ผู้ใดไม่ เราเห็นเหี้ยมเกรียมร้ายกาจนัก ซองฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงว่า เราเป็นเชื้อวงศ์กษัตริย์ สูงกว่าหัวเมืองทั้งปวง ทำไมจึงว่าเราร้ายกาจดังนี้ เลงเซ็กจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นแขกเมืองมาธุระราชการแผ่นดิน ท่านไม่ต้อนรับปราศรัยด้วย ท่านเป็นถึงเชื้อสายพระมหากษัตริย์แล้ว ทำไมไม่ทำตามขนบธรรมเนียมให้เหมือนจีวก๋งผู้เป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเบ๊งอ๋องเล่า
ซองฮวนก๋งจึงถามว่า จีวก๋งซึ่งเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเบ๊งอ๋องนั้นเราได้ยินว่ามีสติปัญญาหลักแหลมอยู่ จีวก๋งได้กระทำการดีไว้ในแผ่นดินพระเจ้าเบ๊งอ๋องอย่างไรบ้าง เลงเซ็กจึงตอบว่า จีวก๋งนั้นมีสติปัญญากตัญญูนัก ได้จัดแจงการทำนุบำรุงบ้านเมืองให้สบายบริบูรณ์ อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงก็อยู่เย็นเป็นสุข แล้วจีวก๋งนั้นชักนำหัวเมืองเมืองทั้งปวงให้เอาสิ่งของเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเบ๊งอ๋อง แล้วว่ากล่าวปราบปรามหัวเมืองให้ยำเกรงพระเจ้าเมืองหลวงทั้งสี่ทิศ ข้อหนึ่งจีวก๋งมีใจยำเกรงกับผู้มีสติปัญญาเป็นอันมาก ถึงมาตรว่าจีวก๋งจะนอนอยู่ในห้องและจะแต่งตัวอยู่ในตึก แม้นคนเข้ามาบอกว่ามีคนเข้ามาหาด้วยราชการสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็ต้องลุกจากที่นอน ถ้าแต่งตัวอยู่ก็ต้องวางหวีลงไว้ออกไปพูดจาปราศรัยกับผู้ซึ่งมาหานั้น แต่บรรดาผู้มีสติปัญญาเป็นข้าราชการในแผ่นดินครั้งนั้นสรรเสริญว่าจีวก๋งมีใจโอบอ้อมอารี รู้จักเลี้ยงคนผู้มีสติปัญญาและซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินโดยแท้ ต่างก็มาสวามิภักดิ์ขึ้นกับจีวก๋งเป็นอันมาก จีวก๋งได้ทำความชอบไว้ในแผ่นดินพระเจ้าเบ๊งอ๋องนั้นมากนัก และท่านก็เป็นเชื้อสายกษัตริย์ทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมไปดังนี้ เหมือนจะแกล้งให้แผ่นดินเกิดวิบัติต่างๆ ถึงจะมีผู้มีสติปัญญาอยู่ด้วยก็เห็นหาว่ากล่าวสั่งสอนเตือนสติท่านได้ไม่
ซองฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เราเพิ่งได้ครองเมืองใหม่สติปัญญายังอ่อนอยู่หารู้จักขนบธรรมเนียมราชการทั้งปวงรอบคอบไม่ ซึ่งเรามิได้รับคำนับและเชิญให้นั่งนั้นเราขออภัยท่านซินแสเถิด
ฝ่ายไต้ซกผอยเห็นท่วงทีซองฮวนก๋งพูดจาจะผ่อนตามคำเลงเซ็กดังนั้น จึงเอามือจับดุมเสื้อให้ซองฮวนก๋งเห็นถึงสองครั้งสามครั้ง ซองฮวนก๋งก็นิ่งอยู่หาเรียกทหารจับตัวเลงเซ็กไม่ ไต้ซกผอยก็โกรธลุกออกไปจากที่ ซองฮวนก๋งจึงถามเลงเซ็กว่า ซินแสมาครั้งนี้จะสั่งสอนว่ากล่าวเราประการใด เลงเซ็กก็ตอบว่า ทุกวันนี้เกียรติยศพระเจ้าเมืองตังจิวเสื่อมคลายไป หัวเมืองทั้งปวงจึงกำเริบรบพุ่งฆ่าฟันกันเป็นอันมาก แผ่นดินก็เกิดวิปริตต่างๆ เจ๋ฮวนก๋งผู้มีกตัญญูซื่อสัตย์ต่อเจ้าชีวิตเห็นแผ่นดินจะบังเกิดจลาจลขึ้นจึงใช้ให้คนไปทูลขอหนังสือรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าเมืองหลวงโปรดประทานหนังสือให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงชวนหัวเมืองทั้งปวงจะให้ปราบปรามเสี้ยนหนามแผ่นดินให้ราบคาบเป็นปกติ แล้วจะได้ช่วยกันบำรุงพระเจ้าเมืองหลวงให้มีพระเกียรติยศขึ้น เมื่อครั้งก่อนนั้นท่านก็ได้ไปสาบานกับเจ๋ฮวนก๋งแล้วกลับสัตย์เสีย หาซื่อตรงต่อเจ๋ฮวนก๋งไม่ พระเจ้าเมืองหลวงแจ้งความซึ่งท่านกลับคำเสียทรงพระโกรธ จึงมีรับสั่งให้ตันนียกทัพหลวงมาสมทบกับเมืองเจ๋ เจ๋ฮวนก๋งเป็นแม่ทัพใหญ่ ยกมาปราบปรามท่านผู้ขัดรับสั่ง เจ๋ฮวนก๋งกับทัพหัวเมืองยกบรรจบมาด้วยกันครั้งนี้ ทแกล้วทหารแต่ล้วนมีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะยกทัพออกไปสู้รบกับทหารเมืองเจ๋และทหารเมืองหลวงนั้นท่านก็จะเสียสัตย์ ข้อหนึ่งคนทั้งปวงก็จะติเตียนนินทาหาว่าท่านขัดรับสั่งแล้วยังซ้ำสู้ศึกเจ้าชีวิตด้วย ดูประหนึ่งว่าท่านหายำเกรงต่อพระมหากษัตริย์ไม่ ขอท่านจงให้คนถือหนังสือออกไปยอมสาบานเป็นพรรคพวกพี่น้องกับเจ๋ฮวนก๋งเถิด เจ๋ฮวนก๋งกับท่านจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงพระเจ้าเมืองหลวงให้รุ่งเรืองขึ้น ประการหนึ่งท่านจะมีสง่าปรากฏไปทั่วทั้งสี่ทิศ เมืองซองก็จะมีผาสุกสบาย
ซองฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่า แต่แรกเราหาคิดเหมือนคำอาจารย์ไม่จนเจียนจะเสียสัตย์แล้ว ท่านอาจารย์มาให้สติจึงได้คิดเห็นข้อผิดและชอบทั้งปวง บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งก็เป็นผู้ถือรับสั่งพระเจ้าเมืองหลวงได้ยกทัพมาประชิดเมืองเราเข้าไว้ถึงเพียงนี้ เราจะให้มีหนังสือออกไปลุกะโทษทำสัตย์ด้วย เกรงเจ๋ฮวนก๋งจะไม่ยอมทำสัตย์ด้วยท่านจะคิดประการใด
เลงเซ็กจึงตอบว่า เจ๋ฮวนก๋งนั้นโอบอ้อมอารีรักหัวเมืองทั้งปวงเป็นอันมาก หาผูกพยาบาทแต่ผู้ใดไม่ ครั้งเมื่อเขงหูเจ้าเมืองฬ่อขัดรับสั่งเหมือนฉะนี้ เจ๋ฮวนก๋งก็ยกทัพไปตีเมืองฬ่อ เขงหูยอมสาบานกับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็หาคิดประทุษร้ายเขงหูไม่ แล้วคืนเมืองนำภีและที่นาตำบลบุนเอียงของเขงหูที่เจ๋ฮวนก๋งไปตีเอาไว้ได้นั้นให้เขงหู ซึ่งท่านจะยอมไปสาบานด้วยเจ๋ฮวนก๋งครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่ทำอันตรายแก่ท่าน ด้วยท่านเป็นเชื้อสายพระมหากษัตริย์ มีบรรดาศักดิ์ประเสริฐกว่าหัวเมืองทั้งปวง ซองฮวนก๋งก็ดีใจจึงว่า ถ้าดังนั้นท่านจงออกไปแจ้งความกับเจ๋ฮวนก๋งก่อน เลงเซ็กจึงลาซองฮวนก๋งกลับออกไปถึงค่าย จึงเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งได้ว่ากล่าวกับเจ้าเมืองซองให้เจ๋ฮวนก๋งฟังทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งก็มีความยินดีแล้วสั่งให้ยกโต๊ะออกมาเลี้ยงเลงเซ็กเป็นรางวัล
ฝ่ายเจ้าเมืองซองจึงแต่งหนังสือซึ่งจะยอมสาบานฉบับหนึ่งแล้วจัดเอาแก้วดวงหนึ่งกับทองสิบแท่ง สั่งให้ขุนนางเอาออกไปให้เจ๋ฮวนก๋ง ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาออกจากเมืองซองนำหนังสือไปคำนับให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรับเอาสิ่งของ คลี่หนังสือออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงบอกกับขุนนางผู้คุมสิ่งของมานั้นว่า พระเจ้าเมืองหลวงทรงพระโกรธเจ้าเมืองซองว่าขัดรับสั่งกลับความสัตย์ซึ่งได้สาบานไว้กับเราเสียจึงมีรับสั่งใช้ให้เรามาปราบปราม บัดนี้เจ้าเมืองซองรู้สึกตัวว่าโทษผิดเอาสิ่งของกับหนังสือลุกะโทษ จะยอมสาบานด้วยเราใหม่ เราก็ไม่ทำอันตรายกับเมืองซอง เจ๋ฮวนก๋งก็มอบทองของคำนับเจ้าเมืองซองนั้น ให้ตันนีไตหูคุมขึ้นไปถวายพระเจ้าเมืองหลวง แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งขุนนางเมืองซองว่า ท่านจงบอกเจ้าเมืองซองให้จัดแจงเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเมืองหลวงก่อน แล้วเราจึงจะกำหนดวันคืนซึ่งจะสาบานด้วยเจ้าเมืองซองต่อทีหลัง ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลากลับเข้าไปในเมือง เจ๋ฮวนก๋งกับเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองจอ ตันนีไตหูต่างคนยกทัพกลับไปเมือง
๑๙
ครั้นเจ๋ฮวนก๋งยกทัพไปถึงเมืองแล้ว กวนต๋งจึงเข้าไปแจ้งความว่า ซึ่งเรายกไปปราบปรามหัวเมืองอื่นๆ ก็อ่อนน้อมกับเราแล้ว แต่เมืองเตงนั้นเรายังหาได้ปราบปรามไม่ และเมืองเตงนั้นหน้าเมืองมีภูเขากั้นหลังเมืองมีแม่นํ้ากั้น เหมือนตั้งค่ายไว้หน้าเมืองและหลังเมือง ข้าศึกจะเข้าตีเอาเมืองได้โดยยาก ก๋งจูเมียดจึงขัดรับสั่ง ตั้งสง่าแข็งเมืองอยู่ หามาสาบานเป็นพรรคพวกท่านไม่ กลับไปเป็นพวกพ้องกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อนั้นก็ตั้งตัวเป็นเจ้า เพราะถือว่าที่ทำเลเมืองกว้างขวางมั่นคง ทั้งทแกล้วทหารก็มีฝีมือเข้มแข็ง เจ้าเมืองฌ้อจึงกำเริบใจจะคิดประทุษร้ายต่อพระเจ้าเมืองหลวง ถ้าท่านจะช่วยปราบปรามแผ่นดินให้สิ้นเสี้ยนหนาม จงคิดอ่านยกไปตีเมืองเตง เมืองฌ้อให้ได้ แผ่นดินจะจึงราบคาบเป็นปกติ
เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า ซึ่งจะยกไปตีเมืองเตงนั้นเราก็นึกอยู่นานแล้ว แต่ยังหาได้ท่วงทีจะเอาชัยชนะประการใดไม่เราจึงงดอยู่ เลงเซ็กได้ฟังดังนั้นจึงแจ้งความแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า เมืองเตงนั้นบังเกิดวิปริตมาแต่ครั้งก๋งจูคุดได้เป็นเจ้าเมือง หนีชัวจกไปจากเมืองเตง ชัวจกจึงตั้งก๋งจูฮุดเจ้าเมืองเตงขึ้น ครั้นอยู่มาโกกีนีคิดขบถ ให้โจรฆ่าก๋งจูฮุดเสียยกก๋งจูหมีขึ้นเป็นเจ้าเมือง อยู่มาบิดาท่านจึงยกไปตีจับก๋งจูหมีฆ่าเสียแล้วตั้งก๋งจูเมียดเป็นเจ้าเมืองเตง ก๋งจูคุดไปอยู่เมืองถันก็ตายแล้ว กองซุนคุดบุตรจงซกต้านหนีหงอเสงไปอยู่เมืองเกียดแดนเมืองโอยครั้งก่อนนั้น คิดเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญาจะไปตีเมืองเตงแก้แค้นแทนบิดา ทุกวันนี้เมืองเตงนั้นหามีคนความคิดดีและฝีมือกล้าหาญไม่ ข้าพเจ้าเห็นอุบายอย่างหนึ่ง ท่านจงจัดทหารที่กล้าแข็งให้ยกทัพไปหากองซุนคุด ณ เมืองเกียด แล้วให้ชักชวนกองซุนคุดยกทัพสมทบไปช่วยกันตีเมืองเตง แม้นกองซุนคุดได้เมืองเตงแล้ว จะคิดถึงคุณท่านคงสามิภักดิ์ขึ้นอยู่กับท่าน
เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงใช้ปินซูปูให้ยกทัพไปตามคำเลงเซ็กว่า ปินซูปูก็คำนับลาพาทหารทั้งปวงยกออกจากเมืองเจ๋ไปตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่ง ครั้นไปถึงชานเมืองเกียดแล้ว หยุดพรรคพวกทหารไว้นอกเมือง ให้คนใช้ที่ชอบกันกับกองซุนคุดเข้าไปบอกกองซุนคุด กองซุนคุดก็ออกมารับปีนซูปู ต่างคนคำนับกัน ปีนซูปูแจ้งความตามเจ๋ฮวนก๋งใช้มาให้ฟังทุกประการ กองซุนคุดก็ยินดีนักจึงเชิญปินซูปูเข้าไปในเมือง ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงปินซูปู ปินซูปูกับกองซุนคุดกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบาย พอคนสนิทกองซุนคุดให้เข้าไปปลอมฟังราชการ ณ เมืองเตงมาแจ้งความว่า ข้าพเจ้าไปในเมืองเตงครั้งนี้ได้เห็นงูสองตัว งูตัวหนึ่งยาวห้าศอก ศีรษะเขียว หางเหลือง อยู่ริมประตูทิศใต้ในกำแพงเมืองเตง งูตัวหนึ่งยาวห้าศอกหกนิ้ว ศีรษะแดง หางเขียว อยู่นอกประตู และงูซึ่งอยู่นอกกำแพงเลื้อยไปจะเข้าเมือง งูซึ่งอยู่ในกำแพงจึงเลื้อยออกสกัดไว้ งูสองตัวก็สู้กัน หญิงชายชาวเมืองเตงก็แตกตื่นมาดูงูสองตัวสู้กันถึงสิบเจ็ดวันสิบเจ็ดคืน งูซึ่งอยู่นอกกำแพงขบงูในกำแพงนั้นตายแล้วเลื้อยเข้าไปในเมือง ขึ้นไปบนหอไทเบี้ยวก็หายตัวไป
ปินซูปูได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าคำนับกองซุนคุดแล้วจึงว่า บุญของท่านที่จะตีเมืองเตงได้คืนโดยสะดวก กองซุนคุดก็ถามว่า เหตุไฉนเล่าท่านจึงรู้ ปินซูปูจึงตอบว่า ซึ่งงูสองตัวขบกันนั้นเป็นเหตุลางจะเกิดเหตุ และงูอยู่นอกกำแพงชนะนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะได้กับตัวท่าน งูซึ่งอยู่ในกำแพงเมืองถึงแก่ความตายนั้นเห็นจะได้กับก๋งจูเมียด ถ้ายกทัพไปตีเมืองเตงครั้งนี้ท่านคงได้สมบัติในเมืองเตงเป็นมั่นคง กองซุนคุดจึงว่า ถ้าท่านช่วยข้าพเจ้าตีเมืองเตงได้ดังว่าฉะนั้น เราจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด ปินซูปูก็ปรึกษากองซุนคุดว่า เราคิดอ่านยกทัพไปตีเมืองไต้เหลงเสียก่อนแล้วจึงเข้าไปตีเมืองเตงท่านจะเห็นประการใด กองซุนคุดเห็นชอบด้วย จึงยกทัพออกจากเมืองเกียดไปถึงชานเมืองไต้เหลง แต่ยังหาทันขับทหารเข้าตีเมืองไม่
ฝ่ายเปาเหียผู้รักษาเมืองไต้เหลงแจ้งความว่า กองซุนคุดกับปินซูปูยกทัพประจบกันมาจะตีเมือง จึงจัดทหารเป็นกระบวนทัพยกออกมาทำศึกกับกองซุนคุดอยู่หน้าเมือง ปินซูปูก็ยกกองทัพออกรบไปข้างหลังไต้เหลง แล้วให้ทหารเข้าทำลายประตูเมือง เข้าไปในเมืองได้จึงยกธงซึ่งจารึกชื่อเมืองเจ๋ขึ้น ฝ่ายเปาเหียกองซุนคุดรบกันอยู่ไม่แพ้ไม่ชนะ เปาเหียได้ยินเสียงเอิกเกริกขึ้นหลังเมืองก็ตกใจ เหลียวหน้าไปดูเห็นธงชัยจารึกชื่อเมืองเจ๋ปักอยู่บนเชิงเทิน รู้ว่าศึกยกไปหลังเมืองแหกเข้าไปได้แล้ว เปาเหียก็เสียใจยอมแพ้เข้าด้วยกองซุนคุด กองซุนคุดผูกพยาบาทเปาเหียอยู่ครั้งเปาเหียยกมารักษาเมืองไต้เหลงและสกัดกั้นทางไว้มิให้ยกเข้าไปตีเมืองเตง กองซุนคุดจึงสั่งทหารให้จับเปาเหียไปฆ่าเสีย เปาเหียก็อ้อนวอนขอโทษตัวว่า ท่านจงโปรดเอาชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าจะรับอาสาเข้าไปคิดฆ่าก๋งจูเมียดเจ้าเมืองเตงเสียให้จงได้ กองซุนคุดจึงว่า ท่านมีวิชากล้าหาญสิ่งไรจึงจะอาสาเราไปฆ่าก๋งจูเมียดได้ เปาเหียตอบว่า ข้าพเจ้ากับซกเหลียมซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการในเมืองเตงนั้นเป็นคนรักใคร่ชอบใจกันนัก แม้นท่านกรุณาโปรดข้าพเจ้าได้รอดจากความตายแล้ว ข้าพเจ้าจะเข้าไปคิดอ่านกันกับซกเหลียมฆ่าก๋งจูเมียดเสีย ท่านก็จะได้เมืองเตงโดยง่ายไม่พักลำบากทหาร
กองซุนคุดจึงว่า ท่านแกล้งกล่าวกลอุบายล่อลวงเราให้ปล่อยพอพ้นโทษ แล้วจะพาซกเหลียมและทหารมาสกัดทางทำศึกกับเราอีก เราหาเชื่อท่านไม่ ปินซูปูจึงว่ากับกองซุนคุดว่า บัดนี้พี่น้องพวกพ้องของเปาเหียก็อยู่ในเงื้อมมือเรา เราเอาจำขังไว้เป็นจำนำก่อนจึงปล่อยเปาเหียไป แม้นเปาเหียไม่คิดฆ่าก๋งจูเมียดได้เหมือนดังว่าแล้ว ท่านจึงฆ่าบุตรภรรยาเปาเหียเสีย กองซุนคุดเห็นชอบจึงชวนปินซูปูยกทัพพาทหารเข้าไปในเมืองประทับอยู่ในเมืองไต้เหลง แล้วสั่งให้เอาบุตรภรรยาเปาเหียจำขังไว้ จึงปล่อยเปาเหียไปเมืองเตง เปาเหียคำนับลาพาพวกบ่าวไพร่ประมาณสองร้อยคนขึ้นม้ามาถึงเมืองเตง พอเป็นเพลาพลบคํ่า จึงลงจากหลังม้าแล้วก็เข้าไปหาซกเหลียม ซกเหลียมเห็นเปาเหียมาก็เชิญให้นั่ง แล้วนึกประหลาดใจจึงถามเปาเหียว่าท่านมีธุระร้อนสิ่งใดหรือ เปาเหียกระซิบบอกว่า เจ้าเมืองเจ๋ให้ปินซูปูยกทัพมาช่วยกองซุนคุดตีเอาเมือง บัดนี้ปินซูปูกับกองซุนคุดยกทัพมาตีเมืองไต้เหลงซึ่งข้าพเจ้ารักษานั้นแตกแล้วจะยกเข้ามาตีเมืองเตง ข้าพเจ้าเห็นกองทัพทั้งสองหัวเมืองยกมาบรรจบกันครั้งนี้ ทแกล้วทหารแต่ล้วนมีฝีมือกล้าแข็งนัก เมืองเราเห็นจะเสียแก่ข้าศึก ท่านกับพวกพี่น้องลูกหลานจะพลอยฉิบหายตายเสียสิ้น ถ้าท่านคิดกลับใจไปเข้าด้วยกองซุนคุดแล้ว เราจะช่วยกันคิดฆ่าก๋งจูเมียดเสีย เปิดประตูออกไปรับกองซุนคุดให้เข้าในเมืองได้โดยดี ท่านคงจะรอดความตายได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์สมบัติสืบไป ซกเหลียมได้ฟังดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่เป็นช้านาน แล้วปรึกษาเปาเหียว่าเราจะคิดฆ่าก๋งจูเมียดด้วยกลอุบายประการใด
เปาเหียจึงตอบว่าท่านจงมีหนังสือกลับไปถึงกองซุนคุดให้เร่งยกทัพมาล้อมเมืองไว้ ก๋งจูเมียดก็คงจะปรึกษากับท่าน ท่านจึงอาสายกทหารออกไปรบกับกองซุนคุด ข้าพเจ้าจะเชิญชวนก๋งจูเมียดขึ้นดูบนป้อมใหญ่ ท่านจงทำเสียทีหนีเข้าไปในเมือง ข้าพเจ้าจะจับก๋งจูเมียดฆ่าเสีย เราก็เชิญกองซุนคุดยกเข้ามาในเมืองโดยง่ายสะดวก ซกเหลียมก็เห็นด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ให้ม้าใช้ถือหนังสือลักลอบไปให้กองซุนคุด กองซุนคุดแจ้งในหนังสือลับก็มีความยินดีนัก จึงชวนปินซูปูยกทหารออกจากเมืองไต้เหลงเดินเป็นกระบวนทัพไปตามระยะทาง
ฝ่ายซกเหลียมกับเปาเหียก็พากันเข้าไปคำนับก๋งจูเมียด เปาเหียจึงบอกก๋งจูเมียดว่าเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ใช้ปินซูปูนายทหารยกทัพมาช่วยกองซุนคุดที่เมืองไต้เหลง ก๋งจูเมียดก็ตกใจจึงคิดว่าถ้ากองซุนคุดตีเมืองไต้เหลงได้แล้วก็จะมาตีเมืองเตงเป็นมั่นคง จึงสั่งให้ซกเหลียมจัดสิ่งของให้คนใช้คุมไปคำนับเชิญเจ้าเมืองฌ้อยกมาช่วย ซกเหลียมคำนับลาออกมาแกล้งจัดสิ่งของหน่วงช้าไว้ถึงสองวัน พอมีผู้มาบอกว่ากองซุนคุดกับปินซูปูยกทัพบรรจบกันมาตั้งค่ายประชิดล้อมเมืองไว้ ก๋งจูเมียดได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงให้หาซกเหลียมเข้ามาปรึกษาแล้วว่า การซึ่งเราคิดจะให้เอาของกำนัลไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อให้รีบยกมาช่วยนั้นเห็นจะไม่ทันท่วงที ด้วยข้าศึกตั้งมั่นล้อมไว้แล้ว เราจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใดจึงจะสู้รบข้าศึกได้
ซกเหลียมจึงว่า ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะยกทัพออกไปต่อสู้กับข้าศึกให้มีชัยชนะจงได้ ก๋งจูเมียดก็ดีใจ ซกเหลียมก็ลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็แต่งตัวใส่เกราะถือกระบี่ขึ้นม้ายกทัพออกจากเมือง เปาเหียจึงเชิญก๋งจูเมียดขึ้นไปดูฝีมือซกเหลียมรบกับข้าศึกบนป้อมใหญ่ ฝ่ายกองซุนคุดกับปินซูปูเห็นซกเหลียมยกทัพออกมาเหมือนหนังสือนัดก็ดีใจ จึงแต่งตัวถือทวนขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายมายืนม้าคุมเชิงดูแยบคายซกเหลียม ซกเหลียมเห็นกองซุนคุดออกมาก็ทำเป็นรำกระบี่เข้าไป กองซุนคุดจึงขับม้ารำทวนออกรบแกล้งต่อสู้กับซกเหลียมเป็นหลายเพลง ปินซูปูก็ขับม้ารำง้าวเข้าไปช่วยกองซุนคุด กองซุนคุดจึงพยักหน้าให้ซกเหลียม ซกเหลียมทำเป็นเสียทีชักม้าหนีเข้าเมือง กองซุนคุดกับปินซูปูก็ขับพาทหารไล่ตามเข้ามา
ฝ่ายเปาเหียนั่งดูอยู่บนป้อมกับจูเมียด เห็นซกเหลียมทำเสียทีหนีข้าศึกเข้ามา เปาเหียก็ทำเป็นเสียใจลุกขึ้นทำทีจะวิ่งหนีแล้วแกล้งว่า ชีวิตข้าพเจ้ากับชีวิตท่านวันนี้เห็นไม่พ้นคมอาวุธข้าศึก ท่านจะหลบหนีไปประการใดก็เร่งคิดเอาตัวรอดเถิด ก๋งจูเมียดได้ฟังดังนั้นก็สิ้นสติตัวสั่นผินหน้าจะวิ่งหนีลงจากป้อม เปาเหียเห็นได้ที เอาทวนแทงก๋งจูเมียดล้มลงขาดใจตาย แล้วก็วิ่งเข้าไปในตึกก๋งจูเมียดฆ่าบุตรชายก๋งจูเมียดสิบสองคน ฝ่ายกองซุนคุดกับปินซูปูก็ขับม้าพาทหารไล่ตามซกเหลียมเข้ามาถึงประตูเมือง ซกเหลียมก็โดดลงจากม้านั่งคำนับกองซุนคุด พอเปาเหียวิ่งกลับไปถึงจึงคำนับกองซุนคุดแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าฆ่าก๋งจูเมียดเสียแล้ว กองซุนคุดก็มิได้ตอบประการใด ซกเหลียมมาเชิญกองซุนคุดให้ไปหยุดประทับอยู่ ณ ที่กงก๊วนริมกำแพง จึงให้ไปป่าวร้องราษฎรบรรดาอยู่ในเมืองและขุนนางให้ออกมารับแห่กองซุนคุดเข้าไปในเมือง แล้วซกเหลียมก็เชิญกองซุนคุดขึ้นเป็นเจ้าเมือง มอบบำเหน็จรางวัลแก่ปินซูปูและทหารซึ่งมีความชอบได้รบพุ่งข้าศึกตามสมควร ปินซูปูครั้นได้ของรางวัลบำเหน็จแล้วจึงว่า การศึกสำเร็จแล้วข้าพเจ้าก็จะลาท่านกลับไปแจ้งความกับเจ๋ฮวนก๋ง กองซุนคุดจึงสั่งว่า ท่านจงบอกเจ๋ฮวนก๋งด้วยว่า ซึ่งเราได้เมืองเตงคืนนี้ก็เพราะเจ๋ฮวนก๋งช่วยกันทำนุบำรุงจึงสำเร็จราชการ เรามิได้ลืมคุณ ถ้าเจ๋ฮวนก๋งจะให้เราทำสัตย์สาบาน ณ ตำบลที่ใดจงบอกให้แน่จะได้ไปทำสัตย์ ปินซูปูรับคำแล้วคำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้ว ก็ออกจากเมืองไปตามระยะทาง
ฝ่ายกองซุนคุดครั้นปินซูปูไปแล้ว จึงให้หาตัวเปาเหียเข้ามาจะปรึกษาโทษว่า ตัวไปรักษาเมืองไต้เหลงสกัดกั้นทางเราไว้ถึงสิบเจ็ดปี ครั้นเราตีเมืองไต้เหลงแตก ตัวกลัวหนีมาอยู่เมืองเตง ก๋งจูเมียดก็ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนาง ครั้นเรายกมาตีเมืองเตงตัวกลับมาเป็นไส้ศึกฆ่าก๋งจูเมียดเสีย แม้นเราจะเลี้ยงท่านไว้นาน ไปเมื่อหน้าท่านก็จักฆ่าเราเสียเหมือนก๋งจูเมียดเห็นจะเลี้ยงไว้ไม่ได้ ว่าแล้วก็สั่งทหารให้เอาตัวเปาเหียไปฆ่าเสีย แล้วปูนบำเหน็จให้ขุนนางและทหารจึงมีความชอบในการศึกตามสมควร จึงตั้งซกเหลียมเป็นเลียงเขงผู้สำเร็จราชการ ตั้งซกซีบุตรซกเหลียมเป็นที่ไตหู ให้เงินทองเสื้อผ้าและเครื่องยศตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายปินซูปูมาถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งไปช่วยกองซุนคุดตีเมืองเตง แล้วกองซุนคุดสั่งมาเล่าให้เจ๋ฮวนก๋งฟังทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งมีความยินดี จึงปรึกษากวนต๋งว่า เราจะนัดหัวเมืองให้มาสาบานเป็นพรรคพวกด้วยเรา ณ ตำบลใดจึงจะดี กวนต๋งจึงว่า ท่านจงยกทัพไป ณ ตำบลฮีวแดนเมืองซอง แล้วจึงให้คนไปที่กำหนดนัดหัวเมืองทั้งปวงให้มาทำสัตย์สาบาน ณ ตำบลฮีวจึงจะสมควร เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นชอบด้วย ครั้นถึงเดือนสิบสองข้างขึ้นก็ยกเป็นกระบวนทัพไปถึงตำบลฮีวแดนเมืองซอง แล้วก็ให้ม้าใช้ขี่ไปบอกเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองซอ เจ้าเมืองทั้งสี่เมืองแจ้งความตามกำหนดดังนั้นต่างคนก็ยกทัพไป ณ ตำบลฮีว เจ๋ฮวนก๋งจึงเชิญเจ้าเมืองทั้งสี่ให้นั่งที่สมควร ต่างคนก็คำนับกันแล้วก็พูดจากันด้วยกิจสุขทุกข์บ้านเมือง แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงให้เจ้าเมืองทั้งสี่ทำสัตย์สาบานเป็นพรรคพวกเหมือนพี่น้องร่วมแซ่เดียวกัน เจ้าเมืองทั้งสี่ก็ยอมพร้อมใจกันตั้งเจ๋ฮวนก๋งขึ้นเป็นหัวเมืองเอก ครั้นสำเร็จแล้วต่างก็ยกทัพกลับไปเมือง เมื่อเจ๋ฮวนก๋งประชุมสี่หัวเมืองให้ทำสัตย์สาบานครั้งนั้น พระเจ้าจิวลิวอ๋องเสวยราชสมบัติอยู่ในเมืองตังจิวได้สามปี
ฝ่ายฌ้อบุนอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ ตั้งแต่ไปได้นางอุยสีภรรยาเจ้าเมืองเซ็กมาตั้งเป็นฮูหยินก็รักใคร่นางอุยสี นางอุยสีมีบุตรชายสองคน พี่ชายชื่อฮิมฮี น้องชายชื่อฮิมอูน อยู่มาวันหนึ่งฌ้อบุนอ๋องออกว่าราชการ ผู้มีชื่อมาบอกว่าเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ให้ปินซูปู นายทหารยกทัพมาช่วยกองซุนคุดตีเอาเมืองเตงคืนได้แล้ว บัดนี้กองซุนคุดเจ้าเมืองเตงก็สาบานเป็นพรรคพวกกับเจ๋ฮวนก๋ง ฌ้อบุนอ๋องได้ฟังก็โกรธจึงว่า แต่ก่อนเมืองเตงเอาเครื่องบรรณาการมาคำนับขึ้นกับเรา บัดนี้กลับไปขึ้นแก่เมืองเจ๋ตามอำเภอใจ จึงจะยกทัพไปตีเอาเมืองเตงคืนมาขึ้นกับเราดังเก่า คิดแล้วก็สั่งให้ทหารเตรียมเป็นกระบวนทัพสรรพด้วยเครื่องสาตราวุธ แล้วยกออกจากเมืองฌ้อเดินทัพไปถึงชานเมืองเตง ให้ตั้งค่ายมั่นลงล้อมเมืองเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายกองซุนคุดเจ้าเมืองเตง รู้ว่าทัพเมืองฌ้อยกมาล้อมเมืองไว้จึงคิดว่าทหารเมืองฌ้อเข้มแข็งในการศึกนัก เห็นทหารเมืองเราจะต้านทานมิได้ จำจะอ่อนน้อมขอเป็นเมืองขึ้นกับฌ้อบุนอ๋อง บ้านเมืองเราจึงจะไม่วุ่นวาย กองซุนคุดคิดแล้วจึงจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการออกไปคำนับขอโทษ ยอมขึ้นกับเจ้าเมืองฌ้อดังเก่า ฌ้อบุนอ๋องก็ยกโทษให้แล้วเลิกทัพกลับไปเมือง ครั้งนั้นศักราชพระเจ้าจิวลิวอ๋อง เสวยราชสมบัติได้สี่ปี
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ แจ้งความว่ากองซุนคุดเจ้าเมืองเตงกลับไปขึ้นกับเจ้าเมืองฌ้อดังเก่าก็โกรธ จึงให้คนถือหนังสือไปติโทษกองซุนคุด กองซุนคุดแจ้งในหนังสือแล้วก็แต่งหนังสือตอบฉบับหนึ่ง เข้าผนึกส่งให้ซกเหลียมซึ่งเป็นเสียงเขงขุนนางผู้ใหญ่เอาไปให้เจ๋ฮวนก๋ง ซกเหลียมก็คำนับลาพาบ่าวออกจากเมืองเตงไปถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า ข้าพเจ้ากองซุนคุดขอคำนับมาถึงเจ๋ฮวนก๋ง ด้วยเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตง ทแกล้วทหารในเมืองเตงต่อสู้ฝีมือมิได้ จึงต้องจำใจขึ้นกับเมืองฌ้อ ถ้าแม้นท่านยกทัพไปปราบปรามเมืองฌ้อให้อยู่ในอำนาจแล้ว ข้าพเจ้าจะสามิภักดิ์ขึ้นกับเมืองท่านตราบเท่าชีวิต
เจ๋ฮวนก๋งแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงว่า กองซุนคุดนี้อกตัญญูกลับความสัตย์เสียหาซื่อตรงต่อเราไม่ หากว่าตัวเป็นผู้ถือหนังสือมา ถ้าหาไม่เราจะจับขังไว้เสีย ซกเหลียมตกใจสุดก็หลีกหนีออกมารีบกลับไปถึงเมืองเตง จึงแจ้งความตามเจ๋ฮวนก๋งว่ากล่าวหยาบช้าให้กองซุนคุดฟังทุกประการ กองซุนคุดได้ฟังก็โกรธ คิดพยาบาทเจ๋ฮวนก๋งไว้ ฝ่ายพระเจ้าจิวลิวอ๋องได้เสวยราชสมบัติอยู่ห้าปี แล้วประชวรโรคลมหนักลงก็สวรรคต
ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยจึงคิดการฝังพระศพตามตำแหน่งพระมหากษัตริย์เสร็จแล้ว ก็ตั้งไทจูหลานพระราชบุตรให้เสวยราชสมบัติแทน ทรงพระนามพระเจ้าจิวอุยอ๋อง พระเจ้าจิวอุยอ๋องครองราชสมบัติตามประเพณีพระมหากษัตริย์สืบไปได้ถึงสองปี ครั้นอยู่มาฌ้อบุนอ๋องเจ้าเมืองฌ้อคิดจะไปปราบปรามเมืองซึมให้อยู่ในอำนาจ จึงยกทัพไปชวนเจ้าเมืองเปา เจ้าเมืองเปาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกไปกับเจ้าเมืองฌ้อ ถึงกลางทางเจ้าเมืองฌ้อเสพสุราสิ้นสติ จึงพูดจาอวดกำลังและความคิดด่าว่าดูหมิ่นเจ้าเมืองเปาเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ เจ้าเมืองเปาโกรธก็ยกทัพกลับไปเมือง เจ้าเมืองฌ้อก็หายกไปตีเมืองซึมไม่ จึงให้เลิกทัพกลับไป
ฝ่ายเจ้าเมืองเปา ครั้นยกทัพกลับมาถึงเมืองก็ไม่มีความสบาย ผูกใจแค้นคิดพยาบาทเจ้าเมืองฌ้อเป็นอันมาก จึงสั่งให้เกณฑ์ทหารเป็นกระบวนทัพยกออกจากเมืองเปา เดินรีบมาทั้งกลางวันกลางคืนถึงตำบลซิวหยงแดนเมืองฌ้อ เห็นทัพเหงียมเหงาตั้งค่ายมั่นรักษาเขตแดนอยู่เป็นสามารถ เจ้าเมืองเปาก็ให้ทหารเข้าโจมตีปล้นค่ายเหงียมเหงา เหงียมเหงากับทหารทั้งปวงต้านทานฝีมือทหารเมืองเปามิได้ก็แตกหนีพลัดพรากกันไป แต่ตัวเหงียมเหงาหนีเข้าไปเมืองฌ้อ แจ้งความแก่ฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องโกรธจึงว่า ตัวเป็นนายทหารเอกผู้ใหญ่ เราไว้ใจให้ออกไปขัดทัพรักษาเขตแดนไว้เป็นมั่นคง เหตุใดตัวมิได้เที่ยวสอดแนมดูเหตุผลบอกข้อราชการมาถึงเรา นิ่งเสียจนข้าศึกยกล่วงเข้ามาในเขตแดนฆ่าผู้คนเสียฉะนี้โทษตัวถึงตาย ครั้นจะยกโทษเสีย นายทหารทั้งปวงจะดูเยี่ยงอย่าง การศึกข้างหน้านั้นมีอยู่ ว่าแล้วสั่งทหารให้เอาตัวเหงียมเหงาไปฆ่าเสีย และบรรดาพรรคพวกพี่น้องเหงียมเหงาประมาณสามร้อยก็ผูกใจโกรธฌ้อบุนอ๋อง พูดจาปรึกษากันซุบซิบคิดจะทำร้ายฌ้อบุนอ๋อง จึงใช้ให้คนสนิทถือหนังสือลับไปให้เจ้าเมืองเปา เจ้าเมืองเปารับหนังสือมาฉีกผนึกดูแจ้งความในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าผู้เป็นพวกพี่น้องเหงียมเหงาผู้ตาย จะสมัครเข้ามาทำราชการอยู่ด้วยเจ้าเมืองเปา ให้เจ้าเมืองเปายกทัพเข้าตั้งตำบลอีจีน ถ้าฌ้อบุนอ๋องจะยกออกไปตั้งค่ายรบ เพลากลางคืนข้าพเจ้าจุดประทัดขึ้นในค่าย ท่านจงตีระดมหักค่ายเข้าไป ข้าพเจ้าจะฆ่าฌ้อบุนอ๋องเสียแล้วจึงจะเปิดประตูค่ายรับท่าน
เจ้าเมืองเปาแจ้งในหนังสือลับดังนั้นก็ยินดี จึงสั่งให้นายทัพนายกองยกเข้าไปตั้งค่ายลงที่ตำบลอีจีน ฌ้อบุนอ๋องแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงยกทัพออกไปตั้งลงใกล้ค่ายเมืองเปาประมาณยี่สิบเส้น ฝ่ายพรรคพวกพี่น้องเหงียมเหงาก็เข้ากระบวนทัพไปด้วยเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อจึงยกทหารออกไปรบกับเจ้าเมืองเปาเป็นสามารถ แต่ยังหาแพ้ชนะกันไม่ต่างก็กลับเข้าค่าย ครั้นเพลาคํ่าพรรคพวกเหงียมเหงาประมาณสามร้อยจึงจุดประทัดสัญญาณขึ้นในค่าย ต่างคนถืออาวุธวิ่งแข่งหน้ากันจะเข้าทำร้ายฌ้อบุนอ๋อง ทหารฌ้อบุนอ๋องก็ต้านทานไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายเจ้าเมืองเปาได้ยินเสียงประทัดสัญญาณขึ้นดังนั้น ก็สั่งทหารให้ระดมตีค่ายเมืองฌ้อแตกเข้าไป ฌ้อบุนอ๋องโดดขึ้นหลังม้ารำทวนเข้าไปจะฟันเจ้าเมืองเปา ทหารเมืองเปาก็ยิงเกาทัณฑ์มาถูกหน้าผากฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องก็ชักม้าหนี ทหารเมืองฌ้อก็แตกหนีตามฌ้อบุนอ๋องไป เจ้าเมืองเปามีชัยชนะข้าศึกแล้วก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหารทั้งปวงกลับเข้าค่าย แต่บรรดาพรรคพวกพี่น้องเหงียมเหงาก็ชวนกันเข้าไปคำนับยอมอยู่ด้วยเจ้าเมืองเปา เจ้าเมืองเปาก็ดีใจยกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายฌ้อบุนอ๋องเสียทัพหนีไปในเพลากลางคืน ถึงประตูเมืองจึงร้องเรียกฮกขวันซึ่งเป็นนายประตูผู้ใหญ่ให้เปิดรับ ฮกขวันก็ร้องถามออกไปว่าท่านมีชัยชนะข้าศึกหรือ หรือเสียทีมา ฌ้อบุนอ๋องก็บอกว่า ครั้งนี้เราได้ความอัปยศเพราะพวกพ้องเหงียมเหงาเป็นไส้ศึกขึ้นในค่าย ฮกขวันแจ้งดังนั้นจึงว่า แต่ก่อนท่านไปทำศึกในทิศใดก็มีชัยชนะมาทุกครั้ง บัดนี้ท่านเสียทีเจ้าเมืองเปาอันเป็นเมืองน้อยฉะนี้จะมิเสียเกียรติยศหรือ ประการหนึ่งราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงจะดูหมิ่นประมาทว่าท่านย่อท้อต่อการสงคราม บัดนี้เจ้าเมืองอุยก็ยังหามาอ่อนน้อมยอมขึ้นกับเมืองเราไม่ แม้นท่านยกไปปราบปรามเมืองอุยให้อยู่ในอำนาจได้แล้วเห็นจะลบล้างความอัปยศซึ่งท่านแพ้เจ้าเมืองเปานั้นหายได้
ฌ้อบุนอ๋องครั้นได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งนายกองทั้งปวงให้ยกเลยล่วงระยะทางไปในกลางคืน จนรุ่งเช้าก็ถึงตำบลชูเลงแดนเมืองอุย ให้ตั้งค่ายมั่นลงพักทหารพอหายอิดโรยแล้วจึงจะตีเมืองอุย ฝ่ายเจ้าเมืองอุยแจ้งความว่าทัพเมืองฌ้อยกมาตั้งประชิดเมืองไว้ ก็จัดทหารเป็นกระบวนทัพยกออกไปถึงหน้าค่ายฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องยกทัพออกไปต่อรบกับเจ้าเมืองอุยเป็นสามารถ ทหารเมืองฌ้อเข้มแข็งในการศึกไล่แทงฟันทหารเมืองอุยเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันขาด เจ้าเมืองอุยกับทหารทั้งปวงต้านทานฝีมือข้าศึกมิได้ก็แตกทัพกลับเข้าเมือง
ฌ้อบุนอ๋องก็พาทหารกลับเข้าค่าย ครั้นเพลาคํ่าฌ้อบุนอ๋องนอนหลับอยู่ในค่าย ฝันเห็นว่าเซ็กเฮาเจ้าเมืองเซ็กผู้ตายรูปร่างโตใหญ่หน้าดำดังสีคราม ใส่เสื้อแดงนุ่งกางเกงแดงเดินเข้ามายืนอยู่ริมศีรษะฌ้อบุนอ๋อง แล้วถลึงตาร้องตวาดว่าเรามิได้มีโทษผิดสิ่งใด ตัวบังอาจไปชิงเอาสมบัติบ้านเมืองและเมียเรามา วันนี้เราจะทำทดแทนให้ถึงสิ้นชีวิต เซ็กเฮานั้นก็เอานิ้วมือชี้ลงที่หน้าผากตรงแผลเกาทัณฑ์ที่ถูกทหารเมืองเปายิง แล้วก็เดินออกไป ฌ้อบุนอ๋องสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นแผลซึ่งถูกลูกเกาทัณฑ์นั้นก็กำเริบโลหิตไหลมิหยุด ที่พิษสงเจ็บปวดนั้นมากขึ้น ฌ้อบุนอ๋องก็เสียใจสิ้นสติ และทหารคนสนิทก็ตกใจช่วยกันอุ้มพยุงยกขึ้นบนเกวียน แล้วก็เลิกทัพกลับมาถึงตำบลฮีวแดนเมืองฌ้อ เพลาสามยามเศษฌ้อบุนอ๋องก็ขาดใจตาย ทหารทั้งปวงจึงรีบขับเกวียนศพฌ้อบุนอ๋องไปถึงเมืองฌ้อ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ช่วยกันฝังศพฌ้อบุนอ๋องตามตำแหน่งเจ้าเมือง แล้วจึงตั้งฮีมฮีผู้บุตรฌ้อบุนอ๋องเป็นเจ้าเมืองฌ้อ
ฝ่ายฮกขวันซึ่งเป็นขุนนางนายประตูผู้ใหญ่ รู้ว่าฌ้อบุนอ๋องตายก็ร้องไห้รัก คิดถึงความหลังเมื่อครั้งเราทำล่วงเกินจะฟันฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องรู้ก็ไม่โกรธให้อภัยเรา เราจะอยู่ทำไมจงตายตามฌ้อบุนอ๋องไปเถิด คิดแล้วก็เรียกบุตรและภรรยาญาติทั้งปวงเข้ามาสั่งว่า เราตายแล้วจงเอาศพไปฝังไว้ให้เคียงที่ศพฌ้อบุนอ๋อง คนทั้งปวงก็รับคำฮกขวัน ฮกขวันจึงเอาดาบเชือดคอตาย บุตรภรรยาญาติทั้งปวงก็เอาศพฮกขวันไปฝังไว้ตามสั่ง ฮีมฮีเจ๋าเมืองฌ้อแจ้งว่าฮกขวันเชือดคอตายเพราะกตัญญูก็ยิ่งคิดอาลัยนัก จึงสั่งให้หาตัวบุตรฮกขวันมาตั้งเป็นไทเกาะ ขุนนางผู้ใหญ่สืบไป
ฝ่ายกองซุนคุดเจ้าเมืองเตงแจ้งความว่าฌ้อบุนอ๋องตายแล้วก็ยินดี จึงว่ากับซกเหลียมว่า ฌ้อบุนอ๋องตายแล้วทีนี้เมืองเราค่อยมีความสบาย ซกเหลียมตอบว่าข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเรายังหามีความสบายไม่ ด้วยเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋โกรธแค้นคิดพยาบาทอยู่ จะยกทัพมาทำอันตรายเราเมื่อไรก็หารู้ไม่ ถ้าท่านจะให้ได้ความสบายแล้ว จงใช้ขุนนางคุมเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าเมืองหลวงก็จะโปรดปรานีรักใคร่ท่าน ถึงมาตรว่าทัพเมืองเจ๋หัวเมืองใหญ่ยกมาตีเมืองเรา เราก็จะให้ขุนนางไปทูลพระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าเมืองหลวงก็จะมีรับสั่งให้ไปห้ามปรามเจ้าเมืองเจ๋ เมืองเราจึงจะสิ้นเสี้ยนศัตรู
กองซุนคุดก็เห็นด้วย จึงให้ไตหูซกซือคุมเอาสิ่งของเครื่องบรรณาการอย่างดีไปถวายพระเจ้าเมืองหลวง ไตหูซกซือก็คำนับลาคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองหลวง พอมีผู้บอกความแก่ซกซือ ซกซือรู้เหตุดังนั้นก็รีบเอาเครื่องบรรณาการกลับมาถึงเมืองเตง แล้วบอกกองซุนคุดว่าเมืองหลวงนั้นเกิดวิบัติ เพราะก๋งจูทวยบุตรนางสนมพระเจ้าจองอ๋องซึ่งสวรรคตล่วงไป กับไตหูงุยก๊ก ไตหูเปียนเป๊ก ไตหูจิวขึม ไตหูจกกุ๋ย ไตหูเจียมหู ห้าคนคบคิดกันกำจัดพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสียจากราชสมบัติไป อยู่ ณ ตำบลเอียนแดนเมืองหลวง
บัดนี้ไตหูงุยก๊กยกก๋งจูทวยขึ้นเป็นกษัตริย์ ก๋งจูทวยนั้นทำการทุจริตหยาบช้าหาตั้งอยู่ในสัจธรรมไม่ อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก ขอท่านจงให้ขุนนางไปเชิญพระเจ้าจิวอุยอ๋องมาประทับอยู่ ณ เมืองเอียดแดนเมืองเรา เราจึงค่อยคิดจับก๋งจูทวยกับขุนนางห้าคนซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินฆ่าเสีย แล้วจึงเชิญพระเจ้าจิวอุยอ๋องให้เสวยราชสมบัติในเมืองหลวงดังเก่า พระเจ้าจิวอุยอ๋องคิดถึงคุณก็จะทรงพระเมตตาโปรดปราน กิตติศัพท์และเกียรติยศท่านก็จะปรากฏไปในทิศทั้งสี่ ข้อหนึ่งหัวเมืองทั้งปวงก็จะสรรเสริญว่าท่านมีกตัญญูซื่อตรงต่อพระมหากษัตริย์โดยสุจริตธรรม กองซุนคุดได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้ไตหูซูซกเป๊ก ไปทูลเชิญพระเจ้าจิวอุยอ๋องมาประทับอยู่ ณ เมืองเอียดแล้ว กองซุนคุดก็จัดของไปคำนับพระเจ้าจิวอุยอ๋อง พระเจ้าจิวอุยอ๋องก็มีพระทัยยินดีนัก แล้วกองซุนคุดก็ถวายบังคมลามาถึงเมืองก็ไม่มีความสบายให้วิตกในการแผ่นดินนัก จึงให้ม้าใช้ถือหนังสือไปเชิญเขกก๋งเจ้าเมืองเขกให้ยกทัพมาช่วยตีเอาเมืองหลวงถวายพระเจ้าจิวอุยอ๋องคืน ม้าใช้ก็คำนับลาไปถึงเมืองเขก จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เขกก๋งแล้วลากลับมา
เขกก๋งแจ้งในหนังสือดังนั้นก็เกณฑ์กองทัพยกออกจากเมืองมาถึงที่ตำบลแดนเมืองเตง กองซุนคุดรู้ข่าวว่าเขกก๋งยกทัพมาถึงตำบลนีเหมือนหนังสือนัด ก็จัดทแกล้วทหารพร้อมด้วยเครื่องสาตราวุธทั้งปวงยกไปรับเขกก๋ง เขกก๋งกับกองซุนคุดก็บรรจบทัพยกไปเมืองเอียด กองซุนคุดจึงเชิญเสด็จพระเจ้าจิวอุยอ๋องให้ยกกองทัพหลวงไปด้วย พระเจ้าจิวอุยอ๋องก็สั่งขุนนางซึ่งสนิทให้จัดทัพยกสมทบกันออกไปถึงชานเมืองหลวง กองซุนคุดจึงให้ตั้งค่ายมั่นล้อมเมืองเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายไตหูงุยก๊กขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงแจ้งว่าพระเจ้าจิวอุยอ๋องกับกองซุนคุดเขกก๋งยกทัพบรรจบกันมาล้อมเมืองไว้มั่นคงทั้งสี่ด้านก็ตกใจ จึงเข้าไปบอกก๋งจูทวย ก๋งจูทวยได้ฟังก็ตกใจ จึงให้หาไตหูเปียนเป๊ก ไตหูจิวขึม ไตหูจกกุ๋ย ไตหูเจียมหู เข้ามาสั่งว่า ท่านจงยกออกไปสู้รบกับข้าศึกดูสักครั้งหนึ่งก่อน ถ้าเห็นหนักแน่นเหลือกำลังก็ให้คนเข้ามาบอกแก่เรา เราจะยกหนุนออกไปช่วย ไตหูทั้งสี่ก็คำนับรับสั่งแล้วถวายบังคมลาออกมาตระเตรียมทหารสองหมื่น และทหารทั้งปวงนั้นหามีผู้ใดเป็นใจด้วยก๋งจูทวยไม่ ไตหูทั้งสี่ก็แต่งตัวขึ้นขี่ม้าพาทหารยกทัพออกจากเมือง
ฝ่ายกองซุนคุดกับเขกก๋งนั่งปรึกษาการศึกอยู่บนหอรบแลไปเห็นไตหูสี่คนยกออกมา ต่างคนก็แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธสำหรับมือขึ้นขี่ม้าพาทหารออกจากค่าย กองซุนคุดก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับเปียนเป๊ก เขกก๋งก็ขับม้าเข้าสู้กับจกกุ๋ย ทหารเลวทั้งสองฝ่ายต่างสู้รบกันเป็นอลหม่าน กองซุนคุดกับเปียนเป๊กสู้กันได้แปดเพลง เปียนเป๊กเสียทีกองซุนคุดเอาทวนแทงเปียนเป๊กตกม้าตาย จิวขึมเห็นเปียนเป๊กตายก็โกรธ จึงขับม้ารำกระบี่เข้าฟันกองซุนคุด กองซุนคุดเอาทวนรับแล้วทำเสียทีชักม้าหนี จิวขึมไม่รู้ในกระบวนรบก็ขับม้าไล่ตาม กองซุนคุดครั้นได้ทีเอาทวนแทงจิวขึมพลัดตกจากหลังม้าแล้วแทงซ้ำอีกทีหนึ่งจิวขึมขาดใจตาย
เขกก๋งกับจกกุ๋ยสู้กันได้สิบเพลง จกกุ๋ยทนทานกำลังมิได้ชักม้าหนี เขกก๋งยิงเกาทัณฑ์ไปถูกไหล่รวบ จกกุ๋ยตกจากหลังม้าตาย เจียมหูเห็นเปียนเป๊ก จิวขึม จกกุ๋ยตายก็ตกใจนักชักม้าหนีเข้าเมือง ทหารเมืองหลวงแตกกระจัดพลัดพรายไม่เป็นใจรบ ทหารเมืองเตงกับทหารเมืองเขกก็ไล่ตามฆ่าฟันทหารเมืองหลวงไปถึงประตูเมือง เจียมหูควบม้ากลับเข้าในเมืองได้ให้ทหารปิดประตูไว้มั่นคง กองซุนคุดจึงขับทหารให้ทำลายประตูเข้าไปในเมืองได้ไล่ตามจับตัวเจียมหูมาฆ่าเสียแล้วขับม้าพาทหารตรูเข้าไปในวัง
ฝ่ายก๋งจูทวยรู้ว่าข้าศึกหักเข้าเมืองได้ก็คิดกลัวความตาย จึงพาทหารซึ่งสนิทสามสิบคนหนีออกจากวัง กองซุนคุดแลเห็นก็ควบม้าตามไปทันก๋งจูทวยที่ประตูทิศตะวันออก จึงเอาทวนแทงก๋งจูทวยล้มลงขาดใจตาย เขกก๋งก็ขับทหารแยกไปประตูทิศเหนือ หมายจะจับตัวไตหูงุยก๊กฆ่าเสีย ไตหูงุยก๊กนั้นเตรียมตัวจะหนีออกจากเมือง พอได้ยินเสียงทหารอื้ออึงเข้ามาริมบ้านก็ตกใจ ครั้นจะหนีไปเห็นจะไม่พ้นมือข้าศึกจึงเอากระบี่เชือดคอตาย เขกก๋งเห็นว่างุยก๊กเชือดคอตายแล้วรีบมาบอกกับกองซุนคุด กองซุนคุดแจ้งดังนั้นก็ยินดี จึงให้ขุนนางไปเชิญเสด็จพระเจ้าจิวอุยอ๋อง พระเจ้าจิวอุยอ๋องได้ทรงฟังก็ดีพระทัยจึงเสด็จเข้าไปในเมืองหลวง กองซุนคุดก็เชิญพระเจ้าจิวอุยอ๋องให้ครองราชสมบัติเหมือนแต่ก่อน พระเจ้าจิวอุยอ๋องก็มีความยินดี จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงกองซุนคุดกับเขกก๋งและทหารทั้งปวง แล้วก็สั่งเจ้าพนักงานให้จัดเอาสิ่งของทองเงินและเครื่องยศมาประทานกองซุนคุดเป็นอันมาก แล้วปูนบำเหน็จให้เขกก๋งกับทหารทั้งปวงตามความชอบมากและน้อย กองซุนคุดกับเขกก๋งครั้นได้รับพระราชทานบำเหน็จแล้ว ก็ถวายบังคมลาแยกทางกันเลิกทัพกลับไปเมือง กองซุนคุดมาถึงเมืองเตงได้วันหนึ่งก็ป่วยเป็นปัจจุบันตาย ขุนนางทั้งปวงจึงเอาศพกองซุนคุดใส่หีบไม้หอม แห่ไปฝังไว้ตามตำแหน่งที่เจ้าเมืองแล้ว ก็ตั้งก๋งจูเจียบซึ่งเป็นผู้บุตรผู้ใหญ่ของกองซุนคุดขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตง ชื่อเตงบุนก๋ง เมื่อก๋งจูเจียบได้ครองเมืองเตงครั้งนั้น พระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชสมบัติได้สี่ปี
๒๐
ฝ่ายก๋งจูเก๋งตงซึ่งเป็นบุตรภรรยาน้อยกองซุนคุดผู้ตายนั้น ครั้นก๋งจูเจียบได้สมบัติแล้วก็หาอยู่เมืองเตงไม่ หนีไปอยู่กับเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงตั้งก๋งจูเก๋งตงเป็นกังเจีย ขุนนางตำแหน่งทหาร ฝ่ายนางบุนเกียงมารดาเขงหูป่วย เจ้าเมืองฬ่อให้หมอประกอบยาให้กินหลายขนานโรคนั้นก็ไม่บรรเทากลับทรุดหนักลง นางบุนเกียงจึงเรียกเขงหูเข้าไปสั่งว่า ถ้ามารดาตายแล้วเจ้าอย่าเพิ่งทำการฝังศพมารดาเลย จงไปขอนางเกียงสีผู้บุตรเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋มาตั้งเป็นฮูหยินภรรยาใหญ่ไว้ก่อน จึงค่อยแต่งการฝังศพมารดาต่อทีหลัง พอนางสั่งสิ้นคำก็ขาดใจตาย เขงหูก็ร้องไห้รักมารดา จึงเอาศพใส่หีบไว้ในที่อันสมควรแล้วปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราจะใช้ผู้ใดไปขอนางเกียงสีบุตรเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ไตหูจออวยจึงห้ามว่า ท่านยังหาได้ทำการฝังศพมารดาไม่ จึงจะให้ไปขอลูกสาวเจ้าเมืองเจ๋นั้นผิดธรรมเนียมแต่ก่อน
เขงหูจึงว่า เมื่อมารดาเราจะตายสั่งไว้ให้ไปขอนางเกียงสีบุตรเจ้าเมืองเจ๋มาเป็นฮูหยินก่อนจึงให้ฝังศพต่อทีหลัง จออวยได้ฟังก็ไม่ตอบ เขงหูจึงให้ไตหูโกฮีเอาสิ่งของไปขอนางเกียงสีบุตรเจ้าเมืองเจ๋ ไตหูโกฮีไปถึงเมืองเจ๋จึงเอาของเข้าไปคำนับเจ๋ฮวนก๋ง แล้วแจ้งความตามซึ่งเขงหูเจ้าเมืองฬ่อสั่งให้เจ๋ฮวนก๋งฟังทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งก็ยอมยกให้ ไตหูโกฮีจึงคำนับลากลับมาถึงเมืองฬ่อแล้ว เข้าไปแจ้งความแก่เขงหู เขงหูแจ้งดังนั้นก็มีความยินดี ครั้นถึงวันฤกษ์ดีจึงให้แต่งเกวียนไปรับนางเกียงสีมาตั้งเป็นที่ฮูหยินภรรยาใหญ่ แล้วก็จัดแจงการฝังศพนางบุนเกียงผู้มารดาตามธรรมเนียม ครั้งนั้นพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชสมบัติได้เจ็ดปี
อยู่มาวันหนึ่งเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋คิดจะไปปราบปรามก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงให้อยู่ในอำนาจ จึงตระเตรียมทหารยกออกจากเมืองเดินทัพไปถึงชานเมืองเตง ให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน ฝ่ายก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงแจ้งเหตุดังนั้นก็ตกใจกลัว จึงจัดสิ่งของและเครื่องบรรณาการให้คนใช้เอาออกไปอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นเจ๋ฮวนก๋ง คนใช้คำนับลาคุมสิ่งของออกไปถึงค่ายจึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่ก็พาคนใช้เอาเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับขอโทษยอมเป็นเมืองขึ้นกับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ยกโทษให้แล้วก็เลิกทัพกลับไปเมือง ตั้งแต่นั้นมาเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋นั้นก็มีเกียรติยศและสง่าปรากฏไปทั้งสี่ทิศ หัวเมืองทั้งปวงก็คำนับยำเกรงขึ้นกับเมืองเจ๋เป็นอันมาก
ฝ่ายพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชย์อยู่ในเมืองตังจิวได้สิบปี วันหนึ่งเสด็จออกขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเฝ้าพร้อมตามตำแหน่ง มีผู้เข้าไปกราบทูลว่าฮุยก๋งเจ้าเมืองโอยนั้นตายแล้ว บัดนี้ก๋งจูเฉียผู้บุตรครองเมืองแทนชื่ออีก๋ง อีก๋งนั้นแข็งเมืองอยู่หาไปขึ้นกับเมืองเจ๋ไม่ พระเจ้าจิวอุยอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็เคืองพระทัย จึงตรัสใช้เตียนเป๊กเลียวให้ถือหนังสือรับสั่งไปบอกเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ให้ยกทัพไปปราบก๋งจูเฉียเจ้าเมืองโอย เจ๋ฮวนก๋งครั้นแจ้งรับสั่งก็เกณฑ์กองทัพยกออกไปตามระยะทางไปถึงชานเมืองโอย ก็รับสั่งทหารให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ให้มั่นคง
ก๋งจูเฉียเจ้าเมืองรู้ว่าข้าศึกมาล้อมเมืองไว้ ก็จัดทหารยกออกไปถึงหน้าค่าย เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งเห็นก๋งจูเฉียออกมาก็ขับทหารทั้งปวงให้เข้าโจมตีทัพก๋งจูเฉียเป็นสามารถ ก๋งจูเฉียกับทหารต้านทานฝีมือข้าศึกมิได้ก็แตกทัพกระจัดกระจายไป ทหารเมืองเจ๋ได้ทีก็ตามตีชํ้าเติมทหารเมืองโอยไปถึงประตูเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งทหารให้ร้องประกาศเข้าไปในเมืองว่า ถ้าก๋งจูเฉียรักตัวกลัวตายจงเอาเครื่องบรรณาการออกมายอมเป็นเมืองขึ้นกับเรา แม้นไม่ออกมาคำนับขอโทษเรา เราจะทำลายกำแพงเมืองเข้าไปจับเอาตัวกับบุตรภรรยามาประหารชีวิตเสียให้สิ้น ทหารทั้งปวงก็ร้องประกาศเข้าไปตามคำสั่ง ก๋งจูเฉียได้ฟังก็ยิ่งสะดุ้งตกใจนัก จึงจัดสิ่งของทองเงินบรรทุกเต็มเกวียนห้าเล่ม แล้วให้ก๋งจูไคหองบุตรผู้ใหญ่คุมเกวียนซึ่งบรรทุกสิ่งของห้าเล่มออกไปขอโทษตัวยอมเป็นเมืองขึ้น เจ๋ฮวนก๋งก็ยกโทษให้แล้วเลิกทัพกลับไปเมือง
ก๋งจูไคหองเห็นเจ๋ฮวนก๋งมีสติปัญญา ทั้งนํ้าใจก็กว้างขวางโอบอ้อมแก่หัวเมืองทั้งปวงโดยแท้ พอจะเป็นที่พึ่งของตัวได้ ก็หนีบิดาตามไปอยู่ด้วยเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงถามก๋งจูไคหองว่า เจ้าสิเป็นบุตรผู้ใหญ่ของก๋งจูเฉียเจ้าเมืองโอย เหตุไฉนไม่อยู่ครอบครองสมบัติของบิดาเล่า ก๋งจูไคหองคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านมีสติปัญญากตัญญูต่อแผ่นดินโดยสุจริต จึงอุตส่าห์สวามิภักดิ์มาพึ่งบารมีอยู่ด้วย หวังจะได้รู้ขนบราชการและอย่างธรรมเนียมสืบไป ข้าพเจ้าจึงไม่อาลัยถึงสมบัติบ้านเมืองของบิดา เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยินดีจึงตั้งก๋งจูไคหองเป็นไตหูตำแหน่งขุนนาง ให้เครื่องยศพร้อมทุกสิ่ง ก๋งจูไคหองก็ดีใจจึงแจ้งความแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า บิดาข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งชื่อนางอวยกี นายอวยกีนั้นประกอบด้วยจริตกิริยา รูปทรงก็งามนัก แม้นท่านได้นางอวยกีมาไว้ในเมืองนี้เห็นจะมีสง่าราศีเป็นอันมาก
เจ๋ฮวนก๋งแจ้งดังนั้นจึงให้คนใช้เอาเครื่องบรรณาการไปขอนางอวยกีบุตรก๋งจูเฉียเจ้าเมืองโอย คนใช้ก็คำนับลาไปถึงเมืองโอยจึงเอาเครื่องบรรณาการให้ก๋งจูเฉียแล้วบอกว่า บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋สมัครเป็นมิตรกับท่าน จึงให้ข้าพเจ้ามาคำนับว่ากล่าวขอนางอวยกี หัวเมืองทั้งสองจะได้เป็นทางไมตรีต่อไป ก๋งจูเฉียก็มิได้ขัดขวาง จึงจัดแจงแต่งตัวนางอวยกีตามยศอย่างบุตรเจ้าเมือง แล้วให้ขุนนางผู้ใหญ่กำกับนางอวยกีไปส่ง ณ เมืองเจ๋ คนใช้เจ้าเมืองเจ๋กับขุนนางทั้งสี่ก็คำนับลาพานางอวยกีไปให้เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋มีความยินดีนัก ขุนนางทั้งสี่ก็ลากลับไป ครั้นเจ๋ฮวนก๋งได้นางอวยกีมาไว้เป็นภรรยาก็มีความกรุณารักใคร่เป็นอันมาก
ฝ่ายก๋งจูเซงซึ่งเป็นจิ้นบูก๋งเจ้าเมืองจิ้นนั้น มีบุตรชายคนหนึ่งชื่อก๋งจูงุยจู ก๋งจูงุยจูคนนี้เป็นที่รักของจิ้นบูก๋งผู้บิดา อยู่มาวันหนึ่งก๋งจูเซงไปขอนางฮูกีบุตรเจ้าเมืองไตหยง กับลูกสาวเจ้าเมืองเสียหยงมาให้เป็นภรรยา ก๋งจูงุยจูอยู่กับนางทั้งสองมีบุตรชายคนละคน บุตรนางฮูกีนั้นชื่อก๋งจูต๋งนี บุตรนางที่เป็นลูกสาวเจ้าเมืองเสียหยงชื่อก๋งจูอีฮู ครั้นอยู่มาก๋งจูเซงได้นางเจ๋เกียงหลานสาวเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋เป็นภรรยา และนางเจ๋เกียงนั้นอายุได้สิบหกปีมีจริตกิริยารูปทรงนั้นงามนัก ก๋งจูงุยจูเห็นนางเจ๋เกียงเมียบิดารูปร่างดีก็พอใจ จึงลอบรักใคร่กับนางเจ๋เกียงจนนางมีครรภ์ขึ้นมา ขณะเมื่อก๋งจูงุยจูกับนางเจ๋เกียงเป็นชู้กันนั้น ก๋งจูเซงผู้บิดาครองสมบัติได้สามสิบเก้าปี ป่วยเป็นโรคชราอยู่ประมาณครึ่งเดือน ก๋งจูเซงก็ถึงแก่กรรม ก๋งจูงุยจูจึงแต่งการฝังศพก๋งจูเซงตามตำแหน่งเจ้าเมืองแล้ว ขุนนางทั้งปวงก็ยกก๋งจูงุยจูขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน ชื่อจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งมีขุนนางผู้ใหญ่เป็นที่ปรึกษาและราชการทั้งปวงสิทธิ์ขาดอยู่สองคน ชื่อเลียงฮูคนหนึ่ง ตังกวยอูคนหนึ่ง จิ้นเฮียนก๋งจึงตั้งนางเจ๋เกียงภรรยาของบิดาเป็นฮูหยิน นางเจ๋เกียงเป็นฮูหยินอยู่ได้สองเดือน นางเจ๋เกียงก็คลอดบุตรชายคนหนึ่ง ชื่อก๋งจูซีนเซง ก๋งจูซีนเซงนั้นเป็นที่รักใคร่ของจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งจึงตั้งก๋งจูซีนเซงเป็นที่ซีจูสำหรับจะได้ครองสมบัติสืบแซ่แทนตัวต่อไป แล้วให้ไตหูงวนกวนไต้หลีซกขุนนางสองคนเป็นพี่เลี้ยงดูและว่ากล่าวข้อผิดและชอบ
ครั้นอยู่มานางเจ๋เกียงมารดาก๋งจูซีนเซงมีบุตรหญิงอีกคนหนึ่ง นางก็ป่วยเป็นโรคปัจจุบันตาย จิ้นเฮียนก๋งจึงทำการฝังศพนางเจ๋เกียงเสร็จแล้ว ตั้งนางแกกุ๋นบุตรเจ้าเมืองเกียเป็นฮูหยินภรรยาใหญ่ อยู่ด้วยกันมาช้านานไม่มีลูก จิ้นเฮียนก๋งจึงมอบนางเป๊กกีลูกนางเจ๋เกียงผู้ตายให้นางแกกุ๋นเลี้ยงไว้เป็นบุตร จิ้นเฮียนก๋งนั้นได้ครองเมืองมาสิบห้าปี ก็คิดจะไปตีเมืองกีหยงให้อยู่ในอำนาจ จึงจัดแจงทแกล้วทหารยกออกมาจากเมืองเดินทัพไปถึงชานเมืองกีหยงแล้วสั่งให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน
เจ้าเมืองกีหยงรู้เหตุดังนั้นก็ตกใจกลัว จึงแต่งลูกสาวสองคนผู้พี่ชื่อนางเลกีน้องชื่อเสียวกี แล้วก็พาออกไปถึงค่ายจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งเห็นรูปร่างนางทั้งคู่เสงี่ยมงามน่ารัก ก็ยินดียกโทษให้เจ้าเมืองกีหยง แล้วพานางเลกี นางเสียวกีขึ้นขี่เกวียน เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น จึงเลี้ยงนางเลกี นางเสียวกีพี่น้องเป็นภรรยา และนางเลกีนั้นรูปงามเหมือนนางอุยสีเมียเซ็กเฮาเจ้าเมืองเซ็ก มีมารยามากเหมือนขันกีผู้เป็นมเหสีพระเจ้าติวอ๋อง จิ้นเฮียนก๋งก็มีความกรุณานัก นางเลกีมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อก๋งจูฮีเจ๋ อยู่มานางเสียวกีน้องสาวมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อก๋งจูโต๊ะจู ตั้งแต่นั้นจิ้นเฮียนก๋งก็หลงรักนางเลกีกับนางเสียวก็เป็นอันมาก จึงทำให้ชิงชังนางแกกุ๋นผู้เป็นฮูหยินคิดจะถอดเสียจากที่จะตั้งนางเลกีเป็นฮูหยินภรรยาใหญ่ จึงให้หากวยกี๋ผู้เป็นโหรเข้ามาดูดวงชะตานางเลกีจะสมเป็นที่ฮูหยินหรือหาไม่ กวยกี๋ก็พิเคราะห์ดูดวงชะตาและราศีตามตำรับที่ได้เล่าเรียนไว้ ครั้นแจ้งแล้วจึงคำนับบอกว่า วาสนานางเลกีนี้ไม่ควรจะเป็นฮูหยิน แม้นท่านยกนางเลกีขึ้นเป็นฮูหยินภรรยาใหญ่แล้ว บ้านเมืองท่านจะเกิดอันตรายเป็นมั่นคง
จิ้นเฮียนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ไม่เชื่อฟังคำกวยกี๋ว่า จึงให้ซือเซาโหรพิเคราะห์ดูชะตานางเลกีใหม่ ซือเซาก็พิจารณาคูณหารดูลักษณะนางเลกีตามตำราโหรแล้วจึงทายเหมือนคำกวยกี๋ว่าทุกประการ จิ้นเฮียนก๋งก็หาเชื่อคำโหรทั้งสองไม่ เพราะหลงรักนางเลกีเป็นกำลังจึงกลับเข้าไปในที่ข้างใน ถอดนางแกกุ๋นเสียจากที่ฮูหยิน ตั้งนางเลกีเป็นฮูหยินภรรยาใหญ่ สารพัดการข้างในก็มีสิทธิ์ขาดอยู่กับนางเลกีผู้เดียว อยู่มาวันหนึ่งจิ้นเฮียนก๋งจึงปรึกษานางเลกีว่า เราคิดจะถอดก๋งจูซีนเซงเสียจากที่ซีจู จะตั้งก๋งจูฮีเจ๋บุตรเจ้าเป็นที่ซีจูแทน เจ้าจะเห็นประการใด
นางเลกีนั้นคิดจะใคร่ให้ก๋งจูฮีเจ๋บุตรของตัวเป็นซีจูอยู่มิได้เว้นวัน แต่แกล้งทำกลมารยาหมายจะให้จิ้นเฮียนก๋งเห็นว่าซื่อสัตย์จริง จึงคำนับตอบว่า ซึ่งท่านกรุณาจะตั้งบุตรข้าพเจ้าเป็นที่ซีจูครั้งนี้บุญคุณนั้นหาที่สุดมิได้ แต่ก๋งจูซีนเซงเป็นที่ซีจูนี้ก็ไม่มีข้อผิดสิ่งใด ท่านจะถอดก๋งจูซีนเซงเสียจากที่แล้ว จะตั้งบุตรข้าพเจ้าเป็นที่ซีจูนั้นไม่ควร ข้อหนึ่งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงจะติเตียนนินทาว่าท่านไม่ตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม ถ้าจะขืนยกบุตรข้าพเจ้าขึ้นเป็นซีจูให้จงได้ ท่านจงประหารชีวิตข้าพเจ้าเสียก่อนจึงตั้งก๋งจูฮีเจ๋เป็นที่ซีจูเถิด จิ้นเฮียนก๋งครั้นได้ฟังสำคัญว่านางเลกีพูดจาโดยสุจริตก็ยิ่งมีความรักหนักขึ้นกว่าเก่า
จิ้นเฮียนก๋งมีคนสนิทคนหนึ่งชื่ออีวสี รูปร่างก็งามทั้งสติปัญญาแยบคายมาก เป็นที่วางใจจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งโปรดให้อภัยแก่อีวสี อีวสีเข้าวังออกวังผิดเวลาได้ไม่มีใครห้าม วันหนึ่งอีวสีเข้าไปในวัง นางเลกีเห็นก็คิดรัก จึงทำชายตาให้สบตาอีวสีแล้ว แกล้งกล่าวเลียบเคียงเป็นคำนัยต่างๆ อีวสีรู้มารยาก็ลอบรักใคร่ไปมาหากันมิให้จิ้นเฮียนก๋งรู้ ครั้นอยู่มานางเลกีคิดจะเอาสิ่งของเงินทองไปให้สินบนเลียงฮูกับตังกวยอู จะให้ขุนนางสองคนช่วยว่ากล่าวจิ้นเฮียนก๋งให้ใช้ก๋งจูซีนเซงไปเสียจากเมือง จะได้คิดอ่านแก้ไขให้ก๋งจูฮีเจ๋บุตรของตัวเป็นที่ซีจู
ขณะเมื่อนางเลกีตรึกตรองนั้น พออีวสีเข้าไปหานางเลกี นางเลกีจึงกระซิบสั่งเป็นความลับ แล้วก็เอาเงินทองของคำนับให้อีวสี อีวสีก็คุมสิ่งของทั้งปวงไปแบ่งให้เลียงฮู แล้วแจ้งความซึ่งฮูหยินเลกีสั่งมาให้ฟังทุกประการ เลียงฮูรับธุระแล้วว่า การอย่างนี้เราจำจะให้ตังกวยอูรู้ด้วยจะได้ช่วยกันคัดง้างตามสติปัญญา อีวสีจึงบอกว่า นางเลกีก็สั่งให้ข้าพเจ้าเอาสิ่งของไปหาตังกวยอูด้วย เลียงฮูครั้นได้ฟังจึงพาอีวสีไปถึงบ้านตังกวยอู อีวสีเอาเงินทองของกำนัลให้ตังกวยอูแล้วบอกความซึ่งนางเลกีสั่งให้ฟังทุกสิ่ง ตังกวยอูก็รับว่าอย่าวิตกเลย อีวสีจึงลากลับไป
เลียงฮูกับตังกวยอูก็ปรึกษากัน ซึ่งจะว่ากล่าวจิ้นเฮียนก๋งให้ใช้ก๋งจูซีนเซงผู้เป็นซีจูให้ไปเสียจากเมือง ทั้งสองเห็นอุบายประการหนึ่งจึงพากันเข้าไปแจ้งความแก่จิ้นเฮียนก๋งว่า เมืองซกอัก ที่ตำบลภู ตำบลคุดนั้นเป็นด่านศึกสำคัญอยู่ บัดนี้ไม่มีตัวนายไปตั้งรักษาไว้ ถ้าข้าศึกยกมาจะเข้าถึงชานเมืองเราได้โดยง่าย ขอให้ก๋งจูซีนเซงกับก๋งจูต๋งนี ก๋งจูอีฮู ซึ่งเป็นบุตรท่านไปตั้งรักษาเมืองหน้าด่านทั้งสามตำบลไว้เมืองเราจึงจะเป็นสุขสบาย จิ้นเฮียนก๋งก็เห็นด้วย จึงให้ก๋งจูซีนเซงกับไทฮู ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงยกไปตั้งอยู่ ณ เมืองซกอัก ให้ก๋งจูต๋งนีกับเฮามัวไปอยู่รักษาที่ตำบลภู ให้ก๋งจูอีฮูกับลีอีเซงอยู่ตำบลคุด ก๋งจูซีนเซงกับไทฮู ก๋งจูต๋งนีกับเฮามัว ก๋งจูอีฮูกับลีอีเซงขุนนางต่างคำนับลายกทหารแยกทางกันไปตั้งรักษาเมืองด่านทั้งสามตำบลตามคำสั่ง เลียงฮูกับตังกวยอูจึงให้คนใช้ไปบอกความกับนางเลกี นางเลกีแจ้งดังนั้นก็ยินดี
อยู่วันหนึ่ง นางเลกีคิดจะให้ก๋งจูซีนเซงแยกไปทำศึกหัวเมืองจะคอยจับผิด จึงแสร้งทำอุบายว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า ครั้งนี้เมืองเราก็มีความผาสุกเป็นปกติ แต่เมืองเต๊กเมืองอุยนั้น ไม่เอาเครื่องบรรณาการมาขึ้นกับท่าน แม้นนานไปมื้อหน้าเห็นจะคิดมาทำการศึกแก่เมืองเราเป็นมั่นคง ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงก๋งจูซีนเซงให้ยกไปปราบปรามหัวเมืองทั้งสองเสีย จิ้นเฮียนก๋งก็เห็นจริงด้วย จึงให้ม้าเร็วถือหนังสือไปให้ก๋งจูซีนเซง ณ เมืองซกอัก ม้าเร็วก็คำนับลารีบถือหนังสือไปให้ก๋งจูซีนเซง ก๋งจูซีนเซงแจ้งในหนังสือแล้ว จึงให้ไตหูเตียวซกกับปิดบวนขุนนางนายทหารทั้งสองเกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองเต๊ก เจ้าเมืองเต๊กกับทหารทั้งปวงสู้รบมิได้ตีแตกหนีไป ก๋งจูซีนเซงจึงขับทหารเข้าในเมืองเต๊กให้ไตหูเตียวซกอยู่รักษาเมืองเต๊ก แล้วยกทัพไปตีเมืองอุย เจ้าเมืองอุยจึงยกทหารออกรบกับก๋งจูซีนเซงเป็นสามารถ ทหารก๋งจูซีนเซงฆ่าฟันทหารเมืองอุยเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองอุยต้านทานฝีมือมิได้ก็แตกทัพหนีไป ก๋งจูซีนเซงจึงยกเข้าในเมืองอุย มอบเมืองอุยให้ปิดบวนนายทหารตั้งอยู่รักษา แล้วเลิกทัพกลับไปเมืองซกอักจึงแต่งหนังสือบอกไปถึงจิ้นเฮียนก๋งผู้บิดา จิ้นเฮียนก๋งแจ้งในหนังสือดังนั้นก็มีความยินดีจึงเข้าไปบอกแก่นางเลกี นางเลกีก็แกล้งทำเป็นยินดี แต่ใจนั้นโกรธแค้นคิดพยาบาทก๋งจูซีนเซงมากขึ้นกว่าเก่า ครั้งนั้นพระเจ้าจิวอิวอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบสองปี
ฝ่ายฮีมฮีบุตรฌ้อบุนอ๋อง ตั้งแต่ครองสมบัติอยู่ในเมืองฌ้อคิดระแวงฮีมฮุนน้องชายว่ามีสติปัญญาเกรงจะชิงเอาสมบัติก็คอยหาผิดฮีมฮุนอยู่มิได้ขาด ฮีมฮุนรู้ว่าฮีมฮีพี่ชายหมายจะฆ่าก็ระมัดตัวมิได้กระทำความผิดสิ่งใด และบรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยในเมืองฌ้อนั้นสมัครจะให้ฮีมฮุนเป็นเจ้าเมืองทุกตัวคน ฮีมฮีก็คอยจับข้อผิดฮีมฮุนหาได้ไม่ แล้วคิดเห็นอุบายซึ่งจะฆ่าฮีมฮุนอย่างหนึ่ง จึงให้หาตัวฮีมฮุนเข้ามาชวนว่าพรุ่งนี้พี่จะพาเจ้าไปเที่ยวป่าล่าเนื้อเล่นให้สบาย ฮีมฮุนได้ฟังก็เข้าใจว่าฮีมฮีล่อลวงจะพาตัวออกไปฆ่า จึงแกล้งทำเป็นยินดีแล้วลาออกไปบอกความแก่ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงแจ้งดังนั้นก็เป็นใจพร้อมด้วยฮีมฮุน ฮีมฮุนจึงสั่งความลับกับขุนนางนายทหารทั้งปวงไว้ ครั้นเวลารุ่งเช้าฮีมฮีก็ชวนฮีมฮุนขึ้นเกวียนคนละเล่ม ยกทหารออกจากเมืองไปถึงกลางป่าแห่งหนึ่งเป็นที่เปลี่ยวฝูงเนื้ออยู่ชุกชุม จึงให้หยุดประทับหมายจะทำร้ายแก่ฮีมฮุน ฮีมฮีถือกระบี่ลงจากเกวียน แล้วสั่งทหารทั้งปวงให้ไปเที่ยวยิงเนื้อ นายทหารซึ่งฮีมฮุนสั่งความลับไว้ก็ยืนอยู่ข้างหลังฮีมฮีครั้นเห็นได้ทีจึงเอาทวนแทงฮีมฮีล้มลงขาดใจตาย ฮีมฮุนก็สั่งทหารให้เอาศพฮีมฮีขึ้นใส่ในเกวียน แล้วยกกลับมาถึงเมืองจึงแสร้งทำร้องไห้เข้าไปคำนับบอกนางอุยสีผู้มารดาว่า ฮีมฮีพี่ชายข้าพเจ้าป่วยเป็นโรคปัจจุบันตายเสียในป่าแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าเอาศพฮีมฮีใส่เกวียนเข้าไว้ ณ ที่ข้างหน้านี้
นางอุยสีได้ฟังดังนั้นกลั้นนํ้าตามิได้ ก็ร้องไห้รักฮีมฮีต่างๆ จึงให้ขุนนางทั้งปวงจัดการฝังศพฮีมฮีตามธรรมเนียมแล้ว ก็ยกฮีมฮุนขึ้นป็นเจ้าเมือง ชื่อฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องจึงตั้งก๋งจูหงวนผู้อาเป็นที่เลงอีนขุนนางผู้สำเร็จราชการทั้งปวง และก๋งจูหงวนนั้นพอใจนางอุยสีพี่สะใภ้มาแต่แรก ฌ้อบุนอ๋องตายหมายจะพูดจาเกี้ยวนางอุยสีให้ยินยอมเป็นภรรยาแล้วจึงจะชิงเอาสมบัติในเมืองฌ้อเป็นของตัว ก็หาได้ช่องที่จะพูดจากับนางอุยสีไม่ ครั้นอยู่มานางอุยสีป่วยปวดศีรษะ ก๋งจูหงวนรู้ข่าวก็ดีใจจึงแต่งตัวไปเยี่ยมนางอุยสี ณ ตึกข้างในแล้วพูดจาเกี้ยวนางอุยสีแต่เช้าจนเย็น นางอุยสีก็ไม่ยินยอมว่ากล่าวหยาบช้าขับไล่ ก๋งจูหงวนก็ออกมา นางอุยสีมีความแค้นเคืองเป็นกำลัง จึงให้หญิงคนใช้ไปบอกแก้ฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็โกรธ จึงให้หาตัวเตาก๊กบุตรเตาเป๊กปีผู้ตายกับขุนนางทั้งปวงเข้ามา สั่งให้ไปล้อมตึกฮูหยินอุยสีจับก๋งจูหงวนซึ่งทำหยาบช้าฆ่าเสียจงได้ เตาก๊กกับขุนนางนายทหารทั้งปวงต่างคนคำนับรับคำแล้วพากันไปล้อมตึกนางอุยสี
ก๋งจูหงวนได้ยินเสียงทหารมาล้อมรอบตึกก็ตกใจ จึงฉวยง้าววิ่งออกมาที่ประตูตึก พบเตาก๊กกับเตาปันถือกระบี่วิ่งเข้าไป ก๋งจูหงวนก็เอาง้าวฟันเตาก๊ก เตาก๊กก็รับด้วยกระบี่ ถ้อยทีรบกันเป็นหลายเพลง เตาปันจึงรำกระบี่เข้าช่วยเตาก๊ก ก๋งจูหงวนก็ถอยหนีลงจากตึก เตาก๊กจึงเอากระบี่ฟันก๋งจูหงวนคอขาดตาย เตาก๊กกับขุนนางทั้งปวงก็พากันเข้าไปคำนับเยี่ยมนางอุยสีแล้ว เอาศีรษะก๋งจูหงวนมาให้ฌ้อเซียงอ๋องเป็นบำเหน็จฝีมือ ฌ้อเซียงอ๋องยังไม่หายแค้น จึงให้เตาก๊กไปจับตัวบุตรภรรยาญาติพี่น้องของก๋งจูหงวนฆ่าเสียให้สิ้น เตาก๊กก็ไปตามสั่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าฌ้อเซียงอ๋องออกว่าราชการ จึงตั้งเตาก๊กเป็นที่เลงอีนขุนนางผู้ใหญ่ เตาก๊กจึงจัดแจงการทำนุบำรุงเมืองฌ้อให้มั่นคงกว้างขวางขึ้นกว่าแต่ก่อน ราษฎรทั้งปวงก็อยู่เย็นเป็นสุข แล้วเตาก๊กชักชวนผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งมาทำนุบำรุงขึ้นเป็นที่ขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเป็นอันมาก เตาก๊กให้ตั้งสนามใหญ่ไว้สำหรับหัดทแกล้วทหารทั้งปวงให้ชำนาญในเพลงอาวุธรู้กระบวนรบครบสิ่ง เมืองฌ้อก็มีสง่าปรากฏไปทั่วทั้งสี่ทิศ
๒๑
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่า ฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อตั้งเตาก๊กบุตรเตาเป๊กปีเป็นที่เลงอีนขุนนางผู้ใหญ่ เตาก๊กฝึกสอนทแกล้วทหารเป็นอันมาก จึงคิดว่าถ้าจะนิ่งอยู่ดังนี้เห็นฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อจะกำเริบคิดมาทำร้ายแก่เมืองเรา จำจะชักชวนหัวเมืองทั้งปวงยกไปปราบปรามเจ้าเมืองฌ้อเสียให้ราบคาบ เจ๋ฮวนก๋งก็ให้หากวนต๋งเข้ามาปรึกษาการซึ่งจะยกไปตีเมืองฌ้อยังไม่ทันขาดคำลง พอม้าเร็วเมืองเอียนถือหนังสือไปคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า เจ้าเมืองเอียนขอคำนับมาถึงเจ๋ฮวนก๋ง ด้วยเจ้าเมืองปักหยงยกทัพมาจะตีเมืองเอียน ทแกล้วทหารในเมืองเอียนนี้น้อยนักเห็นจะสู้ทหารเมืองปักหยงมิได้ ขอเชิญท่านยกกองทัพไปช่วยปราบปรามเมืองปักหยงเสียสักครั้งหนึ่ง
เจ๋ฮวนก๋งแจ้งความในหนังสือบอกเจ้าเมืองเอียนดังนั้น จึงปรึกษากวนต๋ง กวนต๋งจึงว่าเมืองเรานี้อยู่ระหว่างกลาง ทางใต้นั้นต้องระวังทัพเมืองโจ๋ ทางตะวันตกเล่าต้องระวังทัพเมืองเต๊ก ฝ่ายทางเหนือนั้นต้องระวังทัพเมืองปักหยง มีความวิตกต้องระวังถึงสามด้าน ครั้งนี้เมืองปักหยงยกกองทัพมาตีเมืองเอียน เราควรจะยกไปเป็นทัพกระหนาบตีทัพเมืองปักหยงให้พ่ายแพ้สิ้นวิตกไปทางหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย ก็จัดกองทัพยกไปเมืองเอียน ยกทัพไปถึงเจซุยด่านปลายแดนเมืองฬ่อ
ฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อรู้ก็ออกมาต้อนรับเชิญเจ๋ฮวนก๋งเข้าเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าเราช้าอยู่ไม่ได้ ด้วยเจ้าเมืองปักหยงยกมาตีเมืองเอียนกำลังรบพุ่งกันอยู่ เราจะเร่งยกไปช่วยเมืองเอียน ฬ่อจงก๋งจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอยกไปกับท่านด้วยกองหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า หนทางข้างฝ่ายเหนือนั้นกันดารนัก ท่านอย่าเพิ่งไปให้ลำบากทแกล้วทหารเลย ถ้าหนักแน่นประการใดจึงให้มายืมทหารไปช่วย ฬ่อจงก๋งก็รับคำแล้วว่า ข้าพเจ้าจะจัดทัพเตรียมไว้ให้พร้อม ถ้ามีหนังสือมาถึงวันใดข้าพเจ้าจะยกไปให้ทันท่วงที เจ๋ฮวนก๋งก็มีความยินดีนักก็ลาฬ่อจงก๋งยกออกจากเจซุยด่านปลายแดนเมืองฬ่อ ฝ่ายบิดหลูเจ้าเมืองปักหยงมาล้อมเมืองเอียนประมาณสองเดือนเศษ จับได้ครอบครัวไว้เป็นอันมาก รู้ข่าวว่าเจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาช่วยเมืองเอียนก็ล่าทัพกลับไปเมือง ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งก็รีบเดินทัพมาถึงบุนกวนด่านเมืองเอียน ก็สั่งให้หยุดทัพตั้งอยู่ฟังข่าวราชการก่อน
ฝ่ายเอียนจงก๋งเจ้าเมืองเอียน ครั้นบิดหลูเลิกทัพกลับไปแล้วรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งยกมาตั้งอยู่ ณ บุนกวน เอียนจงก๋งก็ยินดีนัก จึงออกมารับเจ๋ฮวนก๋งแล้วเล่าความที่ได้รบกับบิดหลูให้เจ๋ฮวนก๋งฟังทุกประการ กวนต๋งจึงว่ากับเจ๋ฮวนก๋งว่า เจ้าเมืองปักหยงยกมาล้อมเมืองเอียนไว้ครั้งนี้ รู้ว่าท่านยกมาช่วยจึงกวาดเอาแต่ครอบครัวแล้วเลิกทัพกลับไป ถ้ารู้ว่าท่านยกคืนไปแล้วก็จะยกกลับมาล้อมเมืองเอียนอีก เสียแรงได้ลำบากมาถึงนี่แล้วขอให้ไปตีเมืองปักหยงเสียทีเดียวเถิด เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วย เอียนจงก๋งเจ้าเมืองเอียนจึงว่า ซึ่งท่านจะยกล่วงเลยไปตีเมืองปักหยงนั้น ข้าพเจ้าจะยกเป็นทัพหน้าไปด้วยทัพหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ทแกล้วทหารต้องรบพุ่งอิดโรยอยู่แล้ว ถ้าคิดจะไปแก้แค้นเจ้าเมืองปักหยงด้วยเราก็ยกหนุนไปเอาแต่ข่าวให้ดังเถิด เอียนจงก๋งรับคำแล้วจึงบอกว่า ฝ่ายทิศตะวันออกหนทางแต่นี้ไปพันร้อยยี่สิบห้าเส้นถึงเมืองบูจ๋องต่อแดนเมืองปักหยง และเจ้าเมืองบูจ๋องกับบิดหลูเจ้าเมืองปักหยงนั้นมิได้คุ้นเคยไปมาหากัน ถ้าจะแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมไปเป็นทัพหน้านำทางก็เห็นจะได้ราชการ
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังก็ใช้กองซุนสิบผองไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองบูจ๋อง เจ้าเมืองบูจ๋องก็รับเอาเงินทองไว้ แล้วจึงให้หอยีปันคุมทหารม้ากับทหารเดินทางสองพันมาด้วยกองซุนสิบผองเข้าสมทบกับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้ทองเงินเสื้อผ้ากับหอยีปันและทแกล้วทหารทั้งปวงเป็นอันมาก แล้วสั่งให้เป็นทัพหน้าเดินทางไปได้สองพันห้าร้อยเส้นถึงตำบลกุยจือใกล้แดนเมืองปักหยง เจ๋ฮวนก๋งได้ปลูกฉางข้าวทำเชิงเทินดินล้อมพักเสบียงไว้ที่นั้นแห่งหนึ่ง ให้เปาซกแหยกับโกเฮ็กสองนายซึ่งเมื่อยล้าอยู่รักษาฉางข้าว เจ๋ฮวนก๋งก็เลือกจัดเอาทหารที่มีกำลังยกรีบไปโดยเร็ว
ฝ่ายบิดหลูเจ้าเมืองปักหยงรู้ข่าวว่าเจ๋ฮวนก๋งยกกองทัพติดตามมา จึงปรึกษาด้วยซกไมนายทหารเอก ซกไมจึงว่าเจ๋ฮวนก๋งยกติดตามมาครั้งนี้เป็นทางไกลมาโดยรีบ ผู้คนเห็นจะอิดโรยเมื่อยล้าเป็นอันมาก เราจะยกกองทัพเข้าโจมตีอย่าให้ทันตั้งตัวลงได้ บิดหลูก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้จัดทหารสามพันให้ซกไมยกไปซุ่มอยู่ตามทางคอยสกัดตีกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง
ฝ่ายหอยีปันซึ่งเป็นทัพหน้าเจ๋ฮวนก๋งยกมานั้น เห็นซกไมยืนม้าขวางทางอยู่ ก็ขับม้าถือกระบองเหล็กเข้าไล่ตีซกไม ซกไมก็รับด้วยง้าวรบกันได้หลายเพลง ซกไมทำเสียทีถอยหนี หอยีปันก็ไล่ติดตามไป ซกไมจุดประทัดสัญญาณ พวกทหารซึ่งซุ่มอยู่ในดงก็ออกมาตัดกลางหุ้มเอาหอยีปันไป ม้าซึ่งหอยีปันขี่นั้นต้องอาวุธตายในที่รบ พอเจ๋ฮวนก๋งมาทันทีก็ให้เจ๋เสียงหูคุมทหารทวนห้าร้อยเข้าไล่แทงตะลุมบอนแก้เอาหอยีปันมาได้ กองทัพซกไมก็ตื่นแตกไปไม่เป็นหมวดเป็นกอง ซกไมก็ควบม้าไปเมือง เจ๋เสียงหูก็พาหอยีปันมาหาเจ๋ฮวนก๋ง หอยีปันมีความละอายนักก็ก้มหน้านิ่งอยู่ เจ๋ฮวนก๋งรู้ในกิริยาจึงว่าแก่หอยีปันว่า ท่านอย่าเสียใจเลยอันประเพณีทำศึกมิแพ้ก็ชนะ จึงให้เอาม้าที่มีฝีเท้ามาให้หอยีปันม้าหนึ่ง แล้วให้หอยีปันเป็นทัพหน้า รีบเดินทัพไปทางประมาณสองร้อยห้าสิบเส้น ถึงตำบลเขาหวนเลงซัว เจ๋ฮวนก๋งสั่งให้หยุดทัพขึ้นตั้งค่ายอยู่บนเขา เจ๋เสียงหูกับปินซูปูสองกองนั้น ตั้งค่ายอยู่บนเชิงเขาคนละค่าย แล้วเอาเกวียนตั้งเป็นสนามเพลาะไว้นอกค่ายอีกชั้นหนึ่ง ผลัดเปลี่ยนกันลาดตระเวนนั่งยามตามเพลิงรักษาเป็นมั่นคง
ฝ่ายบิดหลูเห็นซกไมเสียทัพกลับมา ก็ให้เร่งเกณฑ์ทหารอีกหมื่นหนึ่งเสร็จแล้ว บิดหลูกับซกไมก็ยกออกมาถึงปากทางช่องแคบข้างนอก แลเห็นค่ายตั้งอยู่บนเขาหวนเลงซัวค่ายหนึ่ง ตั้งอยู่เชิงเขารบกันแต่เวลาเช้าจนบ่ายมิได้แพ้ชนะแก่กัน บิดหลูก็ถอยทัพมาตั้งค่ายมั่นเปิดทางอยู่แล้วคิดอุบายแบ่งคนเข้าซุ่มไว้ในดงสองกอง กำหนดเสียงประทัดจุดขึ้นเมื่อใดก็ให้ตีวกหลังกระทบเข้ามาตามสัญญา จึงให้ทหารในค่ายปล่อยม้าลาและผู้คนหลับนอนโดยอุบายกลศึก
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งตั้งค่ายอยู่บนยอดเขาหวนเลงซัว แลลงมาในค่ายบิดหลูเห็นผู้คนร่วงโรยหลับนอนปล่อยม้าลาให้กินหญ้า กวนต๋งจึงว่ากับหอยีปันว่า เวลานี้ได้ท่วงทีแล้วท่านเร่งยกออกไปตีค่ายซกไมแก้มือเอาชัยชนะคืนให้ได้ หอยีปันรับคำแล้วก็ขึ้นขี่ม้าพาทหารลงจากเขาตรงไป ณ ค่ายบิดหลู กองซุนสิบผองจึงว่ากับกวนต๋งว่า ท่านให้หอยีปันไปรบกับบิดหลูซกไมครั้งนี้ ข้าพเจ้าเกรงจะเสียที ด้วยบิดหลูกกับซกไมชำนาญการซุ่มทหาร เห็นจะวกหลังเอาหอยีปันไปอีก กวนต๋งจึงตอบว่า ถึงจะคิดทำอุบายไว้ดังนั้นท่านอย่าวิตกเลย จึงสั่งให้เจ๋เสียงหูปินซูปูยกออกไปสองกองเป็นทัพแซงกัน กองซุ่มทัพบิดหลูไว้ มิให้ตัดวกหลังได้ เจ๋เสียงหูปินซูปูก็ขับทหารยกออกไปตามคำกวนต๋งสั่ง
ฝ่ายบิดหลูซกไมแลเห็นหอยีปันขี่ม้าขับทหารออกจากค่าย ก็สั่งทหารให้แกล้งทำตกใจประหนึ่งว่าไม่รู้ตัว ฝ่ายหอยีปันเห็นดังนั้นก็เร่งทหารให้เข้าค่าย พอได้ยินเสียงม้าล่อตีขึ้น ณ ค่ายบนเขาก็ยืนม้ายั้งอยู่ บิดหลูซกไมเห็นได้ทีก็จุดประทัดสัญญา ทหารซึ่งซุ่มอยู่สองข้างทางก็ออกมาจะวกหุ้มเอาทัพหอยีปัน ฝ่ายเจ๋เสียงหูปินซูปูสองกองซึ่งเป็นทัพแซงไปนั้นก็ไล่ฆ่าฟันกองซุ่มพวกบิดหลูซกไมล้มตายเป็นอันมาก พอเวลาสว่างขึ้นบิดหลูซกไมเห็นเสียที ก็ล่าทัพไปตั้งค่ายอยู่ปากทางช่องแคบท้ายเขาข้างในแล้วปรึกษากันว่า ศึกครั้งนี้มีกำลังมาก จำจะคิดอุบายทำไว้ให้มั่นคง จึงสั่งทหารให้ขุดทางช่องแคบโดยลึกประมาณสี่วาห้าวา แล้วให้สานแผงเกลี่ยดินและหญ้าทำดุจหนทางเก่ามิให้สงสัย มูลดินซึ่งขุดไปให้ถมปากช่องข้างในให้สูง แล้วล้มไม้ทับทางไว้มิให้กองทัพเจ๋ฮวนก๋งนั้นอาศัยกินนํ้า ลำธารนั้นอยู่ในแดนเมืองปักหยง บิดหลูก็เกณฑ์ทหารให้ไปปิดน้ำต้นธารเสียมิให้กองทัพเจ๋ฮวนก๋งอาศัยได้ แล้วบิดหลูกับซกไมแต่งคนให้ถือหนังสือไปขอกองทัพเมืองเกาเต๊กมาช่วย
ฝ่ายกวนต๋งครั้นบิดหลูกับซกไมถอยทัพไปหลายวันคิดแคลงใจนัก จึงใช้ทหารไปสอดแนมดู ได้ความกลับมาบอกกวนต๋งตามที่บิดหลูกับซกไมคิดอ่านทำทุกประการ กวนต๋งจึงถามหอยีปันว่า ทางซึ่งจะไปเมืองปักหยงนั้นยังมีทางใดอีกบ้าง หอยีปันจึงตอบว่า ทางจะไปเมืองปักหยงนั้นยังมีอีกสองทางๆ หนึ่งไปบนเนินเขาจี๋มอเนีย แต่ทางหนึ่งไปตะวันตกอ้อมตัดมาตามช่องเขาฮึงไทซัว ทั้งสองทางนั้นกันดารนักเกวียนและม้าเดินไม่ได้ กวนต๋งพูดยังมิทันขาดคำ เลียนจีนายทหารมาบอกว่า บิดหลูให้คนไปปิดต้นธารนํ้าเสียแล้ว บัดนี้พวกกองทัพอดน้ำท่านจะคิดประการใด เจ๋ฮวนก๋งจึงถามหอยีปันว่า ในแว่นแคว้นอันนี้แห่งใดตำบลใดจะมีนํ้าอาศัยได้บ้าง หอยีปันจึงว่า อาศัยน้ำธารอันเดียว ถ้าจะให้กองทัพไปเที่ยวตักน้ำที่อื่นมากินเห็นจะขัดสน ต้องข้ามเนินข้ามเขา ทางกันดารหลายวันนัก เจ๋ฮวนก๋งจึงให้ป่าวร้องทหารทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดรู้จักตานํ้าได้ให้กองทัพอาศัยได้เราจะปูนบำเหน็จให้สมควร
กองซุนสิบผองจึงบอกกับเจ๋ฮวนก๋งว่า ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณว่ามดอาศัยทำรังอยู่ที่ใดที่นั้นมีตานํ้า เจ๋ฮวนก๋งสั่งให้กองทัพไปเที่ยวขุดดินที่ตรงรังมดอยู่นั้น กองทัพก็ได้นํ้ากินไม่ขัดสน เจ๋ฮวนก๋งจึงชมกองซุนสิบผองว่ามีปัญญาฉลาดนักก็ปูนบำเหน็จตามสมควร
ฝ่ายบิดหลูรู้ว่ากองทัพเจ๋ฮวนก๋งมิได้อดนํ้าจึงปรึกษาซกไม ซกไมจึงว่า อันกองทัพเจ๋ฮวนก๋งยกมาครั้งนี้ทหารเป็นอันมาก ถึงไม่ขัดน้ำก็จะขัดด้วยเสบียงเป็นมั่นคง เราตั้งมั่นคอยอยู่แต่งให้คนไปสอดแนมท่วงที ถ้าขัดสนเสบียงอาหารแล้วก็จะถอยทัพกลับไปเอง บิดหลูเห็นชอบด้วยก็ให้ทหารผลัดเปลี่ยนกันสอดแนมเอาข่าวราชการมาบอกมิได้ขาด
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งปรึกษากัน เห็นได้ท่วงทีจึงให้หาหอยีปันปินซูปูเข้ามากระซิบสั่งให้รีบยกไปสองทาง หอยีปันไปตามเนินเขาจี๋มอเนียตรงเมืองปักหยง ปินซูปูไปทางตะวันตกตัดท้ายเขาอึงไทซัวกันทัพบิดหลูไว้อย่าให้เข้าเมืองได้ กำหนดเดินหกวันให้ถึงทั้งสองทาง แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็ออกมาแกล้งประกาศสั่งหอยีปันปินซูปูให้คุมคนสองกองเร่งขนเสบียงมาส่งกองทัพให้ทันอย่าให้ผู้คนอดอยาก หอยีปันปินซูปูแกล้งรับคำแล้วก็พาทหารรีบไป เจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งเลียนจีให้พาคนไปเที่ยวตัดไม้หากินตามชายป่าและเชิงเขาทุกวัน หวังจะให้บิดหลูพะวงระวังอยู่ ครั้นหอยีปันปินซูปูไปได้ห้าวันแล้ว เจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งสั่งให้กองทัพสานกระโปรงใส่ดินบรรทุกเกวียนห้าร้อยเล่มถมทางช่องแคบเดินทัพเข้าไปถึงปากช่องข้างในซึ่งบิดหลูซุ่มทัพไว้นั้นก็ให้ขุดคัดไม้และก้อนศิลาเสีย
ฝ่ายบิดหลูซกไมนั่งเสพสุราอยู่ทหารวิ่งมาบอกว่าเจ๋ฮวนก๋งยกกองทัพถมทางเข้ามา บิดหลูซกไมก็ขึ้นม้าพาทหารจะสกัดรบด้วยเจ๋ฮวนก๋งที่ปากทางช่องแคบ และเห็นคนวิ่งมาข้างหลังค่ายร้องบอกว่า กองทัพยกตัดทางมาหลังเขาเป็นอันมาก บิดหลูซกไมก็ตกใจมิได้คิดจะต่อสู้ก็ขับม้าพาทหารหนีไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ฝ่ายปินซูปูซึ่งตัดทางวกหลังมาเห็นกองทัพบิดหลูซกไมแตกหนีก็ไล่ติดตามไปทางประมาณยี่สิบเส้น เป็นทางเนินทางเขาพวกปักหยงชำนาญเดินทั้งคนทั้งม้ารวดเร็ว ปินซูปูเห็นจะตามไปมิทันก็กลับมา เก็บได้เข้าของเครื่องสาตราวุธตกอยู่ตามทางเป็นอันมาก และพวกปักหยงซึ่งหนีไปไม่ทันนั้นก็เข้าหาปินซูปูสิ้น ขณะนั้นขุนนางกับนายบ้านผู้ใหญ่ซึ่งรักษาอยู่ในเมืองปักหยงนั้นรู้ว่าบิดหลูซกไมแตกทัพหนีไปเมืองเกาเต๊กแล้ว ก็ปรึกษากันแต่งของออกมาคำนับเชิญเจ๋ฮวนก๋งเข้าเมือง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋ง ครั้นเห็นขุนนางชาวเมืองปักหยงพากันออกมามีความยินดีนัก จึงปราศรัยเกลี้ยกล่อมเอาใจชาวเมืองปักหยงให้เรียบร้อยเป็นปกติแล้ว จึงถามชาวเมืองปักหยงว่า บิดหลูซกไมครั้งนี้จะหนีไปอาศัยอยู่เมืองใด ชาวเมืองบอกว่า บิดหลูซกไมเห็นจะหนีไปอยู่เมืองเกาเต๊ก ด้วยตับหลีอ๋อเจ้าเมืองเกาเต๊กกับบิดหลูเป็นคนคุ้นเคยรักใคร่กัน ถึงครั้งนี้ก็ได้ไปขอกองทัพมาช่วย เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า เจ้าเมืองเกาเต๊กนั้นมีทหารมากหรือน้อย อนึ่งทางไปนั้นจะยากหรือง่าย พวกปักหยงว่าเมืองเกาเต๊กเป็นเมืองใหญ่ ทหารมาก หนทางจะไปนั้นก็กันดาร จะต้องข้ามแม่น้ำทั้งลึกทั้งกว้าง ข้ามแม่นํ้าไปแล้วยังจะต้องข้ามเขาเป็นหลายตำบลจึงถึงเมืองเกาเต๊ก เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เราได้ล่วงมาถึงนี่แล้ว ยากง่ายประการใดก็จะไปให้เห็นกำแพงเมืองเกาเต๊ก
ขณะนั้นเปาซกแหยซึ่งรักษาเสบียงอยู่ ให้กุยจือโกเอกนายทหารคุมเกวียนห้าสิบเล่มบรรทุกเสบียงมาส่งเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าท่านมาก็ดีแล้ว ไปตีเมืองเกาเต๊กด้วยเราเถิด เจ๋ฮวนก๋งก็ชวนขุนนางและทหารทั้งปวงเข้าเมืองปักหยง ขณะนั้นพอกองทัพหอยีปันซึ่งตัดมาตามทางจี๋มอเนียนั้นมาถึงก็เข้าไปในเมืองพร้อมกันกับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็พักทหารอยู่ในเมืองปักหยงสามวัน ให้ทแกล้วทหารหายอิดโรยและครอบครัวเมืองเอียนซึ่งบิดหลูได้มาไว้นั้น คืนให้กับเอียนจงก๋งเจ้าเมืองเอียน แล้วก็เลือกเอาแต่คนฉกรรจ์ในเมืองปักหยงพันหนึ่งเข้าบรรจบทัพหอยีปันครบสามพันให้เดินเป็นทัพหน้า เจ๋ฮวนก๋งกับขุนนางและนายทหารทั้งปวงก็ยกออกจากเมืองปักหยง
ฝ่ายบิดหลูกับซกไมหนีไปถึงเมืองเกาเต๊ก เข้าไปหาตับหลีอ๋อร้องไห้ว่า ครั้งนี้เมืองปักหยงเสียแก่เจ๋ฮวนก๋งแล้ว ข้าพเจ้าจึงหนีมาพึ่งท่าน บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งก็ตามมาเกือบจะถึงฝั่งอยู่แล้ว ตับหลีอ๋อจึงว่า ท่านอย่าทุกข์ร้อนไปเลย อันแม่น้ำปียีนี้กว้างใหญ่ ท่านเห็นจะข้ามพลและเสบียงอาหารมาได้ด้วยง่ายละหรือ อึงหวยนายทหารเอกจึงว่า ที่จะประมาทแก่ข้าศึกนั้นมิควร อันทัพเจ๋ฮวนก๋งทแกล้วทหารมาก แม้นเขาทำแพข้ามนํ้ามาได้แล้วก็เหมือนเสียค่ายไปด้านหนึ่ง ตับหลีอ๋อจึงว่า ซึ่งจะคิดตั้งตัดไม้ทำแพอยู่นั้นเห็นจะหมดเสบียงอาหาร แล้วเทศกาลนี้มักบังเกิดพายุจะผูกแพข้ามนํ้ามาก็ยาก ถึงมาตรว่าจะข้ามได้เราก็จะแต่งทัพออกไปตีเมื่อขณะข้ามนํ้า เห็นเสียทีแก่เราท่านอย่าวิตกไปเลย
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเดินทัพมาทางประมาณร้อยยี่สิบห้าเส้น เป็นป่าพงและไม้รกชัฏ กองทัพเดินไปมิได้ จึงให้หยุดทัพเผาป่าทำทางอยู่สี่ห้าวันแล้วยกไปประมาณพันเส้น ถึงตำบลแห่งหนึ่งเป็นช่องแคบพอจุตัวม้าเกวียนไปมิได้ เจ๋ฮวนก๋งมีความวิตกนัก จึงให้หากวนต๋งมาปรึกษา พอแลเห็นสัตว์ตัวหนึ่งออกมาจากช่องเขารูปพรรณเหมือนชะนี ใส่เสื้อแดงหมวกแดงวิ่งมาคำนับเจ๋ฮวนก๋ง แล้วเอามือซ้ายถลกชายเสื้อขึ้นไว้ก็วิ่งนำไปข้างทาง เจ๋ฮวนก๋งเห็นประหลาดจึงถามกวนต๋งว่า เมื่อกี้เห็นหรือหาไม่ กวนต๋งจึงว่าข้าพเจ้าไม่เห็น เจ๋ฮวนก๋งก็เล่าให้กวนต๋งฟัง กวนต๋งจึงว่าเทพารักษ์ที่สิงอยู่ ณ เขาเตงซัวนี้ชื่อว่ายูยีศักดิ์สิทธิ์นัก ถ้าผู้ใดจะมีบุญญาธิการสืบไปข้างหน้าจึงอาเพศให้เห็น ซึ่งมาคำนับแล้วจึงนำหน้าไปนั้น เหมือนจะบอกให้เดินทัพข้ามนํ้าไปโดยเร็ว ซึ่งเอามือซ้ายถลกเสื้อขึ้นไว้นั้น แม่นํ้าข้างซ้ายเห็นจะลึก ข้างขวามือเห็นจะมีที่ตื้นพอข้ามทัพได้เห็นมั่นคง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ใช้ทหารไปสืบดู ได้ความกลับมาบอกว่า แต่เชิงเขาไปประมาณหกสิบสองเส้นสิบวาถึงแม่นํ้าใหญ่กว้างลึกซึ้งนัก แต่ข้างขวามือต้นนํ้านั้นตื้นประมาณศอกเศษเห็นจะข้ามคนม้าได้โดยสะดวก
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ตบมือหัวเราะ แล้วจึงถามเอียนจงก๋งว่า แต่แม่นํ้าไปถึงเมืองเกาเต๊กยังระยะทางอีกมากน้อยสักเท่าใด เอียนจงก๋งจึงว่า ข้ามนํ้าไปถึงฟากแล้วยังระยะทางสามร้อยสิบสี่เส้นสิบวาจึงจะถึงเมืองเกาเต๊ก แต่จะต้องข้ามเขาทวนจูเขาหนึ่ง เปปีเขาหนึ่ง ซังอือเขาหนึ่ง และลำนํ้าปียีอันนี้ใหญ่หลวงลึกซึ้งนัก แต่โบราณมาไม่ได้ยินว่ามีที่ตื้นจะข้ามม้าข้ามคนได้ เทวดาอาเพศให้เห็นประจักษ์ท่านยกไปครั้งนี้เห็นจะสำเร็จราชการเมืองเกาเต๊กเป็นมั่นคง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังเอียนจงก๋งทำนายดังนั้นจึงสั่งให้พักเกวียนลำเลียงไปไว้ปากทางช่องแคบแล้วให้จ่ายเสบียงแบ่งปันกันไป ให้เจ๋เสียงหูกับโกเอกสองนายคุมทหารพันหนึ่งเป็นกองหน้า แยกไปทางซ้ายมือให้ผูกแพข้ามแม่น้ำไปตั้งอยู่ก่อน แล้วให้เอียนจงก๋งก๋งจูไคหองซูเตียว สามนายคุมทหารสามพันหนุนยกข้ามตามไป และทางข้างขวามือนั้นปินซูปูหอยีปันคุมคนสามพันเป็นทัพหน้าเดิมข้ามแม่นํ้าไปแล้ว เจ๋ฮวนก๋งกวนต๋งเลียงจือคุมคนหนึ่งหมื่นยกข้ามนํ้าไปบรรจบกันทั้งสองทัพ ณ เขาเทียนจือ
ฝ่ายพวกตับหลีอ๋อซึ่งคอยสอดแนมดูอยู่นั้น ครั้นเห็นกองทัพยกข้ามนํ้ามาทั้งสองทางก็รีบไปแจ้งแก่ตับหลีอ๋อทุกประการ ตับหลีอ๋อได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงให้อึงหวยทหารเอกคุมพลห้าพันออกไปตั้งรับทัพเจ๋ฮวนก๋ง บิดหลูจึงว่า ข้าพเจ้ากับซกไมจะขอคนสองพันยกออกไปเป็นทัพหน้าอึงหวย จะได้แก้แค้นเจ๋ฮวนก๋ง อึงหวยจึงว่าแก่บิดหลูว่า ท่านเป็นคนเสียใจออกมือเขามาแล้ว ซึ่งจะไปด้วยเราเหมือนเอาเนื้อไปสู้เสือก็จะพาคนตื่น หยุดอยู่ให้หายตกใจเสียก่อนเถิดจึงค่อยตามเราไป บิดหลูซกไมได้ฟังดังนั้นก็คิดอายใจไม่ว่ากล่าวประการใดก็อดออมใจนิ่งอยู่ ครั้นอึงหวยยกทัพออกจากเมืองแล้ว ตับหลีอ๋อจึงว่าแก่บิดหลูซกไมว่า ทางเขาเทียนจือนั้นเป็นทางสำคัญนัก ท่านจงคุมคนสามพันยกออกไปตั้งสกัดทางไว้ ถ้าหนักแน่นประการใดเราจะยกหนุนออกไปภายหลัง แล้วสั่งให้เกณฑ์คนให้บิดหลูซกไม บิดหลูซกไมก็คุมคนสามพันยกไป ณ เขาเทียนจือ ให้คิดพยาบาทเจ็บแค้นถ้อยคำอึงหวยนัก
ฝ่ายอึงหวยยกทัพไปกลางทางเห็นโกเอกขี่ม้ายืนอยู่ อึงหวยก็ขี่ม้าเข้ารบด้วยโกเอก โกเอกทานกำลังอึงหวยมิได้ ชักม้าขยับจะหนี พอเจ๋เสียงหูมาทันจะเข้าช่วยโกเอก อึงหวยแลเห็นเจ๋เสียงหูก็ผละออกจากโกเอก ขับม้าเข้ารบด้วยเจ๋เสียงหูได้ห้าสิบเพลงไม่แพ้ไม่ชนะกัน พอทัพเอียนจงก๋งมาถึงก๋งจูไคหองซูเตียวสองนายเข้ารุมรบอึงหวย อึงหวยเหลือกำลังที่จะสู้ก็ขับม้าหนีไปเอาตัวรอด ทหารอึงหวยต่างคนตื่นแตกเข้าหาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็สั่งให้เกลี้ยกล่อมเอาใจไว้ แล้วก็ยกทัพติดตามอึงหวยไปถึงเขาเทียนจือ พบกองทัพปินซูปูหอยีปันก็พากันตั้งค่ายมั่นอยู่
ฝ่ายบิดหลูยกทัพมาถึงเขาเปปี ได้ความว่าเจ๋ฮวนก๋งมาตั้งอยู่เขาเทียนจือ บิดหลูก็ให้ตั้งค่ายอยู่ ณ เขาเปปี ฝ่ายอึงหวยแตกทัพหนีมาถึงเขาเทียนจือ แลเห็นกองทัพเจ๋ฮวนก๋งตั้งอยู่เป็นอันมากก็ตกใจนัก ทิ้งม้าถอดเสื้อเสียแล้วปลอมเป็นคนตัดฟืนเล็ดลอดหนีไปถึงเขาเปปีพบกับบิดหลู อึงหวยก็ตรงเข้าไปหาบิดหลู บิดหลูทำต้อนรับปราศรัยกับอึงหวยว่า ทัพเจ๋ฮวนก๋งแตกไปแล้วหรือ เหตุใดท่านจึงมาแต่ผู้เดียวดังนี้เล่า อึงหวยได้ฟังมีความอายนัก แต่อดอยากมาเป็นหลายวันสู้อดกลั้นอายขอข้าวบิดหลู บิดหลูเสียมิได้ก็ให้ข้าวสาลีอึงหวยกิน แล้วอึงหวยจึงว่า ทางจะไปเมืองนั้นยังไกลนัก ข้าพเจ้ายืมม้าท่านสักตัวหนึ่งขี่ไปพอถึงเมือง บิดหลูก็จัดเอาม้าผอมโซมาให้อึงหวย อึงหวยมีความแค้นนัก ออกจากค่ายบิดหลูรีบมาถึงเมืองเกาเต๊กก็เข้าไปแจ้งความซึ่งได้รบพุ่งแตกทัพมาให้ตับหลีอ๋อฟังทุกประการ
ตับหลีอ๋อก็ตกใจแล้วปรึกษาอึงหวยว่า เราจะคิดอย่างไรดีจึงจะตัดศึกครั้งนี้เสียได้ อึงหวยจึงว่า เจ๋ฮวนก๋งยกมาครั้งนี้ก็เพราะมีความแค้นเคืองบิดหลูกับซกไม ถ้าเราจับสองคนนี้ไปให้แล้วก็เห็นจะยกทัพกลับไปเป็นมั่นคง ตับหลีอ๋อจึงว่า อันบิดหลูกับซกไมนี้หนีร้อนมาพึ่งเย็นหมายจะฝากชีวิตกับเรา และจะทำลายเสียนั้นไม่ต้องด้วยทางประเพณี ทั้งความนินทาก็จะมีเป็นอันมาก
ฝ่ายงุดลุดคูขุนนางผู้ใหญ่จึงว่ากับตับหลีอ๋อว่า ข้าพเจ้ามีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง ถึงแพ้ก็จะกลับเป็นชนะได้ ตับหลีอ๋อจึงว่าการทั้งนี้ท่านคิดได้อย่างไรบ้าง
งุดลุดคูจึงว่า ที่ตำบลฮันไฮทิศเหนืออยู่ในแดนเรา แต่ก่อนเป็นที่ทิ้งศพเป็นป่าช้าผีดิบปีศาจก็ร้ายทั้งลมก็ร้าย ถ้าว่าพัดต้องผู้ใดมาตรว่าแต่เท่าปลายผมก็เกิดไข้เจ็บตาย อนึ่งเสือและงูก็ชุกชุมร้ายกาจนัก ถ้าผู้ใดหลงเข้าไปมากน้อยเท่าใดก็คงสิ้นชีวิต ถ้าคิดแต่งคนไปลวงกองทัพเจ๋ฮวนก๋งเข้าไปได้ ไม่ต้องฆ่าฟันให้เสียคมอาวุธเลย เจ๋ฮวนก๋งและพวกเจ๋ฮวนก๋งก็ตายสิ้น ตับหลีอ๋อจึงว่า อันเจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งนั้นเป็นคนมีสติปัญญามาก จะแต่งคนไปลวงเขา เขาจะหลงเข้ามาในความคิดท่านแล้วหรือ งุดลุดคูจึงว่า ข้าพเจ้าคิดจะให้ท่านพาครอบครัวออกจากเมืองไปสำนักอยู่เขาเอียงซัวให้สิ้น แล้วให้คนสนิทที่วางใจได้ให้ไปบอกเจ๋ฮวนก๋งว่าท่านทิ้งเมืองเสียแล้ว หนีไปทางฮันไฮจะไปยืมทหารเมืองอื่นมาทำศึกด้วยเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรู้ก็จะยกติดตามไปสมความคิดเรา อึงหวยจึงว่า ซึ่งจะให้คนอื่นไปนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าจะขอไปถ่ายเทล่อลวงเจ๋ฮวนก๋งเอง ตับหลีอ๋อก็จัดทหารม้าให้ร้อยหนึ่งไปด้วยอึงหวย แล้วตับหลีอ๋อก็จัดแจงทหารและครอบครัวยกไปตั้งอยู่ ณ เขาเอียงซัว
ฝ่ายอึงหวยกับทหารม้าร้อยหนึ่ง ยกไปถึงกลางทางจึงคิดว่าถ้าได้ศีรษะบิดหลูไปเป็นของกำนัลเจ๋ฮวนก๋ง เห็นเจ๋ฮวนก๋งจะวางใจเราสนิท แม้นสำเร็จราชการศึกแล้วตับหลีอ๋อรู้ว่าฆ่าบิดหลูเสียคนหนึ่งก็เห็นจะไม่เป็นไรนัก อึงหวยคิดดังนั้นแล้วก็รีบขับม้าตรงมา ณ ค่ายบิดหลู บิดหลูเห็นอึงหวยมาก็ดีใจออกไปต้อนรับ อึงหวยเห็นบิดหลูประมาทไม่ระวังตัวก็ตัดศีรษะบิดหลู ฝ่ายซกไมเห็นดังนั้นก็โกรธฉวยง้าวขึ้นม้าออกมารบกับอึงหวยเป็นสามารถ ซกไมต้านทานกำลังอึงหวยมิได้ก็ควบม้าหนีไปในกองทัพหอยีปัน หอยีปันเห็นซกไมซึ่งเป็นข้าศึกขี่ม้าเข้ามาก็ให้ทหารจับซกไมไปฆ่าเสีย ฝ่ายอึงหวยครั้นซกไมหนีไปแล้ว ห่อเอาศีรษะบิดหลูพาเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋งในค่าย บอกความว่า ตับหลีอ๋อนายข้าพเจ้าเชื่อคำบิดหลูคิดให้พาครอบครัวหนีไปทางฮันไฮ ไปยืมกองทัพจะมารบด้วยท่าน ข้าพเจ้าได้ห้ามปรามมิให้เป็นข้าศึกแก่กันสืบไปก็มิฟัง กลับโกรธข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงมาพึ่งท่านไม่มีสิ่งใดมาให้ จึงตัดเอาศีรษะบิดหลูมาคำนับท่าน แม้นท่านจะเอาตัวตับหลีอ๋อข้าพเจ้าจะนำไปจับให้
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังอึงหวยว่าก็ยกทัพเข้าในเมืองเกาเต๊ก ไม่เห็นผู้คนสมคำอึงหวยบอกทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งคิดกลัวตับหลีอ๋อจะหนีไปไกลไม่ได้ตัว จึงแบ่งทหารให้เอียนจงก๋งอยู่รักษาเมืองเกาเต๊ก แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็ให้อึงหวยนำกองทัพยกไปตามตับหลีอ๋อ รีบเดินทางทั้งกลางวันกลางคืนมิได้เป็นเวลา ฝ่ายอึงหวยนำทางมาใกล้ถึงฮันไฮจึงบอกกับเจ๋ฮวนก๋งว่า ซึ่งยกกองทัพไปตามตับหลีอ๋อครั้งนี้ ถึงไปทันก็จะได้แต่ครอบครัว ตัวตับหลีอ๋อก็จะลัดรอดหนีไป ข้าพเจ้าจะขอล่วงไปก่อนสกัดทางไว้ ท่านเร่งยกตามไปภายหลังเห็นจะได้ตัวถึงจะหนีไปก็ไม่พ้น เจ๋ฮวนก๋งไม่ทันคิดสำคัญว่าจริง จึงสั่งโกเอกให้ไปด้วยอึงหวย แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็รีบเดินทัพตามอึงหวยโกเอกไป ฝ่ายอึงหวยกับโกเอกรีบมาถึงทางแยก ก็ให้ทหารจับโกเอกมัดใส่หลังม้าไปให้ตับหลีอ๋อ ณ เขาเอียงซัว แล้วบอกตับหลีอ๋อว่าบิดหลูซกไมซึ่งไปรักษาทางเขาเปปีแตกทัพ เจ๋ฮวนก๋งจับไปฆ่าเสียทั้งสองคนแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าลวงเจ๋ฮวนก๋งยกกองทัพเข้ามาในฮันไฮแล้ว ข้าพเจ้าจับโกเอกนายทหารมาให้ท่านคนหนึ่ง
ตับหลีอ๋อเห็นรูปร่างโกเอกใหญ่สูงสมเป็นนายทหารเอก คิดจะใคร่ได้จึงว่าแก่โกเอกว่า ท่านอยู่ทำราชการด้วยเราเถิดเราจะเลี้ยงให้ดีกว่าเจ๋ฮวนก๋ง โกเอกจึงตอบว่า รสข้าวเจ๋ฮวนก๋งยังซาบเนื้อเราอยู่ ตัวท่านเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน เราไม่มีนํ้าใจยอมอยู่ด้วย อึงหวยได้ฟังโกเอกว่าดังนั้นก็โกรธ ชักกระบี่ออกตัดศีรษะโกเอกต่อหน้าตับหลีอ๋อ
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งก็รีบเดินทัพไปแต่เวลาเช้าจวนคํ่า หลงเข้าในฮันไฮเกิดลมพายุพัดมืดเป็นหมอก คนและม้าตื่นตกใจพลัดพรากกันไปไม่เป็นหมวดเป็นกอง กวนต๋งเห็นประหลาดจึงว่ากับเจ๋ฮวนก๋งว่า ได้ยินเขาเล่ามาแต่ก่อนว่า ฝ่ายเหนือมีที่แห่งหนึ่งชื่อฮันไฮร้ายนักเห็นจะเป็นที่นี้เป็นมั่นคง เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นด้วย จึงให้ตีม้าล่อเรียกทหารม้าพักอยู่จนรุ่งสว่างขึ้นแล้ว ตรวจตราดูทแกล้วทหารก็เบาบางไปเป็นอันมาก และหนทางซึ่งม้านั้นก็ฟั่นเฟือนไปหาจำสำคัญได้ไม่ เจ๋ฮวนก๋งก็ใช้ให้ทหารเที่ยวหาหนทางมิได้พบต่างคนมีความวิตกนัก กวนต๋งจึงว่า อันเมืองบูจองกับฮันไฮเป็นแดนเดียวไปมาถึงกัน ม้าเมืองบูจองเห็นจะจำทางได้เป็นมั่นคง จึงให้หอยีปันเลือกเอาม้าเก่าแก่ที่เคยใช้เดินทางไล่ต้อนไปก่อน เจ๋ฮวนก๋งกับทหารทั้งปวงก็ตามม้ามาพ้นฮันไฮ พบทางใหญ่ก็ให้ตีม้าล่อและกลองตั้งคอยทหารอยู่ปากทาง ขณะนั้นตับหลีอ๋ออึงหวยฆ่าโกเอกเสียแล้วก็ปรึกษากันยกกองทัพมาจากเขาเอียงซัวจะตีเอาเมืองเกาเต๊กคืน
ฝ่ายเอียนจงก๋งซึ่งอยู่รักษาเมืองเกาเต๊กนั้น รู้ว่าตับหลีอ๋อยกมาเป็นอันมาก พิเคราะห์ดูทหารก็น้อยตัวจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้ ก็จุดไฟในเมืองทั้งสี่ทิศแล้วหนีไปตั้งอยู่ ณ เขาเทียนจือ ฝ่ายตับหลีอ๋อกับอึงหวยยกทัพมาเห็นเพลิงเกิดขึ้นในเมืองเป็นหลายตำบล ก็รู้ว่าเอียนจงก๋งเผาเมืองแล้วหนีไป ตับหลีอ๋ออึงหวยก็ขับทหารเข้าดับไฟในเมืองเสร็จแล้ว ให้ป่าวร้องราษฎรอย่าได้ตื่นตกใจให้มาอยู่ตามภูมิลำเนาของตัวดังเก่า
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งซึ่งตั้งคอยพลอยู่ปากทางฮันไฮนั้น ครั้นทแกล้วทหารมาถึงพร้อมแล้วก็ยกไปถึงกำแพงเมืองเกาเต๊ก จับได้ชาวเมืองเกาเต๊กคนหนึ่งถามได้ความว่า ตับหลีอ๋อยกเข้ามาในเมืองแล้ว เอียนจงก๋งหนีออกจากเมืองไปตั้งอยู่เขาเทียนจือ และไพร่บ้านพลเมืองซึ่งแตกตื่นหนีไปซุ่มซ่อนนั้นก็พากันเข้าเมือง เจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งปรึกษาพร้อมกันเห็นได้ท่วงทีแล้ว จึงสั่งให้หอยีปันกับทหารที่วางใจสิบคนปลอมเป็นชาวเมืองเข้าไปในเมือง เวลาสองยามให้จุดไฟในเมืองขึ้นเป็นสำคัญ แล้วให้สูเตียวคุมคนสองพันเข้าทางเมืองทิศใต้ ให้เลียนจือคุมคนสองพันเข้าทางประตูตะวันตก ให้ก๋งจูไคหองคุมคนสองพันเข้าทางประตูตะวันออกและประตูเมืองฝ่ายเหนือนั้น ให้เจ๋เสียงหูกองซุนสิบผองคุมคนสามพันไปซุ่มอยู่สองข้างทาง ถ้าตับหลีอ๋อออกจากประตูเมืองอย่าให้หนีไปได้ ถ้าจับเป็นมิได้ให้ฆ่าเสีย หอยีปันกับทหารสิบคนครั้นเวลาพลบก็ปลอมเข้าไปในเมืองได้ ฝ่ายสูเตียวเลียนจือก๋งจูไคหองเจ๋เสียงหูกองซุนสิบผองก็คุมทหารไปประจำอยู่ทุกประตูเมือง
ฝ่ายตับหลีอ๋ออึงหวย ครั้นเวลาคํ่าได้ยินเสียงประทัดนอกกำแพง แล้วมีคนวิ่งมาบอกว่าเจ๋ฮวนก๋งยกทัพเข้ามาล้อมเมือง ตับหลีอ๋ออึงหวยได้ฟังตกใจนัก จึงให้ชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน ครั้นเวลาสองยามเศษเห็นเพลิงติดขึ้นในเมืองห้าหกแห่ง ตับหลีอ๋อกับอึงหวยก็คุมทหารเข้าดับไฟ ฝ่ายหอยีปันครั้นจุดเพลิงแล้วก็ฟันประตูด้านใต้ออกมารับสูเตียวเข้าไปในเมือง เลียนจือก็ให้ทหารทำลายประตูตะวันตก ก๋งจูไคหองก็ทำลายประตูตะวันออกเข้าไปพร้อมกันทั้งสามประตู ไล่ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเป็นอันมาก ตับหลีอ๋ออึงหวยงุดลุดคูสามคนก็พากันขึ้นม้าหนีออกประตูด้านเหนือ ได้ยินเสียงตีกลองแลไปเห็นคบเพลิงสองข้างทางสว่าง แลเห็นเจ๋เสียงหูกับกองซุนสิบผองคุมทหารอยู่เป็นอันมากก็สะท้านจะถอยหลังมา พบก๋งจูไคหองสูเตียวหอยีปันเลียนจือตกใจสิ้นสติ ก๋งจูไคหองสูเตียวหอยีปันเลียนจือก็เข้ารบจะจับตัวตับหลีอ๋ออึงหวยงุดลุดคู เจ๋เสียงหูกองซุนสิบผองก็เข้าสกัดล้อมจับหลีอ๋ออึงหวยงุดลุดคู อึงหวยงุดลุดคูก็ต้องอาวุธตายในที่รบ ตัวตับหลีอ๋อนั้นเจ๋เสียงหูจับได้มัดคุมตัวเข้าไปในเมือง
พอสว่างเจ๋ฮวนก๋งกวนต๋งก็ยกเข้าเมือง เห็นทหารมัดตับหลีอ๋อไว้ เจ๋ฮวนก๋งก็ชักกระบี่ออกตัดศีรษะตับหลีอ๋อแล้วสั่งให้เอาศีรษะไปแขวนไว้ที่ประตูเมือง จึงให้เกลี้ยกล่อมเอาใจทแกล้วทหารไพร่บ้านพลเมืองเกาเต๊กให้ปกติมิให้ระส่ำระสาย
ฝ่ายเอียนจงก๋งซึ่งหนีตับหลีอ๋อไปอยู่ ณ เขาเทียนจือนั้น รู้ว่าตับหลีอ๋อตายแล้วเจ๋ฮวนก๋งเข้าอยู่ในเมืองเกาเต๊ก ก็เข้ามาหาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารบรรดาซึ่งมีความชอบตามสมควร และเมืองเกาเต๊กกับเมืองปักหยงนั้น ยกให้กับเอียนจงก๋งเจ้าเมืองเอียนให้จัดแจงว่ากล่าวทั้งสองเมือง แล้วให้แต่งเครื่องบรรณาการไปจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋องทุกปีอย่าให้ขาด เอียนจงก๋งก็ยืนขึ้นคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่ากับหอยีปันว่า เจ้าเมืองบูจองให้ท่านคุมทหารมาช่วยทำศึกจนสำเร็จราชการนั้น ที่บ้านที่นาร้อยตำบล เขาชองซัวอยู่เคียงแดนบูจองเรายกให้เป็นบำเหน็จความชอบเจ้าเมืองบูจอง หอยีปันก็ยืนขึ้นคำนับเจ๋ฮวนก๋งแล้วก็ลากลับไปเมือง และโกเอกซึ่งให้กำกับอึงหวยไปทางฮันไฮ อึงหวยให้ประหารชีวิตเสียนั้น เจ๋ฮวนก๋งให้จดหมายความชอบของโกเอกผู้ตายไว้แล้ว พักทหารอยู่ในเมืองเกาเต๊กห้าวันก็ยกกองทัพข้ามแม่นํ้ารีบกลับไป
ฝ่ายเปาซกแหยซึ่งเจ๋ฮวนก๋งให้อยู่รักษาฉางข้าวนั้น รู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งไปตีได้เมืองปักหยงเมืองเกาเต๊กสำเร็จราชการกลับมาถึง เปาซกแหยก็ออกมาหาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่ากับเอียนจงก๋งว่า ความชอบเปาซกแหยซึ่งส่งเสบียงอาหารมิได้ขาดเป็นใจด้วยราชการ ให้เอียนจงก๋งจัดคนเชลยห้าร้อยให้กับเปาซกแหยและข้าวที่เหลือคงฉางอยู่นั้นก็มอบให้เปาซกแหยด้วย ตั้งเปาซกแหยเป็นนายด่านอยู่ที่ตำบลกุยจือ เปาซกแหยก็ยืนขึ้นคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ยกทัพรีบไปเมือง
ฝ่ายเอียนจงก๋งมีนํ้าใจกตัญญูรักใคร่เจ๋ฮวนก๋งยิ่งนัก ตามส่งเจ๋ฮวนก๋งไปจนพ้นแดนเมืองประมาณหกร้อยห้าสิบเส้น เจ๋ฮวนก๋งจึงว่ากับเอียนจงก๋งว่า ประเพณีรักใคร่คำนับส่งเสียกันก็แต่ที่ในแดน นี่ท่านตามมาส่งเราจนพ้นแดนทางหกร้อยห้าสิบเส้นก็เป็นความชอบของท่านอย่างหนึ่ง อันแผ่นดินหกร้อยห้าสิบเส้นที่ท่านได้มาส่งเรานี้ยกให้แก่ท่าน แล้วก็ให้คนทั้งสองเมืองช่วยกันระดมทำเป็นป้อมขึ้นไว้ เรียกว่าเอียนเหลาให้รู้ว่าแดนเขตเมืองเอียน แล้วเอียนจงก็คำนับลามาเมือง
๒๒
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งก็ยกทัพมาถึงเจ๋ซุยปลายแดนเมืองฬ่อ ฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อซึ่งเป็นน้องเขยเจ๋ฮวนก๋งนั้น ก็แต่งโต๊ะออกมาคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็จัดแจงข้าวของซึ่งได้มานั้นให้ฬ่อจงก๋งตามสมควร ฬ่อจงก๋งก็คำนับลากลับเข้าเมือง เจ๋ฮวนก๋งก็รีบยกไปเมืองเจ๋ และเมื่อพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยสมบัติได้ห้าสิบปีนั้น ฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อมีน้องร่วมมารดาคนหนึ่งชื่อกุยอิว พี่ชายต่างมารดานั้นชื่อเคงฮู น้องชายเคงฮูชื่อซกเอีย และฬ่อจงก๋งมีลูกชายสามคน คนหนึ่งชื่อก๋งจูผวน คนหนึ่งชื่อก๋งจูคี คนหนึ่งชื่อก๋งจูสินต่างมารดากันทั้งสามคน ฬ่อจงก๋งว่าราชการเมืองฬ่อมาได้สามสิบสองปีป่วยลง คิดวิตกด้วยสมบัติบ้านเมืองเกรงพี่น้องลูกหลานจะมิปกติกัน ด้วยเห็นกิริยาเคงฮูกับซกเอียไม่เรียบราบ จึงให้หาซกเอียผู้น้องเข้ามาปรึกษาลองใจถามว่า ถ้าเราหาบุญไม่แล้วสมบัติอันนี้ท่านจะควรมอบให้ผู้ใดที่จะรักษาบ้านเมืองได้ ซกเอียจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่เคงฮูผู้เดียว แก่ทั้งปัญญาและอายุควรจะเป็นที่พึ่งที่คำนับแก่คนทั้งปวงได้ ฬ่อจงก๋งได้ฟังก็นิ่งอยู่และซกเอียก็ลาออกไป
ฬ่อจงก๋งให้หากุยอิวผู้น้องเข้ามาถามสอบดูว่า ตัวเราก็ป่วยเจ็บเป็นอันมาก คิดจะมอบสมบัติบ้านเมืองเสียให้ทันตาเห็น เจ้าจะเห็นควรกับผู้ใด กุยอิวจึงว่า อันประเพณีเยี่ยงอย่างมาแต่ก่อน อันสมบัติของบิดาก็ควรได้แก่บุตร ฬ่อจงก๋งจึงว่าได้ปรึกษาซกเอีย ซกเอียเขาว่าให้แก่เคงฮูด้วยเคงฮูเป็นผู้ใหญ่ กุยอิวจึงว่า เคงฮูนั้นเป็นผู้ใหญ่ก็จริง แต่หารู้จักโอบอ้อมอารีไม่ ถ้าได้ว่าราชการสิทธิ์ขาดพี่น้องลูกหลานเห็นจะไม่มีความสุข ถ้าสมบัติได้แก่ก๋งจูผวนถึงก๋งจูผวนยังเป็นเด็กข้าพเจ้าจะช่วยทำนุบำรุงไปกว่าจะหาชีวิตไม่ ฬ่อจงก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงว่าการทั้งนี้สุดแต่เจ้าจะเห็นดีประการใดก็ตามเถิด กุยอิวก็ลาออกมาตรึกตรองการที่จะทำร้ายซกเอีย จึงใช้คนสนิทของฬ่อจงก๋งไปบอกกับซกเอียว่าเวลาพรุ่งนี้เช้าฬ่อจงก๋งให้ซกเอียไปอยู่ ณ บ้านเทงกุย ฬ่อจงก๋งจะออกไปพูดความลับด้วย คนใช้ก็ออกไปบอกแก่ซกเอียดังถ้อยคำกุยอิว
ซกเอียแจ้งดังนั้นสำคัญว่าจริงมีความยินดีนัก ครั้นรุ่งเช้าก็ออกไปคอย ณ บ้านเทงกุย กุยอิวก็เอายาพิษใส่ลงในปั้นสุรากับหนังสือฉบับหนึ่งให้คนใช้ออกไปให้เทงกุย เทงกุยก็รับเอาปั้นสุราและหนังสือมาฉีกออกอ่านต่อหน้าซกเอีย ในหนังสือนั้นว่า ถ้าซกเอียกินยาพิษในปั้นนี้ตายแล้ว บุตรภรรยาซกเอียนั้นเจ้าเมืองฬ่อจะเลี้ยงให้เหมือนตัวยังอยู่ อย่าให้ซกเอียมีความอาลัยวิตกเลย และถ้าซกเอียมิกินยาพิษในปั้นนี้ ให้เทงกุยประหารชีวิตซกเอียเสีย ฬ่อจงก๋งจะฆ่าบุตรภรรยาเสียให้สิ้น ซกเอียแจ้งในหนังสือดังนั้นก็มีความอาลัยแก่ชีวิตนัก อิดออดอยู่หากินยาพิษไม่ เทงกุยเห็นซกเอียบิดเบือนอยู่ก็จับซกเอียเอายาพิษกรอกเข้าไป โลหิตไหลออกทางปากและจมูกซกเอียก็สิ้นชีวิตในขณะนั้น
ฝ่ายฬ่อจงก๋งก็ป่วยหนักลงทุกวัน ครั้น ณ เดือนสิบ ฬ่อจงก๋งก็ถึงแก่ความตาย กุยอิวกับก๋งจูผวนก็จัดแจงการศพเจ้าเมืองฬ่อ และบรรดาหัวเมืองซึ่งเป็นไมตรีกันนั้นรู้ว่าฬ่อจงก๋งตายก็แต่งของมาช่วยเป็นอันมาก ครั้นทำการฝังศพเจ้าเมืองฬ่อเสร็จแล้ว กุยอิวก็ยกก๋งจูผวนบุตรเจ้าเมืองฬ่อขึ้นว่าราชการเป็นเจ้าเมืองฬ่อแทนบิดาสืบไป
ครั้น ณ เดือนสิบสอง ก๋งจูผวนเจ้าเมืองฬ่อรู้ข่าวว่าตังฉินผู้เป็นตาซึ่งอยู่บ้านฉินนั้นตาย ก็ออกไปฝังศพ ณ บ้านฉิน ฝ่ายเคงฮูรู้ว่ากุยอิวฆ่าซกเอียผู้น้องตาย ก็มีความพยาบาทกุยอิวกับก๋งจูผวนเจ้าเมืองฬ่อยิ่งนัก ก็ตรึกตรองคิดจะทำร้ายมิได้ขาด ครั้นรู้ว่าก๋งจูผวนออกไปเยี่ยมศพตา ณ บ้านฉิน จึงเรียกหึงเหวงคนเลี้ยงม้ามาสั่งว่า ก๋งจูผวนออกไป ณ บ้านฉิน เอ็งจงสกัดตามไปประหารชีวิตเสียแล้วกูจะให้เป็นขุนนาง หึงเหวงรับคำ ถึงเวลากลางคืนก็จัดแจงอาวุธสำหรับมือสะกดรอยตามก๋งจูผวนออกไปถึงบ้านฉิน พอเวลายามเศษหึงเหวงก็ลอบปีนกำแพงบ้านเข้าไปซุ่มอยู่ จนเวลาใกล้รุ่งคนในเรือนเปิดประตูออกมาตักนํ้า หึงเหวงก็ลอบเข้าไปถึงเตียงนอนก๋งจูผวน
ฝ่ายก๋งจูผวนตื่นลืมตาขึ้น เห็นหึงเหวงเข้ามาผิดประหลาดจึงถามหึงเหวงว่า เอ็งมาทำไม หึงเหวงจึงว่าเรามาเอาชีวิตท่าน ก๋งจูผวนก็ชักกระบี่ข้างเตียงฟันหึงเหวงถูกศีรษะ หึงเหวงก็แทงด้วยมีดเหน็บถูกสีข้างก๋งจูผวนตาย ฝ่ายผู้คนซึ่งอยู่ในเรือนนั้นก็ร้องเรียกกันมาจับตัวหึงเหวงฆ่าเสีย แล้วเอาเนื้อความรีบมาแจ้งแก่อุยกิว อุยกิวก็รู้ว่าเคงฮูให้หึงเหวงไปลอบฆ่าก๋งจูผวนเสีย กุยอิวกลัวอันตรายจะถึงตัวก็หนีไปอาศัยอยู่ ณ เมืองติน
ฝ่ายเคงฮูครั้นรู้ว่าก๋งจูผวนกับหึงเหวงตายแล้ว กุยอิวก็หนีไป คิดแต่จะปิดความให้มิดมิให้ผู้ใดสงสัยตัว จึงให้คนไปจับตัวบุตรภรรยาพวกพ้องหึงเหวงไปฆ่าเสียแล้วเอาความไปปรึกษาด้วยนางเตียงสี นางเตียงสีจึงว่าเราคิดการครั้งนี้ก็สำเร็จแล้ว ท่านจงตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองฬ่อว่าราชการไปเถิด เคงฮูจึงว่า ซึ่งท่านจะทำใจเร็วด่วนได้ให้ออกนอกหน้าไปนั้น เกรงปากผู้คนจะครหานินทาว่าเราแกล้งใช้ให้ไปฆ่าก๋งจูผวนเสีย อนึ่งก๋งจูสินก๋งจูคีบุตรฬ่อจงก๋งก็ยังมีอยู่สองคน แล้วก็เป็นหลานของเจ๋ฮวนก๋ง เทือกเถาใหญ่โตอยู่ จำเราจะยกตั้งแต่งขึ้นเป็นเจ้าเมืองสักคนหนึ่งจึงจะควร ราชการบ้านเมืองก็จะสิทธิ์ขาดอยู่กับเรา และก๋งจูสินก๋งจูคียังเด็กนักอ่อนทั้งปัญญาและอายุ อุปมาเหมือนชิ้นสุกรอยู่ในหว่างตะเกียบเราจึงค่อยคิดอ่านต่อภายหลัง กันทั้งความสงสัยให้สิ้นนินทาแล้วก็จะสำเร็จความคิดโดยง่าย นางเกียงสีได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย เคงฮูก็เอาทองเงินรีบไปบนสูเตียว ณ เมืองเจ๋ สูเตียวก็พาเคงฮูเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามเคงถูว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งอันใดหรือ เคงฮูจึงบอกแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า ก๋งจูผวนมีผู้ร้ายลอบฆ่าเสียแล้ว ข้าพเจ้าคิดจะยกก๋งจูคีซึ่งเป็นหลานของท่านขึ้นเป็นเจ้าเมืองฬ่อ ท่านจะเห็นประการใด
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เชื่อถือเคงฮู จึงว่ากับเคงฮูว่า ท่านเป็นลุงก็เหมือนเป็นบิดาก๋งจูคี ท่านช่วยจัดแจงทำนุบำรุงด้วยเถิด เคงฮูยินดีนักก็ลาเจ๋ฮวนก๋งกลับมาเมือง ตั้งก๋งจูคีอายุแปดขวบเป็นเจ้าเมืองเรียกว่าฬ่อเบียนก๋ง ราชการบ้านเมืองนั้นสิทธิ์ขาดอยู่กับเคงฮู ฝ่ายฬ่อเบียนก๋งอยู่นานมารู้ว่าเคงฮูกับนางเกียงสีคิดการจะทำร้ายตัว วันหนึ่งฬ่อเบียนก๋งทำเป็นไปเที่ยวเล่น ณ บ้านลอกเก๊าแขวงเมืองเจ๋ ใช้ให้คนไปเชิญเจ๋ฮวนก๋งออกมาที่บ้านลอกเก๊า ฬ่อเบียนก๋งก็ร้องไห้บอกความว่า นางเกียงสีมารดาเลี้ยงข้าพเจ้าทำชู้กับเคงฮูคิดอ่านจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าเป็นเด็กหาที่พึ่งมิได้ จะขอเอาบุญและปัญญาของท่านเป็นที่พึ่ง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า ในเมืองฬ่อนั้น เห็นผู้ใดจะมีสติปัญญาบ้าง ฬ่อเบียนก๋งจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่กุยอิวผู้อาข้าพเจ้าเป็นคนมีสติปัญญา ทั้งนํ้าใจก็รักข้าพเจ้าเป็นอันมาก บัดนี้กุยอิวไปอาศัยอยู่ ณ เมืองติน เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าเหตุใดไม่ไปเชิญมาช่วยว่าราชการเล่า ฬ่อเบียนก๋งจึงว่า ครั้นไปเชิญกุยอิวมาก็กลัวเคงฮูจะมีความสงสัย กุยอิวก็เป็นอริอยู่กับเคงฮูเห็นจะไม่มา เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ถ้าดังนั้นก็ให้เอาชื่อเราไปบอกกุยอิวเถิดเห็นกุยอิวจะไม่ขัดได้ ฬ่อเบียนก๋งก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งแล้วต่างคนต่างก็กลับไป
ฝ่ายฬ่อเบียนก๋งมาถึงบ้านลังตีแดนเมืองฬ่อ ก็ให้เชิญกุยอิวซึ่งไปอยู่ ณ เมืองตินตามถ้อยคำเจ๋ฮวนก๋ง กุยอิวแจ้งความว่าเจ๋ฮวนก๋งให้ไปช่วยราชการเมืองฬ่อ ขัดมิได้ก็มาหาฬ่อเบียนก๋ง ฬ่อเบียนก๋งก็พากุยอิวมาเมือง ตั้งกุยอิวเป็นที่ไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่อยู่ประมาณปีเศษ ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งคิดวิตกถึงฬ่อเบียนก๋งผู้หลาน จึงให้ตองซุนฉิวมาเยือนฬ่อเบียนก๋ง ณ เมืองฬ่อฟังข่าวดีและร้าย ฬ่อเบียนก๋งเห็นตองซุนฉิวมาก็ร้องไห้มิได้พูดจาประการใด แต่ก๋งจูสินผู้พี่ฬ่อเบียนก๋งนั้นพูดจาทักทายตองซุนฉิว ตองซุนฉิวเห็นก๋งจูสินพูดจาหลักแหลมต้องขนบธรรมเนียมทั้งลักษณะก็พร้อม สมควรจะสืบตระกูลต่อไป จึงบอกกุยอิวว่า ก๋งจูสินหลานท่านคนนี้เห็นจะมีวาสนา ท่านจงเอาใจใส่ไว้ให้ดี แล้วจึงกระซิบว่าเหตุใดจึงไม่ชำระเสี้ยนหนามเสียให้หมดเล่า ถ้าเคงฮูยังมีชีวิตอยู่ตราบใด บ้านเมืองเห็นจะวุ่นวายไม่เป็นสุข กุยอิวได้ฟังตองซุนฉิวว่าดังนั้นก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ตองซุนฉิวก็รู้ว่ากุยอิวเหมือนมือข้างเดียวคิดการไม่ถนัด ตองซุนฉิวจึงว่า เราจะนำข้อความไปบอกแก่นายเราให้แจ้ง ถ้าท่านมีธุระร้อนเย็นประการใดบอกไปถึงก็คงจะมาช่วยพูดกัน แล้วก็ลากุยอิวออกมา
ฝ่ายเคงฮูรู้ว่าตองซุนฉิวคนสนิทของเจ๋ฮวนก๋งมา คิดจะใคร่เกลี้ยกล่อมเอาตองซุนฉิวเป็นพวกให้รักใคร่ในตัว จึงให้คนมาเชิญตองซุนฉิวไป ณ บ้าน ต้อนรับปราศรัยให้เงินทอง ตองซุนฉิวครั้นเคงฮูให้เงินทองก็หัวเราะแล้วจึงว่า ตัวท่านเป็นผู้ใหญ่ช่วยรักษาบ้านเมืองให้ซื่อตรงโดยสุจริต ข้าพเจ้ายินดีกว่าเอาเงินทองมาให้ข้าพเจ้าเสียอีก ถึงเจ๋ฮวนก๋งผู้นายข้าพเจ้าก็จะขอบใจเป็นอันมาก อันของนี้ท่านเอาไว้เถิด ข้าพเจ้ายังไม่รับได้ เคงฮูได้ฟังตองซุนฉิวว่าดังนั้นก็สะดุ้งมิได้ว่าประการใด ตองซุนฉิวก็มาจากบ้านเคงฮู เข้าไปลาฬ่อเบียนก๋งกลับไปเมืองบอกเจ๋ฮวนก๋งว่า ข้าพเจ้าไปสอดแนมฟังการที่เมืองฬ่อรู้ว่าเคงฮูเป็นศัตรูแผ่นดิน ถ้าไม่ทำลายเสียได้แล้วเห็นบ้านเมืองจะเกิดจลาจลเป็นมั่นคง
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ถ้าเป็นดังนั้นเราจะละมันไว้ได้หรือ จำจะยกกองทัพไปกำจัดเคงฮูเสีย บ้านเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ตองซุนฉิวจึงว่า เคงฮูคิดการประทุษร้ายครั้งนี้เป็นแต่ความในยังหารู้ทั่วกันไม่ ซึ่งจะยกไปจับเคงฮูฆ่าเสียนั้นก็จะมีความติเตียนนินทา ถ้าความชั่วของเคงฮูปรากฏออกเมื่อใดแล้วจึงค่อยยกไปทำลายเสียจึงจะควร เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังตองซุนฉิวว่าดังนั้นต้องด้วยขนบธรรมเนียมก็เห็นชอบด้วย ฝ่ายเคงฮูแต่ฬ่อเบียนก๋งได้เป็นเจ้าเมือง ก็ตรึกตรองที่จะชิงเอาสมบัติ แล้วคิดท้อใจว่าฬ่อเบียนก๋งเป็นหลานเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้กุยอิวผู้อามากำกับอยู่ด้วย กุยอิวผู้นี้มีสติปัญญาหนักแน่น หมั่นระวังการมิได้ประมาทและราษฎรในเมืองก็รักใคร่ฬ่อเบียนก๋งและกุยอิวเป็นอันมาก เคงฮูกับนางเกียงสีเวียนไปมาปรึกษากันมิได้ขาด พอคนใช้วิ่งเข้ามาบอกว่าปักอีมาหา เคงฮูให้เชิญปักอีเข้ามานั่งที่จีวบัง เป็นที่สำหรับไว้หนังสือ เคงฮูเห็นกิริยาปักอีโกรธมาจึงถามว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งใด ปักอีว่าข้าพเจ้าจะมาพึ่งท่าน ด้วยที่นาของข้าพเจ้าเคียงกันกับนาซีนปุดไฮผู้เป็นอาจารย์ฬ่อเบียนก๋ง และซีนปุดไฮฉ้อชิงเอาที่นาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ไปว่ากล่าวกับฬ่อเบียนก๋ง ฬ่อเบียนก๋งขอด้วยความข่มเหงหักเอาที่นาของข้าพเจ้าไปให้แก่ซีนปุดไฮ ข้าพเจ้ามีความน้อยใจนัก จึงมาหาท่านหวังจะให้ท่านช่วยว่ากล่าวเอาที่นาของข้าพเจ้าคืน
เคงฮูได้ฟังดังนั้นก็แกล้งใช้ผู้คนไปเสียให้สิ้น แล้วจึงว่า ซึ่งจะให้เราไปว่ากล่าวกับฬ่อเบียนก๋งนั้น เหมือนเอาเม็ดเกลือไปทิ้งในพระมหาสมุทรก็จะสูญเสียเปล่าไม่ต้องการ อันความทุกข์ของท่านครั้งนี้เป็นพนักงานเราเถิด จะช่วยคิดอ่านให้ แต่ธุระเราอย่างหนึ่งนั้นท่านยังจะช่วยเราได้หรือ ปักอีจึงว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้ หมายจะฝากตัวกับท่าน ๆ จะใช้สอยข้าพเจ้าประการใด ข้าพเจ้าจะยอมตัวให้ใช้จนสิ้นชีวิต เคงฮูจึงว่า อันธุระของท่านกับซีนปุดไฮเป็นปลายความ ถ้าตัดต้นเสียแล้วซีนปุดไฮก็สิ้นชีวิต ที่นาของท่าน ๆ ก็คงจะได้ ปักอีจึงว่า ข้าพเจ้าเกรงอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งจะตัดแต่ต้นไม้ไม่ขุดให้สิ้นราก ก็จะแตกแขนงงอกขึ้นมา ด้วยกุยอิวคนนี้เฉลียวฉลาดลึกซึ้งนัก แล้วจะมีความรำคาญไปภายหลัง เคงฮูจึงว่า การซึ่งคิดไว้นั้นเป็นการลับลึกซึ้งอยู่ ถ้าท่านรับธุระแล้วก็จะสมความคิดเป็นแท้ ปักอีจึงว่าท่านจงบอกอุบายให้ข้าพเจ้าเถิด เคงฮูจึงบอกว่า ฬ่อเบียนก๋งนั้นเวลากลางคืนเคยไปเที่ยวเล่นตามถนนหนทางโดยคะนอง เราคิดจะให้ท่านจัดคนที่ฝีมือองอาจไปซุ่มอยู่ที่ปูอุยเป็นประตูลัด ฬ่อเบียนก๋งเคยเข้าออก จงลอบฆ่าฬ่อเบียนก๋งเสีย คนทั้งปวงก็จะสำคัญว่าโจรฆ่าที่ไหนจะสงสัยเรา นางเกียงสีแม่เลี้ยงฬ่อเบียนก๋งก็จะมอบให้เราว่าราชการเมือง เราจึงคิดกำจัดกุยอิวเสีย ปักอีได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย รับคำแล้วก็ลากลับมาบ้าน เวลาพลบจึงเรียกเอาชิวอาคนสนิทเข้ามาส่งอาวุธให้ แล้วกระซิบสั่งให้ไปทำตามเคงฮูว่า
ฝ่ายฬ่อเบียนก๋งถึงเวลากลางคืนก็ออกมาเที่ยวเล่น ชิวอาอยู่ริมประตู เห็นฬ่อเบียนก๋งออกมา ได้ท่วงทีแล้วก็แทงฬ่อเบียนก๋งตาย พวกฬ่อเบียนก๋งก็กลุ้มรุมกันเข้าจับตัวซิวอา พอพวกปักอีเข้ามาทันทีเข้าชิงเอาตัวชิวอาไปได้ ฝ่ายเคงฮูรู้ว่าฬ่อเบียนก๋งตายแล้วก็พาพวกไปล้อมบ้านซีนปุดไฮจับซีนปุดไฮฆ่าเสีย ฝ่ายกุยอิวรู้ว่าฬ่อเบียนก๋งตายก็ตกใจกลัวเคงฮูจะจับฆ่าเสีย จึงพาก๋งจูสินผู้หลานหนีออกจากเมืองในเวลากลางคืนไปอาศัยอยู่ ณ เมืองตู
ฝ่ายชาวเมืองฬ่อรู้ว่าเคงฮูกับปักอีคบคิดกันไปลอบลักทำร้ายฬ่อเบียนก๋ง และกุยอิวก๋งจูสินก็หนีออกจากเมือง ต่างคนโกรธแค้นปักอี ก็พร้อมใจกันไปล้อมบ้านปักอี จับปักอีและชิวอาฆ่าเสียทั้งบุตรและภรรยาแล้วคิดกันไปล้อมบ้านเคงฮู
ฝ่ายเคงฮูรู้ดังนั้นก็จัดแจงข้าวของบรรทุกเกวียน ปลอมเป็นพ่อค้าหนีไปอยู่เมืองกี๋ ฝ่ายนางเกียงสีรู้ว่าเคงฮูหนีไปอยู่เมืองกี๋ ก็มีความวิตกด้วยกระทำความชั่วไว้เป็นอันมากเกรงจะเป็นอันตราย จึงเรียกหญิงคนใช้ซึ่งร่วมคิดนั้นมาปรึกษาว่า จะหนีตามเคงฮูไปเมืองกี๋ หญิงคนใช้จึงว่าซึ่งจะหนีไปอยู่ด้วยเคงฮูนั้นจะสมความที่เขาสงสัย ถ้าจะไปหากุยอิว ณ เมืองตูภายหลังก็จะได้กลับคืนมาเมือง นางเกียงสีได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย ก็พากันหนีไปตามกุยอิว ณ เมืองตู ฝ่ายกุยอิวรู้ว่านางเกียงสีพี่สะใภ้ตามมาก็มีความชิงชังยิ่งนัก จึงหลบหนีเสียมิให้พบตัว พอได้ยินชาวเมืองตูพูดกันว่าเคงฮูหนีไปอยู่เมืองกี๋แล้ว กุยอิวมีความยินดียิ่งนัก จึงชวนก๋งจูสินผู้หลานรีบกลับมาเมืองฬ่อ แล้วให้มีหนังสือบอกขึ้นไปถึงเมืองเจ๋แจ้งความกับเจ๋ฮวนก๋งทุกประการ
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งได้แจ้งหนังสือดังนั้น จึงปรึกษากับตองซุนฉิวว่า เมืองฬ่อบัดนี้วุ่นวายว่างอยู่ยังหามีเจ้าเมืองไม่ เราคิดจะไปชิงเอาเมืองไว้ท่านจะเห็นประการใด ตองซุนฉิวจึงว่า ซึ่งจะชิงเอาเมืองฬ่อนั้นก็เห็นจะได้ แต่จะมีครหานินทาด้วยเป็นผู้ใหญ่ ถ้าไปช่วยจัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบนั้นรู้ไปถึงไหนมีความสรรเสริญ แล้วกุยอิวกับก๋งจูสินก็จะอยู่ในบังคับบัญชาท่าน เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงเรียกกออีมาสั่งว่า ท่านจงไปเกณฑ์ทหารที่บ้านนำเอียงสามพันยกรีบไป ณ เมืองฬ่อดูทีก๋งจูสิน ถ้าเห็นมีสติปัญญาสมควรจะเป็นเจ้าเมืองได้ก็ให้แต่งตั้งขึ้น ถ้าเห็นไม่สมควรจะเป็นเจ้าเมืองจงพูดจาเกลี้ยกล่อมไว้อย่าให้สะดุ้งสะเทือน แล้วลอบมีหนังสือมาถึงเราให้รู้โดยเร็ว กออีรับคำแล้วก็ลาออกไปเกณฑ์ทหารบ้านนำเอียงได้สามพัน ยกขึ้นไปถึง ณ เมืองฬ่อ
ฝ่ายก๋งจูสินรู้ก็ออกมาต้อนรับ พอกออีเข้าไปปรึกษาด้วยการบ้านเมืองซึ่งไม่ปกติ กออีได้ฟังก๋งจูสินพูดจาแยบคายรอบคอบหลักแหลมควรที่จะว่าราชการเมือง จึงปรึกษาด้วยกุยอิวให้ยกก๋งจูสินขึ้นเป็นเจ้าเมืองเรียกว่าฬ่ออีก๋ง แล้วกออีคิดเกรงเคงฮูและนางเกียงสีจะชักชวนเจ้าเมืองกี๋และเมืองตูลอบมาทำร้ายเมืองฬ่อ ก็ให้คนสามพันซึ่งมาด้วยช่วยชาวเมืองซ่อมแซมกำแพงและป้อมซึ่งชำรุดนั้นให้มั่นคงแล้วก็ลากลับไปเมือง ฝ่ายฬ่ออีก๋งก็จัดแจงสิ่งของให้ก๋งจูอีซือไปคำนับเจ๋ฮวนก๋ง ณ เมืองเจ๋
ฝ่ายกุยอิวมีความพยาบาทเคงฮูยิ่งนัก จึงจัดทหารผู้หนึ่งลอบไปบอกแก่เจ้าเมืองกี๋ว่า เคงฮูเป็นเสี้ยนศัตรูเมืองฬ่อหนีไปอยู่เมืองกี๋นั้นให้จับฆ่าเสีย เราจะให้เงินทองเป็นค่าจ้าง แล้วเมืองกี๋กับเมืองฬ่อก็จะไปเป็นไมตรีกันสืบไป เจ้าเมืองกี๋ได้ฟังดังนั้นจึงว่า ทำไมกับเคงฮูเหมือนลูกไก่อยู่ในกำมือจะฆ่าเสียเมื่อใดก็ได้ จงกลับไปบอกแก่ฬ่ออีก๋งเถิดอย่าให้วิตกเลย คนใช้นั้นกลับไป เจ้าเมืองกี๋จึงคิดว่าเมื่อเคงฮูจะมาอาศัยอยู่นั้นก็ได้เอาของมาให้ ครั้นจะฆ่าเสียบัดนี้ก็มิควร จำจะบอกให้ไปเสียให้พ้นเมืองจึงจะชอบ คิดดังนั้นจึงให้คนไปบอกเคงฮูว่าภัยมาถึงตัวท่านแล้ว จะอยู่ที่นี่มิได้ เมืองเราเป็นเมืองน้อยจะได้ความรำคาญด้วย จงคิดอ่านหนีไปเอาตัวรอดเถิด เคงฮูได้ฟังดังนั้นตกใจนักก็รีบออกจากเมืองกี๋ตั้งใจไปหาซูเตียวซึ่งเป็นคนสนิทของเจ๋ฮวนก๋ง ณ เมืองเจ๋ ให้ช่วยป้องกันชีวิตไว้ ครั้นถึงแดนเมืองเจ๋คนซึ่งรักษาเมืองนั้นเห็นเคงฮูก็จำได้จึงไล่เสียมิให้เข้าไปในเมือง เคงฮูจะไปไหนมิได้ก็เข้าไปอาศัยอยู่ ณ บุนจุย
ฝ่ายกออีซึ่งไปจัดแจงเมืองฬ่อก็กลับมาถึงเมืองเจ๋ จึงพาก๋งจูอีซือกับสิ่งของไปหาเจ๋ฮวนก๋งแจ้งความตามซึ่งได้จัดแจงเมืองฬ่อทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังมีความยินดีนักจึงปราศรัยด้วยก๋งจูอีซือตามธรรมเนียม แล้วก๋งจูอีซือก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งกลับมาถึงตำบลบ้านบุนจุยพบเคงฮูอยู่ที่นั้น ก๋งจูอีซือจึงทักว่าท่านมาอยู่ทำไมที่นี่ มากลับไปบ้านเมืองด้วยกันเถิด เคงฮูจึงว่า ข้าพเจ้าจะกลับไปมิได้ด้วยกลัวฬ่ออีก๋งและกุยอิวยิ่งนัก ถ้าท่านกลับไปเมืองแล้วช่วยอ้อนวอนฬ่ออีก๋งและกุยอิวขอโทษข้าพเจ้าให้พ้นตายข้าพเจ้าจะสนองคุณท่าน ก๋งจูอีซือได้ฟังเคงฮูว่าดังนั้นก็รีบมาถึงเมืองฬ่อ เอาข้อความซึ่งไปหาเจ๋ฮวนก๋งบอกแก่ฬ่ออีก๋งและกุยอิวทุกประการ แล้วจึงว่า เมื่อข้าพเจ้ากลับมาจากเมืองเจ๋นั้น พบเคงฮูอาศัยอยู่ ณ บ้านบุนจุย อ้อนวอนข้าพเจ้ามาให้ช่วยขอโทษให้ท่านทั้งสองไว้ชีวิตสักครั้งหนึ่ง
ฝ่ายฬ่ออีก๋งได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษากับกุยอิว กุยอิวจึงว่า เคงฮูคนนี้แต่ลอบล้างเจ้าเมืองตายถึงสองคน จะไว้ชีวิตนั้นมิได้ กุยอิวให้ก๋งจูอีซือไปบอกเคงฮูว่า เคงฮูทำความผิดโทษถึงตายแล้วจะเอาชีวิตไว้ก็เป็นเยี่ยงอย่างสืบต่อไป ครั้นจะให้ทหารไปฆ่าเสียด้วยคมอาวุธ เคงฮูก็ได้เป็นพี่น้องร่วมบิดากับเรา ให้เคงฮูฆ่าตัวเสียตามโทษ จะรักตายด้วยอันใดก็ตามเถิด ซึ่งบุตรภรรยานั้นอย่าเป็นห่วงวิตกเลยเราจะชุบเลี้ยงให้เหมือนตัวยังอยู่ ก๋งจูอีซือรับคำแล้วก็ลามาถึงบ้านบุนจุย บอกแก่เคงฮูตามถ้อยคำกุยอิวทุกประการ เคงฮูได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ รู้ว่าความตายมาถึงตัวเป็นเที่ยงแท้ก็เอาเชือกผูกคอตายต่อหน้าก๋งจูอีซือ ก๋งจูอีซือก็จัดแจงฝังศพเคงฮูแล้วกลับมาบอกกุยอิว
ขณะนั้นเจ้าเมืองกี๋รู้ข่าวว่าเคงฮูตายแล้ว จึงเรียกเองหนอผู้น้องเข้าไปสั่งให้ยกกองทัพไปทวงเอาเงินกุยอิว ณ เมืองฬ่อ เองหนอรับคำแล้วก็จัดทหารสามพันยกมาถึงตำบลบ้านลีตีปลายแดนเมืองฬ่อก็หยุดทัพอยู่ ส่งหนังสือเข้าไปในเมืองฬ่อเป็นใจความว่า กุยอิวและฬ่ออีก๋งให้ทหารไปว่าจ้างให้เราฆ่าเคงฮูเสีย บัดนี้เคงฮูตายแล้วเราจะมาทวงค่าจ้างตามสัญญา ฬ่ออีก๋งแจ้งความในหนังสือดังนั้นก็ปรึกษากุยอิว กุยอิวจึงว่าจะกลัวอะไรแก่กองทัพเมืองกี๋ เราจะออกไปทำลายเสียเวลาเดียวก็จะแตกกลับไป ฬ่ออีก๋งก็ส่งเมงเหลาแปลว่ามีดหมอให้กุยอิว กุยอิวรับเมงเหลาแล้วออกมาจัดทหารยกออกไป ถึงลีตีเห็นกองทัพเองหนอตั้งอยู่ กุยอิวก็เดินทัพเข้าไปให้ใกล้แล้วถามเองหนอว่า ท่านยกทัพมาจะรบกับเราด้วยหรือ เองหนอจึงว่า ถ้าท่านให้เงินที่ว่าไว้กับเราแล้วเราก็จะยกทัพกลับไป ถ้ามิให้เราจะรบ
กุยอิวจึงว่า เจ้าเมืองกี๋มิได้ฆ่าเคงฮูตาย ซึ่งจะมาเอาเงินที่เรานั้นไม่ให้ ถึงจะรบพุ่งประการใดก็ตามเถิด เองหนอได้ฟังดังนั้นก็โกรธ สั่งทหารให้เข้าตีกองทัพกุยอิว กุยอิวจึงว่าแก่เองหนอว่า อันจะรบกันด้วยทแกล้วทหารและอาวุธดังนี้มีมากแล้ว เรามาลองกำลังฝีมือกันตัวต่อตัวแต่มือเปล่าให้ปรากฏแก่ทแกล้วทหารทั้งปวงก่อนเถิด จึงคอยรบกันต่อภายหลัง เองหนอได้ฟังดังนั้นครั้นจะมิทำตามกุยอิวก็อายแก่ทแกล้วทหารทั้งปวง จึงสั่งทหารทั้งสองฝ่ายให้ออกไปให้ห่าง แล้วกุยอิวกับเองหนอก็วางอาวุธเสีย เข้าปลํ้ากันด้วยกำลังประมาณห้าสิบเพลงปลํ้า ฝ่ายกุยหังฮูอายุได้แปดขวบเห็นกุยอิวผู้บิดากระปลกกระเปลี้ยนักจะทานกำลังเองหนอมิได้ จึงร้องให้สติบิดาว่า เมงเหลาหาได้เอามาด้วยหรือ กุยอิวได้ยินดังนั้นก็คิดขึ้นได้จึงถอยหลังทำหนีออกมา ให้เองหนอตามมาแล้วกุยอิวก็ชักเอาเมงเหลาออกฟันถูกหน้าผากเองหนอแตกตาย ทหารเองหนอเห็นนายตายตกใจนัก มิได้คิดจะต่อสู้ก็ตื่นแตกหนีกลับไปเมือง ฝ่ายกุยอิวครั้นชนะแก่เองหนอแล้วก็ชวนทแกล้วทหารทั้งปวงกลับมา ฬ่ออีก๋งออกมารับกุยอิวเข้าเมือง จึงยกบ้านส่วยที่ตำบลอุยอิดและที่นานำเอียงให้แก่กุยอิว แล้วตั้งกุยอิวเป็นใจเสียงชื่อกุยซุนสี
กุยอิวครั้นเป็นที่ไจเสียงแล้ว คิดถึงเคงฮูกับซกเอียผู้ตายแล้วเป็นพี่น้องวงศ์วานกัน จึงว่าแก่ฬ่ออีก๋งให้เอาบุตรเคงฮูและบุตรซกเอียมาชุบเลี้ยงตั้งแต่งไว้ ฬ่ออีก๋งจึงว่า อันเคงฮูกับซกเอียนี้ตายด้วยขบถแผ่นดิน ซึ่งจะเอาบุตรมาแต่งตั้งไว้นั้นเห็นไม่ต้องด้วยกฎหมายอย่างธรรมเนียม กุยอิวจึงว่า เคงฮูและซกเอียนี้เป็นขบถตายก็จริง แต่มิได้ตายด้วยคมอาวุธให้ปรากฏแก่ไพร่บ้านพลเมือง อนึ่งบุตรเคงฮูและบุตรซกเอียเล่าเมื่อขณะบิดาเป็นขบถนั้นก็หารู้ด้วยไม่ ท่านจงเอามาชุบเลี้ยงไว้เถิดมิใช่ผู้อื่น จะได้เป็นตาเป็นมือช่วยกันรักษาบ้านเมือง ฬ่ออีก๋งได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยจึงเอากองซุนเหงาบุตรเคงฮูมาตั้งเป็นเมงซุนสีว่าราชการแทนเคงฮู แล้วยกบ้านเซงตีให้เป็นส่วย และก๋งซุนจือบุตรซกเอียนั้นฬ่ออีก๋งก็เอาบ้านเฮาตียกให้เป็นบ้านส่วยบ้านหนึ่ง แล้วตั้งให้เป็นซกซุนสีว่าราชการแทนซกเอียสืบไป
ขณะนั้นเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋รู้ว่า นางเกียงสีผู้น้องซึ่งทำชู้ด้วยเคงฮู คิดกลัวตัวหนีไปอยู่เมืองตูจึงว่าแก่กวนต๋งว่า ฬ่อฮวนก๋งฬ่อเบียนก๋งตายก็เพราะนางเกียงสีคบคิดกันกับเคงฮู ความอันนี้ปรากฏอยู่สิ้นทั้งเมืองฬ่อ ฬ่ออีก๋งกุยอิวก็มีความแค้นในนางเกียงสีเป็นอันมาก หากเกรงใจเราอยู่จึงมิได้ตามไปจับตัวนางเกียงสี ถ้าเรามิเอาตัวมาให้บัดนี้ ชาวเมืองฬ่อก็จะนินทาเราว่าเป็นผู้ใหญ่เข้าด้วยคนผิด เราคิดจะให้ไปเอาตัวมาส่งให้เขา ท่านจะเห็นประการใด กวนต๋งจึงว่า ซึ่งท่านจะให้ไปเอาตัวนางเกียงสีส่งไปเมืองฬ่อให้ปรึกษาโทษตามขนบอาญาเมืองนั้นต้องด้วยอย่างธรรมเนียมอยู่แล้ว ถึงฬ่ออีก๋งและกุยอิวก็จะเกรงใจท่านอยู่ เห็นจะไม่เอาโทษแก่นางเกียงสีเป็นมั่นคง
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงให้ซูเตียวกับทหารไป ณ เมืองตูรับนางเกียงสีไปส่งให้แก่ฬ่ออีก๋งกุยอิว ซูเตียวก็ออกมาจัดแจงบ่าวไพร่ได้พร้อมแล้วก็รีบไปรับนางเกียงสี ณ เมืองตู กลับมาถึงบ้านตำบลจีตีแดนเมืองเจ๋ พอเวลาคํ่าก็ให้นางเกียงสีเข้าสำนักอยู่ในกงก๊วน แล้วซูเตียวจึงว่าแก่นางเกียงสีว่า ชาวเมืองฬ่อเขาคิดร้ายว่าทำชู้ด้วยเคงฮู คิดฆ่าฬ่อฮวนก๋งและฬ่อเบียนก๋งผู้หลานเสีย จะเอาสมบัติบ้านเมืองให้แก่เคงฮู ท่านจงตรึกตรองดูให้ดี จะกลับเข้าไปดูหน้าขุนนางและชาวเมืองฬ่อได้หรือ
นางเกียงสีได้ฟังซูเตียวว่าละอายใจนัก ปิดประตูร้องไห้อยู่จนเวลาเที่ยงคืนก็ผูกคอตาย ครั้นรุ่งเช้าซูเตียวรู้ว่านางเกียงสีผูกคอตายแล้ว จึงสั่งชาวบ้านจีตีให้จัดแจงรักษาศพนางเกียงสีไว้ ซูเตียวจึงรีบเข้าไปบอกแก่ฬ่ออีก๋ง ฬ่ออีก๋งก็ออกมาทำการฝังศพนางเกียงสีแล้ว ฬ่ออีก๋งก็กลับเข้าเมือง ซูเตียวก็ไปเมืองเจ๋แจ้งความแกเจ๋ฮวนก๋งทุกประการ
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งตั้งแต่ยกทัพไปตีได้เมืองปักหยงเมืองเกาเต๊กสำเร็จราชการมาแล้ว ได้ช่วยจัดแจงเมืองฬ่อราบคาบเป็นสุขขึ้น ครั้งนั้นกิตติศัพท์ก็เลื่องลือไปทั้งสี่ทิศ บรรดาหัวเมืองทั้งปวงรักใคร่กลัวเกรงสติปัญญาเจ๋ฮวนก๋ง วันหนึ่งเจ๋ฮวนก๋งชวนขุนนางและทหารทั้งปวงไปเที่ยวยิงสัตว์เล่นในป่า เจ๋ฮวนก๋งขี่รถซูเตียวเป็นคนขับรถ มาถึงตำบลป่าไตเต๊ก เจ๋ฮวนก๋งแลไปเห็นสัตว์สิ่งหนึ่งประหลาด รูปพรรณเหมือนงูยาวเท่ากูบเกวียน โตประมาณเท่ากงเกวียน เจ๋ฮวนก๋งตกใจกลัว ซูเตียวจึงถามว่าท่านเห็นสิ่งใดหรือ เจ๋ฮวนก๋งจึงบอกว่า เห็นของประหลาดจะดีและร้ายมิได้แจ้ง เราคิดวิตกนักจะกลับไปเมืองถามกวนต๋งดูให้รู้ว่าชั่วและดีก่อน ซูเตียวได้ฟังดังนั้นรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งนับถือกวนต๋ง ซูเตียวจึงว่า กวนต๋งมิใช่โหรจะทำนายร้ายดีได้หรือ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เมี่อยกทัพไปตีเมืองเกาเต๊ก กวนต๋งก็ได้เคยทำนายถูกไว้ครั้งหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งให้ขับรถเข้าเมือง พอเวลาคํ่าไม่มีความสบายจะนอนก็มิหลับให้ระส่ำระสายนัก หลับตาลงเห็นรูปสัตว์สิ่งนั้นติดตาอยู่
กวนต๋งรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งกลับมาแต่ป่าป่วยลง ก็พาขุนนางเข้าไปเยี่ยมเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งแลเห็นกวนต๋งก็พยักหน้าเรียกเข้าไปให้ใกล้แล้วจึงบอกว่า วานนี้เราไปเล่นป่าเห็นนิมิตอย่างหนึ่งประหลาดจะเป็นสิ่งใดท่านช่วยพิเคราะห์ดูดีและร้าย กวนต๋งได้ฟังดังนั้นไม่รู้จัก จึงว่าข้าพเจ้าจะขอไปตรึกตรองดูก่อน เจ๋ฮวนก๋งเห็นกวนต๋งทำนายนิมิตมิได้ดังนั้นก็ยิ่งมีความวิตกมากขึ้นกว่าเก่า กวนต๋งก็กลับไปบ้านจึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ทุกประตูเมือง ในหนังสือนั้นว่าเจ๋ฮวนก๋งออกไปเที่ยวเล่นป่าเห็นนิมิตสิ่งหนึ่งประหลาดนัก กลับมาถึงเมืองก็ป่วยลงหามีผู้ใดที่จะแก้ไขได้ไม่ ถ้ามีผู้รู้ในนิมิตอันนี้แล้ว เราจะให้เงินทองเป็นอันมาก
ขณะนั้นเลาหองจูเป็นคนชาวนาสูงอายุ เดินเข้ามาในเมืองเห็นหนังสือซึ่งกวนต๋งปิดประตูเมืองไว้นั้น ก็เข้าไปอ่านดูได้ความแล้วก็ตรงมาบ้านกวนต๋ง กวนต๋งก็ออกมาต้อนรับเข้าไปนั่งที่อันสมควร เลาหองจูคำนับแล้วจึงถามกวนต๋งว่า เจ้าเมืองเจ๋ไปเที่ยวเล่นป่าไตเต๊กเห็นนิมิตมาหรือ กวนต๋งก็รับคำแล้วจึงว่า นิมิตอย่างนี้เคยเห็นมาอย่างไรบ้าง เลาหองจูจึงว่า นิมิตอันนี้ลึกซึ้งนัก ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้าทำนายแล้ว จงพาข้าพเจ้าเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋งก่อนจึงจะทำนายได้ กวนต๋งได้ฟังมีความยินดีนัก จึงพาเลาหองจูเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋ง เห็นซูเตียวถือถ้วยยายืนข้างๆ กวนต๋งจึงไปบอกแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า เลาหองจูมาจะทำนายนิมิตของท่าน ข้าพเจ้าก็พาเอาตัวมาด้วยแล้ว เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังก็ให้เรียกเลาหองจูเข้าไปถึงที่นอน เห็นเลาหองจูเป็นคนชาวบ้านนอกขึ้นใจนักก็นึกประมาทหมายว่าเลาหองจูจะทำนาย เลาหองจูจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนรู้น้อย จะขอทำนายไปตามสติปัญญาซึ่งได้รู้เห็น เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ของที่เห็นในป่าไตเต๊กนั้นจะเป็นสิ่งใดดีหรือรัาย
เลาหองจูจึงว่า ซึ่งท่านเห็นนิมิตในป่าไตเต๊กนั้นชื่ออุยจัว ตัวลายโตเท่ากงเกวียน ยาวเท่ากูบเกวียน ศีรษะแดง ถ้าได้ยินเสียงล้อและเกวียนแล้วก็ชูศีรษะขึ้นดู สัตว์นี้ประเสริฐนัก ต่อเมื่อใดผู้มีบุญญาธิการมากจึงได้เห็น ซึ่งท่านเจ็บทั้งนี้มิใช่เป็นด้วยโรค ป่วยเพราะมีความวิตกด้วยเห็นนิมิตประหลาด เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังเลาหองจูว่าดังนั้นก็สิ้นความวิตกยืนขึ้นได้ในขณะนั้น จึงสรรเสริญเลาหองจูว่า ท่านนี้มีสติปัญญาหาผู้ใดเสมอมิได้ ทำนายมาครั้งนี้ก็ถูกต้องเหมือนเราเห็นทุกประการ สมควรที่จะเป็นขุนนางอยู่ในเมืองของเราได้ ท่านจงอยู่ด้วยเราเถิด เราจะชุบเลี้ยงสนองความชอบท่านให้ถึงขนาด เลาหองจูจึงว่า ซึ่งท่านจะแต่งตั้งชุบเลี้ยงข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าขอบใจนัก แต่ข้าพเจ้าเจียมตัวด้วยเป็นคนบ้านนอกไม่รู้จักขนบธรรมเนียม ไพร่บ้านพลเมืองจะติเตียนนินทาได้ ข้าพเจ้าขอลาท่านไปอยู่ ณ บ้านข้าพเจ้าตามภูมิลำเนา ขอพึ่งแต่บุญท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต เจ๋ฮวนก๋งเห็นเลาหองจูไม่ยอมอยู่ ก็ให้เงินทองเสื้อผ้าแก่เลาหองจูเป็นอันมาก เลาหองจูก็คำนับรับคำเอาสิ่งของทั้งปวงแล้วก็ลากลับไป กวนต๋งซึ่งเป็นผู้พาเลาหองจูมานั้นก็พลอยได้บำเหน็จรางวัลด้วย ซูเตียวเห็นจึงว่าแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า นิมิตอันนี้กวนต๋งหาทำนายได้ไม่ ทำไมท่านจึงให้รางวัลแก่กวนต๋งด้วยเล่า เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ซึ่งได้ตัวเลาหองจูมาทำนายก็เพราะกวนต๋ง เราจึงให้รางวัลกวนต๋งด้วย ซูเตียวเห็นเจ๋ฮวนก๋งยกบุญคุณกวนต๋งดังนั้นมิรู้ที่จะตอบได้ประการใดก็นิ่งอยู่
๒๓
ขณะนั้นพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบเจ็ดปี เจ้าเมืองโอยลุ่มหลงไปด้วยหญิงขับรำทั้งปวง มิได้เอาใจใส่ราชการรักษาแผ่นดิน สติฟั่นเฟือนเหมือนเสียจิต จับเอานกกาเรียนมาเลี้ยงตั้งแต่งให้เป็นขุนนางตามตำแหน่งที่ผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วเรียกเอาส่วยแก่อาณาประชาราษฎร์มาเป็นค่าเลี้ยงนก ไพร่บ้านพลเมืองได้ความยากแค้นเป็นอันมาก คีจือมิดซกสองคนซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองโอยนั้น เมื่อโอยอีก๋งทำการไม่ต้องด้วยกฎหมายอย่างธรรมเนียม ก็ชวนกันมาห้ามปรามเป็นหลายครั้งโอยอีก๋งมิได้เชื่อฟัง ก๋งจือฮุยผู้ลุงโอยอีก๋งแจ้งความดังนั้นเห็นว่าเมืองโอยจะเกิดจลาจล จึงหนีไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ เจ๋ฮวนก๋งเห็นก๋งจือฮุยเป็นคนเฉลียวฉลาด พอจะเป็นที่ปรึกษาราชการได้ ก็ยกหญิงซึ่งเป็นพวกพ้องนั้นให้เป็นภรรยาก๋งจือฮุยคนหนึ่ง ก๋งจือฮุยก็อยู่ด้วยเจ๋ฮวนก๋งในเมืองเจ๋
ขณะนั้นเสามัวเจ้าเมืองเต๊ก รู้ว่าโอยอีก๋งเจ้าเมืองโอยเพลินไปด้วยขับรำและเลี้ยงนก มิได้เอาใจใส่ซักซ้อมทแกล้วทหาร เสามัวจัดกองทัพยกมาตีเมืองโอย ฝ่ายโอยอีก๋งเจ้าเมืองโอยรู้ว่าเสามัวเจ้าเมืองเต๊กยกมา ให้มีหนังสือไปขอกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า พวกพลเราไปตีเมืองปักหยงยังอิดโรยมาอยู่ ที่จะให้ไปช่วยโดยเร็วนั้นยังมิได้ ถ้าหายอิดโรยแล้วเมื่อใดจึงจะให้ยกไปช่วย ผู้ถือหนังสือกลับมาบอกแก่โอยอีก๋งตามคำเจ๋ฮวนก๋งทุกประการ ขณะนั้นไพร่พลเมืองซึ่งมีความชิงชังเจ้าเมืองโอย จึงพาพรรคพวกหนีเข้าป่าเป็นอันมาก โอยอีก๋งรู้ก็ให้ทหารออกไปจับตัวชาวเมืองซี่งหนีไปประมาณห้าร้อยคนเข้ามาถามว่า ข้าศึกติดเมืองเราให้กะเกณฑ์ไปช่วยกันรักษาบ้านเมือง ทำไมตัวจึงคบคิดพากันหนี ชาวเมืองให้การร่วมกันคำว่า ข้าพเจ้าคิดน้อยใจด้วยท่านมิได้เอาใจใส่ไพร่บ้านพลเมือง เลี้ยงนกไว้กินเบี้ยหวัด ศึกมาติดเมืองครั้งนี้ท่านจงใช้นกออกไปรบเถิด โอยอีก๋งจึงปรึกษากับคีจือ คีจือจึงว่า ชาวเมืองหนีไปทั้งนี้ก็เพราะท่าน จงปล่อยนกเสียเถิดชาวเมืองก็จะมีใจรักท่าน โอยอีก๋งเห็นชอบด้วยจึงให้ปล่อยนกเสียตามคำอีจือแล้ว ก็เกลี้ยกล่อมเอาใจชาวเมืองให้เป็นปกติ
ฝ่ายเสามัวเจ้าเมืองเต๊กยกกองทัพมาถึงปลายแดนเมืองโอย ก็เร่งให้ทหารตีบ้านรายทางรุกเข้ามาจนถึงบ้านด่านเวงจิต แล้วให้ยกทัพตั้งซุ่มพลไว้ตามทางเป็นหลายตำบล จึงให้หนังสือเข้ามาท้าทายเจ้าเมืองโอยใจความว่า ให้เจ้าเมืองโอยจัดแจงทแกล้วทหารออกมารบกันโดยเร็ว โอยอีก๋งได้ฟังดังนั้นก็ปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง มิดซกคีจือจึงว่าท่านชุบเลี้ยงไว้ถึงขนาด ข้าพเจ้าก็ยังหาได้ทำบำเหน็จความชอบสิ่งใดไม่ ครั้งนี้ข้าพเจ้าขออาสาออกไปรบกับเสามัว ท่านจงอยู่จัดแจงรักษาบ้านเมืองเถิด โอยอีก๋งจึงว่า ข้าศึกนี้มีกำลังนัก เราจะไม่ออกไปนั้นไพร่บ้านพลเมืองก็จะหาเป็นใจรบพุ่งไม่ ท่านทั้งสองจงอยู่รักษาบ้านเมืองช่วยส่งเสบียงให้เถิด แล้วโอยอีก๋งจัดแจงทหารเข้าเป็นกระบวนทัพให้คิวคงเป็นแม่ทัพ ให้อูเป๊กเป็นปลัดทัพ ให้อึงอีเป็นทัพหน้า ให้คงฉีเป็นทัพหนุน ยกออกมาถึงกลางทาง พอเวลากลางคืนโอยอีก๋งคิดจะใคร่รู้ว่าทหารในกองทัพจะติฉินนินทาอย่างไรบ้าง จึงปลอมไปเพื่อสอดแนมดู ได้ยินพวกพลติเตียนนายทัพนายกองต่างๆ โอยอีก๋งเสียใจนักมิได้มีความสบาย ครั้นเวลาเช้ายกทัพมาถึงเวงจิต
ฝ่ายคิวคงแม่ทัพแลไปเห็นทัพเมืองเต๊กตั้งค่ายเรี่ยราดกันอยู่ มิได้ตั้งเป็นกระบวนมั่นคง หัวเราะแล้วว่า อันเมืองเต๊กนี้เขาลือว่าเป็นเมืองใหญ่ คิดว่าจะมีทหารมากเล่า เราเร่งเข้าทำลายเสียเถิด ทหารทั้งปวงได้ฟังคิวคงสั่งดังนั้นก็ตีกลองเร่งพลเข้าหักทัพเมืองเต๊ก ทัพเมืองเต๊กก็ทำหนีล่อเข้าไปเห็นได้ท่วงทีแล้วก็เป่าหลอดสัญญาขึ้น ทหารเมืองเต๊กซุ่มไว้ก็ออกจากป่า ตีตัดกองทัพเมืองโอยขาดออกไปเป็นหลายท่อนแตกกระจัดกระจายไปต่างก็หนีเอาตัวรอด พวกกองทัพเมืองเต๊กก็เข้าล้อมโอยอีก๋งและนายทัพทั้งปวงไว้เป็นหลายชั้น คิวคงจึงว่าแก่โอยอีก๋งว่า ศึกครั้งนี้เหลือกำลังแล้ว จงทิ้งธงสำคัญพากันหนีไปเถิด โอยอีก๋งได้ฟังดังนั้นทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า ถึงจะทิ้งธงเสียหนีไปก็ไม่พ้นตาย พูดพอขาดคำแลเห็นอึงอีทัพหน้าและอูเป๊กปลัดทัพถูกเกาทัณฑ์ล้มลงขาดใจตาย คงฉีทัพหนุนก็เชือดคอตาย คิวคงกับโอยอีก๋งสิ้นสติแข็งใจรบก็ต้องอาวุธล้มลง
ขณะนั้นฝ่ายชาวเมืองเต๊กจับได้ฮอเลงกุดกับหลีคง อันเป็นคนจดหมายเหตุเมืองโอย ไปส่งให้เจ้าเมืองเต๊ก เจ้าเมืองเต๊กสั่งให้ทหารไต่ถามไล่เลียง ฮอเลงกุดหลีคงรู้ว่าเจ้าเมืองเต๊กเป็นคนถือปีศาจ จึงพูดล่อล่วงว่า ตัวข้าพเจ้าสองคนนี้เป็นคนรักษาเทพารักษ์ผีสางอยู่ในเมืองโอย ถ้าและผู้ใดจะเป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้ว ข้าพเจ้าก็จะต้องบอกแก่เจ้าผีให้รู้แล้วเมืองก็จะเป็นอันตรายต่างๆ ซึ่งท่านจะฆ่าข้าพเจ้าเสียมิให้ไปบอกแก่เจ้าผีให้รู้แล้วถึงท่านจะได้เมืองก็คงไม่มีสุข เสามัวเจ้าเมืองเต๊กได้ฟังก็เชื่อถือถ้อยคำ สั่งให้ปล่อยฮอเลงกุดกับหลีคงเสีย ฮอเลงกุดหลีคงก็ขึ้นเกวียนรีบมาโดยเร็ว
ฝ่ายมิดซกยืนอยู่บนกำแพงเมือง แลเห็นฮอเลงกุดหลีคงสองคนขี่เกวียนกลับมา จึงร้องถามออกไปว่าท่านมาด้วยราชการอันใดหรือ ฮอเลงกุดหลีคงจึงว่า กองทัพเมืองเต๊กเขาจับเอานายทัพนายกองเมืองเราฆ่าเสียสิ้นแล้ว เราจะอยู่ในเมืองนี้มิได้ จงคิดอ่านพากันยกครอบครัวหนีไปเสียเถิด มิดซกได้ฟังดังนั้นก็เปิดประตูรับฮอเลงกุดหลีคงเข้าไป หลีคงกลับมาเห็นบ้านเมืองก็สลดใจ จึงว่าแก่มิดซกว่า โอยอีก๋งนายของเราก็ตายแล้ว และเราจะรักษาชีวิตไว้นั้นหาสมควรไม่ คนจะครหานินทาเราไม่มีความสัตย์กตัญญูต่อเจ้าหนีเอาตัวรอด ว่าดังนั้นแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายในขณะนั้น
ฝ่ายฮอเลงกุดเห็นหลีคงเชือดคอตาย ก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตายเสียบ้าง มิดซกก็ชิงเอากระบี่ไว้แล้วว่า ท่านจะฆ่าตัวเสียดังนี้เหมือนไม่มีกตัญญูต่อโอยอีก๋ง ถ้าช่วยกันคิดอ่านพาครอบครัวโอยอีก๋งหนีไปให้พ้นเสามัว คนทั้งปวงก็จะเห็นว่าท่านซื่อตรงสุจริต ฮอเลงกุดเห็นชอบด้วยมิดซกก็พากันเข้าไปในเมืองพบคิวจือ มิดซกจึงปรึกษากับคิวจือว่าอันจะนิ่งอยู่ในเมืองไม่ได้ เสามัวจะยกตามเข้ามาในเมือง ท่านจงพาเอาสมัครพรรคพวกบุตรภรรยาโอยอีก๋งหนีไปก่อนเถิด เราจะกวาดต้อนครอบครัวชาวเมืองตามไปภายหลัง ขณะเมื่อปรึกษากันเป็นเพลากลางคืน คิวจือก็พาก๋งจูซินซึ่งเป็นบุตรโอยอีก๋ง และสมัครพรรคพวกทั้งปวงหนีออกจากเมืองไปทางตะวันออก ฮอเลงกุดก็ตามป้องกันออกไป มิดซกก็ป่าวร้องบอกชาวเมืองว่า คิวจือพาพวกพ้องโอยอีก๋งหนีออกจากเมืองไปแล้ว จงยกครอบครัวพากันตามไปเถิด ฝ่ายชาวเมืองทั้งปวงรู้ดังนั้น ร้องไห้พลางจัดแจงข้าวของและครอบครัวติดตามมิดซกไปโดยเร็ว
ฝ่ายเสามัวเจ้าเมืองเต๊ก ครั้นฆ่าโอยอีก๋งตายแล้วก็ยกกองทัพเข้าเมืองโอย รู้ว่ามิดซกกวาดครอบครัวหนีไป ก็ให้ทหารรีบไปตามเอาครอบครัวไว้ ฝ่ายมิดซกกับครอบครัวทั้งปวงรบพลางหนีพลางมาจนถึงแม่นํ้าอึงหอ
ฝ่ายซองฮวนก๋งเจ้าเมืองซอง รู้ว่าชาวเมืองโอยหนีมาตั้งอยู่ ณ แม่น้ำอึงหอ คิดจะทำคุณไว้แก่ชาวเมืองโอยจึงให้จัดแจงเรือมาคอยรับข้ามแม่น้ำไป ฝ่ายกองทัพเมืองเต๊กซึ่งยกตามครัวเมืองโอยไปถึงแม่น้ำอึงหอไม่เห็นก็พากันกลับเข้าเมืองโอย ก็เก็บเอาข้าวของเงินทองในคลังและของชาวเมืองซึ่งเหลืออยู่เป็นอันมาก ให้ทำลายกำแพงเมืองเสียแล้วก็ยกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายหองอินขุนนางเมืองโอย ซึ่งโอยอีก๋งใช้ให้เอาของไปตอบแทนเมืองติน แต่ครั้งศึกยังไม่มาติดเมืองนั้น ครั้นกลับมาเห็นเมืองเสีย โอยอีก๋งผู้นายก็ถึงแก่ความตายแล้ว หองอินมีความสลดใจนัก เดินร้องไห้ไปเที่ยวหาศพโอยอีก๋ง ก็แลเห็นคนใช้ของโอยอีก๋งเท้าหักนอนครางอยู่นั้น หองอินจึงถามว่า ท่านจำศพของนายท่านได้หรือไม่ คนเท้าหักก็กระซิบบอกศพโอยอีก๋งให้หองอิน หองอินเห็นธงสำคัญก็รู้แน่ว่าศพโอยอีก๋ง หองอินคำนับแล้วร้องไห้ว่า ท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้าไว้ยังมิได้สนองคุณ และท่านมาตายลงครั้งนี้ไม่มีใครฝังศพ ข้าพเจ้าจะเอาตัวข้าพเจ้าทำโลงใส่ศพท่าน ว่าดังนั้นแล้วก็สั่งคนซึ่งมาด้วยนั้นว่า ถ้าเราตายแล้วจงเอาศพเราฝังไว้ที่นี่ แล้วจงพากันกลับเข้าไปในเมือง ถ้าผู้ใดเป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ ก็เอาเนื้อความอันนี้บอกให้รู้ด้วย ครั้นสั่งแล้วหองอินก็ควักเอาตับและหัวใจโอยอีก๋งออกมาถือไว้ แล้วเอาดาบแหวะท้องของตัวออก เอาตับและหัวใจโอยอีก๋งใส่เข้าไว้ในท้องของตัว คนที่ตามไปนั้นก็เอาศพหองอินฝังเสียตามสั่ง แล้วจึงยกเอาคนเท้าหักขึ้นใส่เกวียนไป
ฝ่ายคีจือกับมิดซกพาครอบครัวหนีกองทัพเมืองเต๊กข้ามแม่นํ้านั้น ครั้นแจ้งว่ากองทัพเมืองเต๊กกลับไปแล้วจึงพาก๋งจูซินกับครอบครัวกลับมาเมืองโอย ตรวจตราผู้คนซึ่งเหลือติดตามไปได้ชายฉกรรจ์เจ็ดร้อยเศษ มิดซกจึงปรึกษากับคีจือว่า พวกเราน้อยกว่านักจำจะไปแบ่งเอาคน ณ บ้านเกือบอีบ บ้านทินอีบมาเพิ่มเข้า คิดจะเอาก๋งจูซินขึ้นแทนที่บิดาสืบไป ว่ากันดังนั้นแล้วจึงไปแบ่งเอาคน ณ บ้านเกือบอีบ บ้านทินอีบ สิบส่วนเอาสามส่วน ได้คนประมาณสี่พันเศษบรรจบกับคนซึ่งเหลือมานั้นพอถ้วนห้าพัน ตั้งก๋งจูซินบุตรเจ้าเมืองโอยผู้ตายขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อตัวก๋ง และตัวก๋งนั้นป่วยอยู่ก่อนแล้ว เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ได้สิบวันก็ถึงแก่ความตาย ฝ่ายมิดซกกับคีจือก็เอาศพฝังเสียแล้ว จึงรีบไปเมืองเจ๋เชิญก๋งจือฮุยมาเป็นเจ้าเมือง ก๋งจือฮุยได้แจ้งก็เข้าไปลาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงจัดม้าดีสี่ม้า เสื้อสำหรับตำแหน่งที่เจ้าเมืองห้าสำรับ กับโคกระบือเป็นอันมากให้กับก๋งจือฮุย และภรรยาก๋งจูไคหองนั้น เจ๋ฮวนก๋งก็ให้ผ้าอย่างดีสามสิบกับเกวียนสามสิบเล่ม แล้วก็ให้ก๋งจูบอคุยบุตรเจ๋ฮวนก๋งคุมเกวียนสามร้อยเล่มบรรทุกสิ่งของมาส่งก๋งจือฮุย ก๋งจือฮุยมาถึงเมืองโอยก็ได้เป็นเจ้าเมืองโอยชื่อโอยบุนก๋ง โอยบุนก๋งตั้งขุนนางตามบำเหน็จความชอบเป็นผู้ใหญ่ผู้น้อยบังคับบัญชาการงานสืบไป
ฝ่ายคนใช้หองอินก็ได้ไปแจ้งข้อความแก่โอยบุนก๋งตามถ้อยคำหองอินผู้ตายสั่งไว้ โอยบุนก๋งได้แจ้งดังนั้นก็สั่งให้ทหารคุมเอาโลงออกไปใส่ศพหองอินซึ่งแหวะเอาตับและหัวใจโอยอีก๋งใส่ไว้นั้นไปฝังไว้ที่สมควร แล้วเอาลูกชายหองอินมาเลี้ยงขึ้นแทนที่บิดา ฝ่ายก๋งจูบอคุยบุตรเจ๋ฮวนก๋งซึ่งมาส่งโอยบุนก๋งนั้น จัดแจงขุนนางและทหารไพร่พลเรียบร้อยดีแล้วจะกลับไปเมืองคิดเกรงเมืองเต๊กจะมาทำร้าย จึงแบ่งพลไว้ให้เป็นกำลังโอยบุนก๋งอีกสามพัน แล้วก็กลับไปถึงเมืองเจ๋ก็เล่าความโอยอีก๋งและหองอินให้เจ๋ฮวนก๋งฟังทุกประการ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ความชั่วของโอยอีก๋งมีถึงเพียงนี้ ยังมีขุนนางรักใคร่ซื่อตรงตามไปได้ เมืองนี้เห็นจะตั้งตัวขึ้นยืดยาวไม่อยู่ จำเราจะแบ่งพลให้เพิ่มเติมไปเป็นกำลังอีกจึงจะชอบ กวนต๋งจึงว่า ถ้าคิดไปตั้งกำแพงให้โอยบุนก๋งอยู่ข้าพเจ้าเห็นจะดีกว่าเอาพลไปเติมให้อีก เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วยจึงให้มีหนังสือไปบอกหัวเมืองซึ่งเป็นเมืองขึ้นนั้นให้มาช่วยทำกำแพงเมืองโอยตามคำกวนต๋ง
ขณะนั้นเจ้าเมืองเต๊กซึ่งไปตีเมืองโอยนั้น ยกกองทัพมาตีเมืองเฮง ฝ่ายเมืองเฮงจะสู้กองทัพเมืองเต๊กมิได้ จึงให้หนังสือบอกมาขอกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงปรึกษากวนต๋งว่า เรามีธุระจะทำกำแพงเมืองโอยและครั้งนี้เมืองเฮงบอกมาว่ามีศึกจะขอกองทัพไปช่วย เราจะทำประการใด กวนต๋งจึงว่า ครั้งก่อนเมืองโอยมาขอกองทัพก็มิได้ไปช่วยจนเมืองโอยเสียไปครั้งหนึ่งแล้ว และครั้งนี้ไม่ไปช่วยเมืองเฮง ถ้าและเมืองเฮงเสียไปอีก หัวเมืองทั้งปวงก็จะยิ่งร้ายว่าเราหาโอบอ้อมแก่หัวเมืองทั้งปวงไม่ ท่านจงคิดอ่านไปช่วยตัดศึกเมืองเฮงเสียเถิดจะได้เป็นเกียรติยศสืบไป เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วย จึงจัดทัพยกไปช่วยเมืองเฮง แล้วให้มีหนังสือบอกเกณฑ์ทัพเมืองฬ่อ เมืองจู เมืองซอง เมืองเซากำหนดให้พร้อมกัน ณ บ้านเนียมปัก ปลายแดนเมืองเฮง หัวเมืองทั้งปวงแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว ก็ยกมาบรรจบทัพเจ๋ฮวนก๋ง ณ บ้านเนียมปัก แต่ทัพเมืองฬ่อเมืองจูนั้นยังหามาไม่ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าแก่กวนต๋งว่า เจ้าเมืองฬ่อเมืองจูนี้ ถ้าจะมาก็เห็นจะถึงแล้ว และเราจะคอยท่าอยู่ให้พร้อมก็เห็นจะช้า คิดจะรีบยกไปตีทัพเมืองเต๊กเสียทีเดียว ท่านจะเห็นประการใด
กวนต๋งจึงว่า กองทัพเมืองเต๊กพึ่งยกมาถึง ศึกกำลังองอาจแล้วก็ยังบริบูรณ์ด้วยเสบียงอาหาร ซึ่งเราจะหักเอานั้นต้องหนักมือทแกล้วทหารจึงจะได้ชัยชนะ แล้วเจ้าเมืองเฮงก็หาสู้เห็นบุญคุณมากไม่ ถ้านิ่งให้ได้ต่อสู้กันจนเสียเมืองเราจึงค่อยตีเอาคืนได้ ต่อภายหลังยกเมืองมอบคืนให้เจ้าเมืองเฮง เจ้าเมืองเฮงก็จะขอบคุณกลัวเกรงเรายิ่งนัก เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นชอบ จึงหยุดทัพตั้งมั่นไว้ตามคำกวนต๋งแล้วแกล้งประกาศแก่ทหารว่าจะคอยเจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองจูก่อน
ฝ่ายเสามัวเจ้าเมืองเต๊กซึ่งยกมาติดเมืองเฮงอยู่นั้น รู้ว่ากวนต๋ง เจ้าเมืองเจ๋กับเมืองซองเมืองเซา ยกทัพมาช่วยเมืองเฮง หยุดพักพลอยู่ ณ บ้านเนียมปัก เสามัวก็เร่งให้ตีเมืองเฮงรบกันทั้งกลางวันกลางคืน เจ้าเมืองเฮงทานกำลังเมืองเต๊กมิได้ก็พาบุตรภรรยาหนีออกจากเมืองไป ไพร่บ้านพลเมืองนั้นก็แตกฉานซ่านเซ็นหนีเอาตัวรอด เสามัวเจ้าเมืองเต๊กรู้ว่าเจ้าเมืองเฮงพาครอบครัวหนีออกจากเมืองไปแล้วมีความยินดีนัก จึงยกเข้าไปกวาดเก็บเอาข้าวของทองเงิน ผู้คนในเมืองเป็นอันมาก ก็ให้จุดไฟเผาเมืองเสียแล้วยกกองทัพออกจากเมืองรีบไปโดยเร็ว
ฝ่ายซกหงวนเจ้าเมืองเฮง พาครอบครัวออกจากเมืองหนีกองทัพเมืองเต๊กมาถึงบ้านเนียมปัก รู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งยกกองทัพมาช่วยหยุดกองทัพตั้งอยู่ที่นั้น จึงเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋ง ณ ค่าย คำนับแล้วก็ร้องไห้บอกความเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ท่านเสียเมืองทั้งนี้ก็เพราะเรายกมาไม่ทัน ท่านอย่าน้อยใจเลย ทำไมกับกองทัพเมืองเต๊ก เราจะตีเพลาเดียวก็จะชิงเอาเมืองของท่านได้มา เจ๋ฮวนก๋งกับเจ้าเมืองซองก็ยกทัพไปเมืองเฮงหาเห็นกองทัพเมืองเต๊กไม่ เห็นแต่ไฟไหม้อยู่ในเมือง เจ๋ฮวนก๋งสั่งให้ทหารดับไฟเสีย แล้วจึงถามซกหงวนเจ้าเมืองเฮงว่า เมืองอันนี้ท่านจะกลับตั้งอยู่ได้หรือมิได้ ซกหงวนจึงว่า ไพร่บ้านพลเมืองก็หนีไปอยู่บ้านอีหงีสิ้น และบ้านอีหงีนั้นเป็นชัยภูมิดีข้าพเจ้าขอลาไปอยู่บ้านอีหงี
เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้น จึงสั่งทหารทั้งสามหัวเมืองให้จัดแจงเครื่องมือออกไปทำเมือง ณ บ้านอีหงีให้ซกหงวนอยู่แล้วให้คนกลับไป ณ เมืองเจ๋ จัดแจงข้าวของเงินทองผ้าผ่อนโคกระบือล้อเกวียนมาให้แก่ซกหงวน ฝ่ายซกหงวนเจ้าเมืองเฮงและขุนนางอาณาประชาราษฎร์ก็ยินดีสรรเสริญเจ๋ฮวนก๋งต่างๆ ฝ่ายเจ้าเมืองซองเจ้าเมืองเซาเห็นเมืองเฮงสำเร็จราชการแล้ว ก็ลาเจ๋ฮวนก๋งจะกลับไปเมือง เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า เมืองเฮงวุ่นวายครั้งนี้ได้เป็นหลักแหล่งขึ้นก็เพราะเรากับท่านทั้งปวงมาช่วยจัดแจงให้ และเมืองโอยซึ่งยังชำรุดอยู่นั้นถ้าเรามิไปทำนุบำรุงเหมือนเมืองเฮง โอยบุนก๋งรู้ก็จะมีความน้อยใจ ท่านอย่าเห็นแก่เหนื่อยเลย เราจะขอแรงท่านไปช่วยสร้างเมืองโอยอีกครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองซองเจ้าเมืองเซาจึงว่า การทั้งนี้สุดแต่ท่านจะยกไปเมื่อใดก็ตามเถิด ข้าพเจ้าจะไปช่วยจนสำเร็จ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังเจ้าเมืองซองเจ้าเมืองเซาว่าดังนั้นก็ยินดีนัก จึงสั่งทหารทั้งปวงจัดแจงเครื่องมือแล้วก็พากันยกมาถึงเมืองโอย ฝ่ายโอยบุนก๋งรู้ก็ออกไปรับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ครั้งนี้เราขอแรงหัวเมืองมาช่วยท่านสามเมือง ท่านจงเลือกจัดแจงดูที่ทางให้ชอบใจเถิด โอยบุนก๋งจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอให้ตั้งที่บ้านโซคิว เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็สั่งคนทั้งสามหัวเมืองให้บรรจบกันออกไป ณ บ้านโซคิว สร้างเมืองให้โอยบุนก๋งอยู่โดยปกติแล้ว เจ๋ฮวนก๋งและเจ้าเมืองซองเจ้าเมืองเซาก็ยกทัพแยกกลับไปเมือง และกิตติศัพท์ซึ่งเจ๋ฮวนก๋งไปสร้างเมืองเฮง เมืองโอยนั้นก็เลื่องลือไปถึงหัวเมืองทั้งปวง
ขณะนั้นเจ้าเมืองกังเจ้าเมืองอึง ซึ่งอยู่ ณ แดนเมืองฌ้อรู้ความว่าเจ๋ฮวนก๋งโอบอ้อมรักใคร่แก่หัวเมืองทั้งปวงเป็นอันมาก เจ้าเมืองกังเจ้าเมืองอึงก็คิดจะมาฝากตัวขึ้นอยู่ในเจ๋ฮวนก๋ง จึงให้ปรึกษากันตกลงแล้ว ต่างคนก็จัดแจงสิ่งของให้กับขุนนางคุมมาคำนับเจ๋ฮวนก๋ง ณ เมืองเจ๋ เจ๋ฮวนก๋งเห็นขุนนางเมืองกังเมืองอึงมา ก็ถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด ขุนนางเมืองกังเมืองอึงจึงบอกว่า เจ้าเมืองกังเจ้าเมืองอึงนายข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อนด้วยเจ้าเมืองฌ้อเบียดเบียนนัก จึงให้ข้าพเจ้ามาคำนับขอเอาบารมีท่านเป็นที่พึ่งไปกว่าจะสิ้นชีวิต
เจ๋ฮวนก๋งได้แจ้งดังนั้นจึงปรึกษาแก่กวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า เมืองกังเมืองอึงทั้งสองเมืองนี้ขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อ ซึ่งท่านจะรับไว้นั้นเหมือนหนึ่งเอาไฟมาใส่ไว้ในเมือง นานไปจะได้ความเดือดร้อนต้องรบพุ่งกันเป็นอันมากมั่นคง เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า เราทุกวันนี้อุปมาเหมือนร่มไม้และสระนํ้าเป็นที่อาศัยแห่งคน และเขาหนีร้อนมาพึ่งเย็นจะขับเสียนั้นไม่ควร แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงว่าแก่ขุนนางเมืองกังเมืองอึงว่า ท่านจงไปบอกแก่นายท่านเถิดอย่าวิตก แม้นมีธุระร้อนสิ่งใดก็ให้บอกมาถึงเราให้รู้เราจะไปช่วย ขุนนางเมืองกังเมืองอึงได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาเจ๋ฮวนก๋งกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองกังกับเมืองอึงทุกประการ เจ้าเมืองกังเจ้าเมืองอึงได้แจ้งต่างคนมีความยินดีนัก
ขณะนั้นฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ รู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งไปสร้างเมืองเฮงเมืองโอย หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงนับถือนัก เจ้าเมืองฌ้อมีความริษยาคิดจะไปตีเมืองเจ๋แต่หารู้ที่จะจับสาเหตุสิ่งใดไม่ ครั้นรู้ว่าเมืองกังเมืองอึงเอาใจออกห่างไปขึ้นอยู่ ณ เมืองเจ๋ ฌ้อเซียงอ๋องจึงให้หาจือบุนซึ่งเป็นใจเสียงเข้ามาปรึกษาว่า เจ๋ฮวนก๋งไปเที่ยวทำคุณแก่หัวเมืองทั้งปวง และมาเกลี้ยกล่อมเอาเมืองกังเมืองอึงของเราไปทั้งนี้ หมายจะแผ่ชานเมืองให้กว้าง และเราจะละไว้ก็จะกำเริบ นานไปข้างหน้าจะได้ความรำคาญ ด้วยเมืองเรากับเมืองเจ๋นั้นเป็นเมืองใหญ่เท่ากันอยู่ จำเราจะคิดไปหักเอาเมืองเจ๋ตัดความคิดเสียท่านจะเห็นประการใด
จือบุนจึงว่า ท่านคิดนี้ก็ชอบอยู่ อันเมืองเจ๋ทุกวันนี้มั่นคงกว่าแต่ก่อน ด้วยเจ๋ฮวนก๋งคำนับเอาบารมีของพระเจ้าจิวอุยอ๋องเป็นที่พึ่งและไปเที่ยวจัดแจงทำคุณแก่หัวเมืองทั้งปวงไว้เป็นอันมาก ซึ่งเราจะไปตีเอานั้น บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็ยกไปช่วยเห็นจะได้โดยยาก อนึ่งทางจะไปเมืองเจ๋นั้นเมืองเตงเป็นเมืองต้นทาง จำจะไปตีเมืองเตงเสียก่อน จะได้เป็นที่พักเสบียงอาหารจึงจะไม่ขัดสน ฌ้อเซียงอ๋องเห็นชอบด้วยจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดจะรับอาสาไปตีเมืองเตงได้บ้าง โตเจียงจึงรับว่าเมืองเตงนี้ท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะอาสาไปตี ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังโตเจียงรับก็มีความยินดีนัก จึงให้กระบี่ครํ่าทองเล่มหนึ่งแก่โตเจียง โตเจียงคำนับรับกระบี่ แล้วออกมาจัดทหารเกวียนสองร้อยเล่มเข้าเป็นกระบวนทัพยกไปเมืองเตง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้โตเจียงยกทัพมาตีเมือง จึงให้ทันเต๊กทหารเอกคุมทหารไปตั้งอยู่ ณ ซุนหมึงด่านปลายแดน แล้วให้คนรีบขึ้นไปขอกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้ไปเกณฑ์หัวเมืองยกไปช่วยเมืองเตง ฝ่ายโตเจียงซึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ยกทัพมาตีเมืองเตงนั้นเห็นชาวเมืองเตงรักษาบ้านเมืองมั่นคงนัก แล้วได้ยินข่าวว่า เจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงยกมาช่วยเมืองเตง โตเจียงเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ก็ล่าทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องรู้ว่าโตเจียงล่าทัพมาก็โกรธ คิดจะประหารชีวิตเสียเล่าการศึกข้างหน้าก็ยังติดพันกันอยู่ จึงจะอดใจเสียสักครั้งหนึ่งก่อน จึงส่งกระบี่ให้โตเหงียมแล้วว่าแก่โตเหงียมว่า โตเจียงผู้น้องของท่านล่าทัพมาครั้งนี้โทษถึงสิ้นชีวิตแล้ว ท่านจงไปตัดศีรษะเสียที่กลางทัพเถิด โตเหงียมขัดมิได้ก็รับกระบี่ต่อเจ้าเมืองฌ้อออกไป ณ ทัพโตเจียง เอาความซึ่งฌ้อเซียงอ๋องใช้มานั้นเล่าให้โตเจียงฟังทุกประการ แล้วว่าแก่โตเจียงว่า เจ้าจงคิดอ่านกลับไปเถิด ตีเอาเมืองเตงให้จงได้เจ้าจึงจะรอดความตาย โตเจียงได้ฟังโตเหงียมว่าดังนั้นคุกเข่าคำนับแล้วว่า เมืองเตงครั้งนี้เขาระวังระไวมั่นคงนัก ซึ่งจะให้ข้าพเจ้ากลับไปตีเมืองเหลือสติปัญญาข้าพเจ้าอยู่แล้ว ท่านจงช่วยคิดอ่านให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด โตเหงียมจึงว่า เจ้าล่าทัพมาครั้งนี้ ชาวเมืองเตงก็รู้สิ้นเห็นจะประมาทวางใจอยู่ ไหนจะสำคัญว่าเรายกกลับไปอีก เจ้าจงแบ่งทหารออกเป็นสองกองพี่จะไปด้วย โตเจียงได้ฟังโตเหงียมว่าจึงแบ่งคนออกเป็นสองกอง โตเจียงก็คุมทหารเดินเป็นทัพหน้ารีบไปก่อน โตเหงียมนั้นก็ยกตามไปข้างหลัง เดินทัพมาถึงแดนเมืองเตง โตเจียงก็ให้กองทัพเข้าหักด่านซุนหมึง
ฝ่ายทันเต๊กซึ่งเจ้าเมืองเตงให้ยกมารักษาด่านปลายแดนอยู่นั้นเห็นกองทัพโตเจียงเข้าหักด่านซุนหมึง ทันเต๊กก็ขับทหารเข้ารบด้วยโตเจียงเป็นสามารถ ฝ่ายโตเหงียมซึ่งมาตามโตเจียง เห็นโตเจียงผู้น้องเข้ารบด้วยทันเต๊กกำลังติดพันกันอยู่ โตเหงียมก็สั่งพวกทหารให้ตีโอบหลังเข้าไป ฝ่ายทันเต๊กเห็นกองทัพตีกระหนาบเข้ามาดังนั้นก็พะว้าพะวังนัก ทหารทั้งปวงก็แตกตื่นไป โตเจียงก็ตีด้วยกระบองถูกทันเต๊กล้มลงจับทันเต๊กได้ พวกทหารโตเจียงและโตเหงียมก็ไล่ฆ่าฟันทหารทันเต๊กล้มตายเป็นอันมาก โตเจียงได้ชัยชนะแก่ทันเต๊กแล้วจึงว่าแก่โตเหงียมผู้พี่ว่า ศึกได้ทีแล้ว จะไล่ติดตามเข้าไปตีเอาเมืองเตงทีเดียวท่านจะเห็นประการใด โตเหงียมจึงว่า แต่เราตีด่านซุนหมึงแตกจับทันเต๊กได้ก็เป็นความชอบรอดจากความตายอยู่แล้ว กลับไปเมืองเสียก่อนเถิดจึงค่อยคิดอ่านการไปใหม่ โตเจียงได้ฟังพี่ชายว่าดังนั้นก็ให้เลิกทัพกลับมา ณ เมืองฌ้อ จึงเข้าไปหาฌ้อเซียงอ๋องกราบลงขอโทษ แล้วเล่าความซึ่งหักด่านซุนหมึงจับตัวทันเต๊กมาให้ฌ้อเซียงอ๋องฟังทุกประการ
ฌ้อเซียงอ๋องจึงว่า ซึ่งตัวไปตีทัพจับทหารเจ้าเมืองเตงมาได้นั้นก็เป็นความชอบ ลบล้างโทษซึ่งตัวล่าทัพมาครั้งก่อนอยู่แล้ว แต่ซึ่งได้ท่วงทีครั้งนี้มิได้ตีเข้าไปให้ถึงเมืองเตงนั้นจะว่ากระไรเล่า โตเจียงจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้ยกเข้าไปตีเมืองเตงนั้น เพราะเห็นว่าคนน้อยจะเอาชัยชนะมิได้กลัวจะเสียเกียรติยศของท่าน ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าถ้าดังนั้นจะเพิ่มทหารเกวียนให้อีกสองร้อยเล่มจงยกกลับไปตีเมืองเตง ถ้ามิได้เมืองเตงเราจะประหารชีวิตเสีย
โตเหงียมได้ฟังดังนั้นก็คิดเอ็นดูแก่น้องชาย จึงว่าแก่ฌ้อเซียงอ๋องว่า การซึ่งจะไปตีเมืองเตงครั้งนี้สำคัญนักด้วยเป็นเมืองปากทางเมืองเจ๋ จะให้ไปแต่โตเจียงผู้เดียวข้าพเจ้าเห็นจะมิได้ราชการ ด้วยหนุ่มแก่ความหารู้จักถ่ายเทไม่ ข้าพเจ้าจะขอไปด้วยจะได้ช่วยคิดอ่านเอาชัยชนะให้จงได้ ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังจึงว่าแก่โตเหงียมว่า ท่านคิดดังนั้นชอบอยู่แล้วจงเป็นแม่ทัพไปเถิด ให้โตเจียงเป็นปลัดทัพ โตเหงียมกับโตเจียงก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อออกมา จัดพลเกวียนสี่ร้อยเล่มเข้าเป็นกระบวนทัพยกไปตีเมืองเตง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงรู้ว่าโตเหงียมโตเจียงจับเอาทันเต๊กไปได้แล้วยกกองทัพกลับมาอีก เจ้าเมืองเตงก็มีความวิตกกลัวจะลำบากแต่ไพร่บ้านพลเมือง คิดจะออกขอดีเสียมิให้ถึงรบพุ่งกัน จึงปรึกษากับคงซก คงซกจึงว่า เมืองเตงของเรานี้อยู่ในแดนเมืองเจ๋ เจ๋ฮวนก๋งก็ได้โอบอ้อมรักใคร่เป็นสุขมานานแล้ว และครั้งนี้จะไปขึ้นแก่เมืองฌ้อนั้น เจ๋ฮวนก๋งรู้ก็จะมิยกมาตีเมืองเราหรือ ท่านจงคิดดูให้ดีเถิด จะกลัวอะไรกับทัพเมืองฌ้อเท่านี้ จะหักมาโดยเร็วนั้นยังหาได้ไม่ จงจัดแจงป้องกันไว้ท่าทัพเมืองเจ๋ ทัพเมืองเจ๋ก็เกือบจะมาถึงอยู่แล้ว ขอท่านให้คนถือหนังสือซ้ำไปบอกให้เจ๋ฮวนก๋งรู้ให้เร่งยกมาโดยเร็ว เจ้าเมืองเตงได้ฟังคงซกว่าดังนั้นก็เห็นชอบ จึงจัดแจงทแกล้วทหารขึ้นรักษาเมืองไว้มั่นคง ให้คนถือหนังสือไปเตือนกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งได้แจ้งในหนังสือเจ้าเมืองเตงบอกซ้ำมาก็ปรึกษาด้วยกวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า กองทัพเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตงครั้งนี้เหมือนศึกโจรลอบไปลอบมา ซึ่งเราจะยกไปป้องกันนั้นเห็นจะเปลืองเสบียงอาหารเสียเปล่า ราชการก็จะสำเร็จไม่ ถ้าคิดไปเกณฑ์กองทัพหัวเมืองทั้งปวงยกไปตีเมืองฌ้อให้ได้นั้นศึกเมืองเตงก็จะขาดไปเอง แล้วประการหนึ่งเกียรติยศแห่งท่านก็จะรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไป เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า ซึ่งจะให้เกณฑ์กองทัพถึงเจ็ดหัวเมืองนั้น กิตติศัพท์อันนี้ก็จะถึงเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็จะตระเตรียมรักษาบ้านเมืองไว้มั่นคงเราจะคิดการยาก กวนต๋งจึงว่า เมืองฌ้อต่อแดนกันกับเมืองชัว เมืองชัวนี้เป็นอริอยู่กับท่านแต่ครั้งชัวมกก๋งเจ้าเมืองชัวให้นางชัวกีผู้น้องมาเป็นภรรยาที่สามท่าน นางชัวกีลงนั่งเรือเก็บดอกบัวเล่นในสระ และนางชัวกีหามีกิริยาไม่เล่นนํ้าสาดท่าน ท่านจึงให้เอานางชัวกีส่งคืนเจ้าเมืองชัวผู้พี่เสียครั้งนั้น เจ้าเมืองชัวโกรธว่ากล่าวตัดรอนมากับซูเตียว แล้วก็ยกนางชัวกีให้แก่ฌ้อเซียงอ๋อง ครั้งนั้นเจ้าเมืองชัวกับท่านจึงมีความขัดเคืองกันมา บรรดาหัวเมืองก็รู้สิ้น ซึ่งเราจะยกไปครั้งนี้ให้กิตติศัพท์รู้ว่าจะไปตีเมืองชัว ฌ้อเซียงอ๋องก็จะประมาทวางใจอยู่ เห็นจะหาตระเตรียมระวังบ้านเมืองไม่ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังเห็นชอบ จึงว่าแก่คนใช้เมืองเตงว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่นายท่านเถิดอย่าให้นายท่านวิตกเลย พูดแต่ข่าวว่าเราจะไปช่วยให้ตั้งมั่นไว้ ทัพเมืองฌ้อก็จะขยั้นตัวเห็นจะไม่อาจหักหาญมาดอก แล้วกระซิบจัดกองทัพไปคอยเราอยู่ที่แสงชัว บรรจบให้พร้อมกันทั้งแปดหัวเมือง ฝ่ายคนใช้เมืองเตงก็ลากลับไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเตงตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งทุกประการ แล้วเจ้าเมืองเตงจึงประกาศแก่นายกองทั้งปวงว่า อย่าวิตกเลยกองทัพเจ๋ฮวนก๋งเกือบจะมาถึงอยู่แล้ว
ฝ่ายโตเหงียมโตเจียงซึ่งมาล้อมเมืองเตงอยู่นั้น เห็นชาวเมืองเตงตรวจตรากันมั่นคงนัก มิรู้ที่จะตีเข้าไปได้ก็ถอยทัพออกไปตั้งมั่นอยู่ ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งจึงให้คนไปหาเจ้าเมืองกังมาถามดูว่า บรรดาหัวเมืองซึ่งขึ้นอยู่ในเมืองฌ้อนั้นเมืองใดจะหลักแหลมเป็นใจเป็นมือของเจ้าเมืองฌ้อบ้าง เจ้าเมืองกังจึงบอกว่า ทุกวันนี้จะเป็นที่วางใจปรึกษาหารือของเจ้าเมืองฌ้อมีอยู่แต่เมืองซูเมืองเดียว ถ้าท่านจะไปตีเมืองฌ้อแล้ว ข้าพเจ้าจะไปตีเมืองซูเสียก่อน เมืองฌ้อก็จะเปลี่ยนใจลง เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เมืองท่านอยู่ใกล้กันกับเมืองฌ้อนัก เกลือกฌ้อเซียงอ๋องจะยกมาตีตอบบ้างจะได้ไม่เท่าเสีย จงรักษาแต่บ้านเมืองไว้ให้มั่นคงเถิด แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงปรึกษากวนต๋งว่าเมืองซูซึ่งเป็นปีกหางเมืองฌ้อนั้นเราจะให้ผู้ใดไปตีจึงจะสมควร
กวนต๋งจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่เจ้าเมืองซี เป็นคนมีสติปัญญาพอจะวางใจได้ ด้วยเป็นเมืองขึ้นอยู่ในเมืองเรามาแต่ก่อน แล้วน้องสาวก็เป็นภรรยาท่าน เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองซีให้รีบยกไปตีเอาเมืองซูให้ได้อย่าให้รู้ตัว เจ้าเมืองซีได้แจ้งในหนังสือบอกเจ๋ฮวนก๋งดังนั้นก็จัดทัพไปตีเอาเมืองซูได้แล้ว ให้คนถือหนังสือบอกมาแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็สั่งให้เจ้าเมืองซีตั้งมั่นอยู่ในเมืองซู
ขณะนั้นฬ่อจงก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ให้กุยอิวมาลุกะโทษเจ๋ฮวนก๋งว่า ครั้งก่อนได้มีหนังสือไปให้ข้าพเจ้าไปช่วยราชการเมืองเฮงเมืองโอยนั้นด้วยข้าพเจ้ากับเมืองกี๋เมืองจูเกิดอริกันขึ้นจึงต้องระวังบ้านเมืองอยู่มิได้มาตามสั่งนั้น โทษข้าพเจ้าผิดเป็นอันมาก ท่านจงงดโทษสักครั้งเถิด ถ้าแม้นมีการศึกไปข้างหน้าข้าพเจ้าจะขอยอมตัวให้ใช้จนสิ้นชีวิต เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงตอบกุยอิวว่า ณ เดือนสามเราจะไปตีเมืองฌ้อ ท่านจงกลับไปบอกฬ่อจงก๋งให้รู้ด้วย กุยอิวคำนับแล้วก็ลากลับไปเมืองแจงแก่ฬ่อจงก๋งตามคำเจ๋ฮวนก๋งทุกประการ
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งก็แต่งหนังสือให้คนใช้ถือไปกำหนดกองทัพเมืองซอง เมืองติน เมืองเตง เมืองเซา เมืองโอย เมืองฆ้อ เมืองฬ่อ ให้มาคอยอยู่ ณ แสงชัว แต่ ณ เดือนสามข้างขึ้นให้พร้อมกัน แล้วบอกว่าเราจะไปตีเมืองชัว คนใช้ก็รับหนังสือแยกย้ายกันไป กำหนดทัพเมืองทั้งเจ็ดหัวเมืองตามเจ๋ฮวนก๋งสั่ง ขณะนั้นพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบเก้าปี เดือนสามขึ้นคำหนึ่ง เจ๋ฮวนก๋งขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าจิวอุยอ๋อง ณ เมืองตังจิว พระเจ้าจิวอุยอ๋องตรัสถามว่า ท่านขึ้นมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ เจ๋ฮวนก๋งจึงทูลว่า ข้าพเจ้าขึ้นมาทั้งนี้จะขอเอาพระบารมีเป็นที่พึ่งไปปราบเมืองฌ้อ พระเจ้าจิวอุยอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตรัสพระราชทานพรว่า ท่านจงไปตีเมืองฌ้อเถิด เจ๋ฮวนก๋งก็กราบถวายบังคมลาพระเจ้าจิวอุยอ๋องกลับมาเมืองจัดแจงทแกล้วทหารเข้ากระบวนทัพให้กองซุนสิบผองหนึ่ง ก๋งจูไคหองหนึ่ง เปาซกแหยหนึ่ง ปินซูปูหนึ่ง ซูเตียวหนึ่ง และทหารม้าหมื่นหนึ่งเกวียนสามร้อยเล่ม ให้กวนต๋งเป็นแม่ทัพ ซูเตียวแจ้งว่ากวนต๋งเป็นแม่ทัพก็คิดมานะกลัวจะน้อยหน้าแก่กวนต๋ง จึงว่าแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอเป็นทัพหน้าไปตีเมืองชัว เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็จัดพลพันหนึ่งให้ซูเตียว แยกเป็นกองทัพหน้าไปตีเมืองชัว แล้วเจ๋ฮวนก๋งกับกวนต๋งและทแกล้วทหารทั้งปวงก็ยกกองทัพตามไป
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวตั้งแต่ได้เจ้าเมืองฌ้อเป็นที่พึ่ง ก็มีความประมาทมิได้จัดแจงทแกล้วทหารรักษาขอบเขต ครั้นรู้ว่าศึกมาติดเมืองก็ตกใจนักคิดแต่จะหนีไปถ่ายเดียว ฝ่ายซูเตียวยกไปถึงเมืองชัวเห็นเจ้าเมืองชัวมิได้ระวังบ้านเมือง ก็ยกล่วงเลยตีเข้าไปจนถึงเชิงกำแพงเมืองชัว พอเวลาคํ่าลงก็สั่งให้กองทัพตั้งค่ายล้อมเมืองไว้สามด้าน ฝ่ายเจ้าเมืองชัวเห็นกองทัพมาล้อมเมืองไว้ดังนั้น จึงให้ทหารออกไปสอดแนมฟังดู ครั้นได้ความว่าซูเตียวเป็นแม่ทัพมาก็ค่อยคลายวิตกด้วยรู้จักกันมา แต่ครั้งซูเตียวเอานางชัวกีมาส่ง แล้วรู้อยู่ว่าซูเตียวเป็นคนมักได้ ครั้นเวลากลางคืน จึงใช้ให้ทหารที่มีสติปัญญาคุมเอาเงินทองเล่มเกวียนหนึ่งออกไปให้ซูเตียว อย่าให้ซูเตียวทำอันตรายแก่บ้านเมือง ซูเตียวก็รับเอาเงินทองไว้แล้วจึงตอบว่า เจ๋ฮวนก๋งยกมาครั้งนี้มิใช่แต่เรากองเดียว กองทัพถึงเจ็ดหัวเมืองหมายจะตีให้ตลอดถึงเมืองฌ้อ บัดนี้กองทัพเกือบจะถึงอยู่แล้ว จงคิดอ่านหนีเอาตัวรอดเถิด ฝ่ายคนใช้ได้ความซูเตียวบอกดังนั้นแล้วก็เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองชัวได้แจ้งดังนั้นก็พาบุตรภรรยาและครอบครัวพรรคพวกหนีออกจากเมืองในเวลากลางคืนรีบไปเมืองฌ้อ ครั้นรุ่งเช้า ซูเตียวรู้ว่าเจ้าเมืองชัวหนีออกจากเมืองไปแล้ว จึงแกล้งทำเป็นตกใจให้หาทหารเข้ามาบอกว่า บัดนี้เจ้าเมืองชัวหนีไปแล้วเราจะทำประการใดดี
นายทัพนายกองทั้งปวงจึงว่า จำเราจะยกติดตามไปจับเอาตัวเจ้าเมืองชัวให้จงได้ ซูเตียวจึงว่า เจ้าเมืองชัวหนีไปครั้งนี้เห็นจะไปเมืองฌ้อ และพวกเราก็มิได้รู้จักหนทางซึ่งจะติดตามไปนั้นมิได้ จำจะบอกเจ๋ฮวนก๋งให้รู้ก่อนจึงจะชอบ ว่าดังนั้นแล้วก็สั่งให้ถอยทัพมาคอยเจ๋ฮวนก๋งอยู่ ณ บ้านแสงชัว ฝ่ายเจ้าเมืองชัวพาครอบครัวออกจากเมืองหนีไปถึงเมืองฌ้อก็เข้าหาฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องจึงถามว่าท่านแตกตื่นมาด้วยเหตุอันใด เจ้าเมืองชัวจึงบอกว่า เจ๋ฮวนก๋งให้ซูเตียวเป็นทัพหน้ามาตีเมือง ข้าพเจ้าให้ทหารออกไปเกลี้ยกล่อมถามซูเตียวได้ความว่าเจ๋ฮวนก๋งชักชวนหัวเมืองยกกองทัพมาตีข้าพเจ้า แล้วจะมาตีเมืองฌ้อ ข้าพเจ้ามีความวิตกกลัวท่านจะไม่รู้จึงรีบมาบอกให้แจ้ง ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก จึงสั่งให้มีหนังสือไปหาโตเหงียม โตเจียงซึ่งอาสาไปตีเมืองเตงนั้นกลับมา แล้วให้เกณฑ์คนขึ้นรักษาหน้าที่ให้มั่นคงไว้ ให้คุดออนซึ่งเป็นขุนนางมีสติปัญญานั้นออกไปคอยเจรจาห้ามทัพเจ๋ฮวนก๋งอยู่ ณ ด่านปลายแดน
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเดินทัพมาเห็นซูเตียวหยุดพลคอยอยู่ที่แสงชัวจึงถามว่า ท่านอาสาเรามาตีเมืองชัวได้สำเร็จหรือประการใด ซูเตียวจึงบอกว่า ข้าพเจ้าได้ตีเข้าไปถึงเมืองชัวเจ้าเมืองหนีไปได้ ครั้นข้าพเจ้าจะยกติดตามไปเล่าก็กลัวจะคลาดกองทัพท่าน ด้วยยังไม่แจ้งว่าท่านจะคิดอ่านประการใด เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังมีความยินดีนัก จึงตอบว่า ทำไมกับเจ้าเมืองชัวอย่ายกตามไปเลย เราหยุดกองทัพไว้คอยบรรจบกองทัพหัวเมืองให้พร้อมแล้วจึงยกไปตีเมืองฌ้อทีเดียวเถิด แล้วก็สั่งให้หยุดทัพไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเซา เจ้าเมืองฆ้อ เจ็ดหัวเมืองซึ่งเจ๋ฮวนก๋งมีหนังสือมาให้ยกไปนั้น ก็จัดแจงทหารเข้าเป็นกระบวนทัพ ต่างก็ยกมาถึงแสงชัวซึ่งเจ๋ฮวนก๋งมาตั้งทัพอยู่นั้น พากันเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋งคอยฟังกิจการซึ่งกำหนดจะยกไปตีเมืองฌ้อนั้น เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า กับหัวเมืองทั้งปวงว่า พวกเราและพวกท่านเพิ่งมาถึงยังเหน็ดเหนื่อยอยู่ เราจะพักพลไว้สักสามวันก่อนจึงจะยกไป หัวเมืองทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างก็มาจัดแจงกองทัพตามเจ๋ฮวนก๋งสั่ง แต่เจ้าเมืองฆ้อนั้นป่วยมาแต่กลางทาง ครั้นยกมาถึงแสงชัวก็ถึงแก่ความตายในเวลานั้น เจ๋ฮวนก๋งรู้ว่าเจ้าเมืองฆ้อตายก็มีความอาลัยนัก จึงสั่งขุนนางและทหารซึ่งมาด้วยกับเจ้าเมืองฆ้อพาศพกลับไปเมืองฆ้อ แล้วเจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงก็ยกทัพเข้าไปในแดนเมืองฌ้อ
ฝ่ายคุดออนซึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ออกมาคอยห้ามทัพเจ๋ฮวนก๋งอยู่ปลายแดนนั้น ครั้นเห็นเจ๋ฮวนก๋งยกเข้ามาในแดน คุดออนก็แอบกายอยู่ข้างทางร้องว่ากับเจ๋ฮวนก๋งว่า เจ้าเมืองฌ้อให้ข้าพเจ้าออกมาคำนับท่าน เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่กวนต๋งว่า เรายกกองทัพมาครั้งนี้ก็ปกปิดมามิให้อื้ออึงแล้ว ทำไมเจ้าเมืองฌ้อจึงรู้เล่า กวนต๋งจึงว่าข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองชัวซึ่งหนีไปนั้น จะได้ความไปบอกแก่ฌ้อเซียงอ๋องเป็นมั่นคง ฌ้อเซียงอ๋องจึงให้คนออกมาดังนี้ ท่านจงหยุดอยู่ที่นี่เถิด ข้าพเจ้าจะออกไปเจรจากับชาวเมืองฌ้อ กวนต๋งก็ขับเกวียนไปที่คุดออน ต่างคนคำนับถามชื่อและแซ่กันตามประเพณี แล้วคุดออนจึงว่ากับกวนต๋งว่า บัดนี้ฌ้อเซียงอ๋องนายข้าพเจ้ารู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งนายของท่านยกกองทัพมาเป็นอันมาก จึงให้ข้าพเจ้าออกมาถามซึ่งมาทั้งนี้มาด้วยราชการสิ่งใดรึ
กวนต๋งจึงว่า ขณะเมื่อพระเจ้าบู๊อ๋อง ซึ่งเป็นพระอัยกาได้เสวยราชสมบัติ ครั้งยังมีพระชนม์อยู่แต่ก่อนนั้น มีรับสั่งให้เซียวคังก๋งขุนนางผู้ใหญ่ถือกฎหมายรับสั่ง โปรดให้เกียงจูแหยเจ้าเมืองเจ๋ซึ่งเป็นเกียงไท้ก๋งว่า อาณาเขตของพระเจ้าจินเซียงอ๋องกว้างไปถึงชายทะเล ฝ่ายตะวันตกถึงแม่นํ้าใหญ่ ฝ่ายใต้ถึงบัวตี๋ ฝ่ายเหนือถึงมวกหลิน ถ้าเมืองใหญ่และน้อยซึ่งอยู่ในเขตแคว้นมิได้ไปจิ้มก้องเมืองหลวงตามคำนับโบราณประเพณีนั้น เป็นพนักงานเจ้าเมืองเจ๋จัดแจงสืบมาแต่ครั้งเกียงไท้ก๋ง และหัวเมืองทั้งปวงก็ราบเรียบอยู่เป็นปกติจนเมืองหลวงเลื่อนไปตั้งฝ่ายตะวันออก และหัวเมืองทั้งปวงก็ร่วงโรยมิได้ไปจิ้มก้องเมืองหลวงตามอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนจนเท่าทุกวันนี้ จึงมีรับสั่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องมาให้เจ้าเมืองเจ๋นายเราเที่ยวจัดแจงว่า กล่าวบรรดาหัวเมืองซึ่งขัดข้องกลับไปจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋องทุกเมือง ยังแต่เมืองฌ้อนี้มิได้ทำตามอย่างธรรมเนียม นายเรามีความวิตกจึงมาบอกจะให้เจ้าเมืองฌ้อไปจิ้มก้องตามประเพณีซึ่งเป็นอย่างธรรมเนียมสืบมาแต่ก่อน
คุดออนจึงตอบว่า ทุกวันนี้หัวเมืองทั้งปวงซึ่งมิได้ไปจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋องก็มีเป็นอันมาก และเมืองฌ้อขัดข้องมิไปนั้นข้าพเจ้าจะไปบอกแก่เจ้าเมืองฌ้อนายข้าพเจ้าให้จัดแจงสิ่งของขึ้นไปจิ้มก้องเมืองหลวงตามประเพณี แล้วคุดออนก็ลากลับเข้าเมือง กวนต๋งก็กลับมาบอกเจ๋ฮวนก๋งว่า เจ้าเมืองฌ้อให้คุดออนออกมารับจะขอจัดแจงเครื่องบรรณาการขึ้นไปจิ้มก้องเมืองหลวงตามอย่างแต่ก่อน เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ที่จะเชื่อฟังเอาเป็นแน่นั้นยังมิได้ก่อน เราจะเลื่อนกองทัพเข้าไปตั้งอยู่ที่แกตีริมแม่นํ้าหันจุย ให้ใกล้กับเมืองฌ้อฟังราชการให้แน่นอนก่อน แล้วก็สั่งกองทัพและหัวเมืองทั้งปวงให้เลื่อนเข้าไปตั้งอยู่ ณ แกตีริมแม่น้ำหันจุย
ฝ่ายคุดออนก็นำเอาข้อความซึ่งได้เจรจากับกวนต๋งนั้นไปแจ้งแก่ฌ้อเซียงอ๋องทุกประการ ฌ้อเซียงอ๋องจึงตอบคุดออนว่า อันเมืองฌ้อมิได้เคยจิ้มก้องเมืองหลวงขาดมาหลายชั่วอายุแล้ว เจ๋ฮวนก๋งจะมาข่มขี่ให้เราไปจิ้มก้องเมืองหลวงนั้น ถ้าเราจะมิไปจิ้มก้อง ถึงมาตรว่าจะรบพุ่งกันเราก็หาเกรงสติปัญญาและฝีมือเจ๋ฮวนก๋งไม่ เมืองเราก็มั่นคงพร้อมเพรียงอยู่ด้วยทแกล้วทหารเป็นอันมาก เราจะให้จิวบุนยกทัพไปตั้งอยู่ ณ แม่น้ำหันจุยคอยสกัดกองทัพเจ๋ฮวนก๋งมิให้ข้ามมาได้ ก็จะต้องล่าทัพกลับไปเอง จิวบุนจึงว่า เจ๋ฮวนก๋งยกมาครั้งนี้รี้พลถึงแปดหัวเมือง ถ้าเขาจะยกข้ามแม่น้ำก็เห็นจะข้ามได้เป็นหลายแห่ง ซึ่งจะให้ไปคอยสกัดมิให้ข้ามนั้นเกรงจะไม่สมความคิด ถ้าศึกล่วงเข้ามาถึงชานเมืองแล้ว เห็นได้รับความลำบากเป็นอันมาก ขอให้คุดออนออกไปเจรจาไกล่เกลี่ยรับไปจิ้มก้องเมืองหลวงเสียเถิดไพร่บ้านพลเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุข ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังก็เห็นด้วยจึงสั่งให้คุดออนออกไปเจรจาความเมืองด้วยเจ๋ฮวนก๋ง คุดออนก็ออกไปถึงกองทัพบอกแก่ชาวกองทัพให้เข้าไปบอกเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงปรึกษาแก่กวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อให้คุดออนออกมาครั้งนี้เห็นจะมาขอดีด้วยเป็นมั่นคง ท่านจงต้อนรับโดยไมตรีเถิด เจ๋ฮวนก๋งก็ให้กวนต๋งออกไปรับคุดออน คุดออนก็เข้ามาคำนับเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็รับคำนับแล้วถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด
คุดออนจึงว่า ฌ้อเสียงอ๋องให้ข้าพเจ้าออกมาว่า ซึ่งมิได้ไปจิ้มก้องเมืองหลวง จนท่านได้มาตักเตือนลำบากนั้นข้าพเจ้ารับผิดแล้ว ท่านจงถอยทัพกลับไปเถิด ภายหลังจึงจะจัดแจงขึ้นไปจิ้มก้องตามธรรมเนียมมิให้ขาด เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ถ้าจะไปจิ้มก้องตามประเพณีแล้วอย่าวิตกด้วยกองทัพเราเลยเราคงจะถอยยกกลับไป คุดออนได้ฟังเจ๋ฮวนก๋งว่าโดยปกติดังนั้นมีความยินดีนัก ก็คำนับลาลอบไปคอยดูกองทัพเจ๋ฮวนก๋งจะถอยไปจริงหรือไม่
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งครั้นคุดออนกลับไปแล้วก็ให้ถอยทัพออกมาทางร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น ถึงตำบลเกียวหลีนก็ตั้งกองทัพหยุดอยู่
ฝ่ายขุนนางเมืองฆ้อซึ่งเจ๋ฮวนก๋งให้เอาศพเจ้าเมืองฆ้อกลับไปนั้น ครั้นถึงเมืองฆ้อก็จัดแจงเอาศพฝังเสียตามประเพณีแล้วก็ยกบุตรเจ้าเมืองฆ้อขึ้นเป็นเจ้าเมือง เรียกว่าฆ้ออีก๋ง ฝ่ายฆ้ออีก๋งคิดจะฝากตัวไว้กับเจ๋ฮวนก๋งจึงให้เป๊กถอคุมเอาสิ่งของตามมาคำนับเจ๋ฮวนก๋งที่ตำบลเกียวหลีน
ฝ่ายคุดออนเห็นเจ๋ฮวนก๋งถอยทัพออกไปตั้งอยู่ ณ เกียวหลีนแล้วก็นำเอาความซึ่งได้เจรจากับเจ๋ฮวนก๋งเข้าไปแจ้งแก่ฌ้อเซียงอ๋องทุกประการ ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เจ๋ฮวนก๋งถอยทัพไปแล้วที่จะไปจิ้มก้องเมืองหลวงนั้นเราอย่าไปเลยหรือ จิวบุนจึงว่า ท่านให้คุดออนไปรับไว้กับเจ๋ฮวนก๋งนั้นต่อหน้าหัวเมืองทั้งปวงเป็นอันมากก็จะมิเสียวาจาของท่านไปหรือ ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใดได้ จึงสั่งคุดออนว่า ท่านจงจัดแจงเอาสิ่งของทองเงินออกไปให้แก่เจ๋ฮวนก๋งและหัวเมืองทั้งปวงเป็นค่าเบี้ยเลี้ยงสักแปดเล่มเกวียน อนึ่งเครื่องราชบรรณาการซึ่งจะไปจิ้มก้องเมืองหลวงนั้นก็จัดออกไปให้เขาดูด้วย
คุดออนรับแล้วก็เร่งจัดแจงเครื่องจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋องทั้งเงินทองค่าเบี้ยเลี้ยงหัวเมืองทั้งปวงนั้น รีบยกไปถึงตำบลเกียวหลีนก็สั่งให้เข้าไปบอกแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งรู้ว่าคุดออนออกมาคิดจะไว้สง่าแก่คุดออน จึงสั่งหัวเมืองทั้งปวงให้จัดแจงทแกล้วทหารเข้าเป็นกระบวนทัพ สรรพด้วยเครื่องสาตราวุธตั้งแยกกันออกไปทั้งเจ็ดหัวเมือง แล้วสั่งว่าถ้าม้าล่อแลกลองในกองทัพเราตีขึ้นเมื่อใดแล้ว ให้ตีม้าล่อและกลองประดังกันขึ้นให้พร้อมกันทุกกองทัพ ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงก็จัดแจงแยกกันออกไปตามสั่ง แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงให้หาคุดออนเข้ามา คุดออนก็นำเอาเงินทองเบี้ยเลี้ยงและเครื่องบรรณาการซึ่งจะไปจิ้มก้องพระเจ้าเมืองหลวงเข้าไปให้เจ๋ฮวนก๋งดู เจ๋ฮวนก๋งก็ให้เอาเงินทองแปดเกวียนแบ่งไปทุกกองทัพ แล้วจึงตรวจดูเครื่องบรรณาการพระเจ้าเมืองหลวงเห็นสมควรแล้ว จึงว่าแก่คุดออนว่า ซึ่งของทั้งนี้ให้เจ้าเมืองฌ้อจัดขุนนางผู้ใหญ่คุมขึ้นไปจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋องเถิด แล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงเรียกคุดออนขึ้นนั่งข้างหน้าเกวียน พาเที่ยวดูทแกล้วทหารในกองทัพ แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็สั่งให้ตีม้าล่อขึ้น บรรดากองทัพหัวเมืองทั้งปวงได้ยินเสียงม้าล่อในกองทัพเจ๋ฮวนก๋ง ก็ตีม้าล่อและกลองรบประดังขึ้นพร้อมกันเสียงสนั่นประดุจดังฟ้าร้องและภูเขาจะทลาย คุดออนได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งตกใจตะลึงอยู่
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าแก่คุดออนว่า อันทแกล้วทหารเรานี้มากกว่ามากนัก ทั้งนํ้าใจและฝีมือกล้าแข็งองอาจทุกคนเว้นเสียแต่ศึกเทวดา อันมนุษย์ในแผ่นดินหาผู้ใดจะสู้ด้วยเราได้ไม่ และกองทัพเรายกมาครั้งนี้ป่วยการนัก นี่หากว่าท่านออกมาเจรจารับผิดและชอบโดยปกติ เราก็สิ้นพยาบาทมิให้ได้ความลำบากทแกล้วทหารทั้งสองฝ่าย คุดออนจึงตอบว่า ซึ่งท่านเมตตาแก่ราษฎรทั้งปวงนั้นก็สมควรที่จะเป็นผู้ใหญ่อยู่ในแผ่นดิน อันเมืองฌ้อกับเมืองเจ๋ตั้งแต่นี้สืบไปเมื่อหน้า จะเป็นไมตรีร่วมสุขทุกข์เหมือนเมืองเดียวกัน อย่าให้ท่านกินแหนงสิ่งหนึ่งสิ่งใดเลย เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังคุดออนว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่ จึงสั่งให้ทำโต๊ะเลี้ยงคุดออน ณ ค่ายพร้อมกันกับหัวเมืองทั้งปวง คุดออนก็สำนักนอนอยู่ในค่าย ครั้นรุ่งเช้าคุดออนเข้าไปลาเจ๋ฮวนก๋งแล้วกลับมาลากวนต๋ง กวนต๋งจึงสั่งคุดออนว่า ท่านกลับไปเมืองจงบอกเจ้าเมืองฌ้อให้ปล่อยทันเต๊กทหารเมืองเตงเสียด้วย คุดออนก็รับคำจึงว่าแก่กวนต๋งว่า เจ้าเมืองชัวซึ่งหนีไปอยู่เมืองฌ้อนั้น ขอให้ไปรักษาเมืองดังเก่าเถิด กวนต๋งรับคำ คุดออนก็ลากลับไปเมืองนำเอาเนื้อความซึ่งเจรจากับเจ๋ฮวนก๋งแจ้งแก่ฌ้อเซียงอ๋องทุกประการแล้ว คุดออนจึงขอโทษทันเต๊ก ฌ้อเซียงอ๋องก็ให้ปล่อยทันเต๊กไป
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งครั้นคุดออนไปแล้ว ก็สั่งให้จัดกองทัพกลับไปเมือง เปาซกแหยจึงว่ากับกวนต๋งว่า ซึ่งโทษเจ้าเมืองฌ้อผิดเป็นอันมากด้วยตั้งตัวเทียมชื่อพระเจ้าจิวอุยอ๋อง ข้อนี้เหตุใดท่านจึงมิว่า กวนต๋งจึงว่า อันเจ้าเมืองฌ้อซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้าถึงสามชั่วมาแล้ว ถ้าเราจะหยิบเอาความข้อนี้ขึ้นว่าเจ้าเมืองฌ้อจะสะดุ้งใจที่ไหนจะยอมไปจิ้มก้อง ก็จะมาทำศึกรบพุ่งกันไปจะได้ความลำบากกับทแกล้วทหารทั้งสองฝ่าย ครั้งนี้เราได้โดยง่าย จะมีหนังสือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจิวอุยอ๋อง ก็จะเป็นความชอบว่าเราปราบเมืองฌ้อได้มิดีกว่ารบพุ่งกันอีกหรือ เปาซกแหยได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่
ฝ่ายอวนเทียวถูเป็นขุนนางอยู่ในตีน จึงคิดอ่านกับซินเฮาขุนนางเมืองเตงว่า กองทัพเจ๋ฮวนก๋งยกกลับไปเมืองครั้งนี้จะเดินตามทางเมืองตินเมืองเตง เราสองเมืองจะต้องจัดแจงเลี้ยงดูเสียข้าวของเป็นอันมาก เราคิดอ่านกันไปว่าให้เจ๋ฮวนก๋งเดินตามชายทะเลทิศตะวันออกเมืองกี๋ เมืองซีนั้นเราสองเมืองก็จะมีความสุข ซินเฮาก็นิ่งอยู่ มิได้ว่าประการใด อวนเทียวถูก็ไปว่าแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า ท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ก็สมความคิดปราบได้เมืองฌ้อ ฝ่ายเหนือก็ได้ปราบเมืองปักหยง ชื่อเสียงเลื่องลือไปแก่หัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงมีความเกรงกลัวเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะยกกองทัพกลับไปเมืองถ้าเดินทางตะวันออกหัวเมืองรายทางมีเป็นอันมากก็จะอาสาเข้ามาฝากตัวพึ่งบุญสิ้น เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นด้วย ด้วยไม่ทันได้คิด
ซินเฮาก็เข้ามาหาเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็เอาข้อความอวนเทียวถูว่านั้นบอกแก่ซินเฮา ซินเฮาจึงว่า ทหารท่านมาครั้งนี้ก็ย่อมอิดโรยอยู่แล้ว ถ้าจะยกกองทัพไปทางตะวันออกนั้นเป็นทางอ้อม แล้วเมืองกี๋เมืองซีเล่าก็เป็นเมืองเล็กเสบียงอาหารน้อย จะรับเลี้ยงดูกองทัพไม่ได้ อนึ่งทางก็กันดารเกลือกจะมีราชการขึ้นกลางทางทแกล้วทหารจะได้ความลำบาก ซึ่งอวนเทียวถูว่าจะมิให้ไปทางเมืองตินเมืองเตงนั้น เพราะคิดกลัวจะเปลืองข้าวของมิใช่จะคิดเอาความชอบต่อท่าน ท่านจงตรึกตรองดูให้ดีเถิด
เจ๋ฮวนก๋งเห็นด้วยจึงตอบว่า เราขอบใจท่านเพราะมาบอกเราจึงได้รู้ แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็สั่งให้จับตัวอวนเทียวถูไว้ จึงสั่งให้ยกเอาบ้านเฮาเหลาให้เป็นความชอบซินเฮาเจ้าเมืองเตงก็รับคำ
ฝ่ายเจ้าเมืองตินรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งจับอวยเทียวถูไว้ มีความวิตกนักก็เข้าไปขอโทษ เจ๋ฮวนก๋งก็ให้ปล่อยอวนเทียวถูไปให้เจ้าเมืองติน แล้วหัวเมืองทั้งปวงก็ลาเจ๋ฮวนก๋งกลับไป เจ๋ฮวนก๋งก็ยกกองทัพออกจากเมืองฌ้อ
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องเห็นเจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงยกทัพกลับไปแล้ว จึงจัดเครื่องราชบรรณาการสิบเล่มเกวียนกับเงินทองเป็นอันมากให้คุดออนนำขึ้นไปจิ้มก้องพระเจ้าจิวอุยอ๋อง พระเจ้าจิวอุยอ๋องมีพระทัยยินดีนัก ก็ตรัสปราศรัยตามอย่างธรรมเนียม แล้วจึงว่าแก่คุดออนว่า ท่านกลับไปบอกกับเจ้าเมืองฌ้อว่าให้มีใจซื่อตรงรักษาแผ่นดิน อาณาประชาราษฎร์จึงจะไม่เดือดร้อน คุดออนก็กราบถวายบังคมลาพระเจ้าจิวอุยอ๋องกลับเมือง
๒๔
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งยกทัพกลับมาถึงเมือง ก็ปูนบำเหน็จแก่ขุนนางและทแกล้วทหารซึ่งมีความชอบตามสมควร แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็ให้กองซุนสิบผองถือหนังสือนำเอาข้อราชการซึ่งยกไปทำแก่เมืองฌ้อนั้นขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจิวอุยอ๋อง พระเจ้าจิวอุยอ๋องตรัสสรรเสริญเจ๋ฮวนก๋งเป็นอันมาก กองซุนสิบผองก็กราบถวายบังคมลาพระเจ้าจิวอุยอ๋อง แล้วคำนับลาไทจิวเต้ซึ่งเป็นพระราชบุตรผู้ใหญ่ในที่เฝ้า แต่ไทซกตั้วนั้นกองซุนสิบผองหาได้คำนับลาไม่ พระเจ้าจิวอุยอ๋องทอดพระเนตรเห็นก็เคืองพระทัย กองซุนสิบผองรู้ในกิริยาพระเจ้าจิวอุยอ๋อง ครั้นกลับมาถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋งตามรับสั่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องทุกประการ แล้วบอกว่าเมืองหลวงทุกวันนี้เห็นจะเกิดความรำคาญเป็นมั่นคง เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่าท่านเห็นประการใดจึงว่าดังนี้
กองซุนสิบผองจึงบอกว่า ข้าพเจ้ารับทราบดูได้ความว่าไทจิวเต้ซึ่งเป็นพระราชบุตรผู้ใหญ่ นางเกียงเฮาซึ่งเป็นพระมเหสีมารดาไทจิวเต้นั้นถึงแก่ความตายแล้ว พระเจ้าจิวอุยอ๋องยกนางตันหงุยซึ่งเป็นพระนมตั้งขึ้นเป็นพระมเหสี นางตันหงุยนั้นมีพระราชบุตรองค์หนึ่งชื่อไทซกตั้ว พระเจ้าจิวอุยอ๋องมีพระทัยรักใคร่เป็นอันมาก เห็นจะยกราชสมบัติให้แก่ไทซกตั้วซึ่งเป็นพระราชบุตรน้อย ถ้าราชสมบัติได้แก่ไทซกตั้วเมื่อใดแผ่นดินก็จะเกิดจลาจล ซึ่งท่านจะนิ่งอยู่ฉะนี้บ้านเมืองใหญ่น้อยก็จะพลอยมีความรำคาญยิ่งนัก เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษาด้วยกวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า ถ้าและจะคิดเอาราชสมบัติให้แก่ไทจิวเต้ซึ่งเป็นพระราชบุตรผู้ใหญ่ตามประเพณีแล้ว จงมีหนังสือไปหาหัวเมืองใหญ่น้อยมาให้พร้อมกัน ณ บ้านซือจึแล้ว ให้กองซุนสิบผองขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจิวอุยอ๋องว่า หัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกัน ณ บ้านซือจึจะขอคำนับไทจิวเต้ ซึ่งเป็นพระราชบุตรผู้ใหญ่ให้พระเจ้าจิวอุยอ๋องเข้าพระทัยว่า หัวเมืองทั้งปวงยอมใจในไทจิวเต้ เห็นพระเจ้าจิวอุยอ๋องจะหาบิดเบือนเอาราชสมบัติไปยกให้แก่ไทซกตั้วได้ไม่ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย แล้วเจ๋ฮวนก๋งไป ณ บ้านซือจึให้หาหัวเมืองมาพร้อมกันแล้ว จึงให้กองซุนสิบผองถือหนังสือขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจิวอุยอ๋องตามได้ปรึกษากับกวนต๋ง
พระเจ้าจิวอุยอ๋องทรงทราบในหนังสือแล้ว ทรงพระวิตกคิดเกรงใจเจ๋ฮวนก๋งเป็นอันมาก จึงมีรับสั่งให้ไทจิวเต้มาด้วยกองซุนสิบผอง ณ บ้านซือจึ เจ๋ฮวนก๋งให้ตั้งเก๋งปลูกตำหนัก เชิญเสด็จไทจิวเต้ขึ้นอยู่โดยสมควรแล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงพาเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองฌ้อ เข้ากราบถวายบังคมไทจิวเต้ ณ พระตำหนักซือจึ ไทจิวเต้ก็ปราศรัยกับหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง หัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงก็กราบถวายบังคมลามาที่อยู่ ครั้นเวลาคํ่าไทจิวเต้ให้เชิญเจ๋ฮวนก๋งมาเฝ้า แล้วบอกว่า บัดนี้พระบิดาเราหลงรักใคร่นางตันหงุยยกให้เป็นพระมเหสี คิดจะเอาราชสมบัติให้แก่ไทซกตั้วบุตรนางตันหงุย ท่านได้เอ็นดูเราด้วย
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ข้าพเจ้าเชิญเสด็จไต้อ๋องให้หัวเมืองคำนับครั้งนี้ก็เพราะคิดจะเอาราชสมบัติให้แก่ไต้อ๋อง ไทจิวเต้ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตอบว่า การทั้งนี้จะสำเร็จก็เพราะท่าน ถ้าเราได้ราชสมบัติแล้วจะสนองคุณท่านให้ควรกับที่ได้ช่วยทำนุบำรุง เจ๋ฮวนก๋งก็รับสั่งแล้วก็ลามาที่อยู่ จัดแจงผลัดเปลี่ยนกันทั้งแปดหัวเมืองแต่งโต๊ะและสุรามาถวายไทจิวเต้ทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายนางตันหงุยกับไทซกตั้วซึ่งเป็นพระราชบุตร รู้ความว่าเจ๋ฮวนก๋งคิดเอาราชสมบัติให้กับไทจิวเต้ จึงคิดอ่านกันเพ็ดทูลยุยงพระเจ้าจิวอุยอ๋องให้คิดเคืองเจ๋ฮวนก๋งเนืองๆ
พระเจ้าจิวอุยอ๋องยิ่งทรงพระวิตกนัก จึงให้หาจายคงขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาปรึกษาว่า เจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงมาชักชวนไทจิวเต้ไป ณ บ้านซือจึครั้งนี้คิดการสิ่งใดมิได้แจ้ง ด้วยเจ๋ฮวนก๋งได้หัวเมืองมาไว้เป็นกำลังจึงกำเริบนัก จะนิ่งไว้ก็เห็นจะเกิดอันตรายเป็นมั่นคง เราคิดจะให้หนังสือไปถึงเจ้าเมืองเตงให้เอาใจออกหากเจ๋ฮวนก๋งไปขึ้นกับเมืองฌ้อ เมืองฌ้อกับเมืองเจ๋ก็จะคิดขึ้นเป็นอริกันไปใหม่ เจ๋ฮวนก๋งก็จะถอยความคิดและกำลังอ่อนลง จายคงจึงกราบทูลว่า เจ๋ฮวนก๋งคนนี้เป็นคนกตัญญูเจ็บร้อนด้วยแผ่นดิน และพระองค์จะมาคิดเอาเมืองฌ้อซึ่งเป็นศัตรูมาเป็นมิตรนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย พระเจ้าจิวอุยอ๋องจึงตรัสว่า เจ๋ฮวนก๋งทุกวันนี้นํ้าใจหาเหมือนแต่ก่อนไม่ ซึ่งท่านจะมายกย่องว่าสัตย์ซื่อนั้นเราไม่เชื่อแล้ว พระเจ้าจิวอุยอ๋องทรงพระอักษรฉบับหนึ่งส่งให้ขุนนางคนสนิทลอบไปให้เจ้าเมืองเตง ณ บ้านซอง เจ้าเมืองเตงรับหนังสือมาอ่านใจความว่า พระเจ้าจิวอุยอ๋องมีความวิตกในพระทัยยิ่งนัก ด้วยไทจิวเต้มิได้อยู่ในถ้อยคำสั่งสอนเห็นหาควรจะปกครองไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินไม่ เราคิดจะยกราชสมบัติให้กับไทซกตั้ว ด้วยเห็นว่าไทซกตั้วมีสติปัญญาเป็นอันมาก เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋คิดข่มเหงนํ้าใจเราจะชิงราชสมบัติให้แก่ไทจิวเต้เห็นผิดกระบวนโบราณประเพณี และเนื้อความทั้งนี้เราปรึกษาด้วยผู้ใดก็หาเป็นที่วางใจได้ไม่ เห็นแก่เจ้าเมืองฌ้อเป็นคนซื่อสัตย์มั่นคงแล้วก็เป็นคนเก่ามาแต่ก่อน ให้เจ้าเมืองเตงไปปรึกษาเจ้าเมืองฌ้อช่วยคิดอ่านทำนุบำรุงไทซกตั้วให้ได้ราชสมบัติ
เจ้าเมืองเตงแจ้งในหนังสือรับสั่งดังนั้น จึงว่าแก่คงซกที่ปรึกษาว่า ขณะปู่เราได้ครองเมืองเตงก็ได้ขึ้นไปว่าราชการในเมืองหลวง ทุกวันนี้ไม่มีผู้ใดได้ไปว่าราชการตามตำแหน่ง บัดนี้มีรับสั่งลงมาจะให้เราช่วยราชการเหมือนแต่ก่อน จำจะคิดออกเสียจากเจ๋ฮวนก๋งจึงจะได้ คงซกจึงว่า เมืองเตงพ้นจากเชลยเมืองฌ้อก็เพราะเจ๋ฮวนก๋งมีบุญคุณอยู่เป็นอันมาก แล้วเจ๋ฮวนก๋งก็มาประชุมกันคิดอ่านเอาราชสมบัติให้ไทจิวเต้นั้น ก็สมควรต้องด้วยประเพณีแผ่นดินอยู่แล้ว เจ้าเมืองเตงจึงตอบว่า ซึ่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องคิดยกราชสมบัติให้กับไทซกตั้วนั้น ชอบแต่เราเป็นข้าท่าน จะได้ช่วยทำนุบำรุงตามพระทัยจึงจะควร ซึ่งจะทำนอกละเมิดไปร่วมคิดด้วยไทจิวเต้นั้นมิชอบ คงซกจึงว่า อย่างธรรมเนียมพระมหากษัตริย์สืบมาทุกพระองค์ถ้าสิ้นพระชนม์ลงแล้วราชสมบัติก็เป็นของไทจูบุตรพระมเหสี ถ้าไม่มีไทจูจึงได้แก่ลูกพระสนมผู้ใหญ่ ซึ่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องจะยกราชสมบัติให้ไทซกตั้วซึ่งเป็นบุตรพระสนมนั้นเห็นผิดด้วยอย่างธรรมเนียม เจ๋ฮวนก๋งจึงกลัวจะเกิดจลาจลเหมือนครั้งพระเจ้าฮิวอ๋อง ความอันนี้ท่านไม่รู้หรือ อันประเพณีผู้จะได้ครองราชสมบัตินั้น และถ้าคนข้างนอกไม่สมัครแล้วคงจะวุ่นวาย ซึ่งท่านจะไปคิดอ่านกับเจ้าเมืองฌ้อเข้าด้วยไทซกตั้วนั้นมิชอบ
ซินเฮาจึงว่า มีรับสั่งลงมามิให้คบด้วยเจ๋ฮวนก๋ง และขืนคบเจ๋ฮวนก๋งนั้นจะมิขัดรับสั่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องไปหรือ อนึ่งไทจิวเต้ก็มีพวกพ้องกว้างขวางอยู่ข้างนอก ไทซกตั้วก็มีพวกพ้องอยู่ข้างในเป็นอันมาก กํ้ากึ่งกันอยู่ดังนี้จำเราจะกลับไปบ้านเมือง ต่อคิดเสียก่อนจึงจะสมควร เจ้าเมืองเตงได้ฟังซินเฮาว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย ก็สั่งให้ยกจากบ้านซือจึหนีไทจิวเต้และเจ๋ฮวนก๋งกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งแจ้งว่าเจ้าเมืองเตงถอยกลับไปเมืองเสียก็โกรธ คิดจะเชิญเสด็จไทจิวเต้ไปตีเมืองเตงเป็นเกียรติยศไว้ จึงปรึกษาด้วยกวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงกลับไปครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่ามีคนในเมืองหลวงมาพูดจาไว้ความประการใดเป็นมั่นคง ซึ่งจะเชิญเสด็จไทจิวเต้ไปปราบเมืองเตงนั้น เห็นพระเจ้าจิวอุยอ๋องจะมีความขัดเคืองไทจิวเต้เป็นอันมาก ขอให้ไทจิวเต้กลับคืนไปเมืองหลวงเสียก่อน เราจึงค่อยยกไปเมืองเตงต่อภายหลัง เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังกวนต๋งว่าดังนั้นจึงชวนเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองฌ้อไปเฝ้าไทจิวเต้พร้อมกัน แล้วทูลว่าข้าพเจ้าทั้งปวงขอเชิญเสด็จกลับไปเมืองเถิด อย่าวิตกด้วยจะมิได้ราชสมบัตินั้นเลย ข้าพเจ้าจะรับเป็นพนักงาน ทั้งเจ็ดหัวเมืองจึงกระทำสัตย์ถวายพร้อมกันว่า ถ้าข้าพเจ้าทั้งเจ็ดหัวเมืองนี้ไม่ซื่อตรงสุจริตต่อไต้อ๋อง ขอให้เทพารักษ์ประหารข้าพเจ้าให้ถึงแก่ความตายเถิด ไทจิวเต้ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตอบว่า ซึ่งท่านทั้งปวงภักดีต่อเรานั้นบุญคุณเป็นที่ยิ่ง เทวดามนุษย์ก็สรรเสริญเป็นอันมาก ไทจิวเต้ก็สั่งให้ยกกลับเมือง เจ๋ฮวนก๋งและหัวเมืองทั้งนั้นก็พากันไปส่งไทจิวเต้จนสิ้นแดน แล้วก็พากันกลับมาเมืองตระเตรียมทแกล้วทหารที่จะยกไปตีเมืองเตง ฝ่ายเตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตงกลับมาถึงเมือง รู้ข่าวว่าเจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองจะยกทัพมาตี ก็หารู้ที่จะไปขึ้นกับเมืองฌ้อได้ไม่ ฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองเตงเอาใจออกห่างเจ๋ฮวนก๋งแล้วก็ดีใจ จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตงนี้หนีเจ๋ฮวนก๋งครั้งนี้เห็นจะอยู่ในบังคับเราแล้ว จึงให้ขุนนางถือหนังสือเข้าไปเมืองเตง ซินเฮาก็นำเอาหนังสือเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็ยอมตามถ้อยคำซินเฮา จึงจัดแจงสิ่งของให้ซินเฮาคุมขึ้นไปให้ฌ้อเซียงอ๋อง ขอเป็นเมืองขึ้นอยู่ในเมืองฌ้อ
เจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงซึ่งคิดกันจะไปตีเมืองเตงนั้น ครั้นจัดแจงกองทัพพร้อมแล้วก็พากันยกไปถึง ณ ซิมมีดปลายแดนเมืองเตงก็ตั้งล้อมไว้เป็นสามารถ ฝ่ายเตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตงเห็นเจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองยกมาล้อมเมืองไว้ จึงให้ซินเฮารีบขึ้นไป ณ เมืองฌ้อขอกองทัพมาช่วย ฌ้อเซียงอ๋องได้แจ้งจึงปรึกษาจิวบุน จิวบุนจึงว่าเจ๋ฮวนก๋งยกมาตีเมืองเตงครั้งนี้ถึงเจ็ดหัวเมือง ซึ่งเราจะไปช่วยป้องกันเมืองเตง ที่ไหนจะทานกำลังเจ๋ฮวนก๋งได้ ถ้าคิดไปตีเมืองฆ้อเกี่ยวไว้ที่ไหนเจ๋ฮวนก๋งจะทิ้งเมืองฆ้อเสีย ก็จะถอยทัพไปช่วยเมืองฆ้อเป็นมั่นคง ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย ก็จัดกองทัพยกไปตีเมืองฆ้อ
ฝ่ายขุนนางเมืองฆ้อรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองฌ้อยกมาตีตกใจนัก จึงให้คนถือหนังสือไปซิมมีดบอกแก่เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองฆ้อก็นำเอาหนังสือบอกเข้าไปแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ชวนหัวเมืองทั้งปวงยกกองทัพมาทางเมืองฆ้อ ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อซึ่งยกมาล้อมเมืองฆ้ออยู่นั้นรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาช่วยเมืองฆ้อ ก็สั่งให้ยกกลับไปเมือง ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งแจ้งว่ากองทัพเมืองฌ้อเลิกทัพกลับไป จึงสั่งหัวเมืองทั้งปวงให้กลับไปรักษาบ้านเมือง แต่เจ๋ฮวนก๋งนั้นยกไปล้อมเมืองเตงไว้ดังเก่า
ฝ่ายอวนเทียวถูพยาบาทซินเฮามาแต่ครั้งเจ๋ฮวนก๋งไปตีเมืองฌ้อนั้น ครั้นรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งยกทัพมาตีเมืองเตง จึงให้หนังสือมาถึงคงซกขุนนางเมืองเตงฉบับหนึ่งใจความว่า เจ๋ฮวนก๋งยกไปตีเมืองเตงครั้งนี้ ก็เพราะซินเฮายุให้นายท่านไปขึ้นแก่เมืองฌ้อ และถ้าไม่ฆ่าซินเฮาเสียแล้ว เห็นเมืองเตงจะเป็นอันตรายเพราะเจ๋ฮวนก๋งเป็นมั่นคง คงซกได้แจ้งในหนังสืออวนเทียวถูบอกมาดังนั้น จึงเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็เห็นจริงด้วยโกรธซินเฮานักจึงให้หาซินเฮามาถามว่า ตัวคิดอ่านเอาเมืองของเราไปขึ้นกับเมืองฌ้อ หมายว่าเมืองฌ้อจะเป็นที่พึ่งได้ และเจ๋ฮวนก๋งยกมาตีครั้งนี้ เหตุใดกองทัพเมืองฌ้อจึงไม่มาช่วยเล่า ซินเฮามิทันจะโต้ตอบ เตงบุนก๋งก็สั่งให้เอาตัวซินเฮาไปฆ่าเสีย แล้วให้คงซกเอาศีรษะซินเฮาไปให้เจ๋ฮวนก๋งในกองทัพ บอกเจ๋ฮวนก๋งว่านายข้าพเจ้าหนีท่านมาจากบ้านซือจึครั้งนั้นก็เพราะซินเฮาและนายข้าพเจ้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว จึงให้ข้าพเจ้าตัดศีรษะซินเฮามาให้ท่าน เมืองเตงนั้นจะขอขึ้นอยู่ในท่านดังเก่า เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะจึงตอบว่า ซึ่งนายท่านรู้ตัวว่าผิดมาขอโทษ เราก็สิ้นความพยาบาท ท่านจงไปแจ้งแก่เตงบุนก๋งนายท่านเถิด ว่าดังนั้นแล้วเจ๋ฮวนก๋งก็สั่งให้เลิกทัพกลับมาเมือง คงซกก็เข้าไปแจ้งแก่เตงบุนก๋งตามคำเจ๋ฮวนก๋งทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองเตง ครั้นเจ๋ฮวนก๋งเลิกทัพกลับไปเมืองแล้ว ก็ตรึกตรองที่จะมอบสมบัติบ้านเมืองให้ก๋งจูหลันซึ่งเป็นบุตรภรรยาน้อย ฝ่ายก๋งจูฮอซึ่งเป็นบุตรภรรยาหลวงนั้นมารดาตายแล้ว ครั้นเห็นบิดารักใคร่ก๋งจูหลันก็คิดอิจฉา กลัวบิดาจะยกเอาสมบัติบ้านเมืองให้ก๋งจูหลัน จึงปรึกษาซกเหลียม ซกเหลียมจึงว่าอันสมบัติบ้านเมืองทั้งนี้จะได้มิได้ก็สุดแต่บุญท่าน อย่าคิดให้ได้ความเคืองใจบิดาเลย ก๋งจูฮอก็มิฟังจึงไปปรึกษากับคงซกซือซก คงซกซือซกก็ห้ามดุจคำซกเหลียม ก๋งจูฮอมีความแค้นเคืองนักคิดจะทำร้ายซกเหลียมคงซกซือซกมิได้ขาด พอเจ๋ฮวนก๋งให้หาเจ้าเมืองเตงไป ณ บ้านบิดบูในแดนเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเตงมีความวิตกนัก ด้วยมีหนังสือรับสั่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องห้ามลงมาว่ามิให้คบหาเจ๋ฮวนก๋ง ครั้นจะไปก็จะเป็นผิดรับสั่ง ครั้นจะมิไปก็เกรงเจ๋ฮวนก๋งจะมาทำอันตรายแก่บ้านเมือง จึงให้ก๋งจูฮอผู้บุตรขึ้นไปหาเจ๋ฮวนก๋งแทนตัว ณ บ้านบิดบู ฟังเจ๋ฮวนก๋งจะว่าประการใด ก๋งจูฮอก็ไปหาเจ๋ฮวนก๋งตามถ้อยคำบิดาสั่ง เจ๋ฮวนก๋งเห็นก๋งจูฮอมาก็ถามถึงเจ้าเมืองเตง ก๋งจูฮอจึงว่า บิดาข้าพเจ้าทุกวันนี้หามีความสบายไม่ ท่านจงให้ผู้คนออกไปเสียก่อน ข้าพเจ้าจึงจะเล่าให้ฟัง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้คนออกไปเสียตามคำก๋งจูฮอ ก๋งจูฮอก็บอกกับเจ๋ฮวนก๋งว่า ราชการในเมืองเตงทุกวันนี้ สิทธิ์ขาดอยู่กับซกเหลียมคงซกซือซกสามคน ซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเตง ถ้าซกเหลียมคงซกซือซกจะว่ากล่าวสิ่งใดบิดาข้าพเจ้าก็เชื่อฟังสิ้น และบิดาข้าพเจ้าหนีไปแต่บ้านซือจึครั้งนั้นก็เพราะคนสามคนนี้ยุยง ขอบุญท่านช่วยกำจัดคนทั้งสามนี้เสียเมืองเตงก็จะอยู่ในบังคับท่านยืดยาวไป เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่
ครั้นก๋งจูฮอออกไปแล้ว เจ๋ฮวนก๋งจึงเอาความที่ก๋งจูฮอบอกนั้นเล่าให้กวนต๋งฟัง กวนต๋งจึงว่า ซกเหลียมคงซกซือซกสามคนนี้มีสติปัญญาสัตย์ซื่อต่อเจ้าเมืองนัก ซึ่งก๋งจูฮอมากล่าวโทษทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าก๋งจูฮอจะคิดร้ายต่อบิดาเป็นมั่นคง ท่านอย่าเพิ่งเชื่อฟังก่อน เจ๋ฮวนก๋งก็เห็นจริงด้วย จึงให้หาก๋งจูฮอเข้ามาว่า ความซึ่งท่านว่านั้นเราจะปรึกษาด้วยบิดาท่านก่อนจึงจะคอยคิดอ่านให้ ก๋งจูฮอได้ฟังเจ๋ฮวนก๋งว่าดังนั้นก็ตกใจนัก จึงลาเจ๋ฮวนก๋งกลับไปเมือง
ฝ่ายกวนต๋งตั้งแต่ก๋งจูฮอมากล่าวโทษซกเหลียมคงซกซือซกครั้งนั้น มีความชิงชังก๋งจูฮอยิ่งนัก จึงให้คนใช้รีบเอาความนั้นล่วงไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตงให้รู้ก่อน ครั้นก๋งจูฮอกลับไปถึงเมืองบอกกับบิดาว่า ซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าไปแทนนั้น เจ๋ฮวนก๋งขัดเคืองนักดูประหนึ่งว่าจะยกมาตีเมืองเราอีก เราจะนิ่งอยู่ดังนี้ก็เห็นบ้านเมืองจะวุ่นวายไม่เป็นสุข จำจะคิดเอาเมืองฌ้อเป็นที่พึ่งจึงจะได้ เจ้าเมืองเตงได้ฟังก๋งจูฮอว่าดังนั้นก็โกรธ จึงตอบว่า ความทั้งนี้ก็รู้อยู่สิ้น มึงเอาเมืองเตงไปเป็นของกำนัลเจ๋ฮวนก๋งแล้ว แล้วจะเอาไปให้เจ้าเมืองฌ้ออีกเล่า ก็ให้ทหารจับตัวก๋งจูฮอไปฆ่าเสีย
ฝ่ายก๋งจูจังเห็นบิดาฆ่าก๋งจูฮอผู้พี่ตายแล้ว กลัวอันตรายจะถึงตัวก็หนีไปอาศัยเมืองซอง เจ้าเมืองเตงก็ใช้ให้ทหารไปคอยฆ่าก๋งจูจังเสียกลางทาง เจ้าเมืองเตงก็คิดขอบใจเจ๋ฮวนก๋งที่ไม่เชื่อฟังถ้อยคำก๋งจูฮอ จึงให้คงซกขึ้นไปคำนับเจ๋ฮวนก๋ง ณ เมืองเจ๋ แล้วคงซกก็ลากลับมาเมือง ขณะนั้นพระเจ้าจิวอุยอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบหกปี ทรงพระประชวรหนักลง ฝ่ายไทจิวเต้ซึ่งเป็นพระราชบุตรผู้ใหญ่จึงให้อ๋องจูเฮาเอาเนื้อความมาแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ให้หาหัวเมืองทั้งปวงรีบขึ้นไปพร้อมกัน ณ บ้านเทียวตี พอพระเจ้าจิวอุยอ๋องสวรรคต ไทจิวเต้จึงสั่งเตียวเป๊กจายก๋งซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่จัดแจงทำการพระศพ แล้วให้ก๋งจือเฮาเอาเหตุซึ่งพระเจ้าจิวอุยอ๋องสิ้นพระชนม์นั้น เร่งลงมาแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋ง ณ บ้านเทียวตี เจ๋ฮวนก๋งจึงปรึกษาด้วยหัวเมืองทั้งปวงพร้อมกัน ให้ตั้งค่ายใหญ่ ณ บ้านเทียวตี แต่งขุนนางทั้งปวงขึ้นไปแทนตัวทั้งแปดหัวเมือง กราบถวายบังคมพระศพเสร็จแล้วเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฆ้อ ให้ขุนนางไปแทนตัวทั้งแปดเมืองขึ้นไปกับกงจือเฮา กงจือเฮาก็ให้ขุนนางแปดหัวเมืองยั้งอยู่นอกกำแพงแล้วก๋งจือเฮาก็เข้าไปแจ้งแก่ไทจิวเต้ ไทจิวเต้จึงให้เตียวเป๊กเสียวจายออกไปรับขุนนางทั้งแปดหัวเมืองเข้าไปถวายบังคมพระศพแล้ว ไทจิวเต้ก็เชิญพระศพพระเจ้าจิวอุยอ๋องไปฝังตามอย่างธรรมเนียมพระมหากษัตริย์แต่ก่อน
ฝ่ายขุนนางทั้งแปดหัวเมืองก็เชิญไทจิวเต้ขึ้นเสวยราชสมบัติ บรรดาขุนนางผู้ใหญ่น้อยในเมืองหลวงนั้นต่างก็อวยพรถวายพระนามไทจิวเต้ชื่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ฝ่ายนางตันหงุยกับไทซกตั้วนั้น เห็นหัวเมืองทั้งปวงให้ขุนนางเข้ามาตั้งไทจิวเต้ขึ้นเป็นพระเจ้าเมืองหลวงครั้งนั้นมีความเกรงกลัวนักมิได้คิดที่จะประทุษร้ายสืบไป ฝ่ายขุนนางทั้งแปดหัวเมืองเห็นราชการในเมืองหลวงราบเรียบแล้ว ก็ทูลลาพระเจ้าจิวเซียงอ๋องกลับมา ณ บ้านเทียวตีแจ้งแก่เจ๋ฮวนก๋งและเจ้าเมืองทั้งนั้นตามซึ่งได้จัดแจงทุกประการ
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องครั้นได้เสวยราชสมบัติแล้ว ก็ให้จัดแจงล้มโคกระบือและสุกรเป็ดไก่เหล้าเข้าไปคำนับรูปพระเจ้าบุนอ๋องและรูปพระเจ้าบู๊อ๋อง ณ ศาลตามประเพณี แล้วคิดถึงเจ๋ฮวนก๋งซึ่งมีความชอบ จึงให้จายคงจัดแจงสิ่งของซึ่งเซ่นเทพารักษ์นั้นลงไปประทานเจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงนั้น ณ บ้านเทียวตีเป็นอันมาก ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งแจ้งว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้จายคงเอาของลงประทานก็ปลูกพลับพลาตั้งเก้าอี้ขึ้นเหมือนที่เสด็จพระเจ้าเมืองหลวง แล้วก็พากันมาต้อนรับจายคง จายคงเห็นหัวเมืองทั้งปวงออกมารับ ก็ยกของซึ่งประทานลงมานั้นชูขึ้นแล้วว่า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องรับสั่งให้เราเอาของซึ่งไปคำนับพระเจ้าบุนอ๋องและพระเจ้าบู๊อ๋องลงไปประทานท่าน เจ๋ฮวนก๋งก็คุกเข่าลงคำนับ จายคงจึงห้ามว่า รับสั่งโปรดอยู่ว่าท่านชราแล้วอย่าถวายบังคมเลย เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า พระเจ้าเมืองหลวงมีบุญมากครั้นเราจะมิคำนับก็จะเป็นเยี่ยงอย่างสืบไป เจ๋ฮวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงก็กราบถวายบังคมรับเอาของซึ่งประทานลงมานั้นแล้วจายคงก็กลับไปเมืองหลวง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งจึงสั่งสอนหัวเมืองทั้งปวงว่า ให้มีจิตรักใคร่กันโดยสุจริต ที่นาและทางนํ้าอย่าให้ปิดกันและกัน และถ้าเมืองใดขัดด้วยเสบียงอาหาร จะหยิบยืมก็ให้ทำนุบำรุงกันตามสมควร อนึ่งอย่ายกเมียน้อยขึ้นเป็นใหญ่กว่าเมียหลวง อย่าให้น้องเป็นใหญ่กว่าพี่ อย่าให้ผู้หญิงว่าราชการ บ้านเมืองจึงจะเป็นสุข เจ้าเมืองทั้งแปดเมืองก็รับคำแล้วคำนับลาเจ๋ฮวนก๋งกลับไปเมือง เจ๋ฮวนก๋งก็กลับมาถึงกลางทางเอาความในเมืองหลวงนั้นพูดกับกวนต๋ง กวนต๋งจึงว่า อย่าว่าแต่เมืองหลวงเลย ถึงเมืองท่านก็คงจะวุ่นวายเหมือนกัน ด้วยท่านมิได้จัดแจงให้ผู้ใดเป็นผู้ใหญ่เสียแต่ยังมีชีวิตอยู่ เจ๋ฮวนก๋งจึงตอบว่า เรามีลูกอยู่หกคน ถ้าจะเอาที่แก่อายุก็ก๋งจูบอคุย ถ้าจะเอาที่มีสติปัญญาก็ก๋งจูเจียว ครั้นจะตั้งก๋งจูเจียวขึ้นว่าราชการเล่าก็ได้รับคำนางอวยกีไว้ว่าจะให้สมบัติกับก๋งจูบอคุย แต่ใจเรารักก๋งจูเจียวจึงจะหาตกลงไม่ ท่านคิดดูเถิดถ้าเห็นสมควรแก่ผู้ใดแล้วเราก็จะยกให้แก่ผู้นั้น
กวนต๋งจึงตอบว่า อันบ้านเมืองจะเป็นสุขก็เพราะคนมีสติปัญญา ท่านเห็นก๋งจูเจียวมีสติปัญญาแล้ว จงให้ก๋งจูเจียวว่าราชการเถิด เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ก๋งจูเจียวเป็นเด็ก ครั้นจะมอบบ้านเมืองให้ก็กลัวก๋งจูบอคุยจะคิดช่วงชิงกันภายหลัง กวนต๋งจึงว่า ถ้าท่านคิดเกรงดังนั้นแล้ว จงไป ณ บ้านคุยคิวให้หาหัวเมืองทั้งปวงมา ถ้าเห็นผู้ใดมีสติปัญญาซื่อสัตย์แล้ว จงมอบก๋งจูเจียวให้แก่ผู้นั้นเถิด เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วย ก็ไป ณ บ้านคุยคิวตามคำกวนต๋งแล้วให้หาหัวเมืองมา
ขณะนั้นซองฮวนก๋งเจ้าเมืองซองก็ถึงแก่ความตาย ฝ่ายก๋งจือฮูผู้เป็นลูกเมียหลวงนั้นก็จัดแจงฝังศพบิดาแล้ว จึงว่าแก่ก๋งจือมอกฮีผู้พี่ซึ่งเป็นลูกเมียน้อยว่า ท่านเป็นผู้ใหญ่แก่ทั้งสติปัญญาจงจัดแจงรักษาสมบัติบ้านเมืองเถิด ข้าพเจ้าจะขอพึ่งบุญท่าน ก๋งจือมอกฮีจึงว่า ข้าพเจ้าจะช่วยทำนุบำรุงไปตามสติปัญญาจนกว่าจะสิ้นชีวิต ก๋งจือฮูเห็นก๋งจือมอกฮียอมโดยสุจริต ก็ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองซองแทนบิดา เรียกชื่อซองเซียงก๋ง แล้วตั้งก๋งจือมอกฮีเป็นจางเสียง
ครั้นเจ๋ฮวนก๋งให้นัดหัวเมืองไป ณ บ้านคุยคิว ขณะนั้นซองเซียงก๋งก็ไป ณ บ้านคุยคิว ถึงพร้อมกันกับหัวเมืองทั้งปวงพากันไปคำนับเจ๋ฮวนก๋ง ไต่ถามถึงสุขทุกข์กันแล้วต่างก็กลับมาที่สำนัก ฝ่ายกวนต๋งจึงว่าแก่เจ๋ฮวนก๋งว่า ซึ่งท่านจะฝากก๋งจูเจียวไว้นั้น ข้าพเจ้าเห็นจะวางใจได้แต่ซองเซียงก๋ง ซองเซียงก๋งก็รับคำว่าท่านอย่าวิตกเลย อันก๋งจูเจียวลูกท่านนี้ถ้ามีทุกข์ร้อนประการใด ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่แล้วคงจะช่วยทำนุบำรุงมิให้เป็นอันตราย เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็สิ้นความซึ่งวิตก จึงสั่งให้จัดแจงสิ่งของมาเลี้ยงหัวเมืองทั้งปวง เจ๋ฮวนก๋งและหัวเมืองทั้งปวงก็กลับไปเมือง
ฝ่ายจิ้นเฮียนก๋งเจ้าเมืองจิ้นซึ่งมาตามนัดเจ๋ฮวนก๋งนั้น ครั้นมาถึงกลางทางปะจายคงกลับขึ้นไป จิ้นเฮียนก๋งจึงถามถึงเจ๋ฮวนก๋งและหัวเมืองทั้งปวง จายคงจึงตอบว่า เจ๋ฮวนก๋งและหัวเมืองทั้งปวงเขากลับไปแล้ว จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า เขากลับไปแล้วเราจะไปทำไมเล่า จิ้นเฮียนก๋งก็กลับไปเมือง จิ้นเฮียนก๋งนั้นการข้างในรักจะใคร่ให้สิทธิ์ขาดกับนางเลกี การข้างนอกเชื่อถือเสียงฮูกับต๋งนีอีฮู และนางเลกีคิดจะกำจัดซีนเซงเสีย แต่เกรงอยู่ว่าซีนเซงมีสติปัญญา ทั้งนํ้าใจก็กว้างขวางโอบอ้อมอารี ขุนนางใหญ่น้อยเข้าเป็นพรรคพวกรักใคร่ซีนเซงมาก แล้วซีนเซงก็เป็นที่ซีจู จะว่ากล่าวข้อความสิ่งใดโดยสัจธรรมต่างคนต่างสรรเสริญว่า ซีนเซงมีใจเมตตากับไพร่บ้านพลเมือง ประการหนึ่งถ้าจิ้นเฮียนก๋งจะไปทำศึกสงครามและใช้สอยการงานทั้งปวง ซีนเซงก็อุตส่าห์กระทำตามทุกสิ่งมิได้ขัดอัชฌาสัยบิดา ครั้นเมื่อซีนเซงออกไปอยู่ต่างเมืองแล้ว จิ้นเฮียนก๋งห่างรักซีนเซงกลับมารักซีเจ๋บุตรนางเลกี นางเลกีเห็นได้ทีคิดจะหยิบเอาผิดใส่โทษซีนเซง ก็หามีข้อความผิดสิ่งใดไม่ จึงให้หาอิวสีเข้ามาบอกความในใจว่า เราจะคิดถอดซีจูซีนเซงเสียตั้งซีเจ๋ขึ้นแทน ท่านจะมีอุบายทำอย่างไรได้บ้าง
อิวสีจึงว่า ซีนเซง ต๋งนี อีฮูทั้งสามต่างคนต่างออกไปอยู่หัวเมือง เมื่อฮูหยินจะทำแล้วยากอะไรมี นางเลกีจึงตอบว่า อันลูกสามคนนี้มีความคิดแก่กล้า การทั้งปวงสิ่งใดก็ได้เห็นมามากแล้ว ขุนนางในเมืองเล่าก็แต่ล้วนพวกพ้องคนข้างเคียงของซีนเซงคิดจะให้ซีนเซงเป็นใหญ่อยู่สิ้น เราพิเคราะห์ดูไม่เห็นช่องที่ตลอดไปได้ อิวสีจึงว่า เราคิดทำทั้งนี้เป็นการใหญ่อยู่ ซึ่งคิดกำจัดเสียให้พร้อมกันทั้งสามคนทีเดียวนั้นจะได้หรือ จงตัดซีนเซงเสียคนเดียวนี้ก่อน ถ้าตัดซีนเซงลงได้แล้วการของเราก็จะสำเร็จโดยง่าย นางเลกีจึงว่า ซีนเซงออกไปอยู่ ณ บ้านซกอักห่างจิ้นเฮียนก๋งก็จริง แต่จิ้นเฮียนก๋งรักลูกคนนี้ว่ามีใจเมตตาแก่อาณาประชาราษฎร์แล้วซื่อสัตย์กตัญญูมั่นคงนัก ซึ่งเราจะมาคิดผูกพันกล่าวโทษซีนเซงนั้นเห็นจิ้นเฮียนก๋งจะไม่เชื่อ ท่านจะให้เราว่ากล่าวประการใดจิ้นเฮียนก๋งจึงจะมีความสงสัยซีนเซง อิวสีจึงว่า จิ้นเฮียนก๋งก็รู้อยู่ว่าขุนนางและทหารทั้งปวงเข้าเป็นพวกพ้องรักใคร่ซีนเซงมาก ท่านจงคิดความอันนี้ใส่ไคล้เอา เห็นจิ้นเฮียนก๋งจะคิดระแวงซีนเซง ว่าเท่านั้นแล้วอิวสีก็ลาออกมาที่ข้างนอก ส่วนนางเลกีนั้นกลางคืนนอนอยู่กับจิ้นเฮียนก๋ง ครั้นเวลาดึกแล้วทำร้องไห้สะอื้นอยู่เป็นช้านาน จิ้นเฮียนก๋งตื่นขึ้นมีความสงสัยถามว่าเจ้าร้องไห้ด้วยเหตุอันใด นางเลกีก็มิใคร่จะบอก จิ้นเฮียนก๋งปลอบถามเป็นหลายครั้ง นางเลกีจึงว่า ถึงข้าพเจ้าจะบอกที่ไหนท่านจะเชื่อ แต่ว่าถามแล้วขัดมิได้ ซึ่งข้าพเจ้าร้องไห้ทั้งนี้ด้วยคิดถึงตัวว่าจะมิได้ปฏิบัติรักษาท่านยืดไป จิ้นเฮียนก๋งจึงว่าเหตุใดเจ้าจึงเอาความมิดีมาเจรจาดังนี้
นางเลกีเช็ดนํ้าตาแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าซีนเซงซึ่งไปอยู่ ณ ที่ซกอักนั้นพูดกับคนข้างนอกว่า ท่านลุ่มหลงกับข้าพเจ้ามิได้เอาใจใส่กิจราชการบ้านเมือง แล้วว่าแผ่นดินเมืองจิ้นนี้จะเป็นอันตรายเพราะข้าพเจ้า คิดจะกำจัดข้าพเจ้าเสีย แล้วทุกวันนี้ซีนเซงเอาทรัพย์ของเงินทองออกแจกจ่ายให้เป็นอันมาก ทหารและไพร่บ้านพลเมืองมีใจยินดีต่อซีนเซง ถ้าซีนเซงจะใช้ไปแห่งใดตำบลใด ถึงทางจะกันดาร ประกอบด้วยอสรพิษและเสือร้าย คนทั้งปวงก็มิได้ย่อท้ออาลัยแก่ชีวิตโดยกำลังที่รักใคร่ซีนเซง ข้าพเจ้าเห็นว่าซีนเซงจะคิดการใหญ่ขุนนางทั้งปวงก็รู้อยู่สิ้น แต่ท่านผู้เดียวหารู้ไม่ บ้านเมืองของท่านอยู่เย็นเป็นสุข จะเกิดจลาจลขึ้นเพราะข้าพเจ้านี้ ท่านจงเห็นแก่แผ่นดินและไพร่บ้านพลเมือง อย่าเห็นแก่ข้าพเจ้าผู้เดียวเลยภัยจะมาถึงท่าน
จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ซีนเซงเป็นคนเมตตาแก่อาณาประชาราษฎร์ ซีนเซงรักใคร่มิได้ทำอันตรายแก่ผู้ใด เราเป็นบิดาหรือซีนเซงจะไม่รัก จะมาคิดทำร้ายเรานั้นเห็นผิดไป นางเลกีจึงว่า ความทั้งนี้ก็เป็นคำคนข้างนอกข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่ แต่คำโบราณว่ากษัตริย์กับพลเรือนไกลกัน เชื้อพลเรือนนับถือญาติอันสนิท อันกษัตริย์นั้นสมบัติกับชีวิตคู่กัน ย่อมเห็นกับสมบัติยิ่งกว่าเชื้อวงศ์ มิได้คิดแก่บิดามารดาพี่และน้อง จิ้นเฮียนก๋งจึงว่านั้นก็ควรอยู่ แต่ซีนเซงนั้นเป็นคนน้ำใจสะอาด กลัวความชั่วและความนินทานัก ซึ่งจะทำร้ายแก่บิดาความชั่วของซีนเซงก็จะปรากฏอยู่ในแผ่นดินเห็นซีนเซงจะหาทำกับเราไม่
นางเลกีจึงว่า เมื่อครั้งพระเจ้าอิวอ๋องไม่ฆ่างีเป๊กเสียปล่อยไป เจ้าเมืองสินรับไว้แล้ว เจ้าเมืองสินไปคบคิดกับเมืองเกียงหยง ยกทัพมาฆ่าอิวอ๋องเสียที่เขากิสาน ก็เพราะงีเป๊กมีใจพยาบาทนางโปซูผู้เป็นมารดาเลี้ยง ภายหลังงีเป๊กได้เป็นเจ้าเมืองหลวงแทนเรียกว่าเป๊กอ๋อง ความนี้ท่านลืมเสียแล้วหรือ จิ้นเฮียนก๋งได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งใจ ลุกขึ้นจากที่นอนนั่งคิดอยู่ช้านานแล้วกลับปรึกษานางเลกีว่า เจ้าจะให้ทำเป็นประการใดจึงจะดี นางเลกีจึงว่า ท่านลองพูดลองใจซีนเซงดูว่าตัวท่านชราแล้วจะยกสมบัติให้ ถ้าซีนเซงยินดีรับเอาก็จะเห็นว่าซีนเซงคิดร้ายต่อท่านจริง จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า จะลองใจทำไมเล่า ซีนเซงก็เป็นลูกเมื่อข่มขี่มิลงแล้วเราจะสู้ตายเสียดีกว่า เจ้าอย่าวิตกเลยจะคิดกำจัดเสียให้ได้
นางเลกีเห็นจิ้นเฮียนก๋งสงสัยซีนเซงสมความคิดจึงว่า ท่านมิลองใจก็ตามเถิด แต่ทุกวันนี้เมืองเกาเลดสีเข้ามายํ่ายีในแว่นแคว้นเมืองเรา ขอให้ซีนเซงเป็นแม่ทัพยกไปปราบเสียให้ราบคาบ ถ้าซีนเซงเสียทีกับข้าศึก ถึงท่านจะเอาโทษประการใดก็หามีใครล่วงนินทาไม่ ถ้ายกไปตีเมืองเกาเลดสีได้แผ่นดินเราก็จะกว้างขวางขึ้นอีก เมื่อซีนเซงได้ความชอบกลับมามีใจกำเริบคิดร้ายต่อท่าน ความก็จะปรากฏไปแก่คนทั้งปวง เมื่อขุนนางและราษฎรเห็นด้วยเราแล้ว ภายหลังจึงจะกำจัดซีนเซง จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วย แล้วมีหนังสือไปให้ซีนเซงเกณฑ์คนที่ซกอักไปตีเมืองกิมเซียเมืองเกาเลดสีตามบิดาสั่ง
ขณะนั้นลีซกขุนนางเข้ามาบอกจิ้นเฮียนก๋งว่า ซีนเซงเป็นที่ซือจูนั้นสำหรับอยู่ใกล้ท่าน ซึ่งจะให้ไปตีเมืองเกาเลดสีไกลท่านนั้นหาควรไม่ จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ซีนเซงได้เคยยกทัพไปทำศึกหลายครั้งแล้ว เราเห็นว่าพอจะทำการได้จึงให้ไป ท่านอย่าวิตกเลย ลีซกได้ฟังดังนั้นก็ออกมาบอกเฮาตุก เฮาตุกจึงว่า ครั้งนี้ซีนเซงจะจนเสียแล้ว จึงแต่งหนังสือให้คนใช้ถือไปให้ซีนเซงเป็นใจความว่า ซึ่งบิดาท่านใช้ให้ไปรบเมืองเกาเลดสี ถ้าชนะศึกมาเห็นจะมีความสงสัยมากขึ้น อย่ายกไปรบเลยคิดหนีเอาตัวรอดดีกว่า ซีนเซงแจ้งในหนังสือดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วว่า บิดาเราใช้มาครั้งนี้เห็นจะลองใจเราเป็นมั่นคง ครั้นจะมิทำตามเล่าก็จะเป็นข้อคำสั่ง ถ้าเดชะบุญของเราออกไปรบครั้งนี้ตายลงในท่ามกลางศึก ชื่อเราก็จะปรากฏไปภายหน้า คิดดังนั้นแล้วก็ยกทหารเข้าตีทัพฮองลกที่ตำบลเจ๊กซอง ฮองลกสู้ซีนเซงมิได้ก็หนีไป ซีนเซงบอกหนังสือมาถึงจิ้นเฮียนก๋งว่าข้าพเจ้าตีทัพฮองลกแตกไปแล้ว
ฝ่ายนางเลกีแจ้งความว่าซีนเซงยกทัพไปมีชัยกับข้าศึก จึงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า ซีนเซงไปทำสงครามมีชัยมา ข้าพเจ้าเห็นว่าขุนนางและทแกล้วทหารทั้งปวงจะเข้าเป็นใจกับซีนเซง ท่านจะคิดประการใดเล่า จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ซีนเซงหามีข้อผิดไม่ ยังมิรู้ที่จะทำ เราจะงดไว้ตรึกตรองดูก่อน
ฝ่ายเฮาตุกซึ่งเป็นขุนนางพิเคราะห์ดูการเห็นเมืองจิ้นจวนจะเกิดจลาจลอยู่แล้ว ก็บอกป่วยไปอยู่ ณ บ้านให้ปิดประตูบ้านเสีย ผู้ใดจะไปมาหาก็มิได้ออกมาสนทนาด้วย
๒๕
ขณะนั้นเค็กก๋งซึ่งได้เป็นเจ้าเมืองเกีย อยู่แดนเมืองจิ้นภาคใต้ ถือตัวว่ามีกำลังและฝีมือหาผู้ใดจะเสมอมิได้ ยกทัพมากระทำกับปลายแดนเมืองจิ้นเนืองๆ ชาวด่านบอกหนังสือเข้าไปให้กับจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งโกรธนักคิดจะยกทัพไปตีเมืองเกีย พอสุยสิดเข้ามาจิ้นเฮียนก๋งจึงบอกว่า เค็กก๋งเข้ามายํ่ายีในแดนเมืองเรา เราคิดจะยกไปตีเมืองเกียกำจัดเค็กก๋งเสียท่านจะเห็นประการใด สุยสิดจึงว่า เค็กก๋งกับงูก๋งสองเมืองนี้เป็นคนชอบใจนัก ถ้ายกไปตีเมืองเกีย เมืองหงอก็จะไปช่วย ถ้าเราตีเมืองหงอเล่าเมืองเกียก็จะไปช่วย ครั้นจะทำทั้งสองเมืองให้พร้อมกันทีเดียวก็เห็นเหลือกำลังทหารเราจะเอาชัยชนะมิได้ จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ความคิดของท่านจะให้ทำประการใดเล่า สุยสิดจึงว่า เค็กก๋งเป็นคนเมายศตั้งตัวเป็นใหญ่ แต่ใจเค็กก๋งมักผูกพันในการสตรี ข้าพเจ้าคิดว่าจะจัดหญิงในเมืองเราที่รูปดีเสียงเพราะมาฝึกสอนขับรำให้ชำนาญเอาไปให้เค็กก๋ง ถ้าเค็กก๋งหลงไปด้วยหญิงคนรำของเราแล้ว จึงแต่งคนที่มีสติปัญญาถือหนังสือคุมของกำนัลไปให้เจ้าเมืองเกียงหยง คิดว่ากล่าวให้ยกมาตีเมืองเกีย ถ้าเมืองเกียกับเมืองเกียงหยงทำศึกติดพันกันเข้า เราจะยกไปตีเมืองเกียเห็นจะได้โดยสะดวก
จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วย จึงจัดหญิงคนรำมอบให้สุยสิดแล้วว่าไตหูจงเอาไปทำตามสบายของท่านเถิด สุยสิดจึงรับหญิงนั้นมาฝึกสอนให้ชำนาญแล้วก็พาไปให้เค็กก๋งเจ้าเมืองเกียว่า จิ้นเฮียนก๋งนายข้าพเจ้าคิดจะใคร่ผูกไมตรีไว้กับท่าน ให้จัดหญิงร้องรำมาให้ท่านฟังเล่นสำรับหนึ่ง เค็กก๋งเป็นคนโลภสตรีกำเริบอิสริยยศ สำคัญใจว่าจิ้นเฮียนก๋งเกรงสติปัญญาและฝีมือก็มีความยินดีรับเอาไว้ สุยสิดก็ลาเค็กก๋งกลับออกมา เอาของคำนับไปให้เจ้าเมืองเกียงหยงตามซึ่งคิดไว้ ฝ่ายจุนจีเกียวเป็นขุนนางที่ไตหูอยู่ในเมืองเกีย จึงเข้าไปห้ามเค็กก๋งว่า เมืองจิ้นเขาเกี่ยวเหยื่อมาตก ทำไมท่านจึงกลืนเหยื่อเขา เค็กก๋งได้ฟังดังนั้นก็ขัดใจมิได้ตอบประการใด จุนจีเกียวก็กลับออกมา เค็กก๋งนั้นเพลิดเพลินด้วยนางขับร้องทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ออกว่าราชการบ้านเมือง ไตหูจุนจีเกียวเห็นดังนั้นจึงเข้าไปคำนับเค็กก๋งแล้วว่า ซึ่งท่านจะมาละราชการเมืองเสียลุ่มหลงไปด้วยนางทั้งนี้หาควรไม่ เจ้าเมืองเกียได้ฟังจุนจีเกียวว่าก็โกรธ จึงให้จุนจีเกียวไปรักษาด่านแฮเอียง
ฝ่ายเจ้าเมืองเกียงหยง ครั้นได้สินบนเจ้าเมืองจิ้นแล้วเกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองเกียถึงตำบลอุยแขง เจ้าเมืองเกียรู้จัดแจงทหารยกมาตีทัพเมืองเกียงหยงแตกยับเยินไป แล้วเจ้าเมืองเกียงหยงจัดกองทัพทวีคนขึ้นอีก ยกล่วงเข้ามาประทัพเมืองเกีย ณ ตำบลทรงเถียนปลายแดน ตั้งประชิดติดพันกันอยู่ กองสอดแนมเมืองจิ้นเห็นดังนั้นก็เอาความมาแจ้งกับจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งจึงถามสุยสิดว่า ทัพเมืองเกียงหยงมา ติดเมืองเกียอยู่แล้ว เราจะยกไปตีซ้ำหลังเอาเห็นจะได้ง่าย สุยสิดจึงว่า ถึงทัพเมืองเกียงหยงมาติดเมืองเกียอยู่ก็จริง แต่เมืองเกียกับเมืองหงอยังเป็นไมตรีกันอยู่ ข้าพเจ้ามีอุบายอันหนึ่ง วันนี้จะให้ได้เมืองเกีย พรุ่งนี้จะให้ได้เมืองหงอ จิ้นเฮียนก๋งจึงถามว่าอุบายของท่านนั้นจะทำประการใด สุยสิดจึงว่า จะเอาของที่ชอบใจไปให้แก่งูก๋ง ถ้างูก๋งรับของกำนัลแล้วเราจะยืมทางเมืองหงอไปตีเมืองเกีย แต่ข้าพเจ้ากลัวท่านจะมิยอม จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ท่านจะเอาสิ่งใดจงว่าให้เราฟังก่อน สุยสิดจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอเอาแก้วอันวิเศษกับม้าซึ่งเป็นของดีหามีของผู้ใดไม่ เอาไปเป็นของกำนัล ถ้าเจ้าเมืองหงอรับของสองสิ่งนี้แล้ว อุบายของข้าพเจ้าก็จะสำเร็จ จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ของสองสิ่งนี้เป็นของปู่และบิดาเราสืบต่อๆ กันมาหาควรที่จะไปให้กับผู้อื่นไม่
สุยสิดจึงว่า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าเป็นของรักของท่าน แต่ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้อุปมาเหมือนของอยู่คลังนี้ เอาย้ายไปไว้คลังโน้นจะเป็นอะไรมี ไตหูลีเค็กได้ยินดังนั้นจึงว่ากับสุยสิดว่า เจ้าเมืองหงอมีขุนนางอยู่สามคนเป็นคนมีสติปัญญามากประมาณการสิ่งใดมิได้ผิด จะทัดทานห้ามงูก๋งไว้การเราจะมิเสียไปหรือ สุยสิดจึงตอบลีเค็กว่า ซึ่งท่านว่านั้นเราก็รู้อยู่ แต่เห็นว่าเจ้าเมืองหงอเป็นคนมักได้ ถ้าเห็นของสิ่งนี้ก็จะมีใจรักถึงผู้ใดจะห้ามก็เห็นหาฟังไม่ จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วย จึงเอาแก้วกับม้ามาให้สุยสิด สุยสิดก็ไปยังเมืองหงอจะเอาของไปให้งูก๋ง
ขณะนั้นมีผู้มาแจ้งแก่งูก๋งว่า เจ้าเมืองจิ้นจะยกทัพมาตีเมืองเกียบัดนี้ให้ขุนนางมาหาท่าน งูก๋งได้ยินว่าจะไปตีเมืองเกียก็โกรธ พอสุยสิดเอาแก้วกับม้าเข้าไปให้แล้วว่า จิ้นเฮียนก๋งให้เอาของสองสิ่งนี้มาให้ท่าน งูก๋งเป็นคนโลภยินดีรับเอามือถือแก้วตาแลดูม้าจึงถามสุยสิดว่า ของนี้เป็นของวิเศษหายากนัก เหตุใดนายท่านจึงให้กับเรา สุยสิดจึงว่า นายข้าพเจ้าเห็นว่าท่านมีสติปัญญาทั้งทแกล้วทหารก็มาก นานไปจะได้เป็นใหญ่ จิ้นเฮียนก๋งนายข้าพเจ้าจึงให้ข้าพเจ้าเอามาให้ท่านชมจะได้เป็นไมตรีไปภายหน้า งูก๋งจึงว่า ซึ่งนายท่านคิดดังนั้นก็ชอบแล้วยังมีธุระอะไรอีกบ้างหรือ สุยสิดจึงว่า ซึ่งธุระของนายข้าพเจ้านั้น ด้วยเมืองเกียกับเมืองจิ้นนั้นแต่ก่อนก็ได้ไปทำสัตย์กันไว้ เจ้าเมืองเกียทิ้งความสัตย์เสีย ยกทัพมายํ่ายีปลายแดนเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นคิดจะยกไปตอบแทนบ้าง แต่คิดเกรงท่านอยู่จึงให้ข้าพเจ้ามา ยืมทางจะไปตีเมืองเกีย ถ้าตีได้แล้วสิ่งของอันใดในเมืองเกียจะให้กับท่านทั้งสิ้นแล้ว จิ้นเฮียนก๋งนายข้าพเจ้าขอเป็นไมตรีกับท่านต่อไปชั่วลูกและหลาน
งูก๋งได้ฟังดังนั้นมีความยินดี ยอมให้ทางตามคำสุยสิด ขณะนั้นจงจีกีขุนนางเข้ามาห้ามงูก๋งว่า ท่านจะให้จิ้นเฮียนก๋งยืมทาง ด้วยเมืองเกียกับเมืองเราเหมือนหนึ่งริมฝีปากกับฟัน ถ้าเมืองเกียเป็นอันตรายแล้วภัยก็จะมาถึงเมืองเรา อันเมืองจิ้นนั้น แต่เขาเป็นแซ่เดียวกันยังไปตีเอาได้เป็นหลายเมือง ซึ่งไม่อาจมาทำกับเรานั้นเพราะเห็นว่าเมืองเกียกับเมืองหงอชอบกันคิดเกรงใจอยู่ ถ้าเมืองเกียเสียวันนี้ พรุ่งนี้ทัพก็จะมาถึงเมืองเรา งูก๋งจึงตอบว่า จิ้นเฮียนก๋งเอาของรักมาให้เรานั้นก็หมายจะเป็นไมตรีกับเรา ทำไมจะไม่รักแผ่นดินเมืองเกีย ถึงเสียเมืองเกีย ก็จะได้เป็นไมตรีกับเมืองจิ้นดีกว่าเมืองเกียสักสิบส่วน จงจีกีฟังงูก๋งว่ากล่าวนั้นดื้อดึงอยู่จะห้ามอีกแล้วงูก๋งจะโกรธ เป๊กลีเหจึงเข้าไปชักเอาชายเสื้อจงจีกี จงจีกีก็ถอยหลังออกมาข้างนอกจึงว่า ท่านไม่ช่วยเราสักคำหนึ่ง กลับมาชักชายเสื้ออีกเล่า เป๊กลีเหจึงว่ากับจงจีกีว่า อันจะเอาความคิดของท่านซึ่งเห็นการณ์ไปข้างหน้ามาพูดกับคนโฉดหาปัญญามิได้นั้น ดังเอาแก้วไปทิ้งไว้กลางทางก็เหมือนกัน เมื่อครั้งพระเจ้าเคียดอ๋องฆ่ากวนเลงหองเสีย ครั้งพระเจ้าคิวอ๋องฆ่าปีกันเสียด้วยขืนเพ็ดทูลทัดทาน ถ้าท่านขืนห้ามงูก๋งไปอีกก็เห็นจะเป็นอันตรายเช่นกวนเลงหองกับปีกัน จงจีกีจึงว่า ซึ่งถ้อยคำของท่านว่านั้นควรนัก อันเมืองหงอนี้เราเห็นจะฉิบหายเสียแท้เพราะงูก๋งเป็นมั่นคง ซึ่งเราจะอยู่ทำราชการกับงูก๋งภายหน้าไปก็จะได้ความลำบากหาต้องการไม่ เราคิดจะไปหาที่พึ่งอื่น ตัวท่านจะเห็นประการใด เป๊กลีเหจึงตอบว่า ท่านคิดนั้นควรอยู่ เมื่อท่านไปหาที่พึ่งอื่นได้แล้ว ข้าพเจ้าจึงจะตามไปต่อภายหลัง จงจีกีพูดกับเป๊กลีเหแล้วกลับมาบ้าน จึงให้บุตรภรรยาสมัครพรรคพวกเก็บเอาสิ่งของพากันหนีไปจากเมืองหงอ งูก๋งรู้ว่าจงจีกีพาบุตรภรรยาหนีออกจากเมืองก็มิได้ให้ไปติดตาม
ฝ่ายสุยสิดกลับมาถึงจิ้นเฮียนก๋งแจ้งความว่า ข้าพเจ้าเอาแก้วกับม้าไปให้เจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอดีใจนักยอมให้ยืมหนทางแล้ว จิ้นเฮียนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษากับลีเค็กว่า ซึ่งเจ้าเมืองหงอให้ยืมทางไปเมืองเกียท่านจะเห็นประการใด ลีเค็กจึงว่า อันเมืองเกียนั้นตั้งอยู่ที่เสียงเอียง ทางจะเข้าออกนั้นอยู่ข้างแฮเอียงต่อแดนเมืองหงอ ถ้าตีด่านแฮเอียงแตกแล้วก็เหมือนได้เมืองเกีย จิ้นเฮียนก๋งได้ฟังมีความยินดีนัก จึงตั้งลีเค็กเป็นแม่ทัพ สุยสิดเป็นปลัดทัพ คุมทหารห้าหมื่นเกวียนสองร้อยเล่ม ครั้นถึงวันฤกษ์ดีลีเค็กสุยสิดก็ยกทหารมาถึงเมืองหงอ สุยสิดก็เข้าไปแจ้งความกับงูก๋งว่า ทัพเมืองจิ้นยกมาถึงแล้ว งูก๋งจึงว่า ซึ่งจิ้นเฮียนก๋งเอาแก้วกับม้ามาให้เราได้รับไว้นั้นหามีอันใดจะตอบแทนไม่ เราจะจัดทหารยกไปช่วยกองหนึ่ง สุยสิดจึงว่า ซึ่งท่านคิดถึงไมตรีนายข้าพเจ้านั้นขอบใจแล้ว ถ้าท่านช่วยเปิดด่านแฮเอียงให้ก็ดีกว่าท่านให้กองทัพไปช่วยอีก งูก๋งจึงตอบว่า ตำบลแฮเอียงนี้ เค็กก๋งเจ้าเมืองเกียจัดทหารมาอยู่รักษา อันเราจะเปิดด่านให้นั้นไม่ได้ สุยสิดจึงว่า ถ้าท่านเมตตาจะช่วยเปิดให้แล้วยากอะไรมี ด้วยเมืองเกียงหยงกับเมืองเกียทำศึกติดพันกันอยู่ที่ทรงเถียนแดนต่อแดน ขอให้ท่านไปว่ากับชาวด่านว่าท่านจะให้กองทัพไปช่วยเมืองเกีย เห็นชาวด่านก็จะหาขัดท่านไม่ ถ้าเปิดด่านตำบลนี้ได้แล้ว เกวียนรบหุ้มเหล็กของข้าพเจ้าร้อยหนึ่งนั้นจะยกให้แก่ท่าน งูก๋งได้ฟังสุยสิดว่าดังนั้นมีความยินดีนักก็รีบไปถึงด่านแฮเอียง
จุนจีเกียวนายด่านนั้นเดิมเป็นขุนนางอยู่เมืองเกีย เห็นว่าเค็กก๋งลุ่มหลงไปด้วยสตรีละราชการเมืองเสีย จุนจีเกียวเข้าไปว่ากล่าวเตือนสติ เค็กก๋งโกรธจึงให้จุนจีเกียวไปรักษาด่านแฮเอียง จุนจีเกียวรู้ว่างูก๋งมาก็ออกไปคำนับ งูก๋งจึงว่าเราจะยกทัพไปช่วยเมืองเกียรบกับเจ้าเมืองเกียงหยง จุนจีเกียวก็เปิดด่านให้ เมื่องูก๋งมาว่ากับจุนจีเกียวนั้น ลีเค็กจัดทหารที่มีฝีมือซ่อนไว้ในเกวียน ครั้นงูก๋งเปิดด่านแฮเอียงแล้วก็รีบขับเกวียนเข้าไปในด่าน ทหารลีเค็กออกมาฆ่าฟันชาวด่านล้มตายเป็นอันมาก จุนจีเกียวเห็นดังนั้นก็รู้ว่ากลอุบายเมืองจิ้น ครั้นจะสู้รบเล่าทั้งทหารทั้งไม่ทันรู้ตัวล้มตายแตกตื่นไปสิ้น ครั้นจะหนีกลับไปเมืองเกียก็กลัวเค็กก๋งจะเอาโทษ จึงเข้ายอมอยู่กับลีเค็ก ลีเค็กก็ให้จุนจีเกียวนำทางไปตีเสียงเอียง
ฝ่ายเค็กก๋งเมื่อไปตั้งประชิดอยู่ ณ กองทัพเจ้าเมืองเกียงหยงตำบลทรงเถียน ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาตีด่านแฮเอียงได้ก็ตกใจยกทหารออกจากค่ายรีบเข้ามารักษาเมือง ทัพเมืองเกียงหยงเห็นได้ทีเข้าไล่ฆ่าฟันทหารเมืองเกียแตกระส่ำระสายล้มตายเป็นอันมาก เหลือเกวียนกลับมาเมืองได้ประมาณสามสิบเล่ม ก็เปิดประตูเมืองให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินแล้วคิดจะจัดแจงทหารเพิ่มเติมขึ้นไปสู้รบก็เห็นว่าข้าศึกมีกำลังนัก ด้วยทัพเมืองจิ้นกับเมืองเกียงหยงเป็นสองแรงจะเอาชัยชนะมิได้ก็รักษาเมืองมั่นไว้
ฝ่ายลีเค็กตั้งล้อมเมืองอยู่แต่เดือนแปดจนถึงเดือนสิบสอง ชาวเมืองทั้งปวงสิ้นเสบียงอาหารได้ความอดอยาก หนีมาหากองทัพเมืองจิ้นเป็นอันมาก ลีเค็กจึงให้จุนจีเกียวเขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมืองเป็นใจความว่า ให้เค็กก๋ง เจ้าเมืองเกียออกมาสวามิภักดิ์กับเราโดยดี เค็กก๋งแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่า ตัวเรานี้เป็นข้าราชการผู้ใหญ่อยู่ในเมืองหลวง ซึ่งจะมาสวามิภักดิ์กับหัวเมืองมีความอัปยศนัก ครั้นจะรักษามั่นอยู่ในเมืองเล่า เสบียงก็สิ้นลงทุกวัน ราษฎรอดอยากระส่ำระสายนัก จำจะละเมืองเสียคิดหนีเอาชีวิตรอด ครั้นเวลากลางคืนก็พาบุตรภรรยาพรรคพวกหนีไปเมืองหลวง
ลีเค็กรู้ว่าเค็กก๋งเจ้าเมืองเกียหนีแล้วก็มิได้ตาม ยกเข้าไปในเมือง อาณาประชาราษฎรทั้งปวงก็จุดธูปเทียนขึ้นรับทุกหน้าบ้าน แล้วต่างคนต่างเข้าคำนับลีเค็ก ลีเค็กครั้นเข้ามาตั้งอยู่ในเมืองแล้ว ก็กำชับนายทัพนายกองและทหารทั้งปวงมิให้ทำอันตรายแก่ราษฎรบ้านชาวเมือง ถ้าผู้ใดมิฟังจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต ลีเค็กเกลี้ยกล่อมราษฎรชาวเมืองเป็นปกติแล้ว จึงให้เอาทรัพย์สิ่งของทองเงินบรรดามีในคลังมาแบ่งออกเป็นสิบส่วน ให้ไปกับเจ้าเมืองหงอสามส่วน นางระบำซึ่งจิ้นเฮียนก๋งให้มากับเจ้าเมืองเกียแต่ก่อนนั้น ก็ให้เอาไปให้กับเจ้าเมืองหงอด้วย งูก๋งครั้นได้เงินทองและนางระบำมีความยินดีนัก
ลีเค็กจึงมีหนังสือลับไปถึงจิ้นเฮียนก๋งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าตีได้เมืองเกียแล้ว การทั้งปวงซึ่งคิดไว้นั้นก็จัดแจงเสร็จแล้ว ขอให้ท่านรีบยกทัพมาเถิด ครั้นทำหนังสือแล้วให้ทหารคนสนิทรีบไปเมืองจิ้น ลีเค็กก็จัดทหารที่มีอัชฌาสัยให้อยู่รักษาเมืองเกีย ลีเค็กก็รีบยกทหารมาตั้งค่ายอยู่ริมกำแพงเมืองหงอคอยกองทัพจิ้นเฮียนก๋ง แล้วให้ทหารไปบอกงูก๋งว่า ข้าพเจ้าป่วยอยู่เมื่อข้าพเจ้าคลายแล้วจึงจะไปยกเมือง งูก๋งให้เอายามาให้แก่ลีเค็กแล้วไปเยี่ยมเยียนอยู่เนืองๆ
ฝ่ายจิ้นเฮียนก๋งรู้หนังสือแล้ว ก็จัดแจงกองทัพยกมาถึงแดนเมืองหงอ จึงให้ทหารรีบอ้อมทางไปบอกกับลีเค็ก ขณะนั้นงูก๋งรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมา จึงให้ทหารออกไปสืบดูกลับมาแจ้งความว่า จิ้นเฮียนก๋งเห็นทัพลีเค็กช้าไปกลัวจะเสียทีกับเค็กก๋งจึงยกทหารมาช่วยลีเค็ก เจ้าเมืองหงอจึงว่า จิ้นเฮียนก๋งยกมาก็ดีแล้วจะได้พบสนทนาเป็นไมตรีกันกับเรา ว่าแล้วก็จัดทหารรีบออกไปรับ จิ้นเฮียนก๋งครั้นเห็นเจ้าเมืองหงอออกมารับโดยสุจริตก็มีความยินดี ต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม งูก๋งจึงแจ้งความซึ่งลีเค็กยกไปรบมีชัยแก่เค็กก๋งได้เมืองเกียจนกลับมาป่วยให้จิ้นเฮียนก๋งฟัง แล้วว่า ท่านให้เอาแก้วกับม้าอันเป็นของวิเศษมาให้นั้นขอบใจท่านนัก จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า อันแก้วกับม้าเป็นของวิเศษแต่เป็นของนอกกาย อันไมตรีของท่านซึ่งให้ยืมทางแล้วเปิดด่านแฮเอียงให้นั้นเหมือนท่านช่วยบำรุงเกียรติยศให้หัวเมืองทั้งปวงยำเกรง ควรจะขอบคุณท่านยิ่งนัก จิ้นเฮียนก๋งกับงูก๋งสนทนากันจวนเวลาเย็น จิ้นเฮียนก๋งจึงว่าการทั้งปวงก็สำเร็จแล้ว คิดว่าเวลาพรุ่งนี้จะใคร่ชวนท่านไปไล่เนื้อเล่น ณ เขากีสาน เจ้าเมืองหงอได้ฟังดังนั้นคิดจะใคร่อวดฝีมือทหาร ก็รับคำจิ้นเฮียนก๋งแล้วกลับเข้ามาเมืองให้จัดแจงแต่งเกวียนรบเลือกเอาทหารที่มีฝีมือ ม้าที่มีฝีเท้าเตรียมพร้อมไว้แต่เวลาคํ่า ครั้นรุ่งเช้าขึ้นก็ยกทหารออกจากเมืองไปกับจิ้นเฮียนก๋งถึงตำบลเขากีสานไล่เนื้ออยู่แต่เวลาเช้าจนบ่าย
ขณะนั้นทหารมาบอกงูก๋งว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นในเมือง จิ้นเฮียนก๋งได้ยินดังนั้นจึงว่า ไฟอาณาประชาราษฎร์หุงต้มกินทำให้ติดบ้านเมืองขึ้นสักหน่อยก็จะดับไปเอง แล้วจิ้นเฮียนก๋งชวนงูก๋งว่าเราไปล้อมเนื้อเข้าอีก พอเป๊กลีเหเข้ามากระซิบบอกงูก๋งว่า บัดนี้ในเมืองเราเกิดวุ่นวายขึ้นท่านอย่าช้าเลย งูก๋งก็ลาจิ้นเฮียนก๋งกลับมา ครั้นถึงกลางทางเห็นทหารและราษฎรชาวเมืองวิ่งแข่งกันออกมาบอกว่า ทหารเมืองจิ้นมาตีเมืองแล้ว
งูก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธ เร่งขับเกวียนมาถึงริมกำแพงเห็นทหารเมืองจิ้นขึ้นอยู่บนเชิงเทินเป็นอันมาก แลเห็นทหารผู้หนึ่งยืนพิงลูกกรงอยู่ร้องลงมาว่า แต่ก่อนเรายืมทางท่านไปตีเมืองเกียก็ขอบคุณท่านอยู่แล้ว บัดนี้เราจะยืมเมืองท่านอีก งูก๋งได้ฟังดังนั้นมีความแค้นใจนักขับทหารให้ทลายประตูเมืองเข้าไป ลีเค็กอยู่บนเชิงเทินก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารก็ยิงเกาทัณฑ์ลงมาดังห่าฝน งูก๋งเห็นทหารถูกเกาทัณฑ์เจ็บป่วยเป็นอันมากก็ถอยทัพห่างออกไป แล้วก็ให้ม้าใช้ไปเร่งทหารกองหลังขึ้นมาโดยเร็ว ม้าใช้ก็กลับมาแจ้งความว่าทหารจิ้นเฮียนก๋งสกัดทัพเราไว้ เก็บเอาเกวียนและม้าฆ่าฟันทหารล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลืออยู่นั้นก็เข้าสวามิภักดิ์กับจิ้นเฮียนก๋งทั้งสิ้น
งูก๋งได้ฟังดังนั้นตกใจนัก คิดจะใคร่หักเอาเมืองทหารก็น้อยตัว ทัพจิ้นเฮียนก๋งก็ยกกระหนาบเข้ามา จะสู้ก็มิได้จะหนีก็มิพ้น งูก๋งสิ้นสติทอดใจใหญ่แล้วว่า เพราะไม่ฟังจงจีกีห้ามจึงได้เกิดเหตุทั้งนี้ พอแลเห็นเป๊กลีเหยืนเคียงข้างม้าอยู่ งูก๋งจึงว่าเหตุใดตัวท่านจึงไม่ทัดทานเรา เป๊กลีเหจึงว่าแต่จงจีกีมีสติปัญญามากห้ามท่าน ท่านก็มิฟัง ข้าพเจ้าจะทัดทานนั้นคิดกลัวท่านอยู่ ซึ่งมิได้เตือนสติท่านนั้นโทษมีแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์ติดตามท่านมาจนบัดนี้ เมื่องูก๋งพูดกับเป๊กลีเหดังนั้น พอแลเห็นจงจีกีขับเกวียนเข้ามางูก๋งคิดอายใจนัก จงจีกีจึงร้องว่า ท่านหลงเชื่อเขาจนเสียเมืองเกียแล้วบัดนี้มาเสียเมืองหงออีก ซึ่งท่านจะหนีไปเมืองอื่นนั้นอย่าคิดเลย เข้าสวามิภักดิ์กับเจ้าเมืองจิ้นเถิด เห็นว่าจิ้นเฮียนก๋งจะมีใจเอ็นดูไม่ทำอันตรายท่าน ว่าขาดคำลงพอจิ้นเฮียนก๋งมาถึงเจ้าเมืองหงอก็ลงจากเกวียนเข้าไปคำนับ จิ้นเฮียนก๋งหัวเราะแล้วว่าเราหาทำอันตรายไม่อย่าวิตกเลย ว่าแล้วก็เอางูก๋งใส่ท้ายเกวียนกลับเข้าค่าย
ฝ่ายลีเค็กครั้นเข้าในเมืองได้แล้ว จัดทหารไปตั้งรักษาประตูวังทั้งปวง มิให้ผู้ใดกระทำยํ่ายีเก็บเอาทรัพย์สิ่งของไปได้ แล้วลีเค็กให้ประกาศแก่ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงว่า เรามิได้ทำอันตรายจงตั้งอยู่ตามภูมิลำเนาของตัวเถิด ฝ่ายจิ้นเฮียนก๋งครั้นเวลาเช้าก็พางูก๋งเข้าไปในเมือง พอเห็นสุยสิดเดินมามือขวาถือแก้วมือซ้ายจูงม้า แล้วสุยสิดว่ากับจิ้นเฮียนก๋งเป็นที่สัพยอกว่า อุบายของข้าพเจ้าสำเร็จแล้วจะขอเอาแก้วคืนเข้าไว้ในคลัง ม้าคืนเข้าไว้ตามเดิม จิ้นเฮียนก๋งได้ยินสุยสิดว่ามีความยินดีนักจึงตอบว่า เรารู้อยู่แต่เดิมว่าการทั้งปวงจะสำเร็จก็เพราะสติปัญญาท่าน แล้วจิ้นเฮียนก๋งจัดแจงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข จึงสั่งทหารให้เลิกทัพกลับไปเมือง พาเอางูก๋งเจ้าเมืองหงอไปด้วย ครั้นมาถึงเมืองจิ้น สุยสิดเข้าไปคำนับจิ้นเฮียนก๋งแล้วว่า ขอให้ท่านปล่อยงูก๋งกลับคืนไปบ้านเมืองเถิด จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า เห็นงูก๋งจะมีใจเจ็บแค้นพยาบาทเราอยู่ ครั้นจะปล่อยเสียเล่าภายหน้าก็จะเป็นเสี้ยนหนามกับเมืองเรา คิดจะฆ่างูก๋งเสีย สุยสิดจึงว่าการของเราข้างหน้ายังอยู่ งูก๋งเป็นคนโฉดหาปัญหามิได้ มีแต่โลภเป็นสันดานจะทำอะไรกับเราได้ ท่านจงเลี้ยงไว้ให้กลับไปรักษาเมืองตามเดิม เดิมทีเราได้ว่ากับเขานั้นอย่าให้เสียความสัจเลย จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วยจึงเอาแก้วอื่นเปลี่ยนให้ด้วย ให้กลับไปรักษาเมืองหงอขึ้นกับเมืองจิ้น
จุนจีเกียวที่สามิภักดิ์กับลีเค็กนั้น ครั้นมาถึงเมืองจิ้น จิ้นเฮียนก๋งรู้ว่าเป็นคนมีปัญญาก็ตั้งให้เป็นไตหู จุนจีเกียวจึงบอกจิ้นเฮียนก๋งว่า งูก๋งมีขุนนางคนหนึ่งชื่อเป๊กลีเหสติปัญญาเฉลียวฉลาดพอจะใช้ราชการได้ บัดนี้ตกมาอยู่เมืองจิ้น จิ้นเฮียนก๋งจึงให้จุนจีเกียวไปถามเป๊กลีเหว่าถ้ายอมทำราชการจะเลี้ยง เป๊กลีเหจึงตอบจุนจีเกียวว่า เมืองจิ้นกับเมืองหงอเป็นอริกันอยู่ ซึ่งเราจะทำราชการด้วยนั้นไม่ได้ จุนจีเกียวกลับมาบอกจิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายก๋งจูบุนซึ่งเป็นจิ๋นมกก๋งครองเมืองจิ๋นได้หกปียังหามีฮูหยินไม่ จึงใช้ให้ก๋งจูจีมาขอลูกสาวจิ้นเฮียนก๋ง ชื่อนางเป๊กกีเป็นน้องซีนเซง ก๋งจูจีมาถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปคำนับจิ้นเฮียนก๋ง แล้วแจ้งความซึ่งก๋งจูบุนใช้มานั้นทุกประการ จิ้นเฮียนก๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้เป็นการมงคลก็ชอบด้วยประเพณีอยู่ แต่เราของดปรึกษาขุนนางทั้งปวงก่อน แล้วว่าให้ก๋งจูจีไปอยู่ ณ ตึกรับแขก จิ้นเฮียนก๋งจึงให้กวยกิวซึ่งเป็นหมอดูเสี่ยงทายว่าจะดีหรือร้ายกวยกิวจึงเอาอีแปะใส่ในรูปเต่าลันดูแล้วทายตามตำราว่า เมืองจิ๋นนั้นเปรียบเหมือนต้นสนอันใหญ่ กิ่งก้านสาขาอาจบังแสงพระอาทิตย์ได้เมื่อเวลาตะวันเที่ยง ถ้าท่านได้ไว้เป็นเขยแล้วเมืองเราก็จะมีศักดิ์เหมือนได้บังเงาสนอันใหญ่ ประการหนึ่งข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่า เจ้าเมืองจิ๋นนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องตั้งให้เป็นเจ้า ทั้งทแกล้วทหารก็มีเป็นอันมาก นานไปเห็นจะได้เป็นใหญ่ เมื่อเมืองจิ๋นกับเมืองเราปรองดองกันเข้าแล้วหัวเมืองทั้งปวงก็ยำเกรงท่าน จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วย ก็ยอมให้นางเป๊กกีกับก๋งจูบุน จึงหาก๋งจูจีเข้ามาว่าท่านกลับไปบอกนายท่านให้จัดแจงมารับตามธรรมเนียมเถิด ก๋งจูจีก็คำนับลาจิ้นเฮียนก๋งกลับไป
ครั้นออกมาจากเมืองถึงกลางทาง เห็นชาวนาผู้หนึ่งหน้าแดงมีหนวดเครามาก ถือจอบฟันดินมือละเล่มผิดกว่าชาวนาทั้งปวง และมีกำลังมากฟันทีหนึ่งลึกลงประมาณสองศอก ก๋งจูจีเห็นประหลาดจึงให้คนใช้ไปยืมจอบนั้นมาดู คนที่ไปยืมนั้นยกจอบเล่มหนึ่งไม่ไหว ก๋งจูจีเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่า ท่านนี้ชื่ออะไรแซ่อันใด กงซุนกีจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อกงซุนกี ข้าพเจ้าเป็นคนจนไม่มีบุตรภรรยา ซึ่งมาขุดดินฟันดินหาเลี้ยงชีวิตนี้ด้วยมีความขัดสนนัก ซึ่งท่านมาถามชื่อและแซ่นั้นจะประสงค์อันใด ก๋งจูจีจึงว่า เราดูลักษณะท่านเห็นจะมีวาสนา หาควรที่จะถากไร่ไถนาไม่ คิดว่าจะชวนท่านไปอยู่เมืองกับเรา เราจะช่วยทำนุบำรุงท่านตามวาสนา กงซุนกีจึงว่า ถ้าท่านเอ็นดูข้าพเจ้าดังนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าก็จะยอมไปทำราชการกับท่าน ก๋งจูจีให้กงซุนกีขึ้นเกวียนไปเมืองจิ๋น ครั้นถึงพากงซุนกีเข้าไปคำนับก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น
ก๋งจูจีแจ้งความกับก๋งจูบุนว่า จิ้นเฮียนก๋งนั้นรู้ว่าท่านให้ขอลูกสาวก็มีความยินดียอมให้ สั่งให้ท่านดูวันฤกษ์ดีแล้วแต่งเครื่องบรรณาการไปรับตามธรรมเนียม เมื่อข้าพเจ้ามากลางทางพบกงซุนกีคนนี้ทำนาอยู่ แล้วเล่าความซึ่งได้เห็นนั้นให้ฟังทุกประการ ก๋งจูบุนพิเคราะห์ดูลักษณะกงซุนกีเห็นรูปร่างใหญ่โตหน้าตาคมสัน สมควรที่จะเป็นนายทหารได้จึงตั้งให้กงซุนกีเป็นที่ต๋งไตฮูขุนนางนายทหาร แล้วจัดแจงเครื่องบรรณาการให้ก๋งจูจีกลับไปเมืองจิ้นรับนางเป๊กกี ก๋งจูจีก็เอาเครื่องบรรณาการเข้าไปให้แก่จิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งจึงให้แต่งรถสำหรับบุตรีจะขี่ไป แล้วจัดหญิงคนใช้ให้เป็นอันมาก แล้วจิ้นเฮียนก๋งจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวง จะให้ขุนนางผู้ใดไปกับบุตรีเรา จุนจีเกียวจึงว่า เป๊กลีเหหายอมทำราชการในเมืองจิ้นไม่ขอให้ไปกับบุตรีท่านเถิด เกลือกวาสนาเป๊กลีเหจะชอบทำราชการในเมืองจิ๋นก็จะได้เป็นเพื่อนเป๊กกีบุตรีท่าน จิ้นเฮียนก๋งเห็นด้วย จึงให้เป๊กลีเหไปกับก๋งจูจี ก๋งจูจีก็พานางเป๊กกีออกจากเมืองจิ้น เป๊กลีเหเป็นผู้กำกับไปด้วยและเป๊กลีเหจึงคิดแต่ในใจว่าตัวเรานี้เป็นคนบุญน้อย เสียแรงมีสติปัญญาเสียเปล่า หาพบเจ้านายที่เป็นสัจธรรมนํ้าใจกว้างขวางโอบอ้อมอารีควรจะเป็นที่พึ่งได้ไม่ คนข้างนอกจึงมิได้ปรากฏความคิดของเราจนอายุเราก็แก่แล้ว จะไปเมืองจิ๋นบัดนี้เล่าก็เหมือนไปเป็นทาสให้เขาใช้เรามีความอายนัก ครั้นมาถึงกลางทางเป๊กลีเหหนีไปเมืองฌ้ออาศัยอยู่บ้านอวนเสีย ชาวบ้านว่าเป๊กลีเหเป็นข้าศึกมาสอดแนมก็มัดเอาตัวไป เป๊กลีเหจึงว่า เราเป็นชาวเมืองหงอ เพราะเราเสียเมืองจึงหนีทุกข์มา ชาวบ้านจึงแก้มัดออกเสียแล้วใช้ให้เป๊กลีเหเลี้ยงโค ครั้นโคอ้วนพีขึ้นชาวบ้านสรรเสริญว่าเป๊กลีเหเลี้ยงโคดี รู้ถึงฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องให้หาเป๊กลีเหเข้าไปถามวิชาเลี้ยงโค เป๊กลีเหว่าให้กินเป็นเวลาใช้มิให้เหลือแรง ใช่แต่โคคนก็เหมือนกัน ฌ้อเซียงอ๋องจึงว่าคำของท่านว่านั้นควรนัก แล้วว่าอันโคกับม้าก็เห็นจะเหมือนกัน จึงให้คนรักษาม้าพาเป๊กลีเหไปเลี้ยงม้าอยู่ที่ลามไฮ
ฝ่ายก๋งจูบุนครั้นก๋งจูจีมาถึงมีความยินดีนัก ให้รับนางเป๊กกีเข้าไปจัดแจงที่ให้อยู่ตามตำแหน่งฮูหยินแล้ว ก๋งจูบุนเห็นบัญชีคนซึ่งจิ้นเฮียนก๋งให้มามีชื่อเป๊กลีเห ครั้นตรวจดูคนหาได้ตัวเป๊กลีเหไม่ จึงถามก๋งจูจี ก๋งจูจีบอกว่าเป๊กลีเหนั้นเห็นจะหนีไป ก๋งจูบุนจึงถามกงซุนกีว่า ตัวท่านอยู่เมืองจิ้นยังรู้ว่าเป๊กลีเหเป็นคนกระไรอยู่ กงซุนกีจึงว่า ข้าพเจ้ารู้จักอยู่ว่าเป๊กลีเหนั้นเป็นชาวเมืองหงอมีสติปัญญาฉลาดเฉลียวนัก แต่เป็นคนหาวาสนาไม่ เมื่ออายุเป๊กลีเหได้สามสิบปีนั้น มีภรรยาคนหนึ่งชื่อเตาซี มีบุตรชายคนหนึ่ง เป๊กลีเหเป็นคนจนหามีอันจะกินไม่ ครั้นจะไปทำมาหากินต่างเมืองก็กลัวบุตรภรรยาจะอดอยาก เป็นคนไร้ญาติหามีที่จะฝากฝังใดไม่ ภรรยาจึงว่าได้ยินคำโบราณว่า เกิดมาเป็นชายย่อมมีมานะขวนขวายไปในทิศทั้งสี่ ถ้าเดชะบุญได้เป็นขุนนางมียศถาบรรดาศักดิ์ก็มีบ้าง ไปค้าขายได้ทรัพย์สินบริบูรณ์มั่งคั่งก็มี ท่านจะมาเป็นห่วงอยู่ด้วยลูกกับเมียนั้นไม่ชอบ จงคิดอ่านไปหาเจ้านาย เข้าทำราชการแสวงหายศถาบรรดาศักดิ์เถิด อย่าทุกข์ถึงลูกเมียเลย เป๊กลีเหได้ยินนางเตาซีว่าดังนั้นก็คิดมานะจึงว่า ถ้าดังนั้นเราจะไปหัวเมืองหาที่พึ่งเข้าทำราชการ เจ้าจงอยู่เลี้ยงบุตรชายของเราจงดี นางเตาซีไม่มีสิ่งใดจะให้เป็นเสบียงกลางทาง จึงทำไก่ขึ้นตัวหนึ่งเป็นกับข้าวให้เป๊กลีเหไปกิน เมื่อเป๊กลีเหจะลงจากเรือนไปนั้นนางเตาซีอุ้มลูกออกมาแล้วก็ร้องไห้ จึงสั่งว่าท่านได้ดีแล้วอย่าลืมข้าเสีย เป๊กลีเหรับคำภรรยาแล้วตรงไปเมืองเจ๋ จะเข้าทำราชการกับเจ๋เสียงก๋งหามีผู้จะชักนำเข้าไปไม่ เป๊กลีเหขัดสนนักไปอาศัยขอทานกินอยู่บ้านเตียก แต่เป๊กลีเหอยู่ ณ เมืองเจ๋ช้านานจนอายุได้สี่สิบปี เที่ยวขอทานมาถึงบ้านกวนซก กวนซกเห็นลักษณะเป๊กลีเหหาเป็นคนยากไม่ จึงเรียกเข้ามาถามชื่อถามแซ่แล้วให้กินอาหาร ครั้นอิ่มแล้วกวนซกชวนพูด แล้วถามเป๊กลีเหด้วยเรื่องราวโบราณและการแผ่นดิน เป๊กลีเหแก้ไขข้อความให้ฟังมิได้ขัด ต้องตามขนบธรรมเนียม กวนซกเห็นว่าเป๊กลีเหมีสติปัญญาจึงชวนเป๊กลีเหไว้ด้วย และสาบานตัวเป็นพี่น้องกัน กวนซกแก่กว่าปีหนึ่ง เป๊กลีเหเรียกว่าพี่อยู่ในเมืองเจ๋
ครั้งนั้นก๋งจูบอดีคิดกับเสียนซินฆ่าก๋งจูหยี ซึ่งเป็นเจ๋เสียงก๋งเจ้าเมืองเจ๋เสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมือง จึงเขียนหนังสือไปปิดไว้เกลี้ยกล่อมคนมีสติปัญญา เป๊กลีเหจะไปเข้าเกลี้ยกล่อม กวนซกจึงว่าถึงเจ๋เสียงก๋งตายแล้ว ก็ยังลูกชายใหญ่สองคนออกไปอยู่เมืองอื่น ซึ่งก๋งจูบอดีได้ว่าราชการนั้นเหมือนลักเขาขึ้นเป็นเจ้าเห็นหายืดไม่ ท่านจะเข้าทำราชการด้วยนั้นภายหลังจะได้ความลำบาก เป๊กลีเหเชื่อคำกวนซกก็มิได้ไปเข้าเกลี้ยกล่อม ภายหลังได้ยินว่าก๋งจูโตยเจ้าเมืองจิวนั้นรักโคถ้าผู้ใดเลี้ยงโคดีจะให้บำเหน็จรางวัลมาก เป๊กลีเหก็ลากวนซกจะไปเมืองจิว กวนซกจึงว่า เจ้าจะไปเราก็ไม่ขัด แต่เป็นลูกผู้ชายอย่าเบาความ ซึ่งจะหามูลนายนั้นจงตรึกตรองให้ดีก่อนเราจะเสียตัวเข้าเป็นบ่าว ภายหลังจะเห็นว่าท่านผู้เป็นนายนั้นหาปัญญาไม่ ทั้งน้ำใจก็ไม่กว้างขวาง จะคิดถอนตัวไปหาที่พึ่งอื่นจะมีผู้นินทาว่าเราไม่ตรง ครั้นจะรักษากตัญญูอยู่ไปด้วย ถึงที่อับจนเข้าแก้ตัวมิได้ ก็จะมีผู้ติเตียนว่าเป็นคนโฉดหาปัญญาไม่ น้องจะไปครั้งนี้รักษาตัวให้จงหนัก เราจะจัดแจงบ้านช่องก่อนแล้วจะตามไปต่อภายหลัง เป๊กลีเหก็ลากวนซกไปถึงเมืองจิวเข้าไปหาก๋งจูโตยแล้วบอกวิชาเลี้ยงโคให้ก๋งจูโตย ก๋งจูโตยจึงเลี้ยงเป๊กลีเหไว้เป็นคนสนิท
ฝ่ายกวนซกครั้นจัดแจงบ้านเรือนแล้ว ก็ตามเป๊กลีเหไป ณ เมืองจิวพากันเข้าไปหาก๋งจูโตย กวนซกดูท่าทีฟังถ้อยคำซึ่งก๋งจูโตยพูดจากวนซกก็นิ่งไว้แต่ในใจ ครั้นเมื่อพากันกลับออกมาจากก๋งจูโตย กวนซกจึงว่ากับเป๊กลีเหว่า เราดูอัธยาศัยก๋งจูโตยนั้น จะใคร่ทำกว้างขวางคิดการสิ่งไรรักจะให้ใหญ่โต แต่สติปัญญาน้อย ทั้งนํ้าใจก็คับแคบ แล้วคบคนพาลไม่ช้าความวิบัติจะมาถึงเป็นแท้ ซึ่งเราจะอยู่ด้วยนั้นเห็นป่วยการเปล่า เป๊กลีเหนั้นคิดถึงบุตรภรรยาด้วยจากเมืองหงอมาช้านาน ครั้นได้ยินกวนซกว่าดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าก็คิดอยู่จะใคร่กลับไปเมืองหงอ กวนซกจึงว่า เพื่อนเราของรักคนหนึ่งชื่อก๋งจูจีได้เป็นขุนนางเมืองหงอ แต่จากกันมานานแล้ว เราคิดอยู่จะใคร่พบ ถ้าเจ้าจะไปเมืองหงอเราจะไปด้วย แล้วเป๊กลีเหกับกวนซกพากันไปถึงเมืองหงอ เป๊กลีเหรู้ว่าภรรยายากจนนักเที่ยวซัดเซไป เป๊กลีเหมีความวิตกทุกข์ร้อนถึงภรรยา กวนซกจึงว่ากล่าวเอาเป๊กลีเห แล้วพาเป๊กลีเหไปหาก๋งจูจี ณ บ้าน บอกความก๋งจูจีว่าเป๊กลีเหคนนี้มีสติปัญญามาก ก๋งจูจีเข้าไปแจ้งแก่งูก๋ง งูก๋งให้หาเป๊กลีเหเข้าไป งูก๋งถามด้วยการบ้านเมืองและขนบธรรมเนียม เป๊กลีเหว่าให้ฟังทุกประการ งูก๋งเห็นเป๊กลีเหเป็นคนมีสติปัญญามาก ก็ตั้งให้เป็นขุนนางที่ตงไตหู เป๊กลีเหมีความยินดีรับที่ขุนนาง ครั้นกลับออกมาถึงบ้านกวนซกจึงว่ากับเป๊กลีเหว่า ซึ่งท่านยอมทำราชการกับงูก๋งนั้นยังกระไรรึ เราดูภูมิฐานงูก๋งเล็กนัก ใจคอไม่กว้างขวางที่ไหนจะทำการใหญ่ได้ ทั้งสติปัญญาก็น้อยหาควรจะทำการด้วยไม่ เป๊กลีเหจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนอนาถามาช้านานจนอายุได้สี่สิบเศษแล้ว อุปมาเหมือนปลาอยู่บนดอนเที่ยวเลือกมาพบห้วงนํ้าอันน้อยก็พอเป็นสุขอยู่แล้ว กวนซกจึงว่า น้องเราต้องเข้าทำราชการอยู่กับงูก๋งเพราะมีความขัดสนก็ตามเถิด แต่ตัวเราจะลากลับไป แม้นนานไปมื้อหน้าเจ้าคิดถึงจะไปหาเราก็ให้ไปเมืองซอง ที่บ้านแขงลกฉุน เราจะไปอยู่ที่ตำบลนั้น ว่าแล้วกวนซกก็ลาไป
ฝ่ายเป๊กลีเหอยู่ในเมืองหงอ ครั้นงูก๋งเสียเมืองเป๊กลีเหก็สู้ติดตามมิได้ทิ้งงูก๋งเสีย จนตกมาอยู่กับจิ้นเฮียนก๋ง แล้วงูก๋งได้กลับคืนมาเมืองหงอ เจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเป๊กลีเหมีสติปัญญาจึงเอาเป๊กลีเหไว้จะตั้งให้เป็นขุนนาง เป๊กลีเหบิดพลิ้วหารับไม่ ครั้นเมื่อจิ้นเฮียนก๋งจะส่งบุตรีมาจึงให้เป๊กลีเหมาด้วย
เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้นจึงว่าทำประการใดจะได้เป๊กลีเหมาไว้ใช้ กงซุนกีจึงว่า ข้าพเจ้าได้ข่าวว่าเป๊กลีเหหนีมาอยู่เมืองฌ้อ จะแต่งคนไปสืบดูให้รู้แน่ แล้วกงซุนกีก็ออกมาสั่งคนใช้ให้ไป ณ เมืองฌ้อ ครั้นคนใช้ไปสืบได้ความแล้ว กลับมาแจ้งกับกงซุนกีทุกประการ กงซุนกีจึงเข้าไปหาก๋งจูบุนบอกว่าเป๊กลีเหหนีไปอยู่ ณ เมืองฌ้อ ฌ้อบุนอ๋องมิได้รู้ว่ามีสติปัญญาหานับถือไม่ ใช้ให้เป๊กลีเหเลี้ยงม้าอยู่ที่ลามไฮ
ก๋งจูบุนจึงว่า เราจะไปขอเป๊กลีเห กลัวว่าฌ้อบุนอ๋องจะมิให้ ถ้าจะเอาเงินเอาทองไปขอแลกเอาเป๊กลีเห เขาก็จะรู้ว่าเป๊กลีเหเป็นคนมีสติปัญญา ฌ้อบุนอ๋องก็จะเอาไว้ใช้ที่ไหนจะให้มา กงซุนกีจึงว่า ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อว่า เป๊กลีเหเป็นคนของเราหนีมาจะเอาตัวไปทำโทษอย่าให้ผู้อื่นดูเยี่ยงอย่าง ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือตามคำกงซุนกีกับหนังแพะห้าผืน เป็นของกำนัลให้ทหารนำไปให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อรู้หนังสือดังนั้นแล้วจึงคิดว่าเป๊กลีเหเป็นแต่คนเลี้ยงโค เราจะขัดไว้ก็ไม่ต้องการจะเสียทางไมตรีไป จึงเอาตัวเป๊กลีเหใส่กรงมอบให้แก่ผู้ถือหนังสือ
บรรดาชาวบ้านที่รู้จักเป๊กลีเหนั้น พากันมาเยี่ยมด้วยมีความสงสารว่าเป๊กลีเหไปเมืองจิ๋นก๋งจูบุนจะฆ่าเสีย เป๊กลีเหหัวเราะด้วยเข้าใจว่าก๋งจูบุนให้มารับนั้นเพราะคิดจะเป็นใหญ่ จึงพูดกับชาวบ้านว่า ท่านทั้งปวงอย่าทุกข์ร้อนเลย เราไปถึงเมืองจิ๋นก็จะได้ดีอีก ว่าแล้วก็เข้าอยู่ในกรง ผู้ถือหนังสือก็พาเป๊กลีเหกลับมาเมือง กงซุนกีรู้ก็ออกไปรับนอกเมืองแล้วถอดเครื่องจำเป๊กลีเหออกเสียพาเข้ามาหาก๋งจูบุน ก๋งจูบุนเห็นเป๊กลีเหเข้ามาก็มีความยินดี ออกไปต้อนรับต่างคำนับเชิญให้นั่งที่สมควรจึงถามว่าท่านมีอายุสักเท่าใด เป๊กลีเหจึงบอกว่า อายุข้าพเจ้าได้เจ็ดสิบปี ก๋งจูบุนได้ฟังก็ถอนใจใหญ่ว่าเสียดายเป๊กลีเหเป็นคนสูงอายุอยู่แล้ว เป๊กลีเหจึงว่าเมื่อครั้งพระเจ้าบู๊อ๋อง ได้เกียงจูแหยไปเป็นผู้ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินนั้น อายุเกียงจูแหยถึงแปดสิบปีแล้ว ยังทำการสงครามมีชัยชนะแก่ข้าศึกไว้ด้วยกำลังปัญญาและฝีมือ พระเจ้าบู๊อ๋องจึงได้เป็นกษัตริย์สืบเชื้อพระวงศ์มา ข้าพเจ้าอายุเจ็ดสิบปีเท่านี้ จนอยู่แต่เพียงท่านจะใช้ให้ไปจับสัตว์ร้ายที่ในป่าและจับนกบนอากาศ แต่การอื่นทั้งปวงนั้นข้าพเจ้าพอจะรับกระทำได้
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงว่า เราให้ไปเชิญท่านมาหวังจะขอสติปัญญาท่านช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองสืบไป ซึ่งเรารักษาเมืองจิ๋นอยู่นี้ใกล้กับเมืองเกียงหยง ต่างมิไว้ใจกันรักษาเขตแดนอยู่ด้วยกัน ท่านผู้เฒ่าจะสั่งสอนประการใดเราก็จะทำตาม เป๊กลีเหว่าข้าพเจ้าทำราชการอยู่ในงูก๋ง ซึ่งงูก๋งเสียเมืองกับข้าศึกนั้น ตัวข้าพเจ้าก็เป็นมลทินอยู่ ถ้าท่านไม่ติเตียนข้อนี้แล้ว ข้าพเจ้าจะช่วยทำนุบำรุงท่านไปตามสติปัญญา อันเมืองจิ๋นนี้ข้าพเจ้าจะเห็นบริบูรณ์ไปภายหน้า ด้วยในแว่นแคว้นเกียงหยงฝ่ายตะวันตกนั้นมีบ้านเมืองเป็นอันมาก ถ้าได้เมืองเกียงหยงมาขึ้นกับเมืองจิ๋นแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็จะยำเกรง ถึงมาตรว่าจะมีข้าศึกศัตรูมา ฝ่ายเราก็ทำถนัดด้วยทางที่จะเข้าออกนั้นกันดารจำเพาะเดิน ถึงจะมามากก็พอจะคิดสู้รบเอาชัยชนะได้ ก๋งจูบุนจึงว่า ซึ่งเราได้ท่านมาไว้นั้น เหมือนกับเมืองเจ๋ได้กวนต๋งไว้เหมือนกัน ก๋งจูบุนพูดกับเป๊กลีเห เป๊กลีเหจะว่าความสิ่งใดก็ชอบใจเห็นด้วย จะตั้งให้เป๊กลีเหเป็นขุนนางที่เสียงเขง เป๊กลีเหจึงว่า ท่านเมตตาดังนี้คุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าเป็นคนปัญญาน้อย เกลือกจะว่าไปมิตลอดก็จะเสียการของท่าน ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงว่า เราทุกวันนี้ตั้งใจจะหาผู้มีสติปัญญาอยู่ช้านานเพิ่งมาพบท่านก็หมายใจว่าจะให้บำรุงบ้านเมืองจิ๋นสืบไป เหตุใดท่านกลับมาว่าดังนี้เล่า
เป๊กลีเหจึงว่า ข้าพเจ้าพูดกับท่านจะได้เป็นคำมารยาหามิได้ แต่ผู้มีสติปัญญานั้นมีอยู่ ชื่อกวนซกอยู่เมืองซองบ้านแขงลกฉุน ถ้าท่านไปรับตัวมาก็พอว่ากล่าวราชการเมืองได้ ก๋งจูบุนจึงว่า เรารู้แต่ว่าท่านมีสติปัญญา อันกวนซกนั้นเราไม่รู้จัก เป๊กลีเหจึงว่า อย่าว่าแต่ท่านเลย ถึงเมืองเจ๋เมืองซองก็หารู้จักกวนซกว่ามีสติปัญญาไม่ แต่ข้าพเจ้านั้นรู้อยู่ด้วยกวนซกกับข้าพเจ้าได้สาบานเป็นพี่น้องกัน เมื่อข้าพเจ้าอยู่ ณ เมืองเจ๋นั้น จะเข้าทำราชการกับก๋งจูบอดี กวนซกห้ามไว้ข้าพเจ้าพ้นภัยมาครั้งหนึ่ง แล้วกวนซกกับข้าพเจ้าไปอยู่ ณ เมืองจิว จะเข้าทำราชการอยู่กับก๋งจูโตย กวนซกก็ห้ามไว้อีก ข้าพเจ้าก็พ้นภัยเป็นสองครั้ง แล้วพากันมาเมืองหงอจะเข้าทำราชการกับงูก๋งกวนซกก็ห้ามอีก แต่ข้าพเจ้าจนนักเห็นกับได้เบี้ยหวัดไม่ฟังกวนซกห้าม เข้าทำราชการกับงูก๋งจนทัพเมืองจิ้นมาตีเมืองหงอได้ ครั้งนั้นข้าพเจ้าก็เหมือนคนตาย จึงรู้ว่ากวนซกมีปัญญาคาดการสิ่งใดมิได้ผิด ขอท่านให้รับเอามาว่าราชการเมืองเถิด
ก๋งจูบุนได้ยินเป๊กลีเหสรรเสริญกวนซกดังนั้น คิดจะใคร่ได้กวนซกมาไว้จึงว่ากับเป๊กลีเหว่า เราจะให้ไปหาตัวเกลือกกวนซกจะมิมา เป๊กลีเหจึงว่า ถ้าท่านสงสัยอยู่ดังนั้น ข้าพเจ้าจะให้หนังสือไปถึงกวนซกฉบับหนึ่ง เป๊กลีเหเขียนหนังสือส่งให้กับก๋งจูบุน ก๋งจูบุนจึงสั่งให้จัดเสื้อผ้าสิ่งของเงินทองกับหนังสือเป๊กลีเหมอบให้กับก๋งจูจี จึงสั่งว่า ท่านเอาหนังสือกับของทั้งนี้ไปให้กับกวนซก ณ เมืองซองแล้วเชิญตัวกวนซกมาหาเรา ก๋งจูจีรับหนังสือและสิ่งของแล้วก็ออกมาจัดเกวียนบรรทุกของเล่มหนึ่ง ตัวขี่เล่มหนึ่งแล้วปลอมเป็นพ่อค้าออกจากเมืองจิ๋นไปถึงแดนเมืองซอง ก๋งจูจีนั่งไปบนเกวียนเวลากลางวันเห็นชายคนหนึ่งไถนาอยู่ แดดร้อนก็วางไถเสียขึ้นนั่งอยู่บนคันนาใต้ร่มไม้ ก๋งจูจีขับเกวียนใกล้เข้ามาได้ยินชาวนาร้องเพลงบทหนึ่งว่า ประเพณีเกวียนจะข้ามเขาสูงนั้นยากนัก บทสองนั้นว่า หนทางอันใดไม่เคยเดินต้องหาคนนำ เหมือนหนึ่งกลางคืนต้องหาแสงไฟ บทสามนั้นว่า ที่อันนี้นํ้าสนิทกินก็ดี มีวิเศษมาอยู่แต่หามีผู้ใดรู้จักไม่ บทที่สี่นั้นว่า ตัวเราอุตส่าห์ทำนาด้วยมือสองมือ เท้าสองเท้าก็คงจะไม่ขัดสน บทห้านั้นว่า ทั้งสามฤดูเราก็บริบูรณ์มิได้อดอยาก บทหกนั้นว่า เราอยู่ที่นี่เราก็ไม่ได้ดีได้ชั่วตามแต่เทวดาจะโปรด ก๋งจูจีนั่งไปบนเกวียนได้ยินชาวนาร้องเพลงดังนั้น จึงสั่งให้คนใช้หยุดเกวียนไว้แล้วว่า คำโบราณว่าบ้านเมืองอันใดมีผู้มีสติปัญญาอยู่แล้ว คนในบ้านนั้นมักฉลาด จะพูดจาก็เฉียบแหลม ซึ่งเรามาได้ยินชาวนาทำเพลงเปรียบความดังนี้สงสัยนัก ก๋งจูจีลงจากเกวียนเดินเข้าไปถามชาวนาผู้นั้นว่า บ้านกวนซกอยู่แห่งใด ชาวนาจึงชี้มือบอกว่าตรงหน้านาเราออกไป หน้าบ้านนั้นมีกอไผ่ ข้างซ้ายมือมีแท่นศิลา ข้างขวามือมีลำธาร หลังบ้านมีภูเขา เรือนกวนซกนั้นอยู่กลาง
ก๋งจูจีได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก เดินไปประมาณห้าร้อยก้าวถึงบ้านมีกอไผ่ล้อมเป็นภูเขาและลำธาร สมคำชาวนาบอกก็เข้าใจว่าบ้านกวนซก ก๋งจูจีพิเคราะห์ดูภูมิบ้านก็ราบรื่นเป็นที่รโหฐาน จึงคิดแต่ในใจว่ากวนซกนี้เห็นจะมีสติปัญญาจริง สมคำเป๊กลีเหว่า แล้วก๋งจูจีให้คนใช้เข้าไปเคาะประตูบ้าน เด็กอยู่ในนั้นเปิดประตูออกมาถามว่าท่านมาแต่ไหน ก๋งจูจีจึงว่าเรามาหากวนซก เด็กคนนั้นจึงบอกว่าซินแสไม่อยู่ ก๋งจูจีจึงถามว่าซินแสไปไหน เด็กคนนั้นจึงบอกว่าซินแสไปกับคนแก่สองคน ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านพากันไปเที่ยวเล่นหลังเขาสักหน่อยก็จะมา ก๋งจูจีได้ฟังดังนั้นก็หยุดนั่งบนก้อนศิลาหน้าบ้านคอยกวนซกอยู่ เด็กนั้นก็งับประตูไว้แล้วก็กลับเข้าไป
ขณะเมื่อก๋งจูจีนั่งอยู่นั้น เห็นคนหนึ่งเดินมารูปร่างสูงใหญ่คิ้วดกตากลมมีกำลังมาก สะพายเนื้อสองตัวเดินตรงมาจะเข้าบ้าน ก๋งจูจีพิเคราะห์ดูลักษณะเห็นมิใช่คนยากก็เดินออกไปรับผู้นั้น ผู้นั้นก็วางเนื้อลงต่างคนต่างคำนับกัน ก๋งจูจีจึงถามว่า ท่านชื่ออะไรเป็นแซ่อันใด ผู้นั้นก็บอกว่า ข้าพเจ้าแซ่กวนชื่อเป๊กอิดเปีย ก๋งจูจีว่าท่านกับกวนซกเป็นอะไรกัน เป๊กอิดเปียจึงบอกว่ากวนซกนั้นเป็นบิดาข้าพเจ้า ก๋งจูจีจึงบอกว่าเพื่อนเก่าของบิดาท่านชื่อเป๊กลีเหเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ๋น ฝากหนังสือเรามาให้กับบิดาท่าน เป๊กอิดเปียได้ฟังดังนั้นก็พาก๋งจูจีเข้าไปในเรือนจัดแจงที่ให้นั่งตามสมควร แล้วสั่งชงภู่ให้หามเนื้อเข้าไปในครัว แล้วเป๊กอิดเปียจึงว่ากับก๋งจูจีว่า เชิญท่านกินน้ำชาให้สบายใจบิดาข้าพเจ้าก็จะมา จึงสั่งเด็กให้ไปคอยอยู่ที่หน้าบ้าน แล้วเป๊กอิดเปียกับก๋งจูจีนั้นก็นั่งกินน้ำชาอยู่ด้วยกัน ก๋งจูจีจึงว่า เราดูลักษณะท่านเป็นคนมีกำลังและฝีมือเหตุใดจึงไม่คิดหาที่พึ่งเข้าทำราชการให้ปรากฏชื่อเสียงไปภายหน้า เป๊กอิดเปียจึงว่า ซึ่งท่านเตือนสติทั้งนี้ควรอยู่แล้ว ธรรมดาเกิดมาเป็นชายก็ย่อมหาความดีใส่ตัวด้วยกันสิ้น เมื่อวาสนาหาไม่แล้วก็ป่วยการคิดเสียเปล่า ก๋งจูจีได้ฟังเป๊กอิดเปียว่ากล่าวดังนั้นจึงคิดแต่ในใจว่า บุตรกวนซกคนนี้พูดจาหลักแหลมนัก ซึ่งเราอุตส่าห์มานี้หาเสียทีไม่ พอเด็กเข้ามาบอกว่าก๋งมาแล้ว เดินมากับคนแก่สองคน เป๊กอิดเปียแจ้งดังนั้นก็ออกไปเล่าความให้บิดาฟังทุกประการ กวนซกรู้ดังนั้นจึงว่ากับคนแก่สองคนว่า เราเดินมาแต่ไกลแลเห็นเกวียนมาปลงอยู่สองเล่มก็นึกประหลาดใจอยู่ เชิญขึ้นไปนั่งพูดเล่นบนเรือนก่อนเถิด กวนซกกับผู้เฒ่าสองคนก็พากันเข้าไปในเรือน กวนซกก็จัดแจงให้นั่งที่สมควร
กวนซกจึงถามก๋งจูจีว่า เด็กบอกเราว่าเป๊กลีเหน้องเราฝากหนังสือมากับท่าน ขอให้เราดูสักหน่อย ก๋งจูจีก็ส่งหนังสือให้กวนซก กวนซกรับเอามาฉีกผนึกออกอ่านดู เป็นใจความว่า ข้าพเจ้าเป๊กลีเหผู้น้องคำนับมาถึงกวนซกผู้พี่ ด้วยเดิมท่านห้ามมิให้ข้าพเจ้าทำราชการกับงูก๋ง ข้าพเจ้ามิฟังท่านเจียนจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียที่เมืองหงอ จนต้องซัดเซไปตกยากอยู่ ณ เมืองฌ้อ เป็นเดชะบุญก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นให้ไปถ่ายข้าพเจ้ามาจากเมืองฌ้อ จึงได้พ้นจากเลี้ยงโค บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นจะมอบให้ข้าพเจ้าว่าราชการเมือง ข้าพเจ้าคิดเจียมตัวว่าสติปัญญาหาเหมือนพี่ไม่ ขอเชิญพี่ไปทำราชการในเมืองจิ๋นกับข้าพเจ้า และเจ้าเมืองจิ๋นมีนํ้าใจรักจะใคร่ได้พี่ไปไว้ด้วยกัน อุปมาเหมือนคนเดินทางเมื่อเวลาเที่ยงคอแห้งกระหายน้ำ จึงให้ไตหูก๋งจูจีคุมสิ่งของมาคำนับท่าน ขอให้ท่านออกจากหุบเขาไปทำราชการด้วยกันเถิด ถ้าท่านมิไปข้าพเจ้าก็ไม่รับคำก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น คงจะตามมาอยู่ด้วยท่าน กวนซกแจ้งในหนังสือดังนั้นจึงว่ากับก๋งจูจีว่า ทำไมเป๊กลีเหจึงเอาชื่อเราไปบอกกับก๋งจูบุน ก๋งจูจีจึงเล่าความซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นให้เป๊กลีเหมากับบุตรีจนเจ้าเมืองจิ๋นไปถ่ายมาจากเมืองฌ้อให้กวนซกฟังทุกประการแล้วว่า บัดนี้ก๋งจูบุนจะตั้งเป๊กลีเหเป็นที่เสียงเขง เป๊กลีเหว่าสติปัญญาหาเหมือนท่านไม่ จึงให้มาเชิญท่านไปเมืองจิ๋น เป๊กลีเหจึงจะรับที่ขุนนาง เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้ข้าพเจ้าคุมเสื้อผ้าและสิ่งของทองเงินมาเป็นคำนับเชิญตัวท่าน แล้วก๋งจูจีจึงสั่งคนใช้ให้ขนของเข้ามาไว้ ณ เรือนกวนซกที่ห้องกลาง
ผู้เฒ่าสองคนเห็นสิ่งของทั้งปวงจึงว่า เราเป็นคนแก่เกิดมาแต่เล็กจนถึงเพียงนี้แล้วเพิ่งได้เห็นของอย่างนี้ ต่างคนต่างดู แล้วผู้เฒ่านั้นว่ากับก๋งจูจีว่า เราหารู้จักว่าท่านเป็นขุนนางมาอยู่ที่นี่ไม่จึงมิได้คำนับยำเกรง ขอท่านอย่าถือความกับชาวบ้านนอกฉะนี้เลย ก๋งจูจีจึงว่า ทำไมผู้เฒ่าจึงพูดดังนี้ ข้าพเจ้าเป็นเด็กจะคำนับท่านให้ช่วยข้าพเจ้าอีก ด้วยข้าพเจ้าคอยหาซินแส อุปมาเหมือนชาวนาหว่านกล้าลงไว้แล้วคอยหาฝน ขอท่านทั้งสองช่วยว่ากับซินแสสักคำหนึ่ง ถ้าซินแสไปกับข้าพเจ้าแล้ว คุณท่านหาที่สุดมิได้
ผู้เฒ่าสองคนจึงว่ากับกวนซกว่า เจ้าเมืองจิ๋นรักคนมีสติปัญญาถึงเพียงนี้ จึงให้ขุนนางมาเชิญท่าน ขอท่านอย่าให้เสียทีมาเลย กวนซกจึงว่ากับก๋งจูจีว่า ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นตั้งใจรับผู้มีสติปัญญาจริง แต่เป๊กลีเหคนเดียวก็จะทำนุบำรุงเจ้าเมืองจิ๋นได้ อันเรานี้แก่แล้วไม่เคยคิดจะทำราชการ สิ่งของทั้งปวงนั้นท่านจงเอากลับไปเถิด แต่ท่านได้เอ็นดูบอกเจ้าเมืองจิ๋นว่าเราคำนับลาอยู่ในที่นี้ ก๋งจูจีจึงว่า ถ้าซินแสไม่ไปแล้ว เป๊กลีเหก็ไม่อยู่ทำราชการ ซึ่งเป๊กลีเหมีสติปัญญานั้นก็จะสูญเสียเปล่า หาเป็นประโยชน์สิ่งใดไม่ กวนซกได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วคิดว่าเป๊กลีเหนั้นเที่ยวหาที่พึ่งจะเข้าทำราชการไม่สมคิด จึงได้ความลำบากระหกระเหินนัก บัดนี้มาได้นายที่มีนํ้าใจโอบอ้อมอารีแล้ว ครั้นเราจะมิไปก็เหมือนห้ามวาสนาเป๊กลีเหหาควรไม่ จึงว่ากับก๋งจูจีว่า ซึ่งถ้อยคำของท่านว่านั้นควรนัก แล้วเป๊กลีเหกับเราก็ได้สาบานเป็นพี่น้องกัน เราเห็นเป๊กลีเหจะยอมไปตามคำท่าน แต่ท่านได้เอ็นดูงดให้จัดแจงบ้านช่องสักสองเวลาจึงค่อยไป พอชงภู่เอาเนื้อเข้าไปทำกับข้าวสุกแล้ว ยกเข้ามาให้กวนซก กวนซกจึงสั่งเด็กให้อุ่นเหล้ามาเลี้ยงแขกแล้วเชิญก๋งจูจีกับผู้เฒ่าทั้งสองกินอยู่ด้วยกันจนพลบคํ่า แล้วกวนซกก็จัดแจงให้ก๋งจูจีนอนอยู่ห้องกลาง ครั้นเวลาเช้าก๋งจูจีจึงว่ากับกวนซกว่า เป๊กอิดเปียบุตรท่านนั้นข้าพเจ้าดูลักษณะเป็นคนมีสติปัญญา ทั้งกำลังก็มาก ข้าพเจ้าจะเชิญไปทำราชการ ณ เมืองจิ๋นด้วย กวนซกก็ยอมให้ไป แล้วกวนซกจึงแบ่งเอาของซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นให้มานั้นยกให้คนแก่สองคน จึงสั่งว่า ท่านทั้งสองเอาใจใส่บ้านช่องเราด้วย เราไปไม่ช้าจะกลับมา แล้วสั่งคนใช้ในเรือนให้จัดแจงทำไร่นาตามเคย อย่าให้ขาดฤดูได้ กับเครื่องทำกินของเราถ้าสิ่งใดชำารุดอย่าทิ้งเสีย อุตส่าห์ซ่อมแปลงขึ้นไว้ตัวเรากลับมาจะได้ทำมาหากินต่อไป กวนซกสั่งการทั้งปวงแล้วก็ขึ้นเกวียนไปกับก๋งจูจีคนละเล่ม เป๊กอิดเปียนั้นก็ขับเกวียนกวนซกไป ครั้นมาถึงแดนเมืองจิ๋น ก๋งจูจีก็รีบเข้าไปในเมืองก่อนแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ๋นว่า กวนซกนั้นเข้ามาในเขตเมืองเราแล้วกับบุตรกวนซกคนหนึ่งชื่อเป๊กอิดเปีย ข้าพเจ้าเห็นว่ามีสติปัญญาอยู่จึงชวนเอามาด้วย
ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงสั่งให้เป๊กลีเหออกไปรับกวนซกกับเป๊กอิดเปียเข้ามาในเมือง ครั้นกวนซกเข้ามาถึงก๋งจูบุนก็ลงจากที่เดินออกไปรับ ต่างคำนับกันตามธรรมเนียม ก๋งจูบุนก็เชิญให้กวนซกนั่งที่สมควรแล้วจึงว่า เราได้ยินชื่อท่านปรากฏด้วยความรู้ดี ก็คิดจะใคร่ได้ท่านมาไว้ด้วย แต่ว่าหาได้สนทนากันไม่ เหตุใดท่านจึงไม่คิดเข้ามาทำราชการให้คนทั้งปวงปรากฏกำลังปัญญาท่าน กวนซกจึงว่า ตัวข้าพเจ้าก็อายุถึงเพียงนี้ อันยศศักดิ์ไม่รัก แล้วสติปัญญาก็เป็นประมาณหาเหมือนคำเขาเล่าลือไม่ จึงคิดไปหาความสุขทำไร่ไถนาเลี้ยงชีวิต เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้เหมือนไม่เมตตาเรา เรารู้อยู่ว่าท่านเป็นคนดี แล้วเป๊กลีเหก็สรรเสริญว่าท่านมีสติปัญญามาก จึงให้เชิญมาหวังจะให้ช่วยจัดแจงการบ้านเมืองให้มีความสุขมิให้ข้าศึกทั้งปวงยํ่ายี ขอท่านอย่าบิดพลิ้วเลย กวนซกจึงว่า ข้าพเจ้าว่านั้นเป็นความจริง จะได้บิดพลิ้วนั้นหามิได้ แต่ท่านมีน้ำใจเอ็นดูนับถือแล้วจะช่วยว่ากล่าวไปตามสติปัญญา เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านยอมทำราชการด้วยเราด้วย เมืองจิ๋นก็จะได้ตั้งมั่นเป็นสุขสืบไป
กวนซกจึงว่า อันเมืองจิ๋นนี้ใกล้กับเมืองยองเต๊ก เมืองยองเต๊กตั้งอยู่ฝ่ายตะวันออกบังเมืองจิ๋นอยู่ หนทางซึ่งข้าศึกจะไปมานั้นกันดาร ทั้งทหารในเมืองจิ๋นเล่าก็ฝีมือกล้าแข็งเป็นอันมาก แม้นจะยกไปทำแก่เมืองก็จะได้ ถ้าจะตั้งมั่นอยู่เล่าถึงจะมีข้าศึกมายํ่ายี ก็พอจะคิดเอาชัยชนะโดยง่าย แต่ทว่าเมืองจิ๋นนี้เข้าปนอยู่ในแว่นแคว้นเมืองยองเต๊กเป็นปลายแดนไกลกันกับเมืองหลวงนัก ข้าราชการไพร่บ้านพลเมืองไม่รู้ขนบธรรมเนียมแผ่นดิน จึงมีนํ้าใจกระด้างไม่ราบคาบเป็นปกติ ท่านจงคิดทำให้ขุนนางและราษฎรรักใคร่กันโดยสุจริตแล้ว จึงตั้งกฎหมายอย่างธรรมเนียมเมืองให้คนทั้งปวงรู้จักที่ตํ่าสูงผิดและชอบจงทั่วก็จะยำเกรงท่านมากขึ้น เหมือนเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ซึ่งได้ระเบียบของกวนต๋งจัดแจงไว้ หัวเมืองทั้งปวงจึงเกรงกลัวเป็นอันมาก
ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า ถ้าเหมือนอาจารย์กวนซกว่าแล้วเราคงจะได้เป็นใหญ่ กวนซกจึงว่า ถ้าท่านจะใคร่เป็นใหญ่แล้ว จงละเสียอีกสามประการ คือโลภประการหนึ่ง โกรธประการหนึ่ง ทำสิ่งใดเร็วประการหนึ่ง ความทั้งนี้หาประโยชน์มิได้ อันโลภนั้นมักอันตรายแก่ประโยชน์ อันคนมากไปด้วยโทโสแล้ว จะพูดจาและจะทำสิ่งใดมักมีแต่ผิด อันใจเร็วนั้นจะทำการสิ่งใดรวดเร็วก็จริง แต่ปราศจากตรึกตรองแล้วทำการใหญ่ไปมิได้ ถ้าท่านผ่อนใจได้เหมือนข้าพเจ้าว่านี้ ซึ่งคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้น ก็เห็นว่าใกล้เข้าอยู่แล้ว ก๋งจูบุนจึงว่า ซึ่งคำของท่านสั่งสอนเราจะทำตามทุกประการ และการซึ่งจะรักษาบ้านเมืองนั้นท่านจงช่วยจัดแจงให้สำเร็จเถิด กวนซกจึงว่า ภูมิเมืองจิ๋นนี้ดีอยู่แล้ว อันเมืองเจ๋นั้นบริบูรณ์มาช้านาน หัวเมืองทั้งปวงจึงยำเกรงเป็นอันมาก ทุกวันนี้เจ๋ฮวนก๋งก็ชราลงแล้ว ผู้ที่เคยกลัวเกรงนั้นก็คิดเอาใจออกห่างอยู่สิ้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเจ๋เป็นคราวชะตาตก ขอท่านจงไปเกลี้ยกล่อมชาวบ้านหยงอุยให้เป็นอย่างลงไว้ แล้วจึงหาหัวเมืองตะวันตกซึ่งขึ้นอยู่กับเราแต่ก่อนนั้น มาให้ทรัพย์สิ่งของจงมากให้มีใจรักใคร่โดยสุจริต แล้วยกย่องสรรเสริญให้มีใจกำเริบ จึงให้เกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวง ถ้าเมืองใดมิมาให้ยกทหารไปตี เราจึงจัดกองทัพยกไปช่วยก็จะมีชัยชนะโดยง่าย ค่อยเพียรทำไปดังนี้เมืองเราก็คงจะเป็นเอกขึ้น
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก ว่าเราได้ท่านผู้เฒ่าทั้งสองไว้ สมควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงตั้งกวนซกเป็นที่อีสูเตียงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ตั้งเป๊กลีเหเป็นโจสูเตียงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ให้เป๊กอิดเปียบุตรกวนซกนั้นเป็นไตหูช่วยราชการบิดา แล้วแจกกฎหมายแก่อาณาประชาราษฎร์ให้รู้จักขนบธรรมเนียมผิดและชอบ แต่นั้นมาเมืองจิ๋นก็อยู่เย็นเป็นสุข ก๋งจูบุนสั่งให้สืบเสาะหาผู้มีสติปัญญา ก๋งจูจีบอกว่าข้าพเจ้ารู้ว่าชื่อคิดสุดคนหนึ่งมีสติปัญญาพอจะเป็นข้าราชการได้ ก๋งจูบุนจึงหาตัวมาแล้วตั้งให้เป็นไตหู ซือคิดสุดก็รับราชการเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ๋น
๒๖
ฝ่ายนางเตาซีซึ่งเป็นภรรยาเป๊กลีเห เมื่ออยู่ ณ เมืองหงอนั้นอายุเป๊กลีเหได้สามสิบปีจากกันไป ขณะนั้นเมืองหงอข้าวแพงนางเตาซีรับจ้างเขาทอหูกไม่ทันกิน จึงพาเป๊กลีเบ้งเบ๋งบุตรเที่ยวซัดเซไปอยู่เมืองจิ๋นรับจ้างเขาซักเสื้อกางเกง บุตรนั้นไปเที่ยวหาเนื้อกับชาวบ้านพอได้มาเลี้ยงกัน อยู่มานางเตาซีรู้ว่าเป๊กลีเหได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ๋น นางเตาซีก็สืบเสาะมาถึงบ้านเป๊กลีเห พอเวลาเป๊กลีเหอยู่ข้างใน นางเตาซีเห็นแต่พวกมโหรีนั่งพร้อมกันอยู่ จึงเข้าไปบอกว่าตัวข้าขับร้องก็ได้ดีดกระจับปี่ก็ได้ แล้วก็นั่งอยู่กับพวกมโหรี ครั้นเวลาเป๊กลีเหออกมาฟังมโหรี พวกมโหรีก็ดีดตีเป่าขับร้องตามเคย นางเตาซีก็ทำเพลงขับขึ้นเป็นใจความว่า เมื่อจะจากกันไปไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้กิน มีแต่ไก่ตัวหนึ่งทำเป็นกับข้าวให้ไป ไม่มีฟืนจะใส่ไฟเอากลอนประตูทำฟืน ครั้นได้ดีลืมเราเสีย บทหนึ่งว่า พ่อกินหมูลูกร้องไห้อยากข้าว ผัวนั่งพรมเจียมเมียต้องซักเสื้อซักกางเกงน่าบัดสี ครั้นได้ดีลืมเราเสีย บทหนึ่งว่า วันเมื่อจากกันเราอยู่หลังนั่งร้องไห้ วันนี้มานั่งใกล้ลืมเราเสีย
เป๊กลีเหได้ยินเพลงดังนั้นก็คิดสงสัย จึงให้คนใช้เรียกเข้ามาใกล้ก็จำได้ว่านางเตาซี เป๊กลีเหกับนางเตาซีก็ร้องไห้รักกัน แล้วเป๊กลีเหจึงถามว่าบุตรเราไปไหน นางเตาซีจึงบอกว่าไปเที่ยวหาเนื้อกับชาวบ้าน เป๊กลีเหก็ให้คนไปตามรับเอาบุตรมาได้ เป๊กลีเหกับบุตรภรรยาต่างคนก็เล่าความลำบากมาแต่หลังทุกประการ
ขณะนั้นมีผู้เอาความไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ๋นว่า เป๊กลีเหได้พบบุตรภรรยาแล้ว ก๋งจูบุนแจ้งดังนั้นจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดแพรพรรณเสื้อผ้าเงินทองบรรทุกเกวียนเล่มหนึ่งกับข้าวพันถังเอาไปให้เป๊กลีเห เป๊กลีเหก็มีความยินดีรับเอาของนั้นไว้ ครั้นเวลาเช้าเป๊กลีเหก็พาเป๊กลีเบ้งเบ๋งผู้บุตรเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็ตั้งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้เป็นที่ไตหูเสมอกันกับซือคิดสุด เป๊กอิดเปียช่วยราชการฝ่ายทหาร เรียกว่าเจียงกุนซัมซ่วยภาษาไทยว่าเป็นขุนนางแม่ทัพทั้งสาม
ขณะนั้นเงาลีเจ้าเมืองเกียงหยง มีทหารเอกคนหนึ่งชื่อเกียกเงาให้ออกไปตั้งอยู่ปลายแดนตำบลกัวจิวต่อแดนเมืองจิ๋น เกียกเงานั้นมีน้ำใจกำเริบว่ามีฝีมือยกไปยํ่ายีปลายเมืองจิ๋นจับเอาผู้คนไปเนืองๆ ก๋งจูบุนรู้ดังนั้นจึงสั่งให้เป๊กลีเบ้งเบ๋ง ซือคิดสุด เป๊กอิดเปีย ยกทัพออกไปกำจัดข้าศึกศัตรูอย่าให้เข้ามายํ่ายีในเขตแดนเมืองได้ นายทหารทั้งสามก็ยกไปตามก๋งจูบุนสั่ง ครั้นไปถึงแดนต่อแดนได้รบกับเกียกเงา เกียงเงาสู้ไม่ได้แตกหนีไป เงาลีเจ้าเมืองเกียงหยงรู้ว่าตำบลกัวจิวเสียกับเมืองจิ๋นแล้ว คิดเกรงว่ากองทัพจะมาทำอันตรายกับเมืองเกียงหยง เงาลีก็ละเมืองหนีไปอาศัยอยู่ในเมืองจิ้น แต่นั้นมาตำบลกัวจิวก็ไปขึ้นแก่เมืองจิ๋น
ฝ่ายเซ็กปันเจ้าเมืองไซหยงรู้ว่าก๋งจูบุนเป็นจิ๋นมกก๋งเจ้าเมืองจิ๋น มีทหารมีสติปัญญาและฝีมือเป็นอันมากยกไปตีกัวจิวได้ เกรงจะล่วงเข้ามาทำอันตราย จึงคิดว่าจะให้ผู้มีสติปัญญาไปว่ากล่าวเป็นไมตรีไว้ ทั้งจะได้รู้การทั้งปวงด้วย จึงให้หาอิวอีเข้ามาสั่งว่า เราจะให้ท่านไปเมืองจิ๋น ท่านจงจัดสิ่งของบรรณาการไปด้วย แล้วฟังกิตติศัพท์ว่าทัพเมืองจิ๋นตีได้ตำบลกัวจิวแล้วจะคิดอ่านต่อไปอย่างไร อิวอีก็จัดสิ่งของไป ณ เมืองจิ๋นตามเซ็กปันสั่ง ครั้นไปถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปคำนับก๋งจูบุนแล้วว่า เซ็กปันนายข้าพเจ้าคิดถึงท่าน จะใคร่ผูกรักเป็นไมตรีกับท่าน จึงให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของเข้ามาคำนับ ก๋งจูบุนเห็นว่าเจ้าเมืองไซหยงคิดยำเกรงก็ยอมรับเป็นไมตรีปราศรัยตามธรรมเนียม แล้วพาอิวอีไป ณ สวนดอกไม้ ให้ดูที่นั่งซันฮิวไต อิวอีชมว่าที่นั่งนี้งามนัก หัวเมืองทั้งปวงหามีของผู้ใดไม่ ท่านมีวาสนามากจึงได้ทำด้วยอำนาจเทพยดา ถึงกระนั้นก็ดีถ้าจะให้คนทำคนก็เหนื่อยแรง ถ้าจะให้ผีปีศาจทำ ปีศาจก็เหนื่อยใจ ก๋งจูบุนถามอิวอีว่า พวกไซหยงฝ่ายตะวันตกบ้านเมืองเป็นอันมาก มีกฎหมายสำหรับแผ่นดินหรือไม่ อิวอีจึงว่ากฎหมายอย่างธรรมเนียมนั้นก็ออกจากเมืองหลวงด้วย ท่านมีสติปัญญาแต่งกฎหมายไว้สั่งสอนอาณาประชาราษฎร์ทุกวันนี้สูญเสียหามีไม่แล้ว ก๋งจูบุนจึงว่า ถ้าไม่มีกฎหมายไว้สำหรับเมือง แล้วจะเป็นบ้านเมืองอย่างไร อิวอีหัวเราะแล้วว่า แต่บรรดาเมืองใหญ่ในแว่นแคว้นฝ่ายตะวันออกซึ่งมีกฎหมายสำหรับแผ่นดินอยู่นั้น ข้าพเจ้าเห็นมีแต่เบียดเบียนรบพุ่งช่วงชิงกัน จะว่ากล่าวสิ่งใดมีแต่ล่อลวงไม่รู้ที่ว่าจะฟังได้ อันเมืองข้าพเจ้าอยู่นี้หามีขนบธรรมเนียมไม่ก็จริง แต่ข้าราชการก็ซื่อต่อเจ้า ผู้ใหญ่มีใจเมตตาโอบอ้อม ผู้น้อยก็ยำเกรงไม่มีความล่อลวงแก่กัน ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้เป็นความจริง ก๋งจูบุนได้ยินถ้อยคำอิวอีว่าดังนั้นนิ่งไว้แต่ในใจมิได้ตอบประการใด ครั้นอิวอีลากลับออกมา ก๋งจูบุนจึงเล่าให้เป๊กลีเหฟังตามคำอิวอีทุกประการ
เป๊กลีเหจึงว่า อิวอีคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาอยู่ในเมืองเราก่อน คิดจะเข้าทำราชการกับท่านแต่ยังหาได้ช่องไม่ จึงไปอยู่เมืองไซหยง ข้าพเจ้าคิดเสียดายอิวอีอยู่ ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงว่า อิวอีเป็นคนของเราก่อนรู้การในเมืองสิ้น ซึ่งไปอยู่เมืองไซหยงนั้น นานไปก็จะเป็นเสี้ยนหนามกับเมืองเรา เป๊กลีเหจึงว่า ท่านว่านั้นควรนัก จงปรึกษาดูกับไลสูเหลียว ก๋งจูบุนจึงหาไลสูเหลียวมาเล่าความให้ฟังทุกประการ แล้วว่าเราจะใคร่ได้อิวอีมาไว้ท่านจะเห็นประการใด ไลสูเหลียวจึงว่า จะให้เซ็กปันมีความสงสัยอิวอีได้แล้ว อิวอีก็คงจะมาอยู่ด้วยท่าน ก๋งจูบุนจึงว่า การทั้งนี้ท่านจะให้ทำประการใด ไลสูเหลียวจึงว่า หัวเมืองเหล่านี้เป็นเมืองปลายแดน หาได้เคยเห็นสิ่งของที่ดีเป็นเครื่องประดับยศถาไม่ เซ็กปันให้อิวอีคุมสิ่งของเป็นบรรณาการมาคำนับท่าน ท่านจงจัดสิ่งของที่ดีตอบแทนเป็นไมตรี แต่ตัวอิวอีนั้นหน่วงให้ช้า แล้วมาพูดจาจัดแจงเลี้ยงดูนํ้าใจอิวอีจะได้สนิทกับท่าน ประการหนึ่งเซ็กปันเห็นอิวอีช้าไปก็จะมีความสงสัย ก๋งจูบุนเห็นชอบด้วย จึงให้หาอิวอีเข้ามาชักชวนอิวอีพูดจาทำสนิท ครั้นคนใช้ยกโต๊ะก็เรียกให้อิวอีมากินด้วย จึงถามอิวอีว่าหนทางจะไปเมืองไซหยงนั้นขัดสนอย่างไรบ้าง อิวอีก็บอกให้ฟังทุกประการ
ก๋งจูบุนจึงสั่งให้จัดหญิงมโหรีสำรับหนึ่งหกคน ให้ไลสูเหลียวคุมเอาไปให้เจ้าเมืองไซหยง เจ้าเมืองไซหยงมีความยินดีด้วยไม่เคยเห็นไม่เคยฟังขับร้องจิตนั้นเพลิดเพลินไป มิได้เอาใจใส่ในราชการบ้านเมือง ฝ่ายอิวอีอยู่ ณ เมืองจิ๋นคิดจะกลับไปเมืองไซหยง แต่เข้าลาก๋งจูบุนถึงสามครั้งจึงได้ กลับไปเข้าหาเซ็กปัน เซ็กปันคิดแคลงว่าอิวอีไปอยู่เมืองจนช้านานเห็นจะเอาใจออกห่าง เซ็กปันนิ่งไว้แต่ในใจ ครั้นอยู่นานมาอิวอีเห็นเซ็กปันเล่นแต่มโหรีละการเมืองเสีย อิวอีเข้าไปว่ากล่าวเป็นหลายครั้งเซ็กปันก็มิได้ฟังถ้อยคำ ขณะนั้นเจ้าเมืองจิ๋นรู้ให้คนไปเกลี้ยกล่อมอิวอีมาได้ ตั้งให้เป็นขุนนางชื่อว่าเขงเป็นที่ปลัด เป๊กลีเหเมื่ออิวอีมาอยู่เมืองจิ๋นแล้วคิดน้อยใจเซ็กปันนัก จึงว่ากับก๋งจูบุน ขอให้ท่านยกกองทัพไปตีเมืองไซหยงตามที่คิดไว้เห็นจะได้โดยง่าย ก๋งจูบุนเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้เป๊กลีเบ้งเบ๋ง ซือคิดสุด เป๊กอิดเปีย เป็นแม่ทัพสามทัพยกไปตีเมืองไซหยง เซ็กปันเห็นจะสู้รบมิได้ก็ยอมขอเป็นเมืองออก แต่บรรดาหัวเมืองที่ขึ้นกับเมืองไซหยงนั้นก็ยอมขึ้นกับเมืองจิ๋นทั้งสิ้น นายทัพทั้งสามก็พาเจ้าเมืองใหญ่น้อยมาเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นมีความยินดีนัก ให้บำเหน็จรางวัลกับนายกอง แล้วสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางกับหัวเมืองใหญ่น้อย แต่บรรดาขุนนางและหัวเมืองรินสุราชูขึ้นแล้วชวนกันให้พรก๋งจูบุนว่า ขอให้อายุท่านยืนได้ร้อยปีพันปี ข้าพเจ้าทั้งปวงจะได้พึ่งบุญสืบไป แล้วเอาสุรานั้นเข้ามาคำนับยื่นให้พร้อมกัน ก๋งจูบุนเสพสุราซึ่งขุนนางและหัวเมืองเข้ามาคำนับให้นั้นจนสิ้น ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงต่างคนต่างกลับไปที่อยู่ ก๋งจูบุนเสพสุราวันนั้นเหลือกำลังเมานักล้มลงหลับไป ข้าราชการทั้งปวงรู้ต่างคนต่างมาเยี่ยม ซีจูเอ๋งซึ่งเป็นที่ซีจูบุตรผู้ใหญ่แจ้งความก็ตกใจ จึงหาหมอมาดูหมอว่าปกติอยู่หาเป็นอันตรายไม่ ไลสูเหลียวห้ามคนทั้งปวงอย่าให้เข้าไปวุ่นวายให้แต่คนใช้รักษาอยู่ที่นี่เถิด
ครั้นถึงสามวันก๋งจูบุนตื่นขึ้นเหงื่อไหลจึงว่ากับซีจูเอ๋งว่า เรานั้นฝันประหลาดนัก แล้วให้หาไลสูเหลียวเข้ามาว่ากับไลสูเหลียวว่า เราฝันเห็นว่าหญิงคนหนึ่งรูปงามมาบอกว่าเทวดาผู้ใหญ่ให้หา ว่าเท่านั้นตัวเราก็ลอยไปในเมฆ หญิงนั้นพาเราไปนั่งอยู่หน้าวิมาน เทวดาให้คนเอาเหล้ามาให้เราจอกหนึ่ง เหล้านั้นหอมไม่มีสิ่งใดเปรียบ แล้วเทวดาเรียกชื่อเราออกมาว่า ไปปราบเมืองจิ้น เมืองจิ้นจะเกิดอันตราย แต่สั่งถึงสามหน หญิงคนนั้นให้เราถวายบังคมแล้วพามา เราจึงถามหญิงนั้นว่าท่านชื่อใด หญิงนั้นบอกว่าชื่อโปฮูหยิน อยู่เขาไทแปะสันทิศตะวันตก ผัวชื่อเสียบกุนอยู่เมืองลำเอียง ปีหนึ่งสองปีมาเยี่ยมหนหนึ่ง แล้วหญิงนั้นว่าให้ปลูกศาลให้ จะให้เมืองเราเป็นเมืองเอกปรากฏไปถึงหมื่นปี เราจึงถามว่าปราบปรามเมืองจิ้นนั้นจะให้ทำเป็นประการ ใด หญิงนั้นจึงตอบว่า ฟ้ากั้นแผ่นดินไม่รู้ที่จะบอก พอได้ยินเสียงไก่ขันเหมือนเสียงฟ้าร้อง เราตกใจตื่นขึ้นจะดีและร้ายเป็นประการใด
ไลสูเหลียวจึงทำนายว่า อันฝันท่านนั้นดีนัก ซึ่งเทวดาบอกว่าเมืองจิ้นจะเป็นอันตราย สั่งให้ท่านไปปราบปรามแล้วเมืองจิ๋นจะได้เป็นเมืองเอกนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าการในแผ่นดินทุกวันนี้ยุติกันกับท่านฝันเห็น ท่านจะมีบุญยืดยาวอยู่ บัดนี้เมืองจิ้น จิ้นเฮียนก๋งลูกชายทั้งสามคนหาปกติกันไม่ ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงถามต่อไปว่า ซึ่งหญิงมาหาเราบอกว่าชื่อโปฮูหยินอยู่เขาไทแปะสัน ผัวชื่อเสียบกุนอยู่เมืองลำเอียง แล้วว่าให้ปลูกศาลให้นั้นเป็นประการใด ไลสูเหลียวจึงว่า ซึ่งชื่อเหมือนท่านฝันนี้ ข้าพเจ้าเห็นต้องกับคำจดหมายเหตุอยู่ในหอหนังสือ ว่าเมื่อครั้งเองไขบิดาท่านได้เป็นใหญ่อยู่ในเมืองจิ๋นนี้ มีชาวบ้านต้นฉองไปขุดดินได้สัตว์ตัวหนึ่ง รูปเหมือนรูปหีบ มีเท้ามาก ปากยาวเหมือนปากกา ลิ้นคมเหมือนกระบี่ สีตัวนั้นขาวเหมือนคน เห็นประหลาดจะเอามาให้เองไข ครั้นถึงกลางทางพบเด็กน้อยสองคนยืนอยู่ริมทางตบมือหัวเราะร้องไปว่า เองสิถือตัวว่าตัวดีแล้วมิรู้ก็กินได้แต่ผีตาย ครั้นถึงคนเป็นเข้าทำไมจึงไม่ทำฤทธิ์ไปเล่าให้เขาจับเอามาได้ ผู้ถือสัตว์มานั้นพอได้ยินก็สงสัย จึงถามเด็กนั้นว่าสัตว์นี้ชื่อไร เด็กนั้นจึงบอกว่าสัตว์นี้อยู่ในแผ่นดิน ถ้าใครฝังศพไว้มันไปเที่ยวขุดกิน มันจำแลงตัวได้ต่างๆ ชื่อมันชื่อเชียงท่านจำไว้เถิด สัตว์นั้นก็อ้าปากออกพูดจาภาษาคนบอกกับผู้ถือมานั้นว่า ไอ้เด็กสองคนนี้มันเป็นไก่ป่า ตัวผู้นั้นชื่อเสียบกุนอยู่เมืองลำเอียง ตัวเมียนั้นชื่อโปฮูหยินอยู่เขาไทแปะสัน ถ้าใครได้ตัวผู้จะได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ถ้าใครได้ตัวเมียจะได้เป็นเจ้าเมืองเอก ชื่อเสียบกุนนั้นอยู่เมืองลำเอียง กำหนดอายุมันสี่ร้อยพันปี จะมีผู้มีบุญมาเกิดในเมืองลำเอียง ชื่อตังหันกองบู๊จะได้เป็นกษัตริย์ฮ่องเต้ ผู้นั้นก็ทิ้งรูปสัตว์นั้นเสียจะไปจับเอาเด็กสองคน เด็กทั้งสองก็เป็นไก่บินตามกันหายเข้าไปที่เขาตังฉอง ส่วนผู้นั้นเห็นเด็กเป็นไก่บินไปแล้ว กลับมาจับเอาสัตว์ของตัว สัตว์นั้นก็หายไป ชายคนนั้นก็เอาความมาแจ้งแก่เองไข เองไขเห็นประหลาดจึงสั่งเจ้าพนักงานให้เขียนจดหมายเหตุใส่กระบอกไว้ในหอหนังสือ ข้าพเจ้าเป็นพนักงานหนังสือได้รู้จดหมายเหตุอันนี้อยู่
ก๋งจูบุนจึงสั่งไลสูเหลียวให้ไปเอาหนังสือนั้นมาดู ไลสูเหลียวก็ไปเอาจดหมายเหตุนั้นมาให้ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนดูหนังสือแล้วส่งให้ขุนนางทั้งปวงเห็นหนังสือต้องกันกับคำไลสูเหลียวว่า ต่างคนต่างยินดีด้วยก๋งจูบุน ก๋งจูบุนจึงสั่งว่า ฝันของเรานั้นเอาจดหมายเหตุไว้ในหอหนังสือด้วยกันเถิด ครั้นอยู่มาวันหนึ่งก๋งจูบุนพาขุนนางทั้งปวงไปเที่ยว ณ เขาไทแปะสัน ไปข้างทิศตะวันตกถึงเขาตังฉองสานและเห็นคนถือไก่มาตัวหนึ่งขาวเหมือนสีหยก ครั้นเดินใกล้เข้ามาก็กลายเป็นหินไป คนจับไก่นั้นเอาไปให้ก๋งจูบุน ไลสูเหลียวเห็นดังนั้นจึงว่า ไก่ตัวนี้เห็นจะเป็นโปฮูหยิน ซึ่งท่านได้มานั้นเห็นเมืองเราจะเป็นเมืองเอกแน่แล้ว ขอท่านจงปลูกศาลเทพารักษ์ไว้บนเขาตังฉองสานศาลหนึ่งเถิด ก๋งจูบุนจึงสั่งเจ้าพนักงานให้ปลูกศาลเทพารักษ์บนเขา จึงเอาน้ำหอมและแป้งหอมมาทาไก่ แล้วเอาแพรกระบวนจีนห่อเข้าใส่ลงในหีบแก้วเอาขึ้นตั้งไว้บนศาล แล้วผลัดชื่อเขาตังฉองสานนั้นให้เรียกเขาโปไกสาน ปลูกสานใส่ไก่แล้วกลับมาเมือง จึงสั่งเจ้าพนักงานให้ไปปีละสองหน ครั้นถึงกำหนดเจ้าพนักงานเอาเครื่องเซ่นไปนั้น ได้ยินเสียงไก่ศิลาขัน ครั้นอยู่มาประมาณปีหนึ่งสองปี เห็นรัศมีสว่างไปกว่าสิบวา ก็เข้าใจว่าเสียบกุนอยู่เมืองลำเอียงมาเยี่ยมโปฮูหยิน ครั้งนั้นเมืองจิ๋นบริบูรณ์ขึ้นกว่าแต่ก่อน
๒๗
ฝ่ายจิ้นเฮียนก๋งเจ้าเมืองจิ้น ตีได้เมืองเกียกับเมืองหงอทั้งสองหัวเมืองแล้ว ขุนนางและทหารทั้งปวงต่างคนก็มีใจยินดี แต่นางเลกีนั้นหามีความสบายไม่ ด้วยรู้ว่าลีเค็กเป็นพวกซีนเซงไปตีเมืองได้มีความชอบ จิ้นเฮียนก๋งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงหาอิวสีขึ้นมาปรึกษาแล้วว่าเราจะคิดประการใด อิวสีจึงว่า ซึ่งลีเค็กตีเมืองทั้งสองได้นั้นเพราะอุบายสุยสิดเอาแก้วกับม้าไปให้งูก๋ง ใช่จะสำเร็จด้วยปัญญาลีเค็กเมื่อไรมี ข้าพเจ้าเห็นว่าความคิดสุยสิดดีกว่าลีเค็ก แต่สุยสิดหาได้ความชอบเหมือนลีเค็กไม่ ถ้าท่านคิดว่ากล่าวเอาสุยสิดมาเป็นพวกเรา ให้เป็นครูฮีเจ๋โต๊ะจูเห็นพอจะต้านทานลีเค็กได้ นางเลกีเห็นชอบด้วย ครั้นเวลาคํ่าก็เข้าไปว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า จะขอสุยสิดมาเป็นครูฮีเจ๋โต๊ะจู จิ้นเฮียนก๋งก็ยอม แล้วเรียกสุยสิดมาสั่งให้ไปอยู่สอนฮีเจ๋โต๊ะจู นางเลกีจึงบอกกับอิวสีว่า สุยสิดมาเป็นพรรคพวกเราแล้วแต่เกลือกว่าลีเค็กจะล่วงรู้ความคิดเราจะเอาความไปยุสุยสิดการเราจะมิเสียไปหรือ
อิวสีจึงว่า ลีเค็กคนนี้พอใจกินเหล้า ท่านจงแต่งกับข้าวสำรับหนึ่งกับเหล้าที่ดี ข้าพเจ้าจะเอาไปให้ลีเค็กกินแล้วฟังท่วงทีจะว่าประการใด นางเลกีก็จัดสำรับกับเหล้าให้คนยกตามอิวสีไป อิวสีจึงเข้าไปคำนับลีเค็กว่า ท่านไปทัพมาไม่มีอันใดจะมาเยี่ยม ได้แต่สำรับกับเหล้ามาให้ท่านกินตามสบาย ลีเค็กมิรู้กลอิวสีก็กินเหล้านั้นเข้าไปแล้วชมว่าเหล้าดี อิวสีเห็นลีเค็กเมาจึงว่า ข้าพเจ้ามีเพลงบทหนึ่งจะทำให้ท่านฟัง อิวสีทำเพลง แม่เป็นเมียลูกเจ้า เปรียบเหมือนต้นไม้ใหญ่รากอันลึก กิ่งใบสาขานกกาทั้งจับอาศัยเป็นสุข ถ้าไม้รากแก้วขาดเมื่อใด ลมก็พัดใบก้านแห้งเหี่ยวไป เขาก็ฟันเอาทำฟืน ทำเพลงแล้วอิวสีก็ลุกขึ้นกลับไปบ้าน
ลีเค็กมีความสงสัยคิดอยู่แต่ในใจว่า อิวสีเป็นคนมีอัธยาศัย จิ้นเฮียนก๋งไว้ใจข้างหน้าข้างในก็เข้าออกได้ทั้งกลางวันกลางคืน อิวสีรู้เหตุอย่างไรจึงมาทำเพลงดังนี้ ลีเค็กให้คนไปหาตัวอิวสี ต่อเวลารุ่งเช้าอิวสีจึงมา ลีเค็กจึงถาม ซึ่งท่านว่าไม้ตายเขาเอามาทำฟืนนั้นเราสงสัยอยู่ ท่านว่านี้จะเป็นเหตุที่ซกอักนั้นหรือเหตุสิ่งใด บอกให้เรารู้ด้วย อิวสีจึงว่า ข้าพเจ้าจะบอกก็กลัวไตหูอยู่ ลีเค็กจึงว่า ท่านอย่าคิดเกรงดังนั้นเลย ถ้าเอ็นดูเราแล้วจึงบอกให้รู้เหมือนให้เราพ้นความผิด อิวสีเห็นได้ทีก็เข้าไปกระซิบบอกว่า จิ้นเฮียนก๋งนั้นรับคำนางเลกีไว้ว่าจะฆ่าซีจูซีนเซงเสีย จะตั้งฮีเจ๋ขึ้นแทน ท่านจะเห็นประการใด ลีเค็กจึงว่ากับอิวสีว่า ท่านนั้นจิ้นเฮียนก๋งก็รักใคร่เชื่อถือ จงช่วยว่ากล่าวทัดทานจิ้นเฮียนก๋งไม่ให้ซีนเซงเป็นอันตรายจะไม่ได้หรือ อิวสีจึงว่าทุกวันนี้ ท่านก็ย่อมรู้อยู่ว่าการข้างในสิทธิ์ขาดอยู่กับนางเลกี การข้างหน้าจิ้นเฮียนก๋งเชื่อถ้อยคำเสียงฮูกวยฮู คนทั้งสองนี้คิดแต่จะกำจัดซีนเซงเสียยุยงทั้งข้างหน้าข้างใน ซึ่งผู้ใดจะอาจขัดขวางนั้นยากอยู่ ลีเค็กจึงว่า อันตัวเรานี้จนอยู่แล้ว ซึ่งจะให้ทำร้ายซีนเซงนั้นเราทำไม่ได้ ถ้าจิ้นเฮียนก๋งใช้จะมิทำตามเล่า ก็จะได้ความผิดมิรู้ที่จะคิดเลยก็จะต้องรักษาตัวอยู่เป็นกลาง สุดแต่ไม่เข้ารู้เห็นข้างผู้ใด อิวสีจึงว่าตัวท่านทำเป็นไม่รู้เห็นเสียก็ดีอยู่ ว่าแล้วก็ลากลับไป
ลีเค็กมีความวิตกหนักนั่งรำพึงอยู่จนดึก แล้วคิดไปถึงคำโหรทำนายได้จดหมายไว้ จึงขนเอาหนังสือมาดูกำหนดอีกสิบเจ็ดปีเมืองจะเกิดอันตราย คิดแต่ปีโหรทำนายมาก็พอครบสิบปีเข้า จึงคิดว่าโหรทำนายนี้แน่จริง ลีเค็กนอนไม่หลับจนรุ่ง ครั้นรุ่งเช้าจึงขึ้นขี่เกวียนไปหาพีเปงฮู ณ บ้าน แล้วว่าข้าพเจ้าจะพูดความลับกับท่านสักหน่อยหนึ่ง พีเปงฮูก็ขับคนใช้ออกไปเสีย ลีเค็กจึงว่า ซือเซากับกวยกี๋ทำนายไว้แน่หนักหนา จึงเอาหนังสือซึ่งโหรทำนายไว้ออกให้ดูแล้วว่า อิวสีคืนนี้มาหาเราว่าจิ้นเฮียนก๋งจะฆ่าซีนเซงเสียจะตั้งฮีเจ๋ขึ้นแทน พีเปงฮูจึงว่า ความอันนี้เราก็ได้ยินอยู่ ซึ่งอิวสีมาบอกกับท่านนั้น ท่านว่าไปกับอิวสีอย่างไรบ้าง ลีเค็กก็เล่าความเหมือนพูดกับอิวสีนั้นให้ฟังทุกประการ พีเปงฮูได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ว่า ซีนเซงเหมือนใกล้กองไฟ แล้วว่าอิวสีมาพูดนั้นจะดูทีท่านด้วยว่าเป็นพวกพ้องซีนเซง ถ้าท่านว่าไว้ตามความจริงเขาก็จะคิดเกรงว่าท่านยังเป็นพวกซีนเซงอยู่การก็จะช้าลง ภายหลังได้ช่องแล้วจึงค่อยว่ากล่าวกับจิ้นเฮียนก๋งก็ไม่เป็นไรนัก ซึ่งท่านว่าอยู่เป็นกลางนั้น เห็นภัยจะถึงซีนเซงเร็วอยู่ แล้วลีเค็กกลับได้ความคิดลุกยืนขึ้นกระทืบเท้า เราพูดผิดออกไปแล้วเพราะหาได้ปรึกษาท่านก่อนไม่ ว่าแล้วลีเค็กกลับไปทำเป็นตกเกวียนลงเท้าแพลง
ครั้นเวลาคํ่านางเลกีจึงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า ซีนเซงออกไปอยู่ซกอักนั้น ขอท่านให้หาเข้ามาข้าพเจ้ารำลึกถึง จิ้นเฮียนก๋งก็มีความสงสัย ครั้นเวลาเช้าก็ให้ไปหาซีนเซง ครั้นซีนเซงมาถึงคำนับบิดาแล้วก็ไปคำนับนางเลกี ณ ที่ข้างใน นางเลกีเห็นซีนเซงเข้ามาทำเป็นยินดีทักทายปราศรัย แล้วสั่งคนใช้จัดของมาให้กิน แล้วซีนเซงก็ลากลับออกมา ครั้นเวลาเช้าซีนเซงเข้าไปคำนับขอบใจนางเลกี วันนั้นพอเป็นเวลาสายนางเลกีก็สั่งให้เลี้ยงกลางวัน ซีนเซงกินเลี้ยงแล้วก็กลับออกไป ครั้นเวลาคํ่า นางเลกีเข้านอนร้องไห้บอกกับจิ้นเฮียนก๋งว่า ซึ่งข้าพเจ้าให้หาซีนเซงเข้ามา ก็ได้หาให้กินอยู่โดยปกติ เพราะคิดว่าจะผูกใจไว้อย่าให้คิดร้ายกับข้าพเจ้าต่อไป ซีนเซงกลับว่ากับข้าพเจ้าว่าทุกวันนี้บิดาก็แก่แล้ว ถ้าหาบุญไม่ตัวเจ้าก็คงเป็นภรรยาเรา ข้าพเจ้าโกรธมิได้พูดด้วยต่อไป ซีนเซงจึงว่าแต่ก่อนมารดาเราเป็นภรรยาของปู่ ครั้นปู่เราถึงแก่ความตาย มารดาเราก็ได้เป็นภรรยาของบิดาเรา ว่าดังนั้นก็ฉุดเอามือข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิยอมสะบัดมือเสียจึงพ้นจากความอาย แล้วซีนเซงว่าพรุ่งนี้จะเข้ามาหาข้าพเจ้าอีก ถ้าท่านมิเชื่อเชิญท่านอยู่บนบันไดที่สูง ข้าพเจ้าจะลงไปอยู่ในสวน ถ้าซีนเซงเข้ามาเหมือนว่าท่านก็จะเห็นความจริงของข้าพเจ้า
จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า เจ้าว่านั้นดีแล้ว เราจะได้ดูว่าลูกเราสุจริตอยู่หรือคิดร้ายต่อเรา ครั้นเวลาเช้าจิ้นเฮียนก๋งก็ขึ้นดูบนบันได นางเลกีเอาน้ำผึ้งทามวยผมเข้าไว้ แล้วให้หาซีนเซงเข้ามาชวนลงไปสวน นางเลกีเดินไปซีนเซงก็เดินตามหลัง แมลงวันแมลงหวี่ได้กลิ่นนํ้าผึ้งที่มวยผมก็เข้าตอมศีรษะ นางเลกีจึงว่ากับซีนเซงว่า ช่วยปัดแมลงวันให้เราด้วย นางเลกีเดินไปซีนเซงเดินตามปัดแมลงวันไปพลาง จิ้นเฮียนก๋งอยู่บนบันไดแลลงมาเห็นก็เข้าใจว่าซีนเซงหยอกมารดาเลี้ยง จึงสั่งให้เอาตัวไปฆ่าเสีย นางเลกีจึงว่าไทจูซีนเซงผิดแต่ครั้งเดียวแล้วข้าพเจ้าให้หาเข้ามา คนทั้งปวงจะนินทาได้ ข้าพเจ้าขอโทษซีนเซงไว้ครั้งหนึ่ง จิ้นเฮียนก๋งก็ยอมให้สั่งให้ขับซีนเซงออกไปที่ซกอักดังเก่า
ครั้นอยู่มาหลายวันนางเลกีนอนอยู่กับจิ้นเฮียนก๋ง ครั้นเที่ยงคืนทำเป็นร้องไห้ จิ้นเฮียนก๋งถามนางเลกีบอกว่า ข้าพเจ้าฝันไปว่านางเจ๋เกียงผู้เป็นมารดาซีนเซงมาร้องไห้บอกว่าอดอยากไม่มีอันจะกิน ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมีใจเอ็นดูกลั้นนํ้าตามิได้ จิ้นเฮียนก๋งจึงว่าเจ้าอย่าร้องไห้เลย จึงบอกให้ซีนเซงผู้บุตรแต่งของไปเซ่นเจ๋เกียงก็จะได้กิน ครั้นรุ่งเช้านางเลกีจึงใช้คนออกไป ณ ที่ซกอัก บอกกับซีนเซงว่า เวลาคืนนี้ จิ้นเฮียนก๋งถามว่า นางเจ๋เกียงมาร้องไห้บอกว่าหามีอะไรกินไม่ ซีนเซงรู้ดังนั้นก็แต่งเครื่องเซ่นมารดา แล้วจัดของให้คนเอาเข้ามาให้กับบิดา
ขณะนั้นจิ้นเฮียนก๋งไปเที่ยวเล่นป่าไล่เนื้อ ณ ที่เตียนเจ๊กหวน ผู้ซึ่งเอาของมาให้นั้นไม่พบจิ้นเฮียนก๋ง ก็เอาของส่งเข้าไปไว้ที่ข้างใน ครั้นถึงหกวันจิ้นเฮียนก๋งกลับมา นางเลกีเอายาพิษใส่ลงในของทุกสิ่ง แล้วบอกกับจิ้นเฮียนก๋งว่า ซีนเซงเซ่นมารดาให้เอาข้าวของมาให้ จิ้นเฮียนก๋งก็ให้ยกเข้ามากิน นางเลกีจึงว่าท่านอย่าเพิ่งกินก่อน ของทั้งนี้มาแต่อื่นไม่รู้ว่าจะดีและร้าย จิ้นเฮียนก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงรินเหล้าใส่จอกแล้วสาดลงที่แผ่นดิน แผ่นดินก็เป็นควันพลุ่งขึ้น แล้วเอาเนื้อหมูเนื้อนกให้สุนัขกิน สุนัขก็ตายในทันใดนั้น นางเลกีจึงเรียกคนใช้เข้ามา เอาเหล้ากับหมูให้กิน หญิงคนใช้นั้นก็ตาย นางเลกีทำเป็นตกใจออกมาร้องไห้ประกาศว่า เทวดาทั้งปวงจงเห็นเถิด เจ้าแก่แล้วข้าแผ่นดินพึ่งลูกเจ้า จึงจะได้เป็นบ้านเมืองต่อไป เมื่อที่พึ่งมาคอยทำร้ายอยู่ทุกเช้าคํ่าดังนี้ เห็นจะรักษาชีวิตไปมิได้แล้วก็ร้องไห้ซบลงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า ลูกท่านทำดังนี้ก็เพราะคิดจะฆ่าข้าพเจ้าแม่ลูกเสียจึงมีภัยมาถึงท่าน และของทั้งนี้ข้าพเจ้าจะรับกินให้ตายแทนท่าน แล้วหยิบเอาจอกสุรามาจะกิน จิ้นเฮียนก๋งชิงเอาจอกสุราเสีย คิดโกรธซีนเซงนัก โดยกำลังแค้นพูดออกมามิได้ นางเลกีก็ร้องไห้กลิ้งเกลือกไปแล้วว่า ซีนเซงใจคอสาหัสนัก แต่บิดายังจะฆ่าเสีย สาอะไรกับข้าพเจ้าเป็นผู้อื่น เมื่อครั้งท่านจะถอดเสียจากที่ซีจู ข้าพเจ้าก็ได้ห้ามไว้ครั้งหนึ่ง หยอกข้าพเจ้าท่านจะฆ่าเสีย ข้าพเจ้าขอโทษไว้ครั้งหนึ่ง มาทำร้ายตัวท่านก็เพราะข้าพเจ้าแม่ลูก
จิ้นเฮียนก๋งนิ่งอยู่สักครู่หนึ่ง ก็พยุงนางเลกีให้ลุกขึ้นแล้วจิ้นเฮียนก๋งก็ออกข้างหน้า จึงสั่งให้หาขุนนางทั้งปวง แต่บรรดาขุนนางที่รู้ต่างคนต่างเข้ามา เฮาตุกนั้นป่วยมาช้านานกับลีเค็กบอกว่าตกเกวียนลงเดินไม่ได้ พีเปงฮูนั้นไม่อยู่ สามคนนี้หาได้ไปไม่ แต่ขุนนางทั้งปวงเข้ามาพร้อมกัน จิ้นเฮียนก๋งจึงเล่าเนื้อความให้ขุนนางทั้งปวงฟังว่า ซีจูซีนเซงทำผิดหลายข้อ ข้อหนึ่งหยอกนางเลกีผู้เป็นมารดาเลี้ยง เราก็ยกโทษเสียครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เอายาตายใส่สุรากับของกินมาให้เรา บุญเราไม่ควรตายชันสูตรดูจึงรู้ ซึ่งเราจะเลี้ยงสืบไปนั้นไม่ได้ ขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนต่างแลดูกัน แล้วคิดแต่ในใจว่าของอันนี้ซีจูเอามาให้ค้างอยู่ข้างในถึงห้าวันหกวัน เหตุเกิดขึ้นในนั้นเอง ต่างคนต่างก็นิ่งก้มหน้าอยู่ ขณะนั้นตังกวยอูพวกนางเลกีจึงร้องขึ้นว่า ซีจูซีนเซงไม่ซื่อสัตย์ ข้าพเจ้าจะรับอาสาจับเอาตัวมาให้ท่าน จิ้นเฮียนก๋งก็ให้ตังกวยอูเป็นแม่ทัพ เลียงฮูเป็นปลัดทัพกับเกวียนสองร้อยเล่มยกไป ณ ซกอัก แล้วจึงว่า ซีจูมีทหารมากทั้งชำนาญในการศึกระวังตัวให้จงดี
ฝ่ายเฮาตุกป่วยอยู่ ณ บ้าน แต่งให้คนไปฟังข่าวราชการอยู่มิได้ขาด แจ้งความว่าตังกวยอูกับเลียงฮูยกไปตีซกอัก จึงให้คนสนิทไปแจ้งกับซีนเซง ซีนเซงจึงเอาเนื้อความไปบอกกับงวนกวนซึ่งเป็นครู งวนกวนจึงว่า ท่านจะตกใจไปไย เอาของไปก็ได้ถึงหกวันแล้วมาเกิดดังนี้ ขุนนางที่เขามีปัญญาก็ย่อมจะคิดเห็นอยู่ ตัวท่านจะนิ่งตายนั้นหาควรไม่ ซีนเซงจึงว่า บิดาเรานั้นเชื่อถือรักใคร่นางเลกี ถ้าเรามิตาย นางเลกีไม่มีความสุข ถึงเราจะไปแก้ตัว บิดาเห็นความจริงด้วยแล้วก็เห็นจะหาเอาโทษแก่นางเลกีไม่ เหมือนหนึ่งเราแกล้งให้บิดาเจ็บชํ้าน้ำใจไปอีก งวนกวนจึงว่า ถ้ามิดังนั้นหนีไปเสียต่างเมืองเถิดจึงค่อยคิดการต่อภายหลัง ซีนเซงจึงตอบว่า ตัวเรามีผิดไม่ บิดาไม่พิเคราะห์จะมาฆ่าเราเสียนั้น ถ้าเราหนีไปคนทั้งปวงก็จะสงสัยว่าเราใส่ยาตายจริง ชื่อเราก็ปรากฏเหมือนนกโฮซึ่งกินเนื้อบิดามารดาเสีย หัวเมืองทั้งปวงก็จะหัวเราะ เรามิรู้ที่จะไว้ตัวเลย จะสู้ถือความสัตย์แล้วถึงบิดาจะฆ่าเสียก็จะก้มหน้าตายไปตามกรรม แล้วเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าซีนเซงผู้ผิดจะขอลาตาย แต่คิดวิตกถึงราชการด้วยบิดาก็ชราแล้ว ก๋งจูโต๊ะจูผู้น้องก็ยังเล็กอยู่ ขอให้เอาเฮาตุกช่วยทำนุบำรุงบ้านเมือง อาณาประชาราษฎร์จะได้อยู่เย็นเป็นสุข เขียนแล้วปิดไว้ที่ผนังตึก ผินหน้าไปข้างทิศเหนือต่อบิดาจึงกราบลงสามหนแล้วก็ผูกคอตาย เวลารุ่งขึ้นพวกกองทัพตังกวยอูถึงเข้ารู้ว่าซีนเซงตาย แล้วจับเอางวนกวนผู้เป็นครูใส่กรงมาให้จิ้นเฮียนก๋ง จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ซีนเซงทำผิดรู้ตัวจะคิดหนีเห็นจะไม่พ้นจึงฆ่าตัวเสียนั้น งวนกวนเป็นพยานเราด้วย ซีนเซงจะคิดร้ายเราอย่างไรก็รู้อยู่กับใจงวนกวน งวนกวนจึงร้องว่า เทพยดาจงเป็นพยานข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้ายอมให้จับมาหวังจะให้เห็นความจริงของซีจูซีนเซง ด้วยเอาของมาค้างอยู่ข้างในถึงหกวันถ้าใส่ยาพิษแล้วจะเอาไว้ได้หรือ แต่คนกินเข้าไปยังตายลงทันใด เมื่องวนกวนว่านางเลกีอยู่ข้างในลับแลได้ยินดังนั้น จึงร้องออกมาว่า เจ้าพนักงานทำไมจึงไม่เอางวนกวนไปฆ่าเสีย ซีนเซงคิดการใหญ่ทั้งนี้ก็เพราะงวนกวนคิดให้ จิ้นเฮียนก๋งก็สั่งให้เล็กซูเอากระบองทองเหลืองทุบงวนกวนจนสมองศีรษะแตกตาย
ขณะนั้นตังกวยอูกับเลียงฮูร้องว่ากับอิวสีว่า ต๋งนีกับอีฮูเป็นพวกซีนเซง ถึงซีนเซงตายแล้วต๋งนีกับอีฮูยังอยู่ อิวสีแจ้งดังนั้นก็เอาเนื้อความเข้าไปบอกกับนางเลกี ครั้นเวลาคํ่านางเลกีเข้าไปร้องไห้บอกจิ้นเฮียนก๋งว่า ข้าพเจ้าได้ความว่าต๋งนีกับอีฮูร่วมคิดกับซีนเซง รู้ว่าซีนเซงตายมาโทษว่าตายเพราะข้าพเจ้า บัดนี้ฝึกทหารไว้จะยกเข้ามาตีเอาเมือง แล้วจะจับข้าพเจ้าฆ่าเสีย ขอท่านจงตรึกตรองดูอย่านอนใจ พอขุนนางคนหนึ่งมาบอกกับจิ้นเฮียนก๋งว่า ต๋งนีกับอีฮูยกเข้ามาถึงด่านรู้ว่าซีนเซงตายกลับไปเสีย จิ้นเฮียนก๋งแจ้งดังนั้นโกรธนักจึงว่า ต๋งนีกับอีฮูมาถึงแล้วไม่เข้ามาหาเรา กลับไปเสียเห็นจะเป็นพวกเดียวกับซีนเซงจะละไว้มิได้ ว่าแล้วก็สั่งสียินบุดถีให้คุมทหารออกไปตำบลภูเสียจับตัวต๋งนี แล้วให้เกียหัวไปกับคุดเตจับตัวอีฮู
ขณะนั้นเฮาตุกรู้จึงเรียกเฮาเอียนผู้บุตรเข้ามาบอกว่า ต๋งนีคนนี้ซี่โครงติดกันเป็นกระดูกแผ่นเดียว แววตาเป็นสองวงรูปร่างประหลาดกว่าคนทั้งปวงและฉลาดเฉลียว ลูกคนนี้นานไปจะได้เป็นใหญ่ เจ้ารีบพาต๋งนีหนีไปให้พ้นภัย เฮามัวพี่ของเจ้าก็อยู่โน่นคนหนึ่งแล้วรีบไปช่วยกันรักษาต๋งนีอย่าให้มีอันตราย เฮาเอียนรับคำบิดา ครั้นเวลาคํ่าก็ไปยังภูเสีย บอกเนื้อความกับต๋งนี ต๋งนีแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับเฮามัวเฮาเอียนที่จะหนีให้พ้นภัย พอทหารเข้ามาบอกว่ากองทัพสียินบุดถีเข้ามาถึงเชิงกำแพง ขุนนางในเมืองให้ปิดประตูไว้ ต๋งนีจึงสั่งว่าอย่าปิดเลย บิดาสั่งให้เขายกมาเราหาขัดคำสั่งไม่ ทหารในเมืองก็เปิดประตูเสียตามคำต๋งนีสั่ง สียินบุดถีเห็นชาวเมืองเปิดประตูออกก็กรูกันเข้าไปล้อมตึกต๋งนีไว้ แล้วสียินบุดถีถือกระบี่เข้าไปในตึก เฮามัวเฮาเอียนเห็นดังนั้นก็พาต๋งนีไปทางสวนดอกไม้ เฮามัวเฮาเอียนโดดขึ้นบนกำแพงสวน ฉุดเอาต๋งนีขึ้นไปบนกำแพง พอสียินบุดถีมาทันฉวยได้ชายเนื้อก็เอากระบี่ฟันถูกเนื้อต๋งนีขาด ต๋งนีเฮามัวเฮาเอียนก็โดดจากกำแพงหนีไปเมืองเต๊ก ฝ่ายสียินบุดถีอยู่ในกำแพง ครั้นต๋งนีโดดกำแพงหนีออกไปเห็นจะตามมิทัน ได้แต่ชายเสื้อต๋งนีเอามาให้กับจิ้นเฮียนก๋ง แล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองเต๊กเวลาคํ่าวันนั้นนอนอยู่ในที่ ฝันเห็นว่ามังกรตัวหนึ่งพันอยู่บนเสมากำแพง ครั้นตื่นขึ้นก็นึกแต่ในใจว่า ฝันนี้ประหลาดเห็นจะมีผู้มีบุญมาเมืองเรา ครั้นเวลาเช้าก็ออกข้างหน้า พอมีผู้เข้ามาบอกว่า ต๋งนีหนีจิ้นเฮียนก๋งมาจะอาศัยท่าน เจ้าเมืองเต๊กก็ออกไปรับพาต๋งนี เฮามัว เฮาเอียน เข้ามาถึงประตูเมือง ต๋งนีแลไปข้างหลังเห็นทหารยกตามมาเป็นอันมาก ต๋งนีสำคัญว่าสียินบุดถีก็สั่งให้ปิดประตูเมืองเสีย เจ้าเมืองเต๊กก็สั่งให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินแล้ว เจ้าเมืองเต๊กพาต๋งนี เฮามัว เฮาเอียน ขึ้นไปนั่งอยู่บนหอรบ
ฝ่ายเตียวสวยครั้นมาถึงเชิงกำแพง เห็นประตูเมืองปิดอยู่แลเห็นทหารบนเชิงกำแพงนั้นขึ้นเกาทัณฑ์จะยิง จึงร้องว่าอย่าเพิ่งยิงก่อน เรามาตามเจ้าของเราดอก ต๋งนีแลไปเห็นเตียวสวยก็จำได้ว่าเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนในเมืองจิ้น จึงบอกเจ้าเมืองเต๊กว่า ไตหูคนนี้มาเราไม่เป็นทุกข์ แล้วก็สั่งทหารให้เปิดประตูรับ เตียวสวยก็เข้าไปคำนับต๋งนีกับเจ้าเมืองเต๊ก ต๋งนีจึงถามว่าไตหูทำราชการในเมืองจิ้นเหตุไรจึงพากันตามเรามา เตียวสวยคำนับแล้วบอกว่า จิ้นเฮียนก๋งทำให้ผิดอย่างธรรมเนียม เชื่อฟังนางเลกีภรรยาน้อย ฆ่าซีจูซีนเซงพี่ของท่านเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองจะเกิดจลาจล จึงพาซุนฉิน งุยฉิน ฮูเฉีย โกเตียนเกียด ไกจือฉุย เซียนฉิน ตามมาหวังจะช่วยท่าน ยังลีซกจะคุมคนมาข้างหลังอีก ต๋งนีเห็นขุนนางทั้งปวงตามมามากคิดถึงบิดานํ้าตาตกแล้วว่า ท่านทั้งปวงติดตามมาครั้งนี้ ใช่เนื้อก็เหมือนเนื้อ ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ถึงเราจะตายก็ไม่ลืมคุณท่าน
งุยฉินจึงว่า ท่านมาอยู่เมืองภูเสีย ยกไปตีเอาเมืองจิ้นเห็นขุนนางในเมืองจิ้นก็จะเป็นใจด้วยท่าน จงคิดอ่านจับเสี้ยนหนามแผ่นดินที่ยุยงบิดาท่านมาฆ่าเสีย บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุข การทั้งปวงก็จะเป็นสิทธิ์อยู่กับท่าน ข้าพเจ้าเห็นดีกว่าเที่ยวอาศัยเขา ต๋งนีจึงว่า จะทำเหมือนท่านว่านั้นก็ได้อยู่ แต่กลัวบิดาเราจะตกใจก็จะมีโทษแก่เรา ซึ่งจะทำดังนั้นเราไม่เห็นด้วย งุยฉิวกัดฟันกระทืบเท้าว่า ท่านกลัวนางเลกียิ่งกว่าเสืออีก จะนิ่งอยู่ฉะนี้เมื่อไรจะได้เมืองของบิดาเล่า เฮาเอียนจึงว่ากับงุยฉิวว่า ก๋งจูต๋งนีมีอายุแต่สิบเจ็ดปี เรากับเตียวสวยก็ได้สั่งสอนมาอยู่ใช่จะกลัวนางเลกีนั้นหาไม่ แต่คนข้างนอกที่ไม่รู้ก็จะว่าลูกไปตีเมืองพ่อ กลัวความนินทานัก ด้วยต๋งนีเป็นคนมีกตัญญูทั้งนํ้าใจก็โอบอ้อมอารีกับขุนนางและไพร่บ้านพลเรือน ต๋งนีตกยากลงครั้งนี้ ขุนนางทั้งปวงต่างคนทุกข์ร้อนด้วยติดตามมาหวังจะช่วยทุกข์ต๋งนี งุยฉิวได้ยินเฮาเอียนว่าก็นิ่งอยู่
ฝ่ายคับโยย ลีอี้เสง เค็กเสีย สามคนเป็นพี่น้องต่างมารดาอีฮู พากันหนีตามอีฮูไปเมืองคุด ครั้นถึงจึงบอกอีฮูว่า จิ้นเฮียนก๋งให้เกียหัวถืออาญาสิทธิ์มาจับท่านฆ่าเสีย ไม่เช้าก็เย็นเกียหัวจะมาถึง อีฮูจึงสั่งให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ทุกตำบล ขณะเมื่อเกียหัวยกมาถึงกลางทาง จึงคิดแต่ในใจว่าอีฮูหามีความผิดไม่ จิ้นเฮียนก๋งจะฆ่าเสียก็เพราะอุบายนางเลกี เกียหัวก็แกล้งรอกองทัพค่อยเดินให้ช้าอยู่ แล้วเรียกคนสนิทเข้ามากระซิบสั่ง ให้รีบไปแจ้งความแก่อีฮูให้อีฮูเร่งหนีเสียจากเมือง ฝ่ายอีฮูจัดแจงหน้าที่เชิงเทินอยู่นั้น พอคนใช้เกียหัวเข้ามาบอก จึงปรึกษากับคับโยยว่า ต๋งนีหนีไปอยู่เมืองเต๊กเราจะตามไปด้วย ท่านจะเห็นประการใด คับโยยจึงว่า บิดาสั่งไว้ว่าท่านพี่น้องคบคิดกัน จึงสั่งให้ยกทัพมาจับท่าน ถ้าต่างคนต่างอยู่เห็นนางเลกีจะไม่มีความสงสัย ท่านหนีไปอยู่เมืองเหลียงเถิด ด้วยเมืองเหลียงนั้นไกลกับเมืองจิ้น เป็นเมืองไมตรีกับท่านอยู่ บิดาท่านก็แก่แล้ว ถ้าหาบุญไม่จะยืมทหารเมืองจิ๋นกลับไปคืนเอาเมืองเราก็เห็นจะได้โดยง่าย อีฮูเห็นชอบด้วยก็พากันหนีไปอยู่เมืองเหลียง เกียหัวครั้นยกมาถึงเมืองคุดรู้ว่าอีฮูหนีไปแล้วก็มิได้ติดตามไป กลับมาแจ้งแก่จิ้นเฮียนก๋งว่า อีฮูหนีไปจากเมืองคุดหารู้ว่าไปตำบลใดไม่
จิ้นเฮียนก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ลูกทั้งสองคนจับไม่ได้สักคนหนึ่ง ไปป่วยการเสียเปล่า ก็สั่งให้เอาเกียหัวไปฆ่าเสีย พีเปงฮูจึงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า ซึ่งเกียหัวไปจับอีสูไม่ได้ตัวมานั้น เพราะท่านสร้างเมืองทั้งสองตำบลไว้ แล้วให้ทหารไปอยู่รักษาก็หาอยู่ตามคำท่านสั่งไม่ กลับหนีไปกับบุตรท่านทั้งสอง ข้าพเจ้าเห็นว่าโทษหามีกับเกียหัวไม่ เสียงฮูจึงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า อีฮูเป็นคนปัญญาน้อยจะทำการสิ่งใดไม่ตลอด ข้าพเจ้าวิตกอยู่แต่ต๋งนีนั้นมีสติปัญญา คนทั้งปวงก็นับถือรักใคร่ ทั้งขุนนางในเมืองจิ้นก็หนีตามไปเป็นอันมาก แล้วเมืองเต๊กกับเมืองเราก็เป็นอริกันอยู่ ถ้าท่านจะนิ่งอยู่ฉะนี้ นานไปจะเกิดศึกเป็นมั่นคง จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วยจึงสั่งสียินบุดถีให้คุมทหารไปตีเมืองเต๊ก เกียหัวนั้นก็ยกโทษเสีย ให้ไปทำการแก้ตัวกับสียินบุดถี สียินบุดถีกับเกียหัวคำนับลาจิ้นเฮียนก๋งออกมาจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกไปตีเมืองเต๊ก เจ้าเมืองเต๊กรู้ก็ยกออกมาตั้งรับอยู่ตำบลไซสอง ตั้งรอกันอยู่ประมาณสองเดือนเศษ
เมื่อสียินบุดถียกทัพไปจากเมืองจิ้นแล้ว ภายหลังพีเปงฮูจึงว่ากับจิ้นเฮียนก๋งว่า พ่อกับลูกนั้นคงจะตัดกันไม่ขาด แล้วลูกท่านทั้งสองนั้นไม่มีข้อผิดสิ่งใด จะว่าร่วมคิดกับซีนเซงก็หาเป็นแน่ได้ไม่ บัดนี้ก็หนีไปเสียแล้ว ยังจะให้ตามไปฆ่าเสียนั้นการก็จะมิลุกลามมากไปหรือ อันจะไปทำกับเมืองเต๊กให้ชนะโดยเร็วนั้นยากอยู่ ซึ่งสียิดบุดถีกับเกียหัวไปนั้นข้าพเจ้าเห็นป่วยการเสียเปล่า หัวเมืองทั้งปวงจะหัวเราะเล่น จิ้นเฮียนก๋งเห็นชอบด้วย จึงมีหนังสือให้หากองทัพสียินบุดถีกลับมา แล้วคิดแต่ในใจว่าบุตรชายเรายังหลายคน เกลือกจะเป็นใจกันกับต๋งนีอีฮู นานไปข้างหน้าจะชิงบ้านเมืองกับฮีเจ๋ พวกอยู่ในเมืองจะเป็นไส้ศึกขึ้น จึงสั่งให้ขับลูกและญาติพี่น้องไปเสียจากเมือง แล้วตั้งฮีเจ๋ขึ้นเป็นซีจู เสียงหู ตังกวยอู ซุนเซก สามคนนี้ยินดี แต่ขุนนางทั้งปวงนั้นคิดถึงซีจูซีนเซงแล้วนํ้าตาตก ตั้งแต่นั้นมาต่างคนก็บอกป่วย บอกชราออกเสียจากที่ตำแหน่งขุนนางกลับไปอยู่บ้านเป็นอันมาก
เมื่อจิ้นเฮียนก๋งเป็นเจ้าเมืองอยู่ในเมืองจิ้นได้ยี่สิบปี ครั้งนั้นศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเป็นปีแรก เดือนเก้า จิ้นเฮียนก๋งจะไปทำสัตย์กันที่คุยขีว ไปไม่ทันก็ยกกลับมาถึงกลางทางป่วยลง ครั้นเข้าไปในเมืองหมอเข้ามาพยาบาล โรคไม่คลายหนักลงทุกวัน นางเลกีเห็นดังนั้นมีความทุกข์เป็นอันมาก เข้าไปนั่งอยู่ที่ริมเท้าแล้วก็ร้องไห้ว่าเพราะท่านไปทำสัตย์ ณ เมืองหลวง เจ็บหนักมาแต่กลางทางทั้งนี้ก็เพราะกรรมของข้าพเจ้า ท่านเมตตาเลี้ยงข้าพเจ้าจนขับลูกของท่านเสียตั้งฮีเจ๋ลูกข้าพเจ้าขึ้นเป็นที่ซีจูคุณหาที่สุดมิได้ ถ้าหาบุญไม่เวลาใดลูกท่านก็จะยกมา คนในเมืองที่เป็นพวกพ้องเข้าก็จะช่วยกัน ตัวข้าพเจ้าเป็นหญิง ฮีเจ๋ยังเป็นเด็กอยู่แม่ลูกจะหันหน้าไปพึ่งผู้ใด จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า เจ้าอย่าวิตกเลย เราได้มอบฮีเจ๋ไว้กับสุยสิด ให้ช่วยบำรุงรักษาบ้านเมืองแทนตัวเราสืบไป สุยสิดเป็นคนมีความสัตย์ รับคำเราแล้วเห็นจะไม่เป็นใจสอง แล้วให้หาสุยสิดเข้ามาจึงว่า แต่ก่อนเราได้มอบฮีเจ๋ไว้ให้ท่านเป็นครูสั่งสอน ฮีเจ๋ก็รักใคร่ท่าน บัดนี้ตัวเราป่วยหนักเห็นจะไม่ได้อยู่รักษาบ้านเมืองสืบไป ท่านจงช่วยทำนุบำรุงฮีเจ๋ให้รักษาบ้านเมืองแทนตัวเราจะได้หรือมิได้ สุยสุดจึงว่า ท่านมีพระคุณกับข้าพเจ้า ก็ยังหาได้สนองพระคุณสิ่งใดไม่ อันฮีเจ๋นั้นข้าพเจ้าจะรับธุระ ถึงจะเป็นประการใดก็จะสู้เอาชีวิตสนองพระคุณท่าน จิ้นเฮียนก๋งจึงว่า ซึ่งท่านว่านั้นขอบใจนัก พอโรคกำเริบหนักขึ้นจิ้นเฮียนก๋งก็ขาดใจตาย
สุยสิดเห็นดังนั้นก็สั่งให้จัดแจงการศพตามอย่างเจ้าเมืองเอก นางเลกีนั้นร้องไห้เป็นอันมาก และจิ้นเฮียนก๋งหาสุยสิดเข้ามาฝากฮีเจ๋นั้นต่อหน้านางเลกี ครั้นจิ้นเฮียนก๋งตายแล้ว นางเลกีก็เอาฮีเจ๋มามอบให้สุยสิด ขณะนั้นฮีเจ๋อายุได้สิบเอ็ดขวบ สุยสิดจึงให้ฮีเจ๋นุ่งขาวห่มขาวอยู่รักษาศพบิดา ขุนนางทั้งปวงก็เข้ามาอยู่ตามตำแหน่ง นางเลกีจึงตั้งสุยสิดเป็นเสียงเขงให้ว่าราชการทั้งฝ่ายทหารพลเรือน จึงตั้งเลียงฮูตังกวยอูเป็นสุมาปลัดซ้ายขวา แล้วเลียงฮูตังกวยอูจัดแจงให้ทหารออกตระเวนทั้งนอกเมืองในเมือง แล้วจัดแจงให้รักษาประตูทุกประตูมิให้คนละลุมละเล้า ราชการเมืองจิ้นครั้งนั้นสิทธิ์ขาดอยู่กับสุยสิด สุยสิดจึงว่ากล่าวสิ่งใดขุนนางทั้งปวงก็ยำเกรงเชื่อฟัง สุยสิดตั้งให้ฮีเจ๋เป็นที่สีนกุ๋น แล้วสั่งให้ทำกฎหมายแจกไปแต่บรรดาหัวเมืองขึ้น
๒๘
ขณะเมื่อตั้งฮีเจ๋นั้น ขุนนางผู้ใหญ่น้อยก็เข้าไปพร้อมกัน แต่เฮาตุกป่วยหามาไม่ ลีเค็กจึงกระซิบว่ากับพีเปงฮูว่า เอาเด็กมาตั้งให้เป็นเจ้า ต่างคนต่างลืมต๋งนี อีฮูเสีย พีเปงฮูจึงว่า การทั้งปวงเด็ดขาดอยู่กับสุยสิด วันนี้เรากับท่านจะพากันไปหาสุยสิด ณ บ้าน ฟังดูว่าจะพูดจาประการใดบ้าง ครั้นเวลาขุนนางกลับไป ลีเค็กกับพีเปงฮูต่างคนขึ้นเกวียนพากันไป ณ บ้านสุยสิด สุยสิดก็ออกมารับเข้าไปต่างคนต่างคำนับกัน ลีเค็กจึงว่า เจ้าของเราก็ดับสูญสิ้นแล้ว ต๋งนีกับอีฮูเจ้าของเราสองคนก็เป็นผู้ใหญ่ ควรจะว่ากิจการบ้านเมืองได้ ตัวท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เหตุใดจึงไม่ไปรับต๋งนีกับอีฮูมาให้ว่าราชการ จะเอาลูกเมียน้อยอายุสิบเอ็ดขวบตั้งขึ้นดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นหามีใครจะยำเกรงไม่ และขุนนางที่เป็นพวกต๋งนีอีฮูก็มีนํ้าใจเจ็บแค้นนางเลกีแม่ลูกอยู่ทุกคน เห็นความหายุติเพียงนี้ไม่ ข้าพเจ้ารู้ว่าเมืองจิ๋นกับเมืองจิวเขาคอยจะช่วยต๋งนีอีฮูอยู่ ข้างในเล่าพวกพ้องที่ชอบพอรักใคร่ก็มีเป็นอันมาก ท่านจะคิดป้องกันรักษาตัวประการใด
สุยสิดจึงตอบว่า จิ้นเฮียนก๋งมอบฮีเจ๋ไว้กับเรา นอกกว่านั้นเราไม่รู้ แม้นผู้ใดจะทำอันตรายฮีเจ๋กับเรา เราก็ไม่กลัว เมื่อเหลือกำลังแล้วก็จะสู้ตาย เอาชีวิตสนองพระคุณเจ้า พีเปงฮูจึงว่า ท่านคิดดังนั้นไม่ชอบ จงคิดเสียอย่างอื่นเถิด สุยสิดจึงตอบว่า ผิดและชอบนั้นใช่เราจะไม่รู้เมื่อไร แต่ได้รับคำจิ้นเฮียนก๋งไว้ถึงจะเป็นประการใดเราก็มิให้เสียสัตย์ พีเปงฮูกับลีเค็กว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง เห็นใจสุยสิดนั้นยั่งยืนเหมือนเหล็กจารึกแผ่นศิลา ซึ่งจะว่ากล่าวต่อไปนั้นเห็นสุยสิดจะมิยอม พีเปงฮูกับลีเค็กก็ลากลับมา ณ บ้านลีเค็ก ลีเค็กจึงว่ากับพีเปงฮูว่า เราก็เอาใจจึงชี้แจงให้ฟัง สุยสิดดื้อดึงอยู่ดังนี้ท่านจะคิดประการใด พีเปงฮูจึงว่าความทั้งนี้จะเป็นไรมี เขาบำรุงฮีเจ๋ เราก็บำรุงต๋งนี ต่างคนต่างคิดเถิด พีเปงฮูกับลีเค็กปรึกษาเห็นพร้อมกันจึงเรียกคนสนิทเข้ามาสั่งเป็นความลับ คนใช้นั้นก็ปลอมเข้าไปคอยอยู่ตามคำลีเค็กสั่ง ครั้นเวลาฮีเจ๋เข้าไปคำนับศพบิดาคนใช้นั้นก็เอากระบี่แทงถูกสีข้างฮีเจ๋ตาย
อิวสีเข้าไปกับฮีเจ๋เห็นดังนั้น ถือกระบี่จะฟันผู้ซึ่งแทงฮีเจ๋ คนใช้นั้นก็แทงอิวสีตายลงอีกคนหนึ่ง แล้วก็หนีออกไปเสียจากที่นั้น คนที่เฝ้าศพต่างคนต่างก็อื้ออึงร้องขึ้นว่ามีผู้เข้ามาลอบทำร้ายฮีเจ๋ สินกุนสุยสิดรู้ก็เข้ามาเห็นฮีเจ๋นอนตายอยู่ เอามือเข้าลูบศพแล้วร้องไห้ว่า เรารับคำจิ้นเฮียนก๋งไว้ก็ได้บำรุงฮีเจ๋มา มีผู้ลอบทำร้ายได้ดังนี้ ตัวเรามีชีวิตอยู่ก็จะอายแก่คนทั้งปวงตายเสียดีกว่า ว่าแล้วก็จะเอาศีรษะโดนเสาเตียงเสียให้ตาย นางเลกีเห็นก็ให้คนใช้ออกมาห้ามไว้แล้วหาตัวเข้าไปว่า ซึ่งท่านจะมาฆ่าตัวเสียดังนั้นไม่ชอบ ศพจิ้นเฮียนก๋งก็ยังหาได้ฝังไม่ ถึงมาตรว่าฮีเจ๋ตายโต๊ะจูยังอยู่ ท่านจงช่วยทำนุบำรุงต่อไปเถิด สุยสิดมีความแค้นเป็นอันมาก กลับออกมาให้เอาคนซึ่งรักษาศพไปฆ่าเสียถึงแปดสิบสองคน
อยู่สองวันสุยสิดให้หาขุนนางเข้ามาปรึกษาพร้อมกัน จะตั้งโต๊ะจูขึ้นให้ครองสมบัติ อายุโต๊ะจูได้เก้าขวบ ลีเค็กพีเปงฮูทำเป็นไม่รู้หาเข้าชื่อปรึกษาด้วยไม่ เลียงฮูจึงว่ากับสุยสิดว่า ฮีเจ๋ตายครั้งนี้ก็เพราะลีเค็กพีเปงฮู ท่านจะตั้งโต๊ะจูขึ้นจึงไม่ลงใจด้วย ขอท่านให้จับเอาตัวไอ้สองคนมาฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม สุยสิดจึงว่า ลีเค็กพีเปงฮูเขาเป็นขุนนางเก่าพวกพ้องก็มาก ทำการเกลือกมิสำเร็จก็จะเสียที เราจะงดไว้เอาดีต่อ ถึงเขาจะทำอย่างไรการก็ยังไม่เร็วดอก เมื่อฝังศพจิ้นเฮียนก๋งแล้วโต๊ะจูได้เป็นใหญ่ เราจะมีหนังสือไปเป็นไมตรีไว้กับหัวเมืองทั้งปวง แล้วจะกำจัดศัตรูเหล่านี้เสียให้สิ้น เห็นการก็จะสำเร็จโดยง่าย เลียงฮูได้ฟังดังนั้นก็ถอยหลังออกมา แล้วปรึกษากับตังกวยอูว่า สุยสิดนี้ซื่อตรงต่อแผ่นดินก็จริงอยู่แต่ความคิดน้อย จะคิดการสิ่งใดก็ไม่ว่องไว ซึ่งจะนิ่งคอยสุยสิดอยู่การของเราที่คิดกันไว้ก็จะช้าไป แต่กำลังเราทั้งสองก็พอจะทำได้ ถึงพีเปงฮูกับลีเค็กร่วมคิดกันก็จริง แต่ลีเค็กคนเดียวดอกเป็นพวกซีนเซง ถ้าเรากำจัดลีเค็กได้แล้วพีเปงฮูก็จะหามีเพื่อนคิดไม่ ตังกวยอูจึงว่า ท่านจะคิดประการใดจึงจะกำจัดลีเค็กได้ เลียงฮูจึงว่า เมื่อจะเอาศพจิ้นเฮียนก๋งไปฝัง เราจะซุ่มคนไว้ประตูตะวันออก ถ้าลีเค็กออกไปส่งศพก็จะให้จับตัวฆ่าเสีย ตังกวยอูเห็นชอบจึงว่า เรามีเพื่อนคนหนึ่งชื่อโต๊ะไงอี มีกำลังแบกของได้ถึงสามร้อยชั่ง จะเดินทางเท่าใดก็ไม่เหนื่อย เราจะไปชวนมาให้ช่วยกำจัดลีเค็กเสีย
เลียงฮูได้ฟังก็มีความยินดี จึงให้คนใช้ไปหาตัวโต๊ะไงอีแล้วว่า ถ้าท่านทำได้สำเร็จเหมือนเราว่านี้ จะช่วยเสนอความชอบให้ได้ยศถาบรรดาศักดิ์เบี้ยหวัดมากขึ้น โต๊ะไงอีมีความยินดีรับจะทำตามคำเลียงฮูแล้วก็ลากลับไปบ้าน โต๊ะไงอีมาถึงกลางทางจึงคิดว่า เรามีเพื่อนคนหนึ่งเป็นขุนนางที่ไตหูชื่อตุยฉวนจะไปปรึกษาดู โต๊ะไงอีก็ไป ณ บ้านตุยฉวนเล่าความให้ฟังแล้วถามว่า จะฆ่าลีเค็กเสียเถิดหรือท่านจะเห็นประการใด ตุยฉวนจึงว่า เลียงฮูตังกวยอูสองคนคิดฆ่าซีจูซีนเซงเสีย คนทั้งเมืองเขาก็เจ็บแค้นเลียงฮูตังกวยอูว่าเป็นพวกนางเลกี บัดนี้พีเปงฮูกับลีเค็กเขาจะกำจัดพวกนางเลกีเสียให้หมด จะรับต๋งนีมาเป็นเจ้า ซึ่งลีเค็กพีเปงฮูเขาทำนี้ชอบด้วยขนบธรรมเนียมแผ่นดิน ซึ่งตัวจะคิดทำร้ายคนซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินเสีย ไปเข้าด้วยคนอาธรรม์นั้นไม่ควร ถึงมาตรว่าทำการสำเร็จตัวของท่านจะได้ยศถาบรรดาศักดิ์สักเท่าใดก็ดี เทพยดาก็หาสรรเสริญไม่ คนทั้งปวงก็จะผูกใจเจ็บแค้นปองทำโทษท่านไม่รู้แล้ว โต๊ะไงอีจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนโฉดหารู้จักผิดแลชอบไม่ ข้าพเจ้าจะไปคืนคำเสียท่านจะเห็นประการใด ตุยฉวนจึงว่า ถึงจะคืนคำเสียเขาก็จะให้ผู้อื่นต่อไป ตัวท่านก็จะเป็นคนกลับกลอกภายหลังภัยจะถึงท่าน โต๊ะไงอีจึงถามว่า ท่านจะให้ทำประการใดจึงจะไม่มีอันตราย
ตุยฉวนจึงว่า ท่านจงรับคำเขาไปเถิด จึงค่อยกลับคืนฆ่าเลียงฮูตังกวยอูเสีย เราจะไปรับต๋งนีมาเป็นเจ้า แล้วจะยกความชอบให้ตัวเป็นขุนนางมีชื่อเสียงต่อไป ซึ่งถ้อยคำของเราว่านี้ ตัวยังจะซื่อตรงต่อเราแล้วหรือ โต๊ะไงอีจึงว่า ซึ่งไตหูสั่งสอนข้าพเจ้านั้นคุณหาที่สุดมิได้ ถ้าท่านคิดแคลงข้าพเจ้าอยู่ ข้าพเจ้าจะทำให้เห็นความจริง จึงเอาไก่มาเชือดคอทำสัตย์สาบานต่อกันแล้วโต๊ะไงอีก็ลากลับไป ตุยฉวนเอาความมาบอกพีเปงฮูลีเค็ก ต่างคนต่างมีความยินดี แล้วขุนนางทั้งสามจัดเอาคนที่สนิทให้เตรียมเครื่องสาตราวุธไว้ เมื่อจะไปส่งศพให้พร้อมกัน ครั้นถึงกำหนดวันส่งศพ ลีเค็กบอกป่วยหาไปไม่ โต๊ะไงอีแกล้งอุบายบอกตังกวยอูว่า คนทั้งปวงไปส่งศพสิ้น เว้นแต่ลีเค็กคนเดียว เทพยดาจะสิงชีวิตเขามั่นคงอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะขอทหารสามร้อยไปล้อมเรือนจับตัวฆ่าเสีย
ตังกวยอูสำคัญว่าจริงก็จัดคนให้โต๊ะไงอียกไป ลีเค็กให้คนไปคอยอยู่ที่ฝังศพ เห็นสุยสิดมาแล้วให้บอกว่าในเมืองเกิดศึกกันขึ้น สุยสิดได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ถามว่าในเมืองเหตุใดจึงวุ่นวาย ตังกวยอูบอกว่าลีเค็กเป็นขบถข้าพเจ้าเกณฑ์คนให้ไปจับ ถ้าทำการสำเร็จความชอบจะยกให้ท่าน สุยสิดให้ยินดังนั้นให้ร้อนใจนักดังกองเพลิงเกิดขึ้นในอก อดกลั้นความไว้จนฝังศพแล้ว รีบกลับเข้ามาในเมืองพร้อมกันที่ว่าราชการ สุยสิดจึงสั่งตังกวยอูกับเลียงฮูให้คุมทหารไปช่วยโต๊ะไงอีจับตัวลีเค็กให้ได้ เลียงฮูตังกวยอูยกมาถึงตลาดข้างทิศตะวันออกพบโต๊ะไงอี โต๊ะไงอีทำเป็นจะเข้ามาเล่าเนื้อความ ครั้นเข้ามาใกล้ก็หักคอตังกวยอูตายทหารแตกตื่นไป
โต๊ะไงอีจึงร้องประกาศกับคนทั้งปวงว่า ต๋งนียกทหารเมืองจิ๋นกับเมืองเต๊กมาตั้งอยู่นอกเมือง ซึ่งเราฆ่าตังกวยอูเสียนี้ตามคำลีเค็กสั่งจะแก้แค้นแทนซีจูซีนเซง จะกำจัดพวกนางเลกีเสีย รับต๋งนีมาเป็นเจ้า ถ้าผู้ใดจะเข้าด้วยมาไปช่วยเรา แต่บรรดาทหารทั้งปวงได้ยินว่าต๋งนีจะมาเป็นเจ้า ต่างคนต่างก็ดีใจมาเข้าด้วยโต๊ะไงอีเป็นอันมาก เลียงฮูยกตามมาภายหลัง ถึงกลางทางรู้ว่าโต๊ะไงอีกลับไปฆ่าตังกวยอูเสียก็ตกใจ รีบหนีกลับเข้าไปที่ว่าราชการจะพาสุยสิดกับโต๊ะจูหนี โต๊ะไงอีไล่หลังเลียงฮูเข้ามา
ฝ่ายลีเค็กพีเปงฮูตุยฉวน ต่างคนยกทหารมาถึงพร้อมกันเข้า เลียงฮูเห็นจะหนีไม่พ้นก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย โต๊ะไงอีจับตัวไว้ได้ พอลีเค็กมาทันเอากระบี่ฟันเลียงฮูตัวขาดไปเป็นสองท่อนตาย แล้วยกเลยเข้าไปถึงประตูวัง ลีเค็กถือกระบี่เดินเข้าไปหน้าทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงเดินเป็นสองแถว คนทั้งปวงเห็นก็ตกใจแตกตื่นกันไป แต่สุยสิดนั้นมิได้ย่อท้อมือขวาอุ้มโต๊ะจู มือซ้ายกวัดชายเสื้อปกโต๊ะจูไว้ โต๊ะจูกลัวก็ร้องไห้ สุยสิดจึงว่ากับลีเค็กว่า โต๊ะจูเป็นเด็กเท่านี้หามีโทษอันใดไม่ ท่านจะฆ่าเราเสียก็ตามเถิด ขอแต่โต๊ะจูไว้ด้วยเป็นเชื้อจิ้นเฮียนก๋ง ลีเค็กจึงว่า ซีนเซงอยู่ไหนเล่า นั่นก็เชื้อจิ้นเฮียนก๋งเหมือนกัน แล้วลีเค็กร้องว่า ทำไมโต๊ะไงอีไม่ลงมือเล่า โต๊ะไงอีได้ยินดังนั้นก็เข้าชิงเอาโต๊ะจูที่มือสุยสิดฟาดลงกับศิลาขาดใจตาย สุยสิดฉวยกระบี่จะมาฟันเอาลีเค็ก โต๊ะไงอีก็เอากระบี่ฟันสุยสิดตาย แล้วลีเค็กโต๊ะไงอีก็เข้าไปที่ข้างใน นางเลกีเห็นก็ตกใจกลัวหนีเข้าไปในสวนดอกไม้ขึ้นไปบนสะพานโจนนํ้าตาย ลีเค็กเห็นดังนั้นก็ให้คนไปลากเอาศพขึ้นมาสับเสีย แต่น้องสาวนางเลกีซึ่งเป็นมารดาโต๊ะจูนั้นให้ไปอยู่ตำหนักอื่น แล้วลีเค็กออกมาที่ว่าราชการขุนนางใหญ่น้อยก็มาพร้อมกัน ลีเค็กสั่งทหารให้ไปจับบรรดาญาติพี่น้องเลียงฮู ตังกวยอู อิวสี มาฆ่าเสียสิ้นทั้งสามพวก แล้วว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เราปราบเสี้ยนหนามในเมืองสิ้นแล้ว เมืองว่างเปล่าอยู่ไม่มีเจ้านั้นหาควรไม่ บุตรจิ้นเฮียนก๋งเล่าเราเห็นแต่ต๋งนีเป็นผู้ใหญ่ แล้วมีสติปัญญาทั้งนํ้าใจก็โอบอ้อมอารี ถ้าขุนนางผู้ใหญ่จะยอมตามคำเรา ก็ให้เขียนชื่อลงทุกคน
พีเปกฮูจึงว่า ข้าราชการทั้งปวงแต่บรรดาอยู่ในที่นี้เห็นพร้อมกันอยู่ แต่ยังไม่ได้ปรึกษาเฮาตุกซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ลีเค็กได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้เอารถไปรับเฮาตุก เฮาตุกไม่มา บอกว่าเฮามัวเฮาเอียนบุตรเราทั้งสองคนไปติดตามต๋งนีอยู่ถ้าเราจะลงชื่อไปรับด้วย เขาก็จะติเตียนว่าเราเป็นพวกฆ่าฮีเจ๋เสีย ตัวเราก็ชราแล้วอย่าให้เรารู้ด้วยเลย ตามแต่ท่านทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันเถิด คนใช้กลับมาแจ้งกับลีเค็กและขุนนางทั้งปวง ลีเค็กก็ให้จดหมายแต่บรรดาผู้ซึ่งลงใจด้วยเป็นขุนนางสามสิบเศษ แล้วลีเค็กให้โต๊ะไงอีถือหนังสือไปเชิญต๋งนี ณ เมืองเต๊ก โต๊ะไงอีไปถึงเมืองเต๊กแล้ว เข้าไปคำนับต๋งนีบอกว่า ขุนนางทั้งปวงพร้อมใจกันให้มาเชิญท่าน แล้วส่งหนังสือให้ต๋งนี ต๋งนีรับเอามาอ่านดูหามีชื่อเฮาตุกไม่ คิดแคลงใจก็นิ่งอยู่ งุยฉิวจึงว่า เขามีหนังสือมารับซึ่งจะไม่ไปตามหนังสือนั้น จะเที่ยวซัดเซอยู่ดังนี้หาควรไม่
ต๋งนีจึงว่า ซึ่งท่านว่านั้นชอบแล้ว แต่ว่าเชื้อยังอยู่หลายคนจำเพาะแต่เราเมื่อไรมี แล้วฮีเจ๋โต๊ะจูก็พึ่งตาย พวกพ้องยังอยู่มาก ครั้นเราเข้าไปแล้วเกลือกจะมิสมควร คิดจะถอยหลังยาก ถ้าบุญของเราเทพยดาช่วยแล้วคงจะมีเมืองอยู่ แล้วต๋งนีจึงเรียกโต๊ะไงอีเข้ามาว่า ตัวเราเป็นคนผิดบิดาจะเอาโทษเราหนีเอาชีวิตรอด เมื่อบิดาป่วยลงก็มิได้พยาบาล บิดาตายก็หาได้ไปเยี่ยมศพตามประเพณีไม่ ซึ่งเราจะเห็นแต่บ้านเมืองเขาก็จะนินทาได้เราไม่ยอมแล้ว ท่านจงไปจัดแจงเอาผู้อื่นเถิด
โต๊ะไงอีก็ลากลับมาแจ้งแก่ลีเค็กทุกประการ เลียงอิวมีจึงว่า เมื่อต๋งนีไม่ยอมแล้วเราจะได้ใครเป็นเจ้าเล่า ขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้น บางคนก็ว่าให้ไปรับอีฮูมาเถิด ลีเค็กจึงว่า อีฮูเป็นคนโลภไม่มีความกรุณาแก่พี่น้อง เห็นจะรักบ้านเมืองไปมิได้ ขุนนางทั้งปวงว่าอีฮูก็เป็นลูกจิ้นเฮียนก๋ง เมื่อไปรับต๋งนีมิมาจะให้เมืองว่างเปล่าอยู่นั้นหาควรไม่ ปรึกษาเห็นพร้อมกันจะให้ไปรับอีฮู ลีเค็กขัดมิได้ก็ยอม จึงใช้โต๊ะไงอีกับเลียงอิวมีถือหนังสือไปเชิญอีฮู ณ เมืองเลียง
ฝ่ายอีฮูเมื่ออยู่ ณ เมืองเลียงนั้น เจ้าเมืองเลียงยกลูกสาวให้เป็นภรรยา เกิดบุตรชายด้วยกันคนหนึ่งชื่อก๋งจูหึง อีฮูคิดอยู่มิได้ขาดว่าเมื่อใดเมืองจิ้นเกิดเหตุขึ้นจะได้กลับคืนไปเมือง พอรู้ข่าวว่าบิดาถึงแก่ความตาย อีฮูจึงใช้ให้ลีเซงไปรักษาเมืองคุดเต ครั้นรู้การในเมืองจิ้นแล้ว จึงมีหนังสือแจ้งการมาถึงอีฮูว่าเมืองจิ้นนั้นเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันขึ้น ฮีเจ๋โต๊ะจูนางเลกีกับพรรคพวกตายสิ้น ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมใจกันจะไปรับต๋งนีมาเป็นเจ้า อีฮูได้แจ้งดังนั้นจึงปรึกษากับเค็กเสียคับโยยว่า เราจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองคืน พอว่าขาดคำลงแลไปเห็นโต๊ะไงอีกับเลียงอิวมีเดินตรงเข้ามาถึงคุกเข่าลงคำนับส่งหนังสือให้ อีฮูรับมาดูแจ้งแล้วมีความยินดีนักว่า บุญของเราเทพยดาชิงเอาเมืองของต๋งนีมาให้กับเรา แล้วส่งหนังสือให้คับโยย คับโยยดูหนังสือแล้วจึงว่า ใช่ก๋งจูต๋งนีจะไม่รักบ้านเมืองเมื่อไรมี แต่ทว่าก๋งจูต๋งนีคิดแคลงใจอยู่ ถึงตัวท่านก็อย่าเพิ่งเชื่อนัก ขุนนางทั้งปวงอยู่ในเมืองให้แต่งหนังสือมารับท่านอยู่ข้างนอกไปเป็นเจ้า ท่านจงตรึกตรองดูให้ดี บัดนี้ราชการในเมืองจิ้นนั้น ลีเค็กกับพีเปงฮูใหญ่กว่าคนทั้งปวง ถ้าท่านจะเข้าไปตามหนังสือ จงคิดให้มีประโยชน์กับลีเค็กพีเปงฮู คนทั้งสองจึงจะมีนํ้าใจตรงต่อท่าน
อีฮูได้ฟังดังนั้นจึงว่า ความคิดของท่านนั้นดีนัก เราจะทำตามคำท่าน อีฮูจึงทำหนังสือทานบนว่า ถ้าเราได้สำเร็จงานการในเมืองจิ้นแล้ว จะยกนาตำบลอุเหลียงร้อยหมื่นให้แก่ลีเค็ก ตำบลฮูขีวให้กับพีเปงฮูเจ็ดสิบหมื่น แล้วสั่งโต๊ะไงอีว่า ท่านจงไปแจ้งแก่ลีเค็กพีเปงฮูเถิด แต่เลียงอิวมีซึ่งมากับท่านนั้นเราจะให้ถือหนังสือไปเมืองจิ๋น โต๊ะไงอีคำนับลาอีฮูกลับไปเมืองจิ้น แจ้งความกับลีเค็กพีเปงฮูทุกประการ อีฮูจึงทำหนังสือฉบับหนึ่งบอกแจ้งข้อความทั้งปวง ให้เลียงอิวมีนำหนังสือไปให้ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้น จึงปรึกษากับกวนซกว่า ซึ่งเราฝันเห็นว่าเทพยดาบอกว่า เมืองจิ้นจะเกิดจลาจลให้เราไปปราบปรามนั้น จะถูกเข้าคราวนี้ดอกกระมัง เราได้ยินว่าต๋งนีกับอีฮูทั้งสองนี้มีสติปัญญาเสมอกันเราจะเลือกเอาคนหนึ่ง
กวนซกจึงว่า บัดนี้ต๋งนีก็อยู่ ณ เมืองเต๊ก อีฮูอยู่ ณ เมืองเลียง ท่านจงใช้คนเอาเครื่องขาวตามธรรมเนียมไปช่วย จะได้ดูอัชฌาสัยต๋งนีกับอีฮูว่าผู้ใดจะมีปัญญาดีกว่ากัน ก๋งจูบุนเห็นชอบด้วยจึงจัดเครื่องขาวตามธรรมเนียมสองที่มอบให้ก๋งจูจี แล้วสั่งว่า ท่านเอาไปให้ต๋งนี ณ เมืองเต๊กแล้วจึงให้อีฮู จะได้ดูว่าใครจะดีกว่ากัน ก๋งจูจีรับสิ่งของแล้วก็ไป ณ เมืองเต๊ก เข้าไปหาต๋งนี ต่างคนต่างคำนับกันต๋งนีเชิญให้ก๋งจูจีนั่งที่สมควร ก๋งจูจีจึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้ข้าพเจ้าเอาของทั้งนี้มาให้กับท่าน ต๋งนีแจ้งดังนั้นรับสิ่งของแล้วมิได้ตอบประการใด ลุกขึ้นเดินเข้าไปในซอกเล่าความให้เตียวสวยฟัง ก๋งจูจีนั่งอยู่ข้างนอกจึงเรียกคนสนิทของต๋งนีเข้ามากระซิบบอกว่า จิ้นเฮียนก๋งตายแล้ว ให้ต๋งนีเร่งคิดอ่านเข้าไปเมืองเจ้าของเราจะช่วยเป็นทัพหน้า คนใช้ก็เข้าไปบอกความกับต๋งนีทุกประการ เตียวสวยได้ยินดังนั้นจึงว่า ซึ่งเขาทำเป็นรักมารับว่าจะช่วย อันเรายอมจะเข้าเมืองตามคำเขานั้นไม่ได้ เราทุกวันนี้เหมือนคนตามืด มิได้รู้เหตุผลในเมืองนั้นประการใด ต๋งนีเห็นชอบด้วยก็ออกมาหาก๋งจูจีจึงว่า เจ้าของท่านมีใจเมตตาให้เอาของมาให้แล้วจะช่วยธุระข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าเป็นคนสิ้นวาสนาบิดามารดาก็หาไม่ การสิ่งใดนั้นข้าพเจ้าไม่คิดต่อไปแล้ว คนข้างนอกเขาจะนินทาเราได้ ด้วยบิดาป่วยมาจนตายก็หาได้ไปเยี่ยมเยียน ว่าแล้วต๋งนีก้มหน้าลงร้องไห้มิได้พูดจาสิ่งใดตอไป
ก๋งจูจีเห็นต๋งนีไม่ยอม ก็เข้าใจว่าต๋งนีมีปัญญาลึกซึ้ง ก๋งจูจีทำทอดใจใหญ่แล้วก็ลาออกไป ครั้นถึงเมืองเลียงเข้าไปหาอีฮูบอกว่า นายข้าพเจ้ารู้ว่าบิดาท่านตาย ให้เอาของธรรมเนียมมาให้ท่าน อีฮูจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นมีความกรุณาข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จะขอสติปัญญาท่านเป็นที่พึ่งด้วย ก๋งจูจีจึงว่า ท่านจะเข้าไปเมืองจิ้นนั้น นายข้าพเจ้าก็คิดอยู่ว่าจะให้กองทัพมาช่วยท่าน อีฮูได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับว่า ถ้าดังนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ แล้วอีฮูกลับเอาความมาเล่ากับคับโยยว่า ก๋งจูบุนมีใจยินดียอมจะให้เราเป็นเจ้าเมืองจิ้น
คับโยยจึงว่า ซึ่งก๋งจูบุนจะมาช่วยเรานั้น เห็นจะมีที่หมายอยู่สักสิ่งหนึ่ง ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกเมืองริมนํ้าห้าหัวเมืองให้เป็นสินบนก๋งจูบุนจะได้ตั้งใจช่วยโดยสุจริต การของเราก็จะสำเร็จเป็นแท้ อีฮูจึงตอบว่า จะมาตัดหัวเมืองออกให้กับเขานั้น แผ่นดินเมืองจิ้นจะมิแคบไปหรือ คับโยยจึงว่า ซึ่งจะมาคิดเสียดายหัวเมืองอยู่นั้น ถ้าไม่สมคะเนเมืองจิ้นจะเป็นของผู้อื่นแล้วจะเอาแผ่นดินคืบหนึ่งศอกหนึ่งยังจะได้หรือ ซึ่งท่านมาอาศัยเมืองเลียงอยู่นี้ก็เหมือนกับไพร่คนหนึ่ง จะคิดเสียดายอะไรกับห้าหัวเมือง การข้างหน้าก็ยังมากอยู่ อีฮูเห็นชอบด้วย ก็เขียนเป็นหนังสือสัญญาใส่ในมือเสื้อแล้วออกมาหาก๋งจูจียุดมือเข้าแล้วว่า ลีเค็ก พีเปงฮู เขามารับแล้ว ถ้าข้าพเจ้าได้เมืองของบิดาข้าพเจ้าคืน จะยกเมืองริมนํ้าห้าหัวเมืองกับที่แผ่นดินข้างทิศตะวันออกไปจนถึงเมืองเค็ก ข้างทิศใต้ไปจนเขาฮัวสาน ข้างทิศเหนือออกไปจนแดนเมืองเลียงให้กับเจ้าเมืองจิ๋นแทนพระคุณท่าน แล้วเอาหนังสือสัญญาในแขนเสื้อออกให้ก๋งจูจี ก๋งจูจีทำเป็นมิใคร่จะรับ อีฮูจึงเอาทองสี่สิบแท่งกับหยกคู่หนึ่งให้เป็นส่วนก๋งจูจีให้ช่วยว่ากล่าวก๋งจูบุนด้วย ซึ่งการทั้งปวงนั้นสุดแต่ก๋งจูบุนเถิด ก๋งจูจีรับหนังสือสัญญาแล้วก็กลับไปเมืองจิ๋นแล้วเล่าความให้ก๋งจูบุนฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าไปดูต๋งนีกับอีฮูเห็นต๋งนีฉลาดกว่าอีฮูมาก ก๋งจูบุนจึงว่า ดังนั้นเราจะเอาต๋งนีเป็นเจ้าเมืองจิ้น ท่านจะเห็นประการใด ก๋งจูจีจึงตอบว่า ทั้งนี้สุดแต่ใจท่าน ถ้าท่านวิตกอยู่ด้วยเมืองจิ้น จะช่วยทำนุบำรุงให้ยืดยาวไปนั้นจึงเอาคนที่มีสติปัญญามาตั้ง ถ้าจะให้แต่ชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดินก็เอาแต่คนที่พอดีเถิด แล้วถามว่าสองอย่างนี้ข้างไหนจะเป็นประโยชน์
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นมีความยินดี จึงว่าเดิมเราไม่ทันคิดต่อท่านชี้แจงให้ฟัง จึงเห็นความสว่างไปในใจของเรา แล้วสั่งกงซุนกีให้เกณฑ์ทัพเกวียนสามร้อยไปส่งอีฮูเข้าเมืองจิ้น ขณะนั้นเป๊กกีน้องสาวซีนเซง ซึ่งได้มาเป็นภรรยาก๋งจูบุนอยู่ในเมืองจิ๋นนั้นมารดาตายแต่เล็ก นางแกกุ๋นซึ่งเป็นภรรยาน้อยจิ้นเฮียนก๋งรับเอานางเป๊กกีมาเลี้ยง นางแกกุ๋นรักใคร่นางเป๊กกี นางเป๊กกีรู้ว่าก๋งจูบุนให้ไปส่งอีฮูเข้าเมือง จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงอีฮูเป็นใจความว่า ถ้าอีฮูได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้นแล้ว ให้อุตส่าห์ปฏิบัติแก่ตระกูลด้วย ข้อหนึ่งเชื้อวงศ์ของเราเมื่อวุ่นวายนั้นต่างคนต่างพลัดกันไป ให้สืบเสาะเอามาเลี้ยงจะได้เป็นเพื่อนรักษาตัว อุปมาเหมือนต้นไม้ ถ้ากิ่งก้านบริบูรณ์แล้วจะดูงาม เขียนแล้วก็มอบให้กงซุนกี กงซุนกีจัดแจงกองทัพเสร็จก็ยกไปเมืองจิ้น
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋รู้ว่าเมืองจิ้นเกิดจลาจล จึงให้เกณฑ์กองทัพมาบรรจบกับทัพหัวเมืองขึ้นยกจะมาช่วยบำรุงเมืองจิ้น ครั้นมาถึงตำบลโกเอียงปลายแดน รู้ข่าวว่าก๋งจูบุนให้ก๋งซุนกีคุมกองทัพมาช่วยเมืองจิ้นทัพหนึ่ง แล้วพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้ไต้หูอ๋องตั้งคุมทัพเมืองจิวมาช่วยอีกทัพหนึ่ง ทัพทั้งสองนั้นออกมาก่อน ยกล่วงเข้าไปถึงเมืองจิ้นแล้ว เจ๋ฮวนก๋งจึงแต่งให้กองซุนสิบผองคุมทัพเมืองเจ๋ยกตามไปพร้อมด้วยทัพทั้งสองเมือง ตัวเจ๋ฮวนก๋งนั้นกลับไปเมืองเจ๋ กองซุนสิบผองก็ยกไปตามเจ๋ฮวนก๋งสั่ง ครั้นไปถึงเมืองจิ้นก็เข้าบรรจบด้วยเมืองจิว เมืองจิ๋น เป็นสามทัพ แล้วปรึกษากับขุนนางในเมืองจิ้นที่จะจัดแจงการไปรับอีฮูเข้ามา พอลีเสงก็มาแต่เมืองคุด ลีเค็กกับพีเปงฮูก็ให้ไปเชิญเฮาตุกเข้ามา แล้วให้ขุนนางทั้งปวงเอารถออกไปรับอีฮูซึ่งอยู่เมืองเสียงปลายแดนเมืองจิ้นนั้น นายทัพทั้งสามหัวเมืองก็แต่งทหารออกไปเป็นกองป้องกันอีฮูเข้ามา ครั้นอีฮูเข้ามาในเมืองแล้วขุนนางทั้งปวงพร้อมกันตั้งอีฮูให้เป็นเจ้าเรียกว่าจิ้นฮุยก๋ง
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชย์ได้สองปี อีฮูเป็นเจ้าเมืองจิ้นแล้ว ตั้งก๋งจูหึงผู้บุตรเป็นที่ซีจู ตั้งเฮาตุกเค็กเสียเป็นเสียงไตหู ตั้งลีอี้เสง คับโยยเป็นที่ไตหู โต๊ะไงอี เป็นหยีไตหู แต่บรรดาขุนนางเก่านั้นให้คงที่ตามเดิม ฝ่ายอ๋องจูตังกับกองซุนสิบผองซึ่งคุมทัพเมืองจิวเมืองเจ๋มานั้นก็เข้าไปว่ากับจิ้นฮุยก๋งว่า การของท่านเสร็จแล้วข้าพเจ้าจะลากลับไปเมือง จิ้นฮุยก๋งจึงสั่งให้เลียงอิวมีไปกับอ๋องจูตังขอบใจเจ้าเมืองจิว ให้หันกันเหียนไปกับกองซุนสิบผองขอบใจเจ้าเมืองเจ๋ กองทัพทั้งสองหัวเมืองยกกลับไป ยังอยู่แต่กงซุนกีซึ่งคุมทัพเมืองจิ๋นมานั้นอยู่ทวงสินบนจิ้นฮุยก๋ง
๒๙
จิ้นฮุยก๋งครั้นได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นแล้วให้คิดเสียดายหัวเมืองห้าตำบล จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงแต่บรรดามาพร้อมกันอยู่ในที่ว่าราชการ ต่างคนต่างก้มหน้านิ่งอยู่ แต่เค็กเสียนั้นเหลียวหน้ามาแลดูลีอี้เสง ลีอี้เสงจึงว่า เมื่อท่านยังไม่ได้เมืองเกรงว่าจะมีเสี้ยนหนามจึงต้องบนเมืองจิ๋นให้ช่วย ครั้นเมื่อท่านเข้ามาในเมืองก็ได้โดยปกติ มิได้มีผู้ใดขัดขวางช่วงชิง ทัพเมืองจิ๋นก็หาได้ช่วยสิ่งใดไม่ เป็นแต่ยกกองทัพมากับเมืองเจ๋ เมืองจิวก็เหมือนกัน ถึงท่านไม่ให้จะทำไมกับท่านได้ ลีเค็กได้ยินดังนั้นจึงว่ากับลีอี้เสงว่า ท่านว่านั้นผิดอยู่ เมืองจิ๋นเราได้ให้หนังสือสัญญาไว้ ครั้นสำเร็จการแล้วจะมาเสียสัตย์กับเขา เมืองจิ๋นก็เป็นเมืองเอกทหารก็มีมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าให้เขาตามสัญญาจึงจะชอบ
คับโยยจึงว่า ซึ่งจะให้เขาถึงห้าหัวเมือง เหมือนเสียเมืองจิ้นไปกึ่งหนึ่ง ถึงมาตรว่าเมืองจิ๋นจะมีรี้พลมากจะเข้ามาตีเอาหัวเมืองนี้ก็เต็มยากอยู่ แล้วท่านแต่ก่อนอุตส่าห์รบพุ่งมาสักร้อยครั้งจึงได้ที่อันนี้ ลีเค็กจึงว่า รู้ว่าท่านแต่ก่อนรบพุ่งมาได้โดยลำบาก ทำไมจึงไปบนเขาเล่า ซึ่งจะไม่ให้ตามสัญญานั้นจะมิขัดเคืองกับเมืองจิ๋นหรือ ถึงท่านแต่ก่อนแรกตั้งเมืองนั้นก็ตั้งได้ที่ซกอัก แผ่นดินก็น้อยหนักหนาค่อยเพียรรบเอาบ้านเล็กเมืองน้อยจึงได้ใหญ่ขึ้นเพียงนี้ ถึงจะเสียไปห้าหัวเมืองเท่านั้น แต่อุตส่าห์บำรุงอาณาประชาราษฎร์ ทำไมตรีกับหัวเมืองทั้งปวงให้มีใจสุจริตต่อแล้ว จึงค่อยเพียรทำไป ทำไมจะไม่ได้ห้าหัวเมืองนี้หรือ
คับโยยตวาดเอาลีเค็กว่า เรารู้เท่าอยู่ซึ่งถ้อยคำของตัวว่านั้นจะเป็นใจด้วยเมืองจิ้นก็หาไม่ แต่คิดอ่านว่ากล่าวทั้งนี้เพราะจะใคร่ได้สินบนของตัว ซึ่งเจ้ารับบนไว้กับตัวนั้นกลัวจะไม่ได้หรือ จึงต้องยกเอาความเมืองจิ๋นมาเปรียบ พีเปงฮูเอาศอกแขยะเอาลีเค็ก ลีเค็กก็นิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด จิ้นฮุยก๋งจึงว่า ครั้นเราจะไม่ให้ก็จะเสียสัตย์ ครั้นจะให้ไปเล่าก็จะเข้าใจว่าเรากลัวเกรงนัก ถ้าจะแบ่งให้แต่เมืองหนึ่ง สองเมืองนั้นเหมือนแกล้งยุให้เขามาทำอันตรายเมืองเรา
จิ้นฮุยก๋งว่า ถ้าดังนั้นท่านจงทำหนังสือผัดฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า เราได้เมืองจิ้นนี้ก็เพราะบุญก๋งจูบุน ซึ่งเราบนห้าหัวเมืองจะให้กับก๋งจูบุนนั้น ครั้นปรึกษาขุนนางทั้งปวงเขาว่าแผ่นดินอันนี้เป็นของปู่ย่าตายายมาแต่เดิม ตัวพลัดออกไปอยู่เมืองเลียง ทำไมจึงเอาหัวเมืองเหล่านี้ไปบนเสีย เราได้ทุ่มเถียงกับขุนนาง ขุนนางไม่ยอมจะยกให้ เราจงขอผัดไปสักปีหนึ่งก่อนเถิด บ้านเมืองเป็นปกติแล้วจึงจะคิดผ่อนปรนให้ แต่คุณของก๋งจูบุนนั้นเราหาลืมไม่ ลีอี้เสงแต่งหนังสือแล้วก็ส่งให้จิ้นฮุยก๋ง จิ้นฮุยก๋งจึงถามว่า ผู้ใดจะอาสาถือหนังสือไปให้กับเจ้าเมืองจิ๋นได้ พีเปงฮูจึงว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาไป และเมื่อจิ้นฮุยก๋งแรกจะเข้ามานั้นบนไว้ว่า จะให้นากับลีเค็กร้อยหมื่น จะให้พีเปงฮูเจ็ดสิบหมื่น ครั้นได้เมืองแล้วหาให้ไม่ คนทั้งสองมีความน้อยใจแต่ไม่อาจจะออกปาก พีเปงฮูคำนับส่งหนังสือให้ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนรับมาอ่านดูแจ้งดังนั้นก็โกรธเอามือตบโต๊ะลงแล้วว่า ทำให้อ้ายโจรลวงเราเล่นได้ แต่แรกเราก็รู้อยู่ว่าอีฮูไม่ควรเป็นเจ้าเมือง จะให้เอาพีเปงฮูไปฆ่าเสีย
กงซุนกีจึงว่า พีเปงฮูหามีความผิดสิ่งใดไม่ ขอท่านอย่าเพิ่งโกรธก่อน ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ขุนนางผู้ใดเล่าที่ทัดทานอีฮูไม่ยอมให้แผ่นดินกับเรา พีเปงฮูได้ยินก๋งจูบุนถามดังนั้น จึงคิดในใจครั้นจะบอกตามจริงกลัวความจะรู้ไปถึงจิ้นฮุยก๋ง ครั้นจะมิบอกเล่าก็กลัวก๋งจูบุน พีเปงฮูทำอิดเอื้อนอยู่ แล้วแลดูก๋งจูบุน ก๋งจูบุนรู้กิริยาพีเปงฮูก็ลุกเดินเข้าไปในฉาก จึงสั่งกงซุนกีให้พาพีเปงฮูเข้าไป กงซุนกีกับพีเปงฮูก็ตามเข้าไป พีเปงฮูคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า แต่บรรดาขุนนางในเมืองจิ้น ผู้ใดที่จะไม่คิดถึงคุณท่านนั้นหามิได้ ยอมจะยกหัวเมืองห้าตำบลให้ท่านอยู่ทุกคน เว้นแต่ลีอี้เสงกับคับโยยขัดขวางไว้แล้วพูดจาองอาจนัก อีฮูก็พลอยเห็นไปด้วย
ก๋งจูบุนจึงว่า เดิมเราคิดจะเอาต๋งนีเป็นเจ้าเมือง แต่ต๋งนีอิดออดอยู่ แล้วอีฮูมีหนังสือมา ลีอี้เสงเป็นคนเขียน ทำไมเราจะได้พบลีอี้เสงกับคับโยยซึ่งอีฮูเชื่อถือว่าเป็นคนความคิดดี พีเปงฮูจึงว่า ถ้าท่านจะ ใคร่ได้ตัวคนทั้งสองนั้น อย่าว่าให้สะดุ้งสะเทือน ให้แต่สิ่งของไปกับจิ้นฮุยก๋ง เห็นจิ้นฮุยก๋งจะให้ลีอี้เสงกับคับโยยมาขอบคุณท่าน ท่านจึงจับตัวฆ่าเสีย แล้วขอให้รับต๋งนีมาเป็นเจ้าเมืองจิ้น การข้างในเมืองนั้นข้าพเจ้ากับลีเค็กจะรับจัดแจงให้สำเร็จ ถ้าได้ต๋งนีมาเป็นเจ้าเมืองแล้ว เหมือนแผ่นดินเมืองจิ้นเป็นของท่าน จะสนองพระเดชพระคุณท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงตรึกตรองดูเถิด ก๋งจูบุนจึงว่า ซึ่งถ้อยคำของท่านว่านั้นดีนัก ต้องกับนํ้าใจเราคิด แล้วเขียนหนังสือฉบับหนึ่งกับหนังสือสัญญาอีฮูให้มานั้นเข้าผนึกเดียวกันส่งให้พีเปงฮูไปให้จิ้นฮุยก๋ง พีเปงฮูรับหนังสือและสิ่งของแล้วคำนับลาไป
ขณะเมื่อพีเปงฮูเป็นทูตไปเมืองจิ้นนั้น อยู่ภายหลังคับโยยเข้าไปว่ากับจิ้นฮุยก๋งว่า ทุกวันนี้ท่านยกเอาราชการเมืองมาเสียจากลีเค็ก แล้วบนนาเขาร้อยหมื่นก็หาได้ให้เขาไม่ ลีเค็กมีความน้อยใจท่าน แล้วลีเค็กกับต๋งนีก็ชอบอัชฌาสัยกัน ซึ่งท่านได้เป็นเจ้าเมืองนี้ก็เพราะบุญของท่าน ใช่ว่าได้เพราะลีเค็กเมื่อไรมี เมื่อจะไปรับท่านนั้นลีเค็กก็หายอมไม่ ว่าท่านเป็นคนโลภที่ไหนจะรักษาบ้านเมืองได้ เขาลงใจข้างต๋งนีต่างหาก ข้าพเจ้าเห็นว่าต๋งนียกเข้ามา ลีเค็กอยู่ในเมืองเราจะมิรักษายากหรือ ถ้าคิดฆ่าลีเค็กเสียเหมือนตัดหนทางต๋งนีได้ เราก็จะสิ้นธุระจะได้ระวังแต่ฝ่ายเดียว
จิ้นฮุยก๋งจึงว่า ลีเค็กนั้นมีความชอบแต่หลัง ซึ่งจะฆ่าเสียนั้นเขาหามีข้อผิดไม่ คับโยยจึงว่า ลีเค็กฆ่าโต๊ะจูเสีย แล้วฆ่าสุยสิดซึ่งเป็นข้าหลวงเดิมโทษนั้นใหญ่หลวงอยู่ ความชอบเขาก็เป็นแต่ส่วนตัวเขาเอง ซึ่งข้าพเจ้าว่านี้เป็นการแผ่นดิน ถ้าท่านสั่งให้ชำระแล้วโทษลีเค็กก็คงจะมี จิ้นฮุยก๋งจึงว่าถ้าดังนั้นไตหูจงถามดูเถิด
คับโยยได้ทีแล้วก็ไปบ้านลีเค็กว่ากับลีเค็กว่า จิ้นฮุยก๋งใช้เรา เราจึงต้องมาถามท่านว่า ข้อซึ่งท่านรับจิ้นฮุยก๋งเข้ามานั้นเป็นความชอบของท่าน จิ้นฮุยก๋งหาลืมไม่ ซึ่งท่านฆ่าก๋งจูโต๊ะจูฮีเจ๋เสียถึงสองคน สุยสิดเป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้วเป็นข้าหลวงเดิมมาหามีความผิดไม่ท่านก็ฆ่าเสียด้วย ตัวท่านก็รู้กฎหมายอย่างธรรมเนียมอยู่ ท่านฆ่าลูกเจ้า ฆ่าขุนนางเสียนี้จะมีโทษหรือหาไม่ ท่านจงตรึกตรองดูเถิด
ลีเค็กได้ยินคับโยยว่าดังนั้นรู้ว่าจิ้นฮุยก๋งแกล้งพาลเอาผิด จึงคิดแต่ในใจว่าจิ้นฮุยก๋งนี้จะพูดจาสิ่งใดก็ไม่ยั่งยืน หารู้จักคนดีและคนชั่วไม่ ซึ่งเราว่าให้ยกหัวเมืองให้เขาตามสัญญานั้น เป็นความจริงใจหวังจะมิให้ขัดเคืองกันกับเมืองจิ๋น คับโยยกลับว่าเราเป็นผิด เอาความอันนี้ไปยุจิ้นฮุยก๋ง เมื่อจิ้นฮุยก๋งรักคนสอพลออยู่ดังนี้ เราจะทำราชการตอไปก็ป่วยการเสียเปล่า มาตรว่าครั้งนี้จะไปว่ากล่าวให้จิ้นฮุยก๋งเห็นผิดและชอบปลดเปลื้องตัวไปได้ ภายหลังก็จะมีความมาอีก อายุเราก็ถึงเพียงนี้ จะมาให้คนดูหมิ่นได้ความเจ็บใจต้องการอะไรมี ผิดก็ก้มหน้าตายเสียดีกว่า ลีเค็กคิดดังนั้นแล้วจึงตอบคับโยยว่า การซึ่งเราทำนั้นหาผิดการแผ่นดินไม่ เมื่อจะแกล้งเอาโทษกันแล้ว ยากอะไรกับจะเอาผิดมาใส่กัน เราก็หารักจะทำราชการไม่ ว่าแล้วก็ลุกขึ้นชักกระบี่ออกแหงนหน้าขึ้นร้องว่า ใจเราซื่อตรงนัก ถ้าผู้ใดมาเป็นเจ้าก็ช่วยรักษาแผ่นดิน เราหามีความผิดไม่ แกล้งพาลจะเอาโทษเราถึงตาย เทพยดาจงเป็นพยานด้วยเถิด ว่าแล้วเอากระบี่เชือดคอตาย
คับโยยเห็นดังนั้นก็เอาเนื้อความมาแจ้งกับจิ้นฮุยก๋ง จิ้นฮุยก๋งมีความยินดีนัก ตั้งแต่ลีเค็กตายแล้วขุนนางทั้งปวงคิดเสียใจ ต่างคนต่างบอกป่วยออกจากราชการเป็นอันมาก แล้วมีผู้มาบอกจิ้นฮุยก๋งว่า คีกี ยงก๊ก เกียหัว ตุยฉวน นินทาว่าท่านหาเป็นสัตย์ธรรมไม่ เชื่อถือคับโยยลีอี้เสงพาลฆ่าลีเค็กเสีย จิ้นฮุยก๋งโกรธจะให้ไปจับขุนนางทั้งสี่คนมาทำโทษ คับโยยจึงห้ามว่า ขุนนางสี่คนนี้เป็นพวกกันกับพีเปงฮู พีเปงฮูยังไปอยู่เมืองจิ๋น ถ้ารู้ไปเห็นจะไม่กลับมา ขอให้งดโทษขุนนางสี่คนไว้ก่อน จิ้นฮุยก๋งก็ยอมตามคำคับโยย แล้วจิ้นฮุยก๋งปรึกษาคับโยยว่า แรกเราเข้ามาเมืองจิ้นนั้น นางเป๊กกีมีหนังสือมาถึงเราว่าให้ปฏิบัตินางแกกุ๋น แต่บรรดาเชื้อวงศ์ซึ่งไม่มีความผิดนั้นให้รับเอามารวบรวมรักษาไว้
คับโยยจึงว่า แต่บรรดาเชื้อวงศ์ซึ่งมิได้คิดจะเอาบ้านเมืองหามีความผิดไม่ก็จริง แต่ซึ่งจะเอามาไว้ในเมืองนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ข้อซึ่งจะให้ปฏิบัตินางแกกุ๋นนั้นชอบอยู่ จิ้นฮุยก๋งได้ยินคับโยยว่าดังนั้นมิได้ตอบประการใด แล้วกลับไปที่ข้างในตรงไปตึกนางแกกุ๋น ครั้นเข้าไปถึงพบนางแกกุ๋นนั่งอยู่ให้มีใจยินดีคิดรักจะใคร่ได้เป็นภรรยา จึงว่ากับนางแกกุ๋นว่า นางเป๊กกีสั่งมาให้เราเลี้ยงดูเจ้า เราก็จะช่วยทำนุบำรุงเจ้าอย่าขัดขืนเราเลย ว่าแล้วก็เข้ากอดนางแกกุ๋น หญิงคนใช้ซึ่งนั่งอยู่เห็นดังนั้นก็ชวนกันหัวเราะแล้วต่างคนก็หลบไปเสีย นางแกกุ๋นมีความอดสูจะตามสาวใช้ออกไป จิ้นฮุยก๋งฉุดมือไว้แล้วว่าเจ้ายอมเป็นภรรยาเราโดยดีเถิด เราจะเลี้ยงเจ้าให้เป็นสุข ซึ่งจะบิดพลิ้วไปนั้นจะพ้นมือเราไปแล้วหรือ
นางแกกุ๋นจึงคิดแต่ในใจว่า ถ้าจะดื้อดึงอยู่จิ้นฮุยก๋งขัดใจก็จะทำโทษ นางแกกุ๋นคิดกลัวก็จำใจยอมด้วยจิ้นฮุยก๋ง แล้วนางแกกุ๋นก็ร้องไห้ว่า ตัวข้าพเจ้าอยู่กับจิ้นเฮียนก๋งก็ไม่ตลอด บัดนี้มาเสียตัวกับท่านก็ไม่คิดอาลัยแล้ว ขอท่านช่วยชำระความแค้นซีนเซงด้วย ข้าพเจ้าจะได้เอาความอันนี้ไปแจ้งแก่นางเป๊กกี เหมือนถ่ายโทษตัวซึ่งยินยอมกับท่าน จิ้นฮุยก๋งจึงตอบว่า โต๊ะจูเขาก็ฆ่าเสียแล้ว ความแค้นซีจูก็สิ้นอยู่เพียงนั้น
นางแกกุ๋นจึงว่า ศพของซีจูฝังอยู่ที่ซกอัก ยังหาได้ทำกุฏิไม่ ขอท่านจงฝังเสียใหม่ช่วยทำกุฏิใส่ไว้ อาณาประชาราษฎร์จะได้มีความยินดี จิ้นฮุยก๋งก็รับคำนางแกกุ๋นแล้วกลับมาใช้ให้คับอิดไป ณ ซกอัก ดูที่ชอบกลจะให้ขุดศพฝังใหม่ แล้วสั่งเฮาตุกให้เอาเครื่องเซ่นไปเซ่นศพซีนเซง คับอิดเฮาตุกให้พากันไปถึงที่ซกอัก คับอิดก็จัดแจงโลงใหม่แล้วขุดลงไปถึงศพซีนเซง เห็นหน้าซินเซงปกติอยู่เหมือนเมื่อเป็นแต่กลิ่นนั้นเหม็นนักคนที่ขุดทนไม่ได้ บางคนเอามือปิดจมูกและปาก บางคนให้อาเจียนออกมา จึงว่าซึ่งจะให้ขุดต่อไปนั้นเหม็นทนไม่ได้ คับอิดจึงจุดธูปเทียนขึ้นบูชาแล้วว่า เมื่อตัวท่านยังเป็นอยู่นั้นเป็นคนมีนํ้าใจและกายสะอาด ครั้นตายแล้วทำไมจึงเหม็นนัก แล้วคับอิดอธิษฐานว่ากลิ่นซึ่งเหม็นนั้นขอให้กลับหอมเถิด กลิ่นอาสภนั้นก็หอมดุจคำอธิษฐาน คนทั้งปวงก็เข้าช่วยกันยกศพซีนเซงลงใส่โลงใหม่ เอาไปฝังไว้ที่สูงก่อกุฏิสวมไว้ แล้วจารึกอักษรไว้ที่ประตูกุฏิว่า ศพซีจูซีนเซง แต่บรรดาชายหญิงซึ่งไปส่งสการศพต่างคนต่างร้องไห้รักซีนเซงเป็นอันมาก ครั้นเอาศพไปฝังครบสามวันแล้ว เฮาตุกเอาเครื่องเซ่นของจิ้นฮุยก๋งไปเซ่น เซ่นแล้วก็เอาเหล้ามากิน เฮาตุกกินเหล้าเหลือกำลังเมานัก คนใช้ก็พยุงไปไว้ที่กงก๋วน เฮาตุกหลับไปฝันเห็นว่ามีกระบวนแห่ถือธงมาข้างหน้า แลไปเห็นแต่ม้าและรถ เฮาตุกคิดจะหลบเสีย พอเห็นงวนกวนนุ่งขาวห่มขาวลงจากรถเข้ามาคำนับแล้วว่า ซีนเซงให้มาเชิญ เฮาตุกจึงถามว่า ซีจูอยู่ไหนเล่า งวนกวนชี้บอกว่าอยู่รถโน้น เฮาตุกก็ไปหา ซีนเซงจึงให้คนซึ่งชักรถนั้นพยุงเฮาตุกขึ้นไปบนรถ ซีนเซงถามว่า ก๊กจิวรำลึกถึงข้าพเจ้าหรือหาไม่ ในฝันว่าเฮาตุกร้องไห้แล้วตอบว่า ข้าพเจ้าหรือจะลืมซีจูเสีย จนแต่ชาวเมืองทั้งปวงคิดถึงซีจูก็นํ้าตาตก ซีนเซงจึงบอกว่า ตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้เทพยดาเอ็นดู จึงตั้งให้เป็นเทพารักษ์อยู่เขาคิวสาน แล้วว่าอีฮูทำชู้กับนางแกกุ๋นแล้วมาก่อกุฏิให้เรา เรามีความแค้น คิดว่าจะทำลายเสียกลัวคนทั้งปวงจะน้อยใจ ทุกวันนี้อีฮูทำความไม่ดี เราคิดว่าจะยกเมืองจิ้นไปให้กับก๋งจูบุน ก๋งจูบุนเขาจะได้เซ่นวักเราต่อไป เฮาตุกจึงว่า ซีจูแค้นจิ้นฮุยก๋ง อาณาประชาราษฎร์มีโทษอย่างไรเล่าจึงเอาเมืองไปให้เขาเสีย ที่แซ่เดียวกันไม่คิดจะไปขอต่างแซ่กิน ตัวท่านเขาย่อมว่าโอบอ้อมอารีต่อพี่น้อง คิดทำอย่างนี้จะมิเสียชื่อไปหรือ ซีนเซงจึงว่า ท่านว่านั้นควรอยู่ แต่เราได้ว่าไว้กับเทวดาผู้ใหญ่จะต้องกลับไปว่าเสียใหม่ ท่านคอยเราอยู่ที่ศาลสักเจ็ดวัน เราจึงจะให้มาบอกข่าว เฮาตุกก็ลาซีนเซงย่างลงจากรถเท้าแพลงไป ตกใจตื่นขึ้นแลดูทั่วไปมิได้เห็นสิ่งใดแต่ตัวนั้นเข้ามาอยู่ในกงก๋วน จึงถามคนใช้ว่าทำไมเรามาอยู่ที่นี่
คนใช้จึงบอกว่า เมื่อเซ่นแล้วท่านเสพสุราเมานัก ข้าพเจ้าทั้งปวงจึงพยุงเอาท่านเข้าไว้ เฮาตุกจึงว่าเราป่วยเท้าจะเดินมิได้ ให้หยุดอยู่นี่ก่อนกว่าจะหายจึงค่อยไป ครั้นครบเจ็ดวันคนทรงก็มาหาเฮาตุก เฮาตุกขับคนใช้เสีย คนทรงจึงเข้าไปบอกว่า เทพารักษ์ที่เขาคิวสานให้มาบอกท่านว่า ไปแจ้งเทวดาผู้ใหญ่แล้ว เทวดาในเมืองจะเกิดฆ่าฟันกัน แต่จะเป็นอันตรายแก่เมืองนั้นหาไม่ เฮาตุกจึงถามว่า ซึ่งเกิดฆ่าฟันกันนั้นโทษจะมีกับผู้ใด คนทรงว่าไม่รู้เลย เทพารักษ์สั่งมาแต่เท่านั้น เฮาตุกจึงให้รางวัลแก่คนทรงแล้วห้ามว่าอย่าพูดต่อไป เฮาตุกก็กลับมาเมือง จึงพูดกับพีป๋า บุตรพีเปงฮูว่า เราดูกิริยาจิ้นฮุยก๋งเห็นจะหายืดไม่ แผ่นดินเมืองจิ้นนี้เห็นจะได้กับต๋งนีเป็นมั่นคง ว่ายังมิทันขาดคำพอคนใช้เข้ามาบอกว่าพีเปงฮูเป็นทูตไปเมืองจิ๋นกลับมาแล้วพีป๋าก็ลาเฮาตุกกลับไป
ฝ่ายพีเปงฮูเข้ามาจะใกล้ถึงเมืองรู้ข่าวว่าลีเค็กตายก็ตกใจคิดจะกลับไปเมืองจิ๋น แต่เป็นห่วงด้วยพีป๋าผู้บุตร พีเปงฮูคิดรวนเรอยู่พอพบไตหูกีเสง พีเปงฮูจึงถามว่า ลีเค็กนั้นเป็นโทษอย่างไร กีเสงก็เล่าความให้ฟังทุกประการ พีเปงฮูจึงว่า เราจะเข้าไปดีหรืออย่าไปดี กีเสงจึงว่า ใจของเราเห็นว่าเข้าไปดี ด้วยตายแต่ลีเค็กคนเดียว พวกพ้องยังมีเป็นอันมากเงียบอยู่หาได้ยินว่าเป็นประการใดไม่ ตัวท่านเขาใช้ไปอยู่หาเมืองจนทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสียก็แล้วไป ถ้าไม่เข้าไปเขาจะสงสัยเหมือนทำโทษใส่ตัว พีเปงฮูเห็นชอบด้วยก็เข้าไปในเมืองตามคำกีเสง แล้วพาเลงจีเข้าไปคำนับจิ้นฮุยก๋งแจ้งความว่า เจ้าเมืองจิ๋นให้เลงจีถือหนังสือคุมสิ่งของมาให้ จิ้นฮุยก๋งรับหนังสือมาอ่านใจความว่า เมืองจิ๋นกับเมืองจิ้นเป็นเมืองพี่เขยน้องเมียกัน ถึงหัวเมืองอยู่ในเมืองจิ๋นก็เหมือนกับอยู่ในเมืองจิ้น ขุนนางในเมืองจิ้นเล่าสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินทุกคน ซึ่งเราจะมาชักเอาห้าหัวเมืองไป ขุนนางในเมืองจิ้นเขาจะเสียน้ำใจ แต่เรามีความสงสัยอยู่ข้อหนึ่งจะใคร่พบปรึกษาลีอี้เสง คับโยย ถ้าไตหูทั้งสองว่างการลงเมื่อใด ก็ให้มาหาเราให้จงได้และหนังสือสัญญาซึ่งจะให้ห้าหัวเมืองกับเรานั้น เราคืนให้กับท่านมาด้วยแล้ว
จิ้นฮุยก๋งเป็นคนมักได้ เห็นหนังสือสัญญาคืนมาให้กับเครื่องบรรณาการเป็นอันมากก็มีความยินดี จึงว่าเราจะให้ลีอี้เสง คับโยย ไปขอบคุณเจ้าเมืองจิ๋นตามมีหนังสือมา แล้วสั่งพีเปงฮูให้พาเลงจีไปกงก๋วนแขกเมือง พีเปงฮูเลงจีก็คำนับลาออกมา ขุนนางต่างคนต่างกลับไป คับโยยจึงไปหาลีอี้เสง ณ บ้านพูดกันเป็นความลับว่า ก๋งจูบุนให้เครื่องบรรณาการมากับนายเรา แล้วคืนหนังสือสัญญาให้ด้วย ทำทั้งนี้ซึ่งจะทำโดยปกตินั้นหาไม่ แต่พอจะมาล่อเอาตัวเราทั้งสองไปได้ ก็จะเอาตัวเราไว้เร่งเอาห้าหัวเมืองกับเรา
ลีอี้เสงจึงว่า ซึ่งเราไม่ให้หัวเมืองห้าตำบลนั้น ก๋งจูบุนจะคิดอุบายได้ถึงเพียงนี้ผิดไป เห็นจะเป็นความคิดพีเปงฮู รู้ว่าลีเค็กตายกลัวภัยถึงตัว จึงให้อุบายแก่ก๋งจูบุนมาลวงเราไปฆ่าเสีย ถ้าว่าเราทั้งสองตายแล้ว พีเปงฮูคิดการได้โดยง่าย คับโยยจึงว่า พีเปงฮูกับลีเค็กเป็นพวกเดียวกัน ซึ่งลีเค็กถึงแก่ความตายนั้น เห็นพีเปงฮูร้อนตัวนักอยู่แล้วจะไว้ใจมิได้ ด้วยขุนนางในเมืองเป็นพรรคพวกร่วมคิดกันนั้นมีมาก เราจะคิดให้เลงจีซึ่งมาแต่เมืองจิ๋นกลับไปเสียก่อน แล้วจะให้คนไปรับทราบฟังดูว่าลีเค็กตายแล้วพีเปงฮูกับพรรคพวกจะคิดกันประการใด ลีอี้เสงเห็นชอบด้วย
ครั้นเวลาจิ้นฮุยก๋งออกว่าราชการ คับโยยลีอี้เสงก็พากันเข้าไปก่อนขุนนางทั้งปวง จึงว่ากับจิ้นฮุยก๋งว่า ในเมืองเราทุกวันนี้ยังหาปกติราบคาบไม่ ข้าราชการยังกระด้างกระเดื่องก็มีอยู่ ลีเค็กซึ่งเป็นต้นคิดก็ตายแล้วแต่พวกพ้องซึ่งร่วมคิดยังมาก ท่านจงให้เลงจีกลับไปเสียก่อน จึงสั่งไปว่าเมื่อบ้านเมืองเราราบคาบแล้วจะให้ข้าพเจ้าทั้งสองตามไปต่อภายหลัง จิ้นฮุยก๋งเห็นชอบด้วย ให้หาเลงจีเข้ามาสั่งให้กลับไปเมืองจิ๋นตามคำคับโยยลีอี้เสง เลงจีก็คำนับลากลับไป
ฝ่ายคนใช้ลีอี้เสงคับโยยให้ไปคอยอยู่ ณ บ้านพีเปงฮูกลับมาแจ้งความว่า คีกี ยงเก๊ก เกียหัว ตุยฉวน ไป ณ บ้านพีเปงฮูแต่หัวคํ่าจนใกล้สว่าง จะปรึกษาราชการสิ่งใดก็ไม่รู้ ได้รู้แต่เห็นไปเนืองๆ ประหลาดอยู่ คับโยยลีอี้เสงได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งขุนนางสี่คนไปปรึกษากัน ณ บ้านพีเปงฮูทั้งนี้เห็นจะคิดคดต่อจิ้นฮุยก๋งเป็นมั่นคง จึงให้คนใช้ไปหาโต๊ะไงอีมาแล้วว่า บัดนี้ภัยจะมาถึงตัวท่าน ท่านจะคิดประการใด โต๊ะไงอีได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แล้วคุกเข่าลงคำนับถามว่าภัยจะมาแต่ข้างไหน คับโยยจึงว่า ตัวร่วมคิดกับลีเค็กฆ่าลูกเจ้าเสียถึงสองคน ลีเค็กนั้นจิ้นฮุยก๋งก็ฆ่าเสียแล้ว ยังแต่ตัวท่านเห็นจะเอาโทษด้วย เราทั้งสองเห็นว่าตัวมีความชอบ ได้ไปรับจิ้นฮุยก๋งเข้ามาเป็นเจ้าเมือง แล้วท่านมีกำลังและฝีมือจะไปพลอยตายเสียนั้น เราก็เสียดายนัก จึงหามาบอกให้รู้ตัว โต๊ะไงอีแจ้งดังนั้นก็ร้องไห้ว่า ตัวข้าพเจ้ามีกำลังพลังก็จริง เป็นแต่สำหรับเขาใช้หารู้ว่าโทษตัวนี้อย่างไรไม่ ทั้งนี้ก็สุดแต่ไตหูทั้งสองช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย
คับโยยจึงว่า จิ้นฮุยก๋งโกรธท่านนักอยู่ แต่อุบายของเราอันหนึ่งถ้าท่านทำได้เห็นพอจะรอดตัว โต๊ะไงอีคุกเข่าลงแล้วถามว่า อุบายของท่านจะให้ทำเป็นประการใด ข้าพเจ้าจะยอมทำตามคำท่าน คับโยยก็จูงมือโต๊ะไงอีไปที่ลับแล้วบอกว่า พีเปงฮูเป็นพวกของลีเค็ก ครั้นลีเค็กตายแล้วพีเปงฮูกับพวกหลายคนคิดกันจะกำจัดจิ้นฮุยก๋งเสียแล้วจะไปรับต๋งนีมาเป็นเจ้า ความทั้งนี้จิ้นฮุยก๋งรู้แน่อยู่แล้ว แต่หามีผู้ยืนยันที่จะจับสลักสำคัญได้ไม่ ถ้าท่านกลัวตายจะหาความชอบแก้ตัวจงเร่งไปคิดอ่านตามรายนี้เถิด โต๊ะไงอีมีความยินดีนักจึงว่า ข้าพเจ้าจะรอดตายครั้งนี้เพราะไตหูทั้งสองคนช่วย แต่ข้าพเจ้าเป็นทาสปัญญาน้อยจะไปพูดอย่างไรเขาจะเชื่อ
ลีอี้เสงจึงสอนโต๊ะไงอีแล้วกำชับว่า ท่านจำไปอย่าลืมเสีย ครั้นเวลาคํ่าโต๊ะไงอีก็ไป ณ บ้านพีเปงฮูแล้วว่ากับนายประตูว่า เราจะมาบอกความลับกับนายท่าน นายประตูก็เข้าไปแจ้งกับพีเปงฮู พีเปงฮูจึงให้ออกมาว่าวันนี้เรากินเหล้าเมานัก ซึ่งจะออกมาพูดด้วยนั้นไม่ได้แล้ว โต๊ะไงอีนั่งคอยอยู่ที่ประตูจนดึก นายประตูเห็นประหลาดจึงเข้าไปบอกพีเปงฮู พีเปงฮูจึงคิดว่าโต๊ะไงอีจะเอาความลับอะไรมาบอกจริงกระมัง จึงให้คนใช้ออกมารับเข้าไป ครั้นโต๊ะไงอีเข้าไปถึงคุกเข่าลงคำนับพีเปงฮูแล้วว่าไตหูช่วยชีวิตข้าพเจ้าครั้งนี้ด้วย พีเปงฮูได้ยินดังนั้นตกใจ จึงถามว่าเป็นเหตุอย่างไรหรือ โต๊ะไงอีจึงบอกว่า ข้าพเจ้าช่วยลีเค็กฆ่าก๋งจูโต๊ะเสีย จิ้นฮุยก๋งจะเอาโทษข้าพเจ้าถึงตาย พีเปงฮูจึงตอบว่า คับโยยลีอี้เสงเขาได้ว่าราชการเมืองทำไมจึงไม่ไปหาเขาเล่า
โต๊ะไงอีจึงว่า ความเกิดขึ้นทั้งนี้ก็เพราะคับโยยกับลีอี้เสงจะคิดฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้ามีความแค้นนัก ถ้าได้ตัวมาทันกำลังแค้นจะขอกินเนื้ออ้ายคนทั้งสองเสียให้ได้ ซึ่งจะให้ไปอ่อนน้อมนั้นไม่ไปแล้ว เมื่อท่านไม่ช่วยข้าพเจ้าก็จะสู้ตาย พีเปงฮูได้ฟังดังนั้นคิดแคลงโต๊ะไงอีอยู่ จึงถามต่อไปอีกว่า ใจของท่านจะคิดอย่างไรเล่า โต๊ะไงอีจึงว่า ข้าพเจ้าคิดว่าต๋งนีเป็นคนใจบุญนํ้าใจก็กว้างขวางโอบอ้อมอารี อาณาประชาราษฎร์รักใคร่มาก จิ้นฮุยก๋งทุกวันนี้พลเมืองมีใจเจ็บแค้นแล้วก็เสียสัตย์กับเมืองจิ๋น เมืองจิ๋นเขาจะใคร่เอาต๋งนีมาเป็นเจ้า ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอหนังสือท่านรีบไปทั้งกลางวันกลางคืนแจ้งความกับต๋งนีว่า ไพร่พลเมืองได้ความเดือดร้อนนัก ให้ต๋งนีขอกองทัพเมืองจิ๋นมาบรรจบกับเมืองเต๊กยกมา ท่านอยู่ในเมืองจึงชักชวนพวกคนเก่าจับคับโยยลีอี้เสงฆ่าเสีย การทั้งนี้ก็จะสำเร็จโดยง่าย
พีเปงฮูจึงว่า ท่านพูดดังนี้เรากลัวแต่จะไม่ยั่งยืน แล้วจะกลับความเสียดอกกระมัง โต๊ะไงอีได้ฟังดังนั้นก็เอานิ้วมือเข้ากัดจนโลหิตไหลแล้วสาบานตัวว่า ถ้าข้าพเจ้าเป็นใจสองแล้ว ขออย่าให้ตัวข้าพเจ้าพ้นคมดาบเลย พีเปงฮูได้ยินโต๊ะไงอีสาบานดังนั้นก็สิ้นความสงสัยจึงว่า พรุ่งนี้คํ่าเวลาสามยามเราจะปรึกษากันให้พร้อม ตัวท่านจงมาให้ทันกำหนดเถิด โต๊ะไงอีก็ลากลับไป ครั้นถึงกำหนดนัดกัน คีกี ยงเก๊ก เกียหัว ตุยฉวน ขุนนางสี่คนกับซกเกวียน ลุยฮอ เต๊กยง สันกี๋ สี่คนนั้นเป็นข้าเก่าของซีนเซง ก็มา ณ บ้านพีเปงฮูพร้อมกันกับโต๊ะไงอีทำสัตย์กัน เอามีดเชือดอกเอาเลือดปนลงในสุรากินเข้าไปสาบานตัวต่อกันว่า ถ้าผู้ใดไม่ช่วยบำรุงต๋งนีโดยสุจริต ก็ขอให้เทพยดาสังหารชีวิตเสียเถิด ครั้นทำสัตย์กันแล้วก็มีความยินดีต่อกัน พีเปงฮูจึงให้ยกโต๊ะและเครื่องเลี้ยงมาเลี้ยงกินแล้วต่างคนต่างกลับไป
โต๊ะไงอีจึงเอาความมาบอกกับคับโยยตามซึ่งได้พูดจากระทำสัตย์กันนั้นทุกประการ คับโยยจึงว่า ซึ่งท่านว่านั้นจะเอาเป็นแน่ยังไม่ได้ด้วยไม่มีสิ่งใดเป็นสำคัญ การทั้งนี้ก็เป็นการใหญ่อยู่ ต่อเมื่อใดได้หนังสือสำคัญของพีเปงฮูมาจึงจะเชื่อฟังได้ โต๊ะไงอีได้ฟังดังนั้นก็ลากลับไป ครั้นเวลาคํ่าก็มา ณ บ้านพีเปงฮูจึงว่า การซึ่งคิดนั้นท่านอย่านอนใจ ข้าพเจ้าเห็นว่าเขาจะแต่งคนเที่ยวสอดแนมอยู่ถ้าช้าวันไปจะเสียการของเรา ท่านจงเร่งทำหนังสือเถิด ข้าพเจ้าจะได้รีบไปรับต๋งนีมาโดยเร็ว พีเปงฮูมิได้รู้กลอุบายเห็นชอบด้วย จึงเขียนหนังสือใส่ชื่อบรรดาผู้ที่ลงใจด้วยเป็นสิบคนทั้งโตะไงอี พีเปงฮูเข้าผนึกแล้วส่งให้โต๊ะไงอี จึงสั่งกำชับว่าการทั้งนี้ท่านทำจงดีอย่าให้ผู้ใดรู้แพร่งพราย
โต๊ะไงอีรับหนังสือจากพีเปงฮูได้แล้วก็ลาออกมา มีใจยินดีเหมือนกับได้แก้ว ก็ตรงไปหาคับโยย ณ บ้านส่งหนังสือให้ดู คับโยยครั้นได้หนังสือพีเปงฮูแล้วก็เอาโต๊ะไงอีซ่อนไว้ ณ บ้าน คับโยยกับลีอี้เสงก็พากันมาเล่าความให้เค็กเสียฟังแต่ในเวลากลางคืนแล้วปรึกษากันว่า ครั้งนี้เราก็ได้ความเป็นแน่นอนอยู่แล้ว ครั้นจะมิหักลงเสียก่อนภายหลังจะทำยาก คิดกำจัดเสียโดยเร็วจึงจะได้ ว่าแล้วเค็กเสีย คับโยย ลีอี้เสงพากันมาเรียกให้เปิดประตูวังในเวลากลางคืนเข้าไปแจ้งความกับจิ้นฮุยก๋งว่าพีเปงฮูกับพรรคพวกเป็นขบถ กระทำสัตย์สาบานตัวเข้าชื่อกันถึงสิบคน ข้าพเจ้าจับหนังสือสำคัญได้ แล้วเอาหนังสือนั้นส่งให้จิ้นฮุยก๋ง จิ้นฮุยก๋งรับเอามาอ่านดูแจ้งความดังนั้นก็โกรธจึงว่า พีเปงฮูกับพรรคพวกคิดการทั้งนี้เป็นการอันเร็วอยู่แล้ว เราจะคิดจับเสียในวันนี้อย่าให้ทันตั้งตัวได้
เค็กเสียคับโยยลีอี้เสงจึงว่า พีเปงฮูกับพรรคพวกคิดการใหญ่ถึงเพียงนี้เห็นจะรักษาตัวกวดขันอยู่ แล้วพวกพ้องเห็นจะพร้อมมูลกัน ครั้นจะให้ไปหาโดยดีเวลากลางคืนก็ดึกแล้ว พีเปงฮูเห็นประหลาดก็จะเข้าใจว่าท่านรู้การทั้งปวงเห็นจะไม่มีมา ครั้นจะให้ไปล้อมจับเอาเล่า พีเปงฮูกับพรรคพวกจวนตัวเข้าที่ไหนจะนิ่งตาย แล้วผู้ซึ่งร่วมคิดกันจะมีแต่เท่านั้นหรือจะมีอีกก็ไม่รู้ ข้าพเจ้าเห็นว่าพีเปงฮูยังประมาทอยู่ เข้าใจว่าท่านยังหารู้ไม่ เวลาเช้าท่านออกไปที่ว่าราชการ ขุนนางทั้งปวงเข้ามาพร้อมแล้วท่านจงสั่งให้ชำระตามในหนังสือใบนี้ก็จะจับพีเปงฮูกับพรรคพวกได้โดยง่าย
จิ้นฮุยก๋งได้ยินดังนั้นเห็นชอบด้วย ครั้นเวลาเช้าออกมาข้างหน้า ลีอี้เสง คับโยยก็จัดทหารเตรียมไว้ ครั้นขุนนางใหญ่น้อยเข้ามาพร้อมกัน จิ้นฮุยก๋งจึงถามพีเปงฮูว่า เราได้ยินว่าท่านจะถอดเราเสียจะไปรับต๋งนีมานั้นเรามีความผิดประการใด พีเปงฮูไม่รับ คับโยยจึงร้องว่า ตัวใช้โต๊ะไงอีถือหนังสือไปรับต๋งนี แต่หากว่าบุญของเจ้าเรามีอยู่ จึงเผอิญให้จับโต๊ะไงอีได้ ค้นได้หนังสือสำคัญเข้าชื่อกันถึงสิบคน เราไล่เลียงโต๊ะไงอีก็ได้ความจริงแล้ว ตัวยังปฏิเสธไปถึงไหนเล่า จิ้นฮุยก๋งก็เอาหนังสือสำคัญทิ้งลงมา ลีอี้เสงก็หยิบขึ้นอ่านต่อหน้าขุนนางทั้งปวง แล้วจึงประกาศให้ทหารจับพวกขบถบรรดามีชื่อในหนังสือ ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็กรูกันเข้าจับขุนนางที่มีชื่อในจดหมายได้แปดคน ขาดอยู่แต่ยงเค็กไม่เข้ามา โต๊ะไงอีนั้นเป็นโจทก์ คับโยยเอาตัวไปซ่อนไว้ ณ บ้าน จิ้นฮุยก๋งก็ให้เอาขุนนางแปดคนไปฆ่าเสียนอกประตูเมือง แล้วจิ้นฮุยก๋งก็สั่งให้ไปจับยงเค็ก
ฝ่ายยงเค็กอยู่ ณ บ้านแจ้งความว่าจิ้นฮุยก๋งจับพีเปงฮูกับพรรคพวกไปฆ่าเสีย จึงคิดว่าเรากับพีเปงฮูได้สาบานไว้ต่อกัน บัดนี้การเกิดขึ้น จิ้นฮุยก๋งก็เอาเราไปฆ่าเสีย ครั้นจะคิดหลบหนีเอาชีวิตรอดก็จะเป็นคนเสียสัจ เราจะสู้รักษาคำสาบานไว้ จะเข้าไปรับโทษต่อจิ้นฮุยก๋ง พอทหารจิ้นฮุยก๋งมาถึงเข้าจับตัวยงเค็กไปฆ่าเสีย พีป๋าบุตรพีเปงฮูรู้ดังนั้นก็หนีไปเมืองจิ๋น จิ้นฮุยก๋งจึงปรึกษาคับโยยว่า จะให้ไปจับเอาบุตรภรรยาญาติพี่น้องลีเค็กพีเปงฮูกับพวกซึ่งร่วมคิดกันไปฆ่าเสีย คับโยยจึงว่า ผู้ซึ่งร่วมคิดร้ายต่อท่านก็ตายสิ้นแล้ว คนเหล่านี้หาได้รู้เห็นร่วมคิดด้วยไม่ ซึ่งท่านจะให้เอามาฆ่าเสียความก็จะเอิกเกริกไป ข้าพเจ้าขอโทษคนเหล่านี้ไว้เถิด จิ้นฮุยก๋งก็ยอมตามคำคับโยยแล้วสั่งว่า โต๊ะไงอีมีความชอบต่อเราให้เลื่อนที่เป็นจงไตหู ให้ที่นาด้วยสามสิบหมื่นเป็นบำเหน็จ
ฝ่ายพีป๋าครั้นไปถึงเมืองจิ๋นเข้าไปคำนับก๋งจูบุน แล้วร้องไห้บอกความว่า ข้าพเจ้าเป็นบุตรพีเปงฮู จิ้นฮุยก๋งฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย จึงเล่าความทั้งปวงซึ่งจิ้นฮุยก๋งลงลบหลู่บุญคุณเมืองจิ๋น กับราษฎรชาวเมืองหาเข้าด้วยไม่ แล้วว่าถ้าท่านยกทัพไปตี เห็นจะมีไส้ศึกในเมืองออกช่วย ก๋งจูบุนได้ฟังพีป๋าว่าดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ถ้อยคำของพีป๋าว่านั้นจะเห็นประการใด กวนซกจึงตอบว่า พีป๋าเป็นข้าของจิ้นฮุยก๋ง ถ้าเราจะยกทัพไปตีเหมือนถ้อยคำพีป๋า หัวเมืองทั้งปวงก็จะนินทาว่าเราสมคบบ่าวเขา แล้วยกทัพไปตีเอาบ้านเมืองหาเป็นสัจเป็นธรรมไม่ เป๊กลีเหจึงว่า ซึ่งพีป๋าว่าอาณาประชาราษฎร์มีใจเจ็บแค้นไม่เข้าด้วยนั้น ถ้าจริงเหมือนพีป๋าไม่ช้าก็จะเกิดศึกกันขึ้นเอง เมื่อเห็นว่าเมืองจิ้นเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันขึ้น เราจึงค่อยยกทัพไปตีเอาก็จะได้โดยง่าย ไม่สู้หนักมือทแกล้วทหารนัก ก๋งจูบุนได้ฟังเป๊กลีเหว่าเห็นชอบด้วย แล้วสั่งให้รับเอาพีป๋าไว้ ตั้งให้เป็นไตหูรับราชการอยู่ในเมืองจิ๋น ครั้งนั้นจิ้นฮุยก๋งครองเมืองได้สองปี ศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชย์ได้สามปี
ไทซกตั้วลอบไปคบคิดกับเมืองอีลก ซึ่งขึ้นกับเมืองหยงแต่งเครื่องบรรณาการไปถึงเมืองหยง ให้เมืองหยงมาตีเมืองหลวงไทซกตั้วจะรับเป็นไส้ศึก เจ้าเมืองหยงแจ้งดังนั้นก็ยกทัพมาล้อมเมืองหลวง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงสั่งจิวกองคองกับเตียวเป๊กเลี้ยวขุนนางให้จัดแจงรักษาเมืองมั่นไว้ มิให้ยกทหารออกสู้รบ แล้วพระเจ้าจิวเซียงอ๋องแต่งให้ทูตถือหนังสือไปแจ้งความกับเจ้าเมืองทั้งปวง
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น จิ้นฮุยก๋งเจ้าเมืองจิ้น แจ้งในหนังสือรับสั่งก็จัดแจงกองทัพยกมาช่วย เจ้าเมืองหยงรู้ข่าวว่าหัวเมืองยกมาก็ตกใจ กลัวจะเป็นทัพกระหนาบ สั่งทหารรีบเลิกทัพกลับ ฝ่ายก๋งจูบุนกับจิ้นฮุยก๋งยกล่วงเข้ามาในแดนเมืองหลวง รู้ว่ากองทัพเมืองหยงหนีไปแล้วมิได้ยกเข้าไปในเมือง ตั้งอยู่แต่ภายนอก ให้มีหนังสือเข้าไปแจ้งกับพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่าได้ยกกองทัพมาช่วยหาทันข้าศึกไม่ จะลากลับไปเมืองแล้ว จิ้นฮุยก๋งนั้นพบกองทัพก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น จิ้นฮุยก๋งมีความอดสูด้วยเป็นเท็จ มิได้ให้ห้าหัวเมืองตามสัญญา จิ้นฮุยก๋งจึงยกทัพกลับไปเสียโดยเร็ว พีป๋าซึ่งมากับก๋งจูบุนนั้นจึงเข้าไปคำนับก๋งจูบุนว่า เราได้ทีอยู่แล้ว เวลากลางคืนวันนี้ขอให้ยกทัพเข้าล้อมตีเอาทัพจิ้นฮุยก๋งจึงจะหายความแค้นท่านแต่หลัง ก๋งจูบุนจึงตอบพีป๋าว่า เรากับจิ้นฮุยก๋งมาช่วยราชการเมืองหลวงด้วยกัน ถึงจะมีความแค้นเคืองประการใดก็ดี หาควรที่จะทำกันครั้งนี้ไม่ แล้วต่างคนต่างยกกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งหนังสือเมืองหลวงดังนั้น ก็ให้กวนต๋งยกทัพมาช่วย มาถึงกลางทางพอได้ข่าวว่าทัพเมืองหยงหนีไปแล้ว กวนต๋งจึงแต่งผู้มีสติปัญญาถือหนังสือไปว่ากล่าวกำหราบเจ้าเมืองหยงซึ่งมาทำล่วงเกินกับเมืองหลวง เจ้าเมืองหยงกลัวอำนาจเมืองเจ๋ จึงแต่งทูตไปให้รับผิดขอดีกับเจ้าเมืองหลวงตามซึ่งกวนต๋งมีหนังสือไป ครั้นทูตมาถึงเมืองหลวง จึงแจ้งความกับพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่า เมืองหยงและหัวเมืองทั้งปวงมีความยำเกรงอยู่ มิได้คิดที่จะมาทำร้ายกับเมืองหลวง แต่เกิดเหตุทั้งนี้เพราะไทซกตั้วซึ่งเป็นน้องของพระองค์ไปอยู่ ณ ที่กำซกนั้นมีหนังสือไปชวนเจ้าเมืองหยงให้มาตี พระเจ้าจิวเซียงอ๋องแจ้งดังนั้นทรงพระโกรธนักสั่งให้ทหารไปจับไทซกตั้ว ไทซกตั้วรู้หนีไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องแจ้งความว่า ไทซกตั้วหนีก็มิให้ติดตาม
พอแจ้งความว่ากวนต๋งมาถึง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องมีความยินดีจึงสั่งให้แต่งรับและเลี้ยงดูเหมือนบรรดาศักดิ์ขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง เจ้าพนักงานทั้งปวงก็จัดแจงตามพระเจ้าจิวเซียงอ๋องสั่ง กวนต๋งไม่ยอม จึงว่าในเมืองหลวงนี้ขุนนางผู้ใหญ่และราชบุตรก็มีอยู่ ซึ่งจะแต่งยกข้าพเจ้าเกินยศถาบรรดาศักดิ์หาควรไม่ ให้รับแต่เพียงบรรดาศักดิ์ขุนนางผู้น้อยเถิด ครั้นรับเข้าไปถึงในเมืองพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้เลี้ยงดูและให้บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก แล้วกวนต๋งก็ลากลับไปเมืองเจ๋ แจ้งความกับเจ๋ฮวนก๋ง แต่นั้นมาเมืองเจ๋มีเกียรติยศเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวง
ครั้นอยู่มาเป็นเทศกาลแล้ง กวนต๋งป่วย เจ๋ฮวนก๋งมีความวิตกนักสั่งให้หมอไปพยาบาล หมอประกอบยาให้กินเป็นหลายขนานโรคนั้นไม่คลาย กวนต๋งป่วยหนักลง เจ๋ฮวนก๋งไปเยี่ยมถึงบ้าน เห็นอาการนั้นหนักจึงจับเอามือแล้วว่า ท่านป่วยมากทีเดียวจนลุกไม่ขึ้น เราจะเอาการแผ่นดินเมืองมอบกับท่านผู้ใดเล่า เล็งอวดกับปินซูปูก็ตายเสียก่อนแล้ว กวนต๋งได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่แล้วว่า เล็งอวดตายเสียนั้นข้าพเจ้าคิดเสียดายนัก เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า นอกจากเล็งอวดจะไม่มีผู้ใดต่อไปแล้วหรือ เราจะใคร่ตั้งเปาซกแหยให้ว่าราชการแผ่นดินท่านจะเห็นประการใด
กวนต๋งจึงตอบว่า เปาซกแหยนั้นเป็นคนมีสติปัญญาทั้งสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินมั่นคงนัก นํ้าใจก็โอบอ้อมอารี ไพร่บ้านพลเมืองรักใคร่มาก อันความดีของเปาซกแหยนั้นหาผู้เสมอมิได้ แต่จะว่ากล่าวสิ่งใดไม่พอใจให้ผู้อื่นขัดเคือง เมื่อไว้อัชฌาสัยเสียฉะนี้ ที่ไหนจะมีคนกลัว อันผู้ซึ่งจะบังคับบัญชาการแผ่นดิน เมื่อไม่มีผู้ยำเกรงแล้ว การก็ไม่สิทธิ์ขาด ถ้ามีทัพศึกมาเห็นจะหนักอกท่าน
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ถ้าดังนั้นเราจะให้กับกองซุนสิบผอง ท่านจะเห็นประการใดเล่า กวนต๋งจึงว่า อันกองซุนสิบผองเป็นคนสัตย์ซื่อทั้งรอบคอบเอาใจใส่ในราชการ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่ยืด ว่าแล้วกวนต๋งก็ทอดใจใหญ่ เจ๋ฮวนก๋งจึงถามต่อไปว่า เหมือนหนึ่งเอ็ดแหยซูเตียว สองคนนี้ท่านจะเห็นประการใด กวนต๋งจึงว่า ความข้อนี้ถึงท่านไม่ถามก็คงจะบอก อันเอ็ดแหย ซูเตียว ไคหอง ทั้งสามคนนี้ขอท่านอย่าได้เชื่อถือให้เข้ามาใกล้ ท่านจงคิดกำจัดเสียบ้านเมืองจึงจะเป็นสุข เจ๋ฮวนก๋งจึงว่าเอ็ดแหยเขาภักดีต่อเราจริงๆ แต่ลูกเขาเป็นที่รักเขายังฆ่าให้เรากิน เขารักเราถึงเพียงนี้หาควรที่จะแคลงไม่ กวนต๋งจึงตอบว่า เกิดมาเป็นคนแล้วบุตรนั้นและเป็นที่รัก มียศศักดิ์และสมบัติทั้งปวงก็ตั้งใจจะให้กับบุตรด้วยกันสิ้นทุกคน นี่แต่บุตรของเขาเป็นที่รักหามีความผิดสิ่งใดไม่ยังฆ่าเสียได้ ก็เพราะหมายจะเอาการข้างหน้า นับประสาอะไรกับท่าน
เจ๋ฮวนก๋งจึงถามต่อไปว่า ซูเตียวนั้นท่านเห็นประการใดเล่า ทุกวันนี้ราชการทั้งปวงเขาก็เอาใจใส่ว่ากล่าวอยู่ เราดูอัชฌาสัยเห็นว่าเขารักเรายิ่งกว่าตัวเขาอีก กวนต๋งจึงว่า ซึ่งท่านว่าซูเตียวรักท่านยิ่งกว่าตัวเขานั้นผิดไป อย่าว่าแต่มนุษย์เลย ถึงสัตว์เดียรฉานแต่บรรดามีชีวิตเกิดมาในแผ่นดินแล้วรักตัวเป็นที่ยิ่ง ซึ่งจะได้รักผู้อื่นแต่เพียงเสมอกับตัวก็หามิได้ เมื่อตัวของเขาๆ ไม่รัก เขาจะมารักท่านยิ่งกว่าตัวเขานั้นต้องการอะไร เจ๋ฮวนก๋งจึงถามว่า ก๋งจูไคหองซึ่งเป็นบุตรเจ้าเมืองโอย เมืองก็บริบูรณ์หาอยู่กับบิดามารดาไม่ สู้มาติดตามเราอยู่ช้านานแล้ว จนบิดามารดาตายก็หาไปเยี่ยมศพไม่ รักเรายิ่งกว่าบิดามารดาอีก เราจะแคลงอะไรเขาเล่า กวนต๋งจึงตอบว่า แต่บิดามารดาของเขาได้เลี้ยงดูมา มีคุณเป็นที่ยิ่งยังละเสีย จะมาอาศัยอะไรกับท่าน ถึงสมบัติบริบูรณ์อยู่แล้ว ก็คิดจะให้มีมากต่อขึ้นไปอีก ท่านอย่าไว้ใจให้มาอยู่ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เอ็ดแหย ซูเตียว ไคหอง สามคนนี้มาอยู่ให้เราใช้สอยช้านาน แต่ก่อนเป็นไรท่านจึงหาว่าไม่ กวนต๋งจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้บอกกับท่านนั้น ด้วยเห็นว่าท่านได้คนทั้งสามมาเลี้ยงไว้แล้ว ข้าพเจ้าก็เอาใจใส่ท่านอยู่ อุปมาเหมือนนํ้าเปี่ยมตลิ่ง ข้าพเจ้าเหมือนทำนบระวังกันอยู่มิให้ล้นขึ้นได้ บัดนี้ตัวข้าพเจ้าจะหาบุญไม่แล้ว ก็เหมือนคลองนํ้าไม่มีทำนบ นํ้าจะไหลไปถึงไหนก็ไม่รู้ ขอท่านอย่าเลี้ยงคนสามคนนี้ไว้เลย จงคิดกำจัดเสียบ้านเมืองจึงจะเป็นสุข การแผ่นดินซึ่งข้าพเจ้าว่ากล่าวทั้งนี้ ขอให้กองซุนสิบผองว่าต่อไปเถิด เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นมิได้ตอบประการใด ลุกออกมาภายนอกกำชับหมอให้พยาบาลกวนต๋ง สั่งแล้วเจ๋ฮวนก๋งก็กลับไปที่อยู่
ขณะนั้นมีผู้ไปแจ้งความกับเอ็ดแหยว่า กวนต๋งป่วย สั่งเจ๋ฮวนก๋งให้ขับท่านกับซูเตียวไคหองไปเสียจากเมือง ให้ตั้งกองซุนสิบผองเป็นที่ใจเสียงขุนนางผู้ใหญ่แทนกวนต๋ง เอ็ดแหยได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงไปหาเปาซกแหยบอกว่า เดิมเมื่อกวนต๋งจะได้เป็นขุนนางก็เพราะท่านช่วยทำนุบำรุง มาบัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งความว่าเจ๋ฮวนก๋งจะตั้งท่านเป็นขุนนางแทนที่กวนต๋ง กวนต๋งทัดทานเสียให้ตั้งกองซุนสิบผอง ข้าพเจ้าเห็นหาสมควรไม่ เปาซกแหยหัวเราะแล้วว่า เรายกย่องให้กวนต๋งเป็นขุนนางเพราะว่าเห็นเป็นขุนนางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินโดยแท้ ซึ่งกวนต๋งไม่ยอมให้ตั้งเรานั้นด้วยเห็นเกินสติปัญญานัก เหมือนเช่นเรานี้จะเป็นได้ก็แต่ที่สี่ข้อ ขุนนางข้างกรมเมืองสำหรับจับโจรผู้ร้าย แต่เราคิดอยู่ถ้าได้เป็นที่สี่ข้อสมคิดแล้ว จะกำจัดคนสอพลอไปเสียจากเมืองมิให้มีเสี้ยนหนามในแผ่นดินต่อไป เอ็ดแหยได้ฟังดังนั้นคิดละอายก็ลากลับไปบ้าน
ฝ่ายกวนต๋งป่วยหนักลง จะไหวติงพลิกตัวไปมาก็มิสะดวก เจ๋ฮวนก๋ง กองซุนสิบผอง เปาซกแหย ขุนนางทั้งปวงก็มาพร้อมกันเห็นอาการกวนต๋งไม่รอดแล้ว ต่างคนคิดสงสารร้องไห้นั่งดูใจอยู่ กวนต๋งเห็นเจ๋ฮวนก๋งกับกองซุนสิบผอง เปาซกแหย ก็ยิ่งคิดอาลัยนัก ครั้นจะสั่งเสียพูดจาด้วยลิ้นคางก็แข็งกระด้าง ได้แต่แลดูอยู่ไม่วางตา พอเวลาสามยามเศษโรคกำเริบขึ้นมากวนต๋งก็ถึงแก่กรรม
เจ๋ฮวนก๋งก็ร้องไห้รำพันว่า กวนต๋งทิ้งเราเสียแล้ว เหมือนใครตัดเอามือไปข้างหนึ่ง จะหาใครที่สัตย์ซื่อมีสติปัญญาช่วยทำนุบำรุงเหมือนกวนต๋งต่อไปเล่า ครั้นค่อยสร่างโศกจึงสั่งกออีขุนนางผู้ใหญ่ให้จัดแจงทำการศพให้งามยิ่งกว่าขุนนางทั้งปวง ครั้งถึงกำหนดก็เชิญศพไปฝังตามธรรมเนียม แล้วเจ๋ฮวนก๋งตั้งให้กวนเผงบุตรกวนต๋งเป็นไตหูขุนนางข้างพลเรือน อันทรัพย์สมบัติของกวนต๋งกับเมืองแผนอีบเป็นส่วยขึ้นกับกวนต๋งนั้นก็ยกให้กวนเผงด้วย
เอ็ดแหยแจ้งดังนั้นจึงไปหาเป๊กสีแล้วว่า เดิมเมืองแผนอีบเป็นส่วยขึ้นอยู่แก่ท่าน ครั้นเมื่อกวนต๋งมีความชอบ เจ๋ฮวนก๋งยกเมืองแผนอีบให้ บัดนี้กวนต๋งตายแล้วเจ๋ฮวนก๋งมอบเมืองแผนอีบให้ขึ้นแก่กวนเผงผู้บุตรยังหามีความชอบสิ่งใดไม่ ท่านจงไปหาเจ๋ฮวนก๋งขอเอาเมืองแผนอีบคืนตามเดิม ข้าพเจ้าจะช่วยว่ากล่าวอ้อนวอนเจ๋ฮวนก๋งให้จงได้ เป๊กสีได้ฟังดังนั้นคิดน้อยใจจนน้ำตาตกแล้วว่า เราไม่มีความชอบไว้ต่อเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งจึงมิได้ให้เมืองแผนอีบแก่เรา กวนต๋งนั้นถึงตัวตายความชอบก็มีอยู่จนบุตร ซึ่งเราจะไปขอคืนเอาเมืองแผนอีบ จะมีหน้าเปิดปากพูดออกมาได้หรือ เอ็ดแหยไม่โต้ตอบประการใดก็ลากลับมาบ้าน
ฝ่ายกองซุนสิบผองเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่กวนต๋งได้ประมาณเดือนหนึ่งก็ถึงแก่กรรม เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า กวนต๋งบอกไว้ว่าที่อันนี้ชะตาแรงผู้ใดเป็นหายืนไม่ก็จริงอยู่ แล้วเจ๋ฮวนก๋งให้หาเปาซกแหยเข้ามาจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เปาซกแหยบิดพลิ้วอยู่ไม่ยอม เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า ซึ่งท่านไม่เป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้นจะให้เราตั้งผู้ใดเล่า ขุนนางนอกนั้นหามีใครมีสติปัญญาเสมอท่านไม่ เปาซกแหยจึงว่า ข้าพเจ้ารักคนสัตย์ซื่อชังคนสอพลอ ท่านก็ย่อมแจ้งอยู่ ถ้าท่านขับซูเตียว เอ็ดแหย ไคหอง คนทั้งสามนี้เสียจากเมืองเหมือนคำกวนต๋งผู้ตายสั่งไว้ ข้าพเจ้าจึงจะยอมเป็นขุนนางทำราชการสนองคุณท่านสืบไป เจ๋ฮวนก๋งให้ขับซูเตียว เอ็ดแหย ไคหอง ไปจากเมือง แล้วตั้งเปาซกแหยเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการในเมือง อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงก็เป็นสุขมาช้านาน
๓๐
ฝ่ายจิ้นฮุยก๋งเจ้าเมืองจิ้น ครองเมืองเป็นสุขได้ห้าปีบังเกิดข้าวแพง ราษฎรอดอาหารจะซื้อหากันกินก็ขัดสน จิ้นฮุยก๋งจึงปรึกษาคับโยยว่า จะให้ไปขอซื้อข้าวก๋งจูบุนแต่ขัดอยู่ด้วยได้สัญญาไว้ว่าจะยกหัวเมืองขึ้นให้ห้าหัวเมือง ก็หาได้จัดแจงให้ตามสัญญาไม่ เกลือกก๋งจูบุนจะโกรธว่าเราเสียสัตย์ไม่ยอมให้ซื้อข้าวในเมืองจิ๋นก็จะได้ความอัปยศ คับโยยจึงว่า ซึ่งท่านมิยกห้าหัวเมืองให้เจ้าเมืองจิ๋นจะว่าท่านเสียสัตย์ยังมิได้ เหตุด้วยท่านพึ่งมาเป็นเจ้าเมืองใหม่บ้านเมืองยังไม่ราบคาบ บัดนี้ ควรจะให้ไปขอซื้อข้าวลองใจก๋งจูบุนดูพอเป็นที ถ้าไม่ให้ข้าวแก่เราสืบไปเมื่อหน้าจะว่าเราเสียสัตย์นั้นมิได้ เหตุด้วยทำให้สูญไมตรีก่อนเราจึงมิได้ยกห้าหัวเมืองให้ จิ้นฮุยก๋งเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้เคงเต้ถือไปถึงเจ้าเมืองจิ๋นว่าตั้งแต่ข้าพเจ้าได้สมบัติในเมืองจิ้นราษฎรและหัวเมืองขึ้นยังมิได้ราบคาบเป็นปกติเลย บัดนี้ข้าวในเมืองข้าพเจ้าแพงนักจึงให้เคงเต้มาขอซื้อข้าวในเมืองท่าน จะได้ไปแจกไพร่บ้านพลเมืองพอเลี้ยงชีวิต ก๋งจูบุนแจ้งในหนังสือดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จิ้นฮุยก๋งสัญญายกห้าหัวเมืองให้เราก็หาให้สมคำไม่ บัดนี้มาขอซื้อข้าวในเมืองเรา จะให้ดีหรืออย่าให้เลยใครจะเห็นประการใด
เป๊กลีเหว่า จิ้นฮุยก๋งก็จะว่าเพราะท่านไม่คิดเอื้อเฟื้อ ทำให้สูญไมตรีก่อน จึงมิได้ยกห้าหัวเมืองให้ตามสัญญา อนึ่ง จิ้นฮุยก๋งเป็นน้องนางเป๊กกีภรรยาท่าน ธรรมเนียมผู้ใหญ่ย่อมโอบอ้อมอารีต่อผู้น้อย ข้าพเจ้าคิดว่าจิ้นฮุยก๋งขัดสนมาพึ่งแล้ว จงให้ข้าวเอาบุญเถิด เมื่อจะไม่รู้จักคุณท่านถึงสองครั้งแล้วอยู่กับเขาเอง พีป๋าจึงว่า จิ้นฮุยก๋งฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสียยังไม่หายแค้น แล้วก็เป็นคนอกตัญญูถึงจะทำคุณมากน้อยเท่าใด อุปมาเหมือนเอาศิลาไปทิ้งลงในท้องทะเลสำหรับแต่จะจมเปล่า ครั้งนี้เมืองจิ้นอดข้าวแพงได้ทีอยู่แล้ว จงยกไปตีเถิดเห็นจะได้โดยสะดวก
อิวอีจึงว่า เมืองจิ้นอดข้าวปลาอาหารหมายมาพึ่งเราและจะคิดกลับไปตีนั้น มาตรแม้นชนะก็ไม่มีเกียรติยศ ควรที่จะให้ข้าวกับจิ้นฮุยก๋งตามคำเป๊กลีเหว่า ถึงจิ้นฮุยก๋งจะไม่รู้จักคุณเรา ฝูงคนทั้งปวงที่สัตย์ซื่อก็จะคิดถึงคุณเราอยู่บ้าง ก๋งจูบุนเห็นชอบด้วย จึงให้ตวงข้าวในฉางให้สี่ร้อยเกวียนหาคิดเอาราคาไม่ แล้วให้บรรทุกเรือไปส่งถึงเมืองจิ้น จิ้นฮุยก๋งก็มีความยินดีสั่งให้ตวงข้าวแจกราษฎรชาวเมืองตามสมควร ฝ่ายคนทั้งปวงก็ยกย่องสรรเสริญก๋งจูบุนเป็นอันมาก
ครั้นรุ่งขึ้นปีใหม่เมืองจิ๋นก็บังเกิดข้าวแพงบ้าง ก๋งจูบุนปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จะให้ไปขอซื้อข้าวจิ้นฮุยก๋ง พีป๋าจึงว่า จิ้นฮุยก๋งเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณท่าน ซึ่งจะให้ไปขอซื้อข้าวนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจิ้นฮุยก๋งจะหาให้ไม่ ก๋งจูบุนจึงว่า จิ้นฮุยก๋งไม่สัตย์ซื่อก็จริงอยู่แต่เราได้มีคุณถึงสองครั้ง เมื่อจะทำดังนั้นก็ให้ปรากฏแก่ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงไว้ แล้วก๋งจูบุนก็แต่งหนังสือให้เลงจีถือไปถึงจิ้นฮุยก๋งใจความว่าจะขอซื้อข้าว
ครั้นจิ้นฮุยก๋งแจ้งหนังสือ จึงปรึกษาคับโยยขุนนางทั้งปวงว่าก๋งจูบุนให้มาขอซื้อข้าวในเมืองเรา เราจะต้องจัดแจงให้ตามสมควร คับโยยจึงว่า ท่านจะให้ข้าวกับเจ้าเมืองจิ๋นนั้น และแผ่นดินเมืองจิ้นนี้ถ้าก๋งจูบุนจะเอาก็จะให้ด้วยหรือ เคงเต้จึงว่า ก๋งจูบุนจะขอเอาบ้านเมืองนั้นหามีธรรมเนียมไม่ เหตุด้วยครั้งก่อนได้ให้ข้าวแก่เรา ครั้งนี้ขัดสนจึงให้มาพึ่งบ้าง ถ้อยทีมีไมตรีต่อกันจำจะต้องให้ข้าวตอบแทนไปจึงจะชอบ คับโยยจึงว่า เจ้าเมืองจิ๋นทำนุบำรุงนายเราจนได้เป็นเจ้าเมือง ยังไม่ได้ยกห้าหัวเมืองให้ตามสัญญา ซึ่งตอบแทนทำแต่เท่านี้ข้าพเจ้าเห็นหามีประโยชน์ไม่
เคงเต้จึงว่าซ้ำกับจิ้นฮุยก๋งว่า เมื่อท่านใช้ข้าพเจ้าไปซื้อข้าวเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นสัตย์ซื่อสุจริตรักท่านยอมให้ข้าวโดยง่ายมิได้คิดเอาราคา แล้วให้จัดแจงเรือบรรทุกข้าวมาส่งถึงเมืองเรา ซึ่งจะเชื่อฟังคับโยยนั้นเจ้าเมืองจิ๋นก็จะมีความน้อยใจทั้งจะติฉินนินทาท่าน ลีอี้เสงจึงว่า ก๋งจูบุนให้ข้าวแก่เรานั้น เห็นด้วยยังมิได้ห้าหัวเมืองตามสัญญา จึงแกล้งทำดีต่อหวังจะเอาประโยชน์หาให้โดยสุจริตรักเราไม่ ถึงจะตอบแทนให้ข้าวไปก็ดีไม่ให้ก็ดี ก๋งจูบุนคงจะติเตียนนินทาเป็นแท้ ฮันกันจึงว่า เรามีทุกข์ไปพึ่งเขา เขาช่วยทุกข์เรา ถึงทีเขามาพึ่งเราบ้างชวนกันพูดทัดทานเสียฉะนี้ ถ้าขัดสนไปเมื่อหน้า จะหมายพึ่งผู้ใดเล่า
เค็กเสียจึงว่า เมืองเราเป็นเมืองใหญ่ มีทแกล้วทหารเป็นอันมาก จะหมายพึ่งก๋งจูบุนต่อไปนั้นด้วยเหตุอันใด ข้าพเจ้าเห็นว่าก๋งจูบุนเป็นคนโฉดหาปัญญามิได้จึงให้ข้าวแก่เรา ครั้งนี้เมืองจิ๋นข้าวแพงได้ที่อยู่แล้ว ขอให้มีหนังสือออกไปถึงเมืองเลียง ให้ยกมาสมทบกองทัพเราไปตีเมืองจิ๋นเห็นจะได้โดยง่าย คนทั้งปวงก็จะสรรเสริญว่าเรามีสติปัญญา จะมิดีกว่าเสียข้าวตอบแทนให้ไปอีกหรือ จิ้นฮุยก๋งเห็นชอบด้วยจึงให้หาเลงจีผู้ถือหนังสือเข้ามาว่า เมื่อปีหลังเมืองเราข้าวแพงได้ข้าวเมืองจิ๋นมาก็หาพอกันไม่ บัดนี้ราษฎรยังทำไร่ไถนาได้น้อยนัก ซึ่งจะจัดข้าวให้ไปนั้นขัดสนอยู่ จงกลับไปบอกนายท่านเถิด
เลงจีจึงว่า เดิมท่านสัญญาว่าจะยกห้าหัวเมืองให้นายข้าพเจ้าเกินผัดมาจนคุ้มเท่าบัดนี้นายข้าพเจ้ามิให้มาทวงถาม ครั้งก่อนท่านให้ไปซื้อข้าว นายข้าพเจ้าก็มิได้คิดเอาราคาให้มาโดยสะดวก ถึงทีนายข้าพเจ้าขัดสนให้มาพึ่งบ้าง ท่านทำบิดพลิ้วเสียฉะนี้ ข้าพเจ้าจะกลับไปนั้นจะเอาความข้อใดไปแจ้งแก่นายข้าพเจ้าเล่า
ลีอี้เสง คับโยยได้ฟังก็โกรธ จึงตวาดเอาเลงจีผู้ถือหนังสือว่า ครั้งก่อนตัวกับพีเปงฮูไตหู สมรู้ร่วมคิดกันมาล่อลวงเรา หากเรารู้ถึงหาหลงด้วยเล่ห์กลอุบายไม่ ยังจะแต่งลิ้นมาล่อลวงเราอีกหรือ จงเร่งรีบไปบอกแก่นายท่านว่าถ้าจะใคร่ได้ข้าวเมืองจิ้นก็ให้ยกทัพมาตีเถิด เลงจีได้ฟังดังนั้นมีความน้อยใจนักหาคำนับลาจิ้นฮุยก๋งไม่ ลุกเดินออกไปโดยกำลังโกรธ เคงเต้เห็นดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ลาจิ้นฮุยก๋งกลับไปบ้าน พอพบไทซือซินแสก็เล่าความให้ฟัง แล้วว่าจิ้นฮุยก๋งไม่ซื่อตรงต่อมิตร เห็นจะครองบ้านเมืองไปไม่ยืดยาวแล้ว ไทซือจึงว่า เมื่อฤดูหนาวเดือนสิบสอง ภูเขาซาหลกผู้แปลคำไทยว่าเขาสามร้อยยอดพังลง ต้นไม้ใหญ่น้อยหักโค่นล้มตาย เห็นบ้านเมืองจะมีอันตรายเหมือนคำท่าน
ฝ่ายเลงจีครั้นถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปคำนับก๋งจูบุน เล่าความให้แจ้งทุกประการ ก๋งจูบุนจึงว่า แต่แรกเราหลงทำคุณจิ้นฮุยก๋งหาคิดว่าจะถึงเพียงนี้ไม่ แล้วปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จิ้นฮุยก๋งจะบอกไปถึงเมืองเลียง ให้ยกมาสมทบช่วยกันตีเมืองเรา ครั้นจะละให้กองทัพล่วงมาถึงแดนเรา ราษฎรชาวเมืองจะได้ความยาก จำจะต้องไปตีเมืองเลียงเสียก่อนอย่าให้ทันยกทัพมาสมทบกัน ถ้าได้เมืองเลียงแล้วจึงค่อยวกมาตีเมืองจิ้นต่อไป เป๊กลีเหจึงว่า เมืองเลียงกว้างขวางโตใหญ่ แต่ทแกล้วทหารน้อย ราษฎรได้ความเดือดร้อนระส่ำระสายอยู่ ซึ่งจะมาช่วยจิ้นฮุยก๋งนั้นข้าพเจ้าเห็นจะหามาไม่ จงยกไปตีเมืองจิ้นเสียทีเดียว จะกลัวอะไรกับจิ้นฮุยก๋งเป็นคนหาสติปัญญาไม่ ทุกวันนี้ได้อาศัยแต่ลีอี้เสงคับโยยทั้งสองเป็นที่ปรึกษา ขุนนางนอกนั้นแก่งแย่งกันอยู่หาเป็นปกติไม่
ก๋งจูบุนเห็นชอบด้วย จึงสั่งกวนซก อิวอี ให้อยู่รักษาเมืองกับซีจูเอ๋ง แล้วกำชับสั่งว่า เมืองหยงนั้นอยู่ใกล้กับเมืองเรา ถ้าเจ้าเมืองหยงรู้ว่าเราไปตีเมืองจิ้น เกลือกจะยกมาทำอันตรายแก่ราษฎรจะไว้ใจมิได้ จงให้เมงสีคุมทหารไปตั้งลาดตระเวนรักษาด่านไว้กว่าจะกลับมา แล้วสั่งเป๊กลีเหให้เกณฑ์กองทัพกับเกวียนสี่ร้อยเล่ม ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมืองจิ๋นเดินทัพมาทางแดนเมืองไซพี เจ้าเมืองไซพีมีหนังสือให้ม้าใช้รีบไปแจ้งแก่จิ้นฮุยก๋งตามซึ่งทัพใหญ่ยกมา
จิ้นฮุยก๋งรู้หนังสือดังนั้น จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้ก๋งจูบุนยกมาตีเมือง ใครจะคิดอ่านรบพุ่งป้องกันประการใดบ้าง เคงเต้จึงว่า ก๋งจูบุนยกทัพมาทั้งนี้เพราะมีความน้อยใจ ด้วยท่านมิได้เอื้อเฟื้อคิดถึงไมตรีซึ่งมีมาแต่ก่อน แล้วลีอี้เสงคับโยยซ้ำท้าทายสั่งไปกับเลงจีผู้ถือหนังสืออีกเล่า ข้าพเจ้าคิดว่าอย่าให้ยากแก่ราษฎรทั้งปวงเลย จงออกไปอ่อนน้อมต่อเจ้าเมืองจิ๋น ยกห้าหัวเมืองให้เสียตามสัญญา เจ้าเมืองจิ๋นก็จะคลายโกรธเลิกทัพกลับไป จิ้นฮุยก๋งได้ฟังก็โกรธว่า เราเป็นใหญ่ในเมืองจิ้น ทแกล้วทหารและเกวียนสำหรับรบศึกเป็นอันมาก ตัวบังอาจพูดจาดูหมิ่นจะให้เราออกไปอ่อนน้อมต่อก๋งจูบุนนั้น โทษผิดถึงที่ตายจะเลี้ยงไว้มิได้ แล้วสั่งทหารให้เอาตัวเคงเต้ไปฆ่าเสีย เค็กเสียจึงว่า ศึกมาติดเมืองยังมิทันที่จะยกออกไปต่อสู้ และจะฆ่าทหารเสียนั้นข้าพเจ้าขอให้ยกโทษเคงเต้ไว้ให้รบศึกทำราชการแก้ตัว จิ้นฮุยก๋งจึงว่ากับเคงเต้ว่า ครั้งนี้เรายกโทษมิได้ให้ฆ่าเสีย สืบไปเมื่อหน้าอย่าพูดจาดังนี้ แล้วสั่งลีอี้เสง คับโยยให้เกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินประจำไว้
ฝ่ายก๋งจูบุนเดินทัพมาพ้นแดนเมืองไซพี ถึงแม่นํ้าโฮตังก็ให้ตัดไม้ทำแพข้ามทหารมาถึงฝั่งฟากเมืองจิ้น แล้วสั่งให้ตั้งค่ายมั่นคงไว้ ณ ตำบลฮันงวน ไกลเมืองทางประมาณสามร้อยเส้น จิ้นฮุยก๋งจึงให้ฮันกันไปสอดแนมดูทหารในกองทัพก๋งจูบุนจะมีมากน้อยสักเท่าใด ฮันกันกลับมาแจ้งกับจิ้นฮุยก๋งว่า ทหารก๋งจูบุนน้อยกว่าเรา แต่มีกำลังมากกว่าพวกเราประมาณสิบส่วน จิ้นฮุยก๋งจึงว่า ท่านว่าทหารเมืองจิ๋นมีกำลังมากกว่าเรานั้นด้วยเหตุอันใด ฮันกันจึงว่า ขณะเมื่อท่านหนีบิดาไปอยู่เมืองเหลียง ครั้นบิดาถึงแก่กรรมก๋งจูบุนช่วยทำนุบำรุงท่านให้ได้กลับมาเป็นเจ้าเมืองครอบครองสมบัติแทนบิดา ครั้นข้าวแพงท่านให้ไปซื้อข้าว ก๋งจูบุนก็ให้ข้าวแก่ท่าน ได้มาแจกแก่อาณาประชาราษฎร์ชาวเมืองเมื่อคราวขัด ข้าพเจ้าเห็นว่าคนทั้งปวงคิดถึงคุณก๋งจูบุนอยู่เป็นอันมาก จะไม่พร้อมใจช่วยทำศึก อันกองทัพเมืองจิ๋นนั้นบรรดาทแกล้วทหารเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวหมายจะรบเอาเมืองเราให้จงได้ ถึงน้อยก็เหมือนมาก จึงเห็นว่ามีกำลังกว่าถึงสิบส่วน
จิ้นฮุยก๋งได้ฟังก็โกรธจึงว่า ตัวพูดจาดังนี้เพราะเป็นพวกเดียวกับเคงเต้ ครั้งนี้ก๋งจูบุนกับเราคงจะรบกันให้ถึงแพ้และชนะ ท่านจงไปบอกก๋งจูบุนว่าเรามีเกวียนรบถึงหกร้อยเล่ม ทแกล้วทหารที่มีฝีมือก็มีเป็นอันมาก ให้ก๋งจูบุนเร่งเลิกทัพกลับไปเสีย ถ้ามิฟังคำเราก็ให้ระวังตัวจงดี ฮันกันก็ไปบอกเจ้าเมืองจิ๋นตามคำจิ้นฮุยก๋งทุกประการ เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า อีฮูเป็นลูกเล็กไม่เจียมตัวพูดจาองอาจนัก แล้วซ้ำสั่งฮันกันให้ไปบอกจิ้นฮุยก๋งว่า เดิมอีฮูจะใคร่เป็นเจ้าเมืองนั้น เราก็ตั้งแต่งให้ตามใจ ครั้นข้าวแพงให้มาขอเอาข้าวเรา เราก็ให้มาโดยสะดวก สั่งให้เรามาตีเมืองจิ้น เราก็ยกทัพมาตามสั่ง นายท่านถือตัวว่าดีแล้วก็ให้เร่งยกออกมารบกับเรา ถ้าช้าอยู่จะให้ทหารเข้าหักเอาเมืองจับตัวฆ่าเสีย
ฮันกันก็คำนับลามาแจ้งแก่จิ้นฮุยก๋ง จิ้นฮุยก๋งจึงสั่งให้เกณฑ์กองทัพทหารเอกทหารเลวเป็นอันมาก กับเกวียนหกร้อยเล่ม โต๊ะไงอีเป็นทัพหน้า ฮันกันเป็นปีกขวา แต่ปีกซ้ายนั้นยังขาดอยู่ จิ้นฮุยก๋งจึงถามกวยกิวหมอดูว่า จะได้ใครเป็นปีกซ้ายดี กวยกิวจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นเคงเต้มีสติปัญญาพอจะเป็นได้อยู่ จิ้นฮุยก๋งจึงว่า เคงเต้นับถือก๋งจูบุนไม่สัตย์ซื่อสุจริตรักเรา ซึ่งจะให้คุมทหารไปรบศึกนั้นจะไว้ใจมิได้ แล้วจิ้นฮุยก๋งตั้งแกปกถูเป็นปีกซ้าย จิ้นฮุยก๋งเป็นแม่ทัพหลวงขี่เกวียนเทียมด้วยม้าเซียวซี มีฝีเท้าและกำลังมากกว่าม้าซึ่งเทียมคู่กันนั้น
เคงเต้เห็นดังนั้นจึงว่ากับจิ้นฮุยก๋งว่า ม้าเซียวซีตัวนี้มีฝีเท้าและกำลังมากแต่ไม่สู้สันทัดเทียมเกวียนออกรบศึก จงจัดม้าในเมืองเราที่ชำนิชำนาญมาเปลี่ยนเสีย จิ้นฮุยก๋งจึงตวาดเอาเคงเต้ว่า ตัวบังอาจอวดรู้สั่งสอนเรา เราจะให้ฆ่าเสียทีหนึ่งแล้ว ยังจะมาทัดทานไม่ให้เอาม้าเซียวซีเทียมเกวียนอีกเล่า ว่าแล้วก็ขับเกวียนยกทหารออกจากเมืองให้หยุดทัพตั้งมั่นอยู่ตำบลฮันหงวน ไกลค่ายก๋งจูบุนประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายเป๊กลีเหอยู่บนหอคอยเห็นดังนั้นก็ลงมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ๋นว่า จิ้นฮุยก๋งยกออกมาจะรบด้วยท่านครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเคราะห์ท่านร้ายอยู่ ถ้าออกไปรบจะตกใจเจียนจะถึงที่อับจน จงแต่งให้ทหารออกรบก็เห็นว่าจะมีชัยแก่พวกเมืองจิ้น ท่านอย่าออกไปให้ได้ความยากเลย
เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า จิ้นฮุยก๋งเป็นแม่ทัพออกมาเอง ครั้นจะอยู่รักษาค่ายให้ผู้อื่นออกไปรบ ทหารทั้งปวงก็จะพลอยขยาดหย่อนมือไม่เต็มใจรบพุ่ง จำจะต้องกำกับออกไปด้วย ทหารเราจึงจะไม่ย่อท้อต่อข้าศึก แล้วเจ้าเมืองจิ๋นให้เป๊กอิดเปียเป็นทัพหน้า กงซุนกีเป็นปีกขวา ซีคิดสุดเป็นปีกซ้าย เจ้าเมืองจิ๋นเป็นทัพหลวง คุมทหารออกไปตั้งอยู่หน้าค่าย
จิ้นฮุยก๋งจึงให้โต๊ะไงอีคุมทหารออกไปตีทัพหน้าเมืองจิ๋น ฮันกันแกปกถูก็เข้าตีปีกซ้ายขวาคนละด้าน เป๊กอิดเปีย กงซุนกี ซีคิดสุด ทหารเมืองจิ๋นก็ออกเป็นสามกอง ทหารทั้งสองฝ่ายสู้กันจนถึงตะลุมบอน
โต๊ะไงอีถือทวนหนักร้อยชั่งเศษขับเกวียนไล่ลุยแทงทหารเมืองจิ๋นท้อถ้อยออกไป เป๊กอิดเปียเห็นดังนั้นก็ขับเกวียนเข้ารบกับโต๊ะไงอีได้ห้าสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน โต๊ะไงอีจึงว่า เรารบกันบนเกวียนแล้วต่างคนหาเพลี่ยงพลํ้าไม่ ทีนี้ท่านกับเราวางอาวุธเสียทั้งสองฝ่ายลงจากเกวียนสู้กันมือเปล่าจะได้เห็นว่าใครมีกำลังมากกว่ากัน ว่าแล้วก็ทิ้งอาวุธเสียโจนลงจากเกวียน เป๊กอิดเปียก็วางอาวุธเสียบ้าง ลงจากเกวียนสู้กับโต๊ะไงอี นายทหารทั้งสองถ้อยทีมีกำลังปลํ้ากันคลุกคลีอยู่
ฝ่ายแกปกถูนายกองปีกซ้ายกับกงซุนกีรบกันได้สามสิบเพลง แกปกถูสิ้นกำลังเสียที กงซุนกีเอาทวนแทงถูกแกปกถูตกลงจากเกวียน ทหารกงซุนกีจับได้แกปกถู
จิ้นฮุยก๋งเห็นดังนั้นก็ขับเกวียนคุมทหารเข้ามาจะรบชิงเอาแกปกถู กงซุนกีเห็นดังนั้นจึงร้องตวาดด้วยเสียงดังดุจฟ้าผ่า ม้าเซียวซีก็ตกใจวิ่งตื่นแตกข้ามคลอง ม้าสามม้าซึ่งเทียมเกวียนอยู่นั้นกำลังน้อยกว่าม้าเซียวซีก็พลอยวิ่งกระเจิงพาเกวียนจิ้นฮุยก๋งอ้อมไปทางหลังเขากิวเลงสัน เกวียนจิ้นฮุยก๋งก็ติดหล่มอยู่ จิ้นฮุยก๋งร้องเรียกเคงเต้ให้ช่วย เคงเต้จึงว่าเพราะท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าขืนเอาม้าเซียวซีเทียมเกวียนจึงเป็นดังนี้ ซึ่งข้าพเจ้าจะช่วยท่านนั้นเห็นเหลือกำลังนักจะไปบอกฮันกันมาช่วยท่าน ว่าแล้วเคงเต้ก็ขับเกวียนรีบไปตามฮันกัน ทหารกงซุนกีก็เข้าล้อมจิ้นฮุยก๋งไว้
ฝ่ายฮันกันคุมทหารเข้าตีทัพเมืองจิ๋นด้านหนึ่ง สู้กับซีคิดสุดได้ยี่สิบเพลง ยังไม่แพ้ชนะกัน พอซุนเซ็กเลียงอิวมีหนุนซ้ำมาอีกก็เข้าช่วยกันรบกับซีคิดสุดเป็นสามารถ ฮันกันเอาทวนแทงซีคิดสุดตกลงจากเกวียนแล้วก็ละซีคิดสุดเสีย พาซุนเซ็กเลียงอิวมีคุมทหารเข้าล้อมเจ้าเมืองจิ๋นไว้ ขณะเมื่อทหารจิ้นฮุยก๋งล้อมเจ้าเมืองจิ๋นไว้นั้น กงซุนกีกับทหารทั้งปวงสาละวนรบสู้ด้านหนึ่งหารู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นอยู่ในที่ล้อมไม่ เจ้าเมืองจิ๋นตกใจนัก จึงเงยหน้าแหงนดูฟ้าแล้วว่า ข้าพเจ้ารักษาสัตย์สุจริต เหตุใดเทพยดาจึงไม่ช่วย จะให้พวกจิ้นฮุยก๋งซึ่งไม่อยู่ในสัตย์จับข้าพเจ้าได้แล้วหรือ
ขณะนั้นมีพวกโจรสามร้อยเศษ ล้วนลํ่าสันโตใหญ่เที่ยวอยู่ในป่า ผมยาวสยายลงปกหน้า เห็นทหารจิ้นฮุยก๋งล้อมก๋งจูบุน พวกโจรจึงร้องประกาศว่า ใครอย่าทำอันตรายก๋งจูบุนเจ้านายเรา ว่าแล้วก็ถืออาวุธกรูกันเข้าไล่ฆ่าฟันทหารจิ้นฮุยก๋งล้มตายเป็นอันมาก ฮันกัน ซุนเซ็ก เลียงอิวมี ก็รบพุ่งป้องกันเป็นสามารถ
ฝ่ายเคงเต้ขับเกวียนรีบมาตามฮันกัน พอเห็นฮันกันคุมทหารเข้ารบอยู่กับพวกโจรสามร้อย เคงเต้จึงร้องบอกฮันกันว่าเกวียนจิ้นฮุยก๋งติดหล่มอยู่ในที่ล้อม ท่านจงเร่งไปแก้นายเราให้ทันทีเถิด
ฮันกันได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ พาทหารทั้งปวงผละออกจากพวกโจรแต่ซุนเซ็กนั้นต้องอาวุธลำบากอยู่จะไปด้วยมิได้ ก็ลงซ่อนตัวอยู่ในหล่มแห่งหนึ่ง ฮันกัน เลียงอิวมี ก็ขับเกวียนรีบไปตามจิ้นฮุยก๋ง พลทหารเมืองจิ้นมาบอกฮันกันว่ากงซุนกีจับจิ้นฮุยก๋ง แกปกถู เค็กเสีย ขับโป้เหยียง บังปิดได้
ฮันกันเสียใจนักเอามือตบเข่าลงแล้วว่า เพราะเคงเต้ทำให้เสียการหาไม่เราก็จะจับเจ้าเมืองจิ๋นได้เหมือนกัน แล้วปรึกษาเลียงอิวมีว่าเราจะนิ่งอยู่อย่างนี้ก็ไม่ได้ จะกลับเมืองจิ้นก็ไม่ดี จำจะตามไปให้พบจิ้นฮุยก๋ง ถึงเจ้าเมืองจิ๋นจะจับฆ่าเราเสียด้วยก็จะยอมตายตามจิ้นฮุยก๋ง แล้วฮันกันเลียงอิวมีก็รีบไปตามจิ้นฮุยก๋งถึงค่ายเมืองจิ๋น ฝ่ายเคงเต้ครั้นรู้ว่าทหารเมืองจิ๋นจับจิ้นฮุยก๋งไปได้ก็ตกใจ รีบหนีออกมาพบซุนเซ็กต้องอาวุธนอนครางอยู่ในหลุม ซุนเซ็กเห็นเคงเต้ก็ร้องว่าท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย เคงเต้ก็เข้าพยุงยกซุนเซ็กขึ้นใส่เกวียนพากลับไปเมืองจิ้น
ฝ่ายพวกโจรสามร้อยครั้นช่วยเจ้าเมืองจิ๋นออกจากที่ล้อมแล้ว เห็นซีคิดสุดทหารเมืองจิ๋นต้องอาวุธลำบากอยู่ก็ชวนกันเข้าพยุงพาไปหาเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นถามพวกโจรว่า ท่านทั้งปวงนี้อยู่แห่งใดจึงมาช่วยเราเมื่ออับจนเราขอบใจนัก นายโจรจึงว่าท่านลืมไปหรือ ครั้งท่านไปไล่เนื้อที่ภูเขาเลียงสัน ข้าพเจ้ากับสมัครพรรคพวกไปลักม้าท่านมาฆ่ากินประมาณสามสิบตัว ท่านให้ทหารตามไปพบก็มิได้ทำอันตรายแก่ข้าพเจ้าซ้ำให้เอาสุรามาให้ข้าพเจ้าสี่สิบเท ข้าพเจ้าคิดถึงคุณท่านอยู่มิได้ขาด เห็นทหารจิ้นฮุยก๋งล้อมท่านไว้จึงชวนกันมาช่วยหวังจะสนองคุณท่าน เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นก็คิดขึ้นได้ว่าเป็นคำเปรียบว่าปลูกแตงก็ได้แตง ปลูกถั่วก็ได้ถั่ว เราทำคุณแก่ท่านทั้งปวงเป็นคนป่าก็รู้จักคุณเรา จิ้นฮุยก๋งจะได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นก็เพราะเรายังหาคิดถึงคุณเราไม่ แล้วถามพวกโจรสามร้อยว่าท่านเหล่านี้จะรักทำราชการเป็นขุนนางบ้างหรือไม่
พวกโจรจึงว่า ซึ่งท่านจะเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นขุนนางทำราชการนั้นบุญคุณหาที่สุดมิได้ แต่พวกข้าพเจ้าเป็นคนป่า เคยอยู่ในซอกห้วยธารเขาหารักยศศักดิ์ไม่ จะขอลาท่านกลับไปป่าที่อาศัย เจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งให้เอาทองมาแจกให้พวกโจรทั้งสามร้อยแล้วว่า เราให้เป็นรางวัลแก่ท่าน จงเอาไปขายซื้อตามชอบใจเถิด พวกโจรจึงว่า ข้าพเจ้ามาช่วยทั้งนี้เพราะคิดถึงคุณท่านหาเห็นแก่บำเหน็จรางวัลไม่ ท่านเอาทองไว้แจกทหารในกองทัพเถิด ว่าแล้วก็คำนับลาพากันกลับไปที่อยู่
เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้ตรวจตราทหารในกองทัพ เหลืออยู่ประมาณสิบส่วนตายเสียส่วนหนึ่ง แต่เป๊กอิดเปีย แม่ทัพหน้าหายไปในที่รบหารู้ว่าตายเป็นไม่ จึงสั่งทหารให้เที่ยวตามไปถึงที่หลุมแห่งหนึ่ง ได้ยินเสียงคนหายใจรวนอยู่ก็ชวนกันเข้าไปดูเห็น เป๊กอิดเปีย โต๊ะไงอีกอดกันล้มกลิ้งอยู่ในหลุม ต่างคนสิ้นกำลังพูดหาออกไม่ ทหารทั้งปวงชวนกันเข้าพยุงยกเป๊กอิดเปีย โต๊ะไงอี ขึ้นใส่เกวียนแล้วพากลับมาค่ายเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นเห็นเป๊กอิดเปีย โต๊ะไงอี ถ้อยทีจับกันไว้มั่นคงหาวางมือไม่ จึงถามว่าทหารจิ้นฮุยก๋งคนนี้ชื่อใด ก๋งจูจีจึงว่า ชื่อโต๊ะไงอีเป็นนายทหารเอกของจิ้นฮุยก๋ง เจ้าเมืองจิ๋นจึงชมว่า มิเสียทีทหารทั้งสองสู้กันจนสิ้นกำลังแล้วยังไม่ละลด ใจคอสามารถ และโต๊ะไงอีนี้เราคิดว่าจะเลี้ยงไว้เป็นทหารไม่ฆ่าเสียขุนนางทั้งปวง จะเห็นประการใด
ก๋งจูจีจึงว่า โต๊ะไงอีคนนี้ที่ฆ่าโต๊ะจูลีเค็กตาย โทษผิดอยู่จะเลี้ยงไว้มิได้ ขอให้ประหารชีวิตเสียจึงจะชอบ เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงสั่งทหารให้เอาตัวโต๊ะไงอีไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้ แล้วเจ้าเมืองจิ๋นถอดเสื้อที่ใส่ให้เป๊กอิดเปียเป็นรางวัล แล้วให้เป๊กลีเหพาเป๊กอิดเปียไปรักษาตัวอยู่เมืองจิ๋นก่อน ขณะเมื่อเป๊กอิดเปียสู้กับโต๊ะไงอีนั้นบอบชํ้านัก ครั้นกลับไปถึงเมืองจิ๋นก็รากโลหิตออกมาถังหนึ่ง อยู่ประมาณครึ่งปีจึงหายเป็นปกติ เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้หากงซุนกีมาปรึกษาว่า เรามีชัยชนะครั้งนี้ เพราะเทพยดาช่วย ด้วยเดชะความสัตย์ของเรา อีฮูเป็นคนไม่ซื่อตรงต่อเรา เราจะฆ่าเสีย
กงซุนกีจึงว่า เมืองจิ้นเป็นเมืองใหญ่ จะฆ่าเจ้าเมืองเสียนั้นขุนนางและราษฎรชาวเมืองจะมีใจเจ็บแค้นท่านเป็นเสี้ยนหนามต่อไป อนึ่งนางเป๊กกีรู้ว่าท่านฆ่าจิ้นฮุยก๋งเสียก็จะมีความน้อยใจนัก ก๋งจูจีจึงว่า จิ้นฮุยก๋งเป็นคนเสียสัตย์ มิได้รักษาบ้านเมืองโดยสุจริตซึ่งจะฆ่าเสียนั้นควรอยู่แล้ว ขอให้ตั้งต๋งนีผู้พี่จิ้นฮุยก๋งเป็นเจ้าเมืองแทน ใครจะมีใจเจ็บแค้นเราต่อไปอีกเล่า กงซุนกีจึงว่า จะฆ่าน้องเสียตั้งพี่แทนนั้นเห็นผิดธรรมเนียมอยู่ เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า เมื่อท่านทั้งสองแก่งแย่งกันอยู่ฉะนี้จะให้ปล่อยจิ้นฮุยก๋งเสียหรือ หรือจะให้เอาไปจำใส่ตรุไว้เมืองเรา
กงซุนกีจึงว่า ให้จิ้นฮุยก๋งยกห้าหัวเมืองให้เราตามสัญญาไว้กับท่าน ขอตัวซีจูหงีผู้บุตรจิ้นฮุยก๋งไปไว้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองเราด้วย ตัวจิ้นฮุยก๋งนั้นให้ไปเป็นเจ้าเมืองดังเก่า ถึงจะคิดคดต่อท่านก็ขัดอยู่ด้วยบุตรอยู่ในเงื้อมมือเรา เจ้าเมืองจิ๋นสั่งให้กงซุนกีไปเอาตัวจิ้นฮุยก๋งกับทหารจิ้นฮุยก๋งเข้ามาพร้อมกัน แล้วว่ากับจิ้นฮุยก๋งว่า เดิมตัวหนีบิดาไปอยู่เมืองเหลียง เราช่วยทำนุบำรุงจนได้เป็นเจ้าเมืองก็มิได้ยกห้าหัวเมืองให้ตามสัญญา ข้อนี้ตัวเสียสัตย์ ครั้นให้ไปขอซื้อข้าวเราก็ให้โดยง่าย ถึงทีเราให้ไปพึ่งบ้างกลับท้าทายว่าถ้าจะใคร่ได้ข้าวก็ให้ยกมาตีเมืองจิ้น บัดนี้เราก็มาจับตัวได้จงไปอยู่กินข้าวเมืองเราเถิด จิ้นฮุยก๋งก็ก้มหน้านิ่งอยู่ ฮันกันจึงว่า จิ้นฮุยก๋งนายข้าพเจ้าไม่ซื่อสัตย์ต่อท่านจึงเป็นดังนี้ แต่ข้าพเจ้าทั้งปวงสัตย์ซื่อคิดถึงคุณท่านอยู่มิได้ขาด เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้กงซุนกีคุมเอาตัวจิ้นฮุยก๋งกับทหารจิ้นฮุยก๋งล่วงหน้าไปไว้ ณ เขาไทสันนอกเมืองจิ๋นที่จับหลีเตงเป็นที่สำนักรับแขกเมืองแล้วเจ้าเมืองจิ๋นก็ยกตามมา
ฝ่ายนางเป๊กกีตั้งแต่รู้ข่าวว่าก๋งจูบุนผู้ผัวจับจิ้นฮุยก๋งผู้น้องคุมมาไว้กองทัพ ก็เป็นทุกข์กลัวจะฆ่าจิ้นฮุยก๋งเสียหาเป็นกินเป็นนอนไม่ หญิงคนใช้จึงว่า เจ้าเมืองจิ๋นได้มีคุณไว้ต่อจิ้นฮุยก๋งเป็นอันมาก น้องท่านหากเสียสัตย์หารู้จักคุณไม่ ถึงเจ้าเมืองจิ๋นจะฆ่าเสียก็ควรอยู่แล้ว อย่าเศร้าโศกคิดอาลัยถึงเขาเลย นางเป๊กกีจึงว่า จิ้นฮุยก๋งน้องเราเป็นเด็กถึงจะทำผิดประการใดก็ดี ประเวณีพี่น้องฆ่ากันไม่ตาย ทั้งนี้เพราะเจ้าเมืองจิ๋นไม่คิดถึงเราจึงทำให้ได้ความอัปยศ จะดูหน้าชาวเมืองจิ๋นไปกระไรได้ ครั้นเพลาเช้านางเป๊กกีก็ออกไปอยู่ที่ตำหนักห้องกลางสวนดอกไม้ แล้วให้เอาฟืนมากองไว้ใต้ตำหนักห้องเป็นอันมาก สั่งให้ขุนนางซึ่งอยู่รักษาเมืองนั้นนุ่งขาวห่มขาวสิ้น ถ้ารู้ว่าก๋งจูบุนฆ่าจิ้นฮุยก๋งเสียเมื่อใดนางก็จะจุดไฟเผาห้องฆ่าตัวเสียเมื่อนั้น
ฝ่ายก๋งจูบุนครั้นมาถึงแดนเมืองจิ๋นก็ยับยั้งนอกเมือง ขุนนางซึ่งอยู่ในเมืองรู้ก็ชวนกันออกมารับ ก๋งจูบุนเห็นขุนนางนุ่งขาวห่มขาวก็มีความสงสัย จึงถามว่าเหตุใดท่านทำดังนี้ ขุนนางทั้งปวงก็แจ้งความซึ่งนางเป๊กกีคิดจะฆ่าตัวเสียให้ฟัง ก๋งจูบุนได้แจ้งดังนั้นตกใจนัก จึงว่าหากกงซุนกีทัดทานไว้จึงมิได้ฆ่าอีฮูเสีย หาไม่นางเป๊กกีจะฆ่าตัวเสียด้วย ท่านจงกลับไปบอกนางเป๊กกีว่า เราจะปล่อยจิ้นฮุยก๋งกลับไปเมืองแล้วอย่าน้อยใจเลย ให้นางคืนเข้าไปอยู่ที่ข้างในเถิด ขุนนางทั้งปวงก็คำนับลามาแจ้งความแก่นางเป๊กกีตามคำก๋งจูบุนสั่ง นางเป๊กกีมีความยินดีกลับเข้าไปอยู่ข้างในดังเก่า
ฝ่ายจิ้นฮุยก๋งต้องคุมอยู่ ณ เขาไทสัน จึงปรับทุกข์กับฮันกันว่า ขณะเมื่อก๋งจูบุนให้ไปขอนางเป๊กกีต่อบิดาเรา เราได้ให้โหรดูว่านานไปเมืองจิ๋นกับเมืองจิ้นจะต้องรบพุ่งกัน ซึ่งเราได้มาทนทุกข์ทั้งนี้เพราะบิดาเราไม่ฟังโหรทาย ยกนางเป๊กกีพี่เราให้ก๋งจูบุน ฮันกันจึงว่า ซึ่งว่าเพราะบิดาท่านยกนางเป๊กกีให้เป็นภรรยาเจ้าเมืองจิ๋นเราจึงได้ความยาก ก็ครั้งเมื่อท่านหนีบิดาท่านมา ใครเล่าทำนุบำรุงท่านจนได้เป็นเจ้าเมืองจิ้น เมื่อท่านมาทำโทษใส่ตัวเองอย่าน้อยใจเลย จิ้นฮุยก๋งก็นิ่งอยู่
ฝ่ายก๋งจูบุนจึงสั่งกงซุนกีว่า ท่านจงไปบอกจิ้นฮุยก๋งให้ยกห้าหัวเมืองให้เราตามสัญญา กับจะขอให้ซีจูหงีผู้บุตรมาไว้เมืองเราด้วย ถ้าจิ้นฮุยก๋งยอมให้ดังนี้จึงจะปล่อยตัวไปเมืองจิ้น กงซุนกีก็ไปบอกจิ้นฮุยก๋งตามสั่ง แล้วว่า ขุนนางทั้งปวงกับเรามีความแค้นท่านนักจะใคร่ให้เจ้าเมืองจิ๋นฆ่าเสีย ซึ่งท่านรอดชีวิตอยู่ทั้งนี้ก็เพราะบุญนางเป๊กกีผู้พี่ท่าน จิ้นฮุยก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งคับอิดว่า ท่านจงกลับไปเมืองจิ้นเอาบัญชีหัวเมืองทั้งห้าตำบล กับพาก๋งจูหงีมาโดยเร็ว คับอิดก็คำนับลาจิ้นฮุยก๋งไป ครั้นถึงเมืองจิ้นจึงเข้าไปบอกขุนนางซึ่งอยู่ในเมืองตามคำจิ้นฮุยก๋งสั่งทุกประการ
ขุนนางจึงปรึกษากันว่า ซึ่งจะยกห้าหัวเมืองให้แก่เจ้าเมืองจิ๋นตามสัญญานั้นควรอยู่แล้ว แต่ตัวซีจูหงียังไม่ยอมให้ไปก่อน ต่อจิ้นฮุยก๋งได้กลับมาเมื่อใดจึงจะส่งตัวซีจูหงีไปให้เจ้าเมืองจิ๋น ครั้นปรึกษาพร้อมใจกันแล้วก็ให้คนใช้รีบไปเอาบัญชีผู้คนข้าวของบรรดาซึ่งอยู่ในหัวเมืองทั้งห้าตำบล ครบจำนวนแล้วมอบให้ลีอี้เสงเอาไปให้เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นจึงถามลีอี้เสงว่า ท่านเอาแต่บัญชีหัวเมืองห้าตำบลมาให้เรา ซีจูหงีนั้นเหตุใดไม่มาด้วยเล่า ลีอี้เสงคำนับแล้วเล่าความซึ่งขุนนางทั้งปวงไม่ยอมให้ซีจูหงีมานั้นให้เจ้าเมืองจิ๋นฟัง
เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า ขุนนางเมืองจิ้นคิดการทั้งนี้ จะไม่รักให้จิ้นฮุยก๋งไปเป็นเจ้าเมืองหรือ ลีอี้เสงจึงว่า ขุนนางพวกหนึ่งสัตย์ซื่อรู้จักคุณท่าน จะให้ซีจูหงีมาเปลี่ยนเอาจิ้นฮุยก๋งไปเป็นเจ้าเมือง พวกที่ไม่สัตย์ซื่อนั้นหารักให้จิ้นฮุยก๋งกลับไปเมืองไม่ จะตั้งซีจูหงีขึ้นเป็นเจ้าแทน แล้วจะยกมารบแก้แค้นท่าน แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจับจิ้นฮุยก๋งมาได้ทั้งนี้ ก็เป็นสง่าแก่หัวเมืองทั้งปวงอยู่แล้ว ถ้าท่านปล่อยจิ้นฮุยก๋งกลับไปเมือง ก็จะมีผู้สรรเสริญท่านว่าใจบุญเมตตาสัตย์ เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังก็หัวเราะว่า ลีอี้เสงพูดต้องกับความคิดเรา แล้วสั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้ไปจัดแจงดูหัวเมืองทั้งห้าตำบลให้ราบคาบเป็นปกติ เจ้าเมืองจิ๋นจัดขุนนางที่สนิทวางใจได้ห้าคนรายกันไปอยู่เป็นเจ้าเมืองทั้งห้าตำบล และจิ้นฮุยก๋งกับทหารซึ่งคุมไว้นั้นก็ให้เข้ามาอยู่เมืองจัดแจงเลี้ยงดูเป็นปกติอย่างแต่ก่อน อยู่ประมาณสามเดีอน จิ้นฮุยก๋งก็ลาก๋งจูบุนกลับไปเมืองจิ้น ก๋งจูบุนก็ให้หมูร้อยหนึ่ง โคร้อยหนึ่ง แพะร้อยหนึ่งเป็นเสบียงไปกินกลางทาง แล้วให้กงซุนกีตามไปส่งจิ้นฮุยก๋ง แต่เค็กเสียทหารจิ้นฮุยก๋งนั้นป่วยเป็นไข้ตายเสียกลางทาง
๓๑
ฝ่ายซุนเซ็กขุนนางเมืองจิ้น ครั้นรู้ว่าจิ้นฮุยก๋งกลับมาจึงว่ากับเคงเต้ว่า ขณะเมื่อจิ้นฮุยก๋งติดหล่มอยู่ในที่ล้อมเรียกให้ท่านช่วยท่านก็มิได้ช่วย แล้วท่านไปบอกฮันกันที่ล้อมก๋งจูบุนให้ละเสียก๋งจูบุนแก้ตัวไปได้นั้นเป็นที่สงสัยอยู่ถึงจริงก็เหมือนเท็จ ครั้นจิ้นฮุยก๋งตกไปอยู่เมืองจิ๋นเล่า ท่านก็มิได้ไปติดตาม บัดนี้จิ้นฮุยก๋งกลับมาเมืองจิ้นแล้ว เห็นจะผูกพยาบาทเอาโทษท่านเป็นมั่นคง จงคิดอ่านหนีเอาตัวรอดเถิด เคงเต้จึงว่า เราแจ้งอยู่แล้วว่าทำชอบเป็นผิด จิ้นฮุยก๋งจะฆ่าเสียก็หาเสียดายชีวิตไม่ เป็นกรรมมาถึงแล้วจะหนีพ้นหรือ ซุนเซ็กได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่
ครั้นเพลาเช้าจิ้นฮุยก๋งก็มาถึง สั่งให้ตั้งยับยั้งอยู่นอกเมือง ก๋งจูหงีผู้บุตรกับเฮาตุก คับโยย เคงเต้ ซุนเซ็ก จือหน้าหยอก บุดถี ขุนนางซึ่งอยู่ในเมืองก็พากันออกไปรับ จิ้นฮุยก๋งเห็นเคงเต้ก็โกรธจึงว่า ตัวมิได้ซื่อตรงต่อเรา ยังมีหน้ามาหาเราอีกเล่า เคงเต้จึงว่า ข้าพเจ้าซื่อสัตย์ต่อท่านถึงสามข้อ ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นมาซื้อข้าว ข้าพเจ้าได้ว่าให้ท่านให้ข้าวตอบแทนตามประเพณีข้อหนึ่ง ครั้งข้าพเจ้าทัดทานว่าให้ยกห้าหัวเมืองให้ก๋งจูบุนตามสัญญา หวังจะตัดศึกมิให้ต้องรบพุ่งกันข้อหนึ่ง ครั้งข้าพเจ้าห้ามท่านมิให้เอาม้าเซียวซีเทียมเกวียนออกรบศึก ถ้าท่านฟังคำข้าพเจ้าสามข้อแล้วก็หามีอันตรายไม่ เมื่อข้าพเจ้าสุจริตรักท่านถึงเพียงนี้ จะว่าไม่ซื่อสัตย์ด้วยเหตุอันใด
จิ้นฮุยก๋งจึงว่า ท่านอย่าพูดไปเลย โทษตัวผิดหลายครั้งควรจะถึงที่ตายอยู่แล้ว เคงเต้จึงว่า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าผิดด้วยพูดทัดทานท่านให้ขัดเคือง ข้อหนึ่งกวยกิวให้ข้าพเจ้าเป็นปีกซ้าย ท่านว่าข้าพเจ้าไม่ซื่อตรงต่อท่าน หาให้เป็นปีกซ้ายไม่ ข้อหนึ่งเมื่อทหารเมืองจิ๋นล้อมท่านไว้ ข้าพเจ้าไปบอกฮันกันมาช่วยไม่ทัน โทษข้าพเจ้าผิด ตามแต่ท่านจะทำเถิด จิ้นฮุยก๋งได้ฟังก็โกรธ จึงให้จือหน้าหยอกเอาตัวเคงเต้ไปฆ่าเสีย เคงเต้ก็ยื่นคอให้ฆ่าหาเสียดายชีวิตไม่
ขณะนั้นก็บันดาลมืดฟ้ามัวฝน ขุนนางทั้งปวงต่างร้องไห้รักเคงเต้ทุกคน แต่ซุนเซ็กนั้นคิดถึงคุณเคงเต้ครั้งเมื่อตัวต้องอาวุธลำบากอยู่ในที่รบ จึงว่ากับจิ้นฮุยก๋งขอเอาศพเคงเต้มาทำการสนองคุณฝังตามธรรมเนียม จิ้นฮุยก๋งก็ให้ศพเคงเต้แก่ซุนเซ็ก แล้วยกเข้าเมือง อยู่ประมาณสองวันสามวันจึงสั่งกองซุนกีกับขุนนางในเมืองจิ้นให้พาก๋งจูหงีผู้บุตรไปให้ก๋งจูบุน ณ เมืองจิ๋น แล้วจิ้นฮุยก๋งให้ไปเอาศพโต๊ะไงอีที่ก๋งจูบุนฆ่าเสียนั้นมาฝังไว้ตามตำแหน่งขุนนาง และโต๊ะไงเกียบุตรโต๊ะไงอีนั้นก็ตั้งให้เป็นตงไตหูขุนนางข้างทหารแทนบิดา แล้วจิ้นฮุยก๋งจึงว่ากับคับโยยว่า เมื่อเราตกอยู่เมืองจิ๋นสามเดือนนั้น เราเป็นทุกข์กลัวต๋งนีพี่เราจะมาชิงเอาเมือง บัดนี้ได้กลับมาแล้วค่อยสิ้นความวิตก
คับโยยจึงว่า ทุกวันนี้ตัวท่านเหมือนเป็นฝีอยู่ในอก หารู้ว่าโรคจะกำเริบขึ้นเมื่อใดไม่ ถ้าฆ่าต๋งนีเสียได้โรคนั้นจึงจะหาย จิ้นฮุยก๋งจึงว่าเราก็คิดอยู่ แต่หามีผู้ใดที่จะอาสาไม่ คับโยยจึงว่า ซึ่งท่านจะคิดฆ่าดังนั้น เห็นจะรับอาสาท่านได้ก็แต่บุดถีผู้เดียว ด้วยครั้งเมื่อต๋งนีหนีจิ้นเฮียนก๋งบิดาท่านไป บุดถีรับอาสาตามไปฟันได้แต่มือเสื้อต๋งนีมาให้บิดาท่าน คนทั้งสองนี้เป็นอริกัน การทั้งนี้ขอให้หาบุดถีมาคิดอ่านเถิดเห็นจะรับธุระเป็นมั่นคง จิ้นฮุยก๋งเห็นชอบด้วย จึงให้หาบุดถีมาแล้วกระซิบบอกความว่า ท่านจงอาสาเราไปเมืองเต๊กคิดอ่านฆ่าต๋งนีเสียให้ได้ ถ้าการสำเร็จแล้วเราจะปูนบำเหน็จรางวัลท่านให้ถึงขนาด
บุดถีจึงว่า ต๋งนีอยู่ในเมืองช้านานถึงสิบสองปีแล้ว ครั้นเจ้าเมืองเต๊กไปตีเมืองเกานั้น ได้อิสตรีรูปงามมาสองคนๆ หนึ่งชื่อซกกุ๋ย คนหนึ่งชื่อกีกุ๋ย นางกีกุ๋ยเป็นภรรยาต๋งนี นางซกกุ๋ยเป็นภรรยาเตียวสวย ต่างคนต่างมีบุตร อาศัยเป็นสุขอยู่ในเมืองเต๊ก แล้วเจ้าเมืองเต๊กก็ทำนุบำรุงรักใคร่โดยสุจริต ซึ่งจะไปฆ่าต๋งนีเสียนั้นจะทำโดยซึ่งหน้านั้นมิได้ แต่ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเจ้าเมืองเต๊กเคยพาต๋งนีออกไปเที่ยวไล่เนื้อที่หุยจุยริมแม่น้ำมิได้ขาด ท่านจงจัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งให้ไปกับข้าพเจ้าสักสิบห้าคน จะได้ซุ่มซ่อนคนอยู่ในป่า คอยเมื่อเจ้าเมืองเต๊กพาต๋งนีออกมาเที่ยวไล่เนื้อ ข้าพเจ้าจึงจะลอบฆ่าต๋งนีเสีย จิ้นฮุยก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงว่า ซึ่งเราจะจัดทหารให้ไปด้วยนั้น ยังไม่เห็นผู้ใดที่จะวางใจได้เหมือนหนึ่งท่าน เกลือกความจะแพร่งพรายไป ท่านจงเอาทองไปจ้างคนที่สนิทกับท่านรีบไปในวันหนึ่งสองวัน แล้วจิ้นฮุยก๋งก็เอาทองให้บุดถีร้อยแท่ง บุดถีรับเอาทองแล้วก็คำนับจิ้นฮุยก๋ง ไปจ้างทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งได้ห้าคนแล้วก็รีบไป
ขณะเมื่อจิ้นฮุยก๋งกับบุดถีคิดกันนั้น พอมีผู้ได้ยินไปบอกเฮาตุกผู้น้าต๋งนี เฮาตุกรู้ก็ตกใจ จึงเขียนหนังสือลับให้คนสนิทลอบไปให้ต๋งนี พอต๋งนีกับเฮามัวเฮาเอียนบุตรเฮาตุกออกมาไล่เนื้อด้วยเจ้าเมืองเต๊กที่หุยจุย คนใช้ก็เอาหนังสือส่งให้ เฮามัว เฮาเอียน เฮามัว เฮาเอียนก็เอามาให้ต๋งนี ต๋งนีรับเอาหนังสือฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า เฮาตุกให้มาถึงต๋งนีผู้หลาน บัดนี้จิ้นฮุยก๋งจะให้บุดถีมาลอบฆ่าท่านเสีย ถ้ารู้หนังสือนี้แล้วก็ให้ยักย้ายอยู่เสียเมืองอื่น แม้นช้าอยู่อันตรายจะมีแก่ท่านมั่นคง ต๋งนีแจ้งความในหนังสือดังนั้นจึงบอกเฮาเอียนว่า อีสูจะให้บุดถีมาทำร้ายแก่เรานั้น ครั้นเราจะอยู่ในเมืองเต๊กนี้ใกล้กับเมืองจิ้นนักเห็นจะระวังยาก จะยักย้ายไปอยู่เมืองอื่นเล่า จะพาครอบครัวอพยพไปด้วยได้หรือ
เฮาเอียนจึงว่า ท่านคิดวิตกถึงบุตรภรรยาอยู่ ไม่ไปจากเมืองนี้ จิ้นฮุยก๋งก็จะให้ทหารมาลอบฆ่าท่านเสีย บุตรภรรยาหาช่วยได้ไม่ ประการหนึ่งเล่าเมืองเต๊กก็เป็นเมืองน้อย จะอยู่พึ่งพาอาศัยตั้งตัวยาก ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าเจ๋ฮวนก๋งเมืองเจ๋มีน้ำใจโอบอ้อมอารีชราอยู่แล้ว บรรดาขุนนางที่มีสติปัญญาก็ตายเสียสิ้นเห็นพอจะยับยั้งอาศัยตั้งตัวได้อยู่ จงคิดอ่านไปอยู่เมืองเจ๋เถิดอย่าเป็นห่วงด้วยบุตรภรรยาเลย
ต๋งนีเห็นชอบด้วย ครั้นจะบอกเจ้าเมืองเต๊กให้รู้ก็กลัวจะห้ามไว้ไม่ให้ไปเมืองเจ๋ จึงพาเฮามัวเฮาเอียนกลับเข้าเมือง บอกบรรดาทหารซึ่งเป็นสมัครพรรคพวกให้รู้ทุกคน แล้วจัดแจงข้าวของเงินทองบรรทุกเกวียนมอบให้เทาสูออกไปคอยอยู่นอกเมืองแต่เพลากลางคืน ต๋งนีก็เข้าไปหานางกีกุ๋ยในตึกแจ้งความตามเรื่องราวหนังสือเฮาตุกให้มาทุกประการแล้วว่า เราจะต้องไปอยู่เมืองเจ๋ เจ้าจงอุตส่าห์เลี้ยงบุตรทั้งสองคอยเราอยู่ในยี่สิบห้าปี ถ้าถึงกำหนดมิได้กลับมา เมื่อจะมีผัวใหม่ก็ตามเถิด
นางกีกุ๋ยได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้แล้วว่า ท่านเป็นชายอุปมาเหมือนหนึ่งข้าวเปลือก ตกไหนก็มีแต่จะงอกงามขึ้น ตัวข้าพเจ้าเป็นอิสตรีอายุยี่สิบห้าแล้ว ยังจะให้คอยท่าท่านอยู่อีกยี่สิบห้าปี อายุจะล่วงเข้าห้าสิบ ยังจะมีผัวใหม่ได้หรือ ข้าพเจ้าคงจะครองตัวอยู่ท่าท่านตราบเท่าสิ้นชีวิต
ฝ่ายเทาสูซึ่งคุมข้าวของเงินทองไปคอยต๋งนีอยู่นั้น เทาสูเป็นคนโลภหาซื่อตรงต่อต๋งนีไม่ ก็ขับเกวียนพาเอาข้าวของเงินทองของต๋งนีไปอยู่เมืองจิ้น ครั้นจวนรุ่งต๋งนีกับทหารทั้งปวงก็ขึ้นเกวียนรีบออกจากประตูเมือง พอสว่างขึ้นไม่เห็นเทาสูคอยอยู่ตามสั่งไว้ ให้ทหารเที่ยวตามไปก็มิได้พบ ต๋งนีจึงว่า เราไว้ใจมอบเงินทองให้เทาสูคิดว่าจะได้ไปซื้อเสบียงอาหารสู่กันกินกลางทาง บัดนี้เทาสูคิดคดต่อเราพาเอาข้าวของเงินทองหนีไปเสียฉะนี้ จะได้สิ่งใดไปเลี้ยงเป็นเสบียงอาหารเล่า ครั้นจะกลับเข้าไปในเมือง เจ้าเมืองเต๊กมาแต่ไล่เนื้อรู้ความ จะห้ามปรามขัดขวางไว้ จำเป็นต้องไปขวนขวายหากินข้างหน้าเถิด ว่าแล้วก็ขับเกวียนรีบไปพ้นด่านเมืองเต๊ก พอเจ้าเมืองเต๊กกลับมาจากไล่เนื้อแจ้งว่าจิ้นฮุยก๋งจะให้ทหารทำร้ายแก่ต๋งนี ต๋งนีหนีไปจากเมืองจึงสั่งว่า ให้ไปกำชับด่านทางทุกตำบล ถ้าผู้ใดแปลกปลอมเข้ามาให้ไถ่ถามเอาแซ่และชื่อ เห็นพิรุธให้จับเอาตัวไว้ แล้วเจ้าเมืองเต๊กก็จัดแจงเงินทองบรรทุกเกวียน ให้ขุนนางรีบตามไปให้ต๋งนีก็มิได้พบ
ฝ่ายบุดถีครั้นมาถึงที่หุยจุยแดนเมืองเต๊ก ก็พาพวกเพื่อนเข้าซุ่มซ่อนอยู่ในป่า มิได้เห็นต๋งนีออกไล่เนื้อ จึงเที่ยวสืบทราบฟังดูได้ความว่าต๋งนีหนีไปจากเมืองหลายวันแล้ว บุดถีก็กลับมาแจ้งแก่จิ้นฮุยก๋ง จิ้นฮุยก๋งก็จนใจนิ่งอยู่
ฝ่ายต๋งนีกับทหารทั้งปวงมาตามทางต่างคนอดข้าวปลาอาหารได้ความยากยิ่งนัก ครั้นมาถึงด่านเมืองโอย จึงให้เตียวสวยไปบอกนายด่านว่า ต๋งนีเป็นบุตรจิ้นเฮียนก๋งเจ้าเมืองจิ้นจะขอล่วงด่านเข้าไปหาเจ้าเมืองโอย นายด่านได้ฟังดังนั้นจึงมีหนังสือบอกไปถึงเจ้าเมืองโอยว่าต๋งนีบุตรเจ้าเมืองจิ้นมาอยู่นอกด่าน จะขอเข้ามาหาท่าน เจ้าเมืองโอยได้แจ้งหนังสือนั้นจึงว่า ก๋งจูต๋งนีเป็นแซ่เดียวกันกับเรา แต่จะได้มีคุณสิ่งใดต่อกันหามิได้ บัดนี้ก็หนีเข้ามาเป็นคนไม่มีหลักแหล่ง ครั้นจะให้เข้ามาในเมืองก็จะต้องเสียสิ่งของให้ปันหาต้องการไม่ จึงบอกนายด่านให้ขับไปเสียเถิด คนใช้ก็เอาเนื้อความแจ้งแก่นายด่าน นายด่านก็ให้ไปบอกต๋งนีตามคำเจ้าเมืองโอยสั่ง
งุยฉิวทหารต๋งนีได้ฟังก็โกรธจึงว่า ต๋งนีนายเราพลัดบ้านเมืองมาครั้งนี้ อุปมาเหมือนมังกรตกลงอยู่ในแผ่นดิน แต่ไส้เดือนสัตว์เล็กน้อยก็ดูถูกเล่น เมื่อเจ้าเมืองโอยไม่คิดเอื้อเฟื้อให้ขับเราเสียแล้วจะคิดเป็นแซ่เดียวกันไยเล่า ถ้าเห็นบ้านช่องแห่งใดผู้คนเบาบางอยู่ จึงชวนกันเข้าตีชิงเอาเสบียงอาหารชาวเมืองโอยไปสู่กันกินกลางทางเถิด ต๋งนีจึงว่า เจ้าเมืองโอยเห็นเราซัดเซมาจึงไม่ให้เข้าไปในเมือง ท่านจะคิดโกรธทำเป็นโจรเที่ยวตีชิงชาวบ้านนั้น ความอันนี้ก็จะลือชาปรากฏแก่ราษฎร หัวเมืองทั้งปวงจะครหานินทาเรา อย่าได้คิดอ่านต่อไปเลย ว่าแล้วก็พากันรีบไปโหงลกกลางทุ่งแห่งหนึ่ง พบชาวนานั่งล้อมกันกินข้าวอยู่ ต๋งนีหิวโหยอดอาหารเห็นก็อยากเป็นกำลัง จึงให้เฮาเอียนไปอ้อนวอนว่ากับชาวนาว่า อาหารที่ท่านกินนั่นยังเหลืออยู่บ้างหรือไม่ บัดนี้ต๋งนีนายเราเป็นบุตรเจ้าเมืองจิ้นมาทางไกลขัดสนเสบียงอาหาร จะขอพึ่งท่านพอได้กินสักมื้อหนึ่งเถิด
ชาวนาหัวเราะแล้วว่า นายท่านเป็นลูกเจ้าบ้านเจ้าเมืองหาควรที่จะมาขอข้าวเราชาวนาไม่ แต่พวกเราจะกินเองก็ไม่ใคร่จะเต็มท้อง จะแบ่งอาหารไปให้ท่านเสีย เรากินไม่อิ่มจะมีแรงทำไร่ไถนาได้หรือ เฮาเอียนจึงว่า ท่านมิให้ข้าวแก่เราก็แล้วไป ขอยืมแต่ถ้วยชามที่ท่านใส่อาหารมาล้างนํ้าให้นายเราซดกินพอระงับความกระวนกระวาย ชาวนาจึงว่า เรามีแต่ดิน จงเอาไปปั้นเป็นถ้วยชามเอาเถิด งุยฉิวได้ฟังก็โกรธ จึงชิงเอาถ้วยชามของชาวนามาฟันเสีย ต๋งนีลงจากเกวียนจับไม้ไล่ตีชาวนา เฮาเอียนเห็นดังนั้นจึงว่ากับต๋งนีว่า ท่านอย่าคิดโกรธทุบตีเขาเลย ซึ่งชาวนาว่าให้ดินแก่เรานั้น เห็นเป็นนิมิตคือเทวดาบอกเหตุ ด้วยดินเป็นที่ทางบ้านเมือง นานไปมื้อหน้าท่านจะได้เป็นใหญ่ จงคำนับรับพรไว้จึงจะควร ต๋งนีเห็นชอบด้วย ก็นั่งลงคำนับชาวนาตามเฮาเอียนว่า ชาวนาเห็นดังนั้นก็ชวนกันหัวเราะแล้วว่า แต่แรกคิดโกรธไล่ตีเรา บัดนี้มากราบไหว้อ่อนน้อมต่อเรา ชะรอยเป็นคนเสียจริตจึงทำดังนี้
ต๋งนีก็กลับมาขึ้นเกวียนพาทหารทั้งปวงรีบไปพ้นทุ่งทางประมาณห้าร้อยเส้น พอเวลาตะวันเที่ยงแดดกล้า จึงชวนกันเข้าหยุดพักอาศัยอยู่ใต้ร่มไม้แห่งหนึ่ง ต๋งนีสิ้นแรงอิดโรยด้วยอดอาหาร ลมพัดมาเย็นๆ ค่อยสบายใจ ก็ล้มตัวลงนอนบนตักเฮามัว เฮามัวเห็นต๋งนีหิวโหยอยากอาหารจึงว่า เตียวสวยยังล้าหลังอยู่ เห็นจะเที่ยวขอข้าวชาวบ้านมาให้ท่านกิน จงอดแข็งใจอยู่สักครู่หนึ่งก็จะตามมา งุยฉิวจึงว่า เตียวสวยได้ข้าวก็จะกินเสียเอง ไหนเลยจะมีนํ้าใจเอามาเผื่อเรา ท่านทั้งปวงจงช่วยกันไปเก็บผักโหมมาต้มให้นายเรากินเถิดตามประสาจน ว่าแล้วก็ไปเก็บผักโหมมาต้มให้ต๋งนีกินกับทหารซึ่งมาด้วย แต่ต๋งนีนั้นหยิบชิ้นผักโหมกินคำหนึ่งกลืนมิสะดวกก็คายคืนออกมาเสีย
ไกจือฉุยเห็นดังนั้นจึงแอบไปให้ลับ เอากระบี่แล่ล่ำเนื้อแต่ปลายแขนตลอดถึงข้อศอก เชือดเป็นชิ้นใส่หม้อต้มสุกแล้ว ก็ชักเสื้อปิดแผลเสีย ตักชิ้นเนื้อใส่ชามเข้ามาให้ต๋งนีกิน ต๋งนีหาทันพิจารณาว่าเนื้อสิ่งใดไม่ ก็รับมากินโดยกำลังอยากจนหมด แล้วถามไกจือฉุยว่า ท่านได้เนื้อสิ่งใดมาให้เรากิน มีรสอร่อยนัก ประหลาดกว่าเนื้อทั้งสิ้น ไกจือฉุยจึงว่า เนื้อแขนของข้าพเจ้าเชือดต้มให้ท่านกิน หวังจะให้ระงับความอยากซึ่งกระวนกระวายด้วยอดอาหาร ต๋งนีได้ฟังนํ้าตาตกจึงว่า เราอยากครั้งนี้พลอยพาท่านทั้งปวงได้ความลำบากด้วย จนท่านต้องเชือดเนื้อต้มมาให้เรากิน ซึ่งท่านสุจริตรักเราสู้ทนเจ็บปวดมีคุณไว้ต่อเรามากนัก ยากที่จะทดแทนสนองคุณท่าน ไกจือฉุยจึงว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นข้าท่านอุปมาเหมือนบุตรปฏิบัติรักษาบิดามารดา ถ้าบิดาได้ทุกข์ บุตรก็ได้ทุกข์ด้วย ท่านอย่าวิตกถึงข้าพเจ้ากับคนทั้งปวงเลย จงคิดอ่านไปหาที่สำนักอาศัยตั้งตัวให้ได้ก่อน ข้าพเจ้าทั้งปวงจะได้พึ่งบุญเป็นสุขสืบไป
ฝ่ายเตียวสวยเที่ยวขอข้าวชาวบ้านระมาตามทาง ได้ข้าวสุกมาประมาณปิ่นโตหนึ่งแล้วรีบไปตามต๋งนี เห็นต๋งนีกับทหารทั้งปวงพร้อมกันอยู่ใต้ร่มไม้ เตียวสวยก็เอาปิ่นโตใส่ข้าวสุกเข้ามาให้ต๋งนี ต๋งนีจึงว่า ท่านก็อดอยากมาด้วยกัน เหตุใดเอาอาหารมาให้เราเสีย เตียวสวยจึงว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นข้าท่าน ถึงจะอดอยากอย่างไรก็มิได้คิด ขอแต่ให้ท่านได้กินอาหารอิ่มอยู่แล้ว ก็มีความสุขยิ่งกว่าตัวข้าพเจ้าได้กินอีก ท่านจงกินอาหารให้อิ่มเถิด อย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย
เฮามัวจึงแกล้งทำเป็นหัวเราะแล้วว่า งุยฉิวว่าเตียวสวยได้ข้าวก็จะกินเสียเอง บัดนี้เตียวสวยก็เอาข้าวมาให้ต๋งนีสมคำเรา ถ้าเป็นนํ้าใจท่านก็จะซ่อนกินเสียแต่ผู้เดียว งุยฉิวได้ฟังดังนั้นก็คิดละอายหาโต้ตอบประการใดไม่ ต๋งนีจึงแบ่งข้าวในปิ่นโตประมาณหน่อยหนึ่งกินพอหายอยาก แล้วคืนให้เตียวสวยสู่กันกินกับทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงก็สรรเสริญต๋งนีว่า นํ้าใจโอบอ้อมรักพวกพ้อง จะได้สิ่งใดมาก็แจกให้กินทั่วทุกคน ครั้นแดดอ่อนจวนเย็น ต๋งนีก็ขึ้นขี่เกวียนพาทหารทั้งปวงไปตามทางได้ข้าวกินบ้าง ไม่ได้กินบ้าง ผ่อนพักมาทุกตำบลจนถึงด่านเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋รู้ข่าวก็ออกมารับต๋งนีเข้าไปในเมือง แล้วถามว่า ท่านมีธุระจะมาหาเราหรือ หรือจะไปแห่งใด เอาครอบครัวมาด้วยหรือไม่ ต๋งนีคำนับแล้วเล่าความแต่หนหลังนั้นให้เจ๋ฮวนก๋งแจ้งทุกประการแล้วว่า ข้าพเจ้ามาทั้งนี้ตั้งใจจำเพาะมาพึ่งท่าน ครั้นจะพาครอบครัวอพยพมาด้วยก็กลัวจะเป็นห่วง แต่ตัวข้าพเจ้ากับทหารทั้งปวงก็อดข้าวปลาอาหารได้ยากเจียนประหนึ่งจะไม่ได้มาคำนับท่าน ท่านให้รับเข้ามาเมืองเมตตาแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้ คุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขอเอาท่านเป็นที่พึ่งอาศัยตราบเท่าชีวิต
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เราเห็นเจ้าจากบ้านเมืองมาก็คิดสงสาร จะจัดสตรีที่ร่วมแซ่กับเราให้เป็นภรรยาสักคนหนึ่ง จะได้ช่วยกันรักษาบ้านเมืองให้เป็นสุข เจ๋ฮวนก๋งก็ยกนางเจ๋เกียงให้เป็นภรรยาต๋งนี แล้วจัดเกวียนยี่สิบ ม้าแปดสิบให้ต๋งนีสำหรับใช้สอย ครั้นเวลาเย็นขุนนางก็พาต๋งนีกับทหารต๋งนีไปอยู่ ณ ที่กงก๊วน แต่งโต๊ะเลี้ยงวันละสามเวลามิได้ขาด ต๋งนีกับทหารทั้งปวงสำนักอยู่ ณ ที่กงก๊วน ต่างคนค่อยมีความสุข จึงคิดว่าแต่ก่อนเราได้ยินกิตติศัพท์เลื่องลือว่าเจ๋ฮวนก๋งมีน้ำใจโอบอ้อมอารี รักผู้ที่สัตย์ซื่อมีสติปัญญา เราก็พึ่งได้มาพบสมกับถ้อยคำคนทั้งปวงควรที่เป็นหัวเมืองเอก
๓๒
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชย์ศักราชได้แปดปี เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ได้สี่สิบสองปี ราชการในเมืองเจ๋สิทธิ์ขาดอยู่กับเปาซกแหย ขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับบัญชาสิ้น ราษฎรชาวเมืองเจ๋ก็อยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน แต่เจ๋ฮวนก๋งนั้นตั้งแต่ขับเอ็ดแหย ซูเตียน ไคหอง ไปเสียจากเมืองก็หามีความสบายไม่ ด้วยเอ็ดแหยเคยตบแต่งอาหารที่ชอบปากให้กิน ซูเตียงไคหองเล่าก็ช่างพูดฟังเล่นเป็นที่ชอบอัชฌาสัย เจ๋ฮวนก๋งคิดถึงคนทั้งสามมิได้ขาด ทั้งแก่ตัวลงด้วยอาหารกินนั้นน้อยลงทุกวัน บุตรภรรยาทั้งปวงย้ายทำกับข้าวของกินต่างๆ กินก็มิได้มีรสชอบปาก จนเจ๋ฮวนก๋งผ่ายผอมผิดกว่าแต่ก่อน ครั้นจะรับเอ็ดแหยกลับคืนมาดังเก่า ก็กลัวเปาซกแหยขุนนางผู้ใหญ่จะไม่ยอม นางเตียวฮวยกีผู้ภรรยารู้อัชฌาสัยจึงว่า บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านแก่ตัวลงหนัก จะกินข้าวปลาอาหารก็มิใคร่จะได้ โรคชราเล่าก็เกิดอยู่เนืองๆ คนทั้งปวงก็ตบแต่งอาหารให้กินก็ไม่ชอบปากท่าน จงให้ไปรับเอาเอ็ดแหยเข้ามาเถิด จะได้ปฏิบัติให้ชอบใจท่าน
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เราคิดอยู่ว่าจะให้หาเอ็ดแหย ซูเตียว ไคหองกลับมาแต่ขัดอยู่ด้วยเปาซกแหยจะไม่ยอม นางเตียวฮวยกีจึงว่า เปาซกแหยเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ยังมีคนสนิทสำหรับใช้สอย เหตุใดท่านมิได้ห้ามปราม ตัวท่านเป็นถึงเจ้าเมืองทั้งชราอยู่แล้ว ชอบแต่จะหาความสุขใส่ตัวบ้าง จะมาสู้อดออมกลัวขุนนางจะโกรธอยู่ฉะนี้ไม่ควร ขอให้รับเอ็ดแหยเข้ามาผู้เดียวก่อน ซูเตียว ไคหองนั้นก็คงจะติดตามกันเข้ามาเอง เจ๋ฮวนก๋งเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ไปหาเอ็ดแหยมา
เปาซกแหยจึงเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋งแล้วว่า เหตุใดท่านให้ไปรับเอาเอ็ดแหยมาอีกเล่า ลืมคำกวนต๋งผู้ตายสั่งไปหรือ อนึ่งเมื่อจะตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนาง ก็ได้ว่าให้ท่านขับคนทั้งสามเสีย ข้าพเจ้าจึงยอมทำราชการ เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เอ็ดแหย ซูเตียว ไคหอง เป็นคนซื่อสัตย์รักเราอยู่ ซึ่งกวนต๋งผู้ตายสั่งให้เราขับเสียนั้นเพราะไม่รู้จักนํ้าใจคนทั้งสาม เจ๋ฮวนก๋งซ้ำให้ไปหาตัวซูเตียว ไคหองเข้ามา หาฟังคำเปาซกแหยไม่ เปาซกแหยก็เสียใจกลับมาบ้านตั้งแต่ทุกข์ตรอมใจไม่เป็นกินเป็นนอน บังเกิดโรคกำเริบมากขึ้นทุกวัน เปาซกแหยก็ตาย เอ็ดแหย ซูเตียว ไคหอง ก็ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่หามีผู้ใดเกินไม่ ยิ่งกำเริบอิสริยยศบังคับราชการบ้านเมืองตามอำเภอใจ ราษฎรแลขุนนางได้ความเดือดร้อน ถ้าผู้ใดฝากตัวให้ใช้สอยก็ยกย่องเสนอความชอบ ผู้ที่ไม่อ่อนน้อมนั้นก็แกล้งพาลเอาผิดพาโลลงโทษต่างๆ
ขณะนั้นมีหมอคนหนึ่งชื่อซีนมั่นมาแต่เมืองเตง อาศัยนั่งร้านอยู่ริมถนนตลาดลูฉิงในเมืองเจ๋ คนทั้งปวงเรียกซีนมั่นว่าหมอดู ฝ่ายเตี้ยงทรวงกุ๋นเทวดา เห็นซีนมั่นเป็นคนซื่อสัตย์ก็คิดเมตตา จึงแปลงตัวเป็นมนุษย์ลงมาหาซีนมั่น ซีนมั่นเห็นก็เชิญมาพูดจาปราศรัยโดยไมตรี เตี้ยงทรวงกุ๋นจึงให้คัมภีร์แพทย์สำหรับหมอผู้วิเศษแก่ซีนมั่นกับมนต์บทหนึ่งแล้วบอกว่า ถ้าท่านไปรักษาไข้จะใคร่รู้จักโรคหนักเบาก็อ่านมนต์อันนี้ขึ้น จักขุนั้นสว่างอุปมาเหมือนตาทิพย์ ถึงคนเป็นพยาธิวัณโรคแอบแฝงอยู่ในตับไตไส้พุง เท่าเมล็ดถั่วเมล็ดงาก็ดี ปีศาจเข้าซ่อนอยู่ก็ดีรู้เห็นสิ้น เหมือนเบียนเซียนซินแส แต่ครั้งแผ่นดินพระเจ้าอิวเต้ ว่าแล้วเตี้ยงทรวงกุ๋นเทวดาก็สูญไป
ซีนมั่นครั้นได้ตำราก็ยินดี จึงเที่ยวไปรักษา ณ เมืองเค็ก พอซีจูบุตรเจ้าเมืองเค็กป่วยมีอันเป็นสลบไป บิดามารดาก็ร้องไห้หาหมอมาแก้ไขก็ไม่ฟื้น ฝ่ายซีนมั่นเที่ยวแสวงหาคนไข้จะใคร่ลองคุณยาและมนต์ที่เตี้ยงทรวงกุ๋นเทวดาให้ คนทั้งปวงเห็นซีนมั่นหมอแปลกหน้ามาใหม่จึงถามว่า ท่านรักษาคนตายได้หรือไม่ ซีนมั่นจึงว่า เราจะขอไปให้เห็นตัวคนตายก่อนจึงจะรักษา ชาวเมืองก็พาซีนมั่นไปหาไตหู
ขุนนางผู้ใหญ่ไตหูก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเค็ก เจ้าเมืองเค็กก็มีความยินดี จึงให้พาซีนมั่นเข้ามาแล้วว่า ถ้าท่านรักษาบุตรเรารอดจากความตาย จะทดแทนคุณท่านให้ถึงขนาด ซีนมั่นหาได้ตอบประการใดไม่ จึงให้ลูกศิษย์เอาเข็มสักตัวผู้ไข้นั้นดู โลหิตไหลตามมือออกมา ซีนมั่นจึงฝนยากรอกปากคนผู้ไข้เข้าไปประมาณสองถ้วย คนไข้ก็ได้สติคืนมาดังเก่า ตั้งแต่นั้นคนทั้งปวงก็นับถือซีนมั่นว่าเบียนเซียนเกิดใหม่ แต่ซีนมั่นเที่ยวรักษาไข้หายกับมือเป็นหลายคน แล้วก็กลับไปเมืองเจ๋ เข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋ง พิเคราะห์แล้วบอกว่า ท่านเป็นโรคเรื้อรังอยู่ในท้อง ข้าพเจ้าจะช่วยรักษาให้ ถ้าทิ้งไว้นานโรคแก่ขึ้นจะรักษายาก
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เมื่อเราสบายเป็นปกติอยู่ เหตุใดมาว่าดังนี้ จะให้เราบนหรือ ซีนมั่นเห็นเจ๋ฮวนก๋งยังไม่เชื่อก็ลากลับไป อยู่ประมาณห้าวัน ซีนมั่นมาหาเจ๋ฮวนก๋ง บอกว่า บัดนี้โรคท่านถอยมาอยู่ที่เส้นเทพจร เจ๋ฮวนก๋งก็นิ่งเสีย กำหนดอีกห้าวัน ซีนมั่นบอกเจ๋ฮวนก๋งว่า โรคกลับเข้าอยู่ในลำไล้ เจ๋ฮวนก๋งก็มิได้เชื่อ ครั้นซีนมั่นไปแล้วเจ๋ฮวนก๋งจึงว่า หมอทุกวันนี้คิดแต่จะล่อลวงเอาเงินทอง เราไม่เจ็บก็ว่าเจ็บ ครั้นอยู่มาอีกห้าวัน เจ๋ฮวนก๋งให้ไปหาซีนมั่นมา ซีนมั่นเข้ามา พอแลเห็นเจ๋ฮวนก๋งซีนมั่นก็เดินกลับไป เจ๋ฮวนก๋งจึงให้ไปเอาตัวซีนมั่นมาถามว่า ท่านมาหาเรายังมิทันที่จะพูดจากันเหตุใดด่วนกลับไป ซีนมั่นจึงว่า เดิมข้าพเจ้ามาหาท่าน โรคท่านยังอ่อนอยู่พอจะหายารักษาได้ ข้าพเจ้าจึงหยุดนั่งพูดจาด้วย หวังจะรับรักษาให้ บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นโรคท่านแก่ลงกระดูกเสียแล้วก็เสียใจ จึงมิได้หยุดอยู่พูดจาด้วย อันโรคลงกระดูกเหมือนท่านนี้ อย่าว่าแต่มนุษย์จะรักษาเลยถึงเทวดาก็ไม่รักษาได้ ว่าแล้วซีนมั่นก็ลากลับมาบ้าน เก็บเอาเครื่องยาของตัวยักย้ายไปอยู่เมืองอื่น
เจ๋ฮวนก๋งตั้งแต่ซีนมั่นมาทายไว้ พอถ้วนคำรบอีกห้าวันก็ป่วยหนักลงให้ไปหาซีนมั่นก็มิได้พบ คนใช้กลับมาบอกว่าซีนมั่นหายไปจากเมืองประมาณห้าวันแล้ว ข้าพเจ้าสืบถามดูหาได้ความว่าไปแห่งใดไม่ เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เสียใจนัก จึงว่าเพราะเราไม่เชื่อซีนมั่น โรคจึงกำเริบหนักขึ้นถึงเพียงนี้ จึงให้หาบรรดาหมอในเมืองมาประกอบยารักษาก็มิได้ถูกต้อง เจ๋ฮวนก๋งมีภรรยาสามคน ชื่อนางองกี นางฮอกี นางชัวกี นางองกี นางฮอกีนั้นตาย นางชัวกีเจ๋ฮวนก๋งไม่สู้รักใคร่ก็กลับไปอยู่เมืองชัวกับบิดาดังเก่า
เจ๋ฮวนก๋งจึงมีภรรยาอีกหกคน นางเตียวฮวยกีเป็นภรรยาเอกมีบุตรชื่อก๋งจูบอคุย ภรรยาที่สองชื่อนางเซียวฮวยกีมีบุตรชื่อก๋งจูหงวน ภรรยาที่สามชื่อนางเตงกี บุตรชื่อก๋งจูเจียว ภรรยาที่สี่ชื่อนางกัวเอ๋งบุตรชื่อก๋งจูผวน ภรรยาที่ห้าชื่อนางเจงกี มีบุตรชื่อก๋งจูเซียนหยิน ภรรยาที่หกชื่อนางฮัวสีมีบุตรชื่อก๋งจูหยง ภรรยาเจ๋ฮวนก๋งทั้งห้าคนนั้นเป็นบุตรเจ้าเมืองทั้งสิ้น แต่นางฮัวสีเป็นบุตรฮอตก ขุนนางเมืองซอง ภรรยาเจ๋ฮวนก๋งนอกนั้นก็หลายคน บุตรก็หลายคน เจ๋ฮวนก๋งรักใคร่นางเตียวฮวยกีนัก ตั้งให้เป็นใหญ่กว่าภรรยาทั้งปวง
ก๋งจูบอคุยบุตรนางเตียวฮวยกีก็เป็นบุตรผู้ใหญ่กว่าบุตรทั้งสิ้น นางเตียวฮวยกีก็อ้อนวอนเจ๋ฮวนก๋ง จะตั้งให้ก๋งจูบอคุยเป็นซีจูแปลว่าผู้สำเร็จราชการ ถ้าเจ๋ฮวนก๋งหาบุญไม่จะได้สมบัติในเมืองเจ๋ แต่น้ำใจเจ๋ฮวนก๋งนั้นเห็นว่า ก๋งจูเจียวบุตรนางเตงกีภรรยาที่สามมีสติปัญญา ได้ปรึกษากวนต๋งผู้ตายไว้ว่าจะให้ก๋งจูเจียวเป็นที่ซีจู แล้วคิดเกรงนางเตียวฮวยกีจะน้อยใจ หารู้ที่จะผ่อนปรนไม่ ครั้งเมื่อไปคุยขิวตั้งสัตย์กับหัวเมืองทั้งปวง เจ๋ฮวนก๋งก็ได้บอกเจ้าเมืองซองต่อหน้าขุนนางที่ไปด้วยว่า สมบัติในเมืองเจ๋นั้น เราปลงใจไว้กับก๋งจูเจียว ถ้าหาบุญเราไม่ท่านช่วยจัดแจงให้ดีด้วย ครั้นเอ็ดแหยซูเตียวได้กลับมาเข้าเป็นขุนนางก็ชอบกับก๋งจูบอคุย ถ้อยทีไปหามาสู่กันมิได้ขาด
ไคหองนั้นเป็นพวกก๋งจูหงวน ก๋งจูเซียนหยิน ก็รักใคร่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน นางเจงกีมารดาก๋งจูเซียนหยินเล่า เจ๋ฮวนก๋งรักใคร่เสมอกับนางเตียวฮวยกี ก๋งจูเซียนหยินเห็นเจ๋ฮวนก๋งรักใคร่มารดามากก็มีใจกำเริบ ราษฎรชาวเมืองก็เข้าพึ่งพาอยู่ด้วยก๋งจูเซียนหยินเป็นอันมาก แต่ก๋งจูหยงบุตรนางฮัวสีภรรยาที่หกคิดเจียมตัวด้วยมารดาเป็นบุตรขุนนาง ทั้งมิได้มีพวกพ้อง และบุตรเจ๋ฮวนก๋งห้าคนนั้นมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก พวกหญิงชายชาวเมืองเรียกว่าเสือห้าตัว ต่างคนไปว่ากับมารดาให้อ้อนวอนเจ๋ฮวนก๋ง จะขอเป็นที่ซีจูเนืองๆ เจ๋ฮวนก๋งรำคาญคับอกใจไม่สบาย โรคชราก็เพียบลงทุกวัน
ฝ่ายเอ็ดแหยซูเตียวรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งจะไม่รอดแล้ว จึงปรึกษากันว่า ถ้าเจ๋ฮวนก๋งตายลงในขณะนี้ บุตรห้าคนต่างมุ่งหมายจะชิงสมบัติกัน เห็นจะเกิดรบพุ่งกันเป็นจลาจลขึ้น จำจะคิดอุบายตั้งก๋งจูบอคุยขึ้นเป็นเจ้าเมืองให้ได้ก่อน เราทั้งสองก็จะมีความสุขสืบไป ครั้นปรึกษาพร้อมใจกัน ซูเตียวเอ็ดแหยจึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูตึก ใจความในหนังสือว่า เจ๋ฮวนก๋งป่วยอยู่ ถ้าเห็นหน้าคนได้ยินเสียงคนโรคนั้นกำเริบหนักขึ้น สั่งให้ห้ามปรามไม่ให้ผู้ใดไปมาเข้าออกเป็นอันขาดทีเดียว ให้อยู่รักษาพยาบาลแต่นางเตียวฮวยกี ก๋งจูบอคุย ซูเตียว เอ็ดแหย ถ้าใครขืนเข้ามาจะเอาตัวเป็นโทษ แล้วซูเตียวเอ็ดแหยกลัวว่าจะมีผู้มาลอบเข้าไปหาเจ๋ฮวนก๋ง จึงให้ก่อกำแพงสูงเจ็ดวาสองศอกล้อมรอบตึกเจ๋ฮวนก๋ง ปิดมิดไม่มีประตูเข้าออก แต่ทำท่อไว้ริมกำแพงแห่งหนึ่งพอสุนัขตัวใหญ่ลอดได้
ขณะนั้นมีหญิงคนหนึ่ง ชื่อนางอันหงอหยีภรรยาน้อยเจ๋ฮวนก๋งเป็นคนร่างเล็กคลานตามท่อเข้าไปถึงตึก เจ๋ฮวนก๋งป่วยอยู่ในตึกไม่มีผู้พยาบาลอดอยากนัก พอเห็นนางอันหงอหยีเข้ามาก็ขอข้าวน้ำกิน นางอันหงอหยีจึงว่า ข้าพเจ้าจะเอาน้ำหาไหนมาให้ท่านกิน ซูเตียวเอ็ดแหยขับบุตรภรรยาท่านไปเสียสิ้นแล้ว ซ้ำก่อกำแพงล้อมตึกไว้ หากข้าพเจ้าคิดถึงคุณท่านจึงอุตส่าห์เล็ดลอดเข้ามาหวังจะได้พบท่าน
เจ๋ฮวนก๋งจึงว่า เรามีภรรยาถึงหกคน ลูกรักก็มีถึงห้าคน บุตรภรรยานอกนั้นก็มีเป็นอันมากหามีใครเข้ามาเยี่ยมเยียนเราไม่ เจ้านี้เป็นภรรยาน้อยเราไม่สู้รักใคร่ ยังมีนํ้าใจเล็ดลอดเข้ามาพอให้เห็นหน้า การซึ่งเป็นทั้งนี้เพราะไม่เชื่อคำกวนต๋งสั่งไว้ ถ้าเราตายแล้วจะแบกหน้าไปหากวนต๋งได้หรือ
นางอันหงอหยีจึงว่า ข้าพเจ้าได้เข้ามาพบท่านครั้งนี้เป็นบุญตัวยิ่งนัก ถ้าท่านตายจะขอตายตามไปด้วย เจ๋ฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็กลั้นนํ้าตาไว้มิได้ ก็ชักมือเสื้อปิดหน้าร้องไห้สะอื้นไปจนอาเจียนโลหิตออกมา เจ๋ฮวนก๋งก็ขาดใจตาย เมื่อเจ๋ฮวนก๋งตายอายุได้เจ็ดสิบสามปี
ฝ่ายนางอันหงอหยี ครั้นเจ๋ฮวนก๋งสิ้นใจลงในขณะนั้นมีความอาลัยนัก จึงถอดเสื้อที่ใส่ออกจากตัวคลี่คลุมศพเจ๋ฮวนก๋งไว้ แล้วนางก็ซบศีรษะลงคำนับพลางร้องไห้รำพันว่า ข้าพเจ้ามาพบท่านแต่ยังไม่สิ้นชีวิตได้สัญญาไว้กับท่านว่าจะตายไปด้วย ท่านจงคอยท่าข้าพเจ้าก่อน ว่าแล้วนางอันหงอหยีก็เอาศีรษะโดนเสาตึกศีรษะแตกตาย
ฝ่ายซูเตียว เอ็ดแหย จึงให้คนสนิทลอดท่อเข้าไปลอบดูเจ๋ฮวนก๋งในตึกให้รู้อาการหนักเบา พอคนใช้เยี่ยมเข้าไปถึงประตูตึกเห็นนางอันหงอหยีศีรษะแตกนอนตายอยู่ สำคัญว่าเจ๋ฮวนก๋ง ก็รีบเอาเนื้อความเข้ามาบอกซูเตียวเอ็ดแหย ซูเตียวเอ็ดแหยได้แจ้งดังนั้น จึงสั่งให้พังกำแพงเสีย พากันเข้าไปในตึกที่เจ๋ฮวนก๋งอยู่ เห็นนางอันหงอหยีศีรษะแตกนอนตายอยู่ริมเสาตึกก็จำได้ จึงเข้าไปดูเจ๋ฮวนก๋ง เจ๋ฮวนก๋งก็ตาย ซูเตียว เอ็ดแหยก็ปิดความเสียมิให้ผู้ใดรู้แพร่งพรายไป แล้วพากันเข้าไปหานางเตียวฮวยกี บอกความว่า บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งหาบุญไม่แล้ว ครั้นข้าพเจ้าจะยกก๋งจูบอคุยบุตรท่านขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนก็กลัวขุนนางทั้งปวงจะไม่ยอม จำจะปิดความไว้ก่อน เวลาคํ่าวันนี้ข้าพเจ้าจะคุมทหารไปล้อมจับก๋งจูเจียวฆ่าเสีย จึงจะตั้งก๋งจูบอคุยขึ้นเป็นเจ้าเมืองได้โดยสะดวก หามีผู้ใดทัดทานไม่ นางเตียวฮวยกีจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นอิสตรี สติปัญญานั้นน้อย ซึ่งจะคิดการทั้งนี้ตามแต่ท่านทั้งสองจะเมตตากับก๋งจูบอคุย ซูเตียวเอ็ดแหยก็คำนับลานางเตียวฮวยก็กลับมาบ้าน จัดแจงทหารให้ใส่เกราะถืออาวุธเตรียมไว้แต่เวลาเย็น
ฝ่ายก๋งจูเจียว ตั้งแต่ซูเตียวเอ็ดแหยคิดอุบายมิให้เข้าไปเยี่ยมเยียนพยาบาลเจ๋ฮวนก๋งผู้บิดาก็หามีความสบายไม่ เป็นทุกข์ถึงเจ๋ฮวนก๋งมิได้ขาด เวลาวันนั้น พอพลบคํ่าลงก๋งจูเจียวตามตะเกียงนอนดูหนังสืออยู่ในตึกเคลิ้มหลับไป นางอันหงอหยีปีศาจที่เอาศีรษะโดนเสาตึกตายมาเข้าฝันว่า ข้าพเจ้าชื่อนางอันหงอหยีเป็นภรรยาเจ๋ฮวนก๋งบิดาท่าน บัดนี้บิดาท่านตายแล้ว ข้าพเจ้าตายตามไปอยู่ด้วย เจ๋ฮวนก๋งมีความเมตตาแก่ท่านใช้ให้ข้าพเจ้ามาบอกให้ท่านรีบหนีไปจากเมืองในเวลานี้ ถ้าช้าอยู่จะมีผู้มาทำร้ายท่าน แล้วปีศาจก็ปลุกก๋งจูเจียวให้รู้สึกตื่นขึ้น ก๋งจูเจียวตกใจนักกับบ่าวห้าคนพากันรีบไปบ้านกอฮีขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องตั้งมาแต่เมืองหลวง แจ้งความซึ่งนางอันหงอหยีปีศาจมาเข้าฝันให้ฟังทุกประการ
กอฮีได้ฟังดังนั้นจึงว่า เจ๋ฮวนก๋งบิดาท่านป่วยมากว่าเดือนแล้ว เอ็ดแหย ซูเตียวคิดอุบายห้ามมิให้พวกเราเข้าไปรักษาพยาบาล จึงมิได้รู้จักอาการหนักเบาดีและร้าย ซึ่งนางปีศาจมาเข้าฝันดังนี้ข้าพเจ้าเห็นจริงมากกว่าเท็จ ครั้นจะมิเชื่อเล่าฉวยมีอันตรายจะแก้ตัวยาก ซึ่งท่านจะอยู่ในเมืองนี้เห็นจะไม่พ้นภัย จงหนีไปหาซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซองเถิด ด้วยเจ๋ฮวนก๋งบิดาท่านได้สั่งเจ้าเมืองซองไว้ให้ช่วยทำนุบำรุงท่าน เห็นว่าเจ้าเมืองซองคงจะเอาธุระอยู่ พูดกันยังไม่ขาดคำพอมีผู้มาบอกว่าซูเตียว เอ็ดแหยคุมทหารเข้าล้อมบ้านก๋งจูเจียวไว้ ก๋งจูเจียวก็ตกใจสิ้นสติตะลึงอยู่ กอฮีจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ก๋งจูเจียวสั่งว่า ท่านจงเอาหนังสือนี้ไปให้ซุยเอียวนายประตูข้างทิศตะวันออกจะได้เปิดประตูส่งท่าน หนีไปเมืองซองในเวลาคํ่าวันนี้ แล้วให้ก๋งจูเจียวผลัดเสื้อกางเกงเสีย นุ่งห่มทำอย่างไพร่รีบออกจากบ้านกอฮีเดินปนไปกับบ่าวที่ตามมาด้วยนั้น ครั้นถึงประตูเมืองจึงเอาหนังสือส่งให้ซุยเอียว ซุยเอียวรับหนังสือมาอ่านได้ความว่า กอฮีให้มาถึงซุยเอียว บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งตายแล้ว ซูเตียว เอ็ดแหยจะจับก๋งจูเจียวฆ่าเสีย ให้ซุยเอียวเปิดประตูส่งก๋งจูเจียวหนีไปเมืองซองในเวลาคํ่าวันนี้ให้จงได้ ครั้นซุยเอียวแจ้งความในหนังสือนั้นก็เปิดประตูให้โดยสะดวก ตัวซุยเอียวก็สมัครตามก๋งจูเจียวไปด้วย
ฝ่ายซูเตียว เอ็ดแหย ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษ จึงสั่งทหารเข้าค้นดูในตึกก๋งจูเจียวก็มิได้พบจึงคิดว่าชะรอยก๋งจูเจียวหนีไปจากเมืองแล้ว ซูเตียว เอ็ดแหย ก็กลับมา พอสว่างขึ้นเข้าไปหานางเตียวฮวยกี แจ้งความซึ่งได้ไปล้อมบ้านก๋งจูเจียว ฝ่ายกอสี กวนสี ก๊กสี บวยสี ตันสี สิบสี กับขุนนางทั้งปวงรู้ว่าเจ๋ฮวนก๋งตายแล้ว ก็นุ่งขาวห่มขาวพากันเข้ามาจะคำนับศพ ซูเตียว เอ็ดแหย จึงออกไปสกัดบอกว่า บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งหาบุญไม่แล้ว เมื่อสิ้นใจนั้นได้สั่งไว้กับเรา ให้มอบสมบัติให้ก๋งจูบอคุย เราจะเชิญก๋งจูบอคุยออกมานั่งที่เจ้าเมือง ท่านทั้งปวงจงเข้าไปคำนับ ถ้าผู้ใดยังขัดขวางอยู่เราจะฆ่าเสีย ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็โกรธร้องด่าซูเตียว เอ็ดแหย เป็นข้อหยาบช้า แล้วว่าเจ๋ฮวนก๋งปลงใจจะมอบสมบัติให้ก๋งจูเจียวขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็รู้อยู่สิ้น ซึ่งตัวมาว่ากล่าวดังนี้เชื่อฟังมิได้
กวนเผงบุตรกวนต๋งผู้ตายจึงเอาไม้ซือหุดสำหรับตำแหน่งที่ขุนนาง เงื้อตีศีรษะซูเตียว ซูเตียวเอากระบี่รับไว้ได้ ก็ไล่ฟันแทงกวนเผงกับขุนนางทั้งปวงเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก ที่ยังเหลืออยู่นั้นต่างคนวิ่งหนีกระจัดพลัดพรากกันไป ซูเตียว เอ็ดแหย ก็เชิญก๋งจูบอคุยออกมานั่งที่เจ้าเมือง จึงมอบสมบัติพัสถานในเมืองเจ๋ให้ก๋งจูบอคุยว่าราชการสืบไป ก๋งจูบอคุยจึงว่า ขุนนางทั้งปวงยังไม่พร้อมใจกัน ครั้นจะจัดแจงทำการฝังศพก็มิสะดวก ท่านทั้งสองจะคิดอ่านประการใดเล่า ซูเตียวจึงว่า ซึ่งเป็นเหตุทั้งนี้ด้วยก๋งจูทั้งสามยังขัดแข็งอยู่ การครั้งนี้อุปมาเหมือนจับเสือมัด ใครมีกำลังมากกว่ากันก็จะสมความคิด ขอให้ตรวจทแกล้วทหารใส่เกราะถืออาวุธเตรียมไว้ให้พร้อม ถ้าก๋งจูทั้งสามเข้ามาคำนับศพก็ให้จับฆ่าเสีย ขุนนางทั้งปวงก็จะพลอยยกสมบัติให้ท่าน ก๋งจูบอคุยเห็นชอบด้วย จึงให้จัดแจงทหารออกเป็นสี่กอง แยกย้ายกันอยู่คอยจับก๋งจูทั้งสาม แล้วกำชับให้นั่งยามตามไฟระวังรักษาอยู่มิให้ผู้ใดแปลกปลอมเข้ามาได้
ฝ่ายไคหองครั้นแจ้งดังนั้น จึงว่ากับก๋งจูผวนว่า บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งบิดาท่านตายแล้ว ซูเตียว เอ็ดแหย กำจัดก๋งจูเจียวไปเสียจากเมืองคบคิดกันมอบสมบัติให้ก๋งจูบอคุย แต่ขุนนางทั้งปวงยังไม่ยอม ก๋งจูบอคุยก็คิดจะฆ่าท่านกับก๋งจูหงวนและก๋งจูเซียนหยินเสีย ท่านอย่าเข้าไปคำนับศพเจ๋ฮวนก๋งผู้บิดาเลย จงตรวจตราทแกล้วทหารมั่วสุมกันเข้าเป็นกระบวนทัพ ตั้งค่ายมั่นลงไว้สู้กับก๋งจูบอคุยให้ถึงแพ้และชนะ ซึ่งจะให้ก๋งจูบอคุยเป็นเจ้าเมืองนั้นเหมือนท่านหามีสติปัญญาไม่ ก๋งจูผวนก็เห็นด้วย จึงให้ไคหองคุมทหารไปตั้งค่ายอยู่ข้างประตูเมืองทิศใต้ ก๋งจูหงวน ก๋งจูเซียนหยิน ก็ตรวจตราทแกล้วทหารสมทบกันไปตั้งค่ายอยู่ข้างประตูทิศเหนือ ต่างคอยทีคุมเชิงกันอยู่เป็นสามพวก แต่ก๋งจูหยง บุตรนางฮัวสีภรรยาเจ๋ฮวนก๋งที่หก มิได้มีพรรคพวกก็หนีไปพึ่งก๋งจูบุน เจ้าเมืองจิ๋นก็ตั้งให้เป็นขุนนาง
ขณะเมื่อก๋งจูทั้งสี่คุมทหารตั้งเป็นกระบวนทัพอยู่นั้น ราษฎรและขุนนางทั้งปวงต่างตกใจกลัว ปิดประตูบ้านเรือนเสียมิได้ออกทำมาหากิน บังเกิดโจรผู้ร้ายฆ่าฟันกันตายเป็นอันมาก แต่ก๋งฮีต๋งกอฮี ขุนนางผู้เฒ่าทั้งสองนั้นเป็นทุกข์หนัก อุปมาเหมือนคมมีดเข้าเสียดแทงอยู่ในอกจึงปรึกษากันว่า แต่เจ๋ฮวนก๋งตายก็ได้ถึงสองเดือนกับเจ็ดวันแล้ว ยังหาได้จัดแจงทำการศพไม่ ด้วยก๋งจูทั้งสี่คิดจะช่วงชิงสมบัติกันอยู่ เสียแรงเราทั้งสองเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องตั้งมาแต่เมืองหลวง จะทิ้งศพไว้ให้เปื่อยเน่าทรุดโทรมอยู่ฉะนี้ก็เหมือนหามีกตัญญูต่อเจ๋ฮวนก๋งผู้ตายไม่ บัดนี้ก๋งจูเจียวก็หนีไปจากเมืองแล้ว ก๋งจูบอคุยเป็นบุตรผู้ใหญ่ถึงจะเป็นเจ้าเมืองแทนบิดาก็ควรอยู่ จะทำประการใดก๋งจูทั้งสามจึงจะยอมช่วยทำการศพ กอฮีจึงว่า การทั้งนี้แต่ท่านกับข้าพเจ้าสองคนเห็นจะไม่ตกลง จะต้องบอกบรรดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยไปประชุมกัน ช่วยว่ากล่าวก๋งจูทั้งสามจึงจะได้ ก๋งฮีต๋งเห็นชอบด้วย จึงให้ไปบอกขุนนางทั้งปวงให้นุ่งขาวห่มขาวมาพร้อมกัน ณ บ้านกอฮีสิ้น ก๋งฮีต๋งกอฮีก็พาขุนนางทั้งปวงเข้าไปถึงที่อยู่เจ๋ฮวนก๋ง
ซูเตียว เอ็ดแหยเห็นดังนั้น ก็ออกมายืนขวางไว้แล้วถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด กอฮีจึงว่า เราพาขุนนางทั้งปวงมาหวังจะมอบสมบัติให้ก๋งจูบอคุย ท่านจงบอกก๋งจูบอคุยให้ออกมาหาเราเถิด แล้วกอฮีก็สั่งให้ไปบอกก๋งจูทั้งสามว่าบัดนี้ขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกัน จะจัดแจงทำการศพเจ๋ฮวนก๋งให้ก๋งจูทั้งสามรีบเข้ามาในเวลาวันนี้ อย่าคิดกลัวก๋งจูบอคุยเลย กอฮีกับเราเป็นประธานอยู่แล้ว จะช่วยว่ากล่าวให้ประนีประนอมกันเป็นปกติ คนใช้ก็แยกไปแจ้งความแก่ก๋งจูทั้งสามตามคำกอฮีว่า
ครั้นก๋งจูทั้งสามแจ้งดังนั้นต่างคนปรึกษากันว่า ก๋งฮีต๋งกอฮีเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ให้มาบอกเราไปช่วยทำการศพ ครั้นจะขัดขืนอยู่บัดนี้เล่าก็ไม่ควร ก๋งจูทั้งสามก็สั่งให้ทหารถืออาวุธตามไปด้วย หาไว้ใจก๋งจูบอคุยไม่ กอฮีจึงให้ออกไปห้ามทหารก๋งจูทั้งสามไว้แต่นอก ให้พาแต่ตัวก๋งจูทั้งสามเข้าไป ก๋งจูบอคุยก็มาพร้อมกัน ก๋งฮีต๋งจึงว่ากับก๋งจูทั้งสามว่า คุณบิดามารดาหนักเหมือนฟ้าและดิน ไม่ช่วยกันจัดแจงทำการศพจนช้านานถึงเพียงนี้ แต่ข้าพเจ้าเป็นขุนนางยังมีใจสัตย์ซื่อคิดถึงคุณเจ๋ฮวนก๋งบิดาท่าน ซึ่งข้าพเจ้าให้หาท่านมาทั้งนี้หวังจะกล่าวมิให้ขึ้งโกรธกันกับก๋งจูบอคุยจะได้ช่วยกันทำการศพ เดิมเมื่อเจ๋ฮวนก๋งมีชีวิตอยู่นั้น สมบัติอันนี้ปลงใจไว้กับก๋งจูเจียว บัดนี้ก๋งจูเจียวหนีไปจากเมืองแล้ว ก๋งจูบอคุยเป็นบุตรผู้ใหญ่ควรที่จะได้สมบัติแทนบิดา ถ้าก๋งจูทั้งสามขัดขืนอยู่ไม่ยอม จะเอาตัวเป็นโทษ ก๋งจูผวน ก๋งจูหงวน ก๋งจูเซียนหยินจึงว่า ท่านผู้เฒ่าทั้งสองจัดแจงแล้ว ข้าพเจ้าก็ยอมหาขัดขืนไม่ จะช่วยกันทำการศพโดยปกติ ก๋งฮีต๋งกอฮีก็ยกก๋งจูบอคุยขึ้นเป็นเจ้าเมือง ขุนนางทั้งปวงก็คุกเข่าลงคำนับตามตำแหน่ง แล้วก๋งฮีต๋งกอฮีก็หาก๋งจูบอคุยกับก๋งจูทั้งสามเข้าไปคำนับศพเจ๋ฮวนก๋งเห็นซากศพทรุดโทรมยังแต่ร่างกระดูก หนอนเข้าบ่อนกินคลํ่าไปเหมือนหมู่มด
แต่นางอันหงอหยีนั้นนอนหลับตาอยู่เหมือนเป็น เนื้อหนังหน้าตาสดชื่นมิได้มีกลิ่นอาย ต่างคนสรรเสริญนางอันหงอหยีว่าซื่อสัตย์ต่อเจ๋ฮวนก๋งจริง ซากศพมิได้เปื่อยเน่าเหมือนคนทั้งปวง แล้วให้เอาผ้าขาวห่อซากศพเจ๋ฮวนก๋งใส่หีบปิดฝาผนึกตั้งไว้ในตึก ศพนางอันหงอหยีนั้นก็ใส่หีบวางเคียงกันกับศพเจ๋ฮวนก๋ง ก๋งฮีต๋งกอฮีจัดขุนนางให้เปลี่ยนผลัดกันรักษากว่าจะถึงกำหนด จะได้เชิญศพไปฝังตามธรรมเนียม ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันสรรเสริญก๋งอีต่งกอฮีว่า มิเสียทีที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ มีสติปัญญา ทั้งสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ควรที่เราทั้งปวงจะเอาเป็นที่พึ่งสืบไป
๓๓
ฝ่ายก๋งจูเจียวครั้นไปถึงเมืองซองจึงเข้าไปคำนับซองเซียงก๋งแล้วเล่าความให้แจ้งทุกประการ ซองเซียงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงบอกกับขุนนางทั้งปวงว่า ก๋งจูเจียวนี้เจ๋ฮวนก๋งรักใคร่ยิ่งกว่าบุตรทั้งสิ้น ได้ฝากไว้ต่อเรา ความอันนี้ช้านานประมาณถึงสิบปีแล้วเราก็ยังหาลืมคำไม่ บัดนี้เจ๋ฮวนก๋งหาบุญไม่แล้ว ซูเตียว เอ็ดแหยทำให้บ้านเมืองเกิดจลาจล ก๋งจูเจียวหนีมาพึ่งเรา จำจะต้องยกไปเมืองเจ๋กำจัดก๋งจูบอคุยกับซูเตียว เอ็ดแหยเสีย ตั้งก๋งจูเจียวเป็นเจ้าเมืองตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งไว้ แล้วซองเซียงก๋งแต่งหนังสือสี่ฉบับ ให้ม้าใช้แยกกันถือไปถึงเจ้าเมืองโอยฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองจอฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองจูฉบับหนึ่ง ใจความต้องกันทั้งสี่หัวเมือง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือไปเมืองโอย ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับโอยบุนก๋งเจ้าเมืองโอยแล้วส่งหนังสือให้ เจ้าเมืองโอยรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูได้ความว่า ซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซองอวยพรมาถึงโอยบุนก๋งเจ้าเมืองโอยให้แจ้งเจ๋ฮวนก๋งตายแล้ว เมื่อเจ๋ฮวนก๋งยังมีชีวิตอยู่นั้นได้สั่งไว้ว่าถ้าเจ๋ฮวนก๋งหาบุญไม่ ให้ช่วยจัดแจงมอบสมบัติให้ก๋งจูเจียว ความอันนี้ท่านก็ย่อมรู้อยู่ด้วยกัน บัดนี้ซูเตียวเอ็ดแหยคบคิดกันตั้งก๋งจูบอคุยเป็นเจ้าเมืองตามอำเภอใจ ก๋งจูเจียวหนีมาหาเรา ท่านจงเห็นกับเจ๋ฮวนก๋งผู้ตาย ยกทัพมาสมทบกับเราให้พร้อมกันแต่เดือนสามกลางตรุษ จะได้ช่วยกันไปกำจัดก๋งจูบอคุยกับซูเตียวเอ็ดแหย ตั้งก๋งจูเจียวเป็นเจ้าเมืองตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งไว้
เลงกุยขุนนางเมืองโอยจึงว่า ก๋งจูบอคุยเป็นลูกเมียหลวงทั้งมีอายุมากกว่าบุตรทั้งสิ้น ควรที่ได้สมบัติแทนบิดาอยู่แล้ว ประการหนึ่งเล่าก็ได้มีคุณไว้ต่อเราครั้งหนึ่ง ไปตีเมืองซุด ก๋งจูเจียวนั้นหาได้มีคุณสิ่งใดต่อเราไม่ ท่านอย่ายกไปช่วยรบพุ่งให้เหนื่อยหนักแรงทหารเลย เจ้าเมืองโอยจึงว่า ก๋งจูบอคุยได้มาช่วยเราตีเมืองซุดนั้น เพราะเจ๋ฮวนก๋งจัดแจงใช้มาต่างหาก ถือว่ามีคุณต่อเรายังมิได้ก่อน จะลบล้างคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งได้หรือ เจ้าเมืองโอยว่ากับผู้ถือหนังสือว่า ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองซองให้เตรียมทหารไว้ให้พร้อมเราจะยกไปให้ทันกำหนด คนใช้ก็คำนับลากลับไปเมืองซอง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือไปเมืองฬ่อ ครั้นถึงก็เข้าคำนับส่งหนังสือให้ฬ่ออีก๋ง เจ้าเมืองฬ่อได้แจ้งหนังสือนั้น จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า เจ๋ฮวนก๋งปลงใจฝากฝังก๋งจูเจียวไว้กับเจ้าเมืองซองให้ช่วยทำนุบำรุงต่างหาก การทั้งนี้เรามิได้รู้ด้วย แต่พิเคราะห์เห็นว่าก๋งจูบอคุยเป็นบุตรผู้ใหญ่ ควรจะได้สมบัติของบิดาอยู่แล้ว ท่านจงกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองซองอย่าให้คิดไปรบพุ่งกำจัดก๋งจูบอคุยเสียเลย ถ้ามิฟังคำเรา เราก็จะยกไปช่วยก๋งจูบอคุยรบกับเจ้าเมืองซอง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือไปถึงเมืองจอเมืองจู ก็เอาหนังสือไปให้เจ้าเมืองจอเจ้าเมืองจู ครั้นเจ้าเมืองจอเจ้าเมืองจูแจ้งหนังสือนั้นก็จัดแจงทหารยกมาเมืองซอง พร้อมกับทัพเมืองโอยในเดือนสามตามกำหนด เจ้าเมืองซองก็ให้เกณฑ์ทหารห้าหมื่นกับเกวียนสองร้อยเล่ม ครั้นฤกษ์ดีก็พาก๋งจูเจียวยกทหารสมทบกับสามหัวเมืองไปถึงแดนเมืองเจ๋แล้วสั่งทหารให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ทางไกลประมาณห้าร้อยเส้น
ฝ่ายก๋งจูบอคุยครั้นรู้ว่าก๋งจูเจียวพาเจ้าเมืองซองกับกองทัพสามหัวเมืองยกมา จึงเกณฑ์ทหารสามพันให้เอ็ดแหยออกไปตั้งค่ายอยู่นอกเมืองข้างด่านด้านตะวันออก ไกลค่ายเมืองซองทางประมาณสองร้อยเส้น ครั้นกอฮีแจ้งดังนั้น จึงปรึกษาก๋งฮีต๋งว่า เดิมเรามอบสมบัติให้ก๋งจูบอคุยนั้น ด้วยก๋งจูเจียวไปอยู่เมืองอื่น บัดนี้ก๋งจูเจียวกลับมาแล้ว เราทั้งสองเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องตั้งไว้สำหรับดูผิดและชอบ จะละให้รบพุ่งกันราษฎรจะพลอยได้รับความทุกข์ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่า เพราะซูเตียวเอ็ดแหยทำให้บ้านเมืองเกิดจลาจล แต่เอ็ดแหยนั้นก๋งจูบอคุยให้ยกทหารออกไปอยู่นอกเมือง ข้าพเจ้าจะคิดจัดทหารถืออาวุธซุ่มไว้บนหอรบแล้วจะให้บอกกับซูเตียวขึ้นไปปรึกษาราชการ ได้ทีจะให้ทหารจับฆ่าเสีย รับก๋งจูเจียวเข้ามาตั้งเป็นเจ้าเมืองตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งไว้ ยังแต่เอ็ดแหยผู้เดียวถึงจะคิดรบพุ่งหาสู้เราได้ไม่ ก๋งจูทั้งปวงเล่าก็คงจะยอม เมืองเจ๋ก็จะอยู่เย็นเป็นสุขมั่นคงดังเขาพระสุเมรุ
ก๋งฮีต๋งจึงว่าความคิดท่านทั้งนี้ดีนัก จงเร่งจัดแจงทำเถิด กอฮีก็จัดทหารถืออาวุธเข้าไปซุ่มไว้บนหอรบ แล้วบอกซูเตียวขึ้นไปปรึกษาราชการ กอฮีก็ให้ยกโต๊ะมาตั้ง เชิญซูเตียวเสพสุราพลางพูดกันพลาง พอซูเตียวเสพสุราเข้าไปประมาณสามจอก กอฮีจึงทำเป็นว่า บัดนี้ก๋งจูเจียวพาเจ้าเมืองซองกับกองทัพสามหัวเมืองยกมาตีเมืองเรา จะคิดประการใดราษฎรทั้งปวงจึงจะไม่ได้ความยาก ซูเตียวจึงว่า ข้าพเจ้าจัดทหารให้เอ็ดแหยยกออกไปตั้งรับอยู่นอกเมืองแล้ว กอฮีจึงว่า ทัพยกมาครั้งนี้มากนัก ซึ่งจะคิดอ่านสู้รบอย่างอื่นนั้นเห็นจะรักษาเมืองไว้มิได้จำจะต้องขอของท่านสักสิ่งหนึ่งป้องกันความทุกข์ยากไว้ อย่าให้ราษฎรทั้งปวงได้รับความเดือดร้อน ท่านจะยอมให้หรือไม่ยอมเล่า
ซูเตียวจึงว่าท่านจะต้องการสิ่งใดข้าพเจ้ามิได้ขัด ตามแต่ความคิดท่านจะทำเถิด กอฮีจึงว่า เราจะขอศีรษะท่านส่งออกไปให้เจ้าเมืองซอง ถ้ายอมให้ดังนี้เห็นว่าบ้านเมืองมิได้เกิดศึกรบพุ่งกันต่อไป ซูเตียวได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ลุกยืนขึ้นจะหนีลงจากหอรบ กอฮีก็ร้องสั่งทหารที่ซุ่มไว้นั้นให้จับซูเตียวตัดศีรษะเสีย แล้วกอฮีลงจากหอรบร้องประกาศกับขุนนางทั้งปวงว่า เราจะออกไปรับก๋งจูเจียวเข้ามามอบสมบัติให้ตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งไว้ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยจงมาไปด้วยเราให้พร้อมกัน
ฝ่ายขุนนางและราษฎรชาวเมือง ครั้นได้ยินดังนั้นต่างคนก็ดีใจก็ชวนกันตามกอฮีออกไปประมาณพันเศษ แต่ก๋งฮีต๋งนั้นเข้าไปหาก๋งจูบอคุยบอกว่า บัดนี้กอฮีกับขุนนางทั้งปวงพากันออกไปจะรับก๋งจูเจียวเข้ามาตั้งเป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าผู้เดียวจะทัดทานเล่าก็เหลือสติปัญญานัก ท่านจงเร่งหลบหลีกไปให้พ้นภัย ถ้าขืนอยู่จะมีอันตรายแก่ท่าน ก๋งจูบอคุยจึงบอกว่า กอฮีกับขุนนางคิดกันทั้งนี้ซูเตียวหารู้ไม่หรือจึงมิได้บอกเรา ก๋งฮีต๋งจึงบอกว่า ซูเตียวนั้นเขาฆ่าตายเสียแล้ว
ก๋งจูบอคุยได้ฟังก็โกรธจึงว่า พวกท่านคบคิดกันฆ่าซูเตียวที่ปรึกษาของเราเสีย ยังจะแต่งกลซ้ำมาลวงเราอีกเล่า แล้วสั่งทหารให้เข้าจับก๋งฮีต๋ง ก๋งฮีต๋งก็รีบหนีออกมา พอพบกับขุนนางมีชื่อสิบสองคน ก๋งฮีต๋งจึงว่า แต่ก่อนนั้นเราท่านทั้งปวงเหมือนหลับตาอยู่ในที่มืด บัดนี้ก๋งจูเจียวจะได้มาเป็นเจ้าเมืองแล้วเราจะค่อยลืมตาเห็นแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ จงชวนกันออกไปตามกอฮีรีบรับก๋งจูเจียวเข้ามาเป็นเจ้าเมือง แล้วก๋งฮีต๋งกับขุนนางทั้งปวงก็ชักชวนราษฎรชาวเมืองประมาณสามร้อยเศษ ถืออาวุธมาข้างประตูทิศตะวันออก ก๋งจูบอคุยก็ขึ้นม้ากับทหารสี่สิบคน จะออกไปตามเอ็ดแหยซึ่งตั้งค่ายอยู่นอกเมือง พอพบพวกขุนนางกับทหารทั้งปวงที่ตามก๋งฮีต๋งก็ชวนกันล้อมก๋งจูบอคุยไว้ ทหารก๋งจูบอคุยเห็นดังนั้นจึงร้องว่าคนเหล่านี้หากลัวความตายความฉิบหายไม่หรือ จึงบังอาจมาล้อมก๋งจูบอคุยเจ้าเมืองเจ๋ไว้ กอฮีจึงว่าเราหารู้จักว่าผู้ใดเป็นเจ้าเมือง ว่าแล้วก็ชวนกันเข้าไล่ฆ่าฟันทหารก๋งจูบอคุยล้มตายแตกหนีไปสิ้น ก๋งจูบอคุยเห็นดังนั้นก็ตกใจโจนลงจากหลังม้า ขุนนางทั้งปวงก็กลุ้มรุมกันเข้าแทงฟันก๋งจูบอคุยล้มลงขาดใจตาย
ขณะเมื่อก๋งจูบอคุยตายนั้น ผู้คน ณ ประตูด้านตะวันออกสับสนกันวุ่นวายนัก อุปมาเหมือนน้ำร้อนอันเดือดพล่านอยู่ในกระทะ ก๋งฮีต๋งจึงห้ามให้สงบปากเสียงลงไว้ ศพก๋งจูบอคุยที่ตายนั้นก็ให้เอาไปฝังเสียนอกเมือง แล้วก๋งฮีต๋งสั่งให้ไปบอกกอฮีว่าบัดนี้ขุนนางฆ่าก๋งจูบอคุยตายแล้ว ให้กอฮีเร่งพาก๋งจูเจียวเข้ามาเถิด เรากับขุนนางทั้งปวงจัดแจงไว้คอยรับให้พร้อมตามตำแหน่ง คนใช้คำนับลาไปหากอฮีถึงค่ายเมืองซองพบกอฮีกับเจ้าเมืองซองนั่งพูดกันอยู่ คนใช้ก็เข้าไปคำนับเล่าความให้แจ้งทุกประการ
กอฮีได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงว่ากับเจ้าเมืองซองว่า ท่านยกมายังมิทันได้รบพุ่งราชการในเมืองก็สำเร็จเพราะบุญท่าน ขอเชิญท่านกับเจ้าเมืองทั้งสามกลับไปเถิด ข้าพเจ้าจะพาก๋งจูเจียวไปตั้งเป็นเจ้าเมืองมอบสมบัติให้ ท่านอย่าวิตกเลย แล้วกอฮีสั่งคนใช้ให้กลับไปบอกก๋งฮีต๋งว่า วันพรุ่งนี้เราจะพาก๋งจูเจียวเข้าไปในเมือง ให้ก๋งฮีต๋งกับขุนนางทั้งปวงตระเตรียมคอยรับเถิด คนใช้ก็คำนับลามาแจ้งกับก๋งฮีต๋งตามคำกอฮีสั่ง เจ้าเมืองซองกับเจ้าเมืองทั้งสามก็เลิกทัพแยกกันกลับไปเมือง กอฮีก็พาก๋งจูเจียวมายับยั้งคอยก๋งฮีต๋งอยู่ตามสัญญา
ฝ่ายทหารในกองทัพเอ็ดแหยซึ่งตั้งค่ายอยู่ด่านด้านตะวันออก ครั้นรู้ว่าก๋งฮีต๋งกอฮีขุนนางทั้งปวงคิดกันฆ่าซูเตียวกับก๋งจูบอคุยเสีย จะรับก๋งจูเจียวเข้ามาเป็นเจ้าเมือง ต่างคนต่างไม่สมัครเข้าด้วยเอ็ดแหยสิ้น ก็หนีเข้าหาก๋งจูเจียวกับกอฮีบ้างหนีเข้าในเมืองบ้าง ยังอยู่แต่พวกพ้องเอ็ดแหยประมาณเก้าคนสิบคน เอ็ดแหยก็ตกใจพาสมัครพรรคพวกรีบหนีไปเมืองฬ่อ
ฝ่ายก๋งจูเซียนหยินจึงปรึกษากันกับก๋งจูผวน ก๋งจูหงวนว่า เดิมก๋งฮีต๋ง กอฮีมอบสมบัติให้ก๋งจูบอคุยนั้น ได้ว่ากล่าวเราทั้งสามให้ประนีประนอมช่วยกันทำการศพ เราจึงยอมหวังมิให้ยากแก่ราษฎรทั้งปวง บัดนี้ก๋งจูเจียวพาเจ้าเมืองซองยกมาหมายจะรบชิงเอาสมบัติ ก๋งฮีต๋งกอฮีคบคิดกันฆ่าก๋งจูบอคุยเสีย จะรับก๋งจูเจียวเข้ามาทั้งเป็นเจ้าเมืองแต่ตามอำเภอใจ ก๋งจูเจียวนี้จะได้จัดแจงทำการศพหามิได้ ไม่ควรที่จะยอมยกสมบัติให้ เราทั้งสามจงตรวจตราทแกล้วทหารสมทบกันเข้าเป็นกระบวนทัพ ช่วยรบจับก๋งจูเจียวฆ่าเสียให้จงได้ ถ้าสมคิดแล้วเราพี่น้องสามคนนี้ ตามแต่ขุนนางทั้งปวงจะเห็นว่าผู้ใดมีสติปัญญาจะมอบสมบัติให้ก็ตามเถิด ก๋งจูหงวนจึงว่าการทั้งนี้สุดแต่ความคิดท่าน แต่ทหารเรายังน้อยอยู่จำจะต้องไปบอกนางเตียวฮวยกี ขอเอาทหารก๋งจูบอคุยที่เหลือตายนั้นมาสมทบเข้าด้วย เราจึงจะมีกำลังมากขึ้น
ก๋งจูเซียนหยินเห็นชอบด้วย แล้วพาก๋งจูหงวน ก๋งจูผวนไปหานางเตียวฮวยกี คำนับแล้วถามว่า ทหารก๋งจูบอคุยยังเหลืออยู่มากน้อยเท่าใด มารดาจงจัดให้ข้าพเจ้า จะตั้งเป็นกระบวนทัพรบกับก๋งจูเจียวแก้แค้นที่ฆ่าก๋งจูบอคุยผู้พี่เสียให้จงได้ นางเตียวฮวยกีนั่งร้องไห้ถึงก๋งจูบอคุยผู้บุตรอยู่ในตึก ครั้นได้ฟังก๋งจูทั้งสามว่าดังนั้น ก็เอามือเช็ดน้ำตาเสียแล้วว่า ถ้าเจ้าฆ่าก๋งจูเจียวแก้แค้นมารดาได้ ถึงตัวเราจะตายไปก็จะค่อยสิ้นวิตก แต่ทหารก๋งจูบอคุยนั้นล้มตายแตกตื่นไปเสียเป็นอันมาก ที่ยังเหลืออยู่น้อยนัก แล้วนางเตียวฮวยกีเรียกทหารมามอบให้กับก๋งจูทั้งสาม ก๋งจูทั้งสามก็คำนับลานางเตียวฮวยกีกลับมายังที่อยู่ ตรวจตราทแกล้วทหารได้พร้อมกันแล้ว ก็ยกไปตั้งคอยอยู่ข้างประตูเมืองทางที่ก๋งจูเจียวจะเข้ามานั้น แล้วกำชับสั่งทหารทั้งปวงว่า ถ้ากอฮีกับก๋งจูเจียวจะพากันเข้ามาในเมือง จงออกโจมตีจับก๋งจูเจียวกอฮีฆ่าเสียอย่าให้ทันเข้ามาในประตูเมืองได้
ครั้นก๋งฮีต๋งแจ้งดังนั้น จึงให้คนใช้ลอบไปบอกกอฮีว่า บัดนี้ก๋งจูทั้งสามซ่องสุมทแกล้วทหารสมทบกันตั้งเป็นกระบวนทัพ ไม่ยอมให้ก๋งจูเจียวเข้ามาเป็นเจ้าเมือง ครั้นก๋งฮีต๋งกับขุนนางทั้งปวงจะออกไปรับก๋งจูเจียวเล่า ก็กลัวก๋งจูทั้งสามอยู่ การทั้งนี้ตามแต่กอฮีจะคิดเถิด กอฮีได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับก๋งจูเจียวว่า ก๋งจูทั้งสามมีทแกล้วทหาร ถ้าข้าพเจ้าจะขืนพาท่านเข้าไปบัดนี้ ถ้ารบพุ่งกันขึ้นก็จะเสียที จำจะกลับไปตามเจ้าเมืองซอง ให้เจ้าเมืองซองยกมาอีก ช่วยกำจัดก๋งจูทั้งสามเสีย จึงจะไม่มีอันตรายแก่ท่าน ก๋งจูเจียวจึงว่า การทั้งนี้สุดแต่ความคิดท่านเถิด กอฮีก็พาก๋งจูเจียวรีบตามไป พอเจ้าเมืองซองยกไปใกล้จะถึงเมือง กอฮีกับก๋งจูเจียวตามไปทันก็เข้าไปคำนับแล้วเล่าความให้แจ้งทุกประการ
เจ้าเมืองซองจึงว่ากับกอฮีว่า ซึ่งเกิดเหตุทั้งนี้เพราะท่านเบาความให้เรากลับมาเสีย เมื่อก๋งจูทั้งสามทำดังนั้น จำเราจะยกกลับไปกำจัดเสีย ตั้งก๋งจูเจียวเป็นเจ้าเมืองเจ๋ให้จงได้ แต่กองทัพสามหัวเมืองยกแยกกันไปนานแล้ว ครั้นจะให้ไปตามมาเล่าก็จะช้าหลายวันไป เจ้าเมืองซองก็ให้หาก๋งซุนกู๋มาสั่งว่า เรายกไปเมืองเจ๋ครั้งก่อนนั้นได้กองทัพสามหัวเมืองสมทบไปด้วย มีเกวียนสองร้อยเล่ม ครั้งนี้จะไปแต่ลำพังเรา ท่านจงเข้าไปเกณฑ์ทหารในเมืองเรากับเกวียนอีกสองร้อยเล่มออกมาให้โดยเร็ว
ก๋งซุนกู๋ก็คำนับลาไปจัดแจงทำตามสั่ง ครั้นได้ฤกษ์เจ้าเมืองซองก็ยกไปถึงแดนเมืองเจ๋ เห็นทหารชาวเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่ จึงให้ก๋งจูต๋งคุมทหารไปตั้งค่ายมั่นลงไว้ริมเชิงกำแพงคอยทีก๋งจูทั้งสามจะทำประการใด
ครั้นก๋งจูทั้งสามแจ้งดังนั้น จึงปรึกษากันว่า เจ้าเมืองซองยกมาครั้งนี้รี้พลมากนัก ครั้นจะละให้กองทัพตั้งมั่นลงเห็นจะทำยาก จำจะลอบออกไปตีเสียให้แตกในเวลาคํ่าวันนี้ ถ้าสมคิดก็จะมีชัยชนะแก่ข้าศึก แม้นเสียท่วงทีประการใด เราก็มิได้กลับเข้าเมือง พากันหนีไปซ่องสุมทแกล้วทหารไว้มากแล้ว จึงค่อยมารบก๋งจูเจียวต่อไป ครั้นปรึกษาพร้อมใจกัน ก๋งจูทั้งสามก็จัดทหารได้สามพัน ใส่เกราะถืออาวุธเตรียมอยู่ทุกคน พอเวลาสองยามเศษก็พาทหารเปิดประตูเมืองออกไปเข้าปล้นค่าย ก๋งจูต๋งซึ่งตั้งประชิดเชิงกำแพงอยู่นั้น ทหารเมืองซองต่างคนไม่ทันรู้ตัว ตื่นขึ้นได้ยินประทัดและม้าล่อก็ตกใจมิทันหยิบเครื่องศัสตราวุธต่างคนต่างหนีออกจากค่าย ก๋งจูต๋งแม่ทัพก็ขึ้นม้าไปค่ายเมืองซอง
ก๋งจูทั้งสามได้ทีก็คุมทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองซองล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองซองแจ้งดังนั้นให้ก๋งซุนกู๋ทหารเอกขึ้นขี่ม้าถือทวนคุมทหารรีบไปค่ายก๋งจูต๋ง ฮัวหงิวกับกอฮีก็คุมทหารหนุนตามไป เข้ารบกันกับทหารก๋งจูทั้งสามจนสว่างขึ้น ก๋งจูหงวนเห็นจะต้านทานมิได้ก็ฟันฝ่าออกมากับทหารสี่คนห้าคนรีบหนีไปเมืองโอย ก๋งจูผวนก๋งจูเซียนหยินเข้าอยู่ในที่ล้อมจะหนีออกมิได้ ก็พาทหารถอยกลับเข้าเมือง ก๋งซุนกู๋ก็ให้ทหารไล่ฆ่าฟันทหารก๋งจูผวนก๋งจูเซียนหยินเข้าไปจนถึงในเมือง ฮัวหงิวกับกอฮีเห็นดังนั้นก็คุมทหารตามไป ก๋งฮีต๋งก็พาขุนนางทั้งปวงออกมาเชิญก๋งจูเจียวกับเจ้าเมืองซองเข้าไป แล้วมอบสมบัติให้ก๋งจูเจียวเป็นเจ้าเมืองเจ๋ชื่อเจ๋เฮาก๋ง
ฝ่ายก๋งจูผวนก๋งจูเซียนหยิน ขณะเมื่อหนีกลับเข้ามาในเมืองนั้นจึงปรึกษากันว่า บัดนี้ก๋งจูเจียวได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว ถ้าเราจะนิ่งอยู่ดังนี้เห็นว่าจะไม่พ้นภัย จำจะต้องไปหาก๋งจูเจียวรับผิดเสีย จึงจะไม่มีอันตรายแก่เรา คิดแล้วก็พากันไปหากอฮีบอกว่า ซึ่งข้าพเจ้าคิดอ่านรบพุ่งทั้งนี้เพราะก๋งจูหงวนชักนำ บัดนี้ก๋งจูเจียวได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว ข้าพเจ้าทั้งสองนี้โทษผิดนัก ขอท่านช่วยว่ากล่าวก๋งจูเจียวอย่าให้ถือโทษข้าพเจ้าเลย กอฮีก็พาก๋งจูผวนก๋งจูเซียนหยินเข้าไปคำนับเจ๋เฮาก๋งแล้วกอฮีจึงว่า บัดนี้ก๋งจูผวนก๋งจูเซียนหยินรู้จักโทษรับผิดแล้ว ให้ข้าพเจ้าพามาหาท่านจงยกโทษเสียเถิด พี่น้องจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรเป็นสุขสืบไป แต่ไคหองกับพวกซูเตียวเอ็ดแหยซึ่งทำผิดนั้นให้เอาไปฆ่าเสียคนทั้งปวงจึงมิได้ดูเยี่ยงอย่างไปภายหน้า เจ๋เฮาก๋งก็สั่งให้ทำตามทุกประการ
ครั้น ณ เดือนแปดข้างขึ้น เจ้าเมืองซองกับเจ๋เฮาก๋งเจ้าเมืองเจ๋ก็เชิญศพเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋กับศพนางอันหงอหยีไปฝัง ณ ภูเขางูเถาสัว และศพก๋งจูบอคุยนั้น เจ๋เฮาก๋งให้ขุดมาฝังเคียงศพเจ๋ฮวนก๋งด้วย แล้วให้ก่อกุฏิสามกุฏิใส่ศพเจ๋ฮวนก๋งกุฏิหนึ่ง นางอันหงอหยีกุฏิหนึ่ง ก๋งจูบอคุยกุฏิหนึ่ง เจ๋เฮาก๋งทำการศพบิดาครั้งนั้นอย่างยิ่งกว่าแต่ก่อนด้วยความกตัญญูเป็นอันมาก ครั้นเสร็จการซึ่งฝังศพ เจ๋เฮาก๋งก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเจ้าเมืองซองกับทหารบรรดาซึ่งมาช่วยทำศึก แล้วปูนบำเหน็จรางวัลตามสมควร ซุยเอียวนายประตูนั้นเจ๋เฮาก๋งตั้งให้เป็นที่ไตหูขุนนางผู้ใหญ่ เจ้าเมืองซองก็ลาเจ๋เฮาก๋งกลับไปเมือง
๓๔
ขณะเมื่อเจ้าเมืองซองยกมาเมืองเจ๋นั้น เจ้าเมืองฬ่อก็ยกทัพมาหมายจะช่วยก๋งจูบอคุย ครั้นถึงกลางทางแจ้งว่าก๋งจูบอคุยตายแล้วก๋งจูเจียวได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อก็ถอยทัพกลับไป ตั้งแต่นั้นเจ้าเมืองฬ่อกับเจ้าเมืองเจ๋ก็อริสาเหตุต่อกัน ฝ่ายเจ้าเมืองซองครั้นกลับมาถึงเมืองก็มีใจกำเริบคิดจะตั้งตัวเป็นเมืองเอก จึงให้แต่งหนังสือสี่ฉบับไปถึงเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองจอ เจ้าเมืองจู เจ้าเมืองจั๋น ใจความต้องกันว่า ซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซองบอกมาถึงสี่หัวเมือง ด้วยครั้งนี้เรายกก๋งจูเจียวขึ้นเป็นเจ้าเมืองเจ๋ตามคำเจ๋ฮวนก๋งสั่งไว้แล้ว ให้เจ้าเมืองทั้งสี่มาพบกับเราที่ปลายแดนเมืองจอกับเมืองซองต่อกันแต่เดือนสี่ข้างแรม จะปรึกษาราชการด้วย
ครั้นถึงกำหนดวันนัด เจ้าเมืองจอเจ้าเมืองจูก็ยกมาพบกับเจ้าเมืองซองที่แดนต่อแดนตามสัญญาไว้ อยู่ประมาณสองวันเจ้าเมืองตินเจ้าเมืองจั๋นก็มาถึง เจ้าเมืองซองโกรธว่าเจ้าเมืองตินเจ้าเมืองจั๋นมาช้าเกินกำหนด จึงสั่งทหารให้จับตัวเจ้าเมืองทั้งสองไว้แล้วว่า เราคิดจะผูกไมตรีไว้กับหัวเมืองทั้งปวง ให้บอกมาหวังจะทำสัตย์สาบานต่อกัน บัดนี้เจ้าเมืองตินเจ้าเมืองจั๋นหามาตามกำหนดไม่ ถ้าจะไม่เอาโทษ หัวเมืองทั้งปวงก็จะประมาทหมิ่นหายำเกรงเราไม่ ก๋งจูต๋งจึงว่า ครั้งเมื่อเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ยังมีชีวิตอยู่ ได้ตีหัวเมืองเหนือใต้ขึ้นกับเมืองเจ๋เป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงจึงนับถือยกขึ้นเป็นเมืองเอก แต่เมืองจั๋นขัดขืนอยู่หาขึ้นกับเมืองเจ๋ไม่ ครั้งนี้ท่านจะตั้งตัวเป็นเมืองเอก จงคิดอ่านให้ราษฎรชาวเมืองจั๋นนับถือขึ้นกับเมืองเรา ถ้าได้เมืองจั๋นเป็นกำลัง หัวเมืองทั้งปวงก็จะเกรงสติปัญญาความคิดท่าน จึงจะยกไปตีเมืองใดก็จะได้โดยสะดวก เมืองซองก็จะเป็นเมืองเอก
เจ้าเมืองซองจึงว่า จะอุบายประการใดราษฎรชาวเมืองจั๋นจึงจะนับถือเรา ก๋งจูต๋งจึงว่า ตำบลบ้านตังอีหน้าเมืองจั๋นนั้น มีแม่น้ำแห่งหนึ่งชื่ออุยจุยกับศาลเทพารักษ์แห่งหนึ่งศักดิ์สิทธิ์นัก ถ้าลมฝนขาดฤดูชาวบ้านตังอีไปบนบานแล้วก็บันดาลมีลมฝน เป็นที่คนทั้งปวงนับถือไปเซ่นวักบวงสรวงมิได้ขาด ขอให้เอาศีรษะเจ้าเมืองจั๋นไปเสียบเซ่นเทพารักษ์ เทพารักษ์ก็จะคุ้มครองรักษาท่าน ซึ่งปรารถนาจะให้ชาวเมืองจั๋นนับถือนั้นเห็นจะสมความคิด ก๋งหมอกอีจึงว่า ไม่มีธรรมเนียมซึ่งจะตัดศีรษะคนไปเซ่นเทพารักษ์ เอาแต่ศีรษะสุกรเป็ดไก่ไปเซ่นก็จะได้ ประการหนึ่งเล่าศาลเทพารักษ์ผีสางซึ่งอยู่แม่นํ้าอุยจุย ชาวเมืองจั๋นนับถือต่างหากเราหาเคยนับถือไม่ ซึ่งจะได้เป็นเมืองเอกเพราะบวงสรวงเทพารักษ์นั้นเห็นหาสมคิดไม่ ถึงเมื่อเจ๋ฮวนก๋งได้เป็นเมืองเอกเล่า ก็มิได้ตัดศีรษะผู้ใดไปบวงสรวงเทพารักษ์ ทำให้คนนับถือย่อมโอบอ้อมอารีเอาใจราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงโดยไมตรีจึงได้เป็นเมืองเอก ก๋งจูต๋งจึงว่า เจ๋ฮวนก๋งคิดเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงถึงยี่สิบปีจึงได้เป็นเมืองเอก เจ้าเมืองซองนายเราใจเร็ว จะทำเหมือนเจ๋ฮวนก๋งได้หรือ ครั้งนี้ได้ให้จับเจ้าเมืองจั๋นไว้เกินเสียแล้ว ครั้นจะปล่อยให้กลับคืนไปเล่า เจ้าเมืองจั๋นกับเจ้าเมืองซองก็จะเป็นเสี้ยนหนามต่อกัน หัวเมืองทั้งปวงจะพลอยดูหมิ่นที่ไหนจะตั้งตัวขึ้นเป็นเมืองเอกได้ เจ้าเมืองซองเห็นชอบด้วย จึงให้เอาเจ้าเมืองจั๋นไปฆ่าเสีย แล้วตัดศีรษะต้มให้สุกเอาไปเซ่นเทพารักษ์ซึ่งอยู่ในศาล ณ แม่นํ้าอุยจุยแดนเมืองจั๋น
ฝ่ายขุนนางราษฎรชาวเมืองจั๋นเห็นเจ้าเมืองซองทำผิดประเพณีดังนั้น ต่างคนมีใจเจ็บแค้นเป็นอันมาก มิได้มีผู้ใดยอมเข้าด้วยเจ้าเมืองซองสักคนหนึ่ง ฝ่ายเจ้าเมืองตินซึ่งเจ้าเมืองซองให้จับคุมไว้ ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองซองฆ่าเจ้าเมืองจั๋นเสียก็ตกใจ จึงลอบบนบานให้ผู้คุมปล่อยตัวเสีย แล้วก็กลับไปเมืองติน แฮฮูกีขุนนางเมืองจอแจ้งดังนั้น จึงว่ากับเจ้าเมืองจอว่า เดิมท่านหมายจะมาทำสัตย์กับเจ้าเมืองซองเพราะคิดว่าเจ้าเมืองซองมีสติปัญญา บัดนี้ฆ่าเจ้าเมืองจั๋นเสีย ข้าพเจ้าเห็นไม่ชอบ เจ้าเมืองตินก็หนีกลับไปเมืองแล้ว เราจะอยู่สมาคมกับเจ้าเมืองซองต่อไปนั้นก็จะเป็นเหมือนเจ้าเมืองจั๋น จงเร่งยกกลับไปเมืองเถิด เจ้าเมืองจอเห็นชอบด้วย ครั้นเวลากลางคืนก็ลอบยกทัพกลับไปเมือง
เจ้าเมืองซองรู้ว่าเจ้าเมืองทั้งสองลอบหนีไปก็โกรธ จึงให้ตามไปว่ากับเจ้าเมืองจอว่า เราเป็นหัวเมืองใหญ่จะไปจะมาก็มิได้บอกให้รู้บังอาจหมิ่นเรานัก ประการหนึ่งเล่า เมื่อแรกมาก็มิได้มีสิ่งใดมาคำนับตามธรรมเนียมเมืองน้อย ทำทั้งนี้จะให้หัวเมืองทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างรึ คนใช้ก็คำนับไปว่ากับเจ้าเมืองจอตามเจ้าเมืองซองสั่ง แฮฮูกีขุนนางเมืองจอจึงว่า นายเราเห็นเจ้าเมืองซองทำผิดประเพณีหาควรที่จะเป็นหัวเมืองเอกไม่ จึงมิได้นับถือพากันกลับมาเสีย นายท่านมิได้มีความอาย ให้ตามมาว่ากล่าว แล้วทักท้วงด้วยของคำนับอีกเล่า คนใช้กลับเอาเนื้อความมาแจ้งแก่เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองได้ฟังก็โกรธจึงสั่งให้เกณฑ์กองทัพไปตีเมืองจอ
ก๋งจูหมอกอีจึงว่า เจ้าเมืองจอหาข้อผิดมิได้ ท่านจะให้ยกไปตีเมืองเขานั้นไม่ชอบ ครั้งเมื่อเจ๋ฮวนก๋งตั้งตัวเป็นเมืองเอกนั้น ย่อมโอบอ้อมเอาใจหัวเมืองทั้งปวง ถึงใครจะมาเร็วมาช้าเป็นประการใดก็มิได้ถือโกรธ ถ้าใครเอาของมาคำนับก็ตอบแทนให้เกินไป ทั้งนี้ขอท่านตรึกตรองดูให้ดีก่อน ประการหนึ่งในเมืองเรานี้ ในฤดูเดือนยี่ข้างขึ้นเกิดลมพายุใหญ่บันดาลเป็นศิลากรวดทรายปลิวตกลงจากอากาศ นกก็บินถอยหลัง เห็นประจักษ์แก่ตาคนทั้งปวงเป็นลางประหลาดอยู่ ถึงท่านจะมีอำนาจและยศถาบรรดาศักดิ์เท่าใดก็ดี เห็นว่าจะถอยลดลงทุกสิ่ง อย่าหมายไปตีเมืองอื่นเลย รักษาแต่เมืองเราไว้ให้ดีเถิด
เจ้าเมืองซองได้ฟังก็โกรธหาโต้ตอบประการใดไม่ แล้วตั้งให้ก๋งจูต๋งเป็นแม่ทัพคุมทหารกับเกวียนสองร้อยเล่มให้รีบยกไปตีเมืองจอ เจ้าเมืองจอก็ให้แฮฮูกีเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินรอบกำแพงเมืองทั้งสี่ทิศ ก๋งจูต๋งแม่ทัพเมืองซองให้ทหารทำบันไดพาดปีนกำแพงจะเข้าหักเอาเมือง ทหารชาวเมืองก็ระดมยิงเกาทัณฑ์คั่วกรวดทรายซัดลงมาถูกทหารเมืองซองเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก แต่ก๋งจูต๋งล้อมเมืองอยู่ประมาณสามเดือน เห็นจะหักเอาเมืองมิได้ ก็เลิกทัพกลับไปเมืองซอง เจ้าเมืองจอกลัวเจ้าเมืองซองโกรธจะยกมารบอีก ก็จัดเครื่องบรรณาการให้ขุนนางคุมไปลุโทษต่อเจ้าเมืองซองขอเป็นไมตรีกันเหมือนแต่ก่อน
ขณะนั้นเตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตงคิดเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองฬ่อหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เจ้าเมืองตินหนึ่ง เจ้าเมืองชัวหนึ่ง จะให้ไปผูกไมตรีเป็นเมืองขึ้นฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ แล้วนัดกำหนดวันคืนจะไปตั้งสัตย์กันให้พร้อม ณ แดนเมืองเจ๋ ครั้นเจ้าเมืองซองได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับก๋งจูต๋งว่า บัดนี้เจ้าเมืองเตงเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งสี่ไปเข้ากับเมืองฌ้อ เห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อมีใจกำเริบมากขึ้น จะเที่ยวตีหัวเมืองทั้งปวงให้ไปขึ้นกับเจ้าเมืองฌ้อสิ้น ซึ่งเราจะเป็นเมืองเอกนั้นจะไม่สมคิด ก๋งจูต๋งจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อมีทแกล้วทหารมากแล้วก็ชำนาญในการศึกเข้มแข็งนัก เจ้าเมืองฌ้อก็ตั้งตัวเป็นเจ้าหาขึ้นกับเมืองหลวงไม่ บรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงก็เกรงกลัวเจ้าเมืองฌ้อเป็นอันมาก ถ้าจะละไว้บัดนี้นานไปเราจะตั้งตัวยาก ขอให้จัดขุนนางที่มีสติปัญญาคุมเครื่องบรรณาการไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองฌ้อ ขอเป็นทางไมตรีนัดมาตั้งสัตย์กันจึงค่อยคิดอุบายให้เจ้าเมืองฌ้อยกท่านขึ้นเป็นเมืองเอก หัวเมืองทั้งปวงก็จะยอมหามีผู้ใดขัดขืนไม่
ก๋งจูหมอกอีจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อตั้งตัวเป็นเจ้าคิดเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงมาช้านานแล้ว ซึ่งจะยกให้เมืองเราเป็นเอกนั้นอย่าพึงคิดให้ป่วยการเสียเปล่า ถ้าท่านมิฟังคำข้าพเจ้าขืนคิดต่อไปก็เห็นจะต้องอุบายเจ้าเมืองฌ้อเป็นมั่นคง เจ้าเมืองซองได้ฟังก็โกรธมิได้โต้ตอบประการใด จึงให้ก๋งจูต๋งคุมสิ่งของเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า เจ้าเมืองซองอวยพรมาถึงเจ้าเมืองฌ้อ ด้วยจะขอเป็นทางไมตรีกันไปภายหน้า ถ้าเจ้าเมืองฌ้อจะยอมเป็นไมตรีด้วยกันแล้ว ก็ให้มาพบกันกับข้าพเจ้า ณ ตำบลหลกเซียงแดนเมืองเจ๋กำหนดแต่ ณ เดือนสาม
ครั้นเจ้าเมืองฌ้อได้แจ้งหนังสือนั้น จึงว่ากับก๋งจูต๋งซึ่งเจ้าเมืองซองใช้มาว่า จะเป็นไมตรีกับเมืองเรานั้นเรามีความยินดีนัก ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองซองให้คอยเถิด เราจะยกไปที่หลกเซียงให้พบกับเจ้าเมืองซองตามกำหนด ก๋งจูต๋งก็คำนับลากลับไปเมืองซอง แจ้งความกับเจ้าเมืองซองตามคำเจ้าเมืองฌ้อสั่ง เจ้าเมืองซองแจ้งดังนั้นจึงว่า หลกเซียงนั้นเป็นแดนเมืองเจ๋ จะต้องบอกให้เจ๋เฮาก๋งเจ้าเมืองมาตั้งสัตย์ด้วย เจ้าเมืองซองก็ให้คนใช้ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า ให้มาที่หลกเซียงตามกำหนดกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองเจ๋ก็ยอม คนใช้ก็เอาเนื้อความมาแจ้งแก่เจ้าเมืองซอง
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้สิบสองปี เจ้าเมืองซองครองสมบัติได้สามสิบแปดปี พอล่วงเข้าเดือนสามจวนจะถึงเทศกาลตรุษเจ้าเมืองซองก็ยกไปถึงหลกเซียงให้จัดแจงก่อตึกไว้รับเจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองฌ้อ สำหรับจะได้อาศัยโดยสมควร ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ถึงกำหนดก็ยกมาพบกับเจ้าเมืองซองต่างคำนับกันตามธรรมเนียม
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า แต่เราคิดเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงมานานแล้ว ยังหาสมคิดไม่ บัดนี้เมืองซองมาบอกเราให้ไปพบกันที่หลกเซียงจะขอเป็นไมตรีด้วย จำจะไปดูท่วงทีก่อนจึงจะค่อยคิดเอาเปรียบเจ้าเมืองซองให้จงได้ จือบุนจึงว่า เจ้าเมืองซองเป็นคนกำเริบอิสริยยศ อุปมาเหมือนบ้าเสียจิตหาควรไม่ที่ท่านไปเป็นมิตรผูกไมตรีด้วย เซงติดฉินขุนนางพลเรือนจึงว่า ท่านอย่าทัดทานเลยควรแล้วที่จะไปเป็นไมตรีตั้งสัตย์กับเจ้าเมืองซองจึงจะชอบ เจ้าเมืองฌ้อก็จัดทแกล้วทหาร แล้วก็ไปถึงตำบลหลกเซียง
ซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซอง เจ๋เฮาก๋งเจ้าเมืองเจ๋ก็ออกไปรับเชิญให้นั่งที่ตามสมควร ถ้อยทีคำนับกันตามตำแหน่ง ต่างสนทนาปราศรัยกันโดยไมตรี แล้วซองเซียงก๋งก็แทงเอาโลหิตปนสุรา เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อ ก็เอาโลหิตปนลงด้วยแล้วก็เอาแจกกันกิน ต่างสัตย์สาบานเป็นไมตรีต่อกัน แต่เจ้าเมืองฌ้อนั้นรับเอาจอกสุรามาถือไว้ทำเป็นประหนึ่งจะกิน ครั้นเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองเจ๋เมินไปได้ทีก็หกถ้วยสุราเสีย เจ้าเมืองซองมิได้คิดสงสัยก็มีความยินดี จึงประสานมือเข้าแล้วว่า เดิมเรามีเชื้อกษัตริย์วงศ์พระเจ้าติวอ๋อง หากหาวาสนาไม่หัวเมืองทั้งปวงจึงมิได้นับถือ บัดนี้ท่านทั้งสองกับข้าพเจ้าได้มาตั้งสัตย์สาบานเป็นไมตรีกัน จงเห็นกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอเอาชื่อท่านทั้งสองบอกไปถึงเจ้าเมืองตินหนึ่ง เมืองชัวหนึ่ง เมืองฆ้อหนึ่ง เมืองโจ๋หนึ่ง เมืองเตงหนึ่ง เมืองฬ่อหนึ่ง ให้พร้อมยังที่เมงเต แดนเมืองข้าพเจ้า แต่ ณ เดือนสิบสองข้างขึ้น ท่านทั้งสองไปเป็นประธานด้วยจะได้ให้สัตย์รักใคร่กันสืบไปภายหน้า แต่อย่าเอาเครื่องสาตราวุธไปเลย ให้มีแต่ขุนนางไปพอสมควร แล้วเจ้าเมืองซองยื่นกระดาษแดงกับพู่กันให้กับเจ้าเมืองฌ้อเขียนชื่อให้
เจ้าเมืองฌ้อบิดพลิ้วอยู่ มิใคร่จะรับกระดาษมาจากเจ้าเมืองซอง เซงติดฉินขุนนางเมืองฌ้อเห็นดังนั้นก็พยักหน้าให้เจ้าเมืองฌ้อรู้ในที เจ้าเมืองฌ้อจึงแสร้งว่ากับเจ้าเมืองซองว่า ท่านเป็นเมืองเอกแล้ว จะบอกไปนัดหัวเมืองทั้งปวงมาไม่ได้หรือ จึงจะต้องให้มีชื่อข้าพเจ้าใส่ไปเล่า เจ้าเมืองซองจึงว่า หัวเมืองเหล่านี้ชอบกับเมืองเตง เมืองเตงเล่าขึ้นกับเมืองท่านจะได้เห็นกับท่านชักชวนกันมาเป็นไมตรีกับข้าพเจ้า เมืองเจ๋นั่นครั้งเมื่อเจ๋ฮวนก๋งยังมีชีวิตอยู่ หัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าเป็นเมืองเอก บัดนี้ เจ๋เฮาก๋งผู้บุตรได้สมบัติของบิดา หัวเมืองทั้งปวงที่ยังนับถืออยู่ก็มีบ้าง จึงจะขอชื่อใส่ลงด้วยพอเป็นเหตุ ถ้ามิได้ชื่อท่านทั้งสองใส่ไปด้วย เกลือกหัวเมืองทั้งปวงจะไม่มาพบกับเรา เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าก็มิได้ขัด จงให้เจ้าเมืองเจ๋เขียนชื่อลงก่อนเถิด เจ้าเมืองเจ๋โกรธเจ้าเมืองซองว่าส่งกระดาษให้เจ้าเมืองฌ้อก่อน จึงว่ากับเจ้าเมืองซองว่า ข้าพเจ้านี้เป็นคนเดนตายดอก ประการหนึ่งเล่าบ้านเมืองก็ยังมิได้ราบคาบเป็นปกติ อย่าให้มีชื่อข้าพเจ้าใส่ไปด้วยเลย
เจ้าเมืองซองได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า เจ้าเมืองเจ๋ไม่ยอมให้ใส่ชื่อแล้วก็แล้วไป ท่านจงเขียนชื่อท่านใส่ลงเถิด เจ้าเมืองฌ้อก็เอาพู่กันจุ่มหมึกเขียนชื่อให้เจ้าเมืองซอง ใจความในหนังสือนั้นว่าเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฌ้อ บอกถึงเจ้าเมืองเตงหนึ่ง เมืองตินหนึ่ง เมืองชัวหนึ่ง เมืองฆ้อหนึ่ง เมืองโจ๋หนึ่ง เมืองฬ่อหนึ่งให้มาประชุมพร้อมกัน ณ ตำบลเมงเตงแดนเมืองซอง แต่ ณ เดือนสิบข้างขึ้นเป็นกำหนดนัดแล้วสั่งให้คนใช้แยกไปให้เจ้าเมืองทั้งหกตำบล เจ้าเมืองซองก็กลับไปเมืองซอง เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อต่างคนต่างกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นกลับไปถึงเมืองจึงว่ากับเซงติดฉินว่า เมืองซองหมายจะตั้งตัวเป็นเมืองเอก นัดหัวเมืองทั้งปวงกับเราให้ไปพร้อมกันที่เมงเตง ครั้งนี้เราจะอุบายจับเจ้าเมืองซองไว้ให้อับอายแก่หัวเมืองทั้งปวง จะมิให้คิดตั้งตัวเป็นเมืองเอกต่อไป จือบุนจึงว่า เจ้าเมืองซองกับท่านนัดหัวเมืองทั้งปวงจะให้สัญญาแก่กัน ซึ่งจะคิดทำดังนั้นจะมิเสียสัตย์หรือ ฝูงคนก็จะครหานินทาท่านว่าหาซื่อสัตย์ไม่ เซงติดฉินจึงว่า เจ้าเมืองซองเป็นคนกำเริบอิสริยยศ ถือตัวว่าเป็นเอกประมาทหมิ่นหัวเมืองทั้งปวง ซึ่งเราคิดอ่านทำทั้งนี้หวังจะให้เจ้าเมืองซองรู้จักโทษตัวที่ทำผิดแล้วจึงปล่อยเสีย หัวเมืองทั้งปวงก็จะเห็นว่าเราสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินโดยแห้ ก็จะชวนกันมาเข้ากับเรา ฌ้อเซียงอ๋องก็เห็นชอบด้วย
ฝ่ายซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซอง ครั้นถึงเดือนเก้าข้างแรม จึงให้ขุนนางไปยังที่เมงเตง จัดแจงที่ทางไว้คอยรับหัวเมืองทั้งปวงแล้วว่ากับก๋งจูต๋งว่า เราจะไปตั้งสัตย์ด้วยเจ้าเมืองฌ้อกับหัวเมืองทั้งปวง ครั้งนี้ห้ามอย่าให้ผู้ใดเอาเครื่องศัสตราวุธไปเป็นอันขาดทีเดียว จึงจะมิได้ผิดคำสัญญาไว้กับเจ้าเมืองฌ้อ ก๋งจูหมอกอีจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อปากกับใจไม่เหมือนกัน เกลือกจะคิดร้ายต่อท่าน อย่าเพิ่งไว้ใจก่อน ขอให้ทหารถืออาวุธซ่อนไปด้วยอย่าให้เจ้าเมืองฌ้อกับหัวเมืองทั้งปวงเห็น ถ้าฉุกเฉินประการใดจะได้แก้ไขท่าน เจ้าเมืองซองจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อกับเราได้ตั้งสัตย์สาบานกันที่หลกเซียงแดนเมืองเจ๋ทีหนึ่งแล้ว ซึ่งจะทำดังนั้นเห็นหาเป็นไม่ ท่านหากคิดเกินไปดอก อย่าคิดให้ยากไปเลยจะเป็นที่กินแหนงแก่หัวเมืองทั้งปวง แล้วเจ้าเมืองซองก็พาก๋งจูต๋งกับขุนนางประมาณหกสิบคน ทหารเลวร้อยหนึ่ง ล้วนมือเปล่ามิได้มีเครื่องสาตราวุธออกไปยับยั้งคอยเจ้าเมืองฌ้อกับหัวเมืองทั้งปวงอยู่ที่เมงเตง
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อจึงสั่งเซงติดฉิน เตาปวด ให้จัดทหารพันเศษ ใส่เกราะเหน็บกระบี่ทุกคน ใส่เสื้อตามธรรมเนียมไว้นอกเกราะมิให้เจ้าเมืองซองคิดสงสัย ถ้าเห็นเซงติดฉินโบกธงเป็นสำคัญแล้ว ก็ให้เตาปวดกับทหารล้อมจับเจ้าเมืองซองให้จงได้ แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็ยกไปถึงเมงเตง พอเจ้าเมืองตินหนึ่ง เจ้าเมืองชัวหนึ่ง เจ้าเมืองฆ้อหนึ่ง เจ้าเมืองโจ๋หนึ่งมาพร้อมกัน แต่เจ้าเมืองเจ๋คิดน้อยใจเจ้าเมืองซองก็มิได้ยกมาตามสัญญา เจ้าเมืองฬ่อนั้นคิดรังเกียจเจ้าเมืองฌ้อว่าตั้งตัวเป็นเจ้าหามาสมาคมด้วยไม่ เจ้าเมืองซองจึงออกไปรับเจ้าเมืองฌ้อกับหัวเมืองทั้งปวงเข้ามานั่งที่ซึ่งจัดไว้นั้น เซงติดฉินทหารเจ้าเมืองฌ้อก็ตามเจ้าเมืองขึ้นไปด้วย เจ้าเมืองซองเห็นเจ้าเมืองฌ้อมีทหารตามมามาก แต่มิได้เอาเครื่องสาตราวุธมาก็ไม่คิดสงสัย จึงจุดเทียนบูชาเทพารักษ์ตามธรรมเนียม แต่ยังยั้งรอจะให้เจ้าเมืองฌ้อเชื้อเชิญทำสัตย์กันตามตำแหน่งเมืองเอก
เจ้าเมืองฌ้อเห็นดังนั้นก็แกล้งทำทีเฉยอยู่ เจ้าเมืองซองเห็นกิริยาเจ้าเมืองฌ้อก็มิได้ว่าประการใด จึงว่ากับหัวเมืองทั้งปวงว่า เราจะเอาอย่างเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ จึงให้เชิญท่านมาประชุมพร้อมในที่นี้หวังจะให้สัตย์สาบานเป็นมิตรไมตรีกันกับเรา จะได้ช่วยกันรักษาแผ่นดินของพระเจ้าจิวเซียงอ๋องสืบไป เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า การซึ่งจะทำสัตย์กันบัดนี้หัวเมืองทั้งปวงจะจัดให้เมืองใดเป็นเอกเล่า เจ้าเมืองซองจึงว่า ผู้ใดมีความชอบมากก็ควรที่จะยกเป็นเมืองเอก เจ้าเมืองเตงจึงว่า เมืองฌ้อนี้หัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าเป็นเจ้า แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็มีสติปัญญามากก็ควรที่จะเป็นเมืองเอก ก๋งจูหมอกอีได้ฟังดังนั้นจึงฉุดชายเสื้อให้เจ้าเมืองซองรู้ตัวแล้วกระซิบว่า ทั้งนี้เพราะท่านไม่ฟังคำข้าพเจ้าเห็นจะเกิดอันตรายแก่ท่าน เจ้าเมืองซองเสียใจนักมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใดแต่เหลียวซ้ายแลขวาวุ่นวายอยู่
เจ้าเมืองฌ้อจึงว่ากับเจ้าเมืองซองว่า ข้าพเจ้าจะขอขึ้นเป็นเมืองเอกตามเจ้าเมืองเตงจัดแจง ท่านอย่าน้อยใจเลย เจ้าเมืองซองจึงว่า เดิมท่านกับเราได้ตั้งสัตย์กัน ณ ตำบลหลกเซียง ท่านก็ได้ยกเราขึ้นเป็นเมืองเอกจึงให้นัดหัวเมืองทั้งปวงมา บัดนี้ท่านกลับจะให้เป็นเมืองน้อยจะมิเสียสัตย์ซึ่งได้สัญญากันไปหรือ เซงติดฉินทหารเมืองฌ้อจึงลุกขึ้นยืนแล้วร้องประกาศว่ากับหัวเมืองทั้งปวงว่า ซึ่งท่านมาทั้งนี้เพราะนับถือเจ้าเมืองซองหรือนับถือเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองทั้งห้ากลัวเจ้าเมืองฌ้อจะโกรธ ก็รับว่ามาเพราะนับถือเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นตบมือหัวเราะแล้วว่ากับเจ้าเมืองซองว่า เจ้าเมืองทั้งปวงมาเพราะเห็นกับเรา ท่านยังจะดื้อดึงอยู่ไม่ยอมให้เราเป็นเมืองเอกหรือ เจ้าเมืองซองมิได้โต้ตอบประการใด ลุกยืนขึ้นจะกลับไปเสีย เซงติดฉินก็โบกธงให้สัญญาณเตาปวด เตาปวดกับทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ชักอาวุธออกจากมือเสื้อ ต่างเข้ากลุ้มรุมจับเจ้าเมืองซองไว้ ก๋งจูหมอกอีเห็นเหลือกำลังนักจะแก้ไขเจ้าเมืองซองมิได้ก็หนีกลับไปเมือง
เจ้าเมืองฌ้อจึงห้ามทหารทั้งปวงให้สงบลง แล้วว่ากับเจ้าเมืองทั้งห้าว่า ท่านเหล่านี้มิได้มีข้อผิดอย่าตกใจเลย เราจะเอาโทษแต่เจ้าเมืองคนผิด แล้วให้เซงติดฉินเอาตัวเจ้าเมืองซองมาปรึกษาโทษว่า ตัวท่านทำผิดถึงหกข้อ ข้อหนึ่งพาก๋งจูเจียวไปชิงสมบัติก๋งจูบอคุยผู้พี่ ก๋งจูบอคุยถึงแก่ความตายก็เพราะท่าน ข้อหนึ่งจำจองเจ้าเมืองตินไว้ให้อัปยศ ข้อหนึ่งเจ้าเมืองจั๋นมิได้มีโทษ ก็ให้ฆ่าเสียแต่ตามอำเภอใจ ข้อหนึ่งโกรธเจ้าเมืองจอว่าไม่นบนอบ ให้ไปล้อมเมืองเข้าไว้ถึงสามเดือน จนราษฎรทั้งปวงได้ความยาก ข้อหนึ่งมิได้คิดเจียมตัวว่ากำลังทแกล้วทหารน้อย กำเริบจะตั้งตัวเป็นเมืองเอก ข้อหนึ่งถือตัวว่าเป็นเมืองใหญ่ พูดจาหมิ่นประมาทเรากับหัวเมืองทั้งปวงจะให้อ่อนน้อม โทษผิดฉะนี้เราจึงจับไว้หวังจะแก้แค้นแทนหัวเมืองทั้งปวง
เจ้าเมืองเตงจึงว่า โทษเจ้าเมืองซองผิดนัก ถึงท่านจับทำดังนี้ก็ยังหาหายแค้นหัวเมืองทั้งปวงไม่ ขอให้ยกทหารไปหักเอาเมืองซองเสียด้วย ข้าพเจ้ากับหัวเมืองทั้งปวงจึงจะสิ้นพยาบาทเจ้าเมืองซอง แต่ข้าพเจ้ากับเจ้าเมืองทั้งสี่จะขอยับยั้งคอยท่านยังหากลับไปเมืองไม่ เจ้าเมืองซองได้ฟังดังนั้นเสียใจนักทั้งได้ความอายเป็นอันมากนั่งนิ่งก้มหน้าอยู่ เจ้าเมืองฌ้อจึงสั่งเซงติดฉินให้เอาตัวเจ้าเมืองซองคุมไปในกองทัพด้วย แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็ยกทหารไปเมืองซอง สั่งให้ตั้งค่ายประชิดเชิงกำแพงเมืองไว้
ฝ่ายก๋งซุนกู๋ขุนนางผู้ใหญ่เมืองซอง จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองฌ้อจับเจ้าเมืองซองนายเราไว้แล้ว บัดนี้ยกมาล้อมเราไว้หวังจะให้ออกไปอ่อนน้อมขอโทษเจ้าเมืองซอง แต่เราคิดเห็นว่าก๋งจูหมอกอีมีสติปัญญามาก พอจะคิดรบพุ่งป้องกันเมืองไว้ได้อยู่ จะยกขึ้นเป็นเจ้าเมืองให้บังคับบัญชาทแกล้วทหารสู้กับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อรู้ว่ามีเจ้าเมืองใหม่แล้วก็จะปล่อยเจ้าเมืองซองเสียเป็นมั่นคง เราจึงค่อยรับมามอบสมบัติให้ดังเก่า ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย จึงเชิญก๋งจูหมอกอีขึ้นเป็นเจ้าเมือง ก๋งจูหมอกอีก็พาขุนนางทั้งปวงไปยังที่ไทเบี้ยว จุดธูปเทียนคำนับรูปบิดามารดาแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขอบังคับบัญชาทแกล้วทหารทั้งปวงกับกองทัพเมืองไว้ กว่าจะได้เจ้าเมืองซองกลับมาดังเก่า ขอท่านคุ้มครองอย่าให้ข้าศึกเอาเมืองได้ แล้วก๋งจูหมอกอีก็กำชับสั่งทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ
เจ้าเมืองฌ้อจึงให้เตาปวดเข้าไปร้องว่ากับทหารชาวเมืองซองว่า เจ้าเมืองของท่านนั้นเราจับกุมไว้ในกองทัพ ให้ขุนนางในเมืองซองเร่งออกมาสวามิภักดิ์เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อจะปล่อยเจ้าเมืองซองเสีย ซึ่งจะขัดแข็งอยู่ฉะนี้จะไม่รับเอาเจ้าเมืองซองไปเป็นเจ้าเมืองหรือ ก๋งซุนกู๋ทหารเมืองซองจึงร้องตอบลงไปว่า เจ้าเมืองฌ้อจับเจ้าเมืองซองคุมไว้ในกองทัพแล้วจะฆ่าเสียหรือจะปล่อยไปก็ตามเถิด บัดนี้เราได้ก๋งจูหมอกอีเป็นเจ้าเมืองแล้วหาออกไปหาอ่อนน้อมต่อเจ้าเมืองฌ้อไม่ เตาปวดก็เอาเนื้อความซึ่งได้โต้ตอบกับก๋งซุนกู๋กลับมาเล่าให้เจ้าเมืองฌ้อฟัง เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังก็โกรธ จึงสั่งทหารให้ระดมหักเอาเมืองให้จงได้ ทหารชาวเมืองก็ทิ้งก้อนศิลา ยิงเกาทัณฑ์ถูกทหารเมืองฌ้อเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก แต่เมืองฌ้อให้ทหารเข้าระดมตีถึงสามวันเห็นจะหักเอาเมืองมิได้ จึงว่ากับเซงติดฉินว่า ชาวเมืองซองไม่รักซองเซียงก๋งเจ้าเมืองแล้ว เราฆ่าเจ้าเมืองซองเสียเถิดหรือ ครั้นจะปล่อยเจ้าเมืองซองเสียตามที่คิดกันไว้ หัวเมืองทั้งปวงก็จะว่าเรากลัวเจ้าเมืองซองจะมิได้นับถือเราเหมือนแต่ก่อน
เซงติดฉินจึงว่า เจ้าเมืองซองฆ่าเจ้าเมืองจั๋นเสีย เราจึงได้เอาโทษเจ้าเมืองซอง บัดนี้ท่านจะฆ่าเจ้าเมืองซองเสีย หัวเมืองทั้งปวงจะมินินทาท่านว่าทำผิดเหมือนเจ้าเมืองซองหรือ ถึงท่านฆ่าเจ้าเมืองซองเสียก็เหมือนฆ่ากระยาจกเสียคนหนึ่ง แล้วเมืองซองก็มิได้แก่เรา ข้าพเจ้าคิดอุบายไว้อย่างหนึ่งเห็นจะมีประโยชน์แก่ท่าน ด้วยท่านกับเจ้าเมืองซองนัดหัวเมืองทั้งปวงมาตั้งสัตย์ที่เมงเตงครั้งนี้ เจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองฬ่อหามาตามสัญญาไม่ แต่เจ้าเมืองเจ๋กับท่านได้ผูกไมตรีพบกันถึงสองครั้งแล้ว ซึ่งมิได้มานั้นเพราะมีความน้อยใจด้วยเจ้าเมืองซองมิได้นับถือ แต่เจ้าเมืองฬ่อนั้นอยู่ในสัตย์ธรรม ซื่อตรงต่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเป็นอันมาก หานับถือเมืองเราไม่ ขอให้พาตัวเจ้าเมืองซองไปยังตำบลเฮาเตาปลายแดนเมืองซอง แล้วให้ไปบอกเจ้าเมืองฬ่อออกมาช่วยปรึกษาโทษเจ้าเมืองซอง ด้วยข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเจ้าเมืองฬ่อกับเจ้าเมืองซองได้ทำสัตย์สาบานไว้ต่อกัน ณ ตำบลคุยคิว ถ้าเจ้าเมืองฬ่อได้มาเห็นเจ้าเมืองซองต้องคุมอยู่ในกลางกองทัพเรา ก็จะมีความสงสารอ้อนวอนขอโทษเจ้าเมืองซองต่อท่าน จึงค่อยปล่อยเจ้าเมืองเสียเพราะเห็นกับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อก็จะนับถือท่านว่าอารีรักหัวเมืองทั้งปวง ทั้งสรรเสริญปัญญาและความคิดท่านเป็นอันมาก เจ้าเมืองซองซึ่งปล่อยเสียนั้นก็คงจะรู้จักคุณท่าน เห็นเจ้าเมืองทั้งสองจะสัตย์ซื่อสามิภักดิ์ต่อท่าน ดีกว่าฆ่าเจ้าเมืองซองเสียอีก
เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นก็ตบมือหัวเราะแล้วว่า เซงติดฉินว่ากล่าวทั้งนี้เราคิดหาถึงไม่ แล้วสั่งให้เลิกทัพยกไปตำบลเฮาเตา จึงให้งีสีนคุมเกลือสี่เกวียนกับหนังสือฉบับหนึ่งไปให้เจ้าเมืองฬ่อ ใจความในหนังสือนั้นว่า ฌ้อเซียงอ๋องอวยพรมาถึงเจ้าเมืองฬ่อ ด้วยเจ้าเมืองซองเป็นคนโมโหมาก แล้วก็ทำผิดหลายข้อ ข้าพเจ้าเห็นกำเริบยํ่ายีหัวเมืองทั้งปวงจึงจับตัวคุมไว้ ขอเชิญท่านเจ้าเมืองฬ่อออกมาช่วยกันปรึกษาโทษเจ้าเมืองซองที่ตำบลเฮาเตาแดนเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อแจ้งหนังสือดังนั้นจึงคิดว่า เจ้าเมืองฌ้อคิดอ่านดังนั้นหวังจะให้สง่าแก่เรา ให้นับถือว่ามีสติปัญญามาก แต่ได้ให้มาบอกโดยดีแล้ว ครั้นจะมิไปเล่าเจ้าเมืองฌ้อก็จะโกรธยกมาตีเมืองเรา จึงสั่งให้แต่งโต๊ะเลี้ยงงีสีนกับทหารงีสีนตามธรรมเนียมแล้วสั่งงีสีนว่า ท่านจงกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อว่า สักสองสามวันเราจึงจะไปให้พบกับเจ้าเมืองฌ้อ ให้เจ้าเมืองฌ้อคอยอยู่หน่อยหนึ่งเถิด งีสีนก็คำนับลามาแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อตามเจ้าเมืองฬ่อสั่ง
ครั้นงีสีนผู้ถือหนังสือกลับไปแล้ว เจ้าเมืองฬ่อก็จัดแจงทแกล้วทหารยกไปตามกำหนด เจ้าเมืองฌ้อก็ให้ขุนนางออกมาเชิญเจ้าเมืองฬ่อเข้าไปยับยั้งอยู่ ณ ที่กงก๊วนชั้นนอก แล้วให้ไปบอกเจ้าเมืองเตงกับเจ้าเมืองทั้งสี่ ณ ตำบลเมงเตง มาประชุมพร้อมกันที่เฮาเตา พอเป็นเวลาคํ่าเจ้าเมืองฌ้อก็ให้เชิญทั้งห้าเจ้าเมืองขึ้นอาศัยอยู่ ณ ที่กงก๊วนกับเจ้าเมืองฬ่อ
เจ้าเมืองเตงจึงว่ากับเจ้าเมืองทั้งปวงว่า เจ้าเมืองฌ้อเป็นคนซื่อสัตย์ทั้งมีสติปัญญา คิดจับเจ้าเมืองซองไว้แก้แค้นแทนหัวเมืองทั้งปวงได้ ควรที่จะยกเป็นเจ้าเมืองเอก เจ้าเมืองฬ่อได้มาเข้าที่ประชุมแล้ว เราจะชวนให้ตั้งสัตย์สาบานเป็นมิตรไมตรีกันเสียด้วย เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นลุกยืนขึ้นแล้วว่า เจ้าเมืองฌ้อมีทแกล้วทหารมาก เที่ยวข่มขี่หัวเมืองทั้งปวง แล้วจับเจ้าเมืองซองคุมไว้ทำข่มเหงดังนี้ ซึ่งว่าเจ้าเมืองฌ้อสัตย์ซื่อนั้นข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย ธรรมดาผู้ซึ่งจะเป็นผู้ใหญ่นั้นจะต้องหาผู้มีนํ้าใจสัตย์ซื่อมีคนรักมากจึงจะชอบ ถ้าเจ้าเมืองฌ้อปล่อยเจ้าเมืองซองเสียแล้ว เราจึงจะยอมให้เจ้าเมืองฌ้อเป็นใหญ่ควรที่จะทำสัตย์ด้วย เจ้าเมืองทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตงจึงให้ไตหูตงสุยขุนนางเมืองฬ่อเอาเนื้อความไปแจ้งแก่เซงติดฉินขุนนางเมืองฌ้อ ตามซึ่งได้ปรึกษากับเจ้าเมืองฬ่อ เซงติดฉินก็เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็สั่งให้เจ้าเมืองซองพ้นโทษ แล้วสั่งให้เซงติดฉินพาเจ้าเมืองซองไปหาเจ้าเมืองฬ่อกับเจ้าเมืองทั้งปวง
เจ้าเมืองซองจึงว่ากับเจ้าเมืองฬ่อว่า ซึ่งท่านเมตตาแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้ขอบใจนัก ควรที่จะเป็นมิตรไมตรีกันสืบไป เจ้าเมืองเตงจึงว่ากับเจ้าเมืองฬ่อว่า เจ้าเมืองฌ้อปล่อยเจ้าเมืองซองเสียแล้ว ควรที่เราจะให้สัตย์สาบานยกเจ้าเมืองฌ้อเป็นเจ้าเมืองเอกจึงจะชอบ เจ้าเมืองฬ่อกับเจ้าเมืองทั้งปวงก็ยอม เจ้าเมืองเตงก็พาทั้งหกเจ้าเมืองไปเชิญเจ้าเมืองฌ้อทำสัตย์กัน ให้เจ้าเมืองฌ้อนั่งที่หนึ่งตามตำแหน่งเจ้าเมืองเอก เจ้าเมืองซองนั่งที่สอง เจ้าเมืองตินนั่งที่สาม เจ้าเมืองฬ่อนั่งที่สี่ เจ้าเมืองเตงนั่งที่ห้า เจ้าเมืองฆ้อนั่งที่หก เจ้าเมืองโจ๋นั่งที่เจ็ด เจ้าเมืองชัวนั่งที่แปด จึงให้แทงโลหิตปนกับนํ้าสุราแจกกันกินต่างให้สัตย์สาบานเป็นไมตรีกันสืบไปแล้วต่างคนต่างกลับไปเมือง แต่เจ้าเมืองซองนั้นหามีความสบายไม่ ครั้นจะกลับไปเมืองซองก็คิดอายด้วยก๋งจูหมอกอีได้เป็นเจ้าเมืองแล้วจึงไปอาศัยอยู่ปลายแดนเมืองโอย
ก๋งจูหมอกอีแจ้งดังนั้นจึงให้ไปรับเจ้าเมืองซองมาแล้วว่า ขุนนางทั้งปวงยกข้าพเจ้าขึ้นเป็นเจ้าเมืองดังนี้ หวังจะรักษาบ้านเมืองไว้มิให้ข้าศึกทำยํ่ายีได้ บัดนี้ท่านได้กลับมาแล้ว ข้าพเจ้าจะคืนสมบัติให้เสียดังเก่า ขอเชิญท่านขึ้นเป็นเจ้าเมืองเหมือนแต่ก่อนเถิด เจ้าเมืองซองก็มีความยินดี แต่คิดแค้นเจ้าเมืองฌ้ออยู่มิได้ขาดควรจะยกไปตีเล่าก็คิดเกรงจะเสียทีแก่พวกเมืองฌ้อ
ขณะนั้นพอขึ้นปีใหม่ เจ้าเมืองเตงให้เอาเครื่องบรรณาการไปให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองซองรู้ก็โกรธ จึงสั่งให้เกณฑ์ทหารจะยกไปตีเมืองเตง ก๋งจูหมอกอีจึงว่าเมืองเตงขึ้นกับเมืองฌ้อ ท่านยกไปตีเมืองเตงนั้นเจ้าเมืองฌ้อก็จะมาช่วยเมืองเตง ทแกล้วทหารเราน้อยหาสู้ทัพเจ้าเมืองเตงได้ไม่ เจ้าเมืองซองหาฟังคำก๋งจูหมอกอีไม่ จึงให้ก๋งซุนกู๋เป็นทัพหน้า ก๋งจูต๋งเป็นปีกขวา ฮัวซีวโลเป็นปีกขวา เจ้าเมืองซองเป็นแม่ทัพหลวงยกไปถึงเมืองเตงแล้วสั่งทหารให้เข้าล้อมเมืองเตงไว้
เจ้าเมืองเตงจึงให้มีหนังสือบอกไปถึงเจ้าเมืองฌ้อใจความว่า เจ้าเมืองเตงคำนับมาถึงท่านเจ้าเมืองฌ้อ ด้วยเจ้าเมืองซองยกทหารมาล้อมเมืองข้าพเจ้าไว้ ขอท่านได้เห็นแก่ข้าพเจ้าให้กองทัพมาช่วย อย่าให้เมืองเตงเสียกับเมืองซองเลย ครั้นเจ้าเมืองฌ้อได้แจ้งหนังสือดังนั้นจึงว่า เจ้าเมืองเตงนับถือเราเหมือนหนึ่งบิดามารดา ครั้งนี้ศึกมาติดเมืองบอกมาขอกองทัพเรา จำจะต้องยกไปช่วยจึงจะชอบ เซงติดฉินจึงว่า เจ้าเมืองซองยกไปตีเมืองเตง ครั้นเราจะยกไปช่วยเมืองเตงเล่าก็หาต้องการไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าเรายกไปตีเมืองซอง เจ้าเมืองซองรู้ก็จะเลิกทัพกลับไปเหมือนกัน ดีกว่าเราจะยกไปช่วยเมืองเตงอีก เจ้าเมืองฌ้อเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้เกณฑ์ทหารห้าพันกับเกวียนสองร้อยเล่ม ให้เซงติดฉินเป็นแม่ทัพ เตาปวดเป็นปลัดทัพ ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกออกจากเมือง เดินทัพหลวงมาถึงแม่นํ้าฮองฮุยฝั่งฟากตะวันออก เจ้าเมืองซองได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจกลัวทหารเมืองฌ้อจะยกข้ามแม่นํ้ามาติดเมืองซอง จึงให้ถอยทัพมาตั้งมั่นอยู่ฟากแม่น้ำฮองฮุยข้างทิศตะวันตกปลายแดนเมืองเตงกับเมืองซองต่อกัน
เซงติดฉินแม่ทัพเมืองฌ้อรู้ จึงให้ม้าเร็วถือหนังสือไปถึงเจ้าเมืองซองใจความว่า เซงติดฉินแม่ทัพเมืองฌ้อให้มาถึงเจ้าเมืองซอง กำหนดวันพรุ่งนี้เราจะยกข้ามฟากไปรบกันให้ถึงแพ้ชนะ ให้เจ้าเมืองซองตระเตรียมทแกล้วทหารไว้คอยเถิด ครั้นเจ้าเมืองซองแจ้งหนังสือนั้นจึงสลักหลังซ้ำไปว่าให้เซงติดฉินเร่งยกข้ามมาเถิด ทแกล้วทหารเราจัดแจงไว้พร้อมแล้ว คนใช้ก็คำนับลาเอาหนังสือไปให้เซงติดฉิน ครั้นผู้ถือหนังสือกลับไปแล้ว ก๋งซุนกู๋จงว่ากับเจ้าเมืองซองว่า ท่านนัดไปรบกับพวกเมืองฌ้อครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นหามีท่าชนะไม่ ด้านทหารเมืองฌ้อมีฝีมือรบพุ่งเข้มแข็งกว่าทหารในกองทัพเรา อนึ่งทแกล้วทหารในทัพเราก็กลัวพวกเมืองฌ้ออุปมาเหมือนหนึ่งเนื้อเห็นเสือ ซึ่งจะมานะสู้กับพวกเมืองฌ้อนั้น จะพาทหารมาตายเสียสิ้น เจ้าเมืองซองจึงว่า ถึงทหารเมืองฌ้อจะชำนาญรบพุ่งกว่าทหารในกองทัพเราสักเท่าใดก็ดี แต่ว่าเจ้าเมืองฌ้อหาอยู่ในสัตย์ธรรมเหมือนเราไม่ เมื่อครั้งพระเจ้าบู๊อ๋องกับพระเจ้าติวอ๋องรบกัน พระเจ้าบู๊อ๋องมีทหารแต่สามพัน พระเจ้าติวอ๋องมีทหารนับโกฏินับแสน แต่นํ้าใจมิได้สัตย์ซื่อก็แพ้แก่พระเจ้าบู๊อ๋อง ครั้งนี้เราคงรบกับพวกเมืองฌ้อให้ถึงแพ้ชนะให้จงได้ ท่านอย่าทัดทานเราเลย แล้วเจ้าเมืองซองก็ให้เอาธงสำหรับทัพมาจารึกอักษรว่าซื่อสัตย์เป็นสำคัญ
ก๋งซุนกู๋เห็นดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ จึงลุกออกมาแล้วว่ากับฮัวซีวโลว่า ท่านเห็นเจ้าเมืองซองสัตย์ซื่อที่ตรงไหนจึงจารึกอักษรทำดังนี้ ฮัวซีวโลจึงว่า เทวดาเอาขวัญเจ้าเมืองซองไปเสียแล้ว เราเป็นทหารมาด้วยก็คอยรบพุ่งพาเจ้าเมืองซองกลับไปเมืองซองให้ได้เถิด ว่าแล้วก็ชวนกันตรวจตราทแกล้วทหารเตรียมไว้
ฝ่ายเตาปวดปลัดทัพเมืองฌ้อ ตื่นขึ้นแต่เวลาตีสิบเอ็ดก็ไปเตือนเซงติดฉินแม่ทัพให้จัดแจงทหารยกข้ามไปรบกับเมืองซอง เซงติดฉินจึงว่า เจ้าเมืองซองเป็นคนหาสติปัญญามิได้ อย่าเพิ่งวุ่นวายเลยให้ทหารนอนให้เต็มตาเถิด ต่อรุ่งขึ้นจึงค่อยยกข้ามฟากไป ถึงเวลาไรก็จะรบให้แตกเวลานั้น ครั้นเวลาเช้าเซงติดฉินแม่ทัพแต่งตัวใส่เกราะผูกแล่งลูกเกาทัณฑ์ ถือกระบองมีทหารกั้นสัปทน ให้ยกทัพข้ามฟากแม่นํ้าฮองฮุยไป ก๋งซุนกู๋ทหารเมืองซองเห็นดังนั้นจึงว่ากับเจ้าเมืองซองว่า เซงติดฉินยกทหารข้ามฟากมา ครั้นจะละไว้ให้กองทัพข้ามมาถึงฝั่งพร้อมกัน เห็นจะรบพุ่งต้านทานยาก ขอให้จัดทหารออกโจมตีเสียให้แตกแต่กลางนํ้าเอาชัยชนะก่อน อย่าให้ทันตั้งตัวได้ เจ้าเมืองซองได้ฟังก็โกรธ จึงชี้ให้ก๋งซุนกู๋ดูหนังสือที่เขียนไว้กับธงแล้วว่า เราถือความสัตย์ท่านก็แจ้งอยู่แล้ว จะให้ออกตีทัพยังมิทันถึงฝั่งฉะนี้ มาดแม้ชนะก็ไม่มีเกียรติยศ ความชั่วก็จะปรากฏไปว่าเราเสียความสัตย์
ฝ่ายเซงติดฉินครั้นพาทหารข้ามมาถึงฝั่งพร้อมกัน จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วให้ทหารเข้าไปร้องท้าชวนรบถึงหน้าค่ายเมืองซอง เจ้าเมืองซองเห็นดังนั้นก็ให้ก๋งจูต๋ง เลงซีซือคุมทหารเข้ารบกับพวกเมืองฌ้อ เซงติดฉินแม่ทัพเมืองฌ้อก็ให้ทหารทำเสียทีแตกถอยลงมา เจ้าเมืองซองก็ขับทหารไล่ตามไป ทหารเมืองฌ้อก็วิ่งเข้าค่ายเมืองฌ้อ เจ้าเมืองซองได้ทีก็ขับทหารเข้าไปในค่าย ก๋งจูต๋งเลงซีซือก็ตามเจ้าเมืองซองเข้าไปด้วย เตาปวดทหารเมืองฌ้อก็ให้ปิดประตูค่ายเสีย ก๋งซุนกู๋ทหารเมืองซองเห็นดังนั้นก็ขับเกวียนถือทวนจะพังประตูค่ายเข้าไปตามเจ้าเมืองซอง เตาปวดก็ถือทวนขี่เกวียนเข้ารบกับก๋งซุนกู๋ได้ยี่สิบเพลง พอโย๊ะปกอี๋ทหารเมืองซองหนุนซ้ำมา ก็เข้าช่วยก๋งซุนกู๋รบเตาปวด ก๋งซุนกู๋ละเตาปวดเสีย ผลักประตูเข้าไปตามเจ้าเมืองซอง ทหารเมืองฌ้อรุมรบทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง ก๋งซุนกู๋รับป้องกันแต่ผู้เดียวมิได้เพลี่ยงพลํ้า พอเห็นทหารอื้ออึงอลหม่านอยู่ข้างทิศตะวันออก สำคัญว่าล้อมเจ้าเมืองซองไว้ ก๋งซุนกู๋ก็ขับม้าพาทหารรีบตามไป เห็นเลงซีซือกับก๋งจูต๋งทหารเมืองซองต้องอาวุธเจ็บปวดเป็นหลายแห่ง ก๋งจูต๋งจึงว่ากับก๋งซุนกู๋วา ท่านอย่าเป็นห่วงด้วยข้าพเจ้าเลย จงรีบไปช่วยเจ้าเมืองซองเถิด ว่าเท่านั้นแล้วก๋งจูต๋งก็ขาดใจตาย
ก๋งซุนกู๋ก็พาเลงซีซือขับเกวียนรีบไปตามเจ้าเมืองซอง เห็นเจ้าเมืองซองล้มนอนอยู่บนเกวียนขาซ้ายถูกเกาทัณฑ์แห่งหนึ่ง ก๋งซุนกู๋ก็เข้าพยุงยกเจ้าเมืองซองขึ้นบนเกวียนของตัว ให้เลงซีซืออยู่หลัง เจ้าเมืองซองอยู่กลาง ก๋งซุนกู๋ถือทวนขึ้นเกวียนรบพาทหารออกมาจากค่ายเมืองฌ้อพบฮัวซีวโล โย๊ะปกอี๋ กับทหารเลวประมาณร้อยเศษก็พาเจ้าเมืองซองหนีกลับไปเมืองซอง ขณะเมื่อเจ้าเมืองซองแตกทัพเมืองฌ้อครั้งนั้นทหารเจ็บป่วยล้มตายประมาณสิบส่วนเหลืออยู่แต่ส่วนเดียว
ฝ่ายเซงติดฉินครั้นมีชัยแก่เจ้าเมืองซองแล้ว ได้เกวียนและม้าเครื่องอาวุธเมืองซองไว้เป็นอันมาก ก็ให้เลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ พอเจ้าเมืองฌ้อยกมาถึงหน้าเมืองเตงพบกับเซงติดฉินตำบลคอจิด เซงติดฉินก็พาทหารทั้งปวงไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ แล้วแจ้งความซึ่งได้รบพุ่งมีชัยแก่เจ้าเมืองซองให้ฟังทุกประการ
เจ้าเมืองฌ้อแจ้งดังนั้นมีความยินดีนักจึงว่ากับเซงติดฉินว่า เราจะให้เข้าไปบอกเจ้าเมืองเตงกับนางบีสีน้องเราออกมาหาเรา ท่านจงให้ทหารซึ่งชนะมากับท่านแต่งตัวให้งดงาม แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็สั่งให้คนใช้ไปบอกเจ้าเมืองเตง คนใช้คำนับแล้วก็ลาไปแจ้งเนื้อความแก่เจ้าเมืองเตงตามเจ้าเมืองฌ้อสั่ง เจ้าเมืองเตงก็พานางบีสีผู้ภรรยาขึ้นขี่เกวียน มีขุนนางตามออกไปด้วยประมาณห้าสิบคนถึงตำบลคอจิด เจ้าเมืองเตงกับภรรยาก็พากันเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อจึงแจ้งความซึ่งเซงติดฉินมีชัยแก่เจ้าเมืองซองได้ม้าและเกวียนกับสิ่งของชาวเมืองซองมาเป็นอันมาก เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงให้เอาเสื้อผ้าเงินทองในเมืองเตงมาปูนบำเหน็จเซงติดฉินกับทหารทั้งปวงตามความชอบ แล้วเจ้าเมืองเตงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า วันนี้จวนเย็นแล้วข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปก่อน พรุ่งนี้จึงจะให้ขุนนางเชิญท่านเข้าไปในเมือง จะได้แต่งโต๊ะเลี้ยงกันให้สบายสักเพลาหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อรับคำเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงกับนางบีสีผู้ภรรยาคำนับเจ้าเมืองฌ้อขึ้นม้ากลับเข้ามาในเมืองแล้วสั่งขุนนางให้เตรียมทหารไว้จะให้ออกไปรับเจ้าเมืองฌ้อ
ครั้นรุ่งเช้าขุนนางก็พากันออกไปเชิญเจ้าเมืองฌ้อเข้ามาในเมืองเตง เจ้าเมืองเตงกับนางบีสีก็พานางเป๊กบี นางซกบี บุตรหญิงทั้งสองคนมาคำนับเชิญเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองเตงมาคำนับกันถ้วนกำหนดเก้าครั้ง จุดธูปเทียนบูชาตามธรรมเนียม เจ้าเมืองเตงจึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเจ้าเมืองฌ้อนั้น ทำเทียมเครื่องพระมหากษัตริย์ เจ้าเมืองฌ้อเสพสุราพลางแลดูนางเป๊กบี นางซกบีหลานทั้งสองอยู่ไม่วางตาทั้งเมาสุราด้วย ก็ยิ่งลุ่มหลงรักใคร่นางทั้งสองจนสิ้นสติ ตะเกียบพลัดตกจากมือแล้วว่ากับนางบีสีผู้น้องว่า บุตรีเจ้าทั้งสองนี้เรามีความเมตตาเป็นอันมากเมื่อจะกลับไปเมืองฌ้อให้ตามไปส่งด้วยสักวันหนึ่ง นางบีสีได้ฟังดังนั้นก็แจ้งในกิริยาเจ้าเมืองฌ้อว่าผูกพันรักใคร่ในนางเป๊กบี นางซกบีผู้หลาน จำเป็นจำรับคำด้วยกลัวเจ้าเมืองฌ้อจะโกรธ
ครั้นเพลาเช้าเจ้าเมืองฌ้อก็ขึ้นขี่เกวียนให้นางบีสี นางเป๊กบี นางซกบีขึ้นเกวียนคนละเล่มแล้วออกจากเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็ตามไปส่งเจ้าเมืองฌ้อกลับเข้าเมือง
แต่นางบีสี นางเป๊กบี นางซกบี ตามไปส่งเจ้าเมืองฌ้อจนแดนเมือง พอเพลาพลบคํ่าเจ้าเมืองฌ้อก็ให้หยุดเกวียนและทหารทั้งปวงประทับแรมอยู่กลางทาง แล้วสั่งให้ไปเรียกนางเป๊กบี นางซกบีหลานทั้งสองมานอนด้วย นางบีสีแจ้งดังนั้นก็เป็นทุกข์ เพลาคืนนั้นนอนไม่หลับ จนสว่างขึ้นเจ้าเมืองฌ้อก็ให้แบ่งสิ่งของที่ตีทัพเมืองซองได้มานั้น ยกให้กับนางบีสีผู้น้องสาวครึ่งหนึ่ง แบ่งไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วว่ากับนางบีสีว่า เจ้าจงกลับไปเถิดและนางเป๊กบี นางซกบีทั้งสองนี้เราจะขอเอาไปเมืองฌ้อด้วย นางบีสีก็จนใจจำรับสิ่งของทั้งปวง แล้วก็ลาเจ้าเมืองฌ้อกลับมาเมืองเตงเอาเนื้อความทั้งปวงเล่าให้เจ้าเมืองเตงฟังทุกประการ เจ้าเมืองเตงก็เล่าให้ขุนนางทั้งปวงฟัง ไตหูซกเหลียมขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า เจ้าเมืองฌ้อทำดังนี้ผิดอย่างธรรมเนียมนัก อายุจะสิ้นเสียแล้ว เจ้าเมืองเตงก็หามีความสบายไม่ ตั้งแต่เป็นทุกข์อยู่มิได้ขาด
ฝ่ายต๋งนีอาศัยอยู่เมืองเจ๋ ตั้งแต่ศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้แปดปี จนสิบสี่ปี เจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ตาย จนเจ๋เฮาก๋งได้เป็นเจ้าเมืองแต่ราษฎรทั้งปวงหาเป็นสุขเหมือนเจ๋ฮวนก๋งเป็นเจ้าเมืองไม่ เจ๋เฮาก๋งเจ้าเมืองใหม่เล่าก็ไปเข้ากับฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ เป็นข้าศึกกับเมืองซอง บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็หาชอบกับเจ้าเมืองเจ๋ไม่ แต่ต๋งนีนั้นหลงรักนางเจ๋เกียงเป็นอันมาก หาเอาใจใส่ราชการบ้านเมืองไม่ อยู่แต่ในตึกกับนางเจ๋เกียง บรรดาทหารซึ่งติดตามมาด้วยสิบวันก็มิได้เห็นหน้าต๋งนีสักวันต่างคนต่างเป็นทุกข์ปรึกษากันอยู่มิได้ขาด
งุยฉิวจึงว่าแต่ก่อนนั้นเราเห็นว่าต๋งนีมีสติปัญญามากหมายจะได้พึ่ง จึงอุตส่าห์ติดตามมาไม่ได้คิดแก่ความยาก บัดนี้นายเราก็เพลิดเพลินอยู่ด้วยอิสตรี แต่มาอยู่เมืองเจ๋ได้เจ็ดปีแล้ว หาคิดที่จะไปคืนเอาเมืองจิ้นของตัวไม่ ที่ไหนเราท่านทั้งปวงจะได้พึ่ง เฮาเอียนได้ฟังดังนั้นจึงว่า ที่อันนี้ผู้คนสับสนอยู่หาควรที่จะปรึกษากันไม่ ท่านทั้งปวงจงตามเราออกไปนอกประตูเมืองข้างทิศตะวันออก มีป่าหม่อนอยู่เป็นที่สงัดจะได้คิดอ่านกัน แล้วเฮาเอียนก็พาพรรคพวกประมาณเก้าคนไปนอกประตูทิศใต้ เข้าอาศัยใต้ต้นหม่อนพร้อมกัน เตียวสวยจึงว่ากับเฮาเอียนว่า จะคิดอ่านประการใดดี จึงจะได้ต๋งนีไปจากเมืองเจ๋ได้
เฮาเอียนจึงว่า เราจะจัดเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนเตรียมไว้ท่าอยู่นอกเมืองให้พร้อม แล้วจะชวนต๋งนีออกไปไล่เนื้อ ถ้าสมคิดดังนั้นก็จะพาต๋งนีออกจากแดนเมืองเจ๋ให้จงได้ แต่ยังหาเห็นว่าจะไปอาศัยอยู่เมืองใดไม่ เตียวสวยจึงว่า เมืองซองเป็นเมืองใหญ่ เห็นพอจะพานายเราไปพึ่งอาศัยได้อยู่ ประการหนึ่งเล่าเจ้าเมืองซองก็เป็นคนกำเริบอิสริยยศจะตั้งตัวเป็นเมืองเอก เห็นว่าไม่เสียไมตรีคงจะช่วยทำนุบำรุงนายเรา ถ้าไม่สมคิดก็ไปพึ่งเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองฌ้อคงจะพานายเราไปตั้งตัวให้จงได้ เฮาเอียนจึงว่า ก๋งซุนกู๋ขุนนางเมืองซองนั้นเป็นเพื่อนกับข้าพเจ้ามาแต่น้อย ซึ่งท่านคิดจะไปอยู่เมืองนั้น ข้าพเจ้าก็จะเข้าหาก๋งซุนกู๋ ก๋งซุนกู๋พอจะพึ่งได้อยู่ เตียวสวยจึงว่า ซึ่งท่านคิดการทั้งนี้ชอบอยู่แล้วแต่จะพูดช้านักเกลือกเนื้อความจะแพร่งพรายไป ว่าแล้วก็พากันกลับเข้าไปในเมือง
ขณะนั้นมีหญิงคนหนึ่งเป็นคนใช้นางเจ๋เกียง นางเจ๋เกียงให้ออกมาเก็บใบหม่อนไปเลี้ยงตัวไหม เห็นพวกต๋งนีมานั่งพูดกัน จะใคร่แจ้งความก็นั่งบังพุ่มหม่อนฟังความอยู่ได้ยินพวกต๋งนีพูดกัน ครั้นพวกต๋งนีกลับไปแล้ว หญิงคนใช้รู้ว่าพวกต๋งนีจะพาต๋งนีหนีนางเจ๋เกียง ก็ออกจากป่าหม่อนนำเนื้อความมาแจ้งแก่นางเจ๋เกียงทุกประการ นางเจ๋เกียงได้ฟังดังนั้นจึงแกล้งตวาดหญิงคนใช้นั้นว่า เองเอาความอะไรมาพูดพาโลเขา แล้วนางเจ๋เกียงกลัวจะแพร่งพรายไป จึงเอาหญิงนั้นเข้าไว้ในตึกปิดประตูลั่นกุญแจเสีย ครั้นเพลาคํ่านางเจ๋เกียงก็ให้คนสนิทลอบฆ่าหญิงนั้นเสียให้เอาศพทิ้งเสียนอกเมือง แล้วนางเจ๋เกียงก็เอาความไปแจ้งแก่ต๋งนีว่า บัดนี้พวกบ่าวซึ่งมากับท่านคิดจะพาท่านยักย้ายไปอยู่เมืองอื่น ข้าพเจ้าให้คนใช้ไปเก็บใบหม่อนจึงรู้ความ ข้าพเจ้ากลัวหญิงนั้นจะพูดจาแพร่งพรายไปรู้ถึงเจ๋เฮาก๋งก็จะโกรธท่าน ข้าพเจ้าฆ่าหญิงนั้นเสียแล้ว ท่านจงเร่งคิดอ่านกลับไปตั้งตัวให้ได้เป็นใหญ่เถิด
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ข้าอาศัยอยู่ในเมืองนี้ก็ได้ความสุขอยู่แล้ว ประการหนึ่งเล่าอายุก็ล่วงไปทุกวัน จะรีบกลับไปตั้งตัวเป็นใหญ่นั้น กว่าจะได้สมคิดก็จะแก่ตัวลง ข้าไม่คิดต่อไปแล้ว นางเจ๋เกียงจึงว่า ทุกวันนี้ในเมืองจิ้นนั้นราษฎรชาวเมืองเดือดร้อนระส่ำระสายอยู่หามีความสุขไม่ ด้วยจิ้นฮุยก๋งน้องท่านมิได้ตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม ท่านกลับไปทั้งนี้ก็จะได้เป็นเจ้าเมือง ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็นิ่งเสีย ด้วยรักใคร่ในนางเจ๋เกียงเป็นอันมาก ถึงนางจะว่ากล่าวประการใดก็มิได้คิดไปจากเมืองเจ๋เลย ครั้นรุ่งเช้าเตียวสวย เฮาเอียน ไกจือฉุย งุยฉิวก็พากันไป ณ บ้านต๋งนีแล้วสั่งให้เข้าไปบอกต๋งนีว่า เฮาเอียนกับทหารทั้งปวงจะมารับต๋งนีไปไล่เนื้อ คนใช้ก็เข้าไปบอกต๋งนีตามคำเฮาเอียน ต๋งนีจึงว่า วันนี้เราไม่สบายยังไม่ไปก่อน จงกลับไปบอกเฮาเอียนเถิด คนใช้ก็คำนับลามาแจ้งแก่เฮาเอียน
นางเจ๋เกียงได้ยินดังนั้นจึงให้เรียกเฮาเอียนเข้าไปในตึกแล้วขับคนใช้เสียสิ้น แล้วถามเฮาเอียนว่า ท่านจะมาชวนต๋งนีไปแห่งใด เฮาเอียนจึงว่า เมื่อต๋งนีอยู่เมืองจิ้นเคยไปเที่ยวไล่เนื้อมิได้ขาด ตั้งแต่มาอยู่เมืองนี้นานแล้วมิได้ไปเที่ยวไล่เนื้อ ข้าพเจ้ากลัวฝีมือเกาทัณฑ์จะเสียไป จึงมาชวนหวังจะให้ชำนาญมือไว้ นางเจ๋เกียงยิ้มแล้วจึงว่า ซึ่งท่านคิดอ่านกันนั้นเรารู้อยู่เต็มใจแล้วอย่าอำพรางเราเลย เพลาคืนนี้ก็ได้ช่วยว่ากล่าวต๋งนีจะให้กลับไปเมืองจิ้นอีก แต่ต๋งนีหายอมไม่ เย็นวันนี้เราอุบายแต่งโต๊ะชวนต๋งนีเสพสุราให้เมา ถ้าเห็นได้ทีแล้วท่านจงช่วยกันอุ้มต๋งนีขึ้นใส่เกวียน พาหนีออกจากเมืองในเพลากลางคืนจึงจะมิได้ขัดข้อง เฮาเอียนได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงคุกเข่าลงคำนับนางเจ๋เกียงแล้วว่า ท่านเป็นสตรีนํ้าใจองอาจสู้สละความรักสามีเพราะจะใคร่ให้เป็นใหญ่ บรรดาอิสตรีทั้งปวงแต่ครั้งก่อนเก่ามาก็ดี ใครหาสัตย์ซื่อมีสติปัญญาเสมอเหมือนท่านไม่ จงเร่งคิดอ่านทำเถิดข้าพเจ้าจะเตรียมไว้ตามสัญญา ว่าแล้วเฮาเอียนก็คำนับลานางเจ๋เกียงออกมาบอกแก่เตียวสวยตามคำนางเจ๋เกียงทุกประการ แล้วเฮาเอียนก็จัดแจงเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนกับเครื่องสาตราวุธ ให้เตียวสวยกับทหารทั้งปวงออกไปคอยท่าอยู่นอกประตูเมือง แต่เฮาเอียนงุยฉิวเตียวเกียดสามคนเทียมเกวียนเข้าคอยอยู่ตามซึ่งนัดกันกับนางเจ๋เกียง ครั้นจวนเย็นนางเจ๋เกียงก็แต่งโต๊ะกับสุรามาเตรียมไว้
ต๋งนีเห็นดังนั้นจึงถามว่า เจ้าแต่งโต๊ะจะให้ผู้ใดกิน นางเจ๋เกียงจึงว่า ข้าพเจ้าแต่งโต๊ะหวังจะเชิญท่านเสพสุราให้เป็นสุข ต๋งนีจึงว่า ข้าไม่สบายด้วยเฮาเอียนกับทหารทั้งปวงได้คบคิดกันจะพาข้าไปจากเมืองนี้ ข้าไม่เสพสุราแล้ว เจ้าอย่าวุ่นวายเลย นางเจ๋เกียงจึงว่า ถึงจะไปมิไปก็สุดแต่ใจท่าน ใครจะขัดขืนหามิได้ ถึงข้าพเจ้าก็ไม่ยอมให้ท่านไปจากเมืองนี้ จงอยู่กับข้าพเจ้าตราบเท่าสิ้นชีวิต ขอเชิญเสพสุราให้สบายเถิด ว่าแล้วนางเจ๋เกียงก็รินสุราคำนับส่งให้ต๋งนี ต๋งนีมิได้รู้อุบายก็รับเอามากิน นางเจ๋เกียงก็ให้ขับบำเรอให้เพลิดเพลิน แล้วซ้ำรินสุราให้ต๋งนีถึงเจ็ดจอกแปดจอก จนต๋งนีเมาสิ้นสมประดี นางเจ๋เกียงพยุงพาเข้าไปในห้องที่นอน ต๋งนีเมาสุรานักก็หลับไป นางเจ๋เกียงเห็นต๋งนีหลับสนิทแล้วก็ให้คนใช้ไปบอกเฮาเอียนเข้ามาในห้อง เฮาเอียนก็พางุยฉิว เตียวเกียดเข้าไปคำนับนางเจ๋เกียง แล้วก็เข้าอุ้มต๋งนีออกจากห้อง ครั้นถึงหน้าตึกก็วางต๋งนีลงในเกวียน ต่างคนคำนับลานางเจ๋เกียง นางเจ๋เกียงเห็นดังนั้นก็มีความอาลัยนัก คิดถึงต๋งนีจะจากไปร้องไห้พลางว่ากับเฮาเอียนว่า ท่านจงพาต๋งนีผัวเราไปให้สมความคิดเถิด เฮาเอียนคำนับรับคำนางเจ๋เกียง แล้วก็ขับเกวียนออกจากเมืองในเพลากลางคืน พบเตียวสวยกับทหารซึ่งคอยอยู่นอกเมืองก็พากันรีบไปทางประมาณร้อยเส้น พอได้ยินเสียงไก่ขันและดูไปข้างทิศตะวันออกเห็นฟ้าสางจะใกล้สว่าง
ฝ่ายต๋งนีค่อยสร่างเมาสุรา พลิกกลับตัวตื่นขึ้นสำคัญว่ายังอยู่กับนางเจ๋เกียงในตึกก็ร้องเรียกนํ้ากิน เฮาเอียนได้ยินดังนั้นจึงว่าต่อสว่างขึ้นท่านจึงค่อยกินนํ้าร้อนเถิด ต๋งนีสั่นศีรษะแล้วว่า ข้าไม่สบายจงช่วยยกข้าลงจากเตียงเถิด เฮาเอียนจึงว่า ท่านมาบนเกวียนดอกยังสำคัญว่านอนอยู่บนเตียงในตึกหรือ ต๋งนีได้ฟังจึงถามว่า ผู้ใดพูดกับเรา เฮาเอียนบอกว่า เฮาเอียน ต๋งนีตกใจลุกขึ้นแลดูเห็นเป็นเกวียนก็โกรธ จึงถามเฮาเอียนว่า ท่านบังอาจจะพาเราไปแห่งใด เฮาเอียนจึงว่า ข้าพเจ้าคิดการทั้งนี้หวังจะพาไปให้ได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้น ต๋งนีจึงว่า จะได้เมืองจิ้นหรือไม่ได้ก็ไม่รู้ จะจากเมืองเจ๋นั้นเราไม่ยอม จงพาเรากลับไปเสียเถิด เฮาเอียนจึงว่า ข้าพเจ้าพาท่านมาพ้นเมืองเจ๋ทางประมาณคืนหนึ่งแล้ว และจะกลับไปนั้น ถ้าเจ้าเมืองเจ๋รู้ก็จะโกรธทำโทษท่าน ขอท่านอย่าเป็นห่วงด้วยสิ่งใดเลย ตงนีโกรธจึงชิงเอาทวนที่งุยฉิวมาแทงเฮาเอียน เฮาเอียนกลัวก็โดดลงจากเกวียนวิ่งหนีต๋งนี ต๋งนีก็ลงจากเกวียนไล่ตามเฮาเอียน เตียวสวย กุยกิว ฮูเฉียวโก ไกจือฉุยขุนนางทั้งสี่คนเห็นดังนั้น ก็ร้องเรียกทหารทั้งปวงมาช่วยขอโทษเฮาเอียน ต๋งนีก็คลายโกรธ
เฮาเอียนก็เข้าไปคำนับขอโทษว่า ซึ่งจะฆ่าข้าพเจ้าเสียเมื่อขณะตกยากอยู่ ก็พ้นทุกข์เหมือนท่านกรุณาข้าพเจ้าให้เกิดใหม่ได้ความสุขเสียอีก ต๋งนีจึงว่า เราออกจากเมืองเจ๋มาครั้งนี้ ถ้าได้ที่สำนักอาศัยมีความสุขก็แล้วไป ถ้าไม่มีสำนักและได้ความลำบาก เราจะเชือดเนื้อท่านกินให้สาสมที่ความแค้น เฮาเอียนจึงว่า ท่านอย่ากินเนื้อข้าพเจ้าขณะนี้เลยเห็นไม่สมคิด ด้วยข้าพเจ้าเป็นทหารไม่รู้ว่าจะไปตายแห่งใด ถ้าท่านจะหมายกินเนื้อข้าพเจ้า ให้ได้สำเร็จราชการเมืองแล้วจึงเอาข้าพเจ้าใส่กระทะต้มกินให้สบายใจเถิด เตียวสวยกับทหารทั้งปวงจึงว่ากับต๋งนีว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะเป็นที่พึ่งได้ จึงสละบุตรภรรยาบ้านเรือนตามท่านมา และท่านไปหลงอยู่ด้วยผู้หญิง ให้ป่วยการที่จะคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ ข้าพเจ้าเห็นว่าทุกวันนี้เจ้าเมืองจิ้นนั้นมิได้มีนํ้าใจอารีแก่ราษฎร ชาวเมืองก็เอาใจออกหากเป็นอันมาก ข้าพเจ้าทั้งปวงกับเฮาเอียนพร้อมใจกันเชิญท่านมาจากเมืองเจ๋ หวังจะให้ท่านเป็นใหญ่ในเมืองจิ้น ซึ่งท่านจะโกรธเฮาเอียนนั้นหาควรไม่ งุยฉิวทหารเอกจึงเข้ามาว่า ประเพณีชาติทหารย่อมไว้ชื่อให้ปรากฏในแผ่นดิน จึงจะเป็นที่สรรเสริญแก่คนทั้งปวง ถ้าใครละเกียรติยศเสีย มิได้คิดเอาบ้านเมืองหลงด้วยผู้หญิงเที่ยวอาศัยแผ่นดินผู้อื่นอยู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ต๋งนีได้ฟังดังนั้นคิดอายใจนักจึงว่า ท่านทั้งปวงว่านี้ชอบแล้ว เฮามัวซึ่งเป็นคนครัวได้ยินดังนั้นก็เอาข้าวตากมาส่งให้ต๋งนีกิน ไกจือฉุยก็ตักนํ้ามาส่งให้ ฮูเฉียวโกก็ไปเที่ยวถอนหญ้ามาให้ม้าต๋งนี เหล่าทหารทั้งปวงต่างกินอยู่แล้วก็ขึ้นขี่เกวียนพากันไปได้สองวันถึงเมืองโจ๋
๓๕
ฝ่ายโจ๋จงก๋งได้เป็นเจ้าเมืองโจ๋ ก็มิได้เอาใจใส่ในราชการบ้านเมือง ตั้งใจเสพสุราและหลงด้วยอิสตรี มิได้เชื่อถือผู้มีสติปัญญาเชื่อฟังแต่คนไม่สัตย์ซื่อ เอามาทำนุบำรุงไว้เป็นคนสนิทสามร้อยเศษ กลางวันกลางคืนขึ้นขี่เกวียนพากันไปเที่ยวตามถนนและตรอกบ้านทุกตำบล มิได้รักษาเกียรติยศ พอเห็นต๋งนีมาถึง โจ๋จงก๋งจึงคิดว่า ต๋งนีนี้ครั้นจะชักชวนไว้ก็เหมือนหนึ่งเอาเสือมาไว้กลางฝูงเนื้อ นานไปเห็นจะได้ความเดือดร้อน โจ๋จงก๋งคิดแล้วก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น อีฮูป๋าขุนนางผู้ใหญ่เห็นมิชอบ จึงเข้าไปว่าแก่โจ๋จงก๋งว่า ต๋งนีก็เป็นแซ่เดียวกับท่าน และเที่ยวอยู่มิได้มีที่อาศัย บัดนี้มาถึงเมืองแล้วควรท่านจะไปต้อนรับมาไว้ด้วยจึงจะชอบ
ฝ่ายโจ๋จงก๋งจึงว่า เมืองเราก็เป็นหัวเมืองน้อย เป็นต้นทางรวมอยู่หว่างเมืองใหญ่ทั้งปวง ผู้คนไปมาหยุดยั้งมิได้ขาด ถ้าจะทำใจอารีคอยรับแขกอยู่ฉะนี้ เมืองเราจะมิยากจนเสียหรือ อีฮูป๋าจึงว่า ต๋งนีเป็นลูกเจ้าเมืองขึ้นแล้วก็มีสติปัญญา ลักษณะประหลาด จักขุมีเงาคนเป็นคู่ทั้งสองข้าง สีข้างนั้นเป็นกระดูกแผ่นเดียว ไม่เป็นซีกซี่โครงดังคนทั้งปวง เป็นคนมีบุญ ซึ่งท่านจะทำเหมือนคนผู้อื่นที่เคยไปมานั้นไม่ได้ โจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ไม่ชอบใจจึงว่า เขาจะมีบุญมีปัญญาอย่างไรก็ทำเนา แต่จักขุทั้งสองประหลาดนั้นเรารู้อยู่แล้ว อันกระดูกสีข้างเป็นแผ่นเดียวนั้นเรายังไม่เห็นจริงท่านจงจัดแจงให้ไปอยู่ที่กงก๊วน เมื่อเวลาต๋งนีจะอาบนํ้าเราจึงจะลอบไปดู
ฝ่ายต๋งนีครั้นเข้ามาถึงเมืองโจ๋ก็พาพรรคพวกเข้าสำนักอยู่กงก๊วน เจ้าพนักงานทั้งปวงก็จัดแจงเสบียงอาหารของกินมาให้แต่ตามธรรมเนียมหาทำให้สมเกียรติยศไม่ ต๋งนีเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงว่ากับเจ้าพนักงานว่า ข้าวของทั้งปวงซึ่งท่านจัดมาให้เรานั้น เราไม่ต้องการจงเอาคืนไปเสีย เรามาแต่ทางไกล จะขอแต่นํ้าอาบพอชำระเหงื่อไคลให้สบายเถิด ต๋งนีก็ถอดเสื้อออกเดินไปอาบนํ้า
โจ๋จงก๋งก็ชวนคนสนิทแต่งตัวให้เหมือนชาวเมืองปลอมไปที่กงก๊วนดูต๋งนีอาบนํ้า จึงเห็นที่สีข้างเป็นแผ่นเดียวเหมือนคำอีฮูป๋าแล้วก็พากันกลับไป เฮาเอียนแลทหารทั้งปวงเห็นคนประหลาดเข้ามาก็ตามเข้ามาดู ได้ยินคนหัวเราะแล้วออกไปจึงถามนายประตูว่าผู้ใดเข้ามาในกงก๊วน นายประตูจึงว่าเจ้าเมืองโจ๋เข้ามา เฮาเอียนแจ้งความแล้วจึงบอกต๋งนี ต๋งนีรู้ดังนั้นมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายอีฮูป๋า ครั้นโจ๋จงก๋งไม่จัดแจงรับต๋งนีให้สมควร ก็เสียใจกลับบ้านนั่งทอดใจใหญ่อยู่ นางลือฮูหยินผู้เป็นภรรยาเห็นผัวไม่สบายก็เข้าไปถามว่า ท่านมีธุระราชการสิ่งใดหรือ ดูกิริยาไม่สบายผิดกว่าแต่ก่อน อีฮูป๋าจึงบอกความว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นมาถึงเมืองเรา เราจะว่ากล่าวให้โจ๋จงก๋งไปรับก็หาทำตามคำไม่ เราจึงคิดน้อยใจ นางลือฮูหยินจึงว่า เมื่อข้าพเจ้าออกไปเก็บใบหม่อนนอกเมืองเห็นพวกต๋งนีมา แต่ต๋งนีอยู่ในเกวียนไม่เห็นตัว ข้าพเจ้าได้ดูกิริยาทหารต๋งนีแต่ละคนล้วนเข้มแข็งห้าวหาญนัก เห็นว่าต๋งนีจะเป็นคนมีบุญจึงได้คนดีไว้เป็นอันมาก นานไปเห็นจะคืนเอาเมืองจิ้นได้ ท่านจงไปทำไมตรีไว้ข้างหน้าจะได้พึ่งเขา ข้าพเจ้าจัดของกินไว้โต๊ะหนึ่ง กับศิลาหยกขาวอันหนึ่งนั้นก็ซ่อนไว้ในใต้ของด้วย ท่านจงเอาของกินที่ข้าพเจ้าจัดไว้ไปคำนับต๋งนีเถิด
อีฮูป๋าก็เห็นชอบด้วย ครั้นเวลาคํ่าอีฮูป๋าไปแอบอยู่ที่นอกกงก๊วนจึงใช้ให้คนเข้าไปบอกต๋งนี ต๋งนีเวลานั้นยังหาได้กินอาหารไม่ พอทหารบอกว่าอีฮูป๋าจะมาหาท่านจึงสั่งให้เชิญเข้ามา อีฮูป๋าก็คุกเข่าลงคำนับต๋งนีแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้นับถือท่านนั้นก็ผิดอยู่ท่านอย่าถือโทษเลย บัดนี้ข้าพเจ้ามีนํ้าใจภักดีจัดแจงสิ่งของมาคำนับท่าน แล้วก็ให้ยกโต๊ะเข้าไปให้ต๋งนี ต๋งนีก็มีความยินดี จึงกินของที่อีฮูป๋าเอามาให้จนอิ่มและเห็นหยกวางที่ใต้ของก็หัวเราะแล้วว่า เมืองโจ๋นี้มีคนฉลาดคนเดียวแต่ท่าน นานไปเราได้บ้านเมืองสมความคิดแล้วจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด จึงหยิบเอาหยกส่งคืนให้ว่า ท่านมีนํ้าใจเอาของมาให้กินเมื่อยามอดนี้ก็ขอบคุณนักอยู่แล้ว แต่หยกนี้ท่านจงเอาไปเสียเถิด อีฮูป๋าก็ไม่รับว่าข้าพเจ้าจงใจเอามาให้ท่าน ต๋งนีก็ไม่ฟังขืนส่งให้ แต่อีฮูป๋าว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง เห็นต๋งนีไม่เอาจริงแล้วก็รับเอาหยกนั้น คำนับลาไปถึงบ้านบอกแก่ภรรยาว่า ต๋งนีสมควรเป็นคนมีบุญ ถึงตกยากก็ไม่เห็นแก่ลาภนํ้าใจแน่นอนดีนัก
ฝ่ายต๋งนีอาศัยอยู่ ณ กงก๊วน พอรุ่งเช้าก็พาทหารทั้งปวงยกไปจากเมืองโจ๋ อีฮูป๋าก็ลอบตามไปส่ง เป็นทางสองร้อยห้าสิบเส้นแล้วอีฮูป๋าก็คำนับลากลับมาถึงเมือง ต๋งนีก็ไปทางเมืองซอง ครั้นมาจวนจะถึงเมืองซอง จึงให้เฮาเอียนรีบเข้าไปหาก๋งซุนกู๋ซึ่งอยู่ในเมืองซอง เฮาเอียนครั้นเข้าไปพบก๋งซุนกู๋ ก๋งซุนกู๋เห็นมีความยินดี ชวนให้นั่งแล้วบอกว่า นายเราไปรบเสียทีเจ้าเมืองฌ้อกลับมาป่วยแขนอยู่ บัดนี้ได้ข่าวว่าท่านมาก็จัดแจงที่ทางไว้รับท่านตามสมควร พูดกันแล้วก๋งซุนกู๋ก็เข้าไปแจ้งความแก่ซองเซียงก๋ง ซองเซียงก๋งจึงว่า เราจะใคร่ได้คนดีไปรบแก้แค้นเมืองฌ้อ บัดนี้ต๋งนีบุตรเจ้าเมืองจิ้นผู้ตายนั้นพาทหารมาถึงเมืองควรเราจะเชื้อเชิญไว้ แต่จนใจด้วยป่วยอยู่ จะออกไปหาให้พบก็มิได้ จำจะให้รับเข้ามาก่อน เกลือกเดชะบุญโรคค่อยคลายก็จะได้คิดการต่อไป จึงส่งก๋งซุนกู๋ให้ไปแต่งที่ซือก๊วนซึ่งเป็นที่อยู่ แล้วให้แต่งโต๊ะอย่างเอก มีเนื้อสัตว์เจ็ดสิ่ง ทำเป็นของดีต่างๆ ไว้ให้พร้อมแล้วท่านจงเอาอาการที่เราป่วยนี้แจ้งให้ต๋งนีรู้ด้วย ก๋งซุนกู๋ก็คำนับลาออกมาส่งเจ้าพนักงานให้แต่งที่และโต๊ะไว้ให้พร้อมทุกสิ่งแล้วก็ออกไปยังที่ต๋งนีอยู่ คุกเข่าลงคำนับแล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองซองแต่งที่ไว้เสร็จแล้ว ขอเชิญท่านเข้าไปอยู่ในเมืองให้เป็นสุขเถิด
ต๋งนีแจ้งความก็ดีใจพาทหารทั้งปวงเข้าไปอยู่ที่สมควร เจ้าพนักงานทั้งปวงก็ยกโต๊ะและสิ่งของต่างๆ เข้ามาเลี้ยงดูทหารทั้งปวงให้กินอิ่มหนำพร้อมกันแล้ว ครั้นรุ่งเช้าต๋งนีจึงบอกกับก๋งซุนกู๋วาเราจะลาไปแล้ว ก๋งซุนกู๋จงบอกว่า ซองเซียงก๋งตั้งใจจะใคร่เห็นหน้าท่าน และท่านมาอยู่แต่วันเดียวแล้วจะไปเสียก็เหมือนหาเอ็นดูไม่ ขอท่านจงงดอยู่พอให้นายข้าพเจ้าคลายป่วยขึ้นได้พบท่านหน่อยหนึ่งก่อนเถิด ต๋งนีก็ว่ามีธุระอยู่เราจะด่วนไป แต่ก๋งซุนกู๋ได้ว่ากล่าวอ้อนวอนถึงสามครั้งต๋งนีจึงงดอยู่
ก๋งซุนกู๋จึงไปหาเฮาเอียนแล้วถามว่า เมื่อต๋งนีไปเมืองเจ๋นั้นเจ้าเมืองเจ๋ได้ให้สิ่งของอะไรบ้าง เฮาเอียนจึงบอกว่า เมื่อต๋งนีไปอยู่ที่เมืองเจ๋นั้น เจ้าเมืองเจ๋มีความรักใคร่ยกลูกสาวให้คนหนึ่งกับม้าแปดสิบ ก๋งซุนกู๋แจ้งความก็รีบเข้าไปบอกแก่เจ้าเมืองซองตามคำเฮาเอียนว่า เจ้าเมืองซองจึงว่า แต่ก่อนต๋งนีก็เคยเป็นเขยเราครั้งหนึ่ง บัดนี้เราจะยกลูกสาวให้เหมือนเมืองเจ๋ ลูกสาวเราก็ไม่มี แต่ม้านั้นท่านจงไปจัดแจงให้แปดสิบตัว ก๋งซุนกู๋ออกมาจัดม้าให้ต๋งนีแล้วบอกว่า ท่านเจ้าเมืองให้ข้าพเจ้าคุมม้าแปดสิบตัวมาให้คำนับท่าน ต๋งนีก็ยินดีสั่งให้ทหารรับม้าไว้แล้วว่าแก่ก๋งซุนกู๋ว่า ท่านจงไปบอกเจ้าเมืองซองมีนํ้าใจรักเราให้เอาม้ามาให้นั้นเราขอบใจ แล้วต๋งนีก็หยุดอยู่ที่นั้นสิบห้าวัน
เฮาเอียนรู้ว่าเจ้าเมืองซองป่วยแขน โรคนั้นกำเริบหนักขึ้นทุกวันเห็นจะไม่หาย จึงไปหาก๋งซุนกู๋แล้วว่า มีธุระจะมาปรึกษาท่าน ด้วยเราคิดอ่านจะไปตีเมืองจิ้น จะทำประการใดดี ก๋งซุนกู๋จึงตอบว่า ซึ่งท่านนับถือเราอุตส่าห์มาหาขอบใจแล้ว แต่ตัวเรานี้เป็นคนเสียใจด้วยแพ้ฝีมือเมืองฌ้อมา ซึ่งจะให้ช่วยคิดตีบ้านเมืองเป็นการใหญ่นั้นเห็นไม่ได้ อย่าน้อยใจเลย ตัวเราเป็นแต่หัวเมืองน้อย อันจะคิดการศึกไปตีเมืองจิ้นนั้นชอบแต่ไปคิดกับท่านผู้มีสติปัญญาอยู่เมืองใหญ่อันมีทหารมากจึงควร อันเรานี้ท่านจะต้องการสิ่งใดพอมีควรแก่วาสนาก็จะจัดแจงให้ตามกำลัง
เฮาเอียนจึงตอบว่า ท่านเป็นคนสัตย์ซื่อบอกความโดยจริงไม่มีมารยาล่อลวง แล้วก็ลามาแจ้งความแก่ต๋งนีว่า เราจะมาช้าอยู่ที่เมืองซองนี้หาต้องการไม่ เจ้าเมืองก็ป่วยหนักเห็นจะไม่รอด จะอาศัยสติปัญญาช่วยทำศึกก็เห็นจะไม่ได้ ขอท่านจงเร่งไปอาศัยเมืองอื่นเถิด ต๋งนีก็เห็นชอบด้วย จึงให้เฮาเอียนกลับไปบอกก๋งซุนกู๋ว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะลาไปแล้ว ก๋งซุนกู๋แจ้งดังนั้นก็เข้าไปบอกซองเซียงก๋ง ซองเซียงก๋งรู้ว่าต๋งนีจะไป จึงสั่งก๋งซุนกู๋ให้จัดเสบียงและของกินกลางทาง กับเสื้อผ้าไปให้ต๋งนีและทหารทั้งปวงทั่วทุกคน ต๋งนีครั้นได้เสบียงอาหารพร้อมแล้วก็ออกจากเมืองซองจะไปเมืองเตง
ฝ่ายซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซอง ตั้งแต่ไปรบศึกเมืองฌ้อถูกลูกเกาทัณฑ์ป่วยแขนมาหลายวัน ซินแสได้พยาบาลให้กินยาเป็นหลายขนาน โรคนั้นก็ไม่คลายป่วยหนักลงทุกวัน จึงให้หาอ๋องสินผู้เป็นบุตรเข้ามาสั่งว่า บิดาป่วยครั้งนี้เห็นจะไม่รอดชีวิตแล้ว เจ้าจงอยู่ทำนุบำรุงบ้านเมืองและอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุขเหมือนแต่ก่อน อนึ่งต๋งนีนั้นเป็นคนมีบุญ นานไปข้างหน้าเห็นจะได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้น เจ้าจงผูกรักทำไมตรีไว้ ครั้นสั่งสิ้นคำแล้วซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซองก็ตาย อ๋องสินจึงจัดแจงการศพบิดาฝังไว้ในที่อันควร
ฝ่ายก๋งจูเจียบซึ่งเป็นเตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตง ครั้นรู้ข่าวว่าต๋งนีมาจวนจะถึงเมืองแล้ว จึงให้ขุนนางมาพร้อมปรึกษาว่า ต๋งนีบุตรเจ้าเมืองจิ้นเป็นคนไม่ฟังคำบิดาสั่งสอน จะอาศัยเมืองไหนเขาก็ไม่ชอบ ไม่ควรจะคบค้าสมาคมให้เข้ามาในเมือง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ซกเหลียมจึงว่า ต๋งนีคนนี้ข้าพเจ้าแจ้งอยู่แต่ก่อนว่าเป็นแซ่กีเชื้อพระวงศ์พระเจ้าบู๊อ๋องสืบมา ถ้าจะมีทุกข์ร้อนสิ่งใดเทพยดาทั้งปวงย่อมมาช่วยแล้วคนทั้งปวงก็มีความรักใคร่ ประการหนึ่งต๋งนีก็ได้เตียวสวยกับเฮาเอียนซึ่งเป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือไว้ใช้เป็นทหารเอก ซึ่งท่านว่าต๋งนีเป็นคนชั่วจะตัดความไมตรีเสียนั้นข้าพเจ้าเห็นหาควรไม่
เจ้าเมืองเตงจึงว่า ถ้าต๋งนีเป็นคนดีจริงแล้ว จะมิได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาหรือ ซกเหลียมจึงตอบว่า ถ้าท่านไม่นับถือต๋งนีแล้วก็ให้คิดฆ่าต๋งนีเสีย ถ้าละไว้นานไป เห็นต๋งนีจะผูกใจแค้นคิดทำร้ายท่านเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเตงหัวเราะแล้วว่า จะคิดฆ่าต๋งนีเสียนั้น ต๋งนีก็หาได้ทำความผิดแก่เราไม่ คนทั้งปวงก็จะครหานินทาได้ พอมีผู้มาบอกว่าต๋งนีมาใกล้จะถึงเมืองแล้ว ก๋งจูเจียบก็สั่งให้ทหารทั้งปวงปิดประตูเมืองเสีย
ฝ่ายต๋งนีครั้นพาทหารมาถึงเมืองเตง แลเห็นประตูเมืองปิดอยู่ก็เข้าใจว่าเจ้าเมืองเตงแกล้งไม่ให้เข้าเมือง มีความน้อยใจเร่งให้ทหารรีบเดินเลยไปถึงเมืองฌ้อ ก็หยุดอยู่นอกเมือง จึงให้เฮาเอียนเข้าไปแจ้งแก่ขุนนาง ขุนนางก็สั่งให้จัดแจงที่รับตามสมควร แล้วให้ออกไปรับต๋งนีเข้ามาในที่สมควร เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า ท่านมานี้เป็นทางกันดาร ขัดสนสิ่งใดจงบอกเรามาให้แจ้ง จะได้ช่วยทำนุบำรุงท่านตามสติกำลัง ต๋งนีจึงว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้ขอบใจแล้ว ข้าพเจ้ามาเป็นทางไกล เสบียงอาหารที่จะเลี้ยงทแกล้วทหารนั้นก็เบาบาง จึงตั้งใจตรงมาว่าจะพึ่งท่าน เจ้าเมืองฌ้อจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะต้องการข้าวปลาอาหารนั้น ไว้ธุระเราจะช่วยทำนุบำรุง แล้วสั่งเจ้าพนักงานยกโต๊ะมาให้ต๋งนีกินแล้วเลี้ยงทหารผู้ใหญ่ผู้น้อยบรรดามาด้วยให้กินพร้อมกัน ต๋งนีพิเคราะห์ดูโต๊ะและของที่ยกมาตั้งให้นั้นล้วนแต่ของอย่างดีจึงรั้งรออยู่ยังไม่กิน
เตียวสวยนั่งอยู่ใกล้ เห็นต๋งนีทำกิริยาเกรงขามอยู่ไม่กินโต๊ะจึงกระซิบว่า เมื่อไปถึงเมืองน้อยเขาต้อนรับไม่สมควร ท่านก็โกรธว่าดูหมิ่น แต่เราพากันเที่ยวมาถึงสิบปี บัดนี้เทพยดาช่วยนำมาถึงเมืองใหญ่ เจ้าเมืองฌ้อแต่งของเลี้ยงสมควรแล้ว ท่านอย่ารังเกียจเลย ต๋งนีได้ฟังดังนั้นยิ้มแล้วก็กินโต๊ะ เจ้าเมืองฌ้อก็เข้ากินโต๊ะด้วย ต่างคนต่างรินสุราส่งให้กันตามลำดับ ถ้อยทีมีนํ้าใจรักใคร่กัน
ครั้นเลี้ยงดูเสร็จแล้ว เจ้าเมืองฌ้อจึงให้ขุนนางเชิญต๋งนีไปอยู่ที่เก๋งใหญ่อันเป็นที่สบาย แล้วให้เจ้าพนักงานเอาเสบียงอาหาร และสิ่งของทั้งปวงไปเลี้ยงทหารต๋งนีมิได้ขัดสน
อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อจึงเชิญต๋งนีว่าจะไปเที่ยวป่า ต๋งนีก็ว่าจะไปด้วย เจ้าเมืองฌ้อก็จัดแจงทหารม้าเป็นอันมากพาต๋งนีไปในป่าตำบลแห่งหนึ่ง จึงให้ทหารรายออกล้อมป่ากั้นฝูงสัตว์ทั้งปวงมาแล้ว เจ้าเมืองฌ้อเอาเกาทัณฑ์ยิงเนื้อถูกล้มลงเป็นหลายตัว พอหมีตัวหนึ่งเดินออกมา เจ้าเมืองฌ้อจึงบอกให้ต๋งนียิง ต๋งนีจึงคิดว่า วันนี้เราจะอวดฝีมือให้เจ้าเมืองฌ้อดู แล้วขึ้นเกาทัณฑ์เอาลูกพาดสายจึงนึกเสี่ยงทายแต่ในใจว่าเดชะบุญเราจะได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้น ขอให้ลูกเกาทัณฑ์นี้ไปถูกเท้าหน้าหมีข้างขวาล้มลงอยู่ให้เห็นประจักษ์เถิด แล้วก็ลั่นเกาทัณฑ์ไปถูกหมีล้มลงเหมือนใจต๋งนีนึก เจ้าเมืองฌ้อเห็นดังนั้นก็ชมว่าต๋งนียิงเกาทัณฑ์แม่นยำ ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันสรรเสริญ สักครู่หนึ่งได้ยินเสียงทหารซึ่งไปไล่เนื้อข้างทิศตะวันตกอื้ออึง เจ้าเมืองฌ้อจึงถามว่า ทหารทั้งปวงพบสัตว์ร้ายอะไรหรือจึงชวนกันอื้ออึง ทหารม้าใช้จึงบอกว่า ทหารทั้งปวงซึ่งไปไล่ด้นป่า พบสัตว์ตัวหนึ่งรูปประหลาดผิดกว่าสัตว์ทั้งปวง เจ้าเมืองฌ้อจึงชวนต๋งนีขับม้าพาทหารไปดูไม่รู้จักชื่อจึงถามต๋งนีว่า สัตว์รูปร่างอย่างนี้ท่านรู้จักบ้างหรือไม่ ต๋งนีก็ว่าไม่รู้จัก
ขณะนั้นเตียวสวยซึ่งเป็นทหารต๋งนีจึงว่า สัตว์นี้ข้าพเจ้ารู้จักอยู่เขาเรียกว่าเป๋า ตัวโตเท่าม้า หน้าเหมือนสิงห์ ศีรษะเล็ก จมูกเหมือนช้าง เท้าเหมือนเท้าเสือ หางเหมือนหางโค ตัวลายเป็นตัวดำสีขาว มีกำลังแข็งแรงร้ายกาจนัก ถึงจะฟันแทงด้วยอาวุธก็ไม่เข้า ต่อเอาไฟเผาจึงจะตาย สัตว์นี้เกิดขึ้นด้วยไอดินและไอฟ้า พอใจกินเหล็กและทองเหลือง ครั้นกินเข้าไปถึงท้องแล้ว เหล็กและทองเหลืองก็ละลายเป็นนํ้า หนังเป๋านั้นถ้าเอามาปูนั่งกันห่าและปีศาจได้ แล้วก็ไม่เป็นหืดเป็นฝี ถึงจะปูลงที่นํ้าๆ ก็ไม่เปียก กระดูกก็ตัน ทำกระบองถือออกศึกมีสง่า เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นก็มีความสงสัย จึงว่าผู้ใดจะจับเป๋าให้เราดูได้
งุยฉิวซึ่งเป็นทหารต๋งนีจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาจับเป๋ามาให้ท่าน งุยฉิวคุกเข่าลงคำนับแล้ววางอาวุธเสีย เดินตรงเข้าไปใกล้ เป๋านั้นก็ทะยานเข้ากัดเอาเสื้อเกราะงุยฉิว งุยฉิวเอามือผลักเป๋าเซไปได้ทีก็โผนขึ้นขี่หลัง สองมือโอบรัดคอไว้มั่นคง เป๋าหายใจไม่ออกสิ้นกำลังร้องเป็นเสียงโค งุยฉิวก็โดดลงจากหลัง เอานิ้วมือร้อยจมูกจูงมาให้เจ้าเมืองฌ้อและต๋งนีดูเล่นแล้วจึงให้เอาไฟมาเผาเป๋าขาดใจตาย จึงเอากระบี่ฟันเป็นหลายหนก็ไม่เข้า แล้วก็สุมด้วยไฟมาช้านาน จนเนื้อยุ่ยสุกจึงผ่าอก ถลกเอาหนังและกระดูกไว้ เจ้าเมืองฌ้อจึงสรรเสริญต๋งนีว่า ท่านได้ทหารไว้แต่ล้วนมีปัญญาและฝีมือหาผู้ใดจะเสมอไม่
เซงติดฉินซึ่งเป็นขุนนางนายทหารเจ้าเมืองฌ้อได้ยินดังนั้นก็มีความน้อยใจ จึงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า ซึ่งท่านสรรเสริญทหารต๋งนีว่าดีนั้น ข้าพเจ้าจะขอลองฝีมือและวิชากับงุยฉิวให้ท่านดูเล่นสักหน่อยหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อหัวเราะแล้วจึงว่า ซึ่งท่านมีฝีมือนั้นเราก็รู้แล้ว แต่ต๋งนีเป็นแขกมา เราเป็นเจ้าบ้านจะมาขันสู้กันกับเราก็เหมือนไม่คำนับหาควรไม่ ฌ้อเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อก็ชวนต๋งนีและทหารทั้งปวงกลับมา ครั้นถึงเมืองแล้วจึงสั่งเจ้าพนักงานให้เอาเนื้อสัตว์ซึ่งได้มาแต่ป่าต้มแกงแต่งโต๊ะมาสู่กันกินกับต๋งนี
ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่ด้วยกันนั้น เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า บัดนี้ท่านมาหยุดพักอยู่ที่เมืองเรา เราก็มีใจรักใคร่ท่าน ครั้งนี้ถ้าเราจะช่วยคิดให้ท่านได้เมืองจิ้น ท่านจะเอาสิ่งไรแทนคุณเรา ต๋งนีจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะช่วยคิดอ่านให้ได้บ้านเมืองของข้าพเจ้านั้น บุญคุณก็หาที่สุดไม่ ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าหาสิ่งใดแทนคุณนั้นเห็นเหลือสติปัญญา ด้วยเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ แก้วแหวนเงินทองสิ่งของทั้งปวงก็บริบูรณ์ทุกประการ เห็นจะหาสิ่งใดที่ดีกว่าของท่านมาแทนคุณนั้นก็หาเห็นสิ่งใดไม่ ข้าพเจ้าจะเอาแต่นํ้าใจที่จงรักแทนคุณท่าน ถ้านานไปข้างหน้าถึงท่านจะโกรธทำร้ายแก่ข้าพเจ้าประการใดโดยสาหัส แต่ครั้งหนึ่งสองครั้งจนสามครั้ง ข้าพเจ้าก็จะอดออมไม่โกรธตอบ ต่อเหลือเกินนักถึงสี่ครั้งสุดที่จะอดกลั้นเห็นทางไม่เมตตาจริงแล้ว จึงต้องตอบแทนบ้าง เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นก็มิได้ว่าประการใด ต๋งนีก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อไปที่อยู่
เซงติดฉินได้ยินต๋งนีว่ากับฌ้อเซียงอ๋องก็คิดขัดใจอยู่ จึงเข้ามาคำนับแล้วว่า ซึ่งต๋งนีกล่าวกับท่านว่าไม่มีสิ่งใดจะแทนคุณมีนํ้าใจอดแต่ความโกรธแต่สามครั้ง ถึงสี่ครั้งแล้วก็จะทำร้ายบ้าง ข้าพเจ้าได้เห็นว่าต๋งนีคนนี้เป็นคนองอาจ แต่ต่อหน้ายังกล้าพูดจาถึงเพียงนี้ ถ้านานไปได้บ้านเมืองเป็นใหญ่ขึ้น ข้าพเจ้าเห็นจะลืมคุณท่านเป็นมั่นคง ขอให้จับต๋งนีกับพรรคพวกทั้งปวงฆ่าเสีย ถ้าไม่ฆ่าก็ให้เลือกเอาทหารที่มีฝีมือนั้นไว้ใช้สักสามสี่คน เจ้าเมืองฌ้อจึงตอบว่า ซึ่งจะให้เอาทหารต๋งนีไว้ ที่ไหนเขาจะให้ทหารเขาจะยอมอยู่ให้เราใช้ ประการหนึ่งต๋งนีก็จะมีความน้อยใจ เสียแรงเราได้ทำไมตรีไว้ต่อเขาแล้วจะมาคิดทำดังนั้นเห็นไม่สมควร เซงติดฉินก็มิได้ว่ากล่าวต่อไป ขณะนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบห้าปี
ฝ่ายอีฮูซึ่งเป็นฮุยก๋ง ครองเมืองจิ้นได้สิบสี่ปี เกิดโรคป่วยลงออกว่าราชการบ้านเมืองมิได้ คิดถึงก๋งจูหึงผู้บุตรจะให้ว่าราชการแทนตัวต่อไป ก๋งจูหึงก็ไปเป็นจำนำอยู่เมืองจิ๋น อยู่วันหนึ่งมีผู้มาบอกว่าเจ้าเมืองเหลียงผู้เป็นบิดาภรรยานั้นทำการไม่สุจริต อาณาประชาราษฎร์หนีไปเข้าด้วยเมืองจิ๋นเป็นอันมากก็มีความวิตกหนัก โรคนั้นก็บังเกิดขึ้นทุกวัน
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่าเจ้าเมืองเหลียงทำการมิชอบ ไพร่บ้านพลเมืองหนีมาเข้าด้วย จึงให้เป๊กลีเหเป็นแม่ทัพยกไปเมืองเหลียง เจ้าเมืองเหลียงรู้ว่าเป๊กลีเหยกมา ก็จัดแจงทหารออกรบต้านต่อฝีมือทหารเมืองจิ๋นมิได้ก็แตกหนีเข้าเมือง ชาวเมืองเหลียงที่มีความชิงชังอยู่นั้นก็ชวนกันถือเครื่องสาตราวุธ ออกไล่ล้อมจับตัวเจ้าเมืองเหลียงฆ่าเสีย แล้วเปิดประตูเมืองรับเป๊กลีเห เป๊กลีเหยกเข้าเมือง เกลี้ยกล่อมขุนนางชาวเมืองราบคาบแล้วให้นายทหารอยู่รักษาเมืองเหลียง แล้วเป๊กลีเหก็กลับมาแจ้งราชการแก่เจ้าเมืองจิ๋น
ฝ่ายก๋งจูหึงผู้บุตรอีฮูมาเป็นจำนำอยู่เมืองจิ๋นได้บุตรีเจ้าเมืองจิ๋นเป็นภรรยาอยู่กินด้วยกัน ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นซึ่งเป็นบิดาภรรยาให้ทหารไปตีเมืองเหลียง ฆ่าตาของตัวตายก็มีความน้อยใจ อยู่มาวันหนึ่งมีผู้มาแต่เมืองจิ้นแจ้งความว่า บิดาซึ่งเป็นเจ้าเมืองจิ้นนั้นป่วยหนักก็คิดวิตกว่าเรามาอยู่ที่นี่แต่ผู้เดียวหามีผู้ใดจะเอ็นดูกรุณาไม่ ขุนนางในเมืองจิ๋นผู้ใดจะเป็นที่สนิทแต่สักคนหนึ่งก็ไม่มี ครั้นจะนิ่งอยู่จนหาบุญบิดาไม่ ขุนนางในเมืองจิ้นก็จะจัดเอาผู้อื่นขึ้นเป็นเจ้าเมือง ตัวเราตกอยู่ในเมืองจิ๋นสำหรับก็แต่จะตายถมแผ่นดิน เหมือนหนึ่งกอหญ้าและต้นไม้ หาเป็นประโยชน์สิ่งใดไม่ จำเราจะคิดหนีไปหาบิดาเราแต่ยังไม่ตาย จะได้คิดอ่านเอาบ้านเมืองจึงจะชอบ ครั้นคํ่าเข้าในที่นอนจึงบอกนางป๋วยเอ๋งผู้เป็นภรรยาว่าบิดาข้าได้ข่าวว่าป่วยหนัก ครั้นจะนิ่งอยู่ดังนี้เล่าหาบุญบิดาไม่ บ้านเมืองก็จะเป็นของผู้อื่น ข้าคิดว่าจะหนีบิดาเจ้าไปแต่ตัวผู้เดียวก็สงสารด้วยเจ้าผู้เป็นภรรยา ให้ห่วงหน้าห่วงหลังมิรู้ที่จะทำประการใดเลย
นางป๋วยเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็ซบหน้าลงร้องไห้แล้วจึงว่า ซึ่งท่านมาอยู่กับข้าพเจ้าก็ช้านานแล้ว ยังมิได้ทำการสิ่งใดให้ขัดเคืองแต่สักสิ่งหนึ่งเลย ข้าพเจ้าก็ตั้งใจปฏิบัติโดยสุจริต อนึ่งบิดามารดานั้นก็มีคุณหาที่จะอุปมามิได้ บัดนี้ท่านทั้งสองก็ชราแล้ว ซึ่งข้าจะละบิดามารดาไว้หนีไปกับท่านนั้นเห็นโทษจะมีเป็นอันมาก ท่านจงได้เอ็นดูไปก่อนเถิด และความซึ่งท่านจะหนีไปนั้นข้าก็มิบอกให้ใครรู้ท่านอย่าวิตกเลย ก๋งจูหึงได้ฟังภรรยาว่าก็ทอดใจใหญ่อยู่มิได้ตอบประการใด ครั้นเห็นผู้คนเงียบสงัดแล้ว ได้กระบี่ถือเป็นอาวุธแต่ผู้เดียวลอบหนีออกจากเมืองจิ๋นรีบไป
ครั้นรุ่งขึ้นเจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่าบุตรเขยหนีไปก็โกรธ ครั้นขุนนางเข้ามาพร้อมจึงเล่าความให้ฟังว่า อีฮูซึ่งเป็นเจ้าเมืองจิ้นนั้นพูดจากับเราไม่มีความสัตย์ ทั้งก๋งจูหึงผู้บุตรก็หนีเราไปหาคิดถึงคุณเราที่ได้ทำนุบำรุงไม่ อันคนทั้งสองนี้ถึงเทวดาก็ไม่เข้าด้วย ท่านทั้งปวงยังรู้ข่าวว่าต๋งนีพี่ชายอีฮูนั้นไปอยู่เมืองไหนผู้ใดรู้บ้าง ขุนนางคนหนึ่งคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าต๋งนีไปอาศัยอยู่ด้วยเจ้าเมืองฌ้อหลายเดือนแล้ว
ก๋งจูบุนแจ้งดังนั้นก็มีความยินดี จึงให้จัดแจงสิ่งของตามสมควรแล้วให้กงซุนกีขุนนางฝ่ายทหารคุมไปให้เจ้าเมืองฌ้อเป็นทางไมตรีตามเคยไปมาหากันแต่ก่อน แล้วสั่งเป็นความลับไปว่า ถ้าพบต๋งนีจึงบอกว่า อีฮูป่วยหนักอยู่แล้ว ถ้าต๋งนีจะใคร่ได้สมบัติในเมืองจิ้นเราจะช่วยทำนุบำรุงให้ได้สมคิด ให้เชิญมาเมืองเราโดยเร็ว กงซุนกีก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นคุมทหารทั้งปวงรีบไป ครั้นถึงเมืองฌ้อจึงให้ขุนนางเจ้าพนักงานพาเข้าคำนับฌ้อเซียงอ๋องแล้วจึงว่า เจ้าเมืองจิ๋นมีนํ้าใจคิดถึงท่าน ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของทั้งนี้มาโดยทางไมตรี
เจ้าเมืองฌ้อแจ้งดังนั้นมีความยินดี สั่งให้ขุนนางรับของไว้แล้ว กงซุนกีก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อออกมา ครั้นสืบรู้ว่าต๋งนีอาศัยอยู่ที่กงก๊วนในเมืองฌ้อ ก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับบอกว่า เจ้าเมืองจิ๋นใช้ให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความแก่ท่านด้วยบัดนี้ อีฮูป่วยหนักเห็นชีวิตจะไม่รอดให้เชิญท่านเร่งไปหานายข้าพเจ้า นายข้าพเจ้าจะช่วยคิดอ่านเอาเมืองจิ้นให้แก่ท่านจงได้ ต๋งนีแจ้งความแล้วก็รู้ว่าการทั้งนี้เห็นจะสำเร็จเป็นมั่นคงจึงบอกทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงต่างคนก็ดีใจนัก ต๋งนีก็เข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยกับท่านก็หลายวันหลายเดือนแล้ว ท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้าหาที่สุดมิได้ บัดนี้ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าอีฮูป่วยหนักเห็นได้ท่วงทีข้าพเจ้าขอลาท่านไปคิดการตีเอาเมืองจิ้นให้จงได้ ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังจึงว่า ซึ่งท่านจะไปคิดการเอาเมืองจิ้นนั้น เราก็มีความยินดีด้วยท่านจงเร่งรีบไปเถิด เจ้าเมืองฌ้อก็จัดทองคำและแพรสีต่างๆ กับเกวียนและม้ามาให้ต๋งนี ต๋งนีก็รับเอาสิ่งของที่เจ้าเมืองฌ้อให้นั้นออกมาที่อยู่ จึงให้จัดทหารและเครื่องสาตราอาวุธเสร็จแล้ว ก็ให้ขนเสบียงอาหารบรรทุกเกวียน ครั้นรุ่งเช้าได้ฤกษ์ดีก็ยกทัพออกจากเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็ตามออกมาส่งจนนอกเมือง ต๋งนีก็เร่งรีบพาทหารเดินตามระยะทางไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นรู้ข่าวว่าต๋งนีมาก็ออกไปต้อนรับถึงนอกเมือง แล้วเชิญให้ต๋งนีเข้าไปฟักอยู่ที่กงก๊วนในเมือง จึงให้ยกโต๊ะมาตั้งรินสุราออกชวนให้ต๋งนีกินพลางปราศรัยถึงทุกข์ร้อนซึ่งจากบ้านเมืองไปช้านาน ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็ตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าจากบ้านเมืองไปก็มีแต่ความทุกข์ร้อนกันดารทุกสิ่ง แต่หากเทวดาช่วยทำนุบำรุงจึงหาอันตรายมิได้ บัดนี้ข้าพเจ้าก็ตั้งใจมาหวังจะขอบุญและปัญญาท่านเป็นที่พึ่งสืบไป เจ้าเมืองจิ๋นก็รับคำว่าธุระของท่านเราจะช่วยให้สำเร็จ
ครั้นเลี้ยงดูเสร็จแล้วเจ้าเมืองจิ๋นก็ลาต๋งนีกลับไปที่อยู่จึงบอกนางเป๊กกีผู้ภรรยาว่า ข้าออกไปรับต๋งนีดูกิริยาอาการพูดจาหลักแหลม ทั้งทแกล้วทหารก็ล้วนดีควรที่จะเป็นใหญ่ได้ ข้าคิดว่าจะยกนางป๋วยเอ๋งเมียก๋งจูหึงที่หนีไปนั้นให้เป็นเมียต๋งนีเจ้าจะเห็นประการใด
นางเป๊กกีได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งเห็นว่าต๋งนีเป็นคนดีพอจะพึ่งได้ ข้าพเจ้าเป็นหญิงก็อาศัยสติปัญญาท่านตามแต่จะจัดแจงให้สมควร ก๋งจูบุนได้ฟังภรรยาว่าก็มีความยินดี จึงหากงซุนกีเข้ามาสั่งว่า ท่านจงไปบอกต๋งนีว่า เราได้เห็นหน้าต๋งนีมีนํ้าใจรักใคร่นัก หมายจะได้ไว้เป็นตาเป็นใจสืบไป อันนางป๋วยเอ๋งผู้บุตรของเรา ก็เป็นที่รักยิ่งนักเราจะยกให้ต๋งนีเลี้ยงเป็นภรรยา อย่าให้ต๋งนีคิดรังเกียจสงสัยสิ่งใดเลย กงซุนกีก็คำนับไปยังที่อยู่ต๋งนี แล้วแจ้งความตามคำเจ้าเมืองจิ๋นว่ามาให้ต๋งนีฟังทุกประการ
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนักจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นมีความกรุณาเราเมื่อยามยากครั้งนี้พระคุณหาที่สุดไม่ วันนี้ก็เป็นวันฤกษ์ดีแล้ว จึงจะจัดแจงให้เข้าไปรับนางป๋วยเอ๋งมาให้ทันฤกษ์ ท่านจงไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นช่วยว่ากล่าวทำนุบำรุงเราให้สมความคิดด้วย จะรู้คุณท่านกว่าจะตาย กงซุนกีก็คำนับลาไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นรู้ความแล้วก็สั่งนางเป๊กกีให้จัดแจงแต่งนางป๋วยเอ๋งผู้บุตรกับหยกเงินทองและเครื่องใช้ให้มาเป็นอันมาก แล้วให้หญิงสาวใช้ซึ่งรู้อัชฌาสัยนั้นไปด้วยนางป๋วยเอ๋งสี่คน พอพวกต๋งนีเอาเกวียนมารับก็ให้นางป๋วยเอ๋งเข้านั่งในเกวียนแห่แหนมาส่ง ณ ที่อยู่ต๋งนี ตั้งแต่นางป๋วยเอ๋งเป็นภรรยาแล้ว ซีจูเอ๋งเป็นน้องนางป๋วยเอ๋งก็ไปมาเยี่ยมเยียน รักใคร่ต๋งนีพี่เขยนัก ต๋งนีก็อ่อนน้อมฝากตัวเจ้าเมืองจิ๋นโดยสุจริต เจ้าเมืองจิ๋นก็มีความกรุณายิ่งกว่าแต่ก่อน บรรดาขุนนางในเมืองจิ๋นกับทหารต๋งนีต่างคนก็ผูกไมตรีชอบพอกัน
ฝ่ายก๋งจูหึงหนีก๋งจูบุนมาถึงเมืองจิ้น ก็ไปคำนับจิ้นฮุยก๋งผู้บิดา จิ้นฮุยก๋งเห็นบุตรมาก็ดีใจจึงว่า แต่บิดาป่วยมาก็นานแล้ว คิดจะใคร่เห็นหน้าเจ้าก็จนใจอยู่ จะให้ผู้ใดไปบอกก็หามีผู้ใดอาจไปได้ไม่ ก็หมายว่าครั้งนี้จะตายไม่ได้เห็นหน้าลูก บัดนี้เจ้ามาได้ ถึงบิดาจะตายก็สิ้นความวิตกแล้ว สมบัติในเมืองจิ้นนี้บิดายกให้แก่เจ้า เจ้ายังเยาว์แก่ความคิดอยู่จงปรึกษาลี้อีเสงกับคับโยยขุนนางผู้ใหญ่ ว่าราชการแทนบิดาสืบไปเถิด อันวงศ์วานของเรานี้ใครจะคิดร้ายต่อเรานั้นหามีไม่ แต่ต๋งนีนั้นเจ้าอย่าไว้ใจเลยเป็นอันขาด
ก๋งจูหึงได้ฟังบิดาสั่งดังนั้นคิดเสียใจ ซบหน้าลงแล้วก็ร้องไห้ ครั้นเวลาดึกโรคกำเริบขึ้นมาจิ้นฮุยก๋งก็ขาดใจตาย ก๋งจูหึงร้องไห้รักบิดา ครั้นวายโศกแล้วก็จัดแจงการฝังศพจิ้นฮุยก๋งเสร็จแล้ว ขุนนางทั้งปวงยกก๋งจูหึงขึ้นเป็นที่ฮวยก๋งเจ้าเมืองจิ้นว่าราชการต่อไปตามประเพณีแต่ก่อน ก๋งจูหึงครั้นได้เป็นเจ้าเมืองแล้วจึงประกาศสั่งขุนนางทั้งปวงเป็นกฎหมายว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขุนนางและลูกหลานขุนนางบรรดาที่ไปด้วยต๋งนีนั้น ให้บิดามารดาและพี่น้องเร่งมีหนังสือส่งไปถึงกัน ให้กลับมาเมืองเราในสามเดือน เราจึงจะเลี้ยงเป็นขุนนางต่อไป ถ้าผู้ใดไม่มาทันกำหนด จะเอาโทษถึงตายทั้งบิดามารดาด้วย
คับโยยได้ฟังจิ้นฮวยก๋งสั่งดังนั้น จึงบอกความแก่เฮาตุกว่า เฮามัวเฮาเอียน บุตรของท่านที่ไปด้วยต๋งนีนั้น บัดนี้มาอยู่เมืองจิ๋นท่านจงเร่งมีหนังสือไปหาตัวมาให้ทันกำหนด ถ้าช้าไปท่านจะพลอยเป็นโทษด้วย เฮาตุกได้ฟังดังนั้นจึงว่า บุตรเราทั้งสองนี้ใช่จะพึ่งไปก็หาไม่ ได้ติดตามต๋งนีไปถึงสิบเก้าปีแล้ว ถึงเรามีหนังสือไปก็เห็นจะไม่มา คับโยยได้ฟังเฮาตุกว่าดึงดันนั้น จึงหยิบเอากระดาษกับพู่กันส่งให้ แล้วจับเอามือเฮาตุกมาให้เขียนหนังสือให้จึงว่า ที่บุตรท่านจะไม่มานั้นเป็นธุระ เราจะคิดอ่านให้ท่านอย่าวิตกเลย เฮาตุกจึงว่าท่านอย่าหยิบมือเราเลยเราจะเขียนให้ แล้วเฮาตุกจึงเขียนลงเป็นอักษรแปดอักษรว่า จูบูญี สินบูญีกุน แปลว่าบุตรไม่มีบิดาเป็นสอง ข้าราชการไม่มีเจ้าเป็นสองคน ครั้นเขียนแล้วเอาหนังสือส่งให้คับโยย คับโยยเห็นหนังสือว่ากล่าวดังนั้นก็คิดขัดใจ จึงเอาหนังสือที่เฮาตุกเขียนนั้นเข้าไปคำนับส่งให้แก่จิ้นฮวยก๋ง แล้วแจ้งความตามถ้อยคำเฮาตุกว่ากล่าวทุกประการ จิ้นฮวยก๋งรับหนังสือมาดูแจ้งความแล้วก็โกรธ จึงให้หาตัวเฮาตุกเข้ามาถามว่า เหตุใดตัวจึงไม่ฟังถ้อยคำคับโยยแล้วเขียนหนังสือให้มาดังนี้ ตัวไม่กลัวความตายหรือประการใด
เฮาตุกจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามีความกลัวอยู่แต่เหตุสองประการ เป็นบุตรไม่กตัญญูต่อบิดามารดาประการหนึ่ง เป็นข้าราชการไม่ตรงต่อเจ้าประการหนึ่ง แต่ซึ่งท่านถามข้าพเจ้าว่าไม่กลัวตายหรือนั้น เป็นความสัตย์ความจริงข้าพเจ้าไม่กลัวความตายเลย ด้วยเป็นประเวณีเกิดมาแล้วก็มีแต่ความตายเหมือนกันทุกคน จิ้นฮวยก๋งได้ฟังเฮาตุกว่าดื้อดึงอยู่ดังนั้นขัดใจนัก จึงสั่งให้ทหารเอาเฮาตุกไปฆ่าเสีย เฮาตุกก็มานะมิได้ขอโทษ ทหารก็คุมเอาตัวไปตัดศีรษะเสีย ขณะเมื่อจิ้นฮวยก๋งให้เอาตัวเฮาตุกไปฆ่าเสียนั้น กวยกิวซึ่งเป็นโหรเดินมาเห็นศพเฮาตุกจึงว่า ก๋งจูหึงได้เป็นที่เจ้าเมืองขึ้นใหม่ๆ มาฆ่าเฮาตุกซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อันหาความผิดมิได้เสียดังนี้ เห็นบ้านเมืองจะหายืดยาวไม่แล้ว ตั้งแต่วันนั้นมากวยกิวก็บอกป่วยมิได้เข้าไปรับราชการ
ฝ่ายคนต้นเรือนเฮาตุก ครั้นรู้ว่าจิ้นฮวยก๋งฆ่านายเสียแล้วก็ลอบหนีไปเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับบอกความแก่เฮามัวเฮาเอียนว่าจิ้นฮุยก๋งตายแล้ว บัดนี้ก๋งจูหึงหนีเจ้าเมืองจิ๋นไปได้สมบัติ ก๋งจูหึงโกรธบิดาท่านว่าไม่มีหนังสือให้ท่านทั้งสองไปเมืองจิ้น จึงฆ่าบิดาท่านเสีย เฮามัวเฮาเอียนแจ้งว่าบิดาตาย แค้นใจเอามือตีอกเข้าแล้วก็ร้องไห้รักบิดา เตียวสวยกับขุนนางทั้งปวงเห็นเฮามัวเฮาเอียนร้องไห้จึงว่า บิดาท่านตายแล้วท่านจะมาร้องไห้รักอยู่ดังนี้ ใช้ว่าบิดาท่านจะคืนมาก็หาไม่ เชิญท่านเข้าไปบอกความต๋งนีให้รู้เสียก่อน จะได้ช่วยคิดการแก้แค้นก๋งจูหึงดีกว่า เฮามัวเฮาเอียนเห็นด้วยจึงเข้าไปคำนับต๋งนีแล้วแจ้งความตามคำผู้มาบอกทุกประการ แล้วเฮามัว เฮาเอียนก็ซบหน้าลงร้องไห้
ต๋งนีแจ้งว่าก๋งจูหึงฆ่าเฮาตุกเสียแล้วก็คิดสงสารเฮามัวเฮาเอียน จึงว่าซึ่งก๋งจูหึงทำแค้นฆ่าบิดาท่านเสียนั้น ก็เหมือนก๋งจูหึงทำแก่เรา ครั้งนี้เราจะคิดอ่านเอาเมืองจิ้นให้ได้ ถ้าได้เมืองจิ้นแล้วจะได้ดูหน้าก๋งจูหึงที่ฆ่าบิดาท่าน ท่านก็จะได้ทดแทนให้สาสมที่ความแค้นบ้าง ต๋งนีก็ชวนเฮามัวเฮาเอียนเข้าไปคำนับเล่าความให้ก๋งจูบุนฟังทุกประการ
เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งก๋งจูหึงได้เป็นเจ้าเมืองทำการหยาบช้า ฆ่าเฮาตุกขุนนางผู้ใหญ่นั้น เหมือนหนึ่งเทพยดาจะช่วยยกเมืองจิ้นให้แก่ท่าน และการซึ่งจะเอาเมืองจิ้นนั้นไว้ธุระจะช่วยให้สำเร็จท่านอย่าวิตกเลย เตียวสวยได้ฟังเจ้าเมืองจิ๋นก็ดีใจ คุกเข่าลงคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าได้ข่าวว่าก๋งจูหึงพึ่งเป็นเจ้าเมือง ได้แต่ลีอี้เสงกับคับโยยเป็นขุนนางที่ปรึกษา บรรดาขุนนางเก่าๆ ทั้งปวงหาเข้าด้วยไม่ ต่างคนต่างเอาใจออกหาก ขอท่านจงช่วยคิดอ่านเร่งยกไปตีเอาเมืองจิ้น ในวันหนึ่งสองวันเห็นจะได้โดยง่าย ถ้าละไว้นานไปก๋งจูหึงมีความคิดแก่กล้าจะเกลี้ยกล่อมขุนนางทั้งปวงเลี้ยงขึ้นพร้อมมูลกันเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันแล้ว ถึงจะยกไปตีก็จะได้โดยยาก เจ้าเมืองจิ๋นจึงตอบว่า ท่านว่ากล่าวนี้ก็ชอบอยู่ ต๋งนีพูดจากับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วก็ลากลับมาที่กงก๊วน พอนายประตูมาแจ้งความว่าบัดนี้มีผู้หนึ่งว่าเป็นชาวเมืองจิ้นจะขอเข้ามาหาบอกความลับกับท่าน ต๋งนีจึงสั่งให้หาตัวเข้ามาแล้วถามว่าท่านชื่อใดเป็นพวกพ้องของผู้ใด
ผู้นั้นคำนับแล้วจึงแจ้งความว่า ข้าพเจ้าชื่อลอนตุนเป็นบุตรไตหูลอนกี๋ อยู่เมืองจิ้นตั้งใจมาหาท่าน ด้วยเมืองจิ้นทุกวันนี้ก๋งจูหึงมีแต่ลีอี้เสงกับคับโยยเป็นเพื่อนคิด ขุนนางทั้งปวงหาเข้าด้วยไม่ บัดนี้ไตหูลอนกี๋ซึ่งเป็นบิดาข้าพเจ้าคิดอ่านกับขุนนางทั้งปวงพร้อมแล้ว จัดแจงเครื่องสาตราวุธไว้คอยท่า ท่านจะยกทัพไปถึงเมืองจิ้นวันใด บิดาข้าพเจ้ากับขุนนางทั้งปวงจะรับทำการในเมือง ถ้าท่านจะยกกองทัพไปวันใดเป็นแน่ ขอท่านจงกำหนดวันคืนให้แก่ข้าพเจ้าทราบจะได้กลับไปแจ้งแก่บิดาให้รู้ ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงตอบว่า ซึ่งบิดาท่านและขุนนางทั้งปวงมีน้ำใจรักเราจะช่วยทำการนั้นก็ขอบใจแล้ว แต่ซึ่งจะให้กำหนดที่จะยกทัพวันใดนั้นยังไม่กำหนดได้ ด้วยกองทัพเรายังไม่ได้จัดแจงพร้อมมูล ท่านจงงดท่าสักหน่อยหนึ่งก่อน ครั้นรุ่งเช้าต๋งนีก็พาลอนตุนเข้าไปหาเจ้าเมืองจิ๋น แล้วแจ้งความตามถ้อยคำลอนตุนว่าทุกประการ
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งขุนนางเมืองจิ้นเป็นใจด้วยก็ดีแล้ว เราจะเร่งจัดแจงทแกล้วทหารให้ท่านยกไป แต่ในเดือนสิบสองขึ้นสามคํ่าเป็นวันฤกษ์ดี ท่านจงบอกกำหนดให้ลอนตุนรีบไปบอกขุนนางทั้งปวงให้จัดแจงไว้ให้พร้อมเถิด ต๋งนีได้ฟังก็ดีใจ สั่งให้ลอนตุนรีบไปบอกกำหนดวันคืนกับขุนนางเมืองจิ้น ลอนตุนคำนับลารีบกลับไปแจ้งกับบิดาตามคำต๋งนีทุกประการ
ฝ่ายก๋งจูบุนครั้นลอนตุนไปแล้ว จึงจัดของเครื่องใช้ให้ต๋งนีเป็นอันมาก กับศิลาหยกสิบแท่งม้าสี่ร้อยตัว เกวียนบรรทุกสิ่งของและเสบียงสี่ร้อยเล่ม ทหารสำหรับรักษาเกวียนเล่มละยี่สิบห้าคน เป็นทหารหมื่นหนึ่ง แล้วให้ของแก่ทหารต๋งนีเก้าคนเสมอกัน ให้ศิลาหยกอีกคนละคู่กับให้ม้านายละสี่ม้า แล้วให้เป๊กลีหูกับอิวอีเป็นแม่ทัพ ให้กงซุนกี ก๋งจูจี อีฮูป๋า สามนายเป็นแม่ทัพหน้า จัดแจงทหารครบเป็นกระบวนพร้อมแล้ว เพลารุ่งเช้าฤกษ์ดี ก๋งจูบุนก็พาต๋งนีขึ้นขี่เกวียนคนละเล่มยกทัพออกจากเมืองจิ๋น ซีจูเอ๋งผู้เป็นน้องนางป๋วยเอ๋งนั้นก็ตามมาส่งต๋งนีผู้พี่เขย ถึงที่จับลีเตงนอกเมือง แล้วกลับมาอยู่รักษาเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นยกกองทัพไปส่งต๋งนีถึงฝั่งแม่นํ้าใหญ่ปลายแดนเมืองจิ๋น ก็จัดแจงเรือจะให้ต๋งนีข้ามทัพแล้วสั่งต๋งนีว่า ท่านได้เมืองจิ้นแล้วอย่าลืมเราเสีย ต๋งนีก็คำนับรับคำแล้วก็พาทหารลงเรือข้ามนํ้าไป ก๋งจูบุนก็ยกกลับมาเมืองจิ๋น
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบหกปี ฝ่ายก๋งจูหึงได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นสองเดือนเศษ แจ้งว่าต๋งนีกับทหารเมืองจิ๋นเข้ากันยกทัพมา จึงจัดทหารเป็นสองกองให้ลีอี้เสงคับโยยคุมทหารกองหนึ่งไปตั้งสกัดอยู่ ณ ตำบลลูลิว แต่ตัวก๋งจูหึงนั้นคุมทหารกองหนึ่งออกไปตั้งค่ายคอยฟังข่าวอยู่นอกเมือง ฝ่ายต๋งนีครั้นข้ามมาเข้าแดนเมืองจิ้นเห็นอาซกจูซึ่งเป็นพนักงานคุมของทำกิริยาวุ่นวาย เก็บของเก่าใหม่เล็กน้อยบรรทุกเกวียนมิให้ตกหล่นได้ ต๋งนีดูแล้วหัวเราะจึงว่า วันหนึ่งสองวันเราก็จะได้เมืองจิ้น ท่านจะมาเป็นธุระอะไรกับของเก่าไม่ต้องการ จงทิ้งเสียให้สิ้นเถิด เราจะรีบไปโดยเร็ว ทหารทั้งปวงได้ยินต๋งนีว่าให้อาซกจูทิ้งของเก่าเสีย ต่างคนก็มีความน้อยใจพูดกันว่าใจต๋งนีนี้ได้ของใหม่แล้วท่านมักลืมของเก่า ก็เหมือนเราทั้งปวงซึ่งเป็นข้าเก่ามา ถ้านานไปท่านได้ข้าใหม่แล้วก็จะลืมเราคนเก่าเสียเหมือนกับสิ่งของที่ให้ทิ้งเสียนั้น
เฮาเอียนจึงเอาศิลาหยกของตัวเข้าไปคำนับส่งให้ต๋งนีแล้วว่า ข้าพเจ้าอุตส่าห์ติดตามท่านมาถึงสิบเก้าปี เหมือนของเก่าของท่าน บัดนี้ท่านก็จวนจะเป็นเจ้าเมือง ได้ข้าใหม่บริบูรณ์แล้ว ข้าพเจ้าจะขอลาท่านกลับไปอยู่ด้วยเจ้าเมืองจิ๋น เหมือนท่านโปรดปล่อยข้าพเจ้าไปเป็นข้าอยู่ภายนอกเถิด ต๋งนีได้ฟังเฮาเอียนว่าดังนั้นก็สะดุ้งใจ จึงว่าเราเป็นเพื่อนยากมาด้วยกันช้านาน เราได้ว่าไว้แต่เดิมว่า ถ้าได้ดีก็จะให้ได้ดีด้วยกัน เหตุใดท่านจึงมาว่าดังนี้เล่า เฮาเอียนจึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้ามีความผิดถึงสามประการ ประการหนึ่งข้าพเจ้าเป็นข้ามิได้ยกย่องตั้งท่านให้ได้เป็นใหญ่ ประการหนึ่งข้าพเจ้าพาท่านเที่ยวไปได้ความทุกข์จนอดอยาก ประการหนึ่งเมื่อท่านอยู่กับภรรยาท่านที่เมืองเจ๋ ท่านเสพสุราเมาสิ้นสมประดี ได้อุ้มท่านขึ้นเกวียนพาหนีภรรยามา โทษข้าพเจ้าผิดดังนี้ท่านจะมีความอาลัยเลี้ยงข้าพเจ้าต้องการอะไร ถ้าท่านยังจะได้ความยากอยู่เหมือนแต่ก่อน ข้าพเจ้าก็ไม่จากท่านได้ บัดนี้ท่านก็จะได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะลาท่านไป
ต๋งนีได้ฟังเฮาเอียนว่าดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ คิดว่าเฮาเอียนได้ยินเราสั่งอาซกจูให้ทิ้งของเก่าเสีย จึงผูกใจเจ็บมาว่ากล่าวดังนี้ ต๋งนีจึงตอบคำเฮาเอียนว่า ซึ่งเราสั่งอาซกจูเมื่อกี้นั้นหาทันคิดว่าท่านจะโกรธไม่ เราพูดผิดแล้วขอโทษเสียเถิด ว่าแล้วจึงเอาศิลาหยกทิ้งลงในนํ้าแล้วสาบานว่า ถ้าภายหน้าไปเราได้บ้านเมืองลืมคุณท่านเสียก็อย่าให้เทพยดาช่วยทำนุบำรุงเราเลย
ไกจือฉุยได้ยินต๋งนีสาบานให้เฮาเอียนดังนั้นก็เสียนํ้าใจจึงคิดว่า ครั้งนี้เฮาเอียนจะได้ดีด้วยต๋งนีให้สัญญาไว้ อันเฮาเอียนนี้เป็นคนโลภนานไปก็จะเอาความชอบแต่ผู้เดียว ซึ่งเราจะอยู่ทำราชการไปด้วยต๋งนีก็จะต้องเป็นลูกมือเฮาเอียนได้ความอัปยศหาต้องการไม่ เราจะหนีไปอยู่บ้านนอก ทำเลี้ยงมารดาเห็นจะดีกว่า ไกจือฉุยก็ลอบหนีไปแต่พลบคํ่า ต๋งนีครั้นทหารทั้งปวงข้ามมาถึงพร้อมแล้ว ก็ยกกองทัพออกไปทางตะวันออก ถึงตำบลเหลงหองเป็นเมืองด่าน จึงให้ทหารเข้าล้อมเมือง อีฮูป๋าซึ่งเป็นนายกองทัพหน้าจึงพาทหารปีนกำแพงเข้าไปไล่ฟันชาวเมืองแตกหนีจับตงหุนนายด่านได้ฆ่าเสีย
ฝ่ายชาวเมืองด่านทั้งปวงรู้ว่าต๋งนียกทัพมาก็ไม่ต่อสู้พากันเข้ามาถึงเมืองซกอัก ก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ไกลค่ายลีอี้เสงคับโยยทางประมาณสองร้อยเส้น ก๋งจูจีจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งไปเกลี้ยกล่อมลีอี้เสงคับโยยว่า แต่ก่อนเจ้าเมืองจิ๋นได้ทำคุณไว้แก่จิ้นฮุยก๋งผู้ตายก็หารู้จักคุณไม่ กลับชิงชังเหมือนหนึ่งเป็นข้าศึก เจ้าเมืองจิ๋นก็อดกลั้น มิได้คิดทำร้ายก๋งจูหึงผู้เป็นบุตรนั้นเลี้ยงไว้โดยสุจริต แล้วทรยศหนีมาครั้งนี้เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้เราพาต๋งนียกทัพมาหวังจะให้เป็นเจ้าเมืองจิ้นทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ถ้าท่านทั้งสองรู้หนังสือนี้แล้วจงเร่งมาสวามิภักดิ์ต๋งนีโดยเร็วจึงจะพ้นผิด ถ้าแข็งขัดอยู่จะพลาดผิดด้วยก๋งจูหึงหาต้องการไม่ ครั้นเขียนแล้วจึงเอาหนังสือส่งให้ทหารเอาไปให้ลีอี้เสงคับโยย
ลีอี้เสงคับโยยครั้นรู้หนังสือแล้วจึงปรึกษากันว่า ซึ่งกองทัพยกมาครั้งนี้ก็เห็นหนักแน่น ครั้นเราจะไปต่อสู้ก็ไม่ชนะ จะยอมเข้าด้วยก็เกรงต๋งนีจะผูกพยาบาทเราซึ่งทำความผิดไว้แต่หลัง จึงคิดกันเขียนหนังสือตอบไปว่า ข้าพเจ้าลีอี้เสง คับโยย ขอคำนับมาถึงก๋งจูจี ด้วยท่านมีหนังสือมาถึงข้าพเจ้านั้น ก็เห็นว่าท่านกรุณาแก่ข้าพเจ้าคุณหาที่สุดไม่ แต่ข้าพเจ้าทุกวันนี้มีความวิตก ด้วยต๋งนีกับเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพมา ครั้นจะไม่ไปก็กลัว ทุกวันนี้โดยแต่จะนอนต้องใส่เกราะอยู่ไม่ขาด การครั้งนี้ถ้าก๋งจูจีกรุณาจะรับธุระมิให้เป็นอันตรายได้ ข้าพเจ้าก็จะทำตามถ้อยคำท่าน ครั้นเขียนแล้วก็ส่งหนังสือให้ทหารกลับไป ทหารได้หนังสือแล้วก็มาถึงก๋งจูจี จึงเอาหนังสือส่งให้ก๋งจูจี ก๋งจูจีแจ้งในหนังสือนั้นจึงคิดว่า คนทั้งสองมีความวิตกไม่ไว้ใจจึงว่ากล่าวมาทั้งนี้ จำจะไปหาพูดจาให้สิ้นสงสัยจึงจะควร คิดแล้วก๋งจูจีก็ขึ้นเกวียนกับบ่าวสองคนไปหาลีอี้เสงคับโยย ณ ค่าย
ลีอี้เสงคับโยยครั้นเห็นก๋งจูจีมาก็ยินดีออกไปรับเชิญเข้าในค่าย คำนับกันแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ามีความกลัวทหารต๋งนีนัก ถ้าต๋งนีจะเลี้ยงข้าพเจ้าจริง ต๋งนีให้ความสัตย์กับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็มิได้แข็งขัดจะยอมเข้าด้วย ก๋งจูจีจึงตอบว่า ซึ่งท่านมีความสงสัยดังนั้นอย่าวิตกเป็นธุระเราจะคิดมิให้ท่านเป็นอันตราย แต่ให้ท่านถอยทัพไปอยู่ที่เมืองสุนเสียก่อนเถิด ลีอี้เสงคับโยยก็รับคำก๋งจูจี ก๋งจูจีก็ลาลีอี้เสงคับโยยกลับมา ลีอี้เสงคับโยยก็ถอยทัพไปตามคำก๋งจูจี ก๋งจูจีมาถึงค่ายเข้าไปคำนับต๋งนี แล้วเล่าความให้ต๋งนีฟังทุกประการ ต๋งนีแจ้งแล้วก็ยินดี จึงสั่งให้เฮาเอียนไปหาลีอี้เสงคับโยย ว่ากล่าวแทนตัวเราสุดแต่ให้คนทั้งสองสิ้นความสงสัยจงได้
เฮาเอียนก็คำนับพาก๋งจูจีไปถึงเมืองสุนเสีย ก็เข้าไปหาลีอี้เสงคับโยย ลีอี้เสงคับโยยครั้นเห็นเฮาเอียน ก๋งจูจีก็ดีใจ ออกไปคำนับเชิญเข้ามานั่งที่สมควรต่างคำนับกัน เฮาเอียนจึงว่า ซึ่งท่านมีความสงสัยไม่ไว้ใจต๋งนีนั้นบัดนี้ต๋งนีให้เรามาแทนตัว ท่านอย่าคิดสิ่งหนึ่งสิ่งใดเลย ทหารทั้งสี่นายต่างก็เอาเลือดใส่ลงในถ้วยสุรา ต่างคนต่างกินเข้าไปแล้วให้สัตย์สาบานกันทั้งสองฝ่ายว่า เราทั้งสี่นี้มิได้คิดทำอันตรายแก่กัน จะตั้งใจทำนุบำรุงต๋งนีขึ้นให้เป็นเจ้า ถ้าเรามิตรงต่อกันประการใดก็ดี ขออย่าให้แคล้วคมอาวุธเลย ครั้นสี่นายให้สัตย์สาบานแล้วก็พากันมาถึงกลางทาง พบแปะสวยออกมาจากเมืองจิ้นว่าจะไปรับต๋งนีก็พากันมา
ก๋งจูหึงเจ้าเมืองจิ้นคอยฟังข่าวลีอี้เสงคับโยย ซึ่งออกไปตั้งรบข้าศึกก็ไม่รู้ว่าร้ายดีประการใด จึงให้บุดถีไปเร่งให้ลีอี้เสงคับโยยออกรบ ครั้นบุดถีถึงกลางทาง รู้ข่าวว่าลีอี้เสงคับโยยไปเข้าด้วยต๋งนีแล้วจะยกต๋งนีให้เป็นเจ้าเมืองจิ้น ก็รีบกลับมาแจ้งความแก่ก๋งจูหึง ก๋งจูหึงรู้ความดังนั้นก็ตกใจยกกลับเข้าเมือง จึงให้หาคับโปยเอี่ยง ฮันกัน ลอนกี๋ ซือโฮยซึ่งเป็นขุนนางเก่าทั้งสี่นายเข้ามาแล้วปรึกษาว่า บัดนี้ต๋งนีพากองทัพเมืองจิ๋นยกมาเราจะคิดประการใดจึงจะเอาชัยชนะได้ ขุนนางทั้งสี่นายได้ฟังดังนั้นต่างคนต่างคิดเอาใจออกห่าง จึงว่ากล่าวบิดพลิ้วว่า ข้าพเจ้าป่วยอยู่ บ้างว่าเป็นคนชราทั้งตาก็มืดหูก็หนัก สติปัญญาก็หลงลืม แล้วการศึกครั้งนี้ก็มาประชิดถึงชานเมือง ขุนนางที่ปรึกษาท่านทั้งสองก็ยกไปต่อสู้แล้ว ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ช่วยคิดอ่านเอาชัยข้าศึกประการใดนั้นเห็นเหลือสติปัญญานัก
ก๋งจูหึงได้ฟังขุนนางทั้งสี่ว่าดังนั้นก็เสียใจแล้วคิดว่า แต่ก่อนเราไปอยู่เมืองจิ๋นเจ้าเมืองจิ๋นก็มีความรักใคร่ได้เป็นที่สำนักสนิทแล้ว เป็นกรรมเผอิญให้คิดผิดทิ้งภรรยาเสียหนีมา เจ้าเมืองจิ๋นโกรธ การทั้งปวงจึงเป็นได้ถึงเพียงนี้ คิดแค้นใจเองแล้วก็ทอดใจใหญ่อยู่ บุดถีจึงว่า ซึ่งท่านจะนิ่งอยู่ดังนี้ ถ้าข้าศึกเข้าเมืองแล้วก็จะตายเสียเปล่าไม่ต้องการ ท่านจงหนีไปอาศัยอยู่ที่ตำบลโปเหลียง ซึ่งเป็นแดนเมืองเหลียงเถิดเห็นจะรอดชีวิต ข้าพเจ้าจะไปจัดแจงเกวียนพาท่านไปในเวลาวันนี้ ก๋งจูหึงได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบจึงว่า ท่านจงไปเร่งจัดเกวียนเถิด บุดถีก็ไปจัดแจงเกวียนเตรียมไว้ ครั้นเวลาคํ่าก๋งจูหึงก็มาขึ้นเกวียน แล้วบุดถีก็พาหนีเล็ดลอดไปอาศัยอยู่ ณ ตำบลโปเหลียง
ฝ่ายลีอี้เสงคับโยยครั้นมาถึงค่าย เข้าไปคุกเข่าลงคำนับต๋งนีแล้วขอโทษตัวว่า ข้าพเจ้าได้ผิดพลั้งมาแต่ก่อนด้วยหาปัญญามิได้ ท่านจงมีความเมตตางดโทษข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงว่า ซึ่งท่านทำผิดพลั้งประการใดนั้น เราก็ไม่ถือโทษท่านต่อไป ท่านอย่าวิตกเลย จงเร่งกลับเข้าไปในเมืองจิ้นคิดอ่านช่วยกันทำการให้เราได้เมือง จะได้ชุบเลี้ยงท่านสืบไป ลีอี้เสงคับโยยได้ฟังต๋งนีว่าดังนั้นก็สิ้นสงสัยดีใจนัก จึงลาต๋งนีกลับมา ครั้นถึงเมืองจิ้นรู้ว่าก๋งจูหึงหนีไปแล้ว จึงชวนขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงสี่สิบคนออกไปเมืองซกอักที่ต๋งนีพร้อมกันแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้าทั้งปวงได้ผิดพลั้งแก่ท่านแต่ก่อนนั้นโทษข้าพเจ้าทั้งปวงก็ผิดเป็นอันมาก ขอท่านจงกรุณาอย่าถือโทษข้าพเจ้าต่อไปเลย บัดนี้ก๋งจูหึงสู้บุญท่านไม่ได้หนีไปแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงจะขอยอมเป็นข้าทำราชการด้วยท่านต่อไปกว่าจะสิ้นชีวิต ขอเชิญท่านเข้าไปเป็นเจ้าเมืองจิ้นทำนุบำรุงไพร่บ้านพลเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด
ต๋งนีได้ฟังขุนนางทั้งปวงว่าดังนั้น จึงตอบว่า อันน้ำใจของเรานี้คิดแต่จะทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข มิได้คิดพยาบาทที่จะทำร้ายแก่ผู้ใดให้ได้ความเดือดร้อน ท่านทั้งปวงอย่าวิตกเลย ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก ต่างคนต่างคำนับต๋งนีพร้อมกัน ต๋งนีจึงคิดว่า แต่แรกเราจากเมืองจิ้นไปอายุได้สี่สิบสามปี อยู่เมืองเต๊กถึงสิบสองปี อยู่เมืองเจ๋ก็หลายปี แต่เที่ยวอยู่หัวเมืองอื่นแห่งละเดือนสองเดือนก็เป็นอันมาก จึงได้กลับมาเห็นบ้านเมืองของตัว และได้พบที่ฝังศพบิดามารดาญาติครั้งนี้จนอายุได้หกสิบสองปี ครั้นจะด่วนเข้าไปเมืองจิ้นบัดนี้เล่าก็หาควรไม่ จำจะหยุดคำนับศพเสียก่อนจึงจะควร ต๋งนีจึงสั่งให้แต่งโต๊ะและเครื่องเซ่นยกออกไปตั้งตามที่พร้อมแล้ว จึงอาบน้ำแต่งตัวตามธรรมเนียมแล้วพาขุนนางทั้งปวงเข้าไปคำนับที่ฝังศพพร้อมกัน ก็จุดธูปเทียนเผากระดาษบูชาแล้วออกชื่อมารดาปู่ย่าตายายทั้งปวงที่ฝังศพอยู่ที่นั้นโดยความกตัญญู ครั้นเสร็จการบูชาศพแล้ว จึงสั่งทหารทั้งปวงให้จัดแจงตั้งเป็นกระบวนแห่หน้าหลัง ตั้งแถวทหารถืออาวุธต่างๆ เดินเป็นคู่ๆ กัน จุดประทัดตีม้าล่อเอาฤกษ์แล้วยกเข้าเมืองจิ้น บรรดาหญิงชายชาวเมืองทั้งปวงต่างคนตั้งเครื่องคำนับตามธรรมเนียมทุกประตูบ้านร้องให้พรต๋งนีต่างๆ ต๋งนีครั้นเข้ามาถึงเมืองแล้วก็หยุดอยู่ที่ว่าราชการ
ขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาพร้อมปรึกษากันว่า บัดนี้ก๋งจูหึงทำความมิชอบแล้วก็ทิ้งเมืองเสียหนีไป ต๋งนีก็เป็นบุตรจิ้นเฮียนก๋งเจ้านายของเรามาแต่ก่อน พลัดพรากบ้านเมืองไปช้านานแล้ว บัดนี้เทพยดาช่วยชักนำกลับคืนมาเมืองได้ ควรจะยกต๋งนีขึ้นเป็นเจ้านายของเรา ครั้นปรึกษาเห็นชอบพร้อมกันแล้ว ก็ตั้งต๋งนีเป็นเจ้าเมืองจิ้นจารึกชื่อว่า จิ้นบุนก๋ง ว่าราชการบ้านเมืองตามขนบธรรมเนียม ครั้นจัดแจงเสร็จแล้ว นายทหารเมืองจิ๋นก็คำนับลาจิ้นบุนก๋ง พาทหารทั้งปวงไปแจ้งราชการแก่ก๋งจูบุน
๓๖
ฝ่ายต๋งนีครั้นได้เป็นจิ้นบุนก๋งแล้ว จึงคิดว่าก๋งจูหึงหนีไปอยู่ตำบลโปเหลียง ครั้นจะละไว้มิได้จะเป็นเสี้ยนศัตรู จึงสั่งให้ทหารติดตามไปฆ่าเสีย ทหารรับคำจิ้นบุนก๋งแล้วก็รีบไปถึงตำบลโปเหลียง พบก๋งจูหึงซ่อนอยู่ในบ้านป่าผู้เดียวก็จับเอาตัวมาฆ่าเสีย แล้วก็กลับมาแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งดังนั้นก็ยินดี ฝ่ายบุดถีมีธุระไปครั้นกลับมาถึงที่อยู่เห็นก๋งจูหึงตายก็ร้องไห้ จึงเอาศพก๋งจูหึงไปฝังไว้แล้วบุดถีก็กลับมาอยู่เมืองจิ้น
ฝ่ายลีอี้เสงคับโยยจึงปรึกษากันว่า จิ้นบุนก๋งได้เป็นเจ้าเมืองถึงสิบห้าวันแล้ว ก็ยังหายกความชอบตั้งแต่งผู้ใดขึ้นเป็นที่ตามตำแหน่งไม่ เราทั้งสองได้ทำความชอบมาแต่เดิม จิ้นบุนก๋งก็ไม่ชุบเลี้ยง เราจะทำราชการด้วยต่อไปก็จะได้ความอัปยศแก่ทหารจิ้นบุนก๋งหาต้องการไม่ จึงคิดกันว่าบุดถีนั้นเป็นคนผิดกันอยู่กับจิ้นบุนก๋งหลายครั้ง แล้วเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็ง จำจะหาตัวมาคิดการปรึกษากัน แล้วจึงให้ไปหาตัวบุดถีมาจึงว่า แต่ก่อนท่านก็ได้ทำความผิดไว้แก่จิ้นบุนก๋งหลายครั้ง บัดนี้ท่านคิดจะเป็นขุนนางทำราชการด้วยต๋งนี ท่านเห็นว่าต๋งนียังจะชุบเลี้ยงท่านอยู่หรือ
บุดถีจึงตอบว่า ข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่าต๋งนีมีความพยาบาทหาเลี้ยงข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าก็ไม่สมัครเป็นขุนนางสืบไปแล้ว ลีอี้เสงจึงว่า ซึ่งท่านไม่สมัครด้วยต๋งนีนั้นก็เหมือนใจเราทั้งสอง บัดนี้เราคิดกันว่าจะจัดทหารให้ไปซุ่มสกัดอยู่ทุกประตู แล้วจะเอาไฟเผาที่อยู่ต๋งนีเข้า ถ้าต๋งนีหนีมาทางประตูใดจับตัวได้แล้ว เราจะฆ่าเสียท่านจะเห็นประการใด บุดถีก็เห็นชอบจึงว่าข้าพเจ้าจะรับเป็นผู้จุดเพลิง ลีอี้เสงคับโยยครั้นบุดถีคิดต้องใจจึงรินสุราลงแล้วสามนายก็ให้สัตย์สาบานกัน กำหนดว่าจะทำการเป็นแน่ ณ วันเดือนยี่แรมสิบห้าคํ่า ลีอี้เสงคับโยยก็จัดแจงทหารซึ่งเป็นสมัครพรรคพวกตระเตรียมไว้พร้อม
บุดถีครั้นกลับมาบ้านจึงคิดว่า ครั้งก่อนจิ้นเฮียนก๋งซึ่งเป็นบิดาต๋งนีใช้เราให้ไปฆ่าต๋งนี ณ ตำบลปัดเสีย เราก็หาทำอันตรายได้ไม่ ครั้นจิ้นฮุยก๋งได้เป็นเจ้าเมืองจิ้น ก็ใช้เราให้ไปฆ่าต๋งนีอีกครั้งหนึ่ง ต๋งนีก็หนีได้ บัดนี้ก๋งจูหึงก็ตายแล้ว ต๋งนีได้เป็นจิ้นบุนก๋ง บ้านเมืองก็ค่อยเป็นปกติ ลีอี้เสงคับโยยจะมาชวนเราทำร้ายจิ้นบุนก๋งครั้งนี้อีกเล่า จิ้นบุนก๋งมีบุญมากเห็นจะเป็นอันตรายไม่ ลีอี้เสงคับโยยจะมาพาเราตายเสียเปล่า จำจะเอาความไปแจ้งแก่จิ้นบุนก๋งเป็นความชอบของเราเถิด คิดดังนั้นแล้วคํ่าลงจึงไปบ้านเฮาเอียน ร้องเรียกเฮาเอียนให้เปิดประตูรับ เฮาเอียนได้ยินดังนั้นคิดประหลาด จึงออกมาเปิดประตูเห็นบุดถีก็ตกใจจึงถามว่า ท่านมานี้ด้วยธุระอะไรหรือ บุดถีจึงบอกว่า ข้าพเจ้าจะมาหาท่านให้พาไปหาจิ้นบุนก๋งแจ้งความลับ เฮาเอียนได้ยินดังนั้นจึงว่า ความลับเป็นประการใดจึงจะไปเวลากลางคืน แล้วตัวท่านแต่ก่อนก็มีความผิดอยู่เป็นอันมาก จิ้นบุนก๋งเห็นหน้าท่านก็จะโกรธขึ้นจะมิฆ่าท่านเสียหรือ บุดถีจึงว่า ถ้าท่านเห็นดังนั้นมิพาตัวข้าพเจ้าไปก็ตามเถิด ขอเชิญท่านเข้าไปแจ้งความกับจิ้นบุนก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอเข้ามาแจ้งความลับเป็นข้อใหญ่ เฮาเอียนก็คิดสงสัย จึงให้บุดถีนั่งอยู่ที่นั้น แต่ตัวไปหาจิ้นบุนก๋ง เห็นจิ้นบุนก๋งนั่งอยู่คนเดียวจึงเข้าไปใกล้คำนับแล้วแจ้งความตามคำบุดถี
จิ้นบุนก๋งแจ้งดังนั้นจึงว่า ซึ่งบุดถีจะเข้ามาหาเราและว่าจะบอกความลับนั้น เรายังแคลงใจอยู่ เกลือกจะเป็นกลอุบายด้วยบุดถีทำความผิดไว้แก่เราเป็นหลายครั้ง คิดกลัวผิดแกล้งจะเข้ามาแก้ตัวจึงว่ากล่าวดังนี้ ท่านจะเชื่ออะไรกับบุดถี เฮาเอียนจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่าบุดถีเป็นคนกระทำความผิดมาแต่ก่อนนั้นก็จริงอยู่ แต่ว่าท่านพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ถึงผู้ใดจะทำความผิดหนักเบาประการใดก็ดี จำจะอดกลั้นไว้ก่อนให้ไพร่บ้านพลเมืองรู้ว่าท่านเป็นคนใจดีจึงจะชอบ จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทหารออกไปถามบุดถีว่า ครั้งก่อนบุดถีเอากระบี่ฟันเรา เราหลบได้ไม่ตายถูกแต่มือเสื้อขาด เสื้อที่ขาดนั้นก็ยังอยู่ เราเห็นเสื้อแล้วก็ยังคิดแค้นบุดถีอยู่ ครั้งเมื่อเราไปอยู่เมืองเต๊ก อีฮูสั่งบุดถีว่าอีกสามวันให้บุดถีไปฆ่าเราเสีย บุดถีก็หารั้งรอให้ครบสามวันไม่ รีบไปทำร้ายเราแต่ในสองวันผิดกับคำอีฮูสั่ง หากเทพยดาช่วยเราจึงรอดชีวิต บัดนี้เราก็ได้เป็นเจ้าเมือง ชีวิตบุดถีอยู่ในเงื้อมมือเราแล้ว ชอบแต่บุดถีจะหลบหลีกหนีไปเสียให้พ้นจึงจะควร อันจะเอาคอมารอคมอาวุธอยู่ดังนี้ก็เห็นจะตายเสียเป็นมั่นคง ทหารรับคำแล้วก็ออกไปว่ากล่าวกับบุดถีตามถ้อยคำจิ้นบุนก๋งสั่ง
บุดถีได้ฟังดังนั้นก็มิได้มีความสะดุ้งตกใจ จึงทำเป็นหัวเราะขึ้นให้ดังจะให้จิ้นบุนก๋งได้ยิน แล้วว่า เมื่อจิ้นเฮียนก๋งบิดาจิ้นบุนก๋งและอีฮูซึ่งเป็นน้องจิ้นบุนก๋งเป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าก็เข้าใจว่าตัวข้าพเจ้าก็เป็นข้าท่าน ท่านทั้งสองจะใช้ให้ทำประการใด ข้าพเจ้าก็ทำตามบังคับ บัดนี้ท่านทั้งสองก็ตายแล้ว จิ้นบุนก๋งได้เป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าก็จะเป็นข้าอยู่ในบังคับสืบไป จิ้นบุนก๋งจะใช้ข้าพเจ้าประการใดก็จะอาสาไปทำตามสั่งโดยประเวณีเจ้ากับข้า อันท่านจะมาถือโทษพยาบาทข้าพเจ้าผู้เป็นข้าก็จนอยู่ ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าหนีไปนั้นข้าพเจ้าหารู้ที่จะหนีไปพึ่งผู้ใดไม่ ท่านเป็นเจ้าไม่เลี้ยงข้าพเจ้าไว้ จะฆ่าข้าพเจ้าเสียก็ตามแล้วแต่จะกรุณา และความข้อหนึ่งครั้งก๋งจูเสียวแปะกับก๋งจูกิวผู้พี่มาชิงสมบัติ กวนต๋งเป็นทหารก๋งจูกิวเอาเกาทัณฑ์ยิงก๋งจูเสียวแปะถูกรักแร้หาตายไม่ ครั้นก๋งจูเสียวแปะได้เป็นเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ไม่มีความพยาบาทเอากวนต๋งมาเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ บังคับบัญชาสิทธิ์ขาดทั้งแผ่นดิน และในเวลานี้จิ้นบุนก๋งจะมิให้ข้าพเจ้าเข้าไปหาแจ้งความลับ เห็นภัยจะมีแก่จิ้นบุนก๋งโดยเร็ว ทหารก็จำถ้อยคำของบุดถีแล้วกลับเข้าไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋งทุกประการ
จิ้นบุนก๋งได้ยินความประหลาดก็นิ่งตรึกตรองอยู่ เฮาเอียนจึงว่า ข้าพเจ้าฟังถ้อยคำบุดถีว่ากล่าวนี้องอาจนัก เห็นจะมีความใหญ่เป็นมั่นคง ขอท่านจงหาตัวบุดถีเข้ามาซักไซ้ดูก่อน จิ้นบุนก๋งก็เห็นชอบจึงให้หาบุดถีเข้ามา บุดถีครั้นเข้ามาถึง คำนับแล้วยิ้มแย้มทำกิริยารื่นเริงมิได้ขอโทษตัวที่ทำผิด จิ้นบุนก๋งจึงว่า แต่เรามาได้เป็นเจ้าเมืองนี้ก็หลายวัน ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็มาคำนับสวามิภักดิ์สิ้นทั้งเมือง เหตุใดตัวจึงไม่มา
บุดถีจึงตอบว่า ซึ่งคนทั้งปวงมาคำนับท่านนั้นด้วยหารู้การว่าท่านจะมีอันตรายไม่ วันนี้ข้าพเจ้าได้พบท่านแล้ว เห็นท่านจะพ้นอันตรายมีความสุขสืบไป จิ้นบุนก๋งได้ฟังบุดถีว่า เห็นถ้อยคำเป็นความหลักแหลมอยู่ จึงขับคนใช้ไปเสียสิ้น ให้อยู่แต่เฮาเอียนผู้เดียว แล้วเรียกบุดถีเข้ามาใกล้จึงถามว่า ท่านเห็นเหตุเป็นประการใดจึงว่าดังนี้ บุดถีจึงกระซิบบอกว่า บัดนี้ลีอี้เสงคับโยยจัดแจงทหารไว้ จะเข้าลอบล้อมเผาที่อยู่ท่านจะจับตัวท่านฆ่าเสีย ท่านจงเร่งหนีเอาตัวรอดในวันนี้ให้จงได้ ครั้นบุดถีบอกความคำนับลาจิ้นบุนก๋งไปหาลีอี้เสงคับโยยหวังมิให้มีความสงสัย
จิ้นบุนก๋งครั้นแจ้งความแล้วก็ตกใจ ด้วยจวนตัวนักจะจัดแจงทหารป้องกันตัวประการใดก็มิทัน จึงว่ากับเฮาเอียนว่า เราจะนิ่งช้าอยู่ฉะนี้เห็นจะไม่ได้ จะเสียท่วงทีแก่ศัตรู จำจะหนีไปหาเจ้าเมืองจิ๋นเอาตัวรอดก่อน ภายหลังจึงจะค่อยคิดการ ท่านจงเร่งไปจัดเกวียนมาคอยรับเราที่หลังบ้าน เวลาดึกวันนี้เราจะลอบหนีไป เฮาเอียนก็เห็นชอบด้วย จึงออกไปจัดเกวียนมาคอยเตรียมไว้ตามคำจิ้นบุนก๋งสั่ง จิ้นบุนก๋งครั้นสั่งเฮาเอียนแล้วจึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูที่ออกขุนนางว่า เราไม่สบายป่วยท้องกินยาสักสองวันสามวัน อย่าเพิ่งให้ขุนนางและผู้ใดเข้ามาหาเลย ครั้นเวลาดึกจึงบอกคนใช้ว่าปวดท้องจะไปหลังบ้าน ให้คนสนิทจุดโคมนำไป พอพบเฮาเอียนก็พากันขึ้นเกวียนรีบหนีไป ครั้นถึงเมืองซินเสียซึ่งเป็นแดนเมืองจิ๋น จึงเขียนหนังสือแจ้งความลับไปถึงก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น ให้เชิญออกมา ณ เมืองซินเสีย ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็ผนึกส่งให้ทหารรีบเข้าไปให้ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนดูหนังสือแล้วจึงคิดว่า ต๋งนีเห็นจะมีเหตุร้ายสิ่งใดเป็นมั่นคง แล้วแกล้งสั่งขุนนางให้เตรียมม้าที่มีฝีเท้าไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะไปไล่เนื้อสักเวลาหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าก๋งจูบุนก็ขึ้นม้าพาทหารออกจากเมืองรีบไปถึงเมืองซินเสีย
จิ้นบุนก๋งเห็นเจ้าเมืองจิ๋นมาก็มีความยินดี จึงเล่าความให้ฟังทุกประการ ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้นหัวเราะแล้วจึงว่า ลีอี้เสงคับโยยและทหารทั้งปวงเป็นคนบุญน้อย ถึงจะคิดอ่านประการใดแก่ท่านก็หาสำเร็จไม่ อย่าวิตกเลยเราจะช่วยคิดอ่านให้ แล้วสั่งกงซุนกีให้คุมทหารไปตั้งอยู่ที่ฝั่งนํ้าปลายแดน คอยฟังข่าวลีอี้เสงคับโยย แต่ให้พูดจาว่ามาตั้งอยู่คอยเอาสินบนจิ้นบุนก๋งซึ่งว่าไว้กลัวจะกลับกลายไปเหมือนเช่นอีฮู
ฝ่ายลีอี้เสงคับโยยไม่รู้ว่าต๋งนีซึ่งเป็นจิ้นบุนก๋งหนีไปได้ ครั้นคํ่าจึงเกณฑ์ทหารไปสกัดอยู่ประตูเมือง แต่ตัวลีอี้เสงคับโยยพาทหารเข้าล้อมที่อยู่ต๋งนีไว้ แล้วให้เอาไฟเผาวัง คอยต๋งนีหนีเพลิงออกมาจะจับฆ่าเสีย ครั้นไฟไหม้ลุกสว่างขึ้นสองนายก็แยกกันสกัดค้นหาตัวต๋งนีทุกแห่ง ฝ่ายขุนนางชาวเมืองจิ้นเห็นเพลิงไหม้ที่อยู่เจ้าเมืองขึ้นต่างคนก็ตกใจ บ้างได้พร้าขอและถังนํ้าวิ่งมาช่วยดับเพลิงเป็นอันมาก ฝ่ายเตียวสวยเห็นไฟไหม้ที่อยู่จิ้นบุนก๋ง ไม่รู้ว่าเหตุผลประการใด จึงเรียกทหารให้ถืออาวุธพร้อมกันรีบมาช่วย แล้วชวนกันเที่ยวหาจิ้นบุนก๋งก็ไม่พบ ต่างคนก็แยกย้ายกันเที่ยวไปหาทุกแห่งยังมิได้รู้เหตุผลประการใด
บุดถีเห็นเตียวสวยพาทหารมา จึงว่ากับลีอี้เสงคับโยยว่า เราทำการครั้งนี้ไม่สมคิดหาได้ตัวจิ้นบุนก๋งไม่ เวลาก็จวนจะสว่างแล้วเตียวสวยก็พาทหารมาเป็นอันมาก เราจะอยู่ที่นี่เตียวสวยก็จะรู้ว่าเราทำการขบถจะจับเอาตัวไป จำเราจะพากันไปเสียนอกเมืองอย่าให้เตียวสวยสงสัย ลีอี้เสงคับโยยก็เห็นชอบจึงพากันไป ครั้นรุ่งขึ้นบุดถีจึงว่า เราซ่อนอยู่ที่นี้เห็นมิได้ ด้วยเราทำผิดเกินแล้ว เราจะไปหาก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นหลอกลวงก๋งจูบุนว่าเกิดเพลิงไหม้เมืองขึ้นจิ้นบุนก๋งตายเสียในเพลิงแล้ว จะขอรับเอาซีจูเอ๋งซึ่งเป็นบุตรเจ้าเมืองจิ๋นมาครองเมืองแทนจิ้นบุนก๋ง ลีอี้เสงคับโยยจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะพาเราไปเมืองจิ๋นนั้น เราคิดกลัวเจ้าเมืองจิ๋นพยาบาทโกรธเราที่คิดลวงว่าจะให้เมืองขึ้นห้าหัวเมืองเป็นสินบน ครั้งเมื่ออีฮูจะมาเป็นเจ้าเมืองจิ้น
บุดถีได้ยินสองนายว่าบิดพลิ้วดังนั้น จึงทำเป็นโกรธแล้วว่า ท่านไม่ไปจะอยู่ให้เขาฆ่าก็ตามใจเกิด เราจะหนีไปเอาตัวรอดคนเดียว ว่าแล้วก็เดินไป สองนายเห็นบุดถีโกรธดังนั้น ครั้นจะอยู่ก็กลัวภัยหารู้จะไปพึ่งหาผู้ใดไม่ จึงพากันเดินไปตามบุดถี บุดถีครั้นมาถึงที่กงซุนกีอยู่จึงเข้าไปหากงซุนกี แล้วกระซิบบอกความว่า ลีอี้เสงคับโยยคิดการจุดเพลิงทำร้ายจิ้นบุนก๋ง บัดนี้จะลวงเจ้าเมืองจิ๋นนายท่านอีก ขอท่านจงคิดอ่านจับตัวลีอี้เสงคับโยยให้ได้ กงซุนกีแจ้งความดังนั้นจึงว่า ถ้าลีอี้เสงคับโยยตกมาถึงเมืองเราแล้ว เราคงจะล่อลวงเอาตัวไปให้นายเราให้จงได้ บุดถีได้ฟังก็มีความยินดี ว่าเราจะลาท่านไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ๋นกับจิ้นบุนก๋งให้แจ้งก่อน ว่าแล้วก็รีบไป พอลีอี้เสงคับโยยมาถึงเข้าไปหากงซุนกีแล้วเล่าความว่าเมืองจิ้นเกิดเพลิงไหม้จิ้นบุนก๋งตายจะขอซีจูเอ๋งมาเป็นเจ้าเมืองจิ้น กงซุนกีจึงแกล้งชมว่า ซึ่งท่านคิดอ่านนี้ก็ชอบแล้ว เราจะพาท่านไปหาเจ้าเมืองจิ๋น เราจะช่วยว่ากล่าวให้ได้ซีจูเอ๋งสมความคิดท่าน กงซุนกีก็พาลีอี้เสงคับโยยไป ณ เมืองซินเสีย
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความว่ากงซุนกีพาลีอี้เสงคับโยยมา จึงให้จิ้นบุนก๋งซ่อนตัวอยู่หลังลับแล แต่ตัวเจ้าเมืองจิ๋นนั้นออกมานั่งข้างนอก จึงร้องเรียกลีอี้เสงคับโยยเข้ามาถามว่า ท่านมาหาเรานี้ด้วยธุระอะไรหรือ ลีอี้เสงคับโยยคุกเข่าลงคำนับ แล้วทำร้องไห้บอกว่าบัดนี้เกิดไฟไหม้เมืองจิ้น จิ้นบุนก๋งเจ้าข้าพเจ้านั้นตายเสียในไฟแล้วไม่มีผู้ที่จะเป็นที่พึ่งต่อไป ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันให้ข้าพเจ้ามาขอซีจูเอ๋งซึ่งเป็นบุตรของท่านไปเป็นเจ้าเมืองจิ้น
เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นทำเป็นตกใจว่า จิ้นบุนก๋งไปเป็นเจ้าเมืองไม่ทันถึงเดือน มีเหตุดังนี้เล่า เราคิดเสียดายจิ้นบุนก๋งนักแล้วว่า ซึ่งท่านจะมาขอซีจูเอ๋งไปเป็นเจ้าเมืองจิ้นนั้นก็สมควรอยู่แล้ว เจ้าเมืองจิ๋นทำเป็นร้องเรียกว่า ซีนกุ๋นเจ้าเมืองใหม่จงออกมาเถิด จิ้นบุนก๋งได้ยินก๋งจูบุนเรียกเป็นแยบคายก็เข้าใจจึงออกมานั่งลงข้างหลัง ก๋งจูบุน ลีอี้เสงคับโยยเห็นจิ้นบุนก๋งก็ตกใจดังจะสิ้นชีวิต จึงคิดว่าเราชวนกันทำการนั้นก็มิดชิดไม่แพร่งพราย แต่หากบุญเขาไม่ควรตายจึงหนีมาได้ อันตัวเราครั้งนี้ที่ไหนจะพ้นตาย ลีอี้เสงคับโยยมิรู้ที่จะทำประการใดก็ก้มหน้านิ่งอยู่
จิ้นบุนก๋งแลดูหน้าลีอี้เสงคับโยยแล้วก็ยิ่งคิดแค้นสุดที่จะอดกลั้น จึงร้องด่าว่าไอ้โจร เอ็งโกรธเราด้วยไม่ตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่หรือจึงจะเผาเราเสีย หากบุดถีมาบอกเราจึงได้รอดชีวิต บัดนี้ตัวก็มาเข้าอยู่ในเงื้อมมือเราแล้ว จะคิดทำเป็นประการใดเล่า สองนายครั้นได้ฟังดังนั้นมิรู้ที่จะแก้ไขประการใด ให้คิดแค้นบุดถีที่ไม่ตรงการลับจึงกลับกลายไป ต้องการอะไรจะมานิ่งตายแต่ตัวเล่า จำจะว่ากล่าวให้บุดถีตายด้วย คิดแล้วจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าประมาททำร้ายแก่ท่านนั้นโทษข้าพเจ้าผิดถึงที่ตายแล้ว แต่เป็นความสัตย์ความจริง ซึ่งข้าพเจ้าทำการทั้งนี้เพราะบุดถีเป็นต้นคิด แล้วได้ให้สัญญาว่าจะตายด้วยกัน ข้าพเจ้าจึงองอาจทำแก่ท่านทั้งนี้ตามแต่ท่านจะโปรด จิ้นบุนก๋งได้ฟังลีอี้เสงคับโยยว่าดังนั้น จึงสั่งให้พีป๋าซึ่งเป็นคนสนิทกันเอาตัวคนทั้งสองไปฆ่าเสียแล้วเอาศีรษะมาให้เรา พีป๋าคำนับแล้วก็พาเอาตัวลีอี้เสงคับโยยไปทำตามจิ้นบุนก๋งสั่ง แล้วตัดเอาศีรษะคนทั้งสองเข้ามา จิ้นบุนก๋งครั้นเห็นศีรษะคนทั้งสอง จึงสั่งบุดถีให้เอาศีรษะไปเสียบไว้ ณ เมืองจิ้นให้คนทั้งปวงรู้ความจงทั่ว แล้วให้บุดถีบอกแก่ขุนนางทั้งปวงเร่งพากันมารับเราที่ริมฝั่งแม่นํ้า ปลายแดนเมืองจิ้น บุดถีรับคำแล้วเอาศีรษะลีอี้เสงคับโยยมาเสียบประจานไว้ตามถ้อยคำจิ้นบุนก๋งสั่ง แล้วก็เข้าไปในเมืองแจ้งความแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้จิ้นบุนก๋งไปอยู่ ณ เมืองจิ๋นให้ท่านทั้งปวงเร่งจัดแจงไปรับ
เตียวสวยแจ้งความดังนั้นก็ยินดี จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยให้จัดเกวียนและม้าทั้งเครื่องแห่พร้อมแล้ว รุ่งขึ้นเตียวสวยก็พาขุนนางยกไปถึงริมฝั่งแม่นํ้า แต่บุดถีนั้นรีบไปแจ้งแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งดังนั้นก็ยินดีจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วว่า เมื่อข้าพเจ้าลอบหนีมาจากเมืองจิ้นกับเฮาเอียนเป็นเวลากลางคืน ขุนนางผู้ใดมิได้รู้ ครั้นข้าพเจ้าจะกลับไปบ้านเมือง ข้าพเจ้าจึงสั่งบุดถีให้ขุนนางทั้งปวงมารับ บัดนี้มาถึงแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าจะใคร่รับเอานางป๋วยเอ๋งซึ่งเป็นบุตรของท่านไปด้วย แล้วจะได้ให้ขุนนางแห่แหนไปให้เป็นเกียรติยศ
ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะรับนางป๋วยเอ๋งไปด้วยนั้นเราก็มิได้ขัด แต่เราคิดว่านางป๋วยเอ๋งนี้ได้เป็นภรรยาก๋งจูหึง เขาทิ้งขว้างเสียครั้งหนึ่งแล้ว ซึ่งท่านว่าจะรับลูกเราไปเมืองจิ้นหวังจะเป็นเกียรติยศแก่เรานั้น เราเห็นว่าบุตรเป็นหญิงหม้ายท่านจะไปยกย่องเป็นภรรยาใหญ่นั้นก็เห็นหาสมควรไม่ ถ้าท่านจะเอาไปเป็นแต่ภรรยาน้อยใช้สอยก็ตามเถิด
ต๋งนีคำนับแล้วตอบว่าข้าพเจ้าได้บ้านเมืองครั้งนี้ก็เพราะท่าน พระคุณหาที่สุดมิได้ ถึงนางป๋วยเอ๋งเป็นหม้ายก็ตามเถิด ข้าพเจ้าจะตั้งเป็นภรรยาใหญ่จึงควร ท่านอย่าวิตกดังนั้นเลย ก๋งจูบุนได้ฟังก็ยินดีมิได้ตอบประการใด ครั้นเวลาบ่ายก็พาต๋งนีกลับไปเมืองจิ๋น จึงเรียกนางเป๊กกีผู้เป็นภรรยามาสั่งว่า ต๋งนีจะกลับไปเมืองจิ้นครั้งนี้จะรับนางป๋วยเอ๋งไปด้วย เจ้าจงจัดแจงสิ่งของและผู้คนให้ไปกับบุตรเราจงมาก นางเป๊กกีรับคำแล้วก็จัดแจงเงินทองของใช้เป็นอันมากให้นางป๋วยเอ๋ง เจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งขุนนางว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะไปส่งต๋งนีไปเมืองจิ้น ให้จัดแจงทหารสามพันกับม้าและเกวียนไว้ให้พร้อม เจ้าพนักงานก็ออกมาจัดม้าและเกวียน ทหารและคู่แห่ เตรียมพร้อมตามคำสั่งเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นรุ่งเช้าก็ให้ไปบอกต๋งนี นางป๋วยเอ๋งจัดแจงแต่งตัวขึ้นเกวียนแล้วตีม้าล่อเอาฤกษ์ ทหารถือธงและอาวุธเป็นแถวๆ ตามกระบวน ยกออกจากเมืองจิ๋นมาส่งถึงฝั่งแม่น้ำซึ่งเป็นแดนเมืองจิ๋น เห็นขุนนางเมืองจิ้นมาคอยรับอยู่ฟากฝั่งข้างแม่นํ้าเมืองจิ้นเป็นอันมาก ก๋งจูบุนก็หยุดที่นั้น จึงให้จัดเรือให้ต๋งนีและนางป๋วยเอ๋ง ให้แห่เป็นกระบวนเรือข้ามฟากส่งไปยังฝั่งแดนเมืองจิ้น ให้ทหารไปส่งบุตรด้วยสามพัน
ฝ่ายเตียวสวยครั้นเห็นเจ้าเมืองจิ๋นมาส่งจิ้นบุนก๋งถึงฝั่งก็ดีใจจึงตรวจเตรียมทหารออกตั้งแถวคอยแห่ ครั้นจิ้นบุนก๋งข้ามมาถึงที่แล้วก็เชิญขึ้นเกวียนสำหรับที่ท่านเจ้าเมืองขี่ ให้จุดประทัดใหญ่เป็นสำคัญ ตีกลองและม้าล่อประโคม สั่งให้ทหารเดินแห่จิ้นบุนก๋งกับนางป๋วยเอ๋งไป ครั้นมาถึงเมืองจิ้นเห็นที่อยู่นั้นเขาตบแต่งทำขึ้นไว้ใหม่ดีกว่าเก่าก็ยินดี จึงพานางป๋วยเอ๋งเข้าไปในวัง แล้วมอบสิ่งทั้งปวงให้สิทธิ์ขาด ตั้งนางป๋วยเอ๋งเป็นฮูหยิน ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นครั้นส่งจิ้นบุนก๋งกับนางป๋วยเอ๋งไปอยู่เมืองจิ้นแล้วก็ยกกลับไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายต๋งนีซึ่งเป็นจิ้นบุนก๋งมาครองเมืองขึ้นได้สามวัน ครั้นเช้าออกว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวงจึงว่า พวกลีอี้เสงคับโยยซึ่งเป็นศัตรูกับเรานั้นก็เห็นจะมีอยู่เป็นอันมาก จะละไว้ก็จะคบคิดกันเป็นเสี้ยนหนามจำจะให้จับมาฆ่าให้สิ้นพวก จึงสั่งขุนนางให้เที่ยวสืบเอาตัวพวกลีอี้เสงคับโยยให้สิ้นเชิง เตียวสวยได้ยินดังนั้นคำนับแล้วจึงว่า อันลีอี้เสงคับโยยซึ่งเป็นต้นเหตุนั้นก็ตายแล้ว ท่านก็พึ่งกลับมาอยู่เมืองจิ้นใหม่ๆ อาณาประชาราษฎร์ก็ยังหาราบคาบเป็นปกติไม่ ซึ่งจะให้จับพรรคพวกลีอี้เสงคับโยยนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าไพร่บ้านพลเมืองที่เป็นพวกและไม่เป็นพวกจะสะดุ้งตกใจวุ่นวายไป ขอท่านจงดับพยาบาทเสียบ้านเมืองของท่านจึงจะราบคาบเป็นสุข
จิ้นบุนก๋งได้ฟังเตียวสวยว่าก็เห็นด้วย จึงสั่งให้ขุนนางเขียนหนังสือไปปิดไว้ทุกประตูเมืองว่า ผู้ใดที่เป็นพวกพ้องได้คิดอ่านด้วยลีอี้เสงคับโยยทำร้ายเรานั้น เป็นบุญของเราหาอันตรายไม่ บัดนี้เราได้กลับคืนมาอยู่บ้านเมืองแล้ว เราจะคิดอ่านทำร้ายคนทั้งปวงก็จะเป็นพยาบาทหาควรไม่ เราละความพยาบาทไม่คิดทำร้ายผู้ใดให้ได้เดือดร้อน อย่าให้คนทั้งปวงคิดกลัวเลย ให้มาอยู่ทำมาหากินเป็นปกติตามภูมิลำเนาของตัวเถิด ฝ่ายพรรคพวกลีอี้เสงคับโยย ครั้นรู้หนังสือที่ปิดไว้ที่ประตูเมืองนั้นต่างคนต่างคิดสงสัย จึงชักชวนพวกเพื่อนๆ พูดจากันซุบซิบคิดอ่านกันเป็นพวกๆ
ฝ่ายเทาสูซึ่งเป็นผู้คุมเกวียนบรรทุกเงินทองของต๋งนีครั้งเมื่อต๋งนีหนีอีฮู เทาสูไม่ตรงต่อต๋งนีพาเอาเงินทองหนีมาอยู่เมืองจิ้น ครั้นต๋งนีกลับมาเป็นจิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้น เทาสูก็มีความกลัวต๋งนีนัก พอรู้ข่าวว่าพรรคพวกลีอี้เสงคับโยยซุบซิบพูดจากัน จึงคิดว่าครั้งนี้เราจะเอาข่าวชาวเมืองทั้งปวงเป็นของกำนัลจิ้นบุนก๋งเถิด เห็นจะแก้ความผิดเราได้ คิดแล้วเทาสูก็มาบอกนายประตูว่า เราจะขอเข้าไปคำนับจิ้นบุนก๋ง นายประตูจึงว่า จิ้นบุนก๋งอาบนํ้าอยู่ข้างใน ท่านจะเข้าไปยังไม่ได้ เทาสูจึงว่า ซึ่งท่านมิให้เราเข้าไปก็ตามเถิด จงไปแจ้งความกับจิ้นบุนก๋งว่าเราชื่อเทาสูเป็นบ่าวเก่าจะเข้ามาคำนับ นายประตูเข้าไปแจ้งแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งได้ยินออกชื่อว่าเทาสู ก็คิดขึ้นได้ว่าเทาสูนี้เป็นคนหาตรงไม่ ลักเอาเงินทองของเราไปจนเราได้ความอดอยากยากเย็น อย่าให้มันเข้ามาให้เราเห็นหน้าต่อไปเลย นายประตูก็รับคำแล้วออกมาบอกเทาสูตามคำจิ้นบุนก๋ง เทาสูแจ้งความดังนั้นจึงให้นายประตูเข้าไปบอกจิ้นบุนก๋งว่า แต่บุดถีกระทำผิดจะฆ่าจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งยังงดโทษเลี้ยงดูเป็นขุนนาง อันข้าพเจ้านี้ผิดแต่ลักเอาเงินทองของท่านไป ซึ่งจิ้นบุนก๋งยังพยาบาทข้าพเจ้าอยู่มิให้เข้าไปคำนับ อันนี้ก็เหมือนจิ้นบุนก๋งหารักเมืองจิ้นและชีวิตไม่
จิ้นบุนก๋งแจ้งความนายประตูบอกก็คิดสงสัย จึงสั่งให้นายประตูไปพาตัวเทาสูเข้ามา เทาสูครั้นเข้าไปถึงจึงคุกเข่าลงกราบคำนับขอโทษตัวซึ่งทำผิดไว้แต่หลัง แล้วจึงถามจิ้นบุนก๋งว่า พวกลีอี้เสงคับโยยนั้นยังมีมากหรือน้อย จิ้นบุนก๋งได้ฟังคิดสะดุ้งใจจะใคร่รู้เหตุจึงถามว่า ซึ่งท่านทำความผิดไว้แต่ก่อนนั้นก็แล้วไปเถิด เราไม่เอาโทษท่านและพรรคพวกลีอี้เสงคับโยยนั้นเราเห็นว่าจะมีมากอยู่ ท่านรู้เหตุเห็นจะเป็นอย่างไรหรือ
เทาสูจึงว่า ซึ่งท่านให้เขียนหนังสือไปปิดประตูเมืองไว้นั้น พรรคพวกลีอี้เสงคับโยย และชาวเมืองทั้งปวงมีความสงสัยท่าน ต่างคนชักชวนกันพูดจาซุบซิบเป็นเหล่าๆ หลายพวกอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าละไว้ช้าก็จะเกิดขบถทำร้ายแก่บ้านเมืองและตัวของท่านเป็นมั่นคง จิ้นบุนก๋งจึงว่า ซึ่งท่านอุตส่าห์ฟังข่าวมาบอกเรานั้นก็ขอบใจแล้ว แต่ใจของท่านจะคิดอ่านอย่างไรจึงจะให้คนทั้งปวงสงบเป็นปกติได้ เทาสูจึงว่า ซึ่งท่านจะให้คนทั้งปวงเป็นปกตินั้น ก็เห็นจะได้ด้วยตัวข้าพเจ้าเป็นคนผิด ลักเอาเงินทองของท่านที่บรรทุกเกวียนไปเสียครั้งก่อนนั้น ชาวเมืองทั้งปวงเห็นแล้วก็จะคิดเห็นจริงในใจของท่านว่า หามีความพยาบาทแก่ผู้กระทำความผิดไม่ จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ ครั้นรุ่งขึ้นจึงให้ขุนนางเข้ามาสั่งว่าวันพรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวเลียบเมืองให้เร่งบอกกล่าวจัดแจงกันให้พร้อม ขุนนางคำนับแล้วออกมาจัดแจงทหารแห่หน้าหลัง ม้าและเกวียนที่สำหรับจิ้นบุนก๋งขี่นั้นเตรียมไว้ ครั้นรุ่งเช้าจิ้นบุนก๋งแต่งตัวใส่เสื้อหมวกสำหรับยศออกมาขึ้นนั่งบนเกวียน จึงให้เทาสูนั่งหน้าเป็นคนขับเกวียนไป
ฝ่ายหญิงชายชาวเมืองจิ้น บรรดาตึกบ้านร้านอยู่ริมถนน ครั้นเห็นจิ้นบุนก๋งเที่ยวเลียบเมืองก็ชวนกันแอบมองดู บรรดาที่เป็นพรรคพวกลีอี้เสงคับโยยนั้น ครั้นเห็นเทาสูซึ่งกระทำความผิดนั่งมาบนเกวียนด้วยจิ้นบุนก๋ง ก็พูดจากันว่าจิ้นบุนก๋งนี้ใจดีไม่ผูกพยาบาทผู้ใดเลย ตั้งแต่นั้นมาต่างคนต่างสิ้นความวิตก บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุขราบคาบเป็นปกติ
๓๗
อยู่มาวันหนึ่ง เทาสูเห็นจิ้นบุนก๋งนั่งเยี่ยมหน้าต่างตึกอยู่ผู้เดียวชอบกล จึงเข้าไปคำนับบอกว่า นางฮูกิดซึ่งเป็นภรรยาของท่านกับก๋งจูหงวนบุตรชายนางเป๊กกี บุตรหญิงทั้งสามคนนั้น เมื่อท่านหนีไปจากเมืองข้าพเจ้าได้พาไปฝากไว้กับซุยซีที่เมืองเป๊ก และได้เอาข้าวของและเงินทองไปส่งให้มิได้ขาด จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นมีความยินดีจึงว่า เมื่อแรกท่านมาหาเราเหตุใดท่านไม่บอกเล่า เทาสูจึงว่า เมื่อแรกข้าพเจ้ามาหาท่านยังมีความกลัวท่านนัก ไม่รู้ว่านํ้าใจท่านจะคิดประการใดจึงมิได้บอก บัดนี้เห็นว่าท่านรักใคร่คนเก่าอยู่ ข้าพเจ้าจึงบอกความทั้งนี้
จิ้นบุนก๋งจึงให้เทาสูเอาเงินทองและแพรไปให้แก่ผู้ที่รับฝากถึงใจแล้วให้เทาสูรับนางฮูกิดกับบุตรทั้งสองมา เทาสูรับคำจิ้นบุนก๋งแล้วก็ไปรับบุตรภรรยาจิ้นบุนก๋งกลับมาส่งจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งครั้นได้นางฮูกิดกับบุตรมาถึงก็มีความยินดีนัก จึงตั้งก๋งจูหงวนเป็นที่ซีจู แล้วให้หาเตียวสวยเข้ามาว่า ท่านเป็นทหารได้ติดตามเราทำการมีความชอบจนได้บ้านเมืองคืนสำเร็จ ความชอบของท่านมากนัก นางป๊กกีซึ่งเป็นบุตรเราก็เป็นที่รักหาอุปมาไม่ เรายกให้แก่ท่าน จงพาไปเลี้ยงเป็นภรรยาเถิด
เตียวสวยมีความยินดีนักคุกเข่าลงคำนับ แล้วก็รับนางป๊กกีไปเป็นภรรยา จึงแปลงแซ่เดิมเสีย เอาแซ่ของตัวแทรกเข้า ให้ชื่อว่านางเตียวกี ครั้นนางเตียวกีอยู่ด้วยเตียวสวยสองสามวัน จึงว่ากับเตียวสวยให้เตียวฉุยไปรับภรรยาเก่ากับบุตรมาไว้ด้วยกันเถิด เตียวสวยก็นิ่งเสียมิได้ไปรับตามคำนางเตียวกี นางเตียวกีจึงคิดว่า เราได้ว่ากล่าวเตียวสวยให้ไปรับภรรยาและบุตรมาก็ไม่ไป เหมือนเตียวสวยจะแกล้งให้คนทั้งปวงนินทาเราว่าเป็นบุตรเจ้าเมืองมาชิงเอาสามีท่านให้เด็ดขาด คิดแล้วจึงไปบอกความกับบิดาตามคำที่คิดไว้นั้น จิ้นบุนก๋งแจ้งความก็เห็นชอบ จึงให้ไปรับนางซกกุ๋ยกับเตียวต้นผู้บุตรมาส่งให้เตียวสวย เตียวสวยก็รับไว้ แต่ไม่เลี้ยงเป็นภรรยาด้วยเกรงจิ้นบุนก๋งอยู่ นางเตียวกีจึงว่ากับเตียวสวยว่า ถ้าท่านมิเลี้ยงนางซกกุ๋ยแล้ว เราก็ไม่ยอมอยู่เป็นภรรยาท่าน จะลาไปอยู่ด้วยบิดาเรา
เตียวสวยได้ฟังดังนั้นมิรู้ว่าจะคิดอ่านประการใดดี จึงเอาความไปแจ้งแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งจึงว่า ถ้อยคำเตียวกีว่านั้นชอบต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ท่านจงตั้งนางซกกุ๋ยเป็นภรรยาใหญ่ ให้เตียวกีเป็นภรรยาที่สอง เตียวสวยครั้นได้ฟังดังนั้น จะขัดขวางก็กลัวจิ้นบุนก๋งจึงทำตามถ้อยคำ วันหนึ่งจิ้นบุนก๋งจึงให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายทหารพลเรือนมาพร้อม จึงจัดทหารที่มีความชอบเป็นสามอย่าง ที่พวกติดตามไปเป็นคนแต่ครั้งหนีไปจากเมืองจิ้นนั้น ตั้งเตียวสวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เฮาเอียนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน เฮามัว คิวกุย งุยฉิว ฮูเฉียโก เตียวเกียว เป็นปลัดเตียวสวยกับเฮาเอียนพวกหนึ่ง ที่ได้มีหนังสือลับไป ลอนกี๋ ซับจิ๋น ซือโฮย จิวจี๋ เกียดสี เป๊กกี่มัว หกคนที่ได้ออกไปรับเพียงนอกเมือง คับโปเฮียง ฮันกัน กันเลียงกี๋ บีเก๋เหยียบเต๋ เสนสิวห้าคน บรรดาคนที่มีความชอบทั้งสามพวก นั้นก็ปูนบำเหน็จให้เงินทองตามความชอบมากและน้อยเป็นลำดับกัน ที่เป็นขุนนางอยู่แต่ก่อนได้กินบ้านส่วยพอสมควรอยู่แล้วก็ได้คงอยู่ตามเดิม ที่เป็นขุนนางขึ้นใหม่ก็จัดแจงบ้านส่วยให้พอสมยศศักดิ์ทุกตำแหน่ง
แต่เฮาเอียนนั้นจิ้นบุนก๋งว่า เราได้เอาหยกของท่านทิ้งลงในน้ำวันให้สัตย์สาบานกัน เราจะใช้ให้ท่านใหม่ จึงเอาหยกให้เฮาเอียนอีกห้าคู่ แล้วว่า ถึงเฮาตุกซึ่งเป็นบิดาเฮาเอียนที่จิ้นฮุยก๋งฆ่าเสียนั้น ความชอบของเฮาตุกมีมากนัก จึงสั่งให้ก่อกุฏิสวมที่ฝังศพเฮาตุกไว้ที่ตำบลจึนเอี๋ยง บนเขาแปะฮัวสัน ให้จารึกชื่อเฮาตุกไว้ที่นั้น ให้มีเครื่องบูชาเซ่นไหว้เป็นนิจ ครั้นนานมาคนทั้งปวงจึงเรียกว่าเขาเฮาตุกสัน จิ้นบุนก๋งให้เขียนหนังสือไปปิดไว้ทุกประตูเมืองว่า ถ้าผู้ใดได้ทำความชอบไว้กับเราประการใด เราหลงลืมไปมิได้ปูนบำเหน็จให้ผู้นั้นจงเร่งเข้ามาว่ากล่าวเราจะได้ให้บำเหน็จรางวัล
ฝ่ายเฮาซกซึ่งเป็นคนสำหรับขับเกวียนและทำครัวมาแต่ก่อน แจ้งดังนั้นจึงเข้ามาคำนับจิ้นบุนก๋งแล้วว่า ข้าพเจ้าได้ทำครัวให้ท่านกินทุกเพลา เมื่อท่านขึ้นขี่เกวียน ข้าพเจ้าเป็นคนขับเกวียนท่านมิได้ขาดจนมาถึงสิบเก้าปีแล้ว บัดนี้ท่านปูนบำเหน็จขุนนางทั้งปวงซึ่งได้ติดตามท่านไปด้วยกัน เหตุใดจึงมิได้ให้ของเหมือนกันเล่า ส่วนตัวข้าพเจ้าได้บำเหน็จน้อยไม่เท่ากับท่านทั้งปวงนั้นโทษข้าพเจ้าผิดประการใดหรือ จิ้นบุนก๋งได้ยินดังนั้นจึงกวักมือร้องเรียกเฮาซกเข้ามาใกล้แล้วว่า ซึ่งเราให้บำเหน็จรางวัลคนทั้งปวงมากกว่าท่านนั้น ด้วยเขามีความชอบได้ให้สติตักเตือนเราให้ทำการที่ดีมิให้อับอาย แล้วเขาก็เป็นทหารได้รบพุ่งสู้เสียชีวิตและคิดอ่านได้การต่างๆ เราจึงให้บำเหน็จเขามากตามความชอบ ตัวท่านเป็นแต่คนสำหรับใช้ทำครัวมิได้เป็นคู่คิดกัน เราจึงให้ท่านตามสมควรแต่เพียงนี้ก่อนอย่าน้อยใจเลย เฮาซกได้ฟังดังนั้นก็อายใจ มิได้ตอบประการใดคำนับแล้วก็ลาออกมา
ฝ่ายงุยฉิวเตียวเกียด ครั้นเห็นจิ้นบุนก๋งให้บำเหน็จรางวัลเตียวสวย เฮาเอียนมากมีความน้อยใจ จึงพูดกันขึ้นให้จิ้นบุนก๋งได้ยินว่า เราทั้งสองได้เป็นกองหน้า มีความชอบอยู่เป็นอันมาก เหตุใดจิ้นบุนก๋งจึงให้ข้าวของเตียวสวย เฮาเอียนมากกว่าเราหาควรไม่ จิ้นบุนก๋งได้ยินทั้งสองว่าดังนั้น จึงคิดว่าคนทั้งสองว่ากล่าวทั้งนี้ด้วยความโลภ คิดจะเอาโทษก็เอ็นดูด้วยได้เป็นเพื่อนยากจึงอดออมไว้มิได้ว่าประการใด
ฝ่ายไกจือฉุยตั้งแต่หนีต๋งนีมาเมื่อวันนั้น ครั้นถึงบ้านมารดาก็ช่วยมารดาทอเสื่อขายอยู่เป็นนิจ พอไกเตียวซึ่งเป็นเพื่อนบ้านบอกความว่า บัดนี้ต๋งนีซึ่งเป็นเจ้านายของท่านให้บำเหน็จรางวัลขุนนางที่มีความชอบเป็นอันมาก เหตุใดท่านจึงไม่เข้าไปหาต๋งนีรับบำเหน็จรางวัลด้วยเขาเล่า ไกจือฉุยได้ฟังไกเตียวบอกความดังนั้น มิได้ตอบประการใดหัวเราะแล้วก็นิ่งอยู่ ฝ่ายมารดานั่งอยู่ที่นั้นได้ยินจึงว่ากับไกจือฉุยว่า เจ้าก็ได้เป็นเพื่อนทุกข์ยากกับต๋งนีถึงสิบเก้าปี เมื่อต๋งนีอดอยากเจ้าก็ได้เชือดเนื้อต้มแกงให้ต๋งนีกิน ความชอบของเจ้าก็มีอยู่เหตุใดเจ้าจึงนิ่งอยู่ จงเร่งไปรับบำเหน็จรางวัลของท่านมาเลี้ยงกันจะมิดีกว่าที่ทอเสื่อขายอยู่อีกหรือ
ไกจือฉุยได้ฟังมารดาว่าดังนั้นจึงตอบว่า จิ้นเฮียนก๋งมีบุตรห้าคน แต่ต๋งนีบุตรที่สามเป็นคนมีบุญทั้งปัญญาอีกมาก หากเทวดาช่วยจึงได้สมบัติเป็นเจ้าเมืองจิ้น และทหารทั้งปวงถือตัวว่าทำความชอบจึงได้บ้านเมืองให้เจ้านาย ชวนกันรับเอาบำเหน็จรางวัลเปล่าๆ ที่บุญของต๋งนีไว้นั้นหามีใครเห็นไม่ ซึ่งมารดาจะให้ข้าพเจ้าไปรับบำเหน็จรางวัลมาเลี้ยงชีวิตนั้น ข้าพเจ้ามีความอดสูใจนัก จะสู้อยู่ทอเสื่อขายกินดีกว่า มารดาจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าไม่ไปรับบำเหน็จรางวัลก็ตามเถิด แต่ว่าต๋งนีเป็นนายเก่าเป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้ว เจ้าจงไปคำนับท่านเสียสักครั้งหนึ่งจึงจะควร ไกจือฉุยจึงตอบว่า บัดนี้ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เป็นขุนนางได้เบี้ยหวัดผ้าปีของท่าน จะเข้าไปหาท่านต้องการอะไร มารดาจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าจะไม่เข้าไปฝากตัวแก่ท่านผู้เป็นเจ้าบ้านการเมืองนั้นก็เห็นผิดอย่างธรรมเนียมอยู่ ถ้าเจ้าจะทำดื้อดึงอยู่ดังนั้น ก็เห็นจะหาได้อยู่ใกล้บ้านเมืองท่านได้ไม่ เราจะพากันไปอยู่กลางป่ากลางดงเถิดจึงจะชอบ ไกจือฉุยจึงว่ามารดาว่ากล่าวนี้ก็ดีแล้ว จึงอุ้มมารดาขึ้นหลังพาไปอยู่กลางป่ากินแต่ลูกหมากรากไม้เป็นอาหาร ฝ่ายไกเตียวเห็นไกจือฉุยทิ้งบ้านเมืองเสีย พามารดาไปอยู่ในป่า ก็คิดวิตกว่า ความชอบของไกจือฉุยที่ทำไว้กับจิ้นบุนก๋งแต่ก่อนจะลับไป จึงคิดเขียนหนังสือสรรเสริญความชอบไกจือฉุยลอบไปปิดไว้ที่ประตูจิ้นบุนก๋งออกว่าราชการ
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นรุ่งเช้าออกว่าราชการ เห็นหนังสือปิดไว้ที่ประตู อ่านดูแจ้งความแล้วก็คิดขึ้นได้ถึงไกจือฉุย เมื่อไปถึงเมืองโอยสิ้นเสบียงอาหาร ไกจือฉุยเชือดแขนแกงให้กิน ความชอบไกจือฉุยมีคุณกับเรายิ่งนัก คิดแล้วจึงถามขุนนางทั้งปวงว่า ใครรู้ว่าไกจือฉุยไปอยู่แห่งใดบ้างจงเร่งหาตัวมาให้เราโดยเร็ว ขุนนางซึ่งรู้แห่งบ้านไกจือฉุยนั้นก็คำนับจิ้นบุนก๋งไป ครั้นถึงตำบลเกาเหลียมที่บ้านไกจือฉุยไม่พบตัวไกจือฉุย จึงถามชาวบ้านว่า ผู้ใดรู้เห็นไกจือฉุยไปอยู่แห่งใดตำบลใด หญิงชายชาวบ้านทั้งปวงจึงบอกความว่าไกจือฉุยอยู่ที่นี่ บัดนี้หายไปทั้งมารดาได้สองสามวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะไปแห่งใด ขุนนางแจ้งความดังนั้นก็กลับมาแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋งว่า ข้าพเจ้าไปหาไกจือฉุยไม่พบ ไกจือฉุยทิ้งบ้านเรือนพามารดาไปไม่รู้ว่าไปตำบลใด ก็มีความวิตกคิดถึงไกจือฉุยนัก
ฝ่ายไกเตียวซึ่งเป็นเพื่อนบ้านกับไกจือฉุย รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นจะเอาตัวไกจือฉุย จึงเข้าไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋งว่า ซึ่งหนังสือที่ปิดไว้ที่ประตูนั้น ใช่ไกจือฉุยจะเขียนไว้หามิได้ ข้าพเจ้ารู้ว่าไกจือฉุยมีความชอบไว้เป็นอันมาก ท่านลืมแล้วหาได้บำเหน็จรางวัลไม่ ข้าพเจ้าคิดรักท่านกลัวทหารของท่านซึ่งจะทำราชการไปภายหน้าจะเสียใจ ข้าพเจ้าจึงเขียนหนังสือสรรเสริญความชอบไกจือฉุยมาปิดไว้หวังจะเตือนสติท่านให้ระลึกได้ จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงยกความชอบไกเตียวตั้งให้เป็นแฮไตหู แปลว่าเป็นขุนนางที่ตรีแล้วถามไกเตียวว่า ท่านรู้เห็นไกจือฉุยพามารดาไปอยู่ในแห่งใด ไกเตียวจึงบอกว่าข้าพเจ้ารู้ว่าไกจือฉุยพามารดาไปอยู่ป่าหว่างเขากิมสัน
จิ้นบุนก๋งจึงว่า ท่านจงนำเราไปที่เขากิมสันเถิด เราจะค้นเอาตัวไกจือฉุยให้ได้ แล้วจิ้นบุนก๋งก็ขึ้นเกวียนพร้อมทั้งทหารแห่ให้ไกเตียวเดินหน้านำทางไป ครั้นมาถึงเขากิมสันไกเตียวจึงบอกจิ้นบุนก๋งว่าไกจือฉุยอยู่ในหว่างเขากิมสันนี้ จิ้นบุนก๋งก็หยุดเกวียนอยู่แล้วสั่งขุนนางให้สืบเสาะดู ขุนนางทั้งปวงรับคำแล้วต่างคนก็แยกย้ายกันไปเที่ยวหาไกจือฉุย ขุนนางนายหนึ่งมาพบชาวนาเก็บฟืนอยู่ที่นั้น จึงถามว่าท่านเห็นไกจือฉุยกับมารดาอยู่ป่านี้บ้างหรือ ชาวนาจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักไกจือฉุย แต่เพลาวานนี้มีชาวนาคนหนึ่งพาหญิงแก่มากินนํ้าที่ห้วยนี้ แล้วก็พากันเข้าไปในป่า จะเป็นไกจือฉุยหรือผู้ใดก็ไม่รู้ ขุนนางแจ้งความดังนั้นจึงกลับมาบอกจิ้นบุนก๋งตามถ้อยคำชาวนาว่า จิ้นบุนก๋งจึงว่า เราเห็นไกจือฉุยจักอยู่ในป่านี้เป็นมั่นคงแล้ว ขุนนางทั้งปวงจงเข้าไปค้นป่าหาไกจือฉุยเถิด ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนต่างเที่ยวตามซอกห้วยธารเขาและป่าไม้ทั่วทุกตำบลก็ไม่พบ จึงมาบอกจิ้นบุนก๋งว่าข้าพเจ้าค้นหาไกจือฉุยทั่วทุกแห่งแล้วมิได้พบ
จิ้นบุนก๋งจึงว่า ป่ามีอยู่นิดหนึ่งเท่านี้ เหตุใดจึงหาตัวไกจือฉุยไม่ได้ หรือว่าไกจือฉุยรู้ว่าเรามาติดตามหา ไกจือฉุยโกรธแกล้งหนีเสียจะให้คนทั้งปวงติเตียนเรา จำจะหาตัวให้พบจงได้ จึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่า ท่านจงเอาไฟเผาป่าเข้า ไกจือฉุยกลัวไฟจะไหม้ ก็จะพามารดาหนีไฟออกมา งุยฉิวได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดอ่านนี้ชอบแล้วด้วยไกจือฉุยเป็นคนใจน้อยถือโกรธท่าน ด้วยเอาตัวหนีหาทันเสร็จการไม่ และข้าพเจ้าทั้งปวงก็เป็นข้าท่านเหมือนไกจือฉุยได้ติดตามท่านจนเสร็จราชการ มิได้หลบหลีกแต่สักครั้งหนึ่ง และไกจือฉุยคิดอ่านหนีท่านให้ต้องติดตามเหนื่อยยากดังนี้ ถ้าพบตัวไกจือฉุย ข้าพเจ้าจะชวนกันเยาะเย้ยให้ได้อาย แล้วงุยฉิวก็ชวนขุนนางทั้งปวงเอาไฟจุดป่า ไฟนั้นก็ไหม้ลุกลามไป
ฝ่ายไกจือฉุยครั้นเห็นไฟไหม้ใกล้ตัวเข้ามาจึงคิดว่า เราจะหนีออกไปก็หาต้องการไม่ ด้วยออกปากไว้ว่าจะตายในป่านี้ ถึงจะตายก็ตามเถิดจะให้ปรากฏชื่อไว้ จึงให้มารดาเข้าไปอยู่ในโพรงไม้ แต่ตัวนั้นนั่งบังอยู่ข้างนอก จนไฟไหม้หนักเข้ามาถึงที่อยู่ไหม้ไกจือฉุยกับมารดาตายในกลางไฟ ขุนนางทั้งปวงครั้นไฟไหม้ป่าดับสิ้นแล้ว จึงพากันไปเที่ยวดูเห็นแต่ร่างกระดูกคนกองอยู่เป็นสองแห่ง ก็เข้าใจว่ากระดูกไกจือฉุยกับมารดาตายอยู่ที่นี่เป็นมั่นคง จึงเก็บกระดูกมาให้จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งเห็นกระดูกแจ้งว่าไกจือฉุยตายจึงว่า เสียแรงไปเป็นเพื่อนทุกข์ยากด้วยกันมา จนอดอยากก็ได้เชือดเนื้อให้เรากินมีคุณอยู่แก่เรามากนักยังมิได้ชุบเลี้ยงทดแทนคุณเลยมาด่วนตายเสียดังนี้เล่า จิ้นบุนก๋งก็ร้องไห้รักไกจือฉุย แล้วจึงให้ขุนนางก่อกุฏิบนเนินเขากิมสันเอากระดูกไกจือฉุยใส่ไว้แล้วเกณฑ์ให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงนั้นพิทักษ์รักษาเซ่นไหว้เป็นนิจ ครั้นจัดแจงการเสร็จแล้ว จิ้นบุนก๋งก็กลับเข้าเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋รู้ว่าต๋งนีได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นเป็นสุขสบายแล้ว จึงคิดว่านางเจ๋เกียงเป็นภรรยาต๋งนีนั้น ครั้นจะนิ่งไว้ก็มิบังควร จำจะจัดแจงส่งไปให้ผัวเขาเถิด จึงสั่งให้จัดเกวียนที่สำหรับผู้หญิงขี่ไปทางไกลนั้นกับหญิงคนใช้ และสิ่งของให้ไปตามสมควร เสร็จแล้วให้นางเจ๋เกียงขึ้นเกวียนจัดทหารกำกับไปส่งให้ต๋งนี ณ เมืองจิ้น ต๋งนีครั้นเห็นนางเจ๋เกียงซึ่งเป็นภรรยามาถึงก็มีความยินดี จึงจัดแจงตึกให้นางเจ๋เกียงอยู่ตามสมควร แล้วปราศรัยไต่ถามว่าเจ้าเมืองเจ๋และญาติของเจ้ายังเป็นสุขพร้อมมูลกันอยู่หรือ
นางเจ๋เกียงเข้าไปคำนับแล้วตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋และญาติของข้าพเจ้าก็ค่อยเป็นสุขอยู่ ครั้นบอกความดังนั้นแล้วแลดูจิ้นบุนก๋งคิดถึงความหลังกลั้นน้ำตามิได้จึงว่า เมื่อวันท่านจากข้าพเจ้าไปเป็นเพลากลางคืนไม่รู้เหตุผลว่าร้ายดีประการใด ข้าพเจ้าตั้งแต่ทุกข์ร้อนถึงท่าน ไม่เป็นอันกินอันนอนเลย ครั้นแจ้งความว่าท่านได้เป็นเจ้าเมืองข้าพเจ้าก็ยินดี เจ้าเมืองเจ๋กลัวท่านจะน้อยใจว่ายึดข้าพเจ้าไว้จึงส่งข้าพเจ้ามา
จิ้นบุนก๋งได้ฟังภรรยาว่าดังนั้นก็คิดสงสารจึงว่า ข้าจะแกล้งทิ้งเจ้าหนีไปเที่ยวหาความสุขก็หาไม่ ทหารผู้ใหญ่เขาคิดกันพาข้าหนีไป ครั้นรู้สึกขึ้นจะกลับมาคนทั้งปวงเขาไม่มา จะมาแต่ผู้เดียวก็ไกลจึงจำใจไป เดชะบุญเทพยดาช่วยจึงได้เมืองจิ้น ก็คิดว่าจะจัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบเป็นสุขแล้วจะไปรับ พอเจ้ามาถึงก็เป็นบุญของเราแล้วอย่าน้อยใจเลย นางเจ๋เกียงได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด ครั้นอยู่นานมาจิ้นบุนก๋งจึงรำพึงคิดว่า นางเจ๋เกียงนี้เป็นแซ่เดียวกันกับเจ้าเมืองเจ๋ซึ่งเป็นเมืองเอก แล้วมีสติปัญญารู้การงานรอบคอบชอบอัธยาศัย จิ้นบุนก๋งจึงตั้งนางเจ๋เกียงขึ้นเป็นที่ฮูหยิน ฝ่ายนางเตียวกีมาอยู่เป็นภรรยาเตียวสวยเกิดบุตรสามคนชื่อถองคนหนึ่ง ชื่อคอดคนหนึ่ง ชื่อเอ๋งคนหนึ่ง
อยู่มาวันหนึ่งจิ้นบุนก๋งให้หาขุนนางทั้งปวงเข้ามาพร้อมจึงว่า เราจะจัดแจงการบ้านเมืองเสียใหม่ ส่วยอากรขนอนตลาดและทางเข้ามาบรรดาซึ่งเก็บขึ้นคลังนั้น ให้ผ่อนลดลงเสียกึ่งหนึ่ง ให้เอาแต่กึ่งหนึ่ง อนึ่งผู้กระทำความผิดจะต้องปรับเป็นสินไหมพินัย และโทษอาญาหนักเบาประการใดก็ดี ก็ให้ลดลงกึ่งหนึ่งเหมือนกันทุกสิ่ง ถ้าขุนนางทั้งปวงเห็นผู้ใดมีสติปัญญาและฝีมือ ควรจะตั้งเป็นขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนได้ ก็ให้นำมาแจ้งแก่เรา เราจะได้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งตามสติปัญญาและฝีมือไว้ช่วยกันรักษาบ้านเมืองสืบไป ตั้งแต่นั้นมาขุนนางและราษฎรทั้งปวงในเมืองจิ้นอยู่เย็นเป็นสุขกว่าแต่ก่อน กิตติศัพท์ก็เลื่องลือไปถึงเมืองตังจิวซึ่งเป็นเมืองหลวง
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบความ จึงให้จิวกองฆองกับไลซูซกหินขุนนางทั้งสองนาย ถือหนังสือและตราตั้งไป ณ เมืองจิ้นว่า จิ้นบุนก๋งมีความชอบทำนุบำรุงบ้านเมืองเป็นสุขดีกว่าหัวเมืองทั้งปวง รับสั่งให้เลื่อนที่ขึ้นเป็นเฮาเป๊ก แปลว่าเป็นที่หัวเมืองใหญ่ ขุนนางทั้งสองนายรับสั่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ได้หนังสือและตราตั้งแล้วก็พากันรีบไป ครั้นถึงเมืองจิ้นจึงให้ขุนนางไปบอกจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วออกมารับขุนนางทั้งสองเข้าไป เชิญให้นั่งที่สมควรแล้วรับตรามาวางบนโต๊ะ จุดธูปเทียนบูชาโดยคำนับพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง และจัดแจงสิ่งของให้แก่ข้าหลวงตามธรรมเนียม
ขุนนางทั้งสองมอบตราให้จิ้นบุนก๋งแล้วก็พากันกลับไป ทูลแจ้งความแก่พระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็มีพระทัยยินดี ตั้งแต่วันนั้นมาก็ทรงพระเมตตาจิ้นบุนก๋งสนิทกว่าเมืองเจ๋และหัวเมืองทั้งปวง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงไปทำไมตรีฝากตัวกับฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อ ซึ่งตั้งตัวเป็นฌ้อเซียงอ๋อง หามาขึ้นแก่เมืองหลวงตามธรรมเนียมไม่ ครั้นอยู่มารู้ว่าเจ้าเมืองกุดไปขึ้นแก่เมืองโอยก็ขัดใจ จึงจัดแจงทหารกองหน้าหลังพร้อมแล้วก็ยกทัพไป ฝ่ายเจ้าเมืองกุดครั้นรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองเตงยกกองทัพมาถึงแดนจะออกต่อสู้ก็เห็นฝีมือทแกล้วทหารอ่อนนัก จะไม่เอาชัยชนะได้ จึงจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการรีบไปถึงกองทัพเจ้าเมืองเตงแล้วจึงเอาเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับ ถือนํ้าให้ความสัตย์ยอมเป็นเมืองขึ้น เจ้าเมืองเตงเห็นเจ้าเมืองกุดเอาสิ่งของออกมาคำนับก็ยินดีให้รับของไว้ แล้วก็ยกกองทัพกลับไปเมือง เจ้าเมืองกุดครั้นเจ้าเมืองเตงยกกองทัพไปแล้ว ก็กลับมาขึ้นกับเมืองโอยเหมือนแต่ก่อน เจ้าเมืองเตงครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองกุดเสียสัตย์ ทำกลับกลอกไปดังนั้นโกรธนักจึงคิดว่าเราจะยกไปครั้งนี้ จะตีเมืองกุดให้ยับ จับเจ้าเมืองฆ่าเสียให้จงได้ แล้วสั่งยีมิกคุมทหารเป็นทัพหน้า ให้ซูเซียดเป็นยกกระบัตรทัพ ครั้นจัดแจงทหารพร้อมแล้วรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี เจ้าเมืองเตงก็ยกทัพรีบไป
ฝ่ายก๋งจือฮุยเจ้าเมืองโอยรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองเตงยกทัพมาจะตีเมืองกุด ก็วิตกถึงเจ้าเมืองกุด ด้วยเป็นที่ชอบใจกันแล้วก็เป็นเมืองน้อยกำลังก็น้อย ครั้นเราจะไปช่วยรบก็เห็นไม่ชนะฝีมือทหารเมืองเตง ครั้นจะห้ามปรามโดยดีเล่า ที่ไหนเจ้าเมืองเตงจะฟังถ้อยคำ จำจะบอกหนังสือขึ้นไปเมืองหลวงให้พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบ จะได้ว่ากล่าวห้ามปรามจึงจะได้ คิดแล้วจึงเขียนหนังสือบอกแจ้งความซึ่งเจ้าเมืองเตงยกทัพมาจะตีเมืองกุด แล้วให้ขุนนางถือรีบไป ครั้นขุนนางถือหนังสือมาถึงเมืองตังจิว จึงเอาหนังสือเข้าไปส่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่รู้เรื่องความแล้วจึงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ทูลถวายหนังสือแจ้งความซึ่งเจ้าเมืองโอยบอกมาทุกประการ
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องแจ้งความแล้วขัดเคืองว่าเจ้าเมืองเตงทำการเหลือเกินอยู่ จึงสั่งให้สินเป๊กรีบไปห้ามปราม สั่งสอนก๋งจูเจียบอย่าให้ทำดังนี้ไม่ชอบ แม้นมิฟังจะเอาโทษ สินเป๊กรับคำแล้วออกมาจัดแจงบ่าวไพร่รีบไป ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นยกมาใกล้เมืองกุด พอมีผู้มาบอกว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องขัดเคือง ให้สินเป๊กมาห้ามมิให้ไปตีเมืองกุด ก็คิดขัดใจพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่ารักข้าไม่เสมอกัน รักแต่เจ้าเมืองโอย เมืองกุดมากกว่าเรา จึงสั่งให้ทหารไปจับสินเป๊กคุมไว้อย่าให้ทันเข้ามาถึงเรา ต่อเราตีเมืองกุดได้แล้วจึงจะปล่อยสินเป๊กข้าหลวงกลับไปเมืองตังจิว ทหารรับคำแล้วก็รีบมาจับสินเป๊กคุมไว้ บรรดาบ่าวไพร่สินเป๊กซึ่งมาด้วยครั้นเห็นเขาจับนายดังนั้นก็ตกใจ ชวนกันหนีกลับไปแจ้งราชการขุนนางซึ่งอยู่ ณ เมืองตังจิว แจ้งความแล้วจึงเข้าไปทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ทราบความดังนั้นก็ทรงพระโกรธ จึงให้ประชุมขุนนางผู้ใหญ่น้อยพร้อมแล้วตรัสว่า ก๋งจูเจียบทำการดูหมิ่นจับสินเป๊กขุนนางผู้ใหญ่ของเราไว้ครั้งนี้โทษผิดนัก ผู้ใดจะอาสาเราไปตีเอาเมืองเตงจับก๋งจูเจียบมาได้
ลุยซกจึงทูลว่า ครั้งพระเจ้าฮวนอ๋อง กองทัพหลวงได้ยกไปตีเมืองเตงครั้งนั้น จนพระเจ้าฮวนอ๋องถูกเกาฑัณฑ์ ถอยทัพกลับมาก็เป็นที่อัปยศ แต่นั้นมาเจ้าเมืองเตงจึงมีใจกำเริบ บัดนี้ก็ไปขึ้นกับเมืองฌ้อนับถือเมืองฌ้อว่าเป็นเมืองหลวง จึงไม่ยำเกรงพระองค์ ซึ่งจะให้ยกไปทำแก่เมืองครั้งนี้อีก ถ้าเสียทีแก่เมืองเตงก็จะเสียพระเกียรติยศต่อไปอีก ขอให้มีหนังสือไปถึงเมืองเต๊กซึ่งอยู่ใกล้กันไปตีเมืองเตง ก๋งจูเจียบก็จะยกทัพกลับไป
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงให้แต่งหนังสือให้ขุนนางรีบไปบอกความแก่เจ้าเมืองเต๊ก เจ้าเมืองเต๊กรู้หนังสือรับสั่งมาดังนั้น จึงจัดทหารม้าลำลองห้าร้อยให้ว่าจะไปเที่ยวไล่เนื้อ อย่าให้รู้ว่าเราเป็นกองทัพให้เล็ดลอดรายกันไป พวกละร้อยหนึ่งบ้าง ห้าสิบบ้าง แต่กำหนดให้ถึงเมืองเตงให้พร้อมกัน แยกทางกันรีบไป ครั้นทหารม้ามาถึงเมืองเหลียงซึ่งเป็นหัวเมืองเมืองเตง รู้ว่าเจ้าเมืองเตงยังหากลับมาเมืองไม่ ชาวเมืองทั้งปวงก็ไม่รู้ว่าเป็นกองทัพจะมาตีเมือง เข้าใจว่าพวกพากันมาเที่ยวไล่เนื้อเล่น มิได้จัดแจงระวังระไวบ้านเมือง ทหารเมืองเต๊กเห็นได้ทีก็พากันตรงเข้าเมืองเตงจับขุนนางซึ่งเป็นผู้ใหญ่อยู่เฝ้าเมืองฆ่าเสีย ที่ผู้ใดต่อสู้ก็ฆ่าเสียเป็นอันมาก แล้วก็ริบเอาสิ่งของทองเงินได้แล้วก็พากันกลับ ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นรู้ข่าวว่าทหารเมืองเต๊กมาตีเมืองของตัวได้ก็ตกใจ จึงสั่งให้ปล่อยสินเป๊กเสียแล้วก็ยกทัพกลับเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองเต๊ก ครั้นให้ไปตีเมืองเตงได้สมความคิดก็แต่งหนังสือให้ทราบรีบไปเมืองตังจิว ครั้นทหารมาถึงก็นำเอาหนังสือไปให้ขุนนางผู้ใหญ่ ลุยซกแจ้งความก็เอาหนังสือเข้าไปทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบแล้วก็ดีพระทัยจึงตรัสว่า เจ้าเมืองเต๊กตีเมืองเตงให้เราได้เป็นความชอบยิ่งนัก อันนางจงหยงซึ่งเป็นมเหสีของเราก็ตายแล้ว เราคิดว่าจะขอลูกสาวเจ้าเมืองเต๊กผู้กระทำความชอบมาเป็นฮองเฮาท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
ลุยซกกับโทจูจึงทูลว่า ข้าพเจ้าได้ยินชาวเมืองเต๊กสรรเสริญรูปทรงนางซกงุยซึ่งเป็นบุตรีเจ้าเมืองเต๊กว่างามดังดวงแก้วอันมีรัศมี นางฮูกิดผู้พี่ก็ได้เป็นเมียเฮาเป๊กต๋งนี แต่ซกงุยผู้น้องนั้นยังหามีสามีไม่ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงฟังดังนั้นก็ดีพระทัยนัก จึงสั่งขุนนางทั้งสองว่า ท่านจงเร่งไปขอบุตรีเจ้าเมืองเต๊กมาให้เราจงได้ ลุยซกกับโทจูรับสั่งแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองเต๊กจึงเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเต๊กตามข้อรับสั่ง เจ้าเมืองเต๊กได้แจ้งความก็ยินดี จึงตกแต่งนางซกงุยผู้เป็นบุตรีกับเครื่องบรรณาการส่งมาถวาย ครั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องทราบว่านางซกงุยมาถึง จึงสั่งขุนนางทั้งปวงให้จัดแจงการสมโภชทั้งข้างหน้าข้างในให้พร้อม เราจะตั้งนางซกงุยเป็นมเหสีตามอย่างธรรมเนียมสืบไป
ฮูสินซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลขัดขึ้นว่า ซึ่งพระองค์จะยกนางซกงุยบุตรีเสามัวเจ้าเมืองเต๊ก อันเป็นเมืองขึ้นและมีตระกูลอันตํ่าเป็นที่พระมเหสีนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่านานไปบ้านเมืองจะเป็นอันตราย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็มิได้ตรัสตอบประการใด ครั้นถึงวันฤกษ์ดีจึงตั้งนางซกงุยขึ้นเป็นที่มเหสี ให้ว่าราชการสิทธิ์ขาดข้างฝ่ายใน นางซกงุยเมื่ออยู่เมืองเต๊กนั้นเจ้าเมืองเต๊กผู้บิดาเคยพาไปเที่ยวป่าไล่เนื้อเล่นตามสบาย ครั้นได้เข้ามาอยู่ในวังไม่มีที่เที่ยวเล่น อุปมาเหมือนนกเข้าอยู่ในกรงขังหาความสุขมิได้ อยู่มาสองสามวันจึงทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่าข้าพเจ้าจะขอถวายบังคมลาไปเที่ยวป่าไล่เนื้อเล่นให้สบายสักเวลาหนึ่ง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงตรัสว่าเจ้าจะไปเที่ยวป่า ข้าจะพาไปชมป่าล่าเนื้อให้สบาย แล้วเสด็จออกมาสั่งขุนนางให้จัดแจงรถและม้า ทั้งทหารเกาทัณฑ์เตรียมไว้พร้อม ครั้นรุ่งขึ้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็พานางซกงุยกับนางข้างในทั้งปวงออกมา เสด็จขึ้นทรงรถกับพระมเหสี นางข้างในทั้งปวงก็ขึ้นเกวียนประเทียบ
ฝ่ายพระญาติวงศ์และขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ขึ้นขี่ม้าถือเกาทัณฑ์นำเสด็จแห่ไปเป็นอันมาก ครั้นมาถึงเขาปักป๋งสันเสด็จเข้าประทับอยู่ ณ พระตำหนัก จึงสั่งให้ยิงเนื้อและนก ถ้าผู้ใดยิงเนื้อและนกมาได้ถึงสามสิบตัวจะให้เกวียนสามเล่ม ถ้ายิงได้ยี่สิบตัวจะให้เกวียนสองเล่ม ถ้ายิงได้สิบตัวจะให้เกวียนหนึ่งเล่ม ให้ได้เนื้อและนกมาพร้อมกันในเวลาตะวันเที่ยง เชื้อพระวงศ์และขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนก็ขับม้าแยกย้ายกันไป เที่ยวไล่นกและเนื้อตามหว่างเขาและเนินป่าทุกตำบล พอเวลาเที่ยงได้เนื้อและนกมาถวายพร้อมกัน แต่ไทซกตั้วซึ่งเป็นน้องพระเจ้าจิวเซียงอ๋องนั้นได้เนื้อและนกมาถวายสามสิบตัวมากกว่าทหารทั้งปวง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็พระราชทานเกวียนให้สามเล่มตามสัญญา
ฝ่ายนางซกงุยซึ่งเป็นพระมเหสี นั่งอยู่ในมู่ลี่ริมพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง เห็นไทซกตั้วได้เนื้อและนกมาถวาย และดูรูปทรงก็งามต้องใจนักจึงทูลว่า ไทซกตั้วฝีมือเกาทัณฑ์แม่นดีกว่าทหารทั้งปวง บัดนี้ก็ยังวันอยู่ข้าพเจ้าขอถวายบังคมลาไปไล่เนื้อสักพักหนึ่ง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็มิได้ขัดจึงเรียกรถให้เลื่อนเข้ามารับ นางซกงุยจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเมื่ออยู่บ้านเมืองเคยขี่ม้าไล่เนื้อกับบิดา ข้าพเจ้าจะขอม้า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็ให้จัดม้าที่มีฝีเท้ามาให้ แล้วตรัสถามว่า ผู้ใดจะไปกับนางได้ ไทซกตั้วได้ฟังรับสั่งดังนั้น คำนับแล้วทูลว่า ข้าพเจ้าจะรับไปด้วยพระมเหสีมิให้มีเหตุการณ์ นางซกงุยได้ยินไทซกตั้วทูลก็สมดังใจนึก แล้วถวายบังคมลามาขึ้นม้า นางพระสนมทั้งปวงก็ขึ้นไปขี่ม้าตามมาเป็นลำดับกัน ไทซกตั้วก็ชักม้าอ้อมวงป้องกันไป พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทอดพระเนตรดูพระมเหสีขับม้าไป ท่วงทีแข็งแรงชำนิชำนาญก็ชอบพระทัยยิ้มอยู่ นางซกงุยครั้นมาลับพระเนตรพระเจ้าจิวเซียงอ๋องแล้วจึงแกล้งขับม้าควบไป ฝีเท้าม้านางรวดเร็วนัก ม้าพระสนมทั้งปวงก็ติดตามไปไม่ทัน แต่ม้าไทซกตั้วนั้นควบตามไปด้วยได้เป็นสองม้าเคียงกันมาในที่เปลี่ยว ต่างคนต่างแลดูกัน นางซกงุยจึงทำกิริยายิ้มพรายโดยมารยาหญิงแล้วว่า ข้าได้ยินเขาสรรเสริญท่านว่าฝีมือแม่นในเกาทัณฑ์หาผู้ใดจะเสมอมิได้ ก็พึ่งได้เห็นประจักษ์ในวันนี้
ไทซกตั้วจึงตอบว่า อันการเกาทัณฑ์นี้ข้าพเจ้าพึ่งหัดใหม่หาเหมือนคำฮองเฮาว่าไม่ อันความรู้ของข้าพเจ้านี้สักนิดหนึ่งจะเปรียบกับปลายก้อยก็ไม่ได้ นางซกงุยได้ฟังดังนั้นทำกิริยาในทีแล้วว่า เวลาพรุ่งนี้ถ้าท่านเข้าไปเยี่ยมไข้มารดาท่านแล้วจงแวะไปหาข้าด้วย จะมีธุระพูดด้วยสักหน่อยหนึ่ง ไทซกตั้วก็ยินดีพยักหน้ารับคำ พอแลไปเห็นพวกม้าสนมทั้งปวงตามมาทัน ต่างคนต่างก็ขับม้าห่างกันออกไป พอเห็นฝูงเนื้อก็รอม้าไว้ ไทซกตั้วจึงยิงเกาทัณฑ์ไปซ้ายทีหนึ่งขวาทีหนึ่ง ถูกกวางกับสมันล้มลง นางซกงุยเห็นดังนั้นก็ยิงบ้าง ถูกกวางตัวหนึ่ง ฝ่ายฝูงนางกำนัลไปทันเห็นกวางกับสมันถูกเกาทัณฑ์ล้มลงอยู่ทั้งสามตัวก็ชวนกันตบมือดีใจสรรเสริญว่าฮองเฮายิงเกาทัณฑ์แม่น ชวนกันเอาเนื้อขึ้นบรรทุกหลังม้า นางซกงุยก็พาฝูงนางสนมทั้งปวงกลับมาพลับพลาที่ประทับ ให้ยกเนื้อเข้าไปถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องเห็นก็ดีพระทัย จึงสั่งให้เจ้าพนักงานเอาไปต้มแกงแล้วให้ยกโต๊ะมาตั้งหน้าพระที่นั่ง แล้วรับสั่งให้หาเชื้อพระวงศ์และขุนนางมาพร้อมแล้วพระราชทานโต๊ะและสุรา พระเจ้าจิวเซียงอ๋องและพระมเหสีเสวยอยู่ชั้นบน ครั้นเลี้ยงดูกันเสร็จแล้ว เวลาเย็นก็เสด็จกลับเข้าเมือง ครั้นรุ่งเช้าไทซกตั้วกับขุนนางทั้งปวงก็เข้าไปเฝ้าทำเสียลู้แปลว่าคำนับพระคุณที่พระราชทานโต๊ะ แล้วไทซกตั้วก็กราบทูลขอเข้าไปเยี่ยมมารดาซึ่งป่วยอยู่ในพระราชวัง
ฝ่ายนางซกงุยตั้งแต่นัดกับไทซกตั้วแล้ว ก็ให้คิดวิตกถึงไทซกตั้วอยู่ จนรุ่งขึ้นก็ดีใจว่าจะได้เห็นหน้าไทซกตั้ว จำจะเอาทรัพย์ออกแจกจ่ายให้คุ้มภัยเถิด จึงเรียกหญิงคนใช้บรรดาอยู่ที่ในนั้นเข้ามาเอาสิ่งของแจกให้แล้วว่า วันนี้ท่านทั้งปวงจงได้เอ็นดูข้า ถ้าเห็นไทซกตั้วมาจงพากันหลบหลีกเสียให้พ้น จะสนทนากับไทซกตั้วเป็นความลับสักหน่อยหนึ่ง แล้วอย่าเอาความไปบอกเล่าผู้ใดเป็นอันขาดทีเดียว นานไปเราจะให้ถึงใจท่านอีกเป็นอันมาก นางทั้งปวงครั้นได้สิ่งของแล้วก็ยินดี ต่างคนก็คำนับลาออกมา ปรึกษากันว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องบัดนี้ก็ทรงพระชราลงแล้ว นานไปสมบัติก็คงจะได้กับไทซกตั้ว ซึ่งนางซกงุยจะลอบรักใคร่กับไทซกตั้วนั้น ก็ต้องการอะไรที่เราจะเอาความลับของนางไปว่ากล่าวต่อไปหาเป็นประโยชน์ไม่ ปรึกษากันแล้วต่างคนต่างก็ไปเสียจากที่นั้น นางซกงุยครั้นเห็นนางทั้งปวงไปแล้วจึงเปิดหน้าต่างตึกตั้งตาคอยไทซกตั้วอยู่
ฝ่ายไทซกตั้วครั้นเยี่ยมมารดาแล้ว ก็ลงจากตึกเดินมาพอเหลือบไปปะหน้านางซกงุย นางซกงุยก็พยักหน้า ไทซกตั้วก็ขึ้นมาหานางซกงุยในห้องรักใคร่พูดจากันแต่สองต่อสอง ครั้นไทซกตั้วจะมา นางซกงุยจึงสั่งว่าทีนี้เชิญท่านมาเนืองๆ ไทซกตั้วจึงตอบว่า ซึ่งถ้อยคำที่ว่านั้นก็ชอบใจแล้ว แต่จะให้เข้ามานั้นคิดเกรงเกลือกความจะไม่มิด ความผิดจะถึงเราทั้งสอง ข้าเกรงอาญาอยู่ นางซกงุยจึงว่าอย่าเกรงเลย ข้าพเจ้าคิดอ่านปิดงำความดีมิให้ภัยมีมาถึงท่าน ไทซกตั้วก็รับคำ ตั้งแต่วันนั้นไทซกตั้วก็ลอบไปมาหลับนอนด้วยนางซกงุยเนืองๆ อยู่มาวันหนึ่งเวลาคํ่า ไทซกตั้วลักลอบเข้าไปหานางซกงุย ไทซกตั้วนั่งเสพสุราอยู่ในวังกับนางซกงุยกินสุราเมาจะใคร่ฟังเพลงขลุ่ย จึงเรียกนางเสียวตังเข้ามาแล้วว่า เจ้าจงเป่าขลุ่ยให้เป็นเพลงเราจะร้องรับ นางเสียวตังขัดมิได้ก็เข้าไปเป่าขลุ่ย
ไทซกตั้วกำลังเมาก็ร้องเพลงรับเสียงขลุ่ย แล้วหยอกนางเสียวตัง นางเสียวตังไม่ลงใจด้วย คิดเกรงนางซกงุยก็ลุกขึ้นวิ่งหนี ไทซกตั้วกำลังเมาสุราถอดกระบี่ไล่ นางซกงุยก็หยุดมือห้ามไว้ นางเสียวตังกลัวความตายก็วิ่งตรงไปถึงประตูพระตำหนักที่บรรทมพระเจ้าจิวเซียงอ๋องในกลางคืน จึงทูลว่าพระมเหสีเป็นชู้กับไทซกตั้ว บัดนี้มานอนอยู่ด้วยกัน
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทรงพระโกรธ ฉวยพระแสงกระบี่ข้างที่ เสด็จโดยด่วนจะไปฆ่าไทซกตั้วเสีย ครั้นเดินมาได้สองสามก้าวก็ได้สติขึ้น ทรงพระดำริว่าตัวเราก็ชราทั้งกำลังก็น้อยแล้ว ไทซกตั้วก็มีฝีมือ ถ้าจวนตัวจะต่อสู้เห็นเราจะทานกำลังไทซกตั้วมิได้ ก็จะเสียทีหาต้องการไม่ แล้วจะฆ่าคนเวลากลางคืน คนทั้งปวงไม่รู้เหตุผลก็จะนินทาได้ ต่อเวลาพรุ่งนี้จึงจะให้จับไทซกตั้วฆ่าเสีย ครั้นคิดดังนั้นก็เสด็จกลับเข้าที่ พอเวลาเช้าไทซกตั้วสร่างเมา จึงคิดว่าเห็นจะเกิดความใหญ่เป็นมั่นคง เราอยู่ที่นี้ช้าไม่ได้จะมีผู้มาจับเอาตัวไปไม่ทันจะแก้ไข จะคิดอ่านหนีเอาตัวรอด แล้วก็รีบออกจากพระราชวัง
๓๘
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องตื่นจากที่บรรทม จึงสั่งเถ้าแก่ข้างในให้เอาตัวนางสาวใช้ของนางซกงุยกับผู้รักษาประตูมาแล้วถามว่า ไทซกตั้วเข้ามาทำชู้นอนค้างอยู่ด้วยนางซกงุย ผู้ใดรู้เห็นประการใดบ้างให้เร่งว่ามาแต่ตามจริง สาวใช้และนางรักษาประตูบรรดาได้รับสินบนนั้นต่างคนก็ต่างทูลว่าซึ่งไทซกตั้วมาทำชู้ด้วยพระมเหสีนั้นข้าพเจ้าทั้งปวงมิได้รู้เห็น พระเจ้าจิวเสียงอ๋องจึงให้เอาตัวนางเสียวตังมาสอบ นางเสียวตังก็ว่ากล่าวยั่งยืนว่านางสาวใช้และนายประตูนี้ได้สินบนพระมเหสีสิ้นทุกคนจึงปิดบังความเสีย นางสาวใช้และนายประตูซึ่งได้สินบนนั้นก็ตกใจกลัวอาญาพระเจ้าเมืองหลวงจะลงโทษก็รับสมถ้อยคำนางเสียวตังทุกประการ
พระเจ้าจิวเสียงอ๋องทรงพระโกรธนัก ก็สั่งให้จับนางซกงุยไปจำไว้ในที่สงัดลั่นกุญแจประตูเสีย ผู้จะไปส่งข้าวนั้นให้ส่งเข้าไปจำเพาะช่องอันน้อย แต่ไทซกตั้วนั้น ครั้นจะให้ไปจับตัวมาทำโทษก็คิดเกรงใจนางฮุยเฮาผู้เป็นมารดาไทซกตั้วจึงงดไว้ ไทซกตั้วครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้จับนางซกงุยจำไว้ ก็คิดวิตกกลัวพระเจ้าจิวเซียงอ๋องจะจับเอาตัวมาทำโทษ ก็เรียกพรรคพวกเข้ามาให้พร้อมพากันหนีไปจากเมืองหลวง
ฝ่ายลุยซกกับโทจู ครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องจับนางซกงุยไปจำไว้ จึงปรึกษากันว่า บัดนี้ไทซกตั้วก็หนีแล้ว ถ้าไปถึงเมืองเต๊กได้ก็จะยุยงให้เจ้าเมืองเต๊กโกรธ ยกกองทัพมาตีเอาเมืองหลวง เราผู้ไปมาพูดจาก็จะเป็นอันตรายด้วยเห็นจะอยู่ในเมืองนี้มิได้ เราจะพากันหนีไปเมืองเต๊กเถิดจึงพ้นภัย ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้ว เวลาคํ่าก็พาพรรคพวกลอบหนีไปทันไทซกตั้วแดนเมืองเต๊ก ขุนนางทั้งสองก็เข้าไปคำนับไทซกตั้วแล้วว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านหนีมาจึงรีบมาตาม ขอเชิญท่านหยุดพักที่นี้ ข้าพเจ้าจะไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเต๊กให้รู้ก่อน ไทซกตั้วได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านตามเรามาก็ขอบใจอยู่ แล้วก็พาพรรคพวกหยุดอยู่ที่นั้น
ลุยซกกับโทจูไปถึงเมืองเต๊กก็ไปคำนับเจ้าเมืองเต๊ก จึงเอาความเท็จมายุยงว่า เดิมพระเจ้าจิวเซียงอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามาขอนางซกงุยบุตรีท่านไปนั้น เป็นความจริงจะให้เป็นภรรยาไทซกตั้วผู้น้อง ครั้นเห็นรูปร่างนางซกงุยงามชอบพระทัยจึงตั้งเป็นฮองเฮาหาให้แก่ไทซกตั้วไม่ ครั้นนานมามารดาไทซกตั้วซึ่งอยู่ในพระราชวังป่วยหนัก ไทซกตั้วเข้าไปเยี่ยมมารดา พบนางซกงุยนั่งลงพูดกันที่กลางทางสองสามคำแล้วต่างคนต่างไป สาวใช้จึงเอาความไปทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่าไทซกตั้วกับพระมเหสีพูดกัน พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงพระโกรธมิได้สืบความให้เห็นเท็จและจริง จับนางซกงุยไปจำลั่นกุญแจไว้ที่สงัดได้ความอดอยากยิ่งนัก แล้วขับไทซกตั้วผู้น้องเสีย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทำการครั้งนี้โดยองอาจไม่อยู่ในสัจธรรม ท่านก็มีความชอบไปช่วยตีเมืองเตงให้ยังหาคิดถึงคุณท่านไม่ มาทำแก่นางซกงุยผู้บุตรีท่านให้ได้ความเจ็บอายสาหัส ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องทำการทั้งนี้ผิดนัก จะอยู่เป็นข้าสืบไปมิได้ จึงพากันหนีมาหวังจะพึ่งบุญท่าน
เจ้าเมืองเต๊กได้ฟังดังนั้นมีความสงสารบุตรีก็คิดน้อยใจนัก จึงถามขุนนางทั้งสองว่า บัดนี้ไทซกตั้วหนีไปอยู่แห่งใดเล่า ลุยซกจึงตอบว่า ไทซกตั้วมาหยุดอยู่ที่ปลายแดนเมืองท่าน จึงให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความก่อน เจ้าเมืองเต๊กจึงให้ขุนนางจัดม้าและเกวียนออกไปรับให้ลุยซกกับโทจูนำไป ครั้นมาถึงไทซกตั้ว ลุยซกจึงเล่าความให้ไทซกตั้วฟังตามถ้อยคำเจ้าเมืองเต๊ก ไทซกตั้วแจ้งความแล้วก็ยินดีจึงเข้ามา ครั้นถึงเมืองเต๊กก็เข้าไปคำนับเสามัว โดยกลัวเกรงเหมือนลูกเขยกับพ่อตา
เจ้าเมืองเต๊กเห็นไทซกตั้วนบนอบก็เอ็นดูไทซกตั้วนัก จึงสั่งให้จัดทัพเกณฑ์ทหารม้าและทหารเดินเท้าห้าพัน ให้เซียงเตงขุนนางผู้ใหญ่เป็นแม่ทัพ ให้ลุยซกกับโทจูมาด้วยไทซกตั้วในกองทัพ ครั้นได้ฤกษ์ดีแล้วก็ให้จุดประทัดตีกลองใหญ่เอาฤกษ์ ยกทัพออกจากเมืองเต๊กรีบมาตีด่านปลายแดนเมืองหลวงแตก ชาวด่านก็รีบมาเมืองหลวง จึงเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่จึงเอาเนื้อความขึ้นกราบทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่า กองทัพเมืองเต๊กทำองอาจตีด่านแตกเข้ามาหลายตำบลแล้ว
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังทรงดำริว่า เหตุใดเจ้าเมืองเต๊กจึงมาคิดอ่านทำการดังนี้ไทซกตั้วหนีไปยุยงประการใด จำจะให้ขุนนางออกไปไต่ถามบอกเหตุให้รู้ก่อน ครั้นดำริแล้วจึงสั่งไตหูทำเป๊กว่าท่านจงไปบอกแก่กองทัพเมืองเต๊กที่ยกมาว่า ไทซกตั้วทำผิดเป็นชู้กับนางซกงุยบุตรีเสามัวเจ้าเมืองเต๊ก เราจำนางซกงุยไว้ ไทซกตั้วกลัวหนีไป เราคิดว่าจะบอกเจ้าเมืองเต๊กแต่ยังหาได้บอกไปไม่ อย่าให้เจ้าเมืองเต๊กเชื่อถือไทซกตั้วมาทำดังนี้หาควรไม่ ให้เร่งมาพูดจากันให้เห็นผิดและชอบก่อน ไตหูทำเป๊กรับสั่งถวายบังคมลาออกไป
ฝ่ายเซียงเตงแม่ทัพครั้นรู้ว่าขุนนางเมืองหลวงออกมา จึงปรึกษากับไทซกตั้วว่า เราจะให้ขุนนางเข้ามาในค่ายหรือจะทำประการใด ไทซกตั้วจึงว่า ซึ่งจะไว้ใจให้ขุนนางเมืองหลวงเข้ามานั้นเราไม่เห็นด้วย อันไตหูทำเป๊กนี้เป็นคนมีอุบายมาก จงให้ทหารออกไปจับตัวฆ่าเสียแล้วรีบยกเข้าไปให้ถึงเมืองหลวงโดยเร็ว อย่าให้จัดแจงกองทัพทันจึงจะได้ชัยชนะโดยง่าย เซียงเตงก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ทหารออกไปจับตัวไตหูทำเป๊กฆ่าเสีย แล้วยกกองทัพตีรุกเข้าไปจนใกล้เมืองตังจิว แล้วสั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องครั้นแจ้งความว่ากองทัพเมืองเต๊กบุกรุกเข้ามาก็ทรงพระโกรธ จึงจัดให้งวนเป๊กเป็นแม่ทัพ ม่อโอยเป็นปลัดทัพ แล้วจัดเกวียนรบทหารถืออาวุธสำหรับเกวียนสามร้อยเล่ม ยกออกไปนอกกำแพงเมือง งวนเป๊กจึงคิดว่า ทหารเมืองเต๊กนั้นฝีมือกล้าหาญนักจะไว้ใจมิได้ จึงเอาเกวียนนั้นรายวงต่อๆ เป็นลูกค่าย ให้ทหารถืออาวุธรักษาค่ายเป็นอันมาก จะดูท่วงทีทหารเมืองเต๊กจะทำประการใด จึงจะต่อสู้ตามกระบวนศึก ฝ่ายเซียงเตงแม่ทัพเห็นทหารในเมืองหลวงยกออกตั้งอยู่จึงให้ทหารกองหน้าเข้าตี ทหารทั้งสองฝ่ายรบสู้กันด้วยอาวุธต่างๆ จนเวลาเย็น ก็หาแพ้ชนะกันไม่ต่างคนต่างกลับเข้าค่าย
ครั้นคํ่าเซียงเตงจึงให้ไปปลูกหอรบขึ้นที่เขาสุยหูรสาร ให้เอาธงสีเหลืองกับร่มระย้าปักไว้บนหอรบ จึงให้ทหารผู้หนึ่งแต่งตัวเหมือนไทซกตั้วนั่งรินสุรากินอยู่บนหอรบ แล้วให้ทหารทั้งปวงซุ่มอยู่ข้างหลัง ถ้าเห็นทหารเมืองตังจิวยกออกมา ก็ให้ตีม้าล่อจุดประทัดขึ้น แล้วสั่งให้ลุยซกโทจูคุมทหารพันหนึ่งไปซุ่มอยู่ตั้งสองข้างทาง ถ้าทหารชาวเมืองยกไล่กองทัพเรามาถึงเชิงเขาจึงให้กรูกันตีสกัดไว้ ครั้นทหารทั้งปวงไปแล้ว จึงให้เซียงหองจูผู้บุตรคุมทหารม้าห้าร้อยเข้าไปล่อกองทัพเมืองตังจิวถึงหน้าค่าย เซียงเตงกับไทซกตั้วคุมทหารสามพันอยู่ในค่ายคอยออกรบ ฝ่ายเซียงหองจูครั้นถึงหน้าค่าย จึงให้ทหารร้องเข้าไปว่าให้งวนเป๊กออกมารบกัน
งวนเป๊กได้ยินดังนั้นก็ขึ้นบนเกวียนแลไปดูเห็นพวกทหารเมืองเต๊กยกเข้ามา ถึงหน้าค่ายจึงจัดทหารจะออกรบ ม่อโอยเห็นงวนเป๊กจัดทหารวุ่นวายจึงห้ามว่า อย่าเพิ่งออกรบก่อน อันทหารเมืองเต๊กร้องท้าทายเราโดยองอาจดังนี้ เห็นจะเป็นกลอุบายอยู่ งวนเป๊กได้ฟังม่อโอยว่าทัดทานก็เห็นชอบจึงงดอยู่ ฝ่ายเซียงหองจูครั้นมิได้เห็นงวนเป๊กยกออกมาจากค่าย จึงให้ทหารทั้งปวงลงจากหลังม้า แล้วให้ร้องประกาศว่า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้คุมทหารออกมาจากเมือง แล้วจะสู้ก็ไม่สู้ จะหนีก็ไม่หนี จะสามิภักดิ์ก็ไม่สามิภักดิ์ มาตั้งทัพนิ่งอยู่หามีความเจ็บอายไม่ งวนเป๊กได้ฟังทหารเมืองเต๊กว่ากล่าวหยาบช้าดังนั้นบังเกิดโมโหเหลือที่จะอดกลั้น จึงขับเกวียนพาทหารออกจากค่าย เซียงหองจูครั้นเห็นทหารงวนเป๊กออกมา ก็ขับม้าพาทหารเข้ารบกับงวนเป๊กได้สิบเพลงแล้วทำเป็นชักม้าหนี งวนเป๊กเห็นได้ทีก็ไล่ติดตามไป เซียงหองจูกับทหารทั้งห้าร้อยก็ชักม้าหนีหลบเข้าค่ายหลังเขา งวนเป๊กครั้นไล่มาใกล้เชิงเขาแลขึ้นไปเห็นไทซกตั้วนั่งเสพสุราอยู่บนหอรบแต่ผู้เดียวก็ดีใจว่าไทซกตั้ววันนี้ไม่พ้นมือเรา แล้วก็ขับทหารรุกเข้าไป
ฝ่ายทหารเมืองเต๊กซึ่งซุ่มอยู่ ครั้นเห็นกองทัพเมืองตังจิวรุกไล่มา ก็จุดประทัดตีม้าล่อขึ้นตามสัญญา ลุยซกโทจูซึ่งซุ่มทหารอยู่สองข้างทางได้ยินประทัดสัญญาดังนั้น สองนายก็พาทหารออกมาล้อมสกัดไว้ แล้วให้ล้มต้นไม้ตัดกิ่งไม้ขวางทางเสียมิให้หนีได้ งวนเป๊กครั้นเข้ามาใกล้เห็นทหารบนหอรบจุดประทัดขึ้น ก็เหลียวไปดูเห็นทหารล้อมหลังเข้ามาเป็นอันมากก็ตกใจ จะให้ทหารถอยเกวียนกลับก็ติดต้นไม้และกิ่งไม้ขวางทางอยู่ จะออกทางอื่นก็มิได้ จึงให้ทหารฉุดกิ่งไม้และต้นไม้ ทหารทั้งปวงก็กลัวตายไม่เป็นอันลงชักลาก ต่างคนต่างก็เล็ดรอดหนีเอาตัวรอด งวนเป๊กเห็นทหารหนีหายกันไปก็เสียใจ จึงถอดเสื้อและเครื่องยศทิ้งเสีย แต่งตัวเป็นไพร่ปลอมอยู่กับพวกทหาร เซียงเตงครั้นได้ท่วงทีดังนั้นก็รีบมาถึงให้ทหารล้อมจับพวกเมืองหลวงซึ่งอยู่ในที่ล้อมนั้น แล้วได้ยินทหารชาวเมืองหลวงร้องเรียกว่า ไตหูมาข้างนี้ เซียงเตงได้ยินก็รู้ว่าแม่ทัพยังอยู่ จึงให้ทหารจับคนในที่ล้อมมาได้เป็นคนสามสิบเศษ ลุยซกกับโทจูจึงถามทหารเมืองตังจิวซึ่งไปเข้าด้วยว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพ พวกทหารก็บอกว่าคนนี้ชื่องวนเป๊กขุนนางผู้ใหญ่เป็นแม่ทัพ เซียงเตงจึงให้ทหารมัดเอาตัวงวนเป๊กมามอบให้ไทซกตั้ว ไทซกตั้วจึงให้ทหารจำคุมมาไว้ค่าย
ฝ่ายทหารเมืองตังจิวซึ่งเล็ดรอดหนีได้ ก็วิ่งกลับมาเข้าค่าย จึงเอาความมาแจ้งกับม่อโอย ม่อโอยรู้ความดังนั้นก็เร่งรัดให้ทหารรักษาค่ายแล้วเขียนหนังสือให้ขุนนางถือไปทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องขอกองทัพเพิ่มเติมมาช่วย ขณะนั้นลุยซกจึงเข้าไปคำนับไทซกตั้วแล้วว่า งวนเป๊กซึ่งเป็นแม่ทัพเมืองหลวงก็จับตัวมาได้แล้ว แต่ยังม่อโอยอยู่รักษาค่าย ถ้ารู้ว่าเสียแม่ทัพก็จะคิดครั่นคร้าม ทหารทั้งปวงก็จะเสียใจ เวลาคํ่าวันนี้ท่านจงว่ากล่าวเซียงเตงให้จัดทหารเข้าปล้นค่ายมอโอยเห็นจะได้โดยง่าย ไทซกตั้วก็เห็นชอบด้วย จึงไปบอกเซียงเตงแม่ทัพ เซียงเตงแม่ทัพก็รับคำจึงสั่งให้ทหารจัดแจงแต่งตัวให้พร้อม ครั้นเวลาดึกก็ยกเข้าปล้นค่ายจุดพลุใหญ่น้อยระดมยิงเข้าไปเป็นอันมาก ไฟไหม้ค่ายขึ้น ม่อโอยเห็นดังนั้นก็ตกใจดูทหารทั้งปวงก็วุ่นวายไม่เป็นอันจะสู้รบ สุดที่จะคิดอ่านแก้ไขประการใด จึงขึ้นเกวียนน้อยกับทหารที่สนิทสองคนออกจากประตูค่ายจะหนีเข้าเมือง
ฝ่ายไทซกตั้วขี่ม้าพาทหารยืนสกัดอยู่ริมทาง เห็นม่อโอยมาก็จำได้ จึงขับม้าไล่ติดตามทัน เอาทวนแทงถูกม่อโอยตาย ทหารในค่ายม่อโอยก็กระจัดกระจายไปสิ้น ไทซกตั้วเห็นได้ท่วงทีแล้วก็ขับทหารทั้งปวงรุกไล่จนถึงประตูเมืองหลวงให้รายกันประชิดเชิงกำแพงไว้
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องแจ้งดังนั้น จึงให้หาฮูสินเข้ามาแล้วตรัสว่า เมื่อเราจะไปขอกองทัพเมืองเต๊กมาตีเมืองเตงนั้น ท่านก็ได้ห้ามเรา ครั้งเราจะขอนางซกงุยมาเป็นภรรยา ท่านก็ได้ทัดทาน หากเราไม่ฟังถ้อยคำท่านจึงเกิดเหตุเพราะนางซกงุยเป็นชู้กับไทซกตั้ว ไทซกตั้วจึงคิดอ่านไปพาเอากองทัพมาทำแก่เราดังนี้ ครั้นเราจะสู้รบกับน้องซึ่งได้เลี้ยงมา ก็เป็นที่อัปยศหาสมควรไม่ เมื่อเขาจะต้องประสงค์ภรรยาเราผู้พี่ซึ่งมีคุณแล้วเราก็จะยกให้ ตัวเราก็จะหนีไปอาศัยอยู่แดนเมืองเตง ท่านค่อยอยู่จงดีเถิด จิวกองฆองซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ยินดังนั้นจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะชักชวนข้าราชการทั้งปวงช่วยกันรบรักษาเมืองไว้กว่าหัวเมืองทั้งปวงจะรู้ก็จะยกมาช่วยเห็นหาเป็นอันตรายไม่ พระองค์อย่าเพิ่งด่วนไปให้เสื่อมพระเกียรติยศเลย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวนี้ด้วยรักเราโดยสุจริตก็ขอบใจแล้ว แต่เราคิดเห็นว่าศึกน้องเราครั้งนี้กำลังห้าวหาญนัก ซึ่งท่านจะช่วยกันรบรักษาเมืองไว้นั้น ทแกล้วทหารทั้งปวงก็จะพากันล้มตายเสียเปล่าหาต้องการไม่ อันไทซกตั้วนี้ถึงจะได้เป็นเจ้าเมืองตังจิว เราก็เห็นหาตั้งอยู่ในเมืองยืดยาวไม่ ด้วยไทซกตั้วทำผิดคิดประทุษร้ายต่อเราผู้พี่ ถึงตัวเราจะหนีไปก็ไม่อยู่ช้าคงจะคิดอ่านกลับมาเมืองให้จงได้
ฮูสินจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะเสด็จไปคิดการ แล้วจะกลับมาเมืองนั้นก็ตามพระทัยเถิด แต่จะเสด็จไปในเวลานี้เห็นยังไม่ได้ ด้วยข้าศึกเข้ามาตั้งประชิดอยู่จะเสียที ขอให้งดอยู่สักหน่อยหนึ่งก่อน ข้าพเจ้าจะเอาชีวิตแทนพระคุณ จะอาสาออกไปรบ พอข้าศึกถอยห่างออกไปแล้วพระองค์จึงเสด็จไปจึงจะไม่มีอันตราย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยจึงงดอยู่ ฮูสินก็คำนับลาออกมาจัดพรรคพวกของตัวได้สามร้อยเศษถืออาวุธครบมือกัน ให้เปิดประตูเมืองตรงไปค่ายแม่ทัพ ฝ่ายกองทัพทั้งปวงซึ่งตั้งประชิดอยู่นั้น ครั้นเห็นทหารในเมืองออกมาตีค่ายแม่ทัพก็พากันออกไปช่วย
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องครั้นรู้ว่าข้าศึกถอยห่างออกไปพ้นประตูเมืองแล้ว ก็เรียกกำซูฮูกับโจเอี๋ยนฮูทั้งสอง และขุนนางนอกนั้นแปดคนมาพร้อม เสด็จทรงม้าพระที่นั่งอันมีฝีเท้าออกจากพระราชวัง ขุนนางทั้งสิบคนก็ขึ้นม้าตามเสด็จไปจากเมืองตังจิว ตรงไปแดนเมืองเตง ฝ่ายเซียงเตงแม่ทัพครั้นเห็นทหารในเมืองยกมาถึงค่าย ก็ขับทหารออกรบ พอทัพทั้งปวงมาถึงก็ตีกระหนาบล้อมทหารเจ้าเมืองตังจิวไว้แน่นหนา ฮูสินครั้นเห็นพวกทหารล้อมเข้าไว้ดังนั้น ก็ไม่คิดที่จะหนีด้วยความกตัญญูจะเอาชีวิตแทนคุณพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ฮูสินพาทหารอยู่กลางที่ล้อมเป็นสามารถ ฮูสินถูกเกาทัณฑ์หลายดอกอุตส่าห์สู้ทนความเจ็บ ฟาดฟันทหารเมืองเต๊กล้มตายเป็นหลายคน ฮูสินสิ้นกำลังลงขาดใจตาย บรรดาพรรคพวกกองทัพทั้งนั้นก็ตายอยู่ในที่รบสิ้น
ฝ่ายทหารกองตระเวนครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสียทีทิ้งเมืองหนีไป จึงเอาความมาแจ้งแก่เซียงเตงผู้เป็นแม่ทัพ เซียงเตงรู้ดังนั้นก็มิติดตาม จึงบอกแก่ไทซกตั้วว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องหนีไปแล้ว ไทซกตั้วรู้ก็ดีใจจึงให้งวนเป๊กเข้าไปบอกขุนนางในเมืองให้เปิดประตูรับ งวนเป๊กก็คำนับลาไทซกตั้วมาถึงประตูเมืองหลวง เห็นประตูเมืองปิดอยู่จึงร้องบอกว่า บัดนี้ไทซกตั้วให้เรามาแจ้งแก่ขุนนางซึ่งอยู่ในเมืองหลวง ให้เร่งเปิดประตูรับไทซกตั้วเจ้าเมืองโดยดี ถ้าขืนขัดไว้ไม่เปิดประตูรับตีเมืองได้แล้ว ขุนนางทั้งปวงหาพ้นความตายไม่
จิวกองฆองจึงร้องตอบว่า ซึ่งจะให้เปิดประตูรับไทซกตัวนั้นเราก็มิได้ขัด แต่บัดนี้กองทัพเมืองเต๊กยกมาเป็นอันมาก ครั้นเปิดประตูออกทหารในกองทัพทั้งปวงก็จะกรูกันเข้ามาทำอันตรายริบราชบาทแก่ราษฎรชาวเมืองจะได้ความเดือดร้อน ให้กองทัพถอยออกไปอยู่ให้ไกล ให้แต่ไทซกตั้วเข้ามาเราจึงจะเปิดประตูรับ งวนเป๊กได้ฟังขุนนางในเมืองว่าดังนั้นก็กลับไปแจ้งแก่ไทซกตั้ว ไทซกตั้วจึงเอาเนื้อความไปบอกแก่เซียงเตงว่า ขอท่านจงยกไปตั้งอยู่ให้ไกลเมืองสักหน่อยหนึ่ง เราจะเข้าไปจัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบก่อน แล้วจึงจะเชิญท่านเข้าไป เซียงเตงแจ้งความแล้วก็พาทหารไปตั้งอยู่ตามคำไทซกตั้ว ไทซกตั้วก็เข้ามาเมืองตังจิว ขุนนางอยู่ในเมืองตังจิวเห็นไทซกตั้วมา แลไปดูกองทัพยกถอยไปตั้งอยู่ไกลแล้วจึงสั่งให้เปิดประตูเมืองรับไทซกตั้ว ไทซกตั้วครั้นเข้าไปในเมืองได้ก็ตรงเข้าไปในวัง จึงให้ถอดนางซกงุยออกจากที่จำ พากันเข้าไปคำนับมารดา ณ ตำหนัก
ฝ่ายนางฮุยเฮาผู้เป็นมารดา เห็นไทซกตั้วผู้บุตรพานางซกงุยมาคำนับจึงลุกเข้ากอดลูกไว้แล้วว่า มารดานี้เข้าใจว่าเจ้าตายจากแม่แล้ว บัดนี้เป็นบุญของเจ้า เทพยดาช่วยให้รอดชีวิตคืนมาให้แม่เห็นหน้า ข้างพระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็กลัวฝีมือเจ้าหนีไป ลูกข้าได้เมืองตังจิวโดยง่าย ได้นางซกงุยสมความปรารถนาของเจ้าด้วย ครั้งนี้ความยินดีของแม่หาที่สุดมิได้
นางฮุยเฮาดีใจหัวเราะจนสิ้นแรงขาดใจตาย ไทซกตั้วเห็นมารดาล้มลงตายก็ตกใจ ยกศพมารดาใส่หีบซ่อนไว้ในห้องตำหนักมิให้ใครรู้ จึงพานางซกงุยขึ้นไปอยู่ที่พระเจ้าจิวเซียงอ๋อง
ฝ่ายนางเสียวตังซึ่งเป็นโจทก์ ครั้นเห็นไทซกตั้วเข้ามาในพระราชวัง กลัวไทซกตั้วยิ่งนัก วิ่งหนีไปตกบ่อจมนํ้าตาย ฝ่ายไทซกตั้วอยู่บนตำหนัก คิดถึงนางเสียวตังก็คิดแค้น จึงสั่งให้นางเถ้าแก่ไปจับตัวนางเสียวตัง เถ้าแก่คำนับแล้วก็ไปที่อยู่นางเสียวตัง ไม่เห็นตัวนางเสียวตังจึงพากันเที่ยวค้นคว้าดู พบศพนางเสียวตังตายอยู่ในบ่อนํ้าจึงเอาความมาแจ้งแก่ไทซกตั้ว ไทซกตั้วก็มิได้ว่าประการใด ครั้นรุ่งขึ้น ไทซกตั้วจึงลอบเขียนหนังสือว่า มีรับสั่งฮองไทเฮาให้บอกขุนนางทั้งปวง เร่งจัดแจงให้ไทซกตั้วเป็นเจ้าแผ่นดินในเมืองตังจิว ครั้นเขียนแล้วจึงส่งหนังสือให้เถ้าแก่ออกไปให้ขุนนางกรมวังให้มีหมายบอกกันให้รู้จงทั่ว ฝ่ายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยรู้หนังสือแล้วพากันมาพร้อมในที่เฝ้า จึงยกไทซกตั้วขึ้นเป็นเจ้า ตั้งนางซกงุยเป็นที่ฮองเฮามเหสี แล้วไทซกตั้วก็ให้ชาวคลังเอาสิ่งของไปให้เซียงเตงแม่ทัพแจกให้ทหารจนทั่วกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อย เซียงเตงครั้นได้รับแจกเงินทองให้ทหารแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองเต๊ก
ไทซกตั้วครั้นจัดแจงการทั้งปวงเสร็จแล้ว จึงแต่งเครื่องศพมารดาแห่ไปฝังไว้ในที่อันสมควร ฝ่ายราษฎรชาวเมืองตังจิว ตั้งแต่ไทซกตั้วเป็นเจ้าแผ่นดิน ต่างเข้าใจว่าไทซกตั้วเป็นคนอกตัญญูคิดการไม่ชอบ จึงชวนกันผูกเพลงร้องเล่นว่า แม่ตัวตายไม่ทำศพก่อน ไปนอนด้วยเมียอันพี่สะใภ้ ตัวเป็นข้าเอาเมียเจ้าไม่มีความอาย ว่าขึ้นแล้วเป็นหน้าอายนัก หากว่าตัวเป็นที่สูงไม่มีใครว่าได้ทั้งเมียทั้งผัวชั่วเหมือนกัน
ไทซกตั้วได้ยินชาวเมืองร้องเพลงดังนั้น จึงคิดสะดุ้งใจว่านานไปเห็นจะมีเหตุ คนทั้งปวงจึงว่ากล่าวดูหมิ่นได้ จำเราจะละเมืองตังจิวไว้ไปอยู่เมืองอุ๋นเถิดจึงจะพ้นคนว่ากล่าว จึงสั่งขุนนางให้ไปทำตำหนักและพระที่นั่งขึ้นใหม่ในเมืองอุ๋นริมเมืองตังจิวนั้น แล้วก็พานางซกงุยไปอยู่ในเมืองอุ๋นตามความสบาย มิได้นำพาว่ากล่าวราชการบ้านเมือง ให้แต่จิวเหลียวยี่ก๋งอยู่ในเมืองตังจิวว่าราชการแทน ขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ผู้ใดก็มิได้พบเห็นไทซกตั้วแต่สักครั้งหนึ่ง ฝ่ายงวนเป๊กครั้นไทซกตั้วได้เป็นเจ้าไม่อยู่ในเมืองตังจิวไปอยู่เมืองอุ๋น งวนเป๊กก็หาเป็นใจทำราชการด้วยไทซกตั้วไม่ ไปอยู่เมืองงวนซึ่งเป็นเมืองส่วยของตัวนั้น
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องหนีจากเมืองตังจิวไปถึงปลายแดนเมืองเตง จึงเข้าอาศัยโรงนาหญิงหม้ายคนหนึ่ง ชื่อว่านางฮองสี นางฮองสีมีบุตรคนหนึ่ง บุตรเลี้ยงคนหนึ่ง ชื่อยีหลองทั้งสองคน ครั้นเห็นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องขี่ม้าเข้ามาอาศัย พิเคราะห์ดูรูปทรงประหลาดกว่าคนทั้งปวงจึงถามว่า ท่านเป็นขุนนางตำแหน่งใด จะไปข้างไหนจึงพากันมาที่นี่ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงบอกความจริงว่า เราเป็นเจ้าเมืองตังจิวบัดนี้หนีข้าศึกมา
นางฮองสีได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ คุกเข่าลงคำนับแล้วขอโทษว่า ข้าพเจ้ามิได้รู้ว่าท่านเป็นกษัตริย์เลย ซึ่งพระองค์เสด็จมาอาลัยโรงนาข้าพเจ้าอยู่วันนี้ ก็สมกับบุตรข้าพเจ้าฝันว่าพระอาทิตย์ขึ้นมา แล้วส่องแสงสว่างเข้ามาในโรงนาข้าพเจ้า นางฮองสีจึงเรียกยีหลองบุตรทั้งสองเข้ามาว่า ไก่เรามีอยู่ตัวหนึ่งจงไปต้มแกงหุงข้าวโพดสาลีถวายให้เสวยตามประสายาก พระเจ้าจิวเซียงอ๋องเห็นยีหลองหนุ่มเท่ากันเข้ามา จึงถามนางฮองสีว่า หนุ่มน้อยนี้เป็นลูกท่านทั้งสองคนหรือ นางฮองสีจึงกราบทูลว่า บุตรข้าพเจ้าคนหนึ่ง เป็นบุตรผัวข้าพเจ้าที่ตายคนหนึ่ง ข้าพเจ้าทุกวันนี้ได้อาศัยบุตรทั้งสองทำมาหากินเลี้ยงจึงได้รอดชีวิต พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังนางฮองสีบอกความดังนั้น จึงคิดว่าเขาทั้งสองใช่ญาติก็ยังรู้อยู่ช่วยกันทำมาหากินเลี้ยงมารดาได้ถึงเพียงนี้ เราเป็นกษัตริย์มีน้องร่วมบิดายังมาคิดทำร้ายชิงเอาสมบัติได้ ชั่วชาติชาวนาอีก คิดแล้วก็ทรงพระกันแสง
โจเอี๋ยนฮูเห็นดังนั้นจึงทูลว่า ครั้งพระเจ้าฮุยอ๋องผู้เป็นพระอัยกาของพระองค์ ก๋งจูทวยผู้น้องชิงราชสมบัติ เจ้าเมืองเตงคนเก่าได้ยกมาช่วยกำจัดก๋งจูทวยเสีย คืนเอาราชสมบัติถวายพระเจ้าฮุยอ๋อง ซึ่งพระองค์จะมาเศร้าโศกอยู่ดังนี้หาต้องการไม่ จงคิดอ่านทำหนังสือไปถึงเมืองขึ้นทั้งปวง ให้ยกกองทัพมาช่วยตีเอาเมืองคืนดีกว่า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เห็นด้วย แล้วจึงแต่งหนังสือไปถึงเมืองซอง เมืองจิ้น เมืองเจ๋ เมืองเตง เมืองโอย กำซูฮูจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์จะมีหนังสือไปถึงหัวเมืองเหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นเป็นเมืองเล็กทหารก็มีน้อย ไหนจะช่วยตีเอาเมืองได้ ขอให้มีหนังสือไปถึงก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น จิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้น แต่สองหัวเมืองอันเป็นหัวเมืองใหญ่ที่ทแกล้วทหารมาก ประการหนึ่งเมืองจิ๋นนั้นได้กวนซก เป๊กลีเห กงซุนกี เป็นทหารมีสติปัญญาคิดการทั้งปวง เมืองจิ้นนั้นต๋งนีซึ่งเป็นเฮาเป๊ก ก็ได้อาศัยสติปัญญาและฝีมือเฮาเอียน เตียวสวย ข้าพเจ้าจะรับถือหนังสือไปเมืองจิ้น ให้โจเอี๋ยนฮูถือหนังสือไปเมืองจิ๋น ให้เจ้าเมืองทั้งสองยกทัพมาช่วยตีเอาเมืองตังจิวเห็นจะได้โดยง่าย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดี จึงแต่งหนังสือส่งไปให้กำซูฮูกับโจเอี๋ยนฮูคนละฉบับ ขุนนางทั้งสองก็คำนับลาไป
ฝ่ายก๋งจูเจียบซึ่งเป็นเตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตง รู้ข่าวว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสียเมืองมาอาศัยอยู่กับชาวนาในแดนเมืองเตง จึงสั่งตังสูไปปลูกตำหนักที่ประทับ แล้วให้จัดเครื่องใช้และของเสวยออกไปถวาย ฝ่ายเจ้าเมืองซองและเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสียเมืองเสด็จมาอยู่แดนเมืองเตง เจ้าเมืองทั้งสองก็จัดแจงข้าวของให้ขุนนางคุมมาถวาย จงซุยขุนนางเมืองฬ่อซึ่งคุมสิ่งของมาถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องรู้ว่าเจ้าเมืองโอยไม่ให้ผู้ใดมาจึงพูดกับขุนนางเมืองซองว่า เจ้าเมืองโอยนี้อยู่ใกล้กับเมืองเตง ช่างนิ่งเสียได้ไม่ให้ผู้ใดมาเฝ้า เจ้าเมืองโอยนี้เป็นคนอกตัญญ หาคิดถึงคุณพระเจ้าแผ่นดินซึ่งชุบเลี้ยงไม่ อุปมาเหมือนต้นไม้อันปราศจากรากแล้ว ประการหนึ่งเหมือนสระและบ่อไม่มีตานํ้า ครั้นถึงเทศกาลแล้งลงแล้ว ต้นไม้และสระน้ำก็จะแห้งแล้งล้มตายไป ฝ่ายก๋งจูฮุยซึ่งเป็นโอยบุนก๋งเจ้าเมืองโอย ขณะเมื่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จประทับอยู่แดนเมืองเตงนั้น พอดีเกิดโรคปัจจุบันตาย ณ เดือนสิบ
ศักราชพระเจ้าจิวเซียงอ๋องสิบแปดปี ขุนนางทั้งปวงปรึกษากันตั้งซือซูเต๋งผู้บุตรเจ้าเมืองโอยขึ้นเป็นเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยแทนบิดา ฝ่ายกำซูฮูมาถึงเมืองจิ้นเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ ได้พาเข้าไปคำนับส่งหนังสือรับสั่งให้จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งอ่านแจ้งความดังนั้นก็คิดถึงพระคุณซึ่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องชุบเลี้ยงเป็นที่เฮาเป๊ก คิดจะยกทัพไปตีเมืองตังจิวถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเป็นความชอบ จึงสั่งกวยกิวซึ่งเป็นโหรว่า เราจะยกกองทัพไปช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องครั้งนี้จะเป็นประการใด กวยกิวก็คำนับแล้วพิเคราะห์ดูตามตำราจึงว่า ซึ่งท่านจะยกกองทัพไปครั้งนี้ ได้เมื่อพระเจ้าฮุยเต้ชนะศึก ณ ตำบลจวนหัว ซึ่งท่านจะไปช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องตีเมืองตังจิวเห็นจะได้สมคิด จิ้นบุนก๋งแจ้งแล้วก็ยินดี จึงสั่งให้จัดกองทัพได้ฤกษ์ดีจะยกไป
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นได้แจ้งในหนังสือรับสั่ง ซึ่งโจเอี๋ยนฮูถือมาใจความว่า ไทซกตั้วไปคบคิดกับเมืองเต๊ก ยกกองทัพมาตีเมืองตังจิวได้ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องหนีมาอยู่แขวงเมืองเตง ก๋งจูบุนก็โกรธไทซกตั้วและเจ้าเมืองเต๊ก จึงคิดว่าเราจะนิ่งเสียดังนี้หาควรแก่ตัวไม่ ด้วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องมีพระคุณได้ชุบเลี้ยงเรามา จำจะยกทหารไปตีเมืองตังจิวคืนถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง แต่เราจะไปบัดนี้จะต้องเดินไปทางเมืองเต๊ก เมืองเกียงหยง เกลือกเจ้าเมืองเต๊ก เมืองเกียงหยงรู้ จะแต่งกองทัพออกก้าวสกัดไว้ก็จะเสียท่วงที จำเราจะยกไปบรรจบกับทัพจิ้นบุนก๋ง ณ เมืองจิ้นเถิด จะได้เป็นสองทัพช่วยคิดอ่าน กำจัดไทซกตั้วเสียให้จงได้ คิดแล้วสั่งให้จัดแจงกองทัพพร้อม ยกออกจากเมืองจิ๋นรีบไป ครั้นถึงริมแม่น้ำใหญ่ปลายแดนก็หยุดอยู่ จึงให้ขุนนางบอกแก่ต๋งนีซึ่งเป็นจิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้นว่า ให้คอยท่าทัพเราจะยกไปบรรจบกัน ขุนนางคำนับแล้วก็รีบไปแจ้งแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งครั้นแจ้งความจึงให้หาแซสินเข้ามาสั่งว่า ท่านจงไปบอกเจ้าเมืองจิ๋นว่าราชการเมืองตังจิวนี้เราจะไปรบแต่เมืองเดียวก็เห็นหาครนามือไม่ บิดาก็ชราแล้วอย่ายกกองทัพมาให้ลำบากเลย จงกลับไปรักษาบ้านเมืองให้เป็นสุขเถิด ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะทูลความชอบให้ แซสินก็รับคำลาไปแจ้งความแก่ก๋งจูบุนตามถ้อยคำจิ้นบุนก๋ง ก๋งจูบุนแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวง กวนซกกับเป๊กลีเหจึงว่า การทั้งปวงนี้ใหญ่หลวงนัก ซึ่งจิ้นบุนก๋งจะมิให้ท่านยกไปช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องนั้นเห็นไม่ได้ ท่านจงเร่งยกไปเอาความชอบดีกว่า ก๋งจูบุนจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านั้นก็ควรอยู่ ใจเราคิดเห็นว่าเขยเรานี้เป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลม ทั้งทแกล้วทหารก็เข้มแข็ง เขาเห็นว่าจะทำการผู้เดียวเอาชัยชนะได้ จึงห้ามเรามิให้ไป อนึ่ง บุตรเราก็พึ่งได้เป็นที่เฮาเป๊กขึ้นใหม่ จะได้ทำราชการเอาความชอบ จำเราจะหยุดอยู่ตามถ้อยคำเขาก่อน จะให้แต่กงซุนกีเอาสิ่งของเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง แล้วจัดสิ่งของให้กงซุนกีคุมไปกับจิ้นบุนก๋ง ก๋งจูบุนก็ให้เลิกกองทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งรู้ว่าก๋งจูบุนยกกลับไปเมืองแล้ว จึงคิดว่าเรายกกองทัพไปทางเมืองเตง เมืองเหลียง ซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเห็นไม่ได้ จำจะหลีกไปทางเมืองเกียงหยงจึงจะได้ แล้วให้ฮูเฉียโกรับเอาเงินทองแล้วก็คุมไปให้เจ้าเมืองเกียงหยง เจ้าเมืองเกียงหยงครั้นได้เงินก็ดีใจ จึงสั่งกับฮูเฉียโกว่าให้บอกจิ้นบุนก๋งว่า จะต้องการหนทางเดินไปมาตามแขวงเมืองเรานั้นก็ให้มาเถิด ฮูเฉียโกก็คำนับลามาบอกกับจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งได้แจ้งความแล้วก็สิ้นวิตก ครั้นถึงกำหนดฤกษ์ดีก็ให้จุดประทัดตีกลองใหญ่เป็นสำคัญ ยกกองทัพออกจากเมืองจิ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นให้ขุนนางคุมไปถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องแล้ว อยู่มาหลายวันจึงสั่งให้ขุนนางจัดเกวียนบรรทุกข้าวปลาและสิ่งของต่างๆ เป็นอันมากแล้ว เจ้าเมืองเตงก็พาขุนนางทั้งปวงนำเอาสิ่งของไปถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทอดพระเนตรเห็นก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงกับขุนนางเอาสิ่งของมาถวายดังนั้น ก็ทรงคิดถึงความหลังแล้วสะทกสะเทิ้นละอายพระทัย มิได้ตรัสประการใด เจ้าเมืองเตงและขุนนางก็กราบถวายบังคมลาไป
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นยกกองทัพรีบมาถึงตำบลบ้านเอียงหวนใกล้กับเมืองอุ๋นทางประมาณกึ่งวัน จึงให้หยุดทัพพักทแกล้วทหารอยู่ที่นั้น ฝ่ายชาวเมืองเอียงหวนบรรดาที่มีใจชิงชังไทซกตั้ว ครั้นรู้ว่าจิ้นบุนก๋งยกกองทัพจะไปช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็ดีใจ ต่างคนต่างได้สิ่งของตามมีเอามาคำนับกองทัพ จิ้นบุนก๋งเห็นดังนั้นก็รู้ว่าราษฎรทั้งปวงหาสามิภักดิ์ต่อไทซกตั้วไม่ การทั้งนี้เห็นจะได้โดยสะดวก จึงสั่งซับจิ๋นให้ยกไปล้อมเมืองอุ๋นที่ไทซกตั้วอยู่ แล้วให้เตียวสวยไปทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง เตียวสวยกับซับจิ๋นก็คำนับลาพาทหารยกแยกกันไป เตียวสวยครั้นถึงจึงเข้าไปเฝ้ากราบถวายบังคมแล้วทูลว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นยกกองทัพไปตั้งอยู่ตำบลเมืองเอียงหวนจัดทหารไปล้อมไทซกตั้วไว้แล้ว ให้ข้าพเจ้าทูลเชิญเสด็จพระองค์กลับไปเมืองเถิด พระเจ้าจิวเซียงอ๋องแจ้งความดังนั้นก็ดีพระทัย จึงสั่งให้จัดแจงรถและเกวียนพร้อม ขณะนั้นเป็นเดือนสี่ข้างขึ้น พระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จกลับมาเมือง
ฝ่ายซับจิ๋นครั้นยกมาถึงเมืองอุ๋น ก็ให้ทหารรายกันยกเข้าล้อมเมืองไว้เป็นสามารถ ฝ่ายไทซกตั้วรู้ว่าข้าศึกมาล้อมเมืองก็ตกใจ จะเรียกขุนนางผู้ใดออกไปต่อสู้ข้าศึกก็ไม่ได้ หามีผู้ใดที่จะอาสาช่วยคิดอ่านไม่ ก็ให้คิดครั่นคร้ามกลัวความตายนัก จึงพานางซกงุยขึ้นเกวียนออกจากวังจะหนีไปเมืองเต๊ก ผู้รักษาประตูครั้นเห็นไทซกตั้วขี่เกวียนมาแต่สองคนก็นิ่งเสียมิได้เปิดประตูให้ ไทซกตั้วเห็นนายประตูมิได้เปิดก็โกรธ ชักกระบี่ลงจากเกวียนไล่ฟันนายประตูตายหลายคน แล้วเปิดประตูออกไปได้ขึ้นเกวียนพานางซกงุยหนีออกมา
ในขณะนั้นพองุยฉิวขับเกวียนพาทหารมาถึง เห็นไทซกตั้วกับนางซกงุยขับเกวียนออกมาจากเมืองก็จำได้ จึงร้องตวาดว่า ไอ้ขโมยมึงจะพากันหนีไปข้างไหน ไทซกตั้วได้ยินดังนั้น ครั้นจะหลบหนีไปทางอื่นก็ไม่ได้ จวนตัวแล้วก็ชักกระบี่จะฟันงุยฉิว งุยฉิวเอากระบี่ฟันถูกกลางตัวไทซกตั้วขาดสองท่อนตาย แล้วให้ทหารทั้งปวงจับนางซกงุยมัดมาผูกไว้ แล้วชวนกันเอาเกาทัณฑ์ยิงจนตาย บรรดาคนที่อยู่ในเมืองครั้นเห็นทหารจิ้นฆ่าไทซกตั้วกับนางซกงุยแล้ว ก็ชวนกันไปล้อมจับลุยซกกับโทจูซึ่งร่วมคิดอ่านกับไทซกตั้วนั้นฆ่าเสีย แล้วเปิดประตูเมืองรับกองทัพเมืองจิ้นเข้าไป
งุยฉิวจึงให้ทหารตัดเอาศีรษะไทซกตั้วกับศีรษะนางซกงุยมาให้ซับจิ๋น ซับจิ๋นจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงไม่จับเป็นมาจะได้ถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้ทำโทษ ไยท่านจึงว่าด่วนฆ่าเสียก่อนเล่า
งุยฉิวจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าจับเป็นมานั้น เห็นว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องพระทัยอ่อน ถ้าได้เห็นหน้าไทซกตั้วผู้เป็นน้องก็จะทรงพระเมตตาหาทำโทษได้ไม่ ข้าพเจ้าจึงฟันไทซกตั้วเสีย ซับจิ๋นได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ แล้วสั่งให้ทหารเอาศพไทซกตั้วกับศพนางซกงุยไปฝังไว้ริมแม่นํ้าซีนหลวง แล้วจึงให้ป่าวร้องราษฎรว่าอย่าให้ผู้ใดสะดุ้งตกใจ ใครเคยทำมาหากินอย่างไร ก็ให้อยู่ตามภูมิลำเนาผู้นั้น แล้วให้คนออกไปแจ้งความกับจิ้นบุนก๋ง ณ ตำบลเอียงหวน
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ครั้นเสด็จมาใกล้เมืองตังจิวก็รู้ข่าวว่ากองทัพจิ้นบุนก๋งฆ่าไทซกตั้วกับนางซกงุยเสียก็เสด็จมา ฝ่ายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยบรรดาผู้รักษาเมืองตังจิว ครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จมาก็ดีใจ จึงชวนกันออกไปรับเสด็จกราบถวายบังคมโดยคำนับแล้วก็ตั้งกระบวนแห่เสด็จเข้ามาพระราชวัง ฝ่ายจิ้นบุนก๋งแจ้งความว่าซับจิ๋นได้เมืองอุ๋นฆ่าไทซกตั้วกับนางซกงุยเสีย ครั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เสด็จไปเมืองตังจิวแล้ว จิ้นบุนก๋งก็ยินดี จึงพาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเข้าไปเมืองตังจิว
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทอดพระเนตรเห็นจิ้นบุนก๋งพาขุนนางเข้ามาก็ดีพระทัย จึงสั่งให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะและสุราเข้ามาเลี้ยงหน้าพระที่นั่ง แล้วให้ชาวพระคลังขนเอาเงินทองและแพรมาพระราชทานให้จิ้นบุนก๋งเป็นอันมาก จิ้นบุนก๋งกราบถวายบังคมแล้วทูลว่า ซึ่งพระองค์ทรงพระเมตตาพระราชทานสิ่งของทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าตั้งใจมาทำราชการศึกครั้งนี้ ก็มิได้เห็นแก่ประโยชน์ทรัพย์สิน ข้าพเจ้าตั้งใจจะสนองพระคุณโดยสุจริต หวังจะฝากผีแก่พระองค์ ถ้าข้าพเจ้าตายแล้วขอให้ทำศพข้าพเจ้าให้งามอย่างกษัตริย์จะได้เป็นที่สรรเสริญแก่ทหารทั้งปวงสืบไป
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงตรัสว่า อันความชอบของท่านครั้งนี้หาที่อุปมามิได้ เราให้สิ่งของท่านตามบำเหน็จความชอบท่านก็ไม่รับ ซึ่งจะให้ทำการศพเหมือนกษัตริย์นั้น ข้อนี้เรารับคำไม่ได้ ด้วยผิดกฎหมายอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน เทวดามนุษย์จะนินทาได้ ท่านอย่าน้อยใจเลย และสิ่งของทั้งปวงท่านไม่รับแล้ว เราจะให้เมืองอุ๋น เมืองหงวน เมืองเอียงหวน เมืองจันเหมา ให้แก่ท่านเป็นบำเหน็จความชอบอีก จิ้นบุนก๋งได้ฟังโปรดพระราชทานหัวเมืองทั้งสี่ดังนั้นก็รับ ครั้นรับพระราชทานโต๊ะแล้ว ก็ถวายบังคมลาพาขุนนางนายทหารออกจากที่เฝ้าเดินตามถนนกลับไปเมือง
ฝ่ายชายหญิงในเมืองตังจิวรู้ว่าจิ้นบุนก๋งแม่ทัพซึ่งมาช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้คืนมาเสวยราชย์ดังเก่า ต่างคนก็ดีใจ บ้างอุ้มลูกจูงหลานชักชวนกันมา บ้างยืนบ้างนั่งตามแถวถนน ตั้งใจจะคอยดูรูปทรงจิ้นบุนก๋งซึ่งเป็นคนมีกตัญญูต่อแผ่นดิน ครั้นเห็นจิ้นบุนก๋งเดินมากับทหาร ต่างคนต่างก็ร้องสรรเสริญให้พรต่างๆ จิ้นบุนก๋งครั้นออกจากเมืองตังจิวยกทัพมาถึงเขาไทเอียงสันทิศใต้ก็หยุดอยู่ แล้วปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ซึ่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องพระราชทานเมืองขึ้นให้เรานี้ จำจะคิดอ่านจัดแจงตามรับสั่ง จึงเขียนหนังสือบอกข้อรับสั่ง ให้งุยฉิวจัดแจงตั้งเจ้าเมืองกรมการเมืองเอียงหวน ให้เตียนเกียดไปเมืองจันเหมา ให้ลอนกีไปเมืองอุ๋น แต่เมืองหงวนจิ้นบุนก๋งเห็นว่าเจ้าเมืองเป็นขุนนางผู้ใหญ่ และขุนนางในเมืองนั้นก็เป็นแซ่เชื้อพระวงศ์พระเจ้าจิวเซียงอ๋องมากอยู่ เกลือกจะขัดแข็งไม่ยอม จิ้นบุนก๋งจะได้จัดแจงเองให้ราบคาบ
ฝ่ายขุนนางทั้งสามนายก็คำนับลาจิ้นบุนก๋งคุมทหารแยกกันไป จิ้นบุนก๋งก็ยกกองทัพมาเมืองหงวน ฝ่ายเจ้าเมืองเอียงหวนและเจ้าเมืองอุ๋นครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องพระราชทานเมืองของตัวให้ขึ้นแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งให้ขุนนางมาจัดแจงบ้านเมืองก็ยอมทำตามหนังสือจิ้นบุนก๋ง แต่เมืองจันเหมานั้นเมื่อแรกเตียนเกียดมาถึงก็ยังขัดแข็งอยู่ไม่ยอม ต่อเตียนเกียดเอาหนังสือรับสั่งให้ดูจึงยอมเป็นเมืองขึ้นจิ้นบุนก๋ง เตียนเกียดก็ตั้งแต่งเจ้าเมืองกรมการตามตำแหน่งที่ ขุนนางผู้ใดไม่ยอมอยู่ในเมืองจันเหมาจะกลับไปเมืองหลวง เตียนเกียดก็ให้ไปตามชอบใจ เตียนเกียดจัดแจงเอาแต่ที่สมัครมิได้ข่มเหงขุนนางและอาณาประชาราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน คิดอ่านทำให้เป็นสุขด้วยกันทั่วทั้งเมือง
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นมาถึงเมืองหงวน ตั้งกองทัพอยู่นอกเมืองแล้วให้ขุนนางถือหนังสือรับสั่งเข้าไปบอกเจ้าเมืองหงวน ฝ่ายหงวนเป๊กกวนเจ้าเมืองหงวน ครั้นรู้หนังสือแล้วจึงว่า จิ้นบุนก๋งมีความชอบ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องพระราชทานเมืองเราให้ขึ้นแก่จิ้นบุนก๋งถึงสี่หัวเมืองนั้น จะมีเมืองไหนเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองหลวงเล่า อนึ่ง จิ้นบุนก๋งนั้นก็เป็นขุนนางหัวเมืองได้ทำความชอบครั้งเดียวนี้ เราก็เป็นขุนนางหัวเมืองเช่นกัน ยังหาได้ทำความผิดสิ่งใดไม่ ซึ่งจะให้เราไปเป็นเมืองขึ้นจิ้นบุนก๋งนั้นเราไม่ยอม แล้วสั่งขุนนางให้ไปป่าวร้องราษฎรให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินปิดประตูเมืองไว้มั่นคง
ฝ่ายขุนนางผู้ถือหนังสือ ครั้นได้ยินเจ้าเมืองหงวนว่าดังนั้นก็กลับมาแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งครั้นรู้ว่าหงวนเป๊กกวนว่ากล่าวดื้อดึงไม่ยอมตามรับสั่ง จึงให้เข้าล้อมเมืองไว้ แล้วสั่งขุนนางทั้งปวงว่าอย่าให้ผู้ใดทำอันตรายแก่ชาวบ้านชาวเมืองเป็นอันขาด หงวนเป๊กกวนครั้นเห็นจิ้นบุนก๋งล้อมเมือง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดจะคิดอ่านอย่างไรบ้าง ขุนนางจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าทั้งปวงคิดอ่านนั้นเห็นเหลือสติปัญญา ด้วยเป็นการรับสั่งกลัวผิดและชอบอยู่ แล้วต่างคนต่างคำนับลาไปบ้าน ฝ่ายอาณาประชาราษฎร์ซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่นั้นก็ไม่เป็นใจที่จะสู้รบ ต่างคนต่างพูดกันว่า เราจะดูนํ้าใจจิ้นบุนก๋งก่อนถ้าเห็นว่าเป็นคนดีก็จะยอมเป็นข้า
ฝ่ายเตียวสวยได้ยินชาวเมืองพูดจากันดังนั้น จึงไปบอกกับจิ้นบุนก๋งว่า บัดนี้เขาคิดกันอยู่จะดูนํ้าใจท่าน ถ้าเห็นดีจึงจะยอมเข้าด้วย ท่านจงคิดกลอุบายให้ชาวเมืองรู้ว่าท่านเป็นคนดีมีวาจาสัตย์ก็จะได้เมืองโดยง่าย จิ้นบุนก๋งก็เห็นชอบจึงให้คนไปป่าวร้องแก่ทหารทั้งปวงว่า จะล้อมเมืองอยู่ให้ครบสามวัน ถ้าชาวเมืองไม่ยอมเข้าด้วยก็จะเลิกทัพไป ครั้นอยู่อีกสองวันขุนนางซึ่งคุมเสบียงเข้ามาบอกจิ้นบุนก๋งว่าเสบียงเราก็เบาบางแล้ว ยังจะมีอยู่พอจะจ่ายได้สักวันหนึ่ง จิ้นบุนก๋งมิได้ตอบประการใด ครั้นรุ่งขึ้นเป็นคำรบสาม จิ้นบุนก๋งจึงให้เลิกกองทัพ ชาวเมืองทั้งปวงครั้นรู้ว่าจิ้นบุนก๋งจะเลิกทัพไปดังถ้อยคำว่าไว้แต่ก่อน ต่างคนสรรเสริญว่าจิ้นบุนก๋งนี้ดีมีวาจาสัตย์ ควรเราทั้งปวงจะอยู่เป็นข้าพึ่งบุญสืบไปได้ แล้วก็หาเข้าของต่างๆ ชวนกันเปิดประตูเมืองออกมาคำนับจิ้นบุนก๋งว่ากล่าวอ้อนวอนเชิญให้หยุดอยู่ จิ้นบุนก๋งจึงว่า ซึ่งท่านทั้งปวงรักเรา เอาสิ่งของมาให้นั้นก็ขอบใจแล้ว แต่ซึ่งจะให้หยุดอยู่นั้น เราได้ออกปากไว้จะเสียสัตย์ไป จำเราจะไปก่อน จิ้นบุนก๋งก็ให้เลิกทัพเดินไปสามสิบลี้ เป็นทางสามร้อยเจ็ดสิบห้าเส้นจึงหยุดพักอยู่
ฝ่ายหงวนเป๊กกวนรู้ว่าจิ้นบุนก๋งเลิกทัพไป ชาวเมืองมีใจรักเปิดประตูออกไปยอมเข้าด้วยจิ้นบุนก๋งเป็นอันมาก แล้วรู้ข่าวว่าขุนนางของจิ้นบุนก๋งจึงไปจัดแจง ณ เมืองจันเหมานั้น ก็ทำการโดยดีมิได้เบียดเบียนขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ให้ได้ความเดือดร้อน แล้วจิ้นบุนก๋งจึงมาล้อมเมืองเราก็เป็นคนมีความสัตย์ออกปากว่าจะไปก็ไปจริง ควรเราจะนับถือเข้าด้วยโดยดีจึงจะชอบ คิดดังนั้นแล้วเจ้าเมืองหงวนก็พาขุนนางกรมการติดตามจิ้นบุนก๋งไป ครั้นถึงจิ้นบุนก๋งจึงชวนกันเข้าไปคำนับ แล้วว่า ซึ่งท่านมาถึงเมืองข้าพเจ้าให้ปิดประตูเมืองไว้ มิได้รับท่านโดยคำนับนั้นข้าพเจ้าผิดแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงจะยอมเป็นบ่าวท่านสืบไป จิ้นบุนก๋งได้ฟังเจ้าเมืองขุนนางทั้งปวงลุกะโทษดังนั้นจึงตอบว่า ท่านทั้งปวงมาว่ากล่าวนี้ เราก็มิได้ถือโทษจะทำนุบำรุงเลี้ยงท่านให้เป็นสุขเหมือนแต่ก่อน แล้วสั่งทหารทั้งปวงให้หยุดอยู่ที่นั้น
จิ้นบุนก๋งก็ขึ้นเกวียนกับทหารตามไปสักสิบคนกลับมาเมืองหงวน หงวนเป๊กก๋วนครั้นพาจิ้นบุนก๋งกลับมาถึงเมือง จึงเชิญจิ้นบุนก๋งขึ้นไปบนจวนตามธรรมเนียม แล้วเอาตราสำหรับที่เจ้าเมืองมามอบให้จึงว่า ข้าพเจ้าจะอยู่ทำราชการด้วยท่านต่อไปมิได้ จะขอลาท่านไปทำมาหากินอยู่บ้านข้าพเจ้า ณ ตำบลฮัวปักข้างทิศเหนือ จิ้นบุนก๋งก็ยอมรับเอาตรามาส่งให้เตียวสวยแล้วว่า เมื่อครั้งเราไปเมืองโอยเราอดข้าว ท่านมีข้าวชามหนึ่งสู้อดเอามาให้เรากิน คุณของท่านครั้งนั้นอยู่กับเรามากนัก บัดนี้ หงวนเป๊กกวนก็ลาไปอยู่บ้านแล้ว ท่านจงอยู่เป็นเจ้าเมืองต่อไปเถิด แล้วตั้งเตียวสวยให้เป็นหงวนไตหู ให้เมืองเอียงหงวนเป็นเมืองขึ้น ให้ทหารอยู่ช่วยรักษาเมืองพันหนึ่ง
แล้วจิ้นบุนก๋งจึงเรียกซับจิ๋นมาว่า ครั้งเราไปอยู่เมืองจิ๋นท่านได้มีหนังสือลับแจ้งความไปถึงเรามิได้คิดว่าพี่น้องที่จะได้ความเดือดร้อนคิดจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด จึงเกณฑ์ทหารให้พันหนึ่ง ตั้งให้เป็นอุ๋นไตหูครองเมืองอุ๋น แล้วยกเมืองจันเหมาให้เป็นเมืองขึ้นด้วย ครั้นจิ้นบุนก๋งตั้งเตียวสวยและซับจิ๋นเสร็จแล้ว รุ่งขึ้นวันหนึ่งให้จัดแจงทหารม้าและเกวียนพร้อมก็ยกกองทัพกลับมาเมืองจิ้น ในขณะนั้นราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงสรรเสริญว่าจิ้นบุนก๋งเป็นคนกตัญญูทำความชอบต่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง เอาเมืองตังจิวถวายได้ แล้วได้เมืองหงวนด้วยวาจาสัตย์ นานไปจิ้นบุนก๋งจะได้เป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ตั้งแต่จิ้นบุนก๋งได้พระราชทานเมืองขึ้นทั้งสี่หัวเมืองเรียงเขตแดนต่อๆ กันมาจนกระทั่งเขาไทเอียงสันทิศใต้ จึงตั้งชื่อเขตแดนนั้นว่าลำเอียง
๓๙
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบเจ็ดปี ฝ่ายก๋งจูเจียวซึ่งเป็นเจ๋เฮาก๋งเจ้าเมืองเจ๋คิดกำเริบใจจะเป็นเมืองเอกให้เหมือนบิดาของตัวแต่ก่อน จึงคิดว่าก๋งจูสินซึ่งเป็นฬ่ออีก๋งเจ้าเมืองฬ่อมากระทำสัตย์ด้วยกัน ณ ตำบลบ้านล๊กเสียง แล้วไม่ได้ลงชื่อก็เหมือนหนึ่งหาสาบานไว้ความสัตย์ต่อเราไม่ ทั้งเจ้าเมืองซองเล่าก็นัดกับเราว่าจะมาทำสัตย์ ณ ตำบลเมาเต ถึงกำหนดแล้วก็ไม่มา ฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อก็ไม่มาเป็นมิตรไมตรีกับเราโดยสุจริต แต่บิดาเราตายมาจนทุกวันนี้หัวเมืองทั้งปวงก็มิไปมานับถือ คิดขึ้นมาครั้งใดก็ให้แค้นเจ้าเมืองเหล่านี้นัก จำเราจะยกกองทัพไปตีเอาหัวเมืองให้มาขึ้นกับเราเหมือนเมื่อครั้งบิดาเรา เจ๋เฮาก๋งคิดแล้วออกมาที่ว่าราชการ จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เมื่อบิดาเรายังอยู่นั้น จะเว้นปียกทัพก็หาไม่ เราได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาจะมานอนนิ่งอยู่ในเมือง ไม่จัดแจงกองทัพยกไปรบเมืองใดให้เป็นเกียรติยศนั้นไม่ควร บัดนี้เมืองฬ่อบังเกิดข้าวแพง อาณาประชาราษฎร์อดอยากอิดโรย เราจะยกกองทัพไปตีเมืองฬ่อเห็นจะได้โดยสะดวก ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
กอฮีขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ซึ่งท่านจะไปตีเมืองฬ่อนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีผู้ช่วยจะไม่ได้ชัยชนะ เจ๋เฮาก๋งจึงตอบว่า ถึงครั้งนี้เราจะยกกองทัพไปจะไม่ชนะนั้นก็ตามเถิด แต่เราจะลองฝีมือทหารเมืองฬ่อดูสักครั้งหนึ่ง แล้วจะได้ดูนํ้าใจหัวเมืองทั้งปวงว่าผู้ใดจะคิดอ่านประการใด เจ๋เฮาก๋งก็สั่งให้จัดเกวียนรบสองร้อยเล่ม กับทหารกำกับเกวียนห้าพันคนพร้อมแล้ว ให้ซุยเอียวเป็นแม่ทัพหน้า เจ้าเมืองเจ๋เป็นทัพหลวงยกไป
ฝ่ายชาวด่านเมืองฬ่อรู้ว่ากองทัพเมืองเจ๋ยกมาถึงตำบลปักพีก็รีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งความจึงว่ากับตังสุยว่า กองทัพเมืองเจ๋ยกมาเราจะคิดอ่านต่อสู้หรือจะทำประการใด ตังสุยจึงว่า อันเจ๋เฮาก๋งยกมาครั้งนี้ด้วยโกรธท่าน ครั้นเราจะต่อสู้เห็นไม่ได้ บ้านเมืองเราก็กันดารด้วยอาหารเห็นจะเสียท่วงที ขอท่านจงจัดแจงหาผู้มีสติปัญญายกออกไปพูดจาด้วยกลอุบายให้เจ้าเมืองเจ๋ยกทัพกลับไปโดยดีกว่า เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า จึงท่านว่านี้ก็ชอบอยู่แล้ว แต่ท่านจะเห็นผู้ใดมีสติปัญญาในเมืองเราที่จะออกไปพูดจากับเจ๋ฮวนก๋งได้ ตังสุยจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่จูขิม ซึ่งออกนอกราชการไปอยู่บ้านหิวแฮนั้น ถ้าให้ออกไปพูดจากับเจ้าเมืองเจ๋เห็นจะได้ราชการ เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า ครั้นเราจะให้ขุนนางผู้อื่นไปก็จะไม่ได้ตัวมาทันที ท่านจงไปว่ากล่าวจูขิมเองเถิดจึงจะดี ตังสุยก็คำนับลาออกจากเมืองฬ่อ ไปหาจูขิม ณ บ้านหิวแฮ แล้วบอกจูขิมว่า บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ยกกองทัพจะมาตีเอาเมืองเรา และเมืองเราทุกวันนี้ก็ขัดสนด้วยเสบียงอาหาร ผู้คนก็อิดโรยเห็นจะไม่ต่อสู้ข้าศึกได้ ฬ่ออีก๋งคิดวิตกนัก จึงปรึกษากับเรา เราเห็นว่าท่านมีสติปัญญาหลักแหลมพอจะออกไปอุบายพูดจากับเจ้าเมืองเจ๋ให้ยกกองทัพกลับไปได้ จึงให้เรามาเชิญท่านจะได้จัดแจงให้ออกไป
จูขิมได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เมื่อบ้านเมืองเป็นสุขฬ่ออีก๋งก็หาชุบเลี้ยงเราไม่ บัดนี้เราเป็นไพร่ต้องทำมาหากินเลี้ยงชีวิตด้วยกันดาร ครั้นมีศึกจะมาเรียกเราให้ไปพูดจากับกองทัพเอาแต่การของท่านนั้น เราเป็นโรคป่วยอยู่ไปไม่ได้ ตังสุยได้ฟังจูขิมพูดจาบิดพลิ้วไม่มาก็ว่ากล่าวอ้อนวอนเป็นหลายครั้ง จูขิมเห็นตังสุยเฝ้าอ้อนวอนอยู่ช้านานเสียไม่ได้จึงว่า ซึ่งกองทัพเมืองเจ๋ยกมา จะคิดอ่านพูดจาให้กลับการเพียงนี้ไม่พักร้อนถึงเราดอก แต่สติปัญญาปินฮีซึ่งเป็นน้องของเราออกไปว่ากล่าวก็พอจะได้ ท่านไปว่ากล่าวกับปินฮีเถิด ตังสุยคำนับลาไปว่ากล่าวกับปินฮีเหมือนถ้อยคำที่พูดกับจูขิม ปีนฮีแจ้งความแล้วก็มาหาเจ้าเมืองกับตังสุย ตังสุยจึงแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อว่า จูขิมป่วยอยู่ให้ปีนฮีผู้น้องมาแทน เจ้าเมืองฬ่อเห็นปินฮีมามีความยินดี เรียกให้นั่งที่สมควรแล้วปราศรัยว่า เราไม่รู้เลยว่าท่านมีสติปัญญาละเมินท่านเสีย มิได้เชิญท่านมาช่วยกันทำราชการ ต่อครั้งนี้เมืองเจ๋ยกทัพมา ตังสุยจึงแจ้งความแก่เราว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญา เห็นจะออกไปอุบายพูดจากับเจ้าเมืองเจ๋ให้ยกทัพกลับไปโดยดีได้ จึงเชิญท่านมาหวังจะดับทุกข์ของเราและธุระของราษฎรทั้งปวงให้พันภัย ถ้าท่านไปเสร็จการแล้วเราจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด
ปินฮีจึงตอบว่า ซึ่งธุระราชการบ้านเมืองของท่านมีมาครั้งนี้ข้าพเจ้าจะอาสาไปพูดจาลองดูตามสติปัญญาสักครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อจึงจัดแพรสีต่างๆ กับวัวแพะสุกรเป็ดไก่บรรทุกเกวียนให้คุมไปกับปินฮีเป็นของคำนับเจ้าเมืองเจ๋ ปินฮีก็คำนับลาขึ้นเกวียนไป ครั้นถึงตำบลบ้านมูนลำพบซุยเอียวกองทัพหน้าตั้งอยู่นั้น ปีนฮีจึงจัดแจงสิ่งของคำนับเข้าไปให้ซุยเอียว บอกความที่เจ้าเมืองฬ่อใช้มาทุกประการ ซุยเอียวแจ้งความแล้วก็พาปินฮีไปในค่ายแม่ทัพ ปินฮีครั้นมาถึงเจ้าเมืองเจ๋เข้าไปคำนับแล้วก็ยืนอยู่ที่สมควร
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋เห็นซุยเอียวพาผู้หนึ่งเข้ามาคำนับจึงถามว่า ท่านมาแต่ไหน มีธุระอะไรหรือ ปินฮีจึงแจ้งความว่า เจ้าเมืองฬ่อรู้ว่าท่านยกทัพมา จึงใช้ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของมาคำนับท่าน เจ้าเมืองเจ๋จึงถามว่า ซึ่งเรายกกองทัพมาครั้งนี้ เจ้าเมืองฬ่อและทหารทั้งปวงมีความสะดุ้งตกใจกลัวเราหรือ ปินฮีได้ฟังทำเป็นหัวเราะแล้วตอบว่า ซึ่งท่านยกทัพมานี้แต่อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงซึ่งหาสติปัญญาไม่นั้นก็ตกใจกลัวอยู่ แต่ท่านที่มีสติปัญญานั้นหามีความกลัวไม่ เจ้าเมืองเจ๋จึงว่า แต่ก่อนในเมืองฬ่อนี้ ขุนนางฝ่ายพลเรือนก็มีคนดีแต่ซีเป๊กคนเดียว ขุนนางฝ่ายทหารก็มีแต่จออวยเป็นคนมีฝีมือ และคนทั้งสองก็ตายแล้ว บัดนี้เมืองฬ่อก็บังเกิดข้าวแพงผู้คนก็อดอยาก ทำไมท่านจึงว่าผู้มีสติปัญญาไม่เกรงกลัวเราด้วยเหตุประการใด ปินฮีตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าบอกท่านว่าผู้มีสติปัญญาไม่กลัวนั้นด้วยเหตุเมื่อครั้งพระเจ้าบู๊อ๋องตั้งให้เกียงจูแหยซึ่งเป็นไทก๊งมาครองเมืองเจ๋ ตั้งเป๊กกิมมาครองเมืองฬ่อ แล้วรับสั่งพระเจ้าบู๊อ๋องให้ไทก๊งกับเป๊กกิมทำสัตย์สาบานหน้าพระที่นั่งว่า ให้ท่านทั้งสองช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดิน แล้วอย่าให้คิดอ่านทำร้ายแก่กันให้ได้ความยากแค้นเดือดร้อนตราบเท่าชั่วลูกและหลานสืบไป และถ้อยคำไทก๊งเป๊กกิมซึ่งสาบานกันนั้นก็ยังจดหมายเหตุมีอยู่สำหรับแผ่นดินจนทุกวันนี้ และเมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งเป็นเมืองเอกนั้น ก็ได้ประชุมหัวเมืองทั้งปวงถึงเก้าครั้ง และพระเจ้าเมืองหลวงก็ให้เจ๋ฮวนก๋งกับฬ่อจงก๋งทำสัตย์สาบานกันที่ตำบลบ้านป่าอีกครั้ง และซึ่งท่านได้ขึ้นครองเมืองเจ๋ถึงเก้าปีแล้ว ขุนนางและราษฎรชาวเมืองฬ่อรู้ก็ชวนกันยินดีบ่นอยู่ว่าเมื่อไรท่านจะได้เป็นเมืองเอกเหมือนเจ๋ฮวนก๋ง หัวเมืองทั้งปวงจะได้พึ่งท่านให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งท่านยกกองทัพมานี้ข้าพเจ้าว่าคนที่มีสติปัญญาคิดเห็นความแต่ก่อนมาจึงมิได้สะดุ้งตกใจกลัว แม้นท่านจะทิ้งความโบราณเสียจะกลับมาทำร้ายแก่เมืองฬ่อให้ได้ความเดือดร้อนนั้น ใจข้าพเจ้าก็ยังคิดเห็นว่าท่านหากระทำดังนั้นไม่ ตัวข้าพเจ้าก็มิได้สะดุ้งตกใจกลัว
เจ๋เฮาก๋งได้ฟังปินฮีว่ากล่าวดังนั้น ยิ้มแล้วจึงว่า ท่านจงเร่งกลับไปบอกกับเจ้าเมืองฬ่อว่า เรามิได้คิดทำร้ายผู้ใด จะยกกองทัพกลับไปเมืองแล้วก็จะคิดไปมารักใคร่กันให้เหมือนท่านแต่ก่อน ปินฮีได้ฟังดังนั้นก็ยินดี คำนับลากลับมาเมือง ครั้นรุ่งเช้าเจ๋เฮาก๋งก็ให้เลิกทัพกลับไปเมือง
ปินฮีจึงเอาเนื้อความมาแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อว่า ข้าพเจ้าออกไปพูดจากับเจ๋เฮาก๋ง เจ๋เฮาก๋งว่ามิได้คิดทำร้ายแก่ท่าน จะยกกลับไปเมืองแล้วจะให้ไปมาเป็นทางไมตรีเหมือนแต่ก่อน ฝ่ายจงสุยขุนนางผู้หนึ่งได้ฟังปินฮีแจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อว่าเจ้าเมืองเจ๋มีความประมาทเมืองเราจึงยกมาทั้งนี้ หากว่าปินฮีไปพูดจาถึงใจจึงมีความละอายกลับไป ถ้าหาไม่ก็จะทำร้ายเมืองเราให้ได้ความเดือดร้อน ขอท่านจงแต่งขุนนางไปขอกองทัพเมืองฌ้อให้ยกไปตีเมืองเจ๋เสียได้ เราจึงจะมีความสุขไปหลายปี เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังจงสุยว่าก็เห็นชอบ จึงให้ก๋งจูซุยกับจงสุยสองนายคุมเครื่องบรรณาการไปถวายเจ้าเมืองฌ้อตามถ้อยคำจงสุย ก๋งจูซุยกับจงสุยครั้นได้เครื่องบรรณาการพร้อมแล้วก็พากันรีบไป ถึงเมืองฌ้อจึงเข้าไปหาเซงติดฉินซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ คำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว จึงว่าท่านช่วยนำเราเอาเครื่องบรรณาการทั้งนี้เข้าไปถวายฌ้อเซียงอ๋องด้วย
เซงติดฉินได้ฟังดังนั้นก็พาสองนายและเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องแล้วจงสุยจึงทูลว่า เจ้าเมืองฬ่อให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการมาถวาย ด้วยบัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ละความสัตย์แต่ก่อนเสีย ยกกองทัพมากระทำเบียดเบียนเมืองฬ่อให้ได้ความเดือดร้อน เจ้าเมืองฬ่อไม่มีที่พึ่ง จะขอเอาบุญบารมีไต้อ๋องให้ยกกองทัพไปช่วยตีเมืองเจ๋ และเมืองฬ่อจะเป็นทัพหน้าไปทำกับเมืองเจ๋ให้เห็นฝีมือบ้าง
ฌ้อเซียงอ๋องทราบความแล้วจึงว่า ก๋งจูเจียวนี้เป็นคนดื้อดึง เราให้หาโดยดีก็ไม่มา เจ้าเมืองซองเล่าก็องอาจต่อสู้กับเรา ครั้งนี้เราจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองทั้งสองให้จงได้ ท่านจงเร่งไปบอกกับเจ้าเมืองฬ่อเถิด ก๋งจูซุย จงสุย ได้ฟังดังนั้นก็ยินดี คำนับลาพากันกลับไปถึงเมืองฬ่อก็เอาความไปแจ้งกับเจ้าเมืองฬ่อตามคำฌ้อเซียงอ๋องทุกประการ
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องจึงสั่งให้เซงติดฉินเป็นแม่ทัพ ให้ซินกองซกเหาเป็นปลัดทัพ ฌ้อเซียงอ๋องเป็นทัพหนุน ทหารเดินเท้าและทหารเกวียน และเกวียนบรรทุกลำเลียงเป็นอันมาก ได้ฤกษ์ดีก็ให้ตีกลองใหญ่และจุดประทัดเป็นสำคัญ ฌ้อเซียงอ๋องก็ขึ้นรถยกทัพออกจากเมืองฌ้อรีบไป ครั้นมาถึงเมืองเหียงก๊กซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองเจ๋จึงให้เซงติดฉินคุมทหารเข้าตีเมืองเหียงก๊ก ฝ่ายเจ้าเมืองเหียงก๊กและขุนนางในเมืองไม่ทันรู้ตัวก็พากันแตกหนีทิ้งเมืองเสีย ฌ้อเซียงอ๋องครั้นได้เมืองเหียงก๊กแล้ว จึงให้ก๋งจูหยงน้องเจ้าเมืองเจ๋ซึ่งหนีไปอยู่ด้วยนั้นให้อยู่รักษาเมือง ให้ยงบู๊สินเป็นขุนนางพลเรือนคุมทหารพันหนึ่งอยู่ด้วย แล้วจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า อันเมืองเจ๋กับเมืองซองก็มีความผิดเหมือนกัน แต่เราคิดแค้นเคืองเมืองซองมากกว่าเมืองเจ๋ จำเราจะไปตีเมืองซองก่อน ได้เมืองซองแล้วจึงจะกลับมาตีเมืองเจ๋ต่อภายหลัง ฌ้อเซียงอ๋องก็สั่งให้เซงติดฉินคุมทหารรีบยกไปตีเมืองซอง
เซงติดฉินจึงทูลว่า ข้าพเจ้าก็เป็นคนชราอาสาท่านทำการตีเมืองเหียงก๊กก็ได้เมืองหนึ่งแล้ว ซึ่งท่านจะให้ไปตีเมืองซองอีก ขอให้จูหยงคุมทหารไปตีเมืองซองเถิด ฌ้อเซียงอ๋องจึงว่า ซึ่งท่านจะขอตัวจะให้แต่จูหยงคุมทหารไปตีเมืองซองนั้น อันจูหยงนี้เราก็ยังไม่เห็นฝีมือเป็นที่ไว้ใจเหมือนท่าน เกลือกไปจะมิตีได้โดยเร็ว เมืองซองก็อยู่ใกล้กับเมืองจิ๋น ถ้าเมืองจิ๋นยกมาช่วยจะต้องทำการเป็นสองธุระจะเสียท่วงทีไป
เซงติดฉินจึงทูลว่า อันจูหยงนี้เป็นคนมีสติปัญญา รู้รอบคอบในการศึก ขอให้จูหยงจัดแจงทหารออกไปลองฝีมือหน้าที่นั่งก็จะได้เห็นฝีมือจูหยง ฌ้อเซียงอ๋องจึงให้จูหยงคุมทหารออกไปลองฝีมือ จูหยงก็คำนับลาไปให้ทหารเดินกระบวนม้าและ ทหารเดินเท้า ตั้งขบวนรบกันด้วยอาวุธต่างๆ ตามตำราศึกแต่เช้าจนเย็น ที่ผู้ใดกระทำผิดไม่ต้องตามบังคับนั้นจูหยงให้ลงโทษตีคนละสามสิบที ในเวลานั้นทหารต้องโทษถึงเจ็ดคน ฌ้อเซียงอ๋องดูจูหยงจัดแจงทหารเข้าออกรบสู้ตามกระบวนการรบก็ถูกต้องตามตำราศึก เห็นว่าจูหยงควรจะเป็นแม่ทัพเอาชัยชนะข้าศึกได้จึงบอกเซงติดฉินว่า จูหยงนี้เป็นคนรู้ในการศึกดีจริงต้องกับคำท่านว่า เซงติดฉินจึงทูลว่า อันจูหยงนี้ใช่จะดีแต่การศึกนั้นหามิได้ ถึงราชการบ้านเมืองก็ว่าได้ทุกสิ่ง ตัวข้าพเจ้านี้เป็นข้าทำราชการมาด้วยท่านก็ช้านาน ร่างกายก็ชราทั้งโรคก็เบียดเบียนกำลังพลังก็อิดโรยไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว จะขอลาท่านกลับไปบ้านรักษาตัวให้หายก่อนจึงจะทำราชการต่อไป
ฌ้อเซียงอ๋องจึงว่า ซึ่งท่านจะออกจากที่ไปรักษาตัวอยู่บ้านก็ตามเถิด เซงติดฉินจึงเอาตราสำหรับที่ขุนนางส่งให้ฌ้อเซียงอ๋องแล้วออกไปพาสมัครพรรคพวกของตัวกลับไปบ้าน ในขณะนั้นฌ้อเซียงอ๋องจึงตั้งจูหยงขึ้นเป็นที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่แม่ทัพ จึงมอบตราสำหรับที่กับเครื่องยศให้ตามบรรดาศักดิ์ ฝ่ายขุนนางและชาวบ้านในเมืองฌ้อครั้นรู้ว่าเซงติดฉินให้ยกจูหยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนตัว ตัวนั้นออกจากที่ขุนนางกลับมาบ้าน ต่างคนต่างก็ดีใจ บ้างก็ได้ข้าวของชวนกันไปคำนับแล้วว่า ทีนี้ท่านไม่ได้ทำราชการศึกสืบไปแล้วจะได้ความสุขตามอัธยาศัยของท่านโดยสบาย ขอให้ท่านมีอายุจำเริญยืดยาวไปเถิด เซงติดฉินเห็นขุนนางและชาวบ้านมาคำนับให้พรก็ลุกขึ้นขอบใจและให้แต่งโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ในขณะเมื่อคนทั้งปวงกินโต๊ะอยู่ ยังมีเด็กบุตรขุนนางคนหนึ่งอายุสิบสามขวบ เปิดประตูตึกเดินตรงเข้าไปนั่งกินโต๊ะด้วยผู้ใหญ่ทำกิริยาองอาจ เซงติดฉินแลเห็นเด็กเข้ามานั่งกินโต๊ะด้วยคนทั้งปวงดังนั้นก็คิดประหลาดใจ จึงถามเด็กว่า บรรดาคนทั้งปวงเข้ามากินอาหารโต๊ะนี้ ต้องมาคำนับเราก่อน แล้วให้พรต่างๆ จึงกินโต๊ะ เหตุไรตัวเป็นเด็กเข้ามาแล้วมิได้คำนับเราซึ่งเป็นผู้ใหญ่ ดื้อดึงเข้ากินโต๊ะตามอำเภอใจดังนี้ ตัวคิดประการใด
เด็กนั้นจึงตอบว่า ซึ่งคนทั้งปวงมาสรรเสริญให้พรท่านว่าท่านพาจูหยงเข้าไปถวายว่าเป็นคนดี ฌ้อเซียงอ๋องตั้งแต่งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่แม่ทัพแทนท่านนั้น ข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ ด้วยจูหยงนี้รู้แต่การศึกที่จะเข้าต่อตีฝ่ายเดียว การจะเสียทีล่าทัพถอยทัพยังหาเข้าใจไม่ แม้นยกทัพไปรบครั้งนี้เห็นจะพาฌ้อเซียงอ๋องเสียการเป็นมั่นคง ถ้าบุญตัวของจูหยงยกกองทัพไปทำการศึกได้ชัยชนะเหมือนท่านสรรเสริญไว้นั้น ข้าพเจ้าจึงจะกลับมาคำนับท่านเมื่อภายหลัง ท่านอย่าวิตกเลย ว่าดังนั้นแล้วลุกขึ้นยืนในทันใด หัวเราะแล้วเดินออกไปจากตึก ขุนนางและคนทั้งปวงซึ่งอยู่ที่นั้นได้ยินเด็กว่ากล่าวตอบโต้ ต่างคนก็พูดว่าเด็กคนนี้พูดจาไม่รู้จักผิดและชอบ เห็นจะเป็นคนเสียจริต จะถือเอาถ้อยคำเป็นผิดมิได้ ครั้นกินโต๊ะแล้วต่างคนก็ต่างคำนับลาเซงติดฉินไปบ้าน
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องจึงเกณฑ์กองทัพเมืองกี๋ เมืองชัว เมืองเตง เมืองฮี บรรจบกันกับทหารเมืองฌ้อเป็นอันมาก ให้จูหยงเป็นแม่ทัพรีบยกไปเมืองซอง ให้ทหารตั้งค่ายรายล้อมเมืองซองไว้จะดูท่วงทีเมืองซองก่อน
ฝ่ายซองเซียงก๋งครั้นเห็นกองทัพมาล้อมเมืองไว้นั้น ก็มิได้เกณฑ์ผู้ใดออกไปต่อสู้ ให้แต่ทหารจัดแจงเครื่องอาวุธขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้จะให้คนไปบอกเจ้าเมืองจิ้นให้ยกกองทัพมาช่วย จึงจะออกตีเมืองภายหลัง ครั้นคิดแล้วจึงเขียนหนังสือบอกข้อราชการไปถึงเมืองจิ้น ให้กองซุนกู๋ไปแจ้งราชการ แล้วให้ทหารเอาสาแหรกหย่อนตัวกองซุนกู๋กับทหารห้าคนลงมาจากกำแพงเมือง กองซุนกู๋ครั้นออกจากกำแพงเมืองได้แล้วก็พาทหารห้าคนลัดหลีกกองทัพซึ่งล้อมอยู่นั้นออกไปได้ ครั้นมาถึงเมืองจิ้นจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือแจ้งข้อราชการแก่จิ้นบุนก๋งให้ทราบเรื่อง จิ้นบุนก๋งรู้ในหนังสือแล้วจึงปรึกษาขุนนางว่า บัดนี้เมืองซองมีหนังสือมาถึงเราว่าเมืองฌ้อยกกองทัพมาล้อมเมืองไว้ จะให้เราไปช่วย ขุนนางทั้งปวงผู้ใดจะเห็นประการใด
เซียนเฉียซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายทหารจึงว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าฌ้อเซียงอ๋องตั้งตัวเป็นเจ้าแผ่นดิน ข่มเหงยํ่ายีหัวเมืองทั้งปวงให้กลัวเกรงสิทธิ์ขาดขึ้นแก่ตัว มิได้เกรงพระเจ้าจิวเซียงอ๋องซึ่งเป็นใหญ่ แต่ฌ้อเซียงอ๋องทำดังนี้มาหลายปีแล้ว ซึ่งฌ้อเซียงอ๋องคิดอ่านทำการทั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเหมือนเทพยดาจะแกล้งให้ท่านไปช่วยดับร้อนหัวเมืองทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข แล้วนานไปท่านก็จะได้เป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ซึ่งการจะคิดอ่านช่วยเมืองซองนั้นเห็นยากอยู่ ด้วยเจ้าเมืองฌ้อกับท่านก็ได้มีคุณกันไว้แต่หลัง ครั้นท่านจะเกณฑ์กองทัพไปช่วยเมืองซองโดยสุจริตนั้น ก็เหมือนท่านให้ไปรบเมืองฌ้อหาควรไม่ ขอท่านดำริดูให้ดีก่อน
จิ้นบุนก๋งได้ฟังเซียนเฉียว่าดังนั้น มิได้ตอบประการใดจึงปรึกษาเฮาเอียนว่าท่านจะเห็นประการใดเล่า เฮาเอียนจึงตอบว่า ซึ่งเซียนเฉียว่ากล่าวดังนี้ก็ควรอยู่ แต่ซึ่งจะช่วยเมืองซองนั้นข้าพเจ้าคิดเห็นว่า เจ้าเมืองฌ้อไปตีเมืองโอยและเมืองโจ๋ได้ใหม่ๆ เจ้าเมืองโอยก็ได้ให้บุตรหญิงไปเป็นภรรยาเจ้าเมืองฌ้อ เป็นที่รักใคร่สนิทกันอยู่ แล้วเมืองโอยกับเมืองโจ๋นั้นกับเราก็เป็นอริกันมาแต่ก่อน ถ้าเรายกไปตีเมืองโอยและเมืองโจ๋ เจ้าเมืองฌ้อรู้ก็เห็นจะหาทิ้งเมืองทั้งสองเสียไม่ ก็จะเลิกกองทัพไปช่วยเมืองโอยและเมืองโจ๋ ก็อุปมาเหมือนเรามาช่วยรบข้าศึกซึ่งล้อมเมืองซอง จิ้นบุนก๋งได้ฟังเฮาเอียนว่าเป็นอุบายต้องที จึงตอบว่าท่านว่ากล่าวนี้เหมือนใจเราคิด แล้วจึงสั่งกองซุนกู๋ว่า ท่านเร่งกลับไปบอกเจ้าเมืองซองให้เร่งรักษาเมืองไว้เราจะยกไปช่วย กองซุนกู๋ได้ฟังดังนั้นก็คำนับลารีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองซอง
ในขณะนั้นจิ้นบุนก๋งคิดวิตกที่จะไปตีเมืองทั้งสอง จึงปรึกษาเตียวสวยว่า ทำประการใดเราจะได้ทหารมาให้มากจะได้ยกไปตีเอาเมืองทั้งสอง เตียวสวยจึงตอบว่า ท่านวิตกไม่ต้องการจะเอาทหารไปทำไม เมื่อครั้งจิ้นบูก๋งซึ่งเป็นปู่ของท่าน มีทหารแต่สองหมื่นยังรักษาเมืองและทำการศึกได้ เมื่อครั้งจิ้นเฮียนก๋งบิดาท่านเล่า ก็มีทหารแต่สี่หมื่นยังยกไปตีเอาเมืองเฆกได้ บัดนี้เราท่านก็มีทหารอยู่ถึงหกหมื่นเศษ แล้วยังจะวิตกว่าน้อยไปไยเล่า จงจัดแจงแม่ทัพไปตีเถิดก็จะทำการศึกสำเร็จเหมือนใจท่าน อันธรรมดาผู้ที่จะเป็นแม่ทัพและนายกอง ถึงจะมีกำลังมากสักเท่าใดก็ดี ก็หาเหมือนผู้มีสติปัญญาไม่ ถ้าผู้มีสติปัญญาเล่าแม้ไม่ได้เล่าเรียนชำนิชำนาญก็ไม่ทำการสำเร็จ ผู้มีสติปัญญาได้เล่าเรียนเคยกระทำชำนิชำนาญ จึงจะว่ากล่าวผู้คนสิทธิ์ขาดเอาชนะได้ ถ้าท่านจะต้องการคนดีดังว่านี้ ข้าพเจ้าได้เห็นไว้คนหนึ่ง ชื่อเซ็กก๊กอายุได้ห้าสิบเศษเป็นขุนนางผู้น้อยอยู่ในเมืองท่าน เป็นคนมีสติปัญญาเล่าเรียนรู้ชำนิชำนาญลึกซึ้ง ท่านจะต้องการแม่ทัพแล้ว จงหาเซ็กก๊กมาชุบเลี้ยงขึ้นให้เป็นใหญ่ก็จะได้ราชการเป็นมั่นคง
จิ้นบุนก๋งได้แจ้งความดังนั้นก็ยินดี จึงให้หาเซ็กก๊กมาแล้วจึงว่า เราคิดจะไปตีเมืองโอยและเมืองโจ๋ครั้งนี้จะหาผู้ใดเป็นแม่ทัพช่วยว่ากล่าวราชการให้สิทธิ์ขาดยังมิได้ เราเห็นแต่ท่าน ถ้าจะช่วยจัดแจงการในที่จะทำศึกก็จะได้ไม่ขัดสน ท่านจงรับธุระเราคุมทหารไปทำการสงครามครั้งนี้ให้สำเร็จจะได้หรือมิได้ เซ็กก๊กคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางผู้น้อย ซึ่งจะคุมทหารของท่านไปทำศึกตีบ้านเมืองดังว่านั้นเห็นไม่ได้ ท่านจงจัดแจงเอาขุนนางที่เป็นผู้ใหญ่ควรที่จะเป็นแม่ทัพจึงจะทำการของท่านสำเร็จได้ จิ้นบุนก๋งจึงว่า ท่านเป็นคนมีสติปัญญานั้นเรารู้อยู่แล้วอย่าถ่อมตัวเลย บรรดาขุนนางของเราซึ่งเป็นผู้ใหญ่ผู้น้อยมีมากก็จริงอยู่ เราชุบเลี้ยงด้วยเขามีความชอบมาแต่หลัง อันจะหาผู้เป็นแม่ทัพสิทธิ์ขาดได้นั้นยากนัก เราเห็นแต่ท่านผู้เดียวควรจะเป็นแม่ทัพได้จึงหาตัวมาว่ากล่าวทั้งนี้ ท่านอย่าบิดพลิ้วไปเลย เซ็กก๊กแต่ว่ากล่าวอ้อนวอนขอตัวกับจิ้นบุนก๋งหลายครั้งแล้ว เห็นไม่เชื่อฟังก็จนใจ จึงรับว่า สติปัญญาข้าพเจ้าน้อย เมื่อท่านขืนให้ทำแล้วก็ขัดมิได้ด้วยเป็นข้าของท่าน จะรับอาสาทำการสนองคุณท่านลองดูทีหนึ่ง
จิ้นบุนก๋งได้ยินเซ็กก๊กรับคำแล้วก็ดีใจจึงว่า ตั้งแต่นี้ไปบรรดาทหารของเราผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ดี เราอนุญาตให้สิทธิ์ขาดสุดแต่ท่านจะบังคับตามใจเถิด แล้วจิ้นบุนก๋งจึงประกาศสั่งขุนนางกับทหารทั้งปวงให้อยู่ในบังคับบัญชาเซ็กก๊กทุกประการ ถ้าผู้ใดขัดแข็งไม่ฟังเราจะให้ตัดศีรษะเสีย เซ็กก๊กได้ยินจิ้นบุนก๋งสั่งทหารให้สิทธิ์ขาดก็เต็มใจทำราชการ จึงว่ากับจิ้นบุนก๋งว่า ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปเป็นแม่ทัพทำศึกนั้นเป็นการถึงชิวิตและข้าพเจ้าทั้งปวงเล่าก็ยังไม่เคยเห็นใจรู้ชั้นเชิงกัน ข้าพเจ้าจะขอเอาทหารทั้งปวงไปซักซ้อมจัดแจงก่อนจึงจะยกทัพไปได้ จิ้นบุนก๋งเห็นชอบด้วยจึงว่า ท่านจะจัดแจงประการใดก็สุดแต่ใจท่านเถิด
เซ็กก๊กก็คำนับลาจิ้นบุนก๋งออกมา อยู่วันหนึ่งเซ็กก๊กจึงให้หาขุนนางนายทหารและทหารเลวมาพร้อมแล้ว ก็พาไปตำบลภิหลีสนามนอกเมือง ปักธงสำคัญให้ทหารถืออาวุธต่างๆ ตั้งเป็นกองหน้าหลังน้อยใหญ่ เดินวิ่งเข้าออกรบตามเพลง ถืออาวุธอย่างกระบวนศึก แล้วตีกลองและม้าล่อโบกธง สั่งสอนทีหนีไล่ให้รู้ทั่วกัน ถ้าผู้ใดกระทำไม่ถูกต้องตามบังคับถึงสามครั้งแล้ว จึงให้ลงโทษตีตามอาญา แต่เซ็กก๊กหัดซ้อมทหารได้สามวันชำนิชำนาญแล้ว ครั้นเพลาเย็นจวนเลิก บังเกิดพายุใหญ่พัดมาถูกต้องธงสำคัญที่ปักอยู่นั้นหักสะบั้นลง ขุนนางและทหารทั้งปวงแลเห็นประหลาด ต่างคนต่างแลดูตากันตกตะลึงอยู่ เซ็กก๊กจึงว่า ซึ่งธงสำคัญหักลงมาทั้งนี้ ท่านทั้งปวงอย่าวิตกเลย ใช่จะให้โทษร้ายแก่ท่านผู้ใดหามิได้ อันจิ้นบุนก๋งจะยกทัพไปครั้งนี้ คงจะชนะได้บ้านเมืองสมความคิดท่าน เทพยดาจึงยังเหตุให้เราประจักษ์ว่าจะมิได้เป็นแม่ทัพทำราชการศึกกับท่านยืดยาวไป ทหารทั้งปวงได้ฟังเซ็กก๊กว่าดังนั้น ก็มีความสงสัยต่างคนก็เข้ามาคำนับไต่ถามต่างๆ เซ็กก๊กก็มิได้ตอบประการใดลุกยืนขึ้นหัวเราะแล้วก็พาทหารทั้งปวงกลับเข้ามาเมือง
ในขณะนั้นพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชย์ได้สิบเก้าปี ครั้นเพลารุ่งเช้า ณ วันเดือนสามขึ้นปีใหม่ เซ็กก๊กจึงเข้าไปบอกจิ้นบุนก๋งว่าข้าพเจ้าไปหัดซ้อมทหารก็ดีพร้อมกันแล้ว ท่านจะยกทัพไปวันใดก็ตามแต่ใจท่านเถิด จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วก็ยินดี จึงให้โหรหาฤกษ์ได้กำหนดวันดี จึงให้เซ็กก๊กจัดแจงกองทัพเร่งไปในเจ็ดวันนี้ เซ็กก๊กจึงคิดอ่านจัดแจงทหารที่สันทัดในการเกาทัณฑ์ให้ขี่ม้า ที่ชำนาญในการง้าวและทวนนั้นขี่เกวียน ที่รู้เพลงโล่เขนนั้นเกณฑ์ให้เดินเท้าและทำค่าย และจัดเกวียนบรรทุกเสบียงเป็นอันมากพร้อมแล้ว จึงให้งุยฉิวเป็นกองหน้า ให้ซับจิ๋นเป็นปลัดทัพ แล้วเกณฑ์เฮาเอียนเป็นปีกขวา
เฮาเอียนจึงว่า ข้าพเจ้าจะให้เฮามัวผู้พี่เป็นนายกอง ข้าพเจ้าเป็นแต่ปลัด เซ็กก๊กก็เห็นด้วย แล้วให้ลอนกี๋เป็นปีกซ้าย ให้เสนสิวเป็นปลัดกอง จัดเฮากี๋หม่อซึ่งเป็นคนผู้ใหญ่ยั่งยืนให้ถือธงสำหรับทัพ ให้เตียวสวยนั้นเป็นผู้ถือกฎหมายสิทธิ์ขาด ครั้นเซ็กก๊กแม่ทัพจัดแจงทหารเสร็จแล้ว รุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดีจิ้นบุนก๋งจึงให้เซ็กก๊กแม่ทัพยกทหารออกจากเมือง แล้วจิ้นบุนก๋งก็ขึ้นขี่เกวียนพาขุนนางพลเรือนตามมาด้วย
ครั้นเซ็กก๊กยกกองทัพมาถึงปลายแดนเมืองโอยแล้วหยุดอยู่ จึงเขียนหนังสือใจความว่า เราผู้เป็นแม่ทัพเจ้าเมืองจิ้น ยกมาจะไปตีเมืองโจ๋จะขอทางเดินไปตามหน้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยจะยอมให้เราไปโดยดีหรือมิให้ประการใด ครั้นเขียนแล้วก็ส่งหนังสือให้ขุนนางรีบไป ขุนนางรับหนังสือแล้วขึ้นม้าพาทหารมาถึงเมืองโอย จึงเอาหนังสือไปให้ไตหูมนต้าน ณ เมืองโอย ไตหูมนต้านรู้หนังสือแล้วจึงเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองโอย เซียงก๋งก็รับหนังสือมาดูแล้วว่า ซึ่งกองทัพเมืองจิ้นยกมาจะไปตีเมืองโจ๋ จะขอเดินไปตามทางเมืองเรานั้น เมืองโจ๋ก็เป็นเมืองขึ้นกับเมืองฌ้อ เราเกรงฌ้อเซียงอ๋องอยู่ไม่ยอมให้ไป
ไตหูมนต้านตอบว่า ซึ่งท่านจะไม่ให้จิ้นบุนก๋งไปนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะขัดเคืองกัน เมื่อบิดาท่านเป็นเจ้าเมืองอยู่แต่ก่อน ต๋งนีซึ่งเป็นจิ้นบุนก๋งตกยาก หนีมาถึงเมืองเราครั้งหนึ่ง บิดาท่านก็มิได้ต้อนรับ จิ้นบุนก๋งก็มีความน้อยใจ บัดนี้กองทัพเมืองจิ้นจะขอทางเดินไปเมืองโจ๋โดยดีนั้น จงให้เขาไปเถิดจึงจะชอบ เจ้าเมืองโอยก็ไม่ยอม ไตหูมนต้านจึงว่า ถ้าท่านมิยอมโดยดี ข้าพเจ้าก็เห็นว่าจิ้นบุนก๋งโกรธจะยกเข้าตีเมืองเราก่อน เซียงก๋งจึงว่า ซึ่งจิ้นบุนก๋งจะโกรธเรายกมาทำประการใดนั้นเราก็ไม่กลัว ด้วยฌ้อเซียงอ๋องเป็นที่พึ่งของเราคงยกมาช่วยเราจะวิตกอะไร ท่านจงไปบอกผู้ถือหนังสือเถิดว่าเรามิให้กองทัพเมืองจิ้นไป ด้วยเรากลัวฌ้อเซียงอ๋องซึ่งเป็นเจ้านายของเราอยู่ ไตหูมนต้านเห็นเจ้าเมืองว่าขัดแข็งดังนั้นจึงออกมาบอกผู้ถือหนังสือตามถ้อยคำเซียงก๋งทุกประการ ผู้ถือหนังสือก็รีบกลับไปบอกแม่ทัพเซ็กก๊ก จึงไปบอกจิ้นบุนก๋งตามถ้อยคำเมืองโอย
จิ้นบุนก๋งได้ยินดังนั้นก็สรรเสริญปัญญาเซ็กก๊กว่าท่านคิดอ่านคาดการหมายการถูกดีจริง แล้วว่าท่านจะคิดต่อไปประการใดเล่า เซ็กก๊กจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอให้ท่านยกลัดอ้อมข้ามแม่นํ้าอุยโห ไปตีเอาเมืองเหงาลก ซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองโอยก่อน จิ้นบุนก๋งก็รับคำว่าเราจะยกไปในเพลาวันนี้ งุยฉิวซึ่งเป็นแม่กองหน้าได้ยินดังนั้นจึงว่ากับเซ็กก๊กว่า ท่านจะให้จิ้นบุนก๋งไปตีเมืองเหงาลกนั้น ข้าพเจ้าจะขอไปทำแทนจิ้นบุนก๋ง เซ็กก๊กก็ยอมให้งุยฉิวไปด้วย จิ้นบุนก๋งครั้นจัดแจงทหารพร้อมแล้ว ให้งุยฉิวเป็นกองหน้า ก็ลัดทางข้ามแม่นํ้าอุยโหมาใกล้เมืองเหงาลก จิ้นบุนก๋งก็ตั้งอยู่ที่ฝั่งแม่นํ้านั้น ให้แต่งุยฉิวกับเซียนเฉียคุมทหารไปคิดอ่านตีเอาเมืองให้จงได้ งุยฉิวกับเซียนเฉียรับคำจิ้นบุนก๋งแล้วก็พาทหารยกมา ครั้นเพลาคํ่าจึงให้เอาธงใหญ่น้อยเป็นอันมากให้ทหารลอบเอาไปปักไว้บนเนินเขารอบเมือง
ครั้นเพลารุ่งเช้าชาวเมืองเหงาลกแลไปเห็นธงสีรอบเมืองก็ตกใจว่าข้าศึกยกมาเป็นอันมาก ต่างอุ้มบุตรพาภรรยาขนข้าวของหนีออกจากเมือง เจ้าเมืองเหงาลกกับขุนนางมาห้ามปรามชาวเมืองก็มิฟังต่างคนต่างหนีเอาตัวรอด เจ้าเมืองเหงาลกเห็นดังนั้นก็เสียใจ ครั้นจะอยู่ต่อสู้ก็น้อยตัวจึงพาบุตรภรรยาขึ้นเกวียนรีบไปให้พ้นภัย งุยฉิวกับเซียนเฉียครั้นเห็นได้ท่วงทีก็พาทหารกรูกันเข้าเมืองได้โดยง่าย จึงเขียนหนังสือให้ทหารไปบอกจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วก็ยินดี จึงให้คับโปเอี๋ยงคุมทหารไปอยู่รักษาเมืองเหงาลก แล้วให้ตั้งเกลี้ยกล่อมราษฎรชาวเมืองนั้นให้กลับมาอยู่เมืองเป็นปกติแล้ว จิ้นบุนก๋งก็ให้หางุยฉิวกับเซียนเฉียมาถึงแล้วก็ยกกลับมาค่ายเหียมเบ๊กที่เซ็กก๊กอยู่ รู้ว่าเซ็กก๊กป่วยก็มาเยี่ยมจึงบอกข้อราชการซึ่งตีเมืองเหงาลกได้นั้นให้เซ็กก๊กฟังทุกประการ
เซ็กก๊กแจ้งความแล้วจึงว่า อันความเจ็บของข้าพเจ้าครั้งนี้เห็นเป็นโรคปัจจุบันเหลือที่จะทนทาน เมื่อครั้งข้าพเจ้าพาทหารไปหัดที่เมืองจิ้น บังเกิดพายุพัดธงใหญ่หักลง ข้าพเจ้ารู้ตัวอยู่ว่าข้าพเจ้าจะหายืดยาวไม่ ท่านจงคอยอยู่จงดีเถิด ข้าพเจ้าจะลาท่านตายในวันนี้แล้ว ถ้าท่านอยู่ภายหลังจะทำการศึกสืบไป ขอท่านจงคิดอ่านเอากำลังเมืองเจ๋และเมืองจิ๋นเข้าด้วยให้จงได้ จึงจะเบามือท่าน เซ็กก๊กสั่งความกับจิ้นบุนก๋งแล้ว โรคกำเริบหนักขึ้นก็ขาดใจตายในขณะนั้น จิ้นบุนก๋งจึงให้เอาศพเซ็กก๊กผนึกแล้วให้ทหารรีบเอาไปส่งให้ภรรยาเซ็กก๊กที่บ้าน
อยู่มาวันหนึ่งจิ้นบุนก๋งคิดถึงคำเซ็กก๊กซึ่งสั่งไว้นั้น จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงเจ้าเมืองเจ๋เป็นใจความว่า เมื่อครั้งจิ้นเฮียนก๋งบิดาเรายังมีชีวิตอยู่แต่ก่อนนั้น เมืองเรากับเมืองเจ๋ก็เป็นมิตรไมตรีอาศัยกันมาทุกครั้ง บัดนี้เจ้าเมืองฌ้อตั้งตัวเป็นเจ้ายกทัพไปรบหัวเมืองทั้งปวงได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก เราคิดถึงพระเดชพระคุณพระเจ้าจิวเซียงอ๋องหวังจะช่วยดับร้อนหัวเมืองให้เป็นสุข ถ้านานไปข้างหน้าขัดสนประการใดจะอาศัยเมืองเจ๋ อย่าให้เจ้าเมืองเจ๋เห็นกับเจ้าเมืองฌ้อผู้กระทำความผิดต่อแผ่นดินเลย จงช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินพระเจ้าจิวเซียงอ๋องดีกว่า ครั้นเขียนหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ขุนนางผู้มีสติปัญญารีบไป ขุนนางผู้นั้นได้หนังสือแล้วก็คำนับลาไปตามจิ้นบุนก๋งสั่ง
ขณะนั้นเจ๋เฮาก๋งเป็นโรคปัจจุบันตาย ขุนนางทั้งปวงช่วยกันเอาศพไปฝังไว้ที่สมควร แล้วจึงปรึกษากันตั้งก๋งจูผวน ซึ่งเป็นน้องเจ้าเมืองผู้ตายขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน ชื่อว่าเจ๋เจี๋ยวก๋ง เจ๋เจี๋ยวก๋งครั้นได้เป็นเจ้าเมืองแทนพี่ชายก็มีความวิตก ด้วยเกรงเมืองฌ้อ จะคิดใคร่แต่งคนไปหาเจ้าเมืองจิ้นให้พูดจาเป็นมิตรไมตรีไว้ พอขุนนางมาแจ้งความว่าจิ้นบุนก๋งใช้ขุนนางถือหนังสือมาก็ยินดี จึงให้หาขุนนางผู้ถือหนังสือนั้นเข้ามา ถามว่าบัดนี้จิ้นบุนก๋งอยู่ที่ไหน ขุนนางนั้นคำนับแล้วจึงบอกว่าบัดนี้จิ้นบุนก๋งยกทัพไปตำบลเหียมเบ๊กแขวงเมืองโอย ครั้นบอกความดังนั้นก็ส่งหนังสือให้เจ๋เจี๋ยวก๋ง เจ๋เจี๋ยวก๋งรับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้วดีใจจึงว่า เมื่อครั้งบิดาเรายังมีชีวิตอยู่แต่ก่อนนั้นกับจิ้นเฮียนก๋งก็เป็นที่รักใคร่กันนัก ซึ่งจิ้นบุนก๋งมีหนังสือมาถึงเรานั้นก็สมความคิดแล้ว ครั้งนี้ควรเราจะรีบไปให้พบจิ้นบุนก๋งให้จงได้ แล้วสั่งขุนนางให้เตรียมทหารไว้พร้อมสักสองร้อย อีกสามวันเราจะไปหาจิ้นบุนก๋ง แล้วให้เจ้าพนักงานพาขุนนางผู้ถือหนังสือไปเลี้ยงดูให้อยู่ตึกตามธรรมเนียม ครั้นถึงกำหนดเจ๋เจี๋ยวก๋งก็แต่งตัวมาขึ้นเกวียนแล้วให้ขุนนางเมืองจิ้นนำทางมา ครั้นมาถึงตำบลเหียมเบ๊กที่ค่ายจิ้นบุนก๋งอยู่ จึงให้ขุนนางเข้าไปแจ้งความกับจิ้นบุนก๋งก่อน แล้วเจ๋เจี๋ยวก๋งนั้นก็ลงจากเกวียนตามเข้าไปภายหลัง
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋มาก็มีความยินดี ออกมาต้อนรับถึงประตูค่ายคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วก็พากันเข้าไปในค่ายเชิญให้นั่งที่สมควร จึงให้ยกโต๊ะออกมาตั้ง รินสุราออกมาสู่กันกิน แล้วพูดจาปราศรัยกันพลางจึงทำสัตย์สาบานต่อกัน แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็ลากลับไปเมือง
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองเหงาลกซึ่งแตกหนีจากเมืองมาถึงเมืองโอยจึงบอกความชาวเมืองโอยว่า กองทัพเมืองจิ้นยกมาล้อมเมืองเหงาลกเป็นอันมาก เราทั้งปวงเห็นว่าเหลือกำลังจะสู้รบมิได้จึงชวนกันหนีเอาตัวรอด ชายหญิงชาวเมืองโอยครั้นรู้ความดังนั้นก็บอกเพี่อนฝูงญาติต่อๆ ไป ต่างคนก็ตกใจกลัวข้าศึกจะติดตามมา แต่ระบือกันอยู่มิได้ขาดให้บังเกิดวุ่นวายตกใจวันละสามครั้งสี่ครั้งข้าศึกมาถึงเมืองแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นวันหนึ่งเจ้าเมืองเหงาลกกับกรมการหนีมาถึงเมืองโอยจึงพากันเข้าไปหาเจ้าเมืองโอย คำนับแล้วแจ้งความว่า กองทัพเมืองจิ้นยกมาตั้งประชิดเมืองเป็นอันมาก ข้าพเจ้าคิดกันจะออกรบลองฝีมือดูสักครั้งหนึ่งก็จะเกณฑ์ทหารไม่ไปด้วยชาวเมืองแตกตื่น ต่างคนต่างหนีสิ้น ข้าพเจ้าทั้งปวงจนใจด้วยน้อยตัว จึงหนีเล็ดลอดมาหาท่านหวังจะเอาท่านเป็นที่พึ่ง
เซียงก๋งเจ้าเมืองโอยได้ฟังข่าวศึกดังนั้น ก็คิดครั่นคร้ามใจนักมิได้ว่าประการใด บิดหยูจึงว่า เมื่อครั้งต๋งนีตกยากหนีมาทางเมืองเราบิดาท่านซึ่งเป็นเจ้าเมืองก็มิได้ต้อนรับโดยไมตรี ก็เป็นที่ขัดเคืองอยู่ครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้ต๋งนีได้เป็นที่จิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้น ยกทัพมาจะขอเดินทางไปเมืองโจ๋ ท่านก็ขัดมิให้ไป จึงเกิดศึกขึ้นจนเสียเมืองเหงาลกซึ่งเป็นเขตแดนเมืองท่านทั้งนี้เพราะจิ้นบุนก๋งโกรธ ถ้านิ่งไว้นานไป ข้าพเจ้าเห็นจิ้นบุนก๋งจะบุกรุกมาตีเอาเมืองเราด้วยเป็นมั่นคง ขอท่านจงคิดอ่านให้คนออกไปพูดจาอ่อนน้อมรับผิดโดยดีเถิด บ้านเมืองของท่านจึงจะไม่เป็นอันตราย เซียงก๋งได้ฟังบิดหยูว่าดังนั้นก็เห็นชอบจึงว่า ซึ่งท่านให้สติเรานั้นควรแล้ว อันจะจัดแจงผู้อื่นออกไปเจรจาเห็นจะไม่ได้การเหมือนท่าน ท่านจงเร่งออกไปหาจิ้นบุนก๋งเองเถิดจึงจะได้การ บิดหยูก็รับแล้วคำนับลาเจ้าเมืองโอยไปตามถ้อยคำ ครั้นมาถึงค่ายจิ้นบุนก๋งจึงส่งหนังสือปินเทียนให้นายประตูไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วจึงให้หาบิดหยู บิดหยูครั้นเข้ามาถึงคำนับจิ้นบุนก๋งแล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองโอยใช้ข้าพเจ้ามาคำนับท่านว่า เมื่อแรกท่านมาถึงมิให้ทางท่านไปโดยดีนั้นไม่ทันคิด ผิดอยู่แล้วกับเมื่อครั้งก่อนท่านมาถึงเมือง บิดาเจ้าเมืองโอยก็มิได้รับท่านผิดถึงสองครั้ง บัดนี้เจ้าเมืองโอยจะขอลุกะโทษยอมเป็นเมืองขึ้นแก่ท่าน
จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ท่านเร่งกลับไปบอกเจ้าเมืองโอยว่าอย่าคิดกลอุบายมาล่อลวงเราเลย เราหาเชื่อฟังคำไม่ ถ้าครั้งนี้เรามิทำการเหยียบยํ่าเมืองโอยราบคาบเมื่อใดแล้ว เราก็มิได้นอนตาหลับ บิดหยูเห็นจิ้นบุนก๋งโกรธว่ากล่าวหักหาญดังนั้นก็จนใจ ครั้นจะว่ากล่าวอ้อนวอนไปอีกก็เกรงอยู่ จึงคำนับลาจิ้นบุนก๋งแล้วกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองทุกประการ
เจ้าเมืองโอยได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษาบิดหยูว่า ซึ่งจิ้นบุนก๋งมีความพยาบาทโกรธซึ่งจะทำร้ายเมืองเรานั้น เราจะคิดอ่านประการใดดีเล่า บิดหยูจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะนิ่งอยู่ในเมืองนี้เห็นไม่ได้ ด้วยจิ้นบุนก๋งมีความพยาบาทนัก ก็จะบุกรุกเข้าตีเอาเมือง ครั้นจะคิดต่อสู้เล่าก็เห็นไพร่บ้านพลเมืองกำลังตื่นตกใจกลัวข้าศึกนักอยู่เห็นจะไม่มีผู้ใดเต็มใจรบ ก็จะพากันเดือดร้อนเสียเปล่าหาเป็นประโยชน์ไม่ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าถ้าท่านหนีทิ้งเมืองเสียให้แต่คนทั้งปวงอยู่รักษาเมือง จิ้นบุนก๋งรู้ว่าท่านหนีแล้วก็จะหายโกรธ หาทำอันตรายบ้านเมืองให้ได้ความเดือดร้อนไม่ แล้วท่านจึงคิดอ่านให้เร่งบอกไปถึงฌ้อเซียงอ๋องให้ยกทัพมาช่วยภายหลังท่านก็จะได้ชัยชนะ เจ้าเมืองโอยฟังถ้อยคำบิดหยูว่ากล่าวก็เห็นชอบ จึงให้หาซกบู๊ซึ่งเป็นน้องมนต้าน ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาแล้วว่า บัดนี้จิ้นบุนก๋งโกรธเรานัก ครั้นเราจะอยู่ในเมืองจิ้นบุนก๋งก็จะยกทัพเข้าตีเมือง คนทั้งปวงก็จะได้ความยากแค้นเพราะเรา เราคิดจะหนีไปเสียจากเมืองก่อน ท่านทั้งสองจงอยู่ช่วยกันรักษาเมืองไว้ให้จงดี ซกบู๊กับมนต้านจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะหนีไปจะให้ข้าพเจ้าทั้งสองอยู่รักษาเมืองนั้น ข้าพเจ้าก็จะอาสาท่านอยู่ช่วยกันคิดอ่านป้องกันเมืองของท่านไว้โดยสัตย์สุจริตตามสติปัญญา
เจ้าเมืองโอยจึงเรียกไตหูซุยตํ่าเข้ามาแล้วสั่งว่า ท่านจงเร่งไปทูลฌ้อเซียงอ๋องให้เร่งยกกองทัพมาช่วยเราโดยเร็ว ไตหูซุยตํ่าคำนับลาขึ้นม้าพาทหารรีบไปเมืองฌ้อ เจ้าเมืองโอยจึงให้เทียมเกวียนที่เคยขี่มาเตรียมไว้ แล้วก็กลับเข้าในห้องพาบุตรภรรยากับสิ่งของมาขึ้นเกวียน ยกจากเมืองหนีไปอาศัยอยู่ตำบลบ้านหวยหงู
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองโอยหนีไปจากเมืองแล้ว จึงสั่งเซียนเฉียกับเซสินว่า ท่านจงเร่งยกทหารเข้าตีเมืองโอยให้แตก เอาเป็นเมืองขึ้นของเราให้จงได้ เซียนเฉียกับเซสินได้ฟังดังนั้นคำนับแล้วจึงตอบว่า เดิมทีเรายกมาจะไปตีเมืองโจ๋ หวังจะช่วยเมืองซองและเมืองเจ๋ดอก เจ้าเมืองโอยขัดมิให้ทางเดิน จึงต้องไปตีเมืองเหงาลก บัดนี้เจ้าเมืองโอยรู้ตัวว่าผิด ทิ้งเมืองเสียหนีไปแล้ว ซึ่งท่านพยายามจะเข้าตีเอาเมืองโอยให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนนั้นหาสมควรที่ท่านจะเป็นที่พึ่งแก่หัวเมืองทั้งปวงไม่ ขอเชิญท่านเร่งยกไปตีเมืองโจ๋ช่วยเมืองซองและเมืองเจ๋ให้พ้นภัยเมืองฌ้อดีกว่า นานไปหัวเมืองทั้งปวงก็จะสรรเสริญท่านว่าไม่มีพยาบาทผู้ใด จิ้นบุนก๋งได้ฟังเซียนเฉียทัดทานให้สติก็รับคำว่าชอบแล้ว จึงสั่งให้จัดแจงยกกองทัพไปเมืองโจ๋ในเวลาวันนี้ ครั้นมาถึงเมืองโจ๋จึงให้ทหารทั้งปวงรายกันออกล้อมเมืองไว้
ฝ่ายโจ๋จงก๋งรู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาล้อมเมือง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ซึ่งศึกมาติดเมืองเราครั้งนี้ ขุนนางผู้ใดยังจะคิดอ่านต่อสู้ข้าศึกเอาชัยชนะประการใดๆ บ้าง อีฮูป๋าซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองจิ้นมีความพยาบาทท่านแต่ครั้งยังไม่ได้เป็นเจ้าเมืองนั้นชื่อว่าต๋งนี มาอาศัยเมืองท่านและท่านไปลอบมองซี่โครงเมื่อต๋งนีอาบนํ้านั้นและน้อยใจว่าท่านหัวเราะเยาะเล่นทั้งไม่นับถือด้วย จึงคิดการมาทำทดแทนท่าน ท่านอย่าสู้รบให้เหนื่อยแรงทหารเลย ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปพูดจาขอโทษให้จิ้นบุนก๋งเลิกทัพไปโดยดีมิให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน โจ๋จงก๋งจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะออกไปพูดจาให้จิ้นบุนก๋งเลิกทัพกลับไปนั้นเราเห็นไม่ได้ ด้วยเราได้ยินข่าวว่าจิ้นบุนก๋งยกทัพไปล้อมเมืองโอย เจ้าเมืองโอยได้ให้ขุนนางออกไปอ่อนน้อมยอมขอโทษโดยดี จิ้นบุนก๋งก็หาฟังไม่ ซึ่งท่านจะออกไปนั้นเราเห็นจะเสียท่วงทีไป
ขณะนั้นไตหูอีหลองซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงว่ากับเจ้าเมืองโจ๋ว่า เมื่อต๋งนีมาถึงเมืองท่าน ท่านไม่นับถือ แต่อีฮูป๋านับถือ ลอบเอาสิ่งของไปให้ต๋งนีในเวลากลางคืน ซึ่งอีฮูป๋าจะอาสาออกไปพูดจานั้นท่านอย่าเชื่อถ้อยฟังคำอีฮูป๋าเลย อีฮูป๋านี้หาซื่อตรงต่อท่านไม่ ขอให้ฆ่าอีฮูป๋าเสียเถิด การศึกครั้งนี้ข้าพเจ้าจะรับอาสาคิดทำเอง ท่านอย่าได้วิตกเลย โจ๋จงก๋งก็เห็นด้วย จึงได้บอกอุบายแก่โจ๋จงก๋งให้มีหนังสือไปคำนับจิ้นบุนก๋งแล้วส่งหนังสือให้จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งก็รับหนังสือมาอ่านดูสำคัญว่าจริงก็ยินดี จึงให้ผู้ถือหนังสือรีบกลับไปบอกไตหูอีหลองว่า เราขอบใจไตหูอีหลองนัก เวลาคํ่าวันนี้เราจะยกเข้าไป ครั้นผู้ถือหนังสือไปแล้วจิ้นบุนก๋งจึงบอกเซียนเฉียแม่ทัพว่า ไตหูในเมืองโจ๋บอกมาว่าจะยอมเข้ากับเราจะเปิดประตูรับเวลาคํ่าวันนี้ ท่านจงสั่งทหารให้พร้อมกันจะยกเข้าเมืองโจ๋
เซียนเฉียได้ฟังจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้นจึงว่า อันท่านจะเชื่อฟังหนังสือไตหูอีหลองมีมาเป็นแน่นั้นไม่ได้ ข้าพเจ้ากลัวจะเป็นกลศึกล่อลวง ขอท่านจงงดอยู่ก่อน จิ้นบุนก๋งจึงถามว่า เมื่อท่านสงสัยอยู่ฉะนี้จะทำประการใดจึงจะได้เห็นจริง เซียนเฉียจึงว่า ข้าพเจ้าจะจัดคนที่รูปคล้ายกับท่านแต่งตัวให้เหมือนกับท่านขึ้นขี่เกวียนเข้าไปกับทหารสักห้าร้อยคน ถ้าเห็นความจริงของไตหูแล้ว ท่านจึงค่อยยกติดตามเข้าไปต่อภายหลัง จิ้นบุนก๋งก็เห็นด้วย จึงว่าท่านจะจัดแจงประการใดก็ตามเถิด เซียนเฉียจึงเลือกดูทหารที่กองทัพ เห็นผู้หนึ่งรูปทรงคล้ายจิ้นบุนก๋ง จึงให้แต่งตัวเป็นแม่ทัพขึ้นขี่เกวียนจิ้นบุนก๋งที่เคยขี่ แล้วจัดทหารห้าร้อยให้ถือสาตราวุธครบมือ มาเตรียมไว้พร้อมกันคอยเวลาที่จะยกทัพไป
ขณะนั้นบุดถีเห็นเซียนเฉียแต่งทหารที่จะเข้าเมืองโจ๋ จึงว่ากับเซียนเฉียว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาขับเกวียนเข้าเมืองโจ๋ด้วย เซียนเฉียก็ให้บุดถีไปตามคำ ครั้นเวลาพลบคํ่าเซียนเฉียก็ให้คนไปลอบดูเห็นประตูเมืองเปิดเหมือนตามสัญญา จึงให้แม่ทัพซึ่งแต่งไว้นั้นคุมทหารห้าร้อยเข้าไปเมืองโจ๋ ฝ่ายไตหูอีหลองซึ่งทำอุบายได้นั้น ครั้นเห็นกองทัพเข้ามาในเมืองแล้ว เห็นจิ้นบุนก๋งขี่เกวียนขับทหารเข้ามาพ้นประตูเมืองสมความคิดแล้ว จึงร้องบอกนายประตูตามสัญญา พวกนายประตูก็ตัดสายยนต์นั้นลงปิดประตูไว้มั่นคง แล้วไตหูอีหลองก็ร้องสั่งทหารเกาทัณฑ์ซึ่งซุ่มอยู่ให้ยิงระดมเอาทหารซึ่งเข้ามาในเมืองนั้นตายสิ้น ไตหูอีหลองคิดว่าจิ้นบุนก๋งตายแล้วก็ดีใจจึงเข้ามาบอกโจ๋จงก๋งว่า จิ้นบุนก๋งพาทหารเข้ามาเหมือนข้าพเจ้าคิด บัดนี้ข้าพเจ้ายิงตายสิ้นแล้ว
โจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยินดี สรรเสริญสติปัญญาไตหูอีหลองว่าท่านคิดอ่านดีนัก ฝ่ายพวกทหารจิ้นบุนก๋งซึ่งเข้ามาในประตูไม่ทันเห็นเขาปิดประตูเสียแล้ว ได้ยินเสียงรบพุ่งกันข้างในเมืองอื้ออึง ครั้นจะเข้าไปช่วยกันก็ไม่ได้ จึงพากันกลับมาค่าย เอาเนื้อความไปบอกจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความดังนั้นก็โกรธนัก จึงให้ทหารยกเข้าประชิดถึงเชิงกำแพงเมืองโจ๋ในเวลากลางคืน ฝ่ายโจ๋จงก๋งครั้นเวลารุ่งเช้าชวนขุนนางมาดูศพจิ้นบุนก๋ง มาถึงที่ศพพิเคราะห์ดูทหารทั้งปวงที่ตาย เห็นแต่แม่ทัพนั้นรูปทรงคล้ายคลึงจิ้นบุนก๋ง แต่มิใช่จิ้นบุนก๋ง จึงให้ขุนนางทั้งปวงดู ต่างคนต่างก็ว่ามิใช่จิ้นบุนก๋ง โจ๋จงก๋งก็คิดเสียใจ จึงให้หาไตหูอีหลองมาบอกว่า ซึ่งท่านบอกเรานั้นหาได้เหมือนคำท่านไม่ ทีนี้ท่านจะคิดต่อไปประการใดเล่า
ไตหูอีหลองคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งการกลับกลายไปทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีผู้ใดไปบอกความจิ้นบุนก๋ง จึงได้ทำการแปลงปลอมมาทั้งนี้และการซึ่งจะคิดต่อไปนั้น ข้าพเจ้าจะให้ศพทหารเมืองจิ้นขึ้นเสียบไว้ตามหว่างเสมาให้สิ้น ถ้าจิ้นบุนก๋งและทหารเห็นศพเพื่อนกันก็จะคิดย่อท้อมิได้ทำการบังอาจเข้าหักเอาเมืองเรา แต่พอให้การศึกช้าสักห้าหกวัน กว่ากองทัพเมืองฌ้อจะมาถึง เราก็จะได้ชัยชนะ โจ๋จงก๋งก็เห็นชอบจึงสั่งให้ทหารทั้งปวงทำตามถ้อยคำไตหูอีหลอง ฝ่ายทหารเมืองจิ้นครั้นแลเห็นศพพวกกันที่เขาเสียบไว้หว่างเสมาเป็นอันมาก จึงมาบอกความกับจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วจึงปรึกษาเซียนเฉียแม่ทัพ เซียนเฉียจึงว่า ไตหูอีหลองล่อลวงได้ทหารเราไป แล้วทำประจานให้ได้ความอัปยศอับอายดังนี้ เราจำจะทำทดแทนให้มันได้ความเจ็บอายบ้างจึงจะสาแก่น้ำใจ อันศพปู่ย่าตายายพี่น้องชาวเมืองโจ๋นั้นก็เอาออกมาฝังไว้อยู่บนเนินเขานอกเมืองทางทิศตะวันตก ข้าพเจ้าจะให้ไปขุดขึ้นให้หมดแล้วจะให้มาทำประจานต่างๆ จึงจะแก้แค้นได้ จิ้นบุนก๋งได้ยินดังนั้นเห็นชอบ จึงให้เร่งไปทำตามคำเซียนเฉีย
ฝ่ายทหารเมืองโจ๋รู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นไปขุดเอาศพปู่ย่าตายายของเรามาทำประจานต่างๆ บรรดาหญิงชายชาวเมืองรู้ดังนั้นต่างคนก็ตื่นตกใจ เรียกกันขึ้นยืนดูกำแพงเมืองอื้ออึงอยู่ บ้างเห็นเขาเอาศพบุตร ภรรยา บิดา มารดา ญาติของตัวมาก็ร้องไห้โศกเศร้าเสียงเซ็งแซ่ไปทั้งเมือง บ้างก็วิ่งเข้าไปบอกโจ๋จงก๋ง โจ๋จงก๋งแจ้งความแล้วจึงปรึกษาไตหูอีหลองว่า ทหารเมืองจิ้นมาทำการหยาบคายกับญาติวงศ์เหล่านี้ ท่านจะคิดอ่านแก้ไขประการใดดี ไตหูอีหลองจึงว่า ซึ่งกองทัพเมืองจิ้นทำหยาบคายต่อศพญาติเราที่ฝังไว้นั้น เราจะคิดแก้ไขประการใดเห็นยากอยู่ ด้วยจิ้นบุนก๋งโกรธเรานัก จึงคิดอ่านทำการดังนี้ แล้วจะเข้าบุกบั่นตีเอาเมืองเราให้จงได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้คนร้องบอกออกไปว่า อย่าให้ทำทรมานแก่ศพให้ได้รับความทุกขเวทนาเลย ให้เร่งเอาไปฝังไว้ดังเก่า ชาวเมืองทั้งปวงจะยอมเข้าด้วยจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งก็มิให้ทำหยาบคายต่อไป เห็นพอจะหน่วงการศึกช้าลงพอกองทัพเมืองฌ้อจะมา โจ๋จงก๋งก็ตอบว่าชอบแล้ว ไตหูอีหลองก็มาบนเชิงเทินจึงให้คนร้องออกไปดังว่านั้น
ฝ่ายเซียนเฉียครั้นได้ยินชาวเมืองโจ๋ร้องออกมาดังนั้น จึงให้ทหารร้องตอบไปว่า ซึ่งจะให้เราเอาศพคืนไว้ที่เก่านั้นก็ให้ชาวเมืองเอาศพทหารของเราที่ตายใส่โลงส่งออกมาจนสิ้นก่อน เราจึงจะเอาศพญาติกาคนทั้งปวงไปฝังเสียดังเก่า ไตหูอีหลองจึงให้ร้องตอบว่า ถ้าจะให้ส่งศพทหารใส่โลงออกไปโดยดี เราก็จะทำตามหาขัดไม่ แต่ถอยทัพออกไปตั้งอยู่ให้ไกลเมืองทางสักหกร้อยเส้นเศษแล้ว อีกสามวันเราจึงจะเอาศพทหารท่านใส่โลงบรรทุกออกไปส่งให้ถึงค่าย เซียนเฉียได้ฟังดังนั้นก็มิได้ให้ทหารร้องตอบประการใด จึงคิดว่าชาวเมืองโจ๋นี้คิดย่อท้อต่อฝีมือทหารเราอยู่จึงจะได้ให้เราถอยทัพไปให้ไกลเมือง ครั้งนี้เห็นจะได้ทีแล้วเราจะคิดอ่านอุบายเอาเมืองโจ๋ให้จงได้ในสามวันนี้ ครั้นเวลารุ่งขึ้นเซียนเฉียจึงบอกความกับจิ้นบุนก๋งตามกลอุบายที่คิดไว้ แล้วให้เลิกทัพถอยออกมาตั้งอยู่ตามคำชาวเมืองโจ๋ ครั้นอยู่สองวันเซียนเฉียจึงสั่งเฮาเอียน เฮามัว ซูฉิน ลอนกี๋ สี่นายคุมทหารแยกกันยกไปซุ่มอยู่ที่ตรงประตูเมืองโจ๋ทั้งสี่แห่ง ครั้นรุ่งขึ้นให้คอยดู ถ้าเห็นชาวเมืองโจ๋เปิดประตูเมืองหามเอาศพออกมานอกเมืองตามสัญญาแล้วก็ให้สี่นายจุดประทัดบอกกันเร่งขับทหารเข้าประตูเมืองโจ๋ให้ได้แต่ในเวลาเดียว ถ้าผู้ใดย่อหย่อนอยู่ไม่ทำให้ได้เหมือนเราสั่ง ก็จะให้ตัดศีรษะเสีย เฮาเอียน เฮามัว ซูฉิน ลอนกี๋ ได้ฟังเซียนเฉียสั่งดังนั้น ต่างคนต่างคำนับแล้วลาไปจัดแจงทหารได้พร้อมก็รีบยกไปตั้งอยู่ตามคำเซียนเฉียสั่ง
ฝ่ายเซียนเฉียแม่ทัพ ครั้นถึงกำหนดสามวันไม่เห็นชาวเมืองโจ๋เอาศพมาส่งเหมือนสัญญา จึงให้ทหารเข้าไปร้องตักเตือน ไตหูอีหลองรู้แล้วจึงมาบอกเจ้าเมืองโจ๋ว่า บัดนี้ถึงกำหนดสามวันแล้วทหารเมืองจิ้นมาเตือนให้เร่งส่งศพ เจ้าเมืองโจ๋จึงว่ากับไตหูอีหลองว่า กองทัพเมืองจิ้นก็ยกถอยออกไปไกลตามคำเราแล้วจะส่งอะไรเล่า จงไปจัดแจงเอาศพส่งไปเถิด ไตหูอีหลองก็คำนับลาออกมา จึงให้เอาศพทหารเมืองจิ้นที่ตายนั้นใส่โลงบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่ม แล้วให้ขุนนางคุมเกวียนซึ่งบรรทุกศพไปเป็นหลายนาย แยกกันออกทั้งสี่ประตูเมือง
ฝ่ายเฮาเอียน เฮามัว ซูฉิน ลอนกี๋ ซึ่งคุมทหารซุ่มอยู่ ครั้นเห็นชาวเมืองโจ๋เปิดประตูขับเกวียนออกจากเมือง ได้ท่วงทีแล้วต่างคนก็ให้จุดประทัดขึ้นตามสัญญา แล้วขับทหารออกสี่กอง พวกขุนนางที่คุมเกวียนมาครั้นเกวียนออกนอกประตูได้สักส่วนหนึ่ง พอได้ยินเสียงประทัดอื้ออึงขึ้น ต่างคนก็ตกใจเห็นผิดประหลาดอยู่ จะกลับเกวียนเข้าเมืองก็มิได้ ด้วยเกวียนข้างหลังนั้นขับหนุนกันออกมาคับคั่งประตูอยู่ นายทหารทั้งสี่เห็นเกวียนชานเมืองข้างหน้านั้นกลับ ข้างหลังหนุนออกมาวุ่นวาย ก็เร่งทหารไล่ฆ่าฟันชาวเมืองแตกกระจัดกระจาย งุยฉิวแลเห็นเจ้าเมืองโจ๋หนีขึ้นอยู่บนหอรบ จึงขึ้นไปจับตัวได้มัดพามาให้ทหารคุมไว้ ไตหูอีหลองเห็นงุยฉิวจับตัวเจ้าเมืองโจ๋มัดไปตกใจนักจึงวิ่งหนี เตียวเกียดเห็นก็ไล่ติดตามไปทันเข้าเอากระบี่ฟันไตหูอีหลองตาย ตัดศีรษะมามอบให้งุยฉิวดู แล้วสองนายก็คุมตัวเจ้าเมืองโจ๋กับศีรษะไตหูอีหลองไปให้จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งมีความยินดี จึงให้ทหารคุมตัวเจ้าเมืองโจ๋ไว้ แล้วพาขุนนางทั้งปวงเข้าไปในเมืองโจ๋ ให้ทำหางว่าวรายชื่อขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยบรรดาอยู่ในเมืองให้สิ้นเชิง เจ้าเมืองโจ๋ก็จดหมายบัญชีชื่อขุนนางให้ตามจิ้นบุนก๋งสั่ง จิ้นบุนก๋งครั้นได้หางว่าวมาอ่านดู มีขุนนางสามร้อยคนไม่เห็นมีชื่ออีฮูป๋า จึงให้ถามว่าอีฮูป๋าซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองนี้ไปไหนเล่า จึงไม่เห็นชื่อในบัญชี
ฝ่ายหนึ่งจึงบอกจิ้นบุนก๋งว่า เมื่อแรกท่านมาถึงเมืองนั้น อีฮูป๋าว่ากับเจ้าเมืองโจ๋ว่าจะขออาสาไปพูดจารับผิดโดยดี ไตหูอีหลองไม่เห็นด้วย กลับกล่าวโทษอีฮูป๋าว่าเป็นคนไม่ตรงลอบเอาของกำนัลไปให้ท่านเมื่อท่านมาเมืองโจ๋ครั้งก่อน เจ้าเมืองโจ๋แจ้งความแล้วโกรธอีฮูป๋าจึงถอดจากที่ขุนนาง จิ้นบุนก๋งแจ้งความดังนั้นแล้วจึงว่า โจ๋จงก๋งนี้มีคนดีอยู่ในเมืองหารู้จักทำนุบำรุงเลี้ยงไม่ เลี้ยงแต่คนชั่วช่างพูดยุยง เหมือนเด็กเล่นบ้านเมืองจึงเกิดอันตรายขึ้นก็สมควรแล้ว จิ้นบุนก๋งจึงสั่งทหารให้เอาเจ้าเมืองโจ๋จำใส่กรงไว้ที่ค่าย กว่ากองทัพเมืองฌ้อจะยกมา เรารบชนะเมืองฌ้อแล้วจึงจะให้พ้นโทษ แล้วให้ทหารจับเอาขุนนางในเมืองโจ๋แต่บรรดามีรายชื่อตามบัญชีทั้งสามร้อยคนนั้นไปฆ่าเสียสิ้น อยู่ภายหลังจิ้นบุนก๋งคิดจะแทนคุณอีฮูป๋า จึงสั่งทหารทั้งนายและไพร่ว่า อีฮูป๋าเป็นคนดีอยู่มีความชอบ ได้ทำคุณไว้แก่เราแต่ก่อน บัดนี้ออกจากที่ขุนนางมาอยู่บ้านริมประตูเมืองข้างทิศเหนือ อย่าให้ทหารผู้ใดไปข่มเหงทำร้ายเก็บเอาข้าวของอีฮูป๋า จนชั้นแต่ด้ายเส้นหนึ่งเข็มเล่มหนึ่งให้ได้ความเดือดร้อนเป็นอันขาดทีเดียว ถ้าผู้ใดไม่ฟังเราจะเอาโทษถึงตาย ครั้นสั่งแล้วจิ้นบุนก๋งจึงจัดทหารให้อยู่รักษาเมืองโจ๋ครึ่งหนึ่ง จิ้นบุนก๋งพาทหารมาอยู่ค่ายนอกเมืองครึ่งหนึ่ง
ฝ่ายงุยฉิว เตียวเกียดทั้งสองนาย ได้ยินจิ้นบุนก๋งสรรเสริญคุณอีฮูป๋ามีความน้อยใจ จึงพากันมาพูดแต่สองคนว่าเราอุตส่าห์ทำราชการเหนื่อยยากมาด้วยจิ้นบุนก๋งก็ช้านานแล้ว ครั้งนี้เราก็ได้ฆ่าไตหูอีหลองและจับเจ้าเมืองโจ๋ไปให้ จิ้นบุนก๋งก็หายกความชอบเราแต่สักคำหนึ่งไม่ อีฮูป๋าได้เอาแต่สิ่งของเล็กน้อยให้จิ้นบุนก๋งกินแต่ครั้งเดียว จิ้นบุนก๋งนี้หารู้จักการหนักเบาไม่ นานไปถ้าจิ้นบุนก๋งเอาอีฮูป๋าไปชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง ณ เมืองจิ้นก็เห็นอีฮูป๋าจะกำเริบใจข่มเหงเราเป็นมั่นคง
เตียวเกียดจึงว่า เวลาวันนี้เราช่วยกันลอบเอาไฟเผาบ้านอีฮูป๋าคลอกมันเสียให้ตายจนสิ้นทั้งพวกเถิด งุยฉิวก็เห็นชอบด้วย พูดกันพลางรินสุราออกสู่กันกินจนเมา ดึกแล้วก็พากันเอาไฟเผาบ้านอีฮูป๋าไหม้ขึ้นเป็นอันมาก จนแสงไฟลุกสว่างจับท้องฟ้า งุยฉิวนั้นกำลังเมานักหมายจะฆ่าอีฮูป๋าเสียให้ได้จึงบุกรุกเข้าไปในบ้าน ปีนประตูตึกเข้าไปจะจับตัวอีฮูป๋า พอกำลังไฟลุกลามหนักติดหลังคาตึกเข้าพังลง งุยฉิวพลัดตกลงในไฟไหม้เสื้อกางเกงสิ้น แล้วไฟลวกเอาที่อกและขาพองเป็นหลายแห่ง งุยฉิวได้ความเจ็บปวดสาหัส ลุกวิ่งหนีไฟไปมิได้ก็หมอบซบหน้ารากโลหิตอยู่ เตียวเกียดเห็นงุยฉิวดังนั้นจึงถอดเสื้อชั้นนอกของตัวออกใส่ให้ แล้วอุ้มออกมาขึ้นไปที่อยู่
ฝ่ายอีฮูป๋าครั้นเห็นไฟไหม้ที่อยู่ขึ้นก็ตกใจ จึงวิ่งเข้าดับไฟ พอเปลวไฟตลบมาถูกเข้าล้มลง พี่น้องเข้าช่วยพยุงยกขึ้นพามาแก้ไขก็ไม่ฟื้นสมประดีจนตาย แต่ตานั้นหาหลับลงเหมือนคนตายทั้งปวงไม่ ในขณะเมื่อไฟไหม้นั้นพี่น้องลูกหลานบ่าวไพร่ที่อยู่ด้วยนั้นก็ตายเป็นอันมาก ทั้งเพื่อนบ้านใกล้เคียงก็พลอยตายด้วยเป็นหลายคน แต่ภรรยาอีฮูป๋านั้นหนีได้ พาอีลกบุตรชายอายุห้าขวบเข้าไปอยู่ในสวนดอกไม้
ฝ่ายเฮาเอียน ซูฉินซึ่งอยู่ค่ายนอกเมืองแลเห็นแสงไฟลุกขึ้นข้างในเมืองทิศเหนือ ก็สงสัยว่ากองทัพชาวเมืองเกิดรบพุ่งกัน จึงเข้าไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋ง แล้วก็พาทหารรีบเข้ามาในเมืองโจ๋รู้ว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นที่บ้านอีฮูป๋า ก็พากันไปช่วยแย่งยื้อดับไฟจนเวลาเวลารุ่งไฟจึงดับลง แล้วทำบัญชีเรือนที่ไฟไหม้และคนที่ถูกไฟตาย ได้บัญชีว่าอีฮูป๋ากับคนที่เรือนและเพื่อนบ้านใกล้เคียงที่ไหม้นั้นก็ตายเป็นหลายคน จึงหาชาวบ้านมาซักถาม เดิมเกิดไฟขึ้นด้วยเหตุประการใด ครั้นรู้ว่างุยฉิวกับเตียวเกียดเอาไฟมาลอบทิ้งเป็นแน่ จะปิดความเสียก็มิได้ จึงให้ขุนนางมาบอกความแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วก็รีบพาทหารเข้ามาจนถึงบ้านอีฮูป๋า จึงไปเยี่ยมศพอีฮูป๋า เห็นอีฮูป๋าลืมตาชำเลืองดูดังคนเป็น จิ้นบุนก๋งเห็นดังนั้นก็ถอนใจใหญ่คิดเสียดายอีฮูป๋านัก
ฝ่ายภรรยาอีฮูป๋าเห็นจิ้นบุนก๋งมาก็อุ้มอีลกบุตรมาคำนับแล้วร้องไห้ จิ้นบุนก๋งก็คิดสงสารกลั้นนํ้าตามิได้ รับเอาอีลกมาอุ้มไว้แล้วว่ากับภรรยาอีฮูป๋าว่า ถึงผัวเจ้าตายก็อย่าทุกข์ร้อนต่อไปเลย เสร็จการศึกแล้วแล้วจะพาเจ้าไปเมืองจิ้นจะทำนุบำรุงให้เป็นสุขกว่าแต่ก่อน จึงตั้งอีลกให้เป็นที่ไตหูขุนนาง ให้เงินทำการฝังศพอีฮูป๋าตามสมควร แล้วสั่งเตียวสวยให้ชำระความที่ทิ้งไฟ ครั้นได้ความว่างุยฉิว เตียวเกียด เป็นผู้ทิ้งแน่แล้ว จึงให้ทหารเอาตัวงุยฉิว เตียวเกียดไปตัดศีรษะเสียอย่าให้ทหารทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างกัน
เตียวสวยได้ยินจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้น คำนับแล้วจึงว่า งุยฉิวเตียวเกียดทำการทั้งนี้ก็ล่วงเกินถึงที่ตายอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้าคิดว่าคนทั้งสองนี้ได้เป็นเพื่อนทุกข์ยากมากับท่านช้านาน ครั้งนี้ก็ได้ตีเมืองโจ๋ฆ่าไตหูอีหลองเสีย แล้วจับเจ้าเมืองโจ๋มาให้ท่านก็โเป็นความชอบมากอยู่ คุณกับโทษก็พอกลบลบกัน ข้าพเจ้าขอชีวิตคนทั้งสองไว้
จิ้นบุนก๋งได้ฟังเตียวสวยว่ากำลังโกรธนัก จึงร้องตวาดว่า ถ้าคนได้ทำราชการถึงยี่สิบปีสามสิบปี แม้นทำผิดจะไม่เอาโทษหรือ เราเป็นผู้ใหญ่รักษาสัตย์ ถ้าผู้ใดทำผิดก็จะเอาโทษตามมากและน้อย ซึ่งท่านว่าคนทั้งสองนี้หาผิดไม่ จะเอาไว้ก็ตามเถิด เราสั่งสิ่งใดไม่สิทธิ์ขาดแต่นี้ไปเราไม่ว่าการต่อไปแล้ว เตียวสวยเห็นจิ้นบุนก๋งโกรธครั้นจะขัดแข็งก็มิได้ คิดเสียดายงุยฉิวนักจึงว่าอ้อนวอนจิ้นบุนก๋งต่อไปว่า เตียวเกียดนี้ท่านจะให้ฆ่าเสียก็ตามเถิด แต่งุยฉิวนั้นเป็นคนมีฝีมือ รบพุ่งกล้าแข็งนัก การศึกข้างหน้ายังจะทำไปมากอยู่ ข้าพเจ้าจะของุยฉิวไว้ทำราชการแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง จิ้นบุนก๋งเห็นเตียวสวยอ้อนวอนถึงสองครั้งก็ขัดมิได้ แล้วก็เห็นว่างุยฉิวเจ็บป่วยรากเลือดหนักอยู่ถึงไม่ฆ่าก็คงจะตายในวันหนึ่งสองวัน จึงพยักหน้าให้แล้วเดินไป เตียวสวยจึงสั่งซุนหลิมฮูให้เอาตัวเตียวเกียดไปคุมไว้ แล้วจะตัดศีรษะเสียอย่าให้ดูเยี่ยงอย่างกัน แล้วเตียวสวยจึงว่าจำจะไปดูงุยฉิวให้ถึงตัวว่าป่วยหนักหรือจะหายประการใด ถ้าเห็นว่าป่วยหนักจะไม่รอดแล้วจึงจะให้ทหารนำเอาไปฆ่าเสีย ถ้าเห็นจะหายก็จะอุตส่าห์อ้อนวอนขอจิ้นบุนก๋งไว้ให้จงได้ คิดแล้วเตียวสวยก็เดินไปแต่ผู้เดียว ถึงที่อยู่งุยฉิวจึงให้คนที่นั้นไปบอกงุยฉิวว่าเรามาเยี่ยม งุยฉิวครั้นรู้ว่าเตียวสวยมาจะนิ่งเสียก็มิควร จึงเอาแพรพับหนึ่งมาพันตัวปิดแผลที่ถูกไฟนั้นให้มิดตัว แล้วให้บ่าวพยุงเดินออกมาต้อนรับคำนับเตียวสวยที่ประตู เตียวสวยเห็นงุยฉิวออกมาจึงถามว่า ท่านป่วยค่อยยังชั่วพอเดินเหินได้อยู่หรือ บัดนี้จิ้นบุนก๋งให้เรามาดูท่าน
งุยฉิวคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าคิดอ่านทำการทั้งนี้ โทษข้าพเจ้าก็ถึงตาย และท่านโปรดให้งดไว้นั้นพระคุณหาที่สุดไม่ ถ้าข้าพเจ้าหายป่วยแล้วจะตั้งใจทำราชการสนองคุณจิ้นบุนก๋งไปกว่าจะสิ้นชีวิต เตียวสวยได้ฟังงุยฉิวว่ารับผิด แล้วจะทำการทดแทนคุณจิ้นบุนก๋งโดยสุจริตก็มีความยินดีแล้วลากลับมา จึงไปหาจิ้นบุนก๋ง แจ้งความตามคำงุยฉิวว่าทุกประการ ครั้นเห็นกิริยาจิ้นบุนก๋งคลายโกรธลงจึงขอชีวิตงุยฉิวไว้ จิ้นบุนก๋งก็ยอมยกโทษงุยฉิว ให้เอาแต่ตัวเตียวเกียดมาถามว่า เหตุใดตัวจึงคิดอ่านองอาจเอาไฟไปเผาบ้านอีฮูป๋า เตียวเกียดมีความน้อยใจจิ้นบุนก๋งจึงตอบว่า ไกจือฉุยซึ่งเป็นคนเก่าของท่าน เมื่อตกยากพลัดบ้านเมืองไปท่านอดอาหาร ไกจือฉุยได้เชือดเนื้อที่แขนแกงให้ท่านกิน ท่านก็หารู้จักคุณไกจือฉุยไม่ กลับเอาไฟเผาป่าจนไกจือฉุยตายทั้งแม่ทั้งลูก อันอีฮูป๋านั้นได้เอาของมาให้ท่านกินที่เมืองโจ๋แต่ครั้งเดียว ข้าพเจ้าได้ยินท่านสรรเสริญคุณอีฮูป๋ายิ่งกว่าทหารทั้งปวงซึ่งทำราชการมากับท่านแต่ก่อนเป็นอันมาก ข้าพเจ้ามีความน้อยใจจึงเอาไฟไปเผาเรือนอีฮูป๋าให้ตายเสีย หวังจะให้อีฮูป๋าไปอยู่ด้วยไกจือฉุยจะได้กินเครื่องเซ่นด้วยกันตามสบาย
จิ้นบุนก๋งได้ฟังเตียวเกียดว่ากล่าวกระทบความเปรียบดังนั้นก็โกรธจึงว่า ไกจือฉุยนั้นหนีเราไปเสียก่อน มิใช่เราจะแกล้งไม่ชุบเลี้ยง ซึ่งเราให้เอาไฟเผาป่านั้น หมายจะให้ไกจือฉุยออกมาหา จะได้เอาตัวไปตั้งเป็นขุนนาง ไกจือฉุยดื้อดึงไม่ออกจากป่า ก็ตายอยู่ในไฟจะโทษเราอย่างไรเล่า ซึ่งทหารทั้งปวงผู้มีคุณแก่เรา เราก็ชุบเลี้ยงตามความชอบ แต่อีฮูป๋าเรายังหาได้แทนคุณไม่ จึงป่าวร้องบอกทหารทั้งปวงหวังมิให้ทำอันตราย กลับมาเก็บความไปน้อยใจอีกเล่า จึงสั่งเตียวสวยให้ปรึกษาโทษเตียวเกียดที่ล่วงเกินไม่ฟัง บังคับโทษเตียวเกียดจะเป็นประการใด เตียวสวยจึงว่า ซึ่งกองทัพยกมาครั้งนี้ สิทธิ์ขาดอยู่กับท่านและแม่ทัพ ซึ่งเตียวเกียดไม่ฟังบังคับท่าน โทษเตียวเกียดก็ต้องด้วยกฎหมายถึงตาย แล้วจิ้นบุนก๋งก็สั่งทหารให้เอาเตียวเกียดไปตัดศีรษะเสียในทันใดนั้น แล้วสั่งให้ถอดงุยฉิวออกจากที่ปลัดทัพ ให้เอาจิวจิเกียเป็นที่แทน ฝ่ายทหารทั้งปวงครั้นรู้ว่าจิ้นบุนก๋งให้ฆ่าเตียวเกียดเสีย ต่างคนก็กระซิบพูดกันว่า เตียวเกียดได้ทำความชอบมากับจิ้นบุนก๋งถึงสิบเก้าปีแล้ว เตียวเกียดทำผิดลงครั้งนี้ก็ถึงตาย เราทั้งปวงจะทำราชการต่อไปข้างหน้าเร่งระวังตัวเถิด ถ้าผู้ใดประมาทก็จะตายเสียเปล่าหาได้กลับไปเห็นบุตรภรรยาต่อไปไม่
๔๐
ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องครั้นยกทัพมาถึงเมืองฮุนฮิบซึ่งเป็นแดนเมืองซอง ก็ให้ทหารเข้าตีเอาเมืองฮุนฮิบได้ในเวลาเดียว แล้วยกมาถึงเมืองซองจึงให้ตั้งค่ายมั่นล้อมไว้ ให้ปลูกหอรบขึ้นริมมุมเมืองสี่ด้าน หวังจะให้เมืองซองออกมาสามิภักดิ์โดยดี พอซุยตํ่าขุนนางเมืองโอยกับขุนนางเมืองโจ๋คนหนึ่งถือหนังสือทั้งสองฉบับมาถึงว่า จิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้นยกกองทัพไปตีเมืองทั้งสอง บัดนี้เจ้าเมืองโอยก็หนีทิ้งเมืองไปอยู่ตำบลบ้านหวยหงู ขอให้ฌ้อเซียงอ๋องยกกองทัพไปช่วยโดยเร็ว ถ้าช้าอยู่เมืองโอยก็จะเสียแก่ข้าศึก ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งความดังนั้นจึงว่า ครั้งนี้ถ้าเราจะมิไปช่วยเจ้าเมืองโอยซึ่งเป็นลุงเราก็จะเสียเมือง จึงแบ่งทหารออกเป็นสองทัพ ให้เลงอีนเป็นแม่ทัพกับเตาฮวนซก เตากุด หวนฉุน สามนายคุมทหารหัวเมืองสี่หัวเมืองเข้ากันเป็นทัพหนึ่งอยู่ล้อมเมืองซอง
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อ เมืองติน เมืองเตง เมืองฆ้อ ซึ่งต้องเกณฑ์อยู่ล้อมเมืองนั้นจึงเข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงมาด้วยท่านก็ช้านานแล้ว จะขอลากลับไปเยี่ยมบ้านเมือง จะแต่งให้ขุนนางคุมทหารอยู่ทำการแทนกว่าข้าพเจ้าจะกลับมา ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านจะกลับไปเยี่ยมบ้านเมืองท่านก็ตามเถิด แล้วฌ้อเซียงอ๋องก็เร่งยกไป ครั้นมาถึงกลางทางได้ยินชาวบ้านพูดกันว่ากองทัพเมืองจิ้นยกไปจากเมืองโอยไปตีเมืองโจ๋ มาอีกเวลาหนึ่งได้ข่าวว่าทัพเมืองจิ้นตีเมืองโจ๋แตกจับเจ้าเมืองได้ ฌ้อเซียงอ๋องก็ตกใจนักแล้วคิดว่า ฝีมือทหารจิ้นบุนก๋งนี้เข้มแข็ง ได้ข่าวว่าเวลาหนึ่งล้อมเมืองโอยอยู่ อีกเวลาเดียวก็ได้ยินว่าตีเมืองโจ๋ได้ดูรวดเร็วดังทัพเทวดา อันเราจะยกไปต่อสู้กับจิ้นบุนก๋งครั้งนี้เห็นไม่ได้ คิดแล้วจึงสั่งให้ทหารถอยทัพกลับมาตั้งอยู่ ณ ตำบลซินเสียเมืองแดนเมืองฌ้อ แล้วแต่งหนังสือไปถึงก๋งจูหยง ซึ่งคุมทหารอยู่รักษาเมืองก๊ก ให้เลิกทัพมาตำบลซินเสีย แล้วให้สินก๋งซกเหาถือหนังสือไปถึงเมืองเจ๋เป็นใจความว่า ซึ่งเรามาตีเมืองก๊กอันเป็นเมืองขึ้นของท่านนั้น ใช่จะทำด้วยความโกรธก็หาไม่ แต่หากเจ้าเมืองก๊กทำองอาจจึงได้รบกัน บัดนี้เราให้เลิกทหารมาหมดแล้วท่านจงคืนเอาเมืองของท่าน ท่านกับเราแต่นี้ไปจงเป็นทางไมตรี รักใคร่กันโดยสุจริตเถิด สินก๋งซกเหารับหนังสือคำนับลารีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋แล้ว ฌ้อเซียงอ๋องจึงมีหนังสือให้ขุนนางผู้หนึ่งไปบอกแก่เลงอีนแม่ทัพว่า บัดนี้เราถอยทัพมาตั้งอยู่ ณ ตำบลซินเสียแล้ว เรามีความวิตกนัก ด้วยจิ้นบุนก๋งเป็นคนเที่ยวอยู่แต่หนุ่มถึงสิบเก้าปีจนอายุได้หกสิบเศษ จึงได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นรู้จักหนทางทุกตำบล แล้วเดินทัพก็รวดเร็วนักเกลือกจะไปถึงเมืองซองจะต้องรบกันติดพันไปหลายปี อันสติปัญญาเรานี้เห็นจะเอาชัยชนะจิ้นบุนก๋งไม่ได้โดยง่าย ให้เลงอีนเร่งเลิกกองทัพมาเถิด ขุนนางคำนับฌ้อเซียงอ๋องแล้วก็ลาไปถึงเมืองซองจึงแจ้งความกับเลงอีนแม่ทัพทุกประการ
เลงอีนแจ้งความแล้วแต่งหนังสือตอบไปว่า ซึ่งข้าพเจ้าล้อมเมืองซองนั้นก็จวนจะได้ในวันหนึ่งสองวันแล้ว ซึ่งท่านจะให้เลิกทัพไปนั้นจะของดอยู่ก่อน ข้อซึ่งท่านวิตกว่าจิ้นบุนก๋งจะมา กลัวจะต้องรบติดพันช้านั้นอย่าให้ท่านปรารมภ์เลย ถึงจิ้นบุนก๋งจะยกมาจริง ขอท่านจงเพิ่มเติมทหารมาให้ข้าพเจ้าอีก ข้าพเจ้าจะขอต่อสู้เอาชัยชนะให้จงได้ ถ้าเสียการไปข้าพเจ้าขอถวายชีวิต ครั้นเขียนหนังสือแล้วจึงให้เตาฮวดเฉียวถือไปให้ฌ้อเซียงอ๋อง เตาฮวดเฉียวครั้นได้หนังสือแล้วก็คำนับลาไปถึงตำบลซินเสีย จึงเข้าไปเฝ้าฌ้อเซียงอ๋องถวายหนังสือซึ่งแม่ทัพให้มา ฌ้อเซียงอ๋องครั้นทราบความในหนังสือจึงถามเตาฮวดเฉียวว่า เราให้เลงอีนกลับมาเลงอีนว่าจะขออยู่ต่อสู้กับจิ้นบุนก๋งนั้น ท่านเห็นสติปัญญาเลงอีนคิดทำการอย่างไรจะต่อสู้ฝีมือทหารเมืองจิ้นได้หรือ
เตาฮวดเฉียวจึงทูลว่า อันสติปัญญาเลงอีนทำการข้าพเจ้าดูก็ดีอยู่ แต่ที่จะสู้ฝีมือทหารเมืองจิ้นได้หรือมิได้นั้นอยู่แก่ใจเลงอีน เลงอีนจึงทำทานบนมา แต่ข้อซึ่งเจ้าเมืองจิ้นไปตีเมืองโอยและเมืองโจ๋นั้น เพราะจะช่วยเมืองซองซึ่งท่านให้ล้อมไว้ กับจะให้หัวเมืองทั้งนี้เป็นเมืองขึ้นอยู่ในอำนาจ และหัวเมืองทั้งปวงซึ่งนอกกว่าเมืองฌ้อนี้ เห็นหามีผู้ใดจะต่อสู้จิ้นบุนก๋งได้ไม่ เว้นไว้แต่ทหารของไตอ๋องเมืองเดียวจะสู้จิ้นบุนก๋งได้ เมื่อไตอ๋องจะคิดย่อท้อจิ้นบุนก๋ง ภายหลังจิ้นบุนก๋งก็จะได้เป็นใหญ่ เมืองเราก็เสื่อมพระเกียรติยศไปทุกวัน
ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็คิดขัดใจไม่ตอบหนังสือ สั่งให้จัดทหารแต่ที่แก่เฒ่าไม่ได้การนั้นให้ไปสองพันเศษ ด้วยคิดจะพาลเอาผิดเลงอีนที่ไม่ฟังถ้อยคำ เตาฮวดเฉียวเห็นกิริยาฌ้อเซียงอ๋องโกรธก็คำนับลาออกมาแล้วพาทหารสองพันเศษนั้นกลับไปแจ้งความกับเลงอีน ณ เมืองซอง เลงอีนได้แจ้งความว่าฌ้อเซียงอ๋องให้อยู่ต่อสู้จิ้นบุนก๋งก็มีความยินดีว่า ทีนี้จิ้นบุนก๋งกับเราจะเห็นฝีมือกันแล้ว ครั้นดูทหารซึ่งฌ้อเซียงอ๋องให้มาล้วนแต่คนแก่เฒ่าไม่ควรจะเป็นทหารก็น้อยใจ จึงคิดมานะว่าถ้าฌ้อเซียงอ๋องจะมิให้ทหารเดนเลือกเช่นนี้มาเลย แต่ตัวเรากับทหารที่อยู่นี้ก็พอจะเอาชัยชนะจิ้นบุนก๋งได้ จึงสั่งทหารทั้งปวงให้เร่งทำค่ายประชิดรับเมืองซองทั้งกลางวันกลางคืนให้ได้เมืองในวันหนึ่งสองวัน ขุนนางทั้งปวงคำนับแล้วก็พากันไปเร่งรัดทหารให้ทำการเป็นสามารถ
ฝ่ายซองเซียงก๋ง ครั้นทหารเมืองฌ้อกระทำรุกรบมาหนักกว่าแต่ก่อน ก็คิดวิตกจึงปรึกษาขุนนางว่า ฌ้อเซียงอ๋องก็ถอยทัพไปแล้วเหตุใดการศึกกลับมาหนักขึ้น อนึ่งก๋งซุนกู๋ก็มาบอกเราว่าจิ้นบุนก๋งจะไปตีเมืองโอยเมืองโจ๋ ให้กองทัพเมืองฌ้อเลิกไป แต่คอยอยู่ช้านานแล้วกองทัพก็ยังไม่เลิก เราจะทำประการใดดีจะได้รู้ข่าวจิ้นบุนก๋ง ไตหูบุนอินผวนจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอฮัวสิวโลเป็นเพื่อน ข้าพเจ้าจะไปให้ถึงจิ้นบุนก๋ง ขอกองทัพมาช่วยท่านให้ทันที ซองเซียงก๋งจึงว่า ท่านจะไปขอกองทัพจิ้นบุนก๋งให้ได้นั้นก็ชอบอยู่แล้ว แต่ท่านจะไปว่าด้วยปากเปล่านั้นเห็นไม่ควร เราจะจัดสิ่งของให้ไปด้วยจึงจะดี แล้วเอาแก้วและทองใส่หีบเป็นสองที่ มอบให้ไตหูบุนอินผวนฮัวสิวโลไป ไตหูบุนอินผวนกับฮัวสิวโลได้สิ่งของแล้วเวลาคํ่าก็ลอบออกจากเมืองได้ รีบลัดทางไปถึงค่ายจิ้นบุนก๋งซึ่งตั้งอยู่ ณ เมืองโจ๋ จึงให้เข้าไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งรู้แล้วจึงให้หาไตหูบุนอินผวนฮัวสิวโลเข้าไปในค่าย ไตทูบุนอิวผวนฮัวสิวโลเข้าไปถึงจิ้นบุนก๋ง คุกเข่าลงคำนับแล้วก็ร้องไห้บอกความว่า บัดนี้ทัพเมืองฌ้อก็ล้อมชิดเชิงกำแพงเมืองซองจะเสียในวันหนึ่งสองวันนี้แล้ว เจ้าเมืองซองมีความวิตกนักจึงจัดทองและแก้วให้ข้าพเจ้าออกมาคำนับท่าน ถ้าท่านมีความเมตตารีบยกไปช่วยทันที เมืองซองก็จะพ้นภัยแก่ข้าศึก แล้วสมบัติในเมืองซองมีมากน้อยเท่าใด เจ้าเมืองซองจะยกให้แก่ท่านสิ้น ขอท่านจงเป็นที่พึ่งด้วยเถิด
จิ้นบุนก๋งจึงปรึกษาเซียนเฉียว่า การเมืองซองบัดนี้ก็ร้อนรนนัก ถ้าเรามิไปช่วยก็จะเสียแก่เมืองฌ้อ ครั้นเราจะไปช่วยเมืองซองก็เสียสัตย์ที่ได้ว่าไว้กับเจ้าเมืองฌ้อ ครั้งนี้ท่านจะคิดอ่านประการใด เซียนเฉียจึงตอบว่า ซึ่งท่านวิตกกลัวจะเสียสัตย์นั้นก็ควรอยู่ แต่ที่จะช่วยเมืองซองนั้นข้าพเจ้าเห็นอุบายอย่างหนึ่งพอจะช่วยเมืองซองได้ และสิ่งของซึ่งเจ้าเมืองซองให้สองนายคุมมานี้ท่านอย่ารับไว้เลย จงให้สองนายแบ่งแยกกันไปให้เจ้าเมืองจิ๋นและเจ้าเมืองเจ๋ว่าเมืองซองมาขอพึ่งบุญเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองเจ๋ จะให้ช่วยดับร้อนอย่าให้กองทัพเมืองฌ้อทำอันตรายแก่เมืองซอง ข้าพเจ้าก็เห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นเจ้าเมืองเจ๋จะรับธุระเมืองซอง การข้างหน้าเราจึงค่อยคิดอ่านต่อไป จิ้นบุนก๋งคิดดูก็เห็นชอบ จึงแต่งหนังสือเป็นสองฉบับ ให้ไตหูบุนอินผวนคุมของกับหนังสือไปเมืองจิ๋น ให้ฮัวสิวโลถือหนังสือคุมสิ่งของไปเมืองเจ๋ สองนายได้หนังสือแล้วก็คุมของแยกกันไปตามจิ้นบุนก๋งสั่ง สองนายมาถึงเมืองจิ๋นเมืองเจ๋แล้ว จึงเอาสิ่งของกับหนังสือเข้าไปคำนับให้เจ้าเมืองจิ๋นเจ้าเมืองเจ๋
ฝ่ายก๋งจูบุนแจ้งในหนังสือกับได้สิ่งของเจ้าเมืองซองเอามาให้นั้นก็มีความยินดีจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อกับเราก็เคยไปมาถึงกันอยู่ เราจะแต่งให้คนไปห้ามก็เห็นจะได้ ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองซองว่าเราจะช่วยธุระ แล้วก็ให้ก๋งจูซือไป ฝ่ายเจ๋เจี๋ยวก๋ง ครั้นเห็นขุนนางเมืองซองมาแจ้งความจึงว่า ฌ้อเซียงอ๋องกับเราก็เป็นไมตรีกัน แต่เมืองก๊กซึ่งตีได้ก็คืนให้โดยดี เราจะให้ขุนนางไปว่ากล่าวก็เห็นจะฟังถ้อยคำ เจ๋เจี๋ยวก๋งก็ให้ขุนนางเมืองซองกลับไปบอกเจ้าเมืองซอง จึงให้ซุยเอียวไปหาเลงอีน ณ เมืองซอง ขุนนางเมืองจิ๋นกับซุยเอียวขุนนางเมืองเจ๋มาถึงเมืองซองพร้อมกัน จึงพากันเข้าไปหาเลงอีนแม่ทัพเมืองฌ้อแจ้งความตามคำเจ้าเมืองทั้งสองสั่ง เลงอีนแจ้งความดังนั้นจึงว่า เราจะปรึกษาขุนนางทั้งปวงก่อน ท่านทั้งสองจงพากันไปอยู่ที่กงก๊วนตามสบายเถิด สองนายก็ออกมาคอยฟังความอยู่ ณ กงก๊วน
ฝ่ายไตหูบุนอินผวนกับฮัวสิวโลออกจากเมืองจิ๋น เมืองเจ๋ มาถึงเมืองโจ๋จึงเข้าไปแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋งตามถ้อยคำเจ้าเมืองทั้งสอง จิ้นบุนก๋งแจ้งดังนั้นจึงบอกกับเซียนเฉียว่า เจ้าเมืองจิ๋นเจ้าเมืองเจ๋ก็ไปแต่งขุนนางไปว่ากล่าวห้ามกองทัพเมืองฌ้อแล้ว บัดนี้ท่านจะคิดต่อไปประการใด เซียนเฉียจึงว่า ข้าพเจ้ายังไม่วางใจ ด้วยกองทัพเข้ามาชิดเชิงกำแพง จำจะอุบายให้เลิกทัพจงได้ ขอท่านจงยกส่วยสาอากรในเมืองโอยและเมืองโจ๋ซึ่งตีได้ให้ขึ้นกับซองเซียงก๋ง แล้วให้ขับแขวงอำเภอและนายบ้านทั้งสองหัวเมืองไปให้ปรากฏกับเลงอีน แล้วให้พาขุนนางเมืองซองทั้งสองนายไปมอบเมืองให้ จิ้นบุนก๋งก็เห็นด้วยก็ให้เฮาเอียนพาฮัวสิวโลไปมอบเมืองโจ๋ให้ซองเซียงก๋ง ให้เตะสิ้นพาบุนอินผวนไปมอบเมืองโอยให้ซองเซียงก๋ง ขุนนางทั้งสองนายรับคำจิ้นบุนก๋งแล้วคำนับลาพาขุนนางเมืองซองมาทำตามจิ้นบุนก๋งสั่งทุกประการ
ฝ่ายนายบ้านเมืองโจ๋ เมืองโอย ครั้นขุนนางเมืองจิ้นมาขับไล่ก็พากันไปถึงเมืองซอง จึงเข้าไปบอกเลงอีนแม่ทัพเมืองฌ้อซึ่งมาล้อมเมืองซองอยู่นั้น เลงอีนแจ้งความว่าจิ้นบุนก๋งยกเมืองโอยเมืองโจ๋ให้เมืองซองก็ยิ่งโกรธนัก จึงให้หาขุนนางเมืองจิ๋นเมืองเจ๋เข้ามาบอกว่า จิ้นบุนก๋งทำการล่วงเกินเหลือเราจะอด ท่านจงกลับไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ว่า ซึ่งจะเลิกกองทัพกลับไปเมืองนั้น เราขอยกไปรบกับจิ้นบุนก๋งให้ได้ชัยชนะจงได้ ซุยเอียวกับก๋งจูซือแจ้งความดังนั้นก็ลาเลงอีนออกมาจากค่ายแล้วก็พากันกลับไป เลงอีนจึงให้ขุนนางในกองทัพมาพร้อมแล้วบอกความว่า จิ้นบุนก๋งทำดูถูกพรุ่งนี้จะยกกองทัพไปรบกับจิ้นบุนก๋ง ณ เมืองโจ๋ ขึ้นได้เหมือนแต่ก่อนเราไม่ขอกลับไปเห็นเมืองฌ้อเลย ท่านทั้งปวงจงเร่งไปจัดแจงทหารไว้ให้พร้อมเถิด
ขณะนั้นหวนฉุนจึงว่า ซึ่งท่านจะยกไปรบกับจิ้นบุนก๋งนั้นเห็นจะยากทแกล้วทหารเสียเปล่าไม่ต้องการ ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าท่านแต่งขุนนางที่ฉลาดในการพูดไปหาจิ้นบุนก๋งบอกว่า เมืองซองซึ่งขึ้นกับเมืองจิ้นทำความผิดเราจึงยกมาตี ซึ่งจิ้นบุนก๋งคิดจะช่วยเมืองซอง จึงไปตีเมืองโอยเมืองโจ๋เกี่ยวไว้หวังจะมิให้เราตีเมืองซองนั้นก็ชอบแล้ว ซึ่งเราจะคิดอ่านรบกันต่อไปก็จะเสียทหารล้มตายทั้งสองฝ่าย และเมืองจิ้นกับเมืองฌ้อก็จะขาดทางไมตรีหาสมควรไม่ ให้จิ้นบุนก๋งตรึกตรองให้ดีก่อน ถ้าจิ้นบุนก๋งคิดถึงเมืองฌ้ออยู่ ก็ให้จัดแจงเมืองโอยเมืองโจ๋ให้ดีเหมือนแต่ก่อน แล้วเลิกกองทัพกลับไปบ้านเมือง เราก็มิได้ทำร้ายแก่เมืองซองอันเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองจิ้น ถ้าให้ไปว่ากล่าวกับจิ้นบุนก๋งได้ดังนี้ข้าพเจ้าก็เห็นว่าเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นจะมิได้เป็นศึกกันสืบไป เลงอีนจึงตอบว่า ท่านคิดอ่านนี้ชอบแล้ว แต่ขัดสนไม่เห็นผู้ใดจะไปได้ หวนฉุนจึงว่า ถ้าไม่มีผู้ใดไป ข้าพเจ้าจะอาสาไปให้ได้การ เลงอีนก็ว่าขอบใจนัก ท่านจะต้องการอันใดบ้างก็ตามใจ หวนฉุนก็ว่า ข้าพเจ้าจะไปแต่เกวียนเล่มเดียวกับบ่าวข้าพเจ้าเก้าคนสิบคน เลงอีนก็ว่าตามใจสุดแต่คิดเถิด หวนฉุนก็คำนับลาเลงอีนออกมาจัดเกวียนกับบ่าวไพร่ไป
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้งรู้ว่าก๋งจูซือซุยเอียวขุนนางเมืองจิ๋นเมืองเจ๋กลับมาแต่ค่ายเลงอีน จึงให้คนไปสกัดหาตัวเข้ามาถามว่าท่านไปว่ากล่าวเลงอีนยอมจะเลิกทัพไปหรือ ขุนนางสองนายคำนับแล้วจึงตอบว่า เมื่อแรกข้าพเจ้าไปถึงเลงอีนพูดจาปราศรัยดีอยู่ ให้ข้าพเจ้ารอท่าจะปรึกษาขุนนางก่อน ครั้นภายหลังเลงอีนกลับพูดจาตัดรอนว่าไม่เลิกกองทัพจะยกมารบกับท่านให้จงได้ จิ้นบุนก๋งจึงว่า เลงอีนจะมารบกับเรา เราก็มีทหารมาน้อยเห็นจะต่อสู้เลงอีนไม่ได้ จนใจแต่จะจำสู้ด้วยตามบุญ ท่านจงเอาความไปบอกเจ้าเมืองจิ๋นและเจ๋เจี๋ยวก๋งว่า ให้ท่านทั้งสองเอ็นดูขอกองทัพมาช่วยด้วย ขุนนางทั้งสองก็ตอบว่า ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวเอากองทัพทั้งสองมาช่วยท่านให้ทันที แล้วขุนนางทั้งสองนายก็คำนับลาจิ้นบุนก๋งรีบไป ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นและเมืองเจ๋ขุนนางทั้งสองก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ๋นและเจ๋เจี๋ยวก๋งเจ้าเมืองเจ๋
เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความแล้วก็คิดขัดใจเลงอีนนัก จึงคิดว่าได้รับสิ่งของเมืองซองไว้จะนิ่งเสียก็ไม่บังควร จิ้นบุนก๋งก็ได้อาศัยเรามาจะยกทัพไปช่วยรบเลงอีน จึงให้ซีจูเอ๋ผู้เป็นบุตรเป็นแม่ทัพ ให้เป๊กอิดเปียเป็นปลัดทัพ คุมทหารรีบยกไป ฝ่ายเจ๋เจี๋ยวก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความคิดต้องกับเจ้าเมืองจิ๋นจึงให้ก๊กกุยหูเป็นแม่ทัพ ซุยเอียวเป็นปลัดทัพ คุมทหารยกไปค่ายจิ้นบุนก๋ง
ฝ่ายหวนฉุนขุนนางเมืองฌ้อมาถึงค่ายจิ้นบุนก๋ง จึงให้นายประตูเข้าไปแจ้งความจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งรู้ว่าขุนนางชาวเมืองฌ้อมา ก็ให้รับเข้าไปแล้วถามว่า ท่านมาหาเราด้วยธุระอะไรหรือ หวนฉุนจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาหาท่านโดยทางไมตรี ด้วยเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นเป็นที่อาศัยกันมาแต่ก่อน เจ้าเมืองซองทำความไม่ชอบ ฌ้อเซียงอ๋องจึงให้กองทัพมาตี บัดนี้ท่านก็ยกมาตีเมืองโอยและเมืองโจ๋ซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นกับฌ้อเซียงอ๋องได้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าทางไมตรีทั้งสองเมืองจะเด็ดขาดเป็นที่อริแก่กัน จะเกิดรบพุ่งเสียทหารหาต้องการไม่ ถ้าท่านคิดถึงทางไมตรีเลิกทัพกลับไป เลงอีนแม่ทัพซึ่งล้อมเมืองซองรู้ก็จะเลิกทัพกลับไปบ้าง ทหารทั้งสองฝ่ายก็จะมิได้รบพุ่งล้มตาย ทั้งไมตรีสองเมืองก็จะยืดยาวไป ข้าพเจ้าเห็นความทั้งนี้จึงมาว่ากับท่าน
จิ้นบุนก๋งจึงว่า ท่านว่านี้ก็ชอบต้องอย่างประเพณี อันเมืองโจ๋กับเมืองโอยซึ่งเราตีได้ ใช่จะเอาเป็นเมืองขึ้นของเรานั้นก็หาไม่ จะคืนให้เป็นเมืองฌ้อตามธรรมเนียม จงไปหยุดพักอยู่ข้างนอกให้สบาย เราจะปรึกษานายทัพนายกองให้พร้อมกันก่อน จิ้นบุนก๋งจึงให้ลอนกี๋พาหวนฉุนออกไปกินเลี้ยงภายนอกแล้ว จิ้นบุนก๋งจึงปรึกษาเฮาเอียนเซียนเฉียว่า หวนฉุนมาว่ากล่าวดังนี้ท่านจะเห็นประการใด เฮาเอียนจึงว่า ซึ่งหวนฉุนว่ากล่าวทั้งนี้ เห็นจะเป็นกลอุบายความคิดเลงอีนจะตีเอาเมืองซองที่ตีไม่ได้ มาลวงแลกเมืองโอยเมืองโจ๋ทั้งสองเมืองซึ่งเราตีได้นั้นเป็นมั่นคง จิ้นบุนก๋งก็เห็นด้วย จึงถามเฮาเอียนเซียนเฉียว่า ท่านจะคิดอุบายต่อไปประการใด จึงจะให้เลงอีนเลิกทัพไปเสียจากเมืองซอง เซียนเฉียจึงว่า ซึ่งจะคิดให้เลงอีนเลิกทัพออกจากเมืองซองนั้น ข้าพเจ้าเห็นอุบายประการหนึ่ง ขอท่านจงสั่งเจ้าเมืองโอยเจ้าเมืองโจ๋ให้มีหนังสือไปถึงเลงอีนว่า เลงอีนไม่มาช่วยทัน จึงต้องยอมเข้าด้วยกองทัพเมืองจิ้น แล้วจึงจับหวนฉุนไปคุมไว้ที่เมืองเหงาล๊ก เลงอีนรู้ก็จะโกรธรีบยกทัพมาก็เหมือนเราช่วยเมืองซองให้พ้นภัย เจ้าเมืองซองก็จะรู้คุณเรา
จิ้นบุนก๋งก็เห็นด้วย จึงให้ขุนนางไปบอกเจ้าเมืองโอยเจ้าเมืองโจ๋ว่า ถ้าไม่ขึ้นกับเมืองฌ้อต่อไปเหมือนแต่หลัง เราจะตั้งให้เป็นเจ้าเมืองดังเก่า กับให้เจ้าเมืองทั้งสองแต่งหนังสือบอกไปถึงเลงอีนว่าเลงอีนช้าไปไม่มาช่วย เมืองโอย เมืองโจ๋จึงยอมเข้าด้วยจิ้นบุนก๋ง เจ้าเมืองโอยเจ้าเมืองโจ๋ครั้นรู้ว่าจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้น ก็แต่งหนังสือทำตามบังคับ ฝ่ายบิดหยูซึ่งเป็นขุนนางเมืองโอยเห็นเจ้าเมืองแต่งหนังสือบอกดังนั้นจึงว่า ท่านจะบอกหนังสือดังนั้นหาชอบไม่ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าจิ้นบุนก๋งคิดเป็นกลศึก ท่านจะทำตามจิ้นบุนก๋งสั่งนั้นจงงดก่อน เจ้าเมืองโอยไม่ฟัง ด้วยจะได้คืนเป็นเจ้าเมือง จึงแต่งหนังสือให้ทหารรีบไป ฝ่ายเซียวเฉียก็ออกมาที่หวนฉุนกินโต๊ะอยู่นั้น สั่งทหารให้จับหวนฉุนไปจำไว้ให้มั่นคง เราได้ตัวเลงอีนมาเมื่อไหร่จะฆ่าเสียด้วยกัน ทหารทั้งปวงก็เข้ากลุ้มรุมจับหวนฉุน พวกบ่าวหวนฉุนเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ต่างคนวิ่งหนีเล็ดลอดมาถึงค่าย จึงเข้าไปบอกความเลงอีน เลงอีนแจ้งความดังนั้นก็โกรธ จึงร้องว่า ต๋งนีจับหวนฉุนซึ่งเป็นทูตเราใช้ไปผิดอย่างธรรมเนียมนัก จำจะยกกองทัพไปรบลองฝีมือต๋งนีดู
ขณะนั้นพอทหารมาบอกเลงอีนว่า มีผู้ถือหนังสือมาแต่เมืองโอยเมืองโจ๋ เลงอีนก็คิดว่าเทพยดาจะช่วยให้มีชัยชนะประการใด เมืองทั้งสองจึงบอกหนังสือมาก็ยินดี จึงให้หาผู้ถือหนังสือเข้ามาถามแล้วฉีกผนึกออกอ่านดู ครั้นแจ้งความก็ยิ่งโกรธหนักขึ้นสักร้อยเท่า เร่งให้พาทหารผู้ใหญ่ผู้น้อยมาพร้อมแล้วว่า เราไปรบกับจิ้นบุนก๋งก่อน ถ้าชนะแล้วเมืองซองนี้ก็ไม่พ้นมือเรา แล้วให้ทหารทั้งปวงเลิกจากค่ายล้อมมาสิ้น เลงอีนก็ให้ยกทัพออกจากค่ายล้อมเมืองซอง เร่งรัดกันไปโดยเร็ว ครั้นมาถึงตำบลเลียงเยียบเห็นค่ายจิ้นบุนก๋งตั้งอยู่ จึงให้ทหารตั้งค่ายลง สั่งให้โตชวนสินเป็นปีกขวา คุมทหารเมืองสินอีบเมืองเตงเมืองฆ้อ ให้เตาปวดเป็นปีกซ้าย คุมทหารเมืองตินเมืองซอ แล้วให้มีหนังสือไปถึงจิ้นบุนก๋งบอกกำหนดวันรบ
จิ้นบุนก๋งรู้หนังสือเลงอีนก็จัดแจงตรวจทหารได้ทหารเกวียนเจ็ดร้อย ทหารม้าและเดินเท้าห้าหมื่นเศษ พอกองทัพเมืองเจ๋เมืองจิ๋นมาถึงใหม่อีกก็มีความยินดี จึงสั่งให้เซียนเฉียจัดทหารรบ เซียนเฉียแม่ทัพรับคำจิ้นบุนก๋งแล้วจึงให้เฮามัวเฮาเอียนกำกับทัพเมืองจิ๋นที่มาช่วยตีปีกขวา ให้ลอนกี๋กับโต๊ะสินกำกับทัพเมืองเจ๋ตีปีกซ้าย ให้ซับจิ๋นกับกีมัวคุมทหารเมืองจิ้นตีทัพหลวง ให้ซุนหลิมฮูกับสูโอยคุมทหารเป็นกองซุ่มสำหรับเข้าชิงค่าย ขณะนั้นงุยฉิวที่ถูกเพลิงป่วยค่อยคลายขึ้น จึงเข้าไปคำนับเซียนเฉียแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาทำราชการแก้ตัวเป็นทัพหน้า เซียนเฉียจึงตอบว่า ท่านหายทันกาลก็ดีแล้ว ท่านอย่าเป็นกองหน้าเลยจงไปตั้งอยู่ที่ตำบลกงสงทางร่วมเมืองฌ้อ ถ้ากองทัพเลงอีนแตกไปท่านจงคอยสกัดตีซ้ำเติมให้ยับเยิน งุยฉิวรับคำแล้วก็ออกมาจัดกองทหารรีบไป เซียนเฉียจึงให้หาจิวจีเกียเข้ามาสั่งว่า ท่านจงไปอยู่ที่แม่น้ำฮุยโหจัดเรือไว้ให้มาก เสร็จการศึกแล้วจะข้ามกองทัพกลับไปเมืองเรา จิวจีเกียได้ฟังเซียนเฉียสั่งก็น้อยใจว่า เราก็เป็นทหารเคยรบอยู่ทุกครั้ง บัดนี้จะมิให้เราอยู่รบจะให้ไปจัดเรือคอยข้ามกองทัพไปเมือง แต่จนใจด้วยกลัวอาญา จึงรีบคำนับลาไป ถึงแม่น้ำฮุยโหพบบ่าวถือหนังสือมาแต่เมืองจิ้นบอกว่าภรรยาป่วยหนัก จิวจีเกียคิดวิตกถึงภรรยามิได้อยู่จัดเรือตามคำเซียนเฉียสั่งก็รีบไปบ้าน
ฝ่ายเฮาเอียนเห็นเซียนเฉียจัดกองทัพจะให้ออกรบกับกองทัพเมืองฌ้อ จึงคิดถึงเมื่อครั้งจิ้นบุนก๋งไปอาศัยเมืองฌ้อ จึงเข้าไปว่ากล่าวเตือนสติจิ้นบุนก๋ง ตามที่ให้สัตย์ไว้กับเจ้าเมืองฌ้อแต่หลัง จิ้นบุนก๋งได้ฟังเฮาเอียนว่าก็คิดขึ้นได้ จึงว่าแก่เซียนเฉียและทหารทั้งปวงว่า เมื่อเราตกยากไปอาศัยอยู่เมืองฌ้อ ได้ว่าไว้กับเจ้าเมืองฌ้อว่า ถ้ากองทัพเมืองฌ้อกับทัพเมืองเราปะกัน จะหลีกหนีให้สามครั้งเป็นทางพันร้อยยี่สิบห้าเส้น ถ้าพ้นนั้นจึงจะต่อสู้ บัดนี้ทัพเมืองฌ้อแรกมาพบ อันเราจะต่อสู้นั้นก็จะเสียความสัตย์ไป จิ้นบุนก๋งจึงให้ทหารทั้งปวงเลิกทัพถอยไปตามความสัตย์ที่ว่าไว้ให้ครบสามครั้ง ขุนนางทั้งปวงได้ยินจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้นจึงพูดกันอื้ออึ้งขึ้นว่า เลงอีนเป็นแต่ขุนนาง กองทัพเราจิ้นบุนก๋งผู้เป็นเจ้าเมืองมาด้วย จะหลีกทัพขุนนางไปก็จะมิเป็นที่อัปยศหรือ อนึ่งถ้าเลงอีนเห็นเราถอยทัพก็จะเข้าใจว่าเรากลัว ออกบุกรุกตีเอาก็จะเสียท่วงที เฮาเอียนได้ยินขุนนางพูดกันอื้ออึง จึงตอบว่าหาเป็นดังนั้นไม่ ซึ่งจะถอยทัพไปทั้งนี้ใช่ว่าจะกลัวฝีมือเลงอีนก็หาไม่ จิ้นบุนก๋งหลีกทัพเมืองฌ้อให้ต้องกับความสัตย์ที่ว่าไว้กับฌ้อเซียงอ๋องดอก ซึ่งว่าเลงอีนเห็นเราถอยทัพจะบุกรุกตีนั้นจะกลัวอะไร เราผ่อนถอยทีละสามร้อยยี่สิบห้าเส้น เดินทหารให้เป็นกระบวนไปกว่าจะครบพันร้อยเจ็ดสิบห้าเส้น ถ้าเลงอีนเห็นเราถอยเขาถอยไปบ้าง ก็จะไม่ได้รบกัน ถ้าเขาติดตามมาก็จะได้รบกัน ท่านทั้งปวงอย่าได้วิตกเลย
ฝ่ายเซียนเฉียแม่ทัพ ครั้นจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้นก็ออกมาจัดทหารค่อยผ่อนกันถอยทัพตามระยะจนครบสามตำบลเป็นทางพันร้อยยี่สิบห้าเส้น ถึงตำบลเสียงเยียบอันเป็นที่ชัยภูมิ จึงให้ตั้งค่ายรายกันลงตามกำหนดหน้าหลัง ฝ่ายเลงอีนครั้นรู้ว่าทัพจิ้นบุนก๋งถอยไป ก็เข้าใจว่ากลัวมีความยินดีนัก จึงสั่งทหารให้เร่งยกติดตาม เตาปวดซึ่งเป็นขุนนางได้ยินเลงอีนสั่งดังนั้น จึงตอบว่า ท่านเป็นขุนนางแม่ทัพ จิ้นบุนก๋งเป็นถึงเจ้าเมือง เห็นท่านยกทัพมาเขาก็ถอยทัพยกหนีไป แต่เพียงนี้ข้าพเจ้าก็เห็นว่าเป็นเกียรติยศของท่านหนักอยู่แล้ว ถึงมาดแม้นจะเลิกทัพกลับไปเมือง ฌ้อเซียงอ๋องก็เห็นหาเอาโทษติเตียนท่านได้ไม่ ท่านอย่าทำองอาจยกบุกรุกเข้าไปเลย เกลือกจะมิสมคะเน เสียท่วงทีจะเป็นที่ติเตียน เลงอีนจึงว่า ตัวเราได้อาสาฌ้อเซียงอ๋องมาก็จะเอาชัยชนะให้จงได้ บัดนี้พบกับทัพเมืองจิ้นย่นย่อถอยไปได้ท่วงทีแล้ว ท่านจะมิให้เราติดตามนั้นไม่ควร แล้วจึงสั่งให้ยกทัพตามไปถึงตำบลเสียงเยียบ พบกองทัพเมืองจิ้นตั้งค่ายอยู่ จึงให้ทหารตั้งค่าย
จิ้นบุนก๋งเห็นกองทัพเมืองฌ้อติดตามมาตั้งค่ายได้ที่ชัยภูมิก็มีความวิตกกลัวว่าทหารของตัวจะไม่สู้ทหารเมืองฌ้อได้ แต่คิดอยู่จนเวลาคํ่านอนหลับไปฝันว่า เล่นปลํ้าหยอกกันกับเจ้าเมืองฌ้อพากันล้มลง แต่เจ้าเมืองฌ้อนั้นล้มควํ่าอยู่จิ้นบุนก๋งนั้นล้มหงาย ครั้นตื่นขึ้นจวนรุ่งจึงให้หาเฮาเอียนมาเล่าความฝันให้ฟัง เฮาเอียนจึงทำนายว่า ซึ่งท่านได้ปลํ้ากับเจ้าเมืองฌ้อนั้น ทหารเราทหารเมืองฌ้อจะได้รบกัน ซึ่งท่านล้มลงหงายผินหน้าขึ้นไปเบื้องบนนั้น เป็นที่จะได้เห็นอากาศเห็นดวงดาวดวงเดือนดวงตะวันอันเป็นมงคล ท่านจะได้มีชัยแก่ข้าศึก ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อล้มควํ่าผินหน้าลงไปข้างพื้นแผ่นดินนั้น ก็จะได้เห็นแต่ของอันตํ่าช้า ข้าพเจ้าเห็นว่าฌ้อเซียงอ๋องจะต้องมาคำนับท่าน จิ้นบุนก๋งได้ยินเฮาเอียนทำนายดังนั้นก็ยินดี
ฝ่ายเลงอีนมาตั้งค่ายอยู่วันนั้น ไม่เห็นทหารเมืองจิ้นมาต่อสู้และว่ากล่าวประการใด จึงเขียนหนังสือให้ทหารเอาไปให้เจ้าเมืองจิ้นว่าเวลาพรุ่งนี้ให้แต่งทหารออกรบกันดูฝีมือเล่นตามสบาย จิ้นบุนก๋งแจ้งในหนังสือแล้วจึงว่ากับเซียนเฉียว่า เราได้สัญญาไว้กับเจ้าเมืองฌ้อว่าไม่ต่อสู้ บัดนี้เขาจะขืนรบให้ได้เรามีความวิตกนัก เซียนเฉียกับเฮาเอียนจึงว่า ซึ่งท่านวิตกที่จะเสียความสัตย์ ท่านอย่าเป็นธุระเลย ข้าพเจ้ามิให้ท่านอยู่ต่อสู้กับข้าศึกให้เสียสัตย์และยศ เชิญท่านขึ้นไปบนเนินเขาสูง จะให้ทหารไปรักษาป้องกันมิให้มีเหตุ อันการที่จะสู้รบกับทหารเมืองฌ้อนั้น ข้าพเจ้าทั้งปวงจะรับเป็นพนักงานเอาชัยชนะให้จงได้ ท่านจงไปนั่งดูเล่นตามสบายเถิด
เซียนเฉียจึงแต่งหนังสือตอบเลงอีนไปว่า ซึ่งเราถอยทัพมาทั้งนี้ใช่จะกลัวฝีมือและความคิดเลงอีนนั้นหาไม่ เรากลัวจิ้นบุนก๋งจะเสียสัตย์กับเจ้าเมืองฌ้อ ซึ่งท่านติดตามมาชวนรบ จะดูฝีมือทหารเล่นนั้นจะรบเวลาใดก็ให้แต่งทหารออกมา ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็ส่งให้ผู้ถือหนังสือนั้นกลับไปบอกเลงอีน เลงอีนรู้ รุ่งขึ้นจึงให้เตาปวดคุมทหารเมืองตินเมืองฌ้อกองหนึ่งยกมาหน้าค่าย เสสินเป๊กอิดเปียเซียนเฉีย ครั้นเห็นกองทัพเมืองฌ้อยกมาใกล้หน้าค่าย เสสินเป๊กอิดเปียจึงให้เอาหนังเสือมาหุ้มตัวมาเข้าเป็นอันมาก แล้วให้ทหารขึ้นขี่ควบออกไป พวกม้าเมืองฌ้อที่ทหารขี่และเทียมเกวียนมานั้นเห็นหนังเสือก็ตื่นตกใจโดดโผนคนขี่ก็ชักไม่หยุด ลางพวกสะบัดแอกจนเกวียนหักวิ่งเหยียบคนวุ่นวายจนเสียกระบวน เซียนเฉียก็ให้เสสินกับเป๊กอิดเปียคุมทหารออกไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อ เสสินเอาขวานฟันถูกก๋งจู๋อินตัวขาดตาย เป๊กอิดเปียเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกหน้าผากเตาปวดลูกเกาทัณฑ์ติดอยู่ เตาปวดกำลังกลัวจะหยุดถอนลูกเกาทัณฑ์ก็ไม่ทันหลบหนีเอาตัวรอด ทหารทั้งปวงไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อตายเป็นอันมาก
ลอนกี๋เห็นได้ทีก็ให้ถอดเอาเสื้อที่ศพทหารเมืองฌ้อ ให้ทหารของตัวใส่แล้วเอาธงที่กองทัพเมืองฌ้อทิ้งไว้ ให้ถือวิ่งไปหน้าค่ายเลงอีนร้องบอกเลงอีนว่า กองทัพเมืองตินกับเมืองชัวตีทัพเมืองจิ้นแตกแล้ว ท่านจงเร่งยกทัพหนุนไปโดยเร็ว เลงอีนได้ยินแลไปดูเห็นธงและเสื้อ สำคัญว่าทหารของตัวมาบอกจริงก็ดีใจจึงให้เตาชวนสินคุมทหารเมืองเต๊กหนุนไป เตาชวนสินก็คุมทหารออกจากค่ายรีบมา สำคัญว่าทัพเมืองจิ้นแตกแล้วก็รุกไล่ไปจนหน้าค่าย เซียนเฉียเห็นดังนั้นก็สั่งเฮามัวเฮาเอียนออกสกัดแล้วให้ทำเป็นแตกหนีไป เฮามัวเฮาเอียนก็ออกมาทำตามเซียนเฉียสั่ง เตาชวนสินเห็นทหารเมืองจิ้นแตกหนีก็ขับทหารไล่ติดตามไป เซียนเฉียเห็นสมคิดจึงสั่งกีมัวพนักงานถือธงใหญ่ให้รักษาธงไว้ให้ดีอย่าให้ออกรบ แล้วเซียนเฉียก็พาทหารแยกตีตัดทัพเตาชวนสินขาดกันออกเป็นสาม พวกเฮามัวเฮาเอียนเห็นก็ขับทหารตีกลับมา เตาชวนสินเห็นทหารกระจายออกเป็นสามพวก ทหารเมืองจิ้นก็ตีกระหนาบบุกรุกเป็นสามารถเหลือกำลังจะต่อสู้ได้ ก็พาทหารหนีไปปะทหารเมืองเจ๋เข้า ทหารเมืองเจ๋ก็ไล่ฆ่าฟันเข้าไป เตาชวนสินเห็นทหารล้มตายเป็นอันมากสุดที่จะคิดอ่านต่อสู้ ก็ทิ้งเครื่องยศวิ่งหนีเข้าแอบพุ่มไม้อยู่
ฝ่ายเลงอีนอยู่ในค่ายคิดว่าได้ให้ทัพไปตีจิ้นบุนก๋งถึงสองทัพเห็นจิ้นบุนก๋งจะแตกยับเยิน เราจะตามออกไปดู จึงให้ตีกลองใหญ่เป็นสำคัญ ให้เซงไต้ซิมเดินหน้า เซงไต้ซิมก็แต่งตัวครั้นถึงค่ายเมืองจิ้นเห็นธงปักอยู่ ก็สำคัญว่าทหารยังหาแตกไปหมดไม่ เตาฮวดเฉียวเอาเกาทัณฑ์ยิงธงขาดไป ก็ไม่เห็นผู้ใดออกมาต่อสู้ เซงไต้ซิมก็ลงจากเกวียนถอดดาบไปยืนรำอยู่หน้าทหาร กีมัวถือธงอยู่ในค่ายเห็นจึงถามทหารทั้งปวงว่า นี่ผู้ใดใครรู้จักบ้างหรือหาไม่ ทหารที่รู้จักจึงบอกว่า คนนี้ชื่อเซงไต้ซิมอายุสิบห้าปีเป็นบุตรเลงอีน กีมัวจึงว่าลูกเด็กทำจองหอง เราจะออกไปจับเอาตัวให้จงได้ แล้ววางธงใหญ่ลงไว้ตีกลองขึ้น เรียกทหารออกจากค่าย เข้ารบกับเซงไต้ซิมยี่สิบเพลงก็ยังหาแพ้ชนะกันไม่ เตาฮวดเฉียวเห็นเซงไต้ซิมผู้หลานต่อสู้กับกีมัวไม่ชนะก็โกรธนัก โดดลงจากเกวียนวิ่งไปช่วย เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกหมวกกีมัวกระเด็นไป กีมัวตกใจเห็นจะอยู่ต่อสู้ไม่ได้ก็หนี ครั้นจะเข้าประตูค่ายก็กลัวทหารเมืองฌ้อจะติดตามเข้าไปจึงเลี้ยวอ้อมไปหลังค่าย เซงไต้ซิมก็ไล่ติดตามเข้าไป
เตาฮวดเฉียวจึงร้องบอกเซงไต้ซิมว่าอย่าตามเลยจะต้องการอะไรกับทหารคนเดียว เราเข้าตีค่ายจับเอาตัวแม่ทัพดีกว่า แล้วก็ขับทหารเข้าตีค่าย พอเลงอีนแม่ทัพมาถึง จึงร้องประกาศสั่งทหารทั้งปวงว่า อย่าให้ทหารเมืองจิ้นหนีรอดไปได้สักคนหนึ่งให้จับฆ่าเสียให้สิ้น
ฝ่ายทหารเมืองจิ้นซึ่งอยู่ในค่ายก็ช่วยกันรบจนเหลือกำลังจวนจะแตกอยู่แล้ว พอเซียนเฉียกับซับจิ๋นมาถึงก็เข้ารบกับเซงไต้ซิมพักหนึ่ง เฮามัวเฮาเอียนลอนกี๋โต๊ะสินมาถึง ก็ซ้ำเติมกันเข้าต่อสู้เป็นหลายกอง เลงอีนสู้จนสิ้นฝีมือ ทั้งทหารก็ถูกอาวุธตายเป็นอันมาก ตีค่ายเมืองจิ้นครั้งนั้นไม่หวาดไหว ดังกำแพงเหล็กและศิลา เลงอีนคิดเสียใจนัก เซงไต้ซิมเห็นเลงอีนผู้บิดาเสียที จึงพาทหารวิ่งฟันฝ่าเข้ามาในที่ล้อม รบป้องกันบิดาไว้ แล้วก็พากันตีทหารเมืองจิ้นหนีออกมาได้จากที่ล้อม ครั้นตรวจค้นดูไม่เห็นเตาฮวดเฉียวผู้เป็นน้า จึงให้บิดาหยุดอยู่ท่า แล้วกลับเข้าไปเที่ยวหาพบเตาฮวดเฉียวก็พาเอาไปได้พ้นมือข้าศึก จึงชวนบิดาและน้าหนีจะไปเข้าค่าย พอมาพบทหารที่กลางทางบอกว่า ค่ายเรานั้นทหารเมืองจิ้นเข้ารักษาอยู่ เซงไต้ซิมรู้ดังนั้นก็พากันลัดทางหนีไปตามหลังเขา
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งขึ้นบนเนินเขา เห็นทหารเมืองจิ้นฆ่าทหารเมืองฌ้อตายเป็นอันมาก มีความกรุณานัก จึงลงมาที่ค่ายแล้วว่าแก่เซียนเฉียว่า เจ้าเมืองฌ้อได้มีคุณแก่เราแต่ก่อนมากอยู่ ท่านอย่าให้ฆ่าทหารเมืองฌ้อเสียนักเลย จงห้ามกันเสียแต่เท่านั้น ปล่อยให้เขาไปบ้านเมืองเขาเถิด เซียนเฉียได้ฟังจิ้นบุนก๋งสั่งดังนั้นขัดมิได้ ก็ให้ทหารทั้งปวงกลับเข้าค่าย แล้วให้ม้าใช้ไปบอกงุยฉิวทหารพร้อมตามคำจิ้นบุนก๋งสั่ง ฝ่ายทหารซึ่งอยู่รักษาค่ายจึงเข้ามาบอกเซียนเฉียว่า เมื่อท่านพาทหารไล่ข้าศึกไปนั้นภายหลังข้าศึกหนุนกันมาอีก กีมัวทิ้งธงเสียออกต่อสู้กับข้าศึกนอกค่ายแล้วหนีไปจนข้าศึกเข้าตีค่าย หากท่านมาทันจึงได้ชัยชนะแก่ข้าศึก
เซียนเฉียรู้ความดังนั้นก็โกรธ จึงให้ไปตามกีมัวมาจำไว้ครั้นเสร็จการแล้วจึงบอกจิ้นบุนก๋งให้เอาไปฆ่าเสีย ฝ่ายงุยฉิวซึ่งคอยอยู่ทางร่วม ครั้นเห็นพวกเมืองฌ้อแตกมาก็พาทหารเข้าสกัด ฝ่ายเตาชวนสินกับเตาปวดเห็นจึงว่ากับเซงไต้ซิมว่า ท่านอย่าเป็นธุระที่จะรบเลยจงพาเลงอีนบิดาท่านรีบลัดหนีไปเร็วๆ เถิด ข้าพเจ้าทั้งสองจะเข้ารบ แล้วก็พาทหารเข้ารบกับงุยฉิว เซงไต้ซิมนั้นก็พาเลงอีนหลีกลัดหนีไปได้ งุยฉิวต่อสู้กับเตาชวนสินและเตาปวดได้สามสิบเพลง พอม้าใช้มาบอกว่าจิ้นบุนก๋งสั่งห้ามอย่าให้รบทหารเมืองฌ้อ ให้ปล่อยเขาไปบ้านเมืองเถิด งุยฉิวแจ้งความดังนั้นก็มิได้รบทหารเมืองฌ้อ ร้องว่าเราให้ชีวิตท่าน แล้วก็พาทหารถอยเข้าข้างทางเปิดให้พวกเมืองฌ้อไป
๔๑
ฝ่ายเซงไต้ซิมพาเลงอีนมาถึงตำบลเรือนซกปลายแดนเมืองฌ้อจึงหยุดคอยทหารจนมาถึงพร้อมกันตั้งตรวจทหารดูว่ารอดมาเท่าใด ทหารเมืองฌ้อนั้นเดิมไปสิบส่วน เสียสี่ส่วนเหลือมาหกส่วน ทหารหัวเมืองที่ไปด้วยนั้นเสียแปดส่วนเหลือมาสองส่วน เลงอีนรู้ว่าเสียทหารมากดังนั้นก็เสียใจ ร้องไห้บ่นว่าเราคิดไปทำการครั้งนี้หวังจะให้เกียรติยศเมืองฌ้อปรากฎไปในแผ่นดิน เป็นเคราะห์กรรมมากลับกลายให้ปราชัย ได้ความอัปยศนักมิรู้ที่จะคิดประการใด จึงให้เซงไต้ซิมคุมทหารทั้งปวงซึ่งเหลือมาไปแจ้งความกับฌ้อเซียงอ๋อง แต่ตัวกับเตาปวดเตาชวนสินสองนายจะคอยฟังข่าวอยู่ที่นั้น ฝ่ายเตาชวนสินเตาปวดครั้นเลงอีนให้บุตรไปเฝ้าฌ้อเซียงอ๋อง ก็ยังคิดวิตกกว่าครั้งนี้ไหนจะพ้นผิดรอดตายเล่า แล้วจึงเอาโซ่ตรวนมาจำตัวเข้า แต่เตาชวนสินนั้นคิดจะฆ่าตัวเสียด้วย จึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้เอาผ้าแพรผูกคอแล้วผูกกิ่งไม้เข้าแล้วโดดลงมา แพรนั้นก็ขาดตกลงมาหาตายไม่
ฝ่ายเซงไต้ซิมพาทหารมาถึงตำบลซินเสีย จึงเข้าไปเฝ้าฌ้อเซียงอ๋องคำนับแล้วแจ้งความว่า เลงอีนบิดาข้าพเจ้าก็รู้ตัวว่าโทษผิดเป็นสาหัสจะเชือดคอตายเสีย ข้าพเจ้าห้ามไว้หวังจะให้ไตอ๋องทำโทษตามควร ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เดิมบิดาท่านรับอาสาเราไปได้สัญญาไว้ว่าถ้าราชการศึกเสียไปให้ฆ่าเสีย เราก็จะประหารชีวิตเสียตามสัญญา จึงจะต้องด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน เซงไต้ซิมได้ฟังฌ้อเซียงอ๋องว่าดังนั้นเห็นว่าไม่โปรดแล้วก็เสียใจ จึงคำนับลาออกมาเร่งไปบอกความแก่บิดา เลงอีนแจ้งความว่าฌ้อเซียงอ๋องไม่โปรดแล้วจึงว่า ถึงฌ้อเซียงอ๋องจะโปรดเราก็ไม่ยอมอยู่ให้อายแก่ขุนนางและไพร่บ้านพลเมือง ว่าแล้วก็ผินหน้าไปข้างฌ้อเซียงอ๋องอยู่ ลุกขึ้นคำนับแล้วจึงชักกระบี่เชือดคอตาย เซงไต้ซิมเห็นบิดาตาย จึงเข้าอุ้มศพยกเข้าไปไว้ในห้องเอาผ้าปิดไว้
ฝ่ายอุยแก่อายุสิบสามปี เข้าไปใกล้งีสินผู้บิดาถามว่า ได้ยินว่าเลงอีนแตกทัพมาหรือ งีสินจึงว่าถ้าไม่จริงเขาจะพูดไยเล่า อุยแก่จึงว่า ฌ้อเซียงอ๋องจะโปรดประการใด งีสินบอกว่า เลงอีนแม่ทัพกับขุนนางที่แตกมานั้นเข้ารับโทษยอมตายสิ้น ฌ้อเซียงอ๋องก็โปรดให้ตาย อุยแก่จึงว่า เหตุใดบิดาจึงไม่ทูลขอนิ่งให้ตายเสียทำไมเปล่าๆ เสียดายคนดีๆ จะได้ไว้ทำการศึก งีสินก็ว่า เราเห็นฌ้อเซียงอ๋องยังเคืองหนักอยู่ จะด่วนขอกลัวจะเสียทีไป อุยแก่จึงว่า บิดาหารู้ไม่หรือข้าพเจ้าได้ยินเขาเล่าว่าหมอดูฌ้อเซียงอ๋องกับเลงอีนและเตาปวด สามคนพี่น้องนี้แต่ยังน้อยๆ อยู่นั้นว่านานไปคนทั้งสองจะตายไม่ดี เมื่อฌ้อเซียงอ๋องใหญ่ขึ้นได้เป็นเจ้าเมืองก็สัญญาไว้กับเลงอีนเตาปวดว่า ถ้าทำความผิดสิ่งใดก็มิได้เอาโทษถึงตาย ถ้าในขณะนี้บิดาได้ทูลฌ้อเซียงอ๋องตามเรื่องความข้าพเจ้าว่านี้ก็เห็นจะยกโทษคนทั้งสามเสียหาโกรธท่านไม่
งีสินได้ฟังบุตรว่าดังนั้นก็นึกขึ้นได้ จึงเข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องแจ้งความแต่หลังแล้วขอโทษเลงอีนและเตาปวด ฌ้อเซียงอ๋องก็คิดขึ้นถึงความหลังจึงยกโทษเสีย แล้วสั่งไตหูผวนต๋องให้บอกขุนนางบรรดาที่แตกทัพให้พ้นโทษอย่าให้ตายเลย ไตหูผวนต๋องรับสั่งแล้วคำนับลาไป ครั้นถึงที่อยู่เลงอีนก็รู้ว่าเลงอีนเชือดคอตายแล้ว จึงบอกเตาปวดและขุนนางทั้งปวง เตาปวดและขุนนางทั้งปวงรู้ว่ารับสั่งโปรดดังนั้นก็มีความยินดี จึงชวนกันเอาศพเลงอีนไปฝังไว้ที่สมควรแล้ว ก็พากันมาเฝ้าฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องเห็นเตาปวดกับขุนนางซึ่งแตกมาก็มีความอาลัยถึงเลงอีนนัก ครั้นเวลารุ่งเช้าก็สั่งให้เลิกทัพจากซินเสียกลับมาเมืองฌ้อ ให้เตาชวนสินไปเป็นเจ้าเมืองซีนอีบ ให้เตาปวดเป็นเจ้าเมืองเซียงเสีย แล้วตั้งเซงไต้ซิมบุตรเลงอีนเป็นที่ไตหู
ฝ่ายซินเต๊กสินจีบุน ครั้นรู้ว่าจูหยงซึ่งเป็นที่เลงอีนเสียทัพมาเชือดคอตายก็คิดเสียใจ แต่คิดวิตกอยู่ดังนั้นจนรากโลหิตออกมาก็รู้ว่าชีวิตจะไม่ยืดยาวแล้ว จึงเรียกเตาบวนผู้บุตรเข้ามาว่า ถ้านานไปฮัวอกน้าเจ้าได้เป็นเลงอีนที่ขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นเมื่อใด เจ้าจงหลีกหนีเอาตัวรอดอย่าอยู่ด้วยเขาจะได้ความฉิบหาย เตาบวนได้ฟังคำบิดาสั่งดังนั้นก็รับคำ ซินเต๊กสินสั่งบุตรในเวลานั้นโรคกำเริบขึ้นก็ขาดใจตาย เตาบวนก็เอาศพบิดาไปฝังไว้ที่สมควร ฝ่ายฌ้อเซียงอ๋องครั้นรู้ว่าซินเต๊กสินตายก็คิดถึงความชอบซินเต๊กสินที่ได้ทำไว้แต่หลัง จึงเอาเตาบวนผู้บุตรมาตั้งเป็นที่เลงอีน ตั้งอุยแก่บุตรอุยงีสินเป็นที่ก๋งเจ๋งขุนนางพลเรือน
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นมีชัยแก่กองทัพเมืองฌ้อ จึงยกมาค่ายเลงอีนเห็นเสบียงอาวุธม้าเกวียนพวกเมืองฌ้อตกค้างเป็นอันมาก ทั้งทหารนายและไพร่ไว้ได้ก็นับพัน จึงให้พักทหารอยู่ที่ค่ายนั้นสองวัน ให้จัดแจงล่อเกวียนบรรทุกสิ่งของและเสบียงพร้อมแล้ว จิ้นบุนก๋งจะให้ยกกลับไปเมือง เซียนเฉียผู้เป็นแม่ทัพจึงเข้ามาบอกจิ้นบุนก๋งว่า เมื่อขณะข้าพเจ้าออกต่อสู้ข้าศึกให้กีมัวรักษาธงใหญ่อยู่ในค่าย ภายหลังกีมัวทิ้งธงเสียออกไปต่อสู้ข้าศึกให้เสียทีทหารเมืองฌ้อ พอข้าพเจ้ามาทันจึงรบข้าศึกแตกไป กีมัวทำการล่วงเกินหาอยู่ในบังคับข้าพเจ้าไม่ ขอท่านให้ไล่ด้วยกฎหมาย โทษกีมัวจะเป็นประการใด
จิ้นบุนก๋งจึงสั่งเตียวสวยให้ปรึกษาโทษตามกฎหมาย เตียวสวยจึงแจ้งความแก่จิ้นบุนก๋งว่า กีมัวทำผิดดังนี้ต้องกฎหมายควรที่ตาย จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วจึงสั่งให้ทหารเอาตัวกีมัวไปประหารชีวิตเสีย แล้วให้เอาศพไปเสียบประจานไว้อย่าให้ทหารทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างกัน แล้วจิ้นบุนก๋งก็ให้เลิกกองทัพแรมรอนมาตามระยะทาง ครั้นถึงแม่นํ้าใหญ่ท่าข้าม เซียนเฉียจึงให้ม้าใช้ไปดูเรือที่จิวจีเกียจัดคอยอยู่นั้น ม้าใช้ไปแล้วกลับมาบอกว่าไม่พบตัวจิวจีเกีย และเรือที่คอยอยู่นั้นก็ไม่มี เซียนเฉียแจ้งความแล้วก็โกรธนัก จิ้นบุนก๋งเห็นเซียนเฉียโกรธจึงว่า จงให้ไปเก็บเรือชาวบ้านบรรดามีอยู่ที่นี่มาข้ามเถิด เตียวสวยได้ยินจิ้นบุนก๋งว่าดังนั้นจึงตอบว่า ท่านจะให้ไปเก็บเรือราษฎรชาวบ้านมาข้ามเปล่าๆ ชาวบ้านทั้งปวงจะมิได้ความเดือดร้อนหรือ ขอท่านจงให้ไปป่าวร้องชาวบ้านให้เอาเรือมาจ้างข้ามเอาราคาดีกว่า จิ้นบุนก๋งก็เห็นด้วยจึงให้ทหารไปป่าวร้องชาวบ้านทั้งปวง ชาวบ้านทั้งปวงครั้นรู้ก็ดีใจ บ้างได้เรือใหญ่น้อยก็มารับทหารข้ามส่งให้จนสิ้นกองทัพ ครั้นข้ามแม่น้ำแล้วจึงให้ทำบัญชีเรือใหญ่น้อยแล้ว คิดค่าจ้างให้ตามสมควร ชาวบ้านทั้งปวงครั้นได้ค่าจ้างก็ยินดีชวนกันสรรเสริญจิ้นบุนก๋งต่างๆ จิ้นบุนก๋งข้ามมาแล้วก็ให้ยกทัพมา จึงพูดกันกับเตียวสวยมาตามทางว่า ครั้งนี้เราตีเมืองโอย เมืองโจ๋ ได้สมคิดพอแก้อายแล้ว ยังแต่เมืองเตงเรายังหาได้ทำการแก้แค้นไม่ เตียวสวยได้ยินจิ้นบุนก๋งว่าดังนั้นจึงคิดว่า ถ้าจิ้นบุนก๋งจะไปตีเมืองเตงในขณะนี้ทหารยังเหน็ดเหนื่อยนัก จึงตอบว่า เราจะเดินไปทางนี้ก็จะต้องผ่านหน้าเมืองเตง ถ้าเจ้าเมืองเตงรู้ว่าท่านยกมาข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองเตงจะออกมาหาท่านเป็นมั่นคง
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จอยู่ในเมืองตังจิวทราบข่าวว่าจิ้นบุนก๋งมีชัยชนะกับข้าศึกทัพเมืองฌ้อก็ดีพระทัย จึงสั่งขุนนางให้เตรียมทหารไว้ให้พร้อม เราจะไปหาจิ้นบุนก๋ง แล้วสั่งให้อ๋องจูเฮาไปบอกจิ้นบุนก๋งก่อน รุ่งขึ้นวันหนึ่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เสด็จตามมา ฝ่ายจิ้นบุนก๋งยกทัพมาได้สามวัน ลอนกี๋ซึ่งเป็นกองหน้าพบเกวียนพวกหนึ่งประมาณสามสิบมีนายเป็นขุนนางมาด้วยคนหนึ่งจึงถามว่า เกวียนพวกนี้จะพากันไปไหน อ๋องจูเฮาซึ่งเป็นนายเกวียนมาจึงบอกว่า เราเป็นขุนนางเมืองตังจิวชื่ออ๋องจูเฮา พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบความว่าจิ้นบุนก๋งยกทัพไปรบกับกองทัพเมืองฌ้อได้ชัยชนะ จะเสด็จมาพระราชทานจิ้นบุนก๋ง ซึ่งกระทำความชอบรบเมืองฌ้ออันมิได้ขึ้นแก่เมืองหลวง จึงให้มาแจ้งข้อรับสั่งก่อน ลอนกี๋แจ้งความดังนั้นก็เข้าไปหา คำนับตามธรรมเนียมแล้ว จึงพาอ๋องจูเฮาเข้าไปแจ้งความกับจิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งรู้เหตุแล้วก็พากันหยุดพักที่ตำบลนั้น จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจะเสด็จมา เราจะรู้แห่งจัดที่รับเสด็จอย่างไรดีที่กลางทาง เตียวสวยจึงว่า ท่านจะรับที่นี่เห็นไม่ควรด้วยเป็นทางน้อยที่แคบ อันตำบลเจียนทั่วนั้นมีที่ท่าและกว้างขวางยังทางอีกไม่ไกลนักก็จะถึง ท่านจงไปจัดแจงที่รับเสด็จที่นั่นเถิด
จิ้นบุนก๋งแจ้งความแล้วก็ยกทัพรีบมาได้ครึ่งทาง ลอนกี๋กองหน้าเห็นคนพวกหนึ่งพากันขับล่อเกวียนมา จึงร้องถามว่าท่านเหล่านี้จะพากันไปไหน ขุนนางเมืองเตงจึงแจ้งว่า เจ้าเมืองเตงใช้เราคุมสิ่งของมาสวามิภักดิ์จิ้นบุนก๋งโดยทางไมตรี ลอนกี๋รู้ความแล้วจึงพาเข้ามาบอกความ จิ้นบุนก๋งแจ้งดังนั้นก็ว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงแต่งให้ขุนนางนำของมาให้เรานี้ ใช่เจ้าเมืองเตงจะเอามาให้ด้วยสวามิภักดิ์ทางไมตรีโดยสุจริตหามิได้ เอาของมาให้เราด้วยกลัวภัย เฮาเอียนจึงห้ามจิ้นบุนก๋งว่า ท่านอย่าเจรจาดังนั้นเลย เจ้าเมืองเตงเขาได้ให้ของมาแล้ว จงรับไว้ก่อนจึงจะควร เมื่อเท็จจริงข้างหน้าไปท่านจะคิดการอย่างไรก็ดี จำจะงดพอพักทหารไว้สักสองเดือนสามเดือน ให้หายเหน็ดเหนื่อยก่อนจึงคิดการต่อไป จิ้นบุนก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงให้รับของเจ้าเมืองเตงไว้แล้ว ให้ลอนกี๋ไปกับขุนนางเมืองเตงให้เจ้าเมืองเตงกระทำสัตย์กับลอนกี๋ จิ้นบุนก๋งนั้นก็รีบพาขุนนางเมืองหลวงไปถึงตำบลเจียนทั่ว จึงให้เฮามัวเฮาเอียนคุมทหารไปทำค่ายและตำหนักใหญ่น้อยไว้รับเสด็จ
ฝ่ายก๋งจูเจียบซึ่งเป็นเตงบุนก๋ง ครั้นลอนกี๋มาก็ดีใจออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วพามาให้นั่งที่สมควรพูดจากันแจ้งความแล้ว เจ้าเมืองเตงก็ยอมกระทำตามสัตย์ไว้ต่อกัน ในขณะนั้นเจ้าเมืองเตงก็พาลอนกี๋มาหาจิ้นบุนก๋ง ณ ตำบลเจียนทั่ว จิ้นบุนก๋งเห็นเจ้าเมืองเตงมา จึงให้ขุนนางออกไปเชิญเข้ามาในค่าย คำนับกันตามธรรมเนียมแล้วเจ้าเมืองเตงจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าได้คิดประมาทกับท่านแต่ก่อนนั้นผิดนัก ท่านจงยกโทษข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด
จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงตอบเจ้าเมืองเตงว่า ซึ่งท่านรู้ตัวว่าผิดมาขอโทษเรานั้น เราก็มิได้ผูกใจเจ็บแค้น จะยกโทษให้อย่าวิตกเลย แต่นี้ไปเราจะทำสัตย์สาบานกัน แล้วจิ้นบุนก๋งก็ให้ยกถ้วยสุราและโต๊ะออกมาตั้งชวนเจ้าเมืองเตงกิน จิ้นบุนก๋งกับเจ้าเมืองเตงก็ทำสัตย์สาบานไว้ต่อกัน ในขณะนั้นจิ้นบุนก๋งจึงสรรเสริญจูหยงให้เจ้าเมืองเตงฟังว่า จูหยงเป็นที่เลงอีนแม่ทัพเมืองฌ้อนั้น มารบกับเราครั้งนี้ทำการองอาจนัก เจ้าเมืองเตงได้ยินจึงว่า เลงอีนนั้นกลับไปเมืองบัดนี้เชือดคอตายเสียแล้ว จิ้นบุนก๋งรู้เหตุดังนั้นมิได้ว่าประการใด เจ้าเมืองเตงครั้นกินโต๊ะแล้วก็ลาจิ้นบุนก๋งกลับไปเมือง จิ้นบุนก๋งจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตงมาขึ้นกับเราครั้งนี้ เราก็หาดีใจเท่ารู้เลงอีนตายไม่ อันทหารเมืองฌ้อซึ่งยังอยู่นั้นเราจะกลัวอะไร ทีนี้เราจะชวนกันนอนตาหลับเป็นสุขแล้ว
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จมาถึงตำหนักตำบลเจียนทั่วเป็นเดือนห้าขึ้นคํ่าหนึ่ง จึงให้ราชรถเข้าประทับเสด็จขึ้นอยู่ ณ พระตำหนักนั้น ครั้นเวลาเช้าเสด็จออก จิ้นบุนก๋งก็พาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเข้าไปกราบถวายบังคมเฝ้า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทอดพระเนตรเห็นจิ้นบุนก๋งและขุนนางเมืองจิ้นก็ดีพระทัยจึงตรัสปราศรัยถามถึงการศึก จิ้นบุนก๋งกราบทูลตามเรื่องซึ่งได้รบกับทัพเมืองฌ้อทุกประการ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็สรรเสริญความชอบเป็นอันมาก จิ้นบุนก๋งได้ยินพระเจ้าจิวเซียงอ๋องตรัสดังนั้นก็ยินดี ครั้นเวลาสมควรแล้ว ก็กราบถวายบังคมลามาที่อยู่ พอพบเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเจ๋มาถึง จิ้นบุนก๋งจึงห้ามไว้ยังมิให้เข้าไปเฝ้า แล้วเขียนหนังสือให้ม้าใช้แยกพากันไปบอกหัวเมืองทั้งปวงว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จมาประทับอยู่ ณ ตำหนักตำบลเจียนทั่ว ให้เจ้าเมืองทั้งปวงมาเฝ้าให้พร้อมกันโดยเร็ว ถ้าผู้ใดขัดแข็งไม่มาเราจะเอาโทษผู้นั้นเสมอขบถ
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น อีก๋งเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองฌ้อ เค็กก๋งเจ้าเมืองเค็ก เจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองจ๋อง ทั้งเจ็ดหัวเมืองต่างรู้หนังสือจิ้นบุนก๋งบอกไปดังนั้นก็เร่งรีบมาสิ้น เจ้าเมืองโจ๋นั้นขุนนางเมืองจิ้นเอาตัวไปคุมไว้ ณ ตำบลห้วยงูจึงไม่ได้มา ฝ่ายเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยแจ้งในหนังสือจิ้นบุนก๋งให้หาตัว ก็คิดกลัวจิ้นบุนก๋งจะให้จับตัวไปทำโทษเหมือนเจ้าเมืองโจ๋ เซียงก๋งจึงสั่งซกบูกับงวนต้านว่า จิ้นบุนก๋งมีข้อขัดเคืองเราอยู่ ซึ่งจิ้นบุนก๋งให้มีหนังสือมาหาเราครั้งนี้เห็นจะจับเอาตัวเราไว้ เราคิดจะหลบหลีกเอาตัวรอดไว้ครั้งหนึ่ง ท่านทั้งสองจงจัดเครื่องบรรณาการเข้าไปหาจิ้นบุนก๋งฟังเหตุร้ายดีให้แจ้งก่อน งวนต้านได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านเกรงอยู่ว่าจิ้นบุนก๋งจะจับตัวท่านไว้ จะให้ซกบูผู้น้องและให้ข้าพเจ้าไปแทน ข้าพเจ้าจะอาสาไปฟังเหตุดีร้ายที่จิ้นบุนก๋งตามสั่ง แต่ซึ่งท่านหนีออกจากเมืองได้ความลำบาก ข้าพเจ้ามิได้ไปกับท่านนั้น ขอท่านจงเอาตัวงวนกัดผู้บุตรไปตามท่านแทนตัวข้าพเจ้าเถิด เซียงก๋งก็รับคำแล้วว่า เราจะหนีไปอาศัยอยู่เมืองฌ้อท่านจะเห็นประการใด
งวนต้านจึงว่า อันฌ้อเซียงอ๋องกับจิ้นบุนก๋งเป็นอริกันอยู่ ถ้าจิ้นบุนก๋งรู้เห็นจะโกรธท่านมากขึ้น อนึ่งท่านก็ได้มีหนังสือไปตัดทางไมตรีกับฌ้อเซียงอ๋องเด็ดขาดกันแล้ว ซึ่งท่านจะกลับไปง้องอนขอพึ่งบุญฌ้อเซียงอ๋องต่อไปไม่ต้องการ ขอท่านไปอาศัยเมืองอื่นดีกว่า เซียงก๋งก็นิ่งอยู่แล้วกลับเข้าไปข้างใน ซกบูกับงวนต้านก็ออกมาจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการ ขณะนั้นก๋งจูเยียนหกจึงเข้าไปกระซิบพูดกับงวนต้านว่า อันเซียงก๋งเห็นจะไม่ได้เป็นเจ้าเมืองต่อไปแล้ว ถ้าท่านได้ไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง จงว่ากล่าวให้จิ้นบุนก๋งกราบทูลตั้งซกบูขึ้นเป็นเจ้าเมืองเถิดจะได้พึ่งบุญซกบูสืบไป
งวนต้านจึงตอบว่า เซียงก๋งได้มีคุณชุบเลี้ยงเรามา อนึ่งซกบูก็เป็นคนมีกตัญญู เห็นหาคิดทรยศต่อเซียงก๋งไม่ เราเล่าก็ยังหมายพึ่งบุญเซียงก๋งต่อไป เราจะขึ้นไปอ้อนวอนขอโทษจิ้นบุนก๋ง ให้เซียงก๋งได้คงเป็นที่เจ้าเมือง มิให้เป็นอันตราย ก๋งจูเยียนหกได้ฟังงวนต้านว่าดังนั้นก็ตกใจคำนับงวนต้านแล้วก็ลาไป งวนต้านกับซกบูจัดแจงเครื่องบรรณาการแล้ว ครั้นเพลารุ่งเช้าซกบูกับงวนต้านเห็นเซียงก๋งกับขุนนางทั้งปวงอพยพครอบครัวออกจากเมืองไปทางเมืองฌ้อ ซกบูกับงวนต้านก็คุมเกวียนบรรณาการไป ณ ที่ตำบลเจียนทั่ว เซียงก๋งก็มาถึงด่านแดนเมืองฌ้อ
ฝ่ายชาวด่านครั้นเห็นเจ้าเมืองโอยพาสมัครพรรคพวกมาก็คิดว่าเจ้าเมืองโอยเป็นคนไม่สัตย์ซื่อ แล้วแต่ก่อนก็ได้มีหนังสือตัดทางไมตรีมาแก่เจ้านายเรา ครั้นจะละให้เข้าไปถึงฌ้อเซียงอ๋อง เราก็จะพลอยได้ความผิดด้วย ชาวด่านทั้งปวงก็ชวนกันว่าหยาบช้ากับเจ้าเมืองโอย แล้วขับเจ้าเมืองโอยไปเสียให้พ้นเขตแดน เจ้าเมืองโอยได้ฟังชาวด่านขับไล่ดังนั้นก็คิดละอายใจจึงพากันกลับไปอาศัยอยู่เมืองติน ฝ่ายก๋งจูเยียนหกเมื่อมาอยู่เมืองตินด้วยเจ้าเมืองโอย วิตกถึงความที่ได้พูดยุยงงวนต้านไว้นั้นกลัวว่าจะได้ความผิดภายหลัง จึงคิดอุบายแก้ตัวเข้าไปหาเจ้าเมืองโอยคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่างวนต้านไปเฝ้าครั้งนี้จะคิดอ่านให้ซกบูน้องของท่านเป็นเจ้าเมืองโอย ท่านจงเร่งคิดระวังตัวให้จงดี
เจ้าเมืองโอยได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางว่า ซึ่งก๋งจูเยียนหกว่าความทั้งนี้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ซุยตํ่าจึงว่า อันถ้อยคำก๋งจูเยียนหกว่านั้น ข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ ถ้างวนต้านคิดการไม่ตรงต่อท่าน และจะให้งวนกัดผู้บุตรมาอยู่ด้วยท่านไยเล่า เจ้าเมืองโอยได้ฟังซุยตํ่าว่าก็ยังไม่สิ้นสงสัย จึงให้หางวนกัดเข้ามาถามตามคำก๋งจูเยียนหก งวนกัดก็ว่า อันบิดาข้าพเจ้านี้สุจริตต่อท่านนัก จะได้เป็นเหมือนก๋งจูเยียนหกว่าดังนั้นมิได้ ก๋งจูเยียนหกได้ยินงวนกัดว่าดังนั้น เข้าไปใกล้เจ้าเมืองโอยจึงกระซิบว่า ท่านอย่าเชื่อถ้อยคำงวนกัดเป็นอันขาดทีเดียว งวนต้านเขาแกล้งให้บุตรมาอยู่คอยฟังความร้ายและดีดอกอย่าไว้ใจเลย เจ้าเมืองโอยก็ยิ่งสงสัยต่อไป
อยู่มาวันหนึ่งจึงให้ขุนนางที่สนิทไปสืบ ฝ่ายจิ้นบุนก๋งครั้นเดือนห้าขึ้นห้าคํ่าหัวเมืองมาพร้อมแล้ว จึงพาเจ้าเมืองและขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยไปกราบถวายบังคมเฝ้า แล้วจิ้นบุนก๋งจึงทูลถวายทหารเมืองฌ้อพันหนึ่งกับม้าสองร้อย เสื้อเกราะกับเครื่องสาตราวุธสิบเล่มเกวียนซึ่งตีมาได้แต่กองทัพเมืองฌ้อ แล้วก็ทูลถวายเครื่องราชบรรณาการหัวเมืองทั้งปวง
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบก็ดีพระทัยจึงตรัสว่า เมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งยังมีชีวิตอยู่นั้น ได้ปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงราบคาบแผ่นดินจึงเป็นสุข ตั้งแต่เจ๋ฮวนก๋งตายแล้ว เจ้าเมืองฌ้อจึงกลับมีใจกำเริบรบพุ่งกันกับหัวเมืองทั้งปวง จนอาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนต่างๆ ครั้งนี้หากได้ท่านผู้ครองเมืองจิ้นยกทหารมาช่วยปราบปรามเมืองฌ้อผู้กระทำความผิดก็แตกยับเยินไป ทีนี้อาณาประชาราษฎร์ก็เป็นสุขเหมือนแต่ก่อนแล้ว จิ้นบุนก๋งได้ยินรับสั่งโปรดมาดังนั้น ก็ทูลถ่อมตัวว่า ข้าพเจ้าทำการศึกครั้งนี้ใช่จะได้ด้วยปัญญาและฝีมือข้าพเจ้าหามิได้ ข้าพเจ้าเอาบุญของพระองค์เป็นที่พึ่งก็ทำราชการได้โดยกตัญญู
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงสั่งอิมบูก๋องกับซกหนีขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสอง ให้แต่งหนังสือตั้งจิ้นบุนก๋งเป็นอ๋องเป๋า ได้บังคับหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง พระราชทานเครื่องยศอย่างเจ้าแล้วให้ขี่รถเหมือนกษัตริย์ มีเครื่องสูงคนแห่หน้าหลังสามร้อย แล้วให้จิ้นบุนก๋งพาหัวเมืองทั้งปวงไปถือน้ำกระทำสัตย์ถวาย จิ้นบุนก๋งครั้นได้รับพระราชทานสิ่งของทั้งปวงก็กราบถวายบังคมพาขุนนางหัวเมืองทั้งปวงกับขุนนางเมืองหลวงมา ณ ตำบลตำแหน่งที่ถือนํ้า ให้เจ้าพนักงานจุดธูปเทียน แล้วชวนกันกราบถวายบังคมพระเจ้าจิวเซียงอ๋องพร้อมกัน ขุนนางผู้ใหญ่เมืองหลวงจึงอ่านตราตั้งจิ้นบุนก๋ง ซึ่งกระทำความชอบว่า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องรับสั่งโปรดให้ตั้งจิ้นบุนก๋งเป็นที่อ๋องเป๋า ให้หัวเมืองทั้งปวงใหญ่น้อยกลัวเกรงอยู่ในบังคับ ถ้าผู้ใดขัดแข็งให้อ๋องเป๋าผู้ถืออาญาสิทธิ์ตัดศีรษะผู้นั้นเสียอย่าให้ดูเยี่ยงอย่างกันสืบไป ครั้นอ่านหนังสือประกาศเสร็จแล้ว จิ้นบุนก๋งจึงให้เจ้าพนักงานรินสุราใส่ถ้วยให้ขุนนางหัวเมืองทั้งปวง เอามีดสับเอาโลหิตที่อกทุกคนมาปนลงในสุรา จึงให้อ่านคำสาบานตามธรรมเนียม แล้วเอาสุราที่ปนโลหิตนั้นให้กินทุกคน แล้วจิ้นบุนก๋งจึงพาซกบูกับงวนต้านเข้าไปเฝ้ากราบทูลว่า เซียงก๋งเจ้าเมืองโอยทิ้งเมืองเสียไปอาศัยอยู่เมืองติน เมืองโอยว่างอยู่ ข้าพระองค์คิดจะตั้งซกบูผู้น้องเจ้าเมืองโอยให้เป็นเจ้าเมืองแทนพี่ชาย แล้วแต่พระองค์จะโปรด
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ทรงฟังนั้นจึงตรัสว่า การทั้งนี้สุดแต่ท่านจะเห็นดี ให้จัดแจงตามสมควรเถิด ซกบูจึงกราบทูลว่า ครั้งก่อนบุตรเจ้าเมืองเตงชิงเอาสมบัติของบิดาได้เป็นเจ้าเมือง ครั้นถึงกำหนดถือนํ้า ณ ตำบลบิดโป เจ๋ฮวนก๋งผู้เป็นใหญ่ให้ขับเสียมิให้กระทำความสัตย์ร่วมว่าเป็นคนอกตัญญู บัดนี้เจ้าเมืองโอยพี่ข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่ จะมาตั้งข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองแทนพี่นั้น ข้าพเจ้าก็จะเป็นคนเสียสัตย์ ชั่วช้าเหมือนบุตรเจ้าเมืองเตง พระองค์ได้โปรดเถิด พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังก็มิได้ตรัสประการใด จิ้นบุนก๋งจึงสั่งว่า ท่านอย่าทูลขัดขวางเลย จงไปว่าราชการเมืองไปก่อนเถิด ถ้าเจ้าเมืองโอยพี่ท่านกระทำการโดยดีแล้ว เราจึงจัดแจงให้ต่อภายหลัง ซกบูขัดมิได้ก็นิ่งอยู่ หัวเมืองทั้งปวงต่างคนก็กราบทูลลาไปเมือง ครั้นเพลารุ่งขึ้น พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เสด็จขึ้นทรงรถพร้อม ด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย แห่หน้าหลังเสด็จกลับไปเมืองตังจิว
จิ้นบุนก๋งครั้นส่งเสด็จพระเจ้าจิวเซียงอ๋องกลับแล้ว ก็จัดแจงทแกล้วทหารยกมาเมืองจิ้น ฝ่ายราษฎรชาวเมืองจิ้นรู้ว่าจิ้นบุนก๋งมีความชอบได้เป็นใหญ่ก็ดีใจ ชวนกันมาต้อนรับร้องให้พรต่างๆ ฝ่ายขุนนางคนสนิทของเจ้าเมืองโอยใช้มาสอดแนมสืบข่าวซกบูกับงวนต้าน ครั้นได้ความแล้วก็รีบไปบอกเซียงก๋งว่า บัดนี้พระเจ้าจิวเซียงอ๋องกับจิ้นบุนก๋งตั้งซกบูเป็นเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยแจ้งความดังนั้นเห็นจริงตามถ้อยคำก๋งจูเยียนหกว่า คิดแค้นงวนต้านกับซกบู ได้เป็นเจ้าเมืองทั้งนี้ก็เพราะปัญญางวนต้านคิดให้ จึงให้หาตัวงวนกัดมาว่าพ่อตัวคิดอ่านไม่ตรงต่อเรา เราจะไว้ชีวิตท่านสืบไปไม่ได้ ว่าแล้วลุกขึ้นชักกระบี่ฟันงวนกัดคอขาดตายกับที่ ฝ่ายบ่าวไพร่งวนกัดเห็นดังนั้นตกใจก็ชวนกันวิ่งหนีกลับมาเมืองโอย รู้ว่างวนต้านกับซกบูมาถึงจึงเอาความไปแจ้งแก่งวนต้านผู้บิดางวนกัดทุกประการ
งวนต้านครั้งแจ้งความว่างวนกัดผู้บุตรเจ้าเมืองโอยฆ่าเสียก็มิได้คิดอาลัยโศกเศร้า จึงว่าเป็นกรรมของลูกเราแล้วก็ตามเถิด แต่ตัวของเรานี้จะรักษาความสัตย์ไปมิได้คิดร้ายต่อเซียงก๋งเลย ฝ่ายสุมามัวได้ยินงวนต้านว่าดังนั้น จึงว่าเจ้าเมืองโอยคิดสงสัยท่านจึงฆ่าบุตรท่านเสียและท่านจะมิคิดอ่านแก้ตัวจะนิ่งอยู่ฉะนี้ ถ้าเซียงก๋งกลับมาได้เป็นเจ้าเมืองจะมิฆ่าท่านเสียหรือ ท่านจงเร่งคิดอ่านหนีเอาตัวรอดเถิด งวนต้านจึงตอบว่า ซึ่งท่านเมตตาให้สติดังนั้นขอบคุณแล้ว ซึ่งจะให้ทิ้งเมืองไปเสียนั้นหาควรไม่ เราจะอุตส่าห์ถือความสัตย์รักษาบ้านเมืองไว้กว่าเซียงก๋งจะกลับมา เมื่อเซียงก๋งกลับมาไม่เลี้ยง เราก็จะสู้ตายด้วยความกตัญญู ว่าแล้วงวนต้านก็ไปแจ้งความแก่ซกบู ซกบูได้ฟังก็ตกใจ จึงว่าเหตุใดเซียงก๋งจึงเบาความ ฆ่าบุตรของท่านเสียฉะนี้เล่า งวนต้านจึงตอบว่า ซึ่งบุตรข้าพเจ้าตายนั้นก็เนื้อกรรมของเขาจะสิ้นอายุจึงเป็นดังนี้ ข้าพเจ้าก็สิ้นอาลัยแล้วท่านอย่าเอาเป็นธุระด้วยคนตายเลย จงคิดอ่านแต่งคนถือหนังสือไปเมืองจิ้นว่ากล่าวแก่จิ้นบุนก๋ง ขอโทษพี่ท่านให้ได้คืนมาเมืองดีกว่า
ซกบูได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ข้าพเจ้าซกบูงวนต้าน คำนับมายังขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ้นขอได้นำเอาความขึ้นแจ้งแก่จิ้นบุนก๋งที่เป็นอ๋องเป๋าให้ทราบ ด้วยเซียงก๋งหนีไปอยู่เมืองตินนั้น ข้าพเจ้าทั้งสองขอโทษเซียงก๋งให้กลับคืนมาเป็นเจ้าเมืองโอยทำราชการแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง ถ้าข้างหน้าไปเซียงก๋งคิดประมาทเหมือนครั้งนี้ ขอท่านจงเอาโทษข้าพเจ้าทั้งสองด้วย ครั้นเขียนหนังสือแล้วตีตราเข้าผนึก ให้ขุนนางที่มีสติปัญญารีบไปเมืองจิ้น ฝ่ายเจ้าเมืองตินเห็นเจ้าเมืองโอยหนีมาอาศัยอยู่ก็มีความสงสาร จึงเขียนหนังสือให้ขุนนางไปเมืองจิ้นขอโทษเซียนก๋งคืนเมือง
ฝ่ายจิ้นบุนก๋งซึ่งเป็นอ๋องเป๋า ครั้นกลับมาอยู่ ณ เมืองจิ้นหลายวันแล้วจึงให้หาขุนนางผู้ใหญ่น้อยมาพร้อมกัน ก็ปูนบำเหน็จทหารผู้มีฝีมือและความชอบในการศึก จึงสั่งให้บำเหน็จรางวัลเฮาเอียนก่อน ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นปรึกษากันแล้วจึงว่าขึ้นในท่ามกลางว่า ซึ่งอ๋องเป๋ายกกองทัพไปปราบปรามทหารเมืองฌ้อครั้งนี้ การทั้งปวงสำเร็จได้เพราะสติปัญญาเซียนเฉียแม่ทัพ จิ้นบุนก๋งจึงว่า ท่านทั้งปวงไม่เห็นเหตุหนักและเบา ขณะเมื่อเรายกกองทัพไปนั้นเซียนเฉียว่ากับเราว่า ครั้งนี้ถ้าพบปะกองทัพเมืองฌ้อแล้วจงเร่งรีบตีอย่าละวางเลย แต่เฮาเอียนนั้นได้ทัดทานเราว่า ถ้าพบกองทัพเมืองฌ้อเพลาใด ให้เราถอยทัพล่าเสียสามครั้งก่อน อย่าให้เสียสัตย์ซึ่งได้สัญญาไว้ เราจึงได้สติทำตามเฮาเอียน อันคำของเซียนเฉียว่ากับเรานั้นดีแต่ชนะศึกขณะเดียว ซึ่งถ้อยคำของเฮาเอียนตักเตือนเรานั้นเป็นประโยชน์ไปชั่วฟ้าและดิน เราจึงเห็นว่าความชอบเฮาเอียนมากกว่าเซียนเฉีย
ขุนนางทั้งปวงได้ฟังก็เห็นชอบ ต่างสรรเสริญว่าอ๋องเป๋าเลิศด้วยความสัตย์กตัญญู เฮาเอียนคำนับแล้วจึงว่ากับจิ้นบุนก๋งว่า สุยสิดที่ตายเมื่อครั้งอีเจ๋โต๊ะจูนั้น บุตรยังอยู่ชื่อลิมหูเป็นขุนนางผู้น้อย ควรที่จะเอามาเลี้ยงให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นจึงจะควร ด้วยบิดาเรามีความชอบเมื่อไปตีเมืองเกีย ขอแก้วกับม้ามีฝีเท้าของบิดาท่านให้แก่เมืองหงอด้วยจะขอหนทางเดิน บิดาท่านยังไม่เห็นด้วย สุยสิดจึงว่าจะคิดอะไรกับม้าและแก้ว เหมือนหนึ่งฝากคลังเจ้าเมืองหงอเก็บไว้ ตีเมืองเกียแตกแล้วจึงค่อยกลับมาตีเมืองหงอ ก็จะได้แก้วและม้าคืน บิดาท่านก็เห็นด้วยจึงให้แก้วและม้าก็ได้หนทางไป จนตีได้เมืองทั้งสองเพราะถ้อยคำสุยสิด จิ้นบุนก๋งได้ฟังนิ่งคิดดูก็นึกขึ้นได้ จึงให้หาสุยลิมหูมาให้เครื่องยศตั้งเป็นที่ไตหู แล้วก็ให้บำเหน็จรางวัลขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยตามมีความชอบ จึงให้เสนสือผู้ถือกฎหมายปรึกษาโทษจีวจีเกียซึ่งหนีมาบ้าน ไม่อยู่จัดเรือคอยข้ามกองทัพ เสนสือดูกฎหมายแล้วจึงว่า อันโทษจิวจีเกียซึ่งทำผิดครั้งนี้ ต้องกฎหมายให้ประหารชีวิตเสีย จิ้นบุนก๋งก็สั่งให้ทำตามโทษ
ขุนนางทั้งปวงเห็นจิ้นบุนก๋งจัดแจงรางวัลและชุบเลี้ยงผู้มีความชอบเก่าใหม่สมควรแก่ฝีมือและปัญญา ที่ผู้กระทำผิดนั้นก็ให้ฆ่าเสียตามโทษ ต่างคนก็สรรเสริญว่าจิ้นบุนก๋งนี้สัตย์ซื่อ มีบุญและปัญญาควรที่จะเป็นอ๋องเป๋าแล้ว อยู่วันหนึ่งจิ้นบุนก๋งจึงปรึกษาเซียนเฉียว่า กองทัพเราทุกวันนี้มีอยู่แต่สามกอง เราจะคิดจัดแจงขึ้นอีกให้เป็นหกกอง แต่อย่าให้ต้องกับชื่อกองทัพเมืองหลวงที่เรียกว่ากุ๊น แปลว่า ทหารหกเหล่า ให้เรียกซำกุ๊นซำหัง แปลว่าสามกองสองหน คิดเป็นทหารสิบหมื่นเศษ ท่านจะเห็นประการใด เซียนเฉียได้ฟังดังนั้นคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งท่านโปรดครั้งนี้ก็ควรอยู่แล้ว จึงตั้งสุยลิมหูเป็นแม่ทัพกองกลาง ตั้งเซียนเบียกเป็นแม่ทัพกองขวา ตั้งเตาเค็กเป็นแม่ทัพกองซ้าย บรรจบกับแม่ทัพเก่าเป็นหกกองจึงเรียกซำกุ๊นซำหัง ตั้งแต่นั้นมาหัวเมืองใหญ่น้อยรู้ทั่วไปก็กลัวเกรงจิ้นบุนก๋งยิ่งนัก
๔๒
วันหนึ่งจิ้นบุนก๋งออกว่าราชการ ขุนนางผู้หนึ่งเข้าไปคำนับแล้วแจ้งว่า บัดนี้ซกบูผู้ว่าราชการเมืองโอยกับเจ้าเมืองตินแต่งให้ขุนนางถือหนังสือมาอยู่นอกประตูเมือง จิ้นบุนก๋งทราบแล้วจึงว่า เห็นจะเป็นหนังสือมาขอโทษเจ้าเมืองโอย จึงให้หาเข้ามา ให้ขุนนางชาวพนักงานอ่านหนังสือทั้งสองฉบับเป็นความต้องกันว่า ซกบูผู้น้องเจ้าเมืองโอยกับเจ้าเมืองตินขอพระราชทานโทษเจ้าเมืองโอย ซึ่งหนีทิ้งเมืองเสีย ให้กลับคืนมาเป็นเจ้าเมืองอย่างเก่า จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็โปรดยกโทษให้ แล้วสั่งจับโปเอียงให้มีหนังสือตอบยกโทษเซียงก๋งให้ขุนนางสองเมืองกลับไป ขุนนางทั้งสองเมืองได้หนังสือแล้ว คำนับลาไปเมืองโอยเมืองติน ถึงเมืองแล้วก็แจ้งความกับซกบูและเจ้าเมืองติน ซกบูแจ้งความแล้วก็ยินดี ฝ่ายเจ้าเมืองตินครั้นรู้หนังสือก็ดีใจ จึงจัดแจงจะไปส่งเซียงก๋งกลับคืนไปเมืองโอย
ฝ่ายก๋งจูเยียนหกรู้เหตุว่าเซียงก๋งจะคืนไปเป็นเจ้าเมืองก็มีความวิตกที่ตัวได้ว่ากล่าวยุยงไว้แต่หลัง จึงเข้าไปหาเซียงก๋งแล้วกระซิบบอกความว่า ซึ่งอ๋องเป๋ายกโทษให้ท่านคืนไปเป็นเจ้าเมืองเหมือนแต่ก่อนนั้นข้าพเจ้ายังคิดสงสัยอยู่ ท่านจะด่วนไปโดยเร็วนั้นไม่ได้ด้วยซกบูได้ว่าราชการเมืองอยู่ แล้วเกลือกจะคิดทำอุบายประการใดจึงไว้ใจมิได้ ท่านจงตรึกตรองดูให้ดีก่อน เซียงก๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้บิดหยูขุนนางที่สนิทไปสืบดู ณ เมืองโอยว่า ซกบูน้องเรากับขุนนางซึ่งอยู่เมืองนั้นเขาจะคิดอ่านประการใดบ้าง ถ้าเห็นเขาสุจริตอยู่สิ้นจึงบอกว่าเดือนสิบสองเราจะไป บิดหยูรับคำแล้วก็ลาไป ครั้นถึงเมืองโอยพอซกบูว่าราชการอยู่ก็เข้าไปหา
ซกบูแลเห็นบิดหยูก็ดีใจ ลุกขึ้นคำนับกันตามธรรมเนียม บิดหยูจึงว่า ท่านออกว่าราชการเหตุไรจึงไม่ขึ้นนั่งบนที่เซียงก๋ง มาอยู่ที่ตํ่าดังนี้จะสมควรแก่ยศศักดิ์ของท่านหรือ ซกบูจึงตอบว่า แต่เรามานั่งว่าราชการเพียงนี้ คิดวิตกอยู่หาสบายไม่ ซึ่งจะให้เราขึ้นไปนั่งร่วมที่เซียงก๋งผู้พี่นั้นไม่สมควรแก่ตัวเรา บิดหยูจึงตอบว่าวันนี้ข้าพเจ้าพึ่งเห็นนํ้าใจท่านว่ามีสัตย์สุจริตตรงต่อพี่โดยแท้ แล้วจึงบอกความว่า เซียงก๋งให้ข้าพเจ้ามาบอกท่านว่า ณ เดือนสิบสองข้างขึ้นจะมาเมือง ซกบูจึงว่าท่านจงกลับไปบอกเซียงก๋งให้เร่งกลับมาเมืองเถิด เรามีความวิตกคิดถึงนัก บิดหยูรับคำแล้วก็ลาไป ครั้นออกมานอกจึงเที่ยวรับทราบฟังความว่า ขุนนางผู้ใดจะคิดอย่างไรบ้าง พบพวกขุนนางพูดกันว่า ครั้งนี้เราอยู่รักษาเมืองไม่ได้ไปด้วยเซียงก๋ง เซียงก๋งกลับมาเมืองพวกเราจะมิได้ความผิดหรือ จะทำประการใดดี บิดหยูจึงเข้าไปว่าท่านทั้งปวงอย่าวิตกเลย อันขุนนางซึ่งอยู่รักษาเมืองโดยสุจริตกับผู้ไปด้วยเซียงก๋งความชอบก็มีเหมือนกัน ถ้าท่านทั้งปวงไม่เชื่อคำเรา เราจะสาบานให้ท่านฟัง บิดหยูก็ให้ความสัตย์กับขุนนางพวกนั้น แล้วว่า ณ วันเดือนสิบสองข้างขึ้นเซียงก๋งก็จะมาเมือง บอกความแล้วบิดหยูก็ออกจากเมืองโอยกลับไปเมืองติน จึงบอกเซียงก๋งว่าขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยรู้ว่าท่านจะกลับมาเมืองก็ยินดีพร้อมกัน
ฝ่ายซกบูครั้นบิดหยูไปแล้วจึงสั่งไตหูเจียงจ๋องว่า ถ้าแต่นี้ไปเซียงก๋งจะใช้ผู้ใดมาเวลากลางวันกลางคืนก็ดี อย่าให้นายประตูกักขังไว้ให้ปล่อยเข้ามาหาเราโดยเร็ว ไหตูเจียงจ๋องรับคำซกบูแล้วก็ไปบอกนายประตูทุกประตูตามคำซกบูสั่ง ฝ่ายก๋งจูเยียนหกครั้นถึง ณ วันเดือนสิบเอ็ด จึงเข้าไปหาเซียงก๋งแล้วกระซิบว่า ซึ่งท่านจะไปเมืองโอยในเดือนสิบสองตามกำหนดนัดซกบูและขุนนางนั้น ข้าพเจ้ายังไม่เต็มใจด้วยท่านทิ้งเมืองเสียมาอยู่เมืองตินก็นานแล้ว จนจิ้นบุนก๋งตั้งซกบูว่าราชการเมืองเป็นใหญ่ได้เป็นสุข เกลือกจะคิดหวงแหนอยู่ ซึ่งท่านจะไปตามกำหนดนัดนั้น เห็นว่าขุนนางและทหารทั้งปวงก็พร้อมกัน เกลือกซกบูและงวนต้านจะคิดกลับกลอกประการใดเราก็จะเสียท่วงที ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าท่านจู่ไปแต่ในเดือนสิบเอ็ดนี้อย่าให้คนทั้งปวงมาพร้อม ถึงจะกลับกลอกประการใดก็น้อยตัวพอเราจะแก้ไขได้ เซียงก๋งคิดดูก็เห็นด้วยจึงรับคำว่าเราจะไปตามถ้อยคำท่าน ก๋งจูเยียนหกเห็นเซียงก๋งเชื่อถ้อยฟังคำแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาไปเป็นกองหน้า เมื่อมีผู้ทำอันตรายประการใด ข้าพเจ้าจะได้ต่อสู้เอาชีวิตแทนคุณท่าน เซียงก๋งก็มีความยินดี จึงว่าขอบใจท่านนัก จึงสั่งขุนนางให้จัดแจงม้าและเกวียนพร้อมแล้ว ให้ก๋งจูเยียนหกกับบิดหยูเป็นกองหน้าล่วงไปก่อน บิดหยูเห็นเจ้าเมืองโอยรีบร้อนจะมาแต่ในเดือนสิบเอ็ด ก็ไปว่ากล่าวห้ามปรามหลายหนเซียงก๋งก็ไม่ฟัง บิดหยูก็จำเป็นมาด้วยก๋งจูเยียนหกด้วยจำใจ เซียงก๋งนั้นก็ยกตามมา ครั้นมาใกล้เมืองโอยบิดหยูจึงคิดว่าอันเราจะนิ่งอยู่ ไม่ไปบอกให้ซกบูรู้ก็จะเป็นเท็จ คิดแล้วก็รีบเข้าไปหาซกบูก่อน
ฝ่ายซกบูจัดแจงบ้านเมืองเหนื่อยเหน็ดมาเข้าไปนั่งอาบน้ำอยู่แลเห็นบิดหยูมา จึงออกไปต้อนรับถามว่า มีเหตุการณ์อย่างไรหรือจึงกลับมาโดยเร็ว บิดหยูจึงบอกว่า บัดนี้เซียงก๋งมาแล้วสักหน่อยก็จะมาถึง บอกความแต่เท่านั้นก็ออกมา ซกบูได้ฟังก็ดีใจ พอได้ยินเสียงพรวนกระดิ่งและล้อเกวียนอื้ออึงก็เข้าใจว่าเซียงก๋งผู้พี่มาถึง จึงจัดแจงแต่งตัวลนลานวิ่งออกไปรับ ก๋งจูเยียนหกแลเห็นซกบูวิ่งออกมาจึงคิดว่า ถ้าเราจะนิ่งไว้ช้าให้พี่น้องเขาพบกันก็จะเห็นความเท็จเรา เราจะได้ผิดเป็นอันมากจำจะฆ่าซกบูเสียก่อน จึงจะหนีไปเอาตัวรอด คิดแล้วจึงเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกซกบูตลอดสันหลังล้มลง บิดหยูเห็นก็ตกใจวิ่งเข้าอุ้มซกบูไว้ให้บ่าวจับตัวก๋งจูเยียนหกคุมไว้ให้มั่นคง แต่แก้ไขซกบูอยู่ช้านานก็ไม่ฟื้น พิษเกาทัณฑ์กลุ้มหนักขึ้นซกบูสิ้นใจตาย
บิดหยูเห็นซกบูตายแล้วจึงให้คนรักษาศพอยู่ ตัวนั้นร้องไห้เดินเช็ดนํ้าตามาหาเซียงก๋ง มาถึงประตูเมืองเซียงก๋งเห็นบิดหยูร้องไห้มาก็ตกใจจึงถามว่า มีเหตุประการใดท่านจึงร้องไห้ บิดหยูจึงแจ้งความว่า ซกบูรู้ว่าท่านมาดีใจออกมารับ ก๋งจูเยียนหกเอาเกาทัณฑ์ยิงซกบูตาย ข้าพเจ้าให้ทหารจับตัวก๋งจูเยียนหกไว้ เซียงก๋งรู้ความดังนั้นก็เสียใจจึงเร่งรีบเกวียนไป เห็นซกบูผู้น้องตายอยู่ก็ลงจากเกวียน กอดศพน้องเข้าไว้แล้วร้องไห้ ครั้นเวลาบ่ายจึงสั่งขุนนางให้จัดแจงเครื่องศพเสร็จแล้วก็เอาศพซกบูไปฝังไว้ในที่สมควร จึงให้เอาตัวก๋งจูเยียนหกเข้ามาถามว่าตัวคิดอ่านประการใดจึงฆ่าน้องเราเสีย ก๋งจูเยียนหกจึงตอบว่า ข้าพเจ้าฆ่าซกบูเสียทั้งนี้ก็เพราะท่าน เซียงก๋งได้ฟังดังนั้นโกรธนักมิได้ไต่ถามต่อไป สั่งให้ทหารเอาตัวก๋งจูเยียนหกไปตัดศีรษะเสียในทันใดนั้น
ฝ่ายงวนต้านอยู่ที่บ้านได้ยินคนมาบอกว่า เซียงก๋งมาถึงเมืองแล้วฆ่าซกบูเสียก็ตกใจ จึงคิดว่าเราจะนิ่งอยู่ช้าเห็นจะไม่พ้นภัย ด้วยเซียงก๋งหามีสัตย์ธรรมไม่ ฆ่าซกบูผู้น้องเสียเปล่าๆ สักหน่อยหนึ่งเขาจะฆ่าเราเสียด้วย เจ้าเมืองโอยคนนี้ทำผิดนัก จะได้เป็นเจ้าเมืองไปสักกี่วัน คิดดังนั้นก็เรียกพรรคพวกได้ห้าคนขึ้นม้าหนีไป ครั้นถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความให้ฟัง แล้วก็พากันเข้าคำนับจิ้นบุนก๋งแล้วร้องไห้บอกความว่า บัดนี้เซียงก๋งกลับมาพอถึงเมืองก็ให้ฆ่าซกบูผู้ว่าราชการเมืองเสีย ข้าพเจ้าจะอยู่ช้าเห็นจะตายด้วยจึงหนีมาหวังจะเอาบุญท่านเป็นที่พึ่ง
จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธเจ้าเมืองโอยนักจึงสั่งให้งวนต้านออกไปพักอยู่ ณ กงก๊วน แล้วจิ้นบุนก๋งจึงปรึกษาขุนนางว่า แต่ทำการศึกครั้งนี้ก็สำเร็จเพราะปัญญาท่านทั้งปวงช่วย จนพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จมาได้ประชุมเจ้าเมืองและขุนนางกระทำสัตย์สาบานถวาย แต่เมืองจิ๋นกับเมืองฆ้อหามาตามนัดไม่ เจ้าเมืองโอยซึ่งเจ้าเมืองตินกับซกบูมีหนังสือมาขอโทษ เราก็ยกโทษให้เป็นเจ้าเมืองเหมือนแต่ก่อน บัดนี้ทำการล่วงเกินฆ่าผู้ว่าราชการเมืองเสีย หาได้บอกกล่าวโทษให้เรารู้ด้วยไม่ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงพระเมตตาชุบเลี้ยงเราให้ถืออาญาสิทธิ์เป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ซึ่งเจ้าเมืองทั้งสามทำการล่วงเกินดังนี้ บรรดาขุนนางจะคิดประการใด
เซียนเฉียคำนับแล้วจึงว่า ท่านก็เป็นอ๋องเป๋าสำหรับได้ปราบปรามหัวเมือง เจ้าเมืองทั้งสามไม่เกรงกลัวท่าน ก็ชอบจะยกกองทัพไปปราบปรามจึงจะควร เมื่อท่านจะยกไปวันใด ข้าพเจ้าก็จะจัดแจงทแกล้วทหารไว้ให้พร้อมตามกำหนด เฮาเอียนได้ยินเซียนเฉียว่าดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าคิดเห็นโดยสติปัญญา การเราทำทั้งปวงก็เอาพระบารมีพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเป็นที่ตั้งจึงสำเร็จ แล้วก็ยังหาได้ชักนำหัวเมืองทั้งปวงไปเฝ้าถึงเมืองตังจิวไม่ ครั้งนี้ขอให้ท่านบอกกำหนดบรรดาเจ้าเมืองให้ไปเฝ้าให้สิ้น ผู้ใดทำประการใดก็จะได้กราบทูลตามแต่พระเจ้าเมืองหลวงจะโปรด หัวเมืองทั้งปวงก็จะรู้ทั่วกัน
เตียวสวยจึงว่า ซึ่งเฮาเอียนว่าจะให้หัวเมืองขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะไม่ได้ ด้วยอ๋องเป๋าแต่ก่อนก็หาได้พาหัวเมืองไปเฝ้าไม่ หลายชั่วกษัตริย์มาแล้ว ข้าพเจ้าคิดจะลาท่านไปฟังกระแสรับสั่งก่อน จิ้นบุนก๋งตรึกตรองดูก็เห็นดีด้วยจึงสั่งเตียวสวยไป เตียวสวยคำนับลาออกมาจัดแจงบ่าวไพร่พร้อมแล้วก็ขึ้นเกวียนไป ครั้นถึงเมืองตังจิวก็เข้าไปคำนับขุนนางผู้ใหญ่ แจ้งความแล้วขุนนางผู้ใหญ่ก็พาเข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง เตียวสวยกราบถวายบังคมแล้วทูลว่า จิ้นบุนก๋งซึ่งโปรดให้เป็นอ๋องเป๋าให้ข้าพเจ้ามาเฝ้า ด้วยคิดถึงพระเดชพระคุณหาที่สุดมิได้ จะใคร่พาหัวเมืองใหญ่น้อยมาเฝ้า ณ เมืองหลวงกราบถวายบังคมให้พร้อมกันสักครั้งหนึ่ง
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ทรงทราบ ก็คิดสงสัยพระทัยว่าจิ้นบุนก๋งมีทแกล้วทหารที่มีฝีมือก็มีมาก แล้วหัวเมืองทั้งปวงก็กลัวเกรง เมื่อมาถึงเมืองเราเห็นเมืองร่วงโรย จะดูถูกกลับคิดทำร้ายก็จะเสียท่วงทียังจะไว้ใจไม่ได้ จึงตรัสสั่งให้เตียวสวยออกไปหยุดอยู่ข้างนอก แล้วตรัสปรึกษาอองจือเฮาว่า เราคิดจะไม่ให้ต๋งนีและหัวเมืองทั้งปวงมาเห็นในเมืองเรา ท่านจะคิดว่ากล่าวประการใดดี อองจือเฮาจึงทูลว่า ซึ่งพระองค์ให้ข้าพเจ้าคิดนั้น จะขอออกไปปรึกษาไล่เลียงเตียวสวยดูได้ความประการใดจึงจะกราบทูลให้ทราบ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็เห็นด้วย อองจือเฮาก็ถวายบังคมลาออกมา จึงเข้าไปหาเตียวสวย ณ ที่กงก๊วน เตียวสวยก็คุกเข่าลงคำนับอองจือเฮา ปราศรัยไต่ถามถึงบ้านเมืองและอ๋องเป๋าตามประเพณีแล้วจึงถามว่า ซึ่งอ๋องเป๋าจะพาหัวเมืองมาเฝ้าถึงเมืองหลวงครั้งนี้ แม้นหัวเมืองทั้งปวงปกติเรียบร้อยอยู่ อ๋องเป๋าก็จะมีความชอบ ถ้าหัวเมืองใดใจกำเริบคิดขบถขึ้นในเมืองหลวงก็ดี เห็นถี่ถ้วนไปจะจำเอาแผนที่เมืองหลวงไปคิดการขบถก็ดี นายท่านก็ไม่พ้นความชั่ว ทำความชอบจะกลับได้ความผิด เราคิดเห็นเหตุฉะนี้จึงปรึกษาท่านจะคิดประการใด
เตียวสวยได้ฟังดังนั้นเห็นด้วยจึงว่า ท่านว่านี้ชอบ ข้าพเจ้าคิดไปไม่ถึง ข้าพเจ้าจะกลับไปบอกอ๋องเป๋า ให้มีหนังสือไปนัดหัวเมืองทั้งปวง กำหนดเดือนสิบสองข้างขึ้นให้มาเฝ้าพร้อมกัน ณ เมืองโฮเฮียง ด้วยเมืองโฮเฮียงนี้มีตำหนักน้อยใหญ่ เป็นที่พระมหากษัตริย์แต่ก่อนเสด็จประพาสชมหัวเมือง มาถึงเมืองโฮเฮียงประทับแรมเสด็จออกให้หัวเมืองเฝ้า ขอท่านจงทูลเชิญเสด็จไปประพาสเมืองโฮเฮียงให้หัวเมืองเฝ้าตามประเพณีจึงจะควร อองจือเฮาก็เห็นด้วย จึงเข้าไปกราบทูลตามคำเตียวสวย พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงฟังจึงสั่งว่า เดือนสิบสองข้างขึ้นท่านจงจัดแจงทหารให้พร้อม เราจะไปชมเมืองโฮเฮียงแล้วจะตรวจเมืองทั้งปวงด้วย อองจือเฮาก็รับสั่งกราบถวายบังคมทูลลาออกมาให้แต่งศุภอักษรบอกข้อราชการส่งให้เตียวสวย แล้วสั่งขุนนางทั้งทหารพลเรือนกะเกณฑ์ทหารคู่แห่และรถทรงเครื่องสูงพร้อมโดยกระบวนพยุหสำหรับพระมหากษัตริย์เสด็จ เตียวสวยก็เข้าไปบังคมลา ถือศุภอักษรไปเมืองจิ้น เข้าไปคำนับจิ้นบุนก๋งแล้วส่งศุภอักษรซึ่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องโปรดมานั้นให้จิ้นบุนก๋ง จิ้นบุนก๋งรับศุภอักษรมาอ่านดูแจ้งความแล้วก็ยินดี จึงให้แต่งหนังสือบอกกำหนดไปถึงหัวเมืองให้มาพร้อมกันรับเสด็จพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ณ เมืองโฮเฮียงอย่าให้ขาดได้ ถ้าผู้ใดขัดแข็งมิมาจะเอาตัวเป็นโทษตามพระอาญาพระมหากษัตริย์ ขุนนางผู้ใหญ่รับคำแล้วลาออกมาเขียนหนังสือให้ทหารม้าเร็วแยกกันไปให้เจ้าเมืองทุกหัวเมือง
ฝ่ายเจ๋เจี๋ยวก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ซองเซียงก๋งเจ้าเมืองซอง ฬ่ออีก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ชัวบกก๋งเจ้าเมืองชัว เตงบุนก๋งเจ้าเมืองเตง ตินซองก๋งเจ้าเมืองติน กับเจ้าเมืองจอ รู้หนังสือแล้วต่างเจ้าเมืองก็มา แต่เซียงก๋งเจ้าเมืองโอยนั้นรู้หนังสือแล้วจึงปรึกษาบิดหยูว่า ตัวเรานี้มีความผิดอยู่แต่ก่อน แล้วก๋งจูเยียนหกก็ซ้ำฆ่าซกบูผู้ว่าราชการเมืองเสียด้วย ก็เป็นมลทินอยู่กับเรา จิ้นบุนก๋งซึ่งเป็นอ๋องเป๋ายังหาทราบความจริงในใจของเราไม่ เมื่องวนต้านจะกล่าวโทษเราไว้อย่างไรไม่รู้ ครั้นเราจะไปบัดนี้ก็กลัวอ๋องเป๋า เราคิดว่าจะรั้งรอฟังเหตุผลก่อนท่านจะเห็นประการใด
บิดหยูจึงว่า ซึ่งท่านจะขัดหนังสือรับสั่ง ไม่ไปเฝ้าตามกำหนดนัดนั้น เหมือนจะทวีโทษให้หนักขึ้น ข้าพเจ้าคิดเห็นไม่ช้ากองทัพก็จะมาถึงเมืองท่าน เหมือนท่านแกล้งให้อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ขอเชิญท่านเร่งรีบไปตามหนังสือดีกว่า ถึงงวนต้านจะกล่าวโทษท่านประการใด เดชะความสัตย์ของท่านก็จะไม่เป็นอันตราย เจ้าเมืองโอยก็เห็นชอบ จึงจัดเกวียนและทหารพร้อมแล้วก็รีบไป
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น แจ้งในหนังสือจิ้นบุนก๋งแล้วก็คิดว่าครั้งก่อนมีหนังสือกำหนดนัดถือนํ้า ณ ตำบลเจียนทั่ว เราเห็นเป็นทางไกลไม่ได้ไปก็ระแวงอยู่ครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ถึงจะช้าเร็วประการใด เราจะอุตส่าห์ไปให้ได้ จึงให้ขุนนางจัดเกวียนบรรทุกสิ่งของเสร็จแล้วเวลารุ่งเช้าก็ยกไป แต่เจ้าเมืองฆ้อนั้นอยู่ใกล้แดนเมืองฌ้อ รู้หนังสือแล้วไม่ยอมอยู่ในบังคับเจ้าเมืองจิ้นก็ไม่ว่าประการใด
ฝ่ายอ๋องเป๋าครั้นให้มีหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งปวงแล้วจึงสั่งให้จัดเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียน แล้วก็ขึ้นรถพร้อมด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย ทหารแห่เครื่องยศฐาน์หน้าหลัง ตีกลองใหญ่จุดประทัดสัญญาณยกออกจากเมืองจิ้น มาตามระยะทางถึงตำบลบ้านอุนแดนเมืองโฮเฮียงพบเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองจอพร้อมกันอยู่ที่นั้นทั้งเก้าเมือง อ๋องเป๋าจึงสั่งให้หยุดรถตั้งที่ประทับคอยพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง จิ้นบุนก๋งรู้ว่าเจ้าเมืองโอยมาถึง ก็สั่งให้ทหารไปพาตัวมาคุมไว้ ด้วยจะทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้ทราบ ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นเห็นจิ้นบุนก๋งมาแล้ว จึงชวนเจ้าเมืองทั้งปวงไปคำนับอ๋องเป๋า ณ ที่อยู่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นเจ้าเมืองทั้งปวงมาก็ร้องปราศรัยเชื้อเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วสนทนาไต่ถามกันโดยความยินดี
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ครั้นถึงเดือนสิบสองซึ่งให้ตรวจทหารพร้อมแล้ว ทรงเครื่องประดับตามกษัตริย์เสด็จขี่รถ ทหารแห่กองหน้าก็ถวายบังคมโดยคำนับ แล้วยกธงใหญ่เดินนำหน้าทหารทั้งปวงเป็นสองแถวตามกระบวนทัพ ก็เสด็จออกจากเมืองตังจิว หยุดประทับรอนแรมมาตามระยะทาง จิ้นบุนก๋งรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสด็จมาใกล้จะถึงแล้ว เชิญเจ้าเมืองจิ๋นกับเจ้าเมืองทั้งปวงมาคอยเตรียมรับเสด็จที่นอกประตูเมือง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องครั้นเสด็จมาถึงเมืองโฮเฮียง ทอดพระเนตรเห็นจิ้นบุนก๋งกับเจ้าเมืองทั้งปวงพร้อมอยู่ที่นั้นก็ดีพระทัย จึงตรัสประภาษปราศรัยกับจิ้นบุนก๋งและหัวเมืองทั้งปวงแล้วก็เสด็จเข้าไปประทับอยู่ ณ พระตำหนักในเมืองโฮเฮียง เพลาเช้าจิ้นบุนก๋งจึงนำเจ้าเมืองทั้งปวงกับเครื่องราชบรรณาการเข้าไปกราบถวายบังคมเฝ้าในที่เสด็จออกขุนนาง เจ้าพนักงานก็กราบทูลถวายสิ่งของเจ้าเมืองจิ้นและสิ่งของเจ้าเมืองทั้งปวง
จิ้นบุนก๋งจึงกราบทูลพระเจ้าจิวเซียงอ๋องว่า ครั้งนี้ข้าพระองค์ได้มีหนังสือกำหนดนัดบรรดาเจ้าเมืองให้มาเฝ้าพระองค์ หัวเมืองทั้งปวงรู้หนังสือแล้วมาสิ้น แต่เจ้าเมืองฌ้อนั้นขัดแข็งอยู่หามาไม่ กับเจ้าเมืองโอยซึ่งทิ้งเมืองหนีไปอยู่เมืองติน ข้าพระองค์ก็ได้มีหนังสือไปให้กลับมาเป็นเจ้าเมืองดังเก่า แล้วงวนต้านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองโอยหนีมาบอกว่าเจ้าเมืองโอยมาถึงเมืองให้ฆ่าซกบูผู้น้อง ซึ่งแต่งให้ไปว่าราชการเมืองนั้นแล้ว ข้าพระองค์จะขอให้อองจือเฮาเป็นตระลาการชำระให้ได้เท็จจริง แต่เมืองฌ้อซึ่งไม่มานั้นตามแต่จะโปรด
พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงตรัสว่า เราชุบเลี้ยงท่านเป็นถึงที่อ๋องเป๋า ได้บังคับหัวเมืองทั้งปวงและท่านให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมือง เจ้าเมืองขัดแข็งไม่มาตามบังคับนั้น ก็ตามแต่ท่านจะคิดอ่านปราบปรามให้ราบคาบ แต่ซึ่งเซียงก๋งทำการล่วงเกินฆ่าผู้ว่าราชการเมืองเสีย มิได้บอกให้รู้ก่อนนั้น ให้อองจือเฮาเป็นตระลาการกำกับขุนนางเมืองจิ้นชำระให้ได้ความจริง จิ้นบุนก๋ง อองจือเฮา รับสั่งแล้วก็กราบถวายบังคมลาพาหัวเมืองมา ณ ที่ว่าราชการ จิ้นบุนก๋งให้ไปเอาตัวเซียงก๋งกับงวนต้านมาให้อองจือเฮา อองจือเฮาจึงว่า เซียงก๋งเป็นถึงเจ้าเมือง งวนต้านเป็นแต่ขุนนาง จะมาเป็นคู่ความกับเจ้าเมืองนั้นไม่สมควร ให้เซียงก๋งแต่งทนายว่าความต่างตัวจึงจะชอบ เจ้าเมืองโอยก็ให้ซีจองจือเป็นความแทน ให้ซูเองเป็นผู้กำกับ อองจือเฮาจึงเรียกงวนต้านเข้ามาถามต่อหน้าเจ้าเมืองทั้งปวง
งวนต้านคำนับแล้วจึงให้การว่า เมื่ออ๋องเป๋ามีหนังสือรับสั่งมาถึงเซียงก๋งให้ไปถือนํ้าทำสัตย์ เจ้าเมืองโอยให้ข้าพเจ้ากับซกบูมาถือน้ำกระทำสัตย์แทนตัว ณ ตำบลเจียนทั่ว ข้าพเจ้ากลัวว่าเจ้าเมืองโอยจะไม่เชื่อได้ให้บุตรไว้เป็นจำนำ ภายหลังเจ้าเมืองโอยหนีไปอยู่เมืองตินพาบุตรข้าพเจ้าไปด้วย ครั้นข้าพเจ้ากับซกบูกลับมาเมือง บ่าวข้าพเจ้ามาบอกว่าเจ้าเมืองโอยฆ่างวนกัดบุตรข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าก็มิได้ว่ากล่าวประการใด ด้วยคิดถึงคุณเจ้าเมืองโอยที่ได้ชุบเลี้ยงมา จึงไปคิดอ่านกับซกบูมีหนังสือมาถึงอ๋องเป๋า ขอโทษเจ้าเมืองโอยคืนมาเป็นเจ้าเมือง ครั้นอ๋องเป๋าโปรดยกโทษแล้ว ซกบูกับข้าพเจ้าได้จัดแจงไปรับเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยยังไม่มา ให้บิดหยูมานัดว่าเดือนสิบสองจึงจะมา ครั้นต้นเดือนสิบเอ็ดเจ้าเมืองโอยก็จู่มา มิให้ทันข้าพเจ้าทั้งปวงรู้ตัว เจ้าเมืองโอยมาถึงเมืองโอยวันนั้นก็ฆ่าผู้ว่าราชการเมืองเสีย ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าแต่ซกบูเป็นน้องยังฆ่าเสียได้ ข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางจะอยู่ช้าแทนจะตายเสียเปล่า จึงหนีมาอยู่เมืองจิ้นจนบัดนี้
ครั้นสิ้นคำให้การงวนต้านแล้ว อองจือเฮาจึงถามซีจองจู ซีจองจูให้การว่า เจ้าเมืองโอยไปอยู่เมืองติน ฆ่างวนกัดเสียนั้น ด้วยก๋งจูเยียนหกบอกว่างวนต้านคิดอ่านตั้งซกบูเป็นเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยโกรธว่างวนต้านไม่ซื่อตรงต่อจึงฆ่าบุตรงวนต้านเสีย ซึ่งข้อนัดว่าจะมาเดือนสิบสองแล้วจู่มาเมื่อเดือนสิบเอ็ดนั้นจริงอยู่ ด้วยก๋งจูเยียนหกให้สติว่าจะไปตามกำหนดนั้นไม่ได้ กลัวซกบูกับงวนต้านจะนัดทหารมาไว้ทำร้าย เจ้าเมืองโอยก็เบาความจึงมาให้ผิดนัด แล้วก๋งจูเยียนหกนั้นขอมาเป็นกองหน้า ซกบูออกไปรับ ก๋งจูเยียนหกเอาเกาทัณฑ์ยิงซกบูตาย เจ้าเมืองโอยจะได้เป็นใจรู้เห็นให้ฆ่าซกบูเสียหามิได้ เมื่อเจ้าเมืองโอยมาถึงเมืองรู้ความว่าซกบูผู้น้องตายมีความโศกเศร้าร้องไห้ ได้แต่งศพซกบูตามสมควรแก่ยศศักดิ์ไปฝังไว้ในที่อันดี แล้วเอาก๋งจูเยียนหกผู้กระทำความผิดฆ่าเสีย เจ้าเมืองโอยจะได้ทำประการใดกับงวนต้านให้ได้ความเดือดร้อนหามิได้ แต่เมื่อกำหนดนัดถือนํ้าเจ้าเมืองโอยให้ซกบูกับงวนต้านไปแทนตัว
อองจือเฮาได้ฟังซีจองจูให้การแก้แทนเจ้าเมืองโอยพิเคราะห์ความเห็นเป็นเคลือบแฝง ก็เห็นว่าถ้อยคำงวนต้านว่ากล่าวนั้นจริงทุกประการ จึงว่าแก่จิ้นบุนก๋งว่า เจ้าเมืองโอยผิดเป็นอันมาก ตามแต่อ๋องเป๋าจะทำโทษเถิด จิ้นบุนก๋งว่า ซึ่งท่านโปรดมาดังนี้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะทำตามโทษ จึงสั่งให้ทหารเอาบิดหยูซีจองจูซูเองไปฆ่าเสีย แต่ตัวเจ้าเมืองโอยให้จำไว้ จะกราบทูลให้พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทำโทษ
อองจือเฮาได้ฟังอ๋องเป๋าสั่งดังนั้น จึงหันว่า บิดหยูคนนี้เราเห็นว่าหามีโทษไม่ ด้วยได้ห้ามปรามเจ้าเมืองโอย ครั้นซึ่งท่านจะให้ประหารชีวิตเสียนั้น เราขอโทษบิดหยูไว้ก่อน จิ้นบุนก๋งก็ยกโทษให้งดไว้ เอาแต่ซูเองไปฆ่าเสีย ซีจองจูเป็นขุนนางเจ้าเมืองทำผิดไม่ห้ามปรามให้ตัดเท้าเสีย แล้วจิ้นบุนก๋งกับอองจือเฮาเข้าไปเฝ้ากราบทูลแจ้งความทุกประการแล้ว จิ้นบุนก๋งจึงทูลว่า เซียงก๋งเจ้าเมืองโอยมีข้อผิดเป็นอันมาก ข้าพระองค์ให้เอาตัวจำเข้ามาถวายตามแต่พระองค์จะทำโทษ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ฟังจึงตรัสว่า เราตั้งท่านเป็นอ๋องเป๋าถืออาญาสิทธิ์ปราบหัวเมืองทั้งปวง เจ้าเมืองโอยทำความผิด และท่านจะมาบอกเราให้ว่าประการใดเล่า ตามแต่ท่านจะทำโทษเจ้าเมืองโอยเองเถิด
จิ้นบุนก๋งจึงกราบทูลว่า เมื่อข้าพระองค์ทำราชการอยู่ไกลพระเนตรพระกรรณ แม้นเห็นผู้ใดผิดชอบประการใด ข้าพระองค์ก็ทำตามสมควรแก่ราชการ บัดนี้มาอยู่ต่อพระเนตรพระกรรณแล้ว และเซียงก๋งเป็นเจ้าเมืองโอย ครั้นข้าพระองค์จะทำตามอำเภอใจก็เห็นว่าล่วงเกินอยู่ไม่ชอบ ข้าพระองค์ขอถวายเจ้าเมืองโอยไว้ในเมืองหลวง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็มิได้ตรัสประการใดก็เสด็จขึ้น จิ้นบุนก๋งก็พาเจ้าเมืองทั้งปวงออกมา จึงสั่งงวนต้านว่า ท่านจงกลับไปเมืองโอยก่อนเราเถิด แล้วให้ปรึกษากับขุนนางซึ่งอยู่รักษาเมือง ถ้าเห็นผู้ใดเป็นเชื้อสายตระกูลมีสติปัญญาควรจะเป็นผู้ใหญ่ได้ ก็ให้ท่านคิดกันตั้งผู้นั้นเป็นเจ้าเมืองเถิด
งวนต้านรับคำอ๋องเป๋าแล้วคำนับลากลับไปเมือง ครั้นถึงเมืองโอยงวนต้านจึงให้หาขุนนางมาพร้อมแล้วแจ้งความตามอ๋องเป๋าสั่ง แล้วงวนต้านจึงว่ากับจือซุยตีกี๋นว่า เราเห็นก๋งจูแหซึ่งเป็นน้องซกบูผู้ตายนั้นมีสติปัญญาควรจะเป็นเจ้าเมืองได้ ท่านจะเห็นประการใด จือซุยตีกี๋นจึงตอบว่า อันก๋งจูแหนั้นข้าพเจ้าเห็นดีเหมือนถ้อยคำท่าน งวนต้านได้ฟังดังนั้นก็ให้แต่งการตั้งก๋งจูแหขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย ว่าราชการบ้านเมืองสืบไป
พระเจ้าจิวเฮียงอ๋องเสด็จประทับแรมอยู่ ณ เมืองโฮเฮียงให้หัวเมืองเฝ้าได้ถึงเจ็ดวันแล้ว จึงสั่งขุนนางให้ตระเตรียมทหารพร้อม จะเสด็จกลับเข้าเมืองในเพลาพรุ่งนี้ ขุนนางก็ออกมาตระเตรียมทหารแห่ จิ้นบุนก๋งรู้ว่าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องรับสั่งให้ตรวจเตรียมทหารกระบวนแห่จะเสด็จกลับไปเมืองหลวง จึงเรียกเซียนเบียดกับอีเอียนซึ่งเป็นทหารคนสนิททั้งสองเข้ามาสั่งเซียนเบียดว่า ท่านจงพาเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยเข้ามาคุมไว้ ณ เมืองหลวง อย่าให้หนีได้ แล้วกระซิบสั่งอีเอียนว่า ท่านจงไปกำกับเซียงก๋งอยู่กับเซียนเบียด ถ้าเห็นเซียงก๋งป่วยเมื่อใด จงประกอบยาพิษให้กินจงได้ แม้นเซียงก๋งไม่ตายเราจะเอาโทษท่าน และเนื้อความทั้งนี้รู้กันแต่สามคน อย่าให้แพร่งพรายไป ทหารทั้งสองก็รับคำแล้วลาออกมา
๔๓
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ครั้นรุ่งเช้าก็เสด็จทรงรถพร้อมกระบวนแห่กลับไปเมืองหลวง เซียนเบียดกับอีเอียนก็คุมเซียงก๋งตามเสด็จไปเมืองหลวง เซียนเบียดก็เอาเซียนก๋งคุมขังไว้ตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง ฝ่ายจิ้นบุนก๋งส่งเสด็จแล้วจึงกลับมาที่อาศัย ให้เชิญหัวเมืองทั้งปวงมากินโต๊ะแล้วปรึกษาเจ้าเมืองทั้งปวงว่า แต่ก่อนเมืองฆ้อเคยมาถวายเครื่องบรรณาการขึ้นกับเมืองหลวง บัดนี้เมืองฆ้อไปขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อ เราคิดว่าปีหน้าเดือนหกกลางเดือน จะเชิญท่านทั้งปวงยกกองทัพมา ณ เมืองเองเอียง ประชุมทัพพร้อมแล้วจะให้ยกไปตีเมืองฆ้อ ผู้ใดจะมาช่วยเราบ้าง เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองกี๋ เจ้าเมืองจอ รับคำว่าข้าพเจ้าทั้งแปดหัวเมืองจะยกมาช่วยท่านตีเมืองฆ้อ
ขณะเมื่อจิ้นบุนก๋งจัดกองทัพหัวเมืองทั้งแปดนั้น ฝ่ายก๋งจูเจียบซึ่งเป็นเตงบุนก๋ง เจ้าเมืองเตงนั่งกินโต๊ะอยู่ด้วย จึงคิดว่าต๋งนีถือตัวว่าพระเจ้าเมืองหลวงชุบเลี้ยงให้เป็นอ๋องเป๋า จะทำการสิ่งใดก็ทำแต่ตามอำเภอใจ และต๋งนีแต่ก่อนมีความขัดเคืองกันกับเรา หากว่าเราไปเป็นน้องเขยเจ้าเมืองฌ้อ ต๋งนีเกรงเมืองฌ้ออยู่จึงมิได้ตีเมืองเรา บัดนี้ต๋งนีสั่งหัวเมืองทั้งแปดจะให้ไปตีเมืองฆ้อซึ่งขึ้นแก่เมืองฌ้อนั้น ครั้นจะรับไปช่วยตีเมืองฆ้อด้วย เจ้าเมืองฌ้อรู้ก็จะขัดเคือง เตงบุนก๋งยังนั่งนิ่งตรึกตรองอยู่ พอซกเหลียมซึ่งเป็นที่ไตหูเข้าไปกระซิบบอกเตงบุนก๋งว่าหัวเมืองทั้งแปดนัดกองทัพพร้อมกัน ท่านจะนิ่งอยู่ไม่รับตีเมืองฆ้อนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองจิ้นจะขัดเคือง ถ้าทัพหัวเมืองพร้อมแล้ว เห็นจะยกไปตีเมืองท่านก่อน จึงจะไปตีเมืองฌ้อต่อภายหลังมั่นคง ขอให้ท่านรับอาสาตีเมืองฆ้อกับหัวเมืองทั้งปวงตามคำเจ้าเมืองจิ้นก่อนเถิด เจ้าเมืองจิ้นจึงจะไม่ทำอันตรายแก่เมืองท่าน เตงบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงอุบายบอกแก่จิ้นบุนก๋งว่า ข้าพเจ้าเป็นโรคป่วยมาหลายวันอุตส่าห์แข็งใจมาตามเสด็จ ข้าพเจ้าจะขอลาไปเมืองก่อน ถ้าข้าพเจ้ารักษาไข้คลายป่วยแล้วจึงจะยกทัพมาช่วยตีเมืองฆ้อ ถ้าข้าพเจ้ายังมิหายเห็นจะไม่ได้ยกทัพมา จิ้นบุนก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านป่วยอยู่จะไปเมืองก็ตามเถิด แต่เจ้าเมืองทั้งแปดจงยกทัพมาให้พร้อมกัน ณ เมืองเองเอียงในเดือนหกกลางเดือนตามสัญญา ถ้าเจ้าเมืองใดมิมาจะเอาตัวเป็นโทษ หัวเมืองทั้งปวงก็คำนับลาต่างแยกกันไปเมือง จิ้นบุนก๋งก็กลับไปเมืองจิ้น
เจ้าเมืองเตงครั้นมาถึงเมือง คิดวิตกเกรงเจ้าเมืองจิ้นจะขัดเคืองว่าไม่ยกไปตีเมืองฆ้อ จึงสั่งคนสนิทว่า ท่านจงทำเป็นคนค้าขายไปเมืองจิ้นเที่ยวพูดจาให้ขุนนางและราษฎรชาวเมืองจิ้นฟังว่า ชาวเมืองเตงเกิดความไข้ แล้วว่าเราก็ป่วยหนักอยู่ คนสนิทก็รับคำมาจัดแจงสินค้าบรรทุกเกวียนไปค้าขาย ณ เมืองจิ้น แล้วพูดกับชาวเมืองจิ้นตามอุบายซึ่งเจ้าเมืองเตงสั่งมาทุกประการ ขณะนั้นมีผู้เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้นว่า คนค้าขายมาแต่เมืองเตงบอกความว่าชาวเมืองเตงเกิดความไข้ เจ้าเมืองเตงก็ป่วยอยู่ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ขณะเมื่อเรากับเจ้าเมืองทั้งแปดหัวเมืองไปเฝ้าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องนั้นเรานัดกองทัพหัวเมืองจะไปตีเมืองฆ้อ ก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงบอกว่าป่วยแล้วว่าถ้าคลายป่วยจึงจะมาช่วยตีเมืองฆ้อ เราดูกิริยาเห็นว่าก๋งจูเจียบบิดเบือนอยู่จะมิมาตามสัญญา ซึ่งคนค้าขายมาบอกข่าวว่าชาวเมืองเตงเกิดความไข้ทั้งนี้เห็นจะเป็นกลอุบายเจ้าเมืองเตงใช้มา หวังจะไม่ไปตีเมืองฆ้อ เพราะเจ้าเมืองเตงเป็นน้องเขยฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อ กองทัพเรากับทัพหัวเมืองไปตีเมืองฆ้อได้แล้วจึงจะเอาตัวเจ้าเมืองเตงมาปรึกษาโทษ
ฝ่ายเตงบุนก๋ง ขณะเมื่อใช้คนไปเมืองจิ้นแล้ว จึงแต่งหนังสือบอกให้ม้าใช้ถือไปเมืองฆ้อฉบับหนึ่ง ม้าใช้คำนับรับหนังสือแล้วออกมาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองฆ้อ เข้าหาขุนนางพาไปแจ้งความแก่ฆ้ออีก๋ง เจ้าเมืองฆ้อคนนี้ชื่อเกียงเยียดเป็นหลานเป๊กอี ครั้นเจ้าเมืองฆ้อแจ้งว่าเจ้าเมืองเตงให้ถือหนังสือมา รับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า เจ้าเมืองจิ้นโกรธว่าเจ้าเมืองฆ้อมาเป็นขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นนัดกองทัพทั้งแปดหัวเมืองว่าเดือนหกกลางเดือนให้ยกกองทัพมาพร้อมกัน ณ เมืองเองเอียงจะยกมาตีเมืองฆ้อ ให้เจ้าเมืองฆ้อจัดแจงค่ายคูประตูหอรบไว้ให้มั่นคง
เกียงเยียดได้แจ้งความในหนังสือดังนั้นก็ตกใจ จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ขุนนางถือไปขอกองทัพฌ้อเซียงอ๋อง ขุนนางรับหนังสือคำนับลาออกมาขึ้นม้ารีบไปเมืองฌ้อ จึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าไปแจ้งข้อราชการแก่ฌ้อเซียงอ๋องตามหนังสือบอกเจ้าเมืองทุกประการ ฌ้อเซียงอ๋องได้แจ้งดังนั้นจึงว่า เราไปรบกับเจ้าเมืองจิ้นครั้งก่อนเสียทีมาทแกล้วทหารยังอิดโรยกำลังอยู่ ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะพากองทัพหัวเมืองมาครั้งนี้เห็นจะมาตีเมืองเราด้วย เราก็จะต้องจัดแจงทหารรักษาเขตแดนไว้ให้มั่นคงก่อน ซึ่งเจ้าเมืองฆ้อให้มาขอกองทัพนั้น ถ้าเมืองเราไม่มีศึกจึงจะยกไปช่วย ขุนนางเมืองฆ้อได้ฟังฌ้อเซียงอ๋องว่าดังนั้นจึงคำนับลาออกจากเมืองฌ้อ รีบกลับไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองฆ้อตามคำฌ้อเซียงอ๋องทุกประการ
เกียงเยียดได้แจ้งดังนั้น เห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อว่ากล่าวบิดอยู่จะมิมาช่วย จึงปรึกษากับบุนเสงไตหูว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นโกรธว่าเรามาเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นจะพากองทัพแปดหัวเมืองมาตีเมืองเรา เราก็ได้มีหนังสือบอกไปขอกองทัพเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็มิได้มาช่วย แล้วท่านจะคิดอ่านประการใด บุนเสงจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อไม่ช่วยทุกข์เราได้แล้ว เราเป็นเมืองน้อยจะสู้รบกับหัวเมืองทั้งแปดด้วยกำลังฝีมือทหารเห็นจะเหลือกำลัง ข้าพเจ้าคิดเห็นกลอุบายสิ่งหนึ่ง จะขอทหารไป ณ ตำบลจับลีเตงนอกเองเอียง ทางประมาณร้อยยี่สิบห้าเส้นเศษ ข้าพเจ้าจะให้ทหารขุดอุโมงค์กว้างสิบวาหรือสี่ศอก จะให้ฝังประทัดใหญ่ทำด้วยเหล็กใส่ดินดำตั้งเรียงกันให้เต็มอุโมงค์ แล้วขุดอุโมงค์น้อยกว้างสี่ศอกลึกสามศอก ห่างอุโมงค์ใหญ่ออกมาห้าวาทั้งสี่ด้าน และประทัดซึ่งตั้งรายอยู่ในอุโมงค์นั้นมีสายชนวนขุดเป็นช่องสายชนวนมาถึงอุโมงค์น้อยทุกอุโมงค์ ให้ทหารลงไปตามตะเกียงเลี้ยงไฟไว้ในอุโมงค์ และปากอุโมงค์ใหญ่นั้นเรียบกระดานเกลี่ยดินกลบเสียจึงปลูกร้านรับแขกบนปากอุโมงค์ใหญ่ ขอท่านจัดสิ่งของเป็นเครื่องคำนับออกไปคอยที่จับลีเตง แม้นเจ้าเมืองจิ้นพากองทัพหัวเมืองมาถึงเมืองเองเอียงพร้อมกันแล้วท่านจงไปยอมเข้ากับเมืองจิ้น แล้วว่ากล่าวอ่อนน้อมให้เจ้าเมืองจิ้นหายโกรธ จึงเชิญเจ้าเมืองจิ้นกับเจ้าเมืองทั้งแปดมาเลี้ยงโต๊ะ ณ ที่รับแขกปากอุโมงค์พร้อมกันแล้ว ท่านจงรีบออกมาเสีย ข้าพเจ้าจะกระทืบเท้าที่ปากอุโมงค์น้อยเป็นสำคัญ ทหารอุโมงค์ก็จะจุดชนวนติดประทัดใหญ่ให้ระเบิดหัวเมืองทั้งปวงเสียให้ตาย ครั้นเจ้าเมืองตายแล้วนายทัพนายกองทั้งปวงก็จะระส่ำระสายสับสนอลหม่านเสียกระบวนศึก แล้วข้าพเจ้าก็จะพาทหารรีบไปสกัดต้นทางร่วมคอยฆ่าทหารทั้งแปดหัวเมืองเห็นจะได้ชัยชนะ
เจ้าเมืองฆ้อได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่แล้วตอบว่า หัวเมืองบรรดาซึ่งยกมาทั้งนี้ เพราะขัดต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นมิได้จึงมา ซึ่งท่านคิดจะระเบิดเจ้าเมืองทั้งแปดเสียให้พลอยตายด้วยต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นนั้น มาตรว่าต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นและเจ้าเมืองทั้งแปดตาย พระเจ้าเมืองหลวงก็คงมีรับสั่งให้หัวเมืองอื่นมาตีเมืองเราเห็นหาสิ้นศึกไม่ ราษฎรชาวเมืองก็จะนินทาว่าเพราะเราไม่ไปขึ้นแก่เมืองหลวงจึงได้ความเดือดร้อน ครั้งนี้ถึงเจ้าเมืองจิ้นจะลงโทษเราประการใดก็ตามเถิด เราจะจัดแจงสิ่งของไปเข้าด้วยเจ้าเมืองจิ้น ขอเป็นเมืองขึ้นแก่พระเจ้าเมืองหลวงสืบไป เจ้าเมืองฆ้อจึงจัดแจงหยกและทองเงินแพรสิ่งของเครื่องบรรณาการ บรรทุกเต็มสามเล่มเกวียน ครั้นถึง ณ วันเดือนหกขึ้นสิบห้าคํ่า เจ้าเมืองฆ้อรู้ว่าจิ้นบุนก๋งกับเจ้าเมืองทั้งแปดยกทัพมาถึงพร้อมกัน ณ เมืองเองเอียงแล้วก็ขึ้นม้าพาขุนนางคุมเครื่องบรรณาการออกจากเมืองไปถึงเมืองเองเอียง จึงลงจากม้าบอกนายประตูค่ายให้แจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเจ้าเมืองฆ้อมาก็ดีใจ จึงให้เชิญทั้งแปดหัวเมืองมาพร้อมกัน ณ ค่ายแล้ว ให้รับเจ้าเมืองฆ้อกับสิ่งของเครื่องบรรณาการเข้าไปในค่าย เกียงเยียดเจ้าเมืองฆ้อคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้จัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงตามหนังสือท่านบอกครั้งนั้นข้าพเจ้าผิดนัก ขอท่านจงกรุณายกโทษให้สักครั้งหนึ่ง
ต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นจึงว่า ซึ่งท่านมิได้ไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง มีผู้ไปกราบทูลว่าท่านยอมไปเป็นเมืองขึ้นกับฮีมฮุนเจ้าเมืองฌ้อ พระเจ้าเมืองหลวงทรงพระโกรธ จึงมีรับสั่งให้เรากับหัวเมืองทั้งปวงยกมา ซึ่งท่านรู้ว่าโทษท่านผิดมาหาเราโดยดี เราก็จะนำสิ่งของซึ่งท่านเอามาให้ไปถวาย จะช่วยทูลเบี่ยงบ่ายให้เจ้าพ้นโทษ แล้วต๋งนีจึงว่ากับทั้งแปดหัวเมืองว่า เจ้าเมืองฆ้อรู้ว่าโทษตัวผิดมายอมรับโทษแล้ว ท่านทั้งแปดเมืองอย่าได้ทำอันตรายเจ้าเมืองฆ้อเลย จงพากันยกทัพกลับไปเมืองเถิด เจ้าเมืองทั้งแปดได้ยินเจ้าเมืองจิ้นสั่งดังนั้นต่างคนก็คำนับลาออกมา
ขณะเมื่อก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นเดินออกมา จิ้นบุนก๋งจึงลุกจากเก้าอี้ตามออกมา จึงจับข้อมือเจ้าเมืองจิ๋นไว้แล้วว่า ท่านกับข้าพเจ้าจะจากกันวันนี้ ถ้าเบื้องหน้านานไปท่านมีทุกข์ธุระสิ่งใด จงบอกหนังสือมาถึงจะช่วยให้สำเร็จ ถ้าข้าพเจ้ามีธุระประการใด จะมีหนังสือไปถึงท่านขอท่านจงช่วยทำนุบำรุงอย่าให้เสียทางไมตรี ข้าพเจ้ากับท่านถ้อยทีทำนุบำรุงกันตั้งแต่วันนี้ไปคุ้มวันหน้า เจ้าเมืองจิ๋นก็รับคำแล้วลามาจัดแจงกองทัพไปเมือง
ฝ่ายเชียงเซียงซึ่งเป็นโจ๋จงก๋งเจ้าเมืองโจ๋ ตั้งแต่เจ้าเมืองจิ้นให้คุมขังไว้ ณ เมืองเหงาลกประมาณปีเศษ เป็นทุกข์ตรอมใจอยู่ทุกเวลา ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองฆ้อซึ่งมิได้มาถวายเครื่องบรรณาการเจ้าเมืองจิ้นยกทัพจะไปตี เจ้าเมืองฆ้อแต่งสิ่งของไปขอโทษเจ้าเมืองจิ้นก็มิได้เอาโทษ จึงคิดว่าโทษเราก็เหมือนกับเจ้าเมืองฆ้อ จำจะให้เฮายีจัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการ ณ เมืองโจ๋ตามเจ้าเมืองจิ้นไป ณ เมืองเองเอียง เชียงเซียงคิดแล้วจึงมีหนังสือให้คนใช้ถือมาให้แก่เฮายี ซึ่งอยู่รักษาเมืองโจ๋ตามที่คิดนั้น คนใช้รับหนังสือแล้วลารีบไปถึงเมืองโจ๋จึงส่งหนังสือให้เฮายี เฮายีแจ้งความในหนังสือแล้วจัดแจงเงินทองและแพรบรรทุกเกวียนไป ณ เมืองเองเอียง ตามหนังสือซึ่งเจ้าเมืองโจ๋บอกมา ครั้นไปถึงเมืองเองเอียงจึงคิดว่าเจ้าเมืองจิ้นโกรธเจ้าเมืองโจ๋อยู่ ครั้นจะเข้าไปขอโทษเจ้าเมืองโจ๋ครั้งนี้ เจ้าเมืองจิ้นจะคลายโกรธหรือจะโกรธอยู่ก็ยังหาแจ้งความไม่ ครั้นจะด่วนเข้าไปหาเกลือกจะเสียการ จึงคิดขึ้นได้ว่า เพื่อนสนิทเรามีอยู่คนหนึ่งชื่อกวยกิว เจ้าเมืองจิ้นนับถือว่ารู้ฤกษ์ยามเหตุดีและร้าย ได้เป็นขุนนางคนสนิทอยู่ในเมืองจิ้น เฮายีไปเที่ยวสืบหา พอมาพบกวยกิว กวยกิวก็พาเฮายีไปที่อยู่ ทั้งสองพูดจาปราศรัยกัน เฮายีจึงแจ้งความซึ่งเจ้าเมืองโจ๋ใช้มาให้ฟังแล้วถามว่า ท่านพิเคราะห์ดูการซึ่งเราจะมาขอโทษเจ้าเมืองโจ๋ครั้งนี้ท่านเห็นเจ้าเมืองโจ๋จะพ้นโทษหรือมิพ้นเป็นประการใด กวยกิวจึงพิเคราะห์ดูตามสังเกตแล้วบอกว่า เจ้าเมืองโจ๋เคราะห์ร้ายล่วงมาได้ปีเศษแล้ว ต่อเวลาพรุ่งนี้จึงจะพ้นเคราะห์ ซึ่งท่านจะมาขอโทษนายท่านนั้น ได้ช่องเมื่อใดเราจะช่วยว่ากล่าวให้พ้นโทษ จงมาอยู่ด้วยเราสักสองสามวันเถิด เฮายีได้ฟังก็ดีใจจึงว่า ถ้าท่านกรุณาช่วยนายข้าพเจ้าให้พ้นโทษแล้ว เงินทองสิ่งของซึ่งบรรทุกเกวียนมานั้นจะให้แก่ท่าน เฮายีก็อาศัยอยู่กับกวยกิว
ฝ่ายต๋งนีเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเจ้าเมืองฆ้อมายอมเข้าด้วยแล้วก็พักทหารอยู่ ณ ค่ายเมืองเองเอียง ครั้นคํ่าลงเวลาประมาณสามยามเศษนอนหลับฝันว่า มีผู้หนึ่งรูปร่างพ่วงพีสูงใหญ่ ห่มเสื้อใส่หมวกอย่างกษัตริย์ถือกระบี่เดินเข้ามาถึงที่นอนเงื้อกระบี่ขึ้นจะฟัน ต๋งนีร้องตวาดผู้นั้นก็ถอยออกไปก็ตกใจตื่นขึ้น พอรุ่งสว่างปวดศีรษะสะท้านร้อนสะท้านหนาวเมื่อยมึนไปทั่วตัว จึงให้คนใช้ไปหากวยกิวเข้ามา คนใช้ก็คำนับลาไปถึงที่อยู่กวยกิวจึงแจ้งความว่าอ๋องเป๋าให้หา
เฮายีกับกวยกิวนั่งอยู่ด้วยกัน เฮายีได้ฟังคนใช้มาบอกจึงว่ากับกวยกิวว่า ทุกข์ของข้าพเจ้าซึ่งเล่าแก่ท่านนั้น ขอท่านอย่าลืมจงกรุณาช่วยให้สำเร็จ เหมือนดังอยู่ที่มืดให้ออกที่สว่าง เห็นพระจันทร์พระอาทิตย์ กวยกิวจึงว่าท่านอย่าวิตกเลยเราจะช่วย กวยกิวก็มากับคนใช้เข้าไปคำนับต๋งนี ต๋งนีจึงว่า เวลาคืนนี้เราฝันเห็นวิปริตนัก ก็เล่าความฝันให้กวยกิวฟังแล้วว่า เราป่วยไข้ลงทั้งนี้เพราะความฝัน ท่านจะแก้ไขประการใด กวยกิวเห็นได้ท่วงทีจึงว่า ซึ่งท่านฝันว่าพระมหากษัตริย์ทรงกระบี่เข้ามาจะฟันเอาท่านนั้น ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูในเศษยามตามตำราว่า ผีปู่ย่าตายายของท่านแต่ก่อนโกรธว่าท่านทำโทษแก่พี่น้องร่วมแซ่เดียวกัน ท่านทำโทษผู้ใดไว้บ้าง จงตรึกตรองดูเถิด
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นนิ่งตรึกตรองอยู่เป็นช้านาน ก็คิดขึ้นได้จึงว่า เชียงเซียงเจ้าเมืองโจ๋ซึ่งเอามาจำขังไว้ก็เป็นหลานกีซกจิ้นซึ่งเป็นปู่ชวดเรา แต่เราเอาเชียงเซียงมาจำขังไว้ ณ เมืองเหงาลกก็ถึงปีเศษแล้ว ต๋งนีจึงเรียกขุนนางผู้หนึ่งเข้ามา สั่งให้มีหนังสือบอกไปถึงขุนนางเมืองเหงาลกให้ปล่อยเชียงเซียงเจ้าเมืองโจ๋ให้พ้นโทษคืนไปครองเมืองโจ๋ดังเก่า ทรัพย์สิ่งของและที่แดนไร่นาซึ่งเก็บริบเอามาไว้ให้คืนแก่เจ้าเมืองโจ๋เถิด ขุนนางก็คำนับลาออกมาแต่งหนังสือ ใช้ม้าใช้ถือไปให้ขุนนางเมืองเหงาลกตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง กวยกิวครั้นเจ้าเมืองจิ้นสั่งให้เจ้าเมืองโจ๋พ้นโทษแล้วก็ดีใจ จึงจัดแจงสิ่งของเครื่องเซ่นบวงสรวงเสียเคราะห์เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็หายป่วย กวยกิวก็ลาออกมาที่อยู่เล่าความให้เฮายีฟังทุกประ การ เฮายีแจ้งดังนั้นก็ดีใจนัก จึงมอบสิ่งของซึ่งบรรทุกมานั้นให้แก่กวยกิวเป็นสินบนแล้วลากลับไปหาเจ้าเมืองโจ๋
ฝ่ายผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองเหงาลกจึงลงจากม้า เข้าไปคำนับบอกความแก่ผู้รักษาเมืองเหงาลกว่า อ๋องเป๋าใช้ให้ถือหนังสือบอกมาถึงท่านด้วยข้อความเจ้าเมืองโจ๋ ผู้รักษาเมืองเหงาลกก็รับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วจึงให้ผู้คุมถอดเครื่องจำเจ้าเมืองโจ๋ออก พอเฮายีมาถึงเข้าไปคำนับแจ้งความให้เจ้าเมืองโจ๋ฟังทุกประการ เชียงเซียงครั้นพ้นโทษแล้วก็ยินดีจึงว่ากับเฮายีว่า ท่านทำความชอบไว้แก่เราครั้งนี้มากนัก เจ้าเมืองจิ้นให้เราพ้นโทษได้คงที่เป็นเจ้าเมืองโจ๋ดังเก่า บัดนี้เมืองโจ๋หามีผู้ใดรักษาไม่ จำจะพากันไปเมืองโจ๋เถิดหรือท่านจะเห็นเป็นประการใด เฮายีจึงว่าเจ้าเมืองจิ้นโกรธท่านจึงเอาท่านมาจำขังไว้ ครั้นพ้นโทษแล้วท่านจะไปเมืองนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่า เจ้าเมืองจิ้นจะคิดเห็นว่าท่านยังมีความพยาบาทอยู่ เกรงเมื่อเจ้าเมืองจิ้นจะพาลเอาผิดเมื่อภายหลัง ขอท่านจงไปลาเจ้าเมืองจิ้นเสียก่อนจึงจะควร เชียงเซียงก็เห็นชอบ จึงไปลาผู้รักษาเมืองเหงาลกแล้วพาเฮายีขึ้นขี่เกวียน คนใช้ประมาณเก้าสิบคนออกจากเมืองเหงาลกไปตามระยะทางไปถึงเมืองเองเอียง จึงบอกนายประตูค่ายเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเชียงเซียงมาก็ออกมารับเข้าค่ายพาเชียงเซียงขึ้นนั่งที่สมควร
เชียงเซียงจึงว่าแก่เจ้าเมืองจิ้นว่า โทษข้าพเจ้าผิดด้วยมิได้ไปถวายเครื่องบรรณาการแก่พระเจ้าเมืองหลวงตามประเพณีเมืองน้อย อ๋องเป๋ามิได้ฆ่าเสียตามโทษ แต่ให้จำจองนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็เห็นว่าเชียงเซียงมิได้มีพยาบาท ก็ปราศรัยกับเชียงเซียงตามประเพณีพี่น้องร่วมแซ่ จึงเล่าความฝันให้ฟังจนกวยกิวทำนายแล้วว่า ซึ่งเรามิได้รู้ว่าท่านเป็นพี่น้องให้จองจำทำโทษท่านนั้นเราขออภัยท่าน อย่าถือโทษโกรธเลย จงไปครองเมืองโจ๋ให้เป็นสุขเถิด ต๋งนีจึงให้ยกโต๊ะมาตั้ง ทั้งสองกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันอยู่แต่เช้าจนเวลาบ่าย ครั้นกินโต๊ะแล้วเชียงเซียงก็คำนับลาออกมานอกค่ายขึ้นเกวียนกับเฮายีไปเมืองโจ๋
เจ้าเมืองจิ้นครั้นเชียงเซียงไปแล้ว ก็สั่งนายทัพนายกองเตรียมทหารให้พร้อมจะกลับไปเมือง เจ้าเมืองฆ้อก็ให้จ่ายข้าวปลาอาหารให้กองทัพ แล้วจัดสิ่งของมาคำนับเจ้าเมืองจิ้น พอเวลารุ่งเช้าเจ้าเมืองจิ้นก็ขึ้นเกวียนยกกองทัพออกจากค่าย เจ้าเมืองฆ้อก็พาขุนนางตามส่งเจ้าเมืองจิ้นถึงที่จับลีเตงแล้วก็กลับมาเมืองฆ้อ เจ้าเมืองจิ้นเดินตามระยะทาง ผ่านมาปลายแดนเมืองเตง พอทหารกองหน้าจับเขียนสู้กับสิ่งของบรรทุกเกวียนเข้ามาคำนับแจ้งความว่า เจ้าเมืองเตงให้เขียนสู้คุมสิ่งของมาจะเอาไปให้เจ้าเมืองฌ้อ ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงให้ฆ่าเขียนสู้เสียแต่เอาสิ่งของไว้ แล้วสั่งทหารให้ยกเข้าตีเมืองเตง เตียวสวยจึงห้ามว่า ท่านพึ่งคลายป่วยโรคยังไม่หายสนิท จะทำการรบพุ่งเผื่อโรคจะกำเริบ ซึ่งจะตีเมืองเตงขอให้งดต่อปีหน้าจึงจะกลับมาทำการศึกจึงจะควร ต๋งนีก็เห็นชอบด้วยจึงให้ยกกองทัพไปเมืองจิ้น
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติอยู่ในเมืองตังจิว วันหนึ่งเสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมตามตำแหน่ง จิวก๋งไทใจจึงทูลว่า เมื่อเดือนสิบสองอ๋องเป๋าเจ้าเมืองจิ้นเชิญเสด็จ พระองค์ก็ไปให้หัวเมืองเฝ้า ณ เมืองโฮเฮียง เมื่อเสด็จกลับอ๋องเป๋า เจ้าเมืองจิ้นเอาตัวเจ้าเมืองโอยมาจำขังไว้ได้ถึงเจ็ดเดือนเศษแล้ว พระเจ้าจิวเซียงอ๋องได้ทรงฟังจึงตรัสว่า เราจะได้ให้ทำโทษเจ้าเมืองโอยหามิได้ เจ้าเมืองจิ้นเอาเจ้าเมืองโอยมาจำไว้ให้ได้ความลำบาก จึงตรัสสั่งเซียนเบียดให้พาเจ้าเมืองโอยไปคุมไว้ ณ ตึกกิวซิมเป็นตึกเปล่า อย่าให้จำจองเจ้าเมืองโอยให้ได้ความลำบากเลย เซียนเบียดก็ไปทำตามรับสั่ง พอหนังสือเจ้าเมืองจิ้นมาถึงเซียนเบียดว่าให้เซียนเบียดไปเร่งอีเอียนให้วางยาพิษเจ้าเมืองโอยเสียจงได้ เซียนเบียดแจ้งในหนังสือดังนั้นจึงไปแจ้งความแก่อีเอียน อีเอียนได้ฟังดังนั้น ครั้นจะประกอบยาพิษฆ่าเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยเสียก็สงสารเจ้าเมืองโอย ครั้นจะมิวางยาพิษเจ้าเมืองจิ้นก็จะทำโทษ อีเอียนวิตกทุกข์ใจนัก
ฝ่ายก๋งซุนหยีซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทเจ้าเมืองโอย ตั้งแต่เจ้าเมืองโอยต้องโทษ รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นให้อีเอียนวางยาพิษเจ้าเมืองโอย ก๋งซุนหยีจึงผูกพันเป็นไมตรีสนิทกับอีเอียน แล้วกำกับกินนอนระวังเจ้าเมืองโอยอยู่เป็นนิจ ครั้นเห็นอีเอียนไม่สบายจึงเข้าไปถามอีเอียน อีเอียนจึงกระซิบบอกความตามเจ้าเมืองจิ้นสั่งไว้แต่ก่อนแล้วว่า ครั้นจะทำตามสั่งเจ้าเมืองจิ้นก็คิดสงสารเจ้าเมืองโอยนายท่านนัก ครั้นจะมิทำตามเจ้าเมืองจิ้นสั่งเล่าเจ้าเมืองจิ้นก็จะเอาโทษ เรามีความวิตกมิรู้ที่จะคิดประการใดเลย ก๋งซุนหยีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านบอกความลับแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้ เหมือนท่านผ่าอกให้ข้าพเจ้าเห็นน้ำใจว่ารักข้าพเจ้าโดยสุจริต ซึ่งท่านกลัวอาญาเจ้าเมืองจิ้นจะฆ่าเสีย ด้วยมิได้วางยาพิษให้นายข้าพเจ้าตายนั้นอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะคิดอุบายให้สิ่งหนึ่ง อีเอียนจึงซักถามว่า กลอุบายของท่านจะทำประการใดเราจะทำตาม
ก๋งซุนหยีจึงว่าเราได้ยินกิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองจิ้นนับถือผี ครั้งเมื่อเจ้าเมืองโจ๋ใช้เฮาหยีคุมสิ่งของไปติดสอยบนบานกวยกิว กวยกิวก็รับสินบน พอเจ้าเมืองจิ้นป่วยลง กวยกิวเข้าไปบอกว่าต้องปู่ย่าตายาย กวยกิวให้ทำบวงสรวง ครั้นเจ้าเมืองจิ้นหายป่วยก็นับถือผีแต่นั้นมา ขอท่านจงไปบอกเซียนเบียดผู้คุมว่า จะประกอบยาพิษให้เจ้าเมืองโอยกินในเวลานี้ ขณะเมื่อท่านถือจอกยาเข้าไปจะให้นายข้าพเจ้ากินนั้น ท่านจงทำกลอุบายให้เซียนเบียดสำคัญว่าจริง ก็จะไปบอกแก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็จะปล่อยนายข้าพเจ้าเสีย ทั้งตัวก็จะพ้นโทษด้วย ก๋งซุนหยีก็บอกอุบายเป็นความลับให้แก่อีเอียนทุกประการ อีเอียนจึงว่า อุบายท่านนี้ดีนักเราจะทำตาม จึงไปหาเซียนเบียดบอกว่า ข้าพเจ้าจะประกอบยาพิษให้เจ้าเมืองโอยกินในเวลาวันนี้ อีเอียนก็เอายาพิษมาประกอบต่อหน้าเซียนเบียด
ขณะนั้นก๋งซุนหยีจึงเข้าไปแกล้งถามอีเอียนว่า ท่านประกอบยาให้นายข้าพเจ้ากินนั้น ร้ายดีประการใดข้าพเจ้ามิได้รู้จะขอเทียบทดลองดูก่อน ก๋งซุนหยีหยิบตะเกียบงาจุ่มลงในจอกยา แล้วยกขึ้นดูเห็นตะเกียบงาร้าวเป็นสองซีกยาติดดำอยู่ จึงทำเป็นห้ามว่า ยานี้เป็นยาพิษซึ่งท่านจะให้นายข้าพเจ้ากินนั้นข้าพเจ้ามิยอม อีเอียนก็มิได้ฟังจับจอกยาเดินเข้าไปจับหูเจ้าเมืองโอยจะกรอกยา แล้วอีเอียนทำเป็นผีเข้าตีนมือตัวสั่น จอกยาพลัดตกลงน้ำยาหกถูกศีรษะแตก อีเอียนล้มกลิ้งเกลือกร้องให้ช่วย แล้วทำเป็นนอนหลับตานิ่งอยู่ ก๋งซุนหยีก็แกล้งทำตกใจ เข้ากอดเซียงก๋งไว้แล้วร้องว่า ให้ช่วยชีวิตนายข้าพเจ้าด้วย เซียนเบียดเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงให้คนใช้พยุงตัวอีเอียนไปถึงที่อยู่ ก๋งซุนหยีก็ตามมาด้วย เซียนเบียดจึงให้คนใช้นวดเฟ้นแก้ไข แต่เวลาเย็นจนใกล้รุ่งอีเอียนก็มิฟื้นตัว ครั้นเวลาเช้าอีเอียนทำเป็นบิดตัวลืมตาขึ้นแล้วแกล้งถามเซียนเบียดและคนใช้เซียนเบียดซึ่งมานั่งอยู่นั้นว่า เราเป็นประการใดหรือ จึงพากันมานั่งอยู่เป็นอันมากฉะนี้ เซียนเบียดเห็นอีเอียนพูดออกมาได้ก็ดีใจ จึงแจ้งความให้อีเอียนฟังทุกประการ แล้วว่า ขณะเมื่อท่านทำให้จอกยาพลัดตกจากมือแล้วล้มลงเราสำคัญว่าเป็นลมปัจจุบัน จึงพามาแก้ไขแต่เวลาคํ่าจนรุ่งท่านหารู้ตัวไม่หรือ อีเอียนจึงบอกว่า ขณะเมื่อข้าพเจ้ากรอกยาเจ้าเมืองโอยนั้น เห็นผู้หนึ่งศีรษะโตเท่าถังรูปร่างสูงใหญ่ ถือกระบองวิ่งเข้ามาตีมือข้าพเจ้าให้จอกยาพลัดตกแล้วบอกว่ากีซกจีนให้มาเอาตัวข้าพเจ้า ผู้นั้นผูกมัดพาข้าพเจ้าไปถึงกีซกจีน กีซกจีนโกรธว่าเจ้าเมืองจิ้นจะฆ่าเจ้าเมืองโอยอันเป็นพี่น้องร่วมแซ่นั้นเสีย จึงสั่งข้าพเจ้าให้มาบอกอ๋องเป๋าให้ปล่อยเจ้าเมืองโอยเสีย ถ้าเจ้าเมืองจิ้นมิฟังจะใช้ให้ทหารเอากระบองมาตีอ๋องเป๋ากับข้าพเจ้าให้ตาย ขณะเมื่อข้าพเจ้าล้มสลบอยู่และท่านเอามาแก้ไขทั้งนี้ ข้าพเจ้าหารู้ตัวเป็นประการใดไม่
เซียนเบียดได้ฟังดังนั้นสำคัญว่าจริงก็ตกใจ จึงว่าเหตุบังเกิดทั้งนี้ ครั้นจะมิบอกความให้อ๋องเป๋ารู้ก็จะเป็นอันตราย ก๋งซุนหยีได้ฟังก็ทำเป็นโกรธอีเอียน แล้วว่ากับเซียนเบียดว่า เดิมอ๋องเป๋าว่านายข้าพเจ้าทำความผิด จึงให้เอาตัวมาคุมไว้จะปรึกษาโทษ พอนายข้าพเจ้าป่วยจึงให้อีเอียนพาเอาตัวมารักษาพยาบาล บัดนี้อีเอียนประกอบยาพิษจะให้นายข้าพเจ้ากิน ข้าพเจ้าห้ามปรามก็มิฟัง หากว่านายข้าพเจ้ายังไม่ถึงที่ตายเทวดาจึงมาช่วยกระทำให้อีเอียนเป็นวิบัติต่างๆ ท่านก็ได้เห็นเป็นพยานอยู่ฉะนี้ อีเอียนทำการเกินสั่งอ๋องเป๋าจะให้นายข้าพเจ้ากินยาพิษนั้น ข้าพเจ้าจะฆ่าอีเอียนเสียให้หายความแค้น ก๋งซุนหยีก็ชักกระบี่ออกจะฟันอีเอียน เซียนเบียดก็เข้ายึดไว้แล้วห้ามว่า อีเอียนทำการล่วงเกินคำสั่งอ๋องเป๋านั้นก็ผิดอยู่ ท่านอย่าวิวาทกันเลยเราจะไปแจ้งความแก่อ๋องเป๋าให้ลงโทษอีเอียน ก๋งซุนหยีก็เอากระบี่ใส่ฝักเสีย แล้วนั่งลงคำนับเซียนเบียด เซียนเบียดให้อีเอียนอยู่กำกับเจ้าเมืองโอยแล้วกลับไปเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับแจ้งความตามซึ่งผีเข้าอีเอียนนั้นให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็สำคัญว่ากีซกจีนผู้เป็นปู่ซึ่งตายไปแต่ก่อนนั้นมาช่วยเจ้าเมืองโอย ต๋งนีจึงกระซิบสั่งเซียนเบียดว่า ซึ่งสั่งไปแต่ก่อนนั้นให้อีเอียนประกอบยาพิษให้เซียงก๋งกินนั้นให้งดเสียเถิด เซียนเบียดก็คำนับลาออกมา แต่งหนังสือส่งให้คนใช้ถือหนังสือไปให้อีเอียนตามสั่ง
ฝ่ายก๋งจูสินซึ่งเป็นฬ่ออีก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ได้ยินกิตติศัพท์ลือไปว่าเจ้าเมืองจิ้นให้อีเอียนประกอบยาพิษให้เซียงก๋งซึ่งเอาไปคุมไว้ ณ เมืองหลวง เมื่ออีเอียนจะวางยาเกิดวิบัติเหตุ อ๋องเป๋ารู้มิทำโทษต่อไปให้แต่ก๋งซุนหยีกับเจ้าเมืองโอยอยู่ ณ เมืองหลวง ฬ่ออีก๋งจึงปรึกษาจวนสุนเสงว่า เจ้าเมืองโอยนั้น อ๋องเป๋าเจ้าเมืองจิ้นเอาไปจำไว้ ณ เมืองหลวงช้านานแล้วเรามีความสงสารนัก จะคิดอ่านประการใดจึงจะแก้ไขว่ากล่าวแก่เจ้าเมืองจิ้นให้เซียงก๋งพ้นโทษ จวนสุนเสงจึงว่า อ๋องเป๋านั้นนับถือผี ซึ่งอ๋องเป๋ายังมิให้เจ้าเมืองโอยพ้นโทษนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าอ๋องเป๋าจะคอยให้มีผู้มาขอโทษ จึงจะให้เจ้าเมืองโอยพ้นโทษ ท่านจงจัดแจงสิ่งของไปเป็นกำนัลเจ้าเมืองจิ้นแล้ว ขอโทษเจ้าเมืองโอย ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองโอยจะพ้นโทษเป็นมั่นคง
ฬ่ออีก๋งเห็นชอบด้วย จึงสั่งจวนสุนเสงให้จัดศิลาแก่ยี่สิบแผ่นกับสิ่งของบรรทุกเกวียน แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้จวนสุนเสงถือไปเมืองจิ้น จวนสุนเสงรับหนังสือแล้วคำนับลา คุมสิ่งของไปตามเจ้าเมืองฬ่อสั่ง ครั้นไปถึงเมืองจิ้นจึงเข้าไปหาขุนนางให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น แล้วบอกว่าเจ้าเมืองฬ่อให้ข้าพเจ้าคุมของมาคำนับขอโทษเซียงก๋ง จวนสุนเสงก็ส่งหนังสือให้แก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วจึงว่า ซีซูเตงทำความผิดโทษถึงตายเป็นหลายครั้ง เราคิดว่าเป็นพี่น้องร่วมแซ่กันจึงมิได้ฆ่าเสีย บัดนี้เจ้าเมืองฬ่อให้ท่านมาขอโทษนั้น เราจะแต่งเรื่องราวกับสิ่งของซึ่งให้มานี้ไปถวายพระเจ้าเมืองหลวง จะให้ขุนนางช่วยทูลให้ซีซูเตงพ้นโทษ เจ้าเมืองจิ้นจึงแต่งเรื่องราวฉบับหนึ่งส่งให้เซียนเบียดคุมสิ่งของไปเมืองตังจิว เซียนเบียดก็คำนับลาพาจวนสุนเสงกับเครื่องบรรณาการไปเมืองตังจิว เข้าหาขุนนางให้พาเข้าเฝ้าถวายเรื่องราวกับสิ่งของทั้งปวง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบในเรื่องราวเจ้าเมืองจิ้นดังนั้น จึงตรัสสั่งเซียนเบียดว่า ซีซูเตงทำความผิด เจ้าเมืองจิ้นเอามาจำไว้ บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นมีหนังสือมาถึงเราแล้วก็ให้พ้นโทษกลับไปเถิด
เซียนเบียดก็คำนับรับสั่งแล้วออกไปแจ้งความแก่เซียงก๋งทุกประการ เซียงก๋งครั้นพ้นโทษแล้วก็มีความยินดีนัก จึงเข้าไปเฝ้าทูลลาพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง พระเจ้าจิวเซียงอ๋องตรัสปราศรัยกับเซียงก๋งต่างๆ แล้วเสด็จขึ้น เซียงก๋งก็ออกมาจากเฝ้า จึงปรึกษากับก๋งซุนหยีว่า ขณะเมื่อเรามาต้องโทษอยู่ ณ เมืองหลวงนี้ งวนต้านจิวซุยตีกิ๋นยกก๋งจูแหซึ่งเป็นน้องซกบูผู้ตายขึ้นเป็นเจ้าเมืองโอย แล้วงวนต้านกับก๋งจูแหก็มีความพยาบาทเราอยู่ ครั้นรู้ว่าเราพ้นโทษแล้วจะกลับไปเมือง เกรงเกลือกงวนต้านจะแต่งทหารมาคอยฆ่าเราเสียกลางทางท่านจะคิดประการใด
ก๋งซุนหยีจึงว่า ขณะเมื่อท่านเป็นโทษนั้น เจ้าเมืองจิ้นสั่งให้งวนต้านจิวซุยตีกิ๋นไปจัดแจงยกก๋งจูแหเป็นเจ้าเมืองโอย งวนต้านให้จิวซุยตีกิ๋นเป็นขุนนางผู้น้อย ขุนนางทั้งสองมีความน้อยใจงวนต้านอยู่ เพื่อนสนิทข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อคงตัด และคงตัดคนนี้เดิมเป็นขุนนางเมืองซองมาอยู่เมืองโอย คงตัดชอบพอกับจิวซุยตีกิ๋น ข้าพเจ้าจะมีหนังสือไปถึงคงตัดให้ว่ากล่าวกับจิวซุยตีกิ๋น คิดอ่านฆ่างวนต้านเสีย ถ้างวนต้านตายแล้ว ทหารทั้งปวงหามีผู้ใดทำอันตรายท่านไม่ ขอท่านอย่าวิตกเลย เซียงก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงให้ก๋งซุนหยีแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ให้คนใช้ถือไปเมืองโอย แล้วเซียงก๋งนุ่งห่มปลอมเป็นไพร่ พาก๋งซุนหยีกับคนใช้ทั้งปวงออกจากเมืองหลวง ไปอาศัย ณ ตำบลหนึ่งอยู่นอกเมืองโอย แล้วให้คนใช้ทั้งปวงไปเที่ยวพูดจากับขุนนางและราษฎรชาวเมืองโอยหวังจะให้กิตติศัพท์เลื่องลือว่าเซียงก๋งออกจากโทษแล้ว ครั้นจะกลับมาเมืองก็อายแก่ขุนนางและราษฎรทั้งปวง ว่าบัดนี้ไปอาศัยอยู่เมืองฌ้อ
ฝ่ายคนใช้ถือหนังสือมาถึงเมืองโอย จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้คงตัด แล้วแจ้งความตามก๋งซุนหยีสั่งทุกประการ คงตัดรับหนังสือมาอ่านแจ้งความดังนั้นจึงไปหาจิวซุยตีกิ๋น ทั้งสามคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว คงตัดจึงบอกกับจิวซุยตีกิ๋นว่า เซียงก๋งนั้นบัดนี้พระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้พ้นโทษแล้ว จะกลับมาเมืองเกรงงวนต้านจะคิดทำร้าย ก๋งซุนหยีเพื่อนสนิทเราซึ่งเป็นที่ปรึกษา จึงให้หนังสือลับมาถึงเราให้ช่วยกำจัดงวนต้าน โดยสติปัญญาและฝีมือเราแต่ผู้เดียวเล่าก็เห็นจะทำมิตลอด ขอท่านทั้งสองช่วยฆ่างวนต้านเสีย เซียงก๋งได้มาเป็นเจ้าเมืองดังเก่าเราจะช่วยว่ากล่าวให้ท่านได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่
จิวซุยตีกิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ขณะเมื่อเซียงก๋งเป็นโทษหาผู้จะว่าราชการบ้านเมืองมิได้ เจ้าเมืองจิ้นให้งวนต้านยกก๋งจูแหขึ้นป็นเจ้าเมืองโอย บัดนี้งวนต้านให้เราทั้งสองเป็นแต่ขุนนางผู้น้อย เรามีความพยาบาทอยู่ งวนต้านรู้ว่าเซียงก๋งพ้นโทษ เกรงจะมาชิงสมบัติก๋งจูแห จึงเกณฑ์ทหารนั่งยามตามเพลิงรักษาประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ตัวงวนต้านนั้นเที่ยวตระเวนตรวจตราอยู่มิได้ขาด แต่เราคงจะคิดฆ่างวนต้านเสียให้จงได้อย่าวิตกเลย เวลาคํ่าวันนี้เราจะพาทหารไปซุ่มอยู่ ณ ประตูเมืองข้างทิศตะวันออก งวนต้านมาตรวจทหารรักษาประตูเราจะจับฆ่าเสีย แล้วจะเข้าไปฆ่าก๋งจูแหเสียด้วย พอเวลาใกล้คํ่าจิวซุยตีกิ๋นก็จัดทหารคนสนิทที่มีฝีมือเข้มแข็งประมาณยี่สิบคนถืออาวุธพร้อมมือพากันออกจากบ้านไปซุ่มคอยงวนต้านอยู่
ฝ่ายงวนต้านตั้งแต่รู้ว่าเซียงก๋งพ้นโทษแล้ว ก็เกรงว่าจะมาชิงสมบัติก๋งจูแห งวนต้านมิได้ไว้ใจให้ทหารนั่งยามตามเพลิงเที่ยวตรวจดูผู้คนและรักษาเมืองมั่นคงมิได้ประมาท ครั้นเวลาประมาณสองยามเศษงวนต้านกับคนใช้สิบคนไปเที่ยวตรวจตราทหาร ซึ่งจัดให้นั่งยามเพลิงมาถึงประตูตะวันออก เห็นจิวซุยกับตีกินสองคนนั่งอยู่ริมกองไฟ งวนต้านเดินเข้าไปถามว่า เวลากลางคืนเราได้ห้ามไว้มิให้ผู้ใดแปลกปลอม เหตุใดท่านทั้งสองจึงพากันมานั่งอยู่ที่นี่ จิวซุยตีกินจึงตอบว่า ข้าพเจ้ารู้ข่าวว่าเซียงก๋งพ้นโทษแล้วกลับมาจะถึงเมืองในวันพรุ่งนี้ ก๋งซุนหยีให้คนเข้ามาบอกขุนนางชาวเมืองให้ออกไปรับในเวลาพรุ่งนี้หารู้ไม่หรือ
งวนต้านได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า เซียงก๋งทำความผิดอ๋องเป๋าถอดเสียจากที่ ให้เราตั้งก๋งจูแหเป็นเจ้าเมือง ราษฎรก็ราบคาบเป็นปกติอยู่แล้ว เราได้ยินชาวเมืองลือกันว่าเซียงก๋งออกจากโทษไปอาศัยอยู่เมืองฌ้อ ซึ่งตัวว่าออกจากโทษให้ก๋งซุนหยีใช้คนเข้ามาบอกให้ขุนนางออกไปรับนั้น ตัวเจรจาไม่มีความจริงเรายังหาเชื่อไม่ จิวซุยตีกิ๋นจึงว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เจ้าเมืองมาถึงแล้วไม่ออกไปคำนับเชิญตามธรรมเนียมนั้น ท่านเป็นขบถต่อเจ้า ว่าแล้วขุนนางทั้งสองลุกขึ้นฉวยมืองวนต้าน ตีกิ๋นชักกระบี่ออกแทงงวนต้านตาย ทหารซึ่งซุ่มอยู่นั้นต่างคนก็วิ่งไล่ฆ่าฟันพวกงวนต้านหนีไปสิ้น จิวซุยตีกิ๋นได้ทีก็พาทหารวิ่งไปตามถนน แล้วร้องประกาศว่าแก่ชาวเมืองด้วยอุบายว่า เซียงก๋งนั้นพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้พ้นโทษ บัดนี้ไปยืมกองทัพเมืองเจ๋เมืองฬ่อมาตั้งอยู่นอกเมือง จะยกเข้าจับก๋งจูแหเจ้าเมืองใหม่ ถ้าผู้ใดจะยอมเข้าด้วยเซียงก๋งก็ให้เร่งปิดประตูบ้านเสียอย่าออกมา ผู้ใดเป็นพรรคพวกก๋งจูแหก็ให้เร่งออกมารบกันกับเรา ขุนนางและราษฎรชาวเมืองได้ยินเสียงอื้ออึงมิได้รู้เหตุประการใด ต่างคนตกใจกลัววิ่งไปปิดประตูบ้านเสียทุกบ้าน จิวซุยตีกินก็พาทหารเข้าไปถึงที่อยู่ก๋งจูแห
ขณะนั้นก๋งจูแหกับก๋งจูหยีผู้น้องนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่มิทันรู้ตัว จิวซุยตีกิ๋นก็เปิดประตูพาทหารกรูกันเข้าไป ตีกิ๋นเอากระบี่แทงก๋งจูหยีตาย ก๋งจูแหตกใจวิ่งหนีไปตกบ่อจมน้ำตาย จิวซุยตีกิ๋นกับทหารยี่สิบคนก็เที่ยวค้นหาก๋งจูแห จนเวลารุ่งสว่างจึงเห็นก๋งจูแหอยู่ในบ่อนํ้า จิวซุยตีกิ๋นก็พาทหารกลับออกมาหยุดอยู่ ณ ที่ออกขุนนางให้หาขุนนางมาพร้อมกัน จึงว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้ปกติราบคาบ แล้วจัดกระบวนแห่ตามธรรมเนียม พาขุนนางออกไปคำนับเซียงก๋งซึ่งมาอาศัยอยู่ ณ บ้านนอกเมืองเข้ามาครองเมืองโอย เซียงก๋งครั้นได้เป็นเจ้าเมืองแล้วจึงสั่งก๋งซุนหยีให้เป็นอาเซียงเบงหมูจู คำไทยว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนมีอุบายความคิดมาก ตั้งคงตัดเป็นอาเซียงช่วยราชการในก๋งซุนหยี แล้วตั้งจิวซุยตีกิ๋นทั้งสองเป็นไต้เจียง จงกุนขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร บรรดาทหารและคนใช้ซึ่งทำความชอบไว้แต่ก่อนก็ตั้งให้เป็นขุนนางมียศฐาบรรดาศักดิ์ตามสมควร
ครั้นถึงวันฤกษ์ดี เซียงก๋งให้จัดแจงเครื่องเซ่นไปคำนับรูปบิดามารดาซึ่งทำไว้ ณ หอไทเบี้ยว จิวซุยตีกิ๋นนั่งอยู่นอกประตูหอไทเบี้ยว งวนต้านผู้ตายเดินเข้ามายืนอยู่ต่อหน้าแล้วว่า ครั้งเมื่อเซียงก๋งเป็นโทษเจ้าเมืองจิ้นให้เรามาตั้งก๋งจูแหเป็นเจ้าเมือง เราจึงได้ทำตามบังคับเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งท่านทั้งสองจะใคร่ได้เป็นขุนนาง อาสามาฆ่าเราผู้หาความผิดมิได้ เรามีความน้อยใจนัก เราจะเอาตัวท่านไปส่งให้กีซกจีนปรึกษาโทษ ว่าแล้วก็โถมเข้าหักคอจิวซุย จิวซุยตกใจร้องให้ตีกิ๋นช่วยจนรากโลหิตออกปากทางจมูกล้มลง ตีกิ๋นกับขุนนางทั้งปวงต่างตกใจเข้าช่วยกันแก้ไขอยู่ จิวซุยขาดใจตาย แต่ตีกิ๋นนั้นสะท้านร้อนสะท้านหนาว ตัวสั่นเป็นไข้จับก็กลับไปบ้าน เซียงก๋งคำนับรูปบิดามารดาอยู่ในหอไทเบี้ยว ได้ยินเสียงคนร้องไห้อื้ออึงว่าจิวซุยมีอันเป็น จึงออกมาเห็นจิวซุยตายก็ตกใจจึงถามขุนนางทั้งปวง แจ้งความว่าต้องผีงวนต้านตายก็มีความเสียดายจิวซุยนัก จึงให้เอาศพจิวซุยไปฝังไว้ตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วเซียงก๋งกลับมาที่อยู่ ครั้นอยู่มาสองวันมีผู้มาบอกว่าตีกิ๋นป่วยเป็นปัจจุบันตาย เซียงก๋งคิดอาลัยตีกิ๋นนัก จึงให้ทำการฝังศพตามธรรมเนียม
ขณะนั้น พระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบสองปี เซียงก๋งเจ้าเมืองโอยจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง ให้ขุนนางคนสนิทถือหนังสือคุมสิ่งของเครื่องบรรณาการไปเมืองจิ้น ผู้ถือหนังสือครั้นไปถึงเมืองจิ้น จึงเข้าหาขุนนางพาเข้าไปคำนับแจ้งความแก่อ๋องเป๋า ตามในหนังสือบอกนั้นว่า ข้าพเจ้าเซียงก๋งขอคำนับมาถึงเจ้าเมืองจิ้น ด้วยข้าพเจ้าเป็นโทษครั้งนี้อ๋องเป๋ามีความกรุณานับว่าร่วมแซ่เดียวกัน ทูลขอโทษพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้พ้นจากเวรจำนั้นคุณหาที่สุดมิได้ บัดนี้จิวซุยตีกิ๋นรู้ว่าพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้ข้าพเจ้าคงที่เป็นเจ้าเมืองดังเก่า จิวซุยตีกิ๋นก็คิดฆ่างวนต้านกับก๋งจูแหเสีย แล้วให้ข้าพเจ้าว่าราชการเมืองโอยต่อไป
ต๋งนีแจ้งดังนั้นจึงว่า ประเพณีแผ่นดินสืบมา เมืองใดมีเจ้าถึงสองก็คงจะเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกัน และเซียงก๋งกับก๋งจูแหก็เป็นพี่น้องกัน งวนต้านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้ารู้ว่าเซียงก๋งไปถึง ว่าแล้วชักชวนก๋งจูแหให้ออกไปอ่อนน้อมเซียงก๋งผู้พี่ ก๋งจูแหกับงวนต้านก็จะไม่เป็นอันตราย ซึ่งก๋งจูแหกับงวนต้านตายทั้งนี้ก็เพราะงวนต้านหาสติปัญญามิได้ ซึ่งเซียงก๋งทำความผิดมาแต่ก่อน พระเจ้าเมืองหลวงให้ทำโทษพอหลาบจำก็โปรดคืนไปครองเมืองดังเก่าแล้ว จึงให้แต่งสิ่งของเครื่องบรรณาการไปถวายพระเจ้าเมืองหลวงจงทุกปีตามประเพณีเมืองขึ้นสืบไป เจ้าเมืองจิ้นก็สั่งให้เลี้ยงโต๊ะ ขุนนางเมืองโอยกินโต๊ะแล้วลาเจ้าเมืองจิ้นกลับไปถึงเมืองโอย จึงเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองโอยตามคำเจ้าเมืองจิ้นสั่งทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเจ้าเมืองฆ้อยอมขึ้นกับเมืองหลวงแล้วเลิกทัพกลับมาเมือง อยู่ประมาณปีเศษ คิดพยาบาทเจ้าเมืองเตงไม่รู้หาย วันหนึ่งเจ้าเมืองจิ้นออกว่าราชการ ขุนนางนายทหารพร้อมกันแล้ว จึงปรึกษาเซียนเฉียว่า ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ๋นไปถวายเครื่องบรรณาการพระเจ้าเมืองหลวงครั้งก่อนนั้น เจ้าเมืองจิ๋นกับเราได้สัญญาแก่กันไว้ มีธุระสิ่งใดเป็นการแผ่นดิน ให้ช่วยพระเจ้าเมืองหลวงปราบผู้ซึ่งเป็นเลี้ยนหนามให้ราบคาบ บัดนี้ก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงให้ขุนนางคุมสิ่งของไปเข้าด้วยเจ้าเมืองฌ้อ ซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้ามิได้มาอ่อนน้อมเจ้าเมืองหลวง เราคิดจะให้มีหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ๋นยกมาช่วยตีเมืองเตง ท่านจะเห็นประการใด
เซียนเฉียจึงว่า เมืองเตงเมืองน้อย ทั้งทแกล้วทหารก็น้อยกว่าเมืองเรา ซึ่งจะให้มีหนังสือไปขอกองทัพมาช่วยตีเมืองเตงนั้น ถ้าทัพเมืองจิ๋นกับทัพเมืองเราตีเมืองเตงได้ เจ้าเมืองจิ๋นจะแบ่งเอาที่เมืองเตงไปขึ้นแก่เมืองจิ๋นกึ่งหนึ่ง ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นกับท่านจะเกิดวิวาทกัน และเมืองเตงนั้นก็ไกลกันกับแดนเมืองเรา แต่หากเมืองเราจะยกไปทัพเดียวก็เห็นจะตีเมืองเตงได้โดยง่าย ไม่ต้องไปขอกองทัพเมืองจิ๋นมาให้เปลืองเสบียงอาหาร
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านจะประมาทหมิ่นฝีมือทหารเมืองเตงนั้นไม่ได้ ด้วยเจ้าเมืองเตงเป็นน้องเขยเจ้าเมืองฌ้อ ถ้ากองทัพเมืองเรายกไปตีเมืองเขาแล้ว กองทัพเมืองฌ้อจะยกมาช่วยเมืองเตง แม้นศึกติดพันกันเข้าแล้วไม่มีกองทัพหัวเมืองอุดหนุน ถ้าเสียทีลงเจ้าเมืองเตงจะมีใจกำเริบ อันเจ้าเมืองจิ๋นคนนี้กับเราก็สัญญากันไว้แต่ก่อน ถึงสองกองทัพจะตีเมืองเตงแตก ก็เห็นจะหาวิวาทกันเหมือนดังคำท่านว่าไม่ ต๋งนีจึงว่ากับก๋งจูหลันว่า ท่านก็เป็นบุตรก๋งจูเจียบซึ่งเป็นเตงบุนก๋ง เจ้าเมืองเตงกับท่านไม่ชอบกันท่านจึงหนีมาอยู่กับเรา เราจะให้ท่านเป็นทัพหน้ายกไปแก้แค้นของท่าน
ก๋งจูหลันจึงตอบว่า ซึ่งท่านมีความกรุณาทำนุบำรุงข้าพเจ้าได้ความสุขมาช้านาน ข้าพเจ้าก็ตั้งใจอยู่ว่าจะสนองคุณท่าน แม้นท่านจะให้ข้าพเจ้ายกไปตีเมืองอื่น จะอาสากว่าจะสิ้นชีวิต อันเมืองเตงนี้เป็นเมืองปู่ย่าตายายของข้าพเจ้าได้ครองเมืองมาหลายชั่ว ก๋งจูเจียบก็เป็นบิดาของข้าพเจ้า ถึงบิดาข้าพเจ้าจะทำให้ข้าพเจ้าได้ความแค้นเคืองประการใด ข้าพเจ้าก็มิได้มีพยาบาท ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าเป็นทัพหน้าไปตีเมืองเตงนั้น คนทั้งปวงก็จะครหานินทาว่าข้าพเจ้าเป็นคนอกตัญญู ถึงจะตายไปชื่อข้าพเจ้าก็จะปรากฏความชั่วอยู่ชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ ขอท่านจงกรุณาอย่าให้ข้าพเจ้าเป็นคนอกตัญญูเสียเลย
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าก๋งจูหลันเป็นคนมีกตัญญูหาผู้เสมอมิได้ ก็ยิ่งมีความรักใคร่ก๋งจูหลันนัก จึงให้ก๋งจูหลันไปอยู่รักษาเมืองตังพี เป็นหัวเมืองฝ่ายตะวันออก แล้วจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ม้าใช้ถือไปนัดกองทัพเมืองจิ๋น ยกมาตีเมืองเตงให้ทัน ณ เดือนสิบสองข้างขึ้น ม้าใช้ได้หนังสือคำนับลาออกมาขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองจิ๋นตามหนังสือบอกทุกประการ
ก๋งจูบุนแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ้นให้มานัดกองทัพจะยกไปตีเมืองเตง ก็จัดแจงทหารหมื่นหนึ่งตั้งให้เป๊กลีเหกับเป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นทัพหน้า กีจูเป็นปีกขวา หองสุนเป็นปีกซ้าย เอียงสุนเป็นกองหลัง เจ้าเมืองจิ๋นเป็นทัพหลวง ครั้นถึงเดือนสิบสองข้างขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี ก็ยกกองทัพออกจากเมืองจิ๋น เดินทัพตามระยะทางถึงแดนเมืองเตง มิยั้งให้ทหารตีหัวเมืองรายทางเข้าไปถึงตำบลซกอิวทิศตะวันออก ห่างเมืองเตงประมาณทางสามร้อยเส้น จึงตั้งค่ายมั่นลงไว้ ให้ม้าใช้ไปสืบกองทัพจิ้นบุนก๋ง ม้าใช้ไปสืบได้ความแล้วกลับมาบอกว่า ทัพเมืองจิ้นยกมาตั้งค่ายอยู่ ณ ตำบลกอหลำทิศตะวันตก ประมาณทางห่างเมืองเตงสามร้อยเส้นเศษ ก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นจึงให้ทหารกองหน้าตีบ้านซึ่งอยู่นอกเมืองแตกหนีเข้าเมืองแล้วเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของและข้าวปลาอาหาร เข้าล้อมเมืองเตงบรรจบกับกองทัพเจ้าเมืองจิ้นทั้งสองทัพ ให้ทหารตระเวนตรวจตรารักษาค่ายเป็นสามารถ หวังมิให้ผู้คนในเมืองเข้าออกแปลกปลอม
ฝ่ายก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงรู้ว่าทัพเมืองจิ๋น เมืองจิ้น ตีล่วงเข้ามาล้อมเมืองไว้ จะออกรบเหลือกำลังที่จะต่อสู้ จึงให้ทหารปิดประตูเมืองไว้ ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง แล้วปรึกษาซกเหลียมว่า กองทัพเมืองจิ๋น เมืองจิ้น ยกมาล้อมเมืองเราครั้งนี้ทแกล้วทหารล้วนฝีมือกล้าแข็งเป็นอันมากท่านจะคิดอ่านกลอุบายสู้รบประการใด ซกเหลียมจึงว่าศึกยกมาล้อมเมืองเราครั้งนี้ถึงสองทัพ ทหารเมืองเราน้อยตัวจะออกต้านทานทหารทั้งสองเมืองนั้นเห็นเหลือกำลังนัก ขอท่านจงแต่งให้เตียดจีหอไปว่ากล่าวเกลี่ยไกล่เจ้าเมืองจิ๋นให้เลิกทัพกลับไปแล้ว ยังแต่จิ้นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ้นทัพเดียวก็เห็นพอจะคิดอ่านทำศึกเขตแดนเมืองไว้ได้
ก๋งจูเจียบได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงว่ากับเตียดจีหอว่า จงอาสาเราไปว่ากล่าวให้ทัพเมืองจิ๋นเลิกไปเสียโดยอุบายความคิดของท่านครั้งนี้จะได้หรือมิได้ เตียดจีหอจึงตอบว่า ข้าพเจ้าสติปัญญายังอ่อนนักจะรับอาสาท่านไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองจิ๋นเลิกทัพไปนั้น เกลือกการของท่านจะมิสำเร็จ อันคนฉลาดพูดจาในเมืองเตงนี้ ข้าพเจ้าเห็นแต่จกบูอายุได้เจ็ดสิบปีเศษ เป็นนายบ้านผู้ใหญ่ ขอให้ไปเชิญมาว่ากล่าวให้ไปห้ามทัพเมืองจิ๋นเห็นจะสมความคิดท่านเป็นมั่นคง
ก๋งจูเจียบได้ฟังดังนั้นจึงให้คนไปหาจกบูเข้ามาเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่าท่านเป็นคนผู้มีสติปัญญา จึงมิได้เชิญมาตั้งแต่งให้เป็นขุนนาง เตียดจีหอออกชื่อท่าน ข้าพเจ้ารู้ให้เชิญท่านมาจะตั้งให้เป็นที่ไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ ออกไปว่ากล่าวก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นให้เลิกทัพกลับไปเสีย ท่านจะเห็นประการใด จกบูได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองนี้แต่หนุ่มจนอายุเจ็ดสิบปีเศษ ท่านพึ่งจะให้เป็นขุนนางออกไปเจรจาความเมืองเมื่อเมืองเกิดศึกฉะนี้ ข้าพเจ้าก็แก่ชรากำลังน้อยจะเดินก็ต้องถือไม้เท้าและผู้มีสติปัญญาหนุ่มๆ ซึ่งท่านตั้งแต่งเป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดมีอยู่มาก ขอท่านจงใช้ไปว่ากล่าวเถิด
ก๋งจูเจียบว่า อันขุนนางในเมืองนี้หามีสติปัญญาเสมอท่านไม่ จึงต้องไปเชิญท่านมาช่วยทุกข์ของราษฎรชาวเมืองให้พ้นจากเงื้อมมือข้าศึก ถ้าท่านจะบิดเบือนเสียละให้กองทัพสองเมืองใหญ่ตีเมืองเราไต้ ตัวท่านกับพี่น้องลูกหลานก็จะพากันฉิบหายด้วยเห็นสมควรกับผู้มีสติปัญญาไม่ ถ้าท่านไปว่ากล่าวเจ้าเมืองจิ๋นโดยดีมิฟัง ถึงเมืองเราจะเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองจิ๋นก็ตามเถิด แต่อย่าให้ราษฎรระส่ำระสายเลย จกบูจึงตอบว่า ข้าพเจ้าขัดท่านมิได้จะอุตส่าห์ออกไปว่ากล่าวเจ้าเมืองจิ๋นดูก่อน ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นเชื่อฟังข้าพเจ้าเลิกทัพกลับไปก็เป็นเดชะบุญของท่าน ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นมิฟังก็จนใจอยู่ จกบูก็คำนับลาขึ้นไปบนเชิงเทิน พอเพลาคํ่าลงจึงให้ทหารเอาแพรผูกตัวหย่อนลงไปถึงเชิงกำแพงภายนอกก็ถือไม้เท้าเดินไปถึงหน้าค่ายเจ้าเมืองจิ๋น จกบูก็ร้องไห้เสียงโดยอุบายว่าเมืองจิ๋นจะฉิบหายเสียครั้งนี้แล้ว
ฝ่ายทหารเมืองจิ๋นซึ่งนั่งยามตระเวนรักษาค่าย ได้ยินเสียงคนร้องไห้ ต่างคนก็วิ่งออกมาจับตัวได้ซักถาม แจ้งความว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเตง ก็พามาค่ายเข้าไปคำนับแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นจึงถามจกบูว่า ตัวท่านเป็นขุนนางในเมืองเตง เหตุใดไม่อยู่รักษาบ้านเมือง ร้องไห้ออกมาให้ทหารเราจับได้ท่านไม่กลัวความตายหรือ จกบูจึงตอบว่า เดิมข้าพเจ้ารู้ว่าจิ้นบุนก๋งซึ่งเป็นอ๋องเป๋านัดกองทัพท่านให้ยกมาตีเมืองเตงครั้งนี้ ถ้าเมืองเตงแตกแล้วเมืองท่านก็จะเสียแก่เมืองจิ้นด้วย
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า อันเมืองเตงนี้เป็นเมืองน้อย กองทัพใหญ่ยกมาตีถึงจะเสียบ้านเมืองก็ควรอยู่ ซึ่งท่านว่าเมืองเตงแตกแล้วเมืองเราก็จะพลอยเสียด้วยนั้น ท่านว่าทั้งนี้จะให้เราย่อท้อมิให้ตีเมืองเตงหรือ
จกบูจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวทั้งนี้ ใช่จะแกล้งให้ท่านท้อใจหามิได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าต๋งนีคนนี้เป็นบุตรจิ้นเซียนก๋ง จิ้นเซียนก๋งมิได้ซื่อตรงต่อมิตร ครั้งเมื่อจิ้นเซียนก๋งบิดาต๋งนีจะใคร่ได้สมบัติในเมืองหงอ จึงคิดกลอุบายให้กิตติศัพท์ลือไปว่า จะยกกองทัพไปตีเมืองเกีย เจ้าเมืองหงอสำคัญว่าจริงก็มิได้จัดแจงบ้านเมืองให้มั่นคง ด้วยไว้ใจจิ้นเซียนก๋งว่าเป็นไมตรีกันจะไม่ทำอันตราย จิ้นเซียนก๋งคิดอุบายเอาเมืองหงอได้โดยง่าย ตั้งแต่ต๋งนีได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็คิดจะไปตีเมืองจิ๋นอยู่มิได้ขาด แต่เกรงอยู่ด้วยเมืองเตงป้องกันปลายแดนเมืองท่านอยู่จึงยํ่ายีเมืองท่านไม่ได้ ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นนัดกองทัพท่านมาช่วยตีเมืองเตงให้เมืองจิ้นครั้งนี้เหมือนดังจะให้ท่านเลิกด่านทางที่ช่องแคบของท่านเสีย ถ้าเมืองเตงได้แก่เมืองจิ้นแล้วเมืองท่านก็จะได้ความเดือดร้อน ครั้งนี้ท่านก็หลงกลอุบายเจ้าเมืองจิ้นอยู่แล้ว ข้าพเจ้าเกรงเมืองท่านจะเสีย จึงร้องไห้ออกมาหวังจะแจ้งความแก่ท่าน ใช่จะเศร้าโศกด้วยจะเสียเมืองเตงหามิได้
ก๋งจูบุนได้ฟังสำคัญว่าจริง จึงลงมาจูงมือจกบูขึ้นนั่งที่สมควรแล้วว่า ทุกวันนี้ ข้าพเจ้าเจ้าอุปมาเหมือนหลับอยู่ หารู้ตัวว่าเหตุภัยจะมาถึงเมื่อใดไม่ ซึ่งท่านว่ากล่าวเตือนสติทั้งนี้เหมือนดังหลับแล้วและตื่นขึ้นได้รู้เหตุการณ์ทั้งปวง เป๊กลีเหเห็นเจ้าเมืองจิ๋นหลงนับถือเชื่อฟังคำชาวเมืองเตงดังนั้น จึงเดินเข้าไปกระซิบบอกก๋งจูบุนว่า จกบูเป็นคนช่างพูดชาวเมืองเตงก็ลือปรากฏอยู่ จกบูเห็นว่าเมืองเตงจะเสียอยู่แล้ว จึงออกมาว่ากล่าวยุยงว่าท่านหลงกลอุบายเจ้าเมืองจิ้น หวังจะให้เลิกทัพกลับไปเสีย ขอจงจับจกบูขังไว้กว่าจะได้เมืองเตงแล้วจึงค่อยคิดอ่านต่อไป
ก๋งจูบุนก็ไม่เชื่อ คิดระแวงจิ้นบุนก๋งอยู่ จึงพูดกับจกบูต่อไปว่า ซินแสเห็นการซึ่งจะเป็นไปภายหน้าลึกซึ้งนัก ซึ่งท่านออกมาหาข้าพเจ้าทั้งนี้ เจ้าเมืองเตงใช้มาหรือท่านมาเอง จกบูจึงว่า เจ้าเมืองเตงรู้ว่าท่านยกทัพมา เกรงอาณาประชาราษฎร์จะได้ความเดือดร้อน จึงให้ข้าพเจ้าออกมาคำนับขอเป็นเมืองขึ้น แม้นท่านแคลงใจอยู่ว่าจะล่อลวงข้าพเจ้าจะสาบานให้เห็นความจริง จกบูก็เอาปลายมีดกรีดเนื้อให้โลหิตออก เอาพู่กันชุบเลือดของตัวจารึกอักษรลงบนกระดาษขาวว่า จะให้เมืองเตงและเมืองฌ้อเสีย มาขึ้นแก่เมืองจิ๋น แล้วส่งหนังสือสัญญาให้แก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็รับไว้ จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงจกบู เจ้าเมืองจิ๋นกับจกบูกินโต๊ะเสพสุรา พูดจาเป็นที่สบาย แต่เวลายามเศษจนรุ่ง ครั้นกินโต๊ะแล้วเจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งจกบูว่า เราก็จะกลับไปเมืองในเวลานี้ จะให้แต่หองสุน กีจู เอียงสุน สามนายคุมทหารอยู่ช่วยป้องกันกองทัพเมืองจิ้น อย่าให้นายท่านทุกข์ร้อนเลย เจ้าเมืองจิ๋นจึงให้นายทหารทั้งสามคุมทหารสามพันเข้าอยู่ในเมืองเตง แล้วก็เลิกทัพกลับไปเมือง จกบูก็พาทหารเมืองจิ๋นกลับมาเมืองเตง จึงบอกทหารให้เปิดประตูรับเข้าไปแจ้งความตามที่ได้สัญญาแก่เจ้าเมืองจิ๋นนั้นให้เจ้าเมืองเตงฟังทุกประการ
ฝ่ายต๋งนีเจ้าเมืองจิ้น ยกทัพมาตั้งค่ายล้อมเมืองเตงอยู่ถึงสามวัน มิได้เห็นทหารเมืองเตงยกออกมารบ จึงสั่งทหารจะให้ไปนัดกองทัพเมืองจิ๋นยกเข้าตีเมืองเตง พอมีผู้มาบอกว่าเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพกลับไปเสียแล้ว ต๋งนีได้ฟังดังนั้นครั้นจะให้ไปว่ากล่าวห้ามปรามก็เกรงใจเจ้าเมืองจิ๋นอยู่ เฮาเอียนจึงว่า เจ้าเมืองจิ๋นรับคำท่านว่าจะช่วยตีเมืองเตง ขอท่านจงยกทัพตามไปจับเจ้าเมืองจิ๋นฆ่าเสียจึงจะควร ต๋งนีจึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นได้มีคุณไว้แก่เราแต่ก่อน เห็นเจ้าเมืองจิ๋นจะเชื่อคำคนจึงทำดังนี้ ถึงเจ้าเมืองจิ๋นจะกลับไปเสีย แต่กองทัพเราก็พอจะตีเมืองได้อยู่ท่านอย่าวิตกเลย ว่าแล้วจึงแบ่งทหารห้าพันไปรักษาค่ายเมืองจิ๋น
๔๔
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นเจ้าเมืองจิ๋นเลิกทัพไปแล้ว จึงปรึกษาจกบูว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นตั้งล้อมเมืองเราอยู่ ท่านจะให้สู้รบหรือจะคิดอ่านประการใดเล่า จกบูจึงว่า อันเจ้าเมืองจิ้นนั้นมีทหารเอกทหารเลวล้วนชำนาญในการศึก ซึ่งจะทำการต่อสู้นั้นทหารเราก็น้อยตัวนักเห็นจะต้านทานมิได้ อนึ่งก๋งจูหลันซึ่งเป็นบุตรท่านก็ไปอยู่กับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรักใคร่นัก ก๋งจูหลันก็เป็นคนมีกตัญญูต่อท่านอยู่ ขอให้จัดแจงสิ่งของไปคำนับขอโทษเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็จะคลายความโกรธด้วยเห็นแก่ก๋งจูหลันบุตรท่าน เจ้าเมืองเตงก็เห็นชอบด้วย จึงว่าผู้ซึ่งจะไปหาเจ้าเมืองจิ้นครั้งนี้เราหาเห็นผู้ใดไม่ ท่านจงไปว่ากล่าวเจ้าเมืองจิ้นเถิดการเราจึงจะไม่เสีย
จกบูจึงตอบว่า ครั้งเมื่อข้าพเจ้าไปว่ากล่าวให้ก๋งจูบุนเลิกทัพไปนั้น ความทั้งนี้เห็นจะรู้ไปถึงเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งท่านจะใช้ให้ข้าพเจ้าออกไปหาเจ้าเมืองจิ้น เหมือนดังจะเอาเนื้อไปให้เสือ เจ้าเมืองจิ้นเห็นข้าพเจ้าก็จะให้ทหารจับตัวฆ่าเสีย เพราะโกรธว่าข้าพเจ้ายุยงให้เจ้าเมืองจิ๋นเลิกทัพไป
ซีนเฮาได้ฟังจกบูว่าดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านออกไปว่ากล่าวแก่เจ้าเมืองจิ้นให้หายโกรธจงได้ขอท่านอย่าวิตกเลย ก๋งจูเจียบได้ฟังก็ยินดีจึงให้จัดแพรสีต่างๆ กับสิ่งของตามสมควร บรรทุกเกวียนมอบให้ซีนเฮาคุมออกไปค่ายเจ้าเมืองจิ้น ซีนเฮามาถึงค่ายจึงให้นายประตูเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเตงให้ขุนนางมาจึงให้พาตัวเข้าไปในค่าย ซีนเฮาจึงนำสิ่งของเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่า เจ้าเมืองเตงแจ้งว่าท่านยกมาครั้งนี้เพราะมีความขัดเคืองด้วยนายข้าพเจ้า หลงเชื่อคำคนมิได้ไปถวายเครื่องบรรณาการแก่พระเจ้าเมืองหลวงนั้นผิดนัก กลัวท่านจะทำโทษจึงให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกมาคำนับขอโทษ อนึ่งก๋งจูหลันบุตรเจ้าเมืองเตงซึ่งมาพึ่งบุญท่านอยู่นั้น เจ้าเมืองเตงก็คิดถึงก๋งจูหลันอยู่มิได้ขาด ซึ่งท่านมีความกรุณาทำนุบำรุงก๋งจูหลันไว้ได้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น นายข้าพเจ้าก็ขอบคุณท่านนัก จะขอรับก๋งจูหลันเข้าไปพอได้เป็นที่ปรึกษาราชการในเมืองเตง
ต๋งนีได้ฟังจึงยกมือตบลงที่โต๊ะแล้วร้องตวาดว่า นายของตัวไม่ซื่อตรงต่อเจ้าแผ่นดินไปพึ่งบุญเจ้าเมืองฌ้อ เรายกมาจะจับตัวทำโทษกลับแกล้งแต่งกลอุบายออกมาว่ากล่าวหวังจะให้หน่วงทัพเราไว้ให้เนิ่นช้ากว่ากองทัพเมืองฌ้อจะมาถึง ถ้านายท่านรู้โทษตัวกลัวผิดจริงเหมือนท่านว่า ก็ให้ส่งตัวซกเหลียมซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ออกมาให้เรา อนึ่งซึ่งนายท่านจะขอก๋งจูหลันไปไว้ในเมืองเตงนั้น ถ้าเบื้องหน้านายท่านหาบุญไม่แล้ว จะยอมยกสมบัติให้ก๋งจูหลัน เราจึงจะให้ก๋งจูหลันไป และความสองประการนี้ถ้าทำตามเราก็จะไม่ทำอันตรายแก่นายท่าน ท่านจงเข้าไปปรึกษากับนายท่านก่อน ได้ความประการใดจึงมาบอกเราให้รู้โดยเร็ว ซีนเฮาก็คำนับลาออกมาจากค่ายเข้าไปเมืองเตง จึงแจ้งความแก่เจ้าเมืองเตงตามคำต๋งนีว่ามาทุกประการ
ก๋งจูเจียบได้ฟังดังนั้นจึงว่า ก๋งจูหลันก็เป็นบุตรเรา ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะเอาคำสัญญาว่าเราสิ้นบุญแล้วให้ก๋งจูหลันว่าราชการเมืองเตงสืบไปนั้นก็ควรอยู่ อายุเราทุกวันนี้ก็ได้ถึงห้าสิบปีเศษแล้ว จะรับก๋งจูหลันเข้ามาเป็นที่ซีจู ช่วยว่าราชการบ้านเมืองต่อไป แต่ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะให้เราส่งตัวซกเหลียมนั้นเหมือนดังเจ้าเมืองจิ้นตัดแขนซ้ายขวาเราเสีย เจ้าเมืองจิ้นได้ซกเหลียมออกไปก็คงจะฆ่าเสีย เราคิดเสียดายนัก ขณะเมื่อซีนเฮากับเจ้าเมืองเตงพูดกันนั้นซกเหลียมนั่งอยู่ด้วย
ซกเหลียมเห็นเจ้าเมืองเตงมีความอาลัยจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะให้ส่งตัวข้าพเจ้าออกไปนั้น แม้นท่านมิส่งข้าพเจ้าออกไป เจ้าเมืองจิ้นก็จะทำอันตรายแก่ท่านและราษฎรทั้งปวง ประการหนึ่งข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้สืบมาว่า เป็นข้าให้รู้จักคุณเจ้า เป็นบุตรให้รู้จักคุณบิดามารดา ซึ่งท่านมีความกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่คุณท่านหาที่สุดมิได้ ครั้งนี้ท่านมีทุกข์ร้อนข้าพเจ้าขอสนองคุณท่าน ถึงเจ้าเมืองจิ้นจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าก็มิได้เสียดายชีวิต ขอท่านจงส่งตัวข้าพเจ้าออกไปให้แก่เจ้าเมืองจิ้นเถิด เจ้าเมืองจิ้นได้ตัวข้าพเจ้าแล้วก็จะเลิกทัพกลับไป เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีความอาลัยแก่ซกเหลียมนัก ครั้นจะมิส่งตัวซกเหลียมไปให้แก่เจ้าเมืองจิ้นก็กลัวเจ้าเมืองจิ้นจะตีเมือง จึงว่าแก่ซกเหลียมว่า ซึ่งจะส่งตัวท่านไปครั้งนี้ด้วยเป็นการจำใจ ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาอยู่ จงออกไปว่ากล่าวแก้ไขพอพ้นผิดเหมือนดังท่านช่วยทุกข์เราและราษฎรทั้งปวงให้มีความสุขสืบไปเถิด แล้วจึงสั่งซีนเฮาว่า ท่านจงพาซกเหลียมออกไปให้แก่เจ้าเมืองจิ้นในเวลานี้อย่าให้เจ้าเมืองจิ้นขัดเคือง ซีนเฮาก็คำนับรับคำพาซกเหลียมออกจากเมืองเตง เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น ณ ค่ายแล้วแจ้งความให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ
ต๋งนีจึงให้ทหารเอาตัวซกเหลียมไปคุมไว้ แล้วสั่งเฮาเอียนให้ไปเชิญตัวก๋งจูหลันซึ่งอยู่รักษาเมืองตังพีนั้นมา ณ ค่าย เฮาเอียนก็คำนับลาออกจากค่าย ขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองตังพีแล้วลงจากม้าเข้าไปแจ้งความกับก๋งจูหลัน ก๋งจูหลันแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หาก็แต่งตัวขึ้นม้าออกจากเมืองตังพีไปกับเฮาเอียน ครั้นถึงค่ายก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงบอกก๋งจูหลันว่า ปัดนี้เจ้าเมืองเตงซึ่งเป็นบิดาท่านนั้นให้สัญญาต่อเราว่าจะรับท่านเข้าไปช่วยราชการเมืองเตง แม้นหาบุญไม่สมบัติเมืองเตงจะมอบให้แก่ท่าน ท่านกลับเข้าไปอยู่กับบิดาให้เป็นสุขเถิด ต๋งนีก็สั่งซีนเฮาให้พาตัวก๋งจูหลันเข้าไปเมืองเตง ซีนเฮากับก๋งจูหลันก็คำนับลาออกมาจากค่ายไปถึงเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็ตั้งให้ก๋งจูหลันเป็นที่ซีจูช่วยว่าราชการเมือง แล้วจัดแจงบ้านช่องและคนใช้สอยให้แก่ก๋งจูหลันตามสมควร
ฝ่ายต๋งนีเจ้าเมืองจิ้น ครั้นก๋งจูหลันกับซีนเฮากลับไปเมืองแล้วจึงให้ทหารคุมตัวซกเหลียมออกมา มีกระทู้ซักถามว่า เจ้าเมืองเตงนายของตัวเห็นตัวเป็นคนซื่อสัตย์จึงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แม้นเจ้าเมืองเตงทำความผิด ช่วยว่ากล่าวทัดทานจึงจะชอบ นี่ตัวกลับชักชวนเจ้าเมืองเตงให้ไปขึ้นแก่เมืองฌ้อ ซึ่งเป็นขบถต่อพระเจ้าเมืองหลวงมิได้ไปถวายเครื่องบรรณาการตามประเพณีเมืองขึ้นนั้น ตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่เห็นชอบอยู่แล้วหรือ
ซกเหลียมจึงตอบว่า ถึงเจ้าเมืองเตงเอาสิ่งของไปให้เจ้าเมืองฌ้อ ข้าพเจ้าจะได้ชักชวนเจ้าเมืองเตงขึ้นแก่เมืองฌ้อหามิได้ และข้อซึ่งว่าเจ้าเมืองเตงให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เจ้าเมืองเตงมิได้ให้ได้ถวายเครื่องบรรณาการเมืองหลวง ข้าพเจ้าเห็นผิดธรรมเนียมได้ทัดทานเป็นหลายครั้ง และขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเตงนั้นใช่จะมีแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวหามิได้ ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงร้องตวาดว่า ตัวทำความผิดเห็นจะไม่พ้นโทษ แกล้งว่ากล่าวเอาโทษซัดให้ผู้อื่นอีกเล่า จึงสั่งทหารให้ตั้งกระทะน้ำมัน จะเอาตัวซกเหลียมไปทอดนํ้ามันเสียตามโทษ ทหารยกกระทะนํ้ามันขึ้นตั้งบนเตาเพลิง ให้นํ้ามันเดือดพล่านแล้วจึงพาซกเหลียมออกไป ขณะเมื่อซกเหลียมเดินออกมาถึงกระทะนํ้ามันแล้วนั้น ซกเหลียมยิ้มแย้มรื่นเริงอยู่มิได้ย่อท้อแก่ความตาย
ต๋งนีเห็นดังนั้นจึงถามซกเหลียมว่า ตัวถึงที่จะตายเราจะให้เอาตัวลงทอดนํ้ามันเสียเหตุใดมิได้เศร้าโศก ซกเหลียมจึงตอบว่า เจ้าเมืองเตงนายข้าพเจ้ามีความกรุณาให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์ ข้าพเจ้าก็ตั้งใจกตัญญู บัดนี้นายข้าพเจ้ามีความทุกข์ร้อนข้าพเจ้าจะเอาชีวิตสนองคุณ ถึงจะตายชื่อข้าพเจ้าก็จะปรากฏเป็นความชอบในแผ่นดิน จะได้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ขุนนางซึ่งมีกตัญญูต่อเจ้าไปภายหน้า ข้าพเจ้าเห็นความฉะนี้จึงมิได้เศร้าโศก ซกเหลียมว่าแล้วก็ยึดหูกระทะใหญ่จะลงไปในกระทะนํ้ามัน
ต๋งนีก็วิ่งออกมาจับมือซกเหลียมไว้แล้วว่า ท่านเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญูต่อเจ้าหาผู้เสมอมิได้ เราจะยกโทษไว้ครั้งหนึ่ง ท่านกลับไปเมืองเตงช่วยสั่งสอนก๋งจูหลันให้รู้การสงครามและราชการแผ่นดินด้วย ถ้าก๋งจูหลันได้เป็นเจ้าเมืองเตงแล้ว ท่านจงเอาใจใส่ดูผิดและชอบด้วย
ซกเหลียมจึงว่า ท่านโปรดข้าพเจ้าครั้งนี้คุณของท่านหาที่สุดมิได้ ไปเบื้องหน้าถ้าก๋งจูหลันได้เป็นเจ้าเมืองเตง ข้าพเจ้าจะทำราชการโดยกตัญญูต่อก๋งจูหลันท่านอย่าวิตกเลย ต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นก็ปล่อยซกเหลียมให้กลับเข้าไปเมืองเตง ซกเหลียมก็คำนับลาคืนเข้ามาเมืองแล้วเล่าความให้เจ้าเมืองเตงฟังทุกประการ ก๋งจูเจียบได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงให้จัดแจงสิ่งของและเสบียงอาหารออกไปจ่ายให้ทหารเมืองจิ้นตามสมควร เจ้าเมืองจิ้นก็จัดแจงกองทัพจะกลับไปเมือง เจ้าเมืองเตงกับก๋งจูหลัน ซกเหลียมก็จัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนสี่เล่ม แล้วพาขุนนางทั้งปวงออกจากเมือง ตามไปส่งเจ้าเมืองจิ้นจนถึงสำนักที่จับลีเตงแล้วคำนับลากลับมาเมือง เจ้าเมืองจิ้นก็เดินทัพตามระยะทางไปใกล้จะถึงเมือง พอขุนนางซึ่งอยู่รักษาเมืองออกมารับบอกความว่างุยฉิวรากเลือดตายแล้ว ต๋งนีได้ฟังดังนั้นก็คิดเสียดายงุยฉิวนักก็ยกรีบเข้าเมืองจิ้น จึงให้ทำการฝังศพงุยฉิวตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
ครั้นอยู่มาสองเดือนเศษ เฮามัวกับเฮาเอียนเป็นโรคป่วยลง เจ้าเมืองจิ้นให้แพทย์พยาบาลแล้วถามอาการป่วยอยู่ทุกวัน พอมีผู้มาบอกว่าเฮาเอียน เฮามัวตาย ต๋งนีก็คิดเสียดายนัก เอามือตบลงที่โต๊ะแล้วว่า เฮามัว เฮาเอียนสองคนนี้เหมือนหนึ่งแขนซ้ายขวาเรา ซึ่งเฮามัว เฮาเอียนตายครั้งนี้ เหมือนดังมีผู้มาตัดแขนเราทั้งสองเสีย การศึกจะมีไปภายหน้าจะได้ผู้ใดไปปราบข้าศึกศัตรูเล่า ซูฉินได้ฟังจึงว่า คับโยยขุนนางเก่าผู้ตายนั้นมีบุตรชื่อคับพวด เป็นน้องคับโปเอียนและคับพวดใหญ่ สูงหกศอกเศษ มีกำลังทั้งฝีมือก็เข้มแข็งในการศึก คับพวดออกไปอยู่บ้านป่า เจ้าเมืองฌ้อรู้จึงให้ขุนนางเที่ยวหาตัวจะเชิญคับพวดไปเป็นทหาร ข้าพเจ้าพูดจาเกลี้ยกล่อมเอามาไว้ ณ บ้าน คิดอยู่ว่าจะพาเข้ามาให้ท่านตั้งแต่งเป็นนายทหารจะไว้ใช้สอยในการศึก
ต๋งนีได้ฟังดังนั้นจึงว่า คับพวดเป็นบุตรคับโยยเป็นคนโทษ และคับโยยทำความชั่วเรายังหาหายแค้นไม่ ซึ่งท่านจะให้เราเอาคับพวดมาใช้สอยนั้นเห็นจะหาซื่อตรงต่อเราไม่ ซูฉินจึงตอบว่า แม้นมิเอาคับพวดมาตั้งเป็นขุนนางแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองอื่นจะมาชักชวนเอาเป็นทหาร นานไปท่านจะได้ความเดือดร้อน ต๋งนีได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่เป็นช้านานแล้วจึงว่า ซึ่งท่านว่าคับพวดมีกำลังมากนั้นจงพาเข้ามาลองกำลังให้เราเห็นก่อน ถ้าคับพวดมีกำลังเหมือนท่านว่าเราจึงจะตั้งให้เป็นทหารเอก ซูฉินก็คำนับลาออกมาบ้าน จึงพาตัวคับพวดเข้าไปคำนับต๋งนี ต๋งนีเห็นคับพวดรูปร่างสูงใหญ่สมควรเป็นทหาร จึงว่าแก่คับพวดว่า ซูฉินชมท่านว่ามีกำลังมาก ถ้ายกสิงโตศิลาซึ่งตั้งอยู่นี้ได้แล้วเราจะตั้งให้เป็นนายทหาร
คับพวดก็คำนับลาออกมายกสิงโตศิลาซึ่งอยู่ข้างขวาเอาย้ายมาตั้งไว้ข้างซ้าย ยกสิงโตข้างซ้ายเอาย้ายไปตั้งไว้ข้างขวา แล้วก็ยกสิงโตทั้งสองขึ้นชูไว้ข้างละมือต่อหน้าเจ้าเมืองจิ้นและขุนนางทั้งปวงแล้ววางสิงโตลงไว้ตามที่ จึงเข้ามาคำนับเจ้าเมืองจิ้น ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนสรรเสริญคับพวดว่ามีกำลังหาผู้เสมอมิได้ ควรจะให้เป็นนายทหาร เจ้าเมืองจิ้นจึงตั้งคับพวดเป็นที่งวนโซยคำไทยว่าเป็นแม่ทัพใหญ่ บังคับบัญชาทหารทั้งปวง แล้วจัดเสื้อหมวกเครื่องสำหรับยศให้แก่คับพวดตามสมควร แล้วสั่งซูฉินให้ช่วยราชการงวนโซย คิดจัดแจงยกกองทัพไปตีเมืองฌ้อ ซูฉิน คับพวดก็คำนับลาออกมาตระเตรียมกองทัพจะยกไปตีเมืองฌ้อ กิตติศัพท์ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นตั้งคับพวดเป็นงวนโซยแม่ทัพใหญ่ตระเตรียมกองทัพนั้นลือไปถึงเมืองฌ้อ
เจ้าเมืองฌ้อรู้ก็ตกใจ จึงปรึกษาโต๊ะเจียงที่ปรึกษาว่า คับพวดคนนี้มีกำลัง เราให้ไปเกลี้ยกล่อมเป็นหลายครั้งหาสมความคิดเราไม่ บัดนี้ได้ยินข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นให้คับพวดเป็นแม่ทัพใหญ่ จะยกมาตีเมืองเรา เมืองเราเห็นว่าทแกล้วทหารในเมืองเราฝีมืออ่อน จะสู้รบกันกับคับพวดไปมิได้เราวิตกนัก ท่านจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใด โต๊ะเจียงจึงว่า ทหารซึ่งมีกำลังและฝีมือกล้าแข็งในเมืองจิ้นนั้น ใช่จะมีแต่คับพวดผู้เดียวหามิได้ เตียวสวย เซียนเฉีย ฮูเฉียโก ทั้งสามคนนี้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งชำนาญในการศึก แม้นเจ้าเมืองจิ้นยกกองทัพมาครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเราจะเสียกับเมืองจิ้นเป็นมั่นคง ขอท่านจงจัดของเครื่องบรรณาการไปยอมเข้าด้วยเจ้าเมืองจิ้น พอห้ามทัพเจ้าเมืองจิ้นไว้อย่าเพิ่งให้ยกมายํ่ายีเมืองเรา กว่าทแกล้วทหารเมืองเราค่อยบริบูรณ์ขึ้นแล้วจึงคิดการต่อไป เจ้าเมืองฌ้อก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้โต๊ะเจียงคุมสิ่งของเครื่องบรรณาการไปเมืองจิ้น โต๊ะเจียงรับหนังสือคำนับลาออกมาให้เจ้าพนักงานจัดหยกและแพรอย่างดีสี่ร้อยม้วนบรรทุกเกวียน โต๊ะเจียงก็คุมสิ่งของเครื่องบรรณาการออกจากเมืองฌ้อ เดินตามระยะทางไปหลายวันถึงเมืองจิ้น จึงเข้าไปหาขุนนางเจ้าพนักงานให้พาเข้าไปคำนับแจ้งความตามหนังสือเจ้าเมืองฌ้อบอกมาให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ
เจ้าเมืองจิ้นยินดีนัก จึงว่ากับโต๊ะเจียงว่า ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อตั้งแข็งเมืองอยู่มิได้ไปอ่อนน้อมต่อพระเจ้าเมืองหลวงนั้น บัดนี้เจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าโทษตัวผิด ให้ท่านมางอนง้อ เราก็มิได้ถือโกรธจะช่วยทูลเบี่ยงบ่ายไกล่เกลี่ยเสียมิให้พระเจ้าเมืองหลวงเคืองพระทัย แต่นี้ไปเมื่อหน้า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่จงช่วยตักเตือนให้เจ้าเมืองฌ้อแต่งเครื่องบรรณาการไปถวายตามอย่างเคยมาแต่ก่อน แล้วต๋งนีก็สั่งกับพวกให้งดกองทัพไว้ มิให้ยกไปตีเมืองฌ้อ จึงให้พนักงานจัดกงก๊วนให้โต๊ะเจียงอาศัย โต๊ะเจียงอาศัยอยู่กงก๊วนประมาณสองสามวัน จึงขึ้นไปลาเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็กลับไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงครั้นได้ก๋งจูหลันเป็นที่ซีจู ช่วยว่าราชการทำนุบำรุงราษฎร ชาวเมืองเตงก็อยู่อย่างเป็นสุขมาจนอายุเจ้าเมืองเตงได้ห้าสิบแปดปี เป็นโรคป่วยลง จึงมอบสมบัติเมืองเตงให้แก่ก๋งจูหลันแล้วก็ขาดใจตาย ขณะเมื่อก๋งจูเจียบตายนั้น พระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงได้ยี่สิบปี ก๋งจูหลันกับซกเหลียมขุนนางทั้งปวงก็นุ่งขาวทำการฝังศพตามธรรมเนียม ซกเหลียมจึงยกก๋งจูหลันขึ้นเป็นเจ้าเมือง ชื่อเตงบกก๋ง เตงบกก๋งก็ตั้งซกเหลียมเป็นขุนนางที่ปรึกษาผู้ใหญ่ ซกเหลียมก็ช่วยเตงบกก๋งทำนุบำรุงราษฎรชาวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นได้เป็นอ๋องเป๋า ช่วยพระเจ้าจิวเซียงอ๋องปราบปรามหัวเมืองซึ่งมิได้อ่อนน้อมให้มาถวายเครื่องบรรณาการพระเจ้าเมืองหลวงตามประเพณีแผ่นดิน จนอายุได้หกสิบแปดปี ป่วยลง แพทย์ประกอบยารักษา อาการโรคก็ยิ่งหนักลงทุกวัน เห็นจะไม่รอดชีวิต เป็นห่วงอาลัยบุตรสี่คนนัก จึงคิดว่าแม้นหาบุญเราไม่บุตรสี่คนก็จะชิงสมบัติกัน และก๋งจูหวนบุตรผู้ใหญ่มีสติปัญญา ควรจะมอบสมบัติเมืองจิ้นให้ว่าราชการสืบไป แต่จะให้น้องก๋งจูหวนทั้งสามคนไปอยู่เมืองอื่น พี่น้องจึงจะไม่ชิงสมบัติแก่กัน คิดแล้วจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่ง ให้หาบุตรทั้งสี่คนกับเซียนเฉีย เตียวสวย ฮูเฉียโก คับโปเอียง ซีโฮย ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งห้าคนเข้าไปพร้อมกัน ณ ที่ข้างในจึงสั่งว่า ถ้าเราหาชีวิตไม่แล้วท่านจงยกก๋งจูหวนให้ว่าราชการแทนเราสืบไป แล้วต๋งนีจึงส่งหนังสือให้บุตรทั้งสามคนๆ ละฉบับ จึงสั่งก๋งจูหยงบุตรที่สองว่าเจ้าจงไปฝากตัวอยู่กับเจ้าเมืองจิ๋น จูหลกจงไปอยู่เมืองติน เหดเตียนจงไปถวายตัวเป็นข้าพระเจ้าจิวเซียงอ๋องอยู่ ณ เมืองตังจิว คิดตั้งตัวให้จงได้ แม้นขัดสนสิ่งใดให้ก๋งจูหวนผู้พี่จงช่วยทำนุบำรุงอย่าให้น้องได้ความเดือดร้อน
ต๋งนีสั่งบุตรและขุนนางทั้งปวง พอเพลาเที่ยงคืนโรคกำเริบขึ้นก็สิ้นชีวิต เมื่อต๋งนีได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นอายุหกสิบ ว่าราชการเมืองจิ้นอยู่แปดปีตาย ก๋งจูหวนกับน้องทั้งสามคนและขุนนางทั้งปวงเห็นเจ้าเมืองจิ้นสิ้นใจแล้ว ต่างร้องไห้รักอื้ออึงทั้งข้างหน้าข้างใน ครั้นคลายความโศกแล้ว ก๋งจูหวนจึงให้ขุนนางพนักงานต่อหีบไม้หอมใส่ศพบิดา ตั้งเครื่องบูชาศพตามธรรมเนียม ขุนนางทั้งปวงตั้งก๋งจูหวนขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดาสืบไป ก๋งจูหวนกับขุนนางทั้งปวงก็นุ่งขาวห่มขาว และให้เหดเตียนผู้น้องไปกราบทูลพระเจ้าเมืองหลวง ให้จูหลกไปเมืองติน ให้จูหยงไปเมืองจิ๋น ให้ขุนนางถือหนังสือไปบอกบรรดาหัวเมืองมาช่วยการฝังศพ
๔๕
ฝ่ายพระเจ้าเมืองหลวง และก๋งจูหลันเจ้าเมืองเตง เซียงก๋งเจ้าเมืองโอย โจ๋จงก๋งเจ้าเมืองโจ๋ เตียงเยียดเจ้าเมืองฌ้อ ก๋งจูสินเจ้าเมืองฬ่อ แจ้งว่าต๋งนีซึ่งเป็นอ๋องเป๋าตาย ก็จัดแจงสิ่งของบรรทุกเกวียนมา ณ เมืองจิ้นพร้อมกัน แต่พระเจ้าจิวเซียงอ๋องนั้นให้ขุนนางคุมสิ่งของมาช่วยการฝังศพเจ้าเมืองจิ้นพร้อมกันกับหัวเมืองทั้งปวง ก๋งจูหวนก็ให้ยกศพบิดาขึ้นรถ เทียมด้วยม้าตั้งกระบวนแห่ชักศพออกไปถึงประตูทิศตะวันตก พอได้ยินเสียงศพนั้นร้องดังเสียงโค รถที่ใส่ศพก็หยุดอยู่
เจ้าเมืองจิ้นเห็นประหลาดจึงถามกวยกิว กวยกิวพิเคราะห์ดูรู้แล้วจึงบอกก๋งจูหวนว่า นานไปเบื้องหน้าหัวเมืองฝ่ายตะวันตกจะยกมาตีเมืองเรา ผีบิดาท่านที่ตายมีความกรุณา จึงบังเกิดเหตุให้ท่านเห็นประจักษ์จะได้คิดระวังตัว ก๋งจูหวนกับขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็มีความสงสารนัก ต่างคนคุกเข่าลงคำนับศพแล้วร้องไห้ ขณะนั้น ม้าซึ่งเทียมรถก็ชักรถเลื่อนออกจากประตูเมือง ก๋งจูหวนกับขุนนางทั้งปวงก็ตามไปตำบลซกอัก ก็ช่วยกันทำการศพ
ฝ่ายก๋งจูหยงมาถึงเมืองจิ๋น จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูบุนผู้ตาว่า บิดาข้าพเจ้ามอบสมบัติให้ก๋งจูหวน ให้ข้าพเจ้ามาอยู่กับตา บัดนี้บิดาข้าพเจ้าก็ตายแล้ว ข้าพเจ้าจึงมาตามคำบิดาข้าพเจ้าสั่งไว้ ก๋งจูบุนแจ้งว่าต๋งนีตายก็พาหลานเข้ามาบอกนางเป๊กกี นางเป๊กกีจึงว่าต๋งนีตายแล้วข้าพเจ้าจะขอไปช่วยฝังศพ เมื่อเสร็จการจึงจะรับมารดาก๋งจูหวนมาอยู่กับบุตรด้วย ก๋งจูบุนก็ยอมให้ไป จึงออกมาสั่งให้พนักงานจัดแจงสิ่งของบรรทุกเกวียนตามสมควร และจัดขุนนางกับคนใช้เป็นอันมากให้นางเป๊กกีไปช่วยการศพ ณ เมืองจิ้น
ฝ่ายก๋งจูหวนครั้นหัวเมืองซึ่งเป็นญาติร่วมแซ่มาพร้อมแล้วจึงทำการฝังศพถึงสี่เดือน สำเร็จการศพแล้วเจ้าเมืองทั้งปวงก็กลับไปเมือง และตำบลซกอักที่ฝังศพเจ้าเมืองจิ้นเป็นที่เกิดปรอทเป็นอันมากคุ้มมาเท่าทุกวันนี้ ฝ่ายกีจู หองสุน เอียนสุน นายทหารทั้งสามซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นให้คุมทหารสามพันกำกับอยู่ในเมืองเตงครั้งก่อนนั้น ครั้นก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงตาย ก๋งจูหลันได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว จึงปรึกษากันว่า ครั้งเมื่อก๋งจูเจียบยังมีชีวิตอยู่นั้นก็ยำเกรงเจ้าเมืองจิ๋นนายเราอยู่ ตั้งแต่ก๋งจูหลันได้เป็นเจ้าเมืองเตง ก๋งจูหลันก็ไปขึ้นกับเมืองจิ้นแล้ว มิได้ทำนุบำรุงเรา จึงจะมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองจิ๋นให้ยกทัพมาตีเมืองเตง ต๋งนีก็ตายแล้วหามีกองทัพเมืองใดมาช่วยเมืองเตง เมืองเตงก็จะได้แก่นายเราเป็นมั่นคง ครั้นปรึกษากันแล้วก็แต่งหนังสือฉบับหนึ่งเข้าผนึกส่งให้คนสนิทถือไปเมืองจิ๋น คนสนิทก็รับหนังสือลาขึ้นม้าออกจากเมืองเตงรีบไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นให้นางเป๊กกีผู้ภรรยาไปทำการศพเจ้าเมืองจิ้นแล้ว อยู่วันหนึ่งเจ้าเมืองจิ๋นออกว่าราชการขุนนางพร้อมกัน พอม้าใช้เข้าคำนับบอกว่า ทหารสามนายซึ่งไปอยู่เมืองเตงให้ถือหนังสือบอกมา เจ้าเมืองจิ๋นรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วจึงปรึกษากับกวนซกว่า นายทหารทั้งสามคนซึ่งเราให้คุมทหารสามพันไปกำกับอยู่เมืองเตงครั้งก่อนนั้น มีหนังสือมาถึงเราแล้ว ก๋งจูเจียบเจ้าเมืองเตงตายแล้ว ก๋งจูหลันกลับไปขึ้นกับเจ้าเมืองจิ้น บัดนี้ต๋งนีก็ตายแล้ว เราจะยกทัพไปตีเมืองเตง ท่านจะเห็นประการใด
กวนซกจึงตอบว่า เมืองเรากับเมืองเตงก็ไกลนัก หนทางที่จะไปนั้นกันดาร ฤดูนี้ก็เป็นฤดูฝน จะยกทัพใหญ่ไปนั้นทแกล้วทหารจะได้ความลำบากนัก ขอท่านจงงดกองทัพไว้ไปต่อเดือนสี่ปีหน้าจึงคิดอ่านต่อไป ก๋งจูบุนจึงว่า อันเมืองจิ้นนั้นที่แดนกว้างใหญ่ เราจัดแจงต๋งนีไปครองสมบัติมาหลายปี บัดนี้ต๋งนีตายแล้ว ก๋งจูหวนได้เป็นเจ้าเมือง เราจะคิดไปตีเมืองเตง ได้แล้วจะเอาไปเปลี่ยนที่แดนโฮตังซึ่งขึ้นแก่เมืองจิ๋นจะเอาโฮตังเป็นที่มั่น จึงจะคิดตีเมืองจิ้นต่อไป ถ้าได้เมืองจิ้นแล้ว เขตแดนเมืองจิ๋นก็จะกว้างขวาง จะได้คิดตั้งตัวสืบไป ซึ่งท่านจะให้งดกองทัพไว้เห็นจะช้า ก๋งจูบุนจึงแต่งหนังสือลับตอบไปถึงทหารทั้งสามว่า จะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเตงให้ทันในเดือนสี่ปีนี้ ให้นายทหารทั้งสามคอยกองทัพอยู่ในเมืองเตงฝ่ายทิศเหนือ คิดอ่านเป็นไส้ศึกคอยเปิดประตูเมืองรับกองทัพ ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึกส่งให้ม้าใช้ถือไปให้แก่นายทหารทั้งสาม คนใช้รับหนังสือแล้วคำนับลาขึ้นม้ารีบไปตามเจ้าเมืองจิ๋นสั่ง ครั้นถึงเมืองเตงก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้กีจู แล้วแจ้งความตามเจ้าเมืองจิ๋นสั่งมาทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นให้ม้าใช้ถือหนังสือไปถึงเมืองเตงแล้ว ณ วันเดือนยี่ข้างขึ้น จึงจัดแจงทหารหมื่นหนึ่งเข้ากระบวนทัพ ให้เป๊กอิดเปียบุตรกวนซกเป็นทัพหน้า เป๊กลีเบ้งเบ๋งบุตรเป๊กลีเหเป็นทัพหลวงมีปีกซ้ายขวาหน้าหลัง ซีคิดสุดเป็นกองหนุน คุมเกวียนเสบียงอาหารตั้งกระบวนคอยฤกษ์ยามอยู่ กวนซกเห็นว่ากองทัพซึ่งจะยกไปตีเมืองเตงเห็นไม่สำเร็จ ทัดทานก๋งจูบุนมิฟังก็เสียใจ มีความอาลัยแก่เป๊กอิดเปียนัก จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเข้าไปหาบุตร ณ ที่ประชุมทัพ จึงส่งหนังสือให้แล้วจับมือบุตรเข้าร้องไห้ว่า เจ้าจะไปทำการศึกครั้งนี้เห็นจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้าบิดาสืบไปแล้ว
เป๊กอิดเปียได้ฟังดังนั้นก็คิดเสียใจนัก จึงพากวนซกผู้บิดาเข้าไปคำนับ แจ้งความให้ก๋งจูบุนฟังทุกประการ ก๋งจูบุนได้ฟังก็โกรธจึงว่ากับกวนซก เราให้จัดทัพพร้อมจะคอยฤกษ์ ท่านมาร้องไห้ให้เป็นลางแก่กองทัพให้เสียฤกษ์ฉะนี้ เห็นสมควรแก่ตัวซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่แล้วหรือ กวนซกจึงตอบว่า ข้าพเจ้ากับบุตรจะจากกันกลั้นนํ้าตามิได้ ใช่ว่าข้าพเจ้าจะแกล้งทำให้เป็นลางร้ายแก่กองทัพนั้นหามิได้ ขอท่านอย่าถือโทษโกรธข้าพเจ้าเลย ก๋งจูบุนได้ฟังก็นิ่งอยู่ กวนซกเห็นหน้าบุตรเศร้าสลดลงจึงว่า ตัวเจ้าเกิดมาเป็นชายชาติทหารจะย่อท้อต่อความตายนั้นไม่ควร หนังสือที่ให้ไปนั้น ถ้าอับจนเข้าแล้วจงทำตามหนังสือทุกประการเถิด เป๊กอิดเปียก็รับคำ พอได้ฤกษ์ก็คำนับลาขึ้นม้าถือทวนยกทัพออกจากเมือง เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับซีคิดสุดก็ยกตามทัพหน้าไป ก๋งจูบุนกับกวนซกเป๊กลีเห ก็พาขุนนางทั้งปวงออกไปส่งกองทัพถึงที่สำนักจับลีเตงนอกเมืองทางร้อยห้าสิบเส้น ครั้นกองทัพยกไปแล้วก็พาขุนนางกลับเข้าเมือง กวนซกกลับมาถึงบ้านทุกข์ตรอมถึงบุตรจึงบอกป่วยอยู่ มิได้ไปว่าราชการตามตำแหน่งเป็นหลายวัน
เป๊กลีเหแจ้งว่ากวนซกป่วย จึงไปเยี่ยมเยียนถึงที่อยู่แล้วถามว่า ข้าพเจ้าดูรูปร่างท่านผ่ายผอมลงกว่าแต่ก่อน อาการโรคป่วยเป็นประการใด กวนซกจึงตอบว่า ข้าพเจ้าป่วยครั้งนี้เพราะทุกข์ถึงบุตรซึ่งยกทัพไปนั้นหนทางไกลกันดาร ถ้าได้รบกันเข้ากับชาวเมืองเตงศึกติดพันกันเข้าเห็นจะขัดสนด้วยเสบียงอาหาร ประการหนึ่งบุตรท่านกับบุตรข้าพเจ้าก็ยังหนุ่มนัก ไม่ชำนาญในการศึก มีแต่ฝีมือกล้าแข็งทำเอาโดยโวหาร ถ้าข้าศึกแต่งกลอุบายล่อลวงก็เห็นจะพากันตายเสียสิ้น ข้าพเจ้ามีความวิตกนัก เป๊กลีเหได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า การทั้งนี้ข้าพเจ้าก็เห็นความอยู่ ขณะเมื่อท่านทัดทานเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นมิฟังท่านแล้ว ครั้นจะซ้ำเติมว่ากล่าวห้ามปรามขึ้นอีก ก็เห็นเจ้าเมืองจิ๋นจะขัดเคืองหนักไป ข้าพเจ้าก็เป็นทุกข์ใจอยู่ บัดนี้ท่านกับข้าพเจ้าเห็นการซึ่งจะเกิดอันตรายแก่กองทัพแล้ว จำจะแก้ไขให้บุตรให้พ้นภัยกลับมา คนทั้งปวงจึงจะไม่ครหานินทาได้ ท่านจะคิดอุบายประการใด
กวนซกจึงว่า ขณะเมื่อบุตรข้าพเจ้ายกทัพไปนั้น ข้าพเจ้าเขียนหนังสือให้ไปสำหรับตัวฉบับหนึ่งว่า ถ้าถึงที่อับจนให้หนีมา ณ ตำบลโฮตัง หาเรือข้ามปากอ่าวทะเลกลับมาเมืองจึงจะรอดชีวิต ขอท่านจงให้กงซุนกีจัดเรือรีบไปคอยอยู่ ณ ปากอ่าวโฮตัง เกลือกเป๊กลีเบ้งเบ๋งเป๊กอิดเปียเสียทีแก่ข้าศึกมาถึงโฮตังจะได้ลงเรือกงซุนกีกลับมาเมือง เป๊กลีเหได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงให้คนใช้ไปเชิญตัวกงซุนกีมาสั่งว่า ท่านจงจัดเรือสองร้อยลำบรรทุกเสบียงอาหารไปคอยกองทัพบกอยู่ ณ ที่ปากอ่าวโฮตัง กงซุนกีก็รับคำลาออกมาให้ทหารจัดเรือสองร้อยลำ บรรทุกเสบียงอาหารพร้อมแล้วก็ให้ถอนสมอชักใบแล่นเรือออกจากท่าไป ครั้นถึงปากอ่าวโฮตังก็ทอดสมอจอดเรือคอยกองทัพบกอยู่ตามเป๊กลีเหสั่ง
ฝ่ายกวนซกครั้นกงซุนกียกทัพเรือไปประมาณสองสามวันจึงคิดว่าเจ้าเมืองจิ๋นนี้แต่ก่อนเราว่ากล่าวสิ่งใดก็เชื่อฟัง เราก็ตั้งใจจะช่วยทำนุบำรุงไปกว่าจะสิ้นชีวิต บัดนี้ให้บุตรเรายกทัพไปตีเมืองเตง เราเห็นว่าการจะไม่สำเร็จจึงว่ากล่าวทัดทานไว้ เจ้าเมืองจิ๋นก็มิได้เชื่อฟัง ครั้นจะอยู่ทำราชการสืบไปก็เห็นจะได้ความอัปยศแก่ขุนนางทั้งปวง กวนซกคิดแล้วจึงเข้าไปคำนับก๋งจูบุนแล้วว่า แต่ข้าพเจ้ามาทำราชการอยู่ในท่านก็ช้านานจนชราแล้ว จะขอลาออกจากที่ขุนนางไปอยู่บ้านป่าหาความสบาย ขอท่านจงกรุณาแก่ข้าพเจ้าเถิด
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านให้บุตรไว้ทำราชการแทนตัวแล้วจะไปอยู่บ้านป่าหาความสุขก็ตามใจ จึงจัดทองคำหนักยี่สิบชั่งกับอิสตรีรูปงามสิบคน คนใช้ชายหญิงร้อยหนึ่ง ผ้าแพรและสิ่งของเป็นอันมากให้แก่กวนซก กวนซกก็คำนับลาออกมาบ้าน จัดสิ่งของบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่ม พาคนใช้ชายหญิงออกจากเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นกับเป๊กลีเหและขุนนางทั้งปวงก็ออกไปส่งกวนซกถึงนอกเมืองแล้วกลับมา กวนซกออกไปตั้งบ้านอยู่นอกเมืองฉี และเมืองฉีนี้ครั้งแผ่นดินพระเจ้าเปงอ๋องนั้นชื่อเมืองสิน เองไขเจ้าเมืองจิ๋นชนะศึกเกียงหยง เองไขมีความชอบ พระเจ้าเปงอ๋องจึงประทานเมืองสินให้เป็นเมืองขึ้นแก่เมืองจิ๋น เองไขจึงเปลี่ยนชื่อเมืองเสียใหม่ เรียกว่าเมืองฉีแต่นั้นมา วันหนึ่งกวนซกไปเที่ยวเล่นในเมืองฉี เห็นหญิงชายชาวเมืองเป็นโรคพุพอง กวนซกเที่ยวไปตามถนนตลาด เห็นชาวตลาดขายเผือกมันถั่วลิสง ก็รู้ว่าคนทั้งเมืองกินของสามสิ่งจึงบังเกิดเป็นฝีพุพอง กวนซกจึงให้ชาวเมืองปลูกต้นหุน คำไทยว่าต้นยาสูบ แล้วสั่งว่าใบยาสูบมาหั่นเป็นเส้น แล้วสูบด้วยกล้องจงทุกวันโรคพุพองจึงจะหาย ชาวเมืองทั้งปวงก็ทำ โรคพุพองนั้นก็หายสิ้นทุกคน
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพออกจากแดนเมืองจิ๋น เดินทัพมาตามระยะทางมาเข้าแดนเมืองหลวง ชาวด่านเมืองหลวงเห็นประหลาดจึงปิดประตูด่านเสียมิให้เข้ามา เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงคิดว่าหนทางเมืองเตงจำเพาะเดินผ่านหน้าเมืองหลวง จึงจะไปตีเมืองเตงได้ ครั้นจะไปทางอื่นก็มีแต่ภูเขาและห้วยธารเดินมิได้ เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงคิดอุบายให้ทหารกองหน้าบอกชาวด่านว่าเจ้าเมืองจิ้นใช้ให้มาเฝ้าถวายเครื่องบรรณาการแก่เจ้าเมืองหลวง ชาวด่านสำคัญว่าจริงก็เปิดประตูให้ไป ครั้นไปไกลเมืองหลวงทางประมาณพันเศษ เป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นทหารเดินทางอิดโรยนัก จึงตั้งค่ายพักทหารอยู่ ณ ชายป่า พอเวลาเย็นจึงให้คนใช้ไปเชิญเป๊กอิดเปียเข้ามาถามว่า ขณะเมื่อกองทัพจะยกออกจากเมืองนั้น เราเห็นบิดาท่านส่งหนังสือให้ฉบับหนึ่ง ในหนังสือนั้นถ้อยความประการใด ท่านจงไปหยิบมาให้เราดูบัดเดี๋ยวนี้
เป๊กอิดเปียจึงตอบว่า หนังสือฉบับนี้บิดาข้าพเจ้าสั่งมาว่าต่อถึงที่อับจนจึงให้แก้หนังสือออกดู ซึ่งท่านจะดูหนังสือเมื่อขณะนี้ข้าพเจ้าเห็นไม่ควร เป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นเป๊กอิดเปียบิดพลิ้วอยู่ ก็ว่ากล่าวเนืองๆ ว่าจะขอดูหนังสือ เป๊กอิดเปียเกรงเป๊กลีเบ้งเบ๋งจะโกรธ จึงหยิบหนังสือซึ่งซ่อนไว้ในกลีบเสื้อมาส่งให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งอ่านดู ในหนังสือนั้นว่าจะทำศึกกับหัวเมืองฝ่ายตะวันออกนั้น ถ้าถึงตำบลเขาเงาซัวให้นายทัพนายกองทั้งปวงระมัดระวังตัวจงดี ด้วยเป็นหนทางช่องแคบ ถ้าทัพเสียทีให้หนีไป ณ ตำบลโฮตังจึงจะรอดชีวิต เป๊กลีเบ้งเบ๋งแจ้งความหนังสือดังนั้นก็โกรธ ฉีกหนังสือทิ้งเสียแล้วว่า บิดาท่านเขียนหนังสือให้มาทั้งนี้ เหมือนจะแช่งให้เราเป็นอันตรายในการศึกจะเชื่อฟังมิได้ เป๊กอิดเปียเห็นเป๊กลีเบ้งเบ๋งฉีกหนังสือเสีย ครั้นจะว่ากล่าวห้ามปรามก็เกรงใจ ด้วยเป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นแม่ทัพถืออาญาสิทธิ์ เป๊กอิดเปียคำนับลามาที่อยู่
ขณะนั้นมีทหารเลวคนหนึ่งชื่อซกถา ครั้นรู้ว่ากองทัพจะตั้งพักอยู่หลายวัน จึงคิดว่าเพื่อนสนิทมีอยู่คนหนึ่งชื่อเหียนโก๋ เป็นชาวเมืองเตงมาค้าขายอยู่เมืองตังจิว จำจะเข้าไปหาให้พบ จะให้ขอสิ่งของไปกินกลางทาง ซกถาคิดแล้วก็ออกจากค่ายเข้าไปเมืองหลวงเที่ยวไต่ถามหาเหียนโก๋ตามถนนตลาด
ฝ่ายเหียนโก๋ตั้งร้านขายของอยู่ริมถนน แลเห็นซกถาเดินมาก็จำได้จึงออกไปรับซกถามาบนตึก ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม เหียนโก๋จึงว่า ท่านกับเราจากกันมาช้านาน ท่านไปอยู่แห่งใดเราพึ่งได้เห็นหน้าวันนี้ ซกถาจึงว่าแต่จากท่านไปได้ความทุกข์ยาก บัดนี้เข้าอยู่เป็นทหารเจ้าเมืองจิ๋น ซึ่งได้มาทัพครั้งนี้เพราะกีจู หองสุน เอียงสุน นายทหารสามคนซึ่งเจ้าเมืองจิ้นให้คุมทหารเลวสามพันอยู่เมืองเตง แต่ครั้งก๋งจูเจียบเป็นเจ้าเมืองเตงอยู่นั้น ครั้นก๋งจูเจียบตายแล้วก๋งจูหลันได้เป็นเจ้า เมืองเตงไปขึ้นกับเมืองจิ้น ทหารทั้งสามนายบอกหนังสือลับไปถึงเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นจึงเกณฑ์ทหารหมื่นหนึ่ง ให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นแม่ทัพจะมาตีเมืองเตง เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพออกจากเมืองจิ๋น แต่ ณ เดือนยี่ข้างขึ้น เดินทางมายี่สิบวันถึงแดนเมืองหลวง เป็นฤดูฝนหนทางเดินยาก ทหารเมื่อยล้าเป็นอันมาก ตั้งพักกองทัพอยู่ ณ ชายป่าทิศเหนือ ทางไกลเมืองหลวงประมาณพันเส้นเศษ เรารู้ว่าท่านมาค้าขายอยู่ ณ เมืองนี้จึงมาสืบเสาะหา ซึ่งท่านมิได้ลืมเราผู้เพื่อนเก่าเสียนั้นขอบคุณยิ่งนัก
เหียนโก๋แจ้งความว่ากองทัพเมืองจิ๋นจะไปตีเมืองเตงดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเรามาค้าขายแต่ตัว บุตรภรรยายังอยู่เมืองเตง แม้นเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพไปตีเมืองเตงได้ บุตรภรรยาเราก็จะได้ความฉิบหายเสียสิ้น เราจะคิดกลอุบายไปห้ามทัพเป๊กลีเบ้งเบ๋งไว้ ความทั้งนี้ท่านอย่าแพร่งพรายไป ซกถาจึงว่าท่านจะคิดประการใดก็ตามเถิด เราหาไปบอกแก่ผู้ใดไม่ ท่านอย่าสงสัยเลย เหียนโกพูดกับซกถาแล้วก็ให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้ง ทั้งสองกินโต๊ะเสพสุราแต่เวลาบ่ายจนคํ่าลง แล้วให้ซกถานอนอยู่ ณ ตึกคืนหนึ่ง ครั้นเวลาเช้าเหียนโกก็จัดแจงสิ่งของเสบียงอาหารให้แก่ซกถาตามสมควร ซกถาก็ลากลับไปค่าย
เหียนโก่จึงให้คนใช้จัดเนื้อแผ่นกับข้าวสารบรรทุกเกวียนออกจากเมืองหลวง ไปถึงค่ายจึงบอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งความแก่เป๊กลีเบ้งเบ๋ง เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงให้หาตัวเหียนโก๋เข้าไป ณ ค่ายแล้วถามว่า ท่านชื่อไรมาแต่ไหน เหียนโก๋จึงแกล้งบอกเป็นกลอุบายว่า ข้าพเจ้าชื่อเหียนโก๋ เป็นขุนนางอยู่ในเมืองเตง เจ้าเมืองเตงรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้ท่านเป็นแม่ทัพยกออกจากเมืองจิ๋น ณ เดือนยี่ จะไปตีเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงจึงให้ข้าพเจ้าคุมเสบียงอาหารมารับ ถ้าพบกองทัพท่านที่ใดตำบลใดก็ให้เสบียงอาหารซึ่งข้าพเจ้าคุมมานี้ให้แก่ท่าน จะได้จ่ายทหารในกองทัพ แล้วเจ้าเมืองเตงก็จะให้กีจู หองสุน เอียงสุนทหารทั้งสามนาย ให้คุมทหารเลวสามพันยกตามท่านไปตีเมืองจิ้นด้วย เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า กีจูให้หนังสือลับไปถึงเมืองจิ๋นให้ยกทัพไปตีเมืองเตง เจ้าเมืองจิ๋นได้มีหนังสือลับไปให้นายทหารทั้งสามเป็นไส้ศึกอยู่ในเมือง เราจึงยกกองทัพมาหมายจะไปเมืองเตงได้โดยง่าย การทั้งนี้เป็นความลับรู้แต่ทหารทั้งสามนาย เหตุใดเจ้าเมืองเตงจึงรู้กลับให้คุมเสบียงอาหารมารับเราอีกเล่า คิดสงสัยทหารทั้งสามนายอยู่จึงถามเหียนโก๋ว่า ทหารทั้งสามนายซึ่งไปอยู่เมืองเตงนั้นก๋งจูหลัน เจ้าเมืองเตงทำนุบำรุงให้เป็นสุขอยู่หรือ
เหียนโก๋จึงแกล้งบอกว่า ทหารทั้งสามนายนั้นเจ้าเมืองเตงนายข้าพเจ้ามีความกรุณานัก จัดแจงตึกกว้านบ้านช่องและภรรยาคนใช้สอยเลี้ยงดูทหารทั้งสามถึงขนาด ข้าพเจ้าเห็นว่าทหารสามนายเพลิดเพลินไปด้วยบุตรภรรยาและทรัพย์สมบัติทั้งปวง จะมิได้คิดกลับคืนไปเมืองจิ๋นแล้ว ขณะเมื่อข้าพเจ้าคุมสิ่งของมา ทหารทั้งสามนายก็สั่งกำชับมาให้บอกแก่ท่านว่า ยังตั้งอยู่ ณ ริมประตูฝ่ายเหนือดังเก่า และทหารทั้งสามนายไปอยู่บ้านที่นายข้าพเจ้าจัดแจงให้ หาอยู่ข้างประตูทิศเหนือไม่ เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นว่าทหารทั้งสามคนเอาใจออกห่างเจ้าเมืองจิ๋นแล้ว การซึ่งคิดไว้ไม่สำเร็จ เป๊กลีเบ้งเบ๋งไม่สบายใจ เหียนโก๋เห็นกิริยาเป๊กลีเบ้งเบ๋งระส่ำระสายอยู่ก็รู้ว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งเชื่อฟังคำตน ต้องในกลอุบายแล้ว ก็คำนับลาไปเมืองหลวง ครั้นถึงบ้านจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งไปให้คนสนิทถือไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตง คนสนิทรับหนังสือแล้วคำนับลาออกจากเมืองหลวงขึ้นม้ารีบไปตามเหียนโก๋สั่ง
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋ง ครั้นเหียนโก๋กลับไปแล้ว พอเวลาคํ่าลงจึงให้หาเป๊กอิดเปียกับซีคิดสุดมาปรึกษาว่า เดิมกีจู หองสุน เอียงสุนมีหนังสือกล่าวโทษก๋งจูหลันเจ้าเมืองเตงใหม่ว่าไปขึ้นแก่เมืองจิ้น ให้นายเรายกทัพมาตีเมืองเตง นายเราจึงมีหนังสือกลับไปให้นายทหารทั้งสามเป็นไส้ศึกอยู่ในเมืองเตง ความทั้งนี้เป็นความลับมิให้เจ้าเมืองเตงและขุนนางในเมืองเตงรู้ บัดนี้ก๋งจูหลันรู้ว่าเรายกกองทัพมา ก๋งจูหลันให้เหียนโก๋คุมเสบียงอาหารมารับเรา แล้วเหียนโก๋บอกเราว่าทหารทั้งสามนายนั้นเจ้าเมืองเตงก็เกลี้ยกล่อมทำนุบำรุงถึงขนาด เราเห็นว่านายทหารทั้งสามจะเป็นใจเข้าด้วยก๋งจูหลัน มีหนังสือไปล่อลวงให้นายเรายกกองทัพมาตีเมืองเตง แล้วนายทหารทั้งสามจะช่วยเจ้าเมืองเตงต้านทานกองทัพไว้ ถ้ารู้ถึงเจ้าเมืองจิ้นก็คงจะยกทัพมาช่วยเมืองเตง ศึกได้ติดพันกันเข้าเสบียงอาหารเราก็น้อยลงทุกวัน เห็นจะเสียทีแก่ทหารเมืองเตงเป็นมั่นคง ท่านจะเห็นประการใด
เป๊กอิดเปียกับซีคิดสุดจึงว่า ซึ่งท่านว่านั้นก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่ากองทัพเรายกออกจากเมืองเดินทางยี่สิบวัน ต้องจ่ายเสบียงอาหารรายวันให้แก่ทหารทั้งปวงกินสิ้นไปเป็นอันมาก ครั้นจะกลับไปเมืองเล่า เจ้าเมืองจิ๋นจะติโทษท่านว่าใช้มาไม่ได้ราชการเปลืองเสบียงอาหารเสียเปล่า ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกเข้าปล้นตีเมืองน้อยซึ่งขึ้นแก่เมืองหลวงสักเมืองหนึ่ง พอได้สิ่งของและเสบียงอาหารแล้วจึงค่อยกลับคืนไปเมือง อย่าให้เสียทีได้ยกทัพใหญ่มาเลย เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็เห็นชอบด้วย จึงว่า เรายกมาถึงตำบลนี้จะเดินทัพไปทางประมาณสามวัน จะถึงเมืองคุด เมืองคุดนี้ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ เราจะรีบยกไปอย่าให้ชาวเมืองคุดรู้ตัว ก็เห็นจะปล้นเอาเมืองได้โดยง่าย ถ้าเราได้เมืองคุดแล้วจะกวาดต้อนครอบครัวยกกลับไปเมือง ถึงเราไม่ได้เมืองเตง ก็ได้ทรัพย์สิ่งของครอบครัวเมืองคุดไปให้เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็เห็นจะหาติโทษเราไม่ ครั้นปรึกษาพร้อมแล้ว เป๊กอิดเปียกับซีคิดสุดก็คำนับลาเป๊กลีเบ้งเบ๋งไปที่อยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเป๊กลีเบ้งเบ๋งก็ยกทัพเดินตามทางไปประมาณสามวันถึงตำบลเทียนจิ๋น พอเวลาเย็นจึงหยุดกองทัพซุ่มอยู่ในป่า แล้วสั่งนายทัพนายกองว่า เวลาเย็นวันนี้ให้ทหารทั้งปวงหุงอาหารกินให้อิ่ม แล้วต่อยหม้อข้าวเสียเวลาคํ่าวันนี้ ยกไปกินข้าวเช้าเมืองคุดให้จงได้ ถ้านายทัพนายกองย่อหย่อนอยู่ตีเมืองคุดมิได้ อย่าให้กองลำเลียงจ่ายข้าวให้กินเลย จะเอานายทัพนายกองเป็นโทษตามอาญาศึก นายทัพนายกองก็ไปประกาศแก่ทหารเลวทุกหมวดทุกกองตามแม่ทัพสั่ง ครั้นเวลาใกล้จะพลบค่ำ เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพรีบเข้าถึงเชิงกำแพงเมือง ประตูเมืองยังมิทันปิด ทหารกองหน้าตรูกันเข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันชาวเมืองอลหม่าน
ขุนนางและทหารชาวเมืองคุดมิทันรู้ว่ากองทัพเมืองใดยกมา สำคัญว่าโจรก็ตกใจแตกตื่นหนีออกป่า ฝ่ายเจ้าเมืองคุดได้ยินผู้คนและม้าล่อกลองรบเสียงอื้ออึง ไม่แจ้งความประการใด พอมีผู้วิ่งเข้ามาบอกว่าโจรปล้นเมือง ตีเข้ามาได้ในเมืองแล้ว เจ้าเมืองคุดตกใจนัก มิทันจัดแจงด้วยการจวนตัวจึงผลัดเสื้อเปลี่ยนหมวกที่สำหรับเจ้าเมืองออกเสีย นุ่งห่มอย่างไพร่ปลอมเป็นชาวบ้านหนีไปเมืองเต๊กในเวลากลางคืน เป๊กลีเบ้งเบ๋งเข้าในเมืองได้ให้จับพวกขุนนางในเมืองคุดมาถามได้ความว่าเจ้าเมืองคุดหนีไปแล้ว ก็ให้ทำบัญชีครอบครัวเก็บริบทรัพย์สิ่งของของเจ้าเมืองคุดและขุนนางทั้งปวงมารวบรวมไว้แล้วตั้งพักทหารอยู่ในเมือง
ฝ่ายคนสนิทซึ่งเหียนโก๋ใช้ให้ถือหนังสือไปเมืองเตง ครั้นถึงเมืองเตงจึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่พาเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูหลันตามหนังสือบอกทุกประการ ก๋งจูหลันได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงชมเหียนโก๋ว่ามีสติปัญญา ครั้งนี้ถ้าเหียนโก๋ไม่คิดอุบายล่อลวงไว้ เห็นกองทัพเมืองจิ๋นจะรีบยกมาตีเมืองเรา จึงสั่งขุนนางให้ไปเชิญเหียนโก๋มาตั้งเป็นขุนนางแล้วปรึกษาจกบูกับซกเหลียมว่า เหียนโก๋มีหนังสือลับมาบอกเราว่า นายทหารเมืองจิ๋นทั้งสามคนซึ่งมาอยู่เมืองเรามีหนังสือลับไปบอกนัดกองทัพเมืองจิ๋นให้ยกมา นายทหารทั้งสามจะเป็นไสัศึก บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นก็ให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งคุมทหารหมื่นหนึ่งยกมาแล้ว เราคิดว่าจะจับนายทหารทั้งสามฆ่าเสียก่อน ท่านจะเห็นประการใด
จกบูซกเหลียมจึงว่า ซึ่งท่านจะฆ่านายทหารทั้งสามเสียนั้น เจ้าเมืองจิ๋นรู้ก็พยาบาทมากขึ้น คงจะยกทัพใหญ่มาตีเมืองเรา ข้าพเจ้าคิดอุบายสิ่งหนึ่ง ขอท่านจงทำทอดสนิทรักใคร่ให้ทรัพย์ของแก่นายทหารทั้งสาม ให้ออกไปอยู่ ณ ตำบลงวนอิวทางไกลเมืองห้าวัน จึงจัดแจงค่ายประตูหอรบ ตระเตรียมทแกล้วทหารให้พรักพร้อม แล้วให้มีหนังสือบอกไปขอกองทัพเมืองจิ้นฉบับหนึ่งด้วย ทหารสามนายรู้ก็จะเข้าใจว่าท่านล่วงรู้ในความลับกลัวท่านจะคิดฆ่าเสีย ต่างคนก็จะหนีไปเอง ก๋งจูหลันได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงให้จกบูจัดทองคำหนักสามสิบชั่งกับแพรและสิ่งของไปให้แก่นายทหารทั้งสาม จกบูคำนับลาคุมสิ่งของออกไปแบ่งปันให้แก่กีจู หองสุน เอียงสุนแล้วว่า เจ้าเมืองเตงมีความกรุณาท่านนักเห็นว่าท่านมาอยู่ที่นี่ที่ทางก็คับแคบ เวลาพรุ่งนี้ให้เชิญท่านยกไปอยู่ ณ ตำบลงวนอิวเป็นที่กว้างขวางสบาย กีจู หองสุน เอียงสุนได้ฟังดังนั้นครั้นจะบิดพลิ้วอยู่ก็เกรงเจ้าเมืองเตงจะโกรธ
นายทหารทั้งสามจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงมีความกรุณาให้ท่านนำสิ่งของมาให้ข้าพเจ้าทั้งสามครั้งนี้ ขอบคุณยิ่งนัก เวลาพรุ่งนี้จึงจะพากันยกออกไปอยู่งวนอิว ซกเหลียมก็ลาออกมาแจ้งความกับก๋งจูหลันทุกประการ ครั้นเวลารุ่งเช้าก๋งจูหลันก็พาขุนนางทั้งปวงออกไปจัดที่งวนอิวให้นายทหารทั้งสามอยู่แล้วก็กลับเข้าเมือง จึงแต่งม้าใช้สองพวกๆ หนึ่งให้ถือหนังสือบอกข้าราชการไปขอกองทัพเมืองจิ้น พวกหนึ่งให้ไปสืบกองทัพเมืองจิ๋น ม้าใช้ทั้งสองคำนับลาขึ้นม้าออกจากเมืองแยกทางกันไปตามเจ้าเมืองเตงสั่ง
ฝ่ายม้าใช้ไปถึงปลายแดนเมืองเตง สืบชาวด่านได้ความว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกแยกทางไปตีเมืองคุดได้ ณ เดือนสามขึ้นสิบสี่คํ่าแล้ว เข้าตั้งค่ายพักทหารอยู่ในเมือง ม้าใช้จึงกลับเข้ามาเมืองเตง เข้ามาคำนับแจ้งความก๋งจูหลันทุกประการ ก๋งจูหลันแจ้งดังนั้นจึงว่ากับซกเหลียมว่า เป๊กลีเบ้งเบ๋งแม่ทัพเมืองจิ๋นหลงกลอุบายเหียนโก๋ล่อลวงจึงแยกกองทัพไปตีเมืองคุด เห็นจะหามาตีเมืองเราไม่แล้ว ท่านจงออกไปบอกแก่นายทหารทั้งสามคนให้เร่งไปช่วยแม่ทัพกวาดต้อนครอบครัวเมืองคุดไปส่งถึงเมืองจิ๋น ซกเหลียมก็คำนับลาออกไปบอกแก่กีจู หองสุน เอียงสุน ตามคำก๋งจูหลันสั่ง แล้วว่ากล่าวเหน็บแนมเป็นในที หวังจะให้นายทหารสะดุ้งสะเทือนแล้ว ซกเหลียมกลับมาเมือง
ฝ่ายกีจูครั้นซกเหลียมกลับไปแล้วจึงพูดกับเอียงสุน หองสุนว่า เจ้าเมืองเตงใช้ซกเหลียมออกมาบอกเราให้ไปช่วยเป๊กลีเบ้งเบ๋งกวาดครอบครัวเมืองคุด และซกเหลียมพูดจาหลักแหลมนัก เราเห็นว่าเจ้าเมืองเตงจะล่วงรู้ในกลอุบายเรา ซึ่งให้ออกมาอยู่นอกเมืองทั้งนี้เพราะเกรงว่ากองทัพเมืองจิ๋นจะยกมาล้อมเมือง เราทั้งสามจะเข้าเป็นไส้ศึกขึ้นในเมือง บัดนี้การก็หาสำเร็จไม่ เราจะอยู่ช้าหลายวันไป ก๋งจูหลันก็จะคิดฆ่าเราเสีย ครั้นจะกลับไปเมืองจิ๋นเล่า เจ้าเมืองจิ๋นก็จะเอาโทษ ประการหนึ่งเจ้าเมืองจิ๋นมีหนังสือบอกมาถึงเราครั้งก่อนว่าจะให้ยกทัพมาตีเมืองเตง บัดนี้เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกแยกทางไปตีเมืองคุดมิได้มาตีเมืองเตงนั้น เราเห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะคิดสงสัยเราว่าเข้าด้วยเจ้าเมืองเตงเป็นมั่นคง ครั้นจะไปหาเป๊กลีเบ้งเบ๋งก็จะจับส่งไปให้เจ้าเมืองจิ๋นฆ่าเสีย เราจะคิดหนีไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ ท่านทั้งสองจะคิดอ่านประการใดเล่า หองสุน เอียงสุนจึงว่า ท่านจะไปอยู่เมืองเจ๋แล้ว ข้าพเจ้าทั้งสองก็จะไปอาศัยเมืองซอง นายทหารทั้งสามคิดกันแล้ว พอเวลาคํ่าก็พาพวกคนสิบคนหนีไป
ฝ่ายทหารเลวสามพัน ครั้นเพลารุ่งขึ้นรู้ว่าตัวนายหนีไปแล้วต่างคนเข้ามาบอกซกเหลียมว่า นายข้าพเจ้าทั้งสามพาพรรคพวกหนีไปแต่เวลากลางคืนแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงจะขอลาไปบ้านบ้าง ซกเหลียมได้ฟังก็ดีใจ จึงเข้าไปแจ้งความกับก๋งจูหลัน ก๋งจูหลันจึงให้ซกเหลียมจ่ายข้าวปลาอาหารเสบียงกลางทางให้แก่ทหารสามพัน ทหารสามพันได้เสบียงอาหารแล้วก็พากันไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งพักทหารอยู่ในเมืองถึงเจ็ดวัน จึงสั่งเป๊กอิดเปียและนายทัพนายกองตรวจเตรียมทั้งปวงให้พร้อม เวลารุ่งพรุ่งนี้ให้กวาดต้อนครอบครัว ยกผ่านปลายแดนเมืองจิ้นไปทางด่านจีนตี๋ เป๊กอิดเปียจึงว่าทางด่านจีนตี๋นี้เป็นทางช่องแคบจะเดินม้าและเดินเกวียนก็กันดาร ถ้าเจ้าเมืองจิ้นรู้จะแต่งทหารมาซุ่มทัพอยู่หว่างเขาเงาซัวสกัดตีชิงเอาครอบครัวเห็นจะเสียที ถ้าจะยกไปตามทางเก่าข้าพเจ้าเห็นจะเดินทัพสะดวกกว่าทางจีนตี๋อีก
เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงตอบว่า เมื่อเรายกทัพมาจากเมืองจิ๋นนั้นหนทางผ่านเข้าไปในด่านเมืองหลวง เราได้คิดอุบายล่อลวงชาวด่านจึงเปิดด่านเดินทัพมาปลายเมืองฌ้อ แล้วแยกทางปลายเมืองเตงมาเมืองคุด ครั้นจะพาครอบครัวกลับไปทางเก่าก็เป็นทางอ้อม ประการหนึ่งเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าเรากวาดต้อนครอบครัวเมืองคุดมา ก็จะแต่งทหารออกสกัดตี เราจะหนีพ้นแดนเมืองฌ้อไปได้ถึงแดนเมืองหลวง ชาวด่านเมืองหลวงก็คงจะปิดด่านทางไว้ ถ้าเนื้อความทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวงก็จะทรงพระโกรธสั่งทหารให้ตีชิงเอาครอบครัวเมืองคุดไว้ อันทางด่านจีนตี๋เป็นทางตรง ทุกวันนี้เจ้าเมืองจิ้นก็ทำการเซ่นศพบิดาอยู่ยังหาครบกำหนดสามปีไม่ จะมิได้กำชับตรวจตราทางด่าน เรารีบเดินทัพออกจากจีนตี๋ พอถึงหลังเขาเงาซัวแล้วก็จะเข้าแดนเมืองจิ๋น ถึงมาตรว่าทหารเมืองจิ้นจะติดตามมาก็หาทำอะไรเราได้ไม่ เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็ให้ทหารเก็บริบทรัพย์สิ่งของเจ้าเมืองและขุนนางชาวเมืองคุดบรรทุกเกวียนได้ห้าร้อย กวาดต้อนครอบครัวเสบียงอาหารออกจากเมืองคุดเดินทัพไปตามทาง ฝ่ายเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยรู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นมาตีเมืองคุดได้แล้วกวาดครอบครัวไป เห็นว่าเมืองคุดร้างอยู่ จึงแต่งขุนนางให้ไปอยู่รักษาเมืองคุดซึ่งขึ้นแก่เมืองหลวงนั้นไปขึ้นแก่เมืองโอย
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นออกไปทำการเซ่นศพบิดาอยู่ ณ ตำบลซกอักพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง พอม้าใช้เมืองเตงถือหนังสือมาแจ้งความว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาจะตีเมืองเตง เจ้าเมืองจิ้นจึงปรึกษาเซียนเฉียกับซูฉิน เตียวสวยว่า ก๋งจูหลันเจ้าเมืองเตงก็รักใคร่กันกับเราเหมือนพี่น้องร่วมแซ่กัน เมืองเตงกับเมืองเราเหมือนฝีปากกับฟัน ถ้ากองทัพเมืองจิ๋นตีเมืองเตงได้ ก็เหมือนฟันอันหาฝีปากจะปกปิดมิได้ ทัพเมืองจิ๋นก็คงมายํ่ายีเมืองเรา ครั้นจะเกณฑ์กองทัพยกไปช่วยเมืองเตงเล่า การเซ่นศพบิดาเราก็ยังไม่สำเร็จ ครั้นจะมิยกทัพไปช่วยเมืองเตงครั้งนี้ เจ้าเมืองเตงก็ได้บอกขอกองทัพมา ท่านทั้งสามจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใด
เซียนเฉียจึงว่า กองทัพหัวเมืองตะวันตกยกมาครั้งนี้ก็ต้องด้วยเหตุลางเมื่อขณะชักศพบิดาท่านออกจากเมือง ซึ่งเจ้าเมืองเตงบอกมาว่าเจ้าเมืองจิ๋นยกกองทัพมาจะตีเมืองเตงนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าเมืองเตงเสียแก่กองทัพเมืองจิ๋นแล้ว ข้าศึกก็คงจะยกมาตีเมืองเราจะไว้ใจแก่ราชการมิได้ ขอท่านจงแต่งกองทัพไปช่วยเมืองเตงทัพหนึ่งแล้วให้ทหารไปรักษาด่านจีนตี๋ไว้ให้มั่นคง ขณะนั้นพอชาวด่านซึ่งรักษาด่านปลายแดนเมืองจิ้นเข้ามาคำนับแจ้งความว่า กองทัพเมืองจิ๋นยกมาทางเมืองเตงแล้ว แยกทางไปตีเมืองคุดได้แต่ ณ เดือนสามขึ้นสิบสี่คํ่า บัดนี้กวาดต้อนครอบครัวยกออกจากเมืองคุดจะมาทางด่านจีนตี๋
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงจัดแจงทหารให้เซียนเฉียกับเซียนเฉียกีคุมทหารห้าพันไปตั้งซุ่มอยู่ริมทางที่ช่องแคบข้างขวา ณ ตำบลเขาเงาซัว ให้ซูฉินกับเฮาจกคุมทหารห้าพันไปตั้งซุ่มอยู่เขาเงาซัวข้างซ้าย ฮูเฉียโกกับฮันกันคุมทหารห้าพันไปตั้งซุ่มอยู่ทางตะวันตก ให้เลียงอิวมีกับไลขีคุมทหารห้าพันไปตั้งซุ่มอยู่ทางตะวันออก ให้คับพวดกับขุนนางทั้งปวงอยู่รักษาเมือง เราจะคุมทหารห้าพันยกไปตั้งค่ายอยู่ ณ ต้นทางเขาเงาซัว ถ้ากองทัพเมืองจิ๋นยกล่วงเข้ามาถึงทางเจียวเทียนกุยเข้าที่ล้อมแล้ว เราจะจุดประทัดใหญ่เป็นสำคัญ ให้ทหารกองซุ่มเอาไฟเผาป่าขึ้นให้รอบ นายทหารรับคำแล้วยกแยกทางกันไปซุ่มทหารอยู่ตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง
เจ้าเมืองจิ้นก็คุมทหารห้าพันยกไปซุ่มอยู่ต้นทาง ไกลเขาเงาซัวทางประมาณสองร้อยเส้นเศษคอยทัพเมืองจิ๋นอยู่
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งพาครอบครัวเมืองคุดเดินทัพตามระยะทางมาถึงตำบลจีนตี๋ เป็นเดือนสี่ข้างแรม ครั้นใกล้ถึงปากทางช่องแคบจึงตั้งพักทหารอยู่ เป๊กอิดเปียจึงว่ากับเป๊กลีเบ้งเบ๋งว่า เราจะเดินทางหว่างเขาเงาซัวเป็นทางช่องแคบ ม้าและเกวียนจะเดินกันดารนัก ขอท่านจงมีหนังสือให้ม้าเร็วถือไปถึงหัวเมืองปลายแดนเมืองจิ๋น ให้จัดแจงเรือมารับกองทัพ ณ ปากอ่าวไฮตัง จะได้บรรทุกครอบครัวไปเมืองจิ๋นโดยง่าย
เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงว่า ซึ่งท่านจะให้มีหนังสือไปกว่าจะได้เรือมาก็เห็นจะช้าอยู่ประมาณเดือนเศษ ถ้าจะยกไปทางเขาเงาซัวนี้ ทางห้าวันก็จะเข้าแดนเมืองจิ๋น ถึงจะเดินยากก็เป็นทางตรง เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงสั่งโปปันจูทหารเอกให้คุมทหารเลวซึ่งได้มาแต่เมืองคุดไปทำทาง โปปันจูก็คำนับลาขึ้นม้าถือทวนหนักสองร้อยชั่งพาทหารไปถึงตำบลปากทางเจียวเทียนกุย แปลคำไทยว่าบันไดฟ้า และทางนี้ครั้งแผ่นดินห้องสินนั้นจิ้นบุนอ๋องมาพบหลุยจิ๋นจู จิ้นบุนอ๋องเอาไปเป็นบุตรเลี้ยง ขณะเมื่อโปปันจูทำทางไปถึงที่เจียวเทียนกุยนั้น เห็นไม้ล้มทับทางอยู่เป็นอันมากก็ให้ทหารเอาขวานบั่นทอนฉุดชักออกเสียริมทาง
ฝ่ายไลขีทหารเมืองจิ้นซึ่งตั้งซุ่มรักษาทางด่านตะวันออกนั้น ครั้นได้ยินเสียงผู้คนมาทำทางอื้ออึง ก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกมา เห็นนายทหารคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ขี่ม้าถือทวนเร่งทหารให้ทำทางอยู่ ไลขีจึงขับม้าเข้าไปร้องถามว่าท่านชื่อใด ใครใช้มาทำทางจะเอาเลือดมาล้างคมอาวุธเราหรือ โปปันจูได้ยินดังนั้นจึงบอกว่า เราชื่อโปปันจู เป็นทหารเป๊กลีเบ้งเบ๋ง เป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นแม่ทัพเมืองจิ๋นให้เรามาทำทางจะยกไปเมืองจิ๋น ตัวท่านชื่อไรจึงบังอาจออกมาถามเรา แม้นมิไปเสียให้พ้นทาง เราจะให้ทหารเลวจับตัวมาตัดศีรษะเสีย
ไลขีได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เราผู้ชื่อไลขี เป็นทหารเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นให้มาคอยท่าเป๊กลีเบ้งเบ๋ง ว่าแล้วก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับโปปันจูได้สิบเพลงทวน ต้านทานกำลังโปปันจูมิได้ก็ขับม้าพาทหารหลีกออกข้างทาง เข้าป่าไปหาเลียงอิวมี เลียงอิวมีได้ฟังดังนั้นจึงว่า กองทัพเมืองจิ๋นยกมาทางนี้ เหมือนหนึ่งปลาเข้าอยู่ในแห และนกเข้าอยู่ในกรง ถึงมาตรว่าโปปันจูจะพ้นจากมือเราก็จะไปพบทัพซุ่มฮูเฉียโกกับฮันกัน เราจะสงบทหารไว้ให้ทัพเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกมาถึง ได้ยินเสียงประทัดสัญญาณแล้วจึงจะได้จุดเพลิงอ้อมเข้าไปฆ่าเสียทั้งกองทัพ เลียงอิวมีก็ให้เตรียมเชื้อเพลิงฟังประทัดสัญญาณอยู่
ฝ่ายโปปันจูครั้นไลขีหนีขึ้นม้าไปแล้ว ก็ให้ทหารทำทางไปถึงตำบลโลเปฮอ ฝ่ายฮูเฉียโกกับฮันกันซุ่มทัพรักษาทางโลเปฮออยู่นั้น ครั้นเห็นนายทหารเมืองจิ๋นทำทางมา สองนายก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนขับทหารออกสกัดทางไว้ โปปันจูเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับนายทหารทั้งสอง สู้กันแต่เช้าจนเวลาเย็นยังมิได้เพลี่ยงพลํ้าแก่กัน ฮันกันเห็นทหารเมืองจิ๋นกำลังมาก ฝีมือก็เข้มแข็งชำนาญในเพลงทวนเห็นจะต้านทานมิได้ ก็ขับม้าหลีกออกข้างทาง ได้ทีก็ยิงเกาทัณฑ์ถูกคอม้าโปปันจูล้มถลำตกลงในห้วย โปปันจูตกลงจากม้าทวนพลัดจากมือกระเด็นไป ทหารเลวฮันกันก็กรูกันเข้าจับมัดโปปันจูไปส่งฮันกัน ฮันกันกับฮูเฉียโกก็ให้ทำกรงขังโปปันจูไว้ ขับทหารเลวทั้งปวงไล่ฆ่าฟันทหารโปปันจูล้มตายแตกหนี ที่เหลือตายก็ยอมเข้าอยู่กับฮันกันฮูเฉียโก ฮันกันฮูเฉียโกเก็บได้ม้าและเกวียนและสิ่งของเครื่องสาตราวุธเป็นอันมาก
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋ง ครั้นให้โปปันจูทำทางไปถึงสองวันแล้วสำคัญว่าไม่มีทัพซุ่ม จึงยกทัพเดินตามทางเจียวเทียนกุยไปถึงตำบลตุยหุยก๊ก ฝ่ายเซียนเฉียกับเซียนเฉียกีผู้บุตรซุ่มทัพอยู่ในป่าริมทางตุยหุยก๊กได้ยินเสียงม้าและเกวียนกับทหารอื้ออึงมา ทั้งสองก็ใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกสกัดทางไว้ เป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นก็ขับม้ารำง้าวออกรบกับเซียนเฉียได้ห้าสิบเพลง เป๊กอิดเปียเห็นเป๊กลีเบ้งเบ๋งจะเสียทีก็ขับม้ารำทวนออกช่วยเป๊กลีเบ้งเบ๋ง เซียนเฉียกีก็ขับม้ารำทวนออกช่วยเซียนเฉียรบ ซีคิดสุดก็ขับม้ารำง้าวสู้กับเซียนเฉียกี ทหารเลวทั้งสองฝ่ายก็พุ่งศาสตราวุธยิงเกาทัณฑ์ รบกันแต่เวลาบ่ายจนถึงเวลาพลบคํ่ายังมิได้แพ้ชนะแก่กัน
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นซึ่งมาซุ่มทัพอยู่ ณ เชิงเขาเงาซัวรู้ว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพถลำเข้าไปได้รบกับเซียนเฉียแล้ว จุดประทัดสัญญาณให้ทหารกองซุ่มจุดเพลิง ฝ่ายเซียนเฉียรบกับเป๊กลีเบ้งเบ๋ง พอได้ยินเสียงประทัดก็ถอยทัพออกมา ให้ทหารจุดเพลิงขึ้น นายทหารบรรดาตั้งทัพซุ่มจุดเพลิงขึ้นพร้อมกัน ฝ่ายทหารและครอบครัวเห็นเพลิงไหม้ลุกลามเข้ามารอบต่างคนยิ่งตกใจ วิ่งเสือกสนฝ่าเพลิงออกไปตายในเพลิงบ้าง ที่ออกไปพ้นเพลิง ทหารเมืองจิ้นก็ฆ่าฟันตายเสียเป็นอันมาก เป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นเพลิงลุกลามเข้ามาไหม้ม้าเกวียนและทหารครอบครัวล้มตาย มิรู้ที่จะหนีไปแห่งใด ไฟไหม้ใกล้เข้ามาร้อนเหลือที่จะทนก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอ เป๊กอิดเปียซีคิดสุดก็ช่วยกันชิงกระบี่ไว้แล้วว่า ท่านอย่าเพิ่งเชือดคอตายเสียเลย ว่าแล้วก็พาเป๊กลีเบ้งเบ๋งลงไปอาศัยแอบซอกศิลาอยู่ในลำธารริมเชิงเขา เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงว่าแก่เป๊กอิดเปียว่า เกิดเหตุทั้งนี้เพราะเราไม่เชื่อฟังหนังสือท่านที่ให้มา จึงมีอันตรายเสียทหารและครอบครัวล้มตายเสียสิ้น จะคิดหนีไปก็ไปมิได้ เพลิงก็ยิ่งไหม้รุกเข้ามา ทั้งสามนายทหารก็เข้าแฝงศพม้าและศพทหารอยู่ในลำธาร
ฝ่ายเซียนเฉียทหารขึ้นอยู่บนเนินเขา เห็นเพลิงลุกลามไหม้กองทัพเมืองจิ๋นล้มตายเป็นอันมาก ครั้นเพลิงสงบแล้วก็พาทหารเดินตามลำธารเข้าไป ได้ตัวเป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปีย ซีคิดสุดกับครอบครัวและทหารซึ่งซ่อนตัวในลำธารประมาณสองร้อยเศษแล้วให้ดับเพลิง เก็บได้เงินทองและเครื่องสาตราวุธเป็นอันมาก เอาส่งไปถึงค่ายเจ้าเมืองจิ้น แล้วแจ้งความตามซึ่งไฟไหม้ทหารและครอบครัวชาวเมืองคุดตายให้เจ้าเมืองจิ้นฟัง จึงว่าการซึ่งเราคิดคลอกกองทัพเมืองจิ๋นครั้งนี้ก็สำเร็จแล้ว แต่สงสารด้วยหญิงชายชาวเมืองคุด กองทัพเมืองจิ๋นกวาดต้อนมาพลอยตายเสียสิ้น ขณะนั้นพอนายทัพนายกองมาถึงพร้อมกัน เลียงอิวมีจึงคุมโปปันจูและสิ่งของเครื่องสาตราวุธเข้าไปส่งแก่เจ้าเมืองจิ้น แล้วบอกว่าโปปันจูคนนี้มีกำลังถือทวนหนักสองร้อยชั่ง ฝีมือกล้าแข็งนัก ซึ่งจับได้ทั้งนี้เพราะฮันกันยิงเกาทัณฑ์ถูกม้าโปปันจูขี่ล้มมา จึงช่วยกันจับได้ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า โปปันจูมีกำลังและฝีมือกล้าแข็งนั้น เราจะให้สอบสวนอาวุธกันกับคับพวด ถ้าต้านทานคับพวดได้เราจะเลี้ยงไว้เป็นทหาร แต่เป๊กลีเบ้งเบ๋ง เป๊กอิดเปีย ซีคิดสุดสามคนนั้น เราจะเอาไปตัดศีรษะเซ่นศพบิดาเรา ณ ที่ซกอัก
ครั้น ณ วันเดือนห้าขึ้นคํ่าหนึ่ง เจ้าเมืองจิ้นออกขุนนาง ณ ที่กาคิวเป็นสนามหัดทหาร จึงสั่งคับพวดว่า ท่านจงสอบสวนเพลงอาวุธดูฝีมือโปปันจู ถ้าสู้ท่านได้ เราจะเลี้ยงเป็นทหาร แล้วจัดม้าให้คับพวดกับโปปันจูขี่ ถือทวนหนักสองร้อยชั่งคนละเล่ม คับพวดกับโปปันจูต่างคนขับม้ารำทวนออกสู้กันจนสิ้นเพลงทวนมิได้แพ้ชนะแก่กัน ทั้งสองลงจากม้าทิ้งทวนเสีย แล้วเข้าชกกันจนสิ้นเพลงมวย แล้วเข้าปล้ำกันด้วยกำลังก็มิได้แพ้ชนะกัน เจ้าเมืองจิ้นร้องห้ามว่าเราเห็นฝีมือแล้วอย่าสู้รบกันเลย คับพวดก็ละโปปันจูเสียเข้ามาคำนับเจ้าเมืองจิ้น แต่โปปันจูนั้นยืนอยู่กลางสนามมิได้คำนับ เจ้าเมืองจิ้นเห็นกำลังและฝีมือโปปันจูสู้คับพวดได้ คิดจะใคร่เอาไว้เป็นทหารจึงสั่งซูฉินให้ไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมโปปันจู ซูฉินก็ไปว่ากับโปปันจูว่า ท่านจงยอมอยู่ทำราชการกับเจ้าเมืองจิ้นเถิด จะตั้งให้เป็นทหารเอกคู่กับคับพวด
ฝ่ายโปปันจูจึงว่า เราเป็นทหารรับอาสาเจ้าเมืองจิ๋นมาทำการศึก ซึ่งนายท่านให้ทหารจับเรามาได้ เราก็ถึงที่ตายอยู่แล้ว ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะเลี้ยงเอาไว้เป็นทหารนั้น เราได้ยินคำโบราณว่า เกิดมาเป็นชายชาติทหารมิให้เป็นข้าสองเจ้า เป็นหญิงมิให้มีผัวสองคน แม้นท่านจะปล่อยเราเสีย เราก็จะกลับไปหาเจ้าเมืองจิ๋น ซึ่งเราจะอยู่เป็นทหารนายท่านนั้นก็จะมีผู้นินทาว่าเป็นสองเจ้า หาต้องด้วยคำโบราณไม่ นายท่านจะฆ่าเราเสียก็ตามเถิด
ซูฉินได้ฟังดังนั้น กลับมาแจ้งความตามคำโปปันจูว่าให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ ก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นจึงว่า โปปันจูเป็นคนสัตย์ซื่อต่อเจ้า จะฆ่าเสียก็เสียดายนัก แม้นเราจะปล่อยไป โปปันจูจะกลับมาสู้รบกับเราอีก โปปันจูไม่สมัครอยู่กับเราแล้วก็ตามเถิด จึงสั่งไลขีกับคับพวดว่าจงเอาตัวโปปันจูไปตัดศีรษะเสีย ไลขีกับคับพวดก็คำนับลาออกมาจับโปปันจูมัดจูงออกไปจากเมือง แล้วตัดศีรษะโปปันจูเสียบไว้ริมประตูเมืองตามคำเจ้าเมืองจิ้นสั่ง เจ้าเมืองจิ้นจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงเกรงกองทัพเจ้าเมืองจิ๋นจะยกไปตีมีหนังสือบอกขอกองทัพมานั้น บัดนี้ทัพเมืองจิ๋นตีได้ครอบครัวเมืองคุดยกมาทางด่านจีนตี๋ เราแต่งกองทัพไปซุ่มคิดอุบายจับนายทัพนายกองได้แล้ว อย่าให้เจ้าเมืองเตงทุกข์ร้อนเลย ครั้นแต่งหนังสือแล้วเข้าผนึก ส่งให้ม้าใช้ไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเตง ม้าใช้ได้หนังสือแล้วคำนับลาขึ้นม้ารีบไปเมืองเตงตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง
ฝ่ายนางเป๊กกีขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ๋นผู้ผัวใช้ให้คุมสิ่งของมาทำการศพต๋งนี นางเป๊กกีทำการเซ่นศพยังไม่กลับไปเมืองจิ๋น ครั้นแจ้งว่าก๋งจูหวนจับเป๊กลีเบ้งเบ๋ง ซึ่งเป็นแม่ทัพเมืองจิ๋นกับเป๊กอิดเปียซีคิดสุดมาจำขังไว้ จะเอาไปตัดศีรษะเซ่นศพเสียก็ตกใจ จึงมาหาก๋งจูหวนแล้วว่า ซึ่งเจ้าไปทำศึกมีชัยชนะหาอันตรายมิได้ครั้งนี้ ยายก็มีความยินดีด้วย แต่เมื่อครั้งยายจะมาจากเมืองจิ๋นนั้น ยายรู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นผู้ตาเจ้าให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นแม่ทัพมาตีเมืองเตง บัดนี้เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็กวาดต้อนครอบครัวเมืองคุดยกมาทางปลายแดนเมืองเจ้า หาไปตีเมืองเตงตามตาเจ้าสั่งมาไม่ ซึ่งเจ้าไปจุดไฟเผาคลอกกองทัพตายเสีย ด้วยแต่ก่อนตาเจ้าได้มีคุณอยู่กับบิดาเจ้าเป็นหลายครั้ง บิดาเจ้าจึงได้ครองเมืองเป็นสุขสืบมาจนสิ้นชีวิตแล้ว เจ้าก็ได้ว่าราชการเมืองสืบมา ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่าเจ้าจับนายทัพนายกองได้ให้ฆ่าเสียก็จะคิดน้อยใจ ทั้งจะติโทษยายได้ว่าไม่ทัดทานห้ามปรามเจ้า ขอให้ปล่อยทหารเมืองจิ๋นไปเมืองเถิด เจ้าเมืองจิ๋นจึงจะไม่มีความขัดเคืองเจ้า ทั้งยายก็จะไม่มีความผิด ถึงมาตรว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งจะรอดพ้นมือเจ้าไปเมืองจิ๋นเล่า เจ้าเมืองจิ๋นก็คงจะฆ่าเสีย เพราะเป๊กลีเบ้งเบ๋งไปกวาดต้อนครอบครัวเมืองคุดซึ่งขึ้นแก่พระเจ้าเมืองหลวงให้ผิดคำสั่ง ถ้าเจ้ามิฟัง จะฆ่านายกองทั้งสามคนเสียแล้ว ก็ให้ตัดศีรษะยายไปเซ่นศพบิดาเจ้าเสียด้วยเถิด ก๋งจูหวนได้ฟังดังนั้นตรึกตรองความแต่หลังก็เห็นได้ จึงออกไปสั่งขุนนางว่า นายทัพนายกองและทหารเลวเมืองจิ๋นซึ่งจับมาได้นั้นให้ปล่อยไปเมืองจิ๋น แต่ครอบครัวเมืองคุดที่เราได้ไว้มากน้อยเท่าใด ก็ให้ปล่อยกลับคืนไปเมืองคุด ขุนนางก็ออกไปปล่อยนายทัพนายกองและครอบครัวไปตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง
เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปียซีคิดสุด และทหารเลวสามสิบเอ็ดคน ครั้นออกจากโทษได้แล้วต่างคนก็ดีใจนัก พากันออกจากเมืองจิ้น เป๊กอิดเปียจึงว่ากับเป๊กลีเบ้งเบ๋งว่า เมื่อจะยกกองทัพมาบิดาข้าพเจ้าให้หนังสือมาว่าถึงที่อับจนแล้วจะหนีข้าศึกกลับไปเมืองจิ๋นให้ไปทางโฮตัง ท่านไม่เชื่อขืนมาทางด่านจีนตี๋ ต้องกลศึกชาวเมืองจิ้นจึงจับเราได้ เดชะบุญเราไม่เดนตาย นางเป๊กกีขอชีวิตไว้จึงรอดจากความตาย ข้าพเจ้าเกรงแต่จะมีผู้ว่ากล่าวเจ้าเมืองจิ้นขึ้นอีก เจ้าเมืองจิ้นจะให้ทหารตามมาจับตัวคืนไป ขอท่านจงรีบกลับไปทางโฮตัง หาเรือข้ามปากอ่าวโฮตังไปเสียโดยเร็วเถิดจึงจะพ้นความตาย เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงรีบเดินตามทางไปโฮตัง
ฝ่ายเซียนเฉียครั้นรุ่งขึ้นจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น ถามเจ้าเมืองจิ้นว่าทหารเมืองจิ๋นซึ่งจับมาได้ท่านจะเอาไปตัดศีรษะเซ่นศพบิดาท่านเมื่อไรเล่า เจ้าเมืองจิ้นจึงบอกว่า นางเป๊กกียายเราขอโทษทหารเมืองจิ๋น เราเห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นมีคุณแก่บิดาเรามาแต่ก่อนเป็นอันมาก เราให้ปล่อยทหารเจ้าเมืองจิ๋นแต่เวลาวานนี้แล้ว เซียนเฉียได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ท่านทำการล่วงเกินมาแล้ว ถึงมาตรว่าจะปล่อยนายทัพนายกองไปเจ้าเมืองจิ๋นก็คงจะโกรธ ยกมาทำศึกกับเมืองเรา ซึ่งท่านเชื่อฟังคำนางเป๊กกีให้ปล่อยทหารเมืองจิ๋นครั้งนี้มิชอบ ขอให้ทหารเร่งตามไปจับตัวมาฆ่าเสียให้จงได้ ก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นดูกิริยาเห็นเซียนเฉียโกรธ จึงสั่งซีโฮยให้รีบตามไปจับตัวทหารเจ้าเมืองจิ๋นมาฆ่าเสียโดยเร็ว ซีโฮยก็คำนับลาออกมาจัดทหารม้าร้อยเศษ ออกจากเมืองรีบตามเป๊กลีเบ้งเบ๋งไปทางโฮตัง
ฝ่ายกงซุนกีซึ่งคุมเรือลำเลียงมาคอยกองทัพอยู่ ณ ปากอ่าวโฮตัง จึงให้ทหารลงเรือน้อยเที่ยวทอดแหตามริมฝั่ง ถ้าพบผู้คนขอโดยสารให้ถามดู ถ้าได้ความว่าเป็นแม่ทัพเมืองจิ๋นจงบอกให้มาหาเรา ทหารทั้งปวงรับคำแล้วก็ลงเรือน้อยเที่ยวหาปลา ณ ริมฝั่งโฮตังมิได้ขาด ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งกับทหารสามสิบเศษรีบมาถึงฝั่งแม่นํ้าโฮตัง แลเห็นเรือน้อยลำหนึ่งมาเที่ยวหาปลาริมชายทะเลก็ดีใจจึงร้องขอโดยสาร ทหารกงซุนกีได้ยินดังนั้นก็ร้องถามว่าท่านมาแต่ไหน เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงว่า เราเป็นแม่ทัพเมืองจิ๋นเสียทัพหนีมา จะขอโดยสารข้ามปากอ่าวโฮตังกลับเมือง ทหารกงซุนกีแจ้งดังนั้นก็แจวเรือเข้าไปรับเป๊กลีเบ้งเบ๋งกับทหารสามสิบเศษลงเรือ
ฝ่ายซีโฮยกับทหารร้อยเศษขับม้ารีบตามเป๊กลีเบ้งเบ๋งมาถึงริมฝั่งโฮตัง เห็นเป๊กลีเบ้งเบ๋งลงเรือถอยออกจากท่าจะจับตัวมิทัน จึงร้องเรียกเป๊กลีเบ้งเบ๋งโดยอุบายว่า เจ้าเมืองจิ้นใช้ให้เราคุมสิ่งของและม้าตามมาให้ท่าน จงแวะเรือเข้ามารับสิ่งของก่อน เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นมีความกรุณาให้ท่านคุมสิ่งของตามมาให้แก่เรานั้น เราขอบคุณยิ่งนัก เราจะรีบไปเมืองก่อน ต่อสามปีจึงจะกลับมาแทนคุณท่าน เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็ให้ทหารรีบแจวเรือไป ซีโฮยเห็นเป๊กลีเบ้งเบ๋งไม่กลับมาก็ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ออกไปเป็นอันมาก จนเรือเป๊กลีเบ้งเบ๋งใช้ใบออกไปไกลลูกเกาทัณฑ์ยังมิถึงแล้วก็ขับม้าพาทหารกลับมาเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้นตามเป๊กลีเบ้งเบ๋งว่ามาทุกประการ
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเซียนเฉียว่า ซึ่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งสั่งซีโฮยว่า สามปีจะกลับมาแทนคุณเรานั้น เห็นว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพกลับมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง ท่านจะคิดอ่านประการใด เซียนเฉียจึงตอบว่า ขอท่านจงจัดแจงกองทัพยกไปตีเมืองจิ๋นก่อน อย่าให้ทันกองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีปลายแดนเมืองเราเลย เจ้าเมืองจิ้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้เซียนเฉียไปฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในเพลงอาวุธต่างๆ ทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งมาถึงเรือกงซุนกี จึงเล่าความซึ่งเสียทัพให้กงซุนกีฟังทุกประการ กงซุนกีจึงว่า เมื่อท่านยกทัพมานั้น บิดาท่านให้เราเอาเรือมาคอยท่านอยู่ที่นี่ช้านานแล้ว ซึ่งท่านเสียทัพมาครั้งนี้จะอยู่ช้ามิได้เกลือกเจ้าเมืองจิ้นจะแต่งทัพมาติดตาม กงซุนกีก็ให้ทหารถอนสมอฉ้อใบแล่นเรือกลับไปเมืองจิ๋น เป๊กลีเบ้งเบ๋งกลัวเจ้าเมืองจิ๋นจะลงโทษ จึงขึ้นจากเรือไปคำนับเป๊กลีเหผู้บิดา แล้วแจ้งความตามซึ่งเสียทัพให้ฟังทุกประการ
เป๊กลีเหจึงว่า ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ๋นจะให้เป็นแม่ทัพยกไป กวนซกได้ทัดทานเจ้าเมืองจิ๋นมิฟัง กวนซกกับบิดาจึงจัดแจงให้กงซุนกีเอาเรือไปรับเจ้า ณ ปากอ่าวโฮตัง เจ้าจึงได้รอดชีวิตกลับมาเห็นหน้าบิดา ซึ่งเจ้าจะเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋นครั้งนี้เห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะลงโทษ เป๊กลีเหจึงให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งผู้บุตรมัดตัวเหมือนอย่างนักโทษถึงตาย แล้วเป๊กลีเหก็เปลื้องเสื้อถอดหมวกสำหรับที่ขุนนางออกเสียพาเป๊กลีเบ้งเบ๋งเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เป๊กลีเบ้งเบ๋งจึงแจ้งความตามคำเหียนโก๋บอกทุกประการแล้วข้าพเจ้ามิไปตีเมืองเตงนั้น เพราะสงสัยทหารสามนายซึ่งอยู่ ณ เมืองเตงจะไม่ซื่อตรงต่อท่านเกรงจะเสียที จึงไปตีเมืองคุดได้สิ่งของครอบครัวเป็นอันมาก ครั้นจะมาทางเมืองหลวงก็เป็นทางอ้อมจึงยกมาตามแดนเมืองจิ้นทางเขาเงาซัวเป็นทางตรง เจ้าเมืองจิ้นรู้ให้ทหารมาซุ่มทัพ เอาเพลิงจุดป่าล้อมฆ่าทหารตายเป็นอันมาก จับข้าพเจ้าทั้งสามคนได้เอาไปจำขังไว้ ฮูหยินเป๊กกีขอเจ้าเมืองจิ้นจึงปล่อยข้าพเจ้าได้รอดชีวิตมาคำนับท่าน ซึ่งข้าพเจ้าละเมิดคำท่าน พาทหารไปล้มตายเสียทั้งนี้โทษข้าพเจ้าก็ตายอยู่แล้ว ขอฝากแต่บิดากับบุตรไว้ในท่าน ข้าพเจ้าจะขอลาตายตามโทษ
เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งเราให้ท่านยกไปครั้งนี้เพราะเชื่อฟังกีจูหองสุนเอียงสุนมีหนังสือมา กวนซกก็ได้ห้ามปรามแต่เรามิฟัง ให้ท่านยกไปหมายจะได้เมืองเตงโดยง่าย ซึ่งท่านยกกลับมาทางปลายแดนเมืองจิ้นนั้น ถ้าต๋งนีเจ้าเมืองจิ้นยังมีชีวิตอยู่รู้ว่าท่านเป็นทหารเรา ต๋งนีก็จะไม่ทำอันตราย ก๋งจูหวนมิได้คิดแก่เรา แกล้งฆ่าทหารเราตายเสียเป็นอันมาก เรามีความน้อยใจนัก จำจะคิดยกทัพไปแก้แค้นก๋งจูหวนให้จงได้ เจ้าเมืองจิ๋นก็ให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปียซีคิดสุดพ้นโทษเป็นขุนนางนายทหารดังเก่า
เป๊กลีเหครั้นเจ้าเมืองจิ๋นมิได้เอาโทษเป๊กลีเบ้งเบ๋งผู้บุตรก็มีความยินดีจึงคำนับลาออกไปบ้าน อยู่มาวันหนึ่งเป๊กลีเหเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วว่า แต่ข้าพเจ้ามาทำราชการอยู่กับท่าน ท่านก็มีความกรุณาให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ มียศถาบรรดาศักดิ์ให้อยู่เย็นเป็นสุขมาหลายปี บัดนี้ข้าพเจ้าก็ชราแล้วจะขอลาออกนอกราชการไปอยู่บ้านเก่า เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า ซึ่งท่านแก่ชราจะว่าราชการตามตำแหน่งมิได้แล้วก็ตามเถิด เจ้าเมืองจิ๋นจึงจัดสิ่งของเงินทองและคนใช้ชายหญิงเป็นอันมากให้แก่เป๊กลีเหตามความชอบได้ทำมาแต่ก่อน เป๊กลีเหก็คำนับลากลับไปบ้าน เจ้าเมืองจิ๋นจึงตั้งอิวอีเป็นที่ขุนนางพลเรือนฝ่ายขวาแทนที่เป๊กลีเห ตั้งให้กงซุนกีเป็นขุนนางพลเรือนฝ่ายซ้ายแทนที่กวนซก
ขณะเมื่อเป๊กลีเบ้งเบ๋งมาถึงเมืองจิ๋นแล้ว บรรดาหญิงชายชาวเมืองซึ่งพี่น้องลูกหลานและผัวไปทัพตาย ต่างร้องไห้รักกันเสียงอื้ออึงทั้งเมือง เจ้าเมืองจิ๋นได้ยินก็ไม่มีความสบายคิดจะไปแก้แค้นเจ้าเมืองจิ้น จึงสั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้ฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในการศึก แล้วจะยกไปตีเมืองจิ้น เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็ไปฝึกทหารอยู่ ณ ที่สนามหัดทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นให้เซียนเฉียฝึกปรือทหารจะยกไปตีเมืองจิ๋น พอม้าใช้ถือหนังสือบอกเจ้าเมืองกีเสียเข้ามาแจ้งความว่า กองทัพเมืองเต๊กยกมาตั้งค่ายอยู่ ณ ปลายด่าน จะเข้ามาตีเมืองกีเสีย และทแกล้วทหารเมืองกีเสียนั้นน้อยตัวนักเห็นจะต้านทานกองทัพเมืองเต๊กมิได้ ขอให้จัดแจงกองทัพยกไปช่วยโดยเร็ว เมืองกีเสียจึงจะไม่เสียแก่กองทัพเมืองเต๊ก เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองเต๊กกับเมืองเราก็เป็นไมตรีกันมาแต่ก่อน บัดนี้เจ้าเมืองเต๊กยกทัพมาจะตีเอาเมืองกีเสียซึ่งเป็นเมืองสำหรับไว้เสบียงอาหาร ท่านทั้งปวงรู้เรื่องความประการใดบ้าง
เซียนเฉียได้ฟังดังนั้นจึงเล่าความแต่หลังให้เจ้าเมืองจิ้นฟังว่า ครั้งเมื่อบ้านเมืองเกิดวุ่นวาย บิดาท่านหนีไปอาศัยอยู่เมืองเต๊ก บิดาท่านได้ให้สัตย์สัญญากับเจ้าเมืองเต๊กไว้ว่าถ้าได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้นแล้ว จะแบ่งที่แดนกีเสียให้แก่เจ้าเมืองเต๊ก ครั้นบิดาท่านได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นสองปีแล้ว เจ้าเมืองเต๊กจึงส่งนางยีกุยกับนางตัวกุยมาให้เป็นภรรยาบิดาท่าน ครั้นเมื่อบิดาท่านยังมีชีวิตอยู่ ที่แดนเมืองกีเสียนี้ก็ยังมิได้แบ่งให้เจ้าเมืองเต๊กตามสัญญา จนบิดาท่านกับเจ้าเมืองเต๊กดับสูญแล้ว เป๊กเปาเหาบุตรเจ้าเมืองเต๊กได้ครองเมืองเต๊กแทนบิดา ยกทัพมาครั้งนี้เห็นจะตีแบ่งเอาที่แดนกีเสียเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ที่แดนกีเสียนี้ทำไร่นาได้ผลมาก ถ้าเจ้าเมืองเต๊กแบ่งเอาที่ไร่นาไปได้ เห็นเมืองเราจะขัดสนด้วยข้าวปลาอาหาร ท่านจงเป็นแม่ทัพยกไปป้องกันที่แดนกีเสียไว้ให้จงได้ เซียนเฉียก็คำนับลาออกมา ณ ที่ประชุมทหาร แล้วบอกแก่ทหารทั้งปวงว่าเจ้าเมืองจิ้นจะให้เรายกไปป้องกันกองทัพเมืองเต๊ก ผู้ใดจะอาสาเป็นแม่ทัพหน้าก็เร่งบอกชื่อและแซ่เข้ามา ลงถำนายทหารได้ยินดังนั้นจึงเข้ามาบอกแก่เซียนเฉียว่า เราจะรับเป็นทัพหน้าอาสาไปตีทัพเมืองเต๊ก เซียนเฉียได้ยินดังนั้นดูกิริยาลงถำองอาจ มิได้คำนับยำเกรงก็โกรธ จึงตวาดลงถำแล้วว่า ตัวเป็นแต่นายทหารสำหรับฆ่าคนโทษหามีผู้ใดนับถือไม่ จะรับเข้ามาเป็นแม่ทัพนายกองหน้าเกินหน้านัก เซียนเฉียก็ขับลงถำออกไปเสีย
ลงถำมีความน้อยใจ เดินออกไปจากที่ประชุมทหาร พอพบเซียนเป๊ก เซียนเป๊กจึงถามว่าเซียนเฉียแม่ทัพจัดหาคนมีกำลังและฝีมือกล้าแข็งเป็นแม่ทัพหน้า เหตุใดท่านจึงไม่รับอาสาลุกออกมาเสียไยเล่า ลงถำจึงเล่าความให้ฟังแล้วว่า เซียนเฉียดูหมิ่นประมาทเราได้อายแก่ทหารทั้งปวงเรามีความน้อยใจนัก เซียนเป๊กได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ท่านมีกำลังมากเหมือนจะผลักดันภูเขาให้ทำลายได้ ท่านก็ภักดีจะอาสาเจ้าเมืองจิ้นสมควรที่จะแม่ทัพหน้าได้ เซียนเฉียมิได้ให้เป็นแม่ทัพหน้านั้น แล้วว่าหยาบช้าหมิ่นประมาทท่านให้ได้อายแก่ทหารทั้งปวงครั้งนี้เพราะเซียนเฉียมีใจริษยา จำเราจะคิดฆ่าเซียนเฉียเสียเถิดจึงจะหายที่ความแค้น
ลงถำจึงว่า ครั้งนี้เจ้าเมืองจิ้นตั้งแต่งเซียนเฉียเป็นแม่ทัพใหญ่จะยกไปป้องกันที่แดนกีเสีย มิให้ทัพเมืองเต๊กเข้ามายํ่ายี ครั้นเราจะคิดฆ่าเซียนเฉียเสีย ก็เหมือนไม่กตัญญูต่อเจ้าเมืองจิ้น ถึงมาตรว่าเซียนเฉียจะว่ากล่าวหยาบช้าต่อเราก็ไม่ควรจะถือโกรธ ด้วยเซียนเฉียเป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์มาก ว่าแล้วลงถำก็พาเซียนเป๊กกลับไปบ้าน
ฝ่ายเซียนเฉียครั้นขับลงถำออกไปแล้ว จึงจัดทหารเอกทหารเลวหมื่นหนึ่งเข้ากระบวนทัพ ตั้งเซียนเฉียกีผู้บุตรเป็นแม่ทัพหน้า ลอนตุนกับคับพวดเป็นปีกซ้ายขวา ให้โฮนฮุนเฮาจกคุมเกวียนสี่ร้อยเล่มบรรทุกเสบียงอาหารเป็นกองหลังรั้งท้าย ครั้นจัดแจงกองทัพพร้อมแล้วยกออกจากเมืองจิ้น ไปถึงเมืองกีเสียจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้แล้วแต่งหนังสือให้ทหารไปนัดกองทัพเมืองเต๊กว่า เพลาพรุ่งนี้ให้เป๊กเปาเหาจัดทหารห้าร้อยมารบกันให้ถึงแพ้ชนะ แล้วเซียนเฉียสั่งคับพวดกับลอนตุนให้คุมทหารเกาทัณฑ์กองละสามพันไปตั้งซุ่มอยู่ข้างทางที่เชิงเขาไต้ก๊ก ถ้ากองทัพเมืองเต๊กยกถลำเข้ามาถึงที่ทางช่องแคบแล้ว ให้นายทหารทั้งสองสกัดทางไว้อย่าให้ทัพเมืองเต๊กถอยออกมาได้ แต่เซียนเฉียกีนั้นให้คุมทหารสามพันไปชวนทหารเมืองเต๊กรบ แล้วแกล้งทำเสียทีถอยหนีรบล่อให้ทหารเมืองเต๊กไล่เข้าไปถึงช่องแคบ ทหารทัพซุ่มจะได้ออกมาสกัดตัดทาง แล้วจงขับทหารกลับเข้ารบต้านทางกองทัพเมืองเต๊กไว้เป็นทัพกระหนาบ ช่วยกันระดมตีทัพเมืองเต๊กให้แตกยับเยินจงได้
ครั้นเพลาเช้าคับพวดลอนตุนก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารไปซุ่มอยู่ที่ทางช่องแคบริมทางเชิงเขาไต้ก๊ก เซียนเฉียกีใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกจากค่ายยกไปถึงหน้าทัพเมืองเต๊ก พอแลไปเห็นเป๊กเปาเหาเจ้าเมืองเต๊กขี่ม้าถือทวนใส่เสื้อแดงหมวกแดงกั้นร่มระย้าพาทหารออกมาหน้าค่าย เซียนเฉียกีขับม้ารำทวน ออกหน้าทหารเข้ารบกับเป๊กเปาเหา ทหารทั้งสองฝ่ายก็พุ่งสาตราวุธยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นสามารถ เซียนเฉียกีรบกับเป๊กเปาเหาได้ยี่สิบเพลงเท่านั้น แล้วทำเสียทีขับม้ารอรบล่อเป๊กเปาเหาทางหว่างทางไต้ก๊ก เป๊กเปาเหาเห็นได้ทีก็ขับทหารไล่ติดตามรบทหารเซียนเฉียกีไป
ฝ่ายคับพวดกับลอนตุนซึ่งซุ่มทหารอยู่สองข้างทางช่องแคบนั้น ครั้นเห็นกองทัพเมืองเต๊กไล่ติดตามเซียนเฉียกีเข้าไป ทั้งสองนายก็ขับม้าพาทหารออกสกัดต้นทางตีหลังทัพเมืองเต๊ก เซียนเฉียกีก็ชักม้ากลับขับทหารรบต้านหน้าทัพเป๊กเปาเหาไว้ ทหารทั้งสามกองก็ระดมตีทัพเป๊กเปาเหาเข้ามาทั้งสามด้าน เป๊กเปาเหาจึงแบ่งทหารเป็นสามกองสู้รบประจัญอยู่เป็นสามารถ เป๊กเปาเหาชักม้าเลาะหาทางที่จะหนี คับพวดเห็นเป๊กเปาเหาขับม้าเข้ามาใกล้ ได้ทีก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกอกเป๊กเปาเหาตลอดถึงสันหลังตกม้าลง คับพวดก็โดดลงจากหลังม้าชักกระบี่ออกตัดศีรษะเป๊กเปาเหา พวกทหารทั้งสามกองก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองเต๊กล้มตายแตกหนีกลับมาเข้าค่าย
เซียนเฉียกี คับพวด ลอนตุน ครั้นมีชัยชนะแล้วก็พากันกลับมาค่าย เข้าไปคำนับเซียนเฉีย คับพวดก็เอาศีรษะเป๊กเปาเหาส่งให้เซียนเฉียแล้วเล่าความซึ่งได้รบกับเป๊กเปาเหาให้ฟังทุกประการ เซียนเฉียเห็นศีรษะเป๊กเปาเหาเจ้าเมืองเต๊กก็ชมคับพวดว่ามีกำลังและฝีมือกล้าแข็ง แล้วว่าเพราะบุญเจ้าเมืองจิ้นปกแผ่มา ทำการศึกครั้งนี้จึงได้สมความคิด นายทัพนายกองและทหารเลวก็มิได้เป็นอันตราย
ฝ่ายทหารเมืองเต๊กซึ่งเหลือตายแตกหนีมาค่าย ต่างเข้าไปเล่าความให้เป๊กเปาตุนฟังทุกประการ เป๊กเปาตุนแจ้งว่าเซียนเฉียแต่งกลศึกจับเป๊กเปาเหาผู้พี่เราฆ่าเสียก็โกรธ จึงจัดทหารไปซุ่มอยู่ ณ ชายป่าเชิงสะพานไทหงวน จะแก้แค้นเซียนเฉีย พอรุ่งขึ้นเป๊กเปาตุนแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนยกทัพออกจากค่ายไปถึงหน้าค่ายเซียนเฉีย เป๊กเปาตุนจึงให้ทหารร้องบอกเข้าไปว่า ให้เซียนเฉียจัดทหารมีฝีมือออกสู้รบกันให้ถึงแพ้และชนะ ทหารเซียนเฉียก็เข้าไปบอกเล่าความกับเซียนเฉีย เซียนเฉียแจ้งดังนั้นก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารออกจากค่าย เห็นเป๊กเปาตุนยืนม้าอยู่กลางทหาร เซียนเฉียจึงร้องว่า ตัวเป็นแต่เมืองน้อยเคยส่งสิ่งของเป็นส่วยขึ้นแก่เมืองจิ้นทุกปี เป๊กเปาเหาพี่ของตัวคิดกำเริบใจยกทัพมาตีเอาเมืองกีเสีย เจ้าเมืองจิ้นทราบความจึงให้เรายกมาตัดศีรษะพี่ของตัว ท่านเป็นแต่น้องเป๊กเปาเหา เหตุใดไม่เกรงกลัวอาญายกมาต่อสู้กับเรา จะเอาเลือดคอมาล้างคมอาวุธทหารเราหรือ
เป๊กเปาตุนได้ยินก็โกรธจึงตอบว่า เดิมต๋งนีบิดาก๋งจูหวนได้สัญญาไว้กับบิดาเรา แบ่งที่แดนกีเสียให้กึ่งหนึ่ง บิดาเราก็ให้มาทวงที่แดนกีเสียเป็นหลายครั้ง ต๋งนีก็ว่ากล่าวบิดพลิ้วอยู่หาให้ที่แดนกีเสียไม่ ความดังนี้ท่านย่อมรู้อยู่ เราเห็นว่าต๋งนีบิดาก๋งจูหวนไม่มีความสัตย์ เราจึงยกมาจะแบ่งเอาที่แดนกีเสียให้จงได้ ถ้าท่านยอมให้ที่แดนกีเสียแก่เราแล้วเราจะยกกลับไป ถ้ามิให้ที่แดนกีเสียแก่เรา เรากับท่านก็คงจะได้รบกันจนถึงแพ้และชนะ เซียนเฉียได้ฟังดังนั้นก็โกรธขับม้ารำทวนเข้ารบกับเป๊กเปาตุน นายทหารทั้งสองฝ่ายก็รบกับอลหม่าน เป๊กเปาตุนรบกับเซียนเฉียได้หกสิบเพลงทวน เห็นเซียนเฉียว่องไวชำนาญในเพลงทวนจะเอาชัยชนะมิได้จึงแกล้งทำเสียทีชักม้าหนีข้ามสะพานไทหงวนไป เซียนเฉียครั้นเห็นเป๊กเปาตุนเสียทีหนีไปดังนั้น ก็ขับม้าออกหน้าทหารตามเป๊กเปาตุนไปถึงสะพานไทหงวนก็รีบข้ามสะพานไป
ทหารเป๊กเปาตุนซุ่มอยู่นั้น ครั้นเห็นเซียนเฉียข้ามไปแล้วชักสะพานกันทหารเซียนเฉียไว้ เซียนเฉียตามเป๊กเปาตุนไปกับทหารประมาณร้อยเศษได้รบพุ่งกับเป๊กเปาตุน เซียนเฉียเป็นคนชราอายุห้าสิบเศษถอยกำลัง เป๊กเปาตุนเป็นคนหนุ่มกำลังมากเอาทวนแทงไป เซียนเฉียปัดทวนมิทันเป๊กเปาตุนแทงถูกท้องเซียนเฉียโลหิตไหล เซียนเฉียมิได้ย่อท้อเอาทวนไล่แทงทหารเป๊กเปาตุนตายประมาณสามสิบคน เห็นทหารเป๊กเปาตุนล้อมเข้ามาก็ขับม้ากลับหน้าจะข้ามสะพาน ทหารเป๊กเปาตุนซึ่งรักษาต้นสะพานก็เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงถูกม้าเซียนเฉียล้มลง แล้วก็ตรูกันเข้ามาจับเซียนเฉีย เซียนเฉียเอาทวนแทงทหารเป๊กเปาตุน เป๊กเปาตุนให้ทหารเข้าล้อมระดมยิงเกาทัณฑ์เป็นอันมาก เซียนเฉียผู้เดียวรบอยู่กลางทหาร ถูกเกาทัณฑ์เป็นหลายดอกสิ้นกำลังยืนพิงต้นไม้ขาดใจตาย เป๊กเปาตุนสำคัญว่าเซียนเฉียยังยืนอยู่ก็เร่งทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ ถูกศพเซียนเฉียเป็นหลายดอกไม่เห็นเซียนเฉียไหวมือและเท้าจึงรู้ว่าเซียนเฉียตาย เป๊กเปาตุนก็สรรเสริญเซียนเฉียว่ามิเสียทีเป็นชายชาติทหารนํ้าใจกล้าแข็งนัก และชักม้าเข้าไปดูรูปร่างเซียนเฉีย ปีศาจเซียนเฉียมีความพยาบาทอยู่ จึงเป่าให้หนวดปลิวแล้วเหลือกตาหลอกเป๊กเปาตุน เป๊กเปาตุนตกใจชักม้ากลับมาสั่งทหารให้ต่อหีบใส่ศพเซียนเฉียไป ณ ค่าย
ฝ่ายเซียนเฉียกีพาทหารตามเซียนเฉีย เห็นข้าศึกชักสะพานทหารรบกันอยู่ จะลุยข้ามนํ้าไปก็ลึกข้ามไปมิได้ ให้ทหารทำสะพานมิทัน แลเห็นทหารเป๊กเปาตุนระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกเซียนเฉียตายพาศพกลับไปค่าย เซียนเฉียกีก็เสียใจนัก พอเพลาพลบคํ่าก็พาทหารกลับค่าย
ฝ่ายเป๊กเปาตุนมาถึงค่ายจึงคิดว่าเราได้ศพเซียนเฉียมาจำจะเอาศพเซียนเฉียไปเปลี่ยนศพพี่เรา เป๊กเปาตุนคิดแล้วครั้นรุ่งเช้าก็สั่งทหารให้เอาหีบใส่ศพเซียนเฉีย บรรทุกเกวียนไปหาเซียนเฉียกีว่าจะขอเอาศพเป๊กเปาเหา ทหารก็คำนับลาออกมา เอาหีบศพเซียนเฉียขึ้นเกวียนไป ณ ค่ายเซียนเฉียกี แล้วแจ้งความตามเป๊กเปาตุนสั่ง เซียนเฉียกีครั้นได้ศพบิดาก็ดีใจ จึงส่งศีรษะเป๊กเปาเหาให้แก่ทหารเป๊กเปาตุน เป๊กเปาตุนเห็นศีรษะเป๊กเปาเหาก็โกรธ จึงว่าเราให้ศพเซียนเฉียไปทั้งตัว เซียนเฉียกีให้แต่ศีรษะพี่เรา เราจะทำการสู้รบกับเซียนเฉียกีเอาศพพี่เราให้จงได้ เป๊กเปาตุนก็ให้ยกศีรษะเจ้าเมืองเต๊กขึ้นเกวียน ให้ทหารไปทำการฝังศพ ณ เมืองเต๊ก
เซียนเฉียกีก็นุ่งขาวห่มขาวตามธรรมเนียมคำนับศพบิดาแล้วแต่งหนังสือบอกข้อราชการ ให้ทหารคุมเกวียฺนซึ่งใส่ศพเซียนเฉียกลับไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าเซียนเฉียตายก็ตกใจ จึงว่ากับซีโฮยว่า เซียนเฉียคนนี้เป็นขุนนางนํ้าใจซื่อตรง เป็นแม่ทัพไปครั้งนี้เสียเพราะต้องกลอุบายเป๊กเปาตุนลวงให้ข้ามสะพานไป ข้าศึกชักสะพานเสียทหารช่วยมิทันจึงตายเรามีความเสียดาย กองทัพเมืองเต๊กยังเลิกไปไม่ ให้ยกเซียนเฉียกีเป็นแม่ทัพแทนเซียนเฉียเถิด ท่านจงเป็นทัพหน้าช่วยเซียนเฉียกีตีทัพเมืองเต๊กให้แตกไปจงได้ เจ้าเมืองจิ้นก็ให้ซีโฮยคุมเสบียงอาหารและเครื่องสาตราวุธไปให้แก่เซียนเฉียกี ณ ค่าย แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็ทำการฝังศพตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายเป๊กเปาตุนมีความพยาบาทเซียนเฉียกีว่าให้แต่ศีรษะเป๊กเปาเหาผู้พี่เราแต่ตัวนั้นไม่ให้ ครั้นเวลาเช้าเป๊กเปาตุนจึงใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนขับทหารออกจากค่าย ยกทัพไปถึงหน้าค่ายเซียนเฉียกี เป๊กเปาตุนจึงให้ทหารร้องบอกทหารเมืองจิ้นว่าให้เซียนเฉียกีออกมาสู้รบกันให้แพ้และชนะ
ฝ่ายเซียนเฉียกีได้เป็นแม่ทัพ จึงปรึกษาการศึกอยู่กับนายทัพนายกองทั้งปวง พอทหารเข้ามาบอกว่าเป๊กเปาตุนยกมาชวนรบถึงหน้าค่าย เซียนเฉียกีก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน พานายทัพนายกองขับทหารออกมาถึงหน้าค่าย เป๊กเปาตุนเห็นเซียนเฉียกีออกมาจึงขับม้าพาทหารขึ้นไปร้องว่ากับเซียนเฉียกีว่า ครั้งก่อนเป๊กเปาเหาผู้พี่เราเสียทีทหารท่านฆ่าพี่เราเสีย เรามีความแค้นจึงยกมาทำศึกกับท่าน บิดาท่านถูกเกาทัณฑ์ตายพอหายแค้นแล้ว เราให้เอาศพบิดาท่านมาเปลี่ยนศพพี่เรา ท่านให้แต่ศีรษะและตัวนั้นท่านหาให้ไม่ ท่านจงส่งตัวศพพี่เรามาเราจึงจะกลับไปเมืองเต๊ก ถ้าท่านมิส่งตัวศพพี่เรา เราจะทำศึกกับท่านเอาตัวศพพี่เราให้จงได้
เซียนเฉียกีจึงตอบว่า ขณะเมื่อพี่ท่านมาทำศึกกับทหาร ณ ที่ไต้ก๊ก พี่ท่านแพ้ทหารเรา ทหารเราเอาแต่ศีรษะมาให้ เราจึงให้ศีรษะไป และท่านฆ่าบิดาเราเสีย เราจะตัดเอาศีรษะท่านไปเซ่นศพบิดาเราจึงจะหายที่ความแค้น เป๊กเปาตุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ขับม้ารำทวนออกรบกับเซียนเฉียกี คับพวด ลอนตุน โฮจุน ซีโฮย จกกี นายทหารทั้งห้าคนก็ให้ตีกลองรบ เร่งทหารตีโอบขึ้นไปทั้งซ้ายขวา ทหารทั้งสองฝ่ายก็พุ่งสาตราวุธ ยิงเกาทัณฑ์รบกันเป็นสามารถ เป๊กเปาตุนก็รบกับเซียนเฉียกีได้สิบเพลงทวน เห็นทหารห้าคนรบรอบตัว ต้านทานมิได้ก็ขับม้าพาทหารหนี เซียนเฉียกีได้ที ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองเต๊กล้มตายแตกหนี ซีโฮยกับทหารม้าสามพันตามทันเป๊กเปาตุน เป๊กเปาตุนเห็นจะหนีไม่พ้นก็รำทวนเข้ารบกับซีโฮย ซีโฮยเอาง้าวปิดทวน พอม้าเป๊กเปาตุนถลำเข้ามา ซีโฮยฟันด้วยง้าวถูกเป๊กเปาตุนแขนขาดข้างหนึ่ง เป๊กเปาตุนกลัวความตายโดดลงจากม้าคุกเข่าแหงนหน้าขึ้นร้องว่า ท่านจงคิดถึงเมื่อครั้งท่านไปอยู่เมืองเต๊ก ท่านกับข้าพเจ้าก็ได้เป็นเพื่อนสนิทกันมา ครั้งนี้ข้าพเจ้าถึงที่ตาย ขอท่านจงกรุณาอย่าฆ่าข้าพเจ้าเสียเลย ข้าพเจ้าได้กลับไปเมืองแล้วจะจัดสิ่งของมาแทนคุณท่านทุกปี
ซีโฮยได้ฟังดังนั้นก็ระลึกขึ้นได้ถึงความหลังครั้งไปอยู่เมืองเต๊ก จึงขับเป๊กเปาตุนให้หนีเข้าป่าไปเสียให้ลับตาทหารทั้งปวง พอเพลาคํ่าลงเดือนมืด ซีโฮยก็พาทหารกลับมาพบเซียนเฉียกีที่ยกตามมา ซีโฮยจึงบอกว่า ข้าพเจ้าตามไปทันเป๊กเปาตุนได้สู้รบกัน ข้าพเจ้าฟันเป๊กเปาตุนแขนขาดข้างหนึ่งโดดลงจากม้าหนีเข้าป่าไป ครั้นจะตามจับเอาตัวก็เป็นเวลาค่ำมืดนัก เป๊กเปาตุนนั้นจะรอดหรือตายก็มิได้รู้
เซียนเฉียกีได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ ให้ตีม้าล่อเรียกทหารกลับเข้าค่ายพักทหารอยู่สามวัน ครั้นมิได้เห็นกองทัพเมืองเต๊กกลับมาตีจึงให้ม้าใช้ไปสืบค่ายเป๊กเปาตุน ม้าใช้ไปสืบได้ความกลับมาบอกว่ากองทัพเมืองเต๊กหนีกลับไปแล้ว เซียนเฉียกีก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น จึงพานายทัพนายกองเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้นตามที่ได้รบกับกองทัพเมืองเต๊ก จนเป๊กเปาตุนพ่ายแพ้หนีไปให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ เจ้าเมืองจิ้นมีความยินดีนัก จึงตั้งให้เซียนเฉียกีที่ไต้สุมา แบ่งที่ไร่นากว้างยาวสองพันร้อยวาให้เซียนเฉียกี แล้วยกความชอบคับพวด ให้คับโยยผู้บิดาที่ตายนั้นพ้นจากโทษ บรรดาทหารซึ่งมีความชอบก็ปูนบำเหน็จให้มียศศักดิ์ตามสมควร
ฝ่ายเป๊กเปาตุนแตกทัพกลับมาถึงเมืองเต๊ก รักษาแขนซึ่งขาดนั้นแผลหายแล้ว ขุนนางทั้งปวงก็ยกสมบัติในเมืองให้เป๊กเปาตุนว่าราชการบ้านเมืองแทนเป๊กเปาเหาสืบไป เป๊กเปาตุนคิดถึงคุณซีโฮยจึงจัดสิ่งของและเครื่องบรรณาการให้ขุนนางคุมไปให้ซีโฮย แล้วขอเป็นเมืองขึ้นแก่เจ้าเมืองจิ้นตั้งแต่นั้นมา
๔๖
ขณะเมื่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองหลวงได้ยี่สิบห้าปี เมืองฆ้อ เมืองชัว กลับไปขึ้นกับเมืองฌ้อ มิได้ไปถวายเครื่องบรรณาการแก่พระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าเมืองหลวงมีหนังสือไปรับสั่งเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงจัดแจงกองทัพ ให้ซีโฮยเป็นแม่ทัพ คุมทหารหมื่นหนึ่งไปตีเมืองฆ้อทัพหนึ่ง ให้คับพวดคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปตีเมืองชัว ซีโฮยกับคับพวดคำนับลาออกมาตรวจเตรียมทหารแล้วยกออกมาจากเมืองจิ้น แยกทางกันไปเมืองฆ้อเมืองชัว
ฝ่ายชาวด่านเมืองฆ้อเมืองชัว รู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นยกเหยียบแดนเข้ามาก็ตกใจ ขึ้นม้ารีบนำข้อราชการไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองชัวทุกประการ เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองชัวจึงแต่งหนังสือบอกไปขอกองทัพเจ้าเมืองฌ้อให้มาช่วย ม้าเร็วทั้งสองเมืองรีบไปเมืองฌ้อเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ เข้าไปแจ้งความแก่ฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาเหยียบแดนเมืองฆ้อเมืองชัว จึงคิดว่าหัวเมืองทั้งสองนี้เป็นเมืองขึ้นแก่เมืองตังจิว บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าหัวเมืองทั้งสองมาขึ้นแก่เรา เจ้าเมืองจิ้นโกรธจึงให้ยกทัพใหญ่มาตี แม้นจะมิจัดแจงกองทัพไปช่วย หัวเมืองทั้งสองจะเสียแก่กองทัพเมืองจิ้นครั้งนี้ แล้วไปภายหน้าหัวเมืองทั้งปวงซึ่งจะมาสวามิภักดิ์เข้าด้วยก็จะท้อใจว่าเราหาเป็นที่พึ่งได้ไม่ ฌ้อเซียงอ๋องจึงสั่งเตาปวดให้คุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปช่วยเมืองฆ้อ ให้เซงไต้ซิมคุมทหารหมื่นหนึ่งไปช่วยเมืองชัว เตาปวดกับเซงไต้ซิมคำนับลาออกมาจัดทหารกองละหมื่นยกออกจากเมืองฌ้อ เซงไต้ซิมแยกทางไปเมืองชัว เตาปวดยกไปทางเมืองฆ้อ มาถึงตำบลเตจุยปลายแดนเมืองฌ้อ พอทหารม้าเร็วไปสืบทางกลับมาบอกว่ากองทัพเมืองจิ้นมาตั้งค่ายอยู่ชายป่าริมคลองนํ้าเตจุย
เตาปวดยกทัพไปตั้งค่ายมั่นลงห่างค่ายซีโฮยทางประมาณห้าสิบเส้น ให้ทหารตรวจตรารักษาค่าย เสียงเกราะและม้าล่ออื้ออึงหวังจะดูท่วงทีทัพเมืองจิ้น ขณะเมื่อเตาปวดกับซีโฮยมาตั้งค่ายอยู่นั้นเป็นฤดูหนาวนัก นํ้าในท้องคลองแข็งเหมือนดังสารส้ม ทหารทั้งสองฝ่ายต่างตรวจตรารักษาค่ายอยู่หาออกรบพุ่งกันได้ไม่ เตาปวดจึงคิดว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาครั้งนี้ ตีได้หัวเมืองรายทางซึ่งขึ้นแก่เมืองฆ้อได้เป็นหลายตำบล รวบรวมเสบียงอาหารไว้เป็นอันมาก กองทัพเรายกมาพักอยู่กว่าจะพ้นฤดูหนาวนั้นถึงสองเดือนเศษจึงจะได้รบกัน เสบียงอาหารเห็นจะขัดสน เตาปวดคิดแล้วจึงแต่งหนังสือไปถึงซีโฮยว่า เทศกาลนี้เป็นฤดูหนาวนัก ทหารทั้งสองฝ่ายแต่จะเหยียดมือและเท้าก็มิใคร่จะได้ ให้แม่ทัพเมืองจิ้นกลับไปเมืองเถิด ทัพเราก็จะเลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อเวลาพรุ่งนี้ ต่อปีหน้าฤดูร้อนจึงจะยกมาทำศึกกันให้ถึงแพ้และชนะ ทหารก็ถือหนังสือออกจากค่ายไปถึงประตูค่ายเมืองจิ้น ให้นายประตูค่ายพาเข้าไปแจ้งความแก่ซีโฮย
ซีโฮยแจ้งความดังนั้นจึงสั่งผู้ถือหนังสือว่า ซึ่งนายท่านให้มานัดเลิกทัพด้วยเป็นฤดูหนาว จะรบพุ่งกันมิได้นั้นก็ชอบแล้วเราจะทำตาม ผู้ถือหนังสือรับคำแล้ว ลากลับไปแจ้งความแก่เตาปวดทุกประการ ครั้นรุ่งเช้าเตาปวดก็ให้ทหารสอดแนมดูท่วงทีทัพเมืองจิ้นด้วยเกรงจะเป็นกลอุบายล่อลวง ครั้นรู้ว่าทัพเมืองจิ้นออกจากค่ายข้ามคลองนํ้าเตจุยไปแล้วเตาปวดก็ยกทัพกลับมาเมืองฌ้อ
ฝ่ายคับพวดยกทัพมาตั้งค่ายพักทหารอยู่ในแดนเมืองฆ้อ ให้ทหารไปสืบกองทัพซีโฮย ทหารกลับมาบอกว่าซีโฮยยกไปตั้งค่ายอยู่ ณ ตำบลเตจุย เตาปวดทหารเมืองฌ้อยกมายังมิได้รบกัน ต่างก็เลิกทัพกลับไปเมืองแล้ว คับพวดจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ฌ้อเซียงอ๋องรู้ว่าเรายกมาจะตีเมืองชัว ฌ้อเซียงอ๋องให้เซงไต้ซิมคุมทหารหมื่นหนึ่งยกมาป้องกันเมืองชัวไว้ ยังมิทันได้รบกันด้วยเป็นเทศกาลฤดูหนาว อนึ่งเมืองฆ้อก็ใกล้กัน จะเดินประมาณแปดวันถึงเมืองฆ้อ รู้ว่าซีโฮยถอยทัพกลับไปแล้ว เห็นจะยกอ้อมไปตั้งค่ายที่ตำบลเตจุยสกัดต้นทางไว้ พ้นฤดูหนาวแล้วกองทัพเมืองฆ้อเมืองชัวก็จะยกมาเป็นสองทางตีกระหนาบทัพเราไว้ จะถอยกลับไปยากด้วยทัพเมืองฌ้อตั้งสกัดทางอยู่ เราจำจะถอยทัพออกไปให้พ้นตำบลเตจุยที่ทางช่องแคบโดยเร็ว อย่าให้ทันทัพเมืองฌ้อรู้ นายทัพนายกองทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย พอเวลาคํ่าลงคับพวดจึงให้ทหารก่อกองเพลิงในค่ายเป็นหลายกองเหมือนดังทหารเคยนั่งยามรักษาค่าย ครั้นเวลาประมาณยามเศษ คับพวดให้นายกองกำชับทหารมิให้อื้ออึงแล้วก็ล่าทัพออกจากค่ายกลับไปเมืองจิ้น
ฝ่ายเซงไต้ซิมตั้งค่ายอยู่ห่างค่ายคับพวดประมาณห้าสิบเส้น เวลากลางคืนเห็นแสงเพลิงในค่ายทัพเมืองจิ้นสว่างอยู่ สำคัญว่าทหารเมืองจิ้นยังอยู่ในค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้ามีผู้เข้ามาบอกว่ากองทัพเมืองจิ้นยกหนีไปแต่หัวคํ่าแล้ว เซงไต้ซิมไม่เชื่อจึงให้นายทหารไปสืบถึงค่ายเห็นแต่ค่ายเปล่าก็กลับมาบอก เซงไต้ซิมก็หัวเราะ จึงว่าคับพวดแกล้งทำกลอุบายกองเพลิงไว้แล้วเลิกทัพหนีไปครั้งนี้เพราะเกรงเราจะติดตาม เซงไต้ซิมก็เลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเตาปวดครั้นมาถึงเมืองฌ้อจึงเข้าไปคำนับแจ้งความ ซึ่งกองทัพเมืองจิ้นมิได้สู้รบแล้วยกกลับไปเมืองให้ฌ้อเซียงอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อเซียงอ๋องมิได้ว่าประการใด เตาปวดก็คำนับลามาบ้าน
ฝ่ายเสียงสินซึ่งเป็นบุตรฌ้อเซียงอ๋อง ขณะเมื่อฌ้อเซียงอ๋องปรึกษาขุนนางจะตั้งบุตรทั้งสองให้เป็นที่ไทจูขึ้นคนหนึ่ง เตาปวดได้ทัดทานฌ้อเซียงอ๋องว่า เสียงสินเป็นคนหยาบช้าโทโสมาก ซึ่งจะให้เป็นที่ไทจูไม่ได้ ฌ้อเซียงอ๋องจึงให้ก๋งจูจิดบุตรที่สองซึ่งเป็นน้องเสียงสินนั้นให้เป็นไทจู เสียงสินมีความพยาบาท คิดจะหาความผิดเตาปวดอยู่มิได้ขาด วันหนึ่งเสียงสินเข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องผู้บิดาแล้วกล่าวยุยงพาลเอาผิดเตาปวดว่า ซึ่งท่านใช้เตาปวดให้ยกไปตีทัพเมืองจิ้นครั้งนี้ข้าพเจ้ารู้ว่า เตาปวดไปตั้งค่ายใกล้กับกับซีโฮยแม่ทัพเมืองจิ้น เตาปวดกับซีโฮยไปมาหากัน เตาปวดมิได้ทำอันตราย แต่เตาปวดไปพักทหารอยู่เปลืองเสบียงอาหารเสียเปล่า ข้าพเจ้าเห็นเตาปวดคิดเอาใจออกห่างจะนัดกองทัพเมืองจิ้นให้ยกมาล้อมเมืองเรา เตาปวดจะเป็นไส้ศึกมั่นคง
ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นมิทันพิจารณาก็เชื่อฟัง จึงส่งกระบี่ให้ทหารออกไปบอกแก่เตาปวดว่าไม่ซื่อตรง เราให้ไปรบกลับไปไมตรีกับข้าศึก แล้วยกทัพกลับมาเสียให้เปลืองเสบียงอาหาร จะเอาการอันใดมิได้โทษถึงตาย แล้วให้เตาปวดเอากระบี่เล่มนี้เชือดคอตายเสียเถิด ทหารก็รับกระบี่คำนับลาออกไปบ้านเตาปวดแล้วแจ้งความตามฌ้อเซียงอ๋องสั่ง เตาปวดได้ฟังดังนั้นจึงถามทหารว่าความทั้งนี้ผู้ใดกล่าวโทษเรา ทหารจึงบอกว่าเสียงสินกล่าวโทษว่าท่านไปเข้าด้วยทหารเมืองจิ้นหาเป็นใจรบพุ่งไม่
เตาปวดจึงว่าฌ้อเซียงอ๋องฟังคำเสียงสินฝ่ายเดียว หาไต่ถามเอาความจริงไม่ ครั้นจะเข้าไปว่ากล่าวให้เห็นความจริง ฌ้อเซียงอ๋องก็จะโกรธมากไป จะเอาผิดฆ่าเสียทั้งบุตรภรรยา เราเป็นขุนนางจะเป็นคู่ความกันกับเสียงสินบุตรฌ้อเซียงอ๋องหาควรไม่ตายเสียดีกว่า เตาปวดก็รับกระบี่มาเชือดคอตาย ทหารก็กลับมาแจ้งความแก่ฌ้อเซียงอ๋องทุกประการ ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งว่าเตาปวดตายกลับคิดถึงความชอบซึ่งเตาปวดได้ทำไว้แต่ก่อนก็มีความอาลัย พอเตาอีสินบุตรเตาปวดเข้ามาขอศพบิดา ฌ้อเซียงอ๋องก็ให้เตาอีสินทำการศพเตาปวดตามธรรมเนียม
ขณะนั้นเซงไต้ซิมยกกลับมาจากเมืองชัว รู้ว่าเสียงสินกล่าวโทษเตาปวด ฌ้อเซียงอ๋องมิได้ไต่ถามเอาความจริง เตาปวดเชือดคอตายเสียแล้ว เซงไต้ซิมมีความสงสารเตาปวดนัก จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ฌ้อเซียงอ๋องว่า ครั้งเมื่อกองทัพเมืองจิ้นยกมาตีเมืองชัว ท่านให้ข้าพเจ้ากับเตาปวดยกไปช่วยเมืองฆ้อเมืองชัวนั้น เป็นเทศกาลฤดูหนาวรบกันมิได้ ทัพเมืองจิ้นเลิกไป เตาปวดกับข้าพเจ้าจึงยกกลับมาเมือง เตาปวดจะได้ผูกพันเป็นไมตรีกับทหารเมืองจิ้นเหมือนดังเสียงสินว่านั้นหามิได้ ความทั้งนี้นายทัพนายกองก็รู้ทั่วกัน ท่านมิได้พิจารณาเอาความจริงให้ฆ่าเตาปวดเสียไม่ควร
ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธเสียงสินว่าเจรจาหาความจริงมิได้ แกล้งเอาเท็จมาใส่โทษให้ฆ่าเตาปวดเสีย จึงสั่งให้ห้ามเสียงสินอย่าให้เข้ามาให้เห็นหน้าต่อไปเลย เสียงสินรู้ว่าฌ้อเซียงอ๋องผู้บิดาเชื่อฟังเซงไต้ซิมก็มีความน้อยใจ คบคิดกันกับพัวจงพี่เลี้ยงกับพวกเพื่อนกินสุราแล้วขี่ม้าเที่ยวเล่น เห็นลูกสาวหลานสาวชาวเมืองรูปงาม ก็พาพวกเพื่อนบ่าวไพร่ข่มเหงฉุดคร่าพาไปเป็นภรรยา ผู้ใดมีทรัพย์ก็เข้าค้นคว้าช่วงชิงเอาเงินทองไปเป็นของตัว ไตหูจูเอียงซึ่งเป็นบิดาภรรยาเสียงสิน เห็นเสียงสินผู้บุตรเขยทำการหยาบช้าให้ราษฎรชาวเมืองได้ความเดือดร้อน ไตหูจูเอียงว่ากล่าวสั่งสอนก็มิฟัง จึงพรากเอาบุตรหญิงซึ่งเป็นภรรยาเสียงสินมาเสียมิให้อยู่กินด้วยเสียงสิน เสียงสินก็โกรธคิดจะฆ่าไตหูจูเอียงอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายนางกันซีผู้น้องฌ้อเซียงอ๋องซึ่งเป็นภรรยาเจ้าเมืองกั้ง ถึงปีใหม่เคยมาคำนับฌ้อเซียงอ๋องทุกปี ราษฎรชาวเมืองแจ้งว่านางกันซีมาต่างคนก็ดีใจ พากันเข้าไปคำนับแจ้งความว่าเสียงสินทำข่มเหงฉุดคร่าลูกสาวหลานสาว แล้วพาพวกเข้าริบเอาทรัพย์สิ่งของทำหยาบช้าต่างๆ ครั้นข้าพเจ้าทั้งปวงเข้าไปร้องทุกข์แก่ขุนนาง ขุนนางก็หาว่ากล่าวให้ไม่ นางกันซีได้แจ้งดังนั้นจึงเข้าไปถึงที่ข้างใน แล้วคำนับบอกความราษฎรร้องทุกข์กล่าวโทษเสียงสินให้ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังทุกประการ
ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งว่าเสียงสินทำการหยาบช้าก็โกรธ จึงว่าเสียงสินข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนจำจะคิดจับตัวฆ่าเสีย ขณะนั้นหญิงคนใช้นางกันซีซึ่งเป็นคนสนิทเสียงสินนั่งแอบบานประตูตึกฟังความอยู่ได้ยินดังนั้นจึงออกไปแจ้งความแก่เสียงสิน เสียงสินรู้ว่านางกันซีนำความของราษฎรไปบอกแก่บิดาก็โกรธ จึงเข้าไปคอยอยู่ที่ประตูข้างหน้าแล้วบอกแก่หญิงคนใช้ว่า อาเรามาแต่เมืองกั้งก็หลายวันแล้ว เรายังหาได้คำนับไม่ ขอเชิญอาเราออกมารับคำนับ ณ ประตูข้างหน้าในเวลานี้ หญิงคนใช้ก็รับคำเข้าไปแจ้งความแก่นางกันซี นางกันซีก็ออกมาถึงประตูข้างหน้า เสียงสินก็แกล้งทำคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ขอเชิญอาออกไปบ้านข้าพเจ้าจะเลี้ยงโต๊ะ อาหลานจะได้กินโต๊ะให้สบาย นางกันซีได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่าตัวเป็นคนหยาบช้าข่มเหงราษฎร เราไม่คบค้าเป็นอาหลานกับตัวต่อไปเลย
เสียงสินได้ยินนางกันซีผู้อาว่าก็โกรธ ลุกยืนขึ้นเอาเท้าถีบอกนางกันซีล้มลง ด่านางกันซีเป็นข้อหยาบช้าแล้วเดินหนีไป ฝ่ายหญิงคนใช้ของนางกันซีต่างคนตกใจ เข้าประคองอุ้มนางกันซีเข้าไปที่ข้างใน นางกันซีมีความเจ็บแค้นเสียงสินนัก จึงเข้าไปคำนับฌ้อเซียงอ๋องแล้วร้องไห้บอกความแก่ฌ้อเซียงอ๋อง ฌ้อเซียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็โกรธเสียงสินนัก จึงว่าเสียงสินเป็นคนหยาบช้า เวลาพรุ่งนี้เราจะใช้ให้ทหารจับตัวไปฆ่าเสียให้จงได้
ฝ่ายเสียงสินครั้นไปถึงบ้าน จึงเรียกพัวจงเข้ามาบอกความให้ฟัง แล้วว่าวันนี้เราไปหานางกันซี นางกันซีด่าว่าเป็นข้อหยาบช้า กำลังโมโหเรายั้งมิทันถีบเอาอาล้มลง เห็นอาเราจะไปบอกแก่บิดา เราทำผิดเป็นข้อใหญ่ฉะนี้เห็นบิดาเราจะให้ทหารมาล้อมจับไปฆ่าเสียเป็นมั่นคง ท่านจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใด พัวจงจึงว่า การที่ท่านทำเหลือเกินครั้งนี้ถ้าจะคิดแก้ตัว ข้าพเจ้าเห็นอุบายสองประการ ถ้าท่านฟังคำข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะคิดให้ท่านพ้นโทษแล้วจะให้ได้สมบัติด้วย เสียงสินจึงว่าอุบายของท่านประการใด พัวจงจึงว่า อุบายของข้าพเจ้าสิ่งหนึ่งขอให้ท่านจงไปพูดจาอ่อนง้อขอดีกับไทจูจิดน้องท่าน แล้วคิดอ่านล่อลวงฆ่าไทจูจิดน้องท่านเสีย ยังแต่ท่านเป็นบุตรผู้เดียว บิดาดับสูญแล้วสมบัติในเมืองฌ้อจะได้แก่ท่าน อุบายประการนี้เป็นการช้า อุบายเป็นการเร็วนั้นข้าพเจ้าคิดได้อีกประการหนึ่ง พัวจงก็กระซิบบอกความลับให้เสียงสินแล้วว่า อุบายสองประการนี้ ท่านจะรักประการใดข้าพเจ้าจะรับทำการสนองคุณท่านให้สำเร็จ
เสียงสินจึงว่า การทั้งนี้จวนตัวเราแล้ว ท่านจงคิดเอาการเร็วเถิด พัวจงก็รับคำออกมาจัดทหารคนสนิทสามสิบคนถืออาวุธครบมือออกจากบ้านวิ่งกรูกันเข้าไป ณ คุกบอกผู้คุมว่า ฌ้อเซียงอ๋องสั่งให้มาเอาตัวคนโทษถึงตายไปฆ่าเสีย พัวจงก็พาพวกเพื่อนเข้าไปจูงเอามือคนโทษได้คนละคนออกไปฆ่าเสียเอาเลือดทาตัว แล้วตัดเอาศีรษะมือและเท้าคนโทษ ถือวิ่งตรูกันมาตามถนน ชาวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัว ต่างคนหนีเข้าบ้านปิดประตูบ้านเสีย พัวจงก็พาทหารวิ่งเข้าไปถึงประตูชั้นใน แล้วร้องบอกผู้อยู่รักษาประตู เซงไต้ซิมทำการขบถขึ้นกลางเมืองเราช่วยกันจับฆ่าเสียแล้ว จงเร่งเปิดประตูจะเข้าไปบอกแก่ฌ้อเซียงอ๋องโดยเร็ว นายประตูสำคัญว่าจริงก็เปิดประตู พัวจงก็พาพวกวิ่งตรูกันเข้าไปที่ข้างใน หญิงคนใช้ข้างในเห็นพัวจงกับพรรคพวกถือมือและเท้าหิ้วศีรษะผี และเลือดติดเปื้อนตัววิ่งเข้ามา ต่างคนตกใจร้องหวีดหวาดวิ่งหนีไปสิ้น พัวจงจับได้หญิงคนหนึ่ง จึงซักถามได้ความว่าฌ้อเซียงอ๋องไปชมสวนดอกไม้ พัวจงก็พาทหารรีบตามไป เห็นฌ้อเซียงอ๋องนั่งอยู่บนแผ่นศิลาใต้ต้นไม้ พัวจงทำกิริยาองอาจเดินตรงเข้าไป ฌ้อเซียงอ๋องเห็นก็ตกใจ จึงถามว่าท่านทำการหยาบช้าฆ่าผู้คน แล้วถือเครื่องสาตราวุธเข้ามาทั้งนี้จะคิดขบถหรือ
พัวจงจึงตอบว่า แต่ท่านครองสมบัติมาก็ช้านานถึงสี่สิบเจ็ดปี ท่านก็แก่ชราแล้ว เราเห็นว่าเสียงสินบุตรผู้ใหญ่ของท่านมีสติปัญญาฝีมือก็กล้าแข็ง ควรจะครองสมบัติแทนท่านสืบไปได้อยู่แล้ว เสียงสินใช้เราเข้ามาเชิญท่านให้ผูกคอตายเสียเถิด ถ้าท่านมิยอมตายเราจะตัดศีรษะท่านเสีย ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจหน้าซีดสลดลง คิดจะต่อสู้แลดูทหารพัวจงล้วนถือสาตราวุธยืนล้อมอยู่รอบมิรู้ที่จะคิดประการใดจึงตอบพัวจงว่า เสียงสินเป็นบุตรเรา และเสียงสินใช้ท่านมาจะให้เราผู้บิดาผูกคอตายจะชิงเอาสมบัตินั้นหาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่
พัวจงจึงตอบว่า อย่างธรรมเนียมมีมาแต่ก่อนว่า สมบัติของบิดาแม้นบิดาชราแล้วก็ชอบยกสมบัติให้แก่บุตรผู้ใหญ่ว่าราชการสืบไปจึงจะควร บัดนี้ท่านยกไทจูจิดผู้น้องเสียงสินให้เป็นที่ไทจูผิดประเพณีแต่ก่อน เสียงสินมีความน้อยใจนัก ข้อซึ่งท่านว่าบุตรฆ่าบิดาไม่ต้องอย่างธรรมเนียมนั้น เราเห็นว่าแต่ก่อนท่านก็ฆ่าพี่ชายท่านเสีย ท่านจึงได้ครองสมบัติ เสียงสินเห็นอย่างท่านทำ จึงให้เรามาฆ่าท่านเสีย เหมือนอย่างท่านฆ่าพี่ชายท่านนั้นบ้าง ฌ้อเซียงอ๋องได้ฟังมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงว่า ซึ่งเสียงสินจะใคร่ได้สมบัติเราก็ยอมยกให้ แต่ท่านงดเราไว้สักสามวันเถิด พัวจงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งท่านจะขอทุเลาชีวิตไว้ให้ช้าหมายจะคอยท่าให้มีผู้มาช่วย อุบายครั้งนี้เราล่วงรู้ถึงความคิดท่านอยู่ ท่านจงผูกคอตายเสียเถิด อย่าให้ตายด้วยคมอาวุธเราเลย พัวจงก็เอาแพรผูกคอฌ้อเซียงอ๋องจนขาดใจตาย
ขณะนั้นนางกันซีรู้ว่าเสียงสินให้พัวจงเข้ามาฆ่าฌ้อเซียงอ๋องเสียก็ตกใจ กลัวเสียงสินจะเข้ามาจับไปฆ่าเสียด้วยคมอาวุธ นางกันซีก็เอาแพรผูกคอตาย ฝ่ายพัวจงครั้นผูกคอฌ้อเซียงอ๋องตายแล้วก็พาทหารเข้าค้นหานางกันซีจะเอาตัวไปให้เสียงสิน ครั้นแจ้งว่านางกันซีผูกคอตายแล้วก็กลับมา พอพบเสียงสินคุมทหารหกสิบคนมาอยู่ ณ ประตูหลังจึงเข้าไปแจ้งความว่าการซึ่งคิดไว้นั้นสำเร็จแล้ว
เสียงสินได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงพาทหารเข้าไปในวังให้เอาหีบไม้หอมใส่ศพบิดากับศพนางกันซีผู้อาไปฝังเสีย แล้วให้พัวจงพาทหารไปล้อมบ้านเตาอีสิน บุตรเตาปวด จับเตาอีสินกับบุตรภรรยาฆ่าเสียสิ้น ขณะนั้นพอมีผู้เข้ามาบอกว่าจูเอียงกับเซงไต้ซิมพาไทจูจิดหนีไป เสียงสินก็สั่งเตาฮวดเฉียวคุมทหารม้าห้าร้อยรีบตามไปจับไทจูจิดกับเซงไต้ซิม จูเอียง ทั้งสามมาได้ เสียงสินก็ให้ทหารเอาไปฆ่าเสีย ขณะเมื่อเสียงสินกับพัวจงคิดการขบถฆ่าฌ้อเซียงอ๋องเสียนั้น ขุนนางผู้มีใจสัตย์ซื่อต่อฌ้อเซียงอ๋องต่างอพยพครอบครัวหนีไปอยู่เมืองอื่นเป็นอันมาก เสียงสินครั้นได้สมบัติในเมืองฌ้อ จัดแจงบ้านเมืองราบคาบแล้ว ครั้น ณ เดือนสิบสองขึ้นสี่คํ่า ขุนนางทั้งปวงจึงยกเสียงสินขึ้นเป็นฌ้อบกอ๋องครองเมืองฌ้อ ฌ้อบกอ๋องจึงตั้งพัวจงเป็นที่ไทสิ้วขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ตั้งเตาผวนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ให้เตาฮวดเฉียวกับเคงอินเป็นที่ปรึกษา ให้ซุยแก่เป็นที่ไต้สุมาได้ถือกฎหมายอาญาศึก ฌ้อบกอ๋องจึงจัดแจงกองทัพตั้งให้เค็กหวงเป็นแม่ทัพคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปตีเมืองกั้ง ให้ทำอินคุมทหารหมื่นหนึ่งไปตีเมืองก๊ก ให้จีบุนคุมทหารหมื่นหนึ่งไปตีเมืองเลียว นายทหารทั้งสามจัดแจงกองทัพออกจากเมืองฌ้อ แยกทางกันไปตีเมืองกั้ง เมืองก๊ก เมืองเลียว มาเป็นเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองฌ้อแล้วทหารทั้งสามนายก็ยกทัพกลับมาเมือง
ฝ่ายก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเสียงสินฆ่าฌ้อเซียงอ๋องผู้บิดาเสียแล้วตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองฌ้อ จึงปรึกษาเตียวตุนว่า เสียงสินเป็นคนอกตัญญูฆ่าบิดาเสียฉะนี้ เราเห็นว่าเมืองฌ้อจะสาบสูญเสียแล้ว เราคิดจะจัดแจงกองทัพยกไปตีท่านจะเห็นประการใด เตียวตุนจึงว่า เสียงสินคนนี้โทโสมากทำการหยาบช้าข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน บัดนี้ได้เป็นใหญ่ในเมืองฌ้อหามีที่ยำเกรงผู้ใดไม่ ก็ยิ่งทำการหยาบช้ายิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน เสียงสินตั้งแต่งคนสอพลอ มิได้รู้ขนบธรรมเนียมราชการให้เป็นขุนนาง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเกิดวิวาทวุ่นวายฆ่าฟันกันขึ้นเอง ถ้าเมืองฌ้อเกิดจลาจลขึ้นฉะนี้แล้ว จึงค่อยยกกองทัพไปตีข้าพเจ้าเห็นว่าจะได้เมืองฌ้อโดยง่าย ก๋งจูหวนก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทหารไปสอดแนมสืบข่าวดีและร้ายในเมืองฌ้อทุกเดือนมิได้ขาด
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งตั้งแต่เสียทัพแก่ทหารเมืองจิ้น ณ ตำบลเขาเงาซัวนั้น เป๊กลีเบ้งเบ๋งมีความพยาบาทเจ้าเมืองจิ้นนัก ครั้นอยู่มาประมาณสองปีเศษ เป็นเดือนสี่ข้างขึ้น เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปียซีคิดสุด เข้าไปคำนับก๋งจูบุนแล้วว่า จะขอยกกองทัพไปตีเมืองจิ้นแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง ก๋งจูบุนจึงให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งเป็นแม่ทัพ เป๊กอิดเปียเป็นทัพหน้า ซีคิดสุดเป็นทัพหลัง เกณฑ์ทหารสองหมื่นเข้ากระบวนทัพ ครั้นเดือนสี่ขึ้นสิบห้าคํ่า เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกออกจากเมืองจิ๋นเดินตามระยะทางไปเมืองจิ้น
ฝ่ายม้าใช้ชาวด่านปลายแดนเมืองจิ้น ไปตรวจตระเวนด่านแจ้งว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพมา ก็รีบเข้าไปบอกแก่ขุนนางผู้ใหญ่เข้าไปแจ้งความแก่ก๋งจูหวน ก๋งจูหวนแจ้งความดังนั้นจึงว่ากับเซียนเฉียกีว่า เซียนเฉียบิดาท่านจับเป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ เราให้ปล่อยไปเสียแล้ว บัดนี้เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกมาอีกเห็นจะแก้แค้นครั้งเมื่อเสียทัพที่ตำบลเขาเงาซัว ท่านจงเป็นแม่ทัพคุมทหารสองหมื่น ให้ลงถำเป็นทัพหน้า เตียวสวยเป็นทัพหลัง เฮาจกเป็นยกกระบัตรทัพ ยกไปกันปลายแดนเมืองเราไว้อย่าให้ทัพเมืองจิ๋นเข้ามายํ่ายีหัวเมืองขึ้นในแดนเมืองเราให้ได้ เซียนเฉียกีกับนายทัพนายกองก็คำนับลาออกมาจัดแจงทหารยกออกจากเมืองจิ้น เดินทัพตามระยะทางถึงด่านแพแงแดนกีเป็นต้นทางร่วมจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
พอม้าใช้ไปสืบกองทัพกลับมาบอกว่าทัพเมืองจิ๋นยกล่วงแดนเข้ามาใกล้ด่านแพแง ยังทางอีกสองร้อยเส้นจะมาถึงค่าย เซียนเฉียกีจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ทหารเมืองจิ๋นเดินทัพมาทางไกลอิดโรยกำลังอยู่ ถ้ายกออกไปโจมตีเสียอย่าให้ทันตั้งตัวได้เห็นจะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง เซียนเฉียกีก็สั่งให้ตระเตรียมทหารสรรพด้วยเครื่องสาตราวุธพร้อมแล้ว ยกออกจากค่ายไปทางประมาณสองร้อยเส้นเศษพบกองทัพเมืองจิ๋นสวนทางมา ทหารทั้งสองฝ่ายรอกันอยู่
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งแม่ทัพเมืองจิ๋น รู้ว่าทัพเมืองจิ้นมาก็ขับม้าออกหน้าทหาร เซียนเฉียกีจึงร้องถามเป็นทีเยาะเย้ยเป๊กลีเบ้งเบ๋งว่า ครั้งเมื่อเซียนเฉียบิดาเราจับท่านได้ ณ ท้องธารริมเงาซัวนั้น เจ้าเมืองจิ้นโปรดปล่อยมาให้รอดชีวิต ท่านว่าจะกลับมาแทนคุณ เจ้าเมืองจิ้นให้ยกมาคอยท่านอยู่ ท่านจะมาแทนคุณประการใดก็ตามเถิด
เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ฟังนั้นก็โกรธมิได้ตอบ ขับม้ารำทวนเข้าไปจะรบกับเซียนเฉียกี ลงถำทัพหน้าเซียนเฉียกีเห็นดังนั้นก็ขับม้าออกหน้าเซียนเฉียกีแม่ทัพ รบกับเป๊กลีเบ้งเบ๋งได้สิบเพลงทวน เป๊กลีเบ้งเบ๋งชักม้าทำเสียทีลวงให้ลงถำถลำเข้ามา เป๊กลีเบ้งเบ๋งชักกระบองสั้นออกจากมือเสื้อ ตีถูกลงถำตกลงรากเลือด เซียนเฉียกีเห็นก็ขับม้าเข้ารบกับเป๊กลีเบ้งเบ๋ง ทหารทั้งสองฝ่ายก็สู้รบกันเป็นสามารถ ทหารเมืองจิ๋นอิดโรยเป็นกำลังด้วยเดินทางไกลมา สู้รบทหารเมืองจิ้นมิได้ก็แตกถอยออกมา ทหารเมืองจิ้นได้ทีตีโอบขึ้นไปทั้งซ้ายขวา เป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นจะต้านทานเซียนเฉียกีมิได้ก็ถอยทัพรอรบเข้าแดนเมืองจิ๋น เซียนเฉียกีได้ทีขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองจิ๋นล้มตายเป็นอันมาก เตียวสวยก็ไล่ถลำออกไปพ้นแดนก็ตีม้าล่อเรียกทหาร เซียนเฉียกีก็พาทหารกลับเข้าค่าย แล้วถามเตียวสวยว่าศึกได้ทีแล้วเหตุใดท่านตีม้าล่อเรียกทหารให้กลับมาเสียเล่า เตียวสวยจึงว่า เราเกรงว่าทัพเมืองจิ๋นจะซุ่มทหารไว้ แล้วแกล้งรอรบล่อให้ท่านถลำไล่เข้าไปจะให้ทหารที่ซุ่มทัพออกสกัดตัดทัพหลังเกลือกจะเสียที จึงตีม้าล่อเรียกให้กลับมา เซียนเฉียกีเห็นชอบด้วย พอเวลาคํ่าลงให้ทหารนั่งนายตรวจตรารักษาค่ายเป็นสามารถ
เป๊กลีเบ้งเบ๋งแตกทัพกลับหนีมาในแดนเมืองจิ๋น เสียทแกล้วทหารเป็นอันมากเสียใจนัก จึงคิดว่าครั้งก่อนยกไปตีเมืองเตงก็ไม่สำเร็จพาครอบครัวเมืองคุดไปตายเสียที่เขาเงาซัว ทั้งตัวเจียนจะไม่รอด มาครั้งนี้หมายจะแก้แค้นชาวเมืองจิ้น กลับได้ความแค้นซ้ำเป็นสองครั้ง เป๊กลีเบ้งเบ๋งเสียใจจนรากโลหิตออกมาสลบไป นายทัพนายกองทั้งปวงต่างตกใจเข้าแก้ไขฟื้นขึ้น เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็พาทหารที่เหลือตายประมาณแปดพันเศษกลับเมืองจิ๋น ฝ่ายเซียนเฉียกีรู้ว่าทัพเมืองจิ๋นหนีไปแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น
เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปียซีคิดสุด ก็ผลัดเสื้อเปลี่ยนหมวกสำหรับยศออกเสีย นุ่งห่มเป็นคนโทษพากันเข้าไปคำนับก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋น แจ้งความตามซึ่งได้รบเสียทีทหารเมืองจิ้นให้ฟังแล้วว่า ครั้งก่อนท่านให้ข้าพเจ้ายกทหารไปเมืองเตงก็เสียทีแก่ทหารเมืองจิ้น ท่านก็มีความกรุณามิได้เอาโทษ ให้ไปทำการแก้ตัวก็ซ้ำเสียทัพเป็นสองครั้ง โทษข้าพเจ้าถึงตายอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะขอรับอาญาตายตามโทษ
ก๋งจูบุนจึงว่า ขณะเมื่อท่านยกไปครั้งก่อน เราฝันว่าได้เห็นงูน้อยกับงูใหญ่กัดกันอยู่ที่บ่อน้ำ งูตัวน้อยกัดงูตัวใหญ่ ส่วนงูใหญ่แพ้หนีงูน้อยไป ซึ่งท่านเสียทีแก่ทหารเมืองจิ้นมาถึงสองครั้งก็สมกับฝันเราเพราะเป็นเคราะห์ของเราที่จะให้เสียทแกล้วทหารท่านอย่าเพิ่งเสียใจ เราจะไปจับก๋งจูหวนฆ่าเสีย จะให้ก๋งจูหยงหลานเราไปครองเมืองจิ้นสืบไป แต่คิดวิตกอยู่ด้วยนางเป๊กกีไปช่วยการศพอยู่เมืองจิ้นยังไม่กลับมา ขณะนั้นพอนางเป๊กกีกับมารดาก๋งจูหยงมาถึง ก๋งจูบุนก็คลายความวิตก จึงปรึกษาขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า เราจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองจิ้นครั้งนี้เกรงเกลือกกลัวว่าเกียงหยงรู้จะยกมาตีเมืองเรา ครั้นจะให้ม้าใช้ไปผลัดเปลี่ยนกันสืบข่าวก็เป็นทางไกลนัก ท่านจะคิดประการใดจึงจะรู้ข่าวเมืองเราโดยเร็ว
อิวอีจึงว่า ซึ่งท่านจะใคร่รู้ข่าวโดยเร็วนั้น ขอท่านจงให้ทหารไปจัดแจงเอียนตุนยี่สิบแห่ง ซึ่งมีอยู่ ณ เมืองโก๋เกง ที่แดนไซกีเป็นเขตแดนเมืองท่าน ให้ทหารอยู่ประจำทุกเอียนตุน ตั้งกองม้าให้คอยข่าวผลัดเปลี่ยนไปมาอย่าให้ขาด ถ้ามีข่าวศึกมาม้าใช้บอกทหารรักษาเอียนตุนรู้แล้วให้เร่งจุดเอียนตุนขึ้น ท่านก็จะรู้ศึกโดยเร็ว ก๋งจูบุนเห็นด้วยจึงสั่งนายทหารให้ไปจัดแจงเอียนตุน และตั้งกองม้าให้คอยข่าวตามคำอิวอี แล้วสั่งนายทหารให้จัดเรือรบพันลำไปคอยห้ามกองทัพอยู่ ณ ปากอ่าวโฮตัง จะได้ส่งกองทัพไปให้ถึงแดนเมืองจิ้น ครั้น ณ เดือนเจ็ดขึ้นสิบคํ่า ก๋งจูบุนให้จัดกองทัพให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งกับเป๊กอิดเปียเป็นทัพหน้าคุมทหารหมื่นหนึ่ง ซีคิดสุดกับฮูไขคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นทัพหลัง ก๋งจูบุนเป็นทัพหลวงคุมทหารหมื่นห้าพันยกออกจากเมืองจิ๋นไป
ฝ่ายก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเซียนเฉียกีตีทัพเมืองจิ๋นแตกไปแล้ว จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า กองทัพเมืองจิ๋นพาทหารมาล้มตายเสียเป็นอันมากถึงสองครั้ง เห็นเจ้าเมืองจิ๋นจะมีใจพยาบาททหารเมืองเรา เจ้าเมืองจิ๋นจะเกณฑ์กองทัพมาอีกเป็นมั่นคง เมืองจิ๋นกับเมืองเราจะทำการศึกติดพันกันไปจะไว้ใจมิได้ ก๋งจูหวนก็มีหนังสือไปกำชับตรวจตรารักษาด่านทางทุกตำบล พอม้าใช้เมืองเตงถือหนังสือเข้ามาว่า ทหารเมืองจิ๋นมาจัดแจงรักษาเอียนตุนอยู่ ณ เมืองโก๋เกง แล้วมีเรือรบมาจอดอยู่ ณ เขาเบ้งจิ๋น ปากอ่าวฮองโฮประมาณพันลำหารู้ว่าจะไปแห่งใดไม่
ก๋งจูหวนแจ้งดังนั้นจึงว่ากับเตียวสวยว่า ซึ่งเรือรบเมืองจิ๋นมาจอดอยู่เห็นจะคอยรับกองทัพข้ามอ่าวมาตีเมืองเราเป็นแน่ แต่ซึ่งให้จัดแจงเอียนตุนไว้นั้น เจ้าเมืองจิ๋นจะคิดอุบายประการใด เรามีความสงสัยอยู่ เตียวสวยจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นให้จัดแจงเอียนตุนทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะยกมาเอง แต่เห็นห่วงระวังหลัง ด้วยเกรงเมืองเกียงหยงจะมาตีเมืองจิ๋น ขอท่านจงมีหนังสือไปให้เจ้าเมืองเตงแต่งทหารปลอมเป็นคนค้าขายเข้าไป ณ เมืองโก๋เกงจับทหารเมืองจิ๋นซึ่งรักษาเอียนตุนฆ่าเสีย ให้ทหารเมืองเตงรักษาเอียนตุนคอยอยู่ ถ้ารู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นข้ามอ่าวโฮตังมาถึงด่านจีนตี๋เมืองเราแล้ว จึงให้ทหารรักษาเอียนตุนจุดเอียนตุนขึ้น เจ้าเมืองจิ๋นเห็นควันเพลิงบนเอียนตุน ก็จะสงสัยว่าทัพเมืองเกียงหยงมาตีเมืองจิ๋นก็จะเลิกทัพกลับไปเป็นมั่นคง ก๋งจูหวนเห็นชอบด้วยจึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเตงตามอุบายเตียวสวย แล้วมีหนังสือให้ม้าใช้ไปบอกหัวเมืองทั้งปวงซึ่งเป็นเมืองขึ้นว่า ถ้ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาอย่าออกสู้รบ ให้ตั้งมั่นรักษาเมืองไว้ ผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองเตงจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงอ่านหนังสือแจ้งความแล้ว ก็ให้ทหารไปทำตามอุบายเจ้าเมืองจิ้นสั่งทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองด่านองกวนเสีย รู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกข้ามปากอ่าวโฮตังมา ก็กวาดต้อนราษฎรชาวเมืองเข้าอยู่ในด่านจีนตี๋ แล้วให้ปักธงรอบกำแพงเปิดประตูเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน หวังจะให้กองทัพเมืองจิ๋นสงสัยว่าเป็นกลอุบาย ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพลงเรือข้ามปากอ่าวโฮตังมาถึงฝั่งปลายแดนด่านเมืองจิ้น ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ริมฝั่งแล้วสั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งทัพหน้ายกเข้าตีเมืององกวนเสีย เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพเข้าไปถึงเมืององกวนเสีย พอทหารกองหน้ากลับลงมาบอกว่าประตูเมืององกวนเสียเปิดไว้ทั้งสี่ด้านมีธงปักอยู่บนเชิงเทินรอบเมืองหาเห็นผู้คนไม่ เป๊กลีเบ้งเบ๋งคิดเกรงจะเป็นกลอุบาย จึงให้ตั้งค่ายห่างเมืองออกมาประมาณทางร้อยยี่สิบห้าเส้น คอยดูท่วงทีอยู่ถึงสามวันก็มิได้เห็นชาวเมืององกวนเสียออกมารบ ครั้นจะยกเข้าถึงเชิงกำแพงก็เกรงจะต้องกลอุบายชาวเมืององกวนเสีย พอเวลาคํ่าลงเป๊กลีเบ้งเบ๋งขึ้นขี่ม้าพาคนสนิทยี่สิบคนออกจากค่าย กลับมาคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูบุนว่า ชาวเมืององกวนเสียเปิดประตูเมืองไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะล่วงถลำเข้าไปในเมืองเกรงจะเสียที
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าเมืององกวนเสียเป็นเมืองน้อย ทหารก็น้อย ถึงจะทำกลอุบายประการใดก็จะหักเอาเมืองให้จงได้ ท่านจงไปกำชับทหารให้พร้อมใจพร้อมมือกันยกเข้าตีเมืององกวนเสียให้ได้ในเวลาพรุ่งนี้ เราจะยกหนุนเข้าไปด้วย ถึงมาตรว่าทหารเมืององกวนเสียจะตั้งกองซุ่มก็อย่าเกรงเลย เราจะตีให้แตกยับเยินไปให้จงได้ เป๊กลีเบ้งเบ๋งก็คำนับลาออกไปจากค่าย ถึงท่านํ้าจึงให้ทหารเผาเรือเสีย ทหารในกองทัพหลวงเห็นดังนั้นก็ตกใจ ร้องอื้ออึงเข้าไปแจ้งความแก่ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนจึงให้ทหารช่วยกันดับเพลิงก็มิทัน เพลิงไหม้เรือเสียสิ้นถึงพันลำ ก๋งจูบุนให้หาเป๊กลีเบ้งเบ๋งเข้ามาถาม เป๊กลีเบ้งเบ๋งแจ้งความว่า ท่านสั่งข้าพเจ้าว่าเวลาพรุ่งนี้จะยกเข้าตีเมืององกวนเสีย ถ้าเสียทีข้าศึกทหารจะไม่พร้อมใจกันสู้รบ ต่างจะหลบหลีกลงเรือข้ามไปเมือง ข้าพเจ้าจึงเผาเรือเสียหวังจะให้ทหารพร้อมใจกันตีเมืององกวนเสียให้ได้ มิให้คิดย่อท้อถอยหลัง
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า ตัวเป็นบุตรเป๊กลีเหผู้มีสติปัญญา เราสำคัญว่ามีความคิดเหมือนบิดา ท่านมีแต่ฝีมือกล้าแข็งหาปัญญาความคิดมิได้ อันเมืององกวนเสียนี้เป็นแต่ปลายด่าน ถึงจะตีได้ก็ไม่ต้องการ ท่านเผาเรือเสียถึงพันลำฉะนี้ สำเร็จการศึกแล้วจะเดินทางบกกลับไปเมืองมิต้องลำบากหรือ ท่านทำการทั้งนี้หาชอบไม่ เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้ฟังดังนั้นมิรู้ที่จะโต้ตอบก็นั่งนิ่งก้มหน้าอยู่ อิวอีจึงว่า แต่ก่อนทหารเมืองจิ๋นมีอยู่เป็นอันมาก เป๊กลีเบ้งเบ๋งพาทหารมาตายเสีย ณ แดนเมืองจิ้นนี้ถึงสองคร้งแล้ว ถ้าท่านจะเชื่อฟังคำเป๊กลีเบ้งเบ๋งสืบไป ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นจะฉิบหายเสียเป็นมั่นคง
ก๋งจูบุนจึงตอบว่า เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพมาเสียทีทหารเป็นอันมากถึงสองครั้ง เราคิดเห็นแก่เป๊กลีเหจึงยกโทษไว้ ถ้าครั้งนี้ตีเมืององกวนเสียมิได้ เราจะลงโทษถึงสิ้นชีวิต ก๋งจูบุนก็สั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้กลับไปค่าย ครั้นรุ่งเช้าเป๊กลีเบ้งเบ๋งก็แต่งตัวใส่เกราะถือทวนขึ้นขี่ม้าพาทหารออกจากค่ายยกเข้าไปในเมืององกวนเสีย ก๋งจูบุนก็ยกทัพหนุนไปมิได้เห็นข้าศึกมาสู้รบ ก็ยกเข้าตั้งมั่นพักทหารอยู่ในเมืององกวนเสีย
ฝ่ายทหารเมืองเตงซึ่งปลอมเป็นคนค้าขายอยู่เมืองโก๋เกง ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นข้ามอ่าวโฮตังไปตีเมืององกวนเสียแล้ว จึงพากันถือเครื่องสาตราวุธขึ้นไปบนเอียนตุน ฆ่าทหารชาวเมืองจิ๋นซึ่งรักษาเอียนตุนเสียแล้วก็จุดเพลิงบนเอียนตุนขึ้นทั้งยี่สิบตำบล ฝ่ายก๋งจูบุนเจ้าเมืองจิ๋นตั้งพักทหารอยู่ในเมืององกวนเสีย ปรึกษาการศึกกับนายทัพนายกองทั้งปวง พอแลไปเห็นควันบนเอียนตุนก็ตกใจ สำคัญว่ากองทัพเมืองเกียงหยงมาตีเมืองจิ๋น จึงสั่งให้ตรวจเตรียมกองทัพพร้อมแล้วยกออกจากเมืององกวนเสียเดินทัพไปทางเขาเงาซัว ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งแม่ทัพหน้ามาตามทางวันหนึ่ง จึงคิดว่ายกมาครั้งนี้หมายจะแก้แค้นชาวเมืองจิ้นก็ไม่สมความคิด แล้วเผาเรือเสียถึงพันลำก็ผิดอยู่เป็นอันมาก จำจะแบ่งทหารไปเมืองกั้ง เมืองเพงแหยทั้งสองเมือง เก็บเอาทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารให้แก่เจ้าเมืองจิ๋นพอเป็นบำเหน็จมือไว้อย่าให้เสียทีมาเลย เป๊กลีเบ้งเบ๋งคิดแล้วก็จัดทหารที่มีกำลังฝีมือกล้าแข็งได้ห้าพันยกแยกทางหนีไป
ฝ่ายก๋งจูบุนยกมาถึงเขาเงาซัว ขึ้นเอาเจียวเทียนกุย ขณะนั้นเกิดลมพายุกล้า พัดผงคลีและกรวดทรายปลิวขึ้นไปเป็นพยับมืดคลุ้มดังควันเพลิง พวกทหารจะเดินขึ้นไปบนยอดเขามิได้ ก๋งจูบุนก็ให้หยุดทัพอยู่สามวัน พายุก็พัดกล้าอยู่ทั้งกลางวันกลางคืนไม่สงบคิดประหลาดใจนัก อิวอีจึงบอกว่า ขณะเมื่อท่านให้เป๊กลีเบ้งเบ๋งยกทัพมาครั้งก่อนถึงที่ตำบลนี้ ทหารเมืองจิ้นจึงคิดกลอุบายเผาป่าคลอกทหารเป๊กลีเบ้งเบ๋งตายเสียเป็นอันมาก ครั้งนี้ท่านยกทัพมาปีศาจทั้งปวงจึงแกล้งบันดาลเป็นพายุ หวังจะขอเครื่องบวงสรวง ขอท่านจงแต่งเครื่องเซ่นไปเซ่นปีศาจทั้งปวงรับกระยาบวงสรวง แล้วพายุก็จะระงับสงบลง
ก๋งจูบุนได้ฟังดังนั้นจึงให้จัดแจงเครื่องเซ่นผี ณ ตำบลโลแปฮัว และกระดูกผีซึ่งเรี่ยรายอยู่นั้นก็กลายเป็นต้นแปหุนชาว ภาษาไทยว่าต้นกัญชางอกขึ้นเต็มไป คนทั้งปวงจึงเก็บเอาต้นกัญชามากินบ้างสูบบ้าง ก็มัวเมาให้หัวเราะและร้องไห้กระทำอาการต่างๆ แล้วกวาดเอากระดูกปีศาจมามั่วสุมเข้าเผาเสีย ตั้งแต่นั้นฝนก็มิได้ตกเป็นหลายวัน หนทางแล้งทหารในกองทัพก็มีความสบายเดินทัพมาจนถึงเมืองจิ๋น ก๋งจูบุนมิได้เห็นข้าศึกมาล้อมเมืองก็มีความสงสัยนัก จึงพักกองทัพอยู่นอกเมือง ให้ม้าเร็วไปสืบถึงเมืองโก๋เกงรู้ว่าเจ้าเมืองเตงให้ทหารปลอมมาฆ่าผู้รักษาเอียนตุนเสียจุดเอียนตุนทั้งยี่สิบสี่แห่ง ก๋งจูบุนหลงกลอุบายเจ้าเมืองเตงก็มีความอายแก่ชาวเมืองจิ้นนัก พอมีผู้มาบอกว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งพาทหารห้าพันไปตีเมืองกั้งยังหากลับมาไม่ ก๋งจูบุนมิได้ว่าประการใด จึงยกกองทัพกลับเข้าเมือง
๔๗
อยู่มาวันหนึ่งก๋งจูบุนออกว่าราชการ จึงปรึกษาอิวอีว่า เราคิดจะยกไปตีเมืองเกียงหยงเสียให้สิ้นห่วงระวังหลัง แล้วปีหน้าจึงจะยกไปตีเมืองจิ้นอีกสักครั้งหนึ่ง ท่านจะเห็นประการใด อิวอีจึงว่า ขอท่านจงตระเตรียมแต่งกองทัพให้กิตติศัพท์ไปว่าจะยกไปตีเมืองเกียงหยง แล้วจึงมีหนังสือให้ไปเกลี้ยกล่อมเมืองเกียงหยงดูท่วงทีก่อน ถ้าเจ้าเมืองเกียงหยงยอมมาเข้าด้วยโดยดีก็จะไม่ได้ยากแก่มือทหาร ถ้าเจ้าเมืองเกียงหยงมิยอมขัดแข็งอยู่ปีหน้าจึงค่อยยกไปตี ก๋งจูบุนก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทำตามอุบายอิวอี แล้วมีหนังสือให้ก๋งจูหยงถือไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองเกียงหยง เฉียปันเจ้าเมืองเกียงหยงรู้หนังสือแล้วก็กลัวเจ้าเมืองจิ๋นจะมาตี จึงแบ่งหัวเมืองตะวันตกยี่สิบตำบลให้เป็นหัวเมืองขึ้นแก่เมืองจิ๋น
ฝ่ายเป๊กลีเบ้งเบ๋งยกมาถึงเมืองเพงแหย ให้ตั้งค่ายมั่นลงพักทหารพอมีกำลังแล้วจึงยกเข้าตีเมืองเพงแหย ฝ่ายเจ้าเมืองเพงแหยรู้ว่ากองทัพเป๊กลีเบ้งเบ๋งทหารเมืองจิ๋นยกมา จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเป๊กลีเบ้งเบ๋งคนนี้มีกำลังและฝีมือเข้มแข็งชำนาญการอาวุธยิ่งนัก เมืองเราเป็นเมืองน้อย ทหารก็น้อยตัวเห็นจะต้านทานทหารเมืองจิ๋นมิได้ เราคิดว่าจะแต่งสิ่งของออกไปยอมเข้าด้วย อย่าให้กองทัพเมืองจิ๋นยํ่ายีบ้านเมืองเราเลย ท่านจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงก็ยอมพร้อมกัน เจ้าเมืองเพงแหยก็จัดอิสตรีรูปงามกับสิ่งของออกไปยอมเข้าด้วยเป๊กลีเบ้งเบ๋ง เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้อิสตรีรูปงามกับสิ่งของเป็นอันมากแล้วมิได้ทำอันตราย ก็ยกทัพไปถึงเมืองกั้ง เจ้าเมืองกั้งกลัวทัพเมืองจิ๋นจะตีเมืองก็จัดเงินทองกับหยกเหลืองยาวสองศอกหนาห้านิ้วสี่เหลี่ยม รัศมีสว่างดังเปลวเพลิง ออกไปยอมเข้าด้วยเป๊กลีเบ้งเบ๋ง เป๊กลีเบ้งเบ๋งได้หยกเป็นของวิเศษก็ดีใจ มิได้ยํ่ายีเมืองกั้งเลิกทัพกลับไปเมืองจิ๋น จึงพาอิสตรีรูปงามกับหยกและสิ่งของเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับก๋งจูบุน แล้วแจ้งความซึ่งเจ้าเมืองทั้งสองมาขอยอมเป็นเมืองขึ้นให้ก๋งจูบุนฟังทุกประการ
ก๋งจูบุนมีบุตรคนหนึ่ง ชื่อนางหยกอายุสิบห้าปี รูปโฉมงามฉลาดในการเป่าปี่เพราะหาผู้เสมอมิได้ ก๋งจูบุนมีความกรุณานางหยกยิ่งนัก จึงให้ช่างเจียระไนเจาะท่อนหยกทำเป็นปี่ให้แก่บุตร แล้วว่าปี่หยกบิดาทำให้เจ้าจงสงวนไว้เป่าเล่นตามสบายเถิด นางหยกคำนับรับปี่มาเป่าให้บิดาฟัง ขณะนั้นมีหงส์สองตัวบินมาได้ยินเสี่ยงปี่นางเป่า หงส์ก็ร่อนลงมาจับกิ่งไม้ ฟังเสียงปี่นางเป่าจนสิ้นเพลง หยุดเสียงปี่หงส์จึงบินไป แต่นั้นมาถึงเวลานางเป่าปี่ หงส์และนกทั้งปวงบรรดาเคยฟังก็มาจับต้นไม้ฟังเสียงปี่ทุกวัน ก๋งจูบุนก็มีความกรุณานางหยกยิ่งขึ้นไปจึงปลูกหงส์เหลาไต้ แปลคำไทยว่า ปราสาทหงส์ จัดหญิงคนใช้ยี่สิบสี่คนให้พิทักษ์รักษานางหยกอยู่บนหงส์เหลาไต้ นางหยกเลี้ยงวานรเผือกผู้ตัวหนึ่ง วานรนั้นรู้จักภาษาคน นางหยกได้ขึ้นอยู่บนหงส์เหลาไต้เป็นที่สูงสบายนัก ถึงเวลาเป่าปี่หงส์และนกน้อยใหญ่มาจับฟังทุกวันมิได้ขาดประมาณเดือนเศษ มีต้นไม้ต้นหนึ่งงอกขึ้นบนหลังคาหงส์เหลาไต้ ต้นไม้นั้นต้นแดงใบแดงดังสีชาด หงส์มาจับฟังเสียงปี่ที่ต้นไม้นั้น หญิงคนใช้เห็นต้นไม้งอกขึ้นมากิ่งก้านสาขางามนักไม่รู้จักชื่อต้นไม้ จึงคำนับถามนางหยก นางหยกจึงบอกว่าชื่อต้นโซโตซี แปลคำไทยว่าต้นไม้พระจันทร์
ขณะนั้นกิตติศัพท์ลือไปถึงเมืองหลวงและหัวเมืองทั้งปวงว่านางหยกบุตรเจ้าเมืองจิ๋นรูปงาม ฉลาดในการเป่าปี่หาผู้เสมอมิได้ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องทรงทราบความ จึงใช้ให้ไตหูอี๋นบูก๋องไปขอนางหยกให้แก่ไทจูพระราชบุตรผู้ใหญ่ ไตหูอี๋นบูก๋องรับสั่งบังคมลาออกจากเมืองหลวงไปถึงเมืองจิ๋น จึงเข้าไปคำนับแจ้งความแก้เจ้าเมืองจิ๋นตามรับสั่ง เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้นจึงว่า ซึ่งพระเจ้าเมืองหลวงต้องพระราชประสงค์บุตรเราให้แก่ไทจูนั้นก็สมควรที่จะถวาย แต่ข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้แต่ก่อน ว่าถ้าจะปลูกฝังบุตรหญิงให้มีเหย้าเรือน ให้บิดามารดาปรึกษาบุตรให้ยินยอมพร้อมใจจึงจะเป็นมงคล ข้าพเจ้าจะปรึกษาบุตรตามอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ก๋งจูบุนจึงเข้าไปที่ข้างใน เรียกนางหยกมาบอกว่า บัดนี้พระเจ้าจิวเซียงอ๋องให้ขุนนางมาขอเจ้าไปให้แก่ไทจูพระราชบุตรผู้ใหญ่ เจ้าจะคิดประการใด นางหยกจึงคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าได้สาบานตัวไว้แต่ก่อนว่า ชายผู้ใดรู้วิชาเป่าปี่ได้เหมือนตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะยอมเป็นภรรยา ซึ่งพระเจ้าเมืองหลวงให้มาขอข้าพเจ้านั้น ไทจูไม่รู้วิชาเป่าปี่ข้าพเจ้าไม่ยอม ก๋งจูบุนก็กลับออกไปบอกแก่ไตหูอี๋นบูก๋องตามคำนางหยกทุกประการ แล้วแต่งเครื่องบรรณาการให้ไตหูอี๋นบูก๋องคุมกลับไปถวายพระเจ้าจิวเซียงอ๋อง ไตหูอี๋นบูก๋องก็คำนับไปถึงเมืองหลวง จึงเข้าไปเฝ้าทูลความตามนางหยกว่ามานั้นทุกประการ พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็มิได้ตรัสประการใด
ขณะนั้นเจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองเจ๋จะใคร่ได้นางหยกเป็นภรรยาจึงแต่งสิ่งของเครื่องคำนับให้ขุนนางมาขอ ก๋งจูบุนผู้บิดาปรึกษาบุตรหญิง บุตรหญิงรู้ว่าเจ้าเมืองซึ่งมาขอมิได้รู้วิชาเป่าปี่ก็มิยอม ก๋งจูบุนก็แต่งของตอบแทนส่งให้ขุนนางกลับไปเมือง แล้วจึงให้กงซุนกีเขียนหนังสือไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศว่า ผู้ใดมีวิชาเป่าปี่เพราะเหมือนนางหยกจะยกให้อยู่ด้วยกัน ขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงจะใคร่ได้นางหยก ต่างคนศึกษาวิชาเป่าปี่ก็ไม่เพราะเสมอนาง แต่นั้นมาหาผู้ใดมาสู่ขอนางหยกมิได้
วันหนึ่งเวลาเที่ยงคืน นางหยกนอนหลับสนิทในหงส์เหลาไต้ ฝันว่ามีหนุ่มน้อยคนหนึ่งรูปร่างเหมือนเทวดา ขี่มังกรมาอยู่บนหลังคาหงส์เหลาไต้ แล้วเป่าปี่เสียงเพราะ ชำนาญในเพลงปี่หาผู้เสมอมิได้ นางหยกมีความรักผูกพันจึงถามหนุ่มน้อยนั้นว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหน ชายหนุ่มจึงบอกว่าเรานี้เสียงไต้ให้ลงมาเกิดเป็นคู่กับเจ้า ถ้าจะใคร่พบเรา ต่อเดือนสิบเอ็ดขึ้นสิบคํ่า จงไปที่เขาไทฮอซัวจึงจะพบเรา แล้วชวนนางหยกเป่าปี่จนสิ้นเพลง หนุ่มน้อยชมว่านางหยกเป่าปี่เพราะแล้วก็ขับมังกรกลับไป พอเวลาใกล้รุ่งนางตื่นขึ้น จึงเข้าไปคำนับแจ้งความฝันให้บิดาฟังทุกประการ ก๋งจูบุนได้ฟังก็มีความยินดี จึงทำนายว่าฝันดังนี้ดีนักเห็นคู่เจ้าจะมาเกิดอยู่ที่เขาไทฮอซัวเป็นมั่นคง บิดาจะให้ไปสืบดูก่อน
ก๋งจูบุนจึงออกไปสั่งให้ขุนนางไปสืบชาวบ้านไทฮอซัวว่าผู้ใดเป่าปี่เพราะให้พาตัวเข้ามา ขุนนางก็คำนับลาไปสืบถามชาวบ้านไทฮอซัวตามสั่ง ชาวบ้านจึงบอกว่า มีชายหนุ่มน้อยคนหนึ่งรูปงามเหมือนเทวดามาอยู่บนเขาไทฮอซัวเป่าปี่เพราะนัก ชายนั้นแปลกหน้ามาอยู่แต่ ณ เดือนเก้ามาถึงเดือนสิบเอ็ดแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงหารู้จักชื่อและแซ่ไม่ ขุนนางจึงให้ชาวบ้านนำไปเที่ยวหาบนยอดเขาไทฮอซัว พบชายหนุ่มนั้นนั่งเป่าปี่อยู่บนแผ่นศิลาใต้ร่มไม้ ขุนนางจึงเข้าไปบอกว่า เจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่าท่านเป่าปี่เพราะ ให้เราออกมาเชิญเข้าไปเมืองจิ๋น ขุนนางก็พาหนุ่มน้อยขึ้นขี่ม้ากลับมาถึงเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนเห็นหนุ่มน้อยรูปงามจึงถามถึงชื่อและแซ่
ผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเสียวสู บิดาข้าพเจ้าชื่อยีหลวงเป็นขุนนางในตำแหน่งอาลักษณ์ครั้งแผ่นดินพระเจ้าซองอ๋อง ครั้นบิดาข้าพเจ้าตายแล้ว ข้าพเจ้าออกไปเที่ยวอยู่ป่า ได้เรียนวิชาเป็นศิษย์ไทเป๊กจีนหยิน ไทเป๊กจีนหยินพาข้าพเจ้าไปถวายตัวเป็นข้าพระอิศวร พระอิศวรตรัสบอกว่าข้าพเจ้าเป็นคู่กับนางหยกบุตรหญิงท่าน พระอิศวรจึงให้ข้าพเจ้าลงมาอยู่เขาไทฮอซัวแต่เดือนเก้ามาถึงเดือนสิบเอ็ด พอท่านให้ไปหาตัวมา ข้าพเจ้ามีวิชาเป่าปี่ได้ จะขอเป่าปี่ให้ท่านฟัง
ก๋งจูบุนจึงให้หานางหยกออกมาเป่าปี่ประสานกันกับเสียวสู เสียงปี่เพราะเสมอกัน เสียวสูกับนางหยกเป่าปี่สิ้นเพลงแล้ว วางปี่ลงไว้คำนับก๋งจูบุน ก๋งจูบุนเห็นเสียวสูกับนางหยกชำนาญการเพลงเป่าปี่ ทั้งรูปก็งามสมควรเป็นคู่ครองกัน ดูกิริยานางหยกก็มีความรักใคร่เสียวสูอยู่จึงว่ากับเสียวสูว่า เจ้ามีวิชาเป่าปี่เพราะเหมือนกันกับบุตรเรา เราจะยกให้อยู่เป็นคู่ครองกัน ก๋งจูบุนจึงสั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้จัดแจงการมงคล ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ให้เสียวสูกับนางหยกอยู่ด้วยกัน ณ หอเหลาไต้
เสียวสูครั้นได้นางหยกเป็นภรรยา อยู่เป็นสุขประมาณสามเดือนเศษ เพลากลางคืนสงัดเสียงผู้คน เสียวสูกับนางหยกเปิดบานหน้าต่างเห็นพระจันทร์ส่องแสงสว่าง เสียวสูคิดถึงไทเป๊กจีนหยินผู้เป็นอาจารย์ จึงบอกกับภรรยาว่า แต่ข้าได้มาอยู่กับเจ้า มิได้ไปเยี่ยมเยียนไทเป๊กจีนหยินประมาณสามเดือนเศษแล้ว ข้าพเจ้าไปคำนับอาจารย์ในเพลานี้เจ้าจะไปหรือมิไปเล่า นางหยกได้ฟังดังนั้นจึงคำนับแล้วว่า ท่านจะพาข้าพเจ้าไปแห่งใดจะขอตามไปปรนนิบัติท่าน เสียวสูก็มีความยินดี จึงอ่านมนต์เรียกมังกรกับหงส์มาถึงหน้าต่าง เสียวสูขึ้นมังกรให้นางหยกขึ้นขี่หงส์เลื่อนลอยไปโดยทางอากาศ
ฝ่ายหญิงคนใช้ซึ่งอยู่ ณ หงส์เหลาไต้ ครั้นว่ารุ่งเช้ามิได้เห็นเสียวสูกับนางหยกกลับมา พากันไปคำนับแจ้งความแก่ก๋งจูบุนทุกประการ ก๋งจูบุนแจ้งว่าเสียวสูพานางหยกขี่มังกรกับหงส์หนีไปทางอากาศ จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เสียวสูนี้เราเห็นจะเป็นเทวดา ถ้ามิดังนั้นจะเป็นคนมีบุญญาธิการมากจึงมีมังกรที่เหาะได้ ท่านจงไปเที่ยวสืบให้รู้ว่าจะไปแห่งใด ขุนนางทั้งปวงก็คำนับลาไปเที่ยวหาทุกแห่งก็ไม่พบ จึงกลับมาแจ้งความแก่ก๋งจูบุน ก๋งจูบุนคิดถึงก็ทุกข์ตรอมใจนัก
อยู่วันหนึ่งมีผู้มาบอกว่า ชาวบ้านไทฮอซัวได้ยินเสียงปี่มีผู้มาเป่าสองคนอยู่บนยอดเขาไทฮอซัว ครั้นขึ้นไปเที่ยวหาก็หาเห็นตัวไม่ ก๋งจูบุนจึงสั่งเป๊กลีเบ้งเบ๋งให้ไปปลูกเหลาไต้ไว้ที่ยอดเขาไทฮอซัวหวังจะให้เป็นที่อาศัยแก่เสียวสูกับนางหยกผู้บุตรี ถึงวันตรุษสารทชาวบ้านไทฮอซัวต่างคนเอาธูปเทียนดอกไม้ไปบูชาทุกปี ครั้นอยู่มา กงซุนกีก็ป่วยถึงแก่กรรม ก๋งจูบุนคิดถึงความชอบกงซุนกีที่ทำไว้ก็ให้ทำการฝังศพตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ ให้หามหอเลื่อนที่แทนกงซุนกีผู้ตาย เจ้าเมืองจิ๋นทุกข์โศกถึงบุตรีไม่มีความสบายจนซูบผอมป่วยไข้หนักลง จึงให้ประชุมขุนนางพร้อมกันแล้วสั่งว่า ถ้าเราสิ้นบุญแล้ว จะให้ยกซีจูเองขึ้นว่าราชการแทนเราสืบไป ท่านทั้งปวงช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินเมืองจิ๋นอย่าให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน ครั้นสั่งขุนนางแล้วจึงให้หญิงคนใช้ช่วยพยุงตัวขึ้นไปอยู่บนเหลาไต้ แล้วร้องไห้รำพันถึงนางหยกผู้บุตรไปต่างๆ
ขณะนั้นเดือนสี่ขึ้นสิบห้าคํ่า ก๋งจูบุนให้หญิงคนใช้เปิดหน้าต่าง แสงเดือนสว่างเข้ามาในเหลาไต้ เพลาเที่ยงคืนเสียวสูขี่มังกร นางหยกขี่หงส์ตามกันมาถึงหน้าต่างเข้ามาคำนับบอกว่า พระเจ้าเซียงเต้ใช้ให้มารับบิดาขึ้นไปเฝ้า ก๋งจูบุนดีใจนักลุกขึ้นนั่งได้ ให้หญิงคนใช้อาบนํ้าชำระตัวทาเครื่องหอมแล้ว ให้ตัดเอากิ่งโซโตซีมาถือไว้ ขึ้นนั่งเก้าอี้เหลียวหาบุตรีมิได้เห็นเสียวสูทั้งนางหยกก็หายไป ก๋งจูบุนคิดสลดใจลมกำเริบขึ้นหน้ามืดซบลงกับเก้าอี้ก็ขาดใจตาย
ขณะเมื่อก๋งจูบุนตายอายุเก้าสิบหกปี ครั้นรุ่งเช้าขึ้นซีจูเอ๋งกับขุนนางทั้งปวงก็ทำการศพที่หยงเตงตามธรรมเนียม และขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ยกซีจูเองขึ้นเป็นจิ๋นคงก๋ง ได้ครองเมืองจิ๋นแทนบิดาสืบไป ครั้นก๋งจูบุนตายประมาณเจ็ดวัน ต้นโซโตซีก็ตาย ต้นและกิ่งกลายเป็นแก้ว จิ๋นคงก๋งก็แบ่งปันให้ขุนนางเก็บไว้ในฉาง ข้าวก็บริบูรณ์ไม่รู้หมดยุ้งฉาง และกิ่งไม้เป็นแก้วนี้มีคุณคุ้มภัยอันตรายต่างๆ
ฝ่ายพระเจ้าจิวเซียงอ๋องและหัวเมืองทั้งปวงแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ๋นถึงแก่กรรมแล้ว พระเจ้าจิวเซียงอ๋องจึงให้ก๋งจูเปียนคุมสิ่งของไปช่วยการฝังศพ พร้อมกับเชยปันเจ้าเมืองเกียงหยงและหัวเมืองทั้งปวง ฝ่ายก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าก๋งจูบุนตายแล้วจึงคิดว่า ก๋งจูบุนก็เป็นเชื้อสายกันกับบิดาเรา ครั้นจะมิไปช่วยการฝังศพ หัวเมืองทั้งปวงจะนินทาว่าเรามีความพยาบาท ก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นให้ซุนหลิมหูคุมสิ่งของไปช่วยการฝังศพ ณ เมืองจิ๋น ครั้นทำการเซ่นศพแล้วซุนหลิมหูก็กลับมาเมือง และในแผ่นดินเมืองเต๊กนั้น มีผู้หญิงชื่อเต๊กยาวสูงสามวาเศษ มีขนและหนวดแดง กำลังมากถืออาวุธหนักพันชั่ง เข้ามาเป็นทหารเป๊กเปาตุนเจ้าเมืองเต๊ก เจ้าเมืองเต๊กตั้งให้เต๊กยาวเป็นที่งวนซ่วยคุมทหารหมื่นหนึ่ง ให้เตียวยี่เป็นทัพหนุนคุมทหารห้าพันเข้ากันสองทัพ เป็นทหารหมื่นห้าพันยกไปเมืองฬ่อ เต๊กยาวกับเตียวยี่ก็คำนับลายกกองทัพออกจากเมืองเต๊กเข้าเหยียบแดนเมืองฬ่อ ตีเมืองน้อยซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองฬ่อแตกเป็นหลายตำบล
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งตรวจตระเวนด่านทราบความดังนั้น ก็ขับม้ารีบแจ้งข้อราชการแก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อรู้ว่ากองทัพเมืองเต๊กยกเหยียบแดนเข้ามาจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเต๊กมิได้มีข้อขัดเคืองกับเรา บัดนี้ยกทัพเข้ายํ่ายีตีหัวเมืองปลายแดนเราแตกเป็นหลายตำบล เทศกาลนี้ก็จวนฤดูหนาวแล้วจะยกทัพไปตีหรือจะคิดกลอุบายผ่อนปรนประการใด ซกซุนเต๊กสินจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งความว่าแม่ทัพเมืองเต๊กซึ่งยกมาทั้งนี้ชื่อเต๊กยาว และเต๊กยาวคนนี้ศีรษะเป็นทองแดงกระดูกเป็นเหล็ก มีกำลังมากฝีมือเข้มแข็งนัก จะสู้โดยกำลังและฝีมือนั้นเห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ ขอท่านจงจัดสิ่งของและมีหนังสือไปถึงก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นโดยทางไมตรี ให้เจ้าเมืองจิ้นมีหนังสือไปถึงเป๊กเปาตุนเจ้าเมืองเต๊กให้หากองทัพกลับ ข้าพเจ้าจะออกไปคิดกลอุบายจับเต๊กยาวให้ท่าน ถ้าไม่สมความคิดถึงฤดูหนาวเข้าแล้วจะทำศึกกันมิได้ ก็จะตั้งประชิดกันเข้าอยู่ทั้งสองฝ่ายกว่าจะพ้นฤดูหนาว ถ้าเจ้าเมืองจิ้นแจ้งความว่ากองทัพเมืองเต๊กยกมายํ่ายีแดนเมืองเราก็จะเห็นกับไมตรีท่าน จะมีหนังสือมาให้เจ้าเมืองเต๊กให้กองทัพเลิกกลับไปเสีย เต๊กยาวจึงจะมิได้ยํ่ายีเมืองเราต่อไป
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับสิ่งของตามสมควรให้ขุนนางถือไปเมืองจิ้น แล้วสั่งซกซุนเต๊กสินกับฮูอูจงเสงสองนาย เป็นแม่ทัพคุมทหารเกวียนห้าร้อยม้าห้าร้อยออกไป ซกซุนเต๊กสินกับฮูอูจงเสงก็คำนับมาแต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนยกกองทัพออกจากเมืองฬ่อ ไปถึงเมืองด่านเอียนค่างให้ตั้งค่ายมั่นไว้ ซกซุนเต๊กสินจึงให้ทหารขุดหลุมใหญ่โตยาวสี่วาเศษ จัดทหารที่มีกำลังห้าสิบคนถือเชือกบ่วงทุกคนอยู่ในหลุม แล้วตัดไม้ไผ่มาเรียงปากหลุมเอาดินเกลี่ยกลบ แล้วปลูกหญ้าแพรกเรี่ยรายไว้หวังมิให้ข้าศึกสงสัย พอเพลาคํ่าแสงเดือนสว่าง ซกซุนเต๊กสินกับฮูอูจงเสงก็ขับทหารออกจากค่ายไปถึงหน้าค่ายทัพเมืองเต๊ก พอเพลาประมาณสองยามเศษซกซุนเต๊กสินกับฮูอูจงเสงขับม้าพาทหารเข้าตีค่ายเต๊กยาว
ฝ่ายเต๊กยาวอยู่ในค่ายได้ยินเสียงอื้ออึงขึ้น พอทหารเข้ามาบอกว่าข้าศึกปล้นค่าย เต๊กยาวก็ฉวยง้าวใหญ่สำหรับมือขึ้นขี่ม้าพาทหารไล่ฟันทหารเมืองฬ่อออกไป ฮูอูจงเสงเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับเต๊กยาวได้สิบเพลง ต้านทานกำลังเต๊กยาวมิได้ ก็ทำแตกหนีย้อนไปริมปากหลุม เต๊กยาวก็ขับม้าตัดทางตรงหวังจะให้ทัน ม้าก็ตกหลุมถลำล้มลง เต๊กยาวก็ตกหลุมถลำล้มลงม้าคะมำไปอาวุธพลัดจากมือ ทหารซึ่งอยู่ในหลุมก็กลุ้มรุมกันเอาบ่วงคล้องคอจับเต๊กยาวได้มัดมาส่งให้ฮูอูจงเสง พอรุ่งสว่างขึ้น ฮูอูจงเสงกับซกซุนเต๊กสินจึงให้เอาเต๊กยาวใส่กรงเหล็กไปให้แก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ทหารคุมตัวเต๊กยาวไปฆ่าเสีย ทหารก็พาเต๊กยาวไปถึงที่ฆ่า จึงมัดเต๊กยาวไว้กับเสาประโคมเอาดาบฟันดาบยู่เยินไปไม่เข้า แล้วเอาเชือกมัดชักรอกขึ้นแขวนไว้บนเสาตลุงเอาเกาทัณฑ์ยิง ลูกเกาทัณฑ์ก็กระดอนไปหาเข้าไม่ ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงอยู่สามวันเต๊กยาวได้ความลำบากนัก จึงร้องบอกแก่ทหารผู้ฆ่าว่า เรานี้กระดูกเป็นเหล็ก ถึงท่านจะแทงฟันด้วยอาวุธสิ่งใดก็หาเข้าไม่ ท่านอย่าทำให้เราลำบากเลย เรามีเนื้ออยู่แต่ที่คอต่อสามนิ้ว ถ้าท่านจะฆ่าเราให้ฟันเข้าที่คอต่อเราก็จะตาย ทหารก็หย่อนลงมาเอาดาบฟันคอเต๊กยาวศีรษะตกกระเด็นไป เต๊กยาวก็สิ้นใจตาย ฝ่ายเตียวยี่ครั้นเต๊กยาวตกหลุมทหารเมืองฬ่อจับไปได้ก็ตกใจ จึงให้ทหารเข้ารักษาค่ายไว้เป็นสามารถ พอม้าใช้ถือหนังสือเจ้าเมืองเต๊กมาให้หา เตียวยี่ก็เลิกทัพกลับไป
ฝ่ายซกซุนเต๊กสินเห็นเตียวยี่ยกกลับไปแล้ว ก็เลิกทัพกลับเมืองฬ่อ นายทหารทั้งสองก็แจ้งความตามอุบายซึ่งจับเต๊กยาวได้ให้เจ้าเมืองฬ่อฟังทุกประการ ก๋งจูคีเจ้าเมืองฬ่อแจ้งความดังนั้นมีความยินดีนัก จึงชมทหารว่ามีสติปัญญาฉลาดในการกลศึกสมควรที่จะเป็นทหารเอก แล้วปูนบำเหน็จทแกล้วทหารตามสมควร
อยู่วันหนึ่งเจ้าเมืองฬ่อออกปรึกษาราชการขุนนางพร้อมกัน เจ้าเมืองฬ่อจึงว่า เจ้าเมืองเต๊กประมาทดูหมิ่นเราให้ทหารยกเหยียบแดนเราเข้ามา เรามีความแค้นนัก จำจะยกไปตีเมืองเต๊กให้ยับเยินจึงจะสาสมแก่ความแค้น เจ้าเมืองฬ่อจึงสั่งฮูอูจงเสงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งไปนัดกองทัพเมืองเจ๋เมืองโอยว่า ณ เดือนห้าขึ้นปีใหม่ ให้ยกไปช่วยตีเมืองเต๊ก ฮูอูจงเสงก็แต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ถือไปเมืองเจ๋เมืองโอยตามสั่ง ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋เมืองโอยแจ้งความในหนังสือซึ่งเจ้าเมืองฬ่อให้มาก็จัดกองทัพเตรียมไว้ ครั้นถึงเดือนห้าก็ยกกองทัพออกจากเมืองเจ๋เมืองโอยมาสมทบกับเมืองฬ่อ ไปล้อมเมืองเต๊กไว้ทั้งสามด้าน
ฝ่ายเจ้าเมืองเต๊กรู้ว่ากองทัพทั้งสามเมืองมาล้อมเมืองไว้ ก็แต่งทหารออกรบเป็นหลายครั้ง ต้านทานมิได้ก็พาครอบครัวหนีออกจากเมืองเต๊กไปอาศัยอยู่เมืองจิ้น ฝ่ายกองทัพทั้งสามเมือง ครั้นเจ้าเมืองเต๊กยกหนีไปแล้วก็ยกทัพตามไปถึงแดนเมืองจิ้น รู้ว่าเจ้าเมืองเต๊กเข้าอาศัยอยู่ในแดนเมืองจิ้น ครั้นจะล่วงแดนเข้าไปก็เกรงเจ้าเมืองจิ้นอยู่ ทั้งสามเมืองก็เลิกทัพกลับไป
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเป๊กเปาตุนเจ้าเมืองเต๊กแตกหนีกองทัพทั้งสามเมืองมา อาศัยอยู่ในแดน เจ้าเมืองจิ้นจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เป๊กเปาตุนคนนี้ได้พาทหารมีกำลังไว้คนหนึ่ง คิดกำเริบใจยกไปตีเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อได้มีหนังสือบอกมาถึง ซึ่งเป๊กเปาตุนเสียทีแก่หัวเมืองทั้งสามทั้งนี้ก็เพราะคิดประทุษร้ายต่อมิตรอันตรายจึงถึงตัว ครั้นจะให้อยู่อาศัยในเมืองเรา หัวเมืองทั้งสามก็จะโกรธเราว่าสมคบเป๊กเปาตุนไว้ เจ้าเมืองจิ้นก็ให้ทหารไปจับเป๊กเปาตุนฆ่าเสีย แล้วให้ฮูเฉียโกไปจัดแจงรักษาเมืองเต๊ก เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองลู้ขึ้นกับเมืองจิ้น
ครั้นก๋งจูหวนครองเมืองได้หกปี ณ เดือนหกข้างขึ้น จึงสั่งขุนนางทหารทั้งปวงให้ตระเตรียมเกวียนและม้าออกไปเที่ยวเล่นป่า ก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นกับเซียนเฉียกี เตียวสวย ลอนกี๋ ซุนสิน ขี่ม้าไล่เนื้อไปตามราวป่า ถึงตำบลหนึ่งเห็นหญิงชาวบ้านป่าเปลือยกายเดินลงอาบนํ้าอยู่ริมห้วยแต่ผู้เดียว ก๋งจูหวนเห็นหญิงนั้นก็โกรธด่าว่าเป็นหญิงอัปรีย์ จึงสั่งขุนนางทั้งสี่คนให้จับหญิงนั้นมัดกลับเข้าเมือง แล้วสั่งให้ลงอาญาตีหญิงนั้นร้อยทีแล้วเอาตัวไปคุมขังไว้ อยู่มาสองสามวันเซียนเฉียกีกับเตียวสวย ลอนกี๋ ซุนสิน ทั้งสี่คนป่วยเป็นปัจจุบันตาย เจ้าเมืองจิ้นมีความอาลัยนัก จึงสั่งเจ้าพนักงานให้ทำการฝังศพตามธรรมเนียม ครั้นอยู่ประมาณเดือนเศษ เจ้าเมืองจิ้นเป็นโรคป่วย แพทย์ประกอบยารักษาก็ไม่หาย โรคยิ่งหนักลงทุกที เห็นจะไม่รอดชีวิตคิดเป็นห่วงให้วิตกถึงผู้บุตรยิ่งนัก จึงให้หาซีโฮยเข้ามากับขุนนางพร้อมกันแล้วว่า สมบัติในเมืองจิ้นจะมอบให้อีโก๋บุตรเรา ท่านจงเป็นไตสูเตาผู้สำเร็จราชการ
ซีโฮยจึงว่า สติปัญญาข้าพเจ้าน้อยนัก จะรับที่ไตสูเตานั้นมิได้ ให้เตียวตุนบุตรเตียวสวยเป็นไตสูเตาเถิดจึงจะควร ก๋งจูหวนก็ให้เตียวตุนเป็นไตสูเตา แล้วว่าอีโก๋บุตรเราอายุหกขวบยังเยาว์นัก ท่านจงช่วยทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด เตียวตุนกับขุนนางทั้งปวงได้ฟังก๋งจูหวนสั่งดังนั้น ต่างคนมีความสงสารร้องไห้อื้ออึงขึ้นทั้งข้างในข้างหน้า พอเวลาประมาณสองยามเศษ ก๋งจูหวนก็ถึงอนิจกรรม ขณะเมื่อก๋งจูหวนตายนั้นอายุได้ยี่สิบสองปี ได้ครองเมืองจิ้นอยู่หกปี เตียวตุนกับขุนนางทั้งปวงก็ยกหีบไม้หอมมาใส่ศพตั้งเครื่องบูชาตามธรรมเนียม ครั้นเวลารุ่งเช้า เตียวตุนจึงว่าเป็นอย่างธรรมเนียมมาแต่ก่อน ผู้ครองเมืองใหญ่แม้นอายุห้าสิบปีเศษตาย จึงทำการเซ่นศพถึงสามปีได้ เจ้าเมืองจิ้นดับสูญลงครั้งนี้อายุแต่ยี่สิบสองปีเศษ ผู้ซึ่งจะนุ่งขาวห่มขาวเซ่นศพได้แต่หกเดือน ขุนนางทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย จึงทำการฝังศพเซ่นศพตามตำแหน่งเจ้าเมืองใหญ่ ขุนนางทั้งปวงจึงปรึกษาเตียวตุนว่าจะให้อีโก๋ขึ้นครองเมืองตามคำเจ้าเมืองผู้ดับสูญสั่งไว้
เตียวตุนจึงว่า อีโก๋เป็นเด็กอายุได้หกขวบ จะครองเมืองใหญ่นั้นไม่ควร เราจะให้ไปเชิญก๋งจูหยงผู้น้องเจ้าเมืองจิ้นซึ่งไปอยู่เมืองจิ๋นมาครองสมบัติ เมืองจิ๋นกับเมืองเราจึงจะมิได้เป็นข้าศึกกันต่อไป เมืองเราจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ตันกะกับเฮาจกจึงตอบว่า ก๋งจูหยงไปอยู่เมืองจิ๋นช้านานแล้ว ถึงจะเป็นน้องเจ้าเมืองจิ้นที่ตายก็เหมือนผู้อื่น ด้วยมิได้ไปมาหากันฉันญาติ ซึ่งจะไปรับก๋งจูหยงมาครองเมืองให้ผิดคำเจ้าเมืองจิ้นสั่งไว้นั้นไม่เห็นด้วย เตียวตุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า เป็นขุนนางผู้ใหญ่จัดแจงบ้านเมืองให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ท่านจะล่วงว่ากล่าวขัดขืนเราให้เสียการใหญ่นั้นไม่ชอบ ตันกะกับเฮาจกจึงว่า ถ้าท่านจะไม่ยกอีโก๋ขึ้นครองเมือง ก๋งจูหลกซิน ณ เมืองติน ก็เป็นน้องเจ้าเมืองผู้ตายเหมือนกับก๋งจูหวน ข้าพเจ้าจะไปรับก๋งจูหลกซินมาครองเมืองเห็นจะดีกว่าก๋งจูหยงอีก เตียวตุนกับเฮาจกตันกะทั้งสามคนก็วิวาททุ่มเถียงไม่ตกลงกันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน เตียวตุนครั้นกลับมาถึงบ้านจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้เซียนเบียดไปเชิญก๋งจูหยง ณ เมืองจิ๋น เซียนเบียดก็คำนับรับหนังสือพาทหารยี่สิบคนไปตามคำเตียวตุนสั่ง
ฝ่ายมารดาเตียวตุนรู้ความดังนั้น จึงเรียกเตียวตุนผู้บุตรเข้ามาถามว่า เจ้าเมืองจิ้นสิ้นบุญแล้วสมบัติควรจะได้แก่อีโก๋ผู้บุตร เหตุใดเจ้าจึงให้ไปรับก๋งจูหยงมา ครองเมือง จะมิผิดอย่างธรรมเนียมไปหรือ เตียวตุนจึงว่า ครั้งเมื่อเจ้าเมืองจิ้นยังมีชีวิตอยู่รักนางปกเองผู้มารดาอีโก๋ยิ่งนัก ครั้นเมื่อนางปกเองไปคำนับเทพารักษ์ ณ ศาลเจ้าหลักเมืองกลับมาพอพบข้าพเจ้าที่กลางถนน นางปกเองถือตัวว่าเป็นภรรยาผู้ใหญ่ของเจ้าเมืองจิ้น นางปกเองให้คนใช้ขับเกวียนชิงไปก่อนข้าพเจ้า นางปกเองดูหมิ่นไม่เกรงข้าพเจ้าผู้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ข้าพเจ้ามีความแค้นอยู่ยังไม่หาย ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ้นจะตายนั้นสั่งไว้ให้ยกสมบัติให้แก่อีโก๋ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าอีโก๋ยังเด็กนัก จึงให้ไปเชิญก๋งจูหยงมาว่าราชการเมืองจิ้นต่อไป
มารดาเตียวตุนจึงว่า จะตั้งเจ้าบ้านภารเมืองเป็นการใหญ่ ถึงอีโก๋เป็นเด็กก็ควรจะมอบเมืองให้ ด้วยบิดาอีโก๋ยกสมบัติให้อีโก๋ขุนนางทั้งเมืองรู้สิ้นด้วยกัน ถ้ามิฟังคำมารดาเบื้องหน้าเจ้าจะมีอันตราย เตียวตุนจึงว่า การทั้งนี้มิใช่การผู้หญิง ซึ่งมารดาจะมาว่ากล่าวทัดทานข้าพเจ้านั้นไม่ควร ว่าแล้วก็ลุกออกไปเสียให้พ้น ฝ่ายนางปกเองแจ้งว่าเตียวตุนให้เซียนเบียดไปรับก๋งจูหยงก็มีความทุกข์ร้อนนัก
ครั้นเวลาขุนนางมาพร้อมกันปรึกษาราชการ ณ ที่ออกขุนนาง นางปกเองก็อุ้มอีโก๋เดินร้องไห้ออกมาเห็นเตียวตุน นางปกเองจึงยุดชายเสื้อเตียวตุนไว้แล้วว่า ท่านไม่คิดถึงคำบิดาอีโก๋สั่งไว้แล้วหรือ อนึ่งอีโก๋ก็เป็นเด็กเหมือนหลานท่าน ซึ่งท่านให้ไปเชิญก๋งจูหยงมาครองเมืองนั้น ท่านจะให้ข้าพเจ้ากับอีโก๋ตายอยู่แห่งใดเล่า เตียวตุนจึงทำเป็นหัวเราะแล้วว่า อีโก๋บุตรท่านยังเด็กนัก จะว่าราชการบ้านเมืองที่ไหนได้ ขุนนางทั้งปวงปรึกษาเห็นว่าก๋งจูหยงผู้อาอีโก๋จะบำรุงแผ่นดินในเมืองจิ้นได้ จึงให้ไปเชิญมา การทั้งนี้เป็นการใหญ่มิใช่การผู้หญิง ท่านอย่ามาว่ากล่าววิงวอนเราเลย
นางปกเองได้ฟังก็จับชายเสื้อเตียวตุนร้องไห้ว่าวอนต่างๆ เตียวตุนก็สลัดมือเสียมิให้ยุดชายเสื้อ นางปกเองก็ร้องไห้อุ้มอีโก๋กลับเข้าไป ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนมีความสงสารนางปกเองนัก เตียวตุนกับขุนนางทั้งปวงครั้นพ้นเวลาปรึกษาราชการกันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน
ขณะนั้นฮูเฉียโกซึ่งอยู่ ณ เมืองลู้แจ้งความว่าเฮาจกผู้น้องซึ่งอยู่ ณ เมืองจิ้นวิวาทกันกับเตียวตุน ด้วยจะตั้งอีโก๋ให้ว่าราชการเมืองจิ้นยังหาตกลงกันไม่ ฮูเฉียโกก็มีความวิตกถึงเฮาตกผู้น้องนัก จึงพาคนใช้ออกจากเมืองลู้มาถึงเมืองจิ้น เฮาจกก็ออกไปรับคำนับเชิญขึ้นมาบนตึก แล้วใช้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้ง ฮูเฉียโกกับเฮาจกกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ฮูเฉียโกจึงถามเฮาจกว่า ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ้นจะดับสูญนั้นสั่งให้ผู้ใดเป็นขุนนางผู้ใหญ่จัดแจงบ้านเมือง และสมบัติในเมืองจิ้นนี้ผู้ใดจะเป็นเจ้าเมืองสืบไปเล่า
เฮาจกจึงแจ้งความตามซึ่งเจ้าเมืองจิ้นผู้ตายสั่งให้ฟังแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้ากับเตียวตุนวิวาทกัน เพราะเตียวตุนถือตนว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่ทำตามคำเจ้าเมืองจิ้นสั่งไว้ จะไปรับก๋งจูหยงมาเป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้ามิยอม เตียวตุนมีความพยาบาทอยู่ ถ้าก๋งจูหยงได้มาเป็นเจ้าเมืองจิ้น เตียวตุนก็จะคิดยุยงให้ก๋งจูหยงฆ่าข้าพเจ้าเสียเป็นมั่นคง ข้าพเจ้ามีความวิตกนัก ฮูเฉียโกได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งเตียวตุนได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นทั้งนี้ก็เพราะซีโฮย เราจะคิดลอบฆ่าซีโฮยเสีย แล้วจึงไปคิดอ่านกับคับพวด ยกอีโก๋ขึ้นเป็นเจ้าเมืองจิ้น แล้วจึงคิดฆ่าเตียวตุนเสียต่อภายหลัง เฮาจกก็เห็นชอบด้วย ครั้นเวลาค่ำประมาณยามเศษ เฮาจกก็พาทหารคนสนิทประมาณสามสิบคนถืออาวุธครบมือพากันไปถึงบ้านซีโฮย จึงให้ทหารนั่งซุ่มอยู่นอกประตู แต่ตัวเฮาจกนั้นเอากระบี่เหน็บหลังปีนกำแพงเข้าไปในบ้าน แล้วเดินเข้าไปถึงห้องที่นอนเห็นซีโฮยตามตะเกียงดูหนังสืออยู่ ซีโฮยเห็นก็วางหนังสือลงไว้ถามเฮาจกว่าเวลามืดคํ่าแล้ว ท่านมาหาเราด้วยธุระร้อนสิ่งใดหรือ
เฮาจกจึงว่า ข้าพเจ้ามาหาท่านผิดเวลาเพราะจะปรึกษาการใหญ่ ด้วยข้าพเจ้าได้ยินคำโบราณกล่าวไว้ว่า เมืองใดว่างอยู่ถึงสามวันไม่มีเจ้าเมือง เมืองนั้นมักเกิดอันตราย บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นดับสูญแล้ว เหตุใดท่านจึงไม่คิดอ่านยกอีโก๋ขึ้นเป็นเจ้าเมืองเล่า ซีโฮยจึงว่า การซึ่งจะตั้งเจ้าเมืองครั้งนี้ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเตียวตุน จะมาว่ากล่าวกับเรานั้นไม่ชอบ เฮาจกได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ลุกขึ้นยืนเอามือชี้หน้าด่าซีโฮยว่า ตัวเป็นพวกเตียวตุนหาทำตามคำเจ้าเมืองจิ้นสั่งไว้ไม่ กลับจะไปเอาก๋งจูหยงมาเป็นเจ้าเมืองให้ผิดคำสั่งเจ้าเมืองจิ้นผู้ตายเล่าเราจะฆ่าท่านเสีย ว่าแล้วชักกระบี่ออกฟันซีโฮยคอขาดตาย แล้วเฮาจกก็วิ่งลงจากตึก พอคนใช้ซีโฮยยกนํ้าชามาถึงตีนบันไดพบเฮาจก คนใช้ก็ยกนํ้าชาขึ้นไปถึงห้องเห็นซีโฮยคอขาดก็ตกใจ วิ่งกลับออกมาร้องว่าเฮาจกเข้ามาฆ่าซีโฮยเสียแล้ว พวกเราช่วยกันตามจับตัวให้จงได้ พวกคนใช้ซีโฮยก็ไล่ติดตามเฮาจกไป เฮาจกก็ปีนกำแพงหนีออกมาพาทหารคนสนิทกลับไปบ้าน คนใช้ซีโฮยก็เปิดประตูไล่ติดตามไปจนถึงประตูบ้านเฮาจกแล้วกลับมาพากันไปบอกความแก่เตียวตุน
เตียวตุนแจ้งว่าเฮาจกลอบฆ่าซีโฮยเสียก็โกรธ จึงสั่งยีเบงกองตระเวนให้คุมทหารไปล้อมบ้านจับตัวเฮาจกกับบุตรภรรยามาฆ่าเสียจงได้ ทหารทั้งปวงก็พากันไปล้อมบ้านเฮาจกในเวลากลางคืน จับตัวเฮาจกกับบุตรภรรยามาได้ ฮูเฉียโกเห็นวุ่นวายขึ้นก็ตกใจ ออกข้างหลังบ้านหนีกลับไปเมืองลู้ พอเวลารุ่งขึ้นทหารก็มัดเฮาจกไปให้เตียวตุน เตียวตุนก็ให้ทหารเอาตัวเฮาจกกับบุตรภรรยาไปฆ่าเสีย
คับพวดรู้ว่าเตียวตุนฆ่าเฮาจกเสีย เห็นบ้านเมืองจะเกิดฆ่าฟันกันวุ่นวายขึ้น เพราะเตียวตุนทำให้ผิดคำเจ้าเมืองจิ้นสั่ง คับพวดก็ถือทวนเดินเข้าไปที่ว่าราชการ เตียวตุนเห็นก็ออกเชิญคับพวดขึ้นนั่งบนเก้าอี้แล้วถามว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งใด คับพวดจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านใช้ให้เซียนเบียดไปรับก๋งจูหยงจะให้มาเป็นเจ้าเมือง ผิดกับคำเจ้าเมืองจิ้นผู้ตายสั่งไว้ ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยจะขอให้อีโก๋เป็นเจ้าเมืองจิ้นอย่างธรรมเนียม ถ้าท่านมิฟังข้าพเจ้าก็คงจะรบกัน ถ้าข้าพเจ้าตายแล้วท่านจะยกก๋งจูหยงขึ้นเป็นเจ้าเมืองก็ตามเถิด เตียวตุนได้ฟังดังนั้นดูกิริยาเห็นคับพวดโกรธก็เกรงอยู่ จึงหัวเราะแล้วว่า เดิมข้าพเจ้าเห็นว่าอีโก๋เป็นเด็กนักจะว่าราชการเมืองมิได้ จึงให้ไปรับก๋งจูหยงมาว่าราชการแทนก๋งจูหวนผู้พี่ ซึ่งข้าพเจ้าเบาความมิได้ปรึกษาท่านนั้นผิดอยู่ ท่านมิยอมให้ก๋งจูหยงเป็นเจ้าเมืองจะให้อีโก๋ขึ้นครองสมบัติก็ตามใจเถิด คับพวดได้ฟังดังนั้นก็คลายโกรธแล้วเชิญอีโก๋ออกมานั่งที่ว่าราชการ จึงมอบสมบัติให้แก่อีโก๋เป็นที่เลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นแทนที่บิดาสืบไป
เตียวตุนจึงปรึกษาคับพวดว่า ข้าพเจ้าได้ใช้ให้เซียนเบียดไปรับก๋งจูหยง ณ เมืองจิ๋นมาครองเมืองจิ้น บัดนี้สมบัติในเมืองจิ้นก็เป็นของอีโก๋แล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าจะจัดกองทัพไปตั้งคอยอยู่ ณ ปลายแดนเมืองจิ้น ถ้าก๋งจูหยงมาแล้วให้จับฆ่าเสีย ท่านจะเห็นประการใด คับพวดจึงว่า ก๋งจูหยงนั้นรู้ว่าท่านจะยกสมบัติในเมืองจิ้นให้ก็จะพาพรรคพวกมาโดยปกติ เราคอยให้ก๋งจูหยงเข้ามาในเมืองแล้วจึงจับฆ่าเสีย ซึ่งท่านจะให้ยกเป็นกระบวนทัพไปคอยฆ่าก๋งจูหยงถึงปลายแดนนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะลำบากแก่ทหารหาต้องไม่ เตียวตุนจึงว่า ก๋งจูหยงนั้นเป็นหลานซีจูเองซึ่งเป็นคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋น แม้นว่าคงก๋งรู้ว่าให้ไปเชิญก๋งจูหยงมาครองเมืองจิ้น คงก๋งก็คงจะแต่งทหารยกเป็นกระบวนทัพมาส่งก๋งจูหยง ซึ่งท่านจะละให้ทหารเมืองจิ๋นเข้ามาถึงเมือง แล้วจึงจับก๋งจูหยงนั้นเห็นจะต้องรบพุ่งกันขึ้นกลางเมือง คับพวดได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงจัดให้เซียนเต๋ากับเซียนเค็กเป็นทัพหน้า ให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพ คีเตงฮูเป็นทัพหลัง เกณฑ์ทหารสี่พันกับทหารม้าสองร้อยเกวียนสองร้อยไปคอยก๋งจูหยงอยู่ ณ ตำบลโฮตัง ซุนลิมฮูกับนายทัพนายกองก็คำนับลายกกองทัพไปตามคับพวดสั่ง
ฝ่ายเซียนเบียดซึ่งถือหนังสือเตียวตุนมาถึงเมืองจิ๋น จึงเข้าไปคำนับส่งให้เป๊กอิดเปีย แล้วแจ้งความตามเตียวตุนสั่งมาทุกประการ เป๊กอิดเปียแจ้งดังนั้นก็พาเซียนเบียดเข้าไปแจ้งแก่คงก๋ง คงก๋งรับหนังสืออ่านแล้วก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้มารดา นางเป๊กกีแจ้งในหนังสือแล้วก็ดีใจ จึงสั่งคงก๋งให้จัดทหารไปส่งก๋งจูหยงให้ถึงเมืองจิ้น คงก๋งก็คำนับลาออกมาจัดสิ่งของและหญิงคนใช้สิบคนให้ก๋งจูหยง แล้วสั่งเป๊กอิดเปียให้คุมทหารม้าสี่ร้อยเกวียนสี่ร้อยไปส่งก๋งจูหยงให้ถึงเมืองจิ้น เป๊กอิดเปียกับก๋งจูหยงเซียนเบียดก็ลาออกมา จัดแจงทหารม้าและเกวียนพร้อมแล้ว ยกออกมาจากเมืองจิ๋นไปถึงเมืองกีนอี๋น เป๊กอิดเปียก็จัดเรือที่หัวเมืองกีนอี๋นพาก๋งจูหยงกับทหารทั้งปวงลงเรือข้ามปากอ่าวโฮตังไป
ฝ่ายซุนลิมฮูมาตั้งค่ายพักทหารคอยก๋งจูหยง อยู่ ณ เมืองด่านองกวนเสีย รู้ข่าวว่าคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นให้เป๊กอิดเปียคุมทหารเป็นอันมากมากับก๋งจูหยงถึงเมืองกีนอี๋น ข้ามอ่าวโฮตังมาถึงฝั่งแล้ว ซุนลิมฮูก็ลงไปรับเซียนเบียด เซียนเบียดคิดสงสัยอยู่ จึงถามซุนลิมฮูว่า เตียวตุนเห็นเรามารับก๋งจูหยงช้าไปจึงใช้ให้ท่านมาตามเราหรือ ซุนลิมฮูจึงบอกว่า บัดนี้เตียวตุนกับคับพวดยกอีโก๋ขึ้นป็นเจ้าเมืองจิ้นแล้ว ให้ข้าพเจ้ากับเซียนเต๋าเซียนเค็กคีเตงฮู คุมทหารมาคอยอยู่ที่นี้ ถ้าท่านพาก๋งจูหยงมาถึงให้ข้าพเจ้าฆ่าเสียท่านจะคิดประการใด เซียนเบียดได้ฟังดังนั้นก็เสียใจนัก จึงคิดว่า เตียวตุนแกล้งล่อลวงให้เรามารับก๋งจูหยง แล้วกลับใช้ท่านมาให้คอยฆ่าก๋งจูหยงเสียเล่า เซียนเบียดจึงคิดว่าเดิมเตียวตุนก็ได้ใช้ให้เราออกไปเชิญก๋งจูหยงมาเป็นเจ้าเมือง บัดนี้กลับตั้งอีโก๋ขึ้นเป็นเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเราจะทำราชการด้วยเตียวตุนก็หาสมควรไม่ จึงกลับไปแจ้งความกับก๋งจูหยงทุกประการ
ก๋งจูหยงจึงปรึกษากับเป๊กอิดเปียว่า เดิมเตียวตุนก็ให้เซียนเบียดถือหนังสือมาว่าให้เราไปครองเมืองจิ้น บัดนี้กลับตั้งอีโก๋ขึ้นเป็นเจ้าเมืองเสีย เห็นว่าเตียวตุนพูดจากลับกลอกอยู่ดังนี้ ครั้นจะยกเข้าตีหักเอาเมืองเล่า เตียวตุนก็เกณฑ์กองทัพมารักษาด่านทางอยู่เป็นอันมาก เป๊กอิดเปียจึงว่า เรายกกองทัพเดินมาถึงนี่แล้ว จำจะคิดอ่านตีเอาเมืองให้จงได้ ครั้นจะหักเอาเดี๋ยวนี้ทหารก็ยังอิดโรยอยู่ จึงสั่งนายทัพนายกองให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายซุนลิมฮูแม่ทัพเมืองจิ้น จึงปรึกษาเซียนเต๋าเซียนเค็กคีเตงฮูกับนายทัพนายกองว่า ก๋งจูหยงเป๊กอิดเปียยกทัพมาเห็นทแกล้วทหารอิดโรยอยู่ เวลาวันนี้เราจงจัดแจงทหารเข้าปล้นค่ายเห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย ครั้นดึกประมาณสามยามจึงจัดทหารพร้อมแล้ว ซุนลิมฮูจึงยกเข้าปล้นค่ายก๋งจูหยงเป๊กอิดเปีย ครั้นเข้าไปถึงค่ายเห็นผู้คนหลับสนิทอยู่ก็ดีใจ จึงให้ทหารตีม้าล่อฆ้องกลองขึ้น แล้วตีหักเข้าไปในค่ายไล่ฆ่าฟันทหารก๋งจูหยงแตกกระจัดกระจายไปเป็นอลหม่าน
ฝ่ายเป๊กอิดเปียตื่นขึ้นเห็นทหารแตกวุ่นวายสับสนนัก ไม่ทันใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารคนสนิทเที่ยวค้นหาก๋งจูหยงก็มิได้พบ ครั้นจะสู้รบก็เห็นเหถือกำลังนัก จึงถอยออกไปรวบรวมทหารที่แตกตื่นไว้ แล้วก็ทหารคนหนึ่งแจ้งความว่า เมื่อทหารเมืองจิ้นเข้าค่ายได้นั้นพบก๋งจูหยงได้รบกัน ก๋งจูหยงตายในที่รบ เป๊กอิดเปียแจ้งว่าก๋งจูหยงตายแล้วก็พาทหารกลับไปเมืองจิ๋นแจ้งความกับคงก๋งทุกประการ คงก๋งมีความแค้นเตียวตุนเป็นอันมาก จึงคิดว่าเซียนเบียดซีฮวยสองคนนี้เป็นคนซื่อสัตย์มั่นคงนัก เมื่อเซียนเบียดซีฮวยพาก๋งจูหยงไปถึงแดนเมืองจิ้น เซียนเบียดก็มิได้กลับใจไปเข้าด้วยเตียวตุน จึงตั้งให้เซียนเบียดซีฮวยเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ๋น
๔๘
ฝ่ายซุนลิมฮูเมื่อมีชัยชนะก๋งจูหยงแล้ว กลับเข้าไปแจ้งความแก่เตียวตุนทุกประการ เตียวตุนจึงปูนบำเหน็จรางวัลแม่ทัพนายกองให้ตามสมควร ราชการก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเตียวตุนผู้เดียว ฝ่ายคีเตงฮูเลียงเอียยีซีกอกขุนนางสามคนนี้ชอบพอรักใคร่กัน จึงไป ณ บ้านคีเตงฮูปรึกษากันว่า เดิมเตียวตุนให้มีหนังสือไปเชิญก๋งจูหยงมาเป็นเจ้าเมือง กลับตั้งอีโก๋เป็นเจ้าเมือง ครั้นก๋งจูหยงมาถึงแล้วก็จัดกองทัพไปฆ่าก๋งจูหยงเสีย เตียวตุนคนนี้วาจามิได้สุจริต คงก๋งก็โกรธเตียวตุนอยู่เป็นอันมาก นานไปกองทัพเมืองจิ๋นจะมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง เราจะทำราชการด้วยเตียวตุนก็จะได้ความอัปยศไปภายหน้า ทำประการใดจะฆ่าเตียวตุนเสียได้
คีเตงฮูจึงว่า ถ้าเรามีหนังสือไปถึงคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋น ให้ยกมาแล้วเราก็จะรับเป็นไส้ศึกขึ้นในเมือง ก็เห็นว่าเราจะกำจัดเตียวตุนเสียได้โดยง่าย เลียงเอียยีจึงว่า เตียวตุนพวกพ้องมีอยู่ในเมืองเป็นอันมาก ถ้าดังนั้นแล้วเราคิดฆ่าเซียนเคียดเสียก่อนจึงจะทำการได้สำเร็จ ซีกอกจึงว่า ซึ่งเราคิดการทั้งนี้ก็เป็นการใหญ่อยู่ เพื่อนเรามีอยู่คนหนึ่งชื่อเซียนเต๋า ถ้าได้เซียนเต๋ามาร่วมคิดด้วยแล้วเห็นการจะสำเร็จ ข้าพเจ้าจะรับไปเกลี้ยกล่อมเซียนเต๋า คีเตงฮูเลียงเอียยีก็เห็นด้วย ซีกอกก็ไปบ้านเซียนเต๋า พูดจาเกลี้ยกล่อมเซียนเต๋าก็ลงใจด้วย ครั้น ณ วันเดือนสามขึ้นคํ่าหนึ่งตรุษจีน เซียนเคียดจะออกไปเซ่นศพเซียนเฉีย ณ ที่ฝังศพ เซียนเต๋าจึงสั่งทหารคนสนิทว่า เซียนเคียดจะออกไปเซ่นศพเซียนเฉีย ให้ปลอมเป็นบ่าวเซียนเคียดออกไป ถ้าได้ท่วงทีแล้วให้ฆ่าเซียนเคียดเสียเราจะให้เสื้อผ้าเงินทองให้ถึงขนาด
ฝ่ายทหารคนสนิทรับคำเซียนเต๋าแล้ว ครั้นเซียนเคียดออกไปเซ่นศพก็พลอยเป็นบ่าวออกไปด้วย ครั้นถึงที่ฝังศพเห็นเซียนเคียดประมาทได้ท่วงทีแล้วก็ชักกระบี่สั้นที่เหน็บไปออกแทงเซียนเคียดตาย แล้วก็วิ่งหนีเข้าป่าไป พวกบ่าวเซียนเคียดเห็นผู้ร้ายลอบฆ่านายของตัวตายดังนั้นก็ตกใจ ครั้นจะติดตามก็มิทัน จึงพากันเอาความเข้ามาบอกกับเตียวตุน เตียวตุนแจ้งความดังนั้นแล้วจึงสั่งให้ทหารกับขุนนางกรมเมืองให้สืบจับตัวผู้ร้ายให้ได้ในห้าวัน ถ้ามิได้ผู้ร้ายจะเอาตัวเป็นโทษ
ฝ่ายซกติดซึ่งเป็นทหารเซียนเคียดผู้ตายนั้น มีความพยาบาทเซียนเคียดอยู่ ด้วยซกติดออกไปรบครั้งตีค่ายก๋งจูหยงนั้น เซียนเคียดหาเสนอความชอบให้ไม่ แจ้งว่าเซียนเต๋าให้คนไปฆ่าเซียนเคียดเสีย ก็มีความยินดีจึงไปหาเซียนเต๋าที่บ้าน เซียนเต๋าถามว่ามาธุระอันใด ซกติดจึงทำเป็นว่ามีผู้ร้ายลอบฆ่าเซียนเคียดเสีย นอกจากข้าพเจ้าแล้วหามีผู้ใดรู้ไม่ เซียนเต๋าได้ยินซกติดว่าดังนั้นก็ตกใจ ซีกอกเลียงเอียยีอยู่ที่นั้นด้วยจึงว่ากับเซียนเต๋าว่าอย่าตกใจไปเลย ซกติดคนนี้เป็นคนอริกันกับเซียนเคียด ซกติดมานี้โดยสุจริต ควรจะรับไว้คิดการกับเราได้ เซียนเต๋าจึงให้คนใช้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ต่างคนต่างทำสัตย์สาบานต่อกัน แล้วซกติดจึงว่า การคราวนี้เห็นเตียวตุนให้คนสืบเสาะกวดขันอยู่ ถ้าจะกำจัดเตียวตุนก็ให้ทำการเสียโดยเร็ว ถ้าช้าไปเกลือกเตียวตุนรู้เข้าจะเสียการ ขุนนางทั้งสามก็เห็นด้วย จึงว่าเราจะต้องไปปรึกษากับคีเตงฮูเสียก่อน ด้วยคีเตงฮูเป็นขุนนางผู้ใหญ่ต้นคิดอยู่ด้วย ครั้นพูดจากันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน
ฝ่ายเลียงเอียยีมาถึงบ้านกำลังเมาสุราอยู่ จึงพูดพลั้งปากว่าทำไมกับเตียวตุนผู้เดียวจะฆ่าเสียเมื่อไรก็ได้ เลียงฮองเป็นทหารเลียงเอียยีอยู่ที่นั้นรู้ความอยู่ก่อนนั้น ได้ยินเลียงเอียยีพูดดังนั้นแล้ว จึงคิดแต่ในใจว่าวิสัยคนเมาสุราแล้วไม่ควรจะไว้ความลับ เตียวตุนก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ถ้าเลียงเอียยีทำการไม่สำเร็จก็เห็นว่าจะพากันตายเสียหมด จึงไปเล่าความให้ยุเปงฟัง ยุเปงจึงพาเลียงฮองเข้าไปหาเตียวตุน เตียวตุนก็ไล่เลียงได้ความยุติจริงแล้ว จึงเกณฑ์ทหารให้ซุนลิมฮูกับพวกลกซุนสามนายไปจับเซียนเต๋า เลียงเอียยี ซกติด ซีกอก แล้วกระซิบบอกความให้ขุนนางคนสนิทคนหนึ่งไปหาคีเตงฮู ว่าเซียนเต๋าให้คนไปฆ่าเซียนเคียดเสียนั้น จับได้ตัวเซียนเต๋าไว้แล้ว ให้เชิญคีเตงฮูไปที่ว่าราชการจะได้ปรึกษาโทษเซียนเต๋า
ฝ่ายคีเตงฮูปรึกษานัดการกับซีกอกที่เรือนว่า เดือนสามกลางเดือน วันสารท เป็นธรรมเนียมขุนนางออกมาเสพสุราเล่นกลางบ้านจึงจะลอบฆ่าเตียวตุนเสีย ซีกอกก็รับคำแล้วลากลับมาบ้านพบทหารเตียวตุน เตียวตุนก็จับเอาตัวซีกอกไว้ พวกทหารสามนายนั้นไปจับเซียนเต๋า เลียงเอียยี ซกติด ส่งมาให้เตียวตุน เตียวตุนจึงสั่งให้แยกกันคุมไว้ทั้งสี่คน ฝ่ายขุนนางซึ่งไปหาคีเตงฮูจึงแจ้งความตามคำเตียวตุนสั่ง คีเตงฮูได้ฟังทุกประการแล้วจึงคิดว่าความลับที่เราคิดไว้ซีกอกก็พึ่งไปเดี๋ยวนี้ เตียวตุนเห็นยังจะไม่รู้ความ ครั้นเราจะมิเข้าไปเตียวตุนก็จะมีความสงสัยได้ จำจะต้องเข้าไปดูชั้นเชิงเตียวตุนด้วย จึงจัดแจงขึ้นเกวียนเข้ามา ณ ที่ว่าราชการ เห็นขุนนางพร้อมกันอยู่
ฝ่ายซุนลิมฮูเห็นคีเตงฮูเข้ามาก็ร้องขึ้นว่า คีเตงฮูเป็นขบถด้วยพวกเราทำไมไม่ลงมือ ฝ่ายทหารที่ซุ่มอยู่ก็ออกมาพร้อมกันจับเอาคีเตงฮูมัดไว้แล้ว ก็แยกกันถามได้ความจริงแล้ว จึงสั่งให้เอาตัวไปจำไว้ ณ คุก ครั้นเวลาเช้าเลงก๋งออกว่าราชการ เตียวตุนจึงนำเอาความขุนนางทั้งห้าคนขึ้นแจ้งแก่เลงก๋ง เลงก๋งจึงถามเตียวตุนว่าโทษจะเป็นประการใด เตียวตุนจึงตอบว่า โทษขุนนางเหล่านี้ควรจะประหารชีวิตเสีย อย่าให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไป เลงก๋งจึงว่าสุดแล้วแต่เสียงก๊กจะจัดแจงเถิด ครั้นเลงก๋งเข้าไปข้างใน นางปกเองมารดาจึงถามว่า ขุนนางทั้งห้าคนนั้นเตียวตุนปรึกษาโทษประการใด เลงก๋งแจ้งว่าเตียวตุนปรึกษาโทษให้ฆ่าเสีย นางปกเองจึงว่า ขุนนางเหล่านี้ผิดแต่ฆ่าเซียนเคียดผู้เดียว หาได้คิดขบถถึงเจ้าเมืองไม่ แผ่นดินก็ยังไม่ราบคาบ จะมาฆ่าขุนนางเสียถึงห้าคนนั้น ถ้าหัวเมืองที่เป็นข้าศึกรู้ไปก็จะมีใจกำเริบขึ้น
เลงก๋งได้ฟังมารดาว่าจึงเอาความออกมาแจ้งกับเตียวตุน เตียวตุนจึงว่า ข้าพเจ้าสั่งให้ฆ่าขุนนางทั้งห้าคนเสียแล้ว เลงก๋งก็นิ่งอยู่ เตียวตุนจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เราทำการครั้งนี้เหมือนหนึ่งเป็นขบถ แต่ใจเราซื่อนักมิได้ขบถ นานไปท่านทั้งปวงจึงจะเห็นความดีของเรา แล้วจึงตั้งเซียนก๊กบุตรเซียนเคียดขึ้นเป็นขุนนางแทนที่บิดา แต่นั้นราชการในเมืองจิ้นก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเตียวตุนผู้เดียว กิตติศัพท์รู้ไปถึงฮูเฉียโกเจ้าเมืองลู้ จึงพูดกับโฮงซูที่ปรึกษาว่า ถ้าเรารับราชการอยู่ในเมืองจิ้นเหมือนแต่ก่อน ก็เห็นว่าจะพลอยเป็นพวกคีเตงฮูด้วย นี่หากว่าออกมาอยู่เสียหัวเมืองจึงรอดตัวไป โฮงซูจึงถามว่า เตียวตุนกับเตียวสวยใครจะดีกว่ากัน ฮูเฉียโกจึงว่า เตียวตุนเหมือนฤดูร้อน เตียวสวยเหมือนฤดูเย็น โฮงซูจึงถามว่าเหตุอย่างไรจึงเปรียบกับฤดูร้อนฤดูเย็นอย่างนี้ ฮูเฉียโกจึงว่า เตียวตุนจะคิดการสิ่งใดก็รวดเร็ว มิได้ปรึกษาผู้ใด เอาแต่ปัญญาของตัว ฝ่ายเตียวสวยจะคิดการนั้นก็ย่อมตรึกตรองปรึกษาผู้มีสติปัญญาก่อน ขุนนางและทหารทั้งปวงก็ย่อมรักใคร่มาก โฮงซูจึงว่าเป็นการแผ่นดินไม่ควรจะพูด ฮูเฉียโกก็นิ่งอยู่
ฝ่ายฌ้อบกอ๋องตั้งแต่ตีเมืองกั้ง เมืองก๊ก เมืองเลียว มาเป็นเมืองขึ้นได้มีใจกำเริบคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ทุกวัน ครั้นอยู่มารู้ข่าวว่าก๋งจูหวนเจ้าเมืองจิ้นตาย ขุนนางตั้งอีโก๋อายุหกขวบขึ้นเป็นเจ้าเมือง ราชการสิทธิ์ขาดอยู่กับเตียวตุน บ้านเมืองยังไม่ปกติ ขุนนางลอบฆ่ากันอยู่เนืองๆ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองจิ้นก็ร่วงโรยลงแล้วควรที่เราจะยกทัพใหญ่ไปตีเสียครั้งนี้เห็นจะได้โดยง่าย ฮวมสันขุนนางผู้ใหญ่ที่ปรึกษาจึงว่า เมืองจิ้นเป็นเมืองใหญ่แล้วก็ได้เมืองเตงเมืองตินไว้เป็นกำลังอยู่ทิศเหนือ ถ้าเรายกไปตีเอาเมืองเตงเมืองตินเสียก่อน ถึงเมืองเตงเมืองตินจะมีหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาช่วย เห็นว่าในเมืองจิ้นยังไม่ปกติ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่มีกองทัพมาช่วย ฌ้อบกอ๋องก็เห็นด้วย จึงจัดให้เตาฮวดเฉียวเป็นแม่ทัพ ซุยแก่เป็นปลัดทัพ ทหารเกวียนสามร้อย ทหารเดินเท้าหมื่นหนึ่งยกไปตีเมืองเตง ให้ก๋งจูจู๋เป็นแม่ทัพ ก๋งจูหวดเป็นปลัดทัพ ทหารเกวียนสามร้อย ทหารเดินเท้าหมื่นหนึ่งยกไปตีเมืองติน ฌ้อบกอ๋องคุมทหารเป็นกองหนุน ได้ฤกษ์ดีก็ยกออกไปตั้งอยู่ที่ลงเอียนปลายแดนเมืองฌ้อ
ฝ่ายเตงบกก๋งเจ้าเมืองเตง รู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อจะมาตีเมืองเตงจึงจัดให้ก๋งจูเกียนเป็นแม่ทัพ ก๋งจูโลงเป็นปลัดทัพ ลกยี่เป็นที่ปรึกษาคุมทหารออกไปตั้งอยู่นอกเมือง ให้คอยกองทัพเมืองฌ้อยกมาถึงแล้วจึงให้ออกรบ แล้วจึงแต่งหนังสือให้ขุนนางไปขอกองทัพเมืองจิ้น
ฝ่ายเตาฮวดเฉียวครั้นยกทัพมาถึงแดนเมืองเตง พบกองทัพชาวเมืองเตงออกมาตั้งค่ายมั่นอยู่เป็นอันมาก เตาฮวดเฉียวจึงสั่งให้ตั้งค่ายไกลค่ายเมืองเตงประมาณสามไมล์ แล้วให้ทหารไปสืบดู ก็เห็นว่าชาวเมืองเตงรักษาตัวมิได้มีความประมาท คอยให้กองทัพเมืองเตงออกมารบก็มิได้เห็นเป็นหลายวัน จึงแต่งทหารเข้าไปร้องท้าทายถึงหน้าค่ายประมาณเก้าวันสิบวัน ชาวเมืองเตงก็มิได้ออกรบ จึงปรึกษากับซุยแก่ว่า ทำประการใดทหารเมืองเตงจะออกมารบกับเราได้
ซุยแก่จึงว่า พวกเมืองเตงเคยเข็ดฝีมือทหารเรามาเป็นหลายครั้งแล้ว จึงตั้งค่ายมั่นรักษาเมืองไว้คอยกองทัพเมืองจิ้นมาช่วย ถ้าช้าวันไปกองทัพเมืองจิ้นมาถึง เราจะทำการได้โดยยาก ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งเห็นพอจะเอาชัยชนะได้ จึงกระซิบบอกอุบายให้เตาฮวดเฉียวฟัง เตาฮวดเฉียวเห็นชอบด้วย จึงสั่งนายทัพนายกองว่า เสบียงในกองทัพเราจวนจะสิ้นอยู่แล้ว ให้แบ่งทหารออกเที่ยวเข้าตามบ้านนอกทุกตำบล ตัวเตาฮวดเฉียวนั้นก็เสพสุราเล่นมโหรีอยู่เป็นนิจ มิได้คิดราชการเหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายทหารเมืองฌ้อก็พากันไปเป็นพวกๆ เที่ยวตีชิงชาวบ้านแย่งเอาเสบียงอาหารทุกตำบล กิตติศัพท์รู้ไปถึงก๋งจูเกียนว่ากองทัพเมืองฌ้อขาดเสบียงอาหาร ให้ทหารออกตีชิงข้าวชาวบ้านกินอยู่หลายวันแล้ว ก๋งจูเกียนมีความสงสัยจึงให้ทหารออกเที่ยวสืบได้ความว่าเตาฮวดเฉียวเสพสุราอยู่เป็นนิจมิได้เอาใจใส่ที่จะคิดการมาสู้รบ พวกทหารที่ไปหาข้าวนั้น เวลาคํ่าที่กลับมาก็มีบ้างที่ค้างอยู่ตามชาวบ้านก็มีอยู่เป็นอันมาก ก๋งจูโลงกับลกยี่จึงว่า เตาฮวดเฉียวให้ทหารมาร้องท้าทายถึงหน้าค่ายหลายเวลาแล้วเห็นว่าเราไม่ออกสู้รบ ถือตัวว่าเป็นเมืองใหญ่จึงมีความประมาทอยู่ เดี๋ยวนี้ก็ขัดเสบียงเสียแล้ว ก๋งจูเกียนก็มีความสงสัย จึงว่ากับก๋งจูโลงลกยี่ว่า การเป็นที่แล้วก็จริง เกลือกว่าจะเป็นอุบายจงหยุดฟังดูสักสองสามวันก่อน ถ้าไม่เป็นอุบายแล้วจึงยกทหารเข้าปล้นเอาค่ายก็จะได้ชัยชนะ
ก๋งจูโลงลกยี่จึงว่า ถ้าช้าไปฌ้อบกอ๋องยกมาถึงเข้า เตาฮวดเฉียวก็จะกลัวไม่มีความประมาท ทั้งทหารก็จะเพิ่มเติมมากขึ้นการที่คิดไว้ก็จะเสียที สงสัยอยู่แล้วจะมิไปก็ตาม เวลาคํ่าวันนี้ข้าพเจ้าจะขอคุมทหารเข้าไปปล้นค่ายเมืองฌ้อให้จงได้ ก๋งจูเกียนก็เห็นชอบด้วย จึงจัดทหารเป็นสามกองให้พร้อมไว้ ฝ่ายซุยแก่ครั้นทหารออกเที่ยวหาข้าวประมาณสองสามวัน ให้คนไปสอดแนมดูที่ค่ายเมืองเตง วันหนึ่งคนที่ใช้ไปสอดแนมมาบอกว่า เห็นคนในค่ายเดินไปมาสับสนประหลาดกว่าทุกวัน ซุยแก่ประมาณการเห็นว่าทัพเมืองเตงจะยกมาปล้นค่ายเป็นแน่จึงเอาความมาบอกกับเตาฮวดเฉียว เตาฮวดเฉียวจึงให้ผูกเป็นรูปหุ่นไว้รักษาค่ายแล้วให้ทำมโหรีขับร้องอยู่เหมือนทุกวัน หน้าค่ายให้มีคนเดินไปมา กองฟืนไฟอยู่ตามธรรมเนียม จึงให้ทหารออกซุ่มอยู่ทางข้างซ้ายกองหนึ่ง ให้ซุยแก่คุมทหารยกสกัดอยู่ต้นทาง ตัวเตาฮวดเฉียวคุมทหารออกซุ่มอยู่ทางข้างขวา
ฝ่ายก๋งจูเกียน ก๋งจูโลง ลกยี่สามนาย ครั้นเวลาคํ่าให้ทหารหลับนอนแล้ว ดึกประมาณสองยามได้เวลาก็ยกทหารไปถึงค่ายเมืองฌ้อ เห็นคนเงียบสงัดอยู่จึงหักเข้าไปเห็นแต่รูปหุ่นก็ตกใจพากันถอยหลังออกมา ฝ่ายคนซึ่งอยู่ในค่ายเห็นได้ทีก็จุดไฟให้สัญญาณแล้วก็หนีไป เตาฮวดเฉียวก็คุมทหารออกมาสกัดทางไว้ร้องว่า กูชื่อเตาฮวดเฉียวแม่ทัพเมืองฌ้อมาคอยจับตัวนานแล้ว ฝ่ายก๋งจูเกียนก๋งจูโลงลกยี่เห็นดังนั้นก็ตกใจจะพาทหารหนีไปข้างซ้าย พวกทหารที่ซุ่มอยู่ก็ตีม้าล่อและกลองรบอื้ออึงขึ้น ก๋งจูเกียนเห็นทหารซุ่มอยู่เป็นอันมาก จะไปมิได้ก็กลับตลบไปทางเก่า พบซุยแก่ออกรบสกัดไว้ข้างหลัง เตาฮวดเฉียวก็รุกล้อมเข้ามาฆ่าฟันทหารตายเป็นอันมาก ลกยี่ขับม้าเข้ารบกับซุยแก่ ทานกำลังซุยแก่มิได้ ซุยแก่ตีด้วยกระบองเหล็กถูกลกยี่ตกจากหลังม้า ทหารจับลกยี่มัดไว้ ก๋งจูเกียนเห็นดังนั้นขับม้าจะเข้าช่วยลกยี่ พอเท้าม้าไปถูกเกวียนรบเข้าล้มลง ทหารก็จับเอาก๋งจูเกียนได้
ฝ่ายก๋งจูโลงนั้น เมื่อขณะเตาฮวดเฉียวซุยแก่ตีกระหนาบเข้ามาก๋งจูโลงพลัดกันกับก๋งจูเกียนลกยี่ ก๋งจูโลงรบอยู่แต่ผู้เดียวจนม้าต้องอาวุธล้มลง ทหารเมืองฌ้อจับมัดเอาไปให้เตาฮวดเฉียว เตาฮวดเฉียวก็ให้ทหารเลิกทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายฌ้อบกอ๋องตั้งทัพอยู่ที่ลงเอียน ให้คนมาสืบข่าวได้ความว่าเตาฮวดเฉียวมิได้คิดการศึก ตั้งกองเสพสุราแล้วปล่อยคนไปหากินมีความประมาทมิได้รักษาตัว ฌ้อบกอ๋องโกรธนักจะยกกองทัพมาเอง ฮวมสันที่ปรึกษาจึงห้ามว่า ข้าพเจ้าเห็นจะเป็นอุบายของเตาฮวดเฉียวซุยแก่ ด้วยซุยแก่เป็นคนมีสติปัญญามากอยู่ ขอให้งดกองทัพไว้สักสามวันก่อน ครั้นอยู่มาสองวันได้ข่าวว่าก๋งจูเกียนแม่ทัพเมืองเตงจะมาปล้นค่าย เตาฮวดเฉียวซุยแก่คิดอุบายจับแม่ทัพนายกองเมืองเตงได้หลายคน ฌ้อบกอ๋องจึงสรรเสริญฮวมสันว่ามีปัญญาคาดการแม่นหาผู้จะเสมอมิได้
ฝ่ายเตงบกก๋งเจ้าเมืองเตงรู้ว่าก๋งจูเกียนเสียกองทัพกับทหารเมืองฌ้อแล้วก็มีความวิตกเป็นอันมาก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราจะให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคงคอยกองทัพเมืองจิ้นหรือ หรือแต่งเครื่องบรรณาการไปขึ้นกับเจ้าเมืองฌ้อเหมือนอย่างแต่ก่อน ก๋งจูโหงบุตรเจ้าเมืองเตงอยู่ที่นั่นด้วย จึงว่า ข้าพเจ้าเห็นกองทัพเมืองจิ้นจะยังไม่ยกมาช่วยได้ด้วยที่เมืองจิ้นเองยังปกติไม่ ทุกวันนี้เมืองจิ้นก็ร่วงโรยหามีอำนาจเหมือนแต่ก่อนไม่ ฌ้อบกอ๋องอุปมาเหมือนพระอาทิตย์เมื่อแรกขึ้นรัศมีมีแต่จะกล้าขึ้นทุกที เมืองเตงแต่ก่อนก็เคยขึ้นกับเมืองฌ้ออยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าแต่งเครื่องบรรณาการออกไปคำนับรับผิดเจ้าเมืองฌ้อ ขอเป็นเมืองขึ้นเหมือนแต่ก่อนก็เห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อจะหาทำอันตรายเราไม่ แล้วจะได้ขอโทษก๋งจูเกียนก๋งจูโลงลกยี่ด้วย เจ้าเมืองเตงก็เห็นชอบด้วย จึงจัดเครื่องบรรณาการให้ก๋งจูโหงผู้บุตรคุมออกไปหาเตาฮวดเฉียวแม่ทัพเมืองฌ้อ
ฝ่ายเตาฮวดเฉียวเมื่อมีชัยชนะจับก๋งจูเกียนได้แล้ว คิดจะยกทัพเข้าล้อมเมืองเตง พอก๋งจูโหงคุมเครื่องบรรณาการออกมาอ่อนน้อมเป็นเมืองขึ้น จึงบอกหนังสือส่งตัวก๋งจูเกียนซึ่งจับไว้นั้นกับก๋งจูโหงบุตรเจ้าเมืองเตงคุมเครื่องบรรณาการมายอมเป็นเมืองขึ้นไปถึงฌ้อบกอ๋อง ฝ่ายฌ้อบกอ๋องแจ้งหนังสือแล้ว จึงสั่งให้ขุนนางพาก๋งจูโหงเข้าไปเฝ้า ก๋งจูโหงเข้าไปถึงฌ้อบกอ๋องคำนับแจ้งความว่า บิดาให้ข้าพเจ้าออกมารับผิดแล้วขอโทษก๋งจูเกียนก๋งจูโลงลกยี่ด้วย จะขอเป็นเมืองขึ้นต่อไปเหมือนแต่ก่อน
ฌ้อบกอ๋องจึงตอบว่า เจ้าเมืองเตงรู้สีกโทษตัวแล้วเรามิได้มีความพยาบาท อย่าวิตกเลย เดือนสิบสองข้างขึ้นให้เจ้าเมืองเตงไปพบกับเราที่คอยลกแดนเมืองซอง จะได้ปรึกษาราชการกัน แล้วฌ้อบกอ๋องจึงให้ปล่อยก๋งจูเกียนก๋งจูโลงลกยี่ กับทหารเมืองเตงที่จับไว้ได้นั้นมอบให้ก๋งจูโหงไป ก๋งจูโหงก็คำนับลามาเมืองเตง
ฝ่ายก๋งจูจู๋แม่ทัพซึ่งไปตีเมืองตินนั้น ได้รบกับพวกทหารเมืองติน เสียทีแตกทหารเมืองตินจับตัวก๋งจูหวดปลัดทัพได้ ก๋งจูจู๋จึงพาทหารหนีมาหาฌ้อบกอ๋อง แจ้งความซึ่งได้รบกับทหารเมืองตินทุกประการ ฌ้อบกอ๋องได้ฟังมีความโกรธนักสั่งให้เอาตัวก๋งจูจู๋ไปจำไว้แล้วจะให้ยกกองทัพใหญ่ไปตีเมืองตินให้จงได้ พอแซเบงขุนนางเมืองตินคุมเครื่องบรรณาการกับก๋งจูหวดและหนังสือเจ้าเมืองตินด้วยฉบับหนึ่งมาถึงเตาฮวดเฉียวให้นำมาเฝ้าฌ้อบกอ๋อง ฌ้อบกอ๋องจึงสั่งให้ขุนนางพาแซเบงเข้ามาเฝ้า แซเบงคำนับแล้วส่งหนังสือให้ฌ้อบกอ๋อง ฌ้อบกอ๋องอ่านหนังสือได้ความว่า ข้าพเจ้าเฮาซกเจ้าเมืองตินผู้น้อย ขอคำนับมาถึงขุนนางฝ่ายทหารทั้งปวง ด้วยข้าพเจ้าบังอาจสู้รบกองทัพเมืองใหญ่นั้น ก็คิดป้องกันจะรักษาซึ่งชีวิต ครั้นทหารจับก๋งจูหวดได้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าไต้อ๋องยกทัพมาเอง ข้าพเจ้ามีความกลัวเป็นอันมาก โทษข้าพเจ้าบังอาจสู้รบครั้งนี้ผิดถึงที่ตาย ชีวิตอยู่ในไต้อ๋อง ข้าพเจ้ารู้สีกโทษตัวแล้วจึงให้แซเบงคุมเครื่องบรรณาการกับก๋งจูหวดมาถวาย ขอยอมเป็นเมืองขึ้นสืบไปกว่าจะสิ้นชีวิต ขอไต้อ๋องได้ยกโทษข้าพเจ้าครั้งหนึ่ง ฌ้อบกอ๋องแจ้งความในหนังสือนั้นแล้ว จึงหัวเราะว่ากับแซเบงต่อหน้าขุนนางทั้งปวง เจ้าเมืองตินให้มาลุกะโทษตัวครั้งนี้เราเห็นว่ามีสติปัญญามาก จึงสั่งกับแซเบงให้ไปบอกกับเจ้าเมืองตินว่า เดือนสิบสองข้างขึ้นให้ไปพร้อมกับเจ้าเมืองเตงที่คอยลก แซเบงคำนับลามาแจ้งความกับเจ้าเมืองตินทุกประการ ฌ้อบกอ๋องให้เลิกกองทัพกลับไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเตียวตุนแจ้งหนังสือบอก เมืองเตงเมืองตินขอกองทัพไปช่วย จึงมีหนังสือไปเกณฑ์กองทัพเมืองซองหนึ่ง เมืองโอยหนึ่ง เมืองฬ่อหนึ่ง เมืองชัวหนึ่ง ยกมาสมทบเมืองจิ้น ครั้นเตียวตุนรู้ข่าวว่าเมืองเตงเมืองตินยอมขึ้นกับเมืองฌ้อแล้ว จึงสั่งให้กองทัพหัวเมืองเลิกกลับไป ฝ่ายหัวเงาแม่ทัพเมืองซอง ก๋งจูซุยแม่ทัพเมืองฬ่อ จึงว่ากับเตียวตุนว่า กองทัพได้เกณฑ์มาพร้อมแล้ว ถ้าเราจะยกเข้าตีเมืองเตงเมืองตินคืนก็เห็นพอจะได้อยู่ เตียวตุนจึงว่า เมืองเตงเมืองตินเสียกับเมืองฌ้อก็เพราะเราไปช่วยมิทัน เราจะโกรธเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินก็หาสมควรไม่ ท่านทั้งปวงจงกลับไปรักษาเขตแดนบ้านเมืองไว้อย่าให้กองทัพเมืองฌ้อมายํ่ายีได้ ครั้นแม่ทัพหัวเมืองได้ยินเตียวตุนพูดดังนั้น ต่างคนต่างเสียใจจึงคิดว่าเตียวตุนกลัวเมืองฌ้อเสียแล้ว พวกเราไปภายหน้าเห็นว่ากองทัพเมืองฌ้อจะมายํ่ายีเป็นมั่นคง ต่างคนก็เลิกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายเตงบกก๋งเจ้าเมืองเตง ตินเพงก๋งเจ้าเมืองติน ครั้นเดือนสิบสองข้างขึ้น ก็จัดแจงทหารพอสมควรรีบไปคอยฌ้อบกอ๋องอยู่ที่เซ็กตีต้นทางที่ฌ้อบกอ๋องจะมานั้น ครั้นฌ้อบกอ๋องมาถึงจึงถามเจ้าเมืองทั้งสองว่า เรานัดให้ไปพร้อมที่คอยลกทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ เจ้าเมืองทั้งสองจึงแจ้งความว่า ครั้นจะไปก่อนไต้อ๋อง ข้าพเจ้ากลัวจะเหลือเกินไป ฌ้อบกอ๋องได้ยินดังนั้นก็มีความยินดีนัก ฌ้อบกอ๋องจึงชวนเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินรีบเดินไปได้ประมาณทางวันหนึ่ง พอขุนนางเมืองฌ้อมาแจ้งความว่า เจ้าเมืองชัวจัดเครื่องราชบรรณาการจะมาคำนับไต้อ๋องให้ข้าพเจ้ารีบมาแจ้งความก่อน ฌ้อบกอ๋องแจ้งความจึงเรียกเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินขึ้นเกวียนเล่มเดียวกัน ไปได้ทางเกือบจะถึงที่คอยลกเห็นเจ้าเมืองชัวคุกเข่าหมอบอยู่ข้างทางเหมือนอย่างคอยเฝ้าพระเจ้าเมืองตังจิว ฌ้อบกอ๋องแลเห็นก็หัวเราะ ชี้มือให้เจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินดู เจ้าเมืองชัวพอเกวียนใกล้เข้ามาก็ให้หยุดเกวียนไว้ ปราศรัยถามเจ้าเมืองชัวว่า กลัวเราจะมาตีเมืองหรือ ด้วยเมืองชัวเป็นเมืองน้อยเรามิได้คิดทำอันตรายดอก
เจ้าเมืองชัวได้ยินก็มีความยินดีจึงทูลว่า ข้าพเจ้าทราบว่าไต้อ๋องมาทางนี้ จึงจัดเครื่องราชบรรณาการมาคอยคำนับท่านขอเป็นเมืองขึ้นพึ่งพระบารมีจนสิ้นชีวิต ฌ้อบกอ๋องก็ชวนเจ้าเมืองชัวให้ตามไปด้วย เจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินซึ่งอยู่ด้วยกันบนเกวียนกับเจ้าเมืองฌ้อนั้น เห็นเจ้าเมืองชัวทำกิริยากลัวเกรงเจ้าเมืองฌ้อเหมือนอย่างกลัวพระมหากษัตริย์ เจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินเสียใจนัก จึงลาฌ้อบกอ๋องมาขึ้นเกวียนของตัว พอลับตาฌ้อบกอ๋องแล้วก็พูดกันว่า เจ้าเมืองชัวทำดังนี้เห็นฌ้อบกอ๋องจะมีใจกำเริบ เราก็มิได้คำนับฌ้อบกอ๋องเหมือนเจ้าเมืองชัว เห็นว่าฌ้อบกอ๋องจะสงสัยเราว่ามิได้คำนับโดยสุจริต จำจะคิดหาความชอบให้ฌ้อบกอ๋องรักใคร่บ้าง ครั้นไปถึงคอยลกที่ประทับจึงจะเข้าไปทูลว่าไต้อ๋องเสด็จมาถึงแดนเมืองซองแล้ว เจ้าเมืองซองยังกระด้างกระเดื่องอยู่มิได้ออกมาคำนับ ขอให้ยกกองทัพเข้าตีแดนเมืองซองเห็นจะได้โดยง่าย ฌ้อบกอ๋องจึงว่าก็คิดอยู่
ฝ่ายซองเซงเจ้าเมืองซองป่วยตาย ขุนนางจึงยกก๋งจูหนซีจูขึ้นเป็นเจ้าเมืองซอง ชื่อซองเจียวก๋งครองเมืองได้สามปี มิได้เชื่อฟังขุนนางที่สัตย์ซื่อมั่นคง เชื่อฟังขุนนางสอพลอราษฎรได้ความเดือดร้อน มีขุนนางคนหนึ่งชื่อมิได้ปรากฏไปบอกเจียวก๋งว่าก๋งจูเฉียนคิดขบถ ซองเจียวก๋งเชื่อมิได้พิจารณาให้เห็นเท็จและจริง ก็สั่งทหารให้จับก๋งจูเฉียนไปฆ่าเสีย
ฝ่ายซีเสงท้งอีขุนนางผู้ใหญ่เมืองซองเห็นดังนั้น ก็พาครอบครัวหนีไปเมืองฬ่อ ซองเจียวก๋งจึงตั้งห้องีขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการทั้งทหารพลเรือน ห้องีรู้ความว่าฌ้อบกอ๋องมาอยู่ที่คอยลกพร้อมด้วยเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินเจ้าเมืองชัว ห้องีจึงเอาความเข้าไปแจ้งแก่ซองเจียวก๋งว่า เจ้าเมืองฌ้อยกมาครั้งนี้เห็นจะตีเมืองเราเป็นแน่ ขอท่านได้จัดแจงเครื่องบรรณาการออกไปอ่อนน้อมกับเจ้าเมืองฌ้อเสียจึงจะไม่มีภัยมาถึงเมืองเรา ด้วยเจ้าเมืองฌ้อก็เป็นผู้ใหญ่ ตัวท่านก็เป็นผู้น้อยแล้วอ่อนทั้งอายุด้วย ถึงจะออกไปอ่อนน้อมก็สมควร เจ้าเมืองซองก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียน เจ้าเมืองซองก็ออกไปที่ตำบลคอยลก จึงเข้าไปเฝ้าคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้าเป็นเมืองน้อยขอเอาบุญท่านเป็นที่พึ่งไปภายหน้า ซึ่งท่านมาครั้งนี้จะมีธุระไปแห่งใด
ฌ้อบกอ๋องจึงตอบว่า เราชวนเจ้าเมืองเตงเจ้าเมืองตินเจ้าเมืองชัว จะไปเที่ยวป่าอีเบงจูเที่ยวหาสัตว์ร้าย เจ้าเมืองซองไปด้วย เจ้าเมืองซองได้ยินดังนั้นโดยกลัวอำนาจก็รับจะไปด้วยเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็สั่งให้เจ้าเมืองตินเป็นกองหน้า เจ้าเมืองชัวเป็นกองหลัง เจ้าเมืองเตงเป็นกองขวา เจ้าเมืองซองเป็นกองซ้าย สั่งเสร็จแล้วยกไปป่าอีเบงจู ครั้นถึงชายป่าฌ้อบกอ๋องจึงสั่งให้คนเที่ยวบอกทหารทุกกองให้ทำซุยหินไว้ทุกกอง แปลว่าดินดอกไม้สำหรับจะได้รมสัตว์ในป่า แล้วฌ้อบกอ๋องก็ยกทหารเข้าไปค้นสัตว์ในป่าพบสัตว์จำพวกหนึ่งชื่อหูหลายวิ่งมาฝูงหนึ่ง รูปพรรณนั้นคล้ายกับฝูงปลา แต่ขนยาวเหมือนสิงโตหนีไปทางที่เจ้าเมืองซอง
ฌ้อบกอ๋องจึงให้พวกเมืองซองจับเอาตัวหูหลายให้ได้ พวกเมืองซองก็ตามหูหลายไป หูหลายหนีลงปล่องไปเสียหมด เจ้าเมืองฌ้อให้เอาดินดอกไม้รมหูหลาย เจ้าเมืองว่าหามีอันใดจะทำ ไม่ได้เตรียมเอาไว้เอามา ในทันใดนั้นซินบูอุยขุนนางที่ปรึกษาจึงทูลว่า เจ้าเมืองซองขัดรับสั่ง ให้เอาตัวเจ้าเมืองมาทำโทษจะได้เป็นตัวอย่าง อย่าให้หัวเมืองทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างต่อไป ฌ้อบกอ๋องก็ให้ทหารเอาตัวเจ้าเมืองซองมาแล้วให้ทหารเอาเท้าถีบสามสิบแล้วปล่อยไป
ฝ่ายเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองชัว แจ้งว่าเจ้าเมืองฌ้อทำโทษแก่เจ้าเมืองซองดังนั้นก็เสียใจนัก จึงคิดถึงเจ๋ฮวนก๋ง จิ้นบุนก๋ง เจ้าเมืองเจ๋ เมืองจิ้น เป็นเมืองใหญ่มาแต่ก่อน จึงพากันเข้าหาฌ้อบกอ๋องทูลถามว่า ไต้อ๋องจะหยุดเพียงนี้หรือ หรือจะต่อไปอีก ฌ้อบกอ๋องจึงว่า การแต่เพียงนี้เราสั่งก็มิได้สำเร็จ ที่จะคิดเที่ยวต่อไปนั้นอย่าไปเลย จงพากันกลับไปบ้านเมืองเสียเถิด ฌ้อบกอ๋องให้เลิกกองทัพกลับไปเมืองฌ้อ เจ้าเมืองทั้งสี่ก็ตามไปส่งจนสิ้นเขตแดน ขณะนั้นฌ้อบกอ๋องคิดขบถฆ่าบิดาครองเมืองได้สองปี
พระเจ้าจิวฮังอ๋องเสวยราชย์ได้สี่ปี ฝ่ายคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นจึงปรึกษาพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวงว่า เมืองเรามิได้ยกทัพไปข้างไหนถึงห้าปีแล้ว บัดนี้ฌ้อบกอ๋องก็มีอำนาจขึ้นเที่ยวตีหัวเมืองที่ขึ้นกับเมืองจิ้นไปขึ้นกับเมืองฌ้อเป็นหลายเมือง และเมืองจิ้นทุกวันนี้เจ้าเมืองก็เป็นเด็กราชการก็อยู่กับเตียวตุน ขุนนางที่มีทิฐิมานะกระด้างก็ยังรวนเรอยู่ มิได้ปกติพร้อมมูลกันเหมือนอย่างแต่ก่อน ถ้าเราจัดกองทัพไปตีเมืองจิ้นก็เห็นจะได้โดยง่าย เป๊กอิดเปียซีหวยจึงว่า ถ้าจะไปตีเมืองจิ้นก็ไปเสียขณะนี้ถึงจะได้ เมืองจิ้นยังมิทันรู้ตัว ถ้าช้าไปเตียวตุนก็จะรักษาตัวมั่นคงเข้า การก็จะหนักมือทแกล้วทหาร เจ้าเมืองจิ๋นก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ซีคิดสุดเป็นแม่ทัพ เป๊กอิดเปียเป็นปลัดทัพ ซีหวย เซียนเบียด เป็นที่ปรึกษาคุมทหารเกวียนห้าร้อย ทหารเดินเท้าสี่หมื่น คงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นก็ไปด้วย จึงให้ตีเมืองป่าม้าเป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ้นอยู่ทิศตะวันออก
ฝ่ายคนสอดแนมรู้จึงเอาข่าวไปบอกกับท่านเจ้าเมืองป่าม้า เจ้าเมืองป่าม้าจึงบอกหนังสือไปถึงเตียวตุนผู้สำเร็จราชการเมืองจิ้น เตียวตุนจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองจิ๋นมีใจประมาทว่าเจ้าเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตงเมืองตินได้ คงก๋งเห็นว่าเมืองเราร่วงโรยมิได้เหมือนแต่ก่อนจึงมีใจกำเริบ จำจะยกทัพไปสู้รบเอาชัยชนะกับจิ๋นคงกงให้จงได้ จึงเกณฑ์ให้คับพวดเป็นเบกุนงวน ช่วยแม่ทัพคุมทหารเกวียนห้าร้อย ให้ซุนลิมฮูเป็นปีกขวา ให้ทีนีเบงเป็นปีกซ้าย ให้ลอนตุนเป็นเหียกุน งวนโซยเป็นแม่ทัพคุมทหารเดินเท้าหกหมื่น ให้เซสินเป็นปีกขวา ให้เซียนฮองเป็นปีกซ้าย
ฝ่ายเตียวฉวนน้องเตียวตุนต่างมารดา ได้บุตรเจ้าเมืองจิ้นคนเก่าเป็นภรรยามาอยู่ที่ว่าราชการด้วย เตียวตุนพี่ชายจัดแจงกองทัพครั้งนี้จึงว่า ข้าพเจ้ายังไม่ได้ทำราชการมีความชอบเลย ขอให้ข้าพเจ้าเป็นที่ปลัดทัพไปด้วยสักครั้งหนึ่ง จะได้ทำราชการหาความชอบใส่ตัว เตียวตุนจึงว่า ไม่ได้ ตัวเจ้ามีกำลังฝีมือมากก็จริงอยู่แต่ยังไม่เคยการใหญ่ การศึกครั้งนี้เราก็จะต้องออกไปด้วย ตัวจงไปเข้ากองทัพคับพวดเถิด หนักที่ไหนก็จะได้ช่วยที่นั้น ก็เป็นความชอบเหมือนกัน จึงตั้งยุเบงเป็นที่ปลัดทัพ
เตียวตุนเห็นฮันเคียดบุตรฮันจูอีมีสติปัญญามิได้รับราชการ จึงตั้งให้เป็นที่ซีเปียยกกระบัตรทัพ ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเมืองจิ้นไปทางประมาณได้สิบลี้ ลี้หนึ่งพันเก้าคิดเป็นทางหมื่นเก้า ทหารเกวียนขับเกวียนเข้ามาในทหารเดินเท้าเล่มหนึ่ง ฮันเคียดซึ่งเป็นยกกระบัตรทัพเห็นดังนั้นจึงร้องว่าเกวียนผู้ใดเข้ามาให้ผิดกระบวนดังนี้ ทหารเกวียนจึงร้องบอกว่า ข้าพเจ้าจะเอาของไปส่งเซียงก๊กเตียวตุนแม่ทัพใหญ่ ฮันเคียดจึงร้องว่า เราไมรู้จักเซียงก๊ก เรารู้จักแต่กฎหมายสำหรับทัพ ตัวทำผิดกฎหมายโทษถึงตาย จึงสั่งทหารให้เอาตัวนายเกวียนไปตัดศีรษะเสียบไว้มิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง แล้วให้รื้อเกวียนเสียด้วย นายทัพนายกองทั้งปวงเห็นดังนั้น จึงพูดกันว่า ฮันเคียดคนนี้ฝากตัวอยู่กับเตียวตุนมาแต่เล็ก จนเตียวตุนยกย่องขึ้นให้เป็นขุนนางได้ถือกฎหมายแล้ว กลับทรยศกับเตียวตุนอีกมิได้กลัวเกรง จึงมีผู้ไปบอกกับเตียวตุน เตียวตุนหัวเราะแล้วก็นิ่งอยู่ จึงใช้ให้คนไปหาตัวฮันเคียดมาที่ชุมนุมขุนนาง จึงสรรเสริญฮันเคียดเป็นอันมากว่า เมื่อครั้งอ๋องเป๋ารบกับกองทัพเลงอินแม่ทัพเมืองฌ้อนั้น เตียวสวยเป็นผู้ถือหนังสือกฎหมายก็มิได้เห็นแก่ผู้ใด สุดแต่ใครผิดก็ทำตามผิด ใครชอบก็ยกความชอบให้ ฮันเคียดได้ฟังเตียวตุนว่ามีความยินดีนัก จึงคำนับลาไปดูงานการของตัว
เตียวตุนจึงสรรเสริญภายหลังกับขุนนางทั้งปวงว่า แม่ทัพนายกองเรามีใจซื่อตรงเหมือนฮันเคียดแล้ว ถึงข้าศึกจะมาสักเท่าไหร่ก็คงจะสู้ได้ นานไปฮันเคียดเห็นจะได้เป็นใหญ่ในเมืองจิ้น ด้วยแซ่ฮันนี้เป็นคนซื่อตรงมาแต่เดิม ยุเบงปลัดทัพจึงสรรเสริญว่าเซียงก๊กนี้นํ้าใจซื่อตรงนัก สมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นกองทัพไปถึงที่หอเคียดหน้าเมืองป่าม้า จึงได้ตั้งค่ายลงไว้สี่ค่าย
แล้วยุเบงจึงว่ากับเตียวตุนว่า กองทัพเมืองจิ๋นหยุดการศึกมาห้าปีแล้ว ทแกล้วทหารก็แข็งแรง ขอให้งดกองทัพไว้ไปสืบดูกำลังทหารเมืองจิ๋นก่อนว่าผู้ใดจะเป็นแม่ทัพนายกองออกมาบ้าง ครั้นสืบได้ความว่าซีคิดสุดเป็นแม่ทัพ เจ้าเมืองจิ๋นก็มาด้วย เอาซีหวยกับเซียนเบียดเป็นที่ปรึกษา มีทหารเกวียนทหารเดินเท้าประมาณสี่หมื่นห้าหมื่น
ยุเบงจึงว่า ทำไมกองทัพเมืองจิ๋นยกมาครั้งนี้ จะเอาเสบียงอาหารอันใดมาแจกจ่ายกองทัพ ข้าพเจ้ากลัวแต่ซีหวยกับเซียนเบียดด้วยเป็นคนของเราก่อน รู้การในเมืองจิ้นทุกสิ่ง ครั้นจะจัดกองทัพไปรบก็เห็นจะเอาชัยชนะยาก ถ้าคอยเมื่อขาดเสบียงลงเมื่อใดแล้วจึงค่อยยกกองทัพเข้าโจมตี ก็เห็นจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย เตียวตุนก็เห็นชอบด้วย ฝ่ายซีหวยที่ปรึกษาจึงว่ากับคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นว่า ด้วยกองทัพเรายกทแกล้วทหารมามากจะทำการช้ามิได้ ด้วยเสบียงอาหารส่งกันมิทันก็จะเสียทีแก่ข้าศึก ขอให้ท่านจัดกองทัพออกไปยั่วให้กองทัพเมืองจิ้นออกรบ ข้าพเจ้าจะคิดผ่อนปรนให้ได้ชัยชนะ คงก๋งก็เห็นด้วยจึงให้เป๊กอิดเปียคุมทหารเกวียนหมื่นหนึ่ง ทหารเดินเท้าห้าพันออกมาถึงค่ายเมืองจิ้น ก็มิได้เห็นทหารผู้ใดออกมารบ ครั้นจะยกเข้าตีเอาค่ายก็มิได้ด้วยน้อยตัวนัก จึงเอาความกลับมาแจ้งกับคงก๋ง ซีหวยที่ปรึกษาได้ฟังก็ตกใจ จึงว่ากองทัพเมืองจิ้นรักษาค่ายมั่นไว้ ไม่ยกออกสู้รบเห็นจะมีสติปัญญาอยู่ด้วย ข้าพเจ้าจะขอให้คนไปสืบดูให้รู้ว่าจะเป็นสติปัญญาผู้ใด
แล้วซีหวยให้คนสนิทมาสืบได้ความว่า คับพวดเป็นแม่ทัพหน้าคุมทหารเกวียน ลอนตุนเป็นแม่ทัพคุมทหารเดินเท้า ยุเบงเป็นปลัดทัพ ฮันเคียดเป็นยกกระบัตรทัพ เตียวฉวนเป็นผู้ช่วยมาในกองทัพด้วย ซีหวยได้ฟังก็มีความยินดีจึงคำนับแจ้งความกับคงก๋งว่า ยุเบงกับฮันเคียดแต่ก่อนก็เป็นผู้น้อย บัดนี้เตียวตุนยกขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ถือกฎหมายอาญาสิทธิ์ด้วย แต่ยุเบงกับฮันเคียดเป็นคนมีสติปัญญาอยู่ ซึ่งกองทัพเมืองจิ้นมิได้ออกรบครั้งนี้ก็เห็นจะเป็นสติปัญญาคนสองคนนี้ แต่แม่ทัพนายกองทั้งปวงหารู้ว่ายุเบงฮันเคียดมีสติปัญญาไม่ เตียวตุนรู้ว่ายุเบงฮันเคียดมีสติปัญญา เอามาชุบเลี้ยงขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ แม่ทัพนายกองทั้งปวงก็ยังมิได้นับถือ ข้าพเจ้ามีอุบายประการหนึ่ง เห็นว่าจะให้กองทัพเมืองจิ้นมารบกับทหารเราได้ ด้วยเตียวฉวนเป็นน้องเตียวตุน เป็นบุตรเขยจิ้นเซียนก๋ง เป็นคนมีกำลังทั้งโทโสก็มาก มิได้มีปัญญา เตียวตุนไม่ตั้งให้เป็นแม่ทัพนายกอง ให้เป็นแต่ผู้ช่วยมาในกองทัพ เห็นเตียวฉวนจะมีความน้อยใจอยู่ ถึงยุเบงจะมีปัญญาทัดทานประการใด เตียวฉวนก็จะถือตัวอยู่คงไม่เชื่อฟัง ขอท่านได้จัดทหารไปร้องท้าทายเตียวฉวนออกรบ แล้วก็ให้ทำถอยหนีมาเสีย คงก๋งก็ให้เป๊กอิดเปียคุมทหารเข้าไปร้องท้าทายถึงหน้าค่ายเมืองจิ้น พวกทหารเมืองจิ้นก็สงบอยู่มิได้ออกไปสู้รบ
ฝ่ายเตียวฉวนอยู่ในค่ายได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก จึงขี่ม้ารีบไปค่ายเตียวตุนแจ้งความว่าทหารเมืองจิ๋นมาท้าทายถึงหน้าค่าย เตียวตุนก็ห้ามทหารมิให้ออกรบ เตียวฉวนก็กลับมาค่าย ฝ่ายเป๊กอิดเปียกลับมาคำนับแจ้งความว่ากองทัพเมืองจิ้นมิได้ออกรบ เห็นแต่ทหารหนุ่มใส่เกราะเขียวขึ้นม้าไปค่ายใหญ่คนหนึ่ง ไม่แจ้งว่าจะไปว่าด้วยการสิ่งใด ครั้นทหารผู้นั้นกลับมากองทัพสงบอยู่ ซีหวยจึงว่าที่ใส่เกราะเขียวนั้นเห็นจะเป็นเตียวฉวนไปหาเตียวตุนพี่ชาย ด้วยเตียวฉวนเป็นคนโทโสมาก เวลาพรุ่งนี้ขอให้ท่านจัดทหารไปร้องด่าท้าทายให้มากขึ้น เห็นเตียวฉวนจะไม่อดกลั้นโทโส คงจะออกมารบเป็นแน่ รุ่งขึ้นคงก๋งก็ให้เป๊กอิดเปียกลับมาท้าทายอีก
ฝ่ายเตียวฉวนเห็นทหารเมืองจิ๋นมาร้องด่าท้าทายกลั้นโทโสมิได้ ขึ้นม้าพาทหารที่อยู่ในบังคับตัวเปิดประตูค่ายออกไปรบกับเป๊กอิดเปียได้ห้าเพลง เป๊กอิดเปียทำถอยหนีไป เตียวฉวนก็ไล่ไปทางประมาณหมื่นก้าว ฝ่ายคับพวดเห็นเตียวฉวนไล่ทหารเมืองจิ๋นไป จึงจัดทหารจะยกหนุนออกไป ยุเบงจึงห้ามว่า ถ้ายกทหารตามออกไปก็จะต้องด้วยกลอุบายชาวเมืองจิ๋น ขอท่านได้งดไว้ก่อน เตียวฉวนตามไปไม่เห็นผู้ใดไปช่วยอุดหนุนก็คงจะกลับมาเอง คับพวดเห็นชอบด้วยก็สงบทหารไว้ ฝ่ายเตียวฉวนเหลียวหลังมาไม่เห็นกองทัพติดตามมาช่วยก็น้อยใจนัก ครั้นจะตามต่อไปก็น้อยตัวจึงพาทหารกลับมา ณ ค่าย ขับม้าเข้าไปกลางค่ายร้องด่าพวกทหารแล้วว่า อ้ายพวกมึงเหล่านี้เสียแรงกินเบี้ยหวัดเสียเปล่า ยกทัพออกมาคราวนี้ก็ปรารถนาจะสู้รบกับข้าศึก จนข้าศึกมาร้องด่าถึงหน้าค่ายแล้วยังไม่มีผู้ใดออกสู้ มึงเป็นผู้ชายก็แต่รูปแต่น้ำใจเหมือนหนึ่งผู้หญิง มิได้คิดที่จะสู้รบ พวกทหารเหล่านั้นจึงตอบว่า ท่านจะมาอื้ออึงไปทำไมกัน แม่ทัพนายกองทั้งปวงท่านก็เป็นขุนนางนายทหารมีชื่อเสียงก็คงจะมีอุบายและปัญญาคิดเอาชัยชนะอยู่ เตียวฉวนได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่าพวกอ้ายกลัวตายทั้งนั้น กูและผู้ชื่อว่าเตียวฉวนไม่กลัวข้าศึกเลย พรุ่งนี้ถ้าข้าศึกยกมา กูจะออกรบเอาชัยชนะให้จงได้ จะแก้อายที่พวกมึงมิได้ออกรบ ถ้ากูออกรบคราวนี้ผู้ใดเป็นชาติทหารก็คงจะออกไปด้วยกู
ฝ่ายเซสินซึ่งเป็นทหารปีกซ้าย ได้ยินดังนั้นก็ทอดใจใหญ่จึงคิดว่า เตียวฉวนมิเสียแรงเกิดมาเป็นชาติทหาร ถ้าเตียวฉวนออกไปรบกับข้าศึกคราวนี้ เราจะออกไปด้วยจึงจะชอบ ครั้นรุ่งเช้าทหารเมืองจิ๋นก็มาร้องด่าถึงหน้าค่าย เตียวฉวนได้ยินดังนั้นก็ใส่เกราะขึ้นม้าแล้วร้องประกาศกับทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดเป็นชาติทหารแล้วจงไปกับเรา ถ้ามิใช่ทหารก็อย่าไป เซสินได้ยินดังนั้นก็ใส่เกราะขึ้นม้าพาทหารไปด้วยกับเตียวฉวน เป๊กอิดเปียเห็นเตียวฉวนคุมทหารออกมาก็เข้ารบกับเตียวฉวนได้ประมาณเจ็ดแปดเพลง ก็ขับเกวียนหนีเตียวฉวน เซสินก็ไล่ติดตาม ฝ่ายยุเบงคับพวดจึงใช้คนไปแจ้งความกับเตียวตุนทุกประการ
เตียวตุนได้ฟังก็ตกใจจึงว่า อ้ายบ้าจะทำให้เสียการแล้ว ครั้นจะนิ่งเสียเห็นว่าจะเสียทีแก่ข้าศึก จึงสั่งให้คับพวดเกณฑ์ทหารยกไปช่วยเตียวฉวน ฝ่ายเป๊กอิดเปียแกล้งขับเกวียนล่อเตียวฉวนมาถึงที่ป่าพงแห่งหนึ่งซึ่งซุ่มทหารไว้ ก็โบกธงให้ทหารกลับหันหน้าเข้าสู้ ตัวเป๊กอิดเปียก็เข้ารบกับเตียวฉวนได้ประมาณสามสิบเพลง ซีคิดสุดซึ่งซุ่มทหารอยู่นั้นก็คุมทหารออกตีตัดหลังกระหนาบเข้ามา เตียวฉวนก็ให้เซสินกลับหน้ามารบกับซีคิดสุด ทหารล้มตายลงด้วยกันทั้งสองฝ่าย พอคับพวดคุมทหารมาถึงเขาซีคิดสุดเห็นดังนั้นจึงคิดว่าจะเอาชัยชนะมิได้ ก็พาทหารหลีกทางไปสมทบเข้ากองเป๊กอิดเปียแล้วก็ตีม้าล่อเรียกทหารให้เลิกทัพกลับค่าย คับพวดมาถึงทัพเตียวฉวนก็ตีม้าล่อให้เลิกกองทัพ เตียวฉวนได้ยินเสียงม้าล่อเรียกดังนั้นก็ให้ทหารกลับมาค่าย ไปหาเตียวตุนคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้ารบกับเป๊กอิดเปียจวนจะจับตัวได้อยู่แล้ว พอคับพวดยกไปถึงตีม้าล่อสัญญานให้เลิกทัพ ข้าพเจ้าจึงพาทหารกลับมา
เตียวตุนจึงว่าศึกครั้งนี้เป็นการใหญ่ด้วยเจ้าเมืองจิ๋นมาเอง ทั้งทแกล้วทหารก็มาก เราจะรบเอาชัยชนะโดยซึ่งหน้านั้นไม่ได้ จะต้องคิดกลอุบายจึงจะได้ชัยชนะแก่กองทัพเมืองจิ๋น เตียวฉวนจึงตอบว่า แต่ข้าพเจ้าได้ยินว่าจะคิดกลอุบายนี้ก็นานประมาณถึงเก้าสิบวันแล้ว ก็มิได้เห็นกลอุบายสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ถ้าผู้ใดพูดว่าจะทำกลอุบายแล้ว ความแค้นข้าพเจ้าแน่นขึ้นมาอยู่ที่หัวอก ถ้าไม่พูดถึงเรื่องจะคิดกลอุบายแล้วก็ค่อยมีความสบายใจ ครั้งนี้ถ้าทหารเมืองจิ๋นมาร้องท้าทายถึงหน้าค่ายอีก ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบให้ถึงแพ้และชนะพอแก้หน้าไว้ เตียวตุนยังมิทันตอบประการใดพอนายประตูมาแจ้งว่า มีขุนนางถือหนังสือมาแต่เมืองจิ๋นคนหนึ่งจะขอเข้ามาคำนับท่าน เตียวตุนจึงคิดว่าเตียวฉวนเป็นคนโทโสมาก ถ้าเห็นขุนนางเมืองจิ๋นเข้ามาอดกลั้นโทโสไว้มิได้ก็จะเกิดวิวาทกันขึ้น การที่เราคิดไว้ก็จะเสียไป จึงอุบายว่ากับเตียวฉวนว่า ท่านไปรบกลับมายังกำลังเหน็ดเหนื่อย จงไปหยุดพักเสียให้สบายใจก่อนเกิด เตียวฉวนก็คำนับลามาที่อยู่
เตียวตุนจึงสั่งให้หาขุนนางแม่ทัพนายกองมาพร้อมกันแล้วจึงให้ไปรับผู้ถือหนังสือเข้ามา ยุเบงจึงรับหนังสือมาส่งให้กับเตียวตุน เตียวตุนอ่านหนังสือใจความว่า ข้าพเจ้าซีคิดสุดแม่ทัพเมืองจิ๋น อวยพรมาถึงแม่ทัพนายกองเมืองจิ้น ด้วยทหารเราทั้งฝ่ายยกมาตั้งรอกันอยู่ก็หลายวันแล้วยังหาได้รบกันถึงแพ้และชนะไม่ ในเวลาพรุ่งนี้ขอให้ท่านจัดทหารออกไปรบให้ถึงแพ้และชนะ จะได้ดูฝีมือทแกล้วทหารทั้งสองฝ่ายให้เป็นเกียรติยศปรากฏไปในภายหน้า เตียวตุนแจ้งหนังสือจึงแลดูตายุเบง ยุเบงก็พยักหน้าให้ แล้วเตียวตุนก็เอาพู่กันเขียนสลักหลังหนังสือตอบไปว่า ซีคิดสุดให้จัดทหารมารบในเวลาพรุ่งนี้นั้นก็ชอบแล้ว จะได้ดูฝีมือทแกล้วทหารเป็นขวัญตาด้วยกันทั้งสองฝ่ายให้ยกมาเถิด เตียวตุนก็ส่งหนังสือให้ผู้ถือหนังสือแล้วให้ทหารพาออกไปเลี้ยงดูอยู่ภายนอก
ฝ่ายยุเบงจึงว่ากับเตียวตุนว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าการจะสำเร็จในเวลาคํ่าวันนี้ เตียวตุนถามว่าท่านเห็นเหตุอย่างไร ยุเบงจึงว่าข้าพเจ้าสังเกตดูผู้ถือหนังสือ เมื่อเข้ามาและเมื่อออกไปนั้นกิริยามิได้ปรกติ นัยน์ตาสอดแนมดูทางหนีทีไล่ในค่ายของเรากับหนังสือมานัดรบพรุ่งนี้นั้น เห็นจะเป็นอุบายให้เราประมาทอยู่ ค่ำวันนี้คงจะมีทัพมาปล้นค่ายเราเป็นมั่นคง จำจะต้องคิดซ้อนกลอุบายเอาชัยชนะให้จงได้ เตียวตุนเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้จัดทหารเตรียมไว้เวลาคํ่าจะออกซุ่มอยู่นอกค่าย
ฝ่ายเซสินอยู่ที่นั่น ได้ยินยุเบงกับเตียวตุนคิดการดังนั้นจึงเอาความไปบอกกับเตียวฉวน เตียวฉวนมีความพยาบาทยุเบงอยู่จึงชวนเซสินเข้าไปที่ชุมนุมขุนนาง จึงร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า ยุเบงคิดการเกินไปเปล่าๆ ที่ไหนทหารเมืองจิ๋นจะลอบเข้ามาปล้นได้ดุจทัพโจรดังนี้ไม่เห็นด้วย จะเอาทหารออกไปซุ่มไว้ให้อดนอนเสียเปล่า ท่านทั้งปวงจงเชื่อเราดีกว่า เอาไว้รบกับทหารเมืองจิ๋นเวลาพรุ่งนี้เถิด
ฝ่ายผู้ถือหนังสือได้ยินกิตติศัพท์อื้ออึงดังนั้น ก็ลารีบออกมาจากค่ายเมืองจิ้น เตียวตุนได้ยินเตียวฉวนว่าดังนั้นก็โกรธนัก จึงคิดว่าเหตุทั้งนี้เพราะเซสินเอาความไปบอกกับเตียวฉวน จึงสั่งให้ทหารจับเซสินมัดเข้าไว้แล้วจะให้ขุนนางปรึกษาโทษ ฮันเคียดผู้ถือกฎหมายจึงว่า เตียวฉวนก็มีความผิดเหมือนกัน ถ้าจะเอาโทษเซสินก็ต้องเอาโทษเตียวฉวนด้วย เตียวฉวนเป็นน้องของท่าน ถ้ามิเอาโทษความครหานินทาก็จะมีกับท่าน เตียวตุนได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้ทหารจับเตียวฉวนมัดไว้ ก็สั่งให้เอาตัวเตียวฉวนเซสินไปฆ่าเสีย ซุนลิมฮูจึงว่าเตียวฉวนกับเซสินมีความผิดอยู่เป็นอันมากก็จริง แต่เตียวฉวนได้เป็นบุตรเขยจิ้นเฮียนก๋ง ขอท่านได้เห็นกับจิ้นเฮียนก๋งด้วย เซสินเป็นบุตรเป๊กกี เป๊กกีได้ทำความชอบไว้ในแผ่นดินมากอยู่ ขอท่านได้กรุณาไว้ชีวิตเตียวฉวนกับเซสินเถิด เตียวตุนก็สั่งให้ถอดเสียจากที่ขุนนางแล้วให้จำไว้ จึงตั้งเซเคียบบุตรเซสินขึ้นเป็นที่แทนบิดา ยุเบงจึงว่ากับเตียวตุนว่า การที่เราคิดไว้เห็นจะไม่สำเร็จ ด้วยผู้ถือหนังสือจะรู้ความไปบอกกับเจ้าเมืองจิ๋นเป็นมั่นคง เตียวตุนก็งดทหารไว้
ฝ่ายผู้ถือหนังสือมาถึงค่ายเอาความไปแจ้งกับคงก๋งทุกประการ คงก๋งจึงปรึกษากับซีหวยว่า การที่เราคิดไว้เขารู้เท่าเสียหมด ซีหวยจึงว่าข้าพเจ้าเห็นพวกเมืองจิ้นตั้งค่ายมั่นมิได้ออกรบ ก็รู้ว่ามีผู้รู้ถึงจึงรีบให้ทหารไปร้องท้าทายให้ทหารเมืองจิ้นออกรบ เตียวตุนก็ได้ยุเบงไว้เป็นที่ปรึกษา ยุเบงคิดอ่านตัดรอนปัญญาเราได้ทุกสิ่ง บัดนี้เสบียงอาหารเราก็ขัดสนอยู่แล้ว จะทำการช้าไปก็เห็นจะเสียทีกับข้าศึก เวลาคํ่าวันนี้ขอให้ท่านเลิกทัพกลับไปเสียโดยเร็วอย่าให้ทันข้าศึกรู้ได้ เจ้าเมืองจิ๋นก็เห็นด้วย จึงสั่งให้กองไฟไว้ตามธรรมเนียม ก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ๋น ฝ่ายเตียวตุนครั้นรุ่งเช้าคนสอดแนมเข้ามาแจ้งว่ากองทัพเมืองจิ๋นเลิกไปแล้ว ก็สั่งให้ทหารไปเผาค่ายแล้วยกทัพกลับเมืองจิ้น
ครั้งนั้นศักราชพระเจ้าจิวฮังอ๋องเสวยราชย์ได้ห้าปี เตียวตุนมาถึงแล้วจึงสั่งให้ขุนนางชื่อเจียมเกีย คุมทหารไปเพิ่มเติมรักษาด่านแผนอีบหนึ่ง หอลิมหนึ่ง หอเคียดหนึ่ง สามตำบลไว้ ยุเบงจึงว่ากับเตียวตุนว่า ทางกองทัพเมืองจิ๋นจะยกมาเมืองเรานั้นข้าพเจ้าไม่สู้วิตก ข้าพเจ้าวิตกอยู่แต่ซีหวยเป็นหนทางอันใหญ่อยู่ ณ เมืองจิ๋น ถ้าซีหวยยังอยู่เมืองจิ๋นตราบใดข้าพเจ้านอนตามิหลับ เตียวตุนจึงว่า การคิดเป็นการยาวอยู่ เอาไว้ค่อยปรึกษาคิดกันต่อเวลาอื่น แล้วเตียวตุนจึงพาแม่ทัพนายกองเข้าไปคำนับเลงก๋ง จึงเสนอความชอบยุเบงกับฮันเคียด แล้วยกความผิดเตียวฉวนกับเซสินให้เลงก๋งฟังทุกประการ เลงก๋งก็สั่งให้ปูนบำเหน็จให้ยุเบงกับฮันเคียดแล้ว จึงว่ากองทัพเมืองจิ๋นเลิกไปมิได้ยับเยินเห็นว่าจะยกมาอีก ให้เซียงก๊กกับแม่ทัพนายกองทั้งปวงช่วยกันคิดอ่านรักษาแผ่นดินอย่าให้ข้าศึกยํ่ายีได้
ฝ่ายเตียวตุนจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ฮูเฉียโกซึ่งไปอยู่เมืองลู้ ซีหวยไปอยู่เมืองจิ๋น คนสองคนนี้เป็นศัตรูอยู่กับเมืองเราท่านทั้งปวงจะคิดเห็นประการใด ซุนลิมฮูจึงว่าถ้าแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมฮูเฉียโกให้กลับใจมาแล้วตั้งเป็นขุนนางขึ้นดังเก่าก็เห็นจะตัดศึกไปได้ด้านหนึ่ง คับพวดจึงว่าฮูเฉียโกเป็นคนหยาบช้า จะเกลี้ยกล่อมเอามาชุบเลี้ยงเป็นขุนนางนั้นไม่ได้ จะเป็นเยี่ยงอย่างไปภายหน้า ถ้าจะเกลี้ยกล่อมเอาซีหวยมาไว้ดีกว่า ด้วยซีหวยเป็นคนมีสติปัญญา แล้วนํ้าใจสัตย์ซื่อมีกตัญญูมาก แล้วศพบิดามารดาก็ยังฝังอยู่เมืองจิ้น ถึงตัวซีหวยไปอยู่เมืองจิ๋น ใจก็ยังคิดถึงศพบิดามารดาอยู่ ด้วยซีหวยไปอยู่เมืองจิ้นนั้นไม่มีข้อผิดอันใดเป็นสำคัญ พอจะเกลี้ยกล่อมเอามาตั้งแต่งเป็นขุนนางต่อไปได้ แต่จะหาคนไปเกลี้ยกล่อมนั้นยากอยู่
ยุเบงได้ยินดังนั้นมีความยินดีจึงว่า ถ้าจะเกลี้ยกล่อมซีหวยแล้วข้าพเจ้าเห็นมีคนพอจะเกลี้ยกล่อมซีหวยได้อยู่คนหนึ่งชื่อซิวยี เป็นบุตรฉินปิดบาน เป็นขุนนางผู้กำกับอยู่เมืองงุยขึ้นในเมืองเรา ท่านจงใช้ซิวยีเถิดการที่คิดไว้คงสำเร็จ แล้วยุเบงก็กระซิบบอกอุบายให้เตียวตุน เตียวตุนแจ้งแล้วก็พยักหน้า ขุนนางทั้งปวงมิได้แจ้งในกลอุบายแต่ฮันเคียดยิ้มอยู่ผู้เดียว เตียวตุนเห็นกิริยาฮันเคียดรู้ถึงความลับอันนี้ก็มิได้ว่าประการใด ต่างคนก็พากันกลับไปบ้าน ยุเบงก็จัดแจงบ่าวไพร่แล้วขึ้นเกวียนไปหาซิวยี ณ เมืองงุย ครั้นถึงเมืองงุยก็บอกกับนายประตูว่าเราชื่อยุเบง เป็นขุนนางเมืองจิ้นจะมาขอคำนับจิบเจียงงุยอีบ ผู้สำเร็จราชการเมืองงุย นายประตูจึงเอาความไปบอกกับซิวยี ซิวยีแจ้งดังนั้นก็ออกมารับยุเบงถึงประตูบ้าน คำนับกันแล้วก็จูงมือยุเบงพากันขึ้นไปที่ว่าราชการ ก็พูดจาไถ่ถามกันถึงสุขทุกข์ แล้วยุเบงเห็นคนอยู่ที่นั้นมากจึงทำเป็นว่าขึ้น เขาลือว่าสวนดอกไม้ของท่านทำไว้สนุกนัก ข้าพเจ้าปรารถนาจะได้ชม ซิวยีแจ้งในกิริยาก็พายุเบงไปที่สวนดอกไม้ แล้วก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงดูกัน
ยุเบงจึงว่าทุกวันนี้ เมืองจิ๋นก็เป็นศัตรูอยู่กับเมืองจิ้นด้านหนึ่ง เมืองฌ้อก็เป็นศัตรูอยู่ด้านหนึ่ง ฝ่ายเมืองจิ๋นเล่าก็ได้ซีหวยไปไว้เป็นที่ปรึกษา ซีหวยเป็นคนมีสติปัญญารู้การในเมืองเราทุกสิ่ง ซึ่งซีหวยไปอยู่เมืองจิ๋นนั้นก็เพราะความจำใจ ด้วยศพบิดามารดาฝังอยู่ที่เมืองเรามาหลายชั่วแล้ว ถ้าเกลี้ยกล่อมซีหวยคืนมาได้แล้วก็จะสิ้นศึกไปด้านหนึ่ง ทุกวันนี้เสียงก๊กจะใช้ผู้ใดไปก็เห็นการจะไม่สำเร็จ เห็นแต่ท่านผู้เดียวจะได้การอยู่
ซิวยีจึงตอบว่าทำไมกับการเท่านี้ ถึงยิ่งกว่านี้ข้าพเจ้าก็จะสนองคุณได้ ด้วยเจ้าเมืองจิ้นมีคุณกับปู่และบิดาข้าพเจ้ามาหลายชั่วแล้ว ยุเบงก็กระซิบบอกความที่คิดไว้ให้ซิวยีรู้ตัว ครั้นกินโต๊ะเลี้ยงดูพูดจากันแล้วยุเบงก็ลากลับมา ณ เมืองจิ้น แจ้งความกับเตียวตุนทุกประการ เตียวตุนก็เข้าไปคำนับแก่เลงก๋งเจ้าเมืองจิ้น แจ้งความว่าด่านแผนอีบกับหอต๋งหอเคียดสามตำบลนี้สำคัญอยู่ ข้าพเจ้าได้เกณฑ์ทหารเพิ่มเติมไปรักษาอยู่เป็นอันมาก บัดนี้เสบียงอาหารที่จะแจกจ่ายทหารในเมืองเราก็มีแต่น้อย ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองงุยเป็นเมืองใหญ่เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ขอให้เกณฑ์ซิวยีจัดแจงเอาเสบียงอาหารไปส่งกองทัพที่รักษาด่านอยู่นั้นอย่าให้ขาดได้ เลงก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงว่าสุดแต่เสียงก๊กจะเห็นดีเถิด เตียวตุนก็ใช้คนไปหาซิวยี ซิวยีมาถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปคำนับเลงก๋ง เลงก๋งจึงว่าเสบียงอาหารในเมืองเราก็ขัดสนหาพอจ่ายทหารไม่ ข้าวในเมืองงุยก็บริบูรณ์ ให้ท่านจัดแจงเอาข้าวเสบียงไปส่งกองทัพซึ่งรักษาด่านสามตำบลนั้นอย่าให้อดได้
ซิวยีจึงว่าเมืองงุยก็เป็นเมืองน้อย ซึ่งจะเอาเสบียงอาหารไปส่งกองทัพนั้นเห็นจะขัดสนด้วยภาษีและอากรเก็บขึ้นได้ก็ไม่พอใช้จับจ่ายราชการในเมืองงุย แต่ก่อนครั้งบิดาข้าพเจ้าก็มิต้องกะเกณฑ์ราชการ ภาษีอากรก็โปรดยกไว้ให้เป็นบำเหน็จรางวัลมาหลายชั่วแล้ว และหนทางที่จะไปส่งเสบียงนั้นก็ไกลกว่าร้อยลี้ หนทางก็ลำบากนัก ซึ่งให้ทหารไปอยู่รักษาด่านนั้นก็ป่วยการเสียเปล่า ข้าพเจ้าเห็นว่าแผ่นดินทั้งแผ่นดินกองทัพจะมาทางไหนก็ได้ไม่จำเพาะตรงมาที่ด่านตนอยู่รักษา เตียวตุนได้ฟังทำเป็นโกรธนัก จึงตวาดว่าลูกเด็กวานซืนนี้มากล้าขัดคำสั่งเจ้าเมืองได้โทษตัวผิดเป็นอันมาก ถ้าตัวมิจัดเสบียงอาหารไปส่งในสามวันแล้ว เราจะให้ประหารชีวิตเสีย
ซิวยีทำเป็นน้อยใจคำนับลาเลงก๋งออกมาขึ้นเกวียนกลับไปถึงเมืองงุยแล้วทำเป็นทุกข์ร้อน ขุนนางกรมการเข้ามาเยี่ยมถามข่าว ซิวยีถอนใจใหญ่เล่าความให้ฟังทุกประการ แล้วว่าเตียวตุนได้เป็นขุนนางสำเร็จราชการขึ้น จะบังคับการงานสิ่งใดก็ไม่ถูกต้อง แล้วกลับยุยงเลงก๋งให้เราเอาเสบียงไปส่งกองทัพอีก เสบียงอาหารในเมืองเราแต่จะพอสู่กันกินก็ทั้งยาก จะพาลเอาผิดกันเปล่าๆ ขุนนางกรมการทั้งปวงได้ฟังซิวยีว่าก็เสียใจนักต่างคนต่างกลับไปบ้าน ซิวยีทำเป็นสั่งบุตรภรรยาว่าเราจะอยู่ทำราชการด้วยเตียวตุนเห็นจะไม่ได้แล้ว นานไปจะได้ความผิดสักวันหนึ่ง ให้จัดแจงข้าวของไว้เถิด เราจะพากันหนีไปอยู่เมืองจิ๋นดีกว่า ภรรยาก็จัดข้าวของเตรียมไว้
ครั้นเวลาเย็นคนใช้ยกโต๊ะและสุราเข้ามา ซิวยีทำเป็นเมาสุราแล้วว่าเซียนฮู ทำกับข้าวไม่อร่อย ให้เอาตัวพ่อครัวเข้ามาเฆี่ยนด้วยแส้ม้าประมาณร้อยที จึงว่าเวลาพรุ่งนี้กูจะฆ่ามึงเสียให้สมแค้น พ่อครัวตกใจก็หนีไปเอาความไปฟ้องกับเตียวตุน เตียวตุนก็สั่งให้ฮันเคียดคุมทหารไปจับซิวยีกับสมัครพรรคพวกมาให้หมด ฮันเคียดก็คุมทหารยกไปเมืองงุยเข้าล้อมบ้านซิวยีไว้แล้วกำชับทหารยังมิให้เข้าจับตัว หมายจะให้ซิวยีหนีไปเสียให้พ้นก่อน ครั้นเวลาเช้าก็เข้าค้นบ้านจับบุตรภรรยาครอบครัวซิวยีมาให้เตียวตุนแจ้งความว่า ข้าพเจ้าไปล้อมบ้านซิวยี ซิวยีรู้ตัวหนีไปเสีย ได้แต่บุตรภรรยาครอบครัวมาให้ท่าน เตียวตุนทำเป็นโกรธคาดโทษไว้แล้วสั่งให้เอาครอบครัวบุตรภรรยาซิวยีมาคุมไว้
ฝ่ายซิวยีแจ้งว่าฮันเคียดมาจับตัวก็ขึ้นม้ารีบไปเมืองจิ๋นแต่ผู้เดียว จึงเข้าไปคำนับขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความแต่หลังให้ฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าจะเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองงุยมาขึ้นกับเมืองจิ๋นด้วย และเมืองงุยที่ทางกว้างขวางมีบ้านใหญ่ขึ้นถึงสี่ตำบล ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าจงแจ้งกับเจ้าเมืองจิ๋นให้ทราบเถิด ขุนนางผู้ใหญ่ก็รับคำให้ซิวยีอาศัยอยู่ที่บ้าน แล้วเข้าไปแจ้งความกับคงก๋งทุกประการ คงก๋งได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้พาตัวซิวยีเข้ามาถาม ซิวยีก็แจ้งความให้เจ้าเมืองจิ๋นฟังแต่ต้นจนที่สุดแล้วจึงว่า ตัวข้าพเจ้าหนีร้อนมาพึ่งเย็นขอเอาบุญท่านเป็นที่พึ่งไปตราบเท่าสิ้นชีวิต อนึ่งเมืองงุยและบ้านใหญ่สี่ตำบลนั้น ข้าพเจ้าคิดจะไปเกลี้ยกล่อมเอามาขึ้นกับท่านด้วย
คงก๋งจึงปรึกษาซีหวยว่า ถ้อยคำซิวยีนี้ท่านจะเห็นเป็นประการใด ขณะเมื่อคงก๋งปรึกษาซีหวยนั้น ซิวยีแลดูตาซีหวย พอซีหวยแลมาสบตา ซิวยีก็กระหยิบตาให้เป็นสำคัญ ซีหวยเห็นก็แจ้งว่าซิวยีมาจะพาไปเมืองจิ้นแล้ว ซีหวยคิดจะใคร่กลับไปเมืองจิ้นดังเก่า จึงแกล้งว่าถ้อยคำซิวยีว่าดังนี้ข้าพเจ้ายังแคลงอยู่ ด้วยไม่มีสลักสำคัญสิ่งใดมาเป็นพยาน ซิวยีก็เอาแผนที่กับบัญชีสำมะโนครัวในอกเสื้อออกส่งให้กับคงก๋ง คงก๋งเห็นบัญชีสำมะโนครัวและแผนที่ที่ซิวยีเอามาชี้แจงดังนั้นจึงปรึกษาว่า สลักสำคัญเขามีมาฉะนี้แล้ว ท่านจะเห็นประการใดเล่า ซีหวยจึงว่าถึงมีสลักสำคัญมาก็จริงแต่อย่าเพิ่งไว้ใจก่อน บ้านใหญ่สี่ตำบลนั้นอยู่ปลายแดนเมืองจิ้นกับเมืองจิ๋นต่อกัน ถ้าเตียวตุนรู้ว่าซิวยีหนีเอาบ้านใหญ่สี่ตำบลมาขึ้นกับเมืองเรา เตียวตุนก็จะแต่งกองทัพมากวาดเอาครอบครัวไปไว้เมืองจิ้นท่านจะคิดประการใด ซิวยีจึงตอบว่า ท่านว่าก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าคิดจะใคร่ให้กวาดครอบครัวมาเสียก่อน อย่าให้ทันเตียวตุนรู้ก็เห็นพอจะได้อยู่ ขอท่านได้ยกกองทัพไปตีเอาเมืองงุยและกวาดครอบครัวมาไว้บ้านเมืองเรา เห็นเตียวตุนจะยังไม่ทันรู้ตัว เราจะได้ครอบครัวมาไว้เป็นอันมาก
คงก๋งจึงปรึกษาซีหวยว่า ตัวท่านก็เคยอยู่เมืองจิ้นมาแต่ก่อน ถ้าเราจะยกทัพไปเอาเมืองงุยจะได้หรือมิได้ ซีหวยจึงว่ากับคงก๋งว่า เมืองงุยนี้ใหญ่โต เสบียงอาหารก็บริบูรณ์เป็นกำลังของเมืองจิ้นอยู่ ลงท่านจะตีเอาห้าหัวเมืองคืนมาได้ ก็สู้เมืองงุยไม่ได้เมืองหนึ่ง ถ้าท่านยกไปเองก็เป็นพอจะได้อยู่ ถ้าจะให้แต่ข้าพเจ้ากับแม่ทัพนายกองไปเห็นการจะไม่สำเร็จ
ฝ่ายซิวยีรู้กิริยาซีหวยเห็นว่าสมัครกลับไปเมืองจิ้นแล้วก็มิได้พูดจาให้สนิทกับซีหวย มิให้คนทั้งปวงสงสัย อยู่มาจนเจ้าเมืองจิ๋นสั่งให้เกณฑ์ทหารยกทัพไปตีเมืองงุย ฝ่ายคงก๋งสั่งให้ซีคิดสุดเป็นแม่ทัพ ซีหวยเป็นปลัดทัพ เซียวเตียวกับซิวยีเป็นที่ปรึกษา ได้ฤกษ์ดีก็ให้ยกกองทัพออกจากเมือง ครั้นไปถึงแม่นํ้าหองหอ จึงให้ตั้งค่ายลงที่ฮอเฆาฟากตะวันตก ดักเรือลูกค้าให้แต่เข้ามิให้ออก คิดจะเอาเรือลูกค้าข้ามฟากไปดูกองทัพ จึงให้ทหารไปสอดแนมดูได้ความมาแจ้งว่า มีทหารมาตั้งอยู่ที่ฮอตังฟากตะวันออกกองหนึ่ง คนประมาณสักห้าพัน ทหารมาอยู่นั้นยังมิได้ตั้งค่าย คงก๋งได้ยินดังนั้นจึงถามซิวยีว่า เรายกทัพมาครั้งนี้ก็รวดเร็วนัก หมายจะเข้าโจมตีเอาเมืองงุยมิให้ทันรู้ตัว ก็นี่เหตุอย่างไรจึงมีทหารมาคอยรับทัพเราดังนี้ ซิวยีคำนับว่าจะเป็นทหารในเมืองงุยเอง ได้รู้ข่าวศึกก็ยกทหารออกมาป้องกันเขตแดนไว้ เห็นจะมิใช่กองทัพเมืองจิ้นยกมา และเมืองงุยนี้เจ้าเมืองกรมการก็อยู่ในบังคับข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามาพึ่งบุญท่านอยู่ คนในเมืองงุยเห็นจะไม่รู้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอคนสนิทที่ท่านไว้ใจได้นั้นไปกับข้าพเจ้าคนหนึ่ง ข้าพเจ้าจะไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองงุย และขุนนางกรมการชาวเมืองก็เห็นว่าจะมาสวามิภักดิ์เข้าด้วยท่าน ด้วยเจ้าเมืองกรมการข้าพเจ้าก็ได้มีบุญคุณไว้มากอยู่ ถ้าข้าพเจ้าไปสมคิดแล้ว เห็นก็จะไม่ยากกับทแกล้วทหารไม่เสียลูกเกาทัณฑ์สักดอกหนึ่ง
คงก๋งเห็นด้วยจึงว่า ที่จะให้ไปนั้นไม่เห็นใครที่จะไว้ใจได้เหมือนซีหวย ถ้าได้ซีหวยไปแล้วดีทีเดียว ซีหวยได้ยินดังนั้นทำตกใจจึงคุกเข่าลงกราบว่า ได้โปรดเอาชีวิตข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ถ้าขืนให้ข้าพเจ้าไปแล้วเห็นจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้าท่าน ด้วยขุนนางชาวเมืองจิ้นมีความขัดเคืองข้าพเจ้ามากอยู่ ซิวยีว่าทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นจะไม่จริงด้วยแต่ก่อนซิวยีได้เป็นขุนนางอยู่ เจ้าเมืองกรมการก็อยู่ในบังคับบัญชา เดี๋ยวนี้ซิวยีเป็นคนมีโทษหนีมาพึ่งท่านอยู่ ถึงจะไปว่ากล่าวก็ไม่เห็นผู้ใดจะยอมเข้าด้วย ซิวยีว่าซีหวยไม่ยอมไปก็ตาม ขอคนอื่นไปกับข้าพเจ้าสักคนหนึ่ง แต่พอได้เป็นพยาน ข้าพเจ้าจะพาเอาอิวซีเจ้าเมืองงุยออกมาคำนับท่านให้จงได้ ด้วยอิวซีก็มีความแค้นเตียวตุนเหมือนกัน เห็นคงจะมาสวามิภักดิ์กับท่านเป็นมั่นคง
คงก๋งจึงว่ากับซีหวยว่า ซิวยีพูดจามั่นคงอยู่ ท่านจงไปด้วยซิวยีเถิด ถ้าสำเร็จการแล้วจะปูนบำเหน็จรางวัลให้จงมาก ซีหวยจึงว่าไปครั้งนี้ถ้าได้เมืองงุยสำเร็จความปรารถนาก็เป็นบุญของท่าน ถ้ามิได้เหมือนคิดแล้วชาวเมืองจิ้นจับข้าพเจ้าไปได้แล้ว ท่านก็จะทำโทษครอบครัวอยู่ภายหลัง ความดีที่ทำไว้แต่ก่อนก็จะสูญไปเสียสิ้น ชื่อก็จะปรากฏว่าเป็นคนอกตัญญูอยู่ชั่วฟ้าและดินข้าพเจ้าวิตกนัก ด้วยบุตรภรรยาจะมาพลอยตายเสียด้วยความซื่อสัตย์ดังนี้ ฝ่ายคงก๋งเห็นซีหวยอิดเอื้อนอยู่จึงคิดว่า ซีหวยเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงนัก ก็ให้สัตย์ว่าถ้าท่านไปตายเสียแล้ว บุตรภรรยาอยู่ภายหลังเราจะชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด ถ้ามิตายแต่มิได้กลับมาหาเรา เราจะส่งบุตรภรรยาของท่านไปให้ ถ้าไม่จริงดังนี้แล้วขอให้เทพยดารักษาแม่นํ้านี้มาเป็นพยานเถิด ซีหวยได้ฟังดังนั้นมีความยินดีกับซิวยีคำนับลาคงก๋งออกมาขึ้นม้าไปคนละตัว
ฝ่ายเซียวเตียวขุนนางที่ปรึกษาจึงว่ากับคงก๋งว่า ซึ่งท่านปล่อยซีหวยไปครั้งนี้ เหมือนหนึ่งปล่อยเสือเข้าป่า ปล่อยปลาลงนํ้า เห็นจะไม่ได้ซีหวยกลับมา ท่านเชื่อซิวยีมาพูดล่อลวงหมายจะได้เมืองงุยฝ่ายเดียว แต่เสียผู้มีสติปัญญาไปคนหนึ่งท่านไม่คิด คงก๋งจึงว่าท่านคิดเกินไปเสียแล้ว ซีหวยคนนี้เขาเป็นคนสัตย์ซื่อยิ่งนัก เซียวเตียวเห็นคงก๋งไม่เชื่อแล้ว ก็ขึ้นม้ารีบตามไปทันซีหวยเข้า จึงว่าท่านไปให้สะดวกเถิด แต่อย่าเข้าใจว่าคนในเมืองจิ๋นจะไม่รู้เท่าทันท่านนั้นอย่าสงสัย เพราะคงก๋งรักใคร่ไว้ใจท่าน ท่านจึงไปได้ ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดเป็นของคำนับส่งท่าน มีแต่แส้ม้ามาอันหนึ่ง ท่านจงเอาไปขับม้าไปเร็วๆ จะได้พ้นภัย ซีหวยรับเอาแส้ม้าแล้วต่างคนคำนับลากันไป
ฝ่ายคงก๋งได้สติคิดขึ้น ก็สั่งให้ทหารขึ้นม้ารีบตามซีหวยให้กลับมา ทหารซึ่งไปตามกลับมาแจ้งความว่า ซีหวย ซิวยี ข้ามฟากไปเสียแล้ว คงก๋งก็สั่งให้จัดแจงจะยกกองทัพข้ามแม่นํ้าหองหอ พอกองสอดแนมมาแจ้งว่าคับพวด ซุนลิมฮูจับตัวซีหวยซิวยีไปได้ ซีคิดสุดจึงว่า ถ้ายกข้ามฟากไปก็จะเสียที ขอให้เลิกทัพกลับไปเมืองดีกว่า คงก๋งเห็นชอบด้วยก็สั่งให้เลิกกองทัพกลับเมืองจิ๋น
ฝ่ายซีหวยครั้นข้ามฟากมาถึงฝั่งแม่นํ้าอึงโห ก็ขึ้นจากฝั่งนํ้าขับม้าไปประมาณทางสิบสองเส้น พบทหารกองหนึ่งมาตั้งอยู่ แลไปเห็นนายทหารผู้หนึ่งลงจากม้ามาคำนับ ซีหวยก็รู้จักจำหน้าได้ว่าเตียวซกบุตรเตียวตุน จึงลงจากม้ามารับคำนับแล้วถามว่า ท่านยกทหารมานี้จะไปไหน เตียวซกแจ้งความว่า บิดาข้าพเจ้าใช้ให้ออกมาคอยรับท่าน ซุนลิมฮู คับพวดก็ตามมาด้วย ว่ายังมิทันขาดคำได้ยินเสียงกลองรบอื้ออึงมา ซุนลิมฮู คับพวดยกมาถึงและเห็นซีหวยกับซิวยีนั่งพูดกันอยู่กับเตียวซกมีความยินดีนัก ก็ให้ทหารห้อมล้อมพาตัวซีหวยกับซิวยีกลับมาเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับเลงก๋งกับเซียงก๊กเตียวตุน เลงก๋งเห็นซีหวยกลับมาได้มีความยินดีนักจึงว่า ท่านตกไปเมืองจิ๋นช้านานแล้ว ดูยังมิแก่เลย เราคิดถึงท่านอยู่เป็นนิจ แล้วเลงก๋งก็สั่งให้เซียงก๊กจัดแจงที่บ้าน และเงินทองเสื้อผ้าเครื่องใช้สอยให้กับซีหวยเป็นอันมาก ให้คงที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ดังเก่า ฝ่ายซุนลิมฮู เตียวตุนจึงคำนับว่ากับเลงก๋งว่า ซึ่งซิวยีอาสาไปได้ตัวซีหวยมามีความชอบเป็นอันมาก เลงก๋งจึงให้รางวัลเกวียนรบสิบเล่ม ม้ายี่สิบตัวกับเสื้อผ้าแพรสีอย่างดีเป็นอันมาก แล้วให้ไปสำเร็จราชการเมืองงุยดังเก่า
ฝ่ายคงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นคิดถึงคำสัญญาไว้ ก็ให้ขุนนางนายทหารคุมครอบครัวซีหวยมาส่งถึงเมืองจิ้น ซีหวยคิดถึงบุญคุณเจ้าเมืองจิ๋นจึงว่ากับเตียวตุนว่า เจ้าเมืองจิ๋นกับเมืองเราแต่ก่อนก็เป็นไมตรีกัน บัดนี้เป็นข้าศึกกันขึ้นหาควรไม่ ข้าพเจ้าคิดจะให้มีหนังสือไปถึงคงก๋งพูดจาให้เป็นไมตรีกันเสียเหมือนอย่างแต่ก่อน เห็นจะเป็นคุณด้วยกันทั้งสองฝ่าย เตียวตุนก็เห็นด้วย จึงจัดให้ขุนนางถือหนังสือกับสิ่งของไปสืบทางไมตรีเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็รับเป็นไมตรี ตั้งแต่นั้นมาเมืองจิ้นกับเมืองจิ๋นก็มิได้เป็นข้าศึกกัน
ขณะนั้นพระเจ้าจิวฮังอ๋องเสวยราชย์ได้หกปี ประชวรพระโรคสวรรคต ขุนนางจึงยกไทจูปันพระราชบุตรขึ้นเสวยราชสมบัติ ถวายพระนามชื่อพระเจ้าจิวคองอ๋อง เลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นครองเมืองได้แปดปี ฝ่ายฌ้อบกอ๋องเจ้าเมืองฌ้อครองเมืองได้สามปี ป่วยเป็นโรคปัจจุบันก็ถึงอสัญกรรมตาย ขุนนางจึงแต่งการฝังศพเหมือนอย่างเจ้า จึงตั้งก๋งจูจู๋ผู้บุตรขึ้นเป็นฌ้อจองอ๋อง ครองสมบัติในเมืองฌ้อสืบไป
๔๙
ฝ่ายเตียวตุนครั้นรู้ข่าวว่า ฌ้อบกอ๋องเจ้าเมืองฌ้อถึงแก่กรรมก็คิดแค้นหัวเมืองทั้งปวงซึ่งไปขึ้นกับเมืองฌ้อ จึงจัดทหารยกทัพไปตั้งอยู่ ณ ตำบลซินเสียปลายแดนเมืองซอง จึงให้หาเจียวก๋งเจ้าเมืองซอง ฬ่ออีก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ตินซองก๋ง เจ้าเมืองติน เซียงก๋งเจ้าเมืองโอย เตงบกก๋งเจ้าเมืองเตง ฆ้ออีก๋งเจ้าเมืองฆ้อกับหัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกันแล้ว จึงซักถามเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองเตง ทั้งสามหัวเมืองว่าตัวเป็นข้าขอบขัณฑสีมาเคยขึ้นกับเมืองหลวงมาแต่เดิม แล้วไปขึ้นเสียกับเมืองฌ้อนั้น หาเกรงอาญาพระเจ้าเมืองหลวงไม่หรือ เจ้าเมืองทั้งสามจึงรับสารภาพว่า ซึ่งข้าพเจ้าไปขึ้นกับเมืองฌ้อนั้น ด้วยเมืองข้าพเจ้าใกล้กับเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อยกมาตีเนืองๆ จะสู้รบก็เหลือสติกำลัง ครั้นจะให้ไปขอกองทัพเมืองหลวงและเมืองท่านก็ไกล ให้ยกมาช่วยก็ไม่ทันด้วยทางไกลกันนัก จึงจำใจขึ้นกับเมืองฌ้อพอพ้นภัย โทษข้าพเจ้าผิดเป็นข้อใหญ่ ขอท่านได้กรุณายกโทษข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
เตียวตุนจึงตอบว่า ความข้อนี้เราก็แจ้งอยู่แล้ว แต่บัดนี้ฌ้อบกอ๋องถึงแก่กรรม หามีผู้ใดจะทำร้ายท่านไม่ จงกลับมาขึ้นแก่เมืองหลวงตามเดิมเถิด หัวเมืองทั้งสามก็รับคำเตียวตุน ตั้งแต่นั้นมาหัวเมืองทั้งสามก็มาขึ้นกับเมืองหลวงสืบไป และขณะเมื่อเตียวตุนให้หาหัวเมืองทั้งปวงไป ณ ตำบลซินเสียนั้น เจ้าเมืองชัวหาได้มาคำนับเตียวตุนไม่ เตียวตุนคิดขัดใจเจ้าเมืองชัว จึงสั่งคับพวดให้คุมทหารยกไปตีเจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองชัวรู้ว่าคับพวดยกมาเห็นจะต่อสู้มิได้ ก็ออกมาคอยอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองหลวงและเมืองจิ้น คับพวดก็ยกทัพกลับมาแจ้งความกับเตียวตุน เตียวตุนหายโกรธก็มิได้คิดทำร้ายเจ้าเมืองชัวสืบไป
ฝ่ายเจี๋ยวก๋งเจ้าเมืองเจ๋รู้ว่าเตียวตุนให้หาหัวเมืองทั้งปวงไปประชุมกันที่ตำบลซินเสียดังนั้น ก็คิดวิตกด้วยตัวป่วยอยู่ จะไปคำนับเตียวตุนก็ไม่ได้ อยู่มาหลายวันโรคกำเริบขึ้นก็ถึงแก่กรรม เจ้าเมืองเจ๋นั้นมีน้องชายต่างมารดากันสามคน ชื่อก๋งจูหยงคนหนึ่ง ก๋งจูเซียนหยินคนหนึ่ง ก๋งจูหงวนคนหนึ่ง ขณะเมื่อเจี๋ยวก๋งถึงแก่กรรมนั้นก๋งจูหงวนไปช่วยราชการอยู่ ณ เมืองโอย ครั้นแจ้งว่าเจี๋ยวก๋งผู้พี่ถึงแก่กรรมก็ยกมาเมืองเจ๋จะช่วยแต่งการฝังศพ
ฝ่ายก๋งจูเซียนหยินคิดจะชิงเอาสมบัติในเมืองเจ๋แต่เจ๋ฮวยก๋งผู้เป็นบิดาแรกถึงแก่กรรมนั้นแล้ว แต่หากพี่ชายที่เป็นเจี๋ยวก๋งนั้นโอบอ้อมเลี้ยงก๋งจูเซียนหยินไว้โดยดี ก๋งจูเซียนหยินจึงยังมิได้ประทุษร้าย แต่คอยอยู่ว่าถ้าพี่ตายแล้วจะเป็นเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นเจี๋ยวก๋งถึงแก่กรรมลงขุนนางทั้งปวงก็พร้อมใจกันตั้งก๋งจูหยงขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนเจี๋ยวก๋ง ก๋งจูเซียนหยินไม่ได้เป็นเจ้าเมืองแทนพี่ก็น้อยใจนัก คิดจะชิงเอาสมบัติให้จงได้ จึงเกลี้ยกล่อมซ่องสุมทแกล้วทหาร ตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธต่างๆ ไว้พร้อมคอยเมื่อจะฝังศพเจี๋ยวก๋ง ได้ท่วงทีจึงจะคิดทำร้ายก๋งจูหยง ก๋งจูหยงมิได้รู้ว่าก๋งจูเซียนหยินจะทำร้าย วันหนึ่งออกว่าราชการพร้อมขุนนางทั้งปวง จึงให้หาโหรมาทายชะตาเมืองว่าดีร้ายประการใดบ้าง โหรผู้นั้นชำนาญในวิชาดูดาว ได้พิจารณาดูดาวไว้แต่ก่อน เห็นดาวฉุยแฉแปลว่าเป็นดาวหาง ขึ้นข้างทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จึงแจ้งความแก่ก๋งจูหยงว่า ข้าพเจ้าเห็นฤกษ์บนประหลาดหนัก ดูตามตำราเห็นว่า เมืองซอง เมืองเจ๋ เมืองจิ้น สามหัวเมืองจะเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันต่างๆ ก๋งจูหยงครั้นได้ฟังโหรทายชะตาเมืองดังนั้นก็ไม่มีความสบาย จึงสั่งให้เร่งจัดการที่จะฝังโดยเร็ว ครั้นการพร้อมแล้วก็พาขุนนางออกไปฝังศพเจี๋ยวก๋ง
ฝ่ายก๋งจูเซียนหยินแจ้งความว่าโหรทายชะตาเมืองดังนั้น จึงคิดว่าการที่จะเกิดรบพุ่งกันขึ้นในเมืองนี้ก็เพราะเราผู้เดียว คนอื่นนอกจากเราแล้วใครจะทำให้เป็นจลาจลขึ้นได้ คิดแล้วก็คอยจะทำร้ายอยู่ ครั้นแจ้งความว่าก๋งจูหยงเจ้าเมืองเจ๋พาขุนนางออกไปฝังศพ เห็นได้ท่วงทีคุมทหารที่มีฝีมือไปซุ่มอยู่ที่ต้นทาง ครั้นก๋งจูหยงกลับมาจากที่ฝังศพจะเข้าเมือง ก๋งจูเซียนหยินก็ขับทหารเข้ารุมจับตัวก๋งจูหยงฆ่าเสีย แล้วก็ควบคุมทหารและขุนนางที่ไปฝังศพนั้นกลับเข้าเมือง ขุนนางทั้งปวงก็พร้อมกันตั้งก๋งจูเซียนหยินขึ้นเป็นอีก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ก๋งจูเซียนหยินได้เป็นเจ้าเมืองแล้วคิดเกรงก๋งจูหงวนผู้น้องนี้ ด้วยก๋งจูหงวนเป็นคนมีสติปัญญามาก แล้วก็เป็นหลานเจ้าเมืองโอยมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก เกลือกจะคิดทำร้ายแก่เรา จึงจะให้หาตัวมาพูดจาเกลี้ยกล่อมโดยดี อย่าให้ก๋งจูหงวนทำร้ายเราได้ คิดแล้วจึงให้ไปหาก๋งจูหงวนมา ทำเป็นปรึกษาว่า ก๋งจูหยงเป็นคนโฉดเขลาเห็นจะว่าราชการบ้านเมืองไปมิได้ เราจึงให้จับฆ่าเสีย ตัวเจ้าเป็นคนมีสติปัญญามากอย่าน้อยใจเราเลย จงช่วยกันว่าราชการเมืองทำนุบำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด
ก๋งจูหงวนรู้ว่าก๋งจูเซียนหยินฆ่าก๋งจูหยงเสีย ก็คิดแค้นเคืองก๋งจูเซียนหยินนัก จึงตอบว่าซึ่งท่านคิดการจะเอาสมบัตินั้นข้าพเจ้าแจ้งมาช้านานอยู่แล้ว อันตัวข้าพเจ้านี้ยังอ่อนศักดิ์นัก เห็นจะช่วยว่าราชการบ้านเมืองไปมิได้ จะขอแต่ความสุขรักษาชีวิตอยู่ตามสบาย ว่าแล้วก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋กลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาก็มิได้เอาใจใส่ในกิจราชการบ้านเมืองทั้งปวง อยู่แต่บ้านของตัว มิได้ไปมาหาสู่เจ้าเมืองเจ๋เลย
ฝ่ายนางอิวซีมารดาก๋งจูหยงผู้ตายนั้น มีความอาลัยถึงลูกนักตั้งแต่ร้องไห้รักก๋งจูหยงทั้งกลางวันกลางคืนไม่เป็นอันกินอันนอน วันหนึ่งมีผู้เอาเนื้อความไปแจ้งแก่อีก๋ง อีก๋งโกรธจึงให้ทหารจับเอานางอิวซีไปจำขังไว้ในทิมที่สงัด นางอิวซีได้ความลำบากนัก จึงลอบเขียนหนังสือลับส่งให้คนใช้รีบเอาไปให้แก่เจ้าเมืองฬ่อผู้บิดา คนใช้รับหนังสือแล้วก็คำนับลารีบไปเมืองฬ่อ จึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เจ้าเมืองฬ่อแล้วร้องไห้พลางแจ้งความให้ฟังทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อรับหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่า ก๋งจูเซียนหยินฆ่าก๋งจูหยงผู้หลานเสีย แล้วจำนางอิวซีผู้บุตรเราไว้ ก็มีความสงสารจึงว่าแก่คนใช้ว่า ท่านจงไปบอกแก่นายท่านว่าอย่าให้วิตกเลย เราคงจะยกไปแก้ไขให้พ้นโทษให้จงได้ คนใช้ก็คำนับลากลับไปเมืองเจ๋
เจ้าเมืองฬ่อจึงคิดว่าเราจะยกไปตีเมืองเจ๋ก็เห็นเหลือกำลังนัก ด้วยเมืองเจ๋เป็นเมืองใหญ่มีทแกล้วทหารมาก จำเอาบุญพระเจ้าจิวคองอ๋องเป็นที่พึ่งให้ช่วยขอโทษนางอิวซีจึงจะได้ คิดแล้วจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ตังสุยขุนนางไปถวายพระเจ้าจิวคองอ๋อง ตังสุยรับเอาหนังสือแล้วก็คำนับลารีบไปเมืองหลวง เข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเข้าเฝ้า ขุนนางผู้ใหญ่ก็เข้าเฝ้ากราบทูลให้ทราบทุกประการ พระเจ้าจิวคองอ๋องก็โปรดให้พาตัวตังสุยเข้าไปเฝ้า ตังสุยกราบถวายบังคมแล้ว ขุนนางเจ้าพนักงานก็อ่านหนังสือถวายใจความว่า ข้าพเจ้าฬ่ออีก๋งขอกราบถวายบังคมให้ทราบ ด้วยนางอิวซีผู้บุตรข้าพเจ้า เจ้าเมืองเจ๋จำขังไว้ได้ความลำบากนัก ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้า ให้ขุนนางไปขอโทษให้นางอิวซีพ้นจากจำจองได้คืนมาเมืองฬ่อด้วย พระเจ้าจิวคองอ๋องทราบเนื้อความดังนั้นจึงตรัสว่าเราจะให้ไปต่อว่าก๋งจูเซียนหยิน ขอโทษนางอิวซีให้พ้นจากจำจอง จงกลับไปบอกแก่เจ้าเมืองฬ่อนายท่านว่าอย่าให้วิตกเลย ตังสุยได้รับสั่งก็กราบถวายบังคมลากลับมาเมืองฬ่อ จึงเอาข้อรับสั่งเข้าไปสั่งแก่เจ้าเมืองฬ่อทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังมีความยินดีนัก ก็รั้งรอคอยฟังข่าวพระเจ้าจิวคองอ๋องซึ่งจะให้ไปขอโทษนางอิวซีอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายพระเจ้าจิวคองอ๋อง ครั้นตังสุยขุนนางเมืองฬ่อกลับไปแล้ว จึงสั่งให้ตันเป๊กขุนนางไปต่อว่าเจ้าเมืองเจ๋ อย่าให้จองจำนางอิวซีให้ส่งคืนไปอยู่เมืองฬ่อ ตันเป๊กก็กราบถวายบังคมลาแล้วก็รีบมาเมืองเจ๋ จึงเข้าไปหาอีก๋งแจ้งความว่า บัดนี้พระเจ้าจิวคองอ๋องมีรับสั่งให้เรามาว่า ท่านฆ่าก๋งจูหยงบุตรนางอิวซีเสียแล้ว จะมาจำมารดาเขาไว้ทำไมเล่า ให้เร่งถอนนางอิวซีส่งไปเมืองฬ่อเถิด อีก๋งได้ฟังข้อรับสั่งดังนั้นจึงแกล้งกล่าวแก้ตัวว่า ใครชั่งเอาความมิจริงไปกราบทูลแกล้งจะให้พระองค์ขัดเคืองแก่เรา ที่จริงนั้นนางอิวซีมารดาเลี้ยงของเรา ตั้งแต่จะร้องไห้รักบุตรผู้ตาย ไม่เป็นอันกินอันนอนจะคิดฆ่าตัวเสีย เรารักษาชีวิตนางอิวซีไว้ จะได้จำจองนางอิวซีเหมือนคำท่านว่านั้นหามิได้ ว่าแล้วจึงสั่งคนใช้ให้พาตัวตันเป๊กไปเลี้ยงโต๊ะ ณ ที่กงก๊วนสำหรับแขกเมือง แล้วจึงสั่งคนสนิทให้ถอนนางอิวซีเอาตัวเข้าไปคุมไว้ ณ ตึกข้างใน จึงแต่งให้คนไปลวงตันเป๊กว่า ท่านเป็นผู้ถือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง จงเข้าไปเยี่ยมเยียนนางอิวซีจะได้เห็นเท็จและจริงว่าจำนางอิวซีจริงหรือไม่จริง
ตันเป๊กไม่ทันคิดด้วยเสพสุราตึงตัวอยู่ ก็เข้าไปเยี่ยมเยียนนางอิวซีถึงในตึกเป็นที่ข้างใน ตันเป๊กคำนับนางอิวซีแล้วก็นั่งปรับทุกข์กันอยู่ อีก๋งก็ทำเป็นโกรธว่าแก่ขุนนางทั้งปวง ตันเป๊กทำบังอาจเข้ามาพูดจากับมารดาเลี้ยงของเราจนถึงที่ข้างในแต่สองต่อสองหาเกรงใจเราไม่ ตัวเป็นผู้ถือรับสั่งมาแต่เมืองหลวงและมาทำการดังนี้ เราจะจับจำไว้ให้มั่นคงแล้วจะบอกขึ้นไปเมืองหลวงให้ทราบ ว่าแล้วก็สั่งทหารจับตันเป๊กไปจำแยกกันไว้กับนางอิวซี แล้วคิดแค้นเจ้าเมืองฬ่อว่า กราบทูลยุยงกล่าวโทษจะให้พระเจ้าเมืองหลวงขัดเคืองเรา จำจะยกกองทัพไปตีเมืองฬ่อเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามจงได้ คิดแล้วก็ให้เกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองฬ่อ
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อครั้นแจ้งความว่า เจ้าเมืองเจ๋ยกทัพมาก็ตกใจนักจึงสั่งให้เสียงเขงกุยสุนหังฮูไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ้น ขอกองทัพเมืองจิ้นให้ยกมาช่วยรบกองทัพเมืองเจ๋ เสียงเขงกุยสุนหังฮูก็คำนับลารีบไปเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับเตียวตุนผู้สำเร็จราชการแจ้งความให้ฟังทุกประการ เตียวตุนก็พาเสียงเขงกุยสุนหังฮูเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เลงก๋ง เลงก๋งรู้ว่าทัพเมืองเจ๋จะไปตีเมืองฬ่อ จึงสั่งให้เตียวตุนแต่งหนังสือบอกไปถึงเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองซัว เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองจอ เจ้าเมืองฆ้อ ทั้งเจ็ดหัวเมืองให้ยกมาพร้อมกัน ณ ตำบลจีนตี๋ ปลายแดนเมืองจิ้น จะได้บรรจบกองทัพเมืองเรายกไปตีเมืองเจ๋ เตียวตุนก็ให้ม้าเร็วถือหนังสือไปนัดหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็ยกมาพร้อมกัน ณ ตำบลจีนตี๋ตามคำเลงก๋งสั่ง
ฝ่ายม้าใช้ที่เจ้าเมืองเจ๋ให้ไปสอดแนม ฟังข่าวราชการอย่ ณ ตำบลปลายแดนเมืองจิ้น รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นนัดกองทัพทั้งแปดหัวเมืองจะยกไปตีเมือง ก็รีบมาแจ้งแก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ตกใจเห็นจะสู้กองทัพทั้งแปดหัวเมืองมิได้ จึงแต่งทูตให้คุมสิ่งของเครื่องคำนับส่งไปให้แก่เจ้าเมืองจิ้น ขอลุกะโทษตัวเป็นทางไมตรีเหมือนอย่างแต่ก่อน เจ้าเมืองจิ้นและหัวเมืองทั้งแปดก็มิได้ยกไปตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ยกกลับมาเมืองเจ๋จึงให้ถอดนางอิวซีส่งไปเมืองฬ่อ ถอดตันเป๊กส่งไปเมืองหลวง เจ้าเมืองจิ้นและหัวเมืองทั้งแปดก็ยกแยกกันกลับไปเมือง
ฝ่ายนางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินบุตรีพระเจ้าจิวเชียงอ๋อง เป็นภรรยาของเซียงก๋งผู้ตาย นางอ๋องกี๋เป็นมารดาเซงก๋งครั้นเซงก๋งตายแล้ว ซูซือบุตรเซงก๋งได้เป็นเจ้าเมือง นางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินเอาก๋งจูเปาซึ่งเป็นน้องต่างมารดาซูซือไปเลี้ยงไว้ ก๋งจูเปารุ่นหนุ่มขึ้นมารูปร่างกิริยาดังผู้หญิง นางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินรักใคร่ก๋งจูเปานัก คิดจะเอาสมบัติให้ก๋งจูเปา จึงสอนก๋งจูเปาให้โอบอ้อมเอาใจเผื่อแผ่ขุนนางและราษฎรทั้งปวงให้รักใคร่ ตั้งแต่นั้นก๋งจูเปาก็โอบอ้อมเอาใจขุนนางและราษฎรทั้งปวง
ฝ่ายซูซือซึ่งเป็นเจียวก๋งเจ้าเมืองซอง พอใจไปเล่นป่าล่าเนื้อกับก๋งจูอิน ก๋งสุนคงซก ก๋งสุนเจงหลี ลูกขุนนางทั้งสามมาแต่ครั้งยังมิได้เป็นเจ้าเมือง ครั้นได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้วก็มิได้เอาใจใส่กิจการบ้านเมือง ไปเที่ยวเล่นป่ากับลูกขุนนางทั้งสามเนืองๆ ขณะนั้นตองอีจู๋เป็นขุนนางตำแหน่งที่การเมืองเห็นเจียวก๋งไม่เอาใจใส่ราชการ กลัวว่าบ้านเมืองจะเป็นจลาจลขึ้นตัวจะพลอยตายด้วย จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองซองแล้วแจ้งความว่า ตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้โรคภัยบังเกิดมาก เห็นจะทำราชการไปมิได้ จะขอออกนอกราชการคุมลูกหลานไปทำมาหากินตามสติกำลัง เจ้าเมืองซองก็ยอมให้ขุนนางทั้งสองออกจากที่ แล้วจึงตั้งก๋งจูอินขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่ก๋งจูมวกอี๋ เจียวก๋งเป็นเจ้าเมืองขึ้นได้เจ็ดปี เกิดวิบัติฝนแล้งข้าวแพงนัก ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงอดอยากล้มตายเป็นอันมาก ก๋งจูเปาน้องชายเจียวก๋งก็แจกเงินและข้าวให้แก่ขุนนางและราษฎรจนสิ้นเงินทองของตัว ก๋งจูเปาไม่มีเงินทองจะแจกจ่ายแก่ชาวเมือง จึงแจ้งความแก่นางอ๋องกี๋ อ๋องกี๋ก็ให้เงินทองก๋งจูเปาซื้อข้าวแจกจ่ายให้แก่ขุนนางและราษฎรทั้งปวง ราษฎรทั้งปวงก็มีความรักใคร่ก๋งจูเปาทุกคน ก๋งจูเปาจึงแจ้งความแก่นางอ๋องกี๋ว่า บัดนี้ขุนนางและราษฎรทั้งปวงมีใจรักใคร่พร้อมเพียงกันแล้ว นางอ๋องกี๋จึงตอบว่า เจียวก๋งเคยออกไปไล่เนื้อเล่นทุกวัน เราจะแต่งทหารให้ลอบตามไปจับฆ่าเสียจงได้ ปรึกษากันแล้วก็คอยหาช่องที่จะทำร้ายเจ้าเมืองซอง
ฝ่ายตองอีจู๋ ที่หนีไปอยู่เมืองฬ่อนั้น ครั้นแจ้งความว่าเขาปองร้ายคบคิดกันและคอยฆ่าเจ้าเมืองซองเสีย มีความกตัญญูคิดถึงคุณเจ้าเมืองซองนักก็รีบยกกลับมาถึงเมืองซอง เข้าไปคำนับเจ้าเมืองซองแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าทราบว่าก๋งจูเปาน้องท่านกับนางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินคิดกันจะทำร้ายท่านชิงเอาสมบัติ อันก๋งจูเปานั้นเป็นคนมีสติปัญญามาก แล้วก็เกลี้ยกล่อมขุนนางและราษฎรทั้งปวงรักใคร่ทุกคน บัดนี้ขุนนางและราษฎรทั้งปวงเขาเป็นใจกับก๋งจูเปาสิ้นแล้ว ท่านอย่าออกไปเที่ยวเล่นป่านักเลยจะเกิดอันตรายเป็นมั่นคง ถ้าอยู่ในเมืองนี้ก็จงเร่งระวังจงหนัก ถ้าไม่อยู่ก็เร่งหนีไปเสีย ณ เมืองฬ่อกับข้าพเจ้าเห็นจะรอดจากความตาย เจียวก๋งจึงตอบว่าอันท่านย่าและน้องเราจะทำร้ายแล้ว เราก็หารู้แห่งจะคิดถ่ายเทได้ไม่ตามแต่เขาจะทำเถิด ให้ปรากฏไว้ในแผ่นดินว่าเราตายด้วยย่าและน้อง ว่าแล้วจึงสั่งฮกหงวน ก๋งสุนอิว ขุนนางทั้งสองให้ขนเอาหยกอย่างดีกับเงินทองในคลังบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่ม แล้วก็จัดแจงให้เอาเกวียนเงินทองที่บรรทุกไว้นั้นออกไปป่า เจ้าเมืองซองก็พาตองอีจู๋ ฮกหงวน ก๋งสุนอิวขุนนางทั้งสามออกไปเที่ยวเล่นป่า
ฝ่ายนางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินแจ้งความว่า เจ้าเมืองซองออกไปป่ามีความยินดีนัก จึงให้หาฮ้อเหงาขุนนางนายทหารผู้ใหญ่มาสั่งว่าท่านจงคุมทหารที่มีฝีมือรีบยกตามเจ้าเมืองซองออกไป ทันเข้าที่ไหนจงจับฆ่าเสีย เมื่อสำเร็จราชการได้บ้านเมืองเป็นของก๋งจูเปาหลานเราแล้ว เราจะชุบเลี้ยงท่านให้เป็นใหญ่กว่าขุนนางทั้งปวง ฮ้อเหงาก็คำนับลาออกมาจัดทหารที่มีฝีมือได้เป็นอันมากแล้ว ก็รีบยกตามเจ้าเมืองซองไป นางอ๋องกี๋เซียงฮูหยินจึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกันปรึกษาว่า บัดนี้เจียวก๋งเจ้าเมืองซองหลานเรา ไม่เอาใจใส่ราชการบ้านเมืองเลย มีแต่จะเที่ยวเล่นป่าล่าเนื้อเนืองๆ บัดนี้ก็ให้ขนเอาเงินทองและหยกอย่างดีในคลังบรรทุกเกวียนออกไป คราวนี้เราเห็นหากลับมาเมืองใหม่ อันบ้านเมืองไม่มีใครครอบครองแล้วก็ฉิบหายเสียมั่นคง เราเห็นว่าก๋งจูเปาหลานเรามีใจโอบอ้อมแก่ขุนนางและราษฎร เอาใจใส่ในกิจการแล้วก็มีสติปัญญามากสมควรจะเป็นเจ้าเมืองได้ เราจะตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงรักใคร่ก๋งจูเปาอยู่สิ้นก็เห็นชอบด้วย จึงพร้อมกันตั้งก๋งจูเปาขึ้นเป็นซองบุนก๋ง
ฝ่ายฮ้อเหงานายทหารเอกยกตามเจ้าเมืองซองไปใกล้จะทันอยู่แล้วเห็นทหารอิดโรยนัก จึงพักทหารหยุดหายเหนื่อยเลี้ยงดูกันเสียงเอิกเกริกไปทั้งป่า ฝ่ายเจ้าเมืองซองครั้นแจ้งความว่า เขายกตามมาจะทำร้ายดังนั้น จึงว่าแก่ฮกหงวน ก๋งสุนอิว ตองอีจู๋ และทหารที่ตามออกไปว่า ทัพเขายกตามมาเป็นอันมาก เพราะย่าและน้องคิดร้าย เราจะต่อสู้ก็พอจะได้แต่หาต้องการไม่ เขาจะทำประการใดก็ตามเถิด ท่านทั้งปวงได้ทำราชการมากับเราก็ช้านานอยู่แล้ว เราไม่มีสิ่งใดจะให้แก่ท่าน ท่านจงเอาเงินทองและหยกอย่างดีที่เราให้บรรทุกเกวียนออกมานี้แบ่งปันกันอย่าได้อาลัยเราเลย จงพากันหนีไปเอาตัวรอดเถิด ขุนนางและทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้น มีความสงสารเจ้าเมืองซองนัก พากันร้องไห้รักเจ้าเมืองซองแล้วจำเป็นจำใจแบ่งปันเงินทองกันต่างคนต่างหนีเข้าป่าไป แต่ตองอีจู๋ผู้เดียวไม่ไป เจ้าเมืองซองขับเป็นหลายครั้ง ตองอีจู๋ว่าท่านมีคุณได้ชุบเลี้ยงข้าพเจ้ามาช้านานแล้ว ยังหาได้แทนคุณท่านไม่ ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะตายด้วยท่านจะเอาชีวิตสนองคุณท่านอย่าขับข้าพเจ้าเลย
ฝ่ายฮ้อเหงายกตามมาทัน เห็นเจียวก๋งกับตองอีจู๋นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ก็ให้ทหารเข้าล้อมจับเจียวก๋งได้ให้เอาไปฆ่าเสีย ตองอีจู๋ก็กอดเจียวก๋งไว้จนพวกทหารเข้าแกะมือออกก็มิฟัง ทหารฮ้อเหงาเงื้อทวนขึ้นจะแทงเจียวก๋ง ตองอีจู๋ก็เอาตัวเข้ารับทวนขอตายก่อน พวกทหารก็แทงเจียวก๋งกับตองอีจู๋ตาย ฝ่ายฮกหงวน ก๋งสุนอิว และพวกทหารทั้งปวงที่ตามเจ้าเมืองซองออกไป หนีเข้าซุ่มซ่อนอยู่ในป่านั้นเห็นเจียวก๋งถึงแก่กรรมแล้วก็ออกมาหาฮ้อเหงาสิ้น ฮ้อเหงาก็พาขุนนางและทหารทั้งปวงกลับเข้าเมือง เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ซองบุนก๋งและนางอ๋องกี๋ทุกประการ ซองบุนก๋งจึงให้ตั้งตองโตยน้องชายตองอีจู๋ขึ้นเป็นขุนนางแทนที่ตองอีจู๋ผู้ตาย แล้วตั้งฮ้อเหงาขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ เพลาคํ่าลงวันนั้นฮ้อเหงาป่วยเป็นปัจจุบันตาย ซองบุนก๋งเสียนํ้าใจนัก จึงให้แต่งการฟังศพฮ้อเหงาตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายเตียวตุนผู้สำเร็จราชการเมืองจิ้นแจ้งความว่า ก๋งจูเปาฆ่าเจียวก๋งผู้พี่เสียแล้วได้เป็นซองบุนก๋ง ครองสมบัติในเมืองซองดังนั้นมีความขัดเคืองนัก เห็นว่าซองบุนก๋งหาเกรงพระอาญาพระเจ้าจิวคองอ๋องไม่ จึงให้เกณฑ์กองทัพเมืองโอย เมืองติน เมืองเตงทั้งสามหัวเมืองๆ ละห้าพัน เกณฑ์คนในเมืองจิ้นห้าพัน เข้ากันเป็นทหารสองหมื่น ให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพยกไปถึงเมืองซอง จึงสั่งทหารให้เข้าล้อมเมืองไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายซองบุนก๋งเจ้าเมืองซองแจ้งความดังนั้นก็ตกใจนัก จึงให้ขุนนางทั้งปวงมาปรึกษาว่า กองทัพเมืองจิ้นมาบรรจบกับทัพทั้งสองเมืองยกมาล้อมเมืองเราไว้ดังนี้ เราจะคิดป้องกันเป็นประการใด ฮกหงวนจึงตอบว่าเมืองเราเป็นเมืองน้อยที่จะคิดต่อสู้กองทัพเมืองจิ้นและสามหัวเมืองนั้นเห็นเหลือกำลังทหารในเมืองเรานัก ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้นำเครื่องบรรณาการออกไปอ่อนน้อมโดยดี เห็นซุนลิมฮูแม่ทัพจะมีความกรุณามิได้ทำร้ายแก่เมืองเรา เจ้าเมืองซองก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งเครื่องบรรณาการให้ฮกหงวนคุมออกไปคำนับซุนลิมฮู ณ ค่าย แจ้งความว่าซองบุนก๋งนายข้าพเจ้าให้แต่งเครื่องบรรณาการออกมาคำนับท่าน ด้วยพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ๆ บ้านเมืองก็ยังไม่ราบคาบจึงยังมิได้แต่งเครื่องบรรณาการไปคำนับแก่พระเจ้าเมืองหลวง โทษเจ้าเมืองซองผิดเป็นข้อใหญ่ ขอท่านได้กรุณายกโทษเจ้าเมืองซองเสียครั้งหนึ่งเถิด ตั้งแต่นี้ไป เมืองข้าพเจ้าก็จะเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองหลวงและเมืองท่านสืบไปมิให้ขัดเคืองเลย
ซุนลิมฮูจึงตอบว่า นายท่านเป็นคนไม่ดีฆ่าเจียวก๋งผู้พี่เสียแล้วตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองหากลัวพระราชอาญาไม่ เจ้าเมืองจิ้นจึงให้ยกมากำจัดนายท่านเสีย ฮกหงวนจึงตอบว่าความข้อนี้ข้าพเจ้าแจ้งอยู่หาเป็นดังนั้นไม่ ขุนนางและราษฎรทั้งปวงเห็นว่าเจียวก๋งไม่เอาใจใส่ในกิจราชการบ้านเมือง มีแต่ไปเที่ยวป่าล่าเนื้อเนืองๆ จึงพร้อมใจกันกำจัดเจ้าเมืองซองเสีย ตั้งซองบุนก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน ซุนลิมฮูได้ฟังก็มิได้ว่าประการใด จึงให้ทหารคุมเอาสิ่งของและข้อราชการขึ้นไปแจ้งแก่เตียวตุน เตียวตุนจึงสั่งให้ยกกองทัพกลับเมือง ซุนลิมฮูจึงว่ากับฮกหงวนว่า ท่านจงกลับเข้าไปบอกแก่นายท่านอย่าให้ปรารมภ์ไปเลย เราไม่ทำร้ายแก่เมืองท่านจะยกกลับไปแล้ว ฮกหงวนได้ฟังมีความยินดีนัก ก็คำนับลาซุนลิมฮูกลับเข้ามาแจ้งความแก่เจ้าเมืองทุกประการ ซุนลิมฮูก็สั่งให้หัวเมืองทั้งสามเลิกทัพกลับเมืองจิ้น
ขณะนั้นเจ้าเมืองเตงเข้าไปคำนับเตียวตุน แล้วต่อว่าเตียวตุนว่าท่านทำการศึกดังนี้เห็นหาพ้นความยากไม่ ด้วยว่าเกณฑ์กองทัพไปทำศึกครั้งใด ต้องซื้อเสบียงอาหารแจกจ่ายกันทุกหมวดทุกกองสิ้นเงินสิ้นทองทุกครั้ง ทหารไปทั้งปวงก็ป่วยการทำมาหากิน ต้องลำบากบอบช้ำด้วยทาง อดกินอดนอนเป็นหลายวันหลายคืน ครั้นตีเมืองได้ก็จะได้เก็บเอาเงินทองสิ่งของมาใช้ค่าเสบียงอาหารที่ซื้อจ่ายแจกกันกิน บัดนี้เจ้าเมืองซองแต่งเครื่องบรรณาการมาหน่อยหนึ่งนิดหนึ่งแล้วว่าจะมาอ่อนน้อมท่านก็เลิกกลับมาเมือง ทำการศึกฉะนี้จะมิพากันฉิบหายเสียหรือ
เตียวตุนจึงตอบว่า เมื่อแรกเราให้ยกไปนั้น ด้วยเข้าใจว่าซองบุนก๋งเป็นคนชั่ว ฆ่าพี่เสียชิงเอาสมบัติในเมืองซอง เราจึงจะให้ไปกำจัด ซองบุนก๋งเป็นคนดีมีสติปัญญามาก ขุนนางและราษฎรทั้งปวงพร้อมใจกันกำจัดเจ้าเมืองเก่าเสีย ตั้งซองบุนก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน เราจึงให้เลิกทัพกลับมา ท่านอย่าน้อยใจเลย จงยกกลับไปเมืองเถิด เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้นให้คิดแค้นเตียวตุนก็ยกกลับไปเมือง ตั้งแต่นั้นมาเจ้าเมืองเตงก็ไปขึ้นเสียกับเมืองฌ้อมิได้ขึ้นกับเมืองจิ้นสืบไป เจ้าเมืองเตงยกกลับไปแล้วทัพเมืองโอยเมืองตินทั้งสองหัวเมืองก็พากันยกกลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูเซียนหยินเจ้าเมืองเจ๋ คิดแค้นไตหูเปงหงวนอันเป็นคู่ความและกวนต๋งขุนนางผู้เป็นตระลาการ แต่ครั้งแผ่นดินเจ๋ฮวนก๋งผู้บิดา เมื่อเจ๋ฮวนก๋งได้เป็นเจ้าเมืองนั้น ก๋งจูเซียนหยินเป็นความกันกับไตหูเปงหงวนด้วยชิงที่นากัน เจ๋ฮวนก๋งสั่งให้กวนต๋งเป็นตระลาการ กวนต๋งก็พิพากษาไปตามตรง เมื่อความก๋งจูเซียนหยินนั้นแพ้ ก็ปรับไหมให้ที่นาเป็นของเปงหงวน: ก๋งจูเซียนหยินก็ผูกพยาบาทเปงหงวนแต่นั้นมา ครั้นก๋งจูเซียนหยินได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้ว จึงให้ถอดเปงหงวนเสียจากที่ขุนนาง แล้วก็ให้ริบเอาที่นานั้นเสีย ครั้นนานมาเปงหงวนป่วยหนักลงก็ถึงแก่กรรม เปงซกผู้บุตรจึงแต่งการฝังศพบิดาตามสติกำลัง ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันสรรเสริญว่าเปงซกกตัญญูต่อบิดา เจ้าเมืองเจ๋เห็นว่าเปงซกเป็นคนมีสติปัญญาอัธยาศัยมาก จึงตั้งเปงซกขึ้นเป็นขุนนางแทนเปงหงวนผู้ตาย
วันหนึ่งเจ้าเมืองเจ๋ไปเล่นป่า เปงซกก็ตามออกไปด้วย กลับมาทางประตูข้างตะวันออก เห็นกุฏิที่ฝังศพกุฏิหนึ่ง จึงอ่านหนังสือที่จารึกไว้กับกุฏินั้น ก็รู้ว่าเป็นที่ฝังศพเปงหงวน คิดขึ้นมาถึงความหลังยังไม่หายแค้น จึงสั่งทหารให้ขุดเอากระดูกเปงหงวนขึ้นมา ทุบต่อยเสียให้เรี่ยรายไปแล้วจึงถามเปงซกว่าบิดาท่านกระทำความผิด เราจึงให้ทุบต่อยสับฟันทำโทษดังนี้ท่านมีความโกรธแก่เราหรือไม่ เปงซกจึงตอบว่า บิดาข้าพเจ้าทำความผิดให้ท่านขัดเคืองแต่ก่อน ท่านจึงให้ทำตามโทษ อันตัวข้าพเจ้านี้เป็นแต่บุตรคนโทษ ท่านชุบเลี้ยงขึ้นให้เป็นขุนนางนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะโกรธท่านด้วยเหตุอันใด แต่ปากหากว่าไปนํ้าใจเปงซกคิดแค้นเจ้าเมืองเจ๋ยิ่งกว่าใครต่อยศีรษะเปงซกสักร้อยที เจ้าเมืองเจ๋หารู้ท่าเปงซกไม่ จึงสรรเสริญเปงซกว่าเป็นคนดีหาเข้าด้วยบิดาไม่ จึงคืนที่นาของเปงหงวนที่ริบไว้นั้นให้แก่เปงซก เปงซกจึงวอนบิดาข้าพเจ้าทำความผิดท่านก็ทำให้สมกับโทษแล้ว ข้าพเจ้าจะขอเก็บเอากระดูกที่เรี่ยรายอยู่นั้นลงฝังเสียดังเก่าให้ลับตาคน เจ้าเมืองเจ๋ก็ยอมให้เปงซกฝังศพบิดา เปงซกก็เก็บเอากระดูกที่เรี่ยรายอยู่นั้นลงฝังเสียดังเก่า แล้วก็ตามเจ้าเมืองเจ๋กลับเข้ามาเมือง เปงซกคิดพยาบาทจะทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋อยู่เป็นนิจ แต่ยังมิได้ช่องก็นิ่งอยู่
เจ้าเมืองเจ๋คิดจะใคร่หาอิสตรีที่รูปงาม ให้จัดลูกสาวขุนนางเข้ามาไว้เป็นอันมากก็ยังมิชอบใจ ขณะนั้นมีผู้มาบอกเจ้าเมืองเจ๋ว่าภรรยาไตหูเหงียมจิดรูปงามไม่มีใครเปรียบถึงสอง ก็คิดจะใคร่ได้มาเป็นภรรยาของตัว ครั้นถึงเทศกาลตรุษ ภรรยาขุนนางทั้งปวงก็แต่งตัวเข้าไปคำนับภรรยาเจ้าเมืองเจ๋ตามธรรมเนียม
เจ้าเมืองเจ๋ก็คอยดูแลภรรยาไตหูเหงียมจิด ครั้นเห็นภรรยาไตหูเหงียมจิดรูปงามก็ชอบใจ สั่งคนสนิทให้คุมภรรยาไตหูเหงียมจิดไว้ข้างใน แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็ออกไปข้างหน้าให้หาไตหูเหงียมจิดมาแล้ว จึงแกล้งกล่าวอุบายว่าภรรยาเราเห็นภรรยาท่านมีความรักใคร่นัก จะใคร่ได้ไว้เป็นเพื่อนพูดจากันตามประสาอิสตรีด้วยกัน ท่านจงเห็นแก่เราให้ภรรยาไว้เถิด
ไตหูเหงียมจิดได้ฟังก็จนใจ มิรู้ที่จะว่าประการใด เจ้าเมืองเจ๋ก็กลับเข้าไปข้างใน เอาภรรยาไตหูเหงียมจิดเลี้ยงไว้เป็นภรรยา ตั้งแต่นั้นมาไตหูเหงียมจิดก็ผูกพยาบาทเจ้าเมืองเจ๋นักคอยจะทำร้ายอยู่ ครั้นถึงเดือนห้าเป็นฤดูร้อน เจ้าเมืองเจ๋คิดจะใคร่อาบนํ้าเล่นในสระซีนตีนอยู่ในทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จึงสั่งเปงซกกับไตหูเหงียมจิดให้จัดแจงล้อเกวียนให้พร้อม เราจะออกไปอาบนํ้าในสระซีนตีน ตัวท่านทั้งสองจงตามเราออกไปด้วย ขุนนางทั้งสองก็คำนับลาออกไป จัดแจงการทั้งปวงตามคำเจ้าเมืองเจ๋สั่ง
ขณะนั้นมีขุนนางผู้หนึ่งเข้าไปคำนับเจ้าเมืองแล้วว่า เปงซกนี้ก็เป็นบุตรเปงหงวน ท่านให้ขุดกระดูกเปงหงวนบิดาเขาขึ้นมาทุบต่อยสับฟัน เห็นเปงซกจะมีใจเจ็บแค้นคอยทำร้ายท่านอยู่ ไตหูเหงียมจิดเล่าท่านก็ข่มเหงเอาภรรยาเขาไว้ ก็มีใจเจ็บแค้นอยู่เหมือนกัน และท่านจะมาไว้ใจให้ขุนนางทั้งสองตามออกไปอาบน้ำเล่นด้วยกัน ข้าพเจ้าเห็นท่านจะมีอันตรายเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเจ๋จึงตอบว่า ขุนนางทั้งสองเป็นคนสัตย์ซื่อ เห็นจะมิได้คิดร้ายต่อเรา ท่านอย่าปรารภเลย พอขุนนางทั้งสองเอาเนื้อความมาแจ้งว่าเตรียมพร้อมแล้ว เจ้าเมืองเจ๋ก็ขึ้นขี่เกวียนมีคนตามออกไปประมาณยี่สิบคน ขุนนางทั้งสองก็พาคนสนิทประมาณเก้าคนตามออกไปด้วย ครั้นถึงสระนํ้าซีนตีนแล้ว เจ้าเมืองเจ๋จึงสั่งขุนนางทั้งสองให้คุมคนทำที่ประทับใต้ร่มขอบสระเสร็จแล้ว ก็ลงอาบนํ้าเล่นในสระตามสบาย ครั้นค่อยบรรเทาร้อนแล้วก็ขึ้นจากน้ำจึงสั่งให้ยกโต๊ะมาเสพสุรา เมาแล้วลมพัดเย็นๆ ก็นอนหลับไป
ฝ่ายขุนนางทั้งสองเห็นเจ้าเมืองเจ๋เมาสุรานอนหลับ ก็ชวนกันลงไปอาบน้ำเล่นบ้าง นํ้าใจขุนนางทั้งสองนั้นผูกพันอยู่ที่จะทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋ด้วยกัน แต่ไม่รู้แห่งที่จะออกปากได้ด้วยมิไว้ใจกัน ขณะนั้นเปงซกคิดว่าไตหูเหงียมจิดก็มีความแค้นเคืองจะทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋อยู่เป็นนิจ แต่ทว่าหาไว้ใจเราไม่ จำเราจะลองดูให้รู้ก่อน คิดแล้วก็หักเอากิ่งไม้น้อยๆ มารำเพลงกระบี่เล่น แล้วฟาดปลายไม้ให้ถูกศีรษะไตหูเหงียมจิด ไตหูเหงียมจิดโกรธจึงว่าแก่เปงซกว่า ท่านดูหมิ่นประมาทไม่เกรงใจแก่เรา แกล้งเอากิ่งไม้ฟาดเอาศีรษะเราดังนี้ เปงซกจึงตอบว่าเรารำเพลงกระบี่เล่นพลั้งไปปลายไม้พอถูกเอาศีรษะท่านเข้าเท่านั้นสิว่าเราประมาทดูหมิ่นเล่า ภรรยาของท่านเป็นที่รักเขายังชิงเอาไว้เป็นภรรยาเขาเสียนั้นก็ไม่โกรธ กลับว่าเราหมิ่นประมาทไม่เกรงใจท่าน จะมาโกรธแค้นเราหาต้องการไม่ ไตหูเหงียมจิดได้ฟังเปงซกแย้มความออกดังนั้นจึงตอบว่า ถึงเจ้าเมืองเจ๋ทำความแค้นชิงเอาภรรยาของเราไว้ก็เป็นที่แค้นอยู่ แต่ทว่าพออดกลั้นได้ด้วยเป็นคนเหมือนกัน ไม่น่าแค้นเหมือนเปงหงวนบิดาท่าน ตายไปเป็นผีแล้วเขายังขุดขึ้นสับฟันเล่นได้ เปงซกจึงตอบว่า ทุกวันนี้เราคอยจะแก้แค้นอยู่เป็นนิจแต่ยังหาคู่คิดมิได้ก็ต้องนิ่งอยู่ก่อน
ไตหูเหงียมจิดจึงถามว่า ท่านจะคิดแก้แค้นอย่างไรเราจะขอร่วมคิดด้วย ท่านอย่าได้รังเกียจกินแหนงเราเลย เปงซกเห็นว่าไตหูเหงียมจิดปลงใจด้วยจึงตอบว่า ที่เราแกล้งฟาดปลายไม้ให้ถูกศีรษะท่านนั้น หวังว่าจะลองใจท่านอย่าถือโทษเราเลยจงให้อภัยเราเถิด ถ้าท่านเป็นใจด้วยกันแล้วการก็จะสำเร็จโดยเร็ว เราออกมาคราวนี้ก็ได้ทีด้วยไม่มีขุนนางตามออกมาเป็นผู้ใหญ่อยู่ก็แต่เราทั้งสอง นอกกว่าเราก็เป็นแต่คนใช้สอยใครจะทำอะไรแก่เราได้ บัดนี้อีก๋งก็เมาสุราหลับอยู่แล้ว เราพากันขึ้นไปเอากระบี่ตัดศีรษะอีก๋งเสีย กลับเข้าไปถึงเมืองจึงเชิญก๋งจูหงวนขึ้นเป็นเจ้าเมืองเจ๋สืบไป ถ้าท่านทำได้ดังคำเราว่าดังนี้จึงจะหายแค้น ท่านก็จะได้ภรรยากลับคืนไปบ้าน
ไตหูเหงียมจิดก็เห็นชอบด้วย จึงพากันรีบขึ้นจากนํ้าย่องเข้าไปจนถึงที่นอน เห็นเจ้าเมืองเจ๋หลับสนิทอยู่ เปงซกจึงแกล้งว่าแก่คนใช้ที่อยู่ที่นั้นว่า ท่านเจ้าเมืองเมาสุราหลับอยู่ดังนี้ตื่นขึ้นก็จะอยากนํ้าร้อน ท่านทั้งปวงจะพากันเฉยเสียนั้นหาชอบไม่ จึงชวนกันออกไปต้มนํ้าร้อนไว้ คนทั้งปวงเกรงขุนนางทั้งสอง จึงพากันออกไปต้มนํ้าร้อนไว้ตามคำเปงซกสั่ง ครั้นคนใช้ออกไปสิ้นแล้ว เปงซกกับไตหูเหงียมจิดก็เข้าไปเอากระบี่ฟันเจ้าเมืองเจ๋ตาย แล้วช่วยกันหามไปทิ้งเสียในรก หิ้วเอาศีรษะไปทิ้งเสียในสระนํ้า แล้วประกาศแก่คนทั้งปวง อีก๋งเจ้าเมืองเจ๋ทำการไม่ชอบ ฆ่าพี่เสียชิงเอาสมบัติตามอำเภอใจ เราจึงฆ่าเสียให้ตายไปตามกัน ก๋งจูหงวนเป็นคนดีมีสติปัญญามาก เราจะตั้งก๋งจูหงวนขึ้นเป็นเจ้าเมือง ท่านทั้งปวงอย่าน้อยใจเราเลย ขุนนางทั้งสองก็พากันกลับเข้าเมือง จึงให้แต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงดูกันตามสบาย
และขณะเมื่อเปงซกกับไตหูเหงียมจิดนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกันนั้นมีผู้เอาเนื้อความเข้ามาแจ้งว่า บัดนี้โกเขงกับก๊กกุยฮู ขุนนางทั้งสองคิดกันปรึกษาโทษท่านฆ่าเจ้าเมืองเสีย บัดนี้เกณฑ์ทหารจะให้มาจับท่าน ขุนนางทั้งสองได้ฟังก็ตกใจคิดจะหนีเอาตัวรอด จึงสั่งทหารให้รีบจัดแจงล้อเกวียนบรรทุกสิ่งของและครอบครัวได้พร้อมแล้ว ก็อพยพออกจากเมืองเจ๋ทางประตูทิศใต้ไปอาศัยอยู่เมืองฌ้อ ฝ่ายโกเขงและก๊กกุยฮูคิดจะจับเปงซกและไตหูเหงียมจิดไม่ทันท่วงทีแล้ว ก็พร้อมกันตั้งก๋งจูหงวนขึ้นเป็นฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋สืบไป ขณะนั้นพระเจ้าจิวคองอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบหกปี
๕๐
ฝ่ายฬ่ออีก๋งเจ้าเมืองฬ่อได้บุตรสาวเจียวก๋งเจ้าเมืองเจ๋เป็นภรรยาใหญ่คนหนึ่งซึ่งชื่อนางเกียงซี มีบุตรชายสองคน ชื่อก๋งจูออกคนหนึ่ง ก๋งจูซีคนหนึ่ง ฬ่ออีก๋งได้นางเกงเอ๋งบุตรเจ้าเมืองจิ้นคนหนึ่งเป็นภรรยาที่สอง มีบุตรด้วยเจ้าเมืองฬ่อสองคน ชื่อก๋งจูเจียบคนหนึ่ง ชื่อก๋งจูซกฟันคนหนึ่ง แต่ก๋งจูเจียบมีอายุแก่กว่าก๋งจูออก ครั้งนั้นฬ่ออีก๋งคิดว่าตัวเองก็แก่ลงแล้ว ยังหาได้ตั้งซีจูที่จะเป็นเจ้าเมืองแทนตัวไม่ จึงให้ขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาประชุมพร้อมกัน จึงว่าทุกวันนี้เราก็แก่แล้วคิดจะตั้งซีจูให้ทันตาเห็น นานไปพี่น้องจะไม่ได้วิวาทกัน จึงว่าก๋งจูเจียบแก่กว่าก๋งจูออกทั้งสติปัญญาก็มากแต่เป็นบุตรนางเกงเอ๋งภรรยาน้อย ครั้นจะตั้งก๋งจูเจียบขึ้นความครหานินทาก็จะบังเกิดได้ ก๋งจูออกนั้นเป็นบุตรนางเกียงซีควรเราจะตั้งก๋งจูออกเป็นที่ซีจูจึงจะชอบ
เปงซุนสีขุนนางจึงว่า ท่านจะตั้งก๋งจูออกเป็นที่ซีจูนั้นชอบแล้ว เจ้าเมืองฬ่อจึงตั้งก๋งจูออกขึ้นเป็นที่ซีจู และเมืองฬ่อครั้งนั้นตองซุนสี ซกซุนสี กีซุนสี เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ฝ่ายเปงซุนสี จึงแจ้งว่าก๋งซุนจีมีบุตรสามคนชื่อซกตองหนึ่ง แพเสงหนึ่ง ซกซุนเต๊กสินหนึ่ง แล้วว่ากีปูเลียดมีบุตรชื่อกีหังฮูคนหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อจึงเอาบุตรขุนนางซึ่งมีชื่อมาตั้งแต่งเป็นขุนนางทุกคน แต่แพเสงนั้นหนังสือดีให้เป็นอาจารย์สอนหนังสือก๋งจูออกด้วย ฝ่ายกงซุนเหงาเป็นพี่ชายตังสุยเป็นบุตรเจ้าเมืองฬ่อคนเก่า กงซุนเหงามีบุตรชายสองคน ชื่อก๋งซุนก๊กคนหนึ่ง ก๋งซุนหนันคนหนึ่ง ตัวกงซุนเหงานั้นได้หญิงชาวเมืองกีมาเป็นภรรยาสองคน หญิงนั้นเป็นพี่น้องกัน นางไตกีผู้พี่ให้เป็นมารดาเลี้ยงก๋งซุนก๊ก นางซีกีผู้น้องให้เป็นมารดาเลี้ยงก๋งซุนหนัน แต่นางไตกีนั้นป่วยตาย กงซุนเหงาเสียดายนัก จึงคิดว่าอิสตรีในเมืองกีชื่อนางกีซีคนหนึ่งรูปงามนัก เราจำจะคิดอุบายเอาชื่อตังสุยผู้น้องไปขอนางกีซีเห็นจะได้สมความคิดเรา จึงจัดแจงบ่าวไพร่สิ่งของแล้วขึ้นเกวียนไปเมืองกี จึงแต่งคนให้ไปว่ากล่าวขอนางกีซี
บิดามารดานางกีซีจึงว่า กงซุนเหงาได้หญิงชาวเมืองเราไปเป็นภรรยาถึงสองคนแล้ว กงซุนเหงาจึงให้บอกว่า จะขอให้ตังสุยผู้น้องดอกบิดามารดานางกีซีก็ยอมให้ จึงนัดว่าวันดีเมื่อใดจึงให้แต่งขันหมากมารับเถิด กงซุนเหงาก็ดีใจจึงจัดขันหมากให้เถ้าแก่ไปหมั้นไว้ กงซุนเหงาก็กลับมาเมืองฬ่อ บ่าวกงซุนเหงาก็มาบอกตังสุยว่า พี่ชายท่านไปขอนางกีซีจะให้เป็นภรรยาท่าน นางกีซีรูปงามนัก ตังสุยได้ฟังดังนั้นมีความยินดี ก็คอยอยู่ว่ากงซุนเหงาพี่ชายเราจะแต่งขันหมากไปรับนางกีซีเมื่อใด ฝ่ายกงซุนเหงาครั้นวันดีก็แต่งขันหมากไปรับนางกีซีมา ครั้นนางกีซีมาถึง กงซุนเหงาจึงคิดแต่ในใจว่าถ้านางกีซีงามเหมือนอย่างเขาเล่าลือจริงแล้ว เราจะเอาไว้เป็นภรรยาเรา ถ้าไม่สู้งามก็จะยกให้กับตังสุย คิดแล้วก็ไปคอยดูอยู่ริมทางเห็นนางกีซีรูปงามนักก็รับเอาไว้เป็นภรรยาเอง
ฝ่ายตังสุยแจ้งว่ากงซุนเหงาเอานางกีซีไว้เป็นภรรยาเองก็โกรธนัก จึงคิดว่ากงซุนเหงาวาจามิได้สุจริตทำให้เราได้ความเจ็บอายนัก จึงเข้าไปหาเจ้าเมืองฬ่อ แจ้งความให้เจ้าเมืองฬ่อฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าจะขอทำศึกกับกงซุนเหงากว่าจะแพ้และชนะ แพเสงจึงว่าพี่น้องวิวาทกันเป็นแต่การอิสตรีเท่านี้ จะรบพุ่งกันให้ยากแก่ทแกล้วทหารหาต้องการไม่ กงซุนเหงาตังสุยก็เป็นเชื้อสายของท่านอยู่ ขอท่านได้หาตัวกงซุนเหงามาว่ากล่าวกันเสียให้เห็นผิดและชอบ
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังแพเสงทัดทานดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงให้ทหารไปบอกกงซุนเหงา กงซุนเหงาขัดมิได้ก็มาคำนับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อจึงว่าตัวท่านเป็นผู้ใหญ่ ได้เอาชื่อตังสุยไปอ้างว่าจะขอนางกีซีมาให้เป็นภรรยาตังสุย แล้วกลับเอานางกีซีไว้เป็นภรรยาของตัวดังนี้หาชอบไม่ จงส่งนางกีซีกลับคืนไปให้กับบิดามารดาเขาตามเดิมเถิด ตัวท่านจึงจะพ้นคนนินทา แล้วพี่น้องก็จะมิได้ขัดเคืองกันสืบไป กงซุนเหงาได้ฟังเจ้าเมืองฬ่อว่าดังนั้นคิดเสียดายนางกีซีนัก แต่เป็นความจนใจด้วยขัดเจ้าเมืองฬ่อมิได้ก็ส่งนางกีซีคืนไปเมืองกี แล้วเจ้าเมืองฬ่อก็ขอความเสียทั้งสองข้าง ให้ตังสุยกับกงซุนเหงาประนีประนอมกัน ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งสองก็หายขัดเคืองมิได้มีความพยาบาทกันสืบไป แต่กงซุนเหงานั้นมีความอาลัยถึงนางกีซีนัก ครั้งเมื่อพระเจ้าจิวเซียงอ๋องสวรรคต เจ้าเมืองฬ่อแต่งเครื่องบรรณาการให้กงซุนเหงาคุมไปช่วยทำการฝังศพ ครั้นกงซุนเหงากลับมาถึงแดนเมืองกี ก็แวะเข้าอยู่กับนางกีซีไม่ไปเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งว่ากงซุนเหงาไปอยู่ด้วยนางกีซีนั้นอีก เห็นว่ากงซุนเหงาจะไม่กลับมา จึงตั้งก๋งซุนก๊กผู้บุตรกงซุนเหงาขึ้นเป็นเปงซุนก๊กแทนบิดา
ฝ่ายกงซุนเหงาไปอยู่เมืองก็นานแล้ว คิดจะใคร่กลับมาเมืองฬ่อก็เกรงเจ้าเมืองฬ่อนัก จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ทหารเอาไปให้กับบุตรให้ช่วยอ้อนวอนให้ตังสุยช่วยว่ากล่าวกับเจ้าเมืองฬ่อว่าเราจะขอกลับมาอยู่เมืองฬ่อตามเดิม ทหารก็คำนับลามายังเมืองฬ่อ จึงเอาหนังสือส่งให้เปงซุนก๊ก เปงซุนก๊กแจ้งความในหนังสือนั้นแล้ว จึงไปคำนับตังสุยผู้เป็นอาบอกความว่าบิดาข้าพเจ้าจะขอกลับมาอยู่เมืองฬ่อตามเดิม แต่เกรงอากับเจ้าเมืองฬ่ออยู่จึงให้ข้าพเจ้ามาอ้อนวอนกับท่าน ให้ช่วยว่ากล่าวรับผิดชอบเจ้าเมืองฬ่อด้วย ขอท่านได้กรุณาข้าพเจ้าช่วยว่ากล่าวแก่ฬ่ออีก๋ง ให้งดโทษบิดาสักครั้งหนึ่ง แต่พอจะได้เห็นหน้ากันเมื่อเจ็บไข้
ตังสุยจึงตอบว่า บิดาท่านเป็นคนชั่วหาควรจะเข้ามาอยู่ในเมืองเป็นขุนนางไม่ จงให้ไปบอกแก่บิดาท่านเถิด ถ้าจะกลับมาเมืองฬ่อให้ได้อย่าให้พานางกีซีมา ข้อหนึ่งอย่าให้เข้ามาในเมืองฬ่อ อยู่แต่ในบ้านของตัว ข้อหนึ่งให้ออกเสียจากขุนนาง ถ้ารับได้ดังนี้แล้ว เราจะว่ากล่าวฬ่ออีก๋งให้ เปงซุนก๊กก็คำนับลาตังสุยกลับมาบ้าน จึงแจ้งความกับคนถือหนังสือ ให้ไปบอกความกับบิดาตามคำตังสุยสั่งทุกประการ คนใช้ก็คำนับลาเอาเนื้อความไปแจ้งกับกงซุนเหงา กงซุนเหงาได้ฟังดังนั้นก็เสียนํ้าใจนัก แต่คิดถึงพี่น้องบุตรหลานทั้งปวงก็รับตามถ้อยคำตังสุยแล้วจัดแจงกลับมาถึงบ้าน ซ่อนหน้าอยู่แต่บนเรือนมิได้ไปมาหาผู้ใดถึงสามปี
วันหนึ่งกงซุนเหงาคิดถึงนางกีซีนัก จึงสั่งให้ขนข้าวของบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่ม ให้คนใช้ขับเกวียนเอาของมาเมืองกี ตัวกงซุนเหงาก็กลับมาอยู่กับนางกีซีอีก จนเกิดบุตรด้วยกันคนหนึ่ง ชื่อตังสุนเบียด ครั้นนานมานางกีซีเป็นโรคป่วยหนักลง แพทย์พยาบาลมิฟังก็ถึงแก่กรรม กงซุนเหงาก็คิดอาลัยถึงนางกีซีนัก จึงแต่งการฝังศพเสร็จแล้ว ก็ให้ตังสุนเบียดผู้บุตรไปอ้อนวอนเจ้าเมืองฬ่อและตังสุยผู้น้องว่าจะขอกลับมาเมืองฬ่อตามเดิม ฬ่ออีก๋งก็ยอมให้กลับมา บุตรนั้นก็คำนับลากลับมาแจ้งความกับบิดาทุกประการ กงซุนเหงาได้ฟังมีความยินดีนัก ก็พาตัวตังสุนเบียดผู้บุตรกลับมาอยู่เมืองฬ่อดังเก่า ขณะนั้นราชการในเมืองฬ่อก็สิทธิ์ขาดอยู่กับตังสุยและแพเสง ซึ่งเป็นอาจารย์สอนหนังสือก๋งจูออก ขุนนางทั้งสองนี้เป็นผู้สำเร็จราชการสิทธิ์ขาดหาผู้จะทัดทานมิได้
ฝ่ายนางเกงเอ๋งเป็นภรรยาที่สองเจ้าเมืองฬ่อ จึงคิดว่าก๋งจูเจียบผู้บุตรเรานี้ นานไปหาบุญบิดาไม่แล้ว เห็นจะไม่ได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดา สมบัติในเมืองฬ่อนี้ก็คงจะได้แก่ก๋งจูออก ราชการบ้านเมืองทุกวันนี้ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับตังสุย จำเราจะให้ก๋งจูเจียบบุตรเราไปฝากตัวให้สนิทชอบกันไว้กับตังสุย นานไปตังสุยจะได้ช่วยอุดหนุนก๋งจูเจียบให้ได้สมบัติในเมืองฬ่อ คิดแล้วนางเกงเอ๋งให้หาตัวตังสุยเข้ามาที่ประตูข้างหน้า จึงว่าแก่ตังสุยว่า ทุกวันนี้ราชการก็สิทธิ์ขาดอยู่กับท่าน เราจะขอฝากก๋งจูเจียบบุตรเรากับท่านด้วย ถ้าหาบุญบิดาไม่แล้ว ท่านได้เอ็นดูช่วยอุปถ้มภ์ ถ้าก๋งจูเจียบได้สมบัติแล้ว เราจะตั้งให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการสิทธิ์ขาดอยู่กับท่านผู้เดียว
ตังสุยได้ฟังดังนั้นก็รับคำว่า ท่านอย่าวิตกเลยไว้เป็นธุระข้าพเจ้าจะคิดอ่านให้สำเร็จจงได้ ว่าแล้วคำนับลานางเกงเอ๋งกลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมานางเกงเอ๋งก็ให้ก๋งจูเจียบไปมาหาสู่ฝากตัวตังสุย ถ้าได้ของประหลาดสิ่งใดมีราคาก็ให้เชิญคนใช้ไปให้กับตังสุยเนืองๆ ตังสุยดีใจรักใคร่ก๋งจูเจียบนัก จะใคร่ยกขึ้นเป็นเจ้าเมืองอยู่เป็นนิจ ฝ่ายนางเกงเอ๋งคิดจะใคร่ให้ขุนนางรักใคร่ก๋งจูเจียบให้มากไว้ จึงให้ก๋งจูเจียบไปฝากตัวซกซุนเต็กสินน้องชายแพเสงซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายทหาร นางเกงเอ๋งจึงจัดแพรอย่างดีกับสิ่งของอื่นๆ เป็นอันมาก เอาไปให้คำนับซกซุนเต็กสินแล้ว ก็ให้ก๋งจูเจียบไปมาหาสู่ซกซุนเต็กสินเนืองๆ ครั้นนานมาเห็นซกซุนเต็กสินมีความรักใคร่ก๋งจูเจียบแล้ว นางเกงเอ๋งจึงให้หาซกซุนเต็กสินมาฝากก๋งจูเจียบเหมือนฝากกับตังสุย ซกซุนเต็กสินก็รับคำนางเกงเอ๋งว่า จะช่วยอุปถัมภ์ให้ได้เป็นเจ้าเมืองให้จงได้ ว่าแล้วก็คำนับลานางเกงเอ๋งกลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาซกซุนเต็กสินก็คิดปองจะใคร่ให้ก๋งจูเจียบได้เป็นเจ้าเมืองฬ่อ
ครั้นถึงเดือนสามใกล้ตรุษ เจ้าเมืองฬ่อเป็นโรคป่วย แพทย์ประกอบยารักษาโรคมิได้คลายหนักลงทุกเวลา เจ้าเมืองฬ่อเห็นว่าตัวจะไม่รอดแล้วจึงให้หาก๋งจูออกมามอบตราสำหรับที่เจ้าเมืองให้แล้ว จึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาสั่งว่า เราป่วยครั้งนี้เห็นจะไม่รอด เมื่อบุญเราหาไม่แล้ว ท่านทั้งปวงจงตั้งก๋งจูออกบุตรเราให้เป็นเจ้าเมืองแทนตัวเราตามอย่างธรรมเนียมเถิด พอสิ้นคำสั่งโรคนั้นก็กำเริบหนักขึ้นเจ้าเมืองฬ่อก็ขาดใจตาย ขุนนางทั้งปวงพร้อมกันตั้งก๋งจูออกขึ้นเป็นเจ้าเมืองฬ่อ
ขณะนั้นฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งว่า เจ้าเมืองฬ่อถึงแก่กรรมก็จัดสิ่งของไปช่วยฝังศพฬ่ออีก๋ง ครั้นเสร็จการศพแล้ว ตังสุยกับซกซุนเต็กสินจึงเข้าไปปรึกษาก๋งจูออกว่า ก๋งจูหงวนได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ให้มาช่วยการศพครั้งนี้ หวังจะสืบทางไมตรีกับท่าน ขอท่านจงจัดสิ่งของตอบแทนตามธรรมเนียม เมืองเจ๋กับเมืองเราจึงจะเป็นทางไมตรีกันสืบต่อไป ก๋งจูออกได้ฟังขุนนางทั้งสองว่าเห็นชอบด้วย จึงให้จัดสิ่งของเครื่องบรรณาการส่งให้กับตังสุย ซกซุนเต็กสินคุมไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ตามธรรมเนียม ขุนนางทั้งสองครั้นมาถึงเมืองเจ๋ก็นำเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ แล้วแจ้งความว่า บัดนี้เจ้าเมืองฬ่อขอบคุณที่ท่านอุตส่าห์ไปช่วยแต่งการศพเจ้าเมืองฬ่อผู้เป็นบิดานั้น จึงแต่งเครื่องบรรณาการให้ข้าพเจ้าคุมมาคำนับท่าน
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความยินดีนัก จึงถามขุนนางทั้งสองว่าเจ้าเมืองฬ่อนายท่านนั้น จะชื่ออย่างอื่นไม่ได้หรือ จึงชื่อว่าออกดังนี้เล่า อันชื่อออกแปลว่าร้ายนัก นายท่านนี้ร้ายกาจนักหรือ เจ้าเมืองฬ่อนายข้าพเจ้าชื่อว่าออกนั้น ใช่จะร้ายกาจเหมือนท่านว่านั้นหามิได้ ซึ่งชื่อว่าออกนั้นตามคำโหรทำนาย เมื่อแรกประสูติออกจากครรภ์มารดานั้น ฬ่ออีก๋งบิดาให้หาโหรมาทำนาย โหรจึงทำนายว่า นานไปทารกผู้นี้จะตายร้าย ตั้งแต่นั้นมาขุนนางทั้งปวงและราษฎรจึงเรียกว่าออกซี ครั้นนานมาก็คงชื่ออยู่แต่ออกคำเดียว โหรได้ทำนายไว้ดังนี้ อยู่มาถึงได้เป็นเจ้าเมืองเห็นจะไม่ยืดยาว อันก๋งจูเจียบผู้เป็นพี่นั้น เป็นบุตรนางเกงเอ๋งภรรยาที่สองฬ่ออีก๋ง ก๋งจูเจียบนั้นมีสติปัญญามาก แล้วก็โอบอ้อมอารีกับขุนนางและราษฎรทั้งปวงมีใจรักใคร่มาก บัดนี้บ้านเมืองก็ยังไม่ราบคาบ ด้วยขุนนางและราษฎรทั้งปวงหาลงใจด้วยก๋งจูออกไม่ หมายจะพึ่งบุญก๋งจูเจียบทุกตัวคน ถ้าท่านช่วยอุปถัมภ์ก๋งจูเจียบให้ได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว ราษฎรและบ้านเมืองก็จะราบคาบ เมื่อบ้านเมืองราบคาบเป็นปกติแล้ว เมืองฬ่อก็จะได้คุมเครื่องบรรณาการมาคำนับท่านทุกปีมิได้ขาดเลย
ฮุยก๋งได้ฟังมีความยินดีนักจึงตอบว่า ท่านทั้งสองเป็นขุนนางผู้ใหญ่เห็นพร้อมกันแล้ว เราก็จะช่วยทำนุบำรุงก๋งจูเจียบให้ได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นให้จงได้ ว่าแล้วก็สั่งให้แต่งโต๊ะสุราเลี้ยงดูขุนนางทั้งสอง เจ้าเมืองเจ๋ก็เสพสุราร่วมโต๊ะเดียวกันด้วย ขุนนางทั้งสองก็เสพสุราแต่น้อย ครั้นเห็นเจ้าเมืองเจ๋เมาสุราตึงตัวเข้าแล้ว จึงว่าแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า ราชการเมืองฬ่อนั้นข้าพเจ้าพอจะจัดแจงให้ราบคาบได้อยู่ แต่คิดเกรงท่านนักหารู้แห่งที่จะจัดแจงได้ไม่ บัดนี้ท่านลงใจด้วยแล้วข้าพเจ้าจะขอพึ่งบุญท่านสืบไป แต่ท่านได้กรุณาแทงเอาโลหิตใส่ลงในสุราถ้อยที่สาบานกัน ให้ข้าพเจ้าเห็นใจว่าท่านมีความกรุณาข้าพเจ้าโดยสุจริตเถิด เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็ทำตามถ้อยคำขุนนางทั้งสอง จึงแทงเอาโลหิตใส่ลงในจอกสุราแล้วสาบานว่า จะช่วยก๋งจูเจียบให้ได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นให้จงได้ ขุนนางทั้งสองได้ฟังมีความยินดีนัก ก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋กลับมาเมืองฬ่อ
ตั้งแต่นั้นมาขุนนางทั้งสองก็มีใจกำเริบขึ้น หาช่องทางที่จะกำจัดก๋งจูออกเสีย จะตั้งก๋งจูเจียบขึ้นเป็นเจ้าเมือง และขณะเมื่อขุนนางทั้งสองกลับมาจากเมืองเจ๋ใหม่ๆ นั้น หังฮูเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไปเยี่ยมตังสุย พอซกซุนเต๊กสินมาปรึกษาราชการอยู่ที่บ้านตังสุยนั้นด้วย ตังสุยกับซกซุนเต๊กสินจึงแจ้งความกับหังฮูว่า เราไปราชการเมืองเจ๋ครั้งนี้เจ้าเมืองเจ๋มีความยินดีนับถือนัก อันเมืองเจ๋นี้เป็นเมืองใหญ่กว่าเมืองเรา เราคิดว่าจะขอบุตรสาวเจ้าเมืองเจ๋มาให้เจ้าเมืองฬ่อให้นายเราเกี่ยวดองกันไว้กับเจ้าเมืองเจ๋ ท่านจะเห็นเป็นประการใด
หังฮูจึงว่าก๋งจูออกได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ ก็ยังหามีภรรยาหลวงไม่ ท่านจงขอบุตรเจ้าเมืองเจ๋มาให้เป็นภรรยาก๋งจูออกนายเราเถิด ตังสุยกับซกซุนเต๊กสินจึงตอบว่า ที่จะขอบุตรเจ้าเมืองเจ๋มาให้ก๋งจูออกนั้น เห็นเจ้าเมืองเจ๋จะไม่ยอมให้ ด้วยก๋งจูออกเป็นบุตรนางเกียงซีสืบแซ่นางบุนเตียงมีความพยาบาทกันมานาน ถึงสี่ชั่วอายุคนแล้ว ฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋นั้นชมก๋งจูเจียบว่าเป็นคนมีสติปัญญา แล้วก็โอบอ้อมอารีแก่ขุนนางและประชาราษฎร์ทั้งปวง เจ้าเมืองเจ๋จะยกบุตรสาวให้แก่ก๋งจูเจียบ จึงให้เรามาแจ้งความให้ก๋งจูเจียบรู้ตัว
หังฮูได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่า ตังสุยจะเอาใจออกจากก๋งจูออกเป็นมั่นคงแล้ว หังฮูจึงเอาความมาแจ้งแก่แพเสงทุกประการ แพเสงจึงตอบว่าฬ่ออีก๋งได้มอบตราสำหรับเจ้าเมืองให้แก่ก๋งจูออก ก๋งจูออกก็ได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว ราชการบ้านเมืองก็ราบคาบสงบอยู่ ถึงมาตรว่าตังสุยกับซกซุนเต๊กสินจะคิดเอาใจออกห่างก็จะทำไมก๋งจูออก
ฝ่ายตังสุยจึงเอาความไปแจ้งแก่นางเกงเอ๋งว่า บัดนี้ข้าพเจ้าเตรียมการพร้อมแล้ว ได้เอาทหารที่มีฝีมือไปซุ่มไว้ ณ โรงม้า ท่านจงให้ก๋งจูเจียบไปชวนก๋งจูออกว่า นางม้าคลอดลูกต้องลักษณะเป็นม้ามีตระกูล ให้เชิญก๋งจูออกเข้าไปใน โรงม้า ได้ท่วงทีก็จะให้ทหารเอากระบองตีก๋งจูออกเสียให้ตาย นางเกงเอ๋งก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งก๋งจูเจียบให้ไปชักชวนก๋งจูออกไปดูม้าในโรงตามคำตังสุย ก๋งจูเจียบจึงไปชวนก๋งจูออกพากันลงไปดูม้าที่ในโรง พวกทหารที่ซุ่มนั้นก็พากันกรูเข้ากลุ้มรุมเอากระบองตีก๋งจูออกตาย ตังสุยจึงเข้าไปแจ้งความกับนางเกงเอ๋งว่าการคิดไว้นั้นสำเร็จแล้ว ยังเป็นเสี้ยนหนามอยู่แต่แพเสงผู้เดียว ด้วยแพเสงเป็นอาจารย์ก๋งจูออก ขอท่านจงให้หาตัวแพเสงว่าก๋งจูออกให้เชิญท่านอาจารย์เข้าไปดูม้ารูปงามในโรงเป็นการเร็ว แพเสงไม่ทันรู้ตัวก็เข้าไปในโรงม้า ข้าพเจ้าจะได้ทำการเสียให้สำเร็จจะได้ไม่มีเสี้ยนหนามในภายหน้า นางเกงเอ๋งก็สั่งคนใช้ที่สนิทให้ไปหาตัวแพเสงตามอุบายตังสุยว่า แพเสงไม่ทันคิดสำคัญว่าจริงจะเข้าไปดูม้าในโรง
ฝ่ายก๋งเยียมมุยีมเป็นคนสนิทของแพเสง จึงห้ามแพเสงว่าข้าพเจ้าได้ยินว่า นางเกงเอ๋งคบคิดกับตังสุยจะทำร้ายตัวท่านกับก๋งจูออกอยู่เป็นนิจ ซึ่งว่าก๋งจูออกให้หาไปดูม้านั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหาจริงไม่ ท่านจงหยุดยั้งฟังดูให้แน่ก่อนอย่าเพิ่งเข้าไปเลย แพเสงจึงตอบว่า ความที่ท่านว่านั้นเราไม่เห็นด้วย ก๋งจูออกให้หาตัวเราเข้าไปดูม้า ครั้นจะมิเข้าไปดูมิบังควร ว่าแล้วก็เดินออกมาจากที่อยู่ ก๋งเยียมมุยีมเห็นแพเสงไม่ฟังก็วิ่งตามมาทัน แล้วจึงเข้ายึดเอาชายเสื้อไว้ว่าท่านจงฟังคำข้าพเจ้าก่อน ถ้าก๋งจูออกให้หาท่านจริงก็จะไม่เป็นอันตราย ถ้ามิใช่ก๋งจูออกให้หาแล้ว ไปครั้งนี้เห็นท่านจะหาได้กลับมาไม่ แพเสงก็มิฟังสลัดชายเสื้อเสียแล้วก็เดินออกมาจากบ้าน ก๋งเยียมมุยีมเห็นแพเสงไม่ฟังมีความสงสารนัก จึงร้องไห้รักแพเสง แพเสงก็เดินมากับคนทั้งปวง ครั้นใกล้จะถึงโรงม้าเห็นพวกตังสุยอื้ออึงอยู่จึงถามว่าก๋งจูออกอยู่ในโรงม้าหรืออยู่ที่ไหน พวกตังสุยก็ลวงว่าก๋งจูออกอยู่ในโรงม้า จึงพาแพเสงเข้าไปโรงม้า
พวกทหารที่คุมอยู่นั้นก็เข้ากลุ้มรุมกับจับแพเสงตีด้วยกระบองจนแพเสงขาดใจตาย แล้วก็หามเอาศพแพเสงไปวางไว้ริมโรงม้า เอาหญ้าเดนม้ากลบศพแพเสงไว้ นางเกงเอ๋งจึงให้คนใช้ไปแจ้งความแก่นางเกียงซีว่า ก๋งจูออกไปดูม้าคลอดลูกในโรงไม่ระวังตัว ม้ามันดีดตายเสีย แล้วนางเกียงซีได้ฟังดังนั้น ก็รีบลงมา ณ โรงม้าเห็นศพก๋งจูออกฟกเขียวที่คอแจ้งว่าเขาทุบตาย นางเกียงซีก็ร้องไห้สลบอยู่ในโรงม้า
ฝ่ายหังฮูครั้นแจ้งความดังนั้นก็รีบเข้าไป ณ โรงม้า จึงว่าแก่ตังสุยว่า น้ำใจท่านทำได้ไม่มีความกรุณาบ้างเลย ตังสุยจึงตอบว่าการทั้งนี้เราหาได้เห็นไม่ พี่น้องฆ่ากันดังนี้ ใช่จะมีแต่เมืองเรา ถึงเมืองเจ๋เมืองซองเราก็มิได้เห็นว่ากล่าวกันเป็นประการใด หังฮูได้ฟังก็ไม่โต้ตอบ เข้ากอดศพร้องไห้จนเสียงแห้ง ตังสุยจึงว่าแก่หังฮูว่าตัวท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่มาร้องไห้รักศพผีตายแล้วดังนี้ ผีจะกลับเป็นขึ้นมาหรือ ท่านทำเหมือนทารกมิได้รู้จักความ หังฮูได้ฟังมีความละอายนักก็กลั้นความโศกเศร้าเช็ดน้ำตาเสีย
ฝ่ายซกซุนเต๊กสินแจ้งความก็ตกใจ รีบเข้าไปในโรงม้าเข้าไปคำนับตังสุยแล้วจึงถามว่า แพเสงผู้พี่ข้าพเจ้าไปอยู่ไหน ตังสุยจึงตอบว่าเราหารู้ไม่ ซกซุนเต๊กสินก็เข้าใจว่า ตังสุยฆ่าแพเสงเสียแล้วไม่รู้จะทำประการใด ทำเป็นยิ้มแล้วจึงตอบว่า ถึงพี่เราตายก็ตายด้วยความสัตย์ซื่อ ท่านอย่าพักพรางเราเลย เรารู้อยู่แล้ว ตังสุยเห็นว่าจะปิดไม่มิดก็ทำเป็นกระซิบบอกความกับซกซุนเต๊กสินว่าศพแพเสงพี่ชายท่านนั้น พวกทหารมันเอาหญ้าเดนม้าปิดไว้ข้างโน้น ครั้นบอกศพแพเสงให้กับซกซุนเต๊กสินแล้ว ตังสุยทำเป็นปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าก๋งจูออกก็ตายแล้ว เราเห็นว่าก๋งจูเจียบมีสติปัญญามากควรจะว่าราชการได้ จะยกขึ้นเป็นเจ้าเมือง ท่านทั้งปวงจะว่าประการใด
ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้น ต่างคนต่างแลดูตากัน แล้วจึงตอบว่าท่านว่านี้ชอบนัก ข้าพเจ้าทั้งปวงเห็นพร้อมกันแล้ว ตังสุยก็ตั้งก๋งจูเจียบขึ้นเป็นซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อสืบไป ขุนนางทั้งปวงก็คำนับซวนก๋งตามธรรมเนียมแล้ว ต่างคนต่างก็ไปซกซุนเต๊กสินก็แต่งการฝังศพแพเสงตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ นางเกียงซีก็แต่งการฝังศพก๋งจูออกตามตำแหน่งที่เจ้าเมืองเสร็จแล้วไม่มีความสบาย ตั้งแต่เศร้าโศกคิดถึงบุตรทั้งสองไม่เป็นอันกินอันนอนเลย
ตังสุยจึงเข้าไปคำนับซวนก๋งแล้วแจ้งความว่า บัดนี้ท่านก็ได้ครองสมบัติสำเร็จสมความคิดแล้ว จำจะให้ขุนนางและราษฎรทั้งปวงเข้ามาคำนับมารดาท่านให้เป็นเกียรติยศไว้ธรรมเนียม ซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อก็เห็นชอบด้วย จึงให้ขุนนางทั้งปวงเข้ามาคำนับนางเกงเอ๋งผู้เป็นมารดาตามคำตังสุยว่าทุกประการ นางเกียงซีเห็นดังนั้นก็ยิ่งแค้นเคืองนัก คิดจะกลับไปอยู่กับมารดา ณ เมืองเจ๋ จึงสั่งคนให้จัดแจงล้อเกวียนบรรทุกข้าวของเป็นอันมาก ฝ่ายตังสุยครั้นแจ้งความดังนั้นก็ทำเป็นคำนับนางเกียงซีแล้วจึงแจ้งความว่า บัดนี้ซวนก๋งให้ข้าพเจ้ามาห้ามปรามท่านไว้ให้อยู่ในเมืองนี้เถิด อย่าไปเมืองเจ๋เลย ซวนก๋งจะเลี้ยงท่านให้เหมือนมารดา
นางเกียงซีได้ฟังก็ยิ่งคิดแค้นตังสุยนัก จึงด่าว่าไอ้พวกขโมยเมือง มึงคบคิดกันฆ่าลูกกูเสียแล้ว ยังจะมาคิดโกหกห้ามกูไว้ฆ่าเสียอีกหรือ ว่าแล้วก็ออกจากประตูตึกมาขึ้นเกวียนให้คนรีบขับเกวียนไปตามถนนตลาด แล้วร้องประกาศว่า ลูกเราตายเพราะไอ้ตังสุยชิงเอาสมบัติในเมืองฬ่อ ท่านทั้งปวงค่อยอยู่จงดีเถิดเราจะลากลับไปเมืองเจ๋ แล้วตั้งแต่นี้ไปที่ไหนเราจะได้กลับมาอยู่เมืองฬ่อเหมือนแต่ก่อนเล่า ชาวตลาดทั้งปวงได้ฟังดังนั้น มีความอาลัยสงสารนางเกียงซีเสียงอื้ออึงไปทั้งตลาด แต่ชาวเมืองฬ่อเศร้าโศกด้วยนางเกียงซีไปจากเมืองถึงสามวัน เงียบเหงาไปทั้งเมือง จนหามีใครจะออกร้านตลาดขายของไม่ นางเกียงซีก็รีบเดินทางไปจนถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับนางฮูหยินผู้เป็นมารดา แล้วก็เล่าความให้มารดาฟังทุกประการ
นางฮูหยินได้ฟังดังนั้น ก็กอดคอนางเกียงซีร้องไห้รักกัน ฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋ได้ยินมารดากับน้องสาวร้องไห้ดังนั้น รำคาญนักจะห้ามปรามมิได้ จึงสั่งให้ทำเก๋งใหญ่เป็นที่สบายให้ไกลออกไปแต่พอจะไม่ได้ยินเสียง แล้วจึงให้มารดาและนางเกียงซีผู้เป็นน้องสาวไปอยู่ ฝ่ายซกฟันผู้น้องซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อนั้นเป็นคนอารีพี่น้องนัก ครั้นแจ้งว่าซวนก๋งคบคิดกับตังสุยฆ่าก๋งจูออกเสียแล้วชิงเอาสมบัติดังนั้น ก็น้อยใจคิดแค้นซวนก๋งนัก ซกฟันก็มิได้ไปมาหาสู่ซวนก๋งเลย
ฝ่ายซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อ จะใคร่ชุบเลี้ยงซกฟันผู้น้องไว้ต่างตาต่างใจจึงให้ไปหาตัวซกฟัน ซกฟันจึงว่าท่านจงกลับไปบอกแก่พี่เราเถิดว่าเราจะไปดูหน้าพี่เรานั้นมิได้ ด้วยเราคิดถึงก๋งจูออก ไปเห็นหน้าพี่ก็จะระลึกถึงน้องกลั้นนํ้าตามิได้ ขณะนั้นเพื่อนฝูงซกฟันอยู่ที่นั่นหลายคนจึงว่าแก่ซกฟันว่า ซวนก๋งให้หาท่านไปบัดนี้จะตั้งแต่งท่านขึ้นให้เป็นใหญ่ เหตุใดจึงไม่เข้าไปเล่า ซกฟันจึงตอบว่า พี่เราเป็นคนใจร้ายเราไม่ไปหา เพื่อนฝูงจึงตอบว่าท่านคิดดังนั้นแล้วจงไปอยู่เสียเมืองอื่นเถิด ถ้าขืนอยู่ในเมืองนี้จะมีอันตรายแก่ท่านเป็นมั่นคง ซกฟันจึงตอบว่า พี่เรายังหาตัดรอนเราไม่ ถ้าเราไปเสียจากเมืองนี้ก็เห็นเป็นเราตัดรอนไปหาชอบไม่ คนไปหานั้นเห็นซกฟันไม่ไปแล้ว ก็คำนับลาซกฟันกลับมาแจ้งความแก่ซวนก๋งตามคำซกฟันว่าทุกประการ
ซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้น ก็เข้าใจว่าซกฟันแค้นเคืองมิดี เราจำจะเอาดีต่อซกฟันจึงจะชอบ คิดแล้วจึงสั่งคนสนิทให้ไปว่าซกฟันว่าน้องเราอย่าได้คิดน้อยใจเลย เราได้คิดผิดทำเกินไปเสียแล้ว ถ้าจะต้องการเสบียงอาหารและข้าวของทองเงินสิ่งใดๆ จงบอกให้เราแจ้ง จะได้จัดแจงส่งไปให้ตามมี คนสนิทก็คำนับลาซวนก๋งมาแจ้งความกับซกฟัน ซกฟันจึงตอบว่า เรายังหาขัดสนสิ่งใดไม่ ถ้าเราขัดสนสิ่งใดแล้วเราจึงจะบอกให้แจ้ง คนสนิทก็คำนับลาซกฟันกลับมาแจ้งความกับซวนก๋งทุกประการ
ซวนก๋งได้ฟังก็ถอนใจใหญ่แล้วจึงคิดว่า ซกฟันคนนี้มีมานะมากจะทำเหมือนเป๊กยีซกเจ๋ เมื่อครั้งแผ่นดินห้องสินถือทิฐิมานะจนตัวตาย จำเราจะให้สืบดูว่าซกฟันนั้นทำมาหากินอย่างไรจึงจะได้เลี้ยงชีวิต คิดแล้วก็สั่งให้คนไปสอดแนมดูได้ความซกฟันทอเสื่อขายทั้งกลางวันกลางคืน ซวนก๋งจึงคิดว่ามันจะถือมานะไปได้สักเพียงไหน คิดแล้วก็นิ่งเสียมิได้ว่ากล่าวประการใด ฝ่ายซกฟันมานะนัก ตั้งแต่ซวนก๋งได้เป็นเจ้าเมืองฬ่อ ซกฟันจะได้มาเอาข้าวของทองเงินและด้ายเส้นหนึ่งเข็มเล่มหนึ่งของซวนก๋งนั้นหามิได้ ชาวเมืองฬ่อก็สรรเสริญซกฟันว่าเป็นคนสัตย์ซื่อไม่เข้าด้วยคนผิด
ขณะนั้นเมื่อซวนก๋งได้สมบัติในเมืองฬ่อ พระเจ้าจิวคองอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้ห้าปี ฝ่ายขุนนางเจ้าเมืองฬ่อถึงเทศกาลตรุษก็พากันเข้ามาคำนับซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อตามธรรมเนียม ตังสุยจึงว่ากับเจ้าเมืองฬ่อว่า บัดนี้ท่านยังหามีภรรยาหลวงไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ไปขอบุตรสาวเจ้าเมืองเจ๋มาเป็นที่ฮูหยิน เห็นเจ้าเมืองเจ๋จะมีความกรุณาท่านเป็นมั่นคง ซวนก๋งได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้จัดสิ่งของเป็นอันมากให้ตังสุยคุมไปเมืองเจ๋แจ้งความว่า เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้ามาคำนับท่านได้เอาเนื้อความก๋งจูออกเล่าให้ทราบ และก๋งจูเจียบเป็นคนมีสติปัญญามาก ขุนนางและราษฎรทั้งปวงรักใคร่ทุกตัวคน จะให้ท่านช่วยอุปถัมภ์ให้ได้เป็นเจ้าเมืองฬ่อนั้น บัดนี้ก็ได้สมความคิดแล้ว แต่ก๋งจูเจียบยังหามีภรรยาหลวงที่จะตั้งขึ้นเป็นฮูหยินหามิได้ ข้าพเจ้าคิดจะให้เมืองฬ่อกับเมืองเจ๋เป็นทองแผ่นเดียวกัน ได้สืบทางไมตรีไปภายหน้าจงมาก ข้าพเจ้าจะขอบุตรสาวท่านไปเป็นภรรยาก๋งจูเจียบ จะได้ตั้งขึ้นเป็นที่ฮูหยิน ให้เมืองฬ่อกับเมืองเจ๋เป็นทองแผ่นเดียวกันสืบไป ฮุยก๋งก็ยอมให้บุตรสาวแก่ก๋งจูเจียบ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็จัดแจงแต่งการมงคลตามธรรมเนียมแล้ว ตังสุยก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋รับบุตรสาวและนางเกียงซีมาส่งให้ซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อตั้งขึ้นเป็นที่ฮูหยินใหญ่กว่าภรรยาทั้งปวง
วันหนึ่งตังสุยจึงเข้าไปกระซิบบอกซวนก๋งว่า ทุกวันนี้เมืองเราเป็นเมืองน้อย ท่านได้บุตรสาวเจ้าเมืองเจ๋มาเป็นภรรยาหัวเมืองทั้งปวงยังหารู้ทั่วกันไม่ จงแต่งเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ให้ประชุมหัวเมืองทั้งปวงมาให้พร้อมแล้ว ท่านจงไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ให้หัวเมืองทั้งปวงรู้ทั่วกันว่าท่านเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองเจ๋แล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็จะพลอยยำเกรงท่านเพราะบุญเจ้าเมืองเจ๋ บ้านเมืองเราก็จะหามีผู้ใดหมิ่นประมาทไม่
ซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับเครื่องบรรณาการเป็นอันมาก ส่งให้หังฮูไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ หังฮูคำนับลาเจ้าเมืองฬ่อรีบไปเมืองเจ๋ ครั้นถึงจึงเอาเครื่องบรรณาการมาหาขุนนางเจ้าพนักงานให้พาเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋รับหนังสือมาอ่านใจความว่าข้าพเจ้าซวนก๋งคำนับมายังฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ด้วยเมืองข้าพเจ้าเป็นเมืองน้อยจะขอพึ่งบุญท่านผู้เป็นเมืองใหญ่ ด้วยข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองขึ้นครั้งนี้ ก็เพราะบุญท่านช่วยอุดหนุนจึงได้เป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าขอให้ท่านนัดหัวเมืองทั้งปวงไปพร้อมกันที่เพงจิวปลายแดนเมืองเจ๋ ณ วันเดือนเจ็ดข้างขึ้น ข้าพเจ้าจะไปคำนับท่าน ให้หัวเมืองทั้งปวงรู้ทั่วกันว่าเมืองฬ่อกับเมืองเจ๋ได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน สืบทางไมตรีสนิทเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว
เจ้าเมืองเจ๋แจ้งในหนังสือมีความยินดี จึงมีหนังสือไปนัดหัวเมืองทั้งปวงซึ่งเป็นพวกพ้องกัน ให้มาประชุมที่เพงจิวให้พร้อมแต่ ณ วันเดือนเจ็ดข้างขึ้น ครั้นถึง ณ วันเดือนเจ็ด ซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อจึงจัดแจงเครื่องบรรณาการไปที่เพงจิวคำนับเจ้าเมืองเจ๋ แล้วเจ้าเมืองเจ๋เห็นเจ้าเมืองฬ่ออ่อนน้อมโดยสุจริต ก็มีความรักใคร่ขึ้นเป็นอันมาก และเจ้าเมืองทั้งปวงอยู่ที่นั่นพร้อมกัน ก็ไต่ถามถึงทุกข์และสุขทั้งปวงแล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงดูสู่กันกิน แล้วต่างคนต่างก็ลากลับไปเมือง
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องได้เป็นเจ้าเมือง มิได้เอาใจใส่ในราชการประมาณถึงสามปี เวลาเช้าออกเที่ยวป่า เวลาคํ่าเข้ามาก็เล่นมโหรีขับร้องเป็นนิจ ฌ้อจองอ๋องมีภรรยาใหญ่สามคน ชื่อนางหวนกีหนึ่ง นางเตงกีหนึ่ง นางชัวกีหนึ่ง แต่นางหวนกีนั้นเห็นฌ้อจองอ๋องมิได้เอาใจใส่ราชการจึงเข้าไปว่า ท่านมิได้เอาใจใส่ในราชการบ้านเมือง มัวแต่เล่นอยู่ดังนี้ถึงสามปีแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็จะพากันไปขึ้นเสียกับเจ้าเมืองจิ้นเป็นอันมาก และบ้านเมืองจะเป็นอันตรายก็เพราะเหตุสี่ประการ ประการหนึ่งเจ้าเมืองหลงด้วยอิสตรีและการขับร้องทั้งปวง ประการหนึ่งเจ้าเมืองเป็นคนพาลมักเสพสุราแสวงหาแต่การชั่ว ประการหนึ่งมิได้รู้ว่าผู้มีสติปัญญาเอามาตั้งเป็นขุนนางเอาแต่คนพาลมาชุบเลี้ยง ประการหนึ่งมิได้ซ้อมหัดทแกล้วทหารให้ชำนาญในการเพลงอาวุธไว้ และเครื่องศัสตราวุธที่จะรักษาบ้านเมืองมิได้พร้อมสรรพ ก็เป็นเหตุที่จะให้หมิ่นประมาทแก่ข้าศึกทั้งปวง
ฌ้อจองอ๋องได้ยินมีความโกรธเป็นอันมาก นางเตงกี นางชัวกี อยู่นั่นด้วย ทำยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะ ฌ้อจองอ๋องเห็นดังนั้นจึงถามว่าหัวเราะด้วยเหตุอันใด นางเตงกีจึงทูลว่าข้าพเจ้ากลั้นหัวเราะมิได้ ด้วยเห็นว่านางหวนกีมีสติปัญญามากดีกว่าผู้ชายเสียอีก ฌ้อจองอ๋องก็ยิ่งมีความโกรธนางหวนกีมากขึ้น จึงสั่งให้ขับนางหวนกีไปเสีย ห้ามมิให้เข้ามาให้เห็นหน้า แล้วฌ้อจองอ๋องให้เขียนหนังสือปิดประตูไว้ทุกแห่ง ห้ามมิให้ผู้ใดเอาความบ้านเมืองเข้ามาพูด ถ้าผู้ใดมิฟังจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต ตั้งแต่นั้นมาฌ้อจองอ๋องก็กำเริบมากขึ้นมิได้มีผู้ใดขัดขวาง
ฝ่ายสิวมาสินบูอุ๋ยจึงปรึกษากับฬ่อจงว่า ฌ้อจองอ๋องมัวแต่เล่นดังนี้ นานไปก็เห็นบ้านเมืองจะเป็นอันตราย ข้าพเจ้าจะเตือนสติดูสักครั้ง ฬ่อจงได้ฟังดังนั้นจึงสรรเสริญว่า มิเสียทีที่เป็นขุนนางกินเบี้ยหวัด ถ้าในเมืองฌ้อนี้มีขุนนางใจอย่างท่านหลายคนแล้ว บ้านเมืองก็คงจะไม่เป็นอันตราย ท่านจะเข้าไปทักถามก็ไปเถิด สินบูอุ๋ยก็เดินเข้าไปถึงประตูวัง นายประตูวังก็บอกให้ดูหนังสือที่ปิดไว้ สินบูอุ๋ยจึงตอบว่ากูไม่กลัวหนังสือดอก กูกลัวแต่บ้านเมืองจะฉิบหายอย่างเดียว สินบูอุ๋ยก็เดินตรงเข้าไปถึงฌ้อจองอ๋อง เห็นเจ้าเมืองฌ้อเมาสุรา มือขวากอดนางเตงกี มือซ้ายกอดนางชัวกี โต๊ะสุราตั้งอยู่หน้านั่งฟังเสียงขับร้อง
ฌ้อจองอ๋องและเห็นสินบูอุ๋ยเข้ามาจึงถามว่า ไตหูจะมาเสพสุราด้วยกันหรือ หรือจะมาฟังเสียงขับร้อง หรือจะมาว่าด้วยการสิ่งใด สินบูอุ๋ยจึงทูลว่าวิสัยคนมีสติปัญญาแล้ว ไม่สู้พอใจเสพสุราและฟังเสียงขับร้อง ข้าพเจ้าเกลียดชังนัก ฌ้อจองอ๋องจึงว่าไม่พอใจเสพสุราแล้วเข้ามาทำไมเล่า สินบูอุ๋ยจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินว่าในเมืองฌ้อนี้มีนกตัวหนึ่งใหญ่ จับอยู่บนยอดเขาสูงนานถึงสามปีแล้วไม่เห็นร้องไม่เห็นบินเลย จะเป็นนกอันใดข้าพเจ้ามิได้ทราบ เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังก็เข้าใจในคำเปรียบเทียบ จึงตอบว่านกนั้นเรารู้จักแล้ว มิใช่นกในแผ่นดินเป็นนกในสวรรค์ ยังไม่ถึงคราวจะบินก็ยังไม่บิน ถ้าถึงคราวจะบินแล้วก็บินขึ้นไปจนเมืองสวรรค์ ถ้าได้ร้องขึ้นแล้วก็มีคนกลัวเกรง ท่านจงคอยดูไปเถิด ก็จะได้เห็นสักวันหนึ่งเป็นมั่นคง สินบูอุ๋ยได้ฟังดังนั้นก็คำนับลากลับมาบ้าน
ฌ้อจองอ๋องยังมิได้ละพยศ ให้เล่นกระจับปี่สีซอเสพสุราอยู่เนืองๆ แล้วก็มิได้ออกว่าราชการบ้านเมืองเหมือนอย่างแต่ก่อน ฝ่ายฬ่อจงเป็นขุนนางผู้ใหญ่มาแต่ฌ้อบกอ๋องแจ้งว่าฌ้อจองอ๋องมิได้เอาใจใส่ในกิจการบ้านเมือง และมัวเมาไปด้วยการเล่น แล้วให้เขียนหนังสือปิดไว้ที่ประตูห้ามมิให้ใครเอาเนื้อความเข้าไปว่ากล่าว ให้ผิดอย่างธรรมเนียมไปดังนั้น คิดจะเตือนสติเจ้าเมืองฌ้อ จึงเข้าไปเฝ้าในที่ข้างในแล้วทำเป็นร้องไห้ ฌ้อจองอ๋องจึงถามว่า ทำไมไตหูจึงเข้ามาร้องไห้ ใครทำให้ขัดเคืองสิ่งใดหรือ
ฬ่อจงจึงทูลว่า ข้าพเจ้าร้องไห้นั้นเพราะเห็นว่าตัวจะตายเสียแล้ว คิดวิตกถึงท่านอยู่ภายหลังจึงร้องไห้ ฌ้อจองอ๋องจึงซักถามว่า ท่านไม่ป่วยไข้เหตุใดจึงว่าจะตายเล่า ฬ่อจงจึงทูลว่า ซึ่งข้าพเจ้าว่าจะตายนั้นเพราะล่วงอาญาด้วยมีรับสั่งห้ามมิให้ผู้ใดว่ากล่าวทัดทานและข้าพเจ้ามิฟัง เข้ามาทูลทัดทานให้ขัดเคืองนั้นข้าพเจ้าก็จะตายด้วยอาญา ถ้าข้าพเจ้าหาชีวิตไม่แล้วเมืองฌ้อก็จะฉิบหายเสียเป็นมั่นคง เพราะไม่มีผู้ใดจะทูลห้ามปรามสืบไป
เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านจะห้ามปรามเรา เห็นเราทำความผิดประการใด ข้อหนึ่งว่าเมืองเราจะฉิบหายเสียนั้นด้วยเหตุสิ่งใด ฬ่อจงจึงทูลว่าซึ่งข้าพเจ้าจะทัดทานนั้น ด้วยเห็นว่าท่านไม่เอาใจใส่ราชการบ้านเมือง มัวเมาอยู่ด้วยการเล่นฉะนี้ไม่ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน และข้อซึ่งข้าพเจ้าว่าเมืองฌ้อจะฉิบหายเสียนั้น เพราะท่านกระทำความผิดแล้วให้ห้ามปรามผู้มีสติปัญญามิให้ว่ากล่าวทัดทาน เมื่อหาผู้จะทัดทานมิได้แล้ว หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะทำกระด้างกระเดื่องมิได้ยำเกรง และจะทำการกำเริบต่างๆ บ้างก็จะเอาใจออกหาก เห็นจะเกิดจลาจลกันขึ้นเหมือนเมื่อครั้งแผ่นดินห้องสิน พระเจ้าติวอ๋องมิได้เชื่อฟังปีกันขุนนางผู้ใหญ่ห้ามปราม จนเมืองจิวโตฉิบหายเสียแล้ว ซึ่งข้าพเจ้าไม่กลัวความตายมาทัดทานด้วยความจงรักภักดีโดยสุจริตฉะนี้ ถึงท่านจะลงโทษก็จะก้มหน้าตายไปแต่ผู้เดียว ขอแต่ชื่อเป็นความชอบปรากฏไว้ในแผ่นดินว่า เป็นคนสัตย์ซื่อสู้เสียชีวิตเพราะรักเจ้า อันเมืองฌ้อนี้เป็นเมืองใหญ่ บริบูรณ์ไปด้วยสมบัติพัสถาน ทั้งทแกล้วทหารก็พรักพร้อมมือ เมืองขึ้นมากกว่าสิบหัวเมือง ถ้าท่านมิฟังข้าพเจ้าห้าม จะละไว้ให้เกิดจลาจลขึ้นแล้ว ก็จะพาผู้อื่นพลอยตายเสียเป็นอันมาก ว่าแล้วคลานเข้าไปใกล้ทูลว่า ตัวข้าพเจ้าโทษถึงตาย จะขอกระบี่ของท่านเชือดคอตายเสียตามโทษของตัว
ฌ้อจองอ๋องจึงยึดข้อมือฬ่อจงไว้แล้วก็ห้ามว่า ท่านอย่าเพิ่งฆ่าตัวเสียเลย อยู่ช่วยกันว่าราชการบ้านเมืองก่อนเถิด ตั้งแต่นี้ไปเราจะทำตามถ้อยคำท่าน เราไม่ทำเหมือนอย่างแต่ก่อนสืบไปเลย ว่าแล้วก็สั่งให้ยกเครื่องกระจับปี่สีซอไปเสียให้พ้น ทั้งนางพนักงานขับรำทั้งปวงนั้นก็ให้เลิกออกไปเสียสิ้น นางเตงกีกับนางชัวกีนั้นก็ให้ไปเสียด้วย จึงตั้งนางหวนกีขึ้นเป็นที่ฮูหยิน ให้ว่ากล่าวการข้างในสิทธิ์ขาด ฬ่อจงเห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อเชื่อฟังทำตามถ้อยคำมีความยินดีนักก็คำนับลากลับมาบ้าน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเจ้าเมืองฌ้อจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางปรึกษาราชการบ้านเมือง เห็นว่าเมืองซองนั้นเป็นเสี้ยนหนามอยู่กับเมืองฌ้อ จึงสั่งให้ก๋งจูกุยเสงเป็นแม่ทัพยกไปปราบปรามเมืองซอง ได้รบกับฮอหงวนทหารเมืองซองที่ตำบลไตฉุยปลายแดนเมืองซอง ก๋งจูกุยเสงมีชัยชนะยกกลับมาเมือง
ขณะนั้นเมืองเตงกับเมืองจิ้นทำศึกติดพันกันอยู่ ณ ตำบลปกหลิม เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความแล้วจึงสั่งให้อุยแก่เป็นแม่ทัพยกไปช่วยเมืองเตงก็มีชัยชนะชาวเมืองจิ้น ตั้งแต่นั้นมาฌ้อจองอ๋องก็มีใจกำเริบ คิดเอิบเอื้อมจะใคร่ได้เมืองหลวงให้เขตแดนกว้างออกไป ฝ่ายเตียวตุนเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่ ณ เมืองจิ้นนั้นเป็นข้าศึกอยู่กับเมืองเตง ครั้นฌ้อจองอ๋องให้ทหารยกไปช่วยเมืองเตงมีชัยชนะยกกลับไปเมืองฌ้อ ก็ให้คิดแค้นฌ้อจองอ๋องนัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้ฌ้อจองอ๋องให้กองทัพยกมาช่วยเมืองเตง เราคิดแค้นชาวเมืองฌ้อไม่รู้หาย จะใคร่เกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองจิ๋นให้เป็นไมตรีกันเข้าไว้ จะได้ช่วยกำจัดเจ้าเมืองฌ้อให้หายแค้น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด จึงจะเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองจิ๋นให้เป็นไมตรีกับเราได้
เตียวฉวนจึงตอบว่าต้องการอะไรเราจะไปเป็นไมตรีด้วยเมืองจิ๋น ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้เกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองจ๋ง อันเป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ๋น เห็นเจ้าเมืองจิ๋นจะมาอ่อนน้อมต่อเราด้วยกลัวจะเสียเมืองจ๋ง เราจึงค่อยเกลี้ยกล่อมให้เป็นไมตรีต่อภายหลัง ไม่พักไปงอนง้อเจ้าเมืองจิ๋นเลย เตียวตุนได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงเข้าไปแจ้งความแก่เลงก๋ง เลงก๋งก็ให้เกณฑ์กองทัพสามหมื่น เกวียนสามร้อยเล่มให้เตียวฉวนเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองจ๋ง ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้น ก็เกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองปาจิว เป็นหัวเมืองขึ้นแก่เมืองจิ้น เตียวฉวนรู้ก็ละเมืองจ๋งเสีย ยกมาช่วยเมืองปาจิว พวกทัพเมืองจิ๋นปะทะกันเข้ารบกันเพลาเดียวไม่แพ้ไม่ชนะกันต่างคนต่างยกกลับไปเมือง
ขณะนั้นเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นอายุได้สิบห้าปี จึงให้หาโต๊ะไงเกียขุนนางผู้ใหญ่เป็นคนสนิทเข้ามาสั่งว่า ท่านจงทำเหลาไต้แปลว่าปราสาทสามชั้นในสวนดอกไม้ ชื่อว่าโฉหิง โต๊ะไงเกียก็ลาออกมาจัดแจงการเหลาไต้ เกณฑ์คนให้ทำสำเร็จแล้วจึงเข้าไปแจ้งความแก่เลงก๋ง เลงก๋งก็ชวนโต๊ะไงเกียขึ้นไปเล่นบนเหลาไต้ จึงให้แต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงดูกันแล้วให้เอากระสุนยิงนกเล่น เลงก๋งจึงว่ากับโต๊ะไงเกียว่า เรายิงนกหาสนุกไม่ เราจะให้ยิงคนที่พากันมาดูเหลาไต้และคนเดินมาตามทาง ถ้ายิงถูกตาแล้วเราจะให้รางวัล ถ้าใครยิงมิถูกเราจะปรับให้กินสุราจงมาก ว่าแล้วก็จับกระสุนขึ้นยิงคนละคัน เลงก๋งยิงถูกใบหูชายชาวเมืองคนหนึ่งขาดกระเด็นติดลูกกระสุนไป โต๊ะไงเกียยิงถูกสีข้างชายคนหนึ่ง แล้วก็ช่วยกันยิงซ้ำไปหลายทีถูกหน้าผาก บางคนก็ถูกฟันหักศีรษะแตก ชาวเมืองทั้งปวงต่างคนต่างก็หลบลูกกระสุนวิ่งปะทะกัน บ้างก็ร้องไห้เรียกหาบิดามารดาเสียงอื้ออึง เลงก๋งเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่าแก่โต๊ะไงเกียว่า แต่เราออกมาเล่นที่นี่หลายเพลา หาสนุกเหมือนวันนี้ไม่ ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งปวงก็คิดแค้นชิงชังเลงก๋ง
ขณะนั้นชาวเมืองตังจิวเอาสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ชื่อเลงโงสูงสามศอกขนแดงมาให้เลงก๋ง เลงก๋งรักสุนัขตัวนั้นนัก จึงมอบให้เตียวหลอเลี้ยงไว้ ถ้าเลงก๋งโกรธใครแล้วก็ยุให้กัด สุนัขก็ไล่ขบกัดผู้นั้นตาย เลงก๋งจ่ายเงินให้เตียวหลอไปซื้อเนื้อแพะและเนื้อสุกรให้สุนัขสิ้นวันหนึ่งหนักสิบหกชั่ง แต่ก่อนนั้นขุนนางเคยเข้าไปคำนับเลงก๋ง ณ ที่ข้างหน้า ตั้งแต่เลงก๋งได้สุนัขมาเลี้ยงไว้ก็สั่งให้ขุนนางเข้าไปคำนับที่ข้างใน ถึงเพลาขุนนางจะเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น เห็นสุนัขอยู่ที่ข้างในต่างคนต่างเกรงสุนัขจะกัดมิใคร่จะเข้าไปได้
วันหนึ่งเตียวตุนกับซีหวยเห็นเจ้าเมืองจิ้นทำการกำเริบต่างๆ จึงพากันเข้าไปว่ากล่าวห้ามปรามเลงก๋ง เลงก๋งแกล้งเดินหนีไปเสียให้พ้น หาทำตามถ้อยคำเตียวตุนและซีหวยไม่ ขุนนางทั้งปวงน้อยใจนักก็พากันเดินจากที่ข้างใน พอเห็นชายสองคนหามเข่งใหญ่เดินออกมาเตียวตุนจึงถามว่าท่านทั้งสองหามสิ่งใดออกมา ชายทั้งสองจึงตอบว่า ความสิ่งนี้ข้าพเจ้าจะบอกแก่ท่านนั้นไม่ได้ เตียวตุนได้ฟังก็เดินเข้าไปดู เห็นมือคนตายยื่นออกมาข้างนอก จึงซักถามชายทั้งสองว่า เหตุใดจึงเอาคนตายออกมาแต่ที่ข้างในดังนี้ ชายทั้งสองเกรงเจ้าเมืองจิ้นนัก อิดเอื้อนอยู่หาบอกตามจริงไม่ เตียวตุนขัดใจชักกระบี่ออกจากฝักแล้วว่าแก่ชายทั้งสองว่า ถ้ามิบอกกูจะตัดศีรษะเสีย ชายทั้งสองได้ฟังดังนั้นกลัวเตียวตุนนักก็บอกตามจริง ว่าผู้ตายนี้เป็นคนครัวทำกับข้าวเข้าไปให้ไม่ทันอยาก เลงก๋งโกรธก็เอากระบี่ฟันถูกตัวขาดเป็นสองท่อน จึงสั่งให้ข้าพเจ้าทั้งสองเอาศพไปทิ้งเสีย
เตียวตุนแจ้งความดังนั้นก็ปล่อยชายทั้งสองให้ออกไป จึงปรึกษากับซีหวยว่า ทุกวันนี้เลงก๋งทำการกำเริบต่างๆ จะให้บ้านเมืองฉิบหายเสียจริงแล้ว ท่านจะคิดอ่านประการใด ซีหวยจึงตอบว่า เราจะเข้าไปว่ากล่าวทัดทานพร้อมกันทั้งสองคนนั้น ถ้าเลงก๋งฟังคำเราก็จะยังชั่ว ถ้ามิฟังก็จะเสียท่วงทีไป ข้าพเจ้าจะเข้าไปว่ากล่าวทัดทานดูก่อนถ้าเลงก๋งมิฟังข้าพเจ้าแล้ว ท่านจึงค่อยเข้าไปว่ากล่าวต่อภายหลังเถิด เตียวตุนได้ฟังก็เห็นชอบ จึงยอมให้ซีหวยไปว่าก่อน ซีหวยจึงเข้าไปคำนับเลงก๋ง หวังจะกล่าวเตือนสติให้รู้สึกตัว พอเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นเหลือบเห็นซีหวยเข้ามาก็เข้าใจว่าซีหวยจะเข้ามาว่าด้วยความที่เราฆ่าคนครัวนั้นเป็นมั่นคง คิดแล้วจึงว่ากับซีหวยว่า ท่านเข้ามานี้เราก็รู้แจ้งอยู่แล้ว การที่เราได้ทำผิดเกินไปนั้นตั้งแต่นี้เรามิได้ทำสืบไปเลย
ซีหวยได้ฟังมีความยินดีนักจึงคำนับว่า เกิดมาเป็นคนแล้วใครจะไม่รู้มีผิดและชอบ ถ้ากระทำความผิดแล้วรู้สึกตัวละความชั่วเสียมิได้กระทำสืบไป ก็นับว่าเป็นคนมีสติปัญญาได้อยู่ ว่าแล้วซีหวยก็คำนับลาออกมาแจ้งความแก่เตียวตุน เตียวตุนได้ฟังมีความยินดีนัก ขุนนางทั้งสองก็พากันกลับมาบ้าน วันหนึ่งเลงก๋งจะขึ้นไปเล่นบนเหลาไต้ ณ สวนโฉหิง จึงสั่งโต๊ะไงเกียให้จัดแจงล้อเกวียนพร้อมแล้วก็ขึ้นขี่เกวียนออกไป
ฝ่ายเตียวตุนครั้นแจ้งความดังนั้นก็รีบมาถึงสวน เข้ายืนขวางประตูแล้วจึงร้องว่าแก่เลงก๋งว่า ท่านได้ว่าไว้กับซีหวยว่าจะไม่ทำการหยาบช้าสืบไปแล้ว ทำไมจึงมาเล่นที่เหลาไต้อีกเล่า เลงก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธเตียวตุนนัก จึงตอบว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่เรามิได้ให้หาท่านเข้ามาที่นี่ และท่านเข้ามาในที่ห้ามปรามดังนี้หาเกรงใจไม่ เตียวตุนได้ฟังคุกเข่าลงคำนับแล้วจึงตอบว่า ซึ่งท่านมิได้ให้หาแล้วข้าพเจ้าล่วงเกินเข้ามาในที่ห้ามปรามนั้นโทษข้าพเจ้าผิดถึงตายอยู่แล้ว ขอท่านอย่าเพิ่งเอาโทษข้าพเจ้าก่อนเลย ข้าพเจ้าเข้ามาบัดนี้หวังจะมาเตือนสติท่าน ซึ่งท่านจะเห็นแก่การเล่นมิได้เอาใจใส่ในกิจการบ้านเมืองดังนี้ นานไปบ้านเมืองจะฉิบหายเสียเหมือนเมื่อครั้งแผ่นดินห้องสิน พระเจ้าจิวอ๋องมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ขุนนางและราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก บ้านเมืองจึงเป็นอันตราย ท่านจงกลับไปเสียเถิด อย่าขึ้นไปเล่นบนเหลาไต้เลย
เลงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงอ้อนวอนเตียวตุนเซียงก๊กจงได้เอ็นดูขอให้เราขึ้นไปเล่นบนเหลาไต้อีกเพลาหนึ่งเถิด ตั้งแต่นี้ไปเรามิได้มาเล่นสืบไปแล้ว เตียวตุนได้ฟังก็หลีกหนีทางให้ออกไปยืนเสียพ้นประตู โต๊ะไงเกียเห็นดังนั้นจึงว่าแก่เตียวตุนว่า ตัวท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้ขนบธรรมเนียมทุกประการ จะว่ากล่าวห้ามปรามเลงก๋งนั้นชอบจะไปว่ากล่าวขณะที่ออกขุนนาง อันจะมากล่าวที่กลางทางดังนี้หาชอบไม่ เลงก๋งได้ฟังดังนั้นก็พลอยเห็นชอบด้วย จึงว่าแก่เตียวตุนว่าท่านจะว่ากล่าวสิ่งใดแก่เรานั้น เพลาพรุ่งนี้จงเข้าไปว่าที่เราออกขุนนางเถิด เตียวตุนได้ฟังคิดน้อยใจก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายโต๊ะไงเกียครั้นเห็นเจ้าเมืองจิ้นเที่ยวชมนกชมไม้ที่ในสวนสำราญใจเพลิดเพลินอยู่แล้ว จึงเดินเข้าใกล้ทำเป็นถอนใจใหญ่ให้ได้ยิน เลงก๋งจึงเหลียวมาถามว่า เราเที่ยวเล่นในสวนสนุกสบายนัก ทำไมไตหูถึงถอนใจใหญ่เล่า โต๊ะไงเกียจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าถอนใจใหญ่นั้นเพราะคิดว่าจะได้มาเล่นที่นี่แต่เพลาเดียว ด้วยท่านได้สัญญาไว้กับเตียวตุน ข้าพเจ้าคิดเสียดายที่จะมิได้มาเล่นอีก เลงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษาโต๊ะไงเกียว่า เราจะคิดอ่านประการใดจึงจะจับเตียวตุนฆ่าเสียได้ ถ้าเตียวตุนยังมีชีวิตคงอยู่แล้วจะกล่าวให้เราได้ความอัปยศไปเนืองๆ โต๊ะไงเกียเห็นได้ทีจึงตอบว่า การที่จะฆ่าเตียวตุนนั้นก็ยากนัก ท่านจงสั่งเป็นคำขาดออกมาเถิด ข้าพเจ้าจะฆ่าเตียวตุนเสียให้จงได้ เมื่อเตียวตุนตายแล้ว ท่านกับข้าพเจ้าก็จะได้เที่ยวเล่นตามสบายหามีผู้จะทัดทานไม่ เลงก๋งจึงสั่งโต๊ะไงเกียว่า ท่านจงตรึกตรองอย่าให้แพร่งพรายไปจะเสียการ
โต๊ะไงเกียก็รับคำลากลับมาบ้านจึงให้ไปหาโซแง๋เข้ามา แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงดูโซแง๋ เห็นว่าโซแง๋เมาสุราแล้วจึงว่าเลงก๋งโกรธเตียวตุนนัก สั่งให้ฆ่าเตียวตุนเสีย ท่านจงรับอาสาลอบฆ่าเตียวตุนให้จงได้ ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะช่วยเสนอความชอบให้เลงก๋งปูนบำเหน็จรางวัลแก่ท่าน แล้วจะให้ตั้งแต่งให้เป็นขุนนางในทำเนียบ โซแง๋ก็รับคำโต๊ะไงเกียว่า การที่จะฆ่าเตียวตุนนั้นข้าพเจ้าจะรับทำเอง ท่านอย่าวิตกเลย ว่าแล้วก็นั่งเสพสุราอยู่จนเพลาเย็นจึงคำนับลาโต๊ะไงเกียกลับมาบ้าน ครั้นเพลาสามยามเศษ โซแง๋ถือกระบี่รีบไปแอบอยู่ที่ประตูบ้านเตียวตุน จะคอยทำร้ายเมื่อเพลาเตียวตุนเข้าไปคำนับเลงก๋ง ครั้นเพลาเช้ามืด คนใช้เตียวตุนก็เปิดประตูออกมาเตรียมเกวียน เตียวตุนก็แต่งตัวตามสมควรด้วยยศศักดิ์ตำแหน่งที่ขุนนางผู้ใหญ่ได้เพลาแล้วก็เดินออกมาจากตึกจะขึ้นเกวียน
ขณะนั้นโซแง๋แอบอยู่ริมประตูบ้าน เหลือบเห็นเตียวตุนแต่งตัวโอ่โถง เป็นสง่างามสมเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการ โซแง๋จึงคิดว่า เตียวตุนเห็นเจ้าเมืองจิ้นกระทำความผิด จึงว่ากล่าวทัดทานจะมิให้ทำต่อไป หาควรที่เจ้าเมืองจะให้ประหารชีวิตเสียไม่ และเราจะมาทำร้ายเตียวตุนผู้หาความผิดมิได้นั้นใครจะสรรเสริญ จะมีก็แต่คนนินทาชั่วฟ้าและดินไม่ต้องการ จำจะคิดผิดทำความดีไว้ดีกว่า คิดแล้วโซแง๋ก็ถอยออกมาให้พ้นที่ แล้วจึงร้องประกาศแก่คนทั้งปวงว่าตัวเราชื่อโซแง๋ เลงก๋งใช้มาให้ฆ่าเตียวตุนซึ่งเป็นเซียงก๊กผู้หาความผิดมิได้ เราไม่ทำร้ายจะยอมตายแทนท่านผู้สำเร็จราชการ ท่านทั้งปวงจงช่วยบอกแก่เซียงก๊กด้วยเถิด ว่าแล้วก็เอาศีรษะโดนต้นไม้จนสมองแตกตาย พอเตียวตุนขับเกวียนมาถึง เห็นศพโซแง๋ก็คิดสงสารโซแง๋ว่าเป็นคนสัตย์ซื่อสูญเสียชีวิตแทนตัวเรา จึงสั่งให้เอาศพโซแง๋ไปฝังเสียในที่อันควรแล้วให้ขับเกวียนจะเข้าไปคำนับเลงก๋ง
ฝ่ายทีนีเปงทหารคนสนิทเตียวตุน มีกำลังมากแบกของได้หนักพันชั่ง จึงห้ามเตียวตุนว่าเลงก๋งคิดร้ายอยู่ดังนี้ ท่านงดอยู่ก่อนอย่าเพ่อเข้าไปคำนับเลงก๋งเลย ถ้าจะขืนเข้าไปแล้ว ข้าพเจ้าเห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคง เตียวตุนจึงตอบว่า เราได้สัญญาไว้กับเลงก๋งจะเข้าไปวันนี้ อันจะไม่เข้าไปตามสัญญานั้นหาชอบไม่ ถึงจะมีอันตรายเป็นประการใดก็ตามเถิด ว่าแล้วก็ขับเกวียนเข้าไปจนถึงที่ออกขุนนางข้างหน้า จึงลงจากเกวียนจะเข้าไปคำนับ เลงก๋งเหลือบเห็นเตียวตุนเดินเข้ามาแต่ไกล จึงกระซิบพูดกับโต๊ะไงเกียว่าโซแง๋ไปทำการเห็นจะไม่ตลอดแล้ว เตียวตุนจึงเข้ามาได้ โต๊ะไงเกียจึงตอบว่า ข้าพเจ้าใช้ให้โซแง๋ไปตั้งแต่เพลากลางคืน ยังหาเห็นกลับมาไม่ เมื่อเพลาเช้าวันนี้ได้ยินเขาลือว่า โซแง๋เอาศีรษะโดนต้นไม้หน้าผากแตกตาย ข้าพเจ้ายังหาแจ้งว่าโซแง๋ตายด้วยเหตุอันใดไม่
เลงก๋งจึงตอบว่า การที่เราคิดนั้นเห็นจะไม่สำเร็จเป็นมั่นคง จะคิดอ่านประการใดจึงจะฆ่าเตียวตุนเสียได้ โต๊ะไงเกียจึงตอบว่าอุบายอันหนึ่งดีนัก ถ้าท่านทำตามคำข้าพเจ้าแล้วเห็นการสำเร็จโดยง่าย เลงก๋งจึงถามว่าอุบายของท่านนั้นเป็นประการใด โต๊ะไงเกียจึงบอกความลับให้แก่เลงก๋งทุกประการแล้วว่า อุบายของข้าพเจ้าคิดนี้เห็นจะฆ่าเตียวตุนได้โดยง่าย แล้วก็กันความนินทาท่านได้ด้วย เลงก๋งแจ้งในความลับก็ชอบจึงชมว่า อุบายท่านนี้ดีนักเห็นการจะสำเร็จ เลงก๋งกระซิบพูดกับโต๊ะไงเกียสิ้นคำลง พอเตียวตุนเข้ามาคำนับเลงก๋งก็ทำปราศรัยกับเตียวตุนโดยกิจการบ้านเมือง จนสิ้นเวลาก็กลับเข้าไปข้างใน เตียวตุนและขุนนางทั้งปวงต่างคนต่างกลับไปบ้าน
ครั้นเพลารุ่งเช้า เลงก๋งจัดทหารที่มีฝีมือเข้าไปซุ่มไว้ ณ ที่ข้างในแล้วสั่งทหารไว้ตามคำโต๊ะไงเกียทุกประการ จึงให้ไปหาเตียวตุนเข้ามาที่ออกขุนนางข้างหน้า ขณะเมื่อเตียวตุนจะเข้ามานั้นทีนีเปงก็ตามเข้ามาด้วย เลงก๋งเห็นเตียวตุนมาก็ออกไปรับ เชิญเตียวตุนเข้าไปกินโต๊ะข้างใน เตียวตุนมิได้สงสัยก็ตามเลงก๋งเข้าไป ทีนีเปงก็ตามเข้าไปด้วย โต๊ะไงเกียเห็นกิริยาทีนีเปงองอาจ จะกีดขวางทำการไม่ใคร่สะดวก จึงห้ามว่าเก๋งอันนี้เป็นที่สำหรับเจ้าเมืองและขุนนางผู้ใหญ่จะนั่งกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน หาควรที่ผู้อื่นจะขึ้นไปไม่ ท่านจงนั่งอยู่แต่เพียงอัฒจันทร์ชั้นล่างเถิด ทีนีเปงก็จนใจมิรู้ที่จะตามขึ้นไปได้ไม่ ก็นั่งอยู่แต่ชั้นล่าง เลงก๋งก็ให้เตียวตุนนั่งข้างซ้าย โต๊ะไงเกียนั่งข้างขวา เสพสุราได้สามพักถึงกำหนดแล้ว เลงก๋งจึงว่าแก่เตียวตุนว่า ขุนนางทั้งปวงสรรเสริญว่ากระบี่ท่านคมนัก เราจะขอชมดูให้เห็นแก่ตา ท่านจงหยิบกระบี่มาให้แก่เรา เตียวตุนกำลังเมาสุราก็แก้กระบี่ออกจะส่งให้เลงก๋ง
ฝ่ายทีนีเปงเขม้นดูเตียวตุนอยู่ เห็นดังนั้นจึงร้องห้ามขึ้นไปว่า กฎหมายมีไว้ว่าขุนนางผู้ใหญ่กับเจ้าเมืองเสพสุราด้วยกันได้สามพักแล้วให้ลุกจากกัน ท่านมิได้ลุกออกจากกันแล้วส่งกระบี่ให้แก่ท่านเจ้าเมืองนั้น หาต้องด้วยกฎหมายสำหรับแผ่นดินไม่ เตียวตุนได้ฟังก็ตกใจมิได้ส่งกระบี่ให้แก่เลงก๋ง ทีนีเปงคิดเกรงว่าเลงก๋งจะทำร้ายเตียวตุนก็วิ่งขึ้นไปอุ้มเตียวตุนลงมาโดยเร็ว เลงก๋งกับโต๊ะไงเกียก็วิตกตะลึงอยู่ การที่คิดไว้หาทันที่จะทำได้ไม่
โต๊ะไงเกียก็ให้เตียวหลอยุสุนัขไล่กัดเตียวตุน มาทันเข้าก็ร้องห้ามปรามให้หยุดก่อน แล้วเตียวหลอก็ยุสุนัขให้กระโดดเข้ากัดถูกชายเสื้อเตียวตุน ทีนีเปงก็โดดเข้าคั้นต้นคอสุนัขจนขาดใจตาย เลงก๋งเห็นสุนัขตายก็โกรธ จึงสั่งทหารที่ซุ่มไว้ให้ไล่จับทีนีเปงกับเตียวตุนฆ่าเสียให้จงได้ พวกทหารก็กรูกันไล่จับทีนีเปงกับเตียวตุน ทีนีเปงก็รับรองป้องกันเตียวตุนให้ออกจากประตูได้แล้ว ก็รอรบด้วยมือเปล่ามิได้คิดแก่ชีวิต หวังจะให้เตียวตุนหนีไปให้พัน พวกทหารเลงก๋งก็เข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงทีนีเปงล้มลงขาดใจตาย เตียวตุนหนีออกจากประตูได้คิดอาลัยถึงทีนีเปงนัก ก็ร้องไห้พลางวิ่งหนีพลางออกนอกเมืองได้เข้าป่า พวกทหารก็ไล่ตามเตียวตุนไป
ขณะนั้นชายหนึ่งมีกำลังมาก เห็นพวกทหารไล่เตียวตุนก็วิ่งตามเตียวตุนไปหวังจะช่วยป้องกันให้พ้นภัย เตียวตุนมิได้รู้จักเห็นชายผู้นั้นวิ่งมาจวนทัน สำคัญว่าเป็นพวกทหารเลงก๋งก็ตกใจนัก ชายนั้นจึงร้องห้ามว่า ท่านอย่ากลัวข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าจะมาช่วยให้พ้นภัยดอก ว่าแล้วก็พากันรีบหนีพวกทหารไปโดยเร็ว เตียวตุนจึงถามว่าท่านชื่อไรมาช่วยเรา ชายผู้นั้นจึงบอกว่าท่านลืมข้าพเจ้าเสียแล้วหรือ ตัวข้าพเจ้าชื่อเลงฉูเที่ยวไปริมเมืองโอย ข้าพเจ้าทำราชการหามีผู้ใดจะช่วยอุปถัมภ์ไม่ แต่ข้าพเจ้าไปอยู่เมืองโอยถึงสามปี จนสิ้นเงินที่จะซื้อเสบียงอาหารแล้วจึงกลับมาแต่เมืองโอย ถึงตำบลมีดสิ่งก็พอสิ้นกำลัง ข้าพเจ้านอนอดอาหารหิวแทบตาย ขณะนั้นท่านไปไล่เนื้อที่เขากิววันซัว กลับมาเห็นข้าพเจ้านอนอดอาหารอยู่จึงให้อาหารแก่ข้าพเจ้า บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นพวกทหารไล่ท่านมา คิดจะสนองคุณท่านจึงมาช่วย ท่านจงระลึกดูเถิด
เตียวตุนได้ฟังก็คิดขึ้นได้จึงตอบว่า เราระลึกได้แล้ว ครั้งเมื่อเราไปเที่ยวเล่นที่เขากิววันซัว ประมาณได้หกปีเข้าปีนี้แล้ว เรามาตำบลนี้เห็นท่านนอนอยู่ สำคัญว่าเป็นพวกโจรจึงสั่งทหารจะให้ไปจับท่าน ครั้นรู้ว่าท่านมิใช่โจรก็มีความกรุณานัก จึงให้เสบียงอาหารแก่ท่านเป็นอันมาก แล้วเราจึงให้ตั้งโรงทานไว้ที่ตำบลนี้ หวังจะให้ทานแก่คนจนที่ตำบลมีดสิ่ง บัดนี้ท่านอยู่ที่ไหนจึงได้มาช่วยเรา เลงฉูจึงตอบว่า ข้าพเจ้าก็อาศัยโรงทานของท่านเลี้ยงชีวิตอยู่ ณ ตำบลมีดสิ่งนี้ ว่าแล้วเลงฉูก็พาเตียวตุนหนีไปทางข้างทิศตะวันตก
ฝ่ายเตียวซกบุตรเตียวตุนแจ้งความว่าเลงก๋งให้จับบิดา บิดาหนีเข้าป่าไปได้ ก็เรียกบ่าวไพร่และทหารเป็นอันมากให้เทียมเกวียนรีบตามเตียวตุนไปทัน จึงร้องเชิญเตียวตุนให้ขึ้นขี่เกวียน เตียวตุนเห็นบุตรตามมาก็มีความยินดีนัก ก็ลงจากบ่าเลงฉูขึ้นเกวียน แล้วก็เรียกเลงฉูจะให้ขึ้นเกวียนด้วย เลงฉูเห็นว่าเตียวตุนพ้นภัยแล้วก็หนีเข้าไปในป่า เตียวตุนจึงปรึกษากับเตียวซกผู้บุตรว่า เลงก๋งคบคิดกับโต๊ะไงเกียจะทำร้ายครั้งนี้ เราจะกลับเข้าไปอยู่เมืองจิ้นเห็นจะหาพ้นภัยเลงก๋งไม่ จำจะไปอาศัยอยู่เมืองอื่นจึงจะรอดชีวิต จะไปเมืองเต๊กหรือจะไปเมืองจิ๋นดี ปรึกษากันพลางก็รีบหนีไปตามทางทิศตะวันตก
ฝ่ายเลงก๋งตั้งแต่เตียวตุนหนีไปจากเมืองก็มีความยินดีนัก หามีผู้ใดจะว่ากล่าวทัดทานไม่ ก็พาหญิงรูปงามขึ้นไปเล่นกระจับปี่สีซอบนเหลาไต้ ณ สวนโฉหิงทั้งกลางวันกลางคืน ขณะนั้นเตียวฉวนออกไปเที่ยวป่าล่าเนื้อเล่นค้างแรมป่าอยู่หลายวัน ครั้นกลับมาตามทางข้างทิศตะวันตก พบเตียวตุนเตียวซกสองคน ขี่เกวียนพวกทหารแวดล้อมมาเป็นอันมากประหลาดใจนัก จึงเข้าไปคำนับเตียวตุนแล้วจึงถามว่าเหตุประการใดจึงพาเตียวซกผู้บุตรและบ่าวไพร่มาดังนี้ มีความประการใดหรือ เตียวตุนก็เล่าความหลังให้เตียวฉวนฟังทุกประการ เตียวฉวนได้ฟังดังนั้นคิดน้อยใจเจ้าเมืองจิ้นนักจึงห้ามเตียวตุนว่า ท่านอย่าเพิ่งไปเมืองจิ๋นเลย จงยับยั้งอยู่ที่เขากิววันซัวนี้ก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะเข้าไปฟังดูเหตุการณ์ให้รู้ก่อน ถ้าได้ความเป็นประการใดแล้ว จึงจะให้คนเอาเนื้อความมาแจ้งแก่ท่าน
เตียวตุนก็รับคำเตียวฉวนแล้วจึงกำชับว่า ท่านจะกลับเข้าไปบัดนี้ระวังตัวให้จงดีอย่าให้มีอันตราย ถ้าได้ความประการใดแล้วจงให้คนเอาเนื้อความมาแจ้งแก่เราเป็นการเร็ว เตียวฉวนก็คำนับลารีบเข้าไปถึงเมืองจิ้น แจ้งความว่าเลงก๋งพาผู้หญิงขึ้นไปเล่นกระจับปี่สีซออยู่บนเหลาไต้ จึงเข้าไปคำนับเลงก๋งแล้วจึงขอโทษตัวว่า ข้าพเจ้าพวกเตียวตุนคนโทษผู้กระทำผิดมิได้นับถือท่านและมิได้มาระวังราชการนั้นโทษข้าพเจ้าผิดนัก ขอท่านได้กรุณาอดโทษข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด
เลงก๋งก็พาซื่อสำคัญว่าจริง จึงตอบว่าเตียวตุนพี่ชายท่านนั้นหยาบช้าต่อเรามาหลายครั้งแล้ว เหลือที่เราจะอดกลั้นได้จึงวุ่นวายกันขึ้น ตัวท่านนั้นเป็นคนหาได้รู้เห็นด้วยไม่ เราจะเลี้ยงท่านให้เป็นขุนนางตามตำแหน่งเดิม ท่านอย่าวิตกเลย เตียวฉวนได้ฟังมีความยินดีนักจึงทำเป็นสรรเสริญเจ้าเมืองจิ้นว่า ท่านให้ทำเหลาไต้ไว้ดังนี้สนุกสนานนัก สมด้วยผู้มีบุญเหมือนเมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งได้สมบัติในเมืองเจ๋แล้วก็ให้ทำเหลาไต้ จึงให้จัดสรรอิสตรีรูปงามมาฝึกสอนให้ชำนาญในการขับร้องและเพลงกระจับปี่สีซอรำฟ้อน แล้วให้เล่นกระจับปี่สีซอขับกล่อมบำรุงบำเรออยู่บนเหลาไต้ทั้งกลางวันกลางคืนเป็นที่สนุกสบายนัก บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเหลาไต้ของท่านก็เป็นที่สนุกสนานอยู่แล้วแต่ยังหามีอิสตรีรูปงามเสียงเพราะมาขับกล่อมบำรุงบำเรอเหมือนเมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งไม่ ขอท่านจงให้ทำตามอย่างเจ๋ฮวนก๋งเถิดจึงจะสมกับผู้มีบุญ เลงก๋งได้ฟังเตียวฉวนก็ยินดี จึงตอบว่าเราก็คิดจะหาอิสตรีรูปงามมาฝึกสอนให้ชำนาญในการขับร้องรำฟ้อนเล่นบนเหลาไต้ แต่ยังหามีผู้ใดจะช่วยเอาธุระไม่
เตียวฉวนจึงตอบว่า การสิ่งนี้จะไว้ใจใครได้ ข้าพเจ้าเห็นแต่โต๊ะไงเกียผู้เดียวจะช่วยให้สำเร็จ เลงก๋งจึงสั่งโต๊ะไงเกียให้เที่ยวหาบุตรสาวขุนนางที่รูปงามอายุตั้งแต่ยี่สิบปีลงมา จะฝึกสอนให้ชำนาญในการขับร้องและเพลงกระจับปี่สีซอ แล้วจะให้ขึ้นไปเล่นบนเหลาไต้ โต๊ะไงเกียก็รับคำนับลาไปเที่ยวจัดหาหญิงรูปงามตามคำเลงก๋งสั่ง เตียวฉวนเห็นได้ท่วงทีจึงว่าแก่เจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าสวนโฉหิงนี้เปลี่ยวนัก ท่านขึ้นมาค้างอยู่บนเหลาไต้ทั้งกลางวันกลางคืน เกลือกจะมีอันตรายเหตุการณ์ประการใดขึ้น ข้าพเจ้าจะขอจัดทหารให้นอนกองอยู่ที่นี่ ถ้าเหตุการณ์สิ่งใดเกิดขึ้นจะได้ช่วยกันเป็นการเร็ว เจ้าเมืองจิ้นก็เห็นชอบด้วย จึงตอบว่าท่านว่านี้ชอบนัก จงจัดทหารให้มานอนกองตามใจของท่านเถิด
เตียวฉวนก็คำนับลาออกมาจัดทหารที่มีฝีมือ ประมาณสองร้อยเศษให้พร้อมไว้ พวกทหารจึงถามเตียวฉวนว่า ท่านจัดแจงข้าพเจ้าไว้บัดนี้จะใช้ให้ไปทำราชการสิ่งใด เตียวฉวนคิดจะให้พวกทหารเจ็บแค้นเอาใจออกจากเจ้าเมืองจิ้น จึงทำเป็นทอดถอนใจใหญ่แล้วว่า เจ้าเมืองจิ้นมิได้เอาใจใส่ราชการบ้านเมือง เอาแต่เล่นไปถ่ายเดียว มิได้ปรานีขุนนางและราษฎรทั้งปวง บัดนี้จะขึ้นไปเล่นสนุกนี้บนเหลาไต้ทั้งกลางวันกลางคืน จะให้ท่านทั้งปวงไปนอนกองอยู่ที่สวน เราเห็นว่าการเล่นบนเหลาไต้นั้นหามีที่สุดไม่ ท่านทั้งปวงจะพลอยได้ความยากเสียเพราะเลงก๋งแล้ว พวกทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็คิดแค้นเลงก๋งนัก ต่างคนต่างว่าเจ้าเมืองไม่ตั้งอยู่ในสัจธรรมเอาแต่เล่นมิได้เอาใจใส่ในราชการแผ่นดิน ให้พวกเราได้ความลำบากด้วย ถ้าเป็นการทัพศึกจะใช้สอยเราทั้งกลางวันกลางคืน เราก็มิได้มีความน้อยใจเลย
เตียวฉวนได้ฟังดังนั้น เห็นว่าพวกทหารทั้งปวงมีใจเจ็บแค้นเลงก๋งอยู่แล้ว จึงกระซิบว่าแก่ทหารทั้งปวงว่า เราจะปรึกษาความข้อหนึ่งแก่ท่านทั้งปวง ท่านทำตามความคิดเราแล้วเห็นจะหามีความลำบากไม่ ทหารทั้งปวงจึงตอบว่า ท่านมีความกรุณาเห็นทุกข์ข้าพเจ้าแล้วจะช่วยคิดให้พ้นจากทุกข์นั้น คุณท่านหาที่สุดมิได้ การที่ท่านจะคิดให้ข้าพเจ้าทำนั้นถึงจะได้ความลำบากประการใด ข้าพเจ้าก็มิได้คิดเลยคงจะทำตามถ้อยคำท่านทุกประการ
เตียวฉวนจึงตอบว่า เลงก๋งมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมแล้วหาควรที่เราจะละไว้ไม่ จำจะคิดกำจัดเลงก๋งเสีย บัดนี้เลงก๋งก็อยู่บนเหลาไต้กับพวกผู้หญิง ขุนนางและราษฎรผู้ใดมิได้อยู่ด้วย เวลาคํ่าวันนี้เลงก๋งจะให้เลี้ยงโต๊ะและสุราบนเหลาไต้ เราจะขึ้นไปบนนั้นด้วย ท่านทั้งปวงได้ตั้งกองอยู่ที่นั่น จงคอยอยู่จนเวลาสองยาม ถ้าเห็นเลี้ยงโต๊ะบนเหลาได้แล้ว จงพากันขึ้นไปขอสุรากิน เราเห็นได้ท่วงทีก็จะสลัดมือเสื้อให้เป็นสำคัญ ท่านทั้งปวงจงพร้อมกันจับเลงก๋งฆ่าเสีย จะได้ออกไปรับเสียงก๊กกลับเข้ามาเมืองจัดแจงตั้งเจ้าเมืองใหม่ การที่เราคิดนี้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ทหารทั้งปวงจึงตอบว่า การที่ท่านคิดนั้นชอบนัก ข้าพเจ้าจะทำตามถ้อยคำท่านทุกประการ เตียวฉวนก็พาพวกทหารมาถึงสวนจึงขึ้นไปบนเหลาไต้เข้าไปคำนับเลงก๋งแล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้าจัดทหารที่มีฝีมือมานอนกองได้พร้อมอยู่แล้ว
เลงก๋งได้ฟังก็แลลงมาดู เห็นพวกทหารแต่ล้วนสูงใหญ่สมเป็นทหารมีฝีมือก็มีความยินดีนัก จึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเตียวฉวน เลงก๋งก็เสพสุราอยู่กับเตียวฉวน ให้นางพนักงานดีดกระจับปี่สีซอฟังพลางเสพสุราพลางเป็นที่สบาย ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษก็ได้ยินเสียงอื้ออึงขึ้นข้างล่าง จึงถามเตียวฉวนว่าเสียงอันใดอื้ออึง เตียวฉวนจึงแกล้งตอบว่าเห็นจะมีคนแปลกปลอมเข้ามา เหล่าพวกทหารจับกุมได้จึงอื้ออึงกันขึ้น ข้าพเจ้าจะลงไปดูให้แน่ก่อน ว่าแล้วเตียวฉวนก็คำนับลาเลงก๋งให้ส่องโคมลงมาดูข้างล่าง เห็นเหล่าทหารเข้ามาพร้อมกันอยู่ที่เชิงบันไดเหลาไต้ จึงกระซิบสั่งนายทหารว่าถ้าได้ยินเสียงเราร้องห้ามลงมาแล้ว จงพากันขึ้นไปบนเหลาไต้เถิด ว่าแล้วเตียวฉวนก็กลับขึ้นไปแจ้งความแก่เลงก๋งว่า เหล่าพวกทหารที่มานอนกองอยู่นั้นรู้ว่าท่านให้เลี้ยงโต๊ะ ต่างคนต่างดีใจจึงพากันเข้ามาจะขอสุรากินบ้าง เลงก๋งก็พาซื่อสำคัญว่าจริง จึงสั่งเตียวฉวนว่าท่านจงแต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงดูพวกทหารให้อิ่มเถิด เตียวฉวนเห็นได้ทีก็ทำเป็นร้องห้ามเหล่าทหารว่า อย่าอื้ออึงไปนักเลย ท่านจะให้เลี้ยงดูอยู่แล้ว เหล่าพวกทหารรู้อัธยาศัยเตียวฉวนก็กรูกันขึ้นไปบนเหลาไต้
ขณะนั้นเลงก๋งนั่งเอามือพาดลูกกรงเฉลียงเหลาไต้อยู่ เห็นพวกทหารพากันกรูขึ้นมา จึงถามเตียวฉวนว่า ทำไมพวกทหารจึงพากันขึ้นมาบนนี้ ท่านจงขับลงไปเลี้ยงดูกันข้างล่างเถิด เตียวฉวนจึงแกล้งตอบว่าเหล่าพวกทหารนั้นคิดถึงเสียงก๊กนัก ว่าจะอ้อนวอนท่านให้ไปรับเสียงก๊กกลับเข้ามา ว่าแล้วก็แลดูพวกทหาร เห็นใกล้เข้ามาแล้วก็สะบัดมือเสื้อให้เป็นสำคัญ พวกทหารเห็นสำคัญดังนั้นก็เข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงเลงก๋งตาย ขุนนางและราษฎรทั้งปวงรู้ความดังนั้นต่างคนก็ดีใจ หามีผู้ใดที่จะเจ็บแค้นด้วยเลงก๋งไม่ เตียวฉวนก็พาทหารทั้งปวงออกไปรับเตียวตุน ณ เขากิววันซัว
ฝ่ายโต๊ะไงเกียไปเที่ยวหาอิสตรีรูปงาม พอมีผู้เอาเนื้อความไปบอกว่าเตียวฉวนให้ฆ่าเลงก๋งเสียแล้ว โต๊ะไงเกียตกใจนักรีบกลับมาบ้าน ฝ่ายสุโหยกับขุนนางทั้งปวงแจ้งความก็พากันรีบมาถึงสวนเห็นเงียบสงัดอยู่ รู้ว่าเตียวฉวนออกไปรับเสียงก๊ก จึงสั่งให้ปิดประตูสวนใส่กุญแจไว้ แล้วก็ชวนกันคอยเตียวตุนอยู่ ฝ่ายเตียวฉวนคุมทหารออกไปถึงเขากิววันซัว จึงเข้าไปคำนับเตียวตุนแจ้งความให้ฟังทุกประการ เตียวตุนได้ฟังมีความยินดีนัก ก็ชวนเตียวฉวนขึ้นขี่เกวียน เหล่าพวกทหารก็ตามเตียวตุนกลับเข้ามาถึงเมืองจนทางประตูห้องเสีย ตรงเข้าไปที่สวนโฉหิง ขุนนางและราษฎรทั้งปวงก็ชวนกันเข้าไปคำนับเตียวตุน เตียวตุนจึงพาขุนนางทั้งปวงขึ้นไปบนเหลาไต้เห็นศพเลงก๋ง เตียวตุนก็คิดสงสารร้องไห้รักเลงก๋ง ขุนนางทั้งปวงก็สรรเสริญเตียวตุนว่าเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน หาความพยาบาทมิได้ ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว เตียวตุนจึงให้แต่งการฝังศพเลงก๋ง ณ ตำบลซกอักตามตำแหน่งที่เจ้าเมือง แล้วปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เลงก๋งผู้ตายยังมิได้มีบุตรที่จะสืบวงศ์ต่อไป เราจะได้ใครมาเป็นเจ้าเมืองจึงจะสมควร
สุโหยจึงตอบว่า บิดาเลงก๋งนั้นมีน้องชายต่างมารดากันอีกคนหนึ่งชื่อว่า เฮกเตียน เมื่อแรกมารดาจะมีครรภ์นั้น ฝันว่ามีชายคนหนึ่งมือดำเข้าลูบที่นอน ครั้นบุตรคลอดออกมา บิดาจึงใช้ชื่อว่าเฮกเตียน ครั้นเติบโตขึ้นแล้วจิ้นบุนก๋งจึงถวายเฮกเตียนให้ขึ้นไปทำราชการอยู่ ณ เมืองตังจิว พระเจ้าจิวคองอ๋องตั้งเฮกเตียนขึ้นเป็นขุนนางอยู่ ณ เมืองหลวง ถ้าให้ไปเชิญเฮกเตียนมาเป็นเจ้าเมืองได้แล้ว ข้าพเจ้าเห็นสมควรนัก เตียวตุนก็เห็นชอบด้วย จึงว่าเตียวฉวนฆ่าเลงก๋งเสียนั้นโทษผิดนัก เราจะปรับให้เตียวฉวนไปเชิญเฮกเตียนมาเป็นเจ้าเมืองจึงจะชอบ ว่าแล้วก็แต่งเครื่องบรรณาการส่งให้เตียวฉวนคุมไปถวายพระเจ้าจิวคองอ๋อง กราบทูลขอเฮกเตียนมาเป็นเจ้าเมือง เตียวฉวนก็คำนับลาเตียวตุนคุมเครื่องบรรณาการขึ้นไปถึงเมืองหลวง เตียวฉวนจึงเข้าไปคำนับเฮกเตียนแจ้งความว่า ข้าพเจ้ากับเตียวตุนเห็นเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นทำการหยาบช้าต่างๆ ข้าพเจ้าคิดกับเตียวตุนเห็นว่าท่านมีสติปัญญามาก คิดจะเชิญตัวท่านไปเป็นเจ้าเมืองจิ้นอยู่ จึงเอาความที่เลงก๋งทำหยาบช้าต่างๆ นั้นชี้แจงกับขุนนางทั้งปวง ให้ขุนนางเห็นความผิดเลงก๋งแล้วจึงพร้อมใจกันกำจัดเลงก๋งเสีย เตียวตุนกับขุนนางจึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปครองเมืองจิ้น
ฝ่ายเฮกเตียนได้ยินเตียวฉวนแจ้งความก็คิดสงสัยอยู่ จึงถามว่าเตียวตุนกับขุนนางได้มีหนังสือมากราบทูลพระเจ้าเมืองหลวงหรือเปล่า เตียวฉวนจึงเอาหนังสือให้เฮกเตียนดู เฮกเตียนก็สิ้นความสงสัยจึงพาเตียวฉวนไปเฝ้าพระเจ้าจิวคองอ๋องกราบทูลว่า เตียวตุนกับขุนนางเมืองมีหนังสือมากราบทูลขอข้าพเจ้าไปรับราชการอยู่ ณ เมืองจิ้น แล้วเฮกเตียนก็ให้ขุนนางเจ้าพนักงานถวายหนังสือ ใจความในหนังสือว่า ข้าพระพุทธเจ้าเตียวตุนผู้เป็นที่เสียงก๊กกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยในเมืองจิ้น คำนับมายังท่านเสนาบดี ณ เมืองตังจิว ขอได้นำหนังสือข้าพเจ้าขึ้นกราบบังคมทูลสมเด็จพระเจ้าจิวคองอ๋องให้ทรงทราบ ด้วยเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นนั้นหยาบช้า ทำการกำเริบข่มเหงอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนต่างๆ ราษฎรมากล่าวร้องฟ้องกับขุนนาง ขุนนางได้ทัดทานห้ามปรามเลงก๋งหลายครั้ง เลงก๋งมิฟังกลับพาลเอาผิดขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเป็นหลายคน ขุนนางทั้งปวงจึงปรึกษากันกำจัดเลงก๋งเสีย ซึ่งล่วงเกินพระราชอาญาที่ฆ่าเลงก๋งเสียนั้นโทษข้าพเจ้าผิดเป็นอันมาก และเฮกเตียนบุตรจิ้นบุนก๋งมารับราชการอยู่ในเมืองหลวงนั้น มีสติปัญญาและนํ้าใจก็โอบอ้อมอารีแก่ขุนนางและอาณาประชาราษฎรเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจะขอรับพระราชทานเฮกเตียนไปเป็นเจ้าเมืองจิ้น
พระเจ้าจิวคองอ๋องทรงทราบหนังสือแล้วตรัสว่า ขุนนางเมืองจิ้นฆ่าเลงก๋งเสียโทษก็ผิดอยู่ แต่ราษฎรได้ความสุขขึ้นคุณและโทษก็พอลบล้างกัน จึงโปรดให้เฮกเตียนไปเป็นเจ้าเมืองจิ้น เฮกเตียนก็กราบถวายบังคมลามาถึงเมืองจิ้น ขุนนางก็ยกเฮกเตียนขึ้นเป็นเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้น เสงก๋งก็ให้เตียวตุนเป็นที่เสียงก๊ก ว่ากล่าวราชการสิทธิ์ขาดเหมือนแต่ก่อน แล้วเสงก๋งก็ตั้งเตียวเซกบุตรเตียวตุนขึ้นเป็นที่ซื้อม้าขุนนางฝ่ายทหาร แล้วเตียวตุนแจ้งความกับเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้นว่า มารดาเลี้ยงข้าพเจ้าอยู่เมืองเต๊กคนหนึ่งชื่อนางกีสี นางกีสีมีบุตรด้วยบิดาข้าพเจ้าสามคน ชื่อเตียวกองคนหนึ่ง เตียวออกคนหนึ่ง เตียวเองคนหนึ่ง ข้าพเจ้าเห็นพอสมควรรับราชการอยู่แล้ว นางกีสีก็เป็นคนกตัญญูซื่อสัตย์อยู่ ขอให้ท่านรับนางกีสีและบุตรสามคนมาชุบเลี้ยงจะได้ทำราชการสนองคุณท่านต่อไป
เสงก๋งได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าน้องท่านก็เหมือนน้องของเราเหมือนกัน จึงให้คนใช้ไปรับนางกีสีกับบุตรทั้งสามคนมาตั้งให้เป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน ฝ่ายเตียวฉวนจึงกระซิบบอกเตียวตุนว่า โต๊ะไงเกียเห็นจะมีความพยาบาทเราอยู่ด้วยโต๊ะไงเกียเป็นพวกเลงก๋ง ถ้าพาลเอาผิดฆ่าโต๊ะไงเกียเสียแล้ว เห็นว่าแซ่เตียวจะไม่มีเสี้ยนหนามต่อไป เตียวตุนได้ฟังจึงว่าจะฆ่าโต๊ะไงเกียเสียนั้น ความครหานินทาก็จะมีไปภายหน้าว่าเรามีใจพยาบาทหาเป็นสัจธรรมไม่ ถึงโต๊ะไงเกียจะคิดร้ายเราก็ยากอยู่ ด้วยแซ่เตียวพวกพ้องของเราเป็นขุนนางอยู่ทั้งฝ่ายทหารพลเรือนเป็นอันมาก เตียวฉวนมิได้ตอบประการใด
ฝ่ายโต๊ะไงเกียกลัวเตียวตุนจะพยาบาทก็เข้าไปคำนับรับผิดกับเตียวตุน เตียวตุนจึงว่าข้อที่ท่านคิดร้ายเรา เราก็มิได้โกรธและพยาบาทท่าน ซึ่งท่านยุให้เจ้าเมืองทำผิดต่างๆ จนราษฎรได้ความเดือดร้อนนั้น เห็นราษฎรและขุนนางยังมีใจพยาบาทท่านอยู่ ถ้าท่านจะทำราชการต่อไปก็ให้กลับใจเสียใหม่ จงตั้งใจทำการโดยสัตย์สุจริตแล้วชื่อเสียงก็จะปรากฏไปชั่วฟ้าและดิน โต๊ะไงเกียมีความยินดีคำนับลามา ณ บ้าน
ฝ่ายเตียวฉวนจึงรำพึงคิดแต่ในใจว่า เราได้มีคุณกับเตียวตุนอยู่เป็นอันมาก แล้วก็ไปรับเฮกเตียนมาเป็นเจ้าเมือง ความชอบเราครั้งนี้ก็มีอยู่เป็นอันมาก เตียวตุนก็หาเสนอความชอบให้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่ คิดแล้วก็ไปคำนับเตียวตุนที่บ้านว่า ข้าพเจ้าครั้งนี้ได้ทำคุณไว้กับท่านแลเสงก๋งมากอยู่ ทำไมท่านจึงไม่เสนอความชอบให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่บ้าง เตียวตุนจึงว่า ตัวฆ่าเจ้าเมืองเสียความผิดก็มีอยู่ หากว่าเจ้าเมืองเป็นคนพาลหยาบช้า ราษฎรและขุนนางมีใจเจ็บแค้นอยู่ตัวจึงมิได้เป็นอันตราย เราเห็นตัวทำความผิดจึงคิดให้ไปรับเฮกเตียนมาเป็นเจ้าเมืองคุณกับโทษก็ลบล้างกัน ครั้นเราจะเสนอความชอบให้เล่า เราก็จะพลอยเป็นคนขบถด้วย ถ้าจะอยากเป็นขุนนางจึงค่อยหาความชอบไปภายหน้า เราจึงจะเสนอความชอบให้ เตียวฉวนก็มิได้ตอบประการใด
๕๑
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง เตียวตุนก็เข้าไปที่หอสาตราคมขอดูจดหมายเหตุ จึงเห็นหนังสือจดไว้ว่า เตียวตุนฆ่าเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้นเสียที่โฉหิง ณ วันเดือนเก้าขึ้นสามคํ่า ศักราชพระเจ้าจิวคองอ๋องเสวยราชย์ได้ห้าปี เตียวตุนเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงว่ากับตังโก๋ผู้สำหรับจดหมายเหตุว่า ทำไมใส่ชื่อว่าเราฆ่าเลงก๋งเสียดังนี้เรามิได้รู้เห็นด้วย เราไปเสียจากเมืองจิ้นประมาณทางถึงสองร้อยลี้แล้ว การเกิดต่อภายหลัง เรามิได้รู้เห็นด้วย ซึ่งจดหมายชื่อเรานั้นไม่ถูก เราก็ได้ทำความชอบมาถึงสองแผ่นดินแล้ว จะเอาชื่อเราจดไว้ให้เป็นคนขบถนั้นให้ตังโก๋ตรองดูให้ดี จะแก้ไขเสียอย่างอื่นไม่ได้หรือ
ตังโก๋จึงว่า ท่านเป็นที่เสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ ได้บังคับทหารพลเรือนสิทธิ์ขาดอยู่กับท่าน ท่านทิ้งบ้านเมืองไปเสีย ปล่อยให้เตียวฉวนผู้น้องฆ่าเลงก๋งเสีย ครั้นท่านกลับเข้ามาก็มิได้สืบจับผู้กระทำผิดมาชำระทำโทษตามกฎหมาย ก็เหมือนหนึ่งท่านฆ่าเลงก๋งเสียเหมือนกัน ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าแก้อย่างอื่นนั้นเห็นจะไม่ได้ ด้วยเส้นพู่กันเขียนลงเสียแล้ว ถ้าจะให้เส้นพู่กันแปลงไปตามคำท่านก็ให้ท่านตัดเอาศีรษะข้าพเจ้าเสียก่อน เตียวตุนได้ฟังเสียนํ้าใจนักจึงถอนใจใหญ่คิดว่าชื่อเสียงเราก็ปรากฏความชั่วไปชั่วฟ้าและดิน ตังโก๋คนนี้มิเสียแรงเป็นที่ทายซือจดหมายเหตุ ถือกฎหมายแม่นยำดีกว่าเราอีก แล้วเตียวตุนก็มาบ้านมิได้มีความสบาย ให้วิตกถึงเตียวฉวนทำความชั่วไว้ พอเตียวฉวนเข้าไปรบกวนจะให้ตั้งเป็นขุนนาง เตียวตุนขัดใจชักกระบี่ออกฟันเตียวฉวนแขนขาด แล้วซ้ำตัดศีรษะมาให้กับเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้น เสงก๋งจึงถามว่าศีรษะผู้ใด เตียวตุนจึงคำนับแจ้งว่า ศีรษะเตียวฉวนน้องข้าพเจ้าซึ่งกระทำผิดฆ่าเลงก๋งเสียนั้น ข้าพเจ้าจึงฆ่าเตียวฉวนเสียบ้าง มิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างไปภายหน้า เสงก๋งได้ฟังก็นิ่งอยู่
ฝ่ายเตียวยีมบุตรเตียวฉวนแจ้งว่าเตียวตุนฆ่าบิดาเสียดังนั้นก็ไปคำนับเตียวตุนว่า บิดาข้าพเจ้าทำความผิดท่านก็ฆ่าเสียแล้ว แต่ความชอบของบิดาของข้าพเจ้าได้ทำไว้ก็มีอยู่บ้าง ขอท่านได้กรุณาข้าพเจ้าให้ได้เป็นที่แทนบิดาเถิด เตียวตุนจึงว่าบิดาตัวเป็นขบถฆ่าเจ้าเมืองเสีย กฎหมายต้องตายทั้งโคตร นี่เจ้าเมืองเป็นคนหยาบช้าจึงต้องตายแต่ผู้เดียว ซึ่งจะตั้งตัวให้เป็นขุนนางนั้นยังไม่ได้ก่อน ต่อเมื่อใดหาความชอบใส่ตัวได้แล้วเราจึงจะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนาง เตียวยีมจึงว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าขอแต่ศพบิดาไปทำการฝังเสียทำตามธรรมเนียม เตียวตุนก็ยอมให้
ฝ่ายตังโก๋ผู้จดหมายเหตุแจ้งว่า เตียวตุนทำโทษเตียวฉวนแล้วหาได้ตั้งเตียวยีมบุตรเตียวฉวนขึ้นเป็นขุนนางไม่ เพราะความสองข้อนี้ จึงแก้จดหมายเหตุเก่าเสีย จึงเอาจดหมายเหตุเข้าไปอ่านให้เสงก๋งฟัง เสงก๋งจึงสรรเสริญเตียวตุนว่า เป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงมิได้เข้าด้วยผู้กระทำผิดแล้ว ตังโก๋ก็จดแอบลงไว้ว่า เพราะตังโก๋ยอมจะเสียชีวิตจึงได้ศีรษะเตียวฉวนมาให้เสงก๋งเห็น
ขณะนั้นพระเจ้าจิวคองอ๋องเสวยราชย์ได้หกปีก็สวรรคต ขุนนางทำการฝังพระศพเสร็จแล้วจึงตั้งไทจูยูพระอนุชาขึ้นเป็นที่จิวเตงอ๋องครองเมืองตังจิวต่อไป ฝ่ายฌ้อจองอ๋องเจ้าเมืองฌ้อแจ้งว่าพระเจ้าจิวคองอ๋องสวรรคตแล้ว เจ้าเมืองฌ้อคิดจะแบ่งเอาเขตแดนเมืองตังจิวอยู่ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองตังจิวก็ร่วงโรยลงกว่าแต่ก่อน หัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงก็พากันมาขึ้นแก่เราเป็นอันมาก เราคิดจะยกทัพไปตั้งพักอยู่ที่เปงสุยในแดนเมืองตังจิว จะลองขู่เจ้าเมืองตังจิวดูให้เห็นอำนาจเราสักครั้งหนึ่ง ฝ่ายเตาหวดเฉียวจึงคำนับว่า เจ้าเมืองตังจิวได้สืบเชื้อพระวงศ์มาแต่ครั้งพระเจ้าบุนอ๋องหลายชั่วแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็นับถือว่าเป็นกษัตริย์ เมืองเราแต่ก่อนก็ขึ้นกับเมืองตังจิว บัดนี้จะยกทัพไปทำร้ายแก่เมืองตังจิวนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ด้วยเมืองตังจิวเป็นเมืองหลวง
ฌ้อจองอ๋องจึงตอบว่า ผู้ใดจะหมายเอาว่าแผ่นดินเป็นของตัวนั้นมิชอบ สุดแต่ผู้ใดมีบุญและปัญญาอำนาจมากแล้ว ก็ควรจะปราบปรามแผ่นดินให้อยู่ในอำนาจของผู้นั้นจึงจะชอบ เตาหวดเฉียวก็มิได้ตอบประการใด จึงคิดว่าฌ้อจองอ๋องขัดแข็งแล้วตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแล้ว ยังมิหนำจะคิดทำร้ายต่อพระมหากษัตริย์ตามอำเภอใจ ฝ่ายฌ้อจองอ๋องก็จัดแจงกองทัพยกไปที่เปงสุยในแดนเมืองตังจิว ก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายพระเจ้าจิวเตงอ๋องรู้ว่าฌ้อจองอ๋องยกทัพมาตั้งอยู่ที่เปงสุยจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราจะใช้ขุนนางผู้ใดออกไปสืบเอาความให้แน่ว่าฌ้อจองอ๋องจะยกมาทำประการใด อองซือไตหูขุนนางฝ่ายพลเรือนจึงรับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะออกไปสืบเอาความมาถวายให้จงได้ แล้วก็กราบถวายบังคมลามาขึ้นเกวียนกับไพร่พอสมควรไปยังค่ายฌ้อจองอ๋อง จึงบอกกับนายประตูว่าเราเป็นขุนนางเมืองหลวง พระเจ้าจิวเตงอ๋องใช้ให้มาหาฌ้อจองอ๋อง
นายประตูก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่ขุนนางให้ทูลแก่ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องให้จัดแจงทแกล้วทหารตบแต่งตัวให้เป็นสง่างาม แล้วจึงให้หาอองซือไตหูขุนนางเมืองตังจิวเข้าไป อองซือไตหูเข้าไปถึงเห็นฌ้อจองอ๋องทำสง่าเหมือนพระมหากษัตริย์ ก็ยืนอยู่มิได้คำนับแก่ฌ้อจองอ๋อง ขุนนางเมืองฌ้อจึงว่าอองซือไตหูเข้ามาถึงแล้ว ทำไมจึงไม่คุกเข่าลงคำนับ ทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมเหมือนหนึ่งไม่เคยเป็นขุนนาง อองซือไตหูได้ยินก็หัวเราะว่า ตัวเราเป็นขุนนางเมืองหลวงไม่ควรจะคำนับขุนนางหัวเมือง เราออกมานี้ชอบแต่ออกไปรับเราถึงประตูค่ายจึงควร พวกเจ้าไม่รู้จักธรรมเนียมอีก กลับมาว่าเราไม่รู้จักธรรมเนียมนั้นหาชอบไม่
ฌ้อจองอ๋องได้ยินอองซือไตหูว่าดังนั้นก็โกรธอยู่แต่ในใจจึงคิดว่าอองซือไตหูถือตัวว่าเป็นคนรู้จักขนบธรรมเนียมทั้งปวง จำเราจะคิดถามถึงการแผ่นดินแต่ก่อนๆ มา ให้อองซือไตหูเล่าไปให้จงได้ ถ้าอองซือไตหูไม่รู้การแผ่นดินแล้ว เราจะทำเสียให้ได้อายกับทหารของเรา แล้วฌ้อจองอ๋องจึงถามว่า ครั้นแผ่นดินฮูเต้นั้นเราได้ยินว่ามีกิวเตงของวิเศษอยู่หนึ่งต่อๆ มาจนทุกวันนี้ บัดนี้กิวเตงตกอยู่ในเมืองตังจิว ตัวเป็นขุนนางอยู่ในเมืองตังจิวยังจะรู้บ้างหรือไม่ จงเล่าให้เราฟังว่าเดิมแต่กำเนิดกิวเตงมานั้นจะเป็นประการใด
อองซือไตหูได้ยินฌ้อจองอ๋องว่าดังนั้น ก็นึกอยู่แต่ในใจว่าฌ้อจองอ๋องนี้มีใจกำเริบนัก จำจะพูดจาขู่เสียอย่าให้ประมาทกับเมืองตังจิวได้ จึงว่าอันกิวเตงนี้เป็นของวิเศษแต่ครั้งแผ่นดินฮูเต้ช้านานประมาณถึงเจ็ดร้อยปีเศษ ถ้าจะคิดตามอายุคนก็สักสามสิบชั่วอายุคน ซึ่งท่านถามถึงกิวเตงดังนี้หาควรไม่ กิวเตงเป็นของสำหรับผู้มีบุญจะเอามาพูดเล่นนั้นไม่ได้ ถ้าผู้ใดพูดและถามถึงกิวเตงนี้ก็มักจะเป็นเหตุต่างๆ ครั้นข้าพเจ้าจะไม่เล่าชี้แจงให้ท่านฟังท่านก็จะเข้าใจเสียว่าขุนนางในเมืองหลวงหารู้จักขนบธรรมเนียมความลึกซึ้งไม่ จำจะต้องเล่าให้ท่านฟังบ้างแต่พอรู้ใจความ อันกิวเตงนี้เดิมพระเจ้าฮูเต้ได้เสวยราชสมบัติขึ้นใหม่ มีหัวเมืองประเทศราชนอกจากเขตแดนกรุงจีนมาสวามิภักดิ์ขึ้นกับพระเจ้าฮูเต้ เอาทองคำมาถวายเป็นเครื่องราชบรรณาการเป็นอันมาก พระเจ้าฮูเต้จึงรำพึงคิดแต่ในพระทัยว่า หัวเมืองเหล่านี้แต่กษัตริย์ก่อนๆ มิได้มาขึ้น ครั้งนี้มาสวามิภักดิ์ขึ้นกับเมืองเรา จำเราจะเอาทองคำของราชบรรณาการทั้งเก้าหัวเมืองนี้มาหล่อเป็นกิวเตงไว้สำหรับแผ่นดิน จะได้เป็นเกียรติยศสืบไปภายหน้า แล้วจึงสั่งให้เจ้าพนักงานเอาทองคำมาหล่อเป็นกิวเตง รูปเหมือนกระทะเก้าใบ แล้วจึงให้ยกเข้ามาที่ออกขุนนาง จึงรับสั่งให้หาขุนนางเข้ามาประชุมให้พร้อมกันแล้ว ให้เจ้าพนักงานเอานํ้ามาใส่ในกิวเตงใบหนึ่งเป็นตัวอย่างตั้งไว้บนศาลาก้อนเสา จึงตรัสว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เราให้ทำกิวเตงไว้ดังนี้ ท่านทั้งปวงจะรู้ปริศนาของเราหรือไม่ ขุนนางทั้งปวงพร้อมกันกราบทูลว่ามิได้แจ้งในอุบายของพระองค์ พระเจ้าฮูเต้จึงตรัสว่า กิวเตงนี้เราจะให้เป็นที่สั่งสอนกษัตริย์และขุนนางทั้งปวงไปภายหน้าจะได้บำรุงแผ่นดินและอาณาประชาราษฎร์ให้เป็นยุติธรรมเหมือนอย่างกิวเตงฉะนี้ ซึ่งกิวเตงเป็นรูปกระทะนั้นได้แก่กษัตริย์ ศิลาก้อนเสาที่รองรับอยู่นั้นได้แก่เสนาบดีและขุนนางทั้งปวง นํ้าในกระทะนั้นได้แก่อาณาประชาราษฎร์ทั้งหลาย ถ้าพระมหากษัตริย์ตั้งตรงอยู่แล้วนํ้าคือราษฎรก็อยู่ดีมิได้หก ถ้ากิวเตงคือพระมหากษัตริย์เป็นคนพาลเอียงไป ขุนนางคือศิลาก้อนเสานั้นมั่นคงดีอยู่ ก็จะได้คํ้าจุนกิวเตงไว้มิให้หกควํ่าไปทีเดียว ถึงจะเอียงไปบ้างก็แต่พอเล็กน้อย ทำทั้งนี้เพื่อจะให้เป็นประโยชน์กับกษัตริย์และขุนนางอาณาประชาราษฎรไปชั่วฟ้าและดิน ขุนนางทั้งปวงได้แจ้งดังนั้นก็พากันสรรเสริญกราบทูลว่าพระองค์ทำให้กิวเตงเป็นความเปรียบไว้ดังนี้สมควรนัก พระเจ้าฮูเต้จึงทรงพระอธิษฐานว่า ถ้ากษัตริย์องค์ใดจะดำรงแผ่นดินมีบุญและวาสนามากเป็นยุติธรรมแล้ว ก็ให้กิวเตงนี้มีนํ้าหนักทวีมากขึ้นกว่าปกติ ถ้ากษัตริย์องค์ใดมิเป็นยุติธรรมแล้วให้ของอันนี้เบากว่าปกติ คำอธิษฐานดังนี้ขอให้สำเร็จดังความปรารถนาเถิด แล้วก็สั่งให้เจ้าพนักงานเอาไปรักษาไว้
ภายหลังต่อมาถึงแผ่นดินแหเกียดเป็นกษัตริย์สืบวงศ์ฮูเต้มา แหเกียดเป็นคนพาลมิได้อยู่ในยุติธรรม ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อนต่างๆ ขุนนางจึงพร้อมกันกราบทูลทัดทานแหเกียดมิให้ทำการหยาบช้า แหเกียดมิฟัง ขุนนางทั้งปวงก็กราบทูลอ้างว่ากิวเตงของสำหรับแผ่นดิน พระเจ้าฮูเต้ทรงพระอธิษฐานไว้ว่า ถ้ากษัตริย์องค์ใดมิได้อยู่ในยุติธรรมแล้ว ก็ให้กิวเตงเบากว่าน้ำหนักเดิม ความอันนี้พระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว ถ้ามิชอบขอให้เอากิวเตงมาชั่งพิสูจน์ดูก็จะได้เห็นเท็จและจริง แหเกียดคิดว่าเราก็มิได้ทำความผิดสิ่งใด ก็สั่งให้ขุนนางเอากิวเตงมาชั่งดูต่อหน้าแหเกียด แหเกียดเห็นกิวเตงเบากว่านํ้าหนักเดิมเป็นอันมาก มีความอายมิได้ว่าประการใดก็เสด็จเข้าไปข้างใน ครั้งนั้นแผ่นดินก็เสียกับเสียงเต้ เสียงเต้ได้เป็นกษัตริย์ขึ้นใหม่ก็เอากิวเตงมาชั่งพิสูจน์ดู กิวเตงก็หนักขึ้นกว่าเดิมเป็นอันมาก
ครั้นต่อมาถึงติวอ๋องได้เป็นกษัตริย์สืบวงศ์เรียงมา ติวอ๋องทำการหยาบช้าต่างๆ กิวเตงก็เบาไป ครั้งนั้นแผ่นดินก็เสียกับพระเจ้าจิวบุนอ๋อง พระเจ้าบุนอ๋องอยู่ในยุติธรรม กิวเตงก็น้ำหนักมากขึ้นจนตราบเท่าทุกวันนี้ กิวเตงก็คงน้ำหนักมากอยู่เหมือนแต่ก่อน พระเจ้าจิวเตงอ๋องก็ยังตั้งอยู่ในยุติธรรม ขุนนางเหมือนศิลาก้อนเสาก็ยังมั่นคงอยู่ ราษฎรก็เป็นสุขมิได้เดือดร้อน
อองซือไตหูพูดพลางสังเกตดูหน้าฌ้อจองอ๋องเห็นไม่มีความสบาย จึงว่าท่านถามถึงกิวเตงเป็นของสำคัญดังนี้ ท่านมีวาสนาน้อยยังไม่คู่ควรกับกิวเตง ท่านมาถามทั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นจะมีเหตุผลเป็นมั่นคง ฌ้อจองอ๋องแกล้งทำเป็นหัวเราะมิได้ตอบประการใด
อองซือไตหูก็ลาออกมาภายนอก จึงกระซิบถามชาวเมืองฌ้อว่า เตาหวดเฉียวไปเสียไหนจึงไม่มาในกองทัพด้วยเล่า ทหารบอกว่าเตาหวดเฉียวอยู่รักษาเมือง อองซือไตหูก็ไล่เลียงได้ความทุกประการจึงคิดว่าเตาหวดเฉียวเป็นที่เลงอิน เลงอินนี้เป็นที่แม่ทัพชอบแต่จะมาด้วยกับฌ้อจองอ๋อง นี่ฌ้อจองอ๋องให้อยู่รักษาเมือง เห็นจะมีความกินแหนงเตาหวดเฉียวอยู่ จึงเดินออกมาถึงค่ายชั้นนอกทำเป็นร้องประกาศว่าไม่ช้าอีกสองวันเมืองฌ้อจะมีเหตุขึ้นภายหลัง ด้วยฌ้อจองอ๋องพูดจาล่วงเกินถึงการพระมหากษัตริย์นัก ท่านทั้งปวงจงระวังตัวเถิด
อองซือไตหูก็กลับเข้าไป ณ เมืองตังจิวแจ้งความซึ่งได้พูดกับฌ้อจองอ๋องให้พระเจ้าจิวเตงอ๋องฟังทุกประการ แล้วจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้ามิได้เห็นเตาหวดเฉียวมาด้วย จึงสืบถามได้ความว่า ฌ้อจองอ๋องกับเตาหวดเฉียวมีความกินแหนงกันอยู่ ฌ้อจองอ๋องจึงให้เตาหวดเฉียวอยู่รักษาเมือง ข้าพเจ้าคิดประมาณใจดูเห็นเตาหวดเฉียวจะคิดขบถเป็นมั่นคง พระเจ้าจิวเตงอ๋องได้ทรงทราบค่อยคลายพระทัย
ฝ่ายเหล่าทหารเมืองฌ้อได้ยินอองซือไตหูร้องประกาศดังนั้นก็เอาความไปแจ้งแก่ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่าจิวเตงอ๋องยังมีคนใช้อยู่เป็นอันมาก แต่อองซือไตหูมาพูดหยาบช้าดังนี้ เราคิดจะยกทัพเข้าตีเมืองตังจิวให้เห็นฝีมือทแกล้วทหารเราไว้สักครั้งหนึ่ง
ฝ่ายเตาหวดเฉียว เมื่อฌ้อจองอ๋องจะยกทัพมาตีเมืองตังจิวนั้น เตาหวดเฉียวได้ทัดทานไว้ ฌ้อจองอ๋องมิฟังก็มีความน้อยใจนักจึงคิดว่าฌ้อจองอ๋องก็เป็นขบถต่อพระเจ้าเมืองตังจิวมีใจกำเริบนัก เราจำจะคิดกำจัดฌ้อจองอ๋องเสีย จะได้ช่วยพระเจ้าจิวเตงอ๋องไว้ ถ้าสำเร็จราชการแล้ว สุดแต่พระเจ้าจิวเตงอ๋องจะโปรดจะให้ผู้ใดเป็นเจ้าเมืองฌ้อ เมืองฌ้อก็จะได้ขึ้นกับเมืองหลวงเหมือนแต่ก่อน คิดแล้วจึงให้หาเตาเขียบผู้หลานเข้ามาปรึกษาว่า ฌ้อจองอ๋องมีใจกำเริบนักยกกองทัพไปตีเมืองหลวงดังนี้หาควรไม่ ทแกล้วทหารในเมืองฌ้อก็อยู่ในอำนาจเราทั้งสิ้น อุยแกกับเป๊กเอียงสองคนนี้เป็นคนไว้ใจของฌ้อจองอ๋องอยู่ ถ้าเราจับอุยแกกับเป๊กเอียงฆ่าเสียแล้ว ในเมืองฌ้อนี้หามีผู้ใดจะขัดขวางเราไม่ เราจึงยกทัพไปคอยตีทัพฌ้อจองอ๋องที่หนทางจะกลับมานั้น ฌ้อจองอ๋องไม่ทันรู้ตัวก็จะเสียทีแก่เรา
ฝ่ายเตาเขียบผู้หลานได้ฟังดังนั้น จึงห้ามว่าข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ด้วยฌ้อจองอ๋องมีคุณกับพวกเราเป็นอันมาก ถึงฌ้อจองอ๋องจะเป็นขบถต่อเมืองตังจิว ความชั่วก็อยู่กับเจ้าเมืองฌ้อเอง เราหาได้ไปเกี่ยวข้องเป็นขบถด้วยไม่ แล้วเมืองฌ้อนี้ก็มิได้ขึ้นกับเมืองหลวง ตั้งตัวเป็นเจ้ามาหลายชั่วกษัตริย์แล้ว ซึ่งเราได้กินข้าวเมืองฌ้อ เราก็ต้องกตัญญูกับเมืองฌ้อจึงจะชอบ เตาหวดเฉียวได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงชักกระบี่ฟันเตาเขียบตาย ฝ่ายอุยแกแจ้งว่าเตาหวดเฉียวจะคิดขบถต่อฌ้อจองอ๋อง จึงไปว่ากล่าวห้ามปรามเตาหวดเฉียว เตาหวดเฉียวก็ให้ทหารจับอุยแกไปฆ่าเสีย แล้วก็จัดแจงกองทัพยกออกมาสกัดทางฌ้อจองอ๋องอยู่ที่เต๊กเอียคอยตีกองทัพฌ้อจองอ๋องอยู่
ฝ่ายเป๊กเอียงซึ่งอยู่ในเมือง เห็นเตาหวดเฉียวคิดขบถขึ้นดังนั้นก็เขียนหนังสือบอกให้คนสนิทรีบไปแจ้งกับฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เราคิดจะเข้าตีเมืองตังจิวไว้ให้เป็นเกียรติยศสักครั้งหนึ่งบัดนี้มีหนังสือบอกมาว่าเตาหวดเฉียวเป็นขบถขึ้น จึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้เลิกกองทัพกลับไปเมืองฌ้อ ครั้นยกทัพมาถึงที่เต๊กเอียเห็นเตาหวดเฉียวออกตั้งค่ายรับกองทัพอยู่เป็นหลายค่าย ฌ้อจองอ๋องก็สงบกองทัพไว้ จึงให้ขับเกวียนขึ้นไปหน้าค่ายเตาหวดเฉียว เตาหวดเฉียวเห็นดังนั้นก็ขึ้นเกวียนพาทหารออกมายืนอยู่นอกค่าย ฌ้อจองอ๋องแลเห็นเตาหวดเฉียวออกมาดังนั้นก็ร้องไปว่าเลงอินทำไมจึงคิดการดังนี้ ท่านกับเราก็มิได้มีความขัดเคืองกันแต่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง และพวกท่านกับพวกเราก็มีคุณต่อกันมาเป็นหลายชั่วอายุคนแล้ว เราก็มิได้คิดร้ายต่อท่านทำไมจึงมาคิดร้ายต่อเราเล่า
เตาหวดเฉียวจึงตอบว่าพระเจ้าจิวเตงอ๋องคิดร้ายสิ่งใดต่อท่าน ท่านจึงคิดร้ายต่อพระเจ้าจิวเตงอ๋องเล่า ฌ้อจองอ๋องจึงตอบว่าวันนี้สงบเสียก่อนเถิด ต่อเวลาพรุ่งนี้เราจึงจะค่อยรบกัน ต่างคนก็ต่างกลับเข้าค่าย ครั้นฌ้อจองอ๋องกลับเข้ามายังค่าย จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า เราจะรบกับเตาหวดเฉียวบัดนี้ก็มีแต่จะขาดทุนข้างเดียว ทหารเตาหวดเฉียวคุมออกมาม้าและเกวียนเครื่องศัสตราวุธทั้งปวงของเราทั้งสิ้น จำจะต้องคิดไปเกลี้ยกล่อมเตาหวดเฉียวจึงจะควร จึงให้ผัวจงไปยังค่ายเตาหวดเฉียว ผัวจงก็คำนับลามาหาเตาหวดเฉียว จึงว่าฌ้อจองอ๋องรู้สึกโทษตัวที่ได้ทำผิดแล้ว ว่าท่านได้ทัดทานมาแต่ก่อนจริงของท่านทุกประการ ฌ้อจองอ๋องก็มิได้คิดร้ายต่อพระเจ้าจิวเตงอ๋องต่อไปแล้วให้ท่านกลับใจเสียใหม่ จะรบพุ่งกันหาต้องการไม่ เวลาวันนี้ฌ้อจองอ๋องจะให้ทหารออกรบกับท่านก็คิดอาลัยถึงท่านนัก สั่งมาว่าซึ่งท่านได้ทำเกินฆ่าขุนนางเสียนั้น ฌ้อจองอ๋องก็มิได้เอาโทษกับท่าน คิดว่าขุนนางเหล่านี้มิได้รู้จักน้ำใจท่านจึงพูดจาขัดขวาง แต่ฌ้อจองอ๋องรู้จักนํ้าใจท่านอยู่จึงให้ข้าพเจ้ามาชี้แจงให้ท่านตรึกตรองดูเถิด ว่าจะรักกันดีหรือจะโกรธกันดี
ฝ่ายเตาหวดเฉียวได้ยินผัวจงว่าดังนั้น จึงคิดแต่ในใจว่า เราทำเกินถึงเพียงนี้แล้ว ถึงจะเข้าเกลี้ยกล่อมกับฌ้อจองอ๋องที่ไหนฌ้อจองอ๋องจะเลี้ยงเรา อุปมาเหมือนหนึ่งถ้วยชามอันแตกร้าวแล้ว ถึงจะประสานก็ไม่สนิท จึงคิดว่าถ้าสู้ไว้เดชะบุญมีชัยชนะก็จะได้ป้องกันชีวิตไว้ จึงว่ากับผัวจงว่าเราได้คิดเกินไปแล้ว ก็จะไปตามเกินนั้นแหละ ไหนๆ ก็ได้ว่าจะรบกับฌ้อจองอ๋องแล้วก็คงจะรบไปให้ถึงแพ้และชนะ ผัวจงว่ากล่าวเตาหวดเฉียวอยู่ช้านาน เตาหวดเฉียวก็มิได้ลงใจด้วย ผัวจงก็กลับมา ณ ค่าย แจ้งความกับฌ้อจองอ๋องทุกประการ
ฝ่ายเตาหวดเฉียวเมื่อผัวจงกลับไปแล้วก็ตีกลองรบเรียกทหารยกออกนอกค่ายไปตั้งประชิดค่ายฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงถามทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาเราออกไปจับตัวเตาหวดเฉียวมาให้เราได้บ้าง ฝ่ายลกเป๊กออกมาจึงให้เตาพูนหองผู้บุตรยกออกมารบกับลกเป๊กประมาณเก้าเพลงสิบเพลง ผัวจงเห็นลกเป๊กจะเสียทีกับเตาพูนหอง จึงขับเกวียนออกไปช่วยลกเป๊ก ฝ่ายเตาหวดเฉียวเห็นดังนั้นจึงให้เตากีผู้น้องออกไปช่วยเตาพูนหองรบผัวจงประมาณห้าสิบเพลง ทหารก็ล้มตายลงด้วยกันทั้งสองฝ่าย
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องเอากลองรบมาตีเองอยู่บนเกวียนเร่งให้ทหารเข้ารบเป็นสามารถ ฝ่ายเตาหวดเฉียวแลเห็นฌ้อจองอ๋องออกมาอยู่ดังนั้นก็ขับเกวียนตัดตรงเข้าไปที่ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องเห็นเตาหวดเฉียวตรงเข้ามาก็ให้ขับเกวียนจะเข้าไปในค่าย พอเตาหวดเฉียวยิงเกาทัณฑ์มาถูกไม้คํ้ากลอง ฌ้อจองอ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจ พลัดตกลงจากเกวียนร้องให้พวกทหารช่วย พวกทหารเห็นดังนั้นก็พากันเอาโล่เข้าป้องกันลูกเกาทัณฑ์ไว้ เตาหวดเฉียวก็ยิงซ้ำไปอีกลูกหนึ่งถูกทหารที่พยุงตัวฌ้อจองอ๋องล้มลงขาดใจตาย ฌ้อจองอ๋องเห็นเตาหวดเฉียวมีฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่นนัก จะสู้รบโดยซึ่งหน้านั้นจะไม่ชนะจึงตีม้าล่อเรียกทหารให้ถอยเข้าค่าย เตาหวดเฉียวก็ไล่ติดตามมา
ฝ่ายกงจูเฉกก๋งเองเห็นดังนั้น ก็คุมทหารมาช่วยฌ้อจองอ๋อง เตาหวดเฉียวจะต้านทานมิได้ก็พาทหารกลับมา ฝ่ายลกเป๊กกับผัวจงได้ยินเสียงม้าล่อฌ้อจองอ๋องตีขึ้นดังนั้น ก็คิดว่าค่ายฌ้อจองอ๋องจะมีเหตุแล้วก็พาทหารเลิกกลับมาหมายจะช่วยฌ้อจองอ๋อง ฝ่ายเตาพูนหองกับเตากีเห็นได้ทีก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารลกเป๊กมาจนถึงหน้าค่ายฌ้อจองอ๋อง ครั้งนั้นทหารฌ้อจองอ๋องล้มตายเป็นอันมาก ฌ้อจองอ๋องเห็นทหารล้มตายก็เสียใจนัก จึงให้เอาลูกเกาทัณฑ์ที่เตาหวดเฉียวยิงมาสองดอกนั้นมาดู เห็นลูกเกาทัณฑ์ยาวกว่าลูกเกาทัณฑ์ตามธรรมเนียมครึ่งหนึ่ง ปลายเกาทัณฑ์ใส่เขี้ยวสัตว์ร้าย ต้นเกาทัณฑ์นั้นใส่ขนนกอันวิเศษ ฌ้อจองอ๋องเห็นดังนั้นจึงคิดว่า เราจะสู้รบกับเตาหวดเฉียวซึ่งหน้าจะเอาชัยชนะเห็นจะไม่ได้ จำจะคิดกลอุบายเอาชัยชนะให้จงได้
เวลาคํ่าก็ปลอมตัวเป็นทหารเลว เที่ยวฟังกิตติศัพท์นายทัพนายกองและทหารทั้งปวงจะพูดจากันประการใดบ้าง ครั้นได้ความว่าพวกทหารมีใจครั่นคร้ามเกาทัณฑ์เตาหวดเฉียวนัก จึงสั่งให้คนสนิทไปเที่ยวพูดว่าเวลาพรุ่งนี้ฌ้อจองอ๋องจะให้ทหารออกยิงเกาทัณฑ์กับเตาหวดเฉียวจะเอาชัยชนะให้จงได้ แต่ในเวลาคํ่าวันนี้ทหารช่วยกันรักษาค่ายไว้ให้มั่นคง อย่าให้ข้าศึกเข้ามาทำอันตรายได้ แล้วฌ้อจองอ๋องจึงถามขุนนางทั้งปวงว่าเกาทัณฑ์ครั้งจิวบุนอ๋องใช้เกาทัณฑ์ทำที่ไหน เกาทัณฑ์ครั้งนั้นดีๆ มาก
ผัวจงจึงแจ้งว่า ครั้งจิวบุนอ๋องใช้เกาทัณฑ์ที่บ้านหอมัง หอมังอยู่ในแดนเมืองจิ้น ทางไกลประมาณเจ็ดลี้แปดลี้ ฌ้อจองอ๋องได้ยินดังนั้นจึงใช้ทหารขับเกวียนรีบไปจับตัวพวกชาวบ้านหอมังซึ่งทำเกาทัณฑ์มาถาม ชาวบ้านจึงแจ้งความว่า ได้ยินผู้ใหญ่เล่าต่อๆ มาว่าครั้งแผ่นดินจิวบุนอ๋องมีเกาทัณฑ์อย่างดีอยู่ยี่สิบดอก จิวบุนอ๋องใช้เสียสิ้นสิบแปดดอกแล้วยังเหลือลูกเกาทัณฑ์อยู่อีกสองดอก ว่าจิวบุนอ๋องให้ซ่อนไว้ที่หอไทเบี้ยวหมายจะให้เป็นตัวอย่างอยู่สำหรับแผ่นดินไปเบื้องหน้า จึงทรงอธิษฐานไว้ว่า ถ้าผู้ใดลักเอาลูกเกาทัณฑ์ไปใช้ขอให้ลูกเกาทัณฑ์สังหารชีวิตผู้นั้น ลูกเกาทัณฑ์สองดอกนี้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าเตาหวดเฉียวได้มาไว้ ฌ้อจองอ๋องจึงเอาลูกเกาทัณฑ์มาให้ชาวบ้านดู ชาวบ้านเห็นลูกเกาทัณฑ์จึงว่าเตาหวดเฉียวมีลูกเกาทัณฑ์ดีแต่สองดอกเท่านี้ ลูกเกาทัณฑ์นี้ชื่อว่ากุดหวงแปลว่าลมกรด ถึงผู้ใดจะใส่เสื้อเกราะกันอาวุธสักร้อยชั้น ถ้าถูกอาวุธเกาทัณฑ์นี้แล้วก็มิอาจสามารถจะรอดไปได้ และเขี้ยวสัตว์ร้ายที่ใส่ปลายเกาทัณฑ์นั้น เอาเขี้ยวสัตว์ป่า สัตว์ป่านั้นรูปพรรณคล้ายกับเสือ หน้าเสี้ยมสูงใหญ่กว่าเสือ ลายตัวกลมเป็นวงแต่กินเสือและสัตว์ร้ายทั้งปวงเป็นอาหาร จิวบุนอ๋องให้เอาเขี้ยวสัตว์อันนี้มาใส่ปลายลูกเกาทัณฑ์ และต้นเกาทัณฑ์นั้นเอาขนปีกเฮาะ เฮาะนั้นรูปพรรณขาวเหมือนนกยางแต่มีหงอนเหมือนไก่ตัวใหญ่เท่าหงส์เป็นนกอันวิเศษ
ฌ้อจองอ๋องได้แจ้งดังนั้น จึงให้ป่าวร้องทหารในกองทัพว่าผู้ใดมีฝีมือเกาทัณฑ์แม่น ก็ให้เข้ามารับอาสายิงเกาทัณฑ์กับเตาหวดเฉียว ทหารทั้งปวงก็สงบอยู่ ฌ้อจองอ๋องจึงว่า เวลาคํ่าวันนี้เราจะเลิกทัพอ้อมไปหัวเมืองขึ้นกับเราฝ่ายตะวันออก จะได้เกณฑ์ทหารเพิ่มเติมมาบรรจบกับกองทัพเรา จึงจะเอาชัยชนะเตาหวดเฉียวได้
ฝ่ายผัวจงได้ฟังฌ้อจองอ๋องว่าดังนั้นก็เสียนํ้าใจนัก จึงไปปรึกษากับก๋งจูเอง ก๋งจูเจ๊กว่า นายเราจะให้ล่าทัพไปเมืองฝ่ายตะวันออกนั้นข้าพเจ้าเห็นผิดนักด้วยศึกติดพันกันอยู่ เตาหวดเฉียวรู้เข้าจะยกทหารตามตีซ้ำเติม ก็เห็นจะเสียทีกับเตาหวดเฉียวเป็นมั่นคง ก๋งจูเองก๋งจูเจ๊กจึงว่า เพลาวันนี้พวกเราก็ได้ยินว่าฌ้อจองอ๋องจะคิดกลอุบายรบกับเตาหวดเฉียวจึงเอาชัยชนะได้ ซึ่งฌ้อจองอ๋องพูดทั้งนี้เห็นจะเป็นกลอุบายให้กิตติศัพท์ลือไปถึงเตาหวดเฉียว จะได้มีความประมาทอยู่
ผัวจงได้ฟังก็เห็นด้วย ก๋งจูเองก๋งจูเจ๊กก็เข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋องแจ้งว่า พวกเหล่าทหารทั้งปวงได้ยินไต้อ๋องพูดว่าจะยกไปเมืองทิศตะวันออกนั้น ต่างคนต่างเสียนํ้าใจเป็นอันมาก แต่ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าท่านจะคิดกลอุบายจึงได้พูดจาชี้แจงให้ทหารทั้งปวงฟัง
ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ท่านก็คิดถูกอยู่แล้ว แต่เรามีความปรารถนาอยู่สองข้อ หมายจะดูใจทแกล้วทหารทั้งปวง กับจะให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงเตาหวดเฉียวด้วย ถ้าตัวและทหารช่วยกันรบจริงๆ แล้วก็คงได้ตัวเตาหวดเฉียวมั่นคง จึงกระซิบสั่งให้ก๋งจูเองก๋งจูเจ๊กคุมทหารไปซุ่มอยู่ตามอุบายซึ่งคิดไว้ ก๋งจูเองก๋งจูเจ๊กแจ้งดังนั้นแล้วก็คุมทหารไปซุ่มอยู่ตามฌ้อจองอ๋องสั่งทุกประการ ครั้นเพลาเช้ามืดฌ้อจองอ๋องก็ยกทัพล่าไป
ฝ่ายเตาหวดเฉียว ครั้นเพลาเข้ากองสอดแนมแจ้งว่าฌ้อจองอ๋องยกทัพไปอยู่ข้างเมืองฝ่ายตะวันออก เตาหวดเฉียวแจ้งความดังนั้นดีใจนัก จึงคิดว่าฌ้อจองอ๋องเห็นจะกลัวพวกทหารเรามั่นคง จึงสั่งให้ทหารเร่งกินข้าวเสียโดยเร็ว แล้วก็ยกทหารรีบไปตามฌ้อจองอ๋อง
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องครั้นมาถึงเกงเสง จึงสั่งให้ผัวจงคุมทหารกองหนึ่ง ฮูป๋าคุมทหารกองหนึ่งทำล่าอยู่ จึงกระซิบสั่งเป็นอุบายไว้ให้พูดกับเตาหวดเฉียว ฝ่ายเอียงอิวกีนายทหารรองจึงคิดว่าฌ้อจองอ๋องจะหาคนมีฝีมือเกาทัณฑ์ไปยิงเตาหวดเฉียวก็ยังหามีผู้ใดรับอาสาไม่ ซึ่งชาวบ้านหอมังแจ้งไว้กับฌ้อจองอ๋องว่า ถ้าผู้ใดเอาเกาทัณฑ์ของพระเจ้าจิวบุนอ๋องไปยิงแล้ว ก็ให้ลูกเกาทัณฑ์นั้นสังหารชีวิตผู้นั้นเสีย บัดนี้เตาหวดเฉียวบังอาจเอาเกาทัณฑ์ของพระเจ้าจิวบุนอ๋องมายิง ก็เห็นว่าจะต้องคำแช่งพระเจ้าจิวบุนอ๋อง จำเราจะเข้ารับอาสาฌ้อจองอ๋องเห็นจะได้ความชอบเป็นมั่นคง จึงเข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะขอลูกเกาทัณฑ์สองดอกนั้น อาสาไปยิงเตาหวดเฉียวให้จงได้
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังมีความยินดีนัก จึงเอาลูกเกาทัณฑ์สองดอกให้กับเอียงอิวกี แล้วจึงสั่งว่า ตัวจงคุมทหารข้ามสะพานแซงโหไปแล้วรื้อสะพานเสีย ถ้าเตาหวดเฉียวแตกทัพไปก็คงจะข้ามสะพานแซงโห ท่านจงคุมทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมไว้อย่าให้ข้ามฟากได้ เอียงอิวกีคำนับรับลูกเกาทัณฑ์แล้วพาทหารมาถึงสะพานแซงโห ให้ทหารข้ามสะพานแล้วให้รื้อสะพานเสียซุ่มทหารอยู่ ฌ้อจองอ๋องครั้นจัดแจงเสร็จแล้วยกทหารรีบเลยไป
ฝ่ายเตาหวดเฉียวเร่งให้ทหารรีบเดินตามฌ้อจองอ๋องมาประมาณสองร้อยลี้ พบผัวจงนายทหารเมืองฌ้อพักอยู่ เตาหวดเฉียวจึงถามผัวจงทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ ผัวจงจึงตอบว่า ฌ้อจองอ๋องเร่งให้ทหารรีบเดิน พวกข้าพเจ้าล้าอยู่ไปไม่ทัน เตาหวดเฉียวจึงว่า ตัวก็ตกอยู่ในเงื้อมมือเราแล้วตัวจะเข้าด้วยผู้ใดว่ามา ผัวจงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่ทหารกินเบี้ยหวัด จะอยู่กับฌ้อจองอ๋องแล้วอยู่กับท่านก็เป็นทหารเหมือนกัน ถ้าท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นใหญ่ขึ้น ข้าพเจ้าก็จะสมัครอยู่กับท่าน เตาหวดเฉียวได้ฟังดังนั้นมิได้มีความสงสัย ถามว่าฌ้อจองอ๋องไปไกลประมาณเท่าใด ผัวจงก็บอกว่าฌ้อจองอ๋องไปได้ประมาณเจ็ดลี้แปดลี้ เตาหวดเฉียวแจ้งความดังนั้นก็รีบตามฌ้อจองอ๋องไปทางประมาณหกสิบลี้ถึงเขาเซียงซัว พบฮูป๋านายทหารเมืองฌ้อ เตาหวดเฉียวจึงถามว่า เจ้าเมืองฌ้อไปถึงไหนเล่า ฮูป๋าจึงตอบว่าเจ้าเมืองฌ้อให้ข้าพเจ้าคุมทหารล่วงมาก่อนยังหาเห็นเจ้าเมืองฌ้อมาถึงไม่
เตาหวดเฉียวได้ฟังดังนั้น มีความสงสัยคิดว่าฮูป๋าจะพรางฌ้อจองอ๋องเสียไม่บอกความจริง จึงขับเกวียนเข้าไปจะรบฮูป๋า ฮูป๋าก็ไม่ต่อสู้จึงว่า ตัวข้าพเจ้าเปรียบเหมือนหนึ่งนกน้อย ตัวท่านอุปมาเหมือนเหยี่ยว ไม่ควรข้าพเจ้าจะสู้รบกับท่าน เตาหวดเฉียวจึงว่า ถ้าตัวคิดได้ดังนั้นแล้วก็เห็นว่ามีสติปัญญา ตัวจงบอกเจ้าเมืองฌ้อให้กับเราโดยเร็ว ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะแบ่งแผ่นดินเมืองฌ้อให้กับท่านกึ่งหนึ่ง ฮูป๋าทำเป็นยินดีคุกเข่าลงคำนับแล้วจึงว่า ทำไมกับเจ้าเมืองฌ้อคงจะหนีท่านมิพ้นคงจะได้ตัวในวันพรุ่งนี้เป็นมั่นคง แต่ข้าพเจ้าเห็นทหารกินข้าวตากมาวันหนึ่งกับคืนหนึ่งแล้วทหารอิดโรยนัก ฌ้อจองอ๋องหนีไปครั้งนี้ทหารก็ยังพร้อมอยู่ ถ้าท่านตามไปทันก็คงจะได้รบกันที่ไหนฌ้อจองอ๋องจะยอมนิ่งตาย ทหารเรากำลังอิดโรยอยู่เห็นจะเอาชัยชนะยาก ขอให้ท่านพักทหารหยุดหุงข้าวให้ทหารกินพอมีกำลังแล้วจึงค่อยตามไปก็เห็นจะได้ตัวฌ้อจองอ๋องเป็นมั่นคง เตาหวดเฉียวก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทหารหยุดพักจัดแจง พอพวกทหารก่อเพลิงขึ้นหุงหาอาหารยังไม่ทันสุกดี ได้ยินเสียงม้าล่อและกลองรบกองทัพ ก๋งจูเองก๋งจูเจ๊กอื้ออึงขึ้นมาตามซอกเขาเซียงซัว ผัวจงก็ตีกระหนาบหลังเข้ามา
เตาหวดเฉียวเห็นดังนั้นตกใจนัก ก็ฉวยทวนและเกาทัณฑ์อาวุธสำหรับมือเผ่นขึ้นม้า พาทหารยกหนีกลับมาทางสะพานแซงโหเห็นสะพานหักระยำก็เข้าใจว่าฌ้อจองอ๋องให้ซุ่มทัพไว้คอยฟันสะพานเสียเห็นจะข้ามไปมิได้ คิดจะข้ามไปฟากข้างโน้น เกรงว่านํ้าจะลึกนัก จึงให้ทหารลงไปหยั่งนํ้าดูให้รู้ว่าตื้นลึกสักเพียงไร พวกทหารลงไปหยั่งมิทันจะขึ้นมา พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาและกลองรบอื้ออึงขึ้นริมฝั่งฟากข้างโน้น เตาหวดเฉียวแลไปดูก็เห็นเอียงอิวกีนายทหารฌ้อจองอ๋องเดินลงมาที่ริมเชิงสะพาน ฝ่ายเอียงอิวกีเดินลงมาถึงริมฝั่งเห็นเตาหวดเฉียวจึงร้องตวาดเตาหวดเฉียวว่า ท่านเป็นคนทรยศคิดขบถต่อเจ้า มีรับสั่งให้เรามาคอยจับอยู่ที่นี่ จงมัดตัวให้เราจับโดยดี อย่าให้เราได้ฟันแทงเปลืองคมอาวุธเลย
เตาหวดเฉียวได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารให้เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงเอียงอิวกี แม่นํ้านั้นกว้างลูกเกาทัณฑ์ไปตกลงริมฝั่ง หาถึงพวกทหารเอียงอิวกีไม่ เอียงอิวกีจึงแกล้งร้องเย้ยเตาหวดเฉียวว่าท่านอย่าพักให้พวกทหารยิงเราเลย ถึงตัวท่านที่นับถือว่ายิงเกาทัณฑ์แม่นนั้น เราก็หาเกรงฝีมือไม่ ท่านกับเราอยู่คนละฟากแม่นํ้า ลงมาให้ถึงด้วยกันทั้งสองข้างผลัดกันยิงคนละลูก เกาทัณฑ์ใครดีก็จะได้ดูฝีมือกันเล่นให้ปรากฏแก่ทหารทั้งปวง
เตาหวดเฉียวจึงตอบว่า จะผลัดกันยิงคนละสามทีก็ตามแต่ให้เรายิงก่อน เอียงอิวกีจึงตอบว่า อย่าว่าแต่คนละสามทีเลย ถึงจะยิงคนละสักร้อยทีเราก็หาเกรงฝีมือท่านไม่ แต่ว่าให้ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่าหลบหลีกลูกเกาทัณฑ์ ถ้าใครหลบลูกเกาทัณฑ์แล้วมิใช่ชายชาติทหาร เตาหวดเฉียวก็ก่งเกาทัณฑ์ขึ้น คิดว่าจะยิงแต่ดอกเดียวให้ถูกศีรษะเอียงอิวกีให้สมองแตกตาย เอียงอิวกีก็ลงมายืนอยู่ริมเชิงสะพานร้องเรียกให้เตาหวดเฉียวยิง พวกทหารทั้งสองฝ่ายก็มายืนคอยดูนายทั้งสองจะผลัดกันยิง เตาหวดเฉียวเห็นดังนั้นก็ยกลูกเกาทัณฑ์ขึ้นพาดสายแล้วก็ยิงไป เอียงอิวกีคอยเขม้นเห็นลูกเกาทัณฑ์ใกล้ตัวเข้ามา จึงเอาคันเกาทัณฑ์หวดให้ตกลงแล้วก็ร้องสำทับว่าให้เร่งยิงซ้ำมาอีกเถิด เตาหวดเฉียวก็ชักลูกเกาทัณฑ์ยิงอีกดอกหนึ่ง เอียงอิวกีเห็นลูกเกาทัณฑ์ใกล้เข้ามาก็ย่อตัวลงเสียหน่อยหนึ่ง ลูกเกาทัณฑ์ข้ามศีรษะเอียงอิวกีไป
เตาหวดเฉียวเห็นดังนั้นจึงร้องว่า เดิมสัญญากันว่าจะไม่หลบแล้วทำไมจึงหลบเล่า ไม่มีความอายเหมือนมิใช่ชายชาติทหาร เอียงอิวกีจึงตอบว่า ได้สัญญากันไว้ว่าจะไม่หลบ เราก็หาหลบไปพ้นที่ไม่ ท่านจงยิงมาอีกดอกหนึ่งให้ครบสามเถิด ทีนี้เราไม่ย่อตัวลงหลบลูกเกาทัณฑ์แล้ว เตาหวดเฉียวก็ยิงเกาทัณฑ์ไปหมายจะให้กรอกปากเอียงอิวกีเข้าไป เอียงอิวกีเห็นลูกเกาทัณฑ์ใกล้เข้ามา ก็เผยอปากกัดลูกเกาทัณฑ์ลงไว้แล้วก็คายเสีย
เตาหวดเฉียวยิงครบถ้วนสามทีไม่ถูกแล้วคิดท้อใจนัก จึงแข็งใจเรียกเอียงอิวกีว่า ทีนี้ถึงทีท่านยิงแล้ว จงเร่งยิงมาให้ครบสามทีเถิด เอียงอิวกีจึงร้องว่าแก่เตาหวดเฉียวว่า เราคิดว่าท่านแม่นเกาทัณฑ์จริง มิรู้ก็พึ่งสอนยิงยังอ่อนนัก อันเกาทัณฑ์ของเรานี้ ถ้าได้ยิงออกไปแต่ดอกเดียวก็จะเอาชีวิตท่านได้ ว่าแล้วยกลูกเกาทัณฑ์ขึ้น พาดสายน้าวยิงแต่สายเปล่าลองเตาหวดเฉียว เตาหวดเฉียวได้ยินเสียงสายลูกเกาทัณฑ์สำคัญว่าเอียงอิวกีปล่อยลูกเกาทัณฑ์มา ก็เอี้ยวหลบไปข้างขวา เอียงอิวกีเห็นก็หัวเราะ แล้วยิงสายเปล่าอีกครั้งหนึ่ง เตาหวดเฉียวคิดว่าปล่อยลูกเกาทัณฑ์มา ก็เอนตัวหลบไปข้างซ้าย พอเตาหวดเฉียวตรงตัวขึ้น เอียงอิวกีก็ยิงประสมซ้ำไปถูกศีรษะเตาหวดเฉียวสมองไหลออกมาล้มลงตาย ฝ่ายพวกทหารเตาหวดเฉียวเห็นนายตาย ต่างคนต่างก็แตกฉานซ่านเซ็นหนีเข้าป่า
ก๋งจูเจ๊กก๋งจูเองได้ทีก็ขับทหารไล่ฟันแทงพวกทหารเตาหวดเฉียวตาย ซากศพเกลื่อนกลาดเรี่ยราดไปตามทาง โตหุ้นหวงบุตรเตาหวดเฉียวก็พาทหารคนสนิทรีบหนีไปอาศัยอยู่ ณ เมืองจิ้น เฮกเตียนเจ้าเมืองจิ้นมีความกรุณาโตหุ้นหวงนัก จึงตั้งให้เป็นไตหูเบียวหุนหองไปครองเมืองเบียวฮันเป็นเมืองน้อยขึ้นแก่เมืองจิ้น
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องครั้นมีชัยชนะเตาหวดเฉียวแล้ว ก็ยกกองทัพกลับมาเมืองฌ้อ จึงสั่งทหารให้จับแต่บรรดาแซ่เตาหวดเฉียวฆ่าเสีย ฝ่ายเค็กหองเป็นที่ทำอินบุตรเตาปวน พี่น้องร่วมแซ่เตาหวดเฉียวขณะเมื่อฌ้อจองอ๋องยังไม่ยกทัพ ฌ้อจองอ๋องให้ถือหนังสือไปเมืองเจ๋ ครั้นกลับมาแต่เมืองเจ๋จะใกล้ถึงเมืองฌ้อ พอคนสนิทลอบออกมาบอกความว่า บัดนี้เตาหวดเฉียวคิดขบถ ฌ้อจองอ๋องให้จับแต่บรรดาแซ่เตาหวดเฉียวฆ่าเสียสิ้นแล้ว ท่านอย่าเข้าไปในเมืองเลย จงหนีเอาตัวรอดเถิด เค็กหองจึงตอบว่า อันตัวเรานี้เจ้าใช้ให้ไปราชการยังหาได้เอาเนื้อความมาทูลให้ทราบไม่ ถึงจะให้ประหารชีวิตเสียก็ตามเถิด เราคงจะเข้าไปเฝ้าทูลเนื้อความให้ได้ก่อน ว่าแล้วจึงให้ขับเกวียนมาถึงเมืองฌ้อ เข้าไปเฝ้าฌ้อจองอ๋องกราบทูลความที่ไปเมืองเจ๋นั้นให้ทราบทุกประการแล้ว จึงกราบทูลว่า จีนบุนปู่ข้าพเจ้าได้ทำนายไว้ นานไปเตาหวดเฉียวจะคิดขบถต่อเจ้าจะพาพวกพี่น้องลำดับแซ่ฉิบหายเสียด้วย ให้บิดาข้าพเจ้าหนีไปเสียเมืองอื่น บิดาข้าพเจ้ามิได้ไปสู้ตายอยู่ในเมืองฌ้อ เพราะมีกตัญญูต่อเจ้า ตัวข้าพเจ้านี้ก็เป็นเชื้อแซ่เตาหวดเฉียวเป็นพวกขบถต่อแผ่นดิน แต่ข้าพเจ้าหาได้รู้ด้วยเตาหวดเฉียวไม่ ข้าพเจ้าขอถวายชีวิตสนองพระคุณที่ไต้อ๋องชุบเลี้ยงมาแต่ก่อน
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นว่าเค็กหองเป็นคนสัตย์ซื่อ จึงว่ากับเค็กหองว่า ท่านเป็นแซ่เตาหวดเฉียวก็จริงอยู่ แต่ตัวท่านหาได้รู้เห็นด้วยไม่ เราจะยกโทษให้ท่านพ้นจากที่ตาย จงผลัดชื่อเสียใหม่อย่าชื่อเค็กหองเลย ตั้งแต่นี้ไปจงชื่อโตเสง เป็นที่ขุนนางอยู่ตามตำแหน่งเถิด เมื่อฌ้อจองอ๋องผลัดชื่อโตเสงแล้ว จึงยกความชอบเอียงอิวกีว่าฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่นเสียลูกเกาทัณฑ์แต่เล่มเดียวก็ฆ่าเตาหวดเฉียวตาย จึงตั้งให้เอียงอิวกีเป็นที่เจียงกุ๋ยนายทหารผู้ใหญ่ สำหรับรักษาพระองค์อยู่ข้างฝ่ายซ้าย แล้วพระราชทานข้าวของทองเงินและเครื่องยศฐาน์ให้เป็นรางวัลแก่เจียงกุ๋ยเป็นอันมาก แล้วจึงปูนบำเหน็จทแกล้วทหารทั้งปวงตามลำดับผู้น้อยผู้ใหญ่ แต่อุยแกที่อยู่เฝ้าเมือง เตาหวดเฉียวฆ่าเสียนั้น ฌ้อจองอ๋องลืมเสียหาได้คิดว่าจะชุบเลี้ยงบุตรภรรยาอุยแกขึ้นไม่ ครั้นปูนบำเหน็จรางวัลทแกล้วทหารเสร็จแล้ว เห็นว่างูขิวคนนี้มีสติปัญญามากจึงให้หางูขิวมาตั้งเป็นเลงอินแทนที่เตาหวดเฉียวผู้ตาย แล้วฌ้อจองอ๋องจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวง แต่เรามิได้มีความสนุกสบายมาช้านานได้ถึงหกปี บัดนี้ก็สำเร็จราชการประหารชีวิตเตาหวดเฉียวอันขบถต่อแผ่นดินเสียได้แล้ว บ้านเมืองก็ราบคาบเป็นปกติอยู่แล้ว เราจะให้แต่งโต๊ะเสพสุราเลี้ยงดูท่านทั้งปวงให้มีความสนุกสบาย ท่านทั้งปวงจงไปพร้อมกันบนเจียมไตเถิด แล้วจึงสั่งงูขิวให้จัดแจงเจียมไตให้สะอาดแล้ว ฌ้อจองอ๋องจึงพานางสนมเป็นอันมาก ขึ้นไปบนปราสาทเจียมไต ขุนนางทั้งปวงก็พากันตามขึ้นไปพร้อมบนเจียมไตสิ้น งูขิวจึงให้ยกโต๊ะและสุราขึ้นไปเลี้ยงขุนนางบนปราสาทเจียมไต
ขณะเมื่อฌ้อจองอ๋องและขุนนางทั้งปวงเสพสุราอยู่นั้น นางพนักงานกระจับปี่สีซอทั้งปวงก็ดีดกระจับปี่สีซอขับกล่อมบำรุงบำเรอฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องและขุนนางทั้งปวงเสพสุราพลางฟังเสียงกระจับปี่สีซอก็เพลิดเพลินใจนัก เสพสุราตั้งแต่เพลากลางวันจะเพลาคํ่าแล้วยังหาสำเร็จไม่ ฌ้อจองอ๋องจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จุดเทียนและชวาลาสว่าง แล้วสั่งให้นางสนมทั้งปวงมารินสุราเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่ ขณะนั้นนางฆ้อกีรูปงามเป็นนางห้ามคนโปรดพานางทั้งปวงออกมารินสุราเลี้ยงขุนนาง ขุนนางทั้งปวงคิดเกรงนางฆ้อกีต่างคนต่างก็ยืนขึ้นสิ้น พอเกิดลมพายุพัดกล้าเทียนและชวาลานั้นดับสิ้น ขุนนางผู้หนึ่งคิดรักนางฆ้อกีอยู่แต่เพลิงยังไม่ดับ ครั้นเพลิงดับได้ทีก็เข้าจับเอาข้อมือนางฆ้อกีโดยกำลังเมา นางฆ้อกีตกใจนักสะบัดมือเสีย แล้วก็ฉวยเอาหมวกที่ศีรษะขุนนางผู้นั้นมา จึงเข้าไปกระซิบทูลความแก่ฌ้อจองอ๋องขณะเมื่อเพลิงดับนั้น ฌ้อจองอ๋องมีรับสั่งให้เจ้าพนักงานไปจุดเพลิง พอนางฆ้อกีทูลความขาดคำลง ก็พอดีคนจุดเพลิงกลับเข้ามาถึง ฌ้อจองอ๋องจึงคิดว่า ถ้าเราจะว่ากล่าวอื้ออึงขึ้นก็จะต้องลงโทษผู้กระทำผิด จะเสียขุนนางนายทหารผู้ใดก็มิได้รู้ อนึ่งคนทั้งปวงก็จะติเตียนเราได้ว่าให้เลี้ยงสุราจนเวลากลางคืน แล้วให้นางสนมออกมารินสุราเลี้ยงขุนนาง ครั้นขุนนางหยอกนางสนมจะให้ลงโทษขุนนางเล่า คิดแล้วจึงร้องห้ามเจ้าพนักงานแล้วจึงร้องประกาศแก่ขุนนางทั้งปวงว่าเราเลี้ยงดูกันในเวลาวันนี้สนุกสบายนัก ท่านทั้งปวงจงถอดหมวกเสียให้ทุกคน แล้วจึงเสพสุราเล่นให้สบายเถิด ฌ้อจองอ๋องร้องประกาศขุนนางแล้วคะเนการเห็นขุนนางทั้งปวงถอดหมวกสำเร็จแล้ว จึงร้องสั่งเจ้าพนักงานให้จุดเพลิงสว่างขึ้นเห็นขุนนางถอดหมวกอยู่สิ้น มิได้รู้จักว่าผู้ใดหยอกนางฆ้อกี เลี้ยงสุราไปจนเวลาสองยามเศษแล้วสั่งให้เลิกกลับเข้าวัง ขุนนางทั้งปวงก็ต่างคนต่างกลับไปบ้าน
ครั้นฌ้อจองอ๋องกลับมาถึงวัง นางฆ้อกีจึงทูลว่า มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ารินสุราเลี้ยงขุนนาง มีผู้บังอาจข่มเหงหยิกหยอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทูลให้ชำระเอาตัวผู้กระทำร้ายก็มิชำระให้ได้ตัว ฌ้อจองอ๋องจึงตรัสตอบว่า ความข้อนี้เราคิดเสียแล้ววันนี้ให้เลี้ยงสุราจนเวลากลางคืน ให้หญิงนางสนมออกไปรินสุราเลี้ยงขุนนางทั้งปวงนั้นหาชอบไม่ เราได้ทำผิดเกินไปเสียแล้วจึงไม่รู้ที่จะว่าได้ ถ้าขืนจะว่าให้ฟุ้งซ่านไปก็เห็นจะไม่พ้นความนินทา จึงต้องดับเนื้อความเสียให้สงบไว้ ว่าแล้วก็ไป ณ ที่อยู่นางหวนกีฮองเฮา นางหวนกีเห็นฌ้อจองอ๋องเสด็จมาจึงทูลถามว่า เวลานี้มีราชการสิ่งใดหรือจึงมาจนดึกถึงเพียงนี้ ฌ้อจองอ๋องจึงตอบว่าวันนี้เราให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางแล้วปรึกษาราชการบ้านเมืองอยู่ด้วยกับเลงอินจนเวลาดึก นางหวนกีจึงทูลถามว่า ตั้งผู้ใดขึ้นเป็นที่เลงอิน ข้าพเจ้ายังหารู้จักตัวไม่ ฌ้อจองอ๋องจึงบอกว่า เราตั้งงูขิวขึ้นเป็นที่เลงอิน นางหวนกีจึงทูลถามว่า งูขิวนั้นมีสติปัญญาอยู่หรือ ฌ้อจองอ๋องจึงตรัสว่างูขิวมีสติปัญญามาก คนในเมืองฌ้อนี้จะหาผู้มีสติปัญญาเปรียบงูขิวนั้นไม่ได้แล้ว นางหวนกีจึงทูลว่า ท่านสรรเสริญงูขิวว่าเป็นคนมีสติปัญญามากนั้น ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถ้าเป็นคนมีสติปัญญาจริงแล้ว ก็จะทัดทานมิให้พานางสนมไปเลี้ยงสุราขุนนางจนเวลากลางคืนดังนี้ ผู้ที่เขามีสติปัญญามากกว่างูขิวนี้ก็ยังจะมีอยู่บ้าง ฌ้อจองอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย
ครั้นเวลาเช้าออกขุนนาง จึงถามขุนนางทั้งปวงว่า ในเมืองเรานี้ยังมีผู้ที่มีสติปัญญาอยู่บ้างหรือ ขณะนั้นโตเสงจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเห็นมีอยู่คนหนึ่ง ชื่องุยโงบุตรอุยแก ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าเมื่อเตาหวดเฉียวฆ่าอุยแกเสียนั้นพามารดาหนีไป ณ ตำบลบองเต๊ก งุยโงผู้นี้มีสติปัญญามากเห็นควรจะเป็นข้าราชการได้อยู่ ฌ้อจองอ๋องจึงว่าแก่งูขิวว่า เราลืมอุยแกเสียแล้ว หากโตเสงว่าขึ้นเราจึงระลึกขึ้นมาได้ จึงสั่งให้งูขิวกับโตเสงจัดเกวียนออกไปรับงุยโง ณ ตำบลบองเต๊ก งูขิวกับโตเสงก็ลารีบมายังตำบลบองเต๊ก
ขณะนั้นงุยโงพามารดาไปตั้งบ้านอยู่ ณ ตำบลบองเต๊ก อุตส่าห์ทำไร่ไถนามาเลี้ยงมารดา วันหนึ่งออกไปถากนาพบงูสองศีรษะประหลาดนัก งุยโงจึงคิดว่าคำโบราณท่านว่าไว้ว่าผู้ใดพบงูสองศีรษะแล้วผู้นั้นจะตายในสามวันเจ็ดวัน บัดนี้เราพบงูสองศีรษะเข้าเห็นชีวิตจะไม่รอดสืบไปแล้ว งูตัวนี้ถ้าเราจะละไว้ให้ผู้อื่นมาพบเข้าก็จะตายตามไปอีก จำจะฆ่างูตัวนี้เสียสู้ตายแต่ผู้เดียวเถิด คิดแล้วก็เอาจอบฟันงูนั้นตาย จึงเอางูไปฝังไว้ริมคันนา งุยโงก็กลับมาบ้านเข้าไปคำนับมารดาแล้วก็ร้องไห้
มารดาจึงถามว่าเหตุใดเจ้าจึงร้องไห้ งุยโงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าพบงูสองศีรษะ คำโบราณว่าไว้ว่า ใครพบงูดังนี้แล้วก็จะตายในสามวันเจ็ดวัน ตัวข้าพเจ้าจะตายจากมารดาไป จะมิได้ปฏิบัติรักษาเหมือนแต่หลังแล้ว ข้าพเจ้าคิดสงสารมารดาจึงร้องไห้ มารดางุยโงจึงถามว่างูนั้นอยู่ที่ไหน งุยโงจึงบอกว่าข้าพเจ้ากลัวผู้อื่นจะพบงูเข้าก็จะตายตามกันไปอีก คิดปรานีผู้อื่นจะสู้ตายแต่ผู้เดียว จึงเอาจอบฟันงูตายแล้วฝังไว้ที่ริมคันนา มารดาจึงปลอบว่า เจ้ามีความกรุณาแก่ผู้อื่นจึงฆ่างูเสีย มิให้ผู้อื่นพบต่อไปนั้น เทวดาก็จะช่วยอุปถัมภ์เจ้ามิให้มีอันตราย ร้ายก็กลับเป็นดีเจ้าอย่าวิตกเลย แม่ลูกพูดกันยังมิทันขาดคำ พอโตเสงกับงูขิวขุนนางทั้งสองมาถึงบ้านจึงเข้าไปแจ้งความตามข้อรับสั่งทุกประการ มารดางุยโงได้ฟังก็ดีใจยิ้มแล้วจึงว่าแก่งุยโงว่า เจ้าอย่าทุกข์ไปเลย ฌ้อจองอ๋องรับเจ้าเข้าไปบัดนี้จะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เพราะเจ้ามีกตัญญูต่อมารดาและมีความกรุณาแก่คนทั้งปวงจึงฆ่างูเสีย ขุนนางทั้งสองก็เชิญงุยโงกับมารดาขึ้นขี่เกวียน แล้วก็รีบกลับมาถึงเมืองฌ้อพางุยโงเข้าไปเฝ้า
ฌ้อจองอ๋องเห็นงุยโงเข้ามามีความยินดีนักจึงชมว่า งุยโงนี้รูปงามสมเป็นคนมีสติปัญญา แล้วก็ให้สิ่งของทองเงินและที่อยู่แก่งุยโงแล้วก็ชักชวนพูดจาทดลองดูสติปัญญางุยโงประมาณสองสามวัน เห็นว่างุยโงมีสติปัญญามากจึงให้เป็นที่เลงอิน งุยโงจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านชาวนาซึ่งกรุณาจะชุบเลี้ยงขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่พ้นความนินทา
ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ท่านอย่าถ่อมตัวไปนักเลย เราเห็นสมควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้อยู่แล้ว งุยโงมิได้รับที่เลงอินถึงสามครั้ง ฌ้อจองอ๋องไม่ฟังจะขืนให้รับ งุยโงเกรงจะขัดอัธยาศัยก็รับเป็นที่เลงอินแล้วจึงทูลว่า ซึ่งกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้น ข้าพเจ้าจะขอจัดแจงบ้านเมืองและอาญาศึกสำหรับกองทัพสนองคุณท่านตามสติปัญญา ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ท่านจะจัดแจงเป็นประมาณใดก็ตามแต่ความคิดท่านเถิด
งุยโงจึงทูลว่า การที่จะยกทัพให้ถูกต้องตามทำนองกระบวนศึกนั้น พวกทหารกองม้าจงถือทวนคันยาว ในกองกลางให้ถือธงใหญ่ไว้เป็นสำคัญ ทัพทั้งปวงจะได้คอยดูธงกองกลาง จะโบกให้สำคัญในทีเข้าทีออกทีหนีทีไล่ แล้วให้มีเครื่องศัสตราวุธไว้สำหรับตัวจงทุกคน กองหลังนั้นไว้เหล่าล้วนทหารเกาทัณฑ์ ด้วยเกาทัณฑ์นั้นเป็นอาวุธทางไกลที่จะถอยทัพแล้วกองหน้ากลับเป็นกองหลัง กองหลังกลับเป็นกองหน้า ถ้าข้าศึกไล่ติดตามมากองหลังที่กลับเป็นกองหน้านั้นจะได้เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงป้องกันข้าศึกไว้มิให้ติดตามมาได้ ทั้งกองซ้ายและขวานั้นก็ให้อยู่ตามตำแหน่งอย่าให้สับสนปนกันได้ แล้วให้ผลัดเปลี่ยนกันคอยระวังการข้างละครึ่งวันครึ่งคืนอย่าได้เห็นแก่หลับนอน เกิดเหตุการณ์สิ่งใดขึ้นจะช่วยกันให้ทันกาล อย่าให้เสียทีแก่ข้าศึก ถ้ากลางคืนให้มีกองสอดแนมเที่ยวระวังราชการอีกพวกหนึ่ง ให้ผลัดเปลี่ยนกันช่วยกองซ้ายกองขวาลาดตระเวนภัยในกลางคืน ถ้าไต้อ๋องจะยกทัพหลวงออกไปปราบปรามข้าศึกแล้ว กองซ้ายทัพหลวงนั้นให้ก๋งจูเจ๊กเป็นแม่ทัพกองคุมเกวียนสิบห้าเล่ม เกวียนเล่มหนึ่งมีทหารห้าร้อยคน แล้วให้มีทหารอีกยี่สิบคนจะได้ผลัดเปลี่ยนทหารร้อยคนอันจะป่วยเจ็บเป็นปัจจุบันขึ้นจงทุกเล่มเกวียน คิดเป็นทหารกองซ้ายทัพหลวงพันแปดร้อยเจ็ดสิบห้าคน กองขวานั้นให้ก๋งจูเองเป็นแม่กองคุมเกวียนสิบห้าเล่ม ทหารพันแปดร้อยเจ็ดสิบห้าคนเหมือนกัน กองหน้าทัพหลวงนั้นให้เอียงอิวกีเป็นแม่กอง คุมทหารพันแปดร้อยเจ็ดสิบห้าคน เกวียนสิบห้าเล่มเท่ากัน กองหลังทัพหลวงนั้นให้คุดต๋งเป็นแม่กองคุมทหารพันแปดร้อยเจ็ดสิบห้าคน เกวียนสิบห้าเล่มเหมือนกัน งูขิวนั้นให้อยู่ในกองหลวง ช่วยตรวจทแกล้วทหารและระวังราชการเบ็ดเสร็จเป็นปลัดทัพสำหรับกองหลวง แล้วให้มีทหารดาบโล่ดาบสองมือ สำหรับรักษาทัพอยู่ชั้นในแปดพันคอยป้องกันข้าศึกอย่าให้ทำร้ายได้ ชั้นกลางนั้นมีทหารง้าวทหารทวนอีกแปดพันคอยป้องกันข้าศึก ชั้นนอกให้มีทหารแม่นเกาทัณฑ์แปดพันคน คอยป้องกันอย่าให้เสียทีแก่ข้าศึกได้ เข้ากันทั้งกองซ้ายกองขวากองหน้ากองหลังในทัพหลวง เป็นทหารสามหมื่นพันห้าร้อยเกวียนหกสิบเล่ม แล้วให้มีธงหงส์ธงมังกรสำหรับทัพหลวงเป็นอันมากจะได้เป็นสง่างามในกลางศึก และทหารในกองทัพทั้งปวงนั้น ให้มีเบาะหญ้าไว้จงครบตัวคนเมื่อต้องการจะได้ใช้สอยโดยง่าย กองทัพที่ข้าพเจ้าจัดแจงถวายไว้นี้ จงให้เตรียมพร้อมไว้สำหรับเมือง ถ้ามีข้าศึกมาเมื่อใดก็จะได้ยกเป็นกระบวนโดยเร็ว ไม่พักจัดกองทัพอยู่ให้เนิ่นช้า กับอนึ่งจะให้ซ่อมแปลงกำแพงถนนหนทางในเมืองฌ้อบรรดาปรักหักพังให้สมบูรณ์ แล้วให้ลงทำนบขังนํ้าไว้ราษฎรชาวเมืองจะได้ทำไร่ไถนา อนึ่ง นํ้าใหญ่เคยบ่าลงมาแต่บนเขาท่วมที่นาของราษฎรทั้งปวงเสียเป็นอันมาก จงให้ก่อทำนบใหญ่กั้นนํ้าไว้ให้นํ้าไหลบ่าลงทะเล อย่าให้ท่วมข้าวกล้าของราษฎรทั้งปวง เมืองใดที่ไร่นาบริบูรณ์อยู่แล้ว ถึงจะมีข้าศึกมาก็จะมิได้ลำบากด้วยเสบียงอาหาร ราษฎรทั้งปวงก็จะได้อยู่เย็นเป็นสุข
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังงุยโงว่ามีความยินดีนัก ก็สั่งให้ทำตามคำงุยโงทุกประการ ฝ่ายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงนั้นเมื่อแรกฌ้อจองอ๋องชุบเลี้ยงงุยโงขึ้นเป็นที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการฝ่ายทหารดังนั้น คิดประมาทงุยโงว่าเป็นลูกเด็กเล็กน้อยแล้วก็เป็นชาวบ้านจะไม่รู้ขนบธรรมเนียมราชการ ฌ้อจองอ๋องมายกย่องงุยโงขึ้นเป็นผู้ใหญ่ไม่สมควร ครั้นได้ฟังงุยโงทูลให้จัดแจงการบ้านเมืองและการทัพศึกดังนั้น ก็สรรเสริญงุยโงว่ามีสติปัญญามากรอบรู้ในข้อราชการทั้งปวง คนในเมืองฌ้อนี้ผู้ใดจะมีสติปัญญาเสมองุยโงไม่มีแล้ว เมื่อครั้งจือบุนเป็นผู้สำเร็จราชการครั้งแผ่นดินฌ้อบกอ๋องนั้น ราษฎรและขุนนางทั้งปวงได้พึ่งสติปัญญาจือบุน ก็พลอยได้ความสุขเป็นอันมาก ครั้งนี้ฌ้อจองอ๋องได้งุยโงมาเป็นผู้สำเร็จราชการเล่า ก็มีสติปัญญามากเหมือนกับจือบุนบังเกิดขึ้นอีกคนหนึ่งแล้ว เราท่านทั้งปวงนี้จะได้พึ่งสติปัญญางุยโง บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุขสืบไป
ขณะนั้นก๋งจูหลันเจ้าเมืองเตงถึงแก่กรรม ขุนนางทั้งปวงแต่งการฝังศพแล้ว จึงตั้งก๋งจูหองผู้บุตรขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตง ครั้นแจ้งความว่า ฌ้อจองอ๋องได้งุยโงไว้เป็นผู้สำเร็จราชการข้างฝ่ายทหาร จึงคิดว่างุยโงคนนี้มีสติปัญญามากเกลือกจะทูลฌ้อจองอ๋องให้ยกมาตีเมืองเรา จำจะแต่งเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นให้เป็นไมตรีกันไว้ ทัพเมืองฌ้อยกมาเมื่อใดจะได้ไปขอกองทัพเมืองจิ้นให้ยกมาช่วย คิดแล้วเจ้าเมืองเตงจึงแต่งเครื่องบรรณาการส่งให้ก๋งจูซองก๋งจูกุยเสงคุมไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นให้เป็นไมตรีกันไว้ ครั้นก๋งจูซองก๋งจูกุยเสงกลับมาแจ้งว่าเมืองจิ้นรับจะเป็นไมตรีด้วยก็มีความยินดีนัก
๕๒
อยู่มาวันหนึ่งก๋งจูซองกับก๋งจูกุยเสงพากันเดินมาจะเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตง ก๋งจูซองจึงว่าแก่ก๋งจูกุยเสงว่าเวลาวันนี้นิ้วชี้เรากระดิกนักคงจะมีลาภเห็นจะได้กินของประหลาดเป็นมั่นคง ก๋งจูกุยเสงจึงตอบว่าอันนิ้วชี้ของเรานี้แม่นนัก ครั้งหนึ่งกระดิกขึ้นก็ได้กินปลาเจี้ยฮวยหิว แปลว่าปลาดอกไม้หินเป็นของประหลาด เจ้าเมืองจิ้นส่งให้มาเป็นกำนัลเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงให้เรากิน ครั้งหนึ่งนิ้วเรากระดิกขึ้นก็ได้กินเนื้อห่าน เจ้าเมืองฌ้อส่งมาให้เป็นกำนัลเจ้าเมือง เจ้าเมืองจึงสั่งให้ชาวครัวต้มแกงเนื้อห่านเลี้ยงขุนนางทั้งปวง เราก็พลอยได้กินด้วย ครั้งหนึ่งนิ้วชี้เรากระดิกเจ้าเมืองเตงให้แจกส้มขุนนางทั้งปวง เราก็พลอยได้กินด้วย บัดนี้นิ้วชี้เรากระดิกขึ้นอีกเห็นจะได้กินของประหลาดเป็นมั่นคง พูดกันแล้วก็พากันมาถึงที่คำนับเจ้าเมืองเตง เห็นเต่ากระตัวหนึ่งใหญ่ชาวทะเลเอามาให้เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงให้ผูกไว้ ก๋งจูซองจึงว่าแก่ก๋งจูกุยเสงว่า เต่ากระตัวนี้เราคงจะได้กินแล้ว ขณะนั้นพอเจ้าเมืองเตงสั่งชาวครัวให้เอาเต่าไปต้มแกงจะเลี้ยงขุนนางทั้งปวง ก๋งจูซองจึงว่าแก่ก๋งจูกุยเสงว่า นิ้วเราแน่จริงแล้ว เดี๋ยวนี้ก็จะได้กินเนื้อเต่ากระ
เมื่อขุนนางทั้งสองกระซิบพูดกันนั้น เจ้าเมืองเตงเหลือบเห็นจึงถามว่า ท่านทั้งสองพูดกันถึงความอันใด ก๋งจูกุยเสงจึงแจ้งความตามคำก๋งจูซองว่าทุกประการ เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้น คิดจะสัพยอกก๋งจูซองเล่นจึงแกล้งกระซิบสั่งชาวครัวว่า จงเอาเนื้อเต่ากระมาเลี้ยงขุนนางให้ทั่วตัวกัน ถึงก๋งจูซองเข้าจึงบอกว่าสิ้นเสียแล้ว ชาวครัวก็ทำตามเจ้าเมืองเตงสั่ง เลี้ยงขุนนางมาถึงก๋งจูซองก็บอกว่าแกงเต่ากระสิ้นเสียแล้ว เจ้าเมืองเตงก็เย้ยก๋งจูซองว่าท่านอวดว่านิ้วชี้กระดิกแน่แล้ว ทำไมจึงมิได้กินเนื้อเต่ากระเล่า ก๋งจูซองได้ฟังดังนั้นคิดน้อยใจเจ้าเมืองเตงนัก ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปฉวยเอาเนื้อเต่ากระที่เขายกมาเลี้ยงดูผู้อื่นนั้นชิ้นหนึ่งใส่เข้าไปในปาก แล้วจึงร้องว่าแก่เจ้าเมืองเตงว่า ท่านว่านิ้วข้าพเจ้าไม่แม่น มิได้กินเนื้อเต่ากระแล้วนี่เป็นไรจึงได้กินเล่า ว่าแล้วก็รีบเดินออกมาด้วยกำลังโทโสกลับบ้าน
เจ้าเมืองเตงนั่งกินเนื้อเต่ากระอยู่ เห็นดังนั้นก็โกรธวางตะเกียบเสียแล้วจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ก๋งจูซองทำบังอาจนัก เรามิได้สั่งให้กินและมาหยิบฉวยกินดังนี้ ก๋งจูซองหายำเกรงเราไม่ เข้าใจว่าเราไม่มีดาบตัดศีรษะหรือ ก๋งจูกุยเสงเห็นเจ้าเมืองเตงขัดเคืองก๋งจูซองดังนั้น จึงขอโทษก๋งจูซองว่า ซึ่งก๋งจูซองทำบังอาจมิได้กลัวเกรงท่านนั้นโทษผิดนัก ข้าพเจ้าขอโทษเสียครั้งหนึ่งเถิด เจ้าเมืองเตงจึงตอบว่า เราก็มิได้เอาโทษแก่ก๋งจูซองดอก แต่ก๋งจูซองนั้นเป็นคนหามีอัธยาศัยไม่ ก๋งจูกุยเสงก็คำนับลาเจ้าเมืองเตงรีบกลับมาถึงบ้านก๋งจูซองแล้วจึงบอกความว่า เจ้าเมืองเตงโกรธนัก เห็นจะคิดพยาบาทท่านอยู่ เวลาพรุ่งนี้ท่านจงเข้าไปกับเรารับผิดเสียเถิด จึงจะหายความพยาบาทท่าน
ก๋งจูซองได้ฟังเห็นชอบด้วย เวลาเช้าก็พากันเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตง ก๋งจูซองให้คิดแค้นขึ้นมาก็มิได้คำนับขอโทษ ก๋งจูกุยเสงเห็นดังนั้นคิดเกรงว่าเจ้าเมืองเตงจะขัดเคืองมากไปจึงขอโทษก๋งจูซองว่า ก๋งจูซองรู้ว่าโทษตัวผิดเข้ามาว่าจะขอโทษ ความกลัวเกรงท่านนักตกประหม่าไปมิได้คำนับท่าน ข้าพเจ้าขอโทษก๋งจูซองครั้งหนึ่งเถิด เจ้าเมืองเตงได้ฟังจึงตอบว่าเราจะทำอะไรกับเขาได้ ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากที่เข้าไปเสียข้างใน ก๋งจูซองเห็นกิริยาเจ้าเมืองเตงโกรธก็พาก๋งจูกุยเสงกลับมาบ้าน จึงว่าแก่ก๋งจูกุยเสงว่า เจ้าเมืองเตงโกรธนักเห็นจะผูกพยาบาท คอยพาลเอาผิดเราเป็นมั่นคง จำจะคิดทำการเสียก่อนอย่าให้ทำร้ายแก่เราได้
ก๋งจูกุยเสงได้ฟังเอามือปิดหูเสียแล้วจึงห้ามปรามว่า ท่านอย่าเอาความตายความฉิบหายมาเจรจาสืบไปเลยเราไม่ขอฟัง ก๋งจูซองจึงตอบว่าท่านเป็นเพื่อนรักของเรา เราจึงปรึกษาจะให้ช่วยคิดการกำจัดเจ้าเมืองเตงเสีย ท่านก็ไม่เห็นกับเราแล้ว เราก็จะปรึกษาก๋งจูคิวจิดน้องเจ้าเมืองเตงอันเป็นเพื่อนสนิทของเรา ถ้าทำการสำเร็จ เราจะยกก๋งจูคิวจิดขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนพี่ชาย ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจะมาบ้านก๋งจูกุยเสง ก๋งจูกุยเสงจึงยึดชายเสื้อก๋งจูซองไว้ แล้วห้ามปรามว่าท่านว่านั้นหาชอบไม่ อันจะคิดฆ่าพี่และจะไปปรึกษากับน้องนั้น ที่ไหนการจะสำเร็จ เห็นก๋งจูคิวจิดจะเอาเนื้อความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงรู้ก็จะให้ประหารชีวิตท่านเสียเป็นมั่นคง ก๋งจูซองได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงรับคำว่าเราไม่คิดอ่านกับก๋งจูคิวจิดแล้ว ว่าแล้วก็ลาก๋งจูกุยเสงกลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาก็ตั้งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารและเพื่อนฝูงอันสนิทให้รักใคร่ไว้เป็นอันมาก ใครขัดสนเงินทองก็แผ่เผื่อเงินทองให้แก่ผู้นั้น หวังจะให้ช่วยทำการกำจัดเจ้าเมืองเตง
ครั้นถึงเดือนเจ็ดเจ้าเมืองเตงก็ออกมาเซ่นรูปบิดามารดา แล้วถือศีลอยู่ ณ ที่ไทเบี้ยว ก๋งจูซองเห็นได้ท่วงทีก็คุมทหารจะมาทำร้ายเจ้าเมืองเตง ณ ที่ไทเบี้ยว ครั้นมาถึงบ้านก๋งจูกุยเสง จึงแวะเข้าไปแจ้งความแก่ก๋งจูกุยเสงว่าวันนี้แหละเราจะทำการกำจัดเจ้าเมืองเตง ท่านจงเข้าไปกับเราจะได้ช่วยกันทำการ ก๋งจูกุยเสงจึงตอบว่าเราทำไม่ได้ ก๋งจูซองจึงตอบว่า ท่านมิลงใจมาช่วยเราแล้ว เราก็จะตัดศีรษะท่านเสียจะว่ากล่าวประการใดเล่า ก๋งจูกุยเสงจึงตอบว่า ท่านจะทำประการใดก็ตามเถิด เราหาแพร่งพรายความลับของท่านไม่ ก๋งจูซองเห็นว่าก๋งจูกุยเสงมิลงใจด้วยแล้ว ก็ออกจากบ้านก๋งจูกุยเสงพาทหารรีบไป
ขณะนั้นเจ้าเมืองเตงนอนรักษาศีลอยู่บนไทเบี้ยว พวกทหารซึ่งเป็นพรรคพวกตั้งล้อมอยู่อันมาก ก๋งจูซองจึงเอาเงินทองลอบเข้าไปแจกให้แก่พวกทหารแล้วกระซิบบอกว่า จะขอทำการกำจัดเจ้าเมืองเตง ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะให้เงินทองแก่ท่านอีกให้มากกว่านี้ เหล่าทหารโลภจะใคร่ได้เงินทองอีก ก็ลงใจให้ก๋งจูซองทำการ ก๋งจูซองก็พาทหารขึ้นไปบนที่ไทเบี้ยว เห็นเลงก๋งหลับสนิทอยู่ก็ให้พวกทหารเอาก้อนศิลาใหญ่ทุ่มทับลงบนอกเจ้าเมืองเตงจนขาดใจตาย แล้วแกล้งร้องบอกคนทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตงมิได้ตั้งอยู่ในสัจธรรม ออกมาเซ่น ณ ที่ไทเบี้ยว ผีโกรธเอาก้อนศิลาทับอกตายแล้ว
ขณะนั้นขุนนางและราษฎรทั้งปวงสำคัญว่าผีฆ่าเจ้าเมืองเตงเสียคิดสงสารชวนกันร้องไห้อื้ออึง ขุนนางทั้งปวงก็ช่วยกันจัดแจงการฝังศพเจ้าเมืองเตง ขณะเมื่อก๋งจูซองเอาศิลาทับก๋งจูหองเจ้าเมืองเตงตายแล้วก็รีบมาแจ้งความให้ก๋งจูกุยเสงฟังทุกประการ ก๋งจูกุยเสงจึงว่าท่านทำการครั้งนี้คิดจะเป็นเจ้าเมืองเตงหรือ ก๋งจูซองจึงตอบว่าเราหาได้คิดเช่นนั้นไม่ ทำตามความแค้นดอก ถึงแต่เดิมเราจะได้ว่าไว้กับท่านว่า ถ้าทำการสำเร็จแล้วจะตั้งก๋งจูคิวจิดขึ้นเป็นเจ้าเมืองเตง ท่านจงมาไปเชิญก๋งจูคิวจิดกับเรา ก๋งจูกุยเสงก็เห็นชอบด้วย ขุนนางทั้งสองก็พากันเข้าไปคำนับก๋งจูคิวจิดแล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
ก๋งจูคิวจิดได้ฟังดังนั้นเอามือปิดหูเสียแล้วจึงตอบว่า ความทั้งนี้ท่านอย่าเอามาพูดเลยเราไม่ฟัง ด้วยตัวเราเป็นคนมีวาสนาน้อยหาควรจะเป็นเจ้าเมืองไม่ ท่านจงพากันไปเชิญก๋งจูเกียนพี่เราขึ้นเป็นเจ้าเมืองจึงจะควร ขุนนางทั้งสองก็คำนับลามา ณ บ้านก๋งจูเกียน แจ้งความให้ฟังทุกประการ ก๋งจูเกียนได้ฟังมีความยินดีนัก ก็รับคำขุนนางทั้งสองยอมเป็นเจ้าเมือง ครั้นขุนนางทั้งปวงทำการฝังศพก๋งจูหองแล้ว พร้อมกันก็ตั้งก๋งจูเกียนขึ้นเป็นเซียงก๋งเจ้าเมืองเตง และเตงบกก๋งเจ้าเมืองเตงก่อนนั้นมีบุตรสิบสามคน ชื่อก๋งจูหอง ก๋งจูเกียน ก๋งจูคิวจิด ก๋งจูตัน ก๋งจูชู ก๋งจูก๊ก ก๋งจูคอง ก๋งจูอิ้ว ก๋งจูอิ้น ก๋งจูอี๋ ก๋งจูอี้ ก๋งจูเยียน ก๋งจูจี้ ก๋งจูหองเจ้าเมืองเตงถึงแก่กรรมแล้ว ก๋งจูเกียนน้องถัดได้เป็นที่เซียงก๋งเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงคิดเกรงว่าน้องชายสิบคน ซึ่งต่างมารดานั้นจะชิงเอาสมบัติ จึงให้หาก๋งจูคิวจิดผู้เป็นน้องร่วมท้องมาปรึกษา น้องเราทั้งสิบคนนี้แต่ล้วนมีฝีมือเข้มแข็งชำนาญในการรบทุกคน เราจะละไว้มิได้เกลือกจะคิดร้ายต่อเรา เราคิดว่าจะให้ขับน้องทั้งสิบคนเสีย ท่านกับเราช่วยกันว่าราชการ ทำนุบำรุงราษฎรทั้งปวงให้อยู่เย็นเป็นสุข เราคิดดังนี้ท่านจะเป็นประการใด
ก๋งจูคิวจิดไม่เห็นด้วยจึงตอบว่า อันท่านจะมากำจัดน้องทั้งสิบเสียนั้นหาชอบไม่ ครั้งเมื่อบิดาเราได้เป็นเตงบกก๋งนั้นชุบเลี้ยงเหล่าญาติพี่น้องให้พร้อมเพรียงไว้เป็นอันมาก มีการศึกก็จะได้ช่วยกันรบพุ่ง และท่านจะให้ขับไล่น้องเสียนั้น เปรียบเหมือนต้นไม้อันหากิ่งมิได้ อันต้นไม้ก็งามเพราะกิ่ง ถ้าหากิ่งก้านมิได้ มีแต่ลำต้นแล้วดูก็มิได้งามแก่ตาคน อันพี่น้องเปรียบดังต้นไม้ ถ้าท่านมิฟังคำข้าพเจ้าจะขับน้องทั้งสิบคนเสียแล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาท่านตามน้องไปด้วย เซียงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันถ้อยคำท่านว่านี้ชอบนัก เราได้คิดผิดไปแล้วท่านอย่าตามไปเลย จงอยู่ช่วยกันว่าราชการบ้านเมืองไปก่อนเถิด เราจะตั้งแต่งน้องทั้งสิบขึ้นเป็นที่ไตหูขุนนางไว้ต่างตาต่างใจตามถ้อยคำท่าน ว่าแล้วให้หาน้องชายทั้งสิบ เป็นสิบเอ็ดคนทั้งก๋งจูคิวจิดมาตั้งเป็นขุนนางสิ้นแล้ว จึงตั้งก๋งจูซองก๋งจูกุยเสงขึ้นเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ เซียงก๋งคิดเกรงว่าเมืองเตงเป็นเมืองน้อย จะใคร่ฝากไมตรีให้สนิทสนมกันไว้กับเมืองจิ้น จึงแต่งเครื่องบรรณาการตามสมควร ส่งให้ก๋งจูซองก๋งจูกุยเสงไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นเป็นทางไมตรี
ขณะนั้นก๋งจูเกียนเป็นเซียงก๋งเจ้าเมืองเตงนั้น พระเจ้าจิวเตงอ๋องครองสมบัติในเมืองตังจิวได้สองปี ฝ่ายฌ้อจองอ๋องเจ้าเมืองฌ้อแจ้งความว่าในเมืองเตงเกิดฆ่าฟันกันขึ้น คิดแค้นเจ้าเมืองเตงนัก จึงสั่งให้ก๋งจูเองเป็นแม่ทัพคุมทหารเป็นอันมากยกไปตีเมืองเตง ก๋งจูเองลาออกมาจัดทหารได้พร้อม ยกทัพไปถึงปลายด่านเมืองเตง ฝ่ายชาวด่านเห็นกองทัพเมืองฌ้อยกมา ก็ให้ม้าเร็วเอาเนื้อความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนัก จึงจัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคงไว้ แล้วให้มีหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ้นให้ยกมาช่วย ขณะนั้นเสียงก๊กเตียวตุนถึงแก่กรรม เจ้าเมืองจิ้นแต่งการศพเสร็จแล้ว จึงตั้งคับพวดขึ้นเป็นเสียงก๊กผู้สำเร็จราชการแทนเตียวตุน คับพวดแจ้งความดังนั้น จึงแต่งให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพคุมทหารเป็นอันมากยกไปช่วยเมืองเตง ก๋งจูเองรู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาช่วยเมืองเตง เห็นจะต้านทานมิได้ก็ละเมืองเตงเสีย ยกมาตีเมืองติน ไม่ได้เมืองตินด้วยจวนเทศกาลฝนก็ยกกลับไปเมืองฌ้อ
เซียงก๋งเจ้าเมืองเตงเห็นกองทัพเมืองฌ้อยกกลับไปมีความยินดีนัก จึงให้แต่งโต๊ะและสุราออกมาเลี้ยงกองทัพเมืองจิ้น ให้ปูนบำเหน็จแก่ทแกล้วทหารตามสมควร แล้วก็สั่งกองทัพให้กลับไปเมืองจิ้น เซียงก๋งคิดถึงคุณเจ้าเมืองจิ้นก็ยกมาถึงตำบลเอกเซียงปลายแดนเมืองจิ้น จึงให้ทูตคุมเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่ง เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น ให้เชิญเจ้าเมืองจิ้นออกมาทำสัจสาบานกันที่เอกเซียง เจ้าเมืองจิ้นแจ้งในหนังสือดังนั้นก็มีความยินดีนัก ก็ออกมาทำสัจสาบานกันกับเจ้าเมืองเตงว่าจะไม่คิดร้ายต่อกัน ถ้ามีทัพมีศึกก็ให้ช่วยกันจนตราบเท่าสิ้นชีวิต
ขณะนั้นมีผู้มาแจ้งความแก่เซียงก๋งเจ้าเมืองเตง ต่อหน้าเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้นว่า บัดนี้เจ้าเมืองตินไปขึ้นแก่เมืองฌ้อแล้ว เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังก็โกรธ จึงให้ซุนลิมฮูเป็นทัพหน้าคุมทหารเป็นอันมากบรรจบกับกองทัพเมืองเตง เมืองซอง เมืองโอย เมืองโจ๋ ทั้งสี่หัวเมืองยกไปปราบปรามเมืองติน แล้วเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้นยกกลับมา ถึงกลางทางป่วยหนักลงก็ถึงแก่กรรม
ครั้งนั้นศักราชพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชย์ได้สามปี ฝ่ายฌ้อจองอ๋องแจ้งว่าเสงก๋งเจ้าเมืองจิ้นตาย มีความแค้นเคืองเมืองเตง ซึ่งกลับใจไปขึ้นเสียกับเมืองจิ้น จึงสั่งให้เกณฑ์ทหารเกวียนสามร้อยทหารเดินเท้าห้าหมื่น ฌ้อจองอ๋องยกไปตีเมืองเตง ครั้นไปถึงซินเลงแดนเมืองเตงก็ให้ตั้งค่ายใหญ่ลงไว้ เจ้าเมืองเตงแจ้งดังนั้นก็มีหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ้นฉบับหนึ่ง แล้วจัดแจงให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้
ฝ่ายก๋งจูคิวจิดซึ่งเป็นน้องร่วมมารดากับเจ้าเมืองเตง คิดว่าเมืองฌ้อยกทัพมายํ่ายีเมืองเราทุกปีมิได้ขาดศึก ครั้นเมืองฌ้อยกมาต้องไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาช่วยทุกครั้ง ต้องเสียเงินกับเบี้ยเลี้ยงเสบียงอาหารแจกจ่ายให้กองทัพเมืองจิ้น ครั้งหนึ่งเสียเงินและข้าวเสบียงเป็นอันมาก เจ้าเมืองฌ้อก็มีความพยาบาทจะตีเอาเมืองเราให้จงได้ ถ้าเราจะขัดขืนอยู่ไป มิขึ้นกับเมืองฌ้อก็เห็นจะไม่พ้นความยาก ก๋งจูคิวจิดจึงเข้าไปหาเซียงก๋งเจ้าเมืองเตงว่า ฌ้อจองอ๋องยกทัพมาครั้งนี้ทแกล้วทหารเป็นอันมาก เห็นฌ้อจองอ๋องจะมีความพยาบาทตีเอาเมืองเราให้จงได้ ถ้ากองทัพเมืองจิ้นมาช่วยมิทันเมืองเราจะสู้กับทหารเมืองฌ้อก็มิได้ ถ้าเสียเมืองเตงแล้ว ขุนนางและราษฎรจะไค้ความเดือดร้อนต่างๆ ข้าพเจ้าเห็นอุบายประการหนึ่งพอจะป้องกันเมืองเตงไว้ได้ ถ้าท่านเห็นด้วยแล้วก็ไม่ยากกับทแกล้วทหารต้องรบพุ่ง
เจ้าเมืองเตงจึงถามว่าอุบายประการใดของท่าน ก๋งจูคิวจิดคำนับแล้วกระซิบแจ้งความว่า ก๋งจูกุยเสงก๋งจูซองเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองเรา บัดนี้ ก๋งจูกุยเสงก็ตายแล้ว ยังแต่ก๋งจูซอง ก๋งจูซองก็มีความผิดอยู่ ด้วยฆ่าก๋งจูหองเจ้าเมืองเตงคนเก่าเสีย ถ้าเราจับก๋งจูซองฆ่าเสียตัดเอาศีรษะไปให้กับฌ้อจองอ๋องลุกะโทษ ว่าเพราะก๋งจูกุยเสงกับก๋งจูซองสองคนขัดแข็งอยู่ เมืองเตงจึงมิได้ขึ้นกับเมืองฌ้อเหมือนแต่ก่อน ก๋งจูเกียนเจ้าเมืองเตงก็เห็นด้วย จึงให้ก๋งจูคิวจิดจัดทหารมาซุ่มไว้ในฉาก แล้วให้คนไปหาก๋งจูซองเข้ามาว่าจะปรึกษาด้วยราชการ ให้ก๋งจูซองเข้าไปโดยเร็ว ก๋งจูซองก็เข้าไปหาเซียงก๋ง ครั้นถึงที่ว่าราชการไม่เห็นเซียงก๋ง จึงถามนายประตู นายประตูแจ้งว่า เซียงก๋งสั่งให้ท่านเข้าไปข้างใน เซียงก๋งคอยอยู่นานแล้ว ก๋งจูซองก็เดินเข้าไปเห็นปีศาจก๋งจูกุยเสงเดินเอามือป้องหน้าสวนออกมาถึงก๋งจูซองก็หายไป ก๋งจูซองเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก คิดจะกลับหลังออกมาบ้าน พอดีทหารที่ซุ่มอยู่นั้นกรูกันออกมาจับก๋งจูซองมัดไว้ ก๋งจูซองจึงถามว่า ข้าพเจ้ามีโทษผิดสิ่งไร ก๋งจูคิวจิดจึงตอบว่า ตัวฆ่าก๋งจูหองพี่ชายเราเสีย เราก็ฆ่าตัวเสียบ้าง ก๋งจูคิวจิดก็ให้ทหารฆ่าก๋งจูซองเสีย แล้วให้ทหารขุดศพก๋งจูกุยเสงกับบุตรภรรยาและสมัครพรรคพวกก๋งจูกุยเสงก๋งจูซองมาฆ่าเสีย แล้วเจ้าเมืองเตงจัดเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางคุมไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อขอเป็นเมืองขึ้น
ฌ้อจองอ๋องแจ้งว่า ขุนนางเมืองเตงคุมเครื่องบรรณาการออกมาคำนับมีความยินดี ก็ให้เจ้าพนักงานอ่านหนังสือใจความว่า ข้าพเจ้าก๋งจูเกียนซึ่งเป็นเซียงก๋งเจ้าเมืองเตงกับขุนนางทั้งปวง คำนับมาถึงไตอ๋องให้ทราบ ด้วยเดิมเมืองเตงก็ได้พึ่งบุญเมืองฌ้อมาช้านานแล้ว ซึ่งเมืองเตงไปขึ้นกับเมืองจิ้นนั้น ก็เพราะก๋งจูกุยเสงก๋งจูซองได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ว่ากล่าวยุยงให้เจ้าเมืองเตงคนเก่าไปขึ้นกับเมืองจิ้น แล้วกลับฆ่าก๋งจูหองเจ้าเมืองคนเก่าเสีย ข้าพเจ้ามีความแค้นอยู่ ครั้งก่อนข้าพเจ้าได้แต่งกองทัพออกไปรบกับทหารของท่านนั้น ก็เพราะก๋งจูกุยเสงก๋งจูซองสิทธิ์ขาดสำเร็จราชการอยู่คิดสู้รบต่อไตอ๋อง บัดนี้ก๋งจูกุยเสงก็ตายเสียอีกคนหนึ่งแล้ว ยังแต่ก๋งจูซองผู้เดียว ข้าพเจ้าจึงจับก๋งจูซองกับบุตรภรรยาพรรคพวกฆ่าเสียสิ้นแล้ว ให้ขุดเอาศพก๋งจูกุยเสงมาทำโทษด้วย ตั้งแต่นี้ไปเมืองเตงก็ได้ขึ้นแก่เมืองฌ้อเหมือนหนึ่งแต่ก่อน ขอไต้อ๋องได้กรุณางดโทษข้าพเจ้ากับขุนนางและราษฎรสักครั้งหนึ่ง
ฌ้อจงอ๋องจึงสั่งขุนนางเมืองเตงว่า ถ้าเมืองเตงจะยอมเป็นเมืองขึ้นกับเราแล้ว ก็ให้เจ้าเมืองเตงออกมาทำสัตย์สาบานไว้ต่อกันจึงจะเห็นความจริง ขุนนางก็เอาความมาแจ้งกับเซียงก๋ง เจ้าเมืองเตงแจ้งดังนั้นก็จัดแจงขุนนางและทหารพอสมควรออกมาคำนับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็ทำสัตย์สาบานด้วยเจ้าเมืองเตงแล้วจึงว่า รุ่งขึ้นปีใหม่ให้เจ้าเมืองเตงจัดแจงเตรียมทหารไว้ให้พร้อม เราจะยกทัพไปตีเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงก็รับคำฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงมีหนังสือไปนัดกองทัพเมืองตินฉบับหนึ่ง แล้วฌ้อจองอ๋องเลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ ผู้ถือหนังสือก็มาถึงเมืองตินแจ้งความว่า ตินอีก๋งเจ้าเมืองเก่ามีผู้ลอบฆ่าเสียแล้ว ขุนนางยกก๋งจูซกขึ้นเป็นเลงก๋งเจ้าเมืองติน ผู้ถือหนังสือจึงเอาความมาแจ้งแก่ฌ้อจองอ๋องทุกประการ
ขณะนั้นศักราชจิวเตงอ๋องเสวยราชย์ได้หกปี เลงก๋งเจ้าเมืองตินได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ก็มิได้เอาใจใส่ในราชการ เจ้าเมืองตินมีขุนนางผู้ใหญ่อยู่สองคน ชื่อกำเลงคนหนึ่ง ฮางฮูคนหนึ่ง เป็นคนรักใคร่จะว่าไรเจ้าเมืองตินก็เชื่อฟัง พากันเสพสุราเป็นนิจ มิได้เอาใจใส่ราชการบ้านเมือง ฝ่ายเสียบตีขุนนางผู้ใหญ่เห็นเจ้าเมืองทำการผิดต่างๆ จึงเข้าไปว่า บิดาท่านมีผู้ลอบฆ่าเสีย ก็มิได้สืบสวนเอาตัวผู้กระทำผิดมาพิจารณาเอาโทษ และท่านจะมามัวเมาเสพแต่สุราดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองจะเป็นอันตรายเสียมั่นคง
เจ้าเมืองตินได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า บ้านเมืองเราทุกวันนี้เป็นสุขอยู่ ตัวผู้ร้ายนั้นเราก็ได้ให้คนไปสืบสวนก็ยังไม่ได้ความ ถ้าตัวดีแล้วทำไมจึงไม่ไปสืบเอาตัวผู้ร้ายมาให้เรา ดีแต่มาว่าให้เคืองใจกันเปล่าๆ ฝ่ายก๋งเลงกับฮางฮูอยู่ที่นั่นด้วยจึงว่า เสียบตีเป็นแต่ขุนนางพูดจาเหลือเกินดังนี้เหมือนหนึ่งบุตรสอนบิดา เสียบตีได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า เพราะมึงสองคนชักชวนเจ้าเมืองให้ทำความชั่วต่างๆ กูเห็นผิดจึงได้เข้ามาตักเตือนสติ ซึ่งเปรียบว่าบุตรสอนบิดานั้นหาควรไม่ ตัวกูได้ทำราชการมาถึงสามแผ่นดินแล้ว เยี่ยงอย่างแต่ก่อนก็มีมาเป็นอันมาก ถ้าเจ้าเมืองทำความผิดแล้วขุนนางที่ซื่อสัตย์ต้องว่ากล่าวห้ามปรามเตือนสติดังนี้จึงจะชอบ
เลงก๋งเจ้าเมืองตินกำลังเมาสุราได้ฟังดังนั้นก็ขัดใจ จึงขับเสียบตีขุนนางออกไปเสียแล้วว่า ตั้งแต่วันนี้เราไม่ได้ให้หาบังอาจเข้ามาอีกเราจะเอาตัวเป็นโทษ ตั้งแต่นั้นมาหามีผู้ใดที่จะทัดทานเลงก๋งไม่ เลงก๋งก็ยิ่งมีใจกำเริบคบก๋งเลงฮางฮูขุนนางสอพลอก็ให้ผิดอย่างธรรมเนียมต่างๆ ฝ่ายก๋งเลงฮางฮูจึงปรึกษากันว่า นางแหกีซึ่งเป็นภรรยาแหลีซกนั้น เขาลือว่ารูปงามนัก บัดนี้แหลีซกก็ตายเสียนานแล้ว นางแหกีก็ออกไปอยู่ที่จูลิมสวนดอกไม้หามีผู้ใดเป็นเจ้าของไม่ เราพากันไปลอบดู ถ้านางแหกีงามจริงเหมือนอย่างเขาพูดแล้ว เราจะเอาความมาบอกกับเจ้าเมือง จะได้ชวนเจ้าเมืองไปเที่ยวเล่นให้สบาย แล้วก็พากันไปลอบดูนางแหกีที่ในสวน เห็นนางแหกีรูปงามจริงเหมือนหนึ่งคนสรรเสริญ จึงพูดกันว่านางแหกีมีผัวถึงสองคนแล้ว มีบุตรก็คนหนึ่ง อายุนางก็ถึงสี่สิบห้าปีเศษ ดูยังงามเหมือนหนึ่งสาวอายุสิบห้าปี ก๋งเลงกับฮางฮูมีใจรักนางแหกีเป็นอันมากก็พากันเข้าไป ณ ตึกที่อยู่นางแหกีบอกกับคนใช้ว่า เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่เป็นเพื่อนกับแหลีซกผู้ตายมา เยี่ยมนางแหก คนใช้จึงเอาความไปแจ้งกับนางแหกีทุกประการ
ฝ่ายนางแหกีตั้งแต่ผัวตายมิได้มีความสุข คิดแต่ที่จะมีผัวใหม่อยู่ทุกเพลา และนางแหกีคนนี้เดิมเป็นบุตรีเตงบกก๋งเจ้าเมืองเตง มีรูปงามคล้ายกับนางบุนเกียง เมื่อน้อยมารดาสอนให้รู้วิชาปักเย็บการผู้หญิงต่างๆ นางก็มิได้เอาใจใส่ คิดแต่จะแต่งตัว นางฝืนเห็นว่ามีเทวดารูปงามเหาะลงมาแต่บนฟ้าทำสังวาสด้วย นางแหก ตั้งแต่นั้นมานางก็มีใจกำเริบ คิดแต่จะหาผัวอยู่ทุกวัน จึงลอบรักใคร่กับก๋งจูมัง ก๋งจูมังกับนางแหกีเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่รักใคร่ไปมาหากันอยู่ได้ประมาณสามปี ก๋งจูมังตายแล้วแหลีซกบุตรตินเตงก๋งเจ้าเมืองตินคนเก่ามาขอนางแหกี เตงบกก๋งเจ้าเมืองเตงก็ยกให้ นางแหกีมาอยู่ด้วยกับแหลีซกมีบุตรชายคนหนึ่ง ชื่อแหตีสูอายุได้สิบสองปี แหลีซกผู้บิดาถึงอนิจกรรมแล้ว นางแหกีจึงให้แหตีสู ผู้บุตรไปเรียนหนังสืออยู่กับซินแสที่ในเมือง ตัวนางแหกีนั้นคิดผูกพันจะมีผัวใหม่อีก จึงออกไปอยู่ที่สวนดอกไม้ภายในเมือง ครั้นคนใช้มาแจ้งความดังนั้น ก็ แต่งตัวออกไปคำนับก๋งเลงกับฮางฮู ก๋งเลงกับฮางฮูก็พูดจาปราศรัยกันกับนางแหกีจนเพลาคํ่า แล้วต่างก็ลากลับมาบ้าน แต่ใจให้คิดผูกพันอยู่ที่นางแหกีด้วยกันทั้งสองฝ่าย ครั้นก๋งเลงฮางฮูกลับไปแล้ว นางจึงพูดกับหอฮอสาวใช้คนสนิทว่าขุนนางสองคนนี้มาเยี่ยมเราเห็นหาสุจริตไม่ เห็นจะมีเหตุสักอย่างหนึ่ง นางหอฮอจึงถามว่าจะเป็นเหตุประการใด นางแหกียิ้มแล้วจึงบอกว่าเหตุจะมีก็ที่เรานี่เอง ดูพูดจากิริยาประหลาดอยู่สองคน แต่ก๋งเลงรูปร่างสู้ฮางฮูไม่ได้ เราเห็นว่าถ้าจะคบกับฮางฮูดีกว่าก๋งเลง นางหอฮอคนสนิทก็เข้าใจในทีว่านางแหกีเห็นจะรักฮางฮูเป็นมั่นคง
ฝ่ายก๋งเลงครั้นมาถึงบ้านก็ตรึกตรองหาอุบายอยู่ จึงคิดได้ว่านางหอฮอคนสนิทของนางแหกีนั้นเป็นคนรู้จักคุ้นเคยมาแต่ก่อน จึงแปลงตัวลอบไปหานางหอฮอที่สวนดอกไม้ ก๋งเลงจึงว่ากับนางหอฮอว่า ตัวเจ้ากับเราได้รู้จักกันมานานแล้ว ครั้งนี้เรามีธุระจะมาพึ่งเจ้าสักสิ่งหนึ่งจะได้หรือไม่ นางหอฮอแกล้งทำเป็นไม่รู้เท่าจึงถามว่า ธุระอันใดของท่านเกี่ยวข้องอยู่หรือ ข้าพเจ้าเป็นแต่ผู้น้อย ท่านจะมาพึ่งข้าพเจ้านั้นผิดอยู่ ชอบแต่ข้าพเจ้าจะพึ่งท่านอีก ก๋งเลงจึงว่า การแต่เพียงนี้ทำเป็นไม่รู้เท่าเสียทีเดียว นํ้าใจจะให้เราพึ่งผู้ใดอีกเล่า เราได้บากหน้ามาหาตัวแล้ว ตัวจะแกล้งตัดไมตรีเราเสียครั้งนี้ก็เห็นว่าจะไม่รักคบเรา ถ้าสงเคราะห์เราได้เหมือนหนึ่งคิดแล้วจะถึงใจให้สมกับที่มีคุณ ว่าแล้วก็ชักเอาปิ่นทองที่ปักมวยผมนั้นส่งให้นางหอฮอ นางหอฮอเป็นคนโลภเห็นปิ่นก็มีความยินดี จึงคำนับรับเอาแล้วว่าข้าพเจ้าจะสงเคราะห์ท่านให้สมความปรารถนา
ก๋งเลงจึงว่าถ้าสงเคราะห์ได้แล้ว จงลักเอาเสื้อนางเคยใส่อยู่นั้นมาให้เราสักตัวหนึ่ง แล้วถ้าเห็นนางแหกีอยู่ที่เปลี่ยวผู้เดียวก็ให้พูดจาถึงเรื่องราวบุราณที่การสังวาสรสเนืองๆ ถ้าเห็นนางพอใจฟังอยู่แล้ว ถึงจะไต่ถามด้วยเสื้อหายไปนั้นก็ให้บอกว่าเรามาอ้อนวอนขอหลายเพลาแล้วขัดมิได้ก็ให้ไป ถ้านางถามว่าเราพูดจาประการใดบ้าง ก็ให้บอกว่าเราพูดจาถ่อมตัวนักด้วยเป็นคนวาสนาน้อย หมายจะชมก็เห็นจะไม่สมคิด จึงขอแต่เสื้อไปใส่ไว้พอหายความรำคาญ ซึ่งจะคิดการอย่างอื่นก็เห็นจะไม่ได้ ได้แต่เป็นเบาะรองเท้าของจูบอแล้วก็เหมือนหนึ่งได้เกิดใหม่เหมือนกัน ถ้านางเป็นคนมั่นคงอยู่เห็นว่าจะไม่สมคิดแล้วก็สุดแต่ปัญญาของตัว จงคิดอ่านผ่อนปรนให้ดี อย่าให้เกิดความขึ้นได้ ถ้านอกกว่าตัวเจ้าเราหาเห็นผู้ใดจะดีกว่าเจ้าไม่ นางหอฮอก็รับคำ จึงไปลักเอาเสื้อของนางแหกีมาให้ก๋งเลงตัวหนึ่ง ก๋งเลงได้เสื้อแล้วก็กลับบ้าน
ฝ่ายนางหอฮอ ครั้นเห็นนางแหกีอยู่ผู้เดียวแล้วก็ทำพูดจาตามอุบายของก๋งเลงสั่งไว้ ครั้นนางแหกีพอใจฟังก็ยิ่งเล่าเรื่องราวให้ฟังเนืองๆ วันหนึ่งนางแหกีหาเสื้อจะใส่เสื้อหายไปจึงถามนางหอฮอ นางฮอหอก็บอกความเหมือนหนึ่งก๋งเลงสั่งไว้ทุกประการ นางแหกีได้ยินแล้วจึงว่า ก๋งเลงนี้กลับรักเรามากกว่าฮางฮูอีก เราคิดว่าฮางฮูจะรักเรามาก ไม่รู้เลยว่าก๋งเลงจะรักเราถึงเพียงนี้ ก๋งเลงพูดจาน่าสงสารนัก นางหอฮอก็รู้กิริยาว่านางแหกีเห็นจะรักก๋งเลงอยู่ จึงเอาความไปแจ้งกับก๋งเลง ก๋งเลงมีความยินดีนัก จึงสั่งนางหอฮอว่า เพลาเย็นวันนี้ก๋งเลงจะไปคำนับจูบอ จูบอนั้นแปลภาษาไทยว่าเจ้าแม่ แล้วนางหอฮอก็กลับมาทำเป็นบอกความนางแหกีว่าก๋งเลงใช้คนมาบอกว่าจะมาคำนับจูบอเพลาเย็นวันนี้ นางแหกีได้ยินดังนั้นก็หัวเราะมิได้ว่าประการใด ครั้นเพลาเย็นก๋งเลงก็มาหานางแหกีที่ตึก พูดจากันอยู่จนสว่างก็ได้นางแหกีเป็นภรรยา ตั้งแต่นั้นมาก๋งเลงก็ไปหานางแหกีอยู่เนืองๆ
วันหนึ่งก๋งเลงไปกินโต๊ะที่บ้านฮางฮู ครั้นเมาสุราแล้วก็บอกฮางฮูว่านางแหกีนั้นได้เป็นภรรยาแล้ว ฮางฮูไม่เชื่อก๋งเลงจึงปลดดุมเสื้อชั้นนอกออก แล้วจึงชี้ให้ฮางฮูดูเสื้อชั้นใน ฮางฮูเห็นดังนั้นก็เสียใจ จึงว่าท่านนี้มิเสียทีเป็นลูกผู้ชาย ท่านคิดประการใดจึงได้รวดเร็วนัก ก๋งเลงก็เล่าความแต่หลังให้ฮางฮูฟังทุกประการ ฮางฮูแจ้งว่านางหอฮอเป็นแม่สื่อดังนั้น คิดจะไปหานางหอฮอบ้างแต่จนใจอยู่ด้วยไม่รู้จัก ครั้นก๋งเลงกลับไปแล้ว ฮางฮูก็ไปหาแหตีสูบุตรนางแหกี พบแล้วก็ชวนไปเที่ยวป่านอกเมือง ครั้นเพลาเย็นกลับมาอาศัยอยู่ที่ตึกนางแหกี
ฝ่ายนางแหกี เห็นแหตีสูผู้บุตรกับฮางฮูมาอาศัยนอนก็จัดแจงทำโต๊ะให้กิน แล้วคิดว่าฮางฮูนี้เห็นจะมาโดยอุบาย จึงให้นางหอฮอออกไปปรนนิบัติรับใช้สอยอยู่ ฮางฮูเห็นแหตีสูเมาสุราหลับสนิทแล้วก็พูดจาติดสินบนกับนางหอฮอ นางหอฮอจึงคิดว่านางแหกีมีใจรักฮางฮูมาแต่ก่อน พูดถึงฮางฮูอยู่เนืองๆ ถ้าเรารับธุระฮางฮูครั้งนี้เห็นจะไม่เสียประโยชน์เปล่า จึงรับถ้อยคำฮางฮูเข้าไปแจ้งกับนางแหกีทุกประการ นางแหกีก็มีใจรักฮางฮูอยู่ด้วยฮางฮูเป็นคนรูปงาม ก็ให้นางหอฮอออกมารับฮางฮูเข้าไปในตึก ฮางฮูกับนางแหกีก็ได้รักใคร่กันในวันนั้น นางแหกีมีความรักฮางฮูเป็นอันมาก ด้วยฮางฮูเป็นคนฉลาดในการมาตุคาม นางแหกีรักฮางฮูมากก็ทิ้งก๋งเลงเสีย ถึงก๋งเลงจะไปมาหาเหมือนแต่ก่อนนางก็มิได้ออกมาหา ให้คนมาบอกว่าป่วยแล้วซ่อนตัวเสียในตึกมิให้พบ ก๋งเลงจะเข้าไปเยี่ยมก็มิให้เข้าไป ทำแต่ดังนี้ประมาณห้าเดือน
วันหนึ่งฮางฮูไปกินโต๊ะบ้านก๋งเลง จึงคิดว่าก๋งเลงลักได้แต่เสื้อของนางแหกีมาไว้ เจ้าของมิได้ให้ต่อมือ ก็เสื้อเราได้มานี้นางแหกีให้กับเราเอง จำเราจะบอกกับก๋งเลงเล่นบ้าง คิดแล้วทำเป็นร้อนจึงปลดดุมเสื้อชั้นนอกออกเสีย ก๋งเลงเห็นฮางฮูใส่เสื้ออิสตรีชั้นในก็คิดสงสัย จึงถามว่าท่านเอาเสื้ออิสตรีที่ไหนมาใส่ไว้ ฮางฮูจึงตอบว่าเสื้อตัวนี้เราไปลักเขามาแต่สวนจูลิมเห็นจะเป็นเจ้าของเดียวกันกับเสื้อของท่าน ก๋งเลงแจ้งดังนั้นคิดว่านางแหกีแกล้งบอกป่วยบิดพลิ้วมาช้านาน เห็นจะไปรักใคร่เสียกับฮางฮูเป็นมั่นคง ก๋งเลงก็นิ่งความไว้ ครั้นฮางฮูกลับไปแล้วจึงคิดว่าการเราก็เสียทีที่ไหนนางแหกีจะรักเรา ผิดชอบก็อย่าให้ได้ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ถ้าเราเอาความไปแจ้งกับเจ้าเมือง เจ้าเมืองก็จะรักใคร่เรามากขึ้น เราก็จะได้ติดตามเจ้าเมืองไปเนืองๆ ถึงเจ้าเมืองจะได้กับนางแหกี ก็เห็นว่านางแหกีจะไม่รักใคร่ผูกพันกับเจ้าเมืองยืดยาว ด้วยเจ้าเมืองเป็นโรคในการสังวาสโรคพิรุธอยู่ นางแหกีก็คงจะกลับใจมารักใคร่กับเราอีก คิดแล้วก็เข้าไปคำนับเลงก๋งเจ้าเมืองตินแจ้งว่า ข้าพเจ้าไปเห็นนางแหกีหญิงหม้ายภรรยาแหลีซกนั้นยังงามอยู่เหมือนสาวสิบห้าปี แล้วก็มีคนพูดกันว่านางแหกีนี้ดีทั้งการปรนนิบัติภายในด้วย ถ้าท่านได้ไปเห็นนางแหกีแล้วข้าพเจ้าเห็นว่าจะลืมของเก่าเป็นมั่นคง
เลงก๋งเจ้าเมืองตินจึงว่า นางแห่กีคนนี้เราได้ยินเขาสรรเสริญอยู่ว่ารูปงามนัก แต่ยังหาได้เห็นไม่ จะคิดอุบายประการใดจึงจะได้เห็นนางแหกี ฤดูนี้ดอกไม้ก็ร่วงโรยหาใช่ฤดูดอกไม้ไม่ ก๋งเลงจึงว่าไม่ใช่ฤดูดอกไม้นั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะดีกว่าฤดูดอกไม้อีก ด้วยนางแหกีจะได้คิดเข้าใจในอุบายเรา การเราที่คิดไปก็เห็นจะสำเร็จโดยง่าย เจ้าเมืองตินก็เห็นด้วย จึงสั่งให้ก๋งเลงคิดการที่จะไปเที่ยวเล่นสวนจูลิม ก๋งเลงแจ้งดังนั้นจึงใช้ให้คนสนิทไปบอกกับนางหอฮอว่าเจ้าเมืองจะออกไปเที่ยวเล่นสวนดอกไม้ ให้นางหอฮอไปบอกนางแหกีผู้นายให้จัดแจงต้อนรับเจ้าเมืองติน นางหอฮอจึงเอาเนื้อความไปแจ้งกับนางแหกีให้รู้ตัว แล้วจึงให้คนมาบอกกับก๋งเลง ก๋งเลงแจ้งดังนั้นก็บอกกับเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองตินก็ชวนก๋งเลงออกไปที่สวนจูลิมนอกเมือง นางแหกีแจ้งดังนั้นก็แต่งโต๊ะเครื่องบูชาออกมาคำนับเจ้าเมืองตามอย่างธรรมเนียม เจ้าเมืองตินเห็นนางแหกีรูปงามนัก เคลิ้มสติไปจึงถามก๋งเลงว่านี่ลูกสาวแหกีหรือ ก๋งเลงจึงว่าท่านก็แจ้งอยู่แล้วว่า บุตรนางแหกีมีแต่บุตรชายคนเดียว คนนี้แหละตัวนางแหกีแล้ว เจ้าเมืองตินมีความรักเป็นอันมาก จึงว่าท่านแจ้งความไว้กับเราแต่ก่อนจริงทุกสิ่ง นางแหกีคนนี้มิเสียทีเกิดมาเป็นอิสตรีมีทั้งกิริยาพร้อมหาผู้เสมอมิได้ ท่านเป็นผู้แนะนำให้เราได้มาเห็นนางแหกี ความชอบของท่านนั้นอยู่กับเราเป็นอันมาก การที่จะคิดต่อไปก็จงคิดให้ตลอดเถิด
ก๋งเลงได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงเดินเข้าไปใกล้นางแหกีแล้วจึงว่า สวนจูลิมนี้แต่ก่อนเป็นที่สนุกสบายนักหาสวนอันใดเสมอมิได้ ตั้งแต่นางแหกีมาอยู่ที่นี่ดูสวนจูลิมนี้เสียไป หาสมควรกับจูบอไม่ นางแหกีจึงตอบว่าไม่รู้เลยว่าเจ้าเมืองจะออกมาเที่ยวชมสวนดอกไม้ พึ่งแจ้งความเพลาวันนี้จึงได้จัดแจงออกมารับเพียงประตูสวน ดูก็หาควรไม่ชอบแต่ออกไปถึงกลางทางจึงจะชอบ เลงก๋งเจ้าเมืองได้ยินสำเนียงนางแหกีพูดจาดังนั้นเพราะจับใจก็ยิ่งทวีความรักขึ้นเป็นอันมาก ทำเป็นเที่ยวชมสวนอยู่จนเพลาบ่ายแล้วเจ้าเมืองตินจึงว่ากับนางแหกีว่า เราได้ยินเขาว่าสวนชั้นในสนุกยิ่งกว่านี้ ทำไมจึงไม่พาเราไปชมเล่น เห็นใจจะไม่นับถือเราจึงทำเชือนเฉยเสีย เราตั้งใจมาหมายจะชมสวนจูลิมนี้ให้เป็นที่สบายของเรา นางแหกีจึงตอบว่า แผ่นดินก็เป็นของท่านสิท่านจะไปชมที่ใดก็หามีผู้ขัดขวางไม่ ให้ก๋งเลงนำไปก็จะได้
เจ้าเมืองตินจึงว่า ตัวเป็นเจ้าของไม่นำเข้าไปแล้ว ผู้ใดจะอาจพาไปเล่า นางแหกีก็นำเจ้าเมืองตินเข้าไปในสวนชั้นใน เชิญให้เจ้าเมืองพักอยู่ที่เก๋งศาลาในสวน จึงคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้าจัดโต๊ะไว้คำนับท่าน แต่คิดเห็นจะไม่สมควรจึงมิได้แจ้งความให้ท่านทราบ เจ้าเมืองตินจึงว่าตัวเจ้ากับเราอย่ามีความรังเกียจกันเลย มีของอย่างไรก็กินได้อย่างนั้น ของที่สวนจูลิมนี้ดีกว่าของที่บ้านเราอีก นางแหกีมีความยินดีนัก จึงสั่งให้นางสาวใช้ยกเอาโต๊ะออกมาจัด แล้วนางแหกีก็ลาจะกลับเข้าไปในตึก
เลงก๋งเจ้าเมืองจึงชวนให้นางเสพสุราด้วย นางแหกีคุกเข่าลงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นอิสตรีไม่ควรจะร่วมโต๊ะกับท่าน เลงก๋งจึงว่าที่ตรงตัวเจ้านั้นเราอภัยเสียแล้ว อย่ามีใจกินแหนงเลย ถ้าเจ้าพูดหลีกเลี่ยงอย่างนั้นแล้วเหมือนจะไล่เราไปให้พ้นจากสวนจูลิมเหมือนกัน นางแหกีคำนับแล้วจึงกินโต๊ะนั่งข้างขวา จึงใช้ให้นางหอฮอ เป็นคนสำหรับรินสุราประมาณสักสี่ครั้ง ก๋งเลงเมาพอตึงตัวจึงว่าจูบอให้สาวใช้มารินสุรายังไม่สมควร ถ้าจูบอรินเองจึงจะชอบ นางแหกีได้ยินดังนั้นจึงรับป้านสุรามารินคำนับให้เจ้าเมืองตินประมาณสามครั้งสี่ครั้ง นางแหกีไม่เคยเสพสุรามาก เจ้าเมืองตินกับก๋งเลงชวนให้เสพสุราด้วยอยู่เนืองๆ นางแหกีร้อนจนเหงื่อออกเป็นอันมาก เจ้าเมืองตินจึ่งว่าร้อนนักจึงให้ถอดเสื้อชั้นนอกออกเสีย นางแหกีก็ถอดเสื้อส่งให้สาวใช้ ยังแต่เสื้อแพรโล่ชั้นใน เจ้าเมืองตินเห็นดังนั้นจึงชมว่าผิวเนื้อนางแหกีจับกับแพรโล่พื้นขาวงามเหมือนสีดอกโถ แล้วพูดจาหยอกเอินนางแหกีเป็นอันมากจนพลบคํ่า ก๋งเลงก็หลีกออกมาเสียภายนอก นางแหกีรินสุราคำนับเจ้าเมืองตินเนืองๆ จนเจ้าเมืองเมาหลับอยู่กับที่
ฝ่ายก๋งเลงเห็นเวลาดึกแล้ว ก็เดินแอบเข้าไปดูรู้ว่าเจ้าเมืองเมาสุราหลับอยู่ จึงว่ากับนางแหกีว่า เจ้าเมืองมาทั้งนี้มีปรารถนาจะมาชมเชยจูบอทำไมจูบอจึงให้กินสุราเข้าไปเกินขนาดจนเมาหลับอยู่ฉะนี้ ตรึกตรองดูให้ดีอย่าเสียทีที่เจ้าเมืองได้มาหา นางแหกีมิได้ตอบประการใดทำเป็นโกรธค้อนแล้วสะบัดหน้า เอามือปิดปากเดินเข้าไปเสียในตึกที่อยู่ ก๋งเลงจึงปลุกเจ้าเมืองตินขึ้นว่า การที่คิดไว้เห็นจะสำเร็จในคํ่าวันนี้ ข้าพเจ้าดูกิริยานางเห็นจะรักท่านอยู่ เจ้าเมืองตินได้ฟังก๋งเลงว่ามีความยินดี แต่ยังกำลังเมาก็เคลิ้มหลับไปอีก ก๋งเลงก็กลับออกมาอยู่ภายนอก
ฝ่ายนางแหกีจึงทำนํ้าส้มสำหรับแก้เมาสุราให้นางหอฮอสาวใช้มาปฏิบัติเจ้าเมืองตินอยู่ ฝ่ายเจ้าเมืองตินครั้นประมาณสองยามสร่างเมาตื่นขึ้นเห็นนางหอฮอเอานํ้าส้มมาคำนับส่งให้ จึงถามว่านางแหกีไปไหน นางแหกีไปไหน นางหอฮอแจ้งว่านางแหกีไปทำนํ้าส้มอันนี้ ให้ข้าพเจ้ามาคอยปฏิบัติท่านอยู่ในตึก เจ้าเมืองตินได้แจ้งดังนั้นมีความยินดีก็รับนํ้าส้มปวยถึงมากินแล้ว จึงว่านางหอฮอเอานํ้าส้มปวยถึงมาให้เราได้ก็เห็นจะเป็นคนใช้ของเราได้ นางหอฮอจึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นบ่าวจูบอก็เหมือนหนึ่งเป็นบ่าวของท่านเหมือนกัน ด้วยจูบอก็อยู่ในแผ่นดินของท่าน ท่านจะใช้สิ่งใดข้าพเจ้ามิได้ขัด เจ้าเมืองตินจึงว่า ข้ามาที่สวนจูลิมนี้ก็ปรารถนาจะใคร่พบกับนายเจ้า บัดนี้นายเจ้าก็ทิ้งเราเสียให้อยู่แต่ผู้เดียว เจ้าเป็นผู้ปฏิบัติแทนเห็นสมควรแล้วหรือ นางหอฮอจึงว่า นายข้าพเจ้าเป็นหญิงหม้าย อายุก็มากแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่สมควร
เจ้าเมืองตินจึงตอบว่า เมื่อตะกี้เราสลบไปเจ้าเข้าใจว่าเมาสุราหรือ เราเมาสุราสักสามส่วนเมานายเจ้าสักเจ็ดส่วน ถ้าเจ้าไม่ช่วยธุระในครั้งนี้ได้ก็ไม่กลับไปเมืองติน นางหอฮอจึงว่าข้าพเจ้าเป็นแต่บ่าวจะเข้าไปพูดจากับนายเห็นจะไม่สมควร เวลานี้ก็ดึกอยู่แล้ว เชิญท่านเข้าไปพูดจาเองก็เห็นนายข้าพเจ้าจะไม่ตัดทางไมตรีของท่าน ถ้าท่านจะเข้าไปข้าพเจ้าจะนำเข้าไปให้ถึงในตึก สุดแต่ปัญญาของท่านจะคิดอ่าน เจ้าเมืองตินมีความยินดีนักจึงให้นางหอฮอนำเข้าไปถึงในตึก แล้วเห็นนางแหกีแต่งตัวนั่งบนเก้าอี้ทำหลับอยู่ จึงเข้าช้อนประคองตัวให้ลุกขึ้น นางแหกีทำเป็นตกใจลุกขึ้นเดินหนีเข้าไปในห้อง เจ้าเมืองตินก็ตามเข้าไปได้พูดจากันจนสำเร็จกิจ
นางแหกีคนนี้ได้พบผู้ชายมาหลายคนแล้ว ก็ไม่สู้รักใคร่ชอบใจเหมือนฮางฮู ฮางฮูติดจะมีภาษีอยู่กว่าคนทั้งปวง แล้วมียาใส่ด้วย อิสตรีคนใดถูกยาอันนี้แล้วมีใจลุ่มหลงเป็นอันมาก ฝ่ายเจ้าเมืองตินติดจะย่อมเยาแล้วพิรุธอยู่ด้วย เมื่อสำเร็จกิจแล้ว เห็นนางแหกีถอนใจใหญ่ก็เข้าใจว่านางแหกีเสียนํ้าใจ จึงว่าแต่เราได้พบผู้หญิงมาก็มากแล้วไม่เหมือนเจ้าเลย ถึงจะเปรียบกับนางฟ้าก็ไม่กระไรกันนัก นางแหกีได้ฟังเจ้าเมืองตินว่าดังนั้นจึงว่า ตัวข้าพเจ้านี้คลอดบุตรได้สามวัน แผลก็สนิทดีดังเก่า เจ้าเมืองตินจึงว่าของเจ้ากับปากที่ว่านั้นก็เหมือนกัน แต่ของเราเห็นจะไม่สู้ชอบใจเจ้า ซึ่งได้พบมาแต่ก่อนๆ นั้นเป็นกระไรกัน นางแหกีได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าแต่ก่อนนั้นสามีข้าพเจ้าคนหนึ่งก็ตายมาเสียนานแล้วจำหาได้ไม่ บัดนี้ท่านเมตตาข้าพเจ้าคุณหาที่สุดมิได้ แต่ใจนางแหกีมีความสงสัยอยู่ว่าก๋งเลงกับฮางฮูมิบอกความจริงกับเจ้าเมืองแล้วดอกกระมัง เจ้าเมืองตินเห็นกิริยากับสีหน้านางแหกีพิรุธอยู่ก็ทำเป็นพูดว่า ก๋งเลงเขาสรรเสริญว่าดีทั้งภายนอกภายใน จริงของเขาทุกสิ่ง นางแหกีได้ยินยิ่งตกใจมากขึ้น เข้าใจว่าเจ้าเมืองรู้ความเป็นมั่นคง จึงว่าข้าพเจ้าเป็นหญิงหม้ายอยู่ มีผู้ปรารถนาเป็นอันมากยากที่จะรักษาตัว ถึงจะดีประการใดท่านก็ย่อมแจ้งอยู่แล้ว แล้วนางแหกีก็ทำเป็นรักใคร่ จึงถอดเสื้อชั้นในให้เจ้าเมืองตินตัวหนึ่ง เจ้าเมืองตินจึงว่าเราจะไปมาบ่อยๆ จะสมดังใจเรานึกหรือไม่ นางแหกีจึงตอบว่าท่านไปมาบ่อยๆ เหมือนหนึ่งข้าพเจ้าได้เกิดใหม่เหมือนกัน เลงก๋งมีความยินดีนัก ครั้นเวลาจะใกล้รุ่งก็ออกมาพักอยู่ที่สวนดอกไม้ ก๋งเลงจึงจัดแจงเอาม้าเข้าไปรับ เลงก๋งก็ขึ้นม้า นางแหกีก็ตามมาส่งจนสวนชั้นนอก
ฝ่ายขุนนางในเมืองตินพร้อมกันเข้าไปคอยคำนับเจ้าเมืองอยู่ที่ว่าราชการ พอเจ้าเมืองตินมาถึงจึงว่า เวลานี้ไม่มีราชการแล้วเชิญท่านทั้งปวงกลับไปบ้านเสียเถิด ขุนนางทั้งปวงก็คำนับแล้วก็กลับไป ฝ่ายฮางฮูมีความสงสัยอยู่ จึงลอบมาสกัดก๋งเลงแล้วถามว่า เราวันนี้พากันไปไหนมา ก๋งเลงบอกว่าไปเที่ยวสวนจูลิม ฮางฮูจึงว่าทำไมท่านจึงชิงเอาความชอบแต่ผู้เดียว ก๋งเลงจึงว่าครั้งนี้เป็นของเราแล้ว ครั้งหลังเป็นของท่านเถิด ต่างคนต่างหัวเราะ
ฝ่ายเจ้าเมืองเหลียวมาเห็นฮางฮูกับก๋งเลงพูดกันก็มีความสงสัย จึงให้หาก๋งเลงเข้าไปที่ข้างในถามว่าพูดอะไรกับฮางฮู หัวเราะเยาะว่าเรากินเดนหรือ ก๋งเลงได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่านางแหกีบอกความลับกับเจ้าเมืองแล้วก็คุกเข่าลงคำนับว่า ทำไมท่านจึงพูดดังนี้ เจ้าเมืองเห็นกิริยาก๋งเลงพิรุธจึงทำเป็นว่า ตัวมิได้บอกความจริงเรา แล้วกลับหัวเราะเยาะเราอีกโทษตัวผิดอยู่ ก๋งเลงเข้าใจว่าเจ้าเมืองรู้ความเป็นแน่แล้ว จึงขัดว่ามิใช่แต่ข้าพเจ้าผู้เดียว ฮางฮูก็ได้ไปมาอยู่เนืองๆ เจ้าเมืองคิดว่าก๋งเลงจะพูดประจบเอาก็สงสัยอยู่ จึงใช้คนไปหาฮางฮูเข้ามาแล้วจึงว่า ก๋งเลงเขาซัดเอาตัวด้วย ฮางฮูคิดว่าเลงก๋งแจ้งความจริงหมดทุกสิ่งแล้วก็รับสมคำก๋งเลง เจ้าเมืองตินทำเป็นหัวเราะแล้วจึงว่า ถ้าจริงดังนั้นคงจะได้สำคัญมาเราจึงจะเห็นความจริง ก๋งเลงกับฮางฮูก็ปลดดุมเสื้อออกให้เจ้าเมืองดูเสื้อชั้นในซึ่งได้มาแต่นางแหกีนั้น เจ้าเมืองเห็นสำคัญก็เชื่อ จึงว่าท่านทั้งสองมีความผิดอยู่ พบของดีหาบอกเราไม่ ปกปิดไว้กินแต่ผู้เดียว ก๋งเลงกับฮางฮูจึงคำนับว่า ธรรมดาข้ากับเจ้า ถ้าข้าพบปะของประหลาดก็ต้องทดลองชิมเสียก่อน ดีจริงแล้วก็ไม่อาจปกปิดไว้คงจะแจ้งความให้ท่านทราบ เจ้าเมืองตินก็ปลดดุมเสื้อออกอวดบ้าง ต่างคนต่างหัวเราะกัน ก็ชวนกันเสพสุราพูดจากันตามสบาย จึงนัดว่าเวลาวันอื่นเราไปให้พร้อมกันสักครั้งหนึ่ง
ขณะนั้นมีขุนนางคนหนึ่ง แจ้งว่าเจ้าเมืองตินทำการผิดธรรมเนียมดังนั้นก็ร้องเข้าไปโดยเสียงอันดังว่า เมืองตินจะฉิบหายเสียโดยเร็วแล้ว เจ้าเมืองตินได้ยินดังนั้นแลออกไปดูเห็นซีตีขุนนางผู้ใหญ่เดินเข้ามา ก๋งเลงกับฮางฮูคิดว่าซีตีเป็นคนซื่อสัตย์มั่นคง เข้ามาทั้งนี้ก็ปรารถนาจะห้ามเจ้าเมือง ถ้าเราอยู่ที่นี่ด้วย ซีตีก็จะว่ากล่าวติเตียนว่าเราชักชวนให้เจ้าเมืองกระทำผิดอย่างธรรมเนียม จำเราจะต้องหลีกไปเสียให้พ้น ต่างคนต่างก็คำนับลาเจ้าเมืองตินออกไปแอบฉากฟังความอยู่
ฝ่ายเจ้าเมืองตินคิดว่าซีตีเข้ามาก็จะว่ากล่าวต่างๆ คิดจะหนีเข้าไปเสียในตึก ซีตีเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าไปคุกเข่าลงแจ้งความว่า ข้าพเจ้าได้ยินชาวบ้านชาวเมืองพูดว่า ท่านทำความหยาบช้าหลายข้อๆ หนึ่งคบคิดกันไปหานางแหกี นางแหกีนี้ก็เป็นป้าสะใภ้ของท่าน ข้อหนึ่งไม่ได้เอาใจใส่ในราชการบ้านเมืองอาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนนัก ข้อหนึ่งไม่คิดละอายแก่เจ้าเมืองทั้งปวง ด้วยเจ้าเมืองทั้งปวงเขาคิดตั้งตัวอยู่ทุกเมือง ตัวท่านคิดแต่จะล้างชื่อบิดามารดาเสีย ความซึ่งประพฤติอย่างนี้หามีใครที่จะบังอาจเข้ามาเตือนว่ากล่าวได้ไม่ ด้วยข้าพเจ้าคิดถึงเจ้าเมืองตินคนก่อน จึงบังอาจเข้ามาห้ามปราม ท่านทำผิดรู้แล้วทำเฉยเสียกลัวเทวดามนุษย์เขาจะแช่ง ขอท่านจงตรึกตรองการซึ่งทำมาแต่ก่อน ถ้าสืบไปเบื้องหน้าคนชั้นหลังจะยกขึ้นเล่าเป็นนิทาน ถ้าคนดีมีสติแล้วไม่อยากจะฟังเรื่องของท่านเอาไว้เป็นคติ เกิดมาเป็นชายหญิงจำจะรักษาชื่อไว้ให้คนสรรเสริญไปจึงจะควร ท่านคิดเห็นอย่างไรไว้ชื่อเสียงอย่างนี้ อย่าพาให้ชื่อบิดามารดามาพลอยสูญเสียเลย ข้าพเจ้ามาพูดตรงนี้ยอมจะเอาชีวิตมาแลกชื่อของท่านไว้
เลงก๋งเจ้าเมืองตินได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ความที่เป็นมาแล้วเราก็ยอมผิดทุกอย่าง ต่อไปเบื้องหน้าเราไม่ทำแล้ว ซึ่งท่านมาชี้แจงครั้งนี้เหมือนหนึ่งช่วยเราตีเมืองอันใหญ่ได้เหมือนกัน ซีตีขุนนางได้ฟังมีความยินดีนัก จึงคำนับลาเลงก๋งออกมา แลเห็นก๋งเลงฮางฮูสองคนแอบฟังความอยู่หลังฉาก ซีตีจึงจับข้อมือก๋งเลงฮางฮูออกมาข้างนอกจึงว่า เสียดายเบี้ยหวัดเงินเดือนมาเลี้ยงคนขายเจ้าและขายบิดามารดา เสียแรงได้รํ่าเรียนหนังสือทิ้งความดีเสียประพฤติแต่ความชั่ว คนจำพวกนี้จะสู้สัตว์เดียรฉานก็ไม่ได้ สัตว์เดียรฉานยังจะรู้จักเจ้าของก็มีมาก อนึ่งรูปเป็นคนใจเป็นสัตว์ คนจำพวกนี้เราไม่ขอคบ
ก๋งเลงฮางฮูได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงถามว่าท่านเปรียบมาทั้งนี้เรารู้ในอุบายท่านทุกอย่าง ท่านไว้ตัวท่านเป็นคนมีกตัญญูเก็บเอาความมิดีมาถมใส่ไว้แก่ผู้อื่น ท่านพูดนั้นมีความเหลือเกินหลายข้อ ข้อหนึ่งว่ากินเสียเบี้ยหวัดเงินเดือนกลับขายเจ้า ซ้ำขายบิดามารดา ข้อหนึ่งว่ารูปเหมือนคนใจเหมือนสัตว์เดียรฉาน ความเหล่านี้ท่านพูดเหลือเกินนัก
ซีตีได้ยินก๋งเลงฮางฮูพูดดังนั้น แกล้งทำเป็นหัวเราะจึงว่าท่านทั้งสองยังเรียนรู้น้อยนัก เราจะสอนต่อไปอีก ในอธิบายกว้างขวางซึ่งท่านคิดว่าเราพูดเหลือเกินหาถูกไม่ เราพูดนิดเดียวดอกท่านอย่าโกรธเลย อย่างธรรมเนียมขุนนางเจ้านายรักษาบ้านเมืองให้เป็นสุขนี้ยากนัก ถ้าบ้านเมืองเป็นปรกติอยู่แล้ว ถึงข้าศึกจะมาเบียดเบียนก็น้อย ถ้าบ้านเมืองวุ่นวายจะเป็นอันตรายแก่ข้าศึก ถ้าบ้านเมืองเป็นอันตรายแล้ว ไม่ใช่แต่ขายเจ้าและขายบิดามารดา ซ้ำจะขายกระดูกของปู่ย่าตายายในใต้ดินด้วยอีก ซึ่งสัตว์เดียรฉานหาทำลายบ้านเมืองได้ไม่ เราเห็นดังนี้จึงบังอาจว่าถ้าผู้ใดกระทำผิดสู้สัตว์เดียรฉานไม่ได้นั้น ท่านเห็นด้วยหรือไม่ ก๋งเลงฮางฮูหาตอบประการใดไม่ จึงแกล้งทำยินดีรับว่าข้าพเจ้าได้ผิดแล้วท่านจงงดโทษเสียสักครั้งหนึ่ง ถ้าไปข้างหน้าข้าพเจ้ามิได้บังอาจทำความผิดต่อไป แล้วลุกขึ้นคำนับซีตีต่างคนต่างลาไปบ้าน ด้วยซีตีเป็นคนซื่อ สำคัญว่าก๋งเลงฮางฮูรับสารภาพโดยสุจริตมีความยินดีจึงกลับมาบ้านบอกแก่ภรรยาว่าบ้านเมืองเห็นจะเป็นสุขแล้ว
ฝ่ายก๋งเลงฮางฮูเวลาเย็นก็เข้าไปคำนับเลงก๋ง จึงแกล้งพูดว่าซึ่งการที่ท่านกับข้าพเจ้าคิดไว้ ซีตีรู้ได้เข้ามาห้ามปรามเห็นท่านจะต้องทำตามถ้อยคำ เจ้าเมืองตินจึงตอบว่า ซีตีมาพูดเป็นความจริงทุกสิ่ง จำจะต้องเชื่อฟัง ก๋งเลงได้ยินดังนั้นจึงคิดว่าเลงก๋งเชื่อคำซีตีเสียแล้ว เราจะทำราชการต่อไปข้างหน้าเห็นจะไม่พ้นความผิด ก๋งเลงจึงคิดอุบายพูดว่า ซีตีมาห้ามปรามนั้นข้าพเจ้าก็เห็นด้วย จึงพยักหน้าให้ฮางฮูพูดบ้าง ฮางฮูรู้ในทีก๋งเลงแล้ว ฮางฮูจึงว่าซีตีไว้ตัวเป็นคนซื่อตรง แต่ยังหาเห็นรูปนางแหกีไม่ ถ้าซีตีเห็นรูปนางแหกีแล้ว เราจึงจะเชื่อว่าซีตีเป็นคนซื่อจริง ก๋งเลงทำเป็นหัวเราะแล้วว่า ถ้าซีตีเห็นรูปนางแหกีแล้ว ก็คงจะทำเป็นไม่รักด้วยตัวพูดเกินไปแล้ว ฮางฮูจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้านี้ซีตีจะโกรธก็โกรธเถิด ด้วยยังเสียดายวาจากิริยากับรูปนางแหกีนัก นางแหกีหาใครเสมอสองก็ยาก จะหาคนซื่อตรงเหมือนซีตีนั้นพอจะหาได้บ้าง ถึงซีตีจะไม่คบกับเราก็แล้วไปแต่ให้นางแหกีรักเราเถิด
ก๋งเลงดูทีเจ้าเมืองตินยังมีความอาลัยถึงนางแหกีอยู่ จึงว่าข้าพเจ้าจะคิดยืดยาวไปอย่างท่านนั้นก็เห็นจะขัดอยู่ ด้วยเกรงซีตีเป็นเพื่อนขุนนางกันมา แต่ในคํ่าวันนี้จะขอชมนางแหกีอีกสักครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองตินได้ยินก๋งเลงฮางฮูพูดกันถึงกิริยาวาจารูปนางแหกีจิตประหวัดไปอีก จึงชวนก๋งเลงฮางฮูพูดถึงนางแหกีต่างๆ
ก๋งเลงฮางฮูเห็นเจ้าเมืองกลับใจแล้วก็แกล้งทำเป็นลาจะไปสวนจูลิม เจ้าเมืองตินจึงว่าอย่าเพิ่งไปก่อน ด้วยก๋งเลงพูดเรายังติดใจอยู่ ฮางฮูจึงถามว่าท่านติดใจคำไหน เจ้าเมืองตินจึงว่าคำที่ก๋งเลงพูดว่า จะไปชมอีกครั้งหนึ่งสองครั้งนั้นคำอันนี้พอจะทำได้ซึ่งฮางฮูพูดนั้นความยาวนัก ฮางฮูได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะว่า ข้าพเจ้ากับก๋งเลงเป็นแต่ขุนนางหาเกี่ยวข้องไม่ ซึ่งท่านจะคิดกลับไปอีกนั้นเห็นยังขัดอยู่ด้วยท่านเป็นเจ้าเมืองรับคำซีตีแล้วอย่าคิดอีกเลย ขอให้แต่ข้าพเจ้าสองคนไปเถิดด้วยยังเสียดายอยู่
เจ้าเมืองตินได้ฟังดังนั้น ยังอาลัยถึงรูปนางแหกีลืมคำซีตีเสีย จึงว่าขอให้เราไปสักครั้งหนึ่งเถิด ซีตีเห็นจะไม่รู้ดอก ก๋งเลงฮางฮูเห็นเจ้าเมืองตินยังรักนางแหกีอยู่เป็นทีแล้วจำจะต้องคิดฆ่าซีตีเสียครั้งนี้ จึงว่าท่านอย่าไปเลย ถ้าซีตีไม่รู้ก็จะดี ถ้าซีตีรู้เข้าก็จะได้ความอัปยศ เจ้าเมืองตินได้ยินดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ ก๋งเลงเห็นดังนั้นจึงว่า ถ้าซีตีเป็นใบ้พูดออกไม่ได้ก็จะดี เจ้าเมืองตินไม่รู้เท่าทันจึงว่าห้ามคนอื่นๆ พอจะห้ามได้ จะห้ามซีตีไม่ให้พูดนั้นยากนัก ฮางฮูจึงว่าก๋งเลงพูดนี้เป็นการใหญ่ ท่านไม่รู้ถึง แต่ข้าพเจ้ารู้ในปัญญาก๋งเลงอยู่ เจ้าเมืองตินจึงว่า ฮางฮูเห็นปัญญาก๋งเลงอย่างไรพูดให้เราฟัง ฮางฮูจึงว่า ในปัญญาก๋งเลงนั้นปรารถนาจะให้ซีตีถึงแก่ความตาย การที่คิดไว้จะได้เป็นสุข เจ้าเมืองตินจึงว่าซึ่งจะให้เราฆ่าซีตีนั้นไม่ได้ ด้วยซีตีไม่มีความผิด ฮางฮูจึงถามก๋งเลงว่าเป็นกระไร เราจำจะต้องคิดพูดจาถ่ายเทอย่างอื่นจึงจะได้ ฮางฮูจึงขยิบตาให้ก๋งเลง ก๋งเลงรู้ในทีฮางฮู จึงแกล้งทำเป็นคำนับลาจะกลับไปบ้าน ฮางฮูจึงจับข้อมือก๋งเลงว่าท่านอย่าเพิ่งไป การที่คิดนั้นยังไม่สำเร็จ ท่านจะหนีไปแต่ผู้เดียวเรายังหายอมไม่ ก๋งเลงจึงตอบว่า ในเพลาคํ่าวันนี้เป็นวันนัดกับนางแหกี ครั้นข้าพเจ้าจะมิไป กลัวจะเสียความสัจสัญญาไว้ การที่คิดนั้นเอาไว้เวลาอื่นค่อยคิดตรึกตรองต่อไป ทำไมแก่ซีตีผู้เดียว เมื่อท่านยังเกรงใจอยู่ก็ตามแต่อัชฌาสัยเถิด
ก๋งเลงก็แกล้งทำเป็นถอนใจใหญ่แล้วจึงว่า ถ้าซีตีมีโรคปัจจุบันตายจึงจะไม่มีขัดข้อง แล้วแกล้งพูดกระทบลองใจเจ้าเมืองตินว่า เดชะบุญของเรา ขอให้อสรพิษเข้ากัดซีตีให้ถึงแก่ความตายแต่ในคํ่านี้เถิด เจ้าเมืองกับฮางฮูก็หัวเราะ
ก๋งเลงทำเบือนหน้าเสีย ฮางฮูจึงเข้ากระซิบพูดกับเจ้าเมืองตินว่า ก๋งเลงนี้เห็นจะตายแทนนางแหกีได้ เจ้าเมืองจึงตอบว่าอย่าว่าแต่ก๋งเลงเลย ถึงเราท่านก็ตายแทนนางแหกีได้เหมือนกัน แล้วต่างคนต่างหัวเราะ ก๋งเลงฮางฮูต่างคนต่างคำนับลามาบ้าน เจ้าเมืองจึงสั่งว่าท่านทั้งสองอย่าทิ้งเรา เพลาพรุ่งนี้ท่านจงกลับมาพูดกับเราอีก
ก๋งเลงฮางฮูรับคำเจ้าเมืองแล้ว พากันจูงมือเดินออกมาข้างนอกตึกยืนปรึกษากับฮางฮูว่า เราคิดอย่างไรจะฆ่าซีตีเสียได้ ก๋งเลงจึงว่า ถ้าจะฆ่าซีตีแล้วเรามีทหารอยู่คนหนึ่ง เราจะหาตัวมาสั่งให้ซุ่มอยู่ตามทางที่ซีตีจะเข้ามาคำนับเจ้าเมืองในคํ่าวันนี้ คงจะสำเร็จอย่างใจคิด ถ้าช้าไปซีตีเห็นเจ้าเมืองไม่ทิ้งนางแหกี ซีตีคงจะนึกระวังตัว การช้าไปจะเสียที ด้วยเดี๋ยวนี้ซีตีเข้าใจว่าเจ้าเมืองเชื่อคำห้ามปรามของตัวแล้วจะมีความประมาทอยู่ ฝ่ายเจ้าเมืองเล่าใจยังผูกพันถึงนางแหกีเป็นอันมาก ถึงรู้ว่าซีตีตายความนั้นก็จะไม่เป็นไร เราตรองเห็นอย่างนี้ ท่านจะเห็นเป็นประการใด ฮางฮูจึงตอบว่า ท่านคิดได้สำเร็จดังนี้ก็ดีอยู่แล้ว ถ้ามิสำเร็จจะพาให้พวกพ้องถึงแก่ความตาย การสิ่งนี้เป็นการใหญ่ ก๋งเลงจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย แล้วก็หาทหารมาสั่งให้ซุ่มอยู่ตามทางคอยสกัดฆ่าซีตี สั่งแล้วก๋งเลงฮางฮูต่างคนต่างไปบ้าน
ฝ่ายซีตีเพลาคํ่าวันนี้ จะเข้ามาแจ้งราชการต่อเจ้าเมือง ภรรยาจึงห้ามไว้ว่า ท่านไปครั้งนี้จงระวังตัวให้หนัก เมื่อเพลาเช้าท่านพูดจาหักหาญมีคนขัดใจท่าน ซีตีจึงตอบว่าท่านพูดนี้ก็ชอบอยู่ ด้วยเราเห็นว่าจะมีเหตุมายังจะช้าอยู่ในคํ่าวันนี้ การยังเร็วนักยังไม่ควรจะสงสัย ครั้นเราจะมิไปเจ้าเมืองใจจะหวนกลับไปอีก เราจำจะต้องเข้าไปพูดจาตักเตือนอยู่เนืองๆ จึงจะชอบ แล้วเรียกให้คนใช้จูงม้าเข้ามาที่บ้าน ซีตีขึ้นม้าไปกับคนใช้สามสี่คน ไปถึงห่างตึกเจ้าเมืองประมาณสักเส้นหนึ่ง ทหารที่ก๋งเลงซุ่มอยู่กรูกันออกมาเอาง้าวฟันซีตีพลัดตกหลังม้าถึงแก่ความตาย คนใช้ตกใจหนีมาบ้านแจ้งความแก่ภรรยาซีตีว่า ไปตามทางมีผู้ร้ายลอบฆ่านายเราตายเสียแล้ว
ภรรยาซีตีจึงร้องเรียกคนใช้ประมาณยี่สิบคนไปเก็บเอาศพซีตีมา ตัวภรรยาซีตีนั้นเลยเข้าไปแจ้งความกับเลงก๋งเจ้าเมืองติน ในทันใดนั้นเลงก๋งนึกอยู่แต่ในใจ รู้ว่าก๋งเลงฮางฮูฆ่าซีตีเสียแล้วจึงว่ากับภรรยาซีตีว่า เกิดมาเป็นคนแล้วหนีความตายไม่พ้น ตัวเราตัวท่านก็จะถึงความตายเหมือนกันท่านอย่าเสียใจเลย เราจะช่วยสืบจับเอาตัวคนร้ายให้จงได้ แต่ศพซีตีนั้นท่านเก็บไปไว้บ้านก่อนเถิด ภรรยาซีตีเห็นกิริยาเจ้าเมืองพูดจาเฉยอยู่จึงตอบว่า ผัวข้าพเจ้ามีความรักใคร่ท่าน ถึงจะตายก็มีชื่อปรากฏให้คนสรรเสริญ ซึ่งท่านจะจับตัวผู้ร้าย ขอให้ปรากฏแก่ไพร่บ้านพลเมือง ซึ่งศพผัวข้าพเจ้านั้นจัดแจงเก็บไปไว้บ้านแล้ว อย่าเป็นธุระท่านเลย ขอแต่บุญท่านช่วยจับอ้ายผู้ร้ายฆ่าผัวข้าพเจ้าให้เหมือนอย่างถ้อยคำท่าน แล้วภรรยาซีตีก็คำนับลาเลงก๋งกลับบ้าน
ตั้งแต่นั้นมาชาวบ้านชาวเมืองชวนกันพูดว่า ซีตีไตหูนี้เห็นจะเป็นเจ้าเมืองใช้ให้คนลอบฆ่าเสียเป็นมั่นคง ฝ่ายฮางฮูรุ่งเช้าขึ้นมาคำนับเจ้าเมืองทำพูดว่าเพลาคืนนี้ ซีตีถูกคำแช่งของก๋งเลง มีผู้ร้ายมาลอบฆ่าถึงแก่ความตายเสียแล้ว ความอันนี้พิจารณาเข้า เห็นจะไม่พ้นตัวก๋งเลงเป็นมั่นคง เลงก๋งเจ้าเมืองได้ยินดังนั้นก็โกรธว่าการตัวคิดด้วยกันแกล้งทำไขสือหมายว่าจะไม่รู้เท่าทันหรือ ซึ่งทำการครั้งนี้พาให้เราพลอยเสียไปด้วย ความชั่วทั้งนี้คงตกอยู่กับเราสิ้น ฮางฮูเห็นเลงก๋งโกรธก็แกล้งพูดว่า ความสัจจริงข้าพเจ้าหาได้รู้เห็นไม่ ท่านมาเข้าใจเอาว่าข้าพเจ้ากับก๋งเลงเป็นตัวผู้ร้าย ครั้นข้าพเจ้าจะแจ้งความจริงให้ท่านฟังก็มัวหมองอยู่กับก๋งเลงและข้าพเจ้า ถึงจะพูดให้ท่านผู้ใดฟังยากที่จะเห็นจริง บัดนี้ท่านไม่เห็นจริงของข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะขอลาตายตามซีตี ถึงข้าพเจ้าจะตาย เหตุทั้งนี้เกิดเพราะนางแหกี คงจะเอานางแหกีไปด้วย ซึ่งจะทิ้งนางแหกีไว้ให้คนหลังชมยังมีความเสียดายนัก บัดนี้ถึงก๋งเลงก็รู้ตัวว่าท่านสงสัย ก๋งเลงจึงให้ข้าพเจ้าเข้ามาฟังข่าวคราว ตัวก๋งเลงนั้นบัดนี้ไปคุมตัวนางแหกีอยู่ คอยฟังว่าถ้าท่านสงสัยข้าพเจ้ากับก๋งเลงแล้ว ถ้าข้าพเจ้ายอมจะถวายชีวิตต่อหน้าท่าน ก๋งเลงก็จะถวายชีวิตอยู่ในสวนจูลิม ข้าพเจ้าเห็นก๋งเลงจำจะฆ่านางแหกีเสียก่อนก๋งเลงจึงจะยอมตาย ความสัจจริงดังนี้ ข้าพเจ้าจึงบังอาจพูดว่า ตัวข้าพเจ้าจะตายจะเอาตัวนางแหกีไปด้วย แล้วฮางฮูแกล้งชักกระบี่ออกคุกเข่าลงว่า ข้าพเจ้าจะขอลาตายแล้ว เลงก๋งกลัวความจะตลอดไปถึงนางแหกี จึงแย่งเอากระบี่ที่มือฮางฮู ฮางฮูยิ่งทำเป็นโทมนัสมากขึ้น หายอมปล่อยกระบี่ให้ไม่ ด้วยเจ้าเมืองมีน้ำใจผูกพันเป็นอันมากจึงสาบานให้ว่า ท่านอย่าตายเลย ถึงซีตีตายจะเป็นท่านกับก๋งเลงคิดจริงก็ดี เราก็จะยกโทษให้ท่านเสีย ไม่เอาโทษท่านแล้ว
ฮางฮูเห็นเจ้าเมืองให้ความสัจสัญญาแล้ว จึงแกล้งเอามือเช็ดนํ้าตาแล้วลาเลงก๋งออกมาหาก๋งเลงจึงเล่าความที่พูดจากับเจ้าเมืองให้ก๋งเลงฟังแล้วจึงหัวเราะจับมือฮางฮูว่า ฝีปากท่านก็ดีอยู่แล้ว แต่ชีวิตเราท่านนี้รอดจากความตายเพราะนางแหกีช่วยเราไว้ ฮางฮูจึงตอบว่า ท่านสรรเสริญฝีปากเราว่าดีนั้น เพราะเจ้าเมืองสติมิดีอยู่แล้ว กิริยาอย่างเราทำนี้เห็นก็จะใช้ไม่ได้ ก๋งเลงจึงว่า ท่านอย่าถ่อมปัญญาท่านเลย เกิดมาเป็นแพทย์มียารักษาโรค ถ้าดูไว้แม่นแล้ววางยาคงถูกโรค โรคนั้นก็หายควรเราจะสรรเสริญท่านอยู่แล้ว ต่างคนต่างหัวเราะก็ลากันไปบ้าน ประมาณวันหนึ่งสองวันเลงก๋งเจ้าเมืองหาตัวฮางฮูก๋งเลงมาปรึกษากันจะไปชมสวนจูลิมอีก ฮางฮูจึงว่าซีตีเพิ่งจะตายลง ถ้าจะไปสวนอย่าเพิ่งออกหน้าชอบแต่ลักลอบไปก่อน ความที่ชาวบ้านชาวเมืองสงสัยนั้นจะเป็นจริงไป เลงก๋งจึงว่าสติฮางฮูนั้นดีกว่าเรามาก ยังคิดถึงความละอายได้ ใจเรานึกว่าจะไปสวนจูลิมแล้วก็ลืมคำซีตีเสีย จึงสั่งฮางฮูต่อไปว่า ถ้าไปเบื้องหน้าเห็นว่าเราสติพลาดพลั้งเป็นประการใดๆ คอยตักเตือนหน่วงเหนี่ยวไว้ อย่าให้อายแก่ชาวบ้านชาวเมืองได้ ฮางฮูจึงคำนับรับคำไว้ ตั้งแต่นั้นมาลักลอบไปเที่ยวสวนจูลิมอยู่ได้ประมาณสามสี่ครั้ง ครั้นภายหลังรักทวีมากขึ้น หามีความละอายแก่ชาวบ้านชาวเมืองไม่
๕๓
ฝ่ายแหตีสูซึ่งเป็นบุตรนางแหกี ครั้นเห็นมารดากระทำความมิดีดังนั้นหามีความสบายไม่ ดังหนึ่งหนามยอกอยู่ในอก ด้วยเลงก๋งเป็นเจ้าเมืองครั้นจะว่ากล่าวก็ขัดขวางอยู่ ถ้าเลงก๋งมาทีไร แหตีสูก็หลบหลีกไปเสียให้พ้นมิให้พบปะ ฝ่ายข้างเลงก๋งเจ้าเมืองกับก๋งเลงฮางฮูไปบ้านนางแหกีไม่พบแหตีสู ก็มีใจกำเริบขึ้นลอบไปเนืองๆ จนอายุแหตีสูได้สิบแปดปีมีกำลังและฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่น วันหนึ่งเลงก๋งคิดจะเอาใจนางแหกี จึงสั่งคนใช้ให้ไปหาแหตีสูเข้ามา แล้วจึงตั้งแหตีสูเป็นที่สุมานานายทหาร แหตีสูครั้นได้เป็นที่ขุนนางแล้วคุกเข่าลงคำนับลากลับเข้าไปคำนับมารดาแล้วเล่าความว่า เลงก๋งเจ้าเมืองตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นที่สุมานานายทหาร นางแหกีได้ฟังจึงว่า แหตีสูซึ่งเลงก๋งตั้งให้เจ้าเป็นขุนนางก็ดีแล้ว เจ้าจงสมัครทำราชการสนองคุณเลงก๋งเถิด อันการบ้านนี้เจ้าอย่าเป็นธุระเลย ไว้เป็นพนักงานมารดาจัดแจง แหตีสูก็คำนับลามาที่ตึกเคยอยู่ของตัว
เพลาวันหนึ่ง เลงก๋งเจ้าเมืองกับก๋งเลงฮางฮูก็ชวนกันไปเที่ยวที่สวนจูลิม แหตีสูรู้ว่าเจ้าเมืองออกมาเล่นสวนจูลิม จึงคิดว่าเลงก๋งตั้งให้เราเป็นขุนนาง ครั้นจะหลบหลีกเสียก็ไม่ได้ จำจะออกไปต้อนรับจึงจะควร แหตีสูสั่งให้แต่งโต๊ะไว้แล้ว แหตีสูออกมาคำนับเชิญเข้าไปบ้าน สั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเจ้าเมืองกับขุนนาง เลงก๋ง ก๋งเลง ฮางฮูก็ชวนแหตีสูกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ขณะนั้นนางแหกีแอบดูอยู่ที่ประตูตึก เห็นแหตีสูอยู่ด้วยก็หาออกไปไม่
ขณะนั้นเลงก๋งกับขุนนางทั้งสองเสพสุราอยู่นั้นหาสู้ปรกติไม่ ด้วยนางแหกีหาได้ออกมาปฏิบัติเหมือนแต่ก่อนไม่ ต่างคนต่างแลดูกันอยู่ แหตีสูรู้กิริยาจึงลุกเดินเข้าไปแอบอยู่ในฉาก เลงก๋งครั้นเห็นแหตีสูลุกเข้าไปแล้วพูดกับฮางฮูว่า เราดูรูปแหตีสูคล้ายกับท่าน เห็นจะเป็นเชื้อสายของท่านดอกกระมัง ฮางฮูหัวเราะแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้าพิจารณาดูดวงหน้าตาแหตีสูหาใช่เชื้อขุนนางไม่ ดูราศีเห็นจะเป็นตระกูลเจ้า ก๋งเลงจึงว่า ท่านทั้งสองหาอายุยังสมควรเป็นบิดาแหตีสูไม่ อันแหตีสูนี้บิดามาก หารู้ว่าเป็นแซ่ของผู้ใดไม่ ถึงจะถามตัวนางแหกี ก็หาอาจจะชี้ตัวบิดาแหตีสูได้ไม่ ต่างคนต่างก็ตบมือหัวเราะกัน
ฝ่ายแหตีสูแอบฟังอยู่ได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก ดังหนึ่งไฟสุมอยู่ในอกหาหายไม่ จึงเอากุญแจไปใส่ประตูห้องที่มารดาอยู่ แล้วก็ลอบออกไปตามประตูข้าง ไปเรียกทหารออกมาพร้อมแล้ว สั่งให้ล้อมตึกซึ่งเลงก๋งก๋งเลงฮางฮูไว้ให้มั่นคงอย่าให้หนีได้ ฝ่ายแหตีสูแต่งตัวถือดาบกับทหารประมาณสิบสี่สิบห้าคน ตรงเข้าไปแล้วร้องว่าพวกเราจับอ้ายคนบ้ากามให้ได้ ขณะนั้นก๋งเลงได้ยินแหตีสูร้องว่าดังนั้นก็ตกใจ จึงว่ากับเลงก๋งว่าแหตีสูมันเลี้ยงเราวันนี้หาสุจริตไม่ มันจะฆ่าเราเสียวันนี้แล้ว เราจะนิ่งอยู่ฉะนี้มิพากันตายเสียหรือ เลงก๋งจึงว่าเราจะพากันหนีไปทางไหนดี ฮางฮูจึงว่าเดี๋ยวนี้ทางประตูหน้าบ้านเขาก็เอาทหารมาล้อมไว้ จะออกได้ก็แต่ประตูหลังบ้านแห่งเดียว เลงก๋งได้ฟังดังนั้นก็พาขุนนางทั้งสองเข้าไปข้างใน ปรารถนาจะอ้อนวอนให้นางแหกีออกมาว่ากล่าวแหตีสูผู้บุตร ครั้นถึงเห็นประตูห้องนางแหกีลั่นกุญแจอยู่เข้าไปมิได้เสียใจนัก ก็พากันจะหนีออกทางประตูหลังบ้าน ขณะเมื่อเลงก๋งหนีไปนั้น แหตีสูพาทหารไล่ติดตามกระชั้นเข้ามา เลงก๋งพลัดกับก๋งเลงฮางฮู เลงก๋งอยู่คนเดียวตกใจนักจึงคิดว่ากำแพงหลังโรงม้าข้างตะวันออกตํ่าอยู่ พอเราจะออกไปได้ก็รีบหนีไป แหตีสูจึงร้องว่าอย่าหนีเราเลยหาพ้นไม่ แล้วก็ยิงเกาทัณฑ์ไป พอเลงก๋งหลบเข้าไปในโรงม้าหาถูกไม่ ม้าในโรงเห็นคนวิ่งเข้ามาก็ตื่นตกใจ เห็นจะซ่อนอยู่ที่นี่มิได้ก็กลับออกมา พอแหตีสูเอาเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปถูกเลงก๋งที่อกตลอดหลังล้มลงตาย เมื่อเลงก๋งตายนั้นเป็นเจ้าเมืองตินได้สิบห้าปีมาตายอยู่ที่โรงม้าน่าสังเวชนัก
ฝ่ายก๋งเลงฮางฮู ครั้นเห็นแหตีสูไล่เลงก๋งไปทางทิศตะวันออก ก็พากันหนีมาข้างทิศตะวันตก เห็นกำแพงสูงนักจะปีนออกไปมิได้ก็วิตกอยู่ พอแลเห็นช่องกำแพงสำหรับสุนัขเข้าออก พอจะลอดตัวออกไป ก็ชวนกันลอดหนีออกไป จึงปรึกษากันว่า ครั้นเราจะกลับเข้าไปในเมือง ก็เห็นจะไม่พ้นความตายก็พากันหนีไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายแหตีสูครั้นยิงเลงก๋งตายแล้ว ให้ทหารเที่ยวค้นหาก๋งเลงฮางฮูหาพบไม่ จึงพาพวกทหารเข้าไปในเมือง แล้วบอกกับขุนนางทั้งปวงว่าเลงก๋งออกไปเสพสุราที่สวนจูลิม เมาเหลือขนาดมีอันเป็นตาย เมื่อจะตายสั่งให้เราเอาซีจูหงอขึ้นเป็นเจ้าเมืองต่อไป ขุนนางทั้งปวงก็ยอมพร้อมใจกันตั้งซีจูหงอเป็นตินเซงก๋ง ครองเมืองตินสืบไป ครั้นตินเซงก๋งได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว ก็แต่งการศพบิดาฝังไว้ตามธรรมเนียมเสร็จ อันซึ่งเลงก๋งตายนั้น ตินเซงก๋งก็รู้อยู่ว่าแหตีสูกระทำร้าย ครั้นจะคิดอ่านทำโทษเล่าบ้านเมืองก็ยังไม่ปรกติ อนึ่งแหตีสูก็ได้เป็นนายทหารมีฝีมืออยู่ก็นิ่งไว้แต่ใจ ขณะเมื่อแหตีสูตั้งเจ้าเมืองแล้ว คิดถึงตัวว่ากระทำผิดไว้ หากเจ้าเมืองยังหาเอาโทษไม่ แต่เกรงอยู่ว่าหัวเมืองทั้งปวงจะยกกองทัพมาทำโทษตัว จึงเข้าไปหาตินเซงก๋งแกล้งอุบายบอกความว่า ท่านได้ครองเมืองขึ้นใหม่อาณาประชาราษฎร์ยังหาปรกติไม่ ถ้าหัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะยกมายํ่ายีเมืองเรา ขอท่านจงไปทำไมตรีไว้กับเมืองจิ้นจึงจะควร ตินเซงก๋งก็ทำตามถ้อยคำแหตีสูทุกประการ
ฝ่ายขุนนางเมืองฌ้อ ฌ้อจองอ๋องให้ถือหนังสือมานัดเลงก๋งเจ้าเมืองตินให้ไปกระทำสัจสัญญาที่ตำบลลิ้นเหลง ครั้นเข้าไปถึงแดนเมืองตินแจ้งว่าเลงก๋งตาย บ้านเมืองยังไม่ปรกติ ก็พาหนังสือกลับไปพบก๋งเลงฮางฮู ก๋งเลงกับฮางฮูก็แจ้งความว่าแหตีสูคิดขบถฆ่าเจ้าเมืองตินตายให้ขุนนางเมืองฌ้อฟังทุกประการ แล้วก็พากันรีบไปเมืองฌ้อ เข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋อง ก๋งเลงฮางฮูจึงแสร้งทูลกล่าวโทษแหตีสูว่าคิดขบถฆ่าเลงก๋งตาย ข้าพเจ้าเป็นขุนนางพลเรือนหารู้ที่จะทำประการใดไม่ จึงต้องพากันหนีมาพึ่งท่าน
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษากับขุนนางว่า เราจะยกไปกำจัดแหตีสูผู้ผิดเสีย ท่านทั้งปวงจะเห็นเป็นประการใด ขณะนั้นมีขุนนางคนหนึ่งเป็นบุตรคุดต๋ง ชื่อคุดบู๊ รูปร่างงามเป็นคนฉลาดข้างเจ้าชู้ เคยไปราชการเมืองติน ได้เห็นรูปร่างนางแหกีต้องตาอยู่แล้ว ได้ยินชาวเมืองตินพูดกันว่า เมื่อรุ่นสาวนางแหกีมีระดูเพทพญาธรมาสมพาศแล้วบอกมนต์ให้บทหนึ่ง นางได้เรียนไว้สังวัธยายเนืองๆ รูปร่างจึงสาวอยู่มิรู้แก่ คุดบู๊คิดจะใคร่ได้นางมาเป็นภรรยา จึงทูลกับฌ้อจองอ๋องว่า แหตีสูคิดขบถฆ่าเลงก๋งตายเสียควรที่จะยกไปกำจัดแหตีสูจึงจะชอบ ซุนเซกเหงาจึงว่าซึ่งคุดบู๊ว่านี้ควรไตอ๋องจะทำตามถ้อยคำถึงจะชอบ ฌ้อจองอ๋องก็เห็นด้วยจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่าฌ้อจองอ๋องรู้ว่าแหตีสูคิดขบถฆ่าเจ้าเมืองตาย จะยกมากำจัดแหตีสูเสีย ถ้าขุนนางแลราษฎรรู้หนังสือนี้แล้วอย่าให้เข้าด้วยแหตีสูเลย จงอยู่ตามภูมิลำเนาบ้านของตัวตามเดิมเถิด ครั้นเสร็จส่งให้คนสนิทแล้วสั่งว่าท่านจงเอาไปปิดไว้ที่ประตูเมืองติน คนสนิทก็คำนับรับเอาหนังสือไปตามคำ ทำตามฌ้อจองอ๋องสั่งทุกประการ ขณะนั้นตินเซงก๋งไปเมืองจิ้นหาอยู่ไม่ ขุนนางที่รักษาเมืองอยู่นั้นครั้นแจ้งในหนังสือฌ้อจองอ๋องให้มาปิดไว้นั้นก็ดีใจ หาได้จัดแจงบ้านเมืองแลทหารไว้ไม่
ฝ่ายฌ้อจองอ๋อง ครั้นจัดแจงทแกล้วทหารเสร็จแล้วก็พาขุนนางทั้งปวงไปยังเมืองติน ครั้นถึงแดนเมืองตินหาเห็นจัดแจงทแกล้วทหารมาป้องกันเมืองไม่ ก็ยกล่วงเข้ามาถึงชานเมือง จึงสั่งทหารทั้งปวงว่า อย่าให้ผู้ใดเก็บริบเอาข้าวของของราษฎรเป็นอันขาดทีเดียว ถ้าผู้ใดมิฟังจะเอาโทษถึงตาย
ฝ่ายแหตีสูรู้ว่าฌ้อจองอ๋องยกทัพมาเห็นจะสู้รบมิได้ ด้วยขุนนางแลราษฎรทั้งปวงหามีผู้ใดเข้าด้วยไม่ ตกใจนักก็หนีไปอยู่ยังบ้านจูลิม ขณะนั้นอวนโพเป็นที่ไตหูอยู่ในเมืองติน รู้ว่าฌ้อจองอ๋องยกทัพมาเจ้าเมืองไม่อยู่จึงเรียกขุนนางทั้งปวงมาปรึกษา ฌ้อจองอ๋องยกทัพมาทั้งนี้ก็เพราะแหตีสู ควรเราจะจับตัวแหตีสูส่งให้กับฌ้อจองอ๋องและขอเป็นไมตรี เมืองเราจะมีความสุขสืบไป ขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อมกัน อวนโพจึงให้เขี้ยวยุยผู้บุตรคุมทหารไปจับตัวแหตีสู ในขณะนั้นฌ้อจองอ๋องก็ยกทหารมาถึงเชิงกำแพง ราษฎรทั้งปวงปรึกษากันว่าแหตีสูผู้ทำผิด ตินเซงก๋งหาเอาโทษไม่ ฌ้อจองอ๋องโกรธแทนยกกองทัพมาจะจับตัวแหตีสูไปทำโทษ เราเปิดประตูให้จึงจะควร เห็นพร้อมกันแล้วก็ไปเปิดประตูเมืองรับกองทัพฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องเข้ามาในเมืองได้แล้ว ก็สั่งให้ทหารไปหาตัวขุนนางทั้งปวงมา ทหารก็ไปเอาตัวอวนโพกับขุนนางทั้งปวงมาให้ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงถามอวนโพว่า แหตีสูอยู่ไหน
อวนโพคำนับแล้วจึงแจ้งว่า แหตีสูอยู่ที่สวนจูลิมนอกเมือง ฌ้อจองอ๋องจึงถามว่า ซึ่งแหตีสูกระทำผิดฆ่าเจ้าเมืองเสีย เหตุใดจึงไม่ฆ่าแหตีสูเสีย ให้เป็นขุนนางอยู่ตามเดิมนั้นท่านทั้งปวงเห็นดีแล้วหรือ อวนโพจึงว่าทุกวันนี้แหตีสูได้เป็นนายทหารมีฝีมือกล้าแข็ง ข้าพเจ้าทั้งปวงก็จนใจอยู่ด้วยสู้รบเขาไม่ได้ ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งก๋งจูเองให้อยู่รักษาเมืองติน ตัวฌ้อจองอ๋องก็ยกทัพไป ให้อวนโพนำไป ณ สวนจูลิม
ฝ่ายแหตีสูรู้ว่าฌ้อจองอ๋องเข้าเมืองได้ ก็จัดแจงสั่งของเสบียงอาหารบรรทุกเกวียน จะพานางแหกีผู้มารดาไปเมืองเตง ในขณะนั้นฌ้อจองอ๋องยกกองทัพมาถึงสวนจูลิม สั่งทหารให้ล้อมเข้าไว้แล้วให้เข้าไปจับตัวแหตีสูออกมาได้ ก็ให้เอาไปจำไว้ในเกวียน ฌ้อจองอ๋องจึงถามนายทหารว่านางแหกีไปไหนจึงไม่ได้ตัว ท่านทั้งปวงจงไปค้นจับตัวนางแหกีมาให้เราจงได้ ทหารก็เข้าไปค้นในตึกมิได้พบตัวสงสัยนัก ก็พากันรีบลงไปในสวนหลังบ้าน พบนางแหกีก็จับเอาตัวมาให้กับฌ้อจองอ๋อง
นางแหกีคุกเข่าลงคำนับแล้วอ้อนวอนว่า ตัวข้าพเจ้าก็เป็นหญิงชีวิตอยู่ในเงื้อมมือท่าน ขอท่านจงได้กรุณาไว้ชีวิตข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด ฌ้อจองอ๋องเห็นนางแหกีมีรูปร่างจริตกิริยางามก็นึกรัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า อันนางแหกีคนนี้หญิงในเมืองเรามีใครรูปงามเหมือนนางแหกีไม่ เราคิดจะเอาไปเลี้ยงไว้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด คุดบู๊จึงว่าซึ่งท่านคิดดังนี้ ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ด้วยเดิมยกมาหมายจะกำจัดแหตีสู บัดนี้ท่านจะเอานางแหกีไปเลี้ยงเป็นภรรยานั้น หัวเมืองทั้งปวงจะมินินทาว่าท่านรักนางแหกีผู้เดียวหรือจึงได้ยกทัพมาทำกับเมืองตินดังนี้ ฌ้อจองอ๋องได้ฟังคุดบู๊ว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่าอันนางแหกีมีรูปงามต้องตาคนนัก จะเลี้ยงไว้ในเมืองไม่ได้ จะต้องให้เอาไปปล่อยเสียนอกเมืองจึงจะควร
ก๋งจูเจ๊กเห็นรูปนางแหกีงามชอบใจ จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า อายุข้าพเจ้าก็กลางคนแล้วยังหามีภรรยาไม่ จะขอนางแหกีไปเป็นแม่เรือน คุดบู๊จึงว่ากับฌ้อจองอ๋องว่า ขอท่านอย่าได้ให้นางแหกีกับผู้ใด ก๋งจูเจ๊กจึงว่ากับคุดบู๊ว่า เหตุใดท่านจึงห้ามเจ้านายมิให้ให้นางแหก็กับเรา คุดบู๊จึงว่า ซึ่งท่านจะเอานางแหกีไปเลี้ยงเป็นภรรยานั้นเห็นไม่เจริญ ด้วยนางแหกีคนนี้เดิมรักกับก๋งจูมัง ก๋งจูมังก็ตายแล้วได้มาเป็นภรรยาแหตีซก เกิดบุตรคือแหตีสูคนนี้ แหตีซกก็ตาย เลงก๋งเจ้าเมืองตินไปลอบลักได้กันเลงก๋งก็ตาย ก๋งเลงกับฮางฮูผู้เข้าส่วนก็ต้องหนีไปจากเมือง แหตีสูที่ไต้อ๋องจับได้ยังแต่จะฆ่าเสีย เมืองตินก็เป็นอันตราย ทั้งคนแลบ้านเมืองเพราะนางแหกีผู้เดียว ซึ่งท่านจะเอาไปเลี้ยงเป็นภรรยานั้น เห็นจะอันตรายแก่ตัวท่าน ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ ควรจะหาหญิงที่มีลักษณะดีมาเลี้ยงเป็นภรรยาจึงจะชอบ
ฌ้อจองอ๋องจึงว่ากับก๋งจูเจ๊กว่า ซึ่งคุดบู๊ว่านี้ก็ควรนัก ท่านจงเชื่อเถิด ก๋งจูเจ๊กจึงว่าคุดบู๊ว่า ซึ่งท่านทัดทานฌ้อจองอ๋องกับเรามิให้เอานางแหกีไปเลี้ยงไว้นั้น ท่านคิดอ่านเกียจกันหวังจะเอานางแหกีไปไว้สำหรับรินสุราหรือ คุดบู๊จึงว่าข้าพเจ้าหาต้องการไม่ดอก อย่าสงสัยเลย ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ธรรมดาสิ่งของทั้งปวงไม่มีเจ้าของแล้วก็จะช่วงชิงกัน เราจะขอยกให้กับเซียงเหลาซึ่งเป็นที่เลงอิน ด้วยภรรยาตายเสีย จึงสั่งให้หาตัวเลงอินเซียงเหลามา แล้วมอบตัวนางแหกีให้เป็นภรรยา เซียงเหลาก็มีความยินดีรับตัวนางแหกีแล้วคำนับลาไปที่อยู่ คุดบู๊นึกแต่ในใจว่า เราทัดทานฌ้อจองอ๋องกับก๋งจูเจ๊ก ก็เพราะเราปรารถนาจะใคร่ได้นาง บัดนี้ฌ้อจองอ๋องก็ยกนางให้กับเลงอินเซียงเหลาแล้ว นึกเสียดายนางแหกีนักแล้วพิศดูเลงอินเซียงเหลาก็ชราอยู่ เห็นจะทนทานไปหายืดยาวไม่ เต็มช้าก็สักปีครึ่งปีก็จะตาย เราก็จะคิดอ่านเอานางแหกีมาเป็นภรรยาให้จงได้
ขณะนั้นฌ้อจองอ๋องพักพลอยู่ที่สวนจูลิมคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าก็ยกเข้าไปในเมืองติน ก๋งจูเองก็ออกมาคอยรับที่ประตูเมือง แล้วพากันเข้าไปนั่ง ณ ที่ว่าราชการ ฌ้อจองอ๋องจึงสั่งทหารให้เอาแหตีสูไปทำโทษนอกเมือง ให้เอาเกวียนผูกคอเล่มหนึ่ง มือและเท้าทั้งซ้ายขวาข้างละเล่ม แล้วให้ขับเกวียนห้าเล่มแยกกันไปคนละทาง ทหารก็คำนับแล้วพาตัวแหตีสูไปทางประตูเชกหมึงตามคำฌ้อจองอ๋องสั่ง จนแหตีสูขาดใจตายแล้วเอาศีรษะเสียบไว้ที่ประตูเมือง
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องก็ให้ตรวจดูสิ่งของทั้งปวงซึ่งอยู่ในเมืองตินนั้นมอบให้แก่ก๋งจูเองแล้ว ตั้งให้ก๋งจูเองเป็นตินก๋งรักษาเมืองอยู่ ให้เปลี่ยนชื่อเมืองเสียใหม่ ให้เรียกว่าเมืองฌ้อกุย ฌ้อจองอ๋องก็ยกทัพกลับพาอวนโพมาเมืองฌ้อด้วย ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อนั้น รู้ว่าฌ้อจองอ๋องกลับมา ก็จัดแจงสิ่งของเครื่องบรรณาการมาคำนับ ถามข่าวทุกเมืองแล้วก็ลากลับมาเมือง
ฝ่ายซินซกสีซึ่งฌ้อจองอ๋องให้ไปคำนับซีจูบอเอี๋ย ซึ่งเป็นเจ๋คงก๋งเจ้าเมืองขึ้นใหม่ คำนับศพเจ๋ฮุยก๋งนั้นกลับมาถึงเมืองฌ้อแล้ว ก็เข้าไปคำนับแจ้งความซึ่งไปเมืองเจ๋กลับมาให้ฌ้อจองอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อจองอ๋องจึงถามซินซกสีว่า เราไปตีเมืองตินได้ฆ่าแหตีสูเสีย หัวเมืองทั้งปวงก็พลอยดีใจ แต่ท่านผู้เดียวเห็นอย่างไรหรือจึงพลอยดีใจด้วยเราไม่ ซินซกสีจึงว่า ข้าพเจ้ามีความวิตกอยู่ข้อหนึ่ง ด้วยคำโบราณว่าไว้ว่ายังมีชายผู้หนึ่งจูงควายเข้าไปเหยียบข้าวกล้าในนา ชายเจ้าของนาเห็นดังนั้นขัดใจนักก็แย่งเอาควายไว้ดังนี้ ท่านจะเห็นว่าข้างผู้ใดผิด ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ซึ่งเจ้าของนาทำดังนั้นเกินอยู่ ใจเราเห็นว่าให้ใช้แต่ข้าว ตัวควายคืนให้กับเจ้าของจึงจะควร ท่านจะเห็นประการใด ซินซกสีจึงว่า อันท่านตัดสินนั้นถูกต้องแล้ว ซึ่งท่านยกกองทัพไปกำจัดแหตีสูครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเหมือนกับคนเจ้าของนา อันตินเซงก๋งเปรียบเหมือนเจ้าของควาย แผ่นดินเมืองตินนั้นประดุจตัวควาย ซึ่งท่านได้เมืองตินไว้นั้น ข้าพเจ้าจึงหามีความยินดีไม่ ด้วยท่านทำทั้งนี้ เหมือนท่านแย่งเอาควายของเขาไว้ก็เหมือนกัน
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งใจ คิดขึ้นมาได้จึงว่า ท่านพูดควรเราจะทำตามคำท่าน แล้วจึงสั่งทหารให้ไปเรียกอวนโพมาแล้ว จึงถามว่าตินเซงก๋งไปอยู่แห่งใด อวนโพจึงว่า เดิมตินเซงก๋งไปเมืองจิ้น บัดนี้จะไปอยู่แห่งใดข้าพเจ้าหารู้ไม่ ว่าแล้วอวนโพก็ร้องไห้ ฌ้อจองอ๋องเห็นดังนั้นมีความสังเวชจึงว่าแก่อวนโพว่า เราจะคืนเมืองให้ ท่านจงไปเที่ยวตามหาตินเซงก๋งมาแล้ว ท่านว่ากล่าวกับตินเซงก๋งเจ้าเมืองให้เอาเมืองมาขึ้นแก่เราตามเดิม อย่าให้ไปขึ้นแก่เมืองอื่นได้ จึงจะไม่เสียทีที่เรามีความเมตตาแก่ท่าน
อวนโพได้ฟังฌ้อจองอ๋องว่าจะให้ตินเซงก๋งกลับมาเป็นเจ้าเมืองดังเก่ามีความยินดีนัก แล้วคุกเข่าลงคำนับฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงก๋งจูเองให้แก่อวนโพ แล้วสั่งให้คนใช้ไปเรียกก๋งเลงฮางฮูเข้ามา แล้วฌ้อจองอ๋องจึงว่าแก่ก๋งเลงฮางฮูว่า ท่านจงกลับคืนไปเมืองดังเก่า จะได้ช่วยทำนุบำรุงตินเซงก๋งด้วย อวนโพได้ยินดังนั้นมีความรังเกียจก๋งเลงฮางฮูอยู่ด้วยเป็นชั่วมาแต่ก่อนหาสัจซื่อต่อแผ่นดินไม่ ครั้นจะบอกความแก่ฌ้อจองอ๋องขณะนี้ก็เกรงใจฌ้อจองอ๋องจะโกรธ จึงคำนับลาพาก๋งเลงฮางฮูนั้นกลับไปเมืองติน
ฝ่ายตินเซงก๋งกลับมาจากเมืองจิ้นจะไปเมืองติน ได้ข่าวว่าเมืองตินเสียแก่ฌ้อจองอ๋องแล้ว จึงคิดว่าถ้าจะเข้ารบหักเอาเมืองเห็นจะได้โดยยากด้วยทแกล้วทหารน้อยตัวนัก จำจะไปขอขึ้นแก่ฌ้อจองอ๋องจึงจะได้เมืองคืน คิดดังนั้นแล้วก็รีบไปเมืองฌ้อ ครั้นถึงเมืองฌ้อพอมาพบอวนโพ อวนโพเห็นตินเซงก๋งก็เข้าไปคำนับแล้วแจ้งความตามฌ้อจองอ๋องสั่งทุกประการแล้ว ฌ้อจองอ๋องให้หนังสือมาถึงก๋งจูเองฉบับหนึ่ง ตินเซงก๋งแจ้งดังนั้นก็มีความยินดี จึงพาอวนโพกับพรรคพวกกลับไปเมืองติน ครั้นถึงเมืองตินอวนโพเอาหนังสือเข้าไปให้แกก๋งจูเอง ก๋งจูเองรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านเป็นใจความว่า ฌ้อจองอ๋องมีหนังสือมาถึงก๋งจูเอง ให้คืนเมืองตินให้แก่ตินเซงก๋งดังเก่า ตัวก๋งจูเองนั้นให้มาทำราชการตามเดิม ก๋งจูเองแจ้งแล้วก็คืนตราสำหรับเมืองให้แก่ตินเซงก๋ง ก๋งจูเองจัดแจงล้อเกวียนกับสมัครพรรคพวกกลับไปยังเมืองฌ้อ กิตติศัพท์ก็ลือไปทั่วหัวเมืองทั้งปวงว่าฌ้อจองอ๋องมีใจโอบอ้อมอารียกเมืองตินคืนตินเซงก๋ง ต่างคนก็สรรเสริญฌ้อจองอ๋องเป็นอันมาก
ฝ่ายก๋งเลงฮางฮู ตั้งแต่กลับมาจากเมืองฌ้อมาอยู่เมืองตินตามภูมิลำเนาของตัว เพลาวันหนึ่งกลางวันก๋งเลงไม่สบาย เดินออกมานั่งที่หน้าตึกพอเห็นแหตีสูผู้ตายเดินเข้ามาร้องทวงเอาชีวิตคืน ก๋งเลงตกใจก็ล้มลงนิ่งไป บ่าวไพร่ของก๋งเลงเห็นดังนั้นก็เข้าพยุงก๋งเลงเข้าไปในตึกแล้วก็ช่วยกันแก้ก๋งเลง ก๋งเลงฟื้นขึ้นเคลิ้มสติเป็นพิกลกิริยา ให้เห็นแต่รูปแหตีสูติดตามมิได้ขาด ยิ่งมีความกลัวนักลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปนอกตึกหมายจะให้พ้นแหตีสู ก๋งเลงก็พลัดตกบ่อลงถึงแก่ความตาย
ฝ่ายฮางฮูนอนในเพลากลางคืนวันนั้น ฝันว่าเลงก๋งก๋งเลงแหตีสูมาจับตัวไปให้เซียงเต้ แปลว่าพระยายมราช ฮางฮูก็สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นก็คลั่งเป็นบ้าไป ให้นึกกลัวเซียงเต้นัก มิได้เป็นอันกินอันนอน ฮางฮูป่วยหนักลงก็ถึงแก่ความตาย เมื่อขณะก๋งเลงฮางฮูตายนั้นราษฎรนินทาว่าคนทั้งสองนี้กระทำความชั่วจึงได้ตายวิปลาส
ฝ่ายก๋งจูเองครั้นมาถึงเมืองฌ้อ ก็เข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงว่าซึ่งเรายกเมืองตินคืนให้เขาเสียนั้นอย่าน้อยใจเลย จงเลือกเอาเมืองขึ้นของเราสักเมืองหนึ่งสองเมืองเถิด ก๋งจูเองจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นนาร้างกับเมืองสีนเมืองหลีสองเมืองนี้พอจะทำมาหาเลี้ยงชีวิตทำราชการสนองคุณท่านได้ คุดบู๊จึงว่า ที่นาร้างทิศใต้เมืองฌ้อนั้นเป็นทางช่องแคบ ต่อมีศึกมาจะได้ตั้งมั่นรับที่นั้น ถึงแต่ก่อนมาก็หาให้ใครเป็นอันขาดได้ไม่ ด้วยเป็นทางหน้าศึก ฌ้อจองอ๋องจึงว่ากับก๋งจูเองว่า ท่านจงเลือกที่อื่นเถิด ก๋งจูเองมีความน้อยใจคุดบู๊นักมิได้ตอบประการใด
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบปี ฌ้อจองอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อได้สิบปี คิดจะใคร่ได้เมืองเตงเมืองจิ้นเป็นเมืองขึ้น จึงปรึกษาขุนนางว่า เมืองตินกับเมืองเราก็เป็นไมตรีกันแล้ว แต่เมืองเตงกับเมืองจิ้นทั้งสองนี้ยังแข็งอยู่ จำจะไปปราบเสียให้ราบคาบ เขตแดนเราจึงจะกว้างขวาง แต่เราจะไปตีเมืองเตงก่อนด้วยเป็นเมืองน้อย จะไม่สู้ป่วยการทหารมากนัก คุดต๋งจึงว่า ท่านจะประมาทว่าเมืองเตงเป็นเมืองน้อยจะทำแต่เบามือนั้นไม่ได้ ด้วยว่าท่านไปตีเมืองเตงเข้าแล้ว เมืองจิ้นก็คงจะยกมาช่วยเป็นทัพกระหนาบ ถ้าทหารเราน้อยจะเสียที ขอท่านจงเก็บทหารไปให้มากจะได้แบ่งรับทัพเมืองจิ้น
ฌ้อจองอ๋องก็เห็นด้วย จึงเกณฑ์ทหารรบสองหมื่นเศษ ให้เลงอินเซียงเหลากับกองเฮาเป็นทัพหน้า ยกทัพออกจากเมืองฌ้อไปถึงตำบลยงเอียงจะเข้าแดนเมืองเตง กองเฮาจึงว่าแก่เลงอินเซียงเหลาว่า ซึ่งจะยกทัพใหญ่เข้าไปในแดนเมืองเตงนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าหัวเมืองจิ้นและบ้านรายทางถ้ารู้ตัวก็จะกวาดเอาครัวเข้าเสียเมืองเตงสิ้น เราต้องทำหนักมือนัก ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอทหารม้าลำลองสักห้าร้อย รีบรุดตีหัวเมืองและบ้านรายทางอย่าให้ทันผ่อนเสบียงอาหารเข้าเมืองเตงได้ เลงอินเซียงเหลาก็เห็นด้วย จึงเกณฑ์ทหารม้าลำลองให้กองเฮาห้าร้อย กองเฮาคุมทหารตีบ้านรายทางและหัวเมืองเล็กน้อย เอาเพลิงจุดเผาบ้านเรือนและเสบียงอาหารเป็นอันมาก ผู้รักษาเมืองและนายบ้านมิทันรู้ตัวก็แตกตื่นเข้าป่า กองเฮาก็ยกทัพล่วงเข้าไปจนใกล้เมืองเตง พอเลงอินเซียงเหลาตามมาทัน ก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงใกล้กำแพงเมืองเตง ทางประมาณสองร้อยเส้นคอยทัพเจ้าเมืองฌ้ออยู่ประมาณสองวัน
ครั้นทัพเจ้าเมืองฌ้อมาถึง เลงอินเซียงเหลาก็พากองเฮาเข้าไปคำนับแล้วเล่าความที่ตีหัวเมืองรายทางมานั้นให้ฌ้อจองอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อจองอ๋องก็มีความยินดี จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเลงอินเซียงเหลากับกองเฮา ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น ฌ้อจองอ๋องจึงรินสุราส่งให้เลงอินเซียงเหลาแล้วว่า แต่ก่อนเราดูหมิ่นท่านว่าแก่ชราแล้วเห็นจะไม่ทำการได้รวดเร็ว บัดนี้ท่านทำการดีกว่าทหารหนุ่มอีก เลงอินเซียงเหลาจึงว่า ซึ่งทำการครั้งนี้กองเฮาอาสายกมาก่อน แล้วเล่าความที่กองเฮาขอทหารตีบ้านรายทางมานั้นให้ฌ้อจองอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อจองอ๋องก็ยินดีนัก จึงเอาทองแท่งและเสื้ออย่างดีมาให้กองเฮา กองเฮาจึงว่าตัวข้าพเจ้าทำความผิดครั้งเมื่อหยอกนางห้ามคนโปรดบนเจียมไต ท่านกรุณามิได้ฆ่าเสียพระคุณมากนัก ข้าพเจ้าทำความชอบครั้งนี้พอคุ้มความผิด ที่จะยกความชอบปูนบำเหน็จนั้นไม่ควร แล้วราชการเมืองเตงนั้นก็ยังไม่สำเร็จ ข้าพเจ้าจะอาสาทำศึกสนองคุณท่านอีก แล้วกองเฮาก็คำนับลามาค่าย จึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า เราแทนคุณเจ้าเมืองฌ้อได้แล้ว ทีนี้จะอาสาตีเมืองเตงเป็นความชอบ ครั้นเพลาคํ่ากองเฮาก็ลอบหนีออกจากค่าย ทหารในกองกองเฮาก็ไปแจ้งความแก่ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องจึงว่ากองเฮาเป็นคนมีกตัญญูเห็นจะไม่หนีเราดอก แล้วฌ้อจองอ๋องก็ยกเข้าไปตั้งค่ายประชิดเมืองใกล้กำแพงประมาณห้าเส้น
เจ้าเมืองเตงก็ให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ แล้วให้ม้าใช้รีบไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาช่วย ฝ่ายฌ้อจองอ๋องแต่มาตั้งประชิดเมืองอยู่เจ็ดวันก็มิได้เห็นทหารเมืองเตงออกมารบ ครั้นเพลาเช้าฌ้อจองอ๋องจึงขึ้นไปบนหอรบ หวังจะดูท่วงทีเจ้าเมืองเตงว่าจะคิดอ่านประการใด ขณะนั้นพอกำแพงเมืองเตงตรงหน้าค่ายเจ้าเมืองฌ้อทลายลงประมาณเก้าเส้นสิบเส้น ทหารเมืองฌ้อก็กรูกันเข้าไปจะเข้าเมืองเตง ชาวเมืองเตงเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ต่างคนเก็บเอาทรัพย์สิ่งของอุ้มจูงบุตรและปู่ย่าตายาย ที่แก่ชราวิ่งวนเวียนมิรู้ที่จะออกทางไหน เสียงร้องไห้อื้ออึงไปทั้งเมือง
ฌ้อจองอ๋องยืนอยู่บนหอรบเห็นดังนั้น จึงคิดว่าเรายกทัพมาครั้งนี้หมายจะปราบปรามแต่เจ้าเมืองเตง บัดนี้ราษฎรหาความผิดมิได้จะพลอยฉิบหายเสียด้วยสงสารราษฎรนักจึงให้ตีม้าล่อสัญญาขึ้น ทหารเมืองฌ้อก็กลับเข้าค่าย แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็ลงจากหอรบ ให้ทหารถอยทัพออกมาตั้งค่ายไกลเมืองประมาณยี่สิบเส้น ก๋งจูเองจึงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า ท่านอุตส่าห์ทรมานตัวลงทุนเป็นค่าเสบียงอาหารมาครั้งนี้ ก็เพราะหมายจะเอาเมืองเตงไว้ในเงื้อมมือ เทพยดามาช่วยให้กำแพงเมืองทลายลงเพราะบุญท่านแล้ว มิรีบเข้าเหยียบเมืองเตงด้วยเหตุสิ่งใด ฌ้อจองอ๋องจึงว่าเมืองเตงเป็นหัวเมืองน้อย เมืองเราเป็นเมืองใหญ่ ทั้งทแกล้วทหารก็มาก ถ้าจะเข้าเมืองตามทางกำแพงพัง คนทั้งปวงก็หัวเราะเยาะว่าเราว่าหากว่ากำแพงพังจึงได้เมืองเตง ประการหนึ่งจะดูสติปัญญาเจ้าเมืองเตงว่าจะรู้จักประมาณกำลังตัวเห็นแพ้ชนะบ้างหรือไม่ ก๋งจูเองก็เห็นด้วย
ฝ่ายเจ้าเมืองเตง ครั้นเห็นทัพเมืองฌ้อถอยห่างออกไปจึงคิดว่าชะรอยทัพเมืองจิ้นจะยกมาเป็นมั่นคง จึงให้เร่งก่อกำแพงแล้วเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาไว้มิได้ยกออกมารบ หมายว่าทัพเมืองจิ้นมาถึงจึงจะออกตีกระหนาบ ฝ่ายฌ้อจองอ๋องขณะเมื่อถอยทัพออกมาหมายจะให้เจ้าเมืองเตงออกมาอ่อนน้อมโดยดี แต่ตั้งดูทีอยู่ถึงเดือนเศษก็หาสมคิดไม่ จึงให้หานายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้วสั่งว่า เพลาพรุ่งนี้เราจะยกเข้าตีเมืองเตงจงได้ ให้นายทัพทั้งปวงเตรียมตัวไว้ ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาแล้วให้ระดมตีพร้อมกัน ถ้าเข้าในเมืองได้แล้ว อย่าได้ทำอันตรายแก่ราษฎร ถ้าผู้ใดข่มเหงราษฎรจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต นายทัพนายกองก็เตรียมการตามสั่ง
ครั้นเพลาเช้า ฌ้อจองอ๋องก็แต่งตัวใส่เกราะทองถือกระบี่อาญาสิทธิ์ขึ้นเกวียนประดับหยก มีทหารกั้นสัปทนยกออกจากค่าย แล้วให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารทั้งปวงก็ระดมเข้าตีเมืองเตงทั้งสี่ด้าน แต่เหงาเปะทหารหน้าเกวียนเจ้าเมืองฌ้อนั้นคุมทหารทลายประตูเมืองเตงลงได้ ทหารเมืองเตงก็มิได้สู้รบ ต่างคนหนีเอาตัวรอด เจ้าเมืองฌ้อก็ให้ขับเกวียนฝ่าทหารเข้าไปในเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็จัดสิ่งของมาคำนับแล้วว่า เมืองเตงกับเมืองฌ้อเคยเป็นไมตรีกันมาแต่ก่อน ซึ่งข้าพเจ้ามิได้ไปคำนับท่านนั้นโทษผิดนัก ข้าพเจ้าขอแต่ชีวิตไว้สักครั้งหนึ่ง จะได้ทำราชการสนองคุณท่านต่อไป
ฌ้อจองอ๋องก็มิได้ตอบประการใด ก๋งจูเองจึงว่า เจ้าเมืองเตงรับผิดแล้ว ท่านจงงดโทษไว้สักครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า ถ้าเจ้าเมืองเตงคิดกลับใจไปเราจะเอาโทษท่านด้วย แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็พาทหารกลับมาค่ายแล้ว เจ้าเมืองเตงจัดเครื่องบรรณาการพร้อมแล้วก็พาน้องชายออกไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ ณ ค่าย เจ้าเมืองฌ้อก็ให้เจ้าเมืองเตงกระทำสัจสาบานตัวเป็นเมืองขึ้น แล้วเอาน้องชายมอบให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็ให้เลิกทัพกลับมา เจ้าเมืองเตงก็มาส่งจนสุดแดนเมืองเตงแล้วก็กลับไปรักษาเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นมาถึงตำบลอูเอียน เป็นที่ทางร่วมจะไปเมืองจิ้น ฌ้อจองอ๋องเห็นม้าและคนอิดโรยนักจึงให้ตั้งทัพแรมอยู่ ฝ่ายผู้ถือหนังสือเมืองเตง ครั้นไปถึงเมืองจิ้นก็เอาหนังสือเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าเจ้าเมืองฌ้อไปตีเมืองเตงจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองเตงเป็นเมืองขึ้นของเรา ครั้นจะนิ่งให้เสียแก่ทัพเมืองฌ้อก็จะเสียเกียรติยศ จำจะยกไปช่วย ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย เจ้าเมืองจิ้นจึงสั่งให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพให้เซียนก๊กเป็นแม่ทัพหน้า เคียดซกเป็นปีกซ้าย เตียวซกเป็นปีกขวา ซีหวยลวนจิ๋วบุตรลวนตุนเป็นกองหลัง ทหารเลวหมื่นเศษให้ยกล่วงไปก่อน ตัวเจ้าเมืองจิ้นกับทหารเอกสิบคน ทหารเลวหมื่นสามพันยกหนุนทัพซุนลิมฮูต่อไป
ฝ่ายซุนลิมฮูครั้นยกทัพไปถึงแม่น้ำอึงโห พอม้าใช้ชาวด่านมาแจ้งความว่าทัพเมืองฌ้อไปตีเมืองเตงได้แล้ว ถอยมาตั้งอยู่ที่ตำบลอูเอียนปลายแดนเมืองจิ้น ซุนลิมฮูจึงปรึกษากับซีหวยว่า เราจะไปช่วยเมืองเตงก็ไม่ทัน บัดนี้เจ้าเมืองฌ้อก็มาตั้งทัพอยู่ปลายแดนเมืองเรา เราจะตีทัพเมืองฌ้อที่กลางทาง ท่านจะเห็นประการใด ซีหวยจึงว่าทหารเมืองฌ้อชนะศึกมาใหม่ๆ ยังกำลังกำเริบ ซึ่งจะยกออกตีทัพเมืองฌ้อนั้นเห็นจะไม่ได้ชัยชนะ ขอท่านให้เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้นเถิด ซุนลิมฮูก็เห็นด้วยจึงสั่งให้เลิกทัพ เซียนก๊กแม่ทัพกองหน้าจึงว่า ท่านคิดย่อท้อทหารเมืองฌ้อฉะนี้ก็จะทิ้งเมืองเตงเสียแล้วหรือ ท่านทั้งสองจะกลับไปก็ไปเถิด แต่ข้าพเจ้าคนเดียวจะอาสาไปตีเมืองฌ้อเอาชัยชนะให้ได้ เซียนก๊กว่าแล้วก็เดินออกมานอกค่าย พอพบเตียวถองกับเตียวกวด เซียนก๊กก็เล่าความที่ซุนลิมฮูคิดย่อท้อจะถอยทัพนั้นให้ฟัง แล้วว่าแต่ตัวเราผู้เดียวจะอาสาไปตีทัพเมืองฌ้อมิได้คิดแก่ชีวิต เตียวถองเตียวกวดจึงว่าข้าพเจ้าจะไปด้วย แล้วเซียนก๊กเตียวถองเตียวกวดก็มาจัดแจงทหารของตัวรีบยกไป ณ แม่นํ้าอึงโห เสนสิวแจ้งว่าเซียนก๊กจะไปรบทัพเมืองฌ้อก็ตกใจ จึงเข้าไปแจ้งแก่ซุนลิมฮูแม่ทัพ ซุนลิมฮูยังมิทันว่าประการใด ฮันเคียดจึงว่า ซึ่งเซียนก๊กไปครั้งนี้ถ้าได้ชัยชนะก็จะยังชั่ว แม้นเสียทีมาท่านจะพลอยผิด ซุนลิมฮูก็เห็นด้วยจึงยกทหารตามไปอยู่ตำบลเหลากัวฮู
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ้นยกออกมาตีทัพเมืองฌ้อ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ครั้งนี้ถ้าเมืองฌ้อเสียแก่เมืองจิ้นเห็นเราจะพลอยผิดด้วย ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด วังสุดที่ปรึกษาจึงว่า การแต่เพียงนี้หาควรจะวิตกไม่ ข้าพเจ้าจะอาสาไปพูดกับเจ้าเมืองจิ้น มิให้แคลงท่านที่ไปขอยอมขึ้นแก่เมืองฌ้อ เจ้าเมืองเตงก็มีความยินดี วังสุดก็คำนับลาไปเมืองจิ้น ครั้นถึงค่ายจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่าทัพเมืองฌ้อยกไปตีเมืองเตงครั้งนี้ ทหารเมืองฌ้อมากกว่าคนเมืองเตงถึงเก้าส่วนสิบส่วน และเจ้าเมืองเตงนายข้าพเจ้าอุตส่าห์รักษาเมืองคอยท่ากองทัพท่านถึงเดือนเศษจนสิ้นเสบียงอาหารในเมืองเตง ทัพเมืองฌ้อจึงตีเอาเมืองเตงได้ เจ้าเมืองเตงจึงได้จำใจขึ้นแก่เมืองฌ้อเพราะจะรักษาชีวิตไว้ท่าท่าน และเจ้าเมืองเตงนายข้าพเจ้ากับราษฎรทั้งปวงทุกวันนี้อุปมาเหมือนอยู่กลางกองเพลิง ครั้นข้าพเจ้ารู้ว่าท่านยกทัพมากำจัดทัพเมืองฌ้อครั้งนี้เหมือนฝนตกห่าใหญ่ นายข้าพเจ้าและชาวเมืองเตงจะได้รอดชีวิตก็เพราะบุญท่าน ถ้าท่านได้รบกับทัพเมืองฌ้อ นายข้าพเจ้าจะเป็นทัพกระหนาบ เจ้าเมืองจิ้นก็มีความยินดี จึงว่าถ้าเราจะยกเข้าตีเมืองฌ้อเมื่อไร จึงจะบอกไปให้แจ้ง วังสุดก็คำนับลาไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตงตามคำเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงก็ดีใจ จึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อฉบับหนึ่ง เป็นใจความว่าข้าพเจ้าแจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ้นจะยกออกสกัดตีทัพท่าน ท่านอย่าได้ประมาทจงคิดอ่านเอาชัยชนะแก่เมืองจิ้นให้จงได้ ข้าพเจ้าจะได้พึ่งท่านสืบไป
ฌ้อจองอ๋องแจ้งหนังสือแล้ว จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ทัพเมืองจิ้นจะออกตีทัพเรา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด เหงียมเหงาจึงว่า ทหารในกองทัพเราก็อิดโรยนัก ถึงตีเมืองเตงได้ก็อุปมาเหมือนกินเนื้อโซหารสมิได้ ข้าพเจ้าคิดว่าขอท่านรีบกลับไปเมืองฌ้อดีกว่า เหงาสินจึงว่า ถึงทหารจะอิดโรย แม้นแม่ทัพมีสติปัญญาคิดผ่อนผันในกลศึกดีแล้วก็คงจะเอาชัยชนะได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะถอยทัพไปซุ่มอยู่ในป่า ถ้าทัพเมืองจิ้นยกมาถึงตำบลอูเอียนไม่เห็นกองทัพเรา ก็จะสำคัญว่าล่าถอยไปแล้วก็จะยกเลยไปลงโทษเจ้าเมืองเตง ด้วยเมืองเตงมาขึ้นแก่เรา เราจึงยกออกโจมตีตัดท้ายทัพเมืองจิ้นก็เห็นจะได้ชัยชนะ
ฌ้อจองอ๋องก็เห็นด้วย แต่จะใคร่ดูใจทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะเต็มใจรบบ้าง จึงทำเป็นว่า ท่านทั้งปวงว่าแก่งแย่งกันอยู่ฉะนี้ เรามิรู้ที่ลงใจเลย ผู้ใดจะสู้จะหนีก็อย่าได้ปรึกษากัน จงซ่อนเขียนหนังสือใส่ฝ่ามือมาให้เราดูทุกคน ขุนนางทั้งปวงก็เขียนหนังสือลงในฝ่ามือ แล้วแบให้เจ้าเมืองฌ้อดู งูขิวหนึ่ง ขือกี๋หนึ่ง แพะเบี๋ยหนึ่ง เลงอินเซียงเหลาหนึ่ง สี่คนนี้เขียนอักษรว่าหนี ก๋งจูเองหนึ่ง ก๋งจูแซ้หนึ่ง ก๋งจือก๊กฉินหนึ่ง บุตรเจ้าเมืองฌ้อหนึ่ง คุดต๋งหนึ่ง ผัวจงหนึ่ง เหงาเปะหนึ่ง ชัวชิวกี๋หนึ่ง ฮือเป๊กหนึ่ง ฮิมฮูกี๋หนึ่ง ฮือเฮียมหนึ่ง ทั้งสิบคนนี้เขียนอักษรว่าสู้ เจ้าเมืองฌ้อเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าแก่งูขิว เลงอินเซียงเหลา ขือกี๋ แพะเบี๋ยว่า ท่านทั้งสี่คนนี้รักแต่จะหาความสุขหามีความละอายไม่ ขุนนางทั้งสี่คนได้ความละอายนัก ต่างคนก็คำนับนิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด เจ้าเมืองฌ้อจึงสั่งให้เอาม้าไปเลี้ยง ณ ตำบลจวนด้วยที่นั้นนํ้าหญ้าบริบูรณ์
ครั้นเพลาคํ่า เหงาสินนายทหารจึงเข้าไปว่าแก่เจ้าเมืองฌ้อว่า เจ้าเมืองจิ้นให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพ เซียนก๊กเป็นทัพหน้า คนทั้งสองนี้หารู้จักตำราพิชัยสงครามไม่ ทำการโดยโวหาร ถ้าได้รบกับเราเพลาเดียวก็จะแตก ท่านอย่าเกรงทหารเมืองจิ้นเลย เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า เราจะได้คิดเกรงฝีมือทหารเมืองจิ้นนั้นหามิได้ แต่วิตกอยู่ว่าทหารในกองทัพเรายังอิดโรยนัก ทำประการใดจะคิดหน่วงทัพเมืองจิ้นให้ช้าวันลง พอทหารเราค่อยมีกำลังขึ้นแล้วเห็นจะได้ชัยชนะถ่ายเดียว
เหงาสินจึงว่า ถ้าดังนั้นจำจะให้ผู้มีสติปัญญาไปขอเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองจิ้น ถึงเจ้าเมืองจิ้นจะมิรับเป็นไมตรี จะคิดประมาทว่าท่านเกรงฝีมือชาวเมืองจิ้น การที่จะรักษาค่ายก็จะไม่สู้สามารถ ถ้าเจ้าเมืองจิ้นรับเป็นไมตรี เราก็จะได้พักทหารให้มีกำลังขึ้น เห็นได้ทีเมื่อใดจึงค่อยเข้าตีทัพเมืองจิ้น เจ้าเมืองฌ้อก็เห็นด้วย จึงให้ชัวชิวกี๋ไปขอเป็นไมตรีกับเมืองจิ้น ชัวชิวกี๋ก็คำนับลาไปถึงค่ายซุนลิมฮู จึงบอกแก่นายประตูว่า เราเป็นขุนนางเมืองฌ้อชื่อชัวชิวกี๋ จะขอเข้าไปคำนับแม่ทัพ นายประตูก็ไปแจ้งแก่ซุนลิมฮูตามคำชัวชิวกี๋ ซุนลิมฮูก็ให้พาตัวชัวชิวกี๋เข้าไปในค่าย ชัวชิวกี๋คำนับแล้วจึงว่า เจ้าเมืองฌ้อนายข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านยกกองทัพมา เห็นว่าท่านก็เป็นเมืองใหญ่ เมืองฌ้อก็เป็นเมืองใหญ่ แล้วก็หามีอริร้าวฉานกันไม่ แม้นจะรบกันทหารจะล้มตายเสียเป็นอันมาก ไม่ควรที่จะให้ไพร่พลได้ความเดือดร้อน จึงให้ข้าพเจ้ามาขอเป็นไมตรีกับท่าน ราษฎรจะได้มีความสุข
ซุนลิมฮูยังมิทันว่าประการใด เซียนก๊กลุกขึ้นกระทืบเท้า ชี้หน้าชัวชิวกี๋แล้วว่า นายตัวบังอาจไปตีเอาเมืองเตงซึ่งขึ้นแก่เมืองจิ้นไปได้ แล้วกลับแต่งกลมาขอเป็นไมตรีเล่า ถ้ารับเป็นไมตรีกับนายตัวแล้วเมืองเตงจะมิขาดไปขึ้นกับเมืองฌ้อหรือ จงรีบกลับไปบอกกันให้เตรียมตัวเถิด เราจะไปกินเลือดเสียให้จงได้ แล้วเซียนก๊กเหลียวไปว่ากับซุนลิมฮูว่า ท่านจะยอมเป็นไมตรีกับเมืองฌ้อก็ตามเถิด แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวจะขอไปสู้รบกับเมืองฌ้อกว่าจะสิ้นชีวิต แล้วให้ทหารเลวขับชัวชิวกี๋ไปเสียจากค่าย ชัวชิวกี๋ได้รับความอัปยศนัก ครั้นออกมาจากค่ายพบเตียวถองเตียวกวดเข้าที่กลางทาง เตียวถองเตียวกวดถอดกระบี่ออกแล้วร้องว่า อ้ายชัวชิวกี๋นี้มาเจรจาความเมืองหรือ ถ้ามิคิดจะเสียอย่างธรรมเนียม จะตัดศีรษะไว้เซ่นกระบี่เสีย ชัวชิวกี๋ก็มิได้ตอบประการใด รีบเดินผ่านหน้าค่ายเตียวเจี๋ยนไป
ฝ่ายเตียวเจี๋ยนแลเห็นชัวชิวกี๋จึงทำเป็นขึ้นเกาทัณฑ์แล้วร้องว่าอ้ายทหารเมืองฌ้อคนนี้เลือดน้อยนัก จะหาพอเซ่นลูกเกาทัณฑ์ไม่ เร่งไปบอกนายให้เลิกทัพกลับไปเสียเถิด ถ้าขืนอยู่กูจะเอาศีรษะเซ่นอาวุธให้ทั้งกองทัพ ชัวชิวกี๋ก็ได้รับความอัปยศนัก ครั้นมาถึงค่ายก็เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองฌ้อทุกประการ เจ้าเมืองฌ้อก็โกรธนัก จึงว่าผู้ใดจะไปรบกับทหารเมืองจิ้นได้ เหงาเปะจึงว่าข้าพเจ้าจะขอไปรบกับทหารเมืองจิ้นเอาชัยชนะให้จงได้ เจ้าเมืองฌ้อก็เกณฑ์ทหารให้เหงาเปะห้าร้อยแล้วให้ฮือเป๊กไปด้วย เหงาเปะก็ยกรีบไปถึงหน้าค่ายเมืองจิ้น พอเห็นทหารเมืองจิ้นประมาณสิบคนเดินผ่านหน้าเกวียนมา เหงาเปะจึงโก่งเกาทัณฑ์ยิงถูกพวกเมืองจิ้นคนหนึ่ง ฮือเป๊กเห็นพวกเมืองจิ้นช่วยกันหามเอาคนที่ถูกเกาทัณฑ์หนี ก็วิ่งไล่ตามเอาง้าวฟันตายสองคน แล้วซ้ำฆ่าคนป่วยตาย ตัดเอาศีรษะทั้งสามคนมาให้เหงาเปะ
พวกเมืองจิ้นเจ็ดคนรู้ว่าทหารเมืองฌ้อ ก็วิ่งหนีตามทางเข้าไปบอกแก่เปาคุยฮองเหล็งฮองไถ้ซึ่งเป็นนายกองตระเวนว่า ข้าพเจ้าสิบคนไปพบทหารเมืองฌ้อประมาณห้าร้อยเศษ ไล่ฆ่าฟันพวกข้าพเจ้าตายสามคน บัดนี้มาพักอยู่ที่ชายป่าริมทางใหญ่ ทางประมาณสิบเส้นจะมาถึงค่าย เปาคุย ฮองไถ้ ฮองเหลิง ได้ฟังดังนั้นต่างใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ พาทหารกองละร้อยสองเศษแยกกันเป็นสามทาง ให้ทหารเจ็ดคนนำไปถึงที่ทหารเมืองฌ้ออยู่ นายทหารทั้งสามก็ขับทหารเข้าล้อมไว้ ฝ่ายเหงาเปะกับฮือเป๊กเห็นพวกเมืองจิ้นล้อมเข้ามา ก็ขับเกวียนพาทหารรบประจัญไว้ทั้งสามด้าน ทหารเมืองจิ้นต่างคนก็วิ่งแซงแข่งหน้ากันเข้ารบพุ่งศัสตราวุธยิงเกาทัณฑ์ระดมเข้าไป ถูกพวกเมืองฌ้อล้มตายเป็นหลายคน เหงาเปะก็ให้ฮือเป๊กขับเกวียนขับทหารเข้ารบประจัญไว้ เหงาเปะยิงเกาทัณฑ์ไปดอกหนึ่งลูกเกาทัณฑ์ถูกม้าและทหารเมืองจิ้นตาย ทหารเมืองจิ้นเข็ดขยาดฝีมือเกาทัณฑ์เหงาเปะนัก ต่างคนเข้าแอบต้นไม้หลบลูกเกาทัณฑ์ เหงาเปะเห็นทหารพรรคพวกตายประมาณสามส่วน ยังเหลืออยู่อีกสองร้อยเศษ เห็นจะต้านทานมิได้ก็กลับเกวียนรบไป
ฮองไก้กับฮองเหล็งพี่น้อง ก็ขับทหารออกสกัดทางไว้ ฮองไก้ขับม้ารำทวนออกจะรบด้วยเหงาเปะ เหงาเปะก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกฮองไก้ตกลงจากหลังม้า ฮองเหล็งเข้ารบกันเหงาเปะไว้ให้ทหารเลวพยุงฮองไก้กลับเข้าค่าย เหงาเปะรบกับทหารเมืองจิ้นจนเหลือลูกเกาทัณฑ์อยู่ดอกเดียว ครั้นเห็นพวกเมืองจิ้นล้อมเข้ามา ก็น้าวเกาทัณฑ์ให้ทหารกลัวหลบหลีกเข้าบังต้นไม้แล้วขับเกวียนไป เปาคุยเห็นเหงาเปะจะหนีไปพ้น ก็พาทหารแซงขึ้นม้าสกัดทางอยู่ เหงาเปะเห็นจะหนีไม่พ้น กลัวเปาคุยจะจับฆ่าเสีย พอแลไปข้างทางเห็นกวางตัวหนึ่งตื่นทหารวิ่งผ่านหน้าเกวียนมา เหงาเปะน้าวเกาทัณฑ์ยิงถูกกวางล้มลงตาย จึงให้ฮือเป๊กกับทหารหามกวางไปให้เปาคุยแล้วร้องบอกแก่เปาคุยว่าข้าพเจ้ายอมแพ้ท่านแล้ว จงกรุณาเปิดทางปล่อยข้าพเจ้าเสียเถิด เปาคุยได้ฟังดังนั้นมิรู้ว่าเหงาเปะสิ้นลูกเกาทัณฑ์ จึงคิดว่าทหารเมืองฌ้อคนนี้ฝีมือเกาทัณฑ์แม่นยำนัก บัดนี้ออกปากยอมแพ้แก่เราจำจะเปิดทางปล่อยเสีย พอให้ทหารเมืองฌ้อรู้จักฝีมือจะได้เป็นเกียรติยศแก่เจ้าเมืองจิ้น เปาคุยจึงตอบเหงาเปะว่า ท่านยอมรับแพ้แก่เราแล้วเราก็จะเปิดทางให้ท่าน จงไปบอกเจ้าเมืองฌ้อเร่งเลิกทัพไปเสีย เปาคุยก็เปิดทางให้เหงาเปะ แล้วให้ทหารหามกวางเข้าค่ายไปคำนับแจ้งความกับซุนลิมฮูทุกประการ
ไลขีได้ยินดังนั้นจึงคิดว่า ทหารเมืองฌ้อแพ้แก่เปาคุยครั้งนี้เห็นเจ้าเมืองฌ้อจะเข็ดขยาดฝีมือทหารเมืองจิ้น ไลขีจึงว่าแก่ซุนลิมฮูว่าเจ้าเมืองฌ้อใช้ชัวชิวกี๋มาครั้งก่อนว่าจะเป็นไมตรีมิได้สู้กับท่าน บัดนี้เจ้าเมืองฌ้อกลับให้ทหารมารบกับเปาคุยอีกเล่า ข้าพเจ้าคิดสงสัยอยู่เห็นจะเป็นกลอุบาย ข้าพเจ้าจะขออาสายกทหารไปซุ่มอยู่ใกล้ค่ายเมืองฌ้อ แต่ตัวข้าพเจ้าผู้เดียวจะเข้าไปพูดจาปราศรัยดูท่วงทีเจ้าเมืองฌ้อ ถ้าเห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อล่อลวงว่าจะเป็นทางไมตรี แต่พอจะให้ท่านไว้ใจเป็นแท้แล้ว คํ่าลงข้าพเจ้าจะเข้าปล้นค่ายจับเจ้าเมืองฌ้อฆ่าเสียให้จงได้ ซุนลิมฮูก็เห็นชอบด้วย จึงให้เตียวเจี๋ยนไปกับไลขีจะได้เป็นที่ปรึกษากัน ไลขีกับเตียวเจี๋ยนก็คำนับลาออกมาจัดทหารซึ่งเป็นพรรคพวกได้สามพัน ยกออกจากค่ายอ้อมไปถึงที่ตำบลหนึ่ง ตั้งซุ่มทหารไว้ใกล้ค่ายเมืองฌ้อประมาณสองร้อยเส้น พอเพลาบ่ายประมาณโมงเศษ ไลขีจึงว่ากับเตียวเจี๋ยนว่า เรารับอาสาแม่ทัพมาครั้งนี้หมายจะเอาชัยชนะแก่เมืองฌ้อถ่ายเดียว เราจะเข้าไปลวงเจ้าเมืองฌ้อว่า เจ้าเมืองจิ้นจะขอเป็นทางไมตรี พอให้เจ้าเมืองฌ้อไว้ใจมิได้ระวังรักษาค่าย เราจะกลับมาเวลาคํ่าลงเข้าปล้นค่ายจับเจ้าเมืองฌ้อฆ่าเสีย
เตียวเจี๋ยนได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงคิดว่าท่านคิดการครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นสมคิดเป็นมั่นคง ไลขีขับม้าพาคนสนิทสิบคนไปถึงค่ายเจ้าเมืองฌ้อ ลงจากม้าบอกนายประตูค่ายให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ แล้วว่าเจ้าเมืองจิ้นใช้มาแจ้งความกับท่าน ด้วยชัวชิวกี๋ไปบอกเจ้าเมืองจิ้นว่าท่านจะเป็นไมตรีมิได้รบพุ่งกันแล้ว เหตุใดจึงให้เหงาเปะไปรบกับเปาคุยอีกเล่า ขณะเมื่อเปาคุยล้อมเหงาเปะไว้จะจับฆ่าเสียก็คิดว่าท่านกับนายข้าพเจ้าจะหมองใจกัน จึงปล่อยเหงาเปะเสียให้ข้าพเจ้ามาคำนับแจ้งความแก่ท่าน ถ้าท่านเจ้าเมืองจะเป็นไมตรีต่อกัน ก็ให้ปล่อยน้องเจ้าเมืองเตงเสีย แล้วเชิญท่านเลิกทัพกลับไป ถ้าท่านกับเจ้าเมืองจิ้นจะทำการศึกกันก็กำหนดวันให้ข้าพเจ้ารู้ จะได้ไปบอกเจ้าเมืองจิ้นให้ตระเตรียมทหาร
ฌ้อจองอ๋องจึงว่าซึ่งเจ้าเมืองจิ้นจะให้เราปล่อยน้องเจ้าเมืองเตงไปนั้นไม่ชอบ ด้วยเมืองเตงยอมเข้ากับเราแล้ว ถึงเจ้าเมืองจิ้นจะขัดเคืองก็คงจะได้ทำการศึกกันว่าจะถึงแพ้แลชนะ ไลขีเห็นเจ้าเมืองฌ้อขัดแข็งอยู่ก็คำนับลาออกมานอกค่าย ขึ้นม้าพาคนสนิทไปหาเตียวเจี๋ยน ฝ่ายผวนเต๋งเห็นบุตรพุยพัวหุยอยู่นอกค่าย จึงขึ้นม้าถืออาวุธพาทหารติดตามไปทันไลขีที่ตำบลได้เจ๊ก ผวนเต๋งจึงว่า ขณะเมื่อชัวชิวกี๋ไปเจรจาความเมืองกับซุนลิมฮู พวกตัวดูหมิ่นว่ากล่าวหยาบช้าแก่ชัวชิวกี๋ เราตามมาจะตัดศีรษะท่านแก้แค้นแทนชัวชิวกี๋ ไลขีเห็นทหารเมืองฌ้อตามมาเป็นอันมากจะต้านทานมิได้ ก็ขับม้าแวะออกจากทางใหญ่จะหนีไปหาเตียวเจี๋ยน ก็หลงทางเข้าป่าชัฏ พอทหารเมืองฌ้อตามมาทัน จะหนีมิพ้นกลัวความตายจึงกลับหน้าม้ามาคำนับผวนเต๋งแล้วว่า ครั้งก่อนเหงาเปะไปรบกับเปาคุย เปาคุยล้อมไว้เหงาเปะยอมแพ้ เปาคุยยังมีความเมตตาปล่อยไป ครั้งนี้เจ้าเมืองจิ้นให้ข้าพเจ้ามาเจรจาความเมือง ท่านโกรธว่าพวกข้าพเจ้าหยาบช้าต่อชัวชิวกี๋นั้น ข้าพเจ้าขออภัยแก่ท่าน จงอย่าทำอันตรายแก่ข้าพเจ้าซึ่งเป็นทูตนี้เลย ถึงท่านไม่กรุณาจะฆ่าข้าพเจ้าเสียก็หาเป็นเกียรติยศแก่ท่านไม่ จะมีความนินทาติดตัวท่านไปอีก
ผวนเต๋งได้ยินก็คลายโกรธ จึงคิดว่าไลขีเป็นทูตมาเจรจาความเมือง ประการหนึ่งไลขีอ่อนข้อขอชีวิต ครั้นจะฆ่าเสียชาวเมืองจิ้นก็จะว่าเราไม่รู้จักขนบธรรมเนียม ผวนเต๋งจึงว่าครั้งก่อนเปาคุยไม่ฆ่าเหงาเปะ ครั้งนี้เราจะไว้ชีวิตท่าน ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองจิ้นว่าจัดทหารมารบกับทหารเมืองฌ้อให้ถึงแพ้และชนะ ว่าแล้วก็พาทหารกลับมาค่าย ไลขีชักม้าออกหาทางใหญ่รีบไปถึงค่าย ลงจากม้าเข้าไปคำนับแจ้งความแก่ซุนลิมฮูแม่ทัพว่า ข้าพเจ้าเข้าไปว่ากล่าวเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อไม่ยอมเป็นไมตรีจะยกมารบกับท่าน ครั้นข้าพเจ้าออกมาจากค่ายเมืองฌ้อทหารเมืองฌ้อติดตามจะจับตัว ข้าพเจ้ารีบหนีมา แต่เตียวเจี๋ยนนั้นยังซุ่มอยู่ เพลาคํ่าลงวันนี้เตียวเจี๋ยนจะเข้าปล้นค่ายเมืองฌ้อ แม้นสมความคิดก็จะได้ชัยชนะ ถ้าเตียวเจี๋ยนเสียทีเห็นทหารเมืองฌ้อจะติดตามมาจนถึงค่ายท่านในเพลาพรุ่งนี้เป็นมั่นคง
ซุนลิมฮูได้ฟังดังนั้นก็สั่งซุนหยงคุมทหารเกวียนยี่สิบเล่ม ม้าแปดร้อยม้า ทหารเลวพ้นห้าร้อย ไปช่วยเตียวเจี๋ยนปล้นค่ายเมืองฌ้อ ซุนหยงก็คำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้ว แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวน ยกออกจากค่ายไปตามซุนลิมฮูสั่ง ฝ่ายเตียวเจี๋ยนแต่คอยไลขีอยู่จนเพลาคํ่าไม่เห็นมา จึงให้ทหารไปสืบดูให้ถึงค่ายเมืองฌ้อ ทหารกลับมาบอกว่าในค่ายเมืองฌ้อเงียบสงัด แต่ทหารซึ่งนั่งยามกองเพลิงหลับบ้างตื่นบ้าง เตียวเจี๋ยนก็ให้กำชับปากเสียมิให้ทหารอื้ออึง ยกลอบมาถึงหน้าค่าย จึงให้ทหารเข้าฟันแทงทหารซึ่งนอนอยู่นอกค่ายล้มตายเป็นหลายคน เตียวเจี๋ยนก็ให้เปิดประตูค่ายเข้าไปฆ่าทหารเมืองฌ้อเป็นอลหม่าน
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อกับนายทัพนายกองทั้งปวงได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจสำคัญว่าโจรปล้นค่าย จึงให้ทหารจุดคบเพลิงขึ้น ไล่จับทหารแปลกหน้าออกมาถึงประตูค่าย พอได้ยินทหารเลวร้องบอกว่ามิใช่โจร เตียวเจี๋ยนทหารเมืองจิ้นมาปล้นค่ายเรา นายทัพนายกองแจ้งดังนั้นก็ขับทหารไล่ล้อมจะจับเตียวเจี๋ยน เตียวเจี๋ยนก็ขับเกวียนพาทหารรอรบไปตามทาง พอเห็นเจ้าเมืองฌ้อยกหนุนตามมา ทหารเมืองฌ้อแข่งขึ้นไปสกัดตัดทาง ทั้งทหารก็ถูกอาวุธและเกาทัณฑ์ล้มตายแตกหนีทิ้งเตียวเจี๋ยนเสียสิ้น เตียวเจี๋ยนตกใจนักโดดลงจากเกวียนวิ่งไป
คุดต๋งทหารเมืองฌ้อเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกขาขวา เตียวเจี๋ยนวิ่งถลาเข้าในสุมทุมป่าริมทาง จึงแข็งใจชักลูกเกาทัณฑ์ออกเจ็บปวดเป็นสาหัส กลัวพวกเมืองฌ้อจะจำสำคัญได้ ก็ถอดเสื้อหมวกสำหรับที่ขุนนางออกทิ้งเสีย พอได้ยินเสียงทหารอื้ออึงมาเป็นอันมาก แสงคบเพลิงสว่างไปทั้งป่ากลัวจะค้นจับตัว เตียวเจี๋ยนก็หนีออกจากสุมทุมเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในป่าชัฏพ้นทางหลวง
ฝ่ายซุนหยงซึ่งซุนลิมฮูให้คุมทหารมาช่วยเตียวเจี๋ยนปล้นค่ายเมืองฌ้อนั้น ซุนหยงเที่ยวหาเตียวเจี๋ยนในเพลากลางคืนมิได้พบ พอได้ยินเสียงกองทัพเมืองฌ้ออื้ออึงออกจากค่าย ซุนหยงก็ขับเกวียนพาทหารตีตัดหน้าทัพ นายทัพนายกองทหารเมืองฌ้อซึ่งเดินหน้าทัพเจ้าเมืองฌ้อก็กลับเกวียนขับทหารเข้ารบทหารเมืองจิ้นเป็นตะลุมบอน พวกเมืองฌ้อตีกระหนาบพวกเมืองจิ้นเข้ามา ฆ่าทหารเมืองจิ้นล้มตายแตกหนีกระจัดกระจายไป ฮิมฮูกี๋นายทหารเมืองฌ้อยิงเกาทัณฑ์ถูกม้าที่เทียมเกวียนซุนหยงล้มลง แล้วร้องบอกทหารเลวให้จับเอาตัวนายซึ่งขี่เกวียนนั้นให้จงได้ ซุนหยงเห็นทหารกลุ้มรุมเข้ามาก็โดดลงจากเกวียน ทหารเลวกรูกันเข้าจับมัดซุนหยงมาให้ฮิมฮูกี๋ ฮิมฮูกี๋ก็จูงเข้าไปให้เจ้าเมืองฌ้อ พอเพลารุ่งสว่างขึ้น เจ้าเมืองฌ้อก็ให้ทหารเอาตัวซุนหยงไปคุมไว้
ซุนซกเหงาจึงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า ครั้งนี้ศึกได้ทีฮิมฮูกี๋ก็จับทหารเมืองจิ้นได้ เป็นฤกษ์ชนะต้องตำราพิชัยสงครามชื่อว่าชัยฤกษ์อยู่แล้ว ขอจงรีบยกเข้าตีค่ายเมืองจิ้นโดยเร็ว ทัพเมืองจิ้นมิทันจะจัดแจงก็คงจะทิ้งค่ายแตกหนีไปโดยง่าย แม้นจะหน่วงทัพไว้ทัพเมืองจิ้นรู้ก็จะตระเตรียมทหารพรักพร้อมถึงจะยกเข้าตีก็เห็นจะหักเอาค่ายมิได้จะเสียทีที่ได้ยกมา
ฌ้อจองอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงให้ก๋งจูเองชัวชิวกี๋เป็นปีกขวาคุมทหารห้าพัน ก๋งจูเจ๊กกงจินเจ๋เป็นปีกซ้ายคุมทหารห้าพันไปตีค่ายเมืองจิ้น ตัวฌ้อจองอ๋องคุมทหารสองหมื่นเป็นทัพหลวงยกไป
ฝ่ายซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพเมืองจิ้น ตั้งแต่ให้ซุนหยงคุมทหารไปช่วยเตียวเจี๋ยน ยังหาแจ้งความไม่ก็ประมาทอยู่ พอมีทหารวิ่งเข้ามาบอกว่าฌ้อจองอ๋องยกกองทัพมา ดูทหารประมาณสักสองหมื่นเศษ ซุนลิมฮูตกใจนักก็ขึ้นไปบนหอรบ เห็นทหารฌ้อจองอ๋องหนุนเนื่องกันเข้ามามากมายนักประดุจคลื่นในมหาสมุทร จึงส่งให้ทหารรักษาค่ายให้มั่นคงไว้ ขณะเมื่อฌ้อจองอ๋องยกกองทัพมาถึงนั้น ก็ให้ทหารเข้าตีค่ายซุนลิมฮู นายทหารทั้งปวงก็เข้าตีค่ายซุนลิมฮูเป็นสามารถ ระดมยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในค่ายประดุจดังห่าฝน ทหารซุนลิมฮูล้มตายเป็นอันมาก ซุนลิมฮูเห็นเหลือกำลังจะต้านทานมิได้ ก็ทิ้งค่ายและเครื่องศัสตราวุธเสีย ขึ้นเกวียนพาทหารกับคนสนิทเปิดประตูหลังค่ายหนีออกไปทางแม่น้ำอึงโห
ฝ่ายทหารห้องเป๊กทหารเมืองจิ้น เมื่อขณะเสียค่ายกับเมืองฌ้อนั้นขึ้นเกวียนพาบุตรสองคนชื่อห้องเหลงห้องก้ายกับคนสนิทหนีไป ขณะนั้นเตียวเจี๋ยนซึ่งไปปล้นค่ายเมืองฌ้อเสียทีหนีมาซุ่มแอบรออยู่พอพ้นภัย ครั้นแลเห็นห้องเป๊กขับเกวียนมาดีใจนัก จึงกวักมือเรียกว่าท่านจงมารับข้าพเจ้าด้วย ห้องเป๊กได้ยินแกล้งเฉยเสีย ห้องเหลงห้องก้ายผู้บุตรจึงว่าซึ่งเตียวเจี๋ยนร้องเรียกให้บิดารับเหตุใดบิดาจึงนิ่งเสียเล่า ห้องเป๊กจึงว่าเกวียนของเราเล็กนัก ขี่ม้าก็ถึงสามคนแล้ว จะรับเตียวเจี๋ยนมานั่งที่ไหนเล่า ห้องเหลงห้องก้ายจึงว่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าทั้งสองจะลงเดินไป บิดาจงรับเตียวเจี๋ยนมาเถิด ว่าแล้วห้องเหลงห้องก้ายก็ลงเดินตามเกวียนไป ห้องเป๊กก็ให้คนไปพยุงเอาเตียวเจี๋ยนมาขึ้นเกวียนขับรีบไป ขณะนั้นพอทหารเมืองฌ้อติดตามมาทันก็ไล่ฆ่าฟันทหารห้องเป๊กกับบุตรทั้งสองตายในที่นั้น ห้องเป๊กก็ขับเกวียนพาเตียวเจี๋ยนกับคนสนิทประมาณเก้าคนสิบคนรีบหนีไปทางแม่นํ้าอึงโห
ฝ่ายซุนลิมฮูมาเถือบใกล้แม่น้ำอึงโหก็ให้พักทหารอยู่ พอแลเห็นเซียนก๊กตามมาข้างหลังก็ดีใจ ครั้นมาถึงเห็นแผลถูกเกาทัณฑ์ที่หน้าผากโลหิตยังไหลอยู่ จึงว่าอันเป็นทหารแล้วก็ย่อมมีแผลอาวุธทุกคน ว่าแล้วก็พาเซียนก๊กกับทหารที่เหลือมารีบไปถึงฝั่ง ยังมีทหารคนหนึ่งชื่อเตียวกวดเข้ามากล่าวโทษเตียวเองเจ๋ผู้พี่ว่า มีเรือหาให้ข้าพเจ้าข้ามไปด้วยไม่ ข้ามไปแต่ตัวผู้เดียว ซุนลิมฮูจึงว่า อันธรรมดาแตกทัพก็ย่อมรักชีวิตหนีเอาตัวรอดด้วยกันทุกคน เตียวกวดได้ฟังดังนั้นก็เสียใจ นึกผูกพยาบาทเตียวเองเจ๋อยู่ ซุนลิมฮูจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า เราเสียทีมาครั้งนี้ ทแกล้วทหารล้มตายเป็นอันมาก ครั้นจะคิดทำการแก้มือเห็นจะสู้ทัพเมืองฌ้อไม่ได้ด้วยพวกเราน้อยตัวนัก แล้วก็อิดโรยกำลังอยู่ ว่าแล้วก็สั่งให้ตั้งค่ายคอยท่าทหารอยู่ที่ริมฝั่งนํ้าอึงโห จึงสั่งเซียนก๊กให้จัดแจงหาเรือสำหรับที่จะได้ข้ามส่งทหาร เซียนก๊กก็ไปจัดแจงตามซุนลิมฮูสั่ง
ฝ่ายเตียวสวดกับลวนจือ เมื่อขณะก๋งจูเจ๊กกับก๋งจูเองยกมาตีค่าย ลวนจือกับเตียวสวดได้สู้รบถึงตะลุมบอนทหารล้มตายเป็นอันมาก เห็นจะต้านทานมิได้ก็ขับเกวียนรีบหนีไปทางแม่น้ำอึงโห เข้าไปคำนับซุนลิมฮูในค่าย ซุนลิมฮูเห็นลวนจือเตียวสวดมาได้ก็ค่อยคลายวิตก จึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า เราตั้งทัพอยู่ที่นี่เห็นไม่ชอบกลด้วยแม่นํ้าอึงโหขวางหน้าอยู่ ถ้ากองทัพเมืองฌ้อติดตามมา ซึ่งเราจะหนีไปโดยเร็วนั้นเห็นจะลำบากอยู่ด้วยเรือนั้นน้อยนัก เราคิดว่าจะให้ผ่อนทแกล้วทหารข้ามไปเสียบ้าง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดดังนี้ข้าพเจ้าเห็นชอบอยู่แล้ว ซุนลิมฮูก็สั่งเซียนก๊กให้เอาเรือที่จัดแจงไว้มาพร้อมแล้วจึงเดินออกไปนอกค่ายร้องประกาศว่า ถ้าผู้ใดข้ามไปถึงฝั่งก่อน เราจะให้บำเหน็จรางวัลแก่ผู้นั้น ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนแย่งชิงกันลงเรือล่มสามสิบลำ ทหารที่ว่ายนํ้าไม่เป็นตายเป็นอันมาก เซียนก๊กเห็นดังนั้นจึงร้องสั่งทหารที่ประจำเรือว่าถ้าคนลงเต็มลำเรือแล้ว ผู้ใดยึดเอาเรือไว้ให้เอาดาบฟันมือเสีย ทหารในลำเรือก็ถือกระบี่ออกยืนรายแคมระวังอยู่ทุกลำแล้วเรียกให้ทหารมาลงเรือ เรือเต็มแล้วก็ให้ถอย ถ้ามีผู้ยึดเรือไว้ก็เอากระบี่ฟันมือขาดประมาณเก้าคน สิบคน คนก็กลัวไม่อาจยึดเรือไว้ ก็ข้ามผ่อนคนไปได้เป็นอันมาก
ฝ่ายซุนสิวกับเตียวต๋อง ห้องเป๊ก เตียวเจี๋ยน งุยขี เปาคุย เมื่อขณะทัพแตกนั้นต่างคนต่างหนีแยกกันไป ครั้นมาถึงฝั่งนํ้าพร้อมกันแล้วพากันเข้าไปคำนับซุนลิมฮูแล้วซุนสิวจึงถามว่า ซุนหยงบุตรข้าพเจ้าไปข้างไหน ซุนลิมฮูจึงว่า เราให้ยกไปช่วยเตียวเจี๋ยนยังหาเห็นกลับมาไม่ ขณะนั้นพอทหารเลวซึ่งไปกับซุนหยงหนีกลับมาบอกกับซุนสิวว่า ซุนหยงบุตรท่านนั้นทหารเมืองฌ้อจับเอาตัวไปได้ แต่จะเป็นจะตายประการใดหาแจ้งไม่ ซุนสิวได้ฟังดังนั้นเสียใจนักจึงว่ากับซุนลิมฮูว่า ข้าพเจ้าเสียบุตรไปแก่ข้าศึกครั้งนี้ ไม่มีจิตใจที่จะกลับไปบ้านเมืองแล้ว จะขอไปติดตามให้เห็นหน้าบุตรก่อน ซุนลิมฮูจึงห้ามว่า อันบุตรท่านซึ่งทหารเมืองฌ้อจับไปได้ก็จะเอาไปคุมไว้ลึกลับ ถึงจะตามไปก็ป่วยการเสียเปล่าหาได้ตัวไม่ ซุนสิวจึงว่า ข้าพเจ้าจะไปฆ่าทหารเมืองฌ้อเสียสักคนหนึ่งสองคนจึงจะมีความสุข
งุยขีจึงว่ากับซุนสิวว่า ซึ่งท่านจะไปตามบุตรนั้นข้าพเจ้าจะไปเป็นเพื่อนด้วย ซุนสิวก็มีความยินดี พางุยขีออกมาจัดแจงสมัครพรรคพวกได้ประมาณสามร้อยเศษ แล้วยกย้อนมาทางที่ค่ายเดิมเห็นก๋งจูก๊กฉินกับเลงอินเซียงเหลาคุมทหารเก็บเครื่องศัสตราวุธ เสื้อเกราะ ม้าและเกวียนที่ชาวเมืองจิ้นทิ้งไว้ ซุนสิวกับงุยขีก็มีความยินดี ขับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อเป็นอลหม่าน เลงอินเซียงเหลาไม่ทันรู้ตัวด้วยมัวเก็บของครั้นเห็นผู้คนวุ่นวายก็ยืนตะลึงอยู่ ซุนสิวก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเลงอินเซียงเหลาตาย ก๋งจูก๊กฉินก็ขับทหารเข้าล้อมและเอาทวนแทงซุนสิว งุยขีเห็นดังนั้นก็เอาทวนปัดทวนก๋งจูก๊กฉินเสีย แล้วงุยขีกับก๋งจูก๊กฉินก็เข้ารบกันเป็นหลายเพลง ซุนสิวยืนอยู่บนเกวียนเห็นได้ทีก็เอาเกาทัณฑ์ยิงก๋งจูก๊กฉินถูกแขนซ้ายตกเกวียนลง ทหารงุยขีก็เข้ากลุ้มรุมจับตัวก๋งจูก๊กฉิน มัดใส่เกวียนมากับศพเลงอินเซียงเหลา ทหารเมืองจิ้นได้ทีก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อล้มตายเป็นอันมาก ซุนสิวจึงว่ากับงุยขีว่า ซึ่งเราจับก๋งจูก๊กฉินกับฆ่าเลงอินเซียงเหลาตายนั้น ก็พอทดแทนลบล้างกันกับที่เขาจับซุนหยงบุตรเราไปได้ ครั้นจะยกไปตีค่ายเมืองฌ้อต่อไป ทหารเราก็น้อยกว่าเขา จำเราจะเลิกทัพกลับไปค่ายก่อนจึงจะไม่เสียที งุยขีก็เห็นชอบด้วย แล้วก็พากันเลิกทัพกลับไปค่ายแม่นํ้าอึงโห
ฝ่ายทหารเลงอินเซียงเหลาที่เหลือตาย ก็รีบหนีไปแจ้งความกับฌ้อจองอ๋องทุกประการ ฌ้อจองอ๋องครั้นแจ้งความว่าซุนสิวยกมารบฆ่าเลงอินเซียงเหลาและจับก๋งจูก๊กฉินไปได้ยิ่งมีความโกรธนัก จึงจัดแจงทหารที่มีฝีมือให้ยกไปตามซุนสิวหาทันไม่ ฝ่ายซีหวยซึ่งเป็นปีกซ้ายตั้งค่ายอยู่นั้น ครั้นรู้ว่าฌ้อจองอ๋องมาตีค่ายซุนลิมฮู ก็ตระเตรียมทหารไปซุ่มไว้ที่เขาเงาสันเป็นทางช่องแคบสามกอง และจัดแจงกำชับกำชาทหารให้รักษาค่ายไว้ให้มั่นคง ขณะนั้นก๋งจูเองทหารเมืองฌ้อครั้นยกมาถึงค่ายซีหวย ก็สั่งทหารเข้าระดมตีค่าย ซีหวยเห็นดังนั้นก็จัดทหารออกมารับหน้าค่าย ซีหวยเข้ารบกับก๋งจูเองได้สิบเพลง ซีหวยทำเสียทีชักม้าหนีล่อมาทางเขาเงาสันช่องแคบ ก๋งจูเองมิได้รู้ว่าอุบายก็ขับม้าไล่ซีหวยเข้าไปถึงช่องเขาเงาสัน พอได้ยินเสียงประทัดสัญญา มีนายทหารคนหนึ่งคุมทหารออกมายืนขวางหน้าอยู่ หยงซกจึงร้องว่าเรามาคอยท่าท่านนานแล้วเพิ่งพบวันนี้ ท่านจงมาคำนับเราแต่โดยดีเถิด ก๋งจูเองได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก จึงชักม้าเข้ารบกับหยงซกได้ยี่สิบเพลง หยงซกต้านทานมิได้ก็ชักม้าพาซีหวยหนีพลางรบพลาง ก๋งจูเองก็ไล่ติดตามไปจนใกล้ถึงทัพฮันฉวน
ฝ่ายฮันฉวนเห็นกองทัพไล่ซีหวยมาถึงที่ซุ่มอยู่ ก็จุดประทัดสัญญาพาชัวชิวกี๋ขับเกวียนออกมารบกับก๋งจูเองได้สิบเพลง ยังหาถึงแพ้ชนะกันไม่ ก๋งจูเองได้ยินประทัดสัญญาขึ้นจะกลับทัพก็มิทัน พอมีทหารยกอ้อมสกัดหลังมาล้อมก๋งจูเองไว้ ก๋งจูเองเห็นกองทัพซกเค็กล้อมสกัดหลังเข้ามาดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าเราเสียกลอุบายซีหวยทหารเมืองจิ้นแล้ว ก็ขับทหารระดมกันฟันฝ่าพาทหารออกจากที่ล้อมได้พร้อมกัน ฝ่ายซีหวยเมื่อก๋งจูเองถอยทัพไปแล้ว ให้ตรวจตราทหารทั้งปวงพร้อมกันแล้วก็ให้ตั้งค่ายอยู่ที่เขาเงาสันเจ็ดค่าย แบ่งให้นายทหารรักษาไว้คนละค่ายมั่นคง ก๋งจูเองก็ให้ตั้งค่ายมั่นคุมเชิงกันอยู่ทั้งสองฝ่าย
ฝ่ายซุนสิวครั้นมาถึงแม่นํ้าอึงโหก็เข้าไปคำนับซุนลิมฮูเล่าความให้ฟังทุกประการ ฝ่ายเตียวเองเจ๋ครั้นพาทหารข้ามแม่นํ้าอึงโหไปได้ก็ตั้งค่ายลงไว้ แล้วให้ทหารเอาเรือข้ามรับซุนลิมฮูกับซุนสิวและทหารทั้งปวงจนสิ้น ซุนลิมฮูกับซุนสิวก็ให้ทหารเลวและนายหมวดนายกองข้ามไปก่อนตัวจึงข้ามไปต่อภายหลัง พอคํ่าลงก็กำชับกันให้รักษาค่าย ฝ่ายฌ้อจองอ๋องก็เลิกทัพมาถึงเมืองปีเสีย งอฉำเจ้าเมืองก็ออกมาต้อนรับคำนับฌ้อจองอ๋องตามธรรมเนียมแล้วว่า ขอท่านจงยกกองทัพไปตีเสียให้ได้จึงจะสิ้นศึก ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ตั้งแต่เราทำศึกกับพวกเมืองจิ้น แต่ครั้นเมื่อปกเสียแพ้กับชาวเมืองจิ้นมาเรามีความอายนัก พึ่งแก้อายได้ครั้งนี้ ตั้งแต่นี้ไปเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นก็จะเป็นไมตรีไป ซึ่งท่านจะให้ไปตีเมืองจิ้นจะต้องการอะไร แล้วฌ้อจองอ๋องก็สั่งให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่นอกเมือง
ฝ่ายเตงเซียงก๋งรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองฌ้อมีชัยชนะเจ้าเมืองจิ้น ก็จัดแจงบรรณาการมา ณ เมืองปีเสียถามข่าวฌ้อจองอ๋อง แล้วว่ากับฌ้อจองอ๋องว่าซึ่งท่านจะมาตั้งอยู่นอกเมืองฉะนี้หาควรไม่ ขอเชิญท่านไปประทับในเมืองจึงจะชอบ ฌ้อจองอ๋องก็เห็นด้วย ก็ชวนเตงเซียงก๋งเข้าไปในเมืองแล้วตั้งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงตามธรรมเนียม พัวตั้งจึงคำนับฌ้อจองอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขอเอาศพพวกเมืองจิ้นมาประจานไว้ให้คนทั้งปวงรู้ว่าเมืองจิ้นแพ้แก่เมืองฌ้อเสียทหารเป็นอันมาก ฌ้อจองอ๋องจึงว่า อันเมืองจิ้นนี้เขาหามีความผิดไม่ เราไปรบชนะครั้งนี้เพราะบุญของเราต่างหาก ซึ่งท่านจะเอาศพเขาไปประจานนั้นหาควรไม่ ท่านจงให้ทหารขนเอาไปฝังเสียเถิด พัวตั้งก็คำนับลามาทำตามสั่ง แล้วก็ให้เซ่นวักตามธรรมเนียม จึงกลับเข้ามาบอกกับฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องก็ตรวจตราทหารและเสบียงอาวุธพร้อมแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ จึงปูนบำเหน็จแก่ทหารทั้งปวงตามสมควร แล้วว่างอฉำนี้มีสติปัญญา ควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ จึงตั้งให้เป็นไตหูผู้สำเร็จราชการในเมืองฌ้อ ซุนซกเหงาเห็นดังนั้นมีความน้อยใจ จึงคิดว่างอฉำเป็นขุนนางเล็กน้อยมีความชอบแต่ครั้งหนึ่ง ฌ้อจองอ๋องก็ตั้งให้ที่ไตหูสำเร็จราชการ ซุนซกเหงาเสียใจนัก ตั้งแต่นั้นมาก็ป่วยลง
๕๔
ฝ่ายซุนลิมฮูครั้นผ่อนพลข้ามแม่น้ำอึงโหสิ้นแล้ว มิได้เห็นทหารเมืองฌ้อตามมาก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น เข้าไปคำนับแจ้งความแก่จิ้นเกงก๋ง จิ้นเกงก๋งโกรธว่าซุนลิมฮูยกทัพไปรบกับเมืองฌ้อแพ้กลับมาครั้งนี้ทำให้เสียทหารเป็นอันมากเราจะฆ่า ขุนนางทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าขอชีวิตซุนลิมฮูไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ด้วยซุนลิมฮูนี้เป็นขุนนางมีความชอบมาหลายชั่วแผ่นดินแล้ว ครั้งนี้แพ้กองทัพเมืองฌ้อมาก็เพราะเซียนก๊กไม่ฟังบังคับบัญชา ซุนลิมฮูพวกเมืองฌ้อจึงดูหมิ่นท่านได้ ขอท่านให้ฆ่าเซียนก๊กเสียจึงจะควร จิ้นเกงก๋งก็เห็นชอบด้วยแล้วสั่งทหารให้เอาเซียนก๊กไปฆ่าเสีย ตัวซุนลิมฮูนั้นให้คงที่ขุนนางตามเดิมแล้วให้ไปตั้งเกลี้ยกล่อมผู้คนไว้จะได้ไปแก้แค้นชาวเมืองฌ้อ
ครั้งนั้นพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบสองปี เป็นเดือนสาม ซุนซกเหงาซึ่งเป็นที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อป่วยหนักลง จึงเรียกซุนอั๋นผู้บุตรเข้ามาสั่งว่า ถ้าเราหาชีวิตไม่แล้ว ฌ้อจองอ๋องจะตั้งเจ้าให้เป็นขุนนาง และให้ที่นาบ้านส่วยแก่เจ้า เจ้าจงบิดพลิ้วเสีย เจ้าอย่าได้รับ ถ้ามิฟังจะขืนให้เป็นก็จงเอานาที่ซิมขิว พอจะได้ทำมาหาชีวิตไม่ ด้วยที่ซิมขิวเป็นที่ไม่ดีมิได้มีผู้แย่งชิงเอา ว่าแล้วก็หยิบเอาหนังสือที่เขียนไว้แต่แรกล้มเจ็บ ส่งให้ซุนอั๋นไปให้กับฌ้อจองอ๋อง อยู่มาหน่อยหนึ่งซุนซกเหงาก็กระทำกาลกิริยาตาย ซุนอั๋นก็ร้องไห้รักบิดาเป็นอันมาก แล้วเอาหนังสือที่บิดามอบไว้เข้าไปแจ้งความกับฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องรู้ว่าซุนซกเหงาตายอาลัยนัก จึงรับเอาหนังสือจากมือซุนอั๋นมาฉีกผนึกออกอ่านเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าผู้ชื่อซุนซกเหงาได้เป็นเลงอินก็เพราะบุญไตอ๋องชุบเลี้ยง จะยกกองทัพไปรบครั้งใดก็มีชัยชนะ เพราะบุญท่านปกแผ่ไปจึงมิได้มีอันตราย จนกลับมาสิ้นชีวิตอยู่ในเมืองฌ้อพร้อมด้วยบุตรภรรยาก็เพราะบารมีไตอ๋อง อันตัวข้าพเจ้านี้สติปัญญาน้อยแต่มีนํ้าใจรักใคร่ท่านมาก จึงฝากหนังสือไว้ ซึ่งซุนอั๋นผู้บุตรข้าพเจ้านั้นหาสติปัญญามิได้ ท่านจะเอาตั้งเป็นขุนนางนั้นไม่ควร ขอท่านกรุณาเอาอุ้ยเพ้งผู้หลานข้าพเจ้ามาตั้งไว้ให้รับราชการ ด้วยอุ้ยเพ้งผู้นั้นมีสติปัญญาพอจะรับราชการฉลองพระคุณท่านไปได้ อนึ่งทัพเมืองจิ้นที่แตกแพ้ทหารเราไปนั้น เขาก็คงจะมาคิดแก้แค้นอยู่ ท่านอย่าไปประมาท จงฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญไว้แล้วป่าวร้องให้ราษฎรทำไร่ทำนาให้ได้ข้าวขึ้นฉางไว้จงมาก จะได้เป็นกำลังแก่ทหาร ข้อหนึ่งหัวเมืองใดมิได้มาทำอันตรายกับเมืองท่าน ก็อย่าให้ยกไปยํ่ายีเมืองเขาให้ได้ความเดือดร้อน ถ้าท่านได้แจ้งหนังสือนี้แล้วจงตรึกตรองดูตามควรเถิด
ฌ้อจองอ๋องครั้นแจ้งในหนังสือนั้นแล้วก็มีความอาลัยในซุนซกเหงานัก จึงว่าอันขุนนางในเมืองเรานี้จะหาใครสัตย์ซื่อเหมือนซุนซกเหงาเป็นอันยาก แต่จะตายยังอุตส่าห์คิดถึงคุณเราทำหนังสือไว้ให้ บัดนี้ก็ตายเสียแล้วจำจะพากันไปเยี่ยมศพ แล้วก็ชวนขุนนางไปบ้านซุนซกเหงา ฌ้อจองอ๋องเห็นศพเข้าเสียดายก็ร้องไห้ ขุนนางที่ชอบพอกับซุนซกเหงาก็ร้องไห้เป็นอันมาก ฌ้อจองอ๋องจึงให้จัดแจงเอาศพไปฝังไว้ตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่เสร็จแล้วก็กลับมา ครั้นรุ่งขึ้น ฌ้อจองอ๋องออกว่าราชการขุนนางเข้ามาคำนับพร้อมกัน ฌ้อจองอ๋องจึงตั้งก๋งจูเองเป็นที่เลงอินนายทหารใหญ่แทนที่ซุนซกเหงา ให้อุ้ยเพ้งเป็นที่เจียมอึนนายทหารรอง ตั้งซุนอั๋นเป็นที่กงเจี้ยที่ขุนนางพลเรือน ซุนอั๋นจึงว่าบิดาข้าพเจ้าเมื่อจะตายนั้นสั่งไว้ว่า ท่านจะให้เป็นขุนนางก็อย่าให้รับ แม้นจะรับเอาที่ขุนนางไว้ก็เหมือนหนึ่งหาอยู่ในถ้อยคำบิดาข้าพเจ้าไม่ ฌ้อจองอ๋องว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง ซุนอั๋นก็บิดพลิ้วหารับไม่ แล้วลากลับมาบ้านไปเที่ยวตัดไม้ตัดฟืนขายเลี้ยงชีวิตทุกวัน
ฝ่ายเม่งจูหยูเป็นคนขับรำของฌ้อจองอ๋อง มีรูปร่างงามสูงประมาณห้าศอก วันหนึ่งเม่งจูหยูไปเที่ยวเล่นเห็นซุนอั๋นหาบฟืนมาคิดประหลาดใจ เดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่า ท่านก็เป็นบุตรเลงอินขุนนางผู้ใหญ่ ทำไมจึงมาหาบฟืนขายฉะนี้ เรามีความสงสัยนัก ซุนอั๋นจึงตอบว่า บิดาเราเป็นขุนนางก็จริงอยู่ แต่ทำราชการโดยสุจริตมิได้คิดเบียดเบียนฉ้อราษฎร์และฉ้อหลวงมาเป็นอาณาประโยชน์ บิดาเราจึงยากจน เราจึงต้องตัดฟืนขายอยู่ฉะนี้ เม่งจูหยูได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีความสงสารซุนอั๋นมากขึ้น จึงว่าท่านอุตส่าห์ทำกินอยู่ก่อนเถิด เราจะช่วยแก้ไขให้ท่านเป็นขุนนางแทนบิดาจงได้ พูดกันแล้วต่างคนก็ไปที่อยู่ของตัว เม่งจูหยูครั้นมาถึงบ้านก็จัดแจงเอาเสื้อหมวกอย่างขุนนางสำหรับเล่นงิ้วนั้นใส่ตัวเข้าแล้วก็หัดเดินทำกิริยาอาการเหมือนซุนซกเหงา แต่หัดทำดังนี้ประมาณสามสี่วัน พอเพลาวันหนึ่งฌ้อจองอ๋องกินโต๊ะกับขุนนางอย่างแต่ก่อน จึงให้พวกงิ้วเข้ามาเล่น เม่งจูหยูก็จัดแจงแต่งตัวเป็นซุนซกเหงา จัดงิ้วผู้หนึ่งเป็นฌ้อจองอ๋องนั่งอยู่ข้างหน้ามีโต๊ะ เม่งจูหยูก็ทำกิริยาเหมือนซุนซกเหงา เข้าไปเฝ้าฌ้อจองอ๋องที่เป็นงิ้วนั้น ฌ้อจองอ๋องกำลังเมาสุราลืมสติ เห็นเม่งจูหยูทำเหมือนซุนซกเหงาจริงจึงเรียกเม่งจูหยูเข้ามาแล้วฉามว่า ซุนซกเหงาท่านสิตายแล้วเหตุใดจึงเป็นมาได้ เม่งจูหยูจึงทูลว่า ข้าพเจ้ามิใช่ซุนซกเหงา ข้าพเจ้าชื่อเม่งจูหยูดอก ฌ้อจองอ๋องจึงว่า เราดูท่านเหมือนซุนซกเหงา เรามีใจรักใคร่นัก ท่านจงเป็นที่เลงอินแทนซุนซกเหงาเถิด เม่งจูหยูจึงแสร้งว่า ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าเป็นที่เลงอินนั้น ข้าพเจ้าก็ยินดีอยู่ แต่ข้าพเจ้าจะไปปรึกษาภรรยาดูก่อน ถ้าเขายอมแล้วข้าพเจ้าจึงจะรับ ว่าแล้วก็คำนับลาออกมา พอลับตาฌ้อจองอ๋องแล้วกลับเข้ามาคำนับว่า ภรรยาข้าพเจ้าหายอมให้เป็นขุนนางไม่ แล้วเขาว่าสุภาษิตให้ข้าพเจ้าฟังเป็นความสี่ข้อ ข้อหนึ่งว่าผู้ซึ่งมิได้มีใจสัตย์ซื่อ คิดแต่จะเบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนแล้ว ฉลาดประจบประแจงก็ได้เป็นขุนนาง ข้อหนึ่งผู้ซึ่งอยู่ในยุติธรรมมิได้เบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนยากแค้น ควรที่จะได้เป็นขุนนาง แต่ไม่ฉลาดในการสอพลอก็หาได้เป็นขุนนางไม่ ข้อหนึ่งตัวยังมิได้เป็นขุนนาง แสร้งทำเป็นสัจธรรมให้เจ้านายรักใคร่เชื่อถือ เอามายกย่องตั้งแต่งเป็นขุนนาง แล้วละความดีเสียประพฤติทำการทุจริตเบียดเบียนเอาทรัพย์ราษฎรมาเป็นอาณาประโยชน์ของตน ก็มั่งมีมากตราบเท่าลูกหลาน ข้อหนึ่งผู้ที่เป็นขุนนางแล้วประพฤติแต่การสุจริต มิได้คิดฉ้อราษฎรและฉ้อหลวงเอามาเป็นประโยชน์ของตน ตัวก็ยากจนกันดาร ลูกหลานก็ได้ยากคับแค้น เหมือนซุนซกเหงาซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในท่าน มิได้ฉ้อราษฎรฉ้อหลวงทำราชการโดยซื่อสัตย์สุจริตต่อแผ่นดิน บัดนี้บุตรซุนซกเหงาก็ยังมีอยู่ ขอท่านจงดำริดูแต่ควรเถิด
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังเม่งจูหยูว่าดังนั้นก็คิดสงสารซุนซกเหงาจนน้ำตาตก จึงให้เม่งจูหยูไปหาตัวซุนอั๋นมา ฌ้อจองอ๋องเห็นซุนอั๋นใส่เสื้อกางเกงขาด ผิวเนื้อฝ้าดำเพราะตรากตรำแดดลมมีความสงสารนัก เรามิได้รู้ว่าบุตรซุนซกเหงายากจนถึงเพียงนี้เลย เม่งจูหยูนั่งเคียงซุนอั๋นจึงทูลแทนซุนอั๋นว่า เมื่อซุนซกเหงายังมีชีวิตอยู่นั้นกระทำราชการโดยสุจริต มิได้คิดเบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์ให้ได้ความเดือดร้อนเพราะว่ามีกตัญญูต่อท่าน บุตรซุนซกเหงาจึงต้องไปตัดฟืนขายเลี้ยงชีวิตได้ความลำบากถึงเพียงนี้ ฌ้อจองอ๋องจึงว่า เดิมนั้นเราก็จะตั้งให้ซุนอั๋นเป็นที่เลงอินแทนบิดา ซุนอั๋นก็มิได้รับ เดี๋ยวนี้เราเห็นซุนอั๋นได้รับความลำบากเรามีใจสงสาร จะยกบ้านส่วยให้กับซุนอั๋นสักหมื่นเรือน ซุนอั๋นจงรับเอาเก็บกินไปเถิด ซุนอั๋นก็มิได้รับ ฌ้อจองอ๋องจึงว่าเราให้บ้านส่วยแก่ท่านเหตุใดจึงไม่เอา ซุนอั๋นคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านจะให้บ้านส่วยแก่ข้าพเจ้าก็เพราะมีความกรุณา พระคุณหาที่สุดมิได้ แต่เกินวาสนาข้าพเจ้านัก ความนินทาจะมีแก่ท่าน ข้าพเจ้าจะขอรับประทานแต่ที่ซิมขิวตำบลหนึ่ง ก็พอทำเลี้ยงชีวิตไปได้
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า ที่ซิมขิวนั้นเป็นที่ดอน จะปลูกผลไม้สิ่งใดก็หามีผลไม่ ท่านจะเอาไว้ประโยชน์อันใด ซุนอั๋นจึงทูลว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะรับประทานแต่ที่ตำบลซิมขิวนั้น เพราะคำบิดาสั่งไว้ว่าที่ซิมขิวเป็นที่ไม่ดีหามีผู้ต้องการไม่ จึงจะได้เป็นของข้าพเจ้าอยู่นานชั่วบุตรและหลาน ฌ้อจองอ๋องก็อนุญาตให้ตามใจ บรรดาขุนนางทั้งปวงก็สรรเสริญซุนซกเหงาผู้เป็นบิดาซุนอั๋นว่ารู้จักประมาณการพอสมควรกับอัชฌาสัยบุตรที่จะเลี้ยงชีวิตต่อไป ซุนอั๋นเล่าก็เป็นคนมีกตัญญูหาละคำบิดาสั่งไม่ ครั้นฌ้อจองอ๋องกินโต๊ะแล้วก็กลับเข้าข้างใน ขุนนางทั้งปวงก็ไปที่อยู่
ฝ่ายซุนลิมฮูขุนนางเมืองจิ้น ครั้นแจ้งข่าวว่าซุนซกเหงาขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อตาย ก็คิดเห็นว่าการศึกเมืองเรากับเมืองฌ้อจะสงบแล้วเราจำจะคิดทำการเอาเมืองเตงสืบต่อไปจึงจะชอบ คิดแล้วก็เข้าไปคำนับแจ้งความกับจิ้นเกงก๋งว่า ซุนซกเหงาขุนนางผู้ใหญ่เมืองฌ้อตายเห็นการศึกเมืองฌ้อจะถอยกำลังลง ถึงเราจะยกไปกระทำเมืองเตงครั้งนี้เห็นจะได้โดยง่าย แม้นชาวเมืองฌ้อรู้จะมาช่วยก็ไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน ด้วยซุนซกเหงาซึ่งเป็นกำลังศึกหาไม่แล้ว จิ้นเกงก๋งก็เห็นชอบด้วย แล้วอนุญาตให้ซุนลิมฮูว่าที่แม่ทัพยกไปตีเมืองเตงแก้แค้น ซุนลิมฮูยกไปตีเมืองเตงครั้งนั้นหาตั้งใจไปตีเมืองเตงไม่ ไปตีเอาบ้านเล็กน้อยปลายแดนเมืองเตง กวาดได้ครอบครัวแต่พอเป็นฤกษ์คุ้มค่าเสบียงก็เลิกทัพกลับมาเมืองจิ้น พวกทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นจึงว่า การครั้งนี้ได้ทีแล้วทำไมท่านจึงหายกรีบเข้าไปเอาเมืองเตงไม่เล่า ซุนลิมฮูจึงว่า เรารู้อยู่อันการซึ่งจะไปกระทำกับเมืองเตงนั้นใช่จะสำเร็จในวันสองวันนั้นหาไม่ ถ้าช้าไปเมืองฌ้อรู้ก็จะยกมาตีกระหนาบ เราจะมิจนเสียหรือ เราทำการครั้งนี้มิใช่จะหมายมาดเอาแต่เมืองเตงฝ่ายเดียวหามิได้ เราทำนี้แต่พอให้ชาวเมืองเตงเกรงฝีมือไว้แล้วจะได้คิดการอื่นต่อไป
ฝ่ายเตงเซียงก๋ง ครั้นได้แจ้งว่ากองทัพเมืองจิ้นมาตีเอาหัวเมืองปลายด่าน กวาดเอาผู้คนไปเป็นอันมาก ก็แต่งเครื่องบรรณาการให้คนคุมไปเมืองฌ้อ ขอก๋งจูเตียวฮวน ก๋งจูคิวจิด น้องชายสองคนซึ่งให้ไปเป็นจำนำอยู่เมืองฌ้อนั้นมาช่วยราชการเมืองเตง ฌ้อจองอ๋องแจ้งข้อความแล้วจึงว่า เราจะต้องการอะไรกับคนจำนำสองคน ถ้าเจ้าเมืองเตงไม่คงอยู่ในสัจแล้วถึงจะมีจำนำสักสิบคนก็หาต้องการไม่ แล้วฌ้อจองอ๋องก็อนุญาตให้น้องชายเจ้าเมืองเตงทั้งสองคนกลับไปช่วยราชการพี่ชาย แล้วฌ้อจองอ๋องก็ให้ประชุมขุนนางผู้ใหญ่น้อยปรึกษาราชการว่า เราจะคิดประการใดจึงจะปราบเมืองจิ้นให้อยู่ในอำนาจ อย่าให้คิดการกำเริบดูถูกเราต่อไปได้
ก๋งจูเจ๊กจึงว่า ทุกวันนี้เมืองเรากับเมืองเจ๋ชอบกัน เมืองจิ้นนั้นเขาชอบกันกับเมืองซอง การซึ่งเราจะช่วยเมืองเตงครั้งนี้ หาต้องการที่จะรบกับเมืองจิ้นซึ่งหน้าไม่ เรายกไปตีเมืองซองเกี่ยวไว้ กองทัพเมืองจิ้นก็คงจะยกไปช่วยเมืองซอง ก็จักได้ชื่อว่าเราช่วยเมืองเตงได้เหมือนกัน ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ความคิดนี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่เราหามีข้อขัดเคืองกับเมืองซองไม่ ยกไปรบเขาความครหานินทาก็จะมี แต่ครั้งก่อนนั้นเจ้าเมืองฌ้อคนเก่ามีความขัดเคืองยกกองทัพไปรบเมืองซอง เจ้าเมืองซองคนก่อนก็ออกรบกัน เจ้าเมืองซองเสียทีถูกเกาทัณฑ์ที่ต้นขาล่าทัพกลับไปเมือง ภายหลังออกมากระทำสัตย์กันที่ตำบลกวดลกแดนต่อแดน เจ้าเมืองซองก็เคารพยำเกรงเจ้าเมืองฌ้อฉันผู้ใหญ่ผู้น้อย ครั้นเจียวก๋งเจ้าเมืองซองผู้นั้นตาย เป๋งผู้เป็นบุตรได้ครองเมืองแทนบิดามาถึงสิบแปดปี ก็ยังหาข้อขัดเคืองกับเราไม่ ครั้งนี้เราจะเอาเหตุอันใดไปยกโทษกระทำเขา ก๋งจูเองจึงทูลว่า การซึ่งจะหาเหตุกระทำกับเมืองซองนั้นหาสู้ยากไม่ ข้าพเจ้าเห็นอุบายอย่างหนึ่ง ด้วยเจ้าเมืองเจ๋มีเครื่องบรรณาการมาคำนับเราหลายครั้งแล้ว เราหาได้ตอบแทนเขาไม่ ขอท่านจงจัดแจงคุมสิ่งของไปตอบแทนเมืองเจ๋ และสั่งให้เดินผ่านไปในแดนเมืองซอง ถ้าเมืองซองไม่ว่ากล่าวประการใดก็เห็นว่ายังคิดถึงไมตรีกันอยู่ ถ้าเจ้าเมืองซองว่า เราดูถูกไม่บอกกล่าวจับกุมกักขังมิให้เราไป เราก็จะเอาเหตุอันนี้แลยกขึ้นว่ากระทำกับเมืองซอง ด้วยเราเป็นเมืองใหญ่ เมืองซองเป็นเมืองเล็กบังอาจห้ามปราม
เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า ถ้ากระนั้นท่านจะเห็นผู้ใดฺซึ่งจะคุมสิ่งของไปเมืองเจ๋เล่า ก๋งจูเองจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่ซินบู๊อุ๋ยผู้เดียว ด้วยเจ้าเมืองซองรู้จักครั้งเมื่อไปทำสัตย์ด้วยเจ้าเมืองฌ้อคนเก่าที่ตำบลแดนกวดลกนั้น เจ้าเมืองฌ้อก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ซินบู๊อุ๋ยคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองเจ๋ ซินบู๊อุ๋ยจึงทูลกับฌ้อจองอ๋องว่า ซึ่งไต้อ๋องจะให้ข้าพเจ้าไปครั้งนี้ ถ้าไม่มีหนังสือบอกกล่าวด่านทางเขาที่ไหนเขาจะให้ไป ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ท่านกลัวชาวเมืองซองนักหรือ ซินบู๊อุ๋ยจึงทูลว่า เมื่อครั้งเจ้าเมืองฌ้อคนเก่าออกไปกระทำสัตย์กับหัวเมืองทั้งปวงที่ตำบลกวดลก ครั้งนั้น เจ้าเมืองซองมาช้าเจ้าเมืองฌ้อก็โกรธ สั่งให้ข้าพเจ้าจับเอาคนใช้เจ้าเมืองซองฆ่าเสียคนหนึ่ง ชาวเมืองซองยังพยาบาทข้าพเจ้าอยู่มาก ถ้าท่านไม่มีหนังสือไปแล้ว เขาก็คงจับข้าพเจ้าฆ่าเสียเป็นมั่นคง เจ้าเมืองฌ้อจึงว่า ถ้ากระนั้นเราจะผลัดชื่อท่านเสียใหม่ชื่อซินจิว เห็นชาวเมืองซองจะแปลก ซินบู๊อุ๋ยจึงว่า เขาแปลกก็แต่ชื่อ หน้าตารูปร่างนั้นเขายังจำได้อยู่ ฌ้อจองอ๋องได้ฟังซินบู๊อุ๋ยพูดจาบิดพลิ้วไม่ไปก็โกรธแล้วว่า เราเห็นได้ราชการแล้วเราจึงใช้ไป ถ้าชาวเมืองซองจับท่านฆ่าเสีย เราก็จะยกกองทัพใหญ่ไปเหยียบเมืองซองเสียให้แหลก จงไปเถิดอย่าขัดเราเลย ซินบู๊อุ๋ยก็จนใจต้องรับคำนับลาไปบ้าน ครั้นรุ่งเช้าจึงพาซินไสผู้บุตรเข้ามาคำนับฌ้อจองอ๋องแล้วว่า ซึ่งตัวข้าพเจ้าจะไปราชการครั้งนี้เพราะกตัญญู ที่ไหนชีวิตข้าพเจ้าจะรอดมาเห็นหน้าไต้อ๋อง ข้าพเจ้าขอฝากซินไสผู้บุตร จงช่วยเมตตาทำนุบำรุงด้วย ฌ้อจองอ๋องจึงว่าท่านอย่ามีความวิตกเลย ซินบู๊อุ๋ยก็คำนับรับของเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนกับคนใช้ออกจากเมืองฌ้อ ซินไสก็ตามส่งบิดาจนออกนอกเมือง ซินบู๊อุ๋ยจึงสั่งบุตรว่า บิดาไปครั้งนี้เห็นจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้าเจ้า เจ้าจงฝากตัวกับฌ้อจองอ๋อง แล้วทูลให้เร่งยกกองทัพไปแก้แค้นบิดาจงเร็ว พ่อลูกต่างคนต่างร้องไห้รักสั่งเสียกันแล้ว ซินบู๊อุ๋ยก็รีบขับเกวียนไปเมืองซอง ซินไสส่งบิดาจนลับตาแล้วก็กลับเข้าเมือง
ฝ่ายซินบู๊อุ๋ยก็รีบมาถึงเมืองซูเอ๋งแดนเมืองซอง นายด่านจึงออกมาถามว่า ท่านมาแต่เมืองไหนจะไปตำบลใด มีหนังสือเบิกด่านมาหรือไม่ ซินบู๊อุ๋ยจึงว่า ฌ้อจองอ๋องใช้เราไปเมืองเจ๋ มีแต่หนังสือถึงเมืองเจ๋ผนึกอยู่ หนังสือเบิกด่านเมืองนี้หามีไม่ ด้วยว่าเมืองซองกับเมืองฌ้อเหมือนพี่น้องกัน จึงหาเอาหนังสือซึ่งจะเบิกด่านมาไม่ ชาวด่านได้ฟังดังนั้นก็จับเอาตัวซินบู๊อุ๋ยไปคุมไว้ แล้วมีหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองซองทุกประการ ฮ้อหงวนขุนนางเมืองซองจึงว่ากับซองบุนก๋งว่า เมืองฌ้อกับเมืองเราก็เป็นอริกันมาหลายชั่วเจ้าเมืองมาแล้ว ครั้งนี้เจ้าเมืองฌ้อใช้ขุนนางเดินเหยียบแดนมาเมืองเราจะไปเมืองเจ๋ หามีหนังสือมาบอกกล่าวขอหนทางเราไม่ ก็เป็นที่ดูถูกข้อใหญ่นัก ขอให้ท่านฆ่าขุนนางเมืองฌ้อซึ่งมานี้เสียเถิด ซองบุนก๋งจึงว่า ถ้าเราฆ่าขุนนางของเขาเสีย เขาก็โกรธยกกองทัพมาเมืองเรา จะมิเป็นข้อพยาบาทต่อกันไปหรือ ฮ้อหงวนจึงว่าการซึ่งเขาไม่บอก เดินผ่านแดนมาแต่ผู้คนเล็กน้อยดังนี้ ข้าพเจ้ามีความแค้นมากกว่ายกกองทัพใหญ่เหยียบแดนมาอีก แล้วสั่งให้ทหารออกไปเอาตัวซินบู๊อุ๋ยที่ด่านซูเอียงเข้ามา ฮ้อหงวนครั้นเห็นหน้าซินบู๊อุ๋ยขุนนางเมืองฌ้อก็มีความแค้นมาก จึงว่าอ้ายคนนี้ครั้งก่อนจับเอาคนใช้ของเจ้าเมืองคนเก่าฆ่าเสีย ครั้งก่อนนั้นกูยังหาหายแค้นมึงไม่ บัดนี้ยังกลับมาดูถูกอีกเล่า มึงจะมาหาที่ตายแล้วหรือ
ซินบู๊อุ๋ยก็โกรธแล้วจึงว่า กูก็รู้ว่าพวกมึงหาสติปัญญามิได้ กูเป็นทูตเมืองใหญ่จะไปเมืองใหญ่ หาควรจะบอกกล่าวขอทางชาวเมืองเล็กน้อยไม่ มึงจะฆ่ากูเสียก็ตามเถิด กูจะประกาศความชั่วเจ้ามึงไว้ในแผ่นดิน ด้วยเจ้ามึงเอาย่าน้อยเลี้ยงเป็นภรรยาหาความละอายไม่ เจ้าเมืองซองจึงสั่งให้จับตัดสินซินบู๊อุ๋ยแล้วให้ประหารชีวิตเสีย เมื่อซินบู๊อุ๋ยตายนั้น ณ วันเดือนหกข้างแรม สิ่งของเครื่องบรรณาการและหนังสือไปเมืองเจ๋นั้นก็สั่งให้เอาเผาไฟเสียสิ้น คนใช้ซึ่งมากับซินบู๊อุ๋ยต่างก็หนีเล็ดลอดไปเมืองฌ้อได้สิ้น จึงเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งกับฌ้อจองอ๋อง พอเป็นเพลากลางวัน ฌ้อจองอ๋องสั่งให้พ่อครัวยกโต๊ะมากินพอแจ้งความว่าเจ้าเมืองซองฆ่าซินบู๊อุ๋ยและเผาข้าวของเสียก็มีความโกรธเป็นกำลัง ทิ้งตะเกียบเสียแล้วลุกขึ้นยืนร้องสั่งให้ก๋งจูเจ๊กจัดทหารเป็นทัพใหญ่ กูจะยกไปเหยียบเมืองซองเสียให้ยับเยิน ให้ซุนซกสิเป็นปลัดทัพ ซินไสเป็นทัพหน้า จัดแจงทหารเกวียนทหารม้าเป็นอันมาก เสร็จแล้วฌ้อจองอ้องก็รีบยกไปด้วยกำลังโกรธ พอเดือนสิบเอ็ดข้างขึ้นก็ถึงแดนเมืองซอง จึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองซูเอียงเข้าไว้ทั้งสี่ด้าน แล้วให้ทำหอรบสูงกว่ากำแพงเมืองสำหรับขึ้นดูการในเมือง
๕๕
ฝ่ายฮ้อหงวนซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองซองเห็นกองทัพเมืองฌ้อมาล้อมเมืองดังนั้น ก็เกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ แล้วเขียนหนังสือให้งักเอ๋งถือไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาช่วย งักเอ๋งมาถึงเมืองจิ้นจึงเอาหนังสือเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นแจ้งในหนังสือแล้วว่ากับขุนนางว่า เราจะต้องยกทัพไปช่วยเมืองซอง เป๊กจงจึงว่า เมื่อครั้งซูลิมฮูเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปช่วยเมืองเตงนั้นยังเสียทีแตกทัพมา ข้าพเจ้าเห็นว่าครั้งนี้เมืองฌ้อยังมีกำลังรุ่งเรืองอยู่ ถึงจะยกไปก็หามีชัยชนะแก่เมืองฌ้อไม่ ท่านจงเชื่อข้าพเจ้างดกองทัพเสียก่อนเถิด
จิ้นเกงก๋งจึงว่า เมืองซองกับเมืองเราได้เป็นไมตรีกันไว้ ครั้นจะมิยกไปช่วยก็จะมิขาดไมตรีกันเสียหรือ อนึ่งเมืองซองทแกล้วทหารก็น้อยนักเห็นจะสู้เมืองฌ้อไม่ได้ เป๋งจงจึงว่าท่านว่าก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเมืองฌ้อกับเมืองซองทางไกลกันถึงสองพันลี้ โดยจะส่งเสบียงอาหารก็กันดารนัก ข้าพเจ้าเห็นว่าทัพเมืองฌ้อจะเลิกกลับไปโดยเร็ว ขอท่านจงจัดแจงคนที่มีสติปัญญาฝีปากดีไปบอกกับเจ้าเมืองซองว่าทัพเราจะยกไปช่วย ให้จัดแจงป้องกันรักษาเมืองไว้ท่าเราให้มั่นคงเถิด ฌ้อจองอ๋องไม่นานก็จะขาดเสบียงลง คงจะเลิกทัพกลับไปเมือง ก็จะมิได้ป่วยการทหารเรา เมืองซองเล่าก็จะไม่ขาดไมตรีกับท่าน จิ้นเกงก๋งพิเคราะห์ดูก็เห็นชอบด้วย จึงหันหน้ามาถามขุนนางทั้งปวงว่าใครจะรับอาสาเราไปแจ้งความกับเจ้าเมืองซองได้บ้าง ไตเอี๋ยงจึงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าจะอาสาไปแจ้งความกับเจ้าเมืองซองตามคำเป๋งจงให้เจ้าเมืองซองเห็นจริงจงได้ จิ้นเกงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ไตเอี๋ยงแล้วสั่งว่า ท่านจงปลอมเป็นพ่อค้าเข้าไปในเมืองซอง พวกกองทัพเมืองฌ้อจะไม่ได้มีความสงสัย ไตเอี๋ยงก็รับคำคำนับลาออกมาแต่งตัวเป็นพ่อค้า ทั้งบ่าวนายรีบไปยังเมืองซอง
ฝ่ายพวกกองตระเวนทัพเมืองฌ้อเห็นไตเอี๋ยงแปลกหน้ามาจะเข้าไปในเมือง ก็ชวนกันเข้าจับเอาตัวไตเอี๋ยงได้ พาเข้าไปให้ฌ้อจองอ๋อง ฌ้อจองอ๋องเห็นไตเอี๋ยงก็จำได้ว่าเป็นขุนนางเมืองจิ้นจึงถามว่า เฮ้ย เอ็งมานี้ด้วยเหตุอันใด ไตเอี๋ยงจึงว่า นายข้าพเจ้าใช้ให้มาบอกกับชาวบ้านซองว่า ให้ชาวเมืองรักษาเมืองไว้ให้ดีเถิด คงจะยกกองทัพมาช่วย ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เดิมอุยแก่ทหารเราจับท่านได้ที่ตำบลปกหลิมก็มิได้ประหารชีวิต ปล่อยให้ไปเป็นสุข บัดนี้ท่านจะเอาคอมาสู้คมอาวุธเราอีกหรือ ไตเอี๋ยงจึงว่า นายข้าพเจ้าก็เป็นอริกัน ซึ่งจับข้าพเจ้าได้ครั้งนี้จะฆ่าเสียก็ควรที่ ข้าพเจ้าก็แก่เกือบจะตายอยู่แล้ว ท่านจะฆ่าเสียก็ฆ่าเถิด ฌ้อจองอ๋องได้ฟังไตเอี๋ยงพูดจาไม่กลัวตายก็งดไว้ จึงให้ทหารค้นในตัวไตเอี๋ยงได้หนังสือฉบับหนึ่ง ฉีกผนึกอ่านดูได้ใจความว่า ให้เจ้าเมืองซองรักษาเมืองไว้ให้มั่นคงเถิด เราจะยกกองทัพไปช่วยให้ทันท่วงที มิให้เมืองซองเสียแก่เมืองฌ้อได้ท่านอย่าวิตกเลย
ฌ้อจองอ๋องแจ้งหนังสือดังนั้น จึงว่ากับไตเอี๋ยงว่า ท่านจงรับอาสาเราไปบอกกับซองบุนก๋งว่า จิ้นเกงก๋งยังติดธุระอยู่ จะยกมาช่วยนั้นยังขัดสนนัก ท่านจะร้องบอกอย่างนั้นได้หรือมิได้ ถ้าแม้นสำเร็จราชการแล้วเราจะตั้งให้เป็นขุนนางในเมืองฌ้อ ไตเอี๋ยงได้ฟังดังนั้นก็นิ่งเสียมิได้ว่าประการใด ฌ้อจองอ๋องจึงว่า ถ้าไม่ทำตามถ้อยคำกูจะประหารชีวิตเสีย ไตเอี๋ยงได้ฟังจึงคิดว่า จิ้นเกงก๋งใช้เราถือหนังสือไปให้เจ้าเมืองซอง เมืองซองก็ยังหารู้ความไม่ จำจะรับตามคำเจ้าเมืองฌ้อ แต่เมื่อจะร้องบอกชาวเมืองนั้นจะกลับเสียร้องบอกตามคำเจ้าเมืองจิ้นสั่ง ถึงฌ้อจองอ๋องจะฆ่าเสียก็ตามเถิด มิได้เสียราชการเจ้าเมืองจิ้น ไตเอี๋ยงคิดแล้วจึงว่า ถ้าท่านไม่ประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าก็จะสนองพระคุณร้องบอกกับชาวเมืองซองตามคำท่านสั่งสิ้น
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังก็มีความยินดี จึงสั่งทหารให้คุมตัวไตเอี๋ยงขึ้นไปบนหอรบ ไตเอี๋ยงก็ร้องบอกกับชาวเมืองซองว่า เราชื่อไตเอี๋ยงขุนนางเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นใช้ให้เราถือหนังสือมาแจ้งความกับเจ้าเมืองซองให้อุตส่าห์รักษาเมืองในเดือนหนึ่งเถิด อย่าได้คิดย่อท้อกับชาวเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นเกณฑ์กองทัพพร้อมแล้วจะรีบยกมาช่วยท่านโดยเร็ว เราเดินทางมาเมืองซองประมาทไป ทหารเมืองฌ้อจับเราได้ แล้วไตเอี๋ยงก็แจ้งความซึ่งอุบายลวงเจ้าเมืองฌ้อให้ชาวเมืองซองฟังทุกประการ
ฌ้อจองอ๋องได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก จึงสั่งทหารให้เอาตัวไตเอี๋ยงไปฆ่าเสีย ไตเอี๋ยงก็มิได้ย่อท้อแหงนหน้าขึ้นหัวเราะ ร้องว่ากับทหารเมืองฌ้อว่า ถึงเราจะตาย ก็ได้รับราชการของเจ้าแล้ว ท่านจงเร่งฆ่าเราเสียเร็วๆ เถิด เรามิเสียดายชีวิตแล้ว ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า ไตเอี๋ยงคนนี้ซื่อสัตย์ต่อนายหายากนัก ไม่ควรเราจะฆ่าเสีย คิดแล้วก็สั่งให้ปล่อยไตเอี๋ยง ไตเอี๋ยงก็เข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋องกลับไปเมืองจิ้น เมื่อไตเอี๋ยงร้องบอกชาวเมืองซองนั้น ชาวเมืองซองสำคัญว่าทัพเมืองจิ้นคงมาช่วยจริงก็มีความอุ่นใจมิได้ย่อท้อแก่ข้าศึก เต็มใจช่วยกันรักษาเมืองเป็นสามารถ ครั้งนั้นทัพเมืองฌ้อมาตั้งล้อมเมืองซองอยู่ถึงเจ็ดเดือน ชาวเมืองซองจะออกไปหากินมิได้ เสบียงในเมืองก็เบาบางลงทุกวัน ราษฎรได้ความอดอยากล้มตายมาก บ้างฉกลักตีชิงกันกิน บางพวกก็ฆ่าบุตรภรรยากิน แต่การรักษาหน้าที่ยังเชิงเทินยังมั่นคงอยู่ ด้วยฮ้อหงวนผู้สำเร็จราชการสำคัญใจอยู่ว่ากองทัพเมืองจิ้นจะยกมาช่วย จึงอุตส่าห์ดูแลอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายกองทัพเมืองฌ้อตั้งล้อมเมืองซองอยู่นาน เสบียงอาหารก็ขาดเบาบางลง ด้วยส่งกันมิทันเพราะทางไกล ผู้จ่ายเสบียงจึงเข้าไปแจ้งกับฌ้อจองอ๋องว่าในกองทัพเสบียงขาด ยังมีจะจ่ายทหารได้สักเจ็ดวัน ฌ้อจองอ๋องแจ้งดังนั้นก็สั่งจะให้ล่าทัพ ซินไสแจ้งว่าฌ้อจองอ๋องให้ล่าทัพจึงเข้าไปว่าแก่ฌ้อจองอ๋องว่า ขณะเมื่อท่านใช้ให้บิดาข้าพเจ้าถือหนังสือไปเมืองเจ๋นั้น ได้รับคำบิดาข้าพเจ้าไว้ว่า ถ้าเมืองซองทำอันตรายชีวิตบิดาข้าพเจ้าแล้ว ท่านจะฆ่าชาวเมืองซองเสียให้สิ้นทั้งเมือง บัดนี้ท่านก็มาล้อมเมืองซองเจ็ดเดือนจวนจะได้เมืองอยู่แล้ว ท่านจะเลิกทัพกลับไปนั้น ท่านไม่คิดถึงบิดาข้าพเจ้าแล้วหรือ
ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นคิดได้ จึงว่าเราไม่ล่าทัพไปแล้ว จะอยู่แก้แค้นแทนบิดาท่านให้จงได้ ซินไสจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าในเมืองซองขาดเสบียงจนต้องฆ่าคนกินเนื้อกัน ซึ่งแต่งรักษาเมืองอยู่นี้เพราะว่าเราจะขาดเสบียงลงบ้าง จะไม่ตั้งแรมปีอยู่ได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะแบ่งทหารออกกึ่งหนึ่งให้ตั้งทำนา ชาวเมืองซองเห็นว่าเราจะตั้งอยู่แรมปี ก็จะออกมาอ่อนน้อมโดยดี หาต้องรบพุ่งลำบากทหารไม่ ฌ้อจองอ๋องก็เห็นชอบด้วย แล้วซินไสก็มาเกณฑ์ทหารตั้งทำนา และที่นาเมืองซองนั้นน้อยไม่พอทหาร ซินไสก็ให้ล้มไม้ทำไร่ต่อออกไปเป็นอันมาก
เจ้าเมืองซองแจ้งการดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับฮ้อหงวนว่า กองทัพเมืองจิ้นจะมาช่วยก็หาเห็นมาไม่ บัดนี้เจ้าเมืองฌ้อก็ให้ตั้งทำนาเห็นจะอยู่แรมปี ในเมืองเรานี้เสบียงอาหารก็สิ้นแล้ว เห็นจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้ ฮ้อหงวนจึงว่า ครั้งนี้เราสิ้นที่พึ่งแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าจะออกไปหาก๋งจูแซขุนนางผู้ใหญ่เมืองฌ้อให้ช่วยอ้อนวอนว่ากล่าวฌ้อจองอ๋องให้เลิกทัพกลับไป ด้วยก๋งจูแซกับข้าพเจ้าก็เคยรู้จักชอบพอกันมา เห็นจะไม่ตัดไมตรีข้าพเจ้า
ซองบุนก๋งได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าเมืองซองครั้งนี้จะไม่ฉิบหายก็เพราะความคิดท่าน ท่านจงออกไปพูดอ้อนวอนเขาให้จงดีเถิด ฮ้อหงวนก็คำนับลาออกมา ครั้นเพลาดึกก็ลอบออกไปใกล้ค่ายก๋งจูแซ เห็นทหารเที่ยวลาดตระเวนรักษาค่ายอยู่ ฮ้อหงวนปนปลอมพวกกองตระเวนเข้าไปซ่อนอยู่ในค่าย และได้ยินทหารพูดกันว่า เพลาวันนี้เจ้าเมืองฌ้อให้ท่านแม่ทัพกินสุราเหลือขนาดนอนหลับแล้ว เราผ่อนกันไประงับกายเสียบ้างเถิด พอเพลาประมาณสามยาม ฮ้อหงวนเห็นคนนั่งยามหลับสิ้น ได้ทีก็ย่องเข้าไปในห้องก๋งจูแซ แอบมองดูแสงโคมสว่าง เห็นก๋งจูแซหลับสนิทฮ้อหงวนก็เข้าไปก้าวขึ้นบนเตียง ก๋งจูแซนอนตะแคงมือซ้ายขวาทับกันอยู่ ฮ้อหงวนก็รวบมือเสื้อทั้งสองผูกกระหมวด เอาตีนเหยียบไว้ข้างหนึ่ง ตัวก็ขึ้นนั่งทับตัวก๋งจูแซไว้ แล้วถอดกระบี่ออกเงื้อท่าทีจะแทงก๋งจูแซ ก๋งจูแซตกใจตื่นตึงตังดิ้นไม่ไหว ลืมตาขึ้นเห็นฮ้อหงวนก็รู้จักหน้า จึงถามว่าเหตุใดท่านจึงมาทำกับเราดังนี้ ฮ้อหงวนจึงตอบว่า เจ้าเมืองซองใช้เราให้ออกมาว่ากับท่าน ให้ท่านบอกกับเจ้าเมืองฌ้อให้เลิกทัพกลับ อย่าให้ทำร้ายกับเมืองซอง ถ้าท่านรับธุระได้เราก็จะไม่ทำร้ายแก่ท่าน ถ้าไม่รับได้เราก็จะฆ่าท่านเสียเดี๋ยวนี้
ก๋งจูแซได้ฟังดังนั้นกำลังกลัวตายจวนตัว ครั้นจะคิดอุบายประการใดก็ไม่ทัน จึงปลอบว่าท่านกับเราก็รู้จักชอบพอกันมานานแล้ว การแต่เพียงนี้จะมาบอกกันโดยดีเราก็จะช่วยให้สำเร็จได้ หาควรที่จะมาทำกับเราดังนี้ไม่ ฮ้อหงวนจึงว่า ถ้าท่านจะช่วยธุระจริงก็จงให้สัตย์สาบานต่อเรา เราจึงจะไม่ทำ ก๋งจูแซอยู่ในที่ตายก็ต้องสาบานให้แก่ฮ้อหงวน ฮ้อหงวนก็ละกระบี่ลงคุกเข่าคำนับแล้วว่า ท่านกับข้าพเจ้ารักใคร่กันมาแต่ก่อนก็จริง แต่อยู่ต่างเมืองต่างเจ้า ครั้นข้าพเจ้าจะออกมาหาท่านโดยปรกติก็เกรงท่านจะไม่รับ ด้วยเจ้าต่อเจ้าเป็นข้าศึกกันอยู่ จึงต้องลอบออกมาทำการล่วงเกินแก่ท่านทั้งนี้ด้วยเป็นราชการจึงจำเป็น ขอท่านให้อภัยแก่ข้าพเจ้าเถิด
ก๋งจูแซจึงว่า ซึ่งเราเมาสุราหลับไปไม่ระวังตัว ท่านลอบเข้ามาได้ถึงที่นอน ถ้าเป็นศัตรูอื่นศีรษะเราก็จะกระเด็นออกจากกายด้วยคมกระบี่ ซึ่งท่านคิดว่าเราเป็นเพื่อนเก่าไม่ทำอันตราย เหมือนเราตายแล้วได้เกิดมาใหม่ ครั้งนี้เราขอบใจท่านนัก ซึ่งเจ้าเมืองซองใช้ท่านออกมาหาเราจะให้เราช่วยว่ากล่าวมิให้เป็นข้าศึกกัน เจ้าเมืองขัดสนด้วยสิ่งอันใดหรือ ฮ้อหงวนจึงบอกว่า เหตุทั้งนี้เพราะกองทัพท่านมาตั้งประชิดเมืองซองไว้ คนในเมืองซองออกหากินมิได้อดอยากนักแล้ว นายข้าพเจ้ารู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้ทำนา เห็นว่าจะอยู่เป็นทัพแรมปีจึงให้ข้าพเจ้าออกมาหาท่าน ให้ช่วยว่ากล่าวให้เจ้าเมืองฌ้อเป็นทางไมตรีถอยทัพออกไปไกลสักสามสิบเส้น พอให้เจ้าเมืองซองนายข้าพเจ้าเห็นจริงว่าเจ้าเมืองฌ้อรับเป็นทางไมตรีแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะเชิญเจ้าเมืองซองออกมาตั้งสัตย์สาบานต่อกัน ถ้าท่านมิเชื่อข้าพเจ้าจะสาบานให้ท่าน ฮ้อหงวนจึงสาบานเป็นน้องแล้วว่าทัพเมืองฌ้อถอยออกไปแล้ว ข้าพเจ้ามิเชิญเจ้าเมืองซองออกมาหาเจ้าเมืองฌ้อให้ลูกเกาฑัณฑ์ปักอกข้าพเจ้าตายเถิด
ก๋งจูแซได้ฟังฮ้อหงวนสาบานให้มีความยินดี จึงว่าท่านกับเราจะร่วมทุกข์สุขกันไปตราบเท่าวันตาย จงกลับเข้าไปบอกเจ้าเมืองซองว่าเราจะช่วยให้สำเร็จ อย่าให้นายท่านวิตกเลย ฮ้อหงวนก็คำนับลาเข้าไปเมืองซองร้องเรียกนายประตูเปิดรับเข้าไปในเมือง พอสว่างก็เข้าไปคำนับแจ้งความกับเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็มีความยินดีจึงว่า ถ้าเจ้าเมืองฌ้อถอยทัพออกไปจริงแล้วเราก็จะพากันออกไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อตามสัญญา
ฝ่ายก๋งจูแซ ครั้นเพลาคํ่าก็เข้าไปคำนับฌ้อจองอ๋อง แล้วว่าการเมืองซองเห็นจะสำเร็จแล้ว ด้วยคืนนี้ฮ้อหงวนออกมาหาข้าพเจ้าบอกว่าในเมืองขัดเสบียง แล้วถามข้าพเจ้าว่าในกองทัพนี้ก็ได้ยินว่าเสบียงอาหารเบาบางหรือ ข้าพเจ้าก็รับว่าจริง ฮ้อหงวนจึงว่า ถ้ากระนั้นก็ควรจะเป็นไมตรีกัน แล้วก๋งจูแซก็แจ้งความทั้งปวงซึ่งพูดกับฮ้อหงวนให้ฟังทุกประการ ฌ้อจองอ๋องจึงว่าการซึ่งจะเป็นไมตรีนั้นก็ชอบอยู่ แต่ท่านบอกว่าเสบียงในกองทัพเราขาดนั้นหาชอบไม่ ถ้าเขาคิดกลับกลายไปจะมิได้ความลำบากหรือ ก๋งจูแซจึงว่า แต่เขาเป็นเมืองอยู่ในที่อับจน ยังเอาความจริงมาพูดกับเราผู้เป็นข้าศึก เราผู้เป็นเมืองใหญ่จะเอาคำเท็จพูดกับเขา จะมิเสียเกียรติยศไปหรือ ครั้งนี้ก็เพราะเขาเห็นความจริงเรา ท่านจงพิเคราะห์ดูเถิด ฌ้อจองอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงคลายโกรธเจ้าเมืองซอง จึงสั่งให้ถอยทัพไปตั้งไกลเมืองสามสิบหลี ฝ่ายซินไสซกซึ่งเป็นที่ซินกองซกเหาเห็นฌ้อจองอ๋องถอยทัพก็เสียใจ ตีอกร้องไห้ถึงบิดา เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความจึงให้ไปปลอบซินกองซกเหาว่า อย่าร้องไห้วุ่นวายไปเลย ซึ่งความดีของบิดาท่านที่ตายก็มีอยู่แก่เราเป็นอันมาก เราไม่ลืม
ฝ่ายฮ้อหงวนเห็นทัพเจ้าเมืองฌ้อถอยจากเชิงกำแพงตามสัญญาก็ดีใจ จึงสั่งให้ทหารเปิดประตูเมืองออกแล้วเชิญเจ้าเมืองซองกับขุนนางออกไปจากเมือง
ครั้นถึงค่ายก็ให้เจ้าเมืองซองกับขุนนางอยู่แต่นอกค่าย ฮ้อหงวนก็เข้าไปคำนับก๋งจูแซให้พาเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อ ก๋งจูแซจึงพาฮ้อหงวนเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อเห็นฮ้อหงวนมาก็ยินดีจึงสั่งเจ้าพนักงานแต่งโต๊ะและเครื่องสาบานเตรียมไว้ แล้วให้ฮ้อหงวนกลับออกไปเชิญเจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองก็เข้ามาคำนับแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วว่า เรายกกองทัพมาครั้งนี้เพราะท่านกระทำผิดฆ่าสุมาซินบู๊อุ๋ยซึ่งเราใช้มาราชการเสีย บัดนี้ท่านรู้โทษตัวมารับผิดเรา เราก็ไม่พยาบาทสืบไป แต่ศพสุมาซินบู๊อุ๋ยนั้นท่านเร่งส่งมาให้เรา เราจะเอาขุนนางของท่านแทนตัวสุมาซินบู๊อุ๋ยคนหนึ่ง ถ้าท่านยอมให้โดยดีก็จะเลิกทัพไป ถ้าท่านมิยอมให้ตามคำเรา เราก็จะเอาชีวิตท่านแทนสุมาซินบู๊อุ๋ย
เจ้าเมืองซองได้ฟังดังนั้นก็ตกใจกลัวเจ้าเมืองฌ้อจะทำโทษจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้ากระทำผิดล่วงเกินและท่านกรุณาโปรดยกโทษเสียเอาแต่ศพสุมาซินบู๊อุ๋ย ข้าพเจ้าจะขุดมาส่งให้ท่าน ท่านจะเอาขุนนางในเมืองข้าพเจ้าแทนตัวขุนนางท่านที่ตายคนหนึ่งนั้น ข้าพเจ้าก็จะยอมให้ ข้าพเจ้าจะขอเว้นไว้แต่ฮ้อหงวนคนเดียว
เจ้าเมืองฌ้อจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ขุนนางผู้อื่นนั้นเราไม่เอาด้วยไม่รู้ดีแลชั่ว เราจะต้องการแต่ฮ้อหงวนผู้เดียว ถ้าท่านมิยอมให้ก็เหมือนตัดไมตรีเรา ท่านกับเราก็คงจะเป็นข้าศึกกันไป เจ้าเมืองซองได้ฟังดังนั้นมิรู้ที่จะตอบประการใด ด้วยคิดเกรงเจ้าเมืองฌ้อจะโกรธ แต่นิ่งตะลึงอยู่มิรู้ที่จะทำประการใด ให้คิดเสียดายฮ้อหงวนยิ่งนักแล้วทอดใจใหญ่แลดูตาฮ้อหงวน มีความอาลัยจนนํ้าตาตก ฮ้อหงวนเห็นเจ้าเมืองซองโศกเศร้าเสียใจอาลัยตัวก็สงสาร ขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า ท่านร้องไห้ครั้งนี้ก็เพราะเสียดายข้าพเจ้า อันตัวข้าพเจ้าเป็นข้าท่านก็คิดจะแทนคุณท่าน ถึงจะตายก็ไม่อาลัยกับชีวิต ครั้งนี้เมืองฌ้อจะเอาตัวข้าพเจ้าไปแทนซินบู๊อุ๋ย ข้าพเจ้าก็จะไปมิได้อาลัยแก่ชีวิต ไม่ให้อันตรายถึงท่าน ท่านอย่าทุกข์ร้อนรักข้าพเจ้ากว่าชีวิตท่านเลย ถ้าข้าพเจ้าไปครั้งนี้แม้นมิตายก็คงจะได้กลับมาเห็นหน้ากัน ท่านจงรักษาชีวิตและบ้านเมืองของท่านไว้ให้ดีก่อนเถิด เจ้าเมืองซองจึงตอบว่า ท่านว่ากล่าวทั้งนี้เพราะรักเราจึงยอมไป หวังจะให้พ้นภัยพิบัติแก่บ้านเมืองและชีวิตเรา เราขอบใจท่านนัก ถ้าท่านไปแล้วบุตรภรรยาสมัครพรรคพวกท่าน เราก็จะจัดแจงส่งไปให้ ฮ้อหงวนคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านจะให้บุตรภรรยาข้าพเจ้าตามไปนั้นขอบคุณแล้ว ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าจะต้องระหกระเหินพลัดบ้านเมือง ข้าพเจ้าจะสู้ยากแต่ผู้เดียว เจ้าเมืองซองจึงสั่งให้คนไปขุดศพสุมาซินบู๊อุ๋ยใส่หีบมาให้เจ้าเมืองฌ้อแล้วว่า อันฮ้อหงวนนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ข้าพเจ้ารักใคร่มากเปรียบดังชีวิต แต่ท่านจะต้องการแล้วก็จะยอมให้
เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งชวนเจ้าเมืองซองกินด้วย แล้วเจ้าเมืองทั้งสองชวนกันกระทำสัตย์ ต่างคนก็กัดนิ้วมือเอาปนลงกับสุราแบ่งกันกินแล้วให้สัตย์กัน เจ้าเมืองฌ้อจึงว่าเราจะลาท่านไปวันนี้แล้ว ก็สั่งขุนนางนายทหารทั้งปวงให้จัดแจงล่อเกวียนพร้อมแล้วเจ้าเมืองฌ้อก็เลิกทัพกลับ เจ้าเมืองซองครั้นเห็นเจ้าเมืองฌ้อยกไปก็ตามส่ง ด้วยคิดอาลัยฮ้อหงวนจะจากไปจึงตามส่งถึงทางครึ่งวัน เจ้าเมืองซองกับฮ้อหงวนมีความอาลัยสั่งเสียกันต่างๆ แล้วเจ้าเมืองซองก็กลับมาเมือง
ฝ่ายฌ้อจองอ๋องครั้นมาถึงเมือง ก็สั่งให้ทำการเซ่นศพสุมาซินบู๊อุ๋ยและก่อกุฎีใส่ตามบรรดาศักดิ์เซ่นวักเป็นนิจ แล้วปูนบำเหน็จรางวัลแก่ผู้มีความชอบตามสมควร จึงตั้งซินไสซกเป็นที่ไตหูขุนนางตำแหน่งใหญ่ ฝ่ายฮ้อหงวนมาอยู่เมืองฌ้อกับก๋งจูแซรักใคร่กันเหมือนพี่น้อง เป็นที่ปรึกษาหารือร่วมสุขทุกข์กัน อยู่มาวันหนึ่งก๋งจูเองมาหาฮ้อหงวน ณ บ้านก๋งจูแซ ก๋งจูเองจึงว่าทุกวันนี้เมืองซองกับเมืองเราก็เป็นไมตรีกันแล้ว ยังแต่เมืองจิ้นยังเป็นข้าศึกกันอยู่ ตั้งแต่รบกวนกันมาไพร่บ้านพลเมืองหาความสุขมิได้เลย เมื่อไรจะเป็นไมตรีกันเสียจะได้เป็นสุขด้วยกันสืบไป ฮ้อหงวนจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนสติปัญญาน้อย แต่พิเคราะห์ดูฝีมือความคิดทหารสองเมืองทำศึกกัน ก็ยังหาเห็นว่าจะเพลี่ยงพลํ้าได้เปรียบเสียเปรียบกันมากไม่ ถ้าได้ผู้มีสติปัญญาไปพูดเกลี้ยกล่อม ก็เห็นว่าสองเมืองจะชอบกัน ราษฎรก็จะอยู่เย็นเป็นสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย ก๋งจูเองจึงว่าซึ่งเมืองทั้งสองจะเป็นไมตรีกันนั้น ท่านจะรับเป็นธุระได้หรือมิได้ ฮ้อหงวนจึงว่าแม้เชื่อข้าพเจ้าก็พอจะรับได้อยู่ ด้วยเพื่อนสนิทข้าพเจ้ามีอยู่คนหนึ่งชื่อลวนจือเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่เมืองจิ้น จะว่ากล่าวการสิ่งไรก็พอได้อยู่ แต่ก่อนข้าพเจ้าไปราชการเมืองจิ้นก็ได้พูดถึงเมืองทั้งสองที่ทำศึกกัน พวกขุนนางเมืองจิ้นก็ได้ว่าหากไม่มีคนสติปัญญาอารีสองเมืองจึงวิวาทกันมานาน ข้าพเจ้าเห็นเหตุฉะนี้จึงกล้ารับคำท่าน แต่ทว่าความซึ่งคิดกันนี้ ท่านจงไปแจ้งกับก๋งจูแซให้ทราบก่อน ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้วก็พากันไปแจ้งความกับก๋งจูแซ ก๋งจูแซจึงว่าท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ แต่เราเห็นว่าทหารสองเมืองวุ่นวายกันมิใคร่จะสงบสงัดลงได้ที่ไหนจะฟังกัน ครั้นพูดกันดังนั้นแล้วต่างคนก็ไป
ขณะเมื่อฮ้อหงวนมาอยู่เมืองฌ้อนั้น พระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบเอ็ดปี ซองบุนก๋งเจ้าเมืองซองป่วยหนักลงแพทย์พยาบาลรักษาไม่หายก็ถึงอนิจกรรม ขุนนางทั้งปวงจึงพร้อมกันตั้งกงจงก๋งผู้บุตรขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดา ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อแจ้งว่าซองบุนก๋งตายคิดสงสารนัก จึงให้หาฮ้อหงวนเข้ามาแล้วว่า ท่านจงกลับไปเมืองรักษาศพเจ้านายของท่านในเมืองซองเถิด ฮ้อหงวนได้ฟังก็มีความยินดี คำนับลาฌ้อจองอ๋องออกมาบอกแก่ก๋งจูแซกับก๋งจูเองตามฌ้อจองอ๋องสั่ง คนทั้งสามต่างคนก็พูดจาสั่งเสียโดยความอาลัยไมตรีกันแล้ว ฮ้อหงวนก็คำนับลาขุนนางทั้งสองไปเมืองซอง
ฝ่ายเจ้าเมืองลู้ชื่อเองหยีมีใจโลภ คิดไปกำจัดชาวเมืองโหลยเสียเอาเมืองมาขึ้นอยู่กับตัว แล้วคิดกลัวพวกพ้องของเจ้าเมืองโหลยจะพยาบาททำร้าย จึงแต่งเครื่องบรรณาการให้ขุนนางคุมไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น ขอนางเป๊กกีน้องสาวเจ้าเมืองจิ้นมาเป็นภรรยา หวังจะให้เป็นสง่ากับคนทั้งปวง มีขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งชื่อฮองสู มีใจกำเริบมิได้กลัวเกรงเจ้าเมืองกระทำการตามอำเภอใจ ฮองสูเกรงอยู่แต่ฮูเฉียโก๋เจ้าเมืองคนเก่า ครั้นฮูเฉียโก๋ตายตัวมิได้เป็นเจ้าเมืองก็คิดขัดใจเจ้าเมืองจิ้นว่าตั้งเองหยีเป็นเจ้าเมือง ฮองสูจึงทำทุจริตต่างๆ มากกว่าแต่ก่อน จึงยุยงเจ้าเมืองลู้จะให้โกรธกับเจ้าเมืองจิ้นว่าฮูหยินคิดนอกใจเจ้าเมืองลู้ เจ้าเมืองลู้เป็นคนไม่มีปัญญาใจเบาก็โกรธ หาตัวนางมาถามนางก็ไม่รับ เจ้าเมืองลู้ก็ตีนางเป๊กกีเป็นอันมาก นางมีความน้อยใจก็ผูกคอตายเสีย กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็โกรธนักจึงว่าเจ้าเมืองลู้ทำการล่วงเกินข่มเหงเรา ฟังแต่คำฮองสูยุยงทำโทษน้องเราจนตาย เราจะยกกองทัพไปแก้แค้นคนทั้งสองให้จงได้ ว่าแล้วจิ้นเกงก๋งก็สั่งให้ซุนลิมฮูเป็นแม่ทัพ งุยกัวเป็นทัพหน้าคุมทหารเดินเท้าสองหมื่น ทหารเกวียนสองพันเกวียนเสบียงห้าร้อยเล่ม สองนายก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นยกไปเมืองลู้เข้าไปตั้งค่ายถึงริมกำแพงเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองลู้และฮองสูรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นโกรธ ให้ซุนลิมฮูยกทัพมาทำโทษ จึงปรึกษากันว่า เราทั้งปวงนี้จำจะช่วยกันออกปล้นค่ายซุนลิมฮูให้แตกไปจงได้จึงจะพ้นภัย ครั้นเพลาพลบคํ่าก็พากันเสพสุราจนเที่ยงคืนก็พากันถืออาวุธไปถึงค่ายซุนลิมฮู จุดประทัดทั้งคบเพลิงเข้าไปในค่าย ฝ่ายซุนลิมฮูเห็นข้าศึกปล้นค่ายก็แต่งตัวใส่เกราะถือทวนขึ้นเกวียน พาทหารออกรบกับฮองสูเป็นสามารถ ทหารฮองสูล้มตายเป็นอันมาก ฮองสูเห็นพวกตัวตายลงหลายส่วนก็เสียใจ เห็นจะสู้มิได้ก็พาพวกที่เหลือตายนั้นหนีไปอาศัยเจ้าเมืองโอย
ฝ่ายซุนลิมฮูแม่ทัพแจ้งความดังนั้น จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าซุนลิมฮูแม่ทัพเมืองจิ้น คำนับมายังท่านเจ้าเมืองโอย ด้วยฮองสูคบคิดกับสมัครพรรคพวกกระทำผิด แล้วหนีมาอาศัยอยู่ในแดนเมืองโอย ถ้าท่านเห็นแก่ไมตรีข้าพเจ้ามีมาแต่ก่อนแล้ว ขอจงช่วยจับตัวฮองสูผู้ผิดส่งมาให้ข้าพเจ้าโดยเร็ว แต่งหนังสือแล้วก็ให้ทหารถือรีบไปเมืองโอย เจ้าเมืองโอยแจ้งในหนังสือแล้วจึงคิดว่าถ้าเรามิจับฮองสูและพวกส่งไปครั้งนี้ ไมตรีเรากับเมืองจิ้นก็จะสูญเสีย จึงสั่งให้ทหารไปจับฮองสูกับสมัครพรรคพวกไปฆ่าเสียที่ตำบลหงเต๋า แล้วก็ยกทัพมาจับเจ้าเมืองลู้
ฝ่ายเจ้าเมืองลู้แจ้งความก็มีความกลัวเห็นจะหนีมิพ้นก็ออกมาหาซุนลิมฮู พอพบซุนลิมฮูที่กลางทาง ยังไม่ทันลงจากหลังม้าซุนลิมฮูจึงร้องว่า ท่านเชื่อคำฮองสูทำโทษน้องนายเราจนต้องฆ่าตัวตาย โทษท่านมีเป็นข้อใหญ่ เจ้าเราจึงให้เรามาลงโทษท่าน ว่าแล้วก็สั่งให้ทหารทำลายกำแพงเมืองลู้เสีย ฝ่ายเจ้าเมืองลู้เห็นดังนั้นก็เสียนํ้าใจนัก จะคิดสู้รบกับทหารเมืองจิ้นก็ไม่ได้ด้วยเป็นผู้น้อย เราจะอยู่ไปไยให้อายคนไม่ต้องการ ครั้นเพลาคํ่าลงก็เอากระบี่เชือดคอตายเสีย ฝ่ายญาติเจ้าเมืองลู้กับสมัครพรรคพวกเห็นเจ้าเมืองลู้ตายต่างคนก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก แล้วจัดแจงเอาศพไปฝังไว้ตำบลเขาลูซือสันทิศใต้ ไกลเมืองลู้ทางสิบห้าเส้น ให้ก่อเก๋งไว้แล้วนับถือว่าเป็นเทพารักษ์ ชวนกันเซ่นวักบูชามิได้ขาด ซุนลิมฮูครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองลู้ตายก็มีความยินดี จึงให้หาบุตรเจ้าเมืองโหลยมาตั้งเป็นเจ้าเมืองโหลยแทนบิดา แล้วก็เกลี้ยกล่อมราษฎรมิให้แตกตื่นตั้งอยู่ตามเดิม
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นเมื่อให้ซุนลิมฮูยกไปนั้นกลัวจะสู้ฮองสูไม่ได้ จึงมอบเมืองให้ขุนนางผู้ใหญ่รักษาแล้วยกตามซุนลิมฮูมากับทหารสามหมื่น ครั้นมาถึงเมืองลู้แจ้งว่าซุนลิมฮูกำจัดเจ้าเมืองลู้กับฮองสูเสียได้ก็มีความยินดี แต่คิดเกรงว่าพรรคพวกแซ่เชื้อฮองสูจะไม่สิ้น จึงสั่งซุนลิมฮูให้คุมทหารไปที่ตำบลเจ็ดสัว จึงสั่งงุยกัวทัพหน้าให้กุมทหารไปที่แซอี้ จับพรรคพวกฮองสูฆ่าเสียให้สิ้น งุยกัวก็คุมทหารยกไปถึงเขาจ่อห่อใกล้บ้านแซอี้แดนเมืองจิ๋น ก็ตั้งค่ายพักอยู่ที่นั่น
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นค่อยสบายใจ ด้วยซุนลิมฮูกำจัดฮองสูเสียได้ คิดจะกลับไปเมืองจิ้นจึงเรียกงุยขิวน้องชายงุยกัวเข้ามาสั่งให้ทหารสามพันห้าร้อยไปช่วยซุนลิมฮูและงุยกัว ถ้ามีทหารเมืองจิ๋นออกมาช่วยพวกฮองสูเมืองลู้ จงช่วยกันคิดอ่านสู้รบเอาชนะอย่าให้อายแก่ชาวเมืองจิ๋นได้ งุยขิวคำนับยกทหารไป เจ้าเมืองจิ้นให้งุยขิวไปแล้วก็เลิกทัพไปเมือง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบปี คงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นถึงอนิจกรรม ขุนนางทั้งปวงทำการฝังศพเสร็จแล้วจึงพร้อมใจกันยกบุตรคงก๋งขึ้นครองเมืองชื่อฮวนก๋ง พอม้าใช้มาแจ้งความว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาเอาโทษฮองสูกับเจ้าเมืองลู้ จับเจ้าเมืองลู้ฮองสูฆ่าเสีย แล้วยกล่วงแดนเข้ามาตามจับพวกพ้องฮองสู เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้น จึงคิดว่าจะนิ่งเสียพวกเมืองจิ้นก็จะกำเริบดูหมิ่นได้ ควรจะให้เตาหวยทหารเอกเราออกไปชาวเมืองจิ้นจึงจะไม่ดูถูกได้ อันเตาหวยคนนี้รูปร่างโตใหญ่สูงถึงสิบศอก แขนกลมหน้าเหมือนสีเหล็กหนวดยาวสองศอก มีกำลังถือขวานหนักร้อยยี่สิบซึ่งเป็นอาวุธ เดิมเตาหวยอยู่ ณ ตำบลแซะไปสัวแดนเมืองแปะเต๊ก วันหนึ่งตีเสือตายห้าตัวกิตติศัพท์เลื่องลือ ฮวนก๋งจึงเอามาตั้งไว้เป็นทหาร เจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งเตาหวยว่า เจ้าเมืองจิ้นให้ทหารเอกตามพวกฮองสูล่วงแดนเข้ามา ท่านจงคุมทหารสามพันไปตั้งอยู่ ณ เขาจ่อห่อรักษาเขตแดนไว้ ถ้าพวกเมืองจิ้นกลับไปแล้ว จงเข้าจัดแจงเอาเมืองลู้ไว้เป็นเมืองขึ้นแก่เรา เตาหวยก็คำนับรับทหารสามพันยกไป ณ ตำบลเขาจ่อห่อหวังจะจัดแจงเมืองลู้
ฝ่ายงุยกัวเห็นเตาหวยยกมาสำคัญว่าพวกเมืองลู้ งุยกัวก็ยกทหารออกจากค่ายเข้ารบกับเตาหวย เตาหวยถือขวานใหญ่ขับทหารเข้ารบกับงุยกัว รบกันอยู่หลายเพลง เตาหวยได้ทีเอาขวานฟันถูกขาม้างุยกัวขี่ล้มลง งุยกัวกระโดดหนีออกมา พาทหารออกมาเข้าค่าย เตาหวยก็ไล่ตามไปถึงหน้าค่าย ร้องเรียกงุยกัวให้รบกันอีก งุยกัวก็มิได้ออกไป พอมีผู้มาแจ้งความกับงุยกัวว่า งุยขิวคุมทหารมาช่วย งุยกัวรู้ว่าน้องชายมาก็ดีใจ สักครู่หนึ่งงุยขิวก็พาทหารมาถึงจึงบอกความว่าเจ้าเมืองจิ้นวิตกนักกลัวว่าพี่จะเสียทีกับพวกแซ่อึ้งจึงให้ข้าพเจ้าคุมทหารมาช่วย งุยกัวจึงบอกความแก่น้องว่าเตาหวยทหารเมืองจิ๋นกำลังมาก เราออกมารบก็เสียที คิดจะใช้คนไปขอกองทัพหนุน พอน้องยกมาก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันรบ งุยขิวจึงว่าซึ่งพี่ว่าเตาหวยทหารเมืองจิ๋นมีกำลังมากนั้น ข้าพเจ้าจะออกรบเอาชัยชนะให้จงได้
ครั้นเพลารุ่งเช้า เตาหวยก็คุมทหารมาร้องเรียกงุยกัวให้ออกมารบกัน งุยขิวได้ยินเตาหวยมาร้องท้าทายดังนั้นก็โกรธจะยกทหารออกรบ งุยกัวจึงห้ามว่า เจ้าอย่าเพิ่งหุนหันก่อน งุยขิวก็มิฟังขึ้นม้าพาทหารออกจากค่าย ฝ่ายเตาหวยเห็นงุยขิวออกมาก็แยกทหารออกเป็นสี่กอง งุยขิวเห็นดังนั้นก็ขับม้าพาทหารเข้ารบกับเตาหวย เตาหวยถือขวานใหญ่ไล่ทหารทั้งสี่กองเข้ารบพุ่งศัสตราวุธกันทั้งสองฝ่าย เตาหวยเห็นงุยขิวชำนาญในการรบจะเอาชนะซึ่งหน้ามิได้ก็ทำเสียที งุยขิวเอาทวนแทง เตาหวยหลบได้แล้วเอาขวานฟัน งุยขิวหลบทันถูกแต่คอม้าล้มลง งุยขิวก็โดดจากหลังม้าพาทหารล่าถอยมา พอพบงุยกัวยกทหารมาช่วยก็กลับขับทหารเข้ารบกับเตาหวยอีก รบกันอยู่จนเพลาเย็นมิได้แพ้ชนะกันต่างคนกลับเข้าค่าย
ฝ่ายงุยกัวครั้นเวลาคํ่าก็กำชับทหารให้นั่งยามตรวจตรารักษาค่าย ตัวก็นั่งตามเทียนปรึกษาการศึกกับงุยขิวน้องชายและนายทัพนายกองจนเพลาเที่ยงคืน งุยกัวเข้านอนยังมิทันหลับ คลับคล้ายประหนึ่งมีผู้มากระซิบที่หูว่า แซเซาโพ งุยกัวตื่นขึ้นคิดว่าอักษรสามตัวนี้จะได้กับสิ่งอันใด คิดไม่ออกก็เคลิ้มหลับไปอีก พอเพลาเช้าก็ตื่นออกมาเล่าความให้งุยขิวฟัง งุยขิวก็คิดได้จึงบอกงุยกัวว่า ในแดนเมืองจิ๋นนี้มีที่ตำบลหนึ่งชื่อแซเซาโพเป็นที่ชัยภูมิอยู่ในป่าทิศใต้ แต่ค่ายเราประมาณสิบเส้น ซึ่งท่านมานอนอยู่ได้ยินเป็นผู้มากระซิบว่าแซเซาโพนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเทวดาจะมาแนะที่ชัยภูมิให้มั่นคง เราจงไปตั้งค่าย ณ ที่แซเซาโพเถิด เห็นจะมีชัยแก่ข้าศึก ขอท่านจงรักษาค่ายนี้ไว้ก่อน ข้าพเจ้าจะลอบยกทหารไปตั้งค่ายซอง ชักปีกกาเป็นปากชนาง แต่ตำบลฮูษรีไปถึงที่แซเซาโพ ข้าพเจ้าจะซุ่มทหารไว้ที่ค่ายปีกกาซ้ายขวา แล้วท่านจงคิดอุบายประกาศแก่ทหารทั้งปวงให้รู้ไปถึงค่ายเตาหวยว่าเราจะล่าทัพ เมื่อจะไปให้ทหารพังค่ายออกไป แกล้งล่อใจเตาหวยให้รีบตามเรา เราล่อไปให้ถึงค่ายแซเซาโพแล้วจงกลับหน้ามาประจัญรบ ข้าพเจ้าก็จะขับทหารที่ซุ่มเข้าหุ้มหลังเตาหวยเป็นศึกกระหนาบ เห็นข้าศึกจะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง งุยกัวเห็นชอบด้วยก็ให้งุยขิว่ไปทำการดังคิดอุบายนั้นเสร็จ งุยขิวก็ให้ทหารมาบอกงุยกัว งุยกัวก็ให้ทหารคนสนิทไปบอกแก่ทหารทั้งปวงว่า เจ้าเมืองจิ้นให้กองทัพกลับไปเมืองโหลยโดยเร็ว งุยกัวก็เร่งขับเกวียนออกจากค่าย แล้วให้ทหารพังค่ายให้พวกเตาหวยเห็น
ฝ่ายเตาหวยครั้นรุ่งเช้าจัดแจงทหารจะออกรบ พอมีผู้มาบอกว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หากองทัพงุยกัว งุยกัวให้ทหารรื้อพังค่ายรีบยกไปดูทีจะมีการร้อนจึงรีบร้อนดังนี้ เตาหวยได้ฟังก็มีความยินดีขับทหารออกจากค่ายไล่ตามรบงุยกัว งุยกัวทำเสียทีรบล่อไปถึงช่องค่ายแซเซาโพแล้ว ก็กลับหน้ามารบประจันไว้ ฝ่ายงุยขิวซุ่มทหารอยู่ ณ ค่ายปีกกาซ้ายขวา เห็นเตาหวยไล่ถลำเข้ามาได้ทีก็จุดประทัดสัญญา ขับทหารซ้ายขวาออกระดมตีกระหนาบฆ่าฟันทหารเตาหวยล้มตายเป็นอันมาก เตาหวยตกอยู่กลางทัพกระหนาบ จึงแบ่งทหารออกรับทั้งหน้าหลัง ทหารทั้งสองฝ่ายก็รบพุ่งกันเป็นสามารถ เตาหวยเห็นทหารตัวถูกอาวุธและเกาทัณฑ์ป่วยเจ็บล้มตายย่อท้อดังนั้นก็โกรธ แกว่งขวานโดดลงจากเกวียนจะวิ่งไล่ฟันทหารงุยกัว พอยกเท้าจะก้าวไปก็ให้เมื่อยขาติดอยู่กับที่ เสมือนมีผู้ยึดผูกเท้าไว้กับแผ่นดิน เตาหวยดิ้นรนจะให้หลุดก็ไม่หลุดจนสิ้นกำลังยืนนิ่งอยู่
ขณะนั้นงุยกัวแลไปเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งเอาหญ้าผูกเท้าเตาหวยไว้ พวกทหารเลวงุยกัวก็พากันเข้ารุมรบเตาหวย เตาหวยจะถอนเท้าก้าวโลดโผนไปสักเท่าไรเท้าก็ไม่เคลื่อนจากที่ ก็ยืนแกว่งขวานรบสู้อยู่กับทหารเลว งุยกัวจึงเอาปลายทวนชี้บอกงุยขิวว่า เจ้าแลเห็นหรือไม่ ซึ่งเตาหวยอยู่ที่เดียวจะก้าวไปมิได้พ้นคือคนแก่เอาหญ้าผูกเท้าไว้ งุยขิวจึงว่าหาเห็นคนแก่ไม่เห็นแต่เตาหวยอยู่ผู้เดียว การอันนี้ประหลาดนัก ซึ่งท่านเห็นเป็นคนแก่มาผูกเท้าเตาหวยนั้น ชะรอยเทวดาจะมาช่วยท่าน ท่านจึงเห็นแต่ผู้เดียว ว่าแล้วงุยขิวก็ขับม้าเข้าไปเอาตะบองตีเตาหวยล้มลงให้ทหารมัดไว้ ทหารเตาหวยก็แตกตื่นไปสิ้น ที่วิ่งไปติดค่ายปีกกาก็เข้าหางุยกัวประมาณสองร้อย ที่เจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก งุยกัวจึงให้ทหารไปเอาตัวเตาหวยมาถามว่า ตัวถือดีว่ามีกำลังเหตุใดจึงให้พวกเราจับได้เล่า
เตาหวยจึงว่า ซึ่งแพ้ท่านครั้งนี้เพราะผีช่วยท่าน ถ้าแต่ลำพังคนต่อคนแล้ว ท่านจะจับเราได้อย่าพึงคิด ขณะเมื่อเราโดดลงจากเกวียนนั้นเท้าติดดินแน่นดังเอาเชือกผูกไว้ เทวดาแกล้งจะให้เราตายจึงมัดเราไว้ให้ทหารท่านจับ เรามีความน้อยใจเทวดาอาสัตย์นัก จะยอมตายด้วยคมอาวุธพวกท่าน ท่านจงฆ่าเสียเถิด งุยกัวให้ทหารเอาเตาหวยไปฆ่าเสีย แล้วก็เลิกทัพกลับมาค่ายเจ๊กสัว เข้าไปคำนับแจ้งความกับซุนลิมฮู ตามซึ่งมีชัยมาทุกประการ ซุนลิมฮูก็มีความยินดีนักจึงชมว่า ท่านทั้งสองคนพี่น้องมีสติปัญญาชำนาญในการศึก และรู้จักนิมิตชั่วดีและที่ชัยภูมิควรที่จะเป็นนายทหาร ว่าแล้วก็ปูนบำเหน็จรางวัลแก่งุยกัวงุยขิวตามความชอบ ทหารทั้งสองก็คำนับลาไปที่อยู่
ครั้นเพลาคํ่าลงงุยกัวเข้านอนหลับฝันว่า มีคนชราคนหนึ่งเข้ามายืนคำนับอยู่ตรงหน้า บอกว่าข้าพเจ้าเป็นบิดานางเจากี ซึ่งเป็นมารดาเลี้ยงท่าน ขณะฉุยฉิวบิดาท่านจะใกล้ตาย สั่งฝากฝังนางเจากีไว้ให้ท่านช่วยทำนุบำรุง ครั้นบิดาท่านตายแล้วท่านได้แบ่งทรัพย์สมบัติให้แก่นางเจากี แล้วตกแต่งให้นางเจากีมีเรือนตามประเพณี ข้าพเจ้าจึงขอบคุณท่านคอยจะสนองคุณ ครั้นเห็นท่านรบกับเตาหวย เตาหวยมีกำลังมาก เห็นท่านจะเอาชัยชนะมิได้ จึงเอาเส้นหญ้าผูกเท้าเตาหวยให้ท่านจับ สนองคุณท่านที่มีคุณกับบุตรข้าพเจ้า ถึงท่านจะทำการศึกไปเบื้องหน้า ขัดสนสิ่งใดข้าพเจ้าจะมาช่วยให้ได้ความชอบ ตัวท่านก็จะได้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ยิ่งๆ ไปจนลูกหลาน ว่าแล้วก็คำนับลาไป พอเพลารุ่งงุยกัวตื่นนอนแล้วเรียกงุยขิว ผู้น้องเข้ามาเล่าความฝันว่าเราทำศึกชนะแก่เตาหวยครั้งนี้ เพราะมีกตัญญูสงเคราะห์มารดาเลี้ยง บิดานางเจากีจึงมาช่วยเรา เอาหญ้าผูกเท้าเตาหวยให้เราจับโดยง่าย ฝ่ายม้าใช้ซึ่งเมืองจิ๋นให้มาสืบทัพเตาหวย ครั้นทราบว่าเตาหวยตายแลเสียทหาร ก็รีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้นก็ตกใจเกรงเจ้าเมืองจิ้นจะกำเริบยกมาตีเมือง จึงสั่งข้าราชการให้จัดแจงบ้านเมืองและตระเตรียมเครื่องอาวุธเสบียงทหารไว้คอยรับทัพเมืองจิ้น
ฝ่ายซุนลิมฮูมีชัยชนะกับพวกเมืองจิ๋นแล้วก็เลิกทัพกลับมาเมืองจิ้น ไปแจ้งความซึ่งงุยกัว งุยขิว มีชัยกับเตาหวยให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงปูนบำเหน็จรางวัลแก่ทหารทั้งปวงตามมีความชอบ แล้วกล่าวสรรเสริญงุยกัวว่า มีกตัญญูกับมารดาเลี้ยงหาผู้เสมอสองมิได้ จึงยกที่ตำบลเลงหูให้เป็นส่วยขึ้นกับงุยกัว ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งปวงก็เรียกที่เลงหูเลงก๋งสืบมา อยู่มาวันหนึ่งเจ้าเมืองจิ้นรำลึกถึงน้องสาวที่ตาย ก็คิดแค้นฮองสูที่ยุยงเจ้าเมืองลู้ให้ทำโทษน้องสาว จึงสั่งซีหวยให้ไปสืบจับสมัครพรรคพวกฮองสูมาฆ่าเสียให้สิ้นโคตร ซีหวยก็คำนับลาพวกทหารไปเที่ยวจับลูกหลานพี่น้องฮองสูซึ่งอยู่ ณ บ้านแซอี้มาฆ่าเสียเป็นอันมาก
ฝ่ายพี่น้องร่วมแซ่ฮองสูที่มีอยู่ก็กลัว ต่างเปลี่ยนชื่อและแซ่หนีปลอมเข้ามาอยู่ในเมืองจิ้น ขณะนั้นเมืองจิ้นฝนแล้งข้าวแพงนัก อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนอดอยากเป็นอันมาก พี่น้องร่วมแซ่ฮองสูซึ่งปลอมเข้ามาอยู่ในเมืองจิ้นก็คบกันเป็นโจรปล้นสะดมฉกลักเอาทรัพย์สิ่งของชาวเมืองมาเลี้ยงชีวิต
ฝ่ายซุนลิมฮูรู้ว่าโจรกำเริบจะสืบจับเอาตัวผู้ร้ายมิได้ จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้เมืองเราโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้นมากกว่าแต่ก่อน จะมิคิดปราบปรามเสีย นานไปบ้านเมืองเราจะเป็นจลาจล ผู้ใดจะสืบจับผู้ร้ายมาให้เราได้ เราจะให้บำเหน็จตามสมควร ขณะนั้นเคียดหยงซินแสนั่งอยู่ที่นั่นด้วย ได้ยินดังนั้นจึงรับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะขอนำจับโจรมาให้ได้ ซุนลิมฮูจึงว่าท่านเป็นแต่ซินแส เข้ามาอาสาเราครั้งนี้ท่านรู้จักตัวผู้ร้ายหรือ เคียดหยงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้เรียนวิชามา ดูกิริยาคนซึ่งจะเป็นโจรแลมิใช่โจรนั้นมากับอาจารย์แน่นัก ในเมืองจิ้นนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นจะมีโจรมาก ถ้าท่านจะใคร่รู้จักโจร จงจัดทหารให้ไปกับข้าพเจ้าจะชี้ตัวผู้ร้ายให้ ซุนลิมฮูได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงจัดทหารให้ไปกับเคียดหยง
ฝ่ายพวกโจรรู้ว่าเคียดหยงมีวิชาอาสาซุนลิมฮูมา จึงคุมพวกทหารซุ่มอยู่ริมกรอกถนนตลาดเป็นเหล่าๆ กัน คอยจะจับเคียดหยงฆ่าเสีย พอเคียดหยงพาทหารซุนลิมฮูเดินมา พวกโจรก็เดินเป็นหมู่ๆ ออกมาว่ากล่าวพาลทะเลาะวิวาทกับพวกซุนลิมฮูอื้ออึงขึ้น โจรพวกหนึ่งก็วิ่งมากลุ้มรุมจับเคียดหยงได้ แทงฟันเคียดหยงตายแล้วพากันหนีไป พวกทหารซุนลิมฮูเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันวิ่งกลับมาแจ้งความแก่ซุนลิมฮู ซุนลิมฮูแจ้งว่าพวกโจรฆ่าเคียดหยงตายก็ตกใจนิ่งตะลึงอยู่ เป็นลมจับซบหน้าลงกับเก้าอี้ พวกคนใช้ช่วยกันหนวดเฟ้นแก้ไขฟื้นแล้วกลับป่วยลงสามวันซุนลิมฮูก็ตาย
๕๖
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าซุนลิมฮูตายก็มีความอาลัยนัก จึงสั่งให้ทำการฝังศพซุนลิมฮูตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่แล้ว เจ้าเมืองจิ้นจึงปรึกษาเอียจีแจะว่า เมืองเราข้าวแพงเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้นทุกแห่ง ซุนลิมฮูขุนนางผู้ใหญ่ก็ตายแล้ว หาผู้ใดจะปราบโจรให้ระงับมิได้ ท่านจะคิดประการใด เอียจีแจะจึงว่า ซึ่งท่านจะปราบโจรครั้งนี้โดยอาญาท่าน เห็นโจรจะยิ่งกำเริบหนักขึ้น เพราะว่าโจรมีพวกเพื่อนมาก ขอท่านจงจัดหาผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็ง มีผู้นับถือยำเกรงมากนั้น พาขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงทูลขอตราตั้งที่ขุนนางผู้ใหญ่ ให้ถืออาญาสิทธิ์สำหรับปราบโจร พวกโจรทั้งปวงเกรงสติปัญญาขุนนางผู้ใหญ่ และกลัวอาญาพระเจ้าเมืองหลวง ก็จะละความชั่วเสียชักชวนกันทำมาหากินเป็นปกติ เมืองท่านจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วยจึงว่า ขุนนางในเมืองเราจะจัดเอาที่สัตย์ซื่อมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็ง ก็เห็นแต่ซีหวยผู้เดียว ท่านจงจัดเครื่องบรรณาการตามสมควร เราจะพาซีหวยไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงในเพลาพรุ่งนี้ เอียจีแจะก็ออกมาเตรียมทหารและเครื่องบรรณาการพร้อมตามสั่ง ครั้นรุ่งเช้าเจ้าเมืองจิ้นก็ให้เอียจีแจะอยู่รักษาเมือง จึงพาซีหวยคุมเครื่องบรรณาการออกจากเมืองจิ้นไป ณ เมืองตังจิว เข้าพักอยู่ที่กงก๊วน พอพระเจ้าเมืองหลวงเสด็จออก เจ้าเมืองจิ้นก็ให้ขุนนางผู้ใหญ่พาเข้าไปเฝ้าทูลถวายเครื่องบรรณาการ
พระเจ้าเมืองตังจิวจึงตรัสปราศรัยด้วยเจ้าเมืองจิ้นตามประเพณีแขกเมือง เจ้าเมืองจิ้นจึงทูลว่า บัดนี้เมืองจิ้นเกิดโจรผู้ร้าย ซุนลิมฮูขุนนางผู้ใหญ่ก็ถึงแก่กรรมแล้ว หาผู้ใดจะเป็นผู้ใหญ่ช่วยคิดอ่านปราบโจรผู้ร้ายให้ระงับมิได้ ข้าพเจ้าจะขอรับพระราชทานให้ซีหวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่ซุนลิมฮู จะได้ช่วยจัดแจงบ้านเมืองปราบโจรผู้ร้ายให้ราษฎรชาวเมืองจิ้นได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป พระเจ้าเมืองหลวงได้ทรงฟัง จึงตรัสสั่งให้ซีหวยเป็นที่ตองกุ๋นง่วนโซ่ยขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารสำเร็จราชการในเมืองจิ้น แล้วมอบตรากับเสื้อหมวกลงทองประดับยศตามตำแหน่งให้แก่ซีหวย แล้วพระราชทานที่ตำบลห้วมกุ้ยเป็นบ้านส่วยขึ้นแก่ซีหวย จึงสั่งเจ้าพนักงานให้เลี้ยงโต๊ะตามธรรมเนียม
เจ้าเมืองจิ้นกินโต๊ะแล้ว ก็ถวายบังคมลาพาซีหวยกลับมาถึงเมือง ซีหวยจึงเขียนหนังสือไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ในหนังสือนั้นว่าพระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งโปรดให้เราผู้ชื่อซีหวยเป็นที่ตองกุ๋นง่วนโซ่ย ถืออาญาสิทธิ์ออกมาปราบโจรให้ราบคาบ จะบำรุงแผ่นดินเมืองจิ้นให้อยู่เย็นเป็นสุข ผู้ใดเกียจคร้านทำมาหากินคบคิดกันเป็นโจรผู้ร้าย ปล้นสะดมเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน แม้นสืบจับตัวได้จะเอาตัวส่งขึ้นไปเมืองหลวง แล้วจะชำระเอาพวกเพื่อนแซ่เชื้อไปประหารชีวิตเสียให้สิ้น จะไม่ให้มีโจรผู้ร้ายในแผ่นดินตามรับสั่ง แล้วซีหวยให้ทหารคนสนิทสืบรู้ว่ามีผู้ใดเป็นนายโจรพวกพ้องมากก็หาตัวมา ให้เงินทองเสื้อผ้าแล้วมากล่าวสั่งสอนให้ละความชั่วเสีย ผู้ซึ่งเป็นโจรและนายโจรได้เห็นหนังสือกระแสผู้ที่รับสั่งปิดไว้ประตูเมืองก็กลัวอาญา ต่างคนก็เข้ามาลุกะโทษฝากตัวอยู่ให้ซีหวยใช้ ซีหวยก็ว่ากล่าวสั่งสอนให้ละความชั่ว ตั้งตัวเป็นคนดีทำมาหากินโดยปรกติ พวกโจรที่มีสันดานกระด้างมิได้ละความชั่ว ต่างคนก็มีความกลัวซีหวยจะจับไปเมืองหลวง ก็พากันอพยพครอบครัวหนีไปอยู่ในแดนเมืองอื่น แต่นั้นมาแผ่นดินเมืองจิ้นก็ไม่มีโจรผู้ร้าย สิ่งของอันใดตกและลืมไว้ก็ไม่มีผู้ใดหยิบฉวยถูกต้อง ด้วยกลัวจะมีผู้ว่ากล่าวเอาโทษว่าเป็นผู้ร้าย ราษฎรก็ค่อยอยู่เย็นเป็นสุข ฝนฟ้าก็ตกต้องตามฤดูกาล ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ เจ้าเมืองจิ้นก็มีนํ้าใจกว้างขวาง จึงคิดว่าบรรดาเมืองซึ่งเป็นไมตรีกับเรามาแต่ก่อนนั้น ก็ไปขึ้นกับเมืองฌ้อเสียหลายเมืองแล้ว ครั้นจะไม่คิดหาพวกพ้องก็เกรงเจ้าเมืองฌ้อจะมาตี บัดนี้ก๋งจูหงวนได้เป็นเมืองเจ๋ขึ้น จำจะจัดแจงของไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋สืบทางไมตรีไว้ แม้เมืองฌ้อยกมาทำแก่เมืองเรา จะได้ไปขอกองทัพมาช่วยให้ทันท่วงที เจ้าเมืองจิ้นจึงสั่งเคียดซกซึ่งเป็นที่เซียงกุนว่า ท่านจงคุมสิ่งของไปเมืองฬ่อ เป็นนายหน้านำสิ่งของไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋จะได้เป็นทางไมตรีกันสืบไป
เคียดซกก็คำนับลาออกมาคุมสิ่งของไปเมืองฬ่อ จึงเข้าไปคำนับแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อตามคำเจ้าเมืองสั่งมา เจ้าเมืองฬ่อก็ให้ฮังฮูพาเคียดซกคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองเจ๋ ครั้นมาถึงกลางทางพบซุนเลียงฮูขุนนางเมืองโอยกับก๋งจูซิวขุนนางเมืองโจ๋คุมเครื่องบรรณาการมาจะไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ ขุนนางทั้งสี่เมืองก็พากันไปถึงเมืองเจ๋ เข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ปราศรัยแขกเมืองตามธรรมเนียมแล้ว และขุนนางทั้งสี่หัวเมืองซึ่งเป็นทูตมานั้นเป็นพิกลพิกาลต่างๆ กันทั้งสี่คนเจ้าเมืองเจ๋อดยิ้มมิได้ ครั้นจะหัวเราะขึ้นต่อหน้าก็เกรงแขกเมืองจะอาย จึงสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ให้พาแขกเมืองไปเลี้ยงโต๊ะที่กงก๊วน แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็เดินหัวเราะเข้ามาถึงที่ข้างใน
ฝ่ายนางซิวอวยกีมารดาเจ้าเมืองเจ๋ ตั้งแต่ผัวตายก็มีความอาลัยร้องไห้ทุกข์ตรอมใจอยู่ พอเห็นบุตรเดินหัวเราะเสียงดังเข้ามาก็โกรธจึงตวาดแล้วว่ามารดามีความทุกข์ไม่สบายใจ เหตุใดเจ้าสนุกหัวเราะเล่น เจ้าเมืองเจ๋ก็นั่งลงกราบคำนับแล้วแจ้งความว่า วันนี้หัวเมืองทั้งสี่ให้ทูตมาคำนับข้าพเจ้า ทูตทั้งสี่นั้นล้วนแต่คนพิการ ข้าพเจ้าอดยิ้มไม่ได้จึงหัวเราะขึ้น เจ้าเมืองเจ๋คิดจะให้มารดาลืมความโศกถึงบิดา จึงว่าเพลาพรุ่งนี้ขอเชิญมารดาขึ้นอยู่บนพลับพลาสูง ข้าพเจ้าจะให้พาทูตมาให้มารดาดู เจ้าเมืองเจ๋ก็กลับออกมาสั่งขุนนางคนสนิทว่า เพลาพรุ่งนี้ท่านจงจัดผู้ซึ่งเป็นพิการ ตาบอดข้างเดียวและคนขาสั้นข้างเดียว คนหลังโกง คนไม่มีมวยผม ให้ขี่เกวียนไปรับทูตทั้งสี่ผ่านมาทางหน้าพลับพลาสูง เข้ามาเลี้ยงโต๊ะ ณ ที่ข้างใน ให้แต่คนพิการสี่พวกที่จัดไว้นั้นเลี้ยงทูตทั้งสิ้น ขุนนางคนสนิทก็คำนับลาออกไปจัดคนพิการสี่พวกๆ ละสิบคน แล้วให้จัดแจงเตรียมโต๊ะที่จะเลี้ยงทูตไว้พร้อมตามเจ้าเมืองเจ๋สั่ง
ครั้นรุ่งเช้า เจ้าเมืองเจ๋ก็เชิญมารดากับนางข้างในขึ้นไปประทับนั่งบนพลับพลาสูงคอยดูทูต พอเห็นเกวียนขับตามกันมาทั้งสี่เล่ม นางซิวอวยกีกับนางข้างในก็เลิกมูลี่แลดู เห็นคนขับเกวียนมาตาบอดข้างเดียว ทูตที่นั่งมาในเกวียนก็เสียตาข้างหนึ่ง ดูเกวียนที่สองหลังโกงขับเกวียน ทูตก็หลังโกงเหมือนกัน ผู้ขับเกวียนที่สามขาสั้นข้างหนึ่ง ทูตก็ขาสั้นข้างหนึ่ง ผู้ขับเกวียนที่สี่ศีรษะล้านไม่มีมวยผม ทูตนั่งมาก็ไม่มีมวยผมเหมือนกันกับหลวงจีนโกนหัว นางซิวอวยกีและนางข้างในเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะอื้ออึง บ้างชี้มือให้เพื่อนกันดู ครั้นเห็นพวกทูตแลก็ทำปิดตาข้างเดียวบ้าง ทำหลังโกงและเดินโขยกขาสั้นบ้าง เอาผ้าคลุมหัวทำหัวล้านเยาะเย้ยเล่นต่างๆ และหัวเราะเสียงเซ็งแซ่
ฝ่ายทูตทั้งสี่นั่งมาบนเกวียน แลเห็นนางข้างในหัวเราะแล้วทำกิริยาเยาะเย้ยดังนั้น ก็ยังมิรู้ว่าเขาหัวเราะกันด้วยเหตุอันใด จึงแลดูผู้ที่ขับเกวียนพิการตำหนิมีเหมือนตัวก็รู้ว่านางข้างในหัวเราะเยาะตัว ทูตทั้งสี่มีความละอายนักก็ให้เร่งขับเกวียนไปให้พ้นหน้าพลับพลา เจ้าเมืองเห็นมารดาหัวเราะก็ดีใจจึงเชิญมารดาลงจากพลับพลาสูงกับนางข้างในทั้งปวง ให้มาคอยดูทูตที่จะมากินเลี้ยงอีกครั้งหนึ่ง นางซิวอวยกีก็พาหญิงทั้งปวงมานั่งอยู่ในมู่ลี่ เจ้าพนักงานก็พาทูตทั้งสี่เข้าไปนั่งกินโต๊ะ คนพิการทั้งสี่พวกที่จัดไว้ก็เข้าไปเลี้ยงทูต พวกตาบอดข้างเดียวให้เลี้ยงเคียดซกทูตเมืองจิ้นด้วยเสียตาข้างหนึ่งเหมือนกัน พวกหลังโกงให้เลี้ยงก๋งจูซือทูตเมืองโจ๋หลังโกงเหมือนกัน พวกขาสั้นข้างหนึ่งเลี้ยงซุนเลียงฮูทูตเมืองโอยขาสั้นเหมือนกัน พวกไม่มีผมจะเกล้ามวยเลี้ยงทูตเมืองฬ่อด้วยล้านเหมือนกัน นางซิวอวยกีเห็นดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง หญิงทั้งปวงก็พากันหัวเราะอื้ออึง บ้างว่าช่างกระไร จัดคนเลี้ยงกับผู้กินสมควรกันนัก อย่าว่าแต่เราท่านคนทุกวันนี้เลย ถึงนางโปซูมเหสีพระเจ้าอิวอ๋องที่ไม่พอใจหัวเราะก็คงจะอดกลั้นหัวเราะหาได้ไม่
ฝ่ายทูตทั้งสี่กินโต๊ะอยู่ได้ยินเสียงข้างในหัวเราะ ต่างคนแลดูผู้เลี้ยงล้วนแต่เป็นคนพิการเหมือนกับตัวนั่งอยู่เป็นพวกกัน ยิ่งมีความละอายคิดแค้นเจ้าเมืองเจ๋นัก แสร้งจัดคนเลี้ยงเยาะเย้ยเล่นให้เราได้ความอัปยศ ต่างคนจำใจกินโต๊ะ ไม่ทันอิ่มก็ลาออกมากงก๊วน พอเวลาค่ำลงเคียดซกโกรธเจ้าเมืองเจ๋นัก จึงพูดกับขุนนางทั้งสามว่าเราคุมของบรรณาการมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ครั้งนี้หวังจะเป็นทางไมตรีกับเจ้าเมืองเจ๋ บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋แกล้งจัดคนพิการมาเลี้ยงโต๊ะ แล้วให้ผู้หญิงข้างในมาเยาะเย้ย เราได้ความอับอายเราแค้นนัก จะกลับไปเมืองคิดอ่านว่ากล่าวขอกองทัพนายเรายกมาตีจับเจ้าเมืองเจ๋ฆ่าเสีย ให้สาสมที่ทำให้เราได้ความอาย ท่านจะร่วมคิดด้วยเราหรือไม่ ขุนนางทั้งสามเมืองก็ว่าการซึ่งท่านคิดนี้ต้องกับความคิดข้าพเจ้าทั้งสาม แล้วต่างคนก็เอาปลายกระบี่กรีดเนื้อเอาโลหิตละลายกับสุราตั้งสัตย์สาบานต่อกัน ว่าจะยกกองทัพมาช่วยกันกำจัดเมืองเจ๋เสียให้ได้ ถ้าผู้ใดมิมาก็ให้ผู้นั้นตายด้วยคมอาวุธต่างๆ แล้วต่างคนดื่มสุราที่สาบาน ครั้นนัดกันเสร็จแล้ว มิได้ลาเจ้าเมืองและขุนนางผู้ใด ต่างคนขึ้นเกวียนแยกทางกลับไปเมือง
ฝ่ายผู้รักษากงก๊วน ครั้นทูตทั้งสี่เมืองหนีไปในเพลากลางคืนผิดธรรมเนียม จึงเอาความเข้าไปคำนับแจ้งกับก๊กจอขุนนางผู้ใหญ่ว่า เมื่อเพลาเย็นวานนี้ทูตทั้งสี่ออกจากที่กินโต๊ะในวังดูกิริยาโกรธมาทุกคน ข้าพเจ้าได้ยินพูดกันว่าเจ้าเมืองเจ๋ดูหมิ่น แสร้งเอาคนพิการมาเลี้ยงโต๊ะทำให้อาย แล้วต่างให้สัตย์สาบานต่อกันพอคํ่าลงก็พากันหนีไป ก๊กจอได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงคิดว่าซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ทำการเยาะเย้ยแขกเมืองซึ่งมาเป็นทางไมตรีให้ได้ความอัปยศโกรธแค้นไปดังนี้หาควรไม่ เห็นหัวเมืองทั้งสี่จะมีพยาบาทเป็นศัตรูกับเมืองเรามั่นคง ครั้นเช้าก๊กจอก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็หัวเราะว่า ทั้งสี่หัวเมืองจัดขุนนางมาสืบทางไมตรีต่อเราครั้งนี้ เราเห็นว่าแกล้งทำมาดูหมิ่นเรา เราจึงต้องจัดคนที่พิการเหมือนกันรับพอสมควรกัน ถึงมาตรว่าหัวเมืองทั้งสี่โกรธจะพากันมารบกับเรา เราก็หาเกรงปัญญาแลฝีมือทั้งสี่ทหารไม่ ก๊กจอได้ฟังดังนั้นก็มิตอบประการใดคำนับลามาบ้าน
ฝ่ายตังสุยกับซกซุนเต๊กสินขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฬ่อเป็นโรคป่วยลง เจ้าเมืองให้แพทย์ประกอบยารักษาไม่หายก็ถึงแก่กรรม เจ้าเมืองแต่งศพตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ พอฮังฮูไปราชการเมืองเจ๋มาถึง จึงตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่ตังสุย ฮังฮูครั้นได้เป็นผู้สำเร็จราชการแล้วคิดพยาบาทเจ้าเมืองเจ๋นัก วันหนึ่งฮังฮูเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฬ่อ จึงแจ้งความว่าครั้งหนึ่งเจ้าท่านให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ดูหมิ่นไม่นับถือ แกล้งจัดเอาคนที่ไม่มีมวยผมมาเลี้ยงดูรับรองข้าพเจ้า แล้วให้ผู้หญิงหัวเราะเยาะเย้ยให้ได้อาย ใช่จะดูหมิ่นแต่ข้าพเจ้าหามิได้ ทูตเมืองจิ้นเมืองโจ๋เมืองโอยซึ่งไปถึงพร้อมกันก็มีความแค้นเหมือนกัน ข้าพเจ้ากับทูตสามเมืองได้ให้สัตย์สาบานต่อกันไว้ ว่าจะยกกองทัพไปช่วยตีเมืองเจ๋แก้แค้นด้วยกัน เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังก็โกรธ ว่าเจ้าเมืองเจ๋ดูหมิ่นไม่นับถือแกล้งเยาะเย้ยทูตให้ได้อาย จึงว่าเมืองเราเป็นเมืองน้อยจะตีเมืองเจ๋เห็นจะไม่ชนะ จำจะไปขอกองทัพเมืองฌ้อยกไปช่วยด้วย เจ้าเมืองฬ่อก็สั่งให้ขุนนางผู้หนึ่งคุมเครื่องคำนับไปขอกองทัพ ณ เมืองฌ้อ ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาคุมสิ่งของไปเมืองฌ้อ
ขณะนั้นฌ้อจองอ๋องป่วยถึงแก่กรรม ขุนนางทั้งปวงพร้อมใจกันยกตงซินอายุสิบขวบบุตรเจ้าเมืองผู้ตาย ให้ชื่อฌ้อกังอ๋องว่าราชการเมืองต่อไป ฌ้อกังอ๋องก็แต่งการศพบิดาการยังหาสำเร็จไม่ พอเจ้าเมืองฬ่อให้ขุนนางมาขอกองทัพไปช่วยตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อจึงว่าซึ่งนายท่านให้เอาของมาคำนับเรา เราขอบใจแล้ว แต่จะ ให้กองทัพไปช่วยนั้นยังไม่ได้ ด้วยการศพบิดาเรายังไม่สำเร็จ ท่านจงไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อว่า เราของดพอการศพบิดาเราสำเร็จจึงจะยกไปช่วย ขุนนางเมืองฬ่อก็คำนับลากลับไปเมือง
ฝ่ายซีหวยขุนนางผู้ใหญ่เมืองจิ้น ครั้นเคียดซกกลับมาจากเมืองเจ๋แล้ว เจ้าเมืองจิ้นชอบอัชฌาสัยรักใคร่เคียดซก เคียดซกจะว่ากล่าวก็เชื่อฟัง ซีหวยเห็นผิดว่ากล่าวทัดทานเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็ไม่เชื่อ ซีหวยมีความน้อยใจจึงเข้าไปลาเจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้าชราจะขอลาท่านไปอยู่บ้านเก่าทำไร่นาพอเลี้ยงชีวิตไปกว่าจะตาย เจ้าเมืองจิ้นเห็นซีหวยไม่สมัครแล้วอนุญาตให้ ซีหวยก็คำนับลาไปอยู่บ้านเก่า เจ้าเมืองจิ้นจึงตั้งให้เคียดซกเป็นที่ตองกุ๋นง่วนโซ่ยแทนซีหวย เคียดซกมีใจพยาบาทเจ้าเมืองเจ๋อยู่ไม่ขาด ครั้นได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ก็มีความยินดี จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ครั้นเรายกไปเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ทำให้เราได้ความอาย เราได้ให้สัตย์กันไว้ว่า ท่านจะยกไปตีเมืองเจ๋เมื่อใดจงบอกไปให้เรารู้จะได้ยกไปช่วยกัน เขียนแล้วเข้าผนึก ส่งไปให้คนสนิทถือไปให้ฮังฮูเมืองฬ่อ
ฮังฮูได้แจ้งในหนังสือก็ยินดีนัก จึงสั่งให้เลี้ยงดูผู้ถือหนังสือแล้วก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อทุกประการ พอขุนนางซึ่งไปขอกองทัพเมืองฌ้อกลับมาถึง จึงแจ้งความตามเจ้าเมืองฌ้อสั่งมาให้เจ้าเมืองฟังทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อจึงพูดกับฮังฮูว่า เจ้าเมืองฌ้อติดทำการศพบิดาอยู่ จะยกมาช่วยเราทำศึกกับเมืองเจ๋ยังมิได้โดยเร็ว เคียดซกก็มีหนังสือมาจะให้นัดกองทัพ เราเห็นว่าการยังไม่พร้อมกันจำจะงดไว้ก่อน ว่าแล้วก็เรียกฮังฮูเข้ามากระซิบบอกว่า ขุนนางในเมืองเราทุกวันนี้เราเห็นกำเริบอยู่สามคน คือเม่งซุนสี กุยซุนสี ซกซุนสี และขุนนางทั้งสามนี้มีสมัครพรรคพวกมาก คบคิดกันฆ่าก๋งจูฮูก๋งจูซีเสีย ทุกวันนี้เราจะว่ากล่าวสิ่งใดก็ไม่อยู่ในบังคับบัญชา ถ้ากองทัพหัวเมืองพร้อมแล้วเราก็จะยกไปเมืองเจ๋ เห็นขุนนางทั้งสามเมืองอยู่ภายหลังจะคิดขบถ จำจะคิดให้ทหารเมืองจิ้นมาจับขุนนางทั้งสามฆ่าเสียก่อนจึงจะสิ้นห่วงหลัง ท่านจะเห็นเป็นประการใด ฮังฮูก็เห็นชอบด้วย
เจ้าเมืองฬ่อก็แต่งหนังสือฉบับหนึ่ง กับเครื่องบรรณาการมอบให้ก๋งซุนจือขุนนางคนสนิท แล้วสั่งความลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ้น ก๋งซุนจือก็คำนับรับหนังสือกับสิ่งของไปเมืองจิ้น เข้าหาโต๊ะไงเกียขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความว่า เจ้าเมืองฬ่อกับฮังฮูนายข้าพเจ้าให้ถือหนังสือแลเครื่องบรรณาการมาขอทหารเมืองท่านไปจับเม่งซุนสี ซกซุนสี กุยซุนสี ขุนนางเมืองฬ่อซึ่งจับก๋งจูฮูก๋งจูซีบุตรเจ้าเมืองฬ่อฆ่าเสีย ขอท่านจงกรุณาช่วยนำหนังสือกับเครื่องบรรณาการและตัวข้าพเจ้า เข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้นให้ทราบด้วย โต๊ะไงเกียได้แจ้งดังนั้นก็พาผู้ถือหนังสือเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วปรึกษาลวนจือว่า เจ้าเมืองฬ่อให้ขอทหารเราไปช่วยจับขุนนางสามคน ณ เมืองฬ่อ ว่าฆ่าบุตรเจ้าเมืองฬ่อเสียท่านจะเห็นประการใด ลวนจือจึงว่าขุนนางเมืองฬ่อทั้งสามคนนี้ลูกหลานเตียวตุนผู้ตายเป็นเชื้อสายของท่านด้วย ซึ่งเจ้าเมืองฬ่อให้มาขอทหารท่านไปจับขุนนางทั้งสามนั้นไม่ควร เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วยก็นิ่งอยู่มิได้สั่งสิ่งใดก็เข้าไปเสียข้างใน
ฝ่ายเคียดซกแจ้งดังนั้นก็ออกมาบ้าน แล้วแต่งหนังสือลับฉบับหนึ่งส่งให้คนใช้แล้วสั่งว่า ท่านจงเอาหนังสือเราไปให้ฮังฮู ณ เมืองฬ่อ คนใช้รับหนังสือแล้วคำนับลารีบไปเมืองฬ่อจึงเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้ฮังฮู ฮังฮูฉีกผนึกอ่านได้ใจความว่า ซึ่งเจ้าเมืองฬ่อนายท่านมีหนังสือไปขอทหารเมืองจิ้นมาจับขุนนางสามแซ่หาสมความคิดเจ้าเมืองฬ่อไม่นั้น บัดนี้เนื้อความดังแพร่งพรายไปแล้ว ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่เร่งระวังตัวให้ดี ฮังฮูแจ้งดังนั้นจึงคิดว่า ขุนนางสามคนนี้เป็นแซ่เดียวกับเตียวตุน เตียวตุนเป็นขุนนางผู้ใหญ่เมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงมิให้ทหารมาทำร้ายเพราะคิดอยู่กับเตียวตุนผู้ตาย ครั้นเราจะละขุนนางทั้งสามไว้ช้า อุปมาเหมือนเลี้ยงเสือไว้กับบ้าน ประมาทลงเมื่อไรเสือก็จะทำร้ายผู้เลี้ยงเสีย คิดแล้วก็เข้าไป ณ ที่ออกขุนนางคอยเจ้าเมือง ครั้นมิได้เห็นเจ้าเมืองออกมาว่าราชการ จึงแอบเข้าไปที่ประตู ถามหญิงคนใช้ผู้รักษาประตู หญิงนั้นบอกว่าเจ้าเมืองฬ่อป่วย ฮังฮูก็กลับมาบ้าน ให้คนคอยสืบอาการว่าหายเมื่อใด จึงจะเข้าไปแจ้งความให้จับขุนนางทั้งสามฆ่าเสีย อยู่มาประมาณสองสามวัน มีผู้แจ้งความว่าเจ้าเมืองฬ่อถึงแก่กรรม ฮังฮูตกใจ จึงรีบเข้าไป ณ ที่ว่าราชการ ปรึกษาขุนนางทั้งปวงพร้อมกันยกเอกต๋ำอายุสิบสามขวบบุตรเจ้าเมืองฬ่อขึ้นเป็นที่เจ้าเมือง ขนานนามเรียกว่าเสงก๋ง ว่าราชการแทนบิดาต่อไป เสงก๋งกับขุนนางก็กระทำการฝังศพบิดาตามธรรมเนียม อันเสงก๋งนั้นยังเป็นหนุ่มเห็นแต่การเล่น มิได้เอาใจใส่ในราชการเมือง จึงมอบการเมืองทั้งปวงให้แก่ฮังฮูทั้งสิ้น
ฮังฮูครั้นได้เป็นผู้สำเร็จราชการแล้วก็ยินดี ครั้นเวลาขุนนางทั้งปวงมาคำนับจึงว่า ทุกวันนี้เจ้านายเรายังเยาว์นัก ทั้งทแกล้วทหารก็ยังอ่อนแอหาเหมือนเขาทั้งปวงไม่ ครั้นพวกเราจะพากันนิ่งเสียมิได้ช่วยกันคิดอ่านรักษาเมือง ก็เห็นจะเป็นอันตรายด้วยข้าศึก บัดนี้เราเห็นลูกหลานตังสุยกับพวกซกซุนเต็กสินเป็นคนหยาบช้ามากทุกคน ถ้าละไว้นานเห็นจะคบคิดกันเป็นขบถ จำจะชิงตัดความคิดเสียก่อนอย่าให้ทันรู้ตัว ว่าแล้วฮังฮูก็สั่งจงสุยให้คุมทหารที่สำหรับรักษาเจ้าเมือง ออกไปจับพวกลูกหลานตังสุยซกซุนเต๊กสินมาฆ่าเสียให้สิ้น
ฝ่ายกงซุนกุยฮู ซึ่งคุมสิ่งของไปเมืองจิ้นก่อนนั้น ครั้นกลับมาถึงแดนเมืองฬ่อมีผู้แจ้งความว่าซวนก๋งเจ้าเมืองฬ่อตาย ขุนนางทั้งปวงพร้อมใจกันยกเอกต๋ำบุตรเจ้าเมืองฬ่อขึ้นเป็นที่เสงก๋งครองเมืองฬ่อ ฮังฮูให้ทหารไปจับพวกลูกหลานซกซุนเต๊กสินตังสุยฆ่าเสียสิ้น จึงคิดว่าเมืองเราเกิดการวุ่นวาย ครั้นเราจะเข้าไปครั้งนี้ เกลือกจะมีความกระทบกระทั่งจะเป็นอันตรายเสียเปล่าไม่ต้องการ คิดแล้วก็ไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ ฝ่ายฮังฮูคิดจะไปแก้แค้นเมืองเจ๋ก็ยังไม่สมคิด ครั้นเสงก๋งได้เป็นเจ้าเมืองฬ่อได้สองปี จึงให้ฮังฮูคุมเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นสืบทางไมตรี และขอกองทัพไปช่วยตีเมืองเจ๋ด้วย เจ้าเมืองจิ้นก็รับธุระ ฮังฮูมีความยินดีคำนับลามาเมือง
ฝ่ายฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งข่าวว่า เจ้าเมืองฬ่อไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาตีเมืองตัว จึงคิดว่าจำเราจะยกไปตีเมืองฬ่อเสียก่อน อย่าให้ทันทัพเมืองฬ่อยกมา แต่จะต้องแต่งสิ่งของไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อขอกองทัพมาช่วยด้วย คิดแล้วก็ให้ขุนนางไปเมืองฌ้อ อยู่ภายหลังจึงจัดทหารสองหมื่นเข้ากระบวนทัพยกออกจากเมืองเจ๋ เดินทัพตามระยะทางมาถึงตำบลเพงอิมกุยใกล้เมืองเลงอีบแดนเมืองฬ่อ ก็พักทหารตั้งมั่นไว้ จึงสั่งจิวโคยผู้บุตรว่า เจ้าจงคุมทหารไปตั้งค่ายประชิดเมืองเลงอีบข้างทิศใต้ จิวโคยก็รับคำนับคุมทหารไปตั้งค่ายตามคำบิดาสั่งทางไกลจากค่ายเจ้าเมืองเจ๋ประมาณห้าเส้นเศษ แล้วจิวโคยพาทหารสิบคนถือเครื่องยศตามออกไปเที่ยวตรวจค่าย
เจ้าเมืองเลงอีบแจ้งความว่าทัพเมืองเจ๋มาล้อมเมืองก็ตกใจ จึงสั่งทหารทั้งปวงให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินระวังเมืองไว้มั่นคง แล้วให้นายทหารคนหนึ่งคุมทหารสามร้อยเป็นกองโจรไปเที่ยวนอกเมือง พอเห็นจิวโคยออกมาตรวจค่ายเห็นได้ท่วงที ก็ให้ทหารกรูกันเข้าจับได้ตัวจิวโคยมัดมือพาเข้าไปในเมือง ขณะเมื่อเจ้าเมืองเลงอีบให้ทหารออกมาจับตัวจิวโคยไปนั้น เจ้าเมืองเจ๋ขึ้นอยู่บนหอรบเห็นเข้าก็ตกใจ จะให้ทหารออกไปช่วยก็ไม่ทัน มีความอาลัยแก่บุตรนัก จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ท่านทั้งปวงจงปล่อยจิวโคยเสียเถิด เราจะเลิกทัพกลับไปเมืองแล้ว ทหารเมืองเลงอีบหาทันได้ยินไม่ ก็พาจิวโคยเข้าไปให้เจ้าเมืองเลงอีบ เจ้าเมืองเลงอีบก็สั่งให้เอาตัวไปฆ่าเสีย แล้วให้เอาศพแขวนประจานไว้บนกำแพงเมืองข้างทิศใต้ เจ้าเมืองเจ๋เห็นดังนั้นก็โกรธนัก จึงว่าถ้าเรามิได้ฆ่าเจ้าเมืองเลงอีบแก้แค้นก็ไม่กลับไปเมืองเจ๋เลย แล้วสั่งทหารว่า เราจะให้ระดมตีเมืองเลงอีบให้แตกในสองสามวันนี้ ถ้าเข้าตีเมืองได้แล้ว จงจับทหารที่เชิงเทินฆ่าเสียให้สิ้น เจ้าเมืองเจ๋ก็เร่งให้ทหารเข้าระดมตีทั้งสี่ด้าน มิได้หยุดหย่อนทั้งกลางวันกลางคืน ทหารชาวเมืองต้านทหารมิได้ก็พากันหนีลงจากหน้าที่เชิงเทิน ทหารเมืองเจ๋เห็นได้ทีก็ปีนกำแพงทลายประตูเข้าไปได้ ไล่ฆ่าฟันทหารและชาวเมืองแตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองเลงอีบก็พาบุตรภรรยาขึ้นเกวียนรีบหนีออกทางประตูทิศเหนือไปเมืองฬ่อ
ขณะนั้นมีผู้มาแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ว่า เจ้าเมืองโอยให้ซุนเลียงฮูยกทัพไปตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงว่าเจ้าเมืองโอยให้ไปตีเรา เราก็จะยกไปตีเมืองโอยบ้าง แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็จัดให้ขุนนางผู้หนึ่งกับไพร่ห้าร้อยอยู่รักษาเมืองเลงอีบ เจ้าเมืองเจ๋ก็รีบยกไปถึงตำบลซินตกเสียเป็นแดนเมืองโอย ก็หยุดทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วให้ม้าใช้ไปสืบราชการดูว่ากองทัพเมืองโอยจะคิดทำประการใด
ฝ่ายซุนเลียงฮูแม่ทัพเมืองโอย ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ยกมาตั้งอยู่ตำบลซินตกเสีย จึงปรึกษากับจีเจ๊กว่ากองทัพเมืองเจ๋พึ่งยกมายังหาทันตั้งตัวไม่ เราพากันคุมทหารเข้าปล้นค่ายในเพลาคํ่าวันนี้ เห็นจะมีชัยชนะมั่นคงท่านจะเห็นประการใด จีเจ๊กก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทหารแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธเตรียมตัวไว้แต่ในเพลาเย็น พวกกองสอดแนมเมืองเจ๋รู้ก็รีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า ซุนเสียงฮูจะยกมาปล้นเราคํ่าวันนี้ เจ้าเมืองแจ้งความแล้วจึงให้ก๊กจอคุมทหารพันหนึ่ง ไปซุ่มอยู่ข้างชายป่าทิศเหนือ เกากู๊คุมทหารพันหนึ่งไปซุ่มอยู่ทิศใต้ สัญญาว่าถ้าได้ยินเสียงประทัด แล้วก็ให้นายทหารขับทหารตีกระหนาบเข้ามาช่วยกันจับตัวซุนเลียงฮูให้จงได้ ตัวเจ้าเมืองเจ๋นั้นก็คุมทหารกองหนึ่งออกซุ่มอยู่หลังค่าย ครั้นเพลาคํ่าก็แกล้งทำเป็นตรวจตราให้ทหารจุดคบเพลิงสว่างไปทั้งค่าย ครั้นดึกก็พากันไปซุ่มอยู่ตามที่สัญญาไว้
ฝ่ายซุนเลียงฮูแม่ทัพเมืองโอย ครั้นเห็นเพลาดึกแล้วก็รีบยกมาเห็นค่ายเมืองเจ๋เงียบสงัดเสียงผู้คนไม่ตรวจตรา ก็เข้าใจว่าพวกเมืองเจ๋หลับสิ้นจึงให้ทหารโห่ร้องฟันประตูกรูเข้าไปในค่าย เห็นแต่ค่ายเปล่าก็ตกใจกลับถอยออกมา เจ้าเมืองเจ๋ก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้น พวกทหารที่ซุ่มอยู่ก็รุมกันเข้าตีทัพเมืองโอย ก๊กจอเกากู๊ก็คุมทหารตีกระหนาบตัดท้ายเข้ามา ฆ่าฟันทหารเมืองโอยแตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองเจ๋จึงร้องว่าซุนเลียงฮูมึงจะเอาชีวิตมาเซ่นทวนกูวันนี้แล้ว ซุนเลียงฮูได้ฟังก็ตกใจ มิรู้ที่จะหนีออกแห่งใด เลียงเซ็กกับเหียงซิมทหารเมืองโอยเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำทวนเข้ารบ พาซุนเลียงฮูฝ่าทหารเมืองเจ๋ออกไป จีเจ๊กทัพหน้าก็ขับทหารตามกันออกไปจากที่ล้อม ทหารเมืองเจ๋ก็ตามฆ่าฟันทหารเมืองโอยไปทางประมาณสิบเส้นเศษ พอเพลาสว่างขึ้นซุนเลียงฮูจึงให้หยุดคอยทหารซึ่งกระจัดพลัดพรายไป แต่จีเจ๊กทัพหน้านั้นยังรอรบกับทหารเมืองเจ๋อยู่ข้างหลัง พอได้ยินเสียงเท้าม้าผงคลีกลุ้มอยู่ข้างทิศใต้ ซุนเลียงฮูตกใจนัก สำคัญว่าพวกเมืองเจ๋ไปตั้งสกัดหน้าไว้อยู่ ประมาณครู่หนึ่งก็เห็นฮูฮีซึ่งอยู่รักษาด่านซินตกเสีย เป็นนายกองนั่งมาในเกวียน ซุนเลียงฮูก็ดีใจเดินออกไปหา จึงว่าเราแตกทัพครั้งนี้ได้ความอัปยศนัก บัดนี้จีเจ๊กทัพหน้าก็ยังรอรบอยู่กับทหารเมืองเจ๋ จะเป็นประการใดมิได้รู้ ท่านมาก็ดีแล้วจงรีบไปตามช่วยจีเจ๊กเถิด ฮูฮีก็ลาซุนเลียงฮูคุมทหารรีบไป
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๊ ครั้นมีชัยแก่กองทัพเมืองโอย ได้ข้าวของม้าเกวียนเป็นอันมาก ก็รวบรวมทหารเลิกทัพกลับไปเมืองเจ๋ ให้ปูนบำเหน็จรางวัลทหารตามสมควร ฮูฮีกับจีเจ๊กก็พากันกลับมาหาซุนเลียงฮู ซุนเลียงฮูจึงว่าเราทำศึกเสียทีกับชาวเมืองเจ๋ครั้งนี้ ได้ความอัปยศกับคนทั้งปวงนัก ครั้นจะกลับไปเมืองก็ดูหน้าคนไม่เต็มตา เราคิดว่าจะไปขอกองทัพเจ้าเมืองจิ้น ให้ยกมาช่วยไปตีเมืองเจ๋แก้แค้นให้จงได้ ท่านจงคุมทหารคอยเราอยู่ที่นี่กว่าเราจะกลับมา ซุนเลียงฮูก็จัดเครื่องบรรณาการใส่เกวียนกับทหารร้อยหนึ่งรีบไปเมืองจิ้น พอเจ้าเมืองฬ่อก็ให้จงสุยไปขอกองทัพเมืองจิ้นไปช่วยตีเมืองเจ๋ ไปถึงพร้อมกันจึงให้เคียดซกขุนนางผู้ใหญ่พาเข้าหาเมืองจิ้น ซุนเลียงฮูจงสุยคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้ว คนทั้งสองแจ้งความว่าจะมาขอกองทัพไปตีเมืองเจ๋แก้แค้น เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าขุนนางทั้งสองเมืองมาขอกองทัพพร้อมกันดังนี้ เราจะรู้แห่งที่จะทำประการใด ซุนเลียงฮูแม่ทัพเมืองโอยจึงว่า เดิมข้าพเจ้าหมายจะมาขอกองทัพท่านแต่เมืองเดียว บัดนี้กลับได้กองทัพเมืองฬ่อมาช่วยเป็นกองหน้ายกไปช่วยอีกกองหนึ่งเป็นกำลังมากขึ้น ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จะได้สมทบกันยกไปตีเมืองเจ๋ครั้งนี้เห็นจะมีชัยชนะมั่นคง เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงว่าท่านจะให้ประชุมทหารพร้อมกันที่ตำบลใดเล่า ซุนเลียงฮูจึงว่าขอให้กองทัพท่านกับเมืองฬ่อไปพร้อมกัน ณ ตำบลซินตกเสียในแดนเมืองโอยก่อนจะได้จัดแจงกัน นัดกันแล้วซุนเลียงฮูก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นไปยังที่ตำบลซินตกเสีย สั่งให้จีเจ๊กตรวจตราทหารไว้คอยบรรจบกับกองทัพสองเมือง
ฝ่ายจงสุยขุนนางเมืองฬ่อ ก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อก็จัดแจงทหารให้จงสุยเป็นแม่ทัพยกไปตำบลซินตกเสีย เจ้าเมืองจิ้นก็จัดทหารสี่หมื่นกับเกวียนแปดร้อยเล่มให้ไตเอี๋ยงเป็นแม่ทัพ ลวนจือเป็นปลัดทัพ แต้คิวเอี๋ยนเป็นปีกขวาซือเปียนเป็นปีกซ้าย ฮันเคียดเป็นทัพหนุน เคียดซกเป็นที่ปรึกษา ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ให้ยกกองทัพออกจากเมืองไปบรรจบกับทัพเมืองฬ่อเมืองโอย
ฝ่ายก๋งจูซิวขุนนางเมืองโจ๋ ครั้นแจ้งความว่าขุนนางสามเมืองที่ร่วมสาบานกันเข้ายกทัพไปตีเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองโจ๋ว่า บัดนี้กองทัพสามหัวเมืองเขาสมทบกันยกไปตีเมืองเจ๋แก้แค้นกับกองทัพสามหัวเมืองด้วย เจ้าเมืองโจ๋ก็มีความยินดี จึงเกณฑ์ทหารให้ก๋งจูซิวยกไปยังที่สามหัวเมืองประชุมทัพพร้อมกัน แม่ทัพทั้งสี่เมืองต่างคนก็ให้ยกออกจากซินตกเสีย เดินทัพห่างกันประมาณสิบเส้นเศษ เสียงกงเกวียนและเท้าม้าดังก้องป่าประหนึ่งเสียงคลื่นในมหาสมุทร ครั้นถึงเขามีจกซัวแดนเมืองเจ๋ก็ให้ตั้งค่ายรายกันไปทั้งสี่ค่าย
เจ้าเมืองเจ๋ครั้นได้แจ้งข่าวศึกมาดังนั้น ก็ให้เกณฑ์ทัพสรรพไปด้วยเครื่องอาวุธเกวียนรบแปดร้อยเล่ม ได้ฤกษ์เจ้าเมืองเจ๋ก็แต่งตัวใส่เสื้อลายทองขึ้นขี่เกวียนมีสัปทนแดงกั้น ทหารแห่หน้าหลังยกออกจากเมืองไปถึงที่ชัยภูมิดีก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ใกล้กับกองทัพสี่หัวเมืองประมาณสามร้อยเส้น จึงให้เกากู๊ไปสอดแนมดูกองทัพทั้งสี่หัวเมืองจะมากน้อยประการใด เกากู๊ก็คำนับออกมาขึ้นเกวียนรีบไปถึงหน้าค่ายเมืองจิ้น เห็นนายทหารผู้หนึ่งขี่เกวียนออกมาตรวจค่าย เกากู๊ลงจากเกวียนด้อมเข้าไปเอาหินทิ้งขว้างไปถูกทหารซึ่งขี่เกวียนศีรษะแตกตายตกจากเกวียน เกากู๊ก็โดดลงจากเกวียนของตัวไปขี่เกวียนทหารเมืองจิ้นแล้วก็รีบขับเกวียนมาค่ายบอกกับเพื่อนกันว่า เราไปสอดแนมดูกองทัพข้าศึกแต่ผู้เดียวก็ฆ่านายทหารเมืองจิ้นตายชิงเอาเกวียนมาได้ ทหารทั้งปวงได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งท่านฆ่าทหารเมืองจิ้นตายนั้นเพราะเขาไม่รู้ตัวจะถือว่าดีกระไรได้ เกากู๊ก็มิได้ตอบประการใดก็เข้าไปคำนับแจ้งการกับเจ้าเมืองเจ๋ว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูทหารทั้งสี่หัวเมืองมากก็มากเสียเปล่า เห็นจะต่อสู้ทหารเราไม่ได้ ถ้าท่านยกออกตีก็เห็นจะมีชัยเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็มีความยินดี จึงให้เกากู๊คุมทหารกองหนึ่งไปตั้งคอยรับกองทัพเมืองโอยไว้ ก๊กจอคุมทหารกองหนึ่งไปตั้งรับกองทัพเมืองฬ่อกับเมืองโจ๋ สั่งการให้ทหารยกไปแล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็ถือเกาทัณฑ์ขึ้นขี่เกวียนสำหรับศึก ยกทหารออกจากค่ายตรงไปค่ายเมืองจิ้น ครั้นถึงจึงให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในค่ายเมืองจิ้น อุปมาดังผึ้งบินเข้ารัง ถูกทหารเมืองจิ้นเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก ตัวไตเอี๋ยงแม่ทัพก็ถูกเกาทัณฑ์ที่แขนซ้ายสองเล่ม เคียดซกที่ปรึกษาถูกแขนขวาเล่มหนึ่ง ทั้งสองคนมิได้ย่อท้อ ชักลูกเกาทัณฑ์ออกเสียแล้วขึ้นม้าขับทหารออกจากค่าย อุปมาดังปลวกขึ้นจากดิน เข้าไล่ฆ่าฟันทหารเมืองเจ๋แตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก
เจ้าเมืองเจ๋เห็นจะต้านทานมิได้ ก็ขับเกวียนพาทหารประมาณห้าสิบคนฟันฝ่าออกไปข้างเขามีจกซัวเป็นทางช่องแคบ ฮันเคียดทหารเมืองจิ้นก็คุมทหารไล่ตามไปฆ่าเบ๊งแฮทหารท้ายเกวียนเจ้าเมืองเจ๋ตายอยู่ในที่รบคนหนึ่ง แล้วฮันเคียดรีบขับเกวียนตามเจ้าเมืองเจ๋กระชั้นมา ฮองเทียวฮูคนขับเกวียนเจ้าเมืองเจ๋เห็นดังนั้นจึงว่ากับเจ้าเมืองเจ๋ว่า บัดนี้ภัยมาถึงท่านแล้ว ข้าพเจ้าจะเอาชีวิตสนองคุณท่าน ท่านจงถอดเสื้อส่งมาให้ข้าพเจ้าใส่นั่งไปแทนท่าน ท่านจงเอาเสื้อข้าพเจ้าใส่นั่งขับเกวียนไปแทนข้าพเจ้าเร็วๆ ท่านจึงจะรอด ว่าแล้วต่างคนก็เปลี่ยนเสื้อกันใส่ ฮองเทียวฮูก็นั่งมาในที่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็ออกมานั่งขับเกวียนไปตามทาง ฮันเคียดทหารเมืองจิ้นมาทันสำคัญว่าฮองเทียวฮูเป็นเจ้าเมืองเจ๋ จึงร้องว่าเมื่อครั้งสี่หัวเมืองเอาเครื่องบรรณาการไปคำนับท่าน เพราะนับถือว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ ท่านแกล้งให้คนเยาะเย้ยประจาน ท่านทำการเหมือนทารกอมมือให้แขกเมืองได้ความอาย บัดนี้ขุนนางทั้งสี่เมืองเขาเจ็บแค้น จึงพากันมาทำร้ายท่านจะแก้แค้น วันนี้ก็เป็นวันตายของท่านแล้ว จงหยุดเกวียนให้เราจับโดยดี ฮองเทียวฮูได้ฟังดังนั้นจึงทำเป็นเสียงแหบว่าแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า เรากระหายนํ้าคอแห้งนักพูดหาออกไม่ ตัวจงไปตักนํ้าที่ธารฮัวจัวมาให้เรากินหน่อยหนึ่งเถิด เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจในที จึงลงจากเกวียนรีบหนีอ้อมไปตามทางหลังเขา พอพบแต้จิวฮูนายทหารของตัวขับเกวียนมาก็มีความยินดี แต้จิวฮูก็เชิญเจ้าเมืองเจ๋ขึ้นเกวียนหนีไป
ฮันเคียดก็ให้ทหารคุมเอาตัวฮองเทียวฮูกลับไปค่าย พาฮองเทียวฮูเข้าไปคำนับไตเอี๋ยงแม่ทัพ แจ้งความซึ่งจับเจ้าเมืองเจ๋ได้ให้ฟังทุกประการ ไตเอี๋ยงจึงว่า ผู้นี้มิใช่เจ้าเมืองเจ๋ ท่านจับผิดตัวไปแล้ว ฮันเคียดได้ฟังดังนั้นก็เสียใจโกรธฮองเทียวฮูเป็นอันมาก จึงกระโชกถามว่ามึงชื่ออะไร ไม่กลัวความตายหรือจึงทำล่อลวงกูดังนี้ ฮองเทียวฮูจึงว่าข้าพเจ้าชื่อฮองเทียวฮู เจ้าเมืองเจ๋นั้นคนที่ข้าพเจ้าให้ไปตักนํ้านั้นแหละ ไตเอี๋ยงได้ฟังจึงว่าฮองเทียวฮูทำการล่อลวงดังนี้โทษถึงตาย ว่าแล้วก็สั่งทหารให้เอาฮองเทียวฮูไปฆ่าเสีย ฮองเทียวฮูจึงร้องประกาศแก่ทหารเมืองจิ้นทั้งปวงว่า ท่านทั้งปวงจะทำศึกไปภายหน้า อย่าเอาเยี่ยงอย่างเราต่อไปเลย ไตเอี๋ยงได้ฟังดังนั้นก็คิดสงสารจึงว่าฮองเทียวฮูเป็นคนกตัญญูซื่อสัตย์มั่นคงนัก ถ้าเราให้ฆ่าฮองเทียวฮูเสียบัดนี้ สืบไปเมื่อหน้าจะหามีผู้กตัญญูต่อเจ้านายไม่ ไตเอี๋ยงก็สั่งให้แก้มัดฮองเทียวฮูออกเสีย
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋กลับมาถึงค่ายก็เป็นทุกข์ถึงฮองเทียวฮูไม่มีความสบาย พอเพลาคํ่าก็นุ่งห่มอย่างไพร่ขึ้นเกวียนน้อยรีบไปถึงค่ายเมืองจิ้น แล้วปลอมเข้าไปเที่ยวหาฮองเทียวฮูถึงริมค่ายก็มิได้พบ จึงกลับมาขึ้นเกวียนจะคืนไปค่าย พอพบก๊กจอกับเกากู๊นายทหารทั้งสองขับเกวียนมาก็ยินดี ก๊กจอเกากู๊ก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงเล่าความซึ่งเสียทีแก่ทหารเมืองจิ้นให้ฟังทุกประการ ก๊กจอเกากู๊จึงว่าข้าพเจ้ายกไปก็ยังหาทันได้รบกับกองทัพสามหัวเมืองไม่ พอรู้ข่าวว่าท่านแตกทัพเสียทแกล้วทหารเป็นอันมากจึงรีบมาหวังจะช่วยท่าน บัดนี้ท่านก็พ้นภัยแล้วจงรีบกลับไปค่าย เลิกกองทัพกลับเข้าเมือง อันจะตั้งอยู่สู้รบกับทหารทั้งสี่หัวเมืองที่กลางแปลงนี้ ข้าพเจ้าเห็นเหลือกำลังนัก เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็เห็นชอบด้วย แล้วก็เลิกทัพกลับเข้าเมืองเจ๋
ฝ่ายไตเอี๋ยงแม่ทัพเมืองจิ้นกับแม่ทัพสามหัวเมือง ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ล่าทัพกลับเข้าเมือง ก็ชวนกันยกไปเผาค่ายและด่านรายทางเสียสิ้นทุกตำบล แล้วยกเข้าไปตั้งค่ายที่ตำบลลวนฮู ห่างเมืองประมาณสิบเส้นเศษ เจ้าเมืองเจ๋เห็นดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้กองทัพสี่หัวเมืองล่วงเข้ามาตั้งถึงตำบลลวนฮูแล้ว จะคิดอ่านประการใดดี ก๊กจอจึงว่ากองทัพทั้งสี่หัวเมืองสมทบมาตีเมืองเรา ซึ่งจะคิดอ่านสู้รบต่อไปนั้นเห็นเหลือกำลังนัก ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่งพอที่จะให้กองทัพสี่หัวเมืองถอยไปได้ ขอให้เอากังสดาลแก้วแลดวงแก้วของวิเศษซึ่งได้มาแต่ครั้งไปตีเมืองพี้ ไปให้กับแม่ทัพเมืองจิ้นรับผิดเป็นทางไมตรี ให้ว่ากล่าวชักชวนกองทัพสามหัวเมืองกลับไป เห็นกองทัพทั้งสามเมืองก็จะกลับด้วยเกรงใจแม่ทัพเมืองจิ้น จึงจะไม่มีอันตรายแก่เรา เจ้าเมืองเจ๋ก็เห็นชอบด้วย จึงให้ก๊กจอคุมเอาของสองสิ่งไปให้แก่ไตเอี๋ยงแม่ทัพเมืองจิ้น ก๊กจอก็คำนับรับสิ่งของไปให้ไตเอี๋ยง ณ ค่าย แจ้งความว่า บัดนี้เจ้าเมืองนายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าออกมาคำนับรับผิด ของวิเศษสองสิ่งนี้นายข้าพเจ้ามีนํ้าใจฝากไปให้ชมเล่น แล้วท่านจงว่ากล่าวกองทัพทั้งสามเมืองให้เลิกกลับไปเสียเถิด
ไตเอี๋ยงจึงว่าซึ่งท่านจะเลิกทัพกลับไปนั้น เราก็จะยอมแต่จะขอพูดกันเป็นความสองข้อ ท่านจะยอมหรือมิยอม ก๊กจอจึงว่าความข้อนั้นเป็นประการใด ไตเอี๋ยงจึงว่าข้อหนึ่ง ถ้าเจ้าเมืองเจ๋คิดจะมิให้บ้านเมืองฉิบหายจงจัดที่นาหมื่นตำบลเป็นส่วยขึ้นกับเมืองจิ้น ข้อหนึ่งจงยกมารดาของนายท่านให้ไปเป็นจำนำไว้กับเมืองจิ้น ก๊กจอได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก จึงว่านางเซียวอวยกีเป็นถึงมารดาเจ้าเมืองเจ๋ วาสนาเจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองจิ้นก็เสมอกัน วาสนามารดาเล่าก็เท่ากันกับมารดาเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งท่านว่าจะให้เอามารดานายเราไปเป็นคนจำนำ แลยกเอาส่วยนาหมื่นตำบลไปขึ้นนั้น ก็เหมือนท่านยกเอาสมบัติในเมืองเจ๋ไปสิ้น ถ้าปะข้าพเจ้าจะต้องการบ้างดังนั้น ท่านยังจะยอมแล้วหรือ ไตเอี๋ยงจึงว่าท่านไม่ยอมแล้วท่านจะคิดอ่านอย่างไรเล่า ก๊กจอจึงว่าท่านอย่าเพิ่งประมาทหมิ่นเมืองเจ๋ก่อน ถึงเสียทีแก่ท่านครั้งนี้ก็มิใช่ยับเยินสิ้นคิดดอก เป็นแต่เพียงเจ้านายเราตกใจจึงมาขอเป็นไมตรี อันเมืองเจ๋นี้ก็เป็นเมืองใหญ่ ทหารเกวียนมากกว่าพันเล่มทหารม้ามากกว่าหมื่น ขุนนางแลราษฎรนับไม่ถ้วน ซึ่งข้าพเจ้าออกมาอ่อนน้อมต่อท่านครั้งนี้ด้วยคิดว่าเป็นไมตรีกับท่าน เมื่อท่านไม่เอ็นดูข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็เป็นชายชาติทหารเหมือนกัน คงจะจัดทหารที่มีฝีมือออกมาสู้ไป ถ้าครบสามครั้งไม่ชนะท่านก็ดีก็ไม่ยอมสวามิภักดิ์ ข้าพเจ้าก็คงเอาเมืองเป็นที่ฝังศพ ว่าแล้วก็เอาของวิเศษสองสิ่งกองลงไว้ มิได้คำนับลาลุกเดินออกไปโดยกำลังโกรธ
ฮังฮูขุนนางเมืองฬ่อกับซุนเลียงฮูขุนนางเมืองโอยจึงว่ากับไตเอี๋ยงว่า ถ้าเราจะเข้าหักเอาเมืองเจ๋บัดนี้เล่าก็เห็นจะไม่ได้โดยง่าย เจ้าเมืองเจ๋เป็นถึงเจ้าเมืองใหญ่ ให้ขุนนางมาอ่อนน้อมต่อเราผู้เป็นขุนนาง ก็เป็นเกียรติยศของพวกเราอยู่แล้ว ท่านจงยอมเป็นไมตรีกับเมืองเจ๋เถิด ไตเอี๋ยงได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้ม้าใช้รีบตามก๊กจอไปทันทางประมาณสิบเส้น คนใช้จึงบอกว่าท่านแม่ทัพให้มาเชิญท่านกลับไปก่อน ก๊กจอว่าเราไม่ไปแล้ว คนใช้เป็นคนฉลาดก็ขืนฉุดคร่าพาก๊กจอมาให้ไตเอี๋ยงแม่ทัพ ไตเอี๋ยงจึงว่าซึ่งท่านมาอ่อนน้อมต่อเรา เราว่ากล่าวขัดแข็งนั้นด้วยคิดจะลองใจท่าน เราขออภัยเถิด ซึ่งจะให้เมืองโอยเมืองฬ่อเมืองโจ๋เลิกทัพกลับไปนั้น ท่านอย่าวิตกเลย ก๊กจอจึงว่าถ้าท่านเมตตาได้ดังว่าแล้วคุณหาที่สุดมิได้ แต่ท่านได้สงเคราะห์ให้ข้าพเจ้ากับท่านแลแม่ทัพทั้งสามหัวเมืองตั้งสัตย์สาบานกันก่อนจึงจะไว้ใจได้ ไตเอี๋ยงก็ให้แต่งโต๊ะเชิญแม่ทัพทั้งสามเมืองแลก๊กจอกินโต๊ะ ต่างคนก็แทงเอาโลหิตลงบนสุรากระทำสัตย์สาบานไว้ต่อกัน แล้วไตเอี๋ยงก็ส่งตัวฮองเทียวฮูที่แปลงเป็นเจ้าเมืองเจ๋นั้นมอบให้ก๊กจอ ก๊กจอก็มีความยินดีคำนับลาขุนนางทั้งสี่เมือง พาฮองเทียวฮูไปหาเจ้าเมืองเจ๋เล่าความให้ฟังทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ก็มีความยินดี จึงว่ากับฮองเทียวฮูว่าเรารอดตายแล้วเราจะแทนคุณท่าน เจ้าเมืองเจ๋จึงตั้งฮองเทียวฮูเป็นที่เสียงเขงขุนนางฝ่ายทหาร แลปูนบำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก
ฝ่ายแม่ทัพทั้งสี่เมือง ครั้นแก้ความอายชาวเมืองเจ๋ได้แล้ว ต่างคนก็เลิกทัพกลับไปเมือง แลแจ้งความทั้งปวงให้เจ้านายของตัวฟัง เจ้าเมืองทั้งสี่ก็สิ้นอาฆาตเมืองเจ๋ เจ้าเมืองจิ้นเห็นว่าเคียดซกมีความชอบ จึงเลื่อนที่ขึ้นเป็นเสียงตกเหีย แปลว่านายทหารเอกใหญ่กว่าทหารทั้งปวง ตั้งฮันเคียดเป็นตงกุ๋นนายทหารขวา ตั้งเคียวกวดเป็นตงกุ๋นนายทหารซ้าย ตั้งเตียวสวดเป็นเสียงกุ๋นทหารข้างขวา ตั้งซุนจุ๊ยให้เป็นทหารซ้ายอีกคนหนึ่ง ครั้นตั้งขุนนางเสร็จแล้วจึงปูนบำเหน็จแก่ทหารนอกนั้นตามสมควร
ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ้นชนะกับเมืองเจ๋ครั้งนั้น มีใจกำเริบถือตัวว่าเป็นเมืองเอกใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ฝ่ายโต๊ะไงเกียขุนนางผู้ใหญ่เห็นเจ้าเมืองจิ้นตั้งพวกแซ่เตียวขึ้นเป็นขุนนางหลายคนก็คิดอิจฉาแค้นใจนัก คอยหาเหตุจะพาลเอาผิดอยู่เป็นนิจก็มิได้ช่อง ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ตั้งแต่เสียทีแก่กองทัพสี่หัวเมืองมาก็คิดเสียใจอายแก่คนทั้งปวงจะใคร่แก้แค้นอยู่มิได้ขาด จึงสั่งให้ฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในเพลงรบต่างๆ และสะสมเสบียงอาหารเครื่องศัสตราวุธไว้ กิตติศัพท์รู้ไปถึงเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ให้ซ้อมหัดทหาร เห็นจะคิดมาแก้แค้นเราเป็นมั่นคง จำจะคืนของวิเศษไปให้เจ้าเมืองเจ๋เสียดังเก่า เจ้าเมืองเจ๋จึงจะมิได้คิดร้ายเราต่อไป แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็ให้ขุนนางผู้หนึ่งคุมเอาของวิเศษสองสิ่งไปคืนให้เจ้าเมืองเจ๋ ราษฎรทั้งปวงก็ชวนกันนินทาว่า เจ้านายเราคืนของวิเศษซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ให้มาแต่ก่อนไปให้เจ้าเมืองเจ๋แล้ว ที่ไหนหัวเมืองทั้งปวงจะกลัวเกรงต่อไป
๕๗
ฝ่ายนางแหกีซึ่งเป็นภรรยาเลงอินเซียงเหลาขุนนางเมืองฌ้อ ครั้นเมื่อเลงอินเซียงเหลาไปทำศึกกับทหารเมืองจิ้นถูกเกาทัณฑ์ตายที่ตำบลซกเสีย นางแหกีก็ลอบทำชู้ด้วยเฮกเอี๋ยวบุตรเลี้ยงเลงอินเซียงเหลา กิตติศัพท์ก็แพร่พรายไป ชาวบ้านชาวเมืองชวนกันนินทาเป็นอันมาก นางแหกีแจ้งดังนั้นก็คิดละอายแก่ชาวบ้านทั้งปวง ให้คนใช้จัดแจงข้าวของบรรทุกเกวียนเตรียมไว้จะไปอยู่กับญาติ ณ เมืองเตง
ฝ่ายคุดต๋งผูกพันรักใคร่นางแหกี ตั้งแต่เลงอินเซียงเหลาตายก็ใช้ให้คนไปพูดจาสอดแนมมิได้ขาด ครั้นรู้ว่านางจะไปเมืองเตงก็ตกใจ จึงให้คนใช้ลอบไปพูดว่าเรามีความรักในตัวนางมากนัก ซึ่งนางจะไปเมืองเตงนั้นจะมีหนังสือบอกให้เจ้าเมืองเตงมารับ นางแหกีจึงสั่งคนใช้ให้ไปบอกคุดต๋งว่าซึ่งคุดต๋งเมตตานั้นขอบใจนัก การทั้งปวงนั้นสุดแต่จะคิดเถิด คนใช้จำเอาคำนางมาแจ้งกับคุดต๋ง คุดต๋งได้ฟังก็มีความยินดีนัก จึงให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเตงใจความว่า ข้าพเจ้าคุดต๋งขอคำนับมาถึงเจ้าเมืองเตง ขอท่านได้เห็นกับข้าพเจ้า แต่งให้คนมารับนางแหกีไปเมืองเตงโดยเร็ว เจ้าเมืองเตงแจ้งดังนั้นก็สั่งให้จัดแจงเกวียนกับทหารรีบไปเมืองฌ้อตามหนังสือคุดต๋ง
เจ้าเมืองฌ้อแจ้งดังนั้น จึงให้หาตัวคุดต๋งเข้ามาถามว่า บัดนี้เจ้าเมืองเตงให้มารับนางแหกี ท่านยังรู้ความเป็นประการใดบ้าง คุดต๋งได้ทีก็ตอบว่า ความเรื่องนี้ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าซุนเซกซึ่งเป็นบิดาซุนอ๋อง ซุนอ๋องพวกเราจับได้แต่ครั้งทัพซุนลิมฮูแตก บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นตั้งซุนเซกเป็นทหารเอกโปรดปรานนัก ซุนเซกให้ไปอ้อนวอนไตหูวังสุดขุนนางเมืองเตง ให้ไตหูวังสุดเอาศพก๋งจูก๊กฉินกับศพเลงอินเซียงเหลาที่อยู่เมืองจิ้นไปขอเปลี่ยนตัวซุนอ๋อง ซึ่งให้จำไว้ในตรุเมืองเรากลับคืนไปเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงจึงให้มาบอกนางแหกีไปรับศพเลงอินเซียงเหลา เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังก็มีความยินดี คุดต๋งก็คำนับลาไปบ้าน แล้วให้คนใช้ไปบอกกับนางแหกีตามที่พูดกับเจ้าเมืองฌ้อให้ต้องกัน นางแหกีจึงสั่งคนใช้ว่า ถ้ากระนั้นเพลาพรุ่งนี้เราจะเข้าไปลาเจ้าเมืองฌ้อ ให้นายทหารตามไปด้วย คนใช้ก็ลานางมาแจ้งความกับคุดต๋ง คุดต๋งมีความยินดี ครั้นรุ่งขึ้นก็เข้าไปหาเจ้าเมืองฌ้อคอยนางแหกีอยู่
ฝ่ายนางแหกีครั้นรุ่งเช้าก็เข้าไป ณ ที่เจ้าเมืองฌ้อออกว่าราชการแล้วคุกเข่าลงคำนับร้องไห้ว่า ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปเมืองเตงรับศพสามีข้าพเจ้าที่ซุนเซกขุนนางเมืองจิ้นจะเอามาแลกซุนอ๋องไป เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังนางแหกีว่ามิได้สงสัย จึงว่าเจ้าจะไปรับศพผัวเจ้าก็ตามใจเถิด นางแหกีคำนับลาพลางชายตาดูคุดต๋งแล้วก็เดินออกมา คุดต๋งก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อเดินตามไปกระซิบสั่งนางแหกีว่า เจ้าไปก่อนเถิด ภายหลังเราจึงจะไปตาม นางแหกีจึงว่าถ้าเมตตาแล้วก็อย่าลืมเมืองเตงเสีย ตัวข้าพเจ้าเป็นอิสตรีหมายจะพึ่งท่านสืบไป พูดกันแล้วนางแหกีก็มาบ้าน ขึ้นเกวียนรีบไปเมืองเตง พบทหารที่เจ้าเมืองเตงให้มารับก็พากันไปถึงเมือง
ฝ่ายคุดต๋งตั้งแต่นางแหกีไปเมืองเตงก็คิดผูกพัน ครั้นจะตามไปก็กลัวเจ้าเมืองฌ้อจะโกรธ จึงให้มีหนังสือไปถึงซุนเซกขุนนางเมืองจิ้น ใจความว่าให้เอาศพก๋งจูก๊กฉินกับเลงอินเซียงเหลาไปให้กับไตหูวังสุดขุนนางเมืองเตง มาขอแลกซุนอ๋องบุตรท่านซึ่งเจ้าเมืองฌ้อจับมาไว้คืนไปเถิด ซุนเซกได้ฟังก็ดีใจจึงให้เอาศพก๋งจูก๊กฉินกับศพเลงอินเซียงเหลาส่งไปให้ไตหูวังสุดขุนนางเมืองเตง แจ้งความตามหนังสือคุดต๋งให้ทุกประการ ไตหูวังสุดจึงนำศพก๋งจูก๊กฉินกับศพเลงอินเซียงเหลาไปให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็ยอมให้ แล้วมอบตัวซุนอ๋องให้กับไตหูวังสุด ไตหูวังสุดก็ให้ทหารพาไปส่งซุนเซกผู้บิดา ณ เมืองจิ้น ครั้นคุดต๋งจัดแจงการเหล่านี้เสร็จแล้วก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ อุบายว่าเจ้าเมืองจิ้นกับเมืองโอย เมืองฬ่อ เมืองโจ๋ สมทบกันมาตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋แตกทัพเสียที่ทหารเป็นอันมาก บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นคิดกำเริบใจจะตั้งตัวเป็นใหญ่ ถือว่าหัวเมืองทั้งปวงหามีผู้ใดกํ้าเกินไม่ บัดนี้เมืองเจ๋กับเราก็เป็นไมตรีกัน ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปบอกเจ้าเมืองเจ๋ให้ยกมาสมทบกองทัพท่าน ไปตีเมืองจิ้นแก้แค้นเจ้าเมืองเจ๋ก็เห็นจะสำเร็จ
เจ้าเมืองฌ้อเห็นชอบด้วย จึงแต่งข้าวของเครื่องบรรณาการกับหนังสือให้คุดต๋งคุมไปเมืองเจ๋ คุดต๋งก็มีความยินดีด้วยสมคิด จะได้ไปตามนางแหกี ณ เมืองเตง ก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อรีบไป ครั้นถึงเมืองเตงก็ตรงไปหานางแหกี นางแหกีก็เชื้อเชิญต้อนรับกระทำคำนับเชิญให้นั่งที่อันสมควร นางจึงถามว่าท่านมานี้เจ้าเมืองฌ้อรู้หรือไม่ คุดต๋งก็แจ้งความแต่หลังให้นางฟังทุกประการ แล้วว่าซึ่งคิดอุบายล่อล่วงเจ้าเมืองฌ้อนี้ก็เพราะรักจะใคร่มาอยู่กับเจ้า ใจเราผูกพันมานานแต่ครั้งเจ้าเมืองฌ้อได้เจ้ามาแต่เมืองติน แต่บุญน้อยวาสนาหาถึงไม่ก็ต้องจนใจอยู่ บัดนี้เป็นบุญได้มาพบเจ้าก็หมายว่าจะเลี้ยงกันไปกว่าจะสิ้นชีวิต แต่ว่าเมืองเตงกับเมืองฌ้ออยู่ใกล้กัน เกลือกเจ้าเมืองจะโกรธให้มาเอาโทษเรากับเจ้าเห็นจะหาพ้นภัยไม่ เราพากันหนีไปอยู่เมืองจิ้นเถิด แล้วคุดต๋งก็ให้คนใช้ถือหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อใจความว่า ข้าพเจ้าคุดต๋งเป็นสามีนางแหกี จะขอคำนับท่านไปอยู่เมืองจิ้น แล้วคุดต๋งก็พานางแหกีขึ้นเกวียนออกจากเมืองเตงไป เจ้าเมืองฌ้อแจ้งหนังสือคุดต๋งดังนั้นก็โกรธ จึงว่ากับก๋งจูเองว่า ซึ่งคุดต๋งคิดการดังนี้เห็นจะเป็นขบถต่อเรา
ก๋งจูเองจึงว่า ซึ่งคุดต๋งเอาใจออกจากท่านครั้งนี้เป็นเพราะนางแหกี เดิมนางแหกีทำชู้กับเฮกเอี๋ยวบุตรเลี้ยง กลัวกิตติศัพท์จะฟุ้งเฟื่องไปจึงมาลอบรักกับคุดต๋ง ความทั้งนี้คนทั้งปวงก็รู้อยู่สิ้น ฌ้อกังอ๋องจึงให้ก๋งจูแซไปจับเฮกเอี๋ยวกับบุตรภรรยาคุดต๋งไปฆ่าเสีย ฝ่ายคุดต๋งไปถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปคำนับเล่าเรื่องความให้เจ้าเมืองจิ้นฟังทุกประการ เจ้าเมืองจิ้นก็มีความยินดี จึงตั้งคุดต๋งให้เป็นที่ซินก๋งบู๊สินขุนนางผู้ใหญ่ แล้วยกบ้านส่วยตำบลเขายีตี๋ให้ขึ้นกับคุดต๋ง
ฝ่ายฮูหยงบุตรคุดต๋งซึ่งไปอยู่เมืองหงอ เจ้าเมืองหงอรักใคร่ตั้งให้เป็นที่เสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้เอามารดาและพรรคพวกไปฆ่าเสียสิ้น จึงให้คนใช้ไปแจ้งความกับคุดต๋งบิดาซึ่งเป็นขุนนางอยู่ ณ เมืองจิ้น คุดต๋งแจ้งความก็น้อยใจ จึงแต่งหนังสือว่าหยาบช้ากับเจ้าเมืองฌ้อให้คนใช้เอาไปให้ก๋งจูแซ ขุนนางผู้ใหญ่เมืองฌ้อ ก๋งจูแซจึงเอาหนังสือนั้นไปให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อดูหนังสือแล้วก็โกรธ ลุกเข้าไปข้างในคิดพยาบาทคุดต๋งอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายคุดต๋งตั้งแต่รู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้ฆ่าพรรคพวกเสียก็เป็นทุกข์ใจมิได้มีความสบายก็ป่วยถึงแก่กรรม เจ้าเมืองจิ้นก็จัดแจงการศพตามธรรมเนียม
ขณะนั้นเจ้าเมืองเตงกับเจ้าเมืองฆ้อเกิดวิวาทด้วยชิงที่นาเจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองฆ้อให้ขุนนางนำเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อฟ้องกล่าวโทษเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองฌ้อบังคับเจ้าเมืองเตงให้คืนที่นาให้กับเจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองเตงคิดน้อยใจเจ้าเมืองฌ้อว่าพิพากษาไม่เป็นธรรมจึงไปขึ้นเสียกับเมืองจิ้น เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความก็โกรธจึงให้ก๋งจูเองรีบยกไปตั้งค่ายล้อมเมืองเตงไว้
เจ้าเมืองเตงแจ้งดังนั้นก็จัดแจงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง แล้วมีหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ้น ใจความในหนังสือว่าเพราะเจ้าเมืองเตงมาสวามิภักดิ์กับเมืองจิ้น เมืองฌ้อโกรธจึงได้ยกมาตี ขอท่านจงยกกองทัพไปช่วยเมืองเตงโดยเร็ว ถ้าช้าอยู่เห็นเมืองเตงจะมิรอดอยู่เป็นบ่าวสืบไป เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้ลวนจือเป็นแม่ทัพ คุมทหารหมื่นหนึ่งรีบไปถึงจึงให้ทหารตั้งค่ายกระหนาบค่ายพวกเมืองฌ้อไว้ ก๋งจูเองแม่ทัพเมืองฌ้อเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่าทัพเมืองจิ้นมาตั้งค่ายกระหนาบเราอยู่ดังนี้เห็นเราจะเสียทีเป็นมั่นคง จำจะล่าทัพกลับไปเมืองก่อนเถิด คิดแล้วก็บอกบรรดาทหารให้ทั่วทุกคน ครั้นคํ่าลงก็เลิกทัพล่าหนีไป ครั้นถึงเมืองก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อแจ้งดังนั้นก็แค้นใจนัก จึงว่าเมืองเตงทุกวันนี้เหมือนผงติดอยู่ในจักษุ ถ้าได้เมืองเตงเมื่อใดจึงจะหายเคืองหลับตาลงได้ แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็ให้หัดปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญไว้ รุ่งขึ้นปีใหม่จะให้ไปตีเมืองเตงอีก
ขณะนั้นเคียดซกขุนนางเมืองจิ้นตาย เจ้าเมืองจิ้นก็จัดแจงการศพตามธรรมเนียมขุนนางผู้ใหญ่ แล้วตั้งลวนจือให้ว่าราชการแทนที่เคียดซก ครั้งนั้นเจ้าเมืองจิ้นโปรดปรานโต๊ะไงเกียมาก จะว่ากล่าวสิ่งไรเจ้าเมืองจิ้นก็เชื่อฟังทุกประการ เตียวเองเจ๋เห็นเจ้าเมืองจิ้นมิได้เอาใจใส่ในราชการเมืองก็เสียใจ อพยพหนีไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ เจ้าเมืองจิ้นมัวแต่เสพสุราอยู่หารู้ว่าเตียวเองเจ๋ไปจากเมืองไม่ ขณะนั้นภูเขาเซียงซัวพังลงขวางแม่น้ำอยู่ โต๊ะไงเกียรู้ความจึงไปหาซีเชาผู้เป็นโหรว่า บัดนี้เขาเซียงซัวพังลง ถ้าเจ้าเมืองจิ้นจะหาท่านไปถาม ท่านจงทำนายว่าซึ่งเกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะเจ้าเมืองจิ้นเลี้ยงพวกขบถไว้ ถ้าท่านว่าได้ดังนี้เราจะให้เงินทองแก่ท่านเป็นอันมาก ครั้นเจ้าเมืองจิ้นให้หาซีเชาเข้าไปทำนาย ซีเชาก็ว่าตามคำโต๊ะไงเกียสอนไว้ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าผู้ใดเล่าเป็นพวกขบถที่เราเลี้ยงไว้ โต๊ะไงเกียจึงว่าพวกขบถนั้นข้าพเจ้าเห็นแต่พวกแซ่เตียว ด้วยเดิมเตียวตุนฆ่าเลงก๋งเสียที่สวนโฉหึง เฮกเตียนบิดาท่านซึ่งเป็นเสียงก๋งก็หาเอาโทษกันไม่ กลับเลี้ยงลูกหลานให้เป็นขุนนางสืบมา จนทุกวันนี้ท่านยังตั้งเตียวซก เตียวถอง เตียวกวดเป็นขุนนาง คนเหล่านี้กำเริบองอาจนัก จนชั้นแซ่เคียด แซ่ลวนก็หายำเกรงไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าภูเขาเซียงซัวพังลงครั้งนี้ เพราะเทวดาอาเพทบอกเหตุว่ามีพวกขบถอยู่ในเมือง จะให้ท่านรู้ตัวคิดกำจัดคนผิดแก้แค้นเลงก๋งที่เตียวตุนฆ่าเสียเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า ซึ่งท่านเห็นคนเหล่านี้องอาจไม่เกรงกลัวใครนั้นก็จริง เมื่อครั้งแรกไปทำศึกกับพวกเมืองฌ้อที่ตำบลลกเสีย เราก็เห็นกิริยาเตียวถองเตียวกวดหยาบคายอยู่ แต่เรานิ่งไว้ในใจ ฮันเคียดได้ฟังโต๊ะไงเกียแกล้งพูดจะให้เจ้าเมืองล้างพวกแซ่เตียวเสียดังนั้นก็คิดเสียดายจึงพูดขึ้นว่า อันเตียวตุนกำจัดเลงก๋งเสียนั้น ด้วยเลงก๋งมิได้อยู่ในสัตย์ธรรม ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูว่าเตียวสวยบิดาเตียวตุนก็มีความชอบเป็นขุนนางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน แซ่เตียวได้เป็นขุนนางสืบมาหลายชั่วคนแล้ว ครั้งนี้ท่านจะมาเชื่อคำคนกลับเอาชอบเป็นผิดนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่
เจ้าเมืองจิ้นจึงถามลวนจือกับเซียดคี้ว่า ความอันนี้ท่านทั้งสองจะเห็นประการใด ลวนจือกับเซียดคี้เป็นพวกพ้องโต๊ะไงเกียจึงว่า แซ่เตียวผิดท่านจะให้ประหารชีวิตเสียทั้งโคตรจึงจะควร บ้านเมืองเราจะได้เป็นสุขสืบไป เจ้าเมืองจิ้นก็ว่าชอบแล้ว สั่งโต๊ะไงเกียว่าท่านจงคุมทหารไปจับพวกแซ่เตียวฆ่าเสียให้สิ้นเชื้อ ฮันเคียดได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงลอบไปหาเตียวซกแจ้งความทั้งปวงให้ฟังว่า ครั้งนี้สุดที่ข้าพเจ้าจะคิดแก้ไข ท่านจงรีบพาครอบครัวหนีเอาตัวรอดเถิด เตียวซกจึงว่าบิดาข้าพเจ้าฆ่าเลงก๋งก็โทษผิด มีชื่อเสียงจดหมายมาก็ช้านานแล้ว อันข้าพเจ้าพี่น้องสามคนนี้ตั้งแต่ทำราชการมาหามีผิดไม่ เจ้าเมืองจิ้นจะให้โต๊ะไงเกียมาทำโทษ จะเอาโทษประการใดก็ตามจงกระทำเถิด แต่มีความวิตกอยู่ข้อหนึ่งด้วยภรรยาข้าพเจ้ามีครรภ์แก่เกือบจะคลอด ถ้าหาบุญข้าพเจ้าไม่ บุตรนั้นคลอดออกมาเป็นชายท่านจงเมตตาช่วยทำนุบำรุงด้วย ถึงข้าพเจ้าตายก็ไม่ลืมคุณท่านเลย ฮันเคียดได้ฟังก็คิดสงสารร้องไห้ แล้วว่าท่านอย่าวิตกเลย เมื่อบุตรท่านคลอดเป็นชายแล้วเราจะช่วยทำนุบำรุงให้แก้แค้นโต๊ะไงเกียจงได้ ว่าแล้วก็กลับบ้าน
เตียวซกก็เข้าไปเล่าความให้นางจงกีผู้เป็นภรรยาฟัง แล้วว่าการครั้งนี้เห็นเราจะหนีความตายไม่พ้นแล้ว เจ้าจงเก็บเอาทรัพย์สินเงินทองหนีไปอยู่กับมารดาเจ้ายังที่ข้างในวังเถิดจึงจะรอดชีวิต เจ้าจงอุตส่าห์รักษาครรภ์กว่าจะคลอด ถ้าบุตรเป็นหญิงจงให้ชื่อบุ๋น ถ้าเป็นชายจงให้ชื่อบู๊สืบแซ่เตียวต่อไป จะได้แก้แค้นโต๊ะไงเกียแทนเรา นางจงกีได้ฟังก็ซบหน้าลงกับเท้าเตียวซก แล้วร้องไห้รำพันไปต่างๆ เตียวซกจึงว่าเจ้าจะมาร้องไยให้ช้า จวนสว่างแล้วโต๊ะไงเกียมาเห็นก็จะจับเอาไปฆ่าเสีย บุตรในท้องจะพลอยตายไปด้วย ถ้าเจ้ารักเราแล้วจงดับความโศกรีบหนีไปอยู่กับมารดาที่ข้างในเร็วๆ เถิด แล้วเตียวซกจึงสั่งเทียเอ๋งกับกงซุนกิฉินซึ่งเป็นคนสนิทว่า ท่านทั้งสองจงจัดแจงข้าวของลงบรรทุกเกวียนกับบุตรภรรยาหนีไป อย่ากลับมาหาเราเลย เทียเอ๋งก็คำนับเตียวซกแล้วพาบุตรภรรยากับนางจงกีรีบออกจากบ้าน แล้วส่งนางจงกีเข้าไปยังที่ข้างในสำนักเจ้าเมืองจิ้น ส่วนตัวก็พาบุตรภรรยาหนีไปซุ่มอยู่นอกเมือง
ครั้นเพลาเช้าโต๊ะไงเกียก็คุมทหารไปล้อมบ้านเตียวซกไว้ จึงประกาศแก่ชาวบ้านทั้งปวงว่า แซ่เตียวเป็นขบถเจ้าเมืองจิ้นให้เรามาเอาโทษฆ่าเสียให้สิ้นโคตร ว่าแล้วก็สั่งทหารให้เข้าไล่ฟันแทงเตียวซก เตียวถอง เตียวกวด และสมัครพรรคพวกที่ในบ้านตายสิ้น แต่นางจงกีนั้นโต๊ะไงเกียให้ทหารเที่ยวค้นคว้าตัวก็ไม่พบ มีผู้มาแจ้งความแก่โต๊ะไงเกียว่าเมื่อเพลาสามยามเห็นเกวียนเล่มหนึ่งเข้าไปในที่ข้างใน โต๊ะไงเกียก็เข้าใจว่าเป็นเกวียนนางจงกีมั่นคงแล้วก็กลับเข้าไปคำนับแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นว่า ซึ่งให้ข้าพเจ้าไปจับพวกเตียวฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าก็ไปกระทำตามสั่งท่านจับพวกแซ่เตียวฆ่าเสีย แต่นางจงกีหาได้ตัวไม่ สืบรู้ว่าหนีเข้ามาอยู่ในสำนักท่าน เจ้าเมืองจิ้นจึงว่านางจงกีเป็นน้องเรามารดาเราก็รักมาก จงงดโทษนางจงกีเสียเถิด
โต๊ะไงเกียจึงว่านางจงกีมีครรภ์อยู่ เกลือกจะคลอดบุตรเป็นชายเติบใหญ่ขึ้นรู้ความก็คิดทำร้ายท่านต่อไป ข้าพเจ้ายังไม่ไว้ใจก่อน เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า ถ้าบุตรเป็นชายเราจึงค่อยจับฆ่าเสีย โต๊ะไงเกียก็คำนับลามาบ้านให้คนสอดแนมฟังข่าวว่า นางจงกีจะคลอดบุตรแล้วหรือยัง ครั้นอยู่มาประมาณเดือนหนึ่ง นางจงกีคลอดบุตรเป็นชาย นางเซงฮูหยินผู้เป็นยายมีความรักมาก จึงกำชับหญิงคนใช้ว่าถ้าใครถามให้บอกว่าบุตรนางเป็นหญิง โต๊ะไงเกียได้แจ้งความว่าบุตรนางเป็นหญิงก็มีความสงสัย จึงพาพรรคพวกเข้าไปค้นดูบุตรนางจงกีถึงที่ข้างใน นางจงกีตกใจนัก จึงว่ากับมารดาให้บอกกับโต๊ะไงเกียว่าบุตรข้าพเจ้าเป็นหญิงก็ตายเสียแล้ว นางจงกีก็เอาทารกซ่อนไว้ในกางเกง แล้วเข้านั่งอยู่กลางหญิงคนใช้ทั้งปวงแหงนขึ้นดูอากาศว่า เทวดาจะให้แซ่เตียวสูญก็ให้บุตรข้าร้องขึ้นเถิด ถ้ายังจะมิให้สูญก็อย่าให้บุตรข้าพเจ้าร้องเลย ขณะเมื่อนางว่าดังนั้นทารกก็มิได้มีเสียงดิ้นรนนอนนั่งอยู่เป็นปรกติ โต๊ะไงเกียเข้าไปถึงให้ค้นดูบุตรนางจงกีก็มิพบ สืบถามได้ความว่าทารกนั้นเป็นหญิงก็ได้ตายเสียแล้ว โต๊ะไงเกียก็กลับออกไป จึงกำชับนายประตูกับคนทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดรู้ว่านางเอาบุตรไปซ่อนที่แห่งใดจงมาบอกเรา เราจะให้ทองพันตำลึงเป็นรางวัล ถ้ารู้แล้วมิได้บอกจะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต
ฝ่ายเทียเอ๋งกับกงซุนกิฉินซึ่งหนีออกไปอยู่นอกเมือง ครั้นรู้ว่านางจงกีคลอดบุตรแล้วก็ดีใจจึงพากันลอบเข้ามาในเมือง พอพบพวกผู้หญิงคนใช้ก็พากันเดินเข้าไปถาม ได้ความว่าบุตรนางเป็นหญิงก็เสียใจนัก บ่นว่าเทวดาจะให้แซ่เตียวสาบสูญเสียแล้ว เทียเอ๋งจึงว่าเนื้อความนี้ยังหาแน่ไม่ จะด่วนเสียใจยังไม่ได้ก่อน จึงพากันคอยอยู่ประมาณครู่หนึ่ง พอหญิงคนใช้สนิทกลับออกมาอีกคนหนึ่ง เทียเอ๋งกับกงซุนกิฉินจึงค่อยกระซิบสั่งว่า เจ้าช่วยไปบอกนางจงกีว่าเราสองคนซึ่งเป็นคนใช้มาแต่ก่อน ให้มาถามว่าบุตรนางนั้นเป็นหญิงหรือชาย หญิงคนนั้นเห็นว่าเทียเอ๋งกงซุนกิฉินเป็นคนเก่ามาด้วยกันก็เข้าไปแจ้งแก่นางจงกี นางจงกีได้แจ้งว่าเทียเอ๋งกงซุนกิฉินก็คิดถึงความหลังนํ้าตาตก จึงหยิบกระดาษมาเขียนเป็นตัวอักษรตัวหนึ่งว่าบู๊ ส่งให้หญิงคนใช้เอาออกไปให้กับเทียเอ๋งกงซุนกิฉิน เทียเอ๋งเห็นดังนั้นก็ดีใจ ด้วยเตียวซกสั่งไว้ว่า ถ้าบุตรเป็นหญิงให้ชื่อบุ๋นเป็นชายให้ชื่อบู๊ กงซุนกิฉินจึงว่าทีนี้แซ่เตียวจะไม่สูญแล้ว แต่เกรงว่าจะมีผู้นำเอาความไปบอกโต๊ะไงเกียว่าบุตรนายเราเป็นชายจะเอาไปฆ่าเสีย เราจะคิดอ่านประการใดดีบุตรนายเราจึงจะรอด เทียเอ๋งว่าเราคิดอุบายอย่างหนึ่ง ท่านจงพาเราไปที่โรงมุงด้วยหญ้า ริมตำบลเชิงเขาเซียงซัว แล้วจึงจะแสร้งไปบอกโต๊ะไงเกียว่าบุตรนายเราคลอดเป็นชายท่านพาไปซ่อนเลี้ยงไว้ โต๊ะไงเกียก็พาทหารไปฆ่าเสีย ด้วยสำคัญว่าเป็นบุตรนายเรา โต๊ะไงเกียก็สิ้นความสงสัยสืบไป
กงซุนกิฉินจึงว่า ถ้ากระนั้นเราจะสู้เสียชีวิตให้โต๊ะไงเกียฆ่าเสียความจึงสนิท มิได้สงสัยสืบไป ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้ว จึงพากันไปหาฮันเคียด เล่าความซึ่งคิดกันนั้นให้ฟังทุกประการ ฮันเคียดก็เห็นดีด้วยจึงว่าเราก็จะช่วยคิดอ่านเอาบุตรนางจงกีมาไว้ ณ บ้านเรา ท่านจงเร่งเขียนหนังสือไปถึงนางจงกี เทียเอ๋งก็เอากระดาษมาเขียนหนังสือใจความว่าข้าพเจ้าเทียเอ๋งคำนับมาถึงนางจงกี ให้ท่านส่งบุตรออกมาไว้ ณ บ้านฮันเคียด ข้าพเจ้าจะรับเลี้ยงดูมิให้เป็นอันตราย ซึ่งท่านจะเอาเลี้ยงไว้ข้างในนั้น เห็นจะไม่พ้นมือโต๊ะไงเกียเป็นมั่นคง เขียนแล้วก็ส่งให้ฮันเคียด สั่งว่า ท่านจงเอาหนังสือของข้าพเจ้านี้ไปให้กับนางจงกีเถิด สั่งแล้วก็ชวนกงซุนกิฉินคำนับลาฮันเคียดกลับไป ครั้นถึงที่อยู่ก็เอาบุตรของตัวส่งให้กงซุนกิฉิน กงซุนกิฉินก็พาบุตรชายเทียเอ๋งทำเป็นซุ่มเลี้ยงไว้ ณ โรงริมภูเขาเซียงซัว เทียเอ๋งก็ไปหาคนสนิทของโต๊ะไงเกียแล้วบอกว่า บัดนี้ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าบุตรนางจงกีเป็นชาย กงซุนกิฉินพาหนีไปซ่อนเลี้ยงไว้ริมเขาเซียงซัว ครั้นเรารู้จะนิ่งความไว้ก็กลัวผิด ท่านจงบอกกับโต๊ะไงเกีย คนใช้ได้ความก็รีบบอกโต๊ะไงเกีย โต๊ะไงเกียจึงให้พาตัวเทียเอ๋งเข้าไปถามว่า ท่านยังจะนำบุตรนางจงกีให้เราได้จริงๆ หรือ ถ้านำได้จริงเราจะให้ทองพันตำลึงเป็นรางวัลแก่ท่าน เทียเอ๋งจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะนำไปให้พบบุตรนางจงกีให้จงได้
โต๊ะไงเกียได้ฟังดังนั้นก็ยินดี จึงจัดแจงทหารแล้วตัวก็ขึ้นเกวียนให้เทียเอ๋งนำทางไป ครั้นใกล้ถึงเขาเซียงซัว เทียเอ๋งจึงชี้บอกว่ากงซุนกิฉินพาบุตรนางจงกีมาซ่อนไว้ที่โรงนั้น บอกแล้วก็เดินเข้าไปร้องถามว่ากงซุนกิฉินอยู่หรือไม่ กงซุนกิฉินได้ยินก็ออกมารับเทียเอ๋ง ครั้นเห็นทหารมามากจะเข้าไปในโรงก็ทำตกใจวิ่งหนี เทียเอ๋งจึงว่าท่านอย่าหนีเลยหาพ้นไม่ เขารู้แล้วว่าท่านพาบุตรนางจงกีมาซ่อนไว้ที่นี่ ว่าแล้วก็ให้ทหารเข้าจับตัวกงซุนกิฉินมัดพาไปให้โต๊ะไงเกีย โต๊ะไงเกียจึงว่า ตัวเอาบุตรนางจงกีไปซ่อนไว้ที่ใด กงซุนกิฉินทำเป็นตกใจแล้วบอกว่า บุตรนางจงกีได้ยินว่า เป็นหญิง บัดนี้ก็ตายเสียแล้ว ใครช่างเอาความเท็จไปแจ้งกับท่าน จะให้ท่านโกรธทำโทษข้าพเจ้า ถึงจะมีจริงข้าพเจ้าไม่กลัวอาญาหรือ จะเอามาเลี้ยงไว้ไยขอท่านอย่าได้สงสัยเลย โต๊ะไงเกียจึงว่าเขาไม่บอกจริงก็แล้วไป จึงสั่งทหารให้เข้าไปไขกุญแจโรงดูเห็นทารกนอนอยู่คนหนึ่ง ก็อุ้มเอาออกมาให้กับโต๊ะไงเกีย กงซุนกิฉินเห็นดังนั้นก็ทำโกรธ ร้องด่าเทียเอ๋งว่าอ้ายคนอกตัญญู ควรหรือไปพาศัตรูของนายมาจับลูกนายอีกเล่า ถึงตัวกูจะตายก็หาเสียดายชีวิตไม่ คงจะให้มีชื่ออยู่ในแผ่นดินคนละอย่างกับมึง เทียเอ๋งจึงแกล้งร้องว่ากับโต๊ะไงเกียว่า เหตุใดท่านจึงนิ่งให้มันด่าข้าพเจ้าไม่ให้ทหารฆ่ามันเสีย โต๊ะไงเกียก็สั่งทหารให้เอาตัวกงซุนกิฉินไปฆ่าเสียในทันใด แล้วก็สั่งให้จับทารกนั้นฟาดลงกับแผ่นดิน ทารกนั้นกายก็แตกทำลายขาดใจตายในทันที
ฝ่ายฮันเคียดแจ้งความดังนั้นก็เอาหนังสือที่เทียเอ๋งเขียนไว้ให้มอบให้คนสนิทลอบเอาเข้าไปให้กับนางจงกี แล้วหาบเข่งใหญ่ใส่เครื่องยาตามเข้าไปด้วย สั่งว่าถ้าใครถามก็ให้บอกว่าแพทย์เจ้าเมืองจิ้นสั่งให้เข้าไปรักษามารดานางจงกี ครั้นคนใช้ไปถึงที่ข้างในจึงเอาหนังสือเทียเอ๋งให้นางจงกี นางจงกีก็สิ้นสงสัย ด้วยนัดกันไว้แล้ว นางจับปากเข่งแลดูหน้าบุตรนํ้าตาตกจึงพูดกับบุตรว่า เขาฆ่าบิดาเจ้าแลญาติทั้งปวงเสียสิ้นยังเหลืออยู่แต่เจ้าผู้เดียว ใหญ่ขึ้นแล้วเจ้าจงคิดแก้แค้นแทนบิดา ฆ่าโต๊ะไงเกียให้จงได้ เดชะบุญบุตรข้าพเจ้าที่จะสืบแซ่เตียวต่อไป ขอเทพยดาจงช่วยรักษาอย่าให้มีเสียงร้องไห้ขึ้นเลย แล้วนางก็เอาเครื่องยาเบาๆ วางทับไว้บนมิให้คนสงสัย นางจึงกำชับคนใช้ว่าท่านจงพาบุตรเราไปให้ถึงเทียเอ๋งจงสะดวกเถิด สั่งแล้วนางก็เดินร้องไห้กลับเข้าไปในตึก คนใช้ฮันเคียดก็หามเข่งใส่ทารกนั้นมาให้กับฮันเคียด ฮันเคียดก็เลี้ยงดูทารกนั้นไว้โดยสุจริต
ฝ่ายโต๊ะไงเกียครั้นไปฆ่าทารกนั้นแล้วก็สิ้นความวิตก ด้วยเข้าใจว่าเป็นบุตรนางจงกีจริง ครั้นกลับมาบ้านจึงเอาทองคำพันตำลึงกับสิ่งของอื่นอีกเป็นอันมากให้กับเทียเอ๋งเป็นรางวัล เทียเอ๋งจึงว่าข้าพเจ้าเป็นบ่าวเตียวซกมาแต่น้อยจนใหญ่ ก็สัตย์ซื่อสุจริตมิได้คิดประทุษร้ายต่อนาย ซึ่งข้าพเจ้านำท่านไปฆ่าลูกนายครั้งนี้ก็เพราะรักตัวกลัวท่านจะเอาโทษ ถ้าท่านเมตตาจะโปรดให้ทานสิ่งของทองเงินข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะเอาไปทำการฝังศพนายข้าพเจ้ากับพวกพ้องที่ท่านให้ฆ่าเสีย แล้วข้าพเจ้าจะขอคำนับลาท่านไปอยู่เมืองอื่น ให้พ้นคำนินทาที่พาท่านไปฆ่าลูกนายเสีย โต๊ะไงเกียจึงว่าตามแต่น้ำใจท่านจะกระทำเถิด เทียเอ๋งก็รับเอาเงินทองสิ่งของทั้งปวงไปจัดแจงทำการฝังศพเตียวซก เตียวถอง เตียวกวด และบรรดาพวกพ้องของนายที่โต๊ะไงเกียฆ่าเสียนั้น ให้ก่อกุฏิฝังไว้ริมกุฏิเตียวตุน แล้วเทียเอ๋งก็ไปหาฮันเคียดแจ้งความทั้งปวงให้ฟัง ฮันเคียดก็สรรเสริญว่าท่านนี้มีกตัญญูหามีผู้เสมอไม่ แล้วเอาบุตรนางจงกีมอบให้กับเทียเอ๋ง เทียเอ๋งก็พาทารกกับแม่นมไปซุ่มซ่อนอยู่ ณ ตำบลเขาฮูซัว ถนอมเลี้ยงบำรุงมาจนทารกนั้นเจริญขึ้นได้สิบสามขวบ
๕๘
ขณะนั้นเป็นเดือนยี่ฤดูหนาว เจ้าเมืองพาทหารออกไปไล่เนื้อแล้วก็แต่งโต๊ะเลี้ยงกันกลางป่าอยู่จนเพลาพลบคํ่า พอบังเกิดลมพายุใหญ่พัดมา เจ้าเมืองจิ้นกับขุนนางทั้งปวงหนาวเป็นกำลัง ประมาณครู่หนึ่งเจ้าเมืองจิ้นก็เห็นปีศาจผมยาว ตัวสูงประมาณสิบวา ถือค้อนทองแดงเดินเข้ามาตรงเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่า ลูกหลานเรามีโทษประการใดจึงให้โต๊ะไงเกียฆ่าเสียสิ้น เราจะบอกเทวดาผู้ใหญ่ให้มาเอาชีวิตท่านเสียให้จงได้ ว่าแล้วก็เอาค้อนทองแดงไล่ทุบเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นตกใจนักก็ร้องให้ขุนนางทั้งปวงช่วยแล้วถอดกระบี่ออกฟันปีศาจ กระบี่ก็พลาดถูกเจ้าเมืองจิ้นโลหิตไหลเจ็บปวดเป็นสาหัส ขุนนางทั้งปวงมิได้เห็นปีศาจก็สำคัญว่าเจ้าเมืองจิ้นคลั่งเสียจริตไป ก็ชวนกันเข้าชิงกระบี่ไว้ เจ้าเมืองจิ้นก็รากเลือดออกมาล้มลงสลบอยู่ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเห็นดังนั้นก็ตกใจ ต่างคนต่างเข้าช่วยกันพยุงเข้าไปที่นอนข้างใน อยู่มาประมาณยามเศษเกงก๋งค่อยได้สติฟื้นขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็กลับไปที่อยู่ คนใช้ซึ่งพยาบาลอยู่นั้นเห็นเกงก๋งฟื้นขึ้นมาดูอาการยังหนักอยู่ จึงเข้าไปบอกว่าที่ตำบลช่องมุยมีหมอคนหนึ่งชื่อไต้บู๊เป็นหมอปีศาจรู้มนต์ต่างๆ ปีศาจอยู่ในที่ใดก็แลเห็น แล้วโรคปัจจุบันดังนี้ถึงจะหนักประการใดก็แก้ได้
เกงก๋งได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้ไปหาตัวไต้บู๊ คนใช้ก็ออกไปรับไต้บู๊เข้ามา เกงก๋งให้เรียกเข้าไปถึงที่นอน ครั้นไต้บู๊เข้าไปถึงนั่งลงแล้วบอกเกงก๋งว่าในห้องที่ของท่านนี้ ข้าพเจ้าเห็นมีปีศาจเข้ามาอยู่ เกงก๋งก็ถามว่า ปีศาจซึ่งท่านเห็นรูปร่างอย่างไร ไต้บู๊จึงว่า ปีศาจนั้นสูงประมาณสิบวาเศษมือกอดอกยืนสยายผมอยู่ดูหน้าเป็นทีโกรธ เกงก๋งจึงว่า ท่านว่านั้นเหมือนกันกับเราเห็น แล้วปีศาจนั้นว่ากับเราว่าข่มเหงฆ่าลูกหลานเสีย ท่านเห็นจะเป็นผีอะไร ไต้บู๊จึงว่าผีอันนี้เป็นขุนนางเก่ามีความชอบมาแต่หลัง โกรธท่านว่าลูกหลานเขาหามีความผิดไม่ ท่านเอาไปฆ่าเสียตายด้วยความลำบาก
เกงก๋งได้ฟังดังนั้นคิดขึ้นมาได้ จึงเห็นจะเป็นพวกแซ่เตียว โต๊ะไงเกียยืนอยู่ข้างหลังเตียงนอนเกงก๋งได้ยินดังนั้นจึงว่า ไต้บู๊เห็นจะเป็นพวกของเตียวตุน จึงเอาความอันนี้มาว่าขอท่านอย่าได้เชื่อถือต่อไปเลย เกงก๋งได้ยินโต๊ะไงเกียว่ามิได้ตอบประการใด จึงถามไต้บู๊ว่าซึ่งปีศาจทำนี้ท่านจะบนให้เราหายได้หรือมิได้ ไต้บู๊จึงว่าปีศาจนั้นโกรธท่านนัก ซึ่งจะบนบานนั้นบนเสียเปล่าเห็นหาฟังไม่ เกงก๋งตกใจจึงถามไต้บู๊ว่าท่านเห็นอายุเราจะถึงกำหนดเจียวหรือ ไต้บู๊จึงว่าข้าพเจ้าบอกท่านตามจริง โรคของท่านนี้เห็นจะไม่ได้อยู่กินข้าวสาลีใหม่แล้ว โต๊ะไงเกียได้ยินไต้บู๊ว่าดังนั้นจึงว่าข้าวสาลีในนานั้นสุกอยู่แล้ว ปลายเดือนนี้ก็ได้เกี่ยว ถึงว่าเจ้าเราเจ็บก็จริงแต่จะเหมือนตัวว่านั้นผิดไป ถ้าเจ้าเราได้กินข้าวสาลีวันใดตัวก็จะถึงที่ตายวันนั้น
เกงก๋งตวาดเอาโต๊ะไงเกีย แล้วสั่งคนใช้ให้พาโต๊ะไงเกียกลับออกไป ตั้งแต่นั้นมาโรคเกงก๋งหนักลง หมอที่เคยพยาบาลประกอบยารักษาก็ไม่คลาย ด้วยมิได้รู้ว่าเป็นโรคอันใด งุยเสียงซึ่งเป็นบุตรงุยขิวจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาลือว่าเมืองจิ๋นมีหมอเอกอยู่สองคน ชื่อโกมันโกโห ได้เรียนตำราแพทย์มาแต่เปียนเซียก เปียนเซียกคนนี้ดูดีนักหาผู้ใดเสมอมิได้ ไข้ปัจจุบันแลไข้ภายในภายนอกก็รักษาได้ รู้จักโรคร้อนแลเย็น การข้างผีก็สันทัดทั้งชำนาญฤกษ์บนและฤกษ์ตํ่า ถ้าได้โกมันโกโหมารักษานายเรา ข้าพเจ้าพอจะวางใจได้ อันหมออื่นนอกกว่านั้นเห็นไม่เป็นการแล้ว แต่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่น้อยได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าเมืองจิ๋นกับเมืองเราเป็นอริพยาบาทกันอยู่ ถ้ามีหมอเอกจริงก็ที่ไหนจะได้มารักษานายเรา งุยเสียงจึงตอบว่าถ้าท่านเกรงจะไม่ได้หมอมา ข้าพเจ้าจะขออาสาไปว่ากล่าวเอาหมอมารักษานายเราให้จงได้
ขุนนางทั้งปวงจึงว่า ถ้าท่านไปได้หมอเมืองจิ๋นมาเหมือนว่า ก็จะมีความชอบเป็นอันมาก ท่านจงเร่งไปโดยเร็วเถิด งุยเสียงออกมา ณ บ้านรีบจัดแจงเกวียนเสร็จแล้วออกจากเมืองจิ้นรีบไป ครั้นถึงเมืองจิ๋นเข้าไปคำนับฮวนก๋ง ฮวนก๋งเห็นงุยเสียงเข้ามาจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด งุยเสียงจึงบอกว่าเกงก๋งนายข้าพเจ้าป่วยเป็นโรคปัจจุบัน รู้ว่าเมืองท่านมีหมอเอกอยู่สองคน ชื่อโกมันโกโห ข้าพเจ้าจึงมาคำนับท่านจะขอหมอของท่านคนหนึ่งไปรักษานายข้าพเจ้า
ฮวนก๋งจึงตอบว่าเจ้าเมืองจิ้นเป็นคนไม่มีสัตย์ เมืองเรามีหมอดีก็จริงแต่หาควรที่จะให้ไปรักษาคนเสียสัตย์ไม่ งุยเสียงได้ฟังดังนั้นก็ทำทีโกรธจึงว่า ท่านว่าดังนั้นเห็นผิดไป อันเมืองจิ้นกับเมืองจิ๋นเป็นเมืองเกี่ยวดองกันมาช้านาน ตั้งแต่จิ้นบุนก๋งมาก็หลายชั่วคนแล้ว ครั้งเมืองจิ้นบุนก๋งได้เป็นอ๋องป๋า ให้หาหัวเมืองไปทำสัตย์พร้อมกัน บิดาท่านก็ไม่ไปตามกำหนด เหตุซึ่งจะไม่ชอบกันนั้นเจ้าเมืองจิ๋นทำไปก่อนเอง ครั้นเมื่อจิ้นบุนก๋งตายแล้วก๋งจูหวนผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมือง บิดาท่านฟังคำเป๊กลีเบ้งเบ๋งเห็นว่าก๋งจูหวนยังอ่อนศักดิ์อยู่ จึงยกทัพผ่านแดนไปไม่บอกกล่าวตามธรรมเนียม ก๋งจูหวนเห็นว่าชาวเมืองจิ๋นดูหมิ่นไม่ยำเกรง จึงให้ทหารจับแม่ทัพได้ถึงสามหน แต่ทว่ารักษาความสัตย์อยู่จึงให้ปล่อยๆ มา เมื่อเกงก๋งยกทัพไปตีเมืองเจ๋ ท่านก็ให้เตาหวยคุมทัพไปช่วยเมืองเจ๋ แต่เจ้าเมืองจิ๋นทำก่อนเป็นหลายครั้งเมืองจิ้นก็มิได้ทำตอบ ท่านจงตรึกตรองดูเถิด เมืองใหญ่ทั้งสองอยู่ใกล้กัน เหมือนหนึ่งเพื่อนบ้านป่วยไข้จะได้อาศัยกัน เมืองจิ้นเล่าก็เป็นเมืองเอก ฝ่ายท่านก็จะตั้งตัวเป็นใหญ่ไปข้างหน้า ถ้อยทีจะได้อาศัยกัน บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นผู้นายข้าพเจ้าเป็นโรคป่วยหนักจะขอรับเอาหมอไปรักษา กลับมาจะชี้แจงถ้อยความซึ่งขัดเคืองให้ท่านฟัง เมืองจิ้นกับเมืองจิ๋นจะได้ดีกันเหมือนดังเก่า ซึ่งท่านจะมาคิดพยาบาทกับคนไข้หนักมิให้หมอไปรักษาก็จะเป็นที่ครหานินทากับคนทั้งปวง ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงคิดดูแต่ควรเถิด
ฮวนก๋งได้ฟังงุยเสียงว่าดังนั้นมีความอดสูแล้วกลับได้คิดจึงตอบว่า ซึ่งท่านมาเตือนสติเราทั้งนี้ชอบอยู่แล้ว จึงสั่งโกมันให้ไปเมืองจิ้นกับงุยเสียง งุยเสียงคำนับลาพาหมอรีบมาในเพลากลางคืน ตัดตรงมาเอาสินหวง ฝ่ายเกงก๋งตั้งแต่งุยเสียงไปแล้วไข้นั้นหนักลง อยู่วันหนึ่งนอนหลับไปฝันเห็นว่ามีเด็กน้อยสองคนเดินออกมาจากจมูกของตัวแล้วเด็กนั้นพูดกันว่าหมอมาแต่เมืองจิ๋นดีนัก ถ้ามาถึงแล้วเขาวางยาดีเราจะหลบไปที่ไหนดี เด็กคนหนึ่งจึงตอบว่าเราจะหลบอยู่ในหัวใจ ถึงหมอดีก็จะทำไมกับเราได้ เด็กนั้นก็เดินกลับเข้าไป เกงก๋งตกใจตื่นขึ้นเล่าความให้คนพยาบาลฟัง ครั้นว่าขาดคำลงเกงก๋งร้องขึ้นว่าเจ็บอยู่ใต้หัวใจ จะนั่งนอนก็หามีความสบายไม่ พองุยเลียงพาหมอมาถึง เกงก๋งมีความยินดีเรียกหมอเข้ามาไปถึงที่นอนแล้วว่า เราซึ่งให้ไปรับท่านมานั้นจะให้รักษาโรคเรา ท่านจะรักษาได้หรือมิได้
หมอจับมือดูแล้วบอกว่า ไข้อันนี้เห็นจะรักษามิได้ เกงก๋งจึงถามว่าท่านเห็นประการใด หมอจึงตอบว่า โรคท่านอยู่ในหัวใจหารู้ที่จะทำประการใดไม่ ถึงจะประกอบยาที่ดีมาวางก็วางเสียเปล่ายาหาแล่นไปถึงโรคได้ไม่ ซึ่งจะรับรักษานั้นเหลือมือข้าพเจ้าอยู่ เกงก๋งได้ยินดังนั้นทอดใจใหญ่แล้วว่า ซึ่งท่านว่าโรคอยู่ในหัวใจนั้นต้องกันกับเราฝัน ท่านนี้เป็นหมอเอกหาผู้เสมอมิได้ จึงให้สิ่งของกับหมอแล้วให้ส่งกลับไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายตังตองขันทีตั้งแต่เกงก๋งป่วย ตังตองพยาบาลอยู่ได้ความลำบากอดนอนมาหลายวัน เพลาเช้าวันหนึ่งตังตอนนอนหลับฝันเห็นว่าเกงก๋งขี่คอตังตอง ตังตองพาขึ้นไปบนสวรรค์ ครั้นตื่นขึ้นจึงเล่าให้เพื่อนกันฟัง พอโต๊ะไงเกียเดินเข้าไปจะถามอาการไข้ ได้ยินตังตองแก้ฝันดังนั้นโต๊ะไงเกียก็เล่าให้เกงก๋งฟังทุกประการ เกงก๋งจึงถามว่าซึ่งตังตองฝันนั้นจะดีร้ายประการใด โต๊ะไงเกียจึงทำนายซึ่งขันทีพาท่านขึ้นไปบนสวรรค์ๆ เป็นที่รุ่งเรือง อันท่านป่วยนี้เหมือนหนึ่งที่มืด แล้วขันทีก็เป็นผู้พยาบาล ข้าพเจ้าเห็นว่าโรคท่านจะค่อยคลายไปทุกวัน เกงก๋งได้ฟังโต๊ะไงเกียทำนายมีความยินดีค่อยสบายใจขึ้น พอมีคนเอาข้าวสาลีใหม่มาให้ เกงก๋งสั่งพ่อครัวให้เอาข้าวสาลีไปต้มมาจะกิน แล้วคิดถึงคำไต้บู๊ทำนายไว้จึงสั่งคนใช้ให้ไปเอาตัวไต้บู๊เข้ามา แล้วจึงว่ากับไต้บู๊ว่าท่านว่าเราจะไม่ได้กินข้าวสาลีใหม่ ข้าวสาลีใหม่เราได้มาเราต้มอยู่แล้วท่านจะว่าประการใด
ไต้บู๊จึงตอบว่า โรคท่านนั้นหวนไปหวนมาอยู่ ถึงได้ข้าวสาลีมาก็จริงแต่ยังหาได้กินไม่ ยังว่าไม่ถูกก่อน เกงก๋งได้ยินดังนั้นก็โกรธแต่มิได้ว่าประการใด โต๊ะไงเกียจึงตวาดเอาไต้บู๊ว่า เราได้ข้าวสาลีใหม่มาจนพ่อครัวเอาไปต้ม สักประเดี๋ยวจะได้กิน ตัวยังจะว่าเป็นสำนวนไปอีกเล่า แล้วโต๊ะไงเกียว่ากับเกงก๋งว่า ข้าพเจ้าได้สาบานไว้ถ้าท่านได้กินข้าวสาลีใหม่วันใดจะฆ่าหมอคนนี้เสียให้ได้ แล้วก็สั่งคนใช้ให้เอาตัวไต้บู๊ไปฆ่าเสียนอกกำแพงเมือง ไต้บู๊ถอนใจใหญ่แล้วว่าเหตุด้วยเรารู้วิชาการชนิดหนึ่งเท่านี้ จึงมาให้เป็นอันตรายแก่ชีวิต ทั้งนี้ก็ตัวเราชั่วเอง คนใช้ก็เอาตัวไต้บู๊มาฆ่าเสียตามคำโต๊ะไงเกีย
ขณะนั้นเป็นเพลากลางวัน พ่อครัวต้มข้าวสาลีแล้วก็ยกเข้าไปตั้งไว้ เกงก๋งเห็นดังนั้นก็ให้ตังตองพยุงขึ้นมาเรียกเอาข้าวสาลีมาจะกิน โรคนั้นกำเริบหนักขึ้น เกงก๋งร้องว่าเจ็บในอก พอลมปะทะขึ้นมาจะทรงตัวไว้มิได้ เกงก๋งก็ขาดใจตาย ผู้พยาบาลแลขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจ ต่างคนว่าเกงก๋งหาได้กินข้าวสาลีไม่ สมเหมือนไต้บู๊ทำนายไว้ซึ่งฆ่าไต้บู๊เสียนั้น โต๊ะไงเกียสั่งลวนจือซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่กับขุนนางทั้งปวงจัดแจงที่ไว้ศพเกงก๋ง เกณฑ์ให้เจ้าพนักงานรักษาศพตามตำแหน่งเสร็จแล้ว จึงปรึกษาพร้อมกันตั้งจิวภูซึ่งเป็นบุตรเกงก๋งนั้นเป็นเจ้าเมืองจิ้นแทน เรียกว่าจิ้นเลก๋ง จิ้นเลก๋งก็แต่งศพบิดาไปฝังไว้ตามตำแหน่งให้ก่อกุฏิสวมไว้แล้วจิ้นเลก๋งว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า ตังตองฝันว่าพาบิดาเราขึ้นสวรรค์ กับบิดาเราตายยุติกันแล้วตังตองก็รักใคร่บิดาเรามาก ให้เอาตังตองไปฝังไว้ข้างศพนั้นเถิด จะได้ไปรับใช้สอยกันในเมืองผี เจ้าพนักงานก็เอาตังตองไปฝังทั้งเป็นตามจิ้นเลก๋งสั่ง ขุนนางทั้งปวงก็พูดกันว่าถ้าตังตองไม่เล่าฝันให้ผู้อื่นฟังก็จะไม่ต้องฝังทั้งเป็น
ขณะนั้นซองจงก๋งเจ้าเมืองซองรู้ว่าเกงก๋งตาย จึงแต่งให้ฮ้อหงวนขุนนางผู้ใหญ่ไปเยี่ยมจิวภู ซึ่งเป็นเจ้าเมืองใหม่กับเครื่องตามธรรมเนียมไปช่วยศพเกงก๋ง ครั้นฮ้อหงวนมาถึงเมืองจิ้นเข้าไปแจ้งความกับจิ้นเลก๋งแล้วเอาของไปเซ่นศพตามเจ้าเมืองซองสั่ง ครั้นเสร็จแล้วเข้าไปลาจิ้นเลก๋งพบลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ในที่ว่าราชการ ฮ้อหงวนจึงปรึกษากับลวนจือว่าข้าพเจ้าจะใคร่ชักให้เมืองฌ้อกับเมืองจิ้นดีกัน อย่าให้รบพุ่งกันต่อไป อาณาประชาราษฎร์จะได้อยู่เย็นเป็นสุขทั้งสองฝ่าย
ลวนจือจึงตอบว่าซึ่งท่านคิดดังนี้ดีอยู่แล้ว แต่ว่าเจ้าเมืองฌ้อคนนี้เป็นคนโลเลจะพูดจาก็ไม่ยั่งยืนยังจะเอาถ้อยคำเป็นแน่ได้ ฮ้อหงวนจึงว่าก๋งจูเองซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อกับข้าพเจ้าเป็นคนชอบกัน ถ้าท่านยอมแล้วธุระอันนี้เป็นธุระข้าพเจ้ารับว่ากล่าว ลวนจือฟังถ้อยคำฮ้อหงวนเห็นสุจริตอยู่จึงว่า ถ้าท่านเห็นจะเชื่อฟังได้ก็ตามใจท่านเถิด เราจะให้ลวนหำบุตรน้อยเราไปกับท่านด้วย แล้วลวนจือก็สั่งลวนหำผู้บุตรอายุสิบห้าปีให้ไปเมืองฌ้อกับฮ้อหงวน ฮ้อหงวนมีความยินดีจึงลาเลก๋งพาลวนหำไปเมืองฌ้อ ครั้นถึงก็เข้าไปหาก๋งจูเอง ก๋งจูเองเห็นฮ้อหงวนเข้ามาพร้อมเด็กหนุ่มน้อยคนหนึ่ง จึงถามฮ้อหงวนว่าท่านพาผู้ใดมาด้วย ฮ้อหงวนจึงบอกว่า ความซึ่งพูดกันไว้นั้นพอเจ้าเมืองซองใช้ให้ข้าพเจ้าไปเยี่ยมศพเมืองจิ้น ได้พูดกันกับลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ ลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ก็เห็นด้วยก็ให้ลวนหำบุตรมากับข้าพเจ้า
ก๋งจูเองแจ้งดังนั้นมีความยินดี แล้วเห็นลวนหำหนุ่มน้อยหน้าตาคมสัน คิดจะใคร่ดูปัญญาจึงถามลวนหำว่า เมืองท่านนั้นเป็นเมืองเอกมีการศึกสงครามมา จัดแจงกระบวนทัพเป็นประการใดบ้าง ลวนหำตอบว่าสุดแต่พร้อมตามแบบ ก๋งจูเองถามไปอีกว่า การซึ่งจัดแจงเป็นที่ยิ่งนั้นคือสิ่งอันใด ลวนหำจึงตอบว่า อันที่ยิ่งนั้นสุดแต่แม่ทัพมีใจอารีแก่ทแกล้วทหาร แล้วยั่งยืนมิได้ครั่นคร้ามในการสงคราม คิดการถ่ายเทในกลอุบายเอาชัยชนะได้ ก๋งจูเองจึงคิดว่าลวนหำคนนี้เป็นเด็กก็จริง แต่ฉลาดเฉลียวพูดจาหลักแหลมนัก ก๋งจูเองก็คิดเกรงสติปัญญามากขึ้น แล้วพาลวนหำกับฮ้อหงวนไปหาเจ้าเมืองฌ้อ แจ้งความซึ่งฮ้อหงวนกับลวนจือปรึกษาจะดีกันนั้นให้ฟังทุกประการ
เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความดังนั้น คิดเกรงทหารเมืองจิ้นจึงยอมตามคำปรึกษา แล้วนัดไปทำความสัตย์กัน ณ เมืองซองข้างประตูทิศตะวันตก กำหนดวันให้ลวนหำกลับไปเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นแจ้งดังนั้นก็ให้ซีเสียนไป ณ เมืองซอง เจ้าเมืองฌ้อก็ให้ก๋งจูปาไปตามสัญญา ขุนนางทั้งสองฝ่ายมาถึงเมืองซองก็ทำสัตย์กัน ต่างคนต่างแทงโลหิตออกจารึกเป็นอักษรว่ามิได้คิดร้ายกันสืบไปแล้วต่างคนก็กลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูเจ๊กกับขุนนางเมืองฌ้อซึ่งเป็นที่สุมาโกรธก๋งจูเองว่าเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นมิได้ไปมาหากันนานแล้ว ครั้งนี้ก๋งจูเองคิดให้สองเมืองผูกรักกันมิได้ปรึกษาให้รู้ด้วย นานไปสนิทกันเข้าก็จะเป็นความชอบของก๋งจูเองด้วย จำเราจะคิดอุบายอย่าให้เมืองจิ้นกับเมืองฌ้อชอบกันได้ แล้วก๋งจูเจ๊กคิดหาสาเหตุเมืองจิ้น จึงใช้ให้คนไปสอดแนมได้ความว่า เมืองจิ้นเมืองฬ่อเมืองซองเมืองโอยเมืองเตง ต่างคนให้ขุนนางไป ณ ตำบลเคียงขิวทำความสัตย์ว่ามิได้คิดร้ายต่อกัน ก๋งจูเจ๊กแจ้งดังนั้นก็เข้าไปเล่าให้เจ้าเมืองฌ้อฟังแล้วว่า แต่ก่อนนั้นข้าพเจ้าคิดเห็นอยู่ว่าเมืองจิ้นกับเมืองหงอชอบกันจะมาทำอันตรายกับเมืองเรา มาบัดนี้เมืองซองกับเมืองเตงซึ่งเคยขึ้นอยู่กับเราก็พลอยตามไปเข้าด้วย ครั้นจะนิ่งเสียไม่ไปตีเอาเมืองเตงคืนมา หัวเมืองทั้งปวงก็จะดูหมิ่นมีใจกำเริบ เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้นจึงว่า ครั้นเราจะให้ไปตีเมืองเตง ก็คิดด้วยไปทำความสัตย์กันไว้ ณ เมืองซอง เราคิดประการใดจึงจะดี
ก๋งจูเจ๊กจึงว่า อันเมืองซองเมืองเตงได้กระทำสัตย์ต่อเราหลายครั้งมาแล้ว เมืองเตงก็มิได้อยู่ในความสัตย์กลับไปเข้าด้วยเมืองจิ้น เมื่อเมืองเตงเสียสัตย์ก่อน ถึงเราจะทำบ้างก็เห็นหาผู้ใดล่วงรู้นินทาไม่ เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังก๋งจูเจ๊กก็เห็นชอบด้วย จึงว่าซึ่งท่านว่านั้นชอบอยู่แล้ว ท่านจงจัดทัพรีบยกไปตีเอาเมืองเตงคืนมาตามท่านคิดนั้นเถิด ก๋งจูเจ๊กก็มาจัดแจงตามเจ้าเมืองสั่ง กิตติศัพท์รู้ไปถึงเมืองเตง เจ้าเมืองเตงกลัวกองทัพเมืองฌ้อก็ละความสัตย์เมืองจิ้นเสีย กลับมารับผิดขอขึ้นกับเมืองฌ้อดังเก่า
ฝ่ายจิวภูเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเจ้าเมืองเตงเสียสัตย์กลับไปขึ้นกับเมืองฌ้อก็โกรธ คิดจะยกกองทัพไปตี จึงให้หาขุนนางใหญ่น้อยมาปรึกษา ต่างคนต่างนิ่งเสียมิได้ว่ากล่าวประการใด ด้วยขุนนางในเมืองจิ้นนั้นแก่งแย่งกันว่าจิวภูเจ้าเมืองจิ้นรักใคร่เชื่อถือแซ่คับ แล้วคับจุน คับจี คับขี สามคนนี้ถือว่าพวกมาก บุตรแลหลานก็ได้เป็นขุนนางสิ้น จิ้นเลก๋งก็เชื่อถ้อยคำ ลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการจะว่ากล่าวสิ่งใด ถ้าแซ่คับขัดขวางแล้วจิ้นเลก๋งก็เห็นไปด้วยแซ่คับ ลวนจือมีความน้อยใจ การซึ่งตีเมืองเตงจึงมิได้ตกลงกัน
เป๊กจงขุนนางคนหนึ่งเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน โกรธแซ่คับว่าข่มเหงอาณาประชาราษฎร์ได้รับความเดือดร้อน แล้วมิได้ยำเกรงขุนนางผู้ใหญ่ เป๊กจงจึงเข้าไปว่ากับจิ้นเลก๋งว่า ทุกวันนี้พวกแซ่คับถือตัวว่าพวกพ้องมากแล้วท่านก็เอ็นดูรักใคร่ ขุนนางผู้ใหญ่จะว่ากล่าวกิจการสิ่งใดก็มิได้ฟังบังคับบัญชา แล้วยิ่งขุนนางทั้งปวงต่างคนต่างมีใจเจ็บแค้นแซ่คับนัก แต่คิดเกรงท่านอยู่ก็มิรู้ที่จะทำประการใด ขอท่านอย่าเชื่อถือถ้อยคำคนเหล่านี้นัก จิ้นเลก๋งได้ฟังดังนั้นนิ่งเสียมิได้ตอบประการใด แต่คิดขัดใจเป๊กจงอยู่
ฝ่ายคับขีรู้ว่าเป๊กจงกล่าวโทษมีใจพยาบาทคิดแค้นเป็นอันมาก อยู่มาวันหนึ่ง คับขีเข้าไปหาจิ้นเลก๋งจึงแจ้งว่า เป๊กจงมิได้ยำเกรงท่านว่ากล่าวหยาบช้านินทาต่างๆ จิ้นเลก๋งนั้นกำลังเชื่อคับขี ทั้งมีใจโกรธเป๊กจงอยู่มิได้ไต่ถามประการใด สั่งให้เอาเป๊กจงไปฆ่าเสีย ฝ่ายเป๊กจงแลผู้บุตรเป๊กจงรู้ว่าจิ้นเลก๋งฆ่าบิดาเสีย กลัวความร้ายจะถึงตัวหนีไปอยู่เมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าเป๊กจงแลเป็นบุตรขุนนาง ก็ให้ไปรับมาเลี้ยงไว้ตั้งให้เป็นไทจูขุนนางที่ปรึกษาทำราชการในเมืองฌ้อ
ฝ่ายจิ้นเลก๋งครั้นฆ่าเป๊กจงแล้ว ให้เอาสีรีตองงอ เกียมอี เสียงงิม เกียวเลชี หนุ่มๆ สี่คนเข้ามาตั้งเป็นขุนนางที่ไตหู จิ้นเลก๋งนั้นมิใคร่จะออกว่าราชการบ้านเมือง อยู่แต่ข้างในเพลิดเพลินด้วยอิสตรีทั้งกลางวันและกลางคืน ครั้นเวลาออกมาที่ว่าราชการบ้านเมืองก็ปรึกษากันแต่ขุนนางหนุ่มๆ ทั้งสี่ ขุนนางทั้งปวงเห็นจิ้นเลก๋งหลงไปด้วยอิสตรี มิได้เอาใจใส่กิจการบ้านเมืองแล้วก็มิได้คิดจะตีเอาเมืองเตงคืน ต่างคนต่างคิดเสียใจ สูเสียบเห็นดังนั้นจึงว่ากับคับขีว่า ทุกวันนี้จิ้นเลก๋งนับถือท่าน ท่านจะว่าสิ่งใดๆ ก็เชื่อฟัง เหตุใดท่านนิ่งเสียไม่เตือนให้จิ้นเลก๋งไปตีเอาเมืองเตงคืน หัวเมืองขึ้นทั้งปวงจะมิพากันดูหมิ่นเสียเกียรติยศไปหรือ ลวนจือได้ฟังสูเสียบปรึกษากับคับขีดังนั้นจึงว่า คำของท่านควรนัก ครั้งนี้ถ้าละเมืองเตงเสียไป เมืองซองเมืองฬ่อเห็นเมืองเตงไปได้ก็จะต่างคนต่างไป
ขณะนั้นฮุนหองซึ่งเป็นชาวเมืองฌ้อ มาสวามิภักดิ์ทำราชการอยู่ในเมืองจิ้น ได้ยินลวนจือ สูเสียบ คับขี ปรึกษากันด้วยเมืองเตง จึงว่าท่านทั้งสามว่านี้ข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย ขอท่านทั้งสามจงเอาความทั้งนี้เข้าไปว่ากับนายเราจึงจะควร แล้วก็พากันเข้าไปหาจิ้นเลก๋ง แจ้งความซึ่งได้ปรึกษากันทุกประการ จิ้นเลก๋งได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่าซึ่งเมืองเตงดูหมิ่นเรานั้นจำเราจะยกไปเอง แล้วสั่งซุนเฮียวให้รักษาเมืองอยู่ สั่งลวนจือ สูเสียบ คับขี ซุนเอียม ฮันเคียด คับจี งุยขิว ลวนหำ แต่บรรดาขุนนางนายทหารให้รีบเกณฑ์ทหารใหญ่น้อยกับเกวียนหกร้อยเล่ม ครั้นจัดแจงเสร็จแล้วจิ้นเลก๋งก็ยกออกจากเมืองจิ้น จึงหาคับจุนเข้ามาสั่งให้ไปเกณฑ์คนเมืองฬ่อทัพหนึ่ง เมืองโอยทัพหนึ่ง รีบยกไปบรรจบ ณ เมืองเตง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงรู้ก็ตกใจ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาครั้งนี้ เกณฑ์เอาเมืองฬ่อเมืองโอยมาด้วยเห็นใหญ่หลวงนักเหลือกำลังที่จะสู้รบ เราจะไปขอรับผิดขอดีด้วยดังเก่า ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เอียวเกายีขุนนางจึงว่า เมืองจิ้นกับเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่กระหนาบอยู่ เราเป็นเมืองน้อยอยู่หว่างกลาง ถ้าเห็นว่าเมืองใดเข้มแข็งพอจะเป็นที่พึ่งได้ก็ไปเข้ากับเมืองนั้น ซึ่งจะทำโลเลนั้นเช้าจะไปขึ้นข้างเมืองจิ้น เย็นจะมาขึ้นเมืองฌ้อดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นไพร่พลเมืองหามีความสุขไม่ เจาก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านว่านั้นควรอยู่ ก็ใจของท่านจะให้ไปขึ้นข้างผู้ใดจึงจะดี เอียวเกายีจึงว่า ใจข้าพเจ้าเห็นว่าไปเข้ากับเมืองฌ้อ แล้วจะขอกองทัพมาช่วยรบเมืองจิ้น ถ้าทหารทั้งสองเมืองสมทบกันเข้า เห็นว่าเมืองจิ้นจะสู้ไม่ได้ เมืองจิ้นแพ้ไปแล้วเราก็จะมีความสุข เจาก๋งเห็นชอบด้วยจึงสั่งเอียวเกายีว่า ถ้าดังนั้นท่านจงไป ณ เมืองฌ้อ อ้อนวอนฌ้อกังอ๋องให้ยกกองทัพมาช่วยเราโดยเร็ว เอียวเกายีก็คำนับลาไปเมืองฌ้อ ครั้นถึงก็เข้าไปหาฌ้อกังอ๋อง ฌ้อกังอ๋องเห็นเอียวเกายีจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระอันใด เอียวเกายีคำนับแล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองจิ้นยกกองทัพมาตีเมืองเตง เจ้าเมืองเตงคิดจะเอาท่านเป็นที่พึ่ง จึงให้ข้าพเจ้ามาขอกองทัพท่านไปช่วย
เจ้าเมืองฌ้อได้ยินเอียวเกายีว่า จึงคิดว่าเรากับเมืองซองเมืองจิ้นได้ทำสัตย์สาบานกันไว้ ครั้นจะยกกองทัพไปช่วยเมืองเตง เมืองจิ้นเมืองซองก็จะว่าเราเสียสัตย์ ครั้นจะมิช่วยเล่าเมืองเตงก็จะขอเป็นเมืองขึ้น คิดมิตกลงจึงปรึกษาก๋งจูเอง ก๋งจูเองจึงว่าการเป็นมาทั้งนี้ก็เพราะเราไปกับเมืองเตงก่อน เมืองจิ้นเขาจึงยกมาทำบ้าง ดูประหนึ่งถ้อยทีถ้อยจะเอาชนะกันอยู่ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้งดไว้ดูท่วงทีเมืองจิ้นก่อน
ก๋งจูเจ๊กได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเจ้าเมืองฌ้อว่า เมืองเตงหวังจะเอาท่านเป็นที่พึ่ง ครั้นมีธุระจึงมาปรับทุกข์ให้ท่านช่วย ท่านเล่าก็คิดตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่ ครั้งก่อนเมืองเจ๋มาขอกองทัพ ท่านก็ไม่ยกไปช่วยครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เมืองเตงมาขอกองทัพอีก ซึ่งท่านจะไม่ไปช่วยดังหนึ่งไมตรีสิ้น ผู้ซึ่งจะมีใจสวามิภักดิ์เข้าด้วยก็จะคิดเสียใจว่าท่านหาเป็นที่พึ่งได้ไม่ เหมือนตัดหนทางเสียเหมือนกัน อันตัวข้าพเจ้านี้เป็นคนความคิดน้อยทั้งหาปัญญามิได้ แต่การครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าพอจะรับอาสาได้ มิให้กองทัพเมืองจิ้นทำอันตรายกับเมืองเตงได้ ฌ้อกังอ๋องเห็นชอบด้วยก็ยอมตามคำก๋งจูเจ๊ก สั่งให้เกณฑ์ทหารใหญ่น้อยทั้งปวงให้ก๋งจูเจ๊กเป็นทัพหน้า ก๋งจูเองเป็นปีกขวา ยิมฮูเป็นปีกซ้าย เจ้าเมืองฌ้อเป็นทัพหลัง ยกออกทิศเหนือไปเมืองเตง ฌ้อกังอ๋องยกทัพไปครั้งนั้นรีบเดินทัพโดยเร็ว วันหนึ่งสิ้นหนทางถึงพันสี่ร้อยเส้น
ฝ่ายทหารเมืองจิ้นซึ่งเป็นกองสอดแนมเข้าไปแจ้งกับสูเสียบว่า เจ้าเมืองฌ้อยกทัพล่วงเกินเข้ามาจะถึงเมืองเตงอยู่แล้ว สูเสียบจึงเอาความไปปรึกษากับลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ว่า ทัพเรายกมาครั้งนี้หมายใจจะไปทำกับเมืองเตง บัดนี้กองทัพเมืองฌ้อก็ยกมาช่วยเห็นว่าจะต้องเป็นศึกใหญ่ ซึ่งจะยกรุดเร็วเข้าไปเอาเมืองเตงให้ทัพทั้งสองปะทะกันเข้านั้นไม่ได้ ด้วยจิ้นเลก๋งนายเรายังอ่อนศักดิ์อยู่เกลือกจะตกใจกลัว พาให้ผู้คนระส่ำระสายก็จะเสียกับข้าศึก ขอให้ตั้งมั่นรักษาค่ายไว้ก่อน ดูท่วงทีว่าเมืองฌ้อกับเมืองเตงจะคิดทำประการใดจึงค่อยผ่อนตามต่อภายหลังก็คงจะคิดเอาชัยชนะได้
ลวนจือจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ยั้งกองทัพตั้งมั่นไว้เราไม่เห็นด้วย ด้วยทหารเมืองฌ้อก็จะเข้าใจว่ากลัวเกรงเสียเกียรติยศไป ถึงนายเราไม่เคยศึกสงครามก็จริง แต่ทว่าตัวเรากับทหารทั้งปวงได้ทำศึกมาแต่ครั้งเจ้าเมืองผู้ตายมาจนถึงจิ้นเลก๋งก็สามแผ่นดินแล้ว หาควรที่จะครั่นคร้ามต่อข้าศึกไม่ สูเสียบได้ฟังลวนจือว่าดังนั้นก็กลับออกมาแล้วทอดใจใหญ่ว่าแก่ทหารทั้งปวง ถ้าขืนยกออกรบครั้งนี้ ได้แต่เพียงแพ้ไม่เสียชีวิตก็เป็นดีเถิด
ฝ่ายลวนจือก็สั่งให้จัดแจงกองทัพรีบเดินเข้าไปถึงเมืองเตงโดยเร็ว ครั้นมาใกล้จะถึงทุ่งเอียงเหลงเป็นเพลาเย็น ทหารกองหน้ากลับมาแจ้งความว่ากองทัพเมืองฌ้อยกล่วงเอียงเหลงขึ้นมาตั้งสกัดทางอยู่ ลวนจือแจ้งความดังนั้นเห็นจะยกเข้าไปเมืองเตงมิได้ ก็สั่งให้หยุดกองทัพตั้งอยู่ตำบลแพจอ ขณะนั้นเดือนหกรุ่งขึ้นจะเป็นวันสิ้นเดือน จีนถือกันว่าเป็นวันห้ามทัพศึก แล้วกองทัพเมืองจิ้นเพิ่งมาถึงหาทันจัดแจงไม่ ครั้นเพลาประมาณสามยามเศษ ลวนจือได้ยินเสียงอึงขึ้นนอกค่าย พอนายทหารทั้งปวงเข้ามาบอกว่ากองทัพเมืองฌ้อยกประชิดเข้ามา วางคนกันที่รบไปไว้หลังทหาร พวกเรายังหาทันขยายไม่ ครั้นจะจัดแจงกันออกรบก็คับแคบเห็นจะเสียทีแก่ข้าศึก ลวนจือได้ฟังดังนั้นก็กำชับทหารทั้งปวงให้รักษาค่ายมั่นไว้แล้วปรึกษานายทัพนายกอง ต่างคนต่างว่าไม่ตกลงกัน
ฝ่ายสูกัวบุตรสูเสียบอายุสิบหกขวบมีสติปัญญา ได้ยินปรึกษาแก่งแย่งกันจึงเข้าไปคำนับลวนจือแล้วถามว่า ท่านวิตกด้วยทัพข้างเราคับแคบกลัวจะไม่มีที่รบตั้งกระบวนหรือ ข้าพเจ้าเห็นไม่ยากนักพอจะจัดได้ ลวนจือถามว่าท่านคิดทำประการใด สูกัวจึงตอบว่าข้าพเจ้าคิดว่าเพลาพรุ่งนี้จะขอแบ่งเอาทหารซึ่งไปรักษาหน้าที่อยู่นั้นเข้ามาในค่าย รื้อเตาหุงข้าวไปถมบ่อน้ำทำให้แล้วแต่ในเพลาเช้า จะได้ขยายกองทัพให้เป็นกระบวนกว้างออกไป แล้วจัดทหารเรียงกันไปเป็นแถวคอยรับข้าศึก จึงเปิดค่ายถอยหลังมาตั้งตามที่ เมื่อทัพเราตั้งเป็นกระบวนอยู่แล้ว เห็นว่ากองทัพเมืองฌ้อยังหาอาจจะเข้าหักเอาไม่ ลวนจือจึงว่าเมื่อรื้อบ่อนํ้ากับเตาไฟเสียแล้วทหารทั้งปวงจะอาศัยสิ่งใดเป็นกำลังเล่า สูกัวจึงว่าขอท่านให้จัดเป็นของแห้งไว้เลี้ยงกันแล้วหาที่ใส่นํ้าไว้ให้ได้สองวัน พอเราตั้งกระบวนลงไว้ จึงเลือกเอาทหารที่ไม่สันทัดในการรบไปขุดบ่อก่อเตาไว้หลังค่าย สำหรับจะได้เป็นกำลังทหารทั้งปวงสืบไป ลวนจือก็เห็นชอบด้วย
ฝ่ายสูเสียบบิดาสูกัวโกรธลวนจือว่าปรึกษาการสิ่งใดไม่เห็นด้วย สูเสียบยังไม่ยอมที่จะให้ออกรบ ครั้นสูกัวผู้บุตรไปคิดอุบายให้กับลวนจือ สูเสียบก็โกรธด่าว่า อ้ายลูกอมมือไม่รู้จักตาย การศึกสงครามเป็นการใหญ่ ตัวเป็นเด็กมาอวดดังนี้หาควรไม่ แล้วชักไม้ออกจะตี ทหารทั้งปวงเข้าห้ามกอดสูเสียบไว้ สูกัวเห็นบิดาโกรธก็หนีไป ลวนจือเห็นดังนี้ก็หัวเราะว่าสูกัวนี้เด็กก็จริงแต่ความคิดดีกว่าสูเสียบผู้บิดาอีก ลวนจือก็สั่งทหารทั้งปวงให้จัดแจงเสบียงอาหาร รื้อเตาไฟถมบ่อนํ้าแล้วให้ตั้งกระบวนไว้คอยรับข้าศึกตามคำสูกัวว่าทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อยกกองทัพมาประชิดติดค่ายจิ้นเลก๋งอยู่ เข้าใจว่าทหารเมืองจิ้นไม่รู้ตัววุ่นวายระส่ำระสาย ครั้นฟังดูก็เห็นสงบอยู่เจ้าเมืองฌ้อก็มีความสงสัย เบ๊กจือเลจึงบอกว่าค่ายกลางนั้นเป็นลวนจือแม่ทัพ เจ้าเมืองจิ้นอยู่ในนั้นด้วย บรรดาแซ่ลวน แซ่คับ แซ่หวม จึงไปประชุมพร้อมกันอยู่ ทหารเหล่านี้แต่ล้วนฝีมือเอกเข้มแข็งนัก ซึ่งจะออกรบกันนั้นขอท่านอย่าเบาความ เจ้าเมืองฌ้อรู้การในกองทัพเมืองจิ้นแล้วก็ลงจากหอรบให้หาขุนนางนายทัพนายกองเข้ามาสั่งว่า เพลาพรุ่งนี้เห็นจะได้รบกันกับกองทัพเมืองจิ้น ท่านทั้งปวงอย่าประมาทจงตรวจตราทแกล้วทหารทั้งปวงให้พร้อมมูลกัน นายทหารทั้งปวงก็ออกมาจัดแจงกำชับกันตามคำเจ้าเมืองฌ้อสั่ง
ฝ่ายจิ้นเลก๋ง เมื่อกองทัพตั้งประชิดกันอยู่นั้นคิดเกรงเจ้าเมืองฌ้อว่าเคยทำศึกสงครามมามาก จึงให้นายทัพนายกองเข้ามาปรึกษา เมียวหุนหงรู้กิริยาเจ้าเมืองจิ้นจึงเข้าไปคำนับแล้วว่า แต่ก่อนเมื่อข้าพเจ้ายังทำราชการอยู่เมืองฌ้อนั้น แจ้งว่าเจ้าเมืองฌ้อมีทหารเข้มแข็งอยู่สองกองๆ หนึ่งเรียกว่าโจ๋ก้อง กองหนึ่งเรียกว่าอี๋ก้อง ทั้งสองกองนี้เรียกว่าเหลียงก้อง แม้นจะไปทัพศึกแห่งใดตำบลใดก็รื่นเริงพรักพร้อม ด้วยซุนซกเหงาเป็นแม่กองได้ควบคุมบังคับบัญชาสิทธิ์ขาดอยู่แต่ผู้เดียว และซุนซกเหงามีสติปัญญา ทั้งฉลาดที่จะยั่วใจทหารให้กล้า แล้วระวังผลัดเปลี่ยนเลือกเอาทหารที่มีฝีมือสู้รบจัดไว้เป็นคนสำหรับพร้อมมูลกัน บัดนี้ซุนซกเหงาตายเสียแล้ว ทหารทั้งปวงแก่เฒ่าล้มตายเสียเป็นอันมาก ที่ไม่มีตัวเอาทหารอื่นส่งเข้าแทนก็สักแต่ว่าเป็นคน ด้วยหามีผู้ใดที่จะฝึกฝนหัดปรือจัดแจงให้เป็นสำรับได้ไม่ แล้วครั้งนี้เจ้าเมืองฌ้อยกเอาโจ๋ก้องกับอี๋ก้องยกให้ก๋งจูเองว่ากองหนึ่ง ยิมฮูว่ากองหนึ่ง ก๋งจูเองกับยิมฮูเล่าก็ไม่ชอบกัน ถ้ากองทัพเมืองฌ้อได้รบกันกับเราครั้งนี้ เห็นจะเสียทีเราเป็นแท้
ขณะเมื่อทัพเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นตั้งรอกันอยู่นั้น ผวนต๋งทหารเมืองฌ้อไปซ้อมมือยิงเกาทัณฑ์อยู่หลังค่าย เอาเป้ามาปักแล้วยิงถูกทั้งสามหน แต่บรรดาทหารเห็นผวนต๋งยิงเกาทัณฑ์แม่นต่างคนต่างชม พอเอียงอิวกีเดินมาทหารทั้งปวงเห็นก็ร้องพร้อมกันขึ้นว่าฝีมือเอกมาถึงแล้ว ผวนต๋งได้ยินดังนั้นก็โกรธนักว่าฝีมือเราไม่เหมือนเอียงอิวกีเจียวหรือ
เอียงอิวกีจึงตอบว่า ท่านก็ดีจะยิงเป้า เราจะยิงต้นเอียวลิ้วไกลร้อยก้าว หมายใบไหนจะให้ถูกใบนั้น ทหารทั้งปวงจะใคร่ดูฝีมือเอียงอิวกีเอาหมึกไปป้ายใบเอียวลิ้วเป็นสำคัญไว้สามใบ แล้วเอียงอิวกีก็เดินถอยหลังออกมาได้ร้อยก้าว น้าวเกาทัณฑ์ยิงไปหนหนึ่งถูกใบหนึ่ง ยิงหนสองถูกใบสอง ยิงหนสามถูกใบสาม ลูกเกาทัณฑ์เสียบใบไม้หมายอยู่หาตกลงมาไม่ ทหารทั้งปวงเห็นเอียงอิวกียิงถูกใบไม้หมายหมึก ก็สรรเสริญอื้ออึงว่ายิงเกาทัณฑ์แม่นเหมือนเทพยดา ผวนต๋งเห็นดังนั้นจึงว่ากับเอียงอิวกีว่า ท่านยิงนี้ก็ดีอยู่แลแต่ทว่าเบาไป ที่จะเข้ารบนั้นเห็นจะสู้คนยิงแรงไม่ได้ เราจะยิงเสื้อเกราะหลายชั้นให้ท่านทั้งปวงดู พวกทหารเลวทั้งปวงก็ว่าจะขอชมฝีมือท่าน ผวนต๋งก็ให้ไปเอาเสื้อเกราะออกมา ทหารพับเข้าห้าชั้นแล้ว ถามผวนต๋งว่าพอแล้วหรือยัง ผวนต๋งจึงให้พับเติมอีกสองชั้นเป็นเจ็ดชั้น หนาประมาณศอกหนึ่งเอาแขวนขึ้นไกลประมาณร้อยก้าว ผวนต๋งยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทะลุทั้งเจ็ดชั้นลูกเกาทัณฑ์ติดอยู่ ทหารทั้งปวงเห็นก็ชมผวนต๋งว่าท่านมีกำลังแข็งแรงนักยิงตลอดทั้งเจ็ดชั้น ชวนกันถอนลูกเกาทัณฑ์ก็ไม่ออกเหมือนเหล็กตะปูตรึงเข้าไว้มั่นคงไม่มีช่อง ผวนต๋งจึงให้ยกเสื้อเกราะเข้ามาในค่ายคิดจะอวดคนทั้งปวง
เอียงอิวกีจึงห้ามว่าอย่าเพิ่งยกเข้าไปก่อน เราจะยิงถอนลูกเกาทัณฑ์ของผวนต๋งออกเสียจากเกราะให้ท่านดู ทหารทั้งปวงจะใคร่ดูฝีมือเอียงอิวกีว่าจะแข็งแรงประการใด จึงเอาเกราะซึ่งติดลูกเกาทัณฑ์นั้นไปแขวนไว้ดังเก่า เอียงอิวกียิงไปถูกเกาทัณฑ์ผวนต๋งหลุดออกลูกเกาทัณฑ์ใหม่ไปติดอยู่ในเสื้อเกราะแทน ทหารนายทัพนายกองเห็นต่างก็สั่นศีรษะว่าเอียงอิวกีแม่นเกาทัณฑ์ มีกำลังแข็งแรงหาผู้เสมอมิได้ แล้วว่าครั้งก่อนเจ้าเมืองฌ้อไปยิงเนื้อที่เขาเกงสาน เห็นชะนีขาวอยู่บนเขาตัวหนึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ล้อมไว้หลายชั้น ให้ทหารเกาทัณฑ์ซ้ายขวายิงชะนี ชะนีรับลูกเกาทัณฑ์ไว้ได้มิได้ถูกตัว เจ้าเมืองฌ้อเห็นทหารยิงเกาทัณฑ์มิได้ถูกชะนี จึงสั่งให้เอียงอิวกีไปยิง ชะนีนั้นแต่พอเห็นเอียงอิวกีก็ร้องด้วยเสียงอันดัง เอียงอิวกีก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกอกชะนีตาย และฝีมือเอียงอิวกีนั้นก็ปรากฏอยู่กับหัวเมืองทั้งปวงหาผู้เสมอมิได้มาจนทุกวันนี้ แล้วนายทัพนายกองจึงว่า เมืองจิ้นกับเมืองเราทำศึกกัน นายเรามีทหารเกาทัณฑ์ทั้งสองฝีมือเอกถึงเพียงนี้จำจะให้นายเรารู้ด้วย ตัวท่านทั้งสองเหมือนซ่อนไว้ในตู้ ครั้งนี้ควรที่จะเปิดออกอยู่แล้ว จึงสั่งให้เอาเสื้อเกราะเข้าไปให้เจ้าเมืองฌ้อดู เอียงอิวกีกับผวนต๋งก็ตามเข้าไปด้วย ครั้นเข้าไปถึงเจ้าเมืองฌ้อ นายทัพนายกองจึงแจ้งความซึ่งเอียงอิวกีกับผวนต๋งยิงเกาทัณฑ์นั้นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าทหารเรามีฝีมืออยู่ดังนี้ ถึงทัพเมืองจิ้นมาสักร้อยหมื่นก็จะกลัวอะไร
เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังก็โกรธตวาดเอาแล้วว่า ธรรมดาทหารย่อมมีสติปัญญาคิดกลอุบายจึงจะได้ชัยชนะแก่ข้าศึก นี่มีแต่ฝีมือเกาทัณฑ์ยิงอวดกันเล่นเราหาเห็นดีด้วยไม่ ถ้าถือตัวว่ามีฝีมือนานไปจะตายด้วยเกาทัณฑ์ แล้วสั่งให้ทหารเก็บเอาเกาทัณฑ์ของเอียงอิวกีไว้มิให้ยิงต่อไป เอียงอิวกีกับผวนต๋งได้ความอัปยศก็ถอยออกมาจากที่ แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็สั่งให้นายทหารทั้งปวงตระเตรียมกันไว้จงพร้อม เพลาพรุ่งนี้จะออกรบกับทัพเมืองจิ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเพลาคํ่าให้หานายทัพนายกองเข้ามาแล้วปรึกษากัน ซึ่งจะยกเข้ามาตีทัพเมืองฌ้อครั้งนี้ ให้วางทหารตีเป็นหน้ากระดานขึ้นไป ให้สูเสียบเป็นกองหน้าตีทัพเจ้าเมืองฌ้อ ให้คับขีเป็นปีกขวาตีปีกซ้ายเมืองฌ้อ ฮันควักเป็นปีกซ้ายตีปีกขวาเมืองฌ้อ ให้ลวนจือแม่ทัพสำหรับป้องกันทัพหลวงเข้าตีเจ้าเมืองฌ้อ ให้คับจือคุมทหารเป็นกองหนุน จัดแจงนายกองเสร็จแล้วพอเพลาจะใกล้รุ่ง เจ้าเมืองจิ้นแต่งตัวใส่หมวกปักขนนก ใส่เสื้อพื้นแดงลายมังกรเล่นนํ้าเหน็บกระบี่ถือทวนขี่รถดุมทอง ให้คับเงเป็นคนขับรถ ลวนหำเป็นทหารเคียงรถ ยกออกมาตั้งกระบวนอยู่หน้าค่ายพร้อมกัน แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็เร่งให้ทัพหน้าปีกซ้ายขวารีบยกเข้าประชิดค่ายเมืองฌ้อ
ฝ่ายฌ้อกังอ๋อง ครั้นเพลาจะใกล้รุ่งก็แต่งตัวใส่เกราะสำหรับรบจะยกออกตีทัพเมืองจิ้นนั้น เป็นธรรมเนียมเจ้าเมืองฌ้อทั้งปวงสืบมาเมื่อจะออกสู้กับข้าศึก ถ้าเพลาเช้าขี่รถชื่ออิวก๋อง เพลาบ่ายขี่รถชื่อโจ๋ก๋อง เอียงอิวกีสำหรับขับรถชื่ออิวก๋อง ฌ้อกังอ๋องโกรธเอียงอิวกีว่าอวดฝีมือเกาทัณฑ์จึงมิได้ขี่รถอิวก๋องตามธรรมเนียม ไปขี่รถโจ๋ก่องแห้เหมงเบนเป็นคนขับรถ ให้ก๋งจูเจ๊กเป็นทัพหน้าก๋งจูเองเป็นปีกขวายิมฮูเป็นปีกซ้าย เจาก๋งคุมทหารเมืองเตงเป็นทัพหนุนยกออกจากค่าย เพลาเช้าตรู่ ทัพสองฝ่ายปะทะกันเข้า
สูเสียบซึ่งเป็นกองหน้าเมืองจิ้น ขับเกวียนเร่งทหารเข้าตีทัพก๋งจูเจ๊กทัพหน้าเมืองฌ้อ คับขีปีกขวาเมืองจิ้นตีทัพยิมฮูปีกซ้ายเมืองฌ้อ ฮันควักปีกซ้ายเมืองจิ้นเข้าตีทัพก๋งจูเองปีกขวาเมืองฌ้อ นายทหารทั้งสองฝ่ายตีม้าฬ่อแลกลองเร่งทหารเข้ารบกันเป็นตะลุมบอน จิ้นเลก๋งเห็นดังนั้นก็สั่งทหารให้เร่งทัพหนุนมา ให้คับเงขับรถรีบเข้าตีทัพเจ้าเมืองฌ้อ แลเมื่อจิ้นเลก๋งยกมานั้นเป็นเพลาเช้ามืด คับเงซึ่งขับรถนั้นมิได้ทันสังเกตหนทางขับรถไปติดหล่มอยู่ พอเพลาสว่างขึ้นฮิมหุยบุตรเจ้าเมืองฌ้อในกองหน้าเห็นรถเจ้าเมืองจิ้นติดหล่มอยู่ ก็ขับเกวียนเร่งทหารเข้ามาจับเจ้าเมืองจิ้น
ฝ่ายลวนหำเป็นทหารสำหรับป้องกันเจ้าเมืองจิ้นนั้นมีกำลังมาก ครั้นรถตกหล่มลงข้าศึกรุกเข้ามา จึงลงจากเกวียนโดดลงไปในหล่มพยุงรถลอยขึ้นมา ม้าซึ่งชักรถจึงถอนเท้าชักรถขึ้นจากหล่มได้ ฮิมหุยก็ขับทหารรุกมาถึง พอลวนจือแม่ทัพยกมาทัน จึงร้องตวาดว่าทหารเด็กน้อยอย่ามาดูหมิ่นกัน ฮิมหุยได้ยินดังนั้นเหลียวมาเห็นธงจารึกชื่อก็รู้ว่าแม่ทัพใหญ่ ตกใจบากเกวียนหนี ลวนจือก็ขับเกวียนไล่ไปทัน ทหารเมืองจิ้นก็ล้อมจับฮิมหุยได้
ฝ่ายทหารเมืองฌ้อ เห็นลวนจือจับเอาลูกเจ้าเมืองฌ้อไป ต่างคนต่างขับทหารรีบมาจะชิงเอาฮิมหุย พอสูเสียบกองหน้าเมืองจิ้นยกเข้ารบสกัดทหารเมืองฌ้อไว้ แล้วคับจีซึ่งเป็นทัพหนุนเมืองจิ้นก็มาถึงขับทหารเข้าช่วยสูเสียบรบ ทหารเมืองฌ้อเห็นทัพเมืองจิ้นเพิ่มเติมเข้ามาคิดเกรงว่าเมืองจิ้นจะมีทหารซุ่มไว้อีกจึงเลิกทัพถอยไป ลวนจือแม่ทัพก็ห้ามมิให้ยกตามไป พอเพลาเย็นต่างคนต่างกลับเข้าค่าย ลวนจือจึงเอาตัวฮิมหุยเข้าไปให้เจ้าเมืองจิ้นเป็นความชอบ เจ้าเมืองจิ้นจะให้ฆ่าฮิมหุย เมียวหุยหงจึงห้ามว่าขอให้เอาฮิมหุยไปจำประจานไว้หน้าค่าย เจ้าเมืองฌ้อก็คงจะยกมาแก้แค้นชิงเอาฮิมหุย ถ้ามาโดยโกรธเห็นจะเสียทีเราเป็นมั่นคง เจ้าเมืองจิ้นก็เห็นด้วยก็สั่งลวนจือให้เอาตัวฮิมหุยไปทำตามเมียวหุยหงว่า
ฌ้อก๋งอ๋องกลับมาถึงค่ายคิดแค้นทหารเมืองจิ้นเป็นอันมาก สั่งให้จัดทัพเตรียมไว้ เพลาพรุ่งนี้จะยกออกตีทัพเมืองจิ้นแก้แค้นให้ถึงขนาด ฝ่ายลวนจือครั้นรุ่งขึ้นก็จัดแจงกองทัพจะยกออกรบกับทัพเมืองฌ้ออีก พองุยขิวนายทหารเข้ามาเล่าให้ลวนจือฟังว่า คืนนี้ข้าพเจ้าฝันเห็นว่าเดือนหงายพระจันทร์เต็มดวง ข้าพเจ้าเอาเกาทัณฑ์ยิงขึ้นไปถูกกลางวงพระจันทร์รัศมีตกลงมา ข้าพเจ้าหลบรัศมีพระจันทร์ถอยหลังไปตกในหล่มตรงหน้าค่าย พอตกใจตื่นขึ้นจะดีร้ายประการใด
ลวนจือทำนายว่า พระอาทิตย์นั้นเป็นเอกเปรียบเหมือนเมืองตังจิว พระจันทร์เป็นโทเปรียบเหมือนเมืองฌ้อ ซึ่งยิงเกาทัณฑ์ถูกพระจันทร์นั้นเห็นจะยิงถูกเจ้าเมืองฌ้อ แต่ที่ว่าถอยหลังไปตกหล่มโคลนนั้นร้ายอยู่ ท่านระวังตัวจงดี งุยขิวจึงตอบว่า ถ้าได้ยิงเกาทัณฑ์ถูกฌ้อกังอ๋องเหมือนอย่างท่านทำนายนี้ ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต แล้วงุยขิวก็รับอาสาขอเป็นกองหน้าตีทัพเมืองฌ้อ ลวนจือก็ยอมให้งุยขิวเป็นกองหน้ายกทหารออกไปก่อน เมียวหุยหงก็สั่งให้เอากรงซึ่งใส่ฮิมหุยบุตรเจ้าเมืองฌ้อออกมาตั้งไว้หน้าค่าย กองอีเสียงซึ่งเป็นนายทหารกองหน้าเมืองฌ้อเห็นดังนั้น ก็คุมทหารเข้ารบกับงุยขิวได้หลายเพลง
ฝ่ายฌ้อกังอ๋องยกทหารออกจากค่าย สั่งนายทัพนายกองให้ระดมตีทัพเมืองจิ้น พอแลไปเห็นฮิมหุยบุตรต้องใส่กรงประจานอยู่หน้ากองทัพ เจ้าเมืองฌ้อร้อนใจดังอยู่ในกองเพลิงด้วยกำลังโทโส มิได้ยั้งท่าทหารทั้งปวงให้พร้อมมูลเป็นกระบวนตามหมวดกอง สั่งแหเมงให้ขับรถรีบเข้าไปจะชิงฮิมหุย ขณะนั้นงุยขิวซึ่งรบกันอยู่กับกองอีเสียงเห็นรถเจ้าเมืองฌ้อขับออกมาหน้าทหาร งุยขิวผละจากกองอีเสียงขับทหารขวางออกมา พอรถเจ้าเมืองฌ้อใกล้เข้าแลเห็นตัวกันถนัด งุยขิวก็ชักเอาลูกเกาทัณฑ์ยิงถูกตาขวาเจ้าเมืองฌ้อล้มลงบนรถ ผวนต๋งทหารเคียงรถเห็นดังนั้นก็เข้าพยุงเจ้าเมืองฌ้อแล้วกลับรถถอยไป ทหารเมืองจิ้นเห็นงุยขิวได้ชัยชนะก็ขับทหารเข้าช่วยงุยขิวรบไล่ทหารเมืองฌ้อมา พอก๋งจูเจ๊กทัพหน้าเมืองฌ้อยกมาทันก็ขับทหารเข้ารบกับเมืองจิ้นเป็นสามารถ ขณะเมื่อเจ้าเมืองฌ้อถูกเกาทัณฑ์แล้วถอยรถเข้าไปในหว่างกลางทหารนั้น ชักลูกเกาทัณฑ์ออกลูกตาตกลงทหารเก็บได้ส่งให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อว่าตานี้คือตามังกรไม่ควรจะทิ้งเสีย เจ้าเมืองฌ้อรับเอาลูกตาใส่ไว้ในกระเป๋า แล้วเร่งทหารให้เข้ารบกับทหารเมืองจิ้น ขณะเมื่อทหารทั้งสองฝ่ายรบติดพันกันอยู่ คับจีเป็นกองหนุนเมืองจิ้นยกไปล้อมทัพเมืองเตงไว้ คนซึ่งขับเกวียนเจ้าเมืองเตงนั้นเห็นเหลือกำลังที่จะสู้รบ จึงเอาธงซึ่งจารึกชื่อเจาก๋งม้วนใส่ซองเกาทัณฑ์เสีย แล้วขับเกวียนเร่งทหารรบฝ่าหนีออกไปจากที่ล้อมได้ คับจีเห็นเจ้าเมืองเตงหนีไปแล้ว ก็ยกทหารเข้าบรรจบช่วยลวนจือรบทหารเมืองฌ้อ ขณะนั้นฌ้อกังอ๋องยืนรถให้ทหารรบทัพเมืองจิ้นอยู่นั้นปวดแผลเกาทัณฑ์ขึ้นก็คิดแค้นงุยขิวนัก จึงเรียกเอียงอิวกีเข้ามาหาจะให้ออกรบกับข้าศึก ด้วยเอียงอิวกีหามีเกาทัณฑ์ถือไม่ ฌ้อกังอ๋องให้เก็บเสียแต่วันยิงเกาทัณฑ์ซ้อมฝีมือกับผวนต๋ง เจ้าเมืองฌ้อจึงเอาเกาทัณฑ์สำหรับมือส่งให้เอียงอิวกีกับลูกเกาทัณฑ์สองอันแล้วบอกว่า ทหารเมืองจิ้นที่ยิงถูกเรานั้นใส่เสื้อเขียวหนวดหยิกหยอง ตัวท่านฝีมือแม่นเกาทัณฑ์หาผู้เสมอมิได้จงช่วยแก้แค้นให้เราด้วย
เอียงอิวกีรับเกาทัณฑ์แล้วลาฌ้อกังอ๋องกลับออกไปที่รบ เอียงอิวกีแลดูทั่วไปเห็นทหารเมืองจิ้นใส่เสื้อเขียวหนวดหยิกก็เข้าใจว่าทหารคนนี้ยิงเอาฌ้อกังอ๋อง จึงขึ้นเกาทัณฑ์พาดลูกไว้แล้วร้องไปว่าอ้ายทหารชาติตํ่าช้า อวดว่ามีฝีมือบังอาจยิงนายเรา งุยขิวโกรธอ้าปากขึ้นจะตอบ เอียงอิวกีก็ยิงกรอกปากถูกคอหอยตลอดไป งุยขิวขาดใจตาย ทหารงุยขิวก็รบชิงเอาศพไปได้ ทหารเมืองฌ้อเห็นดังนั้นมีความยินดี ต่างคนต่างอื้ออึงร้องบอกกันต่อไปว่า ทหารใส่เสื้อเขียวหนวดหยิกที่ยิงนายเราตายเสียแล้ว เอียงอิวกีกลับเข้ามาแจ้งกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อมีความยินดี ถอดเสื้อมังกรซึ่งใส่อยู่นั้นให้เอียงอิวกีเป็นบำเหน็จกับเกาทัณฑ์ร้อยหนึ่งสำหรับสู้ข้าศึกต่อไป
ฝ่ายลวนจือแม่ทัพรู้ว่างุยขิวกองหน้าเสียทัพกับข้าศึก คิดเสียดายงุยขิวนัก ก็สั่งนายทัพนายกองให้ยกเข้าตีทัพเมืองฌ้อ จับเอียงอิวกีแก้แค้นให้จงได้ ทหารเมืองจิ้นก็รุกเข้าจนถึงหน้าทัพเมืองฌ้อเห็นเอียงอิวกีถือเกาทัณฑ์ยืนอยู่ ทหารเมืองจิ้นเกรงฝีมือเอียงอิวกีขยั้นอยู่ พอเพลาเย็นลงต่างคนต่างเลิกกลับเข้าค่าย เจ้าเมืองจิ้นจึงปรึกษากับนายทหารนายกองทั้งปวงว่า ฌ้อกังอ๋องทำศึกเสียทีแก่เราจนตัวถูกเกาทัณฑ์ก็ยังหาถอยทัพไม่ เราจะคิดทำประการใดต่อไป เมียวหุยหงจึงตอบว่า เรายกมาครั้งนี้ ทหารแต่ล้วนมีฝีมือเข้มแข็งแล้วก็มากกว่าทหารเมืองฌ้อ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้จัดแจงเกวียนและม้าทหารเอกทหารเลวเป็นหมวดกองเข้าให้สิ้น เพลาไก่ขันสั่งให้หุงอาหารกินพร้อมกัน ออกระดมตีทัพเจ้าเมืองฌ้อเห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง และคับสิวซึ่งท่านให้ไปขอกองทัพเมืองฬ่อเมืองโอยนั้นก็ยกมาแล้วยังทางประมาณสองร้อยเส้นจะมาถึง เจ้าเมืองจิ้นแจ้งดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งม้าใช้ให้ไปเร่งทัพเมืองฬ่อเมืองโอยให้มาโดยเร็ว
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อกลับไปถึงค่าย จึงให้หมอรักษาแผลเกาทัณฑ์แล้วคิดวิตกว่า การศึกครั้งนี้ทหารเมืองจิ้นเข้มแข็งนักเห็นจะเอาชัยชนะมิได้ พอทหารสอดแนมเข้ามาบอกว่า เมืองฬ่อกับเมืองโอยยกทัพมาช่วยเจ้าเมืองจิ้น บัดนี้มาถึงพร้อมกันทั้งสองหัวเมืองแล้ว เจ้าเมืองฌ้อแจ้งดังนั้นก็ยิ่งครั่นคร้ามใจนัก สั่งให้หาก๋งจูเจ๊กเข้ามาปรึกษา ก๋งจูเจ๊กจึงว่าการศึกครั้งนี้ข้าพเจ้าจะขอคิดอุบายแก้แค้นของท่านให้จงได้ ฌ้อกังอ๋องได้ยินก๋งจูเจ๊กว่าค่อยคลายความวิตกแต่ไม่ไว้ใจ ด้วยก๋งจูเจ๊กพอใจเสพสุราทีละร้อยทะนานจึงพอเมา ถ้าเมาแล้วนอนไปสองวันสองคืนก็ไม่รู้ตื่นกลัวจะเสียราชการ เจ้าเมืองฌ้อจึงห้ามมิให้ก๋งจูเจ๊กเสพสุราต่อไป ก๋งจูเจ๊กรับคำแล้วก็ลากลับไปที่อยู่ ก๋งจูเจ๊กตรึกตรองในกลศึกคิดจะให้มีชัยกับทหารเมืองจิ้นนั้นแต่เพลาเย็นไปจนดึก ก็ไม่เห็นช่องที่จะมีอุบายประการใดให้มีความรำคาญยิ่งนัก
ขณะนั้นก๊กเอี๋ยงซึ่งเป็นคนใช้ เห็นนายไม่สบายจึงเอาสุราซึ่งซ่อนไว้สามไหนั้นรินออกมาชามหนึ่ง อุ่นไฟขึ้นแล้วยกเข้าไปให้ก๋งจูเจ๊ก ก๋งจูเจ๊กได้กลิ่นจึงถามว่าสุราหรือ ก๊กเอี๋ยงกลัวคนทั้งปวงจะรู้จึงบอกว่าน้ำร้อนต้มพริกไทยดอก ก๋งจูเจ๊กก็เข้าใจรับมา ดื่มจนสิ้นชามแล้วชมว่านํ้าร้อนต้มพริกไทยนี้หอมหวานอร่อยดี ยังมีอยู่เอามาอีก ก๊กเอี๋ยงก็รินเข้ามาให้ ก๋งจูเจ๊กกินแล้วว่าก๊กเอี๋ยงรักเราจริงๆ ก๊กเอี๋ยงรินเข้ามาให้เท่าใด ก๋งจูเจ๊กก็กินสิ้น ครั้นเมาแล้วล้มลงหลับไปหาสมประดีไม่ ในกลางคืนวันนั้นมีผู้มาบอกฌ้อกังอ๋องว่า เพลาไก่ขันเจ้าเมืองจิ้นจะยกทหารมาตีค่ายเรา ทัพเมืองฬ่อเมืองโอยก็เข้ามาสมทบด้วย
ฌ้อกังอ๋องได้ฟังดังนั้นตกใจ จึงให้คนใช้ไปถามก๋งจูเจ๊กว่าจะคิดอุบายประการใดเร่งมาจัดแจง เพลาไก่ขันจะได้รบทัพเมืองจิ้น คนใช้ก็ไปหาก๋งจูเจ๊กนอนอยู่เข้าร้องเรียกปลุกก็ไม่ฟื้น ทหารทั้งปวงเข้าช่วยพยุงนั่งขึ้นวางมือเสียก๋งจูเจ๊กก็ล้มลงเหม็นสุรานัก คนใช้รู้ว่าก๋งจูเจ๊กเมาสุรา กลับมาแจ้งความกับเจ้าเมืองฌ้อ ขณะนั้น ก๊กเอี๋ยงเห็นก๋งจูเจ๊กผู้นายเมาสุราหาสมประดีมิได้ ก๊กเอี๋ยงร้องไห้ว่าตัวเราทำกรรมให้กับนาย เจ้าเมืองฌ้อรู้เห็นจะลงโทษเราถึงตายจำจะคิดเอาชีวิตรอด แล้วก๊กเอี๋ยงก็หนีไปจากกองทัพ
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นแจ้งว่าก๋งจูเจ๊กเมาสุรามิรู้ที่จะทำประการใดจึงให้ก๋งจูเองเข้ามาปรึกษา ก๋งจูเองกับก๋งจูเจ๊กไม่ชอบกัน ก๋งจูเองจึงว่าเจ้าเมืองจิ้นนั้นมีทแกล้วทหารมากซึ่งจะเอาชัยชนะมิได้ ข้าพเจ้าก็ได้ว่าไว้แต่เดิมว่าไม่ชอบเมืองเตงแล้ว แต่ก๋งจูเจ๊กดื้อดึงไปจึงได้ยกทัพมา แล้วก๋งจูเจ๊กก็มาเสพสุราให้เสียราชการไป ตัวข้าพเจ้าเล่าก็เป็นคนสติปัญญาน้อยมิรู้ที่จะคิดกลอุบายแก้ไขได้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเพลาเที่ยงคืนวันนี้ยกทัพกลับเมืองเสีย ก็จะได้ความอัปยศนิดหนึ่งกับทหารเมืองจิ้น เจ้าเมืองฌ้อมิรู้ที่จะทำประการใดทั้งเจ็บแผลเกาทัณฑ์ยิ่งนัก ก็ยอมล่าทัพตามคำก๋งจูเองแล้วว่า ก๋งจูเจ๊กนั้นยังเมาสุราอยู่ หากำหนดได้ไม่ว่าเมื่อใดจะสร่างเมา กองทัพเราล่ากลับไป ภายหลังศึกยกติดตามมาจับตัวก๋งจูเจ๊กไปก็จะได้ความอัปยศกับหัวเมืองทั้งปวง จึงให้หาเอียงอิวกีเข้ามาสั่งว่า ตัวท่านเป็นทหารมีฝีมือจงช่วยพาก๋งจูเจ๊กกลับไปเมืองจงได้ และการทั้งนี้เราปลงใจวางธุระกับท่าน ท่านจงคิดอ่านอย่าให้เสียทีแก้ข้าศึก แล้วเจ้าเมืองฌ้อสั่งแก่บรรดานายทัพนายกองว่า เพลากลางคืนวันนี้เราจะล่าทัพกลับไปเมือง ให้บอกกล่าวจงทุกหมวดทุกกองรีบยกไปแต่เพลาคํ่าวันนี้ สั่งแล้วฌ้อกังอ๋องก็ขึ้นขี่รถเร่งทหารยกออกจากค่าย เจ้าเมืองเตงก็ตามออกส่งเจ้าเมืองจนสิ้นแดนเมืองเตง
ฝ่ายเอียงอิวกีซึ่งเป็นทัพหลัง เห็นก๋งจูเจ๊กกำลังเมาก็สั่งให้ก๋งจูเจ๊กขึ้นบนเกวียน แล้วเอาผ้าผูกก๋งจูเจ๊กเข้าไว้กับเกวียนให้แน่นมิให้พลัดตกได้ จึงให้ทหารคุมเกวียนก๋งจูเจ๊กไปข้างหน้า เอียงอิวกีคุมทหารสามร้อยขับเกวียนป้องกันมาข้างหลังรีบตามเจ้าเมืองฌ้อไปจนสิ้นแดนเมืองเตง
ครั้นเพลาจะใกล้รุ่ง กองทัพเมืองจิ้นยกออกไปถึงค่ายเมืองฌ้อเห็นเงียบสงัดอยู่มิได้มีผู้คน จึงรู้ว่าฌ้อกังอ๋องยกหนีไปแต่เพลากลางคืนนี้แล้ว ลวนจือแม่ทัพสั่งนายกองทั้งปวงจะให้ยกตามไป สูเสียบไม่เห็นด้วยปรึกษายังมิตกลงกัน พอมีทหารคนหนึ่งมาบอกว่าในเมืองเตงนั้น ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินแน่นหนามั่นคงทุกด้าน ลวนจือแจ้งดังนั้นเห็นจะยกเข้าไปหักเอาเมืองเตงมิได้ ก็สั่งให้เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น ทหารเมืองฬ่อเมืองโอยซึ่งมาช่วยนั้น ต่างคนก็ยกกลับไปเมือง
ฝ่ายเอียงอิวกีเป็นทัพหลัง พาก๋งจูเจ๊กยกไปได้พันแปดร้อยเส้น ก๋งจูเจ๊กสร่างเมารู้สึกจึงถามว่าใครเอาเรามัดไว้ดังนี้ ทหารเลวซึ่งเดินข้างเกวียนมานั้นจึงบอกว่า เอียงอิวกีกลัวท่านจะตกลงจึงเอาผ้ามัดไว้ ก๋งจูเจ๊กจึงว่าเราหายเมาแล้วแก้เสียเถิด ทหารแก้มัดออกแล้ว ก๋งจูเจ๊กถามว่าเกวียนและม้าเหล่านี้จะพากันไปไหน ทหารบอกว่าจะกลับไปเมืองเรา ด้วยคืนนี้ท่านเสพสุราเมานักนอนหลับไป ฌ้อกังอ๋องให้หาตัวท่านเป็นหลายครั้งปลุกท่านก็ไม่ตื่น ฌ้อกังอ๋องคิดเกรงว่าถ้าทัพเมืองจิ้นยกมาตีตัวท่านก็เมาสุรา ฌ้อกังอ๋องก็ถูกเกาทัณฑ์ป่วยอยู่เห็นจะเสียทีแก่ข้าศึก จึงล่าทัพกลับไปเมืองแต่เพลาคืนนี้แล้ว ก๋งจูเจ๊กได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้ว่า เพราะอ้ายก๊กเอี๋ยงทำกรรมให้กับเราจะแกล้งฆ่าเราเสีย แล้วเรียกหาก๊กเอี๋ยงหาได้ตัวไม่ จึงรู้ว่าก๊กเอี๋ยงหนีแต่คืนนี้แต่มิรู้ว่าจะไปแห่งใด
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นยกกลับไปประมาณสองพันเศษหาเห็นกองทัพเมืองจิ้นติดตามมาไม่ก็ค่อยวางใจลง แล้วคิดถึงก๋งจูเจ๊กว่า ก๋งจูเจ๊กสร่างเมาออกรู้ว่าตัวทำผิด กลัวเราจะเอาโทษจะชิงฆ่าตัวเสีย จึงให้ก๋งจูเองไปบอกก๋งจูเจ๊กว่า เมื่อครั้งฌ้อเซียงอ๋องซึ่งเป็นปู่ทวดเรานั้นให้จูหยกซึ่งเป็นเลงอินเป็นแม่ทัพไปตีเมืองซองหนีเจ้าเมืองจิ้นบิดาเราหาได้ไปด้วยไม่ ครั้งนั้นทัพเมืองฌ้อแพ้เมืองจิ้นกลับมา เลงอินผู้แม่ทัพกลัวจะมีโทษชิงเชือดคอตายเสีย ซึ่งยกทัพมาทำศึกกับเมืองจิ้นครั้งนี้ ตัวเรามาเองเสียทีแก่ข้าศึกนั้นโทษก็มีอยู่กับเรามิใช่การของก๋งจูเจ๊ก อย่าให้ก๋งจูเจ๊กคิดกลัวเกรงเลย
ก๋งจูเองนั้นชังก๋งจูเจ๊กอยู่ ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อจะไม่เอาโทษก๋งจูเจ๊กถึงตาย ก๋งจูเองหาไปตามเจ้าเมืองฌ้อสั่งไม่ ให้แต่คนใช้ไปแทนตัวแล้วสั่งไปบอกก๋งจูเจ๊กว่า ครั้งก่อนซึ่งก๋งจูหยกเป็นแม่ทัพยกไปรบแพ้เมืองจิ้นมาก๋งจูหยกก็ฆ่าตัวเสียเอง ครั้งนี้ถึงเจ้าเมืองฌ้อจะไม่เอาโทษตัวเป็นทหารผู้ใหญ่ เมื่อเป็นดังนี้แล้วจะเอาหน้าไว้ไหน คนใช้ก็ไปบอกความตามก๋งจูเองว่า ก๋งจูเจ๊กได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าก๋งจูเองแกล้งเอาเนื้อความแต่ก่อนมาเปรียบโทษเรา ซึ่งเราอยู่ไปก็จะได้ความอัปยศกับคนทั้งปวงนั้นหาต้องไม่ แล้วก๋งจูเจ๊กก็เอาแพรผูกคอตายเสียในที่นั้น คนใช้ก็กลับมาบอกก๋งจูเอง ก๋งจูเองรู้ว่าก๋งจูเจ๊กตายแล้ว ก็เอาความมาแจ้งกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อถอนใจใหญ่คิดเสียดายก๋งจูเจ๊กนัก
๕๙
ฝ่ายจิ้นเลก๋งตั้งแต่ชนะทัพเมืองฌ้อมาแล้ว ถือตัวว่าหัวเมืองทั้งปวงหาผู้ใดเสมอมิได้มีใจกำเริบหนักขึ้น สูเสียบขุนนางดูอัชฌาสัยเห็นจิ้นเลก๋งคิดการกำเริบดังนั้น ก็เข้าใจว่าเมืองจิ้นจะเกิดการจลาจล ครั้นจะว่ากล่าวทัดทานก็กลัวจิ้นเลก๋งอยู่ คิดตรึกตรองไปจนเป็นไข้ใจก็ป่วยลง อยู่มาสูเสียบตาย จิ้นเลก๋งตั้งสูกัวบุตรสูเสียบเป็นขุนนางที่ไตหูแทนบิดา ซูต๋งคนหนึ่งเป็นขุนนางนอกทำเนียบแต่เป็นคนช่างพูด จิ้นเลก๋งชอบอัชฌาสัย ครั้นจะเอามาตั้งแต่งขึ้นก็หามีตำแหน่งไม่ ซูต๋งจึงว่ากับจิ้นเลก๋งว่า ขุนนางและแซ่คับทั้งสามคนนั้นได้เป็นนายทหารถือตัวว่าพวกพ้องมาก มีใจกำเริบหาเกรงกลัวท่านไม่ ถ้าไม่คิดหักลงเสียก่อนนานไปเห็นจะมีเหตุ
จิ้นเลก๋งจึงตอบว่า พวกแซ่คับเขามิได้คิดร้ายต่อเรา ครั้นจะเอาโทษให้ถอดเสีย เขามิได้มีผิดคนนอกจะนินทาได้ ซูต๋งจึงตอบว่าเมื่อครั้งท่านไปทำศึกกับเมืองฌ้อในแดนเมืองเตง ตำบลเอียนเหลงนั้น คับจียกทัพไปล้อมเมืองเตงไว้ เกวียนต่อเกวียนเทียบกันเข้า ข้าพเจ้าเห็นคับจีพูดอยู่กับเจ้าเมืองเตงช้านาน เห็นจะเอาความในเมืองเราให้เมืองเตงไปบอกเจ้าเมืองฌ้อ ถ้าท่านจะให้รู้เป็นแน่ ขอให้เอาฮิมหุยลูกเจ้าเมืองฌ้อจับไว้ได้นั้นมาถามดูก็จะได้ความจริง จิ้นเลก๋งสั่งซูต๋งให้ไปหาฮิมหุยมา ครั้นซูต๋งไปถึงฮิมหุยว่า ท่านจะคิดกลับไปเมืองฌ้อหรือไม่ ฮิมหุยจึงว่า อันคิดจะคืนไปบ้านเมืองนั้นข้าพเจ้าคิดอยู่ทุกเวลา แต่เป็นความจนใจจะทำกระไรได้
ซูต๋งจึงว่าถ้าดังนั้นท่านฟังคำเราเถิด จะแก้ไขให้ได้กลับคืนไปเมือง ฮิมหุยมีความยินดีจึงว่า ท่านจะให้ทำประการใดข้าพเจ้าจะทำตาม ซูต๋งก็กระซิบสั่งเป็นความลับ แล้วว่าเจ้าเมืองจิ้นจะถามท่านถึงความคับจี ท่านจงว่าตามเราสอนเราจะให้ท่านกลับไป ฮิมหุยรับคำซูต๋งแล้วก็พากันเข้าไปหาเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นซูต๋งพาฮิมหุยเข้ามาขับขุนนางทั้งปวงออกไปเสียแล้วถามฮิมหุยว่า เมื่อครั้งเรารบกันที่ตำบลเอียนเหลงนั้น คับจีเอาความลับให้เจาก๋งไปบอกกับเจ้าเมืองฌ้อเห็นท่านจะรู้อยู่ ความอันนี้ถ้าท่านบอกเราตามความจริงแล้วเราก็จะปล่อยให้ท่านกลับไปเมือง
ฮิมหุยจึงว่าตามคำซูต๋งสอนว่า ถ้าท่านไม่เอาโทษแล้วข้าพเจ้าก็จะบอกความจริง เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าท่านให้ความจริงแล้วโทษอะไรจะมีกับท่าน ฮิมหุยจึงว่าพวกขุนนางแซ่คับกับก๋งจูเองขุนนางเมืองข้าพเจ้าเป็นคนชอบใจกัน มีหนังสือไปมาถึงกันเนืองๆ กล่าวโทษว่าท่านมิได้เชื่อถือขุนนางผู้ใหญ่ แล้วมิได้ตั้งอยู่ในความสัตย์ ราษฎรทั้งปวงได้เจ็บแค้นท่านอยู่ ต่างคนต่างคิดถึงซุนจิวหลานเสงก๋งซึ่งไปอยู่ ณ เมืองหลวง ถ้าเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นรบกันเข้าอีกจะมีหนังสือไปถึงซุนจิวให้มาเข้ามือกับเมืองฌ้อ ข้าพเจ้ารู้แต่เท่านี้แต่การอื่นนอกกว่านั้นข้าพเจ้าหารู้ไม่ และฮิมหุยนั้นก็มิได้รู้จักกับซุนจิวแต่ซึ่งว่ากล่าวทั้งนั้นเป็นคำของซูต๋งสอน
ครั้นซูต๋งได้ยินฮิมหุยบอกกับเจ้าเมืองจิ้นตามคำของตัวก็ยินดี แล้วจึงว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า เมื่อท่านไปทำศึกกับเจ้าเมืองฌ้อตำบลเอียนเหลงนั้นคับจีรบกับก๋งจูเองมิได้ยิงเกาทัณฑ์แต่สักดอกหนึ่ง เมื่อคับขีไปล้อมเจ้าเมืองเตงเล่า ก็แกล้งปล่อยกันเสีย เห็นว่าคับจีกับคับขีจะผูกรักกับเจ้าเมืองฌ้อเมืองเตงเหมือนคำฮิมหุยจริงอยู่แล้ว ถ้าท่านจะใคร่รู้ความแน่อีก จงใช้ให้คับจีไปเฝ้าพระเจ้าจิวเตงอ๋อง ณ เมืองตังจิว ทูลบอกว่าเรายกไปทำศึกมีชัยกับเมืองฌ้อ แล้วท่านจึงใช้ให้คนที่ไว้ใจได้ลอบตามไปดูอย่าให้คับจีรู้ ถ้าคับจีคิดคดต่อท่านจริงก็จะแวะไปบอกความลับกับซุนจิว
เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วย จึงใช้ให้คับจีไปเฝ้าพระเจ้าจิวเตงอ๋องแล้วแต่งคนสนิทลอบไปดูตามคำซูต๋งว่า ซูต๋งจึงให้คนใช้ของตัวรีบไปบอกกับซุนจิวว่า ขุนนางและราษฎรในเมืองจิ้นนั้นแต่ล้วนพวกพ้องคับจีเป็นอันมาก บัดนี้ตัวคับจีเจ้าเมืองจิ้นใช้ให้มาหาพระเจ้าจิวเตงอ๋องทำไมจึงไม่ไปหาคับจีเล่า ถ้าไปข้างหน้าท่านได้กลับไปเมืองจิ้นจะได้รู้จักคับจีไว้ ซุนจิวได้ฟังคำคนใช้ซึ่งซูต๋งให้มานั้นเห็นชอบด้วย ครั้นคับจีไปถึงเมืองตังจิวเฝ้าพระเจ้าจิวเตงอ๋อง ทูลแจ้งเนื้อความทุกประการแล้วก็ลาออกมาอยู่ ณ กงก๊วนที่รับแขกเมือง ซุนจิวก็มาหาคับจีถึงที่อยู่ ถามถึงการไปเมืองจิ้นว่าเป็นประการใดบ้าง คับจีก็เล่าเนื้อความให้ฟังทุกประการ พูดกันอยู่แต่กลางวันจนเพลาเย็นแล้วคับจีก็ลากลับไป คนใช้ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นให้ลอบตามคับจีมานั้นเห็นคับจีกับซุนจิวพูดกันสนิท คนใช้ก็รีบกลับมาก่อน แจ้งกับเจ้าเมืองจิ้นทุกประการ
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็เห็นว่าคับจีเอาใจออกหากสมเหมือนคำฮิมหุยว่า คิดจะให้จับพวกแซ่คับฆ่าเสียแต่ยังไม่ได้ช่องแล้วคับจีก็ยังไม่กลับมา อยู่มาวันหนึ่งเจ้าเมืองจิ้นเสพสุราอยู่ด้วยนางข้างใน จึงสั่งเม่งเกียงซึ่งเป็นพ่อครัวให้ไปซื้อเนื้อมาทำขึ้นจะกินกับสุรา เม่งเกียงไปเที่ยวซื้อเนื้อในท้องตลาดหาได้ไม่ พอคับจีซึ่งไปเมืองตังจิวนั้นกลับมาจะใกล้ถึงเมืองจิ้น พบเขายิงเนื้อทรายได้ตัวหนึ่ง คับจีซื้อเอาใส่เกวียนมา ครั้นมาถึงตลาดในเมืองพอเม่งเกียงมาซื้อเนื้อ เห็นบนเกวียนคับจีมีเนื้ออยู่ตัวหนึ่ง เม่งเกียงมิได้ว่าประการใดฉวยเอาเนื้อไปจากเกวียน คับจีเห็นเม่งเกียงชิงเอาเนื้อไป คับจีขัดใจเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเม่งเกียงตายแล้วยกเนื้อใส่เกวียนกลับไปบ้าน มีผู้เอาความไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นโกรธนักแล้วว่า คับจีข่มเหงเราเห็นจะคิดร้ายต่อเราจริงจึงบังอาจทำได้ดังนี้ แล้วสั่งคนใช้ให้เร่งไปหาซูต๋งกับเอียงอีหงอเข้ามาปรึกษาว่า คับจีทำบังอาจดูหมิ่นเราจะให้เอาตัวมาฆ่าเสีย
ซูต๋งเอียงอีหงอคำนับแล้วจึงตอบว่า ท่านจะให้จับคับจีฆ่าเสียบัดนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าคับขีคับสิวก็จะมีใจเจ็บแค้นคิดการต่อไป ถ้าจะทำแล้วเสียทั้งสามคนทีเดียวจึงจะไม่มีอันตรายถึงท่านต่อไป เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วยจึงสั่งซูต๋ง เอียงอีหงอ เตียงอีเกียวให้จัดทหารเป็นสามกอง แยกกันไปจับคับจีคับสิวในเพลากลางคืนวันนั้น เตียงอีเกียวคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วจึงว่า อันแซ่คับทั้งสามนั้นมีฝีมือเข้มแข็งทแกล้วทหารก็มาก จะไปล้อมจับเอาซึ่งหน้านั้นเห็นแซ่คับจะหายอมตายไม่ก็คงจะได้รบกัน เกลือกเพลี่ยงพลํ้าลงการจะมิเสียไปหรือ ถ้าคิดทำอย่าให้รู้ตัวเห็นพอจะได้อยู่ ด้วยแซ่คับทั้งสามนั้นเคยออกไปดูซ้อมทหารทุกวันมิขาด จะจัดเอาพวกเราให้มาก ถืออาวุธซ่อนไว้ไปยืนรายกันอยู่ที่สนามหัดประจำตัวไว้ทุกคน แล้วจึงเลือกเอาทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งไปสองพวก เหน็บอาวุธซ่อนไว้ในกลีบเสื้อให้ทำวิวาทชกตีกันแล้วเข้าไปฟ้องกับแซ่คับ ถ้าคับจีคับสิวจะมาถามห้ามปรามและไล่เลียงเอาผู้ผิด เห็นได้ทีแล้วจึงเอาอาวุธซึ่งซ่อนไว้นั้นออกช่วยกันฟันแทงพวกแซ่คับทั้งสามเสีย ถึงทหารทั้งปวงจะมาแก้กันพวกเราคุมเชิงอยู่สิ้น ข้าพเจ้าเห็นจะสำเร็จโดยง่าย
เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วยจึงว่า ทหารเรามีอยู่คนหนึ่งมีกำลังมากแบกของหนักได้ถึงพันชั่ง เราจะให้ไปช่วยท่าน แล้วสั่งเซงหุดถุยให้ไปกับซูต๋ง ช่วยกันคิดอ่านฆ่าพวกแซ่คับเสียให้จงได้ ซูต๋ง เตียงอีเกียว เอียงอีหงอ เซงหุดถุย ก็ออกมาจัดแจงทหารไปทำตามซึ่งคิดไว้ ครั้นเพลาบ่าย คับสิว คับขี คับจี ออกไปท้องสนามหัด ซูต๋งก็ให้เซงหุดถุยกับเตียงอีเกียวเอาเลือดไก่ทาหน้าทำเป็นไล่ตีกันมา คับสิวคับขีมิได้รู้ว่าเป็นกลอุบายออกมาจะถามเอาสาเหตุ เซงหุดถุยก็เข้าไปใกล้ทำเป็นจะบอกเนื้อความ ครั้นเห็นได้ทีเอามีดซึ่งซ่อนไว้ในกลีบเสื้อนั้นแทงถูกที่สำคัญคับสิวล้มลง คับขีเห็นดังนั้นชักกระบี่เงื้อขึ้นฟันเซงหุดถุย เตียงอีเกียวเอากระบี่ขึ้นรับไว้แล้วเตียงอีเกียวเข้ารบกับคับขี เซงหุดถุยเหลียวไปเห็นคับสิวซึ่งล้มอยู่นั้นยังไม่สิ้นใจ เอากระบี่ฟันซ้ำคับสิวตายแล้วก็กลับมาช่วยเตียงอีเกียวรบอยู่กับคับขี
คับจีนั่งอยู่บนเกวียนครั้นเห็นวุ่นวายขึ้น ทิ้งคับขีเสียให้ทหารขับเกวียนหนีไป ยังแต่คับขีผู้เดียวเห็นจะสู้เซงหุดถุยเตียงอีเกียวมิได้ผละออกจะหนีพอพลาดล้มลง เซงหุดถุยเห็นได้ทีสะอึกเข้ามาเอามีดแทงคับขีตาย แล้วเตียงอีเกียวจึงว่ากับเซงหุดถุยว่า คับจีหนีจำจะตามจับตัวมาฆ่าเสียให้สิ้นพวก พอพบซูต๋งคุมทหารแปดร้อยเศษยกมา ซูต๋งเห็นเตียงอีเกียวกับเซงหุดถุยจึงร้องว่า เจ้าเมืองจิ้นสั่งเรามาให้เร่งจับพวกแซ่คับซึ่งเป็นขบถฆ่าเสียอย่าให้หนีไปได้ เตียงอีเกียวเซงหุดถุยได้ฟังดังนั้นก็ขับทหารรีบตามคับจีไป คับจีขับเกวียนหนีมานั้นเหลียวไปดูเห็นเตียงอีเกียวตามมา ก็ชักเกวียนวกเข้าในตรอก เตียงอีเกียวไล่มาทันโดดขึ้นบนเกวียนแทงคับจีตายแล้วตัดเอาศีรษะมา
ขณะนั้นซุนเอียมนายทหารรู้ว่าคับขีซึ่งเป็นที่ตองกุ๋นง่วนโซ่ยมีผู้ฆ่าตายแต่มิได้รู้ว่าผู้ใดฆ่า ซุนเอียมจะเข้าไปฟังดู ครั้นมาถึงกลางทางพบลวนจือ ซุนเอียมเล่าให้ฟังแล้วก็พากันรีบเข้าไปถึงประตูวัง พบซูต๋งยกทหารกลับมา ลวนจือกับซุนเอียมเห็นซูต๋งก็เข้าใจว่าเกิดเหตุครั้งนี้เพราะซูต๋ง จึงแกล้งร้องว่าไปผู้ใดบังอาจยกทหารเป็นกระบวนเข้ามาในที่ห้ามให้เร่งกลับออกไปเสียโดยเร็ว ทหารเลวทั้งปวงได้ยินลวนจือกับซุนเอียมร้องมาก็ตกใจยั้งอยู่ ซูต๋งก็ร้องประกาศกับทหารว่า เป็นพวกขบถร่วมคิดกับแซ่คับถ้าผู้ใดจับได้เราจะปูนบำเหน็จจงมาก ทหารทั้งปวงก็กรูกันเข้ามา ลวนจือซุนเอียมเห็นดังนั้นก็คิดจะหนีเข้าไปหาเจ้าเมืองจิ้น ทหารซูต๋งตามเข้าไปถึงที่ว่าราชการจับลวนจือซุนเอียมได้ พอซูต๋งเข้าไปถึงเจ้าเมืองจิ้นอยู่ข้างในได้ยินเสียงคนอื้ออึงขึ้นก็ออกมาที่ว่าราชการ พอเห็นซูต๋งเข้ามาจึงถามว่า พวกขบถก็จับฆ่าเสียแล้วยังไม่เลิกทหารอีกหรือ ซูต๋งคำนับแล้วบอกว่าลวนจือกับซุนเอียมสองคนนี้เป็นพวกร่วมคิดกับแซ่คับ ข้าพเจ้าจับได้ขอเอาไปฆ่าเสีย
เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าการทั้งนี้แซ่คับคิดขบถต่างหาก ลวนจือซุนเอียมเขามิได้รู้เห็น ซึ่งจะว่าเป็นพวกขบถนั้นผิดไป เตียงอีเกียวยืนอยู่ใกล้เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า แซ่ลวนกับแซ่คับเป็นพวกเดียวกัน ซุนเอียมเล่าก็เป็นปลัดคับขี บัดนี้ท่านให้ฆ่าพวกแซ่คับเสียทั้งสามคน ข้าพเจ้าเห็นว่าแซ่ลวนแซ่ซุนจะมีใจเจ็บแค้นท่าน ซึ่งละไว้นานไปก็จะมีเหตุแก่บ้านเมือง
เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าลวนจือซุนเอียมเป็นคนเก่าหามีข้อผิดไม่ จะว่าคบคิดกันเป็นขบถก็มิได้มีผู้ใดว่ากล่าวยั่งยืน ซึ่งจะเอาไปฆ่าเสียนั้นเราทำมิได้ แล้วก็สั่งให้ปล่อยลวนจือซุนเอียมเสีย คงเป็นขุนนางทำราชการตามเดิม ลวนจือซุนเอียมยินดีนัก คุกเข่าลงคำนับแล้วกลับไปบ้าน ฝ่ายเตียงอีเกียวออกมาทอดใจใหญ่คิดแต่ในใจว่า เจ้าเมืองไม่ฆ่าลวนจือซุนเอียมเสีย นานไปก็จะถึงเจ้าเมืองจิ้น ตัวเราเห็นจะอยู่ไม่ได้ แล้วเตียงอีเกียวก็หนีไปเมืองไซหยง
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นลวนจือซุนเอียมออกไปแล้ว จึงให้หาซูต๋งกับพวกทหารซึ่งฆ่าแซ่คับเสียนั้นเข้ามาปูนบำเหน็จให้เงินทองเสื้อผ้าเป็นอันมาก แล้วเอาศีรษะคับสิวคับจีคับขีไปเสียบไว้ประตูเมืองอย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง พวกแซ่เดียวกันซึ่งเป็นขุนนางอยู่นั้นก็ให้ถอดเสียจากที่ แล้วตั้งซูต๋งเป็นที่เสียงกุ๋นง่วนโซ่ยแทนคับขี ตั้งเอียงอีหงอเป็นสิมกุ๋นแทนคับจี แล้วปล่อยฮิมหุยบุตรเจ้าเมืองฌ้อให้กลับไปเมือง ขณะเมื่อซูต๋งได้เป็นขุนนางนายทหารขึ้น ลวนจือกับซุนเอียมมีความน้อยใจจึงปรึกษากันว่า เราทั้งสองทำราชการมาก็ช้านานแล้ว ครั้งนี้ได้ความอัปยศกับซูต๋งนัก แล้วลวนจือซุนเอียมบอกป่วยเสียมิได้เข้ามาปรึกษาราชการด้วย
ฝ่ายซูต๋งมีใจกำเริบในยศศักดิ์ ถือตัวว่าเจ้าเมืองจิ้นรักใคร่ จะทำการสิ่งใดก็ทำแต่ตามอำเภอใจมิได้ยำเกรงขุนนางทั้งปวง ซูต๋งรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นมักผูกพันในการอิสตรี ซูต๋งจึงเข้าไปบอกว่า ข้างเขาอึงสานทิศใต้มีบ้านอันหนึ่ง นายบ้านชื่อชังลิสีมีเมียคนหนึ่งรูปงามหาหญิงใดเสมอมิได้ หนทางนั้นอยู่พ้นเมืองออกไปประมาณทางสองร้อยเส้นเศษ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังมีความยินดีนักจึงว่าท่านจงพาเราไปดูเล่นสักหน่อย ซูต๋งก็ออกมาสั่งให้จัดม้าและเกวียนสำหรับเจ้าเมืองจิ้น แล้วเลือกเอาคนสนิทซึ่งเป็นพวกพ้องของตัวพาเจ้าเมืองจิ้นไปเที่ยวเล่นที่เขาอึงสาน แล้วไป ณ บ้านชังลิสี วันนั้นชังลิสีไม่อยู่ เมียชังลิสีรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นกับซูต๋งมา ครั้นจะนิ่งอยู่ก็คิดกลัวเจ้าเมืองจิ้นจึงออกไปต้อนรับด้วยขัดมิได้ เจ้าเมืองจิ้นเห็นเมียชังลิสีนั้นรูปงามสมเหมือนคำซูต๋งว่าให้มีใจนึกรักหญิงนั้นเป็นอันมาก มิได้คิดที่จะกลับคืนมาเมือง หยุดทหารค้างอยู่บ้านชังลิสีสามคืน
ฝ่ายซุนเอียมซึ่งบอกป่วยอยู่นั้น รู้ความว่าจิ้นเลก๋งออกไปค้างอยู่เขาอึงสานด้วยคิดรักเมียชังสิสี ซุนเอียมจึงมา ณ บ้านลวนจือเล่าความให้ฟัง แล้วว่าจิ้นเลก๋งรักษาแผ่นดินทุกวันนี้หาเป็นสัตย์ธรรมไม่ ตัวเราทั้งสองบอกป่วยอยู่มิได้เข้าไปปรึกษาราชการด้วย ท่านเข้าใจว่านอนอยู่เป็นสุขแล้วหรือ แต่ใจข้าพเจ้าหาสบายไม่ ด้วยซูต๋งคิดจะทำร้ายเราอยู่ นานไปก็จะหาความผิดมาพาลเอาเหมือนพวกแซ่คับสักวันหนึ่งเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าเห็นว่าหาพ้นอันตรายไม่ ซึ่งคำข้าพเจ้านี้ท่านจงตรองดูเถิด ลวนจือจึงว่าซึ่งท่านว่านั้นชอบแล้ว จะให้ทำประการใดจึงจะดี ซุนเอียมจึงว่าประเพณีขุนนางก็เป็นที่ทำนุบำรุงเจ้านาย ช่วยรักษาแผ่นดินเป็นสัตย์เป็นธรรม อาณาประชาราษฎร์จะได้อยู่เย็นเป็นสุข เมื่อจิ้นเลก๋งมิได้ตั้งอยู่ในความสัตย์ คิดแต่จะเบียดเบียนขุนนางอาณาประชาราษฎร์ดังนี้ ตัวท่านเป็นนายทหารผู้ใหญ่ ทหารทั้งปวงก็อยู่ในบังคับบัญชาท่าน ลูกหลานว่านเครือจิ้นเฮียนก๋งก็ยังอยู่ จงพิเคราะห์ดูเห็นว่าผู้ใดสัตย์ซื่อ นํ้าใจอารีพอจะเป็นที่พึ่งกับไพร่บ้านพลเมืองได้ เอามาตั้งให้เป็นเจ้าเมืองแทน คิดกำจัดจิ้นเลก๋งเสียจะไม่ได้เจียวหรือ
ลวนจือได้ยินดังนั้นก็ทอดใจใหญ่แล้วว่า เราเป็นข้าแผ่นดินทำราชการมาตั้งแต่ปู่แลบิดาก็ซื่อตรงต่อเจ้าหลายแผ่นดินมาแล้ว บัดนี้ตัวเราชั่วเองมิได้ตรึกตรองหาเจ้าที่ดีบ้านเมืองจึงเสียไป ต้องมาคิดการขบถอย่างนี้ ถึงมาตรว่าตัวตายไปแล้ว ชื่อเสียงก็จะเป็นที่ครหานินทากับคนทั้งปวง ครั้นจะมิได้คิดทำการเสียบ้านเมืองก็จะเป็นจลาจลขึ้น อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน ลวนจือกับซุนเอียมปรึกษากันเสร็จแล้วก็จัดทหารเป็นกระบวนยกออกจากเมือง ไปตั้งอยู่ ณ เขาอึงสาน จึงเรียกเทียกุดเข้ามาสั่งให้คุมทหารสามร้อยไปตั้งสกัดอยู่ริมทาง แล้วลวนจือซุนเอียมไปหาเจ้าเมืองจิ้น ณ บ้านชังลิสีแจ้งความว่า ข้าพเจ้าป่วยอยู่พึ่งหายขึ้น รู้ว่าท่านออกมาอยู่ที่นี้ข้าพเจ้าจึงตามออกมา เหตุใดท่านจึงละบ้านเมืองเสียออกมาอยู่ในกลางป่าเป็นหลายคืนหาควรไม่ ไพร่พลเมืองจะระส่ำระสาย ที่เป็นคนพาลก็จะมีใจกำเริบ ข้าพเจ้าจึงพากันมาขอเชิญท่านกลับไปเมือง เจ้าเมืองจิ้นก็ยอมยกกลับมา สั่งให้ซูต๋งคุมทหารเดินนำหน้าเกวียนมา ลวนจือกับซุนเอียมคุมทหารตามมาข้างหลัง มาถึงริมทางเขาอึงสานทหารลวนจือซึ่งตามมาก็จุดประทัดสัญญาขึ้น เทียกุดคุมทหารซุ่มอยู่ได้ยินเสียงประทัด พอแลเห็นซูต๋งเดินหน้าเกวียนเจ้าเมืองจิ้นมา เทียกุดขับทหารออกไปเอากระบี่ฟันซูต๋งตาย
เจ้าเมืองจิ้นเห็นดังนั้นก็ตกใจพลัดตกลงจากเกวียน ลวนจือก็สั่งให้ทหารจับเอาตัวเจ้าเมืองจิ้นไปใส่กรงขังไว้ แล้วสั่งทหารทั้งปวงให้สงบตั้งมั่นอยู่ที่นั้น ลวนจือจึงปรึกษากับซุนเอียมว่าเราทำการครั้งนี้เกินอยู่ สูกัวฮันเคียดเขาจะติโทษได้ เราคิดจะให้ไปบอกว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หาตัวสูกัวฮันเคียดมา แล้วเราจึงจะชี้แจงข้อความให้ฟังเห็นพอจะลงใจด้วยเราอยู่ ซุนเอียมเห็นชอบด้วยก็จัดนายทหารสองคนคุมเกวียนสองเล่มไปรับสูกัวฮันเคียดตามซึ่งคิดไว้
ครั้นคนใช้มาถึงเมืองจิ้นไป ณ บ้านสูกัวบอกว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หาท่านกับฮันเคียดออกไป ณ เขาอึงสาน สูกัวจึงว่าจะให้หาเราไปนั้นท่านรู้ว่าธุระอันใดหรือ คนใช้มิรู้ที่จะบอกประการใดก็นิ่งอยู่ สูกัวคิดแคลงใจก็ให้คนสนิทไปสืบดูที่บ้านฮันเคียด คนใช้กลับมาบอกว่าฮันเคียดบอกป่วยหาไปไม่ สูกัวจึงคิดว่าฮันเคียดเป็นคนมีปัญญา ซึ่งไม่ไปนั้นจะเห็นอย่างไรกระมัง สูกัวก็บอกกับผู้ซึ่งมาหาว่าเราป่วยอยู่ยังไปมิได้ คนใช้ก็กลับไปบอกลวนจือทุกประการ
ลวนจือแจ้งความดังนั้นก็ไปบอกกับซุนเอียมว่า ซึ่งให้หาฮันเคียดสูกัวไม่มานั้นเราจะคิดประการใดดี ซุนเอียมจึงว่าการทั้งปวงซึ่งเราทำทั้งนี้อุปมาเหมือนขึ้นขี่อยู่บนหลังเสือ ซึ่งจะคิดกลับลงเสียนั้นยังจะได้หรือ ลวนจือได้ยินซุนเอียมว่าดังนั้นก็เข้าใจมิได้ตอบประการใด ครั้นคํ่าลงจึงใช้เทียกุดเอายาพิษใส่ในสุราแลของกินเอาไปให้เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นกินสุราและของเข้าไปก็ขาดใจตาย แล้วเอาศพไปฝังไว้ ณ ที่ประตูทิศตะวันออก
ฝ่ายสูกัวฮันเคียดกับขุนนางทั้งปวงซึ่งอยู่ในเมืองรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นตาย ต่างคนต่างชวนกันมา ณ เขาอึงสาน ไปคำนับศพเจ้าเมืองจิ้นตามประเพณี ขณะเมื่อไปคำนับศพนั้น ขุนนางผู้ใดจะได้ไต่ถามว่าเจ้าเมืองจิ้นตายด้วยเหตุอย่างไรนั้นหามิได้ ครั้นคำนับศพแล้วต่างคนก็พร้อมกันไป ณ ที่ลวนจือซุนเอียมอยู่นั้น ลวนจือจึงปรึกษาแต่บรรดาขุนนางและทหารทั้งปวงว่า จิ้นเลก๋งตายแล้วเมืองจิ้นว่างเปล่าอยู่หามีเจ้าเมืองไม่ ลูกหลานพี่น้องจิ้นเลก๋งยังมีมาก จำเราจะเลือกเอาที่มีนํ้าใจกว้างขวางโอบอ้อมอารีเป็นสัตย์เป็นธรรมมาตั้งเป็นเจ้าเมืองแทน
ซุนเอียมจึงว่าเหตุทั้งนี้เพราะเจ้าเมืองจิ้นใจเบาฟังคำซูต๋ง ฆ่าแซ่คับนายทหารเสียสามคน แล้วพาโลว่าคับสิวจะเอาซุนจิวมาเป็นเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งปากของซูต๋งว่านั้นอุปมาเหมือนให้พรซุนจิว ข้าพเจ้าคิดจะไปรับซุนจิวที่เมืองหลวงมาเป็นเจ้าเมืองจิ้นนั้น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางและทหารทั้งปวงต่างคนต่างมีความยินดียอมตามคำซุนเอียมว่า ลวนจือก็สั่งให้จัดแจงม้าและเกวียนให้ขุนนางไปรับซุนจิว ณ เมืองหลวง ขณะนั้นอายุซุนจิวได้สิบสี่ปี เป็นคนรูปร่างงามประกอบไปด้วยสติปัญญาเป็นอันมาก ทั้งน้ำใจก็กว้างขวางอารี ครั้นเห็นซุนหลองมาก็ถามถึงราชการในเมืองจิ้น ซุนหลองก็ชี้แจงให้ฟังทุกประการแล้วว่าขุนนางทั้งปวงพร้อมใจกันมาเชิญท่านไปเป็นเจ้าเมือง ขอท่านจงรีบไปโดยเร็วเถิด
ซุนจิวมีความยินดีจึงว่า เมื่อเราเล็กอยู่นั้นได้อาศัยตันเสียงก๋งช่วยทำนุบำรุงบุญคุณอยู่กับเรามาก ว่าแล้วซุนจิวก็ไป ณ บ้านตันเสียงก๋งว่าข้าพเจ้าจะลากลับไปอยู่เมืองของข้าพเจ้าแล้ว ตันเสียงก๋งให้พรเป็นอันมาก ซุนจิวก็คำนับตันเสียงก๋งแล้วก็พาซุนหลองมา ณ เมืองจิ้น ครั้นมาถึงตำบลเซงหงวนกลางทาง เห็นลวนจือ ซุนเอียม สูกัว ฮันเคียด กับขุนนางนายทหารทั้งปวงมาคอยรับอยู่ที่นั้น ซุนจิวก็ลงจากเกวียนปราศรัยกับขุนนางทั้งปวงว่า เมื่อเราตกอยู่ ณ เมืองหลวงนั้นก็เข้าใจว่าตัวนี้เป็นคนสิ้นวาสนาแล้วหาได้คิดที่จะกลับคืนมาไม่ บัดนี้ท่านทั้งปวงพร้อมใจกันไปรับมาจะให้เป็นเจ้าเมือง มิให้เสียอย่างธรรมเนียมแผ่นดินนั้นขอบใจนัก เราก็คงจะทำนุบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสัตย์เป็นธรรม แต่ท่านทั้งปวงอย่ามีความน้อยใจเลย อันประเพณีผู้ซึ่งจะรักษาแผ่นดินต้องมีอาญาสิทธิ์ ถ้าผู้ใดทำผิดก็จะเอาโทษตามผิด ถ้าผู้ใดทำชอบก็จะทำนุบำรุงตามสมควร ท่านทั้งปวงจะต้องอยู่ในบังคับบัญชาฟังถ้อยคำสั่งสอนเราจึงจะยอม ถ้าจะเอาชื่อมาตั้งแต่พอเป็นเจว็ดเหมือนจิวภู ท่านทั้งปวงจะทำการสิ่งใดก็ทำแต่ตามอำเภอใจ มิได้บอกกล่าวให้รู้นั้นเราไม่ยอมเป็นเจ้าเมืองแล้วท่านจงหาที่พึ่งอื่นเถิด
ขุนนางทั้งปวงก็คุกเข่าลงคำนับต่างคนต่างร้องพร้อมกันขึ้นว่าข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ยอมทำตามท่านทุกประการ ซุนจิวได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี กลับขึ้นบนเกวียนให้ทหารนำเข้ามา ครั้นเมื่อจะเข้ากำแพงเมือง ซุนจิวแวะเข้าที่ศาลเจ้าไทเปียวคำนับศพปู่ย่าตายายแล้วก็เข้าไปในเมือง ขุนนางทั้งปวงตามเข้าไปพร้อมกันที่ว่าราชการ จึงตั้งซุนจิวเป็นจิ้นเจาก๋งเป็นใหญ่ในเมืองจิ้นแล้ว จึงให้หาตัวเซงหุดถุย เอียงอีหงอ เข้ามาทั้งสองคนต่อหน้าขุนนางทั้งปวงว่า ตัวทำราชการมิได้ทำนุบำรุงเจ้าโดยสุจริต มีแต่จะยุยงให้ทำความชั่วนั้น โทษของตัวจะเป็นประการใด เซงหุดถุย เอียงอีหงอ ก้มหน้านิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด จิ้นเจาก๋งก็สั่งให้เอาเซงหุดถุยกับเอียงอีหงอไปฆ่าเสียกลางตลาดมิให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างต่อไป เทียกุดเป็นผู้ลงมือฆ่าจิ้นเลก๋งนั้นก็ให้เอาไปฆ่าเสียด้วย
ฝ่ายลวนจือเห็นดังนั้นก็ตกใจ ครั้นกลับไปถึงบ้านเพลากลางคืนวันนั้นนอนไม่หลับมีความวิตกนัก อยู่วันหนึ่งลวนจือเข้าไปหาจิ้นเจาก๋งว่า ทุกวันนี้ตัวข้าพเจ้าชราแล้ว สติอารมณ์ฟั่นเฟือนมักหลงลืม ซึ่งจะบังคับบัญชาขุนนางและทหารทั้งปวงต่อไปนั้น เกลือกจะเสียการของท่าน จะขอให้ฮันเคียดเป็นที่ข้าพเจ้า จิ้นเจาก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยอมตามคำลวนจือว่า ลวนจือก็ลากลับไปบ้านแล้วคิดเสียใจไม่เป็นกินเป็นนอน ล้มไข้ลงหน่อยหนึ่งก็ตาย
ฝ่ายจิ้นเจาก๋ง ครั้นลวนจือขุนนางผู้ใหญ่ตายแล้ว จึงตั้งฮันเคียดให้เป็นที่ตงกุ๋นแทนลวนจือ ฮันเคียดจึงคุกเข่าลงคำนับว่า ซึ่งท่านเมตตาให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้นคุณหาที่สุดมิได้ แต่พวกผู้ซึ่งมีความชอบต่อแผ่นดินยังมีอยู่ ซุนจิวถึงถามว่า ผู้ใดซึ่งมีความชอบมาก ท่านจงชี้แจงให้เราฟัง ฮันเคียดจึงบอกว่า อันขุนนางมีความชอบมาแต่หลังนั้นผู้ใดหาเหมือนแซ่เตียวไม่ ด้วยเตียวสวยทำราชการมาแต่จิ้นเฮียนก๋ง เตียวตุนบุตรเตียวสวยทำราชการมากับเสงก๋ง มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เมืองจิ้นได้เป็นเมืองเอกขึ้นก็เพราะแซ่เตียวทำนุบำรุงมา ฮันเคียดก็เล่าความซึ่งแซ่เตียวทำความชอบสืบลำดับแผ่นดินเมืองจิ้นมา จนโต๊ะไงเกียยุยงให้จิ้นเลก๋งฆ่าลูกหลานเตียวตุนเสีย ยังเหลือแต่เตียวบู๊บุตรเตียวซกให้จิ้นเจาก๋งฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้ท่านได้รักษาแผ่นดินแล้ว บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุข จะเลี้ยงขุนนางเล่าก็เลือกเอาที่เป็นสัตย์เป็นธรรม ซึ่งท่านให้เอาโทษเอียงอีหงอ เซงหุดถุย เทียกุดนั้นก็ชอบอยู่แล้ว แต่ครั้งแผ่นดินเสงก๋งนั้น แลโต๊ะไงเกียเป็นคนสอพลอประจบประแจงยุให้ฆ่าขุนนางผู้มีความชอบต่อแผ่นดินเสีย เหตุใดท่านมิเอาโทษเล่า
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ความอันนี้ท่านผู้ใหญ่แต่ก่อนได้เล่าให้ฟัง เราก็ยังจำไว้ในใจมั่นอยู่หาลืมไม่ แล้วจิ้นเจาก๋งจึงถามฮันเคียดว่าบัดนี้เตียวบู๊นั้นอยู่แห่งใด ฮันเคียดจึงบอกว่า อยู่ที่เขาเมงสานอายุได้สิบห้าปี เจ้าเมืองจึงสั่งฮันเคียดว่า ท่านจงไปหาตัวเตียวบู๊มาให้เราเถิด ฮันเคียดก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นแล้วกลับออกมา ณ บ้าน สั่งคนใช้ให้จัดแจงเกวียน ตัวฮันเคียดก็ขึ้นขี่เกวียนไปรับเตียวบู๊ที่เขาเมงสาน
ฝ่ายเตียวบู๊รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นให้มาหา เข้าไปแจ้งความกับเทียเอ๋ง เทียเอ๋งมีความยินดีจึงว่า เราก็จะเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นด้วย ฮันเคียดก็พาเตียวบู๊กับเทียเอ๋งมาที่สินหงอเสีย เทียเอ๋งจึงว่า แต่ก่อนเมื่อแรกออกไปนั้นออกจากประตูหงอเสียเก่า บัดนี้เรามาเข้าประตูหงอเสียใหม่ ดูประหนึ่งบ้านเมืองจะกว้างขวางเป็นสุขกว่าแต่ก่อน เตียวบู๊ได้ฟังเทียเอ๋งว่าดังนั้น คิดถึงบิดามารดานํ้าตาตก ครั้นเข้ามาถึงในเมืองฮันเคียดก็พาเข้าไปหาเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นหน้าเตียวบู๊ก็มีใจเมตตาจึงเอาเตียวบู๊ซ่อนไว้ที่ข้างในแล้วเจ้าเมืองจิ้นแกล้งทำป่วย ให้ฮันเคียดไปบอกแต่บรรดาขุนนางเก่าใหม่เข้าไปเยี่ยมบนข้างใน เจ้าเมืองจิ้นเห็นขุนนางเข้ามาพร้อมกันจึงปราศรัยว่า ท่านทั้งปวงซึ่งเราไม่สบายนั้นใช่จะเจ็บป่วยสิ่งไรนั้นหามิได้ แต่ขุ่นมัวอยู่ในอารมณ์ด้วยความอันหนึ่งหาจะแจ้งไม่ เราจึงมีความวิตกไม่สบาย ขุนนางทั้งปวงจึงถามว่าท่านสงสัยความข้อใด
เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า เตียวสวย เตียวตุนพ่อลูกได้ทำราชการมีความชอบมาถึงสองแผ่นดิน เราคิดขอบใจนัก หาควรจะให้สูญแซ่เสียไม่ จะทำนุบำรุงแซ่เตียวขึ้นไว้ผู้ใดจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงว่าซึ่งจะรักษาแผ่นดินสืบไปและคิดถึงแซ่เตียวว่ามีความชอบได้ทำนุบำรุงแผ่นดินแต่หลังนั้นควรนัก แต่ว่าแซ่เตียวนั้นเขาฆ่าเสียจนสินแซ่ถึงสิบห้าปีมาแล้ว หาผู้ใดที่จะมาเป็นขุนนางไม่ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงเรียกเตียวบู๊ออกมา และให้คำนับขุนนางแต่บรรดาอยู่ในที่นั้น เตียวบู๊ก็ออกไปตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง ขุนนางทั้งปวงเห็นประหลาดจึงถามฮันเคียดว่าคนนี้เป็นบุตรผู้ใด ฮันเคียดจึงบอกว่าลูกเตียวซกชื่อเตียวบู๊ ที่โต๊ะไงเกียเอาไปฆ่าเสียนั้นมิใช่ลูกเตียวซกเป็นลูกเทียเอ๋งดอก เตียวบู๊คนนี้เทียเอ๋งเอาไปซ่อนเลี้ยงไว้ที่เขาเซียงซัวจึงได้รอดอยู่
ขณะนั้นโต๊ะไงเกียอยู่ที่นั่นด้วย ได้ยินฮันเคียดว่าดังนั้นขวัญไม่อยู่กับตัวหาสติมีไม่ ก้มหน้าหมอบลงคำนับเจ้าเมืองจิ้นอยู่กับที่ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าการทั้งนี้โต๊ะไงเกียคิดทำเอง ถ้าเราไม่ฆ่าโต๊ะไงเกียเสียก็ไม่แก้แค้นของแซ่เตียวผู้มีความชอบต่อแผ่นดินไปได้ แล้วสั่งทหารซ้ายขวาให้เอาโต๊ะไงเกียไปตัดศีรษะเสียบเสีย จึงให้ฮันเคียดกับเตียวบู๊ยกทหารไปล้อมบ้านโต๊ะไงเกีย จับแต่บรรดาสมัครพรรคพวกโต๊ะไงเกียฆ่าเสียให้สิ้น ทหารซ้ายขวาฮันเคียดเตียวบู๊ก็ไปตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง เตียวบู๊คิดถึงบิดาก็ยิ่งมีความแค้นเป็นอันมาก จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้าจะขอเอาศีรษะโต๊ะไงเกียซึ่งเสียบไว้นั้นไปเซ่นที่ฝังศพบิดา เจ้าเมืองจิ้นก็ยอมให้ ขณะนั้นแต่บรรดาราษฎรทั้งปวงรู้ว่าโต๊ะไงเกียตายต่างคนต่างดีใจ
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นครั้นฆ่าโต๊ะไงเกียกับพรรคพวกโต๊ะไงเกียเสียแล้วจึงตั้งเตียวบู๊เป็นขุนนางผู้ใหญ่แทนที่โต๊ะไงเกีย แล้วเอาที่ตึกที่นาและทรัพย์สิ่งของของแซ่เตียว ซึ่งตกอยู่กับโต๊ะไงเกียนั้นคืนให้เตียวบู๊ทั้งสิ้น แล้วเจ้าเมืองจิ้นให้หาเทียเอ๋งเข้ามาว่าท่านเป็นผู้ใหญ่มีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินช่วยทำนุบำรุงเลี้ยงเตียวบู๊มานั้นขอบใจนัก เราจะตั้งให้ท่านเป็นขุนนาง
เทียเอ๋งจึงตอบว่า ข้าพเจ้ากับกงซุนกิฉินเป็นเพื่อนชอบใจกัน เมื่อครั้งเป็นโทษออกจากขุนนางนั้นได้ให้ความสัญญากันไว้ว่า ตกไหนจะตกตามกันกับแซ่เตียว ซึ่งสู้เลี้ยงเตียวบู๊มาด้วยกัน ครั้นเมื่อกงซุนกิฉินตายข้าพเจ้ามิได้ตายตามไปนั้น เพราะว่าเตียวบู๊ยังเล็กอยู่หาผู้ใดจะบำรุงรักษาไม่ บัดนี้เตียวบู๊ก็เติบใหญ่ ท่านเมตตาเอามาตั้งเป็นขุนนาง ทั้งได้แก้แค้นของบิดาเตียวบู๊แล้วข้าพเจ้าก็สิ้นความวิตกจะขอตายตามกงซุนกิฉินไป ว่าแล้วเทียเอ๋งก็เอากระบี่เชือดคอตายในที่นั้น
เตียวบู๊เห็นดังนั้นก็เข้าอุ้มศพเทียเอ๋งร้องไห้แล้วว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้าจะขอแทนคุณเทียเอ๋ง แต่งการศพไปฝังไว้เขาหุนต๋งสานที่ฝังศพกงซุนกิฉินด้วยกัน เจ้าเมืองจิ้นยอมตามคำทุกประการ ครั้นเตียวบู๊จัดแจงการศพเสร็จแล้วก็นุ่งขาวห่มขาวอยู่สามปีแทนคุณเทียเอ๋งเหมือนหนึ่งบิดา เจ้าเมืองจิ้นให้สืบหาแซ่เตียวมาชุบเลี้ยง แจ้งว่าเตียวเอ๋งปู่น้อยเตียวบู๊ไปอยู่เมืองซอง จึงให้ไปรับมาตั้งให้เป็นขุนนาง ซุนจิวได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นฆ่าผู้ซึ่งกระทำความผิดเสียแล้ว ให้บำเหน็จรางวัลแก่ผู้มีความชอบ เลือกหาผู้มีสติปัญญามาตั้งเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน ผู้ซึ่งมีกำลังและฝีมือมาตั้งเป็นขุนนางฝ่ายทหาร แต่บรรดาขุนนางเก่าซึ่งมิได้มิข้อผิดนั้นก็ให้คงที่เป็นขุนนางทำราชการตามเดิม แล้วสั่งให้ชำระคนโทษทั้งปวง ที่โทษเบาให้ปล่อยเสียที่โทษหนักให้เบาขึ้น แต่บรรดาส่วยสาอากรที่เคยเรียกอยู่นั้นให้ลดลง เรียกเอาแต่กึ่งหนึ่ง เมืองจิ้นครั้งนั้นขุนนางและราษฎรมีความสุขเป็นอันมาก
ฝ่ายเมืองซอง เมืองฬ่อ และหัวเมืองทั้งปวงรู้ว่าซุนจิวได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นตั้งอยู่ในความสัตย์ ทั้งนํ้าใจก็โอบอ้อมอารี ทแกล้วทหารไพร่บ้านพลเมืองรักใคร่มาก จึงแต่งทูตให้มาผูกรักเป็นไมตรีไว้กับเมืองจิ้น แต่เจ้าเมืองเตงซึ่งไปพึ่งเมืองฌ้อนั้น คิดถึงคุณเจ้าเมืองฌ้อว่าได้ยกทหารไปช่วยจนเสียตาข้างหนึ่งเพราะถูกเกาทัณฑ์ทหารเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงแค้นเมืองจิ้นอยู่จึงหามาเป็นไมตรีไม่
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นรู้ว่าจิ้นเลก๋งตาย มีความยินดีคิดจะยกทัพไปแก้แค้นเมืองจิ้น พอรู้ความว่าซุนจิวได้รักษาแผ่นดินจิ้น นํ้าใจกว้างขวางอารี ใช้คนที่มีสติปัญญา บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางและทหารทั้งปวงตั้งใจรักษาแผ่นดินโดยสุจริต เห็นเมืองจิ้นจะได้เป็นเอก เจ้าเมืองฌ้อยิ่งเกรงซุนจิวมากขึ้นก็มิได้คิดยกทัพไปตีเมืองจิ้น แล้วหาแต่บรรดาขุนนางทั้งปวงเข้ามาปรึกษาว่า เราจะยกไปตีเมืองทั้งปวง อย่าให้เมืองจิ้นเป็นเอกขึ้นได้ผู้ใดจะเห็นประการใด ขุนนางและทหารทั้งปวงต่างคนต่างนิ่งอยู่สิ้น เจ้าเมืองฌ้อเห็นขุนนางและทหารนิ่งอยู่ จึงถามก๋งจูเองยิมฮูว่าท่านทั้งสองยังมีอุบายประการใดบ้าง
ยิมฮูจึงว่าอันหัวเมืองเหล่านี้ เมืองใดหาใหญ่เท่าเมืองซองไม่ เมืองจิ้นอยู่ข้างเหนือ เมืองหงออยู่ข้างใต้กระหนาบเมืองซองอยู่ ซึ่งจะคิดตัดมิให้เมืองจิ้นเป็นเอกนั้นจำจะตีเมืองซองเสียให้ได้ก่อน อันเมืองซองนั้นทแกล้วทหารมั่นคงมากก็จริง แต่เห็นจะทำได้ด้วยอีเจีย เหียงอุยหยิน ลิบจู เอี๋ยงไต อีฮู ห้าคนนี้เป็นนายทหารอยู่ ณ เมืองซอง ไม่ชอบกับอิวสิวฮ้อหงวนซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน บัดนี้มาอยู่ ณ เมืองเรา ถ้าท่านให้คนเหล่านี้คุมทหารไปตีเมืองซองเห็นจะได้โดยง่าย ด้วยนายทหารห้าคนรู้การในเมืองสันทัด รู้ทางเบาะแสที่จะเข้าออก ซึ่งเราเอาคนของเขาเข้าไปตีเมืองเขาเองดังนี้ก็เป็นอุบายอย่างหนึ่ง ประการหนึ่งเมืองจิ้นเปลี่ยนเจ้าเมืองใหม่ ผู้คนยังระส่ำระสายอยู่ไม่ปรกติ ถ้าไม่ยกกองทัพมาช่วยเมืองซองได้ ทางไมตรีเมืองจิ้นกับเมืองซองก็ขาดกัน ถ้าเจ้าเมืองจิ้นยกมาช่วยเล่า ก็จะรบกับนายทหารห้าคนคอยดูว่าผู้ใดจะแพ้แลชนะ จึงค่อยผ่อนตามต่อภายหลัง อันนี้ก็เป็นกลอุบายอีกอย่างหนึ่ง ฌ้อกังอ๋องได้ฟังยิมฮูว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้นายทหารห้าคนเป็นนายกอง แล้วว่าเราจะให้ท่านทั้งปวง คุมทหารห้ากองเป็นทัพหน้านำทางไปตีเมืองซอง ท่านจงตั้งใจทำโดยสุจริต ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะเลี้ยงท่านให้ถึงขนาด นายทหารทั้งห้าคนคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ซึ่งใช้ข้าพเจ้าครั้งนี้จะขอทำการสนองคุณท่าน ทั้งจะได้แก้แค้นอิวสิวฮ้อหงวนด้วย ฌ้อกังอ๋องได้ฟังจึงว่าแก่ยิมฮูว่า ท่านจงเป็นที่ไตเจียงกุ๋นแม่ทัพใหญ่ เราก็จะยกกำกับทัพไปด้วย ยิมฮูกับนายทหารทั้งห้าก็ออกมาจัดแจงตามเจ้าเมืองฌ้อสั่ง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบสามปี เป็นเดือนยี่ข้างขึ้น ฌ้อกังอ๋องยกกองทัพไปตีเมืองซอง ให้ม้าใช้ถือหนังสือไปให้เจ้าเมืองเตงยกทัพมาบรรจบ ณ เมืองซอง ทหารห้าคนเป็นทัพหน้านำทาง ครั้นยกล่วงเข้ามาตำบลแพเสียด่านเมืองซอง อีเจียกับทหารทั้งปวงก็ยกเข้าตีเมืองแพเสีย ทหารซึ่งเจ้าเมืองซองให้มารักษาเมืองแพเสียอยู่นั้นหาทันจะจัดแจงไม่ ก็แตกกระจัดกระจายหนีไป ทหารเมืองฌ้อก็ยกเข้าตั้งอยู่ในกำแพงเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองซองรู้ว่าฌ้อกังอ๋องยกทหารมาตีเมืองแพเสียได้ก็ตกใจ จัดแจงให้ทหารขึ้นหน้าที่เชิงเทินรักษาเมืองมั่นไว้ ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อ ครั้นตีตำบลแพเสียได้แล้วจึงปรึกษายิมฮู ให้หาอีเจียกับทหารสี่นายเข้ามาว่า ซึ่งเรายกมาทำกับเมืองซองครั้งนี้ เมืองซองอยู่หว่างกลางเมืองจิ้นกับเมืองหงอกระหนาบอยู่ เมืองจิ้นกับเมืองหงอชอบพอกันจะใช้คนไปมาหากันต้องเดินทางนี้ ซึ่งเรามาตั้งได้ที่แพเสียนี้ก็เป็นที่สำคัญอยู่ ถ้าจะยกเข้าตีเมืองซองหนทางก็ไปสะดวก ถ้าจะตั้งมั่นอยู่แต่งแต่ทหารออกลาดตระเวนก็เหมือนตัดหนทางมิให้เมืองจิ้นกับเมืองหงอไปมาหากัน ตัวเราจะยกกลับไปเมือง ท่านจงรักษาแพเสียให้มั่นคง ถ้าเมืองจิ้นกับเมืองซองจะยกมาทำประการใดก็อย่าออกสู้รบ ให้จัดแจงรักษามั่นคงไว้แล้วมีหนังสือมาถึงเราโดยเร็ว จะกะเกณฑ์ทหารเพิ่มเติมมาตีเมืองซองให้จงได้ เจ้าเมืองฌ้อสั่งการอีเจียและพวกทหารสี่คนเสร็จแล้วเอาเกวียนรบให้ไว้สามร้อยเล่ม ฌ้อกังอ๋องกับยิมฮูก็ยกกลับไปเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองซองครั้นรู้ว่าฌ้อกังอ๋องยกกลับไปเมือง ทหารซึ่งรักษาแพเสียอยู่นั้นน้อยตัว จึงให้ฮัวซิวโลเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปล้อมแพเสียไว้ พวกอีเจียทั้งห้าคนก็ตั้งมั่นอยู่ในเมือง แล้วให้คนใช้ถือหนังสือไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฌ้อ ฌ้อกังอ๋องแจ้งดังนั้นจึงหาก๋งจูเองเข้ามาสั่งว่า ท่านเร่งคุมทหารยกไปช่วยแพเสียโดยเร็วก่อน ภายหลังจึงให้ยิมฮูคุมทหารยกไปตีเอาเมืองซองทีเดียว ก๋งจูเองก็รับคำเจ้าเมืองฌ้อแล้วออกมาจัดแจงทหารยกไป ครั้นถึงเมืองแพเสียเห็นกองทัพเมืองซองล้อมเมืองแพเสียไว้ ก๋งจูเองก็ขับทหารให้ระดมตีเข้าไป
ฝ่ายฮัวซิวโลรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อมาช่วยแพเสีย ก็แบ่งทหารออกจากที่ล้อมไปรับทัพเมืองฌ้อ พอกองทัพมาปะทะกันเข้า ทหารเมืองฌ้อก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกฮัวซิวโลตาย ก๋งจูเองเห็นได้ทีก็ยกทหารตีเข้ามา กองทัพเมืองซองแตกกระจัดกระจายกันไปหนีกลับไปเมืองแจ้งความกับเจ้าเมืองซองทุกประการ
เจ้าเมืองซองรู้ดังนั้นก็ตกใจ จึงหาฮ้อหงวนเข้ามาแล้วว่า บัดนี้ทัพเมืองฌ้อยกเพิ่มเติมมาตีทัพฮัวซิวโลแตก เห็นจะยกล่วงมาถึงเมืองเรา ท่านจงไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้น ขอกองทัพมาช่วยโดยเร็ว ฮ้อหงวนก็รีบไปตามเจ้าเมืองซองสั่ง ครั้นถึงเมืองจิ้นเข้าไปแจ้งความกับจิ้นเจาก๋งทุกประการ จิ้นเจาก๋งรู้ดังนั้นจึงให้หาฮันเคียดเข้ามาปรึกษา ฮันเคียดจึงว่าเมื่อครั้งจิ้นบุนก๋งนั้นเมืองได้เป็นเมืองเอกขึ้นก็เพราะยกทัพไปช่วยเมืองซอง ครั้งนี้ถึงจะดีและร้ายประการใดต้องยกไปช่วยจึงจะควร
จิ้นเจาก๋งจึงว่าถ้าไม่สมคะเนเราก็จะยกล่วงไปตีเมืองเตงทีเดียว จิ้นเจาก๋งก็สั่งให้จัดแจงกองทัพ แล้วมีหนังสือไปถึงเมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองจอ เมืองจู เมืองติน เมืองซี เมืองฦๅ ทั้งแปดหัวเมืองให้ยกทหารมาช่วยเมืองซอง กำหนดให้พร้อมกัน ณ ตำบลไต้ก๊ก ครั้นฮันเคียดจัดทัพเมืองจิ้นเสร็จแล้ว เจ้าเมืองจิ้น ฮันเคียดกับทหารทั้งปวงยกกองทัพมาตั้งคอยทัพหัวเมืองอยู่ ณ ตำบลไต้ก๊ก ฝ่ายก๋งจูเองตีแพเสียแตกแล้วมีใจกำเริบยกทหารล่วงไปตั้งอยู่ในแดนจะตีเอาเมืองซอง ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพใหญ่มาช่วยเมืองซอง ก๋งจูเองเห็นเหลือกำลังก็ยกทหารหนีกลับไปเมืองแจ้งความกับเจ้าเมืองฌ้อทุกประการ
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชย์ได้สิบสี่ปี หัวเมืองทั้งปวงรู้หนังสือเจ้าเมืองจิ้นต่างก็ยกมา ณ ตำบลไต้ก๊ก เจ้าเมืองจิ้นเห็นหัวเมืองทั้งปวงพร้อมกันแล้ว ก็สั่งให้เร่งทัพเกวียนเข้าล้อมแพเสียไว้ทั้งสี่ด้าน เหียงสุนขุนนางเมืองซองจึงให้ทหารขึ้นเกวียนร้องประกาศเข้าไปกับพวกอีเจียทั้งห้าคน เดิมตัวเป็นขุนนางอยู่เมืองซองไม่ตรงต่อเจ้าหนีไปอยู่เมืองฌ้อแล้วยังกลับมาทรยศอีกเล่า ผีสางเทพยดาหาเข้าด้วยไม่ บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นกับแปดหัวเมืองยกทหารมายี่สิบหมื่นเศษ ล้อมแพเสียไว้เพราะต้องการคนห้าคน ถ้าราษฎรชาวแพเสียคิดกลัวจะอันตรายกับบุตรภรรยาให้ช่วยกันจับพวกอีเจีย ซึ่งเป็นคนร้ายส่งออกมาแล้วเปิดประตูเมืองรับโดยดี ถ้าชาวเมืองนิ่งเสียเป็นใจด้วยพวกอีเจียอยู่ ตีแพเสียแตกแล้วจะจับฆ่าให้สิ้น
ราษฎรได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ชวนกันเปิดประตูเมืองรับกองทัพเข้าไป ทหารเมืองฌ้อเห็นดังนั้นมิรู้ที่จะทำประการใด ต่างคนต่างหนีเอาตัวรอด จิ้นเจาก๋งก็ยกเข้าตั้งอยู่ในแพเสีย นายทหารทั้งปวงจับอีเจีย อีฮู เหียงอุยหยิน เอี๋ยงไต ลิบจู ได้แล้วพาเข้ามาให้เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงสั่งให้เอาไปฆ่าเสียที่หอต๋งตำบลหูขิง แล้วเจ้าเมืองจิ้นแบ่งกองทัพให้รักษาแพเสีย ตัวเจ้าเมืองจิ้นกับทหารทั้งปวงก็ยกกองทัพไปตีเมืองเตง
ขณะนั้นยิมฮูซึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ยกไปตีเมืองซองนั้น มาถึงกลางทางรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาช่วยเมืองซองตีแพเสียได้ จับพวกอีเจียห้าคนฆ่าเสีย แล้วเกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองเตง ยิมฮูแจ้งความดังนั้น กลัวเมืองเตงจะเสียกับเมืองจิ้นก็ยกไปช่วยรักษาเมืองเตงไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นยกมาใกล้เมืองเตงรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อมาช่วยรักษาเมืองอยู่เห็นจะหักเอาโดยเร็วมิได้ แล้วก็จวนเทศกาลฝนทแกล้วทหารจะได้ความลำบากก็ถอยทัพกลับไปเมือง แต่บรรดาหัวเมืองขึ้นซึ่งมาช่วยเจ้าเมืองจิ้นนั้น ต่างคนต่างก็ยกกลับไปเมือง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเตงอ๋องเสวยราชย์ได้สิบสี่ปีก็สวรรคต ขุนนางใหญ่น้อยทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันเอาเสียบสินราชบุตร ซึ่งเป็นที่ไทจู๊นั้นตั้งขึ้นเป็นเจ้าแทน เรียกว่าพระเจ้าจิวเลงอ๋อง ได้เสวยราชย์ปีแรกเจาก๋งเจ้าเมืองเตงเจ็บหนักลง จึงให้หากองจูหุยกับขุนนางทั้งปวงเข้าไปถึงที่นอนแล้วสั่งว่า อันชีวิตของเราเห็นจะตายในวันพรุ่งนี้เป็นมั่นคง ท่านทั้งปวงอยู่ภายหลังจงช่วยกันรักษาบ้านเมืองทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข อนึ่งเจ้าเมืองฌ้อกับเราได้ผูกใจรักเป็นไมตรีกันมาช้านาน เมื่อเจ้าเมืองจิ้นยกมาตีเมืองเรา เจ้าเมืองฌ้อก็ได้มาช่วยจนถูกเกาทัณฑ์เสียตาข้างหนึ่ง คุณอยู่กับเราเป็นอันมาก ถ้าเราตายแล้วท่านทั้งปวงอย่าลืมคุณเจ้าเมืองฌ้อเสีย อนึ่งคุนหงวนบุตรของเรายังอ่อนศักดิ์อยู่ ซึ่งจะรักษาแผ่นดินไปนั้นท่านทั้งปวงอย่าละเมิดเสียเอาใจใส่ดูผิดและชอบด้วย สั่งความแล้วเจาก๋งก็สิ้นใจตาย กองจูหุยกับขุนนางทั้งปวงก็ออกมาจัดแจงให้คุนหงวนซึ่งเป็นที่ซีจูขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนเรียกว่าเตงฮีก๋ง เตงฮีก๋งก็แต่งการศพบิดาไปฝังไว้ตามสมควร ครั้นแล้วก็จัดแจงบ้านเมือง ขุนนางและอาณาประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายเจาก๋งเจ้าเมืองจิ้น รู้ว่าเจ้าเมืองเตงตายจึงหาขุนนางทั้งปวงเข้ามาปรึกษาว่า เจ้าเมืองเตงมีใจกำเริบมิได้อ่อนน้อมต่อเราเพราะอาศัยเจ้าเมืองฌ้อ บัดนี้เมืองเตงเปลี่ยนเจ้าเมืองใหม่ เราคิดจะมีหนังสือไปให้หัวเมืองขึ้นทั้งปวงยกมาพร้อมกัน ณ ตำบลอูเซกปลายแดนเมืองโอย แล้วจะให้ไปตีเมืองเตง
กองซุนบีจึงว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า ซึ่งจะให้เมืองเตงมาอ่อนน้อมต่อเรานั้นจะยากอะไรมี ด้วยเมืองเตงนั้นก็กันดารอยู่หาสู้จะบริบูรณ์นักไม่ แต่ทุกวันนี้ได้พึ่งเมืองฌ้อ อาศัยเสบียงอาหารตำบลหอโล้ เมืองฌ้อกับเมืองเตงจะไปมาหากันเล่าก็เดินทางหอโล้ ถ้าเราไปตั้งก่อกำแพงให้ทหารรักษาตำบลหอโล้มั่นไว้ เมืองเตงจะไปมาหาเมืองฌ้อก็จะกันดาร ทั้งจะขัดสนด้วยข้าวปลาอาหารก็คงจะมาอ่อนน้อมขอเป็นไมตรีต่อเรา
ขณะนั้นบูสินทหารเมืองฌ้อซึ่งหนีมาทำราชการอยู่ในเมืองจิ้นได้ยินเจ้าเมืองจิ้นกับกองซุนบีว่ากันดังนั้น บูสินคุกเข่าลงคำนับแล้วว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอันหนึ่ง ถ้าท่านจะยกไปตีเมืองเตงจะคิดมิให้เมืองฌ้อยกมาช่วยเมืองเตงได้ เจ้าเมืองจิ้นจึงถามว่า ท่านจะให้ทำประการใด บูสินจึงว่าเมืองฌ้อนั้นลำน้ำร่วมกันกับเมืองหงอ ข้าพเจ้าเคยไปมาอยู่ เจ้าเมืองหงอกับข้าพเจ้าก็รู้จักกัน จะคิดไปเกลี้ยกล่อมให้เจ้าเมืองหงอเป็นพวกเราไว้ ถ้าจะยกไปตีเมืองเตงเมื่อไรจึงไปนัดเจ้าเมืองหงอให้แต่งทหารไปกระทำยํ่ายีหัวเมืองเล็กน้อยซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อ แล้วมีหนังสือให้เมืองหงอยกไปตีเมืองฌ้อ เจ้าเมืองหงอจะไปตามหนังสือก็ดีจะมิไปก็ดี กิตติศัพท์ก็คงจะดัง เห็นเจ้าเมืองฌ้อจะหามาช่วยเมืองเตงไม่
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังกองซุนบีกับบูสินว่าเห็นชอบด้วย จึงให้บูฮอยงซึ่งเป็นบุตรบูสินขุนนางถือหนังสือไปเมืองหงอ แล้วให้คนไปก่อกำแพงตำบลหอโล้ เกณฑ์เอาคนหัวเมืองทั้งปวงเมืองใหญ่เอาพันหนึ่ง เมืองน้อยสามร้อยสี่ร้อยบ้างมารักษาด่านหอโล้ แล้วให้ตั้งเอียนตุนขึ้นไว้เป็นสำคัญ ถ้ามีข้าศึกมาก็ให้จุดไฟขึ้นเป็นสัญญา หัวเมืองทั้งปวงจะได้ยกมาช่วยโดยเร็ว ครั้นก่อกำแพงตั้งเอียนตุนเสร็จแล้ว เจ้าเมืองจิ้นยกมาตั้งอยู่ ณ ตำบลหอโล้
ฝ่ายบูฮอยงครั้นไปถึงเมืองหงอก็เข้าไปหาเจ้าเมืองหงอแจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ้นจะยกมาตีเมืองเตง บัดนี้มาตั้งด่านอยู่ตำบลหอโล้ให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่าน ให้ท่านเห็นกับไมตรียกกองทัพไปตีปลายแดนเมืองฌ้อเกี่ยวไว้ เจ้าเมืองหงอรับมาอ่านดูแจ้งแล้วจึงสั่งจูหวนผู้บุตรให้คุมทหารเป็นแม่ทัพยกไปตั้งอยู่ตำบลกังเค้าซ้อมหัดทหารให้ชำนาญในการเรือ แล้วจะยกไปตีเมืองฌ้อ จูหวนก็ออกมาจัดแจงทหารยกไปตามบิดาสั่ง
และเมื่อเจ้าเมืองจิ้นให้เกณฑ์หัวเมืองก่อกำแพง ตั้งด่าน ณ หอโล้นั้นรู้ไปถึงเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋คิดจะใคร่เป็นไมตรีกับเมืองจิ้น จึงให้กองจูสีกี๋ผู้บุตรกับสิวจิวขุนนางคุมทหารมาช่วยเจ้าเมืองจิ้น บรรจบกันกับหัวเมืองทั้งปวงเป็นเก้าหัวเมือง
ฝ่ายเตงฮีก๋งเจ้าเมืองเตงรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทหารมาสกัดทางไว้ แล้วก่อกำแพงตั้งด่านที่ตำบลหอโล้ เตงฮีก๋งคิดจะไปพึ่งเจ้าเมืองฌ้อก็เห็นไม่ทัน จึงมาอ่อนน้อมขอเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองจิ้นที่ตำบลหอโล้ เจ้าเมืองจิ้นครั้นเตงฮีก๋งมาขอเป็นไมตรีดังนั้น ก็ยินดีด้วยสมความคิดแล้วปราศรัยกับเจ้าเมืองเตงว่า ท่านกับเราได้ผูกรักกันตั้งแต่นี้อย่าได้คิดคดต่อกันสืบไปเลย เจ้าเมืองเตงคำนับเจ้าเมืองจิ้นให้สัญญาต่อกันแล้ว ต่างคนต่างก็ยกกลับไปเมือง ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นกลับมาถึงเมืองจิ้นให้บำเหน็จรางวัลตั้งแต่งผู้มีความชอบตามสมควร
ขณะนั้นกิเหขุนนางผู้ใหญ่เป็นที่ตงกุ๋น เข้าไปว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่าตัวข้าพเจ้าก็แก่แล้วจะขอออกนอกราชการ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าตัวท่านจะออกแล้วจะได้ใครแทนที่เล่า กิเหจึงว่าไกหอขุนนางเห็นจะแทนที่ข้าพเจ้าได้ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าไกหอคนนี้เป็นอริไม่ชอบกับท่าน เหตุไรท่านจึงลงใจให้ไกหอแทนที่เล่า กิเหจึงว่าเมื่อท่านถามข้าพเจ้านั้น ด้วยจะหาผู้ช่วยบำรุงแผ่นดินต่างหาก ข้าพเจ้าเห็นว่าไกหอจะเป็นได้ข้าพเจ้าก็บอกท่านตามเห็น ซึ่งท่านจะกลับเอาความไกหอกับข้าพเจ้าขัดเคืองกันมาถามนั้นข้าพเจ้ามิรู้ที่จะบอกได้ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นเห็นว่ากิเหเป็นคนผู้ใหญ่มิได้มีความพยาบาท เจ้าเมืองจิ้นก็สั่งให้เอาไกหอมาตั้งเป็นขุนนางแทนที่กิเห ไกหอป่วยอยู่ยังหาได้มารับที่ไม่ อยู่มาหน่อยหนึ่งไกหอตาย เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความจึงให้หากิเหเข้ามาว่า เดิมท่านจะให้ไกหอเป็นที่ท่านบัดนี้ไกหอตายเสียแล้ว ท่านจะเห็นควรกับผู้ใดเล่า
กิเหจึงว่านอกจากไกหอแล้ว เห็นแต่กิงอพอจะเป็นได้ เจ้าเมืองจิ้นจึงถามว่า กิงอนี้เป็นบุตรของผู้ใด กิเหจึงว่าเป็นบุตรข้าพเจ้า เจ้าเมืองจิ้นก็ตั้งให้กิงอเป็นที่ตงกุ๋นอวยแทนกิเห แล้วเจ้าเมืองจิ้นจึงว่ากับกิเหว่า เอียงจีแจะขุนนางซึ่งตายนั้น ยังหามีตัวแทนไม่ ท่านเป็นผู้ใหญ่รู้จักคนมากจะให้เอาผู้ใดมาตั้งจึงจะดี กิเหจึงว่าเอียงจีแจะมีลูกชายอยู่สองคน ลูกคนใหญ่ชื่อเอียงจีเซก ลูกน้อยชื่อเอียงจีพัน สติปัญญาดีเสมอกันจะเอาผู้ใดเป็นก็ตามแต่ท่านเถิด เจ้าเมืองจิ้นก็เอาเอียงจีเซกมาตั้งเป็นขุนนางแทนบิดาทำราชการในเมืองจิ้นต่อไป
๖๐
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อรู้ข่าวว่าเมืองเตงไปขอดีกับเมืองจิ้น คิดขัดใจเตงฮีก๋งนัก พอกองสอดแนมเข้ามาบอกว่าสิวบองเจ้าเมืองหงอ ให้จูหวยผู้บุตรยกกองทัพเรือมาตั้งหัดทหารอยู่ ณ ตำบลกังเค้า เห็นว่าจะมาตีเมืองเรา เจ้าเมืองฌ้อได้ฟังดังนั้น จึงปรึกษากับก๋งจูเองว่าเมืองหงอจะยกมาตีเมืองเราท่านจะคิดประการใด
ก๋งจูเองจึงว่า เมืองหงอนี้แต่ก่อนหาเคยมายํ่ายีเมืองเราไม่ ถ้าละไว้ให้ยกล่วงเข้ามาในแดนได้ ภายหลังก็จะเคยใจมาทำอันตรายเมืองเราเนืองๆ ไป ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกไปตีตำบลขิวจีปลายแดนเมืองหงอซึ่งเป็นต้นทาง แล้วจะให้ทหารรักษามั่นไว้ จัดกองทัพล่องนํ้าลงไปตีกองทัพซึ่งตั้งอยู่ ณ กังเค้าเห็นจะได้โดยง่าย เจ้าเมืองฌ้อเห็นชอบด้วย จึงให้ก๋งจูเองจัดทัพเรือคุมทหารสองหมื่นยกไปตีกองทัพเมืองหงอตามซึ่งคิดไว้ ก๋งจูเองจัดแจงเรือรบและทหารเสร็จแล้วยกกองทัพเรือออกจากเมืองฌ้อล่วงลงไป
เตงเลียวทัพหน้าจึงเข้าไปว่ากับก๋งจูเองว่า เรายกไปนี้ล่องนํ้าลงไป ถ้าเพลี่ยงพลํ้าเสียทีกับข้าศึกจะกลับฝืนน้ำขึ้นมายาก ข้าพเจ้าเห็นว่าข้างหน้าเราลงไปนั้น มีเขาเซกสานอยู่ริมน้ำเป็นที่สำคัญ ท่านจงตั้งทัพใหญ่ไว้ที่นั้น ข้าพเจ้าจะขอทหารที่มีกำลังและฝีมือสามพันเศษ จัดเรือรบที่เร็วยกไปตีตำบลขิวจี ถ้าได้แล้วก็จะทำการต่อไป ท่านตั้งค่ายฟังข่าวอยู่ ณ เขาเซกสาน ถ้าเพลี่ยงพลํ้าประการใดก็จะได้ยกลงไปอุดหนุน เห็นจะไม่เสียกับข้าศึก
ก๋งจูเองเห็นชอบด้วย จึงเรียกเอาทหารที่มีฝีมือสามร้อยคนใส่เสื้อกั๊กสามพันคน เป็นคนสามพันสามร้อยคน แต่ล้วนมีกำลังและฝีมือลงบรรจุเรือรบใหญ่เล็กร้อยลำพร้อมแล้วจุดประทัดสัญญาขึ้น ก๋งจูเองก็ยกไปตั้งอยู่เขาเซกสาน เตงเลียวก็คุมเรือร้อยลำกับทหารสามพันสามร้อยคนยกล่องนํ้าลงไปเข้าตีตำบลขิวจี พวกทหารเมืองหงอซึ่งตั้งอยู่ ณ ขิวจีนั้นก็แตกหนีลงไป ณ กังเค้า บอกความกับจูหวนบุตรเจ้าเมืองหงอ จูหวนจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ทัพเมืองฌ้อยกมาตีเอาตำบลขิวจีได้เห็นจะล่วงลงมา จำจะจัดทหารไปตั้งรับเอาชัยชนะให้จงได้ แล้วจูหวนก็สั่งให้จัดเรือหกสิบลำบรรจุทหารสองพัน ให้กงจูอีม่วยเป็นแม่ทัพ ขึ้นไปตั้งอยู่ตำบลเขาเสียงสานข้างฟากตะวันออก ถ้ากองทัพเมืองฌ้อยกมาถึงท่านจงออกมารบแล้วล่อให้ไล่ถลำลงมาพ้นตำบลเซกกั๋ง แล้วท่านจึงบากเข้าฝั่ง ทัพเราจะรับทัพเมืองฌ้อเอง แล้วจูหวนให้อีเจ้คุมเรือรบสามสิบลำบรรจุทหารพันเศษไป ตั้งซุ่มอยู่ ณ ตำบลเซกกั๋งในคลองน้อย แล้วสั่งว่าถ้าเห็นทัพเรือเมืองฌ้อพ้นเซกกั๋งมาแล้วก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้น แล้วรีบยกทหารออกตีกระหนาบหลังเอาชัยชนะให้จงได้ กงจูอีม่วยกับอีเจ้ก็คุมทหารไปตั้งอยู่ตามจูหวนสั่ง
ฝ่ายเตงเลียวครั้นตีด่านขิวจีได้แล้วให้ขึ้นไปแจ้งกับก๋งจูเองขอทหารลงมารักษาตำบลขิวจีไว้ ตัวเตงเลียวกับทหารสามพันสามร้อยก็ยกลงไปตีตำบลกังเค้า ครั้นเรือล่องลงมาถึงเขาเสียงสาน เห็นทัพเมืองหงอขึ้นมาตั้งอยู่ ก็ขับทหารแจวเรือเข้าตีทัพเมืองหงอ กงจูอีม่วยก็ทำเป็นถอยหนี เตงเลียวมิได้แจ้งว่าเป็นกลอุบายก็เร่งทหารไล่ตามไปถึงตำบลเซกกั๋ง กงจูอีม่วยก็ขับทหารแจวเรือหนีบากเข้าฝั่ง เตงเลียวเร่งทหารตามไป พอจูหวนบุตรเจ้าเมืองหงอคุมทหารใหญ่ยกขึ้นมาทหารทั้งสองฝ่ายรบกันเป็นสามารถ
ฝ่ายอีเจ้ซึ่งคุมทหารอยู่ในคลองเซกกั๋ง เห็นทหารเมืองฌ้อล่วงเซกกั๋งลงไปก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารซึ่งซุ่มอยู่นั้นก็แจวเรือออกจากคลองน้อย ตีกระหนาบหลังทหารเมืองฌ้อมา เตงเลียวได้ยินเสียงประทัดเหลียวไปดูเห็นดังนั้นก็ตกใจ สั่งให้ทหารกลับเรือขึ้นมารับทัพอีเจ้ พอทหารอีเจ้ยิงเกาทัณฑ์ระดมมา ลูกเกาทัณฑ์ถูกหน้าเตงเลียวถึงสามดอก เตงเลียวชักลูกเกาทัณฑ์ออกเสีย แล้วแยกทหารออกรับกระหนาบทั้งเหนือนํ้าใต้นํ้า ทหารทั้งสองฝ่ายต้องอาวุธเจ็บปวดเป็นอันมาก
ฝ่ายกงจูอีม่วยครั้นเข้าไปถึงฝั่ง เปลี่ยนเรือรบใหญ่ได้แล้วก็ยกมาช่วยจูหวนกับอีเจ้ กระหนาบทัพเตงเลียวเข้าไว้เป็นสามด้าน เรือรบกงจูอีม่วยใหญ่ แจวตรงเข้าเกยเรือเตงเลียวและเรือกองทัพเตงเลียวล่มลงเป็นหลายลำ ตัวเตงเลียวนั้นว่ายนํ้าหนีเข้าฝั่ง กองทัพเมืองหงอก็เอาเรือไล่ตามจับตัวเตงเลียวได้ พอเตงเลียวสิ้นกำลังลงขาดใจตาย ทหารทั้งปวงก็แตกกระจัดกระจายกันจมนํ้าตายเป็นอันมาก ที่หนีรอดไปได้นั้นทหารใส่เสื้อเกราะแปดสิบคน กับทหารใส่เสื้อกั๊กสามร้อยคนก็ไปแจ้งกับก๋งจูเอง ณ เซกสาน ก๋งจูเองรู้ว่าเตงเลียวเสียกับข้าศึก ทหารล้มตายเป็นอันมาก กองทัพซึ่งให้ไปรักษาขิวจีอยู่นั้นก็พลอยแตกหนีขึ้นมาด้วย จึงคิดว่าจำจะยกขึ้นไปรักษาขิวจีไว้ แล้วจัดแจงเรือรบน้อยใหญ่และทหารทั้งปวงยกออกจากเซกสานล่องนํ้าลงไปตั้งอยู่ ณ ท่าขิวจี
ฝ่ายจูหวนบุตรเจ้าเมืองหงอ เมื่อตีทัพเมืองฌ้อแตก เตงเลียวตายแล้ว ก็รีบยกทหารขึ้นไปจะตีเอาขิวจีคืน ครั้นมาจะใกล้ถึงขิวจีพอเพลาพลบคํ่า กองสอดแนมมาบอกว่าตำบลขิวจีนั้นก๋งจูเองคุมทหารมาตั้งรักษาอยู่ จูหวนแจ้งความดังนั้นก็ให้จัดทัพเรือแยกออกเป็นสามกอง กงจูอีม่วยกองหนึ่ง อีเจ้กองหนึ่ง ตัวจูหวนกองหนึ่ง ครั้นเพลาจะใกล้รุ่งให้ทหารทั้งสามกองตีม้าล่อกลองรบเข้าระดมตีกองทัพก๋งจูเอง ทหารเมืองฌ้อเคยเข็ดขยาดฝีมือทหารเมืองหงออยู่ หลบหนีแต่เพลากลางคืนเป็นอันมาก ครั้นสว่างก๋งจูเองเห็นทหารซึ่งรบข้าศึกอยู่นั้นน้อยตัวนัก แล้วทหารเมืองหงอก็แจวเรือโอบเข้ามา เห็นเหลือกำลังที่จะสู้รบ ก๋งจูเองก็ทิ้งเรือเสียพาทหารขึ้นบกหนีไป จูหวนครั้นตีได้ตำบลขิวจีปลายแดนเมืองหงอคืนได้ดังเก่า เก็บได้เรือและเครื่องศัสตราวุธเป็นอันมากก็ยกทหารกลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูเองเมื่อหนีข้าศึกมานั้น ให้คิดอดสูกับทหารเลวทั้งปวงแล้วคิดว่าถ้าไปเมืองก็ยิ่งจะได้ความอัปยศมากขึ้น ก๋งจูเองเป็นทุกข์ไม่กินข้าวปลาอาหารก็ตรอมใจตายเสียกลางทาง ทหารก็เอาความมาแจ้งกับเจ้าเมือง ฌ้อกังอ๋องได้ฟังดังนั้นคิดแค้นเจ้าเมืองหงอนัก จึงหายิมฮูเข้ามาปรึกษาว่า ซึ่งเสียก๋งจูเองกับเตงเลียวทั้งสองคนนั้นได้ความอัปยศกับหัวเมืองทั้งปวงนัก ยิมฮูจึงว่าการทั้งนี้ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะคิดแก้แค้นเมืองหงอให้ได้ ไม่ให้อายกับหัวเมืองทั้งปวง
ฌ้อกังอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงตั้งยิมฮูเป็นแม่ทัพแทนก๋งจูเอง ยิมฮูครั้นได้เลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นก็มีความยินดี คำนับเจ้าเมืองฌ้อแล้วกลับมาที่อยู่ ยิมฮูนั้นเป็นคนโลภ ครั้นได้ว่าราชการเมืองสิทธิ์ขาดอยู่กับตัวก็ให้คนใช้ไปเรียกเอาทรัพย์สิ่งของทองเงินกับเจ้าเมืองตินเนืองๆ เมืองตินเป็นเมืองขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อ กลัวยิมฮูก็ต้องเรี่ยไรเอากับไพร่พลเมืองมาให้เป็นคำนับ
แล้วเซงก๋งหาอ้วนภ้อเข้ามาปรึกษาว่า ยิมฮูได้เป็นที่ง่วนโซ่ยใช้ให้คนมาเอาทรัพย์สิ่งของกับเราทุกครั้งไป จะเอาที่ไหนมาให้บ่อยๆ เราได้ความชํ้าใจนัก คิดว่าจะไปขอขึ้นกับเมืองจิ้นท่านจะเห็นประการใด อ้วนภ้อเห็นชอบด้วย เซงก๋งก็ให้อ้วนภ้อถือหนังสือไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นตามซึ่งคิดไว้ ซุนจิวเจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าเซงก๋งจะขอเป็นเมืองขึ้นก็มีความยินดีสั่งอ้วนภ้อว่าท่านไปบอกกับเซงก๋งเถิด ถ้ามีทุกข์สุขสิ่งไรเราคงจะช่วย อ้วนภ้อก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นกลับไปเมืองติน
เจ้าเมืองจิ้นคิดจะให้ปรากฏว่าเซงก๋งยกเมืองตินมาขึ้นกับเมืองจิ้น จึงให้คนใช้ถือหนังสือไปให้หัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกันที่ตำบลแกเซก แต่บรรดาหัวเมืองขึ้นแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หาตนต่างคนยกมา ณ ตำบลแกเซก เจ้าเมืองหงอรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หาหัวเมืองมา ณ ตำบลแกเซกก็แต่งขุนนางมาด้วย ครั้นมาพร้อมกันแล้วก็ไปทำสัตย์กันที่ตำบลแกเซก หัวเมืองทั้งปวงก็รู้ทั่วกันว่าทำสัตย์ครั้งนี้ เหตุด้วยเมืองตินออกจากเมืองฌ้อมาขึ้นกับเมืองจิ้น ครั้นทำสัตย์กันแล้วต่างคนต่างกลับเมือง เกียรติยศก็ปรากฏขึ้นกว่าแต่ก่อน หัวเมืองทั้งปวงก็นับถือเป็นเมืองเอก
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าเมืองตินไปเข้ากับเมืองจิ้นก็คิดแค้นอายกับหัวเมืองทั้งปวง แล้วรู้ว่าเกิดเหตุด้วยยิมฮูเบียดเบียนให้ได้ความเดือดร้อน เซงก๋งคิดน้อยใจจึงไปขึ้นกับเมืองจิ้น ฌ้อกังอ๋องก็ให้เอายิมฮูไปฆ่าเสีย จึงเอากองจูเจ๋งน้องยิมฮูตั้งเป็นที่เลงอินแม่ทัพแทนยิมฮู ขณะนั้นพอรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองตินตาย ซีจูเหลกผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมืองแทนเรียกว่าตินอายก๋ง เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความแล้วก็ให้จัดทัพเกวียนห้าร้อยกับทหารสามหมื่นให้กองจูเจ๋งเป็นแม่ทัพยกไปตีเอาเมืองติน ตินอายก๋งรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้ยกทัพมาก็ตกใจเห็นจะสู้มิได้ ก็กลับคืนไปขึ้นกับเมืองฌ้อดังเก่า
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าตินเซงก๋งตาย ซีจูเหลกได้เป็นเจ้าเมืองแทนกลับเอาเมืองตินไปขึ้นกับเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นโกรธสั่งให้จัดกองทัพจะยกไปตีเอาเมืองตินคืน พอทหารเข้ามาแจ้งว่าแก่หูเจ้าเมืองบูจงให้เมงลกขุนนางคุมเอาหนังเสือดาวมาร้อยผืน กับหนังสือว่าด้วยราชการเมืองฉบับหนึ่ง เจ้าเมืองจิ้นแจ้งดังนั้นก็ให้เมงลกเข้ามาแล้วถามว่า เจ้าเมืองบูจงใช้ท่านมาหาเราด้วยธุระสิ่งไร เมงลกคำนับแล้วจึงบอกว่า เจ้าเมืองบูจงให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความกับท่านว่า เมืองซันหยงกับหัวเมืองทั้งปวงตั้งแต่เจ๋ฮวนก๋งไปตีได้ก็มาขึ้นอยู่กับเมืองเจ๋ ทุกวันนี้ก็ได้อยู่เย็นเป็นสุขหาอันตรายสิ่งใดไม่ บัดนี้เมืองเอี๋ยนกับเมืองจิ๋นมายํ่ายีเมืองซันหยงกับหัวเมืองทั้งปวง จับเอาผู้คนไปเนืองๆ เจ๋ฮวนก๋งก็ตายเสียแล้ว พวกเมืองหยงหามีที่พึ่งไม่ เจ้าเมืองบูจงนายข้าพเจ้ารู้ว่าท่านรักษาแผ่นดินตั้งอยู่ในความซื่อสัตย์ เห็นเมืองจิ้นจะได้เป็นเมืองเอกเหมือนหนึ่งเมืองเจ๋ หัวเมืองหลวงทั้งปวงว่าจะมาขอขึ้นกับท่านโดยสุจริต มิได้คิดประทุษร้ายต่อไป นายข้าพเจ้าจึงให้ถือหนังสือแจ้งความมาขอท่านได้โปรดด้วย
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า พวกเมืองซันหยงกับพวกหัวเมืองหยงว่าจะมาขอขึ้นกับเมืองเราผู้ใดจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงว่าอันพวกเมืองหยงนั้นนํ้าใจหาสัตย์ซื่อไม่ ถึงจะมาเข้าด้วยก็ไว้ใจยาก ด้วยเป็นคนโทโสร้ายที่ไหนจะอ่อนน้อมโดยสุจริต ถ้ายกไปตีให้แพ้โดยกำลังและฝีมือนั้นแล เห็นว่าพวกเมืองหยงจะเกรงกลัวข่มขี่ได้สนิท เมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งเล่าก็ยกไปตีเมืองซันหยงกับพวกหยงทั้งปวง ครั้นภายหลังไปตีเมืองฌ้อเมืองเจ๋จึงได้เป็นเมืองเอกขึ้น
งุยเสียงจึงว่า ซึ่งจะยกไปตีเมืองซันหยงกับพวกหยงนั้นไม่เห็นด้วย ด้วยเมืองเรากับเมืองทั้งปวงพึ่งได้เป็นไมตรีกันเข้ายังหาปรกติไม่ ถ้าจะยกไปทำข้างโน้น เจ้าเมืองฌ้อรู้ก็ยกมาตีเมืองเรา หัวเมืองทั้งปวงกลัวก็จะไปขึ้นเสียกับเมืองฌ้อ ถึงเราจะได้เมืองหยงทั้งสิ้น ก็เหมือนได้สัตว์เดรฉานอันมิได้รู้จักภาษาคน ถ้าเสียหัวเมืองของเราไป เหมือนหนึ่งเสียเมืองพี่เมืองน้องหาควรแลกเปลี่ยนกันไม่
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นจึงถามงุยเสียงว่า เราจะไปผูกไมตรีกับเมืองซันหยง ท่านจะเห็นเป็นประการใด งุยเสียงจึงว่าถ้าจะผูกรักกับเมืองซันหยงนั้น ข้าพเจ้าเห็นดีห้าประการ ด้วยแดนเมืองซันหยงกว้างขวางนัก ซึ่งเรารับเป็นไมตรีนั้นเหมือนเอาของดีไปแลกเอาแผ่นดินไว้แดนเราก็กว้างออก ประการหนึ่งเขามาภักดีต่อเราแล้วก็เห็นจะไม่มายํ่ายีเขตแดน ต่างคนต่างอยู่เป็นสุข ประการหนึ่งไม่พักยกทัพไปให้ลำบากแก่ไพร่ เมืองหยงทั้งปวงก็อยู่ในอำนาจอ่อนน้อมนับถือ ประการหนึ่งกิตติศัพท์ก็จะปรากฏไปว่าเมืองหยงพาเอาพวกหยงมาขึ้นกับเรา หัวเมืองทั้งปวงก็จะยำเกรงมากขึ้น ประการหนึ่งเมืองซันหยงมาผูกไมตรีกับเราแล้วก็สิ้นธุระลงด้านหนึ่ง จะได้ตั้งใจทำแต่ข้างทิศใต้ฝ่ายเดียว ข้าพเจ้าเห็นว่าดีถึงห้าประการดังนี้
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้งุยเสียงไปกับเมงลกรับเป็นไมตรีกับพวกหยงทั้งปวง เมงลกกับงุยเสียงก็พากันมาเมืองบูจงว่า เจ้าเมืองยอมรับเป็นไมตรีด้วยท่านกับซันหยงและพวกหยงทั้งปวงแล้ว แต่เจ้าเมืองจิ้นให้งุยเสียงขุนนางเป็นที่ไตหูมากับข้าพเจ้า งุยเสียงก็คำนับเจ้าเมืองบูจง เจ้าเมืองบูจงยินดีนักจึงว่า ท่านมาถึงที่นี่แล้วเราจะมีหนังสือมาถึงเมืองซันหยงและพวกหยงทั้งปวงให้มาทำสัตย์กัน แล้วก็ให้คนใช้ถือหนังสือไปเมืองซันหยง
ฝ่ายเจ้าเมืองซันหยงแจ้งในหนังสือดังนั้นก็ให้ไปบอกแต่บรรดานอกเมืองหยงว่า เจ้าเมืองจิ้นยอมรับให้เราเป็นไมตรีแล้ว จงเร่งไปทำสัตย์ ณ เมืองบูจง พวกเมืองหยงทั้งปวงแจ้งดังนั้นต่างคนต่างก็ไปพร้อมกัน ณ เมืองบูจง จึงจุดธูปเทียนบวงสรวงเทพารักษ์ แล้วทำสัตย์สาบานว่า แต่บรรดาเมืองหยงนี้จะซื่อตรงต่อเจ้าเมืองจิ้นมิคิดคดต่อไปต่างคนต่างรักษาบ้านเมือง ถ้าผู้ใดมิได้ตั้งอยู่ในความสัตย์ ให้เทพยดาสังหารชีวิตผู้นั้นเสีย ครั้นทำสัตย์แล้วต่างคนต่างยินดีต่อกัน เจ้าเมืองบูจงและพวกหยงทั้งปวงจึงจัดแจงสิ่งของที่ดีที่ประหลาดมาให้งุยเสียง ขุนนางเมืองจิ้นเป็นคำนับ งุยเสียงคืนของทั้งนั้นเสียมิได้รับแต่สักสิ่ง พวกหยงทั้งปวงจึงว่างุยเสียงนี้ควรที่จะเป็นขุนนางเมืองใหญ่นํ้าใจสะอาดนักไม่เห็นกับที่จะได้ พวกหยงยิ่งเกรงใจนัก ครั้นสำเร็จการทำสัตย์แล้วงุยเสียงก็ลาเจ้าเมืองบูจงกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้นทุกประการ
ฝ่ายกองจูเจ๋ง ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ยกมาตีเมืองตินนั้น ตินอายก๋งกลัวยอมเป็นไมตรีด้วยแล้ว กองจูเจ๋งจัดกองทัพจะยกไปตีเมืองเตง ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นตั้งการก่อกำแพงไว้ที่หอโล้ จะเดินทางมิได้จึงยกกองทัพไปทางเมืองหุย ตัดตรงมาเอาตำบลกวางซุย
ขณะนั้นเตงฮีก๋งเจ้าเมืองรู้ก็ตกใจ จึงให้หาขุนนางซึ่งเป็นพี่น้องร่วมแซ่เข้ามาพร้อมกันจึงว่า บัดนี้กองทัพเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเราตั้งอยู่ตำบลกวางซุย เราจะจัดแจงรักษามั่นไว้แล้วจะมีหนังสือไปขอกองทัพจิ้นมาช่วยท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด กองจูหุยขุนนางผู้ใหญ่จึงว่าบัดนี้ทัพเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเรา จะคอยท่าทัพเมืองจิ้นนั้นเห็นไม่ได้ ต้องคำโบราณว่าน้ำอยู่ไกลไฟอยู่ใกล้ เห็นจะไม่ทัน เราจำจะเข้ากับเมืองฌ้อจึงจะไม่มีอันตราย เจ้าเมืองเตงจึงว่าเราไปเข้ากับเมืองฌ้อแล้ว เมืองจิ้นยกมาจะคิดประการใดเล่า กองจูหุยจึงว่าเมืองเราทุกวันนี้เหมือนเอาสิ่งของทองเงินไปคอยอยู่นอกแดน ใครมาถึงก่อนเป็นของผู้นั้น หัวเมืองทั้งสองของเมืองไหนจะกล้า เราขึ้นกับเมืองนั้นจะได้รักษาไพร่พลเมืองให้เป็นสุข
เตงฮีก๋งไม่เห็นด้วยจึงว่า ถ้าดังนั้นแล้วที่ไหนเมืองเราจะเป็นสุข แล้วเจ้าเมืองเตงก็ใช้คนถือหนังสือไปขอกองทัพเมืองจิ้น ขุนนางทั้งปวงเกรงกองจูหุย หามีผู้ใดจะทำตามคำเจ้าเมืองเตงไม่ เจ้าเมืองเตงคิดน้อยใจเพลากลางคืนก็ไปขอกองทัพเมืองจิ้น ไปถึงกงก๊วนรายทางก็หยุดพักอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นกองจูหุยรู้ว่าเจ้าเมืองเตงละเมืองเสียไปขอกองทัพเมืองจิ้น กองจูหุยก็เรียกคนสนิทไปสั่งความในที่ลับ คนใช้รับคำแล้วก็รีบตามไปลอบแทงเตงฮีก๋งตายที่กงก๊วนกลางทาง แล้วกลับมาพูดกับชาวเมืองทั้งปวงว่าเจ้าเมืองเตงจะไปหาเจ้าเมืองจิ้น ไปถึงกลางทางป่วยเป็นปัจจุบันตาย
ฝ่ายกองจูหุยครั้นเตงฮีก๋งตายแล้ว เอากองจูแกน้องเจ้าเมืองเตงตั้งขึ้นแทน เรียกว่าเตงตั๋นก๋ง แล้วกองจูหุยให้คนใช้ไปบอกกับกองทัพเมืองฌ้อว่า ผู้ซึ่งเอาเมืองไปขึ้นกับเมืองจิ้นนั้นคือคุนหงวนเจ้าเมืองเตงคนเก่า บัดนี้คุนหงวนตายแล้ว กองจูแกผู้น้องได้เป็นที่แทน ตั้งใจจะขอขึ้นกับเมืองฌ้อสืบไป แล้วก็แต่งขุนนางออกไปให้ความกับกองจูเจ๋ง กองจูเจ๋งก็ยกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายซุนจิวเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเมืองเตงกลับไปขึ้นกับเมืองฌ้อ จึงให้หาขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาว่า บัดนี้เมืองตินกับเมืองเตงคิดคดต่อเราละความสัตย์เสียกลับไปขึ้นกับเมืองฌ้อ เราจะไปตีสองหัวเมืองจะตีเมืองไหนก่อน ซุนเอียวจึงว่าเมืองตินเป็นเมืองน้อย ถึงเสียไปก็จะเป็นไรมี เมืองเตงเป็นเมืองใหญ่ละไว้มิได้ จำจะตีเมืองเตงเสียก่อน ฮันเคียดได้ยินซุนเอียวว่าดังนั้นจึงบอกกับเจ้าเมืองจิ้นว่า อันถ้อยคำซุนเอียวนั้นต้องน้ำใจข้าพเจ้านัก ซึ่งเมืองเตงไม่สุจริตต่อเรานั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าซุนเอียวจะปราบเมืองเตงให้ราบคาบได้เป็นแท้ ตัวข้าพเจ้าชราแล้วขอให้ท่านมอบให้ซุนเอียวว่าต่อไป เจ้าเมืองจิ้นไม่ยอม ฮันเคียดอ้อนวอนเป็นหลายครั้ง ซุนจิวขัดมิได้จึงตั้งซุนเอียวเป็นที่ตงกุ๋นง่วนโซ่ยตามคำฮันเคียด แล้วฮันเคียดจึงว่ากับซุนเอียวว่าตัวท่านจงช่วยทำนุบำรุงรักษาแผ่นดินโดยสุจริต อย่าให้เสียทีที่นายเราชุบเลี้ยงท่าน ว่าแล้วฮันเคียดคำนับลาเจ้าเมืองจิ้นออกจากราชการไปอยู่ ณ บ้านเดิม
เจ้าเมืองจิ้นครั้นตั้งซุนเอียวเป็นที่ตงกุ๋นง่วนโซ่ยแล้วสั่งให้ยกทัพไปตีเมืองเตง ซุนเอียวก็จัดแจงทหารยกไปตั้งอยู่ด่านหอโล้ เตงตั๋นก๋งกลัวก็ให้ขุนนางออกมาทำสัตย์ขึ้นกับเมืองจิ้น ซุนเอียวก็ยกกลับไปเมือง ครั้นฌ้อกังอ๋องยกทัพมาเมืองเตงก็ไปเข้ากับเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเจ้าเมืองเตงกลับกลอกก็คิดโกรธ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตงนั้นเรายกทัพไปก็มาเข้ากับเรา เจ้าเมืองฌ้อยกมาก็ไปเข้ากับเมืองฌ้อ ท่านจะทำประการใดเมืองเตงจึงจะเป็นสิทธิ์กับเรา ซุนเอียวจึงว่าซึ่งเมืองเตงกลับกลอกไปนั้นเพราะจะสู้รบกับสองเมืองมิได้ สุดแต่เมืองเตงมาขึ้นเราครั้งไร เมืองฌ้อก็ยกมาตีเอาเมืองคืนไปหลายครั้งแล้ว เมืองฌ้อยกมาชิงอยู่ฉะนี้ ที่ไหนเราจะยึดเมืองเตงอยู่ เมืองฌ้อกับเมืองเราทำการมาด้วยเมืองเตง ไพร่พลเมืองได้ความเดือดร้อน ทแกล้วทหารอิดโรยเหนื่อยนัก ถ้าคิดอุบายอย่าให้เมืองฌ้อมาชิงเมืองเตงก็จะเป็นสิทธิ์แก่เรา
เจ้าเมืองจิ้นจึงถามว่า อุบายของท่านนั้นจะทำประการใด ซุนเอียวจึงว่าทหารเมืองเรามีอยู่สี่กอง ข้าพเจ้าคิดจะมารวมกันเข้าแบ่งออกเป็นแต่สามกอง แล้วให้มีทหารเหล่านี้เป็นสามทัพ จึงมีหนังสือไปเกณฑ์หัวเมืองทั้งเก้าให้ยกมาช่วย ถ้ามาพร้อมแล้วจะแบ่งออกเป็นสามกองๆ ละสามหัวเมืองบรรจบกับทัพเรา ผลัดกันยกไปตีเมืองเตงอย่าให้ขาดได้ ถึงมาตรเมืองฌ้อจะยกมาชิง เมื่อไม่มีทัพมาผลัดเปลี่ยนเช่นเราว่าแล้ว ทหารเมืองฌ้อก็จะอิดโรยระอาลงเห็นจะไม่ยกมาชิงต่อไป เมืองเตงก็จะเป็นสิทธิ์กับเรา
เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วย จึงว่าท่านจงไปจัดแจงทหารที่ตำบลเฆกเหลียง แบ่งเป็นสามกองผลัดเปลี่ยนกันตามซึ่งคิดไว้นั้นเถิด ซุนเอียวก็ยกไปตั้งอยู่ตำบลเฆกเหลียง แล้วให้ปลูกโรงใหญ่ลงไว้เป็นที่ว่าราชการ แล้วซุนเอียวกับซุนเอียมปรึกษากันว่า เราทั้งสองแซ่เดียวกันทำราชการทหารฝ่ายเดียวกัน การศึกเป็นใหญ่ทั้งชื่อทั้งแซ่เกี่ยวข้องกันอยู่ จำเราจะเปลี่ยนแซ่เสียกว่าการของนายจะสำเร็จ ปรึกษากันแล้วซุนเอียวซุนเอียมต่างคนต่างเปลี่ยนแซ่ ซุนเอียวนั้นเป็นบุตรซุนสือ ซุนสือได้กินเมืองตี๋มาแต่ก่อน ซุนเอียวจึงเอานามตี๋นั้นมาตั้งแซ่ เรียกตี๋เอียว ซุนเอียมนั้นบิดาได้เป็นแม่ทัพตงหังสี ซุนเอียมจึงตั้งแซ่เรียกว่าตงหังเอียม ครั้นผลัดเปลี่ยนแซ่เสร็จแล้ว จึงมีหนังสือไปเกณฑ์ทหารทัพหัวเมืองทั้งเก้าให้ยกมาตำบลเฆกเหลียง แล้วตี๋เอียวให้ปักเสาธงสูงขึ้นไว้อันหนึ่ง ธงนั้นสีเหลืองจารึกอักษรว่าตี๋เอียวเป็นแม่ทัพใหญ่
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงแจ้งในหนังสือดังนั้น ก็เกณฑ์กองทัพมาทุกหัวเมือง ตี๋เอียวเห็นกองทัพหัวเมืองมาพร้อมกันแล้วจึงจัดทัพเป็นสามกุ๋น ทัพที่หนึ่งนั้นตั้งให้ตงหังเอียมเป็นที่เสียงกุ๋นง่วนโซ่ยแม่ทัพ ฮันกีเป็นปลัดคุมทัพเมืองฬ่อเมืองจอเมืองจูสามหัวเมือง แล้วเกณฑ์สูกัวเป็นแม่ทัพหลังหนุนทัพตงหังเอียม ทัพที่สองนั้นตั้งให้ลวนหำเป็นที่เหียกุ๋นง่วนโซ่ยแม่ทัพ ซีหองเป็นปลัดคุมทัพเมืองเจ๋เมืองตินเมืองซีทั้งสามหัวเมือง เกณฑ์งุยกัวเป็นทัพหลังหนุนทัพลวนหำ ทัพที่สามนั้นตั้งให้เตียวบู๊เป็นสินง่วนโซ่ยแม่ทัพ งุยเสียงเป็นปลัดคุมทัพเมืองซองเมืองโอยเมืองฦาสามหัวเมือง เกณฑ์ให้ซุนหลองเป็นแม่ทัพหลังหนุนทัพเตียวบู๊ แล้วตี๋เอียวจึงสั่งแม่ทัพทั้งสามตามซึ่งคิดไว้แล้วว่า จะไปทำการครั้งนี้ท่านอย่าเห็นแก่ชนะเข้าหักหาญให้เสียรี้พลเลย นายทัพทั้งสามจัดแจงคนตั้งกระบวนอยู่ตามอันดับกันคอยฟังกำหนดตี๋เอียวแม่ทัพใหญ่
ขณะนั้นก๋งจูเอียงอี๋อายุได้สิบเก้าปี เป็นน้องร่วมมารดาเจ้าเมืองจิ้น เป็นขุนนางฝ่ายทหารนํ้าใจองอาจแต่ยังหาเคยทำศึกไม่ ครั้นรู้ว่าตี๋เอียวแม่ทัพใหญ่จัดแจงกองทัพจะไปตีเมืองเตง เอียงอี๋คิดแต่โดยโวหารจะใคร่รับอาสาไปรบเอาความชอบแต่ผู้เดียว คอยฟังอยู่หามีใครกะเกณฑ์ไม่ คิดโกรธแต่ในใจ จึงเข้าไปหาตี๋เอียวว่า การท่านครั้งนี้ข้าพเจ้าจะรับอาสาเป็นทัพหน้าไปทำให้สำเร็จจงได้ ตี๋เอียวจึงว่า การทั้งนี้เราจะคิดทำเป็นกลศึกจะเอาการช้า ใช่จะเอาชัยชนะโดยเร็วนั้นหาไม่ ท่านอย่าเพิ่งเห็นกับจะได้ความชอบ ท่านมีกำลังและฝีมือก็จริงแต่ยังไม่ถึงเวลาจะทำ ถ้าอยากจะใคร่ไปแล้วเข้ากองเตียวบู๊เถิด เอียงอี๋จึงว่าเตียวบู๊เป็นกองหลัง ข้าพเจ้าขอไปอยู่กองหน้า ตี๋เอียวไม่ยอม เอียงอี๋โกรธจึงจัดแจงแต่บรรดาพวกของตัวยกไปตามสูกัวซึ่งเป็นทัพหนุนกองหน้า
ขณะนั้นงุยเสียงซึ่งเป็นผู้ตรวจทัพเห็นเอียงอี๋ทำผิดอย่างธรรมเนียมนั้นก็ตีกลองขึ้น แล้วร้องประกาศนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เอียงอี๋ขัดคำสั่งแม่ทัพให้ผิดกฎหมายศึกโทษถึงตาย จงเอาไปฆ่าเสียตามกฎหมาย แต่เกรงอยู่ว่าเป็นน้องเจ้าเมืองจิ้น ครั้นจะมิทำตามเล่าการข้างหน้ายังมาก ว่าแล้วงุยเสียงก็ให้เอาคนขับเกวียนของเอียงอี๋ไปฆ่าเสียแทนตัวเอียงอี๋ ตัดศีรษะเสียบไว้อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง เอียงอี๋นั้นมิได้รู้กฎหมายธรรมเนียมเห็นเขาเอาคนของตัวไปฆ่าเสียก็ตกใจ ทั้งได้ความอัปยศกับนายกอง จึงเข้าไปร้องไห้บอกความแก่เจ้าเมืองจิ้นว่างุยเสียงข่มเหง ข้าพเจ้าได้ความเจ็บอายนัก
เจ้าเมืองจิ้นไม่ทันถามผิดและชอบคิดโกรธงุยเสียงนัก จึงว่างุยเสียงทำนี้เหมือนหนึ่งข่มเหงเรา แล้วสั่งเอียงเซียกจิกให้ไปเอาตัวงุยเสียงมา เอียงเซียกจิกว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า ท่านอย่าเพิ่งโกรธก่อน งุยเสียงนี้เป็นคนมีกตัญญูแล้วถือกฎหมายอย่างธรรมเนียมมั่นนัก ถ้าทำผิดจริงแล้วก็คงจะมาสารภาพหาพักไปเอาตัวไม่ เมื่อว่ากันอยู่นั้นงุยเสียงถือเรื่องราวกับกระบี่เข้ามายืนแอบประตูฟังอยู่ รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นเชื่อถ้อยคำเอียงอี๋ก็น้อยใจ เอาเรื่องราวส่งให้คนใช้ของตัวให้เอาไปให้ขุนนางช่วยเสนอกับเจ้าเมืองจิ้นด้วย แล้วชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย พอหองซูเตียวโลวิ่งเข้ามาชิงเอากระบี่ไว้แล้วว่า ทำไมท่านจะมาเบาความด่วนฆ่าตัวเสีย ข้าพเจ้าทั้งสองจะเข้าไปว่ากับเจ้าเมืองจิ้นเอง แล้วหองซูเตียวโลก็เอาเรื่องราวเข้าไปให้กับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรีบเอามาอ่านดูเป็นใจความว่า ท่านตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นที่สุมาถืออาญาสิทธิ์ในการทัพศึกมาแต่ก่อน ข้าพเจ้าก็มิได้ทำให้ผิดอย่างธรรมเนียม เห็นว่าพอจะเป็นที่อันนี้ได้จึงตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นนั้น พระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าก็ทำตามกฎหมายอาญาศึก ทแกล้วทหารทั้งปวงก็อยู่ในบังคับบัญชา มาครั้งนี้เอียงอี๋ล่วงอาญาศึก มิได้อยู่ในบังคับบัญชาแม่ทัพนายกอง ครั้นข้าพเจ้าจะมิทำตามอย่างธรรมเนียม นานไปถ้ามีผู้ดูเยี่ยงอย่างการศึกก็จะเสียไป ซึ่งท่านเห็นว่าข้าพเจ้าทำครั้งนี้ล่วงเกินโทษจะมีแก่ข้าพเจ้าประการใดตามแต่ท่านจะโปรด
เจ้าเมืองจิ้นอ่านหนังสือแล้วจึงถามว่างุยเสียงอยู่ไหนเล่า หองซูเตียวโลจึงบอกว่า งุยเสียงรู้ว่าถ้าท่านโกรธจะเชือดคอตายเสียข้าพเจ้าชิงกระบี่ไว้ บัดนี้งุยเสียงอยู่นอกประตู จะเข้ามาก็กลัวอาญาท่าน เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็ลุกเดินออกไปจูงข้อมืองุยเสียงเข้ามาแล้วว่า ซึ่งเราเบาความฟังคำน้องไม่ทันพิเคราะห์ให้เห็นผิดและชอบ สั่งให้ทำโทษท่านนั้นขออภัยเถิด ซึ่งเรามิได้สั่งสอนน้องเราให้รู้จักกฎหมายอย่างธรรมเนียม ตัวเราผิดเองตัวท่านหาผิดไม่ อย่ามีความน้อยใจเลย จงรีบกลับไปจัดแจงตามเดิมเถิด
งุยเสียงคุกเข่าลงคำนับเจ้าเมืองจิ้นว่า ซึ่งข้าพเจ้าทำล่วงเกินกับน้องท่าน ท่านไม่เอาโทษนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะขอทำราชการกับท่านกว่าจะสิ้นชีวิต ว่าแล้วก็ไปเข้ากระบวนทัพตามเดิม เจ้าเมืองจิ้นกลับเข้าไปที่ข้างใน จึงหาเอียงอี๋เข้าไปว่ากล่าวตัดพ้อเป็นอันมาก แล้วสั่งขันทีให้พาตัวเอียงอี๋ไปมอบกับฮันกี ฮันกีสั่งสอนให้รู้จักอย่างธรรมเนียมผิดและชอบ เอียงอี๋ก็ไปอยู่กับฮันกีตามเจ้าเมืองจิ้นสั่ง
ขณะนั้นตี๋เอียวจัดแจงกองทัพเสร็จแล้วก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นทุกประการ พอคนใช้เมืองซองถือหนังสือมาถึง เพงฉินขุนนางรับเอาหนังสือมาอ่านต่อหน้าเจ้าเมืองจิ้นใจความว่า เมืองฌ้อกับเมืองเตงให้ทหารมาตั้งอยู่ ณ ด่านเป๊กเอียง แล้วยกเข้ามายํ่ายีปลายแดนเมืองซอง อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน ขอให้ท่านผู้เป็นเมืองใหญ่ยกไปช่วย เจ้าเมืองจิ้นแจ้งหนังสือดังนั้นก็ปรึกษาขุนนางทั้งปวง
ตงหังเอียมจึงว่าฌ้อกังอ๋องได้เมืองเตงเมืองตินไว้แล้วยังไม่อิ่มจะคิดมาตีเอาเมืองซองอีก ก็เพราะเมืองฌ้อกับเมืองเราชิงกันเป็นเอก ข้าพเจ้าคิดว่าตำบลเป๊กเอียงนั้นเป็นต้นทาง เมืองฌ้อจะมาตีเมืองซองก็ต้องเดินทางนั้น ถ้ายกกองทัพไปตีเอาแล้วให้ทหารตั้งมั่นรักษาไว้ ตัดหนทางเมืองฌ้อเสีย การข้างหน้าต่อไปเห็นจะทำได้โดยง่าย
ตี๋เอียวจึงว่ากับตงหังเอียมว่า ตำบลเป๊กเอียงนั้นเป็นแต่เมืองด่านก็จริง แต่เป็นที่สำคัญแล้วกำแพงก็มั่นคง เห็นเจ้าเมืองฌ้อจะแต่งมารักษากวดขันอยู่ ถ้ายกไปทำไม่สมคะเนหัวเมืองทั้งปวงจะหัวเราะเล่น สูกัวจึงว่าครั้งก่อนเมืองฌ้อก็จะยกมาตั้งอยู่ตำบลแพเสีย เรายกไปตีได้แล้วก็ไปตีเมืองเตง ทัพเมืองฌ้อกลับยกมาตีเมืองซองเกี่ยวไว้ เรายกไปช่วยเมืองซองไว้ได้ เมืองซองก็เด็ดขาดมาขึ้นกับเราแล้ว บัดนี้เมืองฌ้อกลับมาตีเมืองซองอีก ซึ่งเราจะยกไปเอาเมืองเตงนั้น ต้องรักษาเมืองซองให้มั่นก่อน ตงหังเอียมเห็นชอบด้วย ตี๋เอียวจึงว่าซึ่งจะไปล้อมตำบลเป๊กเอียงนั้น ท่านทั้งสองเห็นพร้อมกันแล้วหรือ ตงหังเอียมกับสูกัวจึงว่าขึ้นพร้อมกันต่อหน้าเจ้าเมืองว่า การซึ่งจะไปตีเป๊กเอียงนั้นข้าพเจ้าทั้งสองจะขอรับเป็นธุระ ถ้าทำไม่สำเร็จท่านจงเอาโทษตามกฎหมายเถิด
เจ้าเมืองจิ้นจึงว่า ถ้าตงหังเอียมกับสูกัวพร้อมใจกันแล้วเห็นการจะสำเร็จจงเร่งไปเถิด ตงหังเอียมกับสูกัวคำนับลาจิ้นเจาก๋ง คุมกองทัพเมืองฬ่อ เมืองจอ เมืองจู สามหัวเมืองยกออกจากเมืองจิ้น ตี๋เอียวไม่ไว้ใจก็ตามมาด้วยตงหังเอียม ครั้งถึงตำบลเป๊กเอียงก็ขับทหารเข้าล้อมไว้ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายเป๊กเอียงนายด่านจึงให้หาหุนปันเข้ามาปรึกษาว่า ตัวท่านเป็นนายทหารเจ้าเมืองฌ้อให้มาช่วยรักษาด่าน บัดนี้กองทัพเมืองจิ้นยกมาล้อมทั้งสี่ด้านท่านคิดประการใด หุนปันจึงว่าอันกองทัพยกมาล้อมเมืองเรานั้นจะกลัวอะไรมีพอจะคิดเอาชัยชนะได้ ด้วยกำแพงเมืองเราแน่นหนามั่นคง ประตูก็สองชั้น แล้วมีหอรบทุกประตู ข้าพเจ้าคิดว่าประตูด้านเหนือซึ่งเมืองฬ่อมาตั้งอยู่นั้น จะเอาทหารขึ้นไว้บนหอรบ จะขันช่อบานประตูขึ้นไว้ จึงแต่งทหารออกไปรบกับทัพเมืองฬ่อ ทำเป็นเสียทีหนีเข้าในด่าน ถ้าเห็นกองทัพเมืองฬ่อไล่ถลำเข้าในประตูด่าน จึงให้คนบนหอรบหย่อนเชือกเสือกประตูลงมาปิดไว้ ถึงให้ข้าศึกจะคิดแก้ตัวเปิดประตูออกไปก็เห็นจะเปิดไม่ได้ ด้วยบานประตูเราหนักถึงพันชั่ง แต่บรรดาทหารซึ่งไล่เข้ามานั้นเราก็จะจับฆ่าเสียให้สิ้น เหมือนหนึ่งแบ่งกำลังเมืองฬ่อลงกึ่งหนึ่งแล้วจะยกทหารออกตี ทหารเมืองฬ่อน้อยตัวก็เสียทีกับเราเป็นมั่นคง เมื่อทัพเมืองฬ่อเสียกับเราแล้วกองทัพซึ่งรักษาอยู่ทั้งสามด้านนั้นก็เห็นจะเข้าหักหาญเมืองเราไม่ เป๊กเอียงเห็นชอบด้วย หุนปันก็จัดแจงตามซึ่งคิดไว้แล้วให้ทหารยกออกไป
เบงซุนมี ซกเลียงเอก ซินตังฮู เต็กซีนี นายทหารเมืองฬ่อทั้งสี่คนเห็นกองทัพยกออกมาจากด่านก็ขับทหารเข้ารับ ชาวด่านก็ทำเป็นแพ้หนีกลับเข้าในกำแพง ซินตังฮู เต็กซีนีนั้นถือตัวว่ามีกำลังและฝีมือเห็นได้ทีก็ขับทหารไล่เข้าไปก่อน ซกเลียงเอกตามเข้าไปภายหลัง พอได้ยินเสียงบนกำแพงอื้ออึงขึ้น เห็นทหารเสือกบานประตูมาก็ทิ้งทวนเสียเอามือเข้ารับบานประตูไว้
ฝ่ายกองซุนมี เห็นทหารทั้งสามไล่ถลำเข้าไปก็ตีม้าฬ่อสัญญาขึ้น ซินตังฮู เต็กซีนีได้ยินเสียงม้าฬ่อก็พาทหารถอยออกมา พอได้ยินเสียงกลองม้าฬ่อในด่านอึงขึ้น และเห็นหุนปันยกทหารไล่หลังมา ซกเลียงเอกเห็นดังนั้นจึงร้องว่ากับ ซินตังฮู เต็กซีนีว่า เรายกประตูขึ้นไว้แล้วให้เร่งทหารพวกเราออกไปโดยเร็วเถิด ทหารเมืองฬ่อทั้งปวงก็ออกจากประตูด่านได้สิ้น หุนปันขับเกวียนมาถึงประตู และเห็นทหารคนนั้นมีกำลังมากยกประตูขึ้นไว้ได้ คิดเกรงมิได้ตามทหารเมืองฬ่อออกไป ให้หยุดเกวียนไว้ขึ้นเกาทัณฑ์ ซกเลียงเอกเห็นดังนั้นก็เยื้องตัวออกไปนอกประตู หุนปันยิงเกาทัณฑ์มาพอซกเลียงเอกวางประตูลง ลูกเกาทัณฑ์ก็ถูกบานประตูข้างใน ซกเลียงเอกก็กลับไปค่ายจึงว่ากับซินตังฮูเต็กซีนีว่า ขณะเมื่อไล่ทหารชาวด่านเข้าไปนั้นชีวิตท่านทั้งสองอยู่ในสองมือเรา ซินตังฮูจึงตอบว่า ขณะเมื่อเราไปในกำแพงนั้น ถ้าทหารข้างหลังอย่าตีม้าฬ่อเรียกเลย เราก็คงจะทำการได้สำเร็จ เต็กซีนีจึงว่าเพลาพรุ่งนี้ตัวเราผู้เดียวจะตีด่านเป๊กเอียงให้แตก ท่านทั้งปวงจะได้เห็นฝีมือเราบ้าง ว่ากันแล้วต่างคนก็ไปชุมรุมที่อยู่ ครั้นเพลาเช้าเบงซุนมีจึงแบ่งทหารให้ซกเลียงเอก ซินตังฮู เต็กซีนี นายละร้อย เต็กซีนีจึงว่าซึ่งจะให้ทหารเราน้อยหนึ่งนั้นเราไม่เอา เราจะรับไปแต่คนเดียวก็เหมือนคุมทัพกองหนึ่ง ว่าแล้วก็ใส่เกราะมือซ้ายถือโล่มือขวาถือทวนโลดโผนไปโดยกำลังว่องไวเร็วดุจนกบิน ถึงเชิงกำแพงด่านก็ร้องท้าทายให้ทหารชาวด่านออกมารบกันให้เห็นฝีมือ ฝ่ายหุนปันเห็นทหารเมืองฬ่อมีกำลังและฝีมือก็ไม่ออกสู้รบให้รักษาด่านมั่นไว้
ฝ่ายตงหังเอียมคุมทัพเมืองจิ้นกับสามหัวเมืองมาล้อมด่านเป๊กเอียงไว้ตั้งแต่กลางเดือนสี่จนปลายเดือนห้าได้สี่สิบวัน ทหารทั้งสองฝ่ายต่างคนต่างอิดโรย พอฝนตกห่าใหญ่นํ้าท่วมแผ่นดินลึกประมาณสองศอก พวกกองทัพซึ่งล้อมอยู่นั้นได้ลำบากนัก จึงพากันมาหาตี๋เอียวแม่ทัพใหญ่แจ้งความว่า กองทัพเมืองเราซึ่งไปตั้งล้อมเป๊กเอียงอยู่นั้น เกิดความไข้ชุกชุมฝนก็ตกหนักทหารทั้งปวงได้ความลำบาก อันตำบลนี้ถ้าเป็นเทศกาลฝนแล้วนํ้าทั้งสี่ทิศไหลมาร่วมกันเห็นจะยกกลับคืนมายาก ข้าพเจ้าคิดว่าจะถอยทัพกลับมาเสียก่อน ต่อสิ้นเทศกาลฝนจึงจะยกกลับมาตีด่านเป๊กเอียงให้ได้
ตี๋เอียวได้ฟังดังนั้นโกรธตงหังเอียมกับสูกัวเป็นกำลัง ลุกขึ้นจากเก้าอี้กระทืบเท้าร้องตวาดไปว่า ตัวเราเป็นผู้ใหญ่แต่เดิมให้ห้ามปรามว่าด่านเป๊กเอียงมั่นคงนัก จะทำเอาโดยง่ายนั้นไม่ได้ ตัวทั้งสองกลับดื้อดึงต่อหน้าเจ้าเมืองจิ้นว่าจะเอาให้ได้ รับอาสามาก็ไม่เห็นเป็นการสักสิ่งหนึ่งยังมีหน้ามาบอกจะให้ยกกลับไป ถ้าเราจะยอมทำตามคำตัวทั้งสองก็จะพลอยได้ความผิดด้วย เราจะเอาตามคำสัญญา ตัวทั้งสองจงเร่งกลับไปตีเอาด่านเป๊กเอียงให้ได้ในเจ็ดวัน ถ้าพ้นกว่านั้นเราจะเอาโทษตามอาญาศึก
ตงหังเอียมกับสูกัวได้ฟังดังนั้นกลัวอาญาตี๋เอียวนัก ก็รับคำคำนับลากลับมาที่ล้อมจึงว่ากับทหารทั้งปวงว่า แม่ทัพใหญ่สั่งให้ตีด่านเป๊กเอียงให้ได้ในเจ็ดวัน ถ้าไม่ได้ตามกำหนดจะตัดศีรษะเราทั้งสองเสีย ท่านทั้งปวงจงตีให้แตกในหกวัน ถ้าตีไม่แตกเราจะฆ่าเสีย ตัวเราก็จะเชือดคอตายตามไป แต่บรรดาทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนต่างก็แลดูตากัน ตงหังเอียมกับสูกัวจึงประกาศกับทหารเมืองจิ้นและสามหัวเมืองว่า ท่านทั้งปวงจงเห็นแก่แผ่นดิน อุตส่าห์ช่วยกันทำเข้าไปให้สำเร็จจงได้ ถ้าไม่ได้ด่านเป๊กเอียงในคราวนํ้านี้แล้ว ผู้ใดถอยหลังออกมาจะให้ตัดศีรษะเสีย
นายทหารทั้งปวงกลัวอาญาต่างคนต่างก็ไปเร่งให้ทหารทำพะองและบันไดสำหรับจะปีนกำแพงพร้อมกันทุกหมวดทุกกอง ขณะนั้นสิ้นคราวฝนน้ำถอยลงพอชาวกองทัพทำได้ถนัด ตงหังเอียมกับสูกัวก็ขึ้นเกวียนคุมทหารยกเข้าไปถึงเชิงกำแพง ทหารบนกำแพงเอาศิลาทิ้งลงมาดังห่าฝน ทหารเมืองจิ้นกับสามหัวเมืองกลัวอาญาตงหังเอียมก็มิได้ย่อท้อเข้าทำการอยู่ได้ห้าวันจนสิ้นก้อนศิลาบนกำแพง ตงหังเอียมก็เร่งให้เอาบันไดและพะองเข้าพาดขับทหารปีนกำแพงขึ้นไปได้ไล่ฟันทหารบนเชิงเทินเป็นอลหม่าน ฝ่ายหุนปันทหารกระจัดกระจายไปเหลือกำลังที่จะสู้รบก็เชือดคอตายเสียในที่นี้ ตงหังเอียมกับสูกัวก็ให้เปิดประตูเข้าไปไล่ฆ่าฟันทหารชาวด่านล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายตี๋เอียว เมื่อคาดโทษตงหันเอียมกับสูกัวไปแล้วยังไม่ไว้ใจก็ยกทหารตามมา ครั้นเห็นตงหังเอียมตีด่านเป๊กเอียงได้ ตี๋เอียวก็คุมทหารเข้าไปตั้งอยู่ในกำแพงด่าน นายด่านเป๊กเอียงเห็นดังนั้นก็พาทหารกับขุนนางเข้ามาคำนับแล้วว่า เจ้าเมืองฌ้อให้หุนปันขุนนางลงมารักษาด่าน หุนปันก็ตายแล้ว เมืองด่านอันนี้ข้าพเจ้าจะขอขึ้นกับท่านต่อไป ตี๋เอียวจึงสั่งให้ทหารเอาตัวนายด่านออกไปคุมไว้ ณ ค่าย
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นคิดเกรงว่ากองทัพซึ่งยกไปนั้นจะตีด่านเป๊กเอียงไม่ได้ จึงให้เลือกเอาทหารที่มีฝีมือสองพันคน ตัวเจ้าเมืองจิ้นยกตามมา ครั้นถึงตำบลโซขิวกลางทางพบคนถือหนังสือมาว่าตีด่านเป๊กเอียงได้แล้ว เจ้าเมืองจิ้นก็ให้ยั้งทัพอยู่ที่นั้น แล้วให้เอียงสุดถือหนังสือไปให้ซองจงก๋งเจ้าเมืองซองใจความว่า ด่านเป๊กเอียงนั้นเราตีได้แล้วเราจะยกไป ให้ท่านแต่งขุนนางและทหารมารักษา
ฝ่ายเจ้าเมืองซองแจ้งความในหนังสือเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งยกมาตีด่านตำบลเป๊กเอียงให้ก็ยินดี จึงพาไตหูเอียงสุดมาที่โซขิวก็เข้าไปคำนับขอบใจเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นเจ้าเมืองซองมาก็เรียกให้นั่งที่สมควรแล้วว่าที่ด่านเป๊กเอียงนั้นยกให้ จงจัดทหารรักษาให้ดีเถิด เจ้าเมืองซองรับคำแล้วก็ออกมาจัดได้ข้าวของเป็นอันมาก ก็เอากลับมาให้เจ้าเมืองจิ้น แล้วแบ่งให้แจกขุนนางและทหารทั้งปวงตามผู้ใหญ่ผู้น้อย
๖๑
ฝ่ายตี๋เอียวแม่ทัพครั้นยกมาจากด่านเป๊กเอียง มาถึงตำบลโซขิวก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแจ้งความว่า ซกเลียงเอก ซินตังฮู เต็กซีนี พวกทหารเมืองฬ่อสามคนนี้ทำการรบพุ่งห้าวหาญนัก เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้นก็ให้เกวียนและม้ากับเงินทองเสื้อผ้าทหารทั้งสามคนเป็นบำเหน็จ แล้วตี๋เอียวจึงบอกเจ้าเมืองจิ้นว่า ข้าพเจ้าจับนายด่านเป๊กเอียงมาได้เป็นหลายคน เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าอันนายด่านพวกนี้กระทำผิดไปเข้าด้วยเจ้าเมืองฌ้อ หาควรเลี้ยงเป็นขุนนางไม่ ให้ถอดใช้เป็นไพร่ ให้เจ้าเมืองซองจัดตั้งนายด่านที่ดีตามชอบใจ
ฝ่ายซิวหวยผู้เป็นสินกุ๋นหูเจียง มาด้วยเจ้าเมืองจิ้นเป็นโรคป่วยลงก็ตาย เจ้าเมืองจิ้นเห็นงุยเสียงมีสติปัญญารู้กฎหมายอย่างธรรมเนียม จึงตั้งให้เป็นที่สินกุ๋นหูเจียง แล้วตั้งเตียวโลเป็นที่แทนงุยเสียง อยู่มาถึงฤดูหนาวพวกกองทัพลวนหำซึ่งเกณฑ์ไปตีเมืองเตง ครั้นยกไปถึงตำบลงุยสิวก็ตั้งทัพอยู่ แล้วแบ่งทหารไปตั้งอยู่ตำบลหอโล้จะคอยดูท่วงทีเจ้าเมืองเตง ขณะนั้นในเมืองเตงเกิดฆ่าฟันกัน อวยจีพาพรรคพวกมาฆ่ากองจีหวดกองจีหุยกองจีซูสามคนเสีย ฝ่ายจีสายบุตรกองจีหุยกับจีซันบุตรกองจีหวดแจ้งความว่าอวยจีฆ่าบิดาเสียก็คิดแค้น จึงร่วมคิดกันพาทหารยกไปจะจับอวยจี อวยจีรู้ว่าคนทั้งสองยกมากับทหารเป็นอันมาก เห็นจะสู้มิได้ก็พาพรรคพวกหนีไปอยู่ตำบลปักเกง
ฝ่ายกองซุนไซ้รู้ว่าอวยจีพวกโจรฆ่ากองจีหุยกองจีหวดกองจีซูเสียก็ยกไปช่วยจีสายจีซัน จีสายจีซันเห็นกองซุนไซ้มาจึงบอกความว่า บัดนี้อวยจีหนีไปอยู่ตำบลปักเกง กองซุนไซ้แจ้งความแล้วก็พาจีสายจีซันกับทหารทั้งปวงติดตามไปถึงตำบลปักเกง พบอวยจีกับพรรคพวกตั้งอยู่ที่นั่น ก็ให้ทหารล้อมจับอวยจีกับพรรคพวกได้ก็ฆ่าเสีย แล้วก็พากันกลับมาแจ้งความกับเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงแจ้งความดังนั้นก็ยินดี จึงตั้งกองจีแหเป็นที่เจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่สำหรับได้ปราบปรามผู้กระทำผิด
ฝ่ายลวนหำนายกองทัพเมืองจิ้นรู้ข่าวจึงมาบอกตี๋เอียวแม่ทัพว่า บัดนี้ในเมืองเตงเกิดโจรฆ่าขุนนางวุ่นวายนัก ถ้าเราไปตีเอาเมืองในขณะนี้เห็นจะได้โดยง่าย ตี๋เอียวจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ยกไปตีเอาเมืองเตงในขณะวุ่นวายนี้เราเห็นหาควรไม่ จำจะหยุดอยู่ให้บ้านเมืองเขาเป็นปรกติก่อนเราจึงจะยกกองทัพไปตี ถึงมาตรว่าแพ้และชนะก็มีเกียรติยศ ลวนหำได้ยินดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงรู้ข่าวว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาตั้งอยู่จะเข้าเมืองดังนั้น ก็คิดวิตกเห็นจะไม่ต่อสู้ได้ จึงให้กองจูแกไปพูดกับตี๋เอียวแม่ทัพเป็นทางไมตรียอมเป็นเมืองขึ้น กองจูแกรับคำเจ้าเมืองเตงแล้วก็รีบไปถึงค่ายจึงเข้าไปคำนับตี๋เอียวแล้วแจ้งความตามเจ้าเมืองเตงสั่ง ตี๋เอียวแจ้งความว่าเจ้าเมืองเตงยอมดังนั้นก็ยินดี จึงนำความนั้นไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นทราบความแล้วก็สิ้นวิตก จึงสั่งทหารทั้งปวงให้จัดแจงพร้อมกันทุกกอง แล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น
ฝ่ายกองจูลังขุนนางเมืองฌ้อรู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาตีเมืองเตงก็ยกทหารมาช่วยเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงครั้นว่าเจ้าเมืองจิ้นกลับไปเมืองแล้วกองทัพเมืองฌ้อยกมาถึงก็ให้ขุนนางออกไปพูดรับโดยดี
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นรู้ไปว่าเจ้าเมืองเตงกลับไปเข้ากับเมืองฌ้อก็โกรธ จึงให้ตี๋เอียวกับเตียวบู๊เป็นแม่ทัพแล้วเกณฑ์เมืองซองเมืองโอยเมืองฦๅเข้าบรรจบรีบยกไปตีเมืองเตงอีก สองนายรับคำเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็เกณฑ์หัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมแล้ว จัดกันเป็นกองหน้าหลังให้ครบกระบวน ตี๋เอียวเป็นแม่ทัพหลวง เตียวบู๊เป็นแม่ทัพหน้า ยกไปถึงเมืองเตงก็จัดกันตั้งเป็นกองๆ เจ้าเมืองซองนั้นให้เอียงสุดคุมทหารเข้าตั้งประชิดที่ประตูเมืองเตงข้างตะวันออก เจ้าเมืองโอยให้ซุนเลียงฮูคุมทหารเมืองโอยเมืองฦๅไปตั้งตำบลปักพี เตียวบู๊นั้นตั้งที่ตำบลไซเขา ตี๋เอียวแม่ทัพหลวงตั้งอยู่ตรงประตูเมืองเตงข้างใต้ แล้วกำหนดนัดพร้อมกันจะเข้าตีเมืองเตงเพลารุ่งเช้า
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงกับขุนนางทั้งปวงรู้เหตุดังนั้นก็ตกใจกลัว จึงปรึกษากันว่าเราจะนิ่งอยู่ฉะนี้มิได้ด้วยกองทัพมาชิดเมืองนัก จำเราจะแต่งคนออกไปพูดกับขุนนางเมืองจิ้นตามทางไมตรีก่อนพอให้เลิกกองทัพไป ครั้นเห็นพร้อมกันแล้วเจ้าเมืองเตงก็ให้ขุนนางออกไปหาตี๋เอียวแม่ทัพ ขุนนางรับคำเจ้าเมืองเตงแล้วก็ออกไปถึงตี๋เอียวก็คำนับพูดจาเป็นทางไมตรี ตี๋เอียวแจ้งความดังนั้นก็คิดสงสารด้วยคำเจ้าเมืองว่ากล่าวอ่อนน้อม จึงให้ยกกองทัพทั้งปวงมาตั้งรออยู่ตำบลเหาเสียปลายแดนเมืองซอง เจ้าเมืองเตงก็ดีใจจึงจัดแจงข้าวของเป็นอันมากตามไปให้ตี๋เอียว ณ ตำบลเหาเสีย แล้วเจ้าเมืองเตงก็ทำสัตย์สาบานให้ตี๋เอียว ตี๋เอียวก็เลิกทัพทั้งปวงกลับไป
ฝ่ายฌ้อกังอ๋องรู้ว่าเจ้าเมืองเตงกลับใจไปเข้ากับเจ้าเมืองจิ้นดังนั้นก็โกรธ คิดจะไปตีเมืองเตงเสียให้ยับเยิน แล้วก็วิตกว่าจะไปแต่ทหารเมืองเราก็น้อย เกลือกเมืองจิ้นจะมาช่วยก็จะเสียที จะคิดหาทหารให้มากจึงจะได้ชัยชนะ ฌ้อกังอ๋องก็สั่งให้กองจูลังไปขอกองทัพเมืองจิ๋น กองจูลังรับคำเจ้าเมืองฌ้อแล้วก็ไปถึงเมืองจิ๋น จึงคำนับแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ๋น ฝ่ายฮวนก๋งแจ้งความแล้วก็ขัดมิได้ ด้วยน้องสาวเป็นเมียเจ้าเมืองฌ้อ จึงให้เองเจียมขุนนางนายทหารเอกคุมทหารหกพันกับเกวียนสามร้อยเล่มยกไปที่ตำบลยงเอี๋ยงช่วยเจ้าเมืองฌ้อตีเมืองเตง กองจูลังแจ้งความดังนั้นแล้วก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับไปถึงเมืองฌ้อก็เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้กองทัพมาช่วยก็ดีใจ จึงเกณฑ์ทหารในเมืองฌ้อได้เป็นอันมากยกทัพมาตีเมืองเตง ครั้นถึงตำบลยงเอี๋ยงจึงประกาศกับทหารทั้งปวงว่า ครั้งนี้เราตีเมืองเตงไม่ได้ จงสาบานอย่ากลับไปเมืองเลย
ฝ่ายเจ้าเมืองเตง ครั้นทำสัตย์กับกองทัพเมืองจิ้นแล้ว กลับมาถึงเมืองได้ยินข่าวว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมา ในวันหนึ่งสองวันจะถึงเมือง จึงให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเข้ามาพร้อมแล้วปรึกษาว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมาอีกครั้งนี้เราจะคิดทำประการใด ขุนนางทั้งปวงปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วจึงว่าบัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองจิ้นเป็นเมืองเอก อันเมืองฌ้อนี้หายศศักดิ์เสมอเหมือนไม่ เมืองจิ้นกับเมืองเราใกล้กัน ยกกองทัพไปมารวดเร็วนัก และเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นก็ยังไม่ได้รบแพ้ชนะกันต่างก็จะชิงตีเอาเมืองเรา แม่ทัพทั้งสองเมืองยกมามิได้หยุดหย่อน อันกองทัพเมืองฌ้อยกมาเมืองเราครั้งนี้ แม้นเจ้าเมืองจิ้นเป็นใจยกทัพมาช่วยเราโดยสุจริตเมืองฌ้อก็ทำไม่ได้ เราก็จะตั้งใจเป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ้น
กองซุนเสียจือจึงว่า ถ้าจะให้เมืองจิ้นช่วยเราโดยเร็วไม่ยากดอก ด้วยเมืองจิ้นกับเมืองซองได้ให้ความสัตย์สนิทกันแล้ว แม้เราคิดอ่านให้กองทัพเมืองฌ้อไปตีเมืองซอง เมืองจิ้นรู้ก็ยกมาช่วยแล้วก็จะมาตีเมืองเรา ที่ไหนกองทัพเมืองฌ้อจะช่วยเราได้ เราก็จะต้องกลับขึ้นกับเมืองจิ้นอีก ถึงข้างหน้าไปเมืองฌ้อก็จะว่าไรเรา เราก็จะได้มีคำว่าถนัด ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างชมว่าท่านคิดชอบ พอมีผู้เข้ามาบอกว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมาครั้งนี้ขอทหารเมืองจิ๋นมาด้วย
กองซุนเสียจือได้ยินดังนั้นก็ดีใจ จึงว่าเทพยดาบันดาลจะให้เราขึ้นกับเมืองจิ้นเป็นแน่แล้ว ขุนนางทั้งปวงจึงถามกองซุนเสียจือ กองซุนเสียจือจึงว่า เห็นเหตุว่าทัพเมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเราก็ยังจะไม่ได้โดยสะดวก จะต้องล้อมอยู่ช้านานจึงจะได้ แม้แต่ยังไม่มาถึงแดนเรา เราไปคอยรับแต่กลางทาง แล้วทำพูดจาอ่อนน้อมเป็นไมตรี ยุยงให้กองทัพเมืองฌ้อไปตีเมืองซองเสียก่อนพวกเราก็จะไม่ลำบาก
เจ้าเมืองเตงได้ฟังก็เห็นชอบจึงว่า ครั้งนี้เราเชิญท่าน ท่านจงไปคอยพูดจาให้สำเร็จราชการเถิด กองซุนเสียจือรับคำเจ้าเมืองเตงว่า ท่านอย่าได้วิตกเลย แล้วกองซุนเสียจือก็มาที่อยู่ เพลากลางคืนก็พาพรรคพวกขึ้นเกวียนรีบไปถึงตำบลแม่นํ้ากวางซุยก็ลงเรือข้าม ขึ้นเดินทางไปประมาณสิบลี้เป็นร้อยยี่สิบห้าเส้นพบกองทัพเมืองฌ้อ กองซุนเสียจือจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อเห็นกองซุนเสียจือก็ร้องตวาดว่า เจ้าเมืองเตงเป็นคนเสียสัตย์เรายกมาจะทำโทษให้ถึงขนาด กองซุนเสียจือมานี่จะคิดทำประการใดกับเราหรือ
กองซุนเสียจือทำมารยาตกใจกลัว แล้วจึงว่าเจ้าเมืองเตงทุกวันนี้ก็นึกถึงคุณทั้งบารมีท่านยิ่งนัก ตั้งใจจะฝากชีวิตแก่ท่านมิได้คิดเอาใจออกห่างเลยเป็นอันขาด แต่เป็นเหตุด้วยเจ้าเมืองซองไม่เกรงว่าเมืองเตงขึ้นกับท่าน ไปยุยงเจ้าเมืองจิ้นมาตีเมืองเตง นายข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองจะเป็นอันตราย จึงต้องล่อลวงผูกไมตรีกับเจ้าเมืองจิ้นพอให้เลิกทัพกลับไป อันเมืองเตงก็คงเป็นเมืองขึ้นของท่าน ขอท่านจงงดโทษพิเคราะห์ดูเหตุการณ์ก่อน บัดนี้นายข้าพเจ้าเจ็บแค้นเจ้าเมืองซองนัก จึงให้ข้าพเจ้ามาคอยแจ้งความ ขอท่านกรุณายกทัพไปให้ถึงแดนเมืองซอง ให้เจ้าเมืองซองรู้ว่าท่านเป็นที่พึ่งแก่เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็จะยกไปรบเจ้าเมืองซองให้ท่านเห็นว่าซื่อตรง ภายหลังเมืองซองและเมืองจิ้นก็เกรงบุญท่านไม่อาจมายํ่ายีเมืองเตงต่อไป
ฌ้อกังอ๋องได้ยินกองซุนเสียจือว่ายกย่องก็ยินดีหายโกรธจึงว่า ถ้าดังนั้นเราก็จะยกไปเหยียบแดนเมืองซอง แต่จะให้ไปบอกทัพเมืองจิ๋นให้รู้จะได้ยกไปช่วย กองซุนเสียจือจึงตอบว่า ท่านก็เป็นเมืองเอก มีสง่าและเกียรติยศมาก ทั้งฝีมือทแกล้วทหารก็เข้มแข็ง เมืองซองก็เป็นแต่เมืองน้อยนิดหนึ่ง จะให้ร้อนถึงทัพเมืองจิ๋นนั้นหาสมควรไม่ แต่ทัพท่านกับเมืองเตงไปตีก็จะได้โดยง่าย ฌ้อกังอ๋องก็ยิ่งนิยมกำเริบใจจึงให้บอกกองทัพเมืองจิ๋นให้กลับไปเมือง แล้วให้กองซุนเสียจือกลับไปบอกเจ้าเมืองเตงให้ยกไปพร้อมกันที่ตำบลตังพี พรุ่งนี้เราจะยกไป กองซุนเสียจือก็ยินดีด้วยสมคิดจึงคำนับลาเจ้าเมืองฌ้อกลับไป ถึงเมืองเตงก็แจ้งความให้เจ้าเมืองเตงฟังทุกประการ เจ้าเมืองเตงรู้ความก็ยินดี จึงให้เร่งจัดทหารเข้ากระบวนทัพพร้อมแล้วก็ยกไป
ฝ่ายฌ้อกังอ๋อง ครั้นรุ่งขึ้นก็ยกทัพไปถึงตำบลตังพีพร้อมกับเจ้าเมืองเตง ก็ให้ทหารเข้าตีด่านปลายแดนเมืองซองแตกเป็นหลายตำบล แล้วเจ้าเมืองฌ้อกับเมืองเตงก็ยกทัพแยกกันกลับไปเมือง ฝ่ายเจ้าเมืองซองรู้ข่าวว่าเมืองฌ้อกับเมืองเตงยกทัพมาตีก็ตกใจ จึงแต่งหนังสือให้เหียงซุนไปบอกความกับเจ้าเมืองจิ้น เหียงซุนได้หนังสือแล้วรีบไปถึงเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วแจ้งความว่า กองทัพเมืองฌ้อเมืองเตงยกมาตีเมืองซอง จิ้นเจาก๋งแจ้งความแล้วจึงปรึกษาด้วยตี๋เอียว ตี๋เอียวจึงว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้ารู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อไปขอทหารเมืองจิ๋น แต่ซึ่งมาตีเมืองซองนี้ทหารเมืองจิ๋นหามาไม่ มาแต่พวกเมืองฌ้อกับเมืองเตง อันเมืองเรากับเมืองฌ้อก็ผลัดเปลี่ยนกันตีเมืองเตงทุกปีมิได้ขาด ทหารทั้งสองฝ่ายเหน็ดเหนื่อยหามีความสุขไม่ ถ้าท่านจะไปตีเมืองเตงเมืองเดียวได้โดยง่าย แต่ใจข้าพเจ้าเห็นหาขาดศึกไม่ ถ้าคิดจัดแจงทหารที่แกล้วกล้าไปตีให้ตลอดถึงเมืองฌ้อให้เห็นฝีมือ หัวเมืองทั้งปวงก็จะได้กลัวเกรงท่านไม่มีผู้ใดดูหมิ่นต่อไป
เจ้าเมืองจิ้นคิดดูก็เห็นชอบ จึงเกณฑ์เมืองซอง เมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองเจ๋ เมืองฦๅ เมืองจอ เมืองลู เมืองติน เมืองซี เมืองกี๋ เมืองเสียจู ให้เร่งจัดทหารยกกองทัพมาให้พร้อม เราจะไปตีเมืองเตง ฝ่ายเจ้าเมืองทั้งปวงรู้ดังนั้น ต่างเจ้าเมืองก็จัดแจงกองทัพยกมา เจ้าเมืองจิ้นครั้นทัพหัวเมืองถึงพร้อม ก็สั่งตี๋เอียวให้จัดทหารเร่งรีบยกไป ครั้นถึงเมืองเตงก็ให้ทหารตีด่านจับผู้คนได้เป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงรู้ว่าทัพเมืองจิ้นยกมา จึงว่ากับกองซุนเสียจือว่าเดิมท่านคิดกับเราจะให้เจ้าเมืองจิ้นขัดใจยกทัพมาตีเมืองเรา บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นก็ยกมาเหมือนท่านคิดจะทำประการใดเล่า กองซุนเสียจือจึงว่าข้าพเจ้าจะให้ขุนนางไปพูดเกลี้ยกล่อมกับเจ้าเมืองจิ้นเป็นทางไมตรีพอหน่วงทัพแล้วจึงจะให้ไปบอกเจ้าเมืองฌ้อว่า ทัพเมืองจิ้นยกมาล้อมเมืองเตง ให้เจ้าเมืองฌ้อเร่งยกมาช่วยให้ทัน ถ้าเมืองฌ้อยกมาทันได้รบกับเมืองจิ้น แม้เห็นผู้ใดชนะเราก็จะเข้าด้วย ถ้าเจ้าเมืองฌ้อไม่มาช่วย เราก็จัดเงินทองไปให้กับเจ้าเมืองจิ้นตามธรรมเนียมเมืองขึ้น ถึงภายหลังเมืองฌ้อจะยกมาก็จะกลัวอะไร ด้วยได้เจ้าเมืองจิ้นเป็นที่พึ่งมั่นคงแล้ว
เจ้าเมืองเตงได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริง จึงคิดกันให้เป๊กเบ๋งขุนนางผู้หนึ่งออกไปหาเจ้าเมืองจิ้น แล้วให้กองซุนเลียงสิวกับจิวเหลียวไปเมืองฌ้อ กองซุนเสียงสิวกับจิวเหลียวก็รับคำเจ้าเมืองเตงไปถึงเมืองฌ้อ จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อแล้วแจ้งความว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นกับสิบเอ็ดหัวเมืองยกทัพมาล้อมเมืองเตงไว้ เห็นเมืองเตงจะเสียแก่ข้าศึกในวันหนึ่งสองวัน ถ้าท่านเมตตาเร่งยกไปตีเมืองจิ้นให้แตกไปได้ เจ้าเมืองเตงก็จะรู้คุณท่านยิ่งนัก ถ้าท่านไม่ยกไปช่วยให้ทันที แต่กำลังทหารเมืองเตงก็ไม่รักษาเมืองไว้ได้ จะต้องเข้ากับเมืองจิ้น เจ้าเมืองเตงสั่งมาว่าท่านเมตตาแล้วก็ให้เร่งยกกองทัพไปโดยเร็ว
ฌ้อกังอ๋องได้ยินดังนั้นก็ขัดใจ จึงให้หากองจูลังเข้ามาเล่าความให้ฟังแล้วปรึกษาราชการ กองจูลังแจ้งความแล้วจึงว่า เรายกทัพกลับมาทหารยังไม่ทันจะหายเหนื่อย บัดนี้จะให้ไปช่วยรบเมืองจิ้นอีกนั้นเห็นเหลือกำลังนัก แม้เมืองเตงจะยอมเข้ากับเมืองจิ้นก็ตามทีเถิด ภายหลังทหารหายเหนื่อยแล้วจึงค่อยยกไปตีเอาจะสิ้นวันไปทีเดียวหรือ ฌ้อกังอ๋องได้ฟังกองจูลังว่าก็นิ่งอยู่ แล้วพาลโกรธสั่งให้เอากองซุนเลียงสิวกับจิวเหลียวไปจำไว้
ฝ่ายเป๊กเบ๋งครั้นรับคำนับเจ้าเมืองเตง จึงบอกความกับนายประตูว่าเจ้าเมืองเตงใช้มาคำนับเจ้าเมืองจิ้น นายประตูแจ้งความแล้วก็เข้าไปบอกเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นรู้ความดังนั้นก็ให้หาตัวเป๊กเบ๋งเข้าไป เป๊กเบ๋งครั้นเข้าไปถึงที่เจ้าเมืองจิ้นก็คุกเข่าลงกราบคำนับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นหน้าเป๊กเบ๋งขุนนางเมืองเตงแล้วร้องว่า เจ้าเมืองเตงเป็นไมตรีกับเราก็หลายครั้งแล้วลวงเล่น ครั้งนี้จะให้ออกมาลวงอีกให้ช้าป่วยการกองทัพหรือ เป๊กเบ๋งคำนับแล้วจึงว่า เจ้าเมืองเตงให้ข้าพเจ้ามาครั้งนี้โดยสัตย์ซื่อหาล่อลวงท่านให้ช้าไม่ บัดนี้นายข้าพเจ้าให้ไปตัดทางไมตรีกับเจ้าเมืองฌ้อเด็ดขาด จะตั้งใจเป็นเมืองขึ้นกับท่านมิได้คิดเป็นสองใจไปแล้ว
จิ้นเจาก๋งจึงว่าเจ้าเมืองเตงผูกไมตรีกับเราแล้วกลับหน้าคืนหลัง หาซื่อตรงไม่ ถ้าครั้งนี้กลับกลายไปอีก ทหารหัวเมืองทั้งปวงก็จะต้องป่วยการ มิใช่จะยากเหนื่อยแต่เราผู้เดียว ท่านจงกลับไปบอกกับเจ้าเมืองเตงให้ปรึกษากันเสียให้แน่นอน จึงกลับมาบอกกับเราให้สิทธิ์ขาดกันเสียแต่ครั้งเดียวนี้ เป๊กเบ๋งจึงว่าเจ้าเมืองเตงนายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าเอาเมืองเตงมาขึ้นกับท่านครั้งนี้แน่แล้ว ท่านอย่าคิดสงสัยสิ่งใดสิ่งหนึ่งเลย จิ้นเจาก๋งก็ตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงมอบเมืองให้ขึ้นกับเรานั้นท่านจะสาบานตัวได้หรือไม่ เป๊กเบ๋งจึงรับว่าข้าพเจ้าจะสาบานให้ท่านได้ เจ้าเมืองจิ้นก็ให้เตียวบู๊ผู้เป็นที่เอียกุ๋นง่วนโซ่ย กำกับตัวเป๊กเบ๋งเจ้าไปหาเจ้าเมืองเตงออกมาทำความสัตย์ ณ ค่าย เป๊กเบ๋งก็รับคำ คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นพาเตียวบู๊ไปถึงเมืองเตง ก็นำเตียวบู๊เข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเตงว่า เจ้าเมืองจิ้นให้ขุนนางเข้ามานัดให้ท่านออกไปทำความสัตย์สาบาน ณ ค่ายจึงจะเห็นจริง
เจ้าเมืองเตงแจ้งความดังนั้นก็ตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ้นโปรดนัดมานั้นเราก็จะยอมออกไปทำตาม จึงว่ากับเตียวบู๊ว่าท่านจงกลับไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ้นเถิดว่า วันนี้เราให้กองซุนเสียจือออกไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นจะขอกำหนดนัดในวันหนึ่งสองวันนี้เราจะออกไปเป็นแน่ เตียวบู๊ก็รับคำเจ้าเมืองเตงแล้วกลับไปกับกองซุนเสียจือ ครั้นถึงค่ายก็พากองซุนเสียจือเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น กองซุนเสียจือก็แจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นตามคำนายสั่งทุกประการ ครั้นถึงกำหนดเจ้าเมืองเตงก็ออกมาคำนับเจ้าเมืองจิ้น ณ ค่ายเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นเจ้าเมืองเตงมาก็เรียกให้นั่งที่สมควรแล้วว่า ท่านได้ทำความสัตย์ไว้กับเราก็หลายครั้ง หารักษาสัตย์ให้สุจริตไม่แต่สักครั้งหนึ่ง บัดนี้ท่านว่าจะทำความสัตย์อีก เราก็จะยอมให้ทำลองดูให้ผีสางเทพยดาเห็นเป็นพยาน แล้วเจ้าเมืองจิ้นจึงให้หานายกองทัพทั้งปวงมานั่งพร้อม ก็ให้เจ้าเมืองเตงตั้งสัตย์สาบานต่างๆ เจ้าเมืองเตงคำนับแล้วก็ทำความสัตย์ให้ทุกประการ เจ้าเมืองจิ้นเห็นเจ้าเมืองเตงทำความสัตย์แล้ว จึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่าบรรดาชาวเมืองเตงผู้ใดได้ไว้มากน้อย ให้คืนให้แก่เจ้าเมืองเตงให้สิ้น ถ้าผู้ใดขัดขวางไว้จะให้มีโทษ กับที่ตำบลด่านหอหลอก๊วนนั้น ก็ให้ยกให้แก่เจ้าเมืองเตงด้วย พวกทหารที่รักษาอยู่นั้นให้เลิกมาเสียให้สิ้น
บรรดาเจ้าเมืองทั้งปวงได้ฟังเจ้าเมืองจิ้นสั่งดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองเตงมาทำสัตย์กับท่านครั้งนี้ ข้าพเจ้าทั้งปวงก็เห็นว่ายังไม่ไว้ใจได้ ซึ่งท่านจะยกที่ด่านหอหลอก๊วนให้ด้วยนั้นยังไม่ควร เกลือกเจ้าเมืองเตงจะคิดกลับกลาย ที่ด่านนั้นสำคัญ ท่านจะคิดตั้งอีกนั้นยากนัก ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ดีก่อน เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าบรรดาเจ้าเมืองทั้งปวงซึ่งยกทหารมาช่วยตีเมืองเตงก็หลายครั้งพลอยได้ความลำบากด้วยไม่รู้แล้ว ครั้งนี้เจ้าเมืองเตงก็ให้สัตย์แก่เราถึงสาหัส เราก็เชื่อใจไม่คิดร้ายต่อเขา ถ้าเขาจะคิดร้ายต่อเราได้อีกก็ตามเถิด แล้วจึงว่ากับเจ้าเมืองเตงว่า เรากับท่านทำศึกกันไพร่บ้านพลเมืองก็พลอยลำบากล้มตายด้วยหาต้องการไม่ ตั้งแต่นี้ไปท่านจะเป็นเมืองขึ้น หรือจะรักไปเป็นเมืองขึ้นฌ้อกังอ๋องก็ตามใจ เราไม่ขัดขวางเป็นธุระแล้ว
เจ้าเมืองเตงได้ยินเจ้าเมืองจิ้นว่ากล่าวดังนั้นก็คำนับแล้วว่า ท่านเป็นถึงเมืองเอกออกปากว่าเมตตาแก่ราษฎรทั้งปวงนั้น พระคุณหาที่สุดไม่ ถ้าตัวข้าพเจ้าคิดกลับหน้าคืนหลังก็อุปมาเหมือนสัตว์เดรัจฉาน ถ้าข้าพเจ้ายังคงเป็นคนอยู่ตราบใด ก็ไม่ลืมคุณท่านเลยเป็นอันขาด ถ้าข้าพเจ้าคิดประมาทคิดกลับกลายทิ้งความสัตย์เสีย ขอจงบันดาลให้เทพยดาผีสางสังหารหักคอข้าพเจ้าเสียให้สิ้นชีวิตประจักษ์แก่ตาคนทั้งปวง แล้วเจ้าเมืองเตงก็คำนับเจ้าเมืองจิ้นกลับเข้าเมือง ครั้นเพลาเช้าจึงให้กองซุนเสียจือจัดครูมโหรีพิณพาทย์สามคนกับหญิงมโหรีสิบหกคน ทั้งเครื่องมโหรีสองสำรับกับหญิงที่รูปงามสามสิบคน กับเกวียนสำหรับรบร้อยเล่ม เสื้อเกราะร้อยสำรับให้เอาไปให้เจ้าเมืองจิ้น
กองซุนเสียจือก็รับคำเจ้าเมืองเตง แล้วก็ออกมาจัดของทั้งปวงได้พร้อมแล้วก็พาไป ณ ค่ายจึงแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นก็มีความยินดีจึงสั่งให้รับของทั้งปวงไว้ แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็แบ่งนางมโหรีแปดคนกับเครื่องมโหรีสำรับหนึ่งให้งุยเสียงว่า เราแทนคุณท่านที่ได้สั่งสอนให้อดความโกรธดีกับเจ้าเมืองย๋องเต๊กและพวกหยงทั้งปวงจนเราได้เป็นเมืองเอก ทั้งได้เมืองเตงเป็นเมืองขึ้นด้วย ของนี้เราให้ท่านเอาไปฟังเล่นพอสบายใจก่อน แล้วเจ้าเมืองจิ้นจึงแบ่งเกวียนให้ตี๋เอียวสามสิบสามเล่มว่า เราแทนคุณท่านที่สั่งสอนให้จัดกองทัพเป็นเสียงตงเหีย แปลว่าทัพเอกทัพโททัพตรี เปลี่ยนกันไปรบศึก เราได้บ้านเมืองก็เพราะท่านทั้งสอง
ตี๋เอียวงุยเสียงได้ของแล้วก็ดีใจ จึงพากันมาคำนับขอบใจเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่า ซึ่งท่านตีเมืองได้นั้น ใช่จะได้เพราะสติปัญญาข้าพเจ้าทั้งสองก็หาไม่ ได้เพราะบุญบารมีของท่านที่จะได้เป็นใหญ่ ก็ย่อมเป็นไปให้ประกอบทุกประการ จิ้นเจาก๋งจึงแจกเกวียนและผู้หญิงมโหรีให้กับเจ้าเมืองทั้งปวงและขุนนางทั่วกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วก็จัดแจงกันทุกหมวดทุกกองพร้อมแล้ว เจ้าเมืองจิ้นกับหัวเมืองทั้งปวงก็เลิกทัพกลับไป ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาตีเมืองเตง จะยกทัพมาช่วย พอได้ยินว่าเมืองเตงยอมขึ้นกับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ๋นก็ยกทัพกลับไปเมือง
สิวบองเจ้าเมืองหงอนั้นบังเกิดโรคป่วยลง จึงให้หา จูหวน กิเจ กิมุ่ย กุยจับ ผู้เป็นบุตรทั้งสี่คนเข้าไปริมที่นอนแล้วว่า เจ้าเมืองสี่คนพี่น้องนี้บิดาเห็นกุยจับมีสติปัญญามาก แม้กุยจับได้เป็นเจ้าเมืองแทนเราบ้านเมืองก็จะเป็นสุข แต่ก่อนเราคิดว่าจะตั้งกุยจับเป็นที่ซีจู แต่เกรงว่าพี่น้องจะไม่ยอมจึงงดอยู่ ถ้าเราหาบุญไม่แล้วจูหวนผู้พี่จงเป็นเจ้าเมืองเถิด ถ้าจูหวนหาไม่ก็ให้กิเจเป็นเจ้าเมืองต่อไป ถ้าสิ้นบุญกิเจแล้วให้กิมุ่ยเป็นแทน ถ้ากิมุ่ยตายแล้วให้กุยจับเป็นเจ้าเมือง แล้วให้กับลูกหลานต่อไปตามลำดับโดยประเพณี อย่าลืมคำเรา แม้ใครขัดขวางไม่ทำตามเราสั่งก็อย่าให้เทพยดารักษาเลย สั่งสิ้นคำเท่านั้นแล้วพอโรคกำเริบหนักขึ้นเจ้าเมืองหงอก็ขาดใจตาย บุตรทั้งสี่ก็คิดกับขุนนางทำการฝังศพบิดาตามธรรมเนียม แล้วจูหวนคิดจะยกกุยจับผู้น้องเป็นเจ้าเมืองหงอตามบิดาคิดไว้แต่ก่อน จึงว่ากับกุยจับว่าบิดาเราเห็นเจ้ามีสติปัญญาจะตั้งให้เป็นที่ซีจูแต่หากเกรงใจเรา ครั้งนี้หาบุญบิดาไม่แล้ว เจ้าจงเป็นเจ้าเมืองหงอแทนบิดาเกิด กุยจับจึงตอบว่า ถ้าบิดาจะตั้งข้าพเจ้าเป็นที่ซีจูข้าพเจ้าก็ไม่ยอม บัดนี้ท่านจะมาให้ข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองก็หาควรไม่ ท่านเป็นพี่ผู้ใหญ่จงเป็นเจ้าเมืองจึงจะควร ถ้าท่านจะขืนให้ข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมือง ข้าพเจ้าก็จะหนีไปอยู่เมืองอื่น จูหวนเห็นกุยจับไม่ยอมจริงแล้ว จูหวนก็เป็นเจ้าเมือง แล้วประกาศแก่พี่น้องทั้งปวงว่าเราเป็นเจ้าเมืองตามคำบิดาสั่ง ถ้าหากบุญเราไม่มี พี่น้องทั้งปวงจงจัดแจงกันเป็นเจ้าเมืองต่อๆ กันไปตามลำดับเถิด แล้วจูหวนก็ทำนุบำรุงบ้านเมืองสืบไป
ฝ่ายจิ้นเจาก๋งเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าเจ้าเมืองหงอตาย ก็ให้ขุนนางคุมของไปช่วยการศพ แล้วมีหนังสือสรรเสริญจูหวนด้วย ขุนนางได้ของกับหนังสือแล้วก็รีบไปแจ้งความกับเจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอรู้ดังนั้นก็ยินดีให้รับของไว้ ขุนนางเมืองจิ้นก็ลากลับมาเมือง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบสองปี จิ้นเจาก๋งตั้งทัพหัดทหารอยู่ริมเขาเนียนสาน ขุนนางผู้ใหญ่ป่วยลงเป็นหลายคน ตี๋เอียวซุนหลองทั้งสองคนนั้นตาย จิ้นเจาก๋งจึงตั้งสูกัวเป็นตงกุ๋นง่วนโซ่ยแทนตี๋เอียว สูกัวจึงว่าข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยไม่ควร ตงหังเอียมเป็นผู้ใหญ่ ขอท่านจงตั้งตงหังเอียมเป็นที่ตี๋เอียวเถิด เจ้าเมืองจิ้นเห็นด้วยจึงตั้งตงหังเอียมเป็นที่ตี๋เอียวตงกุ๋นง่วนโซ่ย ตั้งสูกัวเป็นปลัด ตั้งให้ฮันกีเป็นที่ตงหังเอียม ฮันกีจึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนปัญญาน้อย เตียวบู๊มีสติปัญญามาก ขอให้ตั้งเตียวบู๊เป็นเสียงกุ๋นแทนตงหังเอียมจึงจะควร เจ้าเมืองจิ้นก็ตั้งเตียวบู๊เป็นที่ตงหังเอียม ให้ฮันกีเป็นปลัด แล้วสั่งให้ทหารกองเตียวบู๊นั้นบรรจบอยู่ด้วยลวนหำ
บรรดาขุนนางทั้งปวงเห็นจิ้นเจาก๋งจัดขุนนางครั้งนั้นถูกต้องก็ชวนกันสรรเสริญว่า เราทั้งปวงควรจะตั้งใจทำราชการด้วยจิ้นเจาก๋ง แต่นั้นมาจิ้นเจาก๋งก็ได้เป็นเมืองเอกเหมือนจิ้นบุนก๋งผู้เป็นปู่ แล้วก็ตั้งขุนนางคุมทหารเป็นนายทัพไว้เป็นสามกุ๋นเหมือนแต่ก่อน ครั้นถึงฤดูเดือนเก้าฌ้อกังอ๋องตาย ซีจูผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อแทนบิดาชื่อฌ้อคังอ๋อง
ฝ่ายจูหวนเจ้าเมืองหงอรู้ว่าฌ้อกังอ๋องตาย บุตรเป็นแทนก็ดีใจเห็นจะตีเมืองฌ้อได้โดยง่าย จึงให้ก๋งจูตังเป็นแม่ทัพคุมทหารรีบไปตีเมืองฌ้อ ก๋งจูตังก็รับคำเจ้าเมืองหงอมาจัดทหารครบกระบวนแล้ว ก็ยกทัพไปถึงเมืองฌ้อตีด่านใหญ่น้อยล่วงเข้าไปหลายตำบล
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อรู้ดังนั้นก็ให้เอียงอิ๋วคุมทหารออกไปต่อสู้ เอียงอิ๋วก็รับคำไปจัดแจงทหารได้พร้อมก็ยกออกรบกับเมืองหงอ ทหารทั้งสองฝ่ายรบกันด้วยอาวุธต่างๆ ยังไม่เพลี่ยงพลํ้ากัน เอียงอิ๋วเห็นได้ทีก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกก๋งจูตังแม่ทัพเมืองหงอตาย ทหารเมืองหงอเห็นดังนั้นก็เสียใจพากันล่าทัพกลับไปเมืองหงอ จึงแจ้งความกับก๋งจูหวน ก๋งจูหวนรู้ว่าเสียแม่ทัพ ทหารทั้งปวงล่ากลับมาก็คิดวิตก จึงแต่งหนังสือให้ขุนนางไปขอกองทัพเมืองจิ้นและหัวเมืองขึ้นยกมาพร้อมกันช่วยตีเมืองฌ้ออีก ขุนนางได้หนังสือแล้วก็แยกกันไปเมืองจิ้น แล้วเกณฑ์หัวเมืองทั้งปวง ครั้นมาถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปหาขุนนางให้นำหนังสือเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น
ฝ่ายจิ้นเจาก๋งรู้ในหนังสือดังนั้น จึงให้หาเอียงจีเข้ามาบอกความ เอียงจีจึงว่าเจ้าเมืองหงอรู้ว่าฌ้อกังอ๋องตายจึงให้กองทัพไปตีเมืองฌ้อจนเสียทีกลับมา ซึ่งจะขอกองทัพเราไปช่วยหาควรจะเอาเป็นธุระไม่ เมื่อเรายกไปตีเมืองเตง เจ้าเมืองจิ๋นก็เข้ากับเมืองฌ้อมาช่วยตีเมืองเตง ถ้าเรายกไปตีเมืองจิ๋นแก้แค้นดีกว่า แม้ได้ชัยชนะเมืองจิ๋นแล้วเมืองฌ้อก็จะพลอยตกใจกลัวฝีมือเรา เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงไม่รับคำให้ทหารยกไปช่วยเมืองหงอ แต่งหนังสือตอบไปว่าเรามีธุระอยู่ ขุนนางเมืองหงอได้หนังสือแล้วก็ลาไป เจ้าเมืองจิ้นคิดการจะไปตีเมืองจิ๋น จึงให้ซุนเอียมซึ่งเป็นที่ตี๋เอียวตงกุ๋นง่วนโซ่ยแม่ทัพคุมทหารทั้งสามกอง กับทัพทั้งสิบสองหัวเมืองมาบรรจบกับกองทัพเมืองจิ้นยกไปตีเมืองจิ๋น ซุนเอียมยกทัพไปตามระยะทางถึงตำบลเตงเสียงก็ตั้งทัพอยู่
ฝ่ายฮวยก๋งเจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่าทัพเมืองจิ้นยกมาตีเมืองดังนั้น จึงคิดอุบายเอายาพิษใส่ถังลงไว้เป็นอันมาก แล้วให้ทหารขนเอาไปทิ้งรอไว้ที่เหนือแม่น้ำเกงซุยหวังจะให้ข้าศึกกินนํ้าตาย ฝ่ายซกซุนป้าเป็นทหารเมืองฬ่อไปกับเมืองฦๅ ซึ่งเป็นกองหน้าเมืองจิ้น ไปถึงแม่นํ้าเกงซุยก็ชวนกันกินนํ้าที่นั่น พากันตายเป็นอันมาก บรรดากองทัพหัวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ไม่อาจกินนํ้าที่นั่น แต่กงจีเกียกับจงกอดขุนนางเมืองเตงที่คุมทหารมานั้นก็จัดแจงหาเรือแพข้ามแม่น้ำเกงซุยไป กองทัพหัวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้นก็คิดอ่านข้ามตามกันไปเป็นอันมาก แล้วก็เดินทัพไปถึงตำบลปกหลิมก็ตั้งค่ายมั่นอยู่ ซุนเอียมแม่ทัพเมืองจิ้นมาถึงก็สั่งทหารเมืองจิ้นกับหัวเมืองว่า แต่พอเพลาไก่ขันก็ให้ชวนกันจัดเกวียนและม้าให้พร้อม ถ้าเห็นเราขับม้าไปทางไหนก็ให้ม้าและเกวียนตามเราไป
ขณะนั้นลวนหำกับซุนเอียมคิดการไม่เข้ากัน ลวนหำจึงว่ากับงุยเสียงว่า อันธรรมดาการศึกนี้จะทำประการใดก็ต้องปรึกษาขุนนางและทหารให้เห็นพร้อมกันจึงจะควร ซุนเอียมจะให้เราทั้งปวงทำตามใจแต่ผู้เดียวเห็นจะควรแล้วหรือ ตัวเราก็เป็นขุนนางที่เงียกุ๋นง่วนโซ่ย แม้ซุนเอียมชักม้าไปข้างตะวันตกเราจะแยกไปข้างตะวันออก งุยเสียงได้ยินดังนั้นจึงว่า เราก็เป็นปลัดหาทำตามไม่จะไปตามท่าน
ขณะนั้นมีผู้แจ้งความกับซุนเอียมว่าลวนหำจะยกทัพไปข้างตะวันออก ซุนเอียมจึงว่าเราเป็นแม่ทัพสั่งราชการไม่สิทธิ์ขาด คนทั้งปวงไม่ทำตามก็จะเสียราชการโทษก็จะตกอยู่กับเรา เราก็จะยกทัพกลับไป ฝ่ายลวนหำผู้เป็นที่เงียกุ๋นปีกซ้ายได้ยินจึงว่า ผู้ใดจะแยกกันไปข้างหน้าก็ตามเถิด แต่ตัวเราหากลับไปไม่ จึงพูดกับหวมเอี๋ยงว่ายกทัพมาครั้งนี้ตั้งใจจะตีเมืองจิ๋น แม้ไม่ได้รบมีความชอบก็หากลับไปเมืองให้ได้อายแก่ชาวเมืองจิ้นไม่ ซึ่งซุนเอียมจะยกกลับไปก็ตามเถิด ท่านกับเราจงยกไปตีเมืองจิ๋นให้ได้ ลวนหำกับหวมเอี๋ยงปรึกษากันแล้วก็จัดแจงทหารยกล่วงตีด่านไปในแดนเมืองจิ๋น
ฝ่ายฮวนก๋งรู้ว่าลวนหำยกทัพมาถึงตำบลด่านเหกหลิม จึงให้เองเจียมกับกองจือบอตีคุมทหารกับเกวียนรบสี่ร้อยเล่มยกไปรบ เองเจียมกองจือบอตีรับคำฮวนก๋งแล้วก็จัดทหารกับเกวียนได้พร้อมยกไป ครั้นใกล้ถึงตำบลเหกหลิมใกล้ข้าศึก ก็สั่งทหารทั้งปวงให้จัดแจงเครื่องศัสตราวุธเกณฑ์ตั้งทัพหน้าหลังให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วให้ทหารไปดูกองทัพเมืองจิ้น แจ้งความแล้วก็ยกทัพไปตีค่ายลวนหำ
ฝ่ายลวนหำเห็นทหารเมืองจิ๋นเข้ามาถึงค่าย ก็ฉวยทวนพาหวมเอี๋ยงกับทหารออกรบ ทหารทั้งสองฝ่ายก็รบสู้กันด้วยอาวุธต่างๆ ลวนหำก็รำเพลงทวนไล่ทิ่มแทงทหารเมืองจิ๋นล้มตายสักสิบห้าสิบหกคน นายทหารเมืองจิ๋นเห็นดังนั้นก็กลัวฝีมือลวนหำจะให้ถอยทัพ ครั้นแลไปเห็นแต่ลวนหำกับหวมเอี๋ยง ไม่มีทหารอื่นอุดหนุนก็ได้สติจึงตีกลองสัญญา ทหารทั้งปวงเข้าล้อมลวนหำกับหวมเอี๋ยง หวมเอี๋ยงจึงว่าทหารเมืองจิ๋นมากนัก เห็นจะสู้เอาชัยชนะมิได้เราถอยไปก่อนเถิด ลวนหำได้ยินหวมเอี๋ยงว่าก็ไม่ฟัง ขืนบุกรุกเข้าไป ฝ่ายเองเจียมเห็นได้ทีก็ขับม้ารำทวนแทงทหารเมืองจิ้นตายลงที่นั้นหลายคน แล้วเองเจียมก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกลวนหำถึงเจ็ดครั้ง จนลวนหำสิ้นกำลังล้มลงขาดใจตาย หวมเอี๋ยงเห็นดังนั้นก็ถอดเสื้อเกราะทิ้งเสีย ปลอมเป็นไพร่หนีไปถึงที่ค่ายเตียวบู๊แม่ทัพ
ฝ่ายลวนเอียมเห็นหวมเอี๋ยงกลับมาแต่ผู้เดียว จึงถามว่าลวนหำน้องเราอยู่ไหน หวมเอี๋ยงจึงตอบว่าลวนหำรบกับทหารเมืองจิ๋นตายเสียแล้ว ลวนเอียมแจ้งความดังนั้นก็โกรธนัก ฉวยได้ทวนจะแทงหวมเอี๋ยง หวมเอี๋ยงกลัวก็วิ่งหนีไปอาศัยหวมกั๋ว ฝ่ายหวมกั๋วเห็นลวนเอียมผู้บุตรเขยไล่แทงหวมเอี๋ยงผู้บุตรก็ถามว่าโกรธหวมเอี๋ยงด้วยเหตุอันใด ลวนเอียมขัดใจนัก จึงร้องว่าลูกชายท่านลวงเอาน้องเราไปรบกับกองทัพเมืองจิ๋นจนตาย แต่ตัวลูกท่านกลับมาเหมือนหนึ่งแกล้งพาน้องเราไปฆ่าเสีย ท่านอย่าคบค้าลูกท่านไว้เลยเราจะฆ่าให้ตายตามน้องเราจึงจะหายแค้น หวมกั๋วจึงว่าเราไม่รู้เหตุ ถ้าหวมเอี๋ยงผิดกระนั้นจริงเราก็จะขับเสีย
หวมเอี๋ยงได้ยินบิดาว่าก็ตกใจ จึงลอบออกข้างหลังค่ายแล้วลัดหนีไปเข้าด้วยเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงเจ้าเมืองจิ๋นจึงเข้าไปคำนับฮวนก๋ง ฮวนก๋งเห็นขุนนางเมืองจิ้นมาประหลาดใจจึงถามว่าท่านเป็นขุนนางเมืองจิ้นมาหาเราด้วยธุระสิ่งใดหรือ หวมเอี๋ยงจึงแจ้งความให้ฮวนก๋งฟังทุกประการ ฮวนก๋งรู้ความดังนั้นก็ยินดี จึงสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะมาเลี้ยงเหมือนแขกเมือง แล้วจึงถามว่าเจ้าเมืองจิ้นทุกวันนี้นํ้าใจกว้างขวางอารีอยู่หรือ หวมเอี๋ยงจึงบอกว่าเจ้าเมืองจิ้นนํ้าใจกว้างขวางอารีรักขุนนางและทหารทั้งปวงนักแล้วก็มีสติปัญญามาก
เจ้าเมืองจิ๋นจึงถามว่า บรรดาขุนนางในเมืองจิ้น ผู้ใดมีสติปัญญาและฝีมือรู้อย่างไรบ้าง หวมเอี๋ยงจึงบอกว่า ขุนนางในเมืองจิ้นที่ดีนั้น เตียวบู๊เป็นคนมีสติปัญญา เอียงจือนั้นหนังสือดี เกียงโหลนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อทั้งมีความคิด คีหงอนํ้าใจแน่นอน หวมกั๋วซึ่งเป็นบิดาข้าพเจ้านั้นเป็นขุนนางใหญ่ว่าราชการฝ่ายพลเรือน ขุนนางอื่นๆ นอกนี้ก็มีมากข้าพเจ้าไม่รู้ที่จะนับประมาณได้ ฮวนก๋งจึงถามว่า ที่ไตหูนั้นท่านเห็นผู้ใดจะคิดขบถกับเจ้าเมืองจิ้น หวมเอี๋ยงจึงว่า ข้าพเจ้าประมาณดูเห็นแซ่ลวนจะเป็นขบถ ทุกวันนี้ลวนเอียมพาลจะกำเริบด้วยลวนหยงผู้บุตร ฮวนก๋งถามว่า ลวนหยงนั้นท่านเห็นทำประการใด หวมเอี๋ยงจึงว่า ลวนหยงนั้นใจดีรักไพร่บ้านพลเมือง ถึงจะคิดทำร้ายกับเจ้าเมืองจิ้น คนทั้งปวงก็รู้หากล่าวโทษให้ได้ความผิดไม่ด้วยคิดถึงคุณลวนหยง ฮวนก๋งจึงว่า เมื่อรู้ว่าการจะเกิดข้างหน้าดังนั้นก็ดีแล้ว เราจะเลี้ยงท่านให้เป็นสุขจะได้คิดราชการสืบไป แล้วฮวนก๋งจึงตั้งหวมเอี๋ยงเป็นที่สูเตียงขุนนางฝ่ายทหาร แล้วจัดที่บ้านและบ่าวไพร่ให้ตามบรรดาศักดิ์ หวมเอี๋ยงครั้นได้เป็นขุนนางดังนั้นจึงแต่งหนังสือให้คนสนิทลอบถือไปให้หวมกั๋วผู้บิดา ขณะนั้นเจ้าเมืองจิ้นรู้ว่าทหารผู้ใหญ่แก่งแย่งกัน ตีเมืองจิ๋นไม่ได้ก็ให้หากลับมาเมือง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือหวมเอี๋ยง ครั้นถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้หวมกั๋ว หวมกั๋วรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงนำหนังสือนั้นเข้าไปบอกเจ้าเมืองจิ้นทุกประการ แล้วหวมกั๋วจึงว่าอ้อนวอนเจ้าเมืองจิ้นให้คืนดีกับเจ้าเมืองจิ๋นเหมือนแต่หลัง จิ้นเจาก๋งทราบความดังนั้นก็หายโกรธเจ้าเมืองจิ๋นยอมดีด้วยตามคำหวมกั๋ว แล้วหวมกั๋วคิดอ่านเอาหวมเอี๋ยงผู้บุตรคืนมาเมืองจิ้นให้จงได้ หวมกั๋วก็รีบคำนับลามาที่อยู่ จึงแต่งหนังสือตอบไปถึงหวมเอี๋ยงเป็นใจความว่า บิดาได้ว่ากับเจ้าเมืองจิ้นให้ดีกับเจ้าเมืองจิ๋นเหมือนแต่ก่อน เจ้าเมืองจิ้นก็ยอมตามคำเราแล้ว ให้หวมเอี๋ยงคิดอ่านกลับมาเมืองเถิดอย่ากลัวอันตรายสิ่งใดเลย ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็ส่งไปให้บ่าวหวมเอี๋ยงถือกลับไปถึงเมืองจิ๋น ผู้ถือหนังสือก็ส่งหนังสือให้หวมเอี๋ยง หวมเอี๋ยงอ่านหนังสือแจ้งความแล้วก็นำหนังสือนั้นไปให้เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความก็ยินดีจึงว่ากับหวมเอี๋ยงว่า เจ้าเมืองจิ้นกับเราคืนดีกันได้ด้วยบิดาท่าน ถ้าท่านคิดถึงบิดาจะกลับไปบ้านเมืองก็ตามเถิด หวมเอี๋ยงก็คำนับลาฮวนก๋งกลับเมืองจิ้น จึงเข้าไปหาหวมกั๋ว หวมกั๋วเห็นบุตรมาก็ดีใจจึงพาหวมเอี๋ยงผู้บุตรเข้าไปหาเจ้าเมืองจิ้น
จิ้นเจาก๋งเห็นหวมเอี๋ยงมาก็ยินดี แล้วคิดว่าลวนเอียมลวนหยงยังจะขัดแค้นหวมเอี๋ยงอยู่ จึงหาลวนหยงเข้ามาหาหวมเอี๋ยง แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็ว่ากล่าวขอโทษให้ดีกันเหมือนแต่ก่อน ลวนเอียมลวนหยงกับหวมเอี๋ยงก็รับคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วดีกันเป็นปรกติ ในขณะนั้นเมืองจิ้นกับเมืองจิ๋นก็ขาดศึก อยู่มาลวนเอียมขุนนางเมืองจิ้นก็ป่วยเป็นโรคตาย เจ้าเมืองจิ้นจึงตั้งลวนหยงผู้บุตรเป็นเป๊กเงียกุ๋นอูเจียงปลัดทัพแทนบิดา
ฝ่ายซีซูเตงเจ้าเมืองโอยได้เป็นที่เซียงก๋งเจ้าเมืองใหม่ขึ้นแทนบิดาแล้ว คบหแต่คนพูดเล่นสนุกพากันไปเที่ยวยิงเนื้อเล่น ครั้นมาถึงเมืองก็เล่นแต่มโหรีพิณพาทย์เป็นที่สบายกับนายเตงเกียงทุกเพลา
ฝ่ายซุนเลียงฮูซึ่งเป็นขุนนางที่เสียงเขง กับเลงเซกเห็นเจ้าเมืองโอยทำสิ่งใดหาเป็นประโยชน์ไม่ จึงคิดกันไปผูกรักกองซุนเผียวชวนให้คิดร้ายเจ้าเมืองโอย แล้วซุนเลียงฮูลอบทำไมตรีกับจิ้นเจาก๋งเจ้าเมืองจิ้น ให้บุตรภรรยานั้นย้ายทรัพย์สิ่งของไปอยู่ตำบลอีเซกปลายแดนเมืองโอย เจ้าเมืองโอยครั้นแจ้งความว่าซุนเลียงฮูคิดทำการดังนั้นก็แคลงใจ ทั้งพิเคราะห์ดูกิริยาก็ผิดประหลาดเห็นความยุติกันทุกสิ่ง ครั้นจะทำโทษก็เกรงคนทั้งปวงจะติเตียน แต่คอยจะจับความผิดมาช้านานก็ยังไม่ได้
วันหนึ่งเจ้าเมืองโอยออกว่าราชการกับขุนนางทั้งปวงเห็นซุนเลียงฮูกับเลงเซกเข้ามา จึงว่าพรุ่งนี้เราเชิญท่านทั้งสองเข้ามากินโต๊ะในที่เราอยู่ให้เป็นสุข สั่งแล้วเจ้าเมืองโอยก็ว่าราชการอื่นๆ ต่อไปจนสิ้นเพลา รุ่งเช้าซุนเลียงฮูกับเลงเซกก็ชวนกันเข้าไปคอยเจ้าเมืองโอยอยู่ที่ประตู จนเพลากลางวัน ก็ไม่เห็นใครออกมาบอกความว่าเจ้าเมืองโอยสั่งประการใด ซุนเลียงฮูกับเลงเซกก็นั่งคอยจะฟังความอยู่จนเพลาตะวันบ่ายเต็มแสบท้อง ซุนเลียงฮูจึงเคาะบานประตูเข้าแล้วถามผู้รักษาประตูว่าท่านเจ้าเมืองอยู่ไหน ผู้รักษาประตูจึงบอกว่าไปอยู่ในสวนดอกไม้ ท่านมีธุระจะเข้าไปหาหรือ ข้าพเจ้าจะเข้าไปเปิดประตูรับ ซุนเลียงฮูจึงว่ากับเลงเซกว่าเพลานี้ท่านเจ้าเมืองอยู่ที่สวนดอกไม้นั้นเห็นจะแต่งโต๊ะไว้ท่าเรา เลงเซกก็เห็นด้วยชวนกันหัวเราะ ด้วยคิดว่าจะเข้าไปกินโต๊ะเล่นให้สบายจึงบอกผู้รักษาประตูว่าเรามีการจะเข้าไปหาเจ้าเมืองจงเปิดประตูให้ ผู้รักษาประตูแจ้งความก็เปิดประตูออก ซุนเลียงฮูกับเลงเซกก็พากันตรงไปถึงที่สวนดอกไม้เห็นเจ้าเมืองโอยถือเกาทัณฑ์นั่งอยู่กับกองซุนเต๋งซึ่งเป็นครูแต่ไม่เห็นโต๊ะตั้งก็เสียใจจะกลับไป พอเจ้าเมืองโอยแลเห็น ขุนนางทั้งสองก็เข้าไปคำนับ
เจ้าเมืองโอยจึงถามว่าท่านทั้งสองเข้ามาด้วยธุระสิ่งใดหรือ ซุนเลียงฮูจึงว่า ข้าพเจ้าเข้ามาหาท่านด้วยท่านสั่งไว้เมื่อวานนี้ ข้าพเจ้าจึงพากันมาคอยอยู่ที่ประตูแต่เพลาเช้าจนเพลาบ่ายก็ไม่แจ้งความ ครั้นจะพากันกลับไปก็กลัวท่านจะไม่รู้ว่ามาตามสั่งจะว่าขัดก็เกรงความผิด ข้าพเจ้าจึงพากันเข้ามาหวังจะแจ้งความ เจ้าเมืองโอยได้ฟังดังนั้นจึงว่า วันนี้เรายิงเกาทัณฑ์เล่นลืมไป หาได้ให้แต่งโต๊ะตามสัญญาไม่ ท่านทั้งสองจงกลับไปเสียก่อนเถิด วันอื่นเราจึงนัดท่านให้เป็นแน่
ขณะนั้นพอเจ้าเมืองโอยเห็นนกมาจับอยู่ที่กิ่งไม้สองตัว จึงว่ากับกองซุนเต๋งว่า เราชวนกันยิงนกดูฝีมือกันหรือ กองซุนเต๋งก็รับคำ เจ้าเมืองโอยกับกองซุนเต๋งก็เอาลูกเกาทัณฑ์พาดสายยิงไปพร้อมกันถูกนกทั้งสองตกลงมาตาย ซุนเลียงฮูเห็นดังนั้นจึงกระซิบพูดว่า เจ้าเมืองทักเราด้วยเสียมิได้ ว่าแล้วชวนเลงเซกกลับออกไปถึงที่อยู่ จึงเรียกเลงเซกเข้ากินโต๊ะและสุราแล้วพูดว่า เจ้าเมืองโอยนี้เห็นการเล่นเหมือนเด็ก เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พากันเข้าไปหาก็ไม่นับถือพูดกันเป็นปรกติ นานไปเห็นภัยจะมีแก่บ้านเมือง เราจะคิดทำประการใด เลงเซกจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองโอยไม่ตั้งอยู่ในสัตย์สุจริตตามอย่างธรรมเนียม จะเกิดภัยแก่ตัวต่างๆ
ซุนเลียงฮูจึงว่า เมื่อเจ้าเมืองโอยทำการไม่ชอบดังนี้ เราจะคิดยกย่องซุนเผียวให้เป็นเจ้าเมืองโอย ท่านจะเห็นประการใด เลงเซกจึงว่าการทั้งนี้ก็สุดแต่ความคิดของท่าน ข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยก็จะทำตาม ซุนเลียงฮูได้ฟังเลงเซกว่าต้องใจก็ยินดี จึงไป ณ บ้านอีเซกพบยุกองโฉอินกองโถคนสนิทก็บอกความลับให้ฟัง แล้วให้ยุกองโฉ อินกองโถตระเตรียมทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้ให้พร้อม ได้ท่วงทีเมื่อใดเราจะยกเข้ารบเจ้าเมืองโอยตีเอาเมืองโอยให้ได้ แต่บัดนี้จะใช้ซุนค้าวผู้บุตรเรากลับเข้าไปพูดจากับเจ้าเมืองโอย ดูให้แจ้งความว่าเจ้าเมืองโอยจะคิดประการใดบ้าง ว่าแล้วสั่งเป็นความลับให้ซุนค้าวรีบไป ซุนค้าวรับคำบิดาแล้วก็คำนับลาไปถึงเจ้าเมืองโอยจึงเข้าไปคำนับแล้วแจ้งความว่า บัดนี้บิดาข้าพเจ้ามีอันป่วยอยู่ที่ตำบลอีเซก โรคนั้นยังหาคลายไม่จึงให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความแก่ท่าน
เจ้าเมืองโอยทราบความดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า บิดาท่านป่วยขณะนี้เพราะอดข้าวผิดเวลา ตัวท่านมาเพลานี้เราไม่ให้อดอยากอีกแล้ว เจ้าเมืองโอยจึงสั่งชาวครัวให้ยกโต๊ะและสุรามาให้ซุนค้าวกิน แล้วเข้าไปที่ข้างในสอนนางมโหรีเป็นเพลงเรื่องซุนเลียงฮูคิดขบถ ให้พวกมโหรีออกไปขับร้องบำเรอซุนค้าว ณ ที่กินโต๊ะ พวกมโหรีก็ออกมานั่งพร้อมกัน ซีโต๋ครูมโหรีอยู่ที่ข้างหน้าไม่รู้ว่าเจ้าเมืองโอยสั่งสอนนางมโหรีไว้ประการใด จึงเตือนให้ร้องมโหรีตามที่เคยฝึกสอน นางมโหรีนิ่งเสียไม่ทำตาม ซีโต๋ขัดใจนางมโหรีว่าไม่ใคร่จะขับร้อง จึงฉวยไม้มาตีนางมโหรีสิบที นางมโหรีกลัวก็วิ่งหนีไปหาเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงลุกออกมาสั่งให้เอาตัวซีโต๋ไปตีสามสิบที แล้วพยักหน้าให้นางมโหรีขับร้อง ซีโต๋ครั้นต้องตีก็คิดแค้นในใจ มิได้ว่ากล่าวนางมโหรีต่อไป พวกมโหรีก็ขับร้องเป็นเพลงตามคำเจ้าเมืองโอยสอนไว้ ในเพลงนั้นว่าซุนเลียงฮูทั้งพ่อลูกร่วมคิดกันไปคิดทำการซ่องสุมทหารไว้ที่บ้านอีเซก ไม่มีฝีมือกล้าหาญจะทำไมใครได้ เป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดินคิดการขบถ ในเรื่องเพลงที่เจ้าเมืองโอยให้ขับร้องนั้นว่ากล่าวหยาบต่างๆ
ซุนค้าวได้ฟังพวกมโหรีขับร้องดังนั้นก็นั่งกินโต๊ะหาเป็นสุขไม่ จึงคำนับลาเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยจึงว่า เราให้พวกมโหรีทำเพลงให้ฟังเป็นเรื่องดังนี้ ท่านจงจำความไปบอกบิดาท่านว่า ซึ่งว่าบิดาท่านป่วยรักษาตัวไปอยู่ที่ตำบลอีเซก จะคิดทำการร้ายดีอย่างไรเราก็รู้สิ้น ซึ่งว่าบิดาท่านป่วยรักษาตัวอยู่นั้น ก็เร่งให้รักษาตัวให้ดีเถิด ซุนค้าวไม่ตอบประการใด แล้วคำนับลาเจ้าเมืองโอยกลับไป ณ ตำบลอีเซกก็เล่าความให้ซุนเลียงฮูฟัง
ซุนเลียงฮูแจ้งดังนั้น จึงว่าจะนิ่งอยู่ดังนี้ก็เหมือนจะคอยท่าความตายหาควรไม่ จำเราจะไปปรึกษาอาศัยสติปัญญากิเป๊กหยกซึ่งอยู่ในเมืองโอยก่อน ถ้ากิเป๊กหยกเห็นด้วยคิดทำการสิ่งใดก็จะสำเร็จโดยง่าย แล้วซุนเลียงฮูลอบเข้าไปหากิเป๊กหยก จึงบอกความว่าบัดนี้เจ้าเมืองโอยทำการวิปริตไม่สัตย์ซื่อต่อท่านก็ย่อมรู้อยู่ ข้าพเจ้าเห็นบ้านเมืองเราจะหาสุขไม่ เราเป็นขุนนางอยู่ด้วยจะทำประการใดจึงจะพ้นภัย
กิเป๊กหยกจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองโอยทำการมิชอบนั้นก็เข้าใจแล้ว เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ถืออย่างธรรมเนียม เห็นพอจะทัดทานได้ก็ทัดทาน ถ้าเห็นเหลือสติปัญญาที่จะว่ากล่าวก็คิดอ่านผ่อนผัน แม้ท่านจะคิดอ่านทำประการใดได้ก็ตามปัญญาเถิด แต่อย่าให้เรารู้เห็นด้วย ซุนเลียงฮูได้ยินความดังนั้นก็เข้าใจว่ากิเป๊กหยกหาร่วมคิดด้วยไม่ก็ลาไป ขณะนั้นกิเป๊กหยกคิดวิตกด้วยรู้ความว่าซุนเลียงฮูคิดขบถต่อเจ้าเมืองโอย จะนิ่งอยู่ก็กลัวภัยจะถึงตัวพลอยได้ผิด ก็อพยพครอบครัวหนีไปอาศัยอยู่เมืองฬ่อ ฝ่ายซุนเลียงฮูครั้นกลับไปถึงตำบลอีเซกก็ชักชวนทหารผู้ใหญ่น้อยมาพร้อม จัดเครื่องศัสตราวุธให้ครบมือกัน เวลาคํ่าก็ยกจะเข้าปล้นเอาเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองโอยผู้คิดจะระงับความไว้ พอรุ่งเช้าใช้ให้ขุนนางผู้หนึ่งเป็นคนช่างพูดออกไปว่ากล่าวโดยทางอุบายต่างๆ อย่าให้ซุนเลียงฮูบุกบั่นเข้ามา ขุนนางผู้ นั้นรับคำแล้วก็ไปหาซุนเลียงฮูชวนพูดจาห้ามปรามโดยไมตรีต่างๆ ซุนเลียงฮูได้ยินดังนั้นก็โกรธนัก ก็ให้ทหารจับขุนนางผู้นั้นฆ่าเสีย ครั้นเจ้าเมืองรู้ว่าขุนนางที่ใช้ไปนั้นตาย จึงให้ขุนนางผู้หนึ่งรีบไปบอกความเลงเซก ขุนนางผู้นั้นก็ไปถึงเลงเซก เห็นเลงเซกจัดทหารว่าจะยกไปช่วยซุนเลียงฮู ขุนนางผู้ใหญ่ไปรู้เหตุดังนั้นก็รีบกลับมาบอกเจ้าเมืองโอยว่าบัดนี้เลงเซกจัดทหารและอาวุธจะไปเข้าด้วยซุนเลียงฮู เจ้าเมืองโอยได้ฟังก็โกรธคิดมานะจะต่อสู้ จึงเรียกปักจงกวดให้จัดแจงทหาร ปักจงกวดได้ยินก็ว่ากล่าวบอกป่วยเป็นมารยา
ฝ่ายกองซุนเต๋งซึ่งเป็นครูเจ้าเมืองโอยนั้น ได้ยินปักจงกวดแกล้งบิดเบือนไม่มา จึงว่ากับเจ้าเมืองโอยว่า บัดนี้อันตรายก็จวนจะถึงตัวท่านและท่านจะมานิ่งอยู่ให้ช้าดังนี้จะเสียทีหาควรไม่ ขอท่านจงคิดหนีเสียให้พ้นภัยก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดการต่อไป เจ้าเมืองโอยได้ยินอาจารย์พูดว่าก็เห็นชอบ จึงให้อาจารย์นั้นรีบจัดทหารได้สองร้อยพากันขึ้นเกวียนหนีออกจากเมือง ไปทางประตูด้านข้างตะวันออกตรงไปเมืองเจ๋ให้กองซุนเต๋งถือเกาทัณฑ์รั้งรอไป
ฝ่ายซุนเลียงฮูแจ้งความว่า เจ้าเมืองโอยหนีไปจากเมืองจึงให้ซุนค้าวกับซุนเกผู้เป็นบุตรทั้งสองคุมทหารไล่ติดตามเจ้าเมืองโอย แล้วซุนเลียงฮูก็ให้ยุกองโฉอินกองโถพาทหารติดตามไปอีกพวกหนึ่ง ซุนค้าวซุนเกครั้นมาทันเจ้าเมืองโอยก็ขับทหารบุกรุกเข้าตี พวกทหารเจ้าเมืองโอยน้อยกว่าต่อสู้มิได้ก็แตกหนี ยังเหลือทหารอยู่กับเจ้าเมืองโอยแต่สิบคนทั้งกองซุนเต๋ง กองซุนเต๋งชำนาญในการเกาทัณฑ์ก็ยิงแย้งต่อสู้ป้องกันเจ้าเมืองโอยไว้มิให้เป็นอันตราย แล้วพาเจ้าเมืองโอยหนีพลางสู้พลาง
ฝ่ายซุนค้าวซุนเกเห็นกองซุนเต๋งยิงเกาทัณฑ์แม่นยำนัก จะบุกรุกเข้าจับเจ้าเมืองโอยมิได้ด้วยเกรงฝีมือกองซุนเต๋ง จึงเรียกทหารทั้งปวงหยุดพักอยู่มิให้ติดตาม เจ้าเมืองโอยกับกองซุนเต๋งก็พากันหนีไปทางประมาณสามลี้เป็นสามสิบเจ็ดเส้นสิบวา ฝ่ายยุกองโฉอินกองโถคุมทหารตามมาถึงที่นั้น ซุนค้าวซุนเกจึงถามว่าท่านตามเรามาด้วยมีการอย่างไรหรือ ยุกองโฉจึงบอกว่าบิดาท่านให้เรายกทหารมาช่วยท่านจับเจ้าเมืองโอยให้ได้ ซุนค้าวจึงบอกว่าเราตามเจ้าเมืองโอยมาทันได้รบกัน มีทหารผู้หนึ่งองอาจแม่นเกาทัณฑ์ยิงถูกทหารเราเจ็บป่วยหลายคน เราหยุดพักทหารพอหายเหนื่อยจึงจะไป ซึ่งท่านทั้งสองเป็นผู้ใหญ่มาก็ดีแล้ว แม้ท่านจะไปจับเจ้าเมืองโอยให้ได้ก็เร่งไปเถิดแต่ระวังตัวจงดี
ยุกองโฉจึงว่ากับอินกองโถว่า ทหารที่แม่นเกาทัณฑ์นั้นเห็นจะเป็นครูของเรา อินกองโถจึงว่า ข้าพเจ้าก็เป็นสานุศิษย์ท่าน ก็เหมือนสานุศิษย์กองซุนเต๋ง ย่อมรู้ฝีมือชั่วดี จึงปรึกษากันว่า เจ้าเมืองโอยหนีไปก็เห็นจะไม่สู้ไกลนัก เราได้รับคำซุนเลียงฮูมาแล้วจำจะตามไปพออย่าให้เสียความสัจ พูดกันแล้วสองนายก็พาทหารติดตามไป ขณะเมื่อเจ้าเมืองโอยหนีซุนค้าวซุนเกไปนั้น ทหารซึ่งขับเกวียนถูกเกาทัณฑ์ป่วยขับเกวียนไม่ได้ กองซุนเต๋งจึงขับเกวียนไปแทน ครั้นกองซุนเต๋งเหลียวหลังมาดูก็เห็นยุกองโฉอินกองโถคุมทหารตามมา ก็เข้าใจวิสัยศิษย์หาทำร้ายอาจารย์ไม่ จึงบอกเจ้าเมืองโอยว่า ทหารซุนเลียงฮูตามเรามา แต่นายทหารซึ่งมานี้เป็นศิษย์ข้าพเจ้า ถึงมาทันท่านก็อย่าวิตกเลย กองซุนเต๋งก็แวะเกวียนเข้าหยุดอยู่ใต้ร่มไม้
ยุกองโฉครั้นมาใกล้เกวียนเจ้าเมืองโอย เห็นกองซุนเต๋งนั่งอยู่หน้าเกวียนก็จำได้ จึงบอกอินกองโถว่าครูเราแน่แล้ว ยุกองโฉก็ลงจากเกวียนจะเข้าไปคำนับกองซุนเต๋ง กองซุนเต๋งก็ทำอุบายโบกมือให้ยุกองโฉไป ยุกองโฉจึงคำนับครูแล้วก็กลับมาขึ้นเกวียนจึงปรึกษาอินกองโถว่า ตัวเราเป็นนายทหารใช้ให้ตามเจ้าเมืองโอย ครั้นมาทันเจ้าเมืองโอยแล้วจะมิทำตามคำนายสั่งก็จะเสียสัจ แม้จะทำอันตรายเจ้าเมืองโอยเล่ากองซุนเต๋งก็อยู่ ด้วยอุปมาเหมือนเราเป็นคนอกตัญญูครูหาควรไม่ จำเราจะทำไว้แต่พอเป็นท่ามกลาง แล้วยุกองโฉจึงเอาลูกเกาทัณฑ์มาสี่ลูกถอดเหล็กที่ปลายเสีย เอาลูกเกาทัณฑ์เปล่ายิงไปสี่ครั้ง จำเพาะให้ถูกเจ้าเมืองโอยกับกองซุนเต๋ง แต่มิให้เป็นอันตรายด้วยจะใคร่ให้ครูและเจ้าเมืองชมฝีมือทั้งจะให้เห็นคุณว่าไม่ทำร้าย จึงร้องบอกกองซุนเต๋งว่าเชิญท่านไปให้เป็นสุขเถิด กองซุนเต๋งได้แจ้งดังนั้นก็รีบขับเกวียนไป
ฝ่ายอินกองโฉเมื่อตามเจ้าเมืองโอยมาทัน เห็นยุกองโฉพูดจากับกองซุนเต๋งผู้เป็นครูโดยดี อินกองโถก็เกรงใจนึกอยู่มิได้ทำล่วงเกินจนยุกองโฉว่า ท่านทั้งสองเป็นศิษย์และครูกันจึงมิได้ทำอันตรายกันด้วยรู้จักคุณ อันตัวข้าพเจ้านี้ก็ไม่ได้เป็นสานุศิษย์กองซุนเต๋ง กองซุนเต๋งก็มิได้มีบุญคุณไว้ต่อข้าพเจ้า ครั้งนี้ซุนเลียงฮูผู้เป็นนายใช้ให้มาเป็นการสำคัญนัก เรามาพบเจ้าเมืองโอยแล้วมิทำการเอาความชอบใส่ตัวดังนี้ จะกลับไปเอาความอันใดบอกนายเล่า
ยุกองโฉจึงตอบว่า อันวิชาและฝีมือเกาทัณฑ์กองซุนเต๋งดีนัก ถ้าจะเปรียบกันกับความรู้อาจารย์เอียงอิวกีก็ไม่เป็นต่อเป็นรองกัน ตัวท่านก็เป็นศิษย์เรา หรือจะมาพูดจาเอาความชอบต่อนายดังนี้ ฝีมือท่านจะสู้ครูเราที่ไหนได้ ถ้าท่านจะคิดหาความชอบกลับสู้ครูเราก็เห็นชีวิตท่านจะตายเสียเปล่า ท่านอย่ารักความชอบนักเลย อินกองโถได้ฟังยุกองโฉซึ่งเป็นครูว่ากล่าวดังนั้นก็ไม่เชื่อฟัง จึงพาทหารพรรคพวกของตัวกลับตามเจ้าเมืองโอยไปประมาณทางยี่สิบลี้ เป็นสองร้อยห้าสิบเส้นก็ทันเกวียนเจ้าเมืองโอย
กองซุนเต๋งเห็นอินกองโถตามมาก็ประหลาดใจจึงร้องถามว่าท่านกลับมาทำไมเล่า อินกองโถจึงตอบว่า ยุกองโฉซึ่งเป็นศิษย์ของท่านนั้นเป็นครูเราแต่ท่านกับเราหาได้มีคุณสั่งสอนวิชาสิ่งใดกันไม่ ท่านกับเราเหมือนคนเดินทางมาปะกันกลางทาง บัดนี้ซุนเลียงฮูนายเราใช้เรามาจับเจ้าเมืองโอยกับท่าน ครั้นเรามาพบเจ้าเมืองโอยกับท่านแล้วจะมิทำตามคำสั่งก็เป็นคนไม่รู้จักคุณนาย เราคิดเห็นการดังนี้จึงกลับตามท่านมา
กองซุนเต๋งแจ้งความแล้วจึงตอบว่า ท่านได้เรียนความรู้ยุกองโฉซึ่งเป็นศิษย์เรา ตัวท่านเหมือนคนได้กินลูกไม้ ควรหรือไม่รู้จักคุณต้นไม้และรากไม้ดังนี้เล่า ท่านจงคิดตรองดูให้ดีก่อน ถ้าคิดเห็นคุณต้นไม้แล้วจงเร่งกลับไป อย่าทำให้ผิดที่ตัวเป็นหลานศิษย์เรา อินกองโถได้ฟังดังนั้นก็โกรธไม่ฟังถ้อยคำ จึงขึ้นเกาทัณฑ์หมายจะยิงกองซุนเต๋ง กองซุนเต๋งเห็นอินกองโถจะยิงเกาทัณฑ์มาก็เขม้นคอยจะรับลูกเกาทัณฑ์ ครั้นอินกองโถยิงเกาทัณฑ์มา กองซุนเต๋งก็ฉวยลูกเกาทัณฑ์ไว้ได้ แล้วกองซุนเต๋งก็เอาลูกเกาทัณฑ์ของอินกองโถนั้นยิงกลับไป อินกองโถหลบไม่ทันถูกลูกเกาทัณฑ์เข้าที่บ่าขวาโลหิตไหลเหลือที่จะทนความเจ็บได้ อินกองโถก็ทิ้งลูกเกาทัณฑ์ของตัววิ่งหนี กองซุนเต๋งเห็นได้ทีก็ยิงเกาทัณฑ์เข้าไปอีกถูกเข้าที่คออินกองโถตลอดไป อินกองโถก็ล้มลงขาดใจตาย พวกทหารที่มาด้วยอินกองโถต่างคนก็แตกวิ่งหนีเอาตัวรอด
ฝ่ายเจ้าเมืองโอยเห็นกองซุนเต๋งมีชัยชนะดังนี้ จึงว่ากับกองซุนเต๋งว่าตัวเรารอดชีวิตได้ครั้งนี้ก็เพราะฝีมือความคิดของท่าน คุณท่านอยู่กับเราหาที่สุดไม่ กองซุนเต๋งจึงรับเอาบังเหียนม้าที่เจ้าเมืองโอยมาแล้วก็ขับเกวียนไปทางประมาณสิบลี้เป็นร้อยยี่สิบห้าเส้น พอได้ยินเสียงเกวียนและเสียงเท้าม้าตามมาอีก ก็เหลียวไปดูเห็นเกวียนขับเร็วเข้ามาก็ประหลาดใจจึงบอกเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยจึงถามกองซุนเต๋งว่า ถ้ามีกองทัพตามเรามาท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะพ้นภัย พูดกับกองซุนเต๋งยังไม่สิ้นคำเกวียนนั้นก็ใกล้เข้ามา พอเจ้าเมืองโอยแลเห็นกองจูจ้วนผู้น้องร่วมมารดาแต่ต่างบิดากันนั้นตามมาก็ดีใจค่อยคลายทุกข์ จึงเรียกกองจูจ้วนเข้ามาพูดเล่าความให้ฟังทุกประการแล้วก็พากันไปเมืองเจ๋ ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่าเจ้าเมืองโอยหนีซุนเลียงฮูมาก็ให้ขุนนางผู้ใหญ่ออกไปรับ เชิญให้อยู่ที่ตำบลไลเสียสั่งเจ้าพนักงานแต่งตึกกับจัดแจงของไปให้
ฝ่ายซุนเลียงฮูขณะเมื่อเจ้าเมืองโอยหนี จึงเข้าไปที่ว่าราชการให้เชิญขุนนางมาพร้อมก็ปรึกษากับเบงสิดว่า บัดนี้เจ้าเมืองโอยทำการไม่เป็นสัจธรรมเราจะยกกองจูเผียวเป็นเจ้าเมืองท่านจะเห็นประการใด เบงสิดจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงเห็นพร้อมกันแล้วก็ว่ากองจูเผียวนี้เป็นคนสัตย์ซื่อ นํ้าใจก็โอบอ้อมอารีควรจะเป็นใหญ่ได้ ท่านจะตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองนั้นก็สมควรอยู่แล้ว ซุนเลียงฮูจึงให้เจ้าพนักงานจัดแจงตั้งเครื่องตามธรรมเนียมแล้วยกกองจูเผียวขึ้นเป็นเจ้าเมืองว่ากิจราชการสืบไป แล้วซุนเลียงฮูจึงเขียนหนังสือบอกเรื่องความให้ขุนนางถือไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ้น ขุนนางนั้นได้หนังสือแล้วก็รีบไปถึงเจ้าเมืองจิ้นจึงเข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้น
เจ้าเมืองจิ้นทราบในหนังสือก็ปรึกษาซุนเอียมว่า ขุนนางเมืองโอยคิดอ่านถอดเจ้าเมือง จะมิเป็นคนเสียสัตย์หรือ เรารู้แล้วจะทำประการใดจึงจะควร ซุนเอียมจึงว่าเซียงก๋งนั้นไม่เป็นสัจธรรม เจ้าเมืองทั้งปวงรู้ทั่ว ขุนนางเมืองโอยเขาจึงขับไล่เสียตั้งกองจูเผียวซึ่งเป็นคนมีนํ้าใจกว้างขวางซื่อตรงเป็นเจ้าเมืองโอย ท่านจะเป็นธุระวิตกถึงเขาต้องการอะไร ทำไม่รู้เสียดีกว่า เจ้าเมืองจิ้นคิดตรองดูเห็นชอบจึงมิได้ว่าต่อไป
ฝ่ายฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ้นรู้ความเมืองโอยแล้วไม่ชำระโทษซุนเลียงฮูก็ถอนใจใหญ่ว่า เจ้าเมืองจิ้นเป็นผู้ใหญ่ไม่ทำโทษผู้ผิดตามกฎหมายหาควรไม่ ทีนี้เราจะยกกองทัพไปตีหัวเมืองทั้งปวงตามอำเภอใจบ้าง จึงให้ขุนนางจัดทหารกองหน้ากองหลังได้พร้อมตามกระบวนแล้ว เจ้าเมืองเจ๋ก็แต่งตัวขึ้นเกวียนยกทัพไป ครั้นถึงปักพีซึ่งเป็นเมืองขึ้นกับเมืองฬ่อ ก็ขับทหารเข้าตีเมืองปักพีเพลาเดียวก็แตก เจ้าเมืองปักพีทิ้งเมืองเสียหนีไป ทหารเมืองเจ๋ก็เก็บเอาทรัพย์สิ่งของได้เป็นอันมาก เจ้าเมืองเจ๋ก็ยกกลับมาเมือง
ฝ่ายนางงันกีที่เป็นลูกสาวเจ้าเมืองฬ่อนั้น เดิมเป็นเมียเจ้าเมืองเจ๋แต่หามีบุตรด้วยกันไม่ แต่นางจวงกีซึ่งเป็นพี่เลี้ยงนางงันกีนั้นเจ้าเมืองเจ๋เอาเป็นเมียเกิดบุตรชายคนหนึ่งชื่อกงจูก๋ง เจ้าเมืองเจ๋ตั้งให้เป็นซีจู เมียน้อยเจ้าเมืองเจ๋มีอีกคนหนึ่งชื่อนางยองจูหาบุตรมิได้ นางยองจูนั้นมีน้องสาวคนหนึ่งชื่อนางตองจู ก็เป็นเมียน้อยเจ้าเมืองเจ๋เกิดบุตรชายกับเจ้าเมืองเจ๋คนหนึ่งชื่อก๋งจูแหง นางยองจูขอมาเลี้ยงไว้เป็นบุตร เจ้าเมืองเจ๋มีเมียน้อยอีกคนหนึ่งชื่อนางกี๋มีบุตรคนหนึ่งชื่อกงจูสูกู้ แต่เจ้าเมืองเจ๋ผู้บิดาหารักใคร่ไม่ นางยองจูเห็นว่าเจ้าเมืองเจ๋รักจะว่าสิ่งใดก็เชื่อฟัง ก็เตือนให้เจ้าเมืองเจ๋ตั้งลูกชายที่ขอน้องสาวมาเลี้ยงไว้เป็นที่ซีจู เจ้าเมืองเจ๋ก๋าลังหลงรักนางยองจูก็รับคำว่าจะตั้งตามใจ
ฝ่ายนางตองจูผู้น้องรู้ความดังนั้นก็มาคำนับลาเจ้าเมืองเจ๋แล้วว่าท่านตั้งกงจูก๋งเป็นซีจูก็ช้านาน ท่านได้ใช้สอยกงจูก๋งไปราชการหัวเมืองต่างตัวท่าน บรรดาหัวเมืองรู้ว่าท่านตั้งกงจูก๋งเป็นซีจู ซีจูก็ยังหาความผิดสิ่งใดไม่ ซึ่งท่านรับคำนางยองจูจะตั้งก๋งจูแหงเป็นที่ซีจูนั้น คนทั้งปวงจะมินินทาท่านหรือ ขอท่านจงคิดดูให้ดีก่อน นานไปจะคิดถอยหลังยาก เจ้าเมืองเจ๋จึงว่าอันการจะตั้งจะถอดผู้ใดๆ ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเรา นอกนั้นใครจะอาจมาขัดขวางได้ แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็แกล้งสั่งให้กงจูก๋งเกณฑ์คนไปตั้งอยู่ตำบลเต๊กเม๊ก
กงจูก๋งไม่รู้ความก็รับคำแล้วคำนับลาออกมาจัดทหารได้พร้อมก็ยกทัพไป ครั้นกงจูก๋งไปจากเมืองได้สามวัน เจ้าเมืองเจ๋ก็สั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้เขียนจดหมายถอดกงจูก๋งออกจากที่ซีจู ให้หมายก๋งจูแหงขึ้นเป็นที่ซีจู ให้เกาหอขุนนางผู้หนึ่งซึ่งเป็นบุตรเกากูเป็นอาจารย์สำหรับสั่งสอนทั้งอยู่พิทักษ์รักษาซีจูแหง ให้ซกแซอวยซึ่งเป็นคนมีฝีมือและสติปัญญามากนั้นอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อรู้ข่าวไปว่าเจ้าเมืองเจ๋ถอดกงจูก๋งออกจากที่ซีจู คิดสงสัยจึงให้ขุนนางผู้หนึ่งมาถามเจ้าเมืองเจ๋ว่า ถอดกงจูก๋งเสียนั้นด้วยโทษผิดสิ่งใด ขุนนางผู้นั้นมาถึงคำนับเจ้าเมืองเจ๋แล้วจึงว่าเจ้าเมืองฬ่อให้ข้าพเจ้ามาถามท่านว่า ท่านถอดกงจูก๋งเสียจากที่ซีจูนั้นด้วยโทษผิดประการใด เจ้าเมืองเจ๋ได้ยินขุนนางเมืองฬ่อมาถามดังนั้น หารู้ที่จะบอกประการใดไม่จึงทำอุบายพาลโกรธว่า นานไปเจ้าเมืองฬ่อนี้จะชิงสมบัติเราให้แก่กงจูก๋งเป็นมั่นคง เราคิดแค้นจะยกกองทัพไปตีเมืองฬ่อแล้วจะจับกงจูก๋งฆ่าเสีย ขุนนางซึ่งเจ้าเมืองฬ่อใช้มาแจ้งความดังนั้นมิรู้ที่จะตอบประการใด คำนับเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็กลับไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อรู้เหตุที่เจ้าเมืองเจ๋คิดจะทำร้ายก็เขียนหนังสือแจ้งข้อความให้ขุนนางถือไปให้เจ้าเมืองจิ้น เข้าไปแจ้งความแก่ขุนนางเจ้าพนักงาน
ฝ่ายขุนนางเมืองจิ้นรู้ความว่าเจ้าเมืองฬ่อมีหนังสือมาดังนั้นจึงบอกกับผู้ถือหนังสือว่า บัดนี้จิ้นเจาก๋งป่วยหนักอยู่ เราหารู้ที่จะรับหนังสือเข้าไปแจ้งความได้ไม่ ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองฬ่อเถิด ผู้ถือหนังสือก็กลับไปบอกเจ้าเมืองฬ่อ อยู่มาอีกเก้าวันสิบวัน เจ้าเมืองจิ้นก็บังเกิดโรคกำเริบหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน ซินแสประกอบยารักษาเป็นหลายขนานโรคนั้นก็ไม่คลาย เจ้าเมืองจิ้นก็ตาย บรรดาขุนนางทั้งปวงช่วยกันจัดแจงศพไว้ตามสมควร แล้วปรึกษากันยกซีจูผู้เป็นบุตรขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดาตั้งชื่อว่าจิ้นเปงก๋ง
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อรู้ว่าจิ้นเจาก๋งตาย จึงให้ซกซุนป้าคุมเครื่องคำนับตามธรรมเนียมไปช่วยการศพ กับแต่งเครื่องบรรณาการไปให้จิ้นเปงก๋งซึ่งเป็นเจ้าเมืองจิ้น สั่งให้ซกซุนป้าบอกความที่เจ้าเมืองใหม่ด้วย แล้วเจ้าเมืองฬ่อสั่งให้ซกซุนป้าบอกความที่เจ้าเมืองเจ๋ว่ากล่าวมานั้นให้จิ้นเปงก๋งรู้ทุกประการ ซกซุนป้าก็รับคำเจ้าเมืองฬ่อแล้วก็ออกมาจัดแจงสิ่งของทั้งปวงบรรทุกเกวียนไป ครั้นถึงเมืองจิ้น เข้าไปหาขุนนางให้นำเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น แล้วส่งสิ่งของเจ้าเมืองฬ่อซึ่งให้มาช่วยการศพและเครื่องบรรณาการที่ให้มาโดยคำนับ แล้วซกซุนป้าก็แจ้งความซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ว่ากล่าวนั้นให้จิ้นเปงก๋งฟัง
จิ้นเปงก๋งแจ้งความดังนั้นจึงถามซุนเอียมซึ่งเป็นที่ปรึกษาว่า ซึ่งเมืองเจ๋ทำดังนั้น เราจะว่ากล่าวประการใดจึงจะควร ซุนเอียมจึงตอบว่าซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ทำมิชอบนั้นก็จะต้องเอาโทษ แต่จำจะงดไว้ก่อนต่อเมื่อเทศกาลฝนเราจึงมีหนังสือไปให้หาหัวเมืองทั้งปวงมาให้พร้อม ถ้าเจ้าเมืองเจ๋ขัดแข็งไม่มาเราจึงให้ยกกองทัพไป ชำระโทษ เจ้าเมืองเจ๋จะไม่ทุ่มเถียงได้เพราะตัวนั้นผิดอยู่ จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยมิได้ว่าประการใด
๖๒
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นถึงฤดูฝนแล้วก็สั่งให้จัดทหารผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงพร้อมก็ยกมาตั้งอยู่ ณ ตำบลสิดเหลียง จึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้ไปหาหัวเมืองขึ้นทั้งปวง ฝ่ายฮุยก๋งรู้หนังสือเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็ไม่ไปด้วยกลัวผิดจึงให้แต่ไตหูเกาหอไปแทน เกาหอรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็คำนับลามา ณ ตำบลสิดเหลียง ฝ่ายซุนเอียมรู้ว่าเกาหอมาแทนเจ้าเมืองเจ๋ก็โกรธนัก จึงสั่งให้ทหารไปจับตัวเกาหอ เกาหอรู้ตัวก่อนกลัวทหารจะจับไปทำโทษก็ลอบหนีรีบกลับไป ครั้นถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปแจ้งความให้เจ้าเมืองเจ๋ฟัง เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความดังนั้นก็คิดว่าซึ่งเกิดเหตุการณ์ทั้งนี้ก็เพราะเจ้าเมืองฬ่อไปกล่าวโทษเรา เจ้าเมืองจิ้นและซุนเอียมจึงคิดการแกล้งพาลเอาผิด จำเราจะไปทำกับเจ้าเมืองฬ่อให้สาแก่ใจบ้าง แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็สั่งให้ขุนนางจัดทัพพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ เสร็จแล้วก็สั่งให้เกาหอเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองฬ่อ เกาหอรับคำ คำนับแล้วก็ลาเจ้าเมืองเจ๋มาที่อยู่ แต่งตัวตามกระบวนทหารถืออาวุธสำหรับมือออกมาขึ้นเกวียน แล้วให้ยกทัพออกจากเมืองเจ๋มาถึงเมืองปักพีซึ่งเป็นแดนเมืองฬ่อ ก็ให้ทหารเข้าตีเมืองปักพีได้ จับตัวตองเกี๋ยนซึ่งรักษาเมืองนั้นฆ่าเสีย
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อรู้เหตุดังนั้น ก็แต่งหนังสือให้ซกซุนป้ารีบไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้น ให้ซกซุนป้าอ้อนวอนขอกองทัพเมืองจิ้นยกมาช่วยให้จงได้ ซกซุนป้าได้หนังสือแล้วก็รีบไปถึงเมืองจิ้นเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ้น ฝ่ายจิ้นเปงก๋งก็รับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูแจ้งความแล้ว จึงให้ซุนเอียมกับเจ้าเมืองทั้งปวงซึ่งมาอยู่ที่นั้นให้จัดทหารให้พร้อมเราจะไปตีเมืองเจ๋ ซุนเอียมก็ออกมาสั่งบรรดาหัวเมืองให้ตรวจตราทหารทุกทัพตามจิ้นเปงก๋งสั่งแล้วกลับมาที่อยู่ เพลาคํ่านอนหลับก็ฝันว่าพวกเงียมโหลอ๋อง แปลว่าเจ้าปีศาจเมืองนรก ใช้ปีศาจถือหนังสือมายืนอยู่ตรงหน้า แล้วบอกว่าเงียมโหลอ๋องให้เรามาเอาตัวท่านไปจะได้สอบคำกันกับผู้กล่าวโทษ ซุนเอียมได้ยินปีศาจว่าดังนั้นก็กลัวนัก ก็ตามปีศาจผู้นั้นไปถึงเก๋งอันหนึ่งใหญ่ เห็นผู้หนึ่งนั่งอยู่รูปร่างน่ากลัว ได้ยินเรียกกันว่าเงียมโหลอ๋อง แล้วเงียมโหลอ๋องให้นั่งคุกเข่าผินหน้าเข้าหาจิ้นเลก๋ง ซุนเอียมเห็นก็ตกใจกลัวแล้วได้ยินพวกที่ผิดกันนั้นเถียงกันต่างๆ ยังไม่ได้สอบถาม ประเดี๋ยวหนึ่งพวกผู้คุมก็ขับคนทั้งปวงเสีย ให้อยู่แต่จิ้นเลก๋งกับลวนจือ เทียคุดสี่คน จิ้นเลก๋งจึงกล่าวคำว่าที่เขาฆ่าตัว ลวนจือจึงแก้ว่าซึ่งผู้ลงมือวางยาพิษฆ่าเจ้าเมืองจิ้นนั้นเทียคุด เทียคุดก็เถียงว่า เมื่อคิดจะทำการนั้น ลวนจือกับซุนเอียม ข้าพเจ้าเป็นแต่คนใช้ ทำไมโทษจะตกอยู่แก่ข้าพเจ้าผู้เดียวเล่า เงียมโหลอ๋องจึงว่าลวนจือนั้นเราได้ตัวแล้วยังอยู่แต่ลูกหลาน จะให้มีชีวิตอยู่เป็นคนแต่ในห้าปี พ้นนั้นจะให้ลูกหลานลวนจือตายให้สิ้น จิ้นเลก๋งจึงบอกเงียมโหลอ๋องว่า คิดการทั้งนี้มิใช่แต่พวกลวนจือ ซุนเอียมก็ร่วมคิดขอท่านจงทำโทษด้วย แล้วจิ้นเลก๋งก็ลุกขึ้นเอาไม้ตีศีรษะซุนเอียมจนศีรษะงูบลง ซุนเอียมก็เอามือยกศีรษะของตัวขึ้นประคองไว้ แล้วลุกวิ่งไปพบเลงโก๋ เลงโก๋จึงถามว่าเหตุใดศีรษะท่านจึงเอียงไปเราจะช่วยทำเสียให้ตรง ก็ตกใจตื่นขึ้น พอรุ่งเช้าอาบนํ้าแต่งตัวขึ้นเกวียนจะเข้าไปคำนับจิ้นเปงก๋ง พอพบเลงโก๋ที่กลางทางจึงชวนขึ้นเกวียนมาด้วย แล้วเล่าความฝันให้เลงโก๋ฟัง เลงโก๋จึงทำนายฝันว่า ศัตรูท่านจะมาถึงท่านจงเร่งระวังตัว ซุนเอียมจึงถามว่า ในขณะนี้เรายกทัพไปรบกับเจ้าเมืองเจ๋ท่านเห็นเราจะมีชัยหรือไม่ เลงโก๋จึงตอบว่าในตำรากล่าวไว้ว่า ปีนี้หัวเมืองข้างทิศตะวันออกชะตาขึ้นมีกำลังนัก ซึ่งท่านยกไปรบเขานั้นเห็นการศึกจะต้องติดพันยืดยาว ถึงท่านจะอุตส่าห์ทำการจนตัวตายก็ไม่ได้เมืองเขา ซุนเอียมจึงว่าเราจะไปทำศึกครั้งนี้ ถึงตัวจะตายก็ไม่รักชีวิต แต่จะให้เมืองเจ๋เห็นฝีมือไว้ แล้วซุนเอียมก็ลงจากเกวียนเข้ามาคำนับเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นจึงให้ซุนเอียมไปประชุมทัพอยู่ที่ตำบลลอบี
ซุนเอียมก็คำนับรับคำเจ้าเมืองจิ้น ไปเกณฑ์หัวเมืองฬ่อ เมืองซอง เมืองโอย เมืองเตง เมืองโจ๋ เมืองกี๋ใหญ่ เมืองจูใหญ่ เมืองซี เมืองกี๋น้อย เมืองจูน้อย ทั้งสิบหัวเมืองมาถึงพร้อมกันและสรรพไปด้วยศัสตราวุธทั้งเกวียนรบและเกวียนบรรทุก เสร็จแล้วก็ยกทหารเข้าเป็นกองหน้า เจ้าเมืองจิ้นเป็นทัพหลวงยกทัพไปเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋รู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาจะตีเอาเมือง จึงให้เกาหออยู่รักษาเมืองกับซีจูผู้บุตร แล้วก็สั่งให้ซุ่ยจู เทงทอง เจียดกุยฮู สิดโต๋ กวยจวย ซกแซอวย กับนายทหารทั้งปวงพร้อมกันจัดแจงทหารม้าและเกวียน ทั้งทหารอาวุธต่างๆ มาเข้ากระบวนเป็นกองหน้ากองหลังเสร็จแล้ว เจ้าเมืองเจ๋ก็ขึ้นเกวียนสำหรับรบ ยกทัพไปตั้งอยู่ ณ เมืองอิมเบ๋งซึ่งเป็นหัวเมืองด่านปลายแดน แล้วคิดว่าที่ตำบลห้องหมุยทิศใต้เป็นทางข้าศึกจะเข้ามา จึงให้เจียดกุยฮูคุมทหารไปขุดหลุมขวางไว้ กว้างลี้หนึ่งเป็นสิบสองเส้นสิบวาแล้วให้จัดทหารที่มีฝีมือไปคอยลาดตระเวน มิให้กองทัพเมืองจิ้นล่วงเข้ามาได้
ฝ่ายซกแซอวยได้ยินเจ้าเมืองสั่งดังนั้นจึงเข้าไปคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านให้ไปขุดคูกันข้าศึกนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะหากันไว้ได้ไม่ ข้าศึกก็คงจะคิดทำการข้ามเข้ามา แม้นท่านคิดอย่างหนึ่งเห็นจะดีกว่าอีก ด้วยพวกกองทัพทั้งสิบหัวเมืองที่เจ้าเมืองจิ้นเกณฑ์มาครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นหาพร้อมใจกันไม่ แล้วก็เดินทางไกลกำลังอิดโรย แม้นท่านแต่งทหารรีบไปตีเสียก่อนอย่าให้ทันรู้ตัวตั้งกระบวนได้ ข้าศึกก็จะใจเสียเพราะยังไม่ได้หยุดหายเหนื่อย เราก็จะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองเจ๋จึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดก็ดีอยู่ แต่เห็นว่าศึกแรกมายังมีกำลังจะหักเอาโดยเร็วมิได้ อันคูเราที่ให้ไปขุดกันไว้นั้นก็กว้างลึกที่ไหนข้าศึกจะอาจข้ามเข้ามาได้ คงจะมาค้างติดอยู่ที่คูเราเป็นมั่นคง ถึงจะข้ามเข้ามาได้ก็เห็นยากนักท่านอย่าปรารมภ์เลย เจียดกุยฮูครั้นรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็ออกมาตรวจตราจัดแจงรวบรวมทแกล้วทหารเป็นอันมาก พร้อมเสร็จแล้วก็พาทหารไปตำบลห้องหมุย ก็กะเกณฑ์กันขุดคูแล้วโดยเร็ว จึงจัดทหารที่มีฝีมือเที่ยวลาดตระเวนทุกทาง
ฝ่ายซุนเอียมแม่ทัพกองหน้าพาพวกทแกล้วทหารเดินทางไป ครั้นเข้าแดนเมืองเจ๋รู้ข่าวว่าเจ้าเมืองเจ๋ได้ขุดคูคั่นเขตแดน แล้วให้ทหารคอยลาดตระเวนดังนั้นก็หัวเราะขึ้นแล้วจึงว่า เจ้าเมืองเจ๋คิดทำการนี้เห็นจะกลัวเราจะไม่ได้รบกันเสียแล้ว จำเราจะคิดอุบายเกณฑ์ทหารให้เร่งรีบหักเอาจงได้ ก็สั่งพวกกองทัพเมืองฬ่อ เมืองโอยให้ยกไปคอยสกัดตีข้างทางสีกู่ ให้กองทัพเมืองจูเมืองกี๋สองเมืองนี้สมทบกันเข้าทางเมืองเซ่งเอียงแล้วให้ลัดเข้าทางตำบลเต๊กเสีย ตัวเรากับกองทัพหลวงจะเข้าทางเมืองอิมเบ๋ง กำหนดให้ถึงพร้อมกันที่ตำบลลิมเนาริมเมืองเจ๋ นายกองทัพทั้งสี่หัวเมืองรับคำแล้วก็คำนับลาออกมาจัดทหารยกไปทุกกอง กองทัพเมืองฬ่อ เมืองโอยก็พากันไปถึงตำบลสีกู่
ฝ่ายกองทัพเมืองจู เมืองกี๋นั้นก็ยกไปตามคำซุนเอียมสั่ง ถึงตำบลเต๊กเสียพร้อมกันแล้ว ฝ่ายซุนเอียมจึงสั่งให้ซูมาเจียวกับกุนสินไปเที่ยวดูที่มีช่องตรอกทางเดินนั้นให้ทำลงปักไว้ทุกช่อง แล้วให้เกี่ยวหญ้าผูกรูปหุ่นใส่เสื้อเกราะถือง้าวยืนบนเกวียนเป็นอันมาก จึงให้ตัดเรียวไม้ผูกท้ายเกวียนทุกเล่ม แล้วจัดคนที่มีกำลังลากหุ่นเกวียนกลับไปมาทุกทาง ให้ผงคลีฟุ้งตลบขึ้นเป็นที่เดินกองทัพทุกทาง จึงให้เตียวบู๊ฮันกีกำกับทัพเมืองตินเมืองซียกไปทางซ้าย ให้งุยเสียงกับลวนหยงกำกับกองทัพเมืองจูน้อยยกเดินทางข้างขวา เกณฑ์กองทัพเมืองซองเมืองเตงเข้าในกองหลวงเดินกองกลาง ครั้นจัดแจงเสร็จแล้วขุนนางทั้งปวงก็จัดทหารยกแยกกันไป ซุนเอียมจึงสั่งพวกทหารในกองหลวงบรรดามีเกวียนนั้นให้เอาก้อนศิลาและท่อนไม้บรรทุกเกวียนไปทุกเล่ม ให้ทหารบรรดาเดินเท้านั้นเอาผ้าห่อดินตะพายไปด้วยทุกคน ซุนเอียมก็ยกทัพล่วงไปหน้าเจ้าเมืองจิ้น
ซุนเอียมมาถึงตำบลห้องหมุยก็หยุดอยู่ คอยทหารมาพร้อมจึงให้ประกาศว่า ถ้าเห็นจุดประทัดขึ้นให้ทิ้งดินแลศิลาท่อนไม้ให้สิ้น แล้วก็จุดประทัดตามสัญญา ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนก็ทิ้งดินแลไม้ทั้งก้อนศิลาลงในคู ครู่หนึ่งคูนั้นก็เต็มพอเดินข้ามเข้าไปได้ ทหารเมืองจิ้นก็เที่ยวไล่จับชาวด่านอื้ออึง ฝ่ายเจียดกุยฮูทหารเมืองเจ๋ซึ่งรักษาดูแลด่านเห็นกองทัพเมืองจิ้นข้ามคูเข้ามาได้ ก็ขับทหารออกต่อสู้จนเสียทหารไปเป็นหลายคน ครั้นกองทัพเมืองจิ้นหนุนกันหนักเข้ามาเหลือกำลังจะต้านทาน เจียดกุยฮูก็ถอดเครื่องยศแปลงเป็นไพร่ พาพวกทหารที่เหลืออยู่ถอยหนีรีบมาถึงด่านเมืองอิมเบ๋งจึงไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ว่า ทัพเมืองจิ้นยกมาครั้งนี้หลายทางทแกล้วทหารมามากมายนัก อันคูที่ท่านให้ขุดไว้นั้นกองทัพถมครู่เดียวก็ข้ามเข้ามาได้ ฆ่าทหารเราตายเสียเป็นอันมาก
เจ้าเมืองเจ๋แจ้งดังนั้นจึงชวนขุนนางขึ้นบนเขาสูง แลไปดูเห็นทหารเมืองจิ้นทั่วทุกทางเหลือที่จะคิดอ่านต่อสู้ประการใดได้ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าข้าศึกมาครั้งนี้หนักนัก เราจำจะคิดถอยหาที่มั่นก่อนจึงจะชอบ ผู้ใดจะอาสาเราคุมทหารเป็นกองหลังรับรองข้าศึกไปได้บ้าง ซกแซอวยจึงว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านเป็นกองหลังรับรั้งรอไปมิให้เป็นอันตรายถึงท่าน เจ้าเมืองเจ๋ก็ว่าขอบใจแล้ว สิดโต๋กับกวยจวยสองนายซึ่งเป็นทหารเอกจึงว่ากับเจ้าเมืองเจ๋ว่า อันเมืองเจ๋มิใช่เมืองเล็กน้อยสิ้นทหารอื่นแล้วหรือจึงให้ซกแซอวยอยู่ต้านทานข้าศึก อันซกแซอวยเป็นทหารหนุ่มน้อยไม่ควรข้าศึกเห็นจะหัวเราะเยาะเล่น ข้าพเจ้าทั้งสองคิดกันจะให้ซกแซอวยไปเสียก่อน ข้าพเจ้าทั้งสองจะขออยู่ต่อสู้ข้าศึกไปข้างหลังท่านอย่าวิตกเลย
เจ้าเมืองเจ๋จึงตอบว่า ถ้าท่านทั้งสองอาสาแล้วเราก็สิ้นวิตก ซกแซอวยได้ยินเจ้าเมืองเจ๋ให้สองนายเป็นกองหลังก็มีความละอายใจถอยออกมา หมายเขม้นพยาบาทสิดโต๋กวยจวยนักแล้วก็ไปข้างหน้าเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋เดินทางไปได้ยี่สิบลี้ เป็นสองร้อยห้าสิบเส้นถึงตำบลเขาเจียนมุยช่องแคบจำเพาะเดิน ด้วยสองข้างทางล้วนก้อนศิลาใหญ่ๆ จะหลีกลัดไม่ได้ ซกแซอวยเห็นทางกันดารก็คิดถึงสิดโต๋กับกวยจวยว่าทำให้เราได้ความละอายจะเอาความชอบแต่ตัว ครั้งนี้ได้ทีแล้วเราจะแก้แค้นคนทั้งสองบ้าง พอเจ้าเมืองเจ๋ไปพ้นที่กันดารจึงสั่งทหารพรรคพวกให้ฆ่าม้าเสียสามสิบม้า เอาศพม้านั้นทิ้งปิดทางเสียแล้วซ้ำเอาเกวียนขวางช่องไว้อีก หวังมิให้คนเดินได้แล้วก็พาพรรคพวกไปเสียจากที่
ฝ่ายสิดโต๋กวยจวยกองหลัง รอรบข้าศึกมาใกล้ถึงเขาเจียนมุยเห็นม้าตายปิดช่องอยู่เป็นอันมากทั้งเกวียนก็ขวางทางอยู่ก็เข้าใจ จึงว่ากับกวยจวยว่า เหตุนี้ด้วยซกแซอวยพยาบาทแกล้งทำไว้มิให้เราไปได้ แล้วสองนายก็เร่งให้ทหารขนม้าที่ตายอยู่นั้นทิ้งเสียให้พ้นทาง แต่ทหารทั้งปวงเข้าทำงานไม่ถนัด ด้วยเกวียนใหญ่ขวางอยู่ยังไม่หลีกไปได้ สิดโต๋เหลียวไปข้างหลังเห็นผงคลีฟุ้งขึ้น ก็รู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นตามมาจึงให้แวะเกวียนเข้าข้างทางหมายจะต่อสู้
ฝ่ายจิ๋วโต๋นายทหารเมืองจิ้นมาทัน เห็นสิดโต๋ยืนอยู่บนเกวียนก็ยิงเกาทัณฑ์ถูกไหล่ขวา กวยจวยเห็นสิดโต๋ถูกเกาทัณฑ์ก็วิ่งมาจะช่วย สิดโต๋เห็นก็โบกมือห้ามมิให้กวยจวยเข้ามา จิ๋วโต๋เห็นสิดโต๋โบกมือดังนั้นมีความสงสัยก็มิได้ยิงเกาทัณฑ์ซ้ำไปอีก สิดโต๋นั้นก็ถอนลูกเกาทัณฑ์ได้รวดเร็วแล้วจึงร้องถามว่า ท่านที่ยิงเกาทัณฑ์มาถูกเรานี้เป็นคนมีฝีมือนัก เราใคร่จะรู้จักชื่อท่าน เชิญท่านบอกเราตามความจริงเถิด จิ๋วโต๋จึงตอบว่า เราชื่อจิ๋วโต๋เป็นทหารเอกเจ้าเมืองจิ้น สิดโต๋จึงตอบว่า ตัวเราก็ชื่อสิดโต๋เป็นทหารเอกเจ้าเมืองเจ๋ เราได้ยินคำโบราณกล่าวไว้ว่า ผู้ใดร่วมชื่อเดียวกันแล้วบ่ห่อนจะทำอันตรายกัน ตัวเราก็เป็นทหารมีฝีมือท่านก็ย่อมรู้ อันประเพณีคนมีฝีมือก็ย่อมรักคนมีฝีมือเหมือนกัน ครั้งนี้เรามาถึงที่กันดารก็หมายใจว่าที่ไหนท่านจะทำร้ายเราในที่อับจน ควรหรือท่านมาทำกับเราได้ดังนี้เล่า
จิ๋วโต๋จึงว่า ซึ่งท่านกล่าวตามประเพณีบุราณนั้นก็จริงอยู่ แต่เราเป็นข้าเจ้าเมืองจิ้นก็ต้องทำด้วยกตัญญู เพราะจะหาความชอบใส่ตัวจึงจำเป็น ถ้าท่านคิดเห็นภัยยอมเข้าโดยดีแล้ว เราจะช่วยว่ากล่าวกับนายเราให้ท่านรอดชีวิต สิดโต๋จึงว่า ซึ่งถ้อยคำท่านว่าจริงหรือหรือสัพยอกเยาะเราประการใด จิ๋วโต๋จึงว่าเราพูดโดยความจริงถ้าท่านแคลงอยู่เราจะสาบานให้ แล้วจิ๋วโต๋จงสาบานว่า แม้นเรามิช่วยท่านให้รอดชีวิต ขอให้เราตายด้วยท่านเถิด สิดโต๋จึงตอบว่า ถ้าเรารอดชีวิตแล้วเราจะขอฝากชีวิตกวยจวยเพื่อนของเราไว้ด้วยจะได้หรือไม่ จิ๋วโต๋จึงรับว่าจะช่วยได้
สิดโต๋กับกวยจวยและพวกทหารทั้งปวงก็ยอมเข้าด้วยสิ้น จิ๋วโต๋จึงให้ทหารมัดสิดโต๋กวยจวยกับพรรคพวกพามา ครั้นถึงแม่ทัพจิ๋วโต๋ก็พาสองนายกับทหารเข้าไปแจ้งความแก่ซุนเอียมแม่ทัพ แล้วเล่าความให้ฟังว่า นายทหารทั้งสองนี้มีกำลังและฝีมือ ข้าพเจ้าได้ให้ความสัจคนทั้งสองจึงยอมมาด้วย ขอท่านได้โปรดเลี้ยงคนทั้งสองกับพรรคพวกไว้พอเป็นเพื่อนทำราชการกับข้าพเจ้า
ซุนเอียมแจ้งความดังนั้นจึงว่า ท่านจะเอาคนทั้งสองนี้ไว้เป็นพวกนั้นก็ได้อยู่ แต่บัดนี้เป็นศึกแรกกำลังจะรบกันยังไม่ไว้ใจได้ จะให้เอาไปจำไว้ในค่ายก่อน สำเร็จราชการจึงจะชำระโทษให้แก่ท่าน ซุนเอียมจึงให้เอาสองนายไปจำไว้ แล้วก็สั่งทหารให้รีบยกไปจนถึงเมืองอินเป๋ง ก็ไม่เห็นทหารเมืองเจ๋ต้านต่อจนมาถึงตำบลลิมเนา ก็ให้ตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองเจ๋ข้างทิศใต้ จะดูกำลังเจ้าเมืองเจ๋จะทำประการใด ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นยกตามมาทันก็ตั้งประทับหลังอยู่
ฝ่ายพวกกองทัพเมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองจู เมืองกี๋ มาถึงหวมเอี๋ยงพร้อมกันก็เข้าล้อม ณ ตำบลย่องมุย เห็นในจังหวัดยองมุยนั้นเป็นป่าพงชัฏรกนักไม่รู้ที่จะทำประการใด พอพวกจิ๋วโต๋มาทันจึงสั่งทหารให้เอาไฟเผาพงเสียสิ้นแล้วเผาที่ตำบลสินติซึ่งอยู่ใกล้กันนั้นด้วย บรรดาทัพหัวเมืองทั้งปวงเห็นพวกจิ๋วโตทำดังนั้นก็ชวนกันพลอยเผาหัวเมืองซึ่งเป็นเขตแดนเมืองเจ๋เสียด้วยอีกถึงสามสี่หัวเมือง แล้วก็พากันมาล้อมเมืองเจ๋ทั้งสี่ด้าน ในขณะนั้นเสียงทหารและม้าฬ่อเกวียนซึ่งยกมานั้นเอิกเกริกอื้ออึง ทหารบางพวกได้ก้อนศิลาและท่อนไม้ก็ทิ้งขว้างเข้าไปในเมือง บางเหล่าก็ขับม้ายิงเกาทัณฑ์ระดมเข้าไป ถูกทหารชาวเมืองเจ๋ที่บนหอรบและเชิงเทิน ล้มตายเป็นอันมาก พวกทหารชาวเมืองเจ๋และไพร่บ้านพลเมืองก็ตกใจกลัว บ้างวิ่งหากันร้องอื้ออึง
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋เห็นทหารและไพร่บ้านพลเมืองตกใจย่อหย่อนกลัวข้าศึกดังนั้นก็มีความวิตก คิดเกรงอันตรายจะถึงตัว จึงใช้คนสนิทลอบไปแต่งเกวียนเตรียมไว้ คอยว่าเสียท่วงทีแล้วจะได้หนีไปทางประตูตะวันตก ฝ่ายเกาหอขุนนางผู้ใหญ่รู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋คิดจะหนีก็รีบมาโดยเร็ว เห็นม้าเทียมเกวียนอยู่จึงเอากระบี่ตัดบังเหียนม้าปล่อยไปเสียแล้วเดินร้องไห้เข้ามาถึงเจ้าเมืองเจ๋ จึงว่าท่านคิดจะหนีแต่ตัวนั้นหาควรไม่ ข้าพเจ้าคิดว่ากองทัพทั้งปวงซึ่งเจ้าเมืองจิ้นเกณฑ์มานี้ก็มาก เหลือกำลังที่ทหารเราจะต่อสู้นั้นก็จริงอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าทหารมามากก็เปลืองเสบียงมากไปทุกวัน ถ้าเราอุตส่าห์รักษาเมืองไว้ สักสิบวันเสบียงอาหารกองทัพก็จะสิ้น ไหนเลยจะอยู่ช้าได้ก็จะกลับไปเป็นมั่นคง ขอท่านจงรั้งรอก่อน เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นก็ได้สติคิดดูก็เห็นด้วย จึงว่าท่านคิดนี้ก็ควรแล้ว ท่านจงไปจัดแจงการทั้งปวงให้ดีเถิด เกาหอก็รับคำเจ้าเมืองเจ๋ออกมาเกณฑ์ทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายกองทัพเมืองจิ้นกับกองทัพหัวเมืองทั้งปวง มาล้อมเมืองเจ๋ไว้ได้หกวัน ให้ทหารเข้าตีเป็นหลายครั้งก็ไม่ได้ ด้วยทหารในเมืองเจ๋ต่อสู้เป็นสามารถ
ฝ่ายกองซุนเสียจือกับกองซุนแห ซึ่งเจ้าเมืองเตงให้อยู่รักษาเมืองรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมา จึงแต่งหนังสือให้ขุนนางรีบมาถึงเจ้าเมืองเตงเป็นใจความว่า จิวก๋งไปคบคิดกับขุนนางเมืองฌ้อให้ยกกองทัพมาตีเมืองเรา บัดนี้กองทัพก็จวนจะมาถึงเมืองแล้ว ให้ท่านเร่งคิดอ่านอย่านอนใจ ครั้นผู้ถือหนังสือมาถึงค่ายก็เอาหนังสือเข้าไปให้เจ้าเมือง เจ้าเมืองรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูแจ้งความแล้วก็ตกใจ จึงนำหนังสือนั้นไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นแม่ทัพหลวง เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาซุนเอียมแม่ทัพ ซุนเอียมแม่ทัพก็ว่ากองทัพเรามาตั้งล้อมเมืองเจ๋อยู่ก็หลายวัน ทหารเราก็หักหาญเป็นหลายครั้งยังหาได้เมืองเจ๋ไม่ ซึ่งเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตงนี้เป็นการร้อน แม้นเมืองเตงเสียกับเมืองฌ้อเจ้าเมืองเตงก็จะติโทษเราได้ด้วยเราเกณฑ์เขามา จำเราจะยกทัพไปช่วยเมืองเตงก่อน ถึงมาตรว่าครั้งนี้เราตีเมืองเจ๋ไม่ได้ เจ้าเมืองเจ๋ก็กลัวฝีมือรู้สึกโทษตัว ภายหลังจะมิอาจไปยํ่ายีเมืองฬ่อ เจ้าเมืองจิ้นก็ตอบว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว จึงสั่งเจ้าเมืองเตงให้เร่งรีบไปรักษาเมือง ถ้าเห็นข้าศึกเหลือกำลังประการใดจงบอกให้เรารู้ด้วย จะได้ยกทัพเพิ่มเติมไปช่วย เจ้าเมืองเตงได้ยินเจ้าเมืองจิ้นสั่งดังนั้น จึงคำนับลากลับมาค่ายสั่งขุนนางนายทัพนายกองทั้งปวงให้จัดแจงฬ่อเกวียนและเครื่องศัสตราวุธพร้อมแล้วก็รีบยกไปเป็นการเร็ว
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเจ้าเมืองเตงไปแล้วให้คิดวิตกด้วยกองทัพเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตงเกรงว่าเจ้าเมืองเตงจะยกไปมิทันจะเสียเมืองแก่ข้าศึกก็จะเป็นที่ติเตียนแก่เราได้ จึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมาตีเมืองเตงครั้งนี้เราไม่มีความสบายเลย คิดจะให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงกันเล่นก็เกรงว่าจะกลืนสุราไม่ลงคอ จะต้องให้มีคนขับร้องให้เพลิดเพลินแต่พอลืมทุกข์จึงจะกลืนสุราลงได้
ขณะนั้นชีกวางเป็นขุนนางผู้น้อย ชำนาญในเพลงขับร้องทั้งเสียงก็เพราะ เจ้าเมืองจิ้นจะมีที่ไปแห่งใดก็ย่อมเอาชีกวางไปด้วยทุกครั้ง ครั้นชีกวางได้ยินเจ้าเมืองจิ้นวิตกดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอขับร้องให้ท่านฟังให้สบาย ท่านจะฟังเพลงเหนือหรือเพลงใต้ เจ้าเมืองจิ้นจึงว่าเพลงบทใดที่เพราะก็ขับไปให้เราฟังเถิด ชีกวางคำนับแล้วก็เอากระจับปี่มาดีดแล้วขับเพลงต่างๆ เป็นหลายบทให้เสียงเข้ากระจับปี่แล้วลงปลายบทว่า อีกสักสามวันจะได้ฟังข่าวดี เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้นก็คลายวิตก ครั้นเลี้ยงโต๊ะกันแล้วก็สั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้เลิกทัพไปจากเมืองเจ๋ มาถึงทางร่วมก็ตั้งทัพอยู่คอยฟังข่าวราชการเมืองเตง
ฝ่ายเจ้าเมืองเตงมาถึงเมืองรู้ว่ากองทัพเจ้าเมืองฌ้อกลับไป จึงถามผู้รักษาเมืองแจ้งความว่าขุนนางคิดมิชอบก็ให้จับไปฆ่าเสีย แล้วแต่งหนังสือให้กองซุนไซถือไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้น กองซุนไซรับหนังสือแล้วก็มาจัดม้าฝีเท้าดีสี่ม้ากับทหารถือหนังสือรีบไปถึงเจ้าเมืองจิ้น จึงคุกเข่าคำนับแล้วส่งหนังสือแจ้งความตามเจ้าเมืองเตงสั่ง จิ้นเปงก๋งก็รับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วก็ยินดีนัก จึงเลียงไล่กองซุนไซหวังจะรู้ความให้ถี่ถ้วน กองซุนไซก็บอกว่า เดิมเกิดเหตุด้วยจิวก๋งผู้เป็นขุนนางแทนจิวลังที่เลเลอินโกรธเจ้าเมืองเตงว่าฆ่าพี่น้องเสีย จึงมีหนังสือลอบไปให้เจ้าเมืองฌ้อยกทัพมาตีเมืองเตง แล้วตัวจะอาสาแต่งทหารออกรบเข้ากับกองทัพเมืองฌ้อ เดชะวาสนาเมืองเตงยังไม่ถึงที่ เผอิญให้กองซุนเสียจือกับกองซุนแหซึ่งอยู่รักษาเมืองรู้เรื่องความที่จิวก๋งคิดขบถ จึงให้หนังสือถึงท่านเจ้าเมืองแล้วก็จัดทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นกวดขัน กับกองซุนเสียจือกองซุนแหไม่ไว้ใจจิวก๋ง แต่งทหารกำกับไม่ให้จิวก๋งออกไปพบกองทัพเมืองฌ้อได้
ขณะนั้นพอฝนก็ตกหนักหลายวันจนนํ้าขังหรือทหารเมืองฌ้อก็ไม่มีที่อาศัย ก็ยกขึ้นไปอยู่เขาหือกีสัน แล้วแม่ทัพเมืองฌ้อก็ไม่พบกับจิวก๋งตามหนังสือสัญญา กองทัพตั้งอยู่ห้าวันก็กลับไป บัดนี้เจ้าเมืองเตงฆ่าจิวก๋งเสียแล้ว คิดว่าท่านจะวิตกจึงให้ข้าพเจ้ารีบมาแจ้งความ เจ้าเมืองจิ้นรู้ดังนั้นก็ดีใจ
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบเจ็ดปี เจ้าเมืองจิ้นให้จัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ขึ้นเกวียนยกทัพกลับมาถึงเมืองจิ้น บรรดาเจ้าเมืองทั้งปวงก็ตามส่งเจ้าเมืองจิ้นมาจนปลายแดนแล้วต่างคนต่างก็ยกแยกกันไปบ้านเมือง ซุนเอียมซึ่งเป็นแม่ทัพหน้าเมืองจิ้นนั้นป่วยค่อยรั้งรอมาภายหลัง พอมาได้ครึ่งทางศีรษะนั้นก็เกิดเป็นวัณโรคให้เจ็บปวดเป็นกำลัง ก็หยุดรักษาตัวที่บ้านตูหยงถึงสองเดือน แผลศีรษะนั้นก็เปื่อยพังออกไปจนลูกตาทั้งสองข้างพลัดออกมา ซุนเอียมก็ขาดใจตาย ทหารทั้งปวงบรรดามาด้วยก็ตกใจร้องไห้อื้ออึงไม่เป็นสติสมประฤดี ฝ่ายสิดโต๋กับกวยจวยซึ่งซุนเอียมให้จำไว้นั้นพากันหนีกลับไปเมืองเจ๋ ฝ่ายซุนหวมกั๋วกับซุนหงอบุตรซุนเอียมก็ชวนทหารทั้งปวงจัดแจงทำหีบใส่ศพบิดาไปเมืองจิ้น
จิ้นเปงก๋งมาถึงเมืองจิ้นได้สักเดือนเศษ พอซุนหวมกั๋วกับซุนหงอมาถึงเมืองจิ้นแล้วเข้าไปคำนับแจ้งความว่า บิดาข้าพเจ้าป่วยเป็นวัณโรคที่ศีรษะตาย บัดนี้ข้าพเจ้าเอาศพใส่หีบมา เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้นก็ถอนใจใหญ่นํ้าตาตก จึงให้เอาศพซุนเอียมไปฝังไว้ในที่สมควร แล้วตั้งซุนหงอเป็นขุนนางที่ไตหู ตั้งซุนหวมกั๋วเป็นตงกุ๋นหงวนปลัดซุนหงอแล้วจัดแจงเครื่องยศให้ตามบรรดาศักดิ์
ฝ่ายฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นถึงฤดูเดือนห้าก็บังเกิดโรคป่วยลง ซินแสก็ได้ประกอบยารักษาเป็นหลายขนานโรคนั้นก็ไม่คลาย ฝ่ายซุยติวกับเคงหงซึ่งเป็นขุนนางจึงปรึกษาว่า บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ก็ป่วยหนักเห็นจะไม่รอดชีวิตแล้ว เราคิดกันให้ไปรับกงจูก๋งบุตรเจ้าเมืองเจ๋ซึ่งไปอยู่ ณ ตำบลเกียทัวมาไว้เถิด ถ้าเจ้าเมืองเจ๋ตายแล้วเราจะยกให้เป็นเจ้าเมือง แต่เกรงว่าจะตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองบัดนี้ เกาหอจะขัดขวางไว้ เราจำจะคิดอ่านฆ่าเกาหอเสียก่อน การทั้งปวงจึงจะทำได้สะดวก ครั้นคิดกันดังนั้นแล้ว ซุยติวก็ไปหากงจูก๋งแจ้งความให้ฟังทุกประการ กงจูก๋งรู้ดังนั้นก็ยินดีด้วยจะใคร่เป็นเจ้าเมืองก็มาด้วยซุยติวโดยเร็ว เคงหงครั้นเพลาคํ่าก็พาทหารไปล้อมบ้านเกาหอ ร้องเรียกให้เกาหอออกมาหา เกาหอไม่รู้ตัวสำคัญว่าเขามีธุระจึงมาร้องเรียกก็เปิดประตูออกมา เคงหงเห็นก็ให้ทหารกลุ้มรุมจับตัวเกาหอได้ก็มัดไปฆ่าเสีย เคงหงก็รีบมาบอกซุยติว ซุยติวแจ้งความแล้วก็ยินดี สองนายจึงชวนกันพากงจูก๋งเข้าไปในที่เจ้าเมืองเจ๋ แล้วจับนางยองจูกับก๋งจูแหงบุตรเจ้าเมืองเจ๋ฆ่าเสียในขณะนั้น
ฮุยก๋งแจ้งความว่าซุยติวเคงหงคิดกันกับกงจูก๋ง แล้วชวนกันทำการองอาจล่วงเข้ามาจับนางยองจูกับก๋งจูแหงผู้บุตรฆ่าเสีย ก็คิดแค้นขัดใจด้วยกำลังโทโส กลัดกลุ้มขึ้นมาก็รากโลหิตออกมาเป็นอันมาก บัดเดี๋ยวก็ขาดใจตาย ซุยติวกับเคงหงก็ตั้งกงจูก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมืองเจ๋เรียกชื่อว่าเจ๋จงก๋ง ฝ่ายซกแซอวยขุนนางนายทหารซึ่งอยู่ในก๋งจูแหงรู้ว่าเขาจับนายฆ่าเสียก็กลัวอันตราย จึงพาสมัครพรรคพวกรีบหนีไปอยู่ ณ เมืองโกถังปลายแดนเมืองเจ๋
ขณะนั้นมีผู้เข้ามาบอกกับเจ๋จงก๋งว่า ซกแซอวยพาสมัครพรรคพวกหนีไปตั้งอยู่ ณ เมืองโกถัง เจ๋จงก๋งจึงให้หาเคงหงเข้ามาสั่งว่า ท่านจงเร่งคุมทหารยกไป ณ เมืองโกถัง จับตัวซกแซอวยฆ่าเสียให้จงได้ เคงหงรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็คำนับลาออกมาจัดทหารที่มีฝีมือได้พร้อม ก็รีบยกไปถึงเมืองโกถัง เห็นซกแซอวยกับพรรคพวกเข้าตั้งอยู่ในเมือง ครั้นจะจู่โจมเข้าจับเอาโดยเร็วก็ไม่ได้ด้วยเห็นเหลือกำลังนัก จึงหยุดอยู่แต่ไกลแล้วแต่งหนังสือให้ทหารกลับไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งในหนังสือแล้วก็เร่งกะเกณฑ์ทหารได้เป็นอันมาก ยกออกไปถึงเมืองโกถัง ก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองโกถังไว้
ฝ่ายซกแซอวยเห็นเจ้าเมืองเจ๋ยกทหารมาล้อมเมืองอยู่ดังนั้น ก็แต่งทหารออกต่อสู้ แต่ทหารซกแซอวยกับทหารเจ้าเมืองเจ๋สู้รบกันมาได้เดือนหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋ก็หาตีเอาซกแซอวยให้แตกได้ไม่ ด้วยซกแซอวยได้ทหารมีฝีมือไว้คนหนึ่ง ชื่อกงลูให้เป็นนายทหาร ทั้งสำหรับได้ไว้ชักนำทหารออกรบมีชัย จึงพากันกำเริบต่อสู้เจ้าเมืองเจ๋ได้ วันหนึ่งกงลูพาทหารทั้งปวงมาอยู่ข้างประตูตะวันออกจึงคิดว่าซกแซอวยนายเรานี้หามีสติปัญญาไม่ จะพาเรารบพุ่งกับเจ้าเมืองเจ๋ต่อไปก็เห็นจะไม่ได้ชัยชนะ ด้วยเป็นคนปัญญาน้อยที่ไหนจะสู้เจ้าเมืองเจ๋ได้ จะพลอยพาเราตายเสียด้วยไม่ต้องการ กงลูจึงลอบเขียนหนังสือเป็นใจความว่า ในเพลาคํ่าวันนี้ประมาณสองยามขอให้เจ๋จงก๋งคุมทหารตีเข้ามาข้างตะวันออกเถิด ข้าพเจ้าผู้ชื่อกงลูนายทหารจะออกมาคอยเข้าด้วย ครั้นกงลูเขียนหนังสือแล้วก็ม้วนผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงไปให้ตกลงที่ค่ายเจ๋จงก๋ง เจ๋จงก๋งครั้นได้หนังสือที่ลูกเกาทัณฑ์ อ่านดูแจ้งความแล้วก็ไม่เชื่อ จึงปรึกษาสิดโต๋กับกวยจวย สิดโต๋กับกวยจวยแจ้งความดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูความในหนังสือกงลูว่ามานั้นเป็นสุจริตอยู่ ถ้าท่านไม่ไว้ใจกงลูก็ขอท่านจงตั้งอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าทั้งสองจะรับอาสาคุมทหารไปตามกงลูจับเอาตัวซกแซอวยมาให้ท่าน เจ๋จงก๋งได้ฟังสองนายว่าดังนั้นก็ยอมให้ไป แล้วกำชับสั่งว่าท่านจงระวังตัวให้ดี เราก็จะคุมทหารตามเข้าไปคอยช่วย สิดโต๋กวยจวยก็คำนับรับคำจัดได้ทหารพร้อมแล้ว พอเพลาสองยามก็ยกเข้าข้างทิศตะวันออก มาถึงประตูเมืองเห็นเชือกห้อยลงมาไว้เป็นหลายเส้น สองนายก็เข้าใจว่ากงลูแกล้งทำไว้รับก็พากันเหนี่ยวเชือกปีนขึ้นไปได้สิ้น พบกงลูมาคอยอยู่ที่นั่นก็หยุดพูดจากันแล้วกงลูก็พาทั้งสองนายกับทหารทั้งปวงตรงเข้าไปจะจับซกแซอวย ครั้นเข้ามาถึงประตูชั้นในเห็นทหารซกแซอวยรักษาประตูอยู่ กงลูจึงบอกให้ทหารสิดโต๋เอาขวานฟันประตู ฝ่ายทหารซกแซอวยเห็นดังนั้นก็ช่วยกันต่อสู้ ในขณะนั้นทหารทั้งสองฝ่ายสู้กันด้วยอาวุธต่างๆ จนถึงตะลุมบอนตายลงที่นั้นมาก พวกซกแซอวยต่อสู้มิได้แตกหนี กงลูก็พาทหารทั้งปวงบุกรุกเข้าไป จนถึงที่ซกแซอวยอยู่ จับตัวซกแซอวยได้ก็ให้ทหารมัดไว้ให้มั่นคง ครั้นเพลาสามยามเจ้าเมืองเจ๋ก็พาทหารยกติดตามเข้ามา สิดโต๋กงลูรู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋มาถึงเมืองแล้วก็คุมตัวซกแซอวยมาให้เจ้าเมืองเจ๋ แล้วสิดโต๋สรรเสริญความชอบกงลู เจ๋จงก๋งแลเห็นซกแซอวยคิดขึ้นมาถึงความหลังก็โกรธ จึงว่าแต่ก่อนเราก็หาได้ทำร้ายกับตัวสิ่งใดไม่ เหตุไรตัวยุยงบิดาเราให้ขับเราเสียจากเมือง แล้วตัวคิดจะตั้งให้ก๋งจูแหงผู้เป็นน้องเป็นใหญ่กว่าพี่ บัดนี้ก๋งจูแหงศิษย์ของตัวก็ตายแล้ว ตัวจงตายตามสานุศิษย์เถิด ซกแซอวยได้ฟังดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งเสียมิได้ตอบประการใด เจ๋จงก๋งก็สั่งให้ทหารเอาตัวซกแซอวยไปตัดศีรษะเสีย แล้วให้เชือดเนื้อซกแซอวยมาใส่กระทะต้มขึ้นแจกให้ทหารกิน ทหารรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็พาตัวซกแซอวยมาทำตามเจ้าเมืองเจ๋สั่ง เจ้าเมืองเจ๋ก็ตั้งให้กงลูเป็นผู้รักษาเมืองโกถังแล้วก็พาขุนนางทั้งปวงกลับเข้าเมืองเจ๋
ฝ่ายหวมบ๊องซึ่งเป็นขุนนางในเมืองจิ้น จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วว่า ท่านยกกองทัพไปตีเมืองเจ๋ก็ไม่ได้ต้องกลับมาเมือง ป่วยการทแกล้วทหารเสียเปล่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดว่าจะใคร่เชิญท่านยกกองทัพไปตีเมืองเจ๋แก้มือดูอีกสักครั้งหนึ่งก็เห็นจะได้เมืองเจ๋ เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้หวมบ๊องไปจัดทหารให้พร้อมไว้เราจะยกไป หวยบ๊องรับคำแล้วก็ออกมาสั่งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยให้กะเกณฑ์ทหารพร้อมทั้งม้าและเกวียนเตรียมไว้ เจ้าเมืองจิ้นจึงให้โหรหาฤกษ์ได้เพลาดี ก็แต่งตัวขึ้นขี่เกวียนสำหรับยศให้เจ้าพนักงานจุดประทัดใหญ่เป็นสำคัญ ตีม้าล่อและกลองประโคมเสียงเอิกเกริก แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็ยกกองทัพออกจากเมืองไปตามระยะทาง ครั้นถึงที่ตำบลอุยฮอก็สั่งให้ทหารหยุดพัก พอมีผู้มาแจ้งความว่าเจ๋ฮุยก๋งเจ้าเมืองเจ๋ตาย เจ้าเมืองจิ้นจึงคิดว่าชาวเมืองเจ๋ขณะนี้เขาจะคิดกันทำการฝังศพเจ้าเมือง ตัวเราจะยกทัพไปทำศึกกับเขาเห็นหาควรไม่ ด้วยความตายเป็นการใหญ่ ครั้นคิดดังนั้นแล้วเจ้าเมืองจิ้นก็สั่งทหารทั้งปวงให้กลับมาเมือง
ฝ่ายอันเองขุนนางที่ไตหูเมืองเจ๋ แจ้งข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นยกทัพมาแล้วกลับไป จึงนำเนื้อความนั้นไปบอกเจ้าเมืองเจ๋ว่า ในปีนี้เจ้าเมืองจิ้นเกณฑ์ทหารยกมาจะตีเมืองเรา ครั้นรู้ว่าบิดาท่านตาย เราทำการศพอยู่ก็คืนกลับไปเมือง ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าถ้าเขารีบเร่งมาในขณะเมื่อทำการศพเราจัดแจงกันไม่พร้อมก็จะเสียท่วงที ซึ่งเขาเมตตายกกลับไปเสียนั้น ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าคุณเขาก็คงมีกับเราครั้งหนึ่ง แม้นเราไม่รู้คุณเขาก็ไม่ควร ขอท่านจงคิดทำทางไมตรีกับเจ้าเมืองจิ้นเสียเถิดจึงจะดี แล้วก็จะไม่เป็นที่อริรบกันต่อไป
เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความดังนั้นจึงตอบอันเองว่า ราชการทุกวันนี้เราก็ปลงธุระไว้สุดแต่ท่านเห็นอย่างไรดีก็จงจัดแจงให้บ้านเมืองเป็นสุขเถิด เจ้าเมืองเจ๋จึงให้จัดสิ่งของให้ขุนนางที่มีอัชฌาสัยถือหนังสือคุมสิ่งของไปให้เจ้าเมืองจิ้น ขุนนางนั้นรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็ออกมาขนสิ่งของบรรทุกเกวียนพร้อมแล้วก็ไปส่งถึงเมืองจิ้น จึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ให้มา
ขุนนางเมืองจิ้นรู้ความดังนั้นก็พาขุนนางเมืองเจ๋เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น แล้วแจ้งข้อราชการตามมีหนังสือเจ้าเมืองเจ๋ จิ้นเปงก๋งแจ้งความแล้วก็ยินดี สั่งให้รับของไว้ให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะมาเลี้ยงผู้ถือหนังสือตามธรรมเนียมแล้ว จึงแต่งหนังสือตอบขอบใจไปเป็นทางไมตรี ขุนนางเมืองเจ๋ครั้นได้หนังสือตอบก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ้นกลับไปถึงเมืองเจ๋ ก็เล่าให้เจ้าเมืองเจ๋ฟังทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความดังนั้นก็ดีใจสิ้นวิตก
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นครั้นขุนนางเมืองเจ๋ไปแล้ว ก็ให้หนังสือไปหาหัวเมืองขึ้นเจ้าเมืองเจ๋ให้มาทำความสัตย์พร้อมกัน ณ ตำบลหนเอี๋ยน แล้วเจ้าเมืองจิ้นก็พาขุนนางผู้ใหญ่ไปด้วยเป็นหลายนาย ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋รู้หนังสือเจ้าเมืองจิ้นบอกกำหนดนัดมาดังนั้นก็รีบไป บรรดาหัวเมืองขึ้นกับจิ้นเปงก๋งต่างก็มาถึงพร้อมกัน ณ ตำบลหนเอี๋ยน จิ้นเปงก๋งมาถึงตำบลหนเอี๋ยนรู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋กับหัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมก็ยินดี จึงให้ขุนนางไปเชิญเจ้าเมืองเจ๋กับหัวเมืองทั้งปวงมา ณ ที่อยู่ แล้วให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะออกมาตั้งตามลำดับ เจ้าเมืองจิ้นจึงชวนเจ้าเมืองเจ๋นั่งที่อันเดียวกัน แล้วรินสุราออกมากระทำความสัตย์สาบานกันตามอย่างธรรมเนียม แล้วกินโต๊ะพูดจาปราศรัยกันโดยทางไมตรีแล้ว ก็ให้หัวเมืองขึ้นทั้งปวงทำสัตย์ไว้ต่อเจ้าเมืองเจ๋ด้วย ครั้นเลี้ยงกันแล้วเจ้าเมืองจิ้นกับเจ้าเมืองเจ๋ก็คำนับลากันตามฉันผู้ใหญ่ผู้น้อย ต่างคนก็ต่างกลับไปบ้านเมือง ตั้งแต่นั้นมาเมืองจิ้นกับเมืองเจ๋ก็มิได้รบพุ่งกัน ต่างเมืองต่างแต่งขุนนางไปมาเป็นทางไมตรีโดยสุจริต บ้านเมืองก็อยู่เย็นเป็นสุข
ฝ่ายลวนหยง ซึ่งเป็นที่เหียงกุ๋นหูเจียงขุนนางเมืองจิ้นไปด้วยกับเจ้าเมืองจิ้น กลับมาถึงบ้านบรรดาคนทั้งปวงก็ไปมาหาลวนหยง ลวนหยงก็อารีแผ่เผื่อทรัพย์สินไปแก่คนทั้งปวง คนทั้งปวงก็รักใคร่มาเข้าด้วยลวนหยงเป็นอันมาก ได้สิ่งของประหลาดก็เอามาให้เนืองๆ มีผู้หนึ่งรู้ความลับจึงมาบอกลวนหยงว่า เมื่อท่านไม่อยู่นางฮูหยินกีผู้เป็นมารดาท่านทำชู้กับจิวปินที่ในตึก แล้วใช้หญิงบ่าวเอาสิ่งของไปให้จิวปินเป็นอันมาก ลวนหยงแจ้งความก็ไล่เลียงดูได้ความเป็นแน่น้อยใจนัก ครั้นจะว่าอื้ออึงก็กลัวจะได้ความอับอาย ให้กลัดกลุ้มไปด้วยโทโสสุดที่จะทนทาน วันหนึ่งจึงทำอุบายพาลพาโลตีผู้รักษาประตูบ้านว่าไม่รักษาประตูบ้านให้ดีจนเกิดเหตุในเรือนเรา
ฝ่ายนางฮูหยินกีผู้เป็นมารดารู้ว่าลวนหยงตีนายประตูก็เข้าใจว่าลวนหยงรู้ความลับก็คิดละอาย แล้ววิตกกลัวว่าบุตรจะฆ่าจิวปินเสียจึงไปหาหวมบ๊องผู้บิดา คำนับแล้วแจ้งความว่า ลวนหยงบุตรข้าพเจ้าบัดนี้คิดน้อยใจหวมเอี๋ยงว่าฆ่าลวนหำผู้อาเสียจะแก้แค้นหวมเอี๋ยงให้ได้ แม้นแก้แค้นไม่ได้ไม่เป็นขุนนางทำราชการต่อไปเลย แล้วลวนหยงว่าจะฆ่าก๋งกับน้าเสียจงได้ แต่ลวนหยงกับตีกีเอี้ยงจีฮอและสมัครพรรคพวกเป็นอันมากมาพร้อมปิดประตูบ้านเสีย คิดกันทั้งกลางวันและกลางคืนจะทำการขบถ แล้วลวนหยงทำการดังนี้ ครั้นข้าพเจ้าจะนิ่งไว้จะพากันพลอยตาย ข้าพเจ้าจึงมาบอกให้บิดารู้จะได้ระวังตัว
ขณะนั้นหวมเอี๋ยงผู้น้องนางฮูหยินกีนั่งอยู่นั่นจึงว่ากับบิดาว่า ความนี้ข้าพเจ้าได้ยินอยู่ เห็นลวนหยงจะเป็นจริงเหมือนคำพี่ว่า ด้วยลวนหยงคบพวกเพื่อนมากจะเป็นขบถ บิดาจะนิ่งเสียหาควรไม่ หวมบ๊องได้ยินบุตรทั้งสองก็ยังแคลงอยู่ แต่ว่าเป็นการใหญ่ก็จำเป็น จึงไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
เจ้าเมืองจิ้นแจ้งความดังนั้น จึงปรึกษาเอียงปิดซึ่งเป็นขุนนางที่ไตหูว่าท่านจะเห็นอย่างไร เอียงปิดชังลวนหยงลวนเอียมอยู่ก็เข้าข้างหวมบ๊อง จึงว่ากับเจ้าเมืองจิ้นว่า แต่ก่อนลวนจือปู่ลวนหยงฆ่าจิ้นเลก๋งโทษนั้นก็ต่อๆ กันมาชั่วลูกและหลาน ครั้งนี้ท่านอย่าเลี้ยงลวนหยงไว้เลย
จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ว่า อันลวนจือคนนี้ฆ่าเจ้าเมืองเสียก็จริงแต่ได้มีคุณแก่บิดาเราไว้ ซึ่งว่าลวนหยงทำร้ายเรานั้นก็ยังหารู้แน่ไม่จะทำโทษเขานั้นไม่ควร เอียงปิดจึงว่าซึ่งลวนจือมีคุณแก่บิดาท่านก็จริงอยู่ แต่คิดขบถฆ่าเจ้าเมืองก่อนเสียคุณกับโทษก็พอลบล้างกัน ซึ่งท่านจะยกความชอบลวนจือขึ้นว่ากลบลบความชั่วเสียนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถ้าแลละลวนหยงไว้ก็จะมีใจกำเริบขึ้น ด้วยขุนนางพวกพ้องของลวนหยงก็มีเป็นอันมาก ขอให้ท่านคิดกำจัดสมัครพรรคพวกลวนหยงเสีย ลวนหยงจึงจะมิได้คิดการใหญ่ตลอดไปได้ จิ้นเปงก๋งก็เห็นด้วยจึงให้หวมบ๊องบิดานางฮูหยินกีเข้ามาข้างในเล่าความซึ่งเอียงปิดว่าให้ฟังทุกประการ แล้วว่าท่านจะเห็นอย่างไรบ้าง
ฝ่ายหวมบ๊องจึงว่า ซึ่งจะกำจัดพวกพ้องลวนหยงเสียนั้น ลวนหยงก็จะคิดน้อยใจพยาบาทท่านมากขึ้น ขอให้ท่านให้ลวนหยงไปทำกำแพงเมืองตูอิบ ก็เหมือนท่านกำจัดลวนหยงเสียเหมือนกัน ภายหลังพวกพ้องที่อยู่ในเมืองก็จะไม่คิดการใหญ่ขึ้นได้ จึงคอยหยิบผิดฆ่าขุนนางที่ชอบพอกับลวนหยงเสียให้สิ้น จิ้นเปงก๋งก็เห็นชอบด้วย ครั้นเพลาเช้าจิ้นเปงก๋งออกว่าราชการ ขุนนางเข้ามาคำนับพร้อมกันจึงใช้ลวนหยงให้ไปทำกำแพงเมืองตูอิบตามถ้อยคำว่าทุกประการ ลวนหยงคำนับลามาจัดแจงเสบียงอาหารจะเข้าไปเมืองตูอิบ ขณะนั้นเพื่อนของลวนหยงจึงห้ามว่า อันที่เมืองตูอิบนี้หาสลักสำคัญไม่ ซึ่งจะให้ท่านไปนั้นเห็นจะเป็นกลอุบายหาจริงไม่ ลวนหยงได้ฟังดังนั้นก็มิได้ว่าประการใด จึงให้ต๊กหยงขับเกวียนออกจากเมืองจิ้นไปเมืองตูอิบ เดินทางไปประมาณสามวันก็ให้พักทหารอยู่
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งออกว่าราชการจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เดิมลวนจือคิดขบถฆ่าเจ้าเมืองเสียก็หาเอาโทษไม่ บัดนี้เราเป็นเจ้าเมืองขึ้นนึกอายกับคนทั้งปวงนัก เราคิดจะกำจัดแซ่ลวนเสียท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางก็เห็นพร้อมกันให้กำจัดลวนหยงเสีย จึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูเมืองทุกทิศเป็นใจความว่า ลวนจือเป็นขุนนางหาซื่อตรงต่อเจ้าเมืองไม่ บัดนี้ลูกหลานยังเป็นขุนนางอยู่ เห็นจะไม่สัตย์ซื่อจึงให้ไล่เสียจากเมือง จึงสั่งไตหูเอียงปิดให้คุมทหารไปไล่ครอบครัวลวนหยงเสียจากเมือง แล้วท่านจงตามไปขับลวนหยงเสียให้พ้นเมืองตูอิบเถิด เอียงปิดก็คำนับลาไป
ฝ่ายลวนงัก ลวนหัง จิ๋วโต๋ เฮงโก้ย ครั้นแจ้งว่าให้ไล่ครอบครัวลวนหยงเสีย ก็พาครอบครัวลวนหยงรีบตามลวนหยง ฝ่ายซกเฮากีกุยอึงเอี๋ยนซึ่งอยู่ต่างบ้าน ครั้นรู้ว่าพวกพ้องลวนหยงหนีตกใจนัก ก็รีบไปตามลวนหยงมาถึงประตูเมือง เห็นประตูปิดจึงถาม นายประตูว่าเขาจะจับพวกพ้องลวนหยงไปทำโทษจึงให้ปิดประตูเสีย ซกเฮากีกุยอึงเอี๋ยนรู้ดังนั้นจึงปรึกษากันว่า คํ่าวันนี้เราจะฟันประตูหนีไปจึงจะได้ ครั้นคิดดังนั้นแล้วก็กลับมาบ้าน
ขณะนั้นจงกํ้ารู้ว่าพวกสามคนจะฟันประตูหนีไปจึงเอาเนื้อความมาบอกเตียวบู๊ เตียวบู๊ก็ไปบอกกับหวมบ๊อง หวมบ๊องก็ให้หวมเอี๋ยงผู้บุตรคุมทหารไปจับซกเฮากีกุยอึงเอี๋ยนมาให้ได้ หวมเอี๋ยงก็ลาคุมทหารไป ณ บ้านซกเฮา ซกเฮาเห็นคนมามากดังนั้นก็ตกใจนัก จึงลุกออกมาที่ประตูบ้านจึงถามหวมเอี๋ยงว่าเหตุใดท่านจึงมากลางคืนผิดเพลาดังนี้ หวมเอี๋ยงจึงว่า พวกท่านเป็นขบถไปเข้าด้วยลวนหยง จะคิดฟันประตูเมืองหนีไปหาลวนหยง ซกเฮาจึงว่าเราหาได้คิดไม่ หวมเอี๋ยงจึงเรียกจงกํ้ามาถามสอบยันกันเข้า ซกเฮาเห็นจงกํ้ามายืนยันเอาดังนั้นก็โกรธ จึงเอาศิลาปาจงกํ้าถูกศีรษะแตกตาย แล้วก็กลับเข้าไปในบ้าน
หวมเอี๋ยงเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารล้อมบ้านแล้วเอาไฟเผาบ้านซกเฮา ซกเฮาเห็นดังนั้นก็ตกใจ กีกุยจึงว่าถ้าเรานิ่งเสียก็จะตาย ก็ถือดาบฟันฝ่าออกมากับซกเฮา หวมเอี๋ยงก็ให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงเข้าไป ถูกซกเฮากับกีกุยล้มลง ทหารก็กลุ้มรุมจับมัดใส่เกวียนไว้แล้วก็ช่วยกันระดมดับไฟซึ่งไหม้บ้านซกเฮาเสียให้สิ้น ขณะนั้นมีทหารจิ้นเปงก๋งคนหนึ่งชื่อซุนหงอคุมทหารช่วยหวมเอี๋ยง พอพบอึงเอี๋ยนเข้าได้รบกันเป็นสามารถ อึงเอี๋ยนเสียทีซุนหงอจับตัวได้ หวมเอี๋ยงกับซุนหงอก็เอาตัวซกเฮา กีกุย อึงเอี๋ยนมาให้หวมบ๊อง หวมบ๊องจึงว่าพวกลวนหยงก็มากอยู่ ยังหาสิ้นพวกไอ้เหล่าร้ายไม่ จึงสั่งให้ซุนหงอกับหวมเอี๋ยงไปจับสมัครพรรคพวกลวนหยงมาให้ได้ในเพลาคํ่านี้ หวมเอี๋ยงกับซุนหงอคำนับลาไปเที่ยวสืบเสาะค้นคว้า จนเพลารุ่งสว่างขึ้น หวมเอี๋ยงจับได้ตีกีหนึ่ง เจียเอี๋ยมหนึ่ง จิวปินหนึ่ง ซุนหงอจับได้ตงฮางฮีหนึ่ง ซินยูหนึ่ง อีจีเซียหนึ่ง อีจีพันหนึ่ง หวมเอี๋ยงกับซุนหงอก็สั่งให้ทหารคุมตัวไว้ อันอีจีเซียกับอีจีพันซกเฮาสามคนนี้ เป็นบุตรอีจีแจะซึ่งเป็นที่ไตหูแต่ครั้งจิ้นเจาก๋ง แต่ซกเฮาต่างมารดากัน มารดาซกเฮานั้นรูปร่างงามเป็นบ่าวของอีจีฮูหยิน ซึ่งเป็นมารดาอีจีเซีย อีจีพัน อีจีแจะรักใคร่อยากจะได้เป็นภรรยา อีจีฮูหยินหายอมไม่ ด้วยเห็นว่าหญิงคนนี้หาสมควรกับไตหูผู้ผัวไม่ จึงให้มีความรังเกียจ
อีจีเซียอีจีพันรู้ว่ามารดามีความรังเกียจ ครั้นเพลาคํ่าจึงว่ากับมารดาท่านจะมารังเกียจกันกับด้วยบ่าวของเราหาสมควรไม่ ถ้าไตหูรู้ไปก็จะมีความขัดเคือง อีจีฮูหยินได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะว่าเราไม่หวงแหนดอก ตัวเจ้าก็ยังเป็นเด็กอ่อนความอยู่ อันไตหูบิดาเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จะมาร่วมรักกับด้วยหญิงทาสีนั้นหาควรไม่ อุปมาเหมือนหนึ่งพญานาคมาสมจรกับด้วยนางงูอันหาตระกูลมิได้ แม้นเกิดบุตรขึ้นก็จะถือตัวว่าเป็นเชื้อนาคจะคิดทำอันตรายแก่เจ้า มารดาเห็นดังนี้จึงหายอมให้ไม่ เมื่อเจ้าเห็นดีก็สุดแต่ใจเจ้าเถิด
ขณะนั้นอีจีแจะรู้ว่าอีจีฮูหยินหามีความหวงแหนไม่ก็ไปนอนด้วยหญิงผู้นั้นคืนหนึ่ง หญิงผู้นั้นก็มีครรภ์คลอดบุตรคือซกเฮา ครั้นซกเฮาเติบใหญ่ขึ้นมารูปงามเหมือนมารดา มีกำลังมากกว่าพี่น้องทั้งปวง อันซกเฮาคนนี้เป็นเพื่อนรักใคร่กันกับลวนหยง ลวนหยงรักมากกว่าเพื่อนทั้งปวง แต่อีจีเซียอีจีพันสองคนนี้เป็นผู้มีสติปัญญาได้เป็นที่ไตหู เงาอองหูขุนนางผู้ใหญ่มีใจรักใคร่อีจีเซียอีจีพันอยู่ ครั้นรู้ว่าซุนหงอจับเอาตัวอีจีเซียอีจีพันไปว่าเป็นพี่น้องกับซกเฮา เงาอองหูตกใจนักก็รีบเดินมา เห็นเขาคุมตัวอีจีเซียอีจีพันไว้ก็คำนับแล้วว่า ท่านอย่าเป็นทุกข์เลย ข้าพเจ้าจะเข้าไปว่ากล่าวจิ้นเปงก๋งมิให้ทำอันตรายท่าน อีจีพันก็นิ่งเสียมิได้ตอบประการใด เงาอองหูนึกอายใจนักก็เดินไปเสีย
อีจีเซียจึงว่ากับอีจีพันผู้น้องว่า เราสองคนครั้งนี้ก็ถึงที่ตายอยู่แล้ว เงาอองหูจะช่วยว่ากล่าวกับจิ้นเปงก๋งให้พ้นโทษ อันเงาอองหูคนนี้จะว่าสิ่งใดเจ้าเมืองก็ทำตามทุกประการ เหตุใดจึงนิ่งเสียไม่พูดกับเงาอองหูเล่า อีจีพันจึงว่าอันจะตายและไม่ตายนั้นก็สุดแต่วาสนาของเรา ท่านอย่าคิดวิตกเลย เราเห็นว่าเงาอองหูจะช่วยเรามิได้ ถ้าแม้เทพยดาไปดลใจกีฮีซึ่งเป็นที่ไตหูมาช่วยเราจึงจะรอดจากความตาย อีจีเซียจึงตอบว่ากีฮีคนนี้ก็ชราออกนอกราชการไปทำมาหากินอยู่ ณ บ้านของตัวเอง เหตุไรจึงจะมาช่วยเราได้เล่า อีจีพันจึงว่าอันกีฮีคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อ แล้วก็ได้เป็นขุนนางมาแต่จิ้นเจาก๋งจนถึงจิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งก็รักใคร่ แต่กีฮีเห็นว่าตัวชราแล้วจึงลาไปทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา แต่ไปมาหาจิ้นเปงก๋งอยู่มิได้ขาด ถ้าเข้ามาแล้วคงจะขอได้เป็นมั่นคง
๖๓
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งถึงเพลาก็ออกว่าราชการแล้วจึงถามหวมบ๊องว่า ซึ่งพวกลวนหยงนั้นท่านให้ไปจับตัวมาได้สิ้นแล้วหรือ หวมบ๊องจึงว่าข้าพเจ้าให้หวมเอี๋ยงกับซุนหงอไปจับได้พวกลวนหยงมาคือกีกุยหนึ่ง อึงเอี๋ยนหนึ่ง ซกเฮาหนึ่ง อีจีเซียหนึ่ง อีจีพันหนึ่ง ตีกีหนึ่ง ตงฮางฮีหนึ่ง เจียเอียมหนึ่ง จิวปินหนึ่ง สิบคนนี้ข้าพเจ้าให้ทหารคุมตัวไว้ตามแต่ท่านจงเมตตาเถิด จิ้นเปงก๋งได้ฟังหวมบ๊องว่าดังนั้นจึงคิดว่าอีจีเซียอีจีพันสองคนนี้เห็นจะไม่คิดทำร้ายเราเป็นมั่นคง แล้วจึงถามเงาอองหูว่าซกเฮาเป็นพวกพ้องลวนหยงก็จริง แต่อีจีเซียอีจีพันนี้จะเป็นพวกพ้องลวนหยงด้วยหรือ เงาอองหูได้ฟังดังนั้นก็นึกโกรธจึงว่า อีจีเซียอีจีพันนั้นร่วมบิดากับซกเฮาเห็นจะคิดเข้าด้วยกัน จิ้นเปงก๋งครั้นแจ้งความแล้วก็ให้เอาพวกคิดร้ายทั้งสิบคนไปจำเสีย ณ คุก แล้วสั่งให้ซีเข่านั้นปรึกษาเอาโทษคนเหล่านั้น
ขณะเมื่อจิ้นเปงก๋งสั่งให้ซีเข่าปรึกษาโทษ กีเฮาซึ่งเป็นบุตรกีฮีเป็นเพื่อนรักกับอีจีเซียอีจีพันนั่งอยู่ที่นั่น แจ้งความแล้วกลับออกมาบ้านสั่งคนสนิทให้ไปบอกกีฮีว่า บัดนี้จิ้นเปงก๋งทำโทษอีจีเซียอีจีพัน ขอให้ท่านมีหนังสือมาถึงหวมบ๊องช่วยว่ากล่าวจิ้นเปงก๋ง ขอโทษอีจีเซียอีจีพันไว้ด้วย คนสนิทก็คำนับลามาแจ้งความกับกีฮีตามกีเฮาสั่งทุกปรการ กีฮีครั้นรู้ดังนั้นก็ตกใจนัก จึงว่าอีจีเซียอีจีพันสองคนนี้เป็นขุนนางสัตย์ซื่อเหตุใดจิ้นเปงก๋งจึงทำโทษ ควรเราจะขอโทษเองจึงจะชอบ แล้วกีฮีขึ้นเกวียนรีบมาในกลางคืน ครั้นถึงเมืองจึงไปยังบ้านหวมบ๊อง เห็นประตูเปิดอยู่จึงเคาะร้องเรียกเข้าไป หวมบ๊องจึงออกมาเปิดรับให้เข้าไป เชิญให้นั่งที่สมควรแล้วคำนับถามว่า เหตุใดท่านมาแต่ในเพลากลางคืนหนาวนักมีธุระประการใดหรือ กีฮีจึงว่าซึ่งเรามานี้ด้วยธุระราชการบ้านเมือง หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นก็ติดใจจึงถามว่า ท่านจะว่าด้วยการสิ่งใด ขอท่านบอกให้ข้าพเจ้ารู้ด้วย
กีฮีจึงว่า อีจีแจะคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อได้มีความชอบไว้เป็นอันมาก ครั้นตายแล้วอีจีเซียอีจีพันได้เป็นไตหูแทนบิดา ก็มีความชอบอยู่เหมือนกัน เราได้ยินว่าจิ้นเปงก๋งให้ทำโทษอีจีเซียอีจีพันว่าเป็นพี่น้องกันกับซกเฮาผู้กระทำผิดนั้น เรานึกเวทนาอยู่ด้วยพี่น้องสองคนนี้หามีผิดไม่ ซึ่งจิ้นเปงก๋งทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมนั้น บ้านเมืองจะมิเกิดจลาจลขึ้นหรือ หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่าข้าพเจ้าหาได้คิดเห็นเหมือนท่านว่าไม่ ขอท่านจงงดอยู่บ้านข้าพเจ้าสักคืนหนึ่งก่อน ต่อรุ่งขึ้นเพลาเช้าจึงเข้าไปหาจิ้นเปงก๋งด้วยกัน กีฮีก็นอนค้างอยู่บ้านหวมบ๊องคืนหนึ่ง
ครั้นรุ่งขึ้นเพลาเช้าก็พากันเข้าไปหาจิ้นเปงก๋ง ณ ที่ว่าราชการ กีฮีคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าท่านให้ทำโทษอีจีเซียอีจีพันว่าเป็นพวกพ้องลวนหยง ข้าพเจ้าจึงเข้ามาหวังจะบอกท่านให้แจ้งว่า อีจีเซียอีจีพันสองคนนี้ถึงเป็นพี่น้องกันกับซกเฮาก็จริง แต่สันดานใจคอหาเหมือนกันไม่ อีจีเซียอีจีพันสองคนพี่น้องก็ได้มีความชอบมามาก จิ้นเปงก๋งก็เห็นด้วย แล้วสั่งให้ถอดอีจีเซียอีจีพันออกแล้วให้คงอยู่ในที่ขุนนางตามเดิม แต่ตีกี ตงฮางฮี เจียเอียม จิวปิน ซินยู ห้าคนให้ถอดเป็นไพร่ ซกเฮา กีกุย อึงเอี๋ยน สั่งให้เอาไปฆ่าเสีย
ฝ่ายอีจีเซียอีจีพัน ครั้นพ้นโทษแล้วก็มีความยินดีพากันเข้าไปคำนับจิ้นเปงก๋งแล้วกลับออกมา อีจีเซียจึงว่าซึ่งเราพี่น้องรอดจากความตายคงอยู่ในยศศักดิ์ครั้งนี้ก็เพราะกีฮีไตหูมีใจกรุณาช่วยว่ากล่าว เราจะพากันไปคำนับขอบใจจึงจะควร อีจีพันจึงว่าซึ่งเราพ้นโทษครั้งนี้ พี่เห็นว่ารอดเพราะกีฮีไตหูเมตตานั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ซึ่งกีฮีไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองยกโทษครั้งนี้ก็เพราะเห็นแก่ความดีของเรากับบิดาซึ่งทำไว้แต่ก่อน หาควรเราจะไปคำนับไม่ พี่จะไปก็ตามเถิด ข้าพเจ้าหาไปไม่ ว่าแล้วก็ขับเกวียนไปบ้าน อีจีเซียเห็นน้องชายทำดังนั้นก็หาสู้ชอบใจไม่ ด้วยสันดานตัวเป็นคนมีอัธยาศัยคิดแล้วก็ไปบ้านกีเฮา ซึ่งเป็นบุตรกีฮีไตหู กีฮีไตหูเคยไปมาอาศัยอยู่บ้านบุตร อีจีเซียมาครั้งนี้หาพบกีฮีไตหูไม่ พบแต่กีเฮา อีจีเซียจึงว่าบิดาท่านอยู่ไหนข้าพเจ้าจะมาคำนับ กีเฮาจึงว่าบิดาข้าพเจ้าวันนี้ออกจากเฝ้าเจ้าเมืองแล้วก็ไปบ้านนอก อีจีเซียจึงว่าบิดาท่านมีคุณกับเราครั้งนี้มากจึงจะมาคำนับ แต่บิดาท่านหาหยุดอยู่ให้เราขอบคุณไม่ เห็นบิดาท่านจะเห็นความเหมือนน้องเราคิดแล้ว ควรเราจะนับถือปัญญาอีจีพันสืบไป ว่าแล้วก็ลากีเฮาไปบ้าน
ฝ่ายจิวปินครั้นต้องถอดออกจากที่ขุนนางแล้วก็ยิ่งไปมาหานางฮูหยินกีเนืองๆ หวมบ๊องรู้ความดังนั้นก็โกรธว่ายังหาเข็ดไม่ จะมาพาลูกสาวเราชั่วต่อไป คิดแล้วก็สั่งทหารคนสนิทไปคอยแทงจิวปินถึงแก่ความตาย
ฝ่ายไตหูสูง้อซึ่งไปรักษาตัวอยู่ซกอักนั้น แต่ก่อนเคยทำราชการอยู่กับลวนจือ ครั้นรู้ว่าลวนหยงผู้เป็นหลานลวนจือมาทางนั้นก็ออกไปรับให้เข้ามาในเมือง แล้วถามว่าท่านจะไปราชการตำบลใด ลวนหยงจึงบอกว่าจิ้นเปงก๋งใช้ให้ข้าพเจ้าไปจัดแจงเมืองตูอิบ สูง้อจึงว่าปู่ย่าตายายของท่านได้มีคุณแก่ข้าพเจ้ามามาก ท่านมาแต่ทางไกลจงหยุดพักอยู่สักสองสามวันพอหายเหนื่อยจึงค่อยไป ข้าพเจ้าจะจัดคนที่ซกอักนี้ให้ไปช่วยบ้าง
ฝ่ายลวนงักซึ่งเป็นพวกพ้องลวนหยง ครั้นเมื่อในเมืองเกิดวุ่นวายก็กลัว พาครอบครัวสมัครพรรคพวกหนีไปตามลวนหยง พบที่ตำบลซกอักแล้วแจ้งความซึ่งเกิดเหตุในเมืองให้ลวนหยงฟังทุกประการ บัดนี้จิ้นเปงก๋งก็ใช้ให้เอียงปิดคุมทหารตามมาไล่ท่าน มิให้อยู่ในแผ่นดินเมืองจิ้น ต๊กหยงซึ่งเป็นทหารของลวนหยงได้ยินดังนั้นจึงว่า การครั้งนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นเจ้าเมืองจิ้นจะไม่เลี้ยงพวกเรา ถ้าเอียงปิดมาถึงก็จะหยาบช้าว่ากล่าวให้เราได้รับความอับอาย ข้าพเจ้าคิดจะสู้ท่านจะเห็นประการใด จิ๋วโต๋กับเฮงโก้ยซึ่งมากับลวนงักจึงว่า ถ้อยคำซึ่งต๊กหยงว่านั้นข้าพเจ้าเห็นด้วย ซึ่งข้าพเจ้ามาทั้งนี้ก็เพราะเห็นว่ากำลังท่านน้อยกว่ากำลังเอียงปิดนัก ข้าพเจ้าจึงมาช่วยท่าน ลวนหยงจึงว่าอันตัวเราก็หามีความผิดไม่เขาใส่โทษเอาทั้งนี้ ถ้าเราสู้รบจะมิเป็นคนประทุษต่อแผ่นดินจริงหรือ ถ้าเราคิดหลบหลีกเอาตัวรอด นานไปจิ้นเปงก๋งก็คงจะเห็นว่าเราเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน สูง้อได้ฟังดังนั้นจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ชอบแล้ว ท่านจงไปหาที่พึ่งแต่พอพ้นอันตรายก่อนเถิด ลวนหยงก็คำนับลาสูง้อ ต่างคนต่างร้องไห้รักกันแล้วก็ขึ้นเกวียนรีบไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเอียงปิดครั้นมาถึงเมืองตูอิบก็ให้ทหารไปเที่ยวค้นคว้าหาลวนหยงก็มิได้พบ จึงถามผู้รักษาเมืองแจ้งว่าลวนหยงยังพักทหารอยู่ตำบลซกอัก หาได้มาเมืองตูอิบไม่ เห็นจะหนีไปเสียแล้ว เอียงปิดก็ให้ทหารประกาศป่าวร้องแก่ประชาราษฎร์ทั้งปวงว่า ลวนหยงยังมีความผิดต่อแผ่นดินอยู่อย่าให้ราษฎรคบค้าเอาไว้เป็นอันขาดทีเดียว ชาวเมืองครั้นได้ยินคำประกาศดังนั้นก็นึกแต่ในใจว่าลวนหยงหาความผิดมิได้ ต่างคนต่างคิดสงสารอยู่ทุกคน แล้วเอียงปิดก็พาพวกทหารกลับมาเมืองจิ้น
ฝ่ายหวมบ๊องอยู่ ณ บ้านคิดวิตกว่า ซึ่งจิ้นเปงก๋งปล่อยให้พวกพ้องลวนหยงออกได้นั้นเห็นจะมีอันตรายแก่บ้านเมืองเป็นมั่นคง ครั้นหวมบ๊องคิดดังนั้นแล้วก็มาหาจิ้นเปงก๋งแจ้งความว่า ซึ่งท่านให้ถอดตีกี ตงฮางฮี เจียเอียม ซินยู ออกจากที่ขุนนางนั้นคงมีใจเจ็บแค้น ถ้าหนีไปคบคิดกับลวนหยงก็จะกลับมาแก้แค้นท่าน ขอท่านจงแต่งคนที่ไว้ใจให้ระวังดูแลอยู่ที่ประตูเมืองให้ทั่วทุกแห่ง อย่าให้คนเหล่านี้หนีไปได้ จิ้นเปงก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงให้ทำตามถ้อยคำหวมบ๊องนั้นทุกประการ แล้วให้ไปว่ากับคนสี่คนว่าอย่าให้ออกไปจากเมืองถ้าแม้นไปจะฆ่าเสีย
ฝ่ายซินยูรู้ดังนั้นจึงคิดว่าจิ้นเปงก๋งคงคิดทำอันตรายแก่เราเป็นมั่นคง จำจะคิดหนีไปตามลวนหยงไปเมืองฌ้อให้จงได้ แล้วก็จัดแจงทรัพย์สิ่งของบรรทุกเกวียนอพยพครอบครัวหนีออกจากบ้าน มาถึงประตูเมืองพวกนายประตูก็จับเอาตัวซินยูนั้นมาให้กับจิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งครั้นเห็นซินยูจึงว่าเราได้ห้ามปรามแล้ว ทำไมท่านจึงพาครอบครัวอพยพหนีเรา ซินยูจึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนหาสติปัญญามิได้ ซึ่งท่านห้ามปรามนั้นจะได้รู้เหตุผลว่าร้ายและดีนั้นข้าพเจ้าหาแจ้งไม่ จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านไปบัดนี้เราก็รู้อยู่ว่าจะไปหาลวนหยง อันลวนหยงนี้เป็นคนหากตัญญูมิได้ เราจึงห้ามมิให้ไปคบค้ากันกับลวนหยง ซึ่งท่านจะไปหานั้นจะมิเป็นคนอกตัญญูด้วยหรือ ซินยูจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะไปบัดนี้เพราะมีกตัญญูด้วยปู่และบิดา ลวนหยงก็ได้มีคุณแก่ข้าพเจ้าเป็นอันมาก ครั้นแจ้งว่าลวนหยงไปตกยากอยู่ ข้าพเจ้าจึงได้จัดแจงสิ่งของจะไปให้ลวนหยงแทนคุณที่ได้เลี้ยงดูข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านห้ามแต่คนอกตัญญู บัดนี้ข้าพเจ้ามีกตัญญูเหตุใดท่านจึงห้ามด้วยเล่า
จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าซินยูคนนี้เป็นคนมีกตัญญูเป็นอันมาก แล้วจึงว่าแก่ซินยูว่า ท่านอยู่ด้วยเราเถิด เราจะเลี้ยงท่านให้เป็นที่ไตหูแทนลวนหยง ซินยูจึงว่า เกิดเป็นชายทุกวันนี้ ซึ่งจะมีนายถึงสองคนนั้นหาควรไม่ ฝูงคนจะนินทาว่าข้าพเจ้าเป็นสองใจ ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางนี้ก็ขอบคุณของท่านอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้าจะรับนั้นมิได้จะขอไปตามลวนหยงนายข้าพเจ้า จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นเห็นว่าซินยูจะหาอยู่ด้วยไม่ก็ยอมให้ไปตามลวนหยง แล้วว่าท่านจงไปให้สำเร็จความปรารถนาของท่านเถิด ซินยูก็ดีใจคำนับลาจิ้นเปงก๋งมาขึ้นเกวียนพาครอบครัวอพยพจากเมืองจิ้นไปตามลวนหยง ณ เมืองฌ้อ
ฝ่ายลวนหยงอยู่ ณ เมืองฌ้อหลายเดือนแล้วยังหาได้ไปหาเจ้าเมืองฌ้อไม่ ครั้นจะไปก็คิดเกรงเจ้าเมืองฌ้อ ด้วยได้ทำศึกกันมาแต่ก่อนกลัวจะมีใจพยาบาทอยู่ ครั้นจะไปเมืองเจ๋ก็ขัดด้วยเสบียงอาหารที่จะคิดเดินทางไป ขณะนั้นพอซินยูมาถึงจึงเข้าไปหาลวนหยงแจ้งความให้ฟังทุกประการ ลวนหยงได้ฟังดังนั้นยินดีนักด้วยเห็นว่าซินยูได้เสบียงมาพอจะเดินทางไปเมืองเจ๋ได้ ก็พาซินยูกับทหารขึ้นเกวียนอพยพไปเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ๋จงก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ตั้งแต่ทำไมตรีกับเมืองจิ้นมามิได้รบพุ่งกันนั้น ใจคิดรักคนที่มีกำลังและฝีมือรบพุ่งชำนาญ จึงให้เกลี้ยกล่อมได้สิดโต๋หนึ่ง กวยจวยหนึ่ง เกากูหนึ่ง เปียซูหนึ่ง กงซุนเหงาหนึ่ง หงกีหนึ่ง เต๊กฮูหนึ่ง ทรงอุนหนึ่ง เหราอิ๋นหนึ่ง เก้าคนนี้เป็นคนมีกำลัง เจ๋จงก๋งก็ให้หัดฝึกไว้จนชำนิชำนาญ แล้วก็ตั้งให้เป็นนายทหาร เพลาวันหนึ่งเจ๋จงก๋งออกที่ว่าราชการ พอมีคนเข้ามาบอกว่าลวนหยงซึ่งเป็นขุนนางอยู่เมืองจิ้นจะมาหาท่าน เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงว่าลวนหยงคนนี้เป็นคนมีฝีมือจะมาหานั้นเห็นจะมาอยู่ด้วยเรา จึงสั่งทหารให้ออกไปรับ
วันเอ๋งจึงห้ามว่า ซึ่งลวนหยงมาหาท่านนี้เห็นจะทำผิดไว้ในเมืองจิ้นจึงหนีมา ท่านจะให้ไปรับเข้ามานั้น ถ้าจิ้นเปงก๋งรู้ไปก็จะโกรธขาดไมตรีกันกับท่าน แม้นจิ้นเปงก๋งให้คนมาต่อว่าท่าน ท่านจะโต้ตอบแก้ไขประการใด เจ๋จงก๋งจึงหัวเราะแล้วว่า ซึ่งเราทำไมตรีกับเมืองจิ้นนั้นเป็นกลอุบาย ไม่เหมือนเมืองโจ๋ เมืองลู เมืองโอย เมืองจู สี่หัวเมืองนี้เขาทำสัตย์มั่นคงอยู่ ซึ่งท่านห้ามนี้เราหาเห็นด้วยไม่ จึงให้คนออกไปรับลวนหยงเข้ามา ลวนหยงเข้ามาคำนับแล้วร้องไห้ แจ้งความแต่หลังทุกประการแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขอทำราชการอยู่ในท่าน เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นคิดสงสารจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะเลี้ยงให้เหมือนจิ้นเปงก๋งนั้นแล้วจึงให้ยกโต๊ะเข้ามาเลี้ยงลวนหยง
ขณะนั้นเจ๋จงก๋งแลเห็นทหารลวนหยงยืนอยู่สองคนรูปร่างสูงใหญ่สมเป็นทหาร จึงถามว่าท่านทั้งสองนี้ชื่อใด จิ๋วโต๋กับเฮงโก้ยได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อจิ๋วโต๋ เฮงโก้ย เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นคิดขึ้นได้จึงว่า เมื่อครั้งทำศึกที่ตำบลเม่งอิ๋ม ท่านจับสิดโต๋กวยจวยทหารเราไปได้ ท่านหรือผู้ใด จิ๋วโต๋ เฮงโก้ยตกใจนัก คุกเข่าลงคำนับแล้วจึงว่าข้าพเจ้าทำผิดครั้งนั้นขอท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย เจ๋จงก๋งว่าอย่าตกใจเลยเราไม่ทำอันตรายท่านดอก เรารู้ว่าท่านมีฝีมืออยากจะได้ท่านนานแล้ว ยังหาสมความคิดไม่ จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาให้เฮงโก้ยกับจิ๋วโต๋กิน แล้วว่ากับลวนหยงว่า อันทหารสองคนนี้เราจะขอไว้เป็นเพื่อน ตัวท่านจะให้หรือมิให้ ลวนหยงจึงว่า แต่ตัวข้าพเจ้าก็มาอยู่ด้วยท่าน อันทหารสองคนนี้ก็เป็นบ่าวท่านเหมือนกันสุดแล้วแต่ท่านจะกรุณาเถิด
เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงตั้งให้จิ๋วโต๋เฮงโก้ยเป็นนายทหารเหมือนกันกับเก้าคนนั้น แล้วให้เงินทองของข้าวเหย้าเรือนกับลวนหยงเฮงโก้ยจิ๋วโต๋พอสมควร ลวนหยงก็คำนับลาพาพวกพ้องของตัวกลับมา เมื่อลวนหยงกลับมากลางทางนั้นคิดว่าเป็นบุญของเรานัก เจ๋จงก๋งจึงมิได้เห็นตัวต๊กหยง ถ้าเห็นแล้วก็คงจะขอเราเป็นมั่นคง แล้วก็ให้คนใช้ขับเกวียนมายังที่อยู่
ฝ่ายจิ๋วโต๋กับเฮงโก้ย เพลาวันหนึ่งเข้าไปคำนับเจ๋จงก๋ง จิ๋วโต๋แลเห็นสิดโต๋กวยจวยจึงสะกิดบอกเฮงโก้ยว่า ไอ้สองคนนี้เป็นคนโทษอยู่ในเมืองเรา เหตุใดมาอยู่เมืองนี้ กวยจวยได้ยินเข้าจึงร้องตอบไปว่า ซึ่งมึงจับกูได้นั้นเพราะกูหลงอุบายมึงดอกจึงเสียที ไม่เหมือนมึงบ่าวนายเที่ยวซัดเซไม่มีที่อยู่ต้องมาพึ่งเมืองเรา จิ๋วโต๋ได้ฟังดังนั้นก็โกรธนักจึงว่า กูจับมึงไปได้นั้นอุปมาเหมือนของกินอยู่ในปาก ถ้าแม้นจะกลืนเข้าไปก็จะตายยังจะมาพูดต่อไปเล่า สิดโต๋แค้นนักจึงว่า เองเข้ามาอยู่ในเมืองกูนั้นอุปมาเหมือนชิ้นหมูอยู่ในจานจะเอาตะเกียบหยิบเมื่อใดก็ได้เมื่อนั้น เฮงโก้ยจึงตอบว่า ถึงพวกเองจะมิให้กูอยู่เมืองนี้กูจะกลับไปเมืองกู กวยจวยได้ยินก็โกรธนักจึงร้องตอบไปว่า ถ้ามิได้เองสองคนมาอยู่ในเมืองเรา เราจะสิ้นคนมีฝีมือแล้วหรือ ต่างคนต่างโกรธทุ่มเถียงโต้ตอบ แล้วชักกระบี่ออกจะสู้รบกัน เจ๋จงก๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงร้องห้ามว่ากับจิ๋วโต๋เฮงโก้ยว่า เรารู้อยู่ดอกว่าท่านไม่กลัวทหารเมืองเจ๋ ซึ่งท่านจะทำราชการเป็นพวกเดียวกันกับสิดโต๋กวยจวยนั้นเห็นจะไม่ได้ จึงแยกให้เป็นสองพวกออกไป ให้ทหารเก้าคนนั้นเป็นนายทหารฝ่ายซ้าย ครั้งนั้นเจ๋จงก๋งเกลี้ยกล่อมได้ทหารอีกสองคนชื่อโลเปากุยหนึ่ง อองหอหนึ่ง ก็ให้มาสมทบเป็นนายทหารฝ่ายซ้ายด้วยกัน แต่สิดโต๋กวยจวยจิ๋วโต๋เฮงโก้ยสี่คนนี้ยังพยาบาทคิดแค้นกันอยู่ในใจมิได้ขาด
ฝ่ายซุยทูกับเข้งห้อง ซึ่งเป็นที่เซียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเจ๋ แต่ซุยทูภรรยาเดิมนั้นตายเสียจึงไปขอน้องสาวตงโก้ยเอี๋ยนชื่อจงเกี๋ยงซึ่งเป็นภรรยาซงก๋ง เกิดบุตรชายคนหนึ่งชื่อจงบู๊ ครั้นซงก๋งตายแล้วจึงมาได้กับซุยทูอยู่กินเป็นผัวเมียกัน อันซุยทูคนนี้เจ้าเมืองรักใคร่ไปมากินโต๊ะอยู่ที่บ้านเนืองๆ วันหนึ่งเจ๋จงก๋งกินโต๊ะอยู่กับซุยทู ซุยทูเรียกภรรยาให้ออกมารินสุราให้เจ๋จงก๋งกิน เจ๋จงก๋งครั้นเห็นภรรยาซุยทูเข้ามาก็ให้นึกรักนางจงเกี๋ยงนัก รับสุรามากินแล้วชายตาดูนางเนืองๆ ยิ่งมีความรักมากขึ้น ครั้นกินสุราแล้วกลับมาที่อยู่ จึงใช้คนสนิทให้ไปหาตงโก้ยเอี๋ยนเข้ามาแล้วถามว่า นางจงเกี๋ยงเป็นน้องของท่านหรือ ตงโก้ยเอี๋ยนก็รับว่าเป็นน้องของข้าพเจ้า เจ๋จงก๋งจึงว่าเหตุใดจึงไปยกให้แก่ซุยทูเสียเล่า เรามีใจนึกรักอยู่ทำไมจะได้เป็นภรรยา
ตงโก้ยเอี๋ยนได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า ท่านอย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะช่วยจัดแจงให้สมความคิดท่าน แล้วตงโก้ยเอี๋ยนก็คำนับลาไปหาน้องสาวคิดอ่านพูดจาให้ยินยอมพร้อมใจแล้วก็กลับมาบอกเจ๋จงก๋ง เจ๋จงก๋งยินดีนัก ถ้าซุยทูไม่อยู่ก็ลอบไปหานางจงเกี๋ยงเนืองๆ ฝ่ายซุยทูรู้ระแคะระคายว่านางจงเกี๋ยงผู้ภรรยาลอบทำชู้กับเจ๋จงก๋ง จึงเรียกภรรยาเข้ามาแล้วแกล้งถามว่า อันทุกวันนี้ใจของเจ้าจะรักเป็นฮูหยินดีหรือ หรือจะรักเป็นแต่ภรรยาขุนนาง เราอยากรู้ว่านํ้าใจของเจ้าจะรักสถานใดจงบอกให้เราแจ้งด้วย นางจงเกี๋ยงได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งใจจึงคิดว่าความลับของเรานี้ซุยทูคงรู้แล้วเห็นจะปิดไว้ไม่มิด ก็ทำเป็นร้องไห้ซบหน้าลงแล้วบอกว่า ซึ่งข้าพเจ้าทำนอกใจท่านนั้นเพราะกลัวเจ๋จงก๋ง เจ๋จงก๋งว่าจะฆ่า ข้าพเจ้าเสียใจ ข้าพเจ้าเป็นหญิงอยู่ผู้เดียวจึงต้องจำใจชั่ว ขอท่านจงได้กรุณาข้าพเจ้าเถิด ซุยทูจึงว่าเหตุใดตัวจึงนิ่งเสียหาบอกให้เรารู้เสียแต่แรกไม่ จนเป็นถึงเพียงนี้ นางจงเกี๋ยงจึงบอกว่าข้าพเจ้าได้ทำผิดแล้วครั้นจะบอกท่านก็ยังเกรงกลัวอยู่จึงหาอาจบอกกับท่านไม่ ซุยทูได้ฟังดังนั้นก็นิ่งถอนใจใหญ่อยู่ด้วยรักนางจงเกี๋ยงเป็นอันมาก จึงคิดว่าเจ๋จงก๋งมาทำข่มเหงนักจำจะคิดฆ่าเสียให้จงได้แต่ยังมิได้ช่องก็นิ่งอยู่
ฝ่ายก๋งจูหวนตั้งแต่ได้เป็นเจ้าเมืองหงอก็ยังหามีภรรยาไม่ จึงให้ขุนนางไปขอลูกสาวจิ้นเปงก๋งมาเป็นภรรยา จิ้นเปงก๋งก็ยอมยกให้แต่ยังหาได้รับมาเมืองไม่ ขณะนั้นกิตติศัพท์รู้ไปถึงเมืองเจ๋ เจ๋จงก๋งจึงปรึกษาด้วยซุยทูว่า เดิมเราได้รับคำลวนหยงไว้ว่าจะไปตีเมืองจิ้นก็ยังหาได้ช่องไม่ บัดนี้เมืองหงอขอลูกสาวเจ้าเมืองจิ้นก็ได้ทีอยู่แล้ว จำเราจะจัดแจงเครื่องบรรณาการไปช่วยเจ้าเมืองจิ้น แล้วจะได้เอาลวนหยงไปซ่อนอยู่ที่ซกอักด้วย สูง้อเจ้าเมืองซกอักก็เป็นเพื่อนรักกับลวนหยงคงจะรับไว้ ท่านจะเห็นประการใด
ซุยทูได้ฟังดังนั้นจึงคิดแต่ในใจว่าการเราคิดไว้เห็นจะสำเร็จครั้งนี้แล้ว ด้วยเจ๋จงก๋งจะเอาลวนหยงไปไว้ที่ซกอัก เราจะไปยุยงให้จิ้นเปงก๋งโกรธกับเจ๋จงก๋งจงได้ ถ้าเมืองจิ้นกับเมืองเจ๋เกิดรบกันขึ้นแล้ว เราจะตัดศีรษะเจ๋จงก๋งไปให้กับจิ้นเปงก๋ง การซึ่งเราคิดไว้นั้นก็จะสำเร็จเป็นมั่นคง จึงว่ากับเจ๋จงก๋งว่า ซึ่งจะให้ลวนหยงไปทำการด้วยสูง้อนั้นข้าพเจ้าเห็นจะสู้รบเขามิได้ ด้วยทแกล้วทหารลวนหยงกับสูง้อนั้นน้อยนัก ขอให้ท่านยกทัพตามไปด้วย เมื่อไปถึงกลางทางให้ท่านแยกทัพออกเป็นสองกองทัพหนึ่งไปทางทิศเหนือ ถ้าใครถามให้บอกว่าจะไปตีเมืองโอย แล้วยกโอบไปตีเมืองจิ้น แล้วท่านจึงยกไปเมืองจิ้น ถึงพร้อมกันแล้วจึงค่อยยกเข้าตีเมืองทั้งสองทัพ เห็นจะได้โดยง่าย เจ๋จงก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงปรึกษาด้วยลวนหยงว่า การที่ซุยทูว่านี้ถูกแก่ใจข้าพเจ้าอยู่แล้ว ขอท่านจงทำตามคำซุยทูเถิด ลวนหยงก็ลากลับมาบ้าน
ซินยูครั้นเห็นลวนหยงกลับมาบ้านจึงเข้าไปว่า ซึ่งข้าพเจ้าตามท่านมาครั้งนี้ก็มีกตัญญูคิดถึงคุณท่าน ท่านก็ต้องคิดถึงคุณเจ้าเมืองจิ้นด้วยจึงจะชอบ ลวนหยงได้ฟังดังนั้นจึงว่าเจ้าเมืองจิ้นใส่ความเอาว่าเราคิดร้ายแล้วขับไล่เสียจากเมือง ซึ่งท่านจะให้คิดถึงคุณเจ้าเมืองจิ้นนั้น เราหาเห็นด้วยไม่ ซินยูจึงว่าแต่ครั้งแผ่นดินห้องสินนั้น พระเจ้าติวอ๋องให้โทษแก่บุนอ๋อง บุนอ๋องก็มิได้คิดพยาบาทแก่พระเจ้าติวอ๋องยังมีกตัญญูคิดถึงคุณอยู่ บัดนี้เจ้าเมืองจิ้นก็จะคิดเวทนาท่านว่าหาความผิดมิได้ บัดนี้ท่านคิดกับเจ้าเมืองเจ๋จะไปทำร้ายจิ้นเปงก๋งผู้มีคุณนั้น ราษฎรจะมินึกว่าท่านคิดร้ายเจ้าเมืองจิ้นหรือ ความนินทาก็จะถึงข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าขอตายเสียก่อนท่าน แล้วซินยูก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายต่อหน้าลวนหยง ลวนหยงเห็นดังนั้นก็ร้องไห้รักซินยูเป็นอันมาก
ขณะนั้นเจ๋จงก๋งจัดแจงเครื่องบรรณาการซึ่งจะเอาไปให้เจ้าเมืองจิ้นพร้อมแล้วก็ให้ลวนหยงกับสมัครพรรคพวกพร้อมกันซ่อนอยู่ในเกวียน จึงให้เซ็กกุยหูนำเครื่องบรรณาการจะไปเมืองจิ้น จิ๋วโต๋เฮงโก้ยซึ่งเป็นทหารลวนหยงนั้นจึงว่ากับเจ๋จงก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอตามไปด้วย เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าลวนหยงกับสมัครพรรคพวกถ้าไปแล้วเห็นจะไม่กลับมา จึงสั่งให้สิดโต๋กับกวยจวยไปด้วยลวนหยง แล้วจึงสั่งว่าท่านไปกับลวนหยงอย่าทำดื้อดึง จงเกรงกลัวลวนหยงให้เหมือนกับกลัวเรา
เซ็กกุยหูลวนหยงกับทหารทั้งปวงก็คำนับลามาทำตามเจ๋จงก๋งสั่งแล้วไปยังเมืองจิ้น ครั้นถึงเมืองซกอักพอคํ่าลงลวนหยงกับพวกพ้องก็ปลอมเป็นชาวเมืองเข้าไปหายังบ้านสูง้อ สูง้อครั้นเห็นลวนหยงมาก็ตกใจนัก จึงถามว่าท่านไปอยู่เมืองเจ๋แล้ว เหตุใดจึงมาถึงนี้จะธุระประการใดหรือ ลวนหยงจึงว่าที่นี่ยังพูดมิได้ท่านจงไปที่ลับเถิดเราจึงจะแจ้งความ สูง้อก็พาลวนหยงเข้าไปในห้อง ลวนหยงจะแจ้งความมิใคร่จะได้ นํ้าตาไหลซบหน้าลงร้องไห้ สูง้อสงสัยนักจึงว่าท่านอย่าร้องไห้เลยจงเล่าความให้เราฟัง แม้นช่วยได้ก็จะช่วยให้สิ้นความทุกข์ของท่าน ลวนหยงได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงคำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าพลัดบ้านเมืองก็เพราะหวมบ๊องกับเตียวบู๊ยุยงจิ้นเปงก๋งให้กำจัดข้าพเจ้าเสียจากเมืองจิ้น นี้หากว่าเจ๋จงก๋งรักใคร่จึงได้กลับมาเห็นหน้าท่าน บัดนี้เจ๋จงก๋งจะมาตีเมืองจิ้น ให้ข้าพเจ้ามาบอกกับท่านให้ท่านจัดกองทัพยกไปเมืองจิ้น ช่วยจับตัวหวมบ๊องกับเตียวบู๊นั้นฆ่าเสีย ข้าพเจ้าก็จะได้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ้นเหมือนกับแต่ก่อน
สูง้อได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันเมืองจิ้นทุกวันนี้ทแกล้วทหารยังมั่งคั่งบริบูรณ์อยู่ แล้วเตียวบู๊หวมบ๊องตีกีซุนง้อสี่คนนี้ ก็พร้อมใจช่วยรักษาเมืองไว้ เห็นความที่เราคิดจะไม่สำเร็จเป็นมั่นคง ลวนหยงจึงว่าข้าพเจ้ามีทหารคนหนึ่งชื่อต๊กหยง มีกำลังและฝีมือสู้คนได้พันหนึ่ง แล้วจิ๋วโต๋เฮงโก้ยลวนงักลวนหังสี่คนนี้มีฝีมือเป็นอันมาก อนึ่งทหารในเมืองเจ๋ที่มีกำลังยังบริบูรณ์เห็นจะสู้ทหารเมืองจิ้นได้ ประการหนึ่งงุยสีซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ้นก็ชอบพอกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้หนังสือลับไปนัดให้รู้ ก็คงจะเป็นไส้ศึกอยู่ในเมือง การครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจะชนะฝ่ายเดียว ถ้ามิสมความคิด ชีวิตข้าพเจ้าจะตายก็มิได้เสียดายเลย สูง้อจึงว่าท่านอย่าวิตก เราจะปรึกษาทแกล้วทหารดูเสียก่อน จะได้รู้ว่าผู้ใดจะเต็มใจหรือจะมิเต็มใจ
ครั้นเพลาเช้า สูง้อก็ให้เชิญขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยมากินโต๊ะที่บ้านแล้วเล่าความว่า คืนนี้เราฝันเห็นว่าไทจู๊มาขออาหารเรากิน เราได้ถามว่าท่านอดอยากมิได้มีอาหารจะบริโภคหรือ ซินเสงไทจู๊จึงว่าเซียงเต้เขาขับไล่เราเสียจากเมือง จึงไม่มีอาหารจะบริโภค เราก็ตกใจตื่นขึ้น วันนี้จึงได้ทำโต๊ะเซ่นไทจู๊ แล้วจึงเลี้ยงท่านทั้งปวงด้วย อันไทจู๊ได้ความลำบากก็เหมือนกับลวนหยง ขุนนางทั้งปวงจึงว่าอันลวนหยงซึ่งไล่เสียจากเมืองนั้นคนทั้งหลายเขาไม่เห็นด้วย ข้าพเจ้าทั้งปวงนี้อยากพบลวนหยงอยู่ สูง้อจึงว่าท่านอยากพบกับลวนหยงนั้นด้วยเหตุประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงว่า ถ้าลวนหยงมาเป็นต้นคิดแล้วข้าพเจ้าทั้งปวงก็จะช่วยแก้แค้นแทนลวนหยงให้จงได้ สูง้อก็เรียกลวนหยงออกมา ขุนนางต่างคนก็คำนับแล้วปรึกษากันที่จะไปตีเมืองจิ้น ลวนหยงจึงเขียนหนังสือลับฉบับหนึ่งให้คนสนิทลอบถือไปในเมืองจิ้นให้กับงุยสี งุยสีฉีกผนึกออกอ่านได้ใจความว่า ข้าพเจ้าลวนหยงขอคำนับมาถึงไตหูด้วย บัดนี้ข้าพเจ้าจะยกกองทัพมาจับเตียวบู๊กับหวมบ๊องฆ่าเสีย ขอท่านจงช่วยจัดแจงการในเมืองด้วย งุยสีครั้นแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ถ้าลวนหยงยกกองทัพมาเมื่อใด เราจะจัดการในเมืองให้สมความคิดท่าน แล้วก็ส่งหนังสือให้คนใช้ถือกลับไปให้กับลวนหยง ลวนหยงได้หนังสืองุยสีแล้วฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความยินดีนัก จึงเข้าไปบอกสูง้อทุกประการ
สูง้อรู้ดังนั้นก็จัดแจงทหารที่ในเมืองได้สองหมื่น กับทหารที่มากับลวนหยงสองทัพบรรจบกันให้ต๊กหยงเป็นทัพหน้า ลวนงักหนึ่ง สิดโต๋หนึ่งเป็นปีกขวา ลวนหังหนึ่ง กวยจวยหนึ่งเป็นปีกซ้าย ลวนหยงเป็นแม่ทัพ จิ๋วโต๋หนึ่ง เฮงโก้ยหนึ่ง เป็นทัพหนุน ครั้นเพลาคํ่าลงก็ยกทหารออกจากซกอักมาทางหกสิบลี้ ครั้นสว่างขึ้นก็ถึงเมืองจิ้นหาเห็นคนรักษาหน้าที่เชิงเทินไม่ จึงให้ทหารกรูกันเข้าในประตูเมืองคนในเมืองหารู้ไม่ ต่างคนก็ตกใจตื่นอื้ออึงขึ้น เงาอองหูได้ยินเสียงคนอื้ออึงก็วิ่งออกมาดูเห็นลวนหยงกับทหารไล่ฆ่าฟันผู้คนในเมืองเป็นอลหม่านก็ตกใจ จึงวิ่งไปหาหวมบ๊อง ณ บ้าน
ขณะนั้นหวมบ๊องกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ เงาอองหูก็วิ่งเข้ามาบอกหวมบ๊องว่า ลวนหยงตีเข้ามาประตูทิศใต้ได้แล้ว หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นจึงเรียกหวมเอี๋ยงผู้บุตรเข้ามา จัดแจงทหารให้ออกไปต้านทานไว้แต่พออย่าให้ลวนหยงรุกเข้ามาในที่อยู่เจ้าเมืองได้ เงาอองหูจึงว่าการครั้งนี้จวนตัวนัก ซึ่งจะคิดสู้รบเห็นจะเหลือกำลัง ขอท่านจงพาเจ้าเมืองหนีออกทางประตูหลังเมือง ไปอาศัยอยู่ ณ เมืองโกกะหยงก่อน เมืองโกกะหยงนี้เป็นที่ชัยภูมิมั่นคง ข้าวปลาเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ หวมบ๊องจึงว่าพิเคราะห์ดูเห็นว่า ซึ่งลวนหยงกระทำการรวดเร็วเข้ามาได้ครั้งนี้มิใช่กำลังความคิดของลวนหยงเอง คงจะมีพวกพ้องเป็นไส้ศึกช่วยคิดอ่านอยู่ในเมืองเราเป็นมั่นคง เงาอองหูจึงว่าขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนในเมืองนี้หาเห็นผู้ใดชอบพอรักใคร่ลวนหยงไม่ จะเป็นพวกพ้องร่วมคิดการก็แต่งุยสีผู้เดียว ท่านจงให้ทหารคนสนิทรีบไปหาตัวงุยสีว่าเจ้าเมืองจิ้นให้หา ได้ตัวมาแล้วจงคุมไว้ให้มั่นคงจึงค่อยคิดการต่อไป หวมบ๊องก็เห็นด้วย จึงใช้หวมเอี๋ยงผู้บุตรคุมทหารไปหาตัวงุยสี แล้วหวมบ๊องกับเงาอองหูรีบเข้าไปแจ้งกับเจ้าเมืองจิ้นว่า ลวนหยงคบคิดกับงุยสีเป็นขบถยกทัพเข้ามาได้ถึงในเมืองแล้ว ข้าพเจ้าเห็นการครั้งนี้จวนตัว ซึ่งจะสู้รบรับรองแต่ในเมืองเห็นเหลือกำลังนัก ขอท่านจงจัดแจงผ่อนผันครอบครัวหลบไปอาศัยอยู่ ณ เมืองโกกะหยงก่อน
เจ้าเมืองจิ้นได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงจัดแจงครอบครัวข้าวของเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนรีบหนีไป ณ เมืองโกกะหยง ฝ่ายหวมเอี๋ยงครั้นไปถึงบ้านงุยสีเห็นงุยสีกำลังจัดแจงทหารเครื่องศัสตราวุธจะยกไปช่วยลวนหยง หวมเอี๋ยงเห็นดังนั้นก็ลงจากเกวียนเข้าไปบอกกับงุยสีว่าลวนหยงเป็นขบถตีเข้ามาได้ในเมืองแล้ว เจ้าเมืองจิ้นก็พาครอบครัวและขุนนางหนีไป ณ เมืองโกกะหยง บัดนี้สั่งข้าพเจ้ามารับท่าน จะได้ไปช่วยกันคิดราชการต่อไป แล้วแสร้งว่าเรามาเห็นท่านจัดแจงทหารจะไปช่วยเจ้าเมืองจิ้นครั้งนี้ เรามีความยินดีนัก มิเสียแรงที่ท่านเป็นนายทหารรู้การก่อนเราเสียอีก ว่าแล้วหวมเอี๋ยงก็โจนขึ้นเกวียนงุยสี มือหนึ่งถือดาบมือหนึ่งจับมืองุยสีไว้ แล้วรีบขับเกวียนไป พวกทหารงุยสีเห็นดังนั้นก็ถามว่า ท่านจะพาข้าพเจ้าทั้งปวงไปทำการแห่งใด หวมเอี๋ยงก็ชิงบอกว่า เราจะพากันไปช่วยเจ้าของเราที่เมืองโกกะหยง
ขณะนั้นงุยสีกำลังตกตะลึงด้วยจวนตัว หารู้แห่งที่จะคิดกลับตัวแก้ไขได้ไม่ ฝ่ายหวมบ๊องครั้นพาเจ้าเมืองไปอาศัยอยู่ ณ เมืองโกกะหยงแล้ว ก็วิตกถึงการที่ตัวใช้ให้บุตรไปหาตัวงุยสีกลัวจะไม่สำเร็จ จึงขึ้นไปยืนคอยบุตรอยู่บนเชิงเทิน พอแลเห็นหวมเอี๋ยงขับเกวียนพางุยสีมาก็ดีใจจึงคิดว่าลวนหยงครั้งนี้เห็นไม่สมความคิด แล้ว ด้วยเราชิงตัดกำลังเสียได้ก่อน แล้วก็ลงไปเปิดประตูรับหวมเอี๋ยงเข้าไปในเมือง แลเห็นหน้างุยสีหาปกติไม่ จึงพูดจาเอาใจว่าท่านอย่ากลัวเลยเรารู้น้ำใจท่านอยู่ว่าท่านเป็นคนกตัญญู แต่คนข้างนอกที่หาสติปัญญาไม่ก็ว่าท่านไปเข้ากับลวนหยง ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือ จงคิดทำราชการแก้ตัวจับพวกขบถให้ได้แล้วจึงจะสิ้นความนินทามีความชอบ เราก็จะขอที่เมืองซกอักให้เป็นบำเหน็จท่าน ท่านอย่าวิตกไปเลย จงตั้งสติอารมณ์ให้เป็นสุขจะได้ช่วยคิดอ่านการที่จะจับเอาตัวพวกขบถมาฆ่าเสีย และการที่จะคิดทำไปภายหน้านั้นท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาอยู่แล้วตามแต่จะคิดเถิด หรือว่าจะทำเป็นกลอุบายประการใดจึงจะจับพวกขบถได้ แต่เราคิดตรึกตรองอยู่ทุกวันก็ยังหาได้ช่องที่จะแก้แค้นให้สมควรไม่ และครั้งนี้เราเห็นหน้าท่านก็มีความยินดีนักเหมือนหนึ่งได้สติปัญญามาก็เหมือนกัน การที่เราคิดไว้ครั้งนี้ก็เห็นจะสำเร็จเป็นมั่นคง แต่การทั้งนี้เราเห็นว่าจะคิดกลางหนทางนั้นหาควรไม่ จำจะพาท่านเข้าไป ณ เมืองโกกะหยง จึงจะคิดการต่อภายหลัง แต่ตัวท่านมาครั้งนี้จิ้นเปงก๋งก็ยังหารู้ว่าท่านมาไม่ จำเราจะพาท่านไปคำนับจิ้นเปงก๋งก่อน แล้วจะได้ช่วยกันรักษาเมืองโกกะหยงและเราคิดอ่านการทั้งนี้ท่านจะเห็นอย่างไร
งุยสีได้ฟังดังนั้นหารู้แห่งที่จะตอบประการใดไม่ จึงว่าการครั้งนี้ก็สุดแต่ท่านจะเมตตาเถิด ท่านเห็นดีประการใดข้าพเจ้าก็จะทำตาม แล้วหวมบ๊องก็พางุยสีไปคำนับจิ้นเปงก๋ง พอเตียวบู๊หนึ่ง ซุนหงอหนึ่ง ติซกหนึ่ง ฮันบูขีหนึ่ง ฮันคี้หนึ่ง กิหงอหนึ่ง อีจีเซียหนึ่ง อีจีพันหนึ่ง เตียวเมงยกหนึ่ง ขุนนางเก้าคนนี้พาทหารตามเจ้าเมืองจิ้นไปยังเมืองโกกะหยงสิ้น ขณะนั้นในเมืองจิ้นขุนนางและราษฎรก็เบาบาง หามีใครเข้าด้วยลวนหยงไม่ ฝ่ายหวมบ๊องครั้นเห็นขุนนางและราษฎรตามจิ้นเปงก๋งมาเมืองโกกะหยงมากก็มีความยินดี จึงสั่งให้เตียวบู๊กับซุนหงอคุมทหารไปรักษาประตูเฉียงใต้ ฮันบูขีหนึ่ง ฮันคี้หนึ่ง ไปรักษาประตูเฉียงเหนือ กิหงอกับขุนนางทั้งปวงคุมทหารเที่ยวตรวจตราดูแลทั้งสี่ด้าน แต่ตัวหวมบ๊องกับหวมเอี๋ยงผู้บุตรนั้นคุมทหารอยู่รักษาจิ้นเปงก๋ง
๖๔
ฝ่ายลวนหยงเมื่อขณะเข้าปล้นเอาเมืองจิ้นได้นั้น หาเห็นงุยสีคุมทหารมาช่วยตามสัญญาไม่ก็สงสัยใจนัก จึงพักทหารอยู่ที่ท้ายตลาดแห่งหนึ่ง แล้วให้คนไปสืบดูก็รู้ว่าเจ้าเมืองจิ้นกับขุนนางทั้งปวงพาราษฎรอพยพไปอยู่เมืองโกกะหยงสิ้น ตัวงุยสีก็กลับใจไปเข้าด้วยเจ้าเมืองจิ้นก็มีความโกรธงุยสีมาก จึงร้องว่าการที่เราทำทั้งนี้เพราะไอ้งุยสีลวงเรา ถ้าเราได้ตัวมาจะฆ่าเสียให้สมความแค้น แล้วพูดจาเอาใจต๊กหยงผู้เป็นทหารเอกของตัวเอง การครั้งนี้ไหนๆ เราได้ทำเกินเข้ามาแล้ว ถึงงุยสีมันจะกลับใจก็ทำเนา แต่ท่านจงเป็นใจทำการด้วยเราโดยสุจริต ถ้าสำเร็จการครั้งนี้บุญคุณของท่านจะมีอยู่กับเราเป็นอันมาก ต๊กหยงจึงว่าครั้งนี้จำจะยกไปตีเมืองโกกะหยงให้ได้จึงจะสิ้นธุระ ข้าพเจ้ากับท่านแบ่งทหารคนละกึ่ง ข้าพเจ้าจะไปตีประตูเฉียงใต้ ท่านจงยกไปตีประตูเฉียงเหนือดูใครจะเข้าได้ก่อน
ฝ่ายสิดโต๋กวยจวย ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ใช้มาช่วยลวนหยงกับจิ๋วโต๋เฮงโก้ยทหารลวนหยง ได้ฟังลวนหยงพูดจาสรรเสริญต๊กหยงผู้เดียว ต่างคนต่างคิดโกรธหาเต็มใจด้วยลวนหยงไม่ทั้งสี่คน ขณะเมื่อลวนหยงยกทัพไปตีเมืองโกกะหยง ครั้งนั้นต๊กหยงแต่งตัวถือกระบี่สองมือ ขี่เกวียนคุมทหารกึ่งหนึ่งยกไปตีประตูเฉียงใต้เมืองโกกะหยง ตัวลวนหยงกับนายทหารสี่คนคุมทหารกึ่งหนึ่งไปตีประตูทิศเหนือ ขณะเมื่อต๊กหยงยกไปถึงประตูเฉียงใต้ครั้งนั้นหามีใครใดจะออกมาต้านทานสู้รบไม่ มีทหารรองของเตียวบู๊สองคนพี่น้อง พี่ชื่อไกหยง น้องชื่อไกซก จึงว่าแก่เตียวบู๊ว่า วันนี้ข้าพเจ้าสองคนพี่น้องจะขออาสาท่านออกรบ จับเอาต๊กหยงผู้มีฝีมือเอกเข้ามาให้ท่าน ท่านจะได้มีความชอบไว้กับเจ้าเมืองจิ้น เตียวบู๊ก็มีความยินดีจึงว่าต๊กหยงผู้นี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ท่านทั้งสองอย่ามีความประมาท ว่าแล้วก็จัดเกวียนให้คนละเล่ม พี่น้องสองคนถือทวนเป็นอาวุธสำหรับมือคนละคัน ขึ้นเกวียนเปิดประตูยกออกไปรบกับต๊กหยง ต๊กหยงเห็นดังนั้นก็ขับเกวียนเข้ารบกันหลายเพลง ต๊กหยงได้ทีเอากระบี่ฟันถูกหลังม้าซึ่งเทียมเกวียนไกหยงล้มลง ฝ่ายม้าซึ่งเทียมเกวียนไกซกก็พลอยตื่นวุ่นวายขึ้น แอกเกวียนหักด้วยกันทั้งสองเล่ม ไกหยงไกซกสองคนกระโดดลงจากเกวียนวิ่งเข้ารุมแทงต๊กหยง ต๊กหยงก็เอากระบี่ฟันไกซก ไกซกรับด้วยทวน ทวนขาดสองท่อน ได้แต่ด้ามทวนติดมืออยู่ก็หนีต๊กหยง ต๊กหยงก็ฟันซ้ำถูกไกหยงล้มลงแล้วก็ขับเกวียนไล่ตามไกซกไป ไม่ทันก็กลับมาหมายจะตัดศีรษะไกหยง พอพวกทหารไกหยงมาเอาตัวไกหยงหนีเข้าไปในเมือง ต๊กหยงก็ไปยืนร้องท้าทายอยู่ที่หน้าเมืองว่าผู้ใดมีฝีมือดีก็เร่งออกมาสู้กับเรา ครั้นรออยู่ครู่หนึ่งไม่เห็นผู้ใดออกมาก็กลับเกวียนมาค่ายกำชับทหารว่า ท่านทั้งปวงจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อม รุ่งขึ้นเราจะเข้าหักเอาเมืองให้จงได้ เพลาคํ่าวันนั้น ไกหยงซึ่งถูกอาวุธก็ถึงแก่กรรม เตียวบู๊ก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก
ไกซกว่าเพลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปแก้แค้นแทนพี่ข้าพเจ้า จะตายก็ไม่เสียดายกับชีวิต ซุนหงอจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าเพิ่งดูถูกต๊กหยง ต๊กหยงคนนี้มิใช่ชั่ว ทหารดีเรามีอยู่สองคนยกของได้ถึงพันชั่ง ชื่อผวนก๋งผวนเก๋ง อนึ่งคํ่าวันนี้เราช่วยกันรักษาค่ายมั่นไว้ เพลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะหาผวนก๋งผวนเก๋งมาให้ออกไปช่วยไกซกรบต๊กหยง ทั้งสามคนเห็นจะเอาชัยชนะได้
ครั้นรุ่งขึ้นซุนหงอก็ให้คนไปหาตัวผวนก๋งผวนเก๋งมา เตียวบู๊เห็นรูปร่างผวนก๋งผวนเก๋งโตใหญ่ก็ดีใจจึงจัดเกวียนให้พี่น้องคนละเล่ม ผวนก๋งถือทวนเป็นอาวุธ ผวนเก๋งเป็นน้องถือดาบสองมือ ก็ชวนไกซกขึ้นเกวียนยกออกไปรบกับต๊กหยง ต๊กหยงเห็นดังนั้นก็ขึ้นเกวียนคุมทหารออกมารบกับทหารเมืองจิ้นทั้งสามนาย ต๊กหยงได้ทีก็เอากระบี่ฟันเกวียนผวนเก๋งหักทลาย ผวนเก๋งตกใจก็โดดลงจากเกวียนหนี ต๊กหยงก็ฟันซ้ำไปถูกผวนเก๋งตัวขาดสองท่อนตาย ผวนก๋งก็โกรธขับเกวียนจะเข้ารบ เห็นต๊กหยงมีกำลังเพลงกระบี่ก็ว่องไวก็ไม่อาจจะเข้าใกล้ ซุนหงอยืนดูอยู่บนเชิงเทินเห็นผวนเก๋งตาย กลัวทหารทั้งสองจะเสียทีก็ตีม้าล่อให้กลับ ผวนก๋งหนึ่ง ไกซกหนึ่งก็ถอยเกวียนหนีเข้าเมือง ต๊กหยงก็เลิกกลับไปค่าย
ฝ่ายเตียวบู๊ ซุนหงอ ขุนนางสองคน ครั้นแต่งทัพออกรบต๊กหยงสองเพลา เสียทหารเอกถึงสองคนก็เสียใจ จึงเข้าไปแจ้งความกับหวมบ๊อง หวมบ๊องจึงว่า ท่านทั้งสองนี้แต่คิดเอาชัยชนะต๊กหยงคนเดียวก็ไม่ได้ เมื่อไรจะจับตัวลวนหยงได้เล่า ขณะนั้นในเมืองโกกะหยงมีคนโทษอยู่คนหนึ่ง แซ่โปยชื่อป้า เดิมเป็นทหารเอกของตูงั้นกัว ตูงั้นกัวเป็นขบถเจ้าเมืองจิ้นฆ่าเสีย โปยป้าคนนี้ต้องเป็นโทษอยู่ในเรือนจำ ครั้นอยู่มาขอทุเลาผู้คุมออกเดิน ได้มาฝากตัวให้หวมบ๊องใช้สอย ขณะเมื่อเตียวบู๊กับซุนหงอเอาความต๊กหยงไปแจ้งกับหวมบ๊อง โปยป้านั่งอยู่นั่นด้วย จึงคิดว่าทำไมฝีมือต๊กหยงเราพอจะสู้ได้อยู่ ครั้นคํ่าลงหวมบ๊องเข้าไปในห้องจุดเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้คิดวิตกด้วยการที่จะรบกับต๊กหยง โปยป้าเห็นหวมบ๊องไม่สบายจึงเข้าไปคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านตรึกตรองมิได้นอนหลับฉะนี้ด้วยจะคิดสู้รบกับต๊กหยงหรือ
หวมบ๊องได้ฟังโปยป้ามาถามถูกกับที่คิดวิตกอยู่นั้นก็ยินดีนัก จึงว่าเราลืมท่านเสียทีเดียว บัดนี้เราคิดขึ้นได้ว่าท่านนี้มีฝีมือเป็นทหารเอกของตูงั้นกัวคงจะสู้ต๊กหยงได้ ท่านจงอาสาเราไป แม้นสำเร็จจะปูนบำเหน็จท่านให้ถึงขนาด โปยป้าได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าอยู่ในเวรจำถึงจะมีฝีมือและความคิดสักเท่าใดก็จะสู้เขามิได้ แม้นท่านกรุณาลบชื่อข้าพเจ้าในบัญชีที่จดเสีย ก็คงจะสนองคุณอาสาท่านออกไปรบคิดอ่านฆ่าต๊กหยงเสียให้จงได้ หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นจึงว่า แม้นท่านออกไปรบฆ่าต๊กหยงตายแล้ว เราจะช่วยทูลความชอบให้เจ้าเมืองจิ้นถอดท่านให้พ้นโทษ แล้วจะให้ตั้งท่านเป็นทหารเอก
โปยป้าจึงว่า ท่านว่านี้ข้าพเจ้ายังนึกกริ่งเกรงอยู่ว่ากลัวจะมิเหมือนยังถ้อยคำท่าน หวมบ๊องเห็นโปยป้ายังสงสัยอยู่ดังนี้ จึงสาบานว่าถ้าเราพูดมิจริง ขอให้เราสิ้นชีวิตตามพระอาทิตย์ตกในเพลาเย็นนี้เถิด ท่านอย่าได้นึกแคลงเราเลย อันท่านจะออกไปรบกับต๊กหยงนี้ จะต้องการทแกล้วทหารมากน้อยสักเท่าใด โปยป้าจึงว่า เมื่อต๊กหยงอยู่ในเมืองจิ้นได้ชอบพอแก่ข้าพเจ้า ได้เห็นฝีมือและความคิดว่าเป็นคนใจเร็ว จะทำสิ่งใดก็มิได้ตรึกตรองมีแต่โทโส ถือตัวว่ามีฝีมือดีกว่าคนทั้งปวง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเอาทแกล้วทหารและเกวียนออกไปนั้นเห็นจะป่วยการเสียเปล่าหาต้องการไม่ ข้าพเจ้าจะอาสาไปแต่ผู้เดียว จะเอาศีรษะต๊กหยงมาให้ท่านจงได้ หวมบ๊องนึกแคลงใจอยู่ว่า ซึ่งท่านจะไปผู้เดียวนั้นเราเห็นท่านจะหากลับมาเหมือนคำท่านสัญญาไม่
โปยป้าจึงว่ามารดาข้าพเจ้าอายุได้ถึงเจ็ดสิบปีแล้ว ภรรยาและบุตรก็อยู่ในเมืองนี้ ซึ่งข้าพเจ้าจะละไว้นั้นท่านอย่าสงสัยเลย แล้วก็สาบานให้ว่า แม้ข้าพเจ้าจะคิดหนีท่านแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าตายด้วยคมอาวุธเถิด หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะขึ้นแล้วว่าครั้งนี้คงจะสำเร็จที่คิดไว้ ท่านจงไปหลับนอนเสียให้สบายก่อน ต่อรุ่งเช้าจึงค่อยออกไปรบด้วยต๊กหยง แล้วหวมบ๊องก็นอนตรึกตรองจนหลับไป ครั้นเช้าขึ้นโปยป้าก็มาหาหวมบ๊อง หวมบ๊องก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงโปยป้าแล้วจึงให้เสื้อเกราะกับหมวกสำรับหนึ่ง โปยป้าก็รับสิ่งของออกมาแต่งตัวถือกระบองทองแดงหนักห้าสิบสองชั่ง เอวนั้นเหน็บกระบี่สำหรับรบเดินเข้ามาหาหวมบ๊อง หวมบ๊องจึงว่าซึ่งท่านออกไปรบครั้งนี้เราจะคอยท่าฟังข่าวอยู่ ท่านออกไปรบขอให้สำเร็จเหมือนท่านคิดไว้เถิด แล้วก็จัดแจงเกวียนรบให้กับโปยป้าขี่เล่มหนึ่ง ตัวหวมบ๊องก็ขึ้นเกวียนไปส่งจนถึงประตูด้านใต้
ฝ่ายเตียวบู๊กับซุนหงอก็ออกมารับหวมบ๊องแล้วถามว่า ซึ่งท่านมานี้ด้วยธุระประการใดหรือ หวมบ๊องจึงว่าเราได้ทหารมาคนหนึ่งชื่อโปยป้ามีกำลังและฝีมือจะอาสาออกไปสู้กับต๊กหยง คงจะมีชัยชนะเป็นแน่ ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นต๊กหยงเข้ามาร้องเรียกที่เชิงกำแพงเมืองว่า ใครดีก็ออกมาสู้รบให้เห็นฝีมือกัน หวมบ๊องกับขุนนางทั้งปวงได้ยินดังนั้นยังมิทันจะว่าประการใด โปยป้าก็ขึ้นไปบนเชิงเทินร้องไปว่า ท่านลืมเราเสียแล้วหรือ เราชื่อโปยป้า ต๊กหยงได้ฟังดังนั้นจึงว่าเราจำได้อยู่ ท่านหรือรับอาสาเจ้าเมืองจิ้นจะมารบกับเรา เราเห็นว่าศีรษะท่านจะไม่ติดอยู่กับตัว จงกลับไปลาญาติของท่านเสียก่อนจึงค่อยมารบกัน โปยป้าได้ฟังดังนั้นนึกโกรธอยู่แต่อดไว้แกล้งหัวเราะแล้วจึงว่า ซึ่งท่านว่าศีรษะเราจะไม่ติดอยู่กับตัวเรานั้น เราเห็นว่าจะได้กับตัวท่านเสียอีก ซึ่งท่านชนะทหารเมืองจิ้นไปสองครั้งนั้นใช่ว่าทหารเมืองจิ้นจะสิ้นเท่านั้นละหรือ ท่านกับเราทั้งสองมารบกันให้เห็นกำลังและฝีมือไว้ ทหารทั้งปวงจะได้ดูเล่นตามสบาย
ต๊กหยงได้ฟังดังนั้นก็สั่งทหารทั้งปวงถอยออกไปให้ห่างแล้วกวักมือเรียกโปยป้าว่า ท่านจงลงมารบกับเรา โปยป้าก็ลงมาจากเชิงเทินขึ้นขี่เกวียนเปิดประตูเมืองออกไปรบกับต๊กหยงได้ยี่สิบเพลง โปยป้าจึงคิดว่าต๊กหยงมีกำลังจะสู้ซึ่งหน้ามิได้ พอแลเห็นเนินดินที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง จึงอุบายบอกกับต๊กหยงว่าเราปวดท้องขี้นัก ท่านจงให้เราหยุดไปขี้เสียก่อนจึงค่อยมารบให้ถึงแพ้และชนะ ต๊กหยงไม่หยุดโปยป้าก็ลงจากเกวียนวิ่งหนีกระโดดข้ามเนินไปแอบต้นไม้อยู่ ต๊กหยงเห็นดังนั้นก็ไล่ข้ามเนินดินเกินโปยป้าไป โปยป้าก็เอากระบองตีต๊กหยงถูกศีรษะแตกล้มลง จึงชักกระบี่ออกจากฝักเข้าไปจะตัดศีรษะ ต๊กหยงก็ถีบเอาโปยป้าถูกอกจนเสื้อขาด โปยป้าก็เอากระบี่ตัดเอาศีรษะหิ้วกลับมา หวมบ๊องเห็นดังนั้นก็เปิดประตูรับโปยป้า โปยป้าก็เอาศีรษะต๊กหยงเข้าไปคำนับส่งให้หวมบ๊อง หวมบ๊องก็ให้ไกซกผวนก๋งคุมทหารไปตีค่ายต๊กหยงแตก ไล่ฆ่าฟันทหารต๊กหยงตายเป็นอันมาก ที่จับเป็นได้ก็มาก ที่เหลือนั้นก็พากันหนีไปหาลวนหยง
ฝ่ายลวนหยงตั้งแต่ได้ข่าวว่าต๊กหยงมีชัยชนะทหารเมืองจิ้นถึงสองครั้งก็มีใจกำเริบขึ้น จึงปรึกษากันจะเข้าตีเมืองด้านเหนือ พอทหารเข้ามาบอกว่าต๊กหยงออกไปรบกับโปยป้าตายเสียแล้ว ลวนหยงเสียดายนักก็ร้องไห้รักต๊กหยงเป็นอันมาก แล้วจึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่าจะยกเข้าตีเมืองในเพลาวันนี้ ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด ทหารทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่ ลวนงักจึงว่าต๊กหยงก็ตายแล้ว ท่านกับข้าพเจ้าก็จะตายเหมือนกัน เราช่วยกันระดมตีเอาเมืองให้แตกในเพลาวันนี้ให้จงได้ ถึงจะตายก็ให้ลือชื่อไว้ในแผ่นดิน ลวนหยงก็เห็นชอบด้วยจึงตระเตรียมทแกล้วทหารพร้อมแล้ว พอเพลาสามยามก็ยกเข้าไปถึงเชิงกำแพง ให้ทหารเอาไฟเผาประตูเมืองด้านเหนือ ฮันบูขีกับฮันคี้ก็ให้ทหารรบต้านทานไว้ เห็นจะสู้มิได้ก็ถอยเข้ามาตั้งอยู่ประตูชั้นใน ลวนหยงก็ให้ทหารตั้งอยู่ประตูชั้นนอก
ฝ่ายหวมบ๊องรู้ว่าลวนหยงตีประตูด้านเหนือชั้นนอกได้ก็ตกใจ จึงให้งุยสีไปรักษาประตูด้านใต้แทนซุนหงอ ให้ซุนหงอยกทหารไปช่วยฮันบูขีป้องกันประตูด้านเหนือ งุยสีก็ไปตามหวมบ๊องสั่ง ซุนหงอก็มายังประตูด้านเหนือ จึงให้เอาหนังกระบือแช่นํ้าไว้เป็นอันมาก ลวนหยงก็ให้ทหารเอาไฟเผาประตูชั้นในเข้าอีก ซุนหงอก็ให้ทหารเอาหนังกระบือที่แช่นํ้าไว้นั้นดับไฟ ลวนหยงเห็นจะหักเอามิได้ก็ให้ทหารถอยออกมา แต่ลวนหยงเข้าหักเอาประตูเมืองเป็นหลายครั้งหาได้ไม่ก็ถอยมาตั้งมั่นอยู่ หวมบ๊องจึงให้หวมเอี๋ยงกับโปยป้ายกทหารออกทางประตูทิศใต้ไปตีกระหนาบหลังลวนหยง หวมเอี๋ยงจึงว่าข้าพเจ้าเป็นเด็กอยู่จะขอเอาธงอาญาสิทธิ์ไปด้วยจะได้ว่าคนสิทธิ์ขาด หวมบ๊องก็อนุญาตให้ หวมเอี๋ยงก็คำนับลาไป เมื่อออกจากประตูเมืองนั้นจึงร้องประกาศกับทหารทั้งปวงว่า การศึกครั้งนี้อย่าให้ท่านย่อท้อถอยหลัง จงตั้งใจรบจะมิให้ท่านทั้งปวงตายดอก เราจะตายแต่ผู้เดียว ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็มีใจรักหวมเอี๋ยงเป็นอันมาก หวมเอี๋ยงก็ให้ทหารรีบไป
ฝ่ายลวนหยงตั้งอยู่ในค่ายนึกว่าถ้ามีทหารมาตีกระหนาบหลังไว้ เห็นเราจะสู้มิได้ จึงให้ลวนหังเอาเกวียนเหล็กร้อยเล่มไปตั้งล้อมประตูเมืองไว้ หวังมิให้กองทัพในเมืองยกออกมารบได้แล้วลวนหังก็จัดทหารให้อยู่รักษาเกวียนเป็นอันมาก ฝ่ายหวมเอี๋ยงยกทหารมาถึงค่ายลวนหยง ก็สั่งทหารให้ตีกระหนาบหลังเข้ามา
ฝ่ายลวนงักเห็นทหารในเมืองตีออกมา ได้ยินเสียงทหารรบอื้ออึงขึ้นข้างนอกเมือง จึงรู้ว่าหวมเอี๋ยงยกตีเข้ามาแล้ว สั่งทหารให้เปิดประตูเมืองยกทหารออกไป หวังจะรบกระหนาบลวนหยง พอพบเกวียนเหล็กอยู่ที่ประตูเมืองเห็นจะตีออกไปมิได้ก็ให้หยุดทหารลงไว้ ฝ่ายลวนงักเห็นทหารในเมืองตีออกมามิได้จึงสั่งให้ทหารของตัวร้องว่า ท่านจงเตรียมเชือกไว้ให้มาก ถ้าเรายิงเกาทัณฑ์ไปถูกข้าศึกตายแล้วก็แล้วไป ถ้าไม่ตายจงจับมัดมาให้เราจงได้ แล้วก็ขับเกวียนตีเข้าไปในค่ายหวมเอี๋ยง ลวนงักยิงเกาทัณฑ์คล่องทั้งซ้ายขวาถูกทหารหวมเอี๋ยงตายเป็นอันมาก พอแลเห็นโปยป้าขี่ม้าเกวียนตีมาด้านหนึ่ง จึงร้องว่าอ้ายคนนี้แลฆ่าต๊กหยงทหารเอกของกูตาย กูจะเอาชีวิตมึงเสียให้จงได้ แล้วแลไปเห็นหวมเอี๋ยงคุมทหารขับเกวียน ลวนงักได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เหลียวซ้ายเหลียวขวาหาระวังเกวียนไม่ กำลังม้าเทียมเกวียนควบไล่หวมเอี๋ยงไปยั้งมิทัน เกวียนเกยขอนไม้ล้มลงลวนงักก็พลัดตกจากเกวียน โปยป้าเห็นดังนั้นก็ขับเกวียนตรงเข้ามาเอาทวนแทงถูกลวนงักตาย ลวนหังเห็นเขาแทงลวนงักพี่ชายตายแล้วก็ขับเกวียนหนีเอาตัวรอด
ฝ่ายลวนหยงรักษาค่ายอยู่ ครั้นแจ้งว่าลวนงักตายก็เสียใจร้องไห้รักเป็นอันมาก ซุนหงอเห็นทหารลวนหยงกระจัดกระจายไป เห็นได้ทีก็ให้ทหารเข้าลากเกวียนเหล็กซึ่งล้อมอยู่นั้นพอเป็นทางออกไป ก็ให้ทหารตีกระหนาบค่ายลวนหยงเป็นสามารถ ลวนหยงเห็นจะต้านทานมิได้ก็พาลวนหังผู้หลานหนีไปเมืองซกอัก อ้อมไปทิศใต้พบงุยสีตั้งสกัดอยู่ ลวนหยงเห็นดังนั้นกำลังแค้นงุยสีจนนํ้าตาตกแล้วร้องว่า วันนี้ก็เป็นวันตายของเราแล้ว ขอท่านจงเอ็นดูคิดถึงความซึ่งเรารักท่านและความเชื่อท่านแต่หนหลังจงเอาอาวุธใส่ฝักเสีย ละให้เราไปตายด้วยคมอาวุธผู้อื่นหน่อยเถิด งุยสีได้ฟังดังนั้นก็มีความละอาย เปิดทางให้ลวนหยงลวนหังไป ณ เมืองซกอัก
ฝ่ายสิดโต๋กับกวยจวย ครั้นกองทัพพวกตัวแตกแล้วก็หานึกว่าจะกลับไปเมืองเจ๋ไม่ ด้วยกลัวเจ้าเมืองเจ๋จะเอาโทษ สิดโต๋ก็หนีออกไปอาศัยอยู่เมืองโอย กวยจวยไปอยู่เมืองจิ้น ฝ่ายเตียวบู๊กับหวมบ๊องครั้นแจ้งว่างุยสีเปิดทางให้ลวนหยงหนีไปได้ก็ไปต่อว่า ซึ่งท่านกระทำการครั้งนี้หมายจะเอาบำเหน็จความชอบ จะให้มีชื่อไว้ในแผ่นดินชั่วลูกหลาน เหตุใดท่านจึงไม่จับลวนหยง ปล่อยให้ไปเสียครั้งนี้ ถ้าเจ้าเมืองจิ้นรู้จะมิเป็นโทษใหญ่หรือ
งุยสีจึงตอบว่า ลวนหยงเสียทีหนีไปครั้งนี้เปรียบเหมือนปลาอยู่ในจั่นยังแต่จะตาย ถึงรอดไปครั้งนี้ใช่จะพ้นฝีมือพวกเราไปหามิได้ จะเอาตัวเมื่อใดก็จะได้เมื่อนั้น ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าบิดามารดาปู่ย่าตายายได้มีความชอบกันมาหลายชั่วหาได้ทำอันตรายต่อกันไม่ ข้าพเจ้าจึงปล่อยให้ไปเพราะความข้อนี้แล้วแต่จะโปรด หวมบ๊องได้ฟังดังนั้นก็หาตอบประการใดไม่ จึงว่ากับหวมเอี๋ยงผู้บุตรว่า ซึ่งลวนหยงทำการขบถทั้งนี้อาศัยกำลังไพร่พลเสบียงอาหารในเมืองซกอัก ซึ่งแตกไปครั้งนี้ไหนจะไปอยู่เมืองอื่น ก็คงจะกลับไปอยู่ซกอัก ท่านจงคุมเกวียนสามร้อยเล่มให้ซุนหงอเป็นทัพหน้า ท่านเป็นทัพหลวงยกไปตีเมืองซกอักจับตัวลวนหยงมาให้จงได้ สั่งแล้วหวมบ๊องก็เข้าไปเชิญจิ้นเปงก๋งยกครอบครัวกลับไปอยู่เมืองจิ้นดังเก่า แล้วหวมบ๊องจึงเสนอความชอบโปยป้าว่าตัวโปยป้าเป็นคนโทษอยู่ก็จริง แต่ครั้งนี้มีความดีเป็นอันมาก ขอท่านจงชุบเลี้ยงเขาให้สมควร
จิ้นเปงก๋งจึงว่า ความชอบของโปยป้าครั้งนี้ประหลาดกว่าความชอบคนทั้งปวง จำเราจะบำเหน็จรางวัลให้ประหลาดจึงจะควร แล้วสั่งให้เอาสมุดบัญชีซึ่งจดรายชื่อคนโทษซึ่งโปยป้าอยู่ในเล่มใดก็ให้ยกโทษให้กับโปยป้าทั้งเล่มนั้น แล้วให้ตั้งโปยป้าเป็นทหารด้วย
ฝ่ายเจ๋จงก๋งเจ้าเมืองเจ๋ขณะเมื่อจัดให้ทหารไปช่วยลวนหยงตีเมืองจิ้นครั้งนั้นแล้ว ตัวก็จัดกองทัพหมายจะยกไปซ้ำเติมชิงเอาเมืองจิ้นให้อยู่ในอำนาจเมืองเจ๋ จึงให้กงซุนหุยเป็นแม่ทัพ ซินเซียงงูเป็นยกกระบัตร จิ๋วโต๋กับเฮงโก้ยสองคนเป็นทัพหน้า เอียนหลีเป็นทัพหลัง ตัวเจ๋จงก๋งเป็นทัพหนุน เกียกือ เปียสู เป็นปีกขวาซ้าย ได้ฤกษ์ดีก็ยกมาทางเมืองโอยหมายจะตีเอาที่ตำบลอุยเต้ให้เป็นฤกษ์ไว้ก็ไม่สมความคิด ด้วยทหารเขารักษากวดขันอยู่ก็ยกเลยไปเมืองจิวโก๋ซึ่งเป็นตำบลน้อยขึ้นกับเมืองจิ้น ล้อมอยู่สามวันก็ได้เมืองจิวโก๋ แล้วเจ๋จงก๋งจึงแบ่งเป็นสองกองๆ หนึ่งให้ก๋งซุนหยูเป็นแม่ทัพไปข้างซ้ายตำบลเบงบุน เจ๋จงก๋งยกไปตำบลกิสันกำหนดให้เข้าพร้อมกันที่ท้ายหางสัน ครั้นยกเข้าไปถึงท้ายหางสันแล้ว เจ๋จงก๋งก็พาคนสนิทขึ้นไปบนเขาท้ายหางสัน และดูท่าทางซึ่งจะเข้าไปเมืองจิ้นนั้น กำลังปรึกษากันอยู่พอมีผู้เอาเนื้อความมาแจ้งว่า กองทัพลวนหยงซึ่งไปตีเมืองจิ้นนั้นแตกหนีไปอยู่เมืองซกอัก แล้วกองทัพเมืองจิ้นก็ยกมาล้อมตำบลซกอักไว้หมายจะจับตัวลวนหยงให้จงได้ เจ๋จงก๋งได้แจ้งดังนั้นก็เสียนํ้าใจ จึงว่าการครั้งนี้เห็นเราจะป่วยการเสียเปล่า แล้วก็สั่งให้เลิกทัพกลับไปเมืองเจ๋ไปทางเมืองกำตั๋น เจ๋จงก๋งเลิกทัพมาครั้งนั้นหาเป็นกระบวนทัพไม่
ฝ่ายเตียวเสงซึ่งรักษาเมืองกำตั๋นอยู่ ครั้นทัพเมืองเจ๋ยกมาไม่เป็นกระบวน ก็จัดทหารซึ่งเข้มแข็งคุมกันออกไปโจมตีกองทัพเอียนหลีซึ่งเป็นกองหลังแตกกระจัดกระจาย ตัวเอียนหลีก็ตายในที่รบ เจ๋จงก๋งแจ้งดังนั้นก็เสียนํ้าใจให้รีบยกกองทัพกลับไปเมืองเจ๋ เจ๋จงก๋งยกทัพจะไปตีเมืองจิ้นครั้งนั้นเพราะโลภอยากได้เป็นประมาณ หาทันพิจารณาไม่ เสียทหารใหญ่สองคนคือเฮงโก้ยนั้นงูขบตายคนหนึ่ง เอียนหลีตายในที่รบคนหนึ่ง
ฝ่ายหวมเอี๋ยงกับซุนหงอ ซึ่งหวมบ๊องใช้ให้ไปจับตัวลวนหยงที่ตำบลซกอักนั้น ก็เกณฑ์ทหารเข้าล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน แต่เข้าหักเอาเมืองก็หลายครั้งหาได้ไม่ ก็ตั้งล้อมเมืองไว้ประมาณเดือนเศษจนเสบียงอาหารในเมืองก็ขัดสนลง สูง้อเห็นจะรักษาเมืองไว้มิได้ก็เชือดคอตายเสีย คนทั้งปวงครั้นรู้ว่าสูง้อตายแล้วก็เปิดประตูรับกองทัพเข้าไปในเมือง หวมเอี๋ยงซุนหงอก็เข้าไปในเมืองพากันไปล้อมบ้านลวนหยงไว้ ให้ทหารเข้าไปค้นจับตัวลวนหยงได้ ก็ให้ใส่กรงขังไว้บนเกวียน ลวนหยงจึงคิดว่าถ้าเดิมเราเชื่อซินยูแล้วหาได้ความลำบากถึงเพียงนี้ไม่
ฝ่ายลวนหังเมื่อกองทัพเข้าเมืองได้นั้น ก็วิ่งขึ้นบนเชิงเทิน กระโดดจากกำแพงหนีไปเมืองซอง หวมเอี๋ยงจึงปรึกษากับซุนหงอว่าถ้าเราเอาตัวลวนหยงไปเมืองจิ้น เห็นเจ้าเมืองจิ้นจะเสียอ้อนวอนลวนหยงมิได้ก็จะปล่อยเสีย ลวนหยงก็จะเป็นคู่พยาบาทกันกับเราหาต้องการไม่ เราจำจะคิดฆ่าลวนหยงเสีย ท่านจะคิดเห็นเป็นประการใด ซุนหงอจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ควรแล้ว หวมเอี๋ยงก็สั่งคนสนิทให้ลอบไปฆ่าลวนหยงเสียในเพลาวันนี้ คนสนิทก็ไปทำตามถ้อยคำหวมเอี๋ยงสั่งทุกประการ หวมเอี๋ยงกับซุนหงอก็ยกกองทัพกลับไปเมืองจิ้น เข้าไปคำนับจิ้นเปงก๋งแจ้งความทุกประการ จิ้นเปงก๋งก็มีความยินดี จึงให้มีหนังสือไปแจกกับหัวเมืองทั้งปวงว่า ลวนหยงคิดขบถเราจับฆ่าเสียแล้ว หัวเมืองทั้งปวงรู้ดังนั้นก็จัดแจงเครื่องบรรณาการมาถามข่าวจิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งก็ดีใจ หวมบ๊องจึงว่ากับจิ้นเปงก๋งว่า ข้าพเจ้าก็แก่แล้วจะขอออกเสียจากที่ จิ้นเปงก๋งก็ยอมให้ จึงตั้งเตียวบู๊เป็นผู้สำเร็จราชการแทนที่ต่อไป
ฝ่ายเจ๋จงก๋งไปตีเมืองจิ้นหาได้ไม่ ยกทัพกลับมาตั้งอยู่นอกเมือง จึงคิดว่าเมื่อเราไปทำศึกกับเมืองจิ้นนั้น เมืองกี๋ก็ลอบมาตีเอาเขตแดนของเราจำเราจะไปตีเอาเมืองกี๋แก้แค้นเสียให้ได้จึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม แล้วก็จัดทหารจะไปตีเมืองกี๋ จึงให้เกวียนกับทหารเอกทั้งปวงคนละห้าเล่ม เกียกือจึงว่าคนในเมืองเจ๋นี้คนมีฝีมืออยู่สองคนชื่อกีหลงหนึ่ง ฮัวจิวหนึ่ง ขอท่านให้เอาตัวมาเลี้ยงไว้เป็นทหารเถิด เจ๋จงก๋งก็ให้ไปหาตัวกีหลงกับฮัวจิวมา จึงให้เกวียนเล่มหนึ่งแล้วว่า ท่านจงอยู่ทำราชการด้วยเราเถิด ฮัวจิวกับกีหลงก็คำนับลาออกมา จึงปรึกษากันว่าอันเจ๋จงก๋งให้เกวียนแก่ทหารทั้งปวงคนละห้าเล่ม แต่เราสองคนให้เล่มเดียวจะรบกับผู้ใดได้ จะมิกีดกันอยู่หรือแกล้งจะให้เราอายกับขุนนางทั้งปวง ซึ่งจะทำราชการด้วยท่านหาต้องการไม่
กีหลงจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบอยู่แต่จะไปปรึกษากับมารดาเราเสียก่อน ก็ไป ณ บ้าน เข้าไปคำนับแจ้งความทั้งปวงให้มารดาฟังทุกประการ มารดาได้ฟังจึงด่ากีหลงว่าเองเป็นคนชั่วโฉดหามีกตัญญูไม่ เมื่อยังไม่มีความชอบจะเอาเกวียนเป็นห้าเล่มเอ็งจะขี่อย่างไร ไม่อายกับคนทั้งปวงหรือ ซึ่งอยู่ในแผ่นดินของเจ๋จงก๋งชอบแต่จะสนองคุณจึงจะควร นี่เอ็งเป็นคนหากตัญญูไม่ จงไปเสียอย่ามาอยู่กับกู กีหลงเห็นมารดาโกรธจึงว่า มารดาว่าทั้งนี้ข้าพเจ้าจะทำตามแล้วก็คำนับลามาหาฮัวจิว แจ้งความซึ่งมารดาว่าให้ฟังทุกประการ ฮัวจิวได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าแต่ผู้หญิงยังมีกตัญญู นี่เป็นชายชาติทหารหาควรที่จะโกรธเจ๋จงก๋งไม่ ก็กลับมายังที่เจ๋จงก๋ง เจ๋จงก๋งก็ให้กองซุนหุยเป็นนายทัพคุมทหารเอกที่ได้เกวียนมาคนละห้าเล่มกับทหารเลวสามพัน กีหลงกับฮัวจิวจึงเข้าไปว่ากับเจ๋จงก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาเป็นทัพหน้ายกไปครั้งนี้ เจ๋จงก๋งจึงว่า ซึ่งท่านจะเป็นทัพหน้าไปนั้นท่านจะต้องการทหารสักเท่าใด
กีหลงกับฮัวจิวจึงว่า ข้าพเจ้ามาอาสาท่านแต่สองคนเท่านั้น หาต้องการสิ่งใดไม่ จะตีเมืองกี๋ให้ได้เป็นความชอบไว้ ท่านจะได้ให้เกวียนกับข้าพเจ้าเหมือนทหารทั้งปวงบ้าง เจ๋จงก๋งก็หัวเราะแล้วคิดว่าจะลองทหารสองคนนี้จะมีฝีมือจริงหรือประการใด จึงว่าท่านจะเป็นทัพหน้าก็ตามเถิด ฮัวจิวกีหลงก็คำนับลามาขึ้นเกวียนผลัดกันขับเกวียนไป กีหลงจึงว่าเสียดายนักถ้าได้อีกสักคนหนึ่ง จะได้นั่งสองคนขับเกวียนคนหนึ่ง พอได้เป็นปลัดทัพจะรับตีเมืองกี๋อีกด้านหนึ่ง
ขณะนั้นมีทหารเลวคนหนึ่งร้องเข้ามาว่า ข้าพเจ้าจะช่วยท่านขับเกวียน ฮัวจิวจึงร้องถามว่าท่านชื่อใด สิบเฮาตงจึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่สิบชื่อเฮาตง ข้าพเจ้าเป็นคนในเมืองเจ๋ เห็นว่าท่านมีสติปัญญาและฝีมือ ทั้งมีกตัญญูต่อแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะขอตามท่านไปทำราชการด้วย ฮัวจิวได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ แล้วก็พากันขึ้นเกวียนขับรีบไป ครั้นถึงแดนเมืองกี๋พักอยู่ที่นั่นคืนหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าฝ่ายเหลปีก๋งเจ้าเมืองกี๋แจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ยกทัพมาจะตีเอาเมืองตัว จึงจัดทหารสามร้อยคนพากันออกไปเที่ยวตรวจตราดูผู้รักษาหน้าที่เชิงเทินของตัวที่นอกเมือง พอพบเกวียนกีหลงฮัวจิวออกขวางหน้าไว้ จึงให้ทหารร้องถามว่าท่านนี้ชื่อใด เหตุไรจึงมาขวางหน้าเราไว้ฉะนี้ ท่านจะประสงค์สิ่งใดหรือ
กีหลงฮัวจิวได้ยินดังนั้นจึงว่า เราหรือคือทหารเมืองเจ๋ ยกมาจะตีเอาเมืองท่าน ท่านจงเร่งจัดทหารออกมาสู้รบให้เห็นฝีมือกัน เหลปีก๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แลไปหาเห็นผู้คนหนุนตามมาไม่ เห็นแต่เกวียนเล่มหนึ่งกับคนสามคนก็โกรธนัก จึงสั่งทหารสามร้อยให้เข้าล้อมไว้หวังจะจับเอาตัวให้ได้ กีหลงจึงบอกแก่สิบเฮาตงว่าท่านอยู่บนเกวียน จงตีกลองให้ถี่ไว้จนกว่าจะกลับมา สั่งแล้วกีหลงกับฮัวจิวต่างคนถือทวนโดดลงจากเกวียน เข้ารบตะลุมบอนไล่ทิ่มแทงทหารสามร้อยคนล้มตายเป็นอันมาก เหลปีก๋งเห็นทหารตัวล้มตายไปประมาณครึ่งหนึ่งจึงร้องว่า ท่านผู้มีฝีมือจงหยุดเถิด เราเห็นฝีมือแล้ว เราจะยอมยกเมืองให้แก่ท่านกึ่งหนึ่ง ท่านกับเราจงเป็นไมตรีกันเถิด
กีหลงกับฮัวจิวจึงตอบว่า ธรรมดาเป็นชาติทหารอาสาเจ้ามาว่าจะรบเอาเมืองกี๋ให้ได้ บัดนี้ท่านจะมายกเมืองให้แต่กึ่งหนึ่งยังหาเหมือนคำเราว่าไว้ไม่ เราจะรับเอาดูประดุจหนึ่งเป็นคนหามีกตัญญูต่อแผ่นดินไม่ ว่าแล้วก็เข้ารบกับทหารเหลปีก๋ง เหลปีก๋งเห็นจะต้านทานมิได้ก็หนีกลับเข้าเมืองจึงสั่งให้ปิดประตูเมืองเสีย แล้วจัดแจงทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ขณะนั้นพอทัพเจ๋จงก๋งยกมาได้ยินข่าวว่าฮัวจิวกีหลงฆ่าทหารเหลปีก๋งล้มตายเป็นอันมาก จึงสั่งคนใช้ให้ไปเรียกฮัวจิวกีหลงกลับมาว่า เราจะยกเมืองเจ๋ให้เป็นบำเหน็จมือครึ่งหนึ่งอย่าให้รบต่อไปเลย เราเห็นฝีมือแล้ว คนใช้ก็ไปบอกฮัวจิวกีหลง ฮัวจิวกีหลงครั้นแจ้งดังนั้นจึงว่ากับคนใช้ว่า เจ๋จงก๋งเมื่อจะเกณฑ์ทหารนั้นได้ให้เกวียนกับนายทหารคนละห้าเล่ม แต่เราสองคนนี้ได้เกวียนเล่มหนึ่ง เรายังสู้มาทำราชการฆ่าทหารเมืองกี๋สนองคุณท่านยังหาสมควรไม่ บัดนี้ท่านว่าจะให้เมืองเจ๋กึ่งหนึ่งนั้นเราไม่เห็นด้วย ท่านอย่าเอาลาภมาล่อเลย เราเป็นชาติทหารหาปรารถนาไม่ ว่าแล้วฮัวจิวกับกีหลงก็ขับเกวียนไปข้างประตูจูอูหมึง เหลปีก๋งเห็นดังนั้นจึงใช้ให้ทหารเอาถ่านเพลิงติดไฟนั้นไปเทลงในคูเมืองทั้งสี่ด้าน ฮัวจิวกีหลงเห็นดังนั้นก็หยุดเกวียน สิบเฮาตงจึงว่าเราได้ยินคำโบราณว่า เป็นชาติทหารจะไว้ชื่อในแผ่นดินย่อมไม่รักชีวิต อันตัวท่านมาทำราชการครั้งนี้จะข้ามคูไปไม่ได้ ข้าพเจ้าจะยอมตัวลงเป็นสะพานให้ท่านข้ามไปจึงจะได้ความชอบ ว่าแล้วสิบเฮาตงก็โดดลงนอนพังพาบบนถ่านไฟเป็นสะพาน ฮัวจิวกีหลงเห็นดังนั้นก็รีบเดินเหยียบบนตัวสิบเฮาตงข้ามคูไป แล้วเหลียวหลังมาเห็นสิบเฮาตงตัวเกรียมไหม้งอตายอยู่ในถ่านเพลิงนั้น คิดสงสารนักต่างคนก็ร้องไห้รักสิบเฮาตง กีหลงเห็นฮัวจิวยังร้องไห้อยู่มิได้หยุด จึงแกล้งว่าท่านร้องไห้รักสิบเฮาตงหรือ หรือร้องไห้รักชีวิตท่านประการใด
ฮัวจิวจึงว่าเราร้องไห้นี้ใช่จะร้องไห้รักชีวิตนั้นหามิได้ ร้องไห้รักสิบเฮาตงดอก ด้วยเป็นคนใจกล้าหาญทั้งมีกตัญญูซื่อสัตย์ มาตายเสียครั้งนี้การเรายังมิสำเร็จ จึงมีความอาลัยในสิบเฮาตงนัก ขณะนั้นเหลปีก๋งอยู่บนเชิงเทินเห็นกีหลงกับฮัวจิวข้ามคูน้ำได้ จึงให้ทหารที่แม่นเกาทัณฑ์ขึ้นบนเชิงเทินระดมยิงเกาทัณฑ์ลงไปเป็นอันมาก ฮัวจิวกีหลงเห็นดังนั้นก็วิ่งฝ่าลูกเกาทัณฑ์ฟันประตูจะเข้าไปในเมือง ทหารที่เฝ้าประตูเมืองก็รบกับฮัวจิวกีหลง ฮัวจิวกีหลงก็ฆ่าทหารที่เฝ้าประตูนั้นล้มตายเป็นหลายคน พอทหารบนเชิงเทินก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ลงมาประดุจห่าฝน กีหลงหลบมิทันถูกลูกเกาทัณฑ์เป็นอันมาก ก็ล้มลงขาดใจตาย
ส่วนฮัวจิวก็ถูกเกาทัณฑ์เป็นหลายแห่ง สิ้นกำลังเซไป ทหารที่เฝ้าประตูเห็นดังนั้นก็กรูกันออกมาจับเอาตัวฮัวจิวนั้นมัดเข้าไปในเมืองได้ ขณะนั้นคนใช้ก็กลับไปบอกเจ๋จงก๋งว่า กีหลงกับฮัวจิวหากลับมาไม่ บัดนี้ขับเกวียนจะเข้าไปตีเมืองกี๋อีกแล้ว เจ๋จงก๋งรู้ดังนั้นก็ตกใจกลัวจะเสียทียกทัพรีบตามเข้าไป แจ้งว่ากีหลงถูกเกาทัณฑ์ตายในที่รบ ฮัวจิวเหล่าทหารเมืองกี๋ก็จับเอาตัวไปได้ นึกโกรธนักก็ขับทหารเข้าล้อมเมืองไว้มั่นคงคิดจะตีเอาเมืองให้ได้
ฝ่ายเหลปีก๋งเจ้าเมืองกี๋เห็นทัพเจ๋จงก๋งตั้งล้อมเมืองไว้เห็นจะต่อสู้มิได้ จึงใช้คนสนิทออกไปพูดแก่เจ๋จงก๋งเป็นใจความว่า เราทำทั้งนี้หารู้ว่าเป็นทหารของท่านไม่ เห็นแต่เกวียนเล่มหนึ่งกับคนสามคนกั้นหน้าทหารเราไว้ ทหารท่านฆ่าฟันทหารเราล้มตายเป็นอันมาก ท่านเสียทหารแต่สามคนก็พอลบล้างกัน บัดนี้เราเห็นท่านยกทัพมาล้อมเมืองไว้ เราให้คนมาขอออกแก่ท่านตามธรรมเนียม ท่านจงเป็นไมตรีเถิด คนใช้ก็คำนับลาออกไปแจ้งความกับเจ๋จงก๋งทุกประการ เจ๋จงก๋งครั้นแจ้งดังนั้นยังโกรธอยู่หายอมไม่ คนใช้ก็รีบเข้าไปแจ้งความเหลปีก๋ง เหลปีก๋งครั้นรู้ดังนั้นจึงให้คนใช้กลับออกไปบอกเจ๋จงก๋งว่า ถ้ามิดังนั้นเราจะคืนตัวฮัวจิวและศพกีหลงกับค่าป่วยการของท่านลงทุนมาเท่าใดเราจะใช้ให้ด้วย คนใช้ก็คำนับลาไปแจ้งแก่เจ๋จงก๋งทุกประการ
เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่ยังหาทันว่าประการใดไม่ พอกงซุนหุยมีหนังสือมาแจ้งความว่า เจ้าเมืองจิ้น เมืองซอง เมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองเตง หัวเมืองกระทำสัจสาบานกันแล้วชวนกันยกทัพมาตีเมืองเจ๋ ขอท่านจงเลิกทัพกลับมาจงเร็ว เจ๋จงก๋งแจ้งความดังนั้นแล้วก็ยอมเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองกี๋ คนใช้เจ้าเมืองกี๋ก็นำเอาความเข้าไปแจ้งแก่เหลปีก๋ง เหลปีก๋งก็มีความยินดีจึงจัดแจงเงินทองข้าวของเสบียงอาหาร กับตัวฮัวจิวซึ่งจับได้และเอาศพกีหลงบรรทุกเกวียน ให้ขุนนางคุมออกไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ แต่ศพสิบเฮาตงนั้นเพลิงไหม้เป็นเถ้าเสียสิ้นหาเก็บได้ไม่ เจ๋จงก๋งก็มีความยินดีเลิกทัพกลับไปเมืองเจ๋ แต่ยังหาเข้าไปในเมืองไม่ อยู่นอกเมืองเพื่อจะจัดแจงการฝังศพกีหลงเสียก่อน
ขณะนั้นนางเมงขยงภรรยากีหลง ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋นำศพสามีมาก็ออกมารับ เจ๋จงก๋งเห็นดังนั้นจึงว่า อันศพสามีท่านนี้เราจะทำการฝังศพเอง บัดนี้ท่านออกมารับเราก็ยอมให้ท่าน จงรับเอาศพไปฝังตามชอบใจท่านเถิด แล้วจึงจัดแจงข้าวของซึ่งเป็นเครื่องสำหรับส่งสักการะศพให้คนใช้คุมตามไปช่วยเป็นอันมาก นางเมงขยงเห็นคนใช้เจ้าเมืองเจ๋คุมของมาช่วยที่กลางทางดังนั้นก็โกรธ จึงว่าสามีข้าพเจ้าซึ่งถึงแก่ความตายครั้งนี้ ถ้าหาความชอบมิได้ก็ไม่ควรที่เจ้าเมืองจะเอาของมาช่วย นี่สามีข้าพเจ้าไปการสงครามอาสาจนตัวตายในที่รบมีความชอบเป็นอันมาก ควรอยู่แล้วที่เจ้าเมืองจะมาช่วยให้เป็นเกียรติยศแก่ไพร่ฟ้าข้าทหารทั้งปวงที่จะทำราชการไปภายหน้า แต่ซึ่งจะมาให้กลางทางฉะนี้หาควรไม่ บ้านเรือนข้าพเจ้าก็มีอยู่ จะอุตส่าห์ไปให้ถึงบ้านหน่อยหนึ่งไม่ได้เจียวหรือ ข้าพเจ้ายังหาสมควรจะรับไม่ ท่านจงเอาคำซึ่งข้าพเจ้าว่านี้ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเจ๋ก่อน คนใช้เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงไปแจ้งกับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็นึกละอายแก่ใจ จึงสั่งให้คนใช้คุมสิ่งของไปช่วยศพกีหลงจนถึงบ้าน ภรรยากีหลงรับแล้วก็จัดแจงการศพสามีไปฝังไว้นอกเมืองเจ๋ตามสมควร แล้วภรรยากีหลงหากลับมาบ้านไม่ ร้องไห้รักศพสามีอยู่ที่ฝังศพถึงสามวันสามคืนจนนํ้าตาไหลเป็นโลหิตออกมา รํ่าไรพรรณนาถึงความรักและร่วมสุขร่วมทุกข์กันต่างๆ ขณะนั้นเทพยดาซึ่งรักษากำแพงเมืองเจ๋ด้านนั้น ก็บันดาลให้กำแพงพังไปประมาณหลายวาด้วยผลความสัตย์ของนางซึ่งซื่อตรงสุจริตต่อสามี ฝ่ายฮัวจิวซึ่งถูกเกาทัณฑ์ป่วยมาอยู่เมืองเจ๋สองสามวัน ก็ถึงแก่ความตาย ภรรยาฮัวจิวก็กระทำการศพดุจนางเมงขยงกระทำให้สามีเหมือนกัน
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบปี บังเกิดน้ำมากท่วมแผ่นดินทุกหัวเมืองลึกประมาณศอกหนึ่ง ด้วยแม่น้ำใหญ่ในแผ่นดินจีนชื่อก๊กซุยกับลกซุนไหลมารวมกันที่แม่นํ้าอึงโหจึงมากขึ้น ขณะเมื่อเจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองเตง ชวนกันเกณฑ์กองทัพจะยกไปตีเมืองเจ๋ครั้งนั้น ครั้นเห็นนํ้ามากท่วมแผ่นดินทุกตำบลก็ให้งดกองทัพไว้
๖๕
ฝ่ายซุยทู้ซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายทหารอยู่ในเมืองเจ๋ เป็นอริกันอยู่กับเจ๋จงก๋งคิดจะทำร้ายอยู่มิได้ขาด มีเพื่อนสนิทคิดการด้วยกันคนหนึ่งชื่อเค่งหองเป็นขุนนางฝ่ายทหารเบื้องขวา นัดกันว่าถ้าเราคิดฆ่าเจ้าเมืองเจ๋เสียได้ เราจะแบ่งสมบัติกันคนละกึ่ง คิดหาช่องซึ่งจะทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋อยู่มิได้ขาด ครั้นได้ข่าวหัวเมืองทั้งห้าจะยกมาตีเมืองเจ๋ ก็ดีใจจะได้แก้แค้นเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นเห็นกองทัพกลับไปเสียเพราะนํ้ามากก็เสียใจ เจ้าเมืองเจ๋นั้นมีคนใช้สนิทอยู่คนหนึ่งชื่อก๋าตี๋ แต่เจ้าเมืองเจ๋มักกระทำโทษอยู่เนืองๆ ถ้าก๋าตี๋ทำผิดเล็กน้อยก็ให้ตีร้อยหนึ่งบ้างกว่าร้อยบ้าง ก๋าตี๋มีความแค้นอยู่ ซุยทู้แจ้งความดังนั้นก็มีความยินดี จึงให้คนสนิทไปชวนก๋าตี๋ให้ไปมาพูดจากินนอนด้วยกัน เห็นรักใคร่สนิทแล้ว ซุยทู้จึงว่าท่านกับเราก็มีความแค้นเจ๋จงก๋ง ท่านเป็นคนใช้เจ๋จงก๋งสนิท จงคอยดูถ้าเห็นเจ๋จงก๋งประมาทไปเที่ยวตำบลใดท่านจงรีบมาบอกเรา เราจะได้คิดกระทำแก้แค้น
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบสามปี เหลปีก๋งเจ้าเมืองกี๋มาขึ้นกับเมืองเจ๋ได้สิบเอ็ดปี แต่งขุนนางมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ทุกปีมิได้ขาด แต่ครั้งนี้เจ้าเมืองกี๋จัดแจงเครื่องบรรณาการตัวมาเอง ครั้นถึงแดนเมืองเจ๋ก็ตั้งประทับอยู่กงก๊วน ตำบลปักก๊กนอกเมือง เจ๋จงก๋งแจ้งว่าเจ้าเมืองกี๋มาคำนับก็มีความยินดี จึงสั่งให้ขุนนางจัดแจงโต๊ะแล้วก็ออกไปรับเจ้าเมืองกี๋ ขณะนั้นขุนนางตามเจ้าเมืองเจ๋ไปเป็นอันมาก แต่ซุยทู้นั้นบอกป่วยเสียหาตามไปไม่ ครั้นเจ้าเมืองเจ๋ออกไปรับเจ้าเมืองกี๋แล้ว ก๋าตี๋จึงเอาเนื้อความรีบไปบอกแก่ซุยทู้ว่าวันนี้เจ๋จงก๋งออกไปรับเจ้าเมืองกี๋ เลี้ยงดูกันแล้วเมื่อกลับว่าจะแวะมาเยี่ยมท่านป่วย
ซุยทู้ได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋จะมาวันนี้ ใช่จะมาเยี่ยมโดยเมตตาสุจริตนั้นหามิได้ มาวันนี้ปรารถนาจะมาหยอกภรรยาเราให้ได้ความละอายดอก ก๋าตี๋บอกความแล้วก็กลับไป ซุยทู้จึงเรียกนางซงขยงเข้ามาแล้วว่า วันนี้เจ๋จงก๋งจะมาเยี่ยมเรา เราเห็นได้ทีเราก็จะฆ่าเสียเจ้าจะคิดประการใด ถ้าเจ้าเมื่อยังมีความรักคิดถึงเราอยู่มากช่วยกันคิดล่อลวงให้เจ้าเมืองงวยงงหลงใหล ถ้าได้ท่วงทีจะฆ่าเสีย เราก็จะเลี้ยงเจ้าต่อไป บุตรเจ้าก็จะได้เป็นที่แทนเรา ถ้าเจ้าชอบข้างยศถาบรรดาศักดิ์รักเจ๋จงก๋งอยู่ เราก็จะฆ่าเจ้าเสียให้ตายไปตามกัน
นางซงขยงจึงตอบว่า ซึ่งท่านไม่เอาโทษโปรดมาทั้งนี้ เพราะท่านเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นเพื่อนยากพระคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าเกิดมาเป็นอิสตรีถึงจะชั่วก็ไม่ให้ซ้ำเป็นสอง ข้าพเจ้าก็คงปรองดองไปตามท่าน ซุยทู้ได้ฟังภรรยาตอบก็ชอบใจ ถ้ากระนั้นเจ้าคอยต้อนรับเจ้าเมืองเจ๋ปฏิบัติตามเคยอย่าให้เจ้าเมืองเจ๋มีความรังเกียจสงสัยได้ แล้วจึงเรียกทั่งม่อกี๋วเข้ามาสั่งว่า ท่านจงคุมทหารที่มีฝีมือถืออาวุธพร้อมร้อยหนึ่งเข้าไปคอยอยู่ในฉาก แล้วซุยเสงซุยเกียงผู้บุตรซึ่งเกิดแต่ภรรยาเก่าคุมทหารไปคอยแอบอยู่ที่ประตู จึงให้ตังออกเอียมออกไปคอยอยู่ที่สำคัญนอกประตูแห่งหนึ่ง แล้วกำชับทหารทั้งปวงว่าท่านจงคอยฟังเสียงระฆังสัญญาตีขึ้นเมื่อใด จงพาทหารรีบเข้ามาจับเจ้าเมืองเจ๋กับขุนนางฆ่าเสียให้สิ้นเมื่อนั้น แล้วให้คนสนิทลอบไปบอกความกับก๋าตี๋ ผู้เป็นเพื่อนสนิทร่วมคิดกันว่า เพลาวันนี้เจ้าเมืองเจ๋จะมาเยี่ยมเรา การซึ่งเราคิดนั้นจัดแจงไว้พร้อมแล้ว ท่านสิจะตามเจ้าเมืองเจ๋ออกไปรับเจ้าเมืองกี๋ ถ้าเห็นเจ้าเมืองเจ๋รังเกียจอยู่จะไม่มา ท่านจงพูดจาให้สิ้นสงสัย สุดแท้แต่อย่าให้เสียการของเราในวันนี้ ก๋าตี๋ก็รับคำทุกประการ
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ครั้นจัดแจงการเสร็จแล้วก็พาขุนนางไปรับเจ้าเมืองกี๋ที่กงก๊วนนอกเมือง ครั้นถึงต่างคนคำนับไต่ถามกันตามธรรมเนียมแล้วเชิญให้เจ้าเมืองกี๋กินโต๊ะ ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้นเจ้าเมืองเจ๋จิตผูกอยู่แต่นางซงขยงภรรยาซุยทู้หาขาดไม่ ครั้นกินโต๊ะแล้วก็ขึ้นเกวียนพาขุนนางรีบมาบ้านซุยทู้ ครั้นถึงประตูนายประตูจึงออกมาแกล้งบอกว่าวันนี้เสียงก๊กนอนป่วยมาก หมอประกอบยาให้รับประทานแล้วนอนหลับไป เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็มีความยินดีจึงถามว่า เสียงก๊กนอนป่วยอยู่ที่ห้องใด นายประตูจึงบอกว่านอนอยู่ห้องนอก เจ้าเมืองเจ๋จึงคิดว่าชะรอยนางซงขยงจะอยู่ห้องในเป็นมั่นคง คิดแล้วก็เข้าไปข้างในปรารถนาจะไปหานางซงขยง
ขณะนั้นขุนนางทั้งปวงตามเจ้าเมืองเจ๋ไปมาก ขุนนางทั้งปวงพักอยู่ข้างนอกสิ้น แต่จิวเซียก เกียกือ กงซุนเหงา ลูอิน สี่คนนี้เป็นขุนนางฝ่ายทหาร จะตามเจ้าเมืองเจ๋เข้าไปด้วย ก๋าตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนกับซุยทู้จึงห้ามไว้ว่า เสียงก๊กเป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์ ป่วยมากจนเจ้าเมืองเจ๋ออกมาเยี่ยม ก็ควรแล้วที่จะเข้าไปเยี่ยมถึงข้างในนั้นแต่เจ้าเมืองเจ๋ผู้เดียว อันเราทั้งปวงเป็นแต่ขุนนางผู้น้อยรักใคร่เสียงก๊ก จะมีใจมาเยี่ยมก็อยู่แต่เพียงภายนอกเถิด ก็จัดได้ว่ามาเยี่ยมถึงตัวเสียงก๊กเหมือนกัน เกียกือจึงตอบว่า ท่านว่านี้ก็ควรอยู่ แต่เจ้าเมืองเจ๋เป็นผู้ใหญ่ จะปล่อยให้เข้าไปแต่ผู้เดียวนั้นหาสมควรไม่ ท่านทั้งสามจะไม่เข้าไปก็ตามเถิด แต่เราจะต้องเข้าไปด้วยเจ้าเมืองเจ๋จึงจะชอบ ว่าแล้วก็ตามเจ้าเมืองเจ๋เข้าไปในประตูชั้นกลาง ก๋าตี๋เห็นดังนั้นก็เอากุญแจลั่นประตูชั้นกลางเสีย ขณะนั้นเจ๋จงก๋งกับเกียกือเข้าไปถึงที่ข้างใน เกียกือจึงคิดว่าซึ่งเราตามเจ้าเมืองเจ๋เข้ามาถึงเพียงนี้ก็ดีอยู่แล้ว เราจะเข้าไปถึงในห้องเขาเหมือนเจ้าเมืองเจ๋นั้นเห็นไม่สมควร คิดแล้วก็หยุดนั่งอยู่แต่เพียงห้องกลาง
เจ๋จงก๋งก็เข้าไปถึงห้องนางซงขยง นางซงขยงก็ออกมารับเจ้าเมืองเจ๋ พอหญิงคนใช้เข้ามาบอกนางซงขยงว่า เสียงก๊กตื่นนอนขึ้นมาคอแห้ง ท่านจงเอานํ้าผึ้งรีบไปให้เสียงก๊กรับประทานแก้คอแห้งจงเร็ว นางซงขยงจึงแกล้งคำนับเจ๋จงก๋งว่าเชิญท่านจงพักอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะลาไประงับความไข้เสียก่อนแล้วจะกลับมาสนทนากับท่านจึงจะมีความสุข ว่าแล้วก็หลีกหลบไปเสียมิให้เห็นตัว
ขณะเมื่อเจ๋จงก๋งนั่งคอยนางซงขยงอยู่ที่หน้าห้องครั้งนั้น ได้ยินเสียงข้างในฉากประหนึ่งเสียงอาวุธกระทบกันก็ตกใจ จึงเรียกหาก๋าตี๋ซึ่งเป็นคนใช้สนิทของตัวก็หาเห็นไม่ ครั้นจะออกไปหาเกียกือประตูก็เปิดออกไปไม่ได้ จึงคิดว่าซุยทู้เห็นจะรู้ความ คิดฆ่าเราวันนี้เป็นมั่นคง คิดแล้วก็หนีออกทางหลังบ้าน เห็นประตูปิดอยู่ก็ตรงเข้าดันประตูด้วยกำลังแรงกลอนประตูก็หักเปิดออกไปได้ เห็นหอสูงสำหรับเสียงก๊กนั่งเล่นเป็นที่ชอบกลพอจะแอบแฝงได้จึงขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนนั้น
ฝ่ายทั่งม่อกี๋วกับคนร้อยหนึ่งซึ่งเตรียมอยู่แลเห็นเจ๋จงก๋งหนีขึ้นไปบนหอสูงได้ที ทั่งม่อกี๋วจึงร้องขึ้นว่าเสียงก๊กสั่งให้เราท่านทั้งปวงมาคอยจับคนลักเมีย เราจงเร่งลงมือเถิด เจ๋จงก๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจแต่มีสติร้องตอบลงมาว่า ท่านทั้งปวงล้วนแต่เป็นคนดีรู้จักผิดแลชอบจะพากันมาทำร้ายแก่เราผู้เป็นเจ้าเมืองมีคุณแก่คนทั้งปวงเห็นสมควรแล้วหรือ ทั่งม่อกี๋วจึงตอบว่าเสียงก๊กสั่งข้าพเจ้าไว้เป็นคำขาดแล้ว ซึ่งจะปล่อยท่านไปนั้นไม่ได้ ถึงท่านเป็นเจ้าเมืองมีคุณก็จริง แต่เป็นคนกระทำชั่วจะฆ่าเสียก็จะเป็นไรมี
เจ๋จงก๋งจึงถามว่า เดี๋ยวนี้เสียงก๊กอยู่แห่งใดเล่า ถึงท่านจะไม่เมตตาปล่อยเราก็ตามเถิด แต่เอ็นดูเราช่วยพาไปให้พบปากเสียงก๊กผู้สั่งท่านสักหน่อยหนึ่ง เราจะได้อ้อนวอนขอโทษตัวแล้วจะให้สัจสาบานกับเสียงก๊กว่าตั้งแต่นี้ไปจะร่วมสุขทุกข์มิให้คิดทำร้ายกันสืบไป ทั่งม่อกี๋วหัวเราะแล้วตอบว่า ถึงท่านจะไปพบเสียงก๊กก็หาประโยชน์ไม่ ด้วยเสียงก๊กป่วยมากปากอ้าไม่ได้พูดไม่ออก อย่าไปเลย จงลงมาให้เราจับโดยดีเถิด เจ๋จงก๋งจึงตอบว่า คำโบราณท่านว่าไว้ธรรมดาผู้มีวาสนาเจ้าบ้านภารเมืองนั้นรู้จักกฎหมายผิดและชอบอยู่ในตัวเอง หาต้องมีผู้อื่นมาชี้ขาดปรับไหมไม่ บัดนี้เราก็รู้สึกโทษตัวว่าถึงที่ตายแล้วท่านจงเอ็นดูเราอย่าให้ตายด้วยมือผู้อื่นเสียเกียรติยศเลย จงคุมเราไปที่หอไทเบี้ยวซึ่งปู่ย่าตายายเรา เราจะเชือดคอตายเสียในที่นั้น แต่พอพยุงที่ชื่อชั่วของเราไปภายหน้า ทั่งม่อกี๋วจึงตอบว่า ท่านมาเจรจาลวงเราดังนี้ประดุจดังเราเป็นทารกหาควรไม่ ถ้าท่านเป็นคนดีรู้จักธรรมเนียมแล้ว จะไปไยที่ไทเบี้ยว ด้วยกฎหมายในไทเบี้ยวนั้นว่าคนไม่มีสัจธรรมและอกตัญญูห้ามมิให้เข้าไป ท่านสิรู้โทษตัวแล้วจงเชือดคอตายเสียบนเหลาไต้นั้นเถิด อย่าได้เจรจาล่อลวงเราสืบไปเลย
เจ๋จงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วคิดว่าเราเกิดมาในตระกูลอันสูงหาควรที่จะนิ่งให้เขามามัดเอาไปกระทำโทษไม่ ครั้งนี้ก็สิ้นปัญญาแล้ว ยังแต่กำลัง กำแพงบ้านกับที่เราอยู่ก็พอจะกระโจนพ้น คิดแล้วก็รวบชายเสื้อขึ้นเหน็บไว้ให้มั่นคง ถีบกระโดดออกไปโดยกำลังแรงหวังจะข้ามกำแพงให้พ้นภัย ทั่งม่อกี๋วเห็นดังนั้นก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกแขนขวาเจ๋จงก๋ง เจ๋จงก๋งก็ตกลงมาในกำแพง พวกทหารทั้งปวงก็กลุ้มรุมกันทิ่มแทงจนถึงแก่ความตาย ขณะนั้นเป็นเพลาคํ่าทั่งม่อกี๋วก็ไปตีระฆังสัญญาขึ้น ฝ่ายเกียกือซึ่งเข้าไปค้างอยู่ข้างในครั้นได้ยินระฆังก็ตกใจ คิดว่าเห็นจะมีเหตุแก่เจ้าเมืองเจ๋เป็นมั่นคง พอแลเห็นก๋าตี๋คนใช้เจ๋จงก๋งเดินออกมาจึงถามว่าท่านออกมาด้วยธุระอันใด ก๋าตี๋จึงบอกว่าภายในบังเกิดความร้ายขึ้นใหญ่โต ท่านจงเร่งเข้าไปโดยเร็วเถิด เกียกือจึงร้องว่า ถ้าดังนั้นเพลานี้ก็คํ่ามืด ท่านจงส่งเทียนมาให้เรา ก๋าตี๋ก็แกล้งทำให้เทียนตกลงเทียนนั้นก็ดับแล้วฉวยเทียนเดินไปจุดไฟ เกียกือครั้นจะคอยเพลิงก็กลัวจะช้า มือหนึ่งถือดาบค่อยย่องคลำเข้าไปถึงประตูชั้นกลาง พอสะดุดเชือกซึ่งพวกทหารซุยเกี๋ยงขึงไว้ล้มลง ซุยเกี๋ยงเห็นดังนั้นก็สะอึกเข้าไปเอาดาบฟันเกียกือตาย
ฝ่ายตงก๊กเอียงซึ่งเป็นพี่ชายนางซงขยง เป็นใจเข้าด้วยซุยทู้ครั้นได้ยินเสียงระฆังก็เข้าใจว่าการข้างในสำเร็จแล้ว จึงแสร้งออกมาชวนจิ๋วโต๋กับขุนนางซึ่งอยู่ภายนอกว่า ท่านจะมานั่งให้เจ็บหลังไยเชิญไปรับประทานสุรากับข้าพเจ้าให้สบายดีกว่า จิ๋วโต๋กับขุนนางทั้งปวงหามีความสงสัยไม่ ก็วางอาวุธสำหรับมือลงไว้แล้วก็เดินเข้าไปเสพสุราในห้องระเบียงกับตงก๊กเอียง ขณะนั้นจิ๋วโต๋ได้ยินเสียงระฆังข้างในประหลาด ก็ถามว่าเหตุใดข้างภายในจึงตีระฆัง ตงก๊กเอียงจึงแสร้งบอกว่า เจ๋จงก๋งเสพสุรากับนางซงขยงวันนี้สิ้นวิตกสนุกสบายนัก จึงตีระฆังเป็นจังหวะขับร้องเล่น จิ๋วโต๋จึงว่าเสียงก๊กสิป่วยอยู่ เจ๋จงก๋งมาเยี่ยมไข้ทำดังนี้สมควรกับผู้ใหญ่แล้วหรือ ตงก๊กเอียงตอบว่าเสียงก๊กป่วยยังก็แต่จะตายอยู่แล้ว จะกลัวเกรงอันใดมี ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงระฆังอีก ตงก๊กเอียงกลัวจิ๋วโต๋จะสงสัยจึงแสร้งว่าท่านทั้งปวงจงเสพสุราอยู่ที่นี่ให้สบาย ข้าพเจ้าจะเข้าไปดูเจ๋จงก๋ง เผื่อจะเมาสุรามาก ว่าแล้วก็ลุกเดินเข้าไป จิ๋วโต๋กับขุนนางทั้งปวงก็ยิ่งมีความสงสัยมากขึ้น ต่างคนต่างก็ไปหยิบเอาอาวุธของตัวก็หาได้ไม่ ด้วยพวกตงก๊กเอียงเก็บเอาไปเสีย จิ๋วโต๋ยิ่งตกใจนัก จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เห็นเราท่านทั้งปวงจะพากันตายเสียวันนี้ แล้วก็พากันเที่ยวหาอาวุธจะเข้าไปช่วยเจ๋จงก๋ง พอเดินคลำไปพบเกวียนเล่มหนึ่ง บรรทุกศิลาเต็มอยู่ที่มืด จึงหยิบเอาศิลาคนละก้อนสองก้อนแล้วรีบเข้าไปภายใน มีขุนนางคนหนึ่งชื่อโลอี๋น วิ่งหนีออกมาสะดุดเกวียนเข้าขาหัก ล้มลงหมอบอยู่ที่นั้น แต่ตัวกงซุนเหงานั้นเข้าถอนเอาหลักผูกม้า ถือเป็นอาวุธพากันทำลายประตูเข้าไป พอพบซุยเสงซุยเกี๋ยงพี่น้องสองคนพาทหารพ้นออกมา กงซุนเหงาก็เอาหลักม้าตีถูกซุยเสงแขนหักข้างหนึ่ง ซุยเกี๋ยงก็เอาทวนแทงถูกกงซุนเหงาล้มลงตาย แล้วซุยเกี๋ยงรีบออกมาพบโลอี๋นขาหักล้มอยู่ก็เอาทวนแทงซ้ำไปตายอีกคนหนึ่ง จิ๋วโต๋รบมาถึงข้างในแลเห็นตงก๊กเอียงก็โกรธนัก ก็เอาก้อนศิลาปาไปจนสิ้นมือ แล้วชิงเอาทวนจากทหารที่ยืนอยู่เหล่านั้นได้เล่มหนึ่ง ก็ตรงเข้าไปจะแทงตงก๊กเอียง ตงก๊กเอียงจึงร้องว่าท่านทั้งปวงจงหยุดฟังเราก่อน อันเจ๋จงก๋งนั้นเป็นคนชั่วไม่อยู่ในสัจธรรม หามีเมตตากับเราท่านไม่ เราจะมาฆ่าฟันกันเองตายเสียเปล่าไม่ต้องการ จงช่วยกันคิดอ่านหาเจ้านายมาตั้งจัดแจงการแผ่นดินใหม่จะได้มีชื่อเสียงสืบไปภายหน้า ผู้มีปัญญาจึงจะสรรเสริญ
จิ๋วโต๋ได้ฟังดังนั้นก็ทิ้งทวนลงถอนใจใหญ่แล้วว่า เราเป็นคนพลัดมาแต่เมืองอื่น หมายจะฝากชีวิตกับเจ๋จงก๋งเหมือนบิดามารดา บัดนี้ตามเจ้าออกมาก็รักษาไว้ไม่ได้ ปล่อยให้เป็นอันตรายดังนี้ไม่สมควร เราจะอยู่พึ่งผู้ใดเล่า วันนี้จะเอาชีวิตสนองคุณเจ๋จงก๋งจึงจะชอบ ว่าแล้วก็เอาศีรษะโดนเสาศิลาหลายทีจนเสาหักศีรษะก็แตกตาย ฝ่ายเปียซือซึ่งเป็นขุนนางรักษาวังครั้นแจ้งความว่าเจ๋จงก๋งหลงกลซุยทู้ ซุยทู้คิดฆ่าเสียแล้ว ก็มีความอาลัยร้องไห้รักเป็นอันมาก แล้วเชือดคอตายเสียที่ประตูตึกเจ๋จงก๋ง ห่องกูขุนนางผู้หนึ่งคิดกตัญญูดังเปียซือก็ผูกคอตายเสียที่บ้าน ฝ่ายต๊กหูกับเสียงอุ๊นขุนนางสองคนครั้นแจ้งข่าวว่าเจ๋จงก๋งไปบ้านซุยทู้ ซุยทู้คิดฆ่าเสียก็ตกใจ จึงพากันไปบ้านซุยทู้ปรารถนาจะดูศพเจ๋จงก๋ง ครั้นไปถึงกลางทางได้ยินข่าวว่าเกียกือเพื่อนรักของตัวตายก็เสียใจร้องไห้รักเป็นอันมาก จึงชวนกันเชือดคอตายเสียที่นั้น
ยังมีขุนนางซึ่งเป็นพรรคพวกกตัญญูกับเจ๋จงก๋งสองคน ชื่ออองโห โลโปกุ้ย อองโหจึงปรึกษากับโลโปกุ้ยว่าเราทุกวันนี้ก็ได้พึ่งเจ๋จงก๋ง เดี๋ยวนี้เจ๋จงก๋งก็ตายเราจะพึ่งผู้ใด เราตายตามเจ๋จงก๋งไปพึ่งกันเมืองผีเถิด จะอยู่ไปอ้ายพวกขบถมันจะคิดทำร้ายเรา โลโปกุ้ยจึงว่าท่านคิดดังนี้ไม่ชอบ ชีวิตเป็นของหายากยังไม่ควรจะตายอย่าเพ่อให้ตายเสีย สติปัญญายังมีอยู่จงคิดไปหาที่พึ่งอื่นพอให้พ้นภัย แล้วค่อยฟังข่าวดูว่าผู้ใดเป็นเจ้าเมืองใหม่มีใจอารีจึงค่อยพากันกลับมา อองโหจึงว่าท่านคิดนี้ชอบนัก ถ้ากระนั้นท่านกับเราจงสาบานกันเสียว่าถ้าผู้ใดกลับมาเมืองได้ดีแล้วอย่าลืมกัน แล้วสาบานว่าจะเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันเสร็จแล้ว อองโหก็หนีไปอยู่เมืองกี๋ เมื่อโลโปกุ้ยจะหนีไปนั้น จึงเรียกโลโปปีผู้น้องมาสั่งว่า ธรรมดาขุนนางซึ่งกินเบี้ยหวัดของเจ้านาย เจ้านายเลี้ยงไว้ปรารถนาจะได้เป็นเพื่อนตัว บัดนี้มีผู้ทำร้ายเจ้านายตาย เราช่วยป้องกันไม่ได้ก็เป็นความชั่วของเรา อนึ่งเราจะฆ่าตัวตายตามเจ้าให้ลือชื่อไปภายหน้าก็หาประโยชน์ไม่ ถ้ารักษาชีวิตไว้ได้หวังที่จะได้แก้แค้นแทนเจ้าเห็นจะดีกว่า พี่เป็นคนสำคัญกว่าจะต้องหลบไปอาศัยอยู่เมืองอื่น เจ้าจงอยู่ในเมืองนี้คิดประจบประแจงฝากตัวซุยทู้เค่งหองสองคนนั้นให้รักใคร่สนิทอย่าให้มีใจรังเกียจเลย แล้วจงบอกไปให้พี่รู้ ถ้าพี่ได้กลับมาสนองคุณเจ้าสำเร็จแล้ว ถึงจะตายก็ไม่เสียดายแก่ชีวิต สั่งน้องแล้วลอบหนีไปอาศัยอยู่เมืองจิ้น โลโปปีก็อุตส่าห์ไปฝากตัวให้เค่งหองใช้สอยสนิท เค่งหองก็ตั้งให้โลโปปีเป็นทหารสำหรับรักษาตัวเช้าเย็น แต่สินเสียนงูนั้นหนีไปทำราชการอยู่ ณ เมืองฌ้อ
ขณะเมื่อซุยทู้ฆ่าเจ้าเมืองเจ๋ครั้งนั้น ขุนนางที่เหลืออยู่ต่างคนปิดประตูบ้านคอยฟังข่าวดีร้าย แต่วันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือนคนหนึ่งรีบมา ณ บ้านซุยทู้เข้ากอดศพเจ๋จงก๋ง ซบศีรษะลงกลิ้งเกลือกร้องไห้รักเป็นอันมาก จึงโจนขึ้นไปจากพื้นสามครั้งแล้วคำนับศพลากลับไปบ้าน
ฝ่ายซงบูกี๋วซึ่งเป็นขุนนางญาติของนางซงขยงเห็นดังนั้น จึงว่ากับซุยทู้ว่า เราฆ่าวันเอ๋งเสียเถิดหรือ ซุยทู้จึงว่า อย่าทำวุ่นวาย วันเอ๋งคนนี้อาณาประชาราษฎร์รักใคร่มาก วันเอ๋งตายคนหนึ่งดุจดังทำร้ายคนทั้งเมืองเหมือนกัน เราจะหาความสุขมิได้ ฝ่ายวันเอ๋งเมื่อมาจากบ้านซุยทู้ก็รีบไปบ้านตันซูบู ครั้นถึงจึงถามว่า ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เหตุไรจึงนิ่งให้บ้านเมืองว่างไม่มีเจ้านายหลายวันนี้สมควรแล้วหรือ ตันซูบูจึงว่าราชการในบ้านเมืองเราทุกวันนี้ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับโกจีก๊กแฮสองคน การอาญาสิทธิ์ฝ่ายทหารเล่าก็สำเร็จเด็ดขาดอยู่กับซุยทู้เค่งหอง วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็เสียนํ้าใจลาตันซูบูกลับไปบ้าน
ฝ่ายตันซูบูจึงคิดแต่ในใจว่า เมืองเจ๋ทุกวันนี้คนดีมีสติปัญญาหามีไม่ มีแต่คนชั่วอกตัญญู เราจะอยู่ร่วมบ้านเมืองกับไอ้พวกนี้ก็จะพาเสียชื่อด้วย ว่าแล้วก็อพยพครอบครัวไปอาศัยอยู่ ณ เมืองซอง ฝ่ายวันเอ๋งครั้นแจ้งว่าตันซูบูหลบตัวไปอยู่เมืองอื่น ไม่มีที่จะปรึกษาหารือก็รำคาญใจ วันหนึ่งทำเดินไปหาโกจีก๊กแฮซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการข้างพลเรือน ครั้นถึงต่างคำนับกันแล้ววันเอ๋งจึงถามว่า ทุกวันนี้ท่านทั้งสองก็เป็นผู้ใหญ่สำเร็จราชการ ซึ่งบ้านเมืองว่างเปล่าอยู่ไม่มีเจ้าเป็นหลายวันดังนี้ท่านเห็นสมควรแล้วหรือ ปัญญาท่านจะคิดประการใด โกจีก๊กแฮจึงตอบว่า ท่านไม่รู้หรือราชการบ้านเมืองทุกวันนี้สิทธิ์ขาดอยู่กับซุยทู้เค่งหอง ถ้าสิทธิ์ขาดอยู่กับข้าพเจ้าเหมือนหนหลังที่ไหนการเป็นเช่นนี้ วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่คิดว่าเมืองเจ๋นี้เห็นจะสิ้นเชื้อสายตระกูลเจ้าเมืองเก่าเป็นมั่นคง คิดแล้วก็ลาไปบ้าน
ฝ่ายเค่งหองเมื่อคิดกับซุยทู้ทำร้ายเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็ยังไม่หายความแค้น จึงใช้เค่งเซียผู้บุตรไปเที่ยวสืบจับลูกหลานพวกพ้องเจ้าเมืองเจ๋มาฆ่าเสียอีกเป็นหลายคน จึงคิดอ่านกับพวกจัดแจงเกวียนกระบวนแห่ออกไปรับซุยทู้เข้ามาในเมืองที่เจ้าเมืองเจ๋ออกว่าราชการ แล้วให้คนไปเชิญโกจีกับก๊กแฮเข้ามาปรึกษาว่า เจ๋จงก๋งเป็นคนชั่วถึงแก่กรรมแล้ว บัดนี้บ้านเมืองว่างอยู่ท่านจะเห็นผู้ใดที่จะว่าราชการเมืองได้เล่า โกจีกับก๊กแฮจึงว่า การทั้งนี้ก็สุดแต่ท่านทั้งสองจะจัดแจงเถิด เค่งหองจึงว่าบรรดาข้าราชการในเมืองเจ๋ทุกวันนี้ ที่ใครจะหลักแหลมเข้มแข็งมีผู้กลัวเกรงมากเหมือนเสียงก๊กซุยทู้นั้นหามีไม่ การครั้งนี้ก็สุดแต่เสียงก๊กจะจัดแจง ข้าพเจ้าทั้งปวงก็จะปฏิบัติตาม
ซุยทู้ได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านทั้งปวงยอมให้เราเป็นผู้จัดแจงเราก็ขอบใจอยู่แล้ว ทุกวันนี้ซึ่งจะสืบเอาเชื้อสายของเจ้าเมืองเจ๋ผู้ตายมารักษาแผ่นดินสืบไปนั้นไม่มีตัวแล้ว เราเห็นแต่หงอกีวบุตรเจ้าเมืองเจ๋คนเก่าซึ่งร่วมบิดากับเจ้าเมืองเจ๋ผู้ตายคนเดียว หงอกีวเป็นบุตรของบุตรสาวขุนนางที่ไตหูอยู่เมืองฬ่อ ถ้าเราตั้งหงอกีวเป็นเจ้าเมืองแล้ว เมืองฬ่อกับเมืองเราก็จะได้เป็นพวกพ้องกันสืบไป ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย ครั้นฤกษ์ดีก็จัดแจงล้อเกวียนกระบวนแห่ พาขุนนางพลเรือนออกไปรับหงอกีวที่บ้านเข้ามาตั้งเป็นเจ้าเมืองเจ๋ชื่อเก๋งก๋ง
เก๋งก๋งนี้เมื่อเป็นเจ้าเมืองอายุยังเด็กนัก หารู้จักขนบธรรมเนียมราชการบ้านเมืองไม่ ซุยทู้ก็เป็นผู้สำเร็จราชการทั้งเมืองเจ๋ ตั้งตัวเองเป็นเสียงก๊กใหญ่ฝ่ายขวา เค่งหองนั้นเป็นเสียงก๊กรองฝ่ายซ้าย ขุนนางนอกนั้นให้คงอยู่ตามที่ดังเก่า ถึงวันดีซุยทู้ก็ให้ประชุมขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนพร้อมกันที่ตำแหน่งเฝ้าเก๋งก๋ง แล้วซุยทู้จึงประกาศว่าเก๋งก๋งทุกวันนี้ยังเยาว์อยู่ หามีสติปัญญารอบคอบไปในราชการบ้านเมืองไม่ ท่านทั้งปวงจะทำราชการกับเก๋งก๋งสืบไป จงเอาโลหิตออกสาบานตัวให้ทั่วทุกคน เก๋งก๋งจึงวางใจสนิท ขุนนางทั้งปวงก็กระทำตามเสียงก๊กสั่ง แล้วสาบานตัวว่าข้าพเจ้าทั้งปวงจะขอทำราชการซื่อสัตย์สุจริตเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกับเสียงก๊กทั้งสอง ถ้ามิสัจดังนี้ก็ขอให้เทพยดาประหารชีวิตข้าพเจ้าทั้งหลายให้ตายตามกันดุจตะวันตกเมื่อเพลาเย็นนั้นเถิด
แต่วันเอ๋งนั้นสาบานตัวผิดกับคนทั้งปวง ในคำสาบานนั้นว่า ท่านทั้งปวงจะมีใจกตัญญูต่อเจ้านาย และมีเมตตาแก่ประชาราษฎร์ นํ้าจิตข้าพเจ้าไม่สุจริตเหมือนดังว่า ก็ให้เทพยดาเป็นสักขีทิพยพยานในคำสาบานข้าพเจ้าเถิด ซุยทู้กับเค่งหองได้ฟังวันเอ๋งสาบานประชดดังนั้นก็หน้าตึงเคืองอยู่ โกจีกับก๊กแฮเห็นเสียงก๊กทั้งสองเคืองวันเอ๋งกลัวจะเกิดความขึ้นในที่ประชุมจะเสียการใหญ่จึงแสร้งร้องขึ้นว่า ท่านทั้งสองทำการทั้งนี้ด้วยสุจริตต่อแผ่นดินโดยแท้ หามีที่สงสัยไม่แล้ว ท่านทั้งปวงจงสงบเถิด
ขณะเมื่อเจ๋จงก๋งตายนั้น เหลปีก๋งเจ้าเมืองกี๋มาคำนับศพเจ๋จงก๋งอยู่ยังหาได้กลับเมืองไม่ เสียงก๊กซุยทู้เค่งหองสองคนจึงพาเข้ามาคำนับเก๋งก๋ง สาบานเป็นมิตรกันสืบไป แล้วก็สั่งเหลปีก๋งกลับไปเมืองกี๋ แล้วซุยทู้จึงสั่งซงบูกี๋วไปเก็บศพเจ้าเมืองเจ๋กับศพขุนนางที่บรรดาตายด้วยกันนั้นไปฝังเสียนอกเมืองทั้งสิ้น
ขณะเมื่อเจ๋จงก๋งตายนั้น ไทสือเป๊กซึ่งเป็นผู้จดหมายเหตุจึงจดว่า ณ วันเดือนเจ็ดข้างขึ้นปีนั้น เสียงก๊กซุยทู้ฆ่าเจ้าเมืองเจ๋ชื่อเจ๋จงก๋งตาย เพลาวันหนึ่งซุยทู้เข้าไปเที่ยวเล่น ณ ตึกอาลักษณ์ เห็นหนังสือจดชื่อตัวไว้ดังนั้นก็โกรธ จึงเรียกไทสือเป๊กเข้ามาว่า ท่านจงแปลงจดหมายเหตุเสียใหม่ว่าเจ๋จงก๋งเป็นไข้ตาย ไทสือเป๊กจึงว่า ซึ่งจะให้แปลงจดหมายเหตุอย่างท่านว่านั้นไม่ได้ สุดแล้วแต่จะโปรดเถิด ซุยทู้ก็สั่งให้เอาไทสือเป๊กไปฆ่าเสียแล้วเอาน้องไทสือเป๊กที่สองชื่อตงมาตั้งเป็นไทสือ ให้แปลงจดหมายเสีย ไทสือตงก็ไม่แปลงขืนจดลงดังเก่า ก็ให้ฆ่าเสียอีกแล้วเอาน้องคนที่สามชื่อยกมาตั้งก็จดหมายดังเก่า ก็สั่งให้เอาไปฆ่าเป็นสามคนด้วยกัน ยังแต่น้องไทสือเป๊กที่สี่ชื่อกุย เอามาตั้งเป็นไทสือกุย ไทสือกุยก็จดว่า ซุยทู้ฆ่าเจ๋จงก๋งตายเหมือนพี่ชายจดนั้น ซุยทู้จึงว่าอันพี่ชายตัวตายมาเป็นสามคนแล้ว ตัวไม่รักชีวิตหรือจึงขืนทำดังนี้ ตัวจงแปลงเสียหน่อยเถิด เราจะบำเหน็จรางวัลชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด ไทสือกุยจึงว่าอย่างธรรมเนียมแต่โบราณว่า บุคคลผู้ใดจะเป็นขุนนางรับราชการที่ไทสือ ก็ให้มีใจสัตย์ซื่อโดยสุจริตอย่าทำให้เส้นพู่กันผิดกับความจริง ดีและชั่วอย่าให้กลัวความตาย ถึงปู่ย่าตายายและบิดามารดาและลูกหลานพวกพ้องทั้งปวง ถ้าทำการทุจริตและสุจริตก็ต้องมิได้คิดแก่หน้า ถึงท่านไม่เมตตาจะฆ่าเสียก็จะก้มหน้าตาย รักษาจดหมายไว้ในแผ่นดินแล้วแต่จะโปรด อย่างธรรมเนียมก็มีอยู่ไม่สู้นานนักครั้งจิ้นเลงก๋งเจ้าเมืองจิ้น เตียวฉวนซึ่งเป็นน้องร่วมแซ่เตียวกับเตียวตุน เตียวฉวนฆ่าเจ้าเมืองจิ้นเสียครั้งนั้น ท่านลืมไปแล้วหรือ ตังหอซึ่งเป็นไทสืออยู่เมืองจิ้นก็จดหมายเอาเตียวตุนว่าฆ่าเจ้าเมืองเสีย เพราะเตียวตุนเป็นผู้สำเร็จราชการหาอยู่รักษาเจ้านายไม่ เตียวตุนก็ยอมให้ไทสือจด ถึงข้าพเจ้าไม่จดอาณาประชาราษฎร์ซึ่งมีสติปัญญาเขาคงเขียนเรื่องราวไว้ ท่านอย่าซ่อนเลยไม่มิดแล้ว
ซุยทู้ได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ นิ่งอยู่ประมาณครู่หนึ่งแล้วตอบว่า ซึ่งเราทำการทั้งนี้มิใช่จะคิดเอาประโยชน์แก่ตัวนั้นหามิได้ ทำการทั้งนี้ก็เพราะเมตตากับอาณาประชาราษฎร์ ด้วยเจ๋จงก๋งเป็นคนชั่วหามีความเมตตาแก่เราท่านทั้งปวงไม่ ถ้าละไว้ราษฎรในเมืองเจ๋คงจะไม่มีความสุขท่านก็รู้อยู่เอง ท่านเห็นดีแล้วก็ตามใจท่านเถิด ไทสือกุยมิได้ตอบประการใดก็คำนับลาไปบ้าน ถึงกลางทางพบลำซูซึ่งเป็นขุนนางผู้น้อยซึ่งอยู่ในอาลักษณ์วิ่งมาถามว่า ข้าพเจ้ากลัวว่าซุยทู้จะฆ่าท่านเสียอีกจะหามีผู้จดหมายเหตุนี้ไม่ บ้านเมืองจะแปรปรวนไป ข้าพเจ้าจึงรีบมาหวังว่าจะได้รับราชการแทนท่านต่อไป ไทสือกุยจึงว่าท่านอย่ามีความวิตกเลย อย่างธรรมเนียมของเรานั้นไม่แปรปรวน ว่าแล้วต่างคนต่างก็ไปบ้าน ฝ่ายซุยทู้กลับไปบ้านไม่มีความสบายด้วยกลัวชื่อตัวจะชั่วไปภายหน้า ก็ให้ไปจับเอาตัวเกียกือซึ่งเป็นคนใช้ของเจ๋จงก๋ง เป็นคนสนิทของตัวมาฆ่าเสียให้หายคาวเหมือนเตียวตุนเมืองจิ้น
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งเจ้าเมืองจิ้น ซึ่งนัดกองทัพหัวเมืองจะมาตีเมืองเจ๋ค้างน้ำมาอยู่ครั้งนั้น ครั้นเห็นน้ำแห้งลงแล้วก็ชวนหัวเมืองซึ่งนัดไว้เก่านั้นให้ยกกองทัพมาพร้อมกันที่ตำบลอีหยีจะมาตีเมืองเจ๋ เสียงก๊กซุยทู้แจ้งข่าวดังนั้นก็ตกใจ จึงใช้เค่งหองไปเจรจากับจิ้นเปงก๋งว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเจ๋นี้ รู้อยู่ว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ได้มีคุณไว้กับเจ้าเมืองเจ๋นายข้าพเจ้า นายของข้าพเจ้าไม่ดีเองท่านจึงต้องยกทัพมาเหนื่อยยาก ข้าพเจ้าทั้งปวงจึงพร้อมใจกันจับเอาตัวเจ๋จงก๋งฆ่าแก้แค้นแทนท่าน เชิญท่านยกกลับไปเมืองเถิด อันเก๋งก๋งซึ่งเป็นเจ้าเมืองเจ๋ใหม่นี้ก็ได้เป็นเชื้อสายกับเจ้าเมืองฬ่อ และก็หมายจะฝากตัวกับท่านสืบไป อันตำบลเตียวโก๋นั้นข้าพเจ้าก็จะคืนให้ท่านด้วย แล้วจะจัดเครื่องมโหรีอย่างดีในเมืองเจ๋มาคำนับท่านต่อภายหลัง
จิ้นเปงก๋งได้ฟังมีความยินดี รับว่าจะกลับไป เค่งหองก็เอาเนื้อความมาแจ้งกับซุยทู้ ซุยทู้ก็จัดแจงสิ่งของตามที่ว่าไว้จะให้เจ้าเมืองจิ้นและเสบียงอาหารข้าวของซึ่งจะกำนัลหัวเมืองบรรดาซึ่งมากับเจ้าเมืองจิ้นเป็นอันมาก ก็มอบให้คนใช้เอาออกมาคำนับเจ้าเมืองจิ้นกับหัวเมือง เจ้าเมืองจิ้นก็พาหัวเมืองทั้งปวงเลิกทัพกลับไป ตั้งแต่นั้นมาเมืองจิ้นกับเมืองเจ๋ก็ขาดศึกกันมา
ฝ่ายสิดโต๋ซึ่งเป็นทหารอยู่เมืองเจ๋ หนีมาอยู่เมืองโอยก่อนนั้น ครั้นรู้ว่าจิ๋วโต๋กับเฮงโก้ยตายก็คิดจะกลับมาเมืองเจ๋ดังเก่า โอยเหียนก๋งแจ้งกิตติศัพท์ดังนั้นก็เสียดายด้วยเป็นคนมีฝีมือ จึงใช้ให้กงซุนเต๋งไปพูดจาเกลี้ยกล่อม สิดโต๋ก็ยอมอยู่ โอยเหียนก๋งจึงตั้งให้เป็นทหารเอกอยู่ในเมืองโอย
ฝ่ายหงออ๋องเจ้าเมืองหงอเป็นอริกันอยู่กับฌ้อคังอ๋อง ครั้นถึงวันดีก็ยกกองทัพจะไปตีเมืองฌ้อ ครั้นยกมาถึงเมืองโกเจ๋าก็ขับทหารเข้าระดมตี งูสินซึ่งเป็นทหารรักษาหน้าที่อยู่บนเชิงเทินเมืองโกเจ๋า แลเห็นหงออ๋องขี่เกวียนขับทหารถลำเข้ามาริมเชิงกำแพง ก็เอาเกาทัณฑ์ยิงลงไปถูกหงออ๋องตาย เมื่อหงออ๋องจะตายนั้น สั่งขุนนางไว้ว่าให้ตั้งอีเจ้เป็นเจ้าเมืองแทนตัว ขุนนางเมืองหงอก็เลิกกองทัพกลับมาเมือง ตั้งอีเจ้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองตามหงออ๋องสั่ง
ขณะเมื่ออีเจ้ได้เป็นเจ้าเมืองแล้วมิได้คิดจะทำการสิ่งใด เพลาคํ่าก็จุดธูปเทียนบวงสรวงเทพยดา ขออย่าให้ชีวิตตัวยืดยาว จงตายเสียในวันนี้พรุ่งนี้เถิด ขุนนางทั้งปวงแจ้งความดังนั้นก็นึกประหลาด จึงพากันเข้าไปคำนับอีเจ้เจ้าเมืองแล้วถามว่า อย่างธรรมเนียมคนทั้งปวง เขาบูชาเทวดาก็มีแต่ขออายุให้ยืนยาว นี่ท่านมาขอให้ตายเสียเร็วๆ นั้นด้วยเหตุสิ่งใด อีเจ้จึงตอบว่าเดิมบิดาเราได้เป็นเจ้าเมืองนี้มีบุตรชายสี่คน เมื่อจะตายสั่งให้พี่ใหญ่เราเป็นเจ้าเมือง แล้วให้พี่ถัดเราและตัวเรากับตัวน้องสุดท้องให้ได้เป็นเจ้าเมืองหงอทุกคน บัดนี้ได้เป็นสามคนทั้งตัวเราแล้ว เรามีความวิตกด้วยน้องสุดท้องจะไม่ได้เป็นเจ้าเมืองเพราะกลัวอายุเราจะยืดยาว น้องจะตายเสียก่อน จึงบนเทวดาว่าให้ตัวตายเสียเร็วๆ น้องจะได้แทนที่ เราพี่น้องทั้งสามจะได้มีชื่อว่ามีกตัญญูมิได้ล่วงคำบิดาสั่ง
ฝ่ายขุนนางเมืองโอยสองคนชื่อซุนเลียงฮูหนี่ง ชื่อเป๊กสิดหนี่ง ขุนนางสองคนนี้สิทธิ์ขาดอยู่ในเหียนก๋งเจ้าเมืองโอย ครั้นเห็นเหียนก๋งทำการไม่ชอบใจตัวก็เนรเทศเสีย แล้วเอากงจูเผียวผู้น้องเหียนก๋งมาตั้งเป็นเสียงก๋งเจ้าเมืองโอย เป๊กสิดก็ได้สำเร็จราชการมาช้านานจนตัวป่วยลง คิดถึงความชั่วของตัวซึ่งพาโลถอดเจ้าเมืองเก่าเสียนั้นก็เสียใจ คิดจะทำการแก้ตัวก็หารู้แห่งจะทำประการใดไม่ด้วยตัวป่วยหนัก จึงเรียกเป๊กฮีผู้บุตรเข้ามาสั่งว่า แต่ต้นแซ่ของเรามาได้มีความชอบไว้ในแผ่นดินเมืองโอยเป็นอันมาก จนถึงตัวเรามาทำเสียไปหน่อยหนึ่งด้วยความเจ้าเมืองเก่า ถ้าบิดาหาบุญไม่แล้วเจ้าจงคิดหาความผิดถอดเสียงก๋งออกเสียจากที่ ไปรับเอาเหียนก๋งซึ่งบิดาถอดมาตั้งให้เป็นเจ้าเมืองดังเก่าจึงจะสิ้นชื่อชั่วในตัวบิดา เป๊กฮีก็รับคำ เป๊กสิดก็ขาดใจตาย เป๊กฮีก็ได้เป็นที่แทนบิดา คิดถึงคำบิดาสั่งนั้นไม่ขาด คอยดูจะหาความผิดเสียงก๋งทุกวันก็หาเห็นโทษสิ่งใดไม่
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบสี่ปี เหียนก๋งซึ่งเป็นเจ้าเมืองโอยเก่า เป๊กสิดเนรเทศเสียนั้นไปอาศัยอยู่เมืองเจ๋ จึงขอกองทัพเจ้าเมืองเจ๋ยกมาตี ได้ตำบลอีหยีซึ่งขึ้นกับเมืองโอยได้แล้ว ก็ใช้กงซุนเต๋งลอบเข้าไปหาเป๊กฮีในเมืองโอยบอกว่า ท่านก็ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองโอยแทนบิดา อันตัวเรานี้บิดาท่านไม่ชอบใจก็ถอดเราออกเสียจากที่เจ้าเมือง ยกเสียงก๋งขึ้นเป็นแทนที่เรา บัดนี้บิดาท่านก็ถึงแก่ความตายแล้ว สั่งเสียท่านไว้ให้ทำนุบำรุงเสียงก๋งอย่างไร ท่านจงกลับคำสั่งบิดามาทำนุบำรุงให้เราได้เป็นเจ้าเมืองดังเก่าแล้ว เราจะให้ท่านเป็นขุนนางสำเร็จราชการทั้งเมืองโอย เราจะขออาศัยแต่พอเซ่นปู่ย่าตายายต้นแซ่ของเรา ซึ่งเหียนก๋งว่ากล่าวบนบานเป๊กฮีไปทั้งนี้ เพราะหารู้ไม่ว่าเป๊กสิดสั่งเป๊กฮีไว้ให้รับตัวมาเป็นเจ้าเมืองใหม่
ขณะเมื่อเป๊กฮีแจ้งความเหียนก๋งสั่งมาว่าดังนั้นก็มีความยินดี ด้วยได้สมคำบิดาสั่งโดยง่ายแล้วได้ลาภโตใหญ่ด้วย จึงคิดว่าซึ่งเหียนก๋งมาประจบประแจงเราดังนี้ก็เพราะอยากจะใคร่ได้เมืองโอย ได้แล้วจะกลับคำเสียดอกกระมัง ถ้าได้ตัวก๋งจูจวนเข้ามาพูดกับเราจึงจะเชื่อฟังได้ ด้วยก๋งจูจวนเป็นคนอยู่ในสัจธรรมราษฎรนับถือมาก คิดแล้วก็เขียนหนังสือให้กับก๋งจูต๋ง ฝากไปถึงเหียนก๋งเป็นใจความว่า อันการบ้านนี้มิใช่การเล็กน้อยเป็นการใหญ่ ข้าพเจ้าสติปัญญาน้อยซึ่งจะคิดแต่ผู้เดียวนั้นเหลือกำลังนัก ขอท่านจงให้ก๋งจูจวนซึ่งมีสติปัญญาน้องชายท่านเข้ามาช่วยคิดราชการจึงจะสำเร็จโดยเร็ว
เหียนก๋งได้แจ้งในหนังสือดังนั้นจึงเรียกก๋งจูจวนเข้ามาว่า ตัวเราซึ่งได้สมบัติในเมืองโอยคืนครั้งนี้ ก็เพราะพึ่งสติปัญญาเป๊กฮีผู้เดียว เจ้าจงเข้าไปช่วยคิดอ่านกับเขาหน่อยเถิด ก๋งจูจวนเสียมิได้ก็รับไว้แต่ปากเพราะกลัวความจะกลับกลอก เหียนก๋งจึงซ้ำเตือนอีกเป็นหลายครั้ง ก๋งจูจวนจึงแสร้งตอบว่า ที่ทางส่วยสาอากรสิจะยกให้เป็นสินบนกับเขาสิ้น แล้วจะเข้าไปเป็นเจ้าเมืองเปล่าๆ นั้นหาต้องการไม่ ถ้าฉวยว่าพลิกแพลงไปก็จะเป็นความเท็จกับเป๊กฮี เหียนก๋งจึงว่า ทุกวันนี้เราพี่น้องจะหาที่อาศัยแต่พอเป็นสุขของตัวแท้ก็ทั้งยาก การทั้งนี้เจ้าอย่าวิตกเลยพี่หาให้เจ้าเสียสัจกับเป๊กฮีไม่ ผิดชอบก็ไปรักษาหอไทเบี้ยวจนสืบลูกหลานสิ้นตระกูล ก๋งจูจวนจึงว่าถ้าใจท่านเป็นหนึ่งแน่แล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาไปหาเป๊กฮีตามท่านใช้ ว่าแล้วก็เข้าไปในเมืองถึงบ้านเป๊กฮีก็แจ้งความตามเหียนก๋งสั่งมาทุกประการ
เป๊กฮีได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า การจึงเหียนก๋งว่ามากับท่านดังนี้ ถ้าท่านรู้เห็นเป็นประการใดแล้ว ข้าพเจ้าก็คงจะช่วยให้สมความปรารถนาของเหียนก๋ง ก๋งจูจวนก็ลุกออกไปกลางแจ้งแหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วสาบานตัวว่า การครั้งนี้ถ้าข้าพเจ้ากลับถ้อยคืนคำไป ก็อย่าให้ข้าพเจ้าได้อยู่กินข้าวในเมืองโอยสืบไปเลย เป๊กฮีได้ฟังก็มีความยินดีแล้วว่า คำซึ่งท่านสาบานให้เราวันนี้ฉกรรจ์นัก ด้วยรักเราโดยสุจริต เราขอบใจท่านแล้ว ท่านจงออกไปบอกกับเหียนก๋งให้ยับยั้งอยู่ที่ตำบลอีหยีก่อน การในเมืองนี้เราคิดได้ท่วงทีประการใดจึงจะได้ให้คนใช้ลอบไปแจ้งความให้รู้ ก๋งจูจวนก็คำนับลาออกไปแจ้งความแก่เหียนก๋งตามเป๊กฮีสั่งทุกประการ เมื่อก๋งจูจวนลาไปแล้ว เป๊กฮีจึงเอาความซึ่งบิดาสั่งไว้ไปปรึกษากับกูอวนซึ่งเป็นเพื่อนราชการกัน ด้วยกูอวนเป็นคนตรงจะว่ากล่าวประการใดบ้าง
กูอวนได้ฟังเป๊กฮีว่า ก็เอามือปิดหูเสียไม่ขอฟังแล้วว่า เดิมเมื่อบิดาท่านเนรเทศโอยเหียนก๋งเสีย แล้วตั้งเจ้าเมืองเดี๋ยวนี้ขึ้น เราก็หาได้รู้เห็นด้วยไม่ ท่านจะเอาความซึ่งกระทำกันต่อไปนี้มาบอกเราด้วยเหตุสิ่งใดเล่า ทุกวันนี้ท่านก็ได้สำเร็จราชการเป็นผู้ใหญ่แต่ผู้เดียวแล้ว จงทำตามอัชฌาสัยท่านเถิด เป๊กฮีได้ฟังกูอวนว่าดังนั้นก็หาตอบประการใดไม่ แล้วลาไปหาไตหูเจียวออกปักจงอุ๋ยปรึกษาความเหมือนกับกูอวน ไตหูเจียวออกปักจงอุ๋ยได้ฟังดังนั้นแล้วตอบว่า การทั้งนี้ท่านคิดชอบข้าพเจ้าทั้งสองก็เห็นด้วย เป๊กฮีก็มีความยินดี เพราะขุนนางทั้งปวงก็ปรองดองด้วย แล้วก็ลาไปบ้านอิวไจ้ก๊ก เอาความทั้งปวงปรึกษากับอิวไจ้ก๊ก อิวไจ้ก๊กจึงตอบว่า อันเสียงก๋งนี้ได้เป็นเจ้าเมืองมาถึงสิบสองปีแล้ว อาณาประชาราษฎร์ก็อยู่เย็นเป็นสุขหามีความผิดไม่ ซึ่งท่านจะยกออกเสีย และเอาเหียนก๋งซึ่งบิดาท่านถอดเสียนั้น ความผิดจะมิมีกับตัวพ่อลูกหรือ ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่จงตรึกตรองดูแต่ควร
เป๊กฮีได้ฟังจึงตอบว่า การทั้งนี้มิใช่ข้าพเจ้าจะคิดเอง บิดาข้าพเจ้าเมื่อจะตายสั่งไว้ ครั้นข้าพเจ้านิ่งเสียจะเป็นคนอกตัญญูละเมิดคำสั่งบิดา อิวไจ้ก๊กได้ฟังจึงตอบว่า ถ้าดังนั้นท่านจงงดรอแต่พอข้าพเจ้าได้ออกไปพบเหียนก๋ง ดูกิริยาพาทีจะมีแยบคายประการใดบ้างแล้วจึงค่อยปรึกษากันต่อภายหลัง เป๊กฮีก็เห็นชอบด้วย ครั้นเพลาคํ่าลงอิวไจ้ก๊กเรียกคนใช้สนิทสองสามคนพอเป็นเพื่อนแล้วก็รีบออกไปตำบลอีหยี ขณะเมื่ออิวไจ้ก๊กไปถึงนั้นเป็นเพลาคํ่า เหียนก๋งชำระเท้าจะเข้านอน พอแลเห็นอิวไจ้ก๊กออกมาหาก็มีความยินดีนักจนลืมใส่รองเท้าเดินตีนเปล่าออกมารับอิวไจ้ก๊กแล้วว่า ท่านออกมาจากเป๊กฮีนำข่าวดีมาให้ข้าพเจ้าหรือ
อิวไจ้ก๊กคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าจะได้ออกมาจากสำนักเป๊กฮีนั้นหามิได้ ข้าพเจ้ามาทั้งนี้เพราะแจ้งข่าวว่าท่านมาอยู่ในแดนเมืองโอย จึงอุตส่าห์เล็ดลอดออกมาเยือนท่านดอก เหียนก๋งได้ฟังอิวไจ้ก๊กว่าก็พิจารณาตรึกตรองดูก็รู้ว่าเป๊กฮีกับอิวไจ้ก๊กจะปรึกษากันเป็นมั่นคง ซึ่งออกมาทั้งนี้ปรารถนาจะดูกำลังเรา คิดแล้วจึงตอบว่า ท่านอย่าพูดจาบิดพลิ้วไปเลย ท่านจงเห็นกับความหนหลัง ช่วยคิดอ่านกับเป๊กฮีให้เราสมความปรารถนาแล้วเราก็จะชุบเลี้ยงท่านให้ถึงขนาด ถึงตัวเป๊กฮีก็ให้คิดถึงที่จะได้สิทธิ์ขาดอยู่ในเมืองโอย ท่านจงนำคำของเราไปบอกด้วยเถิด อิวไจ้ก๊กจึงตอบว่า ธรรมดาผู้มีความปรารถนาจะเป็นเจ้าบ้านภารเมืองนั้น ก็เพราะจะเป็นอิสริยยศสิทธิ์ขาดอยู่ในตนหามีผู้ขัดขวางไม่ นี่ข้าพเจ้าก็แจ้งอยู่ว่าท่านยกเอาราชการทั้งปวงไปบนเป๊กฮีให้สำเร็จอยู่ในเขาแล้ว ท่านจะเป็นเจ้าเมืองเหมือนดังเจว็ดไม้นั้นจะประโยชน์สิ่งใด
เหียนก๋งจึงบอกว่า ท่านไม่รู้หรือ บรรดาผู้มียศที่ได้เป็นเจ้าเมืองนั้นมีชื่อเสียงโด่งดัง จะนุ่งห่มก็งดงาม จะบริโภคหลับนอนก็ล้วนของดีๆ มีอิสตรีรับใช้ จะไปไหนก็มีคนแห่แหนแน่นหนาหน้าหลังประกอบไปด้วยยศศักดิ์เป็นอันมาก เราจะว่าราชการเองให้หนักอกทำไม เรารักความสุขดังนี้ อิวไจ้ก๊กได้ฟังดังนั้นก็คิดแต่ในใจว่า เหียนก๋งนี้ยังหาทิ้งพยศไม่ ถ้าได้เป็นเจ้าเมืองแล้วราษฎรก็จะได้ความยาก คิดแล้วก็ลาเหียนก๋งไปหาก๋งจูจวน เอาคำซึ่งเหียนก๋งพูดเล่าให้ฟังทุกประการ
ก๋งจูจวนจึงตอบว่า นายเรานี้แต่ได้ความทุกข์ยากมานมนานเปรียบเหมือนได้เสพรสขมแล้วอยากจะใคร่เสพรสหวาน จึงพูดจาเอาแต่ได้อย่างเดียว ลักษณะเจ้านายอยู่ในธรรมเนียมนั้นต้องรู้จักคนดีและชั่ว จะใช้การให้ถูกกับปัญญา ให้รู้อัชฌาสัยโอบอ้อมอารี รักใคร่ในราษฎรให้เหมือนบุตรในอุรา จะเจรจาก็ให้อยู่ในสัตย์ธรรมไม่กลับกลอก พูดอย่างใดทำได้อย่างนั้น ไม่เลี้ยงคนชั่วให้เกินคนดี ชื่อเสียงจึงจะมีไปภายหน้า ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ก็ย่อมรู้ทั่วทุกตัวเจ้าเมืองว่าผิดและชอบ แต่ได้เป็นที่แล้วหารอบคอบไปได้ไม่ โบราณว่าไว้ว่าดีแต่พูดไม่เอาการ คำซึ่งข้าพเจ้าว่านี้ท่านรู้สิ้น อิวไจ้ก๊กก็ลาก๋งจูจวนเข้าไปในเมือง แจ้งความแก่เป๊กฮีว่า ข้าพเจ้าออกไปดูแยบคายเหียนก๋ง เหียนก๋งคิดอ่านพูดจาการงานฟังโสโครกหูนัก ยังหาละพยศเก่าไม่
เป๊กฮีจึงว่าเมื่อท่านออกไปค่ายเหียนก๋งนั้น ได้พบปะพูดจากับก๋งจูจวนบ้างหรือไม่ อิวไจ้ก๊กจึงว่าข้าพเจ้าก็ได้พบกับก๋งจูจวน ก๋งจูจวนคนนี้เป็นคนมีสติปัญญา พูดจาก็อยู่ในขนบธรรมเนียม ถ้าเหียนก๋งเชื่อฟังก๋งจูจวนแล้วก็จะดี ข้าพเจ้ากลัวแต่เหียนก๋งจะหากลับตัวประพฤติตามแบบโบราณเหมือนคำก๋งจูจวนไม่ เป๊กฮีจึงตอบว่า ถึงเหียนก๋งจะละความชั่วเดิมก็ดีมิละก็ดี เราคงจะกระทำตามคำบิดาสั่งการ ทุกวันนี้ เราหาถือเอาเหียนก๋งเป็นประธานไม่ เรายึดเอาก๋งจูจวนซึ่งว่าไว้กับเรานั้นแหละเป็นหลัก อิวไจ้ก๊กจึงตอบว่า ท่านว่านี้ชอบแล้ว อันเราจะทำการครั้งนี้จะมักง่ายนั้นไม่ได้ ด้วยซุนเลียงฮูขุนนางผู้ใหญ่กีดขวางอยู่ เป๊กฮีก็ชอบด้วย การครั้งนี้ถ้าเราได้ช่องเมื่อใดจึงจะเชิญท่านมาปรึกษากัน
ฝ่ายซุนเลียงฮูซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองโอย จึงพาบุตรผู้ใหญ่ชื่อซุนกวยออกไปตั้งอยู่ ณ เมืองเซกซึ่งเสียงก๋งยกให้นั้น แต่ซุนแก๋ ซุนเสียงบุตรที่สองที่สามนี้มีกำลังมาก กระทำราชการอยู่กับเสียงก๋งในเมืองโอย
เสียงก๋งเจ้าเมืองโอยใช้ให้ซุนแก่คุมของกำนัลไปคำนับเมืองเจ๋ อยู่แต่ซุนเสียงผู้เดียว เหียนก๋งรู้ข่าวจึงใช้ให้กงซุนเต๋งเข้าไปหาเป๊กฮี อิวไจ๊ก๊กเห็นหน้ากงซุนเต๋งเข้ามา ได้ทีก็เตือนเป๊กฮีว่าการครั้งนี้ก็ได้ช่องแล้ว ด้วยซุนเลียงฮูออกไปอยู่เมืองเซก ตัวซุนแก๋ก็ใช้ไปเมืองเจ๋ ยังแต่ซุนเสียงคนเดียว เราคิดจับซุนเสียงเสียก่อนแล้วเสียงก๋งก็จะสิ้นกำลังลงการทั้งปวงก็จะสำเร็จโดยง่าย เป๊กฮีก็เห็นชอบด้วย จึงใช้อิวไจ้ก๊กกับกงซุนเต๋งให้คุมทหารไปล้อมบ้านจับตัวซุนเสียง
ฝ่ายซุนเสียงเห็นอิวไจ้ก๊กกับกงซุนเต๋งมาล้อมบ้านดังนั้น ก็แจ้งว่าคนเหล่านี้คิดทำร้ายแก่ตัวและจะชิงเอาสมบัติในเมืองโอยให้เหียนก๋งด้วย จึงเรียกยงจูกับทู้ต้ายทหารรองของตัวเข้ามา สั่งให้คุมคนพันหนึ่งออกไปรักษาประตูบ้าน ขณะนั้นอิวไจ้ก๊กจึงร้องเรียกเข้าไปว่าท่านจงเชิญซุนเสียงออกมาหาเราสักหน่อยเราจะสนทนาด้วย ทู้ต้ายจึงว่าท่านจะมาพูดจาแล้วทำไมจึงยกผู้คนมามากมายดังนี้ จงกลับไปเสีย ถ้ามิกลับเราจะสั่งให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิง อิวไจ้ก๊กก็ถอยออกมาหน่อยหนึ่งแล้ว ก็สั่งให้ทหารรุมกันเข้าไปทลายประตูบ้านซุนเสียง ซุนเสียงจึงสั่งให้ทหารที่แม่นเกาทัณฑ์ระดมยิงลงไป ถูกทหารอิวไจ้ก๊กล้มตายหลายคน ยงจูเห็นได้ทีก็เปิดประตูคุมทหารรุกไล่ออกมา ซุนเสียงขึ้นม้าตามไล่ออกไปทันอิวไจ้ก๊กแล้วเอาขอเหล็กยาวเกี่ยวเกวียนอิวไจ้ก๊กไว้ อิวไจ้ก๊กจึงเรียกให้กงซุนเต๋งเอาเกาทัณฑ์ยิงซุนเสียง กงซุนเต๋งยิงไปถูกอกซุนเสียง ยงจูกับทู้ต้ายสองคนเข้าช่วยนายป้องกันเอาเข้าไปในบ้านได้
อิวไจ้ก๊กก็ถอยกลับมาแจ้งความแก่เป๊กฮีว่า อันบ้านซุนเสียงนี้แน่นหนาโตใหญ่ ตัวซุนเสียงเข้มแข็ง วันนี้ถ้าไม่ได้กงซุนเต๋งแล้ว ข้าพเจ้าเกือบจะเสียที เป๊กฮีจึงว่า เพลานี้ซุนเสียงก็ถูกเกาทัณฑ์กงซุนเต๋งเจ็บปวดนักเห็นพวกพ้องมันจะท้อใจอยู่แล้ว เพลาคํ่าวันนี้ตัวเราจะไปด้วยช่วยกันล้อมบ้านกระทำการให้สำเร็จ ถ้าไม่สำเร็จเราก็ไม่ขออยู่ดูหน้าชาวเมืองโอยสืบไป ว่าแล้วก็สั่งให้คนใช้ไปเอาเกวียนมาบรรทุกทรัพย์สิ่งของผ้าผ่อนบุตรและภรรยาออกไปพักอยู่นอกเมืองก่อน แล้วสั่งให้คนสนิทไปสอดแนมดูบ้านซุนเสียง เพลาพลบคํ่าคนใช้กลับมาแจ้งความว่าในบ้านซุนเสียงนั้นหาเห็นคิดการสิ่งใดไม่ ได้ยินแต่คนร้องอื้ออึงอยู่ เป๊กฮีได้แจ้งดังนั้นแล้วก็มีความยินดีว่าซุนเสียงถูกเกาทัณฑ์ตายเป็นมั่นคงจึงมีเสียงร้องไห้อยู่ฉะนี้ พอปักจงอุ๋ยซึ่งเป็นพวกพ้องของเป๊กฮียกทหารมาช่วยเป๊กฮี บอกเป๊กฮีว่าซุนเสียงก็ถึงแก่ความตายแล้ว เหมือนหนึ่งเรือนหาเจ้าของมิได้ ท่านจงยกไปโดยเร็วเถิด เพลานั้นดึกประมาณสองยามเป๊กฮีก็พากงซุนเต๋ง อิวไจ้ก๊ก ปักจงอุ๋ย ยกไปตีบ้านซุนเสียง ก็ทลายประตูเข้าไปได้ในบ้านซุนเสียง
ยงจูทหารซุนเสียงเห็นเหลือกำลังก็หนีออกทางหลังบ้านรีบไปหาซุนเลียงฮูเมืองเซก แต่ทู้ต้ายนั้นถูกอาวุธตายอยู่ในบ้าน พอเพลาสว่างขึ้นเป๊กฮีก็เข้าไปในห้องเห็นซุนเสียงนอนตายอยู่จึงตรงเข้าไปตัดศีรษะซุนเสียงแล้วตรงเข้าไปในที่อยู่เจ้าเมืองโอย ร้องบอกว่าแซ่ซุนนี้ได้เป็นผู้สำเร็จราชการมานานแล้ว บัดนี้คิดขบถข้าพเจ้าจึงตัดศีรษะมาให้ท่าน เสียงก๋งเห็นศีรษะซุนเสียงก็ตกใจแล้วว่า ซึ่งท่านว่าแซ่ซุนเป็นขบถ เหตุใดท่านจึงไม่บอกความให้เราผู้เป็นเจ้าเมืองรู้บ้าง เดิมก็ไม่บอกให้เรารู้ ไปทำตามลำพังใจแล้วเดี๋ยวนี้จะเอาศีรษะซุนเสียงมาให้เราดูไยเล่า
เป๊กฮีได้ฟังเสียงก๋งพูดดังนั้นก็หัวเราะ แล้วชักกระบี่ออกรำร้องว่ากับเสียงก๋งว่า ซึ่งท่านได้เป็นเจ้าเมืองครั้งนี้ เพราะพวกแซ่ซุนเป็นขบถยกท่าน ใช่บิดาเรากับขุนนางทั้งปวงยินยอมยกย่องหามิได้ บัดนี้เจ้าของเก่าเขามาแล้ว อาณาประชาราษฎร์และขุนนางทั้งปวงก็พร้อมใจกันจะคืนสมบัติให้กับเหียนก๋ง ท่านจงออกเสียจากที่เถิด
เสียงก๋งได้ฟังดังนั้นก็โกรธเป็นกำลังแล้วร้องว่า พวกมึงเหล่านี้แหละคิดขบถ ฆ่าขุนนางผู้ใหญ่แล้วมิหนำซ้ำจะมาถอดกูผู้เป็นเจ้าเมืองมาได้สิบสามปีมิได้มีผิด จะสู้ตายอยู่ในที่นี่มิยอมให้มึง แล้วก็ชักกระบี่ออกไล่ฟันเป๊กฮี เป๊กฮีก็หนีออกไปภายนอก ทหารเสียงก๋งเห็นผู้คนพวกเป๊กฮีถือเครื่องศัสตราวุธแน่นหนามากก็ถอยหลังเข้ามา เป๊กฮีก็ร้องประกาศให้ทหารของตัวจับเสียงก๋งให้จงได้
ขณะนั้นบุตรเสียงก๋งคนหนึ่งชื่อก๋งจูกัก ครั้นเห็นเขามาล้อมบิดาดังนั้นก็ชักกระบี่วิ่งออกมาช่วย กงซุนเต๋งก็เอาทวนแทงก๋งจูกักล้มลงตาย พวกทหารเป๊กฮีก็เข้ากลุ้มรุมจับเสียงก๋งได้ให้เอาไปขังไว้ในกรงเหล็กแล้วประกอบยาพิษให้คนสนิทนำมาให้เสียงก๋งกินตาย
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบหกปี เป็นเดือนสี่ข้างขึ้น เป๊กฮีจึงให้คนออกไปรับครอบครัวมาอยู่บ้านดังเก่า แล้วป่าวร้องขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงให้เข้ามาประชุมพร้อมกัน คิดจะจัดการซึ่งจะออกไปรับเหียนก๋งเข้ามาเป็นเจ้าเมือง แล้วเป๊กฮีก็เข้าไปซ่อมแซมที่อยู่เจ้าเมืองซึ่งปรักหักพังให้ใหม่หมดจดงดงามดังเก่า แล้วก็ชวนอิวไจ้ก๊ก ปักจงอุ๋ย กงซุนเต๋งกับขุนนางใหญ่น้อยทั้งปวงตั้งกระบวนแห่ออกไปรับเหียนก๋ง ณ ตำบลอีหยี ครั้นถึงเป๊กฮีกับขุนนางทั้งปวงก็เข้าไปคำนับเหียนก๋ง แล้วเชิญเหียนก๋งชำระกายแต่งตัวใส่เสื้อหมวกอย่างเจ้าเมืองแล้วก็ขึ้นเกวียนกลับ กระบวนแห่เข้ามาถึงกลางทาง พบกงซุนเบียนอู๋ซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองโอยและเป็นเชื้อสายเหียนก๋งอยู่ด้วยออกมาคำนับ เหียนก๋งเห็นดังนั้นก็มีความยินดีลงจากเกวียนรับคำนับแล้วยึดเอามือกล่าวคำว่า เราไม่สังเกตเห็นว่าจะได้มาเป็นนายเป็นบ่าวกันอีก ว่าแล้วก็ขึ้นเกวียนรีบเข้าไปในเมือง หนทางตั้งแต่ตำบลอีหยีมาถึงเมืองโอยนั้นไกลถึงสามคืน
ขณะเมื่อเหียนก๋งมาถึงเมืองนั้น ขุนนางทั้งปวงซึ่งอยู่รักษาเมืองก็ออกมารับถึงนอกกำแพงเมืองพร้อมกัน ขาดอยู่แต่ไทซกหงีผู้เดียวแสร้งบอกป่วยหามาไม่ ไทซกหงีคนนี้เป็นบุตรเสียงก๋งเป็นหลานของบุญก๋งเจ้าเมืองโอยเก่า ถ้าจะนับกันก็มิใช่ผู้อื่น เป็นอาของเหียนก๋งเจ้าเมืองประเดี๋ยวนี้ ไทซกหงีอายุประมาณหกสิบเศษ ขุนนางทั้งปวงไม่เห็นไทซกหงีมารับเหียนก๋ง ก็ไปถามว่าเหตุใดท่านผู้เฒ่าจึงนิ่งเฉยเสีย ไม่ออกไปรับเจ้านายใหม่เล่า
ไทซกหงีจึงตอบไปว่า ใหม่เก่าก็เป็นเจ้าเหมือนกัน เดี๋ยวนี้บ้านเมืองก็ฟั่นเฟือนแปรปรวนวิปริต ทุกวันนี้อายุเราก็ชราเปรียบเหมือนไม้ผุ ถึงจะออกไปรับมิออกไปรับก็หาประโยชน์ไม่ ขณะเมื่อเหียนก๋งเข้ามาถึงก็นั่งที่เจ้าเมือง ขุนนางประชุมพร้อมขาดหน้าอยู่แต่ไทซกหงีคนเดียว
โอยเหียนก๋งจึงใช้คนสนิทไปถามว่า ท่านไม่อยากให้เรามาเป็นเจ้าเมืองโอยหรือ ไทซกหงีจึงตอบว่าท่านจงนำเอาคำของเราไปแจ้งกับเจ้าเมืองดังนี้ ด้วยเรามีโทษอยู่ถึงสามประการ ประการหนึ่งเมื่อศัตรูเนรเทศเจ้าเสียเราก็หาได้มีกตัญญูติดตามไปให้ใช้สอยเมื่อคราวทุกข์ยาก ประการหนึ่งตัวอยู่ในเจ้าไปอยู่นอก เราก็หาทำสองใจบอกข่าวไปมาให้รู้ไม่ ประการหนึ่งเจ้าเมืองมาบนบานขุนนาง เราก็หาได้ช่วยกล่าวรับบนบานด้วยไม่ ทุกวันนี้เราก็เข้าใจอยู่ว่าตัวมีโทษคอยรับอาญาว่าเมื่อใดเจ้าเมืองจะมาทำโทษ ก็จะก้มหน้าลาตายไปตามความผิด เราหาอยากอยู่ในเมืองโอยดูหน้าคนทั้งปวงไม่ ถ้าเจ้าเมืองไม่เอาโทษแล้วก็จะลาไปอยู่เมืองอื่น ท่านจงไปแจ้งกับเหียนก๋งเถิด คนใช้คำนับลาไทซกหงีนำเอาความไปแจ้งกับเหียนก๋ง เหียนก๋งได้ฟังก็ตกใจ จึงชวนขุนนางคนสนิทรีบไปบ้านไทซกหงี ไทซกหงีเห็นก็รีบออกมาคำนับแล้วก็ร้องไห้รํ่าไรไปต่างๆ โอยเหียนก๋งก็อ้อนวอนว่าท่านอย่าไปอยู่เมืองอื่นเลยจงอยู่เป็นเพื่อนกันเถิด คำซึ่งท่านว่าโทษตัวมีอยู่สามประการนั้นมิใช่ผิดคนเดียว ข้าพเจ้าก็มีโทษผิดเหมือนกัน ท่านอย่าถือโทษโกรธเราเลย ไทซกหงีจึงตอบว่าท่านเมตตาข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะขอทุเลาก่อน ทำการคำนับศพเสียงก๋งตามอย่างเจ้าเมืองเสียก่อนแล้วข้าพเจ้าจึงจะเข้ามารับราชการสืบไป เหียนก๋งก็ยอมให้แล้วลากลับมาที่อยู่ ตั้งแต่งขุนนางให้เป๊กฮีเป็นเสียงก๊กสำเร็จราชการพลเรือนในเมืองโอยสิ้น และยกบ้านส่วยให้ขึ้นสามพันบ้าน อิวไจ้ก๊ก ปักจงอุ๋ย เตียวออก กงซุนเบียนอู๋ คงที่ดังเก่า แต่เติมเบี้ยหวัดเงินเดือนขึ้น กงซุนเต๋งกับสิดโต๋มีความชอบมากได้ตกทุกข์ยากด้วยกันตั้งให้เป็นทหารเอก กงซุนบู๊เตกับกงซุนสิตสองคนนี้มีความชอบนัก ด้วยบิดาเขาไปกระทำศึกกับเราจนตัวตาย ตั้งให้เป็นที่ไตหูผู้ใหญ่ ไทซกหงี เจออกคองตี้ทู้ซู เป็นไตหูคงที่ดังเก่า
ขณะนั้นเหียนก๋งหาเห็นหน้ากูอวนไม่ จึงถามเป๊กฮีว่ากูอวนขุนนางเก่าของเราคนหนึ่งไปอยู่ที่ไหนจึงไม่เห็นหน้า เป๊กฮีจึงบอกว่าขณะเมื่อข้าพเจ้าเอาข้อราชการเสียงก๋งกับท่านไปปรึกษากูอวนครั้งนั้น กูอวนปิดหูเสียหาฟังไม่ แล้วพาบุตรและภรรยาไปอยู่เมืองฬ่อ เหียนก๋งได้ฟังดังนั้นก็ใช้คนซึ่งชอบอัชฌาสัยไปเชิญกูอวนกลับมาตั้งให้คงอยู่ในยศศักดิ์ดังเก่า
ฝ่ายซุนแก๋ซึ่งเสียงก๋งใช้คุมของกำนัลไปเมืองเจ๋ครั้งนั้น กลับมากลางทางได้ยินข่าวว่าในเมืองโอยเกิดวุ่นวาย เป๊กฮีฆ่าเสียงก๋งเสียแล้วรับเอาโอยเหียนก๋งเข้ามาเป็นเจ้าเมืองดังเก่า ซุนเสียงผู้น้องก็ตายแล้วจึงคิดว่าถ้าเราจะเข้าไปในเมืองโอยครั้งนี้จะประโยชน์อันใด ด้วยที่พึ่งและญาติก็หามีไม่แล้ว เหมือนเข้าไปหาที่ตาย เราจะไปหาบิดาดีกว่า คิดแล้วก็แยกทางไปเมืองเซกเข้าหาบิดาแล้วแจ้งความทั้งปวงให้บิดาฟังทุกประการ ซุนเลียงฮูได้ฟังดังนั้นก็คิดโกรธเหียนก๋งกับเป๊กฮีเป็นอันมาก จึงว่าเหียนก๋งกับเราคงจะเป็นข้าศึกกันไปตราบเท่าวันตาย แล้วเอาเมืองเซกที่ตัวอยู่นั้นไปขึ้นเสียกับเมืองจิ้น กล่าวโทษเป๊กฮีกับเหียนก๋งให้จิ้นเปงก๋งฟังทุกประการ ขอกองทัพจิ้นเปงก๋งให้ยกไปช่วยเมืองเซก ด้วยกลัวเหียนก๋งกับเป๊กฮีจะมาตี จิ้นเปงก๋งเสียไม่ได้ก็เกณฑ์ทหารให้ไปแต่สามร้อยคน ซุนเลียงฮูเห็นดังนั้นก็เสียใจ จึงคิดว่าเราจะอุบายให้จิ้นเปงก๋งโกรธโอยเหียนก๋งเจ้าเมืองโอยให้จงได้ แล้วให้ทหารเมืองจิ้นสามร้อยคนไปรักษาทิศตะวันออกซึ่งเป็นแดนต่อกับเมืองโอย ซุนกวยผู้เป็นบุตรเห็นดังนั้นจึงว่าทหารเมืองจิ้นแต่สามร้อยคนเท่านี้จะป้องกันรับรองกองทัพเมืองโอยได้หรือ ซุนเลียงฮูจึงหัวเราะแล้วว่า เจ้ายังเด็กอ่อนแก่ความนัก ซึ่งบิดากระทำดังนี้เพราะเจ้าเมืองจิ้นเสียเราไม่ได้จึงให้ทหารมาแต่น้อย เราจึงให้ออกไปรักษาพรมแดนหวังจะให้ทหารเมืองโอยมาฆ่าเสียโดยง่าย จิ้นเปงก๋งจึงจะมีใจพยาบาทอาฆาตชาวเมืองโอย ยกกองทัพมารบกันจะได้ไม่เสียของกำนัลเปล่ากับเจ้าเมืองจิ้น ซุนกวยได้ฟังบิดาว่าดังนั้นก็มีความยินดี คำนับแล้วสรรเสริญว่าความคิดบิดานี้ลึกซึ้งยืดยาวข้าพเจ้าคิดหาถึงไม่
ฝ่ายเสียงก๊กเป๊กฮีครั้นแจ้งกิตติศัพท์ดังนั้นก็หัวเราะด้วยรู้เท่าว่าเจ้าเมืองจิ้นให้ทหารน้อยเพราะเสียไม่ได้ จึงสั่งให้สิดโต๋คุมทหารพันหนึ่งยกออกไปจับคนสามร้อยคนฆ่าเสีย สิดโต๋คำนับลาออกมาจัดแจงทหารและเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้วยกไปตำบลเบาสี สั่งทหารให้เข้าตีค่ายแล้วจับทหารเมืองจิ้นได้สามร้อยคน สิดโต๋จึงสั่งให้ตัดศีรษะคนสามร้อยนั้นเสียจึงให้ตั้งค่ายลงใหม่ ตัวสิดโต๋เข้ารักษาค่ายอยู่ แล้วให้ทหารไปแจ้งแก่โอยเหียนก๋งตามซึ่งได้รบพุ่งฆ่าคนสามร้อยเสียนั้น ซุนเลียงฮูครั้นแจ้งว่าสิดโต๋นายทหารเมืองโอยยกมาฆ่าคนสามร้อยเสียก็มีความยินดีนัก จึงสั่งให้ซุนไคว่ผู้บุตรกับยงซูคุมทหารไปตั้งรับทัพเมืองโอยไว้ ซุนไคว่กับยงซูก็คำนับลายกไป ครั้นมาถึงกลางทางจึงปรึกษากันว่า สิดโต๋นายทหารเมืองโอยคนนี้เดิมเป็นนายทหารเมืองเจ๋ เคยกระทำศึกมีชัยมามาก แต่ทหารเมืองจิ้นทั้งสามร้อยยังจับฆ่าเสียประเดี๋ยวเดียวเราจะสู้เขาได้หรือ ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมกันก็เลิกทัพกลับมาจึงเข้าไปแจ้งกับซุนเลียงฮูตามซึ่งปรึกษากันนั้น
ซุนเลียงฮูโกรธจึงว่า ตัวเป็นทหารยกออกไปยังหาทันได้สู้รบให้เห็นฝีมือข้าศึกว่าดีและชั่วไม่ แต่สิดโต๋ผู้เดียวยังคิดย่อหย่อน ถ้ามีทัพใหญ่ยกมามากจะไม่ออกไปป้องกันรักษาบ้านเมืองของตัวหรือ ถ้ายกออกไปครั้งนี้ไม่มีชัยก็อย่ากลับมาดูหน้าเราเลย ซุนไคว่ครั้นได้ฟังบิดาว่ากล่าวตัดพ้อดังนั้นมีความละอายนักจึงสะกิดยงซูออกมาให้ลับหน้าบิดาแล้ว ซุนไคว่จึงว่ากับยงซูว่า สิดโต๋คนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก เราจะสู้รบซึ่งหน้านั้นเห็นจะเอาชัยชนะได้โดยยาก จำจะคิดจับสิดโต๋ด้วยอุบายจึงจะมีชัยชนะ เราเห็นที่ตำบลบ้านอีซึงนี้ชอบกลแห่งหนึ่งมีป่าไม้ใหญ่รอบบ้าน กลางบ้านนั้นมีภูเขาน้อยชื่อทูซัว ที่เชิงเขานั้นเป็นที่เตียน เราจะคิดขุดดินให้กว้างแล้วจะเอาแตะตีบนเกลี่ยดินและหญ้ามากลบไว้มิให้ข้าศึกสงสัย จัดทหารมีฝีมือซุ่มไว้รอบนอก แล้วตัวเราจะขึ้นอยู่บนเขา ท่านจงไปรบกับสิดโต๋ ล่อให้ไล่เข้ามาให้ถึงที่สำคัญของเราทำไว้ก็จะตกลงในหลุมจับได้โดยง่าย ยงซูก็เห็นด้วยจึงสั่งให้ทหารไปจัดแจงตามคิด แล้วเกณฑ์ทหารให้ยงซูร้อยหนึ่งออกไปรบล่อ ตัวซุนไคว่ก็คุมทหารสามร้อยคนขึ้นไปคอยดูการอยู่บนเขาทูซัว ยงซูก็คุมทหารร้อยหนึ่งยกไปยั่วที่ค่ายสิดโต๋ พอสิดโต๋แต่งตัวใส่เกราะขึ้นเกวียนมาตรวจค่าย ยงซูแลเห็นก็ทำกลัวขับเกวียนหนี สิดโต๋เห็นดังนั้นจึงเรียกทหารเลวประมาณสามสิบคนขับเกวียนไล่ถือใจว่าตัวเป็นคนมีฝีมือ ยงซูก็ทำรบพลางหนีพลาง ล่อให้ไล่เข้าไปจนถึงที่ป่าไม้แล้วก็พาทหารเลยไปซุ่มเสียข้างป่าแห่งหนึ่ง สิดโต๋ไล่เข้ามาถึงเชิงป่าไม่เห็นยงซู และเห็นแต่เขาน้อยมีทหารคนหนึ่งใส่เกราะทองหมวกทองยืนอยู่บนเขาไม่รู้จัก มิอาจไล่เข้าไปด้วยเกรงจะเป็นกลอุบาย ซุนไคว่เห็นสิดโต๋ไม่ไล่ยงซูเข้ามาก็ร้องด่าลงไปว่า อ้ายทหารข้าหลายเจ้าบ่าวหลายนายกินข้าวแดงอยู่เมืองนี้ประเดี๋ยวหนีไปอยู่เมืองโน้นเหมือนชาติสัตว์เดรฉาน ยังจะมีหน้ามาสู้กับกูผู้เป็นทหารใหญ่เมืองโอยหรือ
ทหารเลวของสิดโต๋ซึ่งยืนอยู่ข้างเกวียนจึงบอกกับสิดโต๋ว่าทหารคนนี้คือซุนไคว่บุตรซุนเลียงฮู ถ้าเราจับได้เหมือนผ่าตัวซุนเลียงฮูได้กึ่งหนึ่ง สิดโต๋ได้ฟังดังนั้นก็อยากได้บำเหน็จความชอบก็ขับเกวียนไล่เข้าไปปรารถนาจะจับตัวซุนไคว่ พอถึงที่หล่มใหญ่ไม่ทันสังเกตทั้งม้าทั้งเกวียนก็พลัดตกลงไปในหล่ม
ซุนไคว่เห็นดังนั้นก็มีความยินดี ครั้นจะให้เข้ากลุ้มรุมจับเป็นก็เกรงฝีมือสิดโต๋ จึงสั่งให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงและก้อนศิลาระดมลงไปถูกสิดโต๋ตายอยู่ในหลุม ซุนไคว่จึงสั่งให้ทหารไปตัดเอาศีรษะสิดโต๋มาแล้วเลิกทัพกลับไปเมืองเซก เอาศีรษะสิดโต๋เข้าไปให้บิดา แล้วแจ้งความซึ่งกระทำการฆ่าสิดโต๋ให้ฟังทุกประการ
ซุนเลียงฮูก็มีความยินดีจึงว่า การทั้งนี้ยังจะยืดยาว เราเมืองน้อยจะต้องผูกพันกันต่อไป คิดแล้วจึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่าซึ่งจิ้นเปงก๋งมีใจกรุณาต่อข้าพเจ้าผู้เมืองน้อย และให้ทหารสามร้อยมาช่วยป้องกันกองทัพเมืองโอยนั้น พระเดชพระคุณหาที่สุดมิได้ บัดนี้เจ้าเมืองโอยให้ทหารออกมาฆ่าฟันทหารของท่านตายเสียสิ้นทั้งสามร้อยคน แล้วจึงสั่งให้คนใช้ไปแจ้งความกับจิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งได้แจ้งดังนั้นก็โกรธชาวเมืองโอยนัก จึงสั่งให้เตียวบู๊กับขุนนางไตหูหลายคนให้จัดแจงเกณฑ์กองทัพให้พร้อมไว้ที่ตำบลทังเอียน ถึงวันดีเมื่อใดจะให้ยกไปตีเมืองโอย
ฝ่ายโอยเหียนก๋งครั้นได้แจ้งกิตติศัพท์ดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าเมืองจิ้นเป็นเมืองใหญ่เราเป็นเมืองน้อยจะสู้รบเขาได้หรือ การทั้งนี้เกิดขึ้นเพราะซุนเลียงฮู ครั้นจะให้คนอื่นไปพูดกลัวจะไม่เหมือนใจ จำเรากับเป๊กฮีไปเองจึงจะชอบ จะได้แจ้งเท็จจริงดีชั่วของเราให้เจ้าเมืองจิ้นฟังบ้าง คิดแล้วจึงจัดแจงฬ่อเกวียนและสิ่งของซึ่งจะนำไปกำนัลเจ้าเมืองจิ้นเป็นอันมากแล้ว โอยเหียนก๋งกับเป๊กฮีก็รีบไปถึงเมืองจิ้นจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นแจ้งความว่า ซุนเลียงฮูเป็นคนชั่วมีโทษตัวอยู่มาก ข้าพเจ้าคิดจะจับฆ่าเสียให้สิ้นแซ่แต่ติดอยู่ด้วยท่านผู้เป็นเมืองใหญ่ ตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้รักษาตัวมิให้มีความผิดเกี่ยวข้องกับผู้ใหญ่ได้
จิ้นเปงก๋งได้ฟังก็โกรธแล้วจึงว่า อันการงานของผู้อื่นจะผิดชอบกันประการใดเราหารู้ด้วยไม่ แต่ท่านฆ่าทหารสามร้อยคนของเราเสีย เราก็จะเอากับท่าน ว่าแล้วก็สั่งให้ทหารเอาเหียนก๋งกับเป๊กฮีไปคุมไว้ ฝ่ายวันเอ๋งซึ่งเป็นขุนนางไตหูอยู่เมืองเจ๋นั้น ครั้นได้ยินกิตติศัพท์เจ้าเมืองจิ้นเชื่อคำซุนเลียงฮูขุนนางเมืองโอยจับเอาโอยเหียนก๋งไว้ก็ไปคำนับเก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋แล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองจิ้นกระทำการครั้งนี้ข้าพเจ้าหาเห็นชอบไม่ ด้วยจิ้นเปงก๋งเชื่อคำซุนเลียงฮูขุนนางเมืองโอยให้จับเอาเหียนก๋งนั้นไม่ควร ถึงเหียนก๋งจะชั่วดีประการใดก็เป็นเจ้า ซุนเลียงฮูเป็นข้าราชการอยู่ในโอยเหียนก๋ง หาควรจะเป็นคู่ความกันไม่
เมื่อเจ๋เก๋งก๋งได้ฟังก็ตอบว่าชอบแล้ว ท่านจะให้เราคิดประการใดเล่า วันเอ๋งจึงว่าการทั้งนี้ใหญ่มิใช่การเล็กน้อย อนึ่งเจ้าเมืองจิ้นก็เป็นคนถือตัวว่าเป็นใหญ่ ครั้นจะให้ผู้อื่นไปกลัวจะเสียการ ข้าพเจ้าเห็นว่าเชิญท่านไปเองจึงจะดี เจ้าเมืองจิ้นจะได้เห็นกับท่านบ้าง ข้าพเจ้าก็จะไป แล้วแวะไปเชิญเจ้าเมืองเตงซึ่งเป็นคนชอบอัชฌาสัยกับจิ้นเปงก๋งนั้นไปด้วย เจ้าเมืองเจ๋ก็เห็นชอบแล้วก็ชวนวันเอ๋งขึ้นเกวียนกับทหารพอสมควร ไปแวะเมืองเตงชวนเตงตันก๋งเจ้าเมืองรีบไปถึงเมืองจิ้น
จิ้นเปงก๋งครั้นแจ้งว่าสองเจ้าเมืองมาหาก็ออกไปรับคำนับกันตามธรรมเนียมผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วเชิญเข้าไปนั่งในที่สมควรแล้วกล่าวคำว่า ท่านทั้งสองอุตส่าห์มาหาข้าพเจ้าถึงเมืองครั้งนี้ข้าพเจ้าขอบใจนัก จะมีธุระประการใดหรือ เจ๋เก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋ได้ช่องก็ขอโทษเจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองจิ้นพูดบิดเบือนไปหาให้ไม่ เจ๋เก๋งก๋งกับเตงตันก๋งก็ลาออกไปที่สำนัก ปรึกษาวันเอ๋งว่าเราจะทำประการใดดี วันเอ๋งจึงตอบว่า การครั้งนี้เราจะต้องเข้าหาคนสนิทของเจ้าเมืองจิ้นจึงจะสำเร็จ เจ๋เก๋งก๋งจึงว่าท่านจะคิดไปหาผู้ใดก็ตาม สุดแต่อย่าให้เราป่วยการมาได้ วันเอ๋งก็คำนับลาไปหาอีจีพัน ณ บ้าน อีจีพันเห็นวันเอ๋งมาก็ออกไปต้อนรับ คำนับกันแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร
วันเอ๋งจึงพูดว่าทุกวันนี้หัวเมืองทั้งปวงมีทุกข์ร้อน ได้มาอาศัยพึ่งพาอยู่ก็แต่เมืองจิ้นเมืองเดียว ด้วยเป็นผู้ใหญ่ใจคอโอบอ้อมอารีเป็นที่พึ่งกับผู้น้อย บัดนี้ เจ้าเมืองโอยกับซุนเลียงฮูเป็นขุนนางในเมืองโอยวิวาทกัน เหียนก๋งเป็นเจ้า ซุนเลียงฮูเป็นข้า ควรที่จิ้นเปงก๋งจะเชื่อคำซุนเลียงฮูได้หรือ อนึ่งซุนเลียงฮูก็ได้ประทุษร้ายกับโอยเหียนก๋งมาก่อนปรากฏอยู่กับใจท่าน เหตุใดจิ้นเปงก๋งจึงหาชำระให้เป็นคุณและโทษไม่ อนึ่งจิ้นเปงก๋งเป็นแต่หัวเมืองโอยเหียนก๋งก็หัวเมืองเหมือนกัน มาจับคุมกักขังดังนี้มีธรรมเนียมอยู่หรือ วันเอ๋งว่าแล้วก็ทำเป็นกำชับว่าซึ่งข้าพเจ้าพูดกับท่านดังนี้ เพราะว่าท่านเป็นคนซื่อมีปัญญาและเมตตาข้าพเจ้ามากเป็นที่ไว้ใจ ท่านก็อย่าให้แพร่งพรายไป ด้วยเราเป็นผู้น้อยล่วงเจรจาติเตียนเจ้าหาสมควรไม่ ถ้าท่านเห็นด้วยข้าพเจ้าจะเอาความนี้พูดได้ก็กับเตียวบู๊ขุนนางผู้ใหญ่คนเดียว ถ้าเขารักเกียรติยศของเจ้ากลัวหัวเมืองจะนินทา จะได้คิดอ่านไปพูดจาให้จิ้นเปงก๋งปล่อยโอยเหียนก๋งจึงจะควร
อีจีพันได้ฟังวันเอ๋งว่าเห็นชอบด้วย แล้วว่าท่านจงไปบอกนายท่านอย่าเพ่อให้เสียใจ เราจะขอเอาความนี้ไปปรึกษากับเตียวบู๊ เตียวบู๊จะได้เอาความนี้ชี้แจงให้จิ้นเปงก๋งฟัง แล้ววันเอ๋งก็ลากลับไปแจ้งความกับเจ๋จงก๋งทุกประการ อีจีพันก็ไปหาเตียวบู๊ ณ บ้านแจ้งความตามคำวันเอ๋งว่าให้เตียวบู๊ฟังทุกประการ เตียวบู๊ก็เห็นชอบด้วย แล้วพากันเข้าไปคำนับจิ้นเปงก๋งเอาความทั้งปวงเสนอให้จิ้นเปงก๋งฟัง จิ้นเปงก๋งจึงว่า ท่านจะปล่อยเจ้าเมืองโอยด้วยกลัวความนินทาก็ตามเถิด แต่เป๊กฮีนั้นยังเกี่ยวข้องอยู่ อย่าปล่อยไป เตียวบู๊กับอีจีพันก็ลาไปปล่อยโอยเหียนก๋งแต่เป๊กฮีนั้นยังคุมไว้
ฝ่ายโอยเหียนก๋ง ครั้นออกจากโทษได้ก็ไปคำนับขอบใจเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเตงแล้วก็ต่างคนต่างไปเมือง แต่โอยเหียนก๋งครั้นมาถึงเมืองจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ตัวเราครั้งนี้รอดมาได้เพราะเจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเตงสงเคราะห์ แต่เป๊กฮีนั้นท่านทั้งปวงจะคิดประการใด อิวไจ้ก๊กขุนนางไตหูจึงตอบว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูว่าเกี่ยวข้องเป๊กฮีไว้เพราะจะเอาสินบน ขอท่านจงจัดอิสตรีรูปงามประมาณสักสิบคนไปเป็นกำนัลจิ้นเปงก๋ง แล้วขอเป๊กฮีก็เห็นจะได้โดยง่าย โอยเหียนก๋งได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงจัดหญิงสาวงามๆ สิบสองคนมอบให้คนใช้นำไปให้จิ้นเปงก๋ง แล้วขอตัวเป๊กฮี จิ้นเปงก๋งได้อิสตรีก็ชอบใจจึงสั่งให้ถอดเป๊กฮีให้กับโอยเหียนก๋ง ส่งกลับไปเมืองโอย ฝ่ายเป๊กฮีครั้นกลับมาถึงเมืองโอยคิดเคืองโอยเหียนก๋งอยู่แต่ในใจ การงานสิ่งใดมีมาก็หาบอกกล่าวให้โอยเหียนก๋งรู้ไม่ ชำระถ้อยความแต่ตามอำเภอใจกลับผิดเป็นชอบ ชอบเป็นผิด ขุนนางและราษฎรก็นับถือกลัวเกรงมาก หามีผู้ใดไปมาหาสู่โอยเหียนก๋งไม่
๖๖
ขณะนั้นพอเจ้าเมืองมีหนังสือไปนัดเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นเมืองใหญ่ให้มาทำสัจกัน แล้วบอกให้หัวเมืองน้อยซึ่งขึ้นกับเมืองใหญ่รู้ทั่วด้วยจะได้ไม่วิวาทรบพุ่งกัน เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้นก็รับเป็นไมตรี เจ้าเมืองฌ้อจึงมีหนังสือไปให้เจ้าเมืองติน เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองชัว ซึ่งเป็นเมืองขึ้นรู้ เจ้าเมืองจิ้นก็มีหนังสือไปให้หัวเมืองขึ้นของตัวคือเมืองฬ่อ เมืองเตง เมืองโอยรู้ ขณะนั้นเป๊กฮีซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการเมืองโอยก็ปิดความเสียหาบอกโอยเหียนก๋งไม่ จึงใช้เจียนอักไปหาเจ้าเมืองจิ้นตามเจ้าเมืองจิ้นไปเมืองซอง
ฝ่ายโอยเหียนก๋งแจ้งความว่าเป๊กฮีกระทำการแต่อำเภอน้ำใจก็โกรธ จึงให้หากงซุนเหมียนอือซึ่งเป็นขุนนางเข้ามาปรึกษาว่า ทุกวันนี้เราเป็นเจ้าบ้านภารเมืองก็แต่ตัว ราชการใหญ่น้อยก็หารู้ไม่ ด้วยเป๊กฮีปิดความเสียสิ้น เรามีความน้อยใจอายกับราษฎรนัก ท่านจงช่วยสงเคราะห์ให้เราดูหน้าคนทั้งปวงได้หน่อยเถิด กงซุนเหมียนอือจึงว่า ท่านอย่าเพ่อวุ่นวาย ข้าพเจ้าจะไปลองพูดจาชี้แจงผิดชอบให้เป๊กฮีฟังเพื่อจะรู้สึกตัว เจ้ากับข้าจะได้ดูหน้ากันสืบไป โอยเหียนก๋งก็อนุญาตว่าไปก็ไปเถิด กงซุนเหมียนอือก็ไปหาเป๊กฮีพูดว่า ทุกวันนี้ท่านได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ราชการทั้งปวงก็สิทธิ์ขาดอยู่กับท่านผู้เดียว เพราะเหียนก๋งเมตตาเชื่อถือไว้ใจตั้งแต่งท่าน จะมีราชการสิ่งใดถึงจะเล็กน้อยก็ควรเสนอให้เหียนก๋งรู้ทุกประการจึงจะชอบ ครั้งนี้ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นมีหนังสือมานัดให้ไปทำสัจกัน ณ เมืองซองเป็นการใหญ่ เหตุใดจึงไม่บอกให้โอยเหียนก๋งรู้ ข้าพเจ้าเห็นหาควรไม่
เป๊กฮีได้ฟังก็โกรธนักจึงว่าการทั้งนี้มิใช่เราทำแต่ตามอำเภอใจ ท่านทั้งปวงก็จะย่อมรู้อยู่บ้าง ด้วยเดิมโอยเหียนก๋งอยากจะใคร่กลับมาเป็นเจ้าเมืองโอย ให้ก๋งจูจวนเข้ามาบนบานเราให้ช่วยจัดแจงได้สมปรารถนาแล้วจะให้เราสำเร็จราชการแต่ผู้เดียว ตัวโอยเหียนก๋งจะขอแต่ความสุข เดี๋ยวนี้ก๋งจูจวนก็ยังอยู่ ท่านจงไปถามเถิด ถ้าจะว่าโดยใจแล้ว โอยเหียนก๋งอยู่ในบังคับเราอีกจึงจะชอบ กงซุนเหมียนอือได้ฟังเป๊กฮีพูดล้วนความจริงใจของโอยเหียนก๋งก็หารู้แห่งจะตอบประการใดไม่ ก็ลาไปแจ้งความกับโอยเหียนก๋งว่า เป๊กฮีพูดจาดื้อดึงถือเอาความเดิมของท่านไว้ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูไม่ช้านานเป๊กฮีจะคิดขบถต่อท่าน จงเร่งตัดความคิดเสียอย่าให้ทันรู้จึงจะได้ โอยเหียนก๋งได้ฟังดังนั้นก็นึกตรึกตรองอยู่เป็นช้านานแล้วตอบว่า ความทั้งนี้จริงของเขาสิ้น ถ้าเดิมเป๊กฮีไม่ช่วยจัดแจงแล้ว ที่ไหนเราจะได้เข้ามาเห็นหน้าท่านทั้งปวง ซึ่งจะให้เราทำตามคำท่านนั้นเราหาทำได้ไม่
กงซุนเหมียนอือได้ฟังก็ตอบว่า การทั้งนี้ข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่าท่านจะไม่ทำได้ ด้วยบุญคุณเขามีอยู่กับท่านมาก แต่ข้าพเจ้าเป็นข้ามีกตัญญูดูมิได้จะขอทำการสนองคุณท่านโดยลำพังตน ถ้าไม่สำเร็จข้าพเจ้าก็จะยอมตายแต่ผู้เดียวมิให้เกี่ยวข้องถึงท่าน เมื่อวาสนาท่านจะมีสืบไปและบุญของข้าพเจ้าที่จะได้แทนคุณเจ้า เทพยดาก็จะให้ช่องทำการได้คล่องโดยสะดวก ชื่อเสียงเจ้าก็จะมีไปภายหน้า โอยเหียนก๋งจึงว่าการทั้งนี้มิใช่เล็กน้อยท่านอย่ามักง่ายจงตรึกตรองให้ดี จะพาชื่อเราเสียด้วย กงซุนเหมียนอือจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ว่าแล้วก็คำนับลาโอยเหียนก๋งไปหากงซุนบ่อตี กงซุนฉินตีน้องทั้งสองคนปรึกษาการซึ่งจะทำร้ายเป๊กฮีว่า เป๊กฮีทุกวันนี้ทำการกำเริบท่านทั้งสองก็รู้อยู่สิ้น เหียนก๋งเจ้านายเราก็หาอาจจะว่ากล่าวเป๊กฮีไม่ เห็นจะกำเริบใจขึ้นทุกวัน ถ้าละไว้นานเห็นจะชิงเอาสมบัติโอยเหียนก๋งนั้นมั่นคง
กงซุนบ่อตีกงซุนฉินตีจึงว่า ถ้าดังนั้นทำไมจึงละไว้ไม่จับฆ่าเสีย กงซุนเหมียนอือจึงว่า เราก็ได้บอกโอยเหียนก๋ง โอยเหียนก๋งหาอาจจะทำไม่ เราจึงมาปรึกษาท่านทั้งสอง ท่านทั้งสองก็เป็นคนดีมีกตัญญู จงจัดแจงดูบรรดาพวกพ้องทหารของท่านที่ไว้ใจ เราก็อาจจะจัดแจงไปเหมือนกัน ถ้าเดชะบุญของเหียนก๋งเราก็คงจะจับมันฆ่าเสียได้โดยง่าย ถ้าโอยเหียนก๋งหาวาสนาไม่ เราแพ้มันก็จะพากันหนีไปอยู่เมืองอื่น กงซุนบ่อตีจึงว่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าพี่น้องจะเป็นกองทัพหน้าท่าน กงซุนเหมียนอือก็ยอม แล้วว่าการครั้งนี้สำคัญนักจะไว้ใจกันมิได้ ท่านกับเราจงมาสาบานร่วมชีวิตกันก่อนจึงจะควร ว่าแล้วต่างคนต่างสาบานจะเป็นตายด้วยกัน
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเลงอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบหกปี พอเป็นวันปีใหม่ตรุษจีน เป๊กฮีทำโต๊ะเซ่นปู่ย่าตายาย แล้วนั่งเสพสุราอยู่ผู้เดียวที่ในตึก กงซุนบ่อตีใช้ให้คนสนิทไปสอดแนม กลับมาแจ้งความว่าเป๊กฮีอยู่แต่ผู้เดียวก็มีความยินดี แล้วรีบไปหากงซุนเหมียนอือบอกว่า การซึ่งเราคิดกันนั้นได้ช่องวันนี้แล้ว ด้วยเป็นปีใหม่บรรดาพวกทหารใหญ่น้อยซึ่งมารับราชการอยู่ ณ บ้านเป๊กฮีนั้นต่างคนต่างลาไปกระทำการปีใหม่อยู่ ณ บ้านสิ้น บัดนี้เป๊กฮีเสพสุราฟังขับร้องอยู่แต่ผู้เดียวเราเร่งกระทำเถิด กงซุนเหมียนอือได้ฟังตรึกตรองไปมาหาสู้วางใจไม่ แล้วเราจะกระทำการครั้งนี้โตใหญ่จะเบาแก่การนั้นไม่ได้ เราพากันเสี่ยงทายเสียก่อนจึงจะชอบ กงซุนบ่อตีก็ไม่ยอมให้เสี่ยงทายแล้วชวนกงซุนฉินตีว่า พี่ชายท่านเขาคิดรวนเรอยู่ ท่านกับเราจงคุมทหารไปกระทำการเสียในวันนี้จึงจะสำเร็จ
กงซุนฉินตีก็เห็นชอบด้วย จึงคุมทหารกับสมัครพรรคพวกของตัวถืออาวุธครบมือยกไป ณ บ้านเป๊กฮีในเพลาคํ่าวันนั้น อันบ้านเป๊กฮีนั้นกระทำบ้านผิดกับคนทั้งปวง ในประตูบ้านให้ขุดเป็นบ่อใหญ่ลึกกว้าง กลางวันเอากระดานปูเดิน เพลากลางคืนชักกระดานเสีย ทำไว้ทั้งนี้เพราะเกรงโจรและผู้ร้ายศัตรูซึ่งจะลอบเข้าไปทำอันตรายจะได้ตกลงในหลุม ขณะเมื่อกงซุนบ่อตีกงซุนฉินตียกมาหาทันพิจารณาไม่ เห็นประตูเปิดอยู่ก็มีความยินดีจึงรีบยกเข้าไป กงซุนบ่อตีเดินหน้าเป็นเพลาคํ่าหาเห็นหลุมไม่ก็พลัดตกลงไป
ฝ่ายคนใช้ในบ้านเป๊กฮีเห็นดังนั้นก็สำคัญว่าโจรเข้ามาปล้นบ้าน ต่างคนก็ถืออาวุธออกมาหวังจะจับ พอพบกงซุนฉินตีจะเข้าไปช่วยกงซุนบ่อตีซึ่งตกบ่อ ก็กลุ้มรุมกันเข้าฟันแทงกงซุนฉินตีตาย แล้วลงไปจับกงซุนบ่อตีมัดขึ้นมาจากบ่อพาตัวไปให้เป๊กฮีว่า อ้ายเหล่านี้พากันมาทำร้ายท่าน ข้าพเจ้าฆ่าเสียคนหนึ่ง จับได้ที่ในบ่อคนหนึ่งแต่พวกพ้องมันนอกนั้นหนีไปได้ เป๊กฮีจึงถามว่า ท่านกับเราเป็นเพื่อนข้าราชการมาด้วยกันหามีข้ออริขัดเคืองกันไม่ เหตุใดท่านจึงมาคิดกระทำร้ายกับเราดังนี้ หรือมีผู้ใดใช้สอยท่านจงว่าไปแต่ตามจริง กงซุนบ่อตีได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงลุกขึ้นชี้หน้าด่าว่า มึงเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณเจ้า ถือตัวว่ามีความชอบมากจะทำการสิ่งใดแต่ตามอำเภอใจ พวกเราเป็นคนมีกตัญญูเห็นผิดนานไปจะคิดขบถ จึงรีบมาจับมึงฆ่าเสีย ซึ่งจะมีผู้ใดใช้สอยกูนั้นหามิได้ ซึ่งมึงจับกูได้วันนี้ก็เป็นกรรมของกูตามแต่มึงจะกระทำเถิด เป๊กฮีได้ฟังก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวกงซุนบ่อตีไปมัดเข้ากับเสาตึก แล้วสั่งให้ตีจนกงซุนบ่อตีขาดใจตายแล้วตัดเอาศีรษะไปเสียบไว้
ฝ่ายอิวไจ้ก๊กซึ่งเป็นขุนนางชอบกันกับเป๊กฮี ครั้นแจ้งว่าเป๊กฮีจับผู้ร้ายได้ก็เรียกคนใช้ขึ้นเกวียนรีบมาบ้านเป๊กฮีหวังจะถามข่าว พอมาถึงเห็นประตูปิดอยู่ก็เรียกให้เปิด นายประตูก็เปิดออกรับเข้าไป ขณะนั้นพอกงซุนเหมียนอือยกทหารตามกงซุนบ่อตีกงซุนฉินตีถึงเข้าพร้อมกันกับอิวไจ้ก๊ก ก็ขับทหารตามอิวไจ้ก๊กเข้าไปในประตู ทันอิวไจ้ก๊กก็เอากระบี่ฟันอิวไจ้ก๊กตายแล้วรีบเข้าไปจะจับเป๊กฮี ขณะนั้นในบ้านเป๊กฮีก็เกิดฆ่าฟันกันวุ่นวายขึ้น เป๊กฮีเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงร้องถามคนใช้ว่า ผู้ใดมากระทำร้ายเราอีกเล่า
กงซุนเหมียนอือได้ฟังจึงร้องเข้าไปว่า มึงอย่าถามหาชื่อเลยซึ่งจะเอาชีวิตมึงนั้นนับไม่ถ้วน แล้วก็รีบเข้าไปจะจับตัวเป๊กฮี เป๊กฮีเห็นดังนั้นก็ตกใจวิ่งหนี กงซุนเหมียนอือก็ไล่ไปทันเข้าที่เสาตึก เป๊กฮีไม่รู้แห่งจะหนีไปแห่งใดก็วิ่งวนอยู่รอบเสา กงซุนเหมียนอือก็เอากระบี่ขว้างไปถูกเป๊กฮีเล่มหนึ่งแล้วซ้ำขว้างไปอีกเล่มหนึ่ง ถูกเป๊กฮีล้มขาดใจตาย แล้วก็รีบไปจับบุตรภรรยาฆ่าเสียทั้งบ้าน ครั้นชำระพวกเป๊กฮีสิ้นแล้วก็เข้าไปแจ้งความกับเหียนก๋ง เหียนก๋งจึงสั่งให้ไปเอาศพเป๊กฮีกับอิวไจ้ก๊กเข้าไปดู
ฝ่ายก๋งจูจวน ครั้นรู้ข่าวว่าเหียนก๋งฆ่าเป๊กฮีและพวกพ้องเสียสิ้นก็รีบเข้าไปที่ศพเป๊กฮีแล้วร้องไห้พรรณนาว่า ซึ่งท่านถึงแก่ความตายครั้งนี้เพราะข้าพเจ้าเอง ซึ่งข้าพเจ้าจะทำราชการดูหน้าคนในเมืองโอยนั้นหามิได้แล้ว แต่แหงนหน้าขึ้นร้องประกาศดังนี้สามหน แล้วก็กลับไปบ้านจัดแจงทรัพย์สินเงินทองลงบรรทุกเกวียน แล้วพาบุตรและภรรยาพวกพ้องออกจากเมืองโอยไปอาศัยอยู่เมืองจิ้น โอยเหียนก๋งแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงสั่งคนใช้ให้ไปตามพูดจาชักชวนให้กลับมาอยู่เมืองโอยอีก ก๋งจูจวนก็ไม่กลับ คนใช้ก็เอาเนื้อความมาแจ้งแก่โอยเหียนก๋ง โอยเหียนก๋งจึงใช้ให้ซีอักไตหูไป ซีอักไตหูไปถึงจึงว่า ท่านกับเหียนก๋งมิใช่ผู้อื่นเป็นญาติกัน การครั้งนี้มิใช่เหียนก๋งประทุษร้ายต่อท่าน เหียนก๋งกระทำกำจัดศัตรูของโอยเหียนก๋งครั้งนี้ควรที่ท่านจะยินดีด้วยจึงชอบด้วยเป็นพวกพ้องกัน นี่ท่านมากระทำดังนี้ดูประหนึ่งไม่ใช่ญาติกับโอยเหียนก๋ง เห็นชอบแล้วหรือ โอยเหียนก๋งเป็นผู้ใหญ่รักใคร่ท่านมาก จึงให้ข้าพเจ้ารีบมาเชิญท่านกลับไป
ก๋งจูจวนจึงว่า ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้ากลับไปเมืองโอยนั้นไม่ได้ ต่อกระทำให้เป๊กฮีมีชีวิตขึ้นมาเมื่อใด ข้าพเจ้าจึงจะยอมไปอยู่เมืองโอย ซีอักไตหูก็พูดจาอ้อนวอนไปต่างๆ ก๋งจูจวนเห็นซีอักไตหูพูดจาเซ้าซี้นักก็โกรธ จึงไปเอาไก่มาสองตัว เอากระบี่ฟันขาดสองท่อนแล้วสาบานว่า ถ้าข้าพเจ้าพาบุตรภรรยากลับไปกินข้าวเมืองโอยอีก ก็ขอให้ข้าพเจ้าและบุตรภรรยาเป็นอันตรายเหมือนไก่นี้เถิด ซีอักไตหูเห็นดังนั้นก็หารู้แห่งจะพูดจาต่อไปไม่ก็ลากลับไปเมืองโอย ก๋งจูจวนก็รีบไปอาศัยอยู่เมืองกำเจียน ซึ่งเป็นเมืองน้อยขึ้นกับเมืองจิ้น หาคิดจะทำราชการไม่ เอาแต่หญ้ามาทำเป็นรองเท้าขายพอเลี้ยงบุตรและภรรยา ถึงผู้ใดจะเอาความเมืองโอยมาพูดจาก็ไม่ฟังชื่อเมืองโอยต่อไป ซีอักไตหูครั้นกลับมาถึงเมืองโอยจึงเข้าไปคำนับโอยเหียนก๋งแจ้งความซึ่งพูดจาอ้อนวอนก๋งจูจวนไม่กลับมาให้โอยเหียนก๋งฟังทุกประการ
โอยเหียนก๋งก็มีความอาลัยในก๋งจูจวนนัก แล้วให้เอาศพเป๊กฮีกับอิวไจ้ก๊กไปฝังเสีย จึงให้หากงซุนเหมียนอือเข้ามาจะตั้งให้เป็นขุนนางแทนเป๊กฮี กงซุนเหมียนอือจึงว่าข้าพเจ้ามีสติปัญญาน้อย ซึ่งจะรับราชการที่ตำแหน่งใหญ่เหลือกำลังนัก โอยเหียนก๋งจึงตั้งให้ไทซกหงีเป็นเสียงก๊กแทนที่เป๊กฮีผู้ตาย แต่นั้นมาเมืองโอยก็อยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน
ขณะเมื่อเป๊กฮียังไม่ตาย เจ้าเมืองซองกับโจซือเหียงสุดซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการอยู่ในเมืองซอง คิดจะให้บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุขและเป็นเกียรติยศของเจ้านายต่อไป จึงได้ใช้ให้คนไปเชิญเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองจิ้น และเมืองขึ้นของตัวสองหัวเมืองนั้นมาทำสัจกันที่ตำบลแห่งหนึ่งนอกประตูเมืองซองข้างทิศตะวันตก เจ้าเมืองจิ้นจึงสั่งให้เจียเค่งเตียวบู๊พาขุนนางบรรดาเมืองขึ้นของตัว คือเมืองฬ่อ เมืองโอย เมืองเตง เมืองกี เมืองติน เมืองซี เจ็ดหัวเมืองไปเมืองซอง เจ้าเมืองฌ้อจึงบังคับให้เลงอินคุดเกี๋ยน คุมหัวเมืองซัว เมืองติน เมืองฆ้อ เมืองตุ๋น เมืองหู เมืองซิม เมืองหมี เจ็ดหัวเมืองไปประชุมพร้อมกัน ณ เมืองซอง ขณะนั้นหัวเมืองทั้งปวงมามาก เอาเกวียนล้อมวงเป็นกำแพงกั้นที่อยู่หาต้องตัดไม้กระทำค่ายไม่ ครั้นพร้อมกันแล้ว พวกเมืองฌ้อจึงจัดแจงสิ่งของไปคำนับพวกเมืองจิ้น เมืองจิ้นจึงจัดแจงสิ่งของไปคำนับพวกเมืองฌ้อแล้ว ขุนนางเมืองจิ้นเมืองฌ้อจึงพาหัวเมืองทั้งปวงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองซอง
ฝ่ายโจซือเฮียงสุดขุนนางเมืองซอง ครั้นหัวเมืองมาพร้อมแล้วจึงสั่งให้ออกไปจัดแจงที่ซึ่งจะกระทำสัจกับหัวเมืองในเพลารุ่งเช้า แล้วสั่งให้คนไปนัดหัวเมืองด้วย ฝ่ายเลงอินคุดเกี๋ยนขุนนางเมืองฌ้อ ครั้นเพลารุ่งเช้าก็กระซิบสั่งบรรดาพวกทหารของตัวให้ใส่เกราะชั้นในเหน็บอาวุธซ่อนไปทุกคน ปรารถนาจะกระทำร้ายเตียวบู๊ขุนนางเมืองจิ้น ฝ่ายเป๊กจิวหลีขุนนางเมืองฌ้อมาด้วย เห็นเลงอินคิดกระทำดังนั้นก็ห้ามว่าการทั้งนี้มิใช่เรานัดหัวเมืองมากระทำเอง นี่เจ้าเมืองซองเป็นผู้ใหญ่ชวนเราท่านทั้งปวงมา ถ้าท่านทำดังนั้น เจ้าเมืองซองจะมิขัดเคืองหรือ เลงอินได้ฟังก็เห็นด้วยจึงสั่งให้เลิกการทั้งปวงเสีย
ฝ่ายเตียวบู๊ขุนนางเมืองจิ้นแจ้งความว่าพวกเมืองฌ้อจะกระทำร้ายจึงให้หาอีจีพันเข้ามาเล่าความให้ฟังว่า เขาสิจะคิดทำร้ายเรา เราจะมิต้องเตรียมตัวไปบ้างหรือ อีจีพันจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่าพวกเมืองฌ้อจะกระทำร้ายกับท่านเท่านั้น ข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย การซึ่งมาประชุมกันครั้งนี้เป็นการดี ที่จะให้เราท่านทั้งปวงรักใคร่ มิให้มีการรบพุ่งต่อกัน ถึงชาวเมืองฌ้อจะคิดจริงก็คงจะมีผู้ห้ามปราม ด้วยเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ ผู้มีสติปัญญาก็มากท่านอย่ามีความวิตกเลย เตียวบู๊ได้ฟังอีจีพันว่าดังนั้นก็หาสั่งให้ทหารเตรียมตัวไปไม่ ครั้นเพลารุ่งเช้าเลงอินคุดเกี๋ยนก็ไป ณ ที่ชาวเมืองซองแต่งไว้ โจซือเฮียงสุดก็ออกไปรับคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว เลงอินคุดเกี๋ยนจึงว่าการซึ่งท่านเชิญเรามากระทำสัจครั้งนี้ เราก็ได้มาถึงก่อนเมืองจิ้นแล้วเมืองเราเป็นเมืองใหญ่ เราจะแทงเอาโลหิตออกก่อน ท่านจงไปบอกกับเตียวบู๊ให้รู้เถิด โจซือเฮียงสุดก็ออกไปหาเตียวบู๊ เตียวบู๊จึงถามว่าท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใดหรือ โจซือเฮียงสุดมิอาจจะเอาคำซึ่งเลงอินสั่งบอกกับเตียวบู๊ได้ไม่ ด้วยเกรงใจว่าเมืองจิ้นเคยเป็นเมืองใหญ่มาแต่ก่อน จะไปทำสัจกันที่ตำบลใดแล้ว เมืองจิ้นได้แทงเอาเลือดออกสาบานก่อนหัวเมืองทั้งปวงทุกครั้ง
ฝ่ายคนใช้ของโจซือเฮียงสุดเห็นนายไม่อาจจะเอาความซึ่งเลงอินสั่งบอกเตียวบู๊ได้ ก็คิดว่าเมืองจิ้นกับเมืองเราเคยรักกันมาช้านาน ครั้นเราจะนิ่งความเสีย เตียวบู๊ก็จะได้รับความอัปยศแก่ชาวเมืองฌ้อ คิดแล้วจึงเข้าไปคำนับเตียวบู๊ว่า เพลาเช้าวันนี้เลงอินทหารใหญ่เมืองฌ้อไปถึงที่ประชุมก่อนท่านแล้วแทงเอาโลหิตออกไว้คอยจะสาบานกับท่าน หวังจะได้ชื่อเสียงเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง เตียวบู๊ได้ฟังคนใช้โจซือเฮียงสุดแจ้งความดังนั้นก็คิดเคืองอยู่ในใจแล้วว่า การซึ่งเลงอินทำแต่อำเภอใจครั้งนี้หาชอบไม่ ท่านทั้งปวงก็ย่อมรู้อยู่สิ้น แต่ครั้งจิ้นบุนก๋งถือรับสั่งพระเจ้าจิวเซียงอ๋องไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงได้พาขึ้นไปเฝ้า พระเจ้าจิวเซียงอ๋องก็โปรดปรานพระราชทานชื่อเสียงมียศศักดิ์มาก ถึงจะไปทำสัจกับหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็ยอมให้เป็นเอกทุกครั้ง ซึ่งเลงอินคุดเกี๋ยนทำให้ผิดกับรับสั่งเดิมดังนี้ เราหาควรจะไปร่วมสัจด้วยไม่ ท่านจงนำเอาคำของเราไปบอกกับเลงอินเถิด
โจซือเฮียงสุดได้ฟังดังนั้นจึงคำนับตอบว่า ความซึ่งท่านว่ามานี้ข้าพเจ้าก็ทราบอยู่ในใจสิ้นว่าชาวเมืองฌ้อมีนํ้าใจกำเริบ ข้าพเจ้าจึงหาอาจจะออกปากแจ้งความกับท่านตามเลงอินสั่งไม่ ท่านจงงดโทษแก่ข้าพเจ้าผู้เป็นเมืองน้อยเถิด ว่าแล้วก็คำนับลาไปแจ้งความกับเลงอินตามคำเตียวบู๊สั่ง เลงอินคุดเกี๋ยนจึงตอบว่า เมืองจิ้นได้เป็นเมืองเอกมาแต่ครั้งจิ้นบุนก๋งลงมาจนลูกหลานหลายชั่วก็จริงอยู่ ด้วยจิ้นบุนก๋งมีสติปัญญาใจคอก็อารีรอบคอบมาหลายชั่วเจ้าเมืองแล้ว บัดนี้เมืองจิ้นก็ร่วงโรย เมืองฌ้อแต่ก่อนเจ้าเมืองมียศศักดิ์เป็นถึงอ๋องสืบเชื้อสายลงมาจนทุกวันนี้ เจ้าเมืองฌ้อก็ประกอบด้วยสติปัญญาเมตตากับคนทั้งปวง คนทั้งปวงก็นับถือมีชื่อเสียงมากกว่าเมืองจิ้น ครั้งนี้เราจึงเห็นว่าเมืองฌ้อควรจะเป็นเอกแล้ว เราจึงกระทำดังนี้ ท่านจงไปบอกกับเตียวบู๊เถิด ซึ่งเตียวบู๊ไม่ยอมนั้น เราก็ไม่ยอมเหมือนกัน
โจซือเฮียงสุดก็คำนับลาไปแจ้งความกับเตียวบู๊ เตียวบู๊จึงปรึกษากับอีจีพันว่า การครั้งนี้ท่านจะคิดประการใด อีจีพันจึงตอบว่าซึ่งชาวเมืองฌ้อกระทำดังนี้ เพราะจะให้หัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าเป็นใหญ่กว่าเมืองเรา ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูซึ่งจะดีและชั่วเป็นน้อยทุกวันนี้ มิใช่จะประสงค์เอาที่ได้แทงโลหิตออกสาบานก่อนและหลังกันนั้นหามิได้ อันจะเป็นที่นับถือกลัวเกรงแก่หัวเมืองและอาณาประชาราษฎร์ทุกวันนี้ ก็เพราะบุญหนหลังอุปถัมภ์มาประกอบให้มีสติปัญญาและอารี รู้จักดีและชั่ววางอารมณ์ของตัวให้อยู่ในสัจธรรม ถ้าหัวเมืองใดทำได้ดังนี้ถึงจะไม่มีใครยกย่องให้เป็นเอก ก็คงเป็นเอกใหญ่อยู่เองโดยธรรมดา ท่านอย่าถือความข้อนี้มาเป็นอารมณ์อยู่เลย เขาจะทำประการใดก็ตามใจเขาเถิด เราช่วยกันทำนุบำรุงเจ้านายเราไว้ได้แล้วก็คงจะเป็นที่กลัวเกรงนับถือกับหัวเมืองทั้งปวงอยู่เอง เตียวบู๊ได้ฟังอีจีพันว่าก็เห็นชอบด้วย แล้วชวนหัวเมืองขึ้นของตัวไป ณ ที่กระทำสัจ เตียวบู๊จึงแทงเอาโลหิตออก แล้วบังคับให้ขุนนางบรรดาเมืองขึ้นของตัวแทงเอาโลหิตออกพร้อมกัน ต่างคนสาบานว่าจะร่วมสุขทุกข์มิได้เบียดเบียนกันแล้วต่างก็เลิกกลับไปเมือง
แต่ซีอักไตหูขุนนางเมืองโอย ซึ่งเป๊กฮีบังคับให้มานั้น ครั้นกลับไปถึงกลางทางแจ้งข่าวว่าเหียนก๋งฆ่าเป๊กฮีเสียแล้วก็หาไปเมืองโอยไม่ ตามเตียวบู๊ไปทำราชการอยู่เมืองจิ้น แต่นั้นมาเมืองจิ้นเมืองฌ้อก็มิได้รบพุ่งเบียดเบียนกัน ราษฎรทั้งสองหัวเมืองก็ค่อยอยู่เป็นสุขมาหลายปี
ฝ่ายซุยทู้ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองเจ๋ ตั้งแต่ฆ่าเจ๋จงก๋งแลัวตั้งเจ๋เก๋งก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมือง ราชการก็สิทธิ์ขาดอยู่ในซุยทู้สิ้น ขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ก็กลัวเกรงมาก มีใจกำเริบจะทำงานสิ่งใดเอาตามอำเภอใจหาได้บอกให้เจ๋เก๋งก๋งรู้ไม่ ซุยทู้มีบุตรชายสามคนเกิดกับภรรยาหลวงซึ่งถึงแก่กรรมทั้งสองคน ชื่อซุยเสง ซุยเกียง เกิดกับนางทังเกียงคนหนึ่ง ชื่อซุยเหมง แต่ซุยทู้นั้นรักซุยเสงมากด้วยเป็นคนซื่อ ในใจนั้นคิดว่าถ้าตัวหาบุญไม่แล้ว จะให้ซุยเสงรับราชการแทนที่ตัวสืบไป แต่เกรงใจนางทังเกียง ด้วยนางทังเกียงนั้นปรารถนาจะให้ซุยเหมงบุตรของตัวเป็นใหญ่กว่าพี่น้องทั้งปวง แต่ซุยทู้ตรึกตรองที่จะตั้งซุยเสงให้เป็นใหญ่อยู่ในเรื่องดังนี้เนืองๆ แต่ไม่อาจจะออกปาก ซุยเสงนั้นรู้ใจบิดาว่ารักใคร่ตัวมาก เพลาวันหนึ่งจึงเข้าไปคำนับว่า ทุกวันนี้บิดาก็ชราแล้ว ข้าพเจ้าเป็นบุตรผู้ใหญ่คิดอยู่ว่าจะสนองคุณบิดาให้ต้องตามธรรมเนียมคนทั้งปวง แต่คิดอยู่ด้วยมารดาเลี้ยงจะหายอมไม่ ด้วยปรารถนาจะให้ซุยเหมงผู้บุตรรับราชการแทนบิดา ครั้นข้าพเจ้าจะอยู่ในบ้านเรือนของบิดาสืบไป ก็จะกวนใจบิดาเพราะมารดาเลี้ยง บิดาจงโปรดให้ข้าพเจ้าไปรักษาเมืองซุยอิบอยู่แต่พอเลี้ยงชีวิตสืบไป
ซุยทู้ได้ฟังบุตรว่ากล่าวดังนั้นก็ยอมให้ไป จึงให้หาตังกวดเอียมทังมอกิวซึ่งเป็นพี่ชายของนางทังเกียงเข้ามาปรึกษาว่า เราจะให้ซุยเสงบุตรใหญ่เราไปอยู่เมืองซุยอิบ การภายในเรือนจะมอบให้ซุยเหมงว่ากล่าว ท่านจะเห็นประการใด ตังกวดเอียมกับทังมอกิวจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ซุยเสงไปจากเรือนนั้นไม่ควร ด้วยซุยเสงเป็นบุตรผู้ใหญ่ควรจะให้อยู่ใกล้ตัวท่านจึงจะชอบ ซึ่งขุนนางทั้งสองว่ากล่าวทัดทานดังนี้มิใช่จะรักซุยเสงหามิได้ ด้วยเมืองซุยอิบเป็นเมืองน้อยก็จริง แต่บริบูรณ์ด้วยทรัพย์สินเงินทองเสบียงอาหารเป็นอันมากเป็นกำลังของซุยทู้อยู่ทุกวัน หวังจะให้ซุยเหมงเป็นใหญ่จะได้อาศัยเมืองซุยอิบเป็นกำลังแล้วจึงจะคิดกำจัดซุยเสง ซุยเกียงสองคนพี่น้องเสียจึงว่ากล่าวกับซุยทู้ดังนี้ ฝ่ายซุยทู้ได้ฟังขุนนางทั้งสองทัดทานดังนี้หารู้ว่าจะเป็นความดีร้ายประการใดไม่ก็นิ่งอยู่
ฝ่ายซุยเสงซุยเกียงครั้นแจ้งความดังนั้นก็คิดกันว่า เราสองคนไม่ช้าอันตรายคงจะมี ด้วยศัตรูเกิดขึ้นใกล้เคียงกับที่พึ่งของเรา จำเราจะไปปรึกษากับเคงหองซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายซ้ายจึงจะพ้นภัย คิดแล้วก็ไปหาเคงหอง ณ บ้านเล่าความซึ่งคนทั้งสองเขาทัดทานบิดาตัวให้ฟังทุกประการ แล้วว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าหาที่พึ่งไม่ได้แล้ว ท่านจงเป็นที่พึ่งด้วยเถิด เคงหองจึงตอบว่า บิดาท่านรักใคร่ตังกวดเอียมกับทังมอกิวมาก จะว่ากล่าวสิ่งใดก็เชื่อฟังกัน ท่านจะให้เราไปชี้แจงให้บิดาท่านฟังเห็นจะป่วยการเสียเปล่า บัดนี้คนทั้งสองเขาคอยจะกำจัดท่านเสีย ท่านจงคิดระวังตัวให้จงดี ซุยเสงจึงว่าครั้งนี้ท่านสิรู้แน่แล้วจงเมตตาช่วยให้ข้าพเจ้าพ้นจากอันตรายด้วย เคงหองจึงว่าอันจะคิดอย่างอื่นนั้นเห็นจะไม่ทันท่วงที เขาสิจะเอาชีวิตเราแล้ว เราจงกระทำการตัดความคิดเขาเสียก่อนถึงจะพ้นภัย
ซุยเสงจึงว่า ข้าพเจ้าสองคนพี่น้องนี้เป็นคนกำลังสติปัญญาน้อยจึงมาหวังเอาท่านเป็นที่พึ่ง ถ้าท่านไม่เมตตาแล้วข้าพเจ้าจะไปพึ่งผู้ใดเล่า เคงหองจึงว่าถ้ากระนั้นเราจะต้องปรึกษาพวกพ้องคนสนิทของเราดูก่อน ต่อวันอื่นจงมาคิดกันใหม่ ซุยเสงซุยเกียงก็คำนับลาไปบ้าน
เคงหองจึงให้หาลูพูพีทหารเอกของตัวเข้ามาปรึกษาว่า ที่ในบ้านซุยทู้เดี๋ยวนี้พ่อลูกพี่น้องหาปรองดองกันไม่ ต่างคนต่างคิดจะทำร้ายแก่กัน ซุยเสงซุยเกียงลอบมาบอกกับเราว่า ตังกวดเอียมทังมอกิวเป็นคนหาดีไม่ยุยงซุยทู้ต่างๆ จะให้เราช่วย ท่านจะคิดประการใด ลูพูพีจึงตอบว่าบัดนี้ก็วุ่นวายขึ้น ซุยทู้เป็นเสียงก๊กฝ่ายขวาว่าข้างทหาร ท่านเป็นเสียงก๊กฝ่ายซ้ายว่าข้างพลเรือน ไม่คิดอ่านบ้างจะเอาแต่เที่ยวยิงเนื้อเล่นอย่างนี้ ข้าพเจ้าเห็นหาดีไม่ ขอท่านจงตรึกตรองดูก่อนเถิด เคงหองก็นิ่งอยู่
เพลาวันหนึ่ง ซุยเสงซุยเกียงมาบอกเคงหองว่า ตังกวดเอียมทังมอกิวเฝ้ายุยงบิดาอีก จะคิดอ่านฆ่าอ้ายสองคนเสียให้ได้ ท่านจงช่วยด้วยเถิด เคงหองจึงว่าเพลาคํ่าวันนี้ท่านจงคิดอ่านฆ่าเสียทั้งสองคน เราจะยกพลไปช่วย ท่านอย่าวิตกเลย ซุยเสงซุยเกียงก็ยินดีคำนับลามายังบ้านของตัว ครั้นคํ่าลงจึงจัดแจงแต่งตัวใส่เสื้อเกราะเหน็บกระบี่ให้มั่นคง ชวนกันลอบกลับมาแอบอยู่ที่ริมหนทางที่ตังกวดเอียมทังมอกิวเดินไปหาซุยทู้
ฝ่ายตังกวดเอียมทังมอกิว ถึงเพลาเคยไปพูดเล่นด้วยซุยทู้ก็เดินมา ซุยเสงซุยเกียงก็แอบซุ่มอยู่เห็นได้ทีก็ถอดกระบี่โถมเข้าแทงตังกวดเอียมทังมอกิวล้มลงขาดใจตาย คนใช้ซุยทู้ทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจร้องขึ้นว่าซุยเสงซุยเกียงแทงตังกวดเอียมทังมอกิวตาย แล้วกลัวจะฆ่าตัวเสียด้วยก็พากันไปซ่อนเสียหาให้เห็นตัวไม่ ซุยเสงซุยเกียงก็รีบหนีออกไปจากบ้าน
ขณะนั้นซุยทู้ได้ยินเข้าก็โกรธนัก รีบออกมาเรียกทหารให้จับบุตรทั้งสองก็หาเห็นผู้ใดไม่ ยิ่งโกรธเป็นกำลัง จึงเดินไปที่โรงม้าเห็นคนเลี้ยงม้านั่งอยู่คนหนึ่ง ก็ให้ผูกม้ามาเทียมเกวียนเข้าแล้ว รีบไปยังบ้านเคงหองแล้วร้องไห้บอกว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเสียนํ้าใจนัก ด้วยบุตรข้าพเจ้าทั้งสองหาอยู่ในถ้อยคำบิดาเหมือนบุตรเขาทั้งปวงไม่ แล้วเล่าความทั้งปวงให้เคงหองฟังทุกประการ เคงหองได้ฟังแล้วทำเป็นหารู้ความไม่ จึงแสร้งตอบว่าแซ่ซุยกับแซ่เคงนี้เหมือนแซ่เดียวกัน ด้วยตัวท่านกับข้าพเจ้าได้รับราชการร่วมสุขร่วมทุกข์ด้วยกันมา อันซุยเสงซุยเกียงละเมิดบิดาบังอาจกระทำการทั้งนี้ให้ท่านได้ความอัปยศ ถ้าท่านจะคิดจับบุตรทั้งสองข้าพเจ้าก็จะช่วยด้วย ซุยทู้ได้ฟังก็มีความยินดีหาสงสัยไม่ จึงลุกขึ้นคำนับเคงหองว่าถ้าท่านจับอ้ายสองคนพี่น้องฆ่าเสียได้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะยกซุยเหมงบุตรข้าพเจ้าให้เป็นบุตรท่าน ท่านช่วยทำนุบำรุงซุยเหมงด้วยเถิด
เคงหองเห็นซุยทู้เชื่อถือสนิทก็มีความยินดีด้วยจะได้ล้างแซ่ซุยเสียให้สิ้น ครั้งนี้สมคิดจึงเรียกลูพูพีทหารเอกของตัวมากระซิบสั่งว่า ซุยทู้หลงกลเราแล้ว ท่านจงคุมทหารที่มีฝีมือประมาณสองร้อยรีบไปจับซุยเสงซุยเกียงบุตรซุยทู้ฆ่าเสีย แล้วเก็บริบเอาทรัพย์สินเงินทองของดีรีบมาหาเราจงเร็ว ลูพูพีคำนับแล้วออกมาจัดทหารรีบยกไป ณ บ้านซุยทู้ ซุยเสงซุยเกียงเห็นลูพูพีมาประหลาดก็ไม่วางใจจึงสั่งให้ปิดประตูบ้านเสีย ลูพูพีเห็นดังนั้นก็แสร้งร้องเข้าไปว่าทำไมท่านทั้งสองจึงมารังเกียจข้าพเจ้าเล่า การซึ่งท่านสมคิดทั้งนี้มิใช่ความคิดเคงหองนายข้าพเจ้าคิดให้หรือ ซึ่งทั้งนี้ก็เพราะเคงหองกลัวว่าแต่กำลังท่านทั้งสองจะกระทำหาสำเร็จไม่ จึงให้ข้าพเจ้ายกมาช่วยท่าน
ซุยเสงได้ฟังก็สิ้นสงสัย จึงมาปรึกษาซุยเกียงว่าชะรอยเคงหองจะเห็นว่าเราพี่น้องจะหาอาจทำร้ายกับซุยเหมงไม่ จึงให้ลูพูพีมาช่วยกระทำการ ซุยเสงก็เห็นจริงด้วย ปรึกษากันแล้วพี่น้องทั้งสองก็ออกมาเปิดประตูให้ ลูพูพีได้ทีก็พาทหารยกเข้าไปในประตู ซุยเสงซุยเกียงเห็นผู้คนมามากก็ตกใจครั้นจะห้ามก็ไม่ทัน จึงถามลูพูพีว่า ท่านยกผู้คนมามากดังนี้จะประสงค์สิ่งใดหรือ ลูพูพีจึงตอบว่า ซึ่งเรามาทั้งนี้ด้วยบิดาท่านไปกล่าวโทษให้นายเราฟัง แล้วขอทหารนายเราให้มาฆ่าท่านเสีย นายเราขัดมิได้ด้วยเป็นคนรักกันมาจึงใช้ให้เรามาตัดศีรษะท่านไปเดี๋ยวนี้ บิดาท่านก็ยังคอยอยู่ ณ บ้านนายเรา ท่านอย่าน้อยใจเลย ว่าแล้วก็สั่งให้ทหารตัดศีรษะซุยเสงซุยเกียงเสีย แล้วรีบเข้าไปในบ้านจะจับนางซงขยงกับซุยเหมง นางซงขยงครั้นเห็นเกิดความดังนั้นก็ตกใจกลัว อนึ่งซุยทู้ก็ไม่อยู่ นางเห็นจะหนีมิพ้นก็ผูกคอตายเสีย ขณะนั้นซุยเหมงเที่ยวอยู่นอกบ้านหาอยู่ไม่
ฝ่ายลูพูพีครั้นเห็นนางซงขยงผูกคอตายแล้วก็รีบเข้าไปเก็บริบทรัพย์สมบัติของซุยทู้ แล้วเอาศีรษะซุยเสงซุยเกียงกลับไป ณ บ้านเคงหอง ครั้นถึงจึงสั่งให้ทหารเอกเอาทรัพย์สมบัติของซุยทู้ลอบเข้าไปทางประตูหลังบ้านเคงหอง ตัวลูพูพีนั้นหิ้วศีรษะซุยเสงซุยเกียงเข้าไปให้ซุยทู้ต่อหน้าเคงหอง ซุยทู้เห็นดังนั้นก็มีความยินดีจึงถามว่า เมื่อขณะท่านไปกระทำการนั้น เห็นนางซงขยงอยู่ดีดอกหรือ ลูพูพีจึงแสร้งตอบว่า เมื่อขณะข้าพเจ้าไปกระทำการนั้น นางซงขยงนอนหลับอยู่ ซุยทู้ได้ฟังดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับเคงหองว่า ครั้งนี้บุญคุณของท่านอยู่กับข้าพเจ้ามากนัก ข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปบ้านก่อน แต่บัดนี้คนซึ่งขับเกวียนของข้าพเจ้ามันเป็นเด็กขับเกวียนมาแต่เช้าเหนื่อยกลับไปเสียแล้ว ข้าพเจ้าขอยืมคนช่วยขับเกวียนไปส่งสักคนหนึ่ง
ลูพูพีได้ฟังจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอขับเกวียนไปส่งเอง ซุยทู้ก็มีความยินดีจึงคำนับลาเคงหองขึ้นเกวียนไปกับลูพูพี ครั้นมาถึงบ้านเห็นประตูปิดอยู่ก็รีบเข้าไปในบ้าน เห็นเงียบสงัดหามีผู้คนไม่ ก็ประหลาดใจรีบเข้าไปในตึกที่อยู่ เห็นข้าวของกลาดเกลื่อนแตกหักเป็นอันมาก แล้วแลไปเห็นนางซงขยงผูกคอตายแขวนอยู่ก็ตกใจ รู้สึกตัวว่าหลงกลเคงหอง จึงเรียกลูพูพีก็หาเห็นลูพูพีไม่ จึงไปเที่ยวหาซุยเหมงผู้บุตรไม่เห็นก็ยิ่งเสียนํ้าใจนักเดินร้องไห้ไปมาว่า ครั้งนี้เรามาเสียรู้ให้ศิษย์มาเป็นศัตรูกระทำร้ายได้ดังนี้ จะมีหน้าอยู่ทำราชการสืบไปนั้นจะประโยชน์สิ่งใด ว่าแล้วก็เชือดคอตายเสีย
ฝ่ายซุยเหมงบุตรซุยทู้ซึ่งไปเที่ยวเล่นนอกบ้าน ครั้นได้ยินข่าวที่ในบ้านตัวว่าเคงหองใช้ลูพูพีมาทำอันตรายบิดามารดาถึงแก่ความตายก็ตกใจ จึงรีบกลับมา ณ บ้าน เก็บเอาศพบิดามารดาใส่โลงแล้วเอาไปฝังเสียกับปู่ย่าตายายที่ตายก่อนนั้น แล้วก็รีบไปอาศัยอยู่ ณ เมืองฬ่อ
ฝ่ายเคงหองครั้นกำจัดพวกซุยทู้เสร็จแล้ว ก็เข้าไปคำนับเจ๋เก๋งก๋งแจ้งความว่า เดิมซุยทู้คิดฆ่าเจ๋จงก๋งพี่ท่านเสีย บัดนี้ข้าพเจ้าคิดฆ่าซุยทู้แก้แค้นแทนคุณเจ๋จงก๋งได้แล้ว ท่านจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังก็นิ่งอยู่หาตอบประการใดไม่ ด้วยรู้อยู่ว่าซุยทู้กับเคงหองสองคนนี้ก็เป็นคนชั่วเหมือนกัน จึงสั่งตั้งให้เคงหองเป็นที่ต๊กเสียงสำเร็จราชการแต่ผู้เดียวหามีผู้อื่นจะตั้งไม่
ฝ่ายอีเจ้ซึ่งเป็นเจ้าเมืองหงอได้สองปีอาณาประชาราษฎร์อยู่เป็นสุข คิดจะแผ่อาณาเขตให้กว้างขวาง จึงสั่งคุดหูหยงซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไจเสียงให้ไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองซูขิวซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อมาให้ขึ้นเมืองหงอได้ ฌ้อคังอ๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองฌ้อแจ้งความดังนั้นก็โกรธจึงสั่งให้เลงอินคุดเกี๋ยนเป็นแม่ทัพ เอียงอิวกีเป็นทัพหน้า คุดเกี๋ยนได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเอียงอิวกีว่า การซึ่งจะไปทำกับเมืองซูขิวมิใช่โตใหญ่ เป็นเมืองเล็กน้อยตัวท่านก็ชราอย่าไปให้ลำบาก แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวก็พอจะทำการให้สำเร็จได้ เอียงอิวกีจึงตอบว่า แต่ลำพังเมืองซูขิวนั้นก็จะไม่สู้หนักแรงเหมือนท่านว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าเราไปตีเมืองซูขิวแล้ว เมืองหงอรู้ก็คงจะยกทัพใหญ่มาช่วย เจ้านายเราเห็นการตลอดแล้วจึงให้ข้าพเจ้ากับท่านยกไปครั้งนี้ ถึงข้าพเจ้าแก่ ก็จะขอทำราชการสนองคุณเจ้าไปกว่าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต อนึ่งฝีมือเกาทัณฑ์ข้าพเจ้าก็ยังปรากฏอยู่กับชาวเมืองหงอ เราไปครั้งนี้ก็เห็นจะสู้หนักแรงไม่
เลงอินได้ฟังเอียงอิวกีออกปากว่าความตายเป็นลางก็ไม่สู้ชอบ ครั้นจะว่ากล่าวทัดทานต่อไปก็เกรงใจ จึงยอมให้เอียงอิวกีเป็นทัพหน้าไป ครั้นถึงวันดีฌ้อคังอ๋องก็ให้เอียงอิวกีกับเลงอินยกกองทัพไป แล้วให้ไตหูเซกหวนไปช่วยคิดราชการด้วย ครั้นยกไปถึงเมืองซูขิวกิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงเมืองหงอ หงออ๋องจึงไปอีมุยน้องชายกับคุดหูหยงยกกองทัพมาช่วยเมืองซูขิว
ฝ่ายเอียงอิวกีทัพหน้าเมืองฌ้อ ครั้นถึงเมืองซูขิวก็รีบขับทหารจะเข้าตีเสียให้ได้โดยเร็ว ไตหูเซกหวนจึงห้ามว่า ท่านจงรอท่าเลงอินให้มาถึงพร้อมกันจึงจะไม่หนักแรง ท่านอย่าเพิ่งประมาทชาวเมืองหงอ การรบเขาก็มีฝีมือลือชื่ออยู่ เอียงอิวกีจึงตอบว่า จะกลัวอะไรกับชาวเมืองหงอ ได้ยินแต่เสียงสายเกาทัณฑ์ข้าพเจ้าแล้วก็จะเลิกทัพหนีไปเอง ว่าแล้วก็ยกไปจะรบกับชาวเมืองหงอ
ฝ่ายคุดหูหยงครั้นเห็นเอียงอิวกียกมาก็ขึ้นเกวียนพาทหารยกออกไปรบ เอียงอิวกีเห็นคุดหูหยงก็ร้องด่าว่าไอ้ข้าโจษเจ้า มึงยังจะมีหน้ามาสู้กูผู้เป็นทหารเจ้าเก่าหรือ คุดหูหยงได้ยินดังนั้นนึกว่าเอียงอิวกีคนนี้มีฝีมือเกาทัณฑ์แม่นนัก ครั้นจะสู้ซึ่งหน้าก็จะเอาชัยชนะยาก จำเราจะหนีให้กำเริบใจไล่จึงค่อยเอาชัยต่อภายหลัง คิดแล้วก็ขับเกวียนโบกธงให้ทหารถอย เอียงอิวกีเห็นดังนั้นก็มีใจยินดีขับเกวียนไล่ไปแต่ผู้เดียว คุดหูหยงครั้นถอยไปหน่อยหนึ่งถึงที่สำคัญ ก็แยกทหารออกหุ้มเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงถูกเอียงอิวกีตาย ขณะเมื่อเอียงอิวกีไล่พวกเมืองหงอไปนั้น เซกหวนจะรีบไปช่วยก็ไม่ทัน ครั้นแจ้งว่าเอียงอิวกีตายก็กลับเอาเนื้อความมาแจ้งกับเลงอินคุดเกี๋ยน เลงอินคุดเกี๋ยนก็มีความอาลัยเสียดายฝีมือเกาทัณฑ์เอียงอิวกีนัก จึงคิดว่าชาวเมืองหงอมีชัยชนะเอียงอิวกีครั้งนี้คงจะมีใจกำเริบ จำเราจะคิดอุบายล่อให้ไล่เอาชัยชนะแก้แค้นบ้าง คิดแล้วจึงสั่งให้ทหารเข้าซุ่มอยู่สองข้างทางเขาอุยสัน แล้วให้จือเกียงซึ่งเป็นนายทหารคุมทหารเลวประมาณสองร้อยคนไปล่อร้องท้าทายให้ไล่ จือเกียงก็ยกไปตามสั่ง
ฝ่ายคุดหูหยงเห็นดังนั้นก็คิดสงสัยว่าชาวเมืองฌ้อจะทำเป็นกลอุบายมั่นคง จึงว่ากับอีมุยว่า เพลาวันนี้เราอย่าเพิ่งไล่ไปเลย ข้าพเจ้าเห็นจะเป็นกลอุบาย อีมุยจึงว่า ถ้ากระนั้นเราจะขึ้นไปดูบนยอดเขาน้อยจะเป็นกลอุบายประการใดก็คงจะเห็น ว่าแล้วอีมุยก็ขึ้นไปบนยอดเขาน้อย แลไปดูเห็นกองทัพเมืองฌ้อ ไม่เห็นกองทัพซุ่มอยู่ก็กลับลงมาว่ากับคุดหูหยงว่า ชาวเมืองฌ้อเสียเอียงอิวกีทหารเอกกับเรา มีแต่จะย่อท้ออย่างเดียว ซึ่งท่านประมาณการว่าจะเป็นอุบายนั้น ข้าพเจ้าขึ้นไปบนยอดเขาน้อยแลดูทั่วแล้วหามีกองทัพซุ่มไม่ เราพากันไล่ไปจับตัวมาฆ่าเสียอีกเถิด ว่าแล้วขับเกวียนไล่ไปกับทหารเลวประมาณพันเศษถึงที่เขาอุยสัน จือเกียงก็โบกธงนัดกองซุ่มให้ตีหุ้มเข้ามา จือเกียงก็กลับหน้าเข้ารบกับอีมุย ทหารเมืองฌ้อไล่ฆ่าฟันทหารเมืองหงอล้มตายเป็นอันมาก ขณะเมื่ออีมุยไล่ชาวเมืองฌ้อมานั้น คุดหูหยงคุมทหารขับเกวียนตามมา ครั้นเห็นชาวเมืองฌ้อล้อมอีมุยเข้าไว้เกือบจะเสียที ก็ขับทหารตีฝ่าเข้าไปแก้เอาอีมุยออกมาได้ เห็นทหารของตัวล้มตายมากก็เสียใจ เลิกทัพกลับไปเมืองหงอ
ฝ่ายเลงอินครั้นเห็นกองทัพเมืองหงอกลับไปแล้ว ก็สั่งทหารให้เข้าหักเอาเมืองซูขิวได้ ให้ฆ่าเจ้าเมืองกับขุนนางเสียให้สิ้น เก็บริบเอาทรัพย์สินเงินทองแล้วเลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ ฌ้อคังอ๋องก็มีความยินดี จึงว่าเดิมเมืองเรากับเมืองหงอก็ว่างศึกมาหลายปี บัดนี้เจ้าเมืองหงอมาคิดก่อการก่อนจำเราจะคิดตอบแทนบ้าง แต่ทหารเมืองเราน้อยจำจะไปขอกองทัพเมืองจิ้นมาช่วยจึงจะมีชัยชนะโดยเร็ว ว่าแล้วก็แต่งหนังสือให้คนใช้ถือไปขอทัพเมืองจิ้น
ฝ่ายจิ้นเก๋งก๋งเจ้าเมืองจิ้น ครั้นเห็นขุนนางเมืองฌ้อถือหนังสือมาขอกองทัพ จึงสั่งให้กองซุนหำคุมทหารสามพันยกไปช่วยเจ้าเมืองฌ้อตีเมืองหงอ ฝ่ายฌ้อคังอ๋องครั้นเห็นกองทัพเมืองจิ้นยกมาก็มีความยินดีจึงจัดแจงเกณฑ์กองทัพ ให้ชวนอองสุนไตหูกับก๋งจูอุ๋ยผู้น้องเป็นทัพหน้า เป๊กจิวหลีเป็นที่ปรึกษา ตัวฌ้อคังอ๋องเป็นทัพหลวงยกไปถึงแดนเมืองหงอหามีทางจะเข้าไปได้ไม่ ด้วยเจ้าเมืองหงอรู้การเกณฑ์ทหารออกรักษาไว้ทุกทาง จึงยกกองทัพอ้อมลงไปชายทะเลเข้าทางตำบลกังเค้า ปากนํ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอก็เกณฑ์ทหารลงมารักษาไว้มั่นคง ฌ้อคังอ๋องจึงสั่งให้ตั้งค่ายมั่นคงไว้ที่ตำบลกังเค้านั้นแล้ว จึงปรึกษาแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่า เดิมเราคิดจะมากระทำกับเมืองหงอจึงยกมา บัดนี้เจ้าเมืองหงอรู้ตัวจัดแจงบ้านเมืองด่านทางไว้กวดขัน หารู้แห่งจะทำประการใดไม่ ครั้นจะเลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อเล่า ก็จะขาดทุนซึ่งเงินทองแจกจ่ายทหารเป็นอันมาก จำเราจะยกไปตีเมืองเตงแต่พอคุ้มค่าเบี้ยเลี้ยงเสบียงอาหารซึ่งลงทุนมา อนึ่งเมืองเตงก็มีโทษอยู่ ด้วยแต่ก่อนเป็นเมืองขึ้นของเรา บัดนี้มาขึ้นเสียกับเมืองจิ้น ก็ควรที่เราจะไปตีคืนมาไว้จึงจะชอบ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วย ฌ้อคังอ๋องเลิกทัพจากกังเค้ายกไปทางเมืองเตง
ฝ่ายเตงกันก๋งเจ้าเมืองเตงครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมาตี จึงให้กงซุนเอกเป็นแม่ทัพ เลียงเชียวกับห้องกิดเป็นทัพหน้า คุมทหารพอสมควรยกออกไปรับกองทัพเมืองฌ้อ ฌ้อคังอ๋องเห็นกองทัพเมืองเตงยกออกมา จึงสั่งให้ก๋งจูอุ๋ยกับซุนฮองสุดสองคนคุมทหารออกมารบกับห้องกิด ห้องกิดเสียทีซุนฮองสุดจับตัวได้มัดมา บรรดาทหารเมืองเตงก็แตกตื่นไปสิ้น
ฝ่ายก๋งจูอุ๋ยเห็นซุนฮองสุดมัดห้องกิดมาก็อิจฉาจึงออกไปขอแล้วว่า ซึ่งท่านจับห้องกิดได้วันนี้จงขอให้เป็นความชอบแก่เราเถิด ด้วยเราเป็นน้องเจ้าเมืองฌ้อ ท่านเป็นแต่ทหารจะเอาความชอบก่อนนั้นหาควรไม่ ซุนฮองสุดจึงตอบว่าประเพณีทำการศึก ข้าราชการและทหารทั้งปวงต่างคนเอาชีวิตออกกระทำการสู้รบเพราะปรารถนาจะหาความชอบทุกตัวคน ถ้าผิดลงในการสงครามแม่ทัพนายกองก็กระทำโทษถึงชีวิต การผิดและชอบสองประการนี้ หามีธรรมเนียมว่าขอร้องแบ่งปันได้ไม่ วันนี้เราจับห้องกิดทหารเมืองเตงได้ก็เป็นความชอบของเรา
ก๋งจูอุ๋ยได้ฟังดังนั้นก็รีบไปหาฌ้อคังอ๋องกล่าวโทษซุนฮองสุดว่า เพลานี้ข้าพเจ้าเข้ารบกับข้าศึกจับห้องกิดทหารเมืองเตงได้ ซุนฮองสุดถือตัวว่ามีกำลังชิงเอาตัวห้องกิดมัดมาให้กับท่านจะชิงเอาความชอบ ฌ้อคังอ๋องยังหาทันจะว่าประการใดไม่ พอแลเห็นซุนฮองสุดมัดห้องกิดเข้ามาคำนับแล้วแจ้งความตามกระทำการมีชัยชนะให้ฌ้อคังอ๋องฟังทุกประการ
ฌ้อคังอ๋องจึงว่า ก๋งจูอุ๋ยเขากล่าวโทษว่าท่านชิงเอาความชอบของเขา เหตุใดจึงว่าเป็นของตัวเล่า ซุนฮองสุดจึงว่าเดิมข้าพเจ้าจับห้องกิดมัดมานั้น ก๋งจูอุ๋ยก็ได้ขอข้าพเจ้าหลายครั้ง ข้าพเจ้าหายอมให้ไม่ ก๋งจูอุ๋ยโกรธข้าพเจ้าจึงรีบเข้ามากล่าวโทษข้าพเจ้าดังนี้ ข้าพเจ้าเป็นแต่ทหาร ก๋งจูอุ๋ยเป็นน้องของท่าน สุดแล้วแต่ท่านจะชำระให้จริงเถิด
ฌ้อคังอ๋องได้ฟังจึงสั่งให้เป๊กจิวหลีซึ่งเป็นที่ปรึกษาชำระความอันนี้ให้เห็นเท็จและจริงจงได้ เป๊กจิวหลีคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาก็จริง แต่ชอบพออยู่กับก๋งจูอุ๋ยด้วยเป็นน้องของเจ้า ขณะเมื่อฌ้อคังอ๋องสั่งดังนั้นเป๊กจิวหลีจึงว่า การแต่เพียงนี้หาสู้ยากไม่ ด้วยห้องกิดทหารเมืองเตงนี้มิใช่ราษฎรเสเพล เป็นถึงขุนนางนายทหารใหญ่ ถ้าหาตัวเข้ามาถามคนกลางดูก็คงจะได้ความจริง ฌ้อคังอ๋องก็เห็นด้วย จึงสั่งให้ไปเอาตัวห้องกิดเข้ามา ห้องกิดเข้ามาถึงแล้วคุกเข่าลงคำนับฌ้อคังอ๋อง แล้วหมอบก้มหน้านิ่งอยู่ เป๊กจิวหลีนั้นคิดจะให้ก๋งจูอุ๋ยชนะซุนฮองสุด จึงแสร้งประกาศกับห้องกิดว่าเพลาวันนี้ทหารเราจับตัวท่านได้มาเป็นเชลย แต่มีความเกี่ยวข้องกันเล็กน้อย เราจะขอคำท่านเป็นคนกลาง จงว่าแต่ความจริงจะรอดชีวิต ด้วยซุนฮองสุดผู้เป็นไตหูเขาจับท่านได้ ก๋งจูอุ๋ยผู้เป็นน้องฌ้อคังอ๋องก็จับท่านได้เอง ซุนฮองสุดแกล้งมาชิงเอา ท่านเป็นคนกลางว่าแต่ความตามจริงไป เป๊กจิวหลีว่าดังนั้นแล้วก็ทำชายตาให้ห้องกิดรู้ในที
ฝ่ายห้องกิดครั้นได้ฟังดังนั้นก็รู้ในถ้อยคำแลท่วงทีของเป๊กจิวหลีแล้วว่า ขณะเมื่อข้าพเจ้ายกออกมารบกับทหารท่านเพลาวันนี้หามีผู้ใดไปรบกับข้าพเจ้าไม่ เห็นแต่ก๋งจูอุ๋ยผู้เดียวออกมารบกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเสียทีก๋งจูอุ๋ยก็จับข้าพเจ้าได้ ซุนฮองสุดเห็นดังนั้นก็ออกไปช่วย ว่าท่านเป็นน้องเจ้านายจับข้าศึกได้ก็เป็นเกียรติยศมากแล้วจงส่งตัวมาให้ข้าพเจ้าจะมัดไปให้เอง ซุนฮองสุดได้ฟังดังนั้นก็โกรธเป็นกำลังจนพูดไม่ออกลุกขึ้นฉวยทวนแล้วว่า ใครถือตัวว่าดีมีกำลังก็จงมาสู้กันให้แพ้แลชนะก็จะเห็นความจริง ว่าแล้วก็เงื้อทวนจะแทงเอาก๋งจูอุ๋ย ก๋งจูอุ๋ยก็ลุกขึ้นวิ่งหนี ซุนฮองสุดก็วิ่งไล่ออกไปนอกค่าย เป๊กจิวหลีเห็นจะเกิดความวุ่นวายก็ร้องห้ามซุนฮองสุดออกไปว่าท่านอย่าโกรธวุ่นวายไปเลย เข้ามานี่เราจะบอกความให้
ซุนฮองสุดได้ยินดังนั้นก็กลับเข้ามาหาเป๊กจิวหลี เป๊กจิวหลีจึงว่าการทั้งนี้มิใช่เราจะไม่รู้ความ แต่ก๋งจูอุ๋ยเป็นน้องของฌ้อคังอ๋อง อยากจะใคร่ได้ความชอบบ้าง ฌ้อคังอ๋องจึงสั่งให้เราเป็นตุลาการ ครั้นเราจะว่าแต่ตามตรงก็ขัดใจก๋งจูอุ๋ย เหมือนกับขัดใจฌ้อคังอ๋องก็เหมือนกัน ฝ่ายท่านเล่าจะเอาชัยชนะก๋งจูอุ๋ยก็เหมือนเอาชัยชนะฌ้อคังอ๋อง การทั้งนี้ท่านจงแบ่งความชอบให้ก๋งจูอุ๋ยกึ่งหนึ่งจึงจะสมควร
ซุนฮองสุดได้ฟังเป๊กจิวหลีว่ากล่าวชี้แจงดังนั้นก็เห็นด้วย จึงยอมยกความชอบอันนั้นให้ก๋งจูอุ๋ยกึ่งหนึ่งเป็นใจความว่า ช่วยกันทั้งสองคนจึงจับห้องกิดทหารเมืองเตงได้ ครั้นเป๊กจิวหลีชำระความอันนี้เสร็จแล้วฌ้อคังอ๋องก็มีความยินดี จึงปูนบำเหน็จรางวัลกับนายทัพนายกองทั้งปวงแล้วสั่งให้เตรียมการซึ่งจะเข้าหักเอาเมืองเตง
ฝ่ายเตงกันก๋ง ครั้นแต่งกองทัพออกรบทหารเมืองฌ้อ ทหารเมืองฌ้อตีแตกจับห้องกิดได้ก็เสียใจ จึงแต่งหนังสือและเงินทองของกำนัลบรรทุกเกวียนให้ขุนนางคุมออกไปคำนับขอโทษกับเจ้าเมืองฌ้อ แล้วยอมเป็นเมืองขึ้นเหมือนแต่ก่อน ฌ้อคังอ๋องรับแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายเมืองอวด ตั้งอยู่ข้างทิศตะวันออกเมืองหงอนั้น เดิมเหอูอ๋องเป็นกษัตริย์ใหญ่อยู่ในแผ่นดินจีนมีพระราชบุตรหลายพระองค์ให้ไปครองเมืองสิ้น แต่เมืองอวดนี้ให้ปูอือพระราชบุตรสุดท้องไปเป็นเจ้าเมือง ลูกหลานปูอือลงมาถึงจุ้นเสียง ได้เป็นเจ้าเมืองอวดในเลียดก๊กสามสิบชั่วคนด้วยกัน จุ้นเสียงคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาอารี รู้จักการงานทั้งปวง จึงแผ่เขตแดนออกไปได้มาก
ฝ่ายอีเจ้ซึ่งได้เป็นเจ้าเมืองหงอได้สี่ปี เห็นเมืองอวดแผ่อาณาเขตกว้างขวางดังนั้นก็มีใจอิจฉา จึงยกกองทัพไปตีเมืองอวด จับได้เชื้อสายเมืองอวดคนหนึ่งแล้วเลิกทัพกลับมาเมือง จึงสั่งให้เอาตัวคนซึ่งจับได้มาตัดขาเสียทั้งสองข้าง แล้วเอาตัวไปขังไว้ในเรือรบใหญ่ลำหนึ่ง จอดอยู่ที่ทางพวกพ่อค้าเมืองอวดไปมา หวังจะให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงเจ้าเมืองอวด เจ้าเมืองอวดจะได้ความอับอาย อันเรือรบลำนี้เป็นเรือสำหรับเจ้าเมืองขี่ไปรบ รักใคร่มาก ถ้าไม่สบายใจแล้วมักลงไปกินโต๊ะและนั่งนอนเนืองๆ เพลาวันหนึ่งเจ้าเมืองหงอลงไปเสพสุราเล่นในเรือรบเมานัก คนใช้ก็พยุงเข้าไปนอนอยู่ในห้องแล้วคนใช้ทั้งปวงก็แยกกันไปเที่ยวเล่นตามสบาย
ฝ่ายคนเชลยเมืองอวดซึ่งต้องตัดขามาอยู่ในเรือนั้นมีใจพยาบาทอีเจ้อยู่เป็นนิจ ครั้นเห็นอีเจ้เมาสุรานอนหลับหาผู้พิทักษ์รักษาไม่ ได้ทีก็ค่อยคลานถัดเข้าไปในห้อง เห็นอีเจ้หลับสนิทอยู่บนเตียง ก็ชักกระบี่ของอีเจ้ซึ่งผูกอยู่กับเอวได้แล้วก็เขย่งตัวขึ้นแทงลงตรงอีเจ้ อีเจ้ร้องได้คำเดียวก็ขาดใจตาย คนใช้ทั้งปวงได้ยินเสียงนายร้องต่างคนก็ตกใจมาดู เห็นดังนั้นก็พากันโกรธแค้น ชวนกันกลุ้มรุมทุบตีคนเท้าด้วนนั้นจนตาย แล้วขุนนางทั้งปวงก็ตั้งอีมุยน้องอีเจ้เป็นเจ้าเมืองแทน อีมุยจึงตั้งกุยจับน้องที่สามเป็นผู้สำเร็จราชการทั้งทหารพลเรือน กุยจับจึงว่ากับพี่ชายว่า ท่านพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองใหม่ อาณาประชาราษฎร์ยังไม่ปรกติ เราอย่าเพ่อยกกองทัพไปทำศึก แต่ทว่าให้หัวเมืองทั้งปวงให้มาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวรักใคร่เราไว้ แล้วดูเมืองใดมิได้มานบนอบกับเราจึงค่อยยกทัพไปตี อีมุยก็เห็นชอบด้วย
กุยจับก็คำนับลาไปเมืองฬ่อ ด้วยปรารถนาจะใคร่ดูตำราฉบับธรรมเนียมของกษัตริย์ห้าพระองค์ ซึ่งเสวยราชสมบัติแต่ก่อน ว่าพระองค์ใดจะรักษาอาณาประชาราษฎร์อยู่ในยุติธรรม ก็จะได้เอาเป็นตัวอย่างสืบไป ขณะเมื่อไปถึงเมืองฬ่อก็เข้าคำนับเจ้าเมือง แล้วขอดูตำราลำดับกษัตริย์ เจ้าเมืองฬ่อก็หยิบเอาออกมาให้ดู กุยจับก็พิจารณาในตำราโบราณรู้การสิ้นแล้วชี้แจงให้เจ้าเมืองฬ่อฟังว่า กษัตริย์องค์นั้นดี องค์นั้นไม่ดี ถูกต้องทุกประการ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังสรรเสริญว่า ท่านนี้เป็นคนดีมีสติปัญญาโดยแท้ กุยจับก็พูดจาเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองฬ่อให้เป็นไมตรีกับเมืองหงอต่อไป แล้วก็คำนับเจ้าเมืองฬ่อไปหาวันเอ๋ง ณ เมืองเจ๋ ผูกสมัครรักใคร่กันแล้วก็ลาไปเมืองเตง เข้าหากงซุนเซียวผู้สำเร็จราชการแล้วไปเมืองโอย เข้าหาคีเอิ๋น ขุนนางผู้ใหญ่ แล้วไปเมืองจิ้นเข้าหาเตียวบู๊ ฮันขี งุยสู สามคนนี้ล้วนเป็นคนดีมีสติปัญญาอารีรอบคอบ กุยจับคนนี้เป็นคนเฉลียวฉลาดรู้จักคนดีคนชั่ว ไปเมืองใดก็คบหาแต่ล้วนผู้มีสติปัญญาทั้งนั้น ครั้นพูดจาเกลี้ยกล่อมขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงได้สมความคิดแล้วก็กลับไปเมืองหงอ
ฝ่ายพระเจ้าจิวเลงอ๋องซึ่งเสวยราชสมบัติเมืองหลวงนั้น มีพระราชบุตรใหญ่องค์หนึ่งชื่อจิ้นมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดนัก แต่มักพอใจเป่าชวยเซง ชวยเซงนั้นสันนิษฐานคล้ายกับแพนลาว เป่าเป็นเพลงเสียงดังเหมือนหงส์ร้องเพราะนัก พระเจ้าจิวเลงอ๋องโปรดปรานรักใคร่มากจึงตั้งให้จิ้นเป็นที่ไทจู ไทจูนี้มีอายุสิบเจ็ดปี เพลาวันหนึ่งลงไปเที่ยวเล่น ณ เมืองลกเอี๋ยงแล้วกลับมาถึงอนิจกรรมหามีโรคภัยสิ่งใดไม่ พระเจ้าจิวเลงอ๋องโศกเศร้าเสียดายนัก ครั้นอยู่มาสองสามวัน มีผู้เอาเนื้อความมาทูลว่าพบไทจูขี่กาขาวเป่าชวยเซงอยู่ ณ ตำบลที่ก๋าวเนี้ย ภาษาไทยว่าเกาะวานร อยู่ในทะเลนํ้าจืดแดนเมืองลกเอี๋ยง สั่งมาว่าให้ทูลพระบิดาเราด้วย อย่าให้ทรงพระวิตกโศกเศร้าถึงเราเลย เราหาตายไม่ เทวดาผู้ใหญ่ชื่อภูขิวก๋งพาเรามาอยู่ ณ เขาซงสัน สบายเป็นสุขมากยิ่งกว่าอยู่ในเมืองอีก
พระเจ้าจิวเลงอ๋องได้ทรงฟังก็ประหลาดพระทัย จึงให้คนไปขุดดูในโลงที่เอาไปฝังก็หาเห็นร่างกายของไทจูไม่ อยู่แต่โลงเปล่า ก็รู้ว่าไทจูไปเป็นเทวดา ตั้งแต่นั้นมาก็สิ้นความเศร้าโศกเสวยราชสมบัติได้สี่สิบสองปีประชวรหนักลง แพทย์ประกอบยารักษาหลายขนานหาคลายไม่ เพลาวันหนึ่งบรรทมหลับทรงพระสุบินนิมิตเห็นไทจูจิ้นซึ่งเป็นพระราชบุตรขี่กาขาวเป่าชวยเซงมา ณ ที่บรรทมแล้วว่า ตั้งแต่พระองค์มาเสวยราชสมบัติ อยู่ ณ เมืองมนุษย์มาช้านาน เหน็ดเหนื่อยมาก บัดนี้ถึงวาระสมควรแล้วขอเชิญเสด็จพระองค์ไปอยู่ด้วยข้าพเจ้า ณ เขาซงสันเถิด จะได้เห็นหน้ากันสืบไป อันเขาซงสันนั้นเป็นที่รโหฐาน สนุกสบายยิ่งกว่าในพระราชฐานของพระองค์ พระเจ้าจิวเลงอ๋องก็ตกพระทัยตื่นขึ้น ยังได้ยินเสียงชวยเซงอยู่จึงตรัสว่าพระเจ้าผู้เป็นบุตรที่รัก มีนํ้าใจมารับแล้วบิดาก็จะยอมไป ตรัสแล้วก็ให้หาพระราชบุตรที่สองชื่อกุยเข้ามามอบราชสมบัติให้ แล้วพระโรคซึ่งประชวรก็ไม่คลาย เพลาคํ่าลงก็สวรรคต
ไทจูกุยพระราชบุตรก็ได้ครองราชสมบัติ ทรงพระนามชื่อว่าพระเจ้าจิวเกงอ๋อง แล้วโปรดปล่อยคนโทษและลดส่วยสาอากร และตั้งแต่งขุนนางตามอย่างธรรมเนียม ในปีนั้นฌ้อคังอ๋องเจ้าเมืองฌ้อป่วยหนักลงก็ถึงแก่กรรม เลงอินคุดเกี๋ยนกับขุนนางทั้งปวงจึงตั้งน้องชายเจ้าเมืองฌ้อคนหนึ่งชื่อกูน เป็นเจ้าเมืองได้สามเดือน เลงอินคุดเกี๋ยนก็ถึงแก่ความตาย เจ้าเมืองฌ้อจึงตั้งก๋งจูอุ๋ยแทนที่เลงอินรับราชการสืบไป
๖๗
ฝ่ายเคงหองซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ณ เมืองเจ๋ ครั้นมียศศักดิ์มากหามีผู้ใดจะว่ากล่าวทัดทานไม่ ก็ละเมิดรั้วงานราชการเสีย มัวเมาอยู่แต่เสพสุราและฟังอิสตรีขับร้อง เพลาวันหนึ่งลูพูพีกระทำการเลี้ยงโต๊ะ ณ บ้านจึงให้คนใช้ไปเชิญเคงหองมากินโต๊ะ เคงหองก็ไปบ้านลูพูพี ลูพูพีก็ออกมาต้อนรับ เชิญให้เข้าไปนั่งกินโต๊ะอยู่ที่ในบ้านแต่สองคนด้วยกันเป็นที่สบาย ลูพูพีจึงเรียกภรรยาออกมารินสุราให้เคงหองกิน เคงหองเห็นภรรยาลูพูพีงามก็มีใจรัก พอเสพสุราเมาตึงตัวก็ทำท่วงทีพูดจาหยอกเอินต่างๆ ภรรยาลูพูพีก็มีใจปฏิพัทธ์ในเคงหอง ลูพูพีเห็นดังนั้นก็หาว่าประการใดไม่ทำเป็นเมินเสีย ครั้นเสพสุราจนเพลาคํ่าลงต่างคนต่างเมาลูพูพีก็เข้าไปนอน
เคงหองกับภรรยาลูพูพีก็พากันเข้าไปในห้องร่วมรักใคร่ได้เสียกันในเพลาคํ่าวันนั้น ภรรยาลูพูพีปฏิบัติเคงหองเป็นอันดี เคงหองก็มีใจลุ่มหลงรักใคร่ในภรรยาลูพูพีเป็นอันมาก จนลืมภรรยาของตัว ลูพูพีรู้ก็หาว่าประการใดไม่ ครั้นเพลารุ่งเช้าเคงหองตื่นนอนจึงคิดว่าครั้นเราจะกลับไปอยู่บ้านก็จะไกลภรรยาลูพูพีซึ่งเป็นสุดที่รัก จำเราจะไปบ้านขนเอาทรัพย์สินเงินทองของเรากับภรรยามาอยู่ ณ บ้าน ลูพูพีจึงจะเป็นสุข ด้วยลูพูพีกับเราเขาไม่มีความรังเกียจ คิดแล้วก็กลับไปบ้านเรียกเคงเสียงผู้เป็นบุตรเข้ามาสั่งว่า ตั้งแต่บิดารับราชการอยู่ในเมืองเจ๋ก็นานแล้ว บัดนี้บิดาก็ชราลงโรคภัยเบียดเบียนเนืองๆ บิดาจะขอเอาความสุขบ้าง เจ้าก็ประกอบไปด้วยกำลังสติปัญญา จงรับราชการแทนบิดาและรักษาบ้านของเราสืบไป ตัวบิดาจะลาเจ้าไปอยู่บ้านลูพูพีพอมีความสุข เจ้าอย่าได้ขัดข้องบิดาเลยจะเป็นคนอกตัญญูไป ว่าแล้วก็สั่งภรรยาและคนใช้จัดเอาทรัพย์สินเงินทองขนไป ณ บ้านลูพูพี เคงหองตั้งแต่อยู่บ้านลูพูพีก็อยู่กินด้วยภรรยาลูพูพี ลูพูพีก็ไปอยู่กินหลับนอนด้วยภรรยาเคงหอง ทั้งเมียน้อยเมียหลวงหามีความรังเกียจกันไม่
เพลาวันหนึ่งลูพูพีจึงว่ากับเคงหองว่า บัดนี้ลูพูกุ้ยพี่ชายข้าพเจ้ายังตกค้างอยู่ ณ เมืองฬ่อ ขอท่านจงเมตตาไปเอาตัวมาไว้ใช้เมืองนี้เถิด ท่านจะได้ใช้สอยเป็นหูเป็นตาของเราสืบไป เคงหองก็เห็นชอบด้วยจึงมีหนังสือไปหาลูพูกุ้ยมา ณ เมืองเจ๋ แล้วสั่งให้ไปช่วยราชการอยู่กับเคงเซียผู้บุตร เคงเซียคนนี้เป็นคนมีกำลังมากตัวผู้เดียวสู้ได้ถึงร้อยคน ลูพูกุ้ยมีกำลังแข็งแรงเหมือนกัน แล้วเป็นคนช่างประจบประแจงฝากตัวคนด้วย เคงเซียก็มีใจรักใคร่เป็นที่วางใจ จึงยกนางเคงเกียงบุตรีให้เป็นภรรยาลูพูกุ้ย ตั้งแต่นั้นมาจะมีกิจสุขทุกข์ลับลี้ประการใด เคงเซียก็ปรึกษาหารือลูพูกุ้ยทุกครั้ง
ฝ่ายลูพูกุ้ยตั้งแต่มาอยู่เมืองเจ๋ ได้เป็นบุตรเขยเคงเซียก็คิดอยู่ที่จะแก้แค้นแทนเจ๋จงก๋งซึ่งซุยทู้กับเคงหองฆ่าเสียนั้น แต่กีดลูพูพีน้องชายอยู่ก็ยังหามีผู้ใดจะมาช่วยร่วมคิดกันไม่ อยู่มาวันหนึ่งลูพูกุ้ยจึงว่า วันนี้หามีราชการไม่เราพากันไปเที่ยวยิงเนื้อในป่าเล่นเถิด เคงเซียก็ยอมไป ครั้นพากันไปถึงป่านอกเมืองแห่งหนึ่งก็พากันเที่ยวยิงเนื้อเล่น เมื่อขณะเที่ยวยิงเนื้ออยู่นั้น เคงเซียชมลูพูกุ้ยว่าท่านนี้ชำนิชำนาญว่องไวในการเกาทัณฑ์นัก
ลูพูกุ้ยจึงตอบว่าธรรมดาคนที่มีฝีมือนั้น ถึงจะทำการสิ่งใดก็ว่องไวทุกสิ่ง อันตัวข้าพเจ้านี้ฝีมือก็ประมาณดอก ยังมีคนหนึ่งอยู่ ณ เมืองกี๋ชื่อเองหอ ท่านจงให้คนไปชวนมาอยู่ด้วยเถิด จะได้เป็นแขนซ้ายขวาหูตาของท่านสืบไป ครั้นไล่เนื้อกลับมาบ้าน เคงเซียก็ให้คนใช้ซึ่งฉลาดพูดจาไปพูดจาเกลี้ยกล่อมได้ตัวเองหอมาไว้นั้น เพราะเองหอเป็นคนชอบกันมา เมื่อจะกระทำการกำจัดพวกแซ่เคงเสีย จะได้อาศัยมือเองหอด้วย ขณะเมื่อเองหอมาอยู่กับเคงเซียนั้น เคงเซียก็รักใคร่มาก ถึงเพลาเคงเซียก็จะไปเที่ยวและเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋แล้ว ลูพูกุ้ยกับเองหอก็ขี่ม้าถือทวนตามรักษาไปมากวดขันทุกครั้ง เดินตามทางไปนั้นก็ห้ามมิให้คนแปลกปลอมเข้าใกล้ ทุกวันคนทั้งสองจะว่ากล่าวสิ่งใด เคงเซียก็เชื่อฟังทุกประการ
อันธรรมเนียมขุนนางเมืองเจ๋นั้นถ้าเข้าไปคำนับเจ้าเมือง เจ้าเมืองยกโต๊ะมาเลี้ยงขุนนางคนหนึ่งไก่สองตัวแต่ของอื่นหาประมาณไม่ ตัวเจ๋เก๋งก๋งนั้นก็เหมือนกัน แต่เจ๋เก๋งก๋งหากินซึ่งตัวไก่ไม่ กินแต่ขาไก่พออิ่ม จึงสั่งพ่อครัวเอาขาไก่มาเติมอีกก็ยิ่งกินมากขึ้นทุกวัน จนมื้อหนึ่งถึงหลายสิบขาคิดเป็นไก่หลายสิบตัวจึงจะพอ ขุนนางทั้งปวงก็เอาอย่างเจ้าเมือง จนราคาไก่ในเมืองเจ๋แพง บางวันพ่อครัวหาขาไก่ได้ครบบ้างไม่ครบบ้าง เพลาวันหนึ่งขาไก่ไม่พอเจ๋เก๋งก๋งและขุนนางกิน พ่อครัวกลัวความผิดจึงไปหาเคงเซียซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการว่า เพลาวันนี้ขาไก่ซึ่งจะเลี้ยงขุนนางหาพอไม่ ท่านจะโปรดประการใด เคงเซียจึงตอบว่าเรากับบิดาได้เป็นผู้สำเร็จราชการทั้งปวงก็จริง แต่ธุระแผ่นดินอยู่ในเรามากนัก การแต่เพียงจะหาของเลี้ยงขุนนางเท่านี้ เราก็มอบหมายเงินทองให้พ่อครัวไปใช้สอยมากพอการแล้ว เดี๋ยวนี้พากันชอบใจกินแต่ขาไก่สิ่งเดียวทั้งเมืองจนขาไก่แพง หาไม่ได้แล้วจะมาร้องเอาแก่เรา เราจะเอาไก่ที่ไหนมาให้เล่า
ลูพูกุ้ยเองหอได้ฟังเคงเซียพูดดังนั้นก็มีความยินดีว่า ครั้งนี้เราจะให้เจ้าเมืองและขุนนางมีใจโกรธเคงหองเคงเซียพ่อลูกได้ คิดกันดังนั้นแล้วจึงว่า แต่การกินการอยู่เล็กน้อยหาควรจะกวนใจท่านไม่ เคงเซียได้ฟังก็พยักหน้า ลูพูกุ้ยเองหอก็กลับออกไปบอกกับพ่อครัวว่า ขาไก่ไม่มีแล้วก็เอาขาเป็ดแทนเถิด พ่อครัวก็กลับมาแล้วคิดกันว่า อันเนื้อไก่นี้อย่าว่าแต่เจ๋เก๋งก๋งและขุนนางพอใจกินเลย ถึงพวกเราก็ชอบใจกินเหมือนกัน บัดนี้เคงเซียก็บังคับบัญชามาดังนี้แล้ว เราเอาเนื้อไก่แบ่งกันกินเสียบ้างเถิด คิดแล้วก็พากันกินเนื้อไก่เหลือแต่กระดูกติดเนื้อบ้างเล็กน้อย จึงเอาลำดับลงก้นจาน เอาเนื้อเป็ดปนกันวางไปข้างบนแล้วเอาออกไปเลี้ยงขุนนาง
ฝ่ายลวนเจ่ากับเกาไซ ซึ่งเป็นไตหูขุนนางนั่งรับประทานโต๊ะอยู่นั้น ครั้นเห็นเนื้อเป็ดกับกระดูกไก่ติดเนื้อปนกันออกมาให้กินดังนั้นก็โกรธ จึงพากันไม่กิน ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วพากันเดินออกไปภายนอก ลวนเจ่าจึงว่าเคงหองนี้เป็นคนโลภ บังเอาเงินค่าไก่ซึ่งเจ๋เก๋งก๋งสำหรับเลี้ยงพวกเราไว้ จึงให้พ่อครัวเอาเนื้อเป็ดปนไก่ให้เรากิน จำเราจะพากันไป ณ บ้านเคงหองต่อว่าให้ได้ความอัปยศเสียบ้าง เกาไซจึงว่าความเล็กน้อยดังนี้นิ่งเสียเถิดอย่าไปต่อว่าเขาเลยหาต้องการไม่
ขณะเมื่อลวนเจ่ากับเกาไซพูดกันนั้น มีผู้เอาเนื้อความไปบอกเคงหอง เคงหองมีความโกรธจึงปรึกษากับลูพูพีว่า บัดนี้มีผู้มาแจ้งความกับเราว่าลวนเจ่ากับเกาไซไตหูสองคนมันพูดจาหยาบช้ากับเรา เราจะคิดทำประการใดดี ลูพูพีจึงว่าจะกลัวอะไรกับคนสองคนเท่านั้น เมื่อมันหยาบช้าต่อท่านแล้วก็จับตัวมาฆ่าเสียเถิด ซึ่งลูพูพีพูดดังนั้นเพราะจะให้คนทั้งปวงเกลียดชังเคงหอง ฝ่ายเคงหองได้ฟังดังนั้นตรึกตรองไปมาแล้วก็นิ่งไว้แต่ในใจ
ฝ่ายลูพูพีครั้นพูดกับเคงหองแล้วก็ไปหาลูพูกุ้ยผู้พี่บอกความว่า บัดนี้ลวนเจ่ากับเกาไซขุนนางสองคนเป็นอริขึ้นกับเคงหองแล้ว ถ้าเราจะคิดกำจัดเคงหองเสียครั้งนี้ก็เห็นจะสำเร็จ ลูพูกุ้ยจึงว่าถ้ากระนั้นเพลาคํ่าวันนี้เราจะไปพูดจายุยงให้ขุนนางทั้งสองโกรธเคงหองให้มากขึ้นแล้วจะได้ชวนให้ช่วยกันกำจัดเคงหองเสีย ครั้นคํ่าลงลูพูกุ้ยจึงให้เองหอซึ่งเป็นคนชอบกันกับเกาไซไปหาเกาไซ เกาไซจึงถามว่า เพลาคํ่าวันนี้ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระประการใด
เองหอจึงว่า ท่านกับเราเป็นขุนนางผู้น้อยเหมือนหัวอกอันเดียวกัน เราได้ยินถ้อยความเกี่ยวข้องถึงท่าน จึงมาหาหวังจะแจ้งความให้รู้ ด้วยท่านกับเคงหองก็หามีข้อความสิ่งใดไม่ เหตุใดเคงหองจึงจะคิดฆ่าท่านกับลวนเจ่าเสีย เกาไซได้ฟังดังนั้นจึงว่า ความผิดเรากับลวนเจ่านั้นหามีไม่ ถ้าจะว่าตัวของเคงหองดอกกระทำผิดไว้มาก ด้วยคบคิดกับซุยทู้ฆ่าเจ๋จงก๋งเจ้าเมืองคนเก่าเสีย ซุยทู้นั้นก็ถึงแก่ความตายแล้วยังแต่พวกเคงหอง แต่ท่านทั้งปวงก็เป็นคนกินข้าวแดงมาในเมืองเจ๋แต่ครั้งปู่ย่าตายาย จำเราจะคิดกำจัดเคงหองแทนคุณเจ๋จงก๋งเจ้านายเราเสียก่อนจึงจะสมควร ซึ่งเราเป็นข้าเจ้าเมืองเจ๋แต่ขัดอยู่ด้วยเราผู้เดียวจะทำการมิตลอด ท่านจงช่วยอนุเคราะห์ด้วย
เองหอจึงว่าข้อนี้ท่านอย่าวิตกเลย ตัวเรากับลูพูพีลูพูกุ้ยคิดอยู่นานแล้ว แต่ยังหามีผู้คู่คิดไม่ การภายในนั้นเราจะรับเป็นธุระ การภายนอกนั้นท่านกับลวนเจ่าจงคิดจัดแจงให้ดีเถิด ถ้าเห็นได้ท่วงทีเมื่อใดจงมาบอกแก่กันให้รู้ ครั้นพูดกันแล้วเองหอก็ลามาแจ้งความกับลูพูพีลูพูกุ้ยสองคนพี่น้อง เกาไซก็เอาเนื้อความนั้นไปบอกกับลวนเจ่าทุกประการ ตั้งแต่นั้นมาลวนเจ่ากับเกาไซลูพูพีลูพูกุ้ยเองหอห้าคนคิดจะคอยทำร้ายพวกเคงหองอยู่เป็นนิจ เพลาวันหนึ่งลูพูกุ้ยจึงพูดกับเองหอว่า การซึ่งเราจะคิดกำจัดพวกแซ่เคงครั้งนี้โตใหญ่มิใช่การเล็กน้อย จะเบาแก่ความมักง่ายนักไม่ได้ ด้วยเคงหองเคงเซียพ่อลูกเป็นขุนนางผู้ใหญ่ พวกพ้องบ่าวไพร่มาก เราจะต้องเสี่ยงทายเอาผีสางเทพยดาเป็นที่พึ่งด้วยจึงจะควร คิดกันดังนั้นแล้วก็พากันไป ณ ศาลเทพารักษ์ซึ่งเป็นที่นับถือของตัว จุดธูปเทียนบูชาแล้วก็เสี่ยงทายดูตามธรรมเนียมจีน ใบเสี่ยงทายออกเนื้อความว่าเสือสองตัวๆ หนึ่งใหญ่ตัวหนึ่งเล็ก ตัวใหญ่นั้นวิ่งหนีไปตัวเล็กนั้นมีโลหิตติดตัวอยู่ ลูพูกุ้ยกับเองหอเห็นดังนั้นแปลความไม่ออกว่าจะแพ้แลชนะ จึงคิดกันว่าเราจะเอาไปให้ผู้ใดช่วยแปลจึงจะดี
ลูพูกุ้ยจึงว่า อันจะรู้ดีร้ายในการเสี่ยงทายนี้หามีผู้ใดเสมอเคงเซียไม่ เราพากันไปถามหาดูก็จะรู้ความ เองหอจึงว่า เราสิจะเสี่ยงทายทำร้ายเขาจะให้เขาช่วยทายนั้นจะมิรู้ตัวหรือ ลูพูกุ้ยจึงว่าเราไปถามแต่เพียงให้แปลความแพ้แลชนะเท่านั้นจะเป็นไรมี แล้วก็พากันไปหาเคงเซียในตึกคำนับแล้วเอาความเสี่ยงทายเล่าให้ฟังทุกประการ ว่าความดังนี้จะทำการสำเร็จหรือไม่ เคงเซียได้ฟังดังนั้นก็แจ้งความว่า การอันนี้คงจะสำเร็จเพราะจับเสือตัวเล็กได้ แล้วเคงเซียจึงถามว่าความซึ่งเสี่ยงทายนี้เป็นของผู้ใด ลูพูกุ้ยจึงแสร้งบอกว่า เป็นความของราษฎรเพื่อนบ้านข้าพเจ้าเขามาถาม ข้าพเจ้าทั้งสองสติปัญญาน้อยจึงมาถามท่าน ว่าแล้วคำนับลาไปบ้านคอยหาช่องซึ่งจะกระทำการอยู่
ครั้นถึง ณ วันเดือนแปดข้างจีน เคงหองปรารถนาจะไปเที่ยวเล่นในป่า จึงให้หาเคงซือเคยหยุยผู้หลานเข้ามาสั่งให้จัดแจงเกวียนและม้ากับทหารที่แม่นเกาทัณฑ์ กับให้หาตัวตันม่ออู๊ไปด้วย
ฝ่ายตันซูบอซึ่งเป็นบิดาตันม่ออู๊รู้ดังนั้น จึงห้ามบุตรว่าอย่าไปกับเขาเลย จะพลอยเป็นอันตรายไปด้วย เจ้าไม่รู้หรือขุนนางใหญ่น้อยในเมืองเราทุกวันนี้เขาคอยทำอันตรายพวกเคงหองอยู่ ตันม่ออู๊ได้ฟังบิดาห้ามจึงว่า ข้าพเจ้าเคยไปเที่ยวป่ากับเคงหองอยู่ทุกครั้ง บัดนี้เขามาชวนครั้นจะมิไปเขาก็จะขัดเคืองเป็นที่หมองหมางแก่กัน ครั้นบิดาห้ามข้าพเจ้าก็คงประพฤติตาม แต่จะต้องไปกับเขาก่อน แล้วบิดาจึงให้คนใช้ไปบอกกับข้าพเจ้าว่ามารดาป่วยหนัก ข้าพเจ้าจะได้กลับมาเสีย ตันซูบอก็เห็นชอบด้วย ครั้นเพลารุ่งเช้าเคงหองก็พาเคงซือเคงหยุยกับตันม่ออู๊ขึ้นม้า ไปป่าตังหลายเที่ยวไล่เนื้อเล่นเป็นที่สบาย
ฝ่ายลูพูกุ้ยครั้นรู้ว่าเคงหองไปเที่ยวป่าจึงว่ากับเองหอว่า อันความเสี่ยงทายของเรานั้นแม่นนักหนา ท่านรู้หรือไม่วันนี้เสือใหญ่หนีไปป่าแล้วคือตัวเคงหอง เราช่วยกันกระทำเสียให้สำเร็จในวันนี้ ว่าแล้วก็ให้คนไปบอกลวนเจ่าเกาไซให้จัดแจงผู้คนทหารไว้ให้พร้อม เมื่อวันเจ๋เก๋งก๋งจะไปคำนับปู่ย่าตายาย ณ หอไทเบี้ยว ขุนนางทั้งปวงตามไปพร้อมกัน จงช่วยกันจับเคงเซียฆ่าเสียในวันนั้น ขุนนางทั้งปวงก็จัดแจงตามลูพูกุ้ยสั่ง
ฝ่ายตันซูบอครั้นบุตรไปกับเคงหองหลายวันแล้ว จึงให้คนใช้รีบตามไปบอกความเหมือนคิดกันไว้ ตันม่ออู๊ครั้นเห็นคนใช้มาบอกจึงคำนับเคงหองว่า บัดนี้บิดาข้าพเจ้าให้คนใช้มาตาม แจ้งความว่ามารดาข้าพเจ้าเป็นโรคปัจจุบันป่วยมากให้ข้าพเจ้ารีบกลับไปโดยเร็ว ครั้นข้าพเจ้าจะทิ้งท่านเสียก็ไม่ควร ข้าพเจ้าจะขอเสี่ยงทายดู ถ้าเดชะบุญแต่เจ็บไข้เล็กน้อยข้าพเจ้าก็จะไม่ไปจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน เคงหองจึงว่าท่านว่านี้ไม่ควร ด้วยธรรมดาเกิดมาเป็นคนแล้ว บิดามารดาเป็นใหญ่ ถึงจะมีธุระสุขทุกข์ของบุตรมากน้อยประการใดก็ดี ถ้าบิดามารดาป่วยไข้มาเรียกให้กลับไปแล้วก็ควรที่จะรีบไปโดยเร็ว ท่านอย่าวิตกด้วยเราเลย ตันม่ออู๊ได้ฟังเคงหองว่าดังนั้นก็คำนับลามาขึ้นเกวียนกลับไปบ้านกับคนใช้ ครั้นมาถึงกลางทางพบเคงซือขับเกวียนมา เคงซือจึงถามว่าท่านสิมากับเสียงก๊กแล้วเหตุใดจึงกลับมาเล่า
ตันม่ออู๊จึงตอบว่า บัดนี้มารดาข้าพเจ้าป่วยหนัก บิดาให้คนมาบอกข้าพเจ้าจึงต้องกลับไปโดยเร็ว เคงซือพิจารณาดูกิริยาตันม่ออู๊เห็นหาเป็นทุกข์ร้อนควรแก่บิดามารดาป่วยไข้ไม่ก็สงสัย ครั้นจะพูดจาไต่ถามมากก็ไม่ทัน ด้วยตันม่ออู๊รีบขับเกวียนคลาดกันไปไกล จึงรีบขับเกวียนมาทันเคงหองเข้าแล้วคำนับว่า ตันม่ออู๊มากับท่านเหตุผลประการใดจึงกลับไปเสียเล่า เคงหองจึงว่าเขามาบอกเราว่ามารดาเขาป่วยมาก เราก็ยอมให้เขากลับไปบ้าน เคงซือจึงว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูความอันนี้หาจริงไม่ ด้วยธรรมดาคนซึ่งมีทุกข์ด้วยบิดามารดาป่วยไข้มีหน้าตากิริยาหาปกติไม่ นี่ข้าพเจ้าดูกิริยาตันม่ออู๊ชื่นมื่นอยู่ ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าความไม่จริง อนึ่ง ข้าพเจ้ามีความวิตกอยู่ท่านจะประโยชน์อันใดกับเที่ยวป่าไล่เนื้อ จงรีบกลับไปบ้านเมืองเราจะดีกว่า จะมีเหตุประการใดที่บ้านจะได้คิดการงานแก้ตัวถนัด เคงหองได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า เจ้าวิตกนี้เกินนักเราจะกลัวอะไร ถึงจะมีความที่บ้าน เคงเซียบุตรเราก็เป็นคนมีฝีมือกำลังมาก ขุนนางทั้งปวงในเมืองเจ๋ก็เกรงฝีมือเคงเซียสิ้น อันทางซึ่งตันม่ออู๊กลับมานั้นมีคลองใหญ่นํ้าลึกตำบลหนึ่งแต่มีสะพานข้ามม้าเกวียนเดินได้ ครั้นตันม่ออู๊ข้ามสะพานพ้นมาแล้วจึงให้ทหารรื้อสะพานเสีย ด้วยปรารถนามิให้เคงหองข้ามมาได้แล้วก็รีบมาบ้าน
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งครั้นถึง ณ วันเดือนแปดเป็นสารทจีนเคยทำเครื่องเซ่นไปคำนับ ณ หอไทเบี้ยวทุกครั้ง พอจะถึงวันกำหนด รุ่งเช้าขึ้นขุนนางทั้งปวงก็เตรียมไว้พร้อมตามธรรมเนียม ฝ่ายลูพูกุ้ยจึงเรียกทหารซึ่งมีฝีมือเข้ามาสั่งการงานตามซึ่งจะคิดฆ่าเคงเซีย ในวันนั้นหน้าตาลูพูกุ้ยมึนตึงหาสู้พูดจายิ้มแย้มกับนางเคงเกียงผู้ภรรยาไม่
นางเคงเกียงเห็นกิริยาสามีประหลาด จึงถามว่าแต่ก่อนท่านจะมีราชการใหญ่น้อยสุขทุกข์ประการใด ท่านย่อมปรึกษาหารือกับข้าพเจ้าทุกครั้ง วันนี้เหตุใดจึงหาบอกให้ข้าพเจ้ารู้ไม่ ลูพูกุ้ยได้ฟังก็หัวเราะว่าเจ้าเป็นคนสติปัญญาน้อยหาควรจะรู้การไม่เราจึงมิได้บอก อันการงานซึ่งเราบอกให้เจ้ารู้ทุกทีนั้น เพราะเราเป็นสามีพิเคราะห์เห็นว่าอิสตรีจะคิดได้จึงปรึกษากับเจ้า นี่เราเห็นว่าไม่สมควรกับอิสตรี เราจึงมิบอกให้รู้ นางเคงเกียงยิ้มแล้วจึงว่าท่านอย่าเพ่อประมาทอิสตรี ลางทีตรึกตรองรู้ผิดและชอบแยบคายดีกว่าชายอีก การครั้งนี้ถ้าให้ข้าพเจ้าคิดด้วยแล้ว คงจะสำเร็จโดยง่าย
ลูพูกุ้ยได้ฟังภรรยาพูดประหลาดเหมือนจะรู้ความลับของตัวก็คิดว่าถ้าเราขืนอำพราง การซึ่งเราคิดจะแพร่งพรายไม่สำเร็จ อันตรายก็จะมีกับเรา จำจะบอกกับนางตามจริงเถิด คิดแล้วจึงยกเอาความเมืองเตงครั้งเจ้าเมืองเตงใช้ยงกีวบุตรเขยชัวจ๊กให้คิดฆ่าชัวจ๊ก ยงกีวกระทำความให้แตก นางยงกี๋บุตรีชัวจ๊กรู้จึงเอาเนื้อความบอกชัวจ๊กผู้เป็นบิดา ชัวจ๊กคิดฆ่าเจ้าเมืองและตัวยงกีวบุตรเขยเสีย เพราะเกรงดังนี้จึงมิอาจจะบอกกับเจ้า เจ้าก็เป็นคนมีสติปัญญารู้จักผิดชอบดีกว่าชายก็ตาม แต่เจ้าจะคิดให้เราดีร้ายประการใดก็อยู่กับใจของเจ้าสิ้น
นางเคงเกียงได้ฟังสามีเอาความเมืองเตงมาเปรียบให้ฟัง ก็เข้าใจความว่าลูพูกุ้ยจะฆ่าเคงเซียบิดาตัว คิดแล้วจึงกล่าวคำติเตียนนางยงกี๋บุตรีชัวจ๊กซึ่งเป็นภรรยายงกีวนั้นแล้วว่า อันประเพณีลูกผู้หญิง เมื่อน้อยอยู่ในอกบิดามารดา จะมีเหตุผลประการใดก็บอกกล่าวบิดามารดาอยู่ในโอวาทสิ้น ครั้นบิดามารดาแต่งให้มีเรือนไป ก็ตกอยู่ในอำนาจสามี คิดว่าสามีเหมือนบิดา เหมือนตัวข้าพเจ้าบิดามารดายกให้เป็นภรรยาท่าน ก็เป็นสิทธิ์อยู่กับท่าน จะมีธุระประการใดก็จะปฏิบัติตามท่านทุกประการ ลูพูกุ้ยเห็นนางเคงเกียงพูดจาถ้อยคำยั่งยืน ก็เล่าเนื้อความซึ่งเจ้าเมืองเจ๋คิดให้ตัวกับขุนนางสี่คนฆ่าเคงหองเคงเซียพ่อลูกเสีย
นางเคงเกียงจึงว่า การครั้งนี้ก็ได้ท่วงทีแล้วจงเร่งทำเถิดด้วยเคงหองไปเที่ยวป่า อยู่แต่บิดาข้าพเจ้าผู้เดียว แต่ท่านตรึกตรองหาที่ทางให้ดี อย่าให้เสียทีได้ ลูพูกุ้ยจึงว่าอีกสองสามวันเจ้าเมืองจะออกไปคำนับไทเบี้ยว บิดาท่านกับขุนนางทั้งปวงคงตามไป เราเตรียมการพร้อมแล้วเจ้าอย่าวิตกเลย นางเคงเกียงจึงตอบว่า ท่านไม่รู้หรือบิดาข้าพเจ้าหาเหมือนขุนนางทั้งปวงไม่ ด้วยสันดานประกอบไปด้วยความชั่ว ลางทีรับประทานสุราเหลือขนาดมัวเมาอยู่แต่อิสตรี ถึงราชการจะมีก็หลงลืมเสีย ถ้าถึงวันเจ้าเมืองเจ๋จะไปไทเบี้ยวฉวยมัวเมาอยู่มิไปจะมิเสียการหรือ การครั้งนี้ข้าพเจ้าจะต้องคิดยั่วใจบิดาข้าพเจ้าจึงจะได้การ ลูพูกุ้ยจึงว่าซึ่งเราคิดอ่านทั้งนี้ก็ผิดกับคำโบราณว่าไว้ว่าอย่าให้แจ้งความลับกับภรรยา อนึ่งเยี่ยงอย่างก็มีมาครั้งเมืองเตง แต่เรารักใคร่ไว้ใจเจ้าประดุจเอาชีวิตไปฝากไว้ ถ้าเจ้ามิได้กรุณาตามสามีภรรยาที่รักกันเราก็จะก้มหน้าลาตายไป ณ วันไปไทเบี้ยวเหมือนยงกีวเมืองเตง
นางเคงเกียงก็ลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ท่านกับข้าพเจ้าชีวิตเดียวกันอย่าวิตกเลย ว่าแล้วก็คำนับลาสามีไปหาเคงเซียผู้บิดา คำนับแล้วแกล้งแจ้งความว่า ถึงเดือนแปดสารทแล้วสองวันสามวัน เจ้าเมืองเจ๋จะออกไปคำนับปู่ย่าตายายที่ไทเบี้ยว ขุนนางทั้งปวงเขาตามไปมากแล้ว บิดาจงป่วยเสียอย่าไปเลย ด้วยข้าพเจ้าแจ้งกิตติศัพท์ว่าลวนเจ่ากับเกาไซสองคนเขาคอยจะทำอันตรายบิดาอยู่ ซึ่งนางแจ้งความตามจริงดังนี้เพราะนางแจ้งนํ้าใจเคงเซียบิดาอยู่ว่ามักดึงดื้อถือดีว่ามีกำลัง ถ้าแม้นมีธุระและมีที่ไปแห่งใด มีผู้ห้ามปรามว่าท่านอย่าทำสิ่งนั้นจะผิด อย่าไปตำบลนั้นจะเป็นอันตราย ก็ไม่เชื่อคงจะดื้อทำขืนไปจนได้ นางรู้จักใจดังนั้นจึงแสร้งห้ามดังนี้
ขณะเมื่อเคงเซียได้ฟังคำนางเคงเกียงผู้บุตรีห้ามปรามดังนั้นจึงว่า เจ้าอย่าปรารภถึงบิดาเลยหาต้องการไม่ อันขุนนางในเมืองเจ๋ทุกวันนี้ข้างยศศักดิ์ใครจะเกินบิดา ข้างกำลังปัญญาและไม้มือ เจ้าเห็นผู้ใดหรือว่าจะสู้บิดาได้ อนึ่งสามีเจ้ากับเองหอสองคนไซร้ก็ซื่อสัตย์ จะไปไหนก็ตามไปทุกที แม้นใครคิดร้ายเหมือนเอากายเข้ามารับคมอาวุธ เจ้าอย่าทุกข์ว่าใครจะประทุษร้ายได้ นางเคงเกียงได้ฟังบิดาพูดดังนั้นก็ดีใจว่าสมคิด จึงคำนับลามาแจ้งความกับสามีทุกประการ พอถึงวันที่เจ้าเมืองเจ๋จะออกไปไทเบี้ยว เจ้าพนักงานทั้งปวงก็จัดแจงการพร้อมแล้ว เจ๋เก๋งก๋งก็ขึ้นเกวียนมีกระบวนแห่ไปกับขุนนางทั้งปวง
ฝ่ายเคงเซียก็จัดแจงแต่งตัวจะตามไป จึงสั่งเคงสินกับลูพูกุ้ยเองหอให้ถืออาวุธรักษาตัวไปด้วยแล้วก็ขึ้นเกวียน ลูพูกุ้ยเองหอก็ถือทวนเดินเคียงไปข้างเกวียนกับด้วยทหารเลวทั้งปวง ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งครั้นถึงหอไทเบี้ยวก็เข้าไปจุดธูปเทียนบูชาคำนับกับด้วยขุนนางทั้งปวง ตัวเคงเซียก็เข้าไปคำนับด้วย
ฝ่ายตันม่ออู๊กับเป๋าก๊กขุนนางสองคนรู้ความอยู่ว่า เพลาวันนี้ลูพูกุ้ยเองหอกับขุนนางทั้งปวงเขาจะกำจัดเคงเซีย ตัวก็ได้ร่วมคิดกับเขา ครั้นเห็นเจ้าเมืองเจ๋ เคงเซีย เข้าไปอยู่ที่หอไทเบี้ยว จึงออกมาดูทหารเคงเซียที่นอกประตู แลเห็นผู้คนล้อมนอกไทเบี้ยวแต่ล้วนทหารเคงเซียทั้งนั้นก็กลัวจะไม่สำเร็จ จึงแสร้งหางิ้วมาเล่นที่ริมหอไทเบี้ยว หวังจะให้ทหารเคงเซียประมาทใจไปดู แล้วประกาศว่าเพลาวันนี้ เจ้านายเราออกมาเซ่นปู่ย่าตายายควรจะให้มีการฉลองจะได้เป็นสง่า ท่านทั้งปวงจงไปดูเล่นตามสบาย ทหารเคงเซียได้ฟังดังนั้นก็วางอาวุธถอดเกราะพากันไป
ฝ่ายลูพูกุ้ยตามเคงเซียเข้าไปอยู่ในไทเบี้ยว จึงแสร้งพูดว่าเจ็บท้องเบาจะออกไปเบาภายนอก จึงเอาทวนปักลงไว้ แล้วเดินออกมากำชับพวกพ้องของตัวบรรดาที่ร่วมคิดกันให้เตรียมตัว แล้วกลับเข้าไปภายในฉวยทวนขึ้นแกว่งสามรอบให้ท่วงทีกับลวนเจ่าเกาไซ ฝ่ายเกาไซเห็นดังนั้นก็สั่งคนสนิทให้ออกไปกระทุ้งบานประตู ให้สำคัญกับทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงก็ตรูเข้าไปในไทเบี้ยว ขณะเมื่อขุนนางทั้งปวงคิดการดังนี้ เจ๋เก๋งก๋งหาทราบไม่ ครั้นเห็นทหารถืออาวุธเข้ามาดังนั้นก็ตกใจตัวสั่น วันเอ๋งอยู่ใกล้จึงกระซิบว่า ท่านอย่าวุ่นวายไปมิใช่ใครจะทำร้ายท่าน เขาจะคิดกำจัดเคงเซียศัตรูของท่านดอก
ขณะนั้นลูพูกุ้ยยืนเคียงเคงเซีย ได้ทีก็เอาทวนแทงเข้าที่สีข้างเบื้องขวาเคงเซีย เองหอก็เอากระบี่ฟันแขนซ้ายเคงเซีย เคงเซียเป็นคนมีกำลังมากถูกอาวุธสองแห่งแล้วยังไม่ล้ม จึงกระโดดออกไปร้องว่า กูคิดว่าใครเป็นศัตรูมิรู้ก็อ้ายสองคน ว่าแล้วก็วิ่งเข้าไปฉวยเอาขวดทองเหลืองซึ่งสำหรับปักดอกไม้ในไทเบี้ยวขว้างไปถูกเองหอล้มลงขาดใจตาย ขณะนั้นเคงเซียเจ็บปวดเป็นกำลัง โลหิตไหลนองไปในไทเบี้ยวมืดหน้าซวนมาปะเสาเข้าแล้ว แขนหนึ่งก็กอดเสาอึดใจทนดิ้นรนไปจนเสากระเทือนถึงหลังคากระเบื้องร่วง ร้องขึ้นได้คำเดียวก็ขาดใจตาย ลูพูกุ้ยก็กระซิบสั่งให้ไปจับเคงเซียฆ่าเสีย
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งครั้นเห็นพวกขุนนางเขาชวนกันกำจัดเคงเซียซึ่งเป็นคนชั่วแล้ว ก็มีความยินดี ครั้นคำนับไทเบี้ยวแล้วก็กลับไปที่อยู่ จึงให้ทหารไปเที่ยวสืบจับพวกแซ่เคงมาฆ่าเสียอีกเป็นอันมาก แล้วมาประกาศแก่ราษฎรว่า ท่านทั้งปวงบรรดาอยู่ในกำแพง จงช่วยกันรักษาประตูเมืองไว้ทั้งสี่ทิศ อย่าให้เคงหองกลับเข้ามาในเมืองได้ ฝ่ายคนใช้ในเรือนเคงเซียเห็นในเรือนตัววุ่นวายกลัวความตาย ก็หนีเล็ดลอดไปหาเคงหองแจ้งความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ เคงหองได้ฟังว่าลูกหลานเป็นอันตรายก็โกรธ จึงสั่งให้เลิกการไล่เนื้อ แล้วตั้งเป็นกระบวนทัพยกกลับไปเมืองเข้าทางประตูตะวันตกเห็นประตูปิดอยู่ จึงสั่งทหารให้เข้าทลายประตู ราษฎรซึ่งรักษาประตูอยู่นั้นก็ชวนกันป้องกันสู้รบเป็นสามารถ เคงหองมิอาจหักเข้าไปได้ก็ถอยออกมา เห็นทหารของตัวเบาบางไปก็แจ้งว่าเอาใจออกหากหนีเข้าไปหาพวกพ้องในเมืองก็เสียนํ้าใจ จึงคิดว่าครั้นเราจะขืนอยู่สู้รบ ทหารของเราก็เบาบางเห็นจะสู้เขามิได้ จำจะหนีเอาแต่ตัวรอดเถิด คิดแล้วก็พาคนสนิทลอบหนีไปอาศัยอยู่ ณ เมืองฬ่อ
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งครั้นแจ้งว่าเคงหองไปอาศัยอยู่เมืองฬ่อ จึงแต่งหนังสือไปให้เจ้าเมืองฬ่อเป็นใจความว่า เคงหองเป็นคนชั่วหามีกตัญญูต่อเจ้านายไม่ อย่าให้เจ้าเมืองฬ่อคบค้าคนชั่วไว้ จงเห็นกับไมตรีจับตัวเคงหองส่งมาเมืองเจ๋ ไมตรีเราทั้งสองจึงจะวัฒนาสืบไปจนลูกหลาน เขียนแล้วจึงส่งให้คนใช้ถือไปให้กับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อได้แจ้งในหนังสือดังนั้นก็สั่งให้ทหารไปเที่ยวสืบดู ถ้ารู้ว่าเคงหองอยู่ในเมืองเราแน่แล้ว จงจับตัวส่งไปเมืองเจ๋ ฝ่ายเคงหองเมื่อมาอาศัยอยู่เมืองฬ่อก็เล็ดลอดซ่อนตัวอยู่หาสู้ออกหน้าไม่ ครั้นแจ้งข่าวว่าเจ้าเมืองฬ่อให้สืบจะจับตัวส่งไปเมืองเจ๋ก็ตกใจ จึงหนีไปเมืองหงอเข้าหาอีมุยอยู่เป็นเจ้าเมือง อีมุยก็มีความสงสารรับไว้ ทะนุบำรุงให้เงินทองเสื้อผ้าแล้วให้ไปรักษาตำบลเมืองจูฮองเป็นเมืองตรีขึ้นกับเมืองหงอต่อแดนเมืองฌ้อ
ขณะเมื่อเจ้าเมืองเจ๋คิดกำจัดเคงหองเคงเซียครั้งนั้น ราชการฝ่ายทหารพลเรือนก็สิทธิ์ขาดอยู่กับลวนเจ่าเกาไซสองคนได้บังคับบัญชาสืบไป ลวนเจ่าเกาไซจึงสั่งให้ตัดเอาศีรษะเคงเซียไปเสียบประจานไว้ที่หนทางสามแพร่ง แล้วเขียนหนังสือไปปิดไว้ตามประตูเป็นใจความว่า ซุยทู้เคงหองเป็นขบถต่อเจ้าเมืองเจ่คนเก่า บัดนี้เราคิดกำจัดพวกแซ่เคง จับได้ตัวเคงเซียบุตรเคงหองฆ่าเสียแล้ว แต่ตัวเคงหองนั้นหนีไปได้ อนึ่งซุยทู้ซึ่งเป็นขบถตายไปก่อนนั้นก็ยังไม่พ้นโทษ จะต้องขุดเอาศพมาทำโทษอีกจึงจะควรกับกฎหมาย แต่ไม่รู้ว่าศพซุยทู้อยู่แห่งใด ถ้าราษฎรทั้งปวงผู้ใดผู้หนึ่งรู้แห่งแล้วจงมาบอกเรา เราจะปูนบำเหน็จรางวัลตามสมควร
ขณะนั้นมีควาญม้าคนหนึ่ง เป็นคนสำหรับได้เลี้ยงม้าของซุยทู้ ครั้นได้เห็นหนังสือประกาศดังนั้น จึงเข้าไปคำนับลวนเจ่าเกาไซว่า อันศพของซุยทู้นั้นข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าพวกพ้องของเขาเอาไปฝังไว้ทั้งสองคนผัวเมียแห่งเดียวกันกับที่ฝังปู่ย่าตายายของซุยทู้นั้น ลวนเจ่าเกาไซได้ฟังก็ยินดี จึงให้คนเลี้ยงม้านั้นพาทหารไปขุดศพซุยทู้ได้มาทั้งโลง ลวนเจาเกาไซจึงสั่งให้เปิดโลงขึ้นดูเห็นอยู่ในนั้นสองศพ คือศพซุยทู้คนหนึ่ง คือศพนางซงขยงผู้เป็นภรรยาคนหนึ่ง จึงสั่งทหารให้เอาดาบฟันศพให้เป็นท่อนน้อยท่อนใหญ่
วันเอ๋งขุนนางผู้หนึ่งอยู่นั่นด้วยได้ฟังดังนั้นจึงห้ามว่า อันท่านจะทำโทษศพนางซงขยงด้วยนั้นหาชอบไม่ ด้วยเป็นอิสตรีนี้มิได้มีความผิด ข้าพเจ้าขอให้เอาใส่โลงกลับไปฝังไว้ตามเดิมเถิด แต่ศพซุยทู้นั้นจะทำเป็นประการใดก็สุดแต่ท่าน ลวนเจ่าเกาไซก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทำตามคำวันเอ๋งว่า แล้วให้เอาศพซุยทู้ไปประจานไว้ที่หนทางให้ราษฎรทั้งปวงดู แล้วลวนเจ่าเกาไซก๊กเป๋าตันม่ออู๊สี่คน จึงสั่งให้คนใช้ไปทำบัญชีทรัพย์สิ่งของในบ้านซุยทู้และบ้านเคงหองเคงเซียเป็นเงินทองข้าวของมากนัก ลวนเจ่าเกาไซจึงว่า สิ่งของเหล่านี้เจ้าเมืองเจ๋ยกให้กับเราสี่คน เราควรจะปันกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อยจึงจะชอบ
ตันม่ออู๊จึงว่า อันสมบัติเหล่านี้ท่านทั้งสามเป็นคนเหน็ดเหนื่อยมากก็ปันกันแต่สามเถิด แต่ส่วนข้าพเจ้านั้นไม่รับประทาน ด้วยตัวข้าพเจ้าหาสู้เอาใจใส่ในราชการเหมือนท่านทั้งสามไม่ อันทรัพย์สมบัติของเคงหองนั้นขนมาระคนปนกันกับสมบัติลูพูพี ลูพูพีเห็นดังนั้นจึงว่ากับลวนเจ่าเกาไซว่า เหตุใดท่านจึงให้มาริบเอาสมบัติของข้าพเจ้าไปด้วยเล่า ลวนเจ่าเกาไซจึงว่าอันตัวท่านนี้มิใช่จะไม่มีโทษ ถ้าจะว่าแล้วก็มีโทษเหมือนกับเคงหอง ด้วยท่านกับเคงหองอยู่บ้านเดียวกันและร่วมภรรยากัน หากเราคิดอยู่ว่าเป็นเพื่อนรักเราจึงปิดความไว้ ท่านจงคิดอ่านไปอยู่เสียเมืองอื่นจึงจะพ้นภัย
ลูพูพีได้ฟังดังนั้นก็จนใจ ครั้นจะพูดจาว่ากล่าวมากความไปถึงลูพูกุ้ยพี่ชายตัว ที่ได้ฆ่าเคงเซียมีความชอบและตัวก็ไม่มีโทษก็กลัวลวนเจ่าเกาไซจะไม่เชื่อฟัง และจะมาแสร้งพาลพาโลหาโทษใส่ตัว คิดดังนี้แล้วก็กลับมาบ้าน เก็บข้าวของแต่พอสมควรแก่กำลัง พาบุตรภรรยาอพยพไปอยู่เมืองเอียน ฝ่ายลูพูกุ้ยขณะเมื่อฆ่าเคงเซียแล้วนั้น ก็สำคัญตัวว่ามีความชอบคงจะมีบำเหน็จรางวัล ครั้นคอยมาเห็นเงียบอยู่จึงให้คนใช้ไปสืบดูรู้ว่าลวนเจ่าเกาไซไล่ลูพูพีผู้น้องไปอยู่เมืองอื่นก็เสียนํ้าใจ จึงคิดว่าถ้าจะคิดคอยบำเหน็จรางวัลอยู่ในเมืองเจ่อันตรายก็จะมาถึงตัวเป็นมั่นคง จึงพานางเคงเกียงผู้เป็นภรรยากับครอบครัวของตัวยกตามน้องชายตัวไปอยู่เมืองเอียน
ขณะเมื่อลวนเจ่าเกาไซก๊กเป๋าสามคนขนเอาทรัพย์สินเงินทองข้าวของสมบัติของซุยทู้กับเคงหองมาปันกันนั้น ที่สุดลงไปแต่ชั้นถ้วยชามโอ่งไหก็ไม่เหลือ เหลืออยู่แต่ไม้ไผ่ไม้จริงเป็นท่อนๆ ซึ่งสำหรับใช้การในบ้าน ลวนเจ่าเกาไซก๊กเป๋าสามคนหามีความปรารถนาไม่ จึงพูดกับตันม่ออู๊ว่าสิ่งของทั้งปวงท่านไม่อยากได้ก็ตามใจ ท่านเข้าใจในการช่างไม้อยู่ จงเอาไม้เหล่านี้ไปทำการเล่นตามปรารถนาเถิด ตันม่ออู๊เห็นคนทั้งสามไม่ปรารถนาแล้วก็รับเอา แล้วป่าวร้องบรรดาราษฎรทั้งปวงให้มาขนเอาไม้เหล่านั้นไปทำงานตามปรารถนา ราษฎรทั้งปวงก็มีความยินดีสรรเสริญตันม่ออู๊ว่าสมควรจะเป็นที่พึ่งกับเราท่านทั้งปวงได้
ครั้นล่วงมาเข้าปีใหม่ ลวนเจ่าซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการในเมืองเจ๋ก็ถึงอนิจกรรม เจ๋เก๋งก๋งจึงแต่งการศพไปฝังไว้ตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ จึงตั้งลวนชีผู้บุตรลวนเจ่าขึ้นว่าราชการแทนบิดา ขณะนั้นราชการในเมืองเจ๋ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับลวนชี เกาไซสิ้น ยังมีขุนนางคนหนึ่งชื่อเกาจี๋ เป็นบุตรเกาเก๋าแซ่เดียวกับเกาไซ แต่เป็นคนสัตย์ซื่อ รู้ว่าเกาไซเป็นคนชั่วประกอบด้วยโลภ จึงมิได้ฝากตัวประจบประแจงให้ใช้สอยรักใคร่ เกาไซก็มีใจเกลียดชังเกาจี๋ จึงคิดหาอุบายใส่โทษเกาจี๋ เกาจี๋รู้ตัวก็พาภรรยาหนีไปอยู่เมืองเอียน
ฝ่ายเกาเกียนซึ่งเป็นบุตรเกาจี๋ เจ๋เก๋งก๋งให้ไปอยู่รักษาเมืองลูอิบนั้น ครั้นแจ้งว่าเกาไซคิดกำจัดบิดาเสียก็ตกใจ คิดกลัวตัวว่าเกาไซจะยุยงเจ้าเมืองให้จับพวกตัวฆ่าเสีย จึงจัดแจงสมัครพรรคพวกและเครื่องศัสตราวุธเตรียมไว้ ถ้าเจ้าเมืองใช้ให้มาจับตัวเมื่อใดจะได้ป้องกันตัวมิให้เป็นอันตราย กิตติศัพท์อันนั้นรู้ไปถึงเกาไซ เกาไซโกรธจึงเข้าไปอุบายบอกเจ้าเมืองเจ๋ว่า บัดนี้เกาเกียนบุตรเกาจี๋ซึ่งหนีไปนั้นมีใจเจ็บแค้นท่านจึงคิดซ่องสุมทแกล้วทหารจะยกมาชิงสมบัติ ถ้านิ่งไว้ให้ยกมาถึงเมืองมิปราบปรามเสียแต่เดิมทีนานไปก็จะมีอันตราย อุปมาเหมือนหนึ่งจับลูกเสือมาได้ไว้ใจไม่ฆ่าเสียแต่ยังอ่อนขืนเลี้ยงไว้ถ้าโตใหญ่ขึ้นก็จะคิดทำร้ายเจ้าของ ขอท่านจงจัดแจงให้ทหารที่มีสติปัญญาไปคิดจับตัวเกาเกียนมาฆ่าเสีย เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นจึงสั่งลือคือเองให้คุมทหารไปจับตัวเกาเกียนมาจงได้ ลือคือเองก็คำนับลามาจัดทหารแล้วก็ยกไปยังเมืองลูอิบถึงก็ล้อมเข้าไว้
ฝ่ายเกาเกียนแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋ใช้ลือคือเองมาจับตัว จึงคิดว่าลือคือเองคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อใจคอมั่นคง เห็นจะพอไปว่ากล่าวอ้อนวอนได้อยู่ คิดแล้วจึงขึ้นไปบนเชิงเทินร้องบอกว่า ไตหูลือคือเองอยู่ไหนข้าพเจ้าจะมาเจรจาด้วย ทหารก็ไปบอกลือคือเอง ลือคือเองก็ออกมาแลเห็นเกาเกียนจึงร้องขึ้นไป เหตุใดตัวท่านจึงคิดขบถดังนี้ หาถูกด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ เกาเกียนได้ยินดังนั้นน้อมตัวลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าจะได้คิดประทุษร้ายต่อเจ้าเมืองเหมือนหนึ่งคำท่านนั้นหามิได้ เหตุทั้งนี้ก็เพราะเกาไซยุยงส่งเสริมให้เจ้าเมืองให้ฆ่าพวกข้าพเจ้า บิดาจึงได้หนีไปเสีย ข้าพเจ้าคิดกลัวว่าจะเป็นอันตรายถึงตัวด้วย จึงให้ปิดประตูเมืองไว้แต่พอรักษาตัว ลือคือเองเห็นจริงด้วยก็อ่อนใจลงจึงว่า ท่านจะอยู่ในเมืองนี้เห็นจะไม่พ้นอันตราย ท่านก็มีสติปัญญาอยู่จงตรึกตรองเอาตัวรอดเถิด
เกาเกียนยินดีนัก ก็ลงมาจัดแจงข้าวของเงินทองบรรทุกเกวียน ครั้นคํ่าลงก็พาพรรคพวกเปิดประตูหนีไปยังเมืองจิ้น ลือคือเองรู้ว่าเกาเกียนไปแล้ว ก็เลิกทัพกลับมาแจ้งความแก่เจ๋เก๋งก๋งว่า ข้าพเจ้ายกทัพไปก็มิได้เห็นเกาเกียนซ่องสุมทหารและจัดแจงบ้านเมืองเหมือนหนึ่งคำเกาไซว่า ข้าพเจ้าจึงตั้งค่ายอยู่ริมเมืองลูอิบหมายจะดูท่วงที ครั้นคํ่าลงเกาเกียนก็พาสมัครพรรคพวกลอบหนีไปเสีย ข้าพเจ้าจึงได้กลับมาแจ้งความกับท่าน
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นจึงกลับคิดได้ว่า พ่อลูกสองคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อหามีความผิดมิได้ แต่กลัวเราจะฆ่าเสียจึงหนีไปจากเมือง อนึ่งเมืองลูอิบก็ไม่มีผู้ใดรักษา จำจะให้เกาเอียนซึ่งเป็นหลานเกาจี๋นั้นไปอยู่เป็นเจ้าเมืองลูอิบ คิดแล้วจึงเรียกเกาเอียนเข้ามาแล้วว่า ท่านจงไปรักษาเมืองลูอิบแทนเกาเกียนที่หนีไป เกาเอียนก็คำนับลาพาพวกพ้องของตัวยกไปตามคำเจ้าเมืองสั่ง ขณะนั้นเกาไซอยู่ ณ บ้าน ได้แจ้งความดังนั้น จึงคิดว่าลือคือเองนี้เป็นพวกพ้องกับเกาจี๋ จึงไม่จับเกาเกียนฆ่าเสียแกล้งปล่อยให้หนีไปได้ แล้วกลับเอาแต่ความดีมาบอกเจ๋เก๋งก๋งต่างๆ เจ๋เก๋งก๋งก็พลอยเห็นจริงไปด้วย ตั้งให้เกาเอียนไปรักษาเมืองลูอิบ เกาไซพยาบาทคิดจะฆ่าลือคือเองอยู่ ถ้าเข้าไปหาเจ๋เก๋งก๋งที่ใด ถ้าไม่เห็นลือคือเองเข้ามาแล้ว คิดอ่านหาความผิดลือคือเอง ยุยงเจ้าเมืองเจ๋เนืองๆ มิได้ขาด เจ๋เก๋งก๋งเป็นคนใจเบา ใครว่าอย่างไรก็เชื่อถ้อยคำสิ้น อุปมาเหมือนหนึ่งไม้หลักปักไว้ในเลนเอนไปมาหาตรงไม่ ครั้นเกาไซมายุยงว่าลือคือเองไม่ซื่อตรงก็พลอยเห็นจริงด้วย จึงสั่งทหารให้จับตัวลือคือเองไปฆ่าเสีย ทหารก็ไปทำตามคำเจ้าเมืองสั่ง
ฝ่ายก๋งจูซัน ก๋งจูเซียง ก๋งจูจิ๋ว บุตรเจ๋เก๋งก๋งสามคนนั้น ครั้นแจ้งว่าเกาไซยุยงบิดาให้ฆ่าลือคือเองผู้ซื่อสัตย์เสีย เกาจี๋เกาเกียนก็หนีไปอยู่เมืองอื่น จึงปรึกษากันว่า บ้านเมืองเราเห็นจะไม่มีผู้สัตย์ซื่อเสียแล้ว จะมีแต่คนพูดจาสอพลอยุยงเจ้า ตั้งแต่นี้ไปเห็นจะไม่มีสุข ต่างคนก็ถอนใจใหญ่นั่งแลดูตากันอยู่
ขณะนั้นเกาไซรอบรู้ความที่ก๋งจูทั้งสามปรึกษากันก็โกรธนักจึงเข้าไปยุเจ๋เก๋งก๋งว่า ก๋งจูบุตรท่านทั้งสามคนนับถือลือคือเองซึ่งเป็นคนชั่วท่านให้ฆ่าเสีย ก๋งจูทั้งสามมีใจเจ็บแค้นท่าน คิดจะทำร้ายอยู่เนืองๆ แต่ยังมิถนัดจึงต้องนิ่งอยู่ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นก็เชื่อถ้อยคำเกาไซ คิดโกรธบุตรทั้งสามนัก จึงสั่งทหารให้ไปไล่เสียมิให้อยู่ในเมืองเจ๋ ก๋งจูซัน ก๋งจูเซียง ก๋งจูจิ๋ว ก็คิดมานะอพยพครอบครัวไปอาศัยอยู่นอกเมืองเจ๋ เกาไซก็กลับมาบ้าน ครั้นคํ่าลงวันนั้นหาสบายใจไม่ก็เข้านอนอยู่ในห้อง ปีศาจลือคือเองมีใจเจ็บแค้นเกาไซอยู่ จึงบันดาลมิให้เห็นตัวเอามือปิดปากบีบจมูกเกาไซเข้าไว้ เกาไซหายใจหาออกไม่ เวียนแต่ดิ้นรนทนมิได้ก็ขาดใจตาย พอเช้าขึ้นพวกคนใช้เกาไซเห็นผิดเพลาสายแล้วเกาไซยังหาตื่นนอนออกมาไม่ ก็เข้าไปดูเห็นเกาไซนอนนิ่งอยู่จึงเอามือจับดูรู้ว่าสิ้นชีวิตแล้วก็ตกใจอื้ออึงกันขึ้นทั้งบ้าน บ้างก็เข้าไปแจ้งความกับเจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งเสียดายนักจึงให้จัดแจงฝังศพเสร็จแล้ว จึงเอาเกาเกียงบุตรเกาไซมาตั้งเป็นไตหูแทนบิดา แต่ยังเด็กอยู่หารู้การรอบคอบไม่ จึงให้ลวนชีช่วยว่าราชการไปพลางกว่าเกาเกียงจะโตขึ้น
ขณะนั้นบรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงก็สงบอยู่มิได้ทำศึกแก่กัน ฝ่ายเลียงเชียวซึ่งเป็นหลานก๋งจูคิวจิด บุตรของกงซุนเทียดนั้นได้เป็นที่ไตหูผู้ใหญ่ว่าราชการสิทธิ์ขาดอยู่ในเมืองเตง เป็นคนไม่มีสติปัญญา เสพแต่สุราเป็นนิจเนืองๆ มิได้ขาด แม้นวันใดจะกินสุราแล้วต้องกินแต่พลบคํ่า รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งจึงจะอิ่ม ถ้าเมาแล้วโทโสมากผู้ใดพูดจาปรึกษาด้วยราชการก็ให้ขัดขวางหูไม่ถูกใจ ถ้าเป็นบ่าวไพร่ก็ตวาดด่าว่าต่างๆ เพลาวันหนึ่งเลียงเชียวคิดจะหาที่เสพสุราให้สบายไม่ให้ใครมาหาได้ จึงให้ขุดอุโมงค์ลงที่กลางบ้านให้กว้างขวางใหญ่โต แล้วเอาอิฐก่อเรียบพื้นกระดานตึกตั้งขึ้นกันดินและเพดานก็ทำฝาปรับปากไม้ชิดไม่ให้มีช่องแล้วกั้นห้องไว้หลายแห่งสำหรับจะได้นอนนั่งเสพสุรา ตามฝาผนังนั้นแขวนฉาก ติดโคมจุดไฟสว่างไสวดังกลางวัน แสนสนุกเป็นที่สบายนัก แล้วเลียงเชียวก็ให้หากับแกล้มที่มีรสอร่อยกับสุราที่ดี แต่งโต๊ะลงไปกินอยู่ในนั้นหวังมิให้ผู้ใดมาว่ากล่าวกวนใจ ถ้าลงไปเสพสุราครั้งใด ก็เอาพวกหญิงมโหรีลงไปดีดสีฟังเล่น ครั้นสร่างเมาแล้วจึงขึ้นมาอยู่บนตึกของตัว ถึงเพลาเตงกันก๋งออกว่าราชการ เลียงเชียวก็เข้าไปแจ้งความว่าเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นก็เป็นไมตรีกันแล้ว แต่เมืองเรายังมิได้ชอบกับเมืองใด ขอท่านได้ใช้ให้กงซุนเอกคุมข้าวของไปให้ฌ้อเลงอ๋องขอเป็นไมตรี บ้านเมืองเราจะได้เป็นสุขสืบไป เตงกันก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงตอบว่า อีกสักสองวันสามวันก่อนเราจะจัดแจงให้กงซุนเอกไป เลียงเชียวก็คำนับลากลับมาบ้าน
ขณะนั้นกงซุนเอกกับกงซุนชัวรักน้องสาวอู๋ฮ้อมอยู่ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็จัดแจงของคำนับไปขอกับอู๋ฮ้อมพร้อมกันเข้าทั้งสองคน อู๋ฮ้อมเห็นดังนั้นก็มิรู้ที่จะให้กับใครได้จึงว่า ถ้าท่านผู้ใดทำให้น้องสาวเรารักใคร่ชอบใจแล้ว เราจึงจะยกให้กับผู้นั้น กงซุนเอกกงซุนชัวได้ฟังต่างคนก็ขัดใจกันแต่มิได้ว่าประการใด ถลึงตาแลดูกันอยู่แล้วก็คำนับลาอู๋ฮ้อมกลับมาบ้าน ต่างคนตั้งความเพียรเวียนไปพูดจาเกี้ยวพานน้องสาวอู๋ฮ้อมอยู่เนืองๆ มิได้ขาดแต่มิได้พบกันเข้า เมื่อเลียงเชียวเข้าไปบอกกับเตงกันก๋งดังนั้นกงซุนเอกรู้ก็ขัดใจด้วยตัวไม่อยากจะไปไกลเมือง เพราะกลัวนางน้องสาวอู๋ฮ้อมจะรักใคร่เป็นใจด้วยก๋งซุนชัวตัวก็จะเสียทีอับอายแก่เขา จึงคิดจำจะไปว่ากล่าวกับเลียงเชียวใช้ให้ผู้อื่นไปเมืองฌ้อ คิดแล้วจึงรีบมายังบ้านเลียงเชียว พอเลียงเชียวลงไปเสพสุราอยู่ในอุโมงค์ กงซุนเอกมาถึงจึงถามคนที่นั่งเหล่านั้นว่าไตหูอยู่แห่งใดท่านจงเข้าไปบอกว่าเรามาหา
บ่าวเลียงเชียวจึงบอกว่า ท่านไตหูลงไปเสพสุราอยู่ในอุโมงค์ ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าลงไปบอกนั้น ข้าพเจ้าหาอาจลงไปแจ้งความได้ไม่ ด้วยเป็นที่ห้ามปรามอยู่ กงซุนเอกจึงว่าเรามาด้วยธุระร้อนท่านจงไปบอกไตหูให้จงได้ คนเหล่านั้นก็สั่นศีรษะเสีย กงซุนเอกเห็นคนเหล่านั้นไม่ลงไปบอกเลียงเชียวก็โกรธ จึงรีบกลับมาปรึกษากับพวกพ้องของตัวว่า เลียงเชียวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่พึ่งกับคนทั้งปวงมาหลงอยู่ด้วยการอิสตรีและเสพสุรา ห้ามมิให้ผู้คนไปมาหาได้ ครั้งนี้เรามีธุระจะไปปรึกษาราชการก็ไม่พบ ทำดังนี้สมควรกับผู้ใหญ่แล้วหรือ ถ้ามิทำให้เข็ดหลาบเสียบ้างก็จะกำเริบจิตทำความชั่วต่างๆ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เราคิดพากันเอาเพลิงไปคลอกเสียเดี๋ยวนี้เถิดหรือ คนทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย พอพลบคํ่าลงกงซุนเอกก็สั่งพวกพ้องให้จัดเชื้อเพลิงครบมือกันแล้ว ก็รีบไปถึงบ้านเลียงเชียว จึงให้เอาคบเพลิงเผาบ้านเลียงเชียวเสีย
เลียงเชียวสาระวนเสพสุราฟังขับร้องอยู่ ครั้นเห็นควันเพลิงตลบลงมาในอุโมงค์ก็ตกใจ ยังไม่รู้เหตุเกิดขึ้นประการใด ก็วิ่งวนเวียนอยู่กับหญิงทั้งปวง คนใช้ก็วิ่งเข้าไปประคองพาออกไปทางประตูอุโมงค์ข้างหลังแล้วอุ้มขึ้นใส่สะเอวหนีออกไปนอกเมือง ถึงตำบลยงเหลียงเป็นเมืองน้อยขึ้นกับเมืองเตง พอรุ่งขึ้นเลียงเชียวสร่างเมาสุรารู้สึกตัวจึงถามคนใช้ว่าเหตุผลทั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ใด คนใช้ก็แจ้งความทุกประการ เลียงเชียวก็มีความแค้นกงซุนเอกนักจึงพักอยู่ ณ เมืองยงเหลียงนั้นหลายวัน พวกพ้องของเลียงเชียวแจ้งความก็ตามออกมาหา แจ้งความว่าขุนนางในเมืองเตงเขาชิงชังท่านนัก บัดนี้เขาคบคิดกันจะกำจัดท่านเสียทั้งเมือง ที่จะไม่คิดร้ายแก่ท่านก็แต่ขุนนางสองแซ่ คือแซ่ก๊กแซ่ฮัน ท่านอย่าได้ประมาทเหมือนแต่ก่อนอันตรายจะมี เลียงเชียวได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันพวกขุนนางทั้งสองแซ่นั้นเพราะเขาเห็นสติปัญญาเราดี หมายจะเอาเราเป็นที่พึ่งสืบไปจึงมิได้คิดร้ายต่อเรา ขณะเมื่อเลียงเชียวอาศัยอยู่ ณ เมืองยงเหลียงมีพวกพ้องมากขึ้นแล้วก็จัดแจงทหารยกเข้ามาตีเมืองเตงทางประตูทิศเหนือ
ฝ่ายกงซุนเอก ครั้นเห็นเลียงเชียวเป็นขบถยกเข้ามาดังนั้นก็สั่งให้ซือไตผู้เป็นหลานกับอินต๋วนคุมทหารเปิดประตูเมืองออกไปรบกับเลียงเชียว เลียงเชียวสู้ไม่ได้ก็ทิ้งทหารหนีไปอาศัยซ่อนตัวอยู่ในร้านพ่อค้าขายแพะ พวกทหารกงซุนเอกก็ตามไปสืบจับเอาตัวมาฆ่าเสียแล้วเอาเนื้อความมาแจ้งกับซือไตอินต๋วน ซือไตอินต๋วนก็เลิกทัพกลับเข้าไปแจ้งความกับกงซุนเอกในเมืองเตง ขณะเมื่อเลียงเชียวตายนั้น ซากศพกลิ้งอยู่กลางทางหามีผู้ใดนำพาไม่ มีแต่กงซุนเกียวผู้เดียวไปร้องไห้พรรณนาต่างๆ ว่า ประเพณีพี่น้องปราศจากสามัคคีรบพุ่งกันดังนี้ก็ควรที่จะฉิบหายตายด้วยกันทั้งสองข้าง แล้วก็นำเอาศพเลียงเชียวไปฝังไว้ ณ ตำบลเต๋าเสีย
กงซุนเอกรู้ความก็โกรธจึงว่า กงซุนเกียวนี้เป็นพวกพ้องของเลียงเชียวจำเราจะจับตัวมาฆ่าเสียจึงจะไม่มีเสี้ยนหนามต่อไป ฮันโฮจึงห้ามว่า ซึ่งท่านจะให้จับตัวกงซุนเกียวมาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย กงซุนเกียวคนนี้เป็นคนดีมิใช่คนชั่วเหมือนเลียงเชียว แต่หากเขามีอุปการะแก่กันมาก กงซุนเกียวคิดถึงคุณเขาจึงจัดแจงทำดังนี้ ซึ่งท่านจะให้ฆ่ากงซุนเกียวผู้มีกตัญญูเสียนั้น ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ กงซุนเอกก็เห็นชอบด้วย ก็คลายโกรธกงซุนเกียวลง
ฝ่ายเตงกันก๋งเจ้าเมืองเตง ครั้นแจ้งว่ากงซุนเอกคิดฆ่าเลียงเชียวเสียก็มิได้ว่ากล่าวประการใด ด้วยเห็นว่าเลียงเชียวเป็นคนเสพสุราว่าการงานก็ฟั่นเฟือนไม่แน่นอน ครั้นตายก็หาสู้เสียดายไม่ จึงให้หาฮันโฮเข้ามาแล้วจึงว่า เรารู้ว่าท่านมีสติปัญญา จะตั้งให้เป็นไตหูแทนที่เลียงเชียว ว่าราชการสิทธิ์ขาดอยู่ในเมืองนี้ ฮันโฮคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้านี้เป็นคนสติปัญญาน้อยหาควรจะเป็นผู้สำเร็จราชการไม่ เตงกันก๋งจึงว่าซึ่งท่านถ่อมตัวดังนี้ ก็ท่านจะเห็นผู้ใดมีสติปัญญากว่าท่านขึ้นไปอีกเล่า ฮันโฮจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นอยู่ว่ากงซุนเกียวนี้มีสติปัญญาแล้วสัตย์ซื่อสุจริต ถ้าผู้ใดมีคุณก็ไม่ลืมคุณเลย สมควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ ขอท่านจงตั้งให้เป็นแทนที่เลียงเชียวจึงจะชอบ เตงกันก๋งก็เห็นด้วย จึงเรียกกงซุนเกียวมาตั้งขึ้นเป็นผู้ใหญ่สำหรับว่าราชการสิทธิ์ขาด ขณะนั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวเป็นสุขสบายมาได้สามปี
กงซุนเกียวครั้นได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นแล้วคิดจะจัดแจงบ้านเมืองให้เป็นสุข จึงให้ลดกฎหมายแผ่นดินเสีย ให้หย่อนน้อยลงกว่าแต่ก่อนแล้วทำกฎหมายเติมเข้าว่า ถ้าผู้ใดตระกูลปู่ย่าตายายของตัวเป็นแต่เพียงคนขอทาน ถึงจะมีเงินทองข้าวของสักเท่าใดๆ ก็อย่าให้ทำเย่อหยิ่งยกตัวขึ้นเป็นผู้ดี ถ้าตระกูลของตัวเป็นเศรษฐีและขุนนางพ่อค้า ก็ให้แต่งตัวใส่เสื้อและหมวกตามตระกูลมิให้เกินขึ้นไปเป็นอันขาด แม้นผู้ใดไม่ทำตามกฎหมายจะเอาโทษแก่ผู้นั้นจงหนัก แล้วให้ไปประกาศแก่ราษฎรให้รู้ทั่วกัน ชาวเมืองทั้งปวงครั้นแจ้งดังนั้นที่เป็นคนหนักแน่นสุภาพเรียบร้อยและที่เหนียวแน่นกับคนสัตย์ซื่อก็ชอบอัชฌาสัยสรรเสริญว่าดี ที่เป็นคนเย่อหยิ่งอยากจะแต่งตัวและเป็นคนใจพาลก็หาชอบไม่ติเตียนต่างๆ แล้วกงซุนเกียวจึงให้ทหารไปเที่ยวดูตามภูมิลำเนาบ้านช่อง ถ้าที่ไหนดอนอยู่ก็ให้ขุดแซะดินไปทุ่มทิ้งเสียที่หล่มลุ่มนํ้าลึกตกกล้าทำนาไม่ได้นั้น หนทางที่แห่งใดกว้างขวางใหญ่กองซุนเกียวคิดเห็นป่วยการ จึงให้ร่นทำเข้าให้เล็กแล้วขุดดินให้ตํ่าลง ทำนาตามริมถนนทุกตำบลมิได้ขาด ราษฎรก็ทำนาได้อาหารเป็นอันมาก กองซุนเกียวก็ให้เก็บข้าวขึ้นยุ้งฉางหลวงไว้บ้างสำหรับจะได้เลี้ยงทแกล้วทหารเมื่อศึกมาติดเมือง
เพลาวันหนึ่งกองซุนเกียวคิดว่าอันกองซุนเอกนี้เป็นคนพาล ถ้าละไว้นานบ้านเมืองก็ไม่เป็นสุข จึงเข้าไปบอกกับเจ้าเมืองเตงว่า อันกองซุนเอกนี้เป็นคนไม่ดี จะทำสิ่งใดก็ทำตามอำเภอใจของตัวหากลัวเกรงท่านไม่ จงฆ่าเสียเถิด อย่าเอาไว้เลย เตงกันก๋งเห็นด้วยจึงให้หากองซุนเอกเข้ามาแล้วยกข้อผิดขึ้นว่า ตัวท่านนี้หาเกรงใจเราไม่ เลียงเชียวนั้นผิดสิ่งใด ท่านจึงเอาไฟเผาบ้านแล้วซ้ำฆ่าตัวเลียงเชียวเสียด้วย ถ้าเอาท่านไว้คนก็จะครหาติเตียนเราว่าไม่อยู่ในยุติธรรม ท่านจงตายเสียเถิด ว่าแล้วก็สั่งให้ทหารเอากองซุนเอกไปฆ่าเสีย ทหารก็ทำตามคำสั่งทุกประการ ขณะนั้นเมืองเตงก็เป็นสุข บริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร ราษฎรก็ร่าเริงทุกตัวคน
อยู่มาวันหนึ่งเพลาบ่าย ชายชาวบ้านอยู่ในเมืองเตงคนหนึ่งเดินออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองทางประตูทิศใต้ ครั้นเดินมาใกล้ไม้ต้นหนึ่งเห็นใต้ต้นนั้นรื่นร่มลมพัดเย็นสบายก็หยุดนั่งเล่นอยู่ที่นั้น นั่งตรึกตรองเรื่องราวต่างๆ แล้วให้เคลิ้มสติไป เห็นเป็นรูปเลียงเชียวใส่เสื้อเกราะถือทวนเดินบ่นมาว่า เราคิดแค้นซือไตอินต๋วนอยู่ คงจะคิดฆ่าแก้แค้นเสียให้จงได้ ชายผู้นั้นก็สะดุ้งตกใจกลัวเป็นกำลังแล้วให้บังเกิดขนพองสยองศีรษะหนาวสะท้านไปทั้งตัว แล้วลุกขึ้นเดินรีบหนีเข้าไปในเมือง จึงเล่าความให้ชาวเมืองฟังทุกประการแล้วผู้นั้นก็ป่วยลง ราษฎรจึงคิดว่าปีศาจเลียงเชียวนี้ศักดิ์สิทธิ์กล้าแข็งนัก แต่ผู้ที่ได้เห็นมายังให้เจ็บไป เห็นปีศาจเลียงเชียวจะตามเข้ามาในเมืองนี้มั่นคง ครั้นคิดเห็นดังนั้นต่างก็มีความกลัวเป็นอันมาก แต่ชั้นลมพัดต้องใบไม้ไหวก็สะดุ้งตกใจกลัว สำคัญผิดคิดว่าปีศาจเลียงเชียวมา ต่างคนต่างก็เข้าเรือนร้านบ้านตึกของตัว ปิดหน้าต่างและประตูมิได้ออกมานั่งข้างนอกตึกเลย
ขณะนั้นซือไตอินต๋วนเพลาคํ่าก็เข้าไปนอนอยู่ในห้อง พอม่อยหลับลงฝันเห็นว่าปีศาจเลียงเชียวมายืนสยายผมอยู่ริมตัวก็สะดุ้งตกใจลุกขึ้น ให้วิงเวียนศีรษะสะท้านร้อนสะท้านหนาวเมื่อยมึนไปทั้งตัว อยู่มาอีกสามวันก็ถึงแก่กรรม ครั้งนั้นชาวบ้านชาวเมืองก็ยิ่งมีความกลัวมากขึ้น ถ้าผู้ใดเจ็บก็พลอยว่าปีศาจเลียงเชียวมากระทำให้ป่วยลง ต่างคนก็ไม่มีความสบายเลย จึงมีคำกลางติเตียนว่า ชาวเมืองทั้งปวงนี้เป็นคนโง่เง่า หาสติปัญญามิได้ เมื่อปีศาจเลียงเชียวมีความเจ็บแค้นแต่ซือไตอินต๋วนต่างหาก เหตุใดคนทั้งนั้นจึงพลอยกลัวด้วยเล่าเห็นไม่ต้องการเลย
ฝ่ายกองซุนเกียวครั้นแจ้งว่าชาวเมืองกลัวปีศาจเลียงเชียวเป็นกำลัง จึงเข้าไปบอกเตงกันก๋งตามเหตุซึ่งราษฎรกลัวนั้นทุกประการ เตงกันก๋งได้ฟังดังนั้นจึงให้ปลูกศาลขึ้นแห่งหนึ่ง แล้วจึงให้หาเลียงจีบุตรเลียงเชียวกับกองซุนเสียบบุตรกองจูเกียซึ่งตายแต่เดิมมาตั้งเป็นขุนนางทั้งสองคน แล้วจึงให้จัดแจงของไปเซ่นเลียงเชียวที่ศาลนั้นเนืองๆ ราษฎรทั้งปวงก็พลอยหาของไปเซ่นที่ศาลนั้นเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมาชาวเมืองก็คลายความกลัวลง
ฝ่ายอิวกิดเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเตง ไปหากองซุนเกียวยังบ้านจึงถามว่า บัดนี้บ้านเมืองก็ปกติแล้ว ซึ่งเจ้าเมืองตั้งเลียงจีเป็นขุนนางกับปลูกศาลไว้นั้นธุระประการใด กองซุนเกียวจึงตอบว่า อันเจ้าเมืองทำดังนี้ก็เพราะว่าปีศาจเลียงเชียวศักดิ์สิทธิ์ดุร้ายชาวเมืองกลัวยิ่งนัก ถึงจะสงบแล้วก็จริง แต่ตัวปีศาจนั้นยังอยู่ ถ้าไม่ตั้งบุตรเป็นขุนนางและปลูกศาลไว้แล้วก็เห็นว่าปีศาจเลียงเชียวจะหามีที่อยู่ไม่ จะมาทำอิทธิฤทธิ์ต่างๆ ชาวเมืองก็จะไม่มีความสบาย อิวกิดจึงว่าท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ แต่กองซุนเสียบบุตรกองจูเกียพลอยเอามาตั้งเป็นขุนนางด้วยนั้น เจ้าเมืองกลัวปีศาจกองจูเกียจะมาหลอกหลอนราษฎรด้วยหรือ ข้าพเจ้าสงสัยอยู่ กองซุนเกียวจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองเอากองซุนเสียบมาตั้งด้วยนั้น ก็เพราะว่าเลียงจีเป็นบุตรเลียงเชียวอันเป็นคนชั่วช้า ไม่มีความชอบสิ่งใด ตั้งให้เป็นขุนนางก็เพราะกลัวเกรงปีศาจเลียงเชียว อันข้อที่นับถือผีกับเอาเลียงจีมาตั้งขึ้นนั้น ถ้าหัวเมืองรู้ก็จะติเตียนนินทาต่างๆ จึงได้เอากองซุนเสียบบุตรกองจูเกียมาตั้งขึ้นด้วยกันเพราะจะให้หลบลบความนินทาให้เป็นว่าตั้งขึ้นเองดอก หาได้ตั้งเพื่อเหตุสิ่งใดไม่ อิวกิดได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงว่าแต่แรกข้าพเจ้าสงสัยอยู่ ครั้นท่านเล่าความชี้แจงให้ข้าพเจ้าจึงแจ้งความ ว่าแล้วก็คำนับลากลับมาบ้านของตัว ขณะเมื่อศักราชพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ได้สองปี ให้เมืองเตงเกิดวุ่นวายกันอยู่
ชัวเก๋งก๋งเจ้าเมืองชัวคิดจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ จึงให้ขุนนางที่ช่างพูดช่างเจรจามีปัญญาเฉลียวฉลาดคุมของเครื่องคำนับไปขอบุตรสาวเจ้าเมืองฌ้อจะให้แก่ซีจูผวนบุตรชายของตัว ขุนนางผู้นั้นคำนับลามาจัดแจงเกวียนบรรทุกของเสบียงเสร็จแล้ว กับคนใช้ของตัวประมาณเก้าคนสิบคน ก็รีบขับเกวียนมาตามระยะทาง ครั้นถึงเมืองฌ้อ จึงเข้าไปหาขุนนางเมืองฌ้อ ขุนนางเมืองฌ้อก็พาเข้าไปหาฌ้ออ๋อง ขุนนางเมืองชัวแจ้งความว่าชัวเก๋งก๋งให้คุมของคำนับมาขอนางอุสีบุตรสาวท่าน ไปเป็นภรรยาซีจูผวนบุตรชัวเก๋งก๋ง อนึ่งเมืองชัวก็เป็นเมืองเล็กน้อย หาควรที่จะเอาบุตรมาเป็นบุตรเขยท่านอันเป็นเมืองใหญ่ไม่ อุปมาเหมือนหนึ่งผู้ที่มีตระกูลอันตํ่าช้าไปเดินเที่ยวเล่นด้วยคนตระกูลอันสูงศักดิ์ประกอบด้วยสติปัญญา แม้นผู้ใดเห็นก็จะค่อนติเตียนว่ากล่าวต่างๆ แต่ชัวเก๋งก๋งคิดเห็นว่าเมืองชัวอยู่ใกล้กับเมืองฌ้อก็เหมือนลูกหลานว่านเครือท่านเหมือนกัน เห็นจะไม่มีใครนินทา จึงให้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าว ขอท่านจงได้กรุณาด้วยเถิด
ฌ้ออ๋องได้ฟังดังนั้นชอบใจนัก จึงตอบว่าเราไม่ถือดอก จะยกนางอุสีบุตรีเราให้เป็นบุตรนายท่าน ว่าแล้วก็เรียกนางอุสีออกมาแล้วตั้งขุนนางให้จัดแจงเกวียนและทหารไปป้องกันส่งตามทาง แล้วให้นางอุสีกับหญิงคนใช้สอยไปขึ้นเกวียน ขุนนางเมืองชัวก็ขี่เกวียนนำหน้าพานางอุสีมาถึงเมือง จึงพาเข้ามาคำนับชัวเก๋งก๋งแล้วแจ้งความที่พูดจากับฌ้ออ๋องทุกประการ ชัวเก๋งก๋งเห็นนางอุสีมีจริตกิริยางดงาม ก็มีใจรักใคร่ยิ่งนักแลตะลึงลืมสติไปเป็นครู่ ครั้นรู้สึกตัวจึงคิดว่าเราคิดผิดไปเสียแล้ว เดิมจะขอเป็นภรรยาตัวเองก็จะดี แต่ได้ลั่นปากออกไปว่าจะให้เป็นภรรยาซีจูผวน ครั้นเราจะกลับคำเสียคนทั้งปวงก็จะนินทา จำจะยกให้ซีจูผวนเสียก่อน ค่อยคิดจัดแจงต่อภายหลัง คิดแล้วจึงให้พานางอุสีไปให้ซีจูผวนยังบ้าน แล้วให้คนคอยสอดแนมดู รู้ว่าซีจูผวนมีธุระไปจากบ้านเมื่อใดก็ลอบไปพูดจาเล้าโลมทำชู้ด้วยนางอุสีลูกสะใภ้นั้นเนืองๆ จนซีจูผวนรู้ระแคะระคายเข้าก็โกรธ จึงคิดว่าบิดาเราเป็นคนหาดีไม่ มืดมัวไปด้วยตัณหา ถึงเราจะฆ่าเสียก็หามีผู้ใดนินทาไม่ เพลาวันหนึ่งซีจูผวนจึงอุบายว่าวันนี้เราจะไปเที่ยวไล่เนื้อเล่นที่ป่า จึงจัดแจงแต่งตัวถืออาวุธสำหรับมือพาคนสนิทลงจากตึก แล้ววกเข้าข้างประตูหลังบ้านขึ้นไปแอบอยู่ในห้องนางอุสี หวังจะคอยทำร้ายบิดา
ขณะนั้นคนที่ชัวเก๋งก๋งใช้ให้ไปคอยดูนั้น จึงมาบอกชัวเก๋งก๋งว่าบัดนี้ซีจูผวนหาอยู่ไม่ไปเที่ยวป่า ชัวเก๋งก๋งยินดีนักก็รีบมายังบ้านซีจูผวนตรงเข้าไปในห้องนางอุสี ซีจูผวนกับคนสนิทก็จับชัวเก๋งก๋งฆ่าเสีย แล้วตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองชัวชื่อเลงก๋ง แล้วให้คนไปเที่ยวบอกเล่าตามหัวเมืองทั้งปวงว่าชัวเก๋งก๋งป่วยตายเอง
ขณะนั้นผู้สำหรับจดหมายเรื่องราวในเมืองก็เขียนลงว่าชัวเก๋งก๋งทำชู้ด้วยลูกสะใภ้ แล้วซีจูผวนผู้บุตรฆ่าชัวเก๋งก๋งเสีย ซีจูผวนซึ่งเป็นชัวเลงก๋งแจ้งความเข้าจะให้ลบเสีย ผู้สำหรับจดหมายจึงตอบว่า ซึ่งจะให้ลบเสียนั้นก็ผิดธรรมเนียมไป ถึงท่านจะประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย ก็หาอาจลบได้ไม่ ชัวเลงก๋งก็จนใจอยู่ กิตติศัพท์นั้นปิดไว้มิได้มิดก็รู้ไปถึงหัวเมืองทั้งปวงว่าซีจูผวนฆ่าบิดาตาย จิ้นเปงก๋งเจ้าเมืองจิ้นเป็นเมืองเอก จึงคิดว่าเราจะยกไปปราบปรามเมืองชัวก็หาต้องการไม่ป่วยการทหารเปล่าก็นิ่งเสียมิได้ยกมา
ขณะนั้นในเมืองซองเกิดเพลิงไหม้ขึ้นริมที่อยู่เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองพาทหารออกไปดับไฟ เพลิงมิได้ดับ ไหม้มากเข้ามาเกือบถึงที่อยู่เจ้าเมืองซอง หญิงคนใช้เหล่านั้นก็ตกใจวิ่งวุ่นวาย บ้างเข้าไปคำนับกับนางเป๊กคีภรรยาเจ้าเมืองซองว่า เพลิงไหม้หาหยุดไม่ ติดเข้ามาถึงที่ระเบียงตึกแล้ว ท่านจงหนีไปให้พ้นภัยเถิด นางเป๊กคีจึงว่าเราเป็นหญิง ซึ่งจะให้ลงไปจากตึกแต่ตามลำพังตัวนั้นไม่ควร จะต้องให้คนสนิทที่เคยใช้สอยไว้ใจได้มาพร้อมแล้วจึงจะไป หญิงคนใช้จึงว่า ไฟไหม้ตึกเข้ามาเกือบจะถึงห้องท่านแล้ว จึงนั่งนิ่งไม่หนีไปได้ละหรือ นางเป๊กคีจึงว่า ถึงเราจะสิ้นชีวิตอยู่ในเพลิงก็ตามเถิด เราไม่ลงไปเบียดเสียดกับผู้อื่นให้มัวหมองในตัวเลย พอไฟไหม้ลามเข้ามาถึงห้องนางเป๊กคี หญิงทั้งปวงก็วิ่งหนีไฟไปได้สิ้น แต่นางเป๊กคีนั้นมิได้หนีตายอยู่ในเพลิง
อันนางเป๊กคีคนนี้เป็นบุตรีเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองซองขอมาเป็นภรรยา ครั้นเพลิงสิ้นเชื้อเหือดดับลงแล้ว เจ้าเมืองซองเห็นที่อยู่และข้าวของเงินทองของตัวเพลิงไหม้สูญไปสิ้นก็เสียใจ พอหญิงคนใช้เข้ามาบอกว่านางเป๊กคีภรรยาท่านหาหนีไฟออกมาไม่ พวกข้าพเจ้าจะพาไปก็ไม่ยอม บัดนี้ตายอยู่ในเพลิงนั้นแล้ว ซองเจียวก๋งได้ฟังดังนั้นยิ่งเสียใจคิดสงสารนางเป๊กคีนัก จึงให้ค้นหาซากศพได้มาแล้วก็จัดแจงฝังไว้ตามธรรมเนียม จึงให้กวาดเอาเถ้าและถ่านขนไปทิ้งเสียแล้วทำที่อยู่ขึ้นใหม่ให้เหมือนเดิม
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งเจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่าในเมืองซองเกิดเพลิงไหม้ที่อยู่ซองเจียวก๋ง ซองเจียวก๋งเสียภรรยาและข้าวของเครื่องใช้สอยเป็นอันมาก คิดสงสารจึงใช้คนไปเที่ยวบอกหัวเมืองทั้งปวงให้เอาของมาเยี่ยมเจ้าเมืองซอง แล้วตัวก็จัดแจงข้าวของใช้ขุนนางไปให้ซองเจียวก๋ง ซองเจียวก๋งก็ได้เงินทองเครื่องใช้สอยเป็นอันมาก ผู้มีสติปัญญาในเมืองซองก็ติเตียนเจ้าเมืองจิ้นว่า ส่วนเมืองชัวเกิดวุ่นวายขึ้นหาไปปราบปรามให้ราบคาบไม่ ในเมืองซองเกิดไฟไหม้กลับเอาข้าวของไปเยี่ยมเยือนตามอย่างธรรมเนียมเจ้าเมืองเอก ความสองข้อนี้ไม่ต้องกัน อันเจ้าเมืองจิ้นนี้ใจหาแน่นอนไม่
ฝ่ายซองเจียวก๋งตั้งแต่ได้ข้าวของหัวเมืองทั้งปวงมาเป็นกำนัลมีความยินดีนัก จึงให้จัดแจงปลูกที่อยู่เสร็จแล้วคิดถึงคุณเจ้าเมืองจิ้นซึ่งมีคุณ จึงคิดว่าจิ้นเปงก๋งกับฌ้ออ๋องก็เป็นไมตรีดีกันแล้ว จำจะให้ไปเชิญหัวเมืองทั้งปวงมากระทำสัจกันใหม่ คิดแล้วจึงให้เขียนหนังสือหลายฉบับเป็นใจความว่า ให้หัวเมืองทั้งปวงมากระทำสัจกันที่ตำบลอูเคียดแดนเมืองเตง ครั้นเสร็จสั่งให้ม้าใช้ถือไปถึงหัวเมืองทั้งปวง แล้วจัดขุนนางสองคนให้ถือไปเมืองจิ้น เมืองฌ้อ ขุนนางกับม้าใช้ก็คำนับรับหนังสือแยกกันไปตามเจ้าเมืองสั่ง
ขณะนั้นเมืองฌ้อ ก๋งจูอุ๋ยได้เป็นที่เลงอิน อันก๋งจูอุ๋ยคนนี้เป็นน้องฌ้อคังอ๋อง บุตรฌ้อกังอ๋องเจ้าเมืองเดิม ครั้นฌ้อคังอ๋องเจ้าเมืองฌ้อนี้ได้เป็นเจ้าเมืองขึ้น ก๋งจูอุ๋ยคิดกำเริบใจหาสู้เกรงกลัวฌ้ออ๋องไม่ คิดอ่านซ่องสุมทแกล้วทหารได้พวกพ้องเป็นอันมาก ราชการสิ่งใดก็ชิงเอามาว่าเสีย สิทธิ์ขาดอยู่แก่ตัวสิ้น มีขุนนางคนหนึ่งชื่ออวนเอียม อวนเอียมคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อ มีกตัญญูต่อเจ้าเมืองมิได้ฝากตัวก๋งจูอุ๋ย ก๋งจูอุ๋ยจึงได้เกลียดชัง เพลาวันหนึ่งก๋งจูอุ๋ยเข้าไปยุยงฌ้ออ๋องว่า อวนเอียมคนนี้เป็นคนชั่วช้าไม่ดี ซึ่งจะเลี้ยงไว้ในเมืองเห็นจะประทุษร้ายแก่ท่านจงประหารชีวิตเสียเถิด
ฌ้ออ๋องหาทันตรึกตรองไม่ก็พลอยเห็นจริงด้วย ให้ทหารไปจับตัวอวนเอียมฆ่าเสีย ก๋งจูอุ๋ยนั้นชอบอัชฌาสัยสนิทสนมอยู่กับหงอกือ หงอกือจะว่ากล่าวสิ่งใดก็เชี่อฟัง ก๋งจูอุ๋ยมีใจกำเริบคิดแต่จะชิงสมบัติในเมืองฌ้ออยู่เนืองๆ เพลาวันหนึ่งก๋งจูอุ๋ยจะออกไปเล่นป่า จึงจัดแจงให้ทหารถือธงและเครื่องศัสตราวุธเป็นขบวนแห่ห้อมล้อมหน้าหลังอย่างฌ้ออ๋องออกจากเมืองไปถึงตำบลอูอิบซึ่งซินบูอู๊รักษาอยู่ ซินบูอู๊คนนี้ก๋งจูอุ๋ยนับถือยำเกรงมาก ครั้นก๋งจูอุ๋ยมาถึง ซินบูอู๊ก็ออกมาต้อนรับ แลเห็นก๋งจูอุ๋ยทำยศศักดิ์เหมือนเจ้าเมืองฌ้อก็ตกใจ จึงให้ทหารเก็บอาวุธและธงเทียวเครื่องแห่นั้นเสียสิ้น แล้วว่ากับก๋งจูอุ๋ยว่าคนทั้งปวงเขาคอยจะนินทาอยู่ทุกวัน เหตุใดจึงมาด่วนทำดังนี้จะมิสมกับที่เขานินทาหรือ จงงดเสียก่อนเมื่อถึงที่ควรกระทำจึงกระทำเถิด ก๋งจูอุ๋ยได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วจับข้อมือซินบูอู๊ชวนไปเที่ยวป่ายิงเนื้อเล่น ครั้นบ่ายก็กลับเข้ามาในเมืองฌ้อ พอเวลาเจ้าเมืองออกว่าราชการ ก๋งจูอุ๋ยก็เข้าไปหาฌ้ออ๋องตามธรรมเนียม
ขณะนั้นขุนนางเมืองซองมาถึง เอาหนังสือเข้าไปให้ฌ้ออ๋อง ฌ้ออ๋องก็ฉีกผนึกออกอ่านดู แจ้งความในหนังสือแล้ว จึงคิดว่าเมืองซองนี้เป็นแต่เมืองเล็กน้อย หาคู่ควรที่เราจะไปเองไม่ ก็สั่งก๋งจูอุ๋ยว่าท่านจงไปทำสัจแทนเราที่ตำบลอูเคียดแดนเมืองเตง ก๋งจูอุ๋ยยินดีนักจึงคิดว่า ครั้งนี้เราจะทำสง่าให้หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงเราจงได้ แล้วจะขอหลานสาวเจ้าเมืองเตงมาเป็นภรรยาเรา พวกพ้องจะได้กว้างขวางออกไป จะคิดกำจัดเจ้าเมืองฌ้อเมื่อใดก็จะได้โดยสะดวก คิดแล้วจึงว่ากับฌ้ออ๋องว่า เมืองเราตั้งขึ้นเป็นอ๋องเสมอกับเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงยังเป็นแต่เพียงก๋งอยู่ ท่านจะให้ข้าพเจ้าไปนี้จะต้องยกไปเป็นทัพใหญ่อย่าให้เมืองอื่นประมาทเราได้จึงจะควร ฌ้ออ๋องก็เห็นด้วย จึงว่าดีแล้วตามแต่ใจท่านจะจัดแจงเถิด ก๋งจูอุ๋ยก็ลาออกมาจัดแจงทหารเข้ากระบวนทัพใหญ่เหมือนหนึ่งทัพเจ้าเมืองฌ้อยกไปรบข้าศึก แล้วแต่งตัวใส่เสื้อลายทองและหมวกเหมือนหนึ่งฌ้ออ๋อง จึงยกทหารออกจากเมืองฌ้อตามระยะทาง
ฝ่ายขุนนางที่ไปเมืองจิ้น และม้าใช้ที่ถือหนังสือไปให้เจ็ดหัวเมืองนั้น ครั้นมาถึงก็เอาหนังสือให้กับเจ้าเมืองทั้งปวง คือเจ้าเมืองจิ้นหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อหนึ่ง เจ้าเมืองตินหนึ่ง เจ้าเมืองชัวหนึ่ง เจ้าเมืองเตงหนึ่ง เจ้าเมืองฆ้อหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อหนึ่ง ทั้งเจ็ดเมืองแจ้งหนังสือเจ้าเมืองซองแล้ว ต่างคนคิดว่าเมืองซองนี้เป็นแต่เพียงเมืองตรี ซึ่งเราจะไปเองนั้นหาควรไม่ จำจะให้ขุนนางผู้ใหญ่ไปแทน คิดเห็นพร้อมกันแล้วเจ้าเมืองจิ้นจึงให้เตียวบู๊ยกทัพไป เจ้าเมืองทั้งเจ็ดก็จัดแจงขุนนางที่ฉลาดเจรจาคุมทหารยกไปยังตำบลอูเคียดพร้อมกันทั้งแปดเมือง
ฝ่ายซองเจียวก๋งครั้นแจ้งว่าเมืองจิ้นกับเจ็ดหัวเมืองให้แต่งขุนนางยกมาจึงให้ขุนนางที่สำเร็จราชการยกมาแทนบ้าง ครั้นมาถึงก็พูดจาปราศรัยทักถามกันตามธรรมเนียม แต่คอยเมืองฌ้ออยู่ยังหาพร้อมกันไม่ ฝ่ายก๋งจูอุ๋ย ครั้นมาถึงเมืองเตงก็ให้ตั้งทัพพักทหารอยู่ที่ปลายแดน ชาวด่านแลเห็นทัพใหญ่ยกมามีธงสำหรับทัพเมืองฌ้อก็สำคัญว่าฌ้ออ๋องยกมาเอง จึงรีบเข้ามาหาเตงกันก๋งแจ้งความว่า บัดนี้ฌ้ออ๋องยกทัพมาพักอยู่ที่ด่านปลายแดนเมืองเรา
เตงกันก๋งได้ฟังดังนั้นจึงชวนกองซุนเกียวกับขุนนางทั้งปวงออกมาข้างนอก หวังว่าจะได้รับฌ้ออ๋องเข้าไป พอมีชาวด่านผู้หนึ่งมาบอกเจ้าเมืองเตงว่า ซึ่งเป็นแม่ทัพยกมานี้หาใช่ฌ้ออ๋องไม่ ก๋งจูอุ๋ยซึ่งเป็นที่เลงอินดอก กองซุนเกียวได้ฟังชาวด่านมาแจ้งความกับเจ้าเมืองดังนั้นจึงว่ากับเตงกันก๋งว่า ก๋งจูอุ๋ยผู้นี้เป็นคนพาลกำเริบใจเย่อหยิ่งยกตัวอยากจะเป็นเจ้าเมือง จึงได้จัดแจงเป็นกระบวนทัพมาดังนี้ ถ้าจะรับให้ก๋งจูอุ๋ยเข้าไปในเมืองก็เห็นจะดูหมิ่นท่านหาต้องการไม่ เตงกันก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงกลับเข้ามาในเมืองแล้วถามกองซุนเกียวว่าท่านจะคิดประการใด กองซุนเกียวจึงให้อิวกิดออกไปบอกก๋งจูอุ๋ยว่า กงก๊วนที่ในเมืองเราชำรุดทรุดโทรมปรักหักพังอยู่จะต้องซ่อมแซมให้ดีเสียก่อนจึงจะรับท่านเข้ามาในเมืองได้ อิวกิดก็คำนับลามายังกองทัพก๋งจูอุ๋ย เข้าไปหาแล้วแจ้งความตามกองซุนเกียวสั่งทุกประการ ก๋งจูอุ๋ยได้ฟังดังนั้นนึกขัดใจอยู่แต่มิได้ตอบประการใด อิวกิดก็ลากลับเข้ามาในเมือง
ก๋งจูอุ๋ยเห็นอิวกิดกลับไป จึงปรึกษากับพวกพ้องของตัวว่า เราจะคิดอ่านเอาเมืองเตงให้จงได้ แต่แกล้งขอนางฮงสีหลานสาวเตงกันก๋ง ถ้าเตงกันก๋งให้แล้วเราจะยกเข้าไปอยู่ในเมืองจับเตงกันก๋งฆ่าเสีย ท่านทั้งปวงเห็นว่าจะได้หรือไม่สมที่เราคิด คนเหล่านั้นจึงว่าท่านคิดนี้เห็นจะสำเร็จเป็นมั่นคง ก๋งจูอุ๋ยยินดีนัก จึงใช้ให้หงอกือคุมของกำนัลเข้าไปขอหลานสาวเตงกันก๋ง หงอกือก็ลาออกมาจัดแจงสิ่งของพร้อมก็เข้าไปในเมืองเตง มาหาเตงกันก๋งแจ้งความว่า ก๋งจูอุ๋ยได้เป็นที่เลงอินสำเร็จราชการเมืองฌ้อ อยากจะเป็นไมตรีกับท่าน จึงให้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวขอนางฮงสีหลานสาวท่านไปเป็นภรรยา เมืองเตงกับเมืองฌ้อจะได้ชอบอัชฌาสัยกัน
เตงกันก๋งได้ฟังดังนั้นครั้นจะมิยอมให้ก็เกรงก๋งจูอุ๋ยได้ให้มาว่าขอแล้วเราก็จะยอมยกให้ หงอกือก็คำนับลามาแจ้งความกับก๋งจูอุ๋ยทุกประการ ก๋งจูอุ๋ยจึงจัดแจงข้าวของตามธรรมเนียมจีนซึ่งเคยแต่งขันหมากกัน เสร็จแล้วก็จัดทหารเข้ากระบวนให้มีสง่า จะยกไปรับนางฮงสี ขณะนั้นกองซุนเกียวแจ้งความว่าก๋งจูอุ๋ยจะยกเข้ามาในเมืองตกใจนัก จึงปรึกษาอิวกิดว่าท่านจะคิดประการใด อิวกิดจึงว่าข้าพเจ้าจะอาสาออกไปว่ากล่าวมิให้ก๋งจูอุ๋ยเข้ามาในเมืองได้ กองซุนเกียวก็ยอมให้ไป อิวกิดก็ลาออกมานอกเมือง เข้าไปหาก๋งจูอุ๋ยแจ้งความว่า ท่านยกทหารมาเป็นทัพใหญ่ซึ่งจะเข้าไปรับนางฮงสีหลานเจ้าเมืองเตงนั้น ก็จะประดักประเดิดกับทแกล้วทหารด้วยในเมืองเตงนั้นเล็กนักหามีที่จะอาศัยไม่ เตงกังก๋งจึงใช้ให้ข้าพเจ้าออกมาบอกท่านว่าจะพานางฮงสีออกมาให้ท่านเอง อย่าให้ท่านต้องเข้าไปให้ลำบากเลย
ก๋งจูอุ๋ยได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เตงกันก๋งให้มาบอกเราดังนั้นเห็นว่าหมิ่นประมาทหาเกรงใจเราไม่ สิยกหลานสาวให้เป็นภรรยาเราแล้ว เราเป็นถึงที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองฌ้อ ถึงฌ้ออ๋องจะทำสิ่งใดก็เกรงใจเรา เราจึงจัดแจงเข้าไปรับให้ยศศักดิ์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ท่านห้ามเสียนี้เห็นควรแล้วหรือ อิวกิดจึงตอบว่า ถ้าท่านจะทำให้มีสง่าแก่อาณาประชาราษฎร์แล้ว ขอท่านอย่าได้ให้ทหารถืออาวุธเข้าไปในเมืองเตงเลย
หงอกือได้ฟังอิวกิดว่าดังนั้นจึงเข้าไปกระซิบบอกกับก๋งจูอุ๋ยว่า การที่ท่านคิดไว้นั้นเห็นจะไม่สำเร็จ กองซุนเกียวซึ่งเป็นคนสำเร็จราชการอยู่ในเมืองเตงนี้มีสติปัญญาอยู่ คงแจ้งอุบายของเราแล้วท่านอย่าคิดให้เคืองใจกันเลย จงเข้าไปรับโดยดีเถิด แล้วจะได้รีบไปทำสัจกับหัวเมืองทั้งปวง ก๋งจูอุ๋ยก็เห็นชอบด้วย จึงว่ากับอิวกิดว่าเราจะยอมทำตามคำท่าน แล้วก็แบ่งทหารไปแต่น้อยมิให้ถือเครื่องศัสตราวุธ ตัวนั้นขึ้นขี่เกวียน อิวกิดก็นำก๋งจูอุ๋ยเข้ามาในเมืองเตง เตงกันก๋งก็จัดแจงแต่งตัวนางฮงสีหลานสาวพามาให้ก๋งจูอุ๋ย ก๋งจูอุ๋ยครั้นได้นางแล้วก็พูดจาปราศรัยกับเตงกันก๋งต่างๆ แล้วพานางฮงสีมาขึ้นเกวียนกลับออกไปค่ายของตัว ตรวจตราทหารพร้อมแล้วก็รีบยกมายังตำบลอูเคียด ครั้นมาถึงรู้ว่าขุนนางทุกหัวเมืองมาพร้อมกัน จึงใช้คนไปบอกเตียวบู๊ว่า ซึ่งจะทำสัจกันครั้งนี้อย่าให้ต้องลำบากเลย เราจะเอาคำสาบานและรายชื่อเจ้าเมืองเมื่อทำสัจกันครั้งก่อนมาอ่านตามแบบนั้น
คนใช้ก็มาแจ้งความกับเตียวบู๊ตามคำก๋งจูอุ๋ยสั่งทุกประการ เตียวบู๊ได้ฟังนิ่งตรึกตรองอยู่ยังมิทันจะว่าประการใด คีเง้าเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปใกล้กระซิบบอกว่า ซึ่งก๋งจูอุ๋ยให้มาว่ากล่าวดังนี้เพราะปรารถนาจะให้เมืองฌ้อเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวงสืบต่อไป เตียวบู๊จึงกระซิบตอบว่า อันก๋งจูอุ๋ยคนนี้เย่อหยิ่งถือตัวหาเหมือนคนทั้งปวงไม่ มาครั้งนี้เล่าก็ตบแต่งกระบวนแห่แหนทำยศศักดิ์เหมือนกับเจ้าเมืองฌ้อ โดยกำเริบใจหวังจะให้หัวเมืองทั้งปวงเกรงกลัวอยู่ในอำนาจตัวทั้งสิ้น แล้วคงจะคิดขบถกำจัดฌ้ออ๋องเสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่มั่นคง การครั้งนี้เราพิเคราะห์เห็นว่าจะต้องยอมเขาก่อน ดูท่วงทีก๋งจูอุ๋ยจะกำเริบไปได้สักเพียงไหน เราจึงค่อยผันแปรไปตามการ
คีเง้าจึงว่าท่านสิตรองการเห็นแล้ว เพลาพรุ่งนี้จงระวังตัวอย่าให้เสียทีอายกับเขา เตียวบู๊ก็พยักหน้าเอาแล้วพูดกับคนใช้ก๋งจูอุ๋ยว่า ท่านจงนำเอาคำของเราไปแจ้งกับนายท่านว่าเราจะยอมตามคำนายท่าน แล้วเพลาพรุ่งนี้จงเชิญมาให้พร้อมกันบนที่เก๋งสูงจะได้ทำสัจกัน คนใช้ก็คำนับกลับไปแจ้งแก่ก๋งจูอุ๋ยทุกประการ
ก๋งจูอุ๋ยยินดีนัก จึงลอบแต่งคำสาบานนั้นเสียใหม่ แล้วใช้คนไปนัดขุนนางหัวเมืองทั้งปวง ครั้นเพลาพรุ่งนี้ ต่างคนก็มาพร้อมกันที่ประชุม ผู้ที่สำหรับอ่านคำสาบาน รายชื่อหัวเมืองก็อ่านขึ้นว่า ข้าพเจ้าผู้ชื่อก๋งจูอุ๋ยผู้สำเร็จราชการเมืองฌ้อมีใจเมตตากับหัวเมืองทั้งปวง อุปมาเหมือนพี่ชายใหญ่โอบอ้อมรักใคร่กับน้องทั้งปวงนั้น ด้วยแผ่นดินทุกวันนี้เป็นจลาจล ต่างคนถือว่าตัวเข้มแข็งไม่กลัวใคร ผู้ใหญ่เบียดเบียนผู้น้อย ผู้น้อยไม่เกรงผู้ใหญ่ บัดนี้มาประชุมกันกระทำสัจสาบานเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน ถ้าผู้ใดไม่อยู่ในสัจธรรมเราก็จะชวนกันไปลงโทษ แล้วก็อ่านเรียงชื่อตามเมืองเอก โท ตรี ตลอดลงไป ครั้นสิ้นคำสาบานแล้วขุนนางต่างคนก็ดื่มสุราปนโลหิตของกันและกัน แล้วต่างคนก็ลากลับไปเมือง
ขณะเมื่อเดินลงมาจากเก๋งทำสาบานนั้น ซกซุนป้าขุนนางเมืองฬ่อจึงว่ากับเตียวบู๊ว่า แต่ก่อนจะนัดทำสัจกัน ณ ที่ตำบลใด เมืองจิ้นก็ได้เป็นเอกทุกที เหตุใดครั้งนี้ท่านจึงยอมให้เมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ ไม่อัปยศกับหัวเมืองทั้งปวงหรือ เตียวบู๊จึงว่า อันคำซึ่งท่านว่านี้ มิใช่เราจะไม่รู้ก็แจ้งอยู่ในใจสิ้น แต่เราตรองเห็นการในบ้านเมืองเราทุกวันนี้หาเหมือนแต่ก่อนไม่ ครั้นจะขัดขืนกันไปก็จะยากแก่ราษฎร เราเห็นเหตุดังนี้จึงคิดการเอาแต่พอคุ้มตัวไปได้วันหนึ่ง อายุเราก็ปานนี้แล้ว จะคิดการโตใหญ่นั้นหาต้องการไม่ ซกซุนป้าได้ฟังเตียวบู๊พูดดังนั้นก็หันหน้ามาพูดกับฮันโฮขุนนางเมืองเตงว่า เตียวบู๊นี้เห็นจะสิ้นอายุเสียแล้วจึงพูดดังนี้ ด้วยประเพณีผู้ซึ่งจะไว้ชื่อเสียงให้ยืดยาวจะคิดการงานสิ่งใดก็ยืดยาวจึงจะสมควรด้วยคำโบราณว่า ผู้ใดจะมีอายุยืนนานหรืออายุน้อยก็มักกล่าวถ้อยคำเป็นลางกับตัวเอง พูดกันแล้วต่างคนก็แยกกันคุมทหารกลับไปเมือง
ฝ่ายก๋งจูอุ๋ยครั้นกลับไปถึงเมืองฌ้อ ก็รีบเข้าไปหาฌ้ออ๋องหวังจะแจ้งข้อราชการ พอเข้าไปถึงประตูรู้ว่าฌ้ออ๋องป่วย จึงคิดว่าครั้งนี้ได้ทีที่จะกำจัดฌ้ออ๋องแล้ว ก็รีบเดินเข้าไปจนถึงที่ฌ้ออ๋องนอนป่วยอยู่ เห็นหญิงคนใช้พยาบาลอยู่ประมาณสี่ห้าคน ก๋งจูอุ๋ยจึงแกล้งว่ากับหญิงคนใช้ว่า เจ้าทั้งปวงจงออกไปอยู่ภายนอกสักประเดี๋ยว เราจะเอาความลับมาเจรจากับฌ้ออ๋อง หญิงทั้งปวงก็ออกไปสิ้น ก๋งจูอุ๋ยจึงเข้าไปข้างเตียง เห็นฌ้ออ๋องนอนหลับตานิ่งอยู่ก็เที่ยวแลดูหาอาวุธซึ่งจะทำร้ายหาเห็นสิ่งใดไม่ ก็แก้เอาไหมพู่หมวกของตัวออกตรงเข้ารัดคอฌ้ออ๋อง ฌ้ออ๋องร้องขึ้นได้คำเดียวก็ขาดใจตาย
ขณะนั้นก๋งจูหม่อกับก๋งจูเผงซึ่งเป็นบุตรฌ้ออ๋อง คอยพยาบาลบิดานั่งอยู่นอกฝา ครั้นได้ยินบิดาร้องขึ้นก็แจ้งความว่าก๋งจูอุ๋ยทำร้ายบิดาก็ขัดใจนัก ต่างคนก็ถือกระบี่วิ่งเข้าไปจะฟันก๋งจูอุ๋ย ก๋งจูอุ๋ยก็กระโดดออกมาชิงเอากระบี่ได้เล่มหนึ่งแล้วก็ฟันเอาก๋งจูเผงก๋งจูหม่อตายทั้งสองคน ฝ่ายก๋งจูกัก ก๋งจูเซก แจ้งความว่าก๋งจูอุ๋ยคิดประทุษร้ายฆ่าฌ้ออ๋องเสียแล้ว กลัวก๋งจูอุ๋ยจะทำอันตรายกับตัวด้วยก็พาบุตรภรรยาไปอยู่เมืองอื่น ก๋งจูกักนั้นไปอยู่เมืองจิ้น ก๋งจูเซกนั้นไปอยู่เมืองเตง
ฝ่ายก๋งจูอุ๋ยครั้นกำจัดฌ้ออ๋องเสียแล้ว ก็ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อฌ้อเลงอ๋อง แล้วให้ประชุมขุนนางทั้งปวงพร้อมกันปรึกษาว่า เราเพิ่งได้เป็นเจ้าเมืองใหม่ จำจะมีหน้าหนังสือไปให้หัวเมืองทั้งปวงรู้ว่าฌ้ออ๋องป่วยถึงแก่ความตาย เมืองฌ้อหามีผู้ใดจะว่าราชการบ้านเมืองไม่ ขุนนางทั้งปวงจึงปรึกษาพร้อมกันยกเราผู้ชื่อก๋งจูอุ๋ย เชื้อสายเจ้าเมืองฌ้อเก่าขึ้นครองเมืองชื่อฌ้อเลงอ๋อง ท่านทั้งปวงเคยรักใคร่เป็นไมตรีกับเมืองฌ้อแต่ก่อนนั้นฉันใด ก็ให้เป็นไมตรีรักใคร่กันเหมือนแต่ก่อนเถิด ขุนนางทั้งปวงขัดมิได้จึงว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว ฌ้อเลงอ๋องก็ให้เขียนหนังสือตามคำซึ่งปรึกษากันนั้น ส่งให้คนใช้รีบไปให้แก่หัวเมืองทั้งปวง แล้วจึงตั้งแต้ตันเป็นอิวอิน หงอกือเป็นเสียงก๊ก โตเซียงเหยียนเป็นเกาอิว ตั้งกงจูลกผู้บุตรเป็นไทจู แต่เป๊กจิวหลีซึ่งเป็นไถใจไปรักษาแดนตำบลเอยิมแต่ครั้งเมืองเจ้าเมืองเก่านั้นหาเข้ามาหาไม่ ฌ้อเลงอ๋องก็มีใจรังเกียจเกรงเป๊กจิวหลีจะคิดประทุษร้าย จึงมีท้องตราปรับโทษออกไปให้ประหารชีวิตเสีย แล้วตั้งอวนคีเกียงขึ้นเป็นที่ไถใจแทน จึงให้เอาศพฌ้ออ๋องออกไปฝังไว้ ณ ตำบลเอยิม
ขณะเมื่อก๋งจูอุ๋ยได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อ จัดแจงบ้านเมืองและตั้งแต่งขุนนางไว้บริบูรณ์ครบตามตำแหน่งแล้ว คิดว่าบรรดาหัวเมืองทั้งปวงนั้นหามีเมืองใดกล้าแข็งเหมือนเมืองฌ้อไม่ คิดกำเริบใจจะขึ้นไปตีเอาเมืองหลวงมิได้ขาด เพลาวันหนึ่ง ฌ้อเลงอ๋องคิดว่าอันนางฮงสีซึ่งเป็นหลานสาวเจ้าเมืองเตง เรารับมาเป็นภรรยาแต่ก่อนนั้นเดิมเราเป็นขุนนางเห็นว่าสมควรแล้ว บัดนี้เราได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อมียศศักดิ์มากขึ้น จำเราจะไปขอบุตรสาวเจ้าเมืองจิ้นมาเลี้ยงเป็นภรรยา จึงจะสมกับวาสนาเราเป็นอ๋อง คิดแล้วจึงสั่งให้หงอกือคุมสิ่งของไปคำนับเจ้าเมืองจิ้นและขอบุตรสาวด้วย หงอกือก็คำนับรับสิ่งของไปเมืองจิ้น
ขณะนั้นเตียวบู๊ขุนนางเมืองจิ้นป่วยลงก็ถึงแก่กรรม จิ้นเปงก๋งจึงตั้งให้ฮันคี้เป็นที่แทนเตียวบู๊ ฝ่ายหงอกือครั้นมาถึงเมืองจิ้นรู้ว่าเตียวบู๊ตายจึงไปหาฮันคี้แจ้งความทั้งปวงให้ฟัง ฮันคี้จึงพาหงอกือเข้าไปคำนับจิ้นเปงก๋ง หงอกือคำนับแล้วแจ้งความว่า ฌ้อเลงอ๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองฌ้อใหม่หมายจะให้ไมตรีเมืองฌ้อกับเมืองจิ้นยืดยาวมั่นคงกว่าแต่ก่อน จึงให้ข้าพเจ้ามาคำนับขอบุตรีสาวท่านไปเลี้ยงเป็นภรรยาใหญ่ในเมืองฌ้อ จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า บัดนี้เตียวบู๊ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการของเราเป็นที่ไว้วางใจได้ก็ตายเสียแล้ว เราหามีผู้ที่จะช่วยคิดการไม่ ครั้นจะมิให้ฌ้อเลงอ๋องก็จะโกรธ จำเราจะผ่อนผันยอมตามคำหงอกือจึงจะเป็นสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย คิดแล้วจึงว่ากับหงอกือว่า การซึ่งท่านมาว่ากล่าวทั้งนี้ เราก็มีความยินดีด้วย ท่านจงกลับไปแจ้งความกับฌ้อเลงอ๋องว่าต่อถึงวันเดือนดีจึงให้มารับเถิด หงอกือก็ยินดีคำนับลาพาทหารกลับมาเมืองฌ้อ ขณะนั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องครองสมบัติในเมืองตังจิว ราษฎรเป็นสุขมาได้หกปี
พอเป็นเดือนสิบสองข้างขึ้น เตงกันก๋งเจ้าเมืองเตงกับฆ้อเจาก๋งเจ้าเมืองฆ้อคุมบรรณาการมาคำนับฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงแจ้งความซึ่งใช้ให้หงอกือไปเมืองจิ้นให้เจ้าเมืองทั้งสองฟังแล้วว่า ถ้าการเมืองจิ้นสมคิดแล้วเราจะเชิญท่านทั้งสองให้อยู่ประชุมกัน ณ ตำบลซินตี้ ทำสัจสาบานกันให้พร้อมสักครั้งหนึ่ง ขณะเมื่อฌ้อเลงอ๋องว่านั้น พอหงอกือกลับมาถึงเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋องเล่าความซึ่งเจ้าเมืองจิ้นยอมให้บุตรสาวนั้นให้ฟังทุกประการ ฌ้อเลงอ๋องก็มีความยินดี จึงเขียนหนังสือให้คนใช้ถือไปนัดหัวเมืองให้มาทำสัจกัน ณ วันปีใหม่เดือนสาม ม้าใช้ก็รีบแยกกันไป เตงกันก๋งคำนับฌ้อเลงอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าอุปมาเหมือนคนใช้ในบ้านท่าน ซึ่งท่านจะไปทำสัจในที่ตำบลซินตี้ครั้งนี้เป็นเขตแดนเมืองข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอลาไปจัดแจงปลูกที่สำนักท่านจะได้อาศัย และที่สำหรับรับแขกหัวเมืองซึ่งจะมากระทำสัจให้สมควรกับยศศักดิ์ท่าน ฌ้อเลงอ๋องก็อนุญาตยอมให้ไป เตงกันก๋งจึงออกมาตรวจตราทหารของตัวพร้อมแล้วก็ยกกลับไปเมืองเตง
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งฌ้อเลงอ๋องให้ไปทุกหัวเมืองนั้น ครั้นถึงจึงเอาหนังสือไปให้กับหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงฉีกออกอ่านดูแจ้งในหนังสือนั้นแล้วก็คอยวันกำหนดอยู่ ครั้นถึงเดือนสามข้างจีน เจ้าเมืองชัวหนึ่ง เจ้าเมืองตินหนึ่ง เจ้าเมืองตั๋นหนึ่ง เจ้าเมืองฉือหนึ่ง เจ้าเมืองตุ๋นหนึ่ง เจ้าเมืองสิมหนึ่ง เจ้าเมืองหูหนึ่ง เจ้าเมืองตุหนึ่ง แปดหัวเมืองนี้เจ้าเมืองมาเอง แต่เมืองซองนั้นให้ไตหูเฮียงสุดมา เมืองเตงให้กองซุนเกียวไตหูมา อันเมืองเจ๋ เมืองฬ่อ เมืองโอย สามหัวเมืองนี้บอกมาว่ามีราชการเมืองอยู่หามาได้ไม่
ฝ่ายฌ้อเลงอ๋อง ครั้นถึงเดือนสามข้างจีนเป็นวันดี จึงให้อวนพีคุมของคำนับไปรับบุตรสาวเจ้าเมืองจิ้น แล้วฌ้อเลงอ๋องก็ให้จัดแจงทหารแห่เป็นกระบวนทัพชวนฆ้อเจาก๋งเจ้าเมืองฆ้อยกไป ณ ตำบลซินตี้ตามที่นัดหัวเมืองไว้ เจ้าเมืองและขุนนางเห็นฌ้อเลงอ๋องมาถึง ก็ชวนกันออกมายืนรับคำนับอยู่ทั้งสองข้างทาง เชิญฌ้อเลงอ๋องให้ขึ้นอยู่ที่สำนักแล้วตัวก็กลับไปที่อยู่ ฌ้อเลงอ๋องจึงถามหงอกือว่า การซึ่งเราจะมาทำสัจกับหัวเมืองครั้งนี้ จะให้เป็นเกียรติยศสง่ามากกว่าทุกครั้ง หัวเมืองทั้งปวงจะได้กลัวเกรงเราจะทำประการใดจึงจะดี
หงอกือจึงว่า การซึ่งจะทำสัจครั้งนี้ จงเอาอย่างเจ๋ฮวนก๋งมาทำสัจกับหัวเมืองที่ตำบลเตียวเหลง จิ้นบุนก๋งกระทำสัจกับหัวเมืองที่ตำบลเจียนทั่วทั้งสองครั้งนี้ หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงนับถือจะว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดมีเกียรติยศมาก ฌ้อเลงอ๋องจึงว่า การซึ่งคนทั้งสองมีชื่อเสียงมานั้นเราก็แจ้งอยู่ แต่เขาทำสัจแล้วพาหัวเมืองไปปราบปรามหัวเมืองใดซึ่งกล้าแข็งก่อน หงอกือจึงว่า เมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งนัดหัวเมืองมาทำสัจที่ตำบลเตียวหลงนั้น ยกโทษฌ้อเซียงอ๋องปู่ท่านว่าเบียดเบียนหัวเมือง และเป็นเสี้ยนหนามกับเมืองหลวง เมื่อทำสัจแล้วจึงพาหัวเมืองยกมาตีเมืองเรา ก็การซึ่งจะกระทำครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นควรจะพาหัวเมืองไปกระทำได้ก็แต่เมืองหงอ ด้วยคบเอาเคงหองซึ่งประทุษร้ายกับเข้าเมืองเจ๋ไว้ อันเคงหองนี้เป็นคนชั่วก็แจ้งอยู่กับหัวเมืองทั้งปวง หนีมาอาศัยเจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอรับไว้เลี้ยงดูให้เป็นขุนนาง ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าเจ้าเมืองหงอก็มีโทษเพราะคบคนผิด ควรที่ท่านจะชวนหัวเมืองไปตีจึงจะต้องกับแบบเจ๋ฮวนก๋ง ฌ้อเลงอ๋องก็เห็นชอบด้วย
ครั้นเพลารุ่งขึ้น ฌ้อเลงอ๋องกับหัวเมืองทั้งปวงก็ทำสัจสาบานกันตามอย่างธรรมเนียมเสร็จแล้ว ฌ้อเลงอ๋องก็กลับมาที่อยู่ นั่งตรึกตรองคิดขึ้นได้จึงว่ากับหงอกือว่า การที่เราคิดกันนั้นอย่าให้แพร่งพรายรู้ถึงหูเจ้าเมืองฉือ ด้วยเจ้าเมืองฉือคนนี้เป็นบุตรนางหงอกี นางหงอกีเป็นบุตรเจ้าเมืองหงอ ถ้าเจ้าเมืองฉือรู้ความก็จะบอกกับมารดา มารดาก็จะจัดแจงรักษาบ้านเมืองกวดขัน เราจะกระทำยาก จำจะหน่วงตัวเจ้าเมืองฉือไว้สักสองสามวัน พอเราจัดแจงกองทัพพร้อมแล้วจึงปล่อยตัวไป ท่านจะเห็นเป็นประการใด หงอกือก็เห็นด้วย
ฌ้อเลงอ๋องจึงแกล้งสั่งคนใช้ให้ไปห้ามเจ้าเมืองฉือไว้ว่า อย่าเพ่อกลับไปเมืองก่อน จงอยู่สักสองสามวันเราจะปรึกษาราชการด้วย คนใช้ก็รับคำแล้วไปหาเจ้าเมืองฉือ แจ้งความตามฌ้อเลงอ๋องสั่งทุกประการ เจ้าเมืองฉือได้ฟังคำคนใช้ฌ้อเลงอ๋องมาว่าดังนั้นก็รับไว้ แต่มีความสงสัยอยู่ว่าฌ้อเลงอ๋องกับเราก็หามีถ้อยความเกี่ยวข้องกันไม่ ครั้นคนใช้ฌ้อเลงอ๋องกลับไปแล้วจึงให้คนสนิทไปสืบดูก็รู้ว่าเป็นกลอุบายจะยกไปตีเมืองหงอ ครั้นรุ่งขึ้นเจ้าเมืองฉือจึงเข้าไปคำนับฌ้อเลงอ๋องแล้วว่า การซึ่งท่านมากระทำสัจกับหัวเมืองครั้งนี้ก็เสร็จแล้ว เมื่อไรท่านจะยกทัพไปลงโทษเจ้าเมืองหงอข้าพเจ้าจะขอนำทางไปเอง ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังเจ้าเมืองฉือรู้เท่ามาว่าดังนั้นก็ยิ้มอยู่ แล้วพิเคราะห์ดูเห็นเจ้าเมืองฉือรักใคร่ตัวโดยสุจริตก็มีความยินดี จึงว่าเราขอบใจท่านซึ่งจงรักภักดีกับเรา ผู้ซึ่งจะนำทางนั้นก็มีตัวอยู่แล้ว จะกลับบ้านเมืองก็ไปเถิด เจ้าเมืองฉือยินดีนักก็คำนับลาพาทหารกลับไปเมืองฉือ ฌ้อเลงอ๋องจึงสั่งให้ไตหูคุดซินเป็นแม่ทัพกำกับหัวเมืองซึ่งมาทำไมตรีกันนั้นให้ยกไปตีเมืองหงอ จับเคงหองมาฆ่าเสีย คุดซินก็รับคำ
ครั้นได้ฤกษ์ก็พากองทัพหัวเมืองยกมาเข้าแดนเมืองหงอ ถึงตำบลลูห่องซึ่งตัวเคงหองอยู่ จึงสั่งทหารให้เข้าล้อมบ้านจับตัวเคงหองกับสมัครพรรคพวกได้สิ้นแล้วจะยกกองทัพไปตีเมืองหงอ พอแจ้งความว่าเจ้าเมืองหงอรู้ตัวจัดแจงการรักษาเมืองกวดขันนักเห็นจะหักเอามิได้ก็เลิกทัพคุมตัวเคงหองกลับมาถึงตำบลซินตี้ที่ฌ้อเลงอ๋องตั้งอยู่ คุดซินจึงพาหัวเมืองคุมตัวเคงหองเข้าไปคำนับฌ้อเลงอ๋อง แล้วแจ้งความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ ฌ้อเลงอ๋องจึงสั่งให้เอาเคงหองไปฆ่าเสีย หงอกือจึงกระซิบห้ามไว้ว่า เคงหองคนนี้ถึงเขามีโทษผิดก็เป็นคนเมืองอื่นประทุษร้ายต่อเจ้านายเขา จะได้ประทุษร้ายแก่บ้านเมืองเราก็หามิได้ จะให้ฆ่าเสียนั้นข้าพเจ้าเห็นหาควรไม่ เรามาคิดกระทำการครั้งนี้ก็เพราะจะให้หัวเมืองนิยมรักใคร่ว่าใจโอบอ้อมอารี ถ้าท่านจะขืนฆ่าเขาก็จะพูดหยาบช้ากับท่านต่างๆ จะได้อัปยศแก่คนทั้งปวง
ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าท่านได้ห้ามก็จะฟังคำ แต่จะประจานมันให้สมที่ประทุษร้ายแก่เจ้าเมือง จึงสั่งให้เอาเคงหองมัดไพล่หลังแล้วเอาดาบผูกกระหนาบไว้กับคอ ให้ร้องประจานตัวว่า ข้าพเจ้าเคงหองผู้เป็นขุนนางสำเร็จราชการเมืองเจ๋หามีใจสุจริตกับเจ้าเมืองของตัวไม่ พาสมัครพรรคพวกคิดขบถฆ่าเจ้านายของตัวเสีย ควรที่ข้าพเจ้าจะรับอาญาจนถึงสิ้นชีวิตแล้ว อย่าให้ขุนนางทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างข้าพเจ้าสืบไป ทหารทั้งปวงก็ทำตามฌ้อเลงอ๋องสั่งทุกประการ แล้วเตือนให้เคงหองร้องตามฌ้อเลงอ๋องว่า เคงหองจึงคิดว่าไหนๆ ฌ้อเลงอ๋องจะไม่เลี้ยงเราแล้ว จำจะประจานความชั่วฌ้อเลงอ๋อง ซึ่งขบถฆ่าเจ้านายเสียให้หัวเมืองปรากฏไว้ในแผ่นดินบ้าง คิดแล้วก็ร้องขึ้นว่า บรรดาขุนนางทั้งปวงซึ่งมาประชุมพร้อมกันวันนี้จงฟังคำข้าพเจ้า จะประจานคนชั่วให้ฟัง เดิมฌ้อกังอ๋องผู้เป็นเจ้าเมืองฌ้อเก่ามีบุตรเกิดกับภรรยาน้อยคนหนึ่งชื่อก๋งจูอุ๋ย ทำราชการอยู่ในเมืองฌ้อจนถึงฌ้ออ๋องได้เป็นเจ้าเมือง ฌ้ออ๋องรักใคร่ไว้ใจตั้งให้เป็นที่เลงอินสำเร็จราชการสิทธิ์ขาด ฌ้ออ๋องหามีความผิดสิ่งใดไม่ ก๋งจูอุ๋ยคิดประทุษร้ายฆ่าเสียแล้วยกตัวขึ้นเป็นอ๋องครองเมืองฌ้อ อย่าให้คนทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างเลย
หัวเมืองทั้งปวงได้ฟังเคงหองร้องดังนั้น ต่างคนก็ปิดปากหัวเราะและเมินหน้ายิ้มบ้าง ฌ้อเลงอ๋องมีความอัปยศนัก โกรธเคงหองเป็นกำลังจึงให้เอาไปตัดศีรษะเสีย แล้วเลิกกองทัพกลับไปเมืองฌ้อ มากลางทางจึงคิดว่าเพราะเราไม่เชื่อคำหงอกือห้ามขืนฆ่าเคงหอง มันจึงว่ากล่าวประจานให้ได้ความอัปยศกับหัวเมือง จนมาถึงเมืองฌ้อกลับคิดโกรธคุดซินซึ่งให้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองหงอไม่ได้ จับเอาแต่เคงหองเลิกทัพกลับมาให้เคงหองว่ากล่าวให้เราได้ความอาย ก็เพราะคุดซินเป็นต้นเหตุ คิดแล้วจึงให้หาคุดซินเข้ามากล่าวโทษว่าไม่ไปตีเมืองหงอให้ได้ ก็สั่งทหารให้เอาไปตัดศีรษะเสีย ทหารก็คุมตัวไปทำตามสั่ง แล้วฌ้อเลงอ๋องจึงเอาคุดเซงบุตรคุดเกี๋ยนมาตั้งเป็นไตหูแทนคุดซิน
ขณะนั้นอวนพีซึ่งไปรับนางกีสีบุตรสาวเจ้าเมืองจิ้นมาถึง ฌ้อเลงอ๋องจึงตั้งให้อวนพีเลื่อนที่ขึ้นเป็นที่เลงอิน แล้วทำตึกให้นางกีสีอยู่ข้างในตั้งให้เป็นภรรยาหลวง ฝ่ายอีมุยเจ้าเมืองหงอ ครั้นแจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องฆ่าเคงหองเสียก็โกรธนัก จึงกะเกณฑ์ทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพรีบมาถึงแดนเมืองฌ้อ จึงตั้งค่ายลงริมแม่นํ้าเคียกไหงข้างฝั่งทิศตะวันออก ชาวด่านเห็นดังนั้นจึงเอาความเข้าไปแจ้งแก่ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องรู้ว่าอีมุยยกทัพมาก็โกรธ จึงให้ม้าใช้ไปเที่ยวบอกแก่บรรดาหัวเมืองซึ่งเป็นไมตรีกันนั้น ให้ยกมาช่วยรบทัพเมืองหงอ ม้าใช้ก็รีบแยกกันไปบอกทุกหัวเมือง เจ้าเมืองซึ่งมาทำไมตรีกับฌ้อเลงอ๋องนั้น ครั้นแจ้งจึงจัดแจงทหารยกมาตั้งค่ายรายกันอยู่ ห่างค่ายอีมุยประมาณสามร้อยเส้นคอยท่าฌ้อเลงอ๋องอยู่
ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องแจ้งว่าหัวเมืองมาพร้อมกันแล้ว จึงให้อวนคีเกียงคุมทหารยกทัพเรือไปรบด้วยทัพเมืองหงอ อวนคีเกียงก็จัดแจงเรือรบให้ทหารลงประจำในลำเรือ พร้อมแล้วก็รีบยกมา ครั้นถึงฟากฝั่งข้างทิศตะวันออกก็ยกขึ้นบนบก เห็นได้ท่วงทีก็เข้าตีทัพเมืองหงอ ทหารอีมุยก็รบต้านทานไว้เป็นสามารถ ทหารอวนคีเกียงน้อยตัวสู้มิได้ก็แตกหนีมาลงเรือ ที่มามิทันทหารเมืองหงอก็ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก อวนคีเกียงครั้นลงเรือได้ก็พาทหารที่เหลือตายรีบแจวเรือหนีเข้าเมืองมาแจ้งความแก่ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องโกรธเป็นกำลัง จึงสั่งให้จัดทหารเข้าเป็นกระบวนทัพใหญ่ แล้วก็รีบยกมาตั้งอยู่ที่ตำบลฬ่อ นับฝั่งข้างทิศตะวันตก
ฝ่ายอีมุยครั้นแจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องยกทัพมา จึงจัดแจงเครื่องโต๊ะกับสุราให้เคียดอิวซึ่งเป็นแซ่เดียวกันนั้นคุมไปให้ฌ้อเลงอ๋องยังค่าย ฟังดูว่าจะคิดอุบายประการใดบ้าง เคียดอิวก็คุมเอาสิ่งของรีบข้ามน้ำมาให้แก่ฌ้อเลงอ๋องยังค่าย ฌ้อเลงอ๋องครั้นแลเห็นเคียดอิวมาก็โกรธนัก จึงสั่งให้ทหารจับเอาตัวเคียดอิวจะให้ไปฆ่าเอาเลือดทาหน้ากลองศึกเสีย ทหารก็พาเอาตัวไป แล้วฌ้อเลงอ๋องจึงเรียกกลับมาถามว่า เมื่อเองจะมานี้ได้ให้โหรหาฤกษ์ดีแล้วหรือจึงมาเจรจากับกู เคียดอิวจึงบอกว่า เมื่อข้าพเจ้าจะมานี้หมอได้ทายว่าถ้าได้มาในเพลาวันนี้ดีนัก ข้าพเจ้าจึงได้มาหาท่าน ก็สมคำหมอ
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า เราจะให้เอาไปฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ ยังจะเห็นว่าถูกกับคำหมอแล้วหรือ เคียดอิวจึงว่าซึ่งให้หมอดูนี้ใช่จะดูว่าข้าพเจ้าจะตายจะรอดนั้นหามิได้ ให้ดูว่าบ้านเมืองหงอจะเสียแก่ข้าศึกหรือจะเป็นสุขดอก บัดนี้ท่านจะให้ฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าสมกับคำหมอดูว่าบ้านเมืองจะไม่มีอันตราย ด้วยอีมุยใช้ข้าพเจ้ามานี้หมายจะให้ซับทราบว่าท่านจะโกรธมากหรือน้อยประการใด ถ้าท่านฆ่าข้าพเจ้าเสีย อีมุยก็จะรู้ว่าท่านโกรธมาก จะคิดอ่านป้องกันระวังระไวเมืองมั่นคงเข้า เห็นว่าท่านจะตีเอาเมืองหงอนั้นได้โดยยาก แม้นท่านปล่อยให้ข้าพเจ้า อีมุยก็จะประมาทว่าท่านหาโกรธไม่ก็จะเพิกเฉยเสีย จะไม่คิดอ่านป้องกันบ้านเมือง ท่านก็จะตีได้โดยง่าย
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นไม่ทันคิดก็พลอยเห็นจริงด้วย จึงคิดว่าเคียดอิวนี้เป็นคนมีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาด ซึ่งจะฆ่าเสียนั้นหาต้องการไม่ หัวเมืองทั้งปวงจะครหานินทา จึงรับเครื่องโต๊ะและสุรานั้นไว้ปล่อยเคียดอิวนั้นกลับไป เคียดอิวก็รีบมาแจ้งความแก่อีมุยตามที่ได้พูดจากับฌ้อเลงอ๋องนั้นให้ฟังทุกประการ ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องครั้นปล่อยเคียดอิวไปจึงกลับคิดขึ้นมาได้ว่า ซึ่งเราปล่อยเคียดอิวไปนี้ก็เหมือนหนึ่งให้ไปเพิ่มเติมปัญญาอีมุยให้มากขึ้น ยิ่งคิดโกรธเคียดอิวว่ามาล่อลวงให้เสียที จึงจัดแจงทหารยกข้ามแม่น้ำมาระดมตีค่ายเมืองหงอ หัวเมืองทั้งปวงก็เข้าช่วยตีเป็นทัพกระหนาบ อีมุยก็ไล่ทหารออกรบต้านทานไว้เป็นสามารถ ทหารเมืองหงอเสียทีล้มตายลง อีมุยเห็นจะสู้มิได้ก็ให้ยกทัพล่าเลิกกลับมาเมืองหงอ
ฌ้อเลงอ๋องกับหัวเมืองทั้งปวงก็ยกติดตามมา อีมุยกับทหารรบพลางหนีพลางจนถึงเมืองด่านแดนของตัว อีมุยก็ไล่ทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นมั่นคง ฌ้อเลงอ๋องจึงให้ทหารเข้ารบหักเอาเมืองหงอเป็นหลายครั้งก็หาได้ไม่ ทั้งเสบียงอาหารนั้นก็น้อยลงไม่พอเพียงที่จะเลี้ยงทหาร ฌ้อเลงอ๋องก็ให้เลิกทัพกลับเมือง แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็เลิกทัพกลับเมืองของตัว
ฌ้อเลงอ๋องครั้นมาถึงเมืองจึงคิดว่า ซึ่งเรากล่าวโทษคุดซินว่าไปตีเมืองหงอไม่ได้ให้ฆ่าเสียนั้นหาควรไม่ ด้วยเมืองหงอนี้เขารักษามั่นคงนัก แต่เรายกทัพใหญ่ไปตีเมืองหน้าด่านของเขาก็ยังหาได้ชัยชนะไม่ ให้เสียดายคุดซินนักไม่ควรฆ่าเขาเสียเลย ทำอย่างไรจึงจะแก้ความอายหัวเมืองทั้งปวงได้ นิ่งตรึกตรองอยู่จึงคิดขึ้นได้ว่าเขตแดนเมืองเราก็กว้างขวาง ผู้คนก็มั่งคั่งทรัพย์สินเงินทอง ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ ทั้งไม้ยางใหญ่ก็มีเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงหามีเหมือนเราไม่ จำจะสร้างเหลาไต๋ขึ้นให้สนุกสนานไว้ชมเล่น ถ้าหัวเมืองทั้งปวงเห็นจะสรรเสริญเลื่องลือไปว่าเรามีบุญญาธิการเป็นอันมาก จึงจะแก้ความอายได้ ฌ้อเลงอ๋องยินดีนักออกมาที่ว่าราชการ จึงใช้ขุนนางที่ดูตำราดูแผนที่ให้ไป ณ ตำบลเกงจิวเสียนอกเมือง ดูชัยภูมิที่กว้างขวางประมาณสักหกร้อยเส้นปราบที่ถมดินไว้ให้เสมอ จึงสั่งขุนนางอีกผู้หนึ่งให้เกณฑ์เอาราษฎรไปตัดไม้ที่ยาวใหญ่ให้จงมาก เราจะสร้างเก๋งชมเล่น ขุนนางต่างคนก็คำนับลาออกมาทำตามฌ้อเลงอ๋องสั่งทุกประการ
ครั้นถึงวันฤกษ์ดี ฌ้อเลงอ๋องก็ให้เกณฑ์เอาราษฎรมาช่วยกันแต่งตัวไม้ทำการต่างๆ ในเครื่องเก๋ง ราษฎรที่มีเงินทองก็จ้างออนลงต่างคนไม่ได้ทำมาหากิน ยากจนไร้ทรัพย์ได้ความทุกข์ร้อนเป็นอันมาก แต่ฌ้อเลงอ๋องคิดอ่านสร้างเก๋งอยู่นานประมาณปีเศษการจึงได้สำเร็จ อันเก๋งนั้นถ้าจะวัดกว้างยาวโดยรอบนอกได้ห้าร้อยเส้นโดยสูงเป็นชั้นขึ้นไปยี่สิบเส้น แม้จะขึ้นไปบนชั้นสุดนั้นต้องหยุดพักให้หายเหนื่อยถึงสามครั้งจึงจะขึ้นไปตลอดได้ จึงให้ชื่อเก๋งสูงว่าชำฮิวโต๋ อันชำฮิวโต๋นี้แสนสนุกสนานรโหฐานยิ่งนัก มีเก๋งน้อยล้อมรอบเป็นลดหลั่น แล้วมีกำแพงแก้วกั้นรอบเก๋งน้อย ข้างภายนอกปลูกต้นไม้ที่มีผลไว้ตามแผ่นดินเป็นอันมาก ตามชานเก๋งข้างทุกๆ ชั้นนั้นตั้งกระถางปลูกต้นไม้ที่มีดอกดกกลิ่นหอมโอชารสไว้หลายอย่างต่างๆ กัน
แล้วฌ้อเลงอ๋องจึงให้จัดหาชายอายุในยี่สิบปีลงมาที่รูปร่างหน้าตางดงามเอวเล็กๆ มาได้ประมาณร้อยเศษให้แต่งตัวใส่เสื้อและกางเกงเหมือนหนึ่งผู้หญิง จึงให้หัดดีดกระจับปี่สีซอไว้สำหรับจะได้บำรุงบำเรอ แล้วให้อยู่ตามเก๋งน้อยๆ เหล่านั้น จึงเรียกชื่อเก๋งน้อยว่าเซยเอียแปลว่าเก๋งคนเอวเล็ก ฌ้อเลงอ๋องก็ไปนอนอยู่ด้วยชายรูปงามเป็นนิจ มิได้เข้าไปนอนด้วยหญิงภรรยาเลย ถ้าแม้นเห็นคนอ้วนพีโตแล้วให้มีใจเกลียดชังค่อนแคะว่าต่างๆ บรรดาคนที่ฌ้อเลงอ๋องใช้สอยอยู่แต่เดิมกับราษฎรทั้งปวงนั้น ที่รูปร่างไม่งามนั้นก็สู้อุตส่าห์ทรมานอดอาหาร หวังจะให้เอวนั้นเล็ก ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ขุนนางใหญ่น้อยทั้งปวงแม้จะเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋อง ก็ต้องเอาแพรรัดเอวให้เล็ก แล้วใส่เสื้อปิดเสียหวังจะให้ฌ้อเลงอ๋องมีใจเมตตา
ตั้งแต่นั้นมาฌ้อเลงอ๋องก็ขึ้นอยู่บนเก๋งทั้งกลางวันกลางคืน เสพแต่สุราฟังเสียงกระจับปี่สีซอและขับร้องต่างๆ ก็เพลิดเพลินอยู่ มิใคร่จะเอาใจใส่ในราชการเมือง เพลาวันหนึ่งฌ้อเลงอ๋องนั่งเล่นอยู่บนเก๋งได้ยินอื้ออึงที่ข้างล่างคิดสงสัยนักก็เดินออกมาดู เห็นพวกจูฉินซึ่งเป็นผู้รักษาเก๋งจับไตหูซินบูอูไว้ จึงถามว่าเป็นเหตุประการใดท่านจึงจับขุนนางไว้ฉะนี้ พวกจูฉินคำนับแล้วบอกว่า ซินบูอูนี้ทำบังอาจหาเกรงท่านผู้เป็นเจ้าเมืองไม่ เข้ามาจับคนถึงกำแพงเก๋ง ข้าพเจ้าห้ามปรามก็มิฟัง จึงได้จับเอาตัวมาให้แก่ท่านตามแต่ท่านจะเมตตาเถิด
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังจึงถามซินบูอูว่า อันคนผู้นี้มาแต่ไหนเป็นอย่างไรท่านจึงได้บังอาจเข้ามาจับถึงในนี้ ซินบูอูจึงแจ้งว่าคนที่ข้าพเจ้าจับนี้ เดิมเป็นคนเฝ้าประตูของข้าพเจ้า ลักเอาจอกหยกสำเร็จใส่สุราหนีโดดข้ามกำแพงมา แต่ข้าพเจ้าเที่ยวสืบเสาะมาช้านานประมาณปีหนึ่งแล้วก็หาพบตัวไม่ เพิ่งพบเข้าที่ในกำแพงเก๋งของท่าน ข้าพเจ้าจึงได้ตามเข้ามาจับ ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าเขาหนีท่านมาพึ่งเราแล้ว ท่านอย่าจับเขาไปเลย
ซินบูอูได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าแม้เราจะขืนจับบ่าวเราไปให้ได้ก็จะขัดใจเจ้า จำจะอุบายเปรียบความให้ฟังก่อนจึงจะไม่ขัดเคือง คิดแล้วจึงว่าท่านไม่รู้หรือชื่อวันข้างจีนนั้นมีสิบอย่าง คือ กะ อิด เปี๊ย เคง โป๊ กี แก่ ซิน หยิม กุ้ย เรียงลำดับกันลงมา คนก็มีอยู่สิบชนิดคือเจ้าเมืองเป็นที่หนึ่ง ขุนนางผู้ใหญ่เป็นที่สอง ขุนนางผู้น้อยเป็นที่สาม คนที่รู้หนังสือจีนลึกซึ้งเป็นที่สี่ คนเป็นพ่อค้ารู้กระบวนค้าขายเป็นที่ห้า คนที่เป็นช่างรู้ทำสิ่งของได้ต่างๆ เป็นที่หก คนรู้ในการล้อเกวียนเป็นที่เจ็ด คนรู้วิชาทำไร่นาเป็นที่แปด คนสำหรับรับจ้างหาบคอนเป็นที่เก้า คนที่หาเลี้ยงตัวโดยชอบธรรมไม่ได้นั้นเป็นที่สิบ คนสิบจำพวกนี้นับถือกันเป็นชั้นลงมาบ้านเมืองจึงมีความสุข ก็บัดนี้คนเฝ้าประตูของข้าพเจ้าลักสิ่งของหนีมาอาศัยแปลกปนอยู่ในบ้านท่าน เจ้าของตามตัวมาพบก็หาอาจที่จะจับไปได้ไม่ คนพาลก็จะกำเริบใจเที่ยวทำร้าย เขาแล้วก็จะหนีมาอยู่เสียกับท่าน บ้านเมืองก็จะเกิดโจรชุกชุมขึ้น ผู้ใดจะห้ามปรามได้ ครั้นข้าพเจ้าจะปล่อยคนผู้นี้เสียตามคำท่านห้ามก็เหมือนเป็นใจกับโจร แสร้งจะให้บ้านเมืองเป็นจลาจล ข้าพเจ้าไม่ฟังแล้วคงจะจับไปกระทำโทษให้จงได้ ถึงท่านจะขัดเคืองว่าไม่ฟังบังคับบัญชาจะเอาโทษก็ตามเถิด
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงว่ากับซินบูอูว่า ท่านว่านี้ชอบอยู่แล้ว จึงสั่งให้จับคนเฝ้าประตูของซินบูอูส่งให้กับซินบูอู ซินบูอูก็ลากลับมาบ้าน ครั้นเพลาวันหนึ่งฌ้อเลงอ๋องคิดจะให้หัวเมืองทั้งปวงมาชมเก๋ง ครั้นจะให้แต่ม้าใช้ไปก็เกรงหัวเมืองจะบิดพลิ้วเสีย จึงให้อวนคีเกียงกับขุนนางหลายคนแยกกันไปเชิญตัวเจ้าเมือง อวนคีเกียงก็รีบมาเมือง ขุนนางเหล่านั้นก็แยกกันมาทุกหัวเมือง
ครั้นถึงจึงไปบอกเจ้าเมืองทั้งปวง เจ้าเมืองทั้งปวงก็พูดจาบิดพลิ้วหามาไม่ ขุนนางเหล่านั้นก็กลับมา ฝ่ายอวนคีเกียงครั้นมาถึงเมืองฬ่อจึงเข้าไปหาฬ่อเจาก๋งเห็นรูปร่างฬ่อเจาก๋งประกอบด้วยลักษณะดียิ่งนัก คำนับแล้วจึงแจ้งความว่า บัดนี้ฌ้อเลงอ๋องสร้างเก๋งขึ้นสนุกสนาน จึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปชมเก๋งยังเมืองฌ้อ ฬ่อเจาก๋งได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าฌ้อเลงอ๋องให้มาเรียกเราไปชมเก๋ง เป็นแต่การสนุกสนานไม่ควรที่เราจะไป คิดแล้วจึงว่าบัดนี้เรายังหาสู้สบายไม่ด้วยโรคเบียดเบียนอยู่เนืองๆ ถ้าหายปกติแล้วเราจึงจะไป
อวนคีเกียงได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่าฬ่อเจาก๋งพูดบิดพลิ้วหายอมไปไม่ จึงคิดว่าเพื่อนชอบอัชฌาสัยกับเราเป็นไตหูอยู่ในเมืองนี้คนหนึ่งชื่อเองฉี จะว่ากล่าวสิ่งใดฬ่อเจาก๋งก็เชื่อฟังทำตามทุกประการ จำจะไปบอกให้มาช่วยว่ากล่าว คิดแล้วอวนคีเกียงก็ลามายังบ้านเองฉี เองฉีเห็นก็ออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม เองฉีจึงถามว่าท่านมานี้มีธุระประการใดหรือ อวนคีเกียงจึงบอกว่าฌ้อเลงอ๋องใช้ให้เรามาเชิญเจ้าเมืองฬ่อไปชมเก๋ง เจ้าเมืองฬ่อบิดพลิ้วเสียหาไปไม่ ถ้าเรากลับไปบอกฌ้อเลงอ๋องจะโกรธ
เองฉีได้ฟังก็ตกใจ จึงคิดว่าเมืองเรานี้เล็กกว่าเมืองฌ้อนัก แม้ฌ้อเลงอ๋องยกมาตีเห็นจะเสียทีเป็นมั่นคง จึงตอบอวนคีเกียงว่าท่านอย่าเพิ่งกลับไปเมืองก่อน เราจะเข้าไปว่ากล่าวกับฬ่อเจาก๋งให้ไปเมืองฌ้อจงได้ แล้วเองฉีก็พาอวนคีเกียงเข้ามาหาฬ่อเจาก๋ง แล้วเดินเข้าไปใกล้กระซิบแจ้งความว่า ซึ่งท่านตัดไมตรีฌ้อเลงอ๋องเสียนั้นหาควรไม่ ขอท่านอย่าได้ทำให้ฌ้อเลงอ๋องโกรธเลย อันเมืองเรานี้เขตแดนก็น้อยนัก แม้นข้าศึกมาทำอันตราย ฌ้อเลงอ๋องเห็นแก่ไมตรีท่านจะได้มาช่วยรบป้องกันเมือง ฬ่อเจาก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่ากับอวนคีเกียงว่า บัดนี้เราค่อยปกติสบายขึ้นแล้ว ท่านจงกลับไปก่อนเถิดเราจะตามไปต่อภายหลัง
อวนคีเกียงก็คำนับลาพาบ่าวไพร่กลับมาเมืองฌ้อ ฬ่อเจาก๋งครั้นให้อวนคีเกียงกลับไปแล้วก็จัดแจงทหารยกทัพรีบตามมา อวนคีเกียงครั้นมาถึงเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋อง แจ้งความให้ฟังทุกประการ ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังก็ยินดีนัก จึงว่ากับอวนคีเกียงว่า อันฬ่อเจาก๋งนี้เรายังหารู้จักหน้าไม่ รูปร่างนั้นจะเป็นประการใด
อวนคีเกียงจึงบอกว่าฬ่อเจาก๋งสูงประมาณหกศอก หน้าขาวเป็นนวลสีเลือดสุก ประสานกันกับผิวเนื้องามนัก หนวดดำเป็นมันยาวประมาณกำมาหนึ่ง ลักษณะกิริยาก็ดีเป็นคนรู้ขนบธรรมเนียม ถ้าเขามาถึงแล้วท่านจงเอาใจใส่เลี้ยงดูอย่าให้เขาติเตียนนินทาได้
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังอวนคีเกียงว่าดังนั้น จึงให้จัดทหารชายที่สูงรูปงามหนวดยาวมาได้สิบคน หัดกิริยามารยาทให้ถูกขนบธรรมเนียมได้ดีแล้วจึงจัดหมวกให้ใส่พอสมควร ให้เป็นนายคุมกระบวนแห่ออกไปคอยรับฬ่อเจาก๋ง คนทั้งสิบก็คำนับลาพาพวกทหารรีบมาคอยอยู่นอกเมือง ครั้นฬ่อเจาก๋งมาถึง คนสิบคนก็ออกไปรับคำนับ แล้วแจ้งความว่าฌ้อเลงอ๋องให้มาคอยรับท่านเข้าไปในเมือง ฬ่อเจาก๋งได้ฟังดังนั้นนึกประหม่าอยู่ในใจแล้วว่า เราเป็นแต่เมืองเล็กน้อย ซึ่งฌ้อเลงอ๋องให้เอากระบวนแห่ออกมารับเรานี้หาสมควรไม่ จึงห้ามว่าท่านอย่าเดินเป็นขบวนเลย แล้วก็พาทหารของตัวยกเข้าไปในเมืองฌ้อ นายทหารสิบคนก็คุมกระบวนแห่ตามมาภายหลัง
ฬ่อเจาก๋งครั้นมาถึงที่ว่าราชการจึงเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องก็ลุกขึ้นมาต้อนรับ ฬ่อเจาก๋งก็คำนับทำเป็นเกรงกลัวยิ่งนัก ฌ้อเลงอ๋องจึงชวนฬ่อเจาก๋งขึ้นไปบนชำฮิวโต๋ ฬ่อเจาก๋งก็เดินตามขึ้นไปดูเห็นตัวไม้ใหญ่ยาวหายากนัก ตามฝาผนังนั้นเขียนเป็นเรื่องราวสนุกสนานก็พูดชมสรรเสริญมิได้หยุดคำ ฌ้อเลงอ๋องนิ่งฟังอยู่ก็ยินดีนัก จึงผินหน้ามาถามว่าเมืองท่านยังจะมีเก๋งอย่างนี้แลหรือ
ฬ่อเจาก๋งจึงตอบว่า เมืองข้าพเจ้านั้นอุปมาเหมือนแมลงเม่าแมลงหวี่ เมืองไตอ๋องนี้เหมือนหนึ่งพญาหงส์อันมีตระกูลสูงจึงสร้างเก๋งกว้างใหญ่อย่างนี้ได้ อันวาสนาเช่นข้าพเจ้าหาอาจที่จะทำเก๋งอย่างนี้ไว้ในเมืองได้ไม่ท่านอย่าถามเลย ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังฬ่อเจาก๋งพูดดังนั้นยิ่งมีความยินดีเป็นอันมาก จึงพาฬ่อเจาก๋งขึ้นไปตามบันไดเวียน ครั้นไปถึงเก๋งชั้นสอง ฌ้อเลงอ๋องจึงให้ชายรูปงามที่สำหรับใช้สอยยกเอาสุรากับเครื่องโต๊ะมาเลี้ยงฬ่อเจาก๋ง ฬ่อเจาก๋งเห็นชายรูปงามแต่งตัวเหมือนผู้หญิงเข้ามาทำจริตกิริยาดังอิสตรี รินสุราให้ฌ้อเลงอ๋องกับตัวกินดังนั้นก็นึกหัวเราะอยู่แต่ในใจ
ฝ่ายชายที่สำหรับทำเพลงมโหรีก็ดีดสีขึ้นพร้อมกับร้องเพลงภาษาเมืองฌ้อให้ฬ่อเจาก๋งฟังทุกประการ ฬ่อเจาก๋งก็ชมว่าเพราะนัก ฌ้อเลงอ๋องก็ชอบใจ ครั้นเสพสุราแล้วก็ชวนฬ่อเจาก๋งขึ้นไปหยุดฟังเพลงมโหรีและขับร้องทุกๆ ชั้นจนถึงชั้นสุด ฬ่อเจาก๋งฟังเสียงขับร้องและเพลงกระจับปี่สีซอก้องกังวานเย็นฉํ่าเฉื่อยเป็นที่สนุกสบาย และหอมตลบไปด้วยกลิ่นดอกไม้ที่ฌ้อเลงอ๋องให้ปลูกใส่กระถางไว้ตามชานชั้นเก๋งนั้นชื่นชอบอารมณ์ยิ่งนัก เปรียบประดุจถํ้าที่อยู่เทพยดา แล้วฬ่อเจาก๋งจึงว่ากับฌ้อเลงอ๋องว่า ซึ่งท่านพาข้าพเจ้าขึ้นมาบนเก๋งนี้ อุปมาเหมือนหนึ่งท่านพาข้าพเจ้าขึ้นไปชมที่อยู่แห่งเทพยดาบนสวรรค์ปานกัน ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งยินดีเป็นกำลัง ชี้ให้ฬ่อเจาก๋งดูของที่ทำไว้ต่างๆ
ครั้นขึ้นมาอยู่บนเก๋งนานแล้ว ก็พาฬ่อเจาก๋งลงมาจากเก๋งไปยังที่ว่าราชการ จึงคิดว่าฬ่อเจาก๋งมาถึงเมืองเราครั้งนี้ จะต้องหาของที่ดีให้จึงสมที่เราเป็นเมืองใหญ่ นิ่งตรึกตรองคิดขึ้นได้จึงให้ชาวคลังไปเอาคันเกาทัณฑ์อันชื่อว่าไตคุดเก๋งเป็นของดีสำหรับเมืองฌ้อนั้น ชาวคลังก็ไปเอามาให้ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องรับมาส่งให้ฬ่อเจาก๋ง จึงว่าเราให้ท่านไว้ถือสำหรับมือ แล้วสั่งขุนนางให้จัดที่กงก๊วนให้ฬ่อเจาก๋งอยู่อาศัย ฬ่อเจาก๋งก็คำนับลาพาทหารมาอยู่ยังกงก๊วน
ครั้นเพลารุ่งขึ้นฌ้อเลงอ๋องคิดเสียดายคันเกาทัณฑ์ขึ้นมา ด้วยเป็นของสำหรับเมือง จึงว่ากับอวนคีเกียงว่าเราหาทันได้คิดไม่ ให้เกาทัณฑ์กับฬ่อเจาก๋งไป ทำประการใดจึงจะได้กลับคืนมา อวนคีเกียงได้ฟังดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าจะไปคิดอ่านด้วยสติปัญญาเอาเกาทัณฑ์นี้กลับคืนมาให้แก่ท่านจงได้ ว่าแล้วก็คำนับลามาหาฬ่อเจาก๋งยังกงก๊วน จึงแกล้งอุบายถามว่า เพลาวันนี้ฌ้อเลงอ๋องพาท่านขึ้นไปเสพสุราบนเก๋ง เมื่อกลับลงมาได้ให้อะไรแก่ท่านบ้าง ฬ่อเจาก๋งจึงบอกว่าเจ้าเมืองฌ้อให้คันเกาทัณฑ์แก่เรา จึงหยิบเอาเกาทัณฑ์มาให้อวนคีเกียงดู อวนคีเกียงครั้นเห็นคันเกาทัณฑ์จึงแกล้งลุกขึ้นคำนับฬ่อเจาก๋ง แล้วสรรเสริญว่าซึ่งฌ้อเลงอ๋องให้คันเกาทัณฑ์มานี้ เพราะใจรักใคร่ท่านเป็นอันมาก
ฬ่อเจาก๋งจึงถามว่าคันเกาทัณฑ์เป็นของวิเศษประการใดท่านจึงว่าดังนี้ อวนคีเกียงจึงว่า อันคันเกาทัณฑ์นี้เป็นของดียิ่งนัก เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองอวด ยากได้ให้มาขอฌ้อเลงอ๋องก็หาให้ไม่ ซึ่งให้ท่านมานี้ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าฌ้อเลงอ๋องรักใคร่ แต่ว่าท่านเอาเกาทัณฑ์ไปไว้เมืองฬ่อแม้นสามหัวเมืองรู้ก็จะไปขอ ถ้าท่านไม่ให้ก็คงจะเกิดรบพุ่งกันขึ้น ก็จะต้องเป็นกังวลรักษาคันเกาทัณฑ์อันนี้อยู่
ฬ่อเจาก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงคิดว่าเราจะเอาของสิ่งนี้ไปให้มีอันตรายแก่บ้านเมืองหาต้องการไม่ จำจะคืนให้ฌ้อเลงอ๋องเสีย คิดแล้วก็เอาเกาทัณฑ์นั้นส่งให้อวนคีเกียง สั่งว่าท่านจงไปบอกฌ้อเลงอ๋องว่าเราจะเอาของสิ่งนี้ไปไว้เมืองนั้นหาสมควรไม่ ด้วยเป็นของดีสมควรแต่เมืองใหญ่ที่มีบุญมาก เมื่อฌ้อเลงอ๋องให้นั้น ครั้นจะมิรับมาก็จะขัดอัชฌาสัยไป อวนคีเกียงก็ดีใจรับคันเกาทัณฑ์คำนับลาออกมาให้ฌ้อเลงอ๋อง แล้วแจ้งความตามที่พูดจาล่อลวงฬ่อเจาก๋งนั้นให้ฟังทุกประการ ฌ้อเลงอ๋องยินดีนักสรรเสริญอวนคีเกียงว่ามีสติปัญญาเป็นอันมาก
ครั้นอยู่มาหลายวัน ฬ่อเจาก๋งก็เข้าไปลาฌ้อเลงอ๋องจะกลับไปเมือง ฌ้อเลงอ๋องก็ให้ไป ฬ่อเจาก๋งก็ยกทหารกลับไปเมืองฬ่อ ฝ่ายหงอกือซึ่งเป็นที่จออิน ครั้นแจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องให้คันเกาทัณฑ์กับฬ่อเจาก๋งแล้วคิดอุบายเอากลับคืนมาเสีย ก็ถอนใจใหญ่คิดว่าฌ้อเลงอ๋องนี้เห็นจะเป็นเจ้าเมืองไปไม่ตลอดเสียแล้ว ให้ไปหาหัวเมืองทั้งปวงก็หามีผู้ใดมาไม่ มาแต่ฬ่อเจาก๋งผู้เดียว ควรที่จะคิดรักใคร่ให้ข้าวของฬ่อเจาก๋งให้มาก นี่ให้แต่คันเกาทัณฑ์อันเดียว ยังคิดเอากลับคืนมาให้เสียวาจาไปได้ ฌ้อเลงอ๋องรักของของตัวอยู่ก็คงจะคิดโลภเอาของของเขามาเป็นประโยชน์ ถ้าเจ้าเมืองมีความโลภอยู่แล้วบ้านเมืองก็คงจะไม่มีความสุข หงอกือไม่สบายใจหารู้ที่จะทำประการใดไม่ ขณะนั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวตั้งอยู่ในยุติธรรมมาได้สิบปี
๖๘
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งครั้นแจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องสร้างเก๋งขึ้นใหญ่โตสนุกสนานนัก ก็คิดจะสร้างขึ้นในตัวเมืองของตัวบ้าง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเจ้าเมืองฌ้อเขามีปัญญาสร้างเก๋งขึ้นได้ใหญ่โตจนลือไปทั่วทุกหัวเมือง เราจะสร้างขึ้นเช่นนั้นบ้างให้หัวเมืองเห็นว่าเรามีบุญมากจะได้ยำเกรง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด อีจีพันจึงว่า ท่านจะสร้างเก๋งขึ้นปรารถนาจะให้หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงด้วยอำนาจเก๋งนั้น หาต้องด้วยเยี่ยงอย่างธรรมเนียมไม่ อันหัวเมืองทั้งปวงจะกลัวเกรงเมืองเอกนั้น ก็เพราะนํ้าใจโอบอ้อมอารี ถ้าเมืองใดทำผิดก็ตามผิด เมืองใดมีความชอบก็ให้บำเหน็จรางวัลจึงจะมีผู้ยำเกรงสรรเสริญต่างๆ อนึ่งฌ้อเลงอ๋องทำเก๋งอันนี้ขึ้น ไพร่บ้านพลเมืองต้องเกณฑ์มาทำได้ความลำบากนัก แล้วเสียเงินทองเป็นอันมากจึงได้สำเร็จ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะทำเก๋งขึ้นที่เมืองเรานั้น ราษฎรก็จะนินทาหาต้องการไม่ บัดนี้เมืองฌ้อก็เสื่อมเกียรติยศลงไปแล้ว ให้ไปหาหัวเมืองก็ไม่มีใครไป ไปแต่เจ้าเมืองฬ่อผู้เดียว ขอท่านอย่าได้เอาอย่างฌ้อเลงอ๋องเลย
จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นหาชอบไม่ จึงตอบว่าอันเก๋งเช่นนี้ยากที่ผู้จะคิดอ่านทำขึ้นได้ ถ้าเราสร้างขึ้นสำเร็จแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็จะชมว่ามีสติปัญญา เราหาเชื่อถ้อยคำท่านไม่ แล้วสั่งขุนนางที่มีสติปัญญาไปเป็นนายกองหาไม้ใหญ่ยาวมาสร้างเก๋งขึ้นที่ตำบลเคียกอู นอกเมืองริมแม่นํ้าฮุนจุย ขุนนางก็ออกมาเกณฑ์ราษฎรไปเที่ยวตัดไม้ก็หาได้ใหญ่ยาวเช่นเมืองฌ้อไม่ ได้แต่ย่อมสั้นลง ก็ให้ปลูกเก๋งสูงขึ้นที่ตำบลเคียกอู คิดอ่านทำขึ้นนี้สนุกสนานงดงามกว่าเก๋งเมืองฌ้อแต่ว่าเล็กกว่า จิ้นเปงก๋งก็ออกไปดูช่วยคิดอ่านจนสำเร็จ จิ้นเปงก๋งยินดีนัก จึงสั่งให้ชื่อเก๋งนั้นว่าซือคี้ แล้วให้ม้าใช้ไปเที่ยวเรียกหัวเมืองทั้งปวงมาชมเก๋งของตัว ม้าใช้ก็รีบไปป่าวร้องทุกหัวเมือง
เจ้าเมืองทั้งปวงแจ้งดังนั้นก็คิดหัวเราะอยู่แต่ในใจ นึกนินทาว่าจิ้นเปงก๋งนี้อยากจะให้คนเลื่องลือว่ามีบุญ จึงสร้างเก๋งขึ้นเอาอย่างฌ้อเลงอ๋อง โอยเลงก๋งเจ้าเมืองโอยเพิ่งได้ครองเมืองขึ้นใหม่ อยากจะฝากตัวกับจิ้นเปงก๋งก็ยกทัพมาเองกับเตงกันก๋งเจ้าเมืองเตง เมื่อทำสัจกันกับเจ้าเมืองจิ้นครั้งนั้นไม่ได้มา ครั้งนี้ก็กะเกณฑ์ทหารยกมาเอง หัวเมืองเหล่านั้นบ้างก็บอกป่วยบ้างก็พูดบิดพลิ้วไปต่างๆ หาไปไม่
ฝ่ายเจ้าเมืองโอยรีบยกทหารมาตามระยะทาง ครั้นถึงตำบลริมแม่นํ้าปกจุยแดนเมืองจิ้นที่นั้นมีกงก๊วนไว้สำหรับอาศัย โอยเลงก๋งเห็นทหารอิดโรยกำลัง ทั้งเพลาก็บ่ายลง จึงเข้าพักทหารอยู่ที่กงก๊วน ตัวก็เข้าไปนอนอยู่ในห้อง หาหลับไม่ จนเพลาสองยามได้ยินเสียงเหมือนคนดีดขิมอยู่แว่วๆ ก็ลุกขึ้นเงี่ยหูฟังอยู่เป็นครู่ สำเนียงเพลงขิมประหลาดไพเราะยิ่งนักไม่เคยฟัง จึงถามจออิวที่นอนอยู่เหล่านั้นว่าท่านทั้งปวงได้ยินเสียงคนดีดขิมบ้างหรือไม่ จออิวจึงตอบว่าข้าพเจ้าไม่ได้ยิน โอยเลงก๋งคิดสงสัยนัก จึงนึกว่าเราก็ได้หัดเพลงขิมมาบ้างฟังมาก็มาก ไม่ได้วิปลาสไพเราะดังนี้เลย อันโอยเลงก๋งคนนี้มีใจรักอยู่ในเพลงมโหรี เมื่อยังอยู่เมืองนั้นเที่ยวหาครูที่ดีมาหัดให้ตัวดีดขิมอยู่เนืองๆ ได้ครูผู้หนึ่งชื่อซือเกี๋ยนดีดขิมดีนัก ทำเพลงได้ครบทุกอย่าง ครั้นตัวมาก็เอาซินแสซือเกี๋ยนมาด้วยแต่นอนอยู่ภายนอก โอยเลงก๋งจึงให้จออิวไปเรียกซือเกี๋ยนเข้ามาแจ้งความให้ฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้ก็ยังได้ยินเสียงดีดขิมอยู่ท่านจงฟังเถิด ซือเกี๋ยนเงี่ยหูฟังก็ได้ยินถนัด พอเพลงขิมนั้นสิ้นท่อนลงหยุดเสียงมิได้ดีดต่อไป
ซือเกี๋ยนจึงตอบโอยเลงก๋งว่า เพลงขิมเพราะอย่างนี้ถ้าเป็นมนุษย์แล้วดีดไม่ได้ เห็นจะเป็นเทพยดาและปีศาจมาดีด ข้าพเจ้าได้ฟังแต่ท่อนข้างปลายหาได้ฟังข้างต้นไม่ ขอท่านจงพักอยู่ที่ตำบลอันนี้อีกคืนหนึ่งเถิดคงจะได้ฟังเพลงขิมอีก ข้าพเจ้าจึงจะจำไว้ดีดให้ท่านฟังจงได้ โอยเลงก๋งได้ฟังดังนั้นก็อาศัยอยู่ที่กงก๊วนอีกวันหนึ่ง ครั้นคํ่าเพลาสองยามเศษก็ได้ยินเสียงดีดเพลงอีก ซือเกี๋ยนจึงเอาขิมมาดีดสอบตามไปจนจบเพลงก็จำไว้ได้สิ้น ด้วยปัญญาเฉลียวฉลาดฟังครั้งเดียวก็อาจจำไว้ได้ พอเสียงขิมนั้นหยุดลงซือเกี๋ยนจึงดีดให้โอยเลงก๋งฟังใหม่ก็ถูกต้องมิได้เพี้ยนผิด โอยเลงก๋งยินดีนัก ครั้นเพลารุ่งเช้าจัดแจงทหารเข้ากระบวนก็รีบยกมาถึงเมืองจิ้น เข้าไปในประตูเมืองจึงพักทหารไว้ ตัวก็เข้าไปหาจิ้นเปงก๋งยังที่ว่าราชการคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองโอยขึ้นใหม่ ท่านให้ไปเรียกมีความยินดีนัก รีบยกมาหมายจะเอาท่านเป็นที่พึ่ง
จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงชวนโอยเลงก๋งไปยังเก๋งซือคี้ที่ทำใหม่ ขึ้นไปเที่ยวเล่นทุกชั้นๆ โอยเลงก๋งก็สรรเสริญปัญญาจิ้นเปงก๋งและชมเก๋งนั้นต่างๆ จิ้นเปงก๋งก็ชอบใจ จึงให้คนยกโต๊ะมากินด้วยโอยเลงก๋ง จิ้นเปงก๋งเสพสุราพลางจึงถามโอยเลงก๋งว่าเอาผู้นั้นมาด้วยหรือไม่ โอยเลงก๋งจึงบอกว่ามากับข้าพเจ้าแต่อยู่ข้างล่างไม่ได้ขึ้นมาบนนี้ จิ้นเปงก๋งจึงว่าท่านจงให้พาตัวขึ้นมา โอยเลงก๋งก็สั่งทหารให้ไปเรียกซือเกี๋ยน ทหารก็ไปบอกซือเกี๋ยน ซือเกี๋ยนถือขิมสำหรับมือขึ้นไป คำนับจิ้นเปงก๋งกับโอยเลงก๋งแล้วนั่งลงที่สมควร
จิ้นเปงก๋งเห็นซือเกี๋ยนขึ้นมา จึงให้คนไปเอาตัวซือขว่างขึ้นมาบนเก๋งแล้วให้นั่งอยู่ริมซือเกี๋ยน อันซือขว่างคนนี้เดิมยังเป็นหนุ่มอยู่นั้นใจรักดีดขิมจึงหาครูหัด ดีดได้ชำนิชำนาญ เพลงลึกซึ้งแต่โบราณก็จำไว้ได้สิ้นจนคิดเนื้อเพลงยักย้ายได้เองหาผู้เสมอมิได้ เพลาวันหนึ่งซือขว่างนั่งดีดขิมตรึกตรองคิดเพลงเล่นอยู่แต่ตานั้นแลไปดูอื่น ใจก็ฟั่นเฟือนหลงลืมไปหาคิดเพลงขิมตลอดไปได้ไม่ ซือขว่างโกรธนักจึงว่า เพราะลูกตาทั้งสองเที่ยวแลไปดูอื่น ใจจึงพลอยเชือนแชไปด้วย ก็เอาเข็มแทงลูกตาทั้งสองข้าง ตั้งแต่นั้นมาซือขว่างก็ยักย้ายคิดเพลงขิมไพเราะยิ่งนักแล้วมาอยู่ด้วยจิ้นเปงก๋ง
จิ้นเปงก๋งให้ซือขว่างนั่งอยู่ริมซือเกี๋ยนแล้วว่ากับซือเกี๋ยนว่า เขาเลื่องลือว่าท่านดีดขิมดี จงเลือกเพลงขิมที่เพราะดีดให้เราฟังสักเพลงหนึ่งเถิด ซือเกี๋ยนก็เอาเพลงขิมที่จำมาได้แต่ตำบลปกจุยนั้นดีดขึ้นให้ฟัง ซือขว่างพอได้ยินเสียงเพลงขิมอันชื่อว่าเซงเซียงก็ตกใจ เอามือไปจับสายขิมเสียหาให้ดีดต่อไปไม่ จิ้นเปงก๋งหลับตานิ่งฟังอยู่ครั้นไม่ได้ยินเสียงขิมก็คิดประหลาดลืมตาขึ้นดู เห็นซือขว่างเอามือจับสายไว้ จึงว่ากับซือขว่างว่า เราฟังกำลังสบายเหตุใดท่านจึงห้ามเสียเล่า ซือขว่างจึงบอกว่า อันเพลงขิมอย่างนี้ถ้าแม้ดีดขึ้นบ้านเมืองคงไม่มีสุข จิ้นเปงก๋งจึงถามว่าเพลงขิมไม่ดีประการใด
ซือขว่างจึงเล่าความว่า เมื่อครั้งแผ่นดินห้องสินนั้น มีคนผู้หนึ่งชื่อซือเอียนเอาเพลงขิมอย่างนี้มาดีดให้พระเจ้าติวอ๋องฟัง พระเจ้าติวอ๋องได้ทรงฟังก็เพลิดเพลินไป ไม่เอาใจใส่ในราชการบ้านเมืองจนเมืองเสียแก่พระเจ้าบู๊อ๋อง ซือเอียนนั้นหนีไปทางประตูตะวันออก ครั้นมาถึงแม่น้ำปกจุยจึงโจนน้ำตายเสียที่ตำบลอันนั้น ปีศาจซือเอียนนั้นกล้าแข็งนัก ถ้ามีผู้ดีดขิมดีเดินไปแล้วก็ดีดขิมเพลงนี้ให้ฟัง ข้าพเจ้าเห็นว่าซือเกี๋ยนนี้จะจำมาจากที่นั้นเป็นมั่นคง โอยเลงก๋งได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งใจจึงคิดว่า อาจารย์ผู้นี้เป็นคนดียิ่งนัก ว่ากล่าวถูกทุกสิ่งประการดุจหนึ่งเห็นแก่ตา
จิ้นเปงก๋งจึงว่าแก่ซือขว่างว่า อันพระเจ้าติวอ๋องนั้นเป็นคนไม่ดีจึงเพลิดเพลินไป เรานี้ถึงจะฟังก็หาเป็นไรไม่ ท่านอย่าห้าม แล้วสั่งให้ซือเกี๋ยนดีดให้จบเพลง ซือเกี๋ยนก็ดีดตามเนื้อเพลงไป เมื่อเกือบจะสิ้นเพลงนั้นได้ยินเสียงประดุจร้องไห้วังเวงใจยิ่งนัก จิ้นเปงก๋งนิ่งฟังให้เสียวซ่านไปทั้งกายอยากแต่จะฟังต่อไปอีก จึงถามซือขว่างว่าเพลงขิมอย่างนี้ชื่อใด ซือขว่างบอกว่า เพลงซึ่งซือเกี๋ยนดีดนั้นชื่อเซงเซียง ยังมีอยู่อีกอย่างหนึ่งชื่อเซงตี้ดีขึ้นไปกว่านั้น
จิ้นเปงก๋งจึงว่า ท่านจงดีดให้เราฟังพอสบายใจสักหน่อยหนึ่งเถิด ซือขว่างจึงตอบว่าเพลงขิมที่ชื่อเซงตี้มีเสียงอันไพเราะยิ่งนัก เจ้าบ้านภารเมืองแต่ก่อนนั้นมีบุญญาธิการเป็นอันมากจึงฟังเพลงขิมอันนี้ได้ บัดนี้ท่านวาสนายังน้อยอยู่ ซึ่งจะฟังนั้นหาสมควรไม่ จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงอ้อนวอนว่าเราอยากจะใคร่ฟัง ท่านอย่าบิดพลิ้วเลย ซือขว่างขัดมิได้ก็หยิบขิมมาเทียบสายให้ดีแล้วก็ดีดเพลงท่อนต้นขึ้น ขณะนั้นมีนกชื่อเหียนเฮาะแปลว่านกกระเรียน บินมาแต่ทิศใต้จับลงบนซุ้มประตูเก๋ง พวกจออิวและทหารซึ่งอยู่ข้างล่างแลเห็นก็ชวนกันดู แล้วนับนกได้แปดตัว แต่ยังฟังเพลงขิมเพราะเพลินอยู่ก็นิ่งเสียมิได้ว่าประการใด ครั้นซือขว่างดีดต่อไปอีกถึงท่อนสอง นกนั้นนิ่งฟังให้เพลิดเพลินเพราะจับใจ ไม่คิดกลัวแก่มนุษย์ พากันโดดมายืนอยู่ตามพื้นชานเก๋ง บ้างชูหางกางปีกยกเท้าก้าวไปเป็นฟ้อนรำ แล้วร้องประสานเสียงขิม ฟังสำเนียงเข้ากันเย็นฉํ่าเฉื่อย จิ้นเปงก๋งและโอยเลงก๋งกับคนทั้งปวงนั่งฟังเพลงขิมอยู่ ครั้นนกมาทำประหลาดดังนั้นก็แลดูชอบใจนัก ชวนกันตบมือหัวเราะ พอซือขว่างดีดขิมจบเพลงลงนกนั้นก็รู้สึกตัวกลัวคน บินขึ้นไปบนอากาศแล้วก็กลับไปที่อยู่
จิ้นเปงก๋งจึงรินสุราส่งให้ซือขว่าง ซือขว่างก็รับมากิน จิ้นเปงก๋งก็สรรเสริญซือขว่างต่างๆ แล้วถามว่า อันเพลงขิมที่ท่านเรียนรู้ไว้นั้นเห็นจะไม่มีดีขึ้นไปกว่าเพลงเซงตี้อีกแล้วหรือ ซือขว่างจึงอวดว่ายังมีอยู่อีกเพลงหนึ่ง ชื่อเซงกัก เพราะขึ้นไปยิ่งกว่าเพลงนี้ จิ้นเปงก๋งจึงว่าอันเพลงเซงตี้นี้เราฟังแล้วก็ว่าเพราะอยู่แล้ว ท่านยังว่ามีเพราะยิ่งขึ้นไปอีกนั้น จะเป็นประการใด ท่านจงดีดให้เราฟังอีกสักเพลงหนึ่งเถิด ซือขว่างได้ฟังดังนั้นสะดุดใจคิดว่าเราไม่ควรบอกจิ้นเปงก๋งเลย หาทันตรึกตรองไม่ แล้วจึงว่าอันเพลงเซงกักนี้กล้าแข็งนัก ข้าพเจ้าไม่อาจที่จะดีดได้ จิ้นเปงก๋งจึงถามว่าเป็นเหตุประการใด
ซือขว่างจึงเล่าความให้ฟังว่า เมื่อครั้งก่อนแผ่นดินห้องสินนั้นมีกษัตริย์พระองค์หนึ่ง ทรงพระนามชื่อพระเจ้าอุยเต้ มีบุญญาธิการ เจ้านายแห่งปีศาจยอมกลัวเกรงเป็นอันมาก คิดจะใคร่ไปเที่ยวประพาสป่าจึงให้คนที่ชำนาญขิมดีดเพลงขิมที่ชื่อเซงกักนั้นขึ้น เจ้านายและผีสางทั้งปวงอยากฟังก็มาพร้อมกัน พระเจ้าอุยเต้ก็จัดฝูงผีเข้าเป็นขบวนแห่ห้อมล้อมหน้าหลัง พระเจ้าอุยเต้ก็ขึ้นทรงรถเทียมด้วยมังกร แล้วมีเสือฝูงหนึ่งนำหน้าไปตามระยะทาง เทพยดาก็บันดาลเป็นพายุพัดกวาดแผ้วใบไม้และฝุ่นทรายไปข้างหน้าให้เรียบราบรื่น ครั้นมาถึงตำบลไทซอ ก็เที่ยวชมเขาและไม้ต่างๆ แล้วก็เสด็จกลับคืนเข้ายังพระราชฐาน เพราะเหตุดังนี้จึงให้ชื่อเพลงขิมว่าเซงกัก บัดนี้ผีสางก็ไม่เกรงท่านเหมือนพระเจ้าอุยเต้ ท่านจะให้ข้าพเจ้าดีดเพลงขิมอันตราย ปีศาจจะมิมาทำอันตรายแก่ท่านหรือ
จิ้นเปงก๋งจึงตอบว่า เราก็ชราลงแล้วอยากใคร่ฟัง ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ท่านจงรีบดีดให้เราฟังอย่าได้ขัดขืนเลย ซือขว่างก็อิดเอือนอยู่ จิ้นเปงก๋งก็ซ้ำอ้อนวอนเป็นหลายครั้ง ซือขว่างขัดมิได้ก็หยิบเอาขิมมาดีดให้จิ้นเปงก๋งฟัง พอดีดขึ้นได้ท่อนหนึ่ง ก็บันดาลเป็นเมฆมืดขึ้นข้างทิศตะวันตก ครั้นดีดมาท่อนสอง ก็เกิดพายุใหญ่พัดมาถูกมู่ลี่ที่แขวนไว้ตามช่องหน้าต่างขาดตกกระจัดกระจายไป แล้วหอบเอากระเบื้องหลังคาเก๋งสูงปลิวร่อนไปตามอากาศ และเฟี้ยมฝาเก๋งนั้นลมก็พัดกระแทกเข้าไปพังลง ฝนห่าใหญ่ก็ตกเป็นอันมากท่วมขึ้นมาพ้นแผ่นดินประมาณสองศอก ซือขว่างครั้นได้ยินเสียงพายุและเสียงฝนตกใจนักก็หยุดเพลงขิมนั้นเสีย
จิ้นเปงก๋งกับโอยเลงก๋งเห็นก็เสียวสะดุ้งตกใจกลัวยิ่งนัก ให้สะท้านร้อนสะท้านหนาวตัวสั่นวิ่งหนีเข้าไปซ่อนซบหน้าอยู่ในซุ้มประตูชั้นล่างทั้งสองคน ประมาณครู่หนึ่งฝนและลมก็อันตรธานสูญหายไป ซือเกี๋ยนกับทหารทั้งปวงก็พาเอาโอยเลงก๋งไปไว้ที่กงก๊วน พวกจออิวก็เข้าพยุงเอาจิ้นเปงก๋งไปยังที่อยู่วางให้นอนลงไว้บนเตียง ครั้นเพลาคํ่าจิ้นเปงก๋งนอนหลับจึงฝันเห็นว่า สัตว์ตัวหนึ่งกลมโตเท่ากงเกวียนคลานเข้ามาริมเตียงนอน ในฝันนั้นว่าตัวลุกขึ้นนั่งมองเขม้นดู เห็นรูปร่างเหมือนหนึ่งตะพาบนํ้าแต่ว่ามีเท้าหน้านั้นสองเท้า มีเท้าหลังเท้าเดียว สัตว์นั้นคลานไปถึงตำบลใดก็บังเกิดน้ำท่วมคลื่นตามสัตว์นั้น จิ้นเปงก๋งเห็นนํ้าท่วมเข้ามาในห้องก็สะดุ้งตกใจ ตื่นขึ้นหาเห็นสัตว์และนํ้าไม่ ก็รู้ว่าเป็นนิมิตฝันยิ่งมีความวิตกนัก จึงให้หาขุนนางทั้งปวงเข้าไปยังที่ข้างใน จึงเล่าความฝันนั้นให้ฟังทุกประการแล้วว่า ท่านจะยังรู้ว่าร้ายดีประการใด ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนก็ต่างว่าข้าพเจ้าหาอาจที่จะทำนายได้ไม่
ขณะนั้นเตงกันก๋งเจ้าเมืองเตงยกมาถึงเมืองจิ้น ก็เข้าไปพักอยู่ยังกงก๊วนที่ในเมือง จึงให้ทหารเข้าไปแจ้งความกับขุนนางผู้ใหญ่ในที่ว่าราชการ ทหารก็รีบเข้ามาหาพบขุนนางผู้ใดไม่ พบแต่จออิวก็แจ้งความว่าเจ้าเมืองเตงจะเข้ามาคำนับจิ้นเปงก๋ง จออิวก็รีบเข้าไปแจ้งความแก่อีจีพันทุกประการ อีจีพันจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า อันความฝันเจ้าเมืองนี้ เห็นจะมีผู้มาทำนายได้แล้ว ขุนนางเหล่านั้นจึงถามว่า ท่านยังเห็นว่าใครจะมาทำนายได้หรือ อีจีพันจึงตอบว่า เราเห็นว่าเตงกันก๋งยกมาครั้งนี้คงเอากงซุนเกียวมาด้วย อันกงซุนเกียวผู้นี้เป็นคนได้รํ่าเรียนตำราลึกซึ้ง คงทำนายฝันนั้นได้เป็นแน่ แล้วอีจีพันก็ออกมาจากข้างในไปหาเตงกันก๋งยังกงก๊วน ครั้นถึงจึงเล่าความซึ่งเกิดเหตุจนจิ้นเปงก๋งป่วยไปนั้นให้ฟังทุกประการ
เตงกันก๋งจึงว่า เรามาบัดนี้ก็มิได้พบพูดกับจิ้นเปงก๋ง ครั้นจะอยู่จนจิ้นเปงก๋งหายก็จะนานนัก บ้านเมืองไม่มีผู้รักษา เราจะลาท่านกลับไปจะให้แต่กงซุนเกียวอยู่ช่วยพยาบาลไข้ อีจีพันได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงตอบว่าท่านว่านี้ชอบแล้ว เตงกันก๋งก็แบ่งทหารไว้ให้อยู่กับกงซุนเกียวบ้าง ตัวก็ยกทัพกลับไปเมืองเตง
ขณะนั้นโอยเลงก๋งค่อยหายป่วยขึ้นแต่ยังหาปกติเหมือนเดิมไม่ จึงว่ากับอีจีพันว่า เราจะลาท่านไปรักษาตัวยังเมืองเรา อีจีพันก็ยอมให้ไป โอยเลงก๋งตรวจตราทหารพร้อมแล้วก็ยกรีบมาเมืองโอย อีจีพันครั้นเห็นเจ้าเมืองทั้งสองกลับไป จึงทักถามกงซุนเกียวต่างๆ แล้วว่า เมื่อเพลาคืนนี้จิ้นเปงก๋งฝันเห็นว่ามีสัตว์ตัวหนึ่งรูปเหมือนตะพาบน้ำ แต่มีเท้าสามเท้าคลานเข้ามาริมเตียงนอน แล้วมีนํ้าไหลตามเข้าไปท่วมที่ในห้องจนตื่นขึ้น ท่านยังจะรู้ว่าเป็นเหตุประการใดบ้าง
กงซุนเกียวได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันสัตว์อย่างนี้หาใช่ตะพาบนํ้าไม่ ในตำราเรียกชื่อว่าเหนง เดิมเมื่อครั้งก่อนแผ่นดินห้องสิน พระเจ้าเงี้ยวเต้ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินตั้งอยู่ในยุติธรรม บ้านเมืองราบคาบเป็นสุข ถึงหน้าเทศกาลทำนาสามวันฝนตกครั้งหนึ่ง ราษฎรทำไร่นามีผลเป็นผลมาก อันพระเจ้าเงี้ยวเต้นี้เห็นว่าผู้ใดมีสติปัญญาและใจโอบอ้อมอารี ถึงจะไม่เป็นญาติประยูรวงศ์ก็จะตั้งขึ้นให้ครองเมืองแทน
ครั้นพระเจ้าเงี้ยวเต้ทรงพระชราลง เห็นขุนนางผู้หนึ่งจะเป็นเจ้าเมืองได้ก็เอามาตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมือง ทรงพระนามชื่อพระเจ้าซุนเต้ พระองค์ก็ออกจากราชสมบัติเสีย พอพระเจ้าซุนเต้ได้ครองเมือง ฝนก็ตกลงเป็นอันมาก ทำนาได้แต่ที่ดอน ลุ่มหาทำได้ไม่ ราษฎรได้ความลำบาก พระเจ้าซุนเต้จึงใช้ขุนนางผู้หนึ่งชื่อกุ๋น ให้ไปจัดแจงไขนํ้าให้น้อยลงด้วยสติปัญญาของตัว ขุนนางชื่อกุ๋นก็ไปคิดอ่านทำหาสำเร็จไม่ พระเจ้าซุนเต้ทรงโกรธก็สั่งให้เอาตัวไปตัดขาเสียข้างหนึ่ง ผลักลงนํ้าเสีย ที่ชายทะเลข้างทิศตะวันออก ทหารก็จับเอาตัวไปทำโทษตามรับสั่ง ขุนนางผู้นั้นก็กลายเป็นเหนงไป ครั้นพระเจ้าซุนเต้ทรงประชวรลงเห็นว่าบุตรของขุนนางที่ชื่อกุ๋นนั้นมีสติปัญญาพอจะเป็นเจ้าเมืองได้ ก็ตั้งให้เป็นเจ้าเมืองทรงพระนามชื่อพระเจ้าอูเต้ พระเจ้าซุนเต้ก็สวรรคต พระเจ้าอูเต้ก็ทำการฝังศพพระเจ้าซุนเต้ตามอย่างกษัตริย์ทุกพระองค์มา แล้วปลูกศาลแต่งเครื่องเซ่นไหว้บูชาบิดามิได้ขาด บ้านเมืองก็เป็นสุข กษัตริย์พระองค์ใดได้ครองราชสมบัติก็ทำดังนั้นสืบต่อมา
บัดนี้เมืองตังจิวก็เกือบจะร่วงโรยลงแล้ว หัวเมืองเอกจะได้เป็นใหญ่ขึ้น อันเจ้าเมืองจิ้นฝันเห็นอย่างนี้ เพราะว่าไม่ปลูกศาลขึ้นบูชาเหมือนอย่างเจ้าเมืองแต่ก่อน ปีศาจจึงบันดาลทำให้เห็นรูปเหนง ท่านจงไปบอกจิ้นเปงก๋งให้ปลูกศาลทำเครื่องเซ่นบูชาให้เหมือนกษัตริย์แต่ก่อน โรคนั้นก็คงจะบรรเทาขึ้น
อีจีพันยินดีนักก็รีบเอาความเข้าไปแจ้งแก่จิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงสั่งฮันคี้ให้ไปจัดแจงทำเครื่องเซ่นบูชาเหนงเหมือนกษัตริย์ทุกพระองค์ ความป่วยเจ็บนั้นก็คลายลงเพราะมีความยินดี จิ้นเปงก๋งก็สรรเสริญกงซุนเกียวต่างๆ แล้วให้บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก กงซุนเกียวจึงว่าบัดนี้ท่านก็หายเป็นปกติแล้ว ข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปแจ้งความแก่นายข้าพเจ้า จิ้นเปงก๋งก็ยอมอนุญาตให้ไป กงซุนเกียวก็คำนับลาออกมาพบอีจีพันเข้าจึงกระซิบบอกว่า จิ้นเปงก๋งนี้หามีความสงสารแก่ราษฎรทั้งปวงไม่ เอาเก๋งอย่างเมืองฌ้อมาทำขึ้นให้ต้องลำบากแก่ไพร่บ้านพลเมือง แล้ววาสนาตัวนั้นก็น้อย อยากฟังเพลงขิมที่ไพเราะจึงได้เกิดเหตุต่างๆ เห็นอายุจะไม่ยืนนานเสียแล้ว ซึ่งข้าพเจ้าให้ปลูกศาลขึ้นไหว้บูชานี้ก็หาแก้ได้ไม่ เป็นแต่ให้จิ้นเปงก๋งค่อยสบายหายโรคขึ้น ข้าพเจ้าว่ากล่าวทั้งนี้ท่านอย่าได้เอาความไปแพร่งพรายกับผู้อื่น รู้ไว้แต่ใจเถิด อีจีพันก็คำนับแล้วว่าเราได้ทักท้วงแต่เดิมแล้ว จิ้นเปงก๋งหาฟังเราไม่ กงซุนเกียวก็คำนับลาพาพวกพ้องกลับไปเมืองเตง
ขณะนั้นในเมืองจิ้นมีชายผู้หนึ่ง เดินออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองถึงตำบลงุยหยู ก็ได้ยินเสียงคนพูดจานินทาจิ้นเปงก๋งอยู่ที่เชิงเขาแซ่ไป สงสัยนักจึงแวะเข้าไปเที่ยวค้นหาดูก็หาเห็นคนไม่ เห็นแต่ศิลากองอยู่ประมาณสักพันก้อน ชายผู้นั้นกลับออกมาก็ได้ยินเสียงพูดกันอีกจึงหยุดฟังสังเกตสำเนียงรู้แน่ว่าเสียงนั้นออกจากศิลา ตกใจนัก จึงเดินสาวเท้ารีบมาเล่าความให้ชาวบ้านทั้งปวงฟังตามซึ่งตัวได้ยินนั้น ชาวบ้านจึงบอกว่าเราได้ยินเสียงมาหลายวันแล้ว แต่หาอาจพูดกับผู้ใดได้ไม่ด้วยเกรงอยู่ ชายผู้นั้นก็กลับเข้าไปในเมืองจิ้นเที่ยวพูดว่าได้ไปพบศิลาพูดได้เหมือนคนที่ตำบลงุยหยู ราษฎรก็พูดจาต่อๆ กันมาจนความนั้นรูปถึงจิ้นเปงก๋ง จิ้นเปงก๋งสงสัยจึงให้จออิวไปพาซือขว่างเข้ามาถามว่าเหตุใดศิลาจึงพูดได้
ซือขว่างจึงตอบว่า อันที่ศิลาจะพูดนั้นไม่มีอย่างธรรมเนียม ผีสางเข้าสิงสถิตจึงบันดาลดังนั้น เพราะปีศาจทั้งปวงได้พึ่งราษฎรกินเครื่องบวงสรวงอยู่เป็นนิจ ครั้นท่านสร้างเก๋งสูงนี้ขึ้นเกณฑ์เอาราษฎรมาทำ ที่ไม่มีกำลังก็ต้องเอาเงินทองจ้างลงทำเก๋งนั้นนานนัก ราษฎรหาได้ทำมาหากินไม่ ยากจนลงจึงมิได้บวงสรวงปีศาจ ปีศาจจึงพูดจานินทาท่าน จิ้นเปงก๋งได้ฟังดังนั้นก็ไม่สบาย ถอนใจใหญ่ สั่งให้คนใช้พาตัวซือขว่างกลับไป คนใช้ก็พาตัวซือขว่างออกมาจะไปยังที่อยู่
อีจีพันเห็นซือขว่างออกมาจึงถามว่า เจ้าเมืองเรียกท่านเข้าไปทำไม ซือขว่างจำเสียงได้ว่าอีจีพัน จึงเดินเข้าไปใกล้จับมืออีจีพันไว้กระซิบบอกตามความที่พูดกับเจ้าเมืองทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองอายุจะไม่ยืดยืนนานไปได้แล้ว ถึงฌ้อเลงอ๋องอายุก็จะสิ้นเหมือนกัน ท่านจงคอยดูเถิด แล้วซือขว่างก็กลับไปบ้าน ครั้นอยู่มาประมาณเดือนเศษจิ้นเปงก๋งก็ป่วยโรคเก่าลงอีก แพทย์พยาบาลก็หาหายไม่ โรคนั้นหนักลงก็ถึงแก่ความตาย
ตั้งแต่จิ้นเปงก๋งสร้างเก๋งสูงมาจนวันตายนั้นได้ประมาณสองปีเศษ ขุนนางทั้งปวงจึงให้ไทจูอี๋บุตรผู้ใหญ่จิ้นเปงก๋งตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมือง ชื่อจิ้นเจียวก๋ง จิ้นเจียวก๋งก็จัดแจงฝังศพบิดาไว้ตามธรรมเนียม ตั้งแต่จิ้นเจียวก๋งได้เป็นเจ้าเมือง ราษฎรก็สบายปกติมาเหมือนแต่ก่อน
ขณะนั้นในเมืองเจ๋ เกาเกียงบุตรเกาไซซึ่งเจ๋เก๋งก๋งตั้งให้เป็นที่แทนบิดานั้น แต่ว่ายังเด็กอยู่จึงให้ลวนชีช่วยว่าราชการ ครั้นเกาเกียงเติบใหญ่ขึ้น ลวนชีก็สอนให้เสพสุราทุกวันมิได้ขาด เกาเกียงก็เพลิดเพลินเป็นพาลไป ลวนชีกับเกาเกียงก็รักใคร่เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน ตันบูอูกับเป๋าก๊กซึ่งเป็นไตหูเสมอกับเกาเกียงลวนชีนั้น ครั้นรู้ว่าลวนชีกับเกาเกียงเสพสุราเนืองๆ ก็หาชอบใจไม่ อันขุนนางสี่คนนี้ถึงจะมีราชการสิ่งใดก็ปรึกษาหารือกันแตกเป็นสองพวกออกไป ขุนนางผู้น้อยทั้งปวงบ้างก็เข้าข้างเกาเกียงลวนชีและเข้าข้างตันบูอูเป๋าก๊กบ้าง เกาเกียงกับลวนชีก็มีใจพยาบาท พูดจานินทาตันบูอูเป๋าก๊กอยู่เนืองๆ ตันบูอูเป๋าก๊กแจ้งกิตติศัพท์ดังนั้นเข้าแต่ยังหาแน่ใจไม่ก็นิ่งอยู่
เพลาวันหนึ่งเกาเกียงกับลวนชีนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกัน มีบ่าวคนหนึ่งทำผิดลง เกาเกียงก็สั่งให้ตีเป็นอันมาก ลวนชีเห็นดังนั้นก็กลับยุยงต่างๆ บ่าวคนนั้นยิ่งมีใจเจ็บแค้นนัก ครั้นคํ่าลงก็ลอบหนีไปหาตันบูอูแจ้งความว่าข้าพเจ้าเป็นบ่าวเกาเกียง หนีมาหาท่านจะแจ้งความว่า เมื่อเพลากลางวันเกาเกียงลวนชีเสพสุราปรึกษากันว่า เพลาพรุ่งนี้จะยกทหารมาทำอันตรายแก่ท่าน ตันบูอูได้ฟังดังนั้นก็มิได้สงสัย ด้วยสมกับคำที่ตัวได้รู้ไว้แต่เดิมจึงตอบว่า ท่านอุตส่าห์มาบอกเราขอบใจนัก ท่านจงรีบไปแจ้งความแก่เป๋าก๊กให้รู้ตัวด้วย แล้วสั่งคนสนิทว่าท่านจงไปหาเป๋าก๊กกับผู้นี้ บอกสั่งไปว่าเพลาพรุ่งนี้จงกะเกณฑ์ทหารไว้ให้พร้อมเราจะไปบรรจบยกไปตีบ้านเกาเกียงเสียให้ทันยกมาทำอันตรายแก่เรา คนทั้งสองก็คำนับลารีบมาหาเป๋าก๊ก แจ้งความให้ฟังทุกประการ เป๋าก๊กได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงทหารเตรียมไว้ตามคำตันบูอู ครั้นเพลารุ่งเช้าตันบูอูก็คุมทหารยกมาจะไปบ้านเป๋าก๊ก
ฝ่ายเกาเกียงครั้นถึงเพลาเคยไปเสพสุราที่บ้านลวนชี ก็แต่งตัวขึ้นเกวียนมากับบ่าว พอพบตันบูอูคุมทหารถือเครื่องอาวุธยกมาตามทางเหมือนจะไปรบด้วยข้าศึก จึงร้องถามไปว่าท่านมานี้จะพากันไปข้างไหน ตันบูอูจึงตอบว่าเราจะไปจับคนคิดขบถ แล้วถามว่าท่านจะไปแห่งใดเล่า เกาเกียงจึงตอบว่าเราจะไปบ้านลวนชี แล้วต่างคนก็ต่างแยกทางไป ตันบูอูครั้นมาถึงบ้านเป๋าก๊กเห็นทหารถือเครื่องศัสตราวุธอยู่พร้อม แต่ตัวเป๋าก๊กนั้นใส่เกราะเดินมาจะขึ้นเกวียน ตันบูอูจึงบอกเป๋าก๊กว่า เมื่อเรามานี้พบเกาเกียงกลางทาง หามีทหารถืออาวุธมาด้วยไม่ เราถามบอกว่าจะไปบ้านลวนชี อันความทั้งนี้เห็นจะยังไม่แน่จะต้องสืบทราบดูให้แน่เสียก่อน
เป๋าก๊กได้ฟังดังนั้นจึงใช้คนสนิทให้ลอบไปบ้านลวนชี คนสนิทก็คำนับลาไปยังบ้านลวนชี หาเห็นตระเตรียมทหารไว้ไม่ ก็ลอบเข้าไปมองดูบนตึก เห็นเกาเกียงกับลวนชีถอดเสื้อและหมวกนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกัน ก็รีบกลับมาแจ้งความแก่ตันบูอูเป๋าก๊กทุกประการ เป๋าก๊กจึงว่ากับตันบูอูว่าอันความที่บ่าวเกาเกียงหนีมาบอกเรานี้หาจริงไม่ ชะรอยจะผิดใจกันกับลวนชีเป็นมั่นคง จึงแกล้งมาบอกใส่ความเอาเขา เขาก็มิได้ทำร้ายต่อเราเราก็จะต้องนิ่งฟังดู
ตันบูอูจึงตอบว่าท่านว่านี้ก็ชอบ แต่ว่าเมื่อเราจะมานี้ได้บอกเกาเกียงว่าจะไปจับคนคิดขบถเห็นเกาเกียงจะรู้ตัว ซึ่งเราจะงดเสียนั้น เกาเกียงจะคิดทำร้ายเราเป็นมั่นคง บัดนี้เกาเกียงก็มิได้จัดแจงทแกล้วทหารไว้ เห็นว่าได้ท่วงทีอยู่แล้วจำจะยกไปจับตัวมาฆ่าเสียอย่าให้ทันรู้ตัว เป๋าก๊กก็เห็นชอบด้วย ตันบูอูเป็นทัพหน้าเป๋าก๊กเป็นทัพหลัง ยกทหารรีบมาถึงบ้านลวนชีก็สั่งให้ทหารล้อมเข้าไว้
ทหารลวนชีซึ่งอยู่ในบ้านเห็นดังนั้นตกใจนัก ก็วิ่งมาปิดประตูลั่นกลอนไว้มั่นคง แล้วเอาเนื้อความไปบอกแก่ลวนชีเกาเกียง ลวนชีเกาเกียงกำลังเสพสุราอยู่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจนักก็ทิ้งถ้วยเหล้าลง เกาเกียงจึงว่ากับลวนชีว่า เราไม่รู้ตัว ครั้นจะจัดแจงทหารออกสู้รบไม่ได้ ด้วยพวกเราอยู่ในบ้านเขาล้อมอยู่ภายนอก จำจะหนีไปหาเจ๋เก๋งก๋งแจ้งความให้รู้ท่านจะเห็นประการใด ลวนชีก็เห็นชอบด้วย ทั้งสองคนก็แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธรีบลงมาจัดแจงทหารได้พร้อมแล้ว ก็เปิดประตูหลังบ้านรบฝ่าฟันออกมาได้ก็หนีตรงมายังบ้านเจ๋เก๋งก๋ง ตันบูอูเป๋าก๊กเห็นเกาเกียงลวนชีหนีออกไปได้ กลัวจะไปแจ้งความกับเจ๋เก๋งก๋งก็ยกทหารติดตามมา
ขณะนั้นทหารเกาเกียงที่อยู่บ้าน ครั้นรู้ว่าตันบูอูเป๋าก๊กยกมารบด้วยนายของตัว ก็ชวนกันถืออาวุธรีบมาหมายจะช่วย พอพบเกาเกียงก็เข้าบรรจบช่วยรบป้องกันมาตามทาง เมื่อขุนนางทั้งสี่รบพุ่งกันอยู่นั้นกิตติศัพท์รู้ไปถึงเจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งตกใจนัก ก็สั่งให้ปิดประตูชั้นในเสียทั้งสี่ด้านลั่นกลอนลงเขื่อนไว้มั่นคง แล้วให้ม้าใช้รีบไปเรียกวันเอ๋งซึ่งเป็นที่ไจเสียง ม้าใช้ก็รีบมาเปิดประตูลัดออกไปยังบ้านวันเอ๋ง
ฝ่ายเกาเกียงลวนชีมาถึงประตูเมืองชั้นใน เห็นบานประตูนั้นปิดอยู่แลมาข้างหลังเห็นทหารตันบูอูเป๋าก๊กไล่กระชั้นเข้ามาจวนตัวนัก ก็ให้ทหารระดมฟันประตู ประตูก็หาพังไม่ จึงยกทหารหลีกมาตั้งมั่นข้างขวาประตูคอยจะรบด้วยตันบูอูเป๋าก๊ก ตันบูอูเป๋าก๊กแลเห็นพวกเกาเกียงลวนชีเข้าประตูหาได้ไม่ ครั้นจะไล่ทหารเข้าตีก็เกรงจะอื้ออึงรู้ไปถึงเจ้าเมือง จึงแยกมาตั้งอยู่ข้างซ้ายคอยว่าเกาเกียงลวนชีหนีออกไปบ้านเมื่อใดจะได้ตามตีจับฆ่าเสีย
ขณะนั้นม้าใช้วันเอ๋งก็ออกไปบอกว่าเจ๋เก๋งก๋งให้หาท่าน วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็แต่งตัวอย่างขุนนางขึ้นเกวียนรีบมา ตันบูอูเป๋าก๊กกับเกาเกียงลวนชีแลเห็นวันเอ๋งมา ต่างคนก็ใช้บ่าวให้มาเชิญวันเอ๋ง วันเอ๋งจึงตอบว่าซึ่งจะไปหานายท่านนั้นเราไปหาได้ไม่ ด้วยเจ้าเมืองให้หาตัวเรา เราจะต้องไปก่อน ซึ่งวันเอ๋งว่าทั้งนี้เพราะรู้อยู่แล้วว่าขุนนางสองพวกวิวาทกัน พวกในกำแพงแจ้งว่าวันเอ๋งมาก็เปิดประตูรับวันเอ๋งเข้าไปข้างในแล้วปิดประตูเสียดังเก่า วันเอ๋งก็เข้าไปหาเจ้าเมืองยังที่ว่าราชการ เจ๋เก๋งก๋งจึงบอกวันเอ๋งว่า ไตหูสี่คนเกิดรบพุ่งกันดังนี้ ท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะให้ปกติกันได้
วันเอ๋งจึงว่า อันเกาเกียงนี้ถือตัวอยู่ว่าเป็นลูกเกาไซซึ่งท่านรักใคร่ อันเกาไซคนนี้เป็นคนหาดีไม่ ยุยงท่านจนเกาจีเอี๋ยนหนีไปเสียจากเมืองแล้วซ้ำให้ฆ่าคิวเองผู้สัตย์ซื่อด้วย ขุนนางทั้งปวงจะทัดทานท่านก็เกรงอยู่ บัดนี้เกาเกียงลวนชีหากลัวอาญาท่านไม่ คุมทหารมาตีประตูเมืองท่านก็มีความผิด อันตันบูอูกับเป๋าก๊กยกทหารไปล้อมบ้านเกาเกียง ไม่เอาความมาแจ้งแก่ท่านเสียก่อน แล้วบังอาจไล่เกาเกียงลวนชีมาถึงประตูชั้นในก็มีผิดเหมือนกัน ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าช่วยว่ากล่าวนั้นไม่ได้ ควรที่ท่านจะว่ากล่าวเองจึงจะชอบ
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นนิ่งตรึกตรองอยู่ แล้วจึงว่า อันเกาเกียงกับลวนชีนี้เป็นคนหาดีไม่ มีข้อผิดมากกว่าตันบูอูเป๋าก๊ก จะต้องกำจัดเกาเกียงลวนชีเสียบ้านเมืองจึงจะมีความสุข จึงเรียกอองเฮกเข้ามาสั่งว่า ท่านจงคุมทหารออกไปช่วยตันบูอูเป๋าก๊กรบเกาเกียงลวนชีให้พ่ายแพ้จงได้ อองเฮกก็คำนับลาพาทหารเปิดประตูออกไปหาตันบูอูเป๋าก๊กแจ้งความว่า เจ๋เก๋งก๋งให้ออกมาช่วยท่านรบด้วยเกาเกียงลวนชี ตันบูอูเป๋าก๊กยินดีนักก็ไล่ทหารเข้าตีเกาเกียงลวนชี อองเฮกก็คุมทหารเข้าช่วยรบ เกาเกียงลวนชีเห็นจะสู้มิได้ด้วยทหารของตัวน้อยนักก็ยกล่าหนีมาตามทางใหญ่ ราษฎรเห็นเกาเกียงหนีมาดังนั้นมีใจโกรธเกาไซบิดาเกาเกียงอยู่แต่เดิม บ้างฉวยได้อาวุธวิ่งออกมาไล่ฆ่าฟันทหารเกาเกียง เกาเกียงลวนชีก็หนีออกทางประตูเมืองทิศตะวันออกไปอาศัยอยู่เมืองฬ่อ
ตันบูอูเป๋าก๊กอองเฮง ครั้นเห็นเกาเกียงลวนชีหนีออกจากเมืองไปแล้ว อองเฮกก็ลากลับมาแจ้งความกับเจ๋เก๋งก๋งทุกประการ ตันบูอูเป๋าก๊กก็พาทหารไปยังบ้านเกาเกียงลวนชี ไล่พวกพ้องบ่าวไพร่เสีย เก็บเอาข้าวของทองเงินต่างๆ มาแบ่งปันกันเป็นอาณาประโยชน์ของตัวทั้งสองคนแล้วก็กลับมาบ้าน กิตติศัพท์อันนั้นรู้ไปถึงวันเอ๋งจึงคิดว่าตันบูอูเป๋าก๊กทำดังนี้หาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ จึงใช้คนไปเรียกตันบูอูมายังบ้านแล้วว่า ซึ่งท่านไปเก็บเอาเงินทองสิ่งของของเกาเกียงลวนชีมาแบ่งปันกันเสียดังนี้หาถูกต้องไม่ ควรที่จะเอาไปให้เจ้าเมืองจึงจะชอบ อันเราว่าทั้งนี้เพราะมีความกรุณาแก่ท่านจึงได้เตือนสติ
ตันบูอูได้ฟังดังนั้นเห็นจริงด้วย คำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าหาทันคิดไม่ ท่านช่วยตักเตือนบุญคุณอยู่กับข้าพเจ้าเป็นมาก ว่าแล้วก็ลามายังบ้านเป๋าก๊กแจ้งความตามวันเอ๋งให้ฟังทุกประการ เป๋าก๊กก็เห็นด้วยจึงเอาของที่ได้มาขนไปยังบ้านตันบูอู ตันบูอูก็เอาของตัวได้แบ่งปันออกมาทำบัญชีรายสิ่งของทั้งปวงเสร็จแล้ว ตันบูอูก็ให้ทหารขนสิ่งของทองเงินตามตัวมายังที่ว่าราชการ พอเจ๋เก๋งก๋งออกจากข้างใน ตันบูอูจึงแจ้งความว่า สิ่งของทั้งนี้ของเกาเกียงลวนชีข้าพเจ้าเอามาให้ท่าน
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ก็ให้ขนของไว้ในคลัง ตันบูอูคำนับลากลับมาบ้านแล้วคิดว่าเจ๋เก๋งก๋งนี้เป็นคนใจไม่แน่นอน เกลือกมีคนไปยุยงก็จะโกรธเรา จำจะไปประจบนางเม่งกีมารดาเจ๋เก๋งก๋งให้รักใคร่จะได้ช่วยแก้ไข คิดแล้วจึงจัดสิ่งของที่อย่างดี รีบไปหานางเม่งกียังบ้าน คำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าคิดถึงท่านจึงเอาของมาเยี่ยมฟังดูว่าจะเจ็บไข้ประการใดบ้าง นางเม่งกีเห็นสิ่งของอย่างดีก็ชอบใจตอบว่า ท่านอุตส่าห์เอาของมาให้ถึงบ้านขอบใจนัก เราคงจะสนองคุณท่านให้ถึงขนาด ตันบูอูก็ดีใจคำนับลากลับมายังบ้าน
เพลาวันหนึ่งเจ๋เก๋งก๋งมาหานางเม่งกีผู้มารดายังบ้าน นางเม่งกีจึงว่าตันบูอูคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อมีสติปัญญา คิดกำจัดเกาเกียงลวนชีผู้เป็นคนพาลเสีย แล้วเอาข้าวของมาให้ท่านเป็นอันมาก มิได้เอาไว้เป็นประโยชน์ของตัวเลย ควรที่ท่านจะยกบ้านส่วยให้เป็นรางวัลจึงจะชอบ เจ๋เก๋งก๋งก็เห็นด้วยจึงมายังที่ว่าราชการให้หาตัวตันบูอูเข้ามาแล้วว่า เรายกที่ตำบลเกาถังให้ท่านเก็บส่วยสาอากรให้เลี้ยงบุตรภรรยาตามชอบใจเถิด ตันบูอูได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก ด้วยที่ตำบลเกาถังนั้นเป็นที่กว้าง เก็บส่วยก็ได้ผักผลเป็นอันมาก แล้วจึงว่ากับเจ๋เก๋งก๋งว่า กงจูอิว กงจูจิว กงจูเชียง บุตรท่านทั้งสามคนนี้หามีผิดประการใดไม่ เกาไซแกล้งยุยงให้ท่านขับเสีย ขอท่านจงไปรับกลับคืนมาจะได้สืบตระกูลท่านต่อไป
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงสั่งให้ตันบูอูจัดทหารไปรับบุตรทั้งสามคนนั้นมา ตันบูอูก็คำนับลากลับมายังบ้าน จัดแจงเสื้อและหมวกของแต่งตัวสำหรับบุตรเจ้าเมืองนั้นสามสำรับกับเสบียงบรรทุกเกวียน ให้นายทหารสามคนแยกกันคุมเกวียนไปรับกงจูทั้งสาม แล้วตันบูอูก็จัดเครื่องใช้สอยทั้งปวงของตัวไปยังบ้านเดิมกงจูทั้งสาม ให้กวาดแผ้วปูเสื่อสาดตั้งเครื่องใช้สอยไว้ตามธรรมเนียม เสร็จแล้วก็ให้คนรักษาอยู่ ตัวนั้นกลับมาบ้าน ฝ่ายทหารทั้งสามคนซึ่งไปรับกงจูทั้งสาม ครั้นมาถึงจึงแจ้งความว่า ตันบูอูขอโทษท่านเจ๋เก๋งก๋งหายโกรธให้มารับกลับคืนเข้าไปในเมือง แล้วจัดแจงแต่งตัวส่งให้กงจูทั้งสาม กงจูทั้งสามยินดีนัก ก็จัดแจงแต่งตัวมากับทหารทั้งสามนาย ครั้นถึงก็เข้าไปหาเจ๋เก๋งก๋งแล้วซบหน้าลงร้องไห้ เจ๋เก๋งก๋งเห็นดังนั้นคิดสงสารนัก จึงปลอบโยนต่างๆ แล้วก็ให้กงจูทั้งสามกลับไปอยู่ยังบ้านเดิม กงจูทั้งสามก็คำนับลาพากันไปที่อยู่ของตัวเห็นเครื่องสัมภาระใช้สอยมีอยู่พร้อม สงสัยนักจึงถามคนที่อยู่เหล่านั้น แจ้งความว่าตันบูอูจัดแจงไว้ให้ก็คิดถึงคุณตันบูอูเป็นอันมาก
ฝ่ายตันบูอูจัดแจงให้กงจูทั้งสามอยู่เป็นปกติแล้ว จึงคิดว่าลูกหลานเจ้าเมืองเดิมหามีเบี้ยหวัดกินไม่ จำเราจะให้เงินทองไปใช้สอยจึงจะชอบ คิดแล้วจึงเอาเงินไปเที่ยวแจกจ่ายให้แต่บรรดาที่เป็นเชื้อสายของเจ้าเมืองทั้งชายหญิงพอสมควร พวกลูกหลานว่านเครือเจ้าเมืองก็คิดถึงบุญคุณตันบูอูเป็นอันมาก แล้วตันบูอูก็ให้บ่าวเอาข้าวไปจำหน่ายจ่ายแจกคนที่ยากจนไม่มีจะซื้อกินนั้นทุกวันมิได้ขาด แล้วป่าวร้องแต่บรรดานายบ้านทั้งปวงว่า ผู้ใดทำนาได้ข้าวหาพอกินไม่ก็ให้มาขอยืมจะให้ นายบ้านรู้ดังนั้นที่ไม่มีข้าวกินนั้นก็ทำตั๋วพากันมาขอยืมข้าวตันบูอู ตันบูอูก็สั่งให้เอาถังใหญ่ตวงให้ทุกคน เมื่อจะเอามาใช้นั้นก็ให้เอาถังเล็กตวงขึ้นฉาง ถ้าผู้ใดไม่มีข้าวจะมาส่งยากจนก็ให้เอาตั๋วเผาไฟเสียหาเอาข้าวใช้ไม่ ตั้งแต่นั้นมาราษฎรทั้งปวงก็รักใคร่ตันบูอูทุกคน
ฝ่ายวันเอ๋งครั้นแจ้งว่าราษฎรรักใคร่ตันบูอูเป็นอันมาก กลัวเกลือกไปข้างหน้าลูกหลานตันบูอูจะคิดขบถชิงเอาสมบัติเจ้าเมือง จึงเข้าไปหาเจ๋เก๋งก๋งแจ้งความว่า ท่านเป็นเจ้าเมืองต้องทำใจโอบอ้อมแก่ราษฎรจึงจะชอบ ท่านจะนิ่งเพิกเฉยอยู่ฉะนี้หาควรไม่ นานไปภายหน้าจะหาความสุขมิได้ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด วันเอ๋งก็คำนับลากลับมาบ้าน
๖๙
ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องตั้งแต่สร้างเก๋งสูงขึ้น ให้ไปหาหัวเมืองทั้งปวงก็หามีผู้ใดมาไม่ มาแต่ฬ่อเจาก๋งเมืองเดียว ฌ้อเลงอ๋องคิดโกรธหัวเมืองทั้งปวงอยู่ ครั้นรู้ว่าจิ้นเปงก๋งสร้างเก๋งสูงขึ้นบ้าง ให้หาหัวเมืองมาชมเก๋ง เจ้าเมืองโอยเจ้าเมืองเตงไปก็โกรธเจ้าเมืองทั้งสองนัก จึงคิดว่าเจ้าเมืองทั้งสองนี้กลัวจิ้นเปงก๋งมากกว่าเรา จึงให้หาหงอกือเข้ามาปรึกษาว่า บัดนี้ทแกล้วทหารเราก็มีเป็นอันมาก คิดจะไปตีเอาเมืองตังจิวตั้งตัวขึ้นเป็นเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงจะได้อยู่ในอำนาจเราท่านจะเห็นประการใด
หงอกือจึงตอบว่า ซึ่งท่านโกรธหัวเมืองทั้งปวงว่าให้หาไม่มานั้นหาควรไม่ หัวเมืองทั้งปวงเห็นว่าท่านให้หามาชมเก๋งสูงเป็นการเล่นไม่ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมจึงหามาไม่ ถ้าแม้นท่านให้หามาทำสัจสาบานก็คงจะมาพร้อมกัน อนึ่งท่านจะให้ไปตีเมืองตังจิวนั้น พระเจ้าจิวเกงอ๋องไม่มีความผิดสิ่งใด ชอบแต่ท่านจะไปกำจัดแต่ที่เจ้าเมืองไม่อยู่ในยุติธรรมจึงจะชอบ
ฌ้อเลงอ๋องจึงถามว่า เมืองใดจะมีความผิดเล่า หงอกือจึงว่าเมืองชัวฆ่าบิดาของตัวเสียช้านานมาถึงเก้าปีแล้ว ท่านก็หาไปปราบปรามให้ราบคาบไม่ ควรที่จะไปจับเจ้าเมืองชัวเสีย หัวเมืองทั้งปวงจะได้สรรเสริญท่าน แล้วที่เมืองชัวก็จะเป็นสิทธิ์ของเรา ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงว่าจะต้องฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนิชำนาญเสียก่อนจึงจะยกไปปราบปรามหัวเมือง หงอกือได้ฟังดังนั้นก็คำนับลากลับมายังบ้าน
ฝ่ายตินอายก๋งเจ้าเมืองติน มีภรรยาหลวงคนหนึ่งชื่อนางเตงกีเกิดบุตรชายด้วยตินอายก๋งคนหนึ่งชื่อเอียมซือ ตินอายก๋งตั้งให้เป็นที่ซีจู แล้วมีภรรยารองอีกคนหนึ่ง มีบุตรชายชื่อกงจูหลิว ภรรยาที่สามก็เกิดบุตรชายคนหนึ่งชื่อกงจูเซ่ง แต่ภรรยาที่สองซึ่งเป็นมารดากงจูหลิวนั้น ปฏิบัติรักใคร่ตินอายก๋ง ตินอายก๋งก็มีความกรุณาเป็นอันมาก ตินอายก๋งอยากจะใคร่ตั้งกงจูหลิวซึ่งเป็นบุตรภรรยาที่สองเป็นที่ซีจู แต่กีดด้วยเอียมซือบุตรภรรยาหลวงที่ตั้งให้เป็นซีจูเสียแล้ว จึงให้หาก๋งจูเจียวน้องชายซึ่งตั้งให้เป็นที่ซือทู้สำหรับสอนหนังสือกงจูหลิว กับก๋งจูก่อเข้ามาแจ้งความว่า ถ้าสืบไปภายหน้าท่านจงตั้งกงจูหลิวขึ้นเป็นที่ซีจูเถิด ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้สิบเอ็ดปี
พอตินอายก๋งป่วยลงหาได้ออกว่าราชการไม่นานแล้ว ก๋งจูเจียวกับก๋งจูก่อมาพร้อมกัน ณ ที่ว่าราชการ ก๋งจูเจียวจึงว่า เอียมซือซึ่งเป็นที่ซีจูมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อกงซุนเหงา กงซุนเหงาก็เติบโตแล้ว ถ้าแม้นเอียมซือได้เป็นเจ้าเมืองแล้วก็จะตั้งกงซุนเหงาให้เป็นที่ซีจูขึ้น ซึ่งตินอายก๋งสั่งเราไว้แต่ก่อนจะให้กงจูหลิวเป็นที่ซีจูนั้น จะมิผิดถ้อยคำไปหรือ บัดนี้ตินอายก๋งก็ป่วยหนักอยู่แล้ว อันราชการบ้านเมืองทุกวันก็สำเร็จอยู่ในเราสองคน เราคิดว่าจะทำเป็นแอบสั่งตินอายก๋งให้ฆ่าเอียมซือเสีย ตั้งกงจูหลิวขึ้นเป็นที่ซีจู ท่านจะเห็นประการใด ก๋งจูก่อจึงว่าซึ่งท่านคิดขึ้นก็ดีอยู่ แต่เราจะไปปรึกษาด้วยขงฮวนก่อนการจึงจะสำเร็จ ครั้นคิดกันแล้วก็พากันไป ณ บ้านขงฮวน ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม ขงฮวนก็เชิญให้นั่งที่สมควร
ก๋งจูเจียวจึงเอาความซึ่งคิดจะฆ่าเอียมซือนั้นเล่าให้ขงฮวนฟัง ขงฮวนจึงว่าซึ่งท่านคิดจะแอบสั่งตินอายก๋งนั้นไม่ได้ ด้วยเอียมซือเขาไปปฏิบัติตินอายก๋งอยู่วันละสามเพลา เหตุการณ์ในตินอายก๋งประการใดก็ย่อมแจ้งอยู่สิ้น เราคิดว่าถ้าจะซุ่มทหารไว้ที่ริมประตู ถ้าเอียมซือเข้าไปเยี่ยมบิดากลับออกมาเราจึงจับฆ่าเสียก็เห็นการจะสำเร็จโดยสะดวก ก๋งจูทั้งสองก็เห็นจริงด้วย แล้วต่างคนก็ลาไปบ้าน อยู่มาสองสามวันขงฮวนจึงให้คนใช้ไปสืบ ณ บ้านเอียมซือ แจ้งว่าเอียมซือเข้าไปปฏิบัติตินอายก๋งอยู่ จึงจัดแจงทหารถืออาวุธครบมือประมาณยี่สิบห้าสิบหกคนไปแอบอยู่ที่ประตูเมืองชั้นใน แล้วสั่งกำชับว่าถ้าเห็นเอียมซือออกมาจะไปบ้านก็ให้จับฆ่าเสีย
ฝ่ายเอียมซือ ครั้นเข้าไปปฏิบัติตินอายก๋งผู้บิดาเสร็จแล้ว พอเพลาคํ่าลงก็ให้คนถือโคมนำหน้าจะไปบ้าน ออกมาถึงประตู ทหารขงฮวนซึ่งซุ่มอยู่นั้นเห็นได้ทีก็ตรูกันออกมาดับโคมจับตัวเอียมซือฆ่าเสีย ในขณะนั้นราษฎรในเมืองตินก็เอิกเกริกวุ่นวายด้วยไม่รู้เหตุผลต้นปลายประการใด ก๋งจูเจียว ก๋งจูก่อ ทำเป็นตกใจแกล้งอุบายร้องว่าผู้ร้ายเข้าเมือง พวกเราช่วยกันจับโจรฆ่าเสียให้จงได้ ตินอายก๋งนอนป่วยอยู่ที่ข้างใน ได้ยินว่ามีผู้ลอบฆ่าเอียมซือซึ่งเป็นซีจูเสีย จึงคิดว่าเราป่วยอยู่แต่เพียงนี้ก็ยังมีผู้ใดยำเกรงไม่ ถ้าแม้นเรามีชีวิตอยู่ช้าวันไปก็จะเกิดอันตรายแก่คณาญาติทั้งปวงต่างๆ จะได้ความระกำใจขึ้นทุกวัน ไหนๆ ป่วยครั้งนี้ก็นานยากที่จะหาย ตายเสียดีกว่า คิดแล้วก็อุตส่าห์ดำรงกายขึ้น เอาผ้าผูกคอตายเสีย ขณะนั้นก๋งจูเจียว ก๋งจูก่อแจ้งว่าตินอายก๋งผูกคอตายแล้วก็ชวนกันเอาศพไปฝังเสียตามตำแหน่งเจ้าเมือง จึงยกกงจูหลิวบุตรตินอายก๋งซึ่งเกิดกับภรรยาที่สองให้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดา จึงให้เต๋งซือไตหูเอาความไปแจ้งแก้ฌ้อเลงอ๋องว่า ตินอายก๋งป่วยถึงแก่กรรม ข้าพเจ้าขุนนางทั้งปวงยกกงจูหลิวขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดา เต๋งซือก็คำนับลาไป ณ เมืองฌ้อ จึงเข้าไปแจ้งความแก่ฌ้อเลงอ๋องตามซึ่งสั่งมาทุกประการ
ขณะนั้นหงอกือนั่งอยู่นั้นด้วย ครั้นได้ยินดังนั้นจึงคิดว่าในเมืองตินนั้น เอียมซือเป็นบุตรผู้ใหญ่ได้สำเร็จราชการ ทำไมจึงไม่ตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเล่า กลับยกกงจูหลิวซึ่งเป็นบุตรผู้น้อยขึ้นแทนบิดานั้นผิดด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน เห็นว่าในเมืองตินจะเกิดวุ่นวายสักสิ่งหนึ่งเป็นมั่นคง หงอกือคิดแคลงอยู่ ขณะนั้นพอก๋งจูเซ่งบุตรที่สามตินอายก๋งพาเอากงซุนเหงาบุตรเอียมซือผู้ตายเข้าไปคุกเข่าคำนับฌ้อเลงอ๋องแล้วซบหน้าลงร้องไห้แจ้งความว่า ก๋งจูเจียว ก๋งจูก่อคบคิดกันฆ่าเอียมซือพี่ชายข้าพเจ้า บิดาข้าพเจ้าป่วยอยู่รู้ความผูกคอตายเสีย ก๋งจูเจียว ก๋งจูก่อยกกงจูหลิวขึ้นเป็นเจ้าเมือง ครั้นข้าพเจ้าจะขืนอยู่ในเมืองตินเล่า อันตรายก็จะมีมาถึงเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจึงหนีมาพึ่งบุญท่าน
ฌ้อเลงอ๋องแจ้งดังนั้นโกรธนัก จึงถามเต๋งซือว่า ตัวเอาความมาบอกแค่ตินอายก๋งป่วยตายเอง ความอันนี้จะมิเท็จต่อเราหรือ เต๋งซือก็นิ่งอยู่ด้วยเป็นความจริง หาตอบประการใดไม่ ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าตัวเอาความมิจริงมากล่าวดังนี้ ตัวก็เป็นพวกขบถเหมือนกัน จึงสั่งบูซูให้เอาตัวเต๋งซือไปตัดศีรษะเสีย บูซูก็คุมเอาตัวไปฆ่าเสียตามสั่ง
หงอกือจึงว่า ซึ่งท่านให้ฆ่าเต๋งซือคนใช้ก๋งจูทั้งสองเสีย แม้นก๋งจูทั้งสองรู้ก็จะโกรธท่านเป็นเสี้ยนหนามขึ้น ขอท่านยกกองทัพไปแล้วเอากงจูเซ่งกงซุนเหงาไปด้วย ถ้าราษฎรชาวเมืองตินรู้ว่ากงซุนเหงาผู้ลูกของนายเก่ายกมาก็จะเข้าด้วย การที่จะตีเมืองตินนั้นก็เห็นจะได้โดยง่ายหาป่วยการทแกล้วทหารไม่ เราจึงไปตีเมืองชัวต่อไป อย่าให้ป่วยการเป็นสองครั้งเลย ฌ้อเลงอ๋องเห็นชอบด้วย ก็ให้จัดแจงทแกล้วทหารและเกวียนเสบียงพร้อมด้วยศัสตราวุธเสร็จแล้ว จึงเอากงจูเซ่งกงซุนเหงาไปในกองทัพด้วยแล้วยกไปตีเมืองติน
ฝ่ายกงจูหลิวเจ้าเมืองตินคนใหม่แจ้งกิตติศัพท์ว่าฌ้อเลงอ๋องฆ่าเต๋งซือเสีย แล้วยกกองทัพจะมาตีเมืองตินตกใจนัก จึงไปชวนก๋งจูเจียวจะหนีไปเมืองเตง ก๋งจูเจียวจึงว่าถ้ากองทัพฌ้อเลงอ๋องยกมาเราจะคิดอุบายให้ถอยทัพไปจงได้ กงจูหลิวไม่เห็นด้วยก็รีบหนีไปอาศัยอยู่เมืองเตง ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องเดินทัพมาถึงเมืองติน จึงให้ตั้งค่ายประชิดเมืองตินไว้ ขณะนั้นอาณาประชาราษฎร์ชาวเมืองตินมีความโกรธก๋งจูเจียวก๋งจูก่อซึ่งฆ่าเอียมซือผู้หาความผิดมิได้นั้นเสีย ชาวเมืองมีความพยาบาทอยู่ ครั้นแจ้งว่ากงซุนเหงาซึ่งเป็นบุตรเอียมซือไปพากองทัพเมืองฌ้อมาก็มีความยินดีจะเข้าด้วย
ฝ่ายก๋งจูเจียวครั้นแจ้งว่ากองทัพฌ้อเลงอ๋องยกมาตั้งประชิดเมืองตินดังนั้น จึงให้คนไปหาตัวก๋งจูก่อมา ณ บ้านแล้วบอกว่า บัดนี้กองทัพฌ้อเลงอ๋องยกมาจะตีเมืองเรา เรามีความวิตกนักจึงให้ไปหาท่านมาหมายจะปรึกษาราชการด้วย ก๋งจูก่อจึงว่าไว้แต่ก่อน ว่าถ้ากองทัพฌ้อเลงอ๋องยกมาท่านจะคิดอุบายให้ถอยไปจงได้ เราจึงสิ้นวิตกนอนใจอยู่ ก๋งจูเจียวจึงตอบว่าเราก็คิดเห็นอุบายอยู่จริง แต่ขัดข้องด้วยของสิ่งหนึ่ง ถ้าท่านยอมให้แล้ว กองทัพฌ้อเลงอ๋องก็จะเลิกกลับไปเอง หาต้องป่วยการทแกล้วทหารไม่ ก๋งจูก่อจึงว่า ท่านคิดเห็นอุบายอย่างไรจงว่าออกมาให้เราฟังจะแจ้งเถิด ก๋งจูเจียวจึงว่า เราจะขอศีรษะท่านออกไปคำนับเป็นของกำนัลฌ้อเลงอ๋องแล้วก็จะเลิกทัพกลับไปดอก
ก๋งจูก่อได้ฟังดังนั้นตกใจนักจึงลุกขึ้นจะวิ่งหนี จออิวซึ่งยืนอยู่ข้างก๋งจูเจียวนั้นก็ช่วยกันจับก๋งจูก่อตัดศีรษะส่งให้ก๋งจูเจียว ก๋งจูเจียวก็หิ้วเอาศีรษะก๋งจูก่อออกไป ณ ค่ายฌ้อเลงอ๋อง คำนับแล้วแจ้งความว่า ซึ่งคิดการฆ่าเอียมซือแลตั้งกงจูหลิวเป็นเจ้าเมืองนั้น เพราะก๋งจูก่อเป็นต้นคิดบังคับการงานทั้งปวง อันตัวข้าพเจ้านี้เป็นแต่ผู้น้อยอยู่ในบังคับบัญชาก๋งจูก่อ ครั้นทราบว่าท่านผู้มีบุญญาธิการยิ่งกว่าหัวเมืองทั้งปวงยกกองทัพมา จึงตัดเอาศีรษะก๋งจูก่อออกมาลุกะโทษขอพึ่งบุญท่านต่อไป
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังก๋งจูเจียวสารภาพโทษและยกเกียรติยศยกย่องตัวดังนั้น ถูกใจมีความยินดีนักนิ่งยิ้มอยู่ ก๋งจูเจียวเห็นฌ้อเลงอ๋องหาความโกรธมิได้ก็มีความยินดี จึงคุกเข่าลงคำนับเดินยอบตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า เมื่อครั้งบิดาท่านก็ยกมาตีเมืองตินได้ก็เป็นเกียรติยศอยู่ครั้งหนึ่ง บัดนี้ท่านมาก็ได้เมืองตินโดยสะดวก กระบี่ก็มิได้ถอดออกมาจากฝัก เกาทัณฑ์ก็มิได้ขึ้นสาย เผอิญให้กงจูหลิวเจ้าเมืองหนีเอาตัวรอดทิ้งเมืองเสียก็เพราะบุญบารมีของท่านจึงเป็นดังนี้ ขอท่านจงจัดให้ผู้มีสติปัญญาอยู่รักษาเมืองติน เอาไว้เป็นอาณาเขตเมืองขึ้นของท่านสืบไปเถิด ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดนี้ก็ต้องด้วยปัญญาของเราแล้ว ท่านจงกลับเข้าไปในเมืองจัดแจงให้เรียบร้อยราบคาบ เพลาพรุ่งนี้เราจึงจะยกทหารเข้าไปในเมือง ก๋งจูเจียวได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักก็คำนับลาไป
ฝ่ายก๋งจูเซ่งซึ่งมาด้วยในกองทัพฌ้อเลงอ๋อง ครั้นเห็นฌ้อเลงอ๋องเชื่อถ้อยคำแล้วปล่อยก๋งจูเจียวไปเสียดังนั้น จึงเข้าไปคำนับร้องไห้แล้วแจ้งความว่า อันก๋งจูเจียวกับขงฮวนเป็นต้นคิดฆ่าเอียมซือพี่ชายข้าพเจ้าเสีย ซึ่งตัดเอาศีรษะก๋งจูก่อออกมาให้ท่านนั้นเป็นกลอุบายจะให้พ้นโทษของตัวดอก ถ้าแลท่านไม่ฆ่าก๋งจูเจียวกับขงฮวน แล้วอันเอียมซือผู้ตายนั้นเห็นจะหลับตาลงไม่ เพราะเหตุว่าท่านไม่กำจัดคนสองคนเสีย ฌ้อเลงอ๋องเห็นกงจูเซ่งเข้ามาร้องไห้แจ้งความดังนั้นคิดสงสารนักจึงตอบว่า ท่านอย่าวิตกเลย การซึ่งจะกำจัดคนขบถนั้นไว้ธุระเรา ต่อเข้าไปในเมืองจึงจะทำให้สำเร็จ
ฝ่ายก๋งจูเจียว ครั้นเพลารุ่งขึ้นก็จัดแจงที่ทางสำหรับเจ้าเมืองเสร็จแล้ว ก็ออกมารับฌ้อเลงอ๋องเข้าไปในเมืองติน ฌ้อเลงอ๋องก็ขึ้นนั่งบนที่ว่าราชการ ขุนนางชาวเมืองตินก็มาคำนับพร้อมกัน ฌ้อเลงอ๋องจึงให้หาตัวขงฮวนเข้ามา จึงมีกระทู้ถามว่า ตัวเป็นคนลงมือฆ่าเอียมซือผู้เป็นซีจูเสีย ครั้นเราจะไม่ฆ่าท่านเสียจะเป็นตัวอย่าง ขุนนางทั้งปวงก็จะหายำเกรงเราไม่ จึงสั่งบูซูให้เอาตัวขงฮวนไปตัดศีรษะเสีย แล้วให้เอาศีรษะขงฮวนกับศีรษะก๋งจูก่อไปเสียบไว้ที่ประตูเมือง ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าแก่ก๋งจูเจียวว่า ตัวท่านได้เอาศีรษะก๋งจูก่อออกมาลุกะโทษนั้นความชอบของท่านก็มีอยู่ แต่คำโจทก์เขาฟ้องว่าท่านเป็นคนต้นคิด ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันให้ฆ่าท่านเสีย ครั้นจะยกโทษท่านเสียราษฎรชาวเมืองก็จะครหานินทาเราว่าเข้าด้วยคนผิด แต่ความชอบของท่านมีอยู่จะลดเสียกึ่งหนึ่ง ปรับแต่เพียงเนรเทศท่านไปให้อยู่เสียเมืองอวด ท่านอย่าเสียนํ้าใจเลยเราจะให้ขุนนางตามไปส่ง ก๋งจูเจียวก็คำนับลาออกมาบ้านจัดแจงครอบครัวกับสิ่งของสัมภาระทั้งปวงขึ้นบรรทุกเกวียน เสร็จแล้วก็รีบไปเมืองอวดกับขุนนางที่ฌ้อเลงอ๋องให้กำกับไปส่ง
กงจูเซ่งจึงพากงซุนเหงาผู้หลานเข้าไปคำนับฌ้อเลงอ๋อง ณ ที่ออกขุนนางว่าซึ่งท่านทำโทษแก่พวกขบถแก้แค้นแทนข้าพเจ้านั้นบุญคุณท่านหาที่สุดมิได้ ฌ้อเลงอ๋องจึงตอบว่าเราก็มีความกรุณาคิดจะให้ท่านเป็นเจ้าเมืองตินอยู่ แต่บ้านเมืองยังหาราบคาบไม่ ด้วยพวกก๋งจูเจียวก๋งจูก่อขงฮวนสามคนนี้ จะคิดพยาบาททำร้ายแก่ท่าน ท่านสองคนอาหลานจงไปอยู่เมืองฌ้อกับเราก่อนเถิด ก๋งจูเซ่งจึงว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าก็กำพร้าหาบิดามารดามิได้ จะเอาท่านเป็นที่พึ่งไปกว่าจะหาชีวิตมิได้
ฌ้อเลงอ๋องครั้นปราบปรามเมืองตินราบคาบ มีใจกำเริบขึ้นจึงสั่งให้ไปรื้อหอไทเบี้ยวซึ่งไว้รูปเจ้าเมืองแต่ก่อนนั้นเสีย จึงให้ซวนฮองสุดอยู่รักษาเมืองติน ด้วยซวนฮองสุดมีความชอบ จับทหารเมืองเตงได้ครั้งก่อน ครั้นจัดแจงบ้านเมืองเรียบร้อยแล้ว ก็เลิกกองทัพพากงจูเซ่งกงซุนเหงากลับมาเมืองฌ้อ
ครั้นรุ่งขึ้นปีใหม่ ฌ้อเลงอ๋องออกมาที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง ฌ้อเลงอ๋องจึงปรึกษาว่าจะยกทัพไปตีเมืองชัว ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด หงอกือจึงว่าชัวเลงก๋งเจ้าเมืองชัวใหม่คนนี้หาดีไม่ ฆ่าบิดาของตัวเสียชิงเอาสมบัติ ซึ่งท่านจะยกทัพไปตีเมืองชัวนั้น ก็จะต้องสู้รบตายลงทั้งสองฝ่ายเปรียบเหมือนสาดนํ้ารดกันหาต้องการไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าให้ท่านไปเที่ยวเลียบเมืองตรวจดูด่านทางทั้งปวง แล้วไปตั้งค่ายอยู่ตำบลซินตี้ซึ่งเป็นที่พรมแดน จึงให้คนเอาเงินทองสิ่งของทั้งปวงเข้าไปให้ชัวเลงก๋งว่า ชัวเลงก๋งเป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ เงินทองซึ่งท่านให้ทั้งนี้ปรารถนาจะให้แจกทแกล้วทหารทั้งปวง ชัวเลงก๋งเป็นคนโลภเห็นแก่ลาภก็จะรับไว้ วางใจว่าท่านเป็นกันเอง จึงให้หาชัวเลงก๋งออกมา ณ ค่ายว่าท่านจะปรึกษาราชการด้วย เราจึงจับฆ่าเสียก็จะสำเร็จการของท่านโดยสะดวก
ฌ้อเลงอ๋องก็เห็นด้วย จึงให้ตรวจเตรียมทแกล้วทหารและเกวียนเสบียงเสร็จแล้วก็ยกไปตำบลซินตี้ จึงจัดแจงเงินทองสิ่งของทั้งปวงบรรทุกเกวียน ให้ขุนนางมีสติปัญญานำเข้าไปให้ชัวเลงก๋ง ครั้นถึงจึงคำนับแจงความว่า ฌ้อเลงอ๋องนายข้าพเจ้าให้เอาเงินทองสิ่งของทั้งนี้มาให้ท่านจะได้แจกจ่ายแก่ทหารทั้งปวง แล้วให้เชิญท่านออกไป ณ ค่ายจะปรึกษาราชการด้วย ชัวเลงก๋งได้สิ่งของเงินทองมีความยินดีนักหาทันตรึกตรองพิจารณาไม่ จึงสั่งให้จัดแจงเกวียนจะออกไปหาฌ้อเลงอ๋อง
ขณะนั้นกงซุนกุยเซงเป็นไตหู แจ้งว่าชัวเลงก๋งจะออกไปคำนับฌ้อเลงอ๋องตกใจนัก จึงรีบเข้าไปหาชัวเลงก๋งคำนับแล้วว่า อันฌ้อเลงอ๋องนี้เป็นคนทุจริตหาความสัจมิได้ ซึ่งเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของมาให้ท่านทั้งนี้พิเคราะห์ดูหามีธุระสิ่งใดซึ่งจะควรให้กับท่านไม่ ซึ่งท่านจะออกไปคำนับครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีอันตรายแก่ท่านเป็นมั่นคงขอท่านจงดำริให้ดีก่อน
ชัวเลงก๋งจึงว่า เมืองเราก็เป็นเมืองเล็กทแกล้วทหารก็น้อย ครั้นเราจะไม่ออกไปคำนับเขาก็จะโกรธยกมาตีเมืองเรา เราจะสู้เขาได้หรือ อนึ่งฌ้อเลงอ๋องกับเราก็หามีอริกันไม่ ซึ่งจะคิดทำร้ายเรานั้นไม่เห็นด้วย กงซุนกุยเซงจึงว่า ซึ่งไม่เชื่อถ้อยคำข้าพเจ้าแล้วจะขืนออกไปคำนับฌ้อเลงอ๋องให้ได้ก็ตามเถิด แต่ท่านจงตั้งก๋งจูอิ๋วซึ่งเป็นบุตรท่านให้เป็นที่ซีจูเสียก่อนจึงออกไป ชัวเลงก๋งจึงคิดว่าครั้นจะขัดขืนไม่ทำตามก็เกรงใจกงซุนกุยเซงอยู่ด้วยเขาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงตั้งก๋งจูอิ๋วขึ้นเป็นที่ซีจู จึงให้กงซุนกุยเซงอยู่เฝ้าเมืองรับผิดชอบสั่งสอนซีจูด้วย ครั้นสั่งเสร็จแล้วก็ออกมาขึ้นเกวียนชวนชัวเลียดกับคนใช้ประมาณร้อยเศษ รีบไป ณ ค่ายฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องครั้นแจ้งว่าชัวเลงก๋งออกมาหาจึงจัดแจงทหารซุ่มไว้แล้วสั่งว่า ถ้าชัวเลงก๋งเสพสุรากับเราเมาแล้วเราทิ้งจอกสุราลงเป็นสำคัญ จงตรูกันออกมาจับชัวเลงก๋งมัดเสีย ทหารทั้งปวงก็ไปซุ่มอยู่ตามสั่ง
ชัวเลงก๋งครั้นมาถึงค่ายฌ้อเลงอ๋อง จึงลงจากเกวียนพาคนสนิทเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋อง ต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม ฌ้อเลงอ๋องจึงกล่าวกับชัวเลงก๋งว่า เมื่อครั้งก่อนนั้นท่านกับเรามาพบกันที่ตำบลนี้เป็นแปดปีแล้ว เราดูรูปร่างท่านก็เปล่งปลั่งบริบูรณ์ขึ้นกว่าแต่ก่อนหาชราไม่ ท่านยังค่อยเป็นสุขอยู่หรือ หรือหาความสุขมิได้ประการใด ท่านจงบอกให้เราแจ้งด้วย ชัวเลงก๋งจึงตอบว่าตัวข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองเล็กน้อย ซึ่งได้ความสุขอยู่นี้ก็เพราะบุญบารมีของท่านซึ่งเป็นเจ้าเมืองใหญ่ มีอาณาเขตกว้างขวางปกแผ่มาจึงมีความสุขอยู่ฉะนี้ ฌ้อเลงอ๋องทำเป็นหัวเราะมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งที่ข้างใน ปรารถนาจะมิให้ทหารชัวเลงก๋งตามเข้าไปได้ แล้วชวนเชิญชัวเลงก๋งเสพสุราร่วมโต๊ะเดียวกัน ชัวเลงก๋งขัดมิได้ก็เสพสุรากับฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องแสร้งให้คนใช้รินสุราให้ชัวเลงก๋งกินจนเมาตั้งตัวไม่ตรงจึงแกล้งทำให้จอกสุราตกลง ทหารซุ่มอยู่นั้นก็ตรูออกมาจับชัวเลงก๋งมัดไว้ ชัวเลงก๋งเมาสุราเต็มประดาหารู้สึกตัวไม่
ฌ้อเลงอ๋องจึงออกมาประกาศแก่ทหารซึ่งตามชัวเลงก๋งมานั้นว่า บัดนี้ชัวเลงก๋งนายพวกเจ้าทั้งปวงทำการทุจริตฆ่าบิดาของตัวเสียชิงเอาสมบัติ เราเห็นชัวเลงก๋งทำการหาดีไม่ เราให้จับตัวมัดเสียแล้ว ซึ่งพวกเจ้าทั้งปวงจะยอมทำราชการในเรา เราจะให้บำเหน็จรางวัล ถ้ามิยอมอยู่จะกลับไปบ้านเมืองก็ตามเถิด ทหารทั้งปวงได้ยินว่าเขาจับนายของตัวก็ตกใจนัก ครั้นจะยอมอยู่เป็นบ่าวฌ้อเลงอ๋องก็คิดถึงบุตรภรรยาที่อยู่ในเมืองชัวต่างคนก็นิ่งอยู่ ฌ้อเลงอ๋องเห็นทหารทั้งปวงนิ่งอยู่ดังนั้นสำคัญว่าพวกทหารเหล่านี้หาสมัครอยู่ในตัวไม่ มีความโกรธเป็นกำลัง จึงสั่งให้จับทหารทั้งปวงมัดเสีย ชัวเลงก๋งครั้นสร่างสุรารู้ว่าตัวต้องมัดดังนั้น จึงว่าแก๋ฌ้อเลงอ๋องว่า ตัวข้าพเจ้าผิดสิ่งใดหรือ ท่านจึงให้มัดข้าพเจ้าไว้ดังนี้
ฌ้อเลงอ๋องจึงตอบว่า ตัวทำการทุจริตฆ่าบิดาของตัวเสียเทพยดาจึงบันดาลดลใจเราให้จับตัวฆ่าเสียบ้าง ชัวเลงก๋งได้ฟังฌ้อเลงอ๋องว่าดังนั้นหาโต้ตอบประการใดไม่ ทอดใจใหญ่แล้วจึงคิดว่าเมื่อจะมานั้นกงซุนกุยเซงก็ได้ทัดทานเรา เราหาเชื่อฟังไม่จึงเป็นดังนี้ ฌ้อเลงอ๋องจึงสั่งทหารให้เอาตัวชัวเลงก๋งออกไป เอาศิลาทับจนขาดใจตาย แล้วให้เอาตัวทหารชัวเลงก๋งที่มัดไว้นั้นไปตัดศีรษะเสียเจ็ดสิบคน จึงให้ทำหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่าชัวเลงก๋งฆ่าบิดาชิงเอาสมบัติ เราจึงฆ่าชัวเลงก๋งเสีย ครั้นทำหนังสือแล้วให้คนเอาไปปิดไว้ที่ประตูเมืองชัว แล้วให้ก๋งจูคีจิดคุมทหารยกไปตีเมืองชัวด้วย
ฝ่ายซีจูอิ๋วบุตรชัวเลงก๋งซึ่งเฝ้าเมืองชัวอยู่นั้น แจ้งกิตติศัพท์ว่าฌ้อเลงอ๋องฆ่าบิดาเสียตกใจนัก พอมีผู้มาบอกว่ากองทัพเมืองฌ้อยกมาจะตีเอาเมืองชัวด้วย ซีจูอิ๋วจึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ก๋งจูคีจิดยกทัพมาถึงเมืองชัวเห็นปิดประตูเมืองอยู่ แล้วมีทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นกวดขัน จึงให้ตั้งล้อมเมืองชัวไว้ ซีจูอิ๋วจึงให้หาขุนนางมาปรึกษาพร้อมกัน กงซุนกุยเซงจึงว่าแต่ก่อนนั้นสิบหัวเมืองมากระทำสัจกันแต่เมืองจิ้นเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่สำหรับดูแลผิดชอบ บัดนี้เมืองฌ้อมาทำร้ายแก่เราละความสัจเสีย ขอท่านจงให้คนไป ณ เมืองจิ้นขอกองทัพมาช่วย เห็นว่าเมืองจิ้นจะเห็นแก่ไมตรีของท่านซึ่งมีมาแต่ก่อน คงจะยกทหารมาช่วยเราเป็นมั่นคง ซีจูอิ๋วก็เห็นด้วย
ขณะนั้น ชัวอิวบุตรชัวเลียดที่ตามชัวเลงก๋งออกไปตายกับพวกเจ็ดสิบคน ฌ้อเลงอ๋องให้ฆ่าเสียกับชัวเลงก๋งนั้น ชัวอิวมีความพยาบาทฌ้อเลงอ๋องอยู่ จึงขันรับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะเล็ดลอดลอบเอาหนังสือของท่านไปให้เจ้าเมืองจิ้นให้จงได้ ซีจูอิ๋วก็ทำหนังสือเป็นทางไมตรีมาขอกองทัพฉบับหนึ่ง ส่งให้ชัวอิว ชัวอิวก็คำนับรับหนังสือออกมาที่เชิงกำแพง ขึ้นนั่งบนสาแหรกแล้วให้ทหารหย่อนตัวลงไปนอกกำแพงลอบไปในเพลากลางคืน ครั้นถึงเมืองจิ้นจึงเข้าไปคำนับแล้วร้องไห้แจ้งความแต่หลังให้ฟังทุกประการ แล้วก็ส่งหนังสือให้จิ้นเจาก๋ง จิ้นเจาก๋งรับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วยังตรึกตรองอยู่ ซุนเหงาจึงว่าหัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าเมืองเรากับเมืองฌ้อเป็นหัวเมืองใหญ่ ครั้นจะไม่ไปช่วยเมืองชัวครั้งนี้เล่า หัวเมืองทั้งปวงจะครหาติเตียนว่ากลัวฝีมือทหารเมืองฌ้อจะหานับถือต่อไปไม่
จิ้นเจาก๋งจึงตอบว่า ทหารในเมืองเราที่มีชื่อเสียงก็ตายเสียหมดแล้ว ถ้ายกไปจะสู้ทหารเมืองฌ้อได้หรือ ฮันคี้จึงว่าทหารในเมืองเราน้อยก็จริง ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงหัวเมืองซึ่งเป็นไมตรีว่าเราให้ยกมาช่วยก็จะเป็นกำลังมากขึ้น เห็นจะสู้เมืองฌ้อได้ จิ้นเจาก๋งเห็นชอบด้วยจึงให้ฮันคี้เป็นคนจัดแจงไปหาหัวเมืองมาปรึกษากะเกณฑ์ทัพ ฮันคี้ก็คำนับลามาทำหนังสือม้าเร็วให้ใช้ไปแจ้งแก่หัวเมืองทั้งปวง คือ เมืองเจ๋หนึ่ง เมืองซองหนึ่ง เมืองฬ่อหนึ่ง เมืองโอยหนึ่ง เมืองเตงหนึ่ง เมืองโจ๋หนึ่ง ให้มาพร้อมกันที่ตำบลเขดไหล ตัวฮันคี้ก็ยกทหารออกไปอยู่ที่เขดไหล คนใช้ก็แยกกันเอาหนังสือไปแจ้งแก่หกหัวเมือง หกหัวเมืองครั้นแจ้งว่าจิ้นเจาก๋งเจ้าเมืองจิ้นให้หาไปพร้อมกันที่ตำบลเขดไหล จึงให้ขุนนางผู้ใหญ่คุมทหารแทนตัวเจ้าเมืองยกมาที่ตำบลเขดไหลพร้อมกันทั้งหกเมือง ฮันคี้จึงให้เชิญเจ้าเมืองหกหัวเมืองเข้ามาที่ทำเนียบ ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม ฮันคี้จึงว่าบัดนี้ฌ้อเลงอ๋องหาอยู่ในความสัจสุจริตไม่ ยกทหารมากระทำยํ่ายีแก่เมืองชัว อันเมืองชัวเล่าก็ได้ทำไมตรีกันไว้กับหกหัวเมือง ควรที่หกหัวเมืองจะมีใจเจ็บแค้นแทนเจ้าเมืองชัวผู้หาความผิดมิได้ จึงจะชอบด้วยแบบโบราณ เจ้าเมืองจิ้นนายเราก็มีอำนาจเป็นอันมาก ถ้าแม้นจะยกไปปราบเมืองฌ้อก็จะแตกไปโดยง่าย แต่ทว่าจะให้หกหัวเมืองกับเมืองชัวเป็นมิตรสันถวะต่อไปภายหน้า จึงให้มาช่วยกันปราบปรามเมืองฌ้อผู้หาความสัจมิได้
ขุนนางหกหัวเมืองได้ยินว่าจะไปรบเมืองฌ้อดังนั้น ต่างคนสั่นหัวด้วยกลัวฝีมือทหารเมืองฌ้ออยู่ ฮันคี้จึงว่าซึ่งท่านทั้งปวงจะมาเข็ดขยาดย่อหย่อนฝีมือทหารเมืองฌ้ออยู่ดังนี้หาควรไม่ เราจะว่าให้ท่านฟัง อันฌ้อเลงอ๋องนั้นอุปมาเหมือนตัวไหม อันเมืองชัวและหกหัวเมืองนั้นอุปมาเหมือนใบหม่อน ถ้าและฌ้อเลงอ๋องตีเมืองชัวได้แล้ว ก็จะมีใจกำเริบตีล่วงเลยมากระทำยํ่ายีเอาหัวเมืองทั้งปวงด้วย ก็เหมือนกับตัวไหมกินใบหม่อนเหมือนกัน ท่านทั้งปวงก็จะหามีความสุขสบายไม่ แม้นเป็นเหตุไปภายหน้าเช่นว่านี้ จิ้นเจาก๋งนายเราก็จะนิ่งเฉยเสียบ้างเหมือนกัน
ขุนนางทั้งหกครั้นได้ฟังฮันคี้ว่าดังนั้น ต่างคนต่างแลดูตากันแล้วก็นิ่งเสีย แต่หั่วไหขุนนางเมืองซองนั้นยิ้มอยู่ ฮันคี้จึงว่ากับหั่วไหว่าเมื่อแรกหัวเมืองทั้งปวงจะทำสัจสาบานต่อกันนั้น เจ้าเมืองซองนายท่านเป็นต้นคิดให้เป็นไมตรีกัน เราท่านทั้งปวงจึงได้มีความสุขปกติมาจนคุ้มเท่าทุกวันนี้ เพราะเหตุด้วยหัวเมืองทั้งปวงมิได้เบียดเบียนซึ่งกันและกัน และฌ้อเลงอ๋องมาทำแก่เมืองชัวครั้งนี้ท่านทั้งปวงมานิ่งเพิกเฉยเสียหาเจ็บร้อนด้วยเมืองชัวไม่ ก็เหมือนหนึ่งทิ้งความสัจเสีย หั่วไหจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านายข้าพเจ้าเป็นต้นคิดนั้นก็จริงอยู่ แต่เมืองข้าพเจ้าเป็นเมืองเล็กน้อย ทั้งผู้คนเสบียงอาหารก็เบาบาง ซึ่งจะยกไปกระทำแก่ฌ้อเลงอ๋องนั้นเปรียบเหมือนเอาไข่ไปกระทบเข้ากับศิลา ก็จะเป็นอันตรายไปเอง ข้าพเจ้าคิดว่าขอให้ทำหนังสือลงชื่อทั้งหกหัวเมืองฉบับหนึ่ง ไปถึงฌ้อเลงอ๋องให้เลิกทัพกลับไปเสียท่านเห็นประการใด
ฮันคี้ได้ฟังดังนั้นหาตอบประการใดไม่ จึงคิดว่าซึ่งการเรานึกไว้แต่ก่อนว่าจะให้หกหัวเมืองไปช่วยเมืองชัวก็หาสำเร็จยังคิดไม่ ครั้นดำริดังนั้นแล้วจึงว่ากับหั่วไหว่า ซึ่งท่านจะให้ทำหนังสือนั้นก็ควรอยู่ ฮันคี้จึงทำหนังสือฉบับหนึ่งเป็นของเจ้าเมืองจิ้นและเจ้าเมืองทั้งหกมาถึงฌ้อเลงอ๋องเป็นใจความว่า ฌ้อเลงอ๋องเห็นแก่ไมตรีมาแต่ก่อน จงเลิกทัพไปเสีย แล้วเข้าผนึกส่งให้ฮูหูซึ่งเป็นขุนนางรองฮันคี้ถือหนังสือไปให้ฌ้อเลงอ๋อง ฝ่ายชัวอิวซึ่งเป็นขุนนางเมืองชัวมาขอกองทัพเมืองจิ้นให้ไปช่วยเมืองชัวนั้น ครั้นไม่ได้กองทัพคิดเสียใจนักก็กลับไปเมืองชัว
ฝ่ายฮูหูครั้นมาถึงค่ายฌ้อเลงอ๋อง จึงเอาหนังสือคำนับส่งให้ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงเอาหนังสือมาดูสลักหลังแจ้งว่าเป็นของเจ้าเมืองจิ้นและเจ้าเมืองทั้งหก จึงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วจึงคิดว่า อันเมืองชัวนี้อุปมาเหมือนอยู่ในกำมือเรา จะตีเมื่อไรก็ได้เมื่อนั้น อนึ่งเราได้ลงทุนเสบียงอาหารและป่วยการล้อเกวียนผู้คนเป็นอันมาก เจ้าเมืองจิ้นและหัวเมืองทั้งหกเอาแต่กระดาษเท่ากระแบะมือกับหนังสือห้าหกบรรทัดมาให้เราจะให้เลิกทัพกลับไปดังนั้น ดูหมิ่นเราเหมือนเด็กอมมือ ครั้นคิดดังนั้นแล้ว จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า อันเมืองชัวนี้อยู่ในเขตแดนของเรา หาได้เกี่ยวข้องอยู่ในเมืองจิ้นและหัวเมืองทั้งหกไม่ ท่านจงกลับไปบอกแก่นายท่านเถิด ฮูหูก็พูดอ้อนวอนไปต่างๆ ฌ้อเลงอ๋องก็ลุกเดินเข้าไปเสียข้างใน ฮูหูก็กลับมาแจ้งแก่ฮันคีต่อหน้าขุนนางเมืองทั้งปวงตามซึ่งฌ้อเลงอ๋องว่าทุกประการ ฮันคี้และขุนนางทั้งปวงมีความน้อยใจฌ้อเลงอ๋องและมีความโกรธเป็นอันมาก ครั้นจะยกไปกระทำแก่ฌ้อเลงอ๋องเล่า ก็เกรงฝีมือทหารเมืองฌ้อ ต่างคนก็จนใจอยู่แล้วก็ยกกลับไปเมือง
ฝ่ายชัวอิวซึ่งไปขอกองทัพเมืองจิ้นไม่ได้ กลับมาถึงกลางทางพอพวกกองตระเวนก๋งจูคีจิดนายทหารเมืองฌ้อจับได้ จึงพาตัวชัวอิวเข้าไปให้ก๋งจูคีจิด ก๋งจูคีจิดถามได้ความว่าไปขอกองทัพจิ้นหาได้ไม่ ก๋งจูคีจิดจึงพูดเกลี้ยกล่อมชัวอิวให้อยู่ทำราชการด้วย ชัวอิวไม่ยอม ก๋งจูคีจิดจึงให้เอาตัวชัวอิวไปจำไว้ภายหลังค่าย แล้วคิดว่าซึ่งทัพเมืองจิ้นนั้นเห็นจะมาช่วยเมืองชัวไม่ได้เป็นแน่แล้ว จึงให้ทหารเร่งเข้าตีปีนปล้นเอาเมืองชัวทั้งกลางวันกลางคืน ทหารชาวเมืองชัวซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินก็เอาก้อนศิลาและคั่วกรวดทรายทิ้งเทลงมาเป็นสามารถ ทหารเมืองฌ้อจะหักเอายังหาได้ไม่
กุยเซงซึ่งสำเร็จราชการอยู่ในเมืองชัว จึงปรึกษากับซีจูอิ๋วซึ่งเป็นบุตรเจ้าเมืองที่ตายว่า อันเมืองเรานี้เห็นจะเสียกับเมืองฌ้อเป็นแท้แล้วด้วยหามีผู้ใดจะออกไปต่อสู้ทหารเมืองฌ้อไม่ อนึ่งเสบียงอาหารเล่าก็เบาบางไม่พอจะแจกจ่ายทแกล้วทหาร ข้าพเจ้าคิดว่าตัวข้าพเจ้าจะลาท่านออกไปหาฌ้อเลงอ๋องเมื่อแลฌ้อเลงอ๋องจะฆ่าข้าพเจ้าเสียก็ตามเถิดนึกว่าเอาชีวิตสนองคุณท่าน และแลกเอาชีวิตชาวเมืองไว้ ซีจูอิ๋วจึงตอบว่า ทุกวันนี้เราก็ได้พึ่งสติปัญญาท่าน ซึ่งท่านจะออกไปนั้น ฉวยว่าเป็นอันตรายลงก็เหมือนหนึ่งตัวเราตายและเสียเมืองชัวก็เหมือนกัน ท่านอย่าออกไปเลย กุยเซงจึงว่าท่านจะไม่ให้ข้าพเจ้าออกไปแล้วก็ตามเถิด แต่ขอให้เซียวเหงาบุตรข้าพเจ้าออกไปจึงจะสำเร็จการของท่าน ด้วยเซียวเหงามีสติปัญญาเฉลียวฉลาดและรู้ตื้นลึกหนักเบาในเมืองฌ้ออยู่ ซีจูอิ๋วก็ให้คนใช้ออกไปเรียกตัวเซียวเหงาเข้ามา ณ ที่ว่าราชการ คนใช้คำนับลาออกไปพาตัวเซียวเหงาเข้ามา ซีจูอิ๋วเห็นเซียวเหงามาจึงร้องไห้อ้อนวอนต่างๆ แล้วว่า ท่านจงออกไปพูดจาให้กองทัพเมืองฌ้อเลิกไปได้แล้ว เราจะสมนาคุณท่านให้ถึงขนาด
เซียวเหงาก็คำนับลาออกไป ณ กองทัพเมืองฌ้อ เข้าไปแจ้งแก่นายประตูว่า เรามาแต่เมืองชัว จะขอเข้าไปคำนับท่านแม่ทัพหน้า นายประตูก็ไปแจ้งความแก่ก๋งจูคีจิดตามซึ่งเซียวเหงาว่าทุกประการ ก๋งจูคีจิดก็ให้พาตัวเซียวเหงาเข้ามาจึงให้นั่งที่สมควร เซียวเหงาคำนับแล้วจึงว่าซึ่งท่านยกทัพใหญ่มาตีเมืองชัวครั้งนี้ เจ้าเมืองและทแกล้วทหารก็กลัวอำนาจบารมีท่านเห็นว่าจะสู้ท่านไม่ได้ เหมือนลูกไก่อยู่ในกำมือท่านบีบเข้าก็คงจะตาย ถ้าแม้นคลายออกก็จะรอด แต่ข้าพเจ้าแจ้งอยู่เจ้าเมืองชัวคนก่อนนั้นกระทำการทุจริตท่านประหารชีวิตเสียก็ควรอยู่แล้ว แต่ลูกหลานว่านเครือนั้นหารู้เห็นด้วยไม่ ขอท่านจงงดโทษไว้ให้สืบแซ่ไปในเมืองชัวบ้างเถิด
ก๋งจูคีจิดจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ เราก็คิดอยู่ว่าจะให้สืบตระกูลกันต่อไป แต่ทว่าฌ้อเลงอ๋องผู้นายเราได้สั่งกำชับมาว่าให้ตีเมืองชัวจงได้ ครั้นเราจะไม่ทำตามนายสั่งก็ไม่ต้องด้วยธรรมเนียมความผิดก็จะมีแก่ตัวเรา เซียวเหงาจึงตอบว่า ถ้าท่านมีความเมตตาแก่แซ่ชัวแล้ว ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งพอพ้นผิดจะว่าให้ท่านฟัง ท่านจงให้จออิวซึ่งป็นคนข้างเคียงของท่านออกไปเสียก่อน ก๋งจูคีจิดจึงว่าอันจออิวเป็นคนซื่อดอก ท่านอย่าคิดกริ่งเกรงเลย
เซียวเหงาจึงว่า ทุกวันนี้ฌ้อเลงอ๋องได้สมบัติในเมืองฌ้อ ก็ได้ด้วยการทุจริตฆ่าพี่ชายของตัวเสีย ครั้นได้สมบัติแล้วหามีใจโอบอ้อมไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินไม่ กระทำเบียดเบียนกดขี่กะเกณฑ์ให้ราษฎรมาทำเก๋งสูง การในเมืองก็ได้ความเดือดร้อน การนอกเมืองเล่าก็เที่ยวตีบ้านเล็กเมืองน้อยเป็นคนโลภเห็นแก่ลาภ ปีกลายนี้ตีเมืองติน ปีนี้ก็พูดจาหลอกลวงให้เจ้าเมืองชัวออกมาแล้วจับฆ่าเสีย มิหนำซ้ำใช้ให้ท่านมากระทำแก่เมืองชัวอีกเล่า จะเอาความชั่วมาใส่ตัวท่านให้คนทั้งปวงพลอยนินทาท่านด้วย ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญาอาจรู้การผิดและชอบอยู่ อนึ่งเมื่อครั้งบิดาท่านทำการฝังตราครั้งนั้น ก็อธิษฐานว่าท่านจะมีวาสนายิ่งกว่าพี่น้องทั้งปวง ราษฎรชาวเมืองก็นับถือว่าท่านจะได้เป็นใหญ่ต่อไป ตั้งใจคอยพึ่งบุญท่าน เพราะเห็นว่าท่านเมตตาสัตว์โดยสุจริต อันฌ้อเลงอ๋องนั้นเป็นคนโกง อุปมาเหมือนเสี้ยนหนามยอกเสียดแทงอยู่ในฝ่าเท้าท่าน ตัวท่านอุปมาเหมือนเข็มจะไม่คิดอ่านบ่งเสียให้หายบาดเจ็บหรือ ถ้าท่านลงใจด้วยแล้วข้าพเจ้าจะชักชวนพวกพ้องของข้าพเจ้าเป็นทัพผีไปช่วยกองหนึ่ง
ก๋งจูคีจิดได้ฟังเซียวเหงาว่าดังนั้นเห็นดีด้วย แต่คิดเกรงว่าความอันนี้จะได้ไปถึงฌ้อเลงอ๋องเข้ากลัวผิดอยู่ จึงทำเป็นว่าตัวเอาความมโนสาเร่มาพูดให้พี่น้องเขาร้าวฉานกันนั้น โทษตัวผิดควรจะฆ่าเสีย ครั้นคิดมารื้อหนึ่งเล่าก็เสียดายคมอาวุธจะเปื้อนโลหิตเสียเปล่าหาต้องการไม่ แต่เราฝากศีรษะไว้กับคอของตัวเถิด ตัวจงรีบเข้าไปบอกซีจูอิ๋วผู้นายให้มัดตัวออกมาลุกะโทษเสียจึงจะรอดชีวิตสืบไป ว่าแล้วก็สั่งจออิวให้ผลักไล่ไสคอเซียวเหงาออกเสียนอกค่าย
เซียวเหงาครั้นจออิวขับไล่ดังนั้น ได้ความอัปยศและมีความน้อยใจเป็นอันมาก ครั้นจะโต้ตอบก๋งจูคีจิดต่อไปเล่า ก็เกรงก๋งจูคีจิดจะฆ่าเสียจึงกลับไปหาซีจูอิ๋ว เล่าความซึ่งก๋งจูคีจิดว่านั้นให้ซีจูอิ๋วฟังทุกประการ ซีจูอิ๋วได้ฟังดังนั้นนิ่งตรึกตรองอยู่เป็นครู่แล้วจึงว่ากับเซียวเหงาว่า บิดาเราก็ถึงแก่กรรมยังหาได้ทำการฝังศพไม่ ทั้งตัวเราเล่าก็ยังไม่ได้เป็นเจ้าบ้านภารเมือง ราษฎรก็ยังไม่ปกติเรียบร้อย จึงคิดเห็นว่าจะสู้ฝีมือทหารฌ้อเลงอ๋องไม่ได้จึงให้ท่านออกไปพูดจาอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้น เขาก็ไม่มีความเมตตาแก่เรา มิสู้ก็ต้องจำสู้ เดชะบุญของเรายังไม่ถึงอับจนก็จะมีกองทัพมาช่วย ครั้นพูดกันแล้วก็จัดแจงทหารเพิ่มเติมขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินและประตูไว้เป็นสามารถ ก๋งจูคีจิดก็ให้ทหารเข้ามาตีเมืองชัวอีกเป็นหลายครั้งก็หาได้ไม่ ด้วยทหารชาวเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินกวดขันอยู่ จึงให้ทหารล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน ก๋งจูคีจิดตั้งล้อมเมืองอยู่นั้นแต่เดือนสี่มาเดือนสิบเอ็ด
ขณะนั้นกงซุนกุยเซงบิดาเซียวเหงา ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่ในเมืองชัวนั้นป่วยลง ซีจูอิ๋วให้แพทย์ประกอบยากินเป็นหลายขนานโรคนั้นก็ไม่บรรเทา กงซุนกุยเซงก็ป่วยหนักลงจนลุกนั่งไม่ได้ กำลังราชการในเมืองชัวซึ่งจะรักษาหน้าที่เชิงเทินนั้นก็อ่อนน้อยถอยลงหาเข้มแข็งเหมือนแต่ก่อนไม่ ทั้งเสบียงอาหารในเมืองนั้นก็ไม่มีจะแจกจ่ายกัน ทแกล้วทหารแลราษฎรชาวเมืองได้ความอดอยากมาก ตายเสียกึ่งหนึ่ง คนที่รักษาหน้าที่เชิงเทินนั้นก็เบาบางน้อยตัวลง
ฝ่ายก๋งจูคีจิดตั้งแต่ให้ทหารเข้าหักเอาเมืองชัวหลายครั้งไม่ได้รำคาญใจอยู่ เพลาวันหนึ่งจึงพาคนสนิทออกเที่ยวเดินดู เห็นผู้คนบนเชิงเทินนั้นน้อยตัวลง จึงกลับมาค่ายสั่งให้ทหารตีเมืองพร้อมกันทั้งสี่ด้าน นายทัพนายกองและทหารทั้งปวงต่างก็เอาบันไดหกพาดกำแพง และเอาเชือกทิ้งคร่อมใบเสมาเหนี่ยวขึ้นไปบนกำแพงได้ไล่ฆ่าฟันพวกชาวเมือง พวกชาวเมืองซึ่งรักษาที่เชิงเทินอยู่นั้นหามีกำลังที่จะสู้รบไม่ ต่างคนก็ทิ้งหน้าที่เชิงเทินเสีย วิ่งหนีเอาตัวรอด ทหารเมืองฌ้อก็เปิดประตูทั้งสี่ด้านรับแม่ทัพนายกองเข้าไปได้พร้อมกัน ขณะนั้นมีทหารจับซีจูอิ๋วมัดมาให้ก๋งจูคีจิด ก๋งจูคีจิดจึงให้เอาซีจูอิ๋วกับชัวอิวซึ่งจับไว้ได้นั้นใส่เกวียนส่งไปให้ฌ้อเลงอ๋อง ณ ตำบลซินตี้ ก๋งจูคีจิดจึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่ามิให้ผู้ใดกระทำยํ่ายีแก่ราษฎรชาวเมือง แล้วก็สั่งให้ทำมาหากินตามภูมิลำเนาของตัวเหมือนแต่ก่อน
ขณะนั้นเซียวเหงารักษากงซุนกุยเซงซึ่งเป็นบิดาอยู่บ้าน ครั้นก๋งจูคีจิดเข้าเมืองได้แล้ว เซียวเหงาจึงมาหาก๋งจูคีจิด คำนับแล้วก็นิ่งอยู่ ก๋งจูคีจิดเห็นเซียวเหงามาคำนับ ครั้นจะจับตัวไปส่งฌ้อเลงอ๋องเล่าก็คิดเสียดายอยู่ด้วยเซียวเหงาเป็นคนเฉลียวฉลาดมีสติปัญญาควรที่จะชุบเลี้ยงไว้ทำราชการสืบต่อไป จึงหาเอาโทษเหมือนขุนนางเมืองชัวทั้งปวงไม่ เซียวเหงาครั้นเห็นก๋งจูคีจิดไม่พูดจาประการใดก็เข้าใจในทีแล้วก็คำนับลงมา ณ บ้าน ปฏิบัติรักษาบิดาอยู่ บิดาที่ป่วยนั้นก็ถึงแก่กรรม เซียวเหงาจึงทำการฝังศพไว้ตามธรรมเนียมเสร็จแล้วก็ไปทำราชการอยู่ด้วยก๋งจูคีจิด
ขณะเมื่อก๋งจูคีจิดตีเมืองชัวได้นั้น พระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้สิบสี่ปี
ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องตั้งค่ายอยู่ ณ ตำบลซินตี้ ขณะเมื่อใช้ให้ก๋งจูคีจิดไปตีเมืองชัวนั้น ฌ้อเลงอ๋องก็เลิกทัพกลับมาเมืองฌ้อ เพลาวันหนึ่งฌ้อเลงอ๋องเข้านอนฝันว่า เทพารักษ์ซึ่งสิงสถิตอยู่ ณ เขากิวกังซัวมาว่ากับฌ้อเลงอ๋องว่า ให้ฌ้อเลงอ๋องเอาธูปเทียนสิ่งของไปบวงสรวงสังเวยเทพารักษ์ เทพารักษ์จะให้เป็นเจ้าเมืองตังจิว ครั้นสิ้นฝันแล้วก็ตื่นขึ้นมีความยินดีนัก พอเพลาเช้าออกไป ณ ที่ว่าราชการจึงเล่าให้ขุนนางทั้งปวงฟังตามซึ่งฝันนั้นทุกประการ แล้วให้จัดแจงสิ่งของจะไปบวงสรวงเทพารักษ์ ครั้นจัดแจงเสร็จแล้วฌ้อเลงอ๋องก็พาขุนนางที่สนิทกับทหารไป ณ เขากิวกังซัว
ฝ่ายขุนนางซึ่งก๋งจูคีจิดใช้ให้คุมเกวียนคนโทษสองคนมาส่งฌ้อเลงอ๋องนั้น ครั้นมาถึงเขากิวกังซัวซึ่งอยู่กลางหนทางที่จะมานั้น แจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องออกมาบวงสรวงเทพารักษ์อยู่ ณ เขากิวกังซัว จึงนำคนโทษสองคนเข้าไปคำนับแล้วแจ้งความซึ่งก๋งจูคีจิดตีเมืองชัวได้ให้ฟังทุกประการ ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าบิดาซีจูอิ๋วซึ่งเป็นเจ้าเมืองชัวทำการทุจริตหาดีไม่ ฆ่าบิดาของตัวเสียชิงเอาสมบัติเราก็ฆ่าเสียแล้ว แต่จะฆ่าคนเดียวนั้นหาต้องอย่างธรรมเนียมไม่ จะต้องเอาโทษซีจูอิ๋วซึ่งเป็นบุตรนั้นด้วย จะได้เอาศพเซ่นเทพารักษ์ แต่ชัวอิวนั้นให้งดไว้ยังไม่ให้ฆ่า
ซินบูอู๊ซึ่งเป็นขุนนางในฌ้อเลงอ๋องจึงว่า ท่านทำอย่างนี้หาควรไม่ เมื่อครั้งก่อนนั้นซองเซียงก๋งเจ้าเอาศพมาเซ่นเทพารักษ์ เจ้าเมืองซึ่งเป็นมิตรไมตรีกับเจ้าเมืองซองนั้นรู้ไปก็ชวนกันติเตียนซองเซียงก๋งต่างๆ ก็หามาขึ้นเป็นพวกพ้องเหมือนอย่างแต่ก่อนไม่ ฌ้อเลงอ๋องก็ไม่ฟังจึงตอบว่า บิดาซีจูอิ๋วเป็นคนหารู้จักคุณบิดามารดาไม่ ควรจะประหารชีวิตเสีย และสั่งให้ทหารเอาตัวซีจูอิ๋วไปฆ่าเสีย เอาศพมาเซ่นเทพารักษ์ ซินบูอู๊เห็นฌ้อเลงอ๋องไม่เชื่อฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ แล้วจึงนึกว่าฌ้อเลงอ๋องทำดังนี้เห็นจะหามีวาสนายืนยาวไม่ ครั้นฌ้อเลงอ๋องทำการบวงสรวงเสร็จแล้วกลับมาเมืองฌ้อ จึงให้เอาตัวชัวอิวไปใส่คุกไว้
ฝ่ายซินบูอู๊ครั้นกลับมา ณ บ้าน มีความน้อยใจด้วยฌ้อเลงอ๋องหาเชื่อฟังไม่ จึงเข้าไปหาฌ้อเลงอ๋องคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าก็ชราแล้วจะขอลาท่านออกนอกราชการไปทำมาหากินเลี้ยงชีวิตใหม่ ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นซินบูอู๊ไม่สมัครอยู่ในราชการ ครั้นจะขัดขืนก็คิดว่าซินบูอู๊ได้มีความชอบไว้แต่ก่อนก็ยอมให้ไป ซินบูอู๊ก็คำนับลาไปตั้งทำมาหากินตามภูมิลำเนาอยู่ ณ บ้านเดิมของตน
ฝ่ายชัวอิวซึ่งต้องจำอยู่ ณ คุก คิดถึงซีจูอิ๋วซึ่งชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนก็ร้องไห้รักถึงสามวันสามคืน ขณะเมื่อฌ้อเลงอ๋องให้เอาตัวชัวอิวไปจำไว้นั้น ให้คนใช้สืบข่าวอยู่เนืองๆ ว่าชัวอิวจะพูดจาว่ากล่าวประการใด ครั้นแจ้งว่าชัวอิวร้องไห้รักซีจูอิ๋วดังนั้น จึงคิดว่าชัวอิวคนนี้เป็นคนมีกตัญญูอยู่ต่อเจ้านาย ควรที่จะชุบเลี้ยงไว้ จึงให้คนไปถอดเอาชัวอิวมา แล้วพูดจาเกลี้ยกล่อมชัวอิวให้อยู่ทำราชการด้วย ชัวอิวมีความพยาบาทฌ้อเลงอ๋องอยู่ด้วยฌ้อเลงอ๋องฆ่าบิดาของตัวเสีย จึงคิดว่านานไปข้างหน้าจะแก้แค้นฌ้อเลงอ๋องให้จงได้ จึงยอมอยู่ทำราชการด้วยฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงตั้งให้ชัวอิวเป็นขุนนางในทำเนียบ แล้วจัดที่บ้านเรือนให้อยู่ตามสมควร ชัวอิวก็คำนับลามาอยู่ ณ บ้าน เพลาวันหนึ่งชัวอิวไปหาฌ้อเลงอ๋อง ณ ที่ว่าราชการ คำนับแล้วจึงว่า ทุกวันนี้เมืองจิ้นกับเมืองฌ้อก็เป็นเมืองใหญ่ แต่เมืองจิ้นอยู่ใกล้เขตแดน หัวเมืองทั้งปวงจึงไปขึ้นกับเมืองจิ้นเป็นหลายเมือง บัดนี้ท่านก็ตีเมืองตินได้เมืองชัวได้เป็นเขตแดนของท่านกว้างขวางออกไป แต่เมืองตินเมืองชัวเป็นเมืองเก่า ป้อมกำแพงปรักหักพังหาบริบูรณ์ไม่ ขอท่านจงให้ไปซ่อมแซมเสียให้แน่นหนามั่นคง แล้วให้ขุนนางที่มีสติปัญญาไปเป็นเจ้าเมือง และตั้งฝึกหัดทแกล้วทหารให้ชำนิชำนาญในการกระบวนรบ จึงไปตีเอาเมืองหงอและเมืองอวด ถ้าได้แล้วก็จะเป็นอาณาเขตของท่านกว้างขวางออกไป หัวเมืองเล็กน้อยทั้งปวงก็จะกลัวอำนาจมาขอขึ้นกับท่าน ท่านก็จะได้เป็นใหญ่ขึ้นเสมอกับเมืองตังจิว
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังชัวอิวว่าต้องใจดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งท่านว่านี้ถูกกับใจเราคิดไว้ ครั้นพูดกันแล้วฌ้อเลงอ๋องจึงได้ทำหนังสือสองฉบับใจความในหนังสือนั้นว่าให้ก๋งจูคีจิดเป็นเจ้าเมืองชัว ซวนฮองสุดเป็นเจ้าเมืองติน ให้จัดแจงกำแพงป้อมประตูและฝึกหัดทแกล้วทหารไว้สำหรับเมืองให้พรักพร้อม ถ้าฉุกมีราชการเมื่อใดก็ให้ได้เมื่อนั้น ครั้นทำหนังสือเสร็จแล้วเข้าผนึกให้คนถือไปเมืองตินเมืองชัวคนละฉบับ จึงให้ขุนนางสองนายคุมคนสองกองไปทำเมืองด้านทิศใต้เมืองฌ้อเมืองหนึ่ง ทิศเหนือเมืองฌ้อเมืองหนึ่ง ฌ้อเลงอ๋องครั้นจัดแจงบ้านเมืองเสร็จแล้วก็มีใจกำเริบขึ้นอยากจะเป็นที่ฮ่องเต้ จึงให้หาหมอเสี่ยงทายขุนนางฝ่ายข้างโหรมาแล้วว่า เราให้หาท่านมาบัดนี้ จะให้ดูชะตาราศีเราว่าเมื่อไรจะได้เป็นที่อ๋อง หมอเสี่ยงทายจึงว่า ท่านก็เป็นที่อ๋องอยู่แล้วจะให้ดูไปทำไมเล่า ฌ้อเลงอ๋องจึงว่า เราเป็นที่อ๋องก็จริงแต่ยังต้องไปขึ้นเมืองตังจิวอยู่ เราคิดว่าทุกวันนี้จะไม่ไปคำนับแก่ผู้ใดแล้ว จึงให้ท่านมาดูว่าจะถึงที่ฮ่องเต้หรือยัง หมอเสี่ยงทายขุนนางจึงว่าซึ่งท่านรู้ดีและชั่วนั้น จงไปเอาเต่าซึ่งรักษาไว้ในคลังสำหรับเป็นที่เสี่ยงทายแต่ครั้งปู่และบิดาท่านมา
ฌ้อเลงอ๋องจึงให้คนไปเอาเต่ามาจากคลังส่งให้ขุนนางเสี่ยงทาย ขุนนางเสี่ยงทายจึงให้ฌ้อเลงอ๋องอธิษฐานตัวเสร็จแล้วเอาอีแปะไว้ในตัวเต่าสามอันแล้วก็สั่นเสี่ยงทาย ดูตามสังเกตเหมือนแต่ก่อน ขณะเมื่อสั่นตัวเต่านั้นเทพยดาอาเพศเพราะฌ้อเลงอ๋องจะไม่ได้เป็นใหญ่ จึงยังเหตุให้เต่าแตกออกไปเป็นสองซีก ขุนนางเสี่ยงทายจึงว่าแก่ฌ้อเลงอ๋องว่า บัดนี้เต่าแตกเสียแล้ว ซึ่งจะดูให้รู้ดีและชั่วนั้นหาแน่ไม่ ฌ้อเลงอ๋องเห็นเต่าแตกดังนั้นเสียใจโกรธนัก จึงเอาเต่าที่แตกนั้นทิ้งเสียแล้วว่า ซึ่งเต่าแตกไปเสียนี้ เหมือนเทพยดาจะไม่ให้เป็นใหญ่แล้วก็ให้เราเกิดมาทำไมเล่า ฌ้อเลงอ๋องเป็นคนโทโสมาก ก็บ่นว่าพิไรไปโทษเอาเทพยดาต่างๆ
จออิวซึ่งเป็นคนข้างเคียงของฌ้อเลงอ๋อง เห็นฌ้อเลงอ๋องโกรธจึงว่าซึ่งท่านจะน้อยใจด้วยเต่าแตกนั้นควรหาไม่ การที่จะดีและชั่วนั้นก็เป็นเพราะนํ้าใจของท่าน ถ้าปฏิบัติดีก็จะได้ดีถ้าปฏิบัติชั่วก็จะได้ชั่ว ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังจออิวทักทายชี้แจงดังนั้นก็ค่อยบรรเทาความโกรธลง จึงให้เลิกการเสี่ยงทายลง ตั้งแต่นั้นมาหัวเมืองทั้งปวงซึ่งนานาประเทศเล็กน้อยก็มาขึ้นแก่เมืองฌ้อเป็นหลายเมือง เมืองฌ้อครั้งนั้นบริบูรณ์มีอำนาจขึ้นกว่าแต่ก่อน กิตติศัพท์อันนี้รู้ไปถึงเมืองเจ๋ เจ๋เก๋งก๋งอยากจะใคร่เป็นไมตรีกับเมืองฌ้อ จึงให้วันเอ๋งซึ่งเป็นเสียงก๊ก คุมบรรณาการขึ้นบรรทุกเกวียนเสร็จแล้วก็ไปเมืองฌ้อ
ขณะเมื่อวันเอ๋งไปนั้น กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงฌ้อเลงอ๋องว่า วันเอ๋งจะมาขอเป็นไมตรีด้วย ฌ้อเลงอ๋องจึงปรึกษาว่าวันเอ๋งเป็นเสียงก๊กเมืองเจ๋จะมาหาเรา เราได้ยินว่าหัวเมืองทั้งปวงนับถือสรรเสริญวันเอ๋งว่ามีสติปัญญา ช่างพูดยิ่งกว่าขุนนางทั้งปวง เราจะคิดอ่านประการใดจึงจะให้วันเอ๋งนับถือว่าในเมืองเรามีคนเจ้าสติปัญญาอยู่บ้าง
ขณะนั้นอวนคีเกียงซึ่งเป็นขุนนางจึงเข้าไปกระซิบบอกฌ้อเลงอ๋องว่า วันเอ๋งคนนี้เป็นคนตํ่าเตี้ย ข้าพเจ้าคิดว่าข้างทิศตะวันออก ทางซึ่งวันเอ๋งจะมานั้นให้ทะลุกำแพงเสียสักสามศอกกว้างศอกหนึ่งพอจุตัวสุนัขเดินได้ ถ้าวันเอ๋งมาถึงเข้าเราจึงปิดประตูใหญ่เสีย ให้วันเอ๋งเข้าทางช่องซึ่งเราทำไว้นั้น ถ้าวันเอ๋งเป็นคนปัญญาน้อยก็จะเข้าตามช่องซึ่งเราทำไว้ จึงพูดจาถากถางให้ได้ความอัปยศ ฌ้อเลงอ๋องเห็นชอบด้วย จึงให้ทำตามคำอวนคีเกียงว่าทุกประการ แล้วใช้ให้คนสนิทไปอยู่ที่ประตูใหญ่ข้างทิศตะวันออก คอยฟังว่าวันเอ๋งจะตอบประการใดบ้าง
ฝ่ายวันเอ๋งครั้นมาถึงประตูตะวันออก นายประตูก็ปิดประตูเสีย ขณะเมื่อวันเอ๋งมาจากเมืองเจ๋นั้นใส่เสื้อกางเกงก็เป็นของเก่า ม้าที่เทียมเกวียนก็เป็นม้าผอม หาอ้วนพีเหมือนม้าที่เทียมเกวียนขุนนางทั้งปวงไม่ ครั้นมาถึงจึงเรียกให้นายประตูเปิดรับ นายประตูจึงตอบว่าตัวท่านรูปพรรณสันฐานหาสูงใหญ่เทียมคนอื่นไม่ จงเข้าไปทางช่องโน้นเถิด อย่าให้เราต้องเปิดประตูใหญ่ป่วยการเลย วันเอ๋งจึงตอบว่าประเพณีคนในแผ่นดินจะทำบ้านเมืองเหย้าเรือนที่อยู่ของตัว ก็ต้องทำให้หมดจดงดงาม ประตูและหนทางซึ่งจะเข้าออกก็ให้เป็นสง่าแก่ผู้ไปมาหาสู่ ถ้าเป็นแขกต่างเมืองแล้วก็ยิ่งกวาดแผ้วตบแต่งให้สะอาดขึ้นกว่าเก่าจึงต้องด้วยอย่างธรรมเนียม นี่เราดูเมืองหาเหมือนเมืองทั้งปวงไม่ ประตูซึ่งจะรับแขกเมืองเป็นสง่ายังเหมือนช่องสุนัขมันเข้าออก ถ้าเดินเหินแต่ลำพังชาวเมืองนี้แล้วเห็นจะยิ่งกว่าประตูนี้อีก เราเป็นชาวเมืองเจ๋หาเคยพบเคยเห็นอย่างนี้ไม่ เราเคยเข้าออกแต่ทางประตูที่งดงามกว้างขวาง นายประตูได้ฟังก็นิ่งอยู่หารู้ที่จะตอบประการใดไม่ คนสนิทซึ่งฌ้อเลงอ๋องให้มาคอยฟังอยู่นั้นจึงเอาความไปแจ้งแก่ฌ้อเลงอ๋องตามวันเอ๋งโต้ตอบกับนายประตูทุกประการ
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เราคิดอุบายหมายจะเย้ยเยาะวันเอ๋งให้ได้ความอัปยศก็หาสมคิดไม่ วันเอ๋งกลับว่ากล่าวให้เราได้ความอายอีก ว่าดังนั้นแล้วจึงสั่งให้เปิดประตูรับวันเอ๋งเข้ามา วันเอ๋งครั้นเข้ามาในประตูเมืองชั้นนอกและดูทั้งสองข้างทาง แต่ล้วนตึกร้านราษฎรมีข้าวของวางขายหลายอย่างต่างๆ กัน แล้วแลไปข้างหน้าเห็นขุนนางสองคนขี่เกวียนมาคนละเล่ม รูปร่างโตใหญ่แต่งตัวโอ่โถง หน้านั้นเหมือนสีหยก มีมือถือทวนและเกาทัณฑ์ทหารตามมาเป็นอันมาก ครั้นเกวียนมาใกล้กับเกวียนวันเอ๋งเข้า วันเอ๋งจึงคิดว่าขุนนางสองคนนี้รูปร่างโตใหญ่ เห็นฌ้อเลงอ๋องจะให้ออกมาเย้ยเยาะเรา ว่าเราเป็นคนเล็กเตี้ยตํ่ากว่าขุนนางสองคนนี้ ครั้นคิดดังนั้นจึงว่ากับขุนนางทั้งสองคนว่า ซึ่งเรามาเมืองฌ้อนี้ ปรารถนาจะเป็นไมตรีกับนายท่าน มิได้เป็นข้าศึกมารบพุ่งกับชาวเมืองฌ้อดอก ซึ่งท่านถืออาวุธออกมานี้ เราเห็นหาควรไม่ ท่านหลีกเสียให้พ้นเถิด ขุนนางทั้งสองได้ฟังมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใดก็หลีกออกไปเสีย วันเอ๋งก็รีบขับเกวียนไปถึงประตูเมืองชั้นใน เห็นขุนนางแต่งตัวสะสวยมายืนคอยรับเป็นแถวสองข้างประตูข้างละเก้าคนสิบคน จึงคิดว่าขุนนางเหล่านี้เห็นจะมีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาด วันเอ๋งจึงลงจากเกวียนกระทำคำนับขุนนางทั้งปวง ขุนนางทั้งปวงก็รับคำนับกันตามธรรมเนียม
ขุนนางผู้หนึ่งรุ่นหนุ่มชื่อโตเซียงเหยียน จึงถามวันเอ๋งว่า ท่านนี้อยู่บนบ้านชื่อตำบลอีมวยเขตแดนเมืองเจ๋ ตัวท่านชื่อวันเอ๋งหรือ วันเอ๋งจึงแลดูหน้าก็จำได้จึงถามว่า ตัวท่านชื่อโตเซียงเหยียนขุนนางที่เกียวอินเป็นบุตรโตอุย ซึ่งท่านมาถามเรานี้จะเตือนสติสั่งสอนประการใด โตเซียงเหยียนจึงว่าเราสงสัยความอยู่ข้อหนึ่ง จะถามท่าน ท่านอย่าน้อยใจเลย เราแจ้งว่าแต่ครั้งก่อนนั้นพระเจ้าจิวบู๊อ๋องครองเมืองตังจิวเป็นเมืองหลวง ตั้งให้เกียงไทก๋งไปครองเมืองเจ๋ เมืองเจ๋ก็เข้มแข็งกล้าหาญสู้กับเมืองจิ้น เมืองฌ้อ เมืองจิ้นเมืองฌ้อหาอาจมายํ่ายีแก่เมืองเจ๋ไม่ เมืองเจ๋ก็ตั้งเป็นเอกเทศอยู่ไม่ไปงอนง้อขอพึ่งบุญกับเมืองใด อนึ่งเสบียงอาหารข้าวของก็บริบูรณ์มั่งคั่ง ไปมาค้าขายถึงกันกับเมืองโอยและเมืองฬ่อ ครั้นอยู่มาเจ๋ฮวนก๋งได้เป็นเจ้าเมืองรักษาอาณาเขตเข้มแข็งบริบูรณ์ อยู่มาเจ๋เก๋งก๋งนายท่านได้เป็นเจ้าเมืองขึ้น จึงตั้งท่านผู้มีสติปัญญาเป็นที่เสียงก๊กสำเร็จราชการเมืองเจ๋ ควรที่รักษาอาณาเขตให้กว้างขวางบริบูรณ์ยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อนจึงจะชอบ นี่เราได้ยินกิตติศัพท์ว่าไปขอขึ้นกับเมืองจิ้น เดี๋ยวนี้มาเมืองฌ้อ ซึ่งทำราชการทั้งนี้เราคิดอายนักหาสมควรกับที่ท่านมีสติปัญญาช่วยทำนุบำรุงไม่
วันเอ๋งยิ้มแล้วจึงตอบว่า ท่านเป็นเด็กหนุ่มยังไม่เข้าใจ เราจะว่าให้ท่านฟัง คำโบราณท่านว่าไว้แต่ก่อนว่า ถ้าผู้ใดดีก็ให้ดีต่อถ้าผู้ใดคดก็ให้กระทำตอบแทนตามคด อันเมืองจิ้นนั้นเขาก็มิได้กระทำยํ่ายีกับเมืองเจ๋ เจ๋เก๋งก๋งนายเราเห็นว่าดีจึงเป็นไมตรีด้วย อันเมืองฌ้อก็ประพฤติแต่การสุจริต กิตติศัพท์เลื่องลือไปทุกหัวเมือง นายเราจึงให้มาพูดจาเป็นทางไมตรีไว้ ใช่จะเบียดเบียนทรัพย์สินสิ่งเงินทองนั้นหามิได้ ตัวท่านก็เป็นหลานจือบุนเป็นที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อมาแต่ก่อน คนทั้งปวงก็นับถือปู่ท่านว่ามีสติปัญญา ซึ่งท่านมาเจรจาดังนี้เหมือนคนพาล การหาสมที่เป็นลูกหลานว่านเครือคนดีไม่ โตเซียงเหยียนได้ฟังวันเอ๋งลำเลิกถึงปู่ดังนั้นก็โกรธนักจนหน้าแดง ครั้นจะโต้ตอบต่อไปเล่า ก็เห็นว่าจะสู้ฝีปากวันเอ๋งมิได้จึงถอยมายืนอยู่ที่เก่า ขุนนางคนหนึ่งชื่อยังหมังจึงว่ากับวันเอ๋งว่า ท่านก็เป็นคนมีสติปัญญา ซื่อตรงต่อเจ้านายของตัว เมื่อครั้งซุยทู้กับเคงหองฆ่าเจ๋จงก๋งนายเก่าของท่านเสีย เกียกือกับขุนนางมีชื่ออีกหลายคนเจ็บร้อนซื่อตรงต่อนาย ครั้นจะต่อสู้กับซุยทู้เคงหองก็มิได้ ด้วยเป็นคนวาสนาน้อยหามีทแกล้วทหารไม่จึงเชือดคอตายเสีย คนเหล่านี้ก็ได้ชื่อเสียงไว้ในแผ่นดินว่าเป็นคนสัตย์ซื่อ ตันบูอู๊ขุนนางเจ๋จงก๋งคนหนึ่งนั้นหนีเอาตัวรอดไปอยู่เสียเมืองอื่น คนอย่างนี้ก็ขึ้นชื่อว่าไม่มีกตัญญูต่อเจ้านายของตัว อันคนเหล่านี้เล่าก็หาควรที่จะยกขึ้นว่าไม่ ด้วยเป็นข้างนอกไม่มีเสียงปรากฏเหมือนตัวท่าน ครั้งนั้นท่านก็ได้ทำราชการรับเบี้ยหวัดหัวปีเงินเดือนอยู่ในเจ๋จงก๋ง ควรที่จะคิดตอบแทนแก้แค้นฆ่าซุยทู้เคงหองเสีย ถ้าท่านสู้มิได้ก็เอาชีวิตสนองคุณตายตามเจ้านายของตัวไปจึงชอบ อนึ่งโบราณว่าไว้ว่า เจ้านายได้ดีก็จะดีด้วย ถ้าเจ้านายได้ทุกข์ก็ให้ทุกข์ด้วยจึงจะชอบด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนนี้เป็นเช่นนั้น แต่ท่านกลับเอาตัวออกห่างเพิกเฉยเสียฉะนี้หาควรที่กับเขาเลื่องลือว่าซื่อตรงต่อเจ้านายและมีสติปัญญาเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่
วันเอ๋งจึงว่าเรารู้จักท่านอยู่ ท่านชื่อยังหมัง เป็นหลานฌ้อบกอ๋อง ท่านว่านี้ก็ชอบด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนอยู่ แต่รู้การหาตลอดไม่ เราจะว่าให้ฟัง ซึ่งเจ๋จงก๋งตายนั้นเพราะประพฤติการหาสุจริตไม่ ไปลอบทำชู้กับภรรยาซุยทู้บ่าวของตัวเขาจึงฆ่าเสีย อันเราจะตายด้วยนั้นก็ไม่ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ครั้นเราจะทำทดแทนแก้แค้นซุยทู้เล่า ตัวเราก็ยังเป็นคนวาสนาน้อย ทั้งทแกล้วทหารซึ่งจะร่วมคิดด้วยนั้นก็น้อยตัว เห็นว่าจะสู้ซุยทู้มิได้ การเป็นแต่เพียงนี้จะจัดว่าเป็นคนอกตัญญูก็มิได้ อนึ่งธรรมดาขุนนางฆ่าเจ้าเมืองอย่างนี้หาเป็นแต่เมืองเจ๋ไม่ ถึงเมืองฌ้อก็เหมือนกัน เราก็แจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องฆ่าฌ้อคังอ๋องซึ่งเป็นนายเก่าของท่านเสีย ท่านก็ได้กินข้าวแดงแกงร้อนของฌ้อคังอ๋องอยู่ ทำไมท่านจึงมิคิดตอบแทนและตายตามฌ้อคังอ๋องไปเล่า ซึ่งท่านติเตียนเรานี้ก็ต้องด้วยคำโบราณว่าไว้แต่ก่อนว่าโทษผู้อื่นเท่าไข่เหาซิแลเห็น ฝ่ายโทษตัวผิดเท่าภูเขานั้นไม่ยกออกมาว่า ท่านเจรจาอย่างนี้หาควรไม่ อย่าได้พูดต่อไปอีกเลย ยังหมังได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเราจะว่าวันเอ๋งให้ได้ความอาย วันเอ๋งกลับว่ากล่าวเราให้ได้ความอัปยศเสียอีก ครั้นจะเจรจาต่อไปก็เห็นจะสู้วันเอ๋งมิได้ก็นิ่งจนใจอยู่
ขณะนั้นแต้ตันซึ่งเป็นที่อองอินเห็นยังหมังสู้ถ้อยคำวันเอ๋งไม่ได้จึงซ้ำว่า เราก็รู้เงื่อนสายในเมืองเจ๋อยู่บ้าง เคงหองกับซุยทู้ขุนนางในเมืองเจ๋รบกันจนเคงหองฆ่าซุยทู้เสียทั้งบุตรภรรยาก็ฆ่าเสียด้วย ท่านก็ไม่ช่วยชำระว่ากล่าวกลับเข้าข้างคนผิด เห็นว่าผู้ใดชนะก็เข้าด้วยผู้นั้น ข้อหนึ่งขุนนางทั้งสี่ทะเลาะวิวาทจนถึงรบพุ่งกันขึ้นที่ ประตูเมืองชั้นใน ท่านก็นิ่งเพิกเฉยเสียหาช่วยพิพากษาตราสินให้เห็นว่าผู้ใดผิดและชอบไม่ คอยแต่ชนะไหนก็เล่นด้วย ซึ่งทำอย่างนี้หาควรที่เขาลือชื่อเสียงว่าเปรื่องปราชญ์ฉลาดเฉลียวและเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่
วันเอ๋งได้ฟังแต้ตันว่าดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงว่า ท่านรู้แต่การภายนอก หารู้ข้างภายในไม่ เราจะเล่าให้ฟัง เมื่อครั้งเคงหองกับซุยทู้รบกันนั้น ครั้นเราจะห้ามปรามว่ากล่าวเล่า ซุยทู้เคงหองก็มีวาสนามากกว่าเรา เห็นจะหาเชื่อฟังเราไม่ ข้อซึ่งขุนนางทั้งสี่วิวาทรบพุ่งกันขึ้นที่ประตูเมืองนั้นเล่าเราหารู้ไม่ ด้วยครั้งนั้นเจ๋เก๋งก๋งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ๆ เราไปดูแลปฏิบัติรักษานายเราอยู่ อันคนเหล่านี้เป็นแต่คนข้างนอกมิได้เป็นเจ้าขุนมูลนายเรา เราจึงหาได้เอาใจใส่ไม่ อันจะพิพากษาตราสินว่าผู้ใดผิดและชอบนั้นก็สุดแต่เจ้าบ้านภารเมืองจึงจะควร ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้จักคติโบราณต่างๆ ซึ่งท่านว่าอย่างนี้เห็นชอบด้วยถ้อยคำของท่านว่าดีแล้วหรือ
แต้ตันได้ฟังวันเอ๋งว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่หารู้ที่จะว่าประการใดไม่ จึงถอยกลับออกไปเสียที่เก่า มีขุนนางคนหนึ่งชื่อว่าอวนคีเกียงเป็นที่ไทไจ จึงว่ากับวันเอ๋งว่า อันประเพณีคนมีสติปัญญาเจ้านายชุบเลี้ยงโตใหญ่แล้วลักษณะหาเป็นอย่างนี้ไม่ วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็เหลียวหน้าไปดูรู้จักว่าอวนคีเกียงเป็นที่ไทไจขุนนางผู้ใหญ่ วันเอ๋งจึงกล่าวคำว่าท่านเห็นข้าพเจ้าเป็นประการใดหรือจึงว่าดังนี้ อวนคีเกียงจึงตอบว่า อันธรรมดาคนดีเฉลียวฉลาดในศิลปศาสตร์ราชการ เจ้านายชุบเลี้ยงเป็นที่เสียงก๊กแล้วมีเกียรติยศมากนัก จะบริโภคนุ่งห่มก็ล้วนแต่ของดีๆ เกวียนสำหรับขี่ไปมาราชการนั้นก็งดงามจึงสมที่เจ้าบ้านภารเมืองทำนุบำรุง นี่หาเป็นเช่นนั้นไม่ เราดูท่านใส่เสื้อและกางเกงก็เป็นของเก่า ม้าที่เทียมเกวียนเล่าก็เป็นม้าผอมโซเหมือนกับม้าหามีเจ้าของไม่ เราดูการไม่สมประกอบหาสมควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่เจ้านายวางใจใช้สอยให้เป็นทูตมาเจรจาความเมืองไม่ อนึ่งเราได้ยินลูกค้าชาวเมืองเจ๋สรรเสริญท่านว่าท่านมีเสื้ออย่างดีตัวหนึ่ง อุตส่าห์สงวนใส่รักษาไว้ได้ถึงสามสิบปีมิได้เปลี่ยน กับถึงฤดูตรุษสารทจะเซ่นปู่ย่าตายาย ก็อุตส่าห์ทำแต่นิดแต่หน่อยจะมีของเช่นโล่จานก็ปิดกันจานมิดไม่ เราได้ยินได้ฟังดังนี้เป็นที่อดสูใจนัก
วันเอ๋งได้ฟังอวนคีเกียงว่าดังนั้นก็ตบมือหัวเราะแล้วว่า ท่านเป็นถึงที่ไตหูขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อ เหตุไฉนหาตรองการให้ลึกซึ้งมาด่วนกล่าวคำดังนี้ สมควรกับผู้มีสติปัญญาแล้วหรือ ประเพณีขุนนางเมืองน้อยจะมาเมืองใหญ่ก็แต่งตัวพอสมควร แม้นอยู่เมืองของตัวแล้วก็ต้องแต่งตัวตามตำแหน่งเสียงก๊ก ถึงญาติพี่น้องของเรา เราก็ได้ทำนุบำรุงเลี้ยงดูให้บริบูรณ์ด้วยเงินทองข้าวของตามตระกูลของตัว อันข้อซึ่งท่านว่าถึงเพลาตรุษสารทมีของเซ่นไม่เต็มจานนั้น ความข้อนี้หาควรจะยกมากล่าวไม่ ด้วยประเพณีซึ่งมีของเซ่นปีศาจนั้น จะใส่มากและน้อยก็เป็นแต่ดูงาม แต่หาเป็นประโยชน์แก่ปีศาจที่จะกินมากและน้อยไม่ การอันนี้ก็สุดแต่ใจผู้ที่เซ่นว่ามีกตัญญูเป็นประมาณ อนึ่งมีคำคนพูดกันว่าเรามีเสื้อใส่หนาวตัวหนึ่งสงวนใส่ถึงสามสิบปีนั้น พิเคราะห์ดูก็ควรที่ท่านทั้งปวงจะจำไว้สั่งสอนลูกหลานเป็นตัวอย่างได้ ด้วยประเพณีผู้ซึ่งจะสั่งสอนลูกหลานนั้น ก็ย่อมสั่งสอนให้รักษาทรัพย์สมบัติของบิดามารดาไว้ให้ยืนยาว มิควรเสียอย่าให้เสีย มิควรสูญอย่าให้สูญดังนี้เป็นธรรมดา ถึงเสื้อขนที่เรารักษาไว้ได้สามสิบปีนั้นก็ยังเร็วนักหาสู้ประหลาดไม่ ใจของเราคิดจะรักษาไว้ให้จนสิ้นอายุ และสืบลูกหลานต่อไปได้ก็ยิ่งดีอีก อันคนซึ่งไม่รู้จักรักษาของนั้นถ้าจะว่าโดยประเพณีโลกแล้วหามีผู้ใดคบค้านับถือไม่ เขาเรียกว่าคนฉิบหาย อันตัวเราทุกวันนี้เป็นคนสุภาพ ถึงจะมีเครื่องนุ่งห่มบริโภคไม่สู้หมดจดงดงามก็ดีหาเป็นไรไม่ ขอแต่ให้ราษฎรเขาอยู่เย็นเป็นสุขแล้ว เราก็มีความยินดียิ่งกว่าตัวได้ความสุขอีก ท่านทั้งปวงก็ล้วนมีสติปัญญา ข้าพเจ้าขอเสียเถิดอย่าได้เอาความดังนี้มาเจรจากับแขกเมืองสืบไปเลย
ขณะนั้นลงเหียขุนนางฝ่ายข้างทหาร ได้ฟังวันเอ๋งว่าดังนั้นเดินเข้ามาใกล้ หัวเราะพลางชี้มือแล้วว่ากับวันเอ๋งว่า เมื่อครั้งพระเจ้าเสียงทางพระองค์สูงถึงเก้าศอก ก็สมควรเป็นกษัตริย์อันประเสริฐ มีขุนนางสำเร็จราชการต่างพระเนตรพระกรรณคนหนึ่งชื่อจือซอง รูปร่างโตใหญ่โอ่โถงมีกำลังมาก แต่ผู้เดียวอาจสู้คนได้ถึงหมื่นหนึ่ง คนอย่างนี้จึงสมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ฝ่ายข้างพลเรือนเล่าก็แต่ล้วนรูปกายสะอาดสูงระวาดระไว ถึงจะเข้าเฝ้าก็เจริญพระทัยพระมหากษัตริย์ คนอย่างนี้จึงจะว่าเป็นข้าราชการได้ นี่เราดูรูปพรรณสัณฐานท่านเล็กเตี้ยดังนี้จะดูข้างทหารก็ไม่เหมือน จะดูข้างพลเรือนก็หาสมไม่ กำลังจะมีแต่พอจับไก่ตัวหนึ่งก็ไม่อยู่ เราดูไม่สมประกอบทั้งสิ้น เอาแต่ลิ้นมาเจรจาให้คนหลงถือว่าดี พิเคราะห์ดูก็เป็นที่น่าหัวเราะนี่หรือว่าเป็นผู้สำเร็จราชการในเมืองเจ๋
วันเอ๋งได้ฟังแล้วเหลือบไปดูก็รู้จักว่าลงเหียเป็นขุนนางฝ่ายทหาร วันเอ๋งยิ้มแล้วจึงตอบว่า ท่านที่พูดเมื่อตะกี้จงเข้ามานี่เราจะว่าให้ฟัง อันประเพณีลูกตุ้มซึ่งสำเร็จชั่งของนั้น เล็กประมาณเท่าผลส้มก็จริง แต่อาจสามารถจะชั่งของอื่นได้น้ำหนักมากกว่าลูกตุ้มได้ร้อยเท่าพันเท่า อันธรรมดาโล้ซึ่งสำหรับโล้เรือนั้นเล่า ถ้าจะกำหนดโดยยาวประมาณถึงห้าวาหกวา แต่ใช้การลงในนํ้าได้เพียงวาเศษหาสมกับที่ยาวไม่ เปรียบเหมือนทหารสองคน คนหนึ่งชื่อเต๊กยาว รูปร่างใหญ่โตสูงถึงสามวาเศษ หามีชื่ออยู่นานเหมือนทหารทั้งปวงไม่ อันลำจงเตียบาลทหารเมืองซองเล่าก็มีกำลังมากหาผู้จะเสมอมิได้ คนทั้งสองนี้ก็ตายเพราะโง่ทั้งนั้น เต๊กยาวนี้ก็ตายในเมืองฬ่อ ลำจงเตียบาลนั้นเล่า เขาก็ฆ่าตายในเมืองซองเอง ถึงตัวท่านซึ่งถือว่าโตใหญ่มีกำลังมากก็ดี ถ้าขืนเจรจามักง่ายดังนี้ เราเห็นว่านานไปเบื้องหน้าจะซ้ำร้ายกว่าคนทั้งสองนั้นอีก อนึ่งทุกวันนี้เล่าเราก็หาสำคัญตัวว่าดีมีสติปัญญาและฝีปากดีไม่ดอก แต่มีผู้อื่นหาชวนพูดแล้วก็พอโต้ตอบไปได้มิให้ขายหน้าเจ้า
ขณะนั้นพอมีขุนนางผู้ใหญ่จะเข้าไปคำนับฌ้อเลงอ๋องสองคนชื่องวนพีคนหนึ่งเป็นที่เลงอิน ชื่อหงอกือคนหนึ่งเป็นจออิน เข้ามาถึงประตู ขุนนางทั้งปวงเห็นก็ชวนกันยืนขึ้นคำนับ งวนพีกับหงอกือจึงทำเป็นโกรธห้ามขุนนางเหล่านั้นว่า วันเอ๋งคนนี้เป็นถึงที่เสียงก๊กสำเร็จราชการเมืองเจ๋ อนึ่งก็เป็นแขกมาหาควรที่ท่านทั้งปวงจะพากันมาพูดจาถากถางไม่ แล้วก็เข้าจับข้อมือวันเอ๋งว่า ท่านจะมาเจรจากับขุนนางเหล่านี้ให้ป่วยการปากหาประโยชน์มิได้ จงมาไปคำนับฌ้อเลงอ๋องด้วยกันเถิด ว่าแล้วก็พากันเดินเข้าไป พอได้ยินเสียงกลองประโคมกำหนดฌ้อเลงอ๋องออกว่าราชการ เลงอินก็พาวันเอ๋งเข้าไปคุกเข่าลงคำนับฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องเหลือบมาเห็นวันเอ๋ง จึงทำเป็นพูดเปรียบว่าคนในเมืองเจ๋ไม่มีแล้วหรือ
วันเอ๋งได้ฟังฌ้อเลงอ๋องพูดแยบคายดังนั้น ก็เข้าใจว่าเยาะตัวจึงคำนับแล้วตอบว่า อันคนในเมืองเจ๋นั้นถ้าจะประมาณแล้วมากกว่าหัวเมืองทั้งปวง แต่ไอลมหายใจเข้าออกก็เป็นหมอกกลุ้มเมือง ตามถนนทางทุกตำบลก็เดินเบียดเสียดเยียดยัดกันไปจนเหงื่อไหลโทรมหน้า ต่างคนเอามือเช็ดเหงื่อสะบัดกระเด็นไป ประดุจละอองฝนบนอากาศ ถ้าจะกำหนดรอยเท้าก็ซ้อนซับเหลือจะนับจะประมาณ ทำไมท่านจึงว่าคนในเมืองเจ๋น้อย
ฌ้อเลงอ๋องตอบว่า ถ้าคนในเมืองเจ๋มีมากดังนั้นแล้วทำไมจึงใช้คนไม่เทียมคนมาหาเราเล่า วันเอ๋งจึงว่า ประเพณีเมืองเจ๋นั้น ถ้าจะใช้ขุนนางไปเป็นทูตต่างเมืองแล้ว ก็ต้องพิเคราะห์สันดานเจ้าเมืองนั้นๆ ว่าประกอบด้วยสติปัญญาและอยู่ในสัจธรรมหรือ หรือหามีสติปัญญาและหามีสัจธรรมไม่ รู้แล้วก็ต้องประกอบแต่งทูตไปให้สมกับสันดานเจ้าเมือง ถ้าเจ้าเมืองอยู่ในสัจธรรมก็แต่งให้คนสัจธรรมไป ถ้าเจ้าเมืองไม่อยู่ในสัจธรรมก็แต่งให้คนไม่เป็นสัจธรรมไป ถ้าเจ้าเมืองมีกตัญญูรู้จักคุณบิดามารดาญาติทั้งปวงก็แต่งให้คนมีกตัญญูไป ถ้าเจ้าเมืองเป็นคนอกตัญญูก็แต่งคนอกตัญญูไปเหมือนกับข้าพเจ้ามาเมืองฌ้อเดี๋ยวนี้
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังวันเอ๋งเจรจาโต้ตอบเหน็บแนมดังนั้นก็คิดขยาดวันเอ๋ง ยังหาทันจะตอบประการใดไม่ พอมีขุนนางหัวเมืองจิ้นเอาส้มแป้นเข้ามาคำนับฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงหยิบเอาส้มแป้นให้วันเอ๋งผลหนึ่ง แล้วว่าท่านมาต่างเมืองจงกินเถิดเป็นของประหลาด วันเอ๋งก็รับเอาส้มมาแล้วหาปอกไม่ กินทั้งเปลือก ฌ้อเลงอ๋องเห็นดังนั้นก็ตบมือหัวเราะเยาะว่า คนชาวเมืองเจ๋เราเพิ่งเห็นวันนี้ หาเคยมีส้มกินไม่ดอกหรือจึงไม่ปอก กินทั้งเปลือกดังนั้น วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันอย่างธรรมเนียมกฎหมายในเมืองเจ๋นั้น ถ้าเจ้านายจะให้ผลไม้ของกินแก่ขุนนาง เปรียบเหมือนลูกโถลูกฟักลูกแฟง ถ้าไม่ได้สั่งให้ปอกก็ปอกไม่ได้ บัดนี้ข้าพเจ้าก็คิดว่าท่านก็เหมือนกับเจ๋เก๋งก๋งนายข้าพเจ้า เมื่อขณะให้ส้มนั้นก็มิได้สั่งให้ปอก ข้าพเจ้าจึงหาอาจปอกไม่ต้องรับประทานทั้งเปลือก เพราะกลัวจะผิดกฎหมายอย่างธรรมเนียมของตัวไป
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังวันเอ๋งพูดจาต้องอย่างธรรมเนียมดังนั้นก็มีความเกรงใจ จึงเชิญให้วันเอ๋งนั่งแล้วสั่งให้ยกโต๊ะออกมาเลี้ยงวันเอ๋งและขุนนางทั้งปวงพร้อมกัน ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้นพอบูซูสี่คนจับผู้ร้ายคนหนึ่งมัดเดินมาตรงหน้าฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงถามบูซูว่าคนที่ไหนโทษอันใด บูซูคำนับแล้วตอบว่า คนเมืองเจ๋เป็นโจร ความข้อนี้มิใช่จริงดอก ฌ้อเลงอ๋องแกล้งสั่งไว้หวังจะประจานวันเอ๋งให้ได้ความอาย ขณะเมื่อบูซูตอบดังนั้นฌ้อเลงอ๋องจึงหันมาถามวันเอ๋งว่า เราขออภัยท่านเถิด จะขอถามสักคำหนึ่ง ชาวเมืองเจ๋เป็นโจรผู้ร้ายชุกชุมนักหรือ วันเอ๋งได้ฟังก็แจ้งในที ฌ้อเลงอ๋องว่าแสร้งจะประจานตัวจึงตอบว่า ในแผ่นดินแว่นแคว้นกังหนำนั้น ถึงจะปลูกผลไม้ใดๆ แม้นออกผลก็รสชาติเนื้อหนังบริบูรณ์ ถ้าย้ายมาปลูกที่แผ่นดินกังปัก ถึงจะมีผลก็ไม่มีเนื้อแกนเป็นเม็ดไปทั้งนั้น เพราะพืชแผ่นดินไม่เหมือนกัน เปรียบเหมือนคนชาวเมืองเจ๋ ถ้าอยู่ในแว่นแคว้นของตัวแล้วก็เรียบร้อยราบคาบหาโหยกเหยกเป็นคนพาลไม่ ต่อเมื่อใดตกไปอยู่เมืองอื่นเปรียบเหมือนเมืองฌ้อนี้ จึงได้เป็นโจรผู้ร้ายเพราะพืชแผ่นดินและนํ้ารดไม่เหมือนกัน ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังวันเอ๋งดังนั้นมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงคิดว่าเมื่อเดิมเรานึกจะพูดเยาะเย้ยให้วันเอ๋งกลับว่าให้เราได้ความอายอีก ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงว่ากับวันเอ๋งว่า ท่านมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดอาจสำเร็จราชการทั้งปวงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ จึงจัดสิ่งของให้แก่วันเอ๋งเป็นบำเหน็จปากตามสมควร
วันเอ๋งคำนับรับของแล้วจึงว่า เจ๋เก๋งก๋งนายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าคุมของบรรณาการมาคำนับท่านจะขอเป็นไมตรีด้วย สืบต่อไปภายหน้าจะได้ร่วมสุขทุกข์กันต่อไป ฌ้อเลงอ๋องยังนิ่งตรึกตรองอยู่หาว่าประการใดไม่ วันเอ๋งเห็นฌ้อเลงอ๋องนิ่งอยู่ดังนั้นกลัวจะไม่สมคะเนที่นึกไว้การของเราจะมิเสียไปหรือ จึงซ้ำว่า ซึ่งท่านจะเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเจ๋นั้นก็ควรอยู่ด้วยเป็นเมืองใหญ่ต่อเมืองใหญ่ด้วยกัน อนึ่งข้าพเจ้าได้ยินคำบุราณว่าไว้แต่ก่อนว่า เป็นบุตรเจ้าบ้านภารเมือง ก็ให้คบค้ากันตามตระกูลที่เป็นบุตรเจ้าบ้านภารเมือง ถ้าเป็นบุตรเศรษฐีคหบดี ก็ให้คบกันตามบุตรเศรษฐีคหบดีด้วยกัน ถ้าเป็นบุตรราษฎรชาวบ้าน ก็ให้คบกันตามตระกูลเสมอกันทั้งสองฝ่ายจึงจะยืดยาวมิได้ร้าวฉานแก่กัน ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงตรึกตรองดูแต่ควรเถิด ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นจริงด้วยก็รับเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเจ๋
วันเอ๋งได้ฟังฌ้อเลงอ๋องรับไมตรีดังนั้นมีความยินดีนัก ก็คำนับลามาขึ้นเกวียนไป ณ เมืองเจ๋ พอเจ๋เก๋งก๋งออกว่าราชการอยู่ เห็นวันเอ๋งเข้ามาจึงลุกออกไปรับจับมือวันเอ๋งให้นั่งที่สมควร วันเอ๋งกระทำคำนับแล้วแจ้งความตามซึ่งได้โต้ตอบกับขุนนางและฌ้อเลงอ๋องให้เจ๋เก๋งก๋งฟังทุกประการ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังมีความยินดียิ่งนัก จึงให้วันเอ๋งเลื่อนที่เป็นเสียงเขงให้เครื่องยศตามตำแหน่งผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไปกว่าเก่า แล้วเอาเสื้อขนอย่างดีมาตัวหนึ่งราคาพันตำลึงทองกับยกบ้านส่วยให้อีกเป็นหลายตำบล จึงสั่งเจ้าพนักงานไปทำตึกกว้านบ้านช่องให้วันเอ๋งอยู่กว้างขวางโตใหญ่งดงามกว่าบ้านเก่า วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับว่า ซึ่งท่านเมตตาโปรดปรานประทานสิ่งของทั้งปวงเหล่านี้ให้แก่ข้าพเจ้าพระเดชพระคุณหาที่สุดไม่ ซึ่งข้าพเจ้าทำราชการทุกวันนี้ ได้ปรารถนาลาภและยศนั้นหามิได้ อุตส่าห์ให้ท่านใช้สอยนั้นเพราะมีความกตัญญูรักใคร่ท่านดอก สิ่งของซึ่งท่านกรุณาให้ปันข้าพเจ้าทั้งนี้ ข้าพเจ้าขอคืนเข้าไว้ในคลังของท่านจะได้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารที่มีความชอบนั้นต่อไป อย่าได้วิตกถึงข้าพเจ้าเลย ซึ่งทรัพย์สมบัติที่ท่านให้ไว้แต่ก่อนนั้นพอเลี้ยงชีวิตได้อยู่แล้ว วันเอ๋งก็คำนับลาออกมา ณ บ้าน
เพลาวันหนึ่งเจ๋เก๋งก๋งคิดรำลึกถึงวันเอ๋ง จึงเรียกคนใช้ประมาณเก้าสิบคนแล้วขึ้นเกวียนไป ณ บ้านวันเอ๋ง วันเอ๋งแจ้งว่าเจ๋เก๋งก๋งจะมาหาก็แต่งตัวใส่เสื้ออย่างขุนนางออกมารับเจ๋เก๋งก๋งเข้าไปในตึกต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วเชิญให้เจ๋เก๋งก๋งนั่งตามสมควร ขณะเมื่อนั่งพูดกันอยู่นั้น เจ๋เก๋งก๋งแกล้งชายตาดูเหย้าเรือนเคหาและบุตรภรรยาเครื่องภาชนะใช้สอยทั้งปวง พอแลเห็นหญิงคนแก่คนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน จึงถามวันเอ๋งว่าหญิงที่นั่งอยู่นั้นคือผู้ใด วันเอ๋งจึงบอกว่าภรรยาของข้าพเจ้า เจ๋เก๋งก๋งยิ้มแล้วจึงตอบว่า ทุกวันนี้ท่านก็ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เหย้าเรือนเคหาสมบัติพัสถานทั้งปวงไม่สมบริบูรณ์ก็ทำเนาเถิด แต่ที่กินที่นอนนั้นให้เป็นสุขแก่ใจบ้าง ที่เราดูภรรยาท่านนั้นแก่แล้ว มิหนำซ้ำรูปร่างหน้าตาก็ไม่หมดจดงดงามเป็นที่เจริญใจ ทุกวันนี้เรามีความรักใคร่ท่านมากหาความรังเกียจมิได้ เรามีบุตรหญิงอยู่คนหนึ่งจะยกให้เป็นภรรยาสำหรับปฏิบัติรักษาท่านพอมีความสุข วันเอ๋งจึงว่าซึ่งท่านเมตตาว่าดังนี้ก็บุญคุณหาที่สุดมิได้ อันประเพณีหญิงสาวซึ่งจะปฏิบัติสามีอันเป็นคนชรานั้นยากนัก ด้วยอัชฌาสัยต่างกันจะพูดจาสั่งกิจการงานทั้งปวงก็มักได้บ้างเสียบ้าง อันภรรยาของข้าพเจ้านี้ถึงรูปชั่วตัวดำแก่เฒ่าก็ดี ก็สมควรกับข้าพเจ้าเป็นคนสูงอายุด้วยกัน แม้จะมีธุระสุขทุกข์คิดอ่านประการใดๆ ก็ดี ก็ปรองดองหาเกี่ยงงอนกันมิได้ ถึงเป็นคนชราก็จริง อันจะหาหญิงอื่นเสมอนั้นยากนัก
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังวันเอ๋งสรรเสริญภรรยาดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ จึงคิดในใจชมวันเอ๋งว่า มิเสียแรงเกิดมาเป็นชายมีใจซื่อตรงมั่นคงนัก แต่เราจะยกบุตรีให้เป็นภรรยาก็ยังหาทิ้งเมียเก่าไม่ นี่หรือเจ้านายจะไม่รัก ตั้งแต่นั้นเจ๋เก๋งก๋งก็ยิ่งมีใจรักใคร่วันเอ๋งเป็นที่วางใจมากกว่าแต่ก่อน พอพูดกันแล้วเจ๋เก๋งก๋งก็ลากลับมาที่อยู่ วันเอ๋งก็ตามไปส่งจนลับตัว
๗๐
ครั้งนั้นศักราชพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบสองปี ฝ่ายฌ้อเลงอ๋องตั้งแต่ฆ่าเจ้าเมืองตินเมืองชัวเสีย จึงให้ซวนฮองสุดขุนนางไปรักษาเมืองติน ให้ก๋งจูคีจิดผู้น้องเป็นเจ้าเมืองชัว จึงปรึกษากับแต้ตันขุนนางว่า เมืองชัวหนึ่ง เมืองหูหนึ่ง เมืองซิ้นหนึ่ง เมืองตาวหนึ่ง เมืองปังหนึ่ง เมืองสินหนึ่ง ทั้งหกหัวเมืองข้างตะวันออกก็เป็นเขตแดนของเราควรจะตั้งตัวเป็นใหญ่ในแผ่นดิน จำจะให้ขอกิวเตงกระทะทองคำเก้าใบในเมืองหลวงมาไว้เมืองเรา ท่านจะเห็นประการใด
แต้ตันจึงว่าเมืองทั้งหกตำบลข้างทิศตะวันออกเป็นของท่านก็จริงอยู่ แต่เมืองเจ๋เมืองจิ้นสองเมืองนี้ก็เป็นเมืองใหญ่เสมอกับเมืองเรา อนึ่งเมืองหงอ เมืองอวดเล่า ท่านก็ยังหาตีได้ไม่ ซึ่งท่านจะให้ไปขอกระทะทองคำในเมืองหลวงมาไว้ในเมืองเรานั้น พระเจ้าจิวเกงอ๋องเห็นจะหายอมให้ไม่ด้วยกิวเตงเป็นของวิเศษสำหรับกษัตริย์ในเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะครหาติเตียนว่าท่านกำเริบตั้งตัวเอาเอง ข้าพเจ้าเห็นไม่ควร ถ้าบุญถึงแล้วการทั้งปวงหากจะเป็นเอง หาต้องงอนง้อขอแก่ผู้ใดไม่ ขอท่านจงดำริดูเถิด
ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ชอบแล้ว อันเมืองฉูนี้แต่ก่อนก็ขึ้นกับเมืองเรา เดี๋ยวนี้กลับขึ้นเสียกับเมืองหงอ เราคิดว่าจะไปตีเมืองฉูซึ่งเป็นทางเมืองหงอเสียก่อน เราจึงจะรวบรวมเสบียงอาหารไว้ ณ เมืองฉู ไปตีเอาเมืองหงอเห็นจะได้โดยง่าย ว่าแล้วสั่งให้จัดแจงทแกล้วทหารเครื่องศัสตราวุธพร้อม จึงให้ซีจูลกผู้บุตรกับเอียนผีชัวอิวขุนนางอยู่เฝ้าเมือง ถึงวันฤกษ์ดีฌ้อเลงอ๋องก็ยกไป ณ เมืองฉู ถึงตำบลเขียนกีสั่งให้ตั้งค่ายลงเสร็จแล้ว จึงเกณฑ์ทหารเกวียนสามร้อยเล่มให้สุม้าเป็นนายทัพยกไปตีเมืองฉู ครั้นมาถึงเมืองฉูจึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายประชิดเมืองไว้ ขณะเมื่อฌ้อเลงอ๋องยกมาครั้งนั้น พระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้สิบห้าปี
ฌ้อเลงอ๋องได้เป็นเจ้าอยู่ในเมืองฌ้อสิบเอ็ดปี ขณะนั้นเป็นเหมันตฤดูหนาวนัก นํ้าในแม่นํ้าแข็งหนาประมาณสองศอกเศษ ฌ้อเลงอ๋องหนาวนักจึงให้เอาเสื้อและถุงเท้าประดับด้วยขนหนูที่เจ้าเมืองจิ้นให้มาเป็นของกำนัลแต่ก่อนนั้นใส่ตัวเข้าพร้อมแล้วออกไป ณ ที่ว่าราชการ จึงว่ากับแต้ตันว่าปีนี้หนาวกว่าทุกปี แต้ตันจึงว่า ท่านใส่เสื้อและถุงเท้าฉะนี้ยังว่าหนาวเล่า อันสุม้าซึ่งท่านใช้ให้ไปตีเมืองฉูนั้นจะไม่ได้ความลำบากหนาวยิ่งกว่าท่านอีกหรือ ขอท่านจงเลิกทัพกลับไปฝึกหัดทหารและซ่องสุมเสบียงอาหารให้บริบูรณ์ พอหายหนาวจึงยกมาทำแก่เมืองฉูใหม่ ก็จะได้ชัยชนะแก่เมืองฉูเป็นมั่นคง
ฌ้อเลงอ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านี้ไม่ชอบ แต่ก่อนนั้นเรายกไปตีเมืองใดก็ย่อมมีชัยทุกครั้ง เรายกมาครั้งนี้ก็ได้ลงทุนเสบียงอาหารเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะให้เลิกทัพกลับนั้น จะมิขาดทุนเสียเปล่าหรือ บัดนี้เราคิดคะเนดูการซึ่งสุม้าไปตีเมืองฉูนั้นจะสำเร็จเป็นมั่นคง ถ้าสุม้ามีชัยกลับมาแล้วถึงท่านจะให้เลิกทัพก็ตามเถิด
แต้ตันได้ฟังฌ้อเลงอ๋องว่าดังนั้นไม่เห็นด้วย จึงตอบว่าอันเมืองฉูนี้เป็นเมืองเล็กก็จริงอยู่ แต่ไปขอขึ้นกับเมืองหงอ แม้เมืองฉูมีหนังสือไปถึงเมืองหงอ เมืองหงอยกมาตีกระหนาบหลังเข้า สุม้าอยู่ในระหว่างทัพกระหนาบจะทนได้หรือ ท่านก็ต้องยกหนุนไปช่วย ข้าพเจ้าเห็นว่าการนั้นยังยืดยาวอยู่ อนึ่งเมืองเราซึ่งท่านให้บุตรอยู่รักษานั้นจะเหมือนตัวท่านรักษาอยู่เองหรือ การครั้งนี้ข้าพเจ้าหนักใจอยู่ ถ้าฉุกเป็นอันตรายขึ้นเมื่อปลายมือ ตัวท่านก็อยู่ไกลจะแก้ไขยากจงตรึกตรองดูเถิด
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังแต้ตันว่าดังนั้นหัวเราะแล้วว่า ซึ่งท่านเป็นห่วงด้วยเมืองฌ้อนั้นหาควรไม่ เราให้ซีจูลกบุตรเรากับเอียนผีชัวอิวอยู่รักษาเมืองทั้งสามคนแล้ว อันเมืองตินเมืองชัวก็ใกล้กับเมืองเรา เราให้ซวนฮองสุดกับก๋งจูคีจิดอยู่รักษา ทั้งสองคนนี้ก็มีฝีมือเข้มแข็ง ถึงมาตรว่าเมืองฌ้อจะเกิดอันตรายขึ้นทั้งสองเมืองก็จะยกไปช่วยท่านอย่าวิตกเลย แต้ตันได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็จริง แต่ข้าพเจ้าได้ยินคำผู้ใหญ่เล่าไว้ว่า เมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าจิวหมกอ๋องเสด็จออกไปเที่ยวประพาสป่าล่าเนื้อเพลิดเพลินพระทัย ประทับรอนแรมอยู่ช้านาน มีขุนนางผู้หนึ่งชื่อมองหูทำหนังสือเพลงฉบับหนึ่ง เพลงนั้นเป็นของขุนนางชื่อคีเจียวเข้าไปถวายเตือนพระสติพระเจ้าจิวหมกอ๋อง พระเจ้าจิวหมกอ๋องแจ้งในหนังสือดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงเสด็จกลับคืนเข้าพระราชวัง คำเพลงนั้นดีนักข้าพเจ้าจึงไปถามอัวเสียงผู้รู้หนังสือลึกซึ้งว่ารู้คำเพลงครั้งนั้นหรือไม่ อัวเสียงก็ไม่รู้ ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าอัวเสียงไม่รู้แล้วตัวท่านนั้นรู้บ้างหรือไม่เล่า แต้ตันจึงว่าข้าพเจ้าจำได้อยู่บ้างจะว่าให้ฟังในคำเพลงนั้นว่า คี้เจียวฮิม คี้เจียวฮิมเซกเจียวเต๊กฮิมซีวอัวว่งตัวยุเง๊กยุกิม สุดหมืนจือลัดยือบ่อจูยปาจือซิม แปลออกเป็นคำไทยได้ความว่า ธรรมเนียมพระมหากษัตริย์แต่ก่อนนั้น ไปประพาสป่าแห่งใดให้ระมัดระวังพระองค์ อย่าให้เนิ่นนานนัก เกลือกจะมีราชศัตรูมาลอบทำร้าย ถ้าแม้นเสียที อยู่ภายหลังบ้านเมืองและราชสมบัติก็จะเป็นอันตรายต่างๆ สิ้นคำเพลงแต่เท่านี้ขอท่านจงทราบเถิด
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังแต้ตันว่าคำเพลงชักธรรมเนียมกษัตริย์แต่ก่อนดังนั้น เข้าใจว่าแต้ตันมาว่ากล่าวทั้งนี้จะให้เรากลับคืนไปเมือง จึงว่าท่านจงกลับออกไปก่อนเถิด เราจะตรึกตรองดูก่อน ครั้นแต้ตันกลับออกไปแล้ว พอม้าใช้เอาความเข้าแจ้งกับฌ้อเลงอ๋องว่า ทหารเมืองฉูออกมารบกับสุม้าเป็นหลายครั้ง สู้ฝีมือสุม้าได้ไม่ บัดนี้ซือเบ๊เข้าตั้งล้อมเมืองทั้งสี่ด้าน ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังมีความยินดีนักจึงคิดว่าเมืองฉูนี้เห็นจะได้เป็นมั่นคง ตั้งแต่นั้นมาฌ้อเลงอ๋องหาได้คิดที่จะกลับไปบ้านเมืองไม่ จึงให้ไปป่าวร้องราษฎรชาวบ้านมาทำเก๋งสูงและเก๋งตํ่าหลายหลังเป็นที่ข้างหน้าข้างใน เสร็จแล้วจึงสั่งให้เซียนกีอยู่เฝ้าเก๋งนั้น ตัวฌ้อเลงอ๋องกับทหารทั้งปวงเพลาเช้าก็ขึ้นม้าถือเกาทัณฑ์กับอาวุธต่างๆ ไปเที่ยวไล่เนื้อนกในป่าตามสบายมิได้ขาดทุกวัน แต่ฌ้อเลงอ๋องทำดังนี้อยู่ถึงสามเดือนเศษ
ฝ่ายกุ้ยเซง ซึ่งเป็นไตหูอยู่เมืองชัวมีบุตรคนหนึ่งชื่อเซียวเหงาทำราชการอยู่กับบิดา เพลาวันหนึ่งเซียวเหงาจึงให้ไปเชิญตัวกวนฉงมา ณ บ้าน คำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว เซียวเหงาจึงว่าแก่กวนฉงว่า แต่ก่อนฌ้อเลงอ๋องฆ่าเจ้าเมืองชัวซึ่งเป็นนายของเราเสีย ให้ก๋งจูคีจิดมารักษาเมืองชัวอยู่ เราคิดจะกำจัดฌ้อเลงอ๋องแก้แค้นแทนนายเราท่านจะเห็นประการใด กวนฉงจึงว่า เราคิดจะกำจัดฌ้อเลงอ๋องมานานแล้ว แต่หาได้ช่องโอกาสไม่ บัดนี้ฌ้อเลงอ๋องไปตีเมืองฉูทิ้งเมืองไว้ให้แต่บุตรอยู่รักษาเห็นว่าเป็นทีกระทำอยู่ ถ้าว่าเราไม่คิดอ่านเสียโดยเร็วฉะนี้ นานไปฌ้อเลงอ๋องกลับมาเมืองการที่เราคิดกันที่ไหนจะสำเร็จ จงเร่งกระทำเสียครั้งนี้เถิด เห็นราษฎรเมืองฌ้อก็กำลังชิงชังฌ้อเลงอ๋องอยู่ก็จะสำเร็จโดยง่าย ถ้าท่านเห็นด้วยแล้วเราทำเป็นหนังสือของก๋งจูคีจิดไปเชิญก๋งจูกันอยู่ ณ เมืองจิ้น ก๋งจูเซกอยู่ ณ เมืองเตง ก๋งจูทั้งสองนี้มาถึงแล้วเราจึงจะบอกว่าก๋งจูคีจิดให้ร่วมคิดกับเราไปตีเมืองฌ้อ ได้เมืองฌ้อแล้วจะยกสมบัติในเมืองฌ้อให้ก๋งจูกัน ทั้งเมืองชัวก็จะยอมเป็นเมืองขึ้นด้วย ถ้าได้ก๋งจูทั้งสองมาเป็นกำลังของเราแล้วเห็นว่าจะได้เมืองฌ้อโดยง่าย
เซียวเหงาได้ฟังกวนฉงว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่าท่านอย่าเห็นแก่เหนื่อยเลย จงอุตส่าห์ไป ณ เมืองจิ้นเมืองเตง เชิญก๋งจูทั้งสองมาหาเราโดยเร็ว กวนฉงก็ลาไป ครั้นถึงเมืองจิ้นเมืองเตง จึงบอกแก่ก๋งจูกันก๋งจูเซกว่า ก๋งจูคีจิดเจ้าเมืองชัวให้หาท่านปรึกษาด้วยการยกไปตีเมืองฌ้อ ก๋งจูกันก๋งจูเซกแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนัก แล้วมากับกวนฉง ครั้นมาถึงเมืองชัว กวนฉงจึงให้ก๋งจูกันก๋งจูเซกอยู่นอกเมือง กวนฉงก็เข้าไปบอกแก่เซียวเหงา เซียวเหงาแจ้งดังนั้นก็มารับก๋งจูกันก๋งจูเซกไป ณ บ้าน แล้วแจ้งความจริงให้ฟังว่าซึ่งเราเอาชื่อเจ้าเมืองชัวให้หาตัวมานั้นเป็นคำลวง เรานี้ให้เชิญมาเองดอก
ก๋งจูทั้งสองได้ฟังดังนั้นตกใจหาทันพูดประการใดไม่ เซียวเหงาจึงซ้ำว่าท่านอย่าเสียใจเลย เราให้หามาครั้งนี้ด้วยแจ้งว่าท่านมีใจเจ็บแค้นฌ้อเลงอ๋องอยู่แต่ก่อน บัดนี้ฌ้อเลงอ๋องหาอยู่ไม่ทิ้งเมืองฌ้อไว้ให้บุตรเฝ้า เห็นการครั้งนี้ได้ทีทำอยู่แล้ว ถ้าท่านกับเราพร้อมกันยกไปเมืองฌ้อก็จะได้ ประการหนึ่งเราจะชวนก๋งจูคีจิด ก๋งจูคีจิดเห็นด้วยเราแล้ว ก็จะชักชวนโตเซียงเหยียนซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อให้รับเป็นไส้ศึก ด้วยโตเซียงเหยียนกับก๋งจูคีจิดเป็นคนชอบกัน อนึ่งซวนฮองสุดซึ่งเป็นเจ้าเมืองตินนั้น เราก็แจ้งว่าหาเต็มใจทำราชการด้วยฌ้อเลงอ๋องไม่ ทั้งเป็นคนชอบอัชฌาสัยกับก๋งจูคีจิดด้วย ถ้ารู้ว่าก๋งจูคีจิดคิดกำจัดฌ้อเลงอ๋องแล้วเห็นว่าซวนฮองสุดก็จะมาเข้าด้วย ถ้าคนเหล่านี้พร้อมใจกันไปตีเมืองฌ้อก็จะได้ อุปมาเหมือนผ้าอยู่ในหีบเปิดขึ้นหยิบเอาโดยง่าย ท่านอย่าวิตกเลย
ก๋งจูกันก๋งจูเซกได้ฟังเซียวเหงาว่าดังนั้น สิ้นสงสัยคลายวิตกเห็นชอบด้วยจึงว่า ซึ่งท่านช่วยชี้แจงดังนี้เรามีความยินดีนัก ถ้าท่านจะทำประการใดเราจะปฏิบัติตาม เซียวเหงาจึงว่า การซึ่งเราคิดกันครั้งนี้เป็นการใหญ่อยู่ ท่านกับเราจงสาบานกันให้เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวจึงจะควร ก๋งจูทั้งสองก็ลงชื่อสาบานกับเซียวเหงา เซียวเหงาจึงทำบัญชีรายชื่อผู้ซึ่งร่วมใจกันนั้น ลักเอาชื่อก๋งจูคีจิดเจ้าเมืองชัวเป็นต้นคิด จึงเอาหนังสือที่ลงชื่อนั้นใส่หีบเหล็กฝังไว้ใต้ดิน เซียวเหงาก็พาก๋งจูกันก๋งจูเซกไป ณ บ้านก๋งจูคีจิด วันนั้นก๋งจูคีจิดเดินออกมาที่ว่าราชการ แลเห็นเซียวเหงาพาก๋งจูทั้งสองมา ก๋งจูคีจิดเห็นประหลาดคิดจะหลบเสียก็เดินกลับเข้าไป เซียวเหงาก็เดินรีบเข้าไปยึดเอาชายเสื้อก๋งจูคีจิดไว้แล้วว่า การมาถึงตัวท่านแล้วจะหนีไปไหนเล่า ก๋งจูกันก๋งจูเซกก็เข้ากอดเอาก๋งจูคีจิดด้วย แล้วว่า ฌ้อเลงอ๋องทำการทุจริตฆ่าพี่และหลานเสีย ชิงเอาสมบัติเป็นของตัว ครั้นได้เมืองแล้วก็หาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าผู้เป็นแซ่เดียวกันไม่ ข้าพเจ้าได้ความเจ็บแค้นนักจึงหนีไปอยู่เสียเมืองอื่น ถึงตัวท่านก็เหมือนกัน นี้หากว่าว่องไวเข้มแข็งอยู่จึงได้เป็นเจ้าเมืองชัว ถ้าหาไม่ก็จะซ้ำร้ายยิ่งกว่าข้าพเจ้าอีก ครั้งนี้เห็นได้ท่วงทีจึงมาขอพึ่งท่านพอเป็นกำลังศึกไปตีเมืองฌ้อได้แล้วจะยกสมบัติให้แก่ท่าน
ก๋งจูคีจิดได้ฟังดังนั้นยังคิดเรรวนอยู่หาทันพูดประการใดไม่ เซียวเหงาจึงว่ากับก๋งจูคีจิดว่า การซึ่งจะตีเมืองฌ้อครั้งนี้ก็ได้ช่องอยู่แล้ว ถ้าท่านจะทำรีบทำเสียโดยเร็วเถิด แล้วเซียวเหงาแสร้งผินหน้ามาอุบายว่ากับขุนนางเมืองชัวทั้งปวงว่า ก๋งจูคีจิดให้ไปหาก๋งจูกันก๋งจูเซกมาบัดนี้ จะไปแก้แค้นตีเอาเมืองฌ้อ แล้วเซียวเหงาจึงสั่งให้ก๋งจูกันก๋งจูเซกยกไปเมืองฌ้อ ก๋งจูคีจิดจึงว่าท่านจะเอาความมิดีมาใส่เรานั้นหาควรไม่ เซียวเหงาจึงว่าท่านอย่าบิดพลิ้วเลย เมื่อจะสาบานกันนั้นให้ลงชื่อท่านต้นคิด ถึงผิดชอบก็หาพ้นตัวท่านไม่ แล้วเซียวเหงาก็ออกมาประกาศแก่ราษฎรทั้งปวงกล่าวโทษฌ้อเลงอ๋องต่างๆ ว่า บัดนี้ก๋งจูคีจิดจะไปตีเมืองฌ้อแก้แค้นแทนเจ้านายเรา ถ้าผู้ใดมีใจกตัญญูเจ็บแค้นฌ้อเลงอ๋อง จะไปก็เร่งตระเตรียมศัสตราวุธไปกับก๋งจูเซกเถิด แล้วเซียวเหงาก็กลับเข้ามาแจ้งแก่ก๋งจูคีจิดตามซึ่งประกาศนั้นให้ก๋งจูคีจิดฟังทุกประการ
ก๋งจูคีจิดได้ฟังตกใจนักจึงว่า ท่านไปป่าวร้องดังนั้นความจะมิอื้ออึงไปหรือ อุปมาเหมือนท่านจะให้เราขึ้นขี่หลังเสือ ถ้าเพลี่ยงพลํ้าลงก็จะเป็นอันตรายเมื่อปลายมือ ซึ่งท่านคิดการครั้งนี้น้อยตัวนักเราเห็นหาสำเร็จไม่ เซียวเหงาได้ฟังก๋งจูคีจิดว่าดังนั้นมีความยินดีนักจึงตอบว่า ซึ่งว่าน้อยตัวนั้นอย่าวิตกเลย ไว้เป็นพนักงานข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไปเกลี้ยกล่อมซวนฮองสุด ซึ่งเป็นเจ้าเมืองตินให้ลงใจด้วยเราจงได้ ตัวท่านรีบไปสมทบทัพก๋งจูกันก๋งจูเซกเถิด ก๋งจูคีจิดได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า การครั้งนี้เซียวเหงาลักเอาชื่อไปประกาศอื้ออึงแล้วราษฎรชาวเมืองก็นิยมพร้อมใจกัน ครั้นเราจะมิทำตามคำเซียวเหงาตัวเราก็หาพ้นผิดไม่ ด้วยชื่อเราเขาลักใส่เป็นต้นคิด คิดแล้วก็จำใจจัดแจงกองทัพยกไปสมทบกับก๋งจูกันก๋งจูเซกซึ่งยกไปก่อนนั้น เซียวเหงาครั้นส่งก๋งจูคีจิดไปแล้วก็มีความยินดีนัก จึงให้กวนฉงรีบไปหาซวนฮองสุด ณ เมืองตินในเพลาคืนวันนั้น ครั้นกวนฉงมาถึงกลางทางพบแหซีซึ่งเป็นเพื่อนกันมาแต่เมืองติน แหซีคนนี้เป็นเหลนของแหเตงสู แหซีจึงถามว่าท่านจะไปไหน กวนฉงจึงบอกว่าก๋งจูคีจิดให้เรามาชวนซวนฮองสุดไปตีเมืองฌ้อ ถ้าได้เมืองฌ้อแล้วเมืองชัวก็จะกลับเป็นของเรา แหซีจึงตอบว่า การที่ท่านว่านี้เราคิดจะกำจัดฌ้อเลงอ๋องแทนคุณเจ้าเมืองฌ้ออยู่นานแล้ว บัดนี้ซวนฮองสุดป่วยหนักอยู่ท่านอย่าไปหาเลย จงกลับไปแจ้งแก่ก๋งจูคีจิดเถิด ภายหลังเราจะชักชวนทแกล้วทหารและราษฎรในเมืองตินยกหนุนไปช่วยท่านกองหนึ่ง กวนฉงก็กลับมาแจ้งกับเซียวเหงา เซียวเหงาจึงทำหนังสือฉบับหนึ่งเป็นของก๋งจูคีจิดมาถึงชัวอิวให้รับเป็นไส้ศึกในเมืองฌ้อ แล้วสั่งให้คนใช้เอาไปให้ชัวอิว ณ เมืองฌ้อ
ชัวอิวครั้นแจ้งในหนังสือแล้วจึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า จงกลับไปบอกกับนายของตัวเถิดว่าเรารับธุระแล้วอย่าวิตกเลย คนใช้ก็คำนับลามาแจ้งแก่เซียวเหงาที่ค่าย ซึ่งมาตั้งรวบรวมทแกล้วทหารอยู่นอกเมืองชัว ก๋งจูคีจิดเซียวเหงาได้ฟังคนใช้มาแจ้งความดังนั้น จึงสั่งให้สูบอมังเป็นทัพหน้า สืออับเป็นทัพหนุน กวนฉงเป็นสารวัตรสำหรับตรวจตราราษฎรในเมืองฌ้อซึ่งมาเข้าด้วยกองทัพนั้น ตัวก๋งจูคีจิดเป็นแม่ทัพ ขณะเมื่อก๋งจูคีจิดจัดแจงกองทัพอยู่นั้น พอแหซีคุมทัพเมืองตินยกมาถึง จึงแจ้งกับก๋งจูคีจิดว่าซวนฮองสุดผู้สร้างเมืองตินนั้นถึงแก่กรรมเสียแล้ว ก๋งจูคีจิดจึงให้แหซีคุมคนเมืองตินเป็นปีกซ้าย ให้เซียวเหงาคุมคนเมืองชัวเป็นปีกขวา ก๋งจูคีจิดจึงประกาศว่า บัดนี้ฌ้อเลงอ๋องหาอยู่ไม่ พวกเราจงทำการให้เต็มมือรีบไปตีเมืองฌ้อให้ได้โดยเร็ว ถ้าสำเร็จราชการเมืองฌ้อแล้วจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด ครั้นได้ฤกษ์ก๋งจูคีจิดก็ยกทัพไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายชัวอิวซึ่งรับเป็นไส้ศึกอยู่ในเมืองฌ้อนั้น ชัวอิวคนนี้แต่ก่อนเป็นลูกเจ้าเมืองชัวคนเดิม ฌ้อเลงอ๋องไปตีเมืองชัว ชัวอิวมีใจเจ็บแค้นฌ้อเลงอ๋องอยู่ ครั้นแจ้งว่าก๋งจูคีจิดยกมาใกล้เมือง จึงให้โตเซียงเหยียนออกไปเปิดประตูรับกองทัพก๋งจูคีจิด ฝ่ายเอียนผีซึ่งฌ้อเลงอ๋องให้อยู่รักษาเมืองนั้น ครั้นแจ้งว่าโตเซียงเหยียนเปิดประตูเมืองรับกองทัพดังนั้นก็ตกใจนัก จึงรีบออกมาหมายจะปิดประตูเมืองไว้ก็หาทันไม่ พอกองทัพหน้ากรูกันเข้าเมืองได้ เอียนผีคิดจะไปรับเอาซีจูลกซึ่งเป็นบุตรฌ้อเลงอ๋องนั้นก็เข้าไปไม่ได้ ด้วยกองทัพก๋งจูคีจิดล้อมบ้านเจ้าเมืองอยู่ เอียนผีคิดเสียใจนัก ก็กลับมาบ้านเชือดคอตายเสีย
สูบอมังซึ่งเป็นทัพหน้าของก๋งจูคีจิดนั้นแกล้งร้องประกาศว่า ฌ้อเลงอ๋องซึ่งไปตีเมืองฉูนั้น ก๋งจูคีจิดใช้ให้ทหารไปลอบฆ่าเสียแล้ว ซึ่งทัพก๋งจูคีจิดตีเมืองฌ้อได้ครั้งนี้ เพราะเหตุว่าทหารและราษฎรมีใจเจ็บแค้นฌ้อเลงอ๋องอยู่หามีผู้ใดต่อสู้ไม่ ก๋งจูคีจิดจึงเข้าเมืองได้โดยสะดวก ฝ่ายก๋งจูคีจิดจึงให้ทหารเข้าไปข้างใน จับซีจูลก ก๋งจูพีเต๊กลูกฌ้อเลงอ๋องไปตัดศีรษะเสีย แล้วให้ทหารไปป่าวประกาศแก่ราษฎรชาวเมืองว่า ก๋งจูคีจิดทำการทั้งนี้เพราะฌ้อเลงอ๋องทำการทุจริตต่างๆ หาอยู่ในยุติธรรมไม่ อย่าให้ราษฎรตกใจเลย จงตั้งทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาของตัวเถิด แล้วก๋งจูคีจิดก็เข้าไปในที่ราชการ จึงให้หานายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้วปรึกษาว่า ให้ก๋งจูกันซึ่งเป็นพี่ชายนั้นเป็นเจ้าเมืองฌ้อ ก๋งจูเซกเป็นเลงอินขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ตัวเรานั้นจะขอเป็นแต่สุมาขุนนางฝ่ายทหาร เซียวเหงาได้ฟังคำปรึกษาดังนั้นจึงตอบว่า การที่มาตีเมืองฌ้อครั้งนี้ก็ได้ลงชื่อท่านเป็นต้นคิด ท่านเป็นเจ้าเมืองจึงจะชอบ ซึ่งจะให้ผู้อื่นเป็นนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ก๋งจูคีจิดจึงตอบว่า ซึ่งเราจะให้ก๋งจูกันผู้พี่ขึ้นเป็นเจ้าเมืองนั้นต้องด้วยขนบธรรมเนียมแต่ก่อน อันตัวเราเป็นน้อง ท่านจะให้เป็นเจ้าเมืองก่อนพี่นั้นคนทั้งปวงจะติเตียนเราได้ อนึ่งเล่าฌ้อเลงอ๋องก็อยู่เมืองฉูควบคุมทหารอยู่เป็นอันมาก บ้านเมืองก็หาเป็นปกติไม่ ถ้าเราช่วยกันกำจัดฌ้อเลงอ๋องเสียได้เมื่อใดแล้วเราจึงค่อยคิดการต่อไปเถิด
เซียวเหงาได้ฟังก๋งจูคีจิดว่าดังนั้นรู้ในอัชฌาสัยจึงตอบไปว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็ควรอยู่ แต่ข้าพเจ้ามีอุบายอย่างหนึ่งจะว่าให้ท่านฟัง ท่านจงแต่งคนซึ่งมีฝีปากลอบไปค่ายฌ้อเลงอ๋องว่า ท่านมาตีเมืองฌ้อได้ มีใจโอบอ้อมอารีไพร่บ้านพลเมืองมิได้กระทำยํ่ายีให้ได้ความเดือดร้อน บิดามารดาของชาวทัพทั้งปวงซึ่งไปกับฌ้อเลงอ๋องนั้น ท่านก็ชุบเลี้ยงให้ได้ความสุขต่างๆ ซึ่งข้าพเจ้าคิดนี้เพราะรู้ว่าฌ้อเลงอ๋องเป็นคนโลเลไม่สุจริต ทแกล้วทหารคิดจะเอาใจออกห่างอยู่ทุกวัน ถ้าแจ้งว่าเมืองฌ้อเสียแก่ท่าน และท่านให้ทำนุบำรุงบุตรภรรยาของตัวไว้ก็จะมีนํ้าใจรักท่าน คิดหนีมาหาเราเป็นมั่นคง กำลังฌ้อเลงอ๋องก็จะน้อยลงทุกที เราจึงจะยกไปตีต่อภายหลังก็จะได้โดยง่าย
ก๋งจูคีจิดได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้หากวนฉงเข้ามาแล้วสั่งตามอุบายซึ่งคิดกับเซียวเหงานั้นให้กวนฉงฟังทุกประการ กวนฉงก็คำนับลาไปค่ายฌ้อเลงอ๋อง เที่ยวเล็ดลอดลอบพูดจากับทหารฌ้อเลงอ๋องว่าก๋งจูคีจิดมาตีเอาเมืองฌ้อได้แล้ว ฆ่าก๋งจูทั้งสองซึ่งเป็นบุตรฌ้อเลงอ๋อง อนึ่งเราได้ยินเจ้าเมืองฌ้อคนใหม่ว่า ถ้าผู้ใดหนีฌ้อเลงอ๋องไปถึงก่อน เจ้าเมืองจะคืนบุตรภรรยาและที่ไร่นาของตัวให้ทำมาหากินอยู่คงตามเดิม ถ้าผู้ใดรู้ความอันนี้แล้วหาไปไม่ ถ้าและมาตีจับตัวได้จะให้ประหารชีวิตสามชั่วโคตร อนึ่งผู้ใดเอาเสบียงอาหารมาส่งพวกกองทัพนี้ ถ้าจับได้จะเอาโทษเสมอกับทหารซึ่งอยู่ด้วยฌ้อเลงอ๋อง
พวกทหารซึ่งอยู่ในทัพฌ้อเลงอ๋อง ครั้นแจ้งดังนั้นก็หนีออกจากฌ้อเลงอ๋องประมาณครึ่งหนึ่ง ขณะเมื่อฌ้อเลงอ๋องมาตั้งค่ายอยู่ครั้งนั้น มิได้คิดคืนไปบ้านเมืองเลย ตั้งแต่เสพสุราทุกวันมิได้ขาด เพลาวันหนึ่งแต้ตันซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในกองทัพฌ้อเลงอ๋อง จึงเข้าไปแจ้งกับฌ้อเลงอ๋องว่า บัดนี้มีข่าวมาว่าก๋งจูคีจิดมาตีเมืองฌ้อได้ ฆ่าบุตรท่านเสียทั้งสองคน ทั้งทหารในกองทัพเราก็เอาใจออกห่างหนีไปประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว ฌ้อเลงอ๋องกำลังเสพสุราได้ยินแต้ตันเข้ามาบอกว่ามีผู้ฆ่าบุตรทั้งสองเสีย ตกใจสิ้นสติพลัดตกจากเตียงแล้วร้องไห้รำพันไปต่างๆ แต้ตันจึงว่า ท่านจะมาร้องไห้รักบุตรอยู่ฉะนี้ จะไม่คิดแก้แค้นเขาหรือ ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังแต้ตันว่าดังนั้นได้สติขึ้นมาเช็ดน้ำตาแล้วจึงว่า อันผู้อื่นรักลูกนั้นจะเหมือนเรารักหรือ แต้ตันจึงว่า ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรแล้วก็ต้องรัก อย่าว่าแต่มนุษย์เลยถึงเป็นสัตว์เดรฉานก็ย่อมมีความอาลัยแก่ลูกของตัว
ฌ้อเลงอ๋องจึงว่าท่านว่านี้ชอบแล้ว อันธรรมดาเกิดมาเป็นทหารแล้วเราฆ่าเขา เขาฆ่าเราเหมือนกงเกวียนกำเกวียน ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นมีผู้หนึ่งมาบอกกับฌ้อเลงอ๋องว่า เจ้าเมืองฌ้อคนใหม่ให้ก๋งจูคีจิดเป็นแม่ทัพกับโตเซียงเหยียนเป็นกองหน้ายกมาจับท่าน ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังจึงว่า โตเซียงเหยียนคนนี้แต่ก่อนเราได้ชุบเลี้ยงให้ความสุขเป็นอันมาก โตเซียงเหยียนหารู้จักคุณเราไม่ ประทุษร้ายเป็นไส้ศึกแล้วมิหนำกลับมาทำอันตรายเราอีกเล่า อันเกิดมาเป็นชายภัยมีมาถึงตัวแล้วจะนิ่งให้เขามัดนั้นหาควรไม่ ฌ้อเลงอ๋องจึงสั่งให้แต้ตันจัดแจงทหารที่ยังเหลืออยู่นั้นยกกลับมาถึงเมืองเลียงจิว พอทหารในกองทัพนั้นหนีอีก ฌ้อเลงอ๋องจับได้จึงให้ตัดศีรษะเสียห้าคนหกคน ทหารก็ยังหลบหนีอยู่เนืองๆ ครั้นเดินทัพมาถึงฉือเหลียง ฌ้อเลงอ๋องสั่งให้ตรวจตราดูยังอยู่ร้อยหนึ่ง ฌ้อเลงอ๋องแจ้งดังนั้นเสียใจนักจนตกตะลึงไปเป็นช้านานแล้วคิดว่า ตัวเราเห็นจะสิ้นวาสนาเสียครั้งนี้เป็นมั่นคง จะใส่เสื้อหมวกสำหรับที่เจ้าเมืองไปไยเล่า คิดแล้วเปลื้องเสื้อและหมวกสำหรับที่เจ้าเมืองนั้นออกแขวนไว้บนต้นไม้
แต้ตันเห็นดังนั้นจึงปลอบว่า ท่านอย่าเพ่อเสียใจก่อน จงรีบยกเข้าไปในเขตแดนเมืองฌ้อฟังดูว่าราษฎรยังมีใจรักเราอยู่หรือ หรือจะเอาใจออกห่างจากเราสิ้นแล้ว ฌ้อเลงอ๋องจึงว่า บ้านเมืองก็เสียกับเขาแล้ว ที่ไหนชาวเมืองจะเข้ากับเรา ท่านอย่าว่าต่อไปเลย แต้ตันจึงว่า เมืองใดที่ท่านเคยมีคุณและชอบอัชฌาสัยกับท่าน ท่านจงไปขอกองทัพมาช่วยให้เป็นกำลังมากขึ้นคิดคืนเอาเมืองเราให้จงได้ ฌ้อเลงอ๋องจึงว่า ท่านจะให้เราไปงอนง้อขอกองทัพหัวเมืองทั้งปวงเราอายนัก อนึ่งหัวเมืองทั้งปวงถ้าแจ้งว่าเราเสียบ้านเมืองยับเยินดังนี้แล้วที่ไหนใครจะเห็นแก่เรา เราไม่เห็นด้วย แต้ตันได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเราตักเตือนให้สติดีนั้น ฌ้อเลงอ๋องก็หาเห็นด้วยไม่ เห็นว่าฌ้อเลงอ๋องจะสิ้นวาสนาแล้ว ครั้นจะอยู่ทำราชการด้วยก็ป่วยการเสียเปล่า แต้ตันคิดดังนั้นแล้ว ครั้นได้ช่องก็ชวนอีเซียงซึ่งเป็นทหารหนีไปอยู่เมืองฌ้อ ฌ้อเลงอ๋องครั้นแจ้งว่าแต้ตันพาอีเซียงหนีไปแล้ว ทั้งทหารเลวก็หนีสิ้นยังแต่ตัวผู้เดียว ครั้งนั้นฌ้อเลงอ๋องสิ้นสติจนสีหน้าดำคลํ้าเป็นฝ้า จะยกเท้าก้าวไปมาสั่นรัวตั้งตัวเดินไม่ได้ ประดุจดังคนไข้อนาถาควรจะสังเวชนัก ชั้นอาหารแต่สักเม็ดก็หามีจะกินไม่ ครั้นจะไปเที่ยวขออาหารตามชาวนาเล่าก็ไม่รู้จักแห่ง จนใจนักลงนั่งอยู่ข้างทางปรารถนาจะให้พบคนเดินทางไปมา
ฝ่ายพวกชาวนาเดินไปเห็นฌ้อเลงอ๋องอยู่แต่ผู้เดียวให้คิดสงสารนัก ครั้นจะให้ข้าวปลาอาหารแก่ฌ้อเลงอ๋องเล่าก็เกรงเจ้าเมืองฌ้อคนใหม่ ด้วยได้ประกาศไว้ว่า ถ้าผู้ใดให้เสบียงอาหารแก่พวกกองทัพฌ้อเลงอ๋องจะประหารชีวิตเสียสามชั่วโคตร ชาวนาทั้งปวงคิดดังนั้นแล้วก็ไปเสีย หามีผู้ใดที่จะอาจให้เสบียงอาหารแก่ฌ้อเลงอ๋องไม่ ฌ้อเลงอ๋องอดอาหารอยู่หลายเพลาจนสิ้นกำลังลงนอนอยู่แต่ตาลืมคอยดูว่าผู้ใดจะเดินมารู้จักเราบ้างจะได้ขออาหารกิน พอเกี้ยนยืนทิวเดินมา ฌ้อเลงอ๋องเห็นก็จำได้ว่าผู้นี้แต่ก่อนเป็นคนเฝ้าประตูของเรา จึงกวักมือเรียกเข้ามาแล้วว่า แต่เรานอนอดอาหารมาถึงสามวันแล้ว ท่านได้เอ็นดูขอข้าวสุกให้เรากินสักมื้อหนึ่งเถิด เกี้ยนยืนทิวจึงว่า ข้าพเจ้ากลัวอาชญาเจ้าเมืองใหม่นักไม่อาจให้ท่าน ฌ้อเลงอ๋องจึงวอนว่า ท่านไม่ให้อาหารเราก็แล้วไปเถิด แต่ท่านได้เอ็นดูแก่เรานั่งลงให้เราเอาศีรษะวางบนตักท่านแต่พอนอนให้สบายสักประเดี๋ยวหนึ่งเถิด เกี้ยนยืนทิวได้ฟังฌ้อเลงอ๋องวอนว่าดังนั้นมีความสังเวชนัก จึงนั่งลงให้ฌ้อเลงอ๋องนอนบนตักจนหลับ เกี้ยนยืนทิวจึงคิดว่า ถ้าผู้ใดมาเห็นเข้าว่าเราเป็นพวกฌ้อเลงอ๋องก็จะมีโทษ จึงหยิบเอาก้อนดินมารองศีรษะฌ้อเลงอ๋องแล้วหนีไป ฌ้อเลงอ๋องตื่นขึ้นสำคัญว่าเกี้ยนยืนทิวยังอยู่จึงร้องเรียกว่า เกี้ยนยืนทิวเอ๋ย ก็หาขานรับไม่ เอามือคว้าไปไม่พบตัว จึงคิดว่าเราจะเป็นที่พึ่งเขาไม่ได้แล้วเขาจึงหนีตัวเสีย
ขณะนั้นมีชายพ่อค้าเกวียนคนหนึ่งชื่อซินไฮ้ขับเกวียนมา ฌ้อเลงอ๋องนอนร้องไห้นํ้าตาอาบหน้าอยู่ ครั้นเห็นพ่อค้าเกวียนจึงร้องเรียกเข้ามาแล้วถามว่าท่านชื่ออะไรจะไปไหน ซินไฮ้จึงตอบว่า ข้าพเจ้าชื่อซินไฮ้เป็นบุตรซินบูอู๊ เมื่อบิดาข้าพเจ้าจะตายนั้นสั่งไว้ว่าท่านได้มีคุณเป็นอันมาก ถ้าสืบไปเมื่อหน้าท่านได้ความยากแค้นประการใดก็ให้อุดหนุนสนองคุณท่าน ข้าพเจ้าแจ้งว่าเมืองฌ้อก็เสียแก่ก๋งจูกันแล้ว และตัวท่านทแกล้วทหารก็หนีไปหมด ข้าพเจ้าจึงขับเกวียนมาหมายจะสืบเสาะหาท่าน บัดนี้มาพบท่านเหมือนเทพยดาเข้าดลใจ จะให้ได้ปฏิบัติท่านสนองคุณท่านตามคำบิดาสั่ง ขอเชิญท่านขึ้นบนเกวียนไปกับข้าพเจ้าเถิด
ฌ้อเลงอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดียิ่งนักจึงว่า เราอดอาหารมาสามวันแล้ว หามีแรงจะลุกขึ้นได้ไม่ ซินไฮ้จึงเอาข้าวตากในไถ้ส่งให้ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องรับเอาข้าวตากมากิน ค่อยมีแรงแข็งใจยืนขึ้น ซินไฮ้ก็ช่วยพยุงส่งขึ้นบนเกวียน แล้วพากันไปบ้าน บ้านซินไฮ้นั้นมุงด้วยฟางข้าวตามเพศบ้านชาวนา ฌ้อเลงอ๋องเห็นดังนั้นจึงคิดว่าเมื่อครั้งเราอยู่ในเมืองฌ้อนั้นเคยอยู่แต่ตึกโตรโหฐาน ประกอบไปด้วยทรัพย์ศฤงคารบริวารเป็นอันมาก บัดนี้ไร้ทรัพย์อัปภาคยากจนมาทนทุกข์ ครั้นคิดแล้วจึงเข้าไปในโรง ซินไฮ้ก็จัดแจงข้าวปลาอาหารเชิญให้ฌ้อเลงอ๋องกิน
ฌ้อเลงอ๋องกำลังทุกข์ กินข้าวพลางเคี้ยวพลางๆ วิตกถึงบ้านเมือง กลืนข้าวหาลงคอไม่ก็อิ่มเสีย ซินไฮ้เห็นดังนั้นมีความสงสารนักจึงปลอบว่า ท่านอุตส่าห์กินข้าวปลาอาหารเสียให้สบายเถิด อันบ้านข้าพเจ้านี้เป็นบ้านป่าหามีใครมาเห็นท่านไม่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปในเมืองฌ้อ เที่ยวสืบดูว่าใครมีกตัญญูต่อท่าน จะชักชวนมาไว้เป็นกำลังมากขึ้นจึงค่อยคิดการต่อไป แล้วว่าท่านจงเข้าไปเอนหลังเสียในที่นอนข้าพเจ้าให้สบายเสียก่อนเถิด
ฌ้อเลงอ๋องก็เข้าไปนอนหลับหาหลับไม่ คิดเป็นทุกข์ไปต่างๆ แล้วก็ร้องไห้ ซินไฮ้นั่งอยู่ห้องนอกได้ยินเสียงฌ้อเลงอ๋องร้องไห้มีความสงสารนัก จึงให้ลูกสาวทั้งสองเข้าไปปฏิบัติฌ้อเลงอ๋องหวังจะให้ค่อยคลายความทุกข์ ขณะเมื่อซินไฮ้สั่งบุตรีทั้งสองนั้นฌ้อเลงอ๋องอยู่ในห้องแต่ผู้เดียวไม่มีความสุข แต่ตรึกตรองจะหาอุบายที่จะแก้ไขเอาตัวรอดก็หาได้ไม่ จึงคิดว่าครั้งนี้เราเป็นคนสิ้นวาสนาเสียจริงแล้ว จะอยู่ไปไยให้อายคน คิดแล้วก็แก้เอาสายรัดเอวออกผูกคอตายเสีย
ฝ่ายบุตรีหญิงซินไฮ้ทั้งสอง ครั้นจัดแจงแต่งกายแล้วก็พากันเข้าไปหมายจะปฏิบัติฌ้อเลงอ๋อง พอเห็นฌ้อเลงอ๋องผูกคอตายก็ตกใจพากันกลับออกมาบอกกับบิดาว่าฌ้อเลงอ๋องผูกคอตายเสียแล้ว ซินไฮ้ได้ฟังดังนั้นเสียใจนัก จึงรีบเข้าไปเห็นฌ้อเลงอ๋องตายก็ร้องไห้รักรำพันไปต่างๆ ครั้นสร่างโศกแล้วก็เอาศพฌ้อเลงอ๋องไปทำการฝังไว้ ณ วัดร้างริมบ้าน แล้วซ้ำฆ่าลูกสาวสองคนเสีย เอาไปฝังกับฌ้อเลงอ๋องด้วยกันหมายจะให้ปฏิบัติฌ้อเลงอ๋อง
ฝ่ายก๋งจูคีจิด เซียวเหงา แหซี โตเซียงเหยียนยกทหารออกไปติดตามจะจับฌ้อเลงอ๋อง มาถึงตำบลตันเขพบแต้ตัน อีเซียง แต้ตันอีเซียงคำนับแจ้งความว่า ฌ้อเลงอ๋องทแกล้วทหารเอาใจออกห่างหนีไปหมดแล้วยังเหลือแต่ตัวผู้เดียว ทั้งตัวข้าพเจ้าสองคนก็หนีมา ก๋งจูคีจิดถามว่าท่านทั้งสองนี้จะไปไหนเล่า แต้ตันจึงว่าข้าพเจ้าสองคนนี้จะกลับไปเมืองฌ้อ ก๋งจูคีจิดจึงว่าท่านจงทำราชการอยู่ด้วยเราเถิด ไปสืบจับฌ้อเลงอ๋องได้แล้วจึงกลับไปเมืองฌ้อด้วยกัน แต้ตันอีเซียงก็ยอมอยู่ด้วยก๋งจูคีจิด
ก๋งจูคีจิดก็ยกกองทัพมาถึงตำบลฉือเหลียง ให้ทหารไปเที่ยวสืบดูก็หาพบฌ้อเลงอ๋องไม่ มีชายชาวนาคนหนึ่งจึงเอาเสื้อหมวกที่ฌ้อเลงอ๋องแขวนไว้บนกิ่งไม้แต่ก่อนนั้นมาให้ก๋งจูคีจิด ก๋งจูคีจิดจึงถามว่าเองได้เสื้อหมวกนี้มาแต่ไหน ชายชาวนาจึงแจ้งว่า เสื้อหมวกอันนี้แขวนอยู่บนกิ่งไม้ แต่ข้าพเจ้าได้มาสามวันแล้ว ครั้นรู้ว่าท่านยกมาจับฌ้อเลงอ๋องจึงเอาเสื้อหมวกมาให้ท่านหมายจะได้บำเหน็จความชอบบ้าง ก๋งจูคีจิดจึงให้บำเหน็จแก่ชายชาวนาตามสมควร แล้วถามว่าฌ้อเลงอ๋องจะตายเป็นประการใดยังรู้บ้างหรือไม่ ชายชาวนาจึงบอกว่าข้าพเจ้าหาแจ้งไม่ แล้วก็คำนับลาไป ก๋งจูคีจิดจะยกไปตามฌ้อเลงอ๋องอีก เซียวเหงาจึงว่า ซึ่งฌ้อเลงอ๋องทิ้งเสื้อหมวกเสียนั้นก็เห็นว่าสิ้นความคิดอยู่แล้ว อันท่านจะยกตามไปนั้นเห็นจะป่วยการทแกล้วทหารเสียเล่า บัดนี้เมืองฌ้อซึ่งท่านให้ก๋งจูกันอยู่รักษานั้น ถ้าเขาเกลี้ยกล่อมให้ราษฎรรักใคร่เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันแล้ว อันเราจะกลับไปเมืองฌ้อเห็นจะได้ความลำบากทแกล้วทหารเป็นมั่นคง
ก๋งจูคีจิดจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบแล้วเราคิดประการใดจึงจะดี เซียวเหงาจึงว่า ขอให้ท่านแต่งทหารเลวสักร้อยเศษ ทำเป็นพวกเราแตกหนีฌ้อเลงอ๋องไปประกาศแก่ชาวเมืองฌ้อว่า ฌ้อเลงอ๋องฆ่าท่านเสียแล้ว บัดนี้ฌ้อเลงอ๋องจะยกทัพใหญ่มาตีเมืองฌ้อในวันพรุ่งนี้เป็นมั่นคง ก๋งจูกันก๋งจูเซกเป็นคนหาปัญญามิได้ ถ้าแจ้งว่าท่านเสียทัพแล้วก็เชือดคอตายเป็นแท้ เราจะลอยชายเข้าเมืองโดยสะดวก ก๋งจูคีจิดได้ฟังเซียวเหงาว่าดังนั้นจึงให้กวนฉงคุมทหารร้อยเศษทำเป็นแตกทัพหนีไปเมืองฌ้อ
กวนฉงก็คำนับลาพาคนร้อยเศษไปเมืองฌ้อ ร้องประกาศแก่ชาวเมืองตามซึ่งปรึกษากันนั้น ราษฎรชาวเมืองที่มีกตัญญูกับฌ้อเลงอ๋องเจ้าเมืองเดิมนั้น ครั้นแจ้งว่าก๋งจูคีจิดแตกแล้ว ฌ้อเลงอ๋องผู้นายเดิมของตัวจะกลับมามีความยินดีนักจึงชวนกันขึ้นไปบนเชิงกำแพงคอยอยู่ ก๋งจูคีจิดจึงให้โตเซียงเหยียนคุมทหารทำเป็นแตกซ้ำมาอีกพวกหนึ่ง โตเซียงเหยียนก็เข้าไปแจ้งแก่ก๋งจูกันซึ่งเป็นเจ้าเมืองฌ้อนั้นว่าฌ้อเลงอ๋องโกรธท่านว่าแย่งเอาเมืองฌ้อ จะยกทัพใหญ่มาจับท่านทำโทษเหมือนเจ้าเมืองเจ๋ฆ่าพวกเคงหองซึ่งเป็นขบถแย่งเอาเมืองเจ๋นั้น ท่านจงเร่งคิดแก้ไขเอาตัวรอดเถิด ครั้นบอกความแล้วโตเซียงเหยียนก็ทำหนีรีบไป ก๋งจูกันจึงให้หาก๋งจูเซกมาแล้วบอกความตามโตเซียงเหยียนเล่านั้นให้ก๋งจูเซกฟังทุกประการ ก๋งจูกันก๋งจูเซกกอดคอกันเข้าแล้วก็ร้องไห้ว่า เราทั้งสองคิดทำการมาจนได้ดีก็เพราะพึ่งกำลังก๋งจูคีจิด
ขณะนั้นพอมีคนเข้ามาบอกว่าบัดนี้ฌ้อเลงอ๋องยกทัพเข้าเมืองได้แล้ว ก๋งจูกัน ก๋งจูเซกสิ้นสติหาคิดสู้ไม่ ต่างคนต่างชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสียในเมืองฌ้อ ครั้งนั้นได้ยินแต่เสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ที่ข้างในอื้ออึงไป ศพก๋งจูกันก๋งจูเซกก็ยังนอนตายอยู่ในห้องหามีผู้ใดฝังไม่ โตเซียงเหยียนครั้นรู้ว่าก๋งจูกันก๋งจูเซกตายแล้ว ก็กลับเข้าไปในเมือง จัดแจงฝังศพก๋งจูทั้งสองเสร็จแล้วก็ชวนขุนนางทั้งปวงออกไปรับก๋งจูคีจิดเข้าเมือง ทั้งราษฎรก็ตั้งโต๊ะที่บูชาทุกหน้าบ้านไว้คอยรับเจ้าเมืองจะเข้ามา ก๋งจูคีจิดเห็นขุนนางทั้งปวงมีความยินดีนักก็พาขุนนางและทแกล้วทหารยกไปในเมือง ราษฎรสำคัญว่าฌ้อเลงอ๋องเจ้าเมืองคนเดิม ครั้นเห็นก๋งจูคีจิดต่างคนต่างนินทาว่า การทั้งนี้ก๋งจูคีจิดอุบายเป็นขบถชิงเอาเมืองฌ้อเอง ครั้นก๋งจูคีจิดมาถึงเข้าในเมืองนั่ง ณ ที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง จึงตั้งตัวขึ้นเป็นฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องคนนี้ เมื่อยังเด็กนั้นฌ้อคังอ๋องผู้บิดาเอาตราที่เจ้าเมืองไปฝังไว้ ณ ที่ฝังศพปู่ย่าตายาย แล้วฌ้อคังอ๋องอธิษฐานเสี่ยงทายว่าบุตรผู้ใดจะเป็นเจ้าสืบแซ่ต่อไปก็ให้บุตรผู้นั้นเข้าไปตรงที่ฝังตรานั้นเถิด ครั้นอธิษฐานแล้วจึงให้บุตรทั้งห้าคนเข้าไปไหว้ศพปู่ย่าตายาย พี่ชายทั้งห้าคนนั้นก็เข้าหาถูกตรงที่ฝังตราไว้ไม่ แต่ก๋งจูคีจิดนั้นยังเด็กอยู่ เดินเข้าไปไหว้ศพจำเพาะถูกตรงที่ฝังตรา ฌ้อคังอ๋องผู้บิดาจึงทำนายว่าก๋งจูคีจิดสุดท้องคนนี้นานไปจะได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อ ก๋งจูคีจิดเป็นเจ้าขึ้นครั้งนี้เห็นว่าสมกับคำทำนาย
ฝ่ายราษฎรชาวเมืองสำคัญว่าฌ้อเลงอ๋องยังหาตายไม่ จะคิดกลับมาตีเอาเมืองฌ้อคืน ต่างคนก็ต่างพูดจาเอิกเกริกอื้ออึงไป ความอันนี้รู้ไปถึงฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องจึงคิดเป็นอุบายให้กวนฉงไปเที่ยวหาได้ศพราษฎรคนหนึ่งจึงเอาเสื้อหมวกของฌ้อเลงอ๋องที่ได้มาบนกิ่งไม้แต่ก่อนนั้นมาใส่ศพเข้าแล้วลอยน้ำมา จึงให้โตเซียงเหยียนไปแบกเอาศพนั้นมาแล้วแกล้งอุบายพูดว่าได้ศพฌ้อเลงอ๋องลอยน้ำมาที่ตำบลฉือเหลียง ซึ่งฌ้อเลงอ๋องไปตั้งค่ายอยู่แต่ก่อนนั้น จึงได้เสื้อหมวกเป็นสำคัญ ฌ้อเพงอ๋องจึงเอาศพนั้นไปฝังไว้ตามตำแหน่งเจ้าเมืองแต่ก่อน ฌ้อเพงอ๋องทำการทั้งนี้หวังจะให้ราษฎรชาวเมืองเข้าใจว่าฌ้อเลงอ๋องตายเสียแล้ว ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงครั้นแจ้งว่าฌ้อเลงอ๋องเจ้าเมืองคนเดิมตายเป็นแท้ก็สิ้นสงสัย
ครั้นอยู่มาประมาณสามเดือนฌ้อเพงอ๋องคิดวิตกถึงฌ้อเลงอ๋องจะตายหรือจะเป็นยังรู้แน่ไม่ จึงให้คนไปเที่ยวซับทราบสืบดูว่าจะตายหรือยังอยู่ กิตติศัพท์รู้ไปถึงซินไฮ้ ซินไฮ้จึงเข้าไปแจ้งแก่ฌ้อเพงอ๋องว่า ศพฌ้อเลงอ๋องนั้นข้าพเจ้าฝังไว้เอง ฌ้อเพงอ๋องแจ้งดังนั้นสิ้นความวิตกมีความยินดีนัก จึงให้ซินไฮ้นำไปขุดศพฌ้อเลงอ๋องลอบมาฝังไว้ ให้ขุดศพปลอมนั้นขึ้นเสีย เอาศพฌ้อเลงอ๋องลงฝังไว้ตามตำแหน่งเจ้าเมือง แล้วให้ขุดเอาศพก๋งจูกันก๋งจูเซกนั้นไปฝังเสียที่ริมศพฌ้อเลงอ๋องด้วย จึงจัดแจงปราบปรามราษฎรตั้งที่ทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาเรียบร้อยมาเหมือนแต่ก่อน จึงให้ปูนบำเหน็จทแกล้วทหารตามสมควร แล้วตั้งโตเซียงเหยียนเป็นที่เลงอิน ตั้งเอียงมังเป็นจออิน ตั้งเป๊กเต๊กอ้อนลูกเป๊กจิวหลีเป็นอิวอิน ตั้งอ้อนเสียอ้อนออกเป็นที่เซงไตหู ตั้งเซียวเหงาแหซีชังอิวเป็นเฮียไตหู ก๋งจูหองเป็นซือม้า ตั้งหงอเซียเป็นเสียนก๋งเจ้าเมืองเหลียน หงอเซียคนนี้เป็นลูกหงอกือ หงอเซียมีลูกอีกสองคน ชื่อหงอเซียงหงอหวัน ฌ้อเพงอ๋องตั้งให้หงอเซียงพี่หงอหวันเป็นเจ้าเมืองถัง แต้ตันอวนคีเกียงนั้นเป็นขุนนางอยู่คงที่เดิม แต่กวนฉงนั้นจะตั้งให้เป็นขุนนาง กวนฉงไม่ยอมจะขอเป็นที่พกอินตำแหน่งที่ของบิดา ฌ้อเพงอ๋องก็ยอมตาม
ฝ่ายเซียวเหงาชัวอิวซึ่งเป็นที่เฮียไตหูจึงว่า อันเมืองชัวเมืองตินนั้นหามีผู้ใดรักษาไม่ ขอท่านไปสืบหาบุตรและหลานเจ้าเมืองชัวเมืองตินคนก่อนนั้นมาเป็นเจ้าเมืองจึงจะชอบ ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ไป ณ เมืองชัวเมืองตินสืบได้บุตรเจ้าเมืองชัวชื่อก๋งจูหลู ได้บุตรเจ้าเมืองตินชื่อก๋งจูเหงา จึงตั้งใจให้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาทั้งสองคน ก๋งจูหลูเจ้าเมืองชัวเป็นชัวเพงก๋ง ก๋งจูเหงาเจ้าเมืองตินเป็นตินฮุยก๋ง จึงให้เซียวเหงาชัวอิวไปเป็นขุนนางอยู่เมืองชัวตามเดิม แหซีนั้นให้ไปเป็นขุนนางอยู่ในตินฮุยก๋งเจ้าเมืองติน แต่บรรดาทรัพย์สิ่งของของเมืองชัวเมืองตินซึ่งฌ้อเลงอ๋องตีมาได้แต่ก่อนนั้นคืนให้ไปตามเดิม
ครั้งนั้นขุนนางและราษฎรเห็นฌ้อเพงอ๋องจัดแจงดังนั้น ก็ชวนกันสรรเสริญฌ้อเพงอ๋องต่างๆ ฌ้อเพงอ๋องมีบุตรคนหนึ่งชื่อก๋งจูเกี๋ยนตั้งให้เป็นที่ไทจือ ตั้งให้หงอเซียงพี่หงอหวันเป็นไทซือ ตั้งให้ฮุยบอเก๊กเป็นที่เสียงซือ ทั้งสองคนนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในไทจือ แต่ฮุยบอเก๊กซึ่งเป็นเสียงซือนั้นเป็นคนสอพลอประจบประแจงฌ้อเพงอ๋องรักใคร่อยู่ ตั้งฮุนกิดเป็นตั้งเก๊กซูม้า ตั้งเก๊กซูม้าคนนี้ก็อยู่ในไทจือด้วย ตั้งแต่นั้นมาฌ้อเพงอ๋องก็มีใจกำเริบ เสพสุราแล้วให้หญิงรูปงามมาดีดสีและขับร้องให้ฟังทุกเพลา ฮุยบอเก๊กซึ่งเป็นที่เสียงซืออยู่ในไทจือนั้น มาพูดจาประจบประแจงให้เสพสุราและเล่นอิสตรีอยู่มิได้ขาด
ไทจือเกี๋ยนแจ้งว่าฮุยบอเก๊กเป็นคนสอพลอ ไทจือเกี๋ยนโกรธไล่เสียมิให้เป็นขุนนางต่อไป ฮุยบอเก๊กก็ไปทำราชการในฌ้อเพงอ๋อง โตเซียงเหยียนซึ่งเป็นที่เลงอินถือตัวว่าได้ทำความชอบไว้ จะบังคับการงานสิ่งใดก็ทำตามอำเภอใจมิได้ปรึกษาหารือฌ้อเพงอ๋องให้รู้ด้วย ฮุยบอเก๊กจึงเข้าไปว่ากับฌ้อเพงอ๋องว่า โตเซียงเหยียนซึ่งท่านตั้งให้เป็นที่เลงอินสำเร็จราชการนั้น บัดนี้มีใจกำเริบขึ้นเป็นอันมาก นานไปเห็นจะเป็นขบถต่อท่าน ขอให้จับเอาตัวโตเซียงเหยียนไปฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้จับโตเซียงเหยียนฆ่าเสีย จึงตั้งเอียงมังเป็นที่เลงอินแทนโตเซียงเหยียน
ไทจือเกี๋ยนครั้นแจ้งว่าฌ้อเพงอ๋องฆ่าโตเซียงเหยียนเสีย จึงเข้าไปว่ากับฌ้อเพงอ๋องผู้เป็นบิดาว่า โตเซียงเหยียนหามีความผิดสิ่งใดไม่ ซึ่งบิดาให้ฆ่าเสียนั้นเห็นจะมีผู้ครหาติเตียนท่าน ฮุยบอเก๊กรู้ว่าไทจือเกี๋ยนเข้าไปว่าฌ้อเพงอ๋องดังนั้นก็ตกใจนัก ด้วยตัวพูดยุแยงให้ฆ่าโตเซียงเหยียนเสีย ตั้งแต่นั้นมาฮุยบอเก๊กกับไทจือเกี๋ยนก็หาชอบกันไม่ ครั้นฌ้อเพงอ๋องออกมาว่าราชการ ฮุยบอเก๊กจึงเข้าไปว่ากับฌ้อเพงอ๋องว่า เอียนจ้งซืออยู่ในเมืองเรา ข้าพเจ้าเห็นว่ามีสติปัญญาอยู่ ขอท่านจงเอามาไว้ทำราชการด้วยเถิด ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงให้ไปหาเอียนจ้งซือเข้ามา แล้วตั้งให้เป็นอิวเนี้ยขุนนางฝ่ายพลเรือน
ฝ่ายจิ้นเปงก๋งเจ้าเมืองจิ้น เห็นบ้านเมืองราบคาบก็ให้สร้างเหลาไต๋สูงเป็นที่นั่งเย็นไว้แห่งหนึ่ง จิ้นเปงก๋งขึ้นไปกินโต๊ะเสพสุรากับคนสนิทอยู่เนืองๆ หาเป็นอันที่ว่าราชการบ้านเมืองไม่ ขุนนางหัวเมืองทั้งปวงอาณาประชาราษฎร์แจ้งกิตติศัพท์จิ้นเปงก๋งดังนั้นก็ติเตียนจิ้นเปงก๋งต่างๆ ขุนนางในเมืองจิ้นเบื่อหน่ายคิดจะเอาใจออกห่างอยู่ ครั้นจิ้นเปงก๋งตายแล้วบุตรผู้ใหญ่ได้เป็นเจ้าเมืองชื่อจิ้นเจียวก๋ง แจ้งว่าบิดาทำดังนั้นขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อน จิ้นเจียวก๋งจะให้บ้านเมืองเป็นสุข อยู่มาวันหนึ่งจิ้นเจียวก๋งแจ้งว่าเจ๋เก๋งก๋งให้วันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่เอาเครื่องบรรณาการไปให้ฌ้อเลงอ๋องขอเป็นไมตรี จิ้นเจียวก๋งโกรธจึงให้คนไปเมืองเจ๋แจ้งความแก่เจ๋เก๋งก๋งว่า ซึ่งเจ๋เก๋งก๋งไปเป็นไมตรีเสียกับเมืองฌ้อนั้น จิ้นเจียวก๋งมีความน้อยใจท่านอยู่ เจ๋เก๋งก๋งกับคนใช้เมืองจิ้นว่า ตัวจงกลับไปบอกจิ้นเจียวก๋งว่าอย่าน้อยใจเราเลย เราจะให้เอาเครื่องบรรณาการไปขอเป็นไมตรีด้วย คนใช้ก็คำนับลาไป
เจ๋เก๋งก๋งครั้งนั้นคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ จึงเอาเครื่องบรรณาการไปให้เมืองฌ้อเมืองจิ้นเป็นไมตรีนั้น หมายจะดูตื้นลึกหนักเบาในเมืองฌ้อเมืองจิ้นดอก ครั้นคนใช้เมืองจิ้นไปแล้ว เจ๋เก๋งก๋งจึงให้จัดเรือกับทหารพร้อมแล้ว เจ๋เก๋งก๋งก็ชวนเกาเอียจือทหารให้ไปด้วย แล้วสั่งให้หิงหยินไปเอาม้าตัวหนึ่งสำหรับเทียมเกวียนเบื้องซ้ายเป็นของรักเจ๋เก๋งก๋งใส่เรือไปด้วย สั่งให้ผูกไว้ที่ศีรษะเรือแล้วออกเรือไปถึงกลางทาง เพลาวันหนึ่งเจ๋เก๋งก๋งให้เอาถั่วดำและหญ้าไปให้ม้ากิน เจ๋เก๋งก๋งก็นั่งดูอยู่นั้นด้วย
ขณะนั้นเกิดลมพายุกล้าฝนตกหนัก มีเต่าใหญ่ตัวหนึ่งผุดขึ้นมาตรงศีรษะเรือคาบเอาม้าพาหนีไปในนํ้า เจ๋เก๋งก๋งเห็นดังนั้นประหลาดใจนักตกตะลึงนิ่งอยู่ เกาเอียจือจึงว่า ท่านอย่าตกใจเลย ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปตามเอามาให้ท่าน ว่าแล้วถอดเสื้อออกเสีย ถือกระบี่โดดลงนํ้ารีบตามไป เจ๋เก๋งก๋งแลดูเกาเอียจือว่ายนํ้าไปครั้งนั้นจมหายไปบ้าง ผุดขึ้นมาบ้าง กำลังคลื่นใหญ่แลตามไปจนสุดสายตาหาเห็นเกาเอียจือไม่ เจ๋เก๋งก๋งทอดใจใหญ่คิดว่าเกาเอียจือเห็นจะถูกคลื่นจมนํ้าตายเสียเป็นมั่นคง พอว่าขาดคำลงก็แลเห็นสายนํ้านั้นแดงดังสีโลหิตประมาณครู่หนึ่งก็เห็นเกาเอียจือผุดขึ้นมา มือซ้ายฉุดหางม้ามือขวาถือกระบี่กับศีรษะเต่าชูว่ายนํ้าตรงมา อุ้มม้าขึ้นบนเรือแล้วคำนับเจ๋เก๋งก๋ง
เจ๋เก๋งก๋งมีความยินดีสรรเสริญเกาเอียจือว่า ท่านไม่เสียแรงเกิดมาเป็นชายชาติทหารเอก มีอานุภาพประดุจดังเทพยดาอันมีฤทธิ์ อันความชอบซึ่งท่านไปแก้เอาม้าเรารอดมาครั้งนี้มากนัก เดิมเจ้าเมืองเจ๋เก่าจัดแจงของไว้จะบำเหน็จรางวัลคนที่มีกำลังก็ยังหาได้สมความคิดไม่ จนตัวตายของนั้นยังค้างอยู่ในคลัง บัดนี้ท่านมีความชอบประหลาด เราจะยกเอารายสิ่งของซึ่งค้างอยู่นั้นรางวัลท่านจึงจะสมควร ว่าแล้วก็ให้เอาบัญชีรายการสิ่งของนั้นมามอบให้เกาเอียจือสิ้นแล้ว ก็รีบใช้ใบไปเข้าแดนเมืองจิ้น ชาวด่านก็เอาข้อราชการไปแจ้งกับจิ้นเจียวก๋ง จิ้นเจียวก๋งก็แต่งให้ขุนนางออกไปรับเข้ามาถึงประตูเมือง
ขณะนั้นจิ้นเจียวก๋งก็สั่งให้จัดแจงทางบ้านเมืองให้รโหฐาน แล้วก็แต่งตัวไปรับเจ้าเมืองเจ๋เข้ามาถึงที่แต่งไว้ ต่างคนก็คำนับกันแล้วจิ้นเจียวก๋งจึงสั่งให้ยกโต๊ะอย่างดีออกมาเลี้ยงเจ๋เก๋งก๋ง และโต๊ะขุนนางสำหรับเลี้ยงขุนนางทั้งสองฝ่ายด้วยแล้ว จิ้นเจียวก๋งกับเจ๋เก๋งก๋งกินโต๊ะร่วมกัน จิ้นเจียวก๋งจึงว่า เรากินโต๊ะครั้งนี้หามีอะไรเล่นสนุกไม่ คิดจะให้เอาสุรามาตั้งไว้ ท่านกับข้าพเจ้าเอาลูกเกาทัณฑ์มาพุ่งให้ลงไปในปากไหสุราดูว่าใครจะแม่นกว่ากัน เจ๋เก๋งก๋งก็เห็นด้วย จิ้นเจียวก๋งจึงให้เอาไหใส่สุรามาตั้งลงตรงหน้าโต๊ะประมาณสี่ศอก จิ้นเจียวก๋งจึงเอาลูกเกาทัณฑ์ให้เจ๋เก๋งก๋งพุ่งก่อน เจ๋เก๋งก๋งว่าท่านเป็นเจ้าบ้านพุ่งก่อนจึงจะชอบ จิ้นเจียวก๋งจึงรับลูกคำเกาทัณฑ์พุ่งลงไปในไหสุราได้ดอกหนึ่งดังนั้นก็ดีใจ ขุนนางจิ้นก็พากันคำนับสรรเสริญจิ้นเจียวก๋งเจ้านายของตัวต่อเจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งเห็นจิ้นเจียวก๋งพุ่งลูกเกาทัณฑ์ลงตรงปากไหสุรานั้นก็หามีความสบายไม่ แล้วก็จับลูกเกาทัณฑ์มาถือไว้ จึงว่ากับจิ้นเจียวก๋งว่า ข้าพเจ้าจะพุ่งลูกเกาทัณฑ์ให้เหมือนกับท่าน ว่าดังนั้นแล้วเจ๋เก๋งก๋งก็พุ่งลูกเกาทัณฑ์ลงในไหสุราดอกหนึ่งเหมือนกัน
วันเอ๋งขุนนางเมืองเจ๋ก็คำนับเจ๋เก๋งก๋งสรรเสริญว่า ท่านก็พุ่งดีมีฝีมือเสมอกันกับจิ้นเจียวก๋ง จิ้นเจียวก๋งได้ฟังดังนั้นก็คิดโกรธแต่ในใจ อีจีพันขุนนางเมืองจิ้นจึงว่ากับวันเอ๋งว่า ท่านจะชมอะไรกับการเล่นว่าดีมีปัญญาและฝีมือนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย วันเอ๋งนิ่งอยู่ เกาเอียจือจึงว่ากับเจ๋เก๋งก๋งว่าเพลาเช้าแล้วทั้งท่านก็เมาสุราจงเลิกเล่นเสียเถิด เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังเกาเอียจือว่าดังนั้นเห็นชอบด้วยก็ลาจิ้นเจียวก๋งกลับมาเรือ ครั้นเพลาเช้าเจ๋เก๋งก๋งก็ไม่ขึ้นไปลาจิ้นเจียวก๋งจึงให้ออกเรือกลับมาเมืองเจ๋ อีจีพันรู้ว่าเจ๋เก๋งก๋งกลับไปเมืองเสียแล้ว หาได้ลาจิ้นเจียวก๋งไม่ จึงไปว่ากับจิ้นเจียวก๋งว่า เจ๋เก๋งก๋งมาหาท่านว่าจะเป็นไมตรีกัน เมื่อจะไปนั้นหาได้บอกกล่าวลาท่านไม่ อันซึ่งจะคบค้ากันต่อไปนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะมิปรกติ จิ้นเจียวก๋งจึงว่าท่านว่านี้ชอบอยู่ แต่เราจะให้ขึ้นไปกราบบังคมทูลพระเจ้าเมืองหลวง ให้มีรับสั่งไปถึงสิบสองหัวเมืองให้มาพร้อมกันที่เพงคิ้วทำสัจต่อกัน อย่าให้ผู้ใดกระทำยํ่ายีข่มเหงซึ่งเขตแดนแก่กัน ถ้าผู้ใดตั้งตัวเป็นใหญ่ข่มขี่หัวเมืองทั้งปวงก็ให้ขึ้นไปกราบทูลให้ทราบ จึงให้ขุนนางในเมืองจิ้นไปเมืองหลวง ขุนนางก็บังคมลาไป ครั้นถึงเมืองหลวงพอเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางเมืองจิ้นก็เข้าไปคุกเข่าลงถวายบังคม แล้วกราบทูลซึ่งคิดกันนั้นให้พระเจ้าจิวเกงอ๋องฟังทุกประการ พระเจ้าจิวเกงอ๋องทราบดังนั้นดีพระทัยนักจึงสั่งขุนนางเมืองจิ้นว่า ถึงเดือนเจ็ดกำหนดจะให้หัวเมืองมาพร้อมกัน ณ ตำบลเพงคิ้ว ขุนนางก็รับสั่งถวายบังคมลามาเมืองจิ้น จึงเข้าไปแจ้งแก่จิ้นเจียวก๋งตามข้อรับสั่งทุกประการ
จิ้นเจียวก๋งแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้ขุนนางที่มีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาด ไปประกาศแก่สิบสองหัวเมืองให้มาพร้อมกัน ณ ตำบลเพงคิ้วตามรับสั่ง ขุนนางก็คำนับลาไป ครั้นถึงเดือนเจ็ดจิ้นเจียวก๋งจึงจัดทหารสามสิบหมื่น เกวียนสี่พันเล่มกับขุนนางคือ ซุนเหงาหนึ่ง อุยสือหนึ่ง อีจีพันหนึ่ง อีจีหูหนึ่ง เจียถำหนึ่ง เหนียวเปงหนึ่ง เตียกะหนึ่ง ดิเอียกหนึ่ง ทหารแปดคนนี้ไปกับจิ้นเจียวก๋ง จิ้นเจียวก๋งจึงให้ฮันคี้อยู่รักษาเมืองแล้วยกทหารไป ณ ตำบลเพงคิ้วตั้งค่ายรายไปหลายค่าย
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงแจ้งข้อรับสั่ง ครั้นถึงกำหนดก็จัดแจงยกมา ณ ตำบลเพงคิ้ว เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เมืองฬ่อหนึ่ง เมืองซองหนึ่ง เมืองโอยหนึ่ง เมืองเตงหนึ่ง เมืองจอหนึ่ง เมืองกี๋หนึ่ง เมืองตูหนึ่ง เมืองเถงหนึ่ง เมืองซีหนึ่ง เมืองคีหนึ่ง เมืองเลกหนึ่ง ต่างตั้งค่ายเรียงกันไป ครั้นแลเห็นจิ้นเจียวก๋งยกทหารมาเป็นกระบวนทัพใหญ่ดังนั้น ต่างคนคิดเกรงอยู่ จิ้นเจียวก๋งจึงให้หาสิบสองหัวเมืองมาพร้อมกันที่ค่าย ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม อีจีพันถือกระถางสุราสำหรับใส่โลหิต จึงว่ากับเจ้าเมืองทั้งปวงว่า บัดนี้มีรับสั่งพระเจ้าจิวเกงอ๋อง ให้เจ้าเมืองมาทำสัจสาบานมิให้กระทำยํ่ายีซึ่งกันและกัน ถ้าผู้ใดจะยอมมิยอมจงว่ามาให้แจ้ง
เจ๋เก๋งก๋งจึงว่า ตัวเราเป็นเมืองใหญ่ก็จริง แต่มิได้ข่มเหงเมืองเล็กจะสาบานด้วยเหตุอันใดเล่า อีจีพันจึงตอบว่า พระเจ้าจิวเกงอ๋องมีรับสั่งให้จิ้นเจียวก๋งนายเราออกมาดูผิดและชอบ และท่านมาพูดดังนี้เหมือนขัดรับสั่ง จิ้นเจียวก๋งก็มีทหารมาถึงสามสิบหมื่น เกวียนรบสี่พันเล่ม ท่านจะมาดูหมิ่นนายเราผู้เป็นต้นรับสั่งดังนี้จะมิต้องรบกันหรือ เจ้าเมืองทั้งสิบเอ็ดคนได้ยินอีจีพันว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้ตีกลองสัญญาขึ้น ทหารทั้งสิบเอ็ดหัวเมืองได้ยินเสียงกลองรบเป็นสำคัญ ก็จัดแจงถืออาวุธไว้ครบมือทุกตัวคน เจ๋เก๋งก๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงว่า ท่านทั้งปวงอย่าวุ่นวายเลย เราจะยอมทำสัจตามรับสั่ง
จิ้นเจียวก๋งเห็นเจ๋เก๋งก๋งยอมดังนั้นจึงว่า เราเป็นต้นรับสั่งจะสาบานก่อนจึงจะชอบด้วยอย่างธรรมเนียม จิ้นเจียวก๋งจึงแทงเอาโลหิตออกปนกับสุรา สาบานตัวตามรับสั่งแล้วกินสุราเข้าไป เจ๋เก๋งก๋งก็สาบานเป็นที่สอง เจ้าเมืองซองก็ทำสัจเป็นที่สาม เจ้าเมืองทั้งปวงก็สาบานตามผู้น้อยผู้ใหญ่ตามลำดับกันลงไปทั้งสิบสองเมือง ครั้นกระทำสัจสาบานกันแล้ว ต่างคนก็คำนับลากันกลับไปเมือง
แต่เมืองตูเมืองกี๋มาถึงกลางทาง จึงเข้าไปคำนับจิ้นเจียวก๋งแล้วแจ้งความว่า ฬ่อเจาก๋งข่มเหงเบียดเบียนข้าพเจ้าทั้งสองเมืองเป็นหลายครั้งแล้ว จิ้นเจียวก๋งแจ้งดังนั้นโกรธนัก จึงให้ทหารไป ณ เมืองฬ่อ เอาตัวขุนนางมาเป็นจำนำแทนเจ้าเมือง ทหารก็คำนับลาไปเมืองฬ่อ คุมเอาตัวกิซุนอิยู้ ขุนนางเมืองฬ่อสองคนไปให้จิ้นเจียวก๋ง จิ้นเจียวก๋งมิได้ไต่ถามให้เป็นสัจให้เห็นผิดแลชอบ จึงเอาตัวกิซุนอิยู้ไปขังไว้ในตึก
ขณะนั้นจูหกเป็นขุนนางอยู่เมืองฬ่อ มาเที่ยวเยี่ยมเยียนพี่น้อง ณ เมืองจิ้น แจ้งว่าจิ้นเจียวก๋งให้เอาขุนนางเมืองฬ่อมาขังไว้ จึงไปหาซุนเหงาขุนนางเมืองจิ้น ซุนเหงากับจูหกเป็นเพื่อนกันมาแต่ก่อน จูหกจึงว่าแก่ซุนเหงาว่า เมืองตูเมืองกี๋มากล่าวโทษเจ้าเมืองฬ่อว่าข่มเหง จิ้นเจียวก๋งสั่งให้ขังกิซุนอิยูไว้นั้นก็ควรอยู่ แต่เมืองตูเมืองกี๋เป็นเมืองเล็กน้อย เมืองฬ่อเป็นเมืองใหญ่ ถ้าฬ่อเจาก๋งคิดกลับใจไปขึ้นเสียกับเมืองเจ๋ หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะเอาใจออกห่างเสียสิ้น กำลังเมืองจิ้นก็จะน้อยลง อันเมืองตูเมืองกี๋นั้นจะดีกว่าเมืองฬ่อหรือท่านจงตรองดูเถิด
ซุนเหงาได้ฟังก็ตกใจ จึงว่าความทั้งนี้เราหารู้ไม่ เราจะไปว่ากับนายเราให้ปล่อยขุนนางเมืองฬ่อเสีย ท่านอย่าวิตกเลย จูหกก็คำนับลามา ซุนเหงาก็เอาความทั้งนี้ไปเล่าให้ฮันคี้ฟัง ฮันคี้จึงว่านายเราทำการดังนี้ถ้าหัวเมืองทั้งปวงรู้ไปจะมิติเตียนได้หรือ ฮันคี้จึงเข้าไปหาจิ้นเจียวก๋งแล้วชี้แจงแจ้งความตามซึ่งปรึกษากันนั้นให้จิ้นเจียวก๋งฟังทุกประการ จิ้นเจียวก๋งได้ฟังฮันคี้ว่าดังนั้นสะดุ้งใจได้คิดเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ปล่อยกิซุนอิยู้เสีย กิตติศัพท์ทั้งนี้รู้ไปถึงหัวเมืองทั้งปวง ต่างคนต่างติเตียนว่าจิ้นเจียวก๋งกระทำแก่เมืองฬ่อครั้งนี้เสียสัจ หาอยู่ในยุติธรรมไม่ ตั้งแต่นั้นมาหัวเมืองทั้งสิบสองเมืองก็เอาใจออกห่างปราศจากสามัคคีกับเมืองจิ้น
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งกลับมาถึงเมือง จึงคิดว่าจิ้นเจียวก๋งครั้งนี้มีทแกล้วทหารเป็นอันมากเห็นจะมีใจกำเริบขึ้น ซึ่งเราไปสาบานด้วยกันนั้นเห็นหาเป็นประโยชน์ไม่ จึงว่าแก่วันเอ๋งว่า จิ้นเจียวก๋งเป็นใหญ่อยู่ฝ่ายทิศตะวันตก เราคิดว่าจะตั้งตัวขึ้นเป็นเมืองใหญ่อยู่ฝ่ายทิศตะวันออกบ้างท่านจะเห็นประการใด วันเอ๋งจึงตอบว่า ทุกวันนี้จิ้นเจียวก๋งทำเก๋งสูงกะเกณฑ์เอาราษฎรชาวเมืองมาทำให้ได้ความคับแค้นต่างๆ หัวเมืองทั้งปวงเล่าก็คิดเอาใจออกห่างอยู่สิ้น ซึ่งท่านจะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้นก็ควรอยู่ แต่ผู้ซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่ให้อยู่ในยุติธรรม อาณาประชาราษฎร์จึงรักใคร่ เจ๋เก๋งก๋งจึงว่า จะให้ชาวเมืองรักใคร่เรานั้นจะให้ทำประการใด จงช่วยแจงให้เราเข้าใจบ้าง
วันเอ๋งจึงตอบว่าจะให้ราษฎรชาวเมืองรักใคร่นั้น ถ้าราษฎรกระทำผิดโทษถึงตัดศีรษะให้แต่จำใส่คุกไว้ โทษถึงใส่คุกก็ขังไว้พอเข็ดหลาบแล้วปล่อยไป ถ้าโทษแต่เพียงเฆี่ยนตีก็ให้ภาคทัณฑ์ไว้ ถ้าผู้นั้นมิฟังขืนกระทำอยู่จึงให้เอาโทษตามกฎหมาย อนึ่งอากรขนอนตลาดบรรดาเจ้าภาษีซึ่งทำเงินในคลังของท่านก็ให้ลดเสียกึ่งหนึ่ง ถ้าท่านทำได้ดังนี้ราษฎรก็จะรักใคร่ได้ความสุข บ้านเมืองก็จะบริบูรณ์ไปด้วยเสบียงอาหาร หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะมาขอเป็นไมตรีมีพวกพ้องมากขึ้นจึงจะเป็นเมืองใหญ่ได้ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังวันเอ๋งชี้แจงดังนั้นเห็นชอบด้วยมีความยินดีนัก จึงสั่งขุนนางเจ้าพนักงานทั้งปวงให้กระทำตามถ้อยคำวันเอ๋งว่าทุกประการ แต่นั้นมาราษฎรเมืองเจ๋ก็บริบูรณ์มั่งคั่งเป็นสุขขึ้นกว่าแต่ก่อน
เจ๋เก๋งก๋งจึงให้ไปเกลี้ยกล่อมซือจิ้วเจ้าเมืองภูสุย ฝ่ายทิศตะวันออกเป็นเมืองเล็ก ซือจิ้วหายอมไม่ เจ๋เก๋งก๋งก็โกรธ จึงให้ซันไคเกียงเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองภูสุย ซันไคเกียงก็คำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้วยกไปเมืองภูสุย จึงให้ตั้งค่ายลงดูกำลังเจ้าเมืองภูสุยจะคิดประการใด ซือจิ้วแจ้งว่าซันไคเกียงขุนนางเมืองเจ๋ยกมา จึงให้เอียงซ้องคุมทหารออกไป เอียงซ้องก็คำนับลาออกมาพาทหารเลวยกไป ได้รบกันกับซันไคเกียงแม่ทัพเมืองเจ๋เป็นหลายเพลง ซันไคเกียงได้ทีฆ่าเอียงซ้องทหารเมืองภูสุยตาย ซือจิ้วแจ้งดังนั้นตกใจนัก จึงจัดแจงเครื่องบรรณาการออกไปขอขึ้นกับเมืองเจ๋ ซันไคเกียงเห็นเจ้าเมืองออกมาอ่อนน้อมคำนับจึงให้รับเอาเครื่องบรรณาการไว้แล้วยกทหารกลับไปเมืองเจ๋ จึงนำเอาเครื่องบรรณาการเข้าไปแจ้งความตามเจ้าเมืองภูสุยมาขอขึ้นแก่เจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้มีหนังสือไปถึงซือจิ้วเจ้าเมืองภูสุยให้ไปเกลี้ยกล่อมอีจิ้วเอียมจิวเจ้าเมืองเล็กน้อยฝ่ายทิศตะวันออก เจ้าเมืองทั้งสองก็ยอมมาขึ้นตามหนังสือ
๗๑
ฝ่ายจิ้นเจียวก๋งครั้นแจ้งว่าเมืองเจ๋บริบูรณ์ด้วยผู้คนเสบียงอาหาร ข้างฝ่ายเมืองตะวันออกก็มาขอขึ้นเป็นหลายเมือง จิ้นเจียวก๋งก็คิดเกรงเมืองเจ๋อยู่ ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งจึงให้ปูนบำเหน็จซันไคเกียงซึ่งไปตีเมืองภูสุยได้นั้นตามสมควร ซันไคเกียงจึงว่ากับเจ๋เก๋งก๋งว่า มีชายคนหนึ่งชื่อกงซุนเจียบมีลักษณะโตใหญ่สูงแปดศอก หน้าเป็นสีคราม ลูกตานั้นถลนแหลมออกมา มีกำลังมากยกของหนักได้ถึงพันชั่ง ท่านจงให้เอาตัวมาไว้เป็นทหารเถิด เจ๋เก๋งก๋งจึงเอาตัวกงซุนเจียบเข้ามาเห็นรูปพรรณกงซุนเจียบสูงใหญ่ลํ่าสันสมเป็นทหารมีความยินดี ตั้งให้เป็นทหารสำหรับรักษาตัว ไปไหนเอาไปด้วย อยู่มาวันหนึ่งเจ๋เก๋งก๋งไปเที่ยวป่าล่าไล่เนื้อเล่นตามสบายกับทหารทั้งปวง จึงให้กงซุนเจียบนั่งมาท้ายเกวียน พอพบเสือโคร่งตัวหนึ่งหน้าผากขาว กระโดดมาจะกินม้าเทียมเกวียนของเจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งตกใจนัก กงซุนเจียบเห็นดังนั้นหาทันจับอาวุธสิ่งใดไม่ ก็โจนจากเกวียนไปสู้กับเสือ มือซ้ายกอดคอเสือเข้าไว้ มือขวาก็ทุบต่อยตามตัวถูกซี่โครงเสือหักสองซี่เสือขาดใจตาย เจ๋เก๋งก๋งมีความยินดีนัก สรรเสริญกงซุนเจียบต่างๆ แล้วกลับมาเมืองจึงให้รางวัลแก่กงซุนเจียบเป็นอันมาก
ครั้นอยู่นานมา ซันไคเกียง กงซุนเจียบ เกาเอียจือ ผู้มีฝีมือทั้งสามคนก็ผูกสมัครรักใคร่เป็นพี่น้องร่วมสุขทุกข์ตายด้วยกัน แล้วพูดว่าเราสามคนนี้มีกำลังฝีมือเป็นอันมากหามีผู้ใดเสมอเราไม่ ควรที่เราจะไว้ตัวให้มีสง่าคนทั้งปวงจึงจะกลัว ตั้งแต่นั้นมาซันไคเกียง กงซุนเจียบ เกาเอียจือมีใจกำเริบขึ้นมิได้ยำเกรงเจ๋เก๋งก๋งและขุนนางทั้งปวง มีขุนนางในเมืองเจ๋สองคนชื่อเลียงคิวกือคนหนึ่ง ชื่อตันบูอูคนหนึ่ง ครั้นเห็นซันไคเกียง กงซุนเจียบ เกาเอียจือ สามคนนี้มีฝีมือเจ้าเมืองเจ๋รักใคร่เป็นอันมาก คนทั้งสองก็ไปประจบประแจงให้ชอบพอไว้ แต่ตันบูอูนั้นเที่ยวสอพลอรู้จักไว้กับขุนนางพลเรือนและทหารซึ่งทำราชการหลักแหลมกว้างกว่าเลียงคิวกือ
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง ตันบูอูได้สิ่งของประหลาดหลายสิ่ง ก็ไปหาซันไคเกียง ณ บ้าน จึงเอาสิ่งของเหล่านั้นให้แก่ซันไคเกียง ซันไคเกียงจึงถามว่าท่านมาหาเรามีธุระสิ่งใดหรือ ตันบูอูจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาหาท่านนี้จะได้มีธุระประการใดหามิได้ มาครั้งนี้ปรารถนาจะฝากตัวท่าน ด้วยแจ้งว่าท่านเป็นคนโปรดปรานอยู่ในเจ๋เก๋งก๋ง ถ้าสืบไปเมื่อข้าพเจ้าผิดพลั้งลงในราชการขอท่านจงอนุเคราะห์อุดหนุนแก่ข้าพเจ้าด้วย ซันไคเกียงจึงว่าท่านอย่าวิตกเลยเราจะช่วย แล้วตันบูอูก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายวันเอ๋งซึ่งเป็นเสียงก๊กแจ้งความว่าตันบูอูเที่ยวเกลี้ยกล่อมทหารทั้งปวง แล้วก็ไปมาชอบพอกันกับซันไคเกียง ก็พิเคราะห์เห็นว่านานไปซันไคเกียงกับตันบูอูจะคิดร้ายต่อเจ๋เก๋งก๋งเป็นมั่นคง ครั้นจะเอาความอันนี้ไปบอกกับเจ๋เก๋งก๋งนั้นก็กลัวจะไม่เชื่อ ด้วยเจ๋เก๋งก๋งกำลังรักซันไคเกียงอยู่ ครั้นจะนิ่งเสียเล่าถ้าบ้านเมืองวุ่นวายขึ้น เจ๋เก๋งก๋งจะติโทษเราได้ วันเอ๋งคิดเรรวนอยู่ไม่ตกลงมีความรำคาญนัก ฝ่ายฬ่อเจาก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ขณะเมื่อไปเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองจิ้นครั้งนั้น ครั้นจิ้นเจียวก๋งจับเอาขุนนางไปจำไว้สองคน ฬ่อเจาก๋งก็คิดโทมนัส จึงพูดกับซกซุนนับเป็นที่เสียงก๊กว่า จิ้นเจียวก๋งทำแก่เราครั้งนี้หาคิดถึงซึ่งกระทำความสัจกันไว้ไม่ เราคิดจะไปเป็นไมตรีเสียกับเมืองเจ๋ ท่านจะเห็นประการใด ซกซุนนับจึงว่า ซึ่งท่านจะไปขึ้นกับเมืองเจ๋ก็ชอบอยู่แล้ว ด้วยเจ้าเมืองเจ๋มีใจอารีอารอบ แล้วก็เป็นคราววาสนาชะตาขึ้น ฬ่อเจาก๋งก็มีความยินดี จึงให้จัดเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่ม ฬ่อเจาก๋งกับซกซุนนับก็ขึ้นเกวียนไปเมืองเจ๋
เจ๋เก๋งก๋งแจ้งว่าฬ่อเจาก๋งมาหา จึงให้วันเอ๋งออกไปรับเข้ามา ต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม เจ๋เก๋งก๋งจึงให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะเข้ามาเชิญฬ่อเจาเก๋งกิน ฬ่อเจาก๋งกับซกซุนนับนั่งข้างหนึ่ง เจ๋เก๋งก๋งกับวันเอ๋งนั่งข้างหนึ่งกินโต๊ะเดียวกัน ซันไคเกียง เกาเกียจือ กงซุนเจียบ สามคนนี้เหน็บมีดซ่อนไว้ในเสื้อ เข้ามายืนอยู่ข้างเจ๋เก๋งก๋งทำกิริยาองอาจประหนึ่งหากลัวเจ๋เก๋งก๋งไม่ ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้น วันเอ๋งชายตาดูเห็นคนทั้งสามกำเริบก็ยิ่งไม่มีความสบายใจ จึงคิดว่าถ้าเรามิกำจัดคนเหล่านี้เสีย ที่ไหนเจ๋เก๋งก๋งจะมีความสุขสืบไป วันเอ๋งเสพสุราพลางตรองหาอุบายจนหาเป็นอันเสพสุราไม่ จึงคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่งจึงว่าแก่เจ๋เก๋งก๋งว่า หน้าฤดูเดือนนี้ลูกโถในสวนที่สูงของท่านสุกเป็นหลายผล ถ้าไปเก็บมาให้ฬ่อเจาก๋งกินแกล้มสุราเล่นเห็นจะดีอยู่ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงใช้ให้คนไปเก็บ วันเอ๋งจึงว่าจะให้คนอื่นไปเก็บนั้นไม่ได้ ด้วยลูกกุญแจประตูสวนนั้นข้าพเจ้าให้คนรักษาไว้ ข้าพเจ้าจะไปเก็บเอง ว่าแล้วก็ลุกไป จึงมีคำกลางว่า ซึ่งวันเอ๋งมิให้คนอื่นไปนั้นเพราะกลัวจะเก็บผลโถมาน้อยๆ มากๆ ไม่ต้องกับความคิดตัวจึงต้องไปเอง
ขณะเมื่อวันเอ๋งไปแล้ว เจ๋เก๋งก๋งว่าแก่ฬ่อเจาก๋งว่า ลูกโถนี้เดิมในเมืองข้าพเจ้าหามีไม่ มีผู้เอามาให้แต่หัวเมืองตะวันออกเฉียงใต้ข้างชายทะเล แต่ต้นโถนั่นงามบริบูรณ์ แต่หามีผลไม่กว่าสามสิบปี เป็นวาสนาของท่านจึงเผอิญให้ต้นโถมีผลขึ้นฤดูนี้ พอพูดกันขาดคำลงวันเอ๋งก็เอาผลโถเข้ามาให้เจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งจึงถามวันเอ๋งว่า ท่านไปเก็บลูกโถมาได้เท่าใด วันเอ๋งจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเก็บได้ผลโถที่สุกนั่นหกผล ยังเหลือลูกโถอ่อนอยู่ที่ต้นอีกสี่ผล เจ๋เก๋งก๋งได้แจ้งดังนั้นก็สั่งให้วันเอ๋งรินสุราใส่ถ้วย ส่งให้ฬ่อเจาก๋งกับผลโถเท่าผลมะพร้าวอ่อนผลหนึ่ง ฬ่อเจาก๋งก็รับสุรากับผลโถมากิน แล้วออกปากชมว่าผลโถอย่างนี้มีรสหอมหวานดีกว่าผลไม้ทั้งปวง สมควรจะเป็นของที่จะแกล้มสุราของท่านผู้มีวาสนา เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังยิ้มแล้วกินผลหนึ่งกับสุราแล้ว ส่งให้ซกซุนนับซึ่งเป็นเสียงก๊กเมืองฬ่อผลหนึ่ง
ซกซุนนับก็ลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นคนวาสนาน้อย หาสมควรจะรับประทานผลไม้อย่างนี้ไม่ จึงเอาผลโถนั้นคำนับส่งให้วันเอ๋งซึ่งเป็นเสียงก๊กเมืองเจ๋ เจ๋เก๋งก๋งจึงว่า ท่านก็เป็นเสียงก๊กทั้งสองคนจงกินกันคนละผลเถิด ว่าแล้วก็ส่งให้คนละผล เสียงก๊กทั้งสองก็คำนับรับผลโถมากินคนละผล เจ๋เก๋งก๋งกินผลหนึ่ง ฬ่อเจาก๋งกินผลหนึ่ง วันเอ๋งกินผลหนึ่ง ซกซุนนับกินผลหนึ่ง ยังเหลืออยู่สองผลวันเอ๋งจึงแสร้งอุบายพูดกับเจ๋เก๋งก๋งว่า ผลโถนี้เป็นผลไม้วิเศษ ท่านจะเก็บไว้รับประทานเองหรือ หรือจะให้กับผู้ใดซึ่งมีความชอบก็ตาม เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังหารู้ในอุบายของวันเอ๋งไม่ จึงว่าจะเก็บไว้ไยกับผลไม้สดไม่ต้องการ แล้วหันหน้ามาถามว่าผู้ใดมีความชอบไว้แต่เดิมบ้างจงว่าให้เราฟัง เราจะให้ผลโถผลหนึ่งกับสุราถ้วยหนึ่ง กงซุนเจียบจึงว่า ข้าพเจ้าได้มีความดีไว้เมื่อท่านไปเที่ยวป่า เสือจะกินท่านข้าพเจ้าได้ฆ่าเสือตาย วันเอ๋งว่าควรอยู่แล้ว เจ๋เก๋งก๋งเห็นว่ามีความชอบจริงก็ให้ผลโถกับสุราแก่กงซุนเจียบ เกาเอียจือเห็นดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าได้ฆ่าเต่าใหญ่เมื่อท่านไปเมืองจิ้นความชอบของข้าพเจ้าก็มากอยู่ วันเอ๋งจึงแสร้งยั่วใจว่า เกาเอียจือนี้ได้ลงนํ้าดำไปฆ่าเต่าความชอบอัศจรรย์นัก เจ๋เก๋งก๋งก็ส่งผลโถซึ่งยังเหลืออยู่ผลเดียวกับสุราให้เกาเอียจือ
ฝ่ายซันไคเกียงเห็นคนทั้งสองได้ผลโถกับสุราดังนั้นจึงคิดว่า ความชอบของเรา ถ้าจะว่าก็มีมากกว่าคนทั้งสองอีก คิดแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าก็มีความชอบ ได้ไปตีเมืองฝ่ายตะวันออกให้มาขึ้นอยู่ในท่าน วันเอ๋งจึงทำเป็นตกใจว่า เสียดายจริงๆ อย่าว่าแต่ให้ผลโถผลหนึ่งเลย ถึงสักสองสามผลก็ยังหาพอความชอบซันไคเกียงซึ่งตีได้หัวเมืองมาขึ้นไม่ เจ๋เก๋งก๋งจึงว่ากับซันไคเกียงว่า ความชอบของท่านมีอยู่กับเรามากจริง แต่ลูกโถนั้นสิ้นเสียแล้ว ต่อปีหน้าลูกโถสุกจึงค่อยกินเกิด ซันไคเกียงได้ฟังเจ๋เก๋งก๋งว่าจะให้กินผลโถต่อปีหน้าดังนั้นมีความน้อยใจทั้งอายแก่ฬ่อเจาก๋งด้วย จึงคิดตอบว่า ข้าพเจ้าได้ทำความชอบไว้ในท่านมากกว่าเกาเอียจือกงซุนเจียบอีกหาได้กินลูกโถไม่ จะอยู่ไปทำไมอายแก่ทหารทั้งปวง ว่าดังนั้นแล้วก็ชักมีดที่ซ่อนมาในเสื้อออกเชือดคอตายเสีย เกาเอียจือ กงซุนเจียบ เห็นซันไคเกียงเชือดคอตายจึงคิดว่า ซันไคเกียงก็ได้สาบานไว้แก่เราทั้งสองคนว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน บัดนี้ ซันไคเกียงก็ตายแล้ว เราจะอยู่เอาความสุขแต่ตัวนั้นหาควรไม่ ครั้นคิดแล้วต่างคนก็เชือดคอตายเสียทั้งสองคน ฬ่อเจาก๋งเห็นดังนั้นตกใจ ลุกจากเก้าอี้มาดูอาการศพทั้งสามมีความสังเวชนัก จึงถามวันเอ๋งว่า ทหารมีฝีมือใจคอองอาจเช่นผู้ตายนี้ ยังมีอีกหรือ หรือไม่มีแล้ว วันเอ๋งจึงแกล้งอุบายบอกว่า ฝีมือเช่นสามคนนี้เป็นแต่อย่างกลาง ฝีมือดีกว่านี้เป็นทหารเอกนั้นยังมีอยู่อีกสักยี่สิบห้ายี่สิบหกคน ฝีมือเพียงตรีนั้นมีอยู่หลายสิบคนจะประมาณนั้นหาถ้วนไม่ อันผู้มีสติปัญญาซึ่งเป็นที่ปรึกษาและแม่ทัพนายคนนั้นเล่าก็มีอยู่เป็นอันมาก
ขณะเมื่อวันเอ๋งคิดอุบายกำจัดคนทั้งสามเสียได้วันนั้น วันเอ๋งมีความยินดีนัก ประดุจดังว่ายกภูเขาอันหนักออกจากอกก็เหมือนกัน แต่เจ๋เก๋งก๋งนั้นหาได้รู้ไม่ ครั้นเห็นทหารทั้งสามคนตายก็มีความอาลัยนัก วันเอ๋งเห็นดังนั้นจึงรินสุราคำนับส่งให้เจ๋เก๋งก๋งหวังจะให้บรรเทาความทุกข์ เจ๋เก๋งก๋งรับจอกสุรามาจากวันเอ๋ง กำลังเสียดายทหารทั้งสามคนกลืนสุราหาลงคอไม่ ฬ่อเจาก๋งเห็นกิริยาเจ๋เก๋งก๋งไม่ปกติดังนั้นก็คำนับลากลับไปเมืองฬ่อ
เจ๋เก๋งก๋งจึงสั่งให้เอาศพทหารทั้งสามคนไปฝังไว้ตำบลเขาโละอิมลี้ข้างทิศตะวันออกแดนเมืองเจ๋ ครั้นเพลารุ่งเช้าเจ๋เก๋งก๋งออกที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง เจ๋เก๋งก๋งจึงถามวันเอ๋งว่า ท่านบอกกับฬ่อเจาก๋งว่าทหารมีฝีมือยังมีอยู่มากมายนั้น ท่านเห็นผู้ใดจงบอกให้แจ้งด้วย วันเอ๋งจึงว่า อันจะหาคนมีฝีมือและกำลังเหมือนคนทั้งสามทหารนั้นยากนัก ซึ่งข้าพเจ้าบอกกับฬ่อเจาก๋งนั้นเพราะจะให้เป็นสง่ากับเมืองเจ๋ แต่ทว่าเมืองเราบริบูรณ์ด้วยผู้คนมาก ถ้าต้องการจะเอาแล้วคงจะหาได้ บัดนี้ข้าพเจ้าก็รู้จักอยู่คนหนึ่ง แซ่ซันชื่อเซียงเซียะเป็นบุตรคนอนาถา มีสติปัญญาและฝีมือดีกว่าทหารทั้งสามคนที่ตายนั้นอีก บัดนี้ไปตั้งทำมาหากินอยู่ตำบลตังไฮ้ริมชายทะเล ท่านจงเอามาทำนุบำรุงเลี้ยงไว้เป็นทหารเถิด
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังวันเอ๋งว่าก็มีความยินดี จึงจัดแจงสิ่งของให้วันเอ๋งไปเชิญซันเซียงเซียะมา วันเอ๋งก็คำนับรับของแล้วลาไป ครั้นมาถึงตำบลตังไฮ้ริมชายทะเล จึงเอาสิ่งของเข้าไปให้ซันเซียงเซียะ ต่างคนคำนับกัน วันเอ๋งจึงแจ้งความว่า เจ๋เก๋งก๋งให้มาเชิญท่านไปทำราชการด้วย ซันเซียงเซียะแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงรับสิ่งของมาให้ภรรยาแล้วก็มากับวันเอ๋ง ครั้นมาถึงเมืองเจ๋วันเอ๋งก็พาซันเซียงเซียะเข้าไปคำนับเจ๋เก๋งก๋ง เจ๋เก๋งก๋งยังหาทันพูดจาทักทายไม่ พอมีผู้ถือหนังสือสองฉบับเข้ามาแต่หัวเมืองใจความต้องกันว่าจิ้นเจียวก๋งกับพวกพ้องเมืองเอียนยกทหารมาจะตีเอาเมืองปักพีซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองเจ๋ เจ๋เก๋งก๋งแจ้งหนังสือดังนั้นจึงว่า เมืองจิ้นเมืองเอียนกับเราจะได้มีข้อขัดเคืองกันหามิได้ เหตุใดจึงมาทำกับเรา ขุนนางผู้หนึ่งจึงแจ้งความว่า อันเมืองจิ้นเมืองเอียนมากระทำการทั้งนี้เพราะแจ้งว่าซันไคเกียง เกาเอียจือ กงซุนเจียบ ซึ่งเป็นทหารเอกในเมืองเจ๋นั้นตายแล้ว จึงยกมาตีหัวเมืองสองตำบลไปเป็นเมืองขึ้น
เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะว่า คนเหล่านี้จะสำคัญว่าเรานี้สิ้นคนดีแล้วกระมังจึงดูหมิ่นเราฉะนี้ ว่าแล้วก็หันหน้ามาพูดกับซันเซียงเซียะว่า ท่านนี้สวามิภักดิ์สมัครมาทำราชการกับเราครั้งนี้เพราะจะช่วยทำนุบำรุงเรา เรายินดีนัก ยังหาทันมีสิ่งใดซึ่งจะขอบใจท่านไม่ พอมีราชการศึกมาท่านจงรับเป็นที่เจียงกุนแม่ทัพใหญ่ ไปปราบศัตรูให้ปรากฏปัญญาและฝีมือไว้ชื่อสักครั้งหนึ่ง ซันเซียงเซียะคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านตั้งข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่นั้นหาคุณที่สุดมิได้ แต่ขุนนางนายทัพนายกองและทหารทั้งปวงยังหาทันนับถือข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าจะขอผู้มีสติปัญญาซื่อสัตย์ต่อท่านไปช่วยดูแลผิดชอบสักคนหนึ่ง เจ๋เก๋งก๋งจึงให้จึ่งเกียะซึ่งเป็นที่ไตหู เป็นผู้กำกับไปแก่ซันเซียงเซียะ ซันเซียงเซียะกับจึ่งเกียะก็คำนับลาออกมาถึงที่ท้องสนามซึ่งประชุมทหาร จึ่งเกียะถามซันเซียงเซียะว่า ท่านจะยกทัพเพลาไร ซันเซียงเซียะจึงว่า พรุ่งนี้เพลาห้าโมงเช้าฤกษ์ดีเราจะยกทัพ ท่านจะกลับไปบ้านก็ไปเถิด แต่กลับมาให้ทันกำหนด จึ่งเกียะก็ลามาบ้าน ซันเซียงเซียะก็ไปอาศัยอยู่ที่กงก๊วน ครั้นเพลาเช้าซันเซียงเซียะก็มาที่ประชุมทหาร ทหารและนายทัพนายกองก็คอยอยู่พร้อมกัน ซันเซียงเซียะจึงให้ทหารเอาไม้ไปปักไว้ปรารถนาจะกำหนดเวลา
จึ่งเกียะครั้นรุ่งสว่างขึ้น พี่น้องและญาติทั้งปวงแจ้งว่าจึ่งเกียะจะไปทัพก็ชวนกันมาเยี่ยมเยียนไต่ถามต่างๆ การจึงช้าอยู่หาทันเพลาฤกษ์ในห้าโมงเช้าไม่ ตอนเพลาบ่ายสามโมงแล้วจึ่งเกียะไปที่ประชุมทหารจึงไปหาซันเซียงเซียะ ซันเซียงเซียะเห็นจึ่งเกียะมา จึงถามทหารว่าบ่ายแล้วหรือยัง ทหารบอกว่าบ่ายแล้ว ทั้งไม้ท่านให้ปักไว้นั้นก็มีเงาข้างตะวันออก ซันเซียงเซียะก็ให้ทหารถอนไม้ไปทิ้งเสีย แล้วทำกิริยาหน้าตึงจึงถามจึ่งเกียะว่า เราได้สัญญาแก่ท่านว่าเพลาพรุ่งนี้เที่ยงมาให้ทันฤกษ์ นี่ท่านมาเพลาบ่ายฉะนี้ถ้าจะใส่ด้วยบทพระอัยการศึกโทษท่านก็ถึงตายอยู่แล้ว จึ่งเกียะได้ฟังหาสู้หวาดหวั่นไม่ ด้วยถือใจว่าเป็นคนเก่า แม่ทัพเป็นคนใหม่ ยกมือขึ้นคำนับพอเป็นทีแล้วจึงว่า ข้าพเจ้ามาช้านั้นเพราะเพื่อนฝูงพี่น้องมาเยี่ยมเยียนจึงมาไม่ทันฤกษ์ ซันเซียงเซียะจึงตอบว่า บัดนี้เมืองจิ้นเมืองเอียนมาตีเมืองสองตำบล เจ๋เก๋งก๋งจะกินอาหารก็ไม่ลงคอ จะนอนตาก็ไม่หลับ จึงให้ท่านกับเราเป็นแม่ทัพไปปราบศัตรู ควรเราทั้งสองจะเจ็บร้อนด้วยเจ้านายจึงจะชอบ นี่ท่านไปรักพี่น้องและญาติมากกว่าบ้านเมืองและราชการอีก อนึ่งผู้เป็นทหารถ้าเจ้าใช้ก็อย่าให้อาลัยแก่บ้านและบุตรภรรยา ประการหนึ่งแม่ทัพผู้ถืออาญาสิทธิ์บังคับบัญชาการสิ่งหนึ่งสิ่งใดก็ให้อยู่ในถ้อยคำ ประการหนึ่งถ้าได้ยินเสียงกลองรบถึงลูกเกาทัณฑ์จะมาเป็นห่าฝน ก็อย่าให้หลบหลีกรักชีวิตจึงจะชอบ
จึ่งเกียะจึงว่า ตัวเราก็เป็นขุนนางมาหลายชั่วแล้ว อันขนบธรรมเนียมและกฎหมายเราก็รู้อยู่บ้าง ซึ่งท่านกำหนดให้มาพรุ่งนี้เพลาเที่ยง เรามาเพลาบ่ายไปหน่อยหนึ่งแต่ยังหาข้ามคืนไม่ฉะนี้จะมีความผิดเจียวหรือ ซันเซียงเซียะได้ฟังจึ่งเกียะไม่สารภาพดังนั้นมีความโกรธเป็นอันมาก เอามือตบโต๊ะลงแล้วว่า ท่านถือตัวว่าเจ้านายรักใคร่จึงหาอยู่ในบังคับเราไม่ แล้วหันมาถามขุนนางผู้รักษาบทพระอัยการว่าโทษจึ่งเกียะเป็นประการใด ผู้รักษาบทจึงว่าจึ่งเกียะไม่อยู่ในบังคับแม่ทัพดังนี้ โทษก็ถึงตายแล้วแต่จะโปรด ซันเซียงเซียะจึงสั่งทหารให้เอาตัวจึ่งเกียะไปฆ่าเสีย จึ่งเกียะได้ฟังซันเซียงเซียะสั่งให้ฆ่าดังนั้นตกใจ สารภาพว่าข้าพเจ้าผิดไปแล้ว ขอชีวิตไว้ทำราชการแก้ตัวครั้งหนึ่งเถิด ซันเซียงเซียะก็นิ่งเสีย ทหารก็คุมเอาตัวจึ่งเกียะไปตัดศีรษะเสียบไว้
ขณะนั้นจออิวเป็นบ่าวอยู่ในจึ่งเกียะ ได้ยินซันเซียงเซียะสั่งให้ฆ่าจึ่งเกียะเสีย ก็รีบเข้าไปแจ้งความแก่เจ๋เก๋งก๋งว่า บัดนี้ซันเซียงเซียะสั่งให้ฆ่าจึ่งเกียะเสีย เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังตกใจนัก จึงให้เลียงจูกือขุนนางเอาเกวียนที่เจ๋เก๋งก๋งขี่กับหนังสือออกไปให้ซันเซียงเซียะขอโทษจึ่งเกียะไว้ครั้งหนึ่ง เลียงจูกือก็คำนับลามาขึ้นเกวียนออกไปที่ทหารประชุม เลียงจูกือถือตัวว่าเป็นผู้ถือรับสั่งเจ๋เก๋งก๋ง ขี่เกวียนเข้าไปในที่ล้อมวงตรงหน้าซันเซียงเซียะ ซันเซียงเซียะนั่งอยู่บนเหลาไต้แลเห็นเลียงจูกือขี่เกวียนเข้ามาในที่ประชุมทัพ จึงให้ทหารไปจับตัวและเกวียนมาคุมไว้ ซันเซียงเซียะจึงถามผู้ถือกฎหมายว่า เลียงจูกือขี่เกวียนเข้ามาในที่ห้ามนั้นโทษจะเป็นประการใด ผู้ถือกฎหมายจึงว่า เลียงจูกือละเมิดขี่เกวียนเข้ามาในที่ล้อมโทษก็ถึงตาย เลียงจูกือได้ยินก็ตกใจจึงบอกว่าเจ๋เก๋งก๋งให้ออกมาขอโทษจึ่งเกียะดอก ซันเซียงเซียะจึงว่า จึ่งเกียะโทษผิดเราตัดศีรษะเสียบไว้ที่ประตู โทษท่านก็ถึงตาย แต่ได้ถือรับสั่งออกมาจึงให้ยกโทษไว้ แต่ม้านั้นมีโทษเอาไปฆ่าเสีย เลียงจูกือจึงตอบว่าม้าและเกวียนนั้นเป็นของเจ๋เก๋งก๋งให้ข้าพเจ้าขี่ออกมา
ซันเซียงเซียะจึงว่าเป็นของเจ๋เก๋งก๋งก็จริง แต่จะยกโทษเสียนั้นไม่ได้ จึงให้ทหารไปตัดเชือกผูกม้าออกเสียจากเกวียน เกวียนนั้นให้ทลายกงออกจากเกวียนเสีย เลียงจูกือรอดจากความตายก็คำนับลาไปแจ้งความแก่เจ๋เก๋งก๋งทุกประการ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังก็คิดเคืองซันเซียงเซียะ แต่จนใจด้วยได้ตั้งเขาเป็นแม่ทัพ ครั้นจะกลับคำก็กลัวนินทาอยู่จึงต้องนิ่งเสีย
ฝ่ายซันเซียงเซียะครั้นเห็นเลียงจูกือกลับไปแล้ว จึงให้ทหารทั้งปวงยกทัพออกจากเมืองเจ๋ นายทัพนายกองแจ้งว่าซันเซียงเซียะสั่งให้ยกทัพดังนั้นหามีผู้ใดขัดขวางไม่ เกรงอำนาจเป็นอันมาก ก็ยกทัพไปเมืองซกโอ๋ ทหารนายทัพเมืองจิ้นครั้นแจ้งว่า ซันเซียงเซียะทหารเมืองเจ๋ยกมามีสติปัญญาสิทธิ์ขาด เห็นว่าจะสู้มิได้ก็ให้ล่าเลิกทัพหนีไป นายทัพเมืองเอียนครั้นแจ้งว่าทหารเมืองจิ้นหนีไปแล้ว จึงคิดว่าทัพเมืองเจ๋ยกมาครั้งนี้เห็นมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ทหารเมืองจิ้นจึงกลัวยกหนีไป ครั้นเราจะขืนต่อสู้เล่าก็เห็นจะทานกำลังทหารเมืองเจ๋มิได้ คิดแล้วก็เลิกทัพกลับไปบ้าง
ฝ่ายซันเซียงเซียะครั้นแจ้งว่าทหารเมืองจิ้นหนีไปแล้ว ก็รีบยกไปเมืองปักพีหมายจะตีทัพเมืองเอียน ครั้นมาถึงเมืองปักพีแจ้งว่าทัพเมืองเอียนหนีไปเพลาเช้า จึงรีบยกตามไปทันกลางทาง จึงสั่งให้ทหารตีท้ายทัพทหารเมืองเอียน ได้ฆ่าทหารเลวเสียประมาณหมื่นเศษ แม่ทัพเมืองเอียนสู้มิได้ก็หนีเข้าเมือง จึงเอาความซึ่งแตกมานั้นแจ้งให้เจ้าเมืองฟังทุกประการ เจ้าเมืองก็ให้คนคุมเครื่องบรรณาการออกไปคำนับซันเซียงเซียะแม่ทัพเมืองเจ๋ขอเป็นไมตรีด้วย ซันเซียงเซียะก็ให้รับไว้แล้วเลิกทัพกลับไปเมืองเจ๋ เจ๋เก๋งก๋งครั้นแจ้งว่าซันเซียงเซียะมีชัยยกทัพกลับมา ก็ออกไปคอยรับอยู่ที่ประตูเมือง ครั้นซันเซียงเซียะมาถึงก็พากันเข้าไปในเมือง
เจ๋เก๋งก๋งนั่งที่ว่าราชการ ซันเซียงเซียะคำนับตามธรรมเนียมแล้วนั่งตามสมควร จึงแจ้งความแก่เจ๋เก๋งก๋งว่าทัพเมืองจิ้นหนีไป แต่เมืองเอียนนั้นเอาเครื่องบรรณาการออกมาขอเป็นไมตรีด้วย เจ๋เก๋งก๋งแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตั้งให้ซันเซียงเซียะเป็นที่ไตหูม้านายทหาร ซันเซียงเซียะก็คำนับลาไปที่อยู่
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงครั้นแจ้งกิตติศัพท์ว่าเจ๋เก๋งก๋งได้ซันเซียงเซียะมาไว้เป็นนายทหาร มีขุนนางชื่อวันเอ๋งเป็นผู้ว่าข้างฝ่ายพลเรือน สองคนนี้มีสติปัญญาเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงก็ยำเกรงหาคิดมาเบียดเบียนแก่เมืองเจ๋ต่อไปไม่ ตั้งแต่นั้นมาเมืองเจ๋ก็บริบูรณ์เป็นสุขมาช้านาน ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งครั้นเห็นบ้านเมืองเรียบราบปราศจากข้าศึกศัตรูก็กำเริบใจเสพแต่สุราเนืองๆ แล้วชวนขุนนางที่สนิทไปเที่ยวไล่เนื้อมาทำแกล้มสุรามิได้ขาด เพลาวันหนึ่งเจ๋เก๋งก๋งนั่งเสพสุราอยู่กับภรรยาที่ข้างในแต่เช้าจนคํ่า จึงว่าแก่ภรรยาว่า เรากินแต่สองคนหาสู้สนุกสบายไม่ เราจะไปกินกับวันเอ๋งจึงจะสนุกสบาย ว่าแล้วก็สั่งคนใช้คุมโต๊ะไป ณ บ้านวันเอ๋ง แล้วเจ๋เก๋งก๋งก็ขึ้นเกวียนตามไป
ฝ่ายวันเอ๋งครั้นแจ้งว่าเจ๋เก๋งก๋งจะมาเสพสุราที่บ้าน ก็จัดแจงใส่เสื้ออย่างขุนนางผู้ใหญ่ ออกมาคอยรับอยู่ที่ประตู ครั้นเจ๋เก๋งก๋งขับเกวียนมาถึงที่ประตูบ้าน วันเอ๋งจึงทำเป็นตกใจเข้าไปที่หน้าเกวียนแล้วคำนับถามว่า ท่านมาเพลากลางคืนป่านนี้ ทิ้งบ้านเมืองเสียมีกิจธุระสิ่งใดหรือ หรือมีข้าศึกมาติดเมืองท่าน เจ๋เก๋งก๋งตอบว่า ไม่มีข้าศึกมาติดเมืองดอก วันเอ๋งจึงถามว่า หรือข้างในเมืองเกิดเหตุประการใด เจ๋เก๋งก๋งจึงบอกว่าหามีเหตุสิ่งใดไม่ วันเอ๋งจึงตอบว่าเพลาคํ่ามืดป่านนี้แล้ว ท่านไม่มีกิจธุระมาทำไมเล่า เจ๋เก๋งก๋งจึงว่าเรามาเพลาคํ่าวันนี้ ด้วยรำลึกถึงจะมาเสพสุรากับท่านให้สบาย ครั้นจะมาเพลากลางวันเล่า ท่านติดราชการอยู่ วันเอ๋งจึงว่า ประเพณีเจ้าบ้านผ่านเมืองจะกินสุรานั้น ต้องกินกับภรรยาและคนสนิทแต่ในบ้านเรือนจึงจะชอบ อันจะกินกับข้าพเจ้าเป็นคนข้างนอกหาควรไม่ เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นก็คิดละอายใจ จึงนึกว่าเสียแรงมาหาเพื่อนกินให้ได้ คิดแล้วจึงให้คนล่วงหน้าไปบอกซันเซียงเซียะก่อน ว่าเราจะไปเสพสุราด้วยแล้วก็รีบขับเกวียนตามไป
ฝ่ายซันเซียงเซียะครั้นแจ้งว่าเจ๋เก๋งก๋งจะมาหาก็ใส่เสื้อและหมวกสำหรับแม่ทัพออกมาคอยอยู่ประตูบ้าน ครั้นเจ๋เก๋งก๋งมาถึงซันเซียงเซียะคำนับแล้วจึงถามเจ๋เก๋งก๋งเหมือนกับวันเอ๋งถาม เจ๋เก๋งก๋งก็บอกกับซันเซียงเซียะ ซันเซียงเซียะก็ตอบดุจวันเอ๋ง เจ๋เก๋งก๋งได้ฟังดังนั้นคิดท้อใจ จึงแลดูตาจออือซึ่งเป็นคนใช้เบื้องซ้ายขวา จออือจึงถามว่าท่านจะกลับไปในเมืองหรือจะไปไหนอีกเล่า เจ๋เก๋งก๋งจึงว่าเราจะไปบ้านเลียงคิ้วกี๋ซึ่งเป็นไตหู แล้วก็ขับเกวียนไป ฝ่ายเลียงคิ้วกี๋ครั้นแจ้งว่าเจ๋เก๋งก๋งจะมาเสพสุราด้วยก็มีความยินดีนัก จึงใส่เสื้อและหมวกตำแหน่งที่ของตัว มือซ้ายถือขิม มือขวาถือไม้เคาะจังหวะออกมาที่ประตูบ้าน มือดีดขิมปากร้องเพลงตั้งตาคอยเจ๋เก๋งก๋งอยู่ เจ๋เก๋งก๋งครั้นมาถึงเห็นเลียงคิ้วกี๋ออกมาคอยรับอยู่ดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้ยกโต๊ะสุราเข้าไปในบ้าน แล้วชวนเลียงคิ้วกี๋ขึ้นไปบนตึกเสพสุราพลางๆ ฟังกระจับปี่สีซอเล่นอยู่จนเพลารุ่งสว่างแล้วๆ กลับมาที่อยู่
ฝ่ายวันเอ๋งซันเซียงเซียะ ครั้นรุ่งเช้าก็ไปหาเจ๋เก๋งก๋งคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ซึ่งข้าพเจ้าไม่เสพสุรากับท่านนั้นขออภัยเถิด อันธรรมเนียมเป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองไปเที่ยวเสพสุรากับขุนนางนั้นห้ามอยู่ ถ้าเขาคิดร้ายต่อมิเป็นอันตรายหรือ เจ๋เก๋งก๋งจึงว่า ท่านทั้งสองนี้เรารักเหมือนหนึ่งแขนซ้ายแขนขวาของเรา เราหามีความรังเกียจไม่ วันเอ๋งซันเซียงเซียะได้ฟังมีความยินดีนักก็คำนับลามาบ้าน
ฝ่ายจิ้นเจียวก๋งเจ้าเมืองจิ้นป่วยลง แพทย์ประกอบยาให้กินก็ไม่หาย โรคนั้นกำเริบหนักขึ้นถึงแก่กรรม จิ้นเจียวก๋งได้กินเมืองอยู่หกปี ขุนนางทั้งปวงจึงยกก๋งจูคิวจิดเป็นจิ้นควังก๋งเจ้าเมืองจิ้น ในปีนั้นปลายปีอีจีพันฮันคี้ป่วยลงถึงแก่กรรม งุยสู่ฮวมเอี๋ยงซุนเอียกเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการ มีขุนนางผู้หนึ่งชื่อคีหยง มีคนใช้อยู่สองคนชื่อคีเล้งคนหนึ่ง อูจังคนหนึ่ง คีเล้งไปทำชู้ด้วยภรรยาอูจัง อูจังจึงไปฟ้องกับคีหยงผู้นาย นายจึงเอาตัวคีเล้งมาทำโทษ คีเล้งโกรธจึงเอาของกำนัลไปให้ซุนเอียกแล้วใส่ความว่าคีหยงคิดเป็นขบถ ซุนเอียกจึงนำเอาความไปแจ้งกับจิ้นควังก๋ง จิ้นควังก๋งโกรธจึงสั่งให้ไปจับตัวคีหยง ฝ่ายอีจีเจืออ้อซึ่งเป็นบุตรอีจีพัน เป็นเพื่อนฝูงกับคีหยงแจ้งว่าคีเล้งยุยงใส่ความคีหยงดังนั้นก็โกรธนัก จึงเรียกบ่าวมาเก้าสิบคนส่งอาวุธให้สำหรับมือทุกคน ตัวนั้นถือกระบี่รีบไปบ้านคีหยงจับคีเล้งมาฆ่าเสีย จิ้นควังก๋งแจ้งว่าอีจีเจืออ้อฆ่าคีเล้งเสียมีความโกรธเป็นอันมากจึงให้ทหารซ้ำไปอีกพวกหนึ่ง จับอีจีเจืออ้อกับคีหยงฆ่าเสียทั้งสามชั่วโคตร ราษฎรชาวเมืองชวนกันติเตียนนินทาจิ้นควังก๋งต่างๆ ขณะนั้นเจ๋เก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋มีอำนาจ หัวเมืองเอก โท ตรี จัตวา มีความยำเกรงเป็นอันมาก
ศักราชพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ได้สิบเก้าปี ฝ่ายอีมุยเจ้าเมืองหงอได้เป็นเจ้าเมืองสี่ปีถึงแก่กรรม เจ้าเมืองคนเก่าซึ่งเป็นบิดาอีมุย เมื่อตายนั้นสั่งขุนนางผู้ใหญ่ ไว้ว่าให้บุตรหัวปีเป็นเจ้าเมือง เป็นลำดับกันมาสองชั่วแล้วจนถึงอีมุย ครั้นอีมุยตาย ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันจะยกกุยจับขึ้นเป็นเจ้าเมือง กุยจับไม่ยอมจึงว่า อันได้สมบัติเป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองนั้น เปรียบเหมือนลมพัดมากระทบหูวู่เดียวก็หายไป เราหาต้องการในยศฐานาศักดิ์ไม่ ท่านจงเอาคนอื่นเป็นที่แทนเราเถิด ครั้นว่าดังนั้นแล้วก็อพยพครอบครัวไปอยู่ตำบลเอียมเหลงเป็นเขตแดนเมืองหงอ ขุนนางทั้งปวงจึงยกบุตรอีมุยชื่อจิวอูเป็นเจ้าเมือง ขนานนามว่าอ๋องเหลียว มีผู้หนึ่งชื่อกิกวางเป็นบุตรจูหวน จูหวนพ่อกิกวางคนนี้เป็นเจ้าเมืองหงอที่สองพี่ชายอ๋องเหลียว อ๋องเหลียวกับกิกวางเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน อ๋องเหลียวแจ้งว่ากิกวางใจคอองอาจเข้มแข็งจึงแต่งตั้งเป็นทหาร ขณะนั้นเมืองหงอกับเมืองฌ้อเป็นอริกัน ทหารเมืองหงอฆ่าแม่ทัพเมืองฌ้อตายคนหนึ่งชื่อก๋งจูหวงเป็นที่สุม้า ฌ้อเพงอ๋องขยาดมือทหารเมืองหงอ จึงให้ขุนนางคุมคนมาทำป้อมก่อกำแพงที่ตำบลอูลายหมายจะรับทัพเมืองหงอ
ฝ่ายชัวเพงก๋งเจ้าเมืองชัว จึงปรึกษากับเซียวเหงาขุนนางว่าตัวเราชราลงทุกวัน เราคิดจะตั้งซีจีจูขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน ท่านจะเห็นอย่างไร เซียวเหงาจึงว่าท่านจะตั้งซีจีจูผู้บุตรภรรยาใหญ่แทนท่านนั้นก็ต้องด้วยขนบธรรมเนียมชอบอยู่แล้ว ขณะนั้นตกก๊กซึ่งเป็นบุตรภรรยาน้อยชัวเพงก๋งแจ้งว่าเซียวเหงาปรึกษาจะตั้งซีจีจูขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดา ตกก๊กคิดริษยาจึงทำหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่าให้กำจัดเซียวเหงาเสีย กับของกำนัลให้คนลอบไปให้ฮุยบอเก๊กซึ่งเป็นขุนนางอยู่เมืองฌ้อ ฮุยบอเก๊กเป็นคนโลภเห็นแก่ลาภ ครั้นได้ของกำนัลและแจ้งในหนังสือมีความยินดีนัก จึงทำหนังสือแอบรับสั่งฌ้อเพงอ๋องมาถึงเจ้าเมืองชัวให้ตั้งตกก๊กเป็นเจ้าเมืองแล้วให้ไล่เซียวเหงาเสียด้วย ชัวเพงก๋งสำคัญว่าหนังสือฌ้อเพงอ๋องจริงขัดมิได้จึงให้ไล่เซียวเหงาเสีย เซียวเหงาก็อพยพครอบครัวไปอยู่ ณ เมืองเตง
ครั้นชัวเพงก๋งตาย ขุนนางจึงตั้งตกก๊กขึ้นเป็นเจ้าเมืองชัว กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องถึงถามฮุยบอเก๊กว่าชัวเพงก๋งตาย ตามอย่างธรรมเนียมต้องตั้งซีจีจูซึ่งเป็นบุตรผู้ใหญ่จึงจะชอบ นี่เราได้ยินว่าขุนนางในเมืองชัวตั้งตกก๊กซึ่งเป็นบุตรภรรยาน้อยนั้นท่านเห็นควรแล้วหรือ ฮุยบอเก๊กจึงบอกว่า ข้าพเจ้าได้ยินราษฎรชาวเมืองชัวลือกันว่าซีจีจูได้เป็นเจ้าเมืองชัวแล้วจะคิดขบถตีเอาเมืองฌ้อ ขุนนางในเมืองชัวจึงตั้งตกก๊กขึ้นเป็นเจ้าเมือง
ฌ้อเพงอ๋องได้ยินฮุยบอเก๊กว่าดังนั้นยังสงสัยอยู่แต่หาว่าประการใดไม่ ฮุยบอเก๊กก็คำนับลาออกมา แล้วคิดว่าฌ้อเพงอ๋องมีบุตรอยู่คนหนึ่งชื่อไทจูเกี๋ยน ไทจูเกี๋ยนกับเราเป็นอริกัน ทุกวันนี้ฌ้อเพงอ๋องไว้เนื้อเชื่อใจไทจูเกี๋ยน ไทจูเกี๋ยนสั่งการงานสิทธิ์ขาด จำเราจะกำจัดให้ไปจากฌ้อเพงอ๋องเสียเราจึงจะสำเร็จราชการได้ ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงเข้าไปว่ากับฌ้อเพงอ๋องว่า ไทจูเกี๋ยนซึ่งเป็นบุตรของท่านควรมีภรรยาได้อยู่แล้ว ข้าพเจ้าได้ยินว่าน้องสาวเจ้าเมืองจิ๋นมีอยู่คนหนึ่ง ท่านจงแต่งคนที่มีสติปัญญาไปว่ากล่าวขอมาให้บุตรท่าน ถ้าให้แล้วเจ้าเมืองจิ๋นกับท่านก็จะเป็นเกี่ยวดองกัน กำลังท่านก็จะมากขึ้น หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะยำเกรงขึ้น ท่านจงดำริดูเถิด ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยจึงว่า ท่านก็มีปัญญาอยู่อย่าเห็นแก่เหนื่อยเลยจงไปว่าแก่จิ๋นอายก๋งให้รู้ตัวพอเป็นคำมั่นไว้ก่อนเถิด
ฮุยบอเก๊กครั้นฌ้อเพงอ๋องสั่งให้ไปเมืองจิ๋นสมคะเนดังนึกไว้มีใจยินดีนัก ออกมาบ้านบอกบ่าวให้จัดแจงเกวียนเสร็จแล้วก็รีบไป ณ เมืองจิ๋น ครั้นถึงบอกนายประตูว่าเรามาแต่เมืองฌ้อ จะขอเข้าไปคำนับจิ๋นอายก๋ง นายประตูก็เข้าไปคำนับจิ๋นอายก๋ง จิ๋นอายก๋งจึงให้มาพาตัวเข้าไป ฮุยบอเก๊กคำนับแล้วจึงว่า ฌ้อเพงอ๋องให้ข้าพเจ้ามาเป็นการมงคล ด้วยแจ้งว่าท่านมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง จะขอให้เป็นภรรยาบุตรชายฌ้อเพงอ๋อง จิ๋นอายก๋งจึงให้หาขุนนางมาพร้อมแล้วปรึกษาว่า ฌ้อเพงอ๋องให้มาว่าจะเป็นเกี่ยวดองด้วยท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงคำนับแล้วจึงว่า แต่ก่อนนั้นเมืองจิ้นกับเมืองเราเป็นเกี่ยวดองกัน การก็เนิ่นนานจืดจางมาแล้ว อันเมืองฌ้อนั้นในทุกวันนี้ก็เป็นเมืองใหญ่อยู่ ซึ่งท่านจะเป็นเกี่ยวดองนั้นก็ชอบแล้ว จิ๋นอายก๋งได้ฟังขุนนางเห็นพร้อมกันดังนั้นจึงให้หญิงคนใช้ไปแจ้งความแก่นางเม่งหยงน้องสาวทุกประการ
นางเม่งหยงแจ้งดังนั้นจึงว่ากับหญิงคนใช้ว่า อันการประเพณีจะมีลูกผัวนั้น เราก็หาสู้คิดฝักฝ่ายไม่ แต่ทุกวันนี้บิดามารดาก็หาไม่แล้ว สุดแต่จิ๋นอายก๋งผู้พี่จะเห็นดี เจ้าจงบอกจิ๋นอายก๋งตามเราว่าเถิด หญิงคนใช้ก็คำนับลามาแจ้งความกับจิ๋นอายก๋งตามนางเม่งหยงว่าทุกประการ จิ๋นอายก๋งแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงว่ากับฮุยบอเก๊กว่า ท่านจงไปบอกฌ้อเพงอ๋องเถิดว่าเราอนุญาตแล้ว ฮุยบอเก๊กก็คำนับลามาขึ้นเกวียนรีบไปเมืองฌ้อ ครั้นถึงจึงเข้าไปคำนับฌ้อเพงอ๋องแจ้งความตามจิ๋นอายก๋งปรึกษาขุนนางและคำน้องสาวว่าให้ฌ้อเพงอ๋องฟัง ฌ้อเพงอ๋องจึงให้จัดแจงสิ่งของสำหรับคำนับบิดามารดาเจ้าสาวนั้นส่งให้ฮุยบอเก๊กไปคำนับจิ๋นอายก๋ง ฮุยบอเก๊กก็คำนับรับของมาบรรทุกเกวียนเป็นหลายเล่มแล้วรีบไปเมืองจิ๋น ครั้นถึงเมืองจิ๋นจึงเอาของเข้าไปคำนับจิ๋นอายก๋ง จิ๋นอายก๋งจึงให้รับของทั้งปวงไว้แล้วสั่งให้หญิงคนใช้ไปแต่งตัวนางเม่งหยงตามตำแหน่งน้องสาวเจ้าเมือง กับหญิงคนใช้ยี่สิบคนมอบให้ก๋งจูผู้มาส่ง นางเม่งหยงก็คำนับลาพี่ชายมาเกวียน ก๋งจูผู้ฮุยบอเก๊กก็คำนับลารีบไป ครั้นมาถึงกลางทางฮุยบอเก๊กเห็นนางเม่งหยงรูปงามสมควรจะเป็นเมียเจ้าบ้านผ่านเมืองแล้วเห็นนางสาวใช้คนหนึ่งรูปร่างคล้ายคลึงกับนางเม่งหยง แต่หาปรากฏชื่อและแซ่ไม่ นางสาวใช้คนนี้แต่ก่อนบิดานางอยู่เมืองเจ๋แล้วมาทำราชการอยู่เมืองจิ๋น จึงเอาลูกสาวคนนี้ให้แก่จิ๋นอายก๋ง จิ๋นอายก๋งจึงมอบให้นางเม่งหยงใช้สอย เพื่อนหญิงทั้งปวงจึงเรียกนางคนนี้ว่าเจ๋หนึง แปลออกเป็นคำไทยว่านางเมืองเจ๋ ครั้นเพลากลางวันแดดกล้า จึงพานางเม่งหยงขึ้นประทับร้อนอยู่ที่สำนักแห่งหนึ่ง
ฮุยบอเก๊กจึงให้หานางเจ๋หนึงเข้ามากระซิบบอกความลับว่า เราเห็นเจ้ารูปร่างราศีสมควรเป็นเมียไทจู เราคิดเอ็นดูจะให้เจ้าได้มีวาสนา แต่เจ้าอย่าแพร่งพรายความลับของเราให้ผู้ใดรู้ นางเจ๋หนึงได้ฟังดังนั้นมีความละอายมาก ด้วยตัวเป็นสาวหาตอบประการใดไม่ก้มหน้านิ่งอยู่ ฮุยบอเก๊กเห็นนางเจ๋หนึงนิ่งอยู่ดังนั้นเข้าใจว่ายอมตามถ้อยคำของตัวแล้วมีความยินดีนัก จึงว่าแก่ก๋งจูผู้ว่า ข้าพเจ้าจะรีบไปเมืองบอกเจ้าพนักงานจะได้จัดแจงรับรอง ว่าแล้วก็รีบล่วงหน้าไปเมืองฌ้อก่อน จึงเข้าไปแจ้งความแก่ฌ้อเพงอ๋องว่านางเม่งหยงทางยังอีกครึ่งวันจะมาถึง ฌ้อเพงอ๋องจึงถามฮุยบอเก๊กว่า เมื่อมากลางทางท่านเห็นนางเม่งหยงงามอยู่หรือ ฮุยบอเก๊กได้ฟังฌ้อเพงอ๋องถามดังนั้นสมคะเนที่ตัวคิดไว้ ยอบตัวลงคำนับบอกว่า ในแผ่นดินอันนี้ซึ่งจะหาหญิงรูปงามเหมือนนางเม่งหยงนั้นยากนัก ถึงนางขันกีซึ่งเป็นเมียติ้วอ๋องเมื่อครั้งแผ่นดินห้องสิน ก็นับแต่ปากหากคนสรรเสริญหาเห็นแก่ตาไม่ อันนางเม่งหยงคนนี้งามเป็นหนึ่งจะหาให้เสมอเป็นสองไม่มีแล้ว ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังฮุยบอเก๊กยอโฉมนางเม่งหยงและออกชื่อนางขันกีดังนั้นราคะกำเริบขึ้นให้นึกกำหนัดในนาง สีหน้าก็วิปลาสแดงเหมือนสีพุทราสุก นิ่งนึกอยู่เป็นครู่แล้วจึงว่า ตัวเราเป็นถึงเจ้าเมืองแต่วาสนาน้อยจึงหาได้ชมของดีไม่ ฮุยบอเก๊กเห็นอาการฌ้อเพงอ๋องดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งจะว่าให้ท่านฟังแต่สองต่อสองจึงจะได้ ฌ้อเพงอ๋องก็ขับคนใช้ออกไปเสีย ฮุยบอเก๊กจึงว่า นางเม่งหยงคนนี้หายากนัก ข้าพเจ้าคิดว่าท่านเอาเสียอย่าให้ไทจูเกี๋ยนเลย ฌ้อเพงอ๋องจึงตอบว่า เราทำดังนั้นหาควรไม่ ไทจูเกี๋ยนและขุนนางทั้งปวงรู้ไปก็จะคิดติเตียนเราได้ ฮุยบอเก๊กจึงตอบว่า อันความนินทาและสรรเสริญนั้นเปรียบเหมือนเอานทีมาทุ่มเทลงในแผ่นดินก็แห้งหายไปหายั่งยืนไม่ ท่านอย่าวิตกเลย เมื่อข้าพเจ้ามากลางทางนั้นเห็นนางสาวใช้ของนางเม่งหยงคนหนึ่ง รูปร่างคล้ายคลึงกันกับนางเม่งหยง จงเอานางคนนี้ยกให้แก่ไทจูเกี๋ยนเสีย ก๋งจูเกี๋ยนก็จะสำคัญว่าน้องสาวเจ้าเมืองจิ๋น นางเม่งหยงก็จะตกอยู่กับเราท่านอย่ารังเกียจเลย ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังฮุยบอเก๊กว่าดังนั้นนึกยิ้มอยู่เห็นดีด้วย จึงตอบว่าท่านคิดอย่างนี้ก็ชอบแล้ว แต่อย่าให้ความอันนี้แพร่งพรายไป
ขณะนั้นพอก๋งจูผู้นำเกวียนนางมาถึงเมืองฌ้อ ฮุยบอเก๊กออกมารับแล้วทำเป็นอุบายว่าแก่ก๋งจูผู้ว่า ธรรมเนียมเมืองฌ้อแต่งขันหมากกันนั้นหาเหมือนหัวเมืองทั้งปวงไม่ ต้องเอาตัวเจ้าสาวไปมอบให้บิดามารดาเจ้าบ่าวสั่งสอนและอวยพรให้แล้วจึงส่งตัวให้แก่เจ้าบ่าว ก๋งจูผู้หารู้กลไม่จึงว่าสุดแต่ท่านจะจัดแจงตามธรรมเนียมบ้านเมืองเถิด จึงมอบตัวนางเม่งหยงกับหญิงคนใช้ให้ฮุยบอเก๊กแล้วคำนับลามาเมืองจิ๋น ฮุยบอเก๊กจัดแจงเถ้าแก่ออกมารับนางและหญิงคนใช้เข้าไปที่ข้างใน จึงส่งนางเมืองเจ๋ซึ่งเป็นสาวใช้นางเม่งหยงไปให้กับไทจูเกี๋ยน ไทจูเกี๋ยนสำคัญว่าน้องสาวเจ้าเมืองจิ๋นก็รับไว้เป็นภรรยา นางเม่งหยงก็ตกอยู่เป็นภรรยาฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องจึงให้คนไปบอกก๋งจูเกี๋ยนว่า ก๋งจูเกี๋ยนเป็นหนุ่มมีภรรยาแล้วอย่าให้ไปมาข้างในเร้ารุมความผิดจะมี ฌ้อเพงอ๋องห้ามก๋งจูเกี๋ยนนั้น ปรารถนาจะมิให้พบกับนางเม่งหยง ตั้งแต่นั้นมาฌ้อเพงอ๋องก็รักใคร่ลุ่มหลงเพลิดเพลินเสพสุรากับนางเม่งหยงทุกเพลา หาได้ออกว่าราชการไม่เป็นหลายเดือน อันความซึ่งฌ้อเพงอ๋องเอานางเม่งหยงเลี้ยงเป็นภรรยานั้น นางเม่งหยงก็รู้อยู่ว่าผิดตัวด้วยหากจนใจด้วยความละอายจึงต้องเสียกายไปตามเกิน กิตติศัพท์อันนี้ก็เลื่องลือไปแก่ราษฎรทั้งปวง แต่หามีผู้ใดว่าความอันนี้ขึ้นไป
ฝ่ายฮุยบอเก๊กครั้นนานมากลัวความจะรู้ถึงก๋งจูเกี๋ยน จึงเข้าไปหาฌ้อเพงอ๋อง แล้วอุบายว่าแก่ฌ้อเพงอ๋องว่า ท่านจงให้ก๋งจูเกี๋ยนไปอยู่ตำบลเซงหูซึ่งเป็นเขตแดนเมืองฌ้อเถิด ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นหาทันคิดไม่ยังนิ่งอยู่ ฮุยบอเก๊กเห็นฌ้อเพงอ๋องนิ่งอยู่ดังนั้นจึงเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า ข้าพเจ้าจะให้ก๋งจูเกี๋ยนไปอยู่ตำบลเซงหูนั้น เพราะกลัวก๋งจูเกี๋ยนจะรู้ความนางเม่งหยงเข้า ฌ้อเพงอ๋องเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ก๋งจูเกี๋ยนอพยพครอบครัวไปอยู่ที่ตำบลเซงหู ฌ้อเพงอ๋องจึงมีหนังสือออกไปถึงขุนนางซึ่งให้ไปรักษาตำบลเซงหูอยู่แต่ก่อนนั้นฉบับหนึ่ง ใจความในหนังสือว่าจงเอาใจก๋งจูเกี๋ยนไว้ให้ดีด้วย
ฝ่ายหงอเซียเป็นบิดาหงอหวันซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อ หงอเซียนั้นรู้อยู่ว่าฮุยบอเก๊กคนนี้เป็นคนชั่วหาซื่อตรงไม่ ครั้นแจ้งความว่าฮุยบอเก๊กคิดการให้ฌ้อเพงอ๋องเปลี่ยนตัวบุตรสะใภ้มาเป็นภรรยาดังนั้นมีความวิตกนัก ครั้นจะเข้าไปพูดจาว่ากล่าวให้สติตักเตือนฌ้อเพงอ๋องเล่า ฌ้อเพงอ๋องก็หาออกมาที่ว่าราชการไม่ หงอเซียก็จนใจอยู่ ความซึ่งหงอเซียคิดนี้รู้ถึงฮุยบอเก๊ก ฮุยบอเก๊กกลัวความผิดจะมาถึงตัวจึงคิดว่าจะกำจัดหงอเซียเสียจึงจะได้ ครั้นคิดแล้วจึงไปหาฌ้อเพงอ๋องข้างในคํ่าวันนั้นคำนับแล้วจึงว่า ตำบลเซงหูนั้นเป็นเมืองด่านสำคัญอยู่ ซึ่งท่านให้ก๋งจูเกี๋ยนไปอยู่นั้นจะไว้ใจมิได้ ด้วยก๋งจูเกี๋ยนเป็นเด็กหนุ่มยังอ่อนความคิดอยู่ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าหงอเซียซึ่งมีสติปัญญาและฝีมือไปอยู่ช่วยราชการก๋งจูเกี๋ยนจึงจะวางใจได้
ฌ้อเพงอ๋องไม่ทันคิดก็เห็นชอบด้วย จึงให้หงอเซียไปอยู่ด้วยช่วยก๋งจูเกี๋ยนที่ตำบลเซงหู หงอเซียก็พาบุตรภรรยาไปอยู่ตำบลเซงหู
ฝ่ายก๋งจูเกี๋ยนครั้นอยู่นานมาแจ้งว่าฌ้อเพงอ๋องเปลี่ยนสาวใช้ให้มาเป็นภรรยาดังนั้นเสียใจนัก แต่หาออกปากประการใดไม่ด้วยเกรงใจบิดาอยู่ จึงมีคำกลางว่า ฌ้อเพงอ๋องคนนี้เป็นคนแก่ชรา อันนางเม่งหยงนั้นพึ่งเจริญรุ่นสาวขึ้นกำดัดจะเชยชม ฌ้อเพงอ๋องจึงลุ่มหลงเปรียบเสมือนโคแก่ได้หญ้าอ่อน จึงกำจัดมารดาก๋งจูเกี๋ยนซึ่งเป็นที่ฮูหยินนั้นให้ไปอยู่เมืองหวันเป็นเมืองขึ้นเมืองชัว แล้วตั้งนางเม่งหยงเป็นที่ฮูหยินแทน กิตติศัพท์อันนี้แจ้งไปถึงก๋งจูเกี๋ยนว่าขับมารดาเสียมีความโทมนัสนัก คิดเห็นว่าฌ้อเพงอ๋องให้เราอยู่เสียตำบลเซงหูนี้เป็นอุบายปรารถนาจะมิให้เราแจ้งความนางเม่งหยงด้วย อันฌ้อเพงอ๋องกระทำแก่เราและมารดาเราดังนี้หามีกรุณาแก่เราผู้เป็นบุตรไม่
ฝ่ายฌ้อเพงอ๋องอยู่ด้วยนางเม่งหยงประมาณปีหนึ่ง นางมีครรภ์ครั้นถ้วนกำหนดนางคลอดบุตรออกมาเป็นชาย ฌ้อเพงอ๋องรักเหมือนแก้วในจักขุอันวิเศษ จึงให้ชื่อว่าจิ๋นจู แปลคำไทยว่าแก้วอันวิเศษ จึงให้พี่เลี้ยงนางนมตามตำแหน่งลูกเจ้าเมือง ตั้งแต่นางเม่งหยงมาเป็นภรรยาฌ้อเพงอ๋องนั้นหามีความสุขไม่ จนอายุบุตรได้ขวบหนึ่งก็ไม่มีความสบาย เพราะฌ้อเพงอ๋องเป็นคนทุจริต อยู่มาวันหนึ่ง ฌ้อเพงอ๋องเห็นกิริยานางเม่งหยงไม่สบายจึงถามว่า แต่เจ้ามาเป็นภรรยาเรา เราก็เลี้ยงให้เจ้าเป็นถึงที่ฮูหยินสมควรกับเจ้าที่เป็นน้องสาวเมืองใหญ่ ครั้นมีบุตรออกมา เราก็รักใคร่ยิ่งกว่าบุตรทั้งปวง ควรที่เจ้าจะมีความยินดี ทุกวันนี้เราดูเจ้าหน้าตามึนตึง หาเบิกบานสบายเหมือนหญิงทั้งปวงไม่นั้นด้วยเหตุประการใด
นางเม่งหยงได้ยินฌ้อเพงอ๋องถามถึงความทุกข์ดังนั้น ยอบตัวลงคำนับแล้วตอบว่า เดิมท่านให้ฮุยบอเก๊กไปขอข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็เห็นสมควรอยู่แล้ว ด้วยเมืองใหญ่ควรที่จะเป็นเกี่ยวดองกัน แต่มาคิดเสียดายอยู่หน่อยหนึ่งด้วยท่านเกิดก่อน ข้าพเจ้าเกิดภายหล้ง ไม่ได้ปฏิบัติรักษาท่านแต่แรก การซึ่งเป็นทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเพราะวาสนาหนหลังได้ทำมา ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นสะดุ้งใจด้วยแจ้งว่านางรู้ความเดิมจึงตอบว่า แรกเราให้ไปขอเจ้านั้น ถ้าความจริงเหมือนเรื่องเดิมที่ไหนเจ้าจะได้ตั้งอยู่ในที่ฮูหยินเล่า นี่หากวาสนาของเจ้าจึงได้ดังนี้เจ้าอย่าเสียใจเลย จะทำนุบำรุงบุตรเจ้าและตัวเจ้าให้ดีกว่าคนทั้งปวง อันจิ๋นจูบุตรเจ้านั้นเราจะตั้งให้เป็นที่ซีจูผู้ใหญ่จะได้สืบแซ่เราไป นางเม่งหยงได้ฟังผัวว่าถูกใจดังนั้นก็ค่อยคลายความทุกข์ขึ้นกว่าแต่ก่อน
๗๒
ฝ่ายฮุยบอเก๊กอยู่ ณ บ้านคิดวิตกว่านานไปไทจูเกี๋ยนได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นเขาหาเลี้ยงเราไม่จะฆ่าเราเสีย ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงเข้าไปหาฌ้อเพงอ๋องแจ้งว่า ไทจูเกี๋ยนได้หงอเซียไปเป็นที่ปรึกษามีใจกำเริบหมายจะตั้งตัวเป็นใหญ่ บัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่าไทจูเกี๋ยนไปขอกองทัพเมืองจิ๋นเมืองเจ๋มาจะตีเมืองท่าน ท่านจงระวังตัวเถิด ฌ้อเพงอ๋องหาเชื่อไม่จึงตอบว่า อันไทจูเกี๋ยนบุตรเราคนนี้เป็นคนกตัญญูสัตย์ซื่อเห็นจะหาเป็นเช่นท่านว่าไม่
ฮุยบอเก๊กจึงว่า ไทจูเกี๋ยนคิดโกรธท่านว่าเอานางเม่งหยงมาเป็นภรรยาเสียพยาบาทท่านอยู่ ข้าพเจ้าแจ้งว่าทุกวันนี้ไทจูเกี๋ยนให้ซ้อมหัดทแกล้วทหารมิได้ขาด ถ้าท่านไม่กำจัดไทจูเกี๋ยนแล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาท่านตายเสีย ครั้นจะขืนอยู่ไทจูเกี๋ยนก็จะกลับฆ่าข้าพเจ้าเป็นมั่นคง ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังฮุยบอเก๊กชี้แจงเห็นดีด้วยจึงว่า ถ้าดังนั้นเราจะให้ไปถอดไทจูเกี๋ยนเสียจากที่ไทจู จะตั้งจิ๋นจูให้เป็นไทจูแทน ฮุยบอเก๊กจึงว่า ซึ่งท่านจะให้ไปถอดไทจูเกี๋ยนนั้นยังไม่ได้ ด้วยไทจูเกี๋ยนมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ประการหนึ่งหงอเซียเป็นคนมีสติปัญญา จะให้ไปขอทหารเมืองจิ๋นเมืองเจ๋มาช่วยเราก็จะขัดสนเสีย ข้าพเจ้าคิดว่าให้ท่านมีหนังสือไปให้หาตัวหงอเซียมาขังเสีย แล้วจึงให้ทหารไปจับตัวไทจูเกี๋ยนก็จะได้โดยง่าย ฌ้อเพงอ๋องเห็นชอบด้วยจึงให้ทำหนังสือฉบับหนึ่งเป็นหนังสือรับสั่งให้หาหงอเซียกลับเข้าเมือง ให้คนใช้เอาไปให้หงอเซียที่ตำบลเซงหู หงอเซียครั้นแจ้งในหนังสือนั้นหารู้ตัวไม่ ก็รีบมากับผู้ถือหนังสือจึงเข้าไปคำนับฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องจึงถามหงอเซียว่าท่านคบคิดกับไทจูเกี๋ยนคิดร้ายเราจริงหรือไม่
หงอเซียได้ฟังฌ้อเพงอ๋องถามดังนั้นโกรธนัก ด้วยถือว่าตัวซื่อสัตย์ต่อฌ้อเพงอ๋อง จึงตอบว่า ท่านเอาบุตรสะใภ้เป็นภรรยาแล้วมิหนำซ้ำเชื่อคนสอพลอประจบประแจงยุยงดังนี้ ท่านสิ้นกรุณาข้าพเจ้าผู้บ่าวและบุตรของท่านแล้วหรือ ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังหงอเซียลำเลิกเอาความนางเม่งหยงมาว่าขึ้นต่อหน้าขุนนางทั้งปวงดังนั้นมีความโกรธนัก จึงสั่งบูซูคำไทยว่าตำรวจ ให้เอาตัวหงอเซียไปจำไว้ที่สงัด ฮุยบอเก๊กเห็นฌ้อเพงอ๋องสั่งให้จำหงอเซียได้ทีจึงซ้ำว่า หงอเซียยกเอาความนางเม่งหยงซึ่งเป็นความลับของท่านมาว่าให้ได้อัปยศดังนี้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าหงอเซียหานับถือเกรงกลัวท่านเหมือนข้ากับเจ้าไม่ อนึ่งซึ่งท่านให้จำหงอเซียเสียนั้น ถ้าไทจูเกี๋ยนรู้ก็จะโกรธท่าน ด้วยไทจูเกี๋ยนนับถือหงอเซียว่าเป็นอาจารย์ ข้าพเจ้าเห็นว่าไทจูเกี๋ยนจะไปขอกองทัพเมืองจิ๋น เมืองเจ๋ยกมาแก้แค้นแทนหงอเซียเป็นมั่นคง ซึ่งเราจะต่อสู้ทหารสองเมืองได้ละหรือ
ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังเห็นดีด้วย จึงปรึกษาฮุยบอเก๊กว่า เราจะฆ่าไทจูเกี๋ยนเสียนั้นท่านจะเห็นประการใด ฮุยบอเก๊กจึงว่า ซึ่งจะให้คนข้างนอกไปจับไทจูเกี๋ยนนั้น เห็นว่าไทจูเกี๋ยนรู้ตัวจะหายอมโดยดีไม่ จะต้องป่วยการทแกล้วทหาร ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่ง ให้ท่านมีหนังสือไปถึงขุนนางของท่านซึ่งให้ไปรักษาตำบลเซงหูอยู่กับไทจูเกี๋ยนแต่ก่อนนั้น ให้ลอบจับไทจูเกี๋ยนฆ่าเสียก็จะได้โดยสะดวก เหมือนหนึ่งจับสุกรและไก่ก็เหมือนกัน ฌ้อเพงอ๋องจึงให้ทำหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงฮุ้ยเอี๋ยง ซึ่งรักษาตำบลเซงหูอยู่แต่ก่อนนั้น ใจความว่าให้จับไทจูเกี๋ยนฆ่าเสีย ถ้าสำเร็จราชการแล้วจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าฮุ้ยเอี๋ยงรู้หนังสือนี้แล้วหาทำตามเราสั่งไม่จะเอาโทษถึงสิ้นชีวิต ครั้นทำหนังสือเสร็จแล้วจึงให้คนใช้เอาไปให้ฮุ้ยเอี๋ยงยังตำบลเซงหู ฮุ้ยเอี๋ยงแจ้งในหนังสือดังนั้นคิดสงสารไทจูเกี๋ยนเป็นอันมากด้วยหามีข้อผิดไม่ จึงให้คนสนิทลอบรีบไปแจ้งแก่ไทจูเกี๋ยนให้เร่งหนีไปเสียแต่ในเวลานี้ ไทจูเกี๋ยนครั้นแจ้งความดังนั้นตกใจนัก จึงเข้าไปบอกแก่นางเจ๋หนึง เจ๋หนึงคนนี้มีบุตรกับไทจูเกี๋ยนคนหนึ่งชื่อก๋งจูเซ่ง ไทจูเกี๋ยนก็พาบุตรและภรรยาหนีไปอยู่เมืองซอง ครั้นไทจูเกี๋ยนหนีไปแล้วฮุ้ยเอี๋ยงจึงเอาโซ่ตรวนจำตัวเข้าแล้วให้ทหารที่รักษาตำบลเซงหนั้นคุมตัวขึ้นไปหาฌ้อเพงอ๋อง จึงลุกะโทษกับฌ้อเพงอ๋องว่า บัดนี้ไทจูเกี๋ยนรู้ตัวหนีไป ข้าพเจ้าตามจับหาทันไม่ โทษข้าพเจ้าก็ถึงตายอยู่แล้วแต่ท่านจะโปรดเถิด
ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงมีกระทู้ถามว่า เราให้เอาหนังสือไปให้แก่ตัวผู้เดียว หามีผู้ใดรู้เป็นสองไม่ เหตุใดไทจูเกี๋ยนรู้ตัวหนีไปก่อนเล่า ฮุ้ยเอี๋ยงจึงตอบว่า ไทจูเกี๋ยนรู้ตัวนั้นข้าพเจ้าบอกความแก่ไทจูเกี๋ยนเอง ด้วยแต่ก่อนนั้นท่านสั่งไปว่าให้ดูแลเอาใจไทจูเกี๋ยนเหมือนหนึ่งตัวท่าน ครั้นจะไม่เจ็บร้อนด้วยไทจูเกี๋ยนเล่า ก็เหมือนไม่อยู่ในถ้อยคำของท่าน ฌ้อเพงอ๋องว่าเมื่อตัวบอกแก่เขาแล้วกลับมาหาเรานั้น หากลัวความตายไม่หรือ ฮุ้ยเอี๋ยงจึงว่า ท่านมีหนังสือไปถึงข้าพเจ้าให้จับตัวไทจูเกี๋ยนฆ่าเสีย ข้าพเจ้าหาทำตามหนังสือไม่ผิดข้อหนึ่ง ข้อหนึ่งข้าพเจ้าจับไทจูเกี๋ยนไม่ได้และตัวจะซ้ำหนีไปเสียนั้นจะมิผิดเป็นสองข้อหรือ ข้าพเจ้าคิดเห็นอย่างนี้จึงเข้ามาหาท่านหวังจะให้ผิดอยู่ข้อเดียว ท่านจะเอาโทษข้าพเจ้าสิ้นชีวิตข้าพเจ้าก็หาว่าไม่ แต่ให้บุตรท่านรอดจากความตายเถิดจะได้สืบวงศ์ท่านต่อไป
ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังฮุ้ยเอี๋ยงรับสภาพดังนั้น จึงคิดว่าฮุ้ยเอี๋ยงปล่อยไทจูเกี๋ยนไปเสียนั้นโทษก็ผิดจริง แต่จำจะภาคทัณฑ์ไว้ครั้งหนึ่งด้วยฮุ้ยเอี๋ยงเป็นคนซื่อสัตย์อยู่ จึงให้ฮุ้ยเอี๋ยงไปรักษาตำบลเซงหูอยู่ตามเดิม ฮุ้ยเอี๋ยงก็คำนับไปตามสั่ง ฌ้อเพงอ๋องจึงตั้งบุตรซึ่งเกิดกับนางเม่งหยงนั้นให้เป็นที่ไทจูด้วย ตั้งฮุยบอเก๊กให้เป็นไทซือ สำหรับสอนหนังสือและดูผิดชอบอยู่ในไทจูด้วย ฮุยบอเก๊กจึงว่าแก่ฌ้อเพงอ๋องว่า หงอเซียยังมีบุตรอยู่สองคน ชื่อหงอเสียงคนหนึ่ง ชื่อหงอหวันคนหนึ่งมีสติปัญญาอยู่ ถ้าท่านละไว้ก็เห็นจะหนีไปตั้งตัวอยู่เป็นศัตรูขึ้น เมืองเราก็หามีความสุขมิได้ ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ให้เอาหงอเซียมาเขียนหนังสือใจความว่า ถ้าหงอเสียงหงอหวันรู้หนังสือนี้แล้วให้รีบมาโดยเร็วจึงจะไม่มีโทษ หงอเสียงหงอหวันเห็นหนังสือเป็นลายมือของบิดาก็จะมาหาท่าน ท่านจึงจับฆ่าเสียให้พร้อมกันทั้งพ่อลูกจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม
ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังฮุยบอเก๊กว่า จึงให้เอาตัวหงอเซียมาแล้วทำเป็นว่า ซึ่งท่านร่วมคิดกับไทจูเกี๋ยนเป็นกบฏนั้น โทษท่านก็ถึงตาย แต่เราจะยกให้ด้วยแต่ก่อนปู่และบิดาท่านได้มีความชอบไว้ในแผ่นดิน อันความดีกับความชั่วนั้นเป็นกลบลบกัน ท่านก็เป็นคนมีกตัญญูอยู่ ท่านจงเขียนหนังสือไปถึงบุตรสองคนให้เข้ามาทำราชการแทนท่าน ท่านเล่าก็ชราแล้วจงไปทำมาหากินเลี้ยงชีวิตอยู่ตามลำเนาให้สบายเถิด แล้วให้เอากระดาษกับพู่กันส่งให้ หงอเซียได้ฟังก็แจ้งว่าฌ้อเพงอ๋องจะให้เราเขียนหนังสือถึงบุตรให้มานั้นจะฆ่าบุตรเราเสีย ครั้นเราจะไม่เขียนหนังสือตามฌ้อเพงอ๋องเล่า คนทั้งปวงก็จะนินทาว่าเราหามีกตัญญูไม่ ก็จะเสียชื่อเสียงตลอดไปถึงปู่และบิดาด้วย ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงว่า ซึ่งท่านจะให้เขียนหนังสือไปถึงบุตรสองคนให้มานั้นก็ได้ดอก แต่ข้าพเจ้าจะว่าให้ท่านฟังด้วยบุตรคนใหญ่นั้นมีความกตัญญูรู้จักคุณข้าพเจ้าอยู่ เห็นว่าจะมาตามหนังสือ ซึ่งบุตรคนน้อยนั้นจะมามิมา ข้าพเจ้าไม่แจ้งด้วยเขาหาอยู่ในถ้อยคำข้าพเจ้าไม่
ฌ้อเพงอ๋องจึงว่า ซึ่งบุตรท่านจะมามิมานั้นก็ไม่มีโทษแก่ท่าน แต่ท่านเร่งเขียนหนังสือเถิด หงอเซียก็เขียนต่อหน้าฌ้อเพงอ๋องใจความว่าลูกสองคนรู้หนังสือแล้วให้รีบมาโดยเร็ว ครั้นเขียนหนังสือแล้วส่งให้ฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องจึงอ่านดูแล้วส่งให้เอี๋ยนเจียงซือถือไปถึงหงอเสียงหงอหวัน เอี๋ยนเจียงซือคำนับรับหนังสือมาขึ้นเกวียน แล้วรีบไปตำบลทั้งอิบซึ่งเป็นบ้านเดิม ก็หาพบหงอเสียงหงอหวันไม่ ด้วยหงอเสียงหงอหวันแจ้งว่าฌ้อเพงอ๋องให้คนมาจับตัวบิดาไปทำโทษ ก็หนีไปอยู่ตำบลเซงหู เอี๋ยนเจียงซือครั้นแจ้งความดังนั้นก็ตามไปตำบลเซงหู หงอเสียงแจ้งว่าเอี๋ยนเจียงซือมาแต่เมืองฌ้อก็ออกมารับเข้าไปในตึกให้นั่งที่สมควร เอี๋ยนเจียงซือจึงว่าหงอเซียผู้บิดาให้เราเอาหนังสือมาถึงท่าน เราได้ยินฌ้อเพงอ๋องจะตั้งให้ท่านสองคนพี่น้องเป็นขุนนางแทนบิดา ว่าบิดาท่านชราแล้วจะให้ไปทำมาหากินอยู่บ้านเดิม หงอเสียงแจ้งดังนั้นยังสงสัยอยู่ จึงเอาหนังสือเข้าไปให้หงอหวันน้องชายดู หงอหวันคนนี้สูงหกศอกหน้ายาวสองคืบสีหน้าเหมือนสีหยก หงอหวันรับเอาหนังสืออ๋านดูแจ้งความแล้วจึงว่ากับพี่ชายว่า ซึ่งฌ้อเพงอ๋องปล่อยบิดาแล้วจะตั้งให้เราเป็นขุนนางนั้นหาจริงไม่คำลวงดอก ถ้าเราไปหาก็จะฆ่าเสีย หงอเสียงจึงว่า หนังสือนี้เป็นลายมือของบิดาเรา ถ้าร้ายดีประการใดก็จะบอกมาให้เรารู้เจ้าอย่าสงสัยเลย ถ้าเราจะขัดขืนเล่าก็เป็นคนหามีกตัญญูไม่ ถึงมาตรว่าจะเป็นตายประการใดก็คงจะไปตามหนังสือบิดาบอกมา หงอหวันยังแคลงอยู่จึงเอาอีแปะมาเสี่ยงทายแล้วมาทอดลงต่อหน้าหงอเสียงแจ้งว่าหาดีไม่ หงอเสียงว่าเราคิดถึงบิดาจะเข้าไปพอเห็นหน้าใช่จะอยากเป็นขุนนางนั้นหามิได้ หงอหวันจึงตอบว่า ฌ้อเพงอ๋องเกรงฝีมือเราอยู่หาอาจฆ่าบิดาเราไม่ ถ้าเราเข้าไปหาแล้วก็ไม่มีที่จะกีดขวางเหมือนหนึ่งแกล้งให้บิดาเราหาชีวิตไม่ ก็จะฆ่าเสียทั้งสามคน เมื่อท่านไม่เห็นด้วยจะขืนเข้าไปแล้วข้าพเจ้าจะลาท่านไปอยู่เมืองอื่น พี่ชายจึงถามว่าเจ้าจะไปอยู่เมืองไหน หงอหวันจึงตอบว่า เมืองไหนเป็นข้าศึกกับเมืองฌ้อก็จะไปอยู่เมืองนั้น หงอเสียงจึงว่า ถ้าเจ้ามีชีวิตอยู่จงคิดอ่านแก้แค้นฌ้อเพงอ๋องให้จงได้ อันตัวเรากับบิดานี้เห็นจะหารอดชีวิตไม่ ว่าพลางก็ร้องไห้ต่างคนต่างคำนับกัน หงอเสียงก็ออกมาหาเอี๋ยนเจียงซือแจ้งความว่า น้องเราเขาไม่อยากเป็นขุนนางเขาหาไปไม่
เอี๋ยนเจียงซือแจ้งดังนั้น ครั้นจะเข้าจับกุมหงอหวันเล่าก็เกรงอยู่ ครั้นคิดดังนั้นแล้วก็พาหงอเสียงมาขึ้นเกวียนรีบไปเมืองฌ้อ จึงเข้าไปคำนับฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องจึงสั่งให้เอาตัวหงอเสียงไปจำไว้กับหงอเซียผู้บิดา บิดาเห็นหงอเสียงมา หัวเราะแล้วว่า เราได้พูดไว้เมื่อแรกว่าหงอเสียงนั้นคงมา แต่หงอหวันหามาไม่ ก็สมเหมือนคำเราทำนายไว้ ขณะเมื่อฌ้อเพงอ๋องสั่งให้เอาตัวหงอเสียงไปจำนั้น ฮุยบอเก๊กจึงว่าแก่ฌ้อเพงอ๋องว่า บัดนี้ได้ตัวหงอเสียงมาแล้วยังแต่หงอหวัน ท่านจงให้คนไปตามจับตัวมาฆ่าเสียจึงจะสิ้นศัตรูของท่าน ถ้าละไว้ช้าหงอหวันรู้ตัวเข้าก็จะหนี เห็นจะจับตัวยาก ฌ้อเพงอ๋องเห็นด้วย จึงให้บูเซงเอกคุมทหารเลวสองร้อยไปจับตัวหงอหวัน บูเซงเอกก็คำนับลาพาทหารรีบไปตำบลเซงหู หงอหวันแจ้งกิตติศัพท์ว่าฌ้อเพงอ๋องให้ทหารมาจับก็เข้าใจว่าบิดากับพี่นั้นคงจะตาย จึงเดินร้องไห้เข้าไปแจ้งความแก่นางเกียสีผู้ภรรยาว่า ฌ้อเพงอ๋องเห็นจะฆ่าบิดากับพี่ชายเราเสียเป็นแท้แล้ว จึงให้ทหารมาจับตัวเรา การก็จวนตัวถึงเพียงนี้ ครั้นจะพาเจ้าไปด้วยเล่า เจ้าก็เป็นผู้หญิงขี่ม้าหาได้ไม่ ข้าคิดจะไปแต่ตัวขอยืมทหารเมืองอื่นมาทำการแก้แค้นแทนบิดา เจ้าจะเห็นประการใด
นางเกียสีได้ฟังจึงตอบว่า ธรรมเนียมเกิดเป็นลูกผู้ชาย ให้มีกตัญญูต่อบิดามารดาจึงจะควร ซึ่งท่านจะห่วงด้วยข้าพเจ้าผู้เป็นภรรยานั้นหาควรไม่ พูดดังนั้นแล้วทำเป็นเดินเข้าไปห้องตึกแล้วก็ผูกคอตายเสียหวังจะให้ผัวสิ้นกังวลหลัง หงอหวันครั้นเห็นภรรยาไปในห้องช้าก็คิดสงสัย จึงเข้าไปดูเห็นนางเกียสีผูกคอตายเสียดังนั้นมีความอาลัยนางนัก กลั้นน้ำตามิได้ก็ร้องไห้จึงเอาผ้าห่อศพภรรยาเข้าโดยด่วนซ่อนไว้ในห้องตึก ได้กระบี่คู่มือกับเกาทัณฑ์แล้วรีบหนีล่วงทางไปได้ครึ่งวัน
บูเซงเอกครั้นยกมาถึงตำบลเซงหู จึงให้ทหารเข้าไปค้นในตึกก็หาพบหงอหวันไม่ จึงให้เที่ยวสืบดูตามราษฎรชาวบ้านแจ้งว่าหงอหวันหนีไปทางทิศตะวันออก ก็รีบตามไปทางประมาณสามร้อยลี้คิดเป็นทางสามพันเจ็ดร้อยห้าสิบเส้น หงอหวันหนีมาวันนั้น เหลียวหลังมาดูข้างหลังเห็นผงคลีฟุ้งขึ้น ก็เข้าใจว่าทหารเมืองฌ้อตามมา ครั้นจะหนีเล่าเห็นจะหาพ้นไม่ จึงเข้าไปแอบต้นไม้อยู่ข้างทาง ครั้นเกวียนบูเซงเอกคุมทหารมาถึงเข้า หงอหวันเห็นได้ทีจึงเอาเกาทัณฑ์ยิงคนขับเกวียนบูเซงเอกพลัดตกลงจากเกวียนตาย บูเซงเอกเห็นดังนั้นตกใจเป็นกำลัง โดดลงจากเกวียนจะหนีเอาตัวรอด หงอหวันร้องห้ามว่า ท่านอย่าหนีเลยเราหาทำร้ายท่านไม่ แต่ท่านนำเอาความของเราไปแจ้งแก่ฌ้อเพงอ๋อง ถ้าฌ้อเพงอ๋องรักชีวิตก็อย่าได้ฆ่าบิดากับพี่ชายเราเสีย แม้นไม่ฟังคำขืนฆ่าบิดาและพี่ชายเรา เราก็คงจะคิดอ่านกลับไปตัดศีรษะฌ้อเพงอ๋องเสียบ้าง
บูเซงเอกก็กลับมาแจ้งความกับฌ้อเพงอ๋องตามคำหงอหวันว่าทุกประการ ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังโกรธนัก จึงสั่งให้ฮุยบอเก๊กเอาตัวหงอเซียหงอเสียงพ่อลูกไปฆ่าเสีย ฮุยบอเก๊กก็ออกมาสั่งบูซูเอาตัวพ่อลูกไปที่ตะแลงแกง หงอเสียงจึงด่าฮุยบอเก๊กเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ หงอเซียจึงห้ามว่าอย่าด่าเขาเลย อันใครผิดและชอบนั้น เทพยดาและมนุษย์ก็ย่อมแจ้งอยู่ ถึงเราตายก็หาเสียดายชีวิตไม่ แต่เราวิตกอยู่ข้อหนึ่ง ถ้าเราหาบุญไม่แล้วฌ้อเพงอ๋องและขุนนางทั้งปวงจะหาความสุขมิได้ ว่าแล้วก็ยื่นคอพยักหน้าให้ฆ่าเสีย ฮุยบอเก๊กสั่งให้ตัดศีรษะเสียทั้งสองคน เมื่อขณะฆ่าหงอเซียหงอเสียงนั้นให้มืดมัวเป็นพยับลมไปทั้งเมือง ราษฎรชาวเมืองมีความกรุณาพ่อลูกว่าหามีความผิดไม่ ก็ชวนกันร้องไห้รักเป็นอันมาก ฮุยบอเก๊กก็กลับเข้ามาหาฌ้อเพงอ๋อง แล้วแจ้งความตามซึ่งหงอเซียหงอเสียงว่าให้ฌ้อเพงอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อเพงอ๋องจึงสั่งให้ซิมอึนส่วนเป็นแม่ทัพคุมทหารเลวสามพัน ตามไปจับหงอหวันฆ่าเสียให้จงได้ ซิมอึนส่วนก็คำนับออกมาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกไป
ฝ่ายหงอหวันครั้นหนีมาถึงแม่นํ้าใหญ่อันหนึ่ง จึงทำเป็นอุบายปรารถนาจะให้ว่าตัวตายเสียในนํ้า จึงเอาเสื้อขึ้นแขวนไว้บนต้นไม้เอารองเท้านั้นไปทิ้งไว้ริมนํ้า แล้วก็ย้อนรอยหลังมาทางเก่าปรารถนาจะให้สูญรอยก็รีบหนีต่อไป ซิมอึนส่วนครั้นตามหงอหวันมาถึงริมนํ้าได้เสื้อกับรองเท้าจึงพิจารณาดูรอยเท้าก็สูญไปที่ริมนํ้า หาเห็นมีร่องรอยต่อไปข้างหน้าไม่ เข้าใจว่าตัวหงอหวันนั้นเห็นจะจมนํ้าตายเสีย จึงทิ้งเสื้อกับรองเท้าไว้ดังนี้ ครั้นคิดดังนั้นแล้วก็ยกกลับมาเมืองฌ้อ เอาเสื้อและรองเท้าไปให้ฌ้อเพงอ๋องแล้วเล่าความตามซึ่งได้เสื้อและรองเท้าให้ฌ้อเพงอ๋องฟังทุกประการ ว่าตัวหงอหวันนั้นจะตายเสียในนํ้าหรือ หรือจะหนีต่อไปก็หาแจ้งไม่ ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตรึกตรองอยู่ยังหาว่าประการใดไม่
ฮุยบอเก๊กจึงว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอย่างหนึ่ง ให้เขียนรูปหงอหวันมีลักษณะตามตำหนิไปแขวนไว้ที่ด่านทางทุกตำบล จึงได้มีหนังสือกำกับประกาศว่า ถ้าผู้ใดจับตัวหงอหวันได้จะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แล้วจะให้บ้านส่วยกับข้าวเปลือกหมื่นเจียะ เจียะหนึ่งสิบถังๆ หนึ่งคิดเป็นน้ำหนักสิบหกชั่ง ประการหนึ่งถ้าผู้ใดคบค้าและปกปิดหงอหวันไว้ จะเอาโทษถึงตายเจ็ดชั่วโคตร อนึ่งให้ทำเป็นหนังสือของท่านไปถึงหัวเมืองทั้งปวงว่าอย่าให้เลี้ยงหงอหวันไว้ ให้จับตัวส่งมาจะเป็นไมตรีกันต่อไป ถ้าท่านทำดังนั้นแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าหงอหวันจะคับแค้นขัดสนเข้า คงจะจับตัวได้เป็นแท้ ฌ้อเพงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้จัดแจงทำตามถ้อยคำฮุยบอเก๊กว่าทุกประการ แล้วคิดว่าอันด่านเจียวก๊วนข้างทิศตะวันออกนี้เป็นทางร่วมกับเมืองเตียว ถ้าพวกเมืองเตียวและเมืองเราจะไปเมืองหงอแล้วก็ต้องไปทางนั้น อนึ่ง ผู้ที่รักษาด่านเจียวก๊วนก็หาสู้มีฝีมือและสติปัญญาไม่ จำจะจัดทหารที่มีสติปัญญาและฝีมือไปรักษาอยู่จึงจะชอบ คิดแล้วจึงสั่งสุม้าอวดว่า ท่านจงคุมทหารไปตั้งค่ายอยู่ที่ด่านเจียวก๊วน ถ้าแม้นอ้ายหงอหวันหนีไปทางนั้นแล้ว จงจับตัวเป็นมาให้เราดูหน้าให้จงได้ สุม้าอวดก็คำนับลามาจัดแจงทหารยกไปตั้งอยู่ตามฌ้อเพงอ๋องสั่ง จึงให้เขียนรูปหงอหวันแขวนไว้ที่ด่านเจียวก๊วน แล้วจารึกอักษรไว้ว่า ถ้าผู้ใดจับตัวหงอหวันได้ เราจะบำเหน็จรางวัลแล้วจะตั้งให้เป็นขุนนางด้วย
ฝ่ายหงอหวันหนีครั้งนั้นไปทางตะวันออกจะไปเมืองหงอ จึงคิดว่าที่เมืองหงอเล่า ก็หามีผู้ใดก็คู่คิดไม่ จึงนึกได้ว่าไทจูเกี๋ยนซึ่งฌ้อเพงอ๋องจะให้ฆ่าเสียนั้น หนีไปอยู่เมืองซอง จำเราจะไปปรึกษาด้วย ครั้นคิดแล้วก็บากทางตัดไปตะวันออก เฉียงใต้จะไปเมืองซอง มาถึงกลางทางแลไปข้างหน้าเห็นคนขับเกวียนมาหลายเล่ม หงอหวันตกใจกลัวว่าจะเป็นทหารเมืองฌ้อ จึงแวะเข้าแอบต้นไม้อยู่ริมทาง ครั้นเกวียนใกล้เข้ามามองดูเห็นซินเป่าสู ซินเป่าสูเห็นหงอหวันเดินมาหาก็มีความยินดี จึงลงเสียจากเกวียนแล้วต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม
ซินเป่าสูจึงถามว่า ท่านจะไปไหนทำไมจึงมาแต่ผู้เดียวดังนี้ หงอหวันจึงเล่าความหลังซึ่งฌ้อเพงอ๋องฆ่าบิดาและพี่ชายเสียให้ฟังแล้วร้องไห้ ซินเป่าสูได้ฟังดังนั้น คิดสงสารหงอหวันนักจึงถามว่า ท่านเดี๋ยวนี้จะหนีไปไหนเล่า หงอหวันบอกว่าเราจะไปเที่ยวขอยืมทหารเมืองอื่นกลับมาตีเมืองฌ้อ กระทำตอบแทนแก้แค้นฌ้อเพงอ๋องให้จงได้ ซินเป่าสูจึงตอบว่า ฌ้อเพงอ๋องกระทำต่อบิดาท่านก็มีผิดอยู่ แต่เราคิดเห็นว่าท่านได้รับเบี้ยหวัดผ้าปีของฌ้อเพงอ๋อง ฌ้อเพงอ๋องได้มีคุณมาแต่ก่อน ซึ่งคิดจะทำทดแทนนั้นหาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ หงอหวันจึงว่า ท่านไม่รู้หรือ เราจะเล่าให้ฟัง ยังมีเจ้าเมืองหนึ่งชื่อเจ๊กตี๋วครั้งแผ่นดินห้องสินทำการทุจริตต่างๆ ขุนนางจึงคิดฆ่าเสียก็หามีผู้ใดนินทาไม่ อันฌ้อเพงอ๋องเล่าเป็นเจ้านายของเราก็จริง แต่ประพฤติการงานไม่อยู่ในยุติธรรม เชื่อคนประจบประแจง ฉ้อเอาลูกสะใภ้มาเป็นเมียแล้วมิหนำซ้ำกำจัดไทจูเกี๋ยน ซึ่งเป็นบุตรหาความผิดมิได้ต้องไปพึ่งอยู่เมืองอื่น ถ้าแม้นเราฆ่าฌ้อเพงอ๋องไม่ได้ ก็หาอยู่ให้หนักแผ่นดินไม่ตายเสียดีกว่า ซินเป่าสูจึงว่า การซึ่งท่านว่านี้ก็ควรอยู่แต่ท่านอย่าน้อยใจเลย ครั้นเราจะช่วยท่านคิดอ่านเล่าเหมือนไม่ซื่อสัตย์ต่อฌ้อเพงอ๋อง แต่การซึ่งพูดกันนี้เราหาแพร่งพรายให้ผู้ใดรู้ไม่ ว่าแล้วก็คำนับลามาขึ้นเกวียนต่างคนต่างไป
หงอหวันก็ไป ณ เมืองซอง จึงสืบหาไทจูเกี๋ยนตามบ้านราษฎร แจ้งความแล้วก็ไปหาไทจูเกี๋ยน ณ บ้าน ไทจูเกี๋ยนเห็นหงอหวันมากอดคอเข้าแล้วก็ร้องไห้ ต่างคนแจ้งความทุกข์ซึ่งกันและกันเสร็จแล้วหงอหวันถามไทจูเกี๋ยนว่า ท่านได้เข้าไปหาเจ้าเมืองซองแล้วหรือ ไทจูเกี๋ยนจึงบอกว่าบัดนี้ในเมืองซองเกิดความวิวาทกันขึ้น เราจึงหาได้เข้าไปคำนับไม่ ท่านยังไม่รู้เราจะเล่าให้ฟัง เมื่อเดิมนั้นเจ้าเมืองคนนี้ยังไม่ได้เป็นเจ้าเมืองนั้นชื่อก๋งจูจ๋อ เป็นลูกเมียน้อยของเจ้าเมืองคนก่อน เจ้าเมืองคนก่อนชื่อซองเพงก๋ง ซองเพงก๋งเป็นคนโลเลหูเบาเชื่อถือขันทียุยง ฆ่าไทจูจ๋อลูกเมียหลวงเสียจึงตั้งก๋งจูจ๋อขึ้นเป็นไทจูแทน ครั้นศักราชพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้สิบสามปี ซองเพงอ๋องถึงแก่กรรม ขุนนางจึงยกไทจูจ๋อขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อซองง่วนก๋ง ซองง่วนก๋งคนนี้รูปร่างหางดงามสมควรเป็นเจ้าเมืองไม่ ทั้งนิสัยใจคอก็ไม่ยั่งยืนซื่อตรง คิดจะฆ่าพวกแซ่ฮัวเสีย พวกแซ่ฮัวเล่าก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ต่อกันมาหลายชั่ว มีความชอบเป็นอันมาก ซองง่วนก๋งจึงปรึกษาก๋งจูอี๋นก๋งจู่งี๋หยงเฮียงเซ่งเฮียงหังว่าจะฆ่าพวกแซ่ฮัวเสีย เฮียงเซ่งจึงเอาความนี้ไปเล่าให้เฮียงเลงฟัง เฮียงเลงคนนี้ชอบกับพวกแซ่ฮัวจึงนำเอาคดีนี้ไปชี้แจงกับฮัวเฮียง ฮัวเต๋ง ฮัวไห สามคนนี้ครั้นรู้ตัวก็บอกป่วยเสีย หาไปทำราชการในซองง่วนก๋งไม่ ก๋งจูอี๋น ก๋งจูงี๋หยง เฮียงเซ่ง เฮียงหังหารู้กันไม่ก็ไปเยี่ยมที่บ้าน ฮัวเฮียง ฮัวเต๋ง ฮัวไห ให้จับตัวก๋งจูอี๋นก๋งจูงี๋หยงฆ่าเสีย แต่เฮียงเซ่งเฮียงหังนั้นให้จำขังไว้ในฉางข้าว ซองง่วนก๋งรู้จึงไปขอโทษเฮียงเซ่งเฮียงหังไว้ ฮัวไหจึงว่าท่านจะขอโทษนั้น จงเอาบุตรมาไว้ให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะยกโทษให้ ซองง่วนก๋งก็เอาก๋งจูลวนบุตรกับก๋งจูตี้ก๋งจูสินขุนนางไว้ให้เป็นจำนำ ฮัวไหจึงให้ฮัวขีบุตรกับบอเซกเฮียงลอสามคนนี้ มอบให้ซองง่วนก๋งแล้วก็ถอดเฮียงหังเฮียงเซ่งให้ ซองง่วนก๋งก็กลับมา ภรรยาซองง่วนก๋งซึ่งเป็นมารดาซือจูลวนรำลึกถึงบุตร จึงไปเยี่ยมที่บ้านฮัวไห ฮัวไหเห็นจึงว่าอย่ามาเลย เราจะปล่อยซือจูลวนบุตรท่านคืนไป นางมารดาจึงเอาความมาบอกแก่ซองง่วนก๋ง ซองง่วนก๋งก็ดีใจ ฝ่ายฮัวไหจึงปรึกษากับฮัวเฮียงว่าจะปล่อยบุตรซองง่วนก๋งเสีย ฮัวเฮียงไม่ยอม ฮัวไหก็นิ่งอยู่ ซองง่วนก๋งรู้ว่าฮัวไหไม่ปล่อยบุตรก็โกรธ จึงหาตัวฮัวฮุยซุยเป็นที่ซือม้า เป็นแซ่เดียวกับแซ่ฮัวมาสั่งว่า ให้ไปตีบ้านฮัวไหให้คืนเอาบุตรของเรามา ฮัวฮุยซุยก็คำนับลาคุมทหารไป ณ บ้านฮัวไห เมื่อขณะซือม้ายกไปนั้น ซองง่วนก๋งจึงเอาตัวฮัวขีบุตรฮัวไหกับบอเซกเฮียงลอสามคนนี้ฆ่าเสีย ฮัวไหแจ้งว่าฮัวฮุยซุยคุมทหารมาตีบ้านดังนั้นก็โกรธ จะฆ่าซือจูลวนบุตรซองง่วนก๋งเสีย ฮัวเตงจึงห้ามว่าท่านจะฆ่าบุตรเขานั้นความผิดจะมีมากไป ฮัวไหก็หาฆ่าไม่ แล้วก็อพยพพากันหนีไปอยู่เมืองตี๋น ฮัวฮุยซุยแจ้งว่าพวกแซ่ฮัวหนีไปแล้วก็ยกกลับมาแจ้งกับซองง่วนก๋ง ฮัวฮุยซุยคนนี้มีบุตรสามคน ฮัวคูพี่ใหญ่ ฮัวตอเหลียวคนรอง แต่ฮัวเต๋งคนเล็กนั้นหนีไปอยู่เมืองตี๋น ฮัวคูฮัวตอเหลียวนั้นหาชอบกันไม่ ฮัวตอเหลียวจึงไปยุซองง่วนก๋งว่า ซึ่งพวกแซ่ฮัวหนีไปอยู่เมืองตี๋นจะขอยืมทหารมาตีเมืองท่าน ฮัวคูพี่ข้าพเจ้าจะรับเป็นไส้ศึกในเมือง ซองง่วนก๋งแจ้งความแล้วจึงใช้งี่เหลียวไปบอกฮัวฮุยซุย ฮัวฮุยซุยว่าให้ซองง่วนก๋งขับตัวฮัวคูเสีย ขณะนั้นเตี้ยวมังเป็นคนสนิทของฮัวคู รู้ความจึงไปถามงี่เหลียวว่าเหตุอันนี้ต้นเดิมเป็นประการใด งี่เหลียวว่าเราหารู้ไม่ เตี้ยวมังโกรธจะฟันเสีย งี่เหลียวกลัวตายก็บอกตามจริง เตี้ยวมังได้ความแล้วก็มาบอกแก่ฮัวคู ฮัวคูจึงพาเตี้ยวมังไปหาฮัวฮุยซุยผู้บิดา ขณะนั้นฮัวฮุยซุยไปหาซองง่วนก๋งขึ้นเกวียนกลับมา ฮัวตอเหลียวเป็นคนขับเกวียน เตี้ยวมังเห็นฮัวตอเหลียวเข้าก็โกรธ จึงฆ่าฮัวตอเหลียวเสีย ฮัวคูก็พาบิดาหนีออกจากเมืองซอง ไปตั้งชุมนุมอยู่ตำบลนํ้าสือ ฮัวฮุยซุยจึงให้หนังสือไปถึงฮัวเต่งผู้บิดากับพวกแซ่ฮัวที่หนีไปอยู่เมืองตี๋น ให้กลับมาอยู่ด้วยกัน ซองง่วนก๋งรู้ก็โกรธ จึงให้ลักไต้ซิมคุมทหารออกไปตี ฮัวเต่งรู้กิตติศัพท์จึงไปขอทหารเมืองฌ้อ เมืองฌ้อให้อ้วนออกเป็นแม่ทัพคุมทหารยกมาช่วย
ไทจูเกี๋ยนจึงว่าแก่หงอหวันว่า ในเมืองซองเกิดความอย่างนี้เราจึงยังหาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองซองไม่ หงอหวันจึงว่า บัดนี้ทหารเมืองฌ้อซึ่งเป็นอริแก่เรายกมา เชิญท่านหนีไปอยู่เมืองเตงเถิดจึงจะพ้นภัย ไทจูเกียนเห็นชอบด้วย ก็พาภรรยาจะไปอยู่เมืองเตง
ฝ่ายจิ้นควังก๋งเจ้าเมืองจิ้นแจ้งกิตติศัพท์ว่าแซ่ฮัวทำศึกกับเมืองซอง จึงปรึกษาขุนนางว่าเราจะยกไปช่วยศึกเมืองซอง ขุนนางจึงว่า ซึ่งท่านจะไปช่วยเมืองซองเป็นไมตรีไว้ก็ควรอยู่ แต่ทุกวันนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่าพวกแซ่ฮัววิวาทกันขึ้นกับซองง่วนก๋ง หนีออกมาตั้งอยู่นอกเมือง ซองง่วนก๋งโกรธจะยกทหารไปรบ แซ่ฮัวจึงไปขอกองทัพเมืองฌ้อมาช่วย ถ้าท่านยกไปช่วยเมืองซองก็เหมือนไปทำศึกกับเมืองฌ้อ เมืองฌ้อกับท่านก็จะขัดเคืองเป็นเสี้ยนหนามกันขึ้นหาต้องการไม่ ข้าพเจ้าทั้งปวงคิดเห็นว่า ให้ท่านแต่งคนมีฝีมือไปห้ามทัพเมืองฌ้อให้ยกกลับไปเสีย หาต้องป่วยการทแกล้วทหารไม่ เจ้าเมืองซองรู้ก็จะขอบคุณท่าน ทั้งเมืองฌ้อเล่าก็ไม่เกิดร้าวฉานกันอย่างนี้จึงจะดี จิ้นควังก๋งเห็นชอบด้วย จึงให้ทำหนังสือฉบับหนึ่งมาถึงแม่ทัพเมืองฌ้อ เป็นใจความว่าจงเห็นแก่ไมตรีซึ่งมีมาแต่ก่อน ให้เลิกทัพกลับไปอย่าทำศึกแก่เมืองซองเลย ครั้นเสร็จแล้วก็เข้าผนึกส่งให้คนซึ่งมีสติปัญญาและอัชฌาสัยรีบถือไปให้แม่ทัพเมืองฌ้อ แม่ทัพเมืองฌ้อแจ้งหนังสือจิ้นควังก๋งดังนั้น จึงเลิกกองทัพกลับไป พวกแซ่ฮัวครั้นทัพเมืองฌ้อเลิกไปแล้วก็ตกใจด้วยจะสู้กองทัพเมืองซองมิได้ ก็อพยพตามไปอยู่ ณ เมืองฌ้อด้วย
ฝ่ายกงซุ่นเจียบขุนนางผู้ใหญ่เมืองเตงถึงแก่กรรม เตงเต้งก๋งมีความอาลัยนัก จึงเอาศพไปฝังไว้ตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แต่ยังคิดอาลัยถึงกงซุ่นเจียบอยู่เนืองๆ จึงคิดไปถึงหงอเซียบิดาหงอหวันทำราชการเป็นคนซื่อสัตย์อยู่ในเมืองฌ้อ หาผู้ใดเสมอมิได้ ทุกวันนี้อันเมืองจิ้น เมืองเตงนั้นเป็นไมตรีกันอยู่ แต่เมืองฌ้อนั้นหาชอบกับเมืองเราไม่ ขณะนั้นเตงเต้งก๋งแจ้งว่าก๋งจูเกี๋ยนกับหงอหวันจะมา จึงให้คนออกไปรับมาไว้ ณ กงก๊วน สั่งให้ประคับประคองเอาเนื้อเอาใจมิให้ขุ่นเคือง เพลาวันหนึ่ง หงอหวันกับก๋งจูเกี๋ยนเข้าไปหาเตงเต้งก๋ง ทำคำนับเหมือนฉันข้ากับเจ้า เตงเต้งก๋งจึงให้ก๋งจูเกี๋ยนนั่งตำแหน่งที่ลูกเจ้าเมือง หงอหวันให้นั่งที่ขุนนาง ไทจูเกี๋ยนกับหงอหวันร้องไห้แล้วเล่าความทุกข์ยากแต่หนหลังให้เตงเต้งก๋งฟังทุกประการ
เตงเต้งก๋งได้ฟังจึงว่า ซึ่งท่านเล่าความหนหลังให้เราฟังนี้ก็คิดสงสารอยู่ แต่ทุกวันนี้ในเมืองเราทแกล้วทหารและเสบียงเล่าก็เบาบางหามีบริบูรณ์เหมือนเขาทั้งปวงไม่ ถ้าท่านจะคิดการทดแทนแก้แค้นฌ้อเพงอ๋องซึ่งเป็นบิดาท่านนั้น จงไป ณ เมืองจิ้นเถิด เห็นจะสำเร็จการงานของท่าน ไทจูเกี๋ยนจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็ควรอยู่ ไทจูเกี๋ยนจึงให้หงอหวันอยู่เมืองเตง แล้วคำนับลาเตงเต้งก๋งรีบไป ณ เมืองจิ้น ก็เข้าไปคำนับจิ้นควังก๋งเล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการแล้วว่า ข้าพเจ้ามาบัดนี้จะพึ่งบุญท่าน ขอกองทัพไปตีเมืองฌ้อ จิ้นควังก๋งได้ฟังนิ่งตรึกตรองอยู่ยังหาตกลงไม่แล้วจึงว่ากับไทจูเกี๋ยนว่า ท่านจงกลับออกไปสำนักพักผ่อนให้สบายอยู่ที่กงก๊วนเถิด เราจะปรึกษากันดูก่อน ไทจูเกี๋ยนก็คำนับลามาอาศัยอยู่ที่กงก๊วน
จิ้นควังก๋งจึงให้หางุยสู่หนึ่ง เตี้ยวเอียนหนึ่ง ฮันปุดสิ้นหนึ่ง ซือเอียงหนึ่ง ซุ่นอี๋นหนึ่ง ซุ่นเอียกหนึ่ง ขุนนางหกคนเข้ามาปรึกษาว่า บัดนี้ไทจูเกี๋ยนบุตรฌ้อเพงอ๋องขัดเคืองกัน จะมาขอกองทัพเราไปแก้แค้นบิดา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใดจงว่ามาให้เราแจ้ง ด้วยในเมืองจิ้นครั้งนั้นขุนนางทั้งหกคนนี้วาสนาเสมอกัน แต่งุยสู่กับฮันปุดสิ้น สองคนนี้มีสติปัญญาอยู่ จิ้นควังก๋งเล่าก็หาสู้เอาใจใส่บ้านเมืองไม่ ราชการสิทธิ์ขาดอยู่ในขุนนาง ซุ่นอี๋นนั่นเป็นคนโลภเห็นแต่จะได้ฝ่ายเดียว ซุ่นอี๋นแจ้งว่ากองซุ่นเกี๋ยวเป็นขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการในเมืองเตงตาย อิวกิดได้ว่าแทนที่ ซุ่นอี๋นจึงให้หนังสือไปถึงอิวกิดว่าให้เอาของกำนัลมาคำนับซุ่นอี๋น ซุ่นอี๋นจะเสนอความชอบจิ้นควังก๋งให้ อิวกิดหายอมไม่ ซุ่นอี๋นโกรธพยาบาทอิวกิดขุนนางเมืองเตงอยู่ ครั้นจิ้นควังก๋งปรึกษาดังนั้น ได้ทีจึงเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า อันเมืองเตงนี้เป็นคนนกสองหัว อาการภายนอกทำเป็นรักเรา แต่ในใจเขานั้นนับถือเมืองฌ้อ ข้าพเจ้าคิดว่าการทั้งนี้ก็เห็นได้ที ด้วยไทจูเกี๋ยนนั้นเตงเต้งก๋งก็ไว้ใจอยู่ ท่านจงพูดเอาใจไทจูเกี๋ยนให้รับเป็นไส้ศึกในเมือง ถ้าเรายกไปตีเมืองเตงได้จะให้ไทจูเกี๋ยนเป็นเจ้าเมือง เราได้เมืองเตงเป็นที่มั่นแล้ว จึงยกไปตีเมืองฌ้อก็จะได้โดยสะดวกทั้งจะได้แก้แค้นของไทจูเกี๋ยนด้วย จิ้นควังก๋งได้ฟังซุ่นอี๋นชี้แจงดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงใช้ซุ่นอี๋นออกพูดจายกยอให้ไทจูเกี๋ยนลงใจด้วยจงได้ ซุ่นอี๋นก็คำนับลาออกมาหาไทจูเกี๋ยน ณ กงก๊วน ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม ซุ่นอี๋นก็เล่าความตามที่ปรึกษากับจิ้นควังก๋งนั้นให้ไทจูเกี๋ยนฟังทุกประการ
ไทจูเกี๋ยนได้ฟังซุนอี๋นว่าดังนั้นสมคะเนดังนึกไว้ที่จะได้แก้แค้นเมืองฌ้อ ทั้งจะได้เป็นที่เจ้าเมืองเตงด้วยความยินดีนัก จึงเข้าไปลาจิ้นควังก๋งแล้วรีบไปเมืองเตง จึงเอาความอันนี้เล่าให้หงอหวันฟัง หงอหวันจึงตอบว่า ท่านคิดดังนี้หาชอบกลไม่เราจะเล่าให้ฟัง เมื่อครั้งก่อนนั้นเมืองจิ้นมีทหารสองคนชื่ออิจือคนหนึ่ง เอียงซุ่นคนหนึ่ง หนีไปอยู่ด้วยเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงก็มีความกรุณาให้เลี้ยงทหารสองคนมิให้อนาทร ทหารสองคนหามีความกตัญญูไม่ เอาใจออกห่างจากเจ้าเมืองเตงคิดเป็นไส้ศึกขึ้น ครั้งนั้นเทพยดาหาเข้าด้วยผู้ผิดไม่ จึงบันดาลดลใจให้เจ้าเมืองเตงรู้ความอันนี้เข้าก็จะจับทหารสองคน ทหารสองคนรู้ตัวก็หนี ครั้นจะไปพึ่งอยู่แห่งใดตำบลใดก็หามีใครสงเคราะห์ไม่ เพราะเหตุเป็นคนอกตัญญู ทุกวันนี้เตงเต้งก๋งเขาก็ได้มีคุณแก่เรา ซึ่งท่านจะคิดประทุษร้ายต่อผู้มีพระคุณอุปการะนั้น เทพยดาและมนุษย์ก็หาสรรเสริญไม่ ท่านอย่าคิดการเช่นนี้เลย
ไทจูเกี๋ยนจึงตอบหงอหวันว่า ท่านว่านี้ก็ควรอยู่ แต่เราได้รับคำจิ้นควังก๋งไว้ จะมิผิดใจกันเสียหรือ หงอหวันจึงว่า ท่านได้สัญญาไว้กับจิ้นควังก๋งก็จริงอยู่ แต่จิ้นควังก๋งหาได้เป็นเจ้าขุนมูลนายไม่ จะทำไมแก่ท่านได้ ถ้าท่านมิฟังคำข้าพเจ้า อันตรายจะมาถึงตัวท่านเป็นมั่นคง ไทจูเกี๋ยนได้ฟังหงอหวันห้ามปรามดังนั้นหาเชื่อถ้อยฟังคำไม่ ด้วยในใจอยากจะเป็นเจ้าเมืองเตง ครั้นพูดกันแล้วไทจูเกี๋ยนก็เอาเงินลอบไปให้จออิวซึ่งเป็นทหารซ้ายขวาของเตงเต้งก๋ง จออิวเป็นคนโลภเห็นแก่ลาภ ก็รับว่าจะร่วมคิดด้วย ฝ่ายจิ้นควังก๋งเจ้าเมืองจิ้นจึงให้คนมาหาไทจูเกี๋ยน ณ เมืองเตงว่า จิ้นควังก๋งนายข้าพเจ้าใช้ให้มานัดท่านว่าวันใดได้ทีก็ให้ท่านบอกไปให้แจ้งด้วย ขณะนั้นมีผู้เอาความอันนี้ไปแจ้งแก่เตงเต้งก๋งว่า ไทจูเกี๋ยนเห็นจะคิดร้ายต่อท่าน ข้าพเจ้าว่าไทจูเกี๋ยนเอาเงินทองไปติดสอยคบคิดกับจออิวซึ่งเป็นคนเคียงของท่าน แล้วไปคบคิดกับจิ้นควังก๋งว่าจะรับเป็นไส้ศึกในเมืองท่านด้วย
เตงเต้งก๋งได้ฟังโกรธนัก จึงคิดว่าถ้าไทจูเกี๋ยนคิดร้ายต่อเราดังนี้จะนิ่งไว้ช้า เห็นจะเกิดความใหญ่ลุกลามขึ้น จำจะกำจัดเสียแต่ต้นมือจึงจะได้ ครั้นคิดดังนั้นแล้วก็ให้ทหารคนสนิทไปซุ่มอยู่ในสวนดอกไม้ จึงให้จัดโต๊ะสุราเตรียมไว้พร้อมแล้วให้คนไปหาตัวไทจูเกี๋ยนมา คนก็คำนับลาไปแจ้งความแก่ไทจูเกี๋ยนต่อหน้าหงอหวันว่า เตงเต้งก๋งให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปปรึกษาราชการด้วย หงอหวันนั้นคิดสงสัยอยู่ ครั้นจะห้ามปรามไทจูเกี๋ยนมิให้ไปเล่าก็เกรงใจคนใช้เตงเต้งก๋งอยู่ ไทจูเกี๋ยนก็ไปหาเตงเต้งก๋ง เตงเต้งก๋งจึงว่า วันนี้เราสบายใจจึงให้เชิญท่านมาหวังจะเสพสุราด้วยท่านให้สำราญสักเพลาหนึ่ง ครั้นจะให้หาตัวผู้หนึ่งผู้ใดมาเล่า ก็หาชอบพอเหมือนท่านไม่ ไทจูเกี๋ยนไม่แจ้งในอุบายสำคัญว่าเตงเต้งก๋งมีใจกรุณาตัวจริงจึงว่า ท่านเป็นเจ้าเมืองไม่ถือยศศักดิ์มาเสพสุรากับข้าพเจ้าเป็นคนต่างนอกนั้น บุญคุณท่านหาที่สุดไม่
เตงเต้งก๋งได้ฟังไทจูเกี๋ยนว่าดังนั้นเห็นว่าหารู้เท่าไม่ ก็ชวนอิวกิดซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่กับไทจูเกี๋ยนไปในสวนดอกไม้ ห้ามมิให้ใครนอกนั้นเข้าไปด้วย ครั้นเสพสุราพอตึงตัวแล้ว เตงเต้งก๋งจึงถามไทจูเกี๋ยนว่า ท่านเอาเงินให้จออิวชักชวนกันร่วมคิดจะทำร้ายเราข้อหนึ่ง ท่านไปสมคบกับจิ้นควังก๋งว่าจะรับเป็นไส้ศึกในเมืองด้วย ความสองข้อนี้จริงหรือ ไทจูเกี๋ยนได้ฟังเตงเต้งก๋งถามดังนั้นตกใจนัก จึงแข็งใจปฏิเสธว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะได้คิดร้ายเหมือนท่านว่านั้นหามิได้ เตงเต้งก๋งครั้นฟังไทจูเกี๋ยนให้การปฏิเสธดังนั้น จึงให้คนเอาตัวจออิวเข้ามาแล้วสอบว่า เองได้คบคิดแล้วรับเอาเงินของไทจูเกี๋ยนไว้จริงหรือ จออิวได้ฟังเตงเต้งก๋งถามต้องกับความในใจดังนั้น ครั้นจะไม่รับก็กลัวเตงเต้งก๋งจะฆ่าเสีย ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงว่า ซึ่งไทจูเกี๋ยนมาชวนให้ข้าพเจ้าร่วมคิดจะทำร้ายท่านนั้นจริง ข้าพเจ้าจะเอาความมาบอกท่านก็ยังหาทันได้มาแจ้งไม่ เตงเต้งก๋งจึงว่ากับไทจูเกี๋ยนว่า บัดนี้จออิวก็รับเป็นสัจแล้วท่านจะว่าประการใดเล่า ไทจูเกี๋ยนครั้นจออิวให้การยั่งยืนเอาดังนั้นก็นิ่งอยู่ด้วยความจริงใจ เตงเต้งก๋งเห็นไทจูเกี๋ยนจนด้วยถ้อยคำแล้วก็เรียกทหารซึ่งซุ่มไว้นั้นออกมาจับตัวไทจูเกี๋ยนตัดศีรษะเสีย แล้วให้เอาตัวจออิวและบุตรภรรยาญาติพี่น้องฆ่าเสีย ด้วยจออิวมิได้เอาความมาบอกแต่แรก ทหารก็ไปจับบุตรภรรยาและญาติพี่น้องจออิวฆ่าเสียตามเตงเต้งก๋งสั่ง
ฝ่ายหงอหวันอาศัยอยู่กงก๊วน ขณะเมื่อเตงเต้งก๋งให้ฆ่าไทจูเกี๋ยนเสียนั้นเผอิญให้เป็นลางประหลาดมึนตึงไปทั่วทั้งตัวหาสบายใจไม่ ก็เดินออกมาที่ชานชาลาหน้ากงก๊วนหมายจะให้มีความสุข จึงคิดว่าเตงเต้งก๋งให้หาไทจูเกี๋ยนเข้าไปนั้นเห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคง พอบ่าวไทจูเกี๋ยนเอาความมาบอกว่าไทจูเกี๋ยนนั้นเตงเต้งก๋ง ให้จับตัวฆ่าเสียแล้ว หงอหวันครั้งแจ้งดังนั้นก็ตกใจนัก จึงคิดว่าถ้าเราอยู่ที่กงก๊วนนี้ เห็นอันตรายจะมาถึงตัวเราเป็นมั่นคง จึงกลับเข้าไปในกงก๊วน จับข้อมือก๋งจูเซ่งซึ่งเป็นบุตรไทจูเกี๋ยน ครั้นจะบอกเล่าความสุขและทุกข์เล่าก็หาควรไม่ด้วยก๋งจูเซ่งนั้นยังเยาว์อยู่ จึงพาหนีรีบออกจากด่านเมืองเตง แล้วคิดกลัวเตงเต้งก๋งจะใช้ทหารมาติดตามก็รีบเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นมาถึงเมืองตี๋นเข้าจึงคิดว่าเราจะเข้าทำราชการอยู่ด้วยเจ้าเมืองตี๋นเล่าก็เห็นเป็นที่พึ่งคุ้มครองได้ไม่ ด้วยเมืองตี๋นเป็นเมืองเล็กน้อย จำจะไปอาศัยอยู่เมืองหงอเถิด ก็รีบเดินล่วงทางมาได้หลายวัน ครั้นถึงเขาหยกกงสันยังระยะทางอีกเจ็ดสิบห้าเส้นจะถึงด่านเจียวก๊วน หงอหวันอ่อนกำลังก็หยุดอยู่ใต้ร่มไม้
ขณะนั้นมีซินแสอยู่คนหนึ่งชื่อตงโกก๋ง เป็นแพทย์สำหรับรักษาโรคทั้งปวง ราษฎรชาวบ้านนับถือว่าเป็นหมอยาประเสริฐ ตงโกก๋งตั้งบ้านเรือนอยู่ริมเขาหยกกงสัน มีเพื่อนฝูงเป็นหลายคนเคยไปสนทนากันเล่นอยู่เนืองๆ วันนั้นออกเที่ยวหาสรรพยาตามเนินเขาหยกกงสัน ครั้นเห็นหงอหวันนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ จึงพิศดูลักษณะผิดกว่าคนทั้งปวง สมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่รูปร่างนั้นเหมือนกับที่สุม้าอวดเขียนไว้ในป้ายที่ปักอยู่ด่านเจียวก๊วนนั้น ก็รู้แน่ว่าหงอหวัน จึงเข้าไปคำนับถามว่าท่านเป็นแซ่หงอหรือ หงอหวันได้ฟังดังนั้นก็ตกใจนักจึงคำนับแล้วถามว่า เหตุใดท่านจึงรู้ว่าข้าพเจ้าเป็นแซ่หงอเล่า ตงโกก๋งจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นศิษย์เองเปียนเซียก ซึ่งคนทั้งปวงนับถือว่าเป็นหมอดี เมื่อข้าพเจ้ายังรุ่นหนุ่มนั้นได้เคยไปเที่ยวรักษาอยู่ตามบรรดาหัวเมืองทั้งปวงมิได้ขาด ครั้นข้าพเจ้าชราลงจึงได้มาสร้างบ้านอยู่ที่เขาหยกกงสัน แต่เมื่อเพลาวันวานนี้สุม้าอวดซึ่งเป็นทหารใหญ่เมืองฌ้อป่วยลง ให้มาหาตัวข้าพเจ้าไปรักษา จึงได้เห็นรูปที่สุม้าอวดให้เขียนไว้เหมือนกับท่านไม่เพี้ยนผิดเลย ข้าพเจ้าจึงได้รู้ว่าท่านเป็นแซ่หงอชื่อหวัน ซึ่งธุระของท่านมีมานี้ข้าพเจ้าจะช่วยแก้ไขอย่าได้วิตกเลย แต่พูดที่นี่นั้นมิได้ เกลือกผู้คนมาพบเข้าก็จะเสียที ขอเชิญเข้าไปในบ้านข้าพเจ้าจะได้สนทนากัน หงอหวันได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงว่าถ้าช่วยธุระข้าพเจ้าครั้งนี้ได้แล้วมิได้ลืมคุณท่านเลย ตงโกก๋งก็พาหงอหวันกับก๋งจูเซ่งเข้าไปบ้าน
หงอหวันเข้าในบ้านตงโกก๋งนั้น พิจารณาดูภูมิฐานบ้านช่องน่าสบายยิ่งนัก สมควรที่จะเป็นบ้านซินแสอันมีสติปัญญาอยู่ ตงโกก๋งจึงว่า จะนั่งพูดกันในตึกข้าพเจ้านี้หาชอบกลไม่ ด้วยผู้คนเขาเดินไปมาพลุกพล่านอยู่ ขอเชิญท่านลงไปในสวนดอกไม้ เป็นที่เงียบสงัดจึงจะดี ว่าแล้วก็พาหงอหวันมายังเก๋งน้อยที่ในสวนริมสระ เชิญให้หงอหวันนั่งบนพื้นเก๋งเป็นที่สูงจึงจะสมควรแก่ท่าน หงอหวันหาขึ้นนั่งไม่ ให้แต่ก๋งจูเซ่งขึ้นนั่ง ส่วนตัวนั้นอยู่แต่ชั้นกลางเป็นที่เสมอกันกับตงโกก๋ง หงอหวันจึงถอนใจใหญ่แล้วเล่าความให้แก่ตงโกก๋งนั้นฟังว่า ก๋งจูเซ่งคนนี้เป็นบุตรไทจูเกี๋ยนซึ่งเป็นเจ้านายของข้าพเจ้า แล้วก็เล่าความตามเรื่องทุกข์ยากของตัวแต่หนหลังให้ตงโกก๋งนั้นฟังทุกประการแล้วว่า ท่านจงช่วยข้าพเจ้าคิดอ่านฆ่าเสียซึ่งฌ้อเพงอ๋อง แก้แค้นแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด
ตงโกก๋งจึงตอบว่า อันใจเรานี้มีแต่จะช่วยคนทั้งปวงให้ได้ความสบาย ซึ่งท่านจะให้ช่วยคิดฆ่าผู้ใดนั้นเราทำหาได้ไม่ท่านอย่าน้อยใจเลย อนึ่งด่านเจียวก๊วนนี้ สุม้าอวดมารักษาอยู่เป็นแน่นหนามั่นคงนัก ถ้าท่านจะคิดหนีออกไปแล้วเราพอจะช่วยได้อยู่หาเป็นไรไม่ หงอหวันได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับสรรเสริญว่าซินแสนี้เป็นคนสัตย์ซื่อหาผู้เสมอมิได้ ถ้าท่านช่วยธุระข้าพเจ้าให้พ้นไปได้จากด่านเจียวก๊วนแล้ว บุญคุณท่านจะมีแก่ข้าพเจ้าหาที่สุดมิได้ ตงโกก๋งจึงว่าถ้าดังนั้นท่านจงพักผ่อนนอนอยู่กับข้าพเจ้าที่นี่สักสองสามวันเถิด การทั้งนี้ไม่พอเป็นไรดอก เราจึงค่อยคิดอ่านผ่อนปรนต่อไป แล้วเรียกศิษย์ให้จัดแจงโต๊ะยกออกมาตั้ง จึงเชิญให้หงอหวันกินกับก๋งจูเซ่ง หงอหวันก๋งจูเซ่งกินอยู่หลับนอนอยู่ที่บ้านตงโกก๋งประมาณได้เจ็ดวัน เพลาวันหนึ่งหงอหวันคิดว่าตงโกก๋งได้พูดจาว่ากับเราไว้ว่าจะช่วยคิดช่วยอ่านส่งเราออกจากด่านเจียวก๊วนนี้ให้จงได้ บัดนี้เล่าเราก็มาอยู่ด้วยตงโกก๋งนี้ก็หลายวันมาแล้ว ยังหาเห็นตงโกก๋งช่วยคิดอ่านสิ่งใดให้เราไม่ หงอหวันไม่สบายใจเลย ครั้นคํ่าลงก็นอนตรึกตรองอยู่ในที่ จะหนีไปให้พ้นด่านเจียวก๊วนนั้นจนหลับไป ขณะนั้นเทพยดาก็บันดาลให้ผมและหนวดหงอหวันนั้นหงอกขาวไปเหมือนหนึ่งคนผู้เฒ่า เพราะจะให้คนทั้งปวงแปลกหน้ามิให้รู้จักหงอหวัน ครั้นเพลาเช้าหงอหวันตื่นขึ้นก็ยังหารู้ตัวว่าตัวกลับกลายไปไม่ จึงคิดว่าจำเราจะไปหาตงโกก๋งถามว่าเมื่อไรจะสำเร็จ คิดแล้วจึงมาหาตงโกก๋งคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ามาอยู่บ้านท่านก็หลายวันมาแล้วขอท่านจงได้เอ็นดูส่งข้าพเจ้าให้พ้นจากด่านเจียวก๊วนเถิด
ตงโกก๋งจึงว่าท่านอย่าปรารมภ์เลย เราจะช่วยท่านให้สมความปรารถนาจงได้ แล้วแลดูหงอหวันเห็นเผ้าผมผิดประหลาดไป จึงถามว่าเหตุใดผมและหนวดของท่านจึงวิปริตไปดังนี้ แล้วจึงหยิบกระจกมาส่งให้หงอหวัน หงอหวันเอากระจกมาส่องดู เห็นหนวดและผมนั้นหงอกไปเหมือนหนึ่งผู้เฒ่าก็เสียใจ จึงทิ้งกระจกลงเสีย ตงโกก๋งเห็นหงอหวันทิ้งกระจกดังนั้นจึงว่าอย่าเสียใจเลย ซึ่งท่านแก่เฒ่านั้นไม่เป็นไรดอก ทั้งนี้เพราะท่านทุกข์ร้อนหามีความสบายไม่ หนวดและผมจึงวิปริตเป็นไปดังนี้ ประการหนึ่งก็เห็นว่าจะเป็นเทวดาอาเพศเพราะจะให้คนทั้งปวงแปลกท่าน ถ้าฮองฮูลับเพื่อนเรามาถึงเมื่อใด ก็จะส่งท่านให้ข้ามด่านไปได้โดยสะดวก หงอหวันได้ฟังดังนั้นก็ค่อยคลายทุกข์แล้วว่า ฮองฮูลับเพื่อนของท่านอาจารย์อยู่แห่งใด ถ้าฮองฮูลับมาถึงแล้วอาจารย์จะคิดประการใด ตงโกก๋งจึงว่าฮองฮูลับอยู่ ณ เขายงดองสาน แปลว่าเขาถํ้ามังกร ทางไกลประมาณร้อยเส้น ฮองฮูลับนั้นสูงหกศอก ถ้าจะเปรียบกับท่านก็คล้ายคลึงกัน เราจะให้ฮองฮูลับพาท่านข้ามด่านไป ถ้าเห็นชาวด่านจับฮองฮูลับไว้แล้วท่านจงรีบหนีไปเอาตัวรอดเถิด หงอหวันจึงว่า อาจารย์คิดอุบายดังนี้ก็ดีอยู่ แต่ฮองฮูลับเพื่อนท่านจะพลอยเป็นโทษเพราะข้าพเจ้าหาต้องการไม่ ตงโกก๋งจึงว่า ท่านอย่าวิตกเลยเราจึงจะค่อยคิดไปแก้ไขฮองฮูลับเอง พูดยังมิทันขาดคำพอฮองฮูลับมาถึง ตงโกกงกับหงอหวันก็ออกไปเชิญเข้ามาในตึก ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม หงอหวันพิเคราะห์ดูรูปร่างหน้าตาฮองฮูลับเห็นคล้ายเหมือนกับตัวก็มีความยินดี ตงโกก๋งจึงให้หงอหวันถอดเสื้อขาวออกให้ฮองฮูลับใส่ เอาเสื้ออื่นที่ไม่ดีให้หงอหวันใส่ แปลงตัวเป็นบ่าวฮองฮูลับ แล้วเอานํ้ายาเคลือบมาทาหน้าหงอหวันเสียให้ดำ เรียกชื่อหงอจูสู่ ก๋งจูเซ่งนั้นก็ให้ใส่เสื้อหมวกแปลงตัวทำเหมือนเด็กชาวบ้าน ตงโกก๋งจึงว่ากับหงอจูสู่ว่า ท่านจงตามฮองฮูลับไป ทำตามถ้อยคำเราสอนไว้เถิด หงอจูสู่ก๋งจูเซ่งคุกเข่าลงคำนับตงโกก๋งถ้วนสี่หน แล้วก็เดินตามฮองฮูลับไปถึงด่านเจียวก๊วน พอเวลาเช้าตรู่ชาวด่านก็ออกมาเปิดประตูด่าน ฮองฮูลับก็พาหงอจูสู่ก๋งจูเซ่งเดินเข้าไป ชาวด่านเห็นฮองฮูลับใส่เสื้อขาวรูปพรรณสูงใหญ่เหมือนกับรูปที่เขียนไว้ ทั้งกิริยาก็ตื่นพิรุธอยู่ ชาวด่านก็ชวนกันเข้าจับไว้แล้ว ไปบอกสุม้าอวดแม่ทัพให้มาดู สุม้าอวดก็ว่าหงอหวันจริงแล้วให้พาตัวฮองฮูลับเข้าไปในด่าน ฮองฮูลับก็แกล้งทำเป็นตกใจร้องว่า ขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่งท่านเมตตาปล่อยข้าพเจ้าเสียเถิด ทหารทั้งปวงรู้ก็ชวนกันวิ่งวุ่นวายมาดูอื้ออึงไป หงอจูสู่เห็นผู้คนสับสนได้ทีก็พาก๋งจูเซ่งเดินปนเบียดเสียดคนทั้งปวงออกพ้นได้จากด่านอุปมาเหมือนปลาหลุดจากเบ็ด ก็มีความยินดีเร่งรีบเดินหนีไปโดยเร็ว
ฝ่ายสุม้าอวดนายทหารจึงให้จองจำฮองฮูลับมั่นคง จะส่งไปเมืองฌ้อ ฮองฮูลับจึงว่าข้าพเจ้าชื่อฮองฮูลับ เวลาคืนนี้มาค้างอยู่ ณ บ้านตงโกก๋งเพื่อนข้าพเจ้า ซึ่งอยู่หลังเขาหยกกงสัน บัดนี้ข้าพเจ้าจะกลับไปเขายงดองสานที่อยู่ เหตุใดท่านจึงจับไว้จะส่งไปเมืองฌ้อเล่า สุม้าอวดได้ฟังดังนั้นก็คิดสงสัยด้วยหงอหวันนั้นเสียงพูดเหมือนเสียงระฆัง ลูกตาทั้งสองก็เป็นเหมือนสายฟ้าแลบ พิเคราะห์ดูฮองฮูลับรูปพรรณก็สูงใหญ่เหมือนกับหงอหวันสิ้น แปลกกันแต่ลูกตากับเสียงยังหาสิ้นสงสัยไม่ ก็ให้เอาตัวฮองฮูลับไปคุมไว้ดังเก่า พอคนใช้เข้ามาบอกสุม้าอวดว่า ตงโกก๋งจะเข้ามาหาท่าน สุม้าอวดก็ให้ไปรับมา ถ้อยทีคำนับกันตามธรรมเนียม ตงโกก๋งจึงว่าท่านจับหงอหวันได้แล้วหรือ สุม้าอวดจึงว่า ชาวด่านจับได้คนหนึ่งรูปร่างก็เหมือนหงอหวันแต่เขาหารับไม่ บอกว่าชื่อฮองฮูลับเป็นเพื่อนของท่าน ตงโกก๋งจึงว่า หงอหวันอยู่ในเมืองฌ้อด้วยกันกับท่าน เหตุใดจำไม่ได้เล่า สุม้าอวดจึงว่า หงอหวันนั้นตาทั้งสองข้างเหมือนสายฟ้าแลบ เสียงก็ดังเหมือนระฆัง ผู้ซึ่งจับไว้นี้เสียงกับตาหาเหมือนไม่ ข้าพเจ้าคิดสงสัยด้วยหงอหวันอดข้าวปลาอาหารเที่ยวชุกซ่อนอยู่ในป่านานแล้วจึงผิดสังเกตไป ตงโกก๋งจึงว่า ฮองฮูลับเป็นเพื่อนกับข้าพเจ้าจริงอยู่ ขอให้ไปพามาพบกับข้าพเจ้าเถิด สุม้าอวดก็ให้ทหารเอาตัวฮองฮูลับมา ตงโกก๋งเห็นฮองฮูลับก็ทำเป็นหัวเราะ แล้วว่ากับสุม้าอวดว่า ท่านจับฮองฮูลับเพื่อนข้าพเจ้าไว้ผิดตัวหงอหวันแล้ว จงปล่อยเขาเสียเถิด สุม้าอวดได้ฟังดังนั้นก็คิดอายลุกไปแก้มัดฮองฮูลับโดยเร็ว แล้วให้ทองคำกับแพรม้วนหนึ่งมาขอลุกะโทษฮองฮูลับ ว่าข้าพเจ้าจับท่านจำจองไว้ด้วยหาทันพิจารณาไม่ ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย ฮองฮูลับตงโกก๋งก็ลาสุม้าอวดกลับไปที่อยู่ สุม้าอวดก็กำชับสั่งทหารตรวจตราคอยจับหงอหวันเหมือนแต่ก่อน
๗๓
ฝ่ายหงอหวันซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นหงอจูสู่หนีไปทางประมาณสองร้อยเส้น พอพบเส้งจูคนเฝ้าด่านเจียวก๊วนเคยรู้จักกันแต่ก่อน เส้งจูก็จำหงอจูสู่ได้แน่ จึงถามว่าเหตุใดท่านจึงข้ามด่านมาได้ หงอจูสู่แสร้งว่า เราพบกับสุม้าอวดแม่ทัพแล้ว บัดนี้สุม้าอวดปล่อยให้เราไปเอาแก้วที่อาจารย์เราได้แล้วก็จะกลับเอาแก้วมาให้สุม้าอวด เป็นความจริงดังนี้ เส้งจูจึงว่าเจ้าเมืองฌ้อให้มีกฎหมายว่า ถ้าใครปล่อยปละท่านเสียจะเอาโทษถึงตาย สุม้าอวดจะอาจปล่อยท่านได้หรือ ท่านจงกลับไปหาสุม้าอวดกับเราก่อนเถิด หงอจูสู่จึงว่า สุม้าอวดให้เราไปเอาแก้วหาได้ไม่ ท่านจะให้เรากลับไปหาสุม้าอวดเราก็จะว่าแก้วได้มาแล้ว บัดนี้มอบให้ไว้กับท่าน ท่านจะเอาแก้วที่ไหนให้สุม้าอวดเล่า กลัวแต่จะพูดออกหาได้ไม่อีก เส้งจูได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าหงอจูสู่แกล้งล่อลวง ครั้นจะเข้าจับกุมก็เกรงฝีมืออยู่ก็กลับไปด่านเจียวก๊วน แต่ปิดความเสียหาบอกให้ผู้ใดรู้ว่าพบหงอจูสู่ไม่ หงอจูสู่ก็รีบไปถึงตำบลงวดซูแม่นํ้าซึ่งจะข้ามไปเมืองหงอมิได้เห็นเรือไปมาสักลำหนึ่ง หงอจูสู่ก็เดินเลียบไปตามริมตลิ่ง พอเห็นเรือจับปลาลำหนึ่งแจวทางนํ้าขึ้นมาก็มีความยินดีคิดว่าเทวดายังช่วยรักษาชีวิตเราไว้อยู่จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้าขอโดยสารข้ามฟากด้วย จงเอ็นดูแวะมารับหน่อยหนึ่งเถิด
ยี่เตียงหยินเจ้าของเรือก็วาดเรือเข้ามารับหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งข้ามฟากไป ครั้นมาถึงริมฝั่งเจ้าของเรือจึงว่า เพลาคืนนี้ข้าพเจ้าฝันว่าดาวดวงหนึ่งตกลงกลางเรือข้าพเจ้า บัดนี้มาพบท่านพิเคราะห์ดูรูปร่างกิริยาท่านก็มิใช่ไพร่ ท่านชื่อไรจงบอกข้าพเจ้าตามจริงเถิด หงอจูสู่จึงว่า เดิมเราชื่อหงอหวัน แต่ก่อนนั้นปู่และบิดาเราก็ได้เป็นขุนนางในเมืองฌ้อ ท่านมีคุณต่อเราแล้วก็ต้องบอกความจริง เจ้าของเรือจึงว่าเราเห็นท่านอิดโรยนัก จะมิอดอาหารมาแล้วหรือ จงคอยท่าอยู่สักหน่อยเถิด จะไปหาข้าวสาลีมาให้ท่านกิน ว่าแล้วก็เอาเชือกเรือผูกไว้กับพงแขม เจ้าของเรือก็รีบกลับไปบ้าน หงอจูสู่จึงว่ากับก๋งจูเซ่งว่า เมื่อตะกี้ข้าพเจ้าบอกชื่อเสียงผิดออกไป เกลือกเจ้าของจะไปบอกคนมาจับเราก็จะเสียที แล้วหงอจูสู่ก็พาก๋งจูเซ่งเข้าซ่อนตัวอยู่ในพงแขม ประมาณครู่หนึ่งเจ้าของเรือก็เอาข้าวสาลีกับปลาใส่ชามมาถึงหาเห็นหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งไม่ แลดูในพงแขมเห็นเป็นทางอยู่จึงร้องขึ้นว่าโลเตงหยิน แปลว่าคนซ่อนอยู่ในพงแขมจงเร่งออกมาเถิด เราไม่หมายใจจะคิดลวงท่านมาขายเป็นอาณาประโยชน์ดอก หงอจูสู่ได้ยินดังนั้นก็พาก๋งจูเซ่งออกมาหาเจ้าของเรือ เจ้าของเรือจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านอดอาหารจึงไปหาข้าวสาลีมาหวังจะให้ท่านกิน เหตุใดท่านกลัวหลบข้าพเจ้าเสียเล่า หงอจูสู่จึงว่าแต่ก่อนนั้นเราฝากชีวิตไว้กับเทวดา บัดนี้ชีวิตเราฝากไว้แก่ท่าน ซึ่งจะคิดสงสัยหลบท่านนั้นหามิได้ แต่เราเป็นคนผิดอยู่ก็มิได้ไว้ใจตัว เกลือกว่าจะมีผู้มาพบจึงเข้าหลบซ่อนตัวเสียก่อน เจ้าของเรือจึงเอาข้าวสาลีให้หงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งกิน ครั้นแล้วหงอจูสู่จึงว่ากับเจ้าของเรือว่า ท่านมีคุณกับเราครั้งนี้หาที่สุดมิได้ เรามีแต่กระบี่ที่ถือมาจะให้ไว้สนองคุณท่าน กระบี่เล่มนี้ได้ถือแซ่มาแต่ครั้งปู่เราเป็นขุนนางในเมืองฌ้อ ที่กลางกระบี่เป็นรูปดาวเจ็ดดวงตีค่าไว้ร้อยตำลึงทอง ว่าแล้วหงอจูสู่ก็ยื่นกระบี่ให้เจ้าของเรือ เจ้าของเรือก็มิได้รับกระบี่ไว้แล้วว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าเจ้าเมืองฌ้อให้มีหมายประกาศว่า ถ้าใครจับท่านได้จะให้ข้าวห้าพันเกวียน แล้วจะตั้งให้เป็นขุนนางด้วย ข้าพเจ้ายังหาปรารถนาไม่ จะเห็นอะไรกับกระบี่ค่าร้อยตำลึงทองเล่า ท่านจงเอาไว้ถือสำหรับตัวเถิด หงอจูสู่จึงว่าท่านไม่เอาของเราแล้วขอแต่ชื่อไว้ให้รู้จักเถิด สืบไปเมื่อภายหน้าจะได้กลับมาสนองคุณท่าน เจ้าของเรือจึงว่า ท่านอย่าไถ่ถามชื่อเสียงข้าพเจ้าเลย ถึงนานไปท่านจะกลับมาแทนคุณ ข้าพเจ้าก็หารับเอาสิ่งของของท่านไม่ ประการหนึ่งข้าพเจ้าก็เป็นคนเข็ญใจ ถ้ารักชื่อเสียงแล้วจะต้องเที่ยวแจวเรือหาปลาอยู่ดังนี้หรือ แม้นเมื่อหน้าไปเดชะบุญเทวดาช่วยให้เราได้มาพบกัน ข้าพเจ้าก็จะเรียกท่านว่าโลโต้หยิน แปลว่าอาจารย์ผู้ใหญ่ ท่านก็เรียกข้าพเจ้าว่างูโตหยิน แปลว่าเป็นอาจารย์เหมือนกัน หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี แล้วลายี่เตียงหยินพาก๋งจูเซ่งเดินไปตามหนทาง หงอจูสู่คิดเฉลียวใจกลัวยี่เตียงหยินจะบอกความกับพวกเมืองฌ้อให้ติดตาม จึงกลับมาหวังจะกำชับยี่เตียงหยิน ยี่เตียงหยินเห็นหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งพากันกลับมาจึงถามหงอจูสู่ว่า ทำไมท่านจึงไม่รีบหนีไปให้พ้นภัยเล่า กลับมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ หงอจูสู่จึงว่า เรากลับมาทั้งนี้เพราะวิตกด้วยยังมิได้ปิดหนทางเมืองฌ้อ กลัวจะไปมิตลอด ยี่เตียงหยินได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจสำคัญว่าหงอจูสู่จะกลับมาทำอันตรายก็ทอดใจใหญ่ แล้วจึงว่า เสียแรงเราทำคุณไว้ต่อท่านโดยสุจริตกลับมาถึงชีวิตอีกเล่า ทั้งนี้ก็เป็นวันตายของเราแล้ว เราจะขอตายให้ท่านเห็น ท่านจะได้สิ้นสงสัย ว่าแล้วยี่เตียงหยินก็โจนลงในน้ำตาย
หงอจูสู่เห็นดังนั้นคิดเสียดายยี่เตียงหยินยิ่งนักจึงร้องว่า เรารอดจากความตายก็เพราะท่าน ท่านถึงแก่ความตายบัดนี้ก็เพราะเรา นานไปเมื่อหน้าถ้าเรามีชีวิตอยู่ก็จะกลับมาแทนคุณท่าน แล้วหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็พากันรีบเดินไปตามทางจนล่วงเข้าแดนเมืองหงอถึงตำบลเลียกเอี๋ยง เห็นหญิงคนหนึ่งมานั่งทุบด้ายอยู่ริมธารนํ้า หงอจูสู่ก็เดินเข้าไปเห็นกระเช้าของหญิงใส่อาหารวางไว้มีความอยากนัก หงอจูสู่จึงว่าแก่หญิงว่า เราเดินทางมาแต่ไกลอดอยากหลายวันแล้ว ท่านจงให้อาหารแก่เรากินพอเป็นกำลังเถิด หญิงนั้นก็สั่นศีรษะแล้วก็นิ่งอยู่ หงอจูสู่จึงอ้อนวอนว่า ซึ่งท่านจะให้อาหารแก่เราผู้ยากจนมาแล้วเทวดาและคนก็จะมีความสรรเสริญ ผู้ใดจะติเตียนท่านหามิได้ หญิงนั้นก็มีความเมตตาหยิบเอากระเช้าอาหารส่งให้หงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งกิน หงอจูสู่ครั้นกินอาหารแล้วจึงว่าแก่หญิงนั้นว่า ซึ่งคุณของท่านอยู่แก่เราครั้งนี้เป็นอันมาก หามีสิ่งใดจะแทนคุณท่านไม่ เรามาครั้งนี้ด้วยธุระร้อนถ้าผู้ใดติดตามเรามา ท่านอย่าบอกความให้ผู้นั้นรู้ว่าเราหนีไปทางนี้ หญิงนั้นได้ฟังก็ตกใจ จึงคิดว่าถ้าสืบไปข้างหน้าเขาจับชายสองคนนี้ได้ก็จะบอกความถึงเราเป็นมั่นคง ซึ่งชั่วกับดีนั้นผู้ใดจะล่วงรู้เห็น ใจเราก็จะมีแต่ความติเตียนนินทาเป็นอันมาก เสียแรงครองตัวอยู่มากับมารดาจนอายุสามสิบปีแล้วจะมาได้ชื่อว่าชั่วดังนี้มิควร แม้ตายเสียดีกว่าอยู่ คิดแล้วก็โดดลงนํ้ากอดก้อนศิลาในท้องธารไว้จนขาดใจตาย
หงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งเห็นดังนั้นจะวิ่งมาช่วยก็มิทัน หงอจูสู่มีความอาลัยจึงกัดนิ้วมือของตัวให้แตกออกเอาโลหิตจารึกก้อนศิลาไว้เป็นสำคัญ แล้วหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็พากันไปจากที่เลียกเอี๋ยงประมาณทางสามร้อยลี้ คิดเป็นสามพันเจ็ดร้อยห้าสิบเส้น ถึงตำบลบ้านงอสูเป็นป่านอกเมือง เห็นชายขาวกับชายดำสองคนวิวาทกันอยู่ ชายขาวนั้นมีกำลังมากกิริยาองอาจดังเสือโทโสร้าย ผู้ใดจะห้ามก็มิฟัง ต่อหญิงแก่คนหนึ่งมาห้ามจึงกลับไป หงอจูสู่จึงถามคนซึ่งดูอยู่นั้นว่า ชายขาวคนนี้ทำไมจึงกลัวหญิงแก่เล่า คนทั้งปวงจึงบอกว่าชายขาวคนนี้มีชื่อจวนจูเป็นคนใจร้าย แต่อยู่ในถ้อยคำมารดา หญิงแก่ซึ่งมาห้ามนั้นมิใช่ผู้อื่น คือมารดาจวนจู หงอจูสู่ได้ฟังมีความรักจวนจูยิ่งนักคิดจะใคร่คบไว้เป็นเพื่อนตน พอเวลาเย็นลงหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็พำนักนอนอยู่ในที่บ้านนั้น ครั้นรุ่งเช้าหงอจูสู่ก็ไปหาจวนจู ณ บ้าน จวนจูก็ออกมาต้อนรับเชิญหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่ง หงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็เข้าไปในบ้าน ต่างคำนับถามชื่อและแซ่กันตามธรรมเนียม แล้วหงอจูสู่ก็เล่าความทุกข์ซึ่งได้ยากแค้นหนีมาแต่เมืองฌ้อให้จวนจูฟังทุกประการ
จวนจูจึงว่า ท่านอุตส่าห์รักษาชีวิตรอดมาถึงนี่แล้ว ทำไมท่านไม่เข้าหาเจ้าเมืองหงอยืมทหารไปแก้แค้นเมืองฌ้อเล่า หงอจูสู่จึงว่า เรายังไม่คุ้นเคยกับเจ้าเมืองหงอ ครั้นจะวู่วามเข้าไปก็กลัวเกลือกจะไม่สมคะเน จำจะคิดเข้าหาคนสนิทให้ช่วยพาเข้าไปจึงจะดี จวนจูจึงว่าชอบแล้ว ซึ่งท่านมาหาเรานี้จะปรารถนาสิ่งใดหรือ หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งเรามาหาท่านเพราะมีนํ้าใจรักใคร่ คิดจะคบท่านเป็นเพื่อนฝากชีวิตกันไปข้างหน้า จวนจูได้ฟังดีใจนัก จึงเอาคำหงอจูสู่ว่านั้นเข้าไปบอกมารดา มารดาก็มีความยินดีด้วย จวนจูก็ออกมาจุดธูปเทียนบูชาเทพารักษ์ แล้วหงอจูสู่กับจวนจูกระทำสัจสาบานเป็นพี่น้องกัน หงอจูสู่แก่กว่าจวนจูสองปี จวนจูก็เรียกหงอจูสู่เป็นพี่ หงอจูสู่ก็ให้เชิญมารดาจวนจูออกมาคำนับเป็นมารดา จวนจูก็ให้ภรรยาและบุตรออกมาคำนับหงอจูสู่ แล้วก็เลี้ยงเหล้าข้าวหงอจูสู่ ก๋งจูเซ่ง ดุจฉันพี่น้องอันสนิท หงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็อาศัยอยู่ ณ บ้านจวนจูคืนหนึ่ง ครั้นเพลาเช้าหงอจูสู่จึงว่ากับจวนจูว่า พี่จะลาน้องเข้าไปในเมือง ถ้าได้ช่องแล้วจะเข้าหาหงออ๋อง จวนจูจึงว่า หงออ๋องเป็นคนโลภนํ้าใจกำเริบไปด้วยยศ ซึ่งจะเข้าไปอยู่ด้วยนั้นรักษาตัวยาก ไม่เหมือนก๋งจูกีก๋อง ก๋งจูกีก๋องเป็นคนสุภาพอารีรักคนมีสติปัญญา นานไปข้างหน้าเห็นจะเป็นที่พึ่งแก่คนทั้งปวง
หงอจูสู่จึงว่า ตัวเราเหมือนคนตามืด น้องชายช่วยแนะนำให้ทั้งนี้ขอบใจนัก ถ้านานไปเมื่อหน้าสมความคิดแล้วพี่จะให้มารับน้องไป จวนจูก็รับคำ หงอจูสู่ ก๋งจูเซ่งก็พากันออกจากบ้านจวนจูไปถึงบ้านปวยสี้ พอแลเห็นกำแพงเมืองก็ให้ก๋งจูเซ่งเข้าอาศัยซุ่มอยู่นอกเมือง แล้วหงอจูสู่ก็แก้ผมเอาฝุ่นทาหน้า ทำเป็นเสียจิตเข้าไปในเมืองเดินเป่าปี่ขอกินตามท้องตลาด ในเพลงปี่นั้นเป็นใจความสามข้อว่า จูสู่เดินทางมาแต่เมืองซอง เมืองเตง ไม่มีที่สำนักอาศัยได้ความลำบากยิ่งนัก ถ้ามิได้แก้แค้นแทนบิดาถึงจะมีชีวิตอยู่ไม่ต้องการ เพลงหนึ่งว่าจูสู่ข้ามด่านเจียวก๊วนมาจนศีรษะหงอกหนวดก็ขาว ความทุกข์เป็นที่ยิ่ง ถ้ามิได้แก้แค้นผิจะเป็นตัวอยู่ไย เพลงหนึ่งว่าจูสู่ได้ความอดอยากซุ่มอยู่ในพงแล้วหนีข้ามแม่นํ้าเอียงเข ความตายถึงวันละพันหนจนเข้าแดนเมืองหงอ เที่ยวขอกินด้วยเพลงปี่ ถ้ามิได้แก้แค้นของตัวครั้งนี้ ไม่ครองชีวิตไว้ให้หนักแผ่นดิน ฝ่ายฝูงคนซึ่งซื้อขายตามท้องตลาดได้ยินหงอจูสู่เป่าปี่มา มิได้แจ้งเหตุผลประการใด สำคัญว่าเสียจิตต่างคนก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบห้าปี ฝ่ายอ๋องเหลียวเป็นเจ้าเมืองหงอได้เจ็ดปี
เดิมเมืองหงอนี้เป็นของจูหวน จูหวนมีน้องชายสามคนๆ หนึ่งชื่ออีจี้ คนหนึ่งชื่ออีมุย คนหนึ่งชื่อกุยจับ และจูหวนมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อก๋งจูกีก๋อง อีมุยก็มีบุตรชายคนหนึ่งชื่ออ๋องเหลียว ขณะเมื่อจูหวนถึงแก่ความตายนั้นได้สั่งไว้ว่า สมบัติบ้านเมืองนี้ให้ครองตามลำดับกันลงไป อีจี้เป็นที่หนึ่ง อีมุยเป็นที่สอง กุยจับเป็นที่สาม ครั้นอีจี้กับอีมุยได้เป็นเจ้าเมืองสิ้นอายุแล้วสมบัติเป็นของกุยจับ กุยจับเป็นคนมักน้อย ไม่เป็นเจ้าเมือง สมบัตินั้นยังว่างอยู่
ฝ่ายอ๋องเหลียวซึ่งเป็นบุตรอีมุย ครั้นบิดาตายแล้วขุนนางและทแกล้วทหารยังเกรงกลัวรักใคร่อยู่เป็นอันมาก จึงตั้งอ๋องเหลียวเป็นเจ้าเมือง ฝ่ายก๋งจูกีก๋องซึ่งเป็นบุตรจูหวน ครั้นอ๋องเหลียวขึ้นว่าราชการครั้งนั้นก็คุมคิดพยาบาท แต่จนใจด้วยขุนนางในเมืองเป็นพรรคพวกอ๋องเหลียวสิ้น หาผู้ใดจะเป็นที่ร่วมคิดปรึกษาด้วยไม่ แต่ปีหลีซึ่งเป็นหมอดูลักษณะนั้น มีนํ้าใจรักใคร่ก๋งจูกีก๋อง ก๋งจูกีก๋องจึงให้ปีหลีเที่ยวเสาะหาคนที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้ามาไว้เป็นพวก ปีหลีก็ไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมตามถ้อยคำก๋งจูกีก๋องสั่ง
วันนั้นหงอจูสู่เดินเป่าปี่มาตามตลาด ถึงหน้าบ้านปีหลี ปีหลีได้ยินเสียงปี่เอียงหูฟังได้ความแน่ก็ออกมาดู เห็นหงอจูสู่รูปร่างประกอบไปด้วยลักษณะ ก็วิ่งออกไปคำนับ เชิญหงอจูสู่เข้ามาในบ้านนั่งที่อันควร แล้วปีหลีจึงถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าเจ้าเมืองฌ้อฆ่าหงอเซียซึ่งเป็นขุนนางมีกตัญญูสัตย์ซื่อเสียจริงหรือ และหงอเซียมีบุตรคนหนึ่งหนีออกจากเมืองฌ้อได้แล้วจะเป็นตัวท่านหรือมิใช่ หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นก็คำนับรับตามถ้อยคำปีหลีทุกประการ แล้วก็นำความหลังมาเล่าให้ปีหลีฟัง ปีหลีจึงว่าถ้าจริงดังนั้นเราจะช่วยคิดอ่านให้ท่านอย่าวิตกเลย ในทันใดนั้นมีคนไปบอกอ๋องเหลียวว่าหงอจูสู่หนีออกมาแต่เมืองฌ้ออยู่ ณ บ้านปีหลี อ๋องเหลียวก็ให้คนไปหาปีหลี ให้ปีหลีพาตัวหงอจูสู่เข้าไปหาอ๋องเหลียว ปีหลีได้แจ้งดังนั้นจึงใช้คนให้ลอบไปบอกก๋งจูกีก๋องให้รู้ แล้วปีหลีก็พาหงอจูสู่เข้าไปหาอ๋องเหลียว อ๋องเหลียวเห็นรูปร่างหงอจูสู่สมเป็นคนมีสติปัญญาก็ไต่ถามไล่เลียงได้ข้อความทุกประการ อ๋องเหลียวเห็นว่าหงอจูสู่เป็นคนมีสติและปัญญา รู้ขนบอย่างธรรมเนียมทั้งทหารพลเรือน ก็ตั้งหงอจูสู่ให้เป็นที่ไตหู เพลาวันหนึ่งหงอจูสู่เข้าไปคำนับอ๋องเหลียว ขอทหารจะอาสาไปตีเมืองฌ้อ อ๋องเหลียวก็รับไว้
ฝ่ายก๋งจูกีก๋องแจ้งความด้วยปีหลีให้คนไปบอกว่าหงอจูสู่มาถึงเมือง คิดจะใคร่ได้หงอจูสู่ไว้เป็นพวก ครั้นรู้ว่าอ๋องเหลียวให้หา หงอจูสู่จะสนิทกับอ๋องเหลียว ก๋งจูกีก๋องจึงเข้าไปถามอ๋องเหลียวว่า ได้ยินว่าหงอจูสู่หนีมาจากเมืองฌ้อมาอยู่กับท่าน ท่านจะคิดเห็นประการใดบ้าง อ๋องเหลียวจึงว่า อันหงอจูสู่คนนี้มีสติปัญญาแล้วกตัญญูต่อบิดาเป็นอันมาก เห็นจะมาอยู่ด้วยเราโดยสุจริต ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ทำไมท่านจึงรู้ว่ามีสติปัญญาสัตย์ซื่อเห็นจริงดังนั้นแล้วหรือ อ๋องเหลียวจึงว่าเราได้ซักไซ้ไล่เลียงเห็นพูดจาแน่นอนไม่มีพลาดพลั้งความต้นกับความปลายสมกัน แล้วขอทหารเราจะไปตีเมืองฌ้อ แก้ความแค้นบิดาและพี่เราจึงเห็นจริงด้วย ก๋งจูกีก๋องจึงถามว่าท่านได้รับธุระจะให้ทหารไปแก้แค้นหรือ อ๋องเหลียวบอกว่าเราได้รับคำเขาแล้ว ก๋งจูกีก๋องจึงว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ตั้งอยู่ในยศ และจะมาเชื่อถ้อยคำคนสัญจรยอมให้ทหารไปรบพุ่งดังนี้ ผิดด้วยประเพณีอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน อันเมืองเรานี้ก็เป็นสุขว่างศึกมานานอยู่แล้ว และมารับคำหงอจูสู่ยอมให้ทหารไปรบพุ่งเหมือนแกล้งเอาไฟมาใส่เมืองให้ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน ถ้ายกไปพ่ายแพ้พวกเมืองฌ้อกลับมาความอัปยศก็จะมีอยู่กับท่าน ถ้ายกไปชนะแก่เมืองฌ้อ เกียรติยศก็จะเป็นของหงอจูสู่ อนึ่งถ้าหงอจูสู่เป็นคนมีสติปัญญาสัตย์ซื่อดังนั้นจริงแล้ว อันประเพณีผู้จะรักบ้านเมืองย่อมแสวงหาไว้ประดับเมือง หรือจะขับไล่ฆ่าฟันเสียดังนี้ ท่านจงคิดตรึกตรองดูให้ดีก่อน อ๋องเหลียวได้ฟังดังนั้นเห็นจริงด้วยถ้อยคำก๋งจูกีก๋องทุกประการ ตั้งแต่นั้นมามิได้พูดถึงความหงอจูสู่ต่อไป
ฝ่ายหงอจูสู่รู้ว่าก๋งจูกีก๋องเข้าไปห้ามปรามทัดทานอ๋องเหลียวดังนั้นก็รู้ว่าก๋งจูกีก๋องคิดจะทำอันตรายต่ออ๋องเหลียวเป็นมั่นคง หงอจูสู่คิดเห็นว่าก๋งจูกีก๋องหลักแหลมนัก ซึ่งจะอยู่ด้วยอ๋องเหลียวนานไปข้างหน้าจะได้ความรำคาญ จึงเข้าไปคืนที่ขุนนางซึ่งอ๋องเหลียวตั้งแต่งนั้นให้กับอ๋องเหลียวเสีย ก๋งจูกีก๋องรู้ก็ไปว่าแก่อ๋องเหลียวว่า ท่านไม่ให้ทหารไปตีเมืองฌ้อสมความคิดหงอจูสู่นั้น หงอจูสู่โกรธจึงคืนที่ขุนนางให้แก่ท่านเสียไม่มีความเกรงใจ คนอย่างนี้เห็นจะเลี้ยงไม่ได้ อ๋องเหลียวก็เห็นจริง ตั้งแต่วันนั้นมาอ๋องเหลียวกับหงอจูสู่ก็เหินห่างมิได้พูดจากัน อ๋องเหลียวคิดว่าครั้นจะขับหงอจูสู่เสียให้พ้นเมืองเล่าก็เห็นว่าหงอจูสู่หนีร้อนมาพึ่งเย็น แล้วจึงให้หงอจูสู่ไปทำไร่นาเลี้ยงตัวอยู่ ณ เขาเอียงซัว ฝ่ายหงอจูสู่กับก๋งจูเซ่งก็พากันไปอยู่ ณ เขาเอียงซัวตามคำอ๋องเหลียวสั่ง
ฝ่ายก๋งจูกีก๋องรู้ว่าอ๋องเหลียวให้หงอจูสู่ไปอยู่ ณ เขาเอียงซัวสมความคิด จึงเอาเงินทองออกไปเกลี้ยกล่อมหงอจูสู่เข้าเป็นพวกพ้องสนิทได้แล้วก๋งจูกีก๋องจึงถามหงอจูสู่ว่า ท่านมาแต่เมืองฌ้อจนถึงเมืองหงอ ยังได้พบปะคนมีสติปัญญาและฝีมือดังตัวท่านนี้อยู่ที่ไหนบ้าง หงอจูสู่จึงว่า อันตัวข้าพเจ้านี้จะจัดเป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือนั้นยังมิได้ และข้าพเจ้าได้เห็นคนหนึ่งชื่อจวนจู รูปร่างใหญ่โตเป็นคะนองอาจหาญดีทั้งฝีมือและกำลัง สมควรที่จะใช้เป็นทแกล้วทหาร ก๋งจูกีก๋องจึงว่าท่านช่วยพาเราไปให้พบกับจวนจูได้หรือ หงอจูสู่จึงบอกว่าตำแหน่งที่อยู่ของจวนจูนั้นไม่ใกล้ไม่ไกลดอก ถ้าท่านให้คนไปหาตัวก็เห็นจะมา ก๋งจูกีก๋องกับหงอจูสู่ก็พากันขึ้นเกวียนไป ณ บ้านจวนจู
ฝ่ายจวนจูนั่งลับมีดจะไปจ้างเขาทำสุกรขาย พอแลเห็นเกวียนตรงมา ณ บ้านมิได้รู้ว่าเกวียนของผู้ใด ก็ลุกขึ้นจะหลบตัวเสียให้พ้น หงอจูสู่นั่งอยู่บนเกวียนแลเห็นจึงร้องเรียกจวนจูว่า พี่จะมาหาน้องๆ จะไปไหน จวนจูก็วางมีดเสียแล้วยืนอยู่ หงอจูสู่ก็ลงจากเกวียนมาบอกจวนจูว่า ก๋งจูกีก๋องบุตรจูฮวนเจ้าเมืองคนเดิมให้พี่พามาหาน้องด้วยรู้ไปว่าน้องเป็นคนมีฝีมือ จะมาคบไว้เป็นพวก เราก็ควรจะฝากเนื้อฝากตัวด้วยท่านอยู่แล้ว จวนจูจึงว่าเราเป็นคนบุญน้อย จะคบด้วยท่านผู้มีบรรดาศักดิ์นั้นจะอย่างไรหรือ หงอจูสู่จึงว่าเดิมน้องเห็นดีแนะให้พี่ พี่ไปพามาหาน้อง น้องยังจะกลับมาต่อถามอีกเล่า จวนจูได้ฟังหัวเราะแล้วก็ไปคำนับเชิญก๋งจูกีก๋องเข้ามา ณ บ้าน ก๋งจูกีก๋องจึงว่า แต่เราคิดมาหาท่านก็นานอยู่แล้วได้มาพบท่านวันนี้เหมือนหนึ่งได้ของวิเศษอันประเสริฐ แล้วก๋งจูกีก๋องก็เอาเงินกับของให้จวนจูและมารดา จวนจูก็ไม่รับ หงอจูสู่จึงว่าท่านมีนํ้าใจเอามาให้ถึงนี่แล้วน้องจงรับไว้เถิด จวนจูก็รับไว้แล้วจึงว่า แต่ท่านมาถึงบ้านข้าพเจ้าก็เป็นเกียรติยศอยู่แล้ว ซ้ำเอาเงินและของมาให้ข้าพเจ้าและมารดาข้าพเจ้านั้นบุญคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้าเป็นคนเข็ญใจมีความยินดีนัก ไม่มีสิ่งใดที่จะตอบแทนคุณท่าน มีแต่ตัวข้าพเจ้าจะยอมให้ท่านใช้จนสิ้นชีวิต ก๋งจูกีก๋องได้ฟังมีความยินดีนัก แล้วก๋งจูกีก๋องกับหงอจูสู่ก็ลาจวนจูขึ้นเกวียนกลับไป
ฝ่ายจวนจูตั้งแต่วันนั้นมาก็มีนํ้าใจรักใคร่สนิทกับก๋งจูกีก๋องไปมาเยี่ยมไม่ขาด ก๋งจูกีก๋องก็ทำนุบำรุงให้ทองเงินแก่จวนจูและมารดาจวนจูเนืองๆ จวนจูก็ยิ่งคิดขอบคุณก๋งจูกีก๋องเป็นอันมาก วันหนึ่งก๋งจูกีก๋องเห็นชอบท่วงทีจึงเอาความซึ่งจะทำร้ายอ๋องเหลียวนั้นมาปรึกษากับจวนจู จวนจูจึงว่า อีมุยถึงแก่ความตาย อ๋องเหลียวผู้บุตรขึ้นว่าราชการเป็นเจ้าเมืองแทนบิดาก็ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมอยู่แล้วทำไมท่านมาคิดการดังนี้เล่า ก๋งจูกีก๋องก็นำเอาความแต่ครั้งจูฮวนผู้บิดาสั่งไว้นั้นมาเล่าให้จวนจูฟังทุกประการ
จวนจูจึงว่า ถ้าให้ขุนนางที่เป็นผู้ใหญ่ไปต่อว่าอ๋องเหลียวโดยดีตามคำจูฮวนสั่งไว้ ให้อ๋องเหลียวคืนสมบัติให้ จะมิดีกว่าที่จะคิดรบพุ่งฆ่าฟันกันให้เสียซึ่งวงศ์ไปอีกหรือ ก๋งจูกีก๋องจึงว่า อ๋องเหลียวเป็นคนโลภถือว่าพวกพ้องมาก ซึ่งจะให้ไปว่านั้นที่ไหนจะยอมคืนสมบัติให้เรา เหมือนเราล้มไม้ทับทางเราเสีย ใจต่อใจก็จะร้าวฉานไม่สนิทกัน การซึ่งคิดไว้นั้นจะมิเสียไปหรือ จวนจูได้ฟังก๋งจูกีก๋องว่าดังนั้นก็เห็นด้วย แล้วก๋งจูกีก๋องจึงว่า การทั้งนี้นอกไปจากปัญญาและฝีมือท่าน ถึงผู้ใดสักร้อยความคิดจะมาช่วยทำนุบำรุงเรานั้นก็ไม่สำเร็จ จวนจูจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะใช้ข้าพเจ้าช่วยนั้นข้าพเจ้าไม่ขัดจะใคร่แทนคุณท่าน แต่ทุกวันนี้คิดเป็นห่วงอยู่ด้วยมารดาเป็นคนแก่เหมือนไม้ใกล้ฝั่งอยู่แล้ว ข้าพเจ้ามีความวิตกนักจึงคิดการด้วยยังมิถนัด ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ท่านอย่าคิดวิตกเป็นห่วงด้วยมารดาเลย อันมารดาของท่านก็เหมือนมารดาของเรา จงวางใจเสียเถิดเราจะปฏิบัติรักษาให้เป็นสุข จวนจูได้ฟังแล้วจึงว่า ถ้ารับธุระมารดาข้าพเจ้าได้แล้ว ท่านเร่งคิดการให้สนิทเถิด และที่จะทำให้เร็วนั้นมิได้ อันธรรมดาปลาอยู่ในท้องพระมหาสมุทรจะตกเข้าในเงื้อมมือคนก็เพราะด้วยเหยื่อและอุบายต่างๆ ถ้าคิดจะทำร้ายอ๋องเหลียวให้รู้ว่าอ๋องเหลียวโลภอยู่ด้วยการสิ่งใดบ้าง จะได้คิดความผ่อนปรนเข้าให้ชิดถูกใจด้วยอ๋องเหลียว
ก๋งจูกีก๋องจึงว่า อันอ๋องเหลียวนั้นรักแต่การกินเล่นสนุก จวนจูจึงว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะลาท่านไปฝึกฝนให้รู้จักทำกับข้าว แล้วจวนจูก็ลาไปหัดทำกับข้าวอยู่ ณ บ้านท้ายอ๋อประมาณสามเดือนก็กลับมาหาก๋งจูกีก๋อง ก๋งจูกีก๋องก็ให้จวนจูไปอยู่ ณ บ้าน ทำข้าวของไปให้อ๋องเหลียวเนืองๆ แล้วก๋งจูกีก๋องให้หาหงอจูสู่มาเล่าความซึ่งคิดกับจวนจูให้หงอจูสู่ฟัง หงอจูสู่จึงว่า อันอ๋องเหลียวซึ่งได้ครองสมบัติครั้งนี้บริบูรณ์ อุปมาเหมือนนกร่อนอยู่บนอากาศพร้อมด้วยปีกและขนหาง ถ้าจะคิดทำร้ายอ๋องเหลียวแล้วจะต้องลดปีกและหางเสียก่อน ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าอ๋องเหลียวมีน้าชายสองคน คนหนึ่งชื่อเจ๊กหยอง และมีบุตรคนหนึ่งชื่อเคงกี๋ ทั้งสองคนนี้มีกำลังกล้าหาญอาจสู้เสือและมังกรได้ อ๋องเหลียวตั้งให้บังคับบัญชาทแกล้วทหารทั้งปวงต่างตาต่างใจ จึงจะคิดการได้สะดวก ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ท่านว่านี้ชอบอยู่แล้ว ถ้าเราคิดถ่ายเทได้ท่วงทีเมื่อใดเราจึงจะให้ไปบอก หงอจูสู่ก็ลาก๋งจูกีก๋องไปอยู่ที่สำนัก
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสวยราชสมบัติได้ยี่สิบห้าปี พระเจ้าจิวเกงอ๋องมีพระราชบุตรด้วยพระมเหสีสององค์ องค์หนึ่งชื่อจิวเหมง องค์หนึ่งชื่อจิวก้าย มีบุตรด้วยพระสนมเอกองค์หนึ่งชื่อจิวเจียว พระเจ้าจิวเกงอ๋องรักใคร่โปรดปรานจิวเจียวยิ่งนัก เมื่อพระเจ้าจิวเกงอ๋องจะสิ้นพระชนม์นั้นได้ปรึกษาเบียนเหมงขุนนางผู้ใหญ่ว่าจะมอบราชสมบัติให้จิวเจียวบุตรพระสนมเอก ยังมิทันจะจัดแจง พอพระเจ้าจิวเกงอ๋องสวรรคต และเล่าเฮียนกองจือซึ่งเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่ก็ตายลงพร้อมด้วยพระเจ้าจิวเกงอ๋อง เล่าเฮียนกองจือมีบุตรคนหนึ่งชื่อเล่ากึง เล่ากึงมีความพยาบาทอยู่กับเบียนเหมง ครั้นพระเจ้าจิวเกงอ๋องสิ้นพระชนม์แล้วรู้ว่าเบียนเหมงจะยกจิวเจียวขึ้นครองราชสมบัติ เล่ากึงร่วมคิดกันกับตันมกก๋งกี๋คุมพรรคพวกไปฆ่าเบียนเหมงที่ปรึกษาพระเจ้าจิวเกงอ๋องเสีย แล้วยกจิวเหมงซึ่งเป็นบุตรพระมเหสีขึ้นเป็นเจ้าเมืองหลวง เรียกพระเจ้าจิวเจาอ๋อง
ฝ่ายอินบุนกัวกู้ กำเพ่งกงอิ๋ว เตียวจังกงฮวนขุนนางสามนายซึ่งเป็นพวกจิวเจียวบุตรพระสนมเอก ครั้นเล่ากึงกับตันกี๋ฆ่าเบียนเหมงเสียแล้วยกจิวเหมงผู้บุตรพระมเหสีขึ้นเป็นเจ้าครั้งนั้น อินบุนกัวกู้ กำเพ่งกงอิ๋ว เตียวจังกงฮวนโกรธนักคิดเกณฑ์พลให้นำเกียงก๊กนายทหารยกมาล้อมบ้านเล่ากึง เล่ากึงรู้เห็นจะสู้กำลังนำเกียงก๊กมิได้ก็หนีไปอยู่เอียงอิบปลายเขตแดนเมืองหลวง
ฝ่ายตันกี๋รู้ว่าอินกู้ กำอิ๋ว เตียวฮวน ใช้ทหารยกมาตีบ้านเล่ากึง ตันกี๋กลัวอันตรายจะถึงตัวและพระเจ้าจิวเจาอ๋องด้วย จึงเชิญเสด็จพระเจ้าจิวเจาอ๋องไปอยู่ ณ ที่ห้องตี้ จิวเจียวรู้ว่าพระเจ้าจิวเจาอ๋องกับตันกี๋ไปอยู่ห้องตี้จึงให้ซิมพานคุมพลยกไปตีพระเจ้าจิวเจาอ๋อง ณ ห้องตี้ ตันกี๋รู้ยกมาคอยสกัดตีจับตัวซิมพานฆ่าเสีย
ขณะนั้นเจียงก๋งเจ้าเมืองจิ้นรู้ไปว่าพระเจ้าจิวเกงอ๋องสิ้นพระชนม์ ในเมืองหลวงเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันยังมิสงบ จึงเกณฑ์กองทัพให้เจียถามกับซุนเอียกสองนายยกไปเมืองหลวง คิดราชการด้วยพระเจ้าจิวเจาอ๋อง ครั้นเจียถามซุนเอียกไปถึงห้องตี้ เห็นว่าห้องตี้มิใช่ที่ชัยภูมิทั้งอาหารก็น้อย จึงเชิญเสด็จพระเจ้าจิวเจาอ๋องไปอยู่ ณ ที่หวังเสีย
ฝ่ายอินกู้เห็นกองทัพเมืองจิ้นยกมาเป็นกำลังพระเจ้าจิวเจาอ๋องแล้วเชิญเสด็จพระเจ้าจิวเจาอ๋องไปตั้งอยู่ ณ เกียตี้ พอพระเจ้าจิวเจาอ๋องเป็นปัจจุบันสิ้นพระชนม์ ฝ่ายตันกี๋เล่ากึงกับขุนนางเมืองจิ้น ก็เชิญจิวก้ายซึ่งเป็นน้องพระเจ้าจิวเจาอ๋องขึ้นเป็นเจ้า ชื่อว่าจิวเค่งอ๋อง เรียกว่าพระเจ้าตะวันตก และพระเจ้าจิวเค่งอ๋องกับจิวเจียวได้ทำศึกรบพุ่งเคี่ยวขับกันมาประมาณหกปีเศษ ยังมิได้แพ้และชนะแก่กัน เตียวจังกงฮวนขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นพรรคพวกจิวเจียวก็บังเกิดมีอันตราย ทั้งนำเกียงก๊กนายทหารเอกก็เผอิญให้ฟ้าผ่าตาย ทแกล้วทหารทั้งปวงก็ร่วงโรยเรรวนไปไม่เหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายซุนเอียกเจียถามซึ่งยกมาแต่เมืองจิ้นก็ปรึกษาให้มีหนังสือไปบอกแก่หัวเมืองทั้งปวงยกมาพร้อมกัน เชิญเสด็จพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเข้าอยู่ในพระราชวัง แล้วซุนเอียกก็คิดกันไปตีเกียตี้จับอินกู้มาถวายพระเจ้าจิวเค่งอ๋อง พระเจ้าจิวเค่งอ๋องสั่งให้เอาตัวอินกู้ไปจำไว้ ฝ่ายเตียวเหงงบุตรเตียวฮวนคิดเสียใจ เห็นทแกล้วทหารข้างจิวเจียวร่วงโรยลงทุกวันจะสู้พระเจ้าจิวเค่งอ๋องมิได้ คิดจะออกตัวมาเอาบำเหน็จความชอบในพระเจ้าจิวเค่งอ๋อง ก็ยกเข้าตีจิวเจียวซึ่งเป็นเจ้าของตัว
ฝ่ายจิวเจียวรู้ว่าเตียวเหงงเป็นไส้ศึกเกิดขึ้นครั้งนั้น กำลังตกใจก็หนีไปอยู่เมืองฌ้อ เตียวเหงงก็เข้าอาสาทำราชการอยู่ด้วยพระเจ้าจิวเค่งอ๋อง พระเจ้าจิวเค่งอ๋องจึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เตียวเหงงเป็นคนกลับกลอกไม่มีกตัญญู ซึ่งจะเลี้ยงไว้ให้เป็นเยี่ยงอย่างกันนั้นมิได้ ก็สั่งให้ทหารเอาตัวเตียวเหงงกับอินกู้ไปประหารชีวิตเสียพร้อมกัน ฝ่ายขุนนางและราษฎรทั้งปวงต่างมีความยินดีสรรเสริญพระเจ้าจิวเค่งอ๋องต่างๆ บรรดาพวกทัพหัวเมืองซึ่งยกมานั้น ครั้นเห็นบ้านเมืองเรียบราบเป็นปกติแล้วถวายบังคมลาพระเจ้าจิวเค่งอ๋องกลับไป
ขณะนั้นอ๋องเหลียวเป็นเจ้าเมืองหงอได้แปดปี ฝ่ายนางชัวฮูหยินซึ่งเป็นมารดาไทจูเกี๋ยน ซึ่งมาอยู่ ณ บ้านอินเอียงนั้นก็มิได้มีความสบาย คิดวิตกถึงไทจูเกี๋ยนและหงอจูสู่มิได้ขาด ใช้คนไปสอบสืบข่าวคราวอยู่เนืองๆ เหตุนั้นรู้ไปถึงบูกิด บูกิดกลัวมารดาไทจูเกี๋ยนจึงบอกข้อความไปแจ้งกับฌ้อเพงอ๋อง จะให้ฌ้อเพงอ๋องฆ่ามารดาไทจูเกี๋ยนเสีย มารดาไทจูเกี๋ยนรู้ว่าบูกิดไปยุยงฌ้อเพงอ๋องดังนั้นกลัวจะมีอันตราย คิดจะหนีไปอยู่เมืองหงอ จึงลอบใช้คนไปอ้อนวอนอ๋องเหลียวเจ้าเมืองหงอว่า บูกิดเก็บเอาความไปยุยงเจ้าเมืองฌ้อ จะให้ประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าหาที่พึ่งมิได้จะขอไปอาศัยเมืองอยู่เอาบุญท่านเป็นที่พึ่งด้วย
ฝ่ายอ๋องเหลียวเจ้าเมืองหงอได้แจ้งมีความเมตตายิ่งนัก จึงให้ก๋งจูกีก๋องคุมไพร่สองพันไปรับมารดาไทจูเกี๋ยน ก๋งจูกีก๋องก็ยกไปด่านเจียวก๊วนปลายแดนเมืองฌ้อ สุม้าอวดซึ่งฌ้อเพงอ๋องให้ยกมาตั้งขัดด่านอยู่นั้น ได้ข่าวว่าก๋งจูกีก๋องยกกองทัพมา สุม้าอวดก็ยกไปตั้งกันทัพก๋งจูกีก๋องไว้ แล้วให้คนถือหนังสือไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อ ฝ่ายฌ้อเพงอ๋องได้แจ้งในหนังสือสุม้าอวดดังนั้นจึงให้เอียงก้ายซึ่งว่าที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่จัดแจงกองทัพรีบยกออกไป ตั้งรักษาด่านไว้ให้มั่นคง แล้วให้มีหนังสือบอกข่าวราชการไปถึงเจ้าเมืองติน เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองอ๋อ เจ้าเมืองฆ้อ เจ้าเมืองตุน เจ้าเมืองซิม หกเมืองซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นให้จัดแจงกองทัพรีบยกมาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงครั้นแจ้งว่าฌ้อเพงอ๋องให้มาขอกองทัพไปช่วย เจ้าเมืองอ๋อ เจ้าเมืองซิมก็เกณฑ์กองทัพยกมาแต่เมืองติน เมืองชัว เมืองฆ้อ เมืองตุน สี่เมืองนั้นก็จัดทหารเป็นแม่ทัพยกมาบรรจบกันทางร่วมถึงตำบลด่านเจียวก๊วนพร้อมกันหกเมือง ก็พากันเข้าไปหาเอียงก้าย เอียงก้ายเห็นกองทัพเมืองทั้งปวงมาถึงพร้อมแล้ว จึงสั่งให้เมืองอ๋อ เมืองซิม เมืองติน ตั้งค่ายหนึ่ง เมืองชัว เมืองฆ้อ เมืองตุน ตั้งค่ายหนึ่ง เอียงก้าย อุยอวด ตั้งค่ายหนึ่ง เป็นค่ายตีนกาสามค่ายแล้วกำหนดกันว่า ถ้ากองทัพเมืองหงอเข้าตีค่ายผู้ใด ให้สองค่ายเข้ากระหนาบรบเอาชัยชนะ กองทัพหัวเมืองก็บรรจบกันตั้งค่ายตามเอียงก้ายสั่งทุกประการ
ฝ่ายก๋งจูกีก๋องเห็นกองทัพหัวเมืองทั้งปวงยกมาช่วยเมืองฌ้อเป็นอันมาก จึงให้คนเร็วถือหนังสือนำเอาข้อความไปแจ้งแก่อ๋องเหลียงเจ้าเมือง เจ้าเมืองแจ้งดังนั้นสั่งให้เกณฑ์พลหมื่นหนึ่ง คนโทษสามพัน แล้วอ๋องเหลียวกับเอียมอีก็ยกมาถึงเกฮูแดนเมืองฌ้อก็ให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ ยังมิทันจะสู้รบกันพอเอียงก้ายป่วยเป็นบิดตาย สุม้าอวดขึ้นเป็นแม่ทัพแทนเอียงก้าย สุม้าอวดจะบังคับราชการมิได้สิทธิ์ขาด
ฝ่ายก๋งจูกีก๋องรู้ดังนั้นก็ยินดีนัก จึงมาบอกกับอ๋องเหลียวว่าบัดนี้เอียงก้ายแม่ทัพเมืองฌ้อตายแล้ว เห็นทแกล้วทหารทั้งปวงจะระส่ำระสายเสียใจ เพลาพรุ่งนี้เราจะยกเข้าตีเอาชัยชนะ อ๋องเหลียวจึงว่าเอียงก้ายตายไปแล้วก็จริง แต่กองทัพมาช่วยถึงหกหัวเมือง ซึ่งประมาทหมายชนะถ่ายเดียวนั้นยังมิได้ หนึ่งเดือนนี้ก็เป็นเทศกาลทิ้งกระจาด พรุ่งนี้เป็นวันห้ามมิให้ทำการศึกและการทั้งปวง ก๋งจูกีก๋องจึงว่า อันการศึกนี้จะได้ทีก็เพราะประมาท ซึ่งท่านจะถือตามคำโบราณห้ามนั้นเห็นจะลำบากภายหลัง อนึ่งกองทัพหัวเมืองซึ่งยกมาช่วยนั้น ถึงมามากก็เหมือนน้อยเพราะมาด้วยขัดมิได้ และเจ้าเมืองอ๋อ เจ้าเมืองซิมนั้นก็อ่อนทั้งปัญญาและอายุ ยังไม่สันทัดในการศึก นายทัพนายกองเมืองชัว เมืองติน เมืองฆ้อ เมืองตุนนั้นเล่า ก็คอยทีแต่จะกลับไปเมือง เราจะแบ่งพลกับคนโทษสามพันแยกออกเป็นสามกอง ซุ่มสงบไว้แต่ในค่ายมิให้ทันสงสัย กองทัพเมืองฌ้อและหัวเมืองทั้งปวงก็จะมีความประมาทมิได้ระวังตัว เพลาใกล้รุ่งจะยกเข้าระดมตีทั้งสามค่าย อันกองทัพหัวเมืองก็จะพลอยประจบแตกไปเอง ทำไมกับกองทัพเมืองฌ้อเท่านั้นจะทานกำลังกองทัพเราได้หรือ อ๋องเหลียวได้ฟังก๋งจูกีก๋องว่าก็เห็นด้วย จึงสั่งให้แบ่งพลออกเป็นสามกอง อ๋องเหลียวกองหนึ่ง ก๋งจูกีก๋องกองหนึ่ง เอียมอีกองหนึ่ง สรรพไปด้วยศัสตราวุธครบมือซุ่มสงบไว้ในค่าย ครั้นเพลายามสามเศษได้ท่วงทีก็ให้คนโทษเข้าแหกค่าย ก๋งจูกีก๋องก็เข้าตีค่ายเมืองซิม เมืองอ๋อ เมืองติน เอียมอีก็ตีค่ายเมืองฆ้อ เมืองชัว เมืองตุน อ๋องเหลียวก็เข้าตีค่ายเมืองฌ้อ
ฝ่ายกองทัพเมืองฌ้อกับหัวเมืองทั้งปวงคิดประมาทว่าเป็นวันห้ามมิได้ระวังตัว ครั้นพวกคนโทษทำลายค่ายเข้าไป กองทัพเมืองอ๋อ เมืองซิม เมืองติน เมืองฆ้อ เมืองตุน ก็เปิดประตูค่ายออกมารบ ครั้นเห็นกองทัพยกหนุนเข้าไปเป็นอันมากก็ตื่นตกใจหนีกลับไปเมือง ฝ่ายก๋งจูกีก๋องกับเอียมอีสั่งทหารเข้าไล่สกัด ฆ่าฟันกองทัพทั้งหกเมืองล้มตายเป็นอันมาก แล้วจับได้เจ้าเมืองอ๋อ เจ้าเมืองซิม ก๋งจูกีก๋องก็สั่งให้ทหารเอาไปฆ่าเสีย แล้วเอียมอีกับก๋งจูกีก๋องก็เข้าช่วยอ๋องเหลียวระดมตีค่ายเมืองฌ้อเป็นสามารถ อุยอวดเห็นจะทานกำลังกองทัพเมืองหงอมิได้ก็หนีไปทางประมาณหกสิบเส้น พวกเมืองหงอก็ฆ่าฟันผู้คนในกองทัพเมืองฌ้อล้มตายเป็นอันมาก ฝ่ายก๋งจูกีก๋องก็ยกเข้าไปที่อินเอียง รับชัวฮูหยินมารดาไทจูเกี๋ยนพามาหาอ๋องเหลียว อ๋องเหลียวก๋งจูกีก๋องเอียมอีให้เลิกกองทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายสุม้าอวดครั้นแตกทัพมา เก็บรวบรวมทหารซึ่งเหลือตายไปนั้นเข้าเป็นหมวดกองไว้ พอได้ยินข่าวว่าก๋งจูกีก๋องมารับเอามารดาไทจูเกี๋ยนไปจากอินเอียง ก็รีบยกไปสกัดทางหวังจะชิงเอามารดาไทจูเกี๋ยนไว้ ครั้นถึงอินเอียงรู้ว่าก๋งจูกีก๋องไปได้สองวันแล้ว จะติดตามไปมิทันมีความทุกข์นัก จึงทอดใจใหญ่ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้เรามารักษาด่านคอยจับหงอจูสู่ก็มิได้ ซ้ำแตกทัพเสียทแกล้วทหารล้มตายเป็นอันมาก แล้วก๋งจูกีก๋องก็มารับภรรยาเจ้าเมืองฌ้อนายเราไป โทษผิดครั้งนี้เป็นหลายประการมีความอัปยศยิ่งนัก จะกลับไปดูหน้าขุนนางในเมืองฌ้อกระไรได้ ตายเสียดีกว่าอยู่ จึงเอาเชือกเข้าผูกคอตายในขณะนั้น
ฝ่ายเตงกันก๋งเจ้าเมืองเตงได้ข่าวไปว่าก๋งจูกีก๋องรับนางชัวฮูหยินมารดาไทจูเกี๋ยนไป เจ้าเมืองเตงกลัวอันตรายจะถึงตัวด้วยได้ทำผิดฆ่าไทจูเกี๋ยนบุตรนางชัวฮูหยินเสีย จึงให้คุมเอาสิ่งของทองเงินมาให้มารดาไทจูเกี๋ยนเป็นอันมากหวังจะให้หายความผิด ชัวฮูหยินก็รับเอาสิ่งของทองเงินนั้นไว้ ฝ่ายอ๋องเหลียวครั้นกลับมาถึงเมืองแล้วก็ให้รางวัลแม่ทัพนายกองทแกล้วทหารตามความชอบแล้ว จึงจัดแจงบ้านให้นางชัวฮูหยินมารดาไทจูเกี๋ยนกับก๋งจูเซ่งผู้หลานอยู่ริมประตูเมืองด้านตะวันตกตามสมควร
ฝ่ายฌ้อเพงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าสุม้าอวดกับกองทัพหกหัวเมืองแตกมาครั้งนี้เสียรี้พลเป็นอันมาก เจ้าเมืองฌ้อวิตกนักกลัวทัพเมืองหงอจะตีล่วงเข้าไปถึงชานเมือง ครั้นแจ้งว่าอ๋องเหลียวเจ้าเมืองหงอถอยทัพกลับไปแล้ว ฌ้อเพงอ๋องจึงตั้งลงเหียเป็นที่เลงอินขุนนางผู้ใหญ่แทนเฮียงก้ายแล้วปรึกษาด้วยราชการบ้านเมือง ลงเหียจึงว่า กำแพงเมืองเรานี่ทั้งแคบทั้งตํ่า ถ้าและมีข้าศึกมาจะป้องกันรักษายาก ข้าพเจ้าคิดจะหาที่ชัยภูมิทำเมืองใหม่ ท่านจะเห็นประการใด ฌ้อเพงอ๋องจึงว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ราชการเมืองนี้ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับท่าน ท่านเห็นดีประการใดก็ตามแต่จะจัดแจงเถิด ลงเหียก็ออกมาหาที่สร้างเมืองขึ้นใหม่ ทำกำแพงสูงกว่าเก่าสี่ศอกกว้างกว่าเก่ายี่สิบเส้นเรียกเถงเสีย และเถงเสียเก่านั้นให้เรียกว่ากีลำเสียด้วยอยู่ใกล้เขาซีกัว แล้วให้ทำเป็นเมืองค่ายขึ้น ณ ด้านตะวันตกแห่งหนึ่งเรียกแบะเสีย ครั้นลงเหียสร้างบ้านเมืองขึ้นใหม่เสร็จแล้ว ขุนนางราษฎรทั้งปวงสรรเสริญลงเหียว่ามีสติปัญญาสร้างเมืองขึ้นมั่นคงกว่าแต่ก่อน
ฝ่ายซิมมีทรุดขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อนั้นได้ยินคำคนสรรเสริญลงเหียดังนั้น ซิมมีทรุดก็หัวเราะและติเตียนลงเหียว่าเป็นคนโง่ไม่มีเมตตาแก่ราษฎรจะได้ทำไร่นาหากินเป็นกำลัง คิดสร้างเมือง เมืองหงอยกเหยียบเข้ามาถึงชานกำแพงเมือง แล้วอย่าว่าแต่สร้างขึ้นเท่านี้เลย ถึงจะสร้างขึ้นอีกสิบเมืองก็รักษาไว้ไม่ได้ ลงเหียครั้นรู้ว่าซิมมีทรุดติเตียนดังนั้นก็มีมานะคิดจะไปตีเมืองหงอ จึงจัดแจงต่อเรือเป็นอันมาก ซ้อมหัดทหารให้ชำนิชำนาญทัพเรืออยู่ประมาณสามเดือนเศษแล้วก็ยกไปทางแม่นํ้าใหญ่ เข้าตีด่านปลายแดนเมืองหงอแตกเข้าไปเป็นหลายตำบล ฝ่ายอ๋องเหลียวเจ้าเมืองหงอได้แจ้งว่าเมืองฌ้อให้ยกทัพเรือตีปลายแดนเข้ามา จึงให้ก๋งจูกีก๋องคุมพลออกไปป้องกันทัพลงเหียไว้
ฝ่ายลงเหียครั้นยกมาตีปลายแดนเมืองหงอได้ครั้งนั้นจะเอาพอเป็นเกียรติยศ ครั้นรู้ว่าก๋งจูกีก๋องยกออกมาก็ล่าทัพกลับไปเมือง ฝ่ายก๋งจูกีก๋องครั้นลงเหียถอยทัพกลับไปแล้วจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า ครั้งนี้ทัพเมืองฌ้อยกมาตีได้บ้านด่านปลายแดนไปหลายตำบล ถ้าเราไม่ตีตอบแทนบ้างเห็นจะกำเริบหนัก ข้าศึกจะมีนํ้าใจขึ้นกว่าทุกครั้ง เราคิดจะไปโจมตีเอาบ้านปลายเมืองฌ้อบ้าง ท่านจะเห็นประการใด นายทัพนายกองก็เห็นด้วยพร้อมกัน ก๋งจูกีก๋องก็รีบยกไปตีเมืองปลายแดนได้สองเมือง กวาดเอาครอบครัวเป็นอันมากแล้วก็ยกกลับมาเมืองหงอ
ฝ่ายฌ้อเพงอ๋องตั้งแต่ก๋งจูกีก๋องมาตีเมืองเชาเมืองเจงรี สองเมืองซึ่งเป็นเมืองปลายแดนไปได้ครั้งนั้น ก็มีความเจ็บใจคิดพยาบาทไม่รู้หาย จนบังเกิดโรคกำเริบมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ครั้งนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สี่ปี ฌ้อเพงอ๋องป่วยหนักลงจะใกล้ถึงความตาย จึงให้หาลงเหียซึ่งเป็นที่เลงอินกับก๋งจือชายผู้ลูกใหญ่เข้ามาสั่งว่า ถ้าสิ้นบุญเราแล้วท่านจงช่วยทะนุบำรุงเอาจิ๋นจูขึ้นว่าราชการเมืองด้วยเถิด แต่ศพของเรานั้นท่านจงเอาไปฝังไว้ในแม่น้ำเลียวไทอ้อ อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ สั่งแล้วฌ้อเพงอ๋องก็ถึงแก่ความตาย
ฝ่ายลงเหียครั้นเห็นฌ้อเพงอ๋องตายแล้ว จึงปรึกษากับเป๊กคับอ๋วนว่า สมบัติบ้านเมืองนี้ ซึ่งจะให้แก่จิ๋นจูตามฌ้อเพงอ๋องสั่งนั้น จะเอาจือชายผู้พี่ไปไว้เสียที่ไหน อนึ่งจิ๋นจูก็เป็นบุตรนางเม่งหยง นางเม่งหยงคนนี้เดิมฌ้อเพงอ๋องขอมาจะให้เป็นเมียไทจูเกี๋ยนผู้บุตรแล้วฌ้อเพงอ๋องกลับเลี้ยงนางเม่งหยงเป็นเมีย จึงเกิดจิ๋นจูและที่จะให้สมบัติจิ๋นจูนั้นเห็นมิชอบ ชอบแต่จะยกสมบัติให้จือชายซึ่งเป็นผู้ใหญ่จึงจะควร เป๊กคับอ๋วนก็นำเอาความที่ลงเหียปรึกษานั้นไปบอกแก่จือชาย จือชายได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงตอบเป๊กคับอ๋วนว่า ซึ่งท่านจะไม่ตั้งจิ๋นจูเป็นเจ้าเมืองและหยิบเอาความหลังมาว่านั้นเหมือนแกล้งประจานบิดาเรา อนึ่งมารดาจิ๋นจูบิดาเราก็เลี้ยงขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว ซึ่งเลงอินว่านั้นมิชอบ ถ้าผู้ใดจะขืนเอาความอันนี้ขึ้นเจรจาอีกต่อไปและมิทำตามบิดาเราสั่ง เราจะประหารชีวิตผู้นั้นเสีย เป๊กคับอ๋วนก็เอาความกลับมาบอกลงเหีย ลงเหียก็มิได้เอาเป็นธุระสืบไป
จือชายกับลงเหียก็คิดจัดแจงการฝังศพฌ้อเพงอ๋องด้วยอุบายไว้ในแม่นํ้าเลียวไทอ้อมิให้ผู้ใดล่วงรู้ และคนซึ่งเอาศพไปฝังนั้นลงเหียกับจือชายให้ฆ่าเสีย แล้วก็ยกจิ๋นจูขึ้นเป็นเจ้าเมือง เรียกชื่อฌ้อเจียวอ๋อง ฌ้อเจียวอ๋องก็ตั้งขุนนางเพิ่มเติมขึ้นอีก ให้เป๊กคับอ๋วนเป็นที่โจอิ๊น เจียนจังสือเป็นที่อิวอิ๋น ช่วยกันทำนุบำรุงรักษาบ้านเมืองสืบไป
ขณะนั้นหงอจูสู่รู้ว่าฌ้อเพงอ๋องถึงแก่ความตายแล้ว คิดถึงความซึ่งได้พยาบาทเจ้าเมืองฌ้อไว้มิได้ทันแก้แค้นก็ร้องไห้ จนรู้ไปถึงก๋งจูกีก๋อง ก๋งจูกีก๋องจึงมาถามหงอจูสู่ว่า ฌ้อเพงอ๋องสิเป็นคู่พยาบาทกับท่าน ฌ้อเพงอ๋องตายแล้วชอบแต่จะดีใจอีก ทำไมท่านจึงร้องไห้เล่า หงอจูสู่จึงว่า ฌ้อเพงอ๋องนี้ตายไปก่อน มิได้ตายในอาชญามือข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สิ้นความพยาบาทจึงร้องไห้ ก๋งจูกีก๋องจึงว่า เมื่อฌ้อเพงอ๋องตายแล้ว ท่านจะร้องไห้ให้เป็นขึ้นมาได้หรือ ก็จะป่วยการเสียเปล่า ท่านช่วยกันคิดทำร้ายอ๋องเหลียวให้สำเร็จเมื่อใดจึงยกกองทัพไปตีเมืองฌ้อ จับบุตรภรรยาและพรรคพวกฌ้อเพงอ๋องมาแก้แค้นก็เหมือนได้ทำกับตัวฌ้อเพงอ๋องเหมือนกัน
หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นค่อยคลายจิตแล้วจึงถามก๋งจูกีก๋องว่า ซึ่งจะฆ่าอ๋องเหลียวนั้นท่านคิดได้อย่างไรบ้าง ก๋งจูกีก๋องว่า แต่เราตรึกตรองทั้งกลางวันกลางคืนยังหาเห็นช่องไม่ หงอจูสู่จึงว่า ครั้งนี้ได้ท่วงทีแล้ว ท่านจงทำป่วยขาว่าตกเกวียนเดินมิได้ แต่อุตส่าห์เอาข่าวซึ่งเจ้าเมืองฌ้อตายนั้นไปแจ้งแก่เจ้าเมืองหงอ ให้ใช้เอียมอีวกับเจ๊กหยองเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองฌ้อ แล้วจึงอุบายให้เคงกี๋ไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอย ภายหลังเราจะคิดการจึงจะสำเร็จโดยง่าย ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ถึงเอียมอีวเจ๊กหยองเคงกี๋จะไปแล้ว กุยจับเป็นผู้ใหญ่อยู่กับเมือง ถ้ารู้ว่าเราคิดทำการเช่นนี้ที่ไหนจะยอมให้เราทำ หงอจูสู่จึงว่า อันกุยจับนั้นจะคิดให้ไปเสียเมืองจิ้น ด้วยเมืองจิ้นเป็นเมืองใหญ่มีผู้คนทแกล้วทหารมาก ถ้ารู้ไปว่าฌ้อเพงอ๋องตายแล้วและเมืองฌ้อมีศึก ก็จะยกทัพกลับไปเมืองฌ้อหรือจะตีเมืองบ้างก็ยังไม่รู้ ท่านจงเอาความข้อนี้พูดกับอ๋องเหลียว ให้อ๋องเหลียวใช้กุยจับไปเจรจาความเมืองหน่วงกองทัพเมืองจิ้นไว้แล้ว กุยจับจะได้ดูทางภูมิฐานเมืองจิ้น ด้วยอ๋องเหลียวเป็นคนโลภก็จะหลงตามถ้อยคำเรา ก๋งจูกีก๋องได้ฟังหงอจูสู่ให้ความคิดดังนั้นเห็นชอบ ก็สรรเสริญว่าหงอจูสู่มีปัญญาลึกซึ้ง แล้วก๋งจูกีก๋องก็ลาหงอจูสู่มา
ครั้นรุ่งเช้าก๋งจูกีก๋องก็ทำป่วยขา เข้าไปบอกอ๋องเหลียวตามอุบายหงอจูสู่ทุกประการ อ๋องเหลียวได้ฟังดังนั้นคิดเห็นจริงด้วย จึงว่ากับก๋งจูกีก๋องว่า ถ้าเราจัดแจงทัพยกไปตีเสียแต่ขณะนี้บ้านเมืองยังไม่มีเจ้าของ การศพก็ยังอะร้าอะร่ามอยู่ ขุนนางและทหารที่ไหนจะคิดรบสู้ เห็นจะได้ถ่ายเดียว และท่านเห็นผู้ใดที่จะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองฌ้อได้ ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ราชการครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดตั้งใจไว้จะอาสาท่านและมาจนใจด้วยตกเกวียนป่วยอยู่รักษายังไม่หาย ข้าพเจ้าคิดน้อยใจนัก อันการศึกครั้งนี้เป็นการสำคัญ ถ้าท่านเห็นผู้ใดจะวางใจได้ท่านจงใช้ผู้นั้นเป็นแม่ทัพไปเถิด อ๋องเหลียวจึงว่า เราเห็นแต่เอียมอีวเจ๊กหยองสองคนซึ่งเป็นคนสนิทเคยเป็นแม่ทัพนายกองมาหลายครั้ง ครั้งนี้เห็นจะไปได้หรือมิได้ ก๋งจูกีก๋องจึงว่าดีแล้ว อันเอียมอีวเจ๊กหยองดีทั้งฝีมือและความคิด ท่านให้ไปครั้งนี้เห็นจะได้ราชการเป็นแท้ อ๋องเหลียวได้ฟังก๋งจูกีก๋องว่าดีนัก จึงสั่งให้เอียมอีวเจ๊กหยองเป็นแม่ทัพคุมคนทั้งสองหมื่นยกไปตีเมือง แล้วให้กุยจับเป็นทูตไปเมืองจิ้น แต่เคงกี๋ซึ่งจะให้ไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอยนั้นยังงดไว้ก่อน ฝ่ายเอียมอีวเจ๊กหยองซึ่งเป็นแม่ทัพคุมคนสองหมื่นยกไปถึงตำบลเซียมอิบปลายแดนเมืองฌ้อ เอียมอีวเจ๊กหยองก็สั่งทหารให้ล้อมเซียมอิบไว้
ฝ่ายขุนนางซึ่งมารักษาเซียมอิบอยู่นั้น เห็นทัพเมืองหงอยกมาตั้งล้อมไว้ครั้งนั้นมิได้ออกรบพุ่งด้วย คิดจัดแจงรักษาตัวไว้มั่นคงแล้วให้คนถือหนังสือไปแจ้งกับเจ้าเมืองฌ้อ ฌ้อเจียวอ๋องครั้นรู้ในหนังสือดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง เจียวชายจึงว่ากับฌ้อเจียวอ๋องว่า เมืองหงอยกกองทัพมาครั้งนี้ก็เพราะรู้ว่าฌ้อเพงอ๋องหาบุญไม่ ทำทีจะขู่ให้กลัว ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ซิมมีทรุดยกไปช่วยเซียมอิบทัพหนึ่ง แล้วจึงให้เป๊กคับอ๋วนยกไปทางเรือตามลำน้ำห้วยนุด ขึ้นตั้งปิดต้นทางเมืองหงอไว้มิให้กองทัพยกเพิ่มเติมมาช่วยกันได้ ยกทัพเรือตัดขึ้นไปตั้งสกัดต้นทางเมืองหงอไว้ แล้วเกณฑ์พลให้ซิมมีทรุดพันหนึ่งยกไปช่วยเซียมอิบ เป๊กคับอ๋วนซิมมีทรุดต่างก็ยกไปตามคำฌ้อเจียวอ๋องสั่ง
เอียมอีวเจ๊กหยองซึ่งล้อมเซียมอิบอยู่นั้น ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อยกออกมาเป็นอันมาก เอียมอีวจึงว่ากับเจ๊กหยองว่า เราจะแบ่งเอาพลหมื่นหนึ่งยกออกไปรับทัพเมืองฌ้อ ท่านจงตั้งล้อมเซียมอิบไว้ให้มั่นคง ว่ากันแล้วเอียมอีวก็แบ่งพลหมื่นหนึ่งออกไปยันทัพซิมมีทรุด ฝ่ายซิมมีทรุดก็ตั้งค่ายมั่นไว้มิได้ออกรบด้วยเอียมอีว แล้วลอบใช้ทหารลอบไปล้มไม้คัดขอนทับทางเสีย มิให้กองทัพเมืองหงอไปตักนํ้ากินได้ ฝ่ายเอียมอีวรู้ดังนั้นก็ถอยทัพเข้าค่ายปรึกษาด้วยเจ๊กหยอง พอมีผู้เข้ามาบอกว่าเป๊กคับอ๋วนคุมทหารยกทัพเรือไปตามทางห้วยนุดขึ้นตั้งสกัดปิดต้นทางเสียแล้ว เอียมอีวเจ๊กหยองก็ตกใจ จึงปรึกษากันว่าซึ่งจะตั้งล้อมอยู่นี้ก็จะขัดด้วยน้ำและอาหาร ครั้นจะไปเล่า เป๊กคับอ๋วนก็ตั้งสกัดทางอยู่ จำจะให้คนถือหนังสือลัดลอดไปขอกองทัพอ๋องเหลียว ให้ยกมาตีทัพเป๊กคับอ๋วนซึ่งตั้งสกัดต้นทางนั้นเสียจึงจะได้ ปรึกษาเห็นว่าพร้อมกันแล้วก็ให้คนถือหนังสือรีบไปแจ้งแก่เจ้าเมืองหงอโดยเร็ว
ฝ่ายอ๋องเหลียวแจ้งในหนังสือเอียมอีวเจ๊กหยองบอกมาดังนั้นมีความวิตกนัก จึงปรึกษาก๋งจูจีก๋อง จูจีก๋องจึงว่า เดิมข้าพเจ้าก็ได้บอกไว้แก่ท่านให้เกลี้ยกล่อมเมืองเตง เมืองโอยมาเป็นกำลังเข้ามือกัน ท่านก็หาทำตามข้าพเจ้าไม่ อันเป๊กคับอ๋วนยกมาครั้งนี้ หมายจะปิดเอาพลเราไว้ทั้งปวง ทหารที่ไหนจะมาน้อย ซึ่งจะจัดกองทัพแต่เมืองเราไปตีทางเดียวนั้นเห็นจะหาแตกไม่ จำจะให้เคงกี๋ผู้บุตรให้เร่งไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอยยกไปตีทางหนึ่งจึงจะได้ อ๋องเหลียวได้ฟังดังนั้นจึงสั่งเคงกี๋ผู้เป็นบุตรให้เร่งไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอย ถ้าได้แล้วจะกำหนดมาเมื่อใดให้มีหนังสือบอกมาถึงให้เรารู้ เราจะได้จัดทัพรีบไปถึงพร้อมกัน เคงกี๋รับคำแล้วก็จัดแจงรีบไปเมืองโอยโดยเร็ว
หงอจูสู่ครั้นแจ้งว่าเคงกี๋ไปจากเมืองแล้ว จึงไปว่าแก่ก๋งจูกีก๋องว่า ซึ่งท่านทำคุณไว้กับจวนจูจะได้ใช้จวนจูครั้งนี้แล้ว ก๋งจูกีก๋องให้ไปหาตัวจวนจูมา ณ บ้าน แล้วส่งมีดเหน็บให้จวนจู จวนจูก็รับเอามีดแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าจะทำการครั้งนี้ ตัวข้าพเจ้าจะเป็นกับตายก็เท่ากัน ข้าพเจ้าจะขอไปลามารดาเสียก่อนแล้วจะกลับไป จวนจูก็ลาก๋งจูกีก๋องหงอจูสู่ไปบ้าน แลเห็นมารดาจวนจูกลั้นน้ำตามิได้ มารดาเห็นประหลาดจึงถามจวนจูว่าร้องไห้ด้วยเหตุอันใด จวนจูก็เล่าความให้มารดาฟังทุกประการ มารดาว่ากับจวนจูว่า ก๋งจูกีก๋องมีคุณต่อเราแม่ลูกเป็นอันมาก จำจะแทนคุณท่านจึงจะควร เจ้าจงไปเถิดอย่าเป็นห่วงมารดาเลย ถ้าสมความคิดแล้วจะได้มีหน้ามีชื่ออยู่ในแผ่นดินสืบไป จวนจูได้ฟังมารดาว่าดังนั้นทอดใจใหญ่ด้วยความรักมารดาเป็นที่ยิ่ง ให้พะว้าพะวังอยู่มิใคร่ไป มารดาจึงว่าเป็นหลายครั้ง จวนจูก็อิดออดอยู่ มารดาจึงอุบายว่าอยากนํ้าที่สุดแกล้งใช้จวนจูไปตักนํ้า ครั้นจวนจูไปแล้วมารดาจวนจูก็เข้าไปในห้องบอกแก่ลูกสะใภ้ว่า แม่หาวนอนจะเอนหลังเสียสักหน่อย ลูกสะใภ้ก็ออกมานั่งข้างนอก มารดาจวนจูก็ปิดประตูลั่นกลอนเสียแล้วจึงเอาเชือกผูกคอตายในขณะนั้น
ฝ่ายจวนจูไปตักนํ้าใสได้แล้วก็กลับมาเรือน ไม่เห็นมารดาจึงถามเมียว่ามารดาเราไปไหน ภรรยาจึงบอกว่ามารดาอยู่ในห้อง จวนจูได้ฟังดังนั้นจึงตรงเข้าไปดูเห็นประตูห้องปิดอยู่ จวนจูร้องเรียกเป็นหลายคำหาเห็นมารดาเปิดประตูไม่คิดสงสัยนัก จึงทำลายประตูเข้าไปเห็นมารดาผูกคอตาย จวนจูก็ร้องไห้รักแล้วจัดแจงเอาศพมารดาไปฝังเสร็จ แล้วจึงสั่งเมียว่าเจ้าค่อยอยู่จงดี เราจะไปครั้งนี้จะได้กลับมาหรือมิมาก็เท่ากัน ถ้ารู้ว่าเราหาบุญไม่แล้ว จงพาบุตรเข้าไปหาก๋งจูกีก๋องเถิด จะได้เป็นที่พึ่งสืบไป จวนจูกับภรรยาต่างคนต่างร้องไห้รักกันแล้วภรรยาก็ตามส่งจวนจู จวนจูออกจากบ้านมาถึงบ้านก๋งจูกีก๋อง บอกความซึ่งมารดาตายให้ก๋งจูกีก๋องหงอจูสู่ฟังทุกประการ ก๋งจูกีก๋องหงอจูสู่ก็พูดจาเกลี้ยกล่อมเอาใจจวนจูให้ค่อยหายความทุกข์ แล้วก็เอาความซึ่งจะคิดทำร้ายอ๋องเหลียวมาปรึกษาจวนจู จวนจูจึงว่า ถ้าท่านคิดอ่านให้อ๋องเหลียวมากินโต๊ะที่บ้านได้เมื่อใด วันนั้นเป็นวันตายอ๋องเหลียวท่านอย่าวิตกเลย ก๋งจูกีก๋อง หงอจูสู่ จวนจู สามคนปรึกษากันดังนั้น ก๋งจูกีก๋องก็เข้าไปหาอ๋องเหลียว อ๋องเหลียวก็พูดจาปรึกษากับก๋งจูกีก๋องด้วยการศึก ก๋งจูกีก๋องจึงว่าแก่อ๋องเหลียวว่า ท่านอย่าวิตกเลย ถ้าเคงกี๋ไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอยได้มีหนังสือมาแล้วเมื่อใด ถึงตัวข้าพเจ้ายังเจ็บป่วยอยู่ก็จะอุตส่าห์ยกไปเอง อ๋องเหลียวก็มีความยินดี ก๋งจูกีก๋องจึงว่า ข้าพเจ้าได้คนมีฝีมือมาทำกับข้าวคนหนึ่ง พรุ่งนี้จะเชิญท่านไปกินโต๊ะที่บ้านข้าพเจ้าจะควรหรือมิควร อ๋องเหลียวจึงว่าเราเป็นพี่น้องกันมิใช่ผู้อื่นจะเป็นไรมี ก๋งจูกีก๋องก็ลาอ๋องเหลียวมาบ้านบอกกับหงอจูสู่จวนจู ครั้นเพลาคํ่าก๋งจูกีก๋องก็เกณฑ์คนสรรพไปด้วยอาวุธครบมือแบ่งให้หงอจูสู่ไปซุ่มอยู่นอกบ้านคอยฟังการ ถ้าได้ยินในบ้านอื้ออึงขึ้นเมื่อใดให้คุมคนเข้ามา หงอจูสู่กับคนร้อยหนึ่งออกไปซุ่มอยู่นอกบ้านตามคำก๋งจูกีก๋องสั่ง
ฝ่ายอ๋องเหลียวครั้นเพลาเช้าก็เข้าไปลามารดาจะมา ณ บ้านก๋งจูกีก๋อง มารดาจึงว่า อันก๋งจูกีก๋องนี้เห็นจะมีความพยาบาทอยู่ ซึ่งจะไปเล่นบ้านก๋งจูกีก๋องนั้นแม่ไม่วางใจ อ๋องเหลียวจึงว่าได้รับคำเขาแล้ว ครั้นจะมิไปเล่าคนทั้งปวงก็จะติเตียนว่ากลัวก๋งจูกีก๋อง ความอัปยศก็จะมีเป็นอันมาก มารดาจึงว่า ถ้าเจ้าจะไปแล้วอย่าประมาทแก่การ จงระมัดระวังตัวให้จงดีเถิด อ๋องเหลียวก็รับคำลามารดามาจัดแจงวางทหารให้ตั้งรายกันไปจนถึงบ้านก๋งจูกีก๋อง แล้วอ๋องเหลียวก็ใส่เสื้อเกราะถือกระบี่ ขึ้นนั่งเกี้ยวเรียกพวกพ้องและทหารซึ่งเป็นคนข้างเคียงเคยไว้ใจไป ณ บ้านก๋งจูกีก๋องเป็นอันมาก ก๋งจูกีก๋องก็ออกมาคอยรับเชิญอ๋องเหลียวเข้าไปนั่งในที่อันสมควร ก๋งจูกีก๋องพูดจาล่อลวงให้อ๋องเหลียววางใจสนิท แล้วสั่งให้ยกโต๊ะไปเลี้ยงอ๋องเหลียว อ๋องเหลียวก็เสพสุราด้วยก๋งจูกีก๋อง ก๋งจูกีก๋องกินพลางทำมารยาก้มลงลูบเท้านิ่วหน้าทำทีดูจะป่วยให้อ๋องเหลียวเห็น อ๋องเหลียวจึงถามว่าท่านเป็นไรหรือ ก๋งจูกีก๋องจึงว่า แต่ข้าพเจ้าตกเกวียนลงครั้งนั้นให้เมื่อยขัดอยู่ยังมิหาย เชิญกินอยู่พลางเถิด ข้าพเจ้าจะเข้าไปทายาเสียก่อน ว่าแล้วก็เดินกุมเท้าไป
ฝ่ายจวนจูก็เอามีดเหน็บใส่ในท้องปลาใหญ่ วางลงบนจานยกชูเดินเข้าไป พวกอ๋องเหลียวซึ่งรักษาประตูนั้นก็ค้นคว้าดูที่ตัวจวนจูหาเห็นสิ่งอันใดไม่ ก็ให้จวนจูเอาจานปลาเข้าไปตั้งที่โต๊ะ จวนจูเห็นได้ท่วงทีก็ชักมีดเหน็บออกจากท้องปลา โจนเข้าไปแทงสอดเกราะถูกซอกคออ๋องเหลียวก็ถึงแก่ความตาย พวกทหารซึ่งถืออาวุธยืนอยู่นั้นเห็นดังนั้นก็กลุ้มรุมกันเข้าฟันแทงจวนจูตายในขณะนั้น ฝ่ายก๋งจูกีก๋องก็เรียกทหารซึ่งซุ่มไว้นั้นกรูกันออกมาไล่ฆ่าฟันพวกพ้องอ๋องเหลียวหนีไปได้บ้าง และพวกอ๋องเหลียวซึ่งวางรายทางอยู่นั้นได้ยินเสียงผู้คนวุ่นวายก็กรูกันจะเข้ามาในบ้าน หงอจูสู่ซึ่งคุมคนอยู่นั้นก็ขับคนออกมาไล่ทิ่มแทงพวกอ๋องเหลียวแตกตื่นหนีไป แล้วหงอจูสู่ก็เชิญก๋งจูกีก๋องขึ้นมาพร้อมด้วยทหารแห่เข้าไปในเมือง ก๋งจูกีก๋องก็ขึ้นบนที่อ๋องเหลียวออกว่าราชการ ให้ขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกันแล้วก๋งจูกีก๋องก็เอาความหลังแต่ครั้งจูหวนสั่งไว้นั้นมาประกาศให้รู้ทั่วกันว่า เราทำการทั้งนี้เพราะอ๋องเหลียวไม่มีความสัจ เห็นแต่จะได้สมบัติบ้านเมืองละเมิดล่วงเกินคำลุงและบิดาไว้ ถ้ากุยจับผู้อากลับมาแต่เมืองจิ้น เราก็จะยกสมบัติบ้านเมืองให้กุยจับ ว่าดังนั้นแล้วก็สั่งให้จัดแจงการฝังศพอ๋องเหลียวและจวนจูโดยสมควรตามอย่าง แล้วก็เอาจวนหิงบุตรจวนจูมาตั้งไว้เป็นเสียงเขาขุนนางผู้ใหญ่ ให้เสียงเขงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ให้หงอจูสู่เป็นเฮงหยินขุนนางที่ปรึกษา ปีหลีนั้นก็ตั้งเป็นขุนนางตามสมควร แล้วให้เบิกเอาเงินทองข้าวปลามาแจกจ่ายให้ไพร่บ้านพลเมืองที่ยากจน อาณาประชาราษฎร์ก็ค่อยมีความสุข บ้านเมืองก็เรียบราบเป็นปรกติสุข ก๋งจูกีก๋องก็ให้คนไปสืบข่าว เคงกี๋บุตรอ๋องเหลียวซึ่งไปเกลี้ยกล่อมเมืองเตงเมืองโอย ได้ความกลับมาบอกก๋งจูกีก๋องว่า เคงกี๋กลับมาจะใคร่ถึงเมืองอยู่แล้ว ก๋งจูกีก๋องก็จัดทัพยกออกไปตั้งสกัดทางจับตัวเคงกี๋
ฝ่ายเคงกี๋กลับมาถึงกลางทางแจ้งว่าก๋งจูกีก๋องฆ่าบิดาตายแล้วยกทัพออกมาคอยจับตัว เคงกี๋มีความกลัวยิ่งนักก็หนีไป ก๋งจูกีก๋องรู้ตามทันยิงด้วยเกาทัณฑ์ เคงกี๋ก็จับลูกเกาทัณฑ์ไว้ได้ก็รีบหนีไปโดยตกใจ ก๋งจูกีก๋องเห็นจะตามมิทันจึงกำชับชาวด่านว่า ถ้าผู้ใดจับเคงกี๋ได้เราจะเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ก๋งจูกีก๋องก็กลับเข้าเมือง
ฝ่ายกุยจับซึ่งอ๋องเหลียวใช้ให้เอาเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองจิ้น กลับมาถึงเมืองหงอรู้ข่าวว่าอ๋องเหลียวตายก็ไปยังที่ฝังศพแล้วร้องไห้รัก จึงจัดแจงของเซ่นศพตามธรรมเนียม ขณะนั้นก๋งจูกีก๋องแจ้งว่ากุยจับกลับมาจากเมืองจิ้น ไปคำนับศพอ๋องเหลียวอยู่จึงตามไปพบกุยจับก็คำนับกันตามธรรมเนียม แล้วจึงว่ากับกุยจับว่า ซึ่งสมบัติในเมืองหงอนี้เป็นของปู่ย่าตายายด้วยกันมา เห็นว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ข้าพเจ้าจะมอบบ้านเมืองให้แก่ท่าน กุยจับจึงว่า เจ้าคิดการจะเอาบ้านเมืองก็สมความคิดแล้ว เหตุใดเจ้าจึงจะยกเมืองให้กับเรา อันตัวเราสติปัญญาน้อยหาควรที่จะเป็นเจ้าเมืองไม่ ว่าแล้วก็เดินกลับมาบ้าน ก๋งจูกีก๋องเห็นกุยจับพูดจาบิดพลิ้วไม่ยอมดังนั้น จึงกลับมาที่ว่าราชการ ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองหงอชื่อว่าอับหลี ฝ่ายกุยจับรู้ว่าก๋งจูกีก๋องมีใจกำเริบตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้า จึงนึกว่าจะทำราชการอยู่ในก๋งจูกีก๋องเล่าเห็นจะหามีความสุขไม่ ก็อพยพครอบครัวกลับไปในเมืองเอียนเหลงซึ่งขึ้นกับเมืองหงอ
ฝ่ายเอียมอีวเจ๊กหยองซึ่งอ๋องเหลียวใช้ให้ไปตีเมืองฌ้อนั้น ตั้งรบกับทหารเมืองฌ้อติดพันกันอยู่ ทหารเอียมอีวเจ๊กหยองล้มตายเบาบางลง เอียมอีวเจ๊กหยองจึงให้ม้าใช้ไปแจ้งข้อราชการขอทหารอ๋องเหลียวมาเพิ่มเติม ม้าใช้ก็รีบไปแล้วกลับมาบอกว่า บัดนี้ก๋งจูกีก๋องคิดประทุษร้ายฆ่าอ๋องเหลียวเสียแล้วตั้งตัวเป็นเจ้าเมือง นายทหารทั้งสองได้ฟังดังนั้นตกใจนัก เอียมอีวจึงว่า ครั้นเราจะพากันกลับไปเมืองหงอก็เกรงก๋งจูกีก๋องอยู่ จะสมัครเข้าราชการกับเจ้าเมืองฌ้อเล่า ก็เป็นข้าศึกกันจะไว้ใจยังไม่ได้ เจ๊กหยองจึงว่าท่านว่านี้ก็ชอบแล้ว แต่ว่าเราจะต่อสู้อยู่ดังนี้เห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคงจำจะหนีเอาตัวรอดเถิด เอียมอีวจึงตอบว่า เราจะหนีไปอาศัยอยู่เมืองอื่นเล่า ทหารเมืองฌ้อก็ตั้งประชิดกันอยู่เห็นจะหนีไปไม่พ้น เจ๊กหยองได้ฟังดังนั้นจึงว่า เรามีอุบายอย่างหนึ่ง ให้ประกาศแก่ทหารของเราว่าคํ่าวันนี้เพลายามเศษจะแหกค่ายเมืองฌ้อ เมื่อขณะยกออกไปแหกค่ายนั้น เราจึงปลอมเป็นทหารหนีไป เอียมอีวก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารให้เตรียมตัวไว้ตามอุบายซึ่งคิดกันนั้น เอียมอีวเจ๊กหยองก็จัดแจงให้คนสนิทสิบเจ็ดสิบแปดคน เอียมอีวเจ๊กหยองก็แต่งตัวเป็นทหารแล้วลอบออกจากค่ายในเพลากลางคืน เอียมอีวก็หนีไปอยู่เมืองอื่น เจ๊กหยองก็รีบไปอาศัยอยู่ ณ เมืองจองอู๋ ฝ่ายทหารเอียมอีวเจ๊กหยองซึ่งเตรียมตัวจะคอยแหกค่ายนั้น จนเพลารุ่งสว่างขึ้นหาเห็นนายของตัวไม่ ต่างคนต่างทิ้งค่ายรีบหนีเอาตัวรอด
ฝ่ายเป๊กคับอ๋วนนายทหารเมืองฌ้อซึ่งตั้งประชิดอยู่นั้น ครั้นเห็นทหารเอียมอีวเจ๊กหยองหนีทิ้งค่ายกระจัดกระจายกันไป ก็สั่งทหารให้ออกก้าวสกัดจับได้ทหารและเครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก จึงเอาตัวทหารที่จับได้นั้นมาซักถามไล่เลียงดูได้ความว่า ในเมืองหงอเกิดวุ่นวายกันขึ้น อ๋องเหลียวก็ตายเสียแล้ว แต่เอียมอีวเจ๊กหยองนั้นจะหนีไปแห่งใดไม่แจ้ง เป๊กคับอ๋วนจึงปรึกษากับซิมมีทรุดว่า บัดนี้ในเมืองหงอเกิดฆ่าฟันกันขุนนางและราษฎรยังหาปรกติไม่ ถ้าเรายกไปโจมตีเอาเห็นจะได้โดยง่าย ซิมมีทรุดจึงว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็ควรอยู่ แต่เราเห็นว่าเมืองหงอก็เป็นเมืองใหญ่อยู่ทแกล้วทหารก็มีฝีมือ ทั้งเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ไหนจะทิ้งให้เมืองว่างเปล่าอยู่ ขุนนางในเมืองหงอก็คงจะจัดแจงเจ้าเมืองขึ้นรักษาเขตแดนไว้ ถึงเราจะไปตีก็เห็นจะได้โดยยาก เป๊กคับอ๋วนเห็นชอบด้วย ซิมมีทรุดจึงยกทหารกลับมาเมืองฌ้อ ก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ แจ้งความซึ่งได้รบกับทหารเมืองหงอให้ฟังทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนักจึงให้เงินทองของข้าวกับเป๊กคับอ๋วนและซิมมีทรุดเป็นอันมาก
๗๔
ฝ่ายฮุยบอเก๊กซึ่งเป็นขุนนางที่ปรึกษา เห็นฌ้อเจียวอ๋องรักใคร่เป๊กคับอ๋วนนัก ก็มีใจอิจฉาจะฆ่าเป๊กคับอ๋วนเสียให้ได้ นิ่งตรึกตรองหาอุบายครั้นคิดได้จึงสั่งให้คนใช้ไปเรียกเอียนจังสูมาบ้านแล้วจึงว่า บัดนี้เป๊กคับอ๋วนชนะศึกมา ฌ้อเจียวอ๋องให้บำเหน็จรางวัลต่างๆ เป๊กคับอ๋วนมีใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน ครั้นจะละไว้เราก็จะไม่มีความสบาย จำจะคิดฆ่าเป๊กคับอ๋วนเสียให้จงได้ แล้วก็เล่าความตามซึ่งตัวคิดไว้นั้นให้ฟังทุกประการแล้วว่า ท่านจงไปบ้านเลงอินลงเหียบอกว่าเป๊กคับอ๋วนให้เชิญมากินโต๊ะ ณ บ้านเพลาพรุ่งนี้ เอียนจังสูก็คำนับลาไป ณ บ้านเลงอินลงเหีย คำนับแล้วแกล้งอุบายบอกแก่ลงเหียว่า เป๊กคับอ๋วนคำนับมาว่าให้เชิญท่านไปกินโต๊ะ ณ บ้านในเพลาพรุ่งนี้ แต่คิดวิตกอยู่ว่าตัวเป็นผู้น้อยจะมาเชิญท่านไปนั้นหาสมควรไม่ ขอท่านอย่าได้ถือโทษเลย ลงเหียจึงว่า ท่านจงไปบอกแก่เป๊กคับอ๋วนเถิดว่าอย่าคิดเกรงใจเราเลย เพลาพรุ่งนี้เราจึงจะไป เอียนจังสูก็คำนับลากลับไปแจ้งความให้ฮุยบอเก๊กฟังทุกประการ
ฮุยบอเก๊กยินดีนักจึงรีบไปหาเป๊กคับอ๋วน ณ บ้าน แกล้งบอกว่าลงเหียมีใจกรุณาแก่ท่านสั่งเรามาให้บอกว่าเพลาพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมเยียน ด้วยแจ้งว่าท่านมีชัยกับทหารเมืองหงอ จึงอยากจะมาทำไมตรีชอบพอกันไว้สืบไปภายหน้าจะได้เป็นเพื่อนตัว เป๊กคับอ๋วนจึงว่า เราเป็นขุนนางผู้น้อย อันลงเหียเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะมาชอบพอกับเรานั้นมีความยินดีนัก จะต้องจัดแต่งโต๊ะไว้ต้อนรับจึงจะสมควร ฮุยบอเก๊กจึงว่าท่านคิดอย่างนี้ก็ดีแล้ว แต่ซึ่งลงเหียจะมาบ้านท่านนั้น ท่านจะมีสิ่งของสิ่งใดไว้เป็นคำนับกำนัลลงเหียบ้าง เป๊กคับอ๋วนจึงว่า เรายังหาแจ้งนํ้าใจลงเหียว่าจะชอบสิ่งไรไม่ ท่านเป็นคนคุ้นเคยกับลงเหียจงช่วยชี้แจงให้เราแจ้งด้วย ฮุยบอเก๊กได้ฟังเป๊กคับอ๋วนว่ามีความยินดีนัก จึงนึกว่าการที่เราคิดนั้นเห็นจะสมแล้ว จึงว่ากับเป๊กคับอ๋วนว่า เราเห็นลงเหียรักอยู่ก็แต่เครื่องศัสตราวุธที่อย่างดี และทแกล้วทหารที่มีกำลังและฝีมือ ท่านจงจัดหาอาวุธมาวางพิงไว้แล้วให้ทหารแต่งตัวใส่เกราะมายืนอยู่ที่กินโต๊ะ แม้นลงเหียมาบ้านท่าน ท่านจงดูกิริยาถ้าเห็นว่าลงเหียชอบใจสิ่งใดแล้ว ท่านจงยกให้เป็นของกำนัล เป๊กคับอ๋วนไม่ทันที่จะตรึกตรองก็เห็นชอบด้วย จึงเรียกคนใช้ให้ขนเครื่องอาวุธออกมาให้ ฮุยบอเก๊กก็เลือกเครื่องศัสตราวุธได้ประมาณห้าสิบหกสิบเล่ม จึงบอกเป็นอุบายว่า ของเหล่านี้ลงเหียเห็นก็คงชอบใจเป็นแน่ เพลาพรุ่งนี้ท่านจงตระเตรียมไว้ให้พร้อมเถิด แล้วฮุยบอเก๊กก็ลากลับมาบ้าน
ครั้นเพลารุ่งเช้า ฮุยบอเก๊กก็ไปบ้านลงเหียคำนับกันตามธรรมเนียม ลงเหียเห็นฮุยบอเก๊กมาก็ยินดีจึงว่า เป๊กคับอ๋วนให้มาเชิญเราไปกินโต๊ะ ณ บ้าน ท่านจงมาไปด้วยกันเถิด ฮุยบอเก๊กจึงทำเป็นตกใจแล้วว่า ซึ่งเป๊กคับอ๋วนเป็นแต่ผู้น้อย มาเชิญท่านเป็นผู้ใหญ่ไปกินโต๊ะที่บ้านนั้นเห็นผิดประหลาดอยู่ ข้าพเจ้าจะไปสืบดูร้ายดีเสียก่อนแล้วจึงจะกลับมาบอกท่าน ลงเหียได้ฟังดังนั้นจึงว่า เดิมเราไม่คิด ครั้นท่านมาว่าจึงนึกขึ้นได้ ท่านจงรีบไปสืบทราบดูให้แน่ก่อนเถิด ฮุยบอเก๊กก็คำนับลาออกมาจากบ้านลงเหียเข้าไปแอบอยู่ประมาณครู่หนึ่งแล้วทำตกใจวิ่งกลับมาแจ้งความกับลงเหียว่า บัดนี้เป๊กคับอ๋วนจัดแจงทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้เป็นอันมาก ท่านอย่าได้ไปเลยคงเป็นอันตรายแล้ว ลงเหียได้ฟังดังนั้นสะดุ้งตกใจ คิดสงสัยอยู่ว่าเป๊กคับอ๋วนกับเรามิได้มีข้อพยาบาทขัดเคืองแก่กัน เหตุไรท่านจึงว่าเป๊กคับอ๋วนจะคอยทำร้ายแก่เรา เราหาเห็นด้วยไม่
ฮุยบอเก๊กครั้นเห็นลงเหียสงสัยอยู่จึงแกล้งตอบว่า ท่านจงตรึกตรองดูเถิด คำโบราณว่าไว้ว่า ถํ้าอันเดียวมีกิเลนอยู่ด้วยกันสองตัวนั้นก็คงจะคิดร้ายแก่กันอยู่เนืองๆ ก็บัดนี้เป๊กคับอ๋วนมีชัยชนะแก่ทหารเมืองหงอ ฌ้อเจียวอ๋องให้บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก เป๊กคับอ๋วนคิดกำเริบใจอยากจะเป็นผู้สำเร็จราชการเหมือนอย่างท่านบ้างจึงคิดทำดังนี้ ถ้าท่านยังแคลงใจอยู่จงใช้ให้คนสนิทลอบไปสืบดูเถิด ลงเหียได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วยทุกอย่าง แต่ยังไม่แน่แก่ใจจึงใช้คนสนิทให้ไปบ้านเป๊กคับอ๋วนดูแยบคายว่าจะจริงหรือไม่ คนสนิทไปลอบดูครั้นเห็นแล้วก็กลับมาบอกลงเหียว่าเป๊กคับอ๋วนจัดอาวุธและทหารใส่เกราะเตรียมตัวไว้จริง ลงเหียได้ฟังดังนั้นตกใจ จึงให้คนไปเรียกเอียนจังสูมาแล้วเล่าความซึ่งเป๊กคับอ๋วนคิดนั้นให้ฟังทุกประการ
เอียนจังสูได้ฟังดังนั้นทำตกใจแล้วว่า ความทั้งนี้ข้าพเจ้ารู้ระแคะระคายอยู่แต่เดิมแล้ว ว่าเป๊กคับอ๋วนกับเอียงเลงเจียง เอียงอ๋อง เอียงโต คิดกันจะทำร้ายแก่ท่าน อันขุนนางสี่คนนี้เย่อหยิ่งอยากยกตัวขึ้นเป็นใหญ่ จึงจะคิดฆ่าท่านเสียชิงเอาที่เลงอิน บัดนี้ขุนนางทั้งสี่ก็คิดประทุษร้ายต่อท่านแล้ว ท่านก็จำคิดเสียก่อนบ้าง คำโบราณก็ว่าไว้ว่า หนามยอกแล้วต้องเอาหนามบ่งจึงจะต้องขนบธรรมเนียม ลงเหียได้ฟังดังนั้นเห็นจริงด้วย โกรธเป๊กคับอ๋วนนักจึงว่า เราจะเข้าไปบอกฌ้อเจียวอ๋องให้ฆ่าเป๊กคับอ๋วนเสียให้จงได้ แล้วก็ชวนฮุยบอเก๊กเอียนจังสูไปหาฌ้อเจียวอ๋อง ณ ที่ว่าราชการ ลงเหียจึงแจ้งความแก่ฌ้อเจียวอ๋องตามที่เป๊กคับอ๋วนคิดร้ายแก่ตัวให้ฌ้อเจียวอ๋องฟังทุกประการ
ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นหาทันพิจารณาไม่ มีความโกรธในเป๊กคับอ๋วนนัก จึงให้เอียนจังสูคุมทหารไปจับเป๊กคับอ๋วนฆ่าเสียให้จงได้ เอียนจังสูคำนับลามาจัดแจงทหารได้ประมาณสี่สิบห้าสิบคน ถืออาวุธครบมือก็รีบไป ครั้นถึงบ้านเป๊กคับอ๋วนก็ให้ทหารเข้าล้อมบ้านเป๊กคับอ๋วน ให้ทหารร้องประกาศว่าเป๊กคับอ๋วนเป็นขบถต่อแผ่นดิน ฌ้อเจียวอ๋องให้เรามาจับตัวฆ่าเสีย
เป๊กคับอ๋วนอยู่ในตึกกำลังจัดแจงแต่งโต๊ะไว้คอยรับลงเหียอยู่ พอได้ยินเสียงทหารร้องเข้ามาดังนั้นมีความสะดุ้งตกใจนัก จึงคิดว่าครั้งนี้เราเสียกลแก่ฮุยบอเก๊กแล้ว ถ้าเราจะต่อสู้เอียนจังสูก็พอจะสู้ได้ ด้วยทแกล้วทหารก็มีพร้อมกันอยู่ แต่ว่าจะสู้รบบัดนี้เล่าก็จะสมกับคำฮุยบอเก๊กไปยุยงความชั่วก็จะปรากฏไปเบื้องหน้า คนทั้งปวงก็จะว่าเราเป็นขบถต่อแผ่นดินจริง เป๊กคับอ๋วนคิดดังนั้นแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสียต่อหน้าทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงชิงไว้ก็ไม่ทัน ขณะนั้นเป๊กพีบุตรเป๊กคับอ๋วนไปเที่ยวเล่นอยู่นอกเมือง ครั้นแจ้งว่าฌ้อเจียวอ๋องให้ทหารมาล้อมบ้านจับตัวบิดา บิดาเชือดคอตายเสียแล้ว เป๊กพีตกใจนักก็อาศัยอยู่ตามราษฎรนอกเมือง ฌ้อเจียวอ๋องให้เอียนจังสูไปจับเป๊กคับอ๋วนนั้นกลัวการจะไม่สำเร็จ จึงให้ลงเหียคุมทหารหนุนไปอีกกองหนึ่ง ครั้นลงเหียมาถึงบ้านเป๊กคับอ๋วนแจ้งว่าเป๊กคับอ๋วนเชือดคอตายแล้ว จึงป่าวร้องให้ราษฎรชาวเมืองเอาไฟเผาบ้านเป๊กคับอ๋วนเสีย
ราษฎรมีความสงสารเป๊กคับอ๋วนเป็นอันมาก ด้วยเห็นว่าเป๊กคับอ๋วนมีความสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินอยู่ ฮุยบอเก๊กแกล้งใส่ความเอา แต่ขัดมิได้เพราะกลัวอาญาลงเหีย ต่างคนก็เอาไฟไปเผาบ้านเป๊กคับอ๋วนเสียจนสิ้น แล้วลงเหียก็ชวนเอียนจังสูคุมทหารไปล้อมบ้านเอียงเลงเจียง เอียงอ๋อง เอียงโต ซึ่งเป็นพรรคพวกชอบพอกับเป๊กคับอ๋วนแล้วให้ทหารพังประตูเข้าไปจับตัวคนทั้งสามออกมาได้ก็ให้ฆ่าเสีย แล้วก็พาทหารกลับไปแจ้งความกับฌ้อเจียวอ๋องทุกประการแล้วก็ลามายังบ้าน ครั้นเพลาคํ่าลงเหียคิดว่าเราทำการครั้งนี้ราษฎรจะพูดจาว่ากล่าวประการใดบ้าง จึงชวนคนสนิทแต่งตัวปลอมเป็นชาวบ้าน เที่ยวลอบฟังกิตติศัพท์ดูตามบ้านราษฎรก็หาได้ยินประการใดไม่ เห็นแต่ป้ายปักอยู่ทุกบ้านราษฎร ลงเหียก็เข้าไปอ่านดู มีหนังสืออยู่หกตัวว่าฌ้อตงฉินเป๊กคับอ๋วนนั้นแปลเป็นภาษาไทยได้ความว่า ในเมืองฌ้อนี้เป๊กคับอ๋วนเป็นคนซื่อตรง หนังสือป้ายอย่างนี้ชาวเมืองทำไว้บูชาทุกบ้าน เลงอินมีความสะดุ้งใจจึงให้จออิวซึ่งเป็นคนสนิทไปถามได้ความว่าเป๊กคับอ๋วนเป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดินหามีความผิดไม่ ลงเหียให้ฆ่าเสียชาวเมืองมีความสงสารและนับถือนัก จึงให้เขียนยี่ห้อไว้ดังนี้ปรารถนาจะให้เป๊กคับอ๋วนเป็นเทวดาได้ความสุขต่อไป ลงเหียครั้นแจ้งดังนั้นก็กลับมาที่อยู่ จูซินจึงว่า เป๊กคับอ๋วนคนนี้เป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน ครั้งเมื่อไปรบกับทหารเมืองหงอนั้นก็ทำโดยสุจริตมิได้คิดเลี่ยงหลีกเลย อนึ่งซึ่งฮุยบอเก๊กยุยงท่านนั้นเป็นความหาจริงไม่ ฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูคิดอ่านเอง
ซิมมีทรุดจึงว่ากับลงเหียว่า ทุกวันนี้ท่านไม่แจ้งความหรือ ปีศาจมาเข้าคนทรงด่าว่าแช่งผู้กระทำอันตรายแก่เป๊กคับอ๋วนอยู่เนืองๆ เห็นว่าผู้ทำร้ายเป๊กคับอ๋วนนั้นอายุจะหายืนยาวไม่ ถึงฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูเล่า ก็เป็นคนหาซื่อตรงไม่ ท่านไม่รู้หรือเมื่อครั้งฌ้อเพงอ๋องยังมีชีวิตอยู่นั้น ฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูยุยงให้ฆ่าหงอเซีย หงอเสียงจนหงอหวันหนีไปครั้งนั้นก็เพราะคนทั้งสอง มาครั้งนี้เล่าก็คิดอ่านยุท่านให้ฆ่าเป๊กคับอ๋วน และเอียงเลงเจียง เอียงอ๋อง เอียงโตเสีย ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงก็มีใจเกลียดชังนินทาท่านว่าเป็นคนโลเลหารู้จักคนดีและคนชั่วไม่ เชื่อแต่คนสอพลอยุยงกลับฆ่าคนซื่อตรงเสีย แม้นท่านคิดกำจัดคนทั้งสองนี้เสียได้เมื่อใดก็จะสิ้นความนินทา แล้วบ้านเมืองก็จะมีความสุขสืบไป
ลงเหียได้ฟังก๋งจูซิมกับซิมมีทรุดชี้แจงความหลังให้ฟังดังนั้นเห็นจริงด้วย คิดเสียดายขุนนางผู้ซื่อสัตย์นัก จึงว่าตัวเรานี้ชั่วเอง หาทันตรึกตรองให้รอบคอบไม่ ท่านกับเราจงช่วยกันคิดอ่านฆ่าฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูเสียจึงจะหายความแค้น ซิมมีทรุดจึงว่าท่านว่าทั้งนี้ก็ชอบอยู่ ลงเหียจึงให้ซิมมีทรุดไปป่าวร้องราษฎรทั้งปวงว่าผู้ใดโกรธแค้นฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูก็ให้เร่งช่วยกันจับตัวมาให้เราจงได้ ชาวเมืองได้ยินซิมมีทรุดว่าดังนั้นก็ชวนกันเป็นพวก ถือเครื่องศัสตราวุธต่างๆ ไป ณ บ้านฮุยบอเก๊กบ้าง ไป ณ บ้านเอียนจังสูบ้าง จับเอาตัวฮุยบอเก๊กกับเอียนจังสูและบุตรภรรยาพรรคพวกมาคุมตัวไว้ จึงเอาไฟเผาบ้านเสีย แล้วนำเอาตัวฮุยบอเก๊ก เอียนจังสูกับพรรคพวกนั้นมาให้แก่ลงเหีย ลงเหียก็ให้ตัดศีรษะฮุยบอเก๊กเอียนจังสูเสียบประจานไว้ ณ ประตูเมือง แล้วให้ฆ่าบุตรภรรยาและสมัครพรรคพวกนั้นเสียด้วย ลงเหียจึงเอาเนื้อความซึ่งฆ่าฮุยบอเก๊กเอียนจังสูกับพรรคพวกนั้นไปแจ้งแก่ฌ้อเจียวอ๋องทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องก็มิได้ว่าประการใด
ฝ่ายอับหลีได้เป็นเจ้าอยู่ในเมืองหงอประมาณปีหนึ่ง ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้หกปี
อับหลีออกว่าราชการจึงปรึกษาด้วยหงอจูสู่ว่า เราได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นมาใหม่ๆ ทั้งทแกล้วทหารก็ยังหาพร้อมมูลไม่ ท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะได้หัวเมืองทั้งปวงมาขึ้นแก่เรา เขตแดนเมืองเราจึงจะได้กว้างขวางออกไป หงอจูสู่ได้ยินอับหลีปรึกษาด้วยการบ้านเมืองนึกน้อยใจ เพราะหาสมความที่คิดไม่ ด้วยศพบิดามารดาของเราตกค้างอยู่เมืองฌ้อยังไม่ได้สนองคุณเลย จึงซบหน้าลงร้องไห้ อับหลีเห็นดังนั้นจึงถามว่า ท่านร้องไห้ด้วยเหตุประการใด หงอจูสู่จึงแจ้งความว่า เดิมข้าพเจ้าโกรธกับเจ้าเมืองฌ้อหนีมาพึ่งบุญท่าน จะขอกองทัพยกไปแก้แค้นแทนคุณบิดามารดาตีเอาเมืองฌ้อ มาบัดนี้ไม่สมคิดจึงร้องไห้ อับหลีจึงว่าซึ่งจะไปตีเมืองฌ้อแก้แค้นของท่านนั้นเราก็นึกอยู่มิได้ขาด แต่ทุกวันนี้บ้านเมืองเราราษฎรก็ยังไม่เรียบร้อยเป็นปกติ ทั้งทแกล้วทหารก็ยังหาพรักพร้อมเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันไม่ ทั้งเสบียงอาหารก็เบาบางยังไม่บริบูรณ์ประการหนึ่ง เงินทองในเมืองก็ไม่พอจะใช้สอยแจกจ่ายทแกล้วทหาร เมืองเราก็เป็นที่ลุ่มนํ้าท่วม ราษฎรจะทำมาหากินก็ลำบากยากนัก พิเคราะห์ดูเมืองเราอุปมาเหมือนนกไร้ขนปีกและหาง จะบินขึ้นสู่อากาศก็มิอาจจะบินขึ้นไปได้ไม่ เราจึงวิตกอยู่ฉะนี้ แม้นท่านช่วยคิดอ่านการบ้านเมืองให้บริบูรณ์แล้ว ความวิตกของท่านที่จะไปแก้แค้นแทนคุณบิดามารดาตีเมืองฌ้อนั้น เราก็จะทำตามน้ำใจท่านทุกประการ
หงอจูสู่มีความยินดีคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งท่านกรุณาจะประพฤติตามข้าพเจ้านั้น คุณท่านหาที่สุดมิได้ อันตัวข้าพเจ้าก็มีสติปัญญาน้อยแต่ได้ยินคำโบราณว่าไว้ว่า เจ้าเมืองใดจะทำนุบำรุงบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น จงพิเคราะห์ดูชัยภูมิที่นํ้าท่าซึ่งอาณาประชาราษฎร์จะทำมาหากินให้บริบูรณ์อย่าให้ขัดสนได้ ราษฎรรู้ไปก็จะชวนกันทำมาหากิน บ้านเมืองเราก็จะบริบูรณ์กว่าแต่ก่อน เราจะเรียกเอาส่วยสาอากรก็จะได้โดยง่าย อับหลีได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงว่าตามแต่ใจท่านเถิด อันราชการในเมืองนี้เรามอบให้สิทธิ์ขาดอยู่กับท่านแล้ว หงอจูสู่มีความยินดีคำนับลาไป ณ บ้าน ครั้นเพลารุ่งเช้าหงอจูสู่ก็ไปดูชัยภูมิที่ ครั้นถึงตำบลกัวสูจึงเดินไปจากบ้านกัวสูไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณสามสิบลี้ พบเขาแห่งหนึ่งชื่อเขาจิวเลงอู พิเคราะห์ดูเห็นชัยภูมิแห่งหนึ่งที่กว้างขวาง ประกอบไปด้วยน้ำท่าบริบูรณ์สมควรที่จะตั้งเมืองใหญ่ได้ หงอจูสู่มีความยินดีนักจึงให้ช่างเขียนแผนที่แล้วกลับเข้าไปหาอับหลี เอาแผนที่กางออกชี้แจงให้ดู อับหลีมีความยินดีนัก จึงเกณฑ์ทหารที่รู้จักทำการให้หงอจูสู่หมื่นหนึ่ง หงอจูสู่ก็พาทหารออกไปกะเกณฑ์ให้ทำกำแพงลงก่อน โดยรอบทั้งกว้างยาววัดได้สามร้อยยี่สิบเส้น มีประตูทั้งสี่ทิศ ข้างทิศใต้ประตูสองประตู ชื่อจัวหมึงหนึ่ง พวนหมึงหนึ่ง แต่ประตูพวนหมีงนั้นเป็นประตูนํ้า น้ำนั้นไหลเข้าออกได้ ประตูจัวหมึงนั้นเป็นประตูบก เรียกประตูงูใหญ่ ทิศเหนือนั้นมีประตูอยู่สองประตู ชื่อประตูเจ๋หมึงหนึ่ง ชื่อเพงหมึงหนึ่ง ประตูเจ๋หมึงนั้นทางตลอดไปเมืองเจ๋ ประตูเพงหมึงนั้นที่ราบรื่นตลอดไปถึงแม่น้ำเมืองหงอ ด้านข้างทิศตะวันออกมีประตูสองประตู ชื่อสู้หมึงหนึ่ง ชื่อเซหมึงหนึ่ง แต่ประตูสู้หมึงนั้นเป็นลำนํ้าบรรจบถึงแม่น้ำเมืองฬ่อ เป็นที่ประชุมพ่อค้าพาณิชทั้งปวงไปมาค้าขาย ข้างประตูเซหมึงเป็นตลาดประชุมพวกช่างทำของขาย ข้างด้านทิศตะวันตกนั้นมีประตูสองประตู ชื่อคับหมึงประตูหนึ่ง ซูหมึงประตูหนึ่ง ประตูคับหมึงนั้นแปลเป็นคำไทยว่าประตูฟ้า ซูหมึงนั้นเป็นประตูตลาดราษฎรค้าขายตลอดไปบ้านกูสู ข้างทิศใต้ตรงประตูซูหมึงออกไปนั้น สร้างเมืองเล็กไว้อีกเมืองหนึ่งโดยรอบกำแพงเมืองนั้นประมาณสิบลี้ เป็นเมืองหน้าด่านสำหรับรักษาเมืองใหญ่ แต่ประตูสองประตูข้างทิศตะวันออกนั้น หงอจูสู่พิเคราะห์เห็นไปภายหน้าว่า ชาวเมืองอวดจะมาตีเมืองหงอจะเข้าทางประตูนี้ จึงให้ปิดมั่นไว้มิให้เปิดให้ชาวเมืองเดินเข้าออกได้ ข้างทิศตะวันตกเฉียงใต้นั้นสร้างเมืองอีกเมืองหนึ่ง อยู่ริมภูเขาห้องหองซัว เป็นเมืองหน้าด่านสำหรับจะได้กันข้าศึกข้างเมืองอวดไว้รักษาเมืองใหญ่ ทั้งที่อยู่ข้างหน้าข้างในของอับหลีก็จัดแจงตกแต่งไว้พร้อม เสร็จแล้วหงอจูสู่ก็เข้าไปแจ้งแก่อับหลีว่า เมืองที่สร้างใหม่นั้นข้าพเจ้าจัดแจงไว้พร้อมบริบูรณ์แล้ว ท่านจงให้ทหารไปป่าวร้องแก่ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงว่า เมืองเก่านี้ขัดสนเสบียงอาหารจึงไปสร้างเมืองใหม่ หวังจะให้ชาวเมืองทั้งปวงทำมาหากินให้บริบูรณ์ขึ้นกว่าเก่า พรุ่งนี้เป็นวันฤกษ์ดี เจ้าเมืองจะยกไปอยู่เมืองใหม่ ให้ราษฎรไปจับจองไร่นาเรือกสวนที่บ้านเรือนทำมาหากินตามสบายของตัว อับหลีก็ให้ทหารไปป่าวร้องตามคำหงอจูสู่ ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดี อับหลีหงอจูสู่ก็อพยพพวกพาไพร่บ้านพลเมืองไปอยู่ ณ เมืองกูสูที่สร้างใหม่นั้น หงอจูสู่จึงให้เรียกส่วยสาอากรนั้นลดลงกว่าแต่ก่อน ราษฎรก็ไปมาค้าขายประชุมกันเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมาส่วยสาอากรก็เรียกเข้าในคลังมากขึ้น
อยู่วันหนึ่ง อับหลีอยากจะใคร่ได้กระบี่ที่วิเศษไว้ถือสำหรับเป็นคู่มือ จึงให้ทหารไปเที่ยวสืบเสาะได้นายช่างคนหนึ่งชื่อกันเจียง เป็นคนฝีมือดีกว่าช่างทั้งปวง อับหลีจึงว่าเราอยากจะใคร่ได้กระบี่ที่ดีไว้สำหรับบ้านเมือง ท่านจงช่วยอนุเคราะห์เราสักครั้งหนึ่ง กันเจียงคำนับแล้วตอบว่า ซึ่งจะทำกระบี่วิเศษนั้นจะต้องไปหาเหล็กที่ต้องตามตำราห้าอย่างจึงจะได้ แต่ซึ่งจะทำนั้นข้าพเจ้าจะขอหญิงที่ยังไม่เคยพบผู้ชายนั้นร้อยห้าสิบคน ชายที่ยังไม่เคยพบอิสตรีก็ร้อยห้าสิบคนสำหรับจะได้ใช้สอยในการถลุงแร่และหล่อกระบี่ อับหลีมีความยินดีจึงจัดแจงให้ตามคำกันเจียงว่าทุกประการ กันเจียงก็คำนับลาพาพวกพ้องของตัวไปยังเขาห้าตำบล ได้แร่เหล็กมาทั้งห้าอย่างมีความยินดีนัก ครั้นถึงวันฤกษ์ดีจึงให้จัดแจงเครื่องบวงสรวงเทพยดาตามตำราของอาจารย์ แต่ตั้งถลุงแร่อยู่นั้นประมาณได้สามเดือนแร่นั้นก็มิได้ละลาย กันเจียงมีความสงสัยนัก จึงไปปรึกษากับนางมกเอี๋ยซึ่งเป็นภรรยาเล่าความซึ่งถลุงแร่ให้ภรรยาฟังทุกประการ นางมกเอี๋ยจึงว่าท่านลืมเสียแล้วหรือ เมื่อครั้งก่อนนั้นครูท่านถลุงแร่หาออกไม่ ภรรยาครูท่านสู้เสียชีวิต เอาตัวใส่ลงในเบ้าเหล็กนั้นจึงละลาย ครั้งนี้ท่านได้อาสาอับหลีมา ถ้าท่านทำไม่สำเร็จก็จะมีโทษแก่ท่าน ข้าพเจ้าจะสนองคุณท่าน ท่านอย่าวิตกเลย แล้วชวนกันเจียงมาที่ถลุงแร่ จึงตัดเหล็กอาบน้ำชำระกายให้บริสุทธิ์ แล้วจึงให้หญิงชายสามร้อยสูบให้ไฟติดเป็นเปลวกล้าแล้วนางมกเอี๋ยก็โดดเข้าไปในกองไฟเหล็กแร่นั้นจึงละลาย กันเจียงเห็นภรรยาตายคิดเสียดายนัก แต่แร่เหล็กนั้นละลายก็ค่อยมีความยินดี จึงเทแร่ลงในพิมพ์หล่อได้กระบี่สองเล่มเป็นตัวเมียเล่มหนึ่งตัวผู้เล่มหนึ่ง ตัวผู้นั้นให้ชื่อกันเจียง ตัวเมียชื่อมกเอี๋ย กันเจียงเห็นกระบี่ตัวผู้นั้นวิเศษต้องตำราที่อาจารย์ว่าไว้ ถ้าผู้ใดได้ไว้จะได้เป็นกษัตริย์อันประเสริฐ กันเจียงจึงเอาซ่อนใส่หีบเอาไปไว้ ณ บ้าน จึงเอากระบี่ตัวเมียชื่อมกเอี๋ยนั้นเข้าไปให้แก่อับหลี อับหลีรับเอามาพิจารณาดูน้ำเหล็กเห็นประหลาดกว่ากระบี่ทั้งปวง จึงชวนกันเจียงออกไปที่เขาเฮาซิวซัวนอกเมืองหมายจะลองกระบี่ให้ปรากฏ เห็นศิลาก้อนหนึ่งโตประมาณสองอ้อม อับหลีจึงเอากระบี่ฟันศิลาขาดออกเป็นสองซีก ประดุจหนึ่งฟันหยวก ศิลาที่อับหลีลองกระบี่นั้นยังปรากฏอยู่ที่เขาเฮาซิวซัวจนทุกวันนี้ อับหลีมีความยินดีนักแล้วก็กลับมาที่ว่าราชการ จึงให้ทองร้อยตำลึงแก่กันเจียงเป็นบำเหน็จ กันเจียงคำนับรับทองแล้วก็ลาอับหลีมา ณ บ้าน
ครั้นอยู่มาอับหลีสืบได้ความว่ากันเจียงซ่อนกระบี่ดีไว้อีกเล่มหนึ่ง อับหลีอยากจะใคร่ได้เป็นของตัว จึงให้นายทหารไปเอากระบี่ที่บ้านกันเจียง แล้วสั่งว่าถ้าไม่ได้กระบี่ก็ให้ตัดศีรษะกันเจียงเสีย นายทหารก็คำนับลาไปยังบ้านกันเจียง จึงว่ากับกันเจียงว่า บัดนี้มีผู้ไปแจ้งกับอับหลีว่าท่านซ่อนกระบี่ดีไว้อีกเล่มหนึ่ง อับหลีใช้ให้เรามาถามว่ากระบี่นั้นทำถึงสองเล่ม เหตุใดท่านเอาไปให้อับหลีแต่เล่มเดียวเล่า อับหลีมีความโกรธท่านเป็นอันมาก บัดนี้ให้เรามาเอากระบี่ที่ท่านเก็บซ่อนไว้ แม้นท่านมิให้เรา เราจะตัดศีรษะท่านเสีย กันเจียงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ คิดว่ามีผู้ไปบอกแก่อับหลีแล้วเราจะปิดความไว้ไม่มิด จึงเดินเข้าไปในเรือน ทหารที่มานั้นก็ตามเข้าไปด้วย กันเจียงก็เปิดหีบหยิบเอากระบี่แล้วว่า กระบี่เล่มนี้ตระกูลสูงหาควรคู่แก่อับหลีไม่ เทพยดาจึงบันดาลให้กระบี่นั้นกลายเป็นมังกร กันเจียงก็ขี่มังกรลอยหายไปในอากาศต่อหน้านายทหาร นายทหารเห็นดังนั้นก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่อับหลีซึ่งได้เห็นนั้นทุกประการ อับหลีเสียดายกระบี่กับตัวกันเจียงนักจึงว่า อันจะหาช่างเหล็กที่มีฝีมือเสมอกับกันเจียงนั้นหายาก อับหลีก็เอากระบี่ซึ่งชื่อมกเอี๋ยเหน็บติดตัวอยู่มิได้ขาด แล้วจึงให้นายบ้านไปเที่ยวป่าวประกาศกับราษฎรซึ่งเป็นช่างเหล็กทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดทำกระบี่ได้เสมอฝีมือกันเจียงเราจะให้นาร้อยไร่เป็นบำเหน็จ นายช่างเหล็กทั้งปวงรู้กิตติศัพท์ว่าอับหลีให้รางวัลดังนั้น ต่างคนต่างกระทำกระบี่เข้าไปให้กับอับหลีเป็นหลายเล่ม อับหลีก็หาชอบใจไม่แต่สั่งให้เก็บไว้
ขณะนั้นยังมีนายช่างคนหนึ่งหาปรากฏชื่อและแซ่ไม่ จึงคิดว่าอันวิชาทำกระบี่นี้เราก็ได้เรียนมา จำจะให้ปรากฏชื่อไว้ในแผ่นดินจึงจะชอบ คิดแล้วจึงจัดแจงทำกระบี่ตามตำรับของอาจารย์ซึ่งเรียนมานั้น แต่นายช่างเหล็กนี้มีบุตรชายสองคน ผู้พี่ชื่อหงอหง น้องชื่ออิจี ครั้นนายช่างทำกระบี่สำเร็จแล้วถึงวันฤกษ์ดีก็ทำเครื่องบวงสรวงเทพยดาทั้งปวง แล้วจึงเรียกบุตรทั้งสองเข้ามาตัดศีรษะรองเอาโลหิตไว้คนละแห่ง จึงเอากระบี่สองเล่มนั้นชุบโลหิตตามตำราที่เรียนไว้นั้น นายช่างก็เอากระบี่นั้นไปให้แก่อับหลี อับหลีรับเอากระบี่มาดูหาชอบใจไม่ จึงส่งให้จออิวไปเก็บไว้ แต่อับหลีให้หากระบี่ได้ไว้นั้นเป็นอันมาก ครั้นอยู่ประมาณสี่วันห้าวัน นายช่างจึงเข้าไปหาอับหลีคำนับแล้วจึงว่า เดิมท่านให้ไปป่าวร้องว่าใครเอากระบี่ดีมาให้ท่านจะให้นาร้อยไร่ บัดนี้ท่านชอบใจกระบี่ของข้าพเจ้าหรือไม่ อับหลีจึงถามว่า กระบี่ของตัวมีดีอย่างไรจงว่าให้เราแจ้งก่อนเราจึงจะให้นาแก่ท่าน นายช่างจึงตอบว่า กระบี่ของข้าพเจ้าสองเล่มนี้เป็นของวิเศษ กว่าจะทำขึ้นได้นั้นยากนักด้วยอยากจะได้บำเหน็จรางวัลของท่าน จึงสู้อุตส่าห์ฆ่าบุตรเสียสองคน เอาโลหิตนั้นมาชุบกระบี่หวังจะให้เหล็กนั้นคมกล้าขึ้นชอบใจท่าน
อับหลีได้ฟังดังนั้นจึงให้จออิวไปหยิบเอากระบี่สองเล่มนั้นออกมา จออิวจึงบอกว่ากระบี่สองเล่มนั้น ข้าพเจ้าเอาไปปนไว้กับกระบี่ทั้งปวง ซึ่งท่านจะให้ไปหยิบมานั้นข้าพเจ้าจำหาได้ไม่ นายช่างได้ฟังจออิวแจ้งกับอับหลีดังนั้นจึงว่ากับอับหลีว่า ให้เอากระบี่มาให้นายช่างดูนายช่างก็หาจำได้ไม่ จึงร้องเรียกชื่อบุตรของตัวว่า บิดามาเรียกแล้วเจ้านิ่งอยู่ไยไม่ออกมาให้ปรากฏต่อหน้าเจ้าเมืองเล่า ขณะนั้นกระบี่ก็ลอยมาติดที่อกนายช่างปรากฏอยู่ทั้งสองเล่ม อับหลีเห็นประจักษ์ดังนั้นจึงสรรเสริญนายช่างว่า กระบี่ของท่านทั้งสองเล่มนี้ดีจริงเราหารู้ไม่ แล้วอับหลีเอาทองคำร้อยตำลึงให้เป็นรางวัลกับนายช่าง นายช่างก็คำนับรับเอาทองกลับมาบ้าน
ฝ่ายเป๊กพีซึ่งหนีเจ้าเมืองฌ้อมานั้นอาศัยอยู่นอกเมืองฌ้อ ได้ยินข่าวลือมาว่าหงอจูสู่ไปอยู่ด้วยอับหลีเจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอรักใคร่จะว่าสิ่งใดก็เชื่อถือถ้อยคำทุกประการ จึงคิดว่าจำเราจะไปหาหงอจูสู่อยู่ทำราชการด้วยอับหลี จะได้มาแก้แค้นเจ้าเมืองฌ้อแทนคุณบิดามารดาของเรา แล้วก็จัดแจงหาเงินทองพอเป็นเสบียงเดินทาง พร้อมแล้วก็ออกจากที่อยู่รีบเดินไปได้ประมาณฺทางพันลี้ก็ถึงเมืองหงอ จึงเที่ยวถามชาวเมืองว่าบ้านหงอจูสู่อยู่แห่งใด ราษฎรชี้บอกให้เป๊กพีแจ้งความแล้วก็รีบไปหาหงอจูสู่ หงอจูสู่ครั้นเห็นเป๊กพีจึงถามว่า ท่านมาเมืองหงอนี้ธุระประการใด เป๊กพีก็เล่าความให้หงอจูสู่ฟังทุกประการแล้วซบหน้าลงร้องไห้ หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้น คิดถึงบิดากับพี่ชายขึ้นมาก็กอดกันเข้าร้องไห้ แล้วหงอจูสู่จึงถามเป๊กพีว่า ท่านหนีมานี้จะมาอยู่ทำราชการด้วยเจ้าเมืองหงอหรือ เป๊กพีจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามานี้หวังจะมาอยู่ด้วยอับหลี จะได้คิดแก้แค้นเจ้าเมืองฌ้อให้จงได้ หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นก็พาเป๊กพีเข้าไปหาอับหลี แล้วแจ้งความว่า เพื่อนข้าพเจ้าคนนี้ชื่อเป๊กพีมาแต่เมืองฌ้อ สมัครเข้าทำราชการอยู่กับท่าน
อับหลีได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเป๊กพีว่า ท่านอุตส่าห์มาถึงเมืองเราทางก็ไกลถึงพันลี้ ท่านมีวิชาสิ่งใดบ้างจงสั่งสอนเรา เป๊กพีจึงว่า ปู่และบิดาข้าพเจ้าก็มีความชอบอยู่ในเมืองฌ้อ บัดนี้ฌ้อเจียวอ๋องคิดพาลเอาผิดฆ่าบิดามารดาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านมีใจโอบอ้อมอารีแก่คนทั้งปวง ข้าพเจ้าจึงได้บากหน้ามาหมายจะพึ่งบุญท่าน ทำราชการสนองคุณตามสติปัญญา อับหลีได้ฟังดังนั้นมีความเอ็นดู ก็ตั้งเป๊กพีเป็นไตหูชื่อพีฮีขุนนางฝ่ายทหาร ตำแหน่งเดียวกับหงอจูสู่ แล้วสั่งให้จัดบ้านให้เป๊กพีอยู่พอสมควร หงอจูสู่กับเป๊กพีมีความยินดีนักก็คำนับลาต่างคนกลับไปบ้าน
ฝ่ายพีหลีเป็นขุนนางตำแหน่งโหร เห็นลักษณะเป๊กพีมิได้เป็นคนสัตย์ซื่อ ครั้นหงอจูสู่กลับไปบ้านจึงตามมาว่ากับหงอจูสู่ว่า ซึ่งท่านนำเป๊กพีเข้ามาให้แก่อับหลีนั้น ท่านเห็นนํ้าใจของเป๊กพีแล้วหรือ หงอจูสู่จึงว่า เป๊กพีกับเราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแต่เมืองฌ้อ เรารู้นํ้าใจเป๊กพีอยู่ว่าดีและชั่ว อุปมาเหมือนหนึ่งลำแม่นํ้าอันเดียวกันแต่คนละฟาก ถ้าจะไหลขึ้นลงย่อมไหลตามกัน ที่จะขึ้นข้างหนึ่งลงข้างหนึ่งนั้นหามีไม่ ท่านอย่าวิตกเลย พีหลีจึงว่า ท่านรู้ก็แต่ภายนอก ภายในท่านจะเห็นหยั่งรู้นํ้าใจแล้วหรือ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูลักษณะเป๊กพีลูกนัยน์ตาจะเพ่งดูสิ่งใดเหมือนเหยี่ยว เมื่อจะเดินไปนั้นดูดังกิริยาอาการเสือ แต่จะคอยกินสัตว์ทั้งปวง ลักษณะดังนี้เป็นคนโลภมักจะเบียดเบียนคนทั้งหลาย ท่านอย่าได้ไว้ใจเป๊กพีเลย แม้นท่านคบค้าเป๊กพีไว้นานไปจะให้โทษแก่ตัวท่านเป็นมั่นคง ซึ่งข้าพเจ้าเตือนสติทั้งนี้เพราะรักท่าน หงอจูสู่จึงว่าขอบใจท่านนัก ซึ่งท่านเตือนสตินี้เราเห็นว่าเป๊กพีจะหาเป็นคนชั่วเหมือนคำท่านว่าไม่ ท่านอย่าวิตกเลย พีหลีครั้นเห็นหงอจูสู่ไม่เชื่อถือก็คำนับลากลับไปบ้าน มีคำกลางสรรเสริญพีหลีเข้ามาว่า พีหลีดูลักษณะแม่นยำนัก ด้วยหงอจูสู่เป็นคนสัตย์ซื่อ เป๊กพีเป็นคนพาล คนซื่อคบคนพาลก็ย่อมมีอันตรายแก่ตัว ซึ่งหงอจูสู่มิได้เชื่อพีหลีนั้นเป็นกรรมของหงอจูสู่เอง
ฝ่ายก๋งจูเคงกี๋ซึ่งเป็นบุตรอ๋องเหลียวหนีไปอยู่เมืองไงเสีย ตั้งเกลี้ยกล่อมผู้คนทแกล้วทหารทั้งปวงคิดจะยกไปตีเมืองหงอแก้แค้นแทนบิดาเนืองๆ มิได้ขาด
กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงอับหลี อับหลีจึงปรึกษาแก่หงอจูสู่ว่า เมื่อครั้งเรากำจัดอ๋องเหลียวนั้น ก็อาศัยสติปัญญาท่านจึงสำเร็จ บัดนี้เราได้ยินว่าก๋งจูเคงกี๋บุตรอ๋องเหลียวหนีไปตั้งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารและซ่องสุมเสบียงอยู่เมืองไงเสียไว้เป็นอันมาก คิดจะยกมาตีเมืองเรา เรามีความวิตกนักนอนตาไม่หลับ ท่านจะคิดประการใดจึงจะกำจัดก๋งจูเคงกี๋เสียได้ หงอจูสู่จึงตอบว่า อ๋องเหลียวทำผิดจึงได้ฆ่าเสีย บัดนี้ก็ได้ยินแต่ข่าวเลื่องลือว่าก๋งจูเคงกี๋คิดจะทำร้ายท่านแต่ยังหาแน่ไม่ ซึ่งท่านจะคิดฆ่าเสียนั้น เทพยดาก็จะอาเพศต่างๆ ทั้งมนุษย์ก็จะติเตียนได้
อับหลีจึงว่า ครั้งแผ่นดินบู๊อ๋องนั้น บู๊อ๋องไปกระทำกับติวอ๋อง ฆ่าติวอ๋องเสีย แล้วซ้ำฆ่าจูแก๋ผู้บุตรด้วยก็หามีใครนินทาไม่ ถ้าท่านไม่คิดกำจัดก๋งจูเคงกี๋เสียได้ก็จะเป็นเสี้ยนหนามแก่แผ่นดิน เรากับท่านก็จะหามีความสุขไม่ เมื่อคิดฆ่าอ๋องเหลียวนั้นหากได้จวนจูมาไว้การจึงสำเร็จ บัดนี้จวนจูก็ตายเสียแล้วเราหามีทหารเหมือนจวนจูไม่ เราจะใคร่ได้ผู้มีฝีมือเช่นจวนจูนั้นในวันหนึ่งสองวัน ท่านจะเห็นผู้ใดบ้าง หงอจูสู่จึงว่า ข้าพเจ้าได้ชอบพอรักใคร่กับชายผู้หนึ่งแซ่เอียวชื่อหลีมีสติปัญญาหลักแหลม เห็นพอจะเลี้ยงเกลี้ยกล่อมให้มาทำราชการคิดอ่านฆ่าก๋งจูเคงกี๋ได้อยู่
อับหลีได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันก๋งจูเคงกี๋นี้มีกำลังอาจสู้คนได้ถึงพันหนึ่ง ซึ่งท่านว่าเพื่อนของท่านมีสติปัญญา เห็นจะสู้ก๋งจูเคงกี๋ได้แล้วหรือ หงอจูสู่จึงตอบว่า เดิมข้าพเจ้าจะชอบกับเอียวหลีนั้น มีผู้หนึ่งเป็นชาวบ้านข้างทิศตะวันตกริมแม่นํ้าฮวยจิ๋น เข้ามาเป็นขุนนางในเมืองหงอรักใคร่กับข้าพเจ้า เอียวหลีกับเจียวคิวสูไปที่บ้านขุนนางนั้นเนืองๆ ก็ชอบพอกับข้าพเจ้า ภายหลังมาขุนนางผู้นั้นตายจึงเอาศพไปฝังไว้ที่บ้านเดิม ครั้นอยู่มาเจียวคิวสูไปเยี่ยมศพขุนนางผู้นั้น ครั้นถึงแม่นํ้าฮวยจิ๋น พอเพลาเที่ยงแดดร้อนกล้านักจึงหยุดอยู่ที่นั่นแล้วลงม้าจูงไปให้กินนํ้า มีชายผู้หนึ่งร้องห้ามแล้วบอกว่า อันแม่น้ำนี้มีผีเสื้ออยู่ตนหนึ่ง แม้นว่าสัตว์ตัวใดลงในแม่นํ้าฮวยจิ๋นนี้แล้วหาเห็นกลับคืนมาได้ไม่ ขอท่านอย่าได้ให้ม้าลงไปกินน้ำเลย
เจียวคิวสูก็ไม่เชื่อจึงปล่อยม้าให้ลงไปกินนํ้ายืนคอยดูอยู่ ครั้นม้าลงไปกินนํ้า ม้าร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังก็หายไปในนํ้า ชาวบ้านเห็นดังนั้นจึงบอกกับเจียวคิวสูว่า ม้าท่านผีเสื้อพาเอาไปเสียแล้ว เจียวคิวสูมีความโกรธนักถอดเสื้อออกวางไว้ จัดแจงตัวให้มั่นคงมือถือกระบี่โดดลงไปในน้ำหมายจะต่อสู้กับผีเสื้อ ในขณะนั้นแม่นํ้าก็เกิดพายุเป็นคลื่นใหญ่อยู่ถึงสามวัน ครั้นพายุสงบแล้วเจียวคิวสูกลับคืนมาตาก็บอดไปข้างหนึ่ง คนทั้งปวงพูดกันว่าเจียวคิวสูตาบอดไปครั้งนั้นด้วยอำนาจผีเสื้อ เจียวคิวสูจัดแจงตัวใส่เสื้อกางเกงเสร็จแล้วก็ไปยังที่ฝังศพพบเอียวหลีกับข้าพเจ้าอยู่ที่นั่น ผู้รักษาศพก็จัดแจงโต๊ะมาเลี้ยง เอียวหลีกับเจียวคิวสูกินโต๊ะร่วมกัน เจียวคิวสูกำลังเมาสุรา จึงพูดอวดขึ้นว่าเมื่อเรามาถึงแม่น้ำฮวยจิ๋นนั้นเอาม้าไปให้กินนํ้า พบผีเสื้อได้รบกันถึงสามวันสามคืน ผีเสื้อเสียทีก็หนีไป เอียวหลีได้ยินดังนั้นจึงพูดขัดขึ้นว่า ท่านอวดตัวว่าดีนั้นเราหาเห็นสมไม่ ท่านมีฝีมือจริงแล้วก็จะไม่เป็นอันตราย นี่เราเห็นว่าท่านแพ้กับผีเสื้อ ตาก็บอดเห็นปรากฏอยู่ดังนี้ อนึ่งม้าของท่านที่ขี่มาผีเสื้อก็พาเอาไปเสีย ซึ่งท่านมาพูดอวดตัวจะให้คนทั้งปวงนับถือสรรเสริญท่านนั้นเราหาเห็นด้วยไม่
เจียวคิวสูครั้นได้ฟังเอียวหลีพูดขัดดังนั้น ให้คิดอัปยศแก่ขุนนางทั้งปวงนัก จึงผูกใจพยาบาทว่าเพลาคํ่าวันนี้จะลอบฆ่าเอียวหลีเสียให้เห็นฝีมือเราไว้จงได้ ครั้นกินโต๊ะแล้วต่างคนต่างก็กลับไปบ้าน ครั้นเอียวหลีมาถึงบ้านจึงบอกแก่ภรรยาว่า เพลาวันนี้เราไปกินโต๊ะกับเจียวคิวสูได้พูดโต้ตอบกันเป็นหลายประการ เจียวคิวสูมีความโกรธเราเป็นอันมากเห็นจะมีความพยาบาทอยู่ เพลาคํ่าวันนี้คงจะมาทำร้ายเรา เราจะแกล้งทำนอนหลับเสีย เจ้าอย่าปิดประตูตึกเลย ครั้นคํ่าลงก็เข้าไปนอนในห้องแกล้งสยายผมเสียนิ่งคอยอยู่หาหลับไม่ ครั้นเพลาสองยามเศษเจียวคิวสูก็จัดแจงตัวมั่นคง แล้วถือกระบี่สำหรับมือรีบมา ณ บ้านเอียวหลี เห็นประตูเปิดอยู่จึงเข้าไปในตึก เห็นคนสยายผมนอนหลับอยู่จึงก้มลงมองดูรู้ว่าเอียวหลีหลับ จึงคิดแต่ในใจว่าจะฆ่าเอียวหลี เอียวหลีนอนหลับหารู้ตัวไม่ เราจะฆ่าเสียบัดนี้เล่าก็หามีเกียรติยศไม่ คนทั้งปวงจะติเตียนเราว่าฆ่าได้แต่คนนอนหลับ จำจะปลุกขึ้นให้รู้ตัว คิดดังนั้นแล้วจึงเอากระบี่วางลงที่คอเอียวหลี เอียวหลีตื่นอยู่แกล้งนอนหลับเฉยเสีย เจียวคิวสูสำคัญว่าหลับจริงจึงยื่นมือไปสั่นตัวเอียวหลีให้ตื่นขึ้น แล้วจึงบอกว่าตัวท่านควรที่จะตายถึงสามประการ ประการหนึ่งท่านว่าเราเมื่อกินโต๊ะนั้นให้ได้ความอัปยศแก่ขุนนางทั้งปวง เราก็ควรฆ่าท่านได้ ประการหนึ่งท่านนอนหลับหาปิดประตูตึกไม่ เราก็ควรเข้าไปฆ่าท่านได้ ประการหนึ่งท่านนอนหลับอยู่เราเข้ามาหารู้สึกตัวไม่ ถ้าเราจะฆ่าท่านก็ตายอีกประการหนึ่ง เป็นสามประการด้วยกัน
เอียวหลีจึงตอบว่า ท่านว่าเราถึงที่ตายสามข้อนั้นก็ควรอยู่ แต่เราพิเคราะห์ดูเห็นว่าถ้าฆ่าเราเสียแล้ว ท่านก็มีความอายถึงสามข้อท่านหารู้ตัวไม่ เราจะว่าให้ท่านฟัง ข้อหนึ่งเราว่าท่านต่อหน้าขุนนางให้ได้ความอัปยศท่านหาเถียงเราไม่ ขุนนางทั้งปวงก็เห็นว่าสมควรของเราท่านก็ได้ความอาย ข้อหนึ่งเราหลับท่านลอบเข้ามาในบ้านเรามิได้บอกกล่าวให้เจ้าบ้านรู้ท่านก็มีความอาย ข้อหนึ่งเรานอนหลับอยู่ไม่รู้ตัว ท่านเอากระบี่มาวางที่คอเรา ท่านก็ได้ความอายเป็นสามประการด้วยกัน เมื่อท่านทำผิดประเพณีอย่างนี้จะมีความอายกับเราจึงจะควร นี่ท่านหารู้สึกสำนึกตัวไม่ กลับจะมาว่าเราอีกเล่าเราหาเห็นด้วยไม่
เจียวคิวสูได้ฟังเอียวหลีว่าดังนั้นสะดุ้งใจ แล้วคิดว่าเราก็มีกำลังและปัญญาหาผู้ใดเสมอเราไม่ และบัดนี้มาแพ้รู้เอียวหลีซึ่งหาตระกูลมิได้ฉะนี้ ครั้นจะอยู่ไปเล่าก็จะได้ความอายแก่คนทั้งปวง คิดดังนั้นแล้วก็ทิ้งกระบี่เสียเอาศีรษะโดนกับฝาผนังตึกสมองแตกตาย ข้าพเจ้าจึงรู้ว่าเอียวหลีมีสติปัญญาพอจะคิดอ่านฆ่าก๋งจูเคงกี๋ได้อยู่
อับหลีจึงว่า ถ้าดังนั้นท่านจงไปหาตัวมาให้พบกับเรา หงอจูสู่ก็คำนับลามายังบ้านเอียวหลีแล้วบอกเอียวหลีว่า อับหลีรู้ว่าท่านมีสติปัญญาและฝีมือจึงให้เรามาหาท่านเข้าไปหวังจะให้ทำราชการ เอียวหลีได้ฟังดังนั้นทำเป็นตกใจแล้วจึงว่า เหตุใดอับหลีจึงได้รู้จักข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสติปัญญาก็น้อยเห็นจะไปทำราชการไม่ได้ หงอจูสู่จึงว่าอับหลีก็เป็นเจ้าเมือง ให้มาเรียกท่าน ท่านจะไม่ไป อับหลีจะมิโกรธท่านหรือ เอียวหลีได้ฟังดังนั้นเห็นจะขัดมิได้ก็ยอมว่าจะไป หงอจูสู่ก็พาเอียวหลีมาหาอับหลี อับหลีครั้นเห็นรูปร่างเอียวหลีสูงประมาณสี่ศอกเอวเล็กเอามือกำเข้าก็เห็นจะรอบ หน้าตาไม่สมเป็นคนมีสติปัญญาก็เสียใจ ถามว่าท่านหรือชื่อเอียวหลี หงอจูสู่มาบอกเราว่าท่านดีมีปัญญาเราอยากได้ท่านมาไว้เป็นที่ปรึกษา จงอยู่ทำราชการด้วยเราเถิด
เอียวหลีจึงว่า ซึ่งหงอจูสู่บอกท่านว่าข้าพเจ้ามีสติปัญญานั้นเกินนัก อันตัวข้าพเจ้าอุปมาเหมือนหนึ่งทารกพึ่งเดินได้ ถ้าถูกลมพายุหนักก็จะล้มไป แม้นท่านชุบเลี้ยงให้เติบใหญ่ขึ้นก็พอสนองคุณท่านได้บ้าง อับหลีได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ หงอจูสู่เห็นกิริยาอับหลีดังนั้นก็เข้าใจจึงว่า อันธรรมดาผู้ที่จะหาม้าที่มีกำลังและฝีเท้าเร็ว ก็มิได้เลือกว่าโตและเล็กเอาแต่ดีเป็นประมาณ ขอท่านจงชุบเลี้ยงเอียวหลีไว้จะได้ช่วยทำราชการต่อไป อับหลีก็เห็นด้วย จึงเรียกเอียวหลีกับหงอจูสู่เข้ามาปรึกษาราชการที่ข้างใน เอียวหลีจึงว่า ท่านทุกวันนี้มีศัตรูอยู่แต่ก๋งจูเคงกี๋ผู้เดียว ถ้าคิดฆ่าก๋งจูเคงกี๋ตายเสียแล้ว ท่านก็จะมีความสุขสืบไป อับหลีหัวเราะแล้วจึงว่า อันก๋งจูเคงกี๋นั้นมีกำลังและฝีมือเป็นอันมาก เหตุใดท่านจึงจะคิดฆ่าเขาได้เล่า เอียวหลีจึงว่า อันธรรมดาจะสู้ผู้มีกำลังนั้นก็ต้องคิดฆ่าด้วยกลอุบายจึงจะได้ ซึ่งจะสู้ด้วยกำลังเหมือนหนึ่งตักนํ้าสาดกันหาต้องการไม่ ถ้าข้าพเจ้าได้เข้าไปอาศัยอยู่ ณ บ้านก๋งจูเคงกี๋แล้ว เหมือนหนึ่งลอบฆ่าไก่ตัวหนึ่งหายากไม่ อับหลีตอบว่า ก๋งจูเคงกี๋นั้นมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะไปอยู่แต่ผู้เดียวเขาจะไว้ใจท่านหรือ เราเห็นจะสำเร็จไม่ เอียวหลีจึงว่า กลอุบายของข้าพเจ้าตรึกตรองไว้ได้อย่างหนึ่ง ขอให้ท่านตัดแขนซ้ายข้าพเจ้าเสียแล้วให้เอาบุตรภรรยามาขังไว้ ข้าพเจ้าจะหนีไปอยู่กับก๋งจูเคงกี๋ เห็นก๋งจูเคงกี๋จะไม่สงสัย อับหลีจึงว่า ซึ่งจะให้เราทำดังนั้นเราทำมิได้ ด้วยความผิดท่านหามีไม่ กลัวราษฎรจะนินทาว่าทำโทษท่านมิได้มีความผิด อับหลีก็หายอมไม่ หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งเอียวหลีว่าดังนี้เพราะจะเอาชื่อชอบไว้ในแผ่นดิน จึงมิได้อาลัยแก่บุตรภรรยา ขอท่านจงทำตามความเอียวหลีเถิด การที่คิดไว้นั้นจึงจะสำเร็จ เอียวหลีจึงว่า ข้าพเจ้าอยู่ในแผ่นดินของท่านยังมิได้สนองคุณท่าน จึงสู้ลำบากมิได้คิดแต่ชีวิตหวังจะให้ชื่อปรากฏในแผ่นดิน และซึ่งท่านกลัวราษฎรในแผ่นดินจะนินทานั้นข้าพเจ้าคิดไว้ได้อย่างหนึ่ง เมื่อท่านออกราชการด้วยขุนนาง ข้าพเจ้าก็จะว่ากล่าวให้ท่านโกรธท่านจึงจะได้ทำโทษกับข้าพเจ้า คนทั้งปวงก็จะไม่ครหานินทาท่านได้
อับหลีได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก คุกเข่าลงคำนับแล้วสรรเสริญว่ามีใจสัตย์ซื่อหาผู้เสมอมิได้ หงอจูสู่กับเอียวหลีก็คำนับลามายังที่อยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเพลาเช้า อับหลีออกว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทหารพลเรือน หงอจูสู่จึงว่ากับอับหลีว่า ข้าพเจ้าจะขอกองทัพท่านให้เอียวหลีไปตีเมืองฌ้อแก้แค้นแทนคุณพี่ชายข้าพเจ้าซึ่งหาความผิดมิได้ ฌ้อเพงอ๋องให้ฆ่าเสียนั้น ขอท่านจงกรุณาด้วย อับหลีจึงว่า อันเอียวหลีนั้นรูปร่างดังอิสตรี จะมีฝีมือและความคิดศึกเพียงไร ถ้าไปแพ้ทหารเมืองฌ้อ ทหารเมืองเราก็จะล้มตายความอายก็จะอยู่กับเรา คนทั้งปวงก็จะนินทาว่าหารู้จักใช้คนดีคนชั่วไม่ อนึ่งการบ้านเมืองเราก็ยังหาปกติไม่ เราหาให้ไปไม่ เอียวหลีจึงว่า ท่านก็ได้เป็นใหญ่ขึ้น ทั้งบ้านเมืองก็บริบูรณ์เพราะสติปัญญาหงอจูสู่คิดให้ ซึ่งหงอจูสู่จะขอกองทัพไปตีเมืองฌ้อท่านหาให้ไม่ เราเห็นว่าท่านเป็นคนอกตัญญู หารู้จักคุณผู้ใดไม่ แล้วก็ซ้ำว่ากับอับหลีเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ
อับหลีได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก จึงว่าเอ็งเป็นไพร่มาพูดจาด้วยการบ้านเมืองแล้วว่าหยาบช้าแก่กูให้ได้ความอายแก่ขุนนางทั้งปวง จึงสั่งให้ทหารเอาตัวเอียวหลีไปตัดแขนเสียข้างหนึ่ง แล้วให้จับบุตรภรรยาไปขังไว้ในคุกกับตัวเอียวหลี อับหลีก็ลุกเข้าไปเสียข้างใน ขุนนางทั้งปวงมิได้รู้กลอุบายต่างคนก็แลดูตากันอยู่ หงอจูสู่ก็ลอบไปยังบ้านผู้คุมแล้วสั่งให้ลดราแก่เอียวหลีบ้าง ด้วยเอียวหลีกับเราเป็นเพื่อนรักกัน ถ้าได้ช่องเราจึงจะขอเอียวหลีออกให้พ้นโทษ แล้วหงอจูสู่ก็กลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นนายผู้คุมก็มิได้กักขังเอียวหลีเหมือนอย่างแต่ก่อน เอียวหลีจึงคิดว่าแขนเราแผลก็ค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว ทั้งผู้คุมก็มิได้ดูแลเอาใจใส่จำเราจะคิดไปหาก๋งจูเคงกี๋ คิดแล้วก็หนีไป ผู้คุมครั้นรู้ว่าเอียวหลีหนีไปก็นำเอาความนั้นไปแจ้งกับอับหลี อับหลีรู้ทำเป็นโกรธคาดโทษผู้คุมไว้ จึงสั่งให้เอาบุตรภรรยาเอียวหลีไปตัดศีรษะแล้วให้เอาศพไปเสียบประจานไว้ที่หนทางสามแพร่งหวังจะให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงก๋งจูเคงกี๋
ฝ่ายเอียวหลีหนีออกจากเมืองหงอมาถึงกลางทางพบชายผู้หนึ่งเป็นคนรู้จักกัน ชายคนนั้นจึงถามเอียวหลีว่าท่านจะไปไหน เอียวหลีบอกว่าเราจะไปหาก๋งจูเคงกี๋ ท่านยังรู้บ้างหรือว่าก๋งจูเคงกี๋อยู่แห่งใด ชายผู้นั้นจึงบอกว่าก๋งจูเคงกี๋มาตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองอวด เอียวหลีครั้นแจ้งดังนั้นแล้วก็รีบมาหาก๋งจูเคงกี๋ ณ เมืองอวด ไปบ้านก๋งจูเคงกี๋จึงบอกนายประตูว่า เราชื่อเอียวหลีเป็นบ่าวอับหลีจะขอเข้าไปหาก๋งจูเคงกี๋ นายประตูเข้าไปแจ้งแก่ก๋งจูเคงกี๋ว่าเอียวหลีเป็นบ่าวอับหลีจะเข้ามาหาท่าน ก๋งจูเคงกี๋ก็ให้พาเอาตัวเข้ามาแล้วถามว่า ท่านเป็นบ่าวอับหลี เหตุใดเราจึงไม่รู้จักเล่า เอียวหลีจึงบอกว่า เดิมข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองหงอ สมัครเข้ามาทำราชการด้วยอับหลี เพลาวันหนึ่งหงอจูสู่เข้าไปว่ากับอับหลีว่าจะให้ไปตีเมืองฌ้อ อับหลีหาไปไม่ ข้าพเจ้าช่วยว่ากล่าวจะให้อับหลีไปตีเมืองฌ้อตามคำสั่งหงอจูสู่ว่า อับหลีโกรธจึงให้ตัดแขนข้าพเจ้าเสีย แล้วมิหนำซ้ำเอาข้าพเจ้ากับบุตรภรรยาไปจำไว้ ข้าพเจ้าเจ็บใจจึงหนีมา ภายหลังได้ข่าวว่าฆ่าบุตรภรรยาข้าพเจ้าเสียด้วย ข้าพเจ้าหามีผิดไม่ ได้ความเจ็บแค้นนักจึงหนีมาพึ่งบุญท่าน ขอท่านได้เมตตาข้าพเจ้าด้วย ว่าแล้วก็ทำเป็นร้องไห้ จึงถอดเสื้อออกให้ก๋งจูเคงกี๋ดูเป็นสำคัญ
ก๋งจูเคงกี๋เห็นดังนั้นมีความสงสารเอียวหลีนักจึงว่า อับหลีก็ฆ่าบิดาเราเสีย เรายังคิดแค้นอยู่ ท่านมาอยู่ก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันคิดการแก้แค้นฆ่าอับหลีเสีย เอียวหลีจึงตอบว่า เมื่อท่านจะยกไปกำจัดอับหลีนั้น ข้าพเจ้าจะขอเป็นทัพหน้าท่านไป อันลู่ทางตื้นลึกหนาเบาในเมืองหงอนั้นข้าพเจ้าแจ้งอยู่สิ้น ท่านอย่าวิตกเลย ก๋งจูเคงกี๋ได้ฟังเอียวหลีว่าดังนั้นทำเป็นเห็นด้วย แต่ในใจยังนึกสงสัยอยู่ จึงว่าท่านไปรักษาเสียให้หายปกติก่อนเถิดแล้วจึงค่อยคิดการต่อภายหลัง เอียวหลีคำนับลาออกมา ก๋งจูเคงกี๋ครั้นเอียวหลีออกไปแล้วจึงให้หาคนสนิทเข้ามาสั่งว่า ท่านจงรีบไป ณ เมืองหงอ สืบดูว่าอับหลีให้ลงโทษฆ่าบุตรภรรยาเอียวหลีจริงหรือไม่ คนสนิทคำนับรับคำก๋งจูเคงกี๋แล้วก็รีบไปเมืองหงอเที่ยวสืบทราบตามบ้านราษฎรได้ความว่า อับหลีฆ่าบุตรภรรยาเอียวหลีเสียจริง แล้วก็กลับมาแจ้งความกับก๋งจูเคงกี๋ทุกประการ
ก๋งจูเคงกี๋ครั้นแจ้งความดังนั้นก็สิ้นสงสัยในเอียวหลี จึงให้หาเอียวหลีเข้ามาแล้วถามว่า อับหลีได้หงอจูสู่กับเป๊กพีไปไว้นั้น คนสองคนนี้มีสติปัญญามาก แล้วทแกล้วทหารในเมืองหงอนั้นก็มีมาก ทั้งเสบียงอาหารก็มั่งคั่งบริบูรณ์อยู่ ฝ่ายทแกล้วทหารของเราก็เบาบาง ทำประการใดจึงจะแก้แค้นแทนบิดาเราได้ เอียวหลีจึงตอบว่าเป๊กพีคนนี้เป็นคนมีชื่อเสียงก็จริงอยู่ แต่ซึ่งจะมีสติปัญญาเหมือนว่านั้นหามิได้ หงอจูสู่ดอกเป็นคนมีสติปัญญาอยู่ในเมืองหงอ แต่ขัดเคืองร้าวฉานในใจกันอยู่กับอับหลี ก๋งจูเคงกี๋จึงถามว่า อันหงอจูสู่คนนี้ก็มีความชอบในอับหลี ซึ่งท่านว่าร้าวฉานกันอยู่นั้นด้วยเหตุสิ่งใดเราสงสัยนัก เอียวหลีจึงว่า เดิมหงอจูสู่คนนี้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อ ฌ้อเพงอ๋องคิดฆ่าบิดากับพี่ชายเสีย หงอจูสู่มีความน้อยใจจึงหนีมาทำราชการอยู่แก่อับหลีคิดอ่านให้อับหลีได้บ้านเมือง หมายจะให้อับหลีไปแก้แค้นฌ้อเพงอ๋อง อับหลีก็เฉยเสีย หงอจูสู่จึงขัดเคืองด้วยความข้อนี้ อนึ่งเมื่อข้าพเจ้าหนีอับหลีมา หงอจูสู่สั่งข้าพเจ้าให้มาแจ้งความแก่ท่านว่า ถ้าท่านรับธุระจะไปแก้แค้นเมืองฌ้อให้ หงอจูสู่จะคิดอ่านเป็นไส้ศึกเอาเมืองหงอให้แก่ท่านจงได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าการครั้งนี้เป็นทีทำกินอยู่แล้ว ถ้าท่านเพิกเฉยเสีย นานไปเมื่อหน้าหงอจูสู่กับอับหลีคืนดีกันเข้า การท่านจะมิเสียทีไปหรือ การข้าพเจ้าที่คิดจะแก้แค้นอับหลีก็จะพลอยเสียไปด้วย ถ้าท่านไม่ยกไปตีเมืองหงอแล้ว ข้าพเจ้าก็หาอยู่ไม่ ว่าแล้วเอียวหลีก็ทำเป็นจะเอาศีรษะเข้าโดนเสาตึกให้ตายเสีย ก๋งจูเคงกี๋เห็นดังนั้นคิดว่าจริง ตกใจนักลุกมาห้ามเอียวหลีไว้ จึงว่า ตั้งแต่นี้เราจะเชื่อถ้อยคำท่าน ท่านอย่าตายเสียเลย แล้วก็จูงมือเอียวหลีมานั่งที่สมควร จึงว่า แต่ก่อนนั้นเรายังแคลงท่านอยู่ บัดนี้เราเห็นว่าท่านซื่อตรงต่อเราแล้วควรที่จะไว้ใจได้ ท่านจงไปจัดแจงฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในการรบทั้งบกและเรือให้เสร็จในสามเดือน เราจะยกไปตีเมืองหงอแก้แค้นให้จงได้
เอียวหลีรับคำทำเป็นยินดี แล้วก็มาซ้อมหัดทหารให้ชำนิชำนาญในการรบ ครบสามเดือนแล้วก็เข้าไปบอกกับก๋งจูเคงกี๋ ก๋งจูเคงกี๋แจ้งดังนั้นก็ให้ทหารลงเรือพร้อมกันทุกลำ ก๋งจูเคงกี๋กับเอียวหลีก็ลงเรือลำเดียวกันยกตรงมาเมืองหงอ เอียวหลีก็เร่งคนให้แจวเรือรีบไป เรือทหารทั้งปวงที่ตามก๋งจูเคงกี๋มานั้นหาทันไม่ แล้วเอียวหลีก็แกล้งอุบายว่ากับก๋งจูเคงกี๋ว่า ทแกล้วทหารของท่านหาเต็มใจทำศึกไม่ จึงไม่รีบมาให้ทันเรือท่าน ถ้าข้าศึกรู้ยกมาโจมตีเราจะมิเสียทีหรือ ท่านจงออกไปที่หัวเรือให้ทหารเห็นตัวจะได้รีบแจวมาให้ทัน
ก๋งจูเคงกี๋ได้ฟังดังนั้นไม่ทันคิดก็เห็นจริงด้วยจึงลุกออกไปที่หัวเรือ เอียวหลีก็ถือทวนตามออกไปยืนอยู่ข้างตัวก๋งจูเคงกี๋ เอียวหลีจะทำอันตรายกับก๋งจูเคงกี๋คิดเกรงว่าการจะไม่สำเร็จ ด้วยก๋งจูเคงกี๋มีกำลังมาก ตัวเรามือเดียวเท่านี้ แล้วกำลังก็น้อยเห็นจะสู้มิได้ ขณะนั้นพอพายุพัดกล้าขึ้นเอียวหลียืนอยู่เหนือลมเห็นได้ทีพอลมกระทบพู่ทวนก็สวนแทงก๋งจูเคงกี๋ถูกซอกอกล้มลง ก๋งจูเคงกี๋โกรธก็ลุกขึ้นจับเท้าเอียวหลี เอาศีรษะกดจุ่มลงไปในนํ้าถึงสามหนแล้วเอากลับขึ้นมาวางไว้บนตัก พิเคราะห์ดูรูปร่างเอียวหลีแล้วหัวเราะ
ขณะนั้นทหารในเรือเห็นดังนั้นก็กรูกันมาจะฆ่าเอียวหลีเสีย ก๋งจูเคงกี๋ก็โบกมือห้ามทหารไว้ว่า อย่าทำอันตรายเอียวหลีเลย เอียวหลีคนนี้มีกตัญญูหาผู้เสมอยาก สู้เสียบุตรภรรยาและแขนของตัวก็หาคิดไม่ จงปล่อยให้ไปเมืองหงอเสียเถิด จะได้เป็นขุนนางสืบไป แล้ววางเอียวหลีเสีย ก๋งจูเคงกี๋ก็ชักทวนออกจากอกถึงแก่ความตาย พอเรือทหารทั้งปวงมาถึงพร้อมกันเข้าแจ้งความแล้ว ปรึกษากันว่าจะปล่อยเอียวหลีให้ไปตามคำก๋งจูเคงกี๋สั่งไว้
เอียวหลีได้ฟังดังนั้นก็หายอมไม่ จึงตอบว่า เรามีความชั่วอยู่สามประการ ข้อหนึ่งเราให้ฆ่าบุตรภรรยาเสียมาเอาความชอบ ก็เสียสัตย์ประการหนึ่ง ข้อหนึ่งตัวเราได้เกิดอยู่ในเมืองหงอแล้วกลับคิดฆ่าลูกเจ้าเมืองผู้มีพระคุณเสียนั้น ก็เสียความกตัญญูประการหนึ่ง ข้อหนึ่งเราหารักตัวเราไม่ แขนมีอยู่สองก็ตัดเสียข้างหนึ่ง สู้ลำบากหมายจะทำร้ายท่าน จะคิดด้วยอุบายอย่างอื่นหาได้ไม่ เป็นคนหาสติปัญญามิได้ประการหนึ่ง เป็นความชั่วสามข้อด้วยกัน ว่าแล้วเอียวหลีก็โดดลงไปในนํ้าจะให้ตายเสีย ขณะนั้นพวกทหารก็ช่วยกันลงไปอุ้มเอาเอียวหลีขึ้นมาบนเรือได้ คนทั้งปวงจึงว่ากับเอียวหลีว่า ท่านทำครั้งนี้ก็มีความชอบเป็นอันมาก กลับไปเมืองหงอเถิดจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ท่านจะโดดนํ้าตายเสียไม่ต้องการ เอียวหลีจึงตอบว่า แต่ตัวเรากับบุตรภรรยาเรายังไม่รัก อันยศศักดิ์นั้นเราหารักไม่ แล้วชิงเอากระบี่ที่พวกทหารมาตัดเท้าของตัวให้ขาดทั้งสองข้างและก็เชือดคอตายเสีย
ฝ่ายพวกทหารทั้งปวงจึงปรึกษากันว่า ครอบครัวก็อยู่ในเมืองหงอจำเราจะเอาศพก๋งจูเคงกี๋กับเอียวหลีไปให้กับอับหลี เห็นจะมีบำเหน็จความชอบเป็นอันมาก ครั้นปรึกษาพร้อมใจกันแล้วก็พารีบไปยังเมืองหงอ จึงเอาศพทั้งสองนั้นไปให้อับหลี แล้วแจ้งความที่เอียวหลีคิดอ่านฆ่าก๋งจูเคงกี๋และเอียวหลีฆ่าตัวตายเสียนั้นให้ฟังทุกประการ อับหลีได้ฟังคิดเสียดายเอียวหลีนัก จึงสั่งให้เอาศพเอียวหลีไปฝังไว้ตามธรรมเนียมศพขุนนางแต่ก่อนมา แต่ศพก๋งจูเคงกี๋ที่ฝังไว้ก่อนนั้น แล้วจึงให้รางวัลแก่ทหารทั้งปวงที่กลับมาเป็นอันมาก อับหลีจึงคิดว่าบัดนี้บ้านเมืองเราก็สิ้นเสี้ยนหนามอยู่แล้วจะมีความสุขสืบไป อับหลีก็สั่งให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงขุนนางพร้อมกัน
๗๕
ขณะเมื่อเลี้ยงโต๊ะกันอยู่นั้น หงอจูสู่กับเป๊กพีจึงร้องไห้อ้อนวอนว่าแก่อับหลีว่า บัดนี้บ้านเมืองราบคาบเป็นสุขอยู่เสร็จแล้ว ขอให้ท่านยกไปตีเมืองฌ้อแก้แค้นของข้าพเจ้าให้สำเร็จบ้าง อับหลีจึงว่าวันนี้ยังกำลังเลี้ยงดูกันต่อ เพลาพรุ่งนี้จึงค่อยมาปรึกษากันเถิด ครั้นเลี้ยงโต๊ะกันแล้วหงอจูสู่กับเป๊กพีและขุนนางทั้งปวงก็ลาอับหลีกลับไปบ้าน เพลาเช้าหงอจูสู่กับเป๊กพีก็เข้าไปหาอับหลียังที่ว่าราชการแล้วอ้อนวอนว่า ข้าพเจ้าขอกองทัพไปตีเมืองฌ้อแก้แค้นของข้าพเจ้าให้จงได้ อับหลีจึงว่า ซึ่งท่านจะขอกองทัพครั้งนี้เราก็ไม่ขัด แต่ท่านจะเห็นผู้ใดที่จะเป็นแม่ทัพไปได้ หงอจูสู่เป๊กพีจึงว่า ซึ่งจะเป็นแม่ทัพไปตีเมืองฌ้อนั้น แล้วตามแต่ท่านจะจัดแจงเถิด อับหลีจึงคิดว่าหงอจูสู่กับเป๊กพีเป็นชาวเมืองฌ้อ ถ้าตีเมืองฌ้อได้สมความคิดแล้วก็จะมีจิตกำเริบแข็งเมืองอยู่ที่ไหนจะมาขึ้นแก่เรา คิดดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ หงอจูสู่กับเป๊กพีเห็นดังนั้นจึงว่า ท่านวิตกด้วยเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ทแกล้วทหารรี้พลมาก กลัวจะไม่สมความคิดหรือ
อับหลีจึงว่า เราวิตกด้วยจะไปตีเมืองฌ้อเห็นว่าท่านผู้เดียวจะเอาชัยชนะเมืองฌ้อมิสนิท คิดจะหาผู้มีปัญญาดังท่านให้ช่วยกันคิดอ่านอีกสักคนหนึ่งท่านจะหาได้หรือไม่ หงอจูสู่จึงว่า ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าเห็นอยู่คนหนึ่งชื่อซุ่นบู๊จู๋รู้ตำรากลศึกสิบสามอย่าง หามีผู้ใดจะเสมอมิได้ อยู่ ณ เขาลงฝูปลายแดนเมืองฝ่ายทิศตะวันออก ถ้าได้ซุ่นบู๊จู๋มาเป็นที่ปรึกษาอย่าว่าเมืองฌ้อเลย ถึงหัวเมืองบรรดามีในแผ่นดินก็เห็นจะหาสู้ความคิดซุ่นบู๊จู๋ได้ไม่ อับหลีจึงว่า ถ้าจริงดังนั้นท่านจงไปรับมาให้เถิด หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งจะไปหาตัวมาดังนั้นเห็นซุ่นบู๊จู๋จะไม่มา ท่านจงจัดแจงสิ่งของให้ขุนนางไปเชิญซุ่นบู๊จู๋โดยคำนับจึงจะได้ อับหลีก็จัดสิ่งของมอบให้หงอจูสู่ หงอจูสู่ก็ลาขึ้นเกวียนรีบไปถึงบ้านซุ่นบู๊จู๋เอาสิ่งของเข้าไปให้ซุ่นบู๊จู๋ แล้วทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม
ซุ่นบู๊จู๋จึงถามหงอจูสู่ว่า ท่านมาหาเรานี้ด้วยธุระสิ่งใด หงอจูสู่จึงว่า เจ้าเมืองหงอแจ้งว่าท่านมาอยู่ที่นี่ จะใคร่รู้จักกับท่านจึงใช้ข้าพเจ้าเอาสิ่งของทั้งปวงออกมาคำนับ หวังจะเชิญท่านเข้าไปในเมือง ซุ่นบู๊จู๋หัวเราะแล้วจึงว่า เราเป็นคนชาวบ้านป่าไม่รู้ขนบธรรมเนียม ซึ่งจะให้ไปอยู่แก่อับหลีนั้นยังมิได้ หงอจูสู่จึงว่า เจ้าเมืองหงอกำชับสั่งมาให้ข้าพเจ้าอ้อนวอนท่านให้เข้าไปให้จงได้ ซึ่งท่านจะมิไปนั้นข้าพเจ้าก็จะมีความผิด ท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด ซุ่นบู๊จู๋ก็ยินยอม หงอจูสู่มีความยินดีจึงเชิญซุ่นบู๊จู๋ให้ขึ้นเกวียนพาเข้าไปหาอับหลี อับหลีเห็นหงอจูสู่พาซุ่นบู๊จู๋เข้ามาก็ลงไปต้อนรับซุ่นบู๊จู๋พาเข้าไปนั่งในที่อันสมควรต่างคำนับกัน แล้วอับหลีจึงว่าแก่ซุ่นบู๊จู๋ว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาลือว่าท่านมีตำราศึกสิบสามอย่างแยบคายนัก ข้าพเจ้าจะขอเรียนวิชาของท่านจึงให้หงอจูสู่ออกไปเชิญท่านเข้ามา
ซุ่นบู๊จู๋ได้ฟังดังนั้นก็เอาตำราศึกสิบสามอย่างส่งให้หงอจูสู่อ่านให้เจ้าเมืองหงอฟัง เจ้าเมืองหงอฟังแล้วจึงว่า ตำราอันนี้แยบคายลึกซึ้งยากยิ่งนัก แต่รี้พลในเมืองเรายังน้อยเห็นจะทำตามตำราท่านได้แล้วหรือ ซุ่นบู๊จู๋จึงว่าท่านอย่าวิตกเลย แต่เป็นคนมีฝีมือแล้ว ถึงผู้หญิงผู้ชายก็หัดทำศึกได้เหมือนกัน เจ้าเมืองหงอได้ฟังก็ตบมือหัวเราะแล้วจึงว่า ท่านอาจารย์ว่านั้นข้าพเจ้าไม่เห็นสม แต่โบราณกี่ชั่วแผ่นดินมาแล้วยังหาได้ยินว่าจะใช้หญิงให้ทำการศึกได้ไม่ ซุ่นบู๊จู๋จึงตอบว่า ท่านมิเชื่อข้าพเจ้าแล้ว จงจัดหญิงคนใช้มาให้ข้าพเจ้าสามร้อยคน ถ้าข้าพเจ้าหัดใช้การศึกมิได้แล้ว ท่านจึงเอาโทษแก่ข้าพเจ้าเถิด เจ้าเมืองหงอได้ฟังดังนั้นคิดจะใคร่ลองดู จึงจัดหญิงมาให้ซุ่นบู๊จู๋สามร้อยคน ซุ่นบู๊จู๋จะใคร่ดูใจเจ้าเมืองหงอจึงว่า อันคนของท่านยังไม่กลัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะฝึกใช้ยาก จะขอภรรยาของท่านสักคนสองคนที่เคยใช้สอยกันมา เป็นนายกองบังคับจึงจะได้ เจ้าเมืองหงอก็ให้นางจอกี๋นางอิวกี๋ภรรยาน้อยที่รักนั้นมาให้แก่ซุ่นบู๊จู๋ทั้งสองคน แล้วซุ่นบู๊จู๋ขอธงอาชญาสิทธิ์สำหรับทัพ กับคนที่จะถือกฎหมายและนายบัญชีสองคนกับพวกทหารสำหรับจะใช้สอยนั้น อับหลีก็ยอมให้ซุ่นบู๊จู๋ทุกประการ แล้วซุ่นบู๊จู๋จึงสั่งให้นางจอกี๋เป็นนายกองฝ่ายซ้าย ให้นางอิวกี๋เป็นนายกองฝ่ายขวา ให้แต่งตัวมาตามอย่างทหารแล้วสั่งว่า ถ้าผู้ใดยืนอยู่ที่ไหนก็ให้ยืนอยู่ที่นั่น เมื่อซ้อมหัดอยู่แล้วอย่าให้พูดจากัน อนึ่งเราว่าสิ่งใดก็ให้ทำตามถ้อยคำเรา แม้นใครขัดขืนจะเอาโทษตามอาชญาทัพ ครั้นเพลาเช้าซุ่นบู๊จู๋ก็พาคนทั้งปวงมายังที่ซ้อมหัดทหาร
อับหลีกับขุนนางทั้งปวงก็ออกไปนั่งดูอยู่บนหอสูง ซุ่นบู๊จู๋จึงให้คนสำหรับสั่งการเอาธงเหลืองไปส่งให้นางจอกี๋ นางอิวกี๋ถือยืนอยู่ข้างหน้า หญิงทั้งปวงนั้นให้แบ่งเป็นหมวดละหกสิบคนยืนเป็นลำดับอยู่เบื้องหลังแล้วสั่งว่า ถ้าจะเดินไล่หนีหยุดยั้งประการใด ก็ให้สังเกตฟังเสียงกลองสัญญาเป็นสำคัญ แล้วให้หญิงกองนั้นหมอบลงอยู่ในสนามหัด ซุ่นบู๊จู๋จึงให้สัญญาแก่หญิงทั้งปวงว่า ถ้าเราจะสั่งประการใดก็ให้ทำตาม ถ้าตีกลองขึ้นทีหนึ่งให้ยืนขึ้นพร้อมกันทั้งสองกอง ถ้าตีสองครั้งก็ให้กองซ้ายวิ่งมากองขวา กองขวาวิ่งไปกองซ้าย ถ้าสามครั้งให้เงื้ออาวุธทำการรบ ถ้าตีม้าล่อขึ้นแล้ว ให้ถอยคืนมาที่ของตัวตามตำแหน่ง
ฝ่ายหญิงสามร้อยคนได้ฟังดังนั้นก็ปิดปากหัวเราะ ผู้ตีกลองนั้นก็ตีกลองขึ้น หญิงสามร้อยนั้นก็ยืนขึ้นบ้างนั่งอยู่บ้าง หาพร้อมเพรียงกันไม่ คนตีกลองก็บอกแก่ซุ่นบู๊จู๋ ซุ่นบู๊จู๋ยืนขึ้นแล้วร้องว่า คนทั้งปวงมิได้พร้อมกันดังนี้ก็เพราะเห็นว่าเรายังสั่งไม่สิทธิ์ขาด ก็ให้คนผู้สำหรับสั่งนั้นร้องกำชับสั่งใหม่ แล้วให้ตีกลองสัญญาขึ้น ฝ่ายหญิงทั้งปวงก็ยืนขึ้นแล้วหัวเราะกัน ซุ่นบู๊จู๋เห็นดังนั้นก็ถลกแขนเสื้อขึ้นเข้าตีกลองเอง แล้วร้องสั่งไปใหม่ นางจอกี๋ นางอิวกี๋กับหญิงสามร้อยก็พากันหัวเราะอื้ออึงขึ้น มิได้ทำตามบังคับซุ่นบู๊จู๋ ซุ่นบู๊จู๋เห็นดังนั้นโกรธนัก ก็ทิ้งไม้กลองลงแล้วร้องถามผู้ปรึกษาโทษว่า แม่ทัพและนายกองผู้จะทำศึกบังคับบัญชาไม่สิทธิ์ขาด จะเอาโทษแก่ผู้ใดจึงควร ผู้ปรึกษาโทษจึงว่า ทแกล้วทหารไม่ยอมอยู่ในบัญชาแม่ทัพให้โทษถึงสิ้นชีวิต ซุ่นบู๊จู๋จึงว่า อันรี้พลนั้นมากนักยากที่จะทำโทษให้สิ้นได้ จงเอาตัวนางจอกี๋นางอิวกี๋ซึ่งเป็นนายกองไปฆ่าเสียตามอาชญาศึกให้เป็นเยี่ยงอย่างไว้ ทหารทั้งปวงก็จับเอาตัวนางจอกี๋นางอิวกี๋ไปมัดไว้จะฆ่าเสีย
เจ้าเมืองหงอนั่งดูซุ่นบู๊จู๋ซ้อมหัดผู้หญิงอยู่บนหอคอย เห็นซุ่นบู๊จู๋ให้ทหารจับนางจอกี๋นางอิวกี๋ไปมัดไว้จะฆ่าเสียก็มีความวิตกนัก จึงเอาธงสำคัญส่งให้เป๊กพีแล้วว่า ท่านจงบอกแก่ซุ่นบู๊จู๋เถิด ซึ่งแยบคายกลศึกของซุ่นบู๊จู๋นั้นดีอยู่แล้ว แต่นางจอกี๋นางอิวกี๋เป็นหญิงไม่เคยในการศึกแล้วเป็นที่รักของเรา ผิดโทษถึงตาย ท่านจงไว้ชีวิตสักครั้งหนึ่งเถิด เป๊กพีรับธงจากหงออ๋อง วิ่งมาบอกซุ่นบู๊จู๋ตามคำเจ้าเมืองหงอสั่ง ซุ่นบู๊จู๋จึงว่าอันการศึกสงครามนั้นจะทำเป็นเล่นนั้นอยู่มิได้ เจ้าเมืองหงอก็ให้อาญาสิทธิ์แก่เราเป็นแม่ทัพจัดแจงการศึกปราบปรามทแกล้วทหารสิทธิ์ขาดแล้ว และจะกลับถอนคืนคำขอนางจอกี๋นางอิวกี๋ไว้นั้นมิควร ถึงเจ้าเมืองหงอจะว่ากล่าวโทษเคืองเราประการใดก็ตามเถิด แล้วก็สั่งทหารให้ตัดศีรษะนางจอกี๋นางอิวกี๋เสีย
บรรดาหญิงสามร้อยเห็นก็กลัวเกรงซุ่นบู๊จู๋ ซุ่นบู๊จู๋ก็เลือกเอาสาวใช้ในพวกสามร้อยนั้น เป็นนายกองแทนนางจอกี๋นางอิวกี๋หัดไปใหม่ แล้วก็สั่งให้ตีกลองขึ้น หญิงทั้งหลายนั้นก็ยืนขึ้นพร้อมกัน ตีกลองขึ้นสองครั้ง กองซ้ายก็วิ่งไปกองขวา กองขวาก็วิ่งไปอยู่กองซ้าย ครั้นตีกลองขึ้นสามครั้ง ก็เงื้ออาวุธขึ้นจะรบ ครั้นตีม้าล่อสัญญาขึ้นต่างคนก็กลับมายืนที่ตามเดิม
ซุ่นบู๊จู๋เห็นหญิงสามร้อยหัดเพลงรบพร้อมเพรียงชำนิชำนาญแล้วจึงให้คนไปบอกแก่เจ้าเมืองหงอว่า หญิงสามร้อยซึ่งได้มาหัดรบนั้นได้ชำนาญการดีแล้ว เจ้าเมืองหงอได้ฟังดังนั้นคิดอาลัยถึงนางจอกี๋นางอิวกี๋ผู้ตายนั้นยิ่งนัก ก็สั่งให้เอาศพไปฝัง ณ เขาฮวยซัวแล้วให้ปลูกศาลขึ้นไว้ตั้งชื่อศาลว่าไอกี๋ เจ้าเมืองหงอนึกขัดเคืองซุ่นบู๊จู๋คิดจะไม่เอาไว้ใช้สอยสืบไป หงอจูสู่รู้ในกิริยาจึงว่าแก่เจ้าเมืองหงอว่า อันการศึกเป็นการสำคัญนัก ซุ่นบู๊จู๋แกล้งฆ่านางทั้งสองคนเสียคิดจะดูใจท่าน ประการหนึ่ง จะไว้สง่าแก่ทหารทั้งปวงให้เห็นว่าสิทธิ์ขาด จึงจะคิดกลัวเกรงอยู่ในบังคับบัญชาแม่ทัพนายกองเป็นตัวอย่างสืบไป และท่านจะมารักนางทั้งสองคนยิ่งกว่าเมืองฌ้ออีกหรือ อันหญิงรูปงามพอจะหาได้ แม่ทัพซึ่งมีสติปัญญาดังซุ่นบู๊จู๋นั้นหายาก และท่านจะเห็นแก่นางจอกี๋นางอิวกี๋นั้นมิชอบ หงออ๋องได้ฟังหงอจูสู่ว่าดังนั้นก็คิดได้ จึงตั้งให้ซุ่นบู๊จู๋เป็นเสียงจงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่
ซุ่นบู๊จู๋ก็คิดจัดแจงกองทัพและเสบียงเตรียมไว้เป็นอันมาก หงอจูสู่จึงไปถามซุ่นบู๊จู๋ว่า ซึ่งท่านว่าจะกำหนดให้ยกกองทัพไปตีเมืองฌ้อนั้นเมื่อใด ซุ่นบู๊จู๋จึงว่า เอียมอีเจ๊กหยองซึ่งเป็นเสี้ยนหนามต่อแผ่นดินเมืองหงอ บัดนี้ไปอาศัยอยู่เมืองสิวคนหนึ่ง เมืองจองอู๋คนหนึ่ง จำจะคิดไปจับตัวเอียมอีเจ๊กหยองมาฆ่าเสียก่อนจึงจะสิ้นห่วงหลัง ถึงจะยกไปตีเมืองฌ้อก็เป็นการหน้าเดียวคิดทำได้ถนัด หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงไปบอกแก่เจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอจึงว่า อันเมืองสิวเมืองจองอู๋ สองเมืองนี้เป็นแต่เมืองเล็กน้อย จะยกทัพไปทำไมให้ป่วยการรี้พล แต่มีหนังสือเราไปให้เจ้าเมืองทั้งสองจับตัวเอียมอีเจ๊กหยองส่งมาให้ก็จะได้ แล้วเจ้าเมืองหงอก็ใช้ทหารสองคนถือหนังสือแยกกันไปเมืองสิวคนหนึ่ง เมืองจองอู๋คนหนึ่ง ฝ่ายเจ้าเมืองสิว เจ้าเมืองจองอู๋แจ้งในหนังสือเจ้าเมืองหงอดังนั้น ครั้นจะจับเอียมอีเจ๊กหยองส่งไปให้เจ้าเมืองหงอก็จะฆ่าเสียคิดสงสาร ก็ลอบบอกขุนนางไปแนะให้เอียมอีเจ๊กหยองหนีไปให้พ้นเมือง แล้วเจ้าเมืองสิวเจ้าเมืองจองอู๋เอาความซึ่งเอียมอีเจ๊กหยองหนีไปนั้นบอกแก่ผู้ถือหนังสือ ผู้ถือหนังสือก็กลับไป
ฝ่ายเอียมอีเจ๊กหยองครั้นได้แจ้งความตามเจ้าเมืองสิวเจ้าเมืองจองอู๋ให้ขุนนางมาบอก เจ๊กหยองก็หนีออกจากเมืองจองอู๋ เอียมอีก็หนีออกจากเมืองสิว พอมาบรรจบกันที่ทางร่วมพากันไปอยู่เมืองฌ้อเข้าหาฌ้อเจียวอ๋อง เล่าความให้ฌ้อเจียวอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องดีใจนัก จึงคิดว่าเอียมอีเจ๊กหยองมีความพยาบาทอยู่กับเจ้าเมืองหงอเป็นอันมากจะเกลี้ยกล่อมไว้ใช้เห็นจะได้ราชการ แล้วสั่งให้เอียมอีเจ๊กหยองเป็นนายทหารออกไปอยู่ ณ บ้านซูเสียซ้อมหัดทหารทั้งปวง
ฝ่ายทหารเมืองหงอสองคนซึ่งถือหนังสือไปเมืองสิวเมืองจองอู๋นั้นกลับมาก็เอาความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองหงอว่า เจ้าเมืองสิวเจ้าเมืองจองอู๋บอกว่าเอียมอีเจ๊กหยองหนีไปจากเมืองแล้ว เจ้าเมืองหงอได้ฟังก็โกรธจึงสั่งซุ่นบู๊จู๋จัดกองทัพไปตีเมืองสิว เจ้าเมืองสิวรู้ว่าเจ้าเมืองหงอยกมาตกใจนัก ก็หนีไปอยู่เมืองฌ้อ เจ้าเมืองหงอก็ให้ซุ่นบู๊จู๋จัดทหารเข้ารักษาเมืองสิวไว้ แล้วยกทัพไปตีเมืองจองอู๋จับเจ้าเมืองจองอู๋ได้ ได้ความว่าเอียมอีเจ๊กหยองไปอยู่ซูเสีย ก็รีบยกกองทัพไปตีซูเสียปลายแดนเมืองฌ้อ จับเอียมอีเจ๊กหยองได้ฆ่าเสียทั้งสองคน เจ้าเมืองหงอก็ปรึกษาซุ่นบู๊จู๋ว่า จะยกกองทัพตีเข้าไปให้ถึงเมืองฌ้อทีเดียว ท่านจะเห็นประการใด ซุ่นบู๊จู๋จึงว่า ทแกล้วทหารเราก็อิดโรยกันอยู่แล้ว เรายกกลับไปเมืองก่อนเถิด เจ้าเมืองหงอเห็นชอบด้วยก็สั่งให้ยกทัพกลับมาเมือง แล้วคิดอ่านปรึกษากันกับขุนนางทั้งปวงด้วยจะไปตีเมืองฌ้อ
หงอจูสู่จึงว่า ข้าพเจ้าคิดจะแบ่งทหารเป็นสามกองผลัดเปลี่ยนกันยกไปตีด่านเมืองฌ้อเนืองๆ ถ้าทัพเมืองฌ้อยกออกมารบ เราก็จะทำล่ากลับมาเมืองเรา ทัพเมืองฌ้อเห็นทัพเมืองเรากลับมาแล้วก็จะกลับไปเมืองบ้าง เราจะผลัดเปลี่ยนกันยกไปรบกวน อย่าให้พวกเมืองฌ้อทำไร่นาหากินได้จนกว่าทหารรี้พลจะร่วงโรยลง ได้ท่วงทีแล้วเราจึงจะยกทัพใหญ่ไปตีเมืองฌ้อเห็นจะสมความคิดเป็นมั่นคง เจ้าเมืองหงอได้ฟังหงอจูสู่ว่าเห็นชอบด้วย ก็ให้แบ่งรี้พลออกเป็นสามกองผลัดกันยกไปรบกวนเมืองฌ้อมิให้เป็นสุข
ฝ่ายอับหลีนั้นมีลูกสาวคนหนึ่งชื่อนางเซงเง็ก อับหลีมีความรักใคร่ยิ่งนัก วันหนึ่งอับหลีนั่งเสพสุราอยู่ข้างใน จงโพ่ทำปลาตัวใหญ่เข้าไปให้อับหลีกินมีรสยิ่ง นึกคิดถึงเซงเง็กผู้ลูกสาว ก็ให้แบ่งเอาปลานั้นไปให้แก่นางเซงเง็ก นางเซงเง็กเห็นจึงว่าบิดาหารักเราไม่ แกล้งเอาปลาเป็นเดนมาให้แก่เรา เราได้ความอัปยศแก่คนทั้งปวง นางเซงเง็กน้อยใจนักก็ร้องไห้เข้าไปในห้องเอาเชือกผูกคอถึงแก่ความตาย คนใช้ก็วิ่งมาบอกแก่อับหลี อับหลีตกใจก็ร้องไห้ด้วยความอาลัยนางเซงเง็กผู้ลูกยิ่งนัก แล้วก็ให้จัดแจงเอาศพนางเซงเง็กไปฝังไว้ ณ ประตูเซียงหมึงทิศตะวันตก แล้วเอาเงินทองแก้วแหวนกับกระบี่พวนเท้งอันเป็นที่รักของอับหลีไปฝังลงไว้ด้วย แล้วให้จับเอาไพร่บ้านเมืองหมื่นคนไปฝังล้อมศพนางเซงเง็กไว้ แล้วอับหลีจึงว่า ลูกเราจะตายก็มิได้ไปแต่ผู้เดียว มีคนไปด้วยถึงหมื่น ถึงตายไปก็มีความสุขอยู่เหมือนเมื่อยังมีชีวิตอยู่เหมือนกัน ฝ่ายราษฎรซึ่งบุตรภรรยาพี่น้องไปพลอยตายด้วยนางเซงเง็กนั้นได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก แต่ไม่นินทาว่ากล่าวได้ด้วยกลัวอับหลีอยู่
ขณะนั้นฌ้อเจียวอ๋องเจ้าเมืองฌ้อนอนอยู่บนเตียง ครั้นตื่นขึ้นแลเห็นกระบี่เล่มหนึ่งวางอยู่ข้างที่นอนก็คิดประหลาดใจนัก ครั้งรุ่งขึ้นเช้าก็ถือกระบี่ออกมานั่ง ณ ที่ว่าราชการ ให้หาห้องหูจือซึ่งเป็นช่างอาวุธนั้นเข้ามาแล้วส่งกระบี่ซึ่งได้นั้นให้ดู ห้องหูจือเห็นกระบี่ก็จำได้ จึงถามฌ้อเจียวอ๋องว่ากระบี่เล่มนี้ท่านได้มาแต่ไหน ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่า คืนนี้เรานอนในที่นอน ตื่นขึ้นเห็นกระบี่เล่มนี้วางอยู่ข้างที่นอน หารู้ว่าผู้ใดเอามาไว้ไม่ ของอันนี้จะดีหรือชั่วประการใด ห้องหูจือจึงว่า กระบี่เล่มนี้ชื่อจิมหลู เกิดแต่ครั้งเจ้าเมืองอวดให้เกียวจือช่างกระบี่เมืองหงอมาทำห้าเล่ม เจ้าเมืองอวดให้แก่อีมุยเจ้าเมืองหงอสามเล่ม ชื่ออิวตึ้งเล่มหนึ่ง พวนเท้งเล่มหนึ่ง จิมหลู เล่มหนึ่ง ได้ต่อกันมาจนถึงอับหลี อับหลีได้เอาอิวตึ้งนั้นแทงอ๋องเหลียวถึงแก่ความตายแล้วหาเอาออกใช้ไม่ พวนเท้งนั้นอับหลีฝังไว้กับศพนางเซงเง็ก แต่จิมหลูเล่มเดียวนี้หาได้ใช้ทำสิ่งใดไม่ อันกระบี่จิมหลูนี้ทำด้วยทองทั้งห้า ถ้าชักออกจากฝักมีสีดุจฟ้าแลบ ถ้าเหน็บไว้กับตัวเป็นสง่าแก่คน ถ้าแม้นเจ้าเมืองทำให้ผิดประเพณีแล้ว กระบี่ก็หนีออกจากเมือง ถ้าตกไปอยู่เมืองใด เมืองนั้นก็จะยั่งยืนมีความสุขสืบไป ซึ่งกระบี่มาจากเมืองหงอนั้น เพราะอับหลีฆ่าอ๋องเหลียวเสียขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน แล้วซ้ำเอาไพร่บ้านพลเมืองไปฝังกับลูกสาวหมื่นหนึ่งให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน กระบี่จึงหาอยู่ด้วยไม่ มาอยู่เมืองนี้ก็เพราะบุญของท่าน ท่านจงรักษาไว้ให้ดีเถิด บ้านเมืองจะอยู่เย็นเป็นสุข ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นรักกระบี่นัก ก็เอาไว้ถือสำหรับมืออยู่มิได้ขาด แล้วประกาศแก่ไพร่บ้านพลเมืองให้รู้ทั่วกันว่า เทวดาเอากระบี่จิมหลูมาให้
ฝ่ายอับหลีเจ้าเมืองหงอเห็นกระบี่จิมหลูหายไปคิดเสียดายนักก็ให้คนไปเที่ยวค้นหามิได้พบ มีคนมาบอกว่ากระบี่จิมหลูตกไปอยู่เมืองฌ้อ เจ้าเมืองหงอจึงว่า ซึ่งกระบี่เราตกไปอยู่เมืองฌ้อนั้น ดีร้ายฌ้อเจียวอ๋องจะติดสอยให้คนสนิทในเราลักเอาไปให้เป็นมั่นคง ก็ให้ทหารจับตัวคนซึ่งใช้สอยสนิทนั้นไปฆ่าเสียสามสิบคน แล้วจึงให้หงอจูสู่ ซุ่นบู๊จู๋ เป๊กพี สามนายเกณฑ์ทัพยกไปตีเมืองฌ้อ แล้วใช้ให้คนไปขอกองทัพเจ้าเมืองอวดให้ยกมาบรรจบช่วย เจ้าเมืองอวดได้แจ้งดังนั้นจึงปรึกษากับขุนนางว่า อันเมืองเรากับเมืองฌ้อนี้รักใคร่เป็นไมตรีกันมายืดยาว ยังหามีข้อร้าวฉานแก่กันไม่ และซึ่งจะยกกองทัพไปช่วยเจ้าเมืองหงอตีเมืองฌ้อนั้นมิควร เจ้าเมืองอวดก็หาไปไม่
ฝ่ายหงอจูสู่ ซุ่นบู๊จู๋ เป๊กพี สามนายกองซึ่งยกกองทัพไปนั้นครั้นถึงปลายแดนเมืองฌ้อก็ตีได้ซิมอิบลกอิบ แล้วก็เข้าตั้งอยู่คอยกองทัพหาเห็นอุดหนุนเพิ่มเติมมาไม่ ก็ล่าทัพกลับไปเมือง แจ้งความกับเจ้าเมืองหงอตามซึ่งได้ทำนั้นทุกประการ อับหลีนั้นครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองอวดหายกกองทัพไปช่วยทำการแก้แค้นเมืองฌ้อไม่ ก็คิดจะไปตีเมืองอวด จึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง ซุ่นบู๊จู๋จึงห้ามว่า ข้าพเจ้าเห็นดาวประจำเมืองอวดยังสุกใสอยู่ ซึ่งจะยกไปตีเมืองอวดนั้นเห็นไม่ได้ ข้าพเจ้าเกรงจะมีเหตุภายหลัง แล้วข้อหนึ่งรี้พลเราซึ่งยกไปตีซิมอิบพึ่งกลับมายังอิดโรยอยู่ อับหลีได้ฟังดังนั้นหาเชื่อฟังถ้อยคำซุ่นบู๊จู๋ไม่ ก็สั่งให้จัดกองทัพยกไปตีเมืองอวด ครั้นเดินทัพไปถึงพิกลี้ปลายแดนเมืองอวดก็สั่งให้ทหารตีเข้าไปโดยกำลังโกรธ
ฝ่ายหยุนเสียวเจ้าเมืองอวดรู้ว่าทัพเมืองหงอยกมาตีปลายแดนก็เกณฑ์กองทัพออกมารบทานกำลังทัพเมืองหงอมิได้ ก็ถอยทัพกลับไปรักษาเมือง กองทัพเมืองหงอก็กวาดเอาครอบครัวข้าวของที่พิกลี้นั้นได้เป็นอันมาก อับหลีก็ให้เลิกทัพกลับมาเมือง ฝ่ายซุ่นบู๊จู๋จึงลอบบอกแก่หงอจูสู่ว่า ท่านคอยดูไปเถิดยังอีกสิบสี่ปี เมืองหงอจะเสียแก่เมืองอวด หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นก็นิ่งไว้แต่ในใจ ด้วยยังไม่เชื่อในถ้อยคำซุ่นบู๊จู๋เป็นแน่ ขณะนั้นอับหลีได้เป็นหงออ๋องเจ้าเมืองหงอได้ห้าปี
ฝ่ายลงเหียขุนนางเมืองฌ้อ ตั้งแต่หงอจูสู่ ซุ่นบู๊จู๋ เป๊กพียกทัพมาตีซิมอิบลกอิบไปได้ก็มีความขัดเคืองยิ่งนัก คิดจะทำตอบแทนแก้มือบ้าง จึงจัดกองทัพเรือเป็นอันมากยกมาตีปลายแดนเมืองหงอ ชาวด่านก็เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอก็ให้หงอจูสู่ซุ่นบู๊จู๋ยกทัพเรือออกมารบด้วยทัพเมืองฌ้อเป็นสามารถ ลงเหียเห็นจะสู้มิได้ก็ล่าทัพกลับไปเมือง
พวกเมืองหงอจับเซียนหงวนทหารเมืองฌ้อได้คนหนึ่ง ครั้นลงเหียหนีไปแล้วก็ถอยกองทัพกลับมาเมือง เอาความซึ่งทำศึกมีชัยแก่ลงเหียนั้นเข้าไปแจ้งแก่อับหลี อับหลีจึงว่า ซึ่งท่านตีลงเหียแตกไปครั้งนี้ก็เป็นความชอบอยู่แล้ว แต่ศึกได้ทีถึงเพียงนี้ ถ้าติดตามไปจับเอาตัวลงเหียให้ได้ เราจะขอบใจท่านทั้งสองยิ่งนัก หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งจะฆ่าลงเหียและเจ้าเมืองฌ้อนั้นข้าพเจ้าคิดอยู่เช้าเย็นมิได้ขาด ซึ่งศึกได้ทีและข้าพเจ้าปล่อยให้ลงเหียกลับไปครั้งนี้ เพราะได้ข่าวว่าลงเหียเป็นคนโลภ มีแต่จะเบียดเบียนหัวเมืองทั้งปวงให้ได้ความเดือดร้อน นานไปต่างคนก็จะคิดเอาใจออกห่าง และจะฆ่าลงเหียเสียนั้น เหมือนช่วยทำนุบำรุงเมืองฌ้อให้ยั่งยืนต่อไป อับหลีได้ฟังหงอจูสู่ว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ซุ่นบู๊จู๋ไปซ้อมหัดทแกล้วทหารตระเตรียมไว้ให้พร้อม
ขณะนั้นหัวเมืองทั้งปวงได้ยินข่าวเล่าลือปรากฏไปว่าเทวดาเอากระบี่จิมหลูอันเป็นของวิเศษมาให้แก่ฌ้อเจียวอ๋อง ครั้งนั้นต่างคนก็คิดเกรงกลัวตกแต่งข้าวของมาคำนับฝากตัวฌ้อเจียวอ๋องเป็นอันมาก ฝ่ายเจ้าเมืองชัวมีถ้วยศิลาหยกคู่หนึ่ง เสื้อขนหนูเงินสองผืน เป็นของรักของเจ้าเมืองชัว จึงแบ่งเอาสิ่งละอย่างไปเป็นกำนัลคำนับฌ้อเจียวอ๋อง ณ เมืองฌ้อ ลงเหียขุนนางผู้ใหญ่เมืองฌ้อเห็น จึงให้คนไปว่ากับเจ้าเมืองชัวว่า ถ้วยศิลาหยกกับเสื้อขนหนูเงินเช่นเอาไปให้กับฌ้อเจียวอ๋องนั้นจะใคร่ได้บ้าง เจ้าเมืองชัวจึงว่า ของเรายังเหลืออยู่สิ่งละอย่าง จะเอาไว้สำหรับตัวซึ่งจะให้ไปนั้นไม่ได้ คนใช้ก็มาบอกลงเหียตามถ้อยคำเจ้าเมืองชัว ลงเหียคิดขัดเคืองแต่มิได้ออกปาก พอเจ้าเมืองถังมาคำนับเจ้าเมืองฌ้อ มีม้าขาวเทียมเกวียนมาคู่หนึ่งมีฝีเท้า รูปงามใหญ่สูงมีกำลังมาก ลงเหียเห็นก็คิดรักจะใคร่ได้จึงให้คนไปขอเจ้าเมืองถัง เจ้าเมืองถังไม่ให้ ลงเหียก็คิดพยาบาท ครั้นเจ้าเมืองชัวเมืองถังจะลากลับไปเมือง ลงเหียจึงไปยุแก่ฌ้อเจียวอ๋องว่า เจ้าเมืองชัวเจ้าเมืองถังสองคนนี้เป็นคนไม่ตรง ถ้าท่านปล่อยให้กลับไปเมืองแล้วก็คงจะเข้าด้วยเมืองหงอที่ไหนจะกลับมาขึ้นอยู่กับเรา ท่านอย่าปล่อยให้ไปเลย ฌ้อเจียวอ๋องก็เชื่อด้วยคิดว่าลงเหียเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไหนจะเก็บเอาความเท็จมาว่า จึงสั่งให้ทหารเอาตัวเจ้าเมืองชัวเจ้าเมืองถังไปคุมไว้ แล้วให้ทหารพันหนึ่งผลัดเปลี่ยนกันรักษา
ฝ่ายบุตรเจ้าเมืองถัง แต่คอยบิดาถึงสามปีหาเห็นกลับมาเมืองไม่ มีความสงสัยนัก จึงให้กองซุ่นเตียกไปตามบิดา ณ เมืองฌ้อ ฟังดูเหตุผลร้ายดีประการใดบ้าง ครั้นกองซุ่นเตียกไปถึงเมืองฌ้อแล้วก็ตรงเข้าไปหาเจ้าเมืองถัง บอกเจ้าเมืองถังว่าบุตรของท่านใช้ข้าพเจ้ามาตาม เป็นไรท่านจึงไม่กลับไปเมือง ยังเกี่ยวข้องอยู่ด้วยธุระประการใดหรือ เจ้าเมืองถังก็เล่าความแต่ต้นจนต้องมาคุมอยู่นั้นให้กองซุ่นเตียกฟังทุกประการ กองซุ่นเตียกจึงว่า ท่านรักม้ายิ่งกว่าตัวอีกเล่า จนต้องมาคุมอยู่ถึงเพียงนี้ ท่านจงเอาม้าไปให้ลงเหียเสียเถิด จะได้พากันกลับไปบ้านเมือง เจ้าเมืองถังจึงว่า อันม้าสองตัวนี้เรารักเสมอชีวิต แต่ฌ้อเจียวอ๋องเรายังไม่ให้ และจะมาให้กับลงเหียนั้น ไปข้างหน้าก็จะเคยใจข่มเหงเอาเนืองๆ กองซุ่นเตียกได้ฟังดังนั้น ครั้นจะว่าหนักไปก็กลัวเจ้าเมืองถังจะขัดเคือง จึงมาลอบปรึกษากับนายม้าว่า นายเรารักม้ายิ่งกว่าบุตรภรรยาและบ้านเมือง ถ้ามิให้ม้าแก่ลงเหียแล้วที่ไหนจะได้กลับไป เราคิดว่าจะลักเอาม้าสองตัวนี้ไปให้ลงเหีย แต่พอให้นายเราพ้นโทษได้กลับไปเมือง เมื่อนายเราจะโกรธว่าเราล่วงเกินจะเอาโทษประการใดก็ตามเถิด นายม้าก็เห็นด้วย จึงไปจูงเอาม้าขาวสองตัวมาให้กองซุ่นเตียก กองซุ่นเตียกก็เอาไปให้แก่ลงเหียแล้วบอกว่า นายข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่มีนํ้าใจโอบอ้อมอารีจะเป็นที่พึ่งแก่ผู้น้อย จึงให้ข้าพเจ้าเอาม้ามาคำนับขอบุญท่านช่วยให้ได้กลับไปเมือง
ลงเหียได้ม้าสมความคิดมีความยินดีก็รับคำกองซุ่นเตียก ครั้นรุ่งขึ้นเพลาเช้า ลงเหียก็เข้าไปว่ากับฌ้อเจียวอ๋องว่า อันเจ้าเมืองถังซึ่งให้คุมไว้นั้นข้าพเจ้าคิดเห็นว่า หัวเมืองทั้งปวงจะครหานินทาได้ แล้วเมืองถังก็เป็นเมืองเล็ก ไพร่บ้านพลเมืองก็น้อย ถึงมาตรว่าจะไปเข้าด้วยเมืองหงอก็จะกลัวอะไร ขอให้กลับไปเสียเถิด ฌ้อเจียวอ๋องก็ให้ปล่อยเจ้าเมืองถังกลับไปเมืองตามถ้อยคำลงเหีย ฝ่ายเจ้าเมืองถังครั้นพ้นโทษแล้วก็ชวนกองซุ่นเตียกกับนายม้าลักม้าเอาไปให้ลงเหียนั้น เจ้าเมืองถังก็กลับไปให้รางวัลกองซุ่นเตียกกับนายม้าตามสมควร
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวรู้ว่าเจ้าเมืองถังเอาม้าไปให้ลงเหียและตัวได้กลับไปเมืองก็คิดจะใคร่ได้กลับไปเมืองบ้าง จึงเอาถ้วยศิลาหยกกับเสื้อขนหนูเงินซึ่งเป็นของรักนั้นไปให้แก่ลงเหีย ลงเหียรับเอาสิ่งของแล้วก็เข้าไปว่าลับฌ้อเจียวอ๋องว่า อันเจ้าเมืองชัวเมืองถังนี้ข้อความอันเดียวกัน ปล่อยเจ้าเมืองถังไปแล้วมิปล่อยเจ้าเมืองชัวเล่า ก็ดูหาเป็นสัจธรรมไม่ ข้าพเจ้าจะขอให้ปล่อยเจ้าเมืองชัวเสียเถิด ฌ้อเจียวอ๋องมิได้ขัดขืน ลงเหียก็สั่งทหารให้ปล่อยเจ้าเมืองชัวกลับไปเมือง เจ้าเมืองชัวก็พาพรรคพวกกลับไปถึงแม่นํ้าฮั่นจุ๊ยแล้วคิดความพยาบาทฌ้อเจียวอ๋องกับลงเหียเป็นอันมาก จึงสาบานตัวต่อแม่น้ำว่า ถ้าเรามิได้คิดข้ามแม่น้ำฮั่นจุ๊ยกลับคืนมารบเมืองฌ้อแล้ว ขออย่าให้เรามีชีวิตสืบไป แล้วเจ้าเมืองชัวก็ข้ามแม่น้ำรีบกลับมาถึงบ้าน จึงให้จือหงวนผู้บุตรกับขุนนางคนหนึ่งไปขอกองทัพเมืองจิ๋น ถ้าเมืองจิ๋นเคลือบแคลงอยู่มิเชื่อใจ ก็ให้จือหงวนผู้บุตรอยู่กับเจ้าเมืองจิ๋นเป็นจำนำแทนตัวเจ้าเมืองชัวเถิด จือหงวนกับขุนนางก็พากันไปเมืองจิ๋น เข้าไปแจ้งความตามถ้อยคำเจ้าเมืองชัวผู้บิดาทุกประการ
ฝ่ายจิ๋นเจียวก๋งเจ้าเมืองจิ๋นนั้น แจ้งว่าเจ้าเมืองชัวให้มาขอกองทัพไปตีเมืองฌ้อครั้งนั้น ก็นำเอาข้อความบอกขึ้นไปกราบทูลพระเจ้าจิวเค่งอ๋อง พระเจ้าจิวเค่งอ๋องก็ให้เล่ากึงขุนนางผู้ใหญ่จัดแจงกองทัพหัวเมืองทั้งปวง เล่ากึงก็ถือรับสั่งพระเจ้าจิวเค่งอ๋องมาเกณฑ์ทัพสิบเจ็ดหัวเมืองให้ยกไปพร้อมกัน ณ ที่เตียวหลิม แล้วเล่ากึงก็ตั้งซื่อเอี๋ยงขุนนางเมืองจิ๋นให้เป็นแม่ทัพ ซุ่นอี๋นเป็นปลัดทัพได้ว่ากล่าวกองทัพหัวเมืองทั้งปวง ซุ่นอี๋นจึงให้คนไปบอกกับขุนนางเมืองชัวว่า เมื่อครั้งเจ้าเมืองชัวไปฝากตัวกับเจ้าเมืองฌ้อก็แต่งของกำนัลไปคำนับเป็นอันมาก ครั้งนี้เรายกกองทัพมาโดยทางกันดารด้วยธุระของเจ้าเมืองชัว และเจ้าเมืองชัวจะมีสิ่งอันใดมาให้เป็นค่าเหนื่อย ค่าป่วยการเราบ้าง เจ้าเมืองชัวจึงตอบว่า จะมีแต่ลงเหียขุนนางเมืองฌ้อเล่า บัดนี้มาพบซุ่นอี๋นอีกดังนี้ ถ้าซุ่นอี๋นจะคิดเอาบำเหน็จค่าเหนื่อยนั้น ให้ซุ่นอี๋นเร่งตีเอาเมืองฌ้อเข้าไปให้ได้ ที่เกงเสียงหกหมื่นเส้นเศษซุ่นอี๋นจงเอาเป็นค่าจ้างเถิด คนใช้ก็กลับมาบอกแก่ซุ่นอี๋น ซุ่นอี๋นมีความละอายแก่เจ้าเมืองชัวนักก็นิ่งอยู่หาได้ตอบแทนประการใดไม่
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบสี่ปี เป็นเทศกาลเดือนห้า เผอิญให้ฝนตกมาก เล่ากึงขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงซึ่งมาเกณฑ์กองทัพนั้นป่วยลง ซุ่นอี๋นจึงว่ากับซื่อเอี๋ยงแม่ทัพว่า แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงที่มีสติปัญญา จะหาเสมอเจ๋หวนก๋งนั้นเห็นหายาก เมื่อเจ๋หวนก๋งกับหัวเมืองทั้งปวงยกมาตั้งอยู่เตียวหลีนครั้งนั้นก็หมายจะตีเอาเมืองฌ้อให้ได้ จะเห็นเหตุประการใดจึงเลิกทัพกลับไปเมือง และซึ่งเรายกมาครั้งนี้ฝนก็ตกมากลู่ทางจะเดินก็กันดาร แล้วเล่ากึงขุนนางผู้ใหญ่ก็ป่วยหนัก จำจะคิดอ่านกลับไปเมืองเสียก่อนท่านจะเห็นประการใด ซื่อเอี๋ยงแม่ทัพได้ฟังซุ่นอี๋นว่าดังนั้น จึงคิดว่าเรายกมาครั้งนี้ เจ้าเมืองชัวก็หามีสิ่งของมาคำนับไม่ คิดจะเอาแต่ความลำบากมาให้เป็นกำนัลเราฝ่ายเดียว ต้องการอะไรจะเอาเป็นธุระ แล้วจึงว่ากับซุ่นอี๋นว่า ท่านคิดอย่างนี้เราเห็นชอบด้วยอยู่แล้ว ซื่อเอี๋ยงก็ให้คนถือหนังสือบอกไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นว่า ในกองทัพบังเกิดความไข้ เล่ากึงขุนนางผู้ใหญ่ก็ป่วยหนัก ฝนตกนํ้ามากจะเดินทัพมิได้ ซึ่งจะยกทัพไปนั้นเห็นจะเสียทีแก่พวกเมืองฌ้อเป็นมั่นคง เจ้าเมืองจิ๋นได้แจ้งในหนังสือบอกดังนั้นก็สั่งให้จือหงวนบุตรเจ้าเมืองชัวกลับไปเมือง แล้วมีหนังสือให้หาซื่อเอี๋ยงซุ่นอี๋น และบรรดานายทัพนายกองหัวเมืองต่างๆ ก็กลับไปเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวครั้นกองทัพทั้งปวงเลิกกลับไปแล้วมีความน้อยใจนัก ครั้นจะตั้งอยู่ก็มิได้ จึงถอยทัพกลับมาถึงเมืองซิม และเมื่อเล่ากึงมาเกณฑ์กองทัพหัวเมืองนั้น ทัพเมืองซิมหายกไปไม่ เจ้าเมืองชัวโกรธก็สั่งให้กองซุ่นแซ่เข้าตีเมืองซิม จับซิมเกียวเจ้าเมืองได้ก็สั่งให้ทหารฆ่าเสีย แล้วจัดขุนนางให้อยู่รักษาเมืองซิมไว้ เจ้าเมืองชัวก็ยกไปเมือง ขณะนั้นลงเหียซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองฌ้อรู้ไปว่าเจ้าเมืองชัวไปชักชวนหัวเมืองทั้งปวงจะมาตีเมืองฌ้อ ก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่ฌ้อเจียวอ๋อง ฌ้อเจียวอ๋องก็ให้ลงเหียเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองชัว ลงเหียก็ยกไปล้อมเมืองชัวไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวครั้นลงเหียยกมาล้อมเมืองไว้ตกใจนัก จึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง กองซุ่นแซ่จึงว่า ครั้งก่อนเราไปพึ่งเมืองจิ๋นก็หาตลอดไม่ ครั้งนี้เราไปพึ่งเมืองหงอเถิด ด้วยหงอจูสู่กับเป๊กพีพยาบาทกับเมืองฌ้อเห็นจะรับธุระเราเป็นมั่นคง เจ้าเมืองชัวได้ฟังกองซุ่นแซ่ว่าก็เห็นด้วย จึงให้ก๋งจือขินลูกชายน้อยกับกองซุ่นแซ่ไปชวนเจ้าเมืองถัง ไปขอกองทัพเมืองหงอ ถ้าได้สมความคิดแล้วให้ก๋งจือขินอยู่ด้วยเจ้าเมืองหงอ แต่กองซุ่นแซ่กับพวกเมืองถังนั้นให้นำกองทัพเมืองหงอมา ก๋งจือขินกองซุ่นแซ่ก็รับคำเจ้าเมืองชัวไปชวนเจ้าเมืองถัง เจ้าเมืองถังก็ให้ขุนนางคนหนึ่งไปด้วยก๋งจือขิน ครั้นมาถึงเมืองหงอก็เข้าไปหาหงอจูสู่ให้พาเข้าไปหาหงออ๋อง หงอจูสู่แจ้งดังนั้นจึงคิดว่า อันเมืองถังเมืองชัวนี้เป็นเมืองขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อมาแต่เดิม เผอิญให้ขัดเคืองกัน กลับมาถึงเราครั้งนี้ก็เพราะบุญที่จะได้เมืองฌ้อ แล้วหงอจูสู่ก็พาก๋งจือขินกองซุ่นแซ่กับขุนนางเมืองถังเข้าไปคำนับแจ้งความแก่อับหลีว่า เจ้าเมืองฌ้อให้ลงเหียมาล้อมเมืองชัวไว้ เจ้าเมืองชัวหาที่พึ่งมิได้จะขอเอาท่านเป็นที่พึ่ง เจ้าเมืองชัวคิดกลัวท่านจะมิเชื่อจึงให้ก๋งจือขินผู้บุตรมาอยู่ด้วยท่านคนหนึ่ง ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นได้ท่วงทีแล้วท่านจงยกกองทัพไปช่วยเมืองชัวให้ปรากฏแก่หัวเมืองทั้งปวงเถิด อับหลีก็รับเอาก๋งจือขินไว้ แล้วว่าแก่ขุนนางเมืองถังเมืองชัวว่า ท่านจงรีบกลับไปบอกแก่นายท่านเถิดอย่าให้วิตกเลยเราจะยกตามไปโดยเร็ว ขุนนางสองนายก็คำนับลากลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองถังตามคำอับหลีทุกประการ
ฝ่ายซุ่นบู๊จู๋ซึ่งไปซ้อมหัดทหารทัพเรืออยู่ ณ แม่น้ำกังเค้านั้น ได้ข่าวว่าหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นอยู่กับเมืองฌ้อนั้นเอาใจออกห่างก็ดีใจ จึงพาทหารมาแจ้งแก่อับหลีแล้วว่า ถ้าเรายกไปตีเมืองฌ้อครั้งนี้เห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง อับหลีได้ฟังดังนั้นจึงสั่งไทจือบัวผู้บุตรกับบีหลีให้อยู่รักษาเมือง แล้วสั่งให้ซุ่นบู๊จู๋เป็นแม่ทัพ หงอจูสู่กับเป๊กพีเป็นปลัดทัพ กงจือผูผู้น้องเป็นทัพหน้า กงจือชัวบุตรเป็นกองลำเลียง แล้วเกณฑ์ทหารหกหมื่นให้กิตติศัพท์ปรากฏว่าทหารสิบหมื่น ได้ฤกษ์ก็ให้ยกทัพเรือไปเมืองชัว
ฝ่ายลงเหียซึ่งมาล้อมเมืองชัวอยู่นั้น รู้ว่าเมืองหงอยกทัพเรือมาเป็นอันมาก กลัวทัพเมืองหงอจะกั้นทางไว้ จะข้ามแม่นํ้ามิได้ก็ทิ้งเมืองชัวเสีย ยกข้ามแม่น้ำฮั่นจุ๊ยไปตั้งมั่นอยู่ฟากเมืองฌ้อ แล้วจึงใช้ทหารถือหนังสือไปแจ้งแก่ฌ้อเจียวอ๋อง ณ เมืองฌ้อ ฝ่ายเจ้าเมืองชัวครั้นกองทัพเมืองฌ้อเลิกกลับไป จึงขึ้นบนเชิงเทินดูเห็นกองทัพเรือเมืองหงอยกมาเป็นอันมากดีใจนัก ก็ออกมาเชิญอับหลีเข้าไปในเมือง แล้วร้องไห้เล่าความซึ่งลงเหียทำข่มเหงนั้นให้ฟังทุกประการ พอเจ้าเมืองถังยกมาถึงเมืองชัวก็เข้าไปหาอับหลีว่าแก่อับหลีว่า ถ้าท่านจะยกไปตีเมืองฌ้อแล้วข้าพเจ้าจะไปให้ใช้ด้วยกองหนึ่ง อับหลีได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงสั่งซุ่นบู๊จู๋ซึ่งเป็นแม่ทัพให้เร่งจัดแจงยกไปโดยเร็ว ซุ่นบู๊จู๋สั่งให้ถอยเรือรบไปไว้ที่ฮั่นจุ๊ยทั้งสิ้นแล้วเกณฑ์ทหารให้ยกไปทางบก เจ้าเมืองถังเป็นปีกซ้าย เจ้าเมืองชัวเป็นปีกขวาเข้าในกระบวนทัพยกข้ามเขาจงซัวตัดตรงไปฮันเอี๋ยง เห็นกองทัพลงเหียอยู่ริมนํ้าฟากเมืองฌ้อ จึงสั่งให้กองทัพตั้งอยู่ริมแม่นํ้าฟากเมืองชัวคนละฟาก
๗๖
ฝ่ายลงเหียคิดวิตกกลัวพวกเมืองหงอจะข้ามแม่น้ำฮั่นจุ๊ยมาได้ จึงแต่งให้คนไปสืบข่าวราชการได้ความว่ากองทัพเมืองหงอเอาเรือไว้ที่ฮั่นจุ๊ยแล้วยกมาทางบก ลงเหียก็คลายวิตก ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อได้แจ้งในหนังสือลงเหียบอกไปครั้งนั้น ก็ให้หาขุนนางมาปรึกษาพร้อมกัน กองจูสินจึงว่า ข้าพเจ้าใคร่ดูสติปัญญาลงเหียซึ่งจะคิดโต้ตอบด้วยซุ่นบู๊จู๋นั้นไม่ได้ ขอให้ท่านใช้ซิมมีทรุดยกทหารเพิ่มเติมไปช่วยลงเหียไปเป็นสองความคิด ช่วยกันป้องกันอย่าให้ทัพเมืองหงอข้ามแม่นํ้ามาได้ กองทัพใหญ่ผู้คนมากก็จะขัดสนเสบียงอาหารลง ที่ไหนจะอยู่ช้า เจ้าเมืองฌ้อก็เห็นด้วย จึงสั่งให้ซิมมีทรุดคุมทหารหมื่นสี่พันยกไปโดยเร็ว ซิมมีทรุดยกไปถึงกองทัพลงเหีย ลงเหียก็ให้ทหารออกมารับซิมมีทรุดเข้าไปในค่าย ซิมมีทรุดจึงถามลงเหียว่า กองทัพเมืองหงอยกมาครั้งนี้รวดเร็วดุจดังว่านกบิน พอรู้ข่าวก็มาถึง ดูท่วงทีจะคิดกลอุบายล่อลวงประการใดบ้าง ลงเหียบอกว่า เดิมทัพเมืองหงอยกมาเป็นทัพเรือ จนมาถึงเมืองชัวเห็นทีจะทวนนํ้า จึงเอาเรือเข้าจัดแจงไว้ที่ฮั่นจุ๊ยแล้วเดินบกตัดข้ามเขาจงซัวมาโดยเร็ว ซิมมีทรุดก็หัวเราะแล้วจึงว่า คนลือกันว่าซุ่นบู๊จู๋การศึกดี ซึ่งยกมาครั้งนี้ดูเหมือนเด็กทำเล่น ลงเหียจึงถามว่าทำไมท่านจึงว่าดังนั้น ซิมมีทรุดจึงตอบว่า พวกเมืองหงอเหมือนปลาชำนาญอยู่แต่ในน้ำและมาทิ้งเรือเสียยกมาทางบก ถึงจะมีทหารมากก็คงจะสู้ฝีมือและความคิดเราไม่ได้
ลงเหียจึงถามว่า ท่านมีอุบายสิ่งใดซึ่งจะทำลายทัพเมืองหงอ ซิมมีทรุดจึงว่า ข้าพเจ้าคิดจะให้ท่านกับคนห้าพันไปตั้งค่ายตามริมฝั่งแม่นํ้าฮั่นจุ๊ย แต่งคนออกลาดตระเวนทั้งกลางวันกลางคืน รักษาค่ายไว้ให้มั่นคงอย่าให้ทัพเมืองหงอข้ามนํ้ามาได้ ข้าพเจ้าจะข้ามตัดไปทางซินซิดออกฮั่นจุ๊ยเผาเรือเมืองหงอเสียให้สิ้น แล้วจะคัดก้อนศิลาทับทางช่องแคบที่เขาจงซัวเสียมิให้กองทัพเมืองหงอกลับไปได้ แล้วข้าพเจ้าจะให้คนเร็วมาบอก ท่านจงยกทัพข้ามแม่น้ำไปตีเอาค่ายใหญ่ ข้าพเจ้าจะตีย้อนหลังเข้ามา กองทัพเมืองหงอที่ไหนจะทานได้ก็จะตื่นแตกตายด้วยมือเรา ลงเหียได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้ตั้งค่ายรายมาแม่น้ำฮั่นจุ๊ยตามถ้อยคำซิมมีทรุดทุกประการ ซิมมีทรุดมิวางใจก็ให้บูเซงเฮกคุมทหารห้าพันเพิ่มเติมไปช่วยลงเหีย แล้วซิมมีทรุดก็คุมทหารหมื่นหนึ่งยกข้ามไปทางซินซิด ครั้นซิมมีทรุดยกไปแล้วภายหลังบูเซงเฮกจึงเข้าไปว่ากับลงเหียว่า ซิมมีทรุดคิดอ่านจะไปทำการครั้งนี้เห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง ฝ่ายเรามาตั้งสกัดท่าข้ามอยู่หลายวันแล้วทัพเมืองหงอก็หาข้ามมารบไม่ เห็นจะมีที่ขัดขวางศึกอย่างหนึ่งเป็นมั่นคง ถ้าเราคิดข้ามไปตีอย่าให้ทันรู้ตัวเห็นจะได้โดยง่าย
ซูห้องซึ่งเป็นทหารสนิทของลงเหียจึงว่า ซึ่งบูเซงเฮกจะให้ยกไปตีทัพเมืองหงอครั้งนี้ ต้องกับความคิดข้าพเจ้า ด้วยข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าซิมมีทรุดยกไปเผาเรือปิดทางครั้งนี้สมความคิดจะได้ความชอบใหญ่หลวงนัก ตัวท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่กว่าซิมมีทรุด ทำการศึกมีแต่จะย่อหย่อนกว่าเขา ความอัปยศก็จะมีแก่ท่านเป็นอันมาก ท่านจงฟังคำบูเซงเฮกยกกองทัพข้ามไปตีชิงเอาความชอบซิมมีทรุดเสียเถิด ลงเหียเห็นชอบจึงให้ทหารยกข้ามนํ้าไปตั้งอยู่ริมเขาเสียเป๊ก แล้วซูห้องก็ยกออกไปชวนกองทัพเมืองหงอรบ
ฝ่ายฮูกี๋ทัพหน้าเห็นซูห้องยกออกมา ก็จัดทหารที่มีฝีมือสามร้อยคนถืออาวุธกระบองยาวออกจากค่ายเข้าตีทัพซูห้องโดยสามารถ ซูห้องก็ล่าทัพเข้าค่าย ลงเหียเห็นดังนั้นก็โกรธนักจึงว่า อันศึกแรกรบกันก็ควรจะแข็งมือเอาไว้ก่อน นี่ดูประหนึ่งหาตั้งใจจะรบพุ่งไม่ มิทันจะพริบตาก็เสียทีแก่ข้าศึก ยังจะมีหน้ามาหาเราอีกเล่า ซูห้องจึงว่า ซึ่งฮูกี๋ยกออกมาครั้งนี้ดูเหมือนทัพบ้าผิดประเพณีแต่ก่อน ข้าพเจ้าจึงกลับคืนเข้าค่าย คิดว่าคํ่าวันนี้จะเชิญท่านยกตัดไปเขาไตเปียกตีอับหลีทีเดียว ถ้าประมาทอยู่ก็จะเสียทีแก่เรา ลงเหียก็เชื่อซูห้อง จึงให้จัดทหารที่มีกำลังตระเตรียมไว้หมื่นหนึ่ง
ฝ่ายฮูกี๋ครั้นได้ชัยชนะแก่ซูห้องแล้วก็กลับเข้าค่าย บรรดาทหารทั้งกองทัพก็มีใจร่าเริงยิ่งนัก ซุ่นบู๊จู๋จึงว่าท่านทั้งปวงอย่าเพิ่งประมาท คํ่าวันนี้ทัพเมืองฌ้อจะยกมาตีค่ายเป็นมั่นคง เราจะคิดตระเตรียมไว้ให้พร้อม อันเขาไตเปียกเป็นทางสำคัญ จำจะเกณฑ์ทหารให้ฮูกี๋ออกไปซุ่มไว้สักสองกอง ฮูกี๋อยู่ข้างขวาทาง จวนหงีอยู่ข้างซ้ายทางคอยฟังสำคัญเสียงเขนง ถ้าได้ยินเสียงเป่าขึ้นเมื่อใดให้เร่งตีตัดออกมาทั้งสองข้าง แล้วให้เจ้าเมืองถังเจ้าเมืองชัวยกไปเป็นกองล่ออีกสองกอง แต่หงอจูสู่นั้นให้คุมทหารห้าพันอ้อมไปตามหลังเขาไตเปียกออกไปตีเอาค่ายหลังลงเหีย แล้วให้เป๊กพีเป็นทัพหนุน ให้อับหลีกับก๋งจูซัวยกไปตั้งอยู่เขาฮันอิม ทางเหนือค่ายเก่าอับหลีอยู่นั้น ซุ่นบู๊จู๋ให้ปักธงลายไว้รอบค่าย เกณฑ์คนชราพิการสามร้อยคนให้อยู่รักษาค่าย นายทัพนายกองทั้งปวงก็ไปทำตามถ้อยคำซุ่นบู๊จู๋สั่งทุกประการ
ฝ่ายลงเหียครั้นตระเตรียมทแกล้วทหารเสร็จแล้ว พอเพลายามสามเศษก็ยกมาตามหลังเขาไตเปียก จึงสั่งให้ทหารตีค่ายใหญ่อับหลีเข้าไปได้ถึงค่าย เห็นผู้คนเงียบสงบอยู่ตกใจไม่รู้ว่าซุ่นบู๊จู๋จะคิดอุบายเป็นประการใด ก็ถอยทัพยกกลับมา
ฝ่ายฮูกี๋จวนหงีซึ่งซุ่มอยู่สองข้างทางเขาไตเปียกนั้น ครั้นได้ยินเสียงเป่าเขนงสัญญาขึ้น ก็ยกออกมากระหนาบตีทัพลงเหียเป็นสามารถ ฝ่ายลงเหียเห็นดังนั้นก็ตกใจรบพลางหนีพลาง ผู้คนตายสองส่วนเหลืออยู่ส่วนหนึ่ง หนีออกมาใกล้ถึงปากทาง เจ้าเมืองถังเจ้าเมืองชัวก็เข้าตีต้านไว้ ลงเหียเห็นจะหนีออกไปมิได้ เจ้าเมืองถังก็ร้องทวงม้า เจ้าเมืองชัวก็ร้องทวงถ้วยศิลาหยกกับเสื้อขนหนูเงินแก่ลงเหีย ลงเหียก็มิได้ตอบประการใดคิดแต่จะเอาตัวหนี พอทัพบูเซงเฮกมาทันตีแหวกเข้าไปช่วยลงเหียออกมาได้ ก็พากันหนีไปประมาณทางสามสิบเจ็ดเส้นสิบวา มีคนมาบอกลงเหียว่าหงอจูสู่ตีค่ายใหญ่ไปได้แล้วตัวซูห้องนั้นหายไป ลงเหียตกใจนักก็พาคนซึ่งเหลือมาด้วยนั้นรีบไปถึงตำบลเป๊กพีก็หยุดพักอยู่ พอพบซูห้องกับทหารหนีมาทัน ลงเหียก็ให้จัดแจงตั้งค่ายอยู่ที่นั่น ลงเหียจึงว่าแก่ซูห้องว่า อันซุ่นบู๊จู๋นี้มีสติปัญญาชำนาญในการศึกนัก ซึ่งเราจะตั้งอยู่ที่นี่เห็นไม่ได้ ทหารก็ล้มตายมากแล้ว เราพากันเข้าไปขอกองทัพฌ้อเจียวอ๋องเติมออกมาอีกจึงจะได้คิดรบสู้กันต่อไป
ซูห้องจึงว่าแก่ลงเหียว่า ซึ่งท่านจะกลับเข้าไปขอทหารในเมืองละให้กองทัพเมืองหงอข้ามแม่นํ้าฮั่นจุ๊ยมาได้ โทษก็จะมีแก่ท่าน ท่านจะหนีตายได้หรือ ถ้าเราคิดออกรบถึงมาตรว่าจะตายก็ให้มีชื่อเสียง ลงเหียได้ฟังดังนั้นคิดเรรวนอยู่หาว่าประการใดไม่ พอมีคนเข้ามาบอกว่าฌ้อเจียวอ๋องให้อุยเซียคุมทหารออกมา ลงเหียก็ไปรับเข้ามาในค่าย อุยเซียจึงว่ากับลงเหียว่า ฌ้อเจียวอ๋องรู้ว่าทัพเมืองหงอยกมาเป็นอันมาก กลัวท่านจะเสียทีแก่ข้าศึกจึงให้ข้าพเจ้าคุมพลหมื่นหนึ่งตามออกมาช่วยท่าน ลงเหียก็เล่าความซึ่งได้รบสู้กันนั้นให้อุยเซียฟังทุกประการ อุยเซียได้ฟังดังนั้นแลดูหน้าลงเหียเห็นหามีเลือดไม่ จึงว่าถ้าท่านฟังคำซิมมีทรุดแล้วก็จะไม่เป็นถึงเพียงนี้ เราคิดตั้งมั่นรักษาตัวไว้ก่อนเถิด อย่าเพ่อออกรบกองทัพเมืองหงอเลย ซิมมีทรุดกลับมาจึงค่อยคิดอ่านกันต่อไป ลงเหียจึงว่านี้ก็ชอบอยู่ ซึ่งเราเสียทีนั้นเพราะใจเร็ว คิดจะเอาชัยชนะจึงยกไปตีเขาก่อน เขาจึงกลับมาตีเอาค่ายของเราได้ ถ้าเราจะตั้งรับอยู่ก็หาเป็นอันตรายไม่ ท่านจงไปดูที่ตั้งค่ายมั่นอยู่ก่อนเถิด อุยเซียก็ไปตั้งค่ายอยู่ห่างกันกับค่ายลงเหียประมาณร้อยยี่สิบห้าเส้น ฝ่ายลงเหียถือตัวว่าเป็นขุนนางใหญ่มิได้ปรึกษาหารือกับอุยเซีย อุยเซียก็แก่งแย่งกันอยู่ ต่างคนมิได้ปรึกษากัน
ฝ่ายฮูกี๋ซึ่งเป็นแม่ทัพหน้าอับหลี แจ้งว่าเจ้าเมืองฌ้อให้อุยเซียคุมทหารออกมาช่วยลงเหีย ไปตั้งค่ายอยู่ห่างกัน เห็นอุยเซียกับลงเหียจะแก่งแย่งไม่ปกติกันเป็นมั่นคง ครั้นเพลารุ่งเช้าก็จัดทหารห้าพันยกไปตีค่ายลงเหีย ซุ่นบู๊จู๋รู้ว่าฮูกี๋ยกไปตีค่ายลงเหียมิไว้ใจ จึงสั่งให้หงอจูสู่คุมทหารห้าพันยกหนุนไป ฝ่ายลงเหียเป็นคนตื่นไม่ทันรู้ตัวก็หนีออกจากค่าย ทหารฮูกี๋ก็ยิงเกาทันฑ์มาถูกสีข้างลงเหียล้มลง พอซูห้องมาทันก็ยกลงเหียขึ้นบนเกวียน ถอดเสื้อออกเสียปลอมเป็นไพร่หนีไปเมืองเตง ฝ่ายซูห้องเห็นกองทัพหงอจูสู่ติดตามมากลัวจะไปทันลงเหีย ซูห้องก็ถือทวนนำทหารเข้ารบด้วยหงอจูสู่เป็นสามารถ ทหารทั้งสองฝ่ายล้มตายเป็นอันมาก ตัวซูห้องกับบูเซียก็ตายในที่รบ ทหารก็แตกตื่นพลัดพรากไป
ฝ่ายอุยเอี๋ยนบุตรอุยเซียเห็นทัพเมืองหงอมาตีค่ายลงเหียแตกจึงบอกแก่บิดาว่าจะไปช่วยลงเหีย อุยเซียก็หาให้ไปไม่ แล้วอุยเซียออกไปยืนอยู่หน้าค่าย กำชับทหารมิให้ตกใจตื่นวุ่นวาย ให้พร้อมเพรียงกันอยู่แต่ในค่ายคอยรับทัพเมืองหงอ และพวกลงเหียซึ่งแตกนั้นก็หนีเข้าไปอยู่ในค่ายอุยเซีย พวกทหารตรวจดูได้คนห้าร้อยเศษ เข้าบรรจบกันเป็นคนหมื่นห้าร้อยเศษ อุยเซียจึงปรึกษาแก่ทหารทั้งปวงว่า อันพวกกองทัพเรานี้น้อยเห็นจะสู้กองทัพเมืองหงอมิได้ จำจะหนีเข้าเมืองเถิดจะได้คิดการภายหลัง ว่าแล้วก็ให้อุยเอี๋ยนคุมคนยกไปก่อน แล้วอุยเซียก็ยกตามไป ฝ่ายฮูกี๋แจ้งว่าอุยเซียหนีออกจากค่ายก็เร่งยกทหารไล่ติดตามไปถึงเซงฮวด รู้ว่าอุยเซียจะข้ามแม่นํ้าอยู่แล้วฮูกี๋จึงห้ามทหารไว้ว่า ซึ่งจะไล่อุยเซียไปนั้นเหมือนเอาคนเป็นไปแลกคนตาย แต่สัตว์จนทางยังกลับหน้ามาสู้ อันคนจวนถึงชีวิตแล้วหรือจะนิ่งยอมตาย เราค่อยสะกดไปตามตีเมื่อขณะชิงกันข้ามวุ่นวายอยู่นั้นเห็นจะไม่คิดต่อมือเรา เราก็จะได้ชัยชนะโดยสบาย แล้วฮูกี๋ก็ถอยทัพออกมาประมาณทางสองร้อยเศษตั้งค่ายหยุดอยู่
ฝ่ายอับหลีกับทหารทั้งปวงยกมาเห็นค่ายฮูกี๋ตั้งอยู่ ฮูกี๋ก็ออกมาคำนับอับหลี อับหลีจึงถามฮูกี๋ว่าทำไมจึงไม่ยกไล่ทัพเมืองฌ้อไปให้ทันท่วงทีเล่า ฮูกี๋ก็เอาความซึ่งคิดไว้นั้นเล่าให้อับหลีฟัง ทแกล้วทหารก็สรรเสริญชมสติปัญญาฮูกี๋เป็นอันมาก อับหลีจึงว่าแก่หงอจูสู่ว่า เรามีน้องชายมีสติปัญญาเช่นนี้ อันเมืองฌ้อนั้นท่านอย่าทุกข์เลย ที่ไหนจะหนีมือไปพ้น หงอจูสู่จึงกระซิบกับอับหลีว่า ปีหลีได้บอกไว้แก่ข้าพเจ้าแต่เดิมว่า ดูลักษณะฮูกี๋เห็นขนตัวย้อนขึ้น คนอย่างนี้มักเป็นศัตรูต่อบ้านเมือง ถึงจะมีสติปัญญาประการใดท่านอย่าได้ไว้วางใจให้สิทธิ์ขาดแก่ฮูกี๋ อับหลีไม่เห็นด้วยก็นิ่งอยู่
ฝ่ายอุยเซียซึ่งล่าทัพจะข้ามแม่นํ้าไปนั้น รู้ว่าทัพเมืองหงอยกไล่ติดตามมาจวนตัวจะข้ามมิทันก็คิดจะต่อรบด้วย ครั้นแจ้งว่าทัพเมืองหงอถอยกลับไปแล้วก็ดีใจนัก จึงว่ากับทหารทั้งปวงว่า ทัพเมืองหงอซึ่งจะติดตามเราในเพลากลางคืนนี้ เราเห็นหามาไม่อย่าคิดตกใจเลย เพลารุ่งเช้ากินข้าวแล้วจึงค่อยยกข้ามแม่น้ำไปเถิด ครั้นเพลารุ่งเช้าอุยเซียก็จัดกองทัพจะข้ามแม่น้ำ ฝ่ายฮูกี๋ก็เร่งทหารรีบยกมาทัน พอทัพเมืองฌ้อข้ามไปได้ส่วนหนึ่งยังสามส่วน ฮูกี๋ก็ให้ทหารเข้าตีในขณะนั้น พวกทหารเมืองฌ้อก็ตื่นแตกชิงกันลงเรือ อุยเซียเห็นจะข้ามน้ำไปมิทันก็ขึ้นเกวียนพาทหารซึ่งยังอยู่ด้วยนั้นหนีไป ฝ่ายฮูกี๋กับทหารทั้งปวงก็ไล่ติดตามฆ่าพวกอุยเซียล้มตาย เก็บเอาข้าวของเครื่องอาวุธได้เร่งติดตามอุยเซียไป
ฝ่ายซุ่นบู๊จู๋ก็ให้เจ้าเมืองชัว เจ้าเมืองถัง คอยเก็บเอาเรือและคนพวกอุยเซีย ซึ่งตกค้างอยู่นั้นได้เป็นอันมาก แล้วหยุดทัพคอยอยู่ริมฝั่งนํ้า ฝ่ายอุยเซียกับทหารพากันหนีไปถึงที่ตำบลหยงซี ทหารทั้งปวงอิดโรยนักมิได้กินนอน หามีกำลังซึ่งจะหนีไปได้ไม่ ก็พากันหยุดหุงข้าว พอเกือบสุกยังมิทันจะกิน เห็นกองทัพฮูกี๋ติดตามมาทันต่างตกใจพากันหนีเอาตัวรอด ทหารฮูกี๋ซึ่งไล่ติดตามมานั้นเห็นอาหารทิ้งเรี่ยรายอยู่ก็พากันกิน ฮูกี๋ก็ให้รีบติดตามไปทันจับตัวอุยเซียได้ ก็ให้ทหารฆ่าอุยเซียเสีย แต่อุยเอี๋ยนบุตรอุยเซียเป็นคนหนึ่งมีกำลังมากก็ต่อสู้ด้วยทหารฮูกี๋เป็นสามารถ ฮูกี๋ก็ให้ทหารล้อมอุยเอี๋ยนไว้ อุยเอี๋ยนตกอยู่ในที่ล้อมออกมิได้ พอได้ยินเสียงคนอื้ออึงมาทางตะวันออกเฉียงเหนือ สำคัญว่าเป็นทัพเมืองหงอยกเพิ่มเติมมาอีก จึงคิดว่าครั้งนี้จะสิ้นชีวิตเพราะพวกเมืองหงอเป็นมั่นคง
ฝ่ายซิมมีทรุดซึ่งยกไปเผาเรือพวกเมืองหงอนั้น ครั้นไปถึงซินเซกรู้ข่าวว่าทัพลงเหียเสียแก่พวกเมืองหงอแล้ว ซิมมีทรุดวิตกนักก็ถอยทัพกลับมาถึงหยงซี พบพวกเมืองหงอล้อมอุยเอี๋ยนไว้ ซิมมีทรุดก็แบ่งทหารออกเป็นสามกอง ตีกระหนาบเข้าไปช่วยอุยเอี๋ยน ฝ่ายฮูกี๋มิทันรู้ตัวรี้พลซิมมีทรุดเข้ามาเป็นสามทางดังนี้ ไม่รู้ว่าจะมากและน้อยเท่าใดก็ล่าทัพหนี ซิมมีทรุดกับอุยเอี๋ยนก็ไล่ติดตามฆ่าพวกฮูกี๋ตายประมาณพันเศษ แลไปเห็นกองทัพอับหลียกหนุนมามาก ซิมมีทรุดก็ถอยทัพไปตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายอับหลีก็ให้ทหารตั้งประชิดคุมเชิงอยู่ ซิมมีทรุดจึงว่าแก่โงกูปุยซึ่งเป็นทหารสนิทนั้นว่า ลงเหียเห็นแก่จะได้ความชอบ มิได้คิดให้ตลอดหาสมควรความคิดไม่ กองทัพเมืองหงอกลับได้ทีหนักแน่นมา ถ้าครั้งนี้คิดหักมิได้ก็เห็นเมืองฌ้อจะเป็นอันตราย พรุ่งนี้เราเสี่ยงบุญเจ้าเมืองฌ้อ ออกรบให้สิ้นฝีมือและความคิด ถ้าเราหาชีวิตไม่เราจะฝากศีรษะเรากลับไปเมืองฌ้อด้วย อย่าให้ชาวเมืองหงอเอาศีรษะเราไปได้ โงกูปุยได้ฟังก็รับแล้วร้องไห้ ซิมมีทรุดจึงว่าแก่อุยเอี๋ยนว่า บิดาของเจ้าตายในที่กลางศึกราชการครั้งนี้หนักแน่นอยู่แล้ว จงกลับเข้าไปแจ้งแก่กองจือชาย บุตรฌ้อเพงอ๋องซึ่งเป็นพี่ชายฌ้อเจียวอ๋องให้เร่งรักษาเมืองให้มั่นคงเถิด อุยเอี๋ยนได้ฟังซิมมีทรุดว่าดังนั้นนํ้าตาไหลก็ลาข้ามฟากรีบไปเมืองฌ้อ ครั้นรุ่งเช้าซิมมีทรุดก็จัดแจงเข้าในกระบวนพร้อมแล้วก็ยกออกจากค่าย
ฝ่ายฮูกี๋เห็นซิมมีทรุดยกออกมาดังนั้น ก็รีบจัดทหารยกออกมารบด้วยซิมมีทรุด ต่างมิได้ย่อหย่อน ทหารทั้งสองฝ่ายรบพุ่งขับเคี่ยวมิได้แพ้และชนะแก่กัน ซุ่นบู๊จู๋ก็ให้ทหารเข้าตีอีกกองหนึ่ง หงอจูสู่กับเจ้าเมืองชัวยกตีออกไปข้างขวา เป๊กพีกับเจ้าเมืองถังก็ตีไปทางข้างซ้าย และลูกเกาทัณฑ์ซึ่งยิงเข้าไปในกองทัพซิมมีทรุดนั้นดังห่าฝน ซิมมีทรุดกับทหารในกองทัพไม่อาจทานได้ก็แตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก ตัวซิมมีทรุดก็ถูกเกาทัณฑ์เจ็บปวดเป็นสาหัสล้มลงบนเกวียน พวกทหารก็ขับเกวียนพากันหนีออกจากที่รบ ซิมมีทรุดก็ร้องเรียกโงกูปุยว่า ครั้งนี้เหลือกำลังเราแล้วท่านจงตัดศีรษะของเราไปให้เจ้าเมืองฌ้อเถิด โงกูปุยทำไม่ได้ ซิมมีทรุดก็ร้องตวาดโงกูปุยแล้วก็หลับตาเสีย โงกูปุยขัดมิได้ก็เอากระบี่ตัดศีรษะซิมมีทรุดได้แล้วใส่ห่อเสื้อพาหนีข้ามนํ้าไปเมืองฌ้อ ฝ่ายอับหลีกับนายทัพนายกองทแกล้วทหารทั้งปวงก็ลงเรือยกทัพข้ามแม่น้ำฮั่นจุ๊ยไล่ติดตามไป
ฝ่ายอุยเอี๋ยน ซึ่งซิมมีทรุดให้กลับเข้าไปในเมืองฌ้อนั้นครั้นถึงก็เข้าไปหาฌ้อเจียวอ๋องร้องไห้ แล้วเล่าความซึ่งลงเหียเสียทัพแล้วอุยเซียบิดาถึงแก่ความตายนั้นให้ฌ้อเจียวอ๋องฟัง ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นคิดจะเกณฑ์ทหารเพิ่มเติมซิมมีทรุดออกไปอีก จึงให้หาจือชายจือกีเข้ามา ยังมิทันจะปรึกษาแลเห็นโงกูปุยชูศีรษะซิมมีทรุดร้องไห้เข้ามาแจ้งความว่าซิมมีทรุดเสียทัพถึงแก่ความตาย ทัพเมืองหงอยกข้ามแม่นํ้ามาแล้วท่านอย่าวางใจเลย จงเร่งจัดแจงรักษาบ้านเมืองให้ดี ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นตกใจนัก จึงให้ซิมจูเหลียงบุตรซิมมีทรุดเอาศีรษะบิดาไปฝังเสีย แล้วตั้งซิมจูเหลียงเป็นที่เอียบก๋งขุนนางผู้ใหญ่ ฌ้อเจียวอ๋องจึงปรึกษาจือชายจือกีว่า ข้าศึกยกมาครั้งนี้ เราหมายแม่น้ำฮั่นจุ๊ยเป็นที่พึ่ง บัดนี้ทัพเมืองหงอก็ยกข้ามแม่น้ำมาได้แล้ว อันเมืองเรานี้มีแต่จะเพียบลงทุกวัน ซึ่งเราจะรักษาเมืองอยู่นั้นจะมิพากันตายเสียหรือ
จือชายจึงห้ามว่า ท่านอย่าเพ่อทำใจสั้น ทหารในเมืองเราที่มีกำลังและฝีมือนั้นยังมากหลายหมื่นอยู่ จงเอาทองเอาเงินและอาหารออกแจกจ่ายให้เถิด จะได้มีนํ้าใจช่วยกันรักษาบ้านเมืองให้มั่นคงไว้ กองทัพเมืองหงอถึงได้ทีจะหักเข้ามาได้โดยเร็วนั้นไม่ได้ ขอท่านให้คนถือหนังสือแยกกันไปบอกบรรดาหัวเมืองซึ่งขึ้นอยู่กับเรานั้นให้เร่งยกมาช่วย และกองทัพเมืองหงอเป็นทัพใหญ่ผู้คนมาก ซึ่งจะเอาเสบียงอาหารมาส่งนั้นลู่ทางก็กันดารเห็นหาพอกันไม่ ถ้าขัดเสบียงเข้าเมื่อใดก็จะยกกลับไปเมื่อนั้น ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่า ทัพเมืองหงอซึ่งจะขัดเสบียงนั้นยังไม่เห็นด้วยเขาตีล่วงเข้ามาถึงในแดน ได้หัวเมืองและบ้านรายทางไปเป็นหลายตำบล เห็นจะกวาดเอาเสบียงอาหารไว้เป็นกำลัง ซึ่งจะให้มีหนังสือไปขอกองทัพนั้นเมืองขึ้นของเราก็เอาใจออกห่างไปสิ้นแล้ว แต่ครั้งทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเรานั้น เมืองตุน เมืองหู ก็ไปเข้าด้วยเมืองจิ๋น แล้วเมืองหงอยกมาครั้งนี้ เมืองถัง เมืองชัวก็นำทัพเมืองหงอมา อันหัวเมืองรายทางนั้นท่านอย่าคิดวิตกเลย ถ้าเห็นผู้ใดจะชนะก็เข้าด้วย และเมืองเราเมืองเดียวนี้จะทนทัพเมืองหงอได้หรือ
จือชายจึงว่า ซึ่งคิดทิ้งเมืองหนีไปง่ายดอก แต่งคนให้ข้าพเจ้าออกไปทานกำลังและความคิดดูสักครั้งหนึ่งก่อน ถ้าหนักแน่นเหลือสติกำลังจึงค่อยพาครอบครัวหนีออกจากเมืองไป ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่า ถ้าดังนั้นก็ตามแต่ท่านทั้งสองจะคิดอ่านเถิด จือชายจือกีก็ให้โตเฉาคุมคนห้าพันไปรักษาเมืองแบะเสียทางเหนือ ให้ทรงมกคุมทหารห้าพันไปรักษาเมืองกีลำเสียทางตะวันตกเฉียงใต้ และโลฮกกั๋งด้านตะวันออกเป็นที่ข้ามใกล้เมืองนั้นกลัวกองทัพเมืองหงอจะข้ามโอบมาเอาเมือง จือชายก็เกณฑ์ทหารหมื่นหนึ่งยกออกไปตั้งสกัดทางไว้ แต่จือกีกับอ๋องซุ่นงี่เจงเกียน ซินเปาสู่นั้นอยู่ก็จัดแจงตรวจตราทหารขึ้นรักษาหน้าที่บ้านเมือง
ฝ่ายอับหลีครั้นยกทัพมาข้ามแม่น้ำไปแล้ว จึงปรึกษาซุ่นบู๊จู๋และนายทัพนายกองทั้งปวง ซึ่งจะยกไปตีเมืองฌ้อ ผู้ใดจะคิดเห็นประการใดบ้าง หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งจะไปตีเมืองฌ้อนั้นเข้าได้สามทาง แบะเสียทางหนึ่ง กีลำเสียทางหนึ่ง ทางแม่นํ้าโลฮกกั๋งทางหนึ่ง และทางโลฮกกั๋งนั้น เห็นฌ้อเจียวอ๋องจะให้กองทัพไปตั้งป้องกันอยู่มาก ข้าพเจ้าคิดจะให้แบ่งทหารเป็นสองทัพตีแบะเสียทางหนึ่ง กีลำเสียทางหนึ่ง ถ้ากีลำเสียแบะเสียแตกแล้วเมืองฌ้อจะพลอยแตกไปเอง อับหลีซุ่นบู๊จู๋เห็นพร้อมกัน จึงให้หงอจูสู่กับก๋งจูซัวคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นแม่ทัพ เจ้าเมืองชัวคุมทหารห้าพันเป็นทัพหน้าไปตีแบะเสีย ซุ่นบู๊จู๋กับฮูกี๋คุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นแม่ทัพ เจ้าเมืองถังคุมทหารห้าพันเป็นทัพหน้ายกไปตีกีลำเสีย อับหลีกับเป๊กพีและทหารทั้งปวงก็ยกทัพใหญ่ตามไป
ฝ่ายหงอจูสู่เดินทัพมาได้สามวันสี่วัน ยังระยะทางสามร้อยเศษจะถึงแบะเสีย ได้ความว่าฌ้อเจียวอ๋องให้โตเฉานายทหารเอกออกมาอยู่รักษาแบะเสีย หงอจูสู่ก็ให้หยุดพักมั่นไว้ หงอจูสู่กับทหารสองคนถอดเสื้อปลอมเป็นไพร่ เดินไปเที่ยวดูท่าทางที่จะเข้าตีแบะเสีย มาถึงบ้านแห่งหนึ่งเห็นเจ้าของบ้านขับลาโม่แป้งอยู่ หงอจูสู่เห็นดังนั้นคิดได้ว่าอันแบะเสียนี้นามเมืองเป็นข้าวสาลี จำจะตั้งทัพให้ข่มนามเมืองจึงจะได้ชัยชนะ แล้วหงอจูสู่ก็กลับมาค่ายสั่งทหารในกองทัพให้หาดินคนละก้อน ศิลาคนละก้อน หญ้าคนละมัดให้ถ้วนตัวคน ให้เจ้าเมืองชัวคุมไปทำกำแพงดินขึ้นไว้ด้านตะวันออกเมืองแบะเสียแห่งหนึ่ง และกำแพงดินนั้นทำให้ยาวเป็นรูปลา เรียกว่าลือเสีย แล้วให้ก๋งจือขึ้นไปทำด้านตะวันตกเมืองแบะเสียแห่งหนึ่ง และกำแพงดินซึ่งก๋งจือขึ้นทำนั้นให้กลมเป็นลูกโม่ เรียกว่าบัวเสีย เจ้าเมืองชัว ก๋งจือขึ้น ผู้จะไปทำนั้น มิได้รู้อุบายประการใดจึงถามหงอจูสู่ หงอจูสู่ก็หัวเราะแล้วจึงบอกว่า นามเมืองแบะเสียนั้นเป็นข้าวสาลี จึงให้ท่านไปตั้งกำแพงดินเป็นรูปลาไว้ด้านตะวันออก ก๋งจือขึ้นไปตั้งด่านตะวันตกเป็นรูปโม่กระหนาบไว้ อันเมืองแบะเสียอยู่หว่างกลาง ก็จะไม่ละเอียดเป็นแป้งไปหรือ ที่ไหนจะทนอยู่ได้ เจ้าเมืองชัวได้ฟังจึงชมปัญญาหงอจูสู่ แล้วเจ้าเมืองชัวกับกงจือขึ้นก็คุมทหารแยกกันไปทำกำแพงดินขึ้นไว้ตามหงอจูสู่สั่งทุกประการ
ฝ่ายโตเฉาซึ่งคุมทหารรักษาอยู่เมืองแบะเสียนั้น เห็นทหารเมืองหงอมาทำกำแพงกระหนาบเมืองแบะเสียไว้ทั้งสองด้าน คิดจะมิให้ทำขึ้นได้ก็คุมทหารยกออกมารบ ขณะเมื่อโตเฉาออกมานั้น พอเจ้าเมืองชัวทำแล้วให้ทหารรักษาอยู่มั่นคง โตเฉาจะทำลายเข้าไปมิได้ ฝ่ายหงอจูสู่ครั้นเห็นโตเฉาคุมทหารยกออกมาจากเมืองแบะเสีย หงอจูสู่ก็ให้ทหารล้อมเมืองแบะเสียเข้าไว้ แล้วก๋งจือขึ้นก็คุมทหารยกออกมาจะรบด้วยโตเฉา โตเฉาจึงว่ากับก๋งจือขึ้นว่า เราเห็นท่านยังเด็กนักหาควรที่จะต่อฝีมือและกำลังเราไม่ ท่านจงกลับไปบอกหงอจูสู่ออกมารบกับเราจึงจะสมควร ก๋งจูขึ้นจึงว่า หงอจูสู่ไปตีแบะเสียแล้ว และท่านได้ออกมาถึงนี่จะกลับไปเปล่าทำไมเล่าจงมารบด้วยเราเถิด โตเฉาได้ฟังก็โกรธนัก จึงเอาทวนแทงกงจือขึ้น กงจือขึ้นก็รับด้วยง้าว รบกันยี่สิบเพลง พอทหารในเมืองแบะเสียวิ่งมาบอกโตเฉาว่าทหารเมืองหงอเข้าล้อมแบะเสียแล้ว ท่านเร่งกลับไปเร็วๆ เถิด โตเฉาได้ฟังก็ตกใจกลัวจะเสียเมือง แบะเสียก็ตีม้าล่อล่าทัพ ฝ่ายก๋งจือขึ้นก็กลับเข้ากำแพงดินให้ทหารรักษาไว้เป็นมั่นคง
ฝ่ายโตเฉา ครั้นล่าทัพกลับมาเห็นหงอจูสู่กับทหารเข้าล้อมแบะเสียอยู่ จะเข้าประตูเมืองมิได้ก็เอาทวนเหน็บเกวียนไว้ออกไปยืนทักหงอจูสู่แล้วว่ากับหงอจู่สู่ว่า ความแค้นของท่านซึ่งมีอยู่แต่ฮุยบอเก๊กคนเดียว บัดนี้ฮุยบอเก๊กก็ตายแล้วท่านยังจะมีความพยาบาทผู้ใดเล่า อนึ่งตัวท่านก็เป็นชาวเมืองฌ้อไม่คิดถึงถิ่นที่เกิดบ้าง จึงกลับมาทำลายบ้านเมืองเสียนั้นไม่ควร หงอจูสู่จึงตอบโตเฉาว่า เดิมรากเหง้าเราเกิดในเมืองฌ้อก็จริง บิดาเรารบศึกทำความชอบไว้ต่อฌ้อเพงอ๋องเป็นอันมาก เจ้าเมืองฌ้อหาคิดเอ็นดูไม่ เชื่อคนยุยงฆ่าบิดาและพี่ชายเราเสีย แล้วยังจะเอาชีวิตเราด้วย เทวดายังรักษาเราอยู่จึงหาเป็นอันตรายไม่ ความแค้นของเราฝังไว้ในใจถึงสิบเก้าปีแล้ว ซึ่งท่านจะมาห้ามปรามทัดทานเรานี้เราขอบใจนัก ถ้าท่านเอ็นดูเราจริงแล้ว ท่านเร่งไปเสียให้พ้นอย่าเอาเมืองแบะเสียเป็นธุระเลย
โตเฉาได้ฟังดังนั้นคิดโกรธนัก ร้องด่าหงอจูสู่ว่าเป็นคนอกตัญญูไม่มีความสัตย์ซื่อต่อเจ้านาย ที่ไหนผีสางเทวดาจะเข้าด้วย ว่าแล้วก็ชักทวนเข้าไล่แทงหงอจูสู่ หงอจูสู่ก็รับด้วยทวน รบกันได้สี่ห้าเพลงมิได้แพ้ชนะแก่กัน หงอจูสู่จึงคิดอุบายว่าแก่โตเฉาว่า เพลาก็จวนคํ่าอยู่แล้วท่านจงกลับเมืองเสียก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงออกมารบให้เห็นฝีมือและกำลังกันจนถึงสองครั้ง แล้วก็ให้ตีม้าล่อเลิกทหารเข้าในเมืองแบะเสีย หงอจูสู่ก็ให้ทหารสิบคนปลอมปนเข้าไปในเมืองกับพวกโตเฉาได้ ครั้นเพลาสองยามเศษทหารหงอจูสู่ซึ่งปลอมโตเฉาเข้าไปในแบะเสียนั้น ก็หย่อนเชือกลงมารับเพื่อนกันเข้าไปอีกร้อยเศษ แล้วก็ร้องอื้ออึงขึ้นว่าพวกกองทัพเมืองหงอเข้ามาในกำแพงได้แล้ว แล้วก็ไล่ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเป็นอันมาก พวกทหารเมืองฌ้อซึ่งมารักษาแบะเสียอยู่นั้นต่างคนตื่นตกใจ โตเฉาออกมาร้องห้ามก็มิสงบเห็นผู้คนวุ่นวายจะกดไว้มีอยู่ ก็เปิดประตูแบะเสียออกหนีไป
ฝ่ายหงอจูสู่ซึ่งล้อมแบะเสียนั้น ครั้นโตเฉาหนีออกมาก็เปิดทางให้ไปโดยสะดวก มิได้คิดติดตามก็พาทหารยกเข้าในเมืองแบะเสียในเพลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้าหงอจูสู่ก็เอาความซึ่งตีได้แบะเสียนั้นให้ไปแจ้งแก่อับหลี
ฝ่ายซุ่นบู๊จู๋ เป๊กพี เจ้าเมืองถังจะไปตีกีลำเสียนั้น เดินทัพข้ามเขาฮอแหงไปถึงตองเอียงปั้ง แลเห็นแม่น้ำเจียงกงไหลลงมาฝ่ายเดียว และกีลำเสียกับเมืองฌ้อนั้นอยู่ที่ตํ่าที่ลุ่มเป็นท้องนา ด้านตะวันตกเมืองนั้นมีแม่นํ้าเซียเอ๋วตลอดถึงกีลำเสีย ซุ่นบู๊จู๋เห็นดังนั้นยินดีนัก ก็ให้ทหารขึ้นตั้งอยู่ที่ดอนเป็นเนินเขา ครั้นเพลาคํ่าก็สั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้คุมคนลงทำเขื่อนกั้นทำนบปิดแม่นํ้าเซียเอ๋วเสีย แล้วให้ขุดคลองไขนํ้าเจียงกงมาขังไว้ในแม่นํ้าเซียเอ๋วแต่ในเพลากลางคืน รุ่งขึ้นซุ่นบู๊จู๋ก็สั่งให้เปิดทำนบ นํ้าก็ไหลท่วมเข้าไปในเมืองกีลำเสีย
ฝ่ายทรงมกซึ่งคุมทหารรักษากีลำเสียอยู่นั้น เห็นนํ้าไหลท่วมเข้าไปดังนั้นหารู้แยบคายซุ่นบู๊จู๋ไม่ สำคัญว่านํ้าเกิดใหญ่ท่วมขึ้นมาเป็นอันมาก ทรงมกเห็นจะอยู่รักษากีลำเสียมิได้ ก็พาทหารกลับเข้าเมืองฌ้อ ขณะนั้นลมตะวันตกพัดกล้าก็พัดนํ้าท่วมเข้าไปในกีลำเสีย ลึกได้ประมาณสามวาเศษ นํ้าบ่าไปจนถึงเชิงกำแพงเมืองฌ้อและซุ่นบู๊จู๋ก็สั่งให้ตัดไม้มัดเป็นลูกบวบ บรรทุกคนเข้าเมืองกีลำเสียได้แล้ว หาเห็นผู้คนไม่ก็รู้ว่าทรงมกหนีไปเมืองฌ้อ ซุ่นบู๊จู๋ก็ให้ทหารรีบไปประชิดเมืองฌ้อไว้ ไพร่พลเมืองฌ้อครั้นเห็นกองทัพเมืองหงอยกล่วงเข้ามาตื่นตกใจ บอกกันอื้ออึงอลหม่านทั้งเมือง ต่างก็พาครอบครัวหนีออกจากเมืองไปเอาตัวรอด
ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องแจ้งว่ากองทัพเมืองหงอยกมาถึงเมือง รู้ว่า แบะเสีย กีลำเสีย เสียแล้วจะอยู่ในเมืองฌ้อมิได้ ก็ทิ้งเมืองเสียพานางกุยกันน้องสาวลงเรือหนีไป ฝ่ายจิวขีกับทหารทั้งปวงซึ่งขึ้นรักษาหน้าที่อยู่ในเมืองฌ้อนั้น ครั้นรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องพานางกุยกันผู้น้องหนีไปลงเรือทางประตูไซหมึง ต่างคนตกใจนักทิ้งบุตรภรรยาเสีย รีบหนีลงเรือติดตามฌ้อเจียวอ๋องไป
ฝ่ายพวกทหารเมืองหงอรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องและขุนนางในเมืองฌ้อนั้นหนีไปจากเมืองสิ้นแล้ว ก็พากันมาบอกซุ่นบู๊จู๋ ซุ่นบู๊จู๋ก็ให้ไปเชิญอับหลีเข้าเมืองแล้วก็ให้ทหารไปเปิดทำนบนํ้าเซียเอ๋วเสียให้น้ำในเมืองฌ้อแห้ง แล้วก็จัดทหารรักษาเมืองฌ้อให้มั่นคง ฝ่ายหงอจูสู่รู้ว่าอับหลีมีชัยได้เมืองฌ้อแล้วยินดีนัก ครั้นนายทัพนายกองมาพร้อมแล้วก็ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางและทหารทั้งปวงเป็นที่สบาย อับหลีคิดจะตั้งตัวเป็นเจ้าจึงให้พนักงานแต่งเครื่องบูชาไหว้เทวดา ฟ้า และดิน ตามธรรมเนียมแล้ว ตั้งตัวขึ้นเป็นหงออ๋อง หงอจูสู่ ซุ่นบู๊จู๋ ขุนนางทั้งปวงต่างยินดีคำนับอวยพรหงออ๋องว่าอายุยืนหมื่นปี มีเกียรติยศเป็นที่พึ่งแก่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินสืบไป ครั้นเสร็จการเลี้ยงโต๊ะแล้ว พอเพลาคํ่าหงออ๋องก็เข้าที่ข้างใน นางพนักงานมโหรีและขับรำทั้งปวงก็มาบำรุงบำเรอเหมือนกับฌ้อเจียวอ๋อง หงออ๋องก็ผูกพันรักใคร่กับหญิงทั้งนั้น หญิงทั้งปวงจึงบอกหงออ๋องว่า นางเม่งหยงภรรยาฌ้อเพงอ๋องคนนี้ เมื่อฌ้อเพงอ๋องยังอยู่รักใคร่ยิ่งนัก บัดนี้ก็ยังหาแก่ไม่ รูปร่างยังงามอยู่ ถ้าท่านเห็นก็จะมีใจรักใคร่เป็นอันมาก หงออ๋องได้แจ้งดังนั้นจึงให้คนไปรับตัวนางเม่งหยงมา
ขณะนั้นนางเม่งหยงกำลังตกใจอยู่ด้วยบ้านเมืองเสีย คิดถึงฌ้อเจียวอ๋องผู้บุตร ด้วยยังไม่รู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องจะเป็นหรือตายประการใดไม่ พอนางคนใช้มาบอกว่าหงออ๋องให้ไปหา นางเม่งหยงคิดขัดเคืองยิ่งนัก ก็ว่ากล่าวตัดรอนหงออ๋องมากับคนใช้เป็นอันมาก หงออ๋องก็ให้คนไปฉุดตัวนางเม่งหยง นางเม่งหยงรู้ก็ปิดประตูลั่นกลอนเสีย แล้วถือกระบี่ยืนอยู่ในห้อง ร้องว่ากับคนใช้ไปบอกหงออ๋องว่าอย่าให้หงออ๋องคิดดังนั้นเลย อายุหงออ๋องจะสั้นเสีย ประการหนึ่งเราก็จะสู้ตายอยู่ในห้อง มิได้ยอมใจด้วยหงออ๋องเป็นอันขาดทีเดียว คนใช้นั้นก็นำเอาคำนางเม่งหยงนั้นมาแจ้งแก่หงออ๋องทุกประการ หงออ๋องมีความละอายใจนัก จึงให้คนใช้กลับไปบอกนางเม่งหยงว่า เมื่ออยู่เมืองนั้นรู้จักแต่ชื่อหารู้จักตัวนางเม่งหยงไม่ จึงให้หาตัวมานี้เพราะจะรู้จักดอก มิใช่จะคิดอย่างไรนั้นหาไม่ เมื่อยังทุกข์โศกอยู่มิมาได้ก็ตามเถิด คนใช้ก็ไปบอกนางเม่งหยง นางเม่งหยงจึงค่อยคลายรำคาญใจ
ขณะนั้นหงอจูสู่พยาบาทฌ้อเจียวอ๋อง ได้เมืองแล้วก็หาตัวฌ้อเจียวอ๋องมิได้พบ ครั้นรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องกับขุนนางทั้งปวงทิ้งบุตรภรรยาลงเรือหนีไป หงอจูสู่มีความทุกข์นัก ขณะนั้นหงออ๋องสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงไปเลือกเอาสมบัติบ้านเรือนขุนนางเมืองฌ้อคนละบ้านตามผู้ใหญ่ผู้น้อย แล้วเจ้าเมืองถัง เจ้าเมืองชัว ก็ไปค้นบ้านลงเหียได้ถ้วยศิลาหยก เสื้อขนหนูเงิน กับม้าสองตัวซึ่งเป็นของตัวนั้นมา เจ้าเมืองถัง เจ้าเมืองชัว ก็เอาไปให้หงออ๋อง หงออ๋องยินดีนัก ขุนนางและทหารในกองทัพต่างก็ไปริบได้เงินได้ทองข้าวของและภรรยาไว้ทุกคน แต่หงอจูสู่นั้นหาไปไม่ ตั้งแต่คิดตรึกตรองที่จะแก้แค้นเจ้าเมืองฌ้อจึงเข้าไปบอกแก่หงออ๋องว่า เมืองฌ้อนี้ซึ่งจะให้ตั้งเป็นภูมิฐานอยู่นั้น สืบไปข้างหน้าข้าพเจ้าเห็นจะเป็นเสี้ยนหนามต่อเราคงจะได้ความลำบากกับทแกล้วทหารยิ่งกว่าครั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดจะให้ทำลายกำแพงเสีย กวาดเอาผู้คนไปให้สิ้น อย่าให้เป็นบ้านเมืองได้เลย ท่านจะเห็นด้วยหรือประการใด ซุ่นบู๊จู๋นั่งอยู่นั่นหาเห็นชอบไม่จึงห้ามหงอจูสู่ว่า ซึ่งท่านจะคิดทำดังนั้น เสียดายบ้านเมืองใหญ่โต กว่าจะสร้างขึ้นได้โดยยาก ข้าพเจ้าเห็นไม่ควร หัวเมืองทั้งปวงก็จะครหานินทาได้ ด้วยสมบัติเมืองฌ้อนี้เดิมจะได้กับไทจูเกี๋ยน ซึ่งเป็นบุตรเมียหลวงฌ้อเพงอ๋อง และฌ้อเพงอ๋องแกล้งกำจัดไทจูเกี๋ยนเสียจึงถึงแก่ความตาย ยกสมบัติให้กับฌ้อเจียวอ๋องบุตรนางเม่งหยงซึ่งเป็นเมียน้อย บ้านเมืองจึงเกิดอันตรายจนเราได้มาเหยียบเมือง ครั้งนี้เมืองฌ้อก็เป็นของเราแล้วควรจะจัดแจงเสียให้ดี ท่านจงให้หากันเซงบุตรไทจูเกี๋ยนมามอบเมืองให้จึงจะควร ขุนนางและทหารพวกเมืองฌ้อซึ่งกตัญญูมีจิตรักใคร่ไทจูเกี๋ยนก็มีเป็นอันมาก อนึ่งตัวกันเซงก็จะขอบคุณรักใคร่นับถือเอาเราเป็นที่พึ่งสืบไปข้างหน้า ชื่อเสียงเราก็เลื่องลือไปทุกหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวง ถ้าท่านคิดดังนี้จึงจะสมควรเป็นใหญ่ หงออ๋องได้ฟังดังนั้นไม่ต้องด้วยความคิดก็นิ่งอยู่ จึงสั่งให้ทหารไปทำลายศาลเทพารักษ์ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อตั้งแต่งไว้ก่อนนั้นเสีย และเจ้าเมืองถังเจ้าเมืองชัวนั้นครั้นสำเร็จราชการเมืองฌ้อแล้ว ก็เข้าไปลาหงออ๋องยกกลับไปเมือง
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่ได้เมืองฌ้อแล้วก็มีความสบายเพลิดเพลินใจ วันหนึ่งสั่งให้แต่งโต๊ะและสุราไปเลี้ยงขุนนางพร้อมกัน ณ หอเจียงไถแล้วให้นางมโหรีมาขับร้องบำเรอ ขุนนางทั้งปวงซึ่งไปเสพสุราอยู่ ณ หอเจียงไถด้วยหงออ๋องต่างก็มีความยินดีเป็นอันมาก แต่หงอจูสู่นั้นยกถ้วยสุราขึ้นคำนับหงออ๋องแล้วคิดถึงความหลังก็ร้องไห้ หงออ๋องเห็นจึงถามหงอจูสู่ว่า เรายกมาตีเมืองฌ้อแก้ความแค้นท่านได้สำเร็จแล้ว ท่านยังร้องไห้ด้วยเหตุสิ่งใดอีกเล่า หงอจูสู่จึงตอบว่า ได้กลับมาถึงถิ่นที่แล้วข้าพเจ้าคิดถึงบิดาและพี่ข้าพเจ้าซึ่งฌ้อเพงอ๋องฆ่าเสียนั้น บัดนี้ฌ้อเพงอ๋องก็ตายแล้วฌ้อเจียวอ๋องผู้บุตรก็หนีไป ข้าพเจ้ามิได้แก้แค้นให้หายความแค้นข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงกลั้นนํ้าตามิได้ หงออ๋องจึงว่ากับหงอจูสู่ว่า ซึ่งท่านยังไม่สิ้นแค้นนั้นท่านจะคิดทำอย่างไรได้บ้างให้หายแค้นก็ตามแต่ใจท่านเถิด หงอจูสู่จึงว่าถ้าท่านเอ็นดูข้าพเจ้าแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าขุดศพฌ้อเพงอ๋องมาทำโทษตัดศีรษะด้วยมือข้าพเจ้าอย่าให้เสียวาจาซึ่งข้าพเจ้าได้ออกปากไว้ หงออ๋องจึงว่า คุณของท่านอยู่กับเราเป็นอันมาก เราจะเสียดายอะไรแก่คนหาชีวิตไม่ ท่านจะทำประการใดก็ตามเถิด หงอจูสู่มีความยินดีนัก ครั้นกินเลี้ยงแล้วบรรดาขุนนางทั้งปวงก็กลับไปที่ หงอจูสู่ก็ให้คนไปสืบดูที่ฝังศพฌ้อเพงอ๋องได้ความแล้วก็คุมคนออกไปตามประตูตังหมึง ถึงเลียวไทอ๋อเห็นแต่นากับฟ้าไม่มีสำคัญ หารู้ว่าศพฌ้อเพงอ๋องฝังไว้แห่งใดไม่ หงอจูสู่มีความวิตกนัก จึงร้องไห้แหงนหน้าขึ้นไปบนอากาศแล้วว่า เทวดาทั้งปวงจะมิให้เราแก้แค้นแทนคุณบิดาเราแล้วหรือจึงมิให้พบศพฌ้อเพงอ๋องดังนี้
ในทันใดนั้นมีคนแก่คนหนึ่งเข้ามาคำนับหงอจูสู่ แล้วถามหงอจูสู่ว่าท่านจะมาหาศพฌ้อเพงอ๋องด้วยธุระสิ่งใด หงอจูสู่จึงบอกคนแก่ว่า ฌ้อเพงอ๋องเป็นคนชั่วมิได้อยู่ในความซื่อสัตย์ เลี้ยงคนพาลขึ้นเป็นขุนนาง ฆ่าคนซึ่งมีกตัญญู ราษฎรได้ความเดือดร้อน แล้วฆ่าบิดาและพี่ชายเราซึ่งหาความผิดมิได้นั้นเสียด้วย บัดนี้ฌ้อเพงอ๋องตายไปก่อน เราหาได้ตัดศีรษะแก้ความแค้นของเราไม่ เราจึงมาขุดเอาศพขึ้นทำโทษแก้แค้นให้สิ้นความพยาบาท คนแก่นั้นจึงบอกหงอจูสู่ว่า เมื่อขณะฌ้อเพงอ๋องจะใกล้ตายนั้น รู้ตัวว่าทำความชั่วไว้เป็นอันมาก กลัวคนจะขุดเอาศพขึ้นทำประจาน จึงสั่งฌ้อเจียวอ๋องผู้บุตรให้เอาศพไปฝังไว้ในแม่นํ้าไทอ๋อ เมื่อขณะจะเอาศพไปฝังนั้นเกณฑ์คนยกศพไปห้าสิบคน ตัวข้าพเจ้าก็เกณฑ์ไปด้วย ครั้นจัดแจงฝังศพแล้วฌ้อเจียวอ๋องให้ฆ่าคนห้าสิบคนนั้นเสีย แต่ตัวข้าพเจ้าหนีได้จึงพ้นความตาย คนแก่ก็ชี้ที่ฝังศพนั้นให้แล้วว่า ถ้าท่านจะเอาศพฌ้อเพงอ๋องแล้วจงคิดอ่านไขนํ้าเสียให้แห้งจึงจะเห็นที่ฝังศพฌ้อเพงอ๋อง
หงอจูสู่ก็ให้ทหารดำนํ้าลงไปได้สำคัญว่าศพฌ้อเพงอ๋องอยู่แน่แล้ว จึงให้ทหารเย็บไถ้ใส่ทรายทิ้งลงไปล้อมที่ฝังศพ ปิดน้ำไว้แล้วจึงวิดน้ำในวงไถ้ให้แห้งแล้วขุดเอาศพขึ้นมา เปิดดูเห็นศพนั้นเป็นเหล็ก หงอจูสู่คิดสงสัยนักจึงถามคนแก่ คนแก่จึงบอกว่า มิใช่ ศพฌ้อเพงอ๋องจะกลายเป็นเหล็กนั้นหามิได้ ฌ้อเจียวอ๋องให้ช่างเทียมไว้ จงขุดลงไปอีกชั้นหนึ่งจึงจะถึงศพฌ้อเพงอ๋อง หงอจูสู่ก็ให้ขุดลงไปยกขึ้นมาเปิดออกดูเห็นศพฌ้อเพงอ๋องยังเป็นรูปกายดีอยู่ หงอจูสู่ก็ให้ยกศพมาวางไว้ข้างนอกแล้วตีด้วยกระบองเหลี่ยมสามร้อยทีจึงเอาเท้าขวาเหยียบลงที่ท้องแล้วเอานิ้วควักลูกตาทั้งสองข้างจึงว่า เมื่อขณะยังเป็นอยู่นั้นมีตาหามีแววไม่ มิได้รู้จักคนดีและคนชั่วฟังแต่ถ้อยคำคนยุยงฆ่าบิดาและพี่ชายเราเสีย หงอจูสู่ก็ให้ตัดศีรษะฌ้อเพงอ๋องเสียบประจานไว้แล้วก็ให้เงินและของกับคนแก่นั้นตามสมควร หงอจูสู่กับทหารทั้งปวงก็พากันกลับเข้าเมือง
ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องกับนางกุยกันผู้น้องหนีออกจากเมืองไปทางตะวันตก ครั้นถึงที่จอคุยก็อ้อมไปทางใต้เข้าไปฮวนเต๋ง พอเพลาคํ่าพบโจรประมาณสามร้อยสี่ร้อยคนเข้าตีเรือฌ้อเจียวอ๋อง พออองซุ่นเอียวอู๋เห็นโจรจึงร้องบอกโจรทั้งนั้นว่า นี่มิใช่ผู้อื่นคือเจ้าเมืองฌ้อท่านไม่รู้จักหรือจึงมาทำดังนี้ พวกโจรจึงตอบว่าเรามิได้รู้จักว่าผู้ใดรู้แต่ว่าจะเอาข้าวของเงินทองซึ่งเป็นที่รักอย่างเดียว แต่เลงอินเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อ มีทั้งยศศักดิ์และสมบัติยังมักได้ เที่ยวเบียดเบียนของผู้อื่นเป็นอันมากและทรัพย์สิ่งของท่านมีมากนั้นเราจะเอาให้สิ้น แล้วก็กรูกันเข้าตีชิงข้าวของทั้งปวง
ฝ่ายจงเกี๋ยนซึ่งมาด้วยฌ้อเจียวอ๋องนั้น เห็นจะสู้โจรมิได้ ก็คัดเรือเข้าแอบฝั่ง จงเกี๋ยนก็อุ้มเอานางกุยกันขึ้นบกทิ้งเรือเสียหนีโจรไป โจรนั้นก็ชิงกันเก็บได้ข้าวของแล้วเอาไฟเผาเรือ ฌ้อเจียวอ๋องกับนางกุยกันและขุนนางทั้งปวงซึ่งติดตามมาด้วยนั้น ก็พากันเดินไปในเพลากลางคืน พอสว่างพบจิวขีซกมกโตสินโตเฉาสี่นายกับทหารเลวเป็นอันมากตามมาทัน ฌ้อเจียวอ๋องดีใจนัก โตสินจึงว่ากับฌ้อเจียวอ๋องว่า บ้านข้าพเจ้าอยู่ที่อุนตี้แห่งหนึ่ง เชิญท่านไปพักอยู่บ้านข้าพเจ้าก่อนเถิด จึงค่อยถ่ายเทคิดอ่านกัน โตสินพูดยังมิทันขาดคำพออองซุ่นเอียวอู๋ที่ถูกทวนโจรนั้นมาถึง ฌ้อเจียวอ๋องจึงถามอองซุ่นเอียวอู๋ว่า ท่านถูกทวนเจ็บปวดเป็นอันมาก ทำไมจึงมาได้เล่า อองซุ่นเอียวอู๋จึงบอกฌ้อเจียวอ๋องว่า โจรแทงข้าพเจ้าล้มสลบอยู่ในเรือแล้วโจรเอาไฟเผาเรือเสีย ครั้นไฟร้อนมาถึงตัวข้าพเจ้า มีคนยกข้าพเจ้าขึ้นบนฝั่งแล้วบอกข้าพเจ้าว่าชื่อซุ่นซกเหงา เมื่ออยู่ในเมืองฌ้อนั้นเป็นเลงอิน สั่งข้าพเจ้าให้มาบอกแก่ท่านว่า ถ้าทัพเมืองหงอกลับไปแล้ว เมืองฌ้อก็จะคืนได้แก่ท่านครอบครองต่อไป แล้วเอายามาทาแผลข้าพเจ้าที่ต้องทวนนั้นค่อยคลายความเจ็บ ข้าพเจ้าจึงมาตามท่านได้
ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังอองซุ่นเอียวอู๋เล่าดังนั้น จึงว่า ซุ่นซกเหงาบ้านเกิดอยู่ที่อุนต๋ง ซุ่นซกเหงาตายไปนานแล้วชะรอยจะมาเป็นเทพารักษ์สิงอยู่ที่นี่จึงได้มาช่วยท่านรอดจากความตาย ถ้าเราไม่สิ้นชีวิตตราบใด ท่านทั้งปวงก็จะได้ไปเห็นเมืองฌ้ออีก แล้วฌ้อเจียวอ๋องก็ใช้โตสินเที่ยวหาเรือตามลำนํ้า โตสินมาพบเรือลำหนึ่งแจวมาแต่ทางตะวันออก เห็นบรรทุกครอบครัวอยู่ในลำเรือ โตสินจึงถามว่าเรือของผู้ใดจะไปไหน คนในลำเรือร้องบอกว่าเรือของน้าอินเจียนเป็นขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อ โตสินจึงว่า ฌ้อเจียวอ๋องอยู่นี่เอาเรือแจวเข้ามารับด้วยเถิด น้าอินเจียนได้ฟังดังนั้น ก็ลุกออกมาจากประทุนเห็นโตสินก็รู้จัก จึงว่ากับโตสินว่า ฌ้อเจียวอ๋องเสียบ้านเมืองหนีเขามา เราจะรับเอามาทำไมให้เปลืองเสบียง แล้วน้าอินเจียนก็เร่งให้คนแจวเรือไปมิได้หยุด โตสินได้ฟังถ้อยคำน้าอินเจียนว่าดังนั้นคิดขัดเคืองนัก แต่จนใจด้วยเป็นบกกับเรือ แล้วโตสินแลเห็นเรือปลาแจวมาอีกลำหนึ่ง โตสินจึงร้องเรียกเรือปลาว่าท่านจงมารับเราด้วย เราจะให้เสื้อเป็นค่าจ้าง ชาวเรือปลานั้นก็แจวเข้ามารับ โตสินก็ไปเชิญฌ้อเจียวอ๋องกับนางกุยกันและขุนนางทั้งปวงพากันลงเรือข้ามแม่น้ำเสียแปะ ไปถึงฟากแล้วก็ชวนกันขึ้นบกเดินไปถึงที่อุ่นอิบตรงไป ณ บ้านโตสิน
ฝ่ายโตหอยซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับโตสินเห็นโตสินพาฌ้อเจียวอ๋องมา ณ บ้าน โตหอยก็ออกมาคำนับ เชิญฌ้อเจียวอ๋องให้ขึ้นนั่งที่อันสมควร แล้วโตสินก็สั่งโตหอยผู้น้องให้จัดแจงเหล้าเข้ามาคำนับฌ้อเจียวอ๋อง โตหอยก็ตกแต่งโต๊ะยกออกมาคำนับ แล้วเหลือบตาดูฌ้อเจียวอ๋อง โตสินเห็นกิริยาโตหอยประหลาดอยู่ดังนั้นมิไว้ใจ เกรงโตหอยจะคิดอันตรายฌ้อเจียวอ๋อง ครั้นฌ้อเจียวอ๋อง นางกุยกัน ขุนนางทั้งปวงกินเหล้าข้าวอิ่มหนำแล้ว พอคํ่าลงโตสินก็ชวนโตเฉามานอนรักษาฌ้อเจียวอ๋องอยู่ประมาณสามยามเศษ โตสินได้ยินเสียงชักมีดออกจากฝัก โตสินก็เปิดประตูออกมาดูเห็นโตหอยถือมีดยืนอยู่ โตสินโกรธนักจึงถามโตหอยว่าทำไมจึงถือมีดมายืนอยู่ที่นี่ โตหอยจึงบอกโตสินว่าเราจะมาเอาชีวิตฌ้อเจียวอ๋อง โตสินจึงว่าฌ้อเจียวอ๋องทำไมแก่ตัว ตัวจึงจะมาฆ่าฌ้อเจียวอ๋อง
โตหอยจึงว่า ท่านไม่รู้หรือ เมื่อครั้งโตเซงเหยียนบิดาข้าพเจ้าเป็นขุนนางเมืองฌ้อ มีความสัตย์ซื่อต่อฌ้อเพงอ๋องเป็นอันมาก ฌ้อเพงอ๋องฟังคำฮุยบอเก๊กยุยงฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าก็ฆ่าบุตรฌ้อเพงอ๋องแก้แค้นข้าพเจ้าบ้าง โตสินก็ด่าโตหอยแล้วว่า ฌ้อเพงอ๋องอุปมาเหมือนฟ้าทำโทษแก่คนและคนจะคิดพยาบาทฟ้าได้หรือ โตหอยจึงว่า ฌ้อเจียวอ๋องอยู่ในเมืองฌ้อจึงเป็นเจ้านายของเรา ออกมาจากเมืองฌ้อแล้วก็เป็นคู่พยาบาทกับเรา ถ้าเราจะไม่ทำลายชีวิตฌ้อเจียวอ๋องเสียครั้งนี้ก็เหมือนไม่มีกตัญญูต่อบิดา โตสินจึงว่า อันประเพณีโบราณมาถึงจะคุมแค้นพยาบาทแก่กันแต่ตัว จะได้คิดโกรธเคืองมาจนลูกหลานนั้นหามีไม่ อันฌ้อเจียวอ๋องครั้งนี้รู้ว่าตัวได้ทำความผิดมาแต่ก่อนแล้ว จึงตั้งพวกพ้องเราเป็นขุนนางสิ้นแล้ว ฌ้อเจียวอ๋องได้ความอดอยากมาจนถึงนี่ ตัวจะคิดทำอันตรายเสียนั้นที่ไหนเลยความเจริญจะมีแก่ตัว ถ้ามิฟังคำเราห้ามแล้วเราจะประหารชีวิตตัวเสีย โตหอยได้ฟังโตสินผู้พี่ว่ากล่าวขัดเคืองเป็นอันมากคิดกลัวโตสินนัก โตหอยก็กลับไป
ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องลุกขึ้นแอบฝาฟังได้ยินเสียงโตสินกับโตหอยว่ากล่าวตอบโต้กันดังนั้นตกใจนัก คิดจะหาอยู่ที่อุนอิบไม่ ครั้นรุ่งเช้าจึงปรึกษาด้วยจือกี โตเฉา โตสินเห็นพร้อมกันก็ออกจากอุนอิบไปอยู่เมืองสุย
ขณะนั้นจือชายซึ่งคุมทหารไปตั้งกันทัพเมืองหงออยู่ริมฝั่งโลฮกกั๋งนั้น รู้ว่าเมืองฌ้อเสียแก่หงออ๋องแล้ว ฌ้อเจียวอ๋องหนีออกจากเมืองไปได้ ขุนนางและทหารไพร่พลเมืองแตกตื่นหนีสาดไปทุกตำบล จือชายคิดจะรวบรวมเอาไว้จึงแต่งคนเที่ยวเกลี้ยกล่อมได้ทหารผู้คนเป็นอันมาก จึงตั้งอยู่ที่ตำบลปีเสียบ ครั้นได้ข่าวว่าฌ้อเจียวอ๋องหนีไปอยู่เมืองสุย จือชายจึงประกาศแก่คนทั้งปวงว่า ฌ้อเจียวอ๋องไปตั้งมั่นอยู่เมืองสุยแล้วท่านทั้งปวงอย่าตกใจเลย เราจะพากันไปหาฌ้อเจียวอ๋องเจ้านายของเราเถิด จะได้คิดอ่านกันเอาบ้านเมืองคืน แล้วจือชายก็ยกตามฌ้อเจียวอ๋องไป ณ เมืองสุย
ฝ่ายหงอจูสู่ซึ่งไปขุดเอาศพฌ้อเพงอ๋องขึ้นทำโทษประจานไว้ครั้งนั้นยังหาสิ้นความแค้นพยาบาทไม่ จึงเข้าไปหาหงออ๋องว่า ซึ่งท่านมาตีได้เมืองฌ้อครั้งนี้ อย่าเพิ่งยินดีวางใจแก่ราชการก่อนด้วยฌ้อเจียวอ๋องยังหาตายไม่ คงจะมีการศึกมารบพุ่งต่อไปอีก ข้าพเจ้าจะขอกองทัพติดตามไปสืบเสาะจับฌ้อเจียวอ๋องให้ได้ตัวมาประหารชีวิตเสียแล้วเมื่อใดจึงจะสิ้นศึกเมืองฌ้อ หงออ๋องเห็นชอบด้วยก็ยอมให้กองทัพหงอจูสู่ หงอจูสู่จัดแจงทหารเสร็จแล้ว ก็ยกติดตามฌ้อเจียวอ๋องไปทางทิศตะวันตก รู้ข่าวว่าฌ้อเจียวอ๋องไปอยู่เมืองสุย ก็ให้มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองสุยให้ส่งตัวฌ้อเจียวอ๋องมา
สุยเหาจึงคลี่หนังสือดูแจ้งความแล้วจึงปรึกษาขุนนางว่า เราจะคิดป้องกันเมืองฌ้ออย่างไรจึงจะดี ขุนนางผู้หนึ่งจึงว่า เราส่งจือชายพี่ชายเจ้าเมืองฌ้อไปก็เห็นจะได้ เจ้าเมืองสุยก็เห็นด้วย แต่ยังไม่ไว้ใจจึงให้หาซินแสผู้รู้ตำราฤกษ์ตามพิเคราะห์ดู ซินแสจึงดูเห็นเศษยามนั้นแล้วแจ้งความว่าข้างทิศตะวันตกเหมือนเสือ ข้างทิศตะวันออกเหมือนเนื้อ สัตว์ทั้งสองย่อมเบียดเบียนกันเป็นอาหาร ฤกษ์นี้ร้ายอยู่จะทำการสิ่งใดเห็นจะเป็นอันตราย เจ้าเมืองสุยได้ฟังซินแสทำนายก็งดอยู่มิได้ส่งพี่ชายเจ้าเมืองฌ้อไป ให้แต่ขุนนางออกไปบอกหงอจูสู่ว่า เรามาอาศัยแดนเมืองฌ้อ ได้ถือนํ้าสัตย์ไว้กับเมืองฌ้อก็จริงอยู่ แต่หาได้คบค้าเจ้าเมืองฌ้อไว้ไม่ อนึ่งเมืองเราก็อยู่ใกล้กับเมืองฌ้อและเจ้าเมืองฌ้อหนีภัยท่านจะมาอาศัยอยู่แต่ใกล้เท่านี้จะพ้นภัยหรือ ขอท่านพิเคราะห์ดูให้เห็นความก่อนแล้วเร่งไปสืบเสาะดูที่อื่นเถิด หงอจูสู่ได้แจ้งคิดดูก็เห็นจริง ด้วยรู้ว่าแม่ทัพลงเหียแม่ทัพเมืองฌ้อแตกเราหนีไปเมืองเตงเห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อจะไปอยู่ด้วยกันเป็นแน่ ก็มิได้ตอบคำขุนนางเมืองสุยประการใด จึงให้จัดแจงทหารยกไปถึงเมืองเตง ก็ให้ตั้งค่ายล้อมเมืองเตงไว้
ฝ่ายเตงตันก๋งเห็นกองทัพล้อมเมืองก็ตกใจนักจึงให้สืบดู แจ้งความว่ากองทัพเมืองหงอมาติดตามเจ้าเมืองฌ้อ ครั้นจะนิ่งช้าอยู่ฉะนี้เมืองเราก็จะพลอยเป็นอันตรายด้วย จำจะให้กองทัพเมืองหงอเห็นจริงจึงจะชอบ จึงให้ทหารไปจับตัวลงเหียมาให้ผ่าอกเสีย แล้วให้ขุนนางเอาศพออกไปให้หงอจูสู่ แล้วบอกว่าเจ้าเมืองฌ้อจะได้มาอยู่ในเมืองเราหามิได้ ซึ่งจะล้อมเมืองเราไว้นั้นก็เห็นจะป่วยการเสียเปล่า หงอจูสู่ก็ยังไม่เชื่อจึงว่ากับขุนนางซึ่งมานั้นว่า ท่านเร่งกลับไปบอกนายท่านเถิด ครั้งนี้เราจะตีเมืองเตงให้จงได้ ขุนนางได้ยินดังนั้นก็กลับมาบอกเจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองเตงแจ้งความแล้วจึงปรึกษาขุนนางว่า ซึ่งหงอจูสู่ว่ากล่าวดังนี้ท่านทั้งปวงจะช่วยกันคิดอ่านประการใด บรรดาขุนนางได้ยินดังนั้นปรึกษากันแล้วจึงตอบเจ้าเมืองเตงว่า ซึ่งลงเหียหนีมาอยู่เมืองเรา เราก็ไม่เข้าด้วย ให้ฆ่าเสียเอาศพออกไปให้แล้วบอกความโดยซื่อ หงอจูสู่ก็ไม่ฟังจะขืนตีเอาเมืองเราให้ได้นั้น ข้าพเจ้าทั้งปวงจะขออาสาออกต่อสู้ลองฝีมือทหารเมืองหงอดูสักครั้งหนึ่งก่อน
เจ้าเมืองเตงจึงตอบว่า ซึ่งท่านทั้งปวงมีใจสวามิภักดิ์จะอาสาเราไปต่อสู้ด้วยทหารเมืองหงอนั้นก็ชอบแล้ว แต่เราเห็นว่าเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ ขุนนางและทหารที่มีฝีมือก็มากยังสู้รบเขาไม่ได้ ซึ่งท่านจะชวนกันออกไปรบกับเขานั้น เราเห็นจะเสียท่วงที จำจะหาผู้มีสติปัญญามาช่วยคิดกลอุบายให้ทัพเมืองหงอกลับไป อย่าให้ต้องรบพุ่งจึงจะดี ว่าแล้วเจ้าเมืองเตงจึงให้เขียนหนังสือเป็นใจความว่า ครั้งนี้กองทัพเมืองหงอจะมาตีเมืองเรา ถ้าผู้ใดคิดอ่านอาสาทำกลอุบายให้หงอจูสู่ถอยทัพไปจากเมืองเราได้โดยง่าย เราจะแบ่งสมบัติเมืองเตงให้กึ่งหนึ่ง ครั้นเขียนหนังสือแล้วจึงให้เอาไปปิดไว้ที่ประตูเมืองทุกประตู
ขณะนั้นมีผู้หนึ่งชื่อเป๊กจู เป็นชาวเมืองหงอมาอาศัยอยู่ในเมืองเตง เห็นหนังสือปิดอยู่ที่ประตูอ่านดูแจ้งความแล้วจึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตงแล้วว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านออกไปทำกลอุบายให้กองทัพเมืองหงอเลิกไปจงได้ เจ้าเมืองเตงได้ฟังก็ดีใจ จึงถามเป๊กจูว่า ซึ่งท่านจะอาสาเรานั้นจะต้องการทหารสิ่งของและล้อเกวียนอันใดบ้างเราจะจัดให้ เป๊กจูจึงตอบว่า ข้าพเจ้าจะอาสาท่านครั้งนี้จะได้ต้องการทหารและอาวุธสิ่งของล้อเกวียนสิ่งใดหามิได้ จะขอแต่พายเล่มหนึ่งถือไปก็จะสำเร็จการดอก เจ้าเมืองเตงฟังเป๊กจูว่าคิดประหลาดใจ มิได้ว่าประการใด จึงให้พายเป๊กจูเล่มหนึ่ง เป๊กจูลาออกมาขึ้นไปบนเชิงเทิน ให้ทหารเอาสาแหรกหย่อนตัวลงไป ครั้นออกมานอกเมืองแล้วก็เดินไปที่หน้าค่ายหงอจูสู่ยืนทำทีพายเรือร้องเพลงอยู่
ฝ่ายหงอจูสู่แม่ทัพได้ยินเสียงคนมาร้องเพลงอยู่หน้าค่าย ก็แลไปดูจึงเห็นชายคนหนึ่งถือพายทำทีพายเรือร้องเพลงอยู่ผู้เดียว จึงใช้ให้ทหารไปจับตัวเข้ามาในค่าย เป๊กจูครั้นเข้ามาถึงค่ายก็ยืนทำทีพายเรือและร้องเพลง ในเพลงบทต้นนั้นว่าให้หงอจูสู่ออกจากพง เอากระบี่ที่เอวให้ยีเตียงหยิน ยีเตียงหยินไม่เอา ว่าตัวเป็นผู้ชายให้เอากระบี่ไว้สำหรับตัว ลืมไปแล้วหรือเมื่อข้ามแม่นํ้าแปะปุยเปาฮูเก๋ให้กินข้าวสาลีกับปลาเค็ม หงอจูสู่ฟังเนื้อความในเรื่องเพลงว่ากล่าวถึงความหลังที่ตัวหนีมาครั้งก่อนนั้นก็คิดสะดุ้งใจถามเป๊กจูว่า ตัวท่านชื่อใดเป็นบุตรผู้ใดจึงมาร้องเพลงดังนี้ เป๊กจูคำนับแล้วจึงบอกว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองหงอชื่อเป๊กจู เป็นบุตรของยีเตียงหยินผู้ตาย หงอจูสู่แจ้งความแล้วคิดได้ว่าจริง ซึ่งบิดาท่านตายนั้นก็เพราะเรา ทุกวันนี้เราคิดถึงคุณบิดาท่านนัก จะใคร่รู้ว่าบุตรภรรยายีเตียงหยินอยู่แห่งใดจะได้แทนคุณให้ถึงขนาดก็ยังไม่พบ เรามีความวิตกอยู่ทุกวัน บัดนี้ท่านมาถึงเราแล้วมีความประสงค์สิ่งใดก็ให้บอกเราเถิด เราจะแทนคุณบิดาท่านครั้งนี้ เป๊กจูจึงว่าด้วยเจ้าเมืองเตงเห็นกองทัพท่านมาตั้งล้อมเมืองอยู่ก็กลัวเกรง จึงจับตัวแม่ทัพเมืองฌ้อฆ่าเสีย แล้วให้มาบอกความแก่ท่านตามจริงว่าเจ้าเมืองฌ้อหาได้อยู่ในเมืองเตงไม่ ครั้นรู้ว่าท่านจะตีเอาเมืองเตงให้ได้ก็ยิ่งร้อนรนนัก จึงเขียนหนังสือปิดไว้ที่ประตูเมืองว่า ถ้าผู้ใดจะอาสาว่ากล่าวให้กองทัพเมืองหงอเลิกไปได้โดยดีจะปูนบำเหน็จแบ่งสมบัติในเมืองเตงให้กึ่งหนึ่ง ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าท่านเป็นทัพมาจึงอาสาเจ้าเมืองเตงออกมา หวังจะเชิญให้เลิกกองทัพกลับไป ข้าพเจ้าก็จะได้สมบัติตามเจ้าเมืองเตงสัญญาไว้ ขอท่านได้โปรดข้าพเจ้าให้เป็นสุขครั้งหนึ่งเถิด
หงอจูสู่ได้ฟังเป๊กจูว่าดังนั้น แหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วถอนใจใหญ่ จึงคิดว่าครั้งนั้นแม้นเราไม่ได้ยีเตียงหยินช่วยทำนุบำรุง ก็ที่ไหนเลยจะได้รอดชีวิตมาทำราชการได้ยศศักดิ์ถึงเพียงนี้ ชอบเราจะแทนคุณยีเตียงหยินให้เป๊กจูผู้เป็นบุตรสมคิดในครั้งนี้จึงจะควร แล้วก็รู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อมิได้อยู่ในเมืองเตงเป็นแน่ จึงรับคำเป๊กจูว่าอันธุระท่านครั้งนี้เราจะให้สำเร็จสมคิดจงได้อย่าวิตกเลย ท่านจงเร่งกลับไปบอกเจ้าเมืองเตงเถิดว่าเราจะเลิกทัพกลับไปแล้ว เป๊กจูได้ฟังก็มีความยินดีคุกเข่าลงกราบคำนับแล้วก็ลาไป ขณะนั้นหงอจูสู่ก็สั่งทหารจัดแจงกันพร้อมแล้วก็เลิกกองทัพไปจากเมืองเตง
เป๊กจูครั้นมาถึงเชิงกำแพงจึงร้องเรียกให้หย่อนสาแหรกลงมารับเข้าไปในเมือง แล้วไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเตงทุกประการ เจ้าเมืองเตงรู้ความดังนั้นก็ยินดี จึงให้ทหารไปสืบดูว่ากองทัพเลิกไปแล้วหรือยัง ครั้นทหารมาบอกว่ากองทัพล้อมเมืองนั้นเลิกไปสิ้นเหมือนเป๊กจูว่าก็สรรเสริญเป๊กจูนัก จึงยกแผ่นดินอันเป็นบ้านส่วยสาอากรให้ร้อยหลี คิดเป็นทางไกลพันสองร้อยห้าสิบเส้น บรรดาคนในภูมิลำเนานั้นให้สิทธิ์ขาดอยู่ในเป๊กจู ชาวบ้านเหล่านั้นกลัวเกรงนับถือ เรียกเป๊กจูว่าเป็นฮูไตหู แปลว่าขุนนางนายกอง ฝ่ายหงอจูสู่ครั้นเลิกทัพมาถึงตำบลลกเต้ใกล้เมืองฌ้อ จึงให้ตั้งค่ายอยู่ที่นั่นแล้วให้ทหารไปช่วยเกลี้ยกล่อมชาวเมืองฌ้อบรรดาแตกหนีมาสืบถามถึงฌ้อเจียวอ๋องก็ไม่ได้ความว่าไปอยู่แห่งใดตำบลใด
๗๗
ฝ่ายซินเปาสูซึ่งอยู่ในเมืองฌ้อ ครั้นเมืองฌ้อเสียกับทัพเมืองหงอก็หนีไปอาศัยอยู่ที่เขาเจียวบีสันนอกเมือง เดิมซินเปาสูคนนี้เป็นมิตรสหายกับหงอจูสู่ซึ่งเป็นแม่ทัพแต่ลอบรักใคร่กันมิให้ผู้ใดรู้ พอได้ข่าวว่าหงอจูสู่ได้ขุดศพฌ้อเพงอ๋องซึ่งเป็นบิดาฌ้อเจียวอ๋องขึ้นแล้วเอาตะบองเหล็กตีซากศพสามร้อยที จนอิฐแตกกระจัดกระจาย จึงคิดเขียนหนังสือให้ไปถึงหงอจูสู่เป็นใจความว่า แต่ก่อนตัวท่านและบิดาก็ได้เป็นข้าฌ้อเพงอ๋องอยู่ และบัดนี้ท่านมาทำศพฌ้อเพงอ๋องด้วยความโกรธนั้นเราก็เห็นเกินขนาดอยู่แล้ว ซึ่งท่านตีเมืองฌ้อได้ครั้งนี้ก็เป็นเกียรติยศเลื่องลือไป ดุจดังพระจันทร์เมื่อวันเพ็ญอันบริบูรณ์ด้วยรัศมี อันท่านจะคิดการตั้งอยู่สืบเสาะเอาตัวฌ้อเจียวอ๋องและจะล้างผลาญแผ่นดินเมืองฌ้อให้ยับเยินเสียในครั้งนี้นั้น อุปมาเหมือนพระจันทร์เมื่อวันแรม จะมีแต่แหว่งวิ่นเสียรัศมีไปทุกวัน ท่านจงเร่งคิดอ่านกับเจ้าเมืองหงอยกกองทัพกลับไปบ้านเมืองเสียเถิด ถ้ามิฟังเราจะขืนอยู่ทำอันตรายกับเจ้าเมืองฌ้อต่อไป เราก็คงจะคิดอ่านกู้เมืองฌ้อให้คืนเป็นปกติเหมือนแต่ก่อน
หงอจูสู่ครั้นแจ้งในหนังสือดังนั้น จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า เราจะตอบหนังสือไปนั้นยังหาสบายใจไม่ เราไม่ตอบแล้ว เราจะอาศัยปากท่านไปบอกกับซินเปาสูว่า อันจะให้เรารู้คุณบิดามารดาและคุณเจ้าแผ่นดินให้พร้อมดังว่านั้น เราหาปฏิบัติพร้อมได้ทุกสิ่งไม่ กับที่จะให้เราเลิกกองทัพไปเมืองโดยเร็วนั้นยังไม่ได้ ด้วยเป็นระยะทางไกลกันดาร เมื่อท่านมิคิดถึงทางไมตรีเราแล้ว จะเห็นแก่เจ้าเมืองฌ้อช่วยทำนุบำรุงประการใดก็ตามแต่ปัญญาความคิดท่านเถิด ผู้ถือหนังสือได้ยินหงอจูสู่ว่าดังนั้นก็กลับไป ครั้นถึงซินเปาสูก็บอกความทุกประการ ซินเปาสูแจ้งความแล้วจึงคิดว่า อันนางฮูหยินซึ่งเป็นมารดาเจ้าเมืองฌ้อนี้ก็เป็นบุตรเจ้าเมืองจิ๋นเจียวก๋งขอกองทัพมาช่วยเจ้าเมืองฌ้อเถิด คิดแล้วก็ชวนสมัครพรรคพวกได้ห้าคนรีบเชิญไป เมืองจิ๋นทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นถึงเมืองจิ๋นจึงเข้าไปหาขุนนางให้พาข้าพเจ้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความแล้วก็นิ่งเฉยอยู่มิได้ว่าประการใด ซินเปาสูเห็นเจ้าเมืองจิ๋นมิได้เอาธุระก็รบเร้าเตือนไปเป็นหลายครั้ง เจ้าเมืองจิ๋นนิ่งอยู่มิได้ตอบว่า ซึ่งท่านจะให้เรายกกองทัพไปช่วยเมืองฌ้อนั้น ด้วยทหารเราทุกวันนี้ก็น้อยจะรู้แห่งที่จะทำประการใด ซินเปาสูจึงว่า ซึ่งท่านจะไม่เอาธุระเมืองฌ้อก็เป็นขอบขันของท่าน ถ้าท่านจะให้เมืองฌ้อสูญเสียแล้วนานไปข้าศึกก็จะกำเริบล่วงลามมาถึงเมืองท่านเป็นมั่นคง เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านจงออกไปอยู่ที่กงก๊วนให้สบายก่อนเถิด เราจะปรึกษากันก่อน ซินเปาสูจึงตอบว่า เมื่อเจ้านายข้าพเจ้าไม่มีความสุขจะให้ข้าพเจ้าไปอยู่เป็นสุขกระไรได้ แล้วซินเปาสูก็ยืนร้องไห้ครํ่าครวญอยู่ที่นั้นมิได้ไปจากที่
จิ๋นเจียวก๋งเห็นดังนั้นก็มีความสงสาร จึงคิดว่าขุนนางเมืองฌ้อนี้ซื่อตรงรักนายโดยสุจริต อันขุนนางในเมืองเราจะหาที่สัตย์ซื่ออย่างนี้ยากนัก แม้นเราจะละเสียบัดนี้นานไปทัพเมืองหงอก็จะมีใจกำเริบรุกรานมาทำกับเมืองเรา จึงสั่งให้จูปกเป็นแม่ทัพ ให้จูเฮาเป็นปลัดทัพ แล้วเกณฑ์เกวียนให้ห้าร้อยเล่มๆ หนึ่งมีทหารกำกับยี่สิบห้าคนคิดเป็นคนหมื่นสองพันห้าร้อย ครั้นจัดแจงเสร็จแล้วก็ให้ซินเปาสูนำกองทัพรีบยกไป ซินเปาสูนำกองทัพมาได้ห้าวันถึงตำบลโอยเอียนใกล้แดนเมืองฌ้อ ซินเปาสูจึงบอกกับจูปกแม่ทัพว่า ท่านจงพักทหารอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะลาท่านไปบอกเจ้าเมืองฌ้อซึ่งไปอาศัยอยู่ ณ เมืองสุยให้คิดอ่านขอกองทัพเจ้าเมืองสุยมาบรรจบทัพท่าน ด้วยเจ้าเมืองฌ้อนายข้าพเจ้ามีความวิตกถึงบ้านดุจดังต้นไม้เมื่อฤดูแล้งรอท่าฝน ถ้ารู้ว่าท่านยกทัพมาช่วยก็จะดีใจจะเร่งรีบมาโดยเร็ว
จูปกได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ท่านจงเร่งไปเถิดเราจะคอยท่านอยู่ แล้วก็ให้ทหารตั้งทัพพักอยู่ที่นั่น ซินเปาสูก็คำนับลาจูปกแล้วรีบไปถึงเมืองสุยจึงบอกความทั้งปวงให้ฌ้อเจียวอ๋องฟัง ฌ้อเจียวอ๋องแจ้งความแล้วก็ดีใจ จึงพาตัวซินเปาสูเข้าไปหาเจ้าเมืองสุยแล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ จึงว่าอันตัวเราอาศัยอยู่ในที่นี่ก่อน จะแต่งให้จือกีจือชายคุมทหารเมืองฌ้อซึ่งติดตามเรามา กับจะขอทหารของท่านเพิ่มเติมเข้าบ้างรีบไปบรรจบกับทัพเมืองจิ๋น ไปต่อสู้ดูกำลังทหารเมืองหงอสักครั้งหนึ่งก่อน ท่านจะเห็นประการใด เจ้าเมืองสุยจึงตอบว่า ซึ่งจิ๋นเจียวก๋งให้กองทัพมาช่วยท่านนั้นก็เห็นได้ท่วงทีอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะให้ทหารของข้าพเจ้าเพิ่มเติมไปด้วยเอาชัยชนะให้จงได้อย่าวิตกเลย แล้วสั่งให้ขุนนางจัดทหารให้จือกีจือชายตามคำฌ้อเจียวอ๋อง ฌ้อเจียวอ๋องครั้นได้ทหารเจ้าเมืองสุยกับทหารของตัวพอสมควรแล้วก็ออกจัดแจงกันแต่งล้อเกวียนและเครื่องศัสตราวุธพร้อมแล้ว จึงให้ซินเปาสูกับจือกีจือชายรีบยกไปถึงตำบลโอยเอียนที่ทัพเมืองจิ๋นตั้งอยู่ ซินเปาสูจึงพาจือกีจือชายเข้าไปหาจูปกจูเฮาแจ้งความว่า เจ้าเมืองฌ้อแต่งให้จือกีจือชายคุมทหารมาบรรจบทัพท่าน จูปกจูเฮาแจ้งความแล้วจึงว่า ท่านทั้งสามรู้แห่งท่าทางเมืองฌ้อจงเร่งพากันยกเป็นกองหน้าไป กองทัพเราก็จะหนุนไปเป็นทัพหลัง ซินเปาสูได้ฟังจูปกสั่งดังนั้นก็รับคำจึงพาจือกีจือชายออกมายกกองทัพไปเมืองฌ้อ
ฝ่ายฮูแฉซึ่งเป็นทหารเอกเจ้าเมืองหงอ ให้คุมทหารเที่ยวลาดตระเวนแลเห็นซินเปาสูคุมทหารมา จึงคิดว่าพวกทหารเมืองฌ้อแพ้ฝีมือเราไปแล้ว บัดนี้ยังพากันกลับมาจะต่อสู้กับเราอีก ที่ไหนจะทานฝีมือเราได้ แล้วก็ขับทหารเข้าไล่รุกรบโดยกำลังองอาจ ซินเปาสูกับจือกีจือชายก็ต่อสู้ได้สิบเพลงแล้วทำถอยหนีรอรบมาจนถึงกองทัพเมืองจิ๋น จูปกจูเฮาเห็นฮูแฉไล่ติดตามซินเปาสูมาก็ให้ยกธงใหญ่ขึ้นและตีกลองสัญญาให้ทหารออกช่วยรบเป็นสามารถ ฮูแฉต่อสู้กับทหารพลางแลไปเห็นธงก็รู้ว่าทัพเมืองจิ๋นเป็นทัพใหญ่มาช่วย จะอยู่ต่อสู้สืบไปเห็นเหลือกำลังนักกลัวจะเสียท่วงทีก็พาทหารหนีกลับมาเมืองฌ้อ แจ้งความกับหงออ๋องว่า มีกองทัพเมืองจิ๋นยกมาเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเข้ารบปะทะลองกำลังเห็นเหลือที่จะต่อสู้ ขอท่านจงเร่งคิดผ่อนปรนให้พ้นภัยเถิด
เจ้าเมืองหงอแจ้งความดังนั้นก็ตกใจ ให้หาขุนนางพร้อมแล้วปรึกษาว่า บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นยกมาเห็นจะเป็นศึกใหญ่ ท่านทั้งหลายจะคิดอ่านประการใด ซุ่นบู๊จู๋จึงว่า ข้าพเจ้าได้ว่ากล่าวกับท่านไว้แต่ก่อนว่า ทหารเราเมื่อแรกยกมาก็ยังมีกำลังรื่นเริงอยู่ ถ้าจะนิ่งอยู่นานไปต่างคนก็จะอิดโรยลงทุกวัน ยากจะช่วยกันคิดถึงบ้านเมือง ข้าพเจ้าได้ขอให้ท่านตั้งก๋งจูเซ่งซึ่งเป็นหลานฌ้อเจียวอ๋องขึ้นเป็นเจ้าเมืองไว้ พอให้ชาวฌ้อรู้เห็น ก็จะได้มีใจยินดีมาเข้าเป็นพวกท่าน ท่านก็ไม่ฟัง จนซินเปาสูไปขอกองทัพเมืองจิ๋นมาทำการถึงเพียงนี้ เป๊กพีได้ยินซุ่นบู๊จู๋ว่าดังนั้นลุกขึ้นคำนับหงออ๋องแล้วจึงว่า เมื่อแรกเรายกมารบกับทหารเมืองฌ้อก็ยังตีเอาเมืองฌ้อได้ แต่กองทัพเมืองจิ๋นมาเมืองเดียวเท่านี้ท่านจะคิดวิตกอะไร ข้าพเจ้าจะขอทหารหมื่นหนึ่ง อาสาท่านออกไปต่อสู้ด้วยกองทัพเมืองจิ๋นเอาชัยชนะจงได้ ถ้าข้าพเจ้าไปทำการครั้งนี้เสียท่วงทีประการใด ขอท่านจงประหารชีวิตข้าพเจ้าเสียเถิด
ซุ่นบู๊จู๋กับหงอจูสู่ได้ยินเป๊กพีอาสาจะออกรบ จึงว่ากับหงออ๋องว่า ซึ่งเป๊กพีจะอาสาท่านออกสู้กับกองทัพเมืองจิ๋นนั้น ข้าพเจ้าทั้งสองเห็นหาเอาชัยได้ไม่ หงออ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านทั้งสองเป็นผู้ใหญ่ทัดทานนั้นก็ควรอยู่ แต่เป๊กพีก็เป็นทหารมีฝีมือ ได้อาสาเราจนสู้เสียชีวิตจะมิเห็นการกระไรหรือ จำจะให้ออกไปลองกำลังข้าศึกดูครั้งหนึ่ง ถ้าเห็นประการใดเราจึงค่อยคิดถ่ายเทต่อภายหลัง แล้วก็สั่งขุนนางฝ่ายทหารให้เร่งจัดทหารให้เป๊กพีหมื่นหนึ่ง ขุนนางฝ่ายทหารคำนับแล้วก็ออกมาจัดแจงกันตามหงออ๋องสั่ง เป๊กพีครั้นได้ทหารแล้วก็คำนับลาหงออ๋องออกมาตรวจเตรียมทหารตั้งเป็นกองกระบวนหน้าหลัง เสร็จแล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองฌ้อไปตามระยะทาง
ฝ่ายจูปกจูเฮาครั้นเห็นกองทัพยกมาจากเมืองฌ้อแต่ไกล จึงคิดกันแต่งซิมจูเหลียงกับหนาเอี๋ยนให้คุมทหารออกไปเป็นกองซุ่มอยู่ข้างทางเป็นสองกอง แล้วให้จือกีจือชายกับทหารเลวออกไปล่ออยู่ข้างหน้า เป๊กพีครั้นแลเห็นจือกีจือชายจึงร้องด่าว่าอ้ายคนเดนดาบเหลือตายยังจองหองมาสู้กับกูอีกหรือ จือกีจึงร้องตอบว่าตัวท่านเป็นคนกบฏต่อฌ้อเพงอ๋องหนีไปอาศัยเจ้าเมืองหงอพอรอดชีวิต ยังจะองอาจมาว่ากล่าวหยาบช้ากับเราอีกเล่า เราหาเกรงกลัวฝีมือท่านไม่ แม้นจะใคร่รบลองฝีมือกันเล่นก็ให้เร่งเข้ามาเถิดก็จะได้เห็นฝีมือกัน เป๊กพีได้ฟังก็โกรธนักจึงเร่งทหารเข้ารุกไล่จือกีจือชาย จือกีจือชายก็ทำถอยหนี เป๊กพีเห็นได้ท่วงทีก็ไล่บุกบั่นไปประมาณทางยี่สิบห้าเส้น
ฝ่ายซิมจูเหลียงกับนายเกวียน ซึ่งเป็นกองซุ่มเห็นเป๊กพีตีถลำเข้ามาได้ท่วงทีแล้วก็พาทหารออกก้าวสกัดตีทั้งทัพหน้าทัพหลัง กองทัพเป๊กพีแตกกระจายขาดกันออกไปเป็นสามพวก จูปกจูเฮาเห็นดังนั้นก็เร่งทหารตีปะทะหน้าไว้แล้วแยกโอบไปทั้งสองข้างทาง เป๊กพีเสียท่วงทีจะหนีออกด้านไหนก็ไม่ได้ วิ่งวนเวียนอยู่ในกลางทหาร ฝ่ายหงอจูสู่แม่ทัพ ครั้นเป๊กพีอาสาคุมทหารไปแล้วหงอจูสู่อยู่ภายในจึงเข้าไปว่ากับหงออ๋องว่า ซึ่งเป๊กพียกทัพไปต่อสู้กับทหารเมืองจิ๋นนั้น ข้าพเจ้าไม่ไว้ใจจะขอยกทัพติดตามไปเกลือกเป๊กพีไปจะทำให้เสียท่วงทีจะได้ช่วยแก้ไข หงออ๋องได้ฟังก็เห็นด้วยจึงให้หงอจูสู่เร่งไป หงอจูสู่ก็รับคำมาจัดแจงทหารรีบติดตามไปโดยเร็ว พอแลเห็นเป๊กพีอยู่ในวงล้อม ทหารเมืองจิ๋นจวนจะจับตัวได้ จึงขับทหารฝ่าฟันเข้าไปช่วยชิงเอาเป๊กพีกับทหารออกมาได้ เป๊กพีครั้นออกมาพ้นที่ล้อมแล้วตรวจดูทหารหายไปถึงเจ็ดพันเหลือติดมาแต่สามพัน สองนายจึงปรึกษากันว่า ศึกครั้งนี้เห็นเหลือกำลังจำจะถอยหนีหาที่มั่น แล้วสองนายก็ให้ทหารรอรบมาจนเข้าถึงเมืองได้ เป๊กพีจึงว่ากับหงอจูสู่ว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าอาสาหงออ๋องเสียทัพมาโทษก็ผิดเป็นอันมาก ครั้นจะเข้าไปหาหงออ๋องโดยปกติก็ไม่ควร ข้าพเจ้าเป็นคนผิดจะต้องเอาโซ่ตรวนจำตัวเข้าไปตามแต่ท่านจะโปรด แล้วเป๊กพีให้เอาโซ่ตรวนจำตัวเข้าเดินตามหงอจูสู่เข้าไปกราบคำนับหงออ๋อง หงออ๋องเห็นเป๊กพีนำตัวเข้ามาดังนั้นก็ตกใจจึงถามว่าเหตุประการใด หงอจูสู่คำนับแล้วก็แจ้งความให้เจ้าเมืองหงอฟังตามเรื่องที่ได้รบสู้กัน หงออ๋องก็นิ่งคิดตรองการอยู่ ซุ่นบู๊จู๋แม่ทัพผู้ใหญ่นั่งอยู่ที่นั่นได้ยินว่าเป๊กพีไปทำศึกเสียมาครั้งนี้ ควรเราจะว่ากล่าวให้หงออ๋องฆ่าเป๊กพีเสียตามสัญญาอย่าให้ทหารทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างกันจึงชอบ แล้วเป๊กพีคนนี้เป็นคนไม่สัตย์ซื่อ ถ้าละไว้ก็จะกำเริบคิดคดต่างๆ
หงอจูสู่จึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้ว่ากล่าวให้หงออ๋องฆ่าเป๊กพีทำความผิดแต่ครั้งเดียวเท่านี้ อันความชอบของเป๊กพีได้กระทำไว้แต่ก่อนเป็นอันมาก แล้วหงอจูสู่ก็คำนับหงออ๋องว่า เป๊กพีอาสาท่านยกทัพไปรบแพ้ทหารเมืองจิ๋นมาครั้งนี้ โทษเป๊กพีก็ผิดเป็นข้อใหญ่อยู่ แต่เป๊กพีเป็นคนมีความชอบไว้แต่หลัง เห็นว่าคุณนั้นมากกว่าโทษ ข้าพเจ้าจะขอโทษเป๊กพีไว้ใช้ราชการแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง หงออ๋องได้ฟังดังนั้นคิดขึ้นได้ จึงยกโทษเป๊กพีไว้ แล้วให้หงอจูสู่กับเป๊กพีคุมทหารไปตั้งอยู่แบะเสียนอกเมืองฌ้อ ให้ฮูไคผู้หลานกับก๋งจูสันตั้งค่ายอยู่ในเมืองฌ้อ แต่ตัวหงออ๋องนั้นยกทัพออกจากเมืองฌ้อไปตั้งอยู่เมืองกีลำเสีย
ฝ่ายจูปกจูเฮาครั้นเห็นทหารเมืองหงอถอยหนีไปได้ท่วงที ก็เร่งให้ทหารเข้าเมืองฌ้อ ครั้นรู้ว่าหงออ๋องไปตั้งอยู่เมืองกีลำเสีย ให้แต่หลานและขุนนางตั้งค่ายอยู่ในเมือง จูปกจูเฮาจึงให้ทหารตั้งค่ายประชิดไว้ ฝ่ายจือชายจึงว่ากับจูปกว่า จะนิ่งอยู่ดังนี้เห็นไม่ชอบ แม้นหลายเวลาไปเกลือกหงออ๋องจะมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองชัวเจ้าเมืองถังขอทหารมา ถ้าทหารทั้งสองเมืองมาช่วยทันการศึกเราเห็นจะยืดยาวไป ท่านจงแต่งทหารไปตีเมืองถังเมืองเดียว ได้แล้วเมืองชัวก็จะย่อท้ออยู่หามาช่วยหงออ๋องไม่ จูปกจูเฮาก็เห็นชอบจึงให้ทหารยกทัพรีบไปโจมตีเอาเมืองถังได้จับเจ้าเมืองฆ่าเสีย และขุนนางในเมืองถังนั้นยอมเข้าด้วยเป็นเมืองขึ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองชัวรู้ว่าทัพเมืองจิ๋นตีเมืองถังได้ก็ตกใจกลัวฝีมือทหารเมืองจิ๋นนัก ก็มิได้ให้กองทัพมาช่วยหงออ๋อง ฝ่ายฮูไคซึ่งตั้งอยู่ในค่ายประชิดในเมืองฌ้อจึงคิดว่า บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นกับหงออ๋องก็เห็นจะได้ทำศึกกันยืดยาวอยู่ อันเราจะนิ่งอยู่ฉะนี้ก็พลอยเป็นอันตรายด้วย หงออ๋องเล่าเขาก็ตั้งบุตรเขาเป็นไทจูแล้ว ถึงหาบุญหงออ๋องไม่บุตรเขาก็จะได้เป็นเจ้าเมือง ไหนเราจะได้เป็นใหญ่เล่า บัดนี้หงออ๋องก็พาทหารมาอยู่ที่นี่สิ้น ให้แต่ไทจูอยู่รักษาเมือง เราจะรีบไปตีเอาเมืองหงอเถิดเห็นจะได้โดยง่าย คิดดังนั้นแล้วจึงสั่งให้ทหารจัดแจงศัสตราวุธและเสบียงพร้อม ครั้นเพลาพลบคํ่าฮูไคก็พาทหารลอบหนีออกจากเมืองฌ้อ รีบไปทั้งกลางวันกลางคืนถึงแดนเมืองหงอก็ให้ทหารตีด่านน้อยใหญ่ได้เป็นหลายตำบลจนถึงเชิงกำแพงเมืองหงอ
ฝ่ายก๋งจูผู้อยู่รักษาเมืองหงอ ครั้นรู้ว่าฮูไคคิดกบฏตีด่านเข้ามาถึงกำแพง จึงจัดแจงทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินแล้วให้ปิดประตูเมืองไว้มั่นคง จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้ม้าใช้รีบไปบอกหงออ๋องเป็นใจความว่า บัดนี้ฮูไคคุมทหารมาตีเมือง ข้าพเจ้าได้จัดทหารรบต้านทานไว้ ขอให้บิดาท่านเร่งกองทัพมาโดยเร็ว ขุนนางม้าใช้ได้หนังสือแล้วก็รีบไป ฮูไคก็ให้ทหารล้อมเมืองหงอไว้หลายวันยังหาได้เมืองหงอไม่ พวกทหารในเมืองกลับเอาเกาทัณฑ์ยิงพวกทหารฮูไคตายลงเป็นอันมาก ฮูไคก็ขัดใจจึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองอวดว่าท่านจงเห็นแก่ไมตรีเรา เร่งยกทหารมาช่วยเราตีเอาเมืองหงอให้ได้ ถ้าเราได้เมืองหงอแล้วจะแบ่งเขตแดนเมืองหงอให้ท่านห้าหัวเมือง ครั้นเขียนหนังสือแล้วปิดตราเข้าผนึกให้ขุนนางที่มีสติปัญญาไปให้เจ้าเมืองอวด เจ้าเมืองอวดครั้นรู้ในหนังสือแล้วเห็นแต่จะได้เขตแดนเมืองหงอก็มีความยินดี จึงจัดกองทัพให้รีบมาช่วยฮูไครบก็ไม่ได้เมืองหงอ
หงออ๋องครั้นแจ้งในหนังสือก๋งจูผู้บุตรให้มาว่าฮูไคเป็นกบฏจึงให้หาหงอจูสู่ หงอจูสู่แจ้งความดังนั้นจึงว่า ซึ่งฮูไคไม่ตรงต่อท่านลอบไปตีเมืองเรานั้นจะกลัวเกรงอะไร ด้วยฮูไคนี้เป็นคนหามีสติปัญญาไม่ ข้าพเจ้าคิดวิตกอยู่อย่างหนึ่ง กลัวว่าเจ้าเมืองอวดมาช่วยก็จะมีกำลังหนักขึ้น อันจะนอนใจอยู่ช้ามิได้ หงออ๋องจึงตอบว่า ท่านว่านี้จริงจำเราจะยกไป ท่านทั้งสองจงรั้งรออยู่พลางเราจะไปก่อน หงอจูสู่ซุ่นบู๊จู๋ก็รับคำว่าท่านอย่าวิตกเลย หงออ๋องก็จัดทัพให้เป๊กพีคุมทหารเป็นกองหน้าพร้อมแล้ว หงออ๋องก็ยกทัพออกจากเมืองกีลำเสียรีบไปทั้งกลางวันกลางคืน เป๊กพีแม่ทัพกองหน้าครั้นมาถึงเมืองหงอพบฮูไคล้อมเมืองอยู่จึงขับทหารเข้ารบกับฮูไคเพลงหนึ่ง ฮูไคสู้ฝีมือเป๊กพีไม่ได้ จึงเรียกฮูต๋องผู้บุตรเข้ามาช่วยรบก็ทานกำลังเป๊กพีไม่ได้ก็ชวนกันหนีไปเมืองซอง ฝ่ายทหารเมืองอวดครั้นรู้ว่าหงออ๋องมาถึงและฮูไคหนีไปก็คิดกลัวหงออ๋องนักก็พากันยกทัพกลับไปเมือง ฝ่ายก๋งจูผู้ครั้นรู้ว่าหงออ๋องมาถึงก็ดีใจ จึงให้เปิดประตูเมืองออกมาต้อนรับบิดาเข้าเมือง หงออ๋องรู้ว่ากองทัพเมืองอวดมาช่วยฮูไคก็ชมสติปัญญาหงอจูสู่ว่าหมายการแม่นยำนัก แล้วเขียนหนังสือให้ม้าใช้ไปบอกหงอจูสู่ซุ่นบู๊จู๋ว่าฮูไคกับกองทัพเมืองอวดหนีไปแล้ว อย่าให้หงอจูสู่กับซุ่นบู๊จู๋รบสู้อยู่กับทหารเมืองจิ๋นเลย ให้เลิกทัพกลับมาเมืองเถิด
ฝ่ายหงอจูสู่ครั้นแจ้งในหนังสือซึ่งหงออ๋องให้มาจึงปรึกษากับซุ่นบู๊จู๋ว่า หงออ๋องมีหนังสือให้เราเลิกทัพไปเมือง ครั้นเราจะไปตามหนังสือโดยด่วนก็เป็นที่อัปยศแก่ทหารเมืองจิ๋นและชาวเมืองฌ้อหาชอบกลไม่ เราจำจะรั้งรออยู่ให้ได้การสักสิ่งหนึ่งก่อนพอแก้ความอาย ซุ่นบู๊จู๋ได้ฟังหงอจูสู่ว่าก็เห็นชอบ จึงยั้งหยุดอยู่ด้วยกัน พอมีหนังสือซินเปาสูมาฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ครั้งนี้หงอจูสู่สหายท่านพาหงออ๋องและขุนนางทั้งปวงยกกองทัพมาทำศึกกับเมืองฌ้อก็ช้านานแล้วหมายจะให้แผ่นดินเมืองฌ้อสาบสูญ เดชะบุญของเมืองฌ้อเผอิญให้เทพยดาช่วยชักนำกองทัพเมืองจิ๋นมาอุปถัมภ์ทันที ก็เห็นว่าเมืองฌ้อจะหาเป็นอันตรายไม่ อันตัวของท่านได้เป็นแม่ทัพชนะครั้งนี้ก็ได้ความชอบ ฝ่ายเราคิดอ่านได้กองทัพเมืองจิ๋นมาช่วยเมืองฌ้อได้ก็เป็นความชอบเหมือนถัน ท่านกับเราจะได้เป็นที่อริวิวาทสิ่งใดกันหามิได้ ท่านอย่าเอาสง่าเมืองหงอข่มขี่เมืองฌ้อนักเลย เราก็มิได้เอาสง่าเมืองจิ๋นข่มเมืองหงอหนักดอก
หงอจูสู่แจ้งความในหนังสือแล้ว จึงคิดแต่งหนังสือตอบซินเปาสูไปว่า เหตุผลทั้งนี้ด้วยฌ้อเพงอ๋องไม่อยู่ในสัจธรรม ขับก๋งจูเกี๋ยนผู้บุตรอันหาความผิดมิได้ จนไปเที่ยวอาศัยอยู่เมืองผู้อื่นได้ความเวทนาจวนจะสิ้นชิวิต แล้วพาลพาโลฆ่าบิดาเรากับพี่เราซึ่งกระทำความชอบเสียด้วย จึงมีกองทัพมาตีเมืองฌ้อ เมื่อครั้งเมืองโอยเสียแก่ข้าศึกนั้นเล่า ก็ให้เจ๋ฮวนก๋งช่วยทำนุบำรุงเมืองโอยขึ้นได้จนเป็นสุขมาคุ้มเท่าทุกวันนี้ ฝ่ายก๋งจูบุนเล่า ก็ได้ทำนุบำรุงเมืองจิ้นถึงสามครั้ง ใช่ว่าก๋งจูบุนจะเห็นแก่สมบัติและแผ่นดินเมืองจิ้นก็หาไม่ อันตัวเรานี้อุปมาเหมือนต้นไม้เป็นที่อาศัยแก่ฝูงนกอันบินมาแต่ประเทศต่างๆ ทั้งตัวก๋งจูเซ่งอันเป็นหลานฌ้อเพงอ๋อง ก็หาได้อาศัยพึ่งแผ่นดินเมืองฌ้อไม่ เราผู้อื่นต้องอุปถัมภ์อยู่เป็นนิจ ด้วยมีความเมตตาว่าเป็นกำพร้าปราศจากที่พึ่งและญาติทั้งปวง ถ้าท่านมีกตัญญูต่อเจ้านายของท่านจริง จงคิดอ่านมารับเอาก๋งจูเซ่งซึ่งเป็นหลานเจ้าเมืองฌ้อไปทำนุบำรุงให้เป็นสุขสืบสายตระกูลวงศ์ได้เมื่อใด เราก็จะสิ้นธุระเลิกกองทัพไปจากเมืองฌ้อ ซินเปาสูครั้นได้หนังสือหงอจูสู่ตอบมาพิเคราะห์ดูแจ้งความแล้วจึงว่ากับจือชายว่า ซึ่งหงอจูสู่มีหนังสือมาว่าจะ ให้ไปรับก๋งจูเซ่งมานั้นก็ต้องนํ้าใจเรานัก เราจำจะจัดแจงให้ไปรับมา แต่จะแต่งหนังสือไปว่าฌ้อเจียวอ๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองใหม่สั่งให้มารับท่านจะเห็นประการใด จือชายได้ฟังซินเปาสูว่าดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดการนี้ข้าพเจ้าเห็นควรอยู่แล้ว ขณะนั้นซิมจูเหลียงได้ยินซินเปาสูปรึกษาดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านทั้งสองคิดจะไปรับก๋งจูเซ่งมานั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ด้วยก๋งจูเซ่งคนนี้เป็นบุตรไทจูเกี๋ยน ฌ้อเพงอ๋องเห็นว่าไทจูเกี๋ยนเป็นคนชั่วไม่ควรจะเลี้ยงได้จึงขับเสียจากบ้านเมือง บัดนี้ท่านทั้งสองจะให้ไปรับบุตรไทจูเกี๋ยนมาไว้ในเมืองเราอีกเล่า ก็เหมือนหนึ่งจะเอาเสี้ยนศัตรูมาไว้ในแผ่นดินเราหาควรไม่ จือชายจึงตอบว่า ซึ่งท่านห้ามปรามนี้ก็ควรอยู่แล้ว แต่เราคิดเห็นว่าก๋งจูเซ่งนี้เป็นเชื้อสายฌ้อเพงอ๋องจึงให้ไปรับมาไว้ ถึงมาตรแม้นก๋งจูเซ่งจะเป็นคนชั่วเหมือนท่านว่า จะคิดทำร้ายประการใดก็ดีเมื่อเป็นกำพร้าตัวคนเดียว อยู่ในเงื้อมมือเราจะคิดกลัวเกรงอะไร ท่านอย่าวิตกเลยเราจะให้ไปรับมาให้จงได้ แล้วก็แต่งหนังสือตามคิดกันให้ทหารคุมเกวียนไปรับก๋งจูเซ่งมา ครั้นทหารมาถึงตำบลแบะเสีย จึงเอาหนังสือเข้าไปส่งให้หงอจูสู่ หงอจูสู่แจ้งในหนังสือแล้วก็มีความยินดีจึงส่งตัวก๋งจูเซ่งให้ ผู้ถือหนังสือได้ตัวก๋งจูเซ่งแล้วก็พาออกมาขึ้นเกวียนกลับไป หงอจูสู่ครั้นส่งตัวก๋งจูเซ่งไปแล้วภายหลังจึงให้ซุ่นบู๊จู๋คุมทหารไปกวาดเอาครอบครัวเมืองฌ้อที่ได้ไว้หมื่นหนึ่งนั้นลงเรือมาเพิ่มไว้ในแดนเมืองหงอ หงอจูสู่นั้นยกทัพมาทางบกด้วย หมายว่าจะได้ทดแทนคุณชาวบ้านรายทางซึ่งได้ทำคุณไว้แต่ก่อน
ครั้นหงอจูสู่ยกทัพมาจากเมืองแบะเสียถึงตำบลบ้านเอียงสันที่ตงโกก๋งผู้เป็นคนมีคุณอยู่ จึงให้ไปเที่ยวสืบเสาะหาตัวเป็นหลายเพลาก็ไม่พบ แล้วยกมาถึงตำบลลองตองสัน ก็ให้ไปหาฮองฮูลับอีกแห่งหนึ่งก็ไม่พบ คิดถึงคุณฮองฮูลับนักจึงคุกเข่าลงกราบคำนับที่แผ่นดินแล้วถอนใจใหญ่ว่า อันตงโกก๋งฮองฮูลับท่านทั้งสองมีคุณได้ส่งข้าพเจ้าเมื่อครั้งหนีด่านมาจากเมืองฌ้อ จนทหารชาวด่านจับตัวท่านไปขู่เข็ญได้ความเดือดร้อนก็เพราะท่านเมตตาข้าพเจ้าจะให้พ้นภัย ใช่เห็นกับทรัพย์สินจ้างสิ่งใดหามิได้ แล้วก็ได้อุปถัมภ์เลี้ยงดูเป็นสุขจึงรอดชีวิตเพราะท่าน ข้าพเจ้ามิได้ลืมคุณท่านเลย แล้วก็คำนับลามาถึงตำบลด่านเจียวก๊วน ไม่เห็นทหารอยู่รักษาเหมือนแต่ก่อนเห็นแต่หญิงชายชาวบ้าน จึงให้หาเรือมาข้ามส่งทหารข้ามฟากไปสิ้นทั้งกองทัพ ครั้นพาทหารเดินไปหน่อยหนึ่ง พบบ้านก็หยุดอยู่แล้วบอกขุนนางทั้งปวงว่า เมื่อครั้งเราหนีมาจากเมืองฌ้อ พบหญิงผู้หนึ่งเอาข้าวสุกมาเหยียบด้ายอยู่ที่นี่ เราเห็นเข้าบังเกิดความอยากเป็นกำลังสิ้นความอาย จึงขอข้าวหญิงนั้นหญิงนั้นก็ให้ด้วยปรานี ครั้นจะกินมากไปให้อิ่มก็เกรงใจว่าข้าวจะหมดไม่พอเหยียบด้าย เราจึงกินแต่หน่อยหนึ่งพอเป็นกำลังแล้วหยุดอยู่ หญิงนั้นจึงว่ายังไม่อิ่มจะกินอีกให้หมดก็กินเถิด ครั้นเราได้ยินมีความยินดีก็กินข้าวจนอิ่ม เห็นหญิงนั้นทำหน้าไม่สบายหน่อยหนึ่ง หญิงนั้นก็วิ่งไปโดดน้ำตายที่ท่านี้ เราก็ตัดนิ้วมือเอาโลหิตจารึกศิลาเป็นสำคัญแล้วเอาดินกลบไว้ จึงให้ทหารไปคุ้ยดินดูก็เห็นที่จารึก คิดจะแทนคุณอย่างไรก็ไม่ได้ด้วยไม่รู้จักชื่อและบ้านถิ่น จึงเอาเงินพันตำลึงห่มผ้าขาววางลงไว้ในนํ้าตรงหญิงตายนั้นหวังจะทำแทนคุณผู้ตาย แล้วมาทางประมาณสิบห้าเส้นพบหญิงแก่นั่งร้องไห้อยู่ที่เรือนริมทาง จึงให้ทหารเข้าไปถามหญิงแก่ว่าเป็นอะไรจึงร้องไห้ หญิงแก่จึงบอกว่า เดิมเรามีบุตรหญิงคนหนึ่งยังหาสามีมิได้ บุตรเราเอาข้าวสุกลงไปเหยียบด้ายอยู่ตีนท่า หงอจูสู่หนีมาแต่เมืองฌ้ออดอาหารเห็นข้าวที่บุตรเราเหยียบด้ายก็แวะมาขอกิน บุตรเราให้ข้าวหงอจูสู่กินแล้วบุตรเรามีความละอายว่าหงอจูสู่เป็นชายมาพูดด้วย บุตรเราก็โจนนํ้าตายเสีย เราคิดถึงบุตรเราว่าเสียแรงรักษาตัวมาถึงสามสิบปีแล้วมิได้พูดจากับชายผู้ใด เหตุเพราะหงอจูสู่มาขอข้าวพูดกับบุตรเรา บุตรเราจึงโจนนํ้าตาย บัดนี้หงอจูสู่ไปเป็นแม่ทัพทำศึกมีชัยชนะยกทัพกลับมาดังนี้ หงอจูสู่มิได้แทนคุณบุตรเรา เราคิดน้อยใจจึงร้องไห้ ทหารจึงบอกว่าหงอจูสู่เอาเงินพันตำลึงห่อผ้าทิ้งแทนคุณบุตรท่านไว้ที่ท่าเอาด้ายลงไปเหยียบนั้น ท่านจงไปงมเอาเถิดอย่านั่งร้องไห้อยู่เลย หญิงแก่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจไปงมเอาเงินที่ตีนท่า ได้เงินพันตำลึงแล้วก็กลับมาเรือน ฝ่ายหงอจูสู่นั้นก็พาทหารรีบไปเมืองหงอ
ฝ่ายเจ้าเมืองอวดครั้นมาถึงเมืองก็มีความวิตกคิดว่าเราคบกับฮูไคไปตีเมืองหงอมิได้สมความคิด บัดนี้เจ้าเมืองหงอกับขุนนางทั้งปวงก็มาถึงเมืองหงอแล้ว เห็นจะมีความพยาบาทยกมาทำกับเมืองเราเป็นมั่นคง ก็จัดแจงทแกล้วทหารให้รักษาด่านทางทุกตำบล ขณะนั้นหงอจูสู่ก็มาถึงเมืองหงอพร้อมกันกับซุ่นบู๊จู๋ทัพเรือ จึงพากันเข้าไปคำนับเจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอจึงว่าครั้งนี้ซุ่นบู๊จู๋มีความชอบเป็นอันมากเราจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซุ่นบู๊จู๋นั้นพิเคราะห์เห็นว่าชะตาเมืองหงอนี้หายั่งยืนไม่ ถึงจะเป็นขุนนางก็ไม่ยืดยาวจึงแกล้งพูดบิดพลิ้วว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านนอก จะทำราชการเป็นขุนนางนั้นเหลือสติปัญญา ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปทำมาหากินตามสบาย เจ้าเมืองหงอก็ซ้ำว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง ซุ่นบู๊จู๋ก็มิได้รับ เจ้าเมืองหงอจึงจัดแจงเงินทองเสื้อผ้าบรรทุกเกวียนสองเล่มให้แก่ซุ่นบู๊จู๋เป็นรางวัล ซุ่นบู๊จู๋ก็รับของสองเล่มเกวียน แล้วก็ลาเจ้าเมืองหงอออกจากเมือง จึงเอาของในเกวียนนั้นแจกแก่คนยากคนจนไปตามทางจนสิ้นของ แล้วซุ่นบู๊จู๋ก็เที่ยวหลบหลีกไปอยู่ในป่าตามสบายมิให้ผู้ใดพบ เจ้าเมืองหงอจึงตั้งหงอจูสู่เป็นที่เสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ให้เครื่องยศตามบรรดาศักดิ์ เจ้าเมืองหงอจึงว่า เรายกทัพไปครั้งนี้ออกประตูทิศใต้ จึงได้ชัยชนะแก่เมืองฌ้อโดยง่าย เราเห็นว่าประตูนี้มีคุณแก่เรานัก จึงให้ขุนนางทั้งปวงก่อประตูทิศใต้สูงขึ้นกว่าเก่า แล้วก็ตกแต่งให้งดงามขึ้นกว่าแต่ก่อน ให้จารึกชื่อประตูพอฌ้อหมุย แปลว่าประตูชนะเมืองฌ้อ อยู่มาวันหนึ่งเจ้าเมืองหงอวิตกว่าครั้งก่อนเจ้าเมืองอวดกับฮูไคก็มาทำร้ายเมืองเรา ครั้งนี้เราจะคิดป้องกันรักษาเขตแดนเราไว้ให้มั่นคง คิดแล้วจึงสั่งให้ขุนนางไปทำป้อมด่านไว้ต่อแดนเมืองอวดให้ชื่อว่าเจียวหมุยก๊วนแล้วจัดทหารที่มีฝีมืออยู่รักษาเป็นอันมาก ฝ่ายเจ้าเมืองอวดรู้ว่าเจ้าเมืองหงอให้มาตั้งป้อมรักษาเขตแดนทางบกดังนั้น ก็วิตกว่าเห็นเจ้าเมืองหงอจะยกทัพมาทางทะเล จึงสั่งให้ไตหูอวดเล้ไปก่อกำแพงตั้งเมืองที่ตำบลปากนํ้าเซกกั๋งให้ชื่อว่าเกาเหลงเป็นเมืองที่มั่น
ครั้งนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สิบห้าปี ฝ่ายจือชายจือกีอยู่ ณ เมืองฌ้อ ครั้นกองทัพเมืองหงอกลับไปแล้วก็กะเกณฑ์กันให้ซ่อมแปลงค่ายคูประตูหอรบที่ปรักหักพังนั้นเสร็จแล้ว จึงให้ซินเปาสูคุมไพร่ลงสำเภาไปรับเจ้าเมืองฌ้อซึ่งไปอาศัยอยู่เมืองสุย ซินเปาสูมาถึงเมืองสุยจึงขึ้นไปแจ้งความแก่ฌ้อเจียวอ๋องว่า จือชายจือกีให้ข้าพเจ้ามารับท่าน ฌ้อเจียวอ๋องมีความยินดีนัก คิดถึงคุณเจ้าเมืองสุยว่าได้มาอาศัยอยู่จึงได้รอดชีวิต จึงให้เชิญเจ้าเมืองสุยมาบอกว่า บัดนี้เราจะลาท่านไปเมืองแล้ว ท่านจงค่อยอยู่จงดีเถิด ครั้งนี้ท่านมีคุณแก่เรา เรากับท่านก็จะรักกันไปจนสิ้นชีวิต ถึงเราจะอยู่เมืองเป็นสุขขึ้นสักเท่าไร ก็มิได้คิดทำร้ายเมืองสุยเลยเป็นอันขาด ถ้าและเราคิดมาทำร้ายแก่เมืองท่านก็ให้เราตายด้วยคมอาวุธต่างๆ เถิด
เจ้าเมืองสุยได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงลุกขึ้นคำนับฌ้อเจียวอ๋องแล้วก็ไปจัดสิ่งของเสบียงอาหารลงไปส่งจนถึงท่า ฌ้อเจียวอ๋องก็ลาเจ้าเมืองสุยให้ถอยสำเภาออกจากท่า มาทางทะเลแลเห็นของสิ่งหนึ่งลอยอยู่ในนํ้าสีแดงกลมใหญ่เท่าถัง ไม่รู้จักว่าเป็นอะไร จึงให้คนสำปั้นถอยออกไปยกขึ้นมาบนสำเภา แล้วเรียกคนทั้งปวงมาดูถามว่าผู้ใดรู้จักของสิ่งนี้ชื่อไร บรรดาคนทั้งนั้นต่างคนต่างว่า แต่ข้าพเจ้าเกิดมาของอย่างนี้ยังไม่เคยเห็น ไม่รู้จักว่าชื่อไร ฌ้อเจียวอ๋องพินิจดูอยู่ช้านานก็ไม่เห็นเหตุประการใด จึงเอากระบี่ผ่าของนั้นออกมาเป็นสองซีกเห็นเนื้อในแดงดังผลแตงโมจึงเชือดออกชิมดูมีรสหวานหาที่สุดไม่ แล้วตัดออกแจกขุนนางกินคนละหน่วย แล้วก็แล่นมาสักครู่หนึ่งถึงตำบลอุนต๋อง จึงให้ทอดสมอหยุดอยู่แล้วบอกกับโตสินว่าที่ตำบลนี้เมื่อเราหนีมาพบโจรจะฆ่าเราเสียแล้วเอาทรัพย์สิ่งของเราสิ้น ที่นี่เป็นตำแหน่งโจรเคยสำนักทำร้ายคนไปมา ท่านจงพากันขึ้นไปบนบกก่อเป็นป้อมไว้สำหรับคนเดินทางไปมาจะได้อาศัย โตสินคำนับแล้วก็พากันไปทำตามฌ้อเจียวอ๋องสั่ง ครั้นทำแล้วให้จารึกไว้ว่าป้อมฌ้อเจียวอ๋องสร้าง
ฝ่ายจือชายจือกีรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อมาหยุดทำป้อมอยู่ ก็ชวนขุนนางทั้งปวงออกไปรับเป็นทางหกสิบเส้นเศษ พบเจ้าเมืองฌ้อเข้าก็ยินดีคำนับเล่าความให้ฟังทุกประการ แล้วเชิญฌ้อเจียวอ๋องขึ้นรถแห่เดินมาเมือง เจ้าเมืองฌ้อแลดูบ้านเมืองก็ปรักหักพังเห็นแต่กองกระดูกคนตายเกลื่อนกลาดไปทุกแห่ง ยิ่งคิดสงสารถึงญาติและขุนนางนักก็ร้องไห้ ครั้นรู้ว่ามารดายังรอดอยู่ในวังก็ตรงไปหา พบมารดาแล้วก็กราบคำนับต่างคนก็กอดกันเข้าร้องไห้จึงว่า เมืองเราไม่ควรจะเป็นถึงเพียงนี้เลย เพราะเป็นกรรมเผอิญให้บิดาเลี้ยงคนไม่สัตย์ซื่อจึงเกิดการศึกจนพากันล้มตาย แต่เอาศพที่ฝังอยู่ก็พลอยยับเยินเป็นที่อัปยศยิ่งนัก เมื่อไรเราจะคิดการแก้แค้นข้าศึกได้ นางเม่งหยงผู้มารดาฟังบุตรว่าดังนั้นจึงห้ามว่า เจ้าอย่าโศกเศร้าเสียใจเลย จงอุตส่าห์ทำนุบำรุงเลี้ยงทหารเราที่เหลืออยู่ให้ดีเถิด บ้านเมืองก็จะจำเริญเหมือนแต่ก่อน
ฌ้อเจียวอ๋องคำนับรับคำมารดาแล้วก็ลามาที่อยู่ รุ่งขึ้นจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดสิ่งของเครื่องเซ่นเสร็จแล้ว ก็พาขุนนางทั้งปวงไปเซ่นศพบิดากับญาติและขุนนาง แล้วก็กลับมา ณ ที่ว่าราชการ จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า บิดาเราได้ชุบเลี้ยงขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุขทั้งแผ่นดินมาช้านาน หงอจูสู่เป็นคนอกตัญญูมิได้รู้จักคุณ คิดทรยศจึงจลาจลแทบบ้านเมืองจะสูญ หากได้ท่านทั้งปวงมีใจสัตย์ซื่อช่วยคิดอ่านเอาเมืองไว้เราจึงได้กลับคืนมา ท่านมีคุณกับเราเป็นอันมาก แล้วก็ให้สิ่งของต่างๆ แก่นายทัพนายกองเมืองจิ๋นตามสมควร นายทัพนายกองเมืองจิ๋นก็ลาเลิกทัพไปเมือง
ฌ้อเจียวอ๋องจึงปรึกษาขุนนางตั้งผู้มีความชอบ ให้จือชายเป็นเลงอินขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ตั้งจือกีเป็นโจอินปลัดพลเรือนฝ่ายขวา ให้ซินเปาสูเป็นอี้อินปลัดซ้ายพลเรือน ซินเปาสูจึงคิดว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกับหงอจูสู่ หงอจูสู่ก็ได้บอกว่าจะทำร้ายเมืองฌ้อ เราก็มิได้ไปบอกความผู้ใดจนเมืองฌ้อเสีย แล้วเราก็ได้ไปเอากองทัพเมืองจิ๋นมาช่วยจึงได้เมืองฌ้อคืน บัดนี้จะมานิ่งรับเอาที่ขุนนางดังนี้ก็ไม่ควร จึงตอบเจ้าเมืองฌ้อว่า ซึ่งข้าพเจ้าคิดการได้กองทัพเมืองจิ๋นมาช่วยนั้นใช่จะเห็นแก่ยศฐาบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางหามิได้ ข้าพเจ้าทำดังนี้เพราะรักท่าน จะขอเป็นแต่ไพร่ทำกินอยู่ตามสบาย ฌ้อเจียวอ๋องก็ไม่ฟังว่ากล่าวอ้อนวอนเป็นหลายหน เห็นว่าซินเปาสูไม่ยอม จึงตั้งอ๋องซุนอิวเป็นแทน แต่ซิมจูเหลียง จงเกี้ยน ทรงมก โตสิน โตเฉา หนาเอี๋ยน หกคนซึ่งเป็นขุนนางเก่านั้น ให้เพิ่มเบี้ยหวัดมากขึ้นกว่าแต่ก่อน จึงให้หาโตหอยมาจะให้เบี้ยหวัด
จือชายจึงว่า เมื่อท่านหนีข้าศึกไปนั้น โตหอยคิดจะฆ่าท่าน เหตุใดท่านจะให้เบี้ยหวัดโตหอยเล่า ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่า บิดาเราฆ่าบิดาโตหอยเสีย โตหอยฆ่าบิดาเรามิได้จึงจะฆ่าเราแทน เพราะเขามีกตัญญูต่อบิดาเขา โตหอยก็ทำร้ายเรามิได้โทษอะไรจะมีเล่า โตหอยเป็นคนกตัญญูต่อบิดา ท่านอย่าทัดทานเลย แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็ให้รางวัลโตหอยตั้งโตหอยเป็นที่ไตหู ขณะนั้นขุนนางฌ้อเจียวอ๋องว่า เพลานี้กำอินบี๋จะขอเข้ามาคำนับท่าน ฌ้อเจียวอ๋องจึงให้หากำอินบี๋เข้ามาแล้วว่า เมื่อครั้งเราหนีข้าศึกเดินไปพบท่านขี่เกวียน เราขอขึ้นเกวียนด้วยท่านไม่มีความเมตตา ขับเกวียนหนีเรา เรายังคิดแค้นจะฆ่าท่านเสียอีก บัดนี้ท่านจะมาหาเราต้องการอะไรเล่า
กำอินบี๋ได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ขณะเมื่อหนีข้าศึกนั้นท่านเรียกข้าพเจ้ามิได้มารับนั้น เพราะต่างคนต่างจะเอาตัวรอด ถึงกระนั้นท่านไปแห่งใดข้าพเจ้าก็ไปอยู่ด้วย ครั้นกลับมาเมืองข้าพเจ้าก็ตามมา แต่ลงเหียซึ่งท่านเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ให้ถืออาชญาสิทธิ์เป็นแม่ทัพ ทำการศึกเสียทหารเป็นอันมาก หนีท่านไปอยู่เมืองเตงแล้วฆ่าขุนนางซึ่งมีความชอบเสียเป็นหลายนาย ท่านก็ไม่มีความพยาบาทยังชุบเลี้ยงลูกหลานลงเหียให้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองฌ้อเป็นหลายคน อันโทษข้าพเจ้าผิดแต่เท่านี้ ท่านคุมแค้นจะฆ่าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็มิเสียดายชีวิต ข้าพเจ้ากลัวแต่ชาวเมืองจะติเตียนว่าท่านถือความพยาบาท คนทั้งปวงก็จะเอาใจออกห่างไปเข้าด้วยข้าศึก ข้าพเจ้าคิดเสียดายเมืองฌ้อมากกว่าชีวิตข้าพเจ้าอีก เจ้าเมืองฌ้อคิดดูก็เห็นจริง แล้วถ้อยคำกำอินบี๋พูดจาหลักแหลมสัตย์ซื่อ จึงตั้งกำอินบี๋ให้เป็นไตหู ขุนนางแต่บรรดาอยู่ที่นั่นก็สรรเสริญฌ้อเจียวอ๋องว่าหามีความพยาบาทไม่
ฝ่ายซินเปาสูครั้นมาบ้านจึงคิดว่าเราก็ไม่รับเป็นที่ขุนนางแล้ว จะอยู่ที่นี่ต้องการอะไร ไปเที่ยวอยู่ป่าเถิด จึงบอกภรรยาว่าจะไปป่า ภรรยาจึงถามว่าท่านจะไปป่าต้องการอะไร ซินเปาสูบอกว่าวันนี้ฌ้อเจียวอ๋องจะตั้งเราเป็นไตหู เราคิดว่าตัวเรากับหงอจูสู่เป็นมิตรกันได้พูดความลับไว้แล้ว เรากลับคิดเอากองทัพเมืองจิ๋นมาช่วยเมืองฌ้อเล่า จะอยู่เป็นขุนนางนานไปเกลือกผู้ใดรู้ขึ้นก็จะได้ความผิดเป็นที่อับอาย แล้วหงอจูสู่รู้ก็จะขัดเคืองหาต้องการไม่ เราจึงไม่รับที่ขุนนาง เมื่อไม่เป็นขุนนางแล้วจะอยู่ที่นี่จะประโยชน์อะไร จำจะไปเที่ยวทำมาหากินในป่าตามสบายดีกว่า เจ้าจงจัดแจงเสบียงอาหารข้าวของให้พร้อมเถิด เราจะไปในวันนี้แล้ว ภรรยาได้ยินดังนั้นก็จนใจจะทัดทานด้วยเกรงผัว จึงจัดข้าวของกับบุตรไว้พร้อม เพลาคํ่าซินเปาสูก็พาภรรยากับบุตรลอบหนีจากบ้าน ไปเที่ยวทำมาหากินอยู่ตามชอกห้วยธารเขา มิให้ใครเห็นใครพบ
ฝ่ายนางฮูหยินซึ่งเป็นภรรยาใหญ่ฌ้อเจียวอ๋อง ครั้นรู้ว่าผัวมาเมืองแล้ว จะมาหาก็คิดละอายใจด้วยตัวทำผิด เมื่อเจ้าเมืองหงอมาตีเมืองฌ้อได้อยู่ภายหลังเจ้าเมืองหงอเอาเป็นเมีย จึงคิดว่าถ้าเราจะไปหาฌ้อเจียวอ๋องบัดนี้ เกลือกมีผู้ว่ากล่าวที่เราทำชั่วไว้ ฌ้อเจียวอ๋องรู้ก็จะทำโทษให้ได้ความอัปยศหาต้องการไม่ จะอยู่ไปไยให้คนเห็นหน้า จำเราจะฆ่าตัวตายเสียดีกว่าอย่าให้ต้องลำบากกาย คิดดังนั้นแล้วจึงปีนขึ้นขื่อตึก เอาแพรผูกขื่อเข้าให้มั่นแล้วผูกคอโดดลงมาตาย คนทั้งปวงก็รู้พูดกันอื้ออึงจนฌ้อเจียวอ๋องทราบก็มิได้ว่าประการใด นานมากิตติศัพท์นั้นก็เลื่องลือทุกหัวเมือง
ฝ่ายเกาเจียนครั้นหยุนเสียวผู้บิดาตายแล้วก็ได้เป็นเจ้าเมืองอวดแทนบิดา แจ้งว่าฮูหยินภรรยาใหญ่ฌ้อเจียวอ๋องตาย เกาเจียนคิดจะใคร่เอาฌ้อเจียวอ๋องเป็นที่พึ่ง จึงจัดแจงเครื่องบรรณาการตามสมควร สั่งให้ขุนนางผู้หนึ่งซึ่งมีอัชฌาสัยไปด้วย แล้วให้นางอวดกี๋บุตรีสาวแต่งตัวขึ้นเกวียนกับหญิงคนใช้มาด้วย ขุนนางนั้นก็ลาเจ้าเมืองอวดคุมเครื่องบรรณาการกับนางนั้นไป ครั้นถึงเมืองฌ้อจึงแจ้งความขุนนางซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน ขุนนางเมืองฌ้อรู้ความแล้วจึงให้หญิงเถ้าแก่นำเข้าไปแจ้งความข้างใน แล้วพาขุนนางเมืองอวดกับเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับฌ้อเจียวอ๋อง แจ้งความให้ทราบทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็ยินดี จึงปราศรัยขุนนางเมืองอวดว่า เจ้าเมืองอวดมีน้ำใจรักเรา ให้บุตรกับเครื่องบรรณาการมานั้นเราขอบใจเจ้าเมืองอวดนัก จึงให้ขุนนางนำขุนนางเมืองอวดไปเลี้ยงโต๊ะตามธรรมเนียม แล้วก็ให้จัดแจงการอันเป็นมงคลพร้อมแล้ว ได้ฤกษ์ดีก็ตั้งนางอวดกี๋ขึ้นเป็นที่ภรรยาใหญ่สำหรับว่าการสิทธิ์ขาดข้างฝ่ายใน
วันหนึ่งฌ้อเจียวอ๋องปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จะให้นางกุยกันมีเหย้าเรือน แต่ยังหาเจาะจงว่าจะให้เป็นภรรยาผู้ใดไม่ ฝ่ายนางกุยกันครั้นรู้ความว่าฌ้อเจียวอ๋องจะให้มีผัว ก็คิดวิตกว่าเมื่อเราหนีข้าศึกไปนั้น จงเกี๋ยนไปด้วยได้อุ้มเราครั้งหนึ่งได้ถูกต้องตัวเรา บัดนี้ฌ้อเจียวอ๋องจะให้เราไปเป็นเมียชายอื่นนั้นไม่สมควร เสียแรงเรารักษาตัวมาแต่น้อยจนใหญ่ จะต้องการอะไรให้ชายต้องตัวถึงสองคนเป็นที่อัปยศแก่หญิงทั้งปวง จำเราจะไปบอกฌ้อเจียวอ๋องให้รู้ คิดดังนั้นแล้วจึงไปคำนับฌ้อเจียวอ๋อง แล้วแจ้งความแต่ต้นให้ฟังทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องแจ้งความแล้วก็เห็นชอบ จึงสรรเสริญว่าเจ้าคิดนี้ควรแล้ว ก็ให้หาจงเกี๋ยนเข้าไปที่ข้างในว่า ท่านได้มีคุณกับน้องเราเมื่อหนีข้าศึก เราขอบใจท่านนัก ไม่มีอันใดจะแทนคุณให้สมควร เราจะยกนางกุยกันน้องเราให้เป็นภรรยาท่าน แล้วก็เรียกนางกุยกันมามอบให้ จึงตั้งจงเกี๋ยนให้เป็นที่สูเล็กไตหู จงเกี๋ยนมีความยินดีก็รับฌ้อเจียวอ๋องโดยคำนับ อยู่วันหนึ่งฌ้อเจียวอ๋องคิดถึงซุยซกโงผู้ตายได้มีคุณแล้วก็เป็นคนสัตย์ซื่อ ครั้งนี้ควรที่เราจะทำการแทนคุณซุยซกโง จึงสั่งให้ขุนนางไปก่อกุฏีสวมศพไว้ ณ ตำบลฮุนต๋งให้แต่งข้าวของไปเซ่นทุกเพลา
ฝ่ายจือชายซึ่งเป็นที่เลงอิน มาเที่ยวตรวจดูเห็นบ้านเมืองประตูหอรบและตำหนักน้อยใหญ่ ทั้งที่ข้างหน้าข้างในปรักหักพังเป็นหลายแห่ง จึงเข้ามาแจ้งความแก่ฌ้อเจียวอ๋องว่า ซึ่งท่านจะอยู่ในเมืองฌ้อนี้เห็นไม่สมควร ด้วยกองทัพเมืองหงอยกมาอยู่ทำให้ที่ยับเยินไปทุกแห่ง กับอันหนึ่งเมืองฌ้อนี้ทหารเมืองหงอก็รู้ท่าทางที่เข้าออกทุกตำบล เกลือกจะมีกองทัพลอบจู่มามิทันรู้ตัวก็จะเสียที ข้าพเจ้าจะหาที่ชัยภูมิสร้างใหม่ให้ท่านไปอยู่เป็นสุขจะได้สืบแซ่ตระกูลท่านต่อไป ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงตอบว่าซึ่งท่านคิดนั้นดีจงเร่งจัดแจงทำเถิด จือชายคำนับแล้วก็ออกมาเกณฑ์ขุนนางและไพร่ได้พร้อมแล้วก็พากันไป เห็นตำบลที่แห่งหนึ่งเป็นที่ชัยภูมิชอบกล ไกลกับเมืองฌ้อทางวันหนึ่ง จึงให้ไพร่แผ้วถางแล้วขุดคูก่อกำแพง ทำหอรบ และตำหนักน้อยใหญ่ที่ทั้งปวงเสร็จแล้ว จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงพร้อมกัน ให้ชื่อเมืองว่าเมืองสินแทง แล้วจือชายก็กลับมาบอกฌ้อเจียวอ๋อง ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีจึงให้โหรหาฤกษ์ ได้ฤกษ์ดีแล้วก็พามารดาและญาติวงศ์ภรรยากับพรรคพวกทั้งปวงไปอยู่เมืองสินแทง จึงสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งโต๊ะเป็นอันมาก ให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยมาเลี้ยงโต๊ะ ฌ้อเจียวอ๋องก็กินด้วย แล้วก็เล่นกระจับปี่สีซอเป็นการสมโภชให้สบายในเพลานั้น
ฝ่ายอิดจูเห็นฌ้อเจียวอ๋องกินโต๊ะและเสพสุรากับขุนนางแต่เช้าจนเย็นยังไม่เลิก คิดกลัวว่าฌ้อเจียวอ๋องจะเพลิดเพลินเล่นสนุกไปไม่ว่าราชการเหมือนฌ้อเพงอ๋องผู้บิดา ครั้นจะห้ามก็กลัว คิดอุบายทำเป็นถือขิมเข้าไปให้แล้วว่า ท่านจะฟังเพลงขิมหรือข้าพเจ้าจะดีดให้ฟัง ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่าเราจะฟังท่านจงดีดเถิด อิดจูรับคำแล้วก็ดีดขิมเป็นหลายเพลง แล้วอิดจูก็ร้องขับตามเสียงขิมเป็นเรื่องราวตั้งแต่ฌ้อเพงอ๋องทำประการใดมาแต่หลังๆ จนหงอจูสู่เป๊กพีหนีไปพากองทัพเมืองหงอมาตีเมืองฌ้อ ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังขับเป็นเรื่องราวมาดังนั้นก็คิดสลดใจกลั้นนํ้าตามิได้ ฌ้อเจียวอ๋องก็ร้องไห้และสั่งให้เลิกเสียงและการเล่นทั้งปวงเสีย อิดจูเห็นดังนั้นก็ยินดีจึงคำนับลาฌ้อเจียวอ๋องถือขิมกลับไปบ้าน ตั้งแต่นั้นฌ้อเจียวอ๋องก็มิได้กำเริบในการเล่น ออกว่าราชการบ้านเมืองทุกวัน แล้วให้หัดปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในการอาวุธต่างๆ ที่ด่านใดตำบลใดผู้คนน้อยก็จัดแจงทหารไปอยู่รักษาให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน กับส่วยสาอากรที่เคยเรียกอยู่นั้นก็ให้ลดเสียเอาแต่กึ่งหนึ่ง ด้วยฌ้อเจียวอ๋องมีความกรุณาแก่ราษฎรทั้งปวง แต่ฌ้อเจียวอ๋องทำการดังนี้มา ขุนนางและราษฎรชาวบ้านชาวเมืองทุกตำบลได้ความสุขสืบมา วันหนึ่งฌ้อเจียวอ๋องรู้ว่าซินเปาสูเอาก๋งจูเซ่งผู้เป็นหลานมาเลี้ยงไว้จึงให้หาก๋งจูเซ่งเข้ามาแล้วตั้งชื่อว่าแปะกงเสีย ให้เครื่องยศตามตำแหน่ง
ฝ่ายฮูไคผู้เป็นหลานเจ้าเมืองหงอนั้นหนีมาเมืองเตง ครั้นอยู่ไม่เป็นสุขก็กลับไปอาลัยเมืองซอง ครั้นรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องกลับมาเป็นเจ้าเมืองฌ้อแล้วเมืองฌ้อก็เป็นสุขกว่าแต่ก่อน จึงออกจากเมืองซองมาเมืองฌ้อ รู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องละความพยาบาทไม่ทำร้ายแก่ผู้ใดก็ยินดีนัก พอฌ้อเจียวอ๋องออกว่าราชการได้ทีแล้วก็เข้าไปคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้าชื่อฮูไคเป็นหลานเจ้าเมืองหงอ ไม่สมัครอยู่ด้วยเจ้าเมืองหงอ ไปอยู่ด้วยเมืองเตงเมืองซอง ครั้นรู้ว่าท่านเป็นสัจเป็นธรรมเลี้ยงขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ได้ความสุขดีนักข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์มา ด้วยหมายว่าจะทำราชการอยู่ด้วยกว่าจะสิ้นชีวิต
ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังแลดูหน้าก็จำได้ จึงว่าซึ่งท่านไม่อยู่ด้วยหงออ๋องจะสมัครมาอยู่กับเรานั้นก็ขอบใจแล้ว เราจะเลี้ยงท่านให้เป็นสุขอย่าวิตกเลย จึงตั้งฮูไคเป็นขุนนางชื่อตึงแข แล้วสั่งให้ขุนนางจัดแจงที่บ้านให้อยู่ตามสมควร วันหนึ่งฮูไคจึงว่ากับฌ้อเจียวอ๋องว่า เมื่อเจ้าเมืองหงอยกทัพมานั้น เจ้าเมืองถังเจ้าเมืองชัวเข้าด้วยเจ้าเมืองหงอมาทำร้ายแก่เมืองท่าน เมื่อกองทัพเมืองจิ๋นมาช่วยเมืองท่านนั้นกองทัพเมืองจิ๋นก็ได้ดีเมืองถังแล้ว แต่เมืองชัวนั้นยังหาได้ตีไม่ ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอคุมทหารอาสาท่านไปตีเมืองชัวไว้เป็นบำเหน็จมือและความชอบข้าพเจ้า ทั้งจะได้แก้แค้นที่ไปเข้าด้วยข้าศึก ฌ้อเจียวอ๋องจึงตอบว่า เมืองเราเสียแก่ข้าศึกพึ่งทำนุบำรุงกันขึ้นได้เพียงนี้ ยังหาควรที่จะแต่งกองทัพไปตีบ้านใดเมืองใดให้ยากแก่ทแกล้วทหารไม่ เราจะงดอยู่อีกสักสี่ปีห้าปีก่อนจึงจะคิดการศึก ฮูไคได้ยินฌ้อเจียวอ๋องว่าดังนั้นก็มิได้ตอบประการใด ตั้งแต่ฌ้อเจียวอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองสิบปีก็เสียเมืองฌ้อแล้วกลับมาเป็นเจ้าเมืองฌ้อไปอีกได้สิบเอ็ดปี จึงสั่งให้ฮูไคจัดทหารยกไปตีเมืองตุนปลายแดนเมืองฌ้อ ซึ่งเป็นขบถไปเข้ากับเมืองจิ๋น ฮูไครับคำฌ้อเจียวอ๋องแล้วก็ลามาจัดทหารและเกวียนทั้งทัพหน้าทัพหลังเสร็จแล้วก็ยกไป ครั้นถึงเมืองตุนก็สั่งให้ทหารเข้าตีระดมยิงเกาทัณฑ์เป็นสามารถ
ฝ่ายจูจองเจ้าเมืองตุนเห็นกองทัพยกมาเป็นอันมากเหลือกำลังที่จะสู้รบ จึงให้ขุนนางคุมของเป็นเครื่องบรรณาการออกไปคำนับยอมเข้าด้วย ขุนนางคุมของมาถึงค่าย จึงให้นายประตูพาเข้าไปคำนับฮูไคแล้วแจ้งความตามเจ้าเมืองสั่ง ฮูไคแม่ทัพรู้ดังนั้นจึงให้ห้ามทหารมิให้ทหารทำร้าย ให้แต่ขุนนางนายทหารซึ่งมีฝีมือกำกับอยู่ ยกทัพไปตีเมืองหงออันอยู่ใกล้กันได้อีกเมืองหนึ่ง แล้วให้ขุนนางอยู่ทั้งสองเมือง ครั้นได้ชัยชนะเมืองทั้งสองแล้วก็กลับมาเมืองฌ้อ จึงเข้าไปบอกฌ้อเจียวอ๋องว่าข้าพเจ้ายกไปตีเมืองตุนเมืองหงอได้แล้ว ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังก็ยินดี จึงว่าท่านอุตส่าห์ไปตีเมืองทั้งสองอันคิดมิชอบได้ก็ขอบใจแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นเป็นปีใหม่ฌ้อเจียวอ๋องออกว่าราชการ คิดถึงเมืองชัวซึ่งไปเข้ากับเมืองหงออันเป็นข้าศึก ครั้นจะนิ่งไว้ก็จะกำเริบ พาบ้านเมืองอื่นๆ กระทำการหยาบคายต่อไป จำจะให้กองทัพยกไปตีเสียให้ราบคาบ คิดดังนั้นแล้วจึงให้หาฮูไคเข้ามาแล้วสั่งว่า ท่านจงจัดแจงทหารยกไปตีเมืองชัวเสียให้ได้ครั้งนี้ ฮูไครับคำฌ้อเจียวอ๋องแล้วลามาจัดทหารม้าและเกวียนพร้อมทั้งทัพหน้าทัพหลังเสร็จแล้ว ครั้นได้ฤกษ์ดีให้ตีกลองใหญ่จุดประทัดเป็นสำคัญ ยกทัพออกจากเมืองฌ้อไป ครั้นถึงแดนเมืองชัวก็ตีด่านบุกรุกเข้าไปจนถึงเมือง ให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ แล้วให้ทหารร้องประกาศบอกเจ้าเมืองให้เร่งแต่งทหารออกมารบ
ฝ่ายเจียวเหงาเจ้าเมืองชัวเห็นกองทัพเมืองฌ้อยกมาเป็นอันมากล้อมเมืองไว้แล้วร้องว่ามาดังนั้น จึงคิดว่าถ้าเราจะออกต่อสู้ก็เห็นไม่ได้ชัยชนะจะพากันตายเสียเปล่า จึงให้ขุนนางคุมสิ่งของเป็นเครื่องคำนับออกไปพูดจายอมเข้าด้วย ขุนนางที่คุมของออกมานั้นจึงไปที่ค่ายแม่ทัพ ให้ทหารนายประตูค่ายเข้าไปแจ้งความกับแม่ทัพ ฮูไคครั้นรู้ดังนั้นก็ให้หาขุนนางนั้นเข้ามา ขุนนางเมืองชัวครั้นเข้าไปถึงฮูไคแล้วคุกเข่ากราบคำนับแจ้งความว่า บัดนี้เจียวเหงาเจ้าเมืองชัวให้ข้าพเจ้าคุมเครื่องบรรณาการมาคำนับท่าน จะขอยอมเป็นเมืองขึ้นเข้าด้วยท่าน ท่านจงได้กรุณาอย่าให้ทหารเข้าตีบ้านเมืองและราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนเลย ฮูไคได้ฟังดังนั้นก็ยินดีจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองชัวไม่สู้รบเรายอมเข้าด้วยก็ดีแล้ว ท่านจงกลับไปบอกเจียวเหงาว่าถ้าเกรงกลัวเราจริงแล้วก็ให้เร่งทิ้งเมืองเสียไปอยู่ที่อื่น เราจะตั้งเจ้าเมืองใหม่ แม้นเจ้าเมืองชัวทำได้ดังนี้ เราจึงจะเชื่อฟังมิให้ทหารบุกรุกเข้าตีเอาเมือง แม้นดื้อดึงอยู่เราก็จะให้จับตัวเจ้าเมืองชัวฆ่าเสียให้จงได้
ขุนนางเมืองชัวได้ฟังฮูไคสั่งดังนั้น ก็คำนับลามาถึงเมืองแล้วจึงแจ้งแก่เจ้าเมืองทุกประการ เจียวเหงารู้ดังนั้นไม่รู้ที่จะทำประการใดจะนิ่งอยู่ก็กลัวตาย จึงสั่งสมัครพรรคพวกของตัวให้จัดเกวียนขนของบรรทุกเสร็จแล้วก็พาบุตรภรรยาออกจากเมืองชัวไปอยู่ตำบลบ้านกังลี ฮูไครู้ว่าเจ้าเมืองชัวทิ้งเมืองเสียแล้ว จึงตั้งขุนนางเมืองฌ้อที่มีฝีมือกล้าแข็งคุมทหารอยู่เป็นเจ้าเมือง แล้วก็ให้เลิกกองทัพกลับมาเมืองฌ้อ จึงเข้าไปคำนับฌ้อเจียวอ๋องแจ้งความให้ทราบทุกประการ
ฌ้อเจียวอ๋องรู้ว่าตีเมืองชัวได้ก็ยินดีจึงว่า อันขุนนางในเมืองเราทุกวันนี้ ที่จะหาผู้ใดเสมอปัญญาและฝีมือท่านนั้นยากนัก แต่นี้ไปบ้านเมืองเราก็จะอยู่เย็นเป็นสุข หัวเมืองทั้งปวงจะหาดูหมิ่นมากระทำยํ่ายีเหมือนแต่ก่อนไม่ แล้วฌ้อเจียวอ๋องจึงคิดขึ้นถึงเมื่อแล่นสำเภามากลางทะเลพบของประหลาดที่ลอยนํ้าอยู่มิได้รู้จักชื่อกินโอชารส จะใคร่รู้ว่าของนั้นชื่อไร จึงให้ขุนนางที่มีสติปัญญาไปหาของจูซึ่งเป็นอาจารย์อยู่ในเมืองฬ่อให้ถามว่าเราแล่นสำเภามาพบของสิ่งหนึ่งลอยอยู่ในนํ้า มีสัณฐานกลมสีแดง ผ่าออกเนื้อในดังผลแตงโม กินมีรสหามีที่จะอุปมาไม่ ของจูยังได้รู้เห็นว่าของสิ่งนั้นชื่อใด เป็นไฉนจึ่งลอยอยู่กลางทะเล
ขุนนางรับคำแล้วก็ลาไปถึงที่ของจูอยู่ จึงเข้าไปคำนับของจูแล้วแจ้งความตามคำฌ้อเจียวอ๋อง ของจูรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องให้มาถามดังนั้นจึงบอกว่า อันของซึ่งฌ้อเจียวอ๋องได้พบที่กลางทะเลนั้น ในตำราเรียกว่าผลภูสิทธิ์ เกิดขึ้นในนํ้า ไม่มีรากเหมือนไม้ทั้งปวง ถึงกำหนดพันปีจึงจะโตขึ้นเท่าถังนํ้า ต่อผู้ใดมีบุญจึงได้พบได้กินของอย่างนี้ ซึ่งฌ้อเจียวอ๋องได้ของวิเศษและได้กินนั้น ก็เป็นการมงคลหาผู้ใดจะเสมอไม่ ขุนนางได้ฟังของจูบอกความดังนั้นก็คำนับลากลับมาเมืองฌ้อ จึงเข้าไปแจ้งความฌ้อเจียวอ๋องให้ทราบทุกประการ ฌ้อเจียวอ๋องแจ้งเหตุดังนั้นก็มีความชื่นบานนัก จึงให้หาช่างเขียนมาสั่งให้ไปเขียนรูปภูสิทธิ์ไว้ที่หน้าลำสำเภาที่ขี่มา บรรดานายสำเภาทั้งปวงรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องได้ของวิเศษให้เขียนไว้ ต่างคนก็เขียนรูปของวิเศษนั้นไว้ที่หน้าลำสำเภาสืบๆ กันมา
๗๘
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นรู้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิ้นไม่รบกับฌ้อเจียวอ๋องแล้ว เห็นว่านานไปหัวเมืองทั้งปวงก็จะกำเริบคิดการต่างๆ เราจะนิ่งอยู่ฉะนี้เห็นไม่ได้ จำจะไปชักชวนหัวเมืองมาเป็นพวกให้มากเถิด คิดดังนั้นแล้วเจ้าเมืองเจ๋จึงให้ขุนนางที่รู้อัชฌาสัยไปพูดเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวง ครั้นได้เจ้าเมืองโอยกับเจ้าเมืองเตงสมัครมาเข้าด้วยดังใจคิดก็ยินดี จึงตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ไม่ไปอ่อนน้อมกับผู้ใด แล้วคิดว่าเจ้าเมืองฬ่อแต่ก่อนขุนนางขับเสียมาอาศัยอยู่เมืองเรา เราก็ได้ช่วยบำรุงจนได้กลับไปเป็นเจ้าเมือง บัดนี้เราให้ไปชักชวนก็ไม่มาเข้าด้วยกลับจะไปเข้ากับเมืองจิ้น เจ้าเมืองฬ่อนี้เป็นคนชั่วนัก จะละไว้มิได้จำจะยกไปตีให้สาสมกับนํ้าใจ
ฝ่ายเสงก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นขุนนางขับเสียอีกครั้งหนึ่งก็พาพรรคพวกไปจากเมืองแล้วคิดว่าครั้งนี้เราจะไปอาศัยเมืองจิ้นเถิด ครั้นมาถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปอาศัยอยู่ปลายแดน ฝ่ายไตหูอี้ยูขุนนางเมืองฬ่อรู้ว่าเสงก๋งไปอาศัยเมืองจิ้น จึงแต่งคนสนิทคุมเงินและทองไปให้ซุนเอียกขุนนางเมืองจิ้นว่า บัดนี้เจ้าเมืองฬ่อไปอาศัยอยู่แดนเมืองท่านให้ท่านเห็นกับเราขับเสียให้พ้นเขตแดนจงได้ คนสนิทรับเงินทองแล้วก็ไปถึงเมืองจิ้น จึงเอาเงินทองนั้นไปแก่ซุนเอียกแล้วแจ้งความตามคำไตหูอี้ยูสั่ง
ซุนเอียกรู้ความแล้วก็ยินดีด้วยได้สินบน จึงให้ทหารไปขับเจ้าเมืองฬ่อเสีย แล้วไตหูอี้ยูก็คิดกันกับขุนนางทั้งปวง พร้อมกันตั้งซีจูซองซึ่งเป็นบุตรเจ้าเมืองฬ่อที่เกิดกับภรรยาน้อยนั้นเป็นเจ้าเมืองฬ่อแทนบิดาให้ชื่อว่าเตงก๋ง ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋คิดขัดใจเจ้าเมืองฬ่อนัก จึงเกณฑ์กองทัพพร้อมแล้วให้ซีซินก๊กแฮเป็นแม่ทัพ คุมทหารยกไปตีกวาดเอาครัวแดนเมืองฬ่อมา ซีซินก๊กแฮเดินทัพมาถึงแดนเมืองฬ่อ จึงให้ทหารเข้ารบด่านน้อยใหญ่แตกตลอดไปทุกตำบล แล้วเก็บเอาทรัพย์สิ่งของและกวาดเอาครัวชาวแดนเมืองฬ่อได้เป็นอันมาก ซีซินก๊กแฮก็ยกกองทัพกลับมาเมืองจึงเข้าแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่าตีแดนเมืองฬ่อได้ครอบครัวมาสมความคิดก็ยินดี แล้วก็แต่งทหารแยกไปตีเมืองฬ่ออีกเนืองๆ
ฝ่ายเตงก๋งเจ้าเมืองฬ่อรู้ว่าทหารเมืองเจ๋มาตีปลายแดนและกวาดเอาครอบครัวหัวเมืองไปก็คิดเสียใจนัก ครั้นจะแต่งทหารที่มีสติปัญญาและฝีมือออกต่อสู้ก็ไม่เห็นผู้ใด ด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ไม่ปรกติรวมกัน ต่างคนต่างถือแก่งแย่งกัน ฝ่ายกุยสุยกิวก็ไปอยู่เมืองอุย เปงซุนบูกี๋ก็อยู่เมืองเสง ซกสุนจิวกิวก็อยู่เมืองอ๋อง ต่างคนก็ไม่ไปมาหารือถือตัวตั้งอยู่คนละหัวเมือง ยังแต่จินเป๋าก็เป็นแต่คนสอพลอฉลาดพูดเพราะ เอียงฮอเล่าก็ถือตัวว่ากล้าแข็งทำการทุจริตต่างๆ จนชาวเมืองได้ความเดือดร้อน
เจ้าเมืองฬ่อคิดวิตกนัก วันหนึ่งจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเจ๋ยกกองทัพมากระทำยํ่ายีเขตแดนเมืองเรา เราจะคิดป้องกันรักษาเขตแดนไว้อย่างไรดี โฮกีคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งท่านจะคิดป้องกันรักษาเขตแดนเมืองเรานั้น ท่านจะคิดกับผู้อื่นเห็นจะคิดเสียเปล่า ข้าพเจ้าเห็นแต่ท่านอาจารย์ของจูผู้เดียวประเสริฐกว่าคนอื่นทั้งปวง มีสติปัญญาและความรู้มาก อยู่ ณ ตำบลบ้านตงเต๋าแขวงเมืองเรา ขอท่านให้ไปเชิญมาปรึกษาช่วยคิดการ เห็นจะกันภัยได้เป็นแท้ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งอาจารย์ของจูเป็นผู้วิเศษมีความรู้และสติปัญญามากนัก ความนี้ท่านรู้มาแต่ไหน โฮกีจึงบอกว่าข้าพเจ้าได้ยินว่าอาจารย์ของจูคนนี้เป็นบุตรซกเหลียงยิด ซกเหลียงยิดนั้นแต่ก่อนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารในเมืองฬ่อนี้ เดิมเหตุจะเกิดอาจารย์ของจูนั้น ซกเหลียงยิดผู้บิดามีภรรยาคนหนึ่ง อยู่ด้วยกันมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อเบงผีเป็นคนพิการ ซกเหลียงยิดคิดขัดใจภรรยาว่าภรรยานั้นชั่วจึงเกิดบุตรพิการ จะหาภรรยาใหม่ที่มีลักษณะดีจึงจะได้บุตรดี คิดดังนั้นจึงให้ผู้ใหญ่ไปขอลูกสาวขุนนางคนหนึ่งเป็นภรรยา ขุนนางนั้นก็ยอมให้ จึงปรึกษาบุตรีหญิงทั้งห้าคนว่าจะยกให้ไปเป็นภรรยาซกเหลียงยิดคนหนึ่ง อันซกเหลียงยิดเป็นขุนนางผู้ใหญ่แต่ชรา ใครสมัครเป็นภรรยาจงปรึกษากันดูตามสมัคร
ฝ่ายนางจินไจบุตรีสุดท้องได้ยินบิดาจึงตอบว่า เหตุไรบิดาจึงว่าดังนั้นเล่า อันประเพณีบุตรย่อมสิทธิ์ขาดอยู่แก่บิดามารดา ซึ่งบิดาจะมาปรึกษาให้ข้าพเจ้าทั้งปวงว่าตามใจนั้นไม่ชอบ อย่าว่าแต่ซกเหลียงยิดเป็นคนแก่เลย ถึงชายอื่นที่ชั่วช้าลงไปกว่านี้สักร้อยเท่าพันเท่า ถ้าบิดาจะต้องการยกให้ผู้บุตรหรือจะขัดได้ บิดาได้ยินบุตรีผู้น้อยว่าดังนั้นก็ตอบว่า เจ้าพูดมานี้ก็ควรนักขอบใจ แล้วก็ยกนางจินไจให้ไปเป็นภรรยาซกเหลียงยิด ซกเหลียงยิดได้นางจินไจมาเป็นภรรยาอยู่ช้านานก็ยังไม่มีบุตร ซกเหลียงยิดจึงพาภรรยาเอาธูปเทียนไปบูชาเทวดาที่เขากีสานอันเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ ครั้นซกเหลียงยิดขึ้นไปถึงบนเขาเป็นอันที่ชอบกล จึงชวนภรรยาจุดธูปเทียนบูชาเทวดาอารักษ์ซึ่งอยู่ที่เขานั้นว่าจะขอให้เกิดบุตรชายที่ดีคนหนึ่ง ครั้นบูชาแล้วก็พากันเดินลงมาแลดูต้นไม้สองข้างทางที่เห็นแต่ก่อนใบก้านร่วงโรย ก็กลับผลิดอกออกใบออกเป็นพุ่มพวงงาม ซกเหลียงยิดเห็นประหลาดดังนั้น ก็รู้ว่าเทพยดาบันดาลให้เห็นที่จะได้บุตรสมความคิดก็ยินดีจึงพากันมาบ้าน เพลาคํ่านางจินไจเข้าที่นอนหลับไป ดึกสงัดแลัวนางจินไจฝันว่าเห็นเป็นรูปพระอิศวรเหาะลงมาบอกว่าเจ้าจะได้บุตรชายคนหนึ่งมีปัญญามาก แต่เมื่อจะคลอดบุตรนั้นให้ไปคลอดที่ในถํ้าเขาคงสงจึงจะควร บอกความเท่านั้นแล้วพระอิศวรก็หายไป แล้วเห็นชายชราห้าคนจูงสัตว์ตัวหนึ่งมาบอกว่า เราเป็นดาวห้าดวงประจำทิศ และรูปสัตว์นั้นสัณฐานเท่ากระบือมีเกล็ดดังมังกรเขาอยู่กลางกระหม่อมเขาเดียว สัตว์นั้นหมอบลงตรงหน้านางแล้วคายศิลาหยกออกมาแท่งหนึ่ง ยาวประมาณสิบห้านิ้ว มีอักษรอยู่สิบตัวแปลว่าเมืองตังจิวซึ่งร่วงโรยนั้นจะเกิดคนดีมีปัญญาขึ้น ช่วยทำนุบำรุงให้บ้านเมืองกลับเป็นสุขสืบไป นางจินไจจึงเอาไหมแดงผูกทำขวัญให้ที่เขาสัตว์นั้น สัตว์นั้นก็ลุกเดินไป ชายชราทั้งห้าคนก็หายไปด้วย ตื่นขึ้นพอเพลารุ่งเช้าจึงเล่าความฝันให้ซกเหลียงยิดผู้ผัวฟังทุกประการ
ซกเหลียงยิดจึงทำนายว่า เจ้าฝันจะได้ลาภใหญ่หลวง แต่ซึ่งสัตว์นั้นเห็นจะเป็นกิเลน ครั้นอยู่นานมาครรภ์นางจินไจแก่จวนจะคลอดจึงถามซกเหลียงยิดว่า ท่านรู้แห่งหนทางที่เขาคงสงหรือไม่ จงพาเราไปคลอดบุตรที่นั่นเถิด ซกเหลียงยิดจึงว่าเรารู้แห่งเขาอยู่ เหตุไรเจ้าจึงจะต้องไปคลอดบุตรที่เขาให้ลำบากเล่า จะคลอดที่บ้านเรือนมิเป็นสุขหรือ นางจินไจบอกผัวว่าพระอิศวรสั่งไว้มิให้คลอดบุตรที่บ้านไม่สมควร ให้ไปคลอดที่ในถํ้าเขาคงสง เหตุดังนี้จึงจะต้องไปตามคำเทพยดา ซกเหลียงยิดก็พานางจินไจขึ้นขี่เกวียนกับบ่าวไพร่ไปอยู่ถํ้าเขาคงสง มีมังกรสองตัวอยู่ปากถํ้า ในถํ้านั้นหอมกลิ่นดอกไม้และเครื่องอบฟุ้งตลบเป็นที่รโหฐานเป็นสุขสบาย ครั้นฤกษ์ดีแล้วนางจินไจก็คลอดบุตร ด้วยบุญนั้นมีมากก็บันดาลเป็นท่อน้ำไหลมา ช่วยชำระมลทินบุตรให้หมดใส แล้วซกเหลียงยิดจึงให้ชื่อบุตรนั้นว่า ขิว แซ่ฆ้องตองหลี แปลว่าขอได้ที่เขากีสาน คนทั้งปวงจึงเรียกว่าของจู รูปร่างของจูนั้นสูงหกศอก หน้าผากนั้นมีอักษรว่าอ้วนตัน ตัวหนึ่งแปลว่าจะกลับให้บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข คิ้วนั้นเหมือนคิ้วนกแขกเต้า ปากนั้นกว้าง คอใหญ่ มือเหมือนมือเสือ ใจบุญ จะได้เป็นอาจารย์สั่งสอนคนทั้งแผ่นดิน ข้าพเจ้าได้รู้เรื่องความเดิมอาจารย์ของจูแรกเกิดมาฉะนี้ จึงว่าเป็นผู้วิเศษมีสติปัญญาและความรู้มากเห็นจะแก้ไขกันภัยทั้งปวงได้โดยแท้
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังโฮกีเล่าเห็นเป็นอัศจรรย์ สมกับที่ว่าอาจารย์ของจูเป็นผู้วิเศษ ประเสริฐกว่าคนทั้งแผ่นดินก็มีความยินดี คิดจะใคร่ได้มาไว้เป็นที่ปรึกษา จึงสั่งให้กุยสูไปลองความรู้ ถ้าดีจริงแล้วก็ให้เชิญมาหาเรา กุยสูก็ไปถึงอาจารย์ของจู จึงคำนับแล้วไต่ถามถึงการทั้งปวงอันลึกซึ้งต่างๆ ของจูก็แจ้งความให้เข้าใจได้ทุกประการไม่รู้หมดสิ้น กว้างขวางดังพระมหาสมุทรอันใหญ่ กุยสูได้ฟังเห็นคุณวิชาอาจารย์ประเสริฐสุดที่จะเปรียบผู้ใดมิได้ คิดกลัวเกรงปัญญาและความรู้อาจารย์จนเหงื่อไหลลงโทรมตัว เสื้อที่ใส่นั้นก็เปียกไปด้วยเหงื่อสิ้น จึงคำนับลาของจูออกมาข้างนอกผลัดเสื้อเสียใหม่ พอชาวเมืองฮุยมาบอกว่า ข้าพเจ้าขุดสระพบของสิ่งหนึ่งรูปร่างเหมือนแพะไม่รู้ว่าเป็นอะไร กุยสูแจ้งความแล้วจึงห้ามคนผู้นั้นให้นิ่งอยู่ เราจะลองความรู้อาจารย์ จึงกลับเข้าไปถามของจูว่า บัดนี้มีผู้มาบอกว่าขุดดินลงไปได้ของสิ่งหนึ่งเหมือนสุนัข ของสิ่งนี้จะเป็นประการใด ท่านอาจารย์ได้รู้บ้างหรือไม่
ของจูนิ่งพิเคราะห์ดูเห็นเหตุแล้วจึงตอบว่า ถ้าขุดได้รูปสัตว์ที่บนเขาแม้นมีตีนเดียวรู้ภาษาคนทำให้คนสิ้นสมประดี ว่าปีศาจตีนเดียว ถ้าของได้ในนํ้า แม้นมีงามีงวงเรียกว่าช้างนํ้ามักกินคน อันของซึ่งท่านว่าขุดได้รูปสุนัขนี้ผิดไป ถ้าของขุดได้พื้นแผ่นดินอันตํ่าแล้วแพะกะเทย กุยสูได้ฟังอาจารย์ว่าดังนั้นจึงกลับมาถามคนที่ขุดสระว่าสัตว์นั้นตัวผู้หรือตัวเมีย ผู้นั้นจึงบอกว่าสัตว์นั้นหาเป็นตัวผู้ตัวเมียไม่ กุยสูได้ฟังบ่าวบอกต้องกับคำอาจารย์ ก็คิดว่าท่านผู้นี้ประเสริฐหาผู้ใดเสมอมิได้จริง จึงกลับเข้าไปหาอาจารย์ คุกเข่าลงกราบคำนับแล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองฬ่อทุกวันนี้มีความวิตกนัก ด้วยข้าศึกมาเบียดเบียนบ้านเมืองอยู่เนืองๆ หาผู้ใดจะช่วยคิดอ่านป้องกันอันตรายไม่ จึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านอาจารย์เข้าไปช่วยคิดการดับร้อนอาณาประชาราษฎร์ให้เป็นสุข
ฝ่ายของจูแจ้งความว่าเจ้าเมืองให้หาจึงแต่งตัวตามเพศอาจารย์แล้วก็มาด้วยกุยสู ครั้นถึงที่เจ้าเมืองฬ่อก็นั่งอยู่แต่ภายนอก ให้กุยสูเข้าไปบอกความก่อน กุยสูก็คำนับลาเข้ามาบอกเจ้าเมืองฬ่อว่า ข้าพเจ้าไปพบอาจารย์ของจูได้ไต่ถามทดลองเห็นรู้หลักแหลมลึกซึ้งหาผู้เสมอมิได้ บัดนี้ข้าพเจ้าก็เชิญตัวท่านมานั่งอยู่ข้างนอก เจ้าเมืองฬ่อแจ้งความแล้วก็ยินดี จึงให้กุยสูไปเชิญตัวเข้ามา แล้วเจ้าเมืองฬ่อลุกไปต้อนรับเชิญให้นั่งที่อันสมควร จึงปราศรัยอาจารย์โดยคำนับว่าตัวเรานี้เป็นเด็ก ไม่ได้สมาคมคบท่านก็ดุจดูถูกท่านเราขออภัยเถิด ท่านอย่าน้อยใจเลย ตั้งแต่นี้ไปเราจะอาศัยความรู้วิชาท่านเป็นที่ปรึกษาสิทธิ์ขาด ถ้าท่านรู้เห็นเหตุผลร้ายดีประการใดก็ให้ว่าโดยสุจริตเถิด แล้วตั้งอาจารย์ของจูเป็นขุนนางที่ซูของฝ่ายพลเรือน จึงให้เครื่องยศอย่างดีตามบรรดาศักดิ์ ในขณะปีนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบเก้าปี
ฝ่ายเอียวฮอเอียวอวดพี่น้อง ซึ่งเป็นพรรคพวกกงซันปุดทิวอยู่เมืองฮุยคิดการกับกงซุนเตียวจะเป็นขบถตีเมืองฬ่อ ถ้าได้เมืองแล้วจะตั้งกงซุนเตียวเป็นที่กุยสู แต่ยังทำการไม่ได้ด้วยเกรงอาจารย์ของจูอยู่ วันหนึ่งจึงใช้คนสนิทไปหาอาจารย์ชวนให้ช่วยคิดการขบถ อาจารย์ของจูก็มิได้ว่าประการใด คนสนิทนั้นก็กลับมาบอกเอียวฮอ วันหนึ่งของจูจึงให้หาบูกี๋มาแจ้งความว่า วันนี้เอียวฮอจะคิดทำการตีเอาเมืองฬ่อให้คนมาชวนเรา ท่านจงเร่งคิดอ่านระวังตัวจงดี บูกี๋รู้ดังนั้นก็คำนับลาอาจารย์มามิได้บอกให้ผู้ใดรู้ จึงคิดอุบายวานทหารสามร้อยคนว่าจะให้ช่วยทำสวนดอกไม้ในบ้าน ครั้นทหารมาพร้อมจึงให้หลาวแหลนและเครื่องอาวุธไว้เป็นอันมาก แล้วให้คอยระวังระไวไม่ประมาท ครั้น ณ วันเดือนแปดเพลาดึก เอียวฮอเอียวอวดได้พรรคพวกพร้อมก็ตีกลองจุดประทัดและคบเพลิงทำการขบถไล่ทุบตีหญิงชายชาวเมืองอื้ออึงมาจากหน้าบ้านกุยสู แล้วคิดว่าจะลวงให้กุยสูตกใจออกมาห่างบ้านจึงจะจับฆ่าเสีย คิดแล้วก็ร้องว่าข้าศึกเข้าเมืองได้ให้ท่านกุยสูเร่งหนีเอาตัวรอด แล้วเอียวฮอก็พาพรรคพวกรีบไปจะจับตัวเจ้าเมืองฬ่อ ให้แต่เอียวอวดอยู่คอยสกัดเอาตัวกุยสูจงได้
กุยสูนอนอยู่ในตึกได้ยินเสียงร้องบอกว่าเมืองเสียแก่ข้าศึกดังนั้นก็ตกใจด้วยไม่รู้เหตุจะนิ่งอยู่ก็กลัวภัย จึงเรียกพรรคพวกได้สี่คนห้าคนออกมาขึ้นเกวียน ให้ลิมฌ้อเร่งขับเกวียนลัดหนีไปหาบูกี๋ เอียวอวดคอยอยู่ไม่เห็นกุยสูจึงถามที่นั่นว่ากุยสูไปไหน ครั้นรู้ว่ากุยสูไปหาบูกี๋ เอียวอวดก็พาพวกไล่ติดตามไป กุยสูครั้นมาถึงบ้านบูกี๋ก็ร้องเรียกบูกี๋ บูกี๋ได้ยินเสียงจำได้จึงให้ทหารเปิดประตูรับ เอียวอวดติดตามมาทันเห็นกุยสูเลี้ยวเกวียนเข้าประตูบ้านก็ให้พรรคพวกเอาเกาทัณฑ์ยิงกระหนํ่าเข้าไปก็ไม่ถูกกุยสู บูกี๋เห็นดังนั้นก็เรียกทหารสามร้อยซึ่งรักษาบ้านเอาอาวุธที่เตรียมไว้ออกต่อสู้ แล้วให้เอาเกาทัณฑ์สอดยิงออกไปถูกเอียวอวดล้มลงตายอยู่ที่นั่น พรรคพวกทั้งปวงเห็นเอียวอวดตายแล้วก็พากันวิ่งหนีไป เอียวฮอแจ้งความว่าเอียวอวดตามกุยสูไปถึงบ้านบูกี๋ รบกับทหารบูกี๋เสียทีถูกเกาทัณฑ์ตาย เอียวฮอแจ้งความดังนั้นก็เสียใจ จะคิดหนีเอาตัวรอดก็ไม่ได้ ด้วยทำการเกินแล้วจำจะหักเอาเมืองให้ได้ จึงพาพรรคพวกเข้าไปถึงประตูชั้นในที่เจ้าเมืองฬ่ออยู่ จึงร้องเรียกว่าเจ้าเมืองฬ่ออยู่ที่ไหน ให้เร่งออกมารบดูฝีมือกัน จึงเอาไฟเผาประตูแล้วไหม้ลุกลามขึ้น
ฝ่ายซกซุนจิวกิวคุมทหารรักษาประตู ได้ยินเสียงร้องประหลาดแล้วเอาไฟเผาดังนั้น ก็จัดแจงทหารออกต่อสู้และดับไฟบ้างแต่ตัวนั้นเข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อแล้วพาหนี เจ้าเมืองฬ่อหนีไปซ่อนอยู่ข้างทิศใต้ ฝ่ายกุยสูบูกี๋แลเห็นแสงไฟไหม้ขึ้นตรงที่เจ้าเมืองฬ่ออยู่ ก็รู้ว่าข้าศึกจุดเพลิงเผาเมืองจะทำอันตรายแก่เจ้าเมืองจึงปรึกษากันว่า ครั้นเราจะไปช่วยในกลางคืนนี้ก็เห็นมิได้ ด้วยทหารเรามีสามร้อยน้อยตัวนัก เกลือกข้าศึกมากก็จะเสียทีจำจะรั้งรอรักษาตัวอยู่ก่อน พอเวลาสว่างขึ้นก็เห็นจะมีผู้มาช่วย ได้ทหารมากแล้วเราจึงจะยกเข้าจับคนร้ายให้จงได้
ขณะนั้นก๋งเหลียมเอียงรู้ว่าเกิดศึกกลางเมือง กุยสูนั้นหนีไปอยู่บ้านบูกี๋ ก็พาทหารทั้งปวงรีบมาถึงบ้านบูกี๋จึงร้องบอกกุยสูว่าข้าพเจ้าชื่อก๋งเหลียมเอียงคุมทหารมาช่วยท่าน กุยสูบูกี๋ได้ยินดังนั้นจำได้ว่าเสียงก๋งเหลียมเอียงก็ดีใจจึงร้องเรียกเข้ามาในบ้าน เห็นทหารมาด้วยเป็นอันมากพอจะสู้ข้าศึกได้ กุยสูบูกี๋จึงจัดทหารเป็นกองหน้ากองหลัง ถือเครื่องศัสตราวุธครบมือกันแล้วยกมาช่วยเจ้าเมือง เห็นเอียวฮอรบกันอยู่กับทหารซึ่งรักษาประตู จึงให้ก๋งเหลียมเอียงเข้ารบกับเอียวฮอ เอียวฮอก็ต่อสู้กับก๋งเหลียมเอียงได้สิบห้าเพลง พอซกซุนจิวกิวพาทหารมาช่วยเจ้าเมืองเห็นเอียวฮอกับก๋งเหลียมเอียงต่อสู้กันอยู่จึงขับทหารเข้าช่วยก๋งเหลียมเอียงรบ แล้วร้องว่าที่นี้เอียวฮอตายแล้ว เอียวฮอได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แล้วเห็นทหารหนุนกันเข้ามาเป็นอันมากเหลือกำลังที่จะต่อสู้ก็พาพวกพ้องถอยหนีออกไป ทหารก๋งเหลียมเอียงได้ทีก็ไล่ฟันพวกเอียวฮอ เอียวฮอหนีมาถึงด่านก็เข้าในด่านกวนหยงก๊วนแล้วปิดประตูไว้มั่นคง พอเพลาสว่างขึ้นขุนนางและทหารทั้งปวงรู้ ติดตามเอียวฮอมาพร้อมกันก็เข้าล้อมด่านกวนหยงก๊วน เอียวฮอเห็นจะอยู่ด่านนั้นมิได้ จึงให้ทหารเอาไฟเผาด่านเข้า ทหารที่ล้อมอยู่นั้นเห็นเพลิงและควันมืดกลุ้มขึ้นก็พากันถอยห่างออก เอียวฮอเห็นได้ท่วงทีก็พาพวกพ้องเปิดประตูด่านออกรีบหนีไปทางเมืองเจ๋ ขุนนางทั้งปวงเห็นไฟค่อยสงบลง จึงให้ทหารเข้าไปค้นดูในด่านก็ไม่เห็นเอียวฮอและพรรคพวก เกณฑ์กันเที่ยวหาดูทุกแห่งไม่พบแล้วก็พากันกลับมา
เอียวฮอครั้นมาถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าไปหาขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความว่า ข้าพเจ้าเป็นขุนนางเมืองฬ่อเห็นว่าเมืองฬ่อไม่มีความสุขจึงหนีมาเป็นข้าพึ่งบุญบารมีเจ๋เก๋งก๋ง ขุนนางแจ้งความแล้วจึงพาเอียวฮอเข้าไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋รู้เหตุดังนั้นจึงถามเอียวฮอว่า ท่านเป็นขุนนางเมืองฬ่อไม่มีสุขนั้นด้วยประการใดจึงจะมาอยู่ด้วยเรา เอียวฮอคำนับแล้วจึงว่า เมืองฬ่อทุกวันนี้เจ้าเมืองก็เป็นเด็ก ว่าราชการก็ไม่สิทธิ์ขาด ทั้งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยว่ากล่าวบังคับกันก็ไม่ได้แล้วก็แยกกันสร้างเมืองอยู่ตามสบาย กุยสุยกิวนั้นอยู่เมืองอุย เปงซุนบูกี๋อยู่เมืองเสง ซกสุนจิวกิวอยู่เมืองอ๋อง แม้นจะมีราชการกะเกณฑ์ทหารไปแห่งใดตำบลใดก็ไม่ทันท่วงที เพราะขุนนางไม่พร้อมมูล ข้าพเจ้าเห็นการดังนี้จึงว่าเมืองฬ่อไม่เป็นสุขจะอยู่ด้วยต่อไปไม่ได้ และซึ่งข้าพเจ้ามาทั้งนี้ด้วยจะแจ้งความท่านรู้แล้วจะขอกองทัพยกไปตีเอาเมืองฬ่อก็เห็นจะได้โดยง่าย
เจ๋เก๋งก๋งได้แจ้งความแล้วจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เอียวฮอว่ากล่าวทั้งนี้ผู้ใดจะเห็นประการใด เปาก๊กขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ซึ่งเอียวฮอแจ้งความด้วยเจ้าเมืองฬ่อและขุนนางแต่ก่อนไม่พร้อมมูลปกตินั้นจริงอยู่ แต่บัดนี้เจ้าเมืองฬ่อเอาอาจารย์ของจูซึ่งมีปัญญาและความคิดไปตั้งเป็นขุนนางขึ้นใหม่ ซึ่งเอียวฮอจะขอกองทัพยกไปตีเมืองฬ่อนั้นเห็นไม่ได้ ด้วยอาจารย์ของจูเป็นขุนนางอยู่ที่นั่นก็ช่วยเจ้าเมืองฬ่อคิดการเอาชัยชนะ บรรดาขุนนางในเมืองเราที่จะมีปัญญาและความรู้ต่อสู้กับอาจารย์ของจูนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าท่านคิดอ่านทำให้เมืองเรากับเมืองฬ่อเป็นทางไมตรีกันจะดีกว่า อันจะเชื่อฟังเอียวฮอและจะชุบเลี้ยงเอียวฮอไว้นั้นไม่ได้ เรากับอาจารย์ของจูก็คงจะเป็นข้าศึกกันสืบไปเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความแล้วก็คิดเกรงอาจารย์ของจูนัก จึงสั่งให้ขุนนางเอาตัวเอียวฮอและพรรคพวกจำส่งไปไว้ ณ เมืองเซพีซึ่งเป็นเมืองขึ้น
เอียวฮอครั้นต้องจำมาอยู่เมืองเซพี จึงคิดอ่านซื้อสุรามาชวนผู้คุมกินจนเมาทุกเพลา เห็นผู้คุมประมาทเมาสิ้นสติ เพลาคํ่าจึงพาพรรคพวกออกลักม้าได้คนละตัวก็พากันหนีไปเมืองซอง จึงเข้าไปหาเจ้าเมืองซองแจ้งความว่า ข้าพเจ้าหนีมาแต่เมืองฬ่อจะมาขออยู่ด้วยท่าน เจ้าเมืองซองแจ้งความดังนั้นก็คิดสงสัยเห็นว่า เอียวฮอนี้จะมีความชั่วประการใดจึงต้องทิ้งบ้านเมืองเสีย ครั้นเราจะรับไว้ในเมืองก็ดูไม่สมควร จึงส่งเอียวฮอไปไว้ในเมืองของ บรรดาคนในเมืองของรู้ว่าเอียวฮอมาอยู่ต่างคนก็คิดชิงชัง ปองคิดจะฆ่าเอียวฮอเสีย ครั้นเอียวฮอรู้ตัวก็ไม่อยู่ที่นั่น จึงหนีมาเมืองจิ้นแล้วเข้าไปหาเตียวเอียงซึ่งเป็นขุนนางในเมืองจิ้นขอยอมอยู่เป็นบ่าว เตียวเอียงก็เลี้ยงไว้เป็นทหาร อยู่นานมาเอียวฮอเห็นเตียวเอียงรักใคร่สนิทแล้ว ก็ชวนให้เตียวเอียงคิดการขบถจะตีเอาเมืองจิ้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ครั้นรู้ว่าเอียวฮอหนีไป จึงคิดวิตกว่าเราจะนั่งอยู่ฉะนี้เห็นหาควรไม่ เจ้าเมืองฬ่อและอาจารย์ของจูรู้ก็จะคิดน้อยใจว่าเราคบขุนนางเข้าไว้ในเมืองเรา เมืองฬ่อกับเมืองเราก็จะเป็นที่ขัดเคืองกันสืบไป จำเราจะบอกหนังสือไปให้แจ้งเถิด แล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็ให้เขียนหนังสือเป็นใจความว่า เอียวฮอหนีมาบอกความกับเราว่าเจ้าเมืองฬ่อกับขุนนางไม่พร้อมมูลกัน จะชวนเราให้ยกกองทัพไปตีเอาเมืองฬ่อ เราคิดถึงอาจารย์ของจูที่เข้าไปทำราชการกับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อเล่าก็เป็นเด็กหาควรที่เราจะทำศึกด้วยไม่ จึงให้จับเอียวฮอจำไว้จะส่งไปให้เจ้าเมืองฬ่อทำโทษ บัดนี้เอียวฮอลอบหนีไปเราให้ติดตามก็ยังไม่ได้ตัว ถ้าได้ตัวเอียวฮอแล้วจึงจะส่งตัวมาครั้งหลัง อย่าให้เจ้าเมืองและอาจารย์ของจูมีความรังเกียจเราสิ่งใดเลย ขอให้เชิญท่านอาจารย์พาเจ้าเมืองฬ่อไปที่หน้าเขาเหียมก๊กสันจะได้ทำสัจกัน ตั้งแต่นี้ไปเมืองเจ๋กับเมืองฬ่อมิได้คิดประทุษร้ายกันสืบต่อไปเลย ต่างคนต่างจะไปมาเป็นทางไมตรีกัน ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็เข้าผนึกส่งให้ขุนนางซึ่งมีอัชฌาสัยถือไปเมืองฬ่อ ขุนนางถือหนังสือมาถึงเมืองฬ่อจึงเข้าไปหาขุนนางเจ้าพนักงานแจ้งความให้ฟังทุกประการ
ขุนนางเมืองฬ่อรู้ความดังนั้น ก็พาขุนนางเมืองเจ๋มาแจ้งความกับเจ้าเมืองฬ่อ แล้วอ่านหนังสือซึ่งมีมาแต่เมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อทราบความแล้วมิได้ว่าประการใด สั่งให้ขุนนางพาผู้ถือหนังสือออกไปเลี้ยงโต๊ะที่กงก๊วนข้างนอก ภายหลังเตงก๋งจึงปรึกษาขุนนางว่า ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋มีหนังสือมานี้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ตงสวยโบกีได้ยินดังนั้นจึงว่า อันเจ้าเมืองเจ๋นี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นคนไม่ตรง ที่ท่านจะเชื่อถือถ้อยคำไปกระทำสัจที่เขาเหียมก๊กสันนั้นไม่ได้ กุยซุนซิวจึงว่า ทหารเมืองเจ๋มาตีแดนเมืองเราเนืองๆ อยู่ บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋มีหนังสือมาโดยทางไมตรีว่าไม่ทำร้าย จะให้ท่านไปถือนํ้าทำสัจด้วย ซึ่งท่านไม่ไปนั้นไม่ชอบ เชิญท่านไปตามหนังสือจึงจะดี
เตงก๋งจึงว่า ซึ่งท่านเห็นดังนั้นเราก็จะไป แต่ถ้าการกลับกลายจะได้ผู้ใดช่วยคิดแก้ไขเราให้พ้นอันตราย บูกี๋จึงว่า ซึ่งท่านวิตกไม่ไว้ใจจะหาผู้คิดการกันภัยนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นใครเลย เห็นจะได้แต่ท่านอาจารย์ของจูผู้เดียวจะเป็นที่พึ่งได้ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นก็ยินดี ให้เชิญอาจารย์ซึ่งเป็นที่ซูของเข้ามาแล้วก็เลื่อนที่ขึ้นเป็นเซียงเล้ตำแหน่งที่ว่าราชการสิทธิ์ขาดทั้งสิ้น แล้วแจ้งความที่หนังสือเจ้าเมืองเจ๋มีมานั้น ควรเราจะไปดีหรือไม่ดี แต่ใจเรานี้คิดจะไปให้พบเจ้าเมืองเจ๋
ของจูจึงว่า ซึ่งท่านจะไปนั้นก็ควรอยู่ แต่ประเพณีเจ้าบ้านผ่านเมืองจะไปไหนเป็นการใหญ่ ก็ย่อมพร้อมไปด้วยขุนนางฝ่ายทหารพลเรือน ถ้าฉุกมีราชการหนักเบาประการใดก็จะได้เรียกหากันได้ทันที และการที่จะไปครั้งนี้ก็เป็นสำคัญอยู่ ข้าพเจ้าจะไปด้วยท่านจึงจะได้ เจ้าเมืองจึงตอบว่า ซึ่งท่านอาจารย์จะไปด้วยนั้นดีแล้ว บัดนี้ขุนนางฝ่ายทหารยังมีไม่ เราจำจะตั้งขึ้นไว้ให้พร้อมมูล จึงให้หาไตหูซินสูมาตั้งเป็นโจสุม้า ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารขวา ตั้งงักกีเป็นอิวสูม้าที่ทหารฝ่ายซ้าย คุมทหารเกวียนสามร้อยแล้วสั่งว่าให้ตามเป็นกองหลังไปพอแลเห็น ถ้าเราถึงเหียมก๊กก็ให้ตั้งอยู่แต่ไกลสิบห้าเส้น ให้ขุนนางฝ่ายทหารทั้งสองนั้นไปด้วย แล้วให้แยกกันไปตั้งทัพรายกันอยู่ริมเขานั้นเป็นสามกองด้วยกัน ของจูได้ยินเจ้าเมืองสั่งการดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านจัดแจงทหารตั้งกองด้วยไม่ไว้ใจแก่การก็ควรแล้ว
ฝ่ายเหลบีครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋มีหนังสือไปจะเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นเพลาคํ่าจึงบอกนายประตูให้ไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองว่าเราจะขอเข้าไปแจ้งราชการเป็นความสำคัญ เจ้าเมืองเจ๋รู้จึงให้หาเหลบีเข้าไปถามว่าท่านจะว่าราชการสิ่งใดหรือ เหลบีจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะเป็นไมตรีกับเมืองฬ่อนั้น ด้วยเหตุว่าท่านรู้ว่าเจ้าเมืองฬ่อตั้งอาจารย์ของจูเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงกลัวเกรงคิดผูกพันเป็นไมตรีกันเสียนั้นข้าพเจ้าเห็นหาควรไม่ ด้วยทหารเมืองฬ่อฝีมืออ่อนไม่สู้ทหารเมืองเราได้ อันอาจารย์ของจูเล่าข้าพเจ้าก็แจ้งอยู่ว่าเป็นคนรู้การลึกซึ้งก็จริง แต่ฝีมือที่รบสู้ไม่สันทัด ท่านจะกลัวเกรงอะไร บัดนี้ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายข้อหนึ่งดีนัก เมื่อเจ้าเมืองฬ่อมาถึงที่เขาเทียมก๊กพร้อมกับท่านจะทำสัจสาบาน ข้าพเจ้าคิดจะจัดทหารสักสามร้อย เรียกว่าเป็นคนรำ จะเอาเข้าไปรำให้เจ้าเมืองฬ่อและอาจารย์ของจูดู แม้นเห็นเพลิดเพลินได้ท่วงทีก็จะให้ทหารสามร้อยเข้าช่วยกันจับเจ้าเมืองฬ่อกับอาจารย์ของจูให้ได้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะพาทหารทั้งปวงไล่ฆ่าฟันทหารเมืองฬ่อเพลาเดียวให้แตกสิ้น เราก็จะได้เมืองฬ่อโดยง่าย
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งการท่านคิดนี้ยังจะสำเร็จหรือ ท่านได้ปรึกษากับวันเอ๋งหรือไม่ เหลบีจึงว่า การครั้งนี้ข้าพเจ้าจะทำให้สำเร็จแต่ที่จะให้ปรึกษาวันเอ๋งนั้นไม่ได้ ด้วยวันเอ๋งนับถืออาจารย์ของจูก็จะทัดทาน การทั้งนี้ก็จะแพร่งพรายรู้ไปถึงของจู ข้าพเจ้าจะอาสาท่านคิดทำแต่ผู้เดียว เจ้าเมืองเจ๋คิดดูก็เห็นด้วย จึงว่าถ้าท่านจะทำให้สำเร็จได้ดังว่าแล้วก็ตามเถิด เหลบีก็คำนับลาออกมา รุ่งขึ้นจึงจัดแจงทหารพาพรรคพวกของตัวได้สามร้อยฝึกให้รำตามจะทำได้เตรียมไว้ ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋วันหนึ่งจึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้จัดทหารกองหน้ากองหลังเป็นอันมาก พร้อมแล้วก็ยกออกจากเมืองเจ๋ไปถึงตำบลเขาเหียมก๊กก็ตั้งอยู่ แล้วให้ทำโรงรับแขกเมือง แล้วแต่งที่สาบานไว้คอยท่าเจ้าเมืองฬ่อ เหลบีนั้นก็พาพวกทหารคนรำมาเตรียมอยู่ตามคิดกัน
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นจัดแจงขุนนางเสร็จแล้วถึง ณ วันฤกษ์ดีก็พาอาจารย์ของจูกับขุนนางผู้ใหญ่น้อย และทหารซึ่งเตรียมไว้พร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ แห่หน้าหลังยกเป็นกระบวนทัพมาจวนจะถึงเหียมก๊ก ก็สั่งทหารให้แยกกันไปตั้งกองซุ่มรายกันไปตามริมเขา แต่ตัวอาจารย์และขุนนางผู้น้อยนั้นก็พากันเข้าไปหาเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋เห็นเจ้าเมืองฬ่อและอาจารย์ของจูมาก็ยินดี ออกไปต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร เจ้าเมืองทั้งสองพูดจาปราศรัยกันเป็นทางไมตรีต่างๆ ฝ่ายวันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่เมืองเจ๋ครั้นเห็นอาจารย์ของจูก็ดีใจจึงเข้ามาคำนับ ของจูเห็นทหารเจ้าเมืองเจ๋อยู่ที่นั่นมากมายก็ไม่ไว้ใจกลัวจะเป็นกลอุบาย จึงเรียกซินสีกับงักกีซึ่งเป็นทหารฝีมือเข้ามานั่งใกล้เจ้าเมืองฬ่อหวังจะให้กันอันตราย
ฝ่ายเหลบีเห็นเจ้าเมืองทั้งสองสนทนากันเป็นปกติได้ทีแล้ว จึงสั่งทหารทั้งสามร้อยให้เข้าไปรำให้เจ้าเมืองฬ่อดูแล้วว่า ถ้าเห็นเจ้าเมืองฬ่อดูรำเพลิดเพลินได้ท่วงทีแล้ว จงชวนกันเข้าจับเจ้าเมืองฬ่อกับอาจารย์ของจูไว้ให้มั่นคง ทหารคนรำรับคำแล้วพากันเข้ามาตรงหน้าเจ้าเมือง คำนับพร้อมกันแล้วก็พากันเดินรำถือธงและอาวุธร้องเพลงต่างๆ แล้วเหลบีก็พาทหารถืออาวุธเข้ามานั่งคอยเตรียมอยู่นั่น เจ้าเมืองฬ่อเห็นคนรำตามกันเข้ามาใกล้ก็ตกใจถอยตัวขยับหนี อาจารย์ของจูเห็นเจ้าเมืองฬ่อทำกิริยากลัวดังนั้น จึงว่ากับวันเอ๋งซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ว่า เดิมทีสองเมืองเป็นข้าศึกกัน แล้วเจ้าเมืองเจ๋มีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฬ่อกับเราว่าไม่รบพุ่งกันต่อไป เราจึงพาเจ้าเมืองฬ่อมาหวังจะให้ท่านทั้งสองเป็นมิตรไมตรีกัน ราษฎรจะอยู่เย็นเป็นสุขทั้งสองเมือง บัดนี้เหตุไรจึงให้คนถืออาวุธรำเต้นเข้ามาใกล้เจ้าเมืองทำกิริยาองอาจ ผิดอย่างธรรมเนียมที่จะเป็นไมตรีกัน
วันเอ๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเจ้าเมืองเจ๋ว่า ซึ่งถ้อยคำอาจารย์ว่านั้นควรอยู่ ขอท่านขับพวกคนรำเหล่านี้เสียจึงจะชอบ เจ้าเมืองเจ๋ก็ขัดมิได้จึงสั่งให้ขับคนรำพวกนั้นไป เหลบีเห็นไม่สมคิดก็ขัดใจจึงลุกไปจัดพวกมโหรีบอกให้ขับร้องเรื่องนางบุนเกียงที่เป็นชู้กับเจ้าเมืองเจ๋คนเก่าอันเป็นพี่น้องกันแล้วเจ้าเมืองฬ่อขอไปเลี้ยงเป็นภรรยา พวกมโหรีนั้นรับคำเหลบีแล้วก็เข้ามาร้องขับตามคำเหลบีสั่ง เจ้าเมืองฬ่อฟังพวกมโหรีร้องเพลงถึงความเก่าก็คิดอายใจ ทำกิริยาไม่สบายหันตัวกลับไปมา เจ้าเมืองเจ๋เห็นก็รู้ว่าเจ้าเมืองฬ่อได้ยินคนขับถึงความเก่าไม่สบายก็ขับพวกมโหรีไปเสีย เหลบีเห็นดังนั้นขัดใจนักจึงคิดว่าเราจัดคนเข้าไปรำล้อเลียนเจ้าเมืองฬ่ออีกให้อาย อย่าได้อยู่ทำความสัจกับเจ้าเมืองเราได้ ก็ให้แต่งเป็นหญิงคนหนึ่งชายคนหนึ่งเข้าไปทำเช่นเจ้าเมืองเจ๋เก่ากับนางบุนเกียงเมื่อเป็นชู้กัน
ฝ่ายอาจารย์ของจูเห็นคนรำทำดังนั้นก็โกรธนักจึงลุกยืนขึ้นตรงหน้าเจ้าเมืองเจ๋ว่า ท่านดูคนทั้งสองนี้รำงามอยู่แล้วหรือจึงนิ่งเสีย ประเพณีเจ้าบ้านผ่านเมืองพบกันเข้าจะชวนกันเป็นทางไมตรีดังนี้ ชอบแต่จะร้องรำที่เรื่องเพราะๆ กับจะกล่าวคำสรรเสริญให้ท่านทั้งสองอยู่เย็นเป็นสุข ให้อายุยืนร้อยปีพันปีจึงจะควร นี่ข้างจัดกันเข้ามาร้องรำดังนี้เห็นไม่ควร ว่าแล้วจึงสั่งขุนนางเมืองเจ๋ให้จับคนรำทั้งสองไปฆ่าเสีย ครั้นเห็นขุนนางนิ่งอยู่ไม่ทำตามสั่งเจ้าเมืองเจ๋ก็ไม่ว่าประการใด จึงร้องสั่งขุนนางเมืองฬ่อที่ตามมาให้จับคนรำทั้งสองฆ่าเสีย แล้วของจูก็พาเจ้าเมืองฬ่อลุกเดินออกมามิได้ลาเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋เห็นของจูโกรธพาเจ้าเมืองฬ่อไปก็มิรู้ที่จะห้ามปราม จึงเรียกเหลบีเข้ามาว่า ท่านทำดังนี้แกล้งจะให้อาจารย์และเจ้าเมืองฬ่อกับเราเป็นอริรบสู้กันต่อไปหาควรไม่ แล้วขับเหลบีไปเสีย เรียกวันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาว่า ท่านจงตามอาจารย์ของจูไปว่ากล่าวให้หายโกรธ แล้วให้บอกกับเจ้าเมืองฬ่อว่า เราคิดการทั้งนี้โดยสุจริตจริงๆ แต่หากคนร้องรำทำให้เคืองใจท่านนั้น เราก็จะทำโทษตามผิดอย่าให้เจ้าเมืองฬ่อคิดน้อยใจเลย อนึ่ง เมืองเซียนก๋วน เมืองกูอิ๋ม เมืองบุนเอี๋ยง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นเจ้าเมืองฬ่อที่เราตีได้ไว้แต่ก่อนนั้น ก็จะคืนให้เจ้าเมืองฬ่อ เพลาพรุ่งนี้เชิญเจ้าเมืองฬ่อกับอาจารย์กลับมากระทำสัจสาบานกันโดยสุจริตเถิด
วันเอ๋งรับคำเจ้าเมืองเจ๋แล้วก็ไปหาเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นถึงคำนับเจ้าเมืองฬ่อและอาจารย์แล้วแจ้งความว่า เจ้าเมืองเจ๋ให้ข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งสองด้วยคนขับรำทำไม่ต้องที่ท่าน จึงเคืองใจพากันมาเสียยังหาทันจะทำความสัจไม่ เป็นความจริงเจ้านายข้าพเจ้าจะได้สั่งสอนให้ร้องรำดังนั้นหามิได้ ตั้งใจจะทำสัจโดยสุจริต แต่หากคนทำนอกละเมิดจะแกล้งให้ท่านทั้งสองร้าวฉานกัน เจ้านายข้าพเจ้าก็ทำโทษผู้ผิดอยู่ แต่ทว่าการครั้งนี้เป็นการใหญ่จึงงดไว้ ให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความแก่ท่าน อย่าให้ท่านคิดสงสัยรังเกียจสิ่งหนึ่งสิ่งใดเลย อันเมืองเซียนก๋วน เมืองกูอิ๋ม เมืองบุนเอี๋ยง ซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นกับเมืองฬ่อที่เจ้านายข้าพเจ้าตีได้ไว้แต่ก่อนนั้น ก็จะคืนยกให้ตามเดิม มิให้เป็นที่อริวิวาทแก่กันสืบไป เพลาพรุ่งนี้ขอเชิญท่านทั้งสองกลับไปให้พร้อมกัน จะได้ทำสัจสาบานกันให้เสร็จในครั้งนี้อย่าให้เสียทีที่ได้นัดกันมาป่วยการเลย เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นจึงปรึกษาอาจารย์เห็นชอบแล้ว จึงตอบว่าซึ่งเจ้าเมืองเจ๋เห็นโทษว่าคนทั้งปวงทำผิดให้ท่านมาว่ากล่าวนั้น เราก็มิได้คิดเกียจกลต่อไปให้ร้าวฉานเป็นที่ขัดเคือง ท่านจงกลับไปบอกเจ้าเมืองเจ๋เถิดว่า เพลาพรุ่งนี้เราจะพากันไป วันเอ๋งรับคำ คำนับลากลับไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ รุ่งขึ้นเช้าเจ้าเมืองฬ่อก็สั่งให้ขุนนางจัดทหารแห่หน้าหลังมากขึ้นกว่าแต่ก่อนด้วยไม่ไว้ใจเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นทหารพร้อมก็พาอาจารย์ของจูมาที่โรงใหญ่หน้าเขาตำแหน่งที่จะทำสัจนั้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋เห็นเจ้าเมืองฬ่อกับอาจารย์มาก็ยินดี ออกมาต้อนรับคำนับกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อยแล้วเชิญนั่งในที่สมควร ให้ขุนนางเจ้าพนักงานยกโต๊ะเครื่องสาบานมาตั้ง รินสุราออกคำนับส่งให้กัน แล้วเจ้าเมืองทั้งสองก็กระทำความสัจสาบานไว้ต่อกันตามธรรมเนียม ครั้นเสร็จสาบานแล้วเจ้าเมืองเจ๋ก็คืนหัวเมืองทั้งสามให้ แล้วต่างคนต่างคำนับลากันกลับไปเมือง
ฝ่ายกุยสูผู้อยู่รักษาเมืองฬ่อ ครั้นฬ่อเตงก๋งทำความสัจแล้วกลับมาถึงได้หัวเมืองทั้งสามซึ่งเป็นส่วยขึ้นของตัวคืนด้วยก็ดีใจ จึงไปคำนับของจูแล้วว่า เจ้าเมืองเจ๋แต่ก่อนเป็นศัตรูกันทำร้ายกับเมืองเรามิได้ขาด ตั้งแต่อาจารย์เข้ามาเป็นขุนนางทำราชการด้วยจึงได้เมืองเจ๋เป็นไมตรีขาดศึกสงคราม ทั้งได้เมืองทั้งสามซึ่งเป็นส่วยขึ้นของข้าพเจ้าด้วยนั้นก็ขอบคุณอาจารย์นัก แล้วก็ลาอาจารย์เข้ามาคำนับเจ้าเมืองฬ่อแจ้งความว่า ซึ่งเมืองเจ๋มากระทำสัจสาบานเป็นมิตรกับท่านครั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเจ้าเมืองเจ๋เกรงอาจารย์ของจูจึงมิได้คิดประทุษร้ายต่อไป อันความชอบอาจารย์ของจูนี้มากนัก ขอท่านจงเลื่อนที่อาจารย์ขึ้นให้เป็นใหญ่กว่าแต่ก่อนจึงจะชอบ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงตอบว่าอันอาจารย์ของจูไปกับเราครั้งนี้ก็มีความชอบ ควรจะให้เลื่อนที่เป็นใหญ่กว่าขุนนางทั้งปวง แล้วให้หาอาจารย์เข้ามาตั้งขึ้นเป็นที่ซูข้อขุนนางผู้ใหญ่
ในขณะนั้นมีผู้มาแจ้งความกับกุยสูว่า มีนกตัวหนึ่งสูงศอกคืบเก้านิ้ว ขนตัวนั้นดำคอขาวปากยาว มาเดินกางปีกทำทีรำเที่ยวอยู่กลางนา ที่ตำบลปลายแดนเมืองเจ๋กับเมืองฬ่อต่อกัน ครั้นชาวนาขับไล่ก็บินไปทางทิศเหนือ กุยสูรู้ดังนั้นจึงมาบอกความแก่ของจู ของจูแจ้งความแล้วจึงว่า อันนกดังนี้ในตำราเรียกว่านกเซียงเวียง ย่อมอาศัยอยู่ข้างทิศปักไฮทะเลฝ่ายเหนือ แม้นนกนี้มาที่แห่งใด ที่นั่นฝนจะตกหนักนํ้าจะมาก จงเร่งให้ไปป่าวร้องชาวแขวงเมืองนั้นให้จัดแจงทำหลังคาตึกเสียให้จงดี ให้พูนที่และคันนาขึ้นให้สูงกว่าเก่าจึงจะพ้นนํ้า กุยสูคำนับแล้วมีหนังสือสั่งไปตามคำอาจารย์ ครั้นถึงกำหนดเจ็ดวันก็เกิดพายุพัดกล้า ฝนตกหนักนํ้าท่วมที่บ้านและไร่นาตำบลปลายแดนเมืองฬ่อ อาณาประชาราษฎร์ซึ่งอยู่ปลายแดนเมืองฬ่อก็สรรเสริญอาจารย์ของจูว่าดียิ่งนัก กุยสูเห็นของจูรู้กาลล่วงหน้าดังนั้นก็ยำเกรงจึงมาคำนับของจูแล้วถามว่า ในแผ่นดินเราทุกวันนี้ยังมีผู้เสมอเหมือนอาจารย์มีอยู่ที่ไหนบ้าง ของจูจึงตอบว่า สานุศิษย์ของเราได้เล่าเรียนวิชาดีมีอยู่สองคน ชื่อว่าจงอิวคนหนึ่ง ชื่อเหยียงกิวคนหนึ่ง อยู่ในเมืองฬ่อนี้
กุยสูได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันศิษย์ท่านทั้งสองนั้นข้าพเจ้าจะขอมาตั้งเป็นขุนนางช่วยราชการข้าพเจ้า ครั้นอาจารย์ยอมให้จึงให้หาจงอิวกับเหยียงกิวมาแล้วตั้งเป็นที่แกสินขุนนางในกุยสู แล้วถามอาจารย์ว่า เอียวฮอซึ่งเป็นขบถต่อเจ้าเมืองหนีไป บัดนี้ข้าพเจ้ายังเห็นกงสันปุดทิวทำการกำเริบขึ้นอีก อาจารย์ช่วยปราบปรามประการใดดี ของจูจึงว่า ซึ่งกงสันปุดทิวคิดการกำเริบนั้นจริงอยู่ แต่ยังหาทำการถึงขบถไม่ เราจะปราบปรามโดยร้ายนั้นยังไม่ได้ ด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ไม่มีอาวุธและเกราะไว้สำหรับบ้าน ทุกวันนี้ก็เห็นมีอยู่เป็นอันมาก แล้วท่านเจ้าเมืองก็มอบเมืองให้เป็นส่วยขึ้นแก่ขุนนางได้ว่ากล่าวอยู่ในบังคับ เหตุดังนั้นขุนนางจึงกำเริบใจมีพรรคพวกมากมักทำการขบถ ครั้งนี้เราจำจะงดโทษเสีย สั่งสอนเตือนสติกงสันปุดทิวโดยดีสักครั้งหนึ่งก่อนจึงจะชอบ
กุยสูได้ฟังอาจารย์ของจูห้ามก็มิได้โต้ตอบประการใด คำนับแล้วก็ลาไป จึงเขียนหนังสือลอบไปให้กงสันปุดทิวว่า บัดนี้อาจารย์ของจูติเตียนขุนนางในเมืองเราว่ามีเครื่องศัสตราวุธและเกราะไว้สำหรับบ้านเมืองอันมากผิดด้วยอย่างธรรมเนียม แล้วมีส่วยจะขึ้นเป็นส่วยเมืองหนึ่งบ้างสองเมืองบ้างสามบ้าง จึงได้พวกพ้องมักคิดขบถ แต่นี้เราจะชวนกันคิดให้ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม กับหัวเมืองซึ่งขึ้นเป็นส่วยนั้นจะชวนกันส่งให้เจ้าเมืองเสีย สุดแต่ท่านจะชุบเลี้ยงเราอย่าให้อาจารย์ติเตียนได้
ฝ่ายกงสันปุดทิวแจ้งความในหนังสือแล้วก็คิดขัดใจ จึงมาปรึกษาพรรคพวกจะทำการขบถแข็งเมืองขึ้นก็เกรงของจู จึงชวนกันมาหาของจูแล้วก็พูดเป็นทีเลียบเลียมจะชวนกันคิดทำร้ายเจ้าเมืองฬ่อ ครั้นเห็นอาจารย์ว่ากล่าวยั่งยืนความสัจอยู่ก็พากันกลับไป ของจูจึงเข้าไปหาเจ้าเมืองฬ่อแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าดูกงสันปุดทิวทุกวันนี้พูดจาหารักท่านโดยสุจริตไม่ ถ้าละไว้ก็เห็นจะกำเริบใจทำการต่างๆ ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวสั่งสอนให้กลับใจเสียให้ซื่อตรง เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งอาจารย์จะไปว่ากล่าวเขานั้นต้องการอะไรให้เหนื่อยกาย จงอยู่ด้วยข้าพเจ้าดีกว่า อาจารย์ของจูได้ยินดังนั้นก็มิได้ตอบประการใด
ฝ่ายเหาหวนขุนนางเมืองฬ่อซึ่งแยกอยู่เป็นพวกหนึ่งได้กินเมืองเหาอิบ ครั้นรู้ว่าอาจารย์ของจูติเตียนขุนนางว่าทำผิดอย่างธรรมเนียมก็คิดวิตกสะดุ้งตกใจ จึงคิดว่าถ้าเราจะนิ่งอยู่ดังนี้นานไปไหนเลยจะพ้นผิด เสียแรงเราได้เรียนรู้วิชาเกาทัณฑ์ไว้ชำนิชำนาญ แล้วก็ได้ซูเฉียเป็นคนมีฝีมือและปัญญาไว้ จะมานิ่งอยู่เป็นข้าเจ้าเมืองฬ่อให้เขาข่มเหงต้องการอะไร จะคิดทำการขบถฉลองวิชาและปัญญาดูสักครั้ง วันหนึ่งจึงปรึกษาคิดการกับซูเฉีย ซูเฉียก็เห็นด้วย จึงจัดแจงทหารและอาวุธไว้พร้อม มิได้ไปมาหาเจ้าเมืองฬ่อเลย
ฝ่ายกงสันปุดทิวซึ่งแยกอยู่คนละเมือง ครั้นรู้ว่าเหาหวนคิดแข็งเมืองจึงปรึกษากันว่าเราครั้งนี้ก็ได้ทีแล้ว จะชวนกันพาทหารไปตีเอาเมืองเหาอิบฆ่าเหาหวนเสียก่อน แล้วจึงจะกลับเข้าตีเอาเมืองฬ่อ ครั้นพรรคพวกเห็นพร้อมกันก็จัดทหารยกมาเมืองเหาอิบ เหาหวนเห็นดังนั้นก็ขับทหารออกต่อสู้ ทหารทั้งสองฝ่ายรบกันเพลาหนึ่ง กงสันปุดทิวเห็นพวกของตัวตายลงเป็นอันมากจะเอาชัยชนะมิได้ก็ถอยมา แล้วคิดอุบายแต่งหนังสือแจ้งความไปถึงเมืองเจ๋ว่า เหาหวนเป็นขบถให้เจ้าเมืองเจ๋เห็นแก่ทางไมตรีเจ้าเมืองฬ่อยกทัพมาช่วยปราบปรามผู้กระทำผิด เขียนหนังสือแล้วก็ให้ม้าใช้รีบไปถึงเมืองเจ๋ จึงบอกความขุนนางให้พาเข้าไปคำนับแจ้งความเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋รู้ในหนังสือแล้วตอบว่าท่านจงงดอยู่เราจะปรึกษาขุนนางก่อน
ฝ่ายเหาหวนครั้นออกรบได้ชัยชนะกงสันปุดทิวแล้วก็กลับมาที่อยู่รู้ว่า กงสันปุดทิวให้ไปขอกองทัพเมืองเจ๋มาช่วย จึงปรึกษาซูเฉียว่าถ้ากองทัพเมืองเจ๋มาเป็นทัพใหญ่เหลือกำลังจะต่อสู้มิได้เราจะทำประการใด ซูเฉียเห็นเหาหวนคิดวิตกกลัวดังนั้นก็ยินดี ด้วยใจซูเฉียซื่อสัตย์ต่อเจ้าเมืองฬ่อจึงคิดอุบายลวงเหาหวนว่า ถึงกงสันปุดทิวไปขอกองทัพเมืองเจ๋จริง ก็เป็นแต่ว่าเปล่าๆ ที่ไหนจะได้กองทัพ ถ้าเราเร่งคิดแต่งหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเจ๋ให้ยกทัพมาช่วยเรา ถ้าเสร็จการแล้วเราจะยกเมืองเหาอิบให้เป็นบำเหน็จมือทหาร เห็นเจ้าเมืองเจ๋จะมาช่วยเราเพราะเห็นแก่สินจ้าง เหาหวนก็เห็นด้วยจึงแต่งหนังสือตามคำซูเฉียให้ม้าใช้รีบไปถึงเมืองเจ๋ ก็ให้ขุนนางนำเข้าไปแจ้งความเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋เห็นหนังสือซ้ำมาอีกว่าความไม่ต้องกันก็ปรึกษาขุนนางว่า หนังสือมีมาเป็นสองฉบับดังนี้เราจะทำประการใด วันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า เหาหวนทำการขบถจะให้เราไปช่วยจะให้เมืองเหาอิบนั้นเห็นหาควรจะเชื่อฟังไม่ ด้วยท่านกับเจ้าเมืองฬ่อพึ่งเป็นไมตรีกัน ชอบแต่จะเห็นแก่เจ้าเมืองฬ่อไปช่วยปราบปรามผู้ผิดจึงจะควร เจ้าเมืองเจ๋ได้ยินวันเอ๋งว่าก็ไม่เห็นด้วย จึงคิดว่าครั้งนี้เราจะให้ยกทัพไปตั้งอยู่ปลายแดนเมืองฬ่อคอยท่วงที ถ้าเห็นเหาหวนได้ทีจึงจะให้ช่วยเอาค่าจ้าง ถ้าเหาหวนเสียทีแก่เจ้าเมืองฬ่อก็ให้งดอยู่ก่อน คิดดังนั้นจึงเรียกเหยียงกี๋ข้ามาสั่งเป็นความลับแล้วให้คุมทหารยกไป เหยียงกี๋ก็รับคำลาออกมาจัดแจงทหารได้พันเศษรีบยกไปตั้งอยู่ปลายแดนเมืองฬ่อ
ฝ่ายกงสันปุดทิวและเหาหวนรู้ข่าวว่าทัพเมืองเจ๋มาเหมือนมีหนังสือไปต่างคนต่างก็ดีใจ ฝ่ายซูเฉียรู้ว่าทัพเมืองเจ๋ยกมา คิดว่าทีนี้จะลวงให้เหาหวนเสียทีทิ้งเมืองเสียจงได้ จึงว่ากับเหาหวนว่า ทัพเมืองเจ๋ก็ยกมาเหมือนมีหนังสือ ด้วยเห็นกับสินจ้างจะต้องการอะไร ให้ทหารเราเอาอาวุธไว้ให้เขาเห็นเป็นที่รังเกียจว่าเราจะล่อลวงทำร้ายก็จะสงสัย ขอท่านจงให้เก็บอาวุธบรรดามีในเมืองเรามารวบรวมไว้ที่นี่ ทหารเมืองเจ๋เห็นว่าพวกเราไม่มีอาวุธจะสู้รบก็จะเห็นจริง แล้วก็จะได้ทำการโดยองอาจ อวดฝีมือทหารเข้าหักเอาเพลาเดียวก็จะได้สมความคิด เหาหวนได้ฟังดังนั้นเห็นด้วย จึงให้เก็บอาวุธมาไว้ตามคำซูเฉีย ซูเฉียก็มาสั่งให้คนสนิทไปเที่ยวพูดกับชาวเมืองทั้งปวงว่าเหาหวนมีหนังสือไปขอกองทัพเมืองเจ๋มาช่วย ถ้าเสร็จศึกแล้วจะยกเมืองเหาอิบให้เป็นค่าจ้าง เจ้าเมืองเจ๋ก็จะกวาดเราท่านทั้งปวงไปเป็นข้าสิ้น
ฝ่ายชาวเมืองได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ต่างคนต่างว่าเหาหวนคิดการทั้งนี้จะแกล้งให้เราทั้งปวงพลัดถิ่นฐานที่เคยอยู่ได้ความยากแค้น ก็ชักชวนกันเข้าไปที่บ้านเหาหวนเป็นอันมาก แล้วเก็บเอาอาวุธที่กองอยู่ได้พร้อมมือก็กรูกันเข้าไปจะจับเหาหวนฆ่าเสีย ซูเฉียเห็นได้ทีดังนั้นจึงรีบเข้าไปบอกเหาหวนว่า บัดนี้ชาวเมืองคิดกลับกลายพากันเข้ามาเก็บเอาอาวุธจะทำร้ายท่าน เหาหวนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงว่า การครั้งนี้จวนตัวนักจะต่อสู้มิได้ ท่านจงช่วยคิดแก้ไขให้เรารอดชีวิต ซูเฉียจึงว่า ถ้าท่านเชื่อฟังข้าพเจ้าแล้วจะอาสาพาท่านหนีไป ท่านจงเร่งจัดแจงโดยเร็วเถิด เหาหวนก็พาบุตรภรรยาขึ้นเกวียนกับพรรคพวกร้อยเศษให้ซูเฉียออกหน้า ซูเฉียก็ขึ้นม้าถือทวนร้องตวาดชาวเมืองให้หลีกไปแล้วก็พาเหาหวนหนีออกนอกเมืองส่งไปทางเมืองเจ๋ แล้วซูเฉียก็ควบม้ากลับมาพบกงสันปุดทิวพาทหารติดตามเหาหวนไป จึงห้ามว่าท่านอย่าไปตามเหาหวนเลยเห็นไม่ทันแล้ว ซึ่งเหาหวนหนีไปนั้นข้าพเจ้าแกล้งลวงให้เหาหวนเสียทีดอกท่านอย่าติดตามเลย กงสันปุดทิวแจ้งความดังนั้นก็หยุดอยู่ จึงปรึกษากันว่าซกซุนเจียดที่อยู่ด้วยเตงก๋งก็เป็นพรรคพวกร่วมคิดกับเรา ถ้าเราจะชวนกันกลับเข้าตีเอาเมืองฬ่อในขณะนี้ก็จะได้โดยง่าย ครั้นเห็นด้วยกันดังนั้นแล้วก็จัดทหารทั้งเมืองฮุยอิบเมืองแสงได้เป็นอันมาก ก็ยกมาเมืองฬ่อในเพลากลางคืนนั้น จึงให้คนลอบเข้าไปบอกซกซุนเจียด ซกซุนเจียดรู้ก็พาพรรคพวกมารับเข้าไปล้อมที่อยู่เตงก๋ง
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อรู้เหตุดังนั้นก็ตกใจ มิรู้ที่จะต่อสู้ด้วยการนั้นจวนตัว จึงปรึกษาของจู ของจูจึงว่าจะอยู่ที่นี่ทหารไม่พรักพร้อมเห็นจะสู้ศัตรูไม่ได้ จึงพากันหนีไปอยู่บ้านกุยสูพอให้พ้นภัยเพลาหนึ่งก่อน ว่าแล้วก็พาเตงก๋งลอบหนีไป กุยสูเห็นอาจารย์พาเตงก๋งมาก็รับเข้าไปไว้ในที่อยู่ ฝ่ายสินกุสีกับลันกีนายทหารเจ้าเมืองฬ่อรู้ว่าอาจารย์พาเตงก๋งหนีไปหากุยสู ก็คุมทหารรีบตามมาช่วยป้องกัน ของจูเห็นทหารมามากก็ยินดีจึงพาเจ้าเมืองฬ่อขึ้นไปอยู่บนหอคอย
ฝ่ายกงสันปุดทิว รู้ว่าเจ้าเมืองฬ่อหนีก็พาพรรคพวกติดตามไป ของจูแลเห็นกงสันปุดทิวพาพรรคพวกตามมาจึงร้องว่า ท่านทั้งปวงคิดขบถต่อเจ้าเมืองฬ่อดังนี้ก็เหมือนประมาทหมิ่นเราด้วย ท่านเห็นจะชนะเตงก๋งกับเรามั่นคงแล้วหรือ ถ้าเห็นชนะเรากับเตงก๋งแล้วก็ให้ชวนกันเร่งรีบเข้ามา เราจะตัดศีรษะท่านกับพวกพ้องเสียให้สิ้นในเพลานี้ กงสันปุดทิวกับทหารทั้งปวงได้ยินเสียงอาจารย์ร้องดังนั้นต่างคนก็ตกใจกลัวสิ้นสติ ทิ้งอาวุธเสียลงคุกเข่าคำนับอาจารย์แล้วก็พากันรีบหนีไปเมืองหงอ ครั้นเพลารุ่งขึ้นอาจารย์ของจูพาทหารไปเที่ยวค้นดูรู้ว่าพวกเหล่าร้ายหนีไปสิ้นแล้วก็พาเตงก๋งเจ้าเมืองฬ่อกลับมาที่อยู่
ฝ่ายก๋งเหลียมเอียงซึ่งอยู่รักษาเมืองฮุยอิบ ครั้นรู้ว่ากงสันปุดทิวทำการไม่สำเร็จพากันหนีไป ก็คิดวิตกกลัวความผิดจะถึงตัว จึงไปปรึกษาสูเตงเบาซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองฬ่อว่า นายข้าพเจ้าทำผิดหนีไป ตัวข้าพเจ้าอยู่รักษาเมืองไม่ได้คิดอ่านรู้ด้วยเลย จะทำประการใดดีจึงจะพ้นผิด ข้าพเจ้าจะขอพึ่งสติปัญญาท่านช่วยอุบายคิดอ่านให้ สูเตงเบาได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ถ้าท่านคิดกลัวมีความวิตกดังนี้ จงไปหาอาจารย์ของจูแล้วอ้อนวอนให้ช่วย เห็นอาจารย์ของจูจะรับธุระช่วยให้พ้นผิดท่านอย่าปรารมภ์เลย ก๋งเหลียมเอียงได้ฟังสูเตงเบาสอนดังนั้นก็ลามาถึงอาจารย์จึงคำนับเล่าความให้ฟัง ของจูได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งท่านมาว่ากล่าวแก้ตัวนี้เรารู้อยู่ว่าเป็นความคิดสูเตงเบาสอนให้ แล้วอาจารย์ของจูก็มาหาเตงก๋งแจ้งความว่า การซึ่งขุนนางคิดขบถนั้นข้าพเจ้าคิดเห็นว่าจะเป็นความคิดสูเตงเบาคิดอ่าน ด้วยเพลาวันนี้สูเตงเบาก็สอนให้ก๋งเหลียมเอียงมาล่อลวงข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเห็นว่าสูเตงเบาคนนี้นํ้าใจไม่ยั่งยืนปากก็สอพลอ ผู้ใดไปหาจะคิดทำอย่างไรก็ช่วยคิดให้ อันท่านจะเลี้ยงสูเตงเบาไว้เป็นขุนนางสืบไปนั้นไม่ได้ จะเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ภัยอันตรายจะมีกับบ้านเมืองท่านต่างๆ
เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังดังนั้นจึงให้ไปเอาตัวสูเตงเบามาให้ถามจนได้ความจริงแล้ว ให้ขุนนางปรึกษาตามกฎหมาย โทษสูเตงเบาถึงตายก็สั่งให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย แต่นั้นมาขุนนางทั้งปวงก็กลัวเกรงเจ้าเมืองฬ่อและอาจารย์ของจูนัก ต่างคนต่างอยู่ในถ้อยคำอาจารย์สั่งสอนสิ้น อาณาประชาราษฎร์ก็อยู่เย็นเป็นสุข ตั้งอยู่ในความสัจสุจริตมิได้ทำร้ายลักฉกฉ้อตระบัดแก่กัน จนของตกหล่นใครเห็นก็มิได้เก็บเอาไป แผ่นดินเมืองฬ่อก็ราบคาบเป็นปกติสืบมา กิตติศัพท์ลือไปทุกหัวเมือง
๗๙
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋รู้ว่าเจ้าเมืองฬ่อได้อาจารย์ของจูไว้บำรุงอาณาประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุขไม่มีอันตราย ก็คิดวิตกว่านานไปเจ้าเมืองฬ่อจะคิดการกำเริบ ยกกองทัพมารบเอาเมืองเราให้ได้ความเดือดร้อนเป็นมั่นคง พอมีผู้มาบอกว่าวันเอ๋งขุนนางผู้ใหญ่อันร่วมคิดเป็นที่รักตาย ก็ร้องไห้แล้วคิดวิตกว่าครั้งนี้ไม่มีผู้ใดจะเป็นที่ปรึกษาสิทธิ์ขาด วันหนึ่งจึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาว่า เราจะคิดประการใดจึงจะตัดทางข้าศึกมิให้มาทำร้ายบ้านเมืองเราได้ ไตหูได้ฟังจึงว่าถ้าจะคิดแต่มิให้เจ้าเมืองฬ่อมาทำร้ายนั้นไม่ยากนัก ด้วยทุกวันนี้เมืองฬ่อจะบริบูรณ์ขึ้นก็เพราะอาจารย์ของจูช่วยทำนุบำรุงสั่งสอน ขุนนางจึงค่อยราบคาบปกติกัน ถ้าเราคิดกำจัดของจูให้ไปจากเมืองฬ่อได้แล้ว เห็นเจ้าเมืองฬ่อจะหย่อนกำลังลง เจ้าเมืองเจ๋จึงถามว่า ท่านจะคิดประการใดจึงจะกำจัดอาจารย์ของจูได้ ไตหูจึงตอบว่าข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเจ้าเมืองฬ่อคนนี้เป็นเด็กหนุ่มกำดัดยินดีในการเล่น ถ้าเราจัดหญิงสาวรูปงามสักเจ็ดสิบแปดสิบคนมาหัดให้ร้องรำทำมโหรีกับม้าที่มีฝีเท้าผูกเครื่องอย่างดีสักร้อยเศษ ให้ขุนนางถือหนังสือคุมไปให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อก็จะดีใจด้วยได้ผู้หญิงและม้าก็จะพาทหารขี่เที่ยวเล่น กับจะหลงอยู่ด้วยผู้หญิงและร้องรำประโลม ที่ไหนจะคิดอ่านจัดแจงทแกล้วทหารทำการศึกมารบกับเรา ถึงว่าอาจารย์ของจูเห็นจะสั่งสอนสักเท่าใด เมื่อหลงแล้วที่ไหนจะฟังถ้อยคำ อาจารย์ของจูจะมีความน้อยใจไม่อยู่สั่งสอนเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อก็จะกำเริบไปเหมือนแต่ก่อน
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นก็ยินดี จึงสั่งเจ้าพนักงานเร่งจัดผู้หญิงและม้าตามถ้อยคำไตหูว่า แล้วให้แต่งหนังสือเป็นใจความว่า เจ๋เก๋งก๋งคิดถึงเตงก๋งเจ้าเมืองฬ่อ ด้วยแต่ก่อนนั้นเบาความเชื่อฟังคนยุยงไปทำร้ายท่าน ต่อวันเอ๋งห้ามเราทั้งสองเมืองจึงได้มาสมัครสมานเป็นไมตรีกัน บัดนี้จัดให้ผู้หญิงสาวรูปงามรู้ขับรำดีดกระจับปี่สีซอแปดสิบคน กับม้าฝีเท้าผูกเครื่องแต่งครบตัวร้อยยี่สิบม้ามาให้ท่าน แล้วก็ให้ขุนนางคนสนิทถือหนังสือคุมม้ากับหญิงไป ผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองฬ่อจึงหยุดม้ากับหญิงไว้ที่สำนักนอกประตูเมือง ให้หญิงซักซ้อมดีดสีขับร้องไว้ ตัวนั้นทำหนังสือไปบอกแก่ขุนนางให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งความในหนังสือมิได้ว่าประการใด สั่งให้หากุยสูเข้ามาปรึกษา ทหารรับคำเจ้าเมืองฬ่อแล้วไปหากุยสู กุยสูแจ้งความดังนั้นก็ยังไม่เข้าไปหาเจ้าเมืองฬ่อ คิดจะไปให้เห็นหญิงกับม้าเสียก่อน ฬ่อเตงก๋งครั้นไม่เห็นกุยสูมา ก็สั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานพาผู้ถือหนังสือไปพักอยู่กงก๊วน
ฝ่ายกุยสูครั้นเพลาคํ่าจึงแต่งตัวเป็นไพร่ลอบออกไปดู เห็นหญิงชาวเมืองเจ๋แต่ละคนรูปร่างงามต่างกัน แล้วขับรำทำเพลงรู้ดีดกระจับปี่สีซอสันทัดเป็นที่ชอบใจให้เพลิดเพลิน ครั้นกลับมาบ้านก็คิดวิตกจะใคร่ได้จนนอนหลับก็ฝันเห็นว่าหญิงนั้นมาขับรำอยู่ แต่หลงรักเวียนไปดูถึงสองวันสามวัน
ฝ่ายเจ้าเมืองฬ่อรู้ว่ากุยสูได้เห็นหญิงชาวเมืองเจ๋ก็ลุ่มหลงไป จึงคิดว่ารูปร่างเป็นอย่างไรกุยสูจึงมีความรักใคร่ดังนี้ เราจะไปดูเล่นบ้าง คํ่าลงก็แต่งตัวปลอมไปกับทหาร เห็นหญิงชาวเมืองเจ๋รูปทรงแต่ละคนล้วนงามๆ ต้องใจ คิดรักจนหลงตะลึงแลดูอยู่จนดึก ครั้นกลับเข้ามาที่อยู่เข้านอนหลับลงก็ฝันเห็นว่า นางทั้งนั้นเข้ามาขับรำทำเพลงกระจับปี่สีซออยู่ริมที่นอน ตื่นขึ้นก็คิดวิตกจะใคร่ได้นางเหล่านั้นเข้ามาไว้ จึงสั่งให้หากุยสูเข้ามาบอกว่าเจ้าเมืองเจ๋ให้หนังสือมา แล้วส่งหนังสือให้กุยสู กุยสูอ่านดูรู้ในหนังสือดังนั้นจึงว่ากับเตงก๋งว่า เจ้าเมืองเจ๋คิดถึงทางไมตรีจึงให้ของทั้งนี้มาควรแล้วที่ท่านจะรับไว้ เตงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้หาผู้ถือหนังสือแล้วให้รับนางกับม้าเข้าไป จึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า ขอบใจเจ๋เก๋งก๋งรักเราโดยสุจริต จัดแจงม้ากับนางมาให้เรานี้ก็ขอบใจเจ้าเมืองเจ๋นัก จึงให้เงินผู้ถือหนังสือร้อยตำลึง แล้วให้แต่งหนังสือขอบใจไป แล้วคิดวิตกว่าแม้นเราจะรับหญิงอันเป็นที่ต้องใจไว้แต่ผู้เดียว กุยสูก็จะน้อยใจติเตียนว่าเราเป็นคนโลภ จำจะให้กุยสูบ้างจึงจะชอบ จึงแบ่งหญิงให้กุยสูสามสิบคน กุยสูครั้นได้หญิงก็ยินดีคำนับเจ้าเมืองแล้วก็พาหญิงไปบ้าน ให้ขับรำทำเพลงสีซอเพลิดเพลิน ไม่มาหาเจ้าเมืองเป็นหลายวัน เตงก๋งตั้งแต่ได้หญิงชาวเมืองเจ๋ก็เพลิดเพลินไปด้วยหญิงมโหรีขับร้องทุกเพลามิได้ออกว่าราชการบ้านเมือง
ฝ่ายของจูรู้เหตุแล้วคิดวิตกก็ทอดใจใหญ่ว่า เตงก๋งกับกุยสูได้หญิงชาวเมืองเจ๋ขับรำลุ่มหลงไปไม่เอาใจใส่ราชการ จูฟ้อลูกศิษย์ได้ยินดังนั้นจึงว่ากับของจูว่า เมื่อเตงก๋งเป็นไปดังนี้อาจารย์จะสั่งสอนสืบไปประการใดเล่า ของจูก็ว่าเราจะดูท่วงทีก่อน ถ้าถึงเทศกาลจุดโคมเซ่นผี เตงก๋งออกมาทำตามอย่างธรรมเนียม เราก็จะได้พูดจาสั่งสอน ถ้าไม่ออกมาให้สั่งสอนเราก็จะไปเสียจากเมืองนี้ ครั้นถึงวันเทศกาลเซ่นผีจุดโคม เจ้าพนักงานก็ตระเตรียมสิ่งของพร้อมแล้วเข้าคำนับเตงก๋ง เตงก๋งก็ให้ไปบอกกุยสูให้ออกไปแทน กุยสูก็สั่งให้แต่งขุนนางผู้น้อยนั้นมา ครั้นจุดโคมเซ่นผีเสร็จแล้ว ต่างคนก็เก็บสิ่งของนั้นไป อาจารย์ของจูมานั่งคอยเตงก๋งอยู่จนสิ้นเวลาก็ไม่เห็นออกมาจึงว่ากับจูฟ้อเยียมอิวว่า เตงก๋งทิ้งอย่างธรรมเนียมเสียหาทำดังก่อนไม่ เห็นเราจะอยู่สั่งสอนสืบไปไม่ได้แล้วเราจะไปเสียจากเมืองนี้เถิด จูฟ้อกับเยียมอิวได้ยินอาจารย์ว่าดังนั้นจึงว่า ถึงตัวข้าพเจ้าก็ไม่ยอมอยู่ทำราชการจะไปตามปฏิบัติท่าน ของจูได้ฟังดังนั้นก็พาสานุศิษย์ออกจากเมืองฬ่อจะไปเมืองโอย
ฝ่ายเจ้าเมืองโอยรู้ข่าวว่าอาจารย์ของจูไม่อยู่เมืองฬ่อจะมาอยู่ด้วยก็ยินดี จึงให้ทหารคุมเกวียนไปคอยรับแต่กลางทาง ฝ่ายอาจารย์ของจูเดินมาถึงบ้านของอิบก็หยุดอยู่ ฝ่ายชาวบ้านทั้งปวงเห็นอาจารย์ของจูรูปทรงเหมือนเอียงฮอ เข้าใจว่าเอียงฮอที่เป็นคู่พยาบาทกับชาวบ้านนั้น ต่างคนต่างโกรธก็ช่วยกันถืออาวุธมาล้อมจะจับตัวฆ่าเสีย จูฟ้อเห็นดังนั้นก็คิดขัดใจจึงคำนับอาจารย์แล้วว่า ชาวบ้านพวกนี้องอาจจะทำร้ายท่าน ข้าพเจ้าจะขอต่อสู้ฆ่าคนพวกนี้เสียให้สิ้น อาจารย์จึงห้ามว่าอย่าทำวุ่นวาย เขากับเรามิใช่เป็นคนคู่วิวาท ประเดี๋ยวนี้เขาก็จะกลับไปแล้วอาจารย์ก็หยิบเอากระจับปี่มาดีดลองเล่น
ขณะนั้นพอพวกทหารเมืองโอยซึ่งมารับอาจารย์ของจูเห็นชาวบ้านล้อมอาจารย์ของจูไว้ดังนั้นก็รีบมาใกล้แล้วร้องว่า ชาวบ้านทั้งปวงอย่าทำอันตรายอาจารย์ของจู ชาวบ้านได้ยินทหารร้องเรียกอาจารย์ของจูก็ตกใจ รู้ว่าไม่ใช่เอียงฮอต่างคนก็ทิ้งเครื่องศัสตราวุธเสีย เข้าไปคำนับอาจารย์อ้อนวอนขอขมาโทษว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักท่าน เห็นรูปทรงคล้ายเอียงฮอซึ่งเป็นคนผิดกันแต่ก่อนจึงจะทำร้ายท่าน ท่านอย่าน้อยใจข้าพเจ้าเลย ของจูหัวเราะแล้วว่าเราไม่ถือโทษท่านดอกอย่าวิตกเลย พวกทหารเมืองโอยครั้นมาถึงอาจารย์จึงคำนับแล้วแจ้งความว่า โอยเซียงก๋งคิดวิตกถึงท่านนัก ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปเมืองโอย อาจารย์แจ้งความแล้วยินดีจึงพาสานุศิษย์ขึ้นเกวียนมากับทหารทั้งปวง
ฝ่ายเซียงก๋งเจ้าเมืองโอยรู้ว่าอาจารย์ของจูมาถึงก็ยินดี จึงพาขุนนางออกไปรับถึงประตูเมือง แล้วพาเข้ามาถึงที่ว่าราชการ เชิญให้อาจารย์นั่งเป็นสุขในที่สมควรก็พูดจาปราศรัยต่างๆ แล้วว่า ข้าพเจ้าตั้งใจจะเป็นสานุศิษย์เรียนความรู้ท่านให้ชำนิชำนาญในการกลศึกต่างๆ ของจูได้ฟังดังนั้นยิ้มแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้เรียนรู้แต่การที่จะสั่งสอนคนทั้งปวงให้สัตย์ซื่อสุจริต อันการกลศึกเหมือนท่านว่านี้ไม่ได้เรียน หารู้ที่จะสั่งสอนได้ไม่ เซียงก๋งได้ฟังก็คิดน้อยใจมิได้ตอบคำลุกเดินไปที่อยู่ ของจูเห็นเจ้าเมืองโอยโกรธก็ออกมาอาศัยพักอยู่ที่บ้านไตหูสองสามวัน ก็รู้ว่าไตหูเป็นคนเจ้าชู้หลงไปด้วยผู้หญิงไม่เอาใจใส่กิจการเหมือนกับเจ้าเมืองฬ่อ คิดจะไปอาศัยเมืองซอง รู้ว่าเจ้าเมืองซองนั้นไม่สุจริต ข้างเมืองจิ้นเล่าขุนนางก็ไม่ปกติเกิดความวิวาทรบกัน ขณะนั้นพอเจ้าเมืองโอยป่วยตาย ซุดก๋งผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว บุตรซุดก๋งซ่องสุมทหารจะชิงสมบัติบิดาจนขุนนางห้ามปรามจึงสงบ อาจารย์ของจูคิดเห็นว่าจะอยู่ช้าในเมืองนี้ไม่ได้ ก็พากันไปอาศัยอยู่เมืองติน
ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องรู้ว่าอาจารย์ของจูออกจากเมืองฬ่อ เที่ยวมาเป็นหลายเมือง บัดนี้มาอยู่เมืองติน จะใคร่ได้อาจารย์มาไว้เป็นที่ปรึกษาสั่งสอน จึงให้ขุนนางที่มีอัชฌาสัยเป็นคนเคยไปเมืองติน ให้ว่ากล่าวเชิญอาจารย์มา ขุนนางรับคำฌ้อเจียวอ๋องแล้วออกมาพาพรรคพวกไป ฝ่ายไตหูเมืองตินรู้ว่าเจ้าเมืองฌ้อให้ขุนนางมารับอาจารย์ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า แม้นเราจะปล่อยให้อาจารย์ของจูไปเมืองฌ้อ ก็จะไปสั่งสอนเจ้าเมืองฌ้อให้รู้กลอุบายต่างๆ แล้วเจ้าเมืองฌ้อก็จะกำเริบ แต่งกองทัพมาตีเมืองเราทั้งปวงให้ได้ความเดือดร้อนเป็นมั่นคง เราจะละให้อาจารย์ไปมิได้ ก็ชวนกันพาทหารถือเครื่องอาวุธมาล้อมที่อยู่อาจารย์ของจูไว้
ฝ่ายของจูเห็นดังนั้นก็มิได้ว่าประการใด นั่งนิ่งอดอาหารอยู่ ในขณะนั้นจึงบังเกิดทหารขึ้นคนหนึ่ง รูปทรงผิดประหลาดสูงห้าศอกเศษ ใส่เสื้อเกราะถืออาวุธเดินตรงเข้ามาใกล้แล้วร้องตวาด ฝ่ายจูฟ้อซึ่งเป็นสานุศิษย์เห็นดังนั้นก็โกรธนัก จึงออกไปต่อสู้กับคนผู้นั้นเป็นสามารถ แต่กำลังจูฟ้อนั้นน้อยยังไม่ชนะ ต่อได้ยินอาจารย์บอกอุบายให้จับที่ต้นแขนจูฟ้อจึงได้สติทำตาม ผู้นั้นก็พ่ายแพ้ล้มลงกลายเป็นปลาตายอยู่ พวกสานุศิษย์เห็นเป็นอัศจรรย์ใจจึงว่าเหตุใดจึงกลับเป็นไปดังนี้ประหลาดนัก ชะรอยเทพยดารู้ว่าอาจารย์กับเราอดอาหารแกล้งจะให้ได้กิน ก็เอาปลานั้นไปต้มแกงใส่โต๊ะยกมาให้อาจารย์ ไตหูกับขุนนางที่มาล้อมเห็นเหตุดังนั้นจึงปรึกษากันว่าเราล้อมอาจารย์ไว้หวังจะให้อดอยากไม่ให้ไปไหนได้ บัดนี้อาจารย์กลับได้ปลาต้มแกงกินโต๊ะเล่นสบายอยู่ อันอาจารย์นี้มีวิชาและวาสนามาก ซึ่งจะทำให้เคืองใจท่านนักไม่ได้ แล้วชวนกันกลับไปเสีย
ฝ่ายขุนนางเมืองฌ้อมาถึงเมืองตินก็สืบเสาะพบอาจารย์จึงเข้าไปคำนับแจ้งความว่า ฌ้อเจียวอ๋องทราบข่าวว่าท่านไม่อยู่เมืองฬ่อแล้วเที่ยวมาอาศัยอยู่เมืองนี้ ฌ้อเจียวอ๋องคิดวิตกถึงท่านนัก จึงให้ข้าพเจ้าคุมเกวียนมาเชิญท่านไปเมืองฌ้อ ข้าพเจ้าจะได้อุปถัมภ์ท่านให้เป็นสุข ของจูแจ้งความดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งฌ้อเจียวอ๋องวิตกถึงเรานั้นก็ขอบใจแล้วเราก็จะไปด้วยท่าน ขุนนางนั้นก็ดีใจจึงให้เลื่อนเกวียนเข้ามาใกล้เชิญอาจารย์ขึ้นเกวียน แล้วก็ให้ทหารแห่ห้อมพาไปจนถึงเมืองฌ้อ ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องรู้ว่าอาจารย์ของจูมาถึงก็ยินดี ให้ขุนนางออกไปรับเชิญเข้ามาเมือง แล้วจึงสั่งให้จัดตึกให้อยู่ตามสมควรแล้วยกบ้านตำบลหนึ่งให้เป็นส่วยขึ้นกับของจู
ฝ่ายเลงอินจือชาย ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้ความก็เข้ามาคำนับฌ้อเจียวอ๋องแล้วจึงแจ้งความว่า ครั้งแผ่นดินห้องสินนั้นพระเจ้าติวอ๋องตั้งให้กีเซียงเป็นเจ้าเมืองไซกี ครั้นนานมากีเซียงคิดจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ก็ซ่องสุมทแกล้วทหารได้เป็นอันมาก เที่ยวตีหัวเมืองเล็กน้อยได้เป็นหลายเมืองแล้วก็ยกไปตีเมืองหลวง พระเจ้าบูอ๋องผู้เป็นบุตรกีเซียงจึงได้เป็นกษัตริย์ลำดับกันสืบมา บัดนี้ท่านจะมานับถือของจูยกบ้านเมืองให้เป็นส่วยขึ้นนั้น ของจูเป็นอาจารย์ผู้ใหญ่มีสานุศิษย์เป็นอันมาก ครั้นได้บ้านส่วยเป็นกำลังขึ้นแล้ว นานไปก็จะเกลี้ยกล่อมซ่องสุมชุบเลี้ยงทหารขึ้นคิดเข้าตีเอาเมืองเรา ขอท่านจงตรึกตรองดูก่อน ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงห้ามขุนนางเสียมิให้ไปจัดบ้านส่วยให้ของจู ของจูครั้นแจ้งความดังนั้นก็น้อยใจว่าฌ้อเจียวอ๋องพูดจาไม่ยั่งยืน เชื่อฟังแต่เลงอินจือชายทัดทาน เราจะอยู่กับเจ้าเมืองฌ้อสืบต่อไปไม่ได้ ก็พาสานุศิษย์กลับไปเมืองโอย
ฝ่ายโอยซุดก๋งแจ้งว่าอาจารย์ของจูกลับมาก็ดีใจ จึงให้รับเข้ามานั่งที่สมควรแล้วว่า อาจารย์อย่าเที่ยวไปให้ลำบากเลย เราจะตั้งให้ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะได้เป็นที่ปรึกษาหารือ ของจูจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเรียนรู้ไว้สำหรับแต่จะสั่งสอนศิษย์พอรู้ว่าชอบและผิด อันราชการในตำแหน่งขุนนางนั้นหาพอใจไม่ แล้วก็มีธุระจะขอลาท่านไปเมืองฬ่อก่อน จะให้แต่จูฟ้อจูอิวไว้ทำราชการกับท่าน ซุดก๋งได้ยินอาจารย์ว่าไม่ยอมอยู่ ครั้นจะอ้อนวอนต่อไปก็กลัวจะเคืองใจจึงชวนพูดแต่โดยดี รุ่งขึ้นอาจารย์ของจูก็เข้าไปลาเจ้าเมืองโอย ครั้นมาถึงเมืองฬ่อก็หยุดพักอยู่แต่นอกเมือง
ฝ่ายกุยก๋งบุตรกุยลูซึ่งเป็นแทนที่บิดา แจ้งว่าของจูมาก็ยินดีจึงออกไปคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าแจ้งความว่าจูฟ้อกับจูอิวนั้นท่านให้ไว้เป็นขุนนางเมืองโอย ข้าพเจ้าจะขอจูของกับเยียมอิวศิษย์ของท่านทั้งสองไว้เป็นขุนนางช่วยราชการข้าพเจ้าบ้าง ครั้นอาจารย์ของจูยอมให้ก็ยินดี แล้วก็พาจูของกับเยียมอิวกลับเข้าไปเมืองฬ่อ แล้วตั้งให้เป็นที่ขุนนางในตำแหน่งตัว ฝ่ายอาจารย์ของจูก็ออกจากแดนเมืองฬ่อ เที่ยวสั่งสอนสานุศิษย์ต่อๆ ไป
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่มีชัยเมืองฌ้อ บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็สรรเสริญว่ามีฝีมือกล้าแข็ง หงออ๋องคิดกำเริบใจสั่งให้ทำบ้านเมืองให้ทำเก๋งอย่างดีขึ้นไว้กลางเมืองแห่งหนึ่งบนยอดเขา ครั้นถึงฤดูร้อนก็พาหญิงออกไปอยู่ที่เก๋งบนเขา เทศกาลหนาวนั้นพากันเข้ามาอยู่ในเก๋งใหญ่กลางเมือง วันหนึ่งหงออ๋องคิดแค้นเจ้าเมืองอวดว่าครั้งฮูไคคิดขบถเจ้าเมืองอวดเป็นใจยกมาช่วย จะยกทัพไปตีเมืองอวดบ้าง จึงคิดหาเหตุก็ยังไม่ได้ท่วงที พอแจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋แต่งให้ขุนนางคุมของไปคำนับเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองฌ้อ จึงปรึกษาหงอจูสู่ว่า เมืองเจ๋เคยไปมานับถือเรา บัดนี้ไปผูกรักกับเมืองฌ้อ นานไปเมืองเจ๋ก็จะมีกำลังกำเริบขึ้น จำจะไปตีเมืองเจ๋เสียก่อน หงอจูสู่จึงว่า ซึ่งท่านจะไปตีเมืองเจ๋นั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่ได้โดยสะดวก ด้วยเมืองเจ๋ไปเป็นมิตรกับเมืองฌ้อ เมืองฌ้อเล่าก็มีใจเจ็บแค้นเราอยู่ ถ้ารู้ว่าเราไปกระทำกับเมืองเจ๋เมื่อใด ก็จะยกทหารรีบมาเป็นทัพกระหนาบ เห็นจะเหลือกำลังทหารเราจะต่อสู้มิได้ ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ดี ข้าพเจ้าคิดจะใคร่ลองใจเจ้าเมืองเจ๋ ให้ขุนนางไปขอลูกสาวให้แก่บุตรของท่าน ถ้าเจ้าเมืองเจ๋คิดถึงไมตรีท่านก็จะให้ลูกสาวมาโดยดี ถ้าไม่ให้ก็เห็นว่าเจ้าเมืองเจ๋ตัดทางไมตรีท่านเด็ดขาด นานไปเราก็จะได้ว่ากล่าวถนัด ถึงจะเกณฑ์กองทัพไปตีเมืองเจ๋ก็ควร
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงให้อ๋องสูฬ้อถือหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ก๋งจูโผบุตรเราหาภรรยาไม่ จะขอนางเจ๋เกียงบุตรีท่านมาเป็นภรรยาบุตรเรา เมืองทั้งสองจะได้เป็นทางไมตรีสืบตระกูลวงศ์กันต่อไป อ๋องสูฬ้อได้หนังสือแล้วก็คำนับลาเจ้าเมืองหงอไปถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าหาขุนนางให้นำเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความแล้วรับหนังสือมาอ่านดู รู้ในเรื่องความดังนั้นจึงคิดรำพึงว่าหนังสือเจ้าเมืองหงอมาครั้งนี้ไม่รู้ที่จะทำประการใด ด้วยขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเคยเป็นที่ปรึกษามาแต่ก่อนก็ตายสิ้น ตัวเราเล่าก็ชราหลงลืมไปแล้ว ทั้งบ้านเมืองและทหารก็ร่วงโรยน้อยตัวลง ครั้นจะไม่ให้บุตรีบัดนี้ก็จะขาดทางไมตรีเป็นที่ขัดเคืองจะเกิดการศึกสงครามต่อไป คิดแล้วก็ทอดใจใหญ่มิได้ว่าประการใด
ฝ่ายเกบีไตหูนั่งอยู่ที่นั่นรู้เรื่องความเมืองหงอดังนั้น แล้วแลดูเจ้าเมืองเห็นไม่สู้สบาย จึงเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า ซึ่งเจ้าเมืองให้หนังสือมาครั้งนี้ก็เป็นทางไมตรี ควรที่ท่านจะให้บุตรีแก่เจ้าเมืองหงอจึงจะชอบ เจ๋อ๋องได้ฟังก็เห็นด้วย จึงว่าแก่ขุนนางเมืองหงอว่า ท่านจงไปบอกเจ้าเมืองหงอว่า ซึ่งจะขอบุตรีเราไปเป็นสะใภ้นั้น เราก็ไม่ขัดจะยอมยกให้จะได้เป็นทางไมตรีกันสืบไป อ๋องสูฬ้อผู้ถือหนังสือได้แจ้งความดังนั้นแล้วก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋กลับมาถึงเมืองหงอ แล้วแจ้งความแก่เจ้าเมืองหงอทุกประการ
หงออ๋องแจ้งความก็ยินดี จึงให้จัดแจงสิ่งของคำนับตามธรรมเนียมพร้อมแล้ว มอบให้อ๋องสูฟ้อกับขุนนางนอกนั้นเป็นหลายนายคุมไปถึงเมืองเจ๋แล้วส่งสิ่งของทั้งนั้นเข้าไปให้แก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงให้แต่งนางเจ๋เกียงผู้บุตรีกับสิ่งของผู้คนเป็นอันมาก ให้ไตหูเปาสีซึ่งเป็นผู้ใหญ่ไปฝากฝังแก่เจ้าเมืองหงอด้วย แล้วก็พาบุตรีมาขึ้นเกวียน ให้ผูกม่านและมู่ลี่ปิดป้องกำบังให้ทหารแห่ห้อมมา ไตหูเปาสีก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ พานางเจ๋เกียงไปกับขุนนางเมืองหงอ ครั้นถึงเมืองหงอแล้วก็บอกให้ขุนนางเจ้าพนักงานส่งนางเจ๋เกียงเข้าไปให้แก่เจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอเห็นนางเจ๋เกียงมาก็ยินดี พอวันฤกษ์ก็แต่งการมอบนางเจ๋เกียงให้เป็นภรรยาไทจูโผ
นางเจ๋เกียงตั้งแต่อยู่กินกับไทจูโผผู้ผัวก็ไม่เป็นปกติ คิดถึงบิดามารดาร้องไห้ไม่เป็นอันที่จะกินนอน จนร่างกายซูบผอมก็เกิดโรคป่วยลง หงออ๋องรู้ว่าบุตรีสะใภ้ป่วยไข้ คิดจะใคร่ให้สบายใจจึงให้ทำเก๋งแห่งหนึ่งแล้วก็ให้ไทจูโผพานางเจ๋เกียงไปอยู่หวังจะให้เป็นสุขบรรเทาโรค เมื่อนางเจ๋เกียงไปอยู่ที่เก๋งใหม่นั้นก็ไม่สบาย ด้วยผิดประเทศถิ่นฐาน ทั้งไม่เห็นบ้านเมืองที่เคยอยู่กินโรคนั้นก็กำเริบหนักขึ้นทุกวัน เห็นว่าตัวจะไม่รอดชีวิตแล้วจึงสั่งไทจูโผผู้ผัวว่า ถ้าข้าพเจ้าตายจงเอาศพไปฝังไว้บนยอดเขาลีสันพอข้าพเจ้าได้แลไปเห็นบ้านเมืองบิดามารดาเถิด ครั้นสั่งดังนั้นสักหน่อยหนึ่งนางก็ขาดใจตาย
ไทจูโผเห็นภรรยาตายก็ร้องไห้โศกเศร้าอาลัยนัก จึงเอาศพใส่หีบไปฝังไว้บนยอดเขา อยู่มาไทจูโผก็เกิดโรคกำเริบหนักขึ้นจนตาย หงออ๋องแต่งการศพฝังไว้ตามตำแหน่ง วันหนึ่งจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ไทจูโผบุตรของเราหาบุญไม่แล้ว เราจำจะตั้งไทจูใหม่ ฝ่ายฮูเฉรู้ความดังนั้นคิดจะใคร่เป็นที่ไทจูแทนบิดา จึงไปหาหงอจูสู่คำนับแล้วว่า ท่านจงเอ็นดูข้าพเจ้าเห็นแก่บิดาข้าพเจ้าช่วยว่ากล่าวเสนอกับหงออ๋อง ให้ตั้งข้าพเจ้าเป็นที่ไทจูแทนบิดาเถิด ข้าพเจ้าจะคิดถึงคุณท่านมิได้ลืมเลย หงอจูสู่จึงตอบว่า บิดาท่านกับเราก็เป็นที่รักใคร่กัน เราจะช่วยธุระทำนุบำรุงท่านสืบไปอย่าวิตกเลย ฮูเฉได้ฟังดังนั้นก็ยินดีจึงคำนับลาหงอจูสู่มาที่อยู่ รุ่งขึ้นหงออ๋องจึงให้หาหงอจูสู่มาปรึกษาว่าท่านเห็นลูกหลานเราคนใดจะเป็นที่ไทจูบ้าง หงอจูสู่จึงว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่ฮูเฉเป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลมพอจะเป็นที่แทนไทจูได้ หงออ๋องจึงว่าซึ่งท่านว่านั้นเราก็เห็นด้วย แต่ว่าฮูเฉนั้นยังอ่อนศักดิ์อยู่หารู้การงานรอบคอบหนักเบาไม่ ถ้าท่านว่าจะได้ราชการแล้วเราก็จะตั้งขึ้นแต่ให้ท่านช่วยเอาใจใส่สั่งสอนด้วย แล้วหงออ๋องก็ให้หาฮูเฉมา ครั้นเพลาฤกษ์ดีก็จารึกชื่อตั้งฮูเฉเป็นที่ไทจู
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้ยี่สิบปี ฝ่ายหงออ๋องรู้ว่าเจ้าเมืองอวดตาย เกาเจียนผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมือง ก็คิดว่าครั้งนี้สมคะเนเราแล้ว เราจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองอวด จึงสั่งขุนนางให้เกณฑ์กองทัพ ฝ่ายหงอจูสู่แจ้งความก็เข้ามาคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านจะยกไปตีเมืองอวดนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองอวดพึ่งตายยังหาได้จัดแจงการศพไม่ แม้นท่านจะรีบยกทัพไปกระทำโดยด่วนก็จะเป็นที่ครหานินทาได้ ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ท่านงดอยู่ก่อน ต่อเขาฝังศพเสร็จแล้วเข้าปีใหม่จึงค่อยยกทัพไปจึงจะดี หงออ๋องจึงตอบว่าซึ่งท่านทัดทานนั้นไม่ชอบ ด้วยวิสัยการศึกได้ทีแล้วจะเอาแต่ชนะเป็นประมาณ แล้วหงออ๋องก็ให้เป๊กพีกับอังสู จวนเงสามนายเร่งจัดทหารม้าและเกวียนทหารเดินเท้าให้ได้ครบสามหมื่นกับเครื่องศัสตราวุธต่างๆ พร้อมแล้วหงออ๋องก็ยกทัพออกประตูเมืองทิศใต้ ไปใกล้เมืองอวดแล้วก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายเกาเจียนแจ้งความดังนั้นก็เกณฑ์กองทัพ ตั้งเลงก๋อหู่เป็นนายกองหน้า มูอีสูกับซิวหมูเป็นปีกซ้ายขวาคุมทหารสามหมื่นเศษ แล้วเกาเจียนก็ยกทหารออกจากเมืองมาตั้งค่ายอยู่ใกล้ค่ายหงออ๋องทางสิบลี้เป็นร้อยห้าสิบเส้น แล้วก็ปรึกษาขุนนางว่า ทหารเมืองหงอนี้แต่ล้วนแต่ชำนาญการศึกสงคราม ทั้งสติปัญญาก็หลักแหลม เราจงช่วยกันจัดทหารที่มีฝีมือออกหักเอาโดยเร็วก่อนอย่าให้ทันตั้งตัวได้ ครั้นขุนนางเห็นด้วยแล้วก็ให้ยกทัพออกตีค่ายเมืองหงอ หงออ๋องเห็นดังนั้นก็เกณฑ์ทหารออกต่อสู้ แต่เกาเจียนให้ทหารตีค่ายเมืองหงอถึงสามครั้งก็ไม่แตก ทหารเมืองอวดเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก
จุยสิวจึงว่ากับเกาเจียนว่า ซึ่งท่านจะทำการหักหาญโดยด่วนดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นหาชนะเจ้าเมืองหงอไม่ ด้วยทหารเมืองหงอชำนาญในการศึกนัก ถ้าท่านให้ไปถอนคนโทษที่จำไว้มาสักสามสี่ร้อย แต่งเป็นกองโจรลอบไปจู่โจมจับตัวหงออ๋องฆ่าเสียให้ได้ก่อน ถึงทหารทั้งปวงจะดีอย่างไร แม้นแม่ทัพเสียแล้วก็คงจะแตกสิ้น เจ้าเมืองอวดได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้ไปถอดคนโทษที่ในเมืองออกมาได้สามร้อย ให้จูซิวเท้งคุมร้อยหนึ่ง ให้เลงเก๋าหูคุมร้อยหนึ่ง ให้อ๋องสุนฬ่อคุมร้อยหนึ่งลอบไปที่ค่ายหงออ๋อง ถ้าเห็นหงออ๋องแล้วจงชวนกันจู่โจมเข้าไปฆ่าหงออ๋องเสีย ถ้าทำได้สำเร็จราชการแล้วเราจะให้พ้นโทษ ถ้าทำมิได้จะฆ่าเสียให้สิ้นแซ่ จูซิวเท้ง เลงเก๋าหู อ๋องสุนฬ่อรับคำเจ้าเมืองอวดแล้วก็คำนับลาออกมา จึงจัดเครื่องศัสตราวุธให้คนโทษพร้อมมือกันทั้งสามร้อยแล้วก็รีบไปซ่อนซุ่มอยู่ริมค่ายหงออ๋อง เห็นหงออ๋องออกมาดูการนอกค่าย ได้ทีก็ชวนกันวิ่งทะลวงล้อมไว้ไล่ฟันแทงทหารล้มตายหนีกระจัดกระจาย เลงเก๋าหูเห็นหงออ๋องล้มลงก็เอาง้าวฟันถูกเท้าซ้าย บรรดาทหารทั้งปวงอยู่ในค่ายได้ยินว่าแม่ทัพถูกง้าวข้าศึกล้อมไว้ต่างคนตกใจพากันพังค่ายหนีไป
ฝ่ายฮูเงนายทหาร แลไปเห็นหงออ๋องอยู่ในกลางข้าศึกผู้เดียวคิดสงสาร ก็พาพรรคพวกฝ่าฟันเข้าไปชิงเอาตัวหงออ๋องรีบหนีไปจากที่ล้อมได้ หงออ๋องเสียทีข้าศึกมาพบทหารทั้งปวง รวบรวมกันได้เป็นหมวดเป็นกองก็ถอยทัพรีบไปตามทางได้เจ็ดลี้ เป็นทางร้อยสิบห้าเส้นจึงหยุดอยู่ เท้าที่ถูกอาวุธนั้นป่วยกำเริบหนัก โลหิตไหลเจ็บปวดเหลือที่จะทน ด้วยหงออ๋องเป็นคนชราก็สิ้นแรงขาดใจตาย
ฝ่ายเป๊กพีแม่ทัพเห็นหงออ๋องตายก็เสียใจ ให้ทำหีบใส่ศพแล้วรีบพาไปเมืองหงอ ฝ่ายฮูเฉซึ่งอยู่รักษาเมืองหงอรู้ ก็พาขุนนางออกมารับศพหงออ๋องไปไว้ที่ควรแล้วให้ทำที่ฝัง จึงจัดแก้วแหวนเงินทองและบรรดาเครื่องยศ ทั้งเสื้อเกราะและอาวุธต่างๆ กับชายหญิงสำหรับใช้ครบทุกพนักงานพร้อม ฝังลงไว้ด้วยหงออ๋องตามธรรมเนียม แล้วขุนนางผู้ใหญ่ก็ปรึกษากันว่า บัดนี้หงออ๋องก็ตายแล้ว ไม่มีใครซึ่งจะเป็นเจ้าเมืองว่าราชการสืบไป อันฮูเฉผู้หลานหงออ๋องที่ตั้งไว้เป็นไทจูก็มีสติปัญญา เราจะยกขึ้นให้เป็นเจ้าเมืองเถิด ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมก็ตั้งให้ฮูเฉเป็นที่หงออ๋อง
ฝ่ายหญิงชายชาวเมืองทั้งปวง เพลาพลบคํ่าเดินไปมาที่ริมหลุมฝังศพหงออ๋องนั้น เห็นเป็นเสือขาวตัวหนึ่งนั่งอยู่ปากหลุม ก็บอกเล่ากันต่อไปจนกิตติศัพท์รู้ถึงฮูเฉเจ้าเมือง จึงสั่งว่าให้เรียกที่นั้นชื่อเหาซิวสัน ครั้นอยู่มาฮูเฉจึงตั้งจูอิวผู้บุตรเป็นที่ไทจูว่าราชการตามตำแหน่ง แล้วจัดคนสิบคนให้ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาคอยอยู่ที่ว่าราชการให้ร้องตักเตือนฮูเฉว่า เจ้าเมืองอวดฆ่าปู่ของท่านเสีย แต่ให้ร้องอยู่ดังนี้เป็นนิจจนครบสามปี ฮูเฉคิดแค้นจะฆ่าเจ้าเมืองอวดอยู่มิขาด วันหนึ่งจึงให้หงอจูสู่กับเป๊กพีพาทหารไปที่ตำบลไซโหทะเลสาบซักซ้อมกันรบขบวนเรือ กับที่ตำบลเลงงำซัวนั้นให้ตั้งสนามแห่งหนึ่งหัดรบขบวนบก มีป้อมปักเป้าหัดยิงเกาทัณฑ์และเพลงอาวุธต่างๆ ให้ชำนิชำนาญในสามปี เราจะยกไปตีเมืองอวดเอาชัยชนะให้จงได้ หงอจูสู่กับเป๊กพีก็คำนับลาออกมาจัดแจงทหารเป็นอันมาก แล้วก็พากันไปฝึกสอนให้รบตามเจ้าเมืองหงอสั่ง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้ยี่สิบสี่ปี จิ้นเจียวก๋งเจ้าเมืองจิ้นนั้นไม่ตั้งอยู่ในสัจธรรม ทำการทุจริตต่างๆ ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อน ทั้งขุนนางนั้นก็แตกออกเป็นหกพวก ขณะนั้นซุดก๋งเจ้าเมืองโอยกับเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ้นไม่ตั้งอยู่ในสัจสุจริต ก็คิดกันจะเอาใจออกห่างไม่ไปมาเหมือนอย่างแต่ก่อน เตียวเอียงซึ่งเป็นเสียงเขงขุนนางผู้ใหญ่ เห็นเจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองโอยคิดกันทำดังนั้นก็ขัดใจ จึงจัดทหารเป็นขบวนทัพพร้อมแล้วก็ยกไปจะตีเมืองโอย
ฝ่ายเลงก๋งเจ้าเมืองโอยรู้ว่าเตียวเอียงยกกองทัพมาจะตีเมืองก็ตกใจ จึงให้ขุนนางที่มีสติปัญญาคุมครัวห้าร้อยออกไปให้เป็นที่คำนับขอโทษ เตียวเอียงได้ครัวแล้วก็มีความยินดี จึงยกทัพกลับมาถึงเมืองกำตั๋น เอาครัวนั้นไว้กับเจ๊กหงอเจ้าเมืองกำตั๋น แล้วพาทหารกลับมาเมืองจิ้น อยู่มาหลายเดือนเตียวเอียงคิดจะเอาครัวซึ่งฝากไว้กับเจ้าเมืองกำตั๋นไปไว้ ณ เมืองจิ้นเอี๋ยง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของตัว จึงไปเมืองกำตั๋นแล้วบอกว่า เราจะเอาครัวที่ฝากไว้ยกไปอยู่เมืองจิ้นเอี๋ยง เจ๊กหงอได้ฟังก็คิดจะใคร่ได้ครัวไว้จึงว่า ครอบครัวทั้งปวงได้เคยอยู่เย็นเป็นสุขในเมืองนี้แล้ว ซึ่งท่านจะให้ไปอยู่เมืองจิ้นเอี๋ยงนั้น ข้าพเจ้าเห็นคนทั้งปวงจะไม่ยอมไป เตียวเอียงก็คิดโกรธนัก นิ่งคิดจะฆ่าเจ๊กหงอจึงพูดอุบายล่อลวงพาเอาเจ๊กหงอไปเมืองจิ้นเอี๋ยงแล้วก็สั่งทหารให้จับเจ๊กหงอฆ่าเสีย
ฝ่ายซุยอินผู้เป็นลุงเจ๊กหงออยู่ในเมืองจิ้น รู้เนื้อความว่าเตียวเอียงฆ่าหลานเสียมีความน้อยใจ จึงปรึกษากันกับซูเก๊กเซียว่าเตียวเอียงทำบังอาจไม่บอกเจ้าเมืองจิ้น ฆ่าเจ้าเมืองกำตั๋นหลานเราเสีย ท่านจงช่วยเราไปลอบฆ่าเตียวเอียงเสียให้จงได้ ซูเก๊กเซียก็รับคำแล้วจัดทหารเตรียมไว้ ฝ่ายตังฮันอิดทนายเตียวเอียงรู้ความจึงมาหาเตียวเอียงคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าซุยอินคิดกับซูเก๊กเซียจะพาทหารมาทำร้ายท่าน ซึ่งท่านจะอยู่ที่นี่ข้าพเจ้าเห็นหาพ้นภัยไม่ ด้วยผู้คนน้อยนักที่ไหนจะต่อสู้ซุยอินซูเก๊กเซียได้ ท่านจะตายเสียเปล่า เตียวเอียงได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งซุยอินซูเก๊กเซียคิดจะทำร้ายอย่างไรนั้นเราก็ไม่วิตก ด้วยเจ้าเมืองจิ้นก็อยู่เป็นประธานจะไม่ช่วยเราหรือจะกลัวอะไร ตังฮันอิดได้ยินว่านายเฉยอยู่ก็ยิ่งคิดร้อนรนในใจด้วยความกตัญญู จึงรีบออกไปเมืองจิ้นจัดทหารและเครื่องศัสตราวุธได้เป็นอันมากแล้วแบ่งไว้ให้รักษาเมืองบ้าง แต่ตัวนั้นเลือกทหารที่มีฝีมือลอบเข้ามาอยู่รักษาบ้านนายในเมืองจิ้น
ฝ่ายซุยอินซูเก๊กเซียครั้นเพลาคํ่าก็พาพรรคพวกมาล้อมที่อยู่เตียวเอียง ตังฮันอิดเห็นดังนั้นก็พาทหารออกต่อสู้อยู่ช้านาน ครั้นเห็นเหลือกำลังจึงเข้าไปบอกเตียวเอียงว่า ซุยอินกับซูเก๊กเซียพาพรรคพวกมาแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะอยู่ที่นี่มิได้จะเสียที ขอเชิญท่านขึ้นเกวียนไปเมืองจิ้นเอี๋ยงโดยเร็วเถิด เตียวเอียงจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะให้เราหนีไปนั้น เราเห็นหาชอบกลไม่ ถึงซุยอินซูเก๊กเซียจะทำอะไรกับเราก็จะสู้ตายกับบ้าน มิให้ผู้ใดติเตียนได้ ตังฮันอิดเห็นนายไม่ตามใจจึงว่ากล่าวอ้อนวอนอีกก็เห็นช้าจะตายเสียเปล่า จึงให้ทหารเข้าอุ้มเตียวเอียงขึ้นเกวียน แล้วเกณฑ์กันรบฝ่าออกจากที่ล้อมรีบไปเมืองจิ้นเอี๋ยง ซุยอินซูเก๊กเซียเห็นก็ขับทหารไล่ติดตามรบไปจนถึงเมืองจิ้นเอี๋ยงแล้วให้ทหารล้อมเมืองไว้ ตังฮันอิดมาถึงเมืองก็จัดแจงให้นายอยู่ที่สมควรแล้ว จึงพาทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นมั่นคง
ฝ่ายซุยหลกฮันปุดสิ้นงุยบั้นโต๊ะ ขุนนางสามนายอยู่ในเมืองจิ้นรู้ว่าซุยอินซูเก๊กเซียลอบกระทำการล่วงเกินกับเตียวเอียงซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ดังนั้น จึงปรึกษาว่าเราจะนิ่งความไว้ไม่สมควร จำจะไปบอกกับเจ้าเมืองจึงจะชอบ แล้วก็พากันมาคำนับเจ้าเมืองจิ้น แจ้งความว่าเพลาคืนนี้ซุยอินกับซูเก๊กเซียพาพรรคพวกไปทำร้ายไล่จับเตียวเอียง จนเตียวเอียงหนีไปอยู่เมืองจิ้นเอี๋ยงแล้วก็พากันไปล้อมเมืองไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าซุยอินกับซูเก๊กเซียทำการครั้งนี้องอาจนักจะละไว้มิได้ จะขอคุมทหารติดตามไปจับตัวซุยอินซูเก๊กเซีย เจียวก๋งได้ฟังดังนั้นขัดเคืองซุยอินซูเก๊กเซียนัก จึงสั่งให้เร่งจัดแจงทหารให้พร้อมจงมาก เราจะไปจับซุยอินกับซูเก๊กเซียกับพรรคพวกมาฆ่าเสียอย่าให้คนทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างกัน ซุยหลกฮันปุดสิ้นงุยบั้นโต๊ะรับคำเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็ออกมาจัดแจงทหารและเครื่องศัสตราวุธ
เจียวก๋งเห็นทหารพร้อมแล้ว ก็แต่งตัวขึ้นเกวียนยกออกจากเมืองรีบไป ซุยอินซูเก๊กเซียซึ่งล้อมเมืองจิ้นเอี๋ยงอยู่นั้น ครั้นเห็นทหารในเมืองจิ้นยกติดตามมา จึงปรึกษากันว่าการครั้งนี้ก็จวนตัวเราได้คิดเกินแล้ว จำจะต่อสู้สุดแต่อย่าให้ได้ตัวเรา ก็เกณฑ์กันออกเป็นกองหน้ากองหลัง คอยรับรบสู้ตามระยะทาง ฮันปุดสิ้นเห็นซุยอินซูเก๊กเซียกลับต่อสู้ดังนั้น จึงคิดอุบายร้องบอกชาวบ้านทั้งปวงว่า ซุยอินซูเก๊กเซียขบถจะทำร้ายเจ้าเมืองจิ้นให้ชาวบ้านช่วยกันจับผู้กระทำความผิดให้จงได้ ชาวบ้านทั้งปวงได้ยินดังนั้นต่างคนฉวยได้อาวุธต่างๆ วิ่งออกมาช่วยกันเป็นอันมาก ซุยอินซูเก๊กเซียต่อสู้กับทหารเจ้าเมืองจิ้นและชาวบ้านอยู่ช้านาน เห็นพรรคพวกล้มตายลงเนืองๆ จะอยู่ต่อสู้สืบไปก็เหลือกำลังจึงคิดกันหนีเอาตัวรอด ซุยอินนั้นลัดไปทางเมืองเจ๋ ซูเก๊กเซียหนีไปเมืองเตียวโก๋ เจียวก๋งครั้นรู้ว่าซุยอินซูเก๊กเซียหนีไปแล้ว ก็ให้หาเตียวเอียงออกมาถาม แจ้งความแล้วก็โกรธนัก จึงแต่งขุนนางและทหารออกค้นคว้าจับพรรคพวกผู้กระทำผิดที่หนีเล็ดลอดอยู่มาฆ่าเสียสิ้นแล้วก็กลับมาเมือง
ฝ่ายเลียงเอียงฮูคิดจะใคร่เป็นที่ซุยอิน ก็ไปหาซุยหลกจึงคำนับแล้วว่า ซุยอินทำการมิชอบหนีไปแล้ว ตำแหน่งที่ซุยอินว่างอยู่ ข้าพเจ้าจะขอทำราชการเป็นที่แทนเถิดข้าพเจ้าจะแทนคุณท่าน ซุยหลกก็รับคำว่า ท่านอย่าวิตกเลย เราจะช่วยว่ากล่าวให้ วันหนึ่งพอพบเตียวเอียงเข้าที่ชอบกลคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นเลียงเอียงฮูนั้นเฉลียวฉลาดพอจะตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ ขอท่านจงโปรดช่วยว่ากล่าวตั้งเลียงเอียงอูเป็นที่ซุยอินเถิด เตียวเอียงจึงตอบว่า ซึ่งท่านสรรเสริญเลียงเอียงอูว่าดีนั้นก็ควรอยู่ แต่เราจะตรึกตรองดูก่อน ครั้นเตียวเอียงกลับมาที่อยู่จึงเรียกตังฮันอิดมาบอกความซึ่งซุยหลกว่า ตังฮันอิดแจ้งความแล้วจึงว่า แต่ก่อนท่านก็ได้ช่วยทำนุบำรุงตั้งขุนนางเป็นอันมาก ข้าพเจ้าก็หาเห็นว่าผู้ใดภักดีต่อท่านไม่ จนซุยอินกับซูเก๊กเซียก็คิดทำร้ายจะผลาญชีวิตท่าน บัดนี้ท่านจะมาฟังถ้อยคำซุยหลกตั้งเลียงเอียงฮูอีกนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ เตียวเอียงได้ฟังก็เห็นจริงด้วยจึงไม่ตั้งเลียงเอียงฮู เลียงเอียงฮูครั้นรู้ความว่าตังฮันอิดทัดทานเตียวเอียงมิให้ตั้งตัวเป็นที่ซุยอินก็น้อยใจคิดพยาบาทตังฮันอิด จึงไปหาซุยหลกแล้วบอกความว่า เมื่อครั้งเตียวเอียงรบกับซุยอินซูเก๊กเซียนั้น เตียวเอียงจะได้คิดทำประการใดก็หามิได้ แต่ตังฮันอิดจัดทหารซ่องสุมไว้ในบ้านเตียวเอียงและที่เมืองจิ้นเอี๋ยงเป็นอันมาก เตียวเอียงเห็นผิดห้ามตังฮันอิดก็ไม่ฟัง จึงเกิดศึกเสียขุนนางและผู้คนตายเพราะตังฮันอิด
ซุยหลกแจ้งความดังนั้นก็โกรธตังฮันอิดว่าอิจฉาช่างก่อศึกดี เราจะคิดการแก้แค้นตังฮันอิดจงได้ ครั้นพบเตียวเอียงในที่ว่าราชการจึงเข้าไปนั่งใกล้แล้วว่า ซึ่งซุยอินซูเก๊กเซียทำการรบสู้กับท่านทั้งนี้เหตุใดท่านไม่บอกให้เจียวก๋งทราบก่อนเล่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่รู้กฎหมาย แล้วตระเตรียมทแกล้วทหารไว้ต่อสู้กับขุนนางผู้น้อยโดยอำเภอใจจนเจียวก๋งต้องไปรบ การทั้งนี้นานไปเจียวก๋งทราบเรื่องจะมิน้อยใจท่านหรือ เตียวเอียงได้ฟังซุยหลกว่ากล่าวดังนั้นคิดสะดุ้งใจจึงตอบว่า เป็นความจริงเราจะได้คิดอ่านเหมือนท่านว่ากล่าวนั้นหามิได้ แต่ตังฮันอิดรู้ว่าขุนนางทั้งสองจะทำร้ายเราก็จัดแจงเอา เรารู้ก็ได้ห้ามว่ารุ่งขึ้นจะไปแจ้งความกับเจียวก๋ง พอเพลาคํ่าซุยอินก็พาพรรคพวกหักหาญเข้ามาในบ้าน เราก็มิได้ต่อสู้ แต่ตังฮันอิดมีความกตัญญูต่อเรา พาพรรคพวกทหารรบป้องกันพาเราหนีไปเมืองจิ้นเอี๋ยง เราจึงได้รอดชีวิต ซุยหลกฟังเตียวเอียงว่าแก้ตัวก็ติเตียนตังฮันอิดต่างๆ เตียวเอียงครั้นมาถึงที่อยู่จึงบอกกับตังฮันอิดตามถ้อยคำซุยหลกแล้วว่า ครั้งนี้เราจะได้ความผิดก็เพราะท่าน ตังฮันอิดคำนับแล้วจึงตอบว่า ท่านมีคุณเลี้ยงข้าพเจ้ามาได้ความสุข ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดจะแทนคุณท่าน มีแต่ตัวกับชีวิตจะตายแทนท่าน อันความสิ่งใดที่ไม่ควรจะเป็นมลทินในท่าน ขอท่านจงยกไว้ให้ข้าพเจ้าทดแทนคุณท่านเถิด ท่านอย่าเป็นธุระเลย ว่าแล้วตังฮันอิดก็คำนับลาไป คํ่าลงก็ผูกคอตาย เตียวเอียงรู้ว่าตังฮันอิดตายก็ให้เอาศพไปทิ้งไว้กลางตลาดหวังจะให้คนรู้ทั่ว แล้วไปบอกซุยหลกว่าตังฮันอิดรู้สึกโทษตัวผูกคอตายเสียแล้ว ซุยหลกแจ้งความดังนั้นจึงว่า ตังฮันอิดรู้ตัวชิงตายตัดความเสียให้ขาดดังนี้ก็ควรอยู่ อันท่านกับข้าพเจ้าตั้งแต่ทำราชการมาก็มิได้มีความขัดข้องแก่กัน เตียวเอียงจึงตอบว่า ถึงเราเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ถือตัวเอาสิทธิ์ขาดแต่ผู้เดียว ถ้าท่านเห็นอย่างไรดีแล้วก็จะปฏิบัติตาม แต่นี้ไปเราจะฝากชีวิตกันเถิด จึงชวนซุยหลกทำสัจสาบานต่อกันไว้แล้วเตียวเอียงก็ลาไปบ้าน จึงให้เอาศพตังฮันอิดไปฝังไว้ที่สมควร จึงจารึกชื่อตังฮันอิดใส่ในกระดานเอาไว้ที่ศพ ญาติทั้งปวงถึงเพลาแล้วก็แต่งของเซ่นวักเป็นนิจ
ฝ่ายซุยอินซูเก๊กเซียหนีไปอยู่เมืองเตียวโก๋ช้านาน ก็เที่ยวชักชวนชาวเมืองจิ้นซึ่งไปอยู่เมืองนั้นได้เป็นอันมากแล้ว ตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อม จึงเข้าไปคิดกับเจ้าเมืองเตียวโก๋ เจ้าเมืองเตียวโก๋ก็เห็นด้วย จะยกทัพมาตีเอาเมืองจิ้น กิตติศัพท์ก็เลื่องลือมารู้ถึงเจียวก๋ง เจียวก๋งคิดโกรธนักจึงสั่งให้เตียวเอียงจัดทหารยกทัพไปตีเมืองเตียวโก๋ เตียวเอียงรับคำแล้วคำนับลาออกมาจัดทหารม้าทหารเกวียนทั้งสามเดินทางเท้าและเครื่องศัสตราวุธต่างๆ เกณฑ์กันเป็นกองหน้ากองหลังปีกซ้ายขวาเสร็จแล้วได้ฤกษ์ดีให้จุดประทัดตีกลองใหญ่เป็นสำคัญ เตียวเอียงก็ยกกองทัพออกจากเมืองจิ้นรีบไป ครั้นถึงแดนเมืองเตียวโก๋ เตียวเอียงให้ทหารกองหน้าตีด่านน้อยใหญ่แตกตลอดเข้าไปถึงเชิงกำแพงเมืองเตียวโก๋แล้วให้ล้อมเมืองไว้
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวโก๋กับซูเก๊กเซียแจ้งความดังนั้น ก็จัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินต่อสู้กับข้าศึกซึ่งมาล้อมเมืองนั้นเป็นสามารถ
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองเตง เจ้าเมืองโอย รู้ว่าซูเก๊กเซียเป็นขบถต่อเจ้าเมืองจิ้นมาเข้ากับเมืองเตียวโก๋ เตียวเอียงยกทัพมาตี เจ้าเมืองทั้งปวงก็คิดเจ็บแค้นด้วยเจ้าเมืองจิ้น จึงชวนกันจัดทหารและล้อเกวียนบรรทุกเสบียงอาหารมาช่วยเตียวเอียง เตียวเอียงได้ทหารเป็นอันมาก ก็ให้ตั้งหอรบแล้วทำบันไดให้ทหารขึ้นระดมยิงเกาทัณฑ์และปีนกำแพงเมืองกระทำการหักหาญจะเอาเมืองเตียวโก๋ถึงสามครั้งก็ไม่ได้ จนทหารอิดโรยล้มตายเปลืองไปเป็นอันมาก เตียวเอียงคิดเสียใจจะนิ่งช้าอยู่ก็เห็นเสบียงอาหารเบาบาง แล้วก็เลิกทัพกลับมาถึงเมืองจิ้น จึงแจ้งความแก่เจียวก๋งทุกประการ
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สามสิบปี ฝ่ายเจียวก๋งแจ้งความว่าเตียวเอียงไปตีเมืองเตียวโก๋ไม่ได้ดังนั้นก็ยิ่งโกรธนัก จึงจัดทหารเพิ่มเติมขึ้นอีกเป็นอันมาก เกณฑ์เอาพวกแซ่เตียวกองหนึ่ง พวกแซ่ฮันกองหนึ่ง พวกแซ่งุยกองหนึ่ง พวกแซ่ตี๋กองหนึ่ง เป็นสี่ทัพจนสิ้นจำนวนทหารในเมืองจิ้น ให้ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารเป็นแม่ทัพทั้งสี่นาย ให้เตียวเอียงเป็นทัพหลวงตรวจเตรียมทหารและล้อเกวียนให้พร้อมทั้งเครื่องศัสตราวุธครบแล้ว ครั้นขึ้นปีใหม่เป็นวันฤกษ์ดี เจ้าเมืองจิ้นก็ให้เตียวเอียงกับขุนนางผู้ใหญ่ยกทัพไป เตียวเอียงกับขุนนางทั้งปวงคำนับเจ้าเมืองจิ้นแล้วก็ยกทัพไปถึงเมืองเตียวโก๋ จึงให้ตั้งค่ายมั่นแยกกันอยู่เป็นสี่ทิศ
ฝ่ายซูเก๊กเซียกับเจ้าเมืองเตียวโก๋รู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นยกมาตั้งอยู่ดังนั้นก็ให้ฮวนฮองอี๋กับเตียวลิ้วอี้เยียงสามนายซึ่งเป็นคนมีฝีมือ คุมทหารยกออกไปตีดูกำลังทหารเมืองจิ้น สามนายก็ออกมาจัดทหารยกออกจากเมืองแยกกองกันเข้าตีค่ายเตียวเอียง เตียวเอียงก็ให้ทหารต่อสู้ แล้วให้ม้าใช้รีบไปบอกให้แม่ทัพทั้งสี่กองออกก้าวสกัดจับพวกชาวเมืองเตียวโก๋ฆ่าเสียให้สิ้น แม่ทัพทั้งสี่นายครั้นรู้ก็เร่งทหารออกรบพร้อมกัน ตีระดมกระหนาบหน้าหลังแล้วเกณฑ์กันไปซุ่มสกัดต้นทางเป็นหลายกอง ทหารทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันด้วยอาวุธต่างๆ ทหารเมืองจิ้นมากกว่าก็โอบล้อมพวกชาวเมืองเตียวโก๋เข้าไว้แล้ว ยิงด้วยเกาทัณฑ์และพุ่งอาวุธถูกฮวนฮองอี๋กับเตียวลิ้วและทหารตายเป็นอันมาก ยังเหลือแต่อี้เยียงกับทหารเลวต่อสู้อยู่ งุยสุยเห็นได้ทีก็พาทหารบุกรุกเข้าไป เอาตะบองตีถูกอี้เยียงล้มลงก็จับอี้เยียงกับทหารทั้งนั้นได้สิ้นแล้ว มัดผูกพามาแจ้งความกับเตียวเอียง เตียวเอียงเห็นก็ยินดีจึงให้เอาอี้เยียงกับทหารจำไว้
ฝ่ายพวกชาวเมืองเตียวโก๋ซึ่งมาภายหลังเหลืออยู่หนีเข้าเมืองได้จึงไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเตียวโก๋และซูเก๊กเซียว่า กองทัพเมืองจิ้นยกมาครั้งนี้มากเหลือที่จะนับได้ แล้วรบพุ่งก็ห้าวหาญเห็นจะต่อสู้สืบไปเป็นอันยาก ท่านจงเร่งคิดอ่านจงดี เจ้าเมืองเตียวโก๋กับซูเก๊กเซียแจ้งความดังนั้นตกใจหนักเห็นจะอยู่ต่อสู้สืบไปไม่ได้ ครั้นเพลาคํ่าก็พาพรรคพวกลอบหนีออกจากเมืองลัดทางหนีไปเมืองกำตั๋น ชาวเมืองทั้งปวงรู้เหตุดังนั้นก็เปิดประตูเมืองเสีย รุ่งขึ้นเตียวเอียงรู้ก็ให้ทหารยกเข้าเมืองจับหญิงชายชาวเมืองได้มาถาม แจ้งความว่าซูเก๊กเซียหนีไปทางเมืองกำตั๋นก็เร่งยกทัพติดตามซูเก๊กเซีย ซูเก๊กเซียมาถึงเมืองกำตั๋นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นตามมา จะอยู่ที่นั่นไม่ได้ ก็ออกจากเมืองกำตั๋นไปอยู่เมืองเป๊กเสีย พอกองทัพรู้ตามไปทันเข้าตีเมืองเป๊กเสียแตก ซูเก๊กเซียก็เล็ดลอดหนีได้ไปอาศัยเจ้าเมืองเจ๋
ฝ่ายเตียวเอียงแม่ทัพ ครั้นได้เมืองเป๊กเสียก็ให้ทหารจับตัวเจ้าเมืองไปถาม รู้ว่าซูเก๊กเซียหนีไปเมืองเจ๋ จะติดตามก็เกรงเจ้าเมืองเจ๋ด้วยเป็นเมืองใหญ่ก็หยุดอยู่ จึงว่ากับเจ้าเมืองเป๊กเสียว่า ซูเก๊กเซียเป็นขบถต่อเจียวก๋งหนีมา ท่านคบค้าผู้กระทำความผิดไว้จนเรายกกองทัพมาตีเมืองท่าน ท่านก็หาส่งตัวผู้กระทำความผิดให้เราไม่ โทษท่านผิดนักเราคิดสงสารจะให้ชีวิตท่านไว้ครั้งหนึ่ง เจ้าเมืองเป๊กเสียคุกเข่าลงคำนับแล้วให้ไปเอาแก้วและเงินทองมาให้เตียวเอียงเป็นอันมาก เตียวเอียงก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องได้ยี่สิบหกปี ฮูเฉกับขุนนางในเมืองหงอคำนับศพอับหลีครบกำหนดสามปีแล้ว ครั้น ณ วันเดือนยี่ข้างขึ้น ฮูเฉเจ้าเมืองหงอคิดโกรธเจ้าเมืองอวดอยู่มิได้ขาด จึงจัดแจงทแกล้วทหารได้พร้อมแล้ว ก็ให้หองจูสู่เป็นทัพหน้า เป๊กพีเป็นทัพหลัง คุมทหารรีบยกไปทางแม่น้ำไทอ๋อเข้าในแดนเมืองอวด
ฝ่ายเกาเจียนเจ้าเมืองอวด รู้กิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองหงอยกทัพจะมาตีเมือง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้เราจะคิดอ่านป้องกันบ้านเมืองประการใด ทัพเมืองหงอจึงจะไม่ทำอันตรายแก่เราได้ ฮวมเล้เป็นที่ไตหูขุนนางผู้ใหญ่จึงว่า ท่านจงคิดอ่านรักษาแต่บ้านเมืองไว้ให้มั่นคง ถ้ากองทัพยกมาล้อมเมืองเราจะเข้าหักเอาเมืองมิได้ เห็นว่านานไปทหารในกองทัพขาดเสบียงลงก็จะเลิกกลับไป
บุนจงจึงว่า ซึ่งไตหูว่านั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถ้าจะให้กองทัพเข้ามาล้อมเมืองกว่าจะสิ้นเสบียงเลิกไป ไพร่พลเมืองจะบอบช้ำนัก ถ้าจัดแจงสิ่งของทั้งปวงออกไปคำนับเป็นไมตรีกับเมืองหงอ เมืองหงอก็จะยกทัพกลับไป จึงค่อยยกตามตีต่อภายหลัง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีชัยชนะเป็นมั่นคง เจ้าเมืองอวดจึงว่าซึ่งท่านทั้งสองว่านี้เราหาเห็นด้วยไม่ อันฮูเฉกับเราเป็นคนพยาบาทกันอยู่ ถ้าเราจะมิสู้รบก็จะดูหมิ่นประมาทว่าเราหาปัญญาและทแกล้วทหารไม่ เจ้าเมืองอวดก็ให้จัดแจงทหารสามหมื่นพร้อมแล้ว ก็ยกทัพเรือไปอยู่ตำบลเขาเกียวซัวริมแม่น้ำไทอ๋อ
ฝ่ายหงออ๋องยกกองทัพมาถึงตำบลเขาเกียวซัว เห็นกองทัพชาวเมืองออกมาคอยรับสั่งให้ทัพเรือตีกลองเร่งทหารเข้ารบ เจ้าเมืองอวดก็ขับทหารเรือออกรับทัพเมืองหงอ ทัพเมืองหงอแรกมาถึงเรือรบยังระส่ำระสายอยู่ก็ย่อย่นถอยออกมา หงออ๋องเห็นดังนั้นก็ออกไปยืนถือธงอยู่หัวเรือ โบกธงตีกลองให้สัญญาตีขึ้นหน้าให้พร้อม ทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นมีใจกำเริบรีบแจวเรือเข้าระดมตีกองทัพเมืองอวดเป็นสามารถ
ขณะนั้นบังเกิดลมพัดกล้านัก กองทัพพวกเมืองหงอได้ทีก็เร่งทหารให้ชักใบเรือรบให้แล่นเข้าไปฆ่าฟันกองทัพเมืองอวดล้มตายเป็นอันมาก เรือรบเมืองหงอโดนเลงก๋งผูเมืองอวดล่มลง เลงก๋งผูและทหารก็จมนํ้าตาย หงอจูสู่กับเป๊กพียืนศีรษะเรือเห็นดังนั้นให้ทหารแจวเรือรบรีบเข้าไปใกล้เรือสู้กับทหารเมืองอวด หงอจูสู่ก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกหน้าผากกันสูตกนํ้าตาย เจ้าเมืองอวดเห็นจะต้านทานกำลังทัพเมืองหงอมิได้ก็ขึ้นบกทิ้งเรือเสีย แล้วคุมทหารที่เหลือนั้นพากันหนีไปเมืองกูเสีย ซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นของตัว แล้วสั่งให้ปิดประตูเมืองไล่ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง หงออ๋องให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองกูเสียไว้ หงอจูสู่จึงว่า เมืองกูเสียนี้เป็นเมืองดอนนํ้าท่าก็ขัดสนอยู่ ท่านจงสั่งทหารล้อมไว้ให้มั่นคง ไม่ช้าสักสิบวันคนในเมืองกูเสียก็จะอดนํ้าตาย หงออ๋องเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ทำตามถ้อยคำหงอจูสู่ทุกประการ
อวดอ๋องอยู่ในเมืองกูเสีย จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า กองทัพก็มาล้อมเมืองเราอยู่หลายวันแล้ว เห็นจะนึกว่าพวกเราทั้งปวงจะหามีนํ้ากินไม่ ขุนนางทั้งปวงจึงว่า ในเมืองเรามีห้วยอยู่แห่งหนึ่งชื่อเลงจัวอยู่บนเขานํ้าใสบริสุทธิ์ มีฝูงปลาชื่อเกียหือเป็นอันมาก เราจะจับปลาเกียหือเอาไปให้หงออ๋อง หงออ๋องจะได้รู้ว่าเมืองเรามีนํ้ากินบริบูรณ์ ครั้นคิดเห็นพร้อมใจกันแล้ว จึงให้ทหารไปจับปลาเกียหือมาได้ร้อยตัวเศษเอาไปให้หงออ๋อง หงออ๋องเห็นดังนั้นก็เสียใจ จึงว่าการซึ่งเราล้อมเมืองไว้นี้ เห็นจะไม่สำเร็จแล้ว
ฝ่ายอวดอ๋องเห็นว่ากองทัพยังล้อมเมืองมั่นคงอยู่ อวดอ๋องจึงสั่งให้ฮวมเล้รับรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง แต่ตัวเรากับบุนจงจะลอบหนีไปเมืองเราจะรวบรวมทหารคิดการต่อไป อันเมืองอวดนี้สองชื่อ เรียกฮวยกีซัวอีกชื่อหนึ่ง ฮวยกีซัวเป็นชื่อเขาอยู่นอกเมืองนี้มีป้อมทหารรักษาอยู่ ฮวมเล้ครั้นได้ฟังอวดอ๋องว่าก็เห็นด้วย จึงว่าถ้ากระนั้นจงรีบไปในเพลาคืนวันนี้เถิด ครั้นคํ่าลงอวดอ๋องก็พาทหารทั้งปวงลอบหนีไปทางหลังเมือง ครั้นถึงก็เข้าพักอยู่ที่ป้อมฮวยกีซัวจึงนึกแต่ในใจว่า เราทำศึกมาถึงสามสิบปีแล้ว หาได้เสียทีกับผู้ใดไม่ ครั้งนี้หาเชื่อคำฮวมเล้กับบุนจงไม่ จึงเสียทแกล้วทหารทั้งได้ความอายเป็นอันมาก
๘๐
ฝ่ายหงออ๋องคิดว่าเราล้อมเมืองอยู่นี้ก็ช้านานแล้วหาได้สมควรคิดไม่ จึงสั่งให้หงอจูสู่เป็นปีกซ้าย เป๊กพีเป็นปีกขวายกเข้าไปตั้งค่ายประชิดเชิงกำแพงเมืองไว้เป็นมั่นคง ครั้นฮวมเล้ผู้รักษาเมืองรู้ว่ากองทัพยกมาประชิดเข้า จึงใช้ให้ทหารลัดลอดไปบอกกับอวดอ๋อง ณ ป้อมฮวยกีซัวว่า หงออ๋องตั้งค่ายประชิดเข้ามาถึงเชิงกำแพงเมืองแล้ว อวดอ๋องได้ฟังก็ตกใจจึงปรึกษากับบุนจงว่า ทหารของเราจะรวบรวมได้สักห้าพันหกพัน ท่านจะคิดผ่อนผันประการใด
บุนจงจึงว่าการครั้งนี้หนักแน่นจวนตัวนัก จำจะคิดออกคำนับรับผิดผ่อนการให้ออกไปก่อนจึงค่อยคิดอ่านต่อไป อวดอ๋องจึงว่าถ้าเขาไม่ยอมจะคิดประการใด บุนจงจึงว่า ในเมืองหงอนี้มีขุนนางคนหนึ่งชื่อเป๊กพีเป็นคนโลภอยากได้ จะอ้อนวอนให้นำเข้าไปหาหงออ๋อง ถึงหงอจูสู่ผู้มีสติปัญญาจะว่ากล่าวทัดทานก็หาทันเป๊กพีไม่ ด้วยหงออ๋องทุกวันนี้รักใคร่เป๊กพีมากกว่าหงอจูสู่ หงอจูสู่เป็นคนซื่อ เป๊กพีเป็นคนประจบประแจงอิจฉาหงอจูสู่อยู่เป็นนิจ ข้าพเจ้าจะคิดมิให้เสียการ ท่านจงเร่งจัดของคำนับโดยเร็วเถิด อวดอ๋องจึงว่าท่านเห็นจะเอาของอันใดไปคำนับดีเล่า บุนจงจึงว่า มาราชการทัพอย่างอิสตรีเป็นขัดสน จำจะจัดหญิงที่รูปงามไปให้เป๊กพีเห็นจะชอบใจ อวดอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้คนใช้ไปหาฮูหยินภรรยาที่ในเมือง ให้จัดแจงอิสตรีรูปงามแปดคน กับกำไลหยกยี่สิบคู่ ทองคำร้อยชั่งกับสิ่งของเครื่องคำนับส่งมา ภรรยาอวดอ๋องก็จัดแจงสิ่งของกับหญิงแปดคนตามคำอวดอ๋องสั่ง ส่งให้คนใช้ไปให้กับอวดอ๋อง อวดอ๋องจึงสั่งให้บุนจงคุมหญิงแปดคนกับสิ่งของไปให้เป๊กพี บุนจงก็คำนับรับสิ่งของกับหญิงไปพักอยู่นอกค่าย จึงให้นายประตูไปแจ้งความกับเป๊กพี เป๊กพีให้คนใช้ออกไปดูว่ามีข้าวของมาหรือไม่ ครั้นรู้ว่ามีข้าวของกำนัลมาก็ออกมาหาบุนจง บุนจงก็คุกเข่าลงคำนับ เป๊กพีเห็นบุนจงนำหญิงแปดคนกับสิ่งของมาคำนับก็ยินดี แต่แข็งใจทำเป็นโกรธพูดเสียงดังถามว่า ท่านจะมาหาเรานี้ว่ากระไร บุนจงจึงว่า อวดอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามาพึ่งบุญท่าน เพราะว่าเจ้าข้าพเจ้าหามีสติปัญญาไม่ มารบสู้กับท่านทั้งนี้มีความผิดอยู่เป็นอันมาก จึงให้ข้าพเจ้านำเอาสิ่งของมาคำนับรับผิดมายอมเป็นเมืองขึ้นแก่หงออ๋อง ขอท่านได้เมตตานำเอาความทั้งนี้ไปแจ้งแก่หงออ๋องด้วย เป๊กพีจึงว่าสิ่งของซึ่งท่านนำมาทั้งนี้ดูน้อยนัก หาควรที่เราจะนำเข้าไปให้แก่หงออ๋องไม่ เมืองท่านก็จะแตกในสองวันสามวันนี้แล้ว หาทนฝีมือทแกล้วทหารเราได้ไม่ ของในเมืองนั้นก็จะเป็นของนายเราอยู่เอง
บุนจงจึงว่า ซึ่งท่านวิตกว่าข้าวของทั้งนี้น้อยหาควรที่จะเอาไปให้หงออ๋องไม่นั้นก็ชอบอยู่ ของนี้อวดอ๋องจัดแจงให้เป็นการเร็ว หวังจะให้ท่านอย่าถือโทษเลย แม้นรับธุระแล้วก็จะจัดแจงของมาคำนับหงออ๋องต่อภายหลัง บัดนี้นายข้าพเจ้าหนีไปอยู่ฮวยกีซัว ยังมีทหารอยู่ห้าพัน ถ้าท่านมิรับของคำนับโดยไมตรี จำเป็นจำจะสู้รบท่านกว่าจะสิ้นฝีมือ เมื่อสู้ท่านมิได้ก็จะเผาข้าวของในคลังและเสบียงอาหารในเมืองเสีย ถึงท่านจะตีได้ก็จะได้แต่เปลือกเมืองเปล่า นายข้าพเจ้าก็หนีไปอยู่เมืองอื่น คิดอ่านกลับมาตีเอาเมืองคืนให้จงได้ ที่ท่านหมายไว้นั้นก็จะหาสมความคิดไม่ ทุกวันนี้ข้าพเจ้าก็ทราบอยู่ว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไว้ใจหงออ๋อง ราชการในเมืองหงอก็สิทธิ์ขาดอยู่ในท่าน ถึงสมบัติในเมืองหงอก็เปรียบเหมือนเป็นของหงออ๋องกึ่งหนึ่ง เป็นของท่านกึ่งหนึ่ง นายข้าพเจ้าจึงจำเพาะใช้ให้มาพึ่งท่าน ถ้าหาไม่มิไปหาหงอจูสู่ผู้เป็นเสียงก๊กหรือ ขอท่านเห็นแก่ไมตรีข้าพเจ้าที่บากหน้าเข้ามาพึ่งท่านด้วยเถิด เป๊กพีได้ฟังคำบุนจงพูดสรรเสริญก็ยิ้มแย้มยินดีแล้วเรียกให้บุนจงขึ้นนั่งเก้าอี้ตามสมควร บุนจงเห็นกิริยาเป๊กพีค่อยคลายหายโกรธอยู่แล้ว จึงหยิบจดหมายรายสิ่งของนั้นส่งให้เป๊กพีแล้วบอกว่าหญิงทั้งแปดคนนี้เป็นมโหรีของเจ้าเมืองอวดให้จัดเอามาให้ท่าน ถ้าสำเร็จการเมื่อใดแล้วจะหาหญิงชาวเมืองที่รูปงามมาแทนคุณท่านอีก
เป๊กพีจึงว่าท่านไม่ไปหาหงอจูสู่มาหาแต่เราผู้เดียวนั้นก็ควรอยู่ อันใจเรานี้ไม่อยากให้คนทั้งปวงได้ความเดือดร้อน ต่อเพลาพรุ่งนี้เราจึงจะพาไปคำนับหงออ๋อง จะได้อ้อนวอนหงออ๋องให้เลิกกองทัพกลับไปให้จงได้ เป๊กพีก็สั่งให้ทหารรับเอาหญิงแปดคนกับสิ่งของทั้งปวงไว้ จึงว่าท่านจงนอนอยู่กับเราสักคืนหนึ่งเถิด แล้วให้ทหารพาตัวบุนจงไปเลี้ยงดูหลับนอนอยู่ ณ หลังค่าย ครั้นรุ่งขึ้นก็พาบุนจงไปยังค่ายหงออ๋อง เป๊กพีก็ให้บุนจงอยู่นอกค่าย ตัวก็เข้าไปคำนับหงออ๋องแล้วแจ้งความว่า เกาเจียนเจ้าเมืองอวดให้บุนจงมาคำนับจะขอเป็นเมืองขึ้นกับท่าน
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก เอามือตบโต๊ะลงว่า อันเมืองอวดกับเมืองเราไม่อยากอยู่ร่วมฟ้าร่วมดินกันเลย ซึ่งท่านมาว่าจะให้เป็นไมตรีกันนั้นเราหายอมไม่ เป๊กพีจึงว่าท่านลืมคำซุ่นบู๊เสียแล้วหรือว่า อันธรรมดาทำศึกสงครามกัน ถ้าข้าศึกคำนับแล้วก็ต้องงดไว้ บัดนี้เจ้าเมืองมาขึ้นแก่ท่านแต่โดยดี ควรท่านจะรับเป็นไมตรีกับเกาเจียนจึงจะชอบ ชื่อเสียงจะได้ปรากฏไปแก่หัวเมืองทั้งปวง ประการหนึ่งถ้าท่านจะขืนทำศึกกับเมืองอวด ถ้าอวดอ๋องสิ้นคิดจะฆ่าบุตรภรรยาเสียแล้วจะเอาไฟเผาเมืองและข้าวของทั้งปวงเสียสิ้น แล้วจะจัดแจงทหารที่เหลืออยู่ห้าพันนั้นออกมาสู้รบท่าน อันคนห้าพันนั้นเหมือนคนตาย ทหารของเราเป็นคน ถ้าเสียท่วงทีลงก็จะมีความอายต่อหัวเมืองทั้งปวง ขอท่านตรึกตรองดูให้จงควรเถิด หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงถามเป๊กพีว่าบุนจงอยู่ไหน เป๊กพีบอกว่าบุนจงอยู่นอกค่าย หงออ๋องสั่งคนใช้ให้ไปหาตัวบุนจงเข้ามา คนใช้ก็ไปบอกบุนจง บุนจงแจ้งดังนั้นก็เข้าไปในค่าย ให้คิดกลัวหงออ๋องเป็นอันมาก จึงคุกเข่าคลานเข้าไปจนถึงหงออ๋อง คำนับหงออ๋องแล้วก็สรรเสริญหงออ๋องต่างๆ หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่บุนจงว่า นายท่านใช้ให้มาขอขึ้นแก่เรานั้นก็ชอบอยู่แล้ว บัดนี้เราจะพานายท่านไปอยู่เมืองเราด้วย นายของท่านยังจะยอมแล้วหรือ บุนจงจึงตอบว่า อันนายข้าพเจ้าประมาณดูเห็นว่าสิ้นวาสนาแล้วจึงมาพึ่งบุญท่าน การซึ่งให้อยู่ให้ไปนั้นก็สุดแต่ท่านจะโปรด เป๊กพีจึงว่าแก่หงออ๋องว่า ตัวเกาเจียนกับภรรยามายอมขึ้นแก่ท่านนั้น เหมือนหนึ่งท่านได้เมืองอวดเป็นของท่านแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าดีกว่ารบพุ่งกันต่อไปอีก หงออ๋องจึงยอมตามคำเป๊กพี
ในขณะนั้นมีผู้ไปบอกแก่หงอจูสู่ทุกประการ หงอจูสู่แจ้งว่าเจ้าเมืองหงอรับคำเจ้าเมืองอวดแล้วมีความน้อยใจนัก จึงรีบเข้าไปในค่ายเห็นเป๊กพีกับบุนจงยืนอยู่ข้างหงออ๋องดังนั้นยิ่งโกรธนัก จึงถามหงออ๋องว่าท่านรับคำนับเขาแล้วหรือ หงออ๋องจึงบอกแก่หงอจูสู่ว่าเรารับแล้ว หงอจูสู่จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่าไม่ได้ ท่านจงตรึกตรองก่อน บุนจงได้ยินดังนั้นก็ตกใจตัวสั่นถอยหลังลงมาอยู่ที่ชั้นกลาง คอยฟังหงอจูสู่จะว่าประการใด หงอจูสู่จึงว่าแก่หงออ๋องว่า เดิมท่านว่าเมืองอวดกับเมืองหงอนี้ไม่ขอตั้งร่วมแผ่นดินกัน เหตุใดท่านจึงรับคำนับเขาดังนี้ ถ้าท่านมิทำแก่เมืองอวดนานไปเมืองอวดก็จะกลับทำอันตรายแก่เมืองหงอเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะเปรียบความให้ฟังสักข้อหนึ่ง อันเมืองอวดนี้เป็นทางทะเลร่วมกันกับเมืองเราไม่เหมือนกับเมืองจิ้นเมืองจิ๋น สองเมืองนี้เป็นทางบกมิได้ร่วมกัน ถึงเราจะไปตีสองเมืองนี้ได้ พวกเราก็ตั้งรักษาอยู่ไม่ติด ถึงได้เกวียนก็ไม่ได้ขี่ ด้วยมิได้ร่วมพื้นแผ่นดินกัน ถึงจะรับเป็นไมตรีกันเช่นสองเมืองนั้นก็ควรอยู่ อันเมืองหงอกับเมืองอวดนี้ร่วมทางนํ้าทะเลเดียวกันไปมาง่าย ถ้าจะละไว้ไม่ตัดรากเหง้าให้เด็ดขาดคงอยู่แต่เมืองเดียวแล้ว ที่ไหนพวกเราจะมีความสุข อนึ่งคำปู่ท่านสั่งไว้นั้นท่านลืมเสียแล้วหรือ หงออ๋องได้ฟังหงอจูสู่ว่าถึงความหลังดังนั้น ก็นิ่งอั้นไปพูดไม่ออกชำเลืองดูตาเป๊กพีตะลึงอยู่
เป๊กพีเห็นดังนั้นจึงพูดกับหงอจูสู่ว่า เสียงก๊กมาเจรจาดังนี้ยังถูกไม่ อันเมืองซึ่งร่วมทางน้ำทางบกต้องเป็นเมืองเดียวกันนั้น ก็เมืองจิ้น เมืองจิ๋น เมืองเจ๋ เมืองฬ่อ สี่เมืองนี้เป็นทางบกร่วมกันทั้งนั้น ทำไมจึงไม่เป็นเมืองเดียวกันเล่า ทุกวันนี้ดูแต่การเป็นประมาณจึงจะชอบ บัดนี้เจ้าเมืองอวดกับภรรยาก็ยอมเป็นเชลยให้ใช้สอยอยู่เมืองเรา ก็เหมือนหนึ่งเราได้แผ่นดินเมืองอวดไว้ทั้งสิ้นแล้วจะเอาอย่างไรอีกเล่า ที่ว่าเจ้าเมืองอวดทำความแค้นไว้ จะให้เมืองอวดเสียนั้น ก็ครั้งเมื่อฌ้อเพงอ๋องฆ่าบิดาและพี่ชายท่าน ท่านลั่นวาจาว่าจะล้างเมืองฌ้อแก้แค้นให้ได้ ครั้นไปรบเมืองฌ้อชนะได้แต่โอเซงวงศ์วานเจ้าเมืองฌ้อมาแต่คนเดียว ท่านอัชฌาสัยกลับส่งให้ไปเป็นขุนนางเมืองฌ้อเอาความดีใส่ตัว ครั้งนี้ได้ตัวเจ้าเมืองอวด เจ้าเมืองอวดจะขอชีวิตไว้ยอมตัวไปเป็นข้าให้ใช้ทั้งผัวเมีย ท่านมิได้เห็นด้วย ส่วนท่านสิจะหาความดีใส่ตัว ส่วนเจ้าจะยุให้ทำชั่วลือชื่อในแผ่นดิน อย่างนี้จะจัดว่าเป็นคนกตัญญูกับเจ้านายแล้วหรือ
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าอันคำเป๊กพีนี้เราชอบด้วย แล้วว่ากับหงอจูสู่ว่า เชิญเสียงก๊กไปยับยั้งอยู่ ณ ค่ายก่อนเถิด ถ้าเจ้าเมืองอวดเอาของกำนัลมาให้เราเมื่อใด เราจึงจะแบ่งให้ท่านบ้าง หงอจูสู่ได้ฟังดังนั้นเสียใจหนักหน้าดำไปหาอาจแลดูหน้าผู้ใดไม่ จึงคิดว่าเราไม่เชื่อคำพีหลีจึงได้ความอายถึงเพียงนี้ คิดแล้วก็เดินออกมาข้างนอก พอพบไตหูกองซุนทีหยงเข้าที่ประตูค่ายจึงบอกว่า เราอุตส่าห์ทำศึกกับเมืองอวดเกือบจะได้อยู่แล้ว บัดนี้เสบียงอาหารก็น้อย ราษฎรหาออกทำนาได้ไม่จึงได้มาขอขึ้นด้วย ถ้าหงออ๋องยกทัพกลับคืนไปเมื่อใด ราษฎรก็จะออกทำนาได้ ไม่ช้าประมาณปีเสบียงอาหารก็จะบริบูรณ์ อวดอ๋องก็จะซ่องสุมทหารพร้อมมูลขึ้นเมื่อใดก็จะยกมาเอาเมืองเราเป็นมั่นคง กงซุนทีหยงมิได้เชื่อฟังก็เข้าไปในที่หงออ๋องอยู่ หงอจูสู่ก็กลับไปในค่าย
ฝ่ายหงออ๋อง ครั้นหงอจูสู่ไปแล้วจึงว่าแก่บุนจงว่า ท่านจงกลับไปบอกนายท่านว่าเราจะกลับไปเมืองแล้ว ให้นายท่านจัดแจงครอบครัวมาไปด้วยเรา บุนจงจึงว่าไหนๆ ท่านก็ได้เอ็นดูนายข้าพเจ้าแล้วบุญคุณของท่านเป็นอันมาก ขอท่านงดให้นายข้าพเจ้าจัดแจงหญิงรูปงามและเงินทองจะได้มาแทนคุณท่าน ต่อเดือนห้ากลางเดือนจึงจะมา แม้นมิสมคำดังข้าพเจ้าสัญญานี้ ให้ท่านยกทัพไปตีเมืองอวดฆ่าอวดอ๋องกับข้าพเจ้าเสียให้สิ้นแซ่ หงออ๋องได้ฟังดังนั้นยังสงสัยอยู่จึงสั่งให้กองซุนทีหยงไปด้วย กองซุนทีหยงกับบุนจงก็คำนับลา หงออ๋องจึงสั่งเป๊กพีว่า ท่านจงคุมทหารของตัวหมื่นหนึ่งจงไปคอยอยู่ที่เขาเงาซัวนี้ ถ้าอวดอ๋องมิมาดังสัญญาก็ให้ท่านยกไปตีเอาเมืองอวดให้ได้ ครั้นสั่งเป๊กพีแล้วหงออ๋องก็จัดแจงกองทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายบุนจงกองซุนทีหยง ครั้นมาถึงเมืองอวดก็พากันเข้าไปหาอวดอ๋อง บุนจงคำนับแล้วเล่าความที่ตัวไปว่ากล่าวกับหงออ๋องนั้นให้อวดอ๋องฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้หงออ๋องให้กองซุนทีหยงมาคอยพาท่านไป แล้วให้เป๊กพีตั้งคอยท่าท่านอยู่ที่เงาซัว ท่านจงเร่งจัดแจงไปตามคำข้าพเจ้าสัญญาไว้กับหงออ๋องเถิด อวดอ๋องได้ฟังก็ร้องไห้มิได้ว่าประการใด บุนจงเห็นดังนั้นจึงว่าแก่อวดอ๋องว่า อันท่านจะร้องไห้อยู่นี้หาควรไม่ เดี๋ยวนี้ก็เกือบจะถึงเดือนห้ากลางเดือนแล้ว ท่านจงเข้าในเมืองเห็นอาณาประชาราษฎร์เป็นสุขอยู่ จึงคิดว่าเราทำศึกครั้งนี้ก็แพ้เขาให้นึกอายแก่ราษฎรนัก จึงรีบไปยังที่ว่าราชการจัดแจงให้กองซุนทีหยงอยู่ เสร็จแล้วจึงสั่งให้เลือกหญิงรูปงามไว้สามร้อยสามสิบคน กับสิ่งของทองเงินให้พร้อม เราจะไปให้ทันกำหนด แล้วให้ฮวมเล้เอาเรือไปคอยอยู่ที่ท่าจิดกัง อยู่มาวันหนึ่งกองซุนทีหยงก็ไปเตือนอวดอ๋องว่า จวนจะถึงกำหนดแล้วท่านจะจัดแจงสิ่งไรก็เร่งจัดแจงเถิดเราจะพาท่านไป ว่าแล้วกองซุนทีหยงก็กลับมาที่อยู่
อวดอ๋องจึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาพร้อมแล้วอวดอ๋องก็ร้องไห้เล่าความให้ขุนนางทั้งปวงฟังว่า แต่ก่อนปู่เราได้ครองเมืองสืบแซ่กันมาก็นานแล้วหาเหมือนตัวเราครั้งนี้ไม่ แพ้ข้าศึกแต่ครั้งเดียวก็มิได้อยู่เมืองตัวก็ต้องไปเป็นบ่าวหงออ๋อง ตั้งแต่วันนี้ไปจะได้กลับมาหรือมิได้กลับมาก็ไม่รู้เลย ว่าแล้วก็ร้องไห้ ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็พากันร้องไห้รักอวดอ๋องเป็นอันมาก บุนจงจึงว่าครั้งแผ่นดินก่อนห้องสินนั้น มีกษัตริย์องค์หนึ่งทรงพระนามชื่อว่าพระเจ้าเคียดอ๋องครองเมืองจิวโก๋ จับเอาพระเจ้าเสียงทางไปขังไว้ที่แฮถ้าย ภายหลังก็ได้เป็นกษัตริย์ ทรงพระนามพระเจ้าเสียงทางอ๋อง ข้อหนึ่งพระเจ้าติวอ๋องเอาตัวบุนอ๋องไปขังไว้ที่จิวลี้ ครั้นนานมาบุตรได้เป็นกษัตริย์ทรงนามว่าพระเจ้าบูอ๋อง ข้อหนึ่งก๋งจูเสียวแปะหนีไปอยู่เมืองกี๋ ครั้นบิดาตายแล้วกลับมาก็ได้เมืองเจ๋ชื่อเจ๋ฮวนก๋ง ข้อหนึ่งต๋งนีหนีบิดาไปอยู่เมืองเต๊กครั้นกลับมาก็ได้เป็นเจ้าเมืองจิ้นชื่อจิ้นบุนก๋ง อันความข้าพเจ้าว่ามานี้ก็เหมือนกันกับท่านที่ไปเมืองหงอ ครั้งนี้ท่านจงรักษาสัจสุจริต เทพยดาก็คงจะช่วยทำนุบำรุงให้ได้กลับมาเมือง
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ดีใจคิดได้ จึงสั่งให้เอาเครื่องเซ่นมาคำนับศพบิดามารดาแล้ว ก็ไปบอกกองซุนทีหยงว่าท่านไปก่อนเถิดต่อรุ่งเช้าเราจึงจะตามไป กองซุนทีหยงก็ลามาขึ้นเกวียนกลับไป ครั้นรุ่งเช้าอวดอ๋องก็เรียกภรรยาออกมาจึงว่า เจ้าจงจัดแจงให้หญิงสามร้อยสามสิบคนมาให้ไปด้วยเราให้เงินทองสิ่งของทั้งปวงไปให้มากจะได้เป็นเสบียงของเรา จึงให้ขุนนางเจ้าพนักงานจัดแจงเครื่องบรรณาการและสิ่งของบรรทุกเกวียน อวดอ๋องก็ชวนภรรยามาขึ้นเกวียน ขุนนางทั้งปวงก็ตามไปถึงชายทะเลตำบลจิดกัง
ฝ่ายฮวมเล้ซึ่งอวดอ๋องให้คุมเรือมาคอยอยู่ที่ท่าจิดกัง ครั้นรู้ว่าอวดอ๋องมา ก็ให้จัดแจงแต่งโต๊ะไว้เป็นอันมาก สำหรับจะได้เลี้ยงขุนนางและทหารซึ่งตามอวดอ๋องมา อวดอ๋องครั้นถึงชายทะเลก็สั่งให้ทหารขนข้าวของลงบรรทุกเรือ ฮวมเล้ยกโต๊ะมาเลี้ยงอวดอ๋องกับขุนนางทั้งปวง ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็รินสุราเข้าไปคำนับส่งให้อวดอ๋องรับเอาถ้วยสุรามาถือไว้ถอนใจใหญ่ แล้วแลดูหน้าขุนนางทั้งปวงจึงนึกว่าจะไม่ได้มาเห็นหน้ากันอีกแล้ว คิดถึงตัวขึ้นมานํ้าตาไหล ฮวมเล้เห็นดังนั้นจึงว่า อันธรรมดาเกิดมาเป็นคนก็ย่อมมีทุกข์และสุขต่างๆ ซึ่งท่านจะมาอาลัยด้วยบ้านเมืองนั้นหาควรไม่ อวดอ๋องจึงว่า อันความวิตกของเราครั้งนี้เป็นอันมากเราจะว่าให้ท่านฟัง เมื่อครั้งพระเจ้าเงียวเต้มีพระราชบุตรองค์หนึ่ง ไม่มีสติปัญญาหาควรจะครองสมบัติไม่ จึงไปเอาลูกชาวนามาเลี้ยงเป็นพระราชบุตร ครั้นพระเจ้าเงียวเต้สิ้นพระชนม์ บุตรชาวนาก็ไปได้เป็นกษัตริย์คือพระเจ้าซุนเต้ ครั้งนั้นบังเกิดนํ้าท่วมเมืองราษฎรได้เกิดความเดือดร้อน
พระเจ้าซุนเต้มีขุนนางสัตย์ซื่อ ช่วยทำนุบำรุงเอาข้าวในยุ้งออกแจกจ่ายให้ราษฎรจึงได้เป็นสุขมา อันตัวเราจะไปเมืองหงอครั้งนี้วิตกด้วยราษฎรจะได้ความลำบาก หามีขุนนางผู้หนึ่งผู้ใดจะช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองให้เหมือนครั้งพระเจ้าซุนเต้ไม่ จึงร้องไห้เพราะเหตุดังนี้
ฮวมเล้จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า ท่านทั้งหลายก็เป็นขุนนางอยู่ในเมืองอวด ครั้งนี้มีความวิตกอยู่ด้วยบ้านเมือง จงช่วยกันทุกพนักงานทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขอย่าให้อวดอ๋องมีความกังวลเลย ขุนนางทั้งปวงได้ฟังฮวมเล้ว่า ต่างคนคุกเข่าลงคำนับอวดอ๋องแล้วว่า ท่านจะบังคับบัญชาประการใด ข้าพเจ้าทั้งปวงก็จะช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองของท่านตามสติปัญญา ท่านอย่าได้วิตกเลย อวดอ๋องจึงว่าซึ่งท่านว่าทั้งนี้เราขอบใจนัก แต่ซึ่งผู้ใดจะไปกับเราจะอยู่รักษาเมือง จงบอกให้เราแจ้งด้วย บุนจงจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นฮวมเล้มีสติปัญญาและฝีมือควรจะไปกับท่านด้วย ถ้ามีทุกข์จะได้ปรึกษากัน การซึ่งจะรักษาเมืองนั้นไว้ธุระข้าพเจ้าท่านอย่าวิตกเลย ฮวมเล้จึงว่ากับอวดอ๋องว่า อันบุนจงจะอยู่รักษาเมืองนั้นชอบแล้วจะได้เกลี้ยกล่อมฝึกหัดทแกล้วทหาร และทำไร่นาเอาข้าวขึ้นยุ้งฉางไว้ให้บริบูรณ์ ข้าพเจ้าไปกับท่านก็จะได้แก้ไขให้ท่านมาเมืองจะได้กลับไปแก้แค้นเจ้าเมืองหงอให้จงได้ ท่านทั้งปวงจงตั้งใจทำการอาสาเจ้าอย่าให้มีความวิตกเลย
โคเสงไทไจจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะอยู่รักษาเมืองนี้ จะทำนุบำรุงบ้านเมืองตามประเพณี โดยจะมีกิจทุกข์สุขประการใดก็จะตัดสินให้เป็นสัจธรรม แล้วจะรักษาเกียรติยศชื่อเสียงอวดอ๋องมิให้ราษฎรติเตียนได้ อนึ่งท่านจะสั่งเสียต้องการสิ่งใดมา ข้าพเจ้าจะจัดแจงหาส่งไปมิให้ขัดสน เทียนหยงเป็นที่เกียหยินจึงว่า ข้าพเจ้าจะรับว่ากล่าวหัวเมืองขึ้นของท่านให้ปกติ ถ้าขุนนางจะเข้าออกในเมืองข้าพเจ้าจะจัดแจงมิให้ขายหน้าท่าน อนึ่งราษฎรจะไปมาค้าขายก็มิให้ทะเลาะวิวาทกัน ขอท่านอย่าเป็นกังวลเลย เฮาจีนเป็นที่ซีติดจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอทักท้วงว่ากล่าวผู้ตัดสินข้าราชการมิสุจริตนั้นให้สุจริตเป็นสัจธรรมจงได้ ถึงจะเป็นญาติวงศ์ของท่านและขุนนางผู้ใหญ่จะกระทำผิดข้าพเจ้าจะตักเตือนว่ากล่าวให้ทำแต่โดยชอบ อนึ่งจะเป็นบิดาและญาติวงศ์ของข้าพเจ้ากระทำผิด ข้าพเจ้าจะตักเตือนผู้กระทำโทษให้ทำโทษตามผิดมิให้เสียธรรมเนียมได้ จูกีข้างเป็นที่ซื่อเบ้จึงว่า ข้าพเจ้าจะเตรียมทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้ให้พร้อม แม้ข้าศึกมีมาเมื่อใดก็จะยกออกต่อสู้ไปกว่าจะหาชีวิตไม่ ข้าพเจ้าจะเอาชีวิตข้าพเจ้าแทนคุณท่าน เกาอยู่เป็นที่ชีหยงจึงว่า ญาติพี่น้องของท่าน และอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงจะขัดสนประการใด ข้าพเจ้าจะจัดแจงผ่อนปรนให้ได้ความสุข ถึงจะเจ็บไข้ก็จะให้เงินทองไปรักษา ถ้าตายจะจัดแจงฝังศพ แล้วจะให้ราษฎรทำไร่นาให้มากขึ้น อันข้าวในฉางนั้นจะจำหน่ายเสีย แล้วจะเอาข้าวใหม่ขึ้นใส่ให้เต็มฉางจงได้ จะได้เป็นกำลังแก่ทหารต่อไปภายหน้า
เคยหงีเป็นที่ไทซือตำแหน่งโหรจึงว่า การซึ่งจะดูชะตาเมืองและดวงดาวฤกษ์บนดีและชั่วนั้น ข้าพเจ้าก็จะบอกบุนจงให้แจ้ง กับจะบูชาบวงสรวงเทพารักษ์ตามประเพณีให้บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุขสืบแซ่ของท่านให้ยืนยาวไป อวดอ๋องจึงว่า ซึ่งท่านทั้งปวงนี้มีวิชาสติปัญญาสัตย์ซื่อตั้งใจจะทำนุบำรุงบ้านเมืองเราให้เป็นสุขนั้น ถึงเราจะไปเมืองหงอครั้งนี้ก็หาเป็นกังวลวิตกไม่ ท่านทั้งปวงจงพากันไปรักษาเมืองเถิด ตัวเรากับฮวมเล้จะลาท่าน ว่าแล้วก็จูงมือฮวมเล้มาที่ท่าเรือจอด ขุนนางทั้งปวงก็ตามมาส่ง ครั้นเห็นอวดอ๋องลงเรือแล้วขุนนางทั้งปวงก็ร้องไห้
อวดอ๋องเหลียวมาดูขุนนางยิ่งมีความอาลัยนัก จึงแหงนหน้าไปดูบนอากาศแล้วถอนใจใหญ่จึงว่า แต่ก่อนเรากลัวความตายเสียดายชีวิตอยู่ บัดนี้ท่านทั้งปวงรักใคร่ต่อเราเป็นอันมาก เราไปเมืองหงอครั้งนี้ ถึงหงออ๋องจะฆ่าเราเสียก็หาเสียดายชีวิตไม่ ว่าแล้วก็ให้ออกเรือ ขุนนางทั้งปวงคำนับส่งอวดอ๋องแล้วก็กลับมารักษาเมือง
ฝ่ายอวดอ๋องกับฮูหยินภรรยามาด้วยกันในเรือหามีความสบายไม่ ฮูหยินเห็นกาทำรังอยู่บนต้นไม้อันหนึ่ง แล้วบินข้ามฟากไปคาบได้กุ้งตายตัวหนึ่งที่ชายเลนริมตลิ่ง แล้วก็บินข้ามกลับมารัง ฮูหยินจึงนึกว่าแต่กาบินข้ามฟากไปแล้วยังอุตส่าห์กลับมาได้ ตัวท่านกับข้าพเจ้าจะไปเมืองหงอครั้งนี้ จะได้กลับมาเมืองหรือมิได้กลับมาก็ยังหารู้ไม่ คิดแล้วจึงถอนใจใหญ่ จึงร้องเพลงขึ้นว่า เงียปุยเจียวฮีโอเอียน เลงเอียนฮือฮีเพียนๆ จินจิวสู้ฮีฮือๆ ฮุ้นเกียนเก๊กฮีฮุยเกี้ยน โต๊ะซูเฮฮิอี๋มซุย ยีมเดดแซฮีหวังฮ้วนเซียบบ๊อจวยฮีฮู่ตี้ อุยห้อจ๋วยฮีเถียนเทียน ห้องเพียวๆ ฮีไซยหวั้ง ใจ่ใจ๊ฮ้อนฮีห้อหนีซินชวดๆ ฮีเยียกกัว ลุ่ยเอียนเฮี้ยนเฮี่ยนเทียนฮีซังหุย แปลเป็นคำไทยใจความว่า เงยหน้าเห็นนกดูเหมือนขึ้นกางปีกอยู่บนอากาศ ลงมาหาดทรายเที่ยวหาอาหาร กินกุ้งกินปลาอิ่มแล้วลงมาเล่นนํ้า ไซ้ปีกหางสบายก็บินไปรัง ตัวเราเอ๋ยหาความผิดไม่เหตุใดเทวดามาให้โทษ ลมพัดเย็นๆ ไปทิศตะวันตกเมืองเรา เหตุใดจึงกลับได้ทุกข์ร้อนเล่า เราไปครั้งนี้กี่ปีจะได้กลับ ใจเราไม่สบายเหมือนมีดแทงอยู่ในอก นํ้าตาไหลดังฝนตกมิได้หยุดยั้งทั้งสองตา
อวดอ๋องได้ฟังนางฮูหยินทำเพลงดังนั้น ก็ยิ่งมีความทุกข์มากขึ้นกว่าแต่ก่อน หากว่ากลัวนางฮูหยินรู้จะเสียใจ จึงแกล้งชื่นใจหัวเราะแล้วปลอบว่า เจ้าอย่าเศร้าโศกนักเลย เราไปอยู่ไม่ช้าเท่าใดมิวันหนึ่งก็วันหนึ่งคงจะได้กลับมา เปรียบเหมือนนกในเรื่องเพลงเจ้าขับนั้นบินข้ามไปเที่ยวหาเหยื่อ ได้แล้วกลับมาก็เหมือนกัน เจ้าอย่าวิตกเลย ครั้นเมื่อมาถึงเขาเงาซัวจึงสั่งฮวมเล้ให้เอาข้าวของเงินทองบรรทุกเกวียนเล่มหนึ่ง กับหญิงสามสิบคนขึ้นไปให้เป๊กพี ฮวมเล้คำนับลาไปจัดแจงสิ่งของทั้งปวงเสร็จแล้ว ก็พาหญิงสามสิบคนไปคำนับเป๊กพีแล้วแจ้งว่า อวดอ๋องคิดถึงคุณท่าน ให้ข้าพเจ้าเอาของทั้งนี้มาคำนับ เป๊กพีครั้นเห็นหญิงรูปงามกับของที่อวดอ๋องเอามาให้นั้นก็มีความยินดีนัก ด้วยตัวนั้นเป็นคนโลภจึงปราศรัยฮวมเล้ว่า ท่านมีความสุขอยู่หรือ บุนจงอยู่ไหนจึงไม่มา ฮวมเล้บอกว่าข้าพเจ้าได้พึ่งท่านครั้งนี้จึงได้มีความสุข อันบุนจงนั้นอวดอ๋องให้รักษาเมืองอยู่ เป๊กพีจึงว่าอวดอ๋องมาแล้วอยู่ไหนเล่า ฮวมเล้บอกว่าอวดอ๋องจอดเรืออยู่หน้าค่าย เป๊กพีได้ฟังดังนั้นก็ชวนฮวมเล้ไปหาอวดอ๋องถึงเรือ อวดอ๋องเห็นเป๊กพีมาก็ต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงว่ากับเป๊กพีว่า ท่านช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้บุญหาที่สุดไม่ นานไปข้างหน้าข้าพเจ้าได้กลับไปเมืองแล้วเมื่อใดจะแทนคุณท่านให้ถึงขนาด
เป๊กพีได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าแก่อวดอ๋องว่าท่านอย่าได้วิตกเลย ถึงท่านจะมาอยู่เมืองหงอนี้ ข้าพเจ้าจะทำนุบำรุงให้เป็นสุขนานไปข้างหน้าจึงจะค่อยคิดอ่านให้กลับเมืองจงได้ ท่านเร่งขนของซึ่งจะไปคำนับหงออ๋องนั้นขึ้นบรรทุกเกวียนให้พร้อมเถิด เราจะได้พาไป อวดอ๋องได้ฟังเป๊กพีว่าก็ค่อยคลายทุกข์ จึงให้ขนของขึ้นจากเรือบรรทุกเกวียนเสร็จแล้ว จึงสั่งทหารที่เรือนั้นให้กลับไป แล้วชวนภรรยากับหญิงสามร้อยคนมาขึ้นเกวียน เป๊กพีก็ให้ทหารกำกับไปด้วย ตัวเป๊กพีก็ยกทัพตามไปต่อภายหลัง ครั้นถึงเมืองหงอพร้อมกัน อวดอ๋องก็ถอดเสื้อที่ตัวใส่ตามเคยนั้นออกเสีย แล้วจัดแจงแต่งตัวตามอย่างธรรมเนียมคนโทษมาแต่ก่อน สั่งให้ฮวมเล้ถือหนังสือรายชื่อสิ่งของซึ่งจะไปคำนับหงออ๋องนั้นตามไปด้วย เสร็จแล้วก็พากันไปหาเป๊กพี
เป๊กพีก็นำอวดอ๋องกับภรรยาและฮวมเล้เข้าไปคุกเข่าลงคำนับหงออ๋องพร้อมกัน แล้วเป๊กพีก็ให้ไปนั่งตามตำแหน่งของตัว อวดอ๋องจึงว่ากับหงออ๋องว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าคิดผิดหาปัญญามิได้ มารบแก่ท่านก็แพ้ โทษข้าพเจ้าถึงที่ตายอยู่แล้ว ท่านก็มิเอาโทษ คุณนั้นหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้ากับภรรยาจะขออยู่พึ่งบุญท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต หงออ๋องได้ฟังจึงว่ากับอวดอ๋องว่า ครั้งก่อนท่านฆ่าปู่เรานั้นโทษก็ถึงที่ตาย เรามีความโกรธเป็นอันมาก ครั้นเราจะฆ่าเสียบัดนี้ ท่านรู้สึกตัวกลับมาอ่อนน้อมยอมอยู่ด้วยเราแล้ว เราจะยกโทษให้ท่าน ท่านอย่าได้วิตกเลย
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงเรียกเอาหนังสือที่ฮวมเล้มาแล้วคำนับส่งให้หงออ๋อง หงออ๋องรับเอาหนังสือมาดูก็รู้ว่าอวดอ๋องเอาหญิงสามร้อยคนกับเครื่องบรรณาการมาให้เป็นอันมากก็ยินดี จึงสั่งให้คนใช้ไปรับหญิงนั้นเข้ามาข้างใน ฝ่ายหงอจูสู่อยู่ที่ตำแหน่งของตัว ได้ยินหงออ๋องยกโทษอวดอ๋องเสียแค้นใจนัก แล้วลุกขึ้นยืนถลึงตาร้องว่าไปกับหงออ๋องด้วยเสียงอันดังว่า ท่านจงตรองดูก่อน อันธรรมดานกบินอยู่บนอากาศท่านอยากได้ก็จะต้องลำบาก ด้วยหาเกาทัณฑ์ไปยิงจึงจะได้ บัดนี้อวดอ๋องก็มาถึงนี่แล้ว เหตุใดท่านจึงมิให้ทำโทษ เหมือนหนึ่งท่านได้เสือมาไว้แล้วก็ปล่อยเสือไปในป่า ได้ปลามาไว้แล้วก็เอาไปทิ้งเสียที่ทะเลก็ยิ่งมีกำลังมากขึ้น ถึงท่านจะอยากได้อีกเล่าก็คงจะหาสมคิดไม่ อันอวดอ๋องเหมือนปลา ท่านได้มาเกือบจะแกงกินอยู่แล้ว อวดอ๋องเอาของมาให้นั้นก็เหมือนมาซื้อปลาไปปล่อยก็เหมือนกัน ขอท่านจงตรึกตรองดูให้จงดีเถิด
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เราก็รู้อยู่แล้วว่าเมืองอวดกับเมืองหงอมีความพยาบาทกันมาถึงสามชั่วแผ่นดินแล้ว จนถึงเราได้ครองสมบัติ ครั้นได้ตัวอวดอ๋องมาแล้ว เดี๋ยวนี้จะฆ่าเสียนั้นก็ตายเปล่า เราก็จะมีกรรมติดตัวไปภายหน้า เทพยดาทั้งปวงก็จะทำให้เรามีอันตรายต่างๆ เราคิดดังนี้จึงมิเอาโทษอวดอ๋อง
เป๊กพีจึงว่าแก่หงออ๋องว่า หงอจูสู่จะให้ฆ่าอวดอ๋องเสียเดี๋ยวนี้ก็เพราะมิได้รู้ว่าท่านงดโทษอวดอ๋อง เพื่อจะให้อาณาประชาราษฎร์และหัวเมืองทั้งปวงเลื่องลือไปว่าท่านมีใจโอบอ้อมอารีมิได้ทำร้ายแก่ผู้มาอ่อนน้อมข้าพเจ้าก็เห็นชอบแล้ว หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด หงอจูสู่เห็นดังนั้นก็แจ้งว่าหงออ๋องเชื่อคำเป๊กพีมิได้เชื่อคำตัวคิดเสียใจนัก ถอนใจใหญ่แล้วคำนับลาไปบ้าน หงออ๋องเห็นหงอจูสู่ไปแล้วก็เรียกไตหูกองซุนทีหยงเข้ามาจึงสั่งว่า แต่ก่อนอวดอ๋องทำร้ายแก่ปู่เรา ท่านจงไปปลูกเรือนให้อยู่รักษาศพอับหลีซึ่งเป็นปู่เรานั้น อย่าให้เป็นอันตรายได้ กองซุนทีหยงก็ไปทำตามสั่ง แล้วหงออ๋องจึงว่าแก่อวดอ๋องว่า ท่านกับภรรยาจงไปอยู่รักษาศพปู่เราเถิด ที่นั่นก็ดีอยู่เราจะฝากม้าไปเลี้ยงด้วย ท่านอย่าใส่เสื้อแต่งตัวให้เหมือนกับอยู่ในเมืองเลย จงแต่งให้เหมือนกับคนโทษจึงจะชอบ
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นเสียใจนัก แต่ต้องจำใจแล้วคำนับลาพาภรรยากับฮวมเล้ไปรักษาศพ และเลี้ยงม้าอยู่ด้วยกลัวอาชญาหงออ๋องเป็นอันมาก ครั้นอยู่มาเป๊กพีก็ลอบเอาเสบียงอาหารไปให้อวดอ๋องอยู่เนืองๆ มิได้ขาด อวดอ๋องจึงได้มีความสุขสืบไป ถ้าหงออ๋องจะไปเที่ยวแห่งใด อวดอ๋องผูกม้าไปเทียมเกวียนถือแส้คอยท่าหงออ๋องอยู่ แล้วก็จูงม้านำเกวียนหงออ๋องไปด้วยทุกครั้ง ชาวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้น จึงบอกเพื่อนกันว่า ท่านยังไม่รู้จักอวดอ๋องแล้วก็จงมาดูเถิด อวดอ๋องจูงม้าเทียมเกวียนมาโน่นแล้ว ต่างคนต่างไปดูเป็นอันมาก
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นให้คิดละอายแก่ชาวเมืองนัก ก็จูงม้าก้มหน้าเดินไปมิได้เหลียวแล เร่งขับเกวียนไปส่งหงออ๋องตามเคยแล้วก็กลับมาบ้าน แต่อวดอ๋องรักษาศพและเลี้ยงม้ามาได้สองปีแล้ว ฮวมเล้นั้นคอยระวังอวดอ๋องอยู่มิได้คลาดไปทั้งกลางวันกลางคืน เวลาวันหนึ่งหงออ๋องว่าราชการจึงสั่งคนใช้ไปเรียกอวดอ๋องเข้ามา เมื่ออวดอ๋องเข้าไปคำนับหงออ๋องนั้น ฮวมเล้ก็ตามเข้าไปคำนับยืนอยู่ข้างหลังด้วย หงออ๋องเห็นดังนั้นจึงสรรเสริญฮวมเล้ว่า ท่านมีสติปัญญาและความเพียรเป็นอันมาก เราคิดเมตตาแก่ท่านจะเปรียบความให้ฟังข้อหนึ่งว่า อิสตรีรูปงามมีความเพียรปฏิบัติสามีดีอยู่แล้ว เหตุใดชายจึงจะไม่รัก ถึงจะหาผัวจำจะเลือกเอาที่มียศศักดิ์จึงจะชอบ อันธรรมเนียมหญิงที่จะมีผัวอันตํ่าไร้หาบ้านช่องมิได้นั้นหามิได้ อนึ่งชายที่มีสติปัญญาและฝีมือ ก็ย่อมหาเจ้านายที่แข็งแรงและมียศจึงจะเข้าทำราชการ หาพอใจที่จะอยู่กับคนไร้บ้านเมืองไม่ ตัวท่านมาอยู่กับอวดอ๋องนี้ไม่คิดอายแก่คนทั้งปวงหรือ บัดนี้อวดอ๋องกับท่านก็ยอมมาอยู่กับเราแล้วเราก็ยกโทษให้ เราจะเอาท่านมาไว้ใช้ตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่จะได้มีความสุขสืบไป ท่านจงยอมอยู่ทำราชการกับเราเถิด
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นกลัวฮวมเล้จะเชื่อคำหงออ๋องก็ก้มหน้าลงร้องไห้แล้วเหลียวหลังมาดูฮวมเล้ ฮวมเล้เห็นดังนั้นจึงว่ากับหงออ๋องว่า ข้าพเจ้าเป็นข้าอวดอ๋องผู้เสียเมือง มิอาจที่จะว่าราชการของท่านได้เปรียบเหมือนทหารเข้ารบกับข้าศึกแพ้เขามาแล้วกลับอวดตัวว่ามีฝีมือนั้นควรอยู่หรือ เมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองอวดนั้นหาสติปัญญาจะทำนุบำรุงให้อวดอ๋องเป็นสุขได้ไม่จนอวดอ๋องตกมาอยู่เมืองท่าน ทั้งนี้โทษข้าพเจ้าก็ผิดเป็นอันมาก ซึ่งท่านมิได้ฆ่าเสียนั้นคุณท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าบ่าวนายจึงรอดชีวิตอยู่ ท่านเอาไว้ใช้แต่เพียงนี้ก็ควรอยู่กับสติปัญญาข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิได้ปรารถนาตั้งตัวเป็นใหญ่ต่อไปแล้ว หงออ๋องเห็นว่าฮวมเล้มิยอมก็จนใจ จึงว่าท่านชอบอยู่แต่เพียงนั้นก็ตามใจท่านเถิด อวดอ๋องกับฮวมเล้ก็คำนับลามาที่อยู่ ฮวมเล้จัดแจงเตรียมหญ้ามาเลี้ยงม้า ไปหาฟืนมาหุงข้าวสู่กันกินมิได้เว้นวันจนรูปร่างหน้าตาฮวมเล้นั้นเหมือนคนตัดฟืนอยู่ในป่า
ฝ่ายนางฮูหยินภรรยาอวดอ๋องมิเคยตกยาก แต่มาอยู่เมืองหงอนั้นได้ความลำบากเป็นสาหัส สู้อุตส่าห์ตักนํ้าหุงข้าวเลี้ยงอวดอ๋องกับฮวมเล้กินทุกเวลามิได้ขาด พิศดูตัวจะนุ่งห่มเสื้อผ้าก็หาเหมือนแต่ก่อนไม่ ยิ่งไม่มีความสบายเสียใจเป็นอันมาก อนึ่งหงออ๋องก็ให้คนมาสอดแนมดูว่าอวดอ๋องจะคิดอ่านประการใด ก็หาเห็นอวดอ๋องคิดอ่านไม่ ตั้งหน้าหากินเป็นปกติอยู่จึงคิดว่าอวดอ๋องนี้เป็นคนสัตย์ซื่อหาปัญญามิได้ เห็นจะไม่คิดร้ายต่อเราสืบไปแล้ว ตั้งแต่นั้นมาก็วางใจหาความรังเกียจไม่ วันหนึ่งหงออ๋องขึ้นไปเล่นอยู่บนโกโซไถหวังจะให้มีความสบาย
ขณะนั้นเป๊กพีอยู่ที่นั้นด้วย ครั้นแลเห็นอวดอ๋องนั่งอยู่ริมกองมูลม้ากับภรรยา พอฮวมเล้หาบหญ้าม้ามาถึงก็วางลง ยกฟ่อนหญ้าไปให้อวดอ๋องแล้วคำนับกันตามธรรมเนียมเจ้าข้ากันมาแต่ก่อน แล้วเห็นฮูหยินยังกลัวเกรงปฏิบัติสามีด้วยความสัตย์ซื่ออยู่ หงออ๋องเหลียวหน้ามาพูดกับเป๊กพีว่าอวดอ๋องเป็นแต่เจ้าเมืองเล็กน้อย ทั้งตัวก็ตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้ ฮวมเล้กับภรรยามีความสัตย์ซื่อกลัวเกรงคำนับกันอยู่ตามธรรมเนียมฉันผัวเมียบ่าวนายอยู่มิได้ขาด เราเห็นคนทั้งสามนี้มีความปรานียิ่งนัก
เป๊กพีจึงว่า แต่อวดอ๋องมาอยู่ในเมืองเรานี้ ข้าพเจ้าให้คนไปซับทราบสอดแนมดูอยู่เนืองๆ ก็เห็นว่าอวดอ๋องอ่อนน้อมสัตย์ซื่อต่อท่านโดยสุจริต ซึ่งท่านมีความกรุณาก็ชอบอยู่ หงออ๋องได้ฟังเป๊กพีว่าก็ยิ่งรักอวดอ๋องมากขึ้น จึงเรียกเป๊กพีว่าไทไจ เห็นอวดอ๋องสัตย์ซื่อมิได้คิดร้ายต่อเรา เราจะยกโทษให้ ท่านจะเห็นประการใด เป๊กพีจึงว่าท่านโปรดยกโทษให้อวดอ๋องได้กลับไปเมืองแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่า อวดอ๋องจะสนองคุณท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต ประการหนึ่งกิตติศัพท์จะเลื่องลือไปแก่อาณาประชาราษฎร์และหัวเมืองทั้งปวงๆ จะมีความเกรงกลัวแก่ท่านเป็นอันมาก
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยมีความยินดีนัก แล้วให้โหรดูฤกษ์ว่าวันไรดีเราจะยกโทษอวดอ๋อง ให้เข้ามาอยู่ตามตำแหน่งขุนนางนอกทำเนียบพอเป็นสุข ว่าแล้วก็พากันไปที่อยู่ เป๊กพีครั้นมาถึงบ้านจึงใช้คนสนิทเอาเนื้อความไปลอบบอกแก่อวดอ๋องให้ทันแต่ในตีสิบเอ็ด อวดอ๋องแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงใช้ให้ฮวมเล้ดูว่าเป๊กพีใช้ให้มาบอกเวลาวันนี้ ยังจะสมคำเป๊กพีหรือประการใด ฮวมเล้พิจารณาดูด้วยตำราแล้วจึงบอกแก่อวดอ๋องว่า วันนี้เป็นวันเสือแต่เวลาเป็นกระต่าย อันเสือกับกระต่ายนี้ไม่ชอบกัน ขอท่านอย่าเพ่อยินดีก่อนในตำรานั้นว่าเป็นทุกข์ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะพ้นโทษเร็วอยู่แล้วแต่ยังหาเป็นสุขไม่ อวดอ๋องได้ฟังฮวมเล้ทำนายดังนั้นยิ่งมีความวิตกเป็นอันมาก
ฝ่ายหงอจูสู่รู้ว่าหงออ๋องจะปล่อยอวดอ๋องเสียก็ตกใจ จึงรีบเข้าไปคำนับหงออ๋อง แลเห็นเป๊กพีอยู่ที่นั่นก็ยิ่งมีความแค้นขึ้นเป็นอันมาก หงออ๋องเห็นหงอจูสู่มาจึงถามว่าเสียงก๊กมีธุระสิ่งไร หงอจูสู่จึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าท่านจะปล่อยอวดอ๋องไปเมืองเสียจริงหรือ หงออ๋องก็รับคำหงอจูสู่ว่าจริง หงอจูสู่จึงว่า ข้าพเจ้าจะว่าให้ท่านฟัง ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินก่อนห้องสินนั้น พระเจ้าเคียดอ๋องครองเมืองจิวโก๋ จับพระเจ้าเสียงทางไปขังไว้ที่แฮถาย อนึ่งพระเจ้าติวอ๋องจับบุนอ๋องไปขังไว้ที่จิกลี้ พระเจ้าเคียดอ๋องกับพระเจ้าติวอ๋องมิได้ฆ่าบุนอ๋อง พระเจ้าเสียงทางเสียปล่อยไปนั้น ครั้นนานมาท่านทั้งสองก็ตั้งตัวได้กลับเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ถ้าท่านไม่ฆ่าอวดอ๋องเสียจะปล่อยไปนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าก็เหมือนกันกับกษัตริย์ทั้งสองพระองค์ นานไปเห็นจะมีอันตรายแก่ท่านเป็นมั่นคง
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งคนใช้ให้ไปเอาตัวอวดอ๋องมา สั่งแล้วหงออ๋องไม่สบายใจตัวร้อนขึ้นก็เข้าไปข้างใน ขุนนางก็พากันไปบ้าน ขณะหงออ๋องสั่งคนใช้นั้น เป๊กพีกระซิบสั่งคนใช้ของตัวให้ลอบไปบอกอวดอ๋องว่าหงออ๋องให้หามาจะฆ่าเสีย คนใช้ก็รีบไปแจ้งความแก่อวดอ๋องดังนั้นทุกประการ อวดอ๋องแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงปรึกษาฮวมเล้ว่า หงออ๋องจะหาตัวเราครั้งนี้เห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคง ท่านจะคิดอ่านประการใด ฮวมเล้จึงตอบว่า ท่านมาอยู่เมืองหงอนี้ถึงสามปีแล้ว หงออ๋องหาทำร้ายท่านได้ไม่ ครั้งนี้จะเข้าไปหาหงออ๋องพอถึงก็จะฆ่าเสียทีเดียวหรือท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะตามท่านไปด้วย อวดอ๋องจึงว่าเรามาอยู่เมืองนี้ถึงสามปีก็ได้อาศัยท่านจึงรอดชีวิต ครั้งนี้ท่านจะไปด้วยเรา เราก็สิ้นวิตก
ขณะนั้นพอคนใช้หงออ๋องมาบอกอวดอ๋องว่า หงออ๋องให้หาเข้าไปที่ว่าราชการ อวดอ๋องแจ้งดังนั้นยิ่งกลัวมากขึ้น แต่หากไว้ใจฮวมเล้ชวนฮวมเล้ไปด้วย รอหงออ๋องอยู่ที่ว่าราชการถึงสามวันก็มิได้เห็นออกมา ขณะนั้นเป๊กพีก็เดินออกมาแต่ข้างใน จึงบอกแก่อวดอ๋องว่า หงออ๋องสั่งให้ท่านกลับไปอยู่บ้านก่อนเถิด อวดอ๋องจึงว่าเหตุใดจึงจะให้กลับไปเสียเล่า แต่ข้าพเจ้ามาคอยอยู่นี่ถึงสามวันแล้วก็หาพบไม่ ยังมีความวิตกอยู่ด้วยไม่รู้ว่าหงออ๋องจะมีกิจกังวลประการใด ตัวท่านนี้มีธุระอะไรหรือจึงเข้ามาอยู่ข้างใน ท่านยังรู้ว่าหงออ๋องให้หาข้าพเจ้ามานี้จะประสงค์สิ่งใด เป๊กพีจึงบอกว่า อันหงออ๋องให้หาท่านมานั้น หวังจะฆ่าท่านเสียเพราะเชื่อคำหงอจูสู่ เดี๋ยวนี้ตัวหงออ๋องก็ป่วยอยู่ออกมาไม่ได้ เรามาเยี่ยมทั้งนี้ก็เพราะธุระของท่าน เราก็ได้ว่ากล่าวแก่หงออ๋องว่าตัวหงออ๋องก็ยังป่วยอยู่ อันการซึ่งจะชำระท่านนั้นขอให้งดไว้ก่อน เมื่อใดโรคหายจึงค่อยชำระต่อไป หงออ๋องเห็นด้วยจึงให้มาบอกท่านกลับไป อวดอ๋องจึงว่าท่านช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้ บุญคุณหาที่สุดมิได้ ถึงก่อนนั้นท่านไม่ช่วยธุระแล้วไหนชีวิตข้าพเจ้าจะได้รอดมาจนปานนี้ ว่าแล้วก็คำนับลาเป๊กพีกลับไปอยู่บ้านได้ประมาณสามเดือน แต่คอยสอดแนมฟังข่าวอยู่เนืองๆ มิได้ขาด จึงรู้ว่าหงออ๋องยังหาหายโรคไม่ ก็สั่งฮวมเล้ให้ดูหงออ๋องว่าเป็นประการใด
ฮวมเล้ก็พิจารณาดูตามตัวได้เรียนมา จึงบอกแก่อวดอ๋องว่าในตำราจีนว่า เมื่อล้มเจ็บลงนั้นเป็นกิจือหยิดไทยว่าวันงู ถึงจะเป็นโรคก็หาสู้เป็นไรไม่ อันหงออ๋องเป็นโรคนี้อีกสี่ห้าวันพอถึงยิมสินหยิดไทยว่าถึงเดือนห้าวันลิงก็หาย ถ้าท่านไปเยี่ยมเห็นจะดี แม้นไปเยี่ยมหงออ๋องแล้วจงขออุจจาระของหงออ๋องนั้นมาพิเคราะห์ดู ท่านจงเอามือจิ้มอุจจาระเข้าชิม แล้วจงบอกแก่หงออ๋องว่าโรคนั้นอีกห้าวันก็จะหาย ข้าพเจ้าเห็นว่าหงออ๋องจึงจะสิ้นสงสัย ก็จะปล่อยท่านไปเป็นมั่นคง อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้ จึงว่าแก่ฮวมเล้ว่า อันตัวเราชั่วถึงจะตกยากเพียงนี้ แต่ก่อนก็ได้เป็นเจ้าเมือง มาครั้งนี้ท่านจะให้ไปชิมอุจจาระหงออ๋องนั้นจะทำไปได้หรือ เราคิดละอายแก่คนทั้งหลายนัก ฮวมเล้จึงว่า ท่านว่านี้หาชอบไม่ ข้าพเจ้าจะเปรียบความให้ฟังก่อน แต่ครั้งพระเจ้าติวอ๋องจับบุนอ๋องไปขังไว้ที่จิวลี้นั้น ติวอ๋องก็ฆ่าเป๊กกิบโกผู้บุตรเสีย เอาเนื้อทำกับข้าวไปให้บุนอ๋องกิน บุนอ๋องก็รู้ว่าเป็นเนื้อบุตรของตัว แต่ต้องจำใจกินด้วยคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ไปข้างหน้า ท่านเล่าก็คิดจะกลับไปเมืองตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่ ทั้งการข้างหน้าก็ยังมีเป็นอันมาก แต่เพียงนี้ท่านทำไปไม่ได้แล้ว การที่คิดนั้นก็จะหาสำเร็จไม่ ตัวหงออ๋องนี้พยาบาทท่านก็จริงอยู่ แต่ทำให้ชอบใจนั้นง่ายนัก ด้วยว่านํ้าใจหงออ๋องเป็นผู้หญิง จะตัดสินถ้อยความสิ่งใดก็โลเลหามั่นคงไม่ เดี๋ยวนี้คิดจะปล่อยท่านไปอยู่มิได้ขาด ถ้าและท่านมิทำได้ดังนี้ที่ไหนหงออ๋องจะไว้ใจท่าน การของเราที่คิดไว้นั้นก็คงจะไม่สมคิด
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงไปหาเป๊กพีที่บ้านแต่ผู้เดียวแล้วบอกว่า อันธรรมเนียมผู้อยู่ในแผ่นดินของท่านแล้ว เจ้าเมืองเจ็บไข้ก็ย่อมมีความทุกข์เป็นธรรมดา เดี๋ยวนี้หงออ๋องป่วยก็ยังหาหายไม่ ข้าพเจ้าคิดวิตกอยู่มิได้ขาด จนไม่เป็นอันกินอันนอน ข้าพเจ้าจะขอเข้าไปเยี่ยมท่านจงเอาเนื้อความของข้าพเจ้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองด้วยเกิด เป๊กพีจึงว่าท่านว่านี้ชอบอยู่ เราจะเข้าไปบอกแก่หงออ๋องก่อน ว่าแล้วเป๊กพีก็เข้าไปคำนับหงออ๋องที่ข้างในจึงว่าแก่หงออ๋องว่า อวดอ๋องมีใจสัตย์ซื่อ คิดวิตกถึงท่านอยู่อยากจะใคร่เข้ามาเยี่ยมเยียนท่าน ขอท่านจงให้อวดอ๋องเข้ามาเถิด หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งเป๊กพีให้ไปเรียกอวดอ๋องเข้ามา เป๊กพีก็ไปพาอวดอ๋องเข้ามาในที่ข้างในคุกเข่าลงคำนับแล้วก็นิ่งอยู่ หงออ๋องนอนอยู่จึงอุตส่าห์ลืมตาขึ้นปราศรัยอวดอ๋องว่า ท่านมาเยี่ยมเราด้วยหรือ
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนโทษทั้งมาอยู่ในเมืองหงอได้พึ่งบุญท่านก็มีความสุข รู้ว่าเจ้านายเจ็บป่วยก็หามีความสบายไม่ด้วยวิตกถึงท่านเป็นอันมาก อยากจะเข้ามาเยี่ยมท่านอยู่เนืองๆ แต่หากเกรงท่านอยู่ ข้าพเจ้าอยากจะใคร่เห็นท่านก็หามีผู้จะพาเข้ามาไม่ อวดอ๋องพูดอยู่กับหงออ๋องยังมิทันจะสิ้นคำ หงออ๋องก็ปวดท้องมากขึ้นหามีความสบายไม่ ก็เรียกจออิวให้เอาถังที่สำหรับรองอุจจาระเข้ามา จออิวก็บอกอวดอ๋องให้ไปข้างนอก อวดอ๋องจึงบอกเป๊กพีว่า ก่อนนั้นข้าพเจ้าอยู่กับครูได้เรียนดูไข้มาแต่ครูเป็นอันมาก ถ้าได้ดูแล้วชิมอุจจาระแล้ว โรคนั้นจะหายหรือไม่หายข้าพเจ้าก็รู้สิ้น ว่าแล้วก็ลุกออกมาข้างนอกประตู พวกจออิวก็เอาถังเข้าไปรอง ช่วยกันพยุงหงออ๋องขึ้นถ่ายอุจจาระ แล้วเป๊กพีก็ให้คนใช้เอาออกไปให้อวดอ๋อง อวดอ๋องก็เปิดฝาถังขึ้นทำเป็นพิจารณาดูแล้ว จึงนั่งลงเอามือจิ้มอุจจาระเข้าชิม คนใช้เห็นดังนั้นมีความเกลียดนักก็ปิดจมูกเมินหน้าเสียมิได้แลดู อวดอ๋องก็เข้าไปคุกเข่าคำนับหงออ๋องแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าได้ชิมอุจจาระท่านแล้วก็สิ้นวิตกเห็นว่าท่านคงจะหายเป็นแท้ ด้วยในตำรานั้นว่าเมื่อล้มเจ็บเป็นวันงูหาสู้เป็นไรไม่ พอถึงวันลิงโรคท่านก็จะหายเป็นมั่นคง หงออ๋องจึงถามว่าเหตุใดท่านจึงรู้ อวดอ๋องก็ตอบว่าก่อนนั้นข้าพเจ้าได้ถามครู ครูบอกไว้ว่าปีหนึ่งมีฤดูใหญ่อยู่สองฤดูคือร้อนและหนาว แต่ฤดูนั้นมีสี่อย่าง จีนเรียกซุน จีนเรียกแห จีนเรียกซิว จีนเรียกตัง ซุนแปลว่า ร้อนน้อย แหแปลว่าร้อนมาก ซิวแปลว่าหนาวน้อย ตังแปลว่าหนาวมาก สี่ฤดูนี้แบ่งเอาแต่สองฤดู จึงเรียกว่าฤดูใหญ่ฤดูหนึ่ง ถ้าฤดูต่อฤดูต่อกันแล้ว ร้อนหนาวนั้นก็กล้าขึ้น ซึ่งท่านป่วยครั้งนั้ก็เป็นไข้ตามฤดู แต่ตกในฤดูซุนแห ด้วยร้อนกล้าหาเป็นไรไม่ ถ้าตกในฤดูซิวตัง หนาวเข้าแล้วก็จะรักษายากเห็นจะไม่หาย นี่ข้าพเจ้าได้ชิมอุจจาระของท่านแล้วก็เห็นดีอยู่ ด้วยกลิ่นนั้นมีกลิ่นอาหารรสเปรี้ยวขมพิษยังไม่กล้า ท่านจงให้แพทย์ประกอบยาถ่ายเสีย ถ้าสิ้นพิษเมื่อใดไข้ท่านก็จะหายโดยเร็ว
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงว่าแก่อวดอ๋องว่า ท่านนี้มีความกตัญญูสัตย์ซื่อนักหาผู้เสมอมิได้ แล้วก็ถามเป๊กพีว่า ท่านยังจะชิมอุจจาระเราได้เหมือนอวดอ๋องหรือ เป๊กพีคำนับแล้วจึงว่าอันตัวข้าพเจ้าก็รักท่านเป็นอันมาก แต่จะทำเหมือนอวดอ๋องนั้นหาได้ไม่ หงออ๋องจึงตอบว่าอย่าว่าแต่ท่านเลย ถึงบุตรของเราก็หาทำได้เหมือนอวดอ๋องไม่ แล้วว่าแก่อวดอ๋องว่า ท่านจงไปอยู่บ้านก่อนเถิด ถ้าเราหายป่วยเมื่อไรจึงจะส่งท่านคืนไปเมือง อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก ก็คำนับลาหงออ๋องไปที่อยู่
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่อวดอ๋องมาเยี่ยมกลับไปแล้ว ก็ให้แพทย์ประกอบยาทุเลาถ่ายท้องเสีย พิษไข้จึงค่อยถอยน้อยลงกว่าแต่ก่อน โรคนั้นก็ค่อยคลายหายปกติขึ้นดังเก่า ยิ่งคิดถึงคุณอวดอ๋องนัก อยู่มาวันหนึ่งหงออ๋องออกว่าราชการพร้อมขุนนางทั้งปวง หงออ๋องจึงสั่งคนใช้ให้จัดแจงโต๊ะแล้วชวนขุนนางไปกินเลี้ยงบนเก๋งสูง จึงสั่งจออิวไปหาตัวอวดอ๋องมา ขณะเมื่ออวดอ๋องเข้ามาคำนับนั้น แต่งตัวตามอย่างคนเลี้ยงม้า แล้วฮวมเล้ก็ตามอวดอ๋องเข้ามาคำนับอยู่ข้างหลังด้วย หงออ๋องเห็นดังนั้นจึงสั่งคนใช้ให้ไปเอาเครื่องสำหรับเจ้าเมืองใส่นั้นมาให้อวดอ๋อง แล้วว่าท่านจงแต่งตัวเสียใหม่จะได้มาพูดจากันเล่นให้สบาย
อวดอ๋องคำนับแล้วจึงว่า อันตัวข้าพเจ้าเป็นคนโทษ หาสมควรจะใส่เสื้ออย่างเจ้าเมืองไม่ ด้วยข้าพเจ้ากลัวคนทั้งปวงจะนินทา ซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้าแต่เพียงนี้ คุณท่านหาที่สุดมิได้ หงออ๋องจึงว่าไหนๆ เราก็รู้อยู่ว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อ เราจะปล่อยกลับไปเมืองแล้ว จงแต่งตัวเสียเถิดเราจะได้กินโต๊ะด้วยกันให้สำราญ อวดอ๋องได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นแต่งตัว เสร็จแล้วก็คุกเข่าลงคำนับหงออ๋อง หงออ๋องจับมือให้ยืนขึ้นเสีย จึงบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า อวดอ๋องนี้มีความสัตย์ซื่อและกตัญญูต่อเรานัก ซึ่งอวดอ๋องทำผิดมาแต่ก่อนเราก็ยกโทษให้กลับคืนไปเป็นเจ้าเมืองดังเก่า ว่าแล้วก็เชิญอวดอ๋องขึ้นนั่งกินโต๊ะตามตำแหน่งเจ้าเมืองแล้วสั่งให้ฮวมเล้ไปนั่งที่สมควรข้างหน้า ขุนนางทั้งปวงก็นับถืออวดอ๋องเหมือนแต่ก่อน
หงอจูสู่นั่งอยู่ที่ตำแหน่งของตัว เห็นหงออ๋องมิได้เอาโทษอวดอ๋องก็คิดอายแก่ขุนนางทั้งปวงนัก ยิ่งมีความโกรธเป็นอันมากก็ลุกทะลึ่งยืนขึ้นถลึงตาสะบัดแขนเสื้อพันมือแล้วจับชายเสื้อของตัวหิ้วไว้มิให้กีดเท้า ก็รีบไปบ้านเสียโดยเร็ว เป๊กพีเห็นดังนั้นจึงว่าแก่หงออ๋องว่า ท่านนี้มีนํ้าใจโอบอ้อมอารีหามีผู้เสมอไม่ กิตติศัพท์ก็จะลือทั่วไปแก่หัวเมืองทั้งปวง อันอวดอ๋องเล่าก็สัตย์ซื่อทั้งมีกตัญญูหาผู้จะเปรียบเป็นอันยาก ข้างหงอจูสู่นี้เป็นคนใจแข็ง เห็นว่าท่านมิได้เอาโทษอวดอ๋องจึงโกรธ ซึ่งท่านทำคุณอวดอ๋องทั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นสมควรอยู่แล้ว หงออ๋องยิ่งมีความยินดีนัก หัวเราะแล้วจึงว่าแก่เป๊กพีว่า อันไทไจนี้เหมือนนั่งอยู่ในใจหงอจูสู่ก็เหมือนกัน ซึ่งคำของท่านว่ามาเราก็เห็นจริงด้วยทุกประการ
ฝ่ายคนใช้ก็เที่ยวรินสุราให้เจ้าเมืองกับขุนนางทั้งปวงพร้อมกันแล้ว หงออ๋องกับอวดอ๋องและขุนนางทั้งปวง ต่างคนต่างนั่งกินโต๊ะตามสบาย ส่วนอวดอ๋องกับฮวมเล้ก็รินสุราเข้าไปคำนับให้กับหงออ๋อง แล้วขอให้อายุท่านอยู่ครองสมบัติไปให้ยืนนานเกิด หงออ๋องได้ฟังดังนั้นชอบใจนัก ยิ่งมีความรักอวดอ๋องมากขึ้นกว่าแต่ก่อน หงออ๋องก็เสพสุราตามสบาย พอเพลาเย็นลงจึงสั่งให้กองซุนทีหยงจัดแจงแต่งที่กงก๊วนสำหรับรับแขกเมืองไว้แล้วให้พาอวดอ๋องไปอาศัยอยู่ที่นั่นก่อน สักสามวันเราจึงจะจัดแจงส่งอวดอ๋องไปเมือง สั่งแล้วหงออ๋องก็เข้าไปข้างใน อวดอ๋องแลขุนนางทั้งปวงก็คำนับหงออ๋องพร้อมกันแล้วต่างคนก็กลับไปบ้านของตัว กองซุนทีหยงก็นำอวดอ๋องไปให้อยู่ที่กงก๊วนตามสั่งทุกประการ
หงอจูสู่ครั้นเพลารุ่งขึ้นก็เข้าไปคำนับหงออ๋องแล้วว่า วานนี้อวดอ๋องเข้ามากินโต๊ะ เหตุใดท่านจึงมิได้ฆ่าเสีย กลับตั้งอวดอ๋องให้เป็นเจ้าเมืองดังเก่าแล้วปล่อยตัวไปนั้นท่านคิดประการใด หรือท่านพิเคราะห์ดูนํ้าใจและหน้าตาอวดอ๋อง เห็นว่าเป็นคนสัตย์ซื่อนั้นข้าพเจ้าเห็นด้วยไม่ อวดอ๋องนี้หน้าซื่อก็จริงอยู่ แต่หน้าเหมือนหน้าเนื้อ อันนํ้าใจก็เหมือนใจเสือหาความสัจไม่ แม้ปล่อยไปเมืองเมื่อใดก็เหมือนหนึ่งท่านปล่อยเสือเข้าป่าก็เหมือนกัน อันธรรมดาเสือนั้นมิได้รู้จักคุณคนด้วยเป็นสัตว์เดรัจฉาน ภายหลังอันตรายก็จะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง อันคนมีกตัญญูซื่อตรงมาพูดจาท่านก็หาเชื่อไม่ ท่านเชื่อแต่คำคนพาลไปข้างเดียวดังนี้ เหมือนท่านเอาผมเผาในอั้งโลไฟหมายจะให้ไหม้หมดเป็นเถ้าแล้ว แม้นท่านเชื่อคำเป๊กพีจะทำไมตรีไว้กับอวดอ๋องนั้น ข้าพเจ้าเห็นเหมือนกับไข่กระทบหินแตกออกแล้ว ถึงเป๊กพีจะมาติดกันเข้านั้นก็จะดีดังเก่าที่ไหน ย่อมจะเป็นรอยหาหายไม่ ท่านจงตรองดูจงควรเกิด
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่าแก่หงอจูสู่ว่า อันตัวนี้ดีแต่จะยุให้ฆ่าอวดอ๋องเสีย ตัวเราป่วยอยู่ถึงสามเดือนแล้ว ท่านหามีสิ่งไรมาเยี่ยมเยียนเราไม่ แม้นมาทีไรก็เอาแต่ความมิดีมาเจรจา หาให้เรามีความสบายไม่ กลับว่าอวดอ๋องเป็นคนชั่วเสียอีกเล่า อันอวดอ๋องนี้มีความกตัญญูสัตย์ซื่อต่อเรานัก ตัวก็อยู่ถึงเมืองอวดแต่สู้ทิ้งเมืองเสีย กลับเอาของข้าวอ่อนน้อมยอมอยู่ด้วย เมื่อครั้งเจ็บมาเยี่ยมเรา ทั้งชิมอุจจาระดูว่าจะดีและชั่วก็ชิมได้ จนเพียงนี้แล้วยังว่าไม่ดี ท่านกลับจะให้ฆ่าเสีย ถ้าเราทำตามท่านเทวดาก็จะทำอันตรายต่างๆ เราหาเห็นด้วยไม่ หงอจูสู่จึงตอบว่า ข้าพเจ้าว่านี้ก็หวังจะเตือนท่านด้วยเห็นว่าอวดอ๋องมาอยู่ในเงื้อมมือเรากลับได้ความสุข ทุกวันนี้ข้าพเจ้ามีความแค้นแทนท่านประหนึ่งว่าศีรษะจะแตกทำลายไป ซึ่งท่านว่าดีนี้ก็เพราะรู้ไม่ถึงใจอวดอ๋อง อวดอ๋องกินอุจจาระท่านก็จริงใช่จะกินโดยสุจริตนั้นหาไม่ อันกินอุจจาระครั้งนี้ก็เหมือนมากินหัวใจของท่านเสียก็เหมือนกัน แม้นท่านมิเชื่อคำแล้วนานไปข้างหน้าเมืองหงอก็จะเป็นอันตรายไม่มีสุขสืบไปแล้ว
หงออ๋องได้ฟังหงอจูสู่ว่าก็มีความโกรธเป็นอันมากจึงว่า เสียงก๊กอย่าพูดต่อไปอีกเลยเราหาฟังไม่ วันพรุ่งนี้เราจะจัดแจงส่งอวดอ๋องให้กลับไปจงได้ หงอจูสู่ว่าหงออ๋องมิได้เชื่อคำตัว คิดเสียใจนักคำนับลาแล้วกลับไปบ้าน
ฝ่ายหงออ๋องคิดว่าถึงวันกำหนดที่จะส่งอวดอ๋องเพลาพรุ่งนี้แล้ว จึงสั่งจออิวให้จัดแจงโต๊ะไปคอยอยู่ที่นอกกำแพงประตูตั้วหมึง จะได้เลี้ยงอวดอ๋องกับขุนนางทั้งปวง ครั้นเพลารุ่งเช้าหงออ๋องกับขุนนางทั้งปวงก็จัดแจงพากันไปส่งอวดอ๋องถึงประตู แต่หงอจูสู่หามาไม่ หงออ๋องก็เรียกจออิวให้รินสุรามาให้จึงส่งให้อวดอ๋อง แล้วว่าท่านกลับไปเมืองครั้งนี้จงมีความสุขเถิด อวดอ๋องรับถ้วยเหล้ามาแล้วก็คำนับหงออ๋อง หงออ๋องรับคำนับแล้วต่างอวยพรให้ตามธรรมเนียมเสร็จแล้ว หงออ๋องจึงว่ากับอวดอ๋องว่า ท่านจะกลับไปเมืองครั้งนี้อย่าลืมคุณเราเสีย ท่านอยู่ในเมืองหงอนี้ได้ตกยากประการใดนั้นจงขออภัยเสียเถิด ท่านจงคิดถึงคุณที่เราได้กระทำไว้ให้จงมาก อวดอ๋องจึงตอบว่าอันท่านปล่อยข้าพเจ้าไปครั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้ นานไปข้างหน้าถ้าข้าพเจ้าคิดร้ายต่อท่านแล้วเทพยดาก็จะหาเข้าด้วยไม่ หงออ๋องจึงว่า เรารู้อยู่ว่าท่านก็กตัญญูและซื่อตรงต่อเราเป็นอันมาก จงพูดแต่เท่านั้นเราเชื่อแล้ว เชิญท่านกลับไปเมืองให้เป็นสุขเถิด อวดอ๋องก็คุกเข่าลงคำนับแล้วก็ทำประหนึ่งเศร้าโศกเป็นอันมาก หงออ๋องจับมืออวดอ๋องพาไปส่งให้ขึ้นเกวียนฮวมเล้นางฮูหยินอยู่
ฝ่ายนางฮูหยินก็เข้าไปคำนับหงออ๋องแล้วก็ขึ้นเกวียนเดียวกับอวดอ๋อง ฮวมเล้ก็ขับเกวียนไป หงออ๋องกับขุนนางทั้งปวงก็พากันกลับมาที่อยู่ ขณะเมื่อหงออ๋องปล่อยอวดอ๋องไปนั้น ศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบเก้าปี
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นมาถึงที่ท่าข้ามตรงตำบลจิดกัง ก็พิจารณาดูบ้านเมืองของตัวเห็นสมบูรณ์ขึ้นกว่าแต่ก่อน จึงบอกแก่ฮูหยินว่าแต่ก่อนเราตกไปอยู่เมืองหงอคิดว่าจะไม่ได้กลับคืนมาแล้ว นี่หากว่าบุญของเราจึงได้กลับมาเห็นบ้านเมือง นางฮูหยินได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่าที่อันนี้เมื่อเราจะลงเรือขุนนางทั้งปวงมาส่ง เรามีความอาลัยเป็นอันมาก ว่าแล้วผัวเมียก็พากันร้องไห้ ฮวมเล้ได้ยินดังนั้นคิดสงสารเจ้านายนักก็ร้องไห้
ฝ่ายบุนจงซึ่งรักษาเมืองอยู่นั้น รู้ว่าอวดอ๋องได้กลับมาแล้วมีความยินดีนัก จึงชวนขุนนางทั้งปวงพากันออกไปรับอวดอ๋องถึงที่ตำบลจิดกัง ชาวเมืองรู้ดังนั้นดีใจเป็นอันมากก็พากันตามบุนจงไปด้วย บุนจงก็จัดแจงเรือออกไปรับอวดอ๋องกับภรรยาและฮวมเล้ข้ามมาพักอยู่ที่จิดกัง บรรดาขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงก็พากันเข้าไปคำนับอวดอ๋องตามธรรมเนียม อวดอ๋องเห็นดังนั้นก็ยิ่งมีความสบายขึ้นเป็นอันมาก จึงสั่งฮวมเล้ให้ดูว่าวันใดจะดี เราจึงจะยกเข้าไปในเมือง ฮวมเล้ได้ฟังดังนั้นคิดว่าเราจะให้อวดอ๋องคอยอยู่จนวันดีแล้ว แม้นมีผู้ยุยงหงออ๋อง หงออ๋องกลับใจไปใช้ให้ทหารมาเอาตัว ก็เห็นว่าจะเสียทีด้วยอวดอ๋องยังมิได้เข้าไปในเมือง คิดแล้วจึงว่ากับอวดอ๋องว่าท่านจะให้หาวันดีนั้นข้าพเจ้าเห็นอยู่แต่วันพรุ่งนี้ ถ้าพ้นพรุ่งนี้ไปก็หามีวันดีไม่ ท่านจงจัดแจงตัวเถิดจะได้รีบเข้าไปนั่งที่ว่าราชการให้ทันแต่ในเพลาเช้า
อวดอ๋องได้ฟังฮวมเล้ว่าจึงชวนภรรยาไปขึ้นเกวียนพร้อมขุนนางและราษฎรทั้งปวง ก็รีบไปเพลากลางคืน ครั้นถึงที่ว่าราชการพอสว่างอวดอ๋องก็ขึ้นไปนั่งที่ของตัวมาแต่ก่อน จึงปราศรัยแก่ขุนนางว่า ตั้งแต่เราจากไปได้สามปีเข้านี่แล้ว ท่านทั้งปวงยังค่อยเป็นสุขอยู่หรือ ซึ่งท่านช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองเราให้บริบูรณ์ขึ้นนี้ คุณของท่านมีแก่เราเป็นอันมาก
ขุนนางทั้งปวงได้ยินอวดอ๋องถาม ก็คุกเข่าลงคำนับพร้อมกันแล้วตอบว่า แต่ท่านจากไปข้าพเจ้าทั้งปวงหามีความสบายไม่ อันธรรมเนียมขุนนางที่ได้รับเบี้ยหวัดและเงินเดือนของท่านนั้นก็ย่อมทำนุบำรุงบ้านเมืองเป็นธรรมดา ซึ่งท่านเมตตายกความชอบข้าพเจ้าทั้งหลายนี้ คุณท่านหาที่สิ้นสุดมิได้ ว่าแล้วต่างคนคำนับลาไปที่อยู่ ขณะเมื่อขุนนางกลับไปอวดอ๋องจึงว่าเมืองอวดนี้ที่ชัยภูมิหาดีไม่ จึงไปแพ้แก่ข้าศึกที่เขากวยกีซัวเราได้ความอายเป็นอันมาก ครั้งนี้จำจะต้องไปสร้างเมืองอยู่ที่เขานั้นจึงจะชอบ เราจะได้แก้ความอายของเราได้ คิดแล้วครั้นเพลารุ่งขึ้นอวดอ๋องออกที่ว่าราชการ จึงปรึกษากับฮวมเล้ว่าแต่ก่อนเราแพ้แก่ข้าศึกที่เขากวยกีซัว เรามีความเจ็บใจเป็นอันมาก บัดนี้เราคิดว่าจะไปตั้งเมืองอยู่ที่เขานั้น จึงจะแก้ความแค้นได้ เราคิดดังนี้ท่านจะเห็นประการใด
ฮวมเล้จึงว่า ท่านคิดเช่นนั้นข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย อวดอ๋องจึงว่า ถ้าท่านเห็นด้วย ท่านจงกะเกณฑ์ป่าวร้องหัวเมืองขึ้นและชาวเมืองของเราไปช่วยกันทำให้เสร็จ ฮวมเล้ก็คำนับลาออกไปกะเกณฑ์ป่าวร้องหัวเมืองและชาวเมืองให้ไปช่วย ครั้นเห็นหัวเมืองชาวเมืองมาพร้อม จึงจัดแจงทหารของตัวที่เป็นช่างนั้นให้หาเครื่องมือไว้ให้พร้อม เสร็จแล้วก็พากันไปที่เขากวยกีซัว จึงให้กะหน้าที่ที่จะทำกำแพงนั้นปักกรุยลงไว้ ทหารและคนทั้งปวงให้ช่วยกันถากถางที่รกชัฏเสียให้เตียน แล้วจึงสั่งให้ขุดที่ทำรากแล้วเอาหินถมให้แน่นหวังมิให้ทรุด จึงก่อเป็นกำแพงขึ้นรอบเขาแต่สามด้านไว้ทางตะวันตกด้านหนึ่ง ด้วยฮวมเล้คิดว่าจะยกทัพไปกำจัดหงออ๋องจึงจะไม่รู้ตัว คิดแล้วก็ประกาศแก่คนทั้งปวงว่า เราเว้นทางว่างไว้นี้ก็เพราะหวังว่าจะได้ส่งเครื่องบรรณาการไปเมืองหงอให้ง่าย
ฮวมเล้พูดทั้งนี้ก็เพราะจะให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงหงออ๋องจะได้ไม่สงสัย ครั้นทำกำแพงเสร็จแล้วพอเพลาคํ่าวันนั้นมีเขาอันหนึ่งเหมือนรูปเต่าลอยมาแต่ทิศตะวันออก มาตกตั้งอยู่ในกำแพงซึ่งทำใหม่นั้นคนทั้งปวงก็หารู้ไม่ ครั้นเพลาเช้าคนซึ่งฮวมเล้ใช้ให้ไปตรวจหาที่นั้น ครั้นไปเห็นเขาเข้าคิดประหลาดใจนัก ตั้งแต่เรามาทำงานอยู่ที่นี่ก็หาเห็นไม่ เหตุใดมามีขึ้นดังนี้น่าอัศจรรย์ ขณะนั้นมีผู้คนมาดูเป็นอันมาก มีชายผู้หนึ่งแซ่และชื่อหาปรากฏไม่ พูดขึ้นว่าเราจำได้อยู่เขาอันนี้เห็นจะลอยมาแต่เมืองเจ๋ชื่อว่าเขาตั้งกูซัว อันเขานี้อยู่ที่ลังเหียว ฮวมเล้แจ้งดังนั้นก็กลับไปบอกแก่อวดอ๋องทุกประการแล้วว่า อันเหตุมีมาทั้งนี้ก็เพราะว่าบ้านเมืองเราจะได้ความสุขสืบไป
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนักจึงตั้งชื่อเขานั้นเสียใหม่ให้ชื่อว่า เขาปวยไลซัว แปลว่าเขาลอยมา แล้วว่ากับฮวมเล้ว่า เขาลอยมานั้นก็เพราะบุญของเรา ท่านจงไปตั้งเป็นเหลาไตขึ้น แล้วให้มีชั้นสามชั้นจึงให้ชื่อว่าเลงไต ฮวมเล้ก็คำนับลากลับไปเขากวยกีซัวแล้วให้หาช่างมาประชุมพร้อมกัน ฮวมเล้ก็ทำอย่างไว้ให้ดู นายช่างทั้งปวงต่างคนดูอย่างแล้วก็รีบไปจัดแจงกะเกณฑ์กันทำเลงไตนั้นให้แล้วโดยเร็ว ฮวมเล้ก็มาตรวจตราดูนายช่างทั้งปวงให้ทำงานอยู่มิได้ขาด ครั้นเลงไตแล้วก็ให้ช่างทำป้อมปราการและเชิงเทินทั้งที่อยู่ของอวดอ๋องทั้งข้างหน้าข้างใน และทำตำแหน่งที่ขุนนางกับอาณาประชาราษฎร์ซึ่งเป็นข้าราชการพร้อมเสร็จแล้ว ฮวมเล้ก็กลับไปแจ้งแก่อวดอ๋องทุกประการ อวดอ๋องแจ้งดังนั้นดีใจนัก ครั้นถึงวันดีให้ป่าวร้องราษฎรทั้งปวงให้รู้ทั่วกันแล้ว อวดอ๋องก็อพยพครอบครัวไปตั้งอยู่ที่เขากวยกีซัว จึงออกนั่งที่ว่าราชการจัดแจงที่อยู่ให้ขุนนางเสร็จแล้วขุนนางทั้งปวงก็คำนับลาไปที่อยู่ใหม่ของตัวตามผาสุก
๘๑
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นจัดแจงที่ให้ขุนนางอยู่เป็นสุขเสร็จแล้ว อยู่มาวันหนึ่งอวดอ๋องออกที่ว่าราชการให้ประชุมขุนนางทั้งปวง ฝ่ายทหารและพลเรือนเข้ามาคำนับพร้อมกันแล้วอวดอ๋องพูดขึ้นว่า ตัวเราหามีบุญไม่จึงตกไปอยู่เมืองหงอ เรากลับมาก็เพราะฮวมเล้ ฮวมเล้ก็จัดแจงตั้งเมืองและทำเลงไตขึ้นเราจึงอยู่เป็นสุข อันได้สบายครั้งนี้ก็เพราะบุญฮวมเล้ผู้เป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ฮวมเล้ได้ยินอวดอ๋องสรรเสริญเกินไปก็ตกใจนักจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วลุกขึ้นตอบว่า อันเลงไตและเมืองจะสำเร็จก็เพราะบุญท่านหาใช่บุญของข้าพเจ้าไม่ ซึ่งท่านจะมาพูดถึงเมืองอยู่นี้เห็นหาต้องการไม่ ท่านไม่รำลึกถึงเมื่อจากเมืองไปตกอยู่เมืองหงอสามปีนั้นท่านไม่คิดบ้างหรือ ตัวท่านก็กลับมาได้แล้ว จงตรึกตรองรวบรวมเสบียงและอาหารให้บริบูรณ์ จะได้ยกไปตีเมืองหงอแก้แค้นให้จงได้ อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันการข้อนี้เราคิดอยู่มิได้ขาด ซึ่งท่านว่ามานี้ก็ชอบแล้ว อันซึ่งจะไปแก้แค้นเมืองหงอนั้นเราเห็นอยู่ก็แต่ท่านกับบุนจงสองคนนี้จึงจะสำเร็จ ว่าแล้วจึงสั่งฮวมเล้ว่าท่านจงไปเกลี้ยกล่อมผู้มีกำลังมาฝึกหัดให้ชำนิชำนาญในการรบไว้ให้คล่อง อันบุนจงนั้นท่านจงซ่องสุมเสบียงอาหาร และจัดผู้มีสติปัญญามาใช้สอยให้มากขึ้นจงได้ ท่านทั้งสองจงเร่งไปทำตามใจเถิด
ฮวมเล้บุนจงกับขุนนางทั้งปวงคำนับลาอวดอ๋องแล้วต่างคนต่างก็ไปที่อยู่ ฮวมเล้ก็ไปซ้อมหัดทหาร บุนจงก็ตั้งเกลี้ยกล่อมเอาขึ้นฉางอยู่เนืองๆ ทุกวันมิได้ขาดทั้งสองคน แต่นั้นมาอวดอ๋องมีใจโอบอ้อมอารีแก่อาณาประชาราษฎร์ ทั้งนับถือผู้มีสติปัญญาและฝีมือขึ้นมากกว่าแต่ก่อน ชาวเมืองทั้งปวงชวนกันสรรเสริญอวดอ๋อง กิตติศัพท์ลือไปถึงหัวเมืองขึ้นของอวดอ๋องยิ่งมีความกลัวเกรงเป็นอันมาก เพลาวันหนึ่งอวดอ๋องให้หาฮวมเล้เข้ามาข้างใน แล้วบอกว่าตั้งแต่เราชิมอุจจาระหงออ๋องครั้งนั้นมาปากเราก็เหม็นไม่หายเลย ท่านจะคิดอ่านอย่างไรบ้าง ฮวมเล้ได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาออกมาที่อยู่ แล้วบอกอย่างใบและต้นผักนั้นให้คนใช้ไปเก็บที่เขาข้างทิศเหนือนอกเมืองมาได้แล้ว ก็ใส่จับเจี๋ยวต้มขึ้น ครั้นเพลาเช้าก็เอาไปให้อวดอ๋องอมทุกวันมิได้ขาด อวดอ๋องครั้นปากหายเหม็นแล้ว จึงตั้งชื่อผักนั้นว่าซิมซัว แต่นั้นมาชาวเมืองทั้งปวงจึงเรียกเขาที่ไปเก็บผักมานั้นก็พลอยเรียกชื่อว่าเขาซิมซัวมาจนทุกวันนี้
ฝ่ายอวดอ๋องคิดถึงความหลังยิ่งมีความแค้นหงออ๋องเป็นอันมาก คิดจะยกไปตีเมืองหงอแก้แค้นให้ได้โดยเร็ว แต่ขัดอยู่ด้วยเสบียงและทหารยังหาบริบูรณ์ไม่ จึงมิได้มีความสบาย แต่ตรึกตรองอยู่มิได้ขาด แล้วคิดว่าจะนั่งกินนอนกินอยู่นั้นหาควรไม่ แม้มีความสบายอยู่แล้วก็จะหลับเสีย ซึ่งเราตรึกตรองไว้ว่าจะแก้แค้นหงออ๋องนั้นก็เห็นจะป่วยการเปล่า คิดแล้วสั่งจออิวให้ตัดไม้ท่อนกลมยาวศอกเศษมาให้ประมาณห้าสิบท่อน อวดอ๋องก็ให้เรียงซ้อนเป็นชั้นๆ ไว้รองนอนแล้วให้เอาสุกรดีสดมาดีหนึ่งแขวนไว้ตรงที่นอนพอเอื้อมถึง เสร็จแล้วอวดอ๋องก็นอนลงบนเตียงไม้ท่อนที่เรียงไว้ แล้วตรึกตรองที่จะแก้แค้นเมืองหงออยู่ทุกเพลา แม้อวดอ๋องหาวนอนเมื่อใดก็เด็ดสุกรมากินทีละหน่อยแต่พอขมด้วยจะมิให้นอนหลับจึงทำดังนี้ ครั้นอวดอ๋องตรองไปยังหาตลอดไม่ วิตกนั้นก็มากขึ้นทุกที อวดอ๋องก็ไม่เป็นอันกินอันนอนจนหน้าสลดซูบผอมไปกว่าแต่ก่อน อยู่มาอวดอ๋องคิดจะให้ชาวเมืองและหัวเมืองทั้งปวงรักใคร่อยากได้คนใช้ให้มากขึ้น จึงสั่งให้จดหมายป่าวร้องให้ทั่วทุกคนว่า ผู้หญิงอายุยี่สิบปีจึงให้มีผัว ถ้าผู้ชายอายุยี่สิบห้าจึงให้มีเมีย แม้จะคลอดบุตรหรือมีครรภ์ก็ให้มาบอกแก่บิดา ถ้ามีถึงสองสามคนแล้วก็นำมาให้เราเอาไว้ให้อยู่แก่พ่อแม่แต่คนเดียว แม้นผู้ใดไม่ทำตามคำป่าวร้อง เราก็จะเอาบิดามารดาทำโทษให้จงหนัก
ฝ่ายหญิงชายชาวเมืองรู้ไป ที่ใครมีครรภ์และคลอดบุตร มีบุตรชายมากแต่สองคนขึ้นไป ก็ชวนกันนำเอาบุตรและข้อความซึ่งภรรยามีครรภ์คลอดบุตรนั้นเข้าไปแจ้งแก่ขุนนาง ขุนนางก็พาเด็กไปให้แก่อวดอ๋องบอกความให้รู้ทุกครั้ง อวดอ๋องจึงให้แพทย์ไปรักษาครรภ์อยู่จนคลอดบุตร ถ้าบุตรนั้นเป็นผู้หญิงก็ให้สุกรตัวหนึ่งกับเหล้าขวดหนึ่ง แม้นบุตรเป็นผู้ชายก็ให้สุนัขตัวหนึ่งกับเหล้าขวดหนึ่ง เป็นของทำขวัญเหมือนกันทุกคนด้วย อวดอ๋องมีใจโอบอ้อมทั่วไปแก่อาณาประชาราษฎร์ชาวเมือง จึงได้ชายเด็กหนุ่มหญิงรุ่นสาวไว้เป็นอันมาก อวดอ๋องจึงสั่งจออิวให้หาของคาวหวานมาใส่เกวียนแล้วก็ไปเที่ยวดูตำบลบ้านของชาวเมืองซึ่งได้ใหม่ ทั้งนอกเมืองและในเมืองทุกวันมิได้ขาด ถ้าพบเด็กชาวบ้านก็เอาของในเกวียนออกแจกจ่าย ถ้าอวดอ๋องเห็นเด็กนั้นเป็นชาย ก็เอามือลูบหน้าหลังหยอกเอินเล่นแล้วก็ออกไปนอกเมืองเที่ยวชมไร่นา แม้นเห็นชาวนาเขาไถนาก็ลงจากเกวียนเข้าไปช่วยไถและก็ยังพูดกล่าวชมเชยต่างๆ แล้วห้ามมิให้เก็บอากรเจ็ดปี แต่อวดอ๋องไม่กินหมูกินไก่ และจะแต่งตัวนั้นก็แต่ของเก่าๆ ด้วยเห็นว่าของใหม่นั้นเป็นของมีราคา อันอวดอ๋องทำดังนี้ก็เพราะจะรวบรวมเสบียงและทแกล้วทหารให้มากขึ้นด้วยจะคิดไปแก้แค้นเมืองหงอ ทุกเดือนๆ ละครั้งอวดอ๋องจะต้องไปเมืองหงอด้วยจะให้หงออ๋องไว้ใจ แล้วสั่งให้ราษฎรหญิงชายช่วยกันไปเก็บใบสับปะรดมาสะสางเอาแต่เส้นมาทอเป็นผ้าขาวขึ้นไว้เป็นอันมาก คิดอยู่ว่าจะให้หงออ๋อง
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่ปล่อยอวดอ๋องไปได้ของเครื่องบรรณาการเนืองๆ ทุกเดือน ก็มีความยินดีจึงมีใจรักอวดอ๋องมากขึ้นกว่าแต่ก่อน จึงให้บ้านส่วยไปขึ้นแก่เมืองอวด ข้างทิศตะวันออกชื่อกู๋ถองหนึ่ง ทิศตะวันตกชื่อจุ๋นลี้หนึ่ง ข้างทิศเหนือชื่อเพงหงวนหนึ่ง ข้างทิศใต้ชื่อโก๋มิดหนึ่ง สี่ตำบลนี้ให้เป็นของตอบแทนอวดอ๋อง อวดอ๋องจึงให้ผ้าขาวที่ทำด้วยไหมสับปะรดแก่หงออ๋องสิบหมื่นพับกับน้ำผึ้งร้อยไห หนังเสือปลาสิบผืน ไม้ไผ่สิบแพๆ ละสิบลูกตอบไปอีก หงออ๋องก็ยิ่งมีความยินดีก็เอาผ้าแดงอูยหมอทำด้วยขนอูฐให้ไปเป็นอันมาก กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงหงอจูสู่ หงอจูสู่ก็ยิ่งแกล้งบอกป่วยเสียไม่เข้ามาที่ว่าราชการ
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่ตอบแทนของกันแล้วก็เห็นว่าอวดอ๋องเป็นคนสัตย์ซื่อ สมคำเป๊กพีว่ามาแต่ก่อนก็สิ้นความสงสัย ยิ่งนับถือเป๊กพีขึ้นเป็นอันมาก ครั้นนานมาหงออ๋องเห็นว่าบ้านเมืองนั้นราบคาบแล้วหามีเสี้ยนศัตรูไม่ จึงหาตัวเป๊กพีเข้าปรึกษาว่า บัดนี้บ้านเมืองเป็นสุขหามีอันตรายไม่ เราคิดจะสร้างเหลาไตขุดสระทำสวนดอกไม้ไว้ชมเล่น ท่านยังเห็นว่าที่ชัยภูมิที่ไหนดีบ้าง เป๊กพีจึงว่าอันท่านคิดนั้นข้าพเจ้าก็เห็นด้วย แต่ในเมืองหงอทั้งเมืองนี้จะหาที่ดีสักแห่งหนึ่งนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นอยู่แต่ที่โกโซซัวอันปู่ท่านสร้างไว้แต่ก่อนนั้นชอบกลอยู่ แต่หาสู้สนุกไม่ ถ้าจะสร้างขึ้นใหม่สนุกนั้นก็ต้องรื้อของเก่าเสียสร้างขึ้นใหม่ให้กว้างจุคนได้หกพัน แล้วปลูกเหลาไตขึ้นให้สูงแลไปได้ไกลร้อยลี้ ไทยว่าพันร้อยยี่สิบห้าเส้น จงหาหญิงมาหัดมโหรีไว้ให้มากจะได้ขึ้นไปขับกล่อมเมื่อกินโต๊ะนั้นให้สบาย หงออ๋องได้ฟังเป๊กพีว่ายินดีนักจึงว่า ท่านพูดนี้ชอบใจแล้วท่านจงไปคิดอ่านจัดแจงทำเถิด แต่เราวิตกอยู่กลัวจะหาไม้ใหญ่ไม่ได้ ปรึกษากันแล้วแต่นั้นมาหงออ๋องสั่งให้หาไม้ใหญ่ไม่ได้ก็มีหนังสือไปแก่หัวเมืองของตัวว่าให้หาไม้ใหญ่มาให้ กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงบุนจง บุนจงก็เข้าไปคำนับอวดอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าจะเตือนสติท่านสักอย่างหนึ่ง อันธรรมดาปลาอยู่ในนํ้า นกบนอากาศ แม้นผู้ใดจะใคร่ได้ก็ต้องหาเหยื่อใส่เบ็ดและแร้วให้ชอบใจสัตว์นั้นจึงจะได้ตัวมาฆ่ากิน เมื่อมานิ่งเสียฉะนี้ไม่คิดแก้แค้นหงออ๋องแล้วหรือ อวดอ๋องได้ฟังจึงว่าท่านว่านี้ดีอยู่แล้ว ก็จะให้เราทำอย่างไรให้หงออ๋องรักแล้วจึงจะฆ่าเสียได้เล่า บุนจงก็ตอบว่า ซึ่งจะให้หงออ๋องรักแล้วจะกำจัดเสียนั้นท่านจะต้องทำเจ็ดประการ ประการหนึ่งนั้นถ้าหงออ๋องจะชอบสิ่งไรจงปฏิบัติตามอย่าคิดเสียดายของ ประการหนึ่งจงเอาเสบียงไปให้ ประการหนึ่งถ้าหญิงรูปงามที่ชำนาญขับร้องมีจงส่งไป ประการหนึ่งจัดหาช่างฝีมือและไม้ใหญ่อย่างดี เพื่อให้นำไปก่อสร้างเหลาไตจนทรัพย์สินหมดสิ้นและอาณาประชาราษฎรได้รับความเดือดร้อน ประการหนึ่งให้รู้จักคนโลภมักประจบประแจงสอพลอส่อเสียดไม่อยากให้คนอื่นดีกว่าตัว ทั้งเป็นคนรักของหงออ๋องนั้น ประการหนึ่งจงคิดฆ่าขุนนางที่สัตย์ซื่อทั้งมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งของหงออ๋องเสียให้จงได้ ประการหนึ่งแล้วให้ตระเตรียมเสบียงและทหาร จงพร้อมไว้เป็นเจ็ดประการด้วยกัน ถ้าท่านทำได้ดังนี้คงจะได้เมืองหงอโดยเร็ว
อวดอ๋องจึงว่า ท่านจะให้ทำสิ่งไหนก่อนจึงจะดี บุนจงจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าหงออ๋องจะสร้างเหลาไตที่ตำบลเขาโกโซซัวขึ้นใหม่ ต้องการไม้ใหญ่จึงป่าวร้องหัวเมืองซึ่งขึ้นเมืองหงอนั้นให้หาไปให้ ถ้าเราหาไม้ไปให้ หงออ๋องก็จะรักท่าน อวดอ๋องก็เห็นด้วยให้จัดหาผู้ที่เคยไปตัดไม้ขายมาได้สามพันคน จึงสั่งให้ไปหาไม้ใหญ่ในป่าสูงมาให้เราจงได้ พวกสามพันคนก็คำนับลาไป แต่เที่ยวหาไม้อยู่ในป่านั้นถึงปีหนึ่งแล้วไม่พบต้นไม้ใหญ่เลย คนทั้งปวงก็คิดถึงบ้านไม่มีความสบาย ครั้นจะกลับไปก็กลัวอวดอ๋องจะว่าเชือนแชก็จะฆ่าเสีย คิดดังนั้นจึงมิได้กลับ อยู่มาวันหนึ่งเพลากลางคืนพวกตัดไม้คนหนึ่งมีปัญญาจึงทำเพลงว่า เจียวไซบ๊กมอไซบ๊ก เจียวเจี่ยวม่อหมอยีบซัวหยก หยงงำเจาะหัดถูอวงฮกเทียน ปุดแชอีตีบูหยกปักแคะ กูอีลิวซือเลากู แปลออกได้ความว่า เช้าหาไม้เย็นหาไม้ เช้าๆ เย็นๆ ไปเข้าป่าถึงถ้าหายากเรามาเปล่า เทวดาไม่โปรดต้นไม้ไม่ขึ้นในแผ่นดินหาไม่ได้ พวกเราทำอะไรมีกรรมต้องลำบาก พอสิ้นเพลงลงพวกตัดไม้ทั้งปวงที่ฟังอยู่นั้นต่างคนต่างก็คิดถึงความลำบากของตัวด้วยเสบียงก็หมดต้องอดอยากอยู่ไปยิ่งไม่มีความสบาย
วันหนึ่งรุ่งขึ้นพวกตัดต้นไม้ก็พากันเที่ยวหาไม้ พอพบต้นไม้ต้นหนึ่งชื่อจิวปักข้างทิศตะวันออก ใหญ่กว่าต้นไม้ทั้งปวงอยู่ที่เขากลางทางเห็นประหลาด จึงพูดกันว่าทุกวันเรามาเที่ยวหาก็ไม่พบบัดนี้บังเกิดขึ้นน่าอัศจรรย์นัก พวกตัดต้นไม้ผู้หนึ่งเป็นคนผู้ใหญ่จึงสั่งพวกที่มาด้วยนั้นให้ยึดมือกันเข้าโอบดูยี่สิบคนจึงรอบ แล้วบอกกันว่าต้นไม้ต้นนี้เกิดเพราะมีบุญจะต้องการ เห็นจะมีอีกที่ในป่า เราจงเที่ยวหาไปเถิดคงจะปะ ว่าแล้วก็พากันเที่ยวค้นดูพอพบต้นไม้ต้นหนึ่งชื่อนำปัก สูงใหญ่เท่ากันกับต้นก่อนอยู่ข้างทิศตะวันตก คนผู้ใหญ่จึงบอกกันว่า อันเราจะตัดนั้นยังไม่ได้จำจะเอาเนื้อความไปแจ้งแก่อวดอ๋องก่อนจึงจะชอบ พูดกันแล้วก็สั่งให้พวกที่มาด้วยนั้น ให้แบ่งกันเฝ้าต้นไม้อยู่บ้างๆ รีบเอาเนื้อความไปแจ้งแก่อวดอ๋อง อวดอ๋องแจ้งดังนั้นก็มีใจยินดี ส่วนขุนนางทั้งปวงจึงพูดว่า ต้นไม้นี้เกิดขึ้นเทพยดาช่วยสงเคราะห์ท่าน ท่านเห็นจะได้แก้แค้นเป็นมั่นคง อวดอ๋องได้ยินดังนั้นจึงสั่งให้จัดเกวียนบรรทุกเครื่องสังเวยเสร็จแล้วก็ชวนขุนนางทั้งปวงรีบออกไป ครั้นถึงที่ต้นไม้อวดอ๋องจึงให้ตั้งเครื่องสังเวยเทพยดาเสร็จแล้วจึงสั่งให้ตัดไม้ ทหารทั้งปวงก็ช่วยกันระดมตัดไม้ล้มรีดกิ่งแล้วลากลงน้ำล่องไป
อวดอ๋องกับขุนนางก็พากันกลับมาเมือง จึงสั่งให้ถ่างถากไสไม้จนกลมเกลี้ยงดีแล้ว ได้ใหญ่ยี่สิบอ้อม ยาวประมาณสี่สิบห้าวา จึงให้ช่างนั้นเขียนเป็นรูปมังกรแต้มสีแดงปิดทองเสร็จแล้วก็สั่งให้บุนจงนำเอาไปให้หงออ๋อง บุนจงครั้นมาถึงเมืองหงอก็เข้าไปคำนับหงออ๋อง จึงบอกว่าอวดอ๋องให้ข้าพเจ้าเอาไม้ใหญ่โตยี่สิบอ้อม ยาวสี่สิบห้าวาซึ่งขึ้นอยู่แดนเมืองอวดมีมานานแล้ว แต่อวดอ๋องเห็นว่าตัวบุญน้อยหาสมควรที่จะตัดเอามาใช้ไม่ ครั้นรู้ว่าท่านจะต้องการจึงให้ข้าพเจ้านำมาเป็นของคำนับ
หงออ๋องได้ฟังจึงชวนขุนนางทั้งปวงไปดูบนเก๋งสูงเห็นไม้อวดอ๋องให้มาใหญ่ยาว เขียนเป็นมังกรงามนักก็มีความยินดี หงอจูสู่เห็นดังนั้นจึงว่า ท่านอย่าเพิ่งดีใจก่อน ข้าพเจ้าจะว่าให้ฟัง แต่ก่อนพระเจ้าเค่งอ๋องสร้างเลงไต พระเจ้าติวอ๋องสร้างเต๊กไต ครั้งนั้นให้ป่าวร้องหัวเมืองทั้งปวงมาตายเสียเป็นอันมาก พอแล้วเสร็จเมืองก็เสียแก่ข้าศึก อันอวดอ๋องเอาไม้ใหญ่มาให้แก่ท่านนั้น ด้วยเห็นจะให้บ้านเมืองของท่านไม่มีความสบาย ขอท่านอย่ารับไว้เลย
หงออ๋องได้ฟังหงอจูสู่จึงตอบว่า ท่านว่าเรายังหาเห็นด้วยไม่ อวดอ๋องนี้เป็นคนสัตย์ซื่อรู้จักคุณเรา รู้ว่าเราจะต้องการไม้ใหญ่สู้เสาะแสวงหามาให้เราดังนี้ท่านยังว่าหาดีไม่ เราไม่ฟังคำท่าน ว่าแล้วสั่งให้เป๊กพีกะเกณฑ์หัวเมืองทั้งปวงไปช่วยทำโกโซไตที่ตำบลเขาโกโซซัว เป๊กพีคำนับลาไปกะเกณฑ์กันได้คนมาตามสั่งแล้วก็รีบไปเขาโกโซซัว จึงให้รื้อโกโซไตที่ตำบลอับหลีทำแต่ก่อนนั้นเสีย แล้วปักกรุยแบ่งหน้าที่ให้ทหารระดมทำโกโซไตมิได้หยุดหย่อนได้สามปี จึงไปเอาไม้ที่อวดอ๋องให้นั้นทำเป็นอกไก่ขึ้นแล้วอีกสองปีจึงสำเร็จ อันโกโซไตนั้นสูงได้สามร้อยตึ้ง ไทยว่ายี่สิบแปดเส้นสิบเอ็ดวา กว้างได้แปดสิบสี่ตึ้ง ไทยว่าหกสิบสองวา ถ้าแม้นขึ้นไปบนโกโซไตนั้น แลเห็นไปได้สองร้อยลี้ไทยว่าสองพันห้าสิบเส้น มีกระไดเวียนเจ็ดรอบ แล้วขุดสระทำสวนดอกไม้ไว้เป็นอันมาก แต่ป่าวร้องหัวเมืองมาทำโกโซไตนี้ทั้งกลางวันกลางคืนจนคนตายเสียเป็นอันมาก ครั้นทำเสร็จแล้วก็กลับเข้าไปแจ้งหงออ๋องทุกประการ
ฝ่ายอวดอ๋องได้ยินกิตติศัพท์ไปว่าเมืองหงอทำโกโซไตแล้ว จึงเรียกบุนจงมาปรึกษาว่า ท่านสั่งสอนแต่ก่อนนั้นก็สำเร็จประการหนึ่ง ครั้งนี้ก็จะต้องหาผู้หญิงที่รูปงามซึ่งชำนาญขับร้องดีดสีเอาไปให้หงออ๋อง ท่านจงช่วยเราหาบ้าง บุนจงจึงว่า อันหงออ๋องทำโกโซไตครั้งนี้ได้ ก็เพราะเทวดาเอาไม้มาให้ท่านก็เป็นบุญของท่านแล้ว จะวิตกอะไรกับผู้หญิงรูปงามที่จะหาไม่ได้นั้น ข้าพเจ้าจะรับเป็นธุระ ถึงท่านจะไปขอและไปจับมาเดี๋ยวนี้เล่าไพร่พลเมืองก็จะแตกตื่น ด้วยไม่รู้ว่าจะเป็นประการใด ข้าพเจ้าคิดได้อย่างหนึ่ง จะให้ผู้หญิงมาในเมืองให้ท่านเลือกเอาตามชอบใจจงได้ อวดอ๋องจึงว่าท่านคิดไว้ได้อย่างไรก็จงทำตามใจเถิด บุนจงก็คำนับลาออกมาจัดแจงคนซึ่งเป็นหมอดูได้ร้อยคนให้ไปเที่ยวดูลูกสาวหัวเมืองขึ้นและในเมืองของตัวทุกบ้านช่อง แม้นรู้ว่ามีคนงามที่บ้านไหนก็จดหมายแซ่และชื่อมาบอก แต่ให้คนไปเที่ยวเสาะหาอยู่นั้นประมาณครึ่งปีเศษ คนร้อยคนก็เอาจดหมายมาแจ้งว่าได้พบหญิงรูปงามประมาณสองพันเศษ บุนจงก็เอาเนื้อความไปบอกแก่อวดอ๋องทุกประการ อวดอ๋องแจ้งดังนั้นจึงสั่งให้คนร้อยคนกลับไปเลือกว่าใครจะงามกว่ากัน คนร้อยคนนั้นก็กลับเอาความมาบอกว่ามีหญิงงามแต่สองคน ชื่อนางไซซีคนหนึ่ง ชื่อนางแต้ตั้นคนหนึ่งอยู่ที่เขากิวฬ่อซัวตั้งเรือนอยู่คนละทิศ นางไซซีอยู่ตะวันตก นางแต้ตั้นอยู่ตะวันออก แต่ว่าเป็นบุตรคนตัดฟืน
อวดอ๋องได้ฟัง จึงสั่งให้ฮวมเล้จัดแจงเกวียนและสิ่งของเครื่องแต่งตัวพร้อมแล้ว ก็ให้ไปรับนางไซซีนางแต้ตั้นมาถึงเมืองแล้ว ฮวมเล้ก็ให้พักอยู่บ้านของตัวก่อน กิตติศัพท์ลือไปแก่ราษฎรทั้งปวงว่าอวดอ๋องได้หญิงรูปงามมาไว้ อยากจะใคร่ได้เห็น ต่างคนก็พากันไปดูเบียดเสียดอยู่ที่บ้านฮวมเล้ ฮวมเล้เห็นดังนั้นจึงให้คนใช้ยกเอาหีบและถังออกไปตั้งไว้ที่ประตูบ้านถ้าใครจะดูก็เรียกเอาอีแปะคนละอีแปะ แล้วจึงให้นางนั้นไปอยู่บนเล่าเต้งตรงหน้าต่าง คนทั้งปวงซึ่งได้เห็นต่างพากันชมว่างามเหมือนนางฟ้า จะหาผู้หญิงในแผ่นดินมาเปรียบนั้นไม่มี แล้วหญิงชายก็ชวนกันมาดูอยู่ทุกวันมิได้ขาด ฮวมเล้ก็ได้อีแปะของราษฎรไว้เป็นอันมาก พอครบสามวันฮวมเล้ก็พานางนั้นไปให้อวดอ๋อง อวดอ๋องครั้นได้นางรูปงามมาสมคิดแล้ว จึงจัดแจงให้ไปอยู่ที่เมืองทัวเสียใกล้กับเมืองกวยกี๋ จึงจัดแจงหญิงคนแก่ซึ่งรู้จักเพลงขับร้องและดีดสีไปหัดนางไซซีและนางแต้ตั้นให้ชำนิชำนาญแล้วจึงจะให้หงออ๋อง ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สามสิบเอ็ดปี
อวดอ๋องตั้งแต่มาจากเมืองหงอ ได้เป็นเจ้าเมืองเจ็ดปี เจ๋เก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋ตาย มีบุตรชื่อก๋งจูถูได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดา ตั้งแต่วันเอ๋งตายครั้งนั้นในเมืองเจ๋หามีผู้มีสติปัญญาไม่ อาณาประชาราษฎร์ก็ไม่สบาย
ฝ่ายฌ้อเจียวอ๋องเจ้าเมืองฌ้อก็ตาย มีบุตรคนหนึ่งชื่อก๋งจูเจียงได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาขึ้นใหม่ตัดสินถ้อยความหาเด็ดขาดไม่ ราษฎรชาวเมืองก็ไม่เป็นสุข อันเมืองจิ้นนั้นขนบธรรมเนียมก็แปรปรวน คนในเมืองแตกฉานซ่านเซ็นไปเป็นอันมาก ส่วนเจ้าเมืองฬ่อตั้งแต่อาจารย์ของจูไปจากเมืองก็สิ้นกำลังลง ด้วยหาขุนนางที่มีสติปัญญาไม่ได้ก็มีความวิตกอยู่
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่สร้างโกโซไตแล้วมีความสบายใจยิ่งนัก ทั้งทแกล้วทหารและขุนนางก็พร้อมเพรียงมั่นคงไปด้วยเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ราษฎรชาวเมืองก็มีความสุขอยู่ ครั้นรู้ว่าเมืองใหญ่สี่หัวเมืองนั้นโลเลหาสิทธิ์ขาดไม่ หงออ๋องยิ่งมีความโลภคิดกำเริบอยากให้หัวเมืองทั้งปวงมาขึ้นแก่ตัว ก็จัดทหารให้ไปตีทุกตำบลอยู่เนืองๆ หัวเมืองทั้งปวงก็กลัวอำนาจ ให้ขุนนางเอาเครื่องบรรณาการมาขอคำนับอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นก็มาก หงออ๋องจึงมีความประมาทถือตัวไม่มีใครสู้รบก็สบายอยู่
ฝ่ายเจ๋เก๋งก๋งเจ้าเมืองเจ๋ แต่ก่อนเมื่อยังเป็นอยู่นั้นมีบุตรเจ็ดคน แต่บุตรคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกนางเอี๋ยนกี๋เมียหลวงนั้นถึงแก่ความตายเสียแล้ว ยังเหลือแต่ลูกเมียน้อยอยู่หกคน พี่ผู้ใหญ่ชื่อก๋งจูเอียงเซง คนสุดท้องที่ได้ครองเมืองนั้นเป็นลูกนางยกสือเมียน้อยชื่อก๋งจูถู มารดาก๋งจูถูนี้เป็นที่รักของเจ๋เก๋งก๋งจึงเรียกว่าอันลือจิว แต่เจ๋เก๋งก๋งเป็นเจ้าเมืองมาอายุได้ห้าสิบเจ็ดปียังมิได้มอบเมืองให้แก่ผู้ใด ด้วยปรารถนาจะให้กับก๋งจูถูผู้น้องสุดท้อง ครั้นเจ๋เก๋งก๋งป่วยมากเห็นตัวจะไม่รอดจึงเรียกก๊กแฮเกาเจียง ซึ่งเป็นที่ไว้ใจเข้ามาแล้วก็สั่งว่า ถ้าเราตายท่านจงมอบเมืองให้แก่ก๋งจูถูเถิด
ขณะนั้นฝ่ายไตหูตันคึดรู้ว่าเจ๋เก๋งก๋งจะยกเมืองให้ก๋งจูถูก็เอาความไปบอกแก่ก๋งจูเอียงเซงซึ่งเป็นพี่ผู้ใหญ่ทุกประการแล้วว่า ถ้าขืนอยู่ในเมืองเห็นอันตรายจะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง ท่านจงคิดอ่านหนีไปเถิด ก๋งจูเอียงเซงแจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงพาจือยิมบุตรของตัวและทหารคนหนึ่งชื่อชำจี๋กับคนใช้ ก็อพยพยกครอบครัวหนีไปอยู่เมืองฬ่อ เจ๋เก๋งก๋งรู้ก็โกรธ จึงใช้ให้ก๊กแฮกับเกาเจียงให้ไล่ลูกสี่คนไปอยู่เสียยังเมืองลายอีบซึ่งเป็นเมืองขึ้นของตัวแล้วเสร็จเจ๋เก๋งก๋งก็ถึงแก่ความตาย เมื่อเจ๋เก๋งก๋งตายนั้นอายุเจ็ดสิบปีเศษ ก๋งจูถูได้กินเมืองเพราะยังเยาว์อยู่จึงมิได้ตั้งชื่อ
ฝ่ายก๋งจูถูเมื่อเป็นเจ้าเมืองอยู่นั้นอายุประมาณได้เจ็ดปีเศษ ก๊กแฮเกาเจียงสองคนก็ตั้งตัวขึ้นเป็นที่จออิวเสียง เป็นขุนนางผู้ใหญ่ซ้ายขวาว่าราชการแทนเจ้าเมือง แต่นึกชังไตหูตันคึดอยู่ ฝ่ายตันคึดตั้งแต่เจ๋เก๋งก๋งตายก็มิได้มาที่ว่าราชการช้านานแล้ว วันหนึ่งจึงประชุมขุนนางซึ่งเป็นพวกพ้องของตัวมาพร้อมกันที่บ้าน จึงว่าขึ้นว่า ท่านทั้งปวงยังจะรู้ตัวแล้วหรือ บัดนี้ก๊กแฮเกาเจียงตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่คิดจะกำจัดท่านเสีย จะเอาพวกก๋งจูถูมาตั้งเป็นขุนนางใหม่ ท่านจะคิดประการใด เปามกกับขุนนางทั้งปวงได้ฟังเชื่อคำตันคึดก็ตกใจ จึงว่าซึ่งท่านว่านี้ข้าพเจ้าก็เห็นด้วย แต่จะคิดอ่านประการใดจึงจะพ้นภัย ตันคึดตอบว่า ท่านอย่าตกใจเลย จงมาไปด้วยเราเถิด ว่าแล้วตันคึดก็ชวนเปามกพาขุนนางทั้งปวงไปล้อมบ้านเกาเจียงก๊กแฮไว้ แล้วจับเกาเจียงได้ก็ให้ฆ่าเสีย แต่ก๊กแฮนั้นหนีไปอาศัยอยู่เมืองกี๋ ตันคึดกับเปามกเข้าค้นหาตัวก๊กแฮก็มิได้พบ จึงพาขุนนางทั้งปวงมายังที่ว่าราชการพร้อมกันแล้ว ตัวตันคึดก็ว่าที่ไจเสียง จึงให้เปามกเป็นอิวเสียง แล้วก็ตั้งหลานก๊กแฮชื่อก๊กจือ บุตรเกาเจียงชื่อเกาบ๊อเผงให้มาทำราชการแทนบิดา ก๋งจูถูที่เป็นเจ้าเมืองนั้นยังเล็กอยู่มิได้ว่าประการใด การงานสิ่งไรก็สิทธิ์ขาดอยู่กับตันคึดเปามกได้ว่าหมด ตันคึดจะใคร่ไปเชิญก๋งจูเอียงเซงผู้เป็นพี่ใหญ่มาตั้งให้เป็นเจ้าเมือง ครั้นตันคึดกับเปามกจัดแจงกันเสร็จแล้วก็ไปบ้าน ส่วนตันคึดครั้นมาถึงบ้านจึงสั่งคนสนิทของตัวให้เอาความไปบอกแก่ก๋งจูเอียงเซงที่เมืองฬ่อทุกประการ กับให้เชิญมาเป็นเจ้าเมืองด้วย
ฝ่ายก๋งจูเอียงเซงอยู่เมืองฬ่อแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงอพยพครอบครัวกับจือยิมชำจี๋ก็พากันรีบไปเมืองเจ๋โดยเร็ว ครั้นมาถึงเมืองเจ๋จึงให้จือยิมกับชำจี๋รักษาครอบครัวอยู่นอกเมือง แต่ตัวนั้นรีบเข้าไปคำนับตันคึดซึ่งเป็นไจเสียงขึ้นใหม่ ตันคึดครั้นเห็นก๋งจูเอียงเซงเข้ามาคำนับจึงให้คนสนิทพาเข้าไปซ่อนไว้ข้างในมิให้ใครรู้ ตันคึดก็จัดแจงโต๊ะพร้อมแล้ว จึงให้คนใช้ไปเชิญขุนนางมาว่าเราจะเซ่นปู่ย่าเราในวันนี้ คนใช้ก็ลาไปบอกขุนนางทั้งปวงตามคำตันคึดสั่งทุกประการ ขุนนางทั้งปวงรู้ดังนั้นก็มาพร้อมกันยังบ้านตันคึด ตันคึดก็เชิญให้นั่งที่กินโต๊ะตามสมควรแล้วจึงว่าขึ้นว่า เรามีเสื้ออยู่ตัวหนึ่งชื่อเจงกะเป็นเสื้อรูปงามนัก ถ้าจะเอาเสื้อในเมืองนี้มาเปรียบนั้นไม่ได้ท่านทั้งปวงจะดูหรือ ขุนนางทั้งปวงมิได้รู้ประการใดจึงว่าข้าพเจ้าจะขอชมของท่านสักหน่อย ตันคึดจึงเรียกคนใช้ให้ยกหีบใหญ่ซึ่งใส่ก๋งจูเอียงเซงนั้นมาตั้งลงไว้ท่ามกลางขุนนางทั้งปวง แล้วตันคึดก็ลงมาเปิดหีบขึ้นแล้วกลับไปนั่งเสียที่เก่า ก๋งจูเอียงเซงก็ลุกยืนขึ้น ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจครั้นแลไปก็รู้ว่าก๋งจูเอียงเซงจึงพากันนิ่งอยู่
ฝ่ายก๋งจูเอียงเซงก็ออกมาจากหีบ แล้วไปยืนอยู่มุมโต๊ะเฉียงเหนือตามธรรมเนียมที่จะเป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่แล้วจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ตระกูลเราแต่ครั้งปู่และย่าสืบแซ่ต่อๆ กันมา ถ้าแม้นหาบุญไม่แล้วอย่างธรรมเนียมมาแต่ก่อน อันก๋งจูถูนี้เป็นเด็กหาควรที่จะว่าราชการไม่ ตัวเรานี้เปามกไปเรียกมาจะให้ว่าราชการแทน ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใดบ้าง เปามกได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงว่า เราหาได้เรียกท่านมาไม่ เหตุใดท่านจึงว่าเราไปเรียกเล่า อันท่านว่านี้มิได้มีความจริง เห็นว่าเราเสพสุราเมาหรือจะมาซัดเอานั้นเราหายอมไม่
ก๋งจูเอียงเซงจึงเข้าไปคำนับเปามกแล้วว่า ท่านอย่าเพิ่งโกรธ อันธรรมเนียมแต่ก่อนจะเปลี่ยนเจ้าเมืองนั้น ก็ย่อมเอาพี่ผู้ใหญ่ขึ้นเป็นทุกหัวเมือง อันก๋งจูถูนี้เป็นแต่ผู้น้อยหาสมควรไม่ ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงตรึกตรองดูเถิด ตันคึดได้ฟังดั้งนั้นเห็นยังไม่ตกลงกัน จึงเข้าจับมือเปามกมาคำนับก๋งจูเอียงเซงแล้วว่า ท่านอย่าว่ามากไปเลย เราทั้งปวงจงชวนกันปลงใจเถิด ว่าแล้วก็ชวนขุนนางทั้งปวงต่างคนต่างก็แทงโลหิตของตัวออกเป็นสุรากระทำสัตย์ต่อกัน แล้วก็เชิญก๋งจูเอียงเซงขึ้นเกวียนพร้อมไปด้วยขุนนางทั้งปวงเข้าไปในที่ว่าราชการ ตันคึดก็สั่งให้กำจัดก๋งจูถูออกจากเมืองแล้วให้ทหารลอบไปฆ่าก๋งจูถูเสีย จึงตั้งก๋งจูเอียงเซงให้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ชื่อเจ๋เจาก๋ง เจ๋เจาก๋งครั้นขุนนางทั้งปวงกลับไปแล้วจึงคิดว่าซึ่งเปามกยอมทั้งนี้หาเต็มใจไม่ นานไปข้างหน้าถ้าเปามกคิดกลับใจไปเห็นอันตรายจะมีแก่เราเป็นมั่นคง จึงให้คนใช้ไปเรียกตัวตันคึดเข้ามา แล้วเล่าความให้ตันคึดฟังทุกประการ
ตันคึดได้ฟังดังนั้นก็คิดว่าถ้าเปามกอยู่จะทำราชการดีกว่าเรา จึงตอบว่าข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่าเปามกคนนี้ชอบพอกับขุนนางทั้งปวงแล้วหาสัตย์ซื่อไม่ เป็นคนโลเล ถ้าท่านมิคิดกำจัดเปามกเสีย นานไปข้างหน้าเห็นว่าอันตรายจะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง บ้านเมืองเราก็จะไม่มีความสุข เจ๋เจาก๋งก็เชื่อคำตันคึดจึงสั่งให้ทหารไปจับตัวเปามกฆ่าเสีย แล้วเอาบุตรเปามกชื่อเปาเซกมาเป็นขุนนาง ทำราชการอยู่ในเจ๋เจาก๋งด้วย ครั้นเปามกตายแล้วตันคึดก็ได้ว่าราชการทั้งสองที่แต่ผู้เดียว กิตติศัพท์ซึ่งฆ่าเปามกนั้นรู้ไปถึงราษฎรทั้งปวงก็มีความสงสารเปามกว่ามิได้มีผิด
ฝ่ายเจ๋เจาก๋งตั้งแต่ได้ครองเมืองมาค่อยได้ความสบาย มีน้องสาวอยู่คนหนึ่งแต่ชื่อหาปรากฏไม่ เอายกให้เป็นภรรยาจู๋เอกเจ้าเมืองจู๋ จู๋เอกเจ้าเมืองจู๋ตั้งแต่ได้น้องสาวเจ้าเมืองเจ๋มาเป็นภรรยา ก็มีใจกำเริบหายำเกรงขุนนางผู้ใหญ่ไม่ แล้วก็ไม่ชอบกับเมืองฬ่อ คิดจะทำร้ายกันอยู่เนืองๆ กุ้ยซุ่นซือรู้ก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่ฬ่ออายก๋งทุกประการ แล้วว่าถ้าท่านใช้คนยกทัพไปตีเห็นจะได้โดยง่าย
ฬ่ออายก๋งได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงจัดแจงเตรียมทหารพร้อมแล้วก็ยกไปตีเมืองจู๋ เจ้าเมืองจู๋สู้มิได้ก็อพยพหนี ฬ่ออายก๋งจึงยกทหารติดตามไปจับเจ้าเมืองจู๋ได้แล้วก็ยกทัพกลับมาเมืองฬ่อ จึงสั่งให้เอาตัวจู๋เอกไปขังไว้ที่ตำบลกูเฮี้ย กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงเมืองเจ๋ เจ๋เจาก๋งโกรธนัก ด้วยจู๋เอกเป็นน้องเขยของตัว จึงสั่งให้ขอกองทัพเมืองหงอให้ยกมาช่วย
หงออ๋องแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงคิดว่าแต่ก่อนเราก็คิดจะไปตีเมืองฬ่ออยู่ แต่หากกลัวราษฎรจะนินทาว่าเราเป็นเมืองใหญ่ยกไปตีเมืองน้อย บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ให้มาขอกองทัพไปช่วยตีเมืองฬ่อก็สมคะเนแล้ว จำเราจะยกทัพไปจึงจะชอบ จัดแจงทหารเสร็จแล้วก็ยกไป เจ้าเมืองฬ่อแจ้งดังนั้นตกใจนักเห็นจะสู้มิได้จึงสั่งให้ปล่อยจู๋เอกเสียแล้วก็สั่งให้ขุนนางผู้หนึ่งไปขอโทษเจ้าเมืองเจ๋ รับผิดชอบซึ่งตัวทำมาแต่ก่อน เจ๋เจาก๋งก็สิ้นพยาบาทจึงสั่งไตหูเมงก๋งเชือกเอาความไปบอกแก่หงออ๋องทุกประการ หงออ๋องแจ้งดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเราเป็นข้าเจ๋เจาก๋งหรือ ให้เรายกมาแล้วก็จะให้กลับไปเสียเล่า แล้วก็ขับไตหูเมงก๋งเชือกเสีย จึงว่าเราจะยกไปต่อว่าเจ้าเมืองเจ๋ให้ได้
ฝ่ายฬ่ออายก๋งครั้นรู้ข่าวว่าหงออ๋องโกรธเจ้าเมืองเจ๋ จึงเขียนหนังสือให้คนถือไปให้หงออ๋องเป็นใจความว่า ฬ่ออายก๋งขอคำนับมาถึงหงออ๋องด้วย ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านจะยกกองทัพไปกำจัดเจ้าเมืองเจ๋เสียนั้นก็มีความยินดีด้วย ถ้าท่านจะยกไปเมื่อใดข้าพเจ้าจะตามท่านไปช่วยทำการให้สำเร็จจงได้ หงออ๋องแจ้งในหนังสือดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสั่งผู้ถือหนังสือว่าท่านจงไปบอกแก่ฬ่ออายก๋งเถิดว่าเราจะยกไปวันนี้ ครั้นสั่งคนถือหนังสือไปแล้วหงออ๋องก็ยกทัพไป ครั้นผู้ถือหนังสือกลับมาบอกแจ้งแก่ฬ่ออายก๋งดังนั้น ก็รีบยกทัพออกสมทบทัพหงออ๋องไปด้วย พอถึงแดนเมืองเจ๋ก็ให้ทหารเข้าล้อมเมืองนํ้าพี้ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านเมืองเจ๋ไว้มั่นคง เจ๋เจาก๋งแจ้งดังนั้นก็มีความสะดุ้งกลัวเป็นอันมาก ขณะนั้นตันคึดตายเสียแล้วหารู้ที่จะทำอย่างไรไม่ ราษฎรชาวเมืองก็พากันเป็นทุกข์อยู่ บ้างคิดแค้นเจ๋เจาก๋งว่าหาควรที่จะไปทำเขาก่อนไม่ พวกเราจึงได้ความทุกข์
ฝ่ายตันเหงซึ่งเป็นบุตรตันคึดได้เป็นที่แทนบิดา รู้ดังนั้นก็ไปปรึกษากับเปาเซกซึ่งเป็นบุตรเปามกว่า เดี๋ยวนี้หงออ๋องยกมาล้อมเมืองนํ้าพี้ไว้ ราษฎรชาวเมืองก็ไม่ปกติ ท่านไม่คิดถึงบิดาท่านซึ่งเขาฆ่าเสียหรือจึงนิ่งอยู่หาคิดแก้แค้นของตัวไม่ เปาเซกจึงตอบว่า ข้าพเจ้านี้เป็นแต่ผู้น้อย ทั้งหามีสติปัญญาไม่ กลัวเกลือกจะคิดการไปมิตลอดก็มีวิตกอยู่ ซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบแล้วแต่หารู้ที่จะทำอย่างไรไม่ ตันเหงจึงตอบว่า ท่านอย่าวิตกเลย ท่านกับเราจงช่วยกันคิดเถิดการจึงจะสำเร็จ
ในขณะนั้นเจ๋เจาก๋งไปดูเขาฝึกหัดทหารอยู่ พอเพลากลางวันตันเหงจึงจัดแจงแกล้มเหล้ากับสุราใส่ยาพิษเอาเข้าไปให้เจ๋เจาก๋งที่สนามหัด เจ๋เจาก๋งเห็นดังนั้นก็ดีใจ จึงให้คนใช้รับเอามาแล้วรินสุรามากินเป็นหลายถ้วย พิษยานั้นกลุ้มขึ้นเจ๋เจาก๋งก็ถึงแก่ความตาย ตันเหงก็ให้คนไปบอกแก่หงออ๋องว่าเจ๋เจาก๋งมีอันมาตายเสียแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าจะขอเอาเมืองมาขึ้นแก่ท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต หงออ๋องแจ้งดังนั้นจึงบอกกับเจ้าเมืองฬ่อทุกประการ แล้วก็พากันยกทัพกลับไปเมืองของตัว
ขณะเมื่อเจ้าเมืองเจ๋ตายนั้น ราษฎรชาวเมืองก็รู้ว่าตันเหงฆ่าเสีย แต่กลัวตันเหงอยู่หามีผู้จะว่ากระไรไม่ ฝ่ายตันเหงเมื่อเจ้าเมืองหงอและเจ้าเมืองฬ่อยกทัพกลับไปแล้ว ตันเหงจึงตั้งบุตรเจ๋เจาก๋งชื่อจือยิมขึ้นเป็นเจ้าเมือง ชื่อเจ๋กังก๋ง เจ๋กังก๋งครั้นเห็นว่าตันเหงเป็นผู้ใหญ่อยู่แต่ผู้เดียวหาไว้ใจไม่ จึงเอาชำจี๋ตั้งให้เป็นจอเสียงข้างซ้าย ตั้งตันหมงเป็นอิวเสียงข้างขวา ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชสมบัติได้สามสิบสี่ปี
อวดอ๋องตั้งแต่หัดนางไซซีกับนางแต้ตั้นอยู่นั้นได้สามปี นางไซซีกับนางแต้ตั้นก็ชำนิชำนาญในการขับร้องดีดสีนั้นคล่องแคล่วหาผู้เสมอไม่ อวดอ๋องจึงจัดแจงเกวียนอย่างดีสองเล่มกับหญิงคนใช้หกคน แล้วสั่งให้ฮวมเล้นำไปให้หงออ๋อง ฮวมเล้ก็คำนับลาไปถึงเมืองหงอ ก็เข้าไปคำนับหงออ๋องแจ้งความว่า อวดอ๋องคิดถึงคุณท่านหามีอันใดจะตอบแทนไม่ จึงให้หาหญิงรูปงามมาหัดมโหรีไว้ได้สองคน แล้วให้ข้าพเจ้านำมาคำนับท่านตามแต่ท่านจะใช้สอยเถิด หงออ๋องครั้นแลเห็นหญิงซึ่งอวดอ๋องเอามาให้นั้นงามหามีที่เปรียบไม่เหมือนหนึ่งนางฟ้าลงมาเกิด ยิ่งมีความยินดีเป็นอันมากจึงว่าแก่ฮวมเล้ว่า อันอวดอ๋องเอาหญิงมาให้เรานั้นก็ขอบใจแล้ว เราเห็นว่าอวดอ๋องมีใจรักเราโดยสุจริต หงอจูสู่เห็นดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอพูดสักคำก่อน แต่ครั้งพระเจ้าเคียดอ๋องรักนางมั้วฮีนั้นเมืองก็เสียครั้งหนึ่ง พระเจ้าติวอ๋องรักนางขันกีก็เสียเมืองครั้งหนึ่ง พระเจ้าอิวอ๋องรักนางโปซูเมืองก็เสียครั้งหนึ่ง ถ้าท่านรักนางสองคนนี้ก็จะเหมือนกับกษัตริย์ทั้งสามพระองค์ที่ล่วงไปนั้น ขอท่านจงตรึกตรองดูก่อน ถ้าท่านรับไว้อันตรายก็จะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง หงออ๋องจึงตอบว่า ท่านว่าอวดอ๋องจะคิดร้ายต่อเราหาเห็นด้วยไม่ ครั้งนี้อวดอ๋องก็ได้หญิงรูปงามไว้ในเงื้อมมือ ถ้าเป็นคนอื่นก็เห็นว่าจะเอาไว้เสียเอง นี่อวดอ๋องมีใจรักเราสู้เสียสละเอามาให้ท่านยังว่าชั่ว เราไม่เห็นด้วยอย่าว่าไปอีกเลยอวดอ๋องรู้ไปก็จะเสียใจ ว่าแล้วก็สั่งขันทีให้รับเข้าไปไว้ข้างใน
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่ได้นางไซซีนางแต้ตั้นมาไว้ พิศดูกิริยารูปร่างงามสมควรที่จะเป็นฮูหยิน จึงสั่งให้นางไซซีไปอยู่โกโซถาย นางแต้ตั้นให้ไปอยู่เง่าเกา ฝ่ายนางแต้ตั้นได้ไปอยู่เง่าเกาแล้วมีใจริษยาคิดว่าหงออ๋องรักนางไซซีมากก็เสียใจ ยิ่งมีความวิตกไปทุกวันมิได้ขาด อยู่มาประมาณปีหนึ่งนางแต้ตั้นก็ตรอมใจตาย หงออ๋องแจ้งดังนั้นมีความสงสารนัก จึงให้เอาศพไปฝังไว้ที่ตำบลเขาอึงเหมาซัวจึงตั้งศาลเจ้าแล้วจดชื่อไว้ว่าไอกีสือ แปลเป็นคำไทยว่าเสียรัก ส่วนหงออ๋องคิดถึงนางไซซี หงออ๋องก็ไปอยู่โกโซถายด้วยนางไซซี หงออ๋องตั้งแต่นางแต้ตั้นตายแล้วยิ่งมีความรักใคร่นางไซซีขึ้นเป็นอันมาก ก็อยู่ด้วยกับนางไซซีที่โกโซถาย แล้วคิดว่าจะสร้างกวนกุยเก๋งที่อยู่อีกสักแห่งหนึ่งให้สบายใจ จึงเรียกกองซุนทีหยงเข้ามาสั่งว่า ท่านจงคุมคนไปทำกวนกุยเก๋งที่เขาเลงงำซัวให้สนุก เราจะได้ไปเที่ยวเล่น กองซุนทีหยงก็คำนับลาออกมาจัดแจงพวกช่างกับชาวเมือง และเครื่องมือสำหรับที่จะทำการพร้อมเสร็จแล้วก็พากันไป ครั้นถึงเขาเลงงำซัวก็เร่งกะเกณฑ์หน้าที่ให้ถากถางรกชัฏ แล้วทุบถมที่ลุ่มดอนหลุมและบ่อเสียให้ราบรื่น จึงขุดคลองลงเขื่อนด้วยเสาศิลาสี่เหลี่ยมเอาทองเหลืองแผ่นหนาเข้าบังแผ่นอิฐปิดตลิ่งกันดินไว้ กองซุนทีหยงก็ให้ขนเอาหินอ่อนมาทำเป็นกำแพงแก้วสูงสองศอกเศษสลักเป็นรูปสัตว์ แล้วจึงตั้งกวนกุยเก๋งขึ้นบนภูเขา จึงให้ช่างเอาพลอยประดับตามเชิงกลอนและอกไก่ให้งดงาม ทำเก๋งขึ้นอีกสองข้างกวนกุยเก๋งนั้น ให้ขุดดินขึ้นเสียเอาตุ่มฝังเป็นแถวๆ แล้วเอากระดานปูเปิดปากตุ่มทำเป็นพื้น ถ้าคนเดินเมื่อใดกังวานนั้นก็ดังเป็นเสียงต่างๆ จึงให้ชื่อว่าเหียงเซือด แปลเป็นคำไทยว่าเก๋งร้องเพลง เดี๋ยวนี้ที่นั่นอยู่เมืองโซงี๋วทำวัดปลูกไว้ ชื่อวัดเลงงำยีมาจนทุกวันนี้
ครั้นทำข้างล่างเสร็จ ก็ขึ้นไปขุดสระบนภูเขาอีกสองแห่งๆ หนึ่งนั้นให้ปลูกบัวไว้เป็นอันมาก ชื่อว่าสระงวนหวยตี อีกสระหนึ่งเป็นสระเปล่าสำหรับจะได้พานางไซซีมาชมพระจันทร์ ชื่อว่าสระงวนงวยตี จึงขุดบ่ออีกบ่อหนึ่ง หงออ๋องสั่งให้ขุดชื่อว่าบ่อหวั่งแจ บ่อหวั่งแจนี้น้ำใสสะอาดส่องแทนกระจกได้ หงออ๋องทำไว้หวังจะได้พานางไซซีมาแต่งตัว แล้วจะได้หยอกเล่นตามสบายใจ จึงจัดแจงถํ้าแห่งหนึ่งที่เขาเลงงำซัวไว้ให้สนุก ถํ้านี้ชื่อว่าถํ้าไซซิตั๋ง มีหินเป็นรอยเท้าอยู่แห่งหนึ่ง ราษฎรว่ารอยเท้านางไซซีด้วยหงออ๋องชวนมาชมถํ้านี้จึงเป็นรอยอยู่จนทุกวันมา แล้วทำเก๋งเล็กขึ้นอีกแห่งหนึ่งบนยอดเขาหมายจะให้หงออ๋องกับนางไซซีมาขับร้องทำเพลงเล่นบนนั้นให้สบายใจ ยังมีเขาเล็กอยู่ตีนเขาเลงงำซัวเขาหนึ่ง ชื่อว่าเขาเหียงซัวป็นเขาริมน้ำ หงออ๋องสั่งมาให้ทำสวนปลูกดอกไม้ไว้ทั้งบนเขาและตีนเขา เพราะจะให้นางไซซีพายเรือไปเก็บดอกไม้เล่นกับคนใช้ให้สบาย ขณะเมื่อกองซุนทีหยงทำอยู่นั้น หงออ๋องก็พานางไซซีมาชมเล่นอยู่เนืองๆ
ฝ่ายกองซุนทีหยงครั้นทำกวนกุยเก๋งเสร็จแล้ว จึงสั่งให้ทำเรือขึ้นไว้เป็นหลายลำ แล้วก็เอาความกลับไปแจ้งกับหงออ๋องทุกประการ หงออ๋องได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงชวนนางไซซีกับคนใช้ชายหญิงพร้อมแล้วก็พานางไซซีมาขึ้นเกวียนเดียวกัน จึงให้กองซุนทีหยงนำทางก็รีบไปเขาเลงงำซัว ครั้นมาถึงกำแพงหินอ่อนก็ลงจากเกวียน จึงชวนนางไซซีเข้าไปในกวนกุยเก๋ง กองซุนทีหยงก็จัดแจงโต๊ะมาเลี้ยงหงออ๋อง หงออ๋องก็เรียกนางไซซีให้มานั่งเคียงกันแล้วจึงว่า เจ้ากับพี่จะมาพบกันนี้ก็เพราะบุญของเราได้ทำมาแต่ก่อน อวดอ๋องจึงพาเจ้ามาส่งจนถึงเมือง เจ้าจงกินโต๊ะด้วยกันให้สำราญใจ นางไซซีคำนับแล้วก็เรียกเอาป้านเหล้าที่คนใช้มาคอยรินให้หงออ๋อง หงออ๋องเสพสุราพลางพิศดูนางไซซีจนเพลินไป ขยับมือจะเข้ากอดแล้วก็ตกใจด้วยนึกอายคนใช้อยู่ ครั้นเสพสุราแล้วก็ให้นางไซซีไปชมเก๋งสองข้างกวนกุยเก๋งกับหญิงคนใช้พานางไซซีเดินเข้าไปในเก๋งกังวานนั้นก็ดังขึ้นเป็นเสียงต่างๆ นางไซซีก็ตกใจ หงออ๋องตามเข้าไปข้างหลังเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วจึงชวนนางไซซีกับหญิงคนใช้ แต่พอถือปีแป๋กับที่ชาก็พากันขึ้นไปบนเขาเลงงำซัว เข้าไปนั่งในเก๋งที่กองซุนทีหยงทำไว้บนยอดเขา แล้วจึงว่ากับนางไซซีว่า วันนี้เรามาเที่ยวกับเจ้าก็มีความสบายนัก เรามาพักอยู่ที่นี่ เจ้าจงดีดปีแป๋แล้วร้องไปให้เราฟังสักหน่อยก็เป็นไร นางไซซีจึงเรียกเอาปีแป๋มาดีดสักหน่อยก็หยุดเสีย หงออ๋องจึงถามว่าทำไมเจ้าไม่ดีดไปอีกเล่า นางไซซีจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเดินมาพึ่งจะหยุดหายเหนื่อยคอแห้งนัก กลัวจะร้องไปไม่เพราะจึงนิ่งอยู่ หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงเรียกหญิงคนใช้ให้เอานํ้าชามาให้นางไซซี นางไซซีกินนํ้าชาแล้วก็ดีดปีแป๋เป็นเพลงไว้จังหวะ ร้องประสานเสียงปีแป๋ครํ่าครวญไป หงออ๋องได้ฟังเสียงนางไซซีร้องเพลง พอลมพัดมาหงออ๋องก็เคลิ้มตัวจะหลับไป ครั้นรู้สึกแล้วจึงชมนางไซซีว่าเจ้าร้องเพราะนักหามีผู้ใดเสมอไม่ ครั้นตะวันบ่ายก็พานางไซซีไปเที่ยวชมถํ้าแล้วก็เดินมาสระชื่อบ่อหวั่งแจ นางไซซีเห็นนํ้านั้นใสก็ก้มลงมองส่องนํ้าแทนกระจกแล้วจัดผม หงออ๋องก็เข้าช่วยนางไซซีแต่งตัวแล้วก็พามา ครั้นถึงตีนเขาก็หยุดนั่งให้นางไซซีกับหญิงคนใช้ลงเรือพายเที่ยวเก็บดอกไม้เล่นตามตีนเขา เมื่อนางไซซีจะลงเรือนั้นเรือโคลงไปก็ร้องกรีดขึ้น หงออ๋องก็ตกใจเหลียวไปดูเห็นนางไซซีหัวเราะอยู่ก็ยิ่งมีความรักขึ้นเป็นอันมาก จึงว่าเจ้าจงระวังตัวแล้วหงออ๋องก็คอยดูอยู่ นางไซซีเห็นดังนั้นก็ยิ่งทำกิริยาขึ้นต่างๆ นางสาวใช้ก็พายเรือเลียบไปริมตลิ่ง นางไซซีก็หลบกิ่งไม้เอามือบังกลัวจะถูกตา แล้วสั่งให้สาวใช้เก็บดอกไม้ต่างๆ นางสาวใช้เห็นดอกไม้ดกนักก็ยินดี บ้างเอื้อมมือเหนี่ยวกิ่งมาเด็ดดอกแล้วก็ชิงกันเก็บดอกไม้มาเป็นอันมาก นางไซซีก็กลับมาขึ้นจากเรือแล้วจึงเอาดอกไม้เข้าไปคำนับส่งให้หงออ๋อง
หงออ๋องรับดอกไม้มาดมแล้วก็ดูหน้านางไซซี ยิ่งมีใจเบิกบานไปด้วยความรัก แล้วก็ชวนนางไซซีมาขึ้นเกวียนกลับไปถึงเมืองหงอ แล้วหงออ๋องก็ให้ขุดคลองลงในเมืองตั้งแต่ทิศเหนือตลอดไปจนทิศใต้ แล้วทำเรือเขียนทองไว้เป็นหลายลำ ด้วยคิดว่าจะได้พายเล่นข้างนอกกำแพงทิศเหนือทำที่ประทับไว้แห่งหนึ่ง มีสวนดอกไม้สำหรับจะไปไล่เนื้อจะได้หยุดพัก แล้วจึงทำเป็นเก๋งเล็กๆ ขึ้นสี่แห่ง สำหรับจะได้เลี้ยงเป็ดไก่ขังปลาและต้มเหล้าและทำโต๊ะ ถ้าแม้นร้อนกล้าขึ้นจะได้พานางไซซีไปเที่ยวเล่นที่แม่นํ้าถ่วงเถง อยู่ข้างทิศตะวันตกมีเขาสี่เขา แต่เขาหนึ่งนั้นดูเหมือนประตู หงออ๋องคิดว่าไม่สบายแล้วเรามาเที่ยวบ่อยๆ เห็นจะดี
ฝ่ายหงออ๋องตั้งแต่ได้นางไซซีมาไว้ ก็อยู่แต่ที่โกโซถายมิได้คิดที่จะกลับไปเมือง มีแต่เป๊กพีกับกองซุนทีหยงสองคนนี้อยู่ด้วยได้ใช้สอยไม่ขัดใจกัน ครั้นหงอจูสู่มาก็แกล้งหลบเสียมิให้พบด้วยกลัวหงอจูสู่ หงอจูสู่แต่มาคอยอยู่หลายเพลามิได้พบก็จนใจกลับไปที่อยู่ของตัว
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นรู้ไปว่าหงออ๋องหลงไปด้วยนางไซซี มิได้เอาใจใส่ราชการ อยู่แต่นางไซซีที่โกโซถายไม่กลับมาเมือง จึงเรียกบุนจงเข้ามาปรึกษาว่า ท่านจะคิดประการใด เดี๋ยวนี้หงออ๋องก็หลงไปด้วยนางไซซีท่านจะทำอย่างไรอีกเล่า บุนจงจึงว่า ถ้าผู้ใดจะตั้งตัวก็ต้องมีคนไว้ให้มากจึงจะสำเร็จ ถ้าจะมีคนให้มากขึ้นนั้นก็ต้องหาอาหารให้บริบูรณ์ไว้จึงจะควร ทุกวันนี้ในเมืองเราข้าวก็แพงขึ้นแล้ว ท่านจงขอยืมข้าวหงออ๋องมาใช้สอยก่อน ถ้าบุญของท่านที่จะได้เมืองหงอแล้วเทวดาก็ดลใจ เห็นจะให้ข้าวกับเราเป็นมั่นคง อวดอ๋องก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้บุนจงจัดแจงของคำนับกับของกำนัลที่จะให้เป๊กพีจะได้ช่วยว่ากล่าวหงออ๋องด้วย บุนจงก็คำนับลามาจัดแจงของได้เสร็จแล้วก็รีบไปเมืองหงอ จึงเอาของไปให้กับเป๊กพีแล้วบอกความให้รู้ทุกประการ เป๊กพีแจ้งแล้วก็พาบุนจงเข้าไปคำนับหงออ๋องที่โกโซถาย บุนจงจึงแจ้งว่าข้าวเมืองข้าพเจ้าขัดสนหาพอจะเลี้ยงกันไม่ ทั้งราคาก็แพงขึ้นกว่าแต่ก่อน อวดอ๋องจึงให้ข้าพเจ้ามาจะขอยืมข้าวท่านสักพันเกวียนพอใช้สอย ถ้าปีหน้าเมืองข้าพเจ้าทำนาได้บริบูรณ์จึงจะเอามาให้ท่าน หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับเป๊กพีว่า อันเมืองอวดนี้ก็ขึ้นกับเมืองเรา อันเมืองอวดนี้ข้าวแพงเหมือนหนึ่งเมืองเราข้าวแพงเหมือนกัน ท่านจงจัดแจงข้าวให้ไปกับบุนจงเถิด
ฝ่ายหงอจูสู่แต่คอยจะใคร่พบหงออ๋องอยู่มิได้ขาด ครั้นรู้ว่าบุนจงมาก็ตามไปด้วย พอได้ยินว่าหงออ๋องจะให้ข้าวกับบุนจงก็ตกใจจึงว่ากับหงออ๋องว่า ทุกวันนี้ท่านคิดเมตตาเจ้าเมืองอวดอยู่มิได้ขาดแต่เจ้าเมืองอวดนั้นมิได้มีใจรักท่าน คิดอยู่แต่จะให้ร้ายท่าน ซึ่งให้บุนจงมายืมข้าวเรานี้ก็เพราะจะให้เราน้อยเสบียงอาหารเป็นมั่นคง ถึงท่านจะให้ไปครั้งนี้ก็ป่วยการเสียเปล่าหาเป็นประโยชน์ไม่ ถ้าท่านไม่ให้ไปนั้นจึงจะชอบ หงออ๋องจึงตอบว่าอันอวดอ๋องนี้เดิมมาอยู่ในเมืองเรายอมให้ใช้สอยต่างทาสมิได้ถือตัว ถ้าเราไปไหนก็จูงม้าถือแส้ไปทุกครั้งมิได้ขาด เราก็ได้มีคุณเป็นอันมาก จึงได้กลับไปเป็นเจ้าเมืองได้ดังเก่า ตัวเขาก็เป็นคนกตัญญูรู้คุณเรา เอาของเครื่องบรรณาการมาคำนับอยู่เนืองๆ มิได้ขาด อันท่านว่าเป็นคนอกตัญญูนั้น เรายังหาเห็นด้วยไม่
หงอจูสู่จึงบอกว่า ข้าพเจ้าให้คนไปสืบข่าวอวดอ๋องอยู่ทุกวัน อวดอ๋องนี้ว่าราชการมิได้ขาดทั้งกลางวันกลางคืน แล้วให้ฝึกหัดทหารอยู่เนืองๆ ท่านอย่าเพ่อไว้ใจก่อน เห็นจะมาแก้แค้นท่านเป็นมั่นคง ถ้าท่านให้ข้าวไปทั้งนี้ก็เหมือนกับท่านให้ข้าวไปเลี้ยงข้าศึก แม้นมีกำลังขึ้นเมื่อใดเห็นจะมาตีเมืองท่านเป็นมั่นคง อันคำข้าพเจ้าว่าแต่ก่อนนั้นก็สมกัน ท่านจงตรึกตรองให้ควรเถิด หงออ๋องจึงตอบว่า ท่านอย่าพูดไปเลย อันอวดอ๋องนี้ก็ได้มาเป็นเจ้าข้ากันแล้วหัวเมืองทั้งปวงก็รู้ทั่ว อันจะกลับมาทำอันตรายแก่เรานั้นใครจะสรรเสริญ เราเห็นว่าอวดอ๋องจะไม่คิดคดต่อเราเป็นมั่นคง หงอจูสู่จึงตอบว่า ท่านไม่รู้หรือครั้งพระเจ้าบูอ๋องยกไปตีพระเจ้าติวอ๋องนั้นมิใช่บ่าวหรือ อันท่านว่าอวดอ๋องยอมเป็นบ่าวนั้น ข้าพเจ้าก็เห็นเหมือนกับกษัตริย์ทั้งสององค์ นานไปท่านจะไม่มีความสุข
เป๊กพีได้ยินดังนั้นก็ตวาดเอาหงอจูสู่แล้วจึงว่า ท่านนี้ดูถูกเจ้าเราเป็นอันมาก ท่านเห็นว่าสมควรจะไปเปรียบกับกษัตริย์ทั้งสององค์ซึ่งคนทั้งปวงมิได้สรรเสริญ มีแต่ติเตียนต่างๆ เป็นความอัปมงคลนั้น ท่านเอามาเปรียบครั้งนี้หาสมควรไม่ ทั้งห้ามเสียมิให้ข้าวแก่อวดอ๋องนั้น ก็เหมือนห้ามลาภเจ้าเราก็เหมือนกัน อันธรรมดาเพื่อนเรือนนั้น ถ้าขาดสิ่งใดก็เกื้อหนุนจึงจะชอบด้วยเป็นธรรมเนียมมาแต่ก่อน อันเมืองอวดนี้เขาก็เป็นเมืองขึ้นของเรา เหมือนลูกไก่อยู่ในมือ ถ้าบีบเข้าเมื่อใดก็จะตายเสียเปล่า เราเห็นว่าให้ข้าวไปครั้งนี้ก็เหมือนเลี้ยงไก่ไว้เนื้อจะไปไหนเสีย ทั้งข้าวของที่ให้ไปปีหน้าก็จะได้ของอื่นขึ้นมากกว่าข้าวเสียอีก ทั้งบุญคุณก็จะมีแก่อวดอ๋องเป็นอันมาก เราเห็นว่าจะมีประโยชน์แก่เมืองเราภายหน้า
หงออ๋องได้ยินเป๊กพีว่าเห็นชอบด้วยจึงว่าแก่บุนจงว่า เราจะให้ข้าวแก่ท่านไปให้อวดอ๋อง ถ้าถึงสัญญาแล้วเมื่อใด ท่านอย่าให้เสียคำซึ่งท่านสัญญาไว้กับเรา บุนจงได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนักคำนับแล้วจึงว่า ท่านทำคุณแก่อวดอ๋องครั้งนี้จะหาที่เปรียบมิได้ ใช่จะมีคุณแก่อวดอ๋องคนเดียวนั้นหาไม่ ไพร่พลเมืองได้ความสุขก็จะสรรเสริญคุณท่านไปเนืองๆ ข้าพเจ้าคงจะมิให้ผิดสัญญา ท่านอย่าวิตกเลย หงออ๋องจึงสั่งขุนนางเฝ้าฉางไปเบิกข้าวให้กับบุนจง บุนจงก็คำนับลาออกมากับนายฉาง ครั้นได้ข้าวพันเกวียนแล้วก็รีบไปเมืองอวดเข้าไปคำนับอวดอ๋องเล่าความให้ฟังทุกประการ
อวดอ๋องแจ้งว่าได้ข้าวก็ดีใจ ขุนนางทั้งปวงจึงว่า อันท่านได้ข้าวมาครั้งนี้ก็เป็นบุญของท่านแล้ว เห็นท่านจะได้สมคิดเป็นมั่นคง อวดอ๋องก็สั่งขุนนางให้เอาข้าวไปแจกแก่ชาวเมืองให้ทั่วกันตามสมควร ถ้าปีหน้าจงช่วยกันทำนาให้มากขึ้นจะได้เอาไปใช้เจ้าเมืองหงอ ฝ่ายขุนนางก็คำนับลาออกมาทำตามสั่ง ราษฎรทั้งปวงได้อาหารก็มีความยินดี รุ่งปีขึ้นก็ชวนกันทำนามากขึ้น ฝ่ายอวดอ๋องครั้นอยู่มาวันหนึ่งขึ้นปีใหม่ รู้ว่าราษฎรเอาข้าวมาขึ้นฉางได้ไว้เป็นอันมากก็ยินดี แล้วคิดถึงความสัญญาไว้แก่เมืองหงอก็วิตก จึงเรียกบุนจงเข้ามาปรึกษาว่า เดี๋ยวนี้ก็ขึ้นปีใหม่แล้ว ถ้าท่านจะเอาข้าวไปใช้เขาข้าวของเราจะมิน้อยไปเสียหรือ ครั้นจะมิให้เล่าก็รับคำสัญญาเขามาแล้ว ครั้งนี้ท่านจะคิดอ่านประการใด บุนจงจึงตอบว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าบอกให้ท่านทำอุบายเจ็ดประการก็ยังทำหาครบไม่ ครั้งนี้ก็ต้องในเจ็ดประการแล้ว ขอท่านให้เอาข้าวมาโกรกคัดเอาแต่เม็ดใหญ่ จึงเอากระทะมาตั้งไฟนึ่งขึ้นอย่าให้ข้าวงอกได้ ถ้าเราเอาไปให้หงออ๋อง หงออ๋องก็จะว่าเม็ดข้าวของเราดีเห็นจะแจกข้าวให้ราษฎรเอาไปทำพันธุ์ ถ้าปีหน้าข้าวนั้นก็จะไม่งอก ในเมืองหงอข้าวก็จะแพงขึ้นชาวเมืองก็จะขัดสนเราจึงจะได้ทีทำ อันข้าพเจ้าคิดอ่านนี้ ท่านจะเห็นเป็นประการใด
อวดอ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านี้ชอบแล้ว ท่านจงคิดข้าวเอาไปให้หงออ๋องตามสัญญาเถิด บุนจงก็คำนับลาออกมาสั่งข้าวฉางให้ระดมกันโกรกข้าวเอาเม็ดลีบออก แล้วเอาขึ้นนึ่งพอร้อนด้วยมิให้งอก โกรกไว้ได้พันเกวียนแล้วก็จัดของคำนับเจ้าเมืองหงอและของคำนับเป๊กพีเสร็จ ก็ขนลงเรือรีบไปเมืองหงอ จึงเอาของซึ่งจะให้เป๊กพีเข้าไปคำนับเป๊กพีแล้วแจ้งความทุกประการ เป๊กพีก็นำของบรรณาการและเม็ดข้าวกับบุนจงเข้าไปคำนับหงออ๋อง บุนจงจึงบอกหงออ๋องว่า อวดอ๋องคิดถึงคำสัญญาท่าน จึงให้ข้าพเจ้าเอาข้าวกับสิ่งของมาให้ด้วยขอบคุณท่านนัก หงออ๋องเห็นบุนจงเอาข้าวมาใช้ก็ดีใจนักชมอวดอ๋องต่างๆ แล้วว่าข้าวท่านเอามานี้เม็ดงามนัก จึงให้นายฉางรับข้าวไว้ บุนจงก็คำนับลาหงออ๋องกลับไปเมือง
หงออ๋องครั้นบุนจงกลับไปแล้วจึงว่าแก่เป๊กพีว่า อันข้าวอวดอ๋องให้เรามานี้เม็ดข้าวงามนัก ควรเราจะให้ชาวเมืองไปทำพันธุ์จึงจะชอบ แล้วก็สั่งเป๊กพีให้ป่าวร้องชาวเมืองมาเอาข้าวไปทำพันธุ์จงทุกแห่ง เป๊กพีก็คำนับลามาทำตามสั่งทุกประการ ราษฎรก็ชวนกันมาเอาข้าวไปปลูกเป็นอันมาก ข้าวนั้นก็หางอกไม่ รุ่งปีใหม่ขัดสนด้วยเสบียงอาหารข้าวนั้นก็แพงขึ้น ชาวเมืองก็หามีความสุขไม่ กิตติศัพท์นั้นรู้ไปถึงหงออ๋อง หงออ๋องก็นึกว่าแผ่นดินเมืองเราหาเหมือนเมืองอวดไม่ก็มิได้ว่าประการใด ด้วยหงออ๋องไม่รู้ว่าเป็นอุบายบุนจงจึงนิ่งอยู่
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชย์ได้สามสิบห้าปี อวดอ๋องรู้ว่าข้าวเมืองหงอแพง จึงสั่งบุนจงให้จัดแจงทัพจะยกไปตีเมืองหงอ บุนจงจึงห้ามว่า ซึ่งท่านจะยกไปครั้งนี้ยังไม่ได้ก่อน ด้วยเมืองหงอนั้นขุนนางซึ่งซื่อตรงทั้งมีสติปัญญาก็ยังมีอยู่เป็นอันมาก เมืองเรานี้ทหารที่มีฝีมือและสติปัญญาก็น้อยนัก ท่านจงหาให้ได้ก่อนจึงค่อยยกไป ฮวมเล้จึงว่า อันบุนจงว่านี้ก็ควรอยู่ ด้วยทหารของเรายังหาสู้คล่องแคล่วชำนิชำนาญไม่ ท่านจงหาครูมาหัดเสียอีกจึงจะชอบ อวดอ๋องจึงว่าท่านว่านี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่เราจะได้ใครมาเป็นครูเล่า ฮวมเล้จึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่ามีหญิงอยู่คนหนึ่งที่ตำบลนำหลิมหารู้จักชื่อและแซ่ไม่ ชาวบ้านเรียกว่าซูหนิงเพราะไม่บอกชื่อ แต่ชำนิชำนาญในการเพลงอาวุธต่างๆ แล้วยังมีชายอีกคนหนึ่งแซ่ตันชื่ออึมอยู่ในเมืองเรา ถ้าท่านไปรับคนทั้งสองนี้มาได้แต่คนหนึ่งก็ดี การของเราก็คงจะสำเร็จ
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงสั่งทหารให้เอาของไปคำนับแล้วจงเชิญตัวนางซูหนิงมาก่อน ฮวมเล้ก็บอกตำบลให้ ทหารก็คำนับลาออกมาจัดของพร้อมแล้วก็รีบไป ครั้นมาถึงป่าสูงก็หาพบผู้คนบ้านช่องไม่สงสัยอยู่ พอแลไปเห็นกระท่อมน้อยหลังหนึ่งอยู่ในรกชัฏมีแต่หญิงผู้เดียวก็รู้แน่ว่านางคนนี้แล้วเป็นมั่นคง จึงตรงเข้าไปคำนับนางซูหนิง แจ้งความตามอวดอ๋องสั่งทุกประการแล้วพามา พอถึงกลางทางก็พบคนแก่คนหนึ่งใส่เสื้อขาวยืนขวางหน้าอยู่ ร้องมาว่าท่านผู้นี้หรือจะไปรับหัดทหารอวดอ๋อง ท่านมีฝีมืออย่างไรจงมาทำให้เราดูก่อน นางซูหนิงจึงตอบว่า เราขัดอวดอ๋องไม่ได้ก็ต้องจำใจมาด้วยอยู่ในแดนเมืองท่าน ข้าพเจ้าหาสู้รู้อะไรไม่ ท่านผู้เฒ่ารู้อย่างไรจงบอกให้ข้าพเจ้าด้วย เทวดาคนแก่จึงหักกิ่งไม้มาพุ่งนางซูหนิงเป็นหลายที นางซูหนิงก็รับกิ่งไม้ไว้ได้ คนแก่ก็กลับเป็นค่างโดดขึ้นบนต้นไม้แล้วร้องขึ้นคำหนึ่งก็หายไป นางซูหนิงกับคนที่มาด้วยนั้นก็ประหลาดใจนักแล้วชวนกันรีบเข้าไปคำนับอวดอ๋อง อวดอ๋องก็ให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ท่านเป็นผู้หญิงยังจะหัดเพลงอาวุธให้ทหารเราได้หรือ นางซูหนิงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงก็จริง แต่ถ้าได้ฝึกหัดทหารผู้ใดแล้ว ก็ว่องไวเหมือนเสือกับหมีสู้กัน ถ้าข้าศึกจะตั้งค่ายเป็นกลอุบายประการใด ข้าพเจ้าก็คงจะแก้ให้ได้ทุกอย่าง แม้นท่านให้ทหารมาหัดแต่ร้อยคนก็เหมือนท่านหัดทหารขึ้นพันคนก็เหมือนกัน ท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าแล้วก็ให้จัดทหารมาลองดูก็จะเห็นฝีมือดอก
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงเรียกทหารที่มีกำลังและฝีมือมาร้อยคน ถืออาวุธครบมือก็เข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงนางซูหนิง นางซูหนิงก็หลบหลีกว่องไวชิงเอาอาวุธไว้ได้ อวดอ๋องเห็นดังนั้นจึงห้ามนางซูหนิงเสียว่าเราเห็นฝีมือท่านแล้ว ท่านจงมานั่งให้สบาย นางซูหนิงก็กลับมา อวดอ๋องจึงมอบทหารให้นางซูหนิงหัดสามพันคน แต่นางซูหนิงตั้งหัดทหารอยู่นั้นประมาณปีเศษ ครั้นเสร็จที่หัดนั้นชำนาญแล้วนางซูหนิงก็ลาอวดอ๋องกลับไปบ้าน อยู่มาวันหนึ่งอวดอ๋องให้ไปหาตัวนางซูหนิงก็มิได้พบ จึงคิดว่าอันหญิงซึ่งมาหัดทหารของเรานี้เห็นจะเป็นเทพยดามาช่วยเรา เราคงจะได้เมืองหงอในครั้งนี้เป็นมั่นคง คิดแล้วจึงให้คนไปหาตัวตันอึมซึ่งฮวมเล้บอกไว้แต่หลัง อันตันอึมคนนี้เดิมอยู่เมืองฌ้อ ตัวทำผิดแล้วจึงหนีมาอยู่ในเมืองอวด วันหนึ่งตันอึมไปเที่ยวยิงนก ครั้นเห็นนกบินมาก็เอาเกาทัณฑ์ยิงขึ้นไปไม่ผิดสักทีเดียว ฮวมเล้เห็นดังนั้นจึงเอาความมาบอกแก่อวดอ๋อง ครั้นตันอึมเข้ามาคำนับ อวดอ๋องให้นั่งที่สมควรแล้วถามตันอึมว่า เขาว่าท่านนี้ฝีมือเกากัณฑ์ดีจนมีคนมาขอหัด ท่านยังรู้ว่าเกาทัณฑ์นั้นผู้ใดจัดแจงทำมาแต่ก่อน ตันอึมจึงตอบว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าได้ยินผู้เฒ่าเล่าสืบต่อๆ กันมาว่า ยังมีชายผู้หนึ่งแซ่และชื่อนั้นหาปรากฏไม่ ไปเที่ยวในป่าเห็นชาวป่าเอาหน้าไม้มายิงสัตว์ จึงจำมาทำไว้ใช้ที่บ้านของตัวบ้าง แต่ก่อนถ้าผู้ใดตายแล้วศพก็มิได้ฝัง อยู่มาชายผู้หนึ่งเป็นคนกตัญญูรู้จักคุณบิดามารดา ครั้นบิดามารดาถึงอนิจกรรมก็เอาศพไปทิ้งไว้นกกาลงจับจิกกิน จึงมีความสังเวชก็คอยไล่อยู่มิได้ขาด มาวันหนึ่งชายนั้นไปเที่ยวเล่นที่บ้านผู้ที่ทำหน้าไม้ไว้นั้น ครั้นเห็นเขาเอาหน้าไม้ออกมาว่าจะยิงเนื้อ ชายผู้นั้นมีปัญญาจึงเอาไม้อ่อนมาคิดทำเป็นเกาทัณฑ์หลาวลูกดอกใส่ไว้ไล่นก ส่วนชายเฝ้าสวนคนหนึ่งมาพบเข้าก็เอาอย่างไปทำบ้าง แต่หาใส่ลูกดอกไม่ สายนั้นถักทำรังเสียด้วย คิดว่าจะต้องหลาวลูกประดักประเดิด จึงเอาดินมาปั้นเป็นลูกกลมเข้าไว้สำหรับยิงนกที่ในสวน
ครั้นนานมาพระเจ้าซิเลงอ๋องเต้ได้เสวยราชย์มีข้าศึกมาติดเมือง จึงให้ทหารไปเอาอย่างเกาทัณฑ์นั้นมา แล้วจึงเอาไม้เหี้ยนปักมาทำเป็นคัน จึงเอาไม้ชื่อเอี้ยมปักมาหลาวเป็นลูกดอกหมายจะให้แข็ง ปลายลูกดอกนั้นก็สวมเหล็กแหลมเข้าไว้ มีคมทั้งสองข้างจึงผ่าต้นลูกดอกเสีย ใส่ขนนกชื่อนกโอเหลงด้วยจะได้ยิงไปให้ไกล ทำสำเร็จแล้วจึงให้ทหารที่มีกำลังขึ้นไประดมยิงบนเชิงกำแพง ข้าศึกจึงพ่ายแพ้ไป แต่นั้นมาก็สั่งให้เมืองขึ้นของตัวทำไว้สำหรับเมืองทุกแห่ง ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อฮูหูบ้านอยู่เขาเกงซัวแดนเมืองฌ้อ บิดามารดาตายเสียแต่เล็กหารู้จักไม่ แต่เป็นคนมีปัญญาและความเพียรเป็นอันมาก ครั้นรู้ว่าพระเจ้าซิเลงอ๋องเต้ชนะศึกด้วยลูกเกาทัณฑ์ จึงไปจำมาทำขึ้นไว้หัดยิงจนแม่นยำชำนิชำนาญดี แต่นั้นมาฮูหูก็ทำแบบขึ้นไว้แล้วมอบให้ฮังงีผู้เป็นศิษย์ ฮังงีก็มอบให้ฮังหมงต่อๆ กันมาจนถึงงิมสี งิมสีก็ได้ตำรานั้นไว้ จึงคิดว่าอันจะยิงตามเดิมมือจะเหนี่ยวเกาทัณฑ์มิถนัด จึงสั่งให้เอี้ยวตัวยิงทีละสามลูก ย้ายท่าเสียใหม่จะได้แข็งแรง แล้วจึงเอาตำรานั้นไปให้เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อก็ได้รบศึกสืบแซ่มาเป็นหลายชั่วจนถึงปู่ข้าพเจ้า ปู่ข้าพเจ้าจึงได้เรียนไว้ ข้าพเจ้าจึงได้เรียนต่อปู่มาจนทุกวันนี้จึงรู้ว่าของวิเศษ แต่นกบินอยู่บนอากาศก็หนีไปไม่พ้น ถ้าท่านจะใคร่รู้ก็ให้คนมาหัดจึงจะเห็นจริง
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงมอบให้คนเป็นศิษย์ตันอึมหัดเกาทัณฑ์สามพันคน ตันอึมก็หัดคนสามพันให้ยิงเกาทัณฑ์ทีละสามลูก แต่หัดประมาณสามเดือนเศษ ศิษย์นั้นก็ชำนาญเกาทัณฑ์สิ้นทุกคน ครั้นมาวันหนึ่งตันอึมป่วยก็ถึงแก่ความตาย อวดอ๋องรู้ดังนั้นยิ่งมีความเสียดายนัก ก็สั่งให้เอาศพไปฝังไว้บนภูเขา จึงให้ชื่อเขานั้นว่าเขาตันอึมซัว ขณะเมื่ออวดอ๋องหัดทหารอยู่นั้น กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงหงอจูสู่ หงอจูสู่ก็เข้าไปคำนับหงออ๋อง เห็นหงออ๋องก็นํ้าตาตก จึงว่าข้าพเจ้าห้ามท่าน ท่านก็มิได้ฟังขืนปล่อยอวดอ๋องไป ทุกวันนี้อวดอ๋องให้ฮวมเล้ออกฝึกหัดทหารให้ชำนาญอาวุธต่างๆ มิได้ขาด ถ้าได้ทีเมื่อใดก็จะยกมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง ตั้งแต่นี้ไปเห็นจะไม่มีสบายแล้ว ถ้าท่านกลัวว่าจะมิจริง จงใช้คนให้ลอบไปดูเถิด
หงออ๋องได้ฟังหงอจูสู่ว่า ก็ใช้ให้คนสนิทลอบไปสืบดูได้ความแล้วกลับมาบอกว่า อวดอ๋องเอานางซูหนิงกับตันอึมมาหัดทหารจริงดังคำหงอจูสู่ว่า จึงเรียกเป๊กพีเข้ามาแล้วเล่าความซึ่งคนสนิทเข้ามาบอกให้เป๊กพีฟังทุกประการ จึงว่าท่านให้เราปล่อยอวดอ๋องไปว่าจะไม่คิดร้ายต่อเรา เหตุใดจึงหัดทหารไว้ดังนี้ จะมิคิดร้ายต่อเราหรือ เป๊กพีจึงตอบว่า ท่านอย่าเพิ่งคิดสงสัยก่อน ข้าพเจ้าเห็นอวดอ๋องเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงนัก ซึ่งหัดทหารทั้งนี้ก็เห็นว่าจะหัดไว้สำหรับเมืองหาคิดมาทำร้ายแก่ท่านไม่ ด้วยคุณท่านมีแก่อวดอ๋องเป็นอันมากท่านอย่าคิดวิตกเลย หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยังไม่สิ้นสงสัย แต่คิดคอยจะหาผิดอวดอ๋องอยู่
ฝ่ายตันเหงตั้งแต่ได้เป็นไจเสียงอยู่ในเมืองเจ๋ ก็มีใจโอบอ้อมแก่อาณาประชาราษฎร์ จะตัดสินถ้อยความสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดมิได้เข้าด้วยผู้ใด ราษฎรก็มีใจรักเป็นอันมาก ตันเหงมีใจกำเริบจะใคร่เป็นเจ้าเมืองแต่เกรงอยู่ด้วยก๊กจือเกาบอเผง สองคนนี้เป็นคนมีพวกพ้องมาก แม้นไม่เข้าด้วยเราการเห็นจะหาสำเร็จไม่ จำจะคิดกำจัดก๊กจือกับเกาบอเผงเสียก่อนจึงจะชอบ คิดแล้วตันเหงก็เข้าไปคำนับเจ๋กังก๋งแล้วบอกว่า เดิมเมืองหงอเมืองฬ่อสองเมืองนี้เป็นไมตรีกันกับเมืองเราก่อนแล้วกลับมาทำอันตราย ท่านหาคิดแค้นเขาไม่หรือ ข้าพเจ้าจะขอยกไปแก้แค้นให้จงได้ เจ๋กังก๋งก็เห็นชอบด้วยจึงยอมให้ตันเหงยกไป ตันเหงก็คำนับลามาจัดทหาร จึงสั่งให้ก๊กจือเป็นปีกซ้าย ให้เกาบอเผงหนึ่งจงหลาวหนึ่งเป็นปีกขวา แล้วเอาไตหูกองซุนแฮหนึ่งกองซุนหุนหนึ่งไปด้วย ตันเหงก็เป็นแม่ทัพคุมทหารเกวียนพันเล่มยกไป ครั้นถึงที่ตำบลบุนจุยก็ให้หยุดทหารตั้งค่ายอยู่ที่นั่น
ฝ่ายของจูอยู่ในเมืองฬ่อ สอนลูกศิษย์ให้เล่าเรียนหนังสือและวิชาต่างๆ มิได้ขาด วันหนึ่งคิมจูเจียงเป็นลูกศิษย์อยู่ในแดนเมืองเจ๋มาหาของจู บอกว่าเจ๋กังก๋งให้ตันเหงยกมาตีเมืองฬ่อก็ตกใจ จึงคิดว่าเมืองนี้ก็เป็นที่เกิดของเรา เราจำจะช่วยจึงจะชอบ แล้วว่ากับศิษย์ทั้งปวงว่า ใครจะไปพูดให้ทัพเมืองเจ๋ยกกลับไปได้บ้าง จือเจียงจือเจียะก็รับว่าข้าพเจ้าจะไปเอง ของจูจึงว่าเอ็งทั้งสองคนนี้ไปหาได้ไม่ จือค่องจึงถามของจูว่าข้าพเจ้าจะไปท่านอาจารย์จะเห็นประการใดหรือ ของจูก็เห็นด้วยจึงให้จือค่องไป จือค่องก็คำนับลาของจูรีบไป ครั้นถึงค่ายจึงบอกแก่คนในค่ายว่าเราชื่อจือค่องจะเข้าไปคำนับตันเหง ตันเหงแจ้งดังนั้นจึงคิดว่าจือค่องคนนี้เป็นลูกศิษย์ของจูมีปัญญาเป็นอันมาก มาหาเรานี้ก็เพราะจะพูดด้วยความเมืองฬ่อ จำเราจะให้เข้ามาจึงจะชอบ คิดแล้วก็ให้คนไปรับจือค่องเข้ามาแล้วให้นั่งที่อันสมควร จึงว่ากับจือค่องว่า ซินแสมานี้จะว่าด้วยเมืองฬ่อหรือ
จือคองจึงตอบว่า เราหามาว่าด้วยความเมืองฬ่อไม่ เรามานี้จะว่าความเมืองเจ๋ดอก ด้วยเราเห็นว่าท่านยกมาตีเมืองฬ่อนี้เห็นจะไม่ได้ ตันเหงจึงว่า ท่านว่าเราจะตีเมืองฬ่อไม่ได้นั้น ท่านเห็นประการใด จือค่องจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองฬ่อนี้ทั้งกำแพงก็ตํ่า ในเมืองเล่าชาวเมืองก็น้อย ทั้งเจ้าเมืองก็โลเล จะหาขุนนางผู้มีสติปัญญาก็ไม่ได้ ทั้งทหารก็ไม่มีฝีมือ ถ้าท่านจะตีเอาเมืองฬ่อก็เห็นจะลำบาก ท่านจงคิดเสียใหม่เถิด เราเห็นว่าเมืองหงอบริบูรณ์ไปด้วยผู้มีสติปัญญาและฝีมือเป็นอันมาก ทั้งกำแพงก็สูงหาเหมือนกับเมืองฬ่อไม่ แม้นภูมิเมืองอย่างนั้นแล้ว ถ้าท่านยกไปตีก็คงได้เห็นจะไม่ลำบาก
ตันเหงได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงตอบว่าเหตุใดท่านจึงกลับความเสียเล่าเราหาเข้าใจไม่ จือค่องจึงตอบว่า ถ้าท่านจะใคร่แจ้งแล้วท่านกับเราจงอยู่แต่สองคนเถิด ตันเหงก็ไล่คนใช้ไปเสีย จือค่องจึงบอกว่า ถ้าท่านพยาบาทอยู่กับเมืองฬ่อก็จงตีเอาเมืองเถิด ถ้าพยาบาทคนในเมืองเจ๋แล้วจงไปตีที่เมืองแข็งแรงจึงจะควร ด้วยข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะไม่ชอบกับขุนนางทั้งปวงในเมืองเจ๋ ถ้าตีเมืองฬ่อได้แล้วจะมีความชอบแต่ท่านผู้เดียวเมื่อไร ทหารทั้งปวงก็จะพลอยได้รางวัลด้วย ต่างคนก็จะมีกำลังขึ้นมาก แม้นท่านจะคิดเป็นใหญ่ก็จะหาสำเร็จไม่ ข้าพเจ้าเห็นดังนี้จึงว่า ดังนั้นท่านจงไปตีเมืองหงอจึงจะชอบ ถ้าทหารเมืองหงอยกออกมา แม้นชังคนใดจงเกณฑ์คนนั้นออกสู้รบ ถ้าตายก็จะเปลืองไป ถ้าชนะท่านก็จะมีความชอบ ถึงจะกลับไปเมืองก็จะได้เป็นไจเสียงแต่ผู้เดียว แม้นจะคิดการสิ่งใดก็จะสมคิด
ตันเหงได้ฟังจือค่องว่าถูกใจตัวก็ยินดีนัก จึงว่าซินแสนี้มีสติปัญญามากจึงรู้จักนํ้าใจคนทั้งปวง ซึ่งท่านจะให้ไปตีเมืองหงอนั้นทัพเราก็ได้มาตั้งอยู่ที่นี่แล้ว ทหารทั้งปวงจะมิสงสัยเราหรือ ท่านจะคิดประการใด จือค่องจึงตอบว่าท่านอย่าวิตกเลย ท่านจงตั้งทัพคอยเราอยู่ที่นี่ ถ้าได้ยินว่าหงออ๋องเตรียมทัพเมื่อใด ท่านจงรีบยกไปตีเถิด จือค่องก็ลาตันเหงไปเมืองหงอ ฝ่ายตันเหงจึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า เราได้ยินกิตติศัพท์ว่าเมืองหงอจะยกมาตีเมืองเจ๋ แม้นเราตีเมืองฬ่อเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าเมืองหงอยกมาจริงก็จะไม่เป็นศึกกระหนาบ จำเราจะคอยฟังดูก่อนจึงจะชอบ ท่านทั้งปวงจงคอยอยู่ที่นี่ก่อนเถิด เราจะกลับไปเมืองเจ๋ ตันเหงก็กลับไปเมืองเจ๋กับทหารของตัว
ฝ่ายจือค่องก็รีบเดินทางไปเมืองหงอทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นถึงเมืองหงอเข้าไปบอกนายประตูว่า เราชื่อจือค่องมาแต่เมืองฬ่อ จะขอเข้าไปคำนับหงออ๋อง นายประตูก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งกับหงออ๋อง หงออ๋องก็ให้รับจือค่องเข้ามาแล้วจัดแจงให้นั่งที่ตามสมควร จึงถามว่าท่านมาธุระอะไร จือค่องตอบว่า เมื่อท่านกับฬ่ออายก๋งยกไปตีเมืองเจ๋ครั้งก่อนนั้น ชาวเมืองเจ๋คิดพยาบาทท่าน เดี๋ยวนี้ยกทัพมาตั้งอยู่ที่ตำบลบุนจุย จะเข้าตีเมืองฬ่อแล้วจึงจะมาแก้แค้นท่าน ท่านจงเร่งยกไปเมืองเจ๋ แก้ฬ่ออายก๋งไว้จึงจะชอบ แม้นท่านได้เมืองเจ๋แล้วหัวเมืองทั้งปวงก็จะกลัวเกรงเป็นอันมาก หงออ๋องจึงตอบว่า ครั้งก่อนเราไปตีเมืองเจ๋นั้น ตันเหงก็ออกมาอ่อนน้อมยอมขอขึ้นแต่โดยดี ภายหลังเรามีหนังสือไปหาตัวก็ไม่มา เราคิดว่าจะไปตีอยู่เนืองๆ แต่รู้ข่าวว่าอวดอ๋องคิดจะมาตีเมืองเรา จำจะยกไปตีเมืองอวดเสียก่อนจึงจะเลยไปตีเมืองเจ๋ด้วย
จือค่องจึงตอบว่า ซึ่งท่านจะไปตีเมืองอวดก่อนนั้น ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถึงจะได้เมืองอวดก็หาคุ้มค่าเหนื่อยของท่านไม่ ท่านจะนิ่งให้เมืองเจ๋ยกมาทำแก่ท่านก่อนหรือจึงจะไปดี ซึ่งท่านจะไปตีเมืองอวดก่อนนั้น หัวเมืองทั้งปวงก็จะนินทาท่านว่าท่านไปรบแต่เมืองเล็กน้อยหาอาจสู้กับเมืองใหญ่ไม่ ท่านไม่คิดอายแก่คนทั้งปวงหรือ ถ้าท่านไม่ไปตีเมืองเจ๋ครั้งนี้ หัวเมืองขึ้นก็จะไม่นับถือท่าน แม้นท่านวิตกอยู่ด้วยเมืองอวดจะมาตีนั้น ข้าพเจ้าก็จะไปขอทหารมาช่วยท่านให้สิ้นความวิตก หงออ๋องก็เห็นด้วยจึงว่าซินแสจะไปขอทหารมาได้เมื่อใด เราก็จะทำตามท่าน จือค่องก็ลาหงออ๋องไป
ฝ่ายอวดอ๋องรู้ว่าจือค่องเป็นศิษย์ของจูมาจะใกล้ถึงเมืองแล้ว จึงสั่งให้ชาวเมืองกวาดหนทางเสียให้เตียน แล้วอวดอ๋องก็พาขุนนางทั้งปวงไปคอยรับอยู่นอกเมือง ครั้นเห็นจือค่องมาแต่ไกลก็ออกไปต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วเชิญจือค่องให้นั่งที่อันสมควร อวดอ๋องจึงถามว่า อันเมืองข้าพเจ้านี้เป็นทางไกล ทั้งเป็นแต่หัวเมืองเล็กน้อย ซึ่งซินแสอุตส่าห์มาถึงนี่จะประสงค์สิ่งใดหรือ จือค่องจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาทั้งนี้ด้วยประสงค์จะมาคำนับศพท่านดอกหาต้องการสิ่งใดไม่
อวดอ๋องได้ยินดังนั้นจึงทำเป็นยินดีแล้วว่า ตัวข้าพเจ้านี้จะตายเป็นก็ไม่รู้ ข้าพเจ้าได้ท่านมาคำนับศพนั้นก็เป็นบุญของข้าพเจ้าแล้ว ซึ่งท่านว่าทั้งนี้ท่านเห็นข้าพเจ้าจะเป็นอย่างไรหรือ จือค่องจึงตอบว่า ข้าพเจ้าครั้งนี้ไปหาหงออ๋อง หงออ๋องจะให้ยกทัพไปตีเมืองเจ๋ ด้วยเจ๋กังก๋งให้ตันเหงยกมาตีเมืองฬ่อก่อน หงออ๋องก็บอกเราว่าท่านคิดจะไปตีเมืองหงอ หงออ๋องจะยกมาตีเมืองท่านก่อนแล้วจึงจะไปตีเมืองเจ๋ เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้าห้ามไว้ว่าท่านหรือจะอาจคิดคดต่อท่านผู้มีคุณ หงออ๋องก็รออยู่ เราคิดเมตตาท่านจึงเอาความมาบอก อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทำเป็นตกใจ เข้าไปคำนับแล้วจึงว่า ซึ่งท่านมาบอกข้าพเจ้านี้ก็ขอบคุณนัก แต่หงออ๋องสงสัยข้าพเจ้าอยู่นั้น ขอท่านจงช่วยข้าพเจ้าคิดอ่านด้วยเถิด จือค่องจึงบอกว่า หงออ๋องนี้เป็นคนใจอ่อนหาพอเป็นไรไม่ ทั้งเป๊กพีก็เป็นคนโลภ ทุกวันนี้หงออ๋องก็ยังคิดไปตีเมืองเจ๋อยู่ ท่านจงเอาทหารไปช่วยเหมือนเป็นเมืองขึ้นของหงออ๋องแล้วจึงเอาของไปให้เป๊กพีด้วยจะได้ช่วยว่ากล่าว หงออ๋องเห็นก็จะสิ้นสงสัย ถึงหงออ๋องได้เมืองเจ๋ท่านก็จะได้พึ่งถนัด ถ้าแพ้แก่เมืองเจ๋มาท่านคิดจะแก้แค้นก็คงจะสำเร็จหาต้องลำบากไม่ อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงว่าซึ่งท่านจะมาคำนับศพข้าพเจ้าวันนี้ เหมือนเทวดามาช่วยให้เป็นขึ้นก็เหมือนกัน ซึ่งท่านสั่งสอนสิ่งใดข้าพเจ้าก็จะทำตาม แล้วจึงสั่งคนใช้ให้ไปเอาทองมาร้อยก้อนม้าสองตัวกับกระบี่เล่มหนึ่งมาให้จือค่อง จือค่องก็ไม่เอาแล้วว่า ข้าพเจ้ามาบอกท่านเพราะมีความเมตตาหาต้องการสิ่งไรไม่ ว่าแล้วคำนับลาอวดอ๋องกลับไป อวดอ๋องก็พาขุนนางกลับเข้าเมือง
ฝ่ายจือค่องครั้นถึงเมืองหงอ จึงเข้าไปคำนับหงออ๋องแล้วบอกความว่า ข้าพเจ้าไปเมืองอวดได้ยินอวดอ๋องสรรเสริญท่านอยู่เนืองๆ ว่าตัวตกมาอยู่ในเมืองหงอนี้ ท่านได้มีคุณเป็นอันมากจึงได้กลับไป ข้าพเจ้าจึงบอกว่าท่านมีความสงสัยอวดอ๋องอยู่ อวดอ๋องก็ตกใจเห็นจะให้คนมาคำนับท่าน หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่จึงเชิญให้จือค่องไปยับยั้งอยู่ที่กงก๊วนก่อน อยู่มาประมาณห้าวัน อวดอ๋องก็ให้บุนจงมาคำนับหงออ๋อง หงออ๋องก็ดีใจ บุนจงจึงบอกว่า อวดอ๋องคิดถึงคุณท่านปล่อยไปเสียไม่ได้ฆ่านั้นยังหาลืมไม่ อวดอ๋องรู้ไปว่าท่านจะยกทัพไปตีเมืองเจ๋ จึงให้ข้าพเจ้าเอาเสื้อกำมะหยี่สิบตัวกับอาวุธต่างๆ มาคำนับท่าน แล้วสั่งมาว่า ท่านจะยกทัพไปตีเมืองเจ๋เมื่อใด อวดอ๋องก็จะมาเป็นทัพหน้าไปทำราชการสนองคุณท่านกว่าจะสิ้นชีวิต
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้ไปเชิญจือค่องเข้ามาแล้วจึงสั่งว่า อันคำซึ่งท่านว่าเราเห็นจริงแล้วด้วยอวดอ๋องเป็นคนสัตย์ซื่อ เดี๋ยวนี้ก็จะมาเป็นทัพหน้าไปตีเมืองเจ๋ เราเห็นว่าอวดอ๋องจะต้องลำบาก ท่านจะให้มาดีหรือไม่ให้มาประการใด จือค่องจึงว่า อวดอ๋องจะมาจริงแล้วก็อย่าให้อวดอ๋องต้องมาเลย จงให้แต่ทหารมาเถิดจึงจะสมควร หงออ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งบุนจงว่า ท่านจงบอกอวดอ๋องว่า ซึ่งอวดอ๋องจะมาเป็นทัพหน้านั้น เราขอบใจนักอย่ามาเลยให้ลำบาก ขึ้นปีใหม่เราจะยกทัพไปตีเมืองเจ๋จงให้แต่ทหารมาช่วยเรา บุนจงก็คำนับลากลับไป จือค่องเห็นดังนั้นก็คำนับหงออ๋องตรงไปเมืองจิ้น ครั้นถึงเมืองจิ้นก็เข้าไปคำนับจิ้นเกงก๋งแล้วจึงว่า อันธรรมดาคนจะหาความสบายก็ต้องมีความทุกข์ก่อนจึงจะมีความสุข ข้าพเจ้าเห็นท่านนิ่งอยู่ฉะนี้หาควรไม่ ทุกวันนี้เมืองหงอกับเมืองเจ๋ก็คิดจะรบกันอยู่ ด้วยหงออ๋องกับเจ๋กังก๋งนั้นคิดจะเป็นใหญ่อยู่ ถ้าท่านไม่ตระเตรียมทหารไว้ แม้นเมืองใดเป็นใหญ่ขึ้นก็จะทำอันตรายแก่ท่านเป็นมั่นคง ท่านอย่าไว้ใจเลยจงตระเตรียมทหารไว้จึงจะควร เจ้าเมืองจิ้นเห็นชอบด้วยแล้วจึงว่า อาจารย์สอนอย่างไรข้าพเจ้าก็จะทำตามคำ เชิญท่านอยู่ด้วยข้าพเจ้าก่อนเถิด จือค่องจึงตอบว่าข้าพเจ้ามีธุระอยู่จะลาท่านไปก่อน ว่าแล้วก็คำนับลากลับไป
๘๒
ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเสวยราชย์ได้สามสิบหกปี ครั้นถึงเดือนสี่ขึ้นปีใหม่ อวดอ๋องให้ไตหูจูกีเสียคุมทหารสามพันไปช่วยหงออ๋อง จูกีเสียก็คำนับลามาจัดทหารเสร็จแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองหงอก็เข้าไปคำนับหงออ๋อง แล้วบอกความตามอวดอ๋องสั่งทุกประการ หงออ๋องแจ้งดังนั้นก็ดีใจนัก จึงจัดทหารได้สิบหมื่นจะยกไปตีเมืองเจ๋ แล้วสั่งขุนนางซึ่งอยู่รักษาเมืองให้ทำเก๋งขึ้นไว้ชื่อหงอเก๋ง แล้วให้สร้างสวนดอกไม้สำหรับจะได้ชมเล่นที่ในเมือง ด้วยหงออ๋องคิดว่าจะไปทำศึกครั้งนี้ ถ้ากลับมาคงถึงฤดูร้อนจะพานางไซซีมาอยู่ที่สวนจะได้ชมเล่นให้สบาย สั่งแล้วพอจะยกไป หงอจูสู่จึงเข้ามาว่า ท่านจงตรึกตรองก่อน อันเมืองนั้นเหมือนฝีหัวใหญ่เกิดอยู่ในอกเหตุใดจึงมิหายารักษา ท่านจะยกไปตีเมืองเจ๋ครั้งนี้หาต้องการไม่ ด้วยว่าเมืองเจ๋นั้นเปรียบเหมือนฝีหัวเล็ก แม้นท่านเอาปลายเข็มสะกิดหนองแตกเมื่อใดแผลนั้นก็จะหาย ซึ่งท่านจะไปครั้งนี้เอาคนไปก็มากทั้งทางก็ไกล ถึงจะได้เมืองเจ๋ก็เหมือนหนึ่งท่านรักษาฝีหัวเล็กหายก็เหมือนกัน อันฝีหัวใหญ่ในอกท่านไม่คิดจะรักษา ข้าพเจ้าเห็นว่านานไปอันตรายจะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าแก่หงอจูสู่ว่า เราจะยกทัพเดี๋ยวนี้ ควรแต่จะเอาความดีมาพูด ซึ่งท่านพูดดังนี้มีแต่ให้ร้ายต่างๆ จะหาโทษใส่ตัวหรือ หงอจูสู่ได้ยินหงออ๋องว่าก็ตกใจคุกเข่าลงคำนับหมอบนิ่งอยู่ เป๊กพีเห็นได้ทีจึงกระซิบบอกหงออ๋องว่า ซึ่งท่านจะฆ่าหงอจูสู่นี้หาควรไม่ ด้วยหงอจูสู่เป็นเสียงก๊กมาแต่ครั้งปู่ท่าน แม้นจะคิดฆ่าหงอจูสู่นั้นท่านจงให้ถือหนังสือไปเมืองเจ๋นัดรบ เจ๋กังก๋งโกรธก็จะฆ่าเสียเอง ท่านหาพักทำไม่ หงออ๋องได้ฟังเป๊กพีว่าก็เห็นชอบด้วย จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้หงอจูสู่แล้วสั่งให้หงอจูสู่ถือไปเมืองเจ๋ หงอจูสู่ก็คำนับลาออกมาแล้วคิดว่าถ้าเราไปเมืองเจ๋ครั้งนี้เห็นจะไม่ได้กลับ อยู่ภายหลังเมืองหงอก็จะเสียแก่เมืองอวดเป็นมั่นคง บุตรเราอยู่นี่ก็จะพาบุตรเอาไปฝากไว้เมืองเจ๋จึงจะชอบ หงอจูสู่ก็มาพาหงอหองไปด้วย ครั้นถึงเมืองเจ๋ก็เข้าไปคำนับเจ๋กังก๋งแล้วก็ส่งหนังสือให้
เจ๋กังก๋งก็รับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านได้ใจความว่า ด้วยเมืองเจ๋เป็นคนผิดหาอยู่ในความสัตย์ไม่ ยกไปตีเมืองฬ่อนั้น ฬ่ออายก๋งมิได้มีความผิดข้อใด ครั้งหนึ่งเรายกไปช่วยฬ่ออายก๋ง เมืองเจ๋ก็มาขอขึ้นกับเราแล้วภายหลังให้หาก็ไม่มา หามีสัตย์ไม่ เราจึงให้หงอจูสู่มานัดจะรบกับท่าน
เจ๋กังก๋งแจ้งในหนังสือดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารเอาหงอจูสู่ไปฆ่าเสีย เปาเซกก็ห้ามทหารไว้แล้วจึงว่ากับเจ๋กังก๋งว่า หงอจูสู่นี้เป็นคนสัตย์ซื่อ ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าได้ห้ามหงออ๋องเป็นหลายครั้งก็หาฟังไม่ ด้วยหงอจูสู่กับหงออ๋องไม่เข้ากันเปรียบเหมือนนํ้ามันกับนํ้า ซึ่งใช้หงอจูสู่มานี้ก็เพราะจะยืมมือท่านให้ฆ่าหงอจูสู่เสีย หวังจะมิให้มีความนินทา ท่านจงปล่อยหงอจูสู่ไปให้หงออ๋องฆ่ากันเสียเองจึงจะชอบ
เจ๋กังก๋งได้ฟังเปาเซกว่าก็เห็นชอบด้วย จึงเรียกหงอจูสู่เข้ามาสั่งว่า ท่านจงไปบอกแก่หงออ๋องว่าเรามิได้กลัว ถ้าถึงเดือนหกข้างขึ้นเมื่อใดให้หงออ๋องยกมาเถิด ว่าแล้วก็เข้าไปข้างในเสีย เปาเซกก็พาหงอจูสู่กับหงอหองมาบ้านด้วยเป็นคนรู้จักกัน จึงจัดแจงให้หงอจูสู่นั้นนั่งที่สมควรแล้วว่า เจ้าเมืองหงอโกรธอย่างไรจึงให้ท่านถือหนังสือมา หงอจูสู่ได้ฟังก็คิดแค้นหงออ๋องแล้วร้องไห้ แต่มิได้แจ้งความประการใด จึงเรียกหงอหองเข้ามาแล้วจึงว่ากับเปาเซกว่า เราจะลาท่านไปก่อน ขอฝากแต่บุตรเราไว้ด้วยเถิด ท่านจงให้ชื่อเสียงใหม่ชื่อว่ากองซุนหอง เปาเซกก็รับไว้ หงอจูสู่ก็ลาเปาเซกกลับไป หงออ๋องครั้นใช้ให้หงอจูสู่ไปแล้วก็ยกทัพออกมาจากเมืองหงอไปตั้งค่ายอยู่กลางทางคอยฟังข่าวหงอจูสู่อยู่
หงอจูสู่ครั้นมาถึงกลางทาง พบกองทัพหงออ๋องก็เข้าไปคำนับแจ้งความตามที่ไปเมืองเจ๋นั้นให้ฟังทุกประการ หงออ๋องก็นิ่งอยู่ด้วยหาสมความซึ่งคิดไว้ไม่ ครั้นเพลาคํ่าลงหงออ๋องก็เข้าไปนอนในค่าย พอม่อยหลับลงไปฝันเห็นว่ามีกระทะอยู่สองใบตั้งอยู่บนกองเพลิง จะเอาสิ่งใดใส่ลงก็มิได้สุก แล้วเห็นสุนัขดำใหญ่เท่าเนื้อสองตัววิ่งผ่านมาตรงหน้า เห็นเสาโคมปักอยู่ฝ่ายประตูเมืองทิศใต้เสาหนึ่ง ที่ประตูทิศเหนือเสาหนึ่ง แล้วเห็นมีผู้ถือจอบสองเล่มขึ้นปักไว้บนกำแพงเมือง แล้วเห็นต้นงอต๋องล้มขวางอยู่ในสวนดอกไม้ แล้วกระแสนํ้าไหลขึ้นมาท่วมเมืองจนถึงที่อยู่ก็ตกใจตื่นขึ้นไม่สบาย จึงลุกขึ้นจากที่นอนแล้วให้หาเป๊กพีไทใจเข้ามาเล่าความฝันให้ฟังทุกประการ เป๊กพีไทใจก็ทำนายว่า ซึ่งท่านฝันว่ากระทะเหล็กใหญ่ทั้งสองใบ จะต้มสิ่งใดก็ไม่สุกนั้นจะได้แก่เมืองเรา แม้นหัวเมืองจะมาทำยํ่ายีก็จะไม่เป็นอันตราย เหมือนหนึ่งเอาสิ่งของใส่ลงในกระทะ ไฟนั้นก็มิอาจที่จะเผาผลาญของนั้นได้ ข้อหนึ่งฝันว่าเห็นสุนัขดำใหญ่สองตัวนั้น จะมีผู้ประกอบด้วยสติปัญญาสองคนสามิภักดิ์ทำราชการอยู่กับท่าน ซึ่งเห็นเสาโคมสองเสาปักอยู่ริมประตูเมืองทิศใต้ทิศเหนือนั้น อันเสาโคมข้างทิศเหนือได้แก่เมืองตังจิว เสาโคมฝ่ายทิศใต้ได้แก่เมืองเรา นานไปเมื่อหน้าเมืองเราก็จะรุ่งเรืองด้วยสง่าและเกียรติยศเหมือนเมืองหลวง บรรดาหัวเมืองทั้งปวงในแผ่นดินเลียดก๊ก ก็จะคำนับยำเกรงท่านสิ้นทั้งสี่ทิศ และข้อที่ฝันว่ามีผู้เอาจอบสองเล่มไปปักไว้บนกำแพงเมือง เมืองเราปีนี้จะบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร ราษฎรทั้งปวงจะทำไร่ไถนาได้ถึงสองครั้ง ซึ่งเห็นต้นงอต๋องล้มขวางทางอยู่กลางสวนดอกไม้ก็เป็นวาสนาของท่านมาก เทพยดาจึงแกล้งบันดาลให้เห็น หวังจะให้ท่านใช้คนไปตัดต้นงอต๋องมาทำคันกระจับปี่สีซอให้นางข้างฝ่ายในดีดสีบำเรอท่านเป็นผาสุก ข้อซึ่งฝันว่านํ้าท่วมเมืองนั้นเป็นลาภนัก แต่บรรดาหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงต่างๆ ก็จะเอาสิ่งของเครื่องบรรณาการมาคำนับท่านเป็นอันมาก เมืองเราก็จะมั่งคั่งด้วยแก้วแหวนเงินทองและสิ่งของต่างๆ
หงออ๋องได้ฟังเป๊กพีไทใจทำนายดังนั้นก็ยินดี แต่ในใจนั้นยังหาสิ้นความสงสัยไม่ ขณะนั้นอ๋องซุนลูขุนนางนั่งอยู่ที่นั่นด้วย ได้ฟังเป๊กพีไทใจทำนายฝันว่าแต่ล้วนดีก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งเป๊กพีไทใจทำนายฝันดังนี้ข้าพเจ้าหาเห็นถูกต้องด้วยไม่ อันคนดีที่รู้จักทำนายความฝันนั้นมีอยู่คนหนึ่งชื่อกองซุนเซงเป็นอาจารย์อยู่ ณ เขายังซัว และกองซุนเซงนั้นคนทั้งปวงนับถือว่าทำนายฝันแน่ ทั้งดูดวงชะตาราศีเคราะห์โศกก็แม่นไม่มีผู้ใดเสมอ แม้นท่านจะใคร่รู้ว่าความฝันดีและร้ายจงให้คนไปเชิญกองซุนเซงมาช่วยทำนายจึงจะแน่ หงออ๋องก็เห็นชอบจึงสั่งให้อ๋องซุนลูแต่งเกวียนไปเชิญกองซุนเซงมา
อ๋องซุนลูก็คำนับลามาหากองซุนเซง แจ้งความให้ฟังทุกประการ กองซุนเซงได้ฟังก็ตกใจนักซบหน้าลงร้องไห้ ภรรยาเห็นดังนั้นจึงถามว่าเจ้าเมืองให้หาตัวท่านเหตุใดจึงร้องไห้
กองซุนเซงแหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วจึงว่า เราจะสิ้นอายุในวันนี้เจ้าค่อยอยู่จงดีเถิด ว่าแล้วก็ขึ้นเกวียนมากับอ๋องซุนลู ครั้นถึงลงจากเกวียนเข้าไปคำนับหงออ๋อง หงออ๋องจึงเล่าความฝันให้ฟังทุกประการ แล้วว่าจะร้ายหรือดีท่านจงทำนายให้เราฟัง กองซุนเซงจึงว่าซึ่งท่านฝันเห็นกระทะสองใบจะต้มสิ่งใดก็มิได้สุก นานไปข้างหน้าท่านจะลำบากต้องกินของดิบ ข้อซึ่งเห็นสุนัขดำนั้นจะต้องหนีภัยไปอยู่ที่มืดถึงสองตำบล ซึ่งเสาโคมสองเสาอยู่ข้างทิศเหนือและทิศใต้สว่างอยู่นั้น หัวเมืองทั้งปวงก็จะบริบูรณ์กว่าเมืองเรา ซึ่งมีคนเอาจอบสองเล่มมาปักไว้บนกำแพงเมือง นานไปข้าศึกจะมาขุดกำแพงเมืองท่านให้ทลายลง ซึ่งท่านฝันเห็นว่าไม้งอต๋องล้มขวางทางอยู่ในสวนนั้น เทพยดาจะบันดาลให้รู้เหตุว่าท่านจะตาย ข้อที่ว่านํ้าท่วมมาถึงที่นอนท่านนั้นบ้านเมืองจะไม่มีคนอยู่ ข้าพเจ้าทายนี้ตามที่เคยสังเกตไว้
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธเป็นกำลัง ชี้หน้าด่าเป็นข้อหยาบช้า จึงสั่งให้เจียฮวนเอาตัวกองซุนเซงไปฆ่าเสีย ให้เอาศพไปฝังไว้ที่เขาเอียงซัว แล้วสั่งให้นายทัพนายกองทั้งปวงตระเตรียมทหารเข้าขบวนไว้พรักพร้อม ให้ซีบุนเจ๋าเป็นทัพหน้าอองจูเกาโจเป็นทัพหนุน หงออ๋องเป็นทัพหลวงกับเป๊กพีเป็นไทใจ ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ให้ตีม้าล่อและจุดประทัดสัญญายกพลออกจากค่ายรีบเดินทัพไปตามระยะทาง แล้วให้ม้าใช้ถือหนังสือล่วงหน้ารีบไปบอกเจ้าเมืองฬ่อให้ยกทัพมาช่วยตีเมืองเจ๋ ม้าใช้ก็คำนับลาไปเมืองฬ่อ
ฝ่ายหงอจูสู่ขณะเมื่อตามหงออ๋องมานั้นก็คิดวิตกว่าเป๊กพีไทใจจะยุยงหงออ๋องให้คิดฆ่าตัวเสีย จึงแกล้งทำเป็นป่วยว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะตามท่านไปช่วยทำการศึกครั้งนี้เห็นจะไม่ได้ ด้วยตัวก็เจ็บป่วยเป็นโรคไม่ใคร่จะหาย ข้าพเจ้าจะขอลาท่านกลับไปบำรุงรักษาตัวให้หายเป็นปกติก่อนจึงจะได้ทำราชการสนองคุณท่านกว่าจะสิ้นชีวิต แล้วหงอจูสู่ก็ลาหงออ๋องกลับมาเมืองหงอ
ฝ่ายตันเหงครั้นรีบไปถึงค่ายจึงเอาหนังสือเข้าไปให้ก๊กสี ก๊กสีแจ้งดังนั้นก็หาเลิกทัพกลับมาตามหนังสือไม่ จึงให้ทหารรีบไปหากองทัพกองซุนแฮกองซุนหุนซึ่งตั้งรักษาค่ายอยู่ที่ตำบลบุนจุยมาสมทบกันเข้า แล้วให้ม้าใช้ไปสืบข่าวทัพเมืองหงอ ม้าใช้ก็รีบไปตามสั่ง ครั้นได้ความแล้วกลับมาคำนับบอกก๊กสีว่า บัดนี้กองทัพเมืองหงอยกมาตั้งค่ายมั่นอยู่ที่ตำบลไงเหลงแล้ว ก๊กสีได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้นายทหารเตรียมกองทัพยกไปตั้งค่ายมั่นลงที่ไงเหลง ใกล้กับกองทัพเจ้าเมืองหงอทางสองร้อยเส้น
ฝ่ายเจ้าเมืองหงอแจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋ยกมาตั้งค่ายลงแล้ว จึงสั่งให้ซีบุนเจ๋าทัพหน้ายกทหารเข้าตีทัพเมืองเจ๋ ซีบุนเจ๋าก็จัดแจงแต่งตัวแล้วถือทวนขึ้นขี่ม้าพาทหารเป็นอันมากยกไปหน้าค่ายเมืองเจ๋ ก๊กสีรู้ดังนั้นก็ให้กองซุนหุนคุมทหารออกรบกับซีบุนเจ๋าได้สามสิบเพลง ซีบุนเจ๋าต้านฝีมือกองซุนหุนไม่ได้ก็ชักม้าหนีกลับเข้าค่าย ทหารกองซุนหุนก็ฆ่าฟันทหารซีบุนเจ๋าเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก หงออ๋องเห็นซีบุนเจ๋าเสียทีข้าศึกมาก็โกรธจะฆ่าซีบุนเจ๋าเสีย ซีบุนเจ๋าจึงคำนับขอโทษตัวว่า ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้ทำราชการแก้ตัวอีกสักครั้งหนึ่งก่อน ถ้าข้าพเจ้าแพ้ทหารเมืองเจ๋มาอีกทีนี้แล้วท่านจงประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย หงออ๋องก็ยกโทษให้
ฝ่ายกองซุนหุน ครั้นมีชัยชนะทหารเมืองหงอแล้วก็ให้ตีม้าล่อเรียกทหารกลับเข้าค่าย ก๊กสีเห็นกองซุนหุนได้ชัยชนะข้าศึกก็ยินดี จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ทหารเมืองหงอนั้นมีฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่นยำมาก ถ้าพรุ่งนี้เราจะยกออกรบกับทหารเมืองหงอ จงห้ามอย่าให้ทหารทั้งปวงตีม้าล่อเลยจะได้เอาม้าล่อปิดกันลูกเกาทัณฑ์ทหารเมืองหงอ ข้อหนึ่งเมื่อเราจะยกทัพออกทำศึกนั้น ให้ทหารทั้งปวงเอาด้ายขาวคาดศีรษะไว้ทุกคนๆ จึงจะจำได้ไม่หลงฆ่าฟันกันเองก็จะรบเอาชัยชนะได้โดยง่าย นายทัพนายกองต่างคนก็เห็นด้วย
ฝ่ายม้าใช้เจ้าเมืองหงอ ครั้นรีบไปถึงเมืองฬ่อจึงเอาหนังสือเข้าไปให้เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อแจ้งหนังสือแล้วจึงให้ซกซุนจิวสิวคุมทหารห้าหมื่นยกมาช่วยเจ้าเมืองหงอ ซกซุนจิวสิวก็คำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้ว ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมือง รีบเดินขบวนทัพมาถึงค่ายเจ้าเมืองหงอจึงเข้าไปคำนับหงออ๋อง หงออ๋องก็ยินดีจึงเอากระบี่สำหรับรบศึกเล่มหนึ่งให้เป็นบำเหน็จซกซุนจิวสิว แล้วสั่งให้ตั้งค่ายอยู่ฝ่ายทิศใต้ ไกลกันกับค่ายหลวงทางสองร้อยเส้น ครั้นเพลาเช้าจึงให้ซีบุนเจ๋าเป็นทัพหน้า อองจูเกาโจเป็นทัพหนุน ซกซุนจิวสิวกับเป๊กพีไทใจเป็นทัพหลวง ยกไปถึงหน้าค่ายเมืองเจ๋แล้ว ซีบุนเจ๋าให้ทหารร้องท้าทายเข้าไปชวนทหารเมืองเจ๋ออกรบ
ก๊กสีได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงให้โกบูฮอกับจองเหลาเป็นทัพหน้า กองซุนแฮกองซุนหุนเป็นปีกซ้ายปีกขวา ตัวก๊กสีเป็นทัพหลวงยกทหารสิบหมื่นออกจากค่าย ซีบุนเจ๋าเห็นก๊กสียกทัพออกมาก็ขับทหารกองหน้าเข้าโจมตี ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถ ซีบุนเจ๋าเห็นกองซุนหุนใส่เสื้อแดงหมวกแดงขี่ม้าอยู่กลางทหาร จึงขับม้ารำทวนแทงฝ่ายทหารเข้าไปรบกับกองซุนหุนได้สี่สิบเพลง กองซุนหุนเสียที ซีบุนเจ๋าก็เอาทวนแทงกองซุนหุนตกจากหลังม้าตาย กองซุนแฮเห็นซีบุนเจ๋าแทงกองซุนหุนตายก็โกรธนัก จึงขับม้ารำง้าวเข้ามาจะฟันซีบุนเจ๋า อองจูเกาโจเห็นก็ควบม้าถลันเข้ารบกับกองซุนแฮได้ยี่สิบเพลง อองจูเกาโจทำเสียทีชักม้าหนี กองซุนแฮไม่รู้ในขบวนรบก็ขับม้าไล่ตาม อองจูเกาโจเห็นได้ทีเอาทวนแทงถูกม้าที่กองซุนแฮขี่ล้มลง กองซุนแฮก็พลัดตกม้า อองจูเกาโจโจนลงจากม้าแล้วโถมเข้าจับเอาตัวกองซุนแฮหนีบรักแร้มาได้ โกบูฮอกับจองเหลาเห็นดังนั้นก็ควบม้าจะเข้าแก้กองซุนแฮ ซกซุนจิวสิวจึงขับม้ารำกระบี่ถลันเข้ากั้นหน้าม้าโกบูฮอกับจองเหลาไว้ โกบูฮอกับจองเหลาก็รบกับซกซุนจิวสิวได้ยี่สิบเพลง โกบูฮอกับจองเหลาต้านทานฝีมือซกซุนจิวสิวไม่ได้ก็ชักม้าหนี ทหารเมืองหงอได้ทีก็ไล่ฟันทหารเมืองเจ๋เจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก ทหารเมืองเจ๋ก็แตกระส่ำระสายเสียขบวนศึก ทหารเมืองหงอก็กำเริบใจยิ่งซ้ำเติมตามตีทหารเมืองเจ๋แต่เช้าจนเพลาพลบคํ่า ก๊กสีแม่ทัพเห็นทหารตายเสียประมาณเก้าหมื่น ก็สลดใจเจียนจะพลัดลงจากหลังม้า แล้วซ้ำได้ยินเสียงทหารเมืองหงอร้องอื้ออึงว่าเราช่วยกันล้อมจับตัวก๊กสีมาฆ่าเสียให้จงได้ก็ยิ่งตกใจนัก จึงปรึกษาคีซิวเบงซึ่งเป็นทหารรองว่า เราจะคิดแก้ไขประการใดจึงจะรอดชีวิต คีซิวเบงก็ตอบว่า ท่านจงถอดหมวกและเสื้อสำหรับยศแม่ทัพออกเสีย แล้วปลอมเป็นทหารเลวลอบหนีออกไปจึงจะพ้นอันตราย ก๊กสีก็เห็นด้วยจึงถอดเสื้อลายทองพื้นเขียวกับหมวกจุกทองออกทิ้งเสีย แล้วก็เป็นทหารเลวลอบหนีออกมากับคีซิวเบง พอซกซุนจิวสิวให้ทหารจุดคบเพลิงขึ้นเป็นอันมาก ก็แลเห็นก๊กสีแม่ทัพเดินปลอมเป็นทหารเลวออกมากับคีซิวเบง ซกซุนจิวสิวจึบขับม้าพาทหารไล่ตามจับตัวก๊กสีกับคีซิวเบงได้ ทหารก๊กสีที่เหลือตายอยู่นั้นก็ตกใจทิ้งศัสตราวุธเสียสิ้น ต่างคนหนีเอาตัวรอด ทหารเมืองหงอกับพวกพลเมืองฬ่อก็เก็บได้เครื่องศัสตราวุธต่างๆ เป็นอันมาก
ซกซุนจิวสิวจึงให้ตีม้าล่อประชุมรี้พลทั้งปวงพร้อมกัน ให้ทหารคุมตัวก๊กสีกับกองซุนแฮคีซิวเบงทั้งสามคนมั่นคงแล้ว ก็เลิกทัพกลับเข้าค่าย จึงเอาตัวก๊กสีกับกองซุนแฮคีซิวเบงเข้าไปคำนับหงออ๋อง หงออ๋องจึงสั่งให้เอาไปประหารชีวิตเสีย ทหารทั้งปวงก็เอาตัวก๊กสีคีซิวเบงกองซุนแฮไปฆ่าเสีย
ฝ่ายตันเหงซึ่งอยู่รักษาหน้าค่าย ครั้นแจ้งว่าก๊กสีเสียทัพข้าศึกจับตัวไปฆ่าเสียแล้วก็ตกใจกลัว จึงจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการมาคำนับหงออ๋องแล้วขอโทษตัวต่างๆ หงออ๋องจึงว่า ซึ่งเรายกทัพมาครั้งนี้หวังจะว่ากล่าวเจ้าเมืองเจ๋กับเจ้าเมืองฬ่อซึ่งมีเขตแดนอยู่ใกล้กันให้เป็นไมตรีมิให้คิดรบพุ่งฆ่าฟันกันสืบไป ถ้าเจ้าเมืองเจ๋จะทำตามคำเรา เราจึงจะเลิกทัพกลับไป แม้นไม่ฟังว่ากล่าวเราก็จะขับทหารเข้าโจมตีเมืองเจ๋ให้แตกในเพลาวันหนึ่งสองวัน ตันเหงก็คำนับรับคำแล้วลากลับมาค่าย จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าใช้เอาไปให้กังก๋งเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งหนังสือดังนั้นก็ตกใจ จึงเขียนหนังสือยอมเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองฬ่อ แล้วขอโทษตัวยอมเป็นเมืองขึ้นแก่เจ้าเมืองหงอฉบับหนึ่ง กับสิ่งของเครื่องบรรณาการให้ขุนนางที่ฉลาดพูดจาคุมออกไปให้เจ้าเมืองหงอ ขุนนางผู้นั้นก็คุมเครื่องบรรณาการกับหนังสือออกไปคำนับเจ้าเมืองหงอ เจ้าเมืองหงอแจ้งหนังสือดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งขุนนางนายทหารทั้งปวงให้ตรวจเตรียมรี้พลพร้อมกันแล้วก็เลิกทัพกลับมาตั้งพักอยู่ที่ตำบลกูซกดังเก่า
ขณะเมื่อหงออ๋องยกกลับมานั้นเป็นวันเพ็ญเดือนหงาย จึงสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งโต๊ะมาตั้งไว้ใต้ต้นงอต๋องริมประตูค่าย แล้วก็ชวนนางไซซีออกมานั่งกินโต๊ะ จึงให้หาหญิงรูปงามออกมาดีดกระจับปี่สีซอและขับรำต่างๆ ให้เด็กหนุ่มรูปงามสามสิบคนมาร้องเพลงให้นางไซซีฟังจนเพลาเที่ยงคืน แล้วเด็กหนุ่มสามสิบคนก็ร้องเพลงแปลกประหลาดออกไปว่า ต๋องเหียบลงหงออ๋องเซงบุเสง ในคำเพลงนั้นว่า ต้นงอต๋องนี้ใบเขียวงามมีร่มชิดชอุ่ม ทั้งลมก็พัดเย็นสบายน่านั่งนอนนัก ซึ่งเจ้าเมืองหงอพานางไซซีมากินโต๊ะเสพสุราขับรำเล่นสนุกสนานอยู่ใต้ต้นงอต๋องดังนี้ เราเห็นว่าหามีสติรู้สึกตัวไม่ รากต้นงอต๋องเลื้อยพาดเกี่ยวพันกันเป็นอันมาก แม้นสืบไปเมื่อหน้าเจ้าเมืองจะได้ความทุกข์ร้อนเป็นมั่นคง
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงให้ขุนนางเอาตัวเด็กหนุ่มนั้นออกมาถามว่า เพลงดังนี้ตัวรํ่าเรียนมาแต่ผู้ใด หรือใครสั่งสอนให้ว่า เด็กหนุ่มทั้งสามสิบคนก็บอกว่า เมื่อตะกี้มีเด็กผู้หนึ่งมาร้องเพลงดังนี้ขึ้นในกลางวงก่อน ข้าพเจ้าจึงได้รับว่าต่อไป ขุนนางนั้นจึงถามว่าบัดนี้เด็กผู้นั้นไปไหนเล่า เด็กหนุ่มสามสิบคนก็บอกว่าจะไปทิศใดข้าพเจ้าทั้งปวงมิได้เห็น ขุนนางผู้ถามได้ยินดังนั้นจึงเอาความเข้าไปคำนับบอกหงออ๋อง หงออ๋องก็โกรธนักจึงว่าเราเป็นเจ้าเมืองใหญ่ได้คุ้มครองเขตแดนไว้กว้างขวาง เมื่อเรามีสง่าและเกียรติยศยิ่งกว่าหัวเมืองทั้งปวง บรรดาเมืองในเลียดก๊กก็นับถือยำเกรงเป็นอันมาก ซึ่งเด็กสามสิบคนแกล้งร้องเพลงหยาบช้าแล้วไม่รับ กลับว่าผู้อื่นร้องนั้นเห็นว่าเด็กทั้งปวงดูหมิ่นประมาทเรานัก ว่าแล้วก็สั่งทหารให้เอาตัวเด็กหนุ่มทั้งสามสิบคนไปฆ่าเสีย
นางไซซีจึงคำนับขอโทษเด็กทั้งสามสิบคนไว้ได้ ครั้นรุ่งเช้าหงออ๋องก็สั่งนายทหารทั้งปวงไปตรวจตรารี้พลพร้อมกันแล้วเลิกทัพกลับเมืองหงอก็ยังคิดเคืองหงอจูสู่อยู่ จึงออกนั่งที่หน้าเกาเชาไต ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ก็เข้ามาคำนับพร้อมหน้ากัน จึงว่ากับหงอจูสู่ว่า เรายกไปตีเมืองเจ๋มีชัยชนะโดยง่าย ซึ่งท่านวิตกว่าทัพเมืองอวดจะยกมาตีเมืองเรานั้นก็ไม่แน่เหมือนถ้อยคำของตัว ตัวจะว่าประการใด
หงอจูสู่ได้ฟังก็คิดแค้นอยู่แต่ในใจจึงตอบว่า ท่านอย่าเพิ่งติเตียนข้าพเจ้าก่อนหาบังควรไม่ และข้อที่ท่านมีชัยชนะศึกเมืองเจ๋นั้นก็มีสง่าและเกียรติยศความยินดีเป็นอันมาก แม้นเมื่อหน้าเกาเจียนเจ้าเมืองอวดจะยกทัพมาทำแก้แค้นท่าน ท่านจะได้ความอัปยศทุกข์ร้อนมากกว่ามีความยินดีที่จะได้เกียรติยศชนะศึกเมืองเจ๋สักร้อยส่วนพันส่วนอีก หงออ๋องก็โกรธจึงตอบว่า ตัวเป็นคนอยู่ในระหว่างโทษ ไม่คิดถึงความที่จะฉิบหาย กลับว่ากล่าวให้เป็นเหตุลางร้ายแก่บ้านเมืองและตัวเราอีกเล่า ตั้งแต่นี้อย่าพูดจาสิ่งใดขึ้นเราไม่ขอฟังต่อไปแล้ว หงออ๋องก้มหน้าหลับตาซบลงกับเก้าอี้ ก็ให้เคลิ้มหลับในทันใดนั้น จึงฝันเห็นว่ามีคนสี่คนลํ่าสันสูงใหญ่เดินเข้ามาจับตัวคนในเมืองได้สี่คน ต่างก็แบกขึ้นบ่าพากันวิ่งไป แล้วเห็นอีกสองคนมีรูปร่างโตดำใส่เสื้อแดงหมวกแดงเดินถือกระบี่มาแต่ทิศใต้คนหนึ่ง ทิศเหนือคนหนึ่ง ครั้นถึงหน้าเกาเชาไตก็เอากระบี่ฟันขุนนางทั้งสองคนที่นั่งอยู่หน้าเกาเชาไตคอขาดตาย แล้วคนทั้งสองรำกระบี่วิ่งเข้ามาจะฟันหงออ๋อง หงออ๋องก็กลัวความตายร้องอื้ออึงด้วยกำลังตกใจ จนตื่นขึ้นจึงถามขุนนางผู้ใหญ่น้อยว่า เมื่อตะกี้ท่านทั้งปวงเห็นสิ่งใดเข้ามาที่นี่บ้าง ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็คำนับบอกว่าข้าพเจ้าทั้งปวงหาเห็นสิ่งอันใดวี่แววเข้ามาไม่
หงออ๋องได้ฟังก็คิดอัศจรรย์ใจนัก จึงเล่าความฝันให้ขุนนางทั้งปวงฟังทุกประการ ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ต่างก็ตะลึงแลดูหน้ากันไม่รู้ที่จะทำนายประการใด ขณะนั้นหงอจูสู่จึงแข็งใจทำนายฝันว่า ซึ่งท่านเห็นคนมาจับคนในเมืองเราแบกใส่บ่าวิ่งไปก็เป็นเหตุที่จะให้บ้านเมืองเกิดศึกใหญ่ ราษฎรทั้งปวงจะเจ็บป่วยล้มตายได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก เมืองเราก็จะเสียแก่ข้าศึก ข้อซึ่งท่านเห็นว่าคนทั้งสองสูงใหญ่ ใส่เสื้อแดงหมวกแดงถือกระบี่เดินมาฟันขุนนางสองคนคอขาดตายแล้ววิ่งเข้ามาจะฟันท่านนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าลางร้ายให้เร่งระมัดระวังตัวจงหนัก จะมีข้าศึกมาทำอันตรายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวง แล้วจะทำโทษแก่ท่านจนแทบถึงสิ้นชีวิต
หงออ๋องได้ฟังก็โกรธนัก จึงด่าหงอจูสู่เป็นข้อหยาบช้าแล้วว่า อันสิ่งซึ่งเป็นความฉิบหายทั้งปวงนั้นเราได้ห้ามแล้วตัวหาฟังไม่ ยังขืนเอาเหตุร้ายมาว่ากล่าวอีกเล่า คนชั่วเช่นนี้ชอบแต่เอาตัวไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้ที่ประตูเมืองจึงจะควร หงอจูสู่ได้ความอับอายนักก็เสียใจจนนํ้าตาตก เป๊กพีไทใจเห็นได้ทีจึงสรรเสริญหงออ๋องว่า ครั้งนี้ท่านก็ได้เป็นเมืองเอก มีทั้งสง่าและเกียรติยศทั่วไปในหัวเมืองทั้งปวง กับประการหนึ่งท่านก็เป็นแซ่กี๋ร่วมวงศ์พระเจ้าบูอ๋อง บัดนี้เมืองตังจิวก็ร่วงโรย ท่านก็จะได้เป็นเจ้าแผ่นดินสืบกษัตริย์ต่อไป
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นก็กำเริบใจหัวเราะ จึงชมเป๊กพีไทใจว่าท่านพูดตามเห็นสุจริตดังนี้ ควรจะเป็นที่เชื่อถือสืบไปได้ แล้วจึงเลื่อนที่เป๊กพีไทใจขึ้นเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการ ให้เครื่องยศและสิ่งของทองเงินเป็นอันมากกับที่นาอีกเจ็ดสิบเส้น แล้วให้เจ้าพนักงานยกโต๊ะมาตั้งเรียกเป๊กพีไทใจขึ้นมานั่งกินด้วย หงอจูสู่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเสียใจนัก จึงก้มหน้าลงร้องไห้ว่าแต่นี้ไปคนสัตย์ซื่อจะเป็นคนคดจะต้องเอามือปิดปากเสีย คนคดช่างสอพลอจะเป็นคนซื่อตรงได้บำเหน็จความชอบต่างๆ ถึงตัวเราจะตายก็ไม่รักชีวิต สงสารแต่เมืองหงอซึ่งเคยเป็นสุขจะกลับกลายเป็นป่าไป ราษฎรทั้งปวงก็จะพากันฉิบหายเสียเป็นมั่นคง
หงออ๋องได้ยินก็ยิ่งโกรธ ลุกขึ้นกระทบเท้าแล้วตวาดด่าว่า อ้ายสัตว์เดียรฉานชาติชั่วนัก เอ็งทำความผิดมาถึงสองครั้งสามครั้งแล้วกูก็อดออมเอ็นดูว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่เอาโทษ บัดนี้ยังขืนพูดจาจองหองให้ผู้สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินได้ความเจ็บใจอีกเล่า จะเลี้ยงเป็นขุนนางต่อไปที่ไหนได้ เป๊กพีไทใจเห็นหงออ๋องกำลังโกรธเป็นอันมากก็ได้ทีสำทับซ้ำเติมว่า เมื่อครั้งท่านใช้หงอจูสู่ถือหนังสือไปให้เจ้าเมืองเจ๋นั้น หงอจูสู่ก็พาหงอหองผู้บุตรไปไว้กับกังก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองเจ๋จะร่วมคิดกับหงอจูสู่ให้ทำอันตรายแก่ท่านเป็นมั่นคง หงออ๋องแจ้งดังนั้นก็ยิ่งโกรธหงอจูสู่จนตัวสั่น ซ้ำด่าเป็นข้อหยาบคายต่างๆ นานา แล้วชักกระบี่อาญาสิทธิ์โยนลงมาให้หงอจูสู่ แล้วว่าโทษตัวครั้งนี้ถึงสิ้นชีวิต
หงอจูสู่ก็ไม่ย่อท้อต่อความตาย จึงแหงนหน้าดูอากาศแล้วทอดใจใหญ่ว่า ตัวเราจะตายไปวันนี้ก็ไม่อาลัยแก่ชีวิต แต่คิดน้อยใจด้วยเสียแรงได้ทำนุบำรุงท่านมาแต่ครั้งบิดาท่านตาย ขุนนางน้อยใหญ่ทั้งปวงเขาไม่เต็มใจให้ท่านเป็นเจ้าเมือง เราผู้เดียวช่วยว่ากล่าวแก้ไขคัดง้างให้ได้เป็นไทจู จนได้เป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองมีสง่าและเกียรติยศมาตราบเท่าทุกวันนี้ ท่านก็หาคิดถึงคุณกับความชอบของเราที่ทำไว้แต่ก่อนไม่ บัดนี้ท่านเชื่อคำคนยุยงแล้วจะฆ่าเราผู้ซื่อตรงต่อแผ่นดินเสียก็จะสู้กอดความสัจตายไปเมืองฟ้า ท่านอยู่ภายหลังจะต้องลำบากเดือดร้อนเพราะเกาเจียนเจ้าเมืองอวดยกทัพมาทำแก้แค้นเป็นมั่นคง ว่าแล้วหงอจูสู่ก็สั่งคนสนิทที่ตามไปว่า ถ้าเราสิ้นบุญแล้วเจ้าจงควักเอาลูกตาของเราทั้งสองข้างไปติดไว้ที่บานประตูเมืองฝ่ายตะวันออก เราจะขอดูกองทัพเมืองอวดให้จงได้ ครั้นสั่งเสร็จแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตาย หงออ๋องเห็นดังนั้นจึงสั่งให้นายทหารตัดเอาศีรษะหงอจูสู่ไปทิ้งเสียนอกเมือง
ฝ่ายคนสนิทซึ่งหงอจูสู่สั่งความไว้ เห็นนายของตัวตายแล้วก็คิดอาลัยนัก จึงตามออกไปควักเอาลูกตาทั้งสองข้างไปติดไว้กับบานประตูเมืองทิศตะวันออก ฝ่ายเกาเจียนเจ้าเมืองอวดแจ้งความว่าเจ้าเมืองหงอฆ่าหงอจูสู่เสียแล้วก็มีความยินดีนัก จึงให้ขุนนางนายทหารทั้งปวงตระเตรียมทแกล้วทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้เป็นอันมาก หมายจะยกไปแก้แค้นเจ้าเมืองหงอให้จงได้
ฝ่ายหงออ๋องครั้นหงอจูสู่ตายแล้วก็ยิ่งกำเริบใจ คิดจะตกแต่งบ้านเมืองให้สนุกสนานต่างๆ จึงสั่งเป๊กพีไทใจเกณฑ์ไพร่พลเมืองทั้งปวงมารื้อกำแพงเมืองเก่า แล้วให้ก่อกำแพงใหม่ขยายเมืองออกไปอีก แล้วให้ขุดคลองใหญ่ริมกำแพงเมืองทิศตะวันออกยาวไปถึงเมืองฮกเกี้ยน ข้างทิศตะวันตกยาวไปถึงเมืองอุนไทจิ๋ว ฝ่ายทิศเหนือให้ตลอดไปถึงเซี่ยงไฮ้ ทิศใต้ยาวตลอดไปถึงเมืองเจ๊กกั๋ง ให้สำเภาแล่นไปมาได้โดยง่าย แล้วให้ก่อถนนใหญ่กว้างเส้นหนึ่ง ยาวตลอดไปถึงเมืองเจ๋ เมืองฌ้อ บรรดาราษฎรทั้งปวงต้องทำการตรากตรำไม่ได้ทำมาหากิน ต่างก็มีความเดือดร้อนเป็นอันมาก ไทจูอิวตี๋ผู้เป็นบุตรเห็นไพร่บ้านพลเมืองได้ความยากแค้นระส่ำระสายดังนั้นก็นึกสงสารนัก ครั้นจะทัดทานบิดาก็เกรงจะขัดเคือง มิรู้ที่จะทำประการใด วันหนึ่งไทจูอิวตี๋เห็นบิดาลงมานั่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ ไทจูอิวตี๋ได้ทีจึงเพทุบายทำให้เสื้อกางเกงที่ใส่นั้นเปียกน้ำ แล้วถือเกาทัณฑ์วิ่งไปตามถนนในสวน หงออ๋องเห็นก็เรียกไทจูอิวตี๋เข้ามาถามว่า เจ้าวิ่งไล่สิ่งอันใดจนกางเกงเสื้อที่ใส่เปียกนํ้าสิ้น ไทจูอิวตี๋จึงคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นจักจั่นตัวหนึ่งจับร้องอยู่ที่กิ่งไม้เสียงเพราะนัก ครั้นข้าพเจ้าปีนต้นไม้จะจับจักจั่นตัวนั้น พอมีนกตัวหนึ่งบินมาจิกกินจักจั่นเสีย ข้าพเจ้าคิดแค้นจึงวิ่งกลับมาเอาเกาทัณฑ์ไปจะยิงนกนั้นให้ตาย ก็ตกบ่อลงเพราะข้าพเจ้ากำลังโกรธ คิดแต่จะเล่นสนุกสิ่งเดียวหาได้แลดูหลุมและบ่อซึ่งมีอยู่ข้างหน้าไม่
หงออ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า เจ้าเป็นคนเขลาปัญญา คิดเข้าใจแต่จะเล่นสนุกสบายอย่างเดียว หาพิเคราะห์ว่าเหตุการณ์จะมีข้างหน้าไม่ ไทจูอิวตี๋ได้ยินบิดาติเตียนก็หัวเราะแล้วตอบว่า ซึ่งบิดาว่าข้าพเจ้าเป็นคนโฉดเขลาหาความคิดมิได้นั้นไม่เห็นสม ด้วยถ้าจะว่าโดยจริงข้าพเจ้าคิดว่าบิดาโฉดเขลายิ่งกว่าข้าพเจ้าเสียอีก หงออ๋องได้ฟังจึงว่า เราเป็นถึงเจ้าเมืองใหญ่ ประกอบทั้งสติปัญญาและเกียรติยศมากยิ่งกว่าเจ้าเมืองทั้งปวงในเลียดก๊ก ทำไมเจ้าจึงว่าเราเป็นคนโฉดเขลาเหมือนตัวอีกเล่า ไทจูอิวตี๋จึงตอบว่า ข้าพเจ้าพูดดังนี้เพราะเห็นว่าบิดาหลงในการเล่นสนุกสบาย หาพิจารณาว่าภัยข้างหน้าจะมาถึงตัวไม่ ให้อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงได้ความเดือดร้อน บัดนี้ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าเกาเจียนเจ้าเมืองอวดจัดแจงกองทัพจะยกมาทำแก่เมืองเรา ข้าพเจ้ามีความวิตกเป็นอันมาก จึงมาเตือนสติบิดาให้ตระเตรียมทแกล้วทหารไว้คอยรับทัพเมืองอวดจงดี แม้นบิดาไม่จัดทหารไว้ให้พรักพร้อมและจะละเลยเสียหลงด้วยการเล่นอยู่ดังนี้ เมืองเราก็จะเสียแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง
หงออ๋องได้ยินไทจูอิวตี๋ว่ากล่าวดังนั้นก็โกรธยิ่งนัก จึงพูดเสียงดังว่า หงอจูสู่ผู้อกตัญญูคิดทรยศต่อเราก็ตายไปเสียแล้ว บัดนี้เอ็งจะแทนหงอจูสู่อีกหรือ อันเจ้าเมืองอวดนั้นสัตย์ซื่อสามิภักดิ์ต่อเราโดยสุจริต และข้อที่จะทรยศยกทัพมาทำอันตรายแก่เรานั้นไม่เห็นจริงด้วย ไทจูอิวตี๋ได้ยินบิดาว่าดังนั้นก็ก้มหน้าคำนับลาออกมาที่อยู่ ตั้งแต่นั้นมาหงออ๋องก็คิดการกำเริบใจ จะให้หัวเมืองฝ่ายทิศเหนือทำสัจสาบานให้ซื่อตรงอยู่ในอำนาจของตัวให้สิ้น จึงสั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้เกณฑ์กองทัพเป็นอันมาก แล้วให้ไทจูอิวตี๋ผู้บุตรกับอองจือตี้กองซุนทีหยงผู้หลานอยู่รักษาเมือง ครั้นวันฤกษ์ดีหงออ๋องก็ยกทัพออกจากเมืองหงอไปตามระยะทาง ถึงตำบลอุยตี๋แดนเมืองโอย แล้วให้ตั้งพักรี้พลอยู่ที่ตำบลอุยตี๋ จึงแต่งหนังสือเป็นหลายฉบับให้ขุนนางถือแยกทางกันไปบอกบรรดาหัวเมืองฝ่ายทิศเหนือให้มาประชุมทำสัจสาบานกันที่ตำบลอุยตี๋
ฝ่ายเกาเจียนเจ้าเมืองอวดเมื่อตระเตรียมกองทัพแล้วก็ให้คนไปคอยสอดแนมดูเจ้าเมืองหงอมิได้ขาด ครั้นแจ้งความว่าเจ้าเมืองหงอยกทัพไปจากเมืองก็ยิ่งยินดีนัก จึงให้ฮวมเล้จัดเรือเป็นอันมาก ให้ทิวบูฮือคุมทหารเป็นทัพหน้ายกล่วงไปเมืองหงอก่อน ทิวบูฮือก็คำนับลาออกมาเตรียมตัวพร้อมแล้ว ลงเรือรบยกล่วงไปถึงแดนเมืองหงอ ให้ทหารขึ้นตั้งค่ายคอยท่าทัพเจ้าเมืองอวดอยู่
ฝ่ายกองซุนทีหยงกับอองจือตี้ซึ่งอยู่รักษาเมืองหงอรู้ว่าทัพเมืองอวดยกมา จึงจัดทหารเข้าขบวนทัพแล้วยกออกไปถึงหน้าค่ายเมืองอวด ให้ทหารร้องท้าทายเข้าไปชวนทหารเมืองอวดออกมารบ ทิวบูฮือแม่ทัพได้ยินดังนั้นก็แต่งตัวใส่เกราะถือทวนขึ้นม้ายกทหารออกรบกับกองซุนทีหยงได้สิบเพลง กองซุนทีหยงเอากระบองตีถูกเท้าม้าที่ทิวบูฮือขี่เซไป อองจือตี้เห็นทิวบูฮือเสียทีก็ขับม้ารำง้าวเข้าช่วยกองซุนทีหยงรบจับตัวทิวบูฮือได้ ทหารทิวบูฮือต่างก็แตกหนีเข้าค่ายสิ้น กองซุนทีหยงกับอองจือตี้มีชัยชนะทหารเมืองอวดแล้วก็ดีใจ จึงให้ตีม้าล่อเลิกทัพกลับเข้าเมือง สั่งเอาตัวทิวบูฮือไปจำขังไว้
ฝ่ายเกาเจียนเจ้าเมืองอวด เมื่อทิวบูฮือยกล่วงไปหลายวันแล้ว จึงให้ฮวมเล้กับบุนจงตรวจเตรียมทหารสรรพด้วยเครื่องศัสตราวุธทั้งปวง ครั้นได้ฤกษ์ก็เร่งยกทัพเรือรีบไปถึงแดนเมืองหงอ พอทหารในค่ายทิวบูฮือออกมาคำนับบอกว่าทิวบูฮือนั้นทหารเมืองหงอจับเอาตัวไปได้แล้ว เกาเจียนแจ้งความดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้นายทัพนายกองเกณฑ์ทหารขึ้นตั้งค่ายมั่นลงริมแม่นํ้าไทฮู ฝ่ายไทจูอิวตี๋รู้ว่าเกาเจียนเจ้าเมืองอวดยกทัพใหญ่มาตั้งค่ายลงแล้ว จึงปรึกษากับอองจือตี้กองซุนทีหยงว่า บิดาเรายกทแกล้วทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งเคยชำนาญศึกไปเป็นอันมาก บัดนี้เราดูทหารที่กล้าแข็งอยู่ในเมืองก็เบาบาง ถ้าจะจัดรี้พลออกไปสู้รบกับข้าศึกก็เห็นจะเสียท่วงที เราคิดจะปิดประตูเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน แล้วจะให้ทหารขึ้นประจำอยู่รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้อย่าให้ข้าศึกทำลายเข้ามาได้ ท่านทั้งสองจะเห็นประการใด อองจือตี้กับกองซุนทีหยงนั้นกำเริบใจด้วยเคยมีชัยชนะทหารเมืองอวด ครั้นได้ฟังไทจูอิวตี๋ปรึกษาต่างคนก็สั่นศีรษะแล้วตอบว่า ซึ่งเราจะรักษาบ้านเมืองมั่นไว้มิออกตีข้าศึกนั้น หาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมเมืองใหญ่ไม่ ประการหนึ่งทหารเมืองอวดจะดูหมิ่นประมาทว่าเราเกรงฝีมือและความคิดก็จะกำเริบใจต่างๆ ว่าทหารในเมืองเราย่อท้อต่อการศึก อันเจ้าเมืองอวดยกทัพมาครั้งนี้ ทแกล้วทหารทั้งปวงยังกำลังอิดโรยระส่ำระสายอยู่ อนึ่งรี้พลเมืองอวดก็เคยขยาดฝีมือทหารเมืองเราหลายครั้งแล้ว ถ้าเรายกทหารออกไปโจมตีกองทัพเมืองอวดในเวลาวันนี้พรุ่งนี้ก็เห็นจะมีชัยชนะเป็นมั่นคง ไทจูอิวตี๋ได้ยินดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้อองจือตี้อยู่ป้องกันรักษาเมือง ให้กองซุนทีหยงจัดทหารเข้าขบวนเป็นทัพหน้า ไทจูอิวตี๋ก็แต่งตัวใส่เสื้อหมวกสำหรับยศ แล้วถือกระบี่ขึ้นขี่ม้าเป็นทัพหลวงยกพลออกไปถึงหน้าค่ายเจ้าเมืองอวด
ฝ่ายเกาเจียนเจ้าเมืองอวดขึ้นดูอยู่บนเชิงเทินแลเห็นทัพเมืองหงอยกออกมา ก็ไล่ทหารออกไปรบเป็นสามารถ แล้วจัดให้ฮวมเล้คุมทหารห้าพันเป็นปีกขวา เสียบหยงคุมทหารเป็นปีกซ้าย ยกออกทางหลังค่ายตีโอบหลังล้อมทัพเมืองหงอเข้าไว้ ไทจูอิวตี๋กองซุนทีหยงเข้าอยู่ในที่ล้อมเห็นเหลือกำลังก็รบฟันฝ่าออกไป เสียบหยงก็เข้ารบด้วยกองซุนทีหยง กองซุนทีหยงเสียที เสียบหยงเอากระบี่ฟันถูกกองซุนทีหยงคอขาดตาย ไทจูอิวตี๋เห็นดังนั้นก็เสียใจแล้วตัวก็ถูกเกาทัณฑ์หลายดอกเจ็บปวดเป็นอันมากเห็นจะไม่รอดชีวิต คิดกลัวเขาจะจับได้ก็เอากระบี่เชือดคอตายเสีย พวกทหารเมืองอวดก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองหงอล้มตายเป็นมาก อองซุนตี้รู้ว่าพวกตัวเสียทีล้มตายแตกยับเยิน ก็ให้ปิดประตูเมืองลงเขื่อนขัณฑ์มั่นคง จึงจัดแจงทหารและชาวเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ แล้วเขียนหนังสือส่งให้ม้าใช้รีบถือไปตามหงออ๋องให้มาโดยเร็ว เกาเจียนครั้นได้ทีมีชัยจึงยกไปตั้งประชิดเชิงกำแพงเมืองหงอไว้ แล้วให้ฮวมเล้คุมทหารไปเผาโกโซไตที่หงออ๋องทำไว้นอกเมืองนั้นเสีย
ฝ่ายหงออ๋องเจ้าเมืองหงอยกมาตั้งอยู่ที่ตำบลอุยตี๋ ใช้ให้คนไปเชิญเจ้าเมืองจิ้นเจ้าเมืองฬ่อเจ้าเมืองโอย ครั้นมาถึงพร้อมกันแล้วหงออ๋องจึงสั่งกองซุนลูว่า ท่านจงไปถามเตียวเอียงขุนนางผู้ใหญ่เมืองจิ้นว่า บัดนี้สี่เมืองก็มาพร้อมแล้ว ซึ่งจะทำไมตรีนั้นจัดแจงให้ผู้ใดเป็นใหญ่เล่า กองซุนลูก็คำนับลามายังค่ายเมืองจิ้น บอกความแก่เตียวเอียงตามหงออ๋องสั่งทุกประการ
เตียวเอียงได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่าหงออ๋องอยากเป็นใหญ่จึงแกล้งตอบว่า เดิมเมืองจิ้นเป็นเมืองเอก บัดนี้ก็ต้องให้เป็นใหญ่เหมือนแต่ก่อน กองซุนลูจึงว่า อันเจ้าเมืองจิ้นนี้ก็เป็นลูกหลานซกหงอซึ่งเป็นน้องพระเจ้าบูอ๋อง อันเจ้าเมืองหงอนี้เป็นว่านเครือในไทเป๊กอันเป็นลุงพระเจ้าบูอ๋อง เราเห็นว่าจะต้องให้เมืองหงอเป็นใหญ่ เหตุใดท่านจึงจะให้เมืองจิ้นเป็นเอกเล่า เตียวเอียงก็พูดจาเกี่ยงแย่งไม่ยอม แต่ปรึกษากันอยู่หลายเวลาหาตกลงกันไม่ พอม้าใช้เอาหนังสือมาให้หงออ๋อง หงออ๋องฉีกผนึกออกอ่านดูใจความว่า เจ้าเมืองอวดยกมาตีเมืองหงอฆ่าไทจูอิวตี๋กับกองซุนทีหยงตาย ข้าพเจ้าอองจือตี้รักษาเมืองไว้เห็นจะเหลือกำลังนัก ขอให้ท่านยกกองทัพกลับมาโดยเร็ว หงออ๋องแจ้งหนังสือดังนั้นก็ตกใจนัก ทิ้งหนังสือนิ่งตะลึงแลดูตาเป๊กพีมิได้ว่าประการใด เป๊กพีหยิบหนังสือมาอ่านก็รู้ความแล้วคิดโกรธม้าใช้ว่าเอาความมาแจ้งกับหงออ๋อง จึงชักกระบี่ฟันม้าใช้ขาดใจตาย
หงออ๋องจะห้ามมิทันจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงฆ่าผู้ถือหนังสือเสียฉะนี้เล่า เป๊กพีจึงแก้ตัวว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าความนี้จะอื้ออึงรู้ไปถึงสามหัวเมืองก็จะพลอยยกติดตามตีเป็นทัพกระหนาบเราก็จะเหลือกำลัง จึงได้ฆ่าผู้ถือหนังสือเสียหวังจะมิให้ความแพร่งพรายไป หงออ๋องก็พลอยเห็นจริงด้วย จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเกลือกเราปิดความนี้ไว้มิมิดจะยกกลับไป ถ้ารู้ไปถึงสามหัวเมืองก็จะเกิดวุ่นวายกันขึ้น บัดนี้ก็ยังแต่เมืองจิ้นเมืองเดียวยังหายอมให้เราเป็นใหญ่ไม่ จำจะต้องอ้างเอานามพระเจ้าจิวเค่งอ๋องเข้าข่มขี่เจ้าเมืองจิ้นให้ยอมในเวลานี้จงได้ แล้วจึงรีบยกไปเมืองหงอ ขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อมกัน
หงออ๋องจึงใช้ทหารไปร้องที่หน้าค่ายเจ้าเมืองจิ้นว่า บัดนี้เมืองหงอใช้ขุนนางไปเฝ้าพระเจ้าจิวเค่งอ๋อง พระเจ้าจิวเค่งอ๋องตั้งให้เป็นใหญ่แล้ว ถ้าเจ้าเมืองจิ้นมิยอมก็คงจะได้ผิดใจกัน ทหารก็ไปร้องตามคำสั่ง เจ้าเมืองจิ้นอยู่ในค่ายได้ยินดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าความทั้งนี้ก็เห็นจะไม่จริง แต่ว่าถ้าแม้นเราไม่ยอมหงออ๋องก็จะยกมาทำอันตรายแก่เรา ทหารเราน้อยนักเห็นจะสู้ไม่ได้จะต้องยอมด้วย แล้วจิ้นเกงก๋งจึงใช้ให้ตงหัดไปบอกกับหงออ๋องว่า ท่านตั้งตัวเป็นอ๋องเสมอพระเจ้าเมืองหลวงแล้ว เหตุใดจึงว่าถือรับสั่งมาเล่า แม้นท่านอยากเป็นใหญ่ก็ให้ท่านลดชื่อเป็นแต่ก๋งเราจึงจะยอมตามถ้อยคำท่าน ตงหัดก็รีบมาบอกกับหงออ๋องทุกประการ
หงออ๋องก็ว่าจะยอมตามคำเจ้าเมืองจิ้น แล้วสั่งตงหัดว่าท่านจงกลับไปบอกจิ้นเกงก๋งให้มาพร้อมกันยังที่สาบานในวันพรุ่งนี้ ตงหัดก็ลามาแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ้นตามคำหงออ๋องสั่ง ครั้นเวลารุ่งขึ้นก็มาพร้อมกันทั้งสี่เมือง กระทำสัจสาบานกันแล้วตั้งเจ้าเมืองหงอเป็นที่หนึ่งเจ้า เมืองจิ้นเป็นที่สอง เจ้าเมืองฬ่อเป็นที่สาม เจ้าเมืองโอยเป็นที่สี่ เสร็จแล้วต่างคนก็ยกทัพกลับไปเมือง
หงออ๋องรีบมาทั้งกลางวันกลางคืนมิได้หยุดพัก ครั้นใกล้จะถึงเมืองแลเห็นค่ายทัพเมืองอวดตั้งประชิดกำแพงเมืองอยู่ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้พวกเมืองอวดก็ยังไม่รู้ว่าเรายกกลับมาเห็นจะไม่ระวังระไว ถ้าเราให้ทหารตีเข้าไปเห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง ขุนนางก็เห็นด้วยหงออ๋อง หงออ๋องจึงให้จัดทหารเข้าเป็นขบวนศึกแล้วตีกลองและม้าล่อไล่ทหารบุกเข้าตีค่ายเมืองอวด พวกทหารเมืองอวดคอยระวังตัวอยู่มิได้ประมาทก็สู้รบป้องกันไว้เป็นสามารถ
หงออ๋องเห็นเหลือกำลังจะหักเอาค่ายเมืองอวดมิได้ก็เลิกทัพมาตั้งมั่นอยู่ แล้วคิดถึงคำหงอจูสู่ขึ้นมาได้ก็ถอนใจใหญ่ออกปากว่า เราไม่ควรฆ่าผู้ซื่อสัตย์เสียเลย เพราะเป๊กพีทีเดียวจึงเรียกเป๊กพีเข้ามาแล้วว่า เดิมเราจะฆ่าเกาเจียนเจ้าเมืองอวดเสีย ท่านขอชีวิตไว้ว่าเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริตคงไม่คิดประทุษร้ายให้ปล่อยกลับไปเมืองเถิด บัดนี้เจ้าเมืองอวดกลับมาทำร้ายเราหาเหมือนถ้อยคำของท่านว่าไม่ ท่านจงไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองอวดยกทัพกลับไป อย่าได้มารบพุ่งเมืองหงออีกเลย แม้นท่านไปว่าเกาเจียน เกาเจียนไม่ยอมขืนตั้งทัพอยู่หาเลิกไปไม่ กระบี่จิมลูที่เราทิ้งให้หงอจูสู่ยังอยู่ที่มือเรา เราจะให้ท่านบ้าง
เป๊กพีได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งตกใจกลัวหงออ๋องจะฆ่าเสีย ก็คำนับลามาค่ายเมืองอวดเข้าไปหาเกาเจียน ซบหน้าลงร้องไห้แล้วแจ้งความว่า เดิมทีข้าพเจ้าคิดว่าฮวมเล้นี้เป็นคนสุจริตจึงได้ช่วยแก้ไขให้รอดชีวิตไปได้ บัดนี้ท่านยกมาตีเมืองหงอไม่คิดถึงคุณหงออ๋อง หงออ๋องจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าแค้นใจตัวเองว่าไม่มีสติปัญญา จึงเซซังออกมาหาท่านหวังจะให้เลิกทัพกลับไป ถ้าแม้นท่านขืนจะตีเมืองหงอ ข้าพเจ้าจะขอตายต่อหน้าท่าน ไม่กลับไปให้หงออ๋องประหารชีวิตแล้ว อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ ฮวมเล้จึงว่ากับเจ้าเมืองอวดว่า เป๊กพีได้มีคุณไว้เป็นอันมาก ได้อ้อนวอนแล้วขอท่านจงยกไปก่อนเถิด ถึงนานไปหงออ๋องจะคิดทำร้ายเรา เราก็หากลัวฝีมือไม่ เกาเจียนก็เห็นชอบด้วยจึงว่ากับเป๊กพีว่า เราจะสนองคุณท่านสักครั้งหนึ่ง ก็ให้ตรวจเตรียมทหารพร้อมแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองอวด เป๊กพีก็มาแจ้งความกับหงออ๋อง หงออ๋องยินดีนักก็ยกทัพเข้าไปอยู่ในเมืองหงออย่างเดิม
ฝ่ายตันเหงเป็นที่อิวเสียงอยู่ในเมืองเจ๋ คิดกำเริบใจอยากจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ แต่ยังกีดอยู่ด้วยขำจี๋ซึ่งเป็นไจเสียงนั้น จึงคิดว่าจำจะฆ่าขำจี๋เสียก่อน บ้านเมืองก็จะสิทธิ์ขาดอยู่กับเราผู้เดียว แล้วเรียกตันเง็กหนึ่ง ตันป้าหนึ่ง ซึ่งเป็นคนสนิทเข้ามาสั่งว่า ท่านจงคุมทหารลอบไปจับตัวขำจี๋ฆ่าเสียให้จงได้ ตันเง็กตันป้าก็คำนับรับคำ ครั้นคํ่าลงเวลาสองยามก็จัดแจงทหารประมาณพันเศษลอบล้อมบ้านขำจี๋เข้าไว้ บ่าวไพร่ขำจี๋ที่นอนอยู่ในบ้านไม่ทันรู้ตัวก็แตกตื่นวุ่นวายสำคัญคิดว่าโจรผู้ร้ายมาปล้นบ้าน ขำจี๋นอนหลับอยู่ในห้องตื่นขึ้นได้ยินเสียงอื้ออึงตกใจนัก ก็เดินออกมายืนอยู่กลางบ้านร้องห้ามบ่าวไพร่ทั้งปวงให้สงบลง ตันเง็กตันป้าได้ยินเสียงขำจี๋จำได้ ก็ฟันประตูพังเข้าไปไล่จับตัวขำจี๋ได้ก็ฆ่าเสีย แล้วกลับมาแจ้งความกับตันเหงทุกประการ
ขณะนั้นคนสนิทของเจ๋กังก๋งรู้ความจึงรีบเข้าไปบอกให้หญิงข้างในปลุกเจ๋กังก๋งออกมาแล้วแจ้งความว่า บัดนี้ตันเหงฆ่าขำจี๋เสียคงจะมาฆ่าท่านด้วย ท่านจงคิดหนีไปให้พันภัยก่อนเถิด เจ๋กังก๋งตกใจตัวสั่นตะลึงไปมิทันที่จะตรึกตรอง ก็ให้จัดแจงเกวียนเสร็จแล้วเก็บของได้บ้างพอเป็นเสบียงกับคนสนิทประมาณสิบคนขึ้นเกวียนลอบหนีไป ฝ่ายตันเหงครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋หนีไปก็โกรธนัก พาทหารมาทันก็ฟันเจ๋กังก๋งขาดใจตาย แล้วกลับมาจับพวกพ้องแซ่เดียวกับขำจี๋ฆ่าเสียสิ้น จึงตั้งเกียงเหงาน้องเจ๋กังก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อเจ๋เปงก๋ง เจ๋เปงก๋งจึงตั้งให้ตันเหงเป็นที่ต๊กเสียงสำเร็จราชการบ้านเมืองแต่ผู้เดียว
ฝ่ายของจูอยู่ในเมืองฬ่อได้ยินกิตติศัพท์ว่าในเมืองเจ๋เกิดวุ่นวายขึ้น ตันเหงขุนนางคิดขบถฆ่าเจ๋กังก๋งเสียหาถูกด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ จึงคิดว่าจำไปขอกองทัพฬ่ออายก๋งไประงับพวกขบถเมืองเจ๋เสียให้ราบคาบจึงจะสมควร แล้วอาบนํ้าชำระตัวให้บริสุทธิ์ รักษาศีลตามเพศจีน มิได้กินสดคาวครบสามวันก็เข้าไปหาฬ่ออายก๋งแจ้งความว่าตันเหงขุนนางในเมืองเจ๋ฆ่าเจ๋กังก๋งเจ้าเมืองเสีย ขอท่านจงจัดกองทัพไปจับตันเหงฆ่าเสียให้จงได้ หัวเมืองทั้งปวงรู้ก็จะสรรเสริญท่าน ฬ่ออายก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านมาขอกองทัพเรานี้เราจะต้องปรึกษาเม่งซุนซกซุนกุยซุนเสียก่อน เวลานี้เขายังไม่เข้ามา ท่านจงไปหาเขาเองเถิด ถ้าเขาเห็นด้วยแล้วเราก็จะยอมให้ท่าน ของจูจึงว่า ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าราชการบ้านเมืองก็ย่อมสิทธิ์ขาดอยู่กับเจ้าเมืองผู้เดียว ซึ่งจะมีถึงสองนั้นหาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ ขอท่านจงตรึกตรองดูก่อนเถิด ฬ่ออายก๋งก็นิ่งเสียมิได้ตอบประการใด ของจูเห็นดังนั้นก็รู้ว่าฬ่ออายก๋งไม่ทำตามถ้อยคำก็เสียใจรีบกลับมาบ้าน จึงคิดว่าจะอยู่ในเมืองฬ่อนี้เห็นจะไม่สบายก็พาศิษย์มาอยู่ในแดนเมืองโอย
ฝ่ายตันเหงตั้งแต่ฆ่าเจ๋กังก๋งเสียแล้วก็รู้ว่าตัวทำผิดเป็นอันมาก จึงคิดว่าถ้าหัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะยกมาทำอันตรายเป็นมั่นคง จำจะต้องไปทำไมตรีไว้จึงเอาหัวเมืองของฬ่ออายก๋งและโอยซุดก๋งซึ่งตีได้ก่อนนั้นกลับไปคืนให้เสียตามเดิม แล้วให้ขุนนางที่มีสติปัญญาไปพูดจาเกลี้ยกล่อมจิ้นเกงก๋งให้มาเป็นไมตรีอย่าได้คิดรบพุ่งกันสืบไปเลย จึงจัดสิ่งของเงินทองเป็นอันมากให้หงออ๋องเจ้าเมืองหงอ เกาเจียนเจ้าเมืองอวดชอบพอกันด้วย แต่นั้นมาเมืองเจ๋มิได้มีศึกมาติดเมือง ตันเหงยังคิดกลัวคนในเมืองจะคิดทำร้าย จึงจัดเงินทองและข้าวปลาอาหารแจกจ่ายชาวเมือง แม้นใครขัดสนสิ่งใดก็ให้สมความคิด ราษฎรก็รักใคร่ตันเหงเป็นอันมาก ตันเหงก็กำเริบใจขึ้นกว่าแต่ก่อน คิดแบ่งบ้านส่วยซึ่งขึ้นกับเมืองเจ๋ออกเป็นสองส่วน ให้เจ๋เปงก๋งครึ่งหนึ่ง เอามาเป็นสิทธิ์ของตัวครึ่งหนึ่ง เจ๋เปงก๋งกลัวก็มิอาจว่ากล่าวประการใด ตันเหงจึงให้จับพวกพ้องแซ่เดียวกับเปาซกแหย วันเอ๋ง เกาแฮ ก๊กสี สี่แซ่นี้มาฆ่าเสียจนสิ้น แล้วให้จัดหาหญิงรูปงามสูงประมาณห้าศอกได้ร้อยคนมาเป็นภรรยา ก็มิได้ห้ามหวงว่ากล่าวประการใดด้วยอยากจะได้บุตรให้มาก แซ่นั้นจะได้กว้างขวางออกไป ขุนนางและราษฎรรู้ดังนั้นก็ยินดีไปเกี้ยวพานพูดจาร่วมสังวาสด้วยหญิงพวกนั้นเนืองๆ จนหญิงเหล่านั้นเกิดบุตรชายนับได้ถึงเจ็ดสิบคน ตันเหงยินดีนักพลอยว่าเป็นบุตรของตัวสิ้น
ฝ่ายกวยกุยซึ่งเป็นบุตรโอยเลงก๋ง โอยเลงก๋งขับเสียจากเมืองไปอยู่เมืองเซกที่ขึ้นกับเมืองโอยนั้น ครั้นรู้ว่าโอยเลงก๋งตาย ก๋งจูเตียดบุตรของตัวได้เป็นเจ้าเมืองชื่อโอยซุดก๋ง ก็ยินดีจัดแจงทแกล้วทหารยกกลับมาหมายจะได้เป็นเจ้าเมือง ขณะนั้นโอยซุดก๋งแจ้งว่าบิดามาจึงให้ปิดประตูเมืองเสีย เกาซาซึ่งเป็นที่ไตหูจึงห้ามว่า ซึ่งท่านให้ปิดประตูเสียมิให้กวยกุยเข้ามานั้นข้าพเจ้าเห็นไม่สมควร ราษฎรทั้งปวงจะนินทาว่าแต่บิดาของท่าน ท่านยังหารักไม่ ที่ไหนจะรักคนทั้งปวงเล่า โอยซุดก๋งได้ฟังดังนั้นมิได้เชื่อถ้อยคำก็นิ่งเสีย กวยกุยครั้นมาถึงเห็นประตูปิดอยู่ก็รู้ว่าบุตรมิให้เข้าไป มีใจโกรธเป็นอันมาก แต่ทหารน้อยนักจะหักเอาเมืองมิได้ก็พาทหารยกกลับมา
ฝ่ายนางขงกีซึ่งเป็นพี่สาวกวยกุยนั้น เดิมเป็นเมียขงอี้ขุนนางในเมืองโอย เกิดบุตรคนหนึ่งชื่อขงลี้ ครั้นขงอี้ตายแล้วขงลี้ได้เป็นที่ไตหูแทนบิดา แต่นางขงกีไปลอบรักใคร่กับฮุยเลียงฮู ซึ่งเป็นคนสนิทของขงอี้อยู่เนืองๆ ขณะเมื่อกวยกุยกลับมาถึงเมือง โอยซุดก๋งปิดประตูเสียมิให้เข้ามานั้น นางขงกีรู้สึกน้อยใจโอยซุดก๋งนัก จึงให้ฮุยเลียงฮูไปหากวยกุยยังเมืองเซก ฮุยเลียงฮูก็รีบไปหากวยกุย กวยกุยครั้นเห็นฮุยเลียงฮูยินดีนัก จูงมือไปนั่งที่สมควรแล้วถามว่าท่านมานี้ด้วยเหตุอันใด ฮุยเลียงฮูจึงตอบว่า นางขงกีพี่สาวท่านใช้ให้ข้าพเจ้ามาถามท่านว่า เหตุใดจึงไม่คิดอ่านเข้าไปในเมืองให้จงได้ ท่านกลับมาเสียนี้จะคิดอ่านประการใดหรือ กวยกุยจึงตอบว่า ทหารเราก็น้อยที่จะคิดเข้าเมืองนั้นเหลือสติปัญญาเรา ท่านจงช่วยคิดอ่านให้เข้าไปในเมืองได้ เราได้เป็นเจ้าเมืองจะตั้งให้ท่านเป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าท่านทำผิดจนถึงสามครั้งเราก็จะไม่ทำโทษท่าน ฮุยเลียงฮูจึงว่าข้าพเจ้าจะไปปรึกษานางขงกีดูก่อน ก็ลากลับมาแจ้งความกับนางขงกีทุกประการ
นางขงกีได้ฟังดังนั้น จึงจัดเสื้อกางเกงสำหรับที่แต่งตัวผู้หญิงพร้อมทุกสิ่ง แล้วมอบให้ฮุยเลียงฮูไปให้กวยกุยปลอมเข้ามาในเมืองอย่าให้ใครจำได้ จึงสั่งเจียคึดเมงเอียมให้คุมเกวียนไปรับกวยกุยฮุยเลียงฮู เจียคึดเมงเอียมก็ลามาทำตามนางขงกีสั่งทุกประการ ครั้นมาถึงเมืองเซกจึงเข้าไปหากวยกุยแล้วแจ้งความตามอุบายนางขงกี กวยกุยได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ก็แต่งตัวอย่างสตรีขึ้นเกวียนรีบมาทั้งกลางวันกลางคืน พอถึงเมืองเป็นเวลาพลบคํ่า นายประตูหาทันสงสัยไม่ กวยกุยก็ขับเกวียนเข้าไปในเมืองได้โดยง่าย ครั้นถึงบ้านนางขงกีจึงเข้าไปคำนับซบหน้าลงร้องไห้แล้วว่าบุตรขับข้าพเจ้าเสีย นางขงกีได้ฟังดังนั้นก็พลอยร้องไห้ด้วยแล้วว่า ก๋งจูเตียดบุตรท่านนี้เป็นคนหากตัญญูมิได้ เสียแรงเลี้ยงมาแต่น้อยคุ้มใหญ่ขึ้นก็ไม่คิดคุณบิดา จำจะคิดกำจัดเสียให้จงได้ อนึ่งขงลี้บุตรเรานั้นก็ได้เป็นขุนนางอยู่ในก๋งจูเตียด ก๋งจูเตียดรักใคร่เป็นอันมาก ถ้าขงลี้ช่วยคิดอ่านการที่จะกำจัดก๋งจูเตียดคงจะสำเร็จโดยง่าย เราจะเรียกมาว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมให้ยอมเข้ากับเราจงได้ แล้วจึงให้กวยกุยขึ้นไปซ่อนอยู่บนหอสูงหวังมิให้ใครรู้แยบคาย
ขณะนั้นโอยซุดก๋งแต่งโต๊ะเสพสุราเล่นอยู่ที่ว่าราชการปรึกษาถึงขงลี้ จึงให้ไปเรียกขงลี้มากินโต๊ะพูดจากันเล่นตามสบาย ครั้นอิ่มแล้วขงลี้ก็ลากลับมาบ้าน นางขงกีรู้ว่าขงลี้กลับมาจึงให้คนไปเรียกขึ้นมาบนตึก แล้วอุบายถามว่าแซ่ข้างบิดามารดาทั้งสองฝ่ายนี้ เจ้าเห็นว่าแซ่ข้างผู้ใดจะสนิทกว่ากัน ขงลี้คำนับแล้วจึงว่า พี่น้องฝ่ายข้างบิดานั้นก็เรียกว่าลุงและอา ข้างมารดาก็เรียกว่าป้าน้าก็สนิทเหมือนกัน ถ้าแม้นผู้ใดกระทำทุจริตให้ผิดธรรมเนียมไป ข้าพเจ้าหาสู้ชอบไม่ นางขงกีจึงตอบว่า ถ้าใจของเจ้าเหมือนถ้อยคำที่ว่าจริงแล้ว โอยซุดก๋งเป็นคนอกตัญญูต่อบิดาหาดีไม่ เหตุใดเจ้าจึงไม่กำจัดเสีย แล้วออกไปรับกวยกุยผู้น้ามาเป็นเจ้าเมืองเล่า ขงลี้ได้ฟังมารดาว่าดังนั้นหาสู้ชอบไม่จึงว่า โอยเลงก๋งเมื่อจะตายนั้นสั่งไว้ว่าอย่าให้เอากวยกุยมาเป็นเจ้า ให้เอาก๋งจูเตียดขึ้นเป็นเจ้าเมือง ขุนนางทั้งปวงก็ทำตาม โอยเลงก๋งสั่งไว้ใช่ข้าพเจ้าจัดแจงนั้นหามิได้ ว่าแล้วก็ลงจากตึกเดินไปบ้าน นางขงกีจึงใช้ให้เมงเอียมเจียคึดไปตามขงลี้กลับมาก็พาขึ้นไปหากวยกุยบนหอสูง แล้วนางขงกีจึงว่ากับบุตรว่าทำไมเจ้าไม่คำนับน้าชายเล่า ขงลี้ก็คุกเข่าลงคำนับ นางขงกีจึงถามว่าเจ้าจะยอมเข้าด้วยน้าหรือ หรือจะคิดประการใด ขงลี้ขัดมารดามิได้ก็ยอมว่าจะเข้าด้วย นางขงกีจึงให้เอาเลือดไก่มาปนกับสุราให้กวยกุยขงลี้กิน แล้วสาบานว่าจะเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันจนหาชีวิตไม่ นางขงกีจึงสั่งเมงเอียมเจียคึดคุมตัวขงลี้ไว้อย่าให้กลับไปบ้านได้ แล้วก็ลงมาสั่งฮุยเลียงฮูให้ไปบอกนายทหารของขงลี้ว่า ขงลี้สั่งให้ตัวท่านคุมทหารไปจับเจ้าเมืองฆ่าเสีย ฮุยเลียงฮูก็ไปบ้านขงลี้บอกกับนายทหารตามคำนางขงกีสั่งทุกประการ นายทหารก็เชื่อมิได้สงสัย ฮุยเลียงฮูก็พาทหารทั้งปวงไปล้อมที่อยู่โอยซุดก๋งเข้าไว้
โอยซุดก๋งกำลังเมาสุรานอนอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงอื้ออึงยังไม่รู้ประการใด จึงถามคนสนิทแจ้งว่ามีคนมาล้อมบ้าน จึงสั่งให้ไปเรียกขงลี้เข้ามา จออิวจึงบอกว่าคนซึ่งมาล้อมที่อยู่ท่านนั้นข้าพเจ้าจำหน้าได้อยู่ว่าทหารของขงลี้ เหตุใดท่านให้เรียกมาช่วยอีกเล่า โอยซุดก๋งได้ฟังดังนั้นตกใจนัก จึงจัดแจงสิ่งของเงินทองบรรทุกเกวียนจนสิ้นเสร็จแล้ว ก็อพยพครอบครัวเปิดประตูข้างทิศตะวันออกหนีไปอยู่เมืองฬ่อ ฮุยเลียงฮูรู้ว่าเจ้าเมืองหนีไปแล้วก็กลับมาบอกนางขงกี นางขงกีแจ้งดังนั้นยินดีนักก็ตั้งกวยกุยขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อโอยจงก๋ง โอยจงก๋งจึงปรึกษาการบ้านเมืองด้วยขงลี้อยู่บนหอสูง
ฝ่ายขุนนางทั้งปวงครั้นเกิดวุ่นวายขึ้นในเมืองต่างคนก็แยกออกเป็นสองฝ่าย ที่เข้าอยู่ด้วยกวยกุยก็ทำราชการ ที่มิเข้าด้วยก็ตามโอยซุดก๋งไปเมืองฬ่อ ขณะนั้นจูฬ่อซึ่งเป็นลูกศิษย์ของจูมาเป็นขุนนางนายทหารอยู่เมืองโอยไปเที่ยวหาเพื่อนเล่นอยู่นอกเมือง ครั้นเวลาบ่ายก็กลับมาพบเกาซาที่กลางทางจึงถามว่าท่านจะไปไหน เกาซาได้ฟังดังนั้นจึงเล่าความที่เกิดขึ้นในเมืองให้ฟังทุกประการ แล้วบอกว่าท่านอย่าเข้าไปในเมืองเลยจงไปด้วยเราเถิด จูฬ่อแจ้งดังนั้นตกใจนัก จึงว่าข้าพเจ้าจะเข้าไปฟังในเมืองดูก่อน แล้วเดินมาเห็นประตูปิดจึงร้องถามเข้าไปว่าเวลายังไม่คํ่ามืดเหตุใดจึงปิดประตูดังนี้ กงซุนกํ้าซึ่งรักษาประตูอยู่ครั้นได้ยินเสียงก็จำได้ว่าจูฬ่อจึงร้องตอบไปว่า โอยซุดก๋งหนีไปแล้วท่านจะเข้ามานี้ธุระประการใด จูฬ่อจึงว่า เราอยากจะเข้าไปดูหน้าคนที่ไม่มีกตัญญูต่อเจ้า ท่านจงเปิดประตูให้เราโดยเร็ว ขณะนั้นพอชาวเมืองผู้หนึ่งจะเปิดประตูออกไปกงซุนกํ้ามิได้ห้าม ห้ามแต่คนที่จะเข้ามาด้วยกลัวจะวุ่นวายขึ้น จูฬ่อครั้นเห็นคนเปิดประตูออกมาก็เบียดตัวหลีกเข้าไปในเมืองได้ จึงมายังนางขงกีแจ้งว่าขงลี้อยู่บนหอสูง ก็รีบมาตามเห็นประตูปิดอยู่จึงร้องขึ้นไปว่า ข้าพเจ้าชื่อจูฬ่อจะมาถามว่าเหตุใดท่านจึงคิดทำอย่างนี้ จงลงมาหาข้าพเจ้าหน่อยหนึ่งเถิด ขงลี้ได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าจูฬ่อเห็นจะโกรธเรา ถ้าลงไปก็จะทำอันตรายกัปเราเป็นมั่นคง ก็นิ่งเสียหาตอบประการใดไม่ จูฬ่อยืนคอยอยู่ไม่เห็นขงลี้ลงมาก็โกรธนัก จึงร้องขึ้นไปว่าท่านไม่ลงมาเราจะเอาไฟเผาหอสูงนี้เสีย
โอยจงก๋งได้ยินดังนั้นตกใจกลัวจะตายด้วย จึงสั่งเจียคึดเมงเอียมว่า ท่านจงไปรบด้วยจูฬ่อคิดฆ่าเสียให้จงได้ เจียคึดเมงเอียมก็คำนับลงมาจัดแจงแต่งตัว ถือทวนเปิดประตูลงไปรบด้วยจูฬ่อได้สี่สิบเพลง จูฬ่อผู้เดียวอ่อนกำลังลง เจียคึดก็ปัดเอากระบี่ที่มือจูฬ่อกับหมวกที่ใส่นั้นก็ตกลง เมงเอียมก็เอาทวนแทงจูฬ่อล้มตายลง เจียคึดเมงเอียมก็กลับมาแจ้งความแก่โอยจงก๋ง โอยจงก๋งยินดีนัก จึงชวนพวกพ้องเข้าไปยังที่ว่าราชการ จึงให้ทหารไปรับครอบครัวที่เมืองเซกเข้ามาพร้อมกันแล้วจึงตั้งก๋งจูจิบบุตรที่สองนั้นเป็นที่ไทจู ให้ฮุยเลียงฮูเป็นไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ แล้วปูนบำเหน็จทหารที่มีความชอบพอสมควร
๘๓
ฝ่ายของจูอยู่ในเมืองโอย แจ้งข่าวว่าในเมืองโอยเกิดรบพุ่งกันขึ้น จึงคิดว่าเกาซากับจูฬ่อศิษย์ของเราสองคนนี้เป็นขุนนางอยู่ในเมือง บัดนี้จะร้ายดีประการใดยังมิได้แจ้ง จึงนิ่งตรึกตรองอยู่เป็นครู่แล้วถอนใจใหญ่ บอกกับศิษย์ว่าจูฬ่อที่อยู่ในเมืองนั้นเห็นจะตายเสียแล้ว แต่เกาซาคงหนีมาได้ ศิษย์ทั้งปวงได้ฟังดังนั้นนึกแคลงนักจึงถามว่า อันเกาซาจูฬ่อก็เป็นศิษย์ของท่านทั้งสองคนเหตุใดจึงจะหนีมาได้แต่คนเดียวข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่ ของจูจึงว่าท่านทั้งปวงยังไม่รู้เราจะเล่าให้ฟัง อันเกาซาคนนี้มีสติปัญญาทั้งใจก็หนักแน่นจึงเห็นว่าจะคิดอ่านหนีมาได้ อันจูฬ่อนี้มีฝีมือและกำลังมากก็จริง แต่ไม่มีความคิดเอาแต่โทโสเข้าหักเอาฝ่ายเดียว เราจึงเห็นว่าจะตาย ขณะนั้นพอเกาซาเดินขึ้นมาบนตึก พวกศิษย์ครั้นเห็นเกาซาแต่ไกลก็สรรเสริญขึ้นพร้อมกันว่าซินแสของเราคาดการณ์แม่นนักหาผู้เสมอมิได้ ครั้นเกาซาเข้ามาใกล้ก็คุกเข่าลงคำนับแล้วร้องไห้แจ้งความให้ของจูฟังทุกประการแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าจะมานี้พบกับจูฬ่อที่กลางทาง ได้ห้ามว่าอย่าเข้าไปในเมืองเลย จูฬ่อมิฟังขืนไป บัดนี้จะเป็นหรือตายข้าพเจ้ายังหาแจ้งไม่ ของจูจึงว่าอันจูฬ่อนั้นเราเห็นว่าคงจะตาย พอมีผู้หนึ่งเข้ามาบอกว่าจูฬ่อตายเสียแล้ว ของจูกับศิษย์ทั้งปวงรู้ดังนั้นก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก
ฝ่ายโอยจงก๋งแจ้งว่าจูฬ่อนั้นเป็นศิษย์ของจูจึงแกล้งให้เชือดเนื้อศพจูฬ่อย่างให้สุก แล้วใส่หีบใช้คนเอาไปให้ของจูยังบ้าน คนใช้คำนับยกหีบรีบมาหาของจูแล้วแจ้งความว่า โอยจงก๋งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ เห็นว่าท่านเป็นอาจารย์เข้ามาอยู่ในแดนนี้ จึงให้ข้าพเจ้าเอาของดีมาคำนับท่าน ของจูได้ฟังดังนั้นคุกเข่าลงคำนับรับเอามาเปิดดูเห็นเป็นเนื้อย่างก็รู้ว่าเนื้อจูฬ่อ จึงปิดหีบเสียแล้วถามว่านี่เนื้อจูฬ่อหรือ คนใช้ได้ยินนึกสงสัยจึงถามว่าเหตุใดท่านจึงรู้ดังนี้เล่า ของจูจึงว่าโอยจงก๋งฆ่าศิษย์เราเสีย ซึ่งเอาเนื้อมาให้เรานี้เราจึงรู้ว่าเนื้อจูฬ่อ แล้วก็ร้องไห้ว่าจูฬ่อไม่ควรจะตายเลย จึงใช้ศิษย์ให้เอาเนื้อไปฝังเสีย ตั้งแต่นั้นมาของจูก็ไม่มีความสบายเลย คิดเสียใจนักไม่เป็นกินเป็นนอนจนป่วยลง ศิษย์ทั้งปวงหาแพทย์มาพยาบาลก็ไม่หาย โรคนั้นกลับมากขึ้นก็ถึงแก่ความตาย เมื่อของจูตายนั้นอายุได้เจ็ดสิบสามปีเป็นวันเดือนสี่สิบสองคํ่า ศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องได้สี่สิบเอ็ดปี เกาซากับศิษย์ทั้งนั้นครั้นเห็นของจูตายก็ร้องไห้เป็นอันมาก จึงจัดแจงศพนั้นไปฝังไว้ที่ตำบลปักฮู แล้วก่อตึกสวมศพไว้เป็นสำคัญ อันที่ฝังศพของจูนั้นเทพยดาบันดาลมิให้สัตว์ทั้งหลายเข้ามายํ่ายีได้ กว้างออกไปจากที่ฝังศพข้างละสิบห้าเส้น หัวเมืองและราษฎรทั้งปวงที่เคยนับถือของจูนั้น ครั้นรู้ก็จัดแจงข้าวของมาคำนับศพทุกปีมิได้ขาด แล้วเขียนชื่อของจูไว้เป็นที่นับถือ
ฝ่ายโอยจงก๋งตั้งแต่เป็นเจ้าเมืองขึ้นให้คิดแคลงขงลี้อยู่ ด้วยเห็นว่าขงลี้เป็นขุนนางของโอยซุดก๋ง โอยซุดก๋งรักใคร่เป็นมาก อนึ่งเมื่อจะคิดการนั้นขงลี้ก็หาเต็มใจไม่ หากมารดาข่มขี่ให้ทำสัตย์สาบานกับเราขงลี้จึงได้ยอม อันจะเลี้ยงไว้นั้นอันตรายก็จะมีแก่เราเป็นมั่นคง จำจะคิดกำจัดเสียให้ได้จึงจะค่อยมีความสุข ครั้นเวลาว่าราชการขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกัน โอยจงก๋งจึงให้แต่งโต๊ะมากินด้วยขุนนาง แล้วแกล้งทำเป็นเสพสุรามากเมาเหลือกำลังซบหน้าลงกับเก้าอี้เหมือนหนึ่งหลับ
ขณะนั้นขงลี้หยิบถ้วยสุรามาจะกิน เผอิญถ้วยนั้นตกลงแตก โอยจงก๋งได้ทีจึงแกล้งทำสะดุ้งตกใจเงยหน้าขึ้นตวาดว่า อ้ายขงลี้มึงถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่หรือจึงหากลัวกูไม่ กูนอนหลับอยู่เอ็งแกล้งทิ้งถ้วยให้ดังจนกูตื่นขึ้น โทษเอ็งผิดเป็นอันมากจงไปเสียจากเมืองนี้ ถ้าขืนอยู่ก็จะให้ทหารฆ่าเสีย ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนทำเซเหมือนเมาสุรามากแล้วเดินเข้าไปข้างใน ขงลี้ได้ฟังดังนั้นโกรธนักจึงคิดว่าโอยจงก๋งชะรอยจะแคลงใจเราจึงแกล้งหยิบผิดเอาดังนี้ เราก็มิขออยู่ในเมืองให้ได้ความลำบาก คิดแล้วก็มาบ้านเล่าความให้มารดาฟังทุกประการ จึงจัดแจงสิ่งของทองเงินเป็นอันมากลงบรรทุกเกวียนเสร็จแล้วก็พาภรรยาและสมัครพรรคพวกไปอยู่เมืองซอง
ฝ่ายโอยจงก๋ง ตั้งแต่ขับขงลี้ไปจากเมืองจึงคิดว่าบ้านเมืองเราก็ราบคาบแล้ว แต่เงินทองที่จะใช้สอยนั้นหามีไม่ ด้วยก๋งจูเตียดผู้บุตรเมื่อหนีนั้นเอาไปเสียจนสิ้น จำเราจะหาเพิ่มเติมลงให้คงอยู่ดังเก่า คิดแล้วจึงให้ฮุยเลียงฮูเข้าไปข้างในจึงปรึกษาว่า ท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะได้เงินและทองที่ก๋งจูเตียดเอากลับคืนมาได้ อุยเลียงฮูจึงตอบว่า ก๋งจูเตียดเป็นบุตรของท่าน ถ้าให้ไปเรียกก็เห็นไม่แข็งขัด ถ้าตัวมาแล้วก็คงจะเอาของกลับคืนมาด้วย ท่านอย่าวิตกเลย แล้วฮุยเลียงฮูคำนับลามาบ้าน
ขณะนั้นมีคนลอบเอาความที่โอยจงก๋งกับฮุยเลียงฮูพูดกันนั้นไปบอกแก่ไทจูจิบ ไทจูจิบรู้เข้าจึงคิดว่าแม้นก๋งจูเตียดกลับมาบิดาก็จะตั้งให้เป็นไทจู เราจะคิดอ่านมิให้ก๋งจูเตียดกลับมาได้ แล้วจึงจัดแจงแต่งตัวถืออาวุธสำหรับมือพาทหารสนิทไว้ใจได้ประมาณเจ็ดคนแปดคนรีบเข้าไปในวัง แลเห็นบิดานั่งอยู่บนเก้าอี้จึงตรงเข้าไปจับรวบมือทั้งสองไว้ ขู่ถามว่าท่านจะไปรับก๋งจูเตียดมาจริงหรือ
โอยจงก๋งจึงบอกไปว่า ฮุยเลียงฮูดอกคิดจะให้ไปรับก๋งจูเตียด เราก็ตรึกตรองอยู่ยังหาแต่ลงไม่ ไทจูจิบจึงว่าการที่จะไปรับก๋งจูเตียดนั้นง่ายดอก แต่ให้ท่านฆ่าฮุยเลียงฮูเสียก่อน ข้าพเจ้าจึงจะค่อยคิดอ่านให้ก๋งจูเตียดกลับมาจงได้ โอยจงก๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า อันฮุยเลียงฮูนี้เราได้สัญญากับเขาไว้ว่า ถ้าผิดจนถึงสามครั้งยังไม่เอาโทษถึงตาย ไทจูจิบจึงว่าท่านได้สัญญาไว้แต่เพียงสามข้อ เราค่อยจับผิดเอาที่ข้อสี่เห็นจะไม่เสียสัตย์ดอก
โอยจงก๋งก็ยอมว่าจะทำตาม ไทจูจิบไม่เชื่อจึงให้สาบาน เสร็จแล้วก็พาทหารกลับมาที่อยู่ของตัว เวลาวันหนึ่งโอยจงก๋งให้จัดแจงแต่งโต๊ะแล้วใช้คนไปเชิญขุนนางทั้งปวง ไทจูจิบก็เข้ามาด้วย ขณะนั้นฮุยเลียงฮูคิดกำเริบใจว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงจัดแจงใส่เสื้อแดงชั้นในเสื้อขนหนูชั้นนอกเหน็บกระบี่เดินเข้ามาในที่ว่าราชการกินโต๊ะด้วยขุนนางทั้งปวง ไทจูจิบเห็นได้ทีจึงให้ทหารจับตัวฮุยเลียงฮูจะให้ไปฆ่าเสีย ฮุยเลียงฮูจึงว่าท่านจะฆ่าเราเสียนั้นเราผิดสิ่งใด ไทจูจิบจึงว่าท่านผิดถึงสามประการ ข้อหนึ่งใส่เสื้อแดง ข้อหนึ่งใส่เสื้อขนหนู ข้อหนึ่งเหน็บกระบี่เข้ามาในที่ห้าม ให้ผิดอย่างธรรมเนียมไปเราจึงจะฆ่าท่านเสีย
ฮุยเลียงฮูได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เราผิดก็จริง แต่โอยจงก๋งสัญญาไว้ว่าเราผิดจนสามข้อก็ไม่เอาโทษ ไทจูจิบตรึกตรองหาข้อผิดขึ้นได้แล้วจึงว่า ท่านยังมีผิดอีกประการหนึ่ง ซึ่งคิดอ่านให้บิดาเรากำจัดก๋งจูเตียดผู้พี่เราเสีย ท่านเป็นแต่ผู้อื่นมายุยงอย่างนี้ผิดข้อใหญ่ ควรที่จะตายอยู่แล้ว ฮุยเลียงฮูก็จนใจอยู่มิรู้ที่จะโต้ตอบประการใด ไทจูจิบก็สั่งให้ทหารเอาตัวฮุยเลียงฮูไปฆ่าเสีย กงจูจิบกับขุนนางทั้งปวงครั้นกินโต๊ะแล้วก็ลาเจ้าเมืองกลับมาบ้าน เวลาวันหนึ่งโอยจงก๋งนอนหลับอยู่ที่ข้างใน ฝันเห็นว่าปีศาจผู้หนึ่งน่ากลัวยืนสยายผมแล้วเดินเข้ามาใกล้เตียงนอน ร้องว่าตัวเราชื่อเลียงฮู หาผิดมิได้ บุตรท่านฆ่าเสียเราคิดแค้นท่านอยู่ โอยจงก๋งก็ตกใจตื่นขึ้นมีความกลัวยิ่งนัก จึงออกมาที่ว่าราชการสั่งให้คนไปเรียกซูนิเซียหมอดูเข้ามาเล่าความฝันให้ฟังทุกประการ แล้วถามว่าจะดีหรือร้าย ซูนิเซียพิเคราะห์ดูรู้ว่าบ้านเมืองจะไม่เป็นสุข ครั้นจะทายตามจริงก็กลัวโอยจงก๋งอยู่จึงแกล้งอุบายบอกว่า ท่านเสียดายฮุยเลียงฮูอยู่จึงได้ฝันดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นจะไม่พอเป็นไรนักแล้วก็ลากลับมาบ้านจึงเที่ยวบอกราษฎรว่า ตั้งแต่นี้ไปบ้านเมืองเราจะไม่สบายเพราะเจ้าเมืองฝันเห็นร้ายนัก แล้วก็จัดแจงครอบครัวอพยพหนีไปอยู่เมืองซอง แต่โอยจงก๋งได้เป็นเจ้าเมืองอยู่สองปี
ฝ่ายจิ้นเกงก๋งเจ้าเมืองจิ้นแจ้งว่ากวยกุยได้เป็นเจ้าเมืองโอยขึ้นหาเอาของมาตอบแทนเป็นไมตรีกันไม่ คิดขัดเคืองอยู่จึงให้เตียวเอียงเป็นแม่ทัพคุมทหารสามหมื่นให้ไปตีเมืองโอย เตียวเอียงก็คำนับลายกทหารมาถึงเมืองโอยก็ให้ตั้งค่ายประชิดเมืองไว้ ราษฎรเมืองโอยแจ้งทัพเมืองจิ้นยกมาก็พร้อมใจกันเข้าไปว่าเจ้าเมืองว่า บัดนี้จิ้นเกงก๋งให้เตียวเอียงยกทัพมาก็เพราะท่านผู้เดียวทำหาดีไม่ จะให้ราษฎรทั้งปวงพลอยตายด้วย จงไปเสียจากเมืองเถิด ถ้าท่านขืนอยู่เราจะจับตัวส่งออกไปให้ข้าศึก โอยจงก๋งได้ฟังดังนั้นตกใจนักกลัวราษฎรจะจับตัวส่งออกไป ก็พาไทจูจิบและครอบครัวหนีไปอาศัยอยู่เมืองหยง ราษฎรในเมืองหยงแจ้งว่าโอยจงก๋งกับไทจูจิบหนีเตียวเอียงมา คิดเกรงทัพเมืองจิ้นจะตามมาตีเมืองก็พร้อมใจกันจับโอยจงก๋งกับไทจูจิบฆ่าเสีย ฝ่ายเตียวเอียงครั้นแจ้งว่าโอยจงก๋งหนีไปแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ้น ขุนนางและราษฎรในเมืองโอยรู้ว่าเตียวเอียงกลับไปแล้วจึงตั้งพวนซือน้องโอยจงก๋งเป็นเจ้าเมืองแทน
ขณะนั้นตังเหงอยู่ในเมืองเจ๋ แจ้งว่าในเมืองโอยเกิดวุ่นวายกันขึ้น ราษฎรขับโอยจงก๋งเสีย เอาพวนซือตั้งเป็นเจ้าเมือง จึงคิดว่าจำเราจะไปกำจัดพวนซือเสีย หาผู้อื่นที่อยู่ในบังคับบัญชาเราตั้งขึ้นแทน แล้วจัดแจงทแกล้วทหารเป็นอันมากยกมาเมืองโอย ก๋งจูคี้ก็เปิดประตูออกไปรับทัพตังเหงเข้ามาในเมือง ตังเหงจึงไล่พวนซือเสียเอาก๋งจูคี้น้องพวนซือขึ้นเป็นเจ้าเมืองแล้วเลิกทัพกลับไป เจียโพ้ขุนนางในเมืองโอยจึงคิดว่าก๋งจูคี้ได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นครั้งนี้ บ้านเมืองเห็นจะไม่เป็นสุข ด้วยก๋งจูคี้หาสติปัญญาไม่ คิดแล้วก็ไปรับก๋งจูเตียดมาจากเมืองฬ่อตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองกำจัดก๋งจูคี้เสีย ก๋งจูเตียดครั้นได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นตามเดิมแล้วคิดว่าเจียโพ้จะไปเชิญเอาผู้อื่นมาเป็นเจ้าเมืองอีกก็ขับเจียโพ้ไปเสียจากเมือง ขุนนางทั้งปวงรู้ดังนั้นจึงว่ากับก๋งจูเตียดว่า เจียโพ้มีคุณแก่ท่าน ท่านจะขับไปเสียนั้นหาควรไม่ ขุนนางก็พร้อมใจกันขับก๋งจูเตียดเสีย เอาก๋งจูมิดน้องก๋งจูคี้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน
โอยจงก๋งครั้นได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้ว จึงคิดว่าบ้านเมืองยังไม่ราบคาบ เกลือกหัวเมืองทั้งปวงจะยกมาเราก็จะเสียที จึงจัดแจงสิ่งของพอสมควร ใช้ขุนนางไปให้เตียวเอียงยังเมืองจิ้นขอเป็นไมตรีด้วย ฝ่ายก๋งจูเค่งอยู่ในเมืองฌ้อให้คิดแค้นเตงตั๋นก๋งว่าฆ่าไทจูเกี๋ยนบิดาเสีย คิดจะไปตีอยู่เนืองๆ แต่กีดอยู่ด้วยเมืองเตงนั้นมาขึ้นกับฌ้อเจียวอ๋อง อนึ่งเตงตั๋นก๋งก็ชอบพออยู่กับหงอจูสู่ผู้มีคุณกับตัวมิรู้ที่จะคิดประการใดก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นฌ้อเจียวอ๋องป่วยลงก็ถึงแก่ความตาย ศักราชพระเจ้าจิวเค่งอ๋องได้สามสิบเอ็ดปี ขุนนางในเมืองฌ้อก็ตั้งไทจูเจียงขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อฌ้อฮุยอ๋อง อันก๋งจูเจียงคนนี้เป็นบุตรฌ้อเจียวอ๋อง มารดานั้นเป็นบุตรเจ้าเมืองอวด ฌ้อฮุยอ๋องครั้นได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นแล้ว จึงจัดแจงฝังศพบิดาไว้ที่อันสมควร จึงให้จือชายซึ่งเป็นที่เลงอินนั้นไปเรียกก๋งจูเซงให้มาทำราชการ จือชายได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าก๋งจูเซงนี้เป็นคนหาซื่อตรงไม่ ซึ่งจะให้เข้ามาทำราชการนั้นเห็นจะไม่มีความสุข จึงแกล้งทำคำนับแล้วลุกออกไป
ฝ่ายก๋งจูเซง ครั้นก๋งจูเจียงได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นมิได้มาเรียกให้ไปทำราชการก็นึกน้อยใจนัก ครั้นได้ยินกิตติศัพท์ว่าหงอจูสู่ตาย จึงคิดว่าครั้งนี้สิ้นที่กีดขวางเราแล้ว จำจะไปแก้แค้นเตงตั๋นก๋งให้จงได้ จึงให้คนไปเชิญจือชาย จือชายก็มายังบ้านก๋งจูเซง ก๋งจูเซงจึงว่าข้าพเจ้าเชิญท่านมาบัดนี้ หวังจะให้ช่วยคิดอ่านไปตีเมืองเตงแก้แค้นของข้าพเจ้า เลงอินจือชายจึงว่า ฌ้อฮุยอ๋องพึ่งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ บ้านเมืองยังหาปกติเหมือนแต่ก่อนไม่ ซึ่งจะให้เราช่วยนั้นเห็นเหลือกำลังนัก ท่านจงงดอยู่ก่อนเถิดให้บ้านเมืองราบคาบบริบูรณ์แล้วจึงคิดต่อภายหลัง ก๋งจูเซงเห็นจือชายพูดบิดพลิ้วอยู่ จึงแกล้งอุบายตอบว่าท่านว่านี้ชอบอยู่แล้ว บัดนี้บ้านเมืองเรายังไม่ราบคาบ เกลือกว่าหงออ๋องรู้จะยกทัพมาตีเมืองเรามิเสียทีหรือ ข้าพเจ้าจะลาท่านไปตั้งค่ายอยู่นอกเมืองคอยทัพเมืองหงอมิให้ยกเข้ามาถึงเชิงกำแพงได้ อันก๋งจูเซงแกล้งอุบายดังนี้หวังจะซ่องสุมซ้อมหัดทแกล้วทหารให้ชำนาญ แล้วจะยกไปตีเมืองเตง เลงอินจือชายจึงว่าท่านคิดดังนี้ดีนักจงไปเถิด แล้วก็ลากลับบ้าน ก๋งจูเซงก็จัดทแกล้วทหารออกมาตั้งค่ายอยู่นอกเมือง เกลี้ยกล่อมผู้คนได้เป็นอันมาก เห็นพอจะสู้ทหารเมืองเตงได้ก็กลับเข้ามาหาจือชาย แจ้งความว่าข้าพเจ้าไปตั้งค่ายคอยทัพเมืองหงออยู่ก็ไม่เห็นยกมา บัดนี้หมายจะชวนท่านไปตีเมืองเตงแก้แค้นของข้าพเจ้า
ขณะนั้นเตียวเอียง ขุนนางเมืองจิ้นยกทัพมาตีเมืองเตง เตงตั๋นก๋งจึงให้คนถือหนังสือมาขอกองทัพจือชาย จือชายแจ้งดังนั้น จึงคิดว่าเราจะลวงเอาทหารก๋งจูเซงไปช่วยเมืองเตงให้จงได้ แล้วอุบายบอกกับก๋งจูเซงว่า บัดนี้ทัพเมืองจิ้นยกมาตีเมืองเตงก็ได้ท่วงทีอยู่แล้ว เราจะพลอยยกเป็นทัพกระหนาบเมืองเตงก็จะแตกโดยง่าย จงจับเตงตั๋นก๋งฆ่าเสียให้สมที่แค้นของท่าน ก๋งจูเซงได้ยินดังนั้นมิทันที่จะสงสัยก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงทหารของตัวเข้าบรรจบกับทัพจือชายเสร็จแล้ว ก๋งจูเซงเป็นทัพหน้า เลงอินจือชายเป็นแม่ทัพยกมาถึงเมืองเตงก็ให้ตั้งค่ายประชิดทัพเตียวเอียงไว้ เตียวเอียงเห็นว่าทัพเมืองฌ้อยกมาช่วยเมืองเตง จึงคิดว่าทหารที่มานี้น้อยนักเห็นจะสู้มิได้ ครั้นคํ่าลงก็เลิกทัพกลับไปเมือง
ฝ่ายจือชายครั้นรู้ว่าทัพเมืองจิ้นกลับไปแล้ว ก็ให้ตรวจตราทแกล้วทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพกลับมา ก๋งจูเซงจะขัดขืนมิได้ ด้วยเลงอินจือชายเป็นแม่ทัพ ตัวเป็นแต่ผู้น้อยก็ยกตามมาด้วย ครั้นมาถึงเมืองให้โกรธจือชายยิ่งนัก จึงคิดว่าเดิมจือชายว่าจะคิดตีเมืองเตง ครั้นยกไปก็หาเหมือนอย่างพูดไว้ไม่ กลับไปช่วยเมืองเตงเสียอีกเล่า ลวงเราได้ครั้งนี้คงจะคิดกำเริบใจว่ามีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ จะต้องคิดฆ่าจือชายเสียก่อนจึงจะไปตีเมืองเตงต่อภายหลัง คิดแล้วจึงให้คนไปเรียกแปะเสียนซึ่งเป็นเพื่อนรักกันมาเล่าความที่จือชายลวงนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วจึงว่าท่านจงช่วยคิดอ่านฆ่าจือชายเสียให้จงได้ แปะเสียนจึงว่าจือชายนี้ก็เป็นขุนนางอยู่ในฌ้อฮุยอ๋อง ซึ่งจะฆ่าเสียนั้นก็เหมือนหากตัญญูต่อเจ้าเมืองไม่ ซึ่งจะให้เราช่วยนั้นเหลือสติปัญญาอยู่ ท่านอย่าน้อยใจเลย ว่าแล้วก็ลาไปบ้าน ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นโกรธแปะเสียนนัก จึงคิดว่าถ้าไม่ได้แปะเสียนมาช่วยแล้วเราจะฆ่าจือชายไม่ได้หรือ แล้วเรียกเจียวงึดซึ่งเป็นทหารเอกเข้ามาปรึกษาว่า จือชายจือขีสองคนนี้มีกำลังเป็นอันมาก แต่ผู้เดียวอาจสู้คนถึงห้าร้อย ท่านก็มีฝีมืออยู่จะสู้ได้หรือมิได้ เจียวงึดจึงตอบว่าข้าพเจ้าพอจะสู้ได้อยู่ แต่ผู้เดียวเห็นจะเหลือกำลัง ข้าพเจ้ารู้จักอยู่คนหนึ่งแซ่ฮิมชื่องีเหลียวบ้านอยู่ริมตลาดทิศใต้ ถ้าได้ตัวมาช่วยรบแล้วก็จะสำเร็จโดยง่าย ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ก็พาเจียวงึดกับทหารประมาณยี่สิบคนมายังบ้านฮิมงีเหลียว ฮิมงีเหลียวเห็นก็ตกใจนัก ออกไปรับก๋งจูเซงขึ้นมาบนตึกแล้วว่า ท่านเป็นเชื้อสายเจ้าเมืองมาบ้านข้าพเจ้านี้หาสมควรไม่ ธุระสิ่งใดหรือ ก๋งจูเซงจึงบอกว่า เรารู้ว่าท่านมีกำลังและฝีมือเป็นอันมาก สู้อุตส่าห์มานี้หวังจะชวนท่านไปช่วยคิดอ่านฆ่าจือชายจือขีเสีย ครั้งนี้เราไม่เห็นใคร เห็นแต่ท่านผู้เดียวและจะช่วยการของเราให้สำเร็จได้ ท่านอย่าบิดพลิ้วไปเลย ฮิมงีเหลียวจึงว่า อันจือชายจือขีสองคนนี้เป็นขุนนางมีความชอบไว้ในแผ่นดินมาก อนึ่งก็มิได้ขัดเคืองกับข้าพเจ้า ซึ่งจะให้ฆ่าเสียนั้นข้าพเจ้ารับหาได้ไม่
ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก ชักกระบี่ชี้เข้าที่คอฮิมงีเหลียวแล้วว่า ท่านไม่ไปกับเรา เราจะฆ่าเสีย ฮิมงีเหลียวมิได้ตกใจยิ้มแล้วจึงว่า ซึ่งท่านจะฆ่าข้าพเจ้าเสียนี้ อุปมาเหมือนขยี้มดและเลือดไรให้ตายก็เหมือนกัน ตามแต่ท่านจะเมตตาเถิด ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นทิ้งกระบี่เสียแล้วว่า เราลองใจดูดอกท่านอย่าโกรธเลย บัดนี้เรารู้แล้วว่าท่านเป็นเชื้อชาติทหารแท้แล้วจึงไม่กลัวแก่ความตาย ก๋งจูเซงก็อ้อนวอนต่างๆ ฮิมงีเหลียวขัดมิได้ก็ยอม ก๋งจูเซงก็พาฮิมงีเหลียวขึ้นเกวียนกลับไปบ้าน ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงฮิมงีเหลียวแล้วพูดจาสนิทสนมมิให้เคืองใจ จะนอนก็ชวนฮิมงีเหลียวนอนด้วย จะกินก็กินด้วยกัน ฮิมงีเหลียวก็รักใคร่ก๋งจูเซงเป็นอันมาก
ก๋งจูเซงจึงคิดว่าบัดนี้เราก็ได้ทหารคู่มือมาแล้ว จะคิดประการใดจึงจะฆ่าจือชายจือขีพี่น้องสองคนนี้ได้ ก็นิ่งตรึกตรองคิดหาอุบายได้อย่างหนึ่งดีใจนัก จึงจัดแจงแต่งตัวตามธรรมเนียมเสร็จแล้วก็เข้าไปหาฌ้อฮุยอ๋อง ฌ้อฮุยอ๋องเห็นก๋งจูเซงมาจึงว่า เราให้จือชายไปเรียกท่านก็หาพบไม่ บัดนี้ท่านเข้ามาประสงค์สิ่งใดหรือ ก๋งจูเซงจึงแกล้งตอบตามอุบายที่คิดไว้ว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าเมืองหงอจะยกมาตีเมืองเราอีกจึงได้มาบอกท่านให้รู้ ฌ้อฮุยอ๋องคิดว่าจริงจึงว่า แต่เท่านั้นท่านจงคุมทหารของท่านไปตั้งค่ายคอยรับทัพเมืองหงออยู่เถิด แม้นทัพเมืองหงอยกมาเหลือกำลัง ท่านจะต้านทานมิได้แล้วก็จงบอกมาถึงเรา เราจะเพิ่มเติมทหารให้อีก ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นเห็นสมควรกับอุบายของตัวยินดีนัก คำนับลามาจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพรีบไปเมืองหงอ ครั้นเวลาคํ่าลงก็เข้าปล้นตำบลบ้านเล็กบ้านน้อยที่แดนเมืองหงอได้เครื่องศัสตราวุธม้าเกวียนแล้วก็ยกทัพกลับมา ครั้นถึงค่ายที่นอกเมืองจึงเอาของของตัวเติมลงไปบ้างพอสมควรแล้วจึงไปหาเลงอินจือชาย แจ้งความว่าข้าพเจ้ายกทัพไปพอพบทัพเมืองหงอเข้าที่กลางทางได้รบพุ่งกันจนถึงตะลุมบอน ทหารเมืองหงอสู้มิได้แตกหนีไป ข้าพเจ้าเก็บได้สิ่งของทองเงินและเกวียนมาประมาณร้อยเล่ม เวลาพรุ่งนี้ขอท่านจงเข้าไปที่ว่าราชการ ข้าพเจ้าจะนำสิ่งของที่ได้มานั้นเข้าไปให้ฌ้อฮุยอ๋องด้วย จือชายได้ฟังดังนั้นมิทันที่จะคิดก็เชื่อถือสำคัญว่าจริง จึงว่าท่านมีความชอบมาครั้งนี้ ฌ้อฮุยอ๋องจะบำเหน็จท่านให้ถึงขนาด
ก๋งจูเซงได้ฟังดังนั้นรู้ว่าจือชายไม่สงสัยก็ลากลับมาค่าย ครั้นรุ่งขึ้นฮิมงีเหลียว เจียวงึดแต่งตัวเหน็บกระบี่คุมทหารพันหนึ่ง ขนของและเกวียนตามเข้าไปในเมือง แล้วให้ฮิมงีเหลียวเจียวงึดเอาของไว้แต่เพียงข้างนอก ตัวก็เข้าไปหาฌ้อฮุยอ๋อง แลเห็นจือชายจือขีอยู่ที่นั่นด้วยจึงแจ้งความว่า ท่านใช้ข้าพเจ้าไปรักษาแดนเมือง พอพบทหารเมืองหงอก็ได้สู้รบกัน ทหารเมืองหงอเสียทีทิ้งเครื่องศัสตราวุธหนีไป ข้าพเจ้าจึงเก็บสิ่งของบรรทุกได้ร้อยเล่มเอามาให้ท่าน บัดนี้ให้ขนเอาไว้ข้างนอก ฌ้อฮุยอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนักจึงลุกขึ้นเดินออกมาดูสิ่งของทั้งปวง พอเห็นทหารสองคนยืนอยู่รูปร่างสูงใหญ่ แต่งตัวประหนึ่งว่าจะออกสงคราม
ฌ้อฮุยอ๋องถามก๋งจูเซงว่าทหารของท่านนี้ชื่อใด ก๋งจูเซงเห็นได้ทีจึงบอกว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้านั้นชื่อฮิมงีเหลียวข้างหลังนั้นชื่อเจียวงึด เมื่อทัพข้าพเจ้ารบกับทัพเมืองหงอนั้น ก็ได้ทหารสองคนนี้ช่วยสู้รบจึงมีชัยชนะแก่ข้าศึก บัดนี้ข้าพเจ้าพามาหวังจะให้เป็นบ่าวท่าน แล้วเรียกฮิมงีเหลียวเจียวงึดขึ้นมาข้างบน จือขีจึงห้ามว่าทหารสองคนนี้เป็นบ่าวก๋งจูเซง ซึ่งจะขึ้นมานั้นหาถูกด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ ฮิมงีเหลียวเจียวงึดก็มิฟัง ทหารที่รักษาฌ้อฮุยอ๋องอยู่นั้นก็พากันเข้ากั้นไว้มิให้เข้ามา ฮิมงีเหลียวเจียวงึดก็ผลักทหารเหล่านั้นล้มลงสิ้น เจียวงึดก็เข้ารวบมือจือชายไว้ได้ ก๋งจูเซงเข้ากอดตัวฌ้อฮุยอ๋องไว้ ห้ามว่าท่านอย่าตกใจเลย ฮิมงีเหลียวก็ตรงไปจับมือจือขี จือขีสะบัดหลุดแล้วชิงทวนที่มือทหารเข้ารบกับฮิมงีเหลียวเป็นสามารถ จือขีเอาทวนปัดกระบี่ที่มือฮิมงีเหลียวตกลง ฮิมงีเหลียวก็คว้าเอาด้ามทวนไว้ได้ แต่ฉุดชิงกันอยู่ประมาณครู่หนึ่ง จือขีก็คว้ากระบี่ที่ตกนั้นได้ ฟันถูกฮิมงีเหลียวเข้าบ่าขวา ฮิมงีเหลียวโกรธนักเอาปลายทวนเสือกไปด้วยโทโส ถูกท้องจือขีล้มลงทั้งสองคนก็ขาดใจตาย
ก๋งจูเซงเห็นดังนั้นจึงร้องเรียกทหารให้มาช่วยกัน ทหารก๋งจูเซงก็กรูกันขึ้นมาช่วยจับมือจือชายมัดไว้มั่นคง ขณะนั้นขุนนางและทหารของเจ้าเมืองฌ้อที่อยู่ในที่ว่าราชการนั้นเกรงทหารก๋งจูเซงอยู่ก็ตะลึงไป มิอาจเข้าสู้รบช่วยฌ้อฮุยอ๋องกับจือชายได้ไม่ จือชายต้องถูกมัดสะบัดมิหลุดเสียใจนักไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใด จึงว่ากับก๋งจูเซงว่า เดิมเราก็มีคุณไว้กับท่านบ้าง บัดนี้ท่านมาทำเราดังนี้ จงคิดถึงความหลังบ้างก่อนเถิด ก๋งจูเซงจึงตอบว่า ท่านทำคุณกับเราไว้ครั้งก่อนก็จริง บัดนี้ท่านทำให้เราได้ความแค้นถึงสาหัส เราเห็นท่านเป็นพวกพ้องเตงตั๋นก๋ง จะฆ่าท่านแก้แค้นเจ้าเมืองเตงซึ่งฆ่าพี่ของเราเสียอย่าพูดจาให้อ่อนใจเลย คงไม่รอดชีวิตตลอดไปแล้ว จือชายได้ฟังดังนั้นถอนใจใหญ่คิดว่าเราไม่เชื่อคำซิมจูเจียวจึงจะมาสิ้นชีวิต ก็มิได้ตอบประการใดนิ่งก้มหน้าอยู่ ก๋งจูเซงก็ชักกระบี่ออกตัดศีรษะจือชาย จือชายก็ถึงแก่ความตาย แล้วให้ทหารขนศพทั้งสามนั้นไปฝังเสียแต่ที่ฝังศพ ฮิมงีเหลียวนั้นให้ก่อตึกสวมลงไว้งดงามยิ่งนัก เจียวงึดจึงว่ากับก๋งจูเซงว่าท่านทำการเกินมาถึงเพียงนี้แล้ว ถ้าแม้นมิฆ่าฌ้อฮุยอ๋องภัยก็จะมีมาถึงตัวท่าน
ก๋งจูเซงจึงว่า อันฌ้อฮุยอ๋องนี้ยังเด็กอ่อนแก่ความคิดอยู่ เราเห็นพอไม่เป็นไรนัก อนึ่งก็มิได้ขัดแค้นเคืองใจแก่เรา ซึ่งจะให้ฆ่านั้นเราทำหาได้ไม่ เจียวงึดจึงว่าถ้าดังนั้นขอท่านจงเอาฌ้อฮุยอ๋องไปขังเสียที่ตึกสงัด อย่าให้ใครเข้าออกพูดจากันได้ ก๋งจูเซงก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทำตามถ้อยคำเจียวงึดทุกประการ แล้วให้เชิญอ๋องจูคี้บุตรฌ้อเพงอ๋องมาแล้วว่าเราจะให้ท่านเป็นเจ้าเมือง
อ๋องจูคี้ได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าก๋งจูเซงเป็นคนทำผิด ซึ่งเราจะเข้าเป็นพวกพ้องถ้าหัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะยกทัพมาพลอยฆ่าเราเสียด้วยหาต้องการไม่ จึงตอบว่าเรามีสติปัญญาน้อย ท่านจะตั้งให้เราเป็นเจ้าเมืองนั้นเราหาเป็นได้ไม่ ก๋งจูเซงได้ฟังอ๋องจูคี้พูดบิดพลิ้วดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย ทหารก็ทำตามสั่ง เจียวงึดจึงว่ากับก๋งจูเซงว่า บัดนี้ก็ไม่มีใครเป็นเจ้าเมืองแล้ว ขอท่านจงตั้งตัวขึ้นเองเถิด ก๋งจูเซงจึงตอบว่าเกลือกหัวเมืองทั้งปวงจะไม่ยอม จำจะให้ไปหาหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อมาปรึกษาดูก่อน ถ้าเขายอมพร้อมใจแล้วเราจึงจะมีความสุขไม่มีอันตราย
ขณะนั้นกวนซิวซึ่งเป็นขุนนางนายทหารในเมืองฌ้อ รู้ว่าก๋งจูเซงทำบังอาจจะฆ่าขุนนาง แล้วเอาเจ้าเมืองไปขังไว้มีความโกรธนักจึงพาพวกพ้องรีบเข้ามา พอพบก๋งจูเซงก็เข้ารบด้วยก๋งจูเซง ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถจนถึงสามวันก็ไม่ได้แพ้ชนะกัน เวลาวันหนึ่งกวนซิวพลาดท่าเสียทีลง ก๋งจูเซงโถมเข้าฟันกวนซิวคอขาดตาย ก๋งจูเซงก็มีใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน
ฝ่ายอี้กงเอี๋ยงครั้นแจ้งว่าก๋งจูเซงเอาเจ้าเมืองไปขังไว้ที่ตึกสงัด จึงใช้ทหารไปลอบขุดอุโมงค์ลอดกำแพงเข้าไปลักพาตัวฌ้อฮุยอ๋องมาได้ จึงเอาไปซ่อนไว้ที่ตึกนางเจียวฮูหยินผู้เป็นมารดาฌ้อฮุยอ๋อง ขณะนั้นกิตติศัพท์รู้ไปถึงซิมจูเหลียงซึ่งเป็นที่เอียบก๋งเจ้าเมืองเอียบเป็นเมืองขึ้นกับเมืองฌ้อ ซิมจูเหลียงก็จัดแจงทหารยกมาตามระยะทาง ครั้นถึงด่านเมืองฌ้อราษฎรที่บ้านอยู่ตามด่านทางก็ชวนกันออกไปคำนับซิมจูเหลียงแล้วว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านมาก็ยินดีนัก อุปมาเหมือนหนึ่งทารกร้องไห้เห็นมารดามาก็ดีใจด้วยจะได้กินนม บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านมิได้ใส่เกราะและถืออาวุธ ถ้ามีอันตรายมาถึงตัวท่านข้าพเจ้าทั้งปวงจะพึ่งผู้ใดเล่า ซิมจูเหลียงได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงแต่งตัวถืออาวุธรีบยกมาถึงเชิงกำแพงเมืองฌ้อ ราษฎรที่บ้านเรือนอยู่ริมเมืองก็ออกมาคำนับแล้วว่า บัดนี้ในเมืองฌ้อเกิดวุ่นวายขึ้น อุปมาเหมือนหนึ่งข้าวแพงหาฝนมิได้ ท่านมานี้ดังฝนตกตามฤดูให้คนทำนาได้ผลมาก ข้าวปลาอาหารก็จะบริบูรณ์ บางคนเปรียบว่าเหมือนหนึ่งพวกเราตายแล้วมีเทพยดามาช่วยชุบชีวิตให้รอดคืนกลับมาได้ บางพวกจึงว่าท่านยกมาครั้งนี้ อาณาประชาราษฎร์ทั้งแก่และหนุ่มก็จะเข้ากับท่านเป็นอันมาก
ซิมจูเหลียงได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงให้ตั้งทัพอยู่ที่เชิงกำแพงเมืองแล้วให้ทำธงเขียนชื่อและแซ่ของตัวปักไว้บนเกวียนเป็นสำคัญ ฝ่ายเจียนอึนซึ่งเป็นเพื่อนกับก๋งจูเซงนั้น บ้านอยู่นอกเมืองฌ้อ ครั้นรู้ว่าเกิดฆ่าฟันกันขึ้นในเมืองก็คุมสมัครพรรคพวกรีบมาหมายจะมาช่วยก๋งจูเซง พอมาถึงแลเห็นกองทัพตั้งอยู่ มีธงจารึกชื่อซิมจูเหลียงปักไว้บนเกวียนก็รู้ว่าซิมจูเหลียงยกมา จึงคิดว่าซิมจูเหลียงคนนี้เป็นคนซื่อ ราษฎรรักใคร่เป็นอันมากเห็นก๋งจูเซงจะสู้มิได้ จำเราจะเข้าด้วยซิมจูเหลียงจึงจะไม่มีภัย คิดแล้วก็พาพรรคพวกเข้าไปหาแจ้งความว่าข้าพเจ้าจะมาช่วยท่าน ซิมจูเหลียงจึงตอบว่าขอบใจท่านแล้ว ขณะนั้นราษฎรในเมืองรู้ว่ากองทัพยกมาก็ขึ้นไปดูบนเชิงเทินเห็นธงจารึกอักษรเป็นสำคัญก็รู้ว่าซิมจูเหลียงยกมายินดีนัก ชวนกันเปิดประตูออกไปรับกองทัพเข้ามาในเมืองแล้วก็ถือเครื่องศัสตราวุธวิ่งมาเข้าด้วยเป็นอันมาก
ฝ่ายก๋งจูเซงครั้นแจ้งว่าซิมจูเหลียงยกทัพเข้ามาในเมืองได้ ก็ให้เจียวงึดจัดแจงทหารพร้อมแล้ว พอซิมจูเหลียงมาถึงเข้ารบพุ่งกันเป็นสามารถ จนเวลาเย็นลงเจียวงึดแลเห็นทหารล้มตายเป็นอันมากเห็นจะสู้มิได้ จึงให้ทหารที่เหลือตายนั้นป้องกันรอรบไว้ ตัวก็รับก๋งจูเซงขึ้นเกวียนหนีออกทางประตูทิศตะวันตกไปถึงเขาเลงซัว จึงปรึกษากันว่าจะไปอยู่เมืองไหนดียังไม่ตกลงกัน ขณะนั้นซิมจูเหลียงยกทหารติดตามมาจะใกล้ถึง ก๋งจูเซงจึงคิดว่าจะหนีก็ไม่พ้นก็เชือดคอตายเสีย
เจียวงึดเห็นดังนั้นก็ร้องไห้รักก๋งจูเซงเป็นอันมาก จึงยกเอาศพนั้นไปฝังเสียที่หลังเขา หวังมิให้ใครเอาไปได้แล้วก็กลับมา พอทหารซิมจูเหลียงตามมาทันก็จับตัวเจียวงึดได้ พาไปให้ซิมจูเหลียง ซิมจูเหลียงถามเจียวงึดว่าก๋งจูเซงหนีไปอยู่ไหน เจียวงึดจึงว่าตายเสียแล้ว ซิมจูเหลียงก็มิได้เชื่อจึงว่าถ้าตายจริงดังเอ็งว่าแล้ว เหตุใดจึงไม่เห็นซากศพเล่า เจียวงึดก็นิ่งเสียมิได้บอกประการใด ซิมจูเหลียงจึงซักถามเป็นหลายครั้ง ครั้นเห็นเจียวงึดไม่แจ้งความก็โกรธ จึงให้ทหารยกกระทะใหญ่มาต้มนํ้าให้เดือดแล้วจึงว่า แม้นมึงไม่บอกกู กูจะให้ทหารมัดมึงเหมือนอย่างสุกร ทิ้งลงในกระทะต้มเสียให้ตาย เจียวงึดหัวเราะมิได้กลัวเกรง จึงว่าเราเป็นบ่าวก๋งจูเซง ถ้าแม้นนายได้ดีก็จะเป็นสุขสืบไป แม้นนายตายก็จะตายไปด้วย ว่าแล้วก็กระโดดลงในกระทะถึงแก่ความตาย ซิมจูเหลียงเห็นดังนั้นก็สั่งให้เลิกทัพกลับมาเมือง จึงชวนขุนนางทั้งปวงไปเชิญฌ้อฮุยอ๋องมาตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองตามเดิม ฌ้อฮุยอ๋องตั้งให้จือหลงบุตรจือชายเป็นที่เลงอิน จึงให้จือควรบุตรจือขีเป็นที่สุมา แล้วว่ากับซิมจูเหลียงว่าครั้งนี้ท่านมีคุณกับเราเป็นอันมาก เราไม่ลืมคุณท่านเลย
ขณะนั้นมีทหารเข้ามาบอกฌ้อฮุยอ๋องว่า เจ้าเมืองตีนยกทัพมาตีเมืองเรา จะใกล้ถึงเชิงกำแพงเมืองอยู่แล้ว ฌ้อฮุยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้ซิมจูเหลียงยกทัพไปรบด้วยเจ้าเมืองตีน ซิมจูเหลียงก็คำนับลาจัดแจงทหารออกไปได้รบกัน เจ้าเมืองตีนเห็นจะต้านทานมิได้ก็ล่าทัพหนีกลับไปเมือง ซิมจูเหลียงก็ยกทหารติดตามมาล้อมกำแพงเมืองตีนเข้าไว้ ให้ทหารพังประตูเมืองเข้าไปได้จับเจ้าเมืองตีนฆ่าเสีย แล้วเก็บเอาข้าวของเกวียนและม้าได้เป็นอันมาก ก็ให้เลิกทัพกลับมาเมืองฌ้อ เข้าไปแจ้งความกับฌ้อฮุยอ๋องทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปรักษาเมืองอย่างเดิม ฌ้อฮุยอ๋องคิดเสียดายนัก อยากจะใคร่ได้ไว้ในเมืองด้วย แต่ขัดมิได้ก็ยอมให้ไป ซิมจูเหลียงก็คำนับลาพาทหารกลับไปเมืองเอียบ ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องครองสมบัติในเมืองตังจิวไม่มีภัยเบียดเบียนพระองค์ และราษฎรก็เป็นสุขสบายมาได้สี่สิบสองปี
ฝ่ายหงออ๋องเจ้าเมืองหงอ ตั้งแต่เกาเจียนเจ้าเมืองอวดเป็นไมตรีเป๊กพียกทัพเลิกไปครั้งนั้นมิได้มีศึกมาติดเมืองเลย หงออ๋องคิดกำเริบใจว่าหัวเมืองทั้งปวงเกรงฝีมือก็มิได้เอาใจใส่ในการบ้านเมือง เสพสุราหาผู้หญิงที่รูปงามๆ มาเป็นภรรยา เวลาวันหนึ่งหงออ๋องให้แต่งโต๊ะมากินด้วยนางไซซีที่ข้างใน จึงว่ากับนางไซซีว่า เจ้าจงเลือกเอาเพลงขิมที่อย่างดีดีดให้เราฟังสักหน่อยเถิด นางไซซีก็หยิบขิมมาเทียบสายย้ายยักดีดเพลงต่างๆ หวังจะให้หงออ๋องชอบใจ หงออ๋องเสพสุราพลางฟังพลาง จึงแกล้งว่าจะให้นางไซซีดีใจว่าบุญตัวเรานักจึงได้มาฟังเพลงขิมอันไพเราะอย่างนี้ เราเห็นว่าหญิงทั้งแผ่นดินก็หามีใครเสมอเหมือนเจ้าไม่ นางไซซีได้ฟังหงออ๋องชมดังนั้นก็แกล้งชำเลืองตาทำหน้าตึงเหมือนหนึ่งโกรธ วางขิมเสียสะบัดแขนเสื้อลุกยืนขึ้น หงออ๋องก็ตกใจนักคิดว่านางไซซีโกรธ จึงเดินเข้าไปใกล้แล้วว่า ซึ่งเราชมเจ้านี้มิได้เอาความเท็จมากล่าวเลย จึงฉุดชายเสื้อนางไซซีมานั่งบนเก้าอี้แล้วว่า เจ้ากับข้านี้ชะรอยเทพยดาจะให้เกิดมาเป็นคู่ครองกัน ถึงจะไกลสักเท่าใดๆ ก็คงจะให้มาพบกันจงได้ แล้วเผอิญดลใจให้เจ้าดีดขิมคล่องแคล่ว ยักย้ายได้ว่องไวก็เพราะจะให้เราฟังเป็นผาสุกสบาย นางไซซีจึงตอบว่า อันเพลงขิมนี้ใช่จะดีดดีแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวหามิได้ ภรรยาที่ท่านได้มาใหม่หลายคนรูปร่างก็งามๆ ดีดขิมก็เพราะยิ่งนัก เห็นว่าตัวข้าพเจ้านี้เป็นคนเก่า คงจะจืดจางไม่เหมือนอย่างเดิม ครั้นท่านชมจึงคิดไปว่าเกลือกจะไม่จริง หงออ๋องได้ฟังนางไซซีพูดเป็นแยบคายดังนั้นจึงตอบว่า เจ้าอย่าสงสัยเลย อันตัวของเจ้านี้ผิวพรรณงามยิ่งนัก จะใส่เสื้อและหมวกก็รับรองดังหนึ่งทองกับหยกอย่างดี สมที่จะเป็นฮูหยินภรรยาหลวง ถึงจะได้หญิงมาใหม่สักหมื่นแสนไม่เหมือนแม้นอย่างเจ้า เรารักยิ่งกว่าหญิงทั้งปวง นางไซซีได้ฟังดังนั้นก็แกล้งทำจริตกิริยาชายตาดูหงออ๋องแล้วเอามือปิดปากยิ้มอยู่มิได้ว่าประการใด
หงออ๋องจึงรินสุราส่งให้นางไซซี นางไซซีก็รินคำนับส่งให้บ้างต่างคนต่างรักใคร่กัน แต่นั้นมาหงออ๋องก็เพลิดเพลินไปด้วยนางข้างในมิได้ออกว่าราชการเลย ทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมไป ขุนนางทั้งปวงก็วุ่นวายต่างเข้าไปประชุมกันที่ว่าราชการทุกเวลามิได้ขาด ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็เลื่องลือรู้ไปถึงอวดอ๋องเจ้าเมืองอวด จึงคิดว่าฮูเฉซึ่งเป็นหงออ๋องนี้เป็นคนพาลเสพแต่สุรามัวเมาไปด้วยอิสตรี มิได้เอาใจใส่ในราชการบ้านเมือง ถึงเราจะยกไปตีเมืองหงอก็หามีผู้ใดนินทาไม่ จึงปรึกษาด้วยฮวมเล้บุนจงเห็นพร้อมแล้วก็จัดแจงทหารเข้าเป็นขบวนทัพใหญ่ยกมา อวดอ๋องยกไปครั้งนี้เอาทหารที่มีฝีมือไปจนสิ้น เหลือไว้ให้เฝ้าเมืองแต่ผู้ที่มีปัญญา ครั้นยกทัพมาถึงกลางทาง พบเต่าตัวหนึ่งโตโหญ่คลานเข้ามาริมเกวียน อวดอ๋องเห็นก็ลุกขึ้นยืนดูเต่าตัวนั้น ทหารทั้งปวงจึงถามว่าท่านดูเต่านั้นด้วยเหตุอันใด อวดอ๋องจึงตอบว่าเราคิดรักเต่าตัวนี้ เต่าตัวนี้ก็เป็นแต่เพียงสัตว์ยังอุตส่าห์คลานเข้ามาหาเราได้ พวกทหารได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าอวดอ๋องนายเรานี้แต่เต่าคลานเข้ามายังคิดรัก ตัวเราเป็นทหารถ้าใช้ไปไหนก็สำเร็จคงจะรักใคร่เราเป็นอันมาก แล้วพูดจากันว่าการครั้งนี้ที่จะไปตีเมืองหงอนั้นคงจะเอาชัยชนะได้โดยง่าย อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนัก แล้วคิดว่าเรายกทหารมาคราวนี้มากกว่าทุกครั้ง ถ้าเราไปอยู่นานยังมิได้กลับมา เกลือกหัวเมืองทั้งปวงรู้เข้าก็จะยกมาตีเมืองเรา อนึ่งเสบียงอาหารจะเอามาส่งกองทัพก็จะพร่องยุ้งฉางลงไป จำจะแบ่งทหารให้ไปอยู่รักษาเมืองบ้าง จะได้ทำนาเอาข้าวขึ้นยุ้งฉางให้คงตามเดิม คิดแล้วจึงสั่งว่าถ้าผู้ใดมีลูกมาด้วยในกองสองคนก็ให้กลับไปเมือง ที่มีพี่ก็ให้พี่นั้นกลับไป ช่วยกันทำไร่ทำนาให้ได้ข้าวให้จงมาก ถ้าท่านไปถึงจงบอกขุนนางที่รักษาเมืองให้จัดแจงเรือรบมาคอยอยู่ที่แม่นํ้ากังเค้า อันเราจะไปตีเมืองหงอครั้งนี้จะต้องไปทางเรือจึงจะได้ชัยชนะ ทหารทั้งปวงได้ฟังก็แบ่งกันออกแล้วคำนับลามาเมือง อวดอ๋องก็ยกทัพรีบไป ขณะเมื่ออวดอ๋องยกทหารมานั้น ทหารในกองทัพเจ็บป่วยลง อวดอ๋องก็เอาใจใส่ดูแลรักษาจนหาย ทหารก็ยิ่งรักใคร่อวดอ๋องเป็นอันมาก ยังมีทหารคนหนึ่งมาในกองทัพผิดลง อวดอ๋องก็สั่งให้ฆ่าเสีย ทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นก็กลัวเกรงยิ่งนัก ครั้นยกทัพมาถึงฝั่งแม่นํ้ากังเค้าพอเรือรบนั้นมาถึง อวดอ๋องก็ให้ทหารลงเรือรบครบลำแล้ว ก็รีบไปถึงแม่น้ำกังเค้าใกล้แดนเมืองหงอ ก็ให้จอดเรือรบตั้งเป็นขบวนทัพหยุดอยู่ที่นั้น
ขณะนั้นฮูเฉซึ่งเป็นหงออ๋อง แจ้งว่าอวดอ๋องยกทัพเรือมาตั้งอยู่ที่แม่นํ้ากังเค้าตกใจนัก ก็ออกมาที่ว่าราชการเห็นขุนนางฝ่ายพลเรือนและทหารมาอยู่พร้อมกัน จึงสั่งให้จัดแจงเรือรบเป็นอันมาก ทหารลงครบลำให้ก๋งจือเกาโจ๋เป็นนายเรือกองหน้า กองซุนลูเป็นปีกซ้าย หงออ๋องเป็นทัพหลวง ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกทัพเรือมาตามปากอ่าว ถึงแม่นํ้ากังปักใกล้กับทัพเมืองอวดประมาณห้าร้อยเส้น
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นแจ้งว่าหงออ๋องยกออกมาจึงสั่งฮวมเล้ว่า เวลาคํ่าวันนี้ท่านจงคุมเรือรบไปตั้งซุ่มอยู่ให้ใกล้ทัพหงออ๋องประมาณสองร้อยเส้น ครั้นเวลาสามยามก็ให้ตีกลองรบและม้าล่ออื้ออึงขึ้น แล้วสั่งบุนจงว่า ท่านจงคุมทหารไปตั้งอยู่ให้ใกล้กองทัพเรือหงออ๋องทางประมาณร้อยเส้น ถ้าได้ยินเสียงกลองรบและม้าล่อเมื่อใดก็ให้ทำเหมือนหนึ่งจะเข้ารบด้วยทัพหงออ๋อง ฮวมเล้กับบุนจงก็ไปคอยอยู่ตามอวดอ๋องสั่ง ครั้นเวลาคํ่าอวดอ๋องก็จัดแจงเรือรบเป็นอันมากรีบแจวโอบหลังทัพเมืองหงอไปตั้งอยู่ทิศตะวันออก
ฝ่ายฮวมเล้ครั้นเห็นได้เวลาแล้วก็ให้ทหารตีกลองและม้าล่อดังสนั่นขึ้นตามสัญญา บุนจงได้ยินดังนั้นก็ให้ระดมตีกลองจุดประทัดรับแล้วให้แจวเรือรอไว้เหมือนจะรบด้วยทัพเมืองหงอ หงออ๋องได้ยินเสียงอื้ออึงดังนั้นก็ให้ทหารจุดคบเพลิงและถือเครื่องศัสตราวุธไว้ทุกลำเรือคอยจะรบด้วยอวดอ๋อง อวดอ๋องจอดเรือคอยอยู่ พอได้ยินเสียงอื้ออึงขึ้นดังนั้นก็ให้รีบแจวเรือขนานหน้ากันเข้าตีทัพเมืองหงอ ฮวมเล้กับบุนจงเห็นดังนั้นก็ให้ทหารแจวเรือระดมตีทัพเมืองหงอเข้าไป หงออ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ก็ให้ทหารรบต้านทานอยู่ทั้งสองฝ่าย ครั้นเห็นเรือรบล่มทหารล้มตายเป็นอันมาก เห็นจะสู้มิได้ก็ให้แจวเรือรีบหนีมาถึงปากอ่าว ก็ให้รอไว้คอยเรือทหารที่เหลืออยู่ พอเรืออวดอ๋องกับทหารทั้งปวงตามมาทันเข้า อวดอ๋องก็ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ไปเป็นอันมาก ถูกก๋งจือเกาโจ๋กับซูมึงทหารหงออ๋องตาย หงออ๋องเห็นดังนั้นยิ่งมีความกลัวนัก ให้ทหารรีบแจวเรือเข้าไปริมฝั่ง ก็พากองซุนลูกับทหารที่เหลือตายรีบหนีเข้าเมืองได้ก็ให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นรู้ว่าหงออ๋องหนีขึ้นบกเข้าเมืองได้แล้ว ก็พาทหารรีบขึ้นบกติดตามมาถึงกำแพงข้างประตูซูหมึง จึงให้สร้างเมืองทำกำแพงสูงเสมอกับกำแพงเมืองหงอให้ชื่อเมืองอวดเสีย จึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ประมาณสิบวัน ราษฎรในเมืองจะทำมาหากินก็ขัดสน หงออ๋องแจ้งดังนั้นคิดวิตกนักจึงใช้ทหารให้ไปเรียกเป๊กพี เป๊กพีก็บอกป่วยเสียไม่เข้ามา หงออ๋องจึงถามขุนนางทั้งปวงว่าใครจะอาสาออกไปพูดจาให้อวดอ๋องเป็นไมตรีกับเราได้ กองซุนลูได้ฟังดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาท่านไปมิได้คิดแก่ชีวิตเลย หงออ๋องก็ยอมให้ไป กองซุนลูก็คำนับลงมาถอดเสื้อเสียก็ขึ้นนั่งบนสาแหรกให้ทหารหย่อนลงไปนอกกำแพงเมือง แล้วแกล้งคุกเข่าคลานตรงเข้าไปในค่ายอวดอ๋องคำนับแล้วแจ้งว่า หงออ๋องใช้ข้าพเจ้ามาหาท่านว่าให้ท่านคิดถึงความเดิมบ้าง ครั้งเมื่อรบกันที่ตำบลกวยกีท่านแพ้กับหงออ๋อง หงออ๋องก็มิได้พยาบาททำอันตรายแก่ท่าน จนท่านได้กลับไปครองเมืองเป็นสุข ขอท่านคิดถึงคุณหงออ๋องบ้างเลิกทัพกลับไปเสียเถิด
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็อ่อนใจลง คิดจะให้เลิกทัพกลับไป ฮวมเล้รู้กิริยาอวดอ๋องจึงคำนับแล้วแจ้งว่า ซึ่งกองซุนลูมาพูดจาทั้งนี้ขอท่านอย่าได้เชื่อฟังเลย แต่ท่านคิดจะมาตีเมืองหงอนั้นก็ได้ถึงยี่สิบปีแล้วพึ่งจะสำเร็จความคิด ซึ่งหงออ๋องอยู่ในที่ล้อมครั้งนี้อุปมาเหมือนหนึ่งเสือติดจั่น แม้นท่านจะเลิกทัพกลับไปก็เหมือนหนึ่งปล่อยเสือให้เข้าป่า คงจะกลับมาคอยคิดทำอันตรายท่านอยู่เนืองๆ อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่ากับกองซุนลูว่า เมื่อนายท่านเอาเราไปไว้เมืองนั้นก็ทำให้ได้ความลำบากถึงสาหัส เราจึงได้ยกทัพมาจะจับหงออ๋องฆ่าเสียให้สมที่แค้น กองซุนลูได้ฟังดังนั้นก็มิรู้ที่จะโต้ตอบประการใด ก็กลับมาแจ้งความแก่หงออ๋อง หงออ๋องก็ให้ไปอ้อนวอนอีกเป็นหลายครั้งอวดอ๋องก็มิได้ยอม จึงสั่งให้นายทัพนายกองเร่งทหารเข้าหักเอาเมืองให้จงได้ พวกทหารในเมืองก็รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ครั้นเวลาคํ่าลงฮวมเล้จึงปรึกษาบุนจงว่า เวลากลางคืนวันนี้เราจะเอาไฟเผาประตูซูหมึงเข้าไปในเมืองให้จงได้ ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นแลไปเห็นลูกตาหงอจูสู่ติดอยู่ที่ประตูซูหมึง มีแสงส่องสว่างไปไกลประมาณห้าเส้น กับกะโหลกศีรษะที่ทิ้งไว้นั้นก็บันดาลให้โตเท่าเรือนเกวียน แล้วสยายผมและหนวดดูพิลึกยิ่งนัก ทหารทั้งปวงเห็นดังนั้นก็สะดุ้งตกใจกลัวให้ขนพองสยองศีรษะตะลึงแลดูตากันอยู่ ปีศาจหงอจูสู่ก็ทำให้เป็นพายุพัดหอบเอาก้อนศิลาและกรวดทรายมาตกถูกทหารเจ็บป่วยลงเป็นอันมาก แล้วฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมิได้หยุด ทหารทั้งปวงต่างคนต่างก็หนีเข้าค่าย ฮวมเล้กับบุนจงเห็นดังนั้นก็รู้ว่าปีศาจหงอจูสู่แกล้งทำฤทธิ์ต่างๆ จึงชวนกันมาคำนับศพหงอจูสู่แล้วว่า อันฮูเฉเจ้าเมืองหงอคนนี้หาอยู่ในยุติธรรมไม่ ฆ่าท่านผู้หาผิดมิได้ นายข้าพเจ้าจึงยกทัพมาตีเมืองหงอหวังจะแก้แค้นแทนท่าน ขอท่านอย่าทำให้ทหารและไพร่พลตกใจเจ็บป่วยเหมือนอย่างนี้อีกเลย พอว่าขาดคำลงฝนและพายุก็เสื่อมสูญไป ฮวมเล้กับบุนจงเห็นดังนั้นยินดีนัก ก็คำนับกลับมานอนอยู่ในค่าย พอม่อยหลับลงฝันเห็นหงอจูสู่แต่งตัวใส่เสื้อเกราะถือกระบี่ขี่ม้าขาวเหมือนอย่างเป็นมายืนอยู่หน้าค่ายแล้วร้องบอกว่า เดิมเรารู้อยู่ว่าทัพเมืองอวดจะยกมาทำอันตรายแก่เมืองหงอ เราได้เตือนสติหงออ๋องเป็นหลายครั้งก็หาเชื่อฟังไม่ กลับฆ่าเราเสีย เราจึงให้เอาตาติดไว้ที่ประตูหวังจะดูหน้าทัพนาย บัดนี้ท่านจะคิดหักเข้าทางประตูซูหมึงที่เราอยู่นั้น เราจึงบันดาลให้เป็นต่างๆ เพราะว่ามิให้ท่านเข้าไปทำอันตรายแก่เมืองหงอได้ ครั้นพิเคราะห์ดูเห็นว่าเทพยดาทั้งปวงจะให้เมืองหงอเสียแก่ข้าศึกอยู่แล้ว เราจึงได้มาบอกท่านให้เข้าทางประตูตังหมึง เราจะช่วยยกแผ่นดินนำทางให้ท่านเข้าไปได้โดยง่าย ฮวมเล้กับบุนจงก็ตื่นขึ้น ต่างคนต่างเล่าความฝันก็ถูกต้องกันดีใจนัก รีบมาหาอวดอ๋องแจ้งความให้ฟังทุกประการ
อวดอ๋องแจ้งดังนั้นจึงว่า ซึ่งหงอจูสู่จะช่วยยกแผ่นดินให้นั้นเราเห็นว่าจะต้องขุดเป็นทางเข้าไปจึงจะได้ ครั้นเห็นพร้อมกันแล้วก็ยกทหารออกมาตั้งอยู่หน้าค่าย เกณฑ์คนให้ช่วยกันระดมขุดคลองอ้อมไปทางประตูตังหมึง ครั้นใกล้จะถึงพบเหวอยู่ใต้ดินกว้างใหญ่นักมีปลาฝูงหนึ่งชื่อจอนฮูอยู่ในนั้น ทหารทั้งปวงก็ชวนกันดูเสียมิได้ขุดต่อไป พอเกิดพายุพัดนํ้าในเหวท่วมขึ้นมา ปลาทั้งปวงก็กระโดดโดนประตูตังหมึงตาย นํ้าก็แห้งปลาและพายุก็หายไป อวดอ๋องฮวมเล้บุนจงเห็นมหัศจรรย์ประจักษ์ดังนั้น ก็เร่งทหารยกเข้าในเมืองไล่ฆ่าฟันทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินล้มตายเป็นอันมาก เป๊กพีรู้ดังนั้นก็มาหาอวดอ๋องยอมเข้าด้วย
ฝ่ายหงออ๋องแจ้งว่าข้าศึกเข้าเมืองได้แล้วตกใจนัก ก็พาบุตรและกองซุนลูกับคนสนิทประมาณสามสิบคนรีบหนีมาทั้งกลางวันและกลางคืน ครั้นถึงเอียงซัวก็อิดโรยกำลังลง จึงว่ากับคนสนิทว่าเราหิวนัก ท่านจงไปเที่ยวหาอาหารมาให้เรากิน คนใช้ก็รีบไปหาข้าวสาลีตามเขาก็มิได้มี พบแต่ถั่วก็เอาเม็ดถั่วนั้นมาให้หงออ๋อง หงออ๋องก็รับเอาถั่วดิบนั้นมากินด้วยความอยากอาหารเป็นกำลัง คอก็แห้งอยากนํ้านัก จึงถามคนใช้ว่าท่านเอาอะไรมาให้เรากิน คนใช้ก็บอกว่าถั่วดิบ หงออ๋องก็คิดขึ้นได้ ซึ่งคำกองซุนเซงที่ทำนายไว้แต่ก่อนนั้น แล้วว่ากับกองซุนลูว่าเราเสียดายกองซุนเซงนัก ไม่ควรจะฆ่าเสียเลย
กองซุนลูจึงว่าท่านไม่ตรึกตรอง เชื่อแต่เป๊กพีการจึงได้เป็นถึงเพียงนี้ บัดนี้ท่านหนีข้าศึกมาอยู่ที่เขาเอียงซัว เขาเอียงซัวก็กันดารนัก แล้วไม่มีที่แอบแฝง ขอท่านจงหนีไปหาที่อยู่ให้พ้นภัยเถิด หงออ๋องจึงตอบว่าอันความตายนี้ก็ย่อมเป็นธรรมดา จะอยู่ที่ใดๆ แม้นถึงตายแล้วก็คงจะหนีไปไม่พ้นทุกตัวคน กองซุนลูได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านคิดนี้ก็ชอบอยู่ แต่ท่านได้เอาศีรษะกองซุนเซงมาฝังไว้ที่เขานี้ เกลือกปีศาจมีใจเจ็บแค้นอยู่จะมาทำอันตราย ขอท่านจงลองเรียกดูว่าจะศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ หงออ๋องก็ร้องเรียกชื่อกองซุนเซง ผีนั้นก็ขานรับถึงสามหนว่าเราอยู่นี่ หงออ๋องยิ่งกลัวนักก็พาพวกพ้องหนีไปอยู่เขาอุยซู
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นเข้าเมืองได้ รู้ว่าหงออ๋องหนีไปแล้วก็ยกทหารติดตามมาถึงเขาอุยซู แจ้งว่าหงออ๋องอยู่ในเขานี้ จึงสั่งให้ทหารล้อมเขาไว้หลายชั้นมิให้หนีไปได้ หงออ๋องเห็นข้าศึกมาล้อมไว้มีความสะดุ้งตกใจเป็นอันมาก จะคิดหนีออกทางใดก็ไม่ได้ จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงลงไปที่กองทัพอวดอ๋อง ทหารที่ล้อมอยู่นั้นเก็บได้จึงเอาไปให้ฮวมเล้กับบุนจง ฮวมเล้รับหนังสือมาอ่านดูใจความว่า ซึ่งท่านทั้งสองเป็นทหารอวดอ๋องยกมาตีเมืองหงอครั้งนี้ แม้นการสำเร็จแล้วคงจะมีอันตรายมาถึงตัวท่าน อุปมาเหมือนหนึ่งนายพรานเที่ยวยิงเนื้อในป่าก็ย่อมเอาสุนัขนั้นไปด้วย แม้นสิ้นเนื้อในป่าจะหาต่อไปมิได้ก็จะฆ่าสุนัขนั้นกินต่างเนื้อ ขอท่านจงตรึกตรองดู ถ้าแจ้งความแล้วจงเมตตาข้าพเจ้าให้รอดจากความตายเถิด ฮวมเล้บุนจงรู้ดังนั้นก็โกรธจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ซึ่งว่านี้เราไม่เห็นด้วย อันอวดอ๋องนั้นมีใจโอบอ้อมอารีรักขุนนางและราษฎรเป็นอันมากหาเหมือนท่านไม่ ท่านนี้มีข้อผิดอยู่ถึงหกประการ ข้อหนึ่งหงอจูสู่ผู้สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินหาผิดมิได้ก็ฆ่าเสีย อนึ่งเล่ากองซุนเซงมาทำนายฝันว่าตามจริง ท่านกลับโกรธฆ่าให้ถึงแก่ความตาย อนึ่งเป๊กพีก็เป็นคนสอพลอยุยงเจ้าหาซื่อตรงต่อแผ่นดินไม่ ท่านกลับเลี้ยงให้เป็นที่ไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ได้ว่าราชการสิทธิ์ขาด ประการหนึ่งเมืองเจ๋กับเมืองจิ้นก็มิได้มีข้อผิดสิ่งใด ท่านยกทัพไปทำอันตรายให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความลำบากเป็นอันมาก ข้อหนึ่งเมืองอวดกับเมืองหงอควรจะเป็นไมตรีด้วยอยู่ใกล้กัน นี่ท่านหาทำอย่างธรรมเนียมไม่ ยกไปตีเมืองอวด ก็ควรอวดอ๋องจะมาแก้แค้นบ้าง อนึ่งอับหลีซึ่งเป็นปู่ท่านได้สั่งไว้ว่า ถ้าจับเจ้าเมืองอวดได้ให้ฆ่าเสีย ท่านก็หาทำตามคำไม่ กลับปล่อยอวดอ๋องให้กลับไปเมือง ก็เหมือนท่านหามีกตัญญูต่อปู่ท่านไม่ เป็นหกข้อด้วยกัน ครั้งก่อนเทพยดาช่วยอุปถัมภ์เมืองหงอท่านจึงจับอวดอ๋องได้ บัดนี้เทพยดาเห็นว่าท่านหาอยู่ในยุติธรรมไม่ จึงกลับเข้าข้างเมืองอวด อวดอ๋องจึงยกทัพมาตีเมืองหงอได้โดยสะดวก ท่านอย่าขอชีวิตเลยเห็นจะไม่รอดแล้ว ครั้นเสร็จสั่งให้ทหารผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงไปให้หงออ๋อง
หงออ๋องได้หนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้วถอนใจใหญ่คิดว่าเรามิได้ฆ่าอวดอ๋องดังปู่เราสั่งนั้นผิดจริง เป็นคนอกตัญญูหารู้จักคุณท่านไม่บ้านเมืองจึงได้เสียแก่ข้าศึก คิดน้อยใจซบหน้าลงร้องไห้ กองซุนลูเห็นดังนั้นจึงว่ากับหงออ๋องว่า ข้าพเจ้าจะขอไปพูดจาอ้อนวอนอวดอ๋องดูอีกสักครั้งหนึ่ง หงออ๋องจึงว่าดีแล้ว ถ้าท่านไปจงบอกว่าแม้นมิคืนเมืองหงอให้ จะขอแต่หัวเมืองเล็กน้อยซึ่งขึ้นกับเมืองหงอจะได้อยู่ทำมาหากินเลี้ยงตัวไปกว่าจะหาชีวิตไม่ กองซุนลูก็คำนับลามาถึงอวดอ่อง ฮวมเล้บุนจงเห็นกองซุนลูมาจึงคิดว่าคงจะมาอ้อนวอนนายเรา จึงสั่งให้ทหารขับไปเสีย กองซุนลูก็เดินร้องไห้จะกลับมา
ขณะนั้นอวดอ๋องออกมายืนอยู่ประตูค่ายเห็นดังนั้นให้คิดสงสารนัก จึงให้ทหารไปถามดูว่ามีธุระสิ่งใด ครั้นแจ้งความแล้วจึงใช้ทหารให้ขึ้นไปบอกหงออ๋องว่า หงออ๋องก็ได้มีคุณกับเรามา เราจะยกตำบลทงตั๋งให้กับคนห้าร้อยครัว จงพาพวกพ้องไปอยู่เถิด คนใช้ก็คำนับลาพากองซุนลูไปแจ้งความกับหงออ๋องทุกประการ หงออ๋องจึงว่าเราให้ไปขอหัวเมือง บัดนี้จะให้ตำบลบ้านแก่เรา ครั้นจะไปอยู่ก็อับอายแก่หัวเมืองทั้งปวง จะสู้ตายเสียดีกว่าอย่าให้คนเห็นหน้าสืบไป ทหารอวดอ๋องได้ยินดังนั้นกลับมาแจ้งความกับเจ้าเมืองอวด เจ้าเมืองอวดจึงถามฮวมเล้บุนจงว่ามาล้อมอยู่หลายวันแล้ว เหตุใดท่านจึงไม่จับหงออ๋องฆ่าเสียเล่า ฮวมเล้บุนจงจึงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นแต่ทหารท่านยังมิได้สั่ง ซึ่งจะให้ฆ่าหงออ๋องเสียนั้นหาถูกด้วยขนบธรรมเนียมไม่
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงออกมาหน้าค่าย สั่งทหารให้ร้องบอกหงออ๋องว่า อันมนุษย์เกิดมาก็ย่อมตายทุกตัวคน ถึงจะเป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองก็หาหนีความตายพ้นไม่ บัดนี้ท่านนิ่งอยู่ไม่คิดอ่านจะให้คนต้องคมอาวุธทหารเราหรือ ทหารก็ร้องขึ้นไปตามอวดอ๋องสั่ง หงออ๋องแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่าถ้าเราเชื่อคำหงอจูสู่กับกองซุนเซงไหนจะเป็นถึงเพียงนี้ เราตายไปอยู่เมืองผีจะดูหน้าเขากระไรได้ จึงใช้ให้คนสนิทเอาแพรโล่มาซ้อนเข้าสามชั้นปิดหน้าผูกเข้าไว้ให้แน่น คิดมานะมิได้อาลัยแก่ชีวิตก็ชักกระบี่ออกเชือดคอก็ขาดใจตาย กองซุนลูก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก ถอดเสื้อของตัวออกห่อศพหงออ๋องเสร็จแล้วก็เอาแพรรัดคอตายอยู่ริมข้างศพหงออ๋อง อวดอ๋องจึงให้จัดการฝังศพหงออ๋องกับกองซุนลูตามธรรมเนียมด้วยเห็นว่ามีความสัตย์ซื่อต่อเจ้า แล้วให้บุตรหงออ๋องกับสมัครพรรคพวกไปอยู่เขาเล่งบวยซัวแดนเมืองปูหงวนซึ่งขึ้นกับเมืองหงอ แล้วอวดอ๋องก็ยกทัพกลับเข้ามาในเมืองหงอไปยังที่ว่าราชการ ขุนนางและนายทัพนายกองก็อยู่พร้อมกัน
ขณะนั้นเป๊กพีตามมาด้วย คิดทะนงใจว่าตัวได้มีคุณกับอวดอ๋องเป็นอันมาก คงจะเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่จึงมิได้เกรงกลัว เดินเข้ามาอยู่ข้างอวดอ๋อง อวดอ๋องเห็นดังนั้นจึงว่า หงออ๋องตั้งท่านให้เป็นที่ไจเสียง ซึ่งเราจะเอาท่านไว้ใช้สอยสืบไปข้างหน้าเห็นเกินวาสนาเรานัก จงตามหงออ๋องไปอยู่ที่เขาอุยซูเถิด เป๊กพีได้ฟังดังนั้นก็ตกใจหน้าซีดสลดลงเดินก้มถอยออกไป อวดอ๋องจึงสั่งให้ทหารเอาเป๊กพีไปฆ่าเสียแล้วให้จับพวกพ้องลูกเมียประหารชีวิตเสียจนสิ้น จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่าเป๊กพีนี้หาซื่อตรงไม่ คิดอ่านยุยงให้หงออ๋องฆ่าหงอจูสู่ผู้สัตย์ซื่อเสีย เราจึงได้ฆ่าเป๊กพีแก้แค้นแทนหงอจูสู่บ้าง ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าอวดอ๋องนี้รักคนสัตย์ซื่อเป็นอันมาก อวดอ๋องจึงให้ทหารที่มีฝีมือคุมข้าวของทองเงินบรรทุกเกวียนกับนางไซซีภรรยาหงออ๋องนั้นกลับไปเมืองอวด แล้วจัดแจงทหารเข้าเป็นขบวนทัพจะยกไปเมืองหลวง ขณะนั้นราษฎรรู้ว่าอวดอ๋องจะกลับไปก็ชวนกันมาคำนับเป็นอันมาก อวดอ๋องจึงว่ากับชาวเมืองว่าท่านจงทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาเถิด จึงให้ขุนนางที่มีสติปัญญาอยู่รักษาเมืองหงอแล้วก็ยกทัพรีบไปเมืองตังจิว
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ้นหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เจ้าเมืองซองหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อหนึ่งแจ้งว่าอวดอ๋องยกไปตีเมืองหงอฆ่าหงออ๋องเสีย บัดนี้จะยกมาเมืองตังจิว จำเราจะไปต้อนรับให้เป็นทางไมตรีไว้ ต่างคนก็จัดทัพรีบมาคอยอยู่ที่ตำบลซูจิวพร้อมกัน พออวดอ๋องยกทัพมาถึง เจ้าเมืองทั้งสี่ก็ออกไปต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมประเพณี แล้วจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านยกมาทางนี้จึงได้มาคอยรับ อวดอ๋องจึงตอบว่า มาพบท่านทั้งสี่เรามีความยินดีนัก เราไม่ไปเฝ้าเจ้าเมืองหลวงแล้ว จะอยู่พูดเล่นด้วยท่านให้สบายใจ แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับเครื่องบรรณาการให้ขุนนางคุมไปเมืองตังจิว ขุนนางก็คำนับลารีบมายังเมืองหลวง ขณะนั้นพระเจ้าจิวเค่งอ๋องประชวรหนักลงก็สวรรคต ขุนนางจึงตั้งไทจูหยินขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมืองตังจิว ถวายพระนามว่าพระเจ้าจิวงวนอ๋อง พอขุนนางเมืองอวดมาถึงจึงเข้าเฝ้าพระเจ้าจิวงวนอ๋อง เอาเครื่องบรรณาการกับหนังสือเข้าไปถวาย ขุนนางเจ้าพนักงานก็รับเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูใจความว่า ข้าพเจ้าเกาเจียนเจ้าเมืองอวดขอคำนับมาให้ไตอ๋องทราบว่า บัดนี้ฮูเฉเจ้าเมืองหงอหาอยู่ในยุติธรรมไม่ เสพแต่สุราหาแต่ผู้หญิงที่รูปงามมาเป็นภรรยา ขุนนางทั้งปวงจะห้ามปรามก็มิได้เชื่อถ้อยคำ ทำให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจึงได้ยกทัพไปปราบปรามเมืองหงอ ฮูเฉรู้ว่าตัวผิดจึงได้เชือดคอตายเสีย
พระเจ้าจิวงวนอ๋องจึงตรัสว่า อันเกาเจียนเจ้าเมืองอวดนี้เป็นคนสัตย์ซื่อหาผู้เสมอมิได้ จึงประทานคันเกาทัณฑ์กับลูกและของที่สำหรับจะใส่ลูกเกาทัณฑ์นั้น อีกเข็มขัดศีรษะประดับหยกสายหนึ่งมอบให้ขุนนางแล้วสั่งว่า เราให้เมืองอวดเป็นหัวเมืองเอกกว่าเมืองทั้งปวงแล้ว ขุนนางก็คำนับลาเอาของรีบมาถึงตำบลซูจิ๋นก็เอาไปให้อวดอ๋องแจ้งความให้ฟังทุกประการ
อวดอ๋องมีความยินดีรับเอาสิ่งของมาแล้วคำนับตามธรรมเนียม เจ้าเมืองทั้งสี่รู้ดังนั้นก็จัดแจงสิ่งของเอามาให้เป็นอันมาก ฝ่ายฌ้อฮุยอ๋องครั้นรู้ว่าพระเจ้าจิวงวนอ๋องตั้งเมืองอวดให้เป็นหัวเมืองเอกแล้วอวดอ๋องยกทัพไปอยู่ที่ตำบลซูจิ๋น จึงจัดแจงเครื่องบรรณาการใช้ขุนนางคุมไปให้อวดอ๋องเป็นทางไมตรีไว้ ขุนนางก็รีบมาถึงตำบลซูจิ๋นก็เอาของไปให้อวดอ๋องแล้วแจ้งความว่า ฌ้อฮุยอ๋องรู้ว่าท่านมีชัยกับเมืองหงอมีความยินดี จึงให้ข้าพเจ้าเอาของมาให้ท่าน อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าเราขอบใจฌ้อฮุยอ๋องนัก จึงเอาเมืองหวยเจี้ยวที่ขึ้นกับเมืองฌ้อและหงออ๋องตีไปได้นั้นกลับคืนไปให้ฌ้อฮุยอ๋องตามเดิม แล้วเอาหัวเมืองของฬ่ออายก๋งและของเจ้าเมืองซองที่หงออ๋องชิงมาไว้กลับคืนให้ไปขึ้นกับเจ้าของดังเก่า แล้วจัดแจงสิ่งของตอบแทนให้เจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองจิ้นพอสมควร เจ้าเมืองจิ้นหนึ่ง เจ้าเมืองเจ๋หนึ่ง เจ้าเมืองซองหนึ่ง เจ้าเมืองฬ่อหนึ่ง กับขุนนางเมืองฌ้อต่างคนต่างยินดีก็ลาอวดอ๋องกลับไปเมือง
อวดอ๋องจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพรีบมาเมืองหงอ ครั้นมาถึงตำบลกวยกีจึงหยุดตั้งทัพอยู่ที่ตำบลนั้น ให้ทหารปลูกหอสูงไว้หวังจะให้แก้อายซึ่งแพ้หงออ๋องนั้นแล้วก็ยกทัพเข้าในเมืองหงอ ก็แต่งโต๊ะมาเลี้ยงขุนนางและนายทัพนายกองยังที่ว่าราชการ จึงให้จัดหาคนที่ชำนาญขับร้องเข้ามาแล้วสั่งว่า ท่านจงดีดเพลงร้อยเรื่องที่มีชัยชนะแก่เมืองหงอให้เราฟังเล่นพอสบายใจ คนขับคำนับแล้วหยิบขิมมาดีดประสานเสียง คิดขับเป็นกลอนเพลงว่า ลัวอั๋วอ๋อง สินบู๊ฉก เบ็กอุยอาย ตู้บ้อเต๋าทิ้งหั้วลี้ ไตฮู้จงเล้เจ๋งตี้สู หงอฉัดตงสินหงอจูสู่กิมปุดอวด หงออิวห้อซูเสียงสิ้นจิบป๋องเหงงเทียนฮี อิดเจี้ยนไคเกี๋ยงเซียนตี้อู๋โคยๆ กงเลียบขืนเซียงอี๋ เซียป้อฉ้อเหลียนฮวดปุดอุย กุนฉินตักลักจีววั่งอี้ แปลเป็นคำไทยสรรเสริญว่าไตอ๋องนี้มีปัญญางามสง่าดังหงส์ทอง ทั้งน้ำใจก็รักทหาร ยกมาทำการปราบสัตว์ฆ่าผู้กระทำผิด ได้ฮวมเล้กับบุนจงเป็นที่ปรึกษาจึงกล้าแข็งทำการใหญ่ หลวงหลอกให้หงออ๋องโกรธฆ่าหงอจูสู่ ก็ควรอยู่ที่จะได้เมืองหงอเป็นเมืองขึ้น ทั้งนี้ประกอบด้วยสติปัญญาเทพยดาช่วยอุดหนุน เมืองหงอเขตแดนกว้างกว่าพันลี้ มาตีได้โดยง่ายอุปมาเหมือนหยิบชิ้นหมูใส่ปาก นายทัพนายกองและขุนนางต่างๆ มีความชอบโดยสุจริต ถ้าผู้ใดผิดต้องโทษผู้นั้น ใครมีความชอบก็บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก บัดนี้เสร็จสำเร็จการแล้วจึงเลี้ยงโต๊ะ พวกเราเอยจงร้องรำเล่นให้สบายใจ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้นต่างคนก็หัวเราะรื่นเริงด้วยมีความยินดีเป็นอันมาก แต่อวดอ๋องนั้นนิ่งเฉยอยู่มิได้ว่าประการใด
ฮวมเล้เห็นกิริยาอวดอ๋องจึงถอนใจใหญ่ คิดว่าอวดอ๋องได้ยินขับดังนี้เห็นจะคิดแคลงใจเรา อยู่นานไปคงจะทำร้ายแก่เราเหมือนหนังสือหงออ๋องว่าไว้ พอกินโต๊ะเสร็จแล้วฮวมเล้และขุนนางทั้งปวงก็ไปที่อยู่ ครั้นรุ่งเช้าฮวมเล้จึงเข้าไปหาอวดอ๋องคำนับแล้วว่า เดิมข้าพเจ้าผิดข้อใหญ่เพราะไม่คิดป้องกันให้พ่ายแพ้แก่ข้าศึก โทษถึงที่ตายอยู่แล้วท่านก็ไม่ฆ่าเสีย ครั้นข้าพเจ้าจะฆ่าตัวเสียเองก็เห็นว่ายังแก้แค้นหงออ๋องไม่ได้ จึงอยู่ช่วยท่านคิดอ่านการศึกจนสำเร็จ บัดนี้ข้าพเจ้าก็ชราทั้งสติปัญญาก็น้อยถอยกำลังลง จะขอลาท่านออกจากราชการไปทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็คิดเสียดายร้องไห้นํ้าตาไหลลงเปียกเสื้อแล้วจึงว่า เพราะได้ท่านไว้เป็นคู่คิดจึงได้สมความปรารถนาก็ยังมิได้ทำนุบำรุงท่านให้สมความชอบไม่ ซึ่งจะไปเสียนี้อุปมาเหมือนหนึ่งคนเอากระบี่มาตัดแขนขวาเราเสียให้ขาดไปจากตัว ท่านอย่าไปเลยจงอยู่ด้วยเราเถิดจะเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถึงกระทำผิดเราก็ไม่เอาโทษ แม้นขืนไปจะจับบุตรภรรยาฆ่าเสีย ฮวมเล้จึงว่าจงทำโทษข้าพเจ้าเองเกิด ซึ่งจะฆ่าบุตรภรรยาผู้หาผิดมิได้นั้นข้าพเจ้าขอไว้สักครั้งหนึ่ง ถึงท่านจะห้ามมิห้ามก็คงจะไปให้จงได้ ว่าแล้วก็ลามาที่อยู่ พอเวลาคํ่าลงจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้คนใช้แล้วว่า เวลาพรุ่งนี้จงเอาไปให้กับบุนจงแล้วท่านหนีไปเสียอย่าให้พบตัว
ฮวมเล้ก็จัดแจงเสบียงอาหารพาคนสนิทลอบลงเรือหนีไปทางแม่นํ้าชำกัง ครั้นเช้าขึ้นอวดอ๋องออกมาที่ว่าราชการ ให้คนไปเรียกฮวมเล้ก็มิได้พบรู้ว่าหนีไปก็โกรธ จึงปรึกษากับบุนจงว่า เราจะยกไปตามฮวมเล้ท่านจะเห็นประการใด บุนจงจึงว่าฮวมเล้นี้มีสติปัญญาลึกซึ้งมาก อันท่านจะตามไปนั้นข้าพเจ้าเห็นจะหาได้ตัวไม่ อวดอ๋องก็เห็นชอบด้วย บุนจงก็ลามาที่อยู่ ขณะนั้นคนใช้ของฮวมเล้ก็เอาหนังสือมาให้บุนจง บุนจงรับหนังสือมาอ่านดูใจความว่า ท่านลืมความในหนังสือของหงออ๋องเสียแล้วหรือ อนึ่งเราดูลักษณะอวดอ๋องนี้ เห็นคอยาวริมฝีปากนั้นแหลม เป็นคนหามีความอายไม่ เมื่อคราวทุกข์ก็จะให้ช่วย ครั้นเป็นสุขก็จะลืมคุณเราเสีย แม้นท่านอยู่ทำราชการไปก็เห็นจะมีอันตรายแก่ตัวท่าน บุนจงแจ้งดังนั้นนิ่งตรึกตรองว่าจะไปตามฮวมเล้ดีหรือ หรือจะอยู่ทำราชการดี ยังคิดเป็นสองใจอยู่ยังหาตกลงไม่ จึงเรียกคนถือหนังสือมาหมายจะถามถึงฮวมเล้ว่าหนีไปอยู่แห่งใดก็ไม่ได้ตัว ยิ่งมีความวิตกหาสบายใจไม่
ฝ่ายอวดอ๋องครั้นมาอยู่เมืองหงอนานแล้วให้คิดถึงเมืองอวด จึงให้จัดแจงทหารลงเรือพร้อมกันแล้วก็ยกทัพมาทางแม่นํ้ากังหนำ ขณะนั้นนางฮูหยินซึ่งเป็นภรรยาอวดอ๋องเห็นรูปร่างนางไซซีงามยิ่งนัก จึงคิดว่าอวดอ๋องให้พามาไว้นี้เห็นจะเลี้ยงเป็นภรรยามั่นคงก็มีจิตหึงหวง ครั้นเวลาคํ่าจึงให้คนสนิทพี่น้องของตัวลอบไปลวงนางไซซีให้ออกมานอกตึกได้ จึงจับตัวนางไซซีมัดใส่กระสอบเอาเชือกรัดให้แน่นหนาแล้วเอาศิลาผูกถ่วงให้หนัก ยกไปทิ้งเสียที่แม่น้ำอันลึก นางไซซีก็ขาดใจตาย
ครั้นอวดอ๋องมาถึงเมืองก็เข้าไปข้างใน นางฮูหยินก็มาคำนับแล้วแกล้งอุบายบอกว่า อันนางไซซีคนนี้ ข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าเป็นคนกาลีบ้านเมือง ตกไปอยู่เมืองหงอก็ทำให้เมืองแตกยับเยิน ซึ่งท่านเอากลับมานี้อันตรายก็จะพลอยมีแก่เมืองเรา ข้าพเจ้าจึงให้เอาตัวไปถ่วงเสียหวังจะให้เป็นสุขสืบไป อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็พลอยเห็นจริงไปด้วยมิได้ว่าประการใด จึงให้คนไปเรียกภรรยาฮวมเล้เข้ามาแล้วบอกว่า ฮวมเล้นั้นหนีเราไปหารู้ว่าจะไปอยู่แห่งใดไม่เราคิดเสียดายนัก ท่านจงเอาที่นาร้อยลี้ไปทำมาหากินเลี้ยงบุตรกับตัวเองเถิด ภรรยาฮวมเล้ได้ฟังดังนั้นดังใครถอดเอาดวงใจไปจากกายก็ร้องไห้คิดถึงฮวมเล้เป็นอันมาก แล้วก็คำนับลากลับมาบ้านของตัว อวดอ๋องยิ่งคิดถึงฮวมเล้ยิ่งนักจึงให้ช่างที่ฉลาดหล่อรูปให้เหมือนฮวมเล้ตั้งไว้ที่ว่าราชการ ถ้ารำลึกจะได้ดูต่างหน้า
ฝ่ายฮวมเล้หนีมาอยู่เมืองเจ๋ จึงเปลี่ยนชื่อว่าจูผี แต่เจ๋เปงก๋งนั้นรู้จึงตั้งให้เป็นขุนนาง ครั้นฮวมเล้รู้ว่าอวดอ๋องมิได้ฆ่าบุตรและภรรยาจึงให้คนสนิทลอบไปพามาอยู่เมืองเจ๋ด้วยกัน แล้วคิดเกรงว่าอวดอ๋องรู้ว่าเรามาทำราชการด้วยเจ๋เปงก๋งก็จะโกรธ จึงเข้าไปหาเจ้าเมืองเจ๋ว่าข้าพเจ้าจะลาท่านไปอยู่เขาเอียงซัว เจ๋เปงก๋งขัดมิได้ก็ยอมให้ไป ฮวมเล้ก็กลับมาอพยพครอบครัวยกไปอยู่ที่เขาเอียงซัว ตั้งบ้านเรือนเรียบร้อยหมดจดสะอาดสะอ้านอยู่เป็นปกติ เลี้ยงไก่และเป็ดขายได้เงินทองเป็นอันมาก ครั้นนานมาชาวบ้านจึงเรียกฮวมเล้ว่าเอียงจูก๋ง
ฝ่ายอวดอ๋องตั้งแต่มีชัยกับเมืองหงอก็คิดกำเริบว่าตัวมีสติปัญญา และการที่คิดถึงฮวมเล้ก็ค่อยคลายลง แต่นั้นมาก็มิได้ทำใจโอบอ้อมอารีเหมือนแต่ก่อน ทำเพิกเฉยไปเสีย ทหารที่มีความชอบช่วยรบพุ่งเมืองหงอชนะก็ไม่ปูนบำเหน็จรางวัลให้ อยู่แต่ที่ข้างในเสพสุราฟังเสียงหญิงขับร้องต่างๆ บางวันจึงออกมาว่าราชการขุนนางเข้าไปพร้อมกัน อวดอ๋องก็มิได้พูดจาปราศรัยด้วยประการใด ถามแต่ราษฎรบ้านเมืองแล้วก็นิ่งอยู่ ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็เสียใจจึงคิดว่า อันอวดอ๋องนี้เมื่อคราวมีธุระแล้วก็ทำเป็นโอบอ้อมเอาใจทหาร ครั้นเสร็จการก็เฉยเสียมิได้เอื้อเฟื้อรักใคร่ พออวดอ๋องกลับเข้าไปข้างในขุนนางต่างคนก็มาบ้าน เวลาเช้าเสียบหยงจึงไปคอยหาอวดอ๋อง ครั้นอวดอ๋องออกมาที่ว่าราชการเสียบหยงจึงคำนับแล้วว่าบัดนี้บ้านเมืองก็เป็นสุข ตัวข้าพเจ้าก็ชราลงจะขอลาท่านไปทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนากว่าจะหาชีวิตไม่ อวดอ๋องก็ยอมให้ไป เสียบหยงก็กลับมาพาบุตรและภรรยาพวกพ้องไปอยู่ยังบ้านเดิม
ฝ่ายบุนจงตั้งแต่ได้หนังสือฮวมเล้ให้คิดวุ่นวายหนักใจอยู่ จึงบอกป่วยเสียมิได้ไปที่ว่าราชการ ขณะนั้นคนสนิทของอวดอ๋องมีใจโกรธบุนจงอยู่ จึงเข้าไปยุยงอวดอ๋องว่าบุนจงคิดน้อยใจว่าทำความชอบไว้ในท่านเป็นอันมาก ก็หาได้บำเหน็จรางวัลไม่จึงบอกป่วยเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเอาใจออกห่างจากท่านเป็นมั่นคง
อวดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เรารู้ใจบุนจงแล้วจึงมิได้เลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่สมกับความชอบไม่ ด้วยเห็นว่าจะคิดกำเริบใจทำอันตรายแก่เรา เขาก็มีสติปัญญาและฝีมือเป็นอันมากจำจะคิดกำจัดเสียจึงจะได้ แต่ยังไม่มีข้อผิดสิ่งใดเราจึงนิ่งอยู่ ครั้นเวลาคํ่าอวดอ๋องนอนตรึกตรองคิดอุบายได้อย่างหนึ่ง พอรุ่งเช้าก็พาทหารขึ้นเกวียนมาเยี่ยมบุนจงยังบ้าน บุนจงรู้ดังนั้นจึงแกล้งให้คนสนิทพยุงตัวออกไปคำนับ อวดอ๋องเข้ามานั่งที่สมควร จึงว่าข้าพเจ้าป่วยอยู่มิได้เข้าไปหาท่าน อวดอ๋องจึงตอบว่าเรารู้ว่าท่านเจ็บจึงได้มาเยี่ยมหวังจะเตือนสติว่า ธรรมดาคนมีสติปัญญาก็ย่อมมานะมิได้กลัวแก่ความตาย เกรงแต่จะไม่สมความคิดที่นึกไว้ อนึ่งท่านบอกกับเราว่ามีกลอุบายอยู่เจ็ดอย่างใช้เสียสามอย่าง คือที่เอาไม้อกไก่กับนางไซซีไปให้หงออ๋อง แล้วคิดอ่านยืมข้าวมาต้มเป็นสามประการด้วยกัน ยังอยู่อีกสี่อย่าง บัดนี้เหตุใดท่านจึงไม่คิดอ่านเล่า บุนจงจึงว่าข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะใช้ที่ตรงไหนได้ อวดอ๋องจึงตอบว่า ถ้าท่านทำไม่ได้แล้วจงให้เราทำเหมือนหงออ๋องเถิดหรือ ว่าแล้วก็แกล้งทำลืมกระบี่ไว้เดินมาขึ้นเกวียนกลับไปกับทหาร บุนจงครั้นเห็นอวดอ๋องมิได้เอากระบี่ไปก็นึกแคลงใจอยู่ จึงหยิบเอากระบี่มาถอดออกดู เห็นหนังสือสองตัวว่าจิมหลูก็รู้ว่ากระบี่ของหงออ๋องซึ่งทิ้งให้หงอจูสู่ฆ่าตัวเสียเองนั้น จึงคิดว่าอวดอ๋องพูดจาเป็นกลอุบายทำลืมกระบี่ไว้หวังจะให้เราฆ่าตัวเหมือนหงอจูสู่ แล้วเงยหน้าขึ้นดูฟ้าถอนใจใหญ่ว่า ถึงจะมีความชอบสักเท่าใดๆ ก็หาช่วยตัวได้ไม่ ถูกกับคำฮวมเล้ทุกประการ ซึ่งจะให้อวดอ๋องฆ่าเราเสียนั้น ราษฎรก็จะเลื่องลือว่าเราหาปัญญาไม่ จำจะฆ่าเสียให้เหมือนอย่างหงอจูสู่ ชื่อจะได้ปรากฏไว้ในแผ่นดินสืบไป ก็เอากระบี่จิมหลูเชือดคอตัวเองขาดใจตาย อวดอ๋องครั้นแจ้งว่าบุนจงตายแล้วยินดีนักด้วยสมความคิด จึงให้เอาศพไปฝังไว้ที่เขาออเลียงซัวเสร็จแล้ว เวลาวันหนึ่งอวดอ๋องป่วยลง หมอวางยาก็ไม่ต้องโรค โรคนั้นกำเริบขึ้นก็ถึงแก่ความตาย อวดอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองอยู่สิบเจ็ดปี ขุนนางทั้งปวงจึงเอาบุตรอวดอ๋องตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองอวด
๘๔
ขณะนั้นพระเจ้าจิวงวนอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวเป็นสุขสบายมาอยู่ได้เจ็ดปี ฝ่ายจิ้นเกงก๋งเจ้าเมืองจิ้นชราลงโรคเบียดเบียนต่างๆ ก็ถึงแก่ความตาย จิ้นซุดก๋งผู้บุตรได้เป็นเจ้าเมืองแทน จึงจัดแจงฝังศพบิดาไว้ตามธรรมเนียมเจ้า ในเมืองจิ้นนั้นมีขุนนางผู้ใหญ่อยู่สี่คน ชื่อตีเป๊กหนึ่ง งุยหวนหนึ่ง หันโฮ้หนึ่ง เตียวเอียงหนึ่ง อันจิ้นซุดก๋งนี้เป็นคนสติปัญญาน้อยยังไม่รู้รอบคอบการบ้านเมือง ก็สิทธิ์ขาดอยู่กับขุนนางสี่คน ขุนนางสี่คนก็คิดกำเริบใจ จึงแบ่งบ้านส่วยและเมืองขึ้นกับเมืองจิ้นออกเป็นหกส่วน ให้จิ้นซุดก๋งสองส่วน เอามาเป็นประโยชน์แก่ตัวคนละส่วน จิ้นซุดก๋งก็โกรธคิดจะกำจัดขุนนางทั้งสี่อยู่เนืองๆ แต่ยังหาสมความคิดไม่ อันเตียวเอียงนั้นมีบุตรอยู่หลายคน คนใหญ่ชื่อเตียวเป๊กฬ่อ บุตรสุดท้องชื่อเตียวบูสุด อายุประมาณสิบเอ็ดปี เวลาวันหนึ่งเตียวบูสุดไปเที่ยวเล่นกับบ่าวที่ริมบ้าน
ขณะนั้นจูเค่งหมอดูเดินมานึกว่าจะไปบ้านเตียวเอียง พอพบเตียวบูสุดหยุดยืนพิจารณาดูลักษณะเห็นต้องตามตำราก็ชอบใจ แล้วเดินเลยมาถึงที่อยู่เตียวเอียงจึงเข้าไปคำนับ เตียวเอียงครั้นเห็นจูเค่งมาก็ดีใจ จึงเรียกบุตรทั้งปวงออกมาแล้วว่ากับจูเค่งว่า ท่านจงพิเคราะห์ดูบุตรของเราผู้ใดจะได้เป็นที่แทนเราได้บ้าง จูเค่งพิเคราะห์ดูตามที่เคยสังเกตมา จึงว่าบุตรท่านทั้งปวงนี้ข้าพเจ้าไม่เห็นผู้ใดที่จะเป็นใหญ่ได้ เตียวเอียงได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วนิ่งอยู่ จูเค่งจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าจะมาหาท่านนี้ พบชายผู้หนึ่งเที่ยวเล่นอยู่ ลักษณะดียิ่งนัก แต่ดวงหน้านั้นคล้ายท่านจะเป็นบุตรผู้ใดยังหาแจ้งไม่ เตียวเอียงจึงตอบว่าเห็นจะเป็นเตียวบูสุดบุตรน้อยเรา อันเตียวบูสุดนี้เป็นแต่ลูกภรรยาทาสีหาตระกูลมิได้ ซึ่งท่านว่าจะมีวาสนานั้นเราหาเห็นด้วยไม่ จูเค่งจึงว่าถึงจะเป็นบุตรราษฎรที่จนไร้ทรัพย์ เทพยดาให้เกิดมาแล้วก็คงจะได้ดี แม้นเทพยดาไม่ช่วยอุดหนุน ถึงจะมีเงินทองข้าวของมั่งคั่งก็หาตั้งตัวขึ้นได้ไม่ ขอท่านจงให้ไปเรียกบุตรมาข้าพเจ้าจะพิเคราะห์ดูให้แน่ก่อน เตียวเอียงได้ฟังดังนั้นจึงให้คนไปตามเตียวบูสุดมา จูเค่งครั้นเห็นเตียวบูสุดก็คุกเข่าลงคำนับแล้วผินหน้ามาบอกเตียวเอียงว่า บุตรของท่านคนนี้แท้ว่าเจียงกุ๋น แปลว่านายทหารใหญ่ เตียวเอียงได้ฟังจูเค่งว่าก็เอามือปิดปากหัวเราะนิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด จูเค่งก็คำนับลากลับไปบ้าน เวลาวันหนึ่งเตียวเอียงจึงเรียกบุตรทั้งปวงออกมาแล้วแกล้งถามเป็นอุบายและข้อความการงานต่างๆ บุตรผู้ใหญ่ทั้งนั้นก็มิอาจที่จะแก้ไขได้ แต่เตียวบูสุดไวปัญญาเฉลียวฉลาดตอบโต้มิได้ขัดข้องต้องตามขนบธรรมเนียม เตียวเอียงจึงว่าเราไม่รู้เลยว่าบุตรคนนี้มีปัญญาหลักแหลมนัก ก็มีใจรักใคร่เป็นอันมาก จึงตั้งให้เป็นที่เต๊กจูแปลว่าเป็นลูกผู้ใหญ่
ฝ่ายตีเป๊กรู้ว่าเจ้าเมืองเตงแข็งเมืองอยู่ หาเอาเครื่องบรรณาการมาคำนับเจ้าเมืองจิ้นตามเคยไม่ จึงคิดว่าจำเราจะชวนเตียวเอียงไปตีเมืองเตง แล้วก็จัดแจงทหารเป็นขบวนทัพยกมาตั้งอยู่หน้าบ้านเตียวเอียง จึงใช้คนไปบอกเตียวเอียงว่าบัดนี้เมืองเตงตั้งแข็งอยู่หามาไม่ ท่านจงยกทัพมาบรรจบกับเราไปตีเมืองเตงด้วยกันเถิด คนใช้ก็ไปแจ้งความกับเตียวเอียงตามตีเป๊กสั่งทุกประการ เตียวเอียงจึงว่าเราป่วยอยู่จะไปนั้นมิได้ จึงสั่งเตียวบูสุดให้คุมทหารไปช่วยแทนตัวเรา เตียวบูสุดก็คำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพมาถึงกองทัพตีเป๊ก จึงเข้าไปหาแจ้งความว่าบิดาข้าพเจ้าป่วยอยู่จึงให้ข้าพเจ้ามาแทน ตีเป๊กเห็นเตียวบูสุดจึงคิดว่าอันบุตรเตียวเอียงคนนี้ยังเด็กนักจะทำการศึกนั้นเห็นขัดขวางอยู่ แล้วให้แต่งโต๊ะมากินกับเตียวบูสุด จึงรินสุราส่งให้เตียวบูสุด เตียวบูสุดก็มิได้รับว่าข้าพเจ้ากินหาเป็นไม่
ตีเป๊กได้ฟังดังนั้นกำลังเมาก็โกรธนัก เอาจอกสุราขว้างไปถูกหน้าผากเตียวบูสุดแตกโลหิตไหล ทหารเตียวบูสุดเห็นดังนั้นก็กรูกันเข้าไปจะทำอันตรายแก่ตีเป๊ก เตียวบูสุดจึงยกมือขึ้นห้ามว่าอย่าวุ่นวายไป อันความอายนิดหนึ่งเท่านี้เราพอจะอดได้ ทหารทั้งปวงก็สงบอยู่แต่นึกโกรธในใจทุกตัวคน ตีเป๊กครั้นสร่างเมาแล้วก็จัดทหารบรรจบกับทัพเตียวบูสุดยกไปเมืองเตง จึงให้ตั้งค่ายประชิดเชิงกำแพงเข้าไว้
เจ้าเมืองเตงแจ้งว่าตีเป๊กยกมาเห็นจะสู้มิได้ ก็จัดแจงเครื่องบรรณาการออกมาคำนับรับผิดขอเป็นเมืองขึ้นตามเดิม ตีเป๊กยินดีชักชวนเตียวบูสุดยกทัพกลับมา ครั้นถึงบ้านเตียวเอียงจึงแวะเข้าไปหาเตียวเอียง แจ้งความซึ่งเจ้าเมืองเตงขอขึ้นนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าเตียวบูสุดบุตรท่านคนนี้ เราเห็นกิริยาหากลัวเกรงผู้ใหญ่ไม่ ซึ่งตั้งให้เป็นที่เต๊กจูนั้นไม่สมควรขอท่านอย่าให้เป็นเลย เตียวเอียงจึงว่าเราหาเห็นด้วยไม่ ตีเป๊กได้ฟังดังนั้นยังนึกโกรธเตียวบูสุดอยู่แต่ในใจ แล้วลาเตียวเอียงยกทัพกลับมาบ้าน อยู่มาวันหนึ่งเตียวเอียงป่วยหนักลงจึงเรียกเตียวบูสุดมาสั่งว่า แม้นเราตายแล้วเจ้าจงเป็นที่แทนเรา ถ้าในเขตแดนเมืองจิ้นนี้เกิดวุ่นวายขึ้น เจ้าจงไปอยู่เมืองจิ้นเอี๋ยงเซียเห็นพอจะป้องกันตัวได้ ครั้นสั่งแล้วโรคนั้นกำเริบขึ้นก็ถึงแก่ความตาย ทหารทั้งปวงจึงยกเตียวบูสุดขึ้นแทนที่เตียวเอียง เรียกชื่อว่าเตียวเอียงจู๊
ขณะนั้นพระเจ้าจิวงวนอ๋องสวรรคต พระเจ้าจิวเจงเตงอ๋องพระราชบุตรได้ครองเมือง ครั้นพระเจ้าจิวเจงเตงอ๋องอยู่ในราชสมบัติสิบเอ็ดปี ฝ่ายจิ้นซุดก๋งตั้งแต่ขุนนางทั้งสี่ไม่ยำเกรงก็คิดจะกำจัดเสีย จึงลอบเขียนหนังสือสองฉบับใจความว่า ขุนนางทั้งสี่ทำนั้นเราว่าจะขอกองทัพมาช่วยจับตีเป๊กหนึ่ง หันโฮ้หนึ่ง งุยหวนหนึ่ง เตียวบูสุดหนึ่ง สี่คนนี้ฆ่าเสียให้จงได้ แล้วสั่งให้คนสนิทรีบไปให้เจ๋เปงก๋งเจ้าเมืองเจ๋ ฬ่ออายก๋งเจ้าเมืองฬ่อ คนสนิททั้งสองก็รับเอาหนังสือแยกกันไป คนใช้ผู้หนึ่งครั้นถึงเมืองเจ๋จึงเอาหนังสือเข้าไปให้เตียวเหง เตียวเหงก็รับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้วหัวเราะ จึงคิดว่าขุนนางทั้งสี่นี้คิดถูกใจเรา จะยกทัพไปช่วยเจ้าเมืองนั้นหาต้องการไม่ แล้วว่ากับคนที่มาว่าท่านจงกลับไปก่อนเถิด แล้วเราจะบอกเจ้าเมืองให้ยกไปช่วย คนใช้ก็คำนับลารีบกลับไป
คนหนึ่งถึงเมืองฬ่อแล้ว เอาหนังสือไปยังที่ว่าราชการ แต่ฬ่ออายก๋งยังหาออกมาไม่จึงนั่งคอยอยู่ พอเมงซุน ซกซุน กุยซุน อยู่นั่นด้วยเห็นเข้าจึงเรียกเอาหนังสือมาอ่านดู รู้ความแล้วนึกยิ้มอยู่แต่ในใจ ด้วยขุนนางทั้งสี่นั้นคิดเหมือนหนึ่งตัว แล้วจึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า อันเจ้าเมืองจิ้นให้มาขอกองทัพฬ่ออายก๋งนั้นป่วยการเสียเปล่า เราจะยกไปช่วยเองท่านจงกลับไปเถิด คนใช้กลับไปเมือง เมงซุนหนึ่ง ซกซุนหนึ่ง กุยซุนหนึ่ง ก็ออกมายังบ้าน จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้คนสนิทรีบเอาไปให้สี่ขุนนางในเมืองจิ้น คนสนิทก็รีบไป ขณะนั้นเตียวเหงก็ให้คนถือหนังสือมาให้ขุนนางทั้งสี่ด้วย คนใช้ทั้งสองเมืองมาถึงพร้อมกันก็เอาหนังสือไปให้ตีเป๊ก ตีเป๊กฉีกออกอ่านทั้งสองฉบับใจความต้องกันว่า จิ้นซุดก๋งให้ไปขอกองทัพเจ้าเมืองทั้งสองมาจับท่านทั้งสี่ฆ่าเสีย แต่เราเห็นว่าเจ้าเมืองจิ้นจะหาดีไม่ท่านจึงทำอย่างนี้ เราจึงปิดความเสียหาแจ้งแก่เจ้าเมืองไม่ ท่านจงเร่งคิดอ่านกำจัดจิ้นซุดก๋งให้จงได้ ครั้นแจ้งหนังสือดังนั้นจึงให้คนไปเชิญหันโฮ้ งุยหวน เตียวบูสุดมายังบ้านแล้วเอาหนังสือสองฉบับส่งให้ขุนนางทั้งสาม บอกว่าเตียวเหงขุนนางเมืองเจ๋ เมงซุน ซกซุน กุยซุน ขุนนางเมืองฬ่อให้หนังสือนี้มาถึงเราทั้งสี่ขุนนาง สามคนรับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้วจึงว่ากับคนถือหนังสือว่า เราขอบใจไตหูนายท่านแล้ว ตั้งแต่นี้จะเป็นไมตรีกันสืบไป คนทั้งสองก็ลากลับมาเมือง ขุนนางทั้งสี่จึงปรึกษากันว่า ขุนนางสองเมืองก็รู้อยู่ว่าจิ้นซุดก๋งเป็นคนไม่ดี ถึงเราจะฆ่าเสียก็หามีใครนินทาเราไม่จึงเห็นพร้อมใจกัน ขณะนั้นคนสนิทของจิ้นซุดก๋งลอบรู้ความซึ่งขุนนางทั้งสี่ปรึกษากันนั้นก็รีบไปแจ้งความแก่จิ้นซุดก๋งทุกประการ
จิ้นซุดก๋งรู้ดังนั้นก็ตกใจนัก จึงว่าขุนนางทั้งสี่ก็พร้อมใจกัน ทหารก็มีเป็นอันมาก ขุนนางที่จะเข้ากับเรานั้นน้อยนักจะต้องหนีไปให้พ้นภัย ก็พาคนสนิทรีบไปอยู่เมืองเจ๋ ตีเป๊กหันโฮ้งุยหวนเตียวบูสุด ครั้นรู้ว่าจินซุดก๋งหนีไปแล้วก็เข้าไปที่ว่าราชการ จึงยกก๋งซุนเกียวซึ่งเป็นหลานจิ้นเจียวก๋งนั้นตั้งให้เป็นเจ้าเมืองชื่อจิ้นอายก๋งแล้วต่างคนก็กลับมาบ้าน แต่ตีเป๊กนั้นตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่กว่าขุนนางทั้งสาม จะมีราชการสิ่งใดก็ชิงเอามาว่ากล่าวเสีย เวลาวันหนึ่งตีเป๊กจึงเรียกตีไคตีพักฮีฉืออือเหยียงเข้ามาทั้งสี่คนแล้วปรึกษาว่า ราชการบ้านเมืองก็สิทธิ์ขาดอยู่กับเราผู้เดียวแล้ว จำจะคิดกำจัดจิ้นอายก๋งเสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองจิ้นท่านเห็นประการใด ฮีฉือจึงตอบว่าในเมืองจิ้นนี้มีขุนนางผู้ใหญ่อยู่ถึงสี่คน ซึ่งท่านจะคิดแต่ผู้เดียวนั้น เกลือกขุนนางทั้งสามจะมิยอมก็จะเกิดรบพุ่งฆ่าฟันกันขึ้น ขอท่านจงคิดอ่านแบ่งกำลังขุนนางทั้งสามให้อ่อนหย่อนลงจงได้ ตีเป๊กจึงถามว่าสติปัญญาของท่านจะคิดประการใด
ฮีฉือจึงว่าข้าพเจ้าคิดอุบายอย่างหนึ่ง ด้วยเมืองอวดบัดนี้ก็กล้าแข็งขึ้น ขอท่านจงอ้างเอาว่าเจ้าเมืองจิ้นใช้ให้ท่านไปตีเมืองอวด แล้วให้เอาบ้านส่วยซึ่งขึ้นกับขุนนางทั้งสามคนละร้อยลี้มาเป็นเสบียงเลี้ยงทหารในกองทัพที่เรายกไป ถ้าขุนนางทั้งสามยอมให้แล้ว บ้านส่วยทั้งปวงก็จะเป็นสิทธิ์ขาดของเรา ที่เขตแดนของขุนนางทั้งสามก็จะแคบเข้า การของเราก็จะสำเร็จโดยง่าย อุปมาเหมือนผลไม้ซึ่งปอกเปลือกแล้ววางไว้ในจานจะรับประทานเมื่อไรก็ได้เมื่อนั้น ถ้าผู้ใดไม่ยอมเราก็จะยกทหารไปตีว่าเจ้าเมืองจิ้นสั่งให้จับฆ่าเสีย ตีเป๊กก็เห็นชอบด้วย จึงให้ตีไคไปบอกหันโฮ้ตามคำฮีฉือว่า ตีไคก็คำนับลามาหาหันโฮ้ แจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ้นจะใช้ให้ตีเป๊กเป็นแม่ทัพไปตีเมืองอวด แล้วสั่งว่าให้มาแบ่งเอาบ้านส่วยแก่ขุนนางทั้งสามนี้คนละร้อยลี้ไปเป็นของกลางสำหรับจะได้เก็บส่วยสาอากรมาแจกจ่ายทหารในกองทัพ ตีเป๊กจึงใช้ข้าพเจ้ามาบอกท่าน หันโฮได้ฟังดังนั้นนึกตรึกตรองอยู่ แล้วจึงว่าต่อเวลาอื่นเถิดเราจึงจะค่อยจัดแจงเอาไปให้ ตีไคก็ลากลับมา หันโฮ้เห็นตีไคไปแล้วจึงเรียกทหารทั้งปวงมาปรึกษาว่า ซึ่งตีเป๊กอ้างเอาว่าเจ้าเมืองจิ้นสั่งมานั้นเห็นจะไม่จริง ชะรอยตีเป๊กจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่เอง คงจะคิดฆ่าจิ้นอายก๋งเสียแล้วจะมาปราบปรามเราให้อยู่ในบังคับบัญชา จำจะยกไปจับตีเป๊กฆ่าเสียท่านจะเห็นประการใด ต้วนกุยจึงว่าตีเป๊กก็อ้างเอาว่าเจ้าเมืองสั่ง ซึ่งท่านจะยกไปรบนั้นถึงจะมิจริงก็ดูหาดีไม่ ขอท่านจงให้บ้านส่วยแก่ตีเป๊ก ถ้าตีเป๊กได้แล้วก็จะเตือนเอาบ้านส่วยที่งุยหวนเตียวบูสุด ข้าพเจ้าเห็นว่าเตียวบูสุดมีข้ออริอยู่กับตีเป๊กก็จะไม่ยอม คงเกิดรบพุ่งกันขึ้นเราจะคอยดูเล่น
หันโฮ้ได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงเขียนแผนที่บ้านส่วยกว้างร้อยลี้ แล้วพาทหารทั้งปวงขึ้นเกวียนไปหาตีเป๊ก ตีเป๊กครั้นเห็นหันโฮ้ก็ออกมาต้อนรับต่างคนต่างคำนับกันเชิญให้นั่งที่สมควร หันโฮ้จึงหยิบแผนที่ในแขนเสื้อส่งให้ตีเป๊ก ตีเป๊กคลี่ออกดูยินดีนักสั่งให้แต่งโต๊ะมากินกับหันโฮ้ ตีเป๊กเสพสุราพลางคิดว่าหันโฮ้มีปัญญาโฉดเขลาหารู้ถึงเราไม่ก็นึกยิ้มอยู่แต่ในใจ จึงให้คนไปหยิบฉากเปียนจังจูแทงเสือสามตัวนั้นออกมาคลี่แขวนไว้ที่ฝาผนังตึก เรียกให้หันโฮ้ดูแล้วว่า คนต้นแผ่นดินเลียดก๊กเขียนไว้ หวังจะให้รู้ว่าเปียนจังจูมีกำลังเป็นทหารอยู่เมืองฬ่อ แต่เราพิเคราะห์เห็นว่าเสือสามตัวนี้จะได้กับโกโฮทหารเมืองเจ๋หนึ่ง หันโฮ้ทหารเมืองเตง หนึ่ง กับท่านเป็นสามด้วยกัน ว่าแล้วก็ยิ้มอยู่ ต้วนกุยยืนอยู่ข้างหันโฮ้ได้ยินดังนั้นนึกขัดใจจึงว่ากับตีเป๊กว่า ซึ่งเอานายเราไปเปรียบกับเสือเห็นว่าท่านสบประมาทนักหาสมที่เป็นเพื่อนขุนนางด้วยกันไม่ ตีเป๊กได้ยินก็แลมาดูเห็นรูปร่างต้วนกุยตํ่าเตี้ยจึงเดินเข้าไปใกล้ เห็นศีรษะต้วนกุยเพียงนมก็เอามือตบหัวลง แล้วว่าไอ้ลูกเด็กเล็กน้อยเผยอพลอยเข้ามาว่าด้วยเล่า แล้วตบมือเข้าหัวเราะ ต้วนกุยก็แลดูตาหันโฮ้มิอาจที่จะว่าประการใด
หันโฮ้เห็นดังนั้นก็ทำกิริยาเหมือนอย่างเมาแล้วลาตีเป๊กมาที่อยู่ ตีไคครั้นหันโฮ้กลับไปแล้วจึงว่ากับตีเป๊กว่า ซึ่งท่านพูดล่วงเกินเขาฉะนี้หันโฮ้ต้วนกุยก็จะโกรธคิดพยาบาทท่าน ตีเป๊กถลึงตาตวาดเอาแล้วว่า เราว่าแต่เพียงนี้หันโฮ้ต้วนกุยคงไม่โกรธเรา ถึงจะมีใจเจ็บแค้นก็หาทำอะไรเราได้ไม่ ตีไคจึงว่าท่านอย่าเพ่อประมาทก่อน แต่มดตะนอยและผึ้งมีพิษนิดหนึ่งเท่านั้นยังต่อยคนเจ็บ ซึ่งท่านว่าดังนี้ข้าพเจ้ายังหาเห็นด้วยไม่ ตีเป๊กหัวเราะแล้วว่าตัวเราอุปมาเหมือนเปียนจังจูมีกำลังเป็นอันมาก นับประสาอะไรกับผึ้งและมดตะนอยจะเอาเท้าเหยียบขยี้ก็จะตายเปล่า ท่านอย่าวิตกเลย แล้วจึงใช้ตีไคให้บอกงุยหวนว่าเจ้าเมืองจิ้นให้เอาที่ร้อยลี้ ตีไคก็รีบมาหางุยหวนแจ้งความเหมือนพูดกับหันโฮ้ทุกประการ จึงว่าหันโฮ้ก็ยอมให้บ้านส่วยแล้วท่านจะคิดอย่างไรเล่า งุยหวนก็คิดได้เหมือนหนึ่งหันโฮ้ก็ยอมให้ ตีไคก็กลับมาแจ้งความแก่ตีเป๊ก ตีเป๊กยินดีนักจึงให้ตีเซียวไปหาเตียวบูสุดว่าเจ้าเมืองจิ้นสั่งให้เอาที่ร้อยลี้มาเก็บส่วยอากรเลี้ยงทหารซึ่งจะยกไปตีเมืองอวด แล้วท่านจงบอกว่าเราจะขอที่ซัวเกาหลัง ตีเซียวก็คำนับลามาหาเตียวบูสุด แจ้งความตามตีเป๊กสั่งทุกประการ
เตียวบูสุดได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันที่ซัวเกาหลังนี้ของปู่และบิดาสืบมาเราหายอมให้ไม่ ซึ่งหันโฮ้งุยหวนยอมให้นั้น ด้วยเขามีเขตแดนกว้างขวางมากกว่าเรา เขาจะให้ก็ตามเถิดเราไม่ให้ แล้วตีเซียวก็กลับมาแจ้งความแก่ตีเป๊ก ตีเป๊กได้ฟังดังนั้นก็โกรธเป็นกำลัง จึงสั่งให้จัดแจงทหารแล้วให้คนไปบอกงุยหวนหันโฮ้ให้ยกมาช่วยรบเตียวบูสุด แม้นสำเร็จจะแบ่งที่ให้คนละส่วน คนใช้ก็รีบไปบอกงุยหวนกับหันโฮ้ งุยหวนกับหันโฮ้คิดเกรงตีเป๊กทั้งอยากจะได้ที่เขตแดนด้วย ก็จัดทหารต่างคนยกทัพมาหาตีเป๊ก ตีเป๊กจึงให้หันโฮ้เป็นปีกขวา งุยหวนเป็นปีกซ้าย ตัวตีเป๊กเป็นแม่ทัพยกไป
ขณะนั้นเตียวมงถำรู้ว่าตีเป๊กยกมาตกใจนัก รีบเข้าไปแจ้งความกับเตียวบูสุดแล้วว่าท่านอย่าอยู่เลย จงอพยพครอบครัวไปพักที่เมืองจิ้นเอี๋ยงเซียตามคำบิดาท่านสั่งไว้ อันเมืองจิ้นเอี๋ยงเซียนั้นตั๋งอันอูได้สร้างไว้กว้างขวางใหญ่โตมั่นคงนัก อนึ่งราษฎรในเมืองก็มีใจรักใคร่อินตัดเป็นอันมาก ถึงอินตัดตายแล้วราษฎรก็คงจะเข้าด้วย เราเห็นจะสู้ทหารตีเป๊กได้ เตียวบูสุดฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงเงินทองของข้าวบรรทุกเกวียน แล้วก็พาสมัครพรรคพวกที่แซ่เดียวกันกับทหารทั้งปวงอพยพรีบไปยังเมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย แต่งวนกวยทหารเตียวบูสุดเดินล้าหลังอยู่ผู้เดียว ขณะนั้นเถิดพายุพัดเมฆหมอกมืดคลุ้มทั่วไป งวนกวยแลมาพอเห็นเทพยดาใส่เสื้อและหมวกงามยิ่งนักผิดกว่าคนทั้งปวง แล้วเทพยดาจึงเอาไม้ไผ่สองปล้องส่งให้ สั่งว่าท่านจงเอาไปให้เตียวบูสุด แล้วเทพยดาก็อันตรธานหายไป งวนกวยมิได้เห็นผู้นั้นก็รู้ว่าเป็นเทพยดามีความยินดีนัก จึงถือไม้รีบเดินตามเตียวบูสุดมา พอทันก็เอาไม้นั้นส่งให้เตียวบูสุดแล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
เตียวบูสุดรับไม้มาพิจารณาดูสงสัยนัก จึงชักกระดาษหยิบเอามาคลี่ดูมีอักษรสองแถวเขียนด้วยชาด ใจความว่าตัวเราเป็นเทพยดารักษาเขากักซัวอยู่ หงอเซียงเต้แปลว่าพระอิศวรใช้ให้เรามาบอกว่ากลางเดือนสามแซ่ตีจะถึงกำหนดสิ้นชีวิตสาบสูญแล้ว ท่านจงคิดทำศึกเถิดจะมีชัยชนะเป็นมั่นคง ครั้นแจ้งดังนั้นก็ดีใจจึงห้ามทหารทั้งปวงว่าอย่าพูดอื้ออึงไปให้รู้ถึงตีเป๊ก แล้วก็รีบยกทัพมาถึงเมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย ราษฎรก็ออกไปรับเข้ามาในเมือง เตียวบูสุดจึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้แล้วเที่ยวตรวจตราดู เห็นเสบียงอาหารเต็มยุ้งฉางอยู่ แต่เครื่องศัสตราวุธกับเกาทัณฑ์นั้นน้อยนัก จึงปรึกษากับเตียวเมงถำว่า การที่จะรักษาเมืองนั้นต้องใช้เกาทัณฑ์จึงจะได้ บัดนี้มีอยู่ไม่ครบมือทหารจะคิดอ่านประการใดจึงจะได้มาให้พอกัน เตียวเมงถำจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าเมื่อตั๋งอันอูมาสร้างเมืองนั้น ได้เอาไม้ที่สำหรับจะทำคันเกาทัณฑ์และลูกนั้นฝังไว้ที่เชิงเทินกำแพง ขอท่านจงขุดลงไปดูให้เห็นเท็จและจริง เตียวบูสุดก็ให้ทหารขุดลงไปก็พบไม้และเครื่องที่จะประกอบการทำลูกกับคันเกาทัณฑ์พร้อมเสร็จก็มีความยินดีนัก จึงให้ทหารขนเอามาทำไว้เป็นอันมาก แล้วว่ากับเตียวเมงถำว่า เกาทัณฑ์ก็มีพออยู่ยังขาดแต่ดาบทวนง้าวที่ทหารจะถือนั้นยังหาพอไม่ เตียวเมงถำว่าข้าพเจ้ารู้ว่าเสาเก๋งที่ออกขุนนางนั้น ตั๋งอันลูได้เอาแร่มาถลุงแล้วหล่อทำเป็นเสาเข้าไว้ ด้วยคิดว่าถ้าขัดขวางจะได้มาออกตีทำอาวุธใช้สอย ครั้นจะทำไว้ทีเดียวก็กริ่งเกรงกลัวเกลือกจะมีความผิดขึ้น เตียวบูสุดได้ฟังดังนั้นจึงให้เปลี่ยนเอาเสามาตีทำเป็นเครื่องศัสตราวุธไว้ต่างๆ เสร็จแล้วจึงว่า นี่หากตั๋งอันอูคิดอ่านจัดแจงไว้ เราจึงได้ศัสตราวุธเป็นอันมาก ซึ่งราษฎรเต็มใจเข้าทำการกับเราครั้งนี้เพราะอินตัดมีใจโอบอ้อมอารีไว้แก่ราษฎรจึงพลอยรักเราด้วย อันขุนนางทั้งสองนี้ถึงตายไปแล้วเราก็ไม่ลืมคุณเลย ว่าแล้วจึงให้เกาเฮกไปตรวจตราหน้าที่เชิงเทินไว้ เกลือกตีเป๊กยกตามมาจะได้รับรองป้องกันอย่าให้เสียทีจงได้
ฝ่ายตีเป๊กกับห้นโฮ้งุยหวนยกทหารมาที่อยู่เตียวบูสุด รู้ว่าเตียวบูสุดหนีไปอยู่เมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย ก็ยกทัพติดตามมาพอถึงจึงให้ทหารล้อมเมืองเข้าไว้แล้ว ตีเป๊กร้องประกาศว่าถ้าเตียวบูสุดหนีออกไปด้านผู้ใดได้เราจะให้ประหารชีวิตเสีย นายทัพนายกองได้ฟังดังนั้นก็ระวังระไวกันอยู่ทุกตัวคน ขณะนั้นทหารและราษฎรในเมืองต่างคนเข้าไปรอรับอาสาว่าออกไปรบด้วยซ้ำอีก เตียวบูสุดจึงปรึกษาเตียวเมงถำว่าท่านจะเห็นประการใด เตียวเมงถำจึงว่า ซึ่งจะยกออกไปสู้รบนั้นเห็นจะสู้ทหารตีเป๊กหันโฮ้งุยหวนมิได้ ขอท่านจงรักษาเมืองไว้ให้มั่นคงก่อนเถิด
ข้าพเจ้าเห็นว่าหันโฮ้งุยหวนก็มิได้มีข้อขัดเคืองกับท่าน ซึ่งยกมานี้เพราะขัดตีเป๊กมิได้จึงพลอยมาด้วยก็ไม่สู้เต็มใจรบ มาตั้งทัพอยู่นานเข้าคงจะคิดระอาต่างคนก็จะแหนงใจกันเอง เราจึงค่อยคิดอ่านกันต่อภายหลัง เตียวบูสุดก็เห็นชอบด้วยจึงพาทหารออกไปตรวจดูทุกหน้าที่ แล้วพูดจาว่ากล่าวให้อ่อนหวานกับทหารและราษฎรทั้งปวงต่างๆ ทหารและราษฎรก็มีใจรักใคร่เตียวบูสุดเป็นอันมาก ก็ช่วยกันรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคงทั้งกลางวันกลางคืนมิได้เกียจคร้าน
ฝ่ายตีเป๊กหันโฮ้งุยหวนตั้งล้อมเมืองอยู่ ให้ทหารเข้าหักเอาเมืองเป็นหลายครั้งก็หาได้ไม่ ด้วยทหารในเมืองรักษาไว้มั่นคงนัก แต่ตั้งล้อมอยู่นั้นประมาณปีเศษ เพลาวันหนึ่งตีเป๊กขี่เกวียนน้อยพาทหารไปเที่ยวดูว่าทางไหนจะหักเข้าไปในเมืองได้บ้าง เที่ยวดูมาจนรอบก็หาเห็นท่วงทีที่จะตีเข้าไปได้ไม่ ทั้งทหารในเมืองก็รักษาอยู่ทุกหน้าที่เชิงเทินมิได้ขาด ตีเป๊กก็ขับเกวียนเลยไปถึงเขาอันหนึ่งอยู่ข้างทิศตะวันตก จึงแลขึ้นไปบนยอดเขาเห็นเป็นทางน้ำไหลเชี่ยวลงมาท่วมตามเนินเขาเห็นชอบกลอยู่ จึงให้ทหารไปเอาตัวชาวบ้านมาถามดู ชาวบ้านจึงบอกว่าเดิมเขานี้เรียกเขาว่าเขาเลงซัว ภายหลังไปพบอ่างหินอันหนึ่งโตใหญ่เหลือที่จะประมาณ มีนํ้าพุ่งขึ้นมาจากอ่างนั้นล้นไหลลงไปบรรจบกับแม่น้ำรอบเมือง นํ้าในแม่น้ำนั้นก็พลอยไหลเชี่ยวไปทางทิศตะวันออกบรรจบกับแม่น้ำฮุนจุ๊ย จึงเปลี่ยนชื่อเขาอันนี้ว่าเฮียนกึงซัว
ตีเป๊กจึงถามชาวบ้านว่า เขาอันนี้ไกลกับเมืองสักเท่าไร ชาวบ้านจึงบอกว่าตั้งแต่ประตูข้างทิศตะวันตกมาถึงเขานี้ทางสิบลี้ ตีเป๊กจึงพาทหารขึ้นไปบนยอดเขาและแลลงมาดูเห็นแม่น้ำคูเมืองมีรอบชอบกลอยู่ จึงนิ่งตรึกตรองคิดกลอุบายได้อย่างหนึ่งดีใจนัก ก็กลับมายังค่ายจึงให้ทหารไปเรียกหันโฮ้งุยหวนมาแล้วจึงบอกว่า เราคิดกลอุบายได้อย่างหนึ่ง จะทดน้ำเข้าไปในเมืองให้คนในเมืองตายจงได้ หันโฮ้งุยหวนจึงว่า อันแม่น้ำคูเมืองนี้ไหลไปทางทิศตะวันออกอยู่เป็นนิจ ท่านจะคิดประการใดจึงจะให้ท่วมเมืองได้ ตีเป๊กจึงว่าวันนี้เราไปเที่ยวดูเห็นนํ้าที่เขาเลงซัวไหลเชี่ยวลงมาในแม่นํ้านี้ นํ้าในแม่นํ้าอันนี้ก็ไหลไปทางทิศตะวันออก นํ้าในแม่นํ้าฮุนจุ๊ยไหลมาทางทิศตะวันตก บรรจบกันเข้ากับแม่นํ้าอันนี้ไหลไปมิใคร่ได้ เราคิดว่าจะขุดบ่อให้ใหญ่กว้างไว้บนเนินดินริมเขานั้น แล้วเอาดินก่อเป็นทำนบให้รอบปากบ่อ จึงจะปิดทางที่นํ้าไหลลงแม่น้ำนั้นเสีย ไขนํ้าบนเขาให้ลงบ่อที่ทำไว้จงมาก เราจึงค่อยทำกำแพงล้อมค่ายพวกเราไว้ให้มั่นคง บัดนี้ก็ถึงฤดูฝนแล้ว ถ้าฝนตกมากเมื่อใดจึงเปิดทำนบที่กั้นทางนํ้าและปากบ่อเสีย นํ้าก็จะไหลท่วมเข้าไปในเมือง คนในเมืองก็จะได้ความลำบากอดอยากล้มตายบางเบา ไม่มีใครรักษาหน้าที่เชิงเทิน เราจึงให้ทหารตีเข้าไปก็จะได้โดยง่าย ท่านทั้งสองจะเห็นเป็นประการใด
ห้นโฮ้งุยหวนก็เห็นชอบด้วยจึงว่าท่านคิดนี้ดีนัก ตีเป๊กจึงว่าท่านทั้งสองจงไปตั้งค่ายอยู่ทิศใต้และตะวันออกคอยป้องกันข้าศึกอย่าให้หนีไปได้ เราจะไปตั้งอยู่ข้างทิศตะวันตกริมเขาเฮียนกึงซัว จงคิดอ่านทำการให้สำเร็จจงได้ หันโฮ้งุยหวนลากลับมายกทหารไปตั้งค่ายอยู่ทิศตะวันออกและทิศใต้ จึงก่อกำแพงล้อมค่ายไว้ให้มั่นคงจะกั้นนํ้ามิให้เข้ามาได้ และตัดไม้ผูกเป็นแพไว้สำหรับจะได้ไปมาหากัน
ฝ่ายตีเป๊กจึงจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพไปตั้งค่ายอยู่ริมเขาเฮียนกึงซัว ก่อกำแพงแน่นหนากั้นน้ำทำประตูให้สูงขึ้นไปทุกค่ายจะได้ออกมาหากัน แล้วจึงให้ทำเครื่องมือที่จะขุดบ่อเสร็จแล้วก็พาทหารมาเที่ยวหาที่เนินดินได้แห่งหนึ่ง จึงขุดบ่อลงกว้างขวางใหญ่โต แล้วก่อทำนบสูงขึ้นไปจากปากบ่อประมาณสิบศอก ทำท่อที่สำหรับจะไขน้ำเข้าและออกไว้หลายแห่ง ครั้นเสร็จแล้วจึงให้ทหารเที่ยวปิดทางน้ำที่ไหลลงมาจากเขาลงในแม่น้ำนั้นเสียสิ้น น้ำก็ท่วมล้นไหลลงในบ่อจนเต็ม จึงอุดท่อขังนํ้าไว้แล้วให้ก่อทำนบปิดทางที่น้ำในคูเมืองที่จะไหลไปแม่น้ำฮุนจุ๊ยนั้นเสีย จึงให้ทหารไปเที่ยวพิเคราะห์ดูว่าน้ำจะไหลไปทางไหนได้บ้าง ก็ให้ปิดทางน้ำนั้นเสียสิ้น เวลาวันหนึ่งเมฆตั้งขึ้นฝนตกเป็นอันมาก ตีเป๊กยินดีนักด้วยสมความคิด จึงสั่งทหารให้พังทำนบที่กั้นทางน้ำกับปากบ่อนั้นเสีย น้ำฝนและน้ำบนเขาและน้ำในบ่อก็ไหลท่วมเทเข้าไปในเมือง
ราษฎรเห็นน้ำท่วมเข้ามา ที่มีเรือก็ขนข้าวของทองเงินบรรทุกไว้ ที่ไม่มีเรือก็ตัดไม้ทำแพพาบุตรภรรยาขึ้นอยู่บนนั้น บ้างก็ขึ้นอยู่บนเล่าเต็งตึกของตัว เอากระทะแขวนขึ้นหุงอาหารรับประทาน ต่างคนได้ความลำบากเป็นอันมาก แต่มิได้ทิ้งหน้าที่เชิงเทินอุตส่าห์ช่วยกันรักษาไว้ ทั้งทหารและพลเรือนที่ได้กินอาหารบ้างและมิได้กินบ้างก็ไม่ว่า ด้วยจะคิดสนองคุณอินตัด ทั้งรักเตียวบูสุดอยู่เป็นอันมาก เมืองจึงมิได้เป็นอันตราย ครั้นอยู่มาหลายวันนํ้านั้นไหลหนีเข้ามาสูงขึ้น ยังอีกห้าศอกก็จะท่วมกำแพงเมือง ตึกขุนนางและราษฎรทั้งปวงที่มีทรัพย์สินเงินทองก็ก่อด้วยอิฐและปูนแน่นหนาอยู่มิได้พัง ที่จนไร้ทรัพย์ทำด้วยดินก็ล้มทลายเสียเป็นอันมาก ราษฎรชายหญิงได้ความลำบากนัก ที่ยังเด็กเล็กอยู่ก็จมน้ำตายบ้างมิได้บ้าง บิดามารดาก็ร้องไห้รักบุตรและข้าวของทองเงินตึกกว้านบ้านเรือนของตัวแซ่ไป
ฝ่ายเตียวบูสุดกับที่ปรึกษาและทหารทั้งปวงต้องตัดไม้ผูกแพกว้างใหญ่ขึ้นอยู่บนนั้น ได้ความลำบากคิดเสียใจนัก เตียวบูสุดจึงแหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วร้องว่า เทพยดามาบอกเราว่าให้คิดทำศึกเถิดแซ่ตีจะสิ้นสาบสูญแล้ว บัดนี้เหตุใดจึงให้นํ้าท่วมเข้ามาในเมืองให้ราษฎรได้ความลำบากฉะนี้เล่า ว่าแล้วก็ถอนใจใหญ่ แล้วขี่เรือน้อยให้ทหารแจวไปเที่ยวดูรอบเมือง เอาดินและฟางอุดตานํ้าที่ไหลเข้ามาก็มิได้หยุด เตียวบูสุดจึงขึ้นไปบนเชิงเทิน แลออกไปข้างนอกเมืองเห็นนํ้าท่วมทั่วไปดุจทะเล ที่ค่ายข้าศึกก่อกำแพงกั้นนํ้าไว้มิได้ไหลเข้าไปได้ แล้วเห็นค่ายโน้นขี่แพมาค่ายนี้แล้วกลับไป ทหารตีเป๊กก็ร่าเริงอยู่ทุกคน เตียวบูสุดเสียใจนักจึงว่ากับทหารและราษฎรทั้งปวงว่า เกิดมาเป็นมนุษย์ในแผ่นดินก็ได้ทุกข์แล้วคงจะได้สุขบ้าง บัดนี้ได้ความลำบาก ไปภายหน้าก็คงจะมีสุขสืบไป ท่านทั้งปวงจงช่วยกันรักษาเมืองไว้อีกสักสองสามวันก่อนเถิดเราจะคิดอ่านให้นํ้าแห้งจงได้ ทหารและราษฎรจึงว่าถึงตัวข้าพเจ้าจะตายไปก็มิได้คิดแก่ชีวิต จะช่วยกันรักษาเมืองไว้มิให้เสียแก่ข้าศึก ขอท่านอย่าปรารมภ์เลย
เตียวบูสุดก็ค่อยคลายใจ จึงกลับมาแล้วปรึกษาเตียวเมงถำว่า การครั้งนี้ก็ถึงอับจนแล้วปัญญาท่านจะคิดเห็นอย่างไร เตียวเมงถำจึงว่า ข้าพเจ้าได้บอกท่านไว้แต่เดิมแล้วว่า หันโฮ้งุยหวนสองคนนี้เห็นจะไม่สู้เต็มใจเข้าด้วยตีเป๊กนัก เวลาวันนี้ข้าพเจ้าจะอาสาไปหางุยหวนหันโฮ้พูดจาเกลี้ยกล่อมให้เข้ากับเราจงได้ แล้วจะให้ช่วยคิดฆ่าตีเป๊กเสีย เตียวบูสุดจึงว่า อันงุยหวนหันโฮ้นั้นเขาจะเห็นอะไรกับเรา อนึ่งท่านจะออกไปจากเมืองนี้ ทหารตีเป๊กคอยรักษามั่นคงอยู่ ถึงจะมีปีกบินออกไปทหารตีเป๊กก็จะเอาเกาทัณฑ์ยิงถึงแก่ความตาย ว่าแล้วเตียวบูสุดก็ถอนใจใหญ่ เตียวเมงถำจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะคิดอ่านออกไปให้จงได้ แม้นเทพยดาจะช่วยเราแล้วก็คงดลใจหันโฮ้งุยหวนให้เข้าด้วยเรา เตียวบูสุดก็เห็นชอบด้วย ครั้นเวลาคํ่าลงเตียวเมงถำจึงแต่งตัวให้เหมือนอย่างทหารตีเป๊กแล้ว ขึ้นไปบนกำแพงค่อยหย่อนตัวลงไปนอกเมือง ว่ายน้ำเล็ดลอดมามิให้ผู้ใดเห็น ครั้นถึงค่ายหันโฮ้ก็เข้าไปในนั้น ทหารหันโฮ้เห็นคนเข้ามาผิดเวลาก็จับค้นดูอาวุธในตัวก็มิได้มี จึงขู่ถามว่าเอ็งมาแต่ไหนจงบอกไปตามจริง เตียวเมงถำจึงว่าท่านไม่รู้จักเราหรือ เราเป็นคนสนิทของตีเป๊ก ตีเป๊กใช้มา ท่านจงพาเราไปหาหันโฮ้นายท่านเถิด ทหารเหล่านั้นมิทันที่จะสงสัยก็พาเตียวเมงถำไปหาหันโฮ้ เตียวเมงถำจึงว่าตีเป๊กใช้ข้าพเจ้ามาแจ้งความลับแก่ท่านข้อหนึ่ง ขอท่านจงขับทหารทั้งปวงไปเสียข้างนอกจึงจะแจ้งความข้อนี้ได้ หันโฮ้ไม่ทันสังเกตหน้าถนัด ได้ยินว่าตีเป๊กใช้มาก็ขับทหารให้ออกไปเสียแล้วถามว่าจะธุระประการใด
เตียวเมงถำจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วแสร้งซบหน้าลงเหมือนหนึ่งร้องไห้ แล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้ามิใช่ทหารตีเป๊ก เป็นบ่าวเตียวบูสุดชื่อเตียวเมงถำ บัดนี้เตียวบูสุดก็ถึงที่คับแค้นอยู่แล้วจึงให้ข้าพเจ้าสู้อุตส่าห์มาหาแจ้งความให้ท่านฟัง ถ้าแม้นท่านมิเชื่อข้าพเจ้าก็จะขอตายต่อหน้าท่านไม่กลับเข้าไปในเมืองแล้ว หันโฮ้จึงตอบว่าท่านมีธุระอะไรก็ว่าไปเถิด เราเห็นดีด้วยก็จะทำตาม เตียวเมงถำจึงว่าท่านกับตีเป๊กงุยหวนเตียวบูสุดเป็นขุนนางอยู่ด้วยกัน แต่ตีเป๊กนั้นตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ คิดจะเอาที่ซัวเกาหลังเตียวบูสุดไม่ยอมให้ ตีเป๊กจึงพาท่านยกมาจะฆ่าแซ่เตียวเสียให้สิ้น แม้สำเร็จแล้วตีเป๊กคงกำเริบใจด้วยเป็นคนโลภมาก กลับทำร้ายท่านเป็นมั่นคง ขอท่านจงตรึกตรองดูเถิด หันโฮ้ก็นั่งนิ่งคิดอยู่ เตียวเมงถำเห็นดังนั้นจึงซ้ำว่า ซึ่งท่านยกมานี้ก็หมายจะได้ที่แบ่งปัน ข้าพเจ้าเห็นว่าตีเป๊กจะไม่ให้ ถึงจะให้ตามสัญญาก็อันที่ร้อยลี้ซึ่งให้ตีเป๊กไปก่อนนั้นเห็นจะคุ้มกันแล้วหรือ ถ้าท่านกลับมาเข้ากับเตียวบูสุดช่วยฆ่าตีเป๊กเสีย แล้วเตียวบูสุดก็จะกลับคืนที่ร้อยลี้กับแบ่งที่ให้อีกเป็นอันมาก แม้ท่านแคลงอยู่ข้าพเจ้าจะเป็นคนประกันไว้ด้วยเห็นว่าเตียวบูสุดเป็นคนสัตย์ซื่อพูดไม่เท็จเลย หันโฮ้จึงว่าเราก็เห็นด้วยท่านแล้ว แต่งุยหวนนั้นจะคิดอย่างไรก็ไม่รู้ ท่านจงกลับไปเถิด เราจะให้คนไปว่ากล่าวงุยหวนดูก่อน อีกสามวันเราจึงจะให้ท่านแจ้งข่าว เตียวเมงถำจึงว่าซึ่งจะเข้าไปและออกมานั้นยากนัก ถ้าพลาดพลั้งเห็นชีวิตจะไม่รอด ข้าพเจ้าจะขออยู่ด้วยท่าน ต่อได้ความแน่แล้วจึงจะลาไปบอกนายข้าพเจ้า หันโฮ้จึงเรียกต้วนกุยเข้ามาเล่าความให้ฟังทุกประการ
ต้วนกุยได้ฟังดังนั้นคิดแค้นตีเป๊กอยู่แต่เดิมจึงว่า เตียวเมงถำมาว่านี้ ขอท่านจงเชื่อถ้อยคำเถิด หันโฮ้ก็ให้เตียวเมงถำไปนอนด้วยต้วนกุย ต้วนกุยก็คำนับลาพาเตียวเมงถำไปที่อยู่ เตียวเมงถำพูดจาไพเราะอ้อนวอนต้วนกุยต่างๆ ครั้นเวลารุ่งขึ้นเช้าหันโฮ้จึงให้ต้วนกุยไปหางุยหวน ต้วนกุยก็รีบมาเห็นงุยหวนนั่งอยู่ผู้เดียว จึงเข้าไปคำนับแจ้งความตามเตียวเมงถำว่าทุกประการ แล้วว่านายข้าพเจ้าให้มาปรึกษาท่านว่าจะเห็นเป็นอย่างไร งุยหวนจึงว่าเราก็คิดแค้นอยู่ แต่ซึ่งจะทำร้ายตีเป๊กนั้นอุปมาเหมือนจับเสือได้ต้องผูกไว้ให้แน่นหนา แม้นหลุดออกก็จะมีอันตรายมาถึงเรา ต้วนกุยก็แกล้งเอาความซึ่งตีเป๊กทำไม่ดีนั้นขึ้นนินทากันต่างๆ แล้วก็ลากลับมาค่ายแจ้งความให้หันโฮ้ฟัง
ฝ่ายตีเป๊กพาทหารขึ้นไปบนเขาเฮียนกึงซัว เที่ยวเดินดูนํ้าเล่นแล้วคิดกำเริบใจจึงให้แต่งโต๊ะขึ้นมาตั้งบนเนินเขา ใช้ให้ทหารให้ไปเชิญหันโฮ้งุยหวนมากินโต๊ะ ทหารก็ขึ้นแพถ่อไปถึงค่ายหันโฮ้งุยหวนแจ้งความตามตีเป๊กสั่ง หันโฮ้งุยหวนก็จัดแจงแต่งตัวขึ้นแพหมายจะไปดูแยบคายตีเป๊ก ตีเป๊กครั้นเห็นจึงเชิญให้กินโต๊ะเสพสุราพลาง จึงว่าเราคิดอ่านการครั้งนี้ จะเอานํ้าฆ่าคนให้ตายเสียทั้งเมืองจิ้นเอี๋ยงเซียจงได้ ท่านทั้งสองจงแลไปดูเถิด อีกสี่ศอกก็จะท่วมกำแพงเมือง ไหนเตียวบูสุดจะสู้สติปัญญาเราได้ แซ่เตียวคงจะสิ้นสาบสูญเป็นมั่นคง ว่าแล้วก็หัวเราะ หันโฮ้งุยหวนได้ฟังดังนั้นต่างสะกิดแล้วแลดูตากันให้นึกชังตีเป๊กนัก แต่มิรู้ที่จะทำประการใดก็นิ่งแข็งใจกินโต๊ะ ครั้นอิ่มแล้วก็ลากลับไปค่าย ฮีฉือจึงว่ากับตีเป๊กว่า ข้าพเจ้าเห็นหันโฮ้งุยหวนมากินโต๊ะกับท่านวันนี้ดูกิริยาผิดประหลาด ท่านจะพูดจาด้วยประการใดก็มิใคร่จะตอบมีแต่นิ่งเสีย เดิมท่านก็ได้ว่าถ้าสำเร็จจะแบ่งเขตแดนให้ขุนนางทั้งสองคนละส่วน บัดนี้ก็จวนเมืองจิ้นเอี๋ยงเซียจะเสียอยู่แล้ว ควรหันโฮ้งุยหวนจะดีใจ นี่เห็นหน้าตาหาสู้สบายไม่ คงคิดเอาใจออกห่างจากท่านไปเข้าด้วยเตียวบูสุดเป็นมั่นคง
ตีเป๊กได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เรากับหันโฮ้งุยหวนก็เป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน คิดการครั้งนี้ก็จวนจะสำเร็จอยู่แล้ว ท่านอย่ามาพูดให้ยาวความเลย เราหาเชื่อถ้อยคำท่านไม่ ฮีฉือก็นิ่งถอนใจใหญ่อยู่ ครั้นเวลารุ่งขึ้นหันโฮ้งุยหวนจึงคิดว่าเราจะไปดูแยบคายตีเป๊กอีกสักครั้งหนึ่ง จึงได้แต่งโต๊ะสำเร็จแล้วก็ให้ทหารยกโต๊ะตามมา ครั้นถึงค่ายตีเป๊กจึงเข้าไปหาตีเป๊กแล้วว่า วันนี้ข้าพเจ้าแต่งโต๊ะจะมาเชิญท่านไปกินก็เกรงใจอยู่จึงสู้เอาโต๊ะมาให้ถึงนี่ ขอท่านเสพสุราด้วยกันให้สบายเถิด ตีเป๊กก็ยินดีนั่งกินโต๊ะด้วยขุนนางทั้งสอง แล้วรินสุราหยิบจอกขึ้นถือไว้ จึงว่าเรานี้เป็นคนซื่อหาคิดทำอันตรายกับเพื่อนฝูงไม่ แต่เมื่อเวลาวานนี้มีคนมาบอกกับเราว่าท่านทั้งสองจะเอาใจออกห่างเราจริงหรือประการใด หันโฮ้งุยหวนคิดสะดุ้งใจ จึงแกล้งถามว่าใจของท่านนั้นจะเชื่อหรือ ตีเป๊กจึงว่าเราเชื่อผู้ซึ่งมาบอกแล้วจะสอบถามท่านทำไมเล่า หันโฮ้เห็นตีเป๊กไม่สงสัยจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าเตียวบูสุดให้คนมาลอบติดสินบนทหารในกองทัพเรา ให้คิดอ่านยุยงท่านให้ผิดใจกันกับข้าพเจ้าทั้งสอง งุยหวนจึงพลอยว่า นี่หากท่านใจดีอยู่จึงไม่ต้องกลอุบายของเตียวบูสุด ตีเป๊กเป็นคนหาสติปัญญามิได้ก็เห็นจริงไม่แคลงใจ จึงว่า ฮีฉือนี้คิดให้เกินไปแกล้งยุยงเราต่างๆ เห็นจะได้สินบนเป็นมั่นคง หันโฮ้ได้ทีจึงว่า ถ้าภายหน้ามีคนมายุอย่างนี้อีกขอท่านอย่าได้เชื่อถือถ้อยคำเลย ตีเป๊กจึงยกจอกสุราขึ้นคำนับแล้วสาดไป สาบานว่าถ้าผู้ใดคิดคดต่อกันขอให้สิ้นชีวิตเหมือนน้ำสุราที่สาบสูญไปในแผ่นดินนี้เถิด หันโฮ้งุยหวนก็ทำเป็นยินดี ลุกขึ้นคำนับดังจะรับคำสาบานแล้วก็ลากลับไปค่ายของตัว
ฮีฉือแอบฟังอยู่ ครั้นเห็นหันโฮ้งุยหวนไปแล้ว จึงเข้าไปหาตีเป๊กว่าเหตุใดท่านจึงเอาความที่ข้าพเจ้าบอกไปแจ้งกับขุนนางทั้งสองเล่า ตีเป๊กหัวเราะแล้วว่า ท่านมาพูดว่าขุนนางทั้งสองนอกใจเรา เราจึงถามดูหาจริงไม่ บัดนี้ขุนนางทั้งสองก็ได้สาบานกับเราแล้ว ตั้งแต่นี้ไปท่านอย่าได้เอาความมายุยงอีกเลย ฮีฉือก็เสียใจจึงถอยออกมา คิดว่าแซ่ตีจะฉิบหายเสียครั้งนี้แล้วก็แกล้งบอกป่วยไม่เข้ามาหาตีเป๊ก เวลาวันหนึ่งฮีฉือจึงแกล้งบอกเพื่อนกันว่าเราป่วยไม่ใคร่หาย จะต้องไปหาแพทย์ที่ดีรักษาจึงจะได้ ว่าแล้วก็จัดแจงของได้พอเป็นเสบียงกลางทางก็หนีไปอยู่เมืองจิ้น
ขณะนั้นงุยหวนมาอยู่ค่ายหันโฮ้ด้วยกัน หันโฮ้จึงเรียกเตียวเมงถำออกมาแล้วว่าการครั้งนี้สำคัญอยู่ ซึ่งจะร่วมคิดกันนั้นต้องพร้อมใจ ท่านจงสาบานแทนเตียวบูสุด เตียวเมงถำก็ยอม ทั้งสามคนก็กระทำความสัจว่าจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หันโฮ้จึงว่าเวลาพรุ่งนี้กลางคืน เราคิดอ่านพังค่ายตีเป๊กให้น้ำท่วมเข้าไปจงได้ ท่านคอยสังเกตถ้าเห็นนํ้าลดลงเมื่อใดจงจัดแจงเรือพายออกมาช่วยกันจับตีเป๊กฆ่าเสีย เตียวเมงถำก็ดีใจ ครั้นเวลาคํ่าก็ลอบลงแพรีบมาริมกำแพงร้องเรียกทหารให้เอาเชือกหย่อนลงมารับ ทหารจำเสียงได้ก็เอาเชือกหย่อนลงมา เตียวเมงถำก็เหนี่ยวเข้าไปในเมืองได้ จึงไปหาเตียวบูสุดแจ้งความให้ฟังทุกประการ
เตียวบูสุดยินดีนัก ก็จัดแจงทหารให้เอาเครื่องศัสตราวุธลงประจำเรือไว้เป็นอันมากคอยสัญญาณอยู่ ฝ่ายหันโฮ้งุยหวนครั้นเวลาคํ่าจึงเกณฑ์ทหารลงแพ แล้วแต่งตัวถืออาวุธเร่งให้ทหารถ่อแพมาถึงค่ายตีเป๊ก จึงให้จับทหารที่รักษาค่ายนั้นฆ่าเสียสิ้น แล้วเจาะกำแพงให้เป็นช่องหลายแห่งนํ้าก็ไหลเข้าไปในค่าย ทหารทั้งปวงมิทันรู้ตัวเห็นนํ้าไหลเข้ามาก็ตื่นตกใจวุ่นวายกัน ตีเป๊กนอนอยู่ในค่ายสะดุ้งตื่นขึ้นได้ยินเสียงอื้ออึงอลหม่าน พอนํ้านั้นไหลถึงที่อยู่เสื้อและผ้าก็เปียกสิ้น ตีเป๊กสำคัญว่าทหารละเลยไม่ดูแลระวังอุดตานํ้า จึงสั่งจออิวให้ไปตรวจตราเตือนทหารให้ปิดน้ำอย่าให้ไหลเข้ามาได้ ว่ายังมิทันขาดคำน้ำนั้นก็ท่วมมากขึ้น ขณะนั้นตีก๊กกับอือเหยียงและทหารประมาณห้าสิบคนขึ้นแพได้จึงถ่อเข้าไปดูในค่าย เห็นเสบียงอาหารและเครื่องศัสตราวุธก็จมนํ้าเสียสิ้น ทหารทั้งปวงที่ขึ้นแพได้บ้าง ที่ว่ายน้ำไม่เป็นก็จมน้ำตายเป็นอันมาก
ฝ่ายเตียวบูสุดกับเตียวเมงถำคอยอยู่เห็นน้ำลดตามสัญญา เตียวบูสุดจึงปรึกษาว่าถ้าตีเป๊กเสียทีเห็นจะหนีไปเมืองจิ้นเป็นมั่นคง เราจะไปคอยอยู่หลังเขาเฮียนกึงซัว ท่านจงไปช่วยหันโฮ้งุยหวนเถิด ครั้นเห็นพร้อมใจกันแล้วต่างคนก็พาทหารแยกกันไป เตียวเมงถำมาถึงพบหันโฮ้งุยหวนก็ช่วยกันเตือนทหารรีบถ่อเข้าไปในค่าย ตีกลองรบและม้าล่อแล้วฆ่าฟันทหารตีเป๊กล้มตายเป็นอันมาก หันโฮ้จึงร้องว่าถ้าใครจับตีเป๊กได้เราจะให้รางวัล
ฝ่ายตีเป๊กต้องว่ายนํ้าอยู่ได้ความลำบากยิ่งนัก ครั้นได้ยินเสียงหันโฮ้ก็จำได้ จึงคิดถึงคำอีฉือขึ้นมาก็ถอนใจใหญ่ พออือเหยียงตีก๊กเอาแพมารับตีเป๊กขึ้นจากนํ้าได้ อือเหยียงจึงว่าท่านจงหนีไปเมืองจิ้นกับตีก๊กขอกองทัพมารบข้าศึก ข้าพเจ้าจะอยู่ป้องกันกว่าท่านจะกลับมา ตีเป๊กก็เห็นด้วยจึงลงเรือน้อยกับตีก๊กก็รีบหนีมาทางหลังเขาเอียนกึงซัว
ฝ่ายเตียวบูสุดคอยอยู่ที่นั่น ครั้นเห็นเรือน้อยพายมาก็ให้ทหารแจวเรือเข้าตีสกัดกั้นทางไว้ ตีเป๊กตีก๊กเห็นดังนั้นตกใจนักจะหนีข้าศึกก็ไปมิพ้น ทหารเตียวบูสุดก็จับตีเป๊กได้ แต่ตีก๊กโดดนํ้าตายเสีย ทหารก็คุมเอามาให้เตียวบูสุด เตียวบูสุดเห็นตีเป๊กคิดโกรธนัก จึงยกข้อความผิดแต่ครั้งหลังขึ้นว่าต่างๆ แล้วด่าเป็นข้อหยาบช้า สั่งทหารให้เอาตัวไปฆ่าเสีย
ฝ่ายอือเหยียงคุมทหารที่เหลือตายเข้ารบต้านทานอยู่เป็นตะลุมบอน ครั้นมีทหารผู้หนึ่งรู้ว่าตีเป๊กตายจึงเข้ามาร้องบอกอือเหยียงว่านายเราตายเสียแล้ว อือเหยียงกับทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นเสียใจนักไม่เป็นอันที่จะสู้รบข้าศึก พวกหันโฮ้งุยหวนก็ฆ่าฟันทหารอือเหยียงล้มตายเป็นอันมาก อือเหยียงจึงคิดว่าถ้าจะสู้รบอยู่เห็นจะไม่พ้นความตาย ก็ถอดเสื้อสำหรับนายทหารทิ้งเสียเอาเสื้อทหารเลวใส่ปลอมเข้าแล้วก็หนีไปซ่อนอยู่ตามหุบเขามิให้ใครเห็นตัว
ขณะนั้นเป็นวันกลางเดือนสาม เตียวบูสุดจึงคิดว่าจริงของเทพยดาบอกเรา แล้วพาทหารกลับมาพบหันโฮ้งุยหวน เตียวเมงถำก็เล่าความตามที่ฆ่าตีเป๊กนั้นให้ฟังทุกประการ หันโฮ้งุยหวนยินดีนักจึงให้ทหารของตัวไปพังทำนบที่กั้นคลองคูเมืองนั้นเสีย นํ้าก็ค่อยไหลลงคลองไปจนแห้งสิ้น เตียวบูสุดก็พาหันโฮ้งุยหวนเข้าไปในเมือง จึงบอกราษฎรทั้งปวงว่าหากได้ไตหูสองคนนี้ช่วยพวกท่านทั้งปวงจึงไม่สิ้นชีวิต แล้วสั่งเตียวเมงถำว่าท่านจงให้คนเที่ยวทำตึกราษฎรที่ทลายเสียให้ดีดังเก่า เตียวบูสุดจึงปรึกษาหันโฮ้งุยหวนว่า เราฆ่าตีเป๊กเสียนี้อุปมาเหมือนถากถางหญ้าแต่บนดิน ไม่ขุดรากและเหง้าเสียให้หมดภายหลังก็จะงอกงามขึ้น จะจับสมัครพรรคพวกตีเป๊กฆ่าเสียให้สิ้นเชิง แล้วจึงคิดตั้งตัวเราทั้งสามให้เป็นใหญ่จึงจะได้ ปรึกษาให้เห็นพร้อมกันแล้ว ทั้งสามขุนนางก็ยกทหารไปถึงตำบลกังจิว จับพวกพ้องที่เป็นแซ่เดียวกับตีเป๊กทั้งชายและหญิงฆ่าเสียแต่ชั้นลูกเล็กก็มิได้เหลือไว้ แล้วเตียวบูสุดก็เอาที่ร้อยลี้ของขุนนางทั้งสองคืนให้ตามเดิม จึงแบ่งที่อยู่และบ้านส่วยของตีเป๊กออกเป็นสามส่วน เอาไว้ส่วนหนึ่ง ให้หันโฮ้งุยหวนคนละส่วน หันโฮ้งุยหวนยินดีนักต่างคนลายกกลับไปที่อยู่ของตัว
ศักราชพระเจ้าจิวเจงเตงอ๋องได้สิบหกปี เตียวบูสุดก็กลับมาเมืองจิ้นเอี๋ยงเซียแล้วปูนบำเหน็จทหารทั้งปวงที่มีความชอบเป็นอันมาก จึงให้งวนกวยไปปลูกศาลเทพารักษ์ไว้ที่เขาคักซัว แต่งเครื่องสักการบูชาไว้งามยิ่งนัก แล้วให้งวนกวยตั้งบ้านเรือนอยู่ที่นั่นสำหรับแต่งเครื่องพลีกรรมเซ่นวักมิได้ขาด เตียวบูสุดยังคิดแค้นตีเป๊กอยู่ จึงให้ทหารไปเก็บเอากระโหลกศีรษะตีเป๊กมา กิตติศัพท์ก็เลื่องลือไป อือเหยียงอยู่ในหุบเขารู้เข้าคิดแค้นนัก จึงนึกว่าตีเป๊กได้ชุบเลี้ยงเรามาคงจะสนองคุณให้จงได้ ถึงตัวจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ชื่อจะได้ปรากฏสืบไป คิดแล้วจึงเปลี่ยนชื่อและแซ่เสีย แปลงปลอมเข้ามาในเมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย เวลาวันหนึ่งอือเหยียงเอามีดเหน็บใส่ไว้ในเสื้อลอบเข้าไปอยู่ในที่เตียวบูสุดเคยไปอุจจาระ หวังจะคอยแทงเตียวบูสุดให้ตาย
ฝ่ายเตียวบูสุดถึงเวลาจะไปอุจจาระ ก็เดินมาเกือบจะถึงเข้า เทพยดาบันดาลดลใจให้สะดุ้งเสียวซ่านขนพองไปทั้งตัว จึงให้คนเข้าไปดูในนั้น ทหารก็เข้าไปดูเห็นคนเข้าไปแอบอยู่ก็จับค้นมีดได้ในตัวก็พามาให้เตียวบูสุด เตียวบูสุดครั้นเห็นก็จำได้ว่าอือเหยียง จึงถามว่าท่านเอามีดซ่อนมาในตัวดังนี้จะคิดทำร้ายเราหรือ อือเหยียงจึงว่าเราเป็นทหารตีเป๊กจะมาแก้แค้นแทนนายเรา ทหารเตียวบูสุดได้ฟังดังนั้นต่างคนก็โกรธจึงว่าขอท่านจงฆ่าอือเหยียงเสีย เตียวบูสุดจึงว่าอันอือเหยียงคนนี้มีกตัญญูรู้คุณนาย ซึ่งจะฆ่าคนสัตย์ซื่อเสียนี้หาควรไม่ ก็สั่งให้แก้มัดปล่อยไปแล้วนึกแคลงใจอยู่จึงเรียกอือเหยียงกลับมาว่า เราปล่อยท่านไปภายหน้าอย่าได้คิดอย่างนี้อีกเลย อือเหยียงจึงว่าท่านไม่ฆ่าเราก็มีบุญคุณอยู่ แต่คุณนายเรานั้นมีเป็นอันมาก เตียวบูสุดจึงคิดว่าเราได้ลั่นปากว่าจะปล่อยเขาแล้ว ครั้นจะฆ่าเสียก็ผิดอย่างธรรมเนียมไป ทำไมกับอือเหยียงคนเดียว ถึงจะคิดกลับมาทำร้ายเรา เราก็หากลัวไม่ จึงให้อือเหยียงไป อือเหยียงก็เดินกลับมาบ้านเดิมของตัว คิดจะแก้แค้นแทนตีเป๊กอยู่มิได้ขาด ภรรยารู้ดังนั้นจึงว่าท่านจะทำร้ายเขานั้นเห็นจะหาสมความคิดไม่ ด้วยเตียวบูสุดนี้มีวาสนามาก อนึ่งไม่ฆ่าท่านก็มีคุณอยู่ ท่านอย่าคิดอย่างนี้เลย จงไปอยู่ด้วยหันโฮ้งุยหวนเถิดจะได้มีความสุขสืบไป
อือเหยียงได้ฟังดังนั้นคิดขัดใจ สะบัดแขนเสื้อลุกเดินลงไปจากเรือนจึงคิดว่าเราจะไปเมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย บัดนี้เกลือกเขาจำได้จึงตัดหนวดโกนคิ้วสยายผมเอาดินหม้อทาตัวเสีย ทำเหมือนหนึ่งคนโซเสียจริตแล้วเที่ยวขอทานตามเพื่อนบ้าน หวังจะดูแยบคายว่าจะจำตัวได้หร้อไม่ ถ้าจำไม่ได้แล้วจึงจะไปคิดการฆ่าเตียวบูสุด ภรรยาอือเหยียงไม่เห็นผัวมาหลายวันจึงไปตามผัวที่ตลาด พอได้ยินเสียงก็จำได้จึงเดินเข้าไปใกล้แลดูเห็นรูปร่างและหน้าตานั้นผิดประหลาด นึกสงสัยว่าจะมิใช่ผัวก็กลับมา อือเหยียงครั้นเห็นภรรยามายืนแลดูก็รู้ว่าจำเสียงได้ จึงเอาถ่านไฟมาเคี้ยวกลืนเข้าไปหมายจะให้เสียงนั้นแห้งแหบเครือลง แต่เพื่อนสนิทของอือเหยียงผู้หนึ่งจำได้ จึงจูงมืออือเหยียงไปยังบ้านแล้วว่า เราจำได้อยู่ซึ่งท่านคิดอย่างนี้หาถูกปัญญาเราไม่ เราเห็นว่าถ้าไปอยู่ด้วยเตียวบูสุด ภายหลังจะคิดทำร้ายก็ได้โดยง่าย อือเหยียงจึงตอบว่าจะไปอยู่ด้วยนั้น เตียวบูสุดคงจะชุบเลี้ยงเราให้ได้ความสุขสบายคุณก็จะมีมากขึ้น ซึ่งจะคิดทำอันตรายเขานั้นจะมิเป็นอกตัญญูไปหรือ ท่านว่านี้เราหาเห็นด้วยไม่ ตั้งแต่นี้ไปท่านกับเรานานไปจึงจะได้พบกัน ว่าแล้วก็ลาไปเมืองจิ้นเอี๋ยงเซีย ทำเหมือนอย่างคนโซเที่ยวขอทานตามราษฎรอยู่หลายวันก็หามีใครรู้จักไม่ อือเหยียงยินดีนัก คอยหาช่องซึ่งจะทำการก็ยังมิได้ท่วงที เวลาวันหนึ่งเตียวบูสุดไม่สบายใจ จึงพาทหารไปเที่ยวเล่นนอกเมืองแล้วแวะไปที่เขาเฮียนกึงซัว แลเห็นบ่อที่ตีเป๊กขุดไว้กว้างยาวใหญ่ยิ่งนัก ผู้คนจะเดินไปมาก็ต้องอ้อมลำบาก ครั้นจะถมเสียก็ป่วยการทหาร จึงสั่งให้ทำสะพานตัดตรงไปแล้วจึง ให้ชื่อสะพานว่าเซียเกียว แปลว่าสะพานไฟ ซึ่งเตียวบูสุดให้ชื่อสะพานดังนี้ด้วยคิดว่าตัวนั้นแพ้นํ้า จึงจะให้น้ำนั้นแพ้ไฟบ้าง แล้วก็พาทหารกลับเข้าเมือง อันเตียวบุสุดนั้นไปเที่ยวเล่นต้องไปตามสะพานนั้นเนืองๆ
ฝ่ายอือเหยียงครั้นแจ้งดังนั้นก็แกล้งไปนอนอยู่ที่ใต้เชิงสะพานเหมือนหนึ่งตาย ถ้าได้ทีจะได้แทงเตียวบูสุด เวลาวันนั้นเตียวบูสุดขี่เกวียนน้อยพาทหารไปเที่ยวเล่น ครั้นมาถึงสะพานนั้นม้าร้องขึ้นแล้วหยุดอยู่ คนขับเกวียนจะเฆี่ยนตีสักเท่าไรม้านั้นก็ไม่ไป เตียวเมงถำจึงว่าธรรมดาม้าที่ดีแล้วก็รักเจ้าของ บัดนี้มาหยุดอยู่เห็นจะมีอันตรายเป็นมั่นคง เตียวบูสุดได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้ทหารไปค้นดูที่เชิงสะพาน ทหารก็กลับมาบอกว่าเห็นแต่ศพทิ้งอยู่ใต้นั้น เตียวบูสุดจึงว่าสะพานพึ่งทำใหม่ ใครจะเอาศพมาทิ้งไว้ที่นี่ เห็นจะเป็นอือเหยียง ท่านจงไปเอาศพนั้นมาเถิด ทหารทั้งปวงก็เข้าไปมองดูเห็นหายใจได้ก็รู้ว่ายังเป็นอยู่ ก็ฉุดอือเหยียงลุกขึ้นแล้วลากตัวมาให้เตียวบูสุด เตียวบูสุดครั้นเห็นหน้าและผิวเนื้อนั้นผิดอยู่ แต่รูปร่างท่วงทีนั้นจำได้ว่าอือเหยียงจึงด่าว่า
อือเหยียงรับเสื้อเตียวบูสุดมาแขวนไว้ จึงเอากระบี่แทงเสื้อเตียวบูสุดสามที แล้วแหงนหน้าขึ้นร้องประกาศว่า ข้าพเจ้าชื่ออือเหยียงเป็นบ่าวตีเป๊กผู้ตาย ขณะเมื่อตีเป๊กยังมีชีวิตอยู่ได้ทำนุบำรุงข้าพเจ้าได้อยู่เย็นเป็นสุข คิดจะสนองคุณก็เป็นบุญน้อยยังหาได้แทนคุณไม่ บัดนี้ข้าพเจ้าแทงเตียวบูสุดได้แก้แค้นสนองคุณตีเป๊กแล้ว ข้าพเจ้าจะตายตามไปขอให้พบนายข้าพเจ้า ณ เมืองผีในเวลานี้ ว่าแล้วอือเหยียงก็เอากระบี่เชือดคอตาย
เตียวบูสุดจึงให้ทหารหยิบเสื้อที่อือเหยียงมาดู เห็นเลือดติดเสื้ออยู่สามแห่ง เตียวบูสุดก็ให้วิงเวียนศีรษะสะท้านร้อนสะท้านหนาวเมื่อยมึนไปทั้งตัว เตียวบูสุดก็กลับมาบ้านนั้นป่วยอยู่ในห้องที่นอน พวกคนสนิทเห็นดังนั้นจึงพูดว่า ขณะเมื่ออือเหยียงหยิบเสื้อเตียวบูสุดไปนั้น อือเหยียงผูกใจแค้นเตียวบูสุดว่าฆ่าตีเป๊กผู้นายเสีย อือเหยียงเอาแต่เสื้อนายเราไปแทงด้วยกระบี่สามทีร้องประกาศว่าได้แทนคุณตีเป๊ก อือเหยียงเชือดคอตายทั้งแค้น ซึ่งเตียวบูสุดป่วยทั้งนี้เห็นจะต้องผีอือเหยียงเป็นมั่นคง ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วไปแจ้งความแก่เตียวเป๊กฬ่อทุกประการ
เตียวเป๊กฬ่อรู้ว่าเตียวบูสุดผู้น้องต้องผีอือเหยียงป่วยก็หาหมอมารักษาเป็นหลายวัน เตียวบูสุดก็ยิ่งป่วยหนักลงลุกนั่งมิได้เห็นจะไม่รอด เตียวเป๊กฬ่อคิดจะใคร่ได้สมบัติของเตียวบูสุดผู้น้องให้แก่บุตรจึงขับหลานทั้งห้าคนซึ่งเป็นบุตรเตียวบูสุดนั้นให้ไปอยู่เมืองอื่น จึงตั้งจูจี๋วบุตรผู้ใหญ่เป็นที่ขุนนางแทนที่เตียวบูสุด ครั้นอยู่สามวันจูจี๋วป่วยเป็นปัจจุบันตาย เตียวเป๊กฬ่อทำการฝังศพจูจี๋ว ตั้งเตียวอวนบุตรจูจี๋วเป็นที่แทนจูจี๋ว เตียวบูสุดป่วยหนักอยู่รู้ว่าเตียวเป๊กฬ่อผู้พี่ให้ขับบุตรทั้งห้าคนเสีย ตั้งเตียวอวนผู้หลานขึ้นเป็นที่แทนก็มิได้ว่ากล่าวให้พี่ได้ขัดเคือง ขณะเมื่อเตียวบูสุดใกล้จะตายจึงเรียกเตียวอวนเข้ามาสั่งว่า เจ้าจะคิดตั้งตัวเป็นใหญ่จงมีใจโอบอ้อมเผื่อแผ่แซ่งุยแซ่หันไว้เป็นพวกพ้อง อันเจ้าเมืองจิ้นทุกวันนี้ไว้ธุระราชการบ้านเมืองแก่ขุนนางสามแซ่ แต่ปู่คิดการกับหันโฮ้งุยหวนก็ได้ทีจะทำการใหญ่อยู่แล้ว พอป่วยลงทำการมิตลอดเพราะบุญน้อย จะลาตายไปในวันนี้พรุ่งนี้แล้ว เจ้าจงคิดกับงุยหวนหันโฮ้เร่งกำจัดเจ้าเมืองจิ้นเสียโดยเร็ว ถ้าละไว้นานไปขุนนางต่างแซ่จะยุยงส่อเสียดว่าเป็นขบถจะพากันตายเสียสิ้น ถ้าเจ้ากับงุยหวนหันโฮ้คิดกำจัดเจ้าเมืองจิ้นได้แล้ว จงแบ่งแผ่นดินออกเป็นสามส่วน คิดตั้งหอไทเบี้ยวเป็นบ้านเมืองขึ้นให้ได้เป็นก๊กหนึ่งจะได้มีชื่อเสียงปรากฏสืบลูกหลานในภายหน้า เตียวบูสุดสั่งหลานพอสิ้นคำลงก็ขาดใจตาย
เตียวเป๊กฬ่อก็ทำการฝังศพ เตียวอวนจึงไปหาหันโฮ้งุยหวน หันโฮ้งุยหวนก็ออกมารับเชิญขึ้นตึกทั้งสามสนทนากัน เตียวอวนจึงบอกความซึ่งเตียวบูสุดสั่งไว้ให้ขุนนางทั้งสองฟังทุกประการ หันโฮ้งุยหวนจึงว่าซึ่งเตียวบูสุดกับเราคิดการจะตั้งตัวเป็นใหญ่มาช้านานการก็จวนจะสำเร็จอยู่แล้ว แต่เป็นกรรมของเตียวบูสุดอายุน้อยสิ้นชีวิตเสีย ท่านได้เป็นที่แทนเตียวบูสุดผู้เป็นปู่ของท่าน ก็ควรจะคิดการกับเราต่อไป บัดนี้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยในเมืองจิ้นเป็นพรรคพวกกับเราถึงสามแซ่สิ้นทั้งเมือง เราจะสร้างบ้านเมืองปลูกหอไทเบี้ยวขึ้นทั้งสามแห่งดูท่วงทีเจ้าเมืองจิ้นก่อน ถ้าเจ้าเมืองจิ้นงอนง้อต่อเรา เราจะไว้ชีวิต ถ้าเจ้าเมืองจิ้นจะคิดร้ายต่อเรา เราจึงจะจับฆ่าเสีย ครั้นปรึกษากันแล้วต่างคนก็ชักชวนทหารและขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ซึ่งร่วมแซ่ไปหาที่ชัยภูมิสร้างบ้านเมือง บรรดาหัวเมืองขึ้นแก่เมืองจิ้นนั้นก็แบ่งปันกันเป็นสามส่วน ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงหาผู้ใดจะยำเกรงเจ้าเมืองจิ้นมิได้
ฝ่ายอายก๋งเห็นขุนนางทั้งสามแซ่ต่างสร้างบ้านเมืองชักชวนขุนนางและหัวเมืองไปสิ้น มิรู้ที่จะคิดประการใด กลัวขุนนางทั้งสามจะจับฆ่าเสียก็ไปงอนง้อฝากตัวอยู่กับขุนนางทั้งสาม วันหนึ่งขุนนางทั้งสามจึงปรึกษากันว่า อายก๋งเป็นคนหาสติปัญญามิได้ ขุนนางและราษฎรหัวเมืองก็เอาใจออกหากมาอยู่ด้วยเราสิ้นแล้ว จะละไว้นานไปอายก๋งพบผู้มีสติปัญญาจะช่วยคิดการทำร้ายเรา จำจะคิดฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม เราทั้งสามจึงจะได้คิดการตั้งตัวสะดวก เตียวอวนจึงว่าเวลาพรุ่งนี้อายก๋งจะไปหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้ทหารไปซ่อนตัวอยู่ริมทางคอยยิงเสียให้ตายอย่าให้รู้ว่าผู้ใดฆ่า ความนินทาจึงจะไม่มีติดตัวเราทั้งสาม หันโฮ้งุยหวนเห็นชอบด้วย เตียวอวนก็กลับไปเมืองจึงเรียกตองกองเหลียนแม่นเกาทัณฑ์มากระซิบสั่งว่า เวลาพรุ่งนี้ท่านจงไปซ่อนตัวอยู่ในโรงม้าริมทาง ถ้าเห็นอายก๋งมาจงยิงให้ตายแล้วเร่งหลบหลีกไปเสียอย่าให้ผู้ใดเห็นตัว ตองกองเหลียนก็รับคำว่าอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะไปทำการให้สำเร็จ
ฝ่ายอายก๋งครั้นรุ่งเช้าจึงพาขุนนางซึ่งเป็นพรรคพวกออกจากเมืองจิ้นจะไปคำนับเตียวอวน มิได้รู้ว่าความตายจะถึงตัวจึงเข้าไปในเมืองเตียวอวน พอเดินเข้ามาถึงหน้าโรงม้าริมทาง มีผู้ลอบยิงเกาทัณฑ์ถูกอกตลอดถึงหลังล้มลงขาดใจตาย ขุนนางทั้งปวงซึ่งตามมาเห็นดังนั้นต่างคนต่างตกใจวิ่งแยกกันไปบอกเตียวอวนหันโฮ้งุยหวนว่าผู้ร้ายลอบยิงอายก๋งตาย ขุนนางทั้งสามแจ้งดังนั้นก็แกล้งทำตกใจพาขุนนางทั้งปวงมาถึงศพอายก๋ง แล้วทำโกรธให้เขียนหนังสือปิดประตูเมืองว่า ผู้ใดสืบเอาตัวผู้ร้ายซึ่งยิงอายก๋งตายมาให้เราจะให้เงินทองเป็นบำเหน็จ ขุนนางทั้งสามก็จัดแจงการฝังศพอายก๋งเสร็จแล้ว จึงยกซีจูลิวซึ่งเป็นบุตรอายก๋งให้เป็นที่อิวก๋งเจ้าเมืองจิ้นสืบไป แล้วขุนนางทั้งสามจ่ายเงินให้เดือนละสองร้อยตำลึงกับข้าวสารสองเกวียนทุกเดือน
อิวก๋งอายุยังอ่อนอยู่ ก็พาขุนนางในเมืองจิ้นมาคำนับฝากตัวเตียวอวน งุยหวน หันโฮ้ ทุกวันมิได้ขาด ขุนนางทั้งสามก็แบ่งส่วยสาอากร ณ เมืองซกอักกับเมืองฮองจิวให้แก่อิวก๋ง แต่ส่วยสาอากรหัวเมืองขึ้นทั้งปวงนั้น ขุนนางทั้งสามแบ่งกันเป็นสามส่วน หัวเมืองทั้งปวงก็เรียกว่าสามจิ้น แต่นั้นมากิตติศัพท์ซึ่งเตียวอวน หันโฮ้ งุยหวน ตั้งพรรคพวกร่วมแซ่เป็นขุนนางเมืองจิ้นแล้วคิดแบ่งเมืองจิ้นเป็นสามจิ้นแล้ว รู้ถึงเตียวปวนขุนนางผู้ใหญ่ ณ เมืองเจ๋ เตียวปวนคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ให้เหมือนสามจิ้น จึงจัดแจงผู้ซึ่งร่วมแซ่ตั้งแต่ขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ขึ้นในเมืองเจ๋ และให้เป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองเป็นอันมาก แล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่งจัดสิ่งของให้ขุนนางไปผูกไมตรีกับสามจิ้น ถ้อยทีมีหนังสือและสิ่งของไปมาหากันทุกปีมิได้ขาด
ครั้นอยู่มาหันโฮ้เตียวอวนเป็นโรคป่วยถึงแก่กรรม เตียวเจ๊กได้ว่าราชการแทนที่เตียวอวนผู้บิดา หันเจียกบุตรหันโฮ้ได้ว่าราชการแทนที่หันโฮ้ต่อไป และแซ่เตียว แซ่หัน แซ่งุย แซ่เตียน ทั้งสี่แซ่ให้สัตย์สาบานต่อกันเหมือนหนึ่งญาติอันสนิท ฝ่ายพระเจ้าเมืองหลวงแจ้งกิตติศัพท์ว่าขุนนางสี่ตระกูลชอบกันจะทำสิ่งใดก็พร้อมเพรียงกัน แต่ละคนล้วนมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง หัวเมืองทั้งปวงก็ยำเกรงก็ทรงพระวิตกเกรงขุนนางทั้งสี่แซ่จะคิดการขบถยกทัพเข้ามายํ่ายีเมืองหลวง จึงให้ตั้งจูเคียดเชื้อพระวงศ์เป็นที่ไขจิวก๋งไปครองเมืองโฮหลำ ตั้งให้อองซุนเก๊กกับตงจิวก๋งไปช่วยราชการ จูเคียดกับอองซุนเก๊กก็คำนับลามาจัดแจงขุนนางซึ่งเป็นพรรคพวกไปอยู่รักษาเมืองโฮหลำ
๘๕
พระเจ้าจิวเจงเตงอ๋องประชวรพระโรคแพทย์พยาบาลมิได้คลายอาการ พระโรคนั้นหนักลงทุกวัน จึงมอบสมบัติให้ไทจูหงอพระราชบุตรแล้วก็สวรรคต ขุนนางผู้ใหญ่ก็ยกไทจูหงอลูกหลวงเอกขึ้นครองราชสมบัติ ชื่อพระเจ้าอุยเสียดอ๋อง พระเจ้าอุยเสียดอ๋องก็ทำการฝังศพพระราชบิดาตามกษัตริย์ วันหนึ่งพระเจ้าอุยเสียดอ๋องเสด็จออกขุนนาง พอเมฆตั้งขึ้นมาฝนตกห่าใหญ่ ฟ้าผ่าต้องกระทะทองเก้าใบสำหรับแผ่นดินซึ่งอยู่ในคลัง เสียงกระทะกระทบกันดังเสียงระฆัง เจ้าพนักงานรักษาพระคลังเข้ามากราบทูล พระเจ้าอุยเสียดอ๋องแจ้งความดังนั้นจึงตรัสถามโหรผู้รู้ทำนายเหตุลางร้ายและดีการแผ่นดิน โหรจึงทราบทูลว่าซึ่งฟ้าผ่ากระทะทองสำหรับแผ่นดินนั้น บ้านเมืองจะเกิดอันตรายต่างๆ เหตุลางร้ายนัก ขอให้จัดแจงการบวงสรวงเทวดาอันรักษาเมืองหลวงให้ช่วยกำจัดอันตราย โทษทั้งปวงจึงจะบรรเทาคลาย พระเจ้าอุยเสียดอ๋องได้ทรงฟังดังนั้นก็ตกพระทัย จึงสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งเครื่องบวงสรวงเทพยดา แล้วตั้งการสมโภชทำขวัญกระทะทองหวังจะให้ระงับโทษ
ฝ่ายขุนนางและราษฎรในเมืองหลวงรู้ว่าฟ้าผ่ากระทะสำหรับแผ่นดิน โหรทายว่าเคราะห์เมืองร้าย ต่างคนต่างอพยพครอบครัวหนีไปอยู่เมืองอื่นเป็นอันมาก ผู้คนในเมืองหลวงก็เบาบางร่วงโรยไปทุกวัน กิตติศัพท์ซึ่งฟ้าผ่ากระทะทองก็ลือไปแก่หัวเมืองทั้งปวง ฝ่ายขุนนางสามจิ้นจัดแจงบ้านเมืองใหม่ทั้งสามเมืองบริบูรณ์แล้ว พอได้ยินกิตติศัพท์ว่าฟ้าผ่ากระทะสำหรับแผ่นดินในเมืองหลวงดังนั้นจึงปรึกษากันว่า บัดนี้เหตุใหญ่บังเกิดขึ้นในเมืองหลวงแล้ว เห็นว่าเมืองหลวงจะเสื่อมสูญเสีย เราทั้งสามสร้างบ้านเมืองขึ้นทั้งนี้ยังหาทราบถึงพระเจ้าเมืองหลวงไม่ จำเราจะทำเรื่องราวคนละฉบับกับสิ่งของเครื่องบรรณาการไปถวายทูลขอตั้งเมืองทั้งสาม ถ้าพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้เราตั้งเป็นหัวเมืองขึ้นแล้ว เมืองน้อยใหญ่จึงจะนับถือยำเกรง ถึงมาตรว่านานไปเบื้องหน้าเมืองหลวงเสื่อมสูญแล้ว เราทั้งสามจะได้ตั้งตัวเป็นก๊กขึ้นเหมือนเมืองใหญ่ทั้งปวง ครั้นปรึกษาเห็นชอบพร้อมกันแล้วต่างคนแต่งเรื่องราวจัดสิ่งของเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียน ให้เตียนบุน ตองกองเหลียนเคียบหลุยคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองหลวง ขุนนางทั้งสามก็คำนับลาสามจิ้นไป ครั้นถึงเมืองตังจิว เตียนบุนขุนนางงุยหวน ตองกองเหลียนขุนนางเตียวเจ๊ก เคียบหลุยขุนนางหันเจียก คุมเครื่องบรรณาการเข้าไปคำนับส่งเรื่องราวสามจิ้นให้ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสามฉบับ แล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
ขุนนางผู้ใหญ่แจ้งดังนั้น จึงนำขุนนางสามนายกับเครื่องบรรณาการเข้าไปเฝ้ากราบทูลถวายเครื่องบรรณาการ แล้วอ่านเรื่องราวสามจิ้นใจความต้องกันทั้งสามฉบับว่า ข้าพเจ้างุยหวนเตียวเจ๊กหันเจียก ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ้นขอพระราชทานกราบทูลให้ทราบด้วยเจ้าเมืองจิ้นไม่อยู่ในสัจธรรม ทำให้ขุนนางและราษฎรได้รับความเดือดร้อน มีผู้ร้ายลอบยิงตายเสียแล้ว ข้าพเจ้าทั้งสามสืบสวนจะเอาตัวผู้ที่ยิงนั้นหาได้ไม่ เห็นว่าขุนนางและราษฎรระส่ำระสายนัก ได้ให้อิวก๋งขึ้นว่าราชการเมืองจิ้นสืบไป เมืองจิ้นจึงไม่เกิดจลาจล เพราะข้าพเจ้าช่วยทำนุบำรุงอยู่ บัดนี้ข้าพเจ้าทั้งสามสร้างเมืองขึ้นคนละเมือง ให้ขุนนางคุมเครื่องบรรณาการเข้ามาถวายครั้งนี้จะขอพระราชทานรับสั่งโปรดให้ข้าพเจ้าทั้งสามได้เป็นเจ้าเมืองดังหัวเมืองทั้งปวง แม้นโปรดประการใดข้าพเจ้าทั้งสามจะทำตามรับสั่ง
พระเจ้าอุยเลียดอ๋องทรงทราบความในเรื่องราวขุนนางทั้งสามก็เคืองพระทัย จึงตรัสแก่ผู้ถือหนังสือว่า นายของตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ้น มีผู้โกรธแค้นลักลอบยิงเจ้าเมืองจิ้นเสียนั้น จะมิชำระเอาตัวให้ได้ฉะนี้จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไปได้หรือ ขุนนางทั้งสามได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็โกรธจึงทูลว่า เดิมอายก๋งทำการให้ราษฎรได้รับความเดือดร้อนมีผู้ร้ายยิงตาย นายข้าพเจ้าได้ช่วยเจ็บร้อนให้มีหนังสือไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศสืบเอาผู้ร้ายก็มิได้ นายข้าพเจ้าช่วยทำนุบำรุงไว้เมืองจิ้นจึงไม่เป็นจลาจล ความชอบของนายข้าพเจ้ามีอยู่เป็นอันมาก และซึ่งนายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้ามาเฝ้าจะขอให้ตั้งเมืองทั้งสาม หวังจะให้พระองค์มีหัวเมืองขึ้นมากอีก แม้นไม่มีรับสั่งโปรดนายข้าพเจ้าแล้วก็จะบังคมลาไป
พระเจ้าอุยเลียดอ๋องได้ทรงฟังดังนั้น ทอดพระเนตรดูกิริยาขุนนางทั้งสามโกรธ ก็หยุดยั้งพระทัยทรงตรึกตรองว่า สามจิ้นขุนนางทั้งสามตระกูลนี้มีพวกพ้องมากทั้งสติปัญญาและฝีมือก็กล้าแข็ง ซึ่งให้ขุนนางทั้งสามมาขอให้ตั้งเป็นเจ้าเมืองขึ้นครั้งนี้ ครั้นจะไม่ตั้งขึ้นให้สมความคิดก็จะเป็นเสี้ยนหนามสืบไป พระเจ้าอุยเลียดอ๋องจึงตรัสว่า ซึ่งเมืองจิ้นเกิดจลาจลนายท่านทั้งสามช่วยทำนุบำรุงไว้ก็มีความชอบอยู่เป็นอันมาก เราจะให้นายท่านทั้งสามเป็นจูโหเจ้าเมืองใหญ่ เตียวเจ๊กเป็นแซ่เตียว ให้ครองเมืองใหม่ชื่อเมืองเตียว งุยหวนนั้นแซ่งุย เมืองซึ่งสร้างขึ้นนั้นชื่อเมืองงุย และเมืองหันเจียกสร้างนั้นให้ชื่อเมืองหันเป็นเมืองเอกทั้งสามเสมอกันแล้วสั่งขุนนางเจ้าพนักงานให้แต่งหนังสือตั้งสามจิ้นเป็นจูโห แปลว่าเจ้าเมืองใหญ่ทั้งสาม จึงพระราชทานตราสำหรับที่กับเสื้อมีกระดุมแก้วและเครื่องยศตามตำแหน่ง แล้วพระราชทานโต๊ะเลี้ยงตามธรรมเนียม ขุนนางทั้งสามรับพระราชทานโต๊ะแล้ว กราบถวายบังคมลาออกจากเมืองหลวงไปถึงเมืองใหญ่ ก็คำนับนายส่งตราและเครื่องยศซึ่งพระเจ้าเมืองหลวงพระราชทานมาให้แก่งุยหวน เตียวเจ๊ก หันเจียก แล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ
ทั้งสามนายได้ฟังยินดีนัก บ่ายหน้าต่อเมืองหลวงถวายบังคมรับตราและเครื่องสำหรับยศได้เป็นเจ้าเมืองใหญ่ทั้งสาม เตียวเจ๊กเป็นเจ้าเมืองเตียวอยู่ ณ ที่ตงผวน ทุกวันนี้ชื่อเมืองไคหองฮู หันเจียกเป็นเจ้าเมืองหันอยู่ตำบลเปงเอี๋ยง ทุกวันนี้ชื่อเมืองเปงเอี๋ยงฮู งุยหวนเป็นเจ้าเมืองงุยอยู่ตำบลอันอิบ ทุกวันนี้ชื่อเมืองอันอิบฮู ระยะทางห่างกันสามวัน เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองหัน ทั้งสามเมืองจึงมีหนังสือบอกไปถึงหัวเมืองทั้งปวงให้รู้ว่า พระเจ้าเมืองหลวงมีรับสั่งตั้งเป็นหัวเมืองเอกทั้งสามเมือง บรรดาหัวเมืองทั้งปวงแจ้งดังนั้นจัดสิ่งของมาเป็นทางไมตรีกับเมืองใหญ่ทั้งสามตามธรรมเนียม แต่เจ้าเมืองจิ้นนั้นหามีสิ่งของมาเป็นทางไมตรีตามประเพณีไม่ งุยหวน เตียวเจ๊ก หันเจียก ครั้นได้เป็นใหญ่หัวเมืองทั้งปวงนับถือยำเกรงก็ระแวงอิวก๋งเจ้าเมืองจิ้นจะเกลี้ยกล่อมทหารทำร้าย คิดจะหาความผิดอิวก๋ง จึงให้แต่คนใช้ไว้สำหรับแห่หน้าสี่คนแห่หลังสี่คน ห้ามมิให้ขี่เกวียนมีทหารแห่เหมือนแต่ก่อน กำหนดสามวันให้มาคำนับมิได้ขาด อิวก๋งกลัวเจ้าเมืองทั้งสามจะเอาโทษ ถึงเวลาก็ขี่ม้ามีทหารแห่หน้าสี่คนแห่หลังสี่คนไปคำนับเจ้าเมืองทั้งสามมิได้ขาด อิวก๋งได้ความลำบากนักป่วยลงได้สามวันก็ตาย
ขณะเมื่ออิวก๋งตายนั้น พระเจ้าอุยเลียดอ๋องครองเมืองหลวงได้ยี่สิบสามปี ขุนนางในเมืองจิ้นทำการฝังศพอิวก๋งแล้ว จึงยกเจงก๋งผู้หลานอิวก๋งให้เป็นเจ้าเมืองขึ้นสามวัน เจ้าเมืองทั้งสามรู้ก็โกรธ จึงให้ถอดเจงก๋งเป็นไพร่ ขับไปอยู่ ณ ด่านเมืองซุนหลิว แล้วแบ่งที่ซกอักฮองจิวเป็นสามส่วน ไปขึ้นแก่เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหัน และเมืองจิ้นนี้ครั้งแผ่นดินห้องสิน พระเจ้าบูอ๋องตั้งคงซกเป็นเจ้าเมือง สืบแซ่มาได้ยี่สิบเก้าเจ้าเมืองถึงเจงก๋งเมืองจิ้นจึงสาบสูญ แผ่นดินเมืองจิ้นนั้นจึงไปขึ้นแก่เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหันเป็นสามส่วน เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหันก็บริบูรณ์ด้วยขุนนางและอาณาประชาราษฎร์มากขึ้นทุกปี และงุยหวนเจ้าเมืองงุยนั้นเป็นหลานศิษย์ของจู งุยหวนมีสติปัญญาเป็นอันมาก วันหนึ่งงุยหวนออกนั่งที่ว่าราชการ คิดวิตกด้วยขุนนางที่จะใช้สอยนั้นยังหาครบตามตำแหน่งพนักงานไม่ จึงถามงุยบุนเสงว่า เราพึ่งจะสร้างเมืองขึ้นใหม่จะคิดจัดแจงบ้านเมืองประการใดจึงจะมีสง่าเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวง
งุยบุนเสงจึงว่า ซึ่งท่านจะคิดให้เมืองมีสง่าจงจัดคนสามเหล่า คือผู้มีกำลังฝีมือกล้าแข็งชำนาญการศึก จัดไว้เป็นขุนนางฝ่ายทหารเหล่าหนึ่ง ผู้มีสติปัญญารู้ขนบธรรมเนียมการจัดแจงบ้านเมืองรอบคอบให้เป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนเหล่าหนึ่ง ผู้ซึ่งฉลาดในการพูดจาคิดอ่านว่องไวรู้หนังสือลึกซึ้ง รู้จักทีได้ทีเสีย ทีแพ้ทีชนะจะได้เป็นที่ปรึกษาการแผ่นดิน และคนสามเหล่านี้ถ้าท่านให้เชิญมาไว้เป็นขุนนาง เมืองท่านก็จะมีสง่าข้าศึกยำเกรง บรรดาผู้ซึ่งร่วมแซ่ท่านได้เป็นขุนนางอยู่ทุกวันนี้ผู้มีสติปัญญานั้นน้อย แต่ผู้หาสติปัญญามิได้นั้นก็เป็นขุนนางอยู่เป็นอันมาก เหมือนหญ้างอกขึ้นรกปกคลุมภูเขาใหญ่ จะเอาการสิ่งใดมิได้ ถ้าข้าศึกยกมาติดเมืองไม่มีผู้มีสติปัญญาช่วยคิดอ่านสู้รบกำจัดศัตรูข้าศึกก็จะยํ่ายี ถึงท่านจะมีคนมากก็มากเสียเปล่า เหมือนหญ้าบนเขาเมื่อฤดูแล้ง สำหรับแต่จะฉิบหายเสียด้วยเพลิงป่า ขอท่านจงแต่งหนังสือไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ในหนังสือนั้นว่าผู้ใดรู้วิชาชำนาญเพลงอาวุธและได้เล่าเรียนหนังสืออยู่การจัดแจงบ้านเมือง ให้เข้ามารับราชการจะตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร ผู้มีสติปัญญาที่รักยศศักดิ์ก็จะเข้ามาให้ท่านใช้เป็นอันมาก เมืองท่านก็จะอยู่เย็นเป็นสุข งุยหวนได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งงุยบุนเสงให้แต่งหนังสือเกลี้ยกล่อมไปปิดไว้ ณ ประตูเมืองทั้งสี่ทิศแล้วจึงจัดพี่น้องร่วมแซ่เป็นสี่เหล่า ผู้ซึ่งรูปร่างสูงใหญ่มีกำลังให้ไปฝึกสอนเพลงอาวุธให้ชำนาญการทหาร พวกหนึ่งให้ไปเรียนหนังสือให้รู้ในขนบธรรมเนียมการจัดแจงบ้านเมือง พวกหนึ่งให้ไปฝึกวิชาช่างทั้งปวง พวกหนึ่งให้ไปฝึกสอนซื้อขายและทำไร่นา
ฝ่ายราษฎรและหัวเมืองทั้งปวงแจ้งว่าเจ้าเมืองงุยจัดผู้มีสติปัญญาจะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์เป็นขุนนาง เห็นว่าจะเป็นประโยชน์ต่างคนดีใจนัก ผู้มีวิชารู้หนังสือและได้เรียนเพลงอาวุธ ผู้รู้การช่างเขียนช่างปั้นและสรรพช่างทั้งปวง ก็เข้าไปรับที่ขุนนาง ผู้ซึ่งไม่มีวิชาการก็หาผู้ที่รู้เป็นครูสอนหวังจะใคร่ได้เป็นขุนนาง ครั้นถึงสามปีงุยหวนก็ให้หาผู้ซึ่งร่วมแซ่และต่างแซ่เข้ามาสอบสวนวิชาทั้งปวง ผู้ใดชำนาญการทหารให้เป็นขุนนางฝ่ายทหาร ผู้ใดรู้ขนบธรรมเนียมแผ่นดิน รู้จัดแจงส่วยสาอากรก็ให้เป็นขุนนางข้างพลเรือนตามสมควร แล้วงุยหวนจึงถามงุยบุนเสงว่า เราจัดแจงขุนนางพนักงานก็ครบตำแหน่งแล้ว ยังขาดอยู่แต่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ฝ่ายพลเรือนสองคน ท่านเห็นผู้ที่มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งเป็นอย่างยิ่ง จงบอกชื่อและแซ่มาเราจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับขุนนางฝ่ายทหารและพลเรือน
งุยบุนเสงจึงว่าบรรดาผู้ซึ่งมารับที่ขุนนางทั้งนี้สติปัญญาฝีมือแต่อย่างกลาง จะจัดเอาเป็นยิ่งนั้นยังมิได้ และเพื่อนรักข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อเตียนจูหองอยู่บ้านแซ่โห เตียนจูหองได้เรียนหนังสือลึกซึ้งรู้จักขนบธรรมเนียมจัดแจงการบ้านเมืองรอบคอบ ควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน และเพื่อนรักข้าพเจ้าอีกคนหนึ่งชื่อตันบก และตันบกคนนี้มีฝีมือกล้าแข็งชำนาญในการอาวุธสำหรับทหารหาผู้เสมอมิได้ แต่ไม่พอใจเป็นขุนนางออกไปทำมาหากิน ณ บ้านเซโห ท่านจะใคร่ได้ตันบกมาเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ขอท่านจงออกไปเชิญตันบกเอง เห็นว่าตันบกจะขัดท่านมิได้ก็คงจะเข้ามาให้ท่านใช้สอย งุยหวนได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงขึ้นเกวียนพาขุนนางและทหารประมาณสามร้อยเศษให้งุยบุนเสงนำไปถึงบ้านเซโห เห็นประตูบ้านตันบกปิดอยู่ งุยบุนเสงจึงเรียกตันบกให้เปิดประตูรับ
ฝ่ายตันบกอยู่ในเรือนได้ยินเสียงร้องเรียกเข้ามา จึงเปิดหน้าต่างออกไปเห็นงุยบุนเสงพางุยหวนมาอยู่นอกรั้ว จึงคิดว่างุยบุนเสงเป็นเพื่อนสนิทกันกับเรามาแต่ก่อน งุยบุนเสงพาเจ้าเมืองงุยออกมาครั้งนี้เห็นจะรับเราเข้าไปเป็นขุนนางในเมืองงุยเป็นมั่นคง จำเราจะลองใจเจ้าเมืองงุยดูก่อน ถ้ารักเราโดยสุจริตเราคงจะเข้าทำราชการด้วย ถ้ามิเต็มใจรักเราโดยจริงเราก็จะหลบตัวอยู่สู้ทำมาหากินในบ้านป่ากว่าจะตาย คิดแล้วตันบกก็ลงจากเรือนปีนรั้วหลังบ้านหนีออกไปซ่อนตัวอยู่ในป่า ทหารซึ่งตามงุยหวนออกมาเป็นอันมากเห็นดังนั้น ต่างคนร้องว่าจะตามไปจับตัวตันบก งุยหวนจึงร้องห้ามทหารทั้งปวงมิให้ตาม แล้วว่าแก่งุยบุนเสงว่าตันบกเพื่อนของท่านคนนี้มีสติปัญญาอัชฌาศัยมากควรที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่และตันบกไม่ยอมไปกับเราในเวลาวันนี้ก็ตามเถิด เวลาอื่นเราจึงจะออกมารับเอาตัวไป ว่าแล้วก็กลับมาสำนักแรมอยู่ ณ ที่จับลิเต๋ง ทางไกลเมืองงุยร้อยยี่สิบห้าเส้นเศษ
ฝ่ายภรรยาตันบก ขณะเมื่อเจ้าเมืองงุยพาผู้คนมาเป็นอันมาก ตันบกผู้ผัวปีนรั้วหนีออกไป ภรรยาตกใจมิรู้ว่าดีและร้ายก็วิ่งไปซ่อนตัวอยู่ในเรือน ครั้นสงบเสียงผู้คนก็สอดส่ายตาแลออกไปเห็นเจ้าเมืองงุยกลับไปแล้วก็ออกมาจากเรือนร้องเรียกตันบก
ฝ่ายตันบกได้ยินก็กลับมาบ้าน ภรรยาตันบกโกรธตันบกนัก จึงถามว่าเจ้าเมืองงุยพาผู้คนออกมาท่านหนีเอาแต่ตัวรอด หากว่าเราซ่อนตัวเสียเจ้าเมืองจึงไม่ได้จับตัวไป เหตุเกิดขึ้นทั้งนี้ท่านทำความร้ายไว้ให้เจ้าเมืองงุยขัดเคืองประการใดหรือ ตันบกจึงหัวเราะแล้วว่าเราจะได้ทำความร้ายสิ่งใดให้เจ้าเมืองงุยขัดเคืองหามิได้ ซึ่งเจ้าเมืองงุยรู้แห่งบ้านเราเพราะงุยบุนเสงเพื่อนของเรา เห็นจะรับเราให้เข้าไปเป็นขุนนางและข้าได้ทำความร้ายไว้ให้งุยหวนได้ความแค้นหามิได้ ภรรยาจึงว่าทุกวันนี้เราสองคนได้ความยากไร้ ทำไร่ไถนาก็ไม่พอเลี้ยงชีวิต ซึ่งท่านว่างุยบุนเสงเพื่อนรักของท่านนำงุยหวนมาจะรับท่านเข้าไปเป็นขุนนางมียศศักดิ์เราจะได้ดีแล้ว เหตุใดท่านจึงเอาตัวหนีเล่าข้ายังสงสัยอยู่
ตันบกจึงว่าข้าได้ยินคำบุราณไว้แต่ก่อนว่า เป็นนกย่อมแสวงหาต้นไม้ใหญ่เป็นที่ร่มเย็นอาศัยทำรังอยู่เป็นสุขไม่มีอันตราย และผู้ซึ่งจะทำการอาสาแผ่นดินให้พิเคราะห์ดูเจ้านายผู้เป็นที่พึ่งนั้นประกอบด้วยสติปัญญาและมีนํ้าใจโอบอ้อมอารี มีความกรุณาเผื่อแผ่แก่ผู้ซึ่งอยู่ในบังคับจึงให้ทำราชการด้วยก็จะมีความสุขสืบไป และงุยหวนออกมาจะรับเราไปเป็นขุนนางครั้งนี้ ครั้นจะยอมไปด้วยงุยหวนโดยง่าย ยังหารู้ว่านํ้าใจจะดีร้ายประการใดไม่ ข้าจึงหลบหนีเสียก่อนหวังจะลองใจ ถ้างุยหวนเห็นว่าเราจะช่วยราชการแผ่นดินได้ ก็คงจะออกมารับเราอีกเป็นมั่นคงเจ้าอย่าวิตกเลย ภรรยาได้ฟังดังนั้นก็มิได้โต้ตอบประการใด ครั้นเวลาเช้างุยหวนก็พางุยบุนเสงกับขุนนางทั้งปวงมาถึงนอกรั้วบ้านตันบก งุยบุนเสงก็ร้องเรียกให้ตันบกเปิดประตูรับ ตันบกรู้ว่างุยบุนเสงมาก็ปีนรั้วหลังบ้านหนีไป งุยบุนเสงคอยอยู่เป็นช้านานมิได้เห็นตันบกมาหา จึงว่าแก่งุยหวนว่าซึ่งตันบกมิได้มาคำนับท่านนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าตันบกจะลองใจท่าน งุยหวนก็เห็นชอบด้วยจึงว่า ถึงมาตรว่าตันบกจะไม่ออกมาหาเรา เราก็คงจะเวียนมาหาให้พบสักครั้งหนึ่งจงได้ แม้นมิได้ตัวตันบกเราไม่กลับเข้าเมืองเลย งุยหวนก็พาขุนนางกลับมาพักแรมอยู่ ณ ที่สำนัก ครั้นเช้ากลับมาให้งุยบุนเสงร้องเรียกตันบกเหมือนครั้งก่อน
ฝ่ายตันบกนั่งอยู่ในเรือนกับภรรยา ได้ยินงุยบุนเสงเรียกให้เปิดประตูรับจึงพูดกับภรรยาว่า เจ้าเมืองงุยอุตส่าห์ออกมาเป็นหลายเวลาแล้ว ข้าเห็นว่างุยหวนจะทำนุบำรุงเราโดยแท้ ควรที่จะยอมเข้าทำราชการกับงุยหวน เห็นเราจะได้ดีมีความสุขสืบไป ว่าแล้วก็ออกมาคำนับงุยหวน งุยหวนจึงว่าเราอุตส่าห์ตั้งใจมารับท่านเข้าไปจะให้เป็นขุนนาง แต่มาคอยอยู่เป็นหลายครั้งทำไมท่านจึงหนีเราด้วยเหตุอันใด ตันบกจึงว่าข้าพเจ้าหนีท่านทั้งนี้ด้วยเหตุผู้คนมามากไม่รู้ว่าดีหรือร้าย เป็นคนบ้านนอกคิดกลัวข้าพเจ้าจึงหนี เจ้าเมืองงุยได้ฟังตันบกว่าก็หัวเราะ จึงสั่งให้จัดแจงเกวียนให้แก่ตันบก แล้วไปเชิญเตียนจูหองพากันกลับมาเมือง จึงตั้งเตียนจูหองให้เป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน ตั้งตันบกให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ตันบกกับเตียนจูหองครั้นได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้วบังคับบัญชาราชการบ้านเมืองตามขนบธรรมเนียม ทำนุบำรุงเจ้าโดยสัจสุจริต ขณะนั้นหลีเค็กหนึ่ง เต๊กหวยหนึ่ง เตียนบุนหนึ่ง รู้กิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองงุยนํ้าใจโอบอ้อมอารีรักผู้มีสติปัญญาก็พากันเข้ามายอมทำราชการอยู่กับเจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองงุยก็ตั้งให้เป็นขุนนางให้เบี้ยหวัดตามสมควร ตั้งแต่นั้นมาเมืองงุยก็พร้อมมูลด้วยทหารและขุนนางที่มีสติปัญญาเป็นอันมาก
ฝ่ายเลงก๋งเจ้าเมืองจิ๋นรู้ว่างุยหวนตั้งเมืองงุยขึ้นใหม่ และเมืองงุยบริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติคิดจะไปตี ครั้นได้ยินกิตติศัพท์ว่างุยหวนเกลี้ยกล่อมได้ทหารและผู้มีสติปัญญาไว้เป็นอันมาก ก็เกรงเจ้าเมืองงุยมิได้ยกทัพไปตี ฝ่ายงุยหวนเจ้าเมืองงุยตั้งอยู่ในสัจธรรมจะว่ากล่าวสิ่งใดมิได้กลับหน้าคืนหลัง วันหนึ่งเจ้าเมืองงุยสั่งขุนนางทั้งปวงว่า เวลาพรุ่งนี้จะออกไปไล่เนื้อเล่นที่ชายป่านอกเมืองให้สบาย ขุนนางพนักงานก็เตรียมทหารไว้ตามเคย ครั้นเวลารุ่งเช้าฝนตกใหญ่ เจ้าเมืองงุยออกมาเห็นฝนยังไม่ขาดเม็ด ขุนนางพนักงานเตรียมเกวียนและม้าพร้อมอยู่ เจ้าเมืองงุยก็เรียกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงขุนนาง เจ้าเมืองงุยกินโต๊ะเสพสุราจนเวลาบ่าย ฝนตกไม่ขาดเม็ด ครั้นคอยอยู่กว่าฝนจะหายก็เห็นจะจวนเวลาคํ่า จึงลุกขึ้นจากที่กินโต๊ะ ชวนขุนนางจะออกไปเที่ยวเล่นป่า ขุนนางทั้งปวงก็ทัดทานว่าเวลาวันนี้ฝนตกหนักยังไม่หายขาดเม็ด ซึ่งท่านจะออกไปเล่นป่าเห็นจะได้ความลำบากขอท่านจงงดก่อน ต่อเวลาพรุ่งนี้ฝนไม่ตกจึงค่อยออกไปเที่ยวป่าล่าเนื้อเล่นให้สบาย
งุยหวนได้ฟังขุนนางทัดทานดังนั้นจึงว่าเราได้ออกปากไว้ว่าจะไปเที่ยวป่า ถ้าจะงดอยู่วันอื่นก็จะเสียความสัจ ถึงฝนจะตกหนักเราก็คงจะไป ครั้นพูดดังนั้นแล้วก็พาขุนนางทั้งปวงออกจากที่อยู่มาขึ้นเกวียนตากฝนไป ขุนนางต่างคนพูดกันว่างุยหวนนี้มีความสัจจะว่าสิ่งไรก็มิให้เสียวาจาเลย งุยหวนก็พาขุนนางทั้งปวงรีบไปจนถึงราวป่านอกเมืองก็พอเวลานั้นพลบคํ่าลงก็หาได้ให้ทหารทั้งปวงไล่เนื้อไม่ จึงพาขุนนางกลับมาที่อยู่
ฝ่ายกีคุดเจ้าเมืองตงสัน เป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ้นตั้งแข็งเมืองอยู่ จิ้นเจียวก๋งจึงใช้ให้เตียวกั๋นจือไปตีเมืองตงสัน กีคุดเจ้าเมืองตงสันครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ้นมาตี ก็ออกมารับผิดขอขึ้นกับเมืองจิ้นตามเดิม ครั้นเมืองจิ้นแยกเป็นสามเมืองออกไปก็มิได้ขึ้นกับเมืองใด กีคุดเจ้าเมืองตงสันหาเอาใจใส่ในราชการบ้านเมืองไม่ ตั้งแต่เสพสุราทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด ราษฎรได้ความลำบากด้วยเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้นกว่าแต่ก่อน ขณะนั้นก็บังเกิดนํ้ามากท่วมทั่วไปทั้งเมือง ราษฎรจะทำมาหากินก็ขัดสน กิตติศัพท์รู้ไปถึงงุยหวน งุยหวนจึงปรึกษากับงุยบุนเสงว่าจะไปตีเมืองตงสันท่านจะเห็นประการใด งุยบุนเสงจึงว่าอันเมืองตงสันนั้นใกล้กับเมืองเตียว ถ้าไปตีได้เห็นจะรักษายาก เต๊กอ๋องจึงว่าข้าพเจ้าเห็นคนในเมืองเราชื่อเง่าเอี๋ยงมีปัญญาและฝีมือควรจะเป็นแม่ทัพได้ ขอท่านให้ไปเอาตัวมาใช้ไปตีเมืองตงสันเห็นจะได้โดยง่าย
งุยหวนจึงว่าซึ่งเง่าเอี๋ยงดีนั้นจงว่าให้เราฟังก่อน เต๊กอ๋องจึงว่า เวลาวันหนึ่งเง่าเอี๋ยงไปเที่ยวเล่นเก็บได้ทองก้อนหนึ่งเอามาให้กับภรรยา ภรรยาจึงว่าท่านเอาทองมาให้ข้าพเจ้านี้รู้ว่าเป็นของผู้ใด ธรรมเนียมผู้มีสติปัญญาย่อมประกอบด้วยความสัจสุจริต แต่จะกินนํ้าก็ให้รู้จักเจ้าของจึงกิน ซึ่งท่านได้เรียนรู้มาแต่ก่อนนั้น ป่วยการเสียเปล่าหารู้จักดีและชั่วไม่ เง่าเอี๋ยงได้ฟังภรรยาว่าดังนั้นมีความน้อยใจจึงนึกมานะกลับไปเรียนวิชากับอาจารย์เสียใหม่ ได้ประมาณปีหนึ่งก็กลับมาบ้าน วันนั้นภรรยานั่งทอหูกอยู่ จึงว่าท่านไปเรียนวิชาได้ดีแล้วหรือจึงกลับมา เง่าเอี๋ยงจึงบอกกับภรรยาว่าซึ่งวิชาของอาจารย์นั้นลึกซึ้งอยู่ต้องพากเพียรไปหลายปีจึงจะดี ซึ่งเราจะเรียนครั้งนี้ยังหาดีทีเดียวไม่เป็นแต่อย่างกลาง ภรรยาได้ฟังดังนั้นจึงตัดผ้าที่ทอค้างอยู่นั้นออกเสีย เง่าเอี๋ยงเห็นภรรยาทำดังนั้นมีความสงสัยนักจึงถามว่าผ้ายังทอไม่ทันแล้วตัดออกเสียด้วยเหตุสิ่งใด ภรรยาจึงว่าท่านไปเรียนวิชาครั้งนี้ปรารถนาจะให้ดี จะได้เป็นที่พึ่งแก่ตัวต่อไป นี่ไปเรียนยังหาทันดีไม่กลับมาเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าหาประโยชน์ไม่ ซึ่งข้าพเจ้าทอผ้ายังไม่แล้วและตัดออกเสียจากฟืม ก็เหมือนท่านเรียนวิชายังหาสำเร็จไม่กลับมาเสียก็เหมือนกัน เง่าเอี๋ยงได้ฟังคิดอายภรรยานัก ก็กลับไปเรียนวิชากับอาจารย์ได้เจ็ดปี ชำนิชำนาญในศิลปศาสตร์ต่างๆ ข้าพเจ้าเห็นเง่าเอี๋ยงคนนี้ได้เรียนรู้ฝึกฝนต่ออาจารย์จริงๆ จึงเห็นว่าจะเป็นแม่ทัพนายกองได้ ขอท่านจงให้ไปเชิญตัวเง่าเอี๋ยงมาเถิด
ขณะนั้นจออิวได้ยินเต๊กอ๋องสรรเสริญเง่าเอี๋ยงดังนั้นจึงว่ากับงุยหวนว่า ซึ่งเต๊กอ๋องว่าเง่าเอี๋ยงมีสติปัญญาก็จริงอยู่ แต่ข้าพเจ้ารู้ว่าบุตรเง่าเอี๋ยงไปเป็นขุนนางเมืองตงสันคนหนึ่งชื่อเง่าซู ซึ่งจะให้เง่าเอี๋ยงเป็นแม่ทัพไปตีเมืองตงสันนั้น ข้าพเจ้าคิดแคลงอยู่ งุยหวนได้ฟังดังนั้นไม่เห็นด้วยจึงให้เต๊กอองเอาเกวียนไปรับเง่าเอี๋ยง เต๊กอ๋องก็คำนับลามาบ้านเง่าเอี๋ยง คำนับกันตามธรรมเนียมแล้วแจ้งความกับเง่าเอี๋ยงว่า บัดนี้งุยหวนเจ้าเมืองงุยให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่าน เห็นว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญาอยู่จะปรึกษาราชการด้วย เง่าเอี๋ยงได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักก็มากับเต๊กอ๋อง เต๊กอ๋องก็พาเง่าเอี๋ยงเข้าไปคำนับงุยหวน งุยหวนจึงว่ากับเง่าเอี๋ยงว่า เต๊กอ๋องมาสรรเสริญว่าท่านมีสติปัญญาเราจึงให้ไปเชิญท่านมา หวังว่าจะให้เป็นแม่ทัพไปตีเมืองตงสัน แต่มีผู้มาว่าบุตรท่านไปเป็นขุนนางอยู่ในเมืองตงสัน เราคิดสงสัยอยู่กลัวแต่จะหาสำเร็จไม่
เง่าเอี๋ยงคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าอยู่ในแผ่นดินของท่านควรจะสนองคุณท่านให้ถึงขนาดจึงจะควร ซึ่งท่านสงสัยนั้นข้าพเจ้าจะทำทานบนให้ ถ้าไปตีเมืองตงสันไม่สำเร็จก็ให้ตัดศีรษะข้าพเจ้าเสีย งุยหวนได้ฟังเง่าเอี๋ยงให้ทานบนดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตั้งเง่าเอี๋ยงเป็นง่วนโซยแม่ทัพบังคับทหารห้าหมื่น ตั้งให้ไซบุนป้าเป็นทัพหน้ายกไปตีเมืองตงสัน เง่าเอี๋ยงก็คำนับลาออกมาจัดแจงทแกล้วทหารเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้วก็ยกไปเมืองตงสัน จึงให้ตั้งค่ายอยู่ริมเขาบุนซัวเป็นทางจะไปด่านเมืองตงสัน
ฝ่ายกีคุดเจ้าเมืองตงสัน แจ้งว่าทัพเมืองงุยยกมาตั้งอยู่เขาบุนซัว จึงให้เกาซูขุนนางเป็นแม่ทัพคุมทหารเป็นอันมากยกไปตั้งอยู่เขาซิวซัวที่ด่านเมืองตงสัน แต่ตั้งประชิดกันอยู่นั้นประมาณเดือนหนึ่ง เง่าเอี๋ยงจึงปรึกษากับไซบุนป้าว่า เรารับอาสางุยก๋งมาตีเมืองตงสันครั้งนี้ ถ้าไม่สำเร็จงุยก๋งก็จะตัดศีรษะเราเสีย จำจะคิดตีเสียให้แตกโดยเร็วจึงจะได้ ทหารเมืองตงสันมาตั้งค่ายอยู่ที่เขาซิวซัว ต้นไม้รกชัฏและกิ่งก้านก็แห้ง ถ้าเราหาผู้ใดให้เอาไฟไปจุดได้ เห็นทหารนั้นก็จะแตกระส่ำระสายไม่เป็นขบวน เราจึงจะยกทัพไปตีซ้ำเติมให้แตก ไซบุนป้าจึงว่าซึ่งท่านคิดนั้นข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย ข้าพเจ้าจะขอคุมทหารไปจุดไฟ ถ้าเห็นแสงไฟแล้วท่านจงคุมทหารไปตีซ้ำเติมโดยเร็ว แล้วก็คำนับลามาตระเตรียมทหารเครื่องศัสตราวุธและเชื้อเพลิงครบมือแล้ว จึงให้ทหารคาบตะเกียบไว้ทุกคน ห้ามมิให้มีปากเสียงแล้วประกาศว่า ถ้าผู้ใดทำตะเกียบพลัดตกจากปาก เราจะเอาโทษถึงตาย ขณะเมื่อไซบุนป้ายกไปจุดไฟนั้น ณ วันเดือนสิบขึ้นสิบห้าคํ่าเวลาสามยามเศษ ก็ยกไปค่ายเมืองตงสัน จึงสั่งให้ทหารเอาเชื้อเพลิงจุดป่าขึ้นพร้อมกัน
ขณะนั้นเกาซูแม่ทัพนั่งกินโต๊ะอยู่ เห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นก็ตกใจ จึงเร่งทหารยกออกไปดับไฟ เง่าเอี๋ยงแม่ทัพเมืองงุยเห็นแสงเพลิงที่ค่ายเมืองตงสันสว่างขึ้นดังสัญญาก็ยกทหารหนุนเข้าไป เกาซูสาละวนดับไฟอยู่หาเป็นขบวนไม่ เง่าเอี๋ยงได้ทีจึงให้ทหารเข้าโจมตีได้รบกันถึงอาวุธสั้น ทหารเกาซูหาทันตระเตรียมตัวไม่ก็แตกพ่ายลงมา เกาซูเห็นจะสู้มิได้ก็ถอยไปตั้งอยู่ด่านเป๊กเอี๋ยง เง่าเอี๋ยงกับไซบุนป้าก็ให้ทหารไล่ตีซ้ำเติมไปจนถึงด่านเป๊กเอี๋ยง เกาซูจะให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินก็หาทันไม่ พอทัพเง่าเอี๋ยงยกมาทันเข้าก็ยกหนีออกจากด่าน ทิ้งด่านเสียรีบหนีเข้าไปในเมือง กีคุดแจ้งดังนั้นจึงให้ทหารปิดประตูเมืองแล้วขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง เง่าเอี๋ยงกับไซบุนป้าก็ยกทหารเข้าตั้งล้อมไว้ทั้งสี่ด้าน กีคุดจึงหาตัวเกาซูเข้ามาแล้วถามว่าเราให้ท่านไปตั้งรักษาอยู่ที่ด่านเขาซิวซัวนั้น เหตุใดจึงทิ้งด่านสองตำบลเสียแตกหนีเข้ามาฉะนี้โทษก็มีแก่ตัวเป็นอันมาก เกาซูจึงรับสารภาพว่า ซึ่งข้าพเจ้าทิ้งด่านสองตำบลเสียนั้น โทษข้าพเจ้าก็ถึงที่ตายอยู่แล้ว แล้วแต่ท่านจะโปรด กีคุดจึงสั่งให้ทหารเอาตัวเกาซูไปฆ่าเสีย กงซุนเจี๋ยวคำนับแล้วจึงว่าซึ่งเกาซูแตกมาท่านจะให้เอาไปฆ่าเสียก็ควรอยู่ แต่ว่าบัดนี้ทหารเมืองงุยก็ยกมาล้อมเมืองเราอยู่หามีผู้ใดออกสู้รบไม่ ขอท่านได้งดโทษไว้ให้ทำราชการแก้ตัวอีกสักครั้งหนึ่ง กีคุดก็เห็นชอบด้วยจึงงดโทษไว้ให้คงที่ขุนนางดังเก่า กงซุนเจี๋ยวจึงว่าเง่าเอี๋ยงแม่ทัพเมืองงุยนั้นมีบุตรอยู่คนหนึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเราชื่อเง่าซู ขอท่านให้เง่าซูออกไปว่ากล่าวให้เง่าเอี๋ยงถอยทัพกลับไปก็เห็นจะได้ดอก กีคุดก็ให้คนไปหาตัวเง่าซูมา จึงว่ากับเง่าซูว่าบิดาท่านยกทัพมาล้อมเมืองเรา ท่านจงออกไปว่ากับบิดาท่านให้ถอยทัพกลับไป เราจะตั้งท่านให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่กว่าแต่ก่อน
เง่าซูจึงว่า เดิมข้าพเจ้าจะมาอยู่กับท่านนั้น ก็ได้ชักชวนบิดาให้มาอยู่ด้วยท่านเป็นหลายครั้งบิดาข้าพเจ้าหายอมไม่ กลับโกรธข้าพเจ้าเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะให้ไปว่ากล่าวให้ถอยทัพไปนั้นเห็นจะหาถอยไปไม่ ด้วยบิดารับอาสาเจ้าเมืองงุยมาตีเมืองท่านจะเอาความชอบ กีคุดก็ว่ากล่าวเป็นหลายครั้ง เง่าซูขัดมิได้ก็ขึ้นไปบนเชิงเทินแล้วร้องไปว่าขอเชิญบิดาออกมาพูดกับข้าพเจ้าที่นอกค่ายสักหน่อยหนึ่ง
เง่าเอี๋ยงได้ยินดังนั้นก็ใส่เกราะถืออาวุธสำหรับมือขึ้นเกวียนออกมาที่หน้าค่าย แลเห็นเง่าซูยืนอยู่บนกำแพงจึงร้องด่าว่า ไอ้ลูกนอกพ่อหาฟังผู้ใหญ่สั่งสอนไม่ มาอยู่กับคนพาลหาเป็นยุติธรรมไม่ เอ็งจงกลับไปบอกเจ้าเมืองให้ออกมาคำนับโดยดี ถ้าขัดแข็งอยู่เอ็งกับเจ้าเมืองคงจะตายด้วยกัน เง่าซูจึงร้องตอบบิดาออกไปว่า ขอท่านจงถอยทัพออกไปเสียก่อน ข้าพเจ้าจะกลับเข้าไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองออกมาอ่อนน้อมต่อท่าน ถ้าเจ้าเมืองมิออกมาจงยกเข้าตีเมืองเถิด เง่าเอี๋ยงจึงว่าเราจะงดรออยู่เดือนหนึ่ง จงกลับเข้าไปว่ากล่าวให้เจ้าเมืองออกมาคำนับเราตามสัญญา แล้วประกาศแก่ทหารทั้งปวงต่อหน้าเง่าซูว่า อย่าเพิ่งเข้าตีเมืองเลยแต่ล้อมไว้ให้มั่นคง เง่าซูได้ยินบิดาสั่งทหารดังนั้นยินดีนัก จึงเข้ามาแจ้งแก่กีคุดเจ้าเมืองตงสันว่า ข้าพเจ้าออกไปว่ากับบิดาตามซึ่งท่านสั่งไปนั้น บิดามีความกรุณาแก่ข้าพเจ้าจะงดกองทัพไว้เดือนหนึ่ง ถ้าแม้นท่านออกไปอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นแล้วจึงจะเลิกทัพกลับไป กีคุดจึงว่าเง่าเอี๋ยงมีความเมตตาเห็นแก่หน้าท่านผู้เป็นบุตรไม่ยกเข้าตีเมืองเรานั้น ขอบใจเง่าเอี๋ยงนัก แต่ซึ่งจะให้เราออกไปคำนับนั้นจะตรึกตรองดูก่อน ครั้นพูดกันแล้วก็กลับเข้าไปที่ข้างใน เง่าซูก็กลับไปบ้าน ตั้งแต่นั้นมากีคุดเพลิดเพลินอยู่ด้วยภรรยาหาออกว่าราชการบ้านเมืองไม่ จนถ้วนคำรบเดือนหนึ่ง
ฝ่ายเง่าเอี๋ยงครั้นถึงกำหนดเดือนหนึ่ง หาเห็นเง่าซูพากีคุดออกมาคำนับตามสัญญาไม่ จึงให้คนเข้าไปร้องเตือนแก่ทหารชาวเมืองว่า บัดนี้ถ้วนเดือนแล้ว ให้เง่าซูพากีคุดเจ้าเมืองออกมาคำนับนายเราตามกำหนดที่นัดไว้ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินได้ยินดังนั้นจึงเอาความเข้าไปแจ้งแก่เง่าซูว่า เง่าเอี๋ยงซึ่งเป็นแม่ทัพเมืองงุยให้ทหารมาเตือนว่าครบเดือนแล้ว ให้ท่านกับกีคุดออกไปคำนับตามสัญญา เง่าซูแจ้งดังนั้นก็เข้าไปบอกแก่กีคุดตามซึ่งเง่าเอี๋ยงให้ทหารมาร้องว่านั้นทุกประการ
กีคุดจึงว่าตั้งแต่พูดแก่ท่านวันนั้นเผอิญให้เคลิบเคลิ้มไป หาได้คิดที่จะออกไปคำนับเง่าเอี๋ยงไม่ ท่านอย่าเห็นแก่เหน็ดเหนื่อยเลย จงออกไปว่าแก่บิดาท่านว่าเราขอทุเลาอีกสักเดือนหนึ่งเถิด เง่าซูก็คำนับลาออกไปว่ากับเง่าเอี๋ยงตามคำกีคุดสั่ง เง่าเอี๋ยงก็ยอมตามให้ผัดอีกเดือนหนึ่งตามถ้อยคำเง่าซู แต่กีคุดให้เง่าซูขอทุเลาหลบหลีกอยู่ดังนี้ถึงสามครั้งหาออกไปคำนับเง่าเอี๋ยงไม่ ไซบุนป้าซึ่งเป็นทัพหน้าไม่เห็นเง่าเอี๋ยงตีเมืองตงสันช้าอยู่ถึงสามเดือนดังนั้น จึงเข้าไปว่าแก่เง่าเอี๋ยงว่า การก็ได้ทีถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านจึงงดไว้ไม่ตีเสียให้สำเร็จเล่า หรือท่านเห็นแก่บุตรประการใดจงว่ามาให้ข้าพเจ้าแจ้งด้วย
เง่าเอี๋ยงได้ฟังไซบุนป้าว่าเหน็บแนมเป็นที่สงสัยดังนั้น จึงตอบว่าท่านหารู้ความคิดเราไม่จะว่าให้ฟัง คำโบราณท่านย่อมว่าไว้แต่ก่อนว่าถ้าจะยกไปทำศึกแก่หัวเมืองใดๆ ต้องหาความผิดของข้าศึกยกขึ้นว่าให้คนทั้งปวงเห็นพร้อมกันจึงกระทำตอบแทน ผู้ใดก็หาล่วงนินทาได้ไม่ ด้วยเดิมนั้นกีคุดให้เง่าซูผู้เป็นบุตรของเราออกมาพูดจาอ่อนน้อมยอมขอทุเลาต่อเรา ว่าเดือนหนึ่งจะออกมาคำนับตามประเพณี นี่เราก็ผ่อนให้ถึงสามเดือนแล้ว เราทำทั้งนี้ใช่จะเห็นแก่หน้าบุตรเรานั้นหามิได้ ปรารถนาจะให้ราษฎรเมืองตงสันสรรเสริญว่าแต่ขุนนางยังมีใจโอบอ้อมอารีถึงเพียงนี้ ถ้าเจ้านายของเราจะมิดียิ่งกว่านี้หรือ ท่านอย่าวิตกเลย เราจะตีให้สำเร็จจงได้
ฝ่ายจออิวซึ่งเป็นขุนนางอยู่ในเมืองงุยรู้กิตติศัพท์จึงนำเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่งุยหวนว่า เง่าเอี๋ยงไปตีเมืองตงสันครั้งนี้จวนจะได้อยู่แล้ว กีคุดเจ้าเมืองตงสันให้เง่าซูบุตรเง่าเอี๋ยงออกมาห้ามทัพไว้ถึงสามเดือน เง่าเอี๋ยงผู้เป็นบิดาก็เชื่อถ้อยฟังคำเง่าซูผู้บุตร หาตีเมืองตงสันให้แตกไม่ ซึ่งเง่าเอี๋ยงกระทำทั้งนี้เห็นว่าจะเอาใจออกจากท่านเป็นมั่นคง หนึ่งเล่าเง่าเอี๋ยงยกไปครั้งนี้ก็ป่วยการผู้คนล้อเกวียนและเสบียงอาหารเป็นอันมาก ถ้าแม้นไม่ได้เมืองตงสันช้าวันอยู่จะมิขาดทุนเสียของทั้งปวงเปล่าหรือ งุยหวนได้ฟังจออิวทัดทานดังนั้นหาเห็นด้วยไม่ จึงถามเต๊กอ๋องว่าซึ่งจออิวมากล่าวโทษเง่าเอี๋ยงนั้นท่านจะเห็นประการใดบ้าง
เต๊กอ๋องจึงตอบว่า เง่าเอี๋ยงคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อนัก ซึ่งเง่าเอี๋ยงไปตั้งล้อมเมืองอยู่ถึงสามเดือนหาเข้าตีเอาโดยเร็วไม่นั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเห็นว่าเง่าเอี๋ยงจะคิดถ่ายเทเป็นกลศึกสักสิ่งหนึ่ง ท่านอย่าคิดสงสัยเลย งุยหวนได้ฟังเต๊กอ๋องว่าดังนั้นเห็นชอบด้วยแต่หาว่าประการใดไม่ ก็กลับเข้าไปเสียข้างใน ครั้นเวลาเช้างุยหวนออกว่าราชการ มีขุนนางสองคนทำหนังสือคนละฉบับไปคำนับส่งให้งุยหวน งุยหวนรับเอาหนังสือฉบับหนึ่งมาอ่านได้ความว่ากีคุดเจ้าเมืองตงสันสู้ฝีมือทหารเง่าเอี๋ยงมิได้ ประนอมยอมยกสมบัติในเมืองตงสันให้กับเง่าเอี๋ยงกึ่งหนึ่ง หนังสือฉบับหนึ่งนั้นเป็นใจความว่า กีคุดเจ้าเมืองตงสันกับเง่าเอี๋ยงประนีประนอมเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน รวบรวมทแกล้วทหารแล้วจะยกมาตีเอาเมืองท่าน งุยหวนแจ้งในหนังสือแล้วจึงเก็บเอาไว้ จึงสั่งให้คนใช้เอาสิ่งของไปส่งให้เง่าเอี๋ยง ณ กองทัพนั้นเนืองๆ แล้วสั่งขุนนางฝ่ายช่างให้ทำตึกกว้านบ้านเรือนเป็นหลายหลัง ถ้าเง่าเอี๋ยงทำศึกสำเร็จกลับมาจึงจะให้ที่บ้านอันนี้ เง่าเอี๋ยงแจ้งว่างุยหวนให้จัดแจงที่บ้านเรือนไว้คอยท่าแล้วก็ได้สิ่งของซึ่งงุยหวนให้คนเอาไปเยี่ยมเยียนอยู่เนืองๆ ดังนั้น เง่าเอี๋ยงยิ่งมีความรักงุยหวนทวีขึ้นกว่าแต่ก่อนเป็นอันมาก จึงคิดว่ากีคุดผัดเราถึงสามครั้งว่าจะมาคำนับเราก็หามาตามสัญญาไม่ จึงให้หาไซบุนป้าทัพหน้าเข้ามาปรึกษาว่า กีคุดลวงเราถึงสามครั้งแล้ว ถึงเราจะเข้าตีเมืองก็หาผู้ใดนินทาเราไม่ ท่านจงตระเตรียมทหารเข้าหักเอาเมืองให้จงได้ ไซบุนป้าก็คำนับลาออกมาสั่งทหารซึ่งล้อมเมืองอยู่นั้นให้เข้าตีเมืองทั้งสี่ด้านให้พร้อมกัน ทหารก็เอาบีหลั่นและบันไดหกเข้าพาดกำแพงและทำลายประตูเมืองเป็นสามารถ เกาซูกงซุนเจี๋ยวนายทหารในเมืองตงสันเห็นพวกกองทัพเข้าตีเมืองดังนั้น จึงให้ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินคั่วกรวดทรายขนศิลาและไม้ท่อนทุ่มทิ้งลงมาเป็นอันมาก ถูกทหารเง่าเอี๋ยงล้มตายประมาณสี่สิบคนห้าสิบคน เง่าเอี๋ยงจะหักเอาเมืองตงสันโดยเร็วมิได้จึงให้ตั้งล้อมเมืองตงสันไว้สี่ด้าน ตั้งแต่ล้อมเมืองอยู่นั้นประมาณสองเดือนเศษ เวลาวันหนึ่ง เง่าเอี๋ยงนั่งตรึกตรองที่จะตีเอาเมืองตงสัน จึงปรึกษาไซบุนป้าว่าครั้งก่อนเราเข้าตีเมือง ทหารในเมืองก็เอาก้อนศิลาทิ้งลงมาถูกทหารเราตายเป็นอันมาก ท่านจงไปประกาศแก่ทหารทั้งปวงให้เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงเข้าไปในเมืองทั้งสี่ด้านอย่าให้ทหารเมืองตงสันขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินได้ พวกเราจึงเข้าทำลายประตูเมืองก็เห็นจะได้โดยง่าย ไซบุนป้าเห็นชอบด้วยก็ออกไปจัดแจงทหารเกาทัณฑ์เป็นอันมาก จึงยิงสาดเข้าไปในเมือง ถูกเกาซูที่ซอกคอตกจากกำแพงถึงแก่ความตาย ทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินก็ถูกเกาทัณฑ์ล้มตายลงเป็นอันมาก
กงซุนเจี๋ยวเห็นจะสู้มิได้ จึงเข้าไปแจ้งแก่กีคุดเจ้าเมืองว่าเกาซูถูกเกาทัณฑ์ตายเสียแล้ว ข้าพเจ้าผู้เดียวเห็นจะสู้ทหารเง่าเอี๋ยงมิได้ ขอท่านจงจัดแจงทหารเพิ่มเติมไปรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่ง ถ้าท่านทำตามอุบายข้าพเจ้าแล้ว เง่าเอี๋ยงคงถอยทัพไปเป็นมั่นคง กีคุดจึงถามว่าอุบายของท่านประการใด จงบอกแก่เราให้แจ้งก่อน กงซุนเอี้ยวจึงว่าอุบายของข้าพเจ้านั้น ท่านจงเอาเง่าซูบุตรเง่าเอี๋ยงขึ้นไปมัดไว้บนหอรบ ให้เง่าซูร้องบอกแก่เง่าเอี๋ยงให้เง่าเอี๋ยงถอยทัพ ถ้าเง่าเอี๋ยงไม่ถอยทัพท่านจะให้ยิงเสีย ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเง่าเอี๋ยงคนนี้มีความเมตตาแก่คนทั้งปวงเป็นอันมาก ถ้าเห็นบุตรได้ความทุกข์เวทนาดังนั้นแล้วก็จะถอยทัพไปเป็นมั่นคง กีคุดเห็นชอบด้วยจึงให้ไปหาเง่าซูมา แล้วเล่าอุบายนั้นให้เง่าซูฟังทุกประการ เง่าซูก็ยอมตามอุบาย จึงให้เอาตัวเง่าซูไปมัดไว้บนหอรบ เง่าซูทำเป็นร้องไห้แล้วร้องบอกบิดาว่ากีคุดให้ท่านเลิกทัพไป ถ้าท่านไม่เลิกทัพกลับไปกีคุดจะตัดศีรษะข้าพเจ้าเสีย ขอท่านจงได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าผู้เป็นบุตรนี้เถิด
เง่าเอี๋ยงได้ยินเง่าซูร้องลงมาดังนั้น จึงร้องตอบไปว่าธรรมดาเกิดมาเป็นลูกผู้ชายจะทำราชการสนองคุณเจ้า ถ้ามีราชการศึกมาก็คิดให้เจ้าเอาชัยชนะจงได้ นี่การแต่เพียงนี้หาคิดแก้ไขให้เจ้าของตัวได้ความสุขไม่ มาร้องไห้อ้อนวอนให้คนซึ่งเป็นข้าศึกช่วยเหมือนเด็กอมมือฉะนี้จะนับว่าเป็นชายได้หรือ แล้วก่งเกาทัณฑ์ขึ้นจะยิงเง่าซูเสีย เง่าซูเห็นดังนั้นก็ตกใจดิ้นรนจนเชือกที่มัดหลุด จึงลงมาแจ้งความแก่กีคุดว่าบิดานั้นหาเห็นแก่หน้าข้าพเจ้าผู้เป็นบุตรไม่ ได้เห็นใจบิดาว่ารักงุยหวนผู้นายมากกว่าข้าพเจ้า จะให้ไปห้ามปรามนั้นก็สิ้นสติปัญญา ท่านจงตรึกตรองให้ดีจะสู้หรือจะหนีก็ตามแต่ใจเถิด ข้าพเจ้านี้สิ้นอุบายแล้ว จะขอลาตายเสียด้วยน้อยปัญญาที่จะห้ามปรามบิดาต่อไป
กงซุนเจี๋ยวจึงว่ากับกีคุดว่า เง่าซูเป็นลูกข้าศึกท่านตั้งให้เป็นขุนนาง แต่บิดานั้นเป็นศัตรูจะไว้ใจได้หรือ ท่านจงประหารชีวิตเสียเถิด กีคุดได้ฟังดังนั้นจึงว่า เง่าซูหาความผิดไม่ราษฎรจะนินทา กงซุนเจี๋ยวจึงตอบว่าถ้าท่านฆ่าเง่าซูเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะรับอาสาว่ากล่าวให้เง่าเอี๋ยงเลิกทัพไปด้วยสติปัญญาให้จงได้ กีคุดได้ฟังดังนั้นเห็นชอบจึงเอากระบี่ที่ถือส่งให้เง่าซูด้วยคิดว่าจะให้เง่าซูฆ่าตัวตายเสียเอง เง่าซูก็รับกระบี่มาจากมือแล้วเชือดคอตายเสีย กงซุนเจี๋ยวเห็นดังนั้นจึงว่ากับกีคุดว่า ธรรมดาคนเกิดมาเป็นมนุษย์นี้ก็เป็นที่รักกันแต่พ่อกับลูก ข้าพเจ้าคิดว่าจะเชือดเอาเนื้อเง่าซูมาทำเป็นเครื่องโต๊ะส่งออกไปให้เง่าเอี๋ยงบิดา เง่าเอี๋ยงเห็นก็คงจะมีความเวทนาแก่บุตรด้วยเสียใจ เพราะตัวหาเชื่อฟังลูกไม่ลูกจึงตาย คงจะเลิกทัพกลับไป
กีคุดได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงสั่งให้คนเชือดเนื้อต้มแกงแล้วตัดเอาศีรษะส่งให้ทหารนำเอาไปให้เง่าเอี๋ยงแล้วจงแจ้งความว่าแกงอันนี้คือเนื้อเง่าซูผู้บุตรท่าน ทหารก็คำนับรับเอาแกงกับศีรษะออกไปให้เง่าเอี๋ยง ณ ค่าย แล้วแจ้งความว่ากีคุดให้เง่าซูออกมาห้ามท่านก็หาฟังไม่ กีคุดจึงฆ่าเสีย ถ้าท่านไม่ยกทัพกลับไป ลูกสะใภ้ท่านยังอยู่กีคุดจะฆ่าเสียด้วย เง่าเอี๋ยงได้ฟังดังนั้นคิดโกรธบุตรจึงด่าเป็นคำหยาบว่า อ้ายคนหาสติปัญญามิได้ อยากไปอยู่กับเขา เขาจึงฆ่าเสีย เอาเนื้อแกงมาให้ก็สมนํ้าหน้าแล้ว เง่าเอี๋ยงก็เอาแกงเนื้อมานั่งกินต่อหน้าให้ทหารที่มานั้นเห็น เง่าเอี๋ยงจึงสั่งทหารให้ไปบอกกับกีคุดว่ากระทะของเรามีอยู่ ถ้าเราได้เมืองตงสันแล้วเราจะเอากีคุดมาต้มแกงทำให้เหมือนกับบุตรเรา ทหารได้ฟังดังนั้นก็กลับมาแจ้งความให้กีคุดฟังทุกประการ
กีคุดได้ยินถ้อยคำทหารเล่าให้ฟังก็ตกใจยิ่งนัก จึงคิดว่าถ้าเราเสียเมืองตงสันแล้ว เง่าเอี๋ยงก็จะจับไปทำให้เหมือนกับทำลูกเขา ครั้งนี้เราไม่เห็นทหารผู้ใดที่จะป้องกันข้าศึกได้ ต้องการอะไรจะให้เขาจับตัวไปต้มแกงให้มีชื่อชั่วไปภายหน้า กีคุดคิดดังนั้นแล้วก็ลุกเข้าไปในห้องเอาผ้าผูกคอตายเสีย กงซุนเจี๋ยวแจ้งว่ากีคุดตายแล้ว ก็มาเปิดประตูเมืองตงสันออกไปคำนับเง่าเอี๋ยงเชิญให้เข้ามาในเมือง เง่าเอี๋ยงมาถึงเมืองแล้วด่ากงซุนเจี๋ยวว่า เพราะเอ็งเห็นว่าเจ้าตายแล้วจะสู้รบเรามิได้จึงให้เราเข้ามา คนอย่างนี้จะเลี้ยงไว้หนักแผ่นดิน จึงสั่งให้เอากงซุนเจี๋ยวไปฆ่าเสีย แล้วสั่งทหารให้ไปป่าวประกาศราษฎรทั้งปวงว่า เราฆ่ากงซุนเจี๋ยวเสียครั้งนี้เพราะเป็นคนหาซื่อตรงไม่ อย่าให้ชาวเมืองทั้งปวงตกใจเลยจงทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาเถิด
เง่าเอี๋ยงจึงสั่งไซบุนป้าแม่ทัพหน้ากับทหารห้าพันให้อยู่รักษาเมืองตงสัน แต่เง่าเอี๋ยงนั้นเข้าไปเก็บข้าวของกีคุดที่อยู่ในคลังได้เสร็จแล้ว พาทหารยกกลับไปเมืองงุย งุยหวนครั้นแจ้งว่าเง่าเอี๋ยงตีเมืองตงสันได้ยกกลับมา งุยหวนมีความยินดีนัก มาคอยรับเง่าเอี๋ยงอยู่ที่ประตูเมือง เง่าเอี๋ยงก็เข้าไปคำนับงุยหวน งุยหวนจึงว่าเรารู้ข่าวว่ากีคุดฆ่าเง่าซูบุตรท่านเสียก็เสียใจนัก เง่าเอี๋ยงจึงตอบว่าบุตรข้าพเจ้าไม่ดี เขาจึงถูกฆ่าตาย ข้าพเจ้าหาสู้อาลัยไม่ แต่ข้าพเจ้ากตัญญูต่อท่านนั้นมากกว่ารักบุตรอีก แล้วเง่าเอี๋ยงก็เอาแผนที่กับข้าวของทองเงินให้กับงุยหวน ขุนนางทั้งปวงต่างคนสรรเสริญว่าเง่าเอี๋ยงมีสติปัญญาหาผู้ใดเสมอมิได้
งุยหวนจึงสั่งให้ยกโต๊ะมาบนเก๋งสูง เชิญเง่าเอี๋ยงกับขุนนางทั้งปวงให้กินโต๊ะพร้อมกัน งุยหวนจึงรินสุราส่งให้กับเง่าเอี๋ยง เง่าเอี๋ยงคำนับรับสุรามาดื่มกินแล้วคิดแต่ในใจว่า ครั้งนี้งุยหวนรักใคร่ตัวมากกว่าขุนนางทั้งปวง เง่าเอี๋ยงก็ทำท่วงทีให้คนเห็นว่าเจ้ารัก พวกขุนนางเห็นกิริยาดังนี้ก็มีความยำเกรงเง่าเอี๋ยงมากกว่าแต่ก่อน งุยหวนจึงให้คนเอาหีบเล็กสองใบลั่นกุญแจมาให้กับเง่าเอี๋ยง เง่าเอี๋ยงรับหีบและคำนับลางุยหวน งุยหวนให้คนพาเง่าเอี๋ยงไปที่บ้านซึ่งทำไว้ให้นั้น เง่าเอี๋ยงจึงคิดว่าหีบสองใบนี้ชะรอยงุยหวนจะให้บำเหน็จรางวัลแก่เรา แต่เกรงใจขุนนางทั้งปวงอยู่จึงใส่กุญแจไว้ คิดแล้วก็เปิดหีบออกเห็นหนังสือสองฉบับหยิบมาอ่านดูแจ้งความแล้วตกใจนัก จึงคิดว่างุยหวนนี้มีความรักเรามากหาเชื่อฟังคนอื่นไม่ แล้วก็เก็บหนังสือไว้
ครั้นเวลาเช้าเง่าเอี๋ยงก็เข้าไปหางุยหวน สรรเสริญงุยหวนว่าท่านนี้มีความเมตตาข้าพเจ้าเป็นอันมาก ถ้าเชื่อคนอื่นแล้วเมืองตงสันนั้นก็เห็นจะหาสำเร็จไม่ งุยหวนได้ฟังเง่าเอี๋ยงพูดจาดังนั้น จึงว่าท่านนี้มีความสัตย์ซื่อต่อเรานัก เราหรือจะไม่รักตอบอย่าสงสัยเลย แล้วงุยหวนว่ากับเง่าเอี๋ยงว่าความชอบที่ทำให้เราครั้งนี้ ก็จะปูนบำเหน็จท่านให้สมควร งุยหวนพูดพลางคิดพลางว่าอันเรื่องราวที่ขุนนางมีหนังสือฟ้องเง่าเอี๋ยงไว้นั้นเกลือกเง่าเอี๋ยงจะกำเริบใจว่าได้เมืองตงสันแล้ว จะกลับคิดทำร้ายเราต่อไปภายหน้ายังหาเห็นใจไม่ จะต้องตั้งเง่าเอี๋ยงเป็นที่เลงซิวอยู่ให้ไกลแดนแผ่นดินเมืองงุย งุยหวนคิดแล้วก็สั่งเง่าเอี๋ยงให้เป็นเลงซิวกุน เง่าเอี๋ยงคำนับรับคำงุยหวนแล้วก็ลาไปอยู่ยังเมืองเลงซิว
ฝ่ายเต๊กอ๋องเข้ามาหางุยหวน จึงว่ากับงุยหวนว่า เง่าเอี๋ยงคนนี้มีสติปัญญามากควรที่จะอยู่ป้องกันบ้านเมือง เหตุใดจึงส่งเง่าเอี๋ยงไปอยู่เสียเมืองอื่นเล่า งุยหวนได้ฟังเต๊กอ๋องว่าก็ยิ้มอยู่มิได้ตอบประการใด เต๊กอ๋องก็คำนับลากลับออกไป พบขุนนางผู้หนึ่งชื่อลีคก เต๊กอ๋องจึงปรึกษาว่างุยหวนให้เง่าเอี๋ยงไปเสียไกล มิให้อยู่ในเมืองงุยนั้นท่านเห็นเป็นประการใด ลีคกตอบว่าเหตุงุยหวนคิดกลัวเง่าเอี๋ยงจะทำร้าย เหมือนกวนต๋งไม่ไว้ใจเต๊กแหดังนั้น เต๊กอ๋องได้ฟังแจ้งความแล้วเต๊กอ๋องกับลีคกก็ต่างคนต่างไป งุยหวนเมื่อส่งเง่าเอี๋ยงไปแล้ว จึงคิดว่าเมืองตงสันเป็นเขตแดนเราแต่ทางนั้นไกลนัก เง่าเอี๋ยงให้ไซบุนป้ารักษาอยู่ก็ไว้ใจไม่ได้ จำจะให้ลูกหลานเราที่ซื่อตรงไปอยู่เมืองตงสันจึงจะชอบ คิดดังนั้นแล้วหาซีจูเค็กเข้ามาสั่งให้เป็นที่ตงสันกุนว่าราชการเมืองตงสัน ซีจูเค็กก็คำนับลาบิดาพาบุตรภรรยากับข้าวของบรรทุกเกวียนจะไปเมืองตงสัน พอมาถึงประตูเมืองงุยพบซันจูฮองซินแส เป็นที่นับถือของงุยหวนและหัวเมืองทั้งปวงนั้นขี่เกวียนมา ซีจูเค็กแลเห็นมีความยินดีนักจึงรีบลงจากเกวียนไปคำนับซันจูฮอง ซันจูฮองก็หาพูดจาไต่ถามประการใดไม่ก็ขับเกวียนเลยไป ซีจูเค็กเห็นซันจูฮองหาหยุดเกวียนพูดด้วยตัวไม่แล้ว จึงสั่งให้บ่าวรีบไปฉุดเกวียนซันจูฮองไว้ ซีจูเค็กก็ถามซันจูฮองว่าคนมั่งมีข่มเหงคนจนหรือ หรือคนจนข่มเหงคนมี ซันจูฮองจึงว่าแต่ก่อนนั้นเราแจ้งว่าคนจนข่มเหงคนมี ซึ่งคนมีจะข่มเหงคนจนเราหาได้ยินไม่ ถ้าใครเป็นเจ้าเมืองและขุนนางข่มเหงราษฎรแล้วบ้านเมืองก็หาความสุขมิได้ เหมือนครั้งฌ้อเลงอ๋องนั้นถือตัวว่าเป็นเจ้าเมือง จะทำการสิ่งใดก็หาปรึกษาขุนนางทั้งปวงให้เห็นผิดและชอบไม่ ทำตามอำเภอใจ บ้านเมืองจึงเป็นอันตรายต่างๆ ขุนนางผู้หนึ่งชื่อตีเป๊กอยู่ในเมืองจิ้น ไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน จะพิพากษาข้อความสิ่งใดก็หาต้องด้วยกฎหมายไม่ เอาแต่ใจตนเป็นประมาณ เจ้าเมืองจึงให้ริบราชบาตรตีเป๊กและลงโทษเป็นอันมาก อนึ่งเป็นคนอนาถาเลี้ยงชีวิตตามซื่อสัตย์ มิได้ฉ้อตระบัดล้วงลักของผู้ใดเอามาเป็นประโยชน์ไม่ หากินโดยชอบธรรม ถึงจะตายไปในชาตินี้ก็หามีผู้ครหาติเตียนไม่ ถ้าผู้ใดได้เป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองกระทำตามถ้อยคำของเราแล้ว ผู้นั้นก็จะมีความจำเริญไปภายหน้า ว่าแล้วซันจูฮองก็บอกซีจูเค็กว่าเราจะไปก่อน
ซีจูเค็กก็หัวเราะ จึงว่าท่านพูดจาสั่งสอนเรานี้ต้องด้วยขนบธรรมเนียมแต่บุราณควรจะเชื่อฟังได้ แล้วจับข้อมือซันจูฮองห้ามว่า ท่านอย่าเพ่อไปเลยจงอยู่สนทนากันก่อนเถิด ซันจูฮองจึงว่าเรามีธุระอยู่จะรีบไปจะยึดมือเราไว้หาควรไม่ แต่บูอ๋องครั้งยกทัพไปตีเมืองจิวโก๋ได้แล้ว พบขุนนางสองคนชื่อเป๊กอี๋หนึ่ง ชื่อซกฉีหนึ่ง เป็นคนมีสติปัญญาชาวเมืองจิวโก๋นับถือว่าเป็นนักปราชญ์ บูอ๋องยังมีความเกรงใจเป๊กอี๋ซกฉี หามีความประมาทคนทั้งสองไม่ แต่ท่านนี้ไม่นับถือเราว่าเป็นผู้ใหญ่มาดูหมิ่นยึดข้อมือเราไว้ฉะนี้เห็นควรอยู่หรือ ซีจูเค็กรู้สึกว่าตัวผิดก็คำนับซันจูฮอง ซันจูฮองก็ลาขับเกวียนไป ซีจูเค็กก็ไปเมืองตงสิน
งุยหวนครั้นแจ้งความว่าซันจูฮองมีความกรุณาแก่บุตรช่วยสั่งสอนดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงคิดว่าซันจูฮองคนนี้ควรจะนับถือว่าเป็นผู้ใหญ่ได้ จึงปรึกษากับเต๊กอ๋องขุนนางว่าเมืองเงียบโต๋ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของเรานั้นหามีผู้ใดรักษาไม่ เต๊กอ๋องจึงตอบว่า เมืองเงียบโต๋นี้เป็นเมืองหน้าด่านใกล้กับเมืองหันเมืองเตียวจะไว้ใจมิได้ ท่านจงหาผู้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งให้ไปอยู่ป้องกันข้าศึกจึงจะสมควร งุยหวนก็เห็นชอบด้วยจึงหาไซบุนป้าเข้ามาตั้งเป็นที่เจ้าเมืองเงียบโต๋ ไซบุนป้าคำนับงุยหวนแล้วก็พาพรรคพวกของตัวไปอยู่รักษาเมืองเงียบโต๋ตามคำงุยหวนสั่ง ไซบุนป้าเห็นเมืองเงียบโต๋ปรักหักพัง ทั้งบ้านเรือนราษฎรก็ร่วงโรยหาบริบูรณ์ไม่ จึงให้หาผู้เฒ่าเข้ามาถามว่าเหตุใดบ้านเมืองจึงยับเยินฉะนี้ ผู้เฒ่าคำนับแล้วบอกว่า ในเมืองนี้มีศาลเทพารักษ์แห่งหนึ่งอยู่ที่แม่นํ้าสามง้ามชื่อเจ้าห้อเป๊ก แต่ก่อนนั้นราษฎรชาวเมืองเคยนับถือนำเอาผู้หญิงสาวมาบวงสรวงให้เป็นเทพารักษ์ปีละคนมิได้ขาด บ้านเมืองจึงเป็นสุข ครั้นนานมาราษฎรปรึกษากันว่าเจ้าห้อเป๊กเอาหญิงไปเป็นภรรยาให้เราเสียทรัพย์ไปมากกว่ามากแล้ว ต่างคนต่างเบื่อหน่ายก็มิได้ไปคำนับเหมือนแต่ก่อน ห้อเป๊กเทพารักษ์มีความโกรธชาวเมืองทั้งปวงนัก จึงบันดาลให้นํ้าท่วมเมือง ราษฎรทำไร่นาหาผลมิได้ก็พากันอพยพไปทำมาหากินอยู่เมืองอื่น เมืองเงียบโต๋จึงร่วงโรยมาจนตราบเท่าทุกวันนี้
ไซบุนป้าจึงถามจีนผู้เฒ่าว่า แต่ก่อนนั้นเหตุใดท่านจึงรู้ว่าเทพารักษ์ชอบใจหญิงมนุษย์เป็นภรรยาเล่า จีนผู้เฒ่าจึงตอบว่า เดิมนั้นมีคนแก่คนหนึ่งเป็นที่นับถือของราษฎรทั้งปวง กับนายบ้านคนหนึ่งและคนทรงคนหนึ่ง อาปุนเป็นที่สำหรับชำระความมาแต่ก่อน คิดอ่านกันให้หญิงคนนั้นเป็นคนทรงไปเชิญเจ้าห้อเป๊กที่ศาล ครั้นเจ้าเข้าคนทรงแล้วจึงแจ้งความกับคนสามคนว่า เจ้าจะต้องการหญิงสาวเป็นภรรยาปีละคนมิได้ขาด ตั้งแต่นั้นมาชายทั้งสามก็เที่ยวเรี่ยไรทรัพย์ตามราษฎรชาวบ้านบอกว่าเจ้าห้อเป๊กจะต้องการหญิงรูปงาม ถ้าได้หญิงไปบวงสรวงแล้วบ้านเมืองก็จะเป็นสุขหาอันตรายมิได้ แม้นไม่ไปบวงสรวงตามคำเจ้า เจ้าจะอาเพศให้นํ้าท่วมบ้านเมือง ราษฎรจะได้ความแค้นเคืองเป็นอันมาก คนทั้งปวงรู้เหตุดังนั้นก็เสียทรัพย์ให้แก่หญิงคนทรงที่ไปเรี่ยไร ครั้นคนสี่คนได้ทรัพย์สมความคิดแล้วก็ไปช่วยเอาหญิงลูกคนจนไปที่หน้าศาล แล้วทิ้งลงไปในนํ้าให้ถึงแก่ความตาย ทรัพย์ที่เหลืออยู่นั้นเอามาแบ่งปันกันเป็นสี่ส่วน ครั้นเข้าปีใหม่ก็เที่ยวดูหญิงสาวที่เป็นบุตรคนมีทรัพย์ บอกว่าบุตรหญิงท่านคนนี้เจ้าห้อเป๊กจะต้องการเป็นภรรยา บิดามารดาได้ฟังดังนั้นคิดเวทนาแก่บุตร แล้วอ้อนวอนขอเสียเงินให้แก่หญิงคนทรง หญิงคนทรงก็ไปเที่ยวช่วยเอาเหมือนแต่ก่อน เหตุดังนี้และจึงได้ทราบว่าเทพารักษ์อยากได้หญิงมนุษย์เป็นภรรยา
ไซบุนป้าจึงคิดว่าความที่ว่านี้หาจริงไม่ จะเป็นอุบายของคนทั้งสี่นี้จะเอาทรัพย์แก่ราษฎรเป็นมั่นคง จึงว่าแก่ผู้เฒ่าว่า เมื่อจะส่งหญิงให้แก่เจ้านั้นจงบอกกับเราด้วย จีนผู้เฒ่าจึงแจ้งความว่าเพลาพรุ่งนี้ถึงกำหนดคนทรงจะนำหญิงไปส่งเจ้าห้อเป๊กที่ศาล ผู้เฒ่าบอกความเสร็จแล้วก็คำนับลาไซบุนป้ากลับไปบ้าน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าไซบุนป้าจัดแจงแต่งตัวอย่างเจ้าเมืองที่เคยไปคำนับเจ้ามาแต่ก่อน ออกไปคอยคนทรงอยู่ที่ศาลเจ้าห้อเป๊ก
ขณะนั้นชายสามคนกับหญิงคนทรงคนหนึ่งกับพวกพ้องสาวๆ เป็นอันมาก ก็นำหญิงไปส่งเจ้าตามเคย ราษฎรทั้งปวงรู้กิตติศัพท์ดังนั้นก็พากันไปคอยอยู่ที่หน้าศาล ไซบุนป้าเห็นคนทรงนำหญิงมาถึง จึงถามคนทรงว่าคนไหนที่จะเอาบวงสรวงเจ้า คนทรงก็แจ้งความกับไซบุนป้าว่าหญิงคนนี้ ไซบุนป้าจึงอุบายว่าหญิงคนนี้รูปหาดีไม่ เห็นเจ้าจะไม่ชอบใจ เอ็งจงลงไปถามเจ้าว่าจะชอบใจแล้วหรือ คนทรงจึงตอบว่าจะหาหญิงรูปงามกว่านี้ข้าพเจ้าหาไม่ได้แล้ว ไซบุนป้าได้ฟังดังนั้นก็ว่าเองไปถามเจ้าดูก่อน หญิงคนทรงก็หาทำตามถ้อยคำไม่ ไซบุนป้าจึงสั่งคนใช้ให้ไสคอคนทรงไปในแม่นํ้าสามง้ามหน้าศาลเทพารักษ์ น้ำที่ตรงนั้นลึกซึ้งเป็นวังวนร่วมกันสามแพร่ง ผู้ใดตกลงไปแล้วมิได้กลับขึ้นมา
ไซบุนป้าจึงว่ากับหญิงพวกพ้องของคนทรงว่าเราสั่งให้ขึ้นมาโดยเร็วก็หาขึ้นมาไม่ เอ็งเป็นพวกเดียวกันจงไปบอกให้หญิงคนทรงรีบกลับมา แล้วไซบุนป้าสั่งให้จับหญิงโยนลงในนํ้าอีกคนหนึ่ง ครั้นเห็นว่าหญิงทั้งสองหายไป ก็ใช้ทหารอุ้มเอาหญิงทิ้งลงไปอีกเป็นสามคนด้วยกัน ไซบุนป้าจึงให้หาตัวชายสามคนที่คบคิดกันกระทำเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินเข้ามา แล้วจึงว่าเอ็งก็เป็นพวกคนทรงจงลงไปถามว่าเจ้าชอบใจหญิงคนนี้หรือหาไม่ คนทั้งสามได้ฟังไซบุนป้าว่าฉะนั้นก็มีความสะดุ้งตกใจกลัว ต่างคนก็สารภาพรับผิดว่าข้าพเจ้าคิดอ่านทั้งนี้หวังจะล่อลวงเอาทรัพย์ราษฎรมาเป็นอาณาประโยชน์ ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าเถิด
ไซบุนป้าได้ฟังดังนั้นก็คิดแต่ในใจว่า ครั้งนี้จำเราจะให้ชาวเมืองเงียบโต๋เห็นว่ามีสติปัญญาเป็นอันมาก จึงจะระงับดับดวามเดือดร้อนของชาวเมืองได้ แล้วไซบุนป้าจึงถามชายสามคนว่า เอ็งคิดกันกระทำอุบายล่อลวงดังนี้ ทรัพย์ที่เรี่ยไรได้มานั้นมากน้อยเท่าใด จงคิดบัญชีมีจดหมายรายชื่อเจ้าของทรัพย์ส่งให้เรา เราจะป่าวร้องราษฎรมารับเอาทรัพย์กลับคืนไป คนทั้งสามได้ทราบดังนั้นก็กระทำตามไซบุนป้าสั่ง ไซบุนป้าก็ป่าวร้องราษฎรให้มาพร้อมกันแล้วเอาทรัพย์คืนให้ชาวเมืองทั้งปวงดังเก่า แต่หญิงสาวที่คนทรงจะเอามาบวงสรวงเทพารักษ์นั้นก็รอดตาย ไซบุนป้าก็จัดแจงยกให้เป็นภรรยาชาวเมืองที่ซื่อตรง
ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็เลื่องลืออื้ออึงไปทั่วทั้งเมืองเงียบโต๋ ราษฎรก็พากันยินดีสรรเสริญไซบุนป้าว่ามีสติปัญญาเป็นอันมาก สมควรที่ท่านจะเป็นเจ้าเมืองอยู่แล้ว ไซบุนป้าก็เที่ยวดูชัยภูมิบ้านเมืองเห็นเป็นที่ดอนนํ้าท่าหาขังอยู่ได้ไม่ ราษฎรจะทำนาก็ขัดสน จึงสั่งให้คนขุดให้เป็นทำเลกว้างใหญ่ไว้สิบสองตำบล ครั้นฝนตกลงมาน้ำก็ขังอยู่ได้ ราษฎรหญิงชายชาวเมืองก็พากันทำไร่นาได้ผลบริบูรณ์ เมืองเงียบโต๋ก็เป็นผาสุกกว่าแต่ก่อน
๘๖
ฝ่ายเง่าคี้บ้านอยู่เมืองโอย ใจรักจะเป็นทหารจึงไปหัดมวยแก่อาจารย์ผู้หนึ่ง ครั้นหัดได้แล้วก็กลับมาบ้าน มารดาแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงว่าแก่เง่าคี้ผู้บุตรว่าวิชาอื่นดีๆ ไม่หัด อันวิชามวยนี้เป็นวิชาอย่างตํ่าหาดีไม่ เง่าคี้ได้ฟังมารดาว่าดังนั้นมีความน้อยใจนัก นึกโกรธแต่จะทำมารดานั้นไม่ได้ จึงเอี้ยวคอก้มลงกัดต้นแขนข้างขวาของตัวจนโลหิตไหล แล้วว่าตั้งแต่วันนี้มารดากับข้าพเจ้าขาดกัน จะไปอยู่เมืองอื่นแล้ว ถ้าไม่ได้เป็นขุนนางก็ไม่กลับมาให้เห็นหน้าสืบไป มารดาได้ฟังมีความสงสารนัก จึงร้องไห้แล้วห้ามว่าเจ้าอย่าทิ้งมารดาเสียเลย เง่าคี้ไม่ฟังถ้อยคำหนีไปอยู่เมืองฬ่อ จึงไปหาศิษย์ของจูชื่อเซงฉํ่าขอเรียนวิชาหนังสือ เซงฉํ่าก็สอนให้ เง่าคี้กระทำความเพียรดูหนังสือทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาดถึงหกปี
ขณะนั้นมีขุนนางคนหนึ่งชื่อซันกู อยู่เมืองเจ๋เที่ยวมาเมืองฬ่อเห็นเง่าคี้หมั่นเรียนหนังสือก็ชอบใจ จึงเอาลูกสาวมายกให้เป็นภรรยาเง่าคี้ เซงฉํ่าอาจารย์จึงว่าแก่เง่าคี้ว่า มารดาของท่านก็ชราแล้ว ท่านมาอยู่กับเราถึงหกปีทำไมจึงไม่ไปเยี่ยมเยือนมารดาเล่า เง่าคี้จึงตอบว่าข้าพเจ้ากับมารดาขาดกันแล้ว ถ้าไม่ได้เป็นขุนนางก็ไม่กลับไปหามารดาให้เห็นหน้าข้าพเจ้า เซงฉํ่าจึงว่าท่านพูดจาอย่างนี้หาดีไม่ อันธรรมดาตัวเป็นบุตรจะตัดมารดาเสียนั้นเห็นชอบอยู่หรือ
ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้น มีคนมาบอกเง่าคี้ว่ามารดาท่านตายเสียแล้ว เง่าคี้ได้แจ้งว่ามารดาตายก็ลุกออกมายืนแหงนหน้าดูอากาศก็ร้องไห้แล้วเอามือเช็ดนํ้าตากลับเข้ามาดูหนังสืออยู่ดังเก่า เซงฉํ่ารู้ว่ามารดาเง่าคี้ตาย เง่าคี้เพิกเฉยเสียหานุ่งผ้าขาวตามธรรมเนียมให้มารดาไม่ แล้วก็ไม่ไปเยี่ยมศพตามประเพณีที่ถือมาแต่บุราณนั้น เซงฉํ่าก็โกรธเง่าคี้จึงว่ากับพวกศิษย์ว่า ตั้งแต่วันนี้ไปเง่าคี้กับเราขาดกันมิใช่ศิษย์อาจารย์กันสืบไปแล้ว เง่าคี้รู้ว่าเซงฉํ่าโกรธก็ไปจากบ้านเซงฉํ่าเที่ยวเรียนตำราพิชัยสงครามในสำนักอาจารย์อื่นอีกสามปี
มีขุนนางคนหนึ่งชื่อกงหงี มาพูดเล่นกันกับเง่าคี้ถึงเรื่องกองทัพและตั้งค่ายตามตำราพิชัยสงคราม เห็นว่าเง่าคี้มีปัญญารู้ขนบธรรมเนียมการเป็นอันมาก กงหงีจึงเข้าไปแจ้งกับฬ่อมกก๋งเจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังก็มีความยินดีนักจึงหาเง่าคี้เข้ามาตั้งให้เป็นที่ไตหู ครั้นเง่าคี้เป็นขุนนางขึ้นแล้วก็จัดหาหญิงสาวๆ มาเป็นภรรยาน้อย สำหรับพูดเล่นเจรจาตามความสบาย
ขณะนั้นมีขุนนางผู้หนึ่งชื่อซันหัวอยู่ในเมืองเจ๋คิดขบถฆ่าเจ้าเมืองตายแล้วก็ตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองเจ๋ จึงจัดทแกล้วทหารกับเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้วก็ยกทัพมาตีเมืองฬ่อ กงหงีขุนนางเมืองฬ่อรู้ว่าเมืองเจ๋ยกทัพมา ก็เข้าไปแจ้งความฬ่อมกก๋ง ฬ่อมกก๋งจึงปรึกษากงหงีว่าใจของท่านจะเห็นใครในเมืองเราที่จะออกไปต้านทานทัพเมืองเจ๋ได้ กงหงีจึงตอบว่าข้าพเจ้าเห็นแต่เง่าคี้ผู้เดียวที่จะสู้รบทัพเมืองเจ๋ได้ ฬ่อมกก๋งจึงว่ากับกงหงีว่า เง่าคี้ที่ท่านว่ามานี้เราก็เห็นดีด้วย ฬ่อมกก๋งนั้นว่าแต่ปากหากนํ้าใจไม่อยากให้เง่าคี้ออกไปรบ จึงว่ากับกงหงีว่าเง่าคี้เป็นบุตรเขยซันกูขุนนางเมืองเจ๋ เราไว้ใจหาได้ไม่ กงหงีก็ลากลับมาบ้าน ขณะนั้นเง่าคี้มาคอยฟังราชการอยู่ที่บ้านกงหงี กงหงีมาถึงเง่าคี้นั่งอยู่ เง่าคี้จึงถามกงหงีว่าท่านเข้าไปแจ้งข่าวทัพนั้น ฬ่อมกก๋งพูดจากับท่านเป็นประการใดบ้าง กงหงีจึงบอกว่าเราเข้าไปว่าจะขอให้ท่านเป็นแม่ทัพ ฬ่อมกก๋งว่าภรรยาท่านเป็นบุตรขุนนางในเมืองเจ๋ ครั้นท่านได้เป็นแม่ทัพแล้วจะกลับคบคิดกับชาวเมืองเจ๋ ฬ่อมกก๋งยังแคลงท่านอยู่ เง่าคี้จึงว่าซึ่งฬ่อมกก๋งสงสัยเรานั้น เราจะทำให้สิ้นแคลงเราท่านอย่าวิตกเลย แล้วเง่าคี้ก็ลามาบ้านจึงแจ้งความแก่ภรรยาว่า ฬ่อมกก๋งตั้งให้เราเป็นแม่ทัพไปต้านทานทหารเมืองเจ๋ เจ้าจะช่วยเราคิดอ่านประการใดบ้าง ภรรยาจึงว่าข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงหาเข้าใจในการศึกไม่ เง่าคี้จึงว่าฬ่อมกก๋งไม่ไว้ใจเราว่าเจ้าเป็นบุตรขุนนางเมืองเจ๋ เราจึงมาง้อขอศีรษะไปให้ฬ่อมกก๋งเห็นจริงจึงจะสิ้นสงสัย ภรรยาได้ฟังเง่าคี้ว่าดังนั้นก็ตกใจนัก หาทันพูดจาประการใดไม่ เง่าคี้ก็เอากระบี่ตัดศีรษะภรรยาห่อแพรแดงไปให้ฬ่อมกก๋ง จึงแจ้งความว่า ข้าพเจ้าตัดศีรษะภรรยามาให้ท่านทั้งนี้ จะให้สิ้นสงสัยข้าพเจ้าหาเข้ากับชาวเมืองเจ๋ไม่ ฬ่อมกก๋งเห็นศีรษะภรรยาเง่าคี้ดังนั้นหามีความสบายไม่ พอกงหงีเข้าไปหาฬ่อมกก๋งเห็นเง่าคี้ตัดศีรษะภรรยามาให้ฬ่อมกก๋งดังนั้นจึงว่ากับฬ่อมกก๋งว่า เง่าคี้ฆ่าภรรยาเสียครั้งนี้หมายจะให้ท่านสิ้นสงสัยตั้งให้เป็นแม่ทัพ ถ้าท่านหาตั้งไม่เง่าคี้จะน้อยใจไปเข้าเสียกับเมืองเจ๋ ฬ่อมกก๋งได้ฟังกงหงีว่าเห็นชอบด้วยจึงตั้งให้เง่าคี้เป็นแม่ทัพ ให้อี้ลิ้วเป็นปีกขวา ให้ซินเซียงเป็นปีกซ้ายคุมทหารสองหมื่นยกไปรับทัพเมืองเจ๋ เง่าคี้เป็นแม่ทัพมาครั้งนั้นมิได้ขี่เกวียนขี่ม้า เดินปนกันมากับพวกทหารเลว จะกินจะนอนก็คล้ายกันเหมือนพวกทหารทั้งปวงนั้น เง่าคี้เห็นใครเจ็บไข้ก็เอาใจใส่ไปรักษามิให้ผู้อื่นดูแล กระทำทั้งนี้จะให้ทหารในกองทัพเห็นว่าใจเง่าคี้ดีจึงหาถือยศศักดิ์เหมือนแม่ทัพทั้งปวงไม่
ฝ่ายซันหัวเจ้าเมืองเจ๋มีนายทหารสองคน คนหนึ่งชื่อซันคีคนหนึ่งชื่อตวนผง ยกมาตั้งอยู่ตำบลนํ้าพีเป็นเขตแดนเมืองฬ่อ แจ้งกิตติศัพท์ว่าฬ่อมกก๋งให้เง่าคี้เป็นแม่ทัพยกมา ซันหัวหัวเราะแล้วคิดว่าเง่าคี้คนนี้ แต่ก่อนนั้นมาลอบกระทำชู้กับบุตรหญิงซันกูขุนนางในเมืองเราแล้วพาหนีไปอยู่เมืองฬ่อ เง่าคี้ทำทั้งนี้เป็นคนหาสติปัญญาไม่ที่ไหนจะสู้เราได้ ขณะนั้นเง่าคี้เดินทัพมาถึงตำบลนํ้าพี เห็นพวกเมืองเจ๋มาตั้งมั่นอยู่แล้วจึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายลงห่างค่ายเมืองเจ๋ประมาณเส้นหนึ่ง ซันหัวจึงให้ทหารกองสอดแนมไปสืบ ณ ค่ายเง่าคี้จะทำเป็นประการใดบ้าง ทหารก็คำนับลาไปสืบดูได้ความแล้วกลับมาแจ้งแก่ซันหัวว่า ข้าพเจ้าเห็นเง่าคี้จะกินจะนอนนั้นก็ปนอยู่กับทหารเลวหาเหมือนแม่ทัพทั้งปวงไม่ ซันหัวได้ฟังดังนั้นจึงว่าเง่าคี้ทำดังนี้หาสมควรเป็นแม่ทัพนายกองไม่ เห็นจะเสียทีเราเป็นมั่นคง คิดแล้วจึงเรียกเตียวทิวทหารสนิทมากระซิบสั่งว่า จงรับอาสาเราไปยังค่ายเง่าคี้แล้วทำเป็นพูดจากับเง่าคี้ว่าเราให้มาแจ้งความกับเง่าคี้ว่า เรายกทัพมาครั้งนี้คือเจ้าเมืองเจ๋ ซันกูซึ่งเป็นบิดาภรรยาเง่าคี้นั้นก็เป็นญาติสนิทกันกับเรา เง่าคี้กับเรานับว่าเป็นพี่น้องของเราด้วยกัน อย่าให้เง่าคี้เห็นด้วยเจ้าเมืองฬ่อเลยจงเลิกทัพกลับไปเถิด แล้วกำชับว่าจงสังเกตดูในกองทัพเง่าคี้ว่าทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งนั้นจะมีมากหรือน้อยสักเท่าใด เตียวทิวทหารก็ลารีบมายังค่ายเง่าคี้ จึงแจ้งแก่นายประตูว่าเราจะขอเข้าไปหาเง่าคี้แม่ทัพ นายประตูก็เข้าไปแจ้งแก่เง่าคี้ว่ามีทหารมาแต่ค่ายเมืองเจ๋จะเข้ามาคำนับท่าน เง่าคี้แจ้งดังนั้นก็เห็นซันหัวจะให้มาสอดแนมดูผู้คนในค่ายเราเป็นมั่นคง คิดดังนั้นแล้วจึงจัดแจงคนที่ชรากับเด็กเป็นอันมากถือเครื่องศัสตราวุธสำหรับทหารอยู่ในค่าย ทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งนั้นให้ซ่อนตัวเสีย จัดแจงเสร็จแล้วจึงสั่งให้รับเตียวทิวเอาเข้ามาในค่าย
เตียวทิวก็เข้าไปหาเง่าคี้ เง่าคี้เห็นเตียวทิวเดินเข้ามาก็ทำลุกออกไปต้อนรับจับมือมาให้นั่งที่สมควร แล้วจึงถามเตียวทิวว่า ท่านมาหาเรานี้ด้วยเหตุผลเป็นประการใดหรือ เตียวทิวจึงว่าให้เง่าคี้ฟังตามซันหัวสั่งมาทุกประการแล้วถามเง่าคี้ว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านฆ่าภรรยาเสีย อาสาเจ้าเมืองฬ่อมาเป็นแม่ทัพจริงดังเขาว่าหรือ เง่าคี้จึงว่าเขาลือนั้นหาจริงไม่ เราได้เรียนหนังสือรู้ดีและชั่วจะฆ่าภรรยาเสียนั้นก็ไม่ควร ภรรยาป่วยหนักตายเอง แล้วแกล้งอุบายว่า ซึ่งนายท่านเป็นเจ้าเมืองใหญ่ให้มากล่าวเป็นไมตรีกับเราผู้น้อยนั้นเราขอบใจนัก เราจะทำตามถ้อยคำเลิกทัพกลับไปเมืองฬ่อ เตียวทิวเห็นเง่าคี้เสียทีประนีประนอมต้องกลอุบายของนายดังนั้นมีความยินดีนักก็คำนับจะลามาค่าย
เง่าคี้จึงห้ามว่าท่านอยู่สนทนาพูดกับเราให้สบายสักสามวันจึงค่อยไป จึงสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะเข้ามาตั้งแล้วเชิญให้เตียวทิวกินโต๊ะร่วมกัน เตียวทิวเสพสุราพลางๆ ชายตาดูทแกล้วทหารและการงานในค่ายเง่าคี้ เห็นแต่ทหารชรากับเด็ก อายุประมาณสิบสามสิบสี่ขวบหาสมควรเป็นทัพใหญ่ไม่ จึงคิดว่าซันหัวนายเราติเตียนเง่าคี้ว่าหามีสติปัญญาไม่นั้น ก็เห็นสมควรกับคำซันหัวทำนายไว้ ครั้นเตียวทิวอยู่ที่ค่ายเง่าคี้ครบสามวันแล้ว เตียวทิวก็ลากลับมาค่าย จึงแจ้งความที่ได้พูดจาล่อลวงเง่าคี้แลเห็นทหารในค่ายมีอยู่แต่คนแก่ๆ กับเด็กเป็นอันมาก
ซันหัวได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่ากับเตียวทิวว่า เง่าคี้เป็นคนหาสติปัญญามิได้ดังนี้เราหากลัวไม่ ซันหัวมีความประมาทไม่คิดจัดแจงระวังค่ายคู เพราะคิดว่าเง่าคี้เสียทีเชื่อถ้อยคำจึงนอนใจอยู่ เง่าคี้ครั้นเห็นเตียวทิวกลับไปแล้วก็สั่งอี้ลิ้วเป็นปีกขวาซินเซียงเป็นปีกซ้าย ตระเตรียมทหารและเครื่องศัสตราวุธครบมือกัน เง่าคี้เป็นทัพใหญ่ ครั้นเวลาดึกประมาณสามยาม ก็ยกออกมาจากค่ายรีบไปถึงตำบลน้ำพี ก็ให้อี้ลิ้วซินเซียงพาทหารเข้าโจมตีค่ายซันหัวเป็นสามารถ ขณะนั้นซันหัวอยู่ในค่ายได้ยินเสียงทหารโห่ร้องอื้ออึงมา ก็ถามทหารว่าเสียงอันใดเอิกเกริกหนักหนา ทหารจึงบอกว่าเง่าคี้ยกทัพมาตีค่าย
ซันหัวได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจนักด้วยมิได้ตระเตรียมทหารไว้ ซันกี๋ตวนเผงทหารเมืองเจ๋ก็ถือง้าวจะมารบ พอเง่าคี้ตีหักค่ายเมืองเจ๋ได้ ซันกี๋กับตวนเผงก็พากันหนีไป ซันหัวแม่ทัพเห็นทหารเง่าคี้ตีค่ายแตกแล้วก็หนีออกจากค่ายกลับไปเมืองเจ๋ เง่าคี้ได้ทีก็พาทหารติดตามจะจับซันหัวไปถึงแดนเมืองเจ๋ก็หาทันไม่ พบแต่พวกทหารเมืองเจ๋ เง่าคี้ก็ฆ่าเสียเป็นอันมากแล้วยกกลับมายังเมืองฬ่อ เข้าไปแจ้งกับฬ่อมกก๋งให้ฟังทุกประการ ฬ่อมกก๋งมีความยินดีนักจึงตั้งเง่าคี้เป็นเสียงเขงขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฬ่อ เง่าคี้ก็คำนับลามาบ้าน
ฝ่ายซันหัวครั้นมาถึงเมืองเจ๋คิดโกรธเตียวทิวนักจึงว่าแก่เตียวทิวว่า เหตุใดท่านบอกแก่เราว่าทหารเง่าคี้มีแต่คนชราหาเข้มแข็งไม่ เราคิดว่าท่านมีสติปัญญาอยู่บ้างหลงเชื่อท่าน หาได้ระมัดระวังตัวไม่ เราจึงเสียค่ายแก่เง่าคี้แตกทัพมา เตียวทิวเห็นซันหัวขัดเคืองตกใจนัก คำนับแล้วจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้าหาทันพิจารณาเสียอุบายเง่าคี้จนท่านเสียทัพได้ความลำบากนั้นข้าพเจ้าผิดแล้ว ขอท่านจงงดโทษข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด ซันหัวได้ฟังเตียวทิวรับสารภาพผิดดังนั้นสิ้นความโกรธ จึงคิดว่าเง่าคี้สติปัญญาเสมอซุนบู๊จู๋ แล้วจึงว่า ถ้าเง่าคี้มีชีวิตอยู่ในเมืองฬ่อตราบใด เราอยู่เมืองเจ๋จะนอนจะกินหามีความสุขไม่ แล้วปรึกษาเตียวทิวว่าจำจะคิดไปเกลี้ยกล่อมเง่าคี้ เอาเงินและทองกับผู้หญิงไปให้เง่าคี้ในเมืองฬ่อ เราเห็นว่าเง่าคี้คงรักเงินทองและผู้หญิง ก็จะหาทำอันตรายกับเราไม่ เตียวทิวจึงตอบซันหัวว่า ซึ่งเราเอาของไปให้เง่าคี้นั้นข้าพเจ้าเป็นคนผิดอยู่ จะขอทำราชการแก้ตัวนำเอาสิ่งของไปให้เง่าคี้ในเมืองฬ่อ ซันหัวได้ยินนั้นเห็นชอบด้วยจึงจัดแจงทองพันตำลึงกับหญิงรูปงามสองคนมอบให้กับเตียวทิวแล้วกำชับว่า เราคิดอ่านการทั้งนี้ ท่านอย่าให้ผู้ใดได้รู้เป็นสองหู เมื่อท่านกลับมาแต่เมืองฬ่อพบผู้คนที่เดินตามทางแล้วจึงทำเป็นพูดจาว่าเง่าคี้กับเมืองเราก็เป็นไมตรีกันแล้ว เตียวทิวก็คำนับลาซันหัวออกมาจัดแจงแต่งตัวเป็นพ่อค้าพาหญิงสองคนกับทองพันตำลึงไปให้เง่าคี้ที่เมืองฬ่อ แล้วแจ้งความตามคำซันหัวสั่งทุกประการ
เง่าคี้ได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตอบเตียวทิวว่า ถ้าเมืองเจ๋ไม่มาทำอันตรายแก่เมืองฬ่อ เมืองฬ่อก็หาทำอันตรายกับเมืองเจ๋ไม่ เตียวทิวได้ฟังเง่าคี้ว่าดังนั้นก็คำนับลามาจากบ้านเง่าคี้ ครั้นออกมาพันประตูเมืองฬ่อแล้ว ก็พูดจากับคนเดินทางไปมาว่าเง่าคี้รับสิ่งของและผู้หญิงของซันหัวเจ้าเมืองเจ๋ แล้วว่าตั้งแต่นี้ไปเมืองฬ่อกับเมืองเจ๋เป็นไมตรีกันแล้ว กิตติศัพท์อันนี้รู้ไปถึงฬ่อมกก๋ง ฬ่อมกก๋งโกรธจึงว่าเง่าคี้คนนี้แต่ก่อนเราก็แคลงอยู่หาให้เป็นแม่ทัพไม่ รู้อยู่ว่านานไปจะเข้ากับเมืองเจ๋ ถ้าละไว้จะทำอันตรายแก่เราเป็นมั่นคง จึงสั่งให้ทหารไปจับตัวเง่าคี้มาฆ่าเสีย เง่าคี้ครั้นแจ้งว่าฬ่อมกก๋งจะให้จับตัวดังนั้นตกใจนัก ทิ้งบุตรภรรยาเสียลอบหนีไปอยู่เมืองงุย
ฝ่ายงุยหวนตั้งแต่ให้ไซบุนป้าไปรักษาเมืองเงียบโต๋ก็ให้คนไปสอดแนมดูรู้ว่าไซบุนป้ามีสติปัญญา จัดแจงบ้านเมืองเป็นสุขกว่าแต่ก่อนก็ยินดีนัก จึงคิดว่ายังแต่เมืองไซหอยังหามีผู้ใดรักษาไม่ จึงปรึกษาด้วยเต๊กอ๋องว่า ครั้งก่อนท่านช่วยคิดอ่านให้ไซบุนป้าไปรักษาเมืองเงียบโต๋ เมืองเงียบโต๋ก็เป็นสุขแล้ว บัดนี้เมืองไซหอซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นของเราก็ใกล้กับเมืองจิ๋นหามีผู้ใดอยู่รักษาไม่ ท่านจงช่วยคิดหาคนที่มีสติปัญญาอย่างไซบุนป้าให้เราสักคนหนึ่ง เต๊กอ๋องจึงตอบว่า ข้าพเจ้ารู้จักอีกคนหนึ่งชื่อเง่าคี้มีสติปัญญาและฝีมือเป็นอันมาก เดิมเป็นขุนนางนายทหารอยู่เมืองฬ่อ บัดนี้มาอยู่ในแดนเมืองเรา งุยหวนก็ดีใจจึงสั่งให้เต๊กอ๋องไปเกลี้ยกล่อม เต๊กอ๋องก็คำนับลามาขึ้นเกวียนออกไปหาเง่าคี้ เง่าคี้ครั้นเห็นเต๊กอ๋องมาจึงถามว่าไตหูจะมาธุระอะไร เต๊กอ๋องจึงว่างุยหวนรู้ว่าท่านมีสติปัญญาจึงให้เรามาเชิญเข้าไปทำราชการ เง่าคี้อยากจะเป็นขุนนางก็ยอมไป เต๊กอ๋องก็พาเง่าคี้กลับมาหางุยหวน งุยหวนจึงถามเง่าคี้ว่า เดิมท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่เมืองฬ่อเหตุใดจึงหนีมาอยู่เมืองเราเล่า เง่าคี้ได้ฟังงุยหวนถามดังนั้นจึงแจ้งความว่าฬ่อมกก๋งเจ้าเมืองฬ่อเป็นคนเบาความหาพิจารณาผิดและชอบไม่จะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงหนีมาอาศัยอยู่ในแผ่นดินท่าน งุยหวนจึงว่า เต๊กอ๋องสรรเสริญว่าท่านมีสติปัญญามาก เราจะให้ท่านไปอยู่รักษาเมืองไซหอท่านจะยอมหรือไม่ เง่าคี้จึงตอบว่าท่านกรุณาแก่ข้าพเจ้าจะให้ไปอยู่รักษาเมืองไซหอนั้น ข้าพเจ้าจะขอทำราชการอาสาท่านจนตราบเท่าสิ้นชีวิต งุยหวนได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงตั้งเง่าคี้ให้เป็นไซหอซูผู้รักษาเมืองไซหอ เง่าคี้ก็คำนับลาพาบ่าวไพร่ไปอยู่เมืองไซหอ แล้วก็จัดแจงซ่อมแปลงประตูป้อมกำแพงหอรบซึ่งปรักหักพังนั้นให้บริบูรณ์ขึ้นกว่าแต่ก่อน แล้วซ้อมหัดฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในขบวนรบต่างๆ จึงให้สร้างเมืองใหม่ขึ้นอีกเมืองหนึ่งเป็นเมืองด่านไว้คอยรับทัพเมืองจิ๋นชื่อเมืองเง่าเซีย
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋น ครั้งนั้นจิ๋นเลงก๋งได้เป็นเจ้าเมือง จิ๋นเลงก๋งตายมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อซูสิบยังเด็กอยู่หาควรว่าราชการไม่ ขุนนางทั้งปวงจึงยกสมบัติให้อาจิ๋นเลงก๋งได้ครองเมืองจิ๋นชื่อว่าจิ๋นกันก๋ง ครั้นจิ๋นกันก๋งตายบุตรจิ๋นกันก๋งได้สมบัติชื่อจิ๋นฮุยก๋ง จิ๋นฮุยก๋งตายมีบุตรคนหนึ่งชื่อสุดจู สุดจูได้สมบัติในเมืองแทนบิดา ขณะนั้นซูสิบบุตรจิ๋นเลงก๋งเจ้าเมืองเดิมนั้นเติบใหญ่ขึ้นแล้วจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า สมบัติอันนี้เป็นของบิดา ครั้นบิดาเราตายท่านทั้งปวงตั้งกันก๋งเป็นเจ้าเมือง ครั้นกันก๋งตายหายกสมบัติให้เราไม่ กลับเอาไปยกให้ลูกหลานกันก๋งสืบกันมาถึงสามแผ่นดินแล้วท่านจะคิดอ่านประการใด ขณะนั้นขุนนางทั้งปวงก็นิ่งอยู่หาตอบซูสิบไม่ ภายหลังพวกขุนนางมาประชุมกันปรึกษาจะฆ่าสุดจูเสีย จะเอาสมบัติยกให้ซูสิบ ครั้นคิดกันเสร็จแล้วพอเวลาสุดจูออกว่าราชการขุนนางทั้งปวงก็จับสุดจูฆ่าเสีย จึงตั้งซูสิบให้เป็นเจ้าเมืองจิ๋นชื่อจิ๋นฮวนก๋ง
ฝ่ายเง่าคี้รู้ว่าเมืองจิ๋นคิดการขบถดังนั้น ก็จัดแจงทแกล้วทหารยกทัพไปตีเขตแดนเมืองจิ๋น ได้ห้าหัวเมืองใกล้กับแดนเมืองไซหอที่เง่าคี้อยู่รักษานั้น กิตติศัพท์ซึ่งเง่าคี้ได้หัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองจิ๋นห้าตำบล เมืองหัน เมืองเตียว เกรงฝีมือเง่าคี้นัก ก็จัดเครื่องบรรณาการมาเป็นไมตรีกับงุยหวนเจ้าเมืองงุยแล้วก็ลาไป งุยหวนจึงว่ากับลีเค็กว่าเราได้เง่าเอี๋ยง ไซบุนป้า เง่าคี้ เป็นคนมีสติปัญญามาทั้งสามคนนี้ได้เพราะเต๊กอ๋อง เต๊กอ๋องมีความชอบในเราเป็นอันมาก ควรเราจะตั้งเต๊กอ๋องเป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ ลีเค็กได้ฟังงุยหวนยกความชอบเต๊กอ๋องดังนั้นไม่เห็นด้วยจึงว่า ท่านว่าสติปัญญาเต๊กอ๋องนั้นข้าพเจ้าจะสู้งุยบุนเสงหาได้ไม่ ขอท่านจงเอางุยบุนเสงมาตั้งเป็นที่เสียงก๊กเถิด งุยหวนได้ฟังลีเค็กหัดทานดังนั้นยังนิ่งตรึกตรองอยู่หาพูดประการใดไม่ ลีเค็กก็คำนับลางุยหวนกลับบ้าน พอพบเต๊กอ๋องเข้าที่กลางทาง เต๊กอ๋องจึงถามลีเค็กว่างุยหวนจะตั้งผู้ใดเป็นที่เสียงก๊ก ลีเค็กจึงตอบว่างุยหวนจะตั้งงุยบุนเสงเป็นที่เสียงก๊ก เต๊กอ๋องได้ฟังดังนั้นตกใจนักจึงตอบลีเค็กว่า เราก็ได้ทำความชอบไว้กับงุยหวนเป็นอันมาก ได้แนะนำให้เง่าเอี๋ยงไปตีเมืองตงสัน ให้ไซบุนป้าไปทำนุบำรุงเมืองเงียบโต๋ เง่าคี้ไปรักษาเมืองไซหอ ความชอบเราก็มีต่องุยหวนอยู่ดังนั้น ทำไมท่านว่าจะตั้งงุยบุนเสงให้เป็นเสียงก๊กนั้นเราหาเห็นด้วยไม่ ลีเค็กจึงว่าท่านไม่รู้หรืองุยบุนเสงทำความชอบไว้เหมือนกัน ได้ชักชวนปกจูแฮหนึ่ง ซันจูสองหนึ่ง ตวนอุมกหนึ่ง สามคนนี้มีสติปัญญาเป็นอันมาก หัวเมืองใหญ่ทั้งปวงก็นับถือคนทั้งสามเรียกว่าซินแส เราเห็นว่าความชอบงุยบุนเสงจะมากกว่าท่าน เต๊กอ๋องจึงว่ากับลีเค็กว่าซึ่งเราได้พูดจาเกินไปนั้นเราขออภัยเถิด ครั้นพูดกันแล้วต่างคนต่างลาไปที่อยู่
ฝ่ายซันหัวเจ้าเมืองเจ๋แจ้งว่างุยหวนได้ที่ปรึกษาและนายทหารไว้เป็นอันมาก ซันหัวคิดเกรงงุยหวนเจ้าเมืองงุยอยู่ จึงแต่งเครื่องบรรณาการให้คนนำไปให้งุยหวนไว้เป็นทางไมตรี จึงสั่งว่าให้งุยหวนเห็นแก่ทางไมตรี ถ้าเจ้าเมืองงุยขึ้นไปเมืองหลวงเมื่อใด จงช่วยทูลขอตราตั้งเจ๋อ๋องให้เราด้วย คนใช้ก็คำนับรับเอาสิ่งของเครื่องบรรณาการไปเมืองงุย ครั้นถึงเมืองงุยจึงเข้าไปหางุยหวนคำนับแล้วแจ้งความว่า ซันหัวนายข้าพเจ้าแจ้งความว่าท่านมีใจโอบอ้อมอารีแก่ไพร่บ้านพลเมือง จึงให้ข้าพเจ้านำสิ่งของมาให้ขอเป็นทางไมตรีแก่ท่าน แล้วเล่าความซึ่งซันหัวให้ขอตราตั้งตำแหน่งที่เจ๋อ๋องนั้นให้งุยหวนฟังทุกประการ
งุยหวนครั้นได้สิ่งของมีความยินดีนัก จึงว่าซันหัวสั่งมานั้นอย่าให้ซันหัววิตกเลย เราจะช่วยให้สมดังความปรารถนา แล้วงุยหวนจัดคนที่รู้จักขนบธรรมเนียมขึ้นไปเมืองตังจิวขอตราตั้งที่เจ๋อ๋อง ขุนนางคำนับลาไปเมืองตังจิว ขณะนั้นพระเจ้าอุยเลียดอ๋องเสวยราชสมบัติได้สามสิบปีก็สวรรคต พระเจ้าจิวอันอ๋องราชบุตรได้เสวยราชสมบัติสืบมา ขุนนางเมืองงุยก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวอันอ๋องกราบทูลว่า งุยหวนให้ข้าพเจ้ามาขอตราตั้งที่เจ๋อ๋อง พระเจ้าจิวอันอ๋องก็พระราชทานให้ ขุนนางก็คำนับลามา ณ เมืองเจ๋ จึงเอาตราเจ๋อ๋องให้กับซันหัวแล้วก็ลามา
ซันหัวครั้นได้เป็นที่เจ๋อ๋องแล้วมีความยินดีนัก จึงคิดว่าพระเจ้าจิวอันอ๋องตั้งเราเป็นที่เจ๋อ๋องแล้ว ถึงเราจะกำจัดคางอ๋องเสียก็หามีผู้ใดจะนินทาเราได้ไม่ ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงให้คางอ๋องเจ้าเมืองเจ๋คนเดิมไปอยู่เมืองไหเสียซึ่งขึ้นกับเมืองเจ๋ ฝ่ายเคียบหลุยเป็นที่เสียงก๊กอยู่ ณ เมืองหันมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อเงียมซุยได้สาบานไว้ว่าเป็นพี่น้องกัน ขณะนั้นเงียมซุยอยู่ในเมืองโอย ครั้นแจ้งว่าเคียบหลุยเป็นที่เสียงก๊กอยู่ ณ เมืองหัน เงียมซุยออกจากเมืองโอยมา ณ เมืองหัน จึงไปบ้านเคียบหลุยแจ้งแก่นายประตูว่า เราชื่อเงียมซุยได้สาบานกันไว้กับเคียบหลุยเป็นพี่น้องกัน เราจะเข้าไปคำนับ ขณะเมื่อเงียมซุยยังมาไม่ถึงนั้นเคียบหลุยได้สั่งนายประตูไว้ว่า ถ้าใครมาบอกว่าเป็นเพื่อนฝูงพี่น้องกันกับเราแล้วให้พรางเสีย นายประตูจึงอุบายว่าท่านจงอาศัยอยู่ที่ตึกรับแขกก่อนเถิด เราจะเข้าไปบอกเคียบหลุยให้รู้ก่อน
เงียมซุยก็มาสำนักอยู่ที่ตึกรับแขก คอยเคียบหลุยถึงสามสิบวันก็มิได้เห็นเคียบหลุยออกมา เงียมซุยก็มีความน้อยใจนัก จึงคิดว่าเป็นเพื่อนกันมาแต่ครั้งยากจนอยู่ด้วยกัน รู้ว่าเพื่อนฝูงได้ดีจึงบ่ายหน้ามาพึ่ง เคียบหลุยก็แกล้งบิดพลิ้วเสียมิให้พบพาน ที่หมายมาแต่บ้านก็หาสมคิดไม่ ครั้นจะกลับไปบ้านก็อายแก่ภรรยาและคนใช้ทั้งปวง เคียบหลุยไม่ให้เราพึ่งแล้ว ก็คงจะไปพึ่งผู้อื่นให้พาเข้าทำราชการเป็นขุนนางในเจ้าเมืองหันให้จงได้
เงียมซุยคิดแล้วจึงบอกผู้ซึ่งอยู่รักษาตึกที่สำนักว่า แต่เรามาคอยนายท่านอยู่ถึงเดือนเศษแล้วยังมิได้ไปเที่ยวเตร่แห่งใดเลย วันนี้เราจะไปเที่ยวเล่นให้สบาย นายท่านว่างราชการเมื่อใดเราจึงจะกลับมาหา ว่าแล้วพาคนใช้ลงจากตึกมาขึ้นเกวียนไปตามตลาด ถึงหน้าบ้านใหญ่แห่งหนึ่ง มีกำแพงแก้วล้อมรอบมิได้รู้ว่าเป็นขุนนางผู้ใด เงียมซุยจึงถามผู้ซึ่งรักษาประตูบ้าน ผู้ซึ่งรักษาประตูบ้านบอกว่าบ้านไตหูขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน เงียมซุยแจ้งความดังนั้นก็ดีใจ จึงไปเช่าร้านอาศัยจ่ายของกำนัลได้พอสมควรแล้วจึงไปหาคนสนิทของไตหู ให้พาเข้าไปคำนับไตหู ไตหูไม่รู้จักจึงถามแซ่และชื่อแล้วว่าท่านมาแต่ไหนเอาของมาให้เราทั้งนี้ เงียมซุยจึงบอกชื่อและแซ่แล้วว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองหำเอี๋ยง สมัครจะมาทำราชการอยู่ในเจ้าเมืองหัน แต่ข้าพเจ้ามาสำนักอยู่ ณ บ้านเคียบหลุยก็ช้าอยู่ถึงเดือนเศษแล้วเคียบหลุยก็หาช่วยธุระข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าจึงมาคำนับท่านหวังจะเอาเป็นที่พึ่ง ไตหูได้ฟังก็ยินดีจึงว่าซึ่งท่านอุตส่าห์มาแต่เมืองหำเอี๋ยงสมัครจะมาทำราชการ เคียบหลุยไม่ช่วยทำนุบำรุงท่าน เคียบหลุยก็เป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการ แกล้งเกียดกันเสียฉะนี้หาชอบไม่ เวลาพรุ่งนี้เราจะพาท่านเข้าไปคำนับเจ้าเมือง ให้ตั้งแต่งท่านเป็นขุนนางตามสมควร
เงียมซุยได้ฟังดังนั้นก็ดีใจนัก จึงแก้ได้เอาทองแท่งออกมาห้าแท่งหนักสามสิบตำลึงให้แก่ไตหูแล้วว่า ท่านกรุณาจะช่วยทำนุบำรุงข้าพเจ้าครั้งนี้ ข้าพเจ้ายินดีหาที่สุดมิได้ และทองคำสามสิบตำลึงข้าพเจ้าให้ท่านเป็นของขอบคุณ ถ้าข้าพเจ้าได้เป็นขุนนางสมความคิดแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะหาสิ่งของสนองคุณท่านอีก ไตหูรับทองคำสามแท่งไว้แล้วว่า ท่านได้มาพึ่งเรา เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ออกปากว่าจะช่วยท่านแล้ว ก็คงจะว่ากล่าวให้เจ้าเมืองหันให้ตั้งท่านขึ้นเป็นขุนนางให้จงได้ ท่านอย่าวิตกเลย ไตหูให้คนใช้จัดแจงตึกรับแขกให้เงียมซุยอาศัยหลับนอนอยู่เป็นสุข
ครั้นรุ่งเช้าเจ้าเมืองหันออกว่าราชการ ไตหูก็พาเงียมซุยเข้าไปคำนับแล้วแจ้งความว่า เงียมซุยชาวเมืองหำเอี๋ยง ได้ยินกิตติศัพท์ลือไปว่าท่านตั้งอยู่ในสัจธรรมโอบอ้อมอารี ชุบเลี้ยงผู้มีสติปัญญาและบำรุงอาณาประชาราษฎร์อยู่เป็นสุข เงียมซุยสมัครเข้ามาทำราชการให้ข้าพเจ้าพาเข้ามาคำนับท่าน เจ้าเมืองหันได้ฟังดังนั้น ดูรูปร่างและกิริยาเงียมซุยเป็นคนมีสติปัญญา จึงปรึกษาเคียบหลุยซึ่งเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการว่า เงียมซุยชาวเมืองหำเอี๋ยงมีใจสวามิภักดิ์สมัครมาทำราชการ เราจะตั้งเป็นขุนนางท่านจะเห็นประการใด เคียบหลุยได้ฟังนั้นจึงคิดว่าเงียมซุยไปหาเราถึงบ้านเราไม่ออกมาหา เงียมซุยโกรธเราจึงไปติดสอยบนบานให้ไตหูพาเข้ามา ถ้าเราจะคล้อยตามเจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองหันก็คงจะตั้งเงียมซุยขึ้นเป็นขุนนาง นานไปเงียมซุยก็จะเอาความเก่าซึ่งยากจนมาด้วยกันแต่ก่อนบอกเล่าให้ขุนนางทั้งปวงฟัง เราจะได้ความอัปยศ ครั้งนี้เล่าได้ช่องควรกำจัดเงียมซุยแล้ว
เคียบหลุยคิดแล้วจึงตอบเจ้าเมืองหันว่า เงียมซุยคนนี้เป็นชาวบ้านนอกรู้แต่การทำไร่ มิได้รู้ขนบธรรมเนียมราชการแผ่นดิน ซึ่งจะเข้ามาทำราชการเป็นขุนนางนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย เจ้าเมืองหันได้ฟังก็เห็นชอบ จึงว่ากับไตหูว่าเงียมซุยสวามิภักดิ์มาทำราชการโดยสุจริต ครั้นจะตั้งแต่งเป็นขุนนางตามตำแหน่งเล่า เงียมซุยก็เป็นคนใหม่ต่างเมืองมายังหามีความชอบสิ่งใดไม่ ท่านจงเอาไว้เป็นขุนหมื่นในท่าน ใช้สอยให้รู้ขนบธรรมเนียมก่อน ไตหูก็รับคำ ครั้นออกเวลาว่าราชการแล้วขุนนางทั้งปวงก็ลาเจ้าเมืองหันต่างคนต่างไปบ้าน
เงียมซุยครั้นมาถึงที่อาศัย มีความแค้นเคียบหลุยว่าแกล้งยุยงว่ากล่าวมิให้เจ้าเมืองหันตั้งแต่งเป็นขุนนาง จึงคิดว่าเคียบหลุยเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองหัน เคียบหลุยคิดอิจฉาจะกำจัดเราเสียมิให้ทำราชการเมืองนี้ จำจะไปหาผู้ที่มีกำลังมาลอบฆ่าเคียบหลุยเสียจึงจะได้ทำราชการโดยสะดวก เงียมซุยคิดแล้วจึงเข้าไปคำนับไตหูแล้วอุบายบอกว่า ซึ่งท่านมีความกรุณาช่วยทำนุบำรุงพาข้าพเจ้าไปคำนับเจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองหันก็มอบให้ข้าพเจ้ามาด้วยท่านใช้สอยพอรู้จักขนบราชการ ข้าพเจ้าจะขอทุเลาลาท่านกลับไปรับบุตรภรรยามาอยู่ให้ท่านใช้สอยสืบไป ไตหูจึงว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว จะไปรับครอบครัวมาก็ตามเถิด เงียมซุยก็คำนับลาออกมาขึ้นเกวียนกับคนใช้สามคนออกจากเมืองหัน เที่ยวไปเป็นหลายเมืองจนมาถึงเมืองเจ๋ เงียมซุยเห็นผู้หนึ่งเป็นคนฆ่าโคขาย และผู้นั้นจักษุทั้งสองกลมแดงดังแสงเลือด หน้าเขียวดังสีคราม หนวดแข็งดังลวดทองแดง รูปร่างโตใหญ่สูงแปดศอกเศษถือขวานโป๊เถาหนักประมาณสามสิบชั่งเศษ ยืนอยู่ริมถนนตลาดดูกิริยาร้ายกาจดังเสือ เงียมซุยจึงแวะเข้าไปพูดจะผูกพันเอาเป็นเพื่อนรัก แล้วถามว่าท่านชื่อใดเป็นชาวเมืองนี้หรืออยู่เมืองอื่นหรือมาค้าขาย ผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าเป็นแซ่เลียบชื่อเจ้ง สำหรับฆ่าโคขายอยู่ในเมืองนี้ ท่านชื่อใดมาแต่ไหนจึงมารู้จักข้าพเจ้า
เงียมซุยจึงบอกชื่อและแซ่แล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองหำเอี๋ยงเที่ยวมาหลายเมืองพึ่งมาถึงนี่ได้พบท่าน มีความรักใคร่เหมือนพี่น้องร่วมมารดา ว่าแล้วชวนเลียบเจ้งไปโรงเกาเหล่า ซื้อหมี่กับสุราเลี้ยงเลียบเจ้ง เลียบเจ้งกับเงียมซุยก็สาบานเป็นเพื่อนรักกัน เลียบเจ้งจึงว่ากับเงียมซุยว่าท่านกับเราก็ได้สาบานเป็นเพื่อนรักร่วมทุกข์ร่วมสุขกันแล้ว แม้นไปภายหน้ามีทุกข์กังวลสิ่งใด เรามิได้คิดแก่เหนื่อยยากจะทำการสนองคุณกว่าจะตาย เงียมซุยได้ทีจึงทำเป็นอุบายกอดเข่าอ้าปากถอนใจใหญ่จนตะเกียบตกจากมือ เลียบเจ้งเห็นดังนั้นก็สงสัยจึงถามว่า เราทั้งสองพากันกินสุราหวังจะให้สบาย เหตุใดท่านจึงทำกิริยาทุกข์ตรอมนั่งกอดเข่าฉะนี้ ท่านมีทุกข์ร้อนอยู่ประการใดหรือ
เงียมซุยจึงเล่าความให้ฟังว่าเดิมเราอยู่บ้านป่าแดนเมืองหำเอี๋ยง เรามาหาเคียบหลุยจะให้ช่วยพาเข้าไปทำราชการกับเจ้าเมืองหัน เคียบหลุยล่อลวงเราแล้วแกล้งว่ากล่าวเกียดกันเสีย มิให้เจ้าเมืองหันตั้งเราเป็นขุนนาง เคียบหลุยคนนี้ก็เป็นเพื่อนเล่นกันมากับเราแต่น้อย เคียบหลุยมาทำราชการได้เป็นขุนนางขึ้นแล้วหาคิดถึงเราซึ่งเป็นเพื่อนกันมาแต่ก่อนไม่ เราแค้นนักจึงมาหาท่านหวังจะให้ช่วยไปคิดอ่านฆ่าเคียบหลุยเสีย ถ้าได้สำเร็จความคิดแล้วจะให้ทองคำแก่ท่านร้อยตำลึง
เลียบเจ้งจึงว่าธุระของท่านแต่เพียงนี้ก็พอจะรับได้อยู่ แต่ทุกวันนี้เราเป็นห่วงด้วยมารดาชรานักไม่มีใครจะอยู่ปฏิบัติ เงียมซุยจึงว่าซึ่งท่านมีกตัญญูปฏิบัติมารดาเราก็พลอยยินดีด้วย แม้นขัดสนด้วยเงินทองเราจะช่วยทำนุบำรุง เงียมซุยก็แก้ทองออกจากไถ้หนักสิบตำลึงส่งให้แล้วว่า ท่านจงเอาทองของเราไปซื้อสิ่งของปฏิบัติมารดาท่าน ซึ่งเราให้ทองแก่ท่านด้วยเรารักน้ำใจ เราสองคนจะได้เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปกว่าจะตาย เลียบเจ้งได้ฟังก็ดีใจนักรับทองสิบตำลึงไว้แล้วว่า ท่านให้ทองเมื่อยากไร้ขอบคุณยิ่งนัก ถ้าเราสิ้นห่วงด้วยมารดาแล้วก็จะอาสาท่านไปกว่าจะสำเร็จ ท่านมาแต่เมืองไกลไม่มีที่สำนักจงไปอยู่บ้านเราก่อนเถิด เลียบเจ้งก็พาเงียมซุยมาถึงบ้าน เงียมซุยเห็นที่อยู่เลียบเจ้งคับแค้นอยู่ไม่สบาย จึงเช่าร้านอาศัยอยู่หน้าบ้านเลียบเจ้ง เงียมซุยก็ไปเยี่ยมเยียน มีของสิ่งใดดีก็ให้คนใช้เอาไปให้เลียบเจ้งเนืองๆ
ครั้นอยู่มามารดาเลียบเจ้งป่วยเป็นโรคชรา เลียบเจ้งอุตส่าห์ปฏิบัติรักษาพยาบาลทั้งกลางวันกลางคืน โรคก็ไม่บรรเทายิ่งป่วยหนักลงทุกวันก็สิ้นใจตาย เงียมซุยก็จ่ายสิ่งของทำเครื่องศพสิ้นเงินทองเป็นอันมาก เลียบเจ้งฝังศพมารดาแล้วจึงว่ากับเงียมซุยว่า ท่านมีคุณช่วยทำการฝังศพมารดาเราครั้งนี้คุณท่านหาที่สุดมิได้ บัดนี้มารดาก็ตายสิ้นห่วงแล้ว ธุระท่านที่จะให้เราไปลอบฆ่าเคียบหลุยแก้แค้นของท่านนั้น เราก็จะอาสาไปทำการสนองคุณท่านให้สำเร็จ เรามีพี่สาวอยู่คนหนึ่ง ขอฝากไว้แก่ท่านกว่าเราจะกลับมา เงียมซุยได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงให้เงินทองแก่เลียบเจ้งแล้วว่า ท่านจงเอาเงินร้อยตำลึงไปจ่ายเป็นเสบียงกลางทางกว่าจะทำการสำเร็จ อย่าวิตกถึงพี่สาวท่านเลย เราจะรับปฏิบัติบำรุงมิให้ขัดสน เลียบเจ้งรับเงินร้อยตำลึงแล้วก็ไปบอกนางเอ๋งผู้พี่สาวว่า เงียมซุยมีคุณแก่ข้าพเจ้าช่วยทำการศพมารดาจนสำเร็จ บัดนี้เงียมซุยจะให้ไปฆ่าเคียบหลุยขุนนางเมืองหันแก้แค้น ข้าพเจ้าจะลาไปทำการสนองคุณเงียมซุยครั้งนี้จะได้กลับมาช้าหรือเร็วยังไม่แจ้ง เงียมซุยรับอยู่แทนข้าพเจ้าปฏิบัติรักษาท่าน ข้าพเจ้าไปแล้วจะต้องการอะไรจงบอกกล่าวเงียมซุยมาใช้วานเหมือนตัวข้าพเจ้าอยู่นั้นเถิด
นางเอ๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่า เคียบหลุยคนนี้ได้ยินกิตติศัพท์เขาลือมาว่าเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการอยู่ในเมืองหัน เป็นคนมีวาสนาผู้คนใช้สอยระวังรักษาเป็นอันมาก ซึ่งเจ้าจะไปทำร้ายเคียบหลุยแก้แค้นแทนคุณเงียมซุยครั้งนี้อย่าประมาท เร่งระมัดระวังตัวอย่าให้มีอันตราย รักษาชีวิตให้รอดมาถึงบ้านพี่จะได้เห็นหน้าสืบไป เลียบเจ้งคำนับลาออกจากบ้าน เงียมซุยก็ตามไปส่งถึงนอกเมืองเจ๋ ทั้งสองถ้อยทีสั่งความแก่กันแล้ว เงียมซุยก็กลับมาอยู่ปฏิบัติพี่สาวเลียบเจ้ง ณ บ้าน เลียบเจ้งไปตามทางครั้นถึงเมืองหัน เลียบเจ้งจึงเช่าร้านอาศัยอยู่ริมรั้วบ้านเคียบหลุย คอยจะทำร้ายเคียบหลุย วันหนึ่งเวลาคํ่าเลียบเจ้งคิดจะปลอมตนเข้าไปในบ้านเคียบหลุย เห็นนายประตูกองเพลิงตรวจตรามิให้คนแปลกหน้าเข้าบ้าน เลียบเจ้งคอยอยู่จนเวลายามหนึ่งจะปลอมตนเข้าไปมิได้ ครั้นเวลานายประตูปิดประตูบ้าน หมายจะปีนรั้วบ้านเข้าไปทำร้ายเคียบหลุย รั้วบ้านก็สูงแล้วมีคนอยู่รักษาทุกด้าน เลียบเจ้งจนในความคิดก็กลับมาร้านที่อาศัย
ครั้นเวลารุ่งเช้าเลียบเจ้งจึงลับขวานซึ่งเป็นอาวุธสำหรับมือให้คมแล้วซ่อนไว้ในกลีบเสื้อ ไปคอยอยู่ที่ประตูบ้านหมายจะทำร้ายเคียบหลุย ครั้นเห็นเคียบหลุยออกจากบ้านมีทหารแห่หน้าหลังเป็นอันมาก เลียบเจ้งจะเข้าทำร้ายก็ไม่สมความคิด จึงพลอยเดินปลอมเป็นคนใช้ตามเคียบหลุยไปถึงประตูบ้าน นายประตูสำคัญว่าเป็นคนใช้เคียบหลุยก็มิได้ห้ามปราม เลียบเจ้งก็เข้าไปในบ้านเคียบหลุย บรรดาขุนนางซึ่งมีกิจสุขทุกข์ถ้อยความก็เข้ามานั่งคอยเคียบหลุยพร้อมกันอยู่ ณ ตึกรับแขก เลียบเจ้งก็นั่งอยู่ด้วย
ฝ่ายเคียบหลุยกินข้าวปลาอาหารแล้วจึงกลับออกมา ณ ตึกรับแขก ขุนนางทั้งปวงเสนอความเคียบหลุยก็ตัดสินว่ากล่าวบังคับบัญชาตามประเพณีขุนนางผู้ใหญ่ เลียบเจ้งเห็นได้ทีก็เดินเข้าไปหมายจะทำร้ายเคียบหลุย บรรดาขุนนางทั้งปวงซึ่งนั่งอยู่นั้นเห็นประหลาดต่างคนต่างว่ากล่าวห้ามปราม เลียบเจ้งจึงแกล้งบอกขุนนางว่า เรามีธุระร้อนจะเข้าไปแจ้งความแก่ท่านผู้สำเร็จราชการด้วยการแผ่นดิน จะห้ามเราไว้ไม่ควร ขุนนางทั้งปวงสำคัญว่าจริงต่างคนก็หลีกให้ทางเลียบเจ้ง เลียบเจ้งก็เดินตรงเข้าไป เคียบหลุยเห็นชายแปลกหน้ารูปร่างสูงใหญ่กิริยาองอาจเดินมาเห็นจะทำร้ายก็ตกใจขยับตัวจะลงจากเก้าอี้ เลียบเจ้งก็ชักขวานออกจากกลีบเสื้อวิ่งทะลวงเข้าไปทันที เอาขวานฟันเคียบหลุยคอขาดตาย
ฝ่ายขุนนางและคนใช้เคียบหลุยเห็นดังนั้น ต่างคนร้องบอกนายประตูให้ปิดประตูบ้าน แล้วฉวยได้ไม้ค้อนก้อนศิลาและอิฐทิ้งขว้างถูกเลียบเจ้งเป็นหลายแห่ง เลียบเจ้งวิ่งไล่ฟันขุนนางและพวกคนใช้เคียบหลุยนั้นตายห้าคน ออกมาจะเปิดประตูพวกคนรักษาประตูขว้างด้วยตะบองถูกที่สำคัญ เลียบเจ้งจุกขัดเหลือที่จะทัดทานก็ล้มลงเห็นจะหนีไปไม่พ้น จึงคิดว่าเราก็คงจะตายเป็นแท้แล้วจะให้เขาจับเป็นไปก็จะลำบากตัว เลียบเจ้งหมายจะมิให้ผู้ใดรู้จักหน้า จึงล้วงตาทั้งสองออกเอาขวานฉะหน้าของตัวเสียแล้วเชือดคอตาย ขุนนางทั้งปวงก็พากันไปบอกไตหูขุนนางผู้ใหญ่ ไตหูขุนนางผู้ใหญ่ก็พาขุนนางทั้งปวงเข้าไปคำนับแจ้งความแก่เจ้าเมืองหันทุกประการ เจ้าเมืองหันแจ้งว่าเคียบหลุยตายก็โกรธ สั่งไต้เซียงขุนนางกรมเมืองให้พิจารณาสืบสวนเอาตัวพรรคพวกพี่น้องของอ้ายคนร้ายซึ่งบังอาจฆ่าเคียบหลุยมาฆ่าเสียให้สิ้นแซ่ แต่ศพเคียบหลุยนั้นให้จัดแจงฝังตามตำแหน่งให้สมควรขุนนางผู้ใหญ่
ไต้เซียงก็คำนับลาออกมาสั่งเจ้าพนักงานทำการฝังศพเคียบหลุยแล้วจึงให้เอาศพผู้ฆ่าเคียบหลุยมาไว้ที่ทางสามแพร่ง แล้วกระซิบสั่งคนสนิทว่าให้คอยสอดแนมดูถ้ามีผู้มาร้องไห้รักศพอ้ายคนร้ายก็ให้จับตัวไว้ จะได้ซักไซ้ไล่ความสืบเอาพวกเพื่อนและพี่น้องร่วมแซ่มันมาฆ่าเสีย คนสนิทก็ไปทำตามสั่ง ขณะนั้นชายหญิงชาวเมืองรู้ว่ามีผู้ฆ่าเคียบหลุยขุนนางผู้ใหญ่ตายแล้วผู้ฆ่านั้นฆ่าตัวตายเสียด้วย ต่างคนพากันมาดูศพก็ไม่รู้จักหน้า ดูแล้วต่างเดินเลยไปเสีย กิตติศัพท์นั้นก็ลือเล่ากันต่อไปถึงเมืองเจ๋
ฝ่ายนางเอ๋งได้ยินข่าวลือมาว่า มีผู้ร้ายเข้าไปฆ่าเคียบหลุยขุนนางเมืองหันตายแล้วผู้ฆ่าก็เชือดคอตายเสียด้วย นางเอ๋งตกใจจึงคิดว่าเลียบเจ้งน้องเรารับอาสาเงียมซุยไปเมืองหันหลายวันแล้ว เพลาคืนนี้คิดไปถึงน้องก็ไม่สบายนอนหลับฝันเห็นร้ายว่าฟันหน้าหัก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าได้ข่าวร้ายสมกับความที่น้องไปทำการครั้งนี้ จำจะไปดูให้เห็นประจักษ์ก่อน แม้นน้องเราตายจริงเราก็คงจะตายตามไป จะได้พบมารดากับน้องที่เมืองผี คิดแล้วก็ออกจากเมืองเจ๋รีบมาเมืองหัน เที่ยวไต่ถามชาวเมืองหันมาจนถึงที่ทางสามแพร่ง เห็นศพดูประพิมพ์ประพายก็จำได้ว่าเลียบเจ้งผู้น้อง นางเอ๋งก็กอดศพน้องร้องไห้รำพันต่างๆ พวกคนสนิทไต้เซียงซึ่งคอยสอดแนมอยู่เห็นดังนั้นต่างคนวิ่งออกมาจับตัวนางเอ๋งไปคำนับแจ้งความแก่ไต้เซียง ไต้เซียงจึงให้มัดนางเอ๋งเข้าไว้กับเสาศิลาแล้วถามว่า เหตุใดตัวจึงมาร้องไห้รักศพอ้ายคนร้าย อ้ายคนร้ายเป็นญาติพี่น้องของตัวหรือประการใด
นางเอ๋งจึงบอกว่าผู้ตายเป็นน้องของข้าพเจ้า ไต้เซียงจึงซักถามว่าน้องของตัวซึ่งบังอาจได้มาฆ่าผู้สำเร็จราชการแล้วฆ่าตัวเสียด้วย ทั้งนี้มีข้อขัดเคืองเคียบหลุยประการใด หรือผู้ใดใช้สอยมาทำร้ายเคียบหลุย ตัวได้รู้เห็นจงบอกแต่ความจริง นางเอ๋งได้ฟังจึงคิดว่าถ้าจะบอกตามจริงเงียมซุยก็จะพลอยตายด้วย เหตุซึ่งบังเกิดขึ้นครั้งนี้ก็เพราะเทวดาจะแกล้งให้น้องเราตายตามมารดาไป น้องเราก็ตายแล้ว ถึงเราจะอยู่สู้ทนอาชญาไปคงจะตายด้วยลำบาก นางเอ๋งก็นิ่งอยู่ไม่บอกความจริง ไต้เซียงซักไซ้ไต่ถามจะเอาความจริงจงได้ ครั้นนางไม่ให้การไต้เซียงโกรธนักให้ตีนางเอ๋งสามสิบที นางเอ๋งทนอาชญามิได้ก็เอาศีรษะโดนเสาศิลาสมองแตกตาย ไต้เซียงสืบสวนเอาพวกเพื่อนเลียบเจ้งมิได้แล้วก็เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองหันทุกประการ เจ้าเมืองได้ฟังดังนั้นจึงว่าพี่สาวอ้ายคนร้ายมันมาร้องไห้รักกัน ครั้นจะสืบเอาพวกเพื่อน หญิงนั้นก็ฆ่าตัวตายตัดความเสียหวังจะให้ความสูญ จะสืบเอาพวกเพื่อนนั้นต่อไปมิได้ แล้วให้เอาศพนั้นออกไปเสียบประจานไว้นอกเมือง อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างมันต่อไป ไต้เซียงก็คำนับลาออกมาให้ทหารเอาศพนางเอ๋งกับเลียบเจ้งออกไปเสียบไว้นอกเมืองตามสั่ง
ฝ่ายเจ้าเมืองงุยจัดแจงขุนนางนายทหารไปครองเมืองน้อยใหญ่มีเขตแดนกว้างขวาง ทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎร์ได้อยู่เย็นเป็นสุขมาช้านานหลายปี งุยหวนชราบังเกิดโรคป่วยลง แพทย์ประกอบยารักษาก็ไม่คลาย จึงสั่งงุยบุนเสงขุนนางผู้ใหญ่ให้มีหนังสือบอกไปถึงซีจูเก๊กบุตรซึ่งไปครองเมืองตงสันนั้นให้เร่งรีบมาเป็นการเร็ว งุยบุนเสงก็คำนับลาออกมาแต่งหนังสือเข้าผนึกส่งให้ม้าใช้รีบไปถึงเมืองตงสัน เข้าไปคำนับซีจูเก๊กแล้วแจ้งความตามหนังสือบอกทุกประการ ซีจูเก๊กแจ้งว่าบิดาป่วยหนักก็ตกใจ สั่งขุนนางผู้ใหญ่ให้อยู่รักษาเมือง ครั้นเพลาเช้าซีจูเก๊กก็ขึ้นขี่เกวียนพร้อมทหารแห่หน้าหลังออกจากเมืองตงสันมาเมืองงุย
ฝ่ายงุยหวนป่วยอยู่ที่ข้างใน แต่คอยท่าบ่นถึงซีจูเก๊กทุกเพลา พอซีจูเก๊กมาถึงก็เข้าไปคำนับ เห็นบิดาซูบผอมสิ้นกำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงไข้ก็สงสารก้มหน้าลงร้องไห้ งุยหวนพลิกตัวผินหน้ามาเห็นบุตรก็กลั้นนํ้าตามิได้ อุตส่าห์กลั้นความโศกไว้ แล้วว่าบิดาป่วยครั้งนี้ก็เห็นจะไม่ได้อยู่เห็นหน้าเจ้าต่อไปแล้ว และสมบัติในเมืองงุยนี้ บิดาก็อุตส่าห์จัดแจงทำนุบำรุงทแกล้วทหารและขุนนางอาณาประชาราษฎร์มิได้มีความเดือดร้อน ซึ่งเจ้าจะครองเมืองแทนบิดาไปภายหน้า จงทำตามกฎหมายอย่างธรรมเนียมซึ่งบิดาตั้งแต่งไว้สำหรับเมือง อย่าฟังคำคนยุยง อย่าหลงด้วยถ้อยคำคนโลภ ผู้ใดสัตย์ซื่อมีความชอบในการแผ่นดินจงทำนุบำรุง ผู้ใดทำการให้เสียธรรมเนียม อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนจงกำจัดเสีย แม้นขุนนางจะปรึกษาด้วยประการสิ่งใด ชอบด้วยการแผ่นดินจึงสั่ง ถ้าไม่ชอบด้วยธรรมเนียมก็ให้ตรึกตรองดูโดยสติปัญญาก่อน งุยหวนสอนบุตรยังมิทันขาดคำ พอลมปะทะขึ้นมาลิ้นกระด้างคางแข็งลืมตาค้างอยู่ขาดใจตาย
ซีจูเก๊กงุยบุนเสงเห็นดังนั้นจึงเข้าไปคลำดูที่อกรู้ว่าสิ้นใจแล้วก็ร้องไห้รักอื้ออึงขึ้นทั้งข้างหน้าข้างใน ครั้นวายโศกแล้วซีจูเก๊กกับงุยบุนเสงจึงให้ต่อหีบไม้หอมใส่ศพงุยหวนแล้วมีหนังสือบอกหัวเมืองขึ้นทั้งปวงมาพร้อมกันทำการฝังศพตามธรรมเนียมเจ้าเมืองใหญ่ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีงุยบุนเสงขุนนางผู้ใหญ่จึงประชุมขุนนางพร้อม เชิญซีจูเก๊กขึ้นเป็นบูห้อครองเมืองงุยแทนบิดาสืบไป บูห้อก็ทำนุบำรุงขุนนางทแกล้วทหารและอาณาประชาราษฎร์โดยสัตย์ธรรม บ้านเมืองก็ราบคาบเป็นปกติ วันหนึ่งบูห้อออกว่าราชการขุนนางเฝ้าพร้อมกัน งุยบุนเสงจึงว่าแก่บูห้อว่า ข้าพเจ้าทำราชการแต่ครั้งบิดาท่านแรกตั้งเมืองมาจนท่านได้ครองสมบัติ บัดนี้ข้าพเจ้าก็ชราหนักลงจะว่ากล่าวสิ่งใดเคลิ้มเขลาหลงลืมแล้ว จะขอลาออกนอกราชการพึ่งบุญท่านพอมีความสุขกว่าจะตาย บูห้อได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านเป็นคนเก่าทำราชการมาแต่ครั้งบิดาเรา บัดนี้ท่านชราจะออกนอกราชการแล้ว ท่านเห็นผู้ใดที่จะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนท่านต่อไปเล่า งุยบุนเสงจึงว่าบรรดาขุนนางที่ทำราชการมาแต่ครั้งบิดาท่าน ท่านได้ปรึกษาการแผ่นดินแต่ตัวข้าพเจ้ากับเต๊กอ๋อง ข้าพเจ้าเห็นว่าเต๊กอ๋องจะเป็นผู้สำเร็จราชการต่อไปได้ บูห้อจึงว่ากับเต๊กอ๋องว่า ท่านก็เป็นขุนนางเก่าสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินมาช้านาน บัดนี้งุยบุนเสงออกจากที่ ท่านจงเป็นผู้สำเร็จราชการต่อไปเถิด
เต๊กอ๋องจึงตอบว่า ข้าพเจ้ากับงุยบุนเสงก็เป็นเพื่อนคิดราชการมาจนแก่ชราลงด้วยกันแล้ว ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนงุยบุนเสงต่อไปนั้นเห็นจะทำไปมิได้ อันขุนนางซึ่งท่านใช้สอยอยู่ทุกวันนี้จะจัดเอาที่มีสติปัญญารู้การรอบคอบเห็นแต่ซันบุนผู้เดียวจะเป็นผู้สำเร็จราชการได้ ข้าพเจ้าจะขอเป็นแต่ผู้ช่วยราชการซันบุนไปตามสติกำลัง บูห้อเห็นด้วยจึงมอบตรากับเครื่องยศให้ซันบุนเป็นผู้สำเร็จราชการ
ขณะนั้นเง่าคี้เจ้าเมืองเง่าเซียอยู่นั่นด้วย เห็นเจ้าเมืองงุยตั้งซันบุนเป็นผู้สำเร็จราชการก็น้อยใจ ครั้นเจ้าเมืองงุยเข้าไปที่ข้างในแล้วเง่าคี้จึงทำเป็นจับมือซันบุนแล้วถามเป็นทีสัพยอกว่าท่านได้เป็นผู้สำเร็จราชการนี้ ท่านมีความชอบประการใด ซันบุนจึงตอบว่าความชอบของเราก็ได้ทำไว้บ้างอยู่แต่หาเหมือนท่านไม่ ซึ่งเราได้เป็นขุนนางขึ้นทั้งนี้ ก็เพราะเจ้าเมืองมีความกรุณาปู่และบิดาเราว่าเป็นข้าเก่าคนเดิมได้ใช้สอยมา ซึ่งท่านเห็นว่าเราไม่สมควรจะเป็นผู้สำเร็จราชการแล้ว จงว่ากล่าวให้เจ้าเมืองงุยถอดเสียจากที่ เจ้าเมืองงุยจะได้จัดแจงท่านผู้มีความชอบมากให้เป็นผู้สำเร็จราชการต่อไป ซันบุนว่าแล้วทำหัวเราะทีเย้ยแล้วกลับบ้าน เง่าคี้ได้ฟังซันบุนว่ากล่าวก็อายใจมิได้โต้ตอบ เดินออกมากับขุนนางทั้งปวงไปที่อาศัย และขณะเมื่อซันบุนกับเง่าคี้ว่ากล่าวโต้ตอบกันนั้นขันทีสองคนนั่งอยู่ด้วย ครั้นขุนนางทั้งปวงออกไปจากที่ว่าราชการสิ้นแล้ว ขันทีสองคนจึงเข้าไปคำนับบูห้อที่ข้างใน แล้วแจ้งความซึ่งเง่าคี้กับซันบุนว่ากล่าวกันให้บูห้อฟังทุกประการ
บูห้อได้ฟังจึงคิดว่าเง่าคี้ว่ากล่าวแก่ซันบุนเป็นทีจะยกความชอบของตัว ซึ่งเราตั้งซันบุนเป็นผู้สำเร็จราชการขึ้นเห็นเง่าคี้จะน้อยใจ นานไปเง่าคี้จะเอาใจออกห่างเป็นมั่นคง และเมืองเง่าเซียซึ่งเง่าคี้รักษาอยู่เป็นเมืองหน้าด่านปลายแดน จำจะเอาเง่าคี้เข้ามาใช้ในเมืองเรา จะจัดแจงขุนนางที่มีสติปัญญาเป็นที่วางใจให้ไปรักษาเมืองเง่าเซียจึงจะควร บูห้อคิดแล้วครั้นเพลารุ่งเช้าออกว่าราชการขุนนางพร้อมกัน บู้ห้อเห็นเง่าคี้เข้ามาคำนับจึงว่าแก่เง่าคี้ว่า ท่านก็เป็นขุนนางผู้เฒ่าได้รักษาเมืองเง่าเซียต่างตาต่างใจบิดาเรามาช้านาน จนสิ้นบุญบิดาเราแล้ว เราได้ครองสมบัติสืบมา บัดนี้ขุนนางคนเก่าก็แก่ชราออกนอกราชการเสียเป็นอันมาก เราไม่มีผู้ใดจะเป็นที่ปรึกษาหารือการบ้านเมืองเลย ท่านจงอยู่ทำราชการในเมืองงุยเถิด เง่าคี้ได้ฟังครั้นจะว่ากล่าวขัดขวางก็เกรงใจบูห้อจะขัดเคืองก็นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ บูห้อก็ตั้งขุนนางคนสนิทผู้หนึ่งเป็นที่ไชหัวแล้วมอบตราและเครื่องยศตามตำแหน่งเจ้าเมือง ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาออกมาพาบุตรภรรยาพรรคพวกไปรักษาเมืองเง่าเซียตามเจ้าเมืองงุยสั่ง
ฝ่ายเง่าคี้ครั้นพ้นเพลาว่าราชการกลับมาที่อาศัย ภรรยาเง่าคี้เห็นหน้าเง่าคี้ไม่สบาย จึงแต่งโต๊ะและสุรามาตั้งแล้วรินสุราให้เง่าคี้กินพลางถามเง่าคี้ว่า ข้าพเจ้าดูกิริยาท่านไม่สบาย เจ้าเมืองงุยว่ากล่าวสิ่งใดให้ท่านขัดเคืองหรือ เง่าคี้จึงพูดกับภรรยาว่าแต่ข้าทำราชการในเมืองงุย งุยหวนให้ไปรักษาเมืองเง่าเซียเราก็อุตส่าห์จัดแจงซ่องสุมทแกล้วทหารไว้เป็นอันมาก รักษาทางมั่นคง ข้าศึกศัตรูฝ่ายตะวันตกกลัวเกรงฝีมือเราไม่มายํ่ายีแดนเมืองงุย ชาวเมืองงุยจึงได้ทำมาหากินอยู่เย็นเป็นสุขมาจนสิ้นบุญงุยหวน ซีจูเก๊กได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาขึ้นครั้งนี้ ตั้งซันบุนเด็กหนุ่มขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการให้บังคับเรา ทั้งเมืองเง่าเซียก็ให้ผู้อื่นไปรักษา เราเห็นว่าซีจูเก๊กหาคิดถึงความชอบเราซึ่งได้ทำไว้แต่ก่อนไม่ ข้าน้อยใจนักจะอยู่ทำราชการให้ซันบุนบังคับบัญชาต่อไปก็จะมีแต่ความช้ำใจทุกเวลา ข้าคิดว่าจะอพยพหนีไปอาศัยอยู่แดนเมืองฌ้อ ถ้าบุญของเรายังจะไม่ถึงที่ยากจน เจ้าเมืองฌ้อทราบความก็คงจะรับเราเข้าไปเป็นขุนนาง ภรรยาก็เห็นชอบด้วย เง่าคี้กับภรรยาก็กระซิบสั่งคนใช้สนิทจัดเกวียนบรรทุกสิ่งของ พอเวลาคํ่าเง่าคี้กับภรรยาก็ขึ้นเกวียนพาคนใช้พรรคพวกหนีออกจากเมืองงุย รีบไปทั้งกลางวันกลางคืน ถึงแดนเมืองฌ้อก็เข้าอาศัยบ้านป่าทำมาหากินอยู่เป็นสุข ขณะเมื่อเง่าคี้หนีไปนั้น มีผู้เข้าไปคำนับบอกความแก่เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองงุยจึงสั่งให้ทหารติดตาม ทหารตามเง่าคี้ไปจนพ้นแดนไม่พบเง่าคี้แล้วก็กลับมาแจ้งเจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองงุยจึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่า เง่าคี้หนีเราไปครั้งนี้ด้วยโกรธว่าเราไม่ให้เป็นผู้สำเร็จราชการ ถ้าเง่าคี้ไปอาศัยอยู่ในเมืองใดก็จะคิดอ่านยุยงเจ้าเมืองนั้นให้ยกทัพมายํ่ายีเรา ท่านทั้งปวงจงกำชับชาวด่านให้ตรวจตราด่านทางให้มั่นคง ซันบุนก็ให้มีหนังสือบอกไปกำชับหัวเมืองด่านตามเจ้าเมืองงุยสั่ง
ฝ่ายฌ้อเจียวอ่องเจ้าเมืองฌ้อ วันหนึ่งออกขุนนางปรึกษาราชการบ้านเมืองและคิดเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญาทแกล้วทหาร จึงถามขุนนางทั้งปวงว่าบรรดาผู้มีสติปัญญาในแดนเมืองเรานี้จะมีอยู่ในแห่งใดบ้าง เราจะใคร่ได้มาตั้งแต่งเป็นขุนนาง มีราชการศึกมาจะได้ช่วยกันรักษาเขตแดนเมืองเราจะได้อยู่เย็นเป็นสุข ขุนนางผู้หนึ่งจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวชาวบ้านป่าเข้ามาในเมืองบอกข้าพเจ้าว่า เง่าคี้เจ้าเมืองเง่าเซีย เจ้าเมืองงุยคนใหม่ถอดเสียให้คนอื่นเป็นที่เจ้าเมืองเง่าเซีย เง่าคี้น้อยใจอพยพครอบครัวหนีเจ้าเมืองงุยมาอยู่บ้านป่า ฌ้อเจียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดี จึงว่าเง่าคี้คนนี้เราได้ยินข่าวลือมาช้านานว่ามีฝีมือชำนาญการศึก หัวเมืองทั้งปวงเกรงเง่าคี้เป็นอันมาก บัดนี้เง่าคี้หนีเจ้าเมืองงุยมาก็เป็นบุญเราที่จะได้ตั้งตัวเป็นใหญ่ในแผ่นดิน เทวดาจึงบันดาลดลใจให้เง่าคี้มาอยู่ในแดนเมืองเราไม่พักต้องไปเกลี้ยกล่อม ท่านจงคุมของเครื่องคำนับไปเชิญเง่าคี้ ขุนนางผู้นั้นคำนับลามาจัดสิ่งของเครื่องคำนับตามธรรมเนียมบรรทุกเกวียนออกไปถึงบ้านป่าเข้าหาเง่าคี้ แล้วแจ้งความตามฌ้อเจียวอ๋องสั่ง เงาคี้ก็รับเครื่องคำนับแล้วขึ้นเกวียนมากับขุนนาง ครั้นถึงเมืองขุนนางก็พาเง่าคี้เข้าไปคำนับเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อเห็นเง่าคี้มาคำนับก็ยินดีจึงถามว่า ท่านเป็นเจ้าเมืองเง่าเซีย ท่านทิ้งเมืองเสียมาอยู่แดนเรานี้มีทุกข์ร้อนขัดเคืองกันกับเจ้าเมืองงุยประการใด บัดนี้ท่านก็ได้มาอยู่ในแดนเมืองเรา เราจะตั้งให้ท่านเป็นขุนนาง แล้วก็มอบตราสำหรับที่ไจเสียงกับที่บ้านให้เง่าคี้ เง่าคี้จึงว่าซึ่งท่านตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางนั้น ข้าพเจ้าก็จะสนองคุณท่านตามสติปัญญาให้ทแกล้วทหารมีกำลังขึ้นจงได้ บ้านเมืองก็จะบริบูรณ์ขึ้น ฌ้อเจียวอ๋องจึงว่าท่านจะบำรุงบ้านเมืองและทหารให้มีกำลังนั้นประการใดจงบอกให้เรารู้ด้วย
เง่าคี้จึงตอบว่า อันเมืองท่านก็กว้างขวางใหญ่โตกว่าหัวเมืองทั้งปวง ทั้งทหารรบก็มีถึงร้อยคน แต่ขัดอยู่ด้วยหามีเสบียงและเงินที่จะแจกทหารนั้นยังน้อยอยู่ จะต้องจัดแจงตั้งธรรมเนียมเสียใหม่จึงจะควร ขอท่านจงถอดขุนนางนอกทำเนียบออกเสียบ้าง ประการหนึ่งเชื้อวงศ์ของท่านที่กินเงินเดือนอยู่นั้นเป็นอันมาก ขอท่านได้ตั้งแต่ห้าชั่วขึ้นไป ถ้านอกนั้นให้ไปหากินเอาเองเกิด เงินในคลังก็จะมากขึ้น จะได้เอามาแจกจ่ายเลี้ยงทหารให้บริบูรณ์ บ้านเมืองก็จะมีความสุขสืบไป ถ้าท่านทำตามถ้อยคำข้าพเจ้าแล้ว แม้นบ้านเมืองหาเป็นสุขไม่ก็ให้ท่านเอาโทษแก่ข้าพเจ้าเถิด
ฌ้อเจียวอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงว่าท่านจงจัดแจงเอาตามชอบใจเถิด เง่าคี้ก็คำนับลามาที่อยู่ จึงเอาบัญชีเงินเดือนมาอ่านดู ก็รู้ว่าขุนนางนอกทำเนียบและเชื้อวงศ์ที่ห่างลงมากว่าห้าชั่วมีเป็นอันมากก็ลบเสียสิ้น ตั้งแต่นั้นมาเงินทองในคลังก็ค่อยมากขึ้นทุกปี เง่าคี้ให้เลือกคนในเมืองที่มีกำลังมาตั้งให้เป็นทหารแล้วก็ซ้อมหัดอยู่เป็นนิตย์ ถ้าใครดีก็เพิ่มเงินเดือนให้อีก ถ้าชั่วก็ให้ลดเสีย ตั้งแต่นั้นมาขุนนางก็กลัวเกรงเง่าคี้นัก อันการทั้งนี้ก็ลือไปทั่วทุกหัวเมือง
ฝ่ายเมืองจิ้น เมืองจิ๋น เมืองเจ๋ ก็นึกเกรงเมืองฌ้ออยู่ หาได้ยกกองทัพมายํ่ายีกับเมืองฌ้อไม่ ขณะนั้นฌ้อเจียวอ๋องป่วยหนักก็ถึงแก่ความตาย ยังหาได้กระทำฝังศพไม่ พวกซึ่งเง่าคี้ถอดเสียนั้นต่างคนต่างเอาอาวุธมาจะทำร้ายเง่าคี้ เง่าคี้เห็นดังนั้นก็ตกใจวิ่งหนีเข้าไปไนห้องไว้ศพ คนเหล่านั้นก็วิ่งไล่เข้าไปถึงข้างใน เห็นเง่าคี้อยู่ในห้องก็เอาเกาทัณฑ์ยิงเข้าไป เง่าคี้เห็นจะสู้มิได้ก็ยกเอาศพฌ้อเจียวอ๋องขึ้นป้องกันไว้ คนพวกนั้นก็ระดมยิงเข้าไปเป็นอันมาก ลูกเกาทัณฑ์ติดศพฌ้อเจียวอ๋องเป็นหลายลูก ที่ถูกเง่าคี้ติดอยู่หลายเล่ม
เง่าคี้จึงร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า ถึงเราจะตายก็ไม่เสียดายกับชีวิต ซึ่งคนทั้งปวงกระทำร้ายต่อเจ้าดังนี้ โทษก็จะมีแก่ท่าน ท่านจะมิเป็นขบถเสียหรือ พอสิ้นคำลงเง่าคี้ก็ขาดใจตาย คนทั้งปวงได้ฟังเง่าคี้ว่าดังนั้นก็ตกใจต่างคนต่างวิ่งหนีไป ขุนนางทั้งปวงครั้นรู้ว่าฌ้อเจียวอ๋องตายจึงยกไทจูฮิมขึ้นเป็นเจ้าเมืองฌ้อชื่อซกอ๋อง ซกอ๋องก็จัดแจงฝังศพบิดาตามธรรมเนียม อยู่ประมาณสักเดือนเศษ จึงให้ฮิมเลียงฮูผู้น้องคุมทหารไปจับพวกซึ่งยิงศพฌ้อเจียวอ๋องนั้นได้ประมาณพันเศษก็ให้ฆ่าเสียสิ้น
ฝ่ายซันหัวเจ้าเมืองเจ๋ ตั้งแต่ไปขอตราตั้งพระเจ้าเมืองหลวง พระเจ้าเมืองหลวงอนุญาตให้ตามปรารถนา ครั้นได้เป็นอ๋องขึ้นแล้วอยู่ประมาณสองปีก็ป่วยถึงแก่ความตาย ขุนนางทั้งปวงจึงปรึกษาเห็นพร้อมกันตั้งซันหงอผู้บุตรขึ้นเป็นเจ้าเมืองเจ๋แทนบิดา ซันหงอจึงทำการฝังศพเสร็จแล้ว อยู่มาสองสามปีก็เป็นโรคปัจจุบันตาย ซันอินจูผู้บุตรก็ได้เป็นเจ้าเมืองชื่อเจ๋อุยโห ศักราชพระเจ้าจิวอันอ๋องเสวยราชย์ได้สามปี เจ๋อุยโหจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เมืองเราเสบียงและทหารก็บริบูรณ์ควรจะตั้งตัวเป็นอ๋อง อวดอ๋องเป็นแต่เมืองเล็กยังตั้งตัวเป็นอ๋องได้ จำเราจะตั้งขึ้นเป็นอ๋องบ้าง ขุนนางก็เห็นพร้อมกันจึงประกาศแก่หัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเจ๋นั้นให้เรียกเจ๋อุยอ๋อง กิตติศัพท์ก็ลือไปทุกหัวเมือง
ฝ่ายงุยบูห้อครั้นรู้ว่าเมืองเจ๋ยกตัวขึ้นเป็นอ๋อง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเมืองเราก็บริบูรณ์ด้วยทแกล้วทหารและเขตแดนก็กว้างขวางควรจะเป็นอ๋องแล้ว จึงให้ขุนนางประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองเราให้เรียกว่าอ๋อง ฝ่ายเจ๋อุยอ๋องตั้งแต่ได้เป็นใหญ่แล้วมิได้เอาใจใส่การบ้านเมือง เสพแต่สุราอยู่เป็นนิจ หาหญิงรูปงามมาหัดมโหรีสำหรับจะได้ขับฟังเล่นและเพลิดเพลินอยู่นั้นได้ถึงเก้าปี เมื่อขณะเจ้าเมืองไม่เอาใจใส่ในราชการบ้านเมืองนั้น เมืองหัน เมืองงุย เมืองฬ่อ เมืองเตียว ต่างคนก็ต่างมาตีเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเจ๋อยู่เนืองๆ ผู้ซึ่งอยู่รักษาเมืองออกต่อสู้ก็เหลือกำลังหนีเข้าเมืองปิดประตูเสียรักษาเมืองมั่นไว้ ให้มีหนังสือบอกขึ้นไปแจ้งข้อราชการศึกกับเจ้าเมืองเจ๋เป็นหลายครั้งหาเห็นกองทัพมาช่วยไม่ก็ตั้งมั่นอยู่ กองทัพที่ล้อมเมืองอยู่นั้นขาดเสบียงลงก็เลิกทัพกลับไป แต่กองทัพยกมาตีเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเจ๋นั้นเนืองๆ ก็ได้บอกข้อราชการไปแจ้งกับเจ๋อุยอ๋องเป็นหลายครั้ง แต่หนังสือบอกไปค้างอยู่ในเมืองเจ๋เป็นอันมาก หามีขุนนางผู้ใดผู้หนึ่งที่จะอาจเอาเนื้อความเข้าไปบอกกับเจ๋อุยอ๋องไม่ ต่างคนต่างก็ปรับทุกข์กันอยู่ทุกคน
ขณะนั้นมีคนผู้หนึ่งแซ่โจชื่อกี๋ เป็นคนชำนาญดีดขิม มีฝีมือกว่าคนทั้งปวง วันหนึ่งโจกี๋เข้าไปหาเจ๋อุยอ๋อง จึงเดินถือขิมเข้ามาถึงประตูเห็นประตูปิดก็ร้องเรียกผู้รักษาประตูให้เปิดรับ นายประตูจึงถามว่าท่านชื่อใดมีธุระจะมาหาอุยอ๋องหรือ โจกี๋จึงบอกว่าเราชื่อกี๋จะเข้าไปดีดขิมให้อุยอ๋องฟัง นายประตูก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่อุยอ๋องทุกประการ เจ๋อุยอ๋องได้ฟังมีความยินดีนัก ก็ให้ไปรับโจกี๋เข้ามายังที่ข้างในแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร จึงสั่งให้จออิวขุนนางยกโต๊ะมาตั้งไว้จะได้วางขิม โจกี๋ก็เอาขิมวางลงบนโต๊ะ จึงจัดแจงสายให้เสมอกันแล้วนั่งนิ่งอยู่ อุยอ๋องจึงว่าท่านบิดสายขิมนั้นเราก็รู้ว่าท่านเป็นคนดี แล้วทำไมจึงไม่ดีดไปเล่าเราอยากจะใคร่ฟัง หรือว่าขิมของท่านเอามาไม่สู้ดี เราจะได้จัดแจงหามาเปลี่ยนให้ใหม่
โจกี๋จึงว่าขิมที่ข้าพเจ้าเอามานี้ดีนัก แล้วซินแสที่ทำขิมอันนี้ดีกว่าคนทั้งปวง ทั้งอาจารย์ที่บอกเพลงขิมเล่าก็ดีประดุจเทพยดา ถ้าแม้ดีดขึ้นให้ท่านฟังแล้ว เกรงแต่ท่านจะไม่ชอบใจ อุยอ๋องจึงว่าซึ่งท่านสรรเสริญครูที่ทำขิมว่าดีนั้น จะดีประการใดท่านจงเล่าอธิบายให้เราฟังก่อน โจกี๋จึงว่าขิมอันนี้อาจารย์ของข้าพเจ้าทำไว้สำหรับจะได้ดีดสั่งสอนรักษาใจ ให้ตั้งอยู่ในความสัตย์สุจริตมิให้ฉ้อตระบัดกัน อันขิมนี้เมื่อจะบังเกิดขึ้นนั้น แต่ครั้งแผ่นดินกษัตริย์ทรงพระนามชื่อพระเจ้าฮกฮีให้ทำไว้สำหรับแผ่นดินสืบกันต่อๆ มา ขิมนั้นยาวสองศอกสิบสี่นิ้ว ที่กลางกว้างสิบเอ็ดนิ้ว มีสายอยู่ห้าเส้น เส้นใหญ่สองเส้น เส้นเล็กสามเส้น ทำด้วยธาตุทั้งห้าคือดินนํ้าลมไฟทอง เมื่อครั้งแผ่นดินห้องสินนั้น บุนอ๋องเติมเข้าสายหนึ่งชื่อว่ากุน แปลคำไทยว่ากษัตริย์ พระเจ้าบูอ๋องเติมเข้าสายหนึ่งเรียกฉิน คำไทยว่าขุนนาง กษัตริย์ทั้งสองพระองค์แสร้งทำไว้เป็นปริศนาหวังจะให้กษัตริย์กับขุนนางซื่อตรงรักใคร่สืบไปเบื้องหน้าเหมือนกับขิมสองสายซึ่งร่วมคันอันเดียวกันนั้น ขอท่านจงตรึกตรองดูแต่ควรเถิด
เจ๋อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นดีใจนัก จึงถามว่าซึ่งท่านรู้จักครูทำขิมและครูที่ดีดขิมนั้น ท่านก็คงดีกว่าคนทั้งปวงอีก ท่านจงดีดให้เราฟังสักหน่อย โจกี๋จึงว่าซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าดีดขิมให้ท่านฟังนั้น ครั้นข้าพเจ้าจะไม่ดีดเล่าท่านก็จะโกรธ ถ้าจะดีดก็หาต้องการไม่ เจ๋อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่าซึ่งตัวสรรเสริญครูที่ดีดขิมดีแล้วฝึกสอนมาเหตุใดตัวจึงว่าดังนี้ โจกี๋หัวเราะแล้วจึงว่าซึ่งท่านโกรธข้าพเจ้านั้นก็เหมือนกันกับท่านไม่เอาใจใส่ในการบ้านเมือง ขุนนางและราษฎรเขาก็โกรธเหมือนท่านโกรธข้าพเจ้า
เจ๋อุยอ๋องได้ฟังก็รู้ว่าโจกี๋จะมาว่าด้วยการเมือง จึงว่าเวลาวันนี้ก็เย็นอยู่แล้ว ท่านจงไปอยู่ที่ตึกนั้นก่อนเถิด ต่อเวลาเช้าจึงเข้ามาปรึกษากันยังที่ว่าราชการ โจกี๋ก็ลาไปยังตึกที่อยู่ ครั้นเพลาเช้าเจ๋อุยอ๋องก็อาบนํ้าชำระตัวให้บริสุทธิ์แล้วก็ออกมายังที่ว่าราชการ จึงให้คนไปเชิญโจกี๋เข้ามาจึงจัดแจงให้นั่งที่สมควร โจกี๋ก็คำนับเจ๋อุยอ๋องตามธรรมเนียมแล้ว เจ๋อุยอ๋องจึงว่าท่านจะว่ากล่าวสั่งสอนข้าพเจ้าประการใด ข้าพเจ้าจะกระทำตามคำท่านทุกประการ
โจกี๋จึงว่าอันเมืองเจ๋ทุกวันนี้ก็ร่วงโรยหาบริบูรณ์เหมือนแต่ก่อนไม่ ด้วยท่านเสพสุราเสียเป็นเก้าปีสิบปีไม่ออกว่าราชการบ้านเมืองเลย จนเมืองงุยเมืองหันเมืองเตียวเมืองฬ่อ มาตีหัวเมืองขึ้นของท่านหลายครั้งท่านก็หารู้ไม่ บัดนี้ขอให้ท่านเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญามาตั้งไว้เป็นขุนนาง ประการหนึ่งให้ฝึกหัดทหารให้ชำนาญในการรบ แล้วให้ราษฎรทำนาเอาข้าวขึ้นยุ้งไว้จะได้เป็นเสบียงเลี้ยงไพร่ เจ๋อุยอ๋องได้ฟังคำโจกี๋ว่าก็ยินดีนัก จึงว่าท่านมาสั่งสอนเราทั้งนี้อุปมาเหมือนหนึ่งเราอยู่ที่มืด ท่านช่วยจูงออกมาที่สว่าง จึงตั้งให้โจกี๋เป็นที่ไจเสียงแล้วให้เงินทองกับที่บ้าน โจกี๋ก็คำนับลามาที่อยู่
ขณะนั้นซุนอูคูนช่างเจรจา ครั้นรู้ว่าโจกี๋เป็นที่ไจเสียงจึงมาหาโจกี๋ที่บ้าน โจกี๋ครั้นเห็นซุนอูคูนมาก็ออกไปต้อนรับถึงประตูตึก ซุนอูคูนก็เดินขึ้นไปบนตึกแล้วนั่งบนเก้าอี้ กล่าวว่าประเพณีทารกไม่ไกลจากอกมารดา ภรรยามิได้ห่างสามี ข้าราชการอย่างดีมิได้ไกลเจ้า เปรียบเหมือนล้อเกวียนมีเพลาหมุนจึงได้ ถ้าขัดข้องต้องเอาไขเนื้อชโลม โจกี๋จึงว่าซึ่งท่านว่านี้ชอบแล้ว อันธรรมดาข้าราชการก็ต้องเอาใจเจ้าจึงจะชอบ ซุนอูคูนจึงว่า อันเกาทัณฑ์ถ้าจะยิงก็ต้องขึ้นสาย ถ้ามิได้ยิงก็ต้องลดสายลง กับอนึ่งนํ้าในคลองเล็กน้อยก็ไหลลงสู่แม่น้ำใหญ่สิ้น โจกี๋จึงว่า ซึ่งท่านว่านี้เราก็รู้อยู่แล้ว เราจะต้องปฏิบัติให้ราษฎรรักใคร่จึงจะควร ซุนอูคูนจึงว่า อันธรรมดาเสื้อขนอย่างดีถ้าแม้นขาดแล้วจะเอาขนสุนัขเข้ามาปะนั้นหาควรไม่ เหมือนหนึ่งคนมีปัญญาก็ต้องยกย่องไว้ตามดี ถ้าคนหาปัญญามิได้ใช้ตามควร อันที่จะเอาเข้ามาปนกันนั้นหาต้องที่ไม่ ถ้าจะทำล้อเกวียนและซอกระจับปี่ก็ให้ต้องตามส่วน ถ้าเกวียนถูกส่วนแล้วเดินก็คล่องไม่ข้องขัด อันซอและกระจับปี่ถ้าต้องด้วยส่วนแล้วก็มีเสียงอันไพเราะ โจกี๋จึงว่า ท่านว่านี้ก็ต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ถ้าบ้านเมืองไม่มีขุนนางที่สัตย์ซื่อแล้วอย่างธรรมเนียมก็จะเคลื่อนคลาดไป ซุนอูคูนครั้นเห็นว่าโจกี๋มีปัญญาก็คำนับลามาบ้าน เมื่อขณะซุนอูคูนเดินมากลางทาง ศิษย์จึงถามว่าอาจารย์ไปว่ากล่าวโจกี๋เป็นประการใดบ้าง ซุนอูคูนจึงว่าเราตามไปหารือไต่ถามโจกี๋ โจกี๋มีสติปัญญามากกว่าเราแก้ไขไม่ขัดข้องเลย ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็ลือไปทุกหัวเมืองว่าโจกี๋มีปัญญาเป็นที่ไจเสียงอยู่ในเมืองเจ๋ หัวเมืองทั้งปวงก็เกรงเมืองเจ๋ทุกหัวเมืองอยู่
ฝ่ายโจกี๋ครั้นซุนอูคูนกลับไปแล้ว จึงนึกว่าอันถ้อยคำซุนอูคูนนั้นควรจะจำไว้ แล้วให้คนไปสอดแนมดูว่าขุนนางในเมืองและหัวเมืองขึ้นใครจะสัตย์ซื่อตรงต่อเจ้าเมืองบ้าง คนสนิทก็ไปดูได้ความแล้วกลับมาบอกว่า เจ้าเมืองเจ๊กเป๊กเป็นคนสุจริต มิได้คิดเบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนเลย แต่เจ้าเมืองอานั้นหาอยู่ในยุติธรรมไม่ ราษฎรในเมืองอาได้ความลำบากนัก โจกี๋ก็มิได้ว่าประการใด อยู่มาวันหนึ่งเจ้าเมืองอาเอาความเท็จเข้ามาเมือง กล่าวโทษเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กว่าข่มเหงราษฎรให้เจ๋อุยอ๋องฟังทุกประการ เจ๋อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้มีหนังสือไปหาตัวเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กมา แล้วก็ให้ถามเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กว่าตัวได้เป็นเจ้าเมืองแล้ว เหตุใดจึงหาบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขไม่ กลับข่มเหงเก็บริบเอาไร่นาของราษฎรมาเป็นอาณาประโยชน์จริงหรือไม่
เจ้าเมืองเจ๊กเป๊กให้การปฎิเสธว่า ข้าพเจ้าจะได้ข่มเหงราษฎรและเก็บริบเอาที่ไร่นาเรือกสวนของราษฎรมาไว้หามิได้ เจ้าเมืองอาอ้างให้สืบราษฎร เสียงก๊กจึงสั่งขุนนางว่า เมืองเจ๊กเป๊กกับเมืองอาก็ใกล้กัน ราษฎรไปมาค้าขายถึงกันอยู่ ให้สืบราษฎรทั้งสองเมืองเอาความจริงให้จงได้ ขุนนางพนักงานก็ไปสืบราษฎรทั้งสองเมืองว่า เจ้าเมืองอาฟ้องกล่าวโทษเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กว่าข่มเหงราษฎรนั้น ผู้ใดรู้เห็นประการใดบ้างจงบอกความตามจริง พวกราษฎรชาวเมืองเจ๊กเป๊กให้การต้องคำกันว่า ท่านเจ้าเมืองผู้นายข้าพเจ้าจะได้ข่มเหงข้าพเจ้าให้ได้ความเดือดร้อนเหมือนเจ้าเมืองอาฟ้องหานั้นหามิได้ ขุนนางพนักงานก็จดหมายเอาถ้อยคำ แล้วไปสืบปากราษฎรชาวเมืองอา ชาวเมืองอาก็ให้การต้องคำกันว่า ข้าพเจ้าจะได้รู้เจ้าเมืองเจ๊กเป๊กข่มเหงราษฎรหามิได้ ขุนนางพนักงานก็จดหมายเอาถ้อยคำไว้ ในขณะนั้นราษฎรซึ่งเจ็บแค้นด้วยเจ้าเมืองอาข่มเหงเอาที่ไร่นาเรือกสวนจึงพากันมายื่นฟ้องกล่าวโทษเจ้าเมืองอา ขุนนางผู้ไปสืบพยานเห็นฟ้องของราษฎรว่ากล่าวเป็นการแผ่นดินก็รับฟ้องไว้แล้วพาผู้ฟ้องกลับมาเมืองเจ๋ เข้าไปอ่านคำพยานทั้งสองเมืองแจ้งแก่เสียงก๊กแล้วเสนอฟ้องของราษฎรซึ่งฟ้องเจ้าเมืองอาให้เสียงก๊กฟังทุกข้อ เสียงก๊กแจ้งความแล้วก็เข้าไปเฝ้า ทูลว่าซึ่งเจ้าเมืองอาฟ้องกล่าวโทษเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กนั้น ได้เอาฟ้องถามเจ้าเมืองเจ๊กเป๊ก เจ้าเมืองเจ๊กเป๊กให้การปฏิเสธเสียไม่รับ เจ้าเมืองอาอ้างพยานทั้งสองเมืองได้ให้ไปสืบหาสมไม่ บัดนี้ราษฎรชาวเมืองอาฟ้องเจ้าเมืองอาเป็นหลายรายว่าข่มเหงราษฎรอีกเล่า
เจ๋อุยอ๋องจึงว่าความทั้งนี้เราก็ได้ให้คนไปสืบปากราษฎรแจ้งความอยู่แต่ก่อนทุกประการ เจ้าเมืองอาทำความผิดเป็นหลายข้อ ครั้นจะว่ากล่าวตัดสินลงเล่าก็เห็นจะมีความครหานินทาว่าเข้าข้างเจ้าเมืองเจ๊กเป๊ก เราจึงให้ท่านชำระความตามอย่างธรรมเนียมแผ่นดิน เจ้าเมืองอาอ้างพยานไม่สม เจ้าเมืองอาเอาความเท็จมากล่าวโทษเจ้าเมืองเจ๊กเป๊ก ถึงจะเอาโทษเจ้าเมืองอาก็หามีความนินทาไม่ แต่ซึ่งราษฎรฟ้องกล่าวโทษเจ้าเมืองอานั้นก็ได้ความจริงอยู่แล้วอย่าสืบเลย
เจ๋อุยอ๋องจึงสั่งทหารให้ตั้งกระทะใหญ่ ต้มนํ้าร้อนให้เดือดแล้วจงเอาเจ้าเมืองอากับไตหูผู้รับสินบนต้มเสียทั้งเป็น อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างทำสืบไป ทหารก็คำนับรับสั่งออกมาตั้งกระทะต้มนํ้าเดือดแล้วมัดไตหูกับเจ้าเมืองอาใส่ลงในกระทะ ทั้งสองร้องดิ้นรนอยู่ในนํ้าร้อนเดือดพล่านจนขาดใจตาย ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนเกรงกลัวอาชญาเจ๋อุยอ๋องนัก เจ๋อุยอ๋องจึงให้หาเจ้าเมืองเจ๊กเป๊กเข้ามาเฝ้าแล้วว่า ซึ่งท่านไปรักษาเมืองเจ๊กเป๊กหลายปีความชั่วสิ่งใดก็ยังไม่ปรากฏ ได้ยินแต่ความดีมาถึงเราเนืองๆ ซึ่งเจ้าเมืองอาเอาความเท็จมากล่าวใส่โทษท่านเราก็ให้ทำโทษตามกฎหมาย ท่านจงกลับไปเมืองอุตส่าห์บำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไปเถิด
เจ๋อุยอ๋องก็ให้เสื้อและหมวกอย่างดีเป็นเครื่องยศ กับแพรสีต่างกันสี่สิบม้วนเป็นรางวัล แล้วเจ๋อุยอ๋องก็ตั้งขุนนางคนสนิทผู้หนึ่งไปครองเมืองอา แล้วตั้งฉันจิวไปครองเมืองน่ำเสียเป็นเมืองด่านต่อแดนเมืองฌ้อ แล้วตั้งฉันพันไปครองเมืองโกถังต่อแดนเมืองจิ๋น ให้งิมเทียนไปครองเมืองซิวสือต่อแดนเมืองเอี๋ยน จึงเลื่อนที่เสียงก๊กขึ้นเป็นที่เสียงเหา ยกส่วยสาอากรในเมืองเหียภีให้แก่เสียงเหา จึงตั้งจงสิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่รักษาคลัง ตั้งฉันกี๋เป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร และประทานเครื่องยศและตราสำหรับตำแหน่งแก่เสียงเหาและขุนนางซึ่งไปกินเมืองน้อยใหญ่ตามสมควร ขุนนางซึ่งไปกินเมืองรับของประทานแล้วก็คำนับลาเจ๋อุยอ๋อง พาบุตรและภรรยาพรรคพวกไปกินเมืองน้อยใหญ่ตามเจ๋อุยอ๋องสั่ง
๘๗
ฝ่ายเสียงก๊กครั้นได้เลื่อนที่เป็นเสียงเหาแล้วคิดจะทำนุบำรุงอุยอ๋องให้มีสง่าเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวง วันหนึ่งเสียงเหาเข้าไปเฝ้าอุยอ๋อง ครั้นอุยอ๋องออกว่าราชการแล้ว เสียงเหาจึงทูลอุยอ๋องว่า แต่ก่อนเจ๋ฮวนก๋งกับจิ้นบุนก๋งขึ้นไปเฝ้า ทำราชการมีความชอบ พระเจ้าเมืองหลวงจึงตั้งเป็นเมืองเอก ได้ว่ากล่าวหัวเมืองทั้งปวงจึงเกรงกลัว ซึ่งไตอ๋องได้เป็นเจ้าขึ้นครั้งนี้นอกรับสั่งยังหาเป็นเกียรติยศไม่ ขอให้แต่งเครื่องบรรณาการขึ้นไปเฝ้า ให้มีรับสั่งตั้งแต่งไตอ๋องขึ้นเหมือนเจ๋ฮวนก๋งจะได้ว่ากล่าวหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงจึงจะยำเกรง จึงสั่งให้ตระเตรียมผู้คนแลล่อเกวียนบรรทุกเครื่องบรรณาการ ถึงวันฤกษ์ดีก็ออกจากเมืองเจ๋จะไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวง
ฝ่ายพระเจ้าจิวอันอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้หกปี ขุนนางไพร่บ้านพลเมืองก็เบาบาง หัวเมืองก็ตั้งตัวเป็นเจ้าแข็งเมืองขึ้นเป็นหลายเมือง ทรงพระวิตกเสียพระทัยนัก พอขุนนางพนักงานเข้ามาเฝ้าทูลว่าเจ้าเมืองเจ๋มาถึงจะเข้ามาเฝ้าก็ดีพระทัย จึงสั่งขุนนางทั้งปวงให้ตีม้าล่อรับเจ้าเมืองเจ๋ ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ครั้นมาถึงเมืองหลวงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเฝ้าทูลถวายเครื่องบรรณาการ พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงตรัสว่า หัวเมืองเอกทั้งห้าหัวเมืองก็ตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้นสิ้นแล้ว ท่านมาหาเรา เราขอบใจนัก จึงให้ขุนนางจัดเครื่องแก้วอันวิเศษและเครื่องยศมาพระราชทานเจ้าเมืองเจ๋เป็นอันมาก แล้วให้เมืองเจ๋เป็นหัวเมืองเอกเหมือนครั้งเจ๋ฮวนก๋ง เจ้าเมืองเจ๋ครั้นได้เลื่อนที่เป็นหัวเมืองเอกสมความคิดก็ยินดี คำนับรับเครื่องยศและสิ่งของซึ่งพระราชทาน ครั้นพระเจ้าเมืองหลวงเสด็จขึ้นแล้วก็ออกมาอาศัยอยู่ที่กงก๊วนสามราตรี
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเจ้าเมืองเจ๋เข้าไปเฝ้าทูลลา พระเจ้าเมืองหลวงจึงสั่งแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า ทุกวันนี้หัวเมืองทั้งปวงกระด้างกระเดื่องนัก บัดนี้ท่านก็ได้เป็นที่แทนเจ๋ฮวนก๋งได้บังคับบัญชาหัวเมืองทั้งปวงแล้ว ท่านจงไปทำนุบำรุงบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด เจ้าเมืองเจ๋ก็ถวายบังคมลาออกมาจากที่เฝ้า มาถึงกงก๊วนจัดแจงสิ่งของซึ่งพระราชทานนั้นบรรทุกเกวียนยกออกจากเมืองหลวง แล้วจึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้ถือไปบอกแก่หัวเมืองทั้งปวงว่า อุยอ๋องขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้ว่ากล่าวบังคับบัญชาหัวเมืองทั้งปวงเหมือนครั้งเจ๋ฮวนก๋ง ม้าใช้ได้หนังสือคำนับลาออกมาขึ้นม้าแยกทางไปตามอุยอ๋องสั่ง อุยอ๋องก็รีบยกไปเมืองเจ๋
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองเอี๋ยน ครั้นรู้หนังสือแล้วก็นัดกันมาพร้อม ณ เมืองเจ๋ ทั้งห้าหัวเมืองก็นำสิ่งของเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็แต่งโต๊ะเลี้ยงตามธรรมเนียม ครั้นห้าหัวเมืองกินโต๊ะแล้วก็ลาเจ้าเมืองเจ๋กลับไปเมือง ขณะนั้นในเมืองจิ๋นบังเกิดฝนตกทั้งสามวัน เม็ดฝนนั้นเหมือนสีทอง ฝ่ายกุนสูเซียมโหรเมืองตังจิวรู้เหตุแล้วทอดใจใหญ่ว่าเมืองจิ๋นนั้น พระเจ้าเมืองตังจิวพระราชทานให้ได้เป็นเมืองเอกมาถึงร้อยปีเศษแล้ว บัดนี้ฝนตกประหลาดจะเกิดผู้มีบุญเป็นเจ้าเมืองใหญ่ ชะตาบ้านเมืองจะเกิดความสุข
ฝ่ายกงซุนเอียงเป็นเชื้อเจ้าเมืองโอย ได้เรียนวิชาลึกซึ้งเห็นว่าเมืองโอยเป็นเมืองน้อยก็ไม่สำแดงวิชา รู้ข่าวว่าโจกี๋เสียงก๊กเมืองเจ๋มีสติปัญญาตั้งอยู่ในสัจธรรมมั่นคงควรจะเป็นที่พึ่งได้ กงซุนเอียงก็ไปทำราชการอยู่ด้วยโจกี๋ โจกี๋เห็นว่ากงซุนเอียงมีสติปัญญาก็รักใคร่ จะคิดการสิ่งใดก็ปรึกษากงซุนเอียง กงซุนเอียงก็ชี้แจงว่ากล่าวถูกต้องตามขนบธรรมเนียมทุกประการ โจกี๋เห็นว่ากงซุนเอียงรู้การรอบคอบควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ คิดจะพาเข้าไปให้อุยอ๋องตั้งเป็นขุนนาง พอเกิดโรคป่วยลงจึงให้ขุนนางคนสนิทนำอาการป่วยเข้าไปแจ้งแก่อุยอ๋อง อุยอ๋องรู้ก็ตกใจจึงพาขุนนางทั้งปวงไปเยี่ยมถึงบ้านโจกี๋เห็นอาการไข้นั้นหนัก อุยอ๋องก็มีความอาลัยกลั้นนํ้าตามิได้ ยกมือเสื้อขึ้นเช็ดนํ้าตาพลางว่าแก่โจกี๋ว่า ท่านป่วยครั้งนี้เราเห็นอาการโรคนั้นหนัก ถ้าท่านหาบุญไม่แล้วจะได้ใครเป็นที่ปรึกษาเราแทนท่านเล่า โจกี๋นอนป่วยอยู่ลุกนั่งมิได้ ได้ฟังอุยอ๋องถามจึงพยักหน้าเชิญอุยอ๋องเข้ามานั่งชิดพูดแต่เบาๆ บอกว่า ซึ่งท่านจะจัดหาผู้มีสติปัญญาเป็นที่ปรึกษาช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินแทนตัวข้าพเจ้านั้น มีอยู่คนหนึ่งชื่อกงซุนเอียงเป็นเชื้อวงศ์กับเมืองโอย กงซุนเอียงมาอยู่ด้วยข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะพาเข้าไปคำนับท่าน พอข้าพเจ้าป่วยลงจึงมิได้พากงซุนเอียงเข้าไป อันกงซุนเอียงคนนี้มีสติปัญญาดีกว่าข้าพเจ้าสักสิบส่วนอีก ถ้าท่านจะชุบเลี้ยงกงซุนเอียงจงเลี้ยงให้ถึงขนาด ถ้าไม่เลี้ยงให้จับตัวฆ่าเสีย แม้นมิฆ่าละไว้ให้ไปอยู่เมืองอื่นท่านจะเป็นอันตราย
อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วคิดว่าโจกี๋ป่วยพูดเพ้อไปจะให้เราเอาคนต่างเมืองที่ไม่เคยใช้สอยตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จะเชื่อฟังเอาถ้อยคำมิได้ อุยอ๋องคิดแล้วจึงตอบว่า กงซุนเอียงกับเรายังไม่คุ้นเคยกันจะตรึกตรองดูก่อน ท่านจงอุตส่าห์รักษาตัว เดชะบุญยาชอบโรค โรคก็จะค่อยบรรเทาคลาย อุยอ๋องก็กำชับแพทย์ให้ประจำอยู่รักษาพยาบาลโจกี๋แล้วก็กลับเข้าวัง
ฝ่ายเซียงก๊กโจกี๋ครั้นอุยอ๋องกลับไปแล้ว จึงเรียกกงซุนเอียงเข้าไปบอกความตามได้พูดกับอุยอ๋องให้ฟัง แล้วว่าเราได้ว่ากล่าวแก่อุยอ๋องจะให้ตั้งท่านเป็นขุนนางแทนที่เรา อุยอ๋องยังอิดเอื้อนอยู่ว่าไม่คุ้นเคยกับท่าน เราก็ป่วยหนักอยู่ ท่านจงให้กงจูเจียงพาเข้าไปให้อุยอ๋องใช้สอยให้คุ้นเคย จะได้เห็นสติปัญญาท่านว่าชั่วและดีก่อน ถ้าหาบุญเราไม่อุยอ๋องจะได้ปรึกษาหารือการที่จะทำนุบำรุงเมืองเจ๋ให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป โจกี๋สั่งให้ไตหูกงจูเจียงให้พากงซุนเอียงเข้าไปคำนับอุยอ๋อง ไตหูกงจูเจียงก็พากงซุนเอียงเข้าไปเฝ้าอุยอ๋องแล้วแจ้งความว่า เสียงก๊กให้ข้าพเจ้าพากงซุนเอียงเข้ามาเฝ้าให้ไต้อ๋องใช้ อุยอ๋องได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าขุนนางคนเก่าที่มีสติปัญญาก็ยังมีอยู่เป็นหลายคน ถึงโจกี๋จะสิ้นชีวิตแล้วก็พอจะจัดแจงคนอื่นขึ้นเป็นเสียงก๊กแทนโจกี๋ได้อยู่ แล้วโจกี๋ป่วยหนักลงครั้งนี้ เราดูเห็นจะหลงพูดเพ้อไปว่ากงซุนเอียงเป็นคนดีมีสติปัญญานั้นเรายังหาเชื่อไม่ อุยอ๋องก็ว่าราชการพาลอื่นไปจนพ้นเวลาก็เข้าไปที่ข้างใน ไตหูกงจูเจียงก็พากงซุนเอียงกลับมาบ้าน กงซุนเอียงจึงคิดว่าโจกี๋ได้ว่าไว้แก่อุยอ๋องให้ตั้งเราเป็นขุนนาง ถ้ามิให้เป็นขุนนางก็ให้ฆ่าเสีย ไตหูกงจูเจียงก็ได้พาเราเข้าไปเฝ้า ดูกิริยาอุยอ๋องว่ากล่าวไม่มีอาลัยเห็นหาเลี้ยงเราไม่ จะอยู่เมืองนี้นานไปภัยจะมีเป็นมั่นคง
กงซุนเอียงคิดจะหนีไปจากเมืองเจ๋ แต่ยังหารู้ว่าจะไปอยู่เมืองใดไม่ก็คิดเรรวนอยู่ พอได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าจิ๋นฮวนก๋งเจ้าเมืองจิ๋นเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารผู้มีสติปัญญา กงซุนเอียงก็หนีออกจากเมืองไป ครั้นถึงเมืองจิ๋นก็เข้าอาศัยชาวร้านพักอยู่ประมาณสองสามวัน พอหายเหนื่อยสืบรู้ว่าเกงกั้มขุนนางผู้ใหญ่ เจ้าเมืองจิ๋นนับถือเชื่อฟัง คิดจะเข้าหาเกงกั้มให้นำเข้าไปหาจิ๋นฮวนก๋ง ครั้นเวลาเช้าจึงเข้าไปคำนับเกงกั้ม ณ บ้าน
เกงกั้มเห็นคนแปลกหน้าไม่รู้จัก จึงถามว่าซินแสชื่อไรมาแต่ไหน มาหาเราด้วยธุระสิ่งใด กงซุนเอียงจึงบอกชื่อและแซ่แล้วว่า ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องกับเจ้าเมืองโอย ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ในการขนบธรรมเนียมเป็นอันมาก หมายจะช่วยผู้มีบุญบำรุงแผ่นดิน แต่เที่ยวมาเป็นหลายเมืองก็หาผู้ใดจะทำนุบำรุงข้าพเจ้าให้สมควรไม่ ข้าพเจ้าสืบรู้ว่าจิ๋นฮวนก๋งเกลี้ยกล่อมทแกล้วทหารจะหาคนที่มีปัญญา ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์มาไม่คิดแก่ลำบากหมายจะเข้าทำราชการด้วยจิ๋นฮวนก๋ง เกงกั้มได้ฟังดังนั้นก็ยินดีเชิญกงซุนเอียงขึ้นไป ณ ที่หอดูหนังสือ จึงหยิบเอาตำราพิชัยสงครามและอย่างธรรมเนียมจัดแจงการบ้านเมืองและการแผ่นดินแต่ก่อนที่ย่นย่อข้อความไม่จะแจ้งมาซักถามกงซุนเอียงเป็นหลายตำรา กงซุนเอียงก็แก้ไขชี้แจงให้ฟังโดยขึ้นปากเจนใจมิได้ขัดข้อง เกงกั้มรู้ว่ากงซุนเอียงเป็นคนดีมีสติปัญญารู้การลึกซึ้งยิ่งนัก ก็ให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงกงซุนเอียง เกงกั้มกับกงซุนเอียงกินโต๊ะเสพสุราพูดกันแต่เวลาบ่ายจนคํ่า จุดตะเกียงพูดไปจนเวลาดึกเที่ยงคืนแล้วเกงกั้มก็จัดแจงที่อยู่ให้กงซุนเอียงอาศัยหลับนอน ครั้นรุ่งเช้าก็พากงซุนเอียงเข้าไป ณ ที่ว่าราชการ จึงให้กงซุนเอียงพักอยู่แต่นอกประตู ตัวเกงกั้มก็เข้าไปคำนับแจ้งความแก่จิ๋นฮวนก๋งว่ามีผู้หนึ่งชื่อกงซุนเอียง มาหาข้าพเจ้าจะให้พาเข้ามาทำราชการอยู่ในท่าน ข้าพเจ้าได้ซักไซ้ไต่ถามทดลองดูโดยการขนบธรรมเนียมและการจัดแจงราชการทั้งปวงก็ว่ากล่าวแคล่วคล่องไม่ขัดขวาง เห็นเป็นผู้มีสติปัญญาโดยแท้
จิ๋นฮวนก๋งได้ฟังก็ยินดีจึงว่า ท่านจงพาตัวกงซุนเอียงเข้ามา เราจะไต่ถามดูก่อน ถ้ากงซุนเอียงมีสติปัญญารู้การลึกซึ้งเหมือนกวนต๋งแต่ก่อนแล้วเราจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ช่วยจัดแจงบ้านเมืองเราให้อยู่เย็นเป็นสุข เกงกั้มก็ออกมาพากงซุนเอียงเข้าไปคำนับจิ๋นฮวนก๋ง จิ๋นฮวนก๋งจึงให้นั่งที่สมควรแล้วว่า เกงกั้มบอกแก่เราว่าท่านรู้การที่จะทำนุบำรุงบ้านเมืองเรายินดีนัก และการซึ่งจะจัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวงนั้นจะคิดทำประการใดจึงจะชอบ กงซุนเอียงจึงว่าผู้ซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่ปราบปรามศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบและจะทำนุบำรุงราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น ให้ตั้งอยู่ในสัจธรรมเหมือนอย่างครั้งแผ่นดินพระเจ้าเหงียวเต้และแผ่นดินพระเจ้าซุนเต้ กงซุนเอียงก็เล่าเรื่องราวพงศาวดารพระเจ้าเหงียวเต้พระเจ้าซุนเต้ทั้งสองแผ่นดินให้จิ๋นฮวนก๋งฟังมิทันสิ้นเรื่องความ
จิ๋นฮวนก๋งจึงคิดว่ากงซุนเอียงเป็นคนพูดมากไม่ชอบใจ ก็กลับเข้าไปเสียข้างใน เกงกั้มก็พากงซุนเอียงกลับออกมาบ้าน เกงกั้มจึงว่าแก่กงซุนเอียงว่าจิ๋นฮวนก๋งถามท่านแต่การที่จะจัดแจงบ้านเมือง เหตุใดท่านจึงยกเอาเรื่องราวพระเจ้าเหงียวเต้ พระเจ้าซุนเต้ มาเล่าให้ยืดยาวความไปเล่า กงซุนเอียงจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้ายกเอาเรื่องราวพงศาวดารผู้มีบุญแต่ก่อนมาเล่าให้จิ๋นฮวนก๋งฟัง หวังจะให้จำไว้เป็นธรรมเนียม จิ๋นฮวนก๋งก็มีสติปัญญาอยู่ เห็นจะจำเรื่องราวที่ข้าพเจ้าเล่าให้ฟังไว้ตรึกตรอง สักสี่ห้าวันท่านจงพาข้าพเจ้าไปคำนับจิ๋นฮวนก๋งอีกสักครั้งหนึ่ง เกงกั้มก็รับคำ ครั้นถึงกำหนดห้าวัน เกงกั้มจึงเข้าไปคำนับจิ๋นฮวนก๋งแล้วว่า กงซุนเอียงซึ่งข้าพเจ้าพาเข้ามาพูดการแผ่นดินกับท่านยังหาสิ้นความไม่ จะขอเข้ามาคำนับท่านอีกสักครั้งหนึ่ง จิ๋นฮวนก๋งก็ให้หากงซุนเอียงเข้ามาถามด้วยการแผ่นดิน กงซุนเอียงจึงยกเอาเรื่องราวพงศาวดารครั้งพระเจ้าแฮอูเต้และพระเจ้าทังปูเต้ ซึ่งรักษาแผ่นดินอาณาประชาราษฎร์ได้อยู่เย็นเป็นสุขนั้นมาเล่าเป็นธรรมเนียมให้ฟัง
จิ๋นฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ท่านจำเรื่องราวกษัตริย์แต่ก่อนไว้ได้เป็นอันมาก อันกษัตริย์ซึ่งจัดแจงการแผ่นดินแต่ก่อน กับการที่จะจัดแจงบ้านเมืองทุกวันนี้หาต้องกันไม่ กงซุนเอียงได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าจิ๋นฮวนก๋งไม่นับถือธรรมเนียมโบราณทั้งนี้จะแกล้งว่าหวังจะทดลองนํ้าใจเราหรือ หรือจะมีอุบายประการใดยังคิดไปมิถึง กงซุนเอียงก็นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ พอจิ๋นฮวนก๋งว่าราชการแล้วกลับเข้าไปที่ข้างใน เกงกั้มก็พากงซุนเอียงกลับมาบ้าน เกงกั้มดูกิริยากงซุนเอียงไม่สบาย เกรงกงซุนเอียงจะไปอยู่เมืองอื่นคิดเสียดายกงซุนเอียงนัก จึงให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งชวนกงซุนเอียงกินโต๊ะเสพสุราแล้วกล่าวเอาใจกงซุนเอียงต่างๆ
วันหนึ่งเกงกั้มเข้าไปคำนับจิ๋นฮวนก๋ง ณ ที่ว่าราชการ จิ๋นฮวนก๋งนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ พอเห็นฝูงนกบินมา จิ๋นฮวนก๋งยกจอกเหล้าชูขึ้นแล้วทอดใจใหญ่ เกงกั้มเห็นดังนั้นมิได้แจ้งความคำนับถามว่า ท่านเห็นนกบินมาแล้วทอดใจใหญ่มีความวิตกสิ่งไรหรือ จิ๋นฮวนก๋งจึงตอบว่า เราคิดจะใคร่ได้คนมีสติปัญญาเหมือนกวนต๋งซึ่งเป็นที่ปรึกษาเจ๋ฮวนก๋งเจ้าเมืองเจ๋มาไว้ จะได้เป็นที่ปรึกษาการแผ่นดิน แต่ให้มีหนังสือเกลี้ยกล่อมไปปิดไว้ ณ ที่ประตูเมืองทั้งสี่ทิศหลายเดือนแล้วได้แต่คนที่มีสติปัญญาเป็นประมาณปานกลาง ยังหาสมความคิดไม่ เรามีความวิตกเหมือนดังนกไม่มีปีกหาง ถ้าเราได้คนดีมีสติปัญญาเป็นอย่างยิ่งเหมือนกวนต๋ง มาช่วยคิดอ่านจัดแจงบ้านเมืองให้มีเขตแดนกว้างออกไปแล้ว เราจึงจะมีความยินดีเหมือนดังนกอันมีขนปีกหางงอกบินได้ในอากาศ เกงกั้มจึงว่า กงซุนเอียงเป็นคนดีมีสติปัญญาเป็นอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าก็พาเข้ามาให้ท่านแล้วท่านก็ไม่ชุบเลี้ยง อันกงซุนเอียงคนนี้มีสติปัญญาถ้าจะเปรียบกับกวนต๋งก็เห็นจะละม้ายคล้ายคลึงกัน ซึ่งกงซุนเอียงเข้ามาเล่าเรื่องราวผู้มีบุญแต่ก่อนทำนุบำรุงแผ่นดินสืบมานั้น หวังจะให้ท่านดูเยี่ยงอย่างจะได้ทำตาม ท่านก็ว่ากล่าวติเตียนเสียว่าฉบับธรรมเนียมแต่ก่อนจะเอามาใช้การแผ่นดินครั้งนี้ไม่ได้ กงซุนเอียงเสียน้ำใจคิดจะไปอยู่เมืองอื่น ข้าพเจ้าเสียดายกงซุนเอียงนัก
จิ๋นฮวนก๋งได้ฟังเกงกั้มสรรเสริญว่ากงซุนเอียงมีสติปัญญาเหมือนกวนต๋งก็ยินดี จึงให้เกงกั้มออกไปพากงซุนเอียงเข้ามาเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วว่า เกงกั้มชมว่าท่านรู้จักการบ้านเมืองเป็นอันมาก เราประสงค์จะใคร่ได้คนดีมีสติปัญญามาช่วยคิดอ่านการแผ่นดิน ท่านเข้ามาหาเราครั้งนี้เราถามการที่จะจัดแจงบ้านเมือง ท่านก็มิได้บอกแต่เอาเรื่องกษัตริย์แต่ก่อนมาเล่าให้เราฟังนั้นด้วยเหตุประการใด
กงซุนเอียงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าจะต้องทำนุบำรุงแผ่นดิน แต่หาผู้ใดจะเป็นที่ปรึกษามิได้ ข้าพเจ้าจึงให้เกงกั้มพาเข้ามาคำนับท่าน ซึ่งข้าพเจ้ามิได้บอกการจัดแจงบ้านเมือง นำเอาแต่เรื่องราวกษัตริย์แต่ก่อนซึ่งได้บำรุงแผ่นดินเป็นสุขมาเล่าให้ท่านฟัง หวังจะให้ท่านจำไว้เป็นธรรมเนียมจะได้ทำการทำนุบำรุงแผ่นดินต่อไป อันประเพณีผู้จะตั้งตัวเป็นใหญ่ปราบปรามแผ่นดินให้ราบคาบ จะใช้ขุนนางและทแกล้วทหารทำการสงครามและจัดแจงบ้านเมืองประการใดก็ดี จงดูเยี่ยงอย่างผู้ฉลาดในการกระจับปี่ทำคันกระจับปี่ต้องด้วยแบบอย่าง เมื่อจะดีดขึงสายขึ้นให้ตึงถึงขนาดดีดตามเพลงเสียงจะเพราะ เมื่อสิ้นเพลงแล้วก็ลดหย่อนสายลงเสีย ซึ่งท่านจะจัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบ และจะใช้ขุนนางทหารทำการศึกและการสิ่งใดก็ให้ตั้งอาชญาสิทธิ์ไว้ให้สิทธิ์ขาด คำอันใดได้ว่าแล้วอย่าคืนหลัง ผู้ทำชอบให้ปูนบำเหน็จ ผู้ทำผิดให้ทำโทษ จงเอาอาชญาข่มนํ้าใจขุนนางทหารให้เกรงกลัว พึงให้บำเหน็จยศศักดิ์แก่ผู้มีความชอบจึงจะมีน้ำใจรื่นเริงมิได้เกียจคร้าน ครั้นการที่ทำสำเร็จแล้วจงลดหย่อนอาชญาลง เหมือนดังผู้ดีดกระจับปี่สิ้นเพลงลดหย่อนสายเสียนั้น ประการหนึ่งเมืองใดขุนนางผู้ใหญ่ไม่มีสัจธรรม คิดอ่านอุบายยุยงเจ้าของตัวให้ทำการผิดอย่างธรรมเนียม ไม่ช่วยบำรุงเอาใจราษฎรให้ไพร่บ้านพลเมืองได้ความยากแค้นเดือดร้อน มีคนชังและนินทาว่าชั่วต่างๆ ขุนนางผู้นั้นก็จะพาให้เจ้าของตัวเสื่อมเกียรติยศด้วย ผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองนั้นมิได้รู้จักเลี้ยงผู้มีสติปัญญา และเอาผู้หาปัญญามิได้มาชุบเลี้ยงให้เป็นใหญ่บังคับผู้มีสติปัญญา ผู้มีสติปัญญาอดทนอยู่มิได้ก็จะพากันหนีไปอยู่เมืองอื่น บ้านเมืองนั้นครั้นหาผู้มีสติปัญญามิได้แล้วก็จะร่วงโรยไปทุกปี เมืองใดเจ้าเมืองรู้จักผู้มีสติปัญญาเอามาชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ปรึกษาเหมือนดังเจ๋ฮวนก๋งได้กวนต๋งมาไว้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ กวนต๋งก็ช่วยเจ๋ฮวนก๋งจัดแจงการบ้านเมืองเจ๋ให้อยู่เย็นเป็นสุข และฝึกปรือทแกล้วทหาร ตั้งแต่งผู้มีสติปัญญาเป็นขุนนางในตำแหน่งและให้ไปรักษาเขตแดน ทุกตำบลหัวเมืองทั้งปวงก็ยำเกรงสติปัญญาและฝีมือขุนนางทแกล้วทหารเจ๋ฮวนก๋งทั้งแผ่นดิน และความชั่วซึ่งเจ้าเมืองเจ๋เก่าทำไว้ก็เสื่อมหาย สรรเสริญเจ๋ฮวนก๋งว่ารู้จักเลี้ยงคนดีมีอุบาย ปราบปรามคนชั่วซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูบ้านเมืองให้ราบคาบ เมืองเจ๋จึงบริบูรณ์ด้วยสมบัติได้เป็นเมืองเอก
จิ๋นฮวนก๋งได้ฟังกงซุนเอียงว่ากล่าวหลักแหลมนัก จึงว่าทุกวันนี้เราไม่มีผู้ใดเป็นที่ปรึกษา อุปมาเหมือนอยู่ที่มืดจะคิดทำการสิ่งไรก็ทำไปมิสะดวก บ้านเมืองเราทุกวันนี้ก็ร่วงโรยไม่บริบูรณ์เหมือนก่อน ซึ่งท่านจำเรื่องราวโบราณมาเล่าให้เราฟัง และชักทำเนียบอย่างธรรมเนียมมาสั่งสอนเราได้สติ เหมือนดังท่านชักจูงเราออกจากที่มืดได้เห็นแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ เราจะตั้งท่านเป็นขุนนางใหญ่ช่วยจัดแจงบ้านเมืองให้ปกติราบคาบได้ที่เขตแดนกว้างขวางออกไปกว่าแต่ก่อนจะได้หรือมิได้ประการใด
กงซุนเอียงจึงว่าซึ่งท่านจะทำนุบำรุงบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขนั้น จงหาผู้มีสติปัญญาซื่อตรงต่อท่านมาตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการ อันเมืองท่านทุกวันนี้ข้าวปลาอาหารก็ขัดสน ทรัพย์เงินทองในคลังก็เบาบาง จะคิดการขยายแดนมิสะดวก ขอให้จัดแจงชักชวนราษฎรทำไร่นาเรือกสวน เรียกส่วยสาอากรตามพิกัดกฎหมายให้ทรัพย์เงินทองในคลังบริบูรณ์ขึ้นแล้ว จึงให้ฝึกปรือทแกล้วทหารให้ชำนาญในการศึก ผู้ใดมีฝีมือกล้าแข็งก็ให้ปูนบำเหน็จรางวัลตามสมควรแก่วิชา ขุนนางทแกล้วทหารจึงจะมีน้ำใจ ผู้ใดกระทำความผิดลงโทษแต่พอหลาบจำ อย่าทำโทษให้เกินขนาด ถ้าโทษน้อยก็ให้ว่ากล่าวปราบปรามเสียครั้งหนึ่งสองครั้ง คนทั้งปวงจึงจะสรรเสริญ แล้วให้มีนํ้าใจโอบอ้อมอารีรักราษฎรอย่าให้ได้ความเดือดร้อน เหมือนร่มไม้ใบชิดมีร่มอันเย็นเป็นที่สำนักแก่หมู่นกและคนเดินทางทั้งปวง ทำได้ดังนี้แล้วผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งก็จะเข้าทำราชการอยู่ด้วยท่านเป็นอันมาก เมืองท่านจะมีสง่าบริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติเจริญขึ้นทุกปี ซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ช่วยคิดอ่านการแผ่นดินขยายเขตแดนให้กว้างขวางออกไปนั้นเป็นการใหญ่อยู่ สติปัญญาข้าพเจ้ายังหาเหมือนกวนต๋งไม่ ขอท่านจงตรึกตรองหาผู้มีสติปัญญารู้การลึกซึ้งดีกว่าข้าพเจ้ามาชุบเลี้ยง แม้นไม่มีผู้ใดแล้วข้าพเจ้าจึงจะเข้ามาช่วยชี้แจงแก้ไขการซึ่งจะจัดแจงเขตแดนให้ท่านฟังต่อไป กงซุนเอียงก็คำนับลาจิ๋นฮวนก๋งออกมาบ้าน
ฝ่ายจิ๋นฮวนก๋งตรึกตรองดูถ้อยคำกงซุนเอียงว่ากล่าวเห็นเป็นคนมีสติปัญญาอย่างยิ่ง ครั้นถ้วนกำหนดสามวันจึงให้คนใช้จัดเกวียนออกไปรับกงซุนเอียง ณ บ้านเกงกั้ม กงซุนเอียงเห็นว่าจิ๋นฮวนก๋งนับถือให้คนเอาเกวียนมารับ จึงขึ้นเกวียนเข้ามาถึงที่ออกขุนนาง ลงจากเกวียนเข้าไปคำนับจิ๋นฮวนก๋ง จิ๋นฮวนก๋งลงจากเก้าอี้ออกมาจูงมือกงซุนเอียงเข้าไปนั่งที่ตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ แล้วไต่ถามถึงการจัดแจงบ้านเมืองและการแผ่นดินทั้งปวงสืบไป กงซุนเอียงก็ชี้แจงแก้ไขถูกถ้วนทุกประการ
จิ๋นฮวนก๋งรู้ว่ากงซุนเอียงเป็นคนดีมีสติปัญญารู้การรอบคอบเหมือนกับกวนต๋ง จึงตั้งกงซุนเอียงเป็นที่จอซูเจียง ให้ทองคำห้าร้อยแท่งกับเครื่องยศตามตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ แล้วสั่งจอซูเจียงต่อหน้าขุนนางทั้งปวงว่า ท่านจงจัดแจงบังคับบัญชาว่ากล่าวขุนนางทหารพลเรือนให้สิทธิ์ขาดแก่ท่านผู้เดียว ผู้ใดมิฟังท่านบังคับจงเอาโทษผู้นั้นเหมือนขัดคำสั่งเรา จิ๋นฮวนก๋งสั่งขุนนางพนักงานให้จัดที่ตึกกว้านให้แก่จอซูเจียงตามสมควร กงซุนเอียงครั้นได้เป็นจอซูเจียงขุนนางผู้ใหญ่สมความคิดก็ยินดี จึงคำนับลาออกมาที่อยู่ วันหนึ่งจอซูเจียงจึงคิดว่าจิ๋นฮวนก๋งชุบเลี้ยงเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ หวังจะให้ช่วยทำนุบำรุงเมืองจิ๋นให้เป็นสุข และผู้ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่เมืองใดไม่มีสง่า ขุนนางผู้น้อยและราษฎรชาวเมืองไม่นับถือเชื่อฟังถ้อยคำบังคับบัญชา ขุนนางผู้นั้นจะทำการใหญ่บำรุงเมืองไปมิได้ บัดนี้ชาวเมืองจิ๋นยังหารู้จักเราว่าจะชั่วดีประการใดไม่ จำจะทำการให้ขุนนางและราษฎรเชื่อถือถ้อยคำยำเกรงเราก่อน ภายหลังจึงจะได้ทำการปราบโจรผู้ร้ายและปราบผู้ที่เป็นศัตรูบ้านเมืองให้ราบคาบ ราษฎรชาวเมืองจะได้อยู่เย็นเป็นสุข แล้วจะได้ทำการขยายเขตแดนเมืองจิ๋นให้กว้างขวางออกไปกว่าแต่ก่อน จอซูเจียงคิดแล้วจึงให้คนใช้ยกเสาไม้แก่นยาวสิบเอ็ดศอกใหญ่รอบสามกำไปวางไว้ ณ ประตูเมืองทิศใต้ แล้วทำธงอันหนึ่งเรียกว่าอาชญาสิทธิ์ จารึกอักษรในใบธงนั้นว่า ผู้ใดแบกเสาไม้แก่นที่ประตูทิศใต้ไปไว้ประตูทิศเหนือจะให้ค่าจ้างสิบอีแปะ จารึกอักษรแล้วจึงให้คนใช้ไปป่าวร้องบอกซาวเมืองจิ๋นว่า จอซูเจียงขุนนางผู้ใหญ่ให้ถือธงอาชญาสิทธิ์นี้มาบอกแก่คนทั้งปวง ผู้ใดรับอาสาแบกไม้แก่นแต่ประตูทิศใต้ไปไว้ประตูทิศเหนือได้จะพาเข้าไปคำนับจอซูเจียง จอซูเจียงจะให้ค่าจ้างคนละสิบอีแปะ คนใช้รับธงคำนับลาออกมาเที่ยวบอกแก่ชาวเมืองทั้งปวงตามคำจอซูเจียงสั่ง ราษฎรชาวเมืองรู้ความดังนั้นต่างคนมายืนดูไม้แก่นที่พิงไว้ ณ ริมประตูแล้วได้ยินร้องป่าวมาว่า จอซูเจียงซึ่งจิ๋นฮวนก๋งตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ให้คนถือธงอาชญาสิทธิ์มาป่าวร้องว่าผู้ใดรับจ้างแบกไม้แก่นที่พิงไว้นี้ไปไว้ประตูทิศเหนือจะให้ค่าจ้างสิบอีแปะ ต่างคนเห็นค่าจ้างนั้นน้อยนักไม่มีผู้ใดจะรับจ้าง คนใช้ก็กลับมาแจ้งความแก่จอซูเจียง จอซูเจียงจึงแปลงอักษรจารึกธงทวีค่าจ้างขึ้นอีกห้าสิบอีแปะให้คนใช้ไปป่าวร้อง
ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งได้ยินว่าจอซูเจียงขุนนางผู้ใหญ่จะให้ค่าจ้างแบกไม้ห้าสิบอีแปะจึงบอกแก่เพื่อนว่าเราจะรับจ้าง เพื่อนทั้งปวงจึงห้ามว่าแต่ก่อนขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ๋นนั้นเจ้าเมืองจิ๋นจะให้บำเหน็จรางวัลแก่ผู้ซึ่งทำการเหน็ดเหนื่อย ขุนนางผู้ใหญ่ก็ทัดทานห้ามปรามเสียจะให้สิ่งใดว่าจะให้ตามสมควรแก่ผู้ที่ทำการเหน็ดเหนื่อย ครั้นสำเร็จแล้วก็ให้บำเหน็จรางวัลแต่น้อย หาสมควรที่เหน็ดเหนื่อยไม่ ผู้นั้นจึงตอบแก่เพื่อนทั้งปวงว่าท่านว่านั้นชอบอยู่ แต่เราเห็นว่าเจ้าเมืองจิ๋นตั้งขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นใหม่เป็นจอซูเจียง และจอซูเจียงคนนี้เราได้ยินว่ามีสติปัญญาว่ากล่าวสิ่งใดเป็นสัตย์เป็นธรรม เมื่อเรารับจ้างแบกไม้ไปไว้ถึงที่แล้ว ถึงจะไม่ได้ค่าจ้างตามสัญญาก็คงจะได้บ้างจะไม่เสียแรงที่เหน็ดเหนื่อย ชายนั้นก็เข้ายกไม้ขึ้นบ่าแบกเดินไปตามถนน เพื่อนฝูงทั้งปวงก็พากันตามดูไปจนถึงประตูทิศเหนือแล้ววางไม้ลงไว้ คนใช้จอซูเจียงก็พาชายนั้นเข้าไปคำนับแจ้งความแก่จอซูเจียง จอซูเจียงจึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นเห็นว่าเราเป็นคนสัตย์ซื่อ จึงตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ไว้ธุระราชการบ้านเมือง เราจะว่ากล่าวสิ่งใดไม่กลับหน้าคืนหลัง ซึ่งท่านมารับจ้างแบกไม้ไปไว้ถึงที่ จงรับเอาอีแปะห้าสิบไปซื้อจ่ายกินเถิด ถ้าเรามีการสิ่งใดเป็นการใหญ่กว่าการแบกไม้นี้ จึงจะให้ค่าจ้างมากขึ้นไปตามสัญญาเป็นค่าเหน็ดเหนื่อยโดยสมควร ชายนั้นก็คำนับรับอีแปะห้าสิบออกมาอวดเพื่อนกัน แล้วสรรเสริญจอซูเจียงว่ามีสัจธรรมโอบอ้อมอารีแก่ราษฎร สมควรที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่นั้นมาชาวเมืองทั้งปวงก็นับถือจอซูเจียงว่าเจรจายั่งยืนไม่กลับกลอก บังคับบัญชาว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิ์ขาด ต่างคนก็ยำเกรงจอซูเจียงยิ่งนัก
ฝ่ายจอซูเจียงครั้นรู้ว่าชาวเมืองจิ๋นนับถือยำเกรงแล้วคิดจะปราบปรามขุนนางซึ่งเคยทำการฉ้อตระบัดเบียดเบียนราษฎร จะไว้สง่ามิให้ผู้ใดละเมิดล่วงเกินบังคับบัญชา จึงแต่งกฎหมายอาชญาสิทธิ์ขึ้นใหม่ฉบับหนึ่ง ต้องด้วยอย่างธรรมเนียมกษัตริย์แต่ก่อนซึ่งได้บำรุงแผ่นดินเป็นสุข เข้าไปปรึกษาแก่จิ๋นฮวนก๋ง จิ๋นฮวนก๋งแจ้งความในกฎหมายก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งจอซูเจียงขุนนางผู้ใหญ่ให้จารึกกฎหมายไปปิดไว้ ณ ประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ให้ขุนนางและราษฎรชาวเมืองทำตามกฎหมาย ถ้าผู้ใดมิทำตามบังคับให้จับผู้นั้นมาลงโทษ จอซูเจียงก็คำนับลาออกมาสั่งขุนนางพนักงานจารึกกฎหมายไปปิดบานประตูเมืองตามจิ๋นฮวนก๋งสั่ง
ขณะเมื่อจอซูเจียงแต่งกฎหมายประกาศแก่ขุนนางและราษฎรในเมืองจิ๋นนั้น ศักราชพระเจ้าจิวอันอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สิบปี จอซูเจียงจึงใช้คนสนิทไปรับทราบฟังความขุนนางและราษฎรชาวเมืองจิ๋น ถ้าขุนนางผู้ใดติเตียนกฎหมายก็ให้เอาตัวผู้นั้นมาลงโทษถอดเสียจากที่ขุนนาง แต่จอซูเจียงถอดขุนนางเสียจากที่นั้น กำเหลงคนหนึ่ง โตจินคนหนึ่ง แต่นั้นมาขุนนางทั้งปวงก็ยำเกรงจอซูเจียงนัก จอซูเจียงจะว่ากล่าวบังคับบัญชาการงานสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดหาผู้ใดฝ่าฝืนมิได้ อยู่วันหนึ่งจอซูเจียงไปเที่ยวเล่นเห็นภูมิฐานที่เมืองหำเอี๋ยงเป็นที่ชัยภูมิควรจะตั้งเป็นเมืองใหญ่ได้ คิดจะให้เจ้าเมืองจิ๋นย้ายไปอยู่เมืองหำเอี๋ยง จึงกลับมาเมืองเข้าไปคำนับปรึกษาจิ๋นฮวนก๋ง จิ๋นฮวนก๋งก็เห็นชอบ จอซูเจียงก็ออกมาจัดแจงขุนนางและไพร่เกณฑ์ไปทำตึกและไต ที่ข้างหน้าข้างในสำเร็จแล้ว จอซูเจียงจึงให้โหรกำหนดวันฤกษ์จะเชิญเจ้าเมืองจิ๋นยกย้ายไปอยู่เมืองหำเอี๋ยง
ฝ่ายไทจูซีซึ่งเป็นบุตรจิ๋นฮวนก๋งแจ้งดังนั้น จึงให้หาจอซูเจียงเข้าไปว่า บิดาเราเห็นว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญาจึงตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ กฎหมายสำหรับเมืองท่านก็ให้ยกเลิกเสียแต่งกฎหมายใหม่ ผู้ใดติเตียนมิได้ทำตามก็ให้ลงโทษ ขุนนางและราษฎรได้ความเดือดร้อนอยู่แล้ว บัดนี้ท่านจะให้ยกย้ายไปอยู่เมืองหำเอี๋ยง ให้ขุนนางและราษฎรพลัดพรากจากที่อยู่ที่กินได้ความลำบากยากแค้นอีกเล่า เราเห็นหาควรไม่ จอซูเจียงได้ฟังไทจูซีว่ากล่าวติเตียนต่อหน้าดังนั้นหาได้โต้ตอบประการใดไม่ ก็คำนับลามาบ้าน จึงคิดว่าไทจูซีว่ากล่าวทั้งนี้ครั้นจะไม่บอกแก่จิ๋นฮวนก๋งเล่า ผู้ซึ่งเป็นขุนนางปัญญาน้อยไม่รู้จักการก็จะดูเยี่ยงอย่าง ซึ่งจะจัดแจงบ้านเมืองไปภายหน้าเห็นจะทำการไม่สำเร็จ จอซูเจียงคิดแล้วก็เข้าไปคำนับแจ้งความแก่จิ๋นฮวนก๋งตามคำไทจูซีว่ากล่าวติเตียนทุกประการแล้วว่า แต่ก่อนท่านเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์ซื่อจึงชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับบัญชาขุนนางทั้งปวงสิทธิ์ขาด ข้าพเจ้าตั้งใจจะช่วยทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข และจะขยายเขตแดนให้กว้างขวางเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองทั้งปวง จึงคิดอ่านแต่งกฎหมายไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ทิศหวังจะมิให้ผู้ใดล่วงอาชญา การจะทำไปเบื้องหน้าจึงจะสำเร็จโดยเร็ว บัดนี้ไทจูซีไม่ทำตามบังคับบัญชา ติเตียนกฎหมายต่างๆ ครั้นไม่ปราบปรามลงเสียขุนนางทั้งปวงก็จะดูเยี่ยงอย่างไทจูซี การของท่านซึ่งจะให้ข้าพเจ้ากระทำต่อไปนั้นเห็นจะไม่ตลอด
จิ๋นฮวนก๋งได้ฟังดังนั้นโกรธนัก จึงว่าไทจูซีบุตรเราเป็นเด็กคิดน้อยใจว่ากล่าวติเตียนกฎหมายบังคับ จะให้ขุนนางทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างครั้งนี้ ไทฮูเป็นอาจารย์สอนหนังสือรู้จักผิดและชอบก็ไม่ว่ากล่าวทัดทาน จิ๋นฮวนก๋งจึงสั่งทหารให้เอาตัวก๋งจูเซียนบุตรไทฮูไปเชือดจมูกแทนไทฮูผู้บิดาแล้วเอาหมึกมอมหน้าไทฮู ตระเวนกลางตลาดให้ร้องว่าไทจูซีติเตียนกฎหมาย ไทฮูผู้เป็นครูสอนหนังสือไม่ทัดทานห้ามปราม จึงให้เอาหมึกมอมหน้าไทฮูและตัดจมูกก๋งจูเซียนทำโทษแทนไทจูซี อย่าให้ผู้ใดเอาเยี่ยงอย่างสืบไป ฝ่ายขุนนางและราษฎรทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนเกรงกลัวอาชญาจิ๋นฮวนก๋งกับจอซูเจียงนัก จอซูเจียงจะบังคับบัญชาการสิ่งใดก็กระทำตามทุกประการ ครั้นถึงวันฤกษ์ดี จอซูเจียงจัดแจงรถและเกวียนทหารทั้งปวงพร้อมแล้วเชิญจิ๋นฮวนก๋งขึ้นรถยกออกจากเมืองจิ๋น พาขุนนางและชาวเมืองจิ๋นไปอยู่เมืองหำเอี๋ยง จิ๋นฮวนก๋งจึงสั่งจอซูเจียงให้จัดขุนนางและทหารไปตั้งเมืองน้อยขึ้นอีกสามสิบเอ็ดเมือง ขยายเขตแดนออกไปให้กว้าง จอซูเจียงก็คำนับลาพาขุนนางและทหารไปเกลี้ยกล่อมราษฎรซึ่งอพยพหนีไปตั้งซ่องและชุมรุมไปอาศัยอยู่ในป่าและซอกห้วยธารเขาทุกตำบล ออกมาตั้งบ้านเรือนทำไร่นาเรือกสวนเป็นสุขสบายบริบูรณ์ทั้งสามสิบเอ็ดเมืองแล้ว จัดแจงผู้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งอยู่รักษาทำนุบำรุงราษฎรทุกหัวเมือง จอซูเจียงก็ให้เรียกค่านาและส่วยสาอากรขนอนตลาดแก่ราษฎรตามพิกัดกฎหมายให้แก่จิ๋นฮวนก๋งปีละร้อยหมื่นเศษทุกปีมิได้ขาด แล้วจอซูเจียงยกไปตั้งอยู่ตำบลอุยซุยหวังจะปราบปรามโจรผู้ร้ายให้ราบคาบ จึงสั่งให้ทหารคนสนิทที่มีใจสัตย์เที่ยวสอดแนมสืบผู้เกียจคร้านทำมาหากิน คบพวกเพื่อนเป็นโจรผู้ร้ายปล้นสะดมฉกชิงฉ้อตระบัด และผู้ซึ่งเบียดเบียนที่ไร่นาเรือกสวนเป็นที่แดนมีส่วยสาอากรไว้ให้ราษฎรทำแล้วเรียกเอาอากรเกินกำหนดกฎหมายไว้เป็นประโยชน์ของตัว มิได้เอาขึ้นคลังตามเดิม ทหารคนสนิทก็คำนับลาจอซูเจียงแยกกันไปเที่ยวสอดแนมจับผู้ร้ายซึ่งทำการฉกชิงฉ้อตระบัดเบียดเบียนราษฎรส่งมาให้จอซูเจียง
จอซูเจียงก็ให้ชำระได้ความจริงแล้วให้เอาตัวไปทำโทษตามกฎหมาย ควรจะจำจองก็จำขังไว้คุก ควรจะประหารชีวิต จอซูเจียงก็ให้ฆ่าเสีย ประมาณคนที่โทษถึงตายถึงเจ็ดร้อยเศษ แต่นั้นมา ผู้ซึ่งร่วมคิดคบพวกเพื่อนฉ้อตระบัดเบียดบังส่วยสาอากรของหลวงและฉ้อราษฎรทำการละเมิดเหลือเกินกฎหมายห้ามก็สงบลง ผู้ซึ่งเป็นโจรผู้ร้ายเคยปล้นสะดมฉกลักสิ่งของราษฎรก็ละความชั่วเสีย ต่างคนทำมาหากินโดยสุจริต ราษฎรแดนเมืองหำเอี๋ยงพากันทำไร่นาค้าขายเป็นสุขสบาย ทั้งส่วยสาอากรก็เรียกได้มากขึ้นทุกปี เพราะราษฎรทำไร่นาเรือกสวนมากกว่าแต่ก่อน หาโจรผู้ร้ายและฉ้อตระบัดเบียดเบียนมิได้ เมืองหำเอี๋ยงก็บริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติและมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงรู้กิตติศัพท์ดังนั้น ต่างเมืองก็ยำเกรงจิ๋นฮวนก๋งเจ้าเมืองจิ๋นทุกเมือง
จิ๋นฮวนก๋งจึงปรึกษาจอซูเจียงว่า บัดนี้เมืองเราก็มีทแกล้วทหารมากขึ้นแล้ว ท่านจงหัดทหารให้ชำนาญศึก จะได้ยกทัพไปตีเมืองฌ้อและหัวเมืองซึ่งไม่มาอ่อนน้อม ให้ยอมเข้าด้วยเขตแดนเราจึงจะกว้างขวาง จอซูเจียงได้ฟังดังนั้นคำนับแล้วตอบว่า ซึ่งท่านจะขยายเขตแดนให้กว้างออกไปนั้นข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย จอซูเจียงก็คำนับลาออกมาสั่งนายทหารให้ตั้งสนามหัดทหารทุกวันมิได้ขาด กิตติศัพท์นั้นก็ลือไปถึงเมืองหลวง
พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงสั่งให้ขุนนางในเมืองหลวงถือหนังสือรับสั่งไปตั้งจิ๋นฮวนก๋งเป็นที่อ๋องเป๊ก หัวเมืองทั้งปวงรู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นพระเจ้าเมืองหลวงโปรดให้เป็นที่อ๋องเป๊กก็ชวนกันจัดแจงสิ่งของให้ขุนนางคุมมาคำนับเจ้าเมืองจิ๋นโดยไมตรีตามอย่างธรรมเนียม ฝ่ายบูห้อซึ่งตั้งตัวเป็นเสียงงุยอ๋องครองเมืองงุย ครั้นแจ้งว่ากงซุนเอียงไปอยู่กับจิ๋นฮวนก๋ง จิ๋นฮวนก๋งชุบเลี้ยงกงซุนเอียงเป็นที่จอซูเจียงขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ๋น จอซูเจียงช่วยทำนุบำรุงเมืองจิ๋นได้มีเขตแดนกว้างขวาง หัวเมืองทั้งปวงยำเกรง งุยบูห้อตรึกตรองจะหาผู้มีสติปัญญามาเป็นขุนนางที่ปรึกษายังหาได้ไม่
ขณะนั้นมีผู้หนึ่งแซ่เบ๋งชื่อโข เป็นศิษย์เรียนหนังสือกับจูซูหลานของจู รู้ว่างุยอ๋องเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญา จึงให้ขุนนางพาเข้าไปคำนับงุยอ๋อง งุยอ๋องเชิญเบ๋งโขให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ทรัพย์เงินทองในคลังของเราน้อยนักหาพอแจกจ่ายทหารและใช้การในบ้านเมืองเราไม่ ท่านจงช่วยหาเงินทองและสิ่งของทั้งปวงมาไว้ให้พอทหารเห็นจะได้หรือมิได้ เบ๋งโขจึงตอบว่าข้าพเจ้าได้เล่าเรียนมาต่อครู รู้แต่ช่วยสั่งสอนเจ้าเมืองและขุนนางให้ตั้งอยู่ในสัจธรรม การซึ่งจะหาทรัพย์โดยคิดกลล่อลวงผู้อื่น เอาทรัพย์สิ่งของและสมบัติมาไว้เป็นของตัวนั้นข้าพเจ้าหาได้เรียนไม่
งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงให้ขับเบ๋งโขเสียมิให้อยู่ในแดนเมืองงุย เบ๋งโขหาที่อาศัยมิได้เที่ยวเตร่ไปอาศัยอยู่แดนเมืองเจ๋ และในเมืองตังจิวนั้นมีที่ตำบลหนึ่งชื่อยงเสีย มีภูเขาอันหนึ่งชื่อเขากุยก๊กสูงใหญ่กว่าเขาทั้งปวง มีห้วยธารและเหวเป็นที่อาศัยภูตปิศาจและสัตว์ร้ายเป็นอันมาก มีซินแสคนหนึ่งชื่อฮองฮู ฮองฮูคนนี้แต่ก่อนอยู่เขาหุนบองสัน มีเพื่อนคนหนึ่งชื่อเหกเต๊กชาวเมืองซอง พากันเที่ยวหาว่านยาในซอกห้วยธารเขา หวังจะประกอบเป็นยาเจริญอายุและยาสำหรับระงับโรคทั้งปวง เหกเต๊กทิ้งบุตรภรรยาเสีย เที่ยวไปกับฮองฮูทุกบ้านทุกเมือง ฮองฮูชอบใจอยู่ที่เงียบสงัดอาศัยอยู่ที่เขากุยก๊ก แต่เหกเต๊กนั้นพอใจเที่ยวรักษาพยาบาลคนทั้งปวง จึงละฮองฮูไว้ที่เขากุยก๊กแต่ผู้เดียว และฮองฮูได้เรียนรู้ดูฤกษ์บนฤกษ์ตํ่า รู้ทำนายลักษณะ รู้ทำนายนิมิตร้ายและดี รู้จักแผ่นดินชัยภูมิตั้งทัพและขบวนศึกต่างๆ คิดจะใคร่หาสานุศิษย์มาไว้สอนวิชาการ สำหรับจะได้ช่วยผู้มีบุญทำการปราบศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ ราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข
ซินแสฮองฮูจึงไปเที่ยวเป็นหมอดู บรรดาชาวบ้านอยู่ใกล้แดนเขากุยก๊กนับถือว่าเป็นผู้วิเศษจึงเรียกซินแสฮองฮูว่ากุยก๊กซินแส แล้วให้ลูกหลานมาอยู่เรียนวิชากับกุยก๊กซินแส กุยก๊กซินแสบอกวิชาแก่ศิษย์ทั้งปวงเป็นสองอย่าง สำหรับจะได้ไปทำราชการกับเจ้าเมืองทั้งเจ็ดก๊กพวกหนึ่ง เป็นผู้วิเศษอยู่ในซอกห้วยธารเขาพวกหนึ่ง และกุยก๊กซินแสมีศิษย์ผู้ใหญ่สี่คน ซุนปินเป็นหลานซุนบู๊จู๋ชาวเมืองเจ๋หนึ่ง บังก๋วนเป็นชาวเมืองงุยสาบานเป็นพี่น้องกันกับซุนปินหนึ่ง เตียวหงีเป็นชาวเมืองงุยหนึ่ง โซจิ๋นชาวเมืองลกเอี๋ยง สบถเป็นพี่น้องกันกับเตียวหงีหนึ่ง ศิษย์ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนผลัดเวรกันปฏิบัติกุยก๊กซินแสผู้อาจารย์ทุกเช้าคํ่ามิได้ขาด
ฝ่ายบังก๋วนแต่มาเรียนวิชาอยู่กับอาจารย์ถึงสามสิบปีมิได้เกียจคร้าน เรียนรู้ในการศึกสงครามและดูฤกษ์ตํ่าฤกษ์บน รู้จักที่ชัยภูมิตั้งทัพประจันข้าศึก รู้จักทีได้ทีเสียทีแพ้และชนะ วันหนึ่งเป็นเวรบังก๋วนปฏิบัติอาจารย์ ครั้นเวลาเช้าบังก๋วนลงมาตักน้ำที่ลำธารเชิงเขากุยก๊ก พอพวกคนเดินทางพูดกันมาว่างุยอ๋องเกลี้ยกล่อมทหารผู้ใดรู้วิชาในการศึกสงครามก็ชุบเลี้ยงตั้งแต่งเป็นขุนนางตามสมควร บังก๋วนได้ยินดังนั้นจะใคร่ไปทำการอาสางุยอ๋อง จึงตักน้ำมาให้อาจารย์ ครั้นจะบอกลาก็เกรงว่าอาจารย์จะมิยอมให้ไป แต่อํ้าอึ้งยืนคำนับนิ่งอยู่ กุยก๊กซินแสรู้ทีในกิริยาก็หัวเราะแล้วว่า แต่ท่านมาอยู่กับเราก็ช้านาน วิชาการสิ่งใดเราก็บอกให้ต่างๆ ควรที่จะไปทำราชการอาสาเจ้าบ้านผ่านเมืองเอายศศักดิ์ เหตุใดท่านจึงยังมิไปเล่า
บังก๋วนได้ฟังก็ดีใจจึงกราบคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าก็นึกอยู่ว่าจะลาอาจารย์แต่มิได้ที บัดนี้ได้ยินข่าวว่างุยอ๋องเกลี้ยกล่อมทหาร ข้าพเจ้าจะไปทำราชการครั้งนี้จะได้ดีมีความสุขหรือจะได้ทุกข์ยากประการใด กุยก๊กซินแสจึงว่าแม้นจะใคร่รู้ดังนั้น ท่านจงไปหาดอกไม้มาเราจะเสี่ยงทายดูก่อน บังก๋วนก็ไปหาดอกไม้ ขณะนั้นเป็นฤดูแล้งบังก๋วนหาดอกไม้สิ่งใดไม่ได้ มีแต่ดอกหญ้าก็ถอนขึ้นทั้งต้นทั้งรากใส่มือเสื้อมาบอกอาจารย์ว่าดอกไม้หาไม่ได้ ได้แต่ดอกหญ้าชื่อแนะหยีเหลงดอกหนึ่ง กุยก๊กซินแสก็เรียกเอาหญ้านั้นมาดูแล้วจึงว่าเป็นฤดูแล้ง ต้นหญ้าแคระตํ่าเตี้ยเกิดอยู่บนเขากุยก๊ก ชื่อเขากับชื่อหญ้าตํ่าเตี้ยสะกดกันอ่านเป็นอักษรออกความว่างุย ท่านไปทำราชการในเมืองงุยจะได้ที่ยศศักดิ์มีผู้ออกชื่อลือปรากฏในการแม่ทัพ อันดอกหญ้านี้สิบสองกลีบทำนายว่าท่านจงได้เป็นดีอยู่สิบสองปี แล้วกุยก๊กซินแสจึงสั่งสอนบังก๋วนว่า ท่านจะทำราชการกับงุยอ๋องครั้งนี้อย่าประมาทดูหมิ่นคน อย่าริษยาพยาบาทข่มขี่ผู้อื่นให้ได้ความเดือดร้อน ทำเขาฉันใดภัยทุกข์จะถึงตัวบ้าง ท่านจะไปจากเราเวลานี้ ถ้าท่านพบแพะจะได้ดี ถ้าพบม้าจะมีอันตรายถึงชีวิต จงจำคำเราไว้อย่าลืม บังก๋วนก็คำนับรับคำแล้วลาอาจารย์ลงจากเขากุยก๊ก ซุนปินก็ตามส่งบังก๋วน ครั้นลงมาถึงเชิงเขาบังก๋วนจึงหยุดพูดกับซุนปินว่า ข้าพเจ้าได้สาบานไว้เป็นน้องท่าน ข้าพเจ้ากับท่านก็รักใคร่กันเหมือนพี่น้องร่วมครรภ์ ข้าพเจ้าจะลาท่านไปทำราชการกับงุยอ๋อง ถ้างุยอ๋องชุบเลี้ยงให้ที่ยศศักดิ์ได้ดีแล้ว จะมีหนังสือใช้คนมารับท่านไปทำราชการให้ได้ดีด้วยกัน บังก๋วนสัญญากับซุนปินแล้วก็ลาไป ซุนปินมีความอาลัยบังก๋วนนักด้วยได้เคยอยู่ปฏิบัติอาจารย์ด้วยกัน ซุนปินยืนเพ่งดูบังก๋วนไปจนลับตาแล้วกลับคืนมาคำนับอาจารย์ กุยก๊กซินแสเห็นกิริยาซุนปินไม่สบายจึงถามว่าท่านอาลัยถึงบังก๋วนหรือ ซุนปินก็รับว่าข้าพเจ้ากับบังก๋วนรักกันเหมือนพี่กับน้องเคยอยู่เคยกินด้วยกัน ครั้นบังก๋วนจากไปมีความอาลัยถึง กุยก๊กซินแสจึงถามซุนปินว่า บังก๋วนเรียนวิชาในการศึกไปครั้งนี้ ท่านเห็นจะเป็นแม่ทัพได้หรือมิได้ ซุนปินจึงว่าบังก๋วนเรียนวิชาในสำนักอาจารย์ช้านานมาแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นแม่ทัพได้อยู่ กุยก๊กซินแสก็สั่นศีรษะแล้วว่าเป็นแม่ทัพยังไม่ได้ก่อน ซุนปินก็ถามอาจารย์ว่า บังก๋วนเรียนวิชาการเป็นอันมาก ทั้งสติปัญญามีเป็นอันมากและเฉลียวฉลาดหลักแหลม เหตุใดอาจารย์จึงว่าจะเป็นแม่ทัพไม่ได้ กุยก๊กซินแสก็นิ่งเสียมิได้บอกซุนปิน ครั้นเวลาคํ่าซุนปินก็เข้าไปจุดตะเกียงปูที่นอนให้กุยก๊กซินแสแล้วนวดฟั้นปฏิบัติอาจารย์ตามประเพณีศิษย์ กุยก๊กซินแสมีความกรุณาซุนปินนัก จึงหยิบตำราขบวนศึกตำรับใหญ่ยื่นให้ซุนปินแล้วว่า ตำราขบวนศึกทั้งสิบสามขบวนนี้ของซุนบู๊จู๋ซึ่งเป็นตาของเจ้า แต่ให้เจ้าเมืองหงอไปทำศึกชนะเมืองฌ้อ เจ้าเมืองหงอมิให้ผู้ใดเล่าเรียนจึงเก็บตำรานี้ใส่หีบเหล็กลั่นกุญแจไว้ในกอสอไต้ แปลคำไทยว่าปราสาท ซุนบู๊จู๋กับเราเป็นเพื่อนรักกัน จึงให้ขบวนศึกสิบสามอย่างนี้แก่เราช้านานมาแล้ว บรรดาศิษย์เราทั้งนี้ยังหาผู้ใดได้เล่าเรียนไปไม่ ด้วยหนังสือนั้นเป็นคำอรรถลึกซึ้งยิ่งนัก บัดนี้เราแปลถ้อยคำออกไว้แจ้งทุกข้อแล้ว เจ้าก็เป็นหลานซุนบู๊จู๋น้ำใจเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคง ควรรักษาวิชาขบวนศึกนี้ไว้ได้ จงเรียนไว้สำหรับตัวเถิด
ซุนปินจึงว่า อันวิชาขบวนศึกนี้เป็นวิชาสำหรับแม่ทัพ เหตุใดท่านจึงไม่บอกให้บังก๋วนด้วยเล่า กุยก๊กซินแสจึงว่าขบวนศึกตำรับนี้สำหรับผู้มีสติปัญญาสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินเล่าเรียนไว้ จะได้ช่วยผู้มีบุญปราบปรามผู้เป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินให้ราบคาบ จะได้ทำนุบำรุงอาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข ถ้าผู้ใดไม่มีความสัตย์กตัญญู รู้วิชาตำรับนี้ไปก็จะกำเริบทำให้แผ่นดินเดือดร้อน ซุนปินได้ฟังก็ยินดีจึงรับหนังสือขบวนศึกนั้นออกมาเล่าจำได้ขึ้นใจ ข้อใดสงสัยไต่ถามกุยก๊กซินแส กุยก๊กซินแสก็บอกให้ทุกประการ
ฝ่ายบังก๋วนมาถึงเมืองงุยก็เข้าไปบ้านบังเอ๋ง บังเอ๋งนั่งอยู่บนตึกกับมารดา แลเห็นบังก๋วนผู้บิดามาดีใจนัก ออกไปคำนับพาขึ้นบนตึก บังชังบังเหมาผู้หลานรู้ดังนั้นก็พากันมาคำนับบังก๋วน บังก๋วนจึงบอกว่า แต่เราจากบ้านไปเรียนความรู้กับกุยก๊กซินแสถึงสามสิบปี บัดนี้เราได้วิชาการศึกมาหมายจะเข้ามาทำราชการกับงุยอ๋อง ถ้าได้ไปเป็นที่งวนโซยแม่ทัพสมคิดแล้วเราก็จะมีเกียรติยศ ลูกหลานก็คงจะได้เป็นขุนนางสืบต่อกันไป บังก๋วนก็พักอยู่ ณ บ้านประมาณสองสามวันพอหายเหน็ดเหนื่อย ครั้นรุ่งเช้าบังก๋วนก็ไปคำนับอองโฉซึ่งเป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ในงุยอ๋อง บังก๋วนก็เล่าเนื้อความซึ่งได้ไปเรียนวิชามาแต่กุยก๊กซินแสให้อองโฉฟังทุกประการ อองโฉได้ฟังก็ยินดีจึงว่าทุกวันนี้งุยอ๋องให้สืบหาผู้มีวิชาชำนาญการสงครามจะชุบเลี้ยงเป็นแม่ทัพ ซึ่งท่านเป็นศิษย์กุยก๊กซินแสสมัครเข้ามาทำราชการ ท่านก็จะได้เป็นดีมียศศักดิ์ อองโฉก็พาบังก๋วนไปเฝ้า พองุยอ๋องนั่งกินโต๊ะหยิบตะเกียบคีบเนื้อแพะขึ้นจะกิน บังก๋วนเห็นดังนั้นนึกแต่ในใจว่าครูเราทำนายหาว่าเห็นเนื้อแพะจะได้ดี เรามาบัดนี้ได้เห็นงุยอ๋องหยิบเนื้อแพะขึ้นจะกินเป็นนิมิตอันเป็นมงคลต้องคำครูทำนาย บังก๋วนยินดีนัก
ฝ่ายงุยอ๋องเห็นอองโฉพาคนแปลกหน้าเข้ามา จึงถามอองโฉว่าท่านพาผู้ใดเข้ามา อองโฉจึงแจ้งความแก่งุยอ๋องว่า ผู้นี้ชื่อบังก๋วนเป็นชาวเมืองเราออกไปเรียนวิชาการทหารกับกุยก๊กซินแส เข้ามาหาข้าพเจ้าให้พาเข้ามาเฝ้า งุยอ๋องรู้ว่าเป็นศิษย์กุยก๊กซินแสก็ยินดี วางตะเกียบลงไว้ลุกออกไปจูงมือบังก๋วนขึ้นนั่งที่สมควรแล้วถามว่า ท่านไปอยู่กับกุยก๊กซินแส กุยก๊กซินแสบอกวิชาสิ่งใดให้แก่ท่านมาบ้าง บังก๋วนจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไปเป็นศิษย์กุยก๊กซินแสถึงสามสิบปี ได้วิชาขบวนทัพและกลศึก ทั้งแผ่นดินชัยภูมิและเรียนฤกษ์บนฤกษ์ตํ่า สำหรับจะยาตราทัพยกทหารเข้าสู้รบเอาชัยชนะแก่ข้าศึกเป็นหลายประการ
ขณะนั้นเจ้าเมืองเตียวยกมาตีเมืองตงสัน ได้มีผู้นำความมาบอกงุยอ๋อง งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าแก่บังก๋วนว่า เรามีความแค้นด้วยเจ้าเมืองเตียวยกทัพบุกรุกล่วงแดนเข้ามาตีชิงเอาเมืองตงสันไป ท่านจะคิดอุบายประการใดจึงจะได้เมืองตงสันคืนมา บังก๋วนจึงตอบว่า ถ้าท่านใช้ข้าพเจ้าแล้วอย่าว่าแต่เมืองตงสันเลย ถึงหกหัวเมืองใหญ่ก็อุปมาเหมือนอยู่ในเงื้อมมือข้าพเจ้าทั้งสิ้น งุยอ๋องได้ฟังบังก๋วนพูดองอาจเห็นจะเป็นแม่ทัพใหญ่ได้ก็ยินดี จึงตั้งบังก๋วนเป็นงวนโซยแม่ทัพประทานกระบี่อาชญาสิทธิ์เครื่องยศตามตำแหน่ง แล้วว่าการทหารเป็นพนักงานของท่าน ท่านจะซ้อมหัดปรือประการใดก็ตามแต่ใจจะจัดแจงเถิด บังก๋วนก็คำนับรับคำแล้วลามาจัดทหารออกไป ณ ที่สนาม ฝึกปรือทหารให้ชำนาญเพลงอาวุธและทีหนีทีไล่ตามตำรับซึ่งได้เล่าเรียนมาทุกประการ ครั้นฝึกทหารแล้วก็เข้าไปคำนับแจ้งความแก่งุยอ๋องว่า ทแกล้วทหารข้าพเจ้าก็ฝึกปรือชำนิชำนาญแล้ว จะขอยกไปตีหัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวงให้มาเป็นเมืองขึ้นแก่ท่าน
งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงตั้งบังเอ๋งบุตรบังก๋วนกับบังชังบังเหมาผู้หลานบังก๋วนขึ้นเป็นขุนนางนายทหารเอก แล้วมอบทหารสิบหมื่นให้บังก๋วนยกไปตีเมืองโอยกับเมืองซอง บังก๋วนก็คำนับลางุยอ๋องออกมาจัดทหาร ให้บังเอ๋งเป็นทัพหน้า บังชังเป็นปีกขวาบังเหมาเป็นปีกซ้าย บังก๋วนเป็นแม่ทัพ จัดทหารเอกที่มีฝีมือกล้าแข็งเป็นที่วางใจได้ให้เป็นกองหลังรั้งท้าย ครั้นได้ฤกษ์ตีม้าล่อจุดประทัดบูชาเทวดายกทัพออกจากเมืองงุย เดินตามระยะทางเข้าแดนเมืองโอยตีหัวเมืองเล็กน้อยรายทางเข้าไปล้อมเมืองโอยไว้เป็นสามารถ ทหารเมืองโอยออกสู้รบเป็นหลายครั้ง ต้านทานฝีมือทหารบังก๋วนมิได้ เจ้าเมืองโอยเห็นเมืองจะเสียแก่ข้าศึกก็ออกมายอมแพ้ บังก๋วนมิได้ทำอันตรายจึงยกไปล้อมเมืองซอง
เจ้าเมืองซองก็แต่งสิ่งของออกมายอมเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองงุย แต่บังก๋วนยกไปครั้งเดียวได้เมืองโอย เมืองซอง เมืองฬ่อ เมืองเตง สี่หัวเมืองแล้วยกทัพกลับมาถึงเมืองงุย จึงพานายกองนายทัพกับสิ่งของเข้าไปคำนับ แจ้งความซึ่งได้ชัยชนะแก่สี่หัวเมืองให้งุยอ๋องฟังทุกประการ งุยอ๋องยินดีนักจึงปูนบำเหน็จรางวัลบังก๋วนงวนโซยกับนายทหารซึ่งได้ทำการชนะศึกตามสมควรแก่ความชอบ บังก๋วนได้เงินทองของประทานแล้วก็คำนับลาไปบ้าน แต่นั้นมาบังก๋วนมีใจกำเริบถือตัวว่าสติปัญญาและฝีมือหาผู้ใดเสมอมิได้ ทั้งงุยอ๋องก็รักใคร่นับถือบังก๋วน บังก๋วนจะว่าสิ่งใดงุยอ๋องก็เชื่อฟังทุกประการ
ฝ่ายเหกเต๊กซึ่งเป็นเพื่อนรักกันกับกุยก๊กซินแส ครั้นเที่ยวรักษาพยาบาลคนไข้ทุกหัวเมืองมาถึงเขากุยก๊ก คิดถึงฮองฮูจะใคร่ไปเยี่ยมเยียน เหกเต๊กก็แวะออกจากทางใหญ่ เดินตามทางน้อยเข้าไปถึงเชิงเขา พอพบซุนปินเดินลงมาจากเขา เหกเต๊กถามว่าครูของท่านยังอยู่ดีอยู่หรือ ซุนปินก็บอกว่าครูข้าพเจ้าอยู่ดีมีสุขอยู่ เหกเต๊กรู้ว่าฮองฮูไม่ป่วยไข้ก็สิ้นวิตก จึงถามซุนปินว่า ท่านอยู่กับซินแสนี้ได้วิชาความรู้สิ่งใดบ้าง ซุนปินก็บอกว่ากุยก๊กซินแสรู้ว่าข้าพเจ้าเป็นหลานซุนบู๊จู๋ มีความกรุณาบอกวิชารู้ฤกษ์ตํ่าฤกษ์บนและขบวนศึกซึ่งซุนบู๊จู๋ทำไว้ ข้าพเจ้าได้เรียนจบทั้งสิ้น
เหกเต๊กจึงว่าท่านรู้วิชาดีแล้วเหตุใดจึงไม่ไปทำราชการเล่า ซุนปินจึงบอกว่าบังก๋วนลูกศิษย์ครูเดียวกับข้าพเจ้าไปทำราชการ ณ เมืองงุย สัญญากับข้าพเจ้าไว้ว่าถ้าได้ดีแล้วจะมีหนังสือบอกออกมา ข้าพเจ้าคอยฟังข่าวบังก๋วนอยู่ เหกเต๊กจึงว่าบังก๋วนซึ่งไปทำราชการอยู่กับงุยอ๋องนั้น บัดนี้ได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้ว แต่เราได้ยินข่าวว่าบังก๋วนถือตัวว่าวิชาความรู้หาผู้ใดเสมอมิได้ บังก๋วนรู้ว่าท่านได้เรียนรู้ในการศึกลึกซึ้งดีกว่า เห็นว่าบังก๋วนจะเกียดกันเสียจะไม่มีหนังสือออกมาตามสัญญา เราจะเข้าไปเมืองงุยจะให้งุยอ๋องออกมาเชิญท่านไปเป็นขุนนาง ท่านได้ที่ยศศักดิ์เราจะได้พึ่งสืบไป
ซุนปินก็คำนับแล้วว่าท่านมีความกรุณาข้าพเจ้าครั้งนี้ขอบคุณนัก ถ้าข้าพเจ้าได้ดีเหมือนท่านว่าจะสนองคุณกว่าจะสิ้นชีวิต เหกเต๊กพูดกับซุนปินแล้วก็ไปถึงเมืองงุย เข้าหาขุนนางที่รู้จักคุ้นเคยกันมาแต่ก่อนให้พาเข้าเฝ้า พองุยอ๋องออกขุนนางเห็นเหกเต๊กเข้ามาเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่าซินแสเที่ยวไปทุกบ้านเมือง ยังเห็นผู้ใดมีสติปัญญาวิชาการศึกสงครามเป็นอย่างดีมีอยู่แห่งใดบ้าง ช่วยชักชวนมาให้ข้าพเจ้าสักคนหนึ่ง เหกเต๊กจึงว่าผู้ซึ่งเล่าเรียนวิชาการศึกนั้นมีอยู่ชื่อซุนปินหลานซุนบู๊จู๋ ซุนปินเป็นศิษย์กุยก๊กซินแสครูเดียวกันกับบังก๋วนที่เข้ามาเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในท่าน
งุยอ๋องจึงถามว่า ซุนปินกับบังก๋วนท่านว่าเป็นศิษย์ครูเดียวกันนั้นผู้ใดจะดีกว่ากัน เหกเต๊กจึงว่าบังก๋วนได้เรียนวิชาการกับกุยก๊กซินแสแต่พิชัยสงครามตามธรรมเนียม แต่สำหรับพิชัยสงครามซุนบู๊จู๋แต่งไว้นั้นกุยก๊กซินแสมิได้ให้เรียน บอกตำรับซุนบู๊จู๋ให้แต่ซุนปินผู้เดียว ข้าพเจ้าเห็นว่าซุนปินรู้การศึกมากกว่าบังก๋วน ขอท่านจงไปชักชวนซุนปินมาไว้ จะได้ช่วยป้องกันเขตแดนเมืองท่านจึงจะมีสง่าข้าศึกยำเกรง งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเหกเต๊ก เหกเต๊กกินโต๊ะแล้วก็ลางุยอ๋องไป
ฝ่ายบังก๋วนแจ้งความว่าเหกเต๊กเข้าไปเฝ้างุยอ๋อง เหกเต๊กทูลสรรเสริญซุนปินก็มีใจริษยา ครั้นเพลางุยอ๋องออกขุนนางบังก๋วนก็เข้าไปเฝ้า งุยอ๋องจึงถามบังก๋วนว่าเพลาวานนี้ เหกเต๊กเข้ามาบอกเราว่าซุนปินเป็นหลานซุนบู๊จู๋ เป็นศิษย์กุยก๊กซินแสครูเดียวกันกับท่านรู้วิชาลึกซึ้งอยู่ เหตุใดจึงไม่ชักชวนเข้ามาทำราชการเล่า บังก๋วนจึงว่าซุนปินคนนี้เป็นชาวเมืองเจ๋ ครั้นข้าพเจ้าจะชักชวนเข้ามาอยู่ในท่านเห็นจะทำราชการหาสุจริตไม่ เบื้องหน้านานไปซุนปินจะเอาใจออกห่างท่านจะติโทษข้าพเจ้าเมื่อภายหลัง ข้าพเจ้าเห็นเหตุฉะนี้จึงมิได้ชักชวนเข้ามา งุยอ๋องจึงว่าผู้ซึ่งเป็นขุนนางเราตั้งแต่งชุบเลี้ยงกินเบี้ยหวัดอยู่ทุกวันนี้ใช่ว่าจะเป็นชาวเมืองเราสิ้นด้วยกันเมื่อไร สุดแต่นํ้าใจสุจริตภักดีต่อเรา เราก็ชุบเลี้ยงให้ยศศักดิ์ตามสมควร ถ้าไม่ซื่อสัตย์ต่อเราและกระทำความผิดต่างๆ เราก็จะให้ลงอาชญาตามโทษ ซึ่งท่านว่าคนเมืองอื่นจะเอาเข้ามาเป็นขุนนางใช้ราชการไม่ได้นั้นเราไม่เห็นด้วย
บังก๋วนได้ฟังดังนั้น กิริยางุยอ๋องเห็นจะขัดเคือง จึงว่าซึ่งท่านจะใคร่ได้ตัวซุนปินมา ข้าพเจ้าจะมีหนังสือออกไปเชิญซุนปินเข้ามา บังก๋วนก็คำนับลาออกมาแต่งหนังสือฉบับหนึ่งกับสิ่งของทองเงินบรรทุกเกวียนให้คนสนิทคุมออกไปให้แก่ซุนปิน ณ เขากุยก๊ก ขุนนางผู้นั้นออกไปถึงเขากุยก๊ก จึงเข้าไปหาซุนปินแล้วแจ้งความว่าบังก๋วนให้ถือหนังสือและนำสิ่งของออกมาให้ ซุนปินได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่าน เนื้อความในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าบังก๋วนน้องท่านขอคำนับมายังซุนปินพี่ท่านให้ทราบ ด้วยข้าพเจ้าไปทำราชการอยู่กับงุยอ๋อง งุยอ๋องก็ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้สมความคิดแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าให้ขุนนางคนสนิทคุมสิ่งของเครื่องคำนับทองสิบแท่งหนักร้อยบาท เงินพันเหรียญออกมาคำนับเชิญท่านเข้าไปทำราชการในงุยอ๋อง เราทั้งสองจะได้เป็นที่ปรึกษาหารือกันตามคำที่สัญญาไว้แต่ก่อน
ซุนปินแจ้งในหนังสือดังนั้นก็เข้าไปคำนับกุยก๊กซินแสแล้วส่งหนังสือให้ดู กุยก๊กซินแสอ่านแจ้งความก็น้อยใจ คิดว่าบังก๋วนเป็นศิษย์เราบัดนี้เขาได้เป็นขุนนางมีหนังสือมาถึงแต่ซุนปิน มิได้ถามข่าวถึงเราผู้เป็นครูบ้างเลย บังก๋วนเป็นคนอกตัญญูไม่ซื่อตรง ซึ่งเชิญซุนปินเข้าไปทำราชการเป็นข้าร่วมเจ้าเดียวกันเห็นซุนปินจะมีอันตราย ครั้นจะห้ามปรามซุนปินไว้ก็เห็นน้ำใจซุนปินสมัครไปอยู่กับงุยอ๋อง กุยก๊กซินแสจึงว่ากับซุนปินว่า บังก๋วนให้มีหนังสือออกมาเชิญท่านเข้าไปทำราชการในเมืองงุยครั้งนี้ จงไปเก็บดอกไม้มาให้เสี่ยงทายดูจะร้ายหรือดีประการใด
ซุนปินก็ลาออกมาเก็บดอกไม้ ขณะนั้นเป็นฤดูเดือนสิบสอง ซุนปินแลเห็นดอกไม้ที่เก็บมาบูชาครูไว้บนโต๊ะ ก็หยิบเอาดอกเบญจมาศดอกหนึ่งมายื่นให้กุยก๊กซินแส กุยก๊กซินแสรับดอกเบญจมาศพิเคราะห์ดูแล้วทำนายว่า ดอกไม้ดอกนี้มีผู้หักเสียแล้วท่านเอามาหาบริสุทธิ์ไม่ และดอกเบญจมาศมิใคร่จะโรย ถึงกลีบดอกจะเหี่ยวแห้งไปแต่สีดอกไม้นั้นปกติอยู่ ท่านจะเข้าไปทำราชการกับงุยอ๋องครั้งนี้ เห็นจะได้ความลำบากแทบตัวตาย ต่อเมื่อใดไปอยู่เมืองเจ๋ท่านจึงจะได้ดี กุยก๊กซินแสจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเข้าผนึกส่งให้ซุนปินแล้วว่า ถ้าถึงที่อับจนจะแก้ไขให้พ้นอันตราย จงเอาหนังสือที่เราให้ไว้กับตัวนี้ออกดู ซุนปินก็รับหนังสือแล้วคำนับลามาขึ้นเกวียนไปเมืองงุย
ฝ่ายโซจิ๋นกับเตียวหงี ครั้นซุนปินลาอาจารย์ไปแล้ว จึงเข้าไปลากุยก๊กซินแสจะไปทำราชการให้เป็นเกียรติยศบ้าง กุยก๊กซินแสจึงว่า ท่านทั้งสองนี้เราก็บอกวิชาความรู้ให้เป็นอันมาก หวังจะใคร่ได้ไว้เป็นเพื่อนจำศีลภาวนารักษาสัตย์เป็นผู้วิเศษอยู่ในป่ากว่าจะตาย และท่านทั้งสองนี้จะรักใคร่ทรัพย์สินและยศศักดิ์สมบัติทั้งปวงหาต้องการไม่ โซจิ๋นเตียวหงีจึงตอบว่า ซึ่งท่านกรุณาสั่งสอนวิชาทั้งปวงแก่ข้าพเจ้าเป็นอันมาก คุณท่านหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าจะซ่อนตัวอยู่ในป่าดังนี้ อุปมาเหมือนกระบี่อยู่ในฝัก หาผู้ใดจะรู้ว่าชั่วและดีไม่ ข้าพเจ้าจะออกไปทำราชการให้มีความชอบชื่อเสียงปรากฏไว้ในแผ่นดิน เปรียบเหมือนกระบี่ออกจากฝักเห็นแก่ตาคนทั้งปวงว่าชั่วและดี ทุกวันนี้ปีเดือนวันคืนก็ล่วงไป จะทำราชการต่อแก่ชราถอยกำลังเห็นจะทำไปมิตลอด กุยก๊กซินแสมีความอาลัยนัก ทอดใจใหญ่แล้วว่า ท่านจะไม่เป็นผู้วิเศษในป่า จะไปทำราชการเอาที่ยศศักดิ์ก็ตามใจท่านเถิด กุยก๊กซินแสจึงจับยามดูแจ้งความแล้วบอกโซจิ๋นว่า ท่านไปทำราชการครั้งนี้จะได้ดี นานไปภายหลังจะได้ชั่ว แต่เตียวหงีนั้นได้ความลำบากก่อนภายหลังจึงจะได้ดี อันซุนปินกับบังก๋วนนั้นเราพิเคราะห์ดูเห็นจะหาชอบกันไม่ คงจะผูกพยาบาทกันไปจนสิ้นชีวิต ท่านทั้งสองจะไปจากเราครั้งนี้ อย่าคิดคดประทุษร้ายต่อกัน ถ้อยทีอุปถัมภ์บำรุงกันตามสมควร กุยก๊กซินแสก็หยิบหนังสือตำราขบวนศึกและแผนที่ชัยภูมิทั้งปวงของเกียงจูแหยซึ่งเป็นเกียงไทก๋งครั้งพระเจ้าบูอ๋อง แต่งเป็นตำรับไว้ได้เล่าเรียนสืบมานั้นให้แก่โซจิ๋นเตียวหงีคนละฉบับแล้วว่า ท่านจงเอาไว้สำหรับตัวเถิด คงจะได้มีเกียรติยศปรากฏในแผ่นดินสืบไป โซจิ๋นเตียวหงีได้ตำราคนละฉบับก็คำนับลากุยก๊กซินแสไป
๘๘
ฝ่ายกุยก๊กซินแส ครั้นโซจิ๋นเตียวหงีไปแล้วประมาณสองวัน กุยก๊กซินแสไม่มีความสบายก็ออกจากเขากุยก๊กเที่ยวไป ฝ่ายซุนปินครั้นมาถึงเมืองงุยจึงไปหาบังก๋วน บังก๋วนเห็นซุนปินมาถึงก็ออกไปรับเชิญขึ้นนั่งที่สมควร ทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียมสนทนาปราศรัยกันเหมือนฉันญาติอันสนิท แล้วบังก๋วนก็จัดแจงที่อยู่ให้ซุนปินอาศัยหลับนอนเป็นปกติ ครั้นเพลารุ่งเช้าบังก๋วนก็พาซุนปินเข้าไปเฝ้างุยอ๋อง งุยอ๋องจึงบอกซุนปินว่าอาจารย์เหกเต๊กมาเยี่ยมเยียนเรา แล้วสรรเสริญออกชื่อท่านว่ามีสติปัญญาได้เรียนวิชากลศึก กุยก๊กซินแสสั่งสอนขบวนศึกของซุนบู๊จู๋ให้แก่ท่าน เราจึงให้ไปเชิญมาหวังจะตั้งแต่งเป็นขุนนาง ท่านมาถึงเราวันนี้เรายินดี อุปมาเหมือนคนกระหายน้ำเดินทางพบหนองน้ำอันเย็นใสได้อาบกินเป็นสุข ซุนปินจึงว่าข้าพเจ้าไปอยู่กับกุยก๊กซินแสเหมือนดังคนป่า ซึ่งท่านกรุณาให้ไปรับมาทั้งนี้คุณท่านหาที่สุดมิได้ จะขอสนองคุณโดยสติปัญญาและวิชาซึ่งได้เล่าเรียนมากว่าจะสิ้นชีวิต
งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงจัดแจงเสื้อหมวกอย่างดีและสิ่งของเครื่องยศตามธรรมเนียมแขกเมืองให้แก่ซุนปิน แล้วให้ไปอาศัยอยู่ที่กงก๊วนเคยรับแขก หวังจะทดลองวิชาและน้ำใจซุนปินให้รู้ว่าชั่วและดีก่อน จึงจะตั้งแต่งเป็นขุนนางต่อภายหลัง ซุนปินรับเสื้อหมวกสิ่งของแล้วคำนับลาออกมาอยู่ที่กงก๊วน ซุนปินก็ไปมาหาบังก๋วนมิได้ขาด บังก๋วนจึงแกล้งไต่ถามถึงขบวนศึกซึ่งได้เล่าเรียนมาครูเดียวกัน ซุนปินก็ว่าไปตามตำราโดยขึ้นปากจนใจมิได้คลาดเคลื่อน แต่ตำรับซุนบู๊จู๋นั้นบังก๋วนฟังหาต้องกับที่เล่าเรียนมาไม่ จึงถามซุนปินว่าตำรับนี้ได้มาแต่ไหนเล่า ซุนปินจึงว่าตำราซุนบู๊จู๋ครูเราแปลข้อความซึ่งไม่แจ้งชี้แจงออกให้จะแจ้ง สั่งสอนเราให้เล่าเรียนไว้โดยขึ้นใจข้อความซึ่งแปลออกไป บังก๋วนจะใคร่ได้ตำราซุนบู๊จู๋ไว้บ้าง คิดจะขอก็เห็นซุนปินจะไม่ให้ยังเกรงใจซุนปินอยู่
ฝ่ายงุยอ๋องครั้นได้ซุนปินมาไว้ประมาณสี่ห้าวัน จึงคิดว่าบังก๋วนชำนาญในการศึกหาผู้จะเสมอมิได้ อาจารย์เหกเต๊กมาสรรเสริญซุนปินว่าดีกว่าบังก๋วนนั้นยังมิได้เห็นสติปัญญาว่าชั่วดีประการใด จำจะให้ซุนปินกับบังก๋วนตั้งขบวนศึกสอบสวนกันดูให้ประจักษ์แก่ตาก่อน งุยอ๋องคิดแล้วก็พาบังก๋วนกับซุนปินและนายทหารทั้งปวงออกไป ณ ที่สนามหัดนอกเมืองงุยอ๋อง จึงให้บังก๋วนกับซุนปินจัดแจงตั้งค่ายกลขบวนศึกตามที่บังก๋วนซุนปินได้เล่าเรียนมา บังก๋วนก็คำนับลาออกมาพาทหารไปตั้งขบวนทัพต่างๆ แล้วถามซุนปิน ซุนปินก็บอกขบวนทัพและขบวนที่จะแก้ไขเอาชัยชนะถูกถ้วนทุกประการ บังก๋วนครั้นตั้งขบวนศึกตามที่ได้เล่าเรียนมาสิ้นแล้ว จึงให้ซุนปินตั้งขบวนทัพให้แปลกประหลาดออกไป ซุนปินก็ตั้งขบวนทัพสลับกันมีที่เข้าออกแปดแห่งผิดกันกับขบวนทัพบังก๋วน บังก๋วนมิได้รู้จึงถามว่าค่ายนี้ชื่อใด ซุนปินก็บอกว่าชื่อเตียนโตปัดบุนตี๋น บังก๋วนแจ้งความแล้วก็เข้ามาเฝ้า ทูลชี้แจงขบวนทัพซึ่งซุนปินบอกให้งุยอ๋องฟัง งุยอ๋องสำคัญว่าบังก๋วนรู้ขบวนทัพของซุนปิน ครั้นซุนปินตั้งขบวนค่ายเสร็จแล้วเข้ามาคำนับงุยอ๋อง งุยอ๋องถามชื่อขบวนทัพ ซุนปินก็ทูลบอกชื่อค่ายเหมือนบอกบังก๋วนทุกประการ
งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าบังก๋วนกับซุนปินรู้ขบวนศึกหรือเสมอกัน แล้วงุยอ๋องก็พาขุนนางและทหารทั้งปวงกลับเข้าเมือง บังก๋วนมาถึงบ้านจึงคิดว่าซุนปินรู้การกลศึกลึกซึ้งกว่าเราเป็นอันมาก เบื้องหน้าไปซุนปินได้ทำศึกชนะมีความชอบเห็นจะยํ่ายีเรา จำจะคิดอุบายหาความผิดทูลยุยงให้งุยอ๋องแคลงใจ แล้วจะคิดฆ่าซุนปินเสียให้จงได้จึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม อยู่วันหนึ่งซุนปินมาหาบังก๋วน บังก๋วนจึงแกล้งไต่ถามว่าแต่ก่อนญาติพี่น้องครอบครัวท่านอยู่เมืองเจ๋ ท่านไปเรียนวิชากับกุยก๊กซินแสครูเดียวกันกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้ากับท่านได้สาบานเป็นพี่น้องกัน บัดนี้ท่านมาทำราชการอยู่ ณ เมืองงุยแล้ว เหตุใดจึงไม่ไปรับครอบครัวมาเล่า ซุนปินได้ฟังบังก๋วนถามดังนั้น คิดขึ้นมาถึงความหลังก็กลั้นนํ้าตามิได้ ร้องไห้พลางพูดกับบังก๋วนว่าแต่ข้าพเจ้ากับท่านไปอยู่ครูเดียวกันก็ช้านาน การบ้านเรือนบังเกิดวิบัติข้าพเจ้าก็ยังหาได้เล่าให้ท่านฟังไม่ ตัวข้าพเจ้านี้เกิดมาเป็นกำพร้ามารดาตายจากแค่อายุได้สี่ขวบ ครั้นอายุเก้าขวบบิดาตาย ซุนเกียวผู้อาเอาไปเลี้ยงไว้เมืองเจ๋ อาข้าพเจ้าเข้ามาทำราชการอยู่ในเจ๋จงก๋ง ครั้นเมืองเกิดวิบัติข้าพเจ้าจึงได้พลัดอาข้าพเจ้ากับซุนเบ๋งซุนไต๋ผู้เป็นพี่ มิได้รู้ว่าจะไปอยู่แห่งใด แต่ตัวข้าพเจ้าผู้เดียวไปอยู่เป็นศิษย์กุยก๊กซินแส และท่านจะมาถามถึงพี่น้องและครอบครัวนั้นจะเป็นประการใดข้าพเจ้ายังมิได้รู้ บังก๋วนจึงว่าท่านยังคิดถึงบ้านเมืองเก่าและคิดถึงที่ฝังศพบิดามารดาท่านอยู่บ้างหรือหามิได้ ซุนปินจึงบอกโดยข้อว่าข้าพเจ้าก็เป็นมนุษย์มิใช่สัตว์เดรฉาน ก็ย่อมมีความกตัญญูคิดถึงคุณบิดามารดาอยู่ อนึ่งเมื่อข้าพเจ้าลาอาจารย์ อาจารย์ก็บอกมาว่าให้ไปทำราชการ ณ เมืองปู่ย่าตายายจึงจะได้ดี บัดนี้ได้มาทำราชการอยู่ในเมืองงุยแล้วก็คงจะสนองคุณงุยอ๋องไปกว่าจะตาย บังก๋วนจึงว่าซึ่งที่ว่าทั้งนี้ชอบแล้ว อันเกิดมาเป็นชายเมื่อใจรักจะทำราชการเมืองไหนๆ ก็ได้เหมือนกัน จำเพาะแต่ไปทำราชการเมืองปู่ย่าตายายจึงจะได้ดีเจียวหรือ ซุนปินได้ฟังบังก๋วนว่าดังนั้นมิได้โต้ตอบประการใด ครั้นเวลาเย็นก็ลาบังก๋วนไปที่อาศัย
ฝ่ายบังก๋วนครั้นพูดล่อลวงได้ความในซุนปินแล้วคิดจะหาความผิดซุนปิน จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งเป็นหนังสือซุนเบ๋งฝากมาถึงซุนปิน แล้วจึงให้ซือกะเป็นคนสนิทเข้ามากระซิบบอกว่า ท่านจงเอาหนังสือนี้ไปให้ซุนปิน ถ้าซุนปินถามท่านจงบอกว่าชื่อเตงอิดขุนนางเมืองเจ๋ ซุนเบ๋งใช้ให้ถือหนังสือมาถึงซุนปินรับไปเมืองเจ๋ ซือกะก็รับหนังสือลอบไปหาซุนปิน ครั้นถึงกงก๊วนจึงเข้าไปคำนับซุนปิน ซุนปินไม่รู้จักจึงถามว่าท่านชื่อใดมาแต่ไหนมีธุระสิ่งไรหรือ ซือกะจึงแกล้งพูดเป็นชาวตะวันออก บอกซุนปินว่าข้าพเจ้าชื่อเตงอิด เดิมอยู่เมืองยิมจู๋ไปเป็นขุนนางอยู่เมืองเจ๋ ซุนเบ๋งใช้ให้ถือหนังสือมาถึงซุนปินผู้น้อง ณ เขากุยก๊ก ข้าพเจ้าไปหามิได้พบ สืบรู้ว่าซุนปินเข้ามาอยู่ในเมืองงุยจึงตามมาถาม มีผู้บอกว่าซุนปินมาอาศัยอยู่ที่นี่ ชื่อซุนปินคนใดยังมิได้รู้จักตัว ท่านชื่อซุนปินเป็นน้องซุนเบ๋งหรือ ซุนปินก็รับว่าเราชื่อซุนปินเป็นน้องซุนเบ๋ง ซือกะก็ส่งหนังสือให้ซุนปิน ซุนปินฉีกผนึกออกอ่านใจความว่าซุนเบ๋งพี่ท่านอวยพรมาถึงซุนปินผู้น้อง ด้วยแต่พลัดพรากจากเมืองมาช้านานมิได้พบกัน บัดนี้ได้มาเป็นขุนนางทำราชการอยู่เมืองเจ๋แล้วพี่มีความอาลัยคิดถึงน้องนัก สืบรู้ว่าน้องท่านมาเรียนวิชาอยู่กับกุยก๊กซินแสจึงให้เตงอิดถือหนังสือมา ครั้นน้องท่านรู้หนังสือนี้แล้วอย่าให้ไปทำราชการเมืองอื่นเลย เชิญไปทำราชการเมืองเจ๋ด้วยกันเถิด
ซุนปินแจ้งความในหนังสือนั้นสำคัญว่าเป็นหนังสือซุนเบ๋งก็ร้องไห้ เตงอิดเห็นดังนั้นจึงแกล้งว่า ซุนเบ๋งกำชับสั่งข้าพเจ้ามาว่าพบท่านแล้ว ให้ท่านเร่งรีบไปหาซุนเบ๋ง ณ เมืองเจ๋ อย่าให้ช้าเดือนวันอยู่ พี่น้องจะได้เห็นหน้ากัน ซุนปินจึงว่าข้าพเจ้าได้เข้ามาทำราชการอยู่ในเมืองนี้แล้ว ครั้นจะไปอยู่เมืองเจ๋เล่า คนทั้งปวงก็จะนินทาว่าเป็นข้าสองเจ้า จะขอทำราชการสนองคุณงุยอ๋องก่อน จึงจะค่อยไปเมืองเจ๋ต่อภายหลัง ซุนปินก็แต่งหนังสือตอบฉบับหนึ่งใจความตามที่พูดกันกับเตงอิด จึงส่งหนังสือให้เตงอิดแล้วสั่งว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่ซุนเบ๋งพี่ข้าพเจ้าเถิด ว่าข้าพเจ้าจะทำราชการอยู่ในงุยอ๋องก่อน ถ้างุยอ๋องไม่ชุบเลี้ยงแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะคิดอ่านหนีไปหาท่านต่อภายหลัง
ซุนปินจึงให้ทองคำแก่เตงอิดไปซื้อจ่ายเป็นเสบียงกลางทาง ซือกะได้ทองกับหนังสือแล้วลาซุนปินมาหาบังก๋วน จึงเอาหนังสือส่งให้บังก๋วน แล้วเล่าความซึ่งซุนปินพูดมานั้นให้บังก๋วนฟังทุกประการ บังก๋วนได้ฟังก็ยินดีด้วยสมคิด จึงคลี่หนังสือซุนปินออกอ่านแจ้งความแล้ว แปลงปลายหนังสือซุนปินต่อความออกไปอีกว่า ข้าพเจ้าผู้เป็นน้องตกอยู่ในเมืองงุย แต่ใจนั้นคิดถึงเมืองเจ๋ซึ่งเป็นเมืองบิดามารดาอยู่ทุกเช้าคํ่ามิได้ขาด ถ้าเจ้าเมืองเจ๋จะใคร่ได้เรา เราก็จะคิดอ่านหนีจากเมืองงุยไปทำราชการด้วยเจ้าเมืองเจ๋ให้จงได้ ครั้นแปลงหนังสือแล้วก็เข้าไปเฝ้างุยอ๋อง ณ ที่ข้างในจึงกระซิบทูลว่า เมื่อวันวานนี้ขุนนางเมืองเจ๋ลอบมาพูดจากับซุนปิน ข้าพเจ้าเห็นผิดประหลาด ข้าพเจ้าจึงให้คนใช้ออกไปคอยอยู่ต้นทางจะไปเมืองเจ๋ คนใช้เห็นขุนนางเมืองเจ๋ออกจากซุนปินจะกลับไปเมืองจึงไล่จับตัว ขุนนางเมืองเจ๋วิ่งหนีไปได้แต่หนังสือตกอยู่เอามาให้ข้าพเจ้า เป็นหนังสือซุนปินจะคิดเอาตัวออกหาก บังก๋วนก็ส่งหนังสือนั้นให้แก่งุยอ๋อง งุยอ๋องคลี่หนังสือออกอ่านแจ้งความแล้วสำคัญว่าเป็นหนังสือซุนปินจริง จึงว่าซุนปินจะไปอยู่ในเมืองเจ๋ครั้งนี้เพราะเราชุบเลี้ยงไม่ถึงขนาด
บังก๋วนจึงทูลว่าซุนปินคนนี้เป็นหลานซุนบู๊จู๋ แต่ก่อนซุนบู๊จู๋เป็นขุนนางนายทหารผู้ใหญ่อยู่ในเมืองหงอ ครั้นอยู่มาหนีเจ้าเมืองหงอไปอยู่ในเมืองเจ๋ ซึ่งเป็นเมืองปู่ย่าตายายของซุนบู๊จู๋ ถึงท่านจะเลี้ยงซุนปินขึ้นให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซุนปินก็คงจะหนีไปอยู่เมืองเจ๋เหมือนซุนบู๊จู๋ อันซุนปินคนนี้เป็นคนมีสติปัญญา ได้เรียนวิชาการขบวนศึกเป็นอันมาก ถ้าซุนปินได้ไปอยู่เมืองเจ๋แล้วเห็นจะคุมทัพเมืองเจ๋มากระทำแก่เมืองท่านเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าคิดว่าจะจับซุนปินฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม งุยอ๋องจึงว่า เราได้ให้ไปเชิญซุนปินมาแต่เขากุยก๊กจะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนาง ซึ่งท่านได้หนังสือมานี้ก็เป็นแต่หนังสือซุนปินฝากไปถึงพี่ชาย จะยกข้อขึ้นว่าซุนปินผิดก็ยังไม่ได้ ครั้นจะฆ่าเสียคนทั้งปวงก็จะพากันนินทาไปเบื้องหน้า ผู้ซึ่งจะมาทำราชการด้วยนั้นเห็นจะท้อใจต่างคนจะไปอยู่เมืองอื่น บังก๋วนจึงว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะไปถามซุนปินดูก่อน ถ้าซุนปินออกปากว่าจะสมัครทำราชการอยู่ในท่านกว่าจะตาย ข้าพเจ้าจึงจะมาทูลท่านจงตั้งซุนปินขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าซุนปินไม่สมัครอยู่กับท่านจะมาลาท่านไปเมืองเจ๋แล้ว ขอท่านจงให้ข้าพเจ้าไปปรึกษาโทษซุนปิน ถ้าโทษซุนปินถึงตายฆ่าเสียตามกฎหมายสำหรับเมืองก็เห็นหามีผู้ใดนินทาไม่
งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ บังก๋วนก็ลาออกมาบ้านจึงให้คนใช้ไปเชิญซุนปินมาแล้วถามซุนปินว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าพี่ชายท่านฝากหนังสือมาแต่บ้านจริงหรือประการใด ซุนปินมิได้รู้ว่าบังก๋วนจะคิดประทุษร้าย ก็บอกความจริงให้บังก๋วนตามเรื่องราวในหนังสือนั้นทุกประการ แล้วว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าคิดจะลางุยอ๋องไปเยี่ยมเยียนพี่น้องก็คิดเกรงงุยอ๋องจะมิให้ไป บังก๋วนจึงว่าเป็นประเพณีพี่น้องอยู่ต่างเมือง คิดถึงกันก็ควรจะไปเยี่ยมเยียน ซึ่งท่านเกรงงุยอ๋องจะมิให้ไปนั้น อย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะช่วยเพ็ดทูลเบี่ยงบ่าย ซุนปินได้ฟังดังนั้นคิดว่าบังก๋วนรักโดยสุจริตก็ยินดี จึงว่าถ้าท่านกรุณาข้าพเจ้าแล้ว เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะทำเรื่องราวเข้าไปทูลลา ซุนปินพูดกับบังก๋วนแล้วก็ลากลับมาที่อาศัย ครั้นรุ่งเช้าซุนปินกับขุนนางทั้งปวงก็เข้าไปเฝ้างุยอ๋อง ซุนปินจึงส่งหนังสือเรื่องราวให้งุยอ๋องแล้วทูลลาว่าจะไปทำบุญเซ่นศพบิดามารดา ณ เมืองเจ๋
งุยอ๋องก็อ่านเรื่องราวซุนปินเห็นสมกับคำบังก๋วนว่าไว้ ก็โกรธด่าซุนปินว่าแต่ก่อนเราคิดว่าตัวเป็นคนมีสติปัญญาจึงให้ไปเชิญมาจะตั้งเป็นขุนนาง ตัวเป็นคนอกตัญญูไปคบคิดกับขุนนางเมืองเจ๋เอาใจออกหากคิดจะหนีไปโดยซึ่งหน้าเห็นจะมิพ้น จึงคิดกลอุบายทำเรื่องราวมาลา งุยอ๋องจึงสั่งขุนนางให้เอาตัวซุนปินไปให้บังก๋วนปรึกษาโทษ ขุนนางนายทหารก็คุมตัวซุนปินออกจากที่เฝ้าไปบ้านบังก๋วน
ฝ่ายบังก๋วนนั่งอยู่บนตึกรับแขกแลเห็นทหารคุมตัวซุนปินมาถึงก็แกล้งทำตกใจลุกจากเก้าอี้ พอผู้คุมพาซุนปินมาคำนับ บังก๋วนจึงถามว่าเป็นเหตุประการใดจึงได้คุมตัวพี่เรามา งุยอ๋องขัดเคืองพี่เราด้วยข้อความประการใดหรือ ผู้คุมจึงบอกว่าซุนปินทำเรื่องราวเข้าไปกราบทูล งุยอ๋องโกรธให้คุมตัวมาให้ท่านปรึกษาโทษ บังก๋วนจึงคิดว่าเราล่อลวงให้ซุนปินทูลลาจนงุยอ๋องโกรธ จะปรึกษาโทษให้ถึงตายงุยอ๋องก็จะฆ่าซุนปินเสีย ครั้นซุนปินตายแล้วตำราซุนบู๊จู๋ซึ่งซุนปินได้ไว้ก็จะสาบสูญเสียด้วย จำจะคิดอ่านเอาตำราซุนบู๊จู๋ให้ได้ก่อน จึงจะฆ่าเสียเมื่อภายหลัง บังก๋วนคิดแล้วจึงว่ากับซุนปินว่า พี่มีโทษแต่เพียงนี้อย่าทุกข์ร้อนเลย ข้าพเจ้าจะเข้าไปทูลแก้ไขให้งุยอ๋องคลายความโกรธ บังก๋วนก็ให้ผู้คุมคุมตัวซุนปินไว้ ณ บ้าน แล้วจึงเข้าไปเฝ้าทูลงุยอ๋องว่า ซุนปินเข้ามาทูลลาจะไปเมืองเจ๋นั้นโทษผิดแต่ไม่ถึงตาย ขอให้ตัดนิ้วตีนเสียทั้งซ้ายขวาอย่าให้หนีได้
งุยอ๋องก็เห็นด้วย จึงว่าซุนปินทำนั้นถึงที่ตัดตีนก็ให้ตัดตีนเสียตามกฎหมาย บังก๋วนก็คำนับลาออกมาถึงบ้านบอกซุนปินว่างุยอ๋องเคืองท่านนัก จะให้ฆ่าท่านเสีย เราทูลขอโทษถึงสองครั้งสามครั้งจึงโปรดให้ตัดนิ้วตีนท่านเสียทั้งซ้ายขวาตามกฎหมายอย่างธรรมเนียม เป็นกรรมของท่านที่จะทนทุกข์ลำบาก แต่ไม่เสียชีวิตก็เป็นบุญของท่านอยู่แล้ว ซุนปินได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่แล้วว่า ขณะเมื่อข้าพเจ้าลาครูมานั้น ครูก็ทำนายมาว่าจะได้ความลำบากแทบจะถึงชีวิต ซึ่งท่านช่วยทูลแก้ไขได้รอดจากความตายครั้งนี้ขอบใจท่านนัก ต้องกันกับคำครูที่ว่าไว้ โทษข้าพเจ้าประการใดก็ทำตามโทษเถิด
บังก๋วนก็พยักหน้าให้ทหารเอาซุนปินไปมัดมือไพล่หลังไว้กับหลักแล้วตัดตีนสักหน้าซุนปินเสียตามโทษ ทหารก็ทำตามคำสั่ง ขณะเมื่อทหารเอาขวานฟันนิ้วเท้าซุนปินขาด ซุนปินร้องขึ้นคำเดียวก็สลบเหมือดนิ่งไป ทหารก็สักหน้าซุนปินเป็นอักษรสี่ตัว ซุนปินค่อยฟื้นสมฤดีลืมตาขึ้นได้ บังก๋วนทำตกใจวิ่งไปแก้มัดออกร้องไห้รักซุนปิน พลางให้คนใช้เอายามาทาห้ามโลหิตหยุด ให้หามขึ้นไปไว้บนตึก บังก๋วนปฏิบัติรักษาซุนปินเหมือนดังพี่น้องอันสนิท ด้วยจะใคร่เกลี้ยกล่อมเอาตำรับซุนบู๊จู๋ที่ซุนปินได้ไว้ อยู่มาประมาณเดือนหนึ่ง เท้าซุนปินที่ต้องตัดนิ้วนั้นหายบาดแผล ซุนปินเป็นคนพิการเดินมิถนัด บังก๋วนให้กินอยู่เป็นปกติ วันหนึ่งบังก๋วนเข้าไปพูดด้วยการขบวนศึกกับซุนปินต่างๆ แล้วขอตำรับซุนบู๊จู๋ ซุนปินเป็นคนซื่อคิดถึงคุณบังก๋วนว่าได้ปฏิบัติรักษาพยาบาล จึงว่าท่านจะใคร่ได้ตำรับซุนบู๊จู๋ซึ่งแปลแล้วนั้น ข้าพเจ้าก็จะให้แก่ท่าน
บังก๋วนได้ฟังก็ดีใจ จึงหยิบกระดาษกับหมึกและพู่กันส่งให้ซุนปิน ซุนปินก็เขียนหนังสือตำรับซุนบู๊จู๋ซึ่งได้เล่าไว้ขึ้นใจหวังจะให้แก่บังก๋วน บังก๋วนให้เสงหยีกำกับซุนปินเขียนตำรับขบวนศึกทุกวัน บังก๋วนคิดจะใคร่ได้ตำรับซุนปินโดยเร็วจึงหาตัวเสงหยีมาถามว่าซุนปินเขียนหนังสือได้วันละเท่าไร เสงหยีบอกว่าซุนปินเป็นคนพิการนั่งเขียนหนังสือไม่ถนัด เขียนได้แต่วันละสองบรรทัดบ้าง บังก๋วนได้ฟังก็โกรธจึงว่าท่านไม่เร่งรัดตักเตือน เมื่อไรจะได้ตำรามิช้าไปหรือ เสงหยีได้ฟังก็คิดสงสัยจึงคำนับลาบังก๋วนออกไป พบคนสนิทซึ่งบังก๋วนเคยวางใจไว้ความลับจึงกระซิบถามว่า นายเราเร่งรัดให้ซุนปินเขียนหนังสือจะให้แล้วโดยเร็วนั้นเราสงสัยนัก ท่านรู้ความประการใดบ้างหรือ คนสนิทจึงกระซิบบอกว่าเราเข้าใจ อันนายเรากับซุนปินนั้นภายนอกดูเห็นเป็นรักใคร่กันสนิท แต่ในใจนายเราคิดพยาบาทซุนปินอยู่ ซุนปินรอดจากความตายก็เพราะหนังสือฉบับนี้ ถ้าซุนปินเขียนหนังสือให้นายเราเสร็จสิ้นแล้ว ซุนปินก็คงจะตาย ท่านรู้ความแล้วอย่าให้แพร่งพรายไป
เสงหยีแจ้งดังนั้นคิดสงสารซุนปินนัก ก็มากระซิบบอกความลับแก่ซุนปิน ซุนปินรู้ก็ตกใจจึงคิดว่าบังก๋วนเป็นคนอกตัญญู คิดประทุษร้ายต่อเราไม่ควรจะให้หนังสือฉบับนี้ ครั้นจะหนีเอาตัวรอดก็เดินมิถนัด จึงคิดขึ้นได้ว่ากุยก๊กซินแสให้หนังสือมาสำหรับตัวแก้อับจนฉบับหนึ่ง ซุนปินจึงเอาหนังสือออกจากกลีบเสื้อ ฉีกผนึกออกอ่านอักษรสามตัวว่าทำเป็นบ้า ครั้นเวลาเย็นคนใช้บังก๋วนยกข้าวปลามาให้กินตามเคย ซุนปินหยิบตะเกียบขึ้นจะกินก็ทำทิ้งตะเกียบเสีย ทำรากออกมาล้มลงหลับตากลั้นใจนิ่งไปประมาณครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นร้องว่าใครเอายามาเบื่อเรา ว่าแล้วหยิบถ้วยชามทิ้งขว้างแตกสิ้นทั้งสำรับ หยิบเอาหนังสือที่เขียนนั้นเผาไฟเสีย
ฝ่ายเสงหยีได้ยินเสียงอื้ออึง เข้าไปดูมิได้รู้ว่าซุนปินแกล้งทำ สำคัญว่าเป็นบ้าก็ไปบอกบังก๋วน บังก๋วนแจ้งดังนั้นยังไม่เชื่อ จึงมาเยี่ยมเยียนเห็นซุนปินลงไปอยู่กลางดินบ่นว่าเพ้อไปต่างๆ ดูกิริยาซุนปินเป็นคนพิกลจริตแต่ยังหาเชื่อไม่ ให้คนใช้ทดลองจับแยบคายดูต่างๆ ซุนปินก็ยิ่งทำคลั่งเพ้อหนักไป เที่ยวร้องรำทำเพลงกลางตลาด เวลาคํ่าก็นอนกลิ้งเกลือกกลางฝุ่นทราย ได้อาหารกินบ้างอดบ้าง คนทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างว่าซุนปินเป็นบ้ามิใช่แกล้งทำ แต่บังก๋วนนั้นมิไว้ใจจึงสั่งนายบ้านนายอำเภอทุกตำบลว่า ถ้าซุนปินไปอยู่แห่งใดก็ให้นายบ้านนายอำเภอนั้นนำความมาบอกจงทุกวัน ห้ามอย่าให้ซุนปินเที่ยวไปนอกเมืองเป็นอันขาด นายบ้านนายอำเภอทั้งปวงก็ทำตามบังก๋วนสั่งทุกประการ
ฝ่ายเหกเต๊กซึ่งเป็นซินแสหมอยาเที่ยวรักษาคนไข้ป่วยไปถึงเมืองเจ๋ จึงเข้าอาศัยสำนัก ณ บ้านฉันกี๋ขุนนางผู้ใหญ่เมืองเจ๋ พอกิมคุดสานุศิษย์เหกเต๊กซึ่งมาแต่เมืองงุย เข้าไปคำนับเหกเต๊ก เหกเต๊กจึงถามข่าวถึงซุนปิน กิมคุดก็เล่าความซุนปินให้เหกเต๊กฟังทุกประการ เหกเต๊กได้ฟังดังนั้นก็เสียนํ้าใจทอดใจใหญ่แล้วบอกฉันกี๋ว่าเราชักชวนซุนปินเป็นคนมีวิชา ศิษย์กุยก๊กไปอยู่ด้วยงุยอ๋อง บังก๋วนขุนนางผู้ใหญ่เป็นคนคดคิดริษยาซุนปิน ซึ่งซุนปินเป็นบ้านั้นเห็นจะเป็นอุบายคิดอ่านแก้ตัวไว้พอรอดชีวิต ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้เห็นแก่ข้าพเจ้าเถิด ช่วยนำเนื้อความเข้าไปทูลให้อุยอ๋องคิดอ่านเอาตัวซุนปินมาชุบเลี้ยง แล้วซุนปินก็จะรู้จักคุณ คิดอ่านบำรุงอุยอ๋องโดยสุจริต อันซุนปินคนนี้มีสติปัญญาชำนาญการกลขบวนศึกหาผู้เสมอมิได้ แม้นมิช่วยแก้ไขเอาซุนปินมาจากเมืองงุยเห็นซุนปินจะตาย เสียดายความรู้วิชาของซุนปินนัก ฉันกี๋ก็รับคำ พอเวลาอุยอ๋องออกว่าราชการ ฉันกี๋ก็เข้าไปทูลความซุนปินตามคำเหกเต๊กทุกประการ
อุยอ๋องได้ฟังจึงปรึกษาฉันกี๋ว่า ซึ่งจะไปรับซุนปินครั้งนี้จะต้องกะเกณฑ์ทหารยกเป็นขบวนทัพหรือจะคิดอ่านประการใด ฉันกี๋จึงทูลว่าซุนปินคนนี้เป็นชาวเมืองเรา ข้าพเจ้าเห็นว่าใจซุนปินคิดจะใคร่หนีจึงทำเป็นบ้าเสียจริต หวังจะให้บังก๋วนสิ้นสงสัยไม่ระวัง บังก๋วนก็ยังให้ชาวบ้านคอยสอดแนมดูกิริยาว่าเป็นบ้าหรือแกล้งทำ แล้วกักขังไว้มิให้ออกมาเที่ยวนอกเมือง ซึ่งจะยกเป็นขบวนทัพไปชิงเอาซุนปินนั้นเห็นว่ากิตติศัพท์จะฟุ้งเฟื่อง อนึ่งชีวิตซุนปินก็อยู่ในเงื้อมมือบังก๋วนเห็นซุนปินจะมีอันตราย ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายประการหนึ่ง ขอให้จัดสิ่งของไปเยี่ยมเยียนงุยอ๋องเป็นทางไมตรีมิให้มีความกินแหนงสงสัย เมื่อจะกลับมาจึงจัดคนที่รูปร่างละม้ายเหมือนซุนปินนั้นให้ทำเป็นบ้าแทนตัวซุนปินอยู่ เอาตัวซุนปินซ่อนเร้นเสียในเกวียนหนีมาเห็นจะได้ซุนปินโดยง่าย อุยอ๋องเห็นชอบด้วยจึงสั่งซุนอูคูนให้จัดใบชาอย่างดีร้อยหีบกับสิ่งของตามธรรมเนียมไปเยี่ยมเยียนเจ้าเมืองงุยโดยไมตรีคิดอ่านลักเอาซุนปินมาให้จงได้ ซุนอูคูนก็คำนับลาออกมา ให้กิมคุดเลือกหาคนที่รูปร่างเหมือนซุนปินได้คนหนึ่งซึ่งเหงหงี จึงให้กิมคุดที่รู้จักตัวซุนปินไปด้วยซุนอูคูนกับคนใช้ห้าสิบคน ก็คุมเกวียนบรรทุกใบชาออกจากเมืองเจ๋ ครั้นไปถึงแดนเมืองงุยบอกชาวด่านว่า เจ้าเมืองเจ๋ให้คุมสิ่งของมาเฝ้างุยอ๋องโดยทางไมตรี งุยอ๋องยินดีนักสั่งเจ้าพนักงานจัดแจงเลี้ยงดูตามธรรมเนียม ขุนนางพนักงานก็พาแขกเมืองไปเลี้ยงดู จัดแจงที่ให้อยู่ ณ กงก๊วนตามงุยอ๋องสั่ง
ฝ่ายกิมคุดครั้นเวลาเย็น ออกจากกงก๊วนไปเที่ยวเสาะหาซุนปินพอแลเห็นซุนปินนุ่งกางเกงและเสื้อขาด ผมและหนวดหน้ามัวมอมด้วยฝุ่นทราย เดินบ่นเพ้อกลางตลาด กิมคุดก็แกล้งเดินเที่ยวไปมาคอยดูซุนปินจวนเวลาพลบคํ่าลง เห็นซุนปินเดินไปถึงปากบ่อน้ำหลังบ้าน แล้วนั่งบ่นเพ้อพึมพำอยู่ผู้เดียว กิมคุดดูผู้คนไม่มีผู้ใดเดินไปมาแล้วก็เข้าไปหาซุนปิน กิมคุดคิดสงสารซุนปินนัก ร้องไห้พลางค่อยพูดแต่เบาๆ บอกซุนปินว่าข้าพเจ้าชื่อกิมคุด เห็นท่านได้ความลำบากมิรู้ที่จะช่วยท่านประการใดเลย ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์ไปเที่ยวตามหาเหกเต๊ก พบเหกเต๊ก ณ เมืองเจ๋ ข้าพเจ้าเล่าเนื้อความของท่านที่ได้ทนทุกข์ยากให้เหกเต๊กฟัง เหกเต๊กวิตกถึงท่านนัก จึงให้ฉันกี๋เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋คิดอุบายให้ซุนอูคูนคุมสิ่งของมาให้งุยอ๋องเป็นทางไมตรี หวังจะลักเอาตัวท่านไปให้ถึงเมืองเจ๋จงได้ ถ้าเดชะบุญท่านได้พ้นอันตรายไปถึงเมืองเจ๋แล้ว อุยอ๋องชุบเลี้ยงท่านขึ้นเป็นขุนนาง ท่านก็คงจะได้แก้แค้นบังก๋วน
ซุนปินได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ สำคัญว่าบังก๋วนแต่งคนมาพูดก็แกล้งทำบ่นเพ้อด่าว่าต่างๆ เหมือนดังไม่ได้ยิน ขณะนั้นเป็นเดือนห้าขึ้นสิบสามคํ่าแสงพระจันทร์ส่องสว่าง ซุนปินบ่นพลางตาชำเลืองแลดูจะใคร่รู้จัก พอเห็นหน้าจำได้ถนัดว่ากิมคุดก็สิ้นความสงสัย จับมือกิมคุดเข้าซบหน้าลงร้องไห้ว่า อ้ายบังก๋วนมันทำข้าพเจ้าครั้งนี้ก็คิดว่าชีวิตคงจะตายอยู่ในเมืองงุย ไม่รู้เลยว่าท่านจะนำความดีมาบอก อุปมาเหมือนตกอยู่ในเหวอันลึก มีผู้มาช่วยหย่อนเชือกให้เรายุดหน่วงขึ้นมาได้จากเหว เห็นแสงพระจันทร์พระอาทิตย์ครั้งนี้ความยินดีหาที่สุดมิได้ ซึ่งข้าอุตส่าห์ทรมานตัวเป็นคนเสียจริต หวังจะให้บังก๋วนเชื่อมิให้ระวังภายหลังจึงจะคิดหนี บังก๋วนก็ยังระแวงแคลงอยู่ ให้คนมาสอดแนมจับกิริยาเราแล้วกักขังไว้แต่ในเมือง ซึ่งจะคิดพาข้าหนีนั้นมีอุบายประการใดบอกให้ข้าเต็มใจก่อน กิมคุดจึงว่าการที่จะคิดพาท่านไปให้พ้นบังก๋วนนั้นจัดแจงไว้แล้วท่านอย่าวิตกเลย จึงค่อยรู้ต่อภายหลัง ยังอีกสองวันซุนอูคูนจะลางุยอ๋องไปเมืองเจ๋ พรุ่งนี้เวลาคํ่าท่านจงมาคอยข้าพเจ้าอยู่ ณ ปากบ่อนํ้านี้จะเอาเกวียนมารับ ซุนปินก็รับคำกิมคุดก็ลากลับไปกงก๊วนกระซิบบอกให้ซุนอูคูนฟังทุกประการ
ซุนอูคูนแจ้งความว่ากิมคุดพบตัวซุนปินได้นัดวันกันไว้สมความคิดก็ดีใจ ซุนอูคูนอาศัยอยู่ ณ ที่กงก๊วนได้สองวัน เวลาเย็นจึงให้กิมคุดจัดเกวียนสำหรับที่จะซ่อนเร้นตัวซุนปินปิดมิดชิด เอาสิ่งของบรรทุกเบื้องบนเกวียนหาผู้ใดสงสัยมิได้ส่งให้ กิมคุดก็พาเหงหงีขึ้นขับเกวียนไปทางหลังบ้าน ถึงปากบ่อนํ้าเห็นซุนปินนั่งอยู่ตามสัญญาก็ลงจากเกวียนเอาเสื้อกางเกงส่งให้ซุนปินผลัดใหม่ ให้เหงหงีนุ่งห่มเสื้อกางเกงขาดของซุนปิน นั่งบ่นเป็นบ้าแทนตัวซุนปินมิให้ผู้ใดสงสัย ซุนปินก็เข้าซ่อนตัวในเกวียน กิมคุดก็ขับเกวียนกลับมาที่อาศัย พอรุ่งสว่างกิมคุดก็เข้าไปกระซิบบอกซุนอูคูนว่า การที่ท่านใช้ไปได้ตัวซุนปินมาสำเร็จความคิดแล้ว ซุนอูคูนได้ฟังยินดีนัก พอเวลาเช้าก็เข้าไปทูลลางุยอ๋อง งุยอ๋องจึงให้จัดสิ่งของตอบส่งให้ซุนอูคูน ซุนอูคูนก็คำนับลามาขึ้นเกวียนออกจากเมือง
ฝ่ายบังก๋วนรู้ว่าแขกเมืองจะไป คิดเกรงว่าซุนปินจะปลอมเป็นชาวเมืองเจ๋หนีจึงให้ทหารแต่งโต๊ะรีบไปคอยส่งแขกเมือง ณ ที่จับหลีเต๋งตามธรรมเนียม ทั้งจะระวังซุนปินมิให้หนีนั้นด้วย ครั้นแขกเมืองมาถึงบังก๋วนก็เลี้ยงโต๊ะมิได้เห็นซุนปิน ครั้นแขกเมืองไปแล้วบังก๋วนก็กลับมาถึงบ้าน จึงใช้คนไปดูซุนปิน คนใช้ไปดูไม่ทันพิเคราะห์ ก็กลับมาบอกบังก๋วนว่าซุนปินนั่งบ่นเพ้ออยู่ปากบ่อหลังบ้าน บังก๋วนก็สิ้นสงสัยด้วยสำคัญว่าซุนปินยังอยู่
ฝ่ายเหงหงีซึ่งเปลี่ยนตัวทำเป็นบ้าอยู่แทนซุนปินนั้นเที่ยวร้องรำทำเพลงหัวเราะบ้างร้องไห้บ้างอยู่กลางถนน ชาวตลาดสำคัญว่าซุนปินต่างคนให้ทานกินพอเลี้ยงชีวิตล่วงมาถึงเจ็ดวัน เหงหงีประมาณระยะทางเห็นว่ากิมคุดพาซุนปินหนีออกไปพ้นแดนเมืองงุยแล้ว ครั้นเวลาคํ่าลงก็ไปที่ปากบ่อนํ้า หยิบเสื้อกางเกงซึ่งซ่อนไว้นุ่งห่มผลัดเสื้อกางเกงขาดทิ้งไร้ริมปากบ่อ แล้วก็หนีตามซุนอูคูนไปในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้ามีผู้มาบอกบังก๋วนว่าซุนปินหายไป เห็นแต่เสื้อกับกางเกงตกเรี่ยรายอยู่ริมปากบ่อนํ้า บังก๋วนได้ฟังดังนั้นสำคัญว่าซุนปินตกบ่อนํ้าตาย ก็ให้คนใช้ลงไปควานคว้าในบ่อก็หาพบศพซุนปินไม่ บังก๋วนก็เข้าใจว่าซุนปินหนี เกรงความจะทราบถึงงุยอ๋อง บังก๋วนจึงสั่งกำชับขุนนางทั้งปวงว่าถ้างุยอ๋องถามถึงซุนปิน ก็ให้ทูลว่าซุนปินเป็นบ้าตกบ่อนํ้าตายหลายวันแล้ว บังก๋วนก็พาขุนนางเข้าไปเฝ้าทูลงุยอ๋องตามถ้อยคำที่ได้ซักซ้อมไว้นั้น งุยอ๋องก็มิได้ว่าประการใด ปรึกษาด้วยราชการบ้านเมืองอื่นไปจนสิ้นเวลาก็กลับเข้าข้างใน บังก๋วนกับขุนนางทั้งปวงก็กลับไปบ้าน
ฝ่ายซุนอูคูนให้กิมคุดขับเกวียนพาซุนปินมาเข้าถึงแดนเมืองเจ๋แล้ว จึงหยุดเกวียนที่ร่มไม้ใหญ่ริมธารนํ้าเย็นใสสะอาด จึงเชิญซุนปินออกจากเกวียนให้ลงอาบนํ้า ชำระเหงื่อไคลและฝุ่นเถ้าอันติดตัวอยู่เมื่อขณะทำเป็นบ้านั้นให้หมดใส แล้วให้นุ่งกางเกงห่มเสื้อใหม่กินข้าวปลาอาหาร ซุนปินค่อยมีความสุขสบายแล้วจึงว่ากับซุนอูคูนว่า ท่านกับกิมคุดช่วยเอาชีวิตข้าพเจ้าให้รอดพ้นความตายครั้งนี้ขอบคุณนัก ซุนอูคูนกับกิมคุดก็พูดจาปราศรัยกับซุนปินเป็นสุข พอตะวันบ่ายเย็นซุนอูคูนก็เชิญซุนปินขึ้นเกวียน ไปตามระยะทางถึงที่สำนักจับหลีเต๋ง พอเห็นฉันกี๋ขุนนางผู้ใหญ่มาคอยอยู่ ซุนอูคูนก็พาซุนปินลงจากเกวียนเข้าไปคำนับเล่าความให้ฉันกี๋ฟังทุกประการ ฉันกี๋จึงบอกแก่ซุนปินว่าอุยอ๋องวิตกอยู่ว่าจะไม่ได้ตัวท่านมา จึงให้ข้าพเจ้ามาคอยฟังข่าวอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว ซึ่งท่านรอดพ้นจากเงื้อมมือบังก๋วนมาได้ครั้งนี้ ก็เป็นบุญอุยอ๋องที่จะได้ท่านมาช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินเมืองเจ๋สืบไป
ซุนปินได้ฟังก็ดีใจ พูดกับฉันกี๋สรรเสริญอุยอ๋องต่างๆ ฉันกี๋ก็เชิญซุนปินเข้าไปในเมืองเจ๋ พอเวลาอุยอ๋องว่าราชการ ฉันกี๋ก็พาซุนปินเข้าเฝ้าทูลแจ้งความให้อุยอ๋องฟังทุกประการ อุยอ๋องเห็นรูปร่างซุนปินสมควรเป็นผู้มีวิชา จึงลงจากเก้าอี้มาจูงซุนปินขึ้นนั่งที่สมควร เห็นซุนปินนั้นนิ้วเท้าด้วนทั้งซ้ายขวา จึงถามว่าท่านทำความผิดประการใด เจ้าเมืองงุยจึงทำโทษถึงสาหัสฉะนี้ ซุนปินก็ทูลเล่าความให้อุยอ๋องฟังทุกประการ แล้วว่าซึ่งท่านคิดกรุณาให้ไปเอาตัวข้าพเจ้ามาพ้นความตายครั้งนี้ คุณท่านหาที่สุดมิได้ จะขออาสาทำราชการสนองคุณท่านกว่าจะสิ้นชีวิต อุยอ๋องได้ฟังซุนปินเล่าความทุกข์ยากแต่หลังมีความสงสารนัก จึงว่าบังก๋วนเป็นคนเสียสัตย์ประทุษร้ายต่อท่านเพราะใจริษยา บังก๋วนได้เป็นขุนนางเจ้าเมืองงุยไม่ชุบเลี้ยงท่าน ท่านได้มาอยู่กับเรา เราก็จะตั้งแต่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่มิให้น้อยหน้าบังก๋วน
เจ๋อุยอ๋องก็ให้ยกหีบตราสำหรับตำแหน่งที่งวนโซยแม่ทัพมาจะมอบให้ซุนปิน ซุนปินคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นคนใหม่ยังไม่มีความชอบปรากฏแก่ขุนนางนายทหารทั้งปวงให้เห็นว่าชั่วและดี เมื่อท่านกรุณาชุบเลี้ยงจึงค่อยตั้งแต่งต่อภายหลัง ตราสำหรับที่งวนโซยนั้นข้าพเจ้าขอคืนไว้ก่อน อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นึกชมว่าซุนปินเป็นคนมีสติปัญญาอัชฌาสัยมาก สมควรแล้วที่เป็นศิษย์กุยก๊กซินแส อุยอ๋องให้ทรัพย์เงินทองและเสื้อหมวกอย่างดีหลายสำรับ สั่งฉันกี๋ให้ทำนุบำรุงซุนปินให้เป็นสุข ฉันกี๋ก็คำนับลาพาซุนปินออกไปอยู่บ้าน ฉันกี๋นับถือเรียกซุนปินอาจารย์
ฝ่ายกิมคุดครั้นได้ซุนปินมาไว้ ณ เมืองเจ๋แล้วก็ไปแจ้งความแก่เหกเต๊ก เหกเต๊กมีความยินดีนักก็พากิมคุดออกจากเมืองเจ๋เที่ยวไปเมืองอื่น ซุนปินครั้นอาศัยอยู่บ้านฉันกี๋ได้ประมาณสามวัน คิดถึงคุณกิมคุดกับเหกเต๊ก ว่าได้ช่วยแนะนำให้ได้รอดพ้นภัยมาอยู่เมืองเจ๋มีความสุข จึงถามฉันกี๋ว่าอาจารย์เหกเต๊กนั้น ได้ยินว่ามาสำนักอยู่กับท่านทั้งกิมคุดด้วยบัดนี้ไปอยู่แห่งใด ฉันกี๋ก็ถามคนใช้ทั้งปวงต่อไป มีผู้มาบอกว่าเหกเต๊กกับกิมคุดออกจากบ้านแต่วานนี้ ยังไม่กลับมาหารู้ว่าจะไปแห่งใดไม่ ซุนปินได้ฟังดังนั้นก็ทอดใจใหญ่ คิดถึงคุณเหกเต๊กกิมคุดอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายอุยอ๋องครั้นได้ซุนปินมาแล้วก็สิ้นความวิตก วันหนึ่งอุยอ๋องชวนฉันกี๋กับขุนนางทั้งปวงออกไปเล่นสวน จึงชวนฉันกี๋ขี่ม้ายิงเกาทัณฑ์พนัน ฉันกี๋แพ้เสียทองแก่อุยอ๋องพันหนึ่ง อุยอ๋องก็พาขุนนางกลับเข้าเมือง ฉันกี๋มาถึงบ้านจึงเล่าความซึ่งยิงเกาทัณฑ์แพ้แก่อุยอ๋องให้ซุนปินฟัง ซุนปินจึงให้ฉันกี๋ไปดูที่ยิงเกาทัณฑ์ พิเคราะห์ดูที่สนามแจ้งเหตุแล้ว จึงบอกกลเม็ดที่คะเนขณะเมื่อจะน้าวเกาทัณฑ์ยิงนั้นให้แก่ฉันกี๋ ฉันกี๋ก็ทำตามยิงเกาทัณฑ์แม่นยำถูกเหมือนใจนึกทุกครั้ง ฉันกี๋ยินดีนักก็พาซุนปินกลับบ้าน ครั้นเข้าไปเฝ้าอุยอ๋องขอยิงเกาทัณฑ์พนันแก้ตัวใหม่ อุยอ๋องได้ฟังจึงตอบว่าฝีมือเกาทัณฑ์ท่านสู้เราไม่ได้ จะมานะสู้อีกจะเอาสิ่งใดมาพนันเรา ฉันกี๋จึงว่าข้าพเจ้าแพ้ครั้งก่อนเสียทองพันหนึ่ง ถ้าข้าพเจ้าแพ้อีกครั้งนี้ ขอให้ริบเอาบุตรภรรยาข้าพเจ้าเข้ามาใช้เถิด อุยอ๋องก็หัวเราะแล้วชวนขุนนางทั้งปวงออกไปสวน ให้พนักงานไปปักเป้าไกลร้อยก้าว ให้ฉันกี๋ยิงถ้าไม่เข้าใจดำจะเอาเป็นแพ้
ฉันกี๋ขึ้นม้าขับย่างใหญ่ เข้าไปถึงที่กำหนดยิงก็น้าวเกาทัณฑ์ยิงคะเนส่วนตามคำซุนปินบอก ฉันกี๋ยิงถูกใจดำซ้ำกันเข้าไปถึงสามดอก แล้วลงจากม้าเข้าไปคำนับอุยอ๋อง อุยอ๋องก็ชมฉันกี๋ว่าวันนี้ท่านยิงเกาทัณฑ์แม่นยำนัก ชะรอยได้ครูดีบอกแยบคายให้มั่นคง ฉันกี๋จึงบอกอุยอ๋องว่า ข้าพเจ้าแพ้แก่ท่านวานนี้เสียทองถึงพันหนึ่ง ซุนปินบอกแยบคายให้จึงได้มาขอพนันยิงเกาทัณฑ์แก้ตัว อุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็คิดว่าซุนปินรู้การเกาทัณฑ์แม่นยำเห็นจะมีวิชาการศึกลึกซึ้งอยู่ อุยอ๋องก็คืนทองพันหนึ่งให้ฉันกี๋ แล้วให้เงินทองแก่ฉันกี๋เป็นอันมากก็พาขุนนางกลับเข้าเมือง
ฝ่ายงุยอ๋องเจ้าเมืองงุย ครั้นเจ้าเมืองเตียวมาตีเมืองตงสันไปได้แล้ว กลับยกมาตีเมืองกำตั๋นได้อีกเมืองหนึ่ง ก็ยิ่งให้คิดแค้นเจ้าเมืองเตียวอยู่มิได้ขาด วันหนึ่งงุยอ๋องออกขุนนางจึงปรึกษาบังก๋วนว่าจะให้ยกทัพไปตีคืนเอาเมืองตงสัน บังก๋วนจึงทูลว่าเมืองกำตั๋นอยู่ต้นทาง ถ้าจะไปตีเมืองตงสันต้องตีเมืองกำตั๋นเสียก่อน จะได้เอาเมืองกำตั๋นเป็นค่ายมั่นไว้เสบียงอาหาร แล้วจึงจะยกไปตีเมืองตงสัน ถึงกองทัพเมืองเตียวจะยกมาช่วยเป็นศึกติดพันต่อไป จะได้อาศัยเสบียงอาหารเมืองกำตั๋นเป็นกำลัง งุยอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงเกณฑ์ทหารสองหมื่นเศษให้บังก๋วนไปตีเมืองกำตั๋น บังก๋วนก็คำนับลาออกมาจัดแจงนายกองทหาร ให้เซียงโต๋เก๋งคุมทหารห้าพันเป็นกองหน้า บังเอ๋งคุมทหารห้าพันเป็นปีกซ้าย บังชังบุตรบังเอ๋งคุมทหารห้าพันเป็นปีกขวา บังเหมาคุมทหารห้าพันเป็นกองหลัง บังก๋วนคุมทหารห้าพันเศษเป็นทัพหลวงยกออกจากเมืองงุย เดินทัพตามระยะทางไปถึงแดนเมืองกำตั๋น ก็ให้ตั้งค่ายมั่นพักทหาร
ฝ่ายเจ้าเมืองกำตั๋นแจ้งดังนั้น จึงให้กวาดต้อนครอบครัวเสบียงอาหารของราษฎรซึ่งอยู่นอกเมืองเข้ามาไว้ในเมือง แล้วแต่งให้นิวช่วนนายทหารเอกคุมทหารเลวออกรบกับทัพเมืองงุยเป็นหลายครั้ง สู้รบทหารเมืองงุยมิได้ ทัพเมืองงุยยกเข้าประชิดถึงเชิงกำแพง เจ้าเมืองกำตั๋นจึงให้ปิดประตูเมือง ขับทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินป้องกันเมืองกำตั๋นไว้เป็นสามารถ แล้วแต่งหนังสือบอกให้ม้าใช้รีบไปขอกองทัพเตียวเสียงโหเจ้าเมืองเตียว ม้าใช้ได้หนังสือก็คำนับลาขึ้นม้ารีบออกประตูหลังเมืองไปโดยเร็ว ครั้นถึงเมืองเตียวลงจากม้านำหนังสือบอกเข้าไปให้ขุนนางผู้ใหญ่พาเข้าไปคำนับแจ้งความเตียวเสียงโห เตียวเสียงโหแจ้งดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า บังก๋วนแม่ทัพเมืองงุยคนนี้มีสติปัญญาในการศึก บังก๋วนยกมาติดเมืองกำตั๋นครั้งนี้ ถ้าเมืองกำตั๋นเสียแก่บังก๋วนแล้ว เห็นบังก๋วนจะมีใจกำเริบยกมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง จำจะให้หนังสือบอกไปขอกองทัพอุยอ๋องมาช่วยอย่าให้ทันเสียเมืองกำตั๋น
เตียวเสียงโหจึงแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปถึงเมืองเจ๋ อุยอ๋องดูหนังสือซึ่งเจ้าเมืองเตียวให้มา แจ้งว่าบังก๋วนแม่ทัพเมืองงุยยกไปตีเมืองกำตั๋น จึงปรึกษาจะให้ซุนปินเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปช่วยเมืองกำตั๋น ซุนปินจึงว่าซึ่งท่านจะให้ไปทำการศึกครั้งนี้ก็สมคิดข้าพเจ้าที่จะได้ไปแก้แค้นบังก๋วน แต่ซึ่งจะตั้งข้าพเจ้าให้เป็นแม่ทัพนั้นข้าพเจ้าว่าตัวข้าพเจ้าเป็นคนอับชื่ออยู่ ยังหาปรากฏชื่อเสียงไม่ว่ามีสติปัญญาและฝีมือเป็นประการใดไม่ ทแกล้วทหารทั้งปวงจะไม่เชื่อถือ ประการหนึ่งบังก๋วนก็จะเยาะเย้ยนินทาท่านว่าไม่มีขุนนางใช้เอาคนพิการทำศึก ขอให้ท่านตั้งฉันกี๋ขึ้นเป็นแม่ทัพ ข้าพเจ้าจะเป็นแต่กุนสูที่ปรึกษา จะช่วยฉันกี๋คิดอ่านเอาชัยชนะแก่บังก๋วนให้จงได้ท่านอย่าวิตกเลย
อุยอ๋องก็เห็นชอบด้วยจึงตั้งฉันกี๋เป็นแม่ทัพ ตั้งซุนปินเป็นกุนสูที่ปรึกษาการสงคราม แล้วให้เสื้อหมวกลงทองประดับแก้วต่างสีกับกระบี่อาชญาสิทธิ์ให้แก่ฉันกี๋ จึงให้เสื้อลายมังกรแผลงฤทธิ์กับหมวกมีจุกประดับหยกเป็นเครื่องสำหรับที่กุนสูให้ซุนปิน ฉันกี๋กับซุนปินก็คำนับลาออกมา จัดนายกองทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งเป็นกองหน้าปีกซ้ายขวาและกองหลวงกองหลัง ทหารเอกทหารเลวสองหมื่นเศษพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธ ครั้นถึงเพลาฤกษ์ดีซุนปินก็ยกออกจากเมืองเจ๋ เดินทัพตามระยะทางถึงปลายแดนเมืองเจ๋ จึงให้หยุดพักทหารแล้วปรึกษาฉันกี๋ว่า เดิมเจ้าเมืองเตียวให้มีหนังสือบอกว่า บังก๋วนยกมาตีเมืองกำตั๋นเจ้าเมืองเตียวให้มาขอกองทัพไปช่วย แต่บังก๋วนประชิดเมืองกำตั๋นอยู่หลายวันแล้ว กว่าเราจะยกไปถึงจะไม่ทันที เห็นบังก๋วนจะตีเมืองกำตั๋นได้ก่อน แม้รู้ว่ากองทัพเมืองเรายกไป บังก๋วนก็จะตั้งมั่นอยู่ในเมืองกำตั๋นคอยรับกองทัพเรา ถ้าเรารีบยกทหารไปถึง บังก๋วนก็จะยกทัพออกตี ทหารเราอิดโรยด้วยเดินทางไกลมิทันหยุดพักจะเสียที ข้าพเจ้าคิดว่าจะยกแยกไปติดเมืองเสียงเหลงไว้ บังก๋วนรู้ข่าวก็คงจะทิ้งเมืองกำตั๋นเสียกลับมาช่วยเมืองเสียงเหลง ถ้าบังก๋วนถอนทัพออกจากเมืองกำตั๋นมาแล้ว ก็เหมือนเราช่วยเมืองกำตั๋นไว้ได้ เห็นหาผิดกับคำอุยอ๋องสั่งมาไม่ ท่านจะเห็นประการใด
ฉันกี๋จึงว่าซึ่งกุนสูคิดนี้ชอบ ควรที่ข้าพเจ้าจะทำตาม ฉันกี๋กับซุนปินก็พักทหารพอหายเหนื่อย รุ่งเช้าก็ยกทัพออกมาจากแดนเมืองเจ๋แยกทางเหยียบแดนเมืองงุยเข้าไป ครั้นใกล้ถึงเมืองเสียงเหลงทางประมาณสองร้อยเส้นเศษ ซุนปินสั่งให้หยุดทหาร แล้วพาฉันกี๋ขี่ม้าไปเที่ยวดูที่ชัยภูมิตั้งค่ายและซุ่มทหารต้องตามตำราขบวนศึก แล้วซุนปินให้ตั้งค่ายกลชื่อว่าเปะหมึงตี๋น มีค่ายใหญ่สามค่าย ค่ายน้อยตั้งรายเลี้ยวลดสลับกันเหมือนงูเลี้ยว และระยะหว่างค่ายสำหรับจะลวงให้ข้าศึกถลำเข้าไปจะให้ตกอยู่ในที่ล้อมนั้นมีอยู่แปดแห่ง เสร็จแล้วแต่งทหารออกตระเวนทางทั้งสืบกองทัพบังก๋วนทุกวันมิได้ขาด จึงให้ทหารเอกทหารเลวขี่ม้าออกซ้อมหัดเพลงอาวุธรื่นเริงทุกตัวคน หวังจะให้กิตติศัพท์ลือไปถึงกองทัพบังก๋วน
ฝ่ายเจ้าเมืองเสียงเหลงรู้ว่าฉันกี๋แม่ทัพเมืองเจ๋คุมทหารยกเหยียบแดนเข้ามาตั้งค่ายพักอยู่นอกด่าน เกรงจะยกเข้าตีเมือง จึงให้ม้าใช้ถือหนังสือบอกข้อราชการไปถึงบังก๋วน ม้าใช้รับหนังสือคำนับลาขึ้นม้ารีบออกจากเมืองเสียงเหลงไป ฝ่ายเจ้าเมืองกำตั๋นตั้งรักษาเมืองคอยกองทัพเมืองเตียวอยู่ถึงเดือนเศษ เสบียงอาหารในเมืองก็ขัดสนทั้งทัพเมืองเตียวก็ไม่เห็นมา ครั้นจะตั้งมั่นต้านทานทหารบังก๋วนไปอีก เสบียงอาหารก็น้อยเห็นจะสู้รบมิได้ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงแต่งสิ่งของตามสมควร ให้ขุนนางเปิดประตูเมืองออกไปยอมเข้าด้วยบังก๋วน บังก๋วนก็จัดแจงทหารจะยกเข้าเมืองกำตั๋น พอม้าใช้เสียงเหลงเข้ามาคำนับส่งหนังสือบอกให้บังก๋วน บังก๋วนอ่านแจ้งความว่ากองทัพเมืองเจ๋ยกมาติดเมืองเสียงเหลงก็ตกใจ จึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า กองทัพเมืองเจ๋ยกเหยียบแดนเราเข้ามาถึงด่านเมืองเสียงเหลงครั้งนี้ จะไว้ใจแก่ข้าศึกมิได้ด้วยเป็นเมืองด่านสำคัญอยู่ บังก๋วนก็เร่งให้นายทัพนายกองพร้อมทหารยกออกจากเมืองกำตั๋นไปทางเมืองเสียงเหลง
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งฉันกี๋ให้มาสอดแนมสืบกองทัพรู้ว่าบังก๋วนเลิกทัพจากเมืองกำตั๋นจะมาช่วยเมืองเสียงเหลง ก็รีบกลับมาแจ้งความแก่ฉันกี๋แม่ทัพ ฉันกี๋ก็ปรึกษากับซุนปิน ซุนปินจึงให้อวนตัดคุมทหารยกไปคอยบังก๋วนที่ตำบลอุยเหลง ถ้าบังก๋วนยกมาถึงก็ให้รบล่อให้ไล่เข้ามาหน้าค่ายชั้นนอก อวนตัดก็คำนับลาออกมาแต่งตัวใส่เกราะ ขึ้นม้าถือทวนพาทหารห้าพันยกออกจากค่าย ไปตั้งคอยทัพบังก๋วนอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายบังก๋วนยกกองทัพรีบมาเมืองเสียงเหลง ยังทางประมาณสองร้อยเส้นเศษจะถึงตำบลอุยเหลง พอทหารกองหน้าลงมาแจ้งความว่าพบกองทัพมาตั้งสกัดทางอยู่ บังก๋วนจึงให้หยุดทัพแล้วสั่งบังชังผู้หลานว่า กองทัพซึ่งมาตั้งรับทัพเราครั้งนี้เห็นจะเป็นทัพเมืองเจ๋ ท่านจงคุมทหารยกออกไปตีดูกำลังและฝีมือชาวเมืองเจ๋สักครั้งหนึ่ง บังชังก็คำนับลาออกมาใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนพาทหารห้าพันยกไปตีทัพอวนตัด ทหารทั้งสองฝ่ายก็รบพุ่งแทงฟันกันเสียงกลองรบอื้ออึง บังชังขับม้ารำทวนออกรบกับอวนตัดได้ยี่สิบเจ็ดเพลง อวนตัดทำเสียทีชักม้าพาทหารถอยรอรบล่อจะให้บังชังไล่ บังชังขับม้าพาทหารติดตามอวนตัดเข้ามาถึงที่ทางช่องแคบ เกรงอวนตัดจะซุ่มทัพจึงกลับมาแจ้งความแก่บังก๋วน บังก๋วนก็ยกทัพตามอวนตัดไปถึงตำบลอุยเหลง อวนตัดเห็นทัพใหญ่ยกมาก็พาทหารกลับเข้าค่าย
ฝ่ายบังก๋วนแลไปเห็นนายทัพเมืองเจ๋มาตั้งอยู่เป็นอันมาก จึงให้หยุดพักทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ พอเย็นลงบังก๋วนจะใคร่ดูขบวนค่ายข้าศึกจึงพานายทัพนายกองขึ้นไปบนเนินเขา แลดูขบวนค่ายเหมือนค่ายซุนปินตั้งให้ดูเมื่อครั้งมาจากกุยก๊กซินแส ซุนปินบอกไว้ว่าค่ายเปะหมึงตี๋นตั้งเป็นลดหลั่นกันเหมือนงูเลื้อย บังก๋วนคิดกริ่งใจเกรงว่าซุนปินจะหนีมาอยู่เมืองเจ๋ จึงบอกแก่นายทัพนายกองว่า ค่ายทัพเมืองเจ๋มาตั้งอยู่เข้าอย่างขบวนค่ายกลของกุยก๊กซินแสจะตีนั้นยากนัก ถ้าจะเข้าตีค่ายกลางค่ายซ้ายขวาก็จะยกตีโอบกระหนาบช่วยกันได้ แม้นจะตีค่ายขวาเล่า ค่ายซ้ายกับค่ายกลางจะยกมาสกัดตัดหลัง จำจะตีค่ายใหญ่ให้พร้อมกันทั้งสามค่าย อย่าให้ทหารรวมมาช่วยกันได้จึงจะมีชัยชนะ นายทัพนายกองก็เห็นชอบด้วย บังก๋วนก็ลงจากเนินเขากลับมาค่าย พอเวลาคํ่าลงให้นายกองทหารมาพร้อมกัน บังก๋วนจึงเกณฑ์บังเอ๋งให้ตีค่ายซ้าย ให้บังชังคุมทหารตีค่ายขวา บังก๋วนกับเซียงโต๋เก๋งหนึ่งบังเหมาหนึ่งจะเข้าตีค่ายกลาง ครั้นรุ่งเช้านายกองทหารก็ยกทหารไปตีค่ายตามบังก๋วนสั่ง
ฝ่ายบังก๋วนยกมาถึง แลเห็นธงปักอยู่หน้าค่ายทัพเมืองเจ๋จารึกอักษรว่าฉันกี๋ บังก๋วนจึงให้ทหารร้องบอกเข้าไปว่า ให้ฉันกี๋แม่ทัพเมืองเจ๋ออกมารบกับทหารเมืองงุยให้ถึงแพ้และชนะ ถ้ามิออกมาจะให้ทหารทำลายค่ายเข้าไปจับตัวฉันกี๋ฆ่าเสีย
ฝ่ายฉันกี๋รู้ว่าบังก๋วนยกมา จึงจัดเตรียมทหารเอกทหารเลวออกตั้งซุ่มไว้ตามที่ทางช่องแคบระยะทั้งแปดแห่ง แต่ตัวซุนปินนั้นอยู่ค่ายชั้นใน ฉันกี๋อยู่ค่ายชั้นนอกจะคอยรบล่อ พอได้ยินทหารร้องบอกเข้ามาก็แต่งตัวใส่เกราะถือทวนขึ้นเกวียนพาทหารออกจากค่าย
ฝ่ายบังก๋วนเห็นฉันกี๋ออกมาถึงหน้าค่าย จึงลงจากม้าขึ้นขี่เกวียนออกมาหน้าทหารแล้วร้องถามฉันกี๋ว่า เมืองเจ๋กับเมืองงุยก็ไปมาเป็นไมตรีดีด้วยแล้ว เหตุใดท่านจึงยกเหยียบเมืองงุยเข้ามา จะคิดก่อการศึกรบพุ่งเคี่ยวเข็ญกันไปใหม่หรือประการใด ฉันกี๋จึงตอบว่าเดิมเจ้าเมืองเตียวยกเมืองตงสันให้แก่อุยอ๋อง เจ้าเมืองเตียวกับอุยอ๋องจึงได้เป็นไมตรีต่อกันมา บัดนี้เจ้าเมืองเตียวมีหนังสือบอกไปถึงอุยอ๋องว่า ท่านบังอาจยกเหยียบแดนเมืองเตียวเข้าไปตีเมืองกำตั๋น เจ้าเมืองเตียวบอกขอกองทัพมาช่วย อุยอ๋องเห็นแก่ทางไมตรีจึงให้เรายกมาช่วยเมืองกำตั๋นทันที รู้ว่าท่านตีเมืองกำตั๋นได้แล้วเราจึงยกมาตีเมืองเสียงเหลง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองงุยแทนเมืองกำตั๋น บังก๋วนจึงตอบว่าเจ้าเมืองเจ๋เห็นแก่เจ้าเมืองเตียวด้วยเจ้าเมืองตงสันให้เป็นกำนัลจึงตัดทางไมตรีเมืองงุยเสีย ท่านก็ทำการอาสาเจ้าเมืองเจ๋เราก็อาสาเจ้าเมืองงุยถ้อยทีจะเอาความชอบ ท่านกับเราก็ควรจะรบกันให้ถึงแพ้และชนะ บังก๋วนก็สั่งเซียงโต๋เก๋งเข้าตีทัพฉันกี๋ บังก๋วนก็ขับเกวียนยกหนุนเซียงโต๋เก๋งเข้าไป เสียงกลองรบอื้ออึงขึ้นทั้งสอง บังเอ๋งกับบังชาก็เข้าตีค่ายซ้าย บังเหมายกเข้าตีค่ายขวาตามบังก๋วนสั่ง
ฝ่ายฉันกี๋ขับเกวียนพาทหารรบกับทหารบังก๋วน แล้วทำเสียทีขับเกวียนพาทหารรอรบล่อเข้าประตูค่าย เซียงโต๋เก๋งกับบังก๋วนก็ขับทหารไล่ติดตามเข้าไปถึงหน้าค่ายชั้นใน บังก๋วนแลเห็นธงปักหน้าค่ายจารึกอักษรว่ากุนสูซุนปิน บังก๋วนตกใจจะถอยกลับออกมา พอทหารซุนปินซึ่งตั้งอยู่นอกค่ายกรูกันเข้าล้อมพุ่งอาวุธยิงเกาทัณฑ์เข้ามาดังห่าฝน เซียงโต๋เก๋งถูกเกาทัณฑ์ตกม้าตาย ทหารบังก๋วนถูกอาวุธล้มตายเป็นอันมาก บังก๋วนรู้ว่าหลงเข้ามาอยู่ในขบวนค่ายกลก็ตกใจมิรู้ที่จะคิดแก้ไขประการใด ขับเกวียนพาทหารรบอยู่กลางทหารเมืองเจ๋เป็นสามารถ
ฝ่ายบังเอ๋งกับบังชังรู้ว่าบังก๋วนตกอยู่ในที่ล้อมจะเสียทีแก่ข้าศึก ทั้งสองนายก็ขับม้าพาทหารตีกระหนาบหลัง ฝ่าฟันทหารเมืองเจ๋เข้าไปรับบังก๋วนออกจากที่ล้อม ฉันกี๋ก็ขับทหารไล่ติดตามฆ่าฟันทหารบังก๋วนล้มตายเรี่ยรายไปตามทาง บังเอ๋งกับบังชังก็รอรบป้องกันบังก๋วน เร่งขับเกวียนหนีเข้าป่าไป
ฝ่ายฉันกี๋พาทหารติดตามบังก๋วนไปทางประมาณห้าร้อยเส้นเศษ พอเวลาคํ่าลงก็ตีม้าล่อเรียกทหารกลับมาหาซุนปิน ณ ค่าย ฝ่ายบังก๋วนหนีทหารเมืองเจ๋มาถึงตำบลหนึ่งชื่อโกเจียนเตี้ย จึงหยุดพักรวบรวมทหาร พอทหารบังเหมาแตกหนีมาแจ้งความแก่บังก๋วนว่า บังเหมาซึ่งไปตีค่ายซ้ายนั้น ทหารเมืองเจ๋ฆ่าบังเหมาตายแล้ว บังก๋วนได้ฟังก็คิดเสียใจ จึงให้ตรวจทหารเอกทหารเลวก็ล้มตายไปที่รบประมาณสองส่วนเหลืออยู่ส่วนหนึ่ง บังก๋วนจึงปรึกษาบังเอ๋งบังชังว่าซุนปินซึ่งเราให้ตัดตีนเสียนั้น ซุนปินแกล้งทำเป็นบ้าให้คนทั้งปวงไว้ใจ บัดนี้หนีมาได้จากเมืองเราเข้าทำการอาสาเป็นกุนสูเจ้าเมืองเจ๋กับฉันกี๋ ครั้งนี้ซุนปินชำนาญในขบวนศึกเป็นอันมากเห็นจะสู้รบต่อไปมิได้ จำจะเลิกทัพกลับไปเมือง ปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลังแล้วจึงยกมาทำการศึกกับซุนปินต่อไป ครั้นปรึกษากันแล้วก็พาทหารนายทัพนายกองที่เหลือตายกลับไปเมืองงุย
ฝ่ายซุนปิน ครั้นได้ชัยชนะแก่บังก๋วนแล้ว เวลารุ่งเช้าให้ทหารยกติดตามบังก๋วนไปถึงที่ตำบลโกเจียนเตี้ย แจ้งว่าบังก๋วนหนีไปเมืองงุยแล้วซุนปินกับฉันกี๋ก็เลิกทัพกลับมาเมืองเจ๋ ฝ่ายบังก๋วนมาถึงเมืองงุยจึงพานายกองทหารที่เหลือตายเข้าไปเฝ้างุยอ๋อง แล้วทูลความซึ่งแตกทัพเสียทีแก่กองทัพเมืองเจ๋ให้งุยอ๋องฟังทุกประการ งุยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่ากล่าวเอาใจบังก๋วนว่า อันการศึกสงครามนั้นได้ทำแล้วก็มีแต่แพ้กับชนะสองประการ ซึ่งท่านเป็นแม่ทัพทำศึกมาก็มีชัยชนะเป็นหลายเมืองพึ่งเสียทีลงครั้งนี้ท่านอย่าเสียใจ จงหยุดพักปรนปรือทแกล้วทหารให้มีกำลัง ปีหน้าเราจะให้ไปตีเมืองหันมาไว้เป็นเมืองขึ้นเราได้แล้ว จึงค่อยไปทำแก่เมืองเจ๋แก้แค้นท่านต่อภายหลัง
บังก๋วนได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงกราบคำนับแล้วทูลว่าข้าพเจ้าไปเสียทีแก่ชาวเมืองเจ๋มาครั้งนี้ โทษข้าพเจ้าถึงตาย ซึ่งโปรดยกโทษไว้พระคุณหาที่สุดมิได้ จะขอทำการสนองพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต ทูลแล้วก็คำนับลาออกมาบ้าน จึงกะเกณฑ์ทหารออกไปซ้อมหัดฝึกปรือ ณ ที่สนามหัดทุกวันมิได้ขาด ครั้นเข้าปีใหม่แล้วบังก๋วนจึงเข้าไปทูลงุยอ๋องว่าจะยกทัพไปตีเมืองหัน งุยอ๋องจึงสั่งไทจูสินผู้บุตรให้เป็นยกกระบัตรทัพไปกับบังก๋วน ไทจูสินกับบังก๋วนก็คำนับลาออกมาจัดทัพ ตั้งนายทหารมีฝีมือกล้าแข็งเป็นกองทัพกองหลังแลเกียกกายซ้ายขวาตามขบวนทัพยกออกจากเมืองงุย เดินทัพผ่านแดนเมืองซองจะไปเมืองหัน
ขณะเมื่อบังก๋วนกับไทจูสินยกทัพมาถึงเมืองซอง ก็ยั้งทัพอยู่ตำบลงั่วหองนั้น มีอาจารย์คนหนึ่งชื่อซีเสง รู้เหตุผลต่างๆ ดีและร้ายอันจะมีไปภายหน้า ครั้นอาจารย์ซีเสงเห็นทัพไทจูสินวันนั้นพิเคราะห์ดูก็รู้ว่านานไปอันตรายจะมีแก่ไทจูสิน ให้มีความเมตตาหวังจะเตือนสติให้รู้ จึงนุ่งขาวใส่เสื้อขาวโพกแพรขาวเหมือนจะไปส่งการศพแล้วเดินเข้ามาในกองทัพ จึงบอกแก่พวกทหารว่า เราชื่อซีเสงจะขอเข้าไปหาลูกเจ้าเมืองงุย ทหารก็เข้าไปบอก ไทจูสินรู้ว่าอาจารย์ซีเสงจะมาหาก็ดีใจจึงให้รับเข้ามา ครั้นถึงเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงว่า ข้าได้ยินคำคนเลื่องลือสรรเสริญท่านมาแต่ก่อนว่ามีวิชารู้เหตุผลทั้งปวงหามีผู้เสมอมิได้ ซึ่งพบท่านวันนี้มีความยินดีนัก ขอได้ช่วยชี้แจงสั่งสอนการอันใดที่ผิดและชอบ ข้าจะทำตามถ้อยคำ
อาจารย์ซีเสงจึงแกล้งถามว่าท่านมาครั้งนี้จะไปแห่งใด ไทจูสินจึงบอกว่างุยอ๋องซึ่งเป็นบิดาให้ข้าพเจ้าเป็นยกกระบัตรมาด้วยบังก๋วนจะไปตีเมืองหัน ซีเสงจึงว่าถ้าท่านทำศึกสมคิดตีเมืองหันได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าสมบัติในเมืองหันกับสมบัติของท่านก็จะคล้ายคลึงกัน ถ้าไม่สมคิดไปภายหน้าจะมีอันตรายต่างๆ ไทจูสินจึงว่าขอท่านช่วยพิเคราะห์ดูว่ายกทัพไปครั้งนี้จะร้ายดีประการใดบ้าง อาจารย์ซีเสงทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า จะให้ทำนายอย่างนี้ข้าพเจ้ารู้ไม่ถึง ครั้นจะว่าล่วงหน้าไปเล่าคนทั้งปวงก็จะติเตียน แต่ข้าพเจ้ามีวิชาอยู่อย่างหนึ่งจะบอกให้แก่ท่านไว้ถึงจะเข้าสู้ศึกกับชาวเมืองหันวันละร้อยครั้งก็ไม่มีอันตรายเลย
ไทจูสินมีความยินดีนักจึงว่า ท่านอาจารย์เมตตาสอนวิชาให้แล้วจะรู้จักคุณคุ้มวันตาย อาจารย์ซีเสงจึงว่า ท่านอยู่บ้านเมืองท่านประกอบไปด้วยความสุขและฐานะศักดิ์ คนในเมืองงุยก็นบนอบว่าเป็นบุตรเจ้าเมือง นานไปจะได้ครอบครองสมบัติแทนบิดาเท่านั้นแหละวิชาข้าพเจ้า อาจารย์ซีเสงบอกความรู้เป็นปริศนาดังนี้ ใจความว่าถ้าไทจูสินจะขืนยกทัพไปเมืองหันครั้งนี้ ภายหน้าจะมีอันตราย ถ้าเลิกทัพกลับไปเมืองงุย คราวหลังถึงจะมารบเมืองหันอีกสักเท่าใดๆ ก็ไม่มีอันตรายเลย ไทจูสินได้ฟังอาจารย์ซีเสงตรึกตรองดูในถ้อยคำไม่รู้ตลอดไปในปริศนา ก็เข้าใจแน่ว่าอาจารย์ซีเสงจะให้กลับไปเมือง จึงว่าถ้าดังนั้นก็จะเลิกทัพกลับไปด้วยเชื่อถ้อยคำของท่าน อาจารย์ซีเสงจึงว่างุยอ๋องให้ท่านเป็นยกกระบัตรทัพ บังก๋วนเขาเป็นแม่ทัพแล้วขุนนางแม่กองทั้งปวงเป็นอันมาก จะเชื่อถ้อยคำข้าพเจ้าแต่ผู้เดียว แม่ทัพทั้งปวงนั้นเขาจะฟังบังคับท่านหรือ อาจารย์ซีเสงว่าแล้วก็ลาไทจูสินกลับไปที่อยู่
ไทจูสินจึงให้ไปเชิญบังก๋วนกับแม่กองทั้งนั้นมาเล่าให้ฟังตามถ้อยคำอาจารย์ซีเสง แล้วจึงว่า ข้าคิดจะเลิกทัพกลับไปท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด บังก๋วนจึงตอบไทจูสินว่า อันซีเสงอาจารย์คนนี้พิเคราะห์ดูท่วงทีเห็นเป็นคนพลุ่มพล่ามติดอยู่ข้างเสียจริต จะเชื่อถ้อยคำนั้นมิได้ งุยอ๋องใช้ให้ถืออาชญาสิทธิ์ยกมาตีเมืองหัน ยังมิทันประอาวุธได้รบสู้กับข้าศึกสักครั้งหนึ่งเลย จะล่าทัพถอยไปบัดนี้จะเอาเหตุอันใดไปเจรจา เราจะพ้นความผิดที่ไหน ท่านจะมาคิดครั่นคร้ามดังนี้ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย ขุนนางนายทหารทั้งปวงนั้นก็ว่าเหมือนถ้อยคำบังก๋วน ไทจูสินก็จนใจมิรู้ที่จะทำประการใด บังก๋วนก็เร่งให้ยกทัพล่วงเข้ามาในแดนเมืองหัน แต่ตีได้ค่ายเป็นหลายตำบล จึงตั้งค่ายโอบล้อมเมืองหันเข้าไว้ได้สองด้าน ข้างชาวเมืองก็ออกสู้รบต่อตีกันอยู่เนืองๆ มิได้ขาด
ฝ่ายเจ้าเมืองหัน แต่รู้ข่าวว่าทัพเมืองงุยยกมาทแกล้วทหารมากมายนัก ตีล่วงเข้ามาในด่านเห็นเหลือกำลังจะสู้รบ จึงแต่งหนังสือให้ไปถึงอุยอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ ในหนังสือนั้นเป็นใจความว่า เจ้าเมืองหันขอคำนับมายังอุยอ๋อง ด้วยเจ้าเมืองงุยเป็นข้าศึกเจ้าเมืองเจ๋ เมืองงุยยกมารบเมืองเจ๋ครั้งก่อนก็พ่ายแพ้ไปเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก บัดนี้ทัพเมืองงุยยกมาตีเมืองหัน รี้พลในเมืองหันมีอยู่น้อยนัก เห็นจะสู้เมืองงุยมิได้ อันเมืองหันเหมือนรั้วระเนียดเมืองเจ๋ ถ้าเมืองหันเป็นอันตรายแล้วข้าศึกก็จะกำเริบล่วงลามไปได้ถึงแดนเมืองเจ๋ ขอท่านได้เมตตายกมาช่วยรบเป็นทัพกระหนาบ แม้นเสร็จศึกเมื่อใดจะแต่งบรรณาการไปคำนับตามประเพณี แล้วจึงส่งหนังสือนั้นให้ขุนนางถือไป ครั้นผู้ถือหนังสือมาถึงก็เข้าไปแจ้งความแก่ขุนนางเมืองเจ๋ ขุนนางเมืองเจ๋ก็พากันเข้าไปคำนับอุยอ๋องที่ตึกรับแขก
อุยอ๋องก็ให้ฉีกผนึกออกอ่านความแล้ว จึงว่าแก่ผู้ถือหนังสือว่าเมื่อทัพเมืองงุยมารบเราครั้งนั้น ก็คิดอยู่ว่าจะมีหนังสือไปขอทัพเมืองหันให้ยกมาช่วย แต่กลัวเจ้าเมืองหันจะไม่ประนีประนอมก็จะเสียที ซึ่งเจ้าเมืองหันมีหนังสืออ่อนน้อมมาบัดนี้ เราก็เสียเจ้าเมืองหันไม่ได้ แต่ว่าจะปรึกษาให้พร้อมกันก่อน อันจะจัดแจงทัพโดยเร็วก็สักห้าวันหกวัน ข้าศึกยกมาจวนจะติดเมืองหันเข้าแล้ว ท่านจงรีบไปบอกเจ้าเมืองเถิดให้ตรวจตรารักษาเมืองจงกวดขัน ผู้ถือหนังสือก็คำนับลาแล้วกลับไปเมืองหัน อุยอ๋องจึงหารือขุนนางที่ปรึกษาว่า เมืองหันให้มาขอทัพเราไปช่วยครั้งนี้ใครจะเห็นประการใด
เสียงก๊กจึงว่าเมืองงุยกับเมืองหันทำศึกติดพันกันอยู่อย่างนี้เห็นว่าบ้านเมืองเราจะมีความสุขอีก อันท่านจะยกทัพไปช่วยข้างผู้ใดดูก็ไม่บังควร เตียนกี๋เตียนเอ๋งนั้นว่าซึ่งท่านจะมิให้ไปช่วยเมืองหันครั้งนี้ แม้นเมืองหันเสียแก่ทัพเมืองงุย เมืองงุยกับเราเป็นเมืองวิวาทกันอยู่ เมืองงุยก็จะยกทัพมายํ่ายีเป็นมั่นคง ขุนนางที่ปรึกษาทั้งนั้นเห็นตามถ้อยคำเตียนกี๋เตียนเอ๋งบ้าง เห็นตามเสียงก๊กบ้าง ว่ากล่าวแก่งแย่งกันมิตกลง แต่ซุนปินผู้เดียวนิ่งฟังไม่ว่าประการใด
อุยอ๋องจึงถามซุนปินว่าคนทั้งปวงว่ากล่าวอยู่อย่างนี้ ตัวท่านเห็นอย่างไรเล่า ซุนปินแลดูหน้าขุนนางทั้งนั้นแล้วก็นิ่งเสีย ด้วยซุนปินคิดว่าเสียงก๊กเป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้วก็เป็นอริกับตัว ครั้นจะว่าไปตามจริงเหมือนหนึ่งแกล้งแย้งถ้อยคำเสียงก๊ก ต่ออุยอ๋องซ้ำถามอีกสองครั้งสามครั้ง พวกขุนนางที่เถียงกันก็ซักถามซุนปินด้วย ซุนปินจึงเปรียบว่าเมืองหันเหมือนฟันเมืองเราเหมือนลิ้น ถ้าฟันหักไปแล้วขยับปากเมื่อใดก็เห็นลิ้นเมื่อนั้น อุยอ๋องพิเคราะห์ดูเห็นชอบตามคำเปรียบของซุนปิน จึงสั่งให้เกณฑ์ทหารสี่หมื่นเกวียนรบร้อยเล่มม้าใช้สองร้อยม้า ให้เตียนกี๋เป็นแม่ทัพ เตียนเอ๋งเป็นปลัดทัพ ซุนปินเป็นอาจารย์จางวางทัพจะให้ยกไปช่วยเมืองหัน
ซุนปินจึงว่าแก่เจ๋อุยอ๋องว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูตามหนังสือเมืองหัน ถ้าจะนับตั้งแต่เมืองงุยยกมาจนวันนี้ก็ได้สามสิบสองวัน ถึงว่าเมืองงุยมีรี้พลมากฝีมือทหารเข้มแข็งก็ดี อันแต่ในสามเดือนที่ไหนจะตีเมืองหันได้ ด้วยเมืองหันก็เป็นเมืองใหญ่รี้พลก็พรักพร้อมเป็นปกติอยู่ ฝ่ายทัพเราเข้าช่วยหักโหมรบพุ่งถึงจะชนะทัพเมืองงุย เมืองหันก็เห็นจะไม่สู้ยินดีนัก ด้วยเมืองเขายังไม่จวนอับจน อันทัพเราเปรียบเหมือนหมอรักษาไข้ วางยาเมื่อโรคเขายังอ่อน ถึงโรคนั้นจะหายบำเหน็จและสินบนก็ไม่ได้มาก
อุยอ๋องจึงถามซุนปินว่าท่านจะคิดทำประการใด ซุนปินจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าทัพเมืองงุยยกมารบเมืองหัน รี้พลซึ่งไว้รักษาบ้านเมืองด่านทางก็จะร่วงโรยลง จะเดินทัพไปเมืองงุยกับเมืองหันทางก็กึ่งกันจะขอยกตรงไปเมืองงุย ถึงจะมีทัพมาตั้งรับอยู่บ้างแม้นต้องรบก็เบามือ ซึ่งทัพมาติดเมืองหันไม่พักรบก็จะเลิกไปเอง เจ้าเมืองหันก็จะขอบคุณเรา ข้างเมืองงุยก็เห็นไม่เสียที คงจะเป็นประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ฝ่ายอุยอ๋องเห็นชอบตามถ้อยคำซุนปิน ครั้นถึงวันฤกษ์ดีซุนปินก็ยกทัพไป เดินทัพมาครั้งนั้นเป็นปกติ ทแกล้วทหารไม่ลำบากเหน็ดเหนื่อยเลย ครั้นเข้าตีค่ายตำบลใดทหารซึ่งตั้งรักษาอยู่นั้นเบาบาง แข็งใจสู้รบได้ครู่หนึ่งพักหนึ่งก็ทิ้งค่ายเสียแตกตื่นหนีไป ทหารข้างซุนปินเก็บได้ข้าวของศัสตราวุธไว้เป็นอันมาก แล้วยกล่วงแดนเมืองงุยเข้าไป ยังอีกกึ่งวันจะถึงเมืองงุย ซุนปินจึงหยุดทัพให้ตั้งค่ายลงห้าสิบสองค่าย จึงกำชับทหารทั้งปวงมิให้เที่ยวเบียดเบียนข่มเหงราษฎรชาวบ้าน และห้ามมิให้พูดเล่ากันว่าซุนปินมาด้วยในกองทัพ ถ้าผู้ใดไม่ฟังก็จะตัดศีรษะเสีย แต่บรรดาบ้านรายทางที่ไม่อพยพหนีก็ตั้งอยู่เป็นปกติด้วยกองทัพมิได้ข่มเหงเบียดเบียน ต่างคนชื่นชมชวนกันแต่งโต๊ะเหล้าข้าวของเลี้ยงมาส่งกองทัพมิได้ขาด
๘๙
ฝ่ายเจ้าเมืองงุยแต่รู้ว่าทัพเมืองเจ๋ยกมา ก็ให้ม้าใช้ถือหนังสือไปหาบังก๋วนไทจูสิน ให้รีบกลับมาทั้งกลางวันและกลางคืน บังก๋วนไทจูสินรู้ว่างุยอ๋องให้หาด้วยมีศึกมาติดเมืองก็ตกใจ แต่บังก๋วนคิดถึงการซึ่งกระทำมาเห็นจะได้เมืองอยู่แล้วเสียดายนัก มิรู้ที่จะถ่ายเทประการใดเลย แต่อ้าปากหายใจอยู่ถึงสองครั้งสามครั้งแล้วพอพลบคํ่าก็ล่าทัพมา ชาวเมืองหันก็ไม่ติดตาม เดินทัพครั้งนั้นเร่งรีบนักไม่หยุดแรมเลย พักม้าพักคนครู่หนึ่งยามหนึ่งแล้วก็ยกต่อไป ครั้นเข้าแดนเมืองงุยทหารที่ล้าเมื่อยก็แวะอาศัยบ้านรายทางตลอดมา กองตระเวนข้างเมืองเจ๋เที่ยวสืบข่าวรู้ว่าบังก๋วนกลับมาถึงเมืองแล้วก็เอาความมาแจ้งแก่ซุนปิน ซุนปินจึงปรึกษาเตียนกี๋เตียนเอ๋งว่าเจ๋อุยอ๋องให้เราไปช่วยเมืองหัน บัดนี้ทัพเมืองงุยล่ามาจากเมืองหันแล้ว ถ้าจะตั้งมั่นอยู่อย่างนี้ทัพเมืองงุยก็จะมารบเรา อันทำศึกด้วยฝีมือทหารถึงมีชัยชนะรี้พลก็คงจะล้มตายทั้งสองฝ่าย เปรียบเหมือนเด็กเล่นน้ำสาดกันคงถูกทั้งสองข้างเว้นแต่มากกับน้อย ข้าคิดว่าจะแกล้งล่าทัพล่อให้พวกเมืองงุยติดตาม จึงจะคิดกลอุบายให้ได้ชัยชนะโดยง่ายมิต้องลำบากแก่รี้พล เตียนกี๋เตียนเอ๋งก็เห็นด้วย ซุนปินจึงว่าท่านจงสั่งทหารให้ทำเตาหุงข้าวทวีขึ้นอีกคนละสามเตา แล้วให้หักพังค่ายด้านหลังเสียทุกค่าย เมื่อยกนั้นให้ทหารเหยียบยํ่าค่ายออกไป แม่ทัพทั้งสองก็ให้ทหารทำตามซุนปินว่าแล้วก็ล่าทัพมา ครั้นหยุดพักลงแห่งหนึ่ง ซุนปินให้ทหารทำเตาหุงข้าวสองคนต่อเตาแล้วก็เดินทัพไป พวกม้าใช้สืบข่าวข้างเมืองงุย ครั้นได้ความก็มาแจ้งแก่งุยอ๋องว่ากองทัพเมืองเจ๋ลาไปวานนี้แล้ว เมื่อม้าใช้มาบอกข่าวบังก๋วนไทจูสินก็มาถึงเข้าไปคำนับพร้อมกัน งุยอ๋องมีความยินดีจึงว่าแก่บังก๋วนว่า พวกเมืองเจ๋รู้ข่าวว่าทัพมาถึงจึงล่าไป บังก๋วนก็ลางุยอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะขอตามไปตีทัพเมืองเจ๋ให้เข็ดหลาบ สืบไปภายหน้าจึงจะไม่มาเบียดเบียนเมืองเรา งุยอ๋องก็เห็นชอบด้วย
บังก๋วนก็ยกทัพไป ครั้นถึงค่ายซุนปินพอเวลาเย็นจึงให้หยุดทัพไว้หวังจะประชุมคนให้พร้อม บังก๋วนลงจากเกวียนจึงให้เอาเก้าอี้มาตั้งลงตรงหน้าค่าย ตัวก็ขึ้นนั่งพิจารณาขบวนที่ตั้งค่ายแต่แลไปแลมาเป็นหลายหน เห็นค่ายตั้งเป็นพยุหมังกรไว้จังหวะหางเท้าเล็บปากเขี้ยวเหมือนจะคอยวกกระหวัดขบคาบข้าศึก บังก๋วนจุ๊ปากสั่นศีรษะแล้วเหลียวหน้ามาบอกกับทหารที่นั่งอยู่นั้นว่า ขบวนค่ายอันนี้ความรู้อ้ายซุนปินเป็นมั่นคง แล้วสั่งทหารให้ไปถามคนที่บ้านใกล้ยังรู้ว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพยกมา ซุนปินมาด้วยหรือไม่ ทหารไปสืบได้ความแล้วกลับมาบอกว่าเตียนกี๋เตียนเอ๋งเป็นแม่ทัพ ซึ่งซุนปินนั้นไม่ได้ความ บังก๋วนก็ยังมีวิตกอยู่แต่มิได้ว่าประการใด จึงเรียกเอาเกี้ยวมาขี่ให้หามไปเที่ยวดูทุกค่าย ครั้นเห็นเตาหุงข้าวของทหารตั้งเต็มติดกันไปประมาณคนสักเก้าหมื่นสิบหมื่นแล้วเห็นค่ายพังลงทุกค่าย พิเคราะห์ดูมีแต่รอยคนเหยียบออกไป บังก๋วนก็สำคัญว่าล่าทัพคนตื่นออกประตูมิทัน จึงพังค่ายเสียชิงกันออกไป ก็คิดกำเริบอยู่ในใจ ครั้นเห็นทหารตามมาถึงพร้อมแล้วก็รีบยกไปเวลากลางคืน ครั้นเช้าก็พบที่หยุดพักของเตียนกี๋เตียนเอ๋ง ประมาณดูผู้คนทำเตาหุงข้าวกินไม่ถึงสี่หมื่น ครั้นเวลาเที่ยงก็พบที่เตียนกี๋เตียนเอ๋งหยุดอีกแห่งหนึ่ง ประมาณดูคนสักหมื่นเศษ
บังก๋วนยินดีนักหมายว่าสมคิดครั้งนี้แล้ว จึงร้องบอกทหารทั้งปวงว่า พวกเมืองเจ๋กลัวเรานักล่าทัพมาไม่กี่วันไพร่หนีนายไปสิ้น ถ้าเราตามทันก็ไม่ต้องสู้รบช่วยกันจับให้ได้มากเถิด ว่าแล้วก็เร่งรีบทหารเดินทัพเหมือนจะบินตามไปจับข้าศึก ไทจูสินจึงว่าท่านมาทัพทุกครั้งเห็นไม่รื่นเริงเหมือนครั้งนี้เลย อันแม่ทัพเมืองเจ๋เขาก็มีสติปัญญาอยู่ท่านอย่าเพิ่งประมาทก่อน บังก๋วนจึงว่าอย่าวิตกเลย เตียนกี๋เตียนเอ๋งทีนี้ไม่พ้นแล้วคงจะเอาศีรษะไว้ให้เรา
ฝ่ายม้าใช้สืบข่าวของซุนปิน ครั้นเห็นทัพบังก๋วนก็รีบมาบอกซุนปินว่าทัพเมืองงุยตามมาใกล้แล้ว เห็นเวลาเย็นก็จะทันทัพเรา ซุนปินได้ฟังก็มีความยินดี พอมาถึงเบเหลงซัวเป็นช่องแคบเดินนั้นเฉพาะเลียบลำธารไปตามหว่างเขา ระยะทางถึงเก้าสิบเส้นจึงจะพ้นที่ยากออกไป ซุนปินเห็นที่ชอบกลจึงถามผู้นำทางว่า เขาช่องแคบนี้ชื่ออะไร คนนำทางบอกว่าชื่อเขาม้ามังกร ซุนปินจึงนึกว่าถ้าได้รบกับบังก๋วนในที่นี้ บังก๋วนจะตายเป็นมั่นคง เพราะอาจารย์ทำนายบังก๋วนไว้แต่ก่อนว่า พบแพะจะมีสุขพบม้าจะถึงที่ตาย ซุนปินจึงปรึกษาเตียนกี๋เตียนเอ๋งว่า เราจะข่มทหารไว้ทั้งสองข้างเขา ล่อให้บังก๋วนเข้าไปในช่องแคบ เห็นจะทำการเอาชัยชนะโดยง่าย เตียนกี๋เตียนเอ๋งก็เห็นด้วย ซุนปินจึงให้ล้มไม้ทับทางตั้งแต่หน้าเขาออกไปสิบเส้นในปากช่องให้กองเพลิงรายไว้ จึงจัดทหารเกาทัณฑ์ขึ้นซุ่มอยู่ตามไหล่เขาข้างต้นปลายทางไว้ทหารข้างละสี่พัน จึงให้อวนตัดกับจ๊กโก๊ตี๋นสองนายคุมทหารข้างละสองพันห้าร้อยขึ้นซุ่มอยู่ตรงกลางย่านเขาที่สำคัญ แล้วซุนปินให้ทำพะองขึ้นไปถากไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอยู่ริมทาง เขียนหนังสือฉลากไว้สองแถวเป็นอักษรแปดอักษร จึงสั่งอวนตัดจ๊กโก๊ตี๋นว่า ถ้าพวกข้าศึกมาอ่านฉลากหนังสือ จุดคบเพลิงสว่างมากขึ้นจนเห็นตัวนายจำหน้าได้ จึงจุดประทัดสัญญาเร่งระดมยิงเกาทัณฑ์ ทหารข้างต้นปลายทางให้ตีเข้ามาบรรจบกัน ครั้นสั่งการเสร็จแล้วทหารนอกนั้นขับให้เดินล่วงไปก่อน ตัวซุนปินเตียนกี๋เตียนเอ๋งก็ขึ้นซ่อนซุ่มอยู่บนเขา
ฝ่ายบังก๋วนยกทัพตามมาจนเวลาเย็น แลไปแต่ไกลก็เห็นเบเหลงซัว ข้างหน้าเขาดูสัณฐานเหมือนม้าเผ่น ทิวเขายาวไปเหมือนรูปงูเลื้อย จึงถามคนนำทางว่าเขานี้ชื่อไร ผู้นำทางจึงบอกว่าชื่อเขาม้ามังกรหนทางเป็นช่องแคบ เราจะเดินไปในหว่างเขานี้ บังก๋วนได้ฟังออกชื่อว่าเขาม้า คิดถึงคำอาจารย์ทำนายไว้ก็เสียใจ ครั้นดูเวลาก็จวนคํ่า ทางเดินนั้นเล่าก็เฉาะเข้าที่คับขัน จะมิตามข้าศึกไปในกลางคืนก็เสียดาย ครั้นจะตามไปก็กลัวจะเสียท่วงที แต่คิดวิตกตรองการเป็นสองใจสามใจอํ้าอึ้งอยู่เป็นครู่ พอกองหน้าให้ม้าใช้ลงมาบอกว่า เตียนกี๋เตียนเอ๋งล้มไม้ทับทางไว้แล้วมีกองเพลิงรายไปในหว่างเขา บังก๋วนได้ฟังทหารบอกความก็เข้าใจว่า เตียนกี๋เตียนเอ๋งจวนตัวเห็นจะหนีไม่พ้น จึงกองเพลิงลวงไว้จะให้คิดว่ามีทัพมาตั้งรับ ยินดีนักจนลืมคำอาจารย์ทำนายจึงให้ช่วยกันเร่งรื้อไม้ทับทางทิ้งเสีย แล้วร้องบอกนายทหารให้เตือนกันเร่งตัดไม้ที่ทับขวางเสีย ไม่ช้าในยามเศษสองยามจะได้จับเตียนกี๋เตียนเอ๋ง เหล่าทหารได้ฟังบังก๋วนว่าดังนั้นมีนํ้าใจชวนกันโห่ร้องขึ้นอื้ออึง ทั้งเกวียนและคนก็ชิงกันเดินเบียดเสียดเข้าไปในช่องแคบ
ขณะนั้นเดือนสิบสองแรมเจ็ดคํ่า พลบลงก็มืดด้วยเป็นตรอกเขาแลดูทางมิใคร่เห็น ทหารที่มีคบก็จุดเพลิงส่องรายเดินไป ครั้นมาถึงต้นไม้มีฉลากต้องแสงเพลิงเห็นประหลาด พวกทหารจึงชูคบส่องก็เห็นหนังสือเขียนไว้เข้าช่วยกันอ่านหลายคนก็อ่านไม่ออก ด้วยหนังสืออยู่สูงไม่เห็นตัวอักษรถนัด ทหารบอกกันต่อๆ ไป บังก๋วนรู้ก็เร่งให้ขับเกวียนขึ้นมา ครั้นถึงต้นไม้ตรงฉลากนั้นหยุดเกวียนไว้ ร้องสั่งว่าใครมีคบเพลิงจุดขึ้นให้สิ้น ทหารที่มีคบต่างก็จุดชูขึ้น หว่างเขาเป็นที่เฉพาะ ครั้นแสงเพลิงมากก็สว่างเหมือนกลางวัน
บังก๋วนจึงจุดเทียนใหญ่ชูส่องยืนเขย่งขึ้นบนเกวียนแหงนดูหนังสือบอกไว้ว่า บังก๋วนจะตายใต้ต้นไม้นี้ ตกใจนักจนสิ้นสติหน้ามืดนั่งลงไปทั้งยืนร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า เราแพ้ความคิดซุนปินครั้งนี้ตายจริงแล้ว คิดจะสั่งให้ถอยทัพ พอให้ยินประทัดสัญญา ทหารโห่ร้องอื้ออึงขึ้นเสียงลั่นไปทั้งเขา ระดมยิงเกาทัณฑ์ลงมาเหมือนห่าฝน ทหารข้างปลายทางต้นทางก็ตั้งปิดไว้ระดมเกาทัณฑ์ยิงรวมกันเข้ามา ทหารบังก๋วนแตกตื่นเป็นอลหม่านวิ่งกระทบเข้าหากันมิรู้จะไปแห่งใดได้ ถูกเกาทัณฑ์ล้มตายเป็นอันมาก จนศพทับกันลงเป็นหลายชั้นโลหิตไหลนองเหมือนเทนํ้า ตัวบังก๋วนก็ถูกเกาทัณฑ์ถึงหกเล่ม เจ็บปวดเป็นสาหัสเห็นจะไม่รอดชีวิตจึงชักเอากระบี่เชือดคอตายในทันใด
บังหยงบุตรบังก๋วนถูกเกาทัณฑ์ก็ตาย ไทจูสินหลบลูกเกาทัณฑ์ลงซ่อนอยู่ใต้เกวียน ทหารล้อมเข้าไว้เรียกให้ออกมาจะจับตัว ไทจูสินคิดว่าถ้าข้าศึกจับได้ก็จะทำให้ลำบากต่างๆ เราก็เป็นลูกเจ้าเมืองงุยจะอยู่สู้ความอายไม่สมควรจึงชักกระบี่ที่เหน็บเชือดคอตายเสีย
บังฮุดน้องบังก๋วนเป็นกองหลัง เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องอึออึงขึ้นก็ว่าข้างหน้านั้นรบกัน จึงต้อนทหารรีบหนุนขึ้นมา ทหารซุนปินก็ปล่อยให้ล่วงเข้าไปในช่องแคบแล้วตั้งสกัดปิดไว้ ทหารที่อยู่บนเขาก็ร้องอื้ออึงลงมาว่า พวกบังก๋วนทิ้งอาวุธเสียเข้ามานบนอบเราโดยดีจึงจะพ้นความตาย
ขณะนั้นเวลาดึกเดือนขึ้นสว่าง บังฮุดได้ยินเสียงร้องว่ามาก็ตกใจแล้วเห็นข้าศึกล้อมไว้รอบมั่นคง จะสู้รบเห็นเหลือกำลังจะหนีก็มิรอด แลขึ้นไปบนเนินเขาเห็นนายทหารสามคนนั่งสูบยาแดงอยู่ บังฮุดจำซุนปินได้จึงร้องให้ทหารของตัวทิ้งอาวุธเสีย ตัวก็ทิ้งอาวุธแล้วลงจากเกวียน ทหารซุนปินก็เข้ากลุ้มรุมมัดบังฮุดพาขึ้นไปให้แม่ทัพทั้งสามที่นั่งอยู่บนเขา เตียนกี๋สั่งทหารจะให้เอาบังฮุดไปฆ่าเสีย ซุนปินจึงขอโทษบังฮุดไว้ว่าถ้าเราฆ่าบังฮุดเสียบัดนี้ ก็จะสิ้นผลประโยชน์อันจะมีไปภายหน้า เตียนกี๋ก็เห็นชอบด้วย สั่งทหารให้แก้มัดบังฮุดเสีย
ซุนปินก็ให้แก้ทหารบังฮุดออกอีกห้าสิบคน จึงให้ตัดศีรษะบังก๋วนใส่ถังแล้วจึงว่าแก่บังฮุดว่า ตัวบัดนี้สิ้นคิดเข้าตาจนตกอยู่ในคมอาวุธเรา เราเมตตาจะปล่อยให้กลับไปบ้านเมืองกับทหารห้าสิบคนจงรับศพบังก๋วน บังหยง ไทจูสินบรรทุกเกวียนไปส่งให้เจ้าเมืองงุย เราจะฝากหนังสือไปด้วย ซุนปินก็ทำหนังสือเข้าผนึกส่งให้บังฮุด บังฮุดรับหนังสือมาแล้วยินดีนัก กับทหารห้าสิบคนยืนขึ้นคำนับล้มลงพร้อมกันแล้วก็ลามาเก็บศพบังก๋วน บังหยง ไทจูสินบรรทุกเกวียนกลับไปถึงเมืองงุย ก็เข้าไปแจ้งความแก่งุยอ๋องแล้วก็ส่งหนังสือของซุนปินให้
งุยอ๋องรู้ความก็ตกใจ ให้คิดอาลัยถึงบุตรและนายทหารทั้งสองคน ร้องไห้รักจนลมจับนิ่งไป พวกขุนนางช่วยกันแก้ไขฟื้นขึ้น งุยอ๋องจึงให้เอาศพทั้งสามไปฝังไว้ที่สมควรแล้วจึงฉีกผนึกหนังสือออกอ่านดูเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าซุนปินขอคำนับมาถึงงุยอ๋องให้ทราบด้วย แต่ก่อนท่านชุบเลี้ยงให้ข้าพเจ้าเป็นขุนนาง ได้กินเบี้ยหวัดนั้นคุณหาที่สุดไม่ เพราะบังก๋วนแกล้งใส่ความยุยงท่านจึงขัดเคืองทำโทษข้าพเจ้าถึงสาหัส ภายหลังอุยอ๋องจึงให้มารับข้าพเจ้าไปเลี้ยงเป็นขุนนาง แล้วใช้ให้มาทำศึกครั้งนี้ ข้าพเจ้าก็ได้คิดกลอุบายฆ่านายทหารแลทหารเลวเมืองงุยเสียเป็นอันมาก ครั้นจะมิทำดังนี้เล่าก็เหมือนคนหามีกตัญญูไม่ ขอท่านได้อดโทษอย่าเคียดแค้นเลย ซึ่งบังฮุดนายทหารกับทหารเลวห้าสิบคนข้าพเจ้าจับได้ บัดนี้ปล่อยให้คุมศพนายทหารมาส่งถึงเมืองงุยแล้ว ข้อหนึ่งขอให้ท่านไปนบนอบอุยอ๋องเสียจงได้ ถ้าจะขัดแข็งอยู่ภายหน้าจะได้ความเดือดร้อน ขอดำริดูให้ชอบ ครั้นแจ้งในหนังสือแล้ว งุยอ๋องกับขุนนางในเมืองงุยก็มีความวิตกครั่นคร้ามซุนปินนัก
ฝ่ายเตียนกี๋เตียนเอ๋ง ครั้นเวลาเช้าก็ให้เก็บเครื่องศัสตราวุธของข้าศึกบรรทุกเกวียน จึงจัดให้คนคุมเกวียนคุมทหารเมืองงุยที่จับไว้ได้นั้นพร้อมแล้วก็ยกกลับมาเมืองเจ๋ ฝ่ายอุยอ๋องรู้ข่าวว่าเตียนกี๋เตียนเอ๋งซุนปินมีชัยแก่ข้าศึกแล้วกลับมาก็ยินดี จึงขี่เกวียนออกมารับอยู่นอกเมืองทางห้าสิบเส้น บรรดาขุนนางเมืองเจ๋ก็ตามมาพร้อมกัน เมื่อซุนปิน เตียนกี๋ เตียนเอ๋ง แลเห็นอุยอ๋องแต่ไกลก็ลงจากเกวียนพากันเข้ามาคำนับแล้วให้ยกถังศีรษะบังก๋วนเข้ามาด้วย เตียนกี๋เตียนเอ๋งจึงแจ้งความชอบซุนปินซึ่งคิดกลอุบายต่างๆ มีชัยแก่ข้าศึก อุยอ๋องได้ฟังก็มีความยินดี สั่งให้เอาศีรษะบังก๋วนไปเสียบไว้ตรงประตูเมืองด้านตะวันออก แล้วก็พานายทหารกับพวกขุนนางเข้ามาที่อยู่พร้อมกัน จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงนายทหารกับพวกขุนนาง ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น อุยอ๋องนั่งเก้าอี้อยู่ริมโต๊ะจับจอกมารินสุรายื่นให้ซุนปิน ซุนปินคำนับแล้วจึงรับจอกสุรา อุยอ๋องก็ถามซุนปินไปพลางว่าท่านทำศึกครั้งนี้คิดอุบายดังนั้นเห็นเหตุอย่างไรจึงทำกลอุบายดังนั้นเล่า ซุนปินก็ชี้แจงขยายความออกทุกข้อตลอดไปจนบังก๋วนตาย แล้วปล่อยบังฮุดน้องบังก๋วนให้พาศพไปเมืองงุย เมื่อซุนปินแก้ไขความออกข้อใด อุยอ๋องรินสุรายื่นให้ซุนปินทุกครั้ง บรรดาขุนนางและทหารที่นั่งกินโต๊ะอยู่พร้อมกัน ครั้นซุนปินบอกความแคล่วคล่องไม่ขัดขวาง ก็สรรเสริญทุกคนว่ามีปัญญาลึกซึ้งล่วงรู้ไปในการสงครามหาผู้เสมอมิได้
ขณะนั้นพอมีคนมาบอกว่าเสียงเหาเป็นโรคเรื้อรังบัดนี้ถึงแก่ความตายแล้ว อุยอ๋องก็ให้แต่งการศพไปตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นเวลารุ่งเช้าจึงให้หาขุนนางซึ่งมีความชอบมาพร้อมกัน อุยอ๋องจึงตั้งเตียนกี๋เป็นเสียงก๊กที่ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพลเรือน เตียนเอ๋งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร แล้วก็ให้เครื่องยศเครื่องใช้สอยต่างๆ พวกทหารที่มีความชอบก็ให้บำเหน็จรางวัลตามสมควร อุยอ๋องก็ให้รางวัลเป็นอันมาก แต่ซุนปินนั้นจะตั้งให้เป็นอาจารย์ผู้ใหญ่ซุนปินก็มิยอม ของรางวัลเงินทองก็มิรับ จึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนพิการ ซึ่งท่านเอามาตั้งแต่งชุบเลี้ยงเป็นขุนนางนั้นคุณหาที่สุดมิได้ บัดนี้แผ่นดินก็ราบคาบเสร็จศึกแล้วข้าพเจ้าจะขอลาไปอยู่เขาอยู่ป่าจะได้รักษาสติอารมณ์ตามสบาย
อุยอ๋องว่ากล่าวอ้อนวอนซุนปินต่างๆ แล้วจึงว่า ท่านเห็นเหตุอย่างไรหรือจึงว่าสิ้นศึกสงครามแผ่นดินเป็นปกติแล้ว ไม่มีความอาลัยถึงเราบ้างเลยจึงว่ากล่าวดังนี้ ซุนปินได้ฟังอุยอ๋องว่าดังนั้นก็ยืนขึ้นคำนับกราบลงเป็นหลายครั้ง จนหน้ากระทบลงกับพื้นบวมโนขึ้นมาเท่าผลส้ม อุยอ๋องเห็นก็ตกใจวิ่งเข้ายุดมือซุนปินไว้ ซุนปินก็ร้องไห้ อุยอ๋องกลั้นนํ้าตามิได้ ขุนนางทั้งนั้นเห็นอุยอ๋องกับซุนปินมีอาลัยต่อกันนักก็สงสารพลอยร้องไห้ด้วยหลายคน ซุนปินจึงว่าแกอุยอ๋องว่าท่านอย่าได้สงสัยเลยว่าข้าพเจ้าจะไม่รู้คุณท่านเอาคำมิจริงมาเจรจา ตั้งแต่วันนี้ไปในสองเดือน เมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุยก็จะนำบรรณาการมานบนอบท่าน ด้วยข้าพเจ้าเห็นดาวสำหรับเมืองทั้งสามมาประชุมที่ดาวเมืองเรา ถึงข้าพเจ้ามิได้ทำราชการอยู่ด้วยท่าน ก็จะให้ตำราไว้แทนตัวสารพัดวิชามีอยู่ในตำราสามสิบฉบับสิ้น ถ้าสืบไปภายหน้าจะขัดสนด้วยกิจการอันใด พิเคราะห์ดูในตำรานี้แล้วก็รู้ จึงเอาตำราทั้งนั้นให้ไว้แก่อุยอ๋องแล้วก็ลาออกไปป่า ตั้งเก๋งน้อยลงหลังหนึ่งแอบอาศัยอยู่ริมเงื้อมเขา อุยอ๋องจึงให้ชื่อเขานั้นเรียกว่าไทอานจี๋วประมาณปีหนึ่งก็สูญไป คำคนทั้งปวงเล่าลือกันว่าอาจารย์ของซุนปินมาพาซุนปินไป
ฝ่ายอุยอ๋องเมื่อให้บำเหน็จตามความชอบทแกล้วทหารทั้งปวงแล้ว ก็มีหนังสือบอกข้อราชการซึ่งมีชัยแก่เมืองงุยให้รู้ทั่วเมืองแต่บรรดาเมืองขึ้นแก่เมืองเจ๋ กิตติศัพท์ก็เลื่องลือรู้ไปถึงเจ้าเมืองหันว่าอุยอ๋องแต่งทัพไปติดเมืองงุยเข้าไว้ ทัพเมืองงุยที่มาล้อมเมืองหันเลิกไป เมืองหันจึงพ้นอันตราย เจ้าเมืองหันคิดถึงคุณอุยอ๋องยิ่งนักและเจ้าเมืองหันกับเจ้าเมืองเตียวรักใคร่ไปมาซื้อขายถึงกัน เจ้าเมืองหันจึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเตียว ในหนังสือนั้นเป็นใจความสรรเสริญคุณอุยอ๋องและสรรเสริญสติปัญญาฝีมือทแกล้วทหารเมืองเจ๋ด้วย แล้วว่ากล่าวชักชวนเจ้าเมืองเตียวให้ไปนบนอบอุยอ๋อง ซึ่งตัวเจ้าเมืองหันจะไปคำนับก็บอกกำหนดวันคืนไปให้เจ้าเมืองเตียวรู้
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวแจ้งความในหนังสือเมืองหันก็มีความยินดี จัดของบรรณาการพร้อมแล้วยกออกจากเมืองมาบรรจบกับเจ้าเมืองหัน จะพากันไปเมืองเจ๋ กิตติศัพท์ก็รู้ถึงเมืองงุย งุยอ๋องจึงหารือแก่ขุนนางที่ปรึกษาว่า เมืองหัน เมืองเตียวเขาก็ไปนบนอบอุยอ๋องแล้ว เราจะขัดแข็งเมืองอยู่ดังนี้ ถ้าทั้งสามพร้อมใจกันยกมารบเรา เราจะสู้เขาได้หรือ ข้าคิดว่าจะไปคำนับเสียบ้าง ใครจะเห็นประการใด ขุนนางที่ปรึกษาก็เห็นชอบด้วย งุยอ๋องจัดบรรณาการเสร็จแล้วก็ยกออกจากเมือง ครั้นเจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเตียว มาถึงเมืองเจ๋ก็พากันเข้าไปคำนับอุยอ๋อง อุยอ๋องก็มีความยินดี เชิญเจ้าเมืองทั้งสามให้นั่งที่สมควรแล้วจึงไต่ถามเป็นข้อปราศรัย เวลานั้นทั้งสี่เมืองพูดจากันล้วนถ้อยคำไม่เคืองใจ รุ่งขึ้นวันหนึ่ง อุยอ๋องจึงพาเจ้าเมืองทั้งสามไปกินโต๊ะตำบลฮกบ้องเสีย ด้วยเมืองฮกบ้องเสียนี้ขึ้นแก่เมืองเจ๋อยู่ใกล้เมืองเจ๋ แล้วก็มีสระมีสวนดอกไม้ไว้สำหรับชมเล่นเป็นที่สบาย ครั้นกินโต๊ะแล้วจึงให้ทั้งสามเมืองกับขุนนางที่ตามมากระทำสัตย์ถือนํ้า เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเตียว กับขุนนางของตัวมิรู้ที่จะเบี่ยงเลี่ยงประการใดได้ต้องถือนํ้าทุกคน ครั้นทำสัตย์แล้วเจ้าเมืองทั้งสามก็คำนับลาอุยอ๋องกลับไปเมือง
ขณะนั้นพระเจ้าจิวอันอ๋องเสวยราชย์ได้ยี่สิบแปดปี ฝ่ายอุยอ๋องเมื่อสามเมืองมานบนอบยำเกรง การศึกก็ว่างมาหลายปี น้ำใจคิดกำเริบถือตัวว่าหาผู้เสมอมิได้ ก็ตั้งแต่เสพสุราทุกวันทุกเวลามิได้ขาด จึงให้เสาะหาหญิงรูปงามจัดเข้ามาไว้บำรุงบำเรอเป็นอันมาก ขุนนางผู้สัตย์ซื่อเห็นผิดพลั้งช่วยตักเตือนก็ขัดเคือง เชื่อถืออยู่แต่ชัวเบียนอังก๋วนสอพลอสองคน แล้วตั้งขุนนางอีกเจ็ดสิบหกคนล้วนเป็นคนชั่วเข้ากำกับทุกตำแหน่งแล้วให้เป็นผู้พิพากษาความ ขุนนางพวกนี้ไม่เป็นธรรมตัดสินความเห็นแก่สินบน ราษฎรก็เดือดร้อนทั่วทั้งเมือง
เตียนกี๋รู้ดังนั้นจึงเข้าไปว่าแก่อุยอ๋องว่า ขุนนางเจ็ดสิบหกคนนั้นโลภไม่เป็นธรรมเห็นแต่จะได้เงินทอง ตัดสินความกลับจริงลงเป็นเท็จกลับผู้ชนะให้แพ้ ทุกวันนี้ราษฎรเดือดร้อนยากแค้นนัก อุยอ๋องฟังเตียนกี๋ว่าก็เฉยเสียมิได้เชื่อถือถ้อยคำ เตียนกี๋น้อยใจมีความวิตกมากจะกินจะนอนไม่เป็นปกติจนป่วยลงก็ตาย
อุยอ๋องจึงแต่งการศพเตียนกี๋แล้วไปฝังที่ตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ ครั้นอยู่มาประมาณกึ่งเดือน อุยอ๋องจึงให้ขุนนางคุมช่างไปทำบ้านไว้แห่งหนึ่งกว้างขวางเป็นที่สบายอยู่ริมป่านอกเมืองทางหกร้อยเส้น ก็พาขุนนางออกไปเล่นเนืองๆ ที่บ้านใหม่ ออกไปเล่นทีไรก็ให้ทหารเที่ยวไล่เนื้อจับสัตว์ป่ามาส่งให้คนครัวทำเครื่องแกล้มสุราเลี้ยงกัน เวลาวันหนึ่งอุยอ๋องจึงพาพวกภรรยาไปเล่นบ้านใหม่ด้วย ครั้นเลี้ยงโต๊ะสุราแล้วจึงให้เหล่าสตรีรำร้องมโหรีปี่พาทย์เล่นครึกครื้นอยู่
ยังมีหญิงคนหนึ่งชื่อจงลีฉุนบ้านอยู่นอกเมืองใกล้กันกับบ้านใหม่ของอุยอ๋อง นางจงลีฉุนคนนี้ปัญญาหลักแหลมนัก แต่รูปร่างนั้นพิกล จักษุกลม จมูกยาว หน้าผากใหญ่ คอสั้น เท้าโต มือโต นิ้วมือนิ้วเท้ายาวๆ ทั้งสูงทั้งใหญ่ สีตัวดำเหมือนทาหมึก นุ่งกางเกงเก่าใส่เสื้อขาดออกจากบ้านเดินร้องมาแต่ไกลว่าเราจะมาหาอุยอ๋อง ทหารซึ่งล้อมวงอยู่เห็นรูปร่างหญิงนั้นวิปริตจึงห้ามไว้มิให้เข้าไปแล้วซักถามหญิงนั้นว่าตัวชื่อไรอยู่บ้านไหนมีธุระสิ่งใดหรือจึงมาหาอุยอ๋อง หญิงนั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อฉุนแซ่จงลี อยู่บ้านบูเอียนแขวงเมืองเจ๋ อายุสักสี่สิบปียังไม่มีผัว คิดอยู่จะใคร่ได้ผัวแต่ชายผู้ใดเขาไม่ชอบใจ วันนี้ได้ยินเสียงขับร้องอื้ออึงจึงรู้ว่าอุยอ๋องพาภรรยาออกมาเล่นบ้านใหม่ ข้าพเจ้าจึงจะมายอมตัวอยู่กับอุยอ๋องจะขอเป็นเมียหลวง พวกทหารพวกขุนนางได้ฟังคำหญิงนั้นก็หัวเราะแล้วว่าหยอกนางนั้นเล่นว่า รูปร่างของตัวเราเห็นสมควรอยู่แล้วที่จะมาเป็นเมียหลวง แต่การแม่เรือนนี้ย่อมรอบคอบ ตัวมีวิชาความรู้สิ่งไรอยู่บ้างหรือ นางจงลีฉุนจึงว่าข้าพเจ้าไม่รู้สิ่งใด แล้วนางจึงทำเป็นปริศนาใบ้เบี้ยวปากขยิบตาแล้วยิงฟันชี้มือ ประสานมือแล้วกอดเข่าร้องว่าไต่ใจๆ อุยอ๋องครั้นเห็นนางทำดังนั้นก็ไม่เข้าใจ จึงถามพวกขุนนางว่า อีนี่มันทำใบ้ใครรู้ปริศนาของมันอย่างไรบ้าง ขุนนางทั้งปวงก็ว่าข้าพเจ้าไม่รู้ อุยอ๋องยังสงสัยอยู่จึงเรียกนางจงลีฉุนให้ขยับเข้ามาใกล้แล้วว่า ซึ่งเอ็งทำใบ้นั้นเราทั้งปวงไม่เข้าใจ พูดออกมาตรงๆ เถิด
นางจงลีฉุนจึงว่าข้าพเจ้ากลัวความผิดอยู่ ถ้าท่านไม่ถือโทษแล้วจึงจะว่าออกมาได้ อุยอ๋องก็รับคำนางจงลีฉุน นางจงลีฉุนจึงว่าข้าพเจ้าเบี้ยวปากขยิบตาด้วยเห็นว่าท่านฟังแต่คำคนพูดไม่จริง ข้าพเจ้ายิงฟันนั้นเห็นว่าท่านพอใจเสพสุรามัวเมานักแล้วเพลิดเพลินลุ่มหลงด้วยสตรี ข้าพเจ้ากอดเข่าและชี้นิ้วเห็นว่าขุนนางเหล่านี้หามีกตัญญูไม่ ท่านชุบเลี้ยงเสียเปล่า มิได้โอบอ้อมอาณาประชาราษฎร์ ซึ่งข้าพเจ้าร้องว่าไต่ใจ เพราะเห็นว่าท่านทิ้งบ้านทิ้งเมืองมาเที่ยวเล่นสนุกอยู่ในป่า ไม่ช้านานเท่าใดก็จะเกิดจลาจลขึ้นในเมือง
อุยอ๋องได้ฟังก็โกรธจึงว่า อีคนนี้พูดจาเกินตัวนัก ชอบแต่เอาไปตัดศีรษะเสีย นางจงลีฉุนก็ไม่ครั่นคร้ามจึงตอบว่า ถึงท่านจะประหารชีวิตก็ตามเถิด แต่งดให้ข้าพเจ้าว่ากล่าวให้สิ้นความเสียก่อน แล้วนางจึงว่า บ้านเมืองของท่านทุกวันนี้ความชั่วยังมีอยู่ถึงสี่ประการ ประการหนึ่งเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่เป็นที่พึ่งแก่คนทั้งแผ่นดินเมืองเจ๋ เสียงก๊กก็ตายแล้ว ท่านมิได้จัดหาผู้มีสติปัญญาตั้งแต่งขึ้นแทนที่
ฝ่ายเมืองจิ๋น เขาก็ได้กงซุนเอียงเป็นเสียงก๊ก ทแกล้วทหารก็ฝึกหัดไว้พรักพร้อม ไม่ช้าก็จะยกมาตีเมืองเรา อันขุนนางเจ็ดสิบหกคนของท่านก็เบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน จะพูดจาสิ่งใดก็ไม่จริงคอยแต่ประสมประสานพอชอบใจท่าน เหตุดังนี้ข้าพเจ้าจึงเบี้ยวปากขยิบตา ประการหนึ่ง ท่านก็พอใจเสพสุรามัวเมา แล้วเพลิดเพลินแต่สตรีมิได้เอาใจใส่ในการบ้านเมือง และไต่ถามถึงความราษฎร เชื่อฟังแต่คำชัวเบียนกับอังก๋วนสองคน จะทำให้บ้านเมืองเกิดจลาจล ข้าพเจ้าจึงยิงฟัน ประการหนึ่ง ท่านมิได้ซักซ้อมทแกล้วทหารให้มีฝีมือเข้มแข็งไว้ป้องกันรักษาด่านทาง อันทหารเปรียบเหมือนบุตรเจ้าเมือง ถ้าบุตรเป็นคนดีก็จะรักษาทรัพย์สมบัติของบิดาไว้ได้ เหตุดังนี้ข้าพเจ้าจึงชี้นิ้วประสานมือกอดเข่า ประการหนึ่ง ท่านละบ้านเมืองออกมาตั้งเลี้ยงโต๊ะเสพสุราเล่นสนุกอยู่ในดงในป่า ถ้าข้าศึกศัตรูคิดร้ายเกิดวิบัติขึ้นในเมืองเมื่อไรท่านจะรู้ความ ถึงรู้ความแล้วจะแก้ไขผ่อนปรนยังจะทันท่วงทีหรือ อันตัวท่านเปรียบเหมือนแม่นกแม่ไก่ บ้านเมืองเปรียบเหมือนฟอง เมื่อแม่ไม่หมั่นฟักหมั่นเฝ้าฟองนั้นก็จะเป็นอันตราย ข้าพเจ้าจึงร้องว่าไต่ใจเพราะเหตุดังนี้ สิ่งชั่วก็ยังมีอยู่อีกสี่ประการ แต่ท่านประพฤติเท่านี้ก่อนเถิด อุยอ๋องได้ฟังนางจงลีฉุนว่าจะแจ้งออกให้ฟังก็หายความโกรธ เหตุด้วยวาสนายังจะยืดยืนไป ตรึกตรองพิเคราะห์ดูก็เห็นจริงตามถ้อยคำนาง ก็มีความยินดีสรรเสริญว่านางผู้นี้มีปัญญาหลักแหลมนัก จึงให้เครื่องสำหรับสตรีเป็นอันมาก แล้วรับนางขึ้นเกวียนพาเข้าเมือง ตั้งนางให้เป็นใหญ่กว่าภรรยาทั้งปวง ยกบ้านโบเอี๋ยมอิดที่นางอยู่เดิมเป็นส่วยขึ้นด้วย นางจงลีฉุนก็มีกตัญญูหมั่นตักเตือนอุยอ๋องให้จัดแจงบ้านเมือง สืบหาผู้มีสติปัญญามาชุบเลี้ยง จึงตั้งเตียนเอ๋งเป็นเสียงก๊ก จึงได้เบ๋งโขผู้หนึ่งมาตั้งเป็นเสียงบี๋น บรรดาขุนนางที่เบียดเบียนราษฎรก็ถอดเสียจากที่สิ้น จัดหาคนสัจธรรมตั้งเป็นขุนนาง การเลี้ยงสุราก็ให้เลิกเสีย เมืองเจ๋จึงบริบูรณ์เหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายจอซูเจียงเสียงก๊กเมืองจิ๋นจึงว่ากับจิ๋นฮวนก๋งว่า เมืองงุยกับเมืองเราเป็นที่คุมแค้นพยาบาทกัน คงจะล้างผลาญลงให้ได้ข้างหนึ่ง ด้วยแดนเรากับแดนเขาต่อกัน เปรียบเหมือนวัณโรคเกิดขึ้นในอก ไม่คิดทำลายล้างเสียแต่ยังอ่อน ละให้เป็นบุพโพได้ความเจ็บปวดจะทวีมากขึ้นไป ครั้งนี้เมืองงุยเสียทัพเมืองเจ๋มายังระส่ำระสายอยู่ บรรดาเมืองขึ้นก็ร่วงโรยลงแล้ว ข้าพเจ้าจะอาสายกทัพไปตี เก็บเล็มเอาแต่เมืองขึ้นรวบรวมไว้ก่อนจึงจะทำการขยับต่อไป ดูชั้นเชิงถ้าได้ท่วงทีก็จะทุ่มเทเข้าหักเอาเมืองงุยให้เสร็จเสียแต่ในครั้งนี้ จิ๋นฮวนก๋งก็เห็นด้วย จึงเกณฑ์ทหารห้าหมื่นให้จอซูเจียงเป็นแม่ทัพ กงจูเสียวกั้วเป็นปลัดทัพ ได้ฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมืองเดินทางทิศตะวันออก ครั้นถึงแดนเมืองงุยก็ให้ตีบ้านรายทางระเข้าไปตั้งค่ายติดเมืองไซโห จูฉองผู้รั้งเมืองรู้ข่าวศึกก็จัดแจงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นกวดขันแล้วให้ม้าใช้ถือหนังสือไปแจ้งราชการในเมืองงุยขอกองทัพมาช่วย งุยอ๋องรู้หนังสือก็มีความวิตกนักจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ครั้งนี้จะได้ใครไปช่วยเมืองไซโหรับทัพเมืองจิ๋น กงจูอึ้นจึงว่า จอซูเจียงแม่ทัพเมืองจิ๋นคนนี้กับข้าพเจ้าได้คุ้นเคยกันมา ข้าพเจ้าจะขอคุมทัพออกไปรักษาเมืองไซโห แล้วจะมีหนังสือไปว่ากล่าวจอซูเจียงให้เลิกทัพไป ถ้าเขาขัดแข็งอยู่ข้าพเจ้าก็คงจะตั้งรักษามั่นไว้ ถ้าเห็นการศึกหนักแน่นจึงจะบอกมาให้ท่านรู้ งุยอ๋องได้ฟังกงจูอึ้นว่าก็เห็นด้วย จึงเกณฑ์ทหารสามหมื่นให้กงจูอึ้นเป็นแม่ทัพ กงจูอึ้นก็รีบยกไปถึงเมืองไซโหจึงเข้าตั้งค่ายอยู่ในเมือง บรรจบกับทหารจูฉองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินอีก ก็ตรึกตรองคิดจะมีหนังสือไปถึงจอซูเจียง
ฝ่ายจอซูเจียงแจ้งว่ากงจูอึ้นเป็นแม่ทัพมา ก็แต่งหนังสือให้ทหารถือไปให้กงจูอึ้นก่อน คนถือหนังสือก็เข้าไปเรียกชาวเมืองเปิดประตูรับ ว่าเราเป็นทูตมาแต่แม่ทัพเมืองจิ๋น ผู้รักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งกับกงจูอึ้น กงจูอึ้นก็สั่งให้รับเข้ามา ทหารจอซูเจียงคำนับแล้วส่งหนังสือให้ กงจูอึ้นรับมาฉีกผนึกอ่านใจความว่า กงจูอึ้นกับเราก็เป็นเพื่อนรักกันมาแต่ก่อน แต่บัดนี้เรากับท่านตกอยู่คนละเมืองต่างคนมีนาย นายต่อนายไม่ชอบกัน นายของเราให้เราเป็นแม่ทัพมาตีเมืองไซโห นายท่านให้ท่านเป็นแม่ทัพออกมาป้องกันไว้ ตัวเรากับท่านเปรียบเหมือนกับกระดูก อันจะมาทำสงครามให้ทหารทั้งปวงล้มตายลงด้วยกันทั้งสองข้างไม่ควรเลย เราก็จะเลิกทัพกลับไปเมืองจิ๋น ท่านก็เลิกทัพกลับไปเมืองงุย แล้วช่วยกันว่ากล่าวให้นาย ต่อนายเป็นไมตรีกันราษฎรทั้งสองฝ่ายจะได้มีความสุข เราทั้งสองทำได้ดังนี้แล้ว ชื่อก็จะปรากฏอยู่ในหนังสือเป็นเรื่องราวต่อไปในพงศาวดาร แต่ว่าเรากับท่านจากกันมาช้านานแล้ว เราจะใคร่พบปะพูดจาเลี้ยงดูกันเล่นให้สบายที่เขาจัวสานสักเพลาหนึ่ง บ่าวไพร่ซึ่งจะตามเราไปนั้นแต่พอควร ห้ามอย่าให้ถืออาวุธทั้งสองฝ่าย กงจูอึ้นแจ้งหนังสือจอซูเจียงดังนั้นก็ยิ้มแย้มดีใจด้วยสมคิดตัวที่รับอาสามา จึงให้แพรหลายพับกับผู้ถือหนังสือของจอซูเจียงแล้วว่า ซึ่งท่านเสียงก๊กว่ากล่าวมานี้ก็เหมือนกับใจข้าคิดไว้ จงกลับไปบอกท่านเสียงก๊กก่อนเถิด พรุ่งนี้เราจึงจะให้คนไปหาท่าน กำหนดวันเป็นแน่ที่จะไปพบกัน ณ เขาจัวสาน ผู้ถือหนังสือก็คำนับกงจูอึ้นกลับมาแจ้งความแก่จอซูเจียง จอซูเจียงก็มีความยินดีจึงเรียกนายทหารกองหน้าเข้ามากระซิบบอกว่า เราทำอุบายครั้งนี้เห็นจะสมคิด พรุ่งนี้ถ้ากงจูอึ้นให้คนมานัดเราไปกินเลี้ยง ณ เขาจัวสาน ท่านจงทำเข้ามาลาเรากลับไปเมืองจิ๋น แล้วจึงยกไปต่อเพลาคํ่าลอบมาตั้งอยู่ ณ เขากีสานกองหนึ่ง เขาแปะสานกองหนึ่ง ด้วยสองเขานี้กระหนาบเขาจัวสานเคียงกัน แล้วค่อยฟังเสียงประทัดสัญญาณ ถ้าได้ยินสามนัดแล้วจงรีบมาล้อมจับกงจูอึ้นกับทหารไว้ให้หมด นายทหารกองหน้าก็รับคำมาจัดไว้ตามสั่ง
ฝ่ายกงจูอึ้นครั้นผู้ถือหนังสือไปแล้ว ก็ให้หาจูฉองกับขุนนางเมืองไซโหมาพร้อมกันแล้วเล่าความให้ฟัง แล้วเอาหนังสือจอซูเจียงให้ดู จูฉองและขุนนางทั้งปวงได้เห็นหนังสือก็ยินดี ด้วยพวกเมืองงุยครั้งนั้นคราวชะตาตก ครั่นคร้ามการศึกอยู่ ต่างคนสรรเสริญว่าท่านเป็นแม่ทัพมาครั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งปวงมิต้องรบเหน็ดเหนื่อยเพราะได้พึ่งวาสนาท่าน กงจูอึ้นครั้นคนทั้งปวงชมก็มีใจกำเริบเชื่อสนิทไม่คิดป้องกันรักษาตัว จึงสั่งจูฉองว่าพรุ่งนี้จงจัดของเลี้ยงกับสุรา ให้พ่อครัวไปคอยแต่งไว้ ณ วัดเชิงเขาจัวสาน แล้วให้ทหารถือหนังสือไปให้จอซูเจียง จอซูเจียงก็รับหนังสือมาอ่านใจความว่า ข้าพเจ้ากงจูอึ้นคำนับมาถึงท่านเสียงก๊ก ซึ่งท่านเมตตาแก่ข้าพเจ้าว่าเป็นที่รักใคร่กันมาแต่ก่อนนั้น คุณท่านหาที่สุดมิได้ ซึ่งท่านจะคิดให้เมืองจิ๋นกับเมืองงุยเป็นไมตรีกันนั้น ราษฎรทั้งสองฝ่ายก็จะได้เป็นสุขเพราะสติปัญญาท่าน เหมือนเมื่อครั้งเจ๋ฮวนก๋งไปเที่ยวว่ากล่าวทุกบ้านทุกเมืองให้ประนีประนอมกันถือนํ้าพระพิพัฒน์สัตยา ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปพบท่าน ณ เขาจัวสาน ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก อันการจะเลี้ยงดูนั้นท่านอย่าเป็นธุระเลยข้าพเจ้าจัดแจงไว้พร้อมแล้ว เชิญท่านไปในเพลาพรุ่งนี้ คนที่จะไปกับข้าพเจ้านั้นสามร้อยคน ทหารซึ่งจะติดตามท่านไปนั้นจะมากน้อยเท่าไรข้าพเจ้าหามีความรังเกียจไม่
จอซูเจียงอ่านแล้วทำเป็นยินดี จึงเรียกผู้ถือหนังสือให้ขยับเข้ามาใกล้ ทำพูดจาด้วยเหมือนคนสนิทของตัวแล้วเล่าความหนหลังให้ฟังว่า นายของท่านกับเราเคยรักใคร่กัน ถ้าจะเปรียบเหมือนญาติอันสนิทก็ได้ แต่จากกันมาช้านานแล้ว เดี๋ยวนี้รูปร่างอ้วนหรือผอมประการใด ดูกับเราผู้ใดจะหนุ่มแก่กว่ากัน ผู้ถือหนังสือก็บอกไปทุกประการ จอซูเจียงก็เรียกเอากล้องมาให้สูบยา เอานํ้าชามาให้กิน แล้วเอาเครื่องนุ่งห่มมารางวัลให้ชอบใจ แกล้งพูดจาหน่วงเหนี่ยวไว้จนเพลาเย็น ส่วนนายทหารกองหน้าที่นัดไว้ก็แกล้งเข้ามาลาว่าข้าพเจ้าจะยกล่วงไปเพลานี้ จอซูเจียงว่าดีแล้วเร่งล่วงหน้าไปก่อนเถิดคนเดินจะไม่ได้คั่งกัน พรุ่งนี้เราพบกงจูอึ้นแล้วจึงจะตามไป นายทหารก็ยกล่วงไปต่อหน้าผู้ถือหนังสือ ครั้นคํ่าลงก็ลอบกลับมาตั้ง ณ ตำบลเขาแปะสานเขากีสาน
ฝ่ายผู้ถือหนังสือกงจูอึ้นก็ลาจอซูเจียงกลับมาในเมืองเล่าความที่พูดกับจอซูเจียงให้กงจูอึ้นฟังแล้วว่า เมื่อข้าพเจ้าจะมานั้นเห็นกองทัพยกผ่อนกันไปเกือบหมดแล้ว กงจูอึ้นแจ้งความว่ากองทัพจอซูเจียงเลิกไปต้องกับหนังสือก็มีความยินดีนัก ครั้นเช้าเห็นเพลาสมควรจึงใช้ขุนนางไปเชิญจอซูเจียงไปยังเขาจัวสาน ส่วนตัวก็ขึ้นขี่เกวียนมีทหารแห่หน้าหลังสามร้อยคน กับเกวียนสำหรับบรรทุกของเลี้ยงตามไปสิบเล่ม เมื่อจะออกประตูค่ายจึงยืนขึ้นบนเกวียนร้องประกาศกับทหารซึ่งรักษาหน้าที่ว่า คนทั้งปวงเหน็ดเหนื่อยตรากตรำอดหลับอดนอนมาหลายเวลาแล้ว วันนี้เราไปพบจอซูเจียงแล้วต่างคนก็จะเลิกทัพกลับไปเมือง ว่าแล้วก็ขับเกวียนไปเขาจัวสาน พอกองทหารที่รักษาหน้าที่ได้ยินกงจูอึ้นว่าดังนั้นก็ดีใจ ร้องบอกกล่าวกันอื้ออึงรู้ทั่วทั้งเมือง เข้าใจว่าแม่ทัพทั้งสองไปหาสู่เลี้ยงเหล้าข้าวกันแล้ว ที่ไหนจะรบพุ่งกันเล่า ต่างคนก็ละหน้าที่ไปเที่ยวเยี่ยมบ้านเรือนและหาญาติพวกพ้อง คนที่รักษาหน้าที่ก็เบาบาง
ฝ่ายจอซูเจียง ครั้นกงจูอึ้นให้มาเชิญก็ขึ้นเกวียนทหารแห่และตามห้าร้อยคนไม่ถืออาวุธทั้งสิ้น ครั้นถึงที่เขาจัวสานก็ลงจากเกวียนเดินเข้าไปเก๋งใหญ่หน้าศาลเทพารักษ์ กงจูอึ้นก็ออกมารับต่างคนคำนับกันแล้วก็นั่งพูดจาไต่ถามกันถึงสุขและทุกข์ ครั้นถึงเวลาเที่ยงกงจูอึ้นก็สั่งให้ไปยกโต๊ะ ทหารกงจูอึ้นก็พากันจัดแจงตั้งโต๊ะและของเลี้ยงวุ่นวายอยู่ นายทหารจอซูเจียงผู้หนึ่งชื่ออ่อหวน ผู้หนึ่งชื่อยิมพี้ สองคนมีกำลังมาก คนหนึ่งยกของได้หนักถึงสิบหาบ ครั้นเห็นได้ท่วงทีก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารซึ่งซุ่มอยู่ ณ เขาแปะสาน เขากีสานก็ตรูกันมาล้อมกงจูอึ้นกับทหารไว้มั่นคง กงจูอึ้นเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงถามจอซูเจียงว่า เดิมนัดกันมากินโต๊ะ ท่านมาทำดังนี้จะคิดร้ายกันดอกหรือ
จอซูเจียงจึงว่าอย่าพูดเพ้อไปเลย อันลวงเล่นหนหนึ่งสองหนเป็นไรมีพอขอโทษกันเสียได้ อ่อหวนยิมพี้ก็ให้ทหารจับตัวกงจูอึ้นกับพวกพ้องกงจูอึ้นได้สิ้น จอซูเจียงจึงให้จับกงจูอึ้นใส่เกวียนส่งไปเมืองจิ๋น แล้วว่ากับทหารกงจูอึ้นว่าพวกเจ้าเหล่านี้เป็นคนตายแต่เราจะให้ชีวิตไว้ จะใช้ทำการสักสิ่งหนึ่ง ยังจะทำให้เราได้โดยสุจริตหรือ พวกทหารก็ดีใจคำนับแล้วว่า ท่านโปรดให้ทานชีวิตพวกข้าพเจ้าครั้งนี้ บุญคุณหาที่สุดมิได้ จะใช้ข้าพเจ้าทำการอันใดจะอาสากว่าจะตาย จอซูเจียงจึงให้แก้มัดนายทหารสองสามคนออกนำทาง นอกนั้นให้เปลี่ยนแต่เครื่องนุ่งห่มมาให้พวกตัวใส่ แล้วให้ออหวนยิมพี้และทหารที่มีฝีมือซ่อนไปในเกวียนให้พวกทหารกงจูอึ้นสามร้อยนำไปเมืองไซโห กำชับสั่งว่าถ้าชาวเมืองจะถามถึงกงจูอึ้นให้บอกว่าเมาสุราหนักนอนมาในเกวียน ตัวจอซูเจียงก็ยกทัพสะกดตามหลังมา
ครั้นพวกกงจูอึ้นพาทหารเมืองจิ๋นมาถึงเมืองก็แกล้งทำกิริยาเมาร้องเร่งให้ชาวหน้าที่เปิดประตูรับ ชาวเมืองแลสังเกตจำกันได้บ้างไม่ได้บ้าง ด้วยพวกนั้นยืนซวนเซร้องรำวุ่นวายอยู่ พวกชาวเมืองก็พากันหัวเราะเล่นแล้วถามว่าท่านแม่ทัพอยู่ไหนเล่า พวกที่มาจึงร้องบอกว่าท่านนั่งไม่สบาย เมานอนกลิ้งมาในเกวียน ชาวเมืองไม่มีสงสัยก็เปิดประตูรับ พวกทหารจอซูเจียงก็ตรูกันเข้าเมือง ออหวนยิมพี้โดดลงจากเกวียนเข้าช่วยกันกระชากบานประตูทลายลง กองทัพจอซูเจียงตามมาข้างหลังก็เข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันชาวเมืองแตกตื่นเป็นอลหม่าน
จูฉองเจ้าเมืองก็ทิ้งครอบครัวเสีย เปิดประตูข้างหลังเมืองหนีไป จอซูเจียงครั้นได้เมืองไซโหแล้วปราบปรามผู้คนเรียบร้อยเป็นปกติแล้ว ใช้ให้มีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมสิบสี่หัวเมืองที่ขึ้นแก่เมืองไซโห อันเมืองเหล่านี้อยู่จดแดนเมืองจิ๋นทางจะไปมาข้างเมืองงุย เป็นซอกห้วยธารเขาจำเพาะตรงเข้าหาเมืองไซโหก่อน จึงจะเดินป่าไปเมืองอื่นได้ เมื่อรู้ว่าเมืองไซโหเสียตัดต้นทางแล้ว ครั้นเห็นหนังสือจอซูเจียงก็จนใจ ต้องเข้าเกลี้ยกล่อมสิ้น
ฝ่ายจูฉองหนีออกจากเมืองไซโหมาถึงเมืองงุยก็เข้าไปแจ้งแก่งุยอ๋อง งุยอ๋องรู้ความก็ตกใจ จึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เราเสียทีข้าศึกครั้งนี้เป็นการจวนตัวนัก ครั้นจะแต่งทัพไปสู้รบอีกเล่า ทหารของเราระส่ำระสายอิดโรยอยู่ จะนิ่งช้าก็ไม่ได้ จำจะให้คนมีสติปัญญาไปว่ากล่าวดูท่วงทีก่อน ยองแกไตหูขุนนางจึงว่าแก่งุยอ๋องว่า กงจูอึ้นเป็นแม่ทัพคุมทหารถึงสองหมื่นไปช่วยรักษาเมืองไซโหก็เสียกับจอซูเจียง ข้าพเจ้าจะขออาสาไปเจรจาความแต่ผู้เดียว ให้จอซูเจียงเลิกทัพกลับไปให้จงได้
งุยอ๋องได้ฟังยองแกว่าก็ยินดี จึงจัดเกวียนกับทหารสามสิบคนให้ยองแก ยองแกก็ไปเมืองไซโห ครั้นถึงจึงบอกแก่ทหารว่าจะมาหาท่านเสียงก๊ก ทหารก็เข้าไปบอกจอซูเจียง จอซูเจียงก็ให้รับยองแกเข้าไป ยองแกคำนับแล้วนั่งนิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด จอซูเจียงจึงว่าเรากับตัวเป็นชาวเมืองเดียวกัน จะพูดจานั้นตรึกตรองจงดีจะผิดใจกันเสีย ยองแกจึงว่าซึ่งท่านยังถือตัวว่าเป็นชาวเมืองงุยเพราะมีสติปัญญาลึกซึ้ง คนทั้งแผ่นดินย่อมเล่าลือว่าสัจธรรม เมื่อมาคิดกลมารยาล่อลวงกงจูอึ้นเหมือนหนึ่งทำอันตรายแก่เมืองงุยดังนี้ท่านเห็นชอบอยู่หรือ จอซูเจียงจึงว่าเราชาติชาวเมืองงุยจริง แต่ทว่างุยอ๋องหาตั้งแต่งไม่ จิ๋นฮวนก๋งดอกชุบเลี้ยงเราเป็นถึงเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ใช้มาสงครามต่างตาต่างใจ เราคิดการทั้งปวงหวังจะสนองคุณนาย ตัวมายกข้อขึ้นว่าอย่างนี้จะให้เราคิดอกตัญญูไปอย่างไรเล่า ยองแกจึงว่า ถ้าจะพิเคราะห์ฝ่ายเดียวเหมือนท่านว่าก็ควรอยู่ อันคำของข้าพเจ้าเป็นธรรมดาอย่าว่าแต่คนเลย ฝูงนกทั้งหลายย่อมเกิดในป่าดง แม้นผู้ใดเอาไปเลี้ยงได้ที่กินที่นอนเป็นสุขก็ไม่ลืมถึงถิ่นฐานของตัว ท่านซึ่งเป็นชาวเมืองงุย เมื่อไม่เมตตาบ้านเมืองเก่าของตัวบ้างจะมิทิ้งประเพณีเสียแล้วหรือ จอซูเจียงได้ฟังก็คิดอยู่เป็นครู่ก็หาเห็นอุบายจะเบี่ยงเลี่ยงตอบโต้ไม่ จำใจพูดออกมาไม่เต็มปาก จึงว่าถ้างุยอ๋องยอมให้หัวเมืองซึ่งเราได้ไว้ทั้งสิ้นเราจะเลิกทัพกลับไป ยองแกจึงว่าท่านคงคำสัจเหมือนเจรจาก็ควรแล้ว ยองแกก็ลามาแจ้งความแก่งุยอ๋อง งุยอ๋องก็ให้เขียนแผนที่เมืองไซโหกับเมืองสิ้นโสโหเป็นสิบห้าเมือง ให้ยองแกไปมอบแก่จอซูเจียง เพราะเห็นว่าแดนไซโหได้ไปเป็นฝ่ายเมืองจิ๋นแล้ว เมืองงุยนั้นล่อแหลมนัก จึงถอยไปตั้งอยู่เมืองไตเหลียง แล้วให้นามใหม่เรียกว่าเมืองเหลียง
ฝ่ายจอซูเจียงเมื่อได้ทั้งสิบห้าหัวเมืองแล้วก็กลับทัพมาเมืองจิ๋นแจ้งความแก่จิ๋นฮวนก๋งทุกประการ จิ๋นฮวนก๋งมีความยินดีสรรเสริญว่าเป็นแม่ทัพทำศึกด้วยสติปัญญา ไม่ร้อนถึงมือทแกล้วทหารดังนี้หายากนัก จึงให้รางวัลเงินทองเป็นอันมาก ส่วยสาอากรทั้งสิบห้าเมืองไซโหให้แก่จอซูเจียงสิ้น แล้วเลื่อนที่เป็นเหลียดหอขุนนางผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไปกว่าเสียงก๊ก จอซูเจียงครั้นเป็นที่เหลียดหอ ราชการในแผ่นดินเมืองจนสิทธิ์ขาดอยู่กับตัวสิ้น จิตนั้นกำเริบขึ้นด้วยจะทำสิ่งใดๆ แต่ตามชอบใจ จึงสั่งให้เรียกอากรภาษีซึ่งอย่างธรรมเนียมแต่ก่อนไม่เคยเรียก แล้วคิดแต่งเป็นกฎหมายบังคับต่างๆ แจกประกาศไปให้รู้ทั่วกัน อันเงินทองที่ได้ในจิ๋นฮวนก๋งก็มากขึ้น ผลประโยชน์ข้างเหลียดหอก็มีด้วย แต่ลาภสการฝ่ายขุนนางกับลูกหลานจิ๋นฮวนก๋งเคยได้นั้นไม่ได้ ราษฎรจะทำมาหากินก็ฝืดเคืองขัดสน คนทั้งปวงว่าร้ายเคียดแค้นเหลียดหอว่าคิดทำกฎหมายขึ้นทั้งนี้เราจึงได้ยากได้ลำบาก เวลาวันหนึ่งเหลียดหอนั่งอยู่กับญาติของตัวหลายคน จึงพิเคราะห์ดูยศศักดิ์ทรัพย์สินบ้านช่องตึกเก๋งลูกเมียผู้คนหญิงชาย เครื่องใช้สอยสารพัดบริบูรณ์มั่งคั่งไปทุกสิ่ง ก็มีความยินดีนักจึงสรรเสริญตัวเสียงดังได้ยินตลอดออกมาถึงประตูบ้าน ว่าไม่เสียทีที่เราเกิดมาเป็นชายมีสติปัญญาประกอบทั้งความเพียรองอาจกล้าหาญ ทำสงครามก็ชนะได้เมืองข้าศึกด้วยความคิดของตัวถึงสิบหัวเมือง คนนับหมื่นนับพันก็ไม่มีสติปัญญาเสมอเรา พวกญาติพวกพี่น้องเหลียดหอก็สรรเสริญเหลียดหอเสียงนั้นดังอื้ออึง บรรดาคนที่เข้ามาพึ่งอาศัยทำกินในบ้านเหลียดหอเป็นอันมากผู้ใดได้ยินก็นิ่งอยู่สิ้น แต่เตียวเลียงได้ฟังว่าดังนั้นอดไม่ได้จึงร้องตอบขึ้นมาว่า คนนับหมื่นนับพันไม่มีเหมือนท่านนั้นจริงอยู่ แต่จะถือว่าดีทีเดียวยังไม่ได้ก่อน
เหลียดหอได้ยินคำคนร้องขัดขึ้นมาก็มิได้ขึ้งโกรธ จึงให้เรียกชายผู้นั้นขึ้นมาบนตึกจึงว่าตัวแซ่ไรชื่อไร ผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่เตียวชื่อเลียง เหลียดหอเห็นเตียวเลียงเป็นคนผู้ใหญ่จึงยกย่องถามว่า อาจารย์เห็นอย่างไรที่ตัวเรายังว่าดีทีเดียวไม่ได้นั้น เตียวเลียงจึงว่าท่านไม่รู้หรือเรื่องราวของเป๊กลีเห ซึ่งเป็นเสียงก๊กของจิ๋นบุนก๋งเจ้าเมืองจิ๋น แต่ก่อนได้กู้เมืองจิ๋นขึ้นไว้ถึงสามครั้งแล้วยกไปตีเมืองไซหยงอันอยู่ทิศตะวันตกให้มาขึ้นแก่เมืองจิ๋นได้ทั้งสิ้น จงพิเคราะห์ดูกับความชอบของท่านซึ่งไปตีเมืองไซโหได้สิบห้าหัวเมืองมาใครจะดียิ่งกว่ากัน ข้อหนึ่งท่านเป็นเหลียดหอถึงแปดปีแล้ว คิดแต่งเป็นกฎหมายขึ้นต่างๆ บรรดาราษฎรและพวกขุนนางทั้งสิ้นก็ได้ความเดือดร้อนขัดแค้นตลอดไปจนถึงลูกหลานจิ๋นฮวนก๋งนั้นอีก แม้นหาบุญจิ๋นฮวนก๋งไม่ ลูกหลานจิ๋นฮวนก๋งจะแทนที่เป็นใหญ่ในเมืองจิ๋น ยังเห็นว่าตัวท่านจะรอดชีวิตเป็นขุนนางอยู่เหมือนดังนี้แล้วหรือ ถ้าคิดหาคนมีสติปัญญามาไว้ให้ว่าที่แทนตัวท่าน ท่านจงลาออกเสียจากราชการไปค้าขาย หากินตามชอบใจเห็นจะเป็นสุข สืบไปภายหน้าก็จะไม่มีอันตราย จึงจะว่ามิเสียทีที่เกิดมาเป็นชายมีปัญญา
เหลียดหอได้ฟังเตียวเลียงทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า อันถ้อยคำของอาจารย์นี้ดีนักควรจะนับถือเชื่อฟัง แต่ก่อนข้าไม่เคยคิดเห็นเลยจึงล่วงเกินมาได้เพียงนี้ ครั้นรู้ตัวจะผ่อนผันเล่าการก็จวนนักหนาแล้ว ขณะเมื่อเตียวเลียงว่ากล่าวกับเหลียดหอนั้นเดือนสามข้างขึ้น ครั้นถึงเดือนห้าข้างแรมจิ๋นฮวนก๋งป่วยลงหมอรักษาไม่คลายจิ๋นฮวนก๋งก็ตาย ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันเชิญบุตรจิ๋นฮวนก๋งขึ้นเป็นเจ้าเมืองจิ๋นขนานนามเรียกว่าฮุยบุนอ๋อง
ฝ่ายเหลียดหอก็ยังถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ จะว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดคนทั้งหลายเกรงกลัวนัก กฎหมายที่ทำไว้นั้นก็มิได้ให้เลิกเสีย วันหนึ่งกงซุนแกจึงว่าแก่ฮุยบุนอ๋องว่า ข้าพเจ้าเห็นนํ้าใจเหลียดหอนี้กำเริบนัก จะว่ากล่าวสิ่งใดคนทั้งปวงนับถือมาก ถ้าจะละไว้ให้นานเห็นจะคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้นยิ่งกว่านี้ ฮุยบุนอ๋องจึงว่าคนๆ นี้ข้าขัดใจมาช้านานแล้ว แต่บิดาเรานั้นรักใคร่มากอยู่ ครั้นจะหาเหตุการณ์ขบถก็ไม่มีวี่แววจึงนิ่งไว้ตราบเท่าบัดนี้ นานไปเห็นจะเป็นเหมือนคำท่านว่า จึงสั่งให้เหลียดหอเข้ามายังที่ปรึกษาราชการ ฮุยบุนอ๋องจึงว่าท่านตรากตรำทำราชการเหน็ดเหนื่อยมาช้านานแล้ว จงหยุดหลับนอนให้เป็นสุขบ้างเถิด ข้าจะตั้งผู้อื่นว่าแทนที่ท่านต่อไป แล้วเรียกเอาตราสำหรับเหลียดหอนั้นมาเสีย จอซูเจียงซึ่งเป็นเหลียดหอครั้นต้องถอดก็ทำยินดี จึงลาฮุยบุนอ๋องว่าจะไปทำมาหากินอยู่ข้างแขวงเมืองไซโห ฮุยบุนอ๋องก็ยอมให้ไป จอซูเจียงกลับมาบ้านจัดเงินทองพอสมควรบรรทุกเกวียน ตัวกับพวกบ่าวไพร่ก็พากันออกจากเมืองจิ๋น จึงคิดว่าถ้าถึงแดนเมืองไซโหซ่องสุมผู้คนให้มากแล้วจึงจะยกไปตีเมืองจิ๋น เมื่อจอซูเจียงออกจากเมืองวันนั้น บรรดาขุนนางและราษฎรยังกลัวเกรงอยู่นัก ชวนกันมาส่งผู้คนเป็นมากมายจนถนนเมืองจิ๋นเงียบไปไม่มีคนซื้อขาย อันพวกขุนนางเช้าเย็นเคยเข้ามาหาฮุยบุนอ๋องพร้อมกันเวลานั้นมีขุนนางอยู่แต่สี่คนห้าคน
กงจูเซียน กงซุนแก จึงกระซิบว่าแก่ฮุยบุนอ๋องว่า เหลียดหอต้องถอดออกจากที่ยังทำกิริยาฮึกฮักไม่ย่อท้อ เห็นจะคุมแค้นพยาบาทอยู่ ท่านปล่อยให้ไปเมืองไซโห เหมือนแกล้งให้ไปเกลี้ยกล่อมผู้คนยกมาทำอันตรายท่าน ฮุยบุนอ๋องฟังว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งกงซุนแกให้คุมทหารสามพันยกตามไปตัดศีรษะจอซูเจียงมาให้จงได้ กงซุนแกก็ยกไป เมื่อกงซุนแกคุมทหารยกตามจอซูเจียง ชาวเมืองรู้ว่าให้ไปตามจับก็ดีใจ คนที่ขัดแค้นพลอยตามกงซุนแกมาเป็นอันมาก
ฝ่ายจอซูเจียงหนีออกจากเมืองมาได้ประมาณทางสามร้อยเศษได้ยินเสียงคนอื้ออึงมาข้างหลัง จึงใช้ให้คนลงไปสืบก็รู้ว่าฮุยบุนอ๋องให้ตามมาจับตัวตกใจนัก เห็นว่าการครั้งนี้จะถึงชีวิตแล้ว จึงเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่มของตัวเสีย ใส่เสื้อกางเกงปลอมเป็นไพร่ได้เงินทองพอเป็นเสบียงแล้วลอบลงจากเกวียนหนีไป ครั้นมาถึงแดนเมืองไซโหแวะเข้าซื้ออาหารชาวร้านกิน กินอาหารแล้วจะขออาศัยชาวร้านนอน เจ้าของร้านไม่รู้จักจึงถามว่าหนังสือสำหรับตัวท่านมีหรือไม่ จอซูเจียงบอกว่าไม่มี เจ้าของร้านจึงว่าไม่มีหนังสือสำหรับตัวแล้วเร่งไปเสียให้พ้นเถิด เราจะให้เช่าร้านอาศัยนั้นไม่ได้ ด้วยเหลียดหอแต่งกฎหมายห้ามปรามครั้งนี้กวดขันอยู่ ถ้าใครไปโจษส่อว่าคบค้าคนไม่มีหนังสือสำหรับตัว เราจะพากันตายเหมือนโทษขบถ จอซูเจียงอาศัยร้านนั้นไม่ได้ก็เที่ยวต่อไป ครั้นจะเช่าร้านใดตำบลใดเจ้าของร้านก็ถามถึงหนังสือสำหรับตัวว่ากล่าวเหมือนกันแล้วขับเสีย จอซูเจียงจนใจคิดถึงตัว เดินบ่นพึมมาคนเดียวว่าอุตส่าห์คิดทำกฎหมายขึ้นไว้ ที่นี้แหละกฎหมายจะฆ่าตัวเสียได้จริงๆ แล้ว จึงคิดว่าจะอาศัยอยู่ในแว่นแคว้นเมืองไซโหเห็นจะไม่ได้ จึงเดินตัดตรงไปหมายจะเข้าอาศัยเมืองงุย
ฝ่ายกงซุนแกตามมาทันเกวียนจอซูเจียงก็รู้ว่าหนี จึงจัดคนให้แยกกันเที่ยวสืบเสาะติดตาม แล้วมีหนังสือบอกกำชับไปยังบรรดาเมืองขึ้นให้ช่วยสืบสาวจับตัวจอซูเจียงส่งมา กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงงุยอ๋อง งุยอ๋องก็สั่งให้สืบเสาะค้นคว้าหาตัวจอซูเจียง ด้วยผูกพยาบาทว่าล่อลวงกงจูอึ้งส่งไปเมืองจิ๋นแล้วตีเมืองไซโหไปถึงสิบห้าเมือง ถ้าจับจอซูเจียงได้จะจำส่งไปเมืองจิ๋นเปลี่ยนตัวกงจูอึ้นนั้นคืนมา ฝ่ายจอซูเจียงหนีไปถึงปลายแดนเมืองงุยได้ข่าวดังนั้นกลัวนัก ก็หนีกลับย้อนมาเมืองยงสิน ทหารกงซุนแกพบเข้าก็จับจำจองคุมกลับไปเมืองจิ๋น ฮุยบุนอ๋องจึงทำโทษให้เอาเชือกหนังผูกคอจอซูเจียงติดเข้ากับกระบือตัวหนึ่ง ผูกมือข้างละตัวผูกเท้าเข้าข้างละตัวแล้ว ตีกระบือพร้อมกันให้วิ่งลากไป จอซูเจียงก็ขาดใจตาย อันพวกญาติพี่น้องก็ให้ฆ่าเสียสิ้น บรรดาชาวเมืองโกรธแค้นเข้ากลุ้มรุมสับฟันศพจอซูเจียงละเอียดไป
ฝ่ายฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นจึงตั้งกงซุนเซียนเป็นเสียงก๊ก แล้วให้เตียวเอี๋ยงคุมทหารห้าหมื่นยกไปตีเมืองโหปักซึ่งขึ้นแก่เมืองงุย ผู้รักษาเมืองโหปักรู้ข่าวศึกก็ให้ม้าใช้รีบบอกข้อราชการมาเมืองงุย งุยอ๋องจึงให้ยองแกเป็นแม่ทัพคุมทหารสามหมื่นมาช่วยเมืองโหปัก ทัพยองแกกับเตียวเอี๋ยงได้สู้รบกันกลางแปลง ทหารเตียวเอี๋ยงได้ท่วงทีไล่ฆ่าฟันทหารยองแกล้มตายเป็นอันมาก ตัวยองแกแม่ทัพก็ตายในที่รบ ทัพเตียวเอี๋ยงจึงเข้าล้อมเมืองโหปักไว้มั่นคง งุยอ๋องรู้ความว่ายองแกเสียทัพตัวก็ตาย ทหารก็ล้มตายแทบสิ้น เมืองโหปักนั้นจวนจะเสียแก่ข้าศึกอยู่แล้ว ตกใจนัก จึงทำหนังสือให้ขุนนางมาเจรจากับเตียวเอี๋ยงเป็นใจความว่า ยกเมืองโหปักกับเมืองขึ้นโหปักให้เตียวเอี๋ยง เตียวเอี๋ยงครั้นได้เมืองโหปักทั้งสิบเมืองแล้วก็กลับไปเมืองจิ๋น
เตียวเอี๋ยงจึงว่าแก่ฮุยบุนอ๋องว่า ครั้งนี้หัวเมืองฝ่ายตะวันตกเราก็ปราบตลอดไปถึงเมืองป่าสัก ควรที่ท่านจะตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินแล้ว จงให้มีหนังสือไปหาบรรดาเจ้าเมืองใหญ่ทั้งนั้นมาถือนํ้าพระพิพัฒน์สัตยา ถ้าเมืองใดขัดขืนอยู่เราจึงยกทัพไปตีเมืองนั้นเสีย ฮุยบุนอ๋องเห็นชอบด้วยก็ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน แล้วให้ขุนนางถือหนังสือไปหาเจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองทั้งห้านั้นรับผู้ถือหนังสือเข้าไปเลี้ยงโต๊ะแล้ว ทำหนังสือผัดมาว่าจะขอปรึกษาให้พร้อมกันก่อน แต่เมืองฌ้อนั้นจัดกองทัพไว้จะไปตีเมืองอวดด้วยแดนเมืองทั้งสองนี้จดกันจึงเกิดวิวาทเพราะชิงบ้านส่วย ครั้นซกอ๋องเจ้าเมืองฌ้อรู้ว่าเมืองจิ๋นให้ขุนนางถือหนังสือมาก็ให้นำตัวเข้าไป ผู้ถือหนังสือก็ส่งหนังสือให้ ซกอ๋องอ่านหนังสือแล้วก็โกรธ ว่ากล่าวองอาจไม่กลัวเกรง แล้วขู่คนถือหนังสือขับให้ไปเสียจากเมือง ผู้ถือหนังสือก็กลับมาแจ้งความแก่ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องขัดเคืองเจ้าเมืองฌ้อนักแต่ยังมิได้ว่าประการใด ฝ่ายซกอ๋องจึงให้เสียงก๊กเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองอวดได้ จับเจ้าเมืองฆ่าเสีย เสียงก๊กจัดแจงผู้รักษาเมืองกับบรรดาเมืองขึ้นทั้งนั้นเรียบร้อยแล้วก็กลับมาแจ้งความแก่ซกอ๋อง ซกอ๋องมีความยินดีจึงให้บำเหน็จรางวัลแก่เสียงก๊กเป็นอันมาก แล้วให้แก้วดวงหนึ่งรัศมีสว่างรุ่งเรืองงามมีราคามากให้แก่เสียงก๊กด้วย ซกอ๋องครั้นได้ทหารเมืองอวดมาไว้คิดกำเริบใจขึ้นกว่าแต่ก่อน มิได้กลัวเกรงเมืองจิ๋น จึงให้หนังสือไปไปท้าทาย กิตติศัพท์รู้ไปถึงเมืองงุย เมืองเจ๋ เมืองหัน เมืองเตียว เมืองเอี๋ยน ก็มีมานะขึ้นบ้างเหมือนเมืองฌ้อ มิได้ไปนบนอบเมืองจิ๋น ฮุยบุนอ๋องก็ขัดแค้นทั้งหกเมือง ให้จัดแจงเตียมทหารไว้แล้วให้ไปสอดแนมฟังเหตุผล ถ้าได้ท่วงทีข้างเมืองใดจึงจะยกทัพไปตี
๙๐
ฝ่ายโซจิ๋นกับเตียวหงีลากุยก๊กซินแสแยกกันไปบ้าน เตียวหงีพาภรรยาไปตั้งอยู่เมืองฌ้อ ตัวก็เข้าพึ่งอาศัยทำกินอยู่กับเสียงก๊ก โซจิ๋นนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านรู้ว่าบิดากับพี่ชายตาย ยังแต่มารดากับพี่สะใภ้น้องชายสองคน ผู้หนึ่งชื่อโซต่าย ผู้หนึ่งชื่อโซหลี
ฝ่ายโซจิ๋นครั้นมาอยู่เรือนได้ครึ่งเดือนจึงพูดกับมารดาว่า แผ่นดินทุกวันนี้ยังไม่ปกติ บรรดาเมืองใหญ่ใครกล้าแข็งก็ถือตัวตั้งเป็นก๊กขึ้น เราเที่ยวไปดูท่วงทีถ้าท่านผู้ใดรักใคร่นับถือจะปลูกเลี้ยงคนมีวิชาเห็นพอเป็นที่พึ่งได้เราก็จะเข้าทำราชการด้วยเมืองนั้น อันข้าวของมีอยู่ในเรือนจงขายเสียเถิด ข้าจะได้เอาเงินไปเป็นเสบียง พี่สะใภ้กับภรรยาจึงห้ามว่าจะไปเที่ยวทำไมให้ป่วยการ จะทำไร่ไถนาค้าขายหากินอยู่กับบ้านมิดีหรือ แต่โซต่าย โซหลีน้องชายนั้นว่าพี่ชำนิชำนาญข้างถ้อยคำแล้วจะต้องไปเมืองอื่นไยเล่า อันเมืองนี้บ้านเราก็อยู่ใกล้ ถ้าคิดอ่านไปเป็นขุนนางขึ้นในเมืองหลวงแล้ว จะได้เป็นที่พึ่งแก่วงศ์วานพวกพ้อง โซจิ๋นรับคำน้องชายแล้วไปเมืองตังจิว จึงเข้าไปประสมผูกพันกับขุนนางผู้หนึ่ง โซจิ๋นจึงว่ากล่าวอ้อนวอนให้ช่วยทูลเสนอพระเจ้าจิวอันอ๋องว่าโซจิ๋นมีวิชาสมัครจะเข้ามาทำราชการ พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงให้พาโซจิ๋นเข้าไปเฝ้า แล้วตรัสถามว่าตัวมีความรู้สิ่งใดบ้าง โซจิ๋นจึงทูลว่าวิชาของข้าพเจ้าอย่างหนึ่ง ปลุกใจทแกล้วทหารให้เข้มแข็งองอาจในการสงคราม ถึงข้าศึกจะมามากกว่าสักสองเท่าก็ไม่กลัวเลย
พระเจ้าจิวอันอ๋องนํ้าพระทัยไม่ฝักใฝ่ข้างการสงคราม ครั้นโซจิ๋นทูลดังนั้นก็หายินดีไม่ แต่เห็นว่าเป็นการสำหรับแผ่นดินอยู่เสียมิได้ จึงตรัสสั่งเสียงก๊กว่าให้เอาโซจิ๋นไว้ด้วย แล้วพระเจ้าจิวอันอ๋องกลับเข้าไปที่ข้างใน พวกขุนนางจึงถามโซจิ๋นถึงชาติตระกูล โซจิ๋นก็บอกไปตามจริง ขุนนางทั้งปวงก็ประมาทว่าโซจิ๋นเป็นชาติชาวนาจะมีความรู้สักเพียงไร
ฝ่ายโซจิ๋นตั้งแต่วันออกจากเฝ้า ก็คอยฟังข่าวจะโปรดชุบเลี้ยงประการใด ยังไม่ได้ความเลยจนช้านานกว่าปี อันเงินทองที่มีมาจัดแจงซื้อจ่ายกินเสียสิ้น ครั้นเห็นจะไม่สมความคิดก็กลับไปบ้าน จึงเอาของเครื่องเรือนออกขายได้เงินร้อยตำลึงก็ซื้อม้าซื้อเกวียนจ้างชายลูกจ้างได้สองคนแล้วก็ไปเมืองจิ๋น จึงเข้าหาขุนนางให้ช่วยพาไปยังฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องจึงปราศรัยโซจิ๋น ถามว่าอาจารย์อยู่เมืองโละเอี๋ยงทางมาเมืองจิ๋นเกือบพันลี้ อุตส่าห์เดินมาหาเราจะช่วยสั่งสอนสิ่งไรหรือ โซจิ๋นจึงว่าข้าพเจ้ารู้กิตติศัพท์ว่าท่านให้หาเจ้าเมืองใหญ่ทั้งหกเมือง เขายังขัดแข็งอยู่ ซึ่งท่านจะนิ่งเฉยเสียดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเขาจะไม่มา ฮุยบุนอ๋องจึงว่าอาจารย์ว่านั้นชอบ ข้าคิดอยู่ว่าจะยกไปตีทั้งหกเมืองแต่เห็นทหารของเราน้อยนักแล้วยังหาพรักพร้อมไม่ จะงดซ่องสุมรี้พลสักสองสามปี ถ้าเห็นเป็นท่วงทีจึงจะยกไปปราบเสียให้อ่อนน้อมจงได้ อันตัวเราทุกวันนี้เปรียบเหมือนหงส์ปีกหางยังไม่บริบูรณ์ จะบินขึ้นสูงกลัวจะเป็นอันตราย การที่คิดไว้นั้นเห็นจะไม่สำเร็จ
โซจิ๋นได้ฟังฮุยบุนอ๋องว่าดังนั้น ก็คำนับลาออกมาเช่าร้านเขาอาศัยอยู่ แล้วจึงแต่งข้อความแต่โบราณครั้งสำจิ๋นอ๋องแปลไทยว่าแผ่นดินกษัตริย์สามพระองค์ คือ พระเจ้าเทียนอ๋องซี พระเจ้าเต้อ๋องซี พระเจ้ายินอ๋องซี กับหัวเมืองเอกห้าหัวเมืองในแผ่นดินเลียดก๊กข้างต้น คือ เจ๋ฮวนก๋ง จิ้นบุนก๋ง จิ๋นมกก๋ง ฌ้อจองอ๋อง จิ้นเจาก๋ง คิดเป็นหนังสือหมื่นตัวเป็นใจความว่า ด้วยกษัตริย์สามพระองค์กับเจ้าเมืองใหญ่ห้าคน คิดอ่านทำนุบำรุงแผ่นดินและแผ่อาณาเขตกว้างขวาง เป็นเกียรติยศสืบๆ กันมา ครั้นรุ่งขึ้นจึงเอาหนังสือเข้าถวายฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องรับเอาหนังสือมาดูแล้วหาชอบใจในเรื่องราวของโซจิ๋นไม่ก็ลุกกลับเข้าไปเสียที่ข้างใน โซจิ๋นก็เสียนํ้าใจกลับออกมาหากงซุนเซียนซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ๋น หมายใจจะให้กงซุนเซียนช่วยทูลฮุยบุนอ๋องให้เห็นสติปัญญาของตัว
ฝ่ายกงซุนเซียนก็เป็นคนสันดานอิจฉา เห็นว่าโซจิ๋นมีสติปัญญามากกว่าตัวกลัวจะเกินหน้าก็แกล้งบิดพลิ้วเสีย หาทูลความดีให้กับโซจิ๋นไม่ แต่โซจิ๋นคอยท่าประมาณปีเศษ จนเงินทองซึ่งมีติดตัวมาก็ซื้อจ่ายกินจนสิ้น โซจิ๋นเห็นว่างุยบุนอ๋องหาชุบเลี้ยงตัวไม่แล้วก็ขายม้าขายเกวียนของตัวเสีย พอได้เงินมาเป็นเสบียงเดินทางโซจิ๋นก็กลับมาบ้านจึงเข้าไปหามารดา มารดาครั้นเห็นโซจิ๋นมามีร่างกายผิดรูปซูบผอมเหมือนคนโซจึงว่ากับโซจิ๋นว่าเพราะเอ็งไม่เชื่อมารดาจึงได้ยาก แล้วก็ด่าโซจิ๋นเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ โซจิ๋นครั้นเห็นมารดาโกรธก็คำนับลาไปเรือนภรรยา เห็นภรรยาทอผ้าอยู่จึงเดินเข้าไปหา ภรรยาโซจิ๋นเห็นผัวกลับมาก็รู้ว่าไม่สมความคิดแกล้งทำเฉยเสีย โซจิ๋นครั้นเห็นภรรยาเฉยอยู่ดังนั้นนึกละอายนักก็เดินไปหาพี่สะใภ้ คำนับแล้วจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาหารกินสักมื้อหนึ่ง พี่สะใภ้ครั้นได้ฟังโซจิ๋นจึงคิดว่าโซจิ๋นนี้ไม่เชื่อคำมารดาจึงเป็นถึงเพียงนี้ แล้วแกล้งตอบว่า ฟืนเราไม่มีหุงข้าวให้ท่านกิน ทั้งข้าวสาลีก็ไม่มี โซจิ๋นได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าพี่น้องเขาชวนกันโกรธ คิดเสียใจนักก็ร้องไห้แล้วเดินเข้าไปในห้องของตัวจึงปิดประตูเสีย แล้วนั่งลงคิดถึงคำอาจารย์กุยก๊กซินแสทำนายไว้ว่าจะได้ความลำบากเป็นอันมาก ครั้งนี้จำจะต้องพากเพียรดูตำราไทก๋งอิมฮูของอาจารย์ให้ไว้นั้นให้ชำนิชำนาญขึ้นใจจึงจะได้เป็นคู่มือทำราชการต่อไปในภายหน้า คิดแล้วจึงเปิดหีบหยิบเอาหนังสือออกอ่านทั้งกลางวันกลางคืนมิได้เห็นแก่หลับนอน แต่โซจิ๋นดูหนังสืออยู่นั่นประมาณปีเศษ อยู่มาวันหนึ่งโซจิ๋นหาวนอนเป็นกำลัง จึงเอาเข็มมาแทงเข้าที่แขนจนโลหิตไหล หวังจะให้หายหาวนอนก็พากเพียรดูตำราจนจำได้ขึ้นใจ เมื่อขณะโซจิ๋นยังไม่ได้ดูตำราไทก๋งอิมฮูนี้เหมือนอยู่ในที่มืด ครั้นได้ดูตำรานี้แล้วเหมือนออกมาที่สว่าง ดังว่าหัวเมืองทั้งปวงอยู่ในกำมือของตัว แล้วคิดว่าจำเราจะไปเที่ยวหาเจ้านายที่มีบุญและใจโอบอ้อมอารีเป็นที่พี่งไปภายหน้าได้ อันเมืองจิ๋นนั่นก็ไปแล้วหาสมความคิดไม่ ด้วยฮุยบุนอ๋องมิได้มีใจโอบอ้อมอารีหารู้จักคนดีและชั่วไม่ จำจะไปหาเตียวซกอ๋องซึ่งเป็นเจ้าเมืองเตียว ด้วยกงจูเซงผู้เป็นน้องเจ้าเมืองนั้นได้เป็นที่อ๋องเจียงกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่รู้ว่าเรามีสติปัญญาอยู่ จำเราจะไปทำราชการอยู่ด้วยเตียวซกอ๋องจึงจะชอบ ครั้นจะไปบัดนี้เล่าก็ขัดด้วยทรัพย์ที่จะเป็นเสบียงไปกลางทาง จะปรึกษาภรรยาเล่าก็หาต้องการไม่ คิดดังนั้นจึงไปหาโซต๋ายโซหลีผู้น้องแล้วอ้อนวอนว่า เราจะยืมทองท่านสักสามสิบตำลึงพอได้เป็นเสบียงไปกลางทาง ถ้าเราไปได้สมคิดแล้วจึงจะใช้จ่าย
โซต๋ายโซหลีจึงว่าท่านไปถึงสองครั้งแล้วก็หาได้สมความคิดไม่ บัดนี้ท่านจะกลับไปอีกยังจะสมความคิดแล้วหรือ โซจิ๋นจึงตอบว่าแต่ก่อนเรายังมิได้ดูตำราของอาจารย์ บัดนี้ได้ดูตำราอาจารย์แล้ว ถ้าเรากลับไปครั้งนี้คงจะได้สมคิดเป็นมั่นคงท่านอย่าวิตกเลย โซต๋ายโซหลีก็หยิบเอาทองนั้นให้กับโซจิ๋นสามสิบตำลึง โซจิ๋นรับเอาทองแล้วก็ลาโซต๋ายโซหลีผู้น้อง กลับมาลามารดากับญาติพี่น้องทั้งปวงแล้วก็ไปเมืองเตียว ครั้นถึงเมืองเตียวก็ไปยังบ้านอ๋องเจียงกุ๋น จึงบอกกับนายประตูว่าเราชื่อโซจิ๋นจะเข้าไปคำนับนายท่าน นายประตูก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งกับอ๋องเจียงกุ๋น อ๋องเจียงกุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าโซจิ๋นผู้นี้เป็นคนมีสติปัญญา ถ้าทำราชการอยู่ในเมืองเตียวเห็นเตียวอ๋องจะชุบเลี้ยงให้ดีกว่าเราเป็นมั่นคง คิดดังนั้นแล้วก็นิ่งเสียมิได้ว่าประการใด
ฝ่ายโซจิ๋นครั้นคอยๆ เห็นหายไปก็เสียใจจึงคิดว่าอ๋องเจียงกุ๋นเห็นจะไม่เอาธุระแล้วก็ออกจากเมืองเตียวไปเมืองเอี๋ยน จะเข้าไปหาเอี๋ยนบุนก๋ง พอพบคนสนิทของเอี๋ยนบุนก๋งเข้า โซจิ๋นจึงบอกว่าข้าพเจ้าจะสมัครเข้ามาทำราชการอยู่ด้วยเอี๋ยนบุนก๋ง คนสนิทจึงว่าท่านจะเข้าไปจงเอาเงินมาให้เราร้อยตำลึงจึงจะพาท่านเข้าไป โซจิ๋นจึงตอบว่าเราไม่มีเงินจะให้กับท่าน ต่อเราได้เป็นขุนนางเมื่อใดจึงจะทดแทนคุณท่าน คนสนิทได้ฟังดังนั้นหัวเราะแล้วจึงว่า กว่าเราจะคอยเอาเงินของท่านเห็นเราจะชราหาต้องการไม่ ว่าแล้วก็ไปจากที่นั่น โซจิ๋นก็จนใจอยู่ ครั้นเพลาเย็นลงก็มาเช่าเตี้ยมเข้าอยู่ริมหนทาง แต่โซจิ๋นพักอยู่นั้นประมาณปีเศษ มิได้ช่องโอกาสที่จะไปหาเจ้าเมืองได้จนหมดทองสามสิบตำลึง โซจิ๋นก็เข้าไปลาเจ้าของเตี้ยมว่า ทองที่ข้าพเจ้าได้มาก็หมดแล้วจะขอลาท่านไป เจ้าของเตี้ยมจึงว่าท่านจะไปเราจะให้เบี้ยอีแปะแก่ท่านสักร้อยหนึ่งพอไปกินกลางทาง โซจิ๋นก็คำนับรับอีแปะแล้วลาเจ้าของเตี้ยมเดินไป ขณะนั้นเป็นวันกำหนดเอี๋ยนบุนก๋งเคยออกไปเที่ยวตรวจดูบ้านเมือง มีทหารแห่หน้าแห่หลังมามาก โซจิ๋นเห็นเจ้าเมืองออกมาก็เข้าไปคำนับเอี๋ยนบุนก๋ง เอี๋ยนบุนก๋งจึงถามว่าท่านนี้ชื่อใดมาแต่ไหน โซจิ๋นจึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่โซชื่อจิ๋นจะสมัครเข้ามาทำราชการอยู่ด้วย เอี๋ยนบุนก๋งครั้นรู้จักว่าโซจิ๋นก็มีความยินดีนัก จึงว่าข้าพเจ้าได้ยินลือชื่ออาจารย์มานานแล้วแต่ยังหารู้จักไม่ ได้มาพบท่านวันนี้เป็นบุญของเรานัก เชิญท่านไปทำราชการอยู่ด้วยข้าพเจ้าเถิด จะได้บำรุงราษฎรให้เป็นสุข ว่าแล้วก็พาโซจิ๋นกลับเข้าเมืองเชิญให้นั่งที่สมควรจึงว่าท่านมานี้ดีแล้ว จงช่วยสั่งสอนข้าพเจ้าด้วย โซจิ๋นจึงว่าทุกวันนี้ท่านก็พึ่งได้ครองสมบัติใหม่ๆ ยังหาได้ทำการรบพุ่งกับผู้ใดไม่ อนึ่งทหารในเมืองท่านก็มีแต่สี่สิบหมื่น เกวียนรบหกร้อยเล่ม ม้าหกพัน เขตแดนของท่านก็ยังน้อยกว่าหัวเมืองทั้งปวง เสบียงอาหารก็ยังไม่บริบูรณ์ อันท่านจะเฉยเสียฉะนี้ นานไปข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองท่านจะหาความสุขมิได้ เอี๋ยนบุนก๋งจึงตอบว่า ข้าพเจ้าปัญญาน้อย ถ้าท่านแนะนำประการใดข้าพเจ้าจะประพฤติตามท่าน
โซจิ๋นจึงว่า อันเมืองท่านได้เป็นสุขอยู่ทั้งนี้ก็เพราะได้เมืองเตียวเป็นต้นทาง ศึกจึงไม่มีมาติดเมืองท่าน ซึ่งท่านเอาเมืองไปขึ้นกับเมืองจิ๋นนั้นป่วยการเสียเปล่าหาต้องการไม่ ชอบแต่ท่านไปทำไมตรีไว้กับเมืองเตียวจึงจะควร เอี๋ยนบุนก๋งจึงตอบว่าซึ่งท่านอาจารย์ว่านี้ชอบแล้ว ท่านเห็นอย่างไรข้าพเจ้าจะทำตามคำท่านทุกประการ โซจิ๋นจึงว่าถ้าท่านเป็นไมตรีกับเมืองเตียวแล้ว จึงค่อยคิดอ่านเกลี้ยกล่อมเมืองเจ๋หนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองหันหนึ่ง เมืองงุยหนึ่ง มาเป็นไมตรีกับเราจะได้ทำการรบกับเมืองจิ๋นถนัดมือ เอี๋ยนบุนก๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยแล้วตอบว่าซึ่งท่านว่าดังนี้ก็ควรอยู่ แต่ข้าพเจ้าวิตกด้วยว่าหัวเมืองทั้งปวงจะมิพร้อมใจกันท่านจะคิดประการใด โซจิ๋นจึงว่าข้าพเจ้าก็มีสติปัญญาน้อย แต่ได้เข้ามาอยู่ด้วยท่านก็จะสนองคุณท่านกว่าจะสิ้นชีวิต จะรับอาสาไปเกลี้ยกล่อมหกหัวเมืองให้มาเป็นไมตรีกับท่านให้จงได้ ข้าพเจ้าจะลาท่านไปวันนี้ เอี๋ยนหุนก๋งมีความยินดีนัก จึงสั่งให้จัดแจงเสบียงอาหารทั้งเกวียนและม้าให้แก่โซจิ๋น โซจิ๋นก็คำนับลาเอี๋ยนบุนก๋งออกจากเมืองเอี๋ยนตรงไปเมืองเตียว
ขณะเมื่อโซจิ๋นไปตามทางเข้าในแดนเมืองเตียวนั้น ได้ยินกิตติศัพท์ว่าอ๋องเจียงกุ๋นตายดีใจนัก นึกว่าเรามาครั้งนี้ก็คงจะสมที่คิดไว้ โซจิ๋นจึงรีบเข้าไปในเมืองจนถึงประตูที่จวนเตียวซกอ๋องอยู่ ลงจากเกวียนแจ้งความกับนายประตูว่า เราชื่อโซจิ๋นอยู่เมืองเอี๋ยนจะขอเข้าคำนับนายท่าน นายประตูก็นำความเข้าไปแจ้งกับเตียวซกอ๋อง เตียวซกอ๋องก็ออกไปต้อนรับถึงนอกประตูแล้วพาโซจิ๋นเข้ามา เชิญให้นั่งที่สมควรจึงถามว่าอาจารย์มาแต่เมืองเอี๋ยนนั้นมีธุระประการใดหรือ โซจิ๋นจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์คนทั้งปวงเขาเลื่องลือว่าท่านมีน้ำใจโอบอ้อมอารีแก่อาณาประชาราษฎร์และคนมีสติปัญญา ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์พากเพียรมาปรารถนาจะทำราชการอยู่ในท่าน อ๋องเจียงกุ๋นแกล้งบิดพลิ้วเสียมิได้พาเข้ามาหาท่าน ข้าพเจ้าจึงจำใจไปอยู่กับเอี๋ยนบุนก๋ง เอี๋ยนบุนก๋งก็มีใจกรุณาทำนุบำรุงให้เป็นสุข แต่ใจข้าพเจ้ายังหาลืมท่านไม่ ครั้นแจ้งข่าวว่าอ๋องเจียงกุ๋นตายแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้มาหาท่านจะปรึกษาด้วยการแผ่นดิน จะได้ทำนุบำรุงราษฎรให้เกียรติยศชื่อเสียงท่านจะได้ปรากฏสืบไปภายหน้า เพราะเห็นว่าเมืองท่านก็กว้างขวางโตใหญ่มีทหารสี่สิบหมื่น เกวียนรบพันเล่ม ม้าหมื่นตัว และเสบียงอาหารก็มั่งคั่งพอจะตั้งตัวได้ ทุกวันนี้เมืองจิ๋นเป็นเมืองใหญ่สารพัดจะบริบูรณ์ก็จริง แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหาหยุดไม่ คงจะคิดหาช่องยกมาทำร้ายแก่เมืองท่านเป็นมั่นคง แต่ยังเกรงด้วยเมืองหันเมืองงุยสองเมืองนี้เป็นไมตรีอยู่จึงมิอาจมาย่ำยีเมืองท่าน ท่านจึงได้เป็นสุข ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นคิดแยกเอาเมืองหันเมืองงุยไปขึ้น ก็จะมีภัยมาถึงเมืองท่านต่างๆ ประการหนึ่ง ถ้าท่านเชื่อข้าพเจ้าแล้วข้าพเจ้าก็จะไปชวนเมืองเจ๋หนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง มาเป็นไมตรีกับท่านอีก ถ้าได้พร้อมมูลทั้งหกเมืองแล้วก็จะเป็นกำลังของท่านมากขึ้นประการหนึ่ง หรือท่านจะไม่พอใจเป็นใหญ่ข้าพเจ้าจะคิดให้อีกอย่างหนึ่ง ท่านจงไปอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นกับฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น จึงจะมีความสุขต่อไป
เตียวซกอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าโซจิ๋นคิดจะให้เป็นประโยชน์แก่เรา จึงว่าซึ่งท่านว่าทั้งปวงนั้นเราก็เห็นชอบแล้ว แต่ข้อซึ่งว่าจะให้อ่อนน้อมแก่เมืองจิ๋นนั้นเราหาเห็นด้วยไม่ โซจิ๋นก็หัวเราะแล้วจึงว่าท่านนี้ข้าพเจ้าก็แจ้งอยู่สิ้น และซึ่งจะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้น ให้ท่านไปชักชวนทั้งห้าหัวเมืองมาประชุมพร้อมกันที่ตำบลเหงกุย กระทำสัจเป็นไมตรีต่อกัน ถ้าเมืองใดมีศึกให้มาช่วยกัน ข้าพเจ้าคิดดังนี้ก็ตามแบบของท่านแต่ก่อน ท่านจะเห็นชอบประการใด เตียวซกอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงว่าข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็ยังเยาว์แก่ความหารู้ลึกซึ้งเหมือนท่านว่าไว้ ตั้งแต่ได้มาเป็นเจ้าเมืองก็ไม่มีผู้ใดจะช่วยแนะนำสั่งสอนเหมือนท่านนี้เลย ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก เตียวซกอ๋องจึงตั้งให้โซจิ๋นเป็นไจเสียง จึงให้เจ้าพนักงานจัดแจงที่บ้านเรือนและทองยี่สิบห้าชั่ง เกวียนร้อยเล่ม กำไลหยกร้อยคู่ แพรพันพับ และหญิงชายสำหรับจะใช้สอยเป็นอันมาก โซจิ๋นได้สิ่งของทั้งปวงมีความยินดีนัก แล้วคำนับลาออกมาที่อยู่ เพลาวันหนึ่งโซจิ๋นคิดถึงคุณเจ้าของเตี้ยมซึ่งอยู่เมืองเอี๋ยนได้ให้อีแปะร้อยหนึ่งนั้น โซจิ๋นจึงให้คนใช้เอาทองคำร้อยตำลึงไปให้แก่เจ้าของเตี้ยม ณ เมืองเอี๋ยน เจ้าของเตี้ยมก็มีความยินดีสรรเสริญโซจิ๋นต่างๆ
ฝ่ายโซจิ๋น ครั้นเวลารุ่งเช้าก็เข้าไปคำนับเตียวซกอ๋องยังที่ว่าราชการ เตียวซกอ๋องจึงปรึกษากับโซจิ๋นว่า การที่คิดไว้ว่าจะเกลี้ยกล่อมห้าหัวเมืองให้มาเข้าด้วยเรานั้น ท่านจะคิดประการใดก็เร่งคิดเถิด โซจิ๋นจึงตอบว่าท่านอย่าวิตกเลย ไว้เป็นพนักงานข้าพเจ้าจะคิดให้สำเร็จการของท่านจงได้ ขณะเมื่อปรึกษากันอยู่ พอคนใช้เอาเนื้อความเข้ามาบอกว่า บัดนี้มีผู้ถือหนังสือมาแต่เมืองงุยจะขอเข้ามาคำนับท่าน เตียวซกอ๋องจึงสั่งให้พาตัวผู้ถือหนังสือเข้ามา ผู้ถือหนังสือคำนับแล้วจึงส่งหนังสือให้แก่เตียวซกอ๋อง เตียวซกอ๋องรับเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูเป็นใจความว่า งุยอ๋องมีหนังสือมาถึงเตียวซกอ๋องว่า บัดนี้เมืองจิ๋นให้กงซุนเอี๋ยนเป็นแม่ทัพยกมาตีเมืองเรา เราให้เลงเกียะเป็นแม่ทัพยกออกไปรบกับกงซุนเอี๋ยน กงซุนเอี๋ยนจับเลงเกียะได้ฆ่าทหารเลวเสียเป็นอันมาก เราเห็นจะต้านทานกงซุนเอี๋ยนมิได้ จึงยกตำบลฮอปักให้แก่เมืองจิ๋น กงซุนเอี๋ยนจึงเลิกกองทัพกลับไป แต่ได้ยินกิตติศัพท์ว่าจะยกมาตีเมืองเตียวด้วย ท่านจงตระเตรียมทหารไว้รักษาเมืองให้มั่นคงเถิด
เตียวซกอ๋องได้แจ้งในหนังสือดังนั้น จึงเล่าเนื้อความในหนังสือให้โซจิ๋นฟังแล้วว่าท่านจะคิดอ่านประการใด โซจิ๋นได้ฟังดังนั้นตกใจ จึงคิดว่าการที่เราจะไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงนั้นที่ไหนจะสำเร็จโดยง่าย ถ้าทัพเมืองจิ๋นจะยกมาตีเมืองเตียวด้วยแล้ว กลัวว่าเตียวซกอ๋องจะยกหัวเมืองให้แก่เมืองจิ๋นเหมือนกับเมืองงุย ถ้าเป็นดังนั้นแล้วการซึ่งคิดไว้ก็จะเสียไปสิ้น จำเราจะอยู่คิดการกำจัดทัพเมืองจิ๋นให้สงบก่อนจึงจะคิดการอื่นต่อไปได้ ครั้นจะขอตัวอยู่บัดนี้เล่าเตียวซกอ๋องก็จะติเตียนว่าดีแต่พูดจะเอาจริงเอาจังก็แกล้งบิดพลิ้ว จำเราจะอุบายพูดให้เตียวซกอ๋องห้ามเราไว้ จะได้คิดการให้สำเร็จเป็นลำดับกัน คิดดังนั้นแล้วโซจิ๋นแกล้งทำหัวเราะยกมือขึ้นคำนับแล้วว่า อันกงซุนเอี๋ยนแม่ทัพเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองงุยกลับไปทหารก็ยังอิดโรยอยู่ เห็นจะต้องพักทหารให้มีกำลังก่อน ข้าพเจ้าเห็นยังจะช้า ถ้าทัพเมืองจิ๋นยกมา ข้าพเจ้าจะคิดกลอุบายให้แตกไปจงได้ เตียวซกอ๋องจึงว่า ถ้าดังนั้นท่านอย่าเพ่อไปจากเมืองเราเลย จงหยุดอยู่ท่าทัพเมืองจิ๋นก่อนเถิด
โซจิ๋นได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักก็คำนับลาไปบ้าน เมื่อเดินไปตามทางก็ตรองหาอุบายซึ่งจะห้ามทัพเมืองจิ๋น ก็เห็นอุบายอันหนึ่ง ครั้นถึงบ้านจึงหาตัวปิดเสงคนสนิทเข้าไปในห้องแล้วจึงเล่าความว่า เดิมเมื่อเราอยู่กับอาจารย์นั้น มีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งชื่อเตียวหงี บ้านอยู่ในแดนเมืองงุย ท่านจงทำเป็นพ่อค้าไปเที่ยวสืบเสาะดูให้ได้ตัวเตียวหงีมาพบเราจงได้ แล้วโซจิ๋นเอาทองให้ปิดเสงพันตำลึง จึงกระซิบบอกอุบายให้แก่ปิดเสง ปิดเสงก็คำนับลาโซจิ๋นออกมาจัดแจงสิ่งของบรรทุกเกวียนเสร็จแล้วก็รีบไปเมืองงุย
ฝ่ายเตียวหงีตั้งแต่ลากุยก๊กซินแสมาอยู่ด้วยภรรยาในแดนเมืองงุย ครั้นจะเข้าไปทำราชการด้วยอุยอ๋อง ก็ขัดสนด้วยเงินทองจะเป็นกำลังราชการนั้นหามีไม่ เมื่อครั้งทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองงุย เตียวหงีกลัวก็อพยพหนีไปเมืองฌ้อ จึงเข้าไปฝากตัวอาศัยอยู่ในบ้านเตียวเอี๋ยงซึ่งเป็นที่เสียงก๊กประมาณเดือนเศษ พอฌ้อซกอ๋องให้เตียวเอี๋ยงเป็นแม่ทัพไปตีหัวเมืองซึ่งขึ้นแก่เมืองงุยได้เจ็ดหัวเมืองนั้น ฌ้อซกอ๋องจึงให้เจ้าพนักงานหยิบเอาศิลาหยกมาให้แก่เตียวเอี๋ยงเป็นบำเหน็จมือ แล้วฌ้อซกอ๋องจึงเล่าความเดิมเมื่อจะได้หยกให้ขุนนางฟังว่า ศิลาหยกนี้เดิมเปียนฮอเอามาให้ฌ้อเลงอ๋อง ฌ้อเลงอ๋องจึงให้ช่างหยกมาดู ช่างจึงติว่ามิใช่หยกเป็นศิลาอ่อน ฌ้อเลงอ๋องโกรธเปียนฮอนักว่าล่อลวง สั่งให้ทหารเอาตัวไปตัดเท้าเสียข้างหนึ่ง เปียนฮอได้ความลำบากนักก็พาเอาหยกกลับไปบ้าน ครั้นฌ้อบูอ๋องได้เป็นเจ้าเมือง เปียนฮอไม่เข็ดด้วยอยากได้ความชอบ จึงเอาหยกอันนี้เข้าไปให้แก่ฌ้อบูอ๋อง ฌ้อบูอ๋องไม่เชื่อ จึงให้ตัดเท้าเปียนฮอเสียอีกข้างหนึ่ง อยู่มาจนฌ้อบุนอ๋องได้สมบัติแทนบิดา เปียนฮอจะเอาหยกเข้ามาให้อีกก็เดินมิได้ด้วยเท้าด้วน เปียนฮอร้องไห้ถึงสามวันสามคืนจนน้ำตาไหลเป็นโลหิต
ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเดินมา เห็นเปียนฮอร้องไห้จึงถามว่าท่านร้องไห้ด้วยเหตุประการใด เปียนฮอจึงว่าเราร้องไห้นี้เพราะเหตุด้วยกตัญญูต่อฌ้อบุนอ๋อง เราจะเอาหยกเข้าไปให้ฌ้อบุนอ๋องมิได้จึงร้องไห้อยู่ดังนี้ ชายผู้นั้นหัวเราะแล้วจึงว่า ท่านนี้รักลาภและยศเป็นอันยิ่งนัก จนต้องตัดเท้าได้ความลำบากถึงเพียงนี้แล้วยังหาคิดถึงตัวไม่ ว่าแล้วก็เดินไป จนกิตติศัพท์เลื่องลือรู้ไปถึงฌ้อบุนอ๋อง ฌ้อบุนอ๋องจึงให้ขุนนางมาเอาหยกที่เปียนฮอไป ฌ้อบุนอ๋องจึงให้ชำระขัดสีหยกเห็นมีสีบริสุทธิ์ จึงตั้งชื่อหยกนั้นว่าฮัวสิเบี้ยเพราะที่ได้หยกนั้นในแดนเมืองฌ้อ ตำบลเขาเกงซัว จึงให้ชื่อบ้านเปียนฮอเจ้าของหยกนั้นชื่อภอเง็กงำยังอยู่ตราบเท่าทุกวันนี้ แล้วฌ้อบุนอ๋องจึงตั้งเปียนฮอให้เป็นไตหู หยกนี้จึงได้ตกอยู่ในห้องพระคลังเมืองฌ้อประมาณสองร้อยปีมาแล้ว ฌ้อซกอ๋องจึงให้ศิลาหยกกับเตียวเอี๋ยงซีกหนึ่ง เตียวเอี๋ยงก็คำนับลากลับมาบ้าน
เตียวเอี๋ยงจะไปไหนก็เอาศิลาหยกติดตัวไปทุกครั้งมิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งเตียวเอี๋ยงไม่สบาย จึงชวนขุนนางที่ร่วมใจจะไปเที่ยวเล่น ก็เรียกบ่าวไพร่มาประมาณร้อยคน เตียวเอี๋ยงก็ขึ้นเกวียนเตียวหงีก็ตามไปด้วย ครั้นถึงที่ตำบลหนึ่งริมชายทะเลมีจอมเขาเป็นที่รโหฐาน เตียวเอี๋ยงก็พาเพื่อนขุนนางเที่ยวชมเขาและถํ้า พอเวลาบ่ายก็พากันขึ้นไปบนเหลาไตที่ไหล่เขา แล้วชวนกันเสพสุราเล่นสบาย ครั้นเสพสุราแล้วขุนนางผู้หนึ่งจึงว่ากับเตียวเอี๋ยงว่า ท่านได้ศิลาหยกเป็นของประหลาดมา ขอข้าพเจ้าชมเล่นเป็นขวัญตาสักหน่อย เตียวเอี๋ยงจึงเรียกคนสนิทให้เอาหีบศิลาหยกนั้นเข้ามาส่งให้ เตียวเอี๋ยงจึงไขกุญแจเปิดหีบหยิบเอาห่อศิลาหยกนั้นออกมาแก้ให้ขุนนางทั้งปวงดู หยกนั้นมีสีสว่างดังสีรุ้ง คนทั้งปวงที่ได้เห็นสีหยกนั้นก็ชวนกันสรรเสริญต่างๆ
ขณะนั้นทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแล้วบอกว่า มีปลาใหญ่ตัวหนึ่งผุดขึ้นมาในบึงริมเหลาไตอันนี้ สูงพ้นนํ้าสีตัวแดงดุจหนึ่งว่าทองคำ เตียวเอี๋ยงกับขุนนางก็ชวนกันลุกออกไปดู เห็นปลาใหญ่กับฝูงปลาทั้งปวงผุดอยู่ด้วยกันเป็นอันมาก ขณะนั้นหยกก็สูญหายไปในแผ่นดินไม่มีใครรู้ เตียวเอี๋ยงจึงว่า ถ้าปลาตัวนี้ผุดขึ้นเมื่อใดฝนห่าใหญ่ก็คงจะตก พอเตียวเอี๋ยงพูดไม่ทันจะขาดคำ ฝนก็ตกลงมา เตียวเอี๋ยงก็พาขุนนางทั้งปวงกับคนเหล่านั้นจะกลับมาบ้าน พอคนใช้มาบอกกับเตียวเอี๋ยงว่าหยกนั้นหายไป เตียวเอี๋ยงกับขุนนางเหล่านั้นก็ตกใจพากันเที่ยวค้นหาหยกก็ไม่พบต่างสงสัยเตียวหงีอยู่ แล้วก็ชวนกันกลับมาบ้าน เตียวเอี๋ยงจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เตียวหงีเป็นคนจนเห็นจะลักเอาหยกไป จึงใช้คนให้ไปเอาตัวเตียวหงีนั้นเข้ามา เตียวเอี๋ยงจึงถามเตียวหงีว่าตัวเอาหยกของเราไปหรือ เอามาให้เราเสียดีๆ เราหาเอาโทษกับตัวไม่ เตียวหงีมิได้เอาไปก็มิได้รับ เตียวเอี๋ยงโกรธให้ตีเตียวหงีร้อยที เตียวหงีก็ยืนคำอยู่ เตียวเอี๋ยงก็ยิ่งโกรธมากขึ้น สั่งให้ตีเตียวหงีอีกเป็นสาหัสจนเตียวหงีสลบนิ่งไป เตียวเอี๋ยงสำคัญว่าเตียวหงีตาย เตียวเอี๋ยงก็กลับเข้าไปในตึก บรรดาเพื่อนของเตียวหงีเห็นเตียวหงีเจ็บปวดเป็นสาหัสก็มีใจเวทนา จึงยกเอาเตียวหงีไปให้กับภรรยาเตียวหงี ณ บ้าน ภรรยาครั้นเห็นเพื่อนหามเตียวหงีมาวางไว้ตรงหน้าประตูดังนั้นก็ตกใจสำคัญว่าตาย ก็ร้องไห้รำพันว่าถ้าค้าขายกินตามลำพังไหนจะได้ยากแค้น นี่อยากจะประจบขุนนางจึงได้ความยากเวทนาเจ็บปวดถึงเพียงนี้
ขณะนั้นพอเตียวหงีได้สติฟื้นขึ้น ได้ยินเสียงภรรยาร้องไห้จึงถามว่า ลิ้นเรายังปกติอยู่หรือ ภรรยาเตียวหงีได้ฟังสามีพูดประหลาดดังนั้นก็หัวเราะ จึงว่าลิ้นของท่านอยู่ในปากดีอยู่ไยจึงถามดังนี้เล่า เตียวหงีได้ฟังจึงว่า ถ้าลิ้นยังปกติดีอยู่แล้วเจ้าอย่าวิตกเลยคงจะได้สมคิดเป็นมั่นคง ภรรยาได้ยินเตียวหงีว่าดังนั้นก็จัดแจงหายาทั้งปวงปฏิบัติรักษาเตียวหงีมาประมาณปีเศษ เตียวหงีก็คอยคลายหายขึ้นเป็นปกติดังเก่า เตียวหงีจึงว่ากับภรรยาว่าเราอยู่ที่นี่หามีความสุขไม่ เราชวนกันกลับไปเมืองงุยดังเก่าเถิด ว่าแล้วก็ชวนภรรยาอพยพกลับไปเมืองงุย ก็ทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาได้ประมาณครึ่งปี
ฝ่ายปิดเสงซึ่งโซจิ๋นใช้มาเที่ยวหาเตียวหงี ณ เมืองงุยนั้น แต่สืบหาเตียวหงีมาช้านานยังมิได้พบ วันหนึ่งปิดเสงจัดแจงสินค้าบรรทุกเกวียนก็เที่ยวสืบเสาะหวังจะฟังข่าวเตียวหงี ฝ่ายเตียวหงีอยู่ในบ้านได้ยินกิตติศัพท์ว่าโซจิ๋นเป็นที่ไจเสียงอยู่เมืองเตียว คิดจะฟังดูให้แน่จึงเดินออกมาจากบ้าน พอพบพ่อค้าเกวียนเข้าจึงถามว่าท่านมาแต่ไหน ปิดเสงจึงบอกว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองเตียว ท่านจะต้องการสิ่งใดหรือ เตียวหงีจึงตอบว่าท่านมาแต่เมืองเตียวก็ดีแล้ว เราได้ยินข่าวว่าโซจิ๋นได้เป็นที่ไจเสียงอยู่เมืองเตียว ท่านยังแจ้งบ้างหรือไม่
ปิดเสงได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ท่านชื่อไรไยจึงมาถามถึงโซจิ๋นจะประสงค์สิ่งใดหรือ เตียวหงีจึงบอกว่าเราแซ่เตียวชื่อหงี เมื่อเดิมได้เรียนหนังสืออาจารย์เดียวกันกับโซจิ๋น แล้วได้สาบานเป็นพี่น้องกันกับเรา ปิดเสงได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ด้วยพบเตียวหงีเหมือนกับโซจิ๋นสั่งมา จึงตอบว่าท่านจะอยู่ไยในเมืองนี้ จงไปหาโซจิ๋นด้วยกันเถิด ล้อเกวียนของข้าพเจ้าก็มีอยู่พร้อมแล้วถ้าท่านไปคงได้ดีเป็นแท้ เตียวหงีดีใจนักจึงว่า ถ้าท่านจะอนุเคราะห์ข้าพเจ้าได้ดังนั้นแล้ว ท่านจงงดท่าอยู่นี่ก่อน แล้วเตียวหงีก็เดินเข้าไปในเรือนบอกภรรยาว่า บัดนี้โซจิ๋นพี่เราได้เป็นที่ไจเสียงอยู่เมืองเตียวเราจะลาเจ้าไป ถ้าได้สมคิดแล้วจึงจะให้มารับเจ้า ครั้นสั่งเสียกันเสร็จแล้วเตียวหงีก็เดินออกมาจากเรือนขึ้นเกวียนไปกับปิดเสง ครั้นถึงเมืองเตียวก็หยุดอยู่นอกเมือง ปิดเสงจึงว่ากับเตียวหงีว่า ท่านจงอยู่นี่ก่อน เราจะไปเยี่ยมภรรยาที่บ้าน เตียวหงีก็คอยอยู่จนเวลาคํ่าหาเห็นปิดเสงกลับมาไม่ จึงเข้าไปนอนอยู่ที่นั่นคืนหนึ่ง ครั้นเวลาเช้า เตียวหงีหาเห็นปิดเสงมาเหมือนดังสัญญาไม่ จึงคิดแต่ในใจว่าโซจิ๋นกับเราก็รู้จักกันอยู่ จำเราจะเข้าไปสืบดูในเมืองเตียวให้รู้ว่าโซจิ๋นอยู่แห่งใด แล้วก็เข้าไปในเมืองเตียวเที่ยวถามข่าวโซจิ๋นได้ความแล้วก็ไปบ้านโซจิ๋น จึงบอกกับนายประตูว่าเราชื่อเตียวหงีจะขอเข้าไปคำนับท่านไจเสียง นายประตูได้แจ้งดังนั้นก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่โซจิ๋น โซจิ๋นได้ฟังแล้วแกล้งทำนิ่งเสีย เตียวหงีแต่คอยนายประตูอยู่นั้นเป็นช้านาน ก็หาเห็นนายประตูกลับออกมาไม่ เวลาก็จวนคํ่าลงจึงไปอาศัยนอนอยู่ในโรงเตี้ยมนั้นคืนหนึ่ง ครั้นเวลาเช้าจึงขอยืมพู่กันนายโรงเตี้ยมมาเขียนหนังสือเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าชื่อเตียวหงี แต่มาคอยคำนับท่านอยู่คืนหนึ่งแล้วก็ยังหาได้คำนับท่านไม่ ถ้าท่านแจ้งหนังสือนี้แล้ว จงเห็นแก่ไมตรีของข้าพเจ้าที่ทำไว้แต่เดิมบ้าง แล้วก็เอาหนังสือไปส่งให้แก่นายประตูบ้านโซจิ๋น นายประตูก็รับหนังสือไปให้แก่โซจิ๋น
โซจิ๋นรับหนังสือมาแจ้งความแล้วจึงว่า ท่านจงไปบอกกับเตียวหงีเถิดว่า วันนี้เรายังมีธุระอยู่ยังหาเปล่าไม่ อีกห้าวันเป็นวันว่างราชการของเราจึงให้เตียวหงีเข้ามา นายประตูก็คำนับลามาบอกกับเตียวหงีตามคำโซจิ๋นสั่งทุกประการ เตียวหงีครั้นได้ฟังนายประตูก็กลับมายังโรงเตี้ยมเคยอาศัย ซื้อเชื่ออาหารเจ้าของเตี้ยมกินอยู่ที่นั่นหลายเวลา ครั้นครบห้าวันจึงไปบ้านโซจิ๋น นายประตูเห็นก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่โซจิ๋น โซจิ๋นจึงสั่งนายประตูว่า ถ้าเตียวหงีมีหนังสือมาจงรับเข้ามาให้เรา แม้นไม่มีหนังสือมาแล้วท่านจงทำเฉยเสีย นายประตูก็คำนับลามา เตียวหงีแต่คอยนายประตูอยู่เป็นช้านานหาเห็นออกมาไม่ก็เสียใจ จึงกลับมายังเตี้ยมที่ตัวเคยอาศัยนั้น แต่เตียวหงีเวียนไปเวียนมาที่บ้านโซจิ๋นเป็นหลายวัน ก็หามีใครจะเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่โซจิ๋นไม่
เตียวหงีนึกน้อยใจว่าเราอุตส่าห์พากเพียรมาเป็นหลายครั้ง ก็หาสมความคิดไม่ จำเราจะกลับไปบ้าน คิดแล้วจึงไปหาเจ้าของเตี้ยมว่าข้าพเจ้าจะลาไปบ้าน เจ้าของเตี้ยมได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านได้มีหนังสือไปถึงโซจิ๋นแล้ว เดี๋ยวนี้ท่านว่าจะไปบ้านเสีย อยู่ภายหลังโซจิ๋นจะหาท่านไม่ได้ตัวความผิดจะมิอยู่กับเราหรือ ด้วยโซจิ๋นยังมิได้สั่งให้ท่านกลับไป ท่านจงงดอยู่ที่นี่ก่อนเถิด แม้นขัดสนเสบียงอาหารประการใด เราจะผ่อนปรนให้เป็นกำลังแก่ท่านไปได้ เตียวหงีได้ฟังเจ้าของเตี้ยมว่าดังนั้นยิ่งมีความวิตกนัก จึงถามเจ้าของเตี้ยมว่าท่านยังรู้แห่งบ้านปิดเสงหรือไม่ เจ้าของเตี้ยมจึงว่าเราไม่รู้แห่ง
เตียวหงีครั้นได้ฟังดังนั้นก็จนใจอยู่ ต้องจำใจอาศัยเจ้าของเตี้ยมอยู่ได้หลายวัน เวลากลางคืนวันหนึ่งเตียวหงีคิดแต่ในใจว่า เราจะนิ่งอยู่ฉะนี้ก็หาได้ไม่ จำเราจะมีหนังสือขึ้นไปลาโซจิ๋นจึงจะได้กลับไปบ้าน คิดแล้วเตียวหงีก็เขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ข้าพเจ้าเตียวหงีจะคำนับลาท่านกลับไปบ้าน พอเวลารุ่งเช้าเตียวหงีก็เอาหนังสือไปให้กับนายประตู นายประตูครั้นเห็นหนังสือดังนั้นก็รับเอาเข้าไปให้กับโซจิ๋น โซจิ๋นแจ้งความแล้วจึงสั่งนายประตูให้กลับไปบอกกับเตียวหงีว่ามาเวลาพรุ่งนี้เราว่างราชการอยู่แล้ว ให้เตียวหงีเข้ามาเถิด นายประตูคำนับลาออกมาบอกกับเตียวหงีตามคำโซจิ๋นทุกประการ
เตียวหงีแจ้งความดังนั้นก็กลับไป ครั้นถึงเตี้ยมจึงว่ากับเจ้าของเตี้ยมว่า เวลาพรุ่งนี้โซจิ๋นสั่งให้เราเข้าไปหา ครั้นแล้วจะเข้าไปหาโซจิ๋นก็ขัดสนด้วยเสื้อกางเกง จะเข้าไปอย่างนี้เล่า เรากับโซจิ๋นก็เป็นญาติกันอยู่กลัวโซจิ๋นจะอายกับข้าราชการทั้งปวง ท่านจงช่วยจัดแจงให้เราด้วย ถ้าเข้าไปสมคิดแล้วภายหลังเราจะทดแทนคุณท่าน เจ้าของเตี้ยมได้ฟังเตียวหงีว่าดังนั้นก็ยินดี จึงจัดแจงเสื้อและกางเกงให้กับเตียวหงี เตียวหงีได้เสื้อกางเกงแล้ว พอเวลารุ่งเช้าก็เข้าไปบ้านโซจิ๋นดังสัญญา
ฝ่ายโซจิ๋นครั้นรุ่งสว่างก็จัดแจงที่ปรึกษาขุนนางทั้งปวงกับทหารมาประจำอยู่ตามตำแหน่งเป็นอันมากหวังจะให้เตียวหงีเห็นสง่า เตียวหงีครั้นมาถึงบ้านโซจิ๋นจะเข้าไปคำนับโซจิ๋น นายประตูจึงห้ามไว้ว่าท่านไจเสียงยังว่าราชการอยู่จะเข้าไปมิได้ ท่านจงคอยอยู่นี่ก่อน เตียวหงีได้ฟังดังนั้นก็คอยอยู่ข้างนอก ฝ่ายโซจิ๋นก็แกล้งว่าราชการอื่นไปจนเวลากลางวัน จึงสั่งคนใช้ให้เรียกเตียวหงีเข้ามายังที่ว่าราชการ คนใช้ออกไปบอกเตียวหงี เตียวหงีแจ้งดังนั้นก็เข้าไปหาโซจิ๋น ครั้นเห็นโซจิ๋นเฉยอยู่มิได้ต้อนรับก็คิดเสียใจนัก จึงจำใจคำนับตามธรรมเนียม
โซจิ๋นครั้นเห็นเตียวหงีคำนับดังนั้น จึงพูดกับเตียวหงีพอเป็นทีว่า แต่ท่านจากเราไปครั้งเรียนหนังสืออยู่กับกุยก๊กซินแสท่านยังมีความสบายอยู่หรือ แล้วก็เลยว่าราชการอื่นต่อไป เตียวหงีครั้นเห็นดังนั้นก็นิ่งอยู่ พอคนใช้ยกโต๊ะเข้ามาให้โซจิ๋นกิน โซจิ๋นจึงว่ากับเตียวหงีว่าเราจะเลี้ยงดูขุนนาง ท่านเป็นแต่ไพร่จงถอยออกไปนั่งเสียข้างโน้นเถิด เรากินอาหารแล้วจึงมาสนทนากันใหม่
เตียวหงีได้ยินดังนั้นคิดแค้นใจนัก ก็เดินออกไปอยู่หลังทหารทั้งปวง โซจิ๋นจึงสั่งให้เลี้ยงดูขุนนางตามตำแหน่ง แล้วโซจิ๋นก็นั่งกินโต๊ะอยู่ จึงสั่งให้คนใช้เอาข้าวชามหนึ่งและกับข้าวสิ่งหนึ่งไปให้เตียวหงีกิน เตียวหงีเห็นดังนั้นมีความอัปยศแก่ขุนนางทั้งปวงเป็นอันมาก จึงคิดว่าครั้นจะกลับไปกินที่เตี้ยมเล่าก็ติดเงินเขาอยู่ ยังหามีอะไรจะใช้เขาไม่ จึงจำใจรับเอาข้าวมากินพอหายหิว โซจิ๋นเห็นกิริยาเตียวหงีดังนั้นก็รู้ว่าโกรธ ครั้นกินโต๊ะเสร็จแล้วจึงแกล้งเรียกเตียวหงีว่า เตียวหงีท่านจงเข้ามาให้ใกล้ เตียวหงีได้ยินดังนั้นก็เดินเข้าไป เห็นโซจิ๋นนั่งทำกิริยาขึงอยู่ดูหาเป็นคนกันเองไม่ ก็ยิ่งมีความแค้นเป็นกำลังจึงลำเลิกความเก่าของโซจิ๋นว่า ครั้งท่านยากจนไปเรียนหนังสืออยู่ครูเดียวกันท่านลืมเสียแล้วหรือ เราได้สาบานกันไว้เป็นพี่น้องกัน ว่าจะร่วมสุขร่วมทุกข์กัน บัดนี้ท่านได้เป็นไจเสียงขึ้น เห็นว่าเราขัดสนท่านจึงมิได้ต้อนรับให้เราได้ความอายแก่ขุนนางทั้งปวง โซจิ๋นตอบเตียวหงีว่า แต่ก่อนท่านก็มีสติปัญญา เราเห็นว่าท่านจะได้เป็นขุนนางก่อนเราทำไมจึงยังหาตั้งตัวไม่ได้ ครั้นเราจะพาเข้าไปทำราชการอยู่ในเมืองเล่า ท่านทำราชการไปได้ตลอดก็จะดีอยู่ ถ้าแม้นพลาดพลั้งลงเราเป็นผู้พาเข้าไปจะมิเสียไปหรือ
เตียวหงีได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่าซึ่งเรามาหาท่านทั้งนี้ใช่จะพึ่งสติปัญญาท่านให้ช่วยทำนุบำรุงนั้นหามิได้ ถ้าจะได้เป็นขุนนางนั้นก็เพราะสติปัญญาของเราดอก เราหาพึ่งบุญท่านไม่ โซจิ๋นจึงตอบว่าถ้าดังนั้นแล้วเหตุใดท่านจึงมาหาเรา นี่เสียแรงท่านได้มาถึงเราแล้วเราคิดถึงความหลังอยู่ ว่าแล้วโซจิ๋นสั่งคนใช้ให้หยิบเอาทองก้อนหนึ่งเป็นราคาสิบตำลึงเงินมาให้แก่เตียวหงี เตียวหงีเห็นดังนั้นก็โกรธ จึงหยิบเอาทองนั้นทิ้งลงต่อหน้าโซจิ๋นแล้วก็กลับไป โซจิ๋นก็มิได้ว่าประการใด
เตียวหงีครั้นมาถึงเตี้ยมเห็นเจ้าของเตี้ยมเอาที่นอนมาตากแดดอยู่ เตียวหงีจึงว่าท่านขนของเราออกมาทำไม เจ้าของเตี้ยมจึงว่า เรารู้ว่าท่านเข้าไปหาไจเสียงซึ่งเป็นพี่ของท่าน คิดว่าท่านจะได้ดี เราจึงจัดแจงไว้คอยจะให้ท่าน เตียวหงีได้ฟังดังนั้นถอนใจใหญ่ จึงถอดเสื้อกางเกงคืนให้เจ้าของเตี้ยม เจ้าของเตี้ยมเห็นดังนั้นก็รู้ว่ามิได้สมคิดจึงว่ากับเตียวหงีว่า พี่ท่านนั้นมิใช่ไจเสียงคนนี้ดอกกระมังจึงมิได้นับถือท่าน เตียวหงีได้ฟังดังนั้นจึงยึดมือเจ้าของเตี้ยมเข้าแล้วก็เล่าความหลังแต่ครั้งได้เล่าเรียนหนังสือด้วยกันมา จนเข้าไปหาไจเสียงมิได้ต้อนรับนั้นให้ฟังทุกประการ เจ้าของเตี้ยมจึงว่า ท่านนี้มิได้มีสติปัญญา โซจิ๋นให้ทองแก่ท่านราคาถึงสิบตำลึงเงินแล้วท่านหาเอาไม่ เงินค่าเช่าเตี้ยมและเงินค่ากินนั้นทำไมเราจะได้ของเราเล่า เตียวหงีจึงว่า เมื่อโซจิ๋นให้ทองแก่เรานั้นเราโกรธโซจิ๋นอยู่เราหาทันคิดไม่ ซึ่งเงินท่านเราติดนั้น ถ้าชีวิตเราไม่ตายเราจะให้ท่านจงได้ เมื่อขณะเตียวหงีพูดอยู่กับเจ้าของเตี้ยมนั้น พอปิดเสงเข้ามาคำนับเตียวหงี เตียวหงีก้มลงรับคำนับแล้วจึงจับข้อมือปิดเสงเดินเข้าไปในเตี้ยมให้นั่งลงที่หน้าโต๊ะ ปิดเสงจึงว่าซึ่งข้าพเจ้าพาท่านมาแล้วละเลยมิได้มาเยี่ยมเยือนท่านนั้นเป็นข้อผิดนัก ข้าพเจ้าขออภัยเถิด เดี๋ยวนี้ท่านไปหาไจเสียงโซจิ๋นซึ่งเป็นพี่ท่านแล้วหรือยัง
เตียวหงีได้ยินปิดเสงออกชื่อโซจิ๋นดังนั้น มีความแค้นโกรธเป็นกำลัง ตัวสั่นหน้าแดงดุจสีลิ้นจี่ ถลึงตากัดฟันนิ่งอยู่พูดหาออกไม่ ปิดเสงเห็นกิริยาเตียวหงีดังนั้นก็แจ้งว่าโกรธจึงถามว่า โซจิ๋นกระทำความแค้นแก่ท่านอย่างไรหรือจึงโกรธนัก เตียวหงีก็มิได้ตอบประการใด เจ้าของเตี้ยมแอบฟังอยู่นอกประตูได้ยินปิดเสงถามเตียวหงีดังนั้น เจ้าของเตี้ยมจึงเข้าไปเล่าความซึ่งโซจิ๋นกระทำแก่เตียวหงีให้ปิดเสงฟังทุกประการ แล้วจึงว่า บัดนี้เตียวหงีก็จะกลับไปบ้านเดิม แต่เงินค่าเช่าเตี้ยมกับเงินค่ากินนั้นก็ยังหามีจะใช้เราไม่ ทั้งเงินจะไปกินตามทางก็ไม่มี แล้วโซจิ๋นก็มิได้ชุบเลี้ยงเตียวหงีเหมือนหนึ่งฉันเพื่อนฝูงพี่น้องไม่ จะมิให้เตียวหงีโกรธอย่างไรเล่า ปิดเสงจึงว่าเราได้พาเตียวหงีมาถึงเมืองแล้วหมายว่าจะได้ดี บัดนี้ก็หาสมคิดไม่ เตียวหงีก็อดอยากได้ความลำบากนัก จำจะต้องสงเคราะห์พาไปส่งให้ถึงบ้านเดิม อันเงินที่ท่านติดค้างเตียวหงีอยู่นั้นเราจะใช้แทนให้ เตียวหงีได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับปิดเสงว่า บุญคุณของท่านอยู่กับข้าพเจ้าเป็นอันมาก แต่ซึ่งท่านจะพากลับไปเมืองงุยบ้านเดิมนั้น ข้าพเจ้ามีความอายยิ่งนัก หาอาจที่จะดูหน้าชาวเมืองได้ไม่ ถ้าท่านจะช่วยอนุกูลแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าจะไปอยู่เมืองจิ๋น ด้วยเมืองจิ๋นเป็นเมืองใหญ่มีทแกล้วทหารมากเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ อนึ่ง ฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นก็อยากจะหาผู้มีสติปัญญา เดชะวาสนาของเราเผื่อจะไปตั้งตัวโดยสะดวก จะกลับมาแก้แค้นโซจิ๋นให้จงได้ ปิดเสงได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่าเตียวหงีโกรธโซจิ๋นจึงว่าถ้าท่านจะไปเมืองจิ๋นแล้ว ก็ถูกกับปัญญาข้าพเจ้าคิดไว้แต่เดิม ครั้นข้าพเจ้าจะชวนท่านกลัวว่าจะไม่ยอม ครั้งนี้ท่านจะไปเมืองจิ๋นแล้ว ข้าพเจ้าจะตามไปปฏิบัติท่านด้วย
เตียวหงียินดีนัก จึงว่าท่านว่าทั้งนี้ขอบใจนัก ควรท่านกับข้าพเจ้าจะเป็นพี่น้องกันสืบไป ปิดเสงได้ฟังเตียวหงีว่าดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับ แล้วปิดเสงก็จัดแจงเงินใช้เจ้าของเตี้ยมเสร็จแล้ว ก็ชวนเตียวหงีขึ้นเกวียนออกจากเมืองเตียวไปทางทิศตะวันตกได้ประมาณหลายวัน ครั้นถึงเมืองจิ๋นก็พากันไปหาจออิวคนสนิทของฮุยบุนอ๋อง ปิดเสงพูดกับจออิวว่า ท่านช่วยคิดอ่านจัดแจงให้เตียวหงีเป็นขุนนางในเมืองจิ๋นได้แล้ว ข้าพเจ้าจะสนองคุณท่านตามสมควร จออิวได้ฟังก็ยินดีจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะรับเป็นธุระ ปิดเสงก็พาเตียวหงีออกมายับยั้งอยู่ภายนอก
ฝ่ายฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น ได้ทราบข่าวเล่าลือไปว่าโซจิ๋นเป็นคนมีสติปัญญา ไปอยู่เมืองเตียวได้เป็นที่ไจเสียง ทำนุบำรุงบ้านเมืองและราษฎรเป็นสุขขึ้นกว่าแต่ก่อน จึงคิดว่าโซจิ๋นมาอยู่ด้วยเราแล้วเราหารู้จักคนดีและชั่วไม่ จึงมิได้ชุบเลี้ยงเขาให้ถึงขนาด คิดเสียดายโซจิ๋นนัก จึงปรึกษาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยว่าบัดนี้ที่ไจเสียงก็ยังว่างอยู่หามีผู้ใดว่าราชการไม่ เราอยากจะหาคนที่มีสติปัญญามาตั้งเป็นที่ไจเสียงท่านทั้งปวงจะเห็นผู้ใดบ้าง ขุนนางต่างคนก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นจออิวจึงทูลว่า บัดนี้ผู้มีสติปัญญาชื่อเตียวหงีจะเข้ามาสามิภักดิ์ราชการอยู่ด้วยท่าน ฮุยบุนอ๋องได้ฟังนั้นก็ยินดี จึงให้จออิวไปพาตัวเตียวหงีเข้ามา จออิวก็ไปพาตัวเตียวหงีเข้ามาคำนับฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องเห็นรูปร่างเตียวหงีสมเป็นผู้มีสติปัญญา จึงเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงถามว่า ท่านก็มีสติปัญญาเหตุใดจึงซ่อนตัวอยู่ไม่เข้ามาทำราชการให้มีชื่อเสียงไว้ในแผ่นดินเล่า เตียวหงีคำนับแล้วจึงว่า ข้าพเจ้านี้แต่ก่อนอยู่เมืองงุย ครั้นจะเข้าทำราชการกับงุยอ๋องก็คิดว่าเมืองงุยนี้เป็นเมืองเล็ก ทั้งทหารก็น้อยเห็นจะไม่มีความสุข จึงหาได้ทำราชการในงุยอ๋องไม่ ครั้นข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าท่านมีนํ้าใจโอบอ้อมอารีกับอาณาประชาราษฎร์ ทั้งทแกล้วทหารก็มั่งคั่งและเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ข้าพเจ้าจึงมาจากเมืองงุย หวังจะมาทำราชการอยู่ในท่าน จะได้ช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุขสืบไป
ฮุยบุนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยินดีนัก จึงตั้งเตียวหงีให้เป็นขุนนางนอกทำเนียบ แล้วจึงจัดแจงที่ให้เตียวหงีอยู่ตามสมควร เตียวหงีครั้นได้เป็นขุนนางแล้วมีความยินดีนัก ก็คำนับลาฮุยบุนอ๋องออกมาหาปิดเสง ปิดเสงเห็นเตียวหงีกลับออกมาจึงว่า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าท่านได้เป็นขุนนางขึ้นแล้ว อันเงินซึ่งบนเขานั้นข้าพเจ้าก็จัดแจงให้เสร็จแล้วข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปบ้าน เตียวหงีได้ฟังดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วจึงว่า ท่านกับเราก็ได้เป็นเพื่อนรักชอบพอสนิทสนมกันมาแต่เดิม เปรียบประดุจพี่น้องร่วมท้องกัน แล้วก็ได้มีคุณแก่เราเป็นอันมาก บัดนี้ท่านจะกลับไปบ้าน เราหาได้ตามไปสนองคุณท่านไม่เราน้อยใจนัก ปิดเสงได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะจึงว่า ท่านกับข้าพเจ้าจะได้รู้จักกันมาแต่เดิมนั้นหามิได้ ข้าพเจ้ารู้จักกับโซจิ๋นก่อน อนึ่งข้าพเจ้าก็มิได้มีคุณกับท่าน เตียวหงีได้ยินดังนั้นตกใจนัก จึงว่าท่านได้มีคุณกับข้าพเจ้ามาแต่หนหลังเป็นอันมาก ท่านลืมเสียแล้วหรือจึงกลับว่าดังนี้เล่า ปิดเสงจึงตอบว่า การที่ข้าพเจ้าทำดังนี้เป็นกลอุบายของโซจิ๋นคิดอ่าน จะให้เมืองเตียวกับเมืองจิ๋นเป็นไมตรีกัน จึงใช้ให้ข้าพเจ้าพาท่านมาจัดแจงให้ได้เป็นขุนนางในเมืองจิ๋น อันเงินทองที่ได้เป็นเสบียงมาแต่หลังนั้นก็เป็นของโซจิ๋นทั้งหมดมิใช่ของข้าพเจ้า เพราะเหตุดังนี้ข้าพเจ้าจึงว่ามิได้มีคุณกับท่าน
เตียวหงีได้ฟังดังนั้น จึงคิดว่าอันสติปัญญาโซจิ๋นลึกซึ้งนักเราหารู้ถึงไม่ แล้วว่ากับปิดเสงว่า ท่านกลับไปบอกโซจิ๋นเถิดว่าเราคำนับขอบคุณเป็นอันมาก ตั้งแต่นี้ไปเมืองจิ๋นกับเมืองเตียวจะมิได้เป็นข้าศึกกันกว่าเราทั้งสองจะหาชีวิตไม่ ปิดเสงก็รับคำนับลามาขึ้นเกวียนกลับไปเมืองเตียวเข้าไปแจ้งความแต่ต้นจนเตียวหงีได้เป็นขุนนางให้โซจิ๋นได้ฟังทุกประการ
โซจิ๋นครั้นแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงเข้าไปหาเตียวซกอ๋องคำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าคิดกลอุบายให้เตียวหงีน้องข้าพเจ้าไปเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ๋น ตั้งแต่นี้ไปเมืองจิ๋นกับเราจะมิได้ทำศึกกันต่อไป บัดนี้จะขอลาท่านไปเมืองหันเกลี้ยกล่อมซวนฮุยก๋งให้เป็นไมตรีกับท่านจงได้ เตียวซกอ๋องได้ฟังดังนั้นยินดีนักจึงว่าท่านจะไปก็ตามใจเถิด โซจิ๋นก็คำนับลาเตียวซกอ๋องไปที่อยู่จัดแจงเกวียนและเสบียงอาหารบ่าวไพร่พร้อมกันแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองหันจึงสั่งบ่าวไพร่ให้ไปอาศัย ณ เตี้ยม แล้วโซจิ๋นก็เข้าไปบอกคนรักษาประตูว่า เราชื่อโซจิ๋นจะขอเข้าไปคำนับซวนฮุยก๋ง นายประตูก็เอาความไปบอกซวนฮุยก๋ง ซวนฮุยก๋งรู้ดังนั้นจึงให้พาโซจิ๋นเข้ามาเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่าท่านมาหาเรานี้มีกิจธุระสิ่งใดหรือ โซจิ๋นคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าสู้ลำบากกายมาหาท่านถึงนี่นั้นก็เพราะหวังจะเตือนสติท่าน ซวนฮุยก๋งจึงตอบว่าท่านจะว่ากล่าวทัดทานประการใด แม้นเห็นชอบแล้วเราก็จะประพฤติตามท่านมิได้ขัดขืน โซจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่าทุกวันนี้เมืองตังจิวซึ่งเป็นเมืองหลวงใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวงนั้นก็ร่วงโรยลงแล้ว หัวเมืองเอกโทย่อมอยากจะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นก็ยกย่องตัวขึ้นว่าเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง เที่ยวเบียดเบียนตีเขตแดนขึ้นของผู้อื่นไปขึ้นกับตัวเสียเป็นอันมาก ถึงตัวท่านก็เสียเมืองขึ้นแก่ฮุยบุนอ๋องหลายตำบล ครั้นข้าพเจ้ามาคิดตรึกตรองดูเล่า เห็นว่าเมืองท่านก็บริบูรณ์ด้วยทแกล้วทหาร อนึ่งก็มั่งคั่งไปด้วยเสบียงอาหารและไพร่ฟ้าข้าราชการทั้งปวงก็มีใจกตัญญูเป็นอันมาก เหตุใดจึงไม่คิดอ่านคืนเอาเมืองขึ้นมาให้ได้เล่า หรือท่านจะยอมให้เมืองจิ๋นเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง
ซวนฮุยก๋งจึงตอบว่า เราก็มีใจแค้นฮุยบุนอ๋องอยู่เหมือนกัน แต่ว่ามีข้อขัดขวางอยู่อย่างหนึ่งด้วยทแกล้วทหารที่เข้มแข็งเรามีอยู่น้อย ถึงว่าจะเต็มใจสู้รบก็หาเอาชัยชนะเจ้าเมืองจิ๋นได้ไม่ เพราะเหตุดังนี้เราจึงต้องนิ่งจนใจอยู่ โซจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะคิดให้อย่างหนึ่ง ให้ท่านไปทำไมตรีเสียกับเมืองเตียว เมืองงุย เมืองฌ้อ เมืองเจ๋ เมืองเอี๋ยน ถ้าแม้นห้าหัวเมืองประนีประนอมพร้อมใจกันกับท่านแล้วเจ้าเมืองจิ๋นที่ไหนจะอาจมายํ่ายีเราได้ อันการซึ่งจะทำไมตรีกันนั้น ข้าพเจ้าจะรับไปว่ากล่าวเอง ท่านอย่าปรารมภ์เลย ซวนฮุยก๋งก็เห็นชอบด้วย จึงว่าข้าพเจ้าทุกวันนี้เหมือนอยู่ในที่มืด และท่านมาช่วยว่ากล่าวสั่งสอนแนะนำอย่างนี้ เหมือนท่านจูงออกมาสู่ที่สว่างได้เห็นการงานทั้งปวงสิ้น ท่านจะว่ากล่าวประการใดข้าพเจ้าก็จะปฏิบัติตามท่าน แล้วจึงให้ทองแก่โซจิ๋นร้อยก้อนเป็นบำเหน็จปาก โซจิ๋นครั้นได้ทองร้อยก้อนมีความยินดีนัก ก็คำนับลาซวนฮุยก๋งจะไปเมืองงุยหมายจะเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองงุยให้มาเป็นกำลังเมืองเตียวด้วย คิดแล้วก็ไปยังเมืองงุย พองุยอ๋องออกว่าราชการอยู่ โซจิ๋นก็เข้าไปคำนับงุยอ๋อง งุยอ๋องรับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วโซจิ๋นจึงว่ากล่าวตักเตือนสติงุยอ๋องต่างๆ เหมือนกันกับเมืองหัน เจ้าเมืองงุยได้ฟังดังนั้นมีความยินดีจึงว่ากับโซจิ๋นว่า ท่านว่ากล่าวชี้แจงแก่เราครั้งนี้ บุญคุณอยู่กับเราเป็นอันมาก เราจะกระทำตามถ้อยคำของท่าน จึงให้แพรแก่โซจิ๋นร้อยม้วน โซจิ๋นครั้นได้แพรแล้วก็คำนับลาไปเมืองเจ๋ ไปเมืองฌ้อ ไปเมืองเอี๋ยน จึงเข้าไปว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมตักเตือนเหมือนหนึ่งกับเมืองงุยเมืองหันทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองเอี๋ยน เห็นชอบด้วยก็เชื่ออยู่ในถ้อยคำของโซจิ๋น โซจิ๋นก็คำนับลาจะมาเมืองเตียว ครั้นมาถึงเมืองลกเอี๋ยงซึ่งเป็นเมืองใหญ่นั้น จิ๋วเหียนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋วสั่งให้ผู้คนจัดแจงกวาดแผ้วหนทางซึ่งโซจิ๋นจะเดินไปนั้นให้ราบรื่น แต่บรรดาหัวเมืองที่ขึ้นกับเมืองลกเอี๋ยงนั้นรู้ก็จัดแจงสิ่งของมาคำนับโซจิ๋นสิ้นทุกหัวเมือง
ฝ่ายมารดาและญาติพี่น้องของโซจิ๋นรู้ว่าโซจิ๋นกลับมาถึงเมืองลกเอี๋ยง จะไปเมืองเตียวต้องเดินผ่านมาหน้าบ้านเราจึงชวนกันออกมาคอยอยู่ โซจิ๋นนั่งมาบนเกวียนเห็นพี่สะใภ้เข้าจึงถามว่า แต่ก่อนนั้นเราได้ความอดอยาก เราไปขออาหารท่านกินมื้อหนึ่งท่านก็พูดบิดพลิ้วเสียเหมือนมิใช่ญาติ ท่านหาให้อาหารเรากินไม่ และบัดนี้ท่านมาคำนับเราด้วยเหตุสิ่งใดเล่า พี่สะใภ้จึงตอบโซจิ๋นว่า เราเห็นท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ก็ต้องคำนับกลัวเกรงท่าน โซจิ๋นนึกในใจว่าธรรมเนียมคนทุกวันนี้มีเย็นและร้อน มีคนดีและคนชั่ว นับถือลาภและยศเป็นประธาน คนจึงได้นับถือ ครั้นหาลาภและยศไม่ก็ไม่มีใครจะนับหน้า คิดดังนั้นแล้วโซจิ๋นจึงสั่งคนใช้เอาเกวียนไปรับมารดาและญาติพี่น้องทั้งปวงไป ณ เมืองโฮหนำ จึงจัดแจงที่บ้านและเงินทองข้าวของภาชนะใช้สอยให้แก่มารดาและญาติพี่น้องทั้งปวงเป็นอันมาก ทุกวันนี้ราษฎรในเมืองโฮหนำไปขุดร่อนได้เงินและทองข้าวของเนืองๆ เพราะญาติโซจิ๋นฝังไว้
ฝ่ายโซต๋าย โซหลี เห็นโซจิ๋นพี่เป็นขุนนางมีเกียรติยศมากเพราะเรียนรู้ในตำราไทก๋งฮิมฮู ก็เอาตำราสองฉบับมาเล่าเรียนศึกษาปรารถนาจะให้ได้ดีเหมือนพี่ชาย ฝ่ายโซจิ๋นครั้นมาพักอยู่บ้านจัดแจงการสำเร็จแล้ว จึงเรียกคนใช้ขึ้นเกวียนไป ณ เมืองเตียว เข้าไปคำนับเตียวเสียงโห เตียวเสียงโหจึงตั้งโซจิ๋นให้เป็นบู๊อันก๋ง แล้วก็ใช้คนใช้ไปนัดเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองเอี๋ยน ทั้งห้าหัวเมืองให้ไปพร้อมกัน ณ ตำบลฮอนซุยเป็นทางร่วมต่อแดนทั้งหกเมือง แล้วโซจิ๋นกับเจ้าเมืองเตียวก็พาทหารออกไปจัดแจงปลูกตั๋วไว้สำหรับเจ้าเมืองที่ฮวนซุย
ขณะนั้นเอี๋ยนบุนก๋งมาถึงก่อน แล้วเจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองฌ้อ มาถึงเป็นลำดับกันพร้อมที่ตำบลฮวนซุย โซจิ๋นจึงปรึกษากับไตหูทั้งหกหัวเมืองว่า ท่านทั้งปวงมาพร้อมกันทั้งนี้ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ท่านทั้งปวงเห็นว่าหัวเมืองใดจะมีสติปัญญาเป็นที่พึ่งแก่คนจะได้ตั้งให้เป็นหัวเมืองเอก ไตหูทั้งหกจึงตอบว่า ถ้าจะว่าตามเดิมนั้น เมืองฌ้อ เมืองเจ๋ เป็นหัวเมืองใหญ่มาแต่ก่อนและเมืองเอี๋ยน เมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุยนี้พึ่งตั้งตัวขึ้นใหม่ ครั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งปวงเห็นว่าอย่าให้เป็นใหญ่เป็นน้อยแก่กันเลยเจ้าเมืองทั้งปวงจะเสียนํ้าใจ เราควรจะตั้งให้เป็นอ๋องเสมอกัน โซจิ๋นเห็นชอบด้วย การครั้งนั้นเจ้าเมืองเตียวเป็นต้นคิด จึงออกไปเชิญเจ้าเมืองทั้งห้าให้นั่งที่ตามสมควร แล้วโซจิ๋นก็ตรงเข้าไปนั่งท่ามกลางคำนับกับเจ้าเมืองทั้งหกแล้วว่า ท่านทั้งปวงเป็นหัวเมืองใหญ่อยู่ข้างฝ่ายตะวันออก ทั้งเกียรติยศสมบัติพัสถานก็มั่งคั่งสมบูรณ์ทั้งสิ้น อันเจ้าเมืองจิ๋นนั้นเดิมเจ้าเมืองก็เป็นแต่ตระกูลคนเลี้ยงม้า แต่หากได้เมืองหํ้าเอี๋ยงไว้เป็นกำลัง จึงจะคิดลงมาเบียดเบียนเราทั้งหกนี้ไปเป็นเมืองขึ้น ท่านทั้งปวงจะยอมไปเป็นบ่าวชาวเมืองจิ๋นแล้วหรือ เจ้าเมืองทั้งหกจึงตอบว่า ซึ่งจะยอมไปเป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ๋นนั้นหามิได้ การครั้งนี้สุดแต่ซินแสจะคิดอ่านอย่าให้อายแก่ชาวเมืองจิ๋นได้ ข้าพเจ้าทั้งปวงก็จะปฏิบัติตามท่านทั้งสิ้น
โซจิ๋นจึงว่า การทั้งนี้ข้าพเจ้าก็แจ้งอยู่แต่ก่อนแล้วว่าท่านทั้งปวงจะประนีประนอมพร้อมใจกันสู้กับเมืองจิ๋น เพลาวันนี้เป็นวันดี ท่านทั้งปวงควรจะกระทำคำนับเทวดาสาบานร่วมสุขร่วมทุกข์กันสืบไป แล้วโซจิ๋นก็ยกเอาถาดสำหรับที่จะรองโลหิตเข้าไปคำนับส่งให้กับเจ้าเมืองทั้งหก เจ้าเมืองทั้งหกต่างคนก็แทงเอาโลหิตออกแล้วบวงสรวงแก่เทพยดาและปู่ย่าตายายของตนแล้วสาบานว่า ข้าพเจ้านี้ถ้ามิซื่อตรงต่อกันแต่เมืองใดเมืองหนึ่งก็ดี ให้ท่านทั้งปวงยกกองทัพไปลงโทษแก่ข้าพเจ้าผู้หาความสัจมิได้นี้เถิด โซจิ๋นจึงทำหนังสือทานบนให้เจ้าเมืองคนละฉบับ แล้วต่างคนต่างชวนกันเสพสุราเลี้ยงดูกัน
ขณะเมื่อเสพสุราอยู่นั้น เจ้าเมืองเตียวจึงว่าแก่โซจิ๋นว่า ครั้งนี้ท่านมีความชอบกับเราทั้งหกเมืองเป็นอันมาก ควรที่เราจะตั้งให้โซจิ๋นเป็นที่ลักก๊กเซียงเซียว แปลคำไทยว่าเป็นผู้สำเร็จราชการได้ถือดวงตราอาชญาสิทธิ์ทั้งหกหัวเมือง ครั้นกินโต๊ะแล้วเจ้าเมืองทั้งปวงจึงเอาทองมารางวัลให้โซจิ๋นเมืองละร้อยก้อน ม้าสิบคู่ สิริเข้ากันเป็นทองหกร้อยก้อน ม้าหกสิบคู่ โซจิ๋นก็ลุกขึ้นคำนับรับของรางวัลของเจ้าเมือง แล้วเจ้าเมืองทั้งห้าก็ลาเจ้าเมืองเตียวต่างคนต่างก็ลากลับไปเมือง แต่โซจิ๋นนั้นตามเตียวเสียงโหไปอยู่เมืองเตียว
๙๑
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวอันอ๋องเสวยราชย์ได้สิบหกปี เมื่อโซจิ๋นไปถึงเมืองแล้วจึงทำหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า บัดนี้ท่านทั้งหกเมืองเข้าประนีประนอมยอมเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันแล้ว ให้คนใช้ถือไปให้เจ้าเมืองจิ๋น ฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับกงซุนเบี๋ยนผู้ป็นที่เสียงก๊กว่า ถ้าหกหัวเมืองเป็นดังนี้ เขตแดนเราจะมิคับแคบไปเสียหรือ เราจะคิดประการใดจึงจะให้หกหัวเมืองร้าวฉานกันได้ กงซุนเบี๋ยนจึงว่าความอันนี้เกิดขึ้นเพราะความคิดพวกเมืองเตียว เราควรจะยกกองทัพไปตีเมืองเตียวดูทีเมืองใดจะยกมาช่วยเมืองเตียว เราจึงแยกกองทัพไปตีเมืองนั้น ถ้าทำได้ดังนี้หกหัวเมืองก็จะไม่ปกติกันได้
ขณะนั้นเตียวหงีเฝ้าอยู่นั่นด้วย จึงนึกแต่ในใจว่าถ้าเรานิ่งเสียให้เจ้าเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองเตียว เราจะเสียความสัตย์สัญญาไว้กับโซจิ๋น คิดแล้วจึงทูลว่าการซึ่งทั้งหกหัวเมืองกระทำสัตย์กันครั้งนี้ยังไม่นานนัก จะคิดให้ร้าวฉานแตกกันเหมือนคำกงซุนเบี๋ยนว่านั้นยากอยู่ ถ้าเรายกไปตีเมืองเตียว เมืองหันก็จะเข้าตีเมืองยิเอี๋ยง เมืองฌ้อก็จะเข้าตีบูก๋อน เมืองงุยก็จะเข้ามาทางโฮวัว เมืองเจ๋จะมาทางเฉงโห เมืองเอี๋ยนก็จะมาช่วยเพิ่มเติมทุกอย่าง เราก็จะมิขัดสนเสียหรือ ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ด้วยเมืองงุยอยู่ใกล้กับเมืองเรา ท่านจงจัดคนดีมีสติปัญญาคุมเอาสิ่งของซึ่งมีราคาไปคำนับเจ้าเมืองงุยแล้วพูดจาเป็นทางไมตรีไว้ เจ้าเมืองงุยก็คงจะตอบแทนมาบ้าง แล้วท่านจงใช้ไปเมืองเอี๋ยนว่าท่านจะยอมยกบุตรหญิงของท่านให้กับลูกเจ้าเมืองเอี๋ยนเป็นเกี่ยวดองกัน
ฮุยบุนอ๋องได้ฟังเตียวหงีว่าก็เห็นด้วย จึงให้คนมีสติปัญญาไปหาเจ้าเมืองงุย แจ้งความแก่เจ้าเมืองงุยว่า หัวเมืองทั้งเจ็ดซึ่งขึ้นแก่เมืองงุยเราตีได้ไว้แต่ก่อนนั้น บัดนี้เราเห็นว่าเจ้าเมืองงุยเป็นคนดีมีใจเมตตาแก่อาณาประชาราษฎร์ เราหามีสิ่งใดจะชอบใจไม่ เราจะคืนหัวเมืองทั้งเจ็ดของท่านให้ไว้ตามเดิม งุยอ๋องแจ้งความแล้วมีใจยินดียิ่งนักจึงว่ากับคนใช้เจ้าเมืองจิ๋นว่า นายท่านมีใจเมตตาเราครั้งนี้ เราหามีสิ่งใดจะสนองคุณไม่ เราจะยกบุตรหญิงของเราให้กับบุตรชายเจ้าเมืองจิ๋น ว่าแล้วก็สั่งให้คนใช้ไปกับทูตที่เจ้าเมืองจิ๋นใช้มานั้น คนใช้เมืองจิ๋นก็พาทูตไปคำนับฮุยบุนอ๋อง
ฮุยบุนอ๋องมีความยินดีนัก ทูตเมืองงุยจึงทูลฮุยบุนอ๋องว่า ท่านมีความกรุณาแก่นายข้าพเจ้าครั้งนี้คุณท่านหาที่สุดมิได้ นายข้าพเจ้าหามีสิ่งใดจะสนองคุณท่านให้สมกับที่ท่านเมตตาไม่ นายข้าพเจ้าจะยกบุตรหญิงให้เป็นสะใภ้ท่าน จะได้เป็นพวกพ้องพึ่งพากันสืบไป เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีด้วยสมความคิด
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียว ครั้นแจ้งความว่าชาวเมืองจิ๋นกับเมืองงุย เมืองเอี๋ยน ใช้คนไปมาหากันก็ตกใจ จึงสั่งให้หาโซจิ๋นเข้ามาแล้วว่า การซึ่งหัวเมืองทั้งหกประนีประนอมยอมกันก็เพราะสติปัญญาท่าน การยังไม่ทันจะล่วงปี เมืองงุยกับเมืองเอี๋ยนก็กลับใจไปเป็นพวกพ้องกับเมืองจิ๋นท่านหารู้ไม่หรือ ถ้าชาวเมืองจิ๋นยกทัพมาตีเมืองเราที่ไหนเมืองเอี๋ยนกับเมืองงุยจะมาช่วย โซจิ๋นได้ฟังก็สะดุ้งใจจึงทูลกับเตียวอ๋องว่า ขอไต้อ๋องจงให้ข้าพเจ้าไปต่อว่าเจ้าเมืองงุยเจ้าเมืองเอี๋ยนจะได้แจ้งความเท็จจริงด้วย เจ้าเมืองก็ยอมให้โซจิ๋นไปกระทำตามความคิด แล้วโซจิ๋นก็ลาเจ้าเมืองเตียวไปเมืองเอี๋ยนก่อน
ขณะนั้นเอี๋ยนบุนอ๋องถึงแก่กรรม เอกอ๋องผู้บุตรได้ขึ้นครองเมืองแทน โซจิ๋นก็เข้าไปคำนับเอกอ๋อง เอกอ๋องก็เล่าความให้โซจิ๋นฟังว่า เมื่อบิดาตายนั้นเจ้าเมืองเจ๋หาคงอยู่ในความสัตย์ไม่ ยกกองทัพมาตีเอาหัวเมืองเราไปได้ถึงสิบหัวเมือง ความคิดของท่านซึ่งจะให้ทั้งหกหัวเมืองเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันนั้น เราเห็นจะป่วยการเสียเปล่าท่านจะคิดประการใด โซจิ๋นจึงตอบว่าความเกิดขึ้นทั้งนี้ข้าพเจ้าจะขอลาไปเมืองเจ๋ว่ากล่าวให้กลับคืนหัวเมืองแก่ท่าน ว่าแล้วโซจิ๋นก็ลาเอกอ๋องไปเมืองเจ๋คำนับเจ๋ซวนอ๋องแล้วว่า การซึ่งหกหัวเมืองไปทำความสัตย์กันครั้งนั้น ก็ปรากฏรู้ทั่วกันทั้งแผ่นดินว่าจะมั่นคงยืดยาวไปชั่วลูกหลาน เอี๋ยนบุนอ๋องกับท่านก็ยังหามีข้อขัดเคืองสิ่งใดไม่ เอี๋ยนบุนอ๋องตายลงครั้งนี้เหตุใดท่านจึงไปตีเอาหัวเมืองเขามาไว้ถึงสิบตำบล ท่านกระทำการครั้งนี้เห็นจะขัดเคืองไปถึงหัวเมืองทั้งปวงด้วย เจ้าเมืองเอี๋ยนคนใหม่นี้ก็เป็นบุตรเขยเจ้าเมืองจิ๋น ถ้าเจ้าเมืองทั้งปวงเขาพากันยกกองทัพมาลงโทษท่านว่าเสียความสัตย์ ท่านกับเมืองเตียวยังจะรับรองได้หรือ
เจ๋ซวนอ๋องได้ฟังโซจิ๋นว่า ก็รู้สึกตัวกลัวความนินทาจึงว่ากับโซจิ๋นว่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าก็จะคืนทั้งสิบหัวเมืองให้กับเจ้าเมืองเอี๋ยน ซินแสช่วยนำเอาข้อความนี้ไปแจ้งอย่าให้เจ้าเมืองเอี๋ยนขัดเคืองเราได้ โซจิ๋นก็รับคำคำนับลามาแจ้งความกับเจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนก็มีความยินดีสิ้นความขัดเคือง เจ้าเมืองเอี๋ยนคิดถึงบุญคุณโซจิ๋นก็ชวนโซจิ๋นให้อยู่ ณ เมืองเอี๋ยน เอกอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนมีมารดาชื่อนางบุนฮูหยิน อายุประมาณสามสิบปีเศษแต่ยังสาวอยู่ ขณะเมื่อโซจิ๋นมาอยู่ ณ เมืองเอี๋ยนนั้น นางได้ยินเขาเล่าลือว่ามีสติปัญญา ทั้งรูปร่างก็สะอาด นางให้มีใจนึกรักอยู่เป็นนิจ เพลาวันหนึ่งโซจิ๋นเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยนแล้วกลับไปบ้าน นางบุนฮูหยินจึงให้คนใช้ออกไปเชิญโซจิ๋นเข้ามาข้างในว่าจะปรึกษาราชการด้วย โซจิ๋นก็เข้าไปหานางบุนฮูหยิน บุนฮูหยินก็เชื้อเชิญพูดจาทำกิริยาให้โซจิ๋นรัก โซจิ๋นก็มีใจปฏิพัทธ์ด้วยสตรีให้ทีมาก่อนเหลือจะอดกลั้นก็รักใคร่ได้เสียกันแต่วันนั้นมา
ขณะนั้นเอกอ๋องผู้เป็นบุตรนางบุนฮูหยินก็รู้อยู่ว่ามารดากระทำชั่วแต่หารู้แห่งจะทำประการใดไม่ โซจิ๋นก็คิดกลัวระวังตัวอยู่เป็นนิจ จึงไปฝากตัวผูกไมตรีสนิทกับจู๋จี๋ซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองเอี๋ยนก็ยังไม่วางใจ จึงให้โซต่ายโซหลีผู้เป็นน้องไปสาบานตัวเป็นพี่น้องกับจู๋จี๋ให้ไมตรีนั้นมั่นคง ฝ่ายนางบุนฮูหยินตั้งแต่รักใคร่กับโซจิ๋นก็ให้ผู้หญิงคนใช้ไปมาหาสู่ไม่ขาด โซจิ๋นกลัวความจะเกิดขึ้น คิดจะหนีตัวไปเสียเมืองอื่น เพลาวันหนึ่งโซจิ๋นจึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยนแล้วอุบายว่า ข้าพเจ้าพิจารณาดูคนชาวเมืองเจ๋ใจมักกลับกลอก อนึ่งกับท่านก็จะเป็นอริกันอยู่เกลือกจะไว้ใจมิได้ ข้าพเจ้าจะต้องลาท่านไปกำชับกำชาดูงานการผิดชอบ ได้ความแล้วก็จะได้มีหนังสือลักลอบมาถึงท่านจึงจะมิได้มีอริร้าวราวกันต่อไป เจ้าเมืองเอี๋ยนก็ยอมให้ไปตามความคิด
ขณะเมื่อโซจิ๋นไปถึงเมืองเจ๋นั้น เจ๋ชวนอ๋องมีความยินดีออกมาต้อนรับ ต่างคำนับกันแล้วก็เชิญให้เข้าไปนั่งที่สมควรจึงพูดจาเกลี้ยกล่อมโซจิ๋นต่างๆ แล้วตั้งให้เป็นที่แคะเคง เป็นขุนนางนอกทำเนียบ เมื่อโซจิ๋นรับราชการอยู่ในเมืองเจ๋นั้น คอยปฏิบัติเจ้าเมืองมิให้ขัดอัชฌาสัย ด้วยปรารถนาจะให้การในเมืองเจ๋แปรปรวน ถ้าเจ้าเมืองจะชอบใจเล่นการสิ่งใด โซจิ๋นก็ประพฤติตามใจทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋นั้นมัวเมารักใคร่ในการเสพสุราและฟังเสียงสตรีขับรำบำเรอ โซจิ๋นก็พลอยสรรเสริญชมเป็นสนุกสนานไปด้วย
ขณะนั้นขุนนางในเมืองชื่อเสียงก๊กเตียนเอ๋งคนหนึ่งกับเบ๋งโขเป็นที่แคะเคง สองคนนั้นเป็นคนมีสติปัญญากตัญญูต่อแผ่นดิน เห็นเจ้าเมืองเจ๋หลงเชื่อโซจิ๋นหาเอาใจใส่ในการแผ่นดินไม่ ก็เข้าไปเตือนสติห้ามปราม เจ้าเมืองเจ๋ก็ไม่เชื่อฟัง จนเจ้าเมืองเจ๋ป่วยลงก็ถึงแก่กรรม ขุนนางทั้งปวงจึงพร้อมใจกันตั้งไทจูขึ้นครองเมืองแทนชื่อเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องหามัวเมาเชื่อคำโซจิ๋นเหมือนบิดาไม่ จึงไปขอบุตรหญิงเจ้าเมืองจิ๋นมาเป็นที่อ้องโห แล้วตั้งให้เสียงก๊กเตียนเอ๋งเป็นที่สิก๋งตำแหน่งใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน และเตียนเอ๋งนั้นมีบุตรชายสิบคน อยู่มาภรรยาน้อยมีครรภ์ได้สิบเดือน ครบกำหนดก็คลอดบุตรผู้หนึ่งเป็นชาย เมื่อคลอดนั้นเป็นเดือนห้าขึ้นห้าคํ่า ผิวพรรณหมดจดกว่าเด็กทั้งปวง มารดาจึงอุ้มเอาบุตรนั้นมาหาเตียนเอ๋งผู้บิดาแจ้งความให้ฟังทุกประการ
เตียนเอ๋งได้ฟังภรรยาจึงพิเคราะห์ดูรู้ว่าฤกษ์ไม่ดี จึงบอกภรรยาว่าลูกเราเกิดวันนี้ฤกษ์ชั่วนัก มันจะมาผลาญโคตรผลาญวงศ์อย่าเลี้ยงไว้เลย ภรรยาเตียนเอ๋งพึ่งมีบุตรคนเดียวสุดรักสุดอาลัย ครั้นจะขืนเลี้ยงลูกก็กลัวสามีจึงมอบบุตรให้ป้าของตัวไปลอบเลี้ยงรักษาไว้ที่บ้านอื่น เตียนเอ๋งมิได้รู้ จนบุตรชายอายุถึงขวบ คนผู้เลี้ยงจึงให้ชื่อบุตรเล็กตามแซ่เรียกว่าเตียนบุ๋น แล้วพามาหามารดา ส่วนมารดาเห็นบุตรก็รักใคร่เป็นที่ยิ่ง ด้วยลูกนั้นน่ารักน่าชม ผิวพรรณหมดจดช่างพูดช่างเจรจาเฉลียวฉลาด จึงอุ้มลูกมาหาเตียนเอ๋งผู้บิดาแล้วบอกเล่าให้รู้ เตียนเอ๋งแจ้งความก็โกรธนัก ขึ้นเสียงอึงคะนึงว่ากับภรรยาว่าเอ็งรู้มากกว่าเราอีกหรือ ไม่ฟังถ้อยฟังคำขืนเลี้ยงลูกคนนี้ไว้จะแกล้งล้างพงศ์พันธุ์ของข้าให้สิ้นเสียจงได้หรือ
เตียนบุ๋นบุตรน้อยเห็นมารดาตกใจนักด้วยกลัวบิดา จึงตอบว่าท่านอย่าโกรธแค้นแม่ข้านักเลย อันตัวข้านี้ผิดกว่าคนทั้งหลายจะเปรียบกันไม่ได้ ด้วยจุติมาจากสวรรค์ เทวดาช่วยคุ้มครองรักษาอยู่ ทำไมกับปีเดือนฤกษ์ยาม เตียนเอ๋งได้ฟังบุตรเล็กว่าประหลาดกว่าเด็กทั้งปวงไม่เคยพบเคยเห็นก็มีความเมตตา เข้ารับบุตรมาจากเมียให้นั่งบนตักชมเชย แล้วสั่งภรรยาว่าลูกของเราคนนี้ชอบกลอยู่อุตส่าห์เลี้ยงไปเถิด จึงให้เงินทองเครื่องแต่งตัวกับทาสหญิงสำหรับเลี้ยงบุตร เตียนบุ๋นครั้นมาอยู่ด้วยบิดามารดาก็หลักแหลมมีสติปัญญายิ่งขึ้นทุกวันทุกเดือน อันเตียนเอ๋งผู้เป็นบิดาเป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ บรรดาขุนนางกรมการหัวเมืองไปมาว่าถ้อยความมิได้ขาด เตียนบุ๋นแต่อายุสิบขวบก็ออกเชื้อเชิญแขกเลี้ยงดูพูดจารับส่งขุนนางเพื่อนฝูงของบิดาเป็นที่ไว้เนื้อไว้ใจ คนทั้งปวงก็รักใคร่สรรเสริญว่าเด็กผู้นี้เฉลียวฉลาดยิ่งนัก ครั้นอายุเตียนบุ๋นได้สิบสี่ปี เตียนเอ๋งผู้บิดาตาย เจ๋มินอ๋องได้ตั้งโซจิ๋นเป็นเสียงก๊ก จึงให้ที่กับเตียนบุ๋น ครั้นเตียนบุ๋นเป็นเสียงก๊กแล้ว นํ้าใจยิ่งโอบอ้อมกว้างขวาง ให้ก่อตึกแถวออกไปข้างท้ายบ้านหลายหลังไว้สำหรับคนยากจนมาพึ่งพาอาศัย แล้วปลูกที่ทำครัวเลี้ยงคนเข็ญใจกินวันละสามเวลา จัดแจงเสื้อกางเกงให้นุ่งห่มทดลองเบี้ยเงินจนมีเรือกสวนไร่นา กิตติศัพท์ก็เล่าลือไปทุกบ้านทุกเมือง บรรดาคนยากจนไร้ญาติที่ทำกินเข้ามาพึ่งอยู่เตียนบุ๋นกว่าหมื่นคนสมัครเป็นทหารทั้งสิ้น ซึ่งเตียนบุ๋นคิดทำดังนี้หมายจะป้องกันรักษาบ้านเมือง แต่คำคนสรรเสริญจนหาเรียกเตียวบุ๋นว่าเสียงก๊กไม่ เรียกเสียว่าเบ๋งเสียงกุ๋น แปลคำไทยว่าสมเด็จเจ้าพระยา
ยังมีผู้หนึ่งเข้ามาพึ่งกินอยู่ในเบ๋งเสียงกุ๋น คิดสงสัยว่าของเลี้ยงคนยากยังมีดีถึงเพียงนี้ ที่ตัวเขากินจะยิ่งขึ้นไปอย่างไรเล่า แล้วแอบลักดูก็เห็นโต๊ะเบ๋งเสียงกุ๋นกินข้าวของเหมือนแต่งเลี้ยงคน คิดอดสูใจนัก ชวนกันกินของท่านเป็นเบี้ยเป็นเงินหนักหนา มิได้ทำงานอันใดตอบแทนคุณบ้างเลย เกิดเป็นลูกผู้ชายเสียเปล่าจะอยู่ไยไม่ต้องการ เพลาคํ่าจึงลอบเขียนหนังสือไว้ที่ฝาตึก สรรเสริญคุณเบ๋งเสียงกุ๋นกับบอกความน้อยใจของตัวให้รู้ แล้วขึ้นยืนบนม้าผูกคอเข้ากับแปลานเฉลียงโจนลงมาตายแขวนอยู่จนเช้า เบ๋งเสียงกุ๋นรู้มาร้องไห้รักคนตาย จึงทำโลงใส่ศพแล้วก็ตามไปส่งสักการเหมือนญาติจนถึงที่ฝัง บรรดาคนทั้งปวงแจ้งความยิ่งรักใคร่ สรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋นมากกว่าแต่ก่อน ขณะนั้นงุยอ๋องเจ้าเมืองป่วยตายลง ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยพร้อมกันเชิญบุตรผู้ใหญ่ขึ้นว่าราชการแทน ขนานนามเรียกงุยอายอ๋อง ครั้นห้าเจ้าเมืองรู้ก็ใช้ขุนนางคุมของมาเยี่ยมเยือนศพ
ฝ่ายซกอ๋องเมืองฌ้อจึงคิดว่าเรากับหกเมืองทแกล้วทหารมีมาก ตั้งแต่ร่วมใจกันเมืองจิ๋นก็ยำเกรงมิได้ยกมาทำอันตราย บัดนี้คิดเกลี้ยกล่อมเมืองเอี๋ยน เมืองงุยด้วยหมายจะให้เราร้าวฉาน ถ้าละไว้สมคะเนจะก่อสงครามขึ้นมั่นคง จะทำลายล้างความคิดเสีย จึงแต่งหนังสือให้ขุนนางถือไป ในหนังสือนั้นแจ้งความวิตกแล้วขอกองทัพเมืองละสามหมื่นบอกกำหนดยั้งทัพตำบลด่านหำก๊กกวน จะได้เข้าตีเมืองจิ๋นพร้อมกัน อันสี่เจ้าเมืองก็ยกทัพไปตามกำหนดนัด แต่เจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองนั้นหารือขุนนางที่ปรึกษาทั้งปวง โซจิ๋นจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นด้วยความคิดเจ้าเมืองฌ้อ ถ้าเราไม่ให้กองทัพไปบัดนี้จะผิดใจกันกับเจ้าเมืองทั้งห้า เบ๋งเสียงกุ๋นจึงว่าเกณฑ์ทัพป่าวร้องอย่างนี้ที่ไหนจะได้การงาน ด้วยแก่งแย่งถือชั้นเชิงจะให้เรากับเมืองจิ๋นเป็นข้อพยาบาทมากขึ้นอีก ถ้าขัดขืนอยู่เล่าจะผิดใจกันกับห้าเมืองเหมือนถ้อยคำโซจิ๋น ข้าพเจ้าจะอาสายกทัพไปครั้งนี้ท่านอย่าวิตกเลย สุดแต่มิให้ขัดใจทั้งสองฝ่าย เจ๋มินอ๋องก็ยินดีจึงจัดทัพให้เบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นก็ยกไป ครั้นเดินมาจากเมืองได้สามวันเบ๋งเสียงกุ๋นแกล้งทำป่วยยั้งทัพอยู่ที่นั่น จึงใช้คนมาแจ้งแก่เจ๋มินอ๋องขอหมอพยาบาล แล้วมีหนังสือบอกไปตำบลหำก๊กกวนทุเลาแม่ทัพทั้งห้าเมืองของดท่าเบ๋งเสียงกุ๋นก่อน อย่าเพ่อให้เข้าตีเมืองจิ๋นก่อน ฝ่ายแม่ทัพเมืองฌ้อ เมืองเตียว เมืองหัน เมืองงุย เมืองเอี๋ยนตั้งอยู่ ณ ด่านหำก๊กกวนรู้หนังสือเบ๋งเสียงกุ๋นป่วย ก็บอกตอบให้ผู้ถือหนังสือนั้นกลับมา ในหนังสือว่าเบ๋งเสียงกุ๋นคลายป่วยแล้วเร่งยกมาช่วยกัน
ฝ่ายฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งว่าทัพหกหัวเมืองยกมารบก็เกณฑ์ทหารสิบหมื่นให้กุลีจิดเป็นแม่ทัพ บรรดาพวกเมืองจิ๋นรู้ข่าวศึกก็รื่นเริงคะนองในการสงครามทั้งไพร่ทั้งนายด้วยเคยยํ่ายีทหารทั้งห้าเมือง ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกทัพมาถึงหำก๊กกวน กุลีจิดทำสง่าองอาจให้เปิดประตูด่านออกเสีย แม่ทัพห้าเมืองเห็นดังนั้นก็ไม่ยกเข้ารบถึงหกวันเจ็ดวัน กุลีจิดเข้าใจว่าทัพห้าเมืองนั้นยกมาจะรบกลับมาตั้งมั่นดังนี้เล่าผิดเชิงศึกเห็นจะครั่นคร้ามอยู่แล้ว กุลีจิดจึงยกออกไปหน้าด่าน ตั้งค่ายกระหนาบทางลงยี่สิบสองค่าย เรียงกันเป็นหน้ากระดานแต่เยื้องลูกค่ายเหมือนฟันปลา ชักค่ายปีกกาถึงกัน มีกองแล่นกองกลาง แล้วให้คนไปร้องเย้าพวกห้าเมืองทุกวัน แม่ทัพเมืองฌ้อ เมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุย เมืองเอี๋ยน ปรึกษาจัดแจงกำหนดกันด้วยจะเข้าตีหน้า โอบข้าง หักท้าย ป้องหลัง ก็แก่งแย่งไม่ตกลงเลย อีกหกวันเจ็ดวันแม่ทัพเมืองเอี๋ยนเพลากลางคืนใช้ทหารลอบถือหนังสือมาหากุลีจิด ในหนังสือว่าเหตุทั้งนี้เพราะขัดห้าเมืองมิได้ กุลีจิดรู้ความก็ยินดี ต้อนรับปราศรัยผู้ถือหนังสือแล้วใช้ทหารลอบไปหาแม่ทัพเมืองเอี๋ยนบ้าง ไต่ถามกิจการทั้งปวง ครั้นได้กำหนดวันคืนลู่ทางทั้งสี่เมืองขนเสบียงมาส่งกัน จึงแต่งกองโจรไปก้าวสกัดตีกองลำเลียงได้สิ้นทั้งข้าวของจุดไฟเผาเสีย บรรดานายไพร่ทั้งสี่เมืองรู้ก็เสียใจย่อท้อนัก ไม่เป็นที่จะทำการงาน
กุลีจิดเห็นท่วงทีทัพสี่เมืองรวนเรอยู่แล้ว จึงใช้คนไปบอกพวกเมืองเอี๋ยน ทัพเมืองเอี๋ยนพอพลบคํ่าก็ลอบล่าเสียก่อนมิให้เพื่อนกันรู้ ครั้นเพลาใกล้รุ่งกุลีจิดยกเข้าตีค่ายทั้งสี่ทัพ จุดประทัดโห่ร้องระดมยิงเกาทัณฑ์ พวกเมืองฌ้อ เมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุย ก็แตกตื่นทิ้งค่ายคูเสียวิ่งกระจัดกระจายไป ทหารกุลีจิดได้ทีไล่ฆ่าฟันทหารสี่เมืองล้มตายเป็นอันมากแล้วยกติดตามกันมา ส่วนเบ๋งเสียงกุ๋นแกล้งเดินทางรั้งรออยู่ ให้แต่ทหารม้าใช้ผลัดเปลี่ยนกันไปสืบราชการมิได้ขาด ครั้นรู้ข่าวว่ากุลีจิดตีตัดเสบียงสี่เมืองได้ เบ๋งเสียงกุ๋นก็รีบเดินกองทัพมาสองสามวัน พอถึงทางร่วมพบทัพเมืองจิ๋นไล่พวกสี่เมืองเสียขบวนด้วยกันทั้งสองฝ่าย เบ๋งเสียงกุ๋นยกเข้าตีตัดกลางป้องทัพสี่เมืองไว้ได้ พวกกุลีจิดแตกกระจัดกระจายกลับหลังไป ทหารเมืองเจ๋จับทหารเมืองจิ๋นผูกมัดแล้วเก็บได้เครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก เบ๋งเสียงกุ๋นก็ให้แก้มัดทหารเมืองจิ๋นออกเสียสิ้น จึงมอบเครื่องอาวุธที่เก็บได้ทั้งตัวทหารปล่อยคืนมาให้กุลีจิด ทำหนังสือฝากมาด้วย ในหนังสือนั้นว่า นายเราร่วมคำสัญญากับห้าเมืองจึงขัดเจ้าเมืองฌ้อไม่ได้ เราทำการทั้งนี้เพราะจะรักษาความสัตย์นายขอท่านอย่าโกรธแค้น อันอาวุธและทหารเราก็คืนมาแล้ว กุลีจิดนายไพร่ทหารทั้งนั้นรู้ในหนังสือขอบใจเบ๋งเสียงกุ๋นทุกคน ทั้งสี่เมืองก็สรรเสริญว่าเรารอดชีวิตเพราะเบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นจึงกลับมาแจ้งความกับเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องก็ยินดีจึงถามเบ๋งเสียงกุ๋นว่า ท่านแกล้งเดินกองทัพรั้งรอแล้วเมื่อรู้ว่ากุลีจิดตัดเสบียงได้ทั้งสี่ทัพ เหตุใดจึงเร่งรีบไปอีกเล่า
เบ๋งเสียงกุ๋นจึงแจ้งความว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าธรรมเนียมศึกยกมาทำเมืองเขาชอบจะจู่โจมตีบ้านช่อง ชิงกวาดเสบียงอาหารซ่องสุมไว้ก้าวสกัดผู้คนมิให้เดินเหินหากินได้จึงจะร้อนรวมเข้าทุกที เมื่อเจ้าบ้านกลับข่มขี่ทัพมาแตกเสียแล้ว ไหนจะสู้รบได้กี่วัน เจ๋มินอ๋องจึงถามว่าอันทัพห้าเมืองทหารถึงสิบหมื่นยังพ่ายแพ้เมืองจิ๋น ท่านมีทหารแต่สามหมื่นหมายชนะเขาข้อไหน เบ๋งเสียงกุ๋นจึงว่าเป็นประเพณีศึกแพ้และชนะย่อมเสียขบวนด้วยกัน ถึงข้าพเจ้าน้อยตัวก็หมายได้ทีพรักพร้อม เจ๋มินอ๋องกับขุนนางทั้งปวงก็สรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋นว่าคาดการสงครามแม่นยำเหมือนความคิดเทวดา ถ้าเราเชื่อถ้อยคำโซจิ๋นจะได้ความเดือดร้อนต่างๆ แล้วเจ๋มินอ๋องจึงให้เงินทองรางวัลแก่เบ๋งเสียงกุ๋นเป็นอันมาก ทหารที่มีความชอบก็ให้บำเหน็จตามสมควร
ฝ่ายกุลีจิดเมื่อกำจัดทัพห้าเมืองแตกพ่ายแพ้ไปจากด่านหำก๊กกวนแล้ว จึงกลับมาแจ้งความแก่ฮุยบุนอ๋องทุกประการ ฮุยบุนอ๋องขัดแค้นเมืองงุยนักว่าอ่อนน้อมต่อกันแล้วควรหรือยังร่วมคิดกับห้าเมือง จึงเกณฑ์ทหารสามหมื่นให้กงจูหัวเป็นแม่ทัพ ให้เตียวหงีเป็นปลัดทัพยกมารบเมืองงุย ตีได้เมืองขึ้นชื่อเมืองป๋กเอี๋ยง เตียวหงีเห็นว่าเมืองป๋กเอี๋ยงเป็นเมืองน้อยจึงทำหนังสือให้ทหารถือไปยังเมืองงุย ในหนังสือนั้นว่าจะคืนเมืองที่ตีได้นั้นให้ท่าน แต่เตียวหงีจะขอมาปรึกษาคิดอ่านกับงุยอายอ๋องก่อน เจ้าเมืองงุยรู้ความก็ยินดีจึงให้ขุนนางผู้ใหญ่สองคน นายทหารสิบคนมาไว้เป็นจำนำ ณ ค่ายเตียวหงี ตัวเตียวหงีนั้นรับมาเมืองงุย
เตียวหงีจึงว่าแก่งุยอายอ๋องว่า ครั้งก่อนฮุยบุนอ๋องก็คืนเมืองป๋กเอี๋ยงให้ท่าน ฝ่ายท่านเล่าใช้คนไปมาคำนับตามประเพณี เหตุไรจึงเข้าคิดกับเมืองฌ้อยกไปทำอันตรายเมืองจิ๋น ฮุยบุนอ๋องขัดเคืองให้ยกทัพมายํ่ายีข้างเมืองงุยบ้างก็ตีได้เมืองป๋กเอี๋ยงแล้ว ข้าพเจ้าคิดเห็นว่ารู้ไปถึงไหนไม่งามเลย ด้วยกลับรักกลับชังกันดังนี้เห็นไม่พ้นความนินทาทั้งสองฝ่าย จะคืนเมืองป๋กเอี๋ยงให้ท่านเสีย จะกลับไปว่ากล่าวอ้อนวอนนายข้าพเจ้าดูตามบุญ แต่ท่านจะให้ของสิ่งใดเป็นคำนับไปลุกะโทษพอสมควรคุ้มความผิดในตัวข้าพเจ้าบ้างเล่า
งุยอายอ๋องได้ฟังเตียวหงีเห็นชอบรับว่าผิดจริง แล้วถามหารือเตียวหงีว่าสิ่งอันใดฮุยบุนอ๋องนายท่านจะรักใคร่ เตียวหงีก็ทำบิดเบือนไม่บอกความ จนเจ้าเมืองงุยถามแล้วถามเล่าถึงสี่ครั้งห้าครั้งเตียวหงีจึงว่า นายข้าพเจ้าอันอื่นๆ ไม่เห็นชอบใจเหมือนเขตแดนแผ่นดิน แล้วเตียวหงีรำพันโอบอ้อมไปต่างๆ ว่าทำไมกับบ้านเมืองให้กินด้วยรักขอคืนกันด้วยรักก็ง่าย ไม่มีใครล่วงนินทา แต่ฝ่ายท่านจงถนอมความสัตย์ไว้เถิด จะต้องการอันใดในฮุยบุนอ๋องนั้นเป็นธุระของข้าพเจ้า งุยอายอ๋องปรึกษากับขุนนางเห็นพร้อมกันจึงตัดแดนเมืองขึ้นข้างเสเหลียงเมืองหนึ่งใหญ่กว่าเมืองป๋กเอี๋ยง ให้เป็นกำนัลเมืองจิ๋น เตียวหงีก็กลับทัพมาแจ้งความแก่ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องเห็นเตียวหงีมีสติปัญญาจริงๆ ใช้ไปครั้งไหนก็ได้ราชการทุกครั้ง จึงถอดกงซุนเซียนออกจากที่เสียงก๊ก ตั้งเตียวหงีเป็นแทน
ขณะนั้นเจ้าเมืองฌ้อป่วยตาย ขุนนางปรึกษาพร้อมกันเชิญไทจูเป็นเจ้าเมืองเรียกชื่อว่าฌ้อโหยอ๋อง เตียวหงีจึงใช้ให้คนถือหนังสือไปถึงเจ้าเมืองฌ้อ ในหนังสือนั้นกล่าวโทษเตียวเอี๋ยงเสียงก๊กเมืองฌ้อเป็นเนื้อความหนหลังว่า พาโลลงร้ายเอาเตียวหงีทำข่มเหงตีโบยนั้นสาหัสจึงต้องมาอยู่เมืองจิ๋น บัดนี้จะขอรับบุตรภรรยาไปให้พรักพร้อมกัน โหยอ๋องแจ้งความก็ขัดเคืองเตียวเอี๋ยงว่าไม่รู้จักคนดีคนชั่ว แกล้งปิดบังเตียวหงีเสียหาชี้แจงสมํ่าเสมอซกอ๋องผู้เป็นบิดาให้รู้ความไม่ อันบุตรภรรยาของเตียวหงีโหยอ๋องก็ยินยอมให้รับกันไปด้วยกลัวสติปัญญาเตียวหงีอยู่ คนถือหนังสือจึงพาบุตรภรรยาเตียวหงีมาเมืองจิ๋น บรรดาคนในเมืองฌ้อครั้นรู้หนังสือเตียวหงีก็ลงร้ายนินทาเตียวเอี๋ยงว่าไม่คิดถึงแซ่ถึงญาติ ทำข่มเหงด้วยมีวาสนา
ฝ่ายเตียวเอี๋ยงแจ้งความยิ่งละอายใจทุกข์ร้อนนัก จนป่วยลงไม่คิดรักษาตัว ตั้งแต่ล้มไข้เดินออกจากตึกมิได้ สิบสองวันเตียวเอี๋ยงก็ตาย ฝ่ายโซจิ๋นมาอยู่เมืองเจ๋ได้สามปีเศษ เมื่อจวนจะสิ้นวาสนาให้หงุดหงิดมักโกรธดุร้ายมากกว่าแต่ก่อน ถ้าผู้ใดผิดพลั้งล่วงเกินลงโทษโบยตีไม่มีปรานีเลย ขณะนั้นทหารเลวผู้หนึ่งอยู่ในเจ๋มินอ๋องโกรธโซจิ๋นว่าทำโทษแก่ญาติของตัวให้ล้นเหลืออาชญา ได้กระบี่สั้นสำหรับมือเล่มหนึ่งปลายเป็นสองคมถือซ่อนมาในเสื้อ เพลาโพล้เพล้ผู้คนสับสนก็ปลอมเข้าบ้านโซจิ๋น ลอบขึ้นไปได้บนตึกจึงแอบบังเงาประตูกำแพงกระเบื้องชั้นใน ส่วนโซจิ๋นครั้นเพลาขุนนางมาว่าราชการก็หิ้วโคมแก้วเดินส่องจะออกมาตึกรับแขก คนผู้แค้นสมคะเนก็แทงด้วยกระบี่ถูกอกโซจิ๋นตลอดออกไปข้างหลัง โซจิ๋นมือหนึ่งจับบิดแขนคนที่แทงตัวไว้เหวี่ยงลงด้วยโคมแก้ว ถูกแง่ศีรษะคนผู้แทงแตกโลหิตไหล โคมแก้วก็แตกเทียนจุดในโคมกระเด็นถูกหว่างคิ้วผู้นั้น คนผู้แทงวางกระบี่เสียปัดเพลิงติดหน้าแล้วโจนลงจากตึก วิ่งหนีออกไปจากบ้านได้
ขณะเมื่อโซจิ๋นเข้ายุดสู้กันอยู่ได้ร้องเรียกบ่าวไพร่ให้ช่วย คนทั้งปวงจึงรู้ ครั้นผู้ทำร้ายหนีไปช่วยกันกลุ้มรุมจับก็ไม่ได้ด้วยเพลาสับสน อันบ้านโซจิ๋นชิดกับกำแพงวังเจ๋มินอ๋องเป็นแต่ตรอกถนนเดิน เจ๋มินอ๋องได้ยินเสียงอื้ออึงตกใจสำคัญว่าเกิดเพลิง ครั้นไต่ถามก็รู้ว่าคนทำร้ายโซจิ๋นจึงออกมาบ้านโซจิ๋นสั่งให้ทหารค้นหายังไม่ได้ตัวผู้ผิด เจ๋มินอ๋องก็เข้าไปเยี่ยมโซจิ๋นถึงในตึก โซจิ๋นจึงคำนับเจ๋มินอ๋องแล้วเห็นว่าชีวิตตัวจะไม่รอดจึงบอกว่า หลังจากข้าพเจ้าตายแล้ว ให้ตัดศีรษะข้าพเจ้าไปป่าวร้องที่ประตูเมืองว่า บัดนี้เจ๋มินอ๋องรู้ว่าข้าพเจ้าทำผิดไปเข้าด้วยเจ้าเมืองเอี๋ยน ถ้าผู้ใดรู้ความมาแจ้งแก่เราจะให้ทองพันตำลึงเป็นรางวัล ถ้าท่านทำเช่นนี้จะจับตัวคนร้ายได้แน่นอน พอพูดจบโซจิ๋นก็ถึงแก่ความตาย
เจ๋มินอ๋องจึงให้ตัดศีรษะโซจิ๋นไปป่าวร้องว่าจะให้รางวัลกับผู้ที่มาแจ้งความ ก็มีผู้มาแจ้งว่าตนเป็นผู้ร้ายฆ่าโซจิ๋น เจ๋มินอ๋องจึงให้ขุนนางคุมตัวคนเหล่านั้นไปสอบสวนได้ความจริง และลงโทษผู้กระทำผิดได้ตามอุบายของโซจิ๋นที่ว่าไว้ก่อนตาย
ฝ่ายโก๊ะขุยขุนนางเมืองเอี๋ยนต้องการรวบรวมผู้มีสติปัญญา จึงจัดพนักงานสำหรับรักษาคอยเลี้ยงดูคนมาทางไกลเข้าหยุดยั้งหลับนอน ให้พูดจาไต่ถามถึงความรู้วิชา กิตติศัพท์โก๊ะขุยทำดังนี้เลื่องลือรู้ไปทั่วทุกเมือง อันคนมีสติปัญญาคือเกียนสินออกจากเมืองเตียว โซต๋ายออกจากเมืองตังจิว จ่อเขียนออกจากเมืองเจ๋ คุดเกงมาแต่เมืองโอย คนทั้งปวงนี้สมัครเข้าทำราชการอยู่กับเมืองเอี๋ยนสิ้น เตียวอ๋องจึงตั้งเป็นแคะเคงขุนนางสำหรับเป็นที่ปรึกษาทั้งสิ้น
ฝ่ายเจ๋มินอ๋อง แต่ใช้กงเจียงไปรบเมืองเอี๋ยนมีชัยชนะได้เจ้าเมืองใหม่มาฆ่าเสีย เจ้าเมืองเก่าผูกคอตาย กิตติศัพท์เลื่องลือเป็นที่นับถือเกรงกลัว เจ๋มินอ๋องกับโหยอ๋องเจ้าเมืองฌ้อรักใคร่กันใช้ผู้คนให้ข้าวของไปมาถึงกันมิได้ขาด ฝ่ายฮุยบุนอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นรู้ข่าวก็มีความวิตก ด้วยเมืองฌ้อเคยชักชวนห้าเมืองยกมาทำอันตราย จึงปรึกษาเตียวหงีว่าเราจะทำประการใดให้เมืองเจ๋หน่ายแหนงผิดใจกัน เตียวหงีจึงว่าธุระของท่านครั้งนี้อย่าวิตกเลย ด้วยโหยอ๋องคนนี้เมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองฌ้อก็ได้พบพูดจากันอยู่บ้าง อันนํ้าใจของโหยอ๋องฉุนเฉียวไม่สู้หนักหน่วงตรึกตรอง ข้าพเจ้าจะอาสาไปเมืองฌ้อครั้งนี้แต่ตัวกับลิ้นยาวสี่นิ้วครึ่งจะสนองคุณท่านให้สิ้นความวิตกจงได้ เตียวหงีว่าแล้วก็คำนับลาฮุยบุนอ๋องกลับบ้าน จึงจัดสินค้าบรรทุกเกวียนยี่สิบเล่มให้บ่าวของตัวที่สนิทคุมไปจำหน่าย ณ เมืองฌ้อแล้วลอบสั่งความว่า เมื่อถึงเมืองเข้าแล้วเร่งขวนขวายหานายหน้าให้พาตัวกับของกำนัลจงมากไปให้คีเสียงขุนนางเมืองฌ้อ แล้วบอกความว่าเราลาฮุยบุนอ๋องออกจากที่เสียงก๊ก จะมาทำราชการสนองคุณโหยอ๋อง ซึ่งเตียวหงีสั่งให้ไปหาคีเสียงเพราะรู้ว่าคีเสียงคนนี้เป็นคนโลภมักได้ แต่โหยอ๋องเชื่อถ้อยคำคีเสียงมากกว่าขุนนางทั้งปวง คนใช้ของเตียวหงีคุมเกวียนมาเมืองฌ้อก็ทำตามเตียวหงีสั่ง
คีเสียงรู้ความก็ยินดีนัก หมายว่าเตียวหงีมีทรัพย์สินเงินทองมากด้วยเป็นที่เสียงก๊กเมืองจิ๋น ถ้าตกมาเมืองฌ้อที่ไหนจะไม่พึ่งอาศัยเรา จึงสั่งบ่าวเตียวหงีว่า จงกลับไปบอกนายให้เร่งมาเถิด ถ้าขัดสนสิ่งใดในเมืองนี้ไว้ธุระฝ่ายเรา บ่าวเตียวหงีก็กลับไปแจ้งความทุกประการ เตียวหงีจึงเอาตราสำหรับที่คืนไว้แก่ฮุยบุนอ๋องตัวก็มาเมืองฌ้อ ครั้นได้ไปหาสู่พูดจากับคีเสียงคุ้นเคยกันเป็นที่ชอบใจ คีเสียงจึงสรรเสริญเสนอเตียวหงีกับโหยอ๋องแล้วบอกว่าเตียวหงีมาอยู่เมืองเรา
โหยอ๋องรู้ความก็ยินดียิ่งนัก จึงให้หาเตียวหงีมายังตึกรับแขกเชิญให้นั่งที่ขุนนางผู้ใหญ่ แล้วพูดเป็นคำยกคำยอว่า ท่านอาจารย์อุตส่าห์มาถึงเมืองนี้จะช่วยสั่งสอนตักเตือนสิ่งใด จงว่ากล่าวเถิดอย่าเกรงใจเลย เตียวหงีจึงว่าท่านเอ็นดูนับถือข้าพเจ้าให้คนทั้งหลายปรากฏคุณหาที่สุดมิได้ เมื่อไม่ถือข้อล่วงเกินแล้วเห็นดีอย่างไรจะว่าแต่ตามจริง อันแผ่นดินทุกวันนี้ ยกเมืองหลวงเสียก็มีเมืองใหญ่อยู่เจ็ดเมือง แต่เมืองฌ้อ เมืองจิ๋น เมืองเจ๋ สามเมืองนี้ยิ่งขึ้นไปกว่าสี่เมือง ตั้งสู้รบกันมาหลายปีจนราษฎรได้ความเดือดร้อน อันห้าเมืองนั้นเหลือสติปัญญาอยู่แล้ว ซึ่งท่านกับฮุยบุนอ๋องมีคุณแก่ข้าพเจ้าทั้งสองฝ่าย จึงมาครั้งนี้จะให้เมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นเป็นไมตรีกันด้วยหมายจะสนองคุณ
โหยอ๋องจึงว่า อันความจริงเดิมใจของข้าพเจ้าก็คิดอยู่จะให้เมืองจิ๋นกับเมืองฌ้อเป็นบ้านเมืองพี่น้องใช้ผู้คนไปมาถึงกัน แต่บ้านเมืองขึ้นฝ่ายข้าทำความผิดแล้วไปขึ้นเสียกับเมืองจิ๋นหลายครั้งข้างเมืองจิ๋นก็รับไว้ทุกที ข้าน้อยใจบ้างจึงมิได้เป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น เตียวหงีจึงว่า อันเมืองจิ๋นนี้เขตแดนกว้างใหญ่ไปจนเมืองงุย เมืองเอี๋ยน ทิศตะวันออกไปจดแดนเมืองเจ๋ ตะวันออกเฉียงใต้จดแดนเมืองฌ้อ ทำไมกับเมืองขึ้นสี่เมืองห้าเมืองจะโลภเกียดกันไปข้างไหน อันเป็นข้าศึกกันอยู่แล้ว อย่าว่าถึงบ้านเมืองเลย แต่ทหารผู้คนถ้าสมัครไปพึ่งข้างผู้ใดก็จำยินดีรับไว้ อันความข้อนั้นอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าก็ได้บอกฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องรู้ว่าน้ำใจท่านสัตย์ซื่อมั่นคง ฮุยบุนอ๋องก็จะใคร่เป็นไมตรีกับท่าน ออกปากอยู่เนืองๆ มิได้ขาดจะคืนเมืองขึ้นให้เมืองฌ้อเสีย หากขัดอยู่นิดหนึ่งด้วยรู้ว่าท่านกับเจ๋มินอ๋องใช้ผู้คนไปมาหากันรักใคร่สนิทอยู่จึงงดไว้
โหยอ๋องฟังเตียวหงีก็เชื่อถือสำคัญว่าจริง ยินดีหมายจะได้เมืองขึ้นคืนจึงว่า ทำไมกับเจ๋มินอ๋องเดี๋ยวนี้เราเห็นใจเสียแล้วไม่เป็นยุติเป็นธรรม มีแต่โลภมักได้ด้วยใช้กงเจียมไปกำจัดจู๋จี๋ ณ เมืองเอี๋ยน ครั้นปราบปรามสิ้นศึกสิ้นสงครามก็หาตั้งแต่งเชื้อวงศ์ลูกหลานเจ้าเมืองเอี๋ยนขึ้นครอบครองบ้านเมืองไม่ ขนเอาแต่ทองเงินของเข้ามาเมืองเจ๋ อันคนเช่นนี้ใครคบหาชั่วนัก เตียวหงีเห็นได้ท่วงทีก็พูดจาเลียบเคียงยุยงโหยอ๋องเนืองๆ หลายเพลาจนโหยอ๋องขัดแค้นเจ๋มินอ๋องเป็นอันมาก จึงหาชาวด่านเข้ามาสั่งว่า ทีนี้ถ้าพวกเมืองเจ๋จะมาข้างเมืองเรา เร่งขับไล่เสียอย่าให้มาเลย แล้วใช้ทหารไปร้องว่ากล่าวหยาบช้าแก่เจ๋มินอ๋องถึงหน้าด่านเมืองเจ๋ อันพวกขุนนางในเมืองฌ้อก็เชื่อถ้อยคำเตียวหงีสิ้น พากันสรรเสริญโหยอ๋องว่ามีวาสนาจริง เมืองขึ้นเป็นขบถไปพึ่งเมืองจิ๋นไม่พักตามรบตามตีก็จะได้มาโดยง่ายเพราะความคิดสติปัญญาเตียวหงี
ตันเจี๋ยนเป็นขุนนางผู้น้อยจึงว่าแก่โหยอ๋องว่า คนทั้งปวงเขาชื่นชมยินดีสรรเสริญว่าจะได้เมืองขึ้นคืนมาเพราะความคิดสติปัญญาเตียวหงี แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวยังแคลงใจอยู่ ซึ่งท่านจะด่วนตัดไมตรีเมืองเจ๋เสีย ขอท่านได้ดำริตรึกตรองดูก่อน ทุกวันนี้เมืองจิ๋นไม่มาเบียดเบียนด้วยรู้ว่าเมืองเจ๋กับเมืองฌ้อเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันจึงเกรงขาม เกลือกถ้อยคำเตียวหงีจะเป็นกลอุบายเมืองจิ๋น เมืองขึ้นจะไม่ได้คืน ข้างเมืองเจ๋ก็ขัดแค้นคงจะยกมารบ ฝ่ายเมืองจิ๋นเล่าเห็นท่วงทีแล้วไหนจะนิ่งไว้ เขาก็จะซ้ำเติมมาทำอันตรายเรามั่นคง ด้วยศึกถึงสองกำลังดังนี้ ฝ่ายเราแรงเดียวจะมิอับจนเสียหรือ
โหยอ๋องหัวเราะแล้วจึงว่า คนทั้งปวงเห็นพร้อมกันมีความยินดีว่าจะได้เมืองขึ้นคืนมา เขตแดนกว้างยาวถึงหกร้อยลี้ ไม่ต้องยากลำบากแก่ทหารไพร่พล อันความวิตกของท่านผู้เดียวลึกซึ้งยิ่งนักแล้วจะเป็นคนเสียจิตไปดอกกระมัง ตันเจี๋ยนจึงว่า ซึ่งถ้อยคำข้าพเจ้าเพราะคิดถึงคุณได้ชุบเลี้ยงเป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดเงินเดือน ครั้นพิเคราะห์เห็นเหตุผลอย่างไรจะไม่ว่ากล่าวนิ่งเฉยเสียก็เหมือนไม่มีกตัญญู ซึ่งเตียวหงีรับจะไปว่ากล่าวฮุยบุนอ๋องให้คืนเมืองขึ้นมา ขอท่านได้มีหนังสือใช้คนเรากับเตียวหงีไปเมืองจิ๋น ถ้าฮุยบุนอ๋องคืนเมืองขึ้นให้จริง ท่านจะตัดรอนไมตรีเมืองเจ๋ก็สมควร
คุดเป้งจึงว่าแก่โหยอ๋องว่า ถ้อยคำตันเจี๋ยนนี้ข้าพเจ้าเห็นชอบด้วย อันเตียวหงีผู้นี้คนทั้งหลายเลื่องลือรู้ทั้งแผ่นดินว่าเป็นคนฉลาดช่างพูดช่างเจรจา ท่านจะเชื่อฟังแต่ง่ายๆ ไม่หยุดยั้งดำริก่อนเห็นมิชอบ โหยอ๋องครั้นขุนนางสองคนทักท้วงเข้ามาก็นั่งคิดใคร่ครวญเป็นสองใจสามใจอยู่ คีเสียงจึงว่าแก่ตันเจี๋ยนคุดเป้งว่า เดิมเตียวหงีเขาได้บอกโหยอ๋องว่าเจ้าเมืองจิ๋นคิดจะคืนหัวเมืองให้ แต่ขัดด้วยเรากับเมืองเจ๋รักใคร่กัน เมื่อยังไม่ตัดไมตรีเมืองเจ๋เสีย ท่านจะมีหนังสือไปทวงเมืองขึ้นของเราเห็นว่าฮุยบุนอ๋องน่ารักยินดีตรงข้อไหน โหยอ๋องก็พลอยเห็นด้วยตามถ้อยคำคีเสียงจึงว่า เตียวหงีเขาเป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่อยู่เมืองจิ๋น ชื่อเสียงก็ปรากฏไปทั่วทุกเมือง จะมาล่อลวงดังนั้นไม่คิดหน้าคิดชื่อบ้างเจียวหรือ อันถ้อยคำตันเจี๋ยนกับคุดเป้งนี้ไม่ชอบ แล้วโหยอ๋องจึงให้หาเตียวหงีที่ตึกรับแขกมาก็ให้ทองพันตำลึงกับม้าสำหรับเทียมเกวียนยี่สิบม้า จึงใช้ห้องหอทิวไปเมืองจิ๋นกับเตียวหงีฟังฮุยบุนอ๋องดูจะว่ากล่าวประการใด เตียวหงีกับห้องหอทิวขึ้นเกวียนคนละเล่ม เกวียนอื่นบรรทุกสิ่งของนั้นหลายเล่ม ก็พากันไปจากเมืองฌ้อ ขณะเมื่อเดินทางมาจะหยุดพักกินอาหารหลับนอน ห้องหอทิวกับเตียวหงีอยู่แห่งเดียวกัน จนสนิทรักใคร่ไว้วางอารมณ์ เตียวหงีนั้นกินอาหารกับห้องหอทิวครั้งไรแกล้งทำให้เป็นรัก เสพสุราแกล้งทำเมา กินสุราถ้วยหนึ่งจอกหนึ่งแล้วเดินเหินไม่ตรงทาง จะว่ากล่าวอันใดก็ฟั่นเฟือนกลับหน้ากลับหลัง ห้องหอทิวเห็นเตียวหงีแกล้งทำเมาสำคัญว่าจริง ครั้งสร่างสุราแล้วจึงเตือนสติว่า ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ปรากฏชื่อเสียงทุกบ้านทุกเมือง เมื่อกินเหล้าทีไรเมาไม่สมประดีเลย พูดจาก็แชเชือน เดินเหินซวนๆ เซๆ เห็นงามแก่ใจอยู่แล้ว แต่บ่าวไพร่ของตัวมันก็ลักหัวเราะเล่น เตียวหงีทำเป็นยินดีย่อตัวลงหน่อยเหมือนจะคำนับแล้วว่าขอบใจท่าน ที่จริงก็คิดอยู่เนืองๆ ว่าจะทิ้งสุราเสียแต่อดมิใคร่ได้ ทีนี้แหละจะผ่อนกินให้น้อยลงทุกวัน
เตียวหงีทำกินสุราหย่อนลงให้ห้องหอทิวเห็น ครั้นมาใกล้เมืองจิ๋นก็หยุดอยู่นอกเมือง จึงลอบสั่งบ่าวของตัวให้รู้ความลับแล้วใช้คนเข้าไปบ้านจัดเหล้าเข้มกับโต๊ะออกมาชวนห้องหอทิวว่าวันนี้ข้าจะกินสั่งสุราเสียให้เต็มที่ ห้องหอทิวกับเตียวหงีนั่งกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน เตียวหงีแกล้งทำเมาหนัก ยืนขึ้นจะไปนอนที่เกวียน ขยับตัวก้าวเดินก็ซวนคะมำ เอามือท้าวลงบนโต๊ะถูกถ้วยชามแตกหลายใบ แล้วเดินสะดุดซวนเซมาซมซานปีนขึ้นบนเกวียนพลาดตกลงนอนกลิ้งอยู่กับดินร้องว่าเจ็บปวดนัก บ่าวเตียวหงีก็เข้าพยุงช่วยยกนายบอกกันอื้ออึงให้ห้องหอทิวรู้ว่าเตียวหงีตกเกวียนขาหัก แล้วพยุงขึ้นเกี้ยวหามเข้ามาบ้าน ห้องหอทิวก็ตามมาอาศัยอยู่ตึกหน้าบ้านเตียวหงีจึงขอเข้าไปเยี่ยมเตียวหงี เตียวหงีแกล้งผูกผ้าพอกขาไว้นอนครางอยู่บนเตียง แล้วบอกห้องหอทิวว่า อันตัวข้านี้นานจะหายป่วย ท่านคอยเห็นจะช้านัก ให้ขุนนางเขาช่วยพาเข้าหาฮุยบุนอ๋องเถิดจะได้กลับไปแจ้งความแก่โหยอ๋อง พูดเท่านั้นเตียวหงีก็พลิกหน้าเข้าข้างฝาทำครางไม่หยุดเลย
ห้องหอทิวเห็นเตียวหงีสำคัญว่าป่วยหนักจริงก็กลับมาที่ตึกอาศัย แต่คอยเตียวหงีอยู่แทบสองเดือนก็ยังไม่คลายเจ็บ จึงคิดแต่งหนังสือเทียบฉบับหนึ่งใจความว่า เตียวหงีไปบอกโหยอ๋องว่าฮุยบุนอ๋องจะคืนเมืองขึ้นให้เมืองฌ้อเขตแดนหกร้อยลี้ โหยอ๋องจึงให้ข้าพเจ้ามาฟังดูฮุยบุนอ๋องจะเมตตาประการใด ครั้นทำเทียบแล้วเสียสินบนแก่ขุนนางเมืองจิ๋น จึงนำหนังสือเข้าไปแจ้งแก่ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องก็ส่งเทียบให้เตียวหงีแต่งหนังสือตอบ ด้วยเตียวหงีทำป่วยอยู่บ้านกลางวัน กลางคืนลอบออกเดินทางประตูหลังบ้านเข้ามาปรึกษาราชการกับฮุยบุนอ๋องมิได้ขาด เตียวหงีก็แต่งหนังสือตอบใช้คนมาส่งให้ห้องหอทิวใจความในหนังสือนั้นว่า เมืองจิ๋นกับเมืองเจ๋เป็นเมืองคู่ศึกคู่สงคราม แต่เมืองฌ้อเมืองเจ๋รักใคร่กัน การไมตรียังผูกพันอยู่ทั้งสองฝ่าย ซึ่งจะให้เราคืนเมืองขึ้นกับเมืองฌ้อนั้นข้อนี้ว่าไม่ได้ ด้วยเตียวหงียังป่วยหนักต่อคลายก่อนจึงจะปรึกษากัน ห้องหอทิวรู้ในหนังสือแล้วจึงมาบ้านเตียวหงี สั่งเข้าไปว่าจะขอเข้ามาหาเตียวหงี เตียวหงีก็ออกมาบอกว่ายังป่วยหนักอยู่ ห้องหอทิวก็จนใจจึงกลับมาคอยฟังอาการเตียวหงีที่ตึกเคยอาศัยอีกสิบแปดวัน
ฝ่ายเตียวหงีขณะเมื่อไปอยู่เมืองฌ้อ ครั้นพูดจาให้โหยอ๋องหลงเชื่อถือจนสั่งทหารให้ไปว่ากล่าวหยาบช้าแก่เจ๋มินอ๋องถึงหน้าด่านเมืองเจ๋ก็เข้าใจว่าสมความคิด ไมตรีสองเมืองขาดจากกันแล้ว จึงลอบมีหนังสือลับมาถึงฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องก็ทำตามหนังสือลับเตียวหงี จัดขุนนางที่มีสติปัญญาให้ปลอมเป็นคนค้าขายคุมของบรรทุกเกวียนไปจำหน่าย ณ เมืองเจ๋ จึงได้พูดจากับเจ๋มินอ๋องจนใช้ผู้คนให้ข้าวของไปมาตอบแทนกับเมืองจิ๋น ภายหลังมีหนังสือมาถึงฮุยบุนอ๋อง ในหนังสือว่าขัดแค้นโหยอ๋องนัก ถ้าเมืองจิ๋นจะยกไปรบเมืองฌ้อเมื่อใดเมืองเจ๋จะยกไปช่วยรบด้วย เตียวหงีรู้ความก็ยินดีจึงหายป่วยแกล้งทำ ให้ห้องหอทิวเข้ามากินโต๊ะ ครั้นกินโต๊ะแล้วห้องหอทิวก็เล่าความซึ่งเรื่องราวตัวแต่งเทียบเข้าไปแจ้งแก่ฮุยบุนอ๋อง และหนังสือของฮุยบุนอ๋องตอบออกมา เตียวหงีครั้นรู้ความทำตกใจเอามือลูบอก แล้วว่านี่มิเคราะห์กรรมของข้าหรือเผอิญให้โหยอ๋องได้ยินดังนี้เล่า ข้าว่าแต่ที่หกลี้ฮุยบุนอ๋องให้ขึ้นแก่ข้าเป็นบ้านส่วย คิดจะคืนสนองคุณโหยอ๋องเสีย อันเมืองขึ้นเขตแดนถึงหกร้อยลี้ใครเลยจะล่วงว่าไปก่อนได้ สุดแต่โหยอ๋องกับฮุยบุนอ๋องจะคิดอ่านขอกัน ห้องหอทิวก็ยังยืนว่าท่านยกที่หกร้อยลี้ให้โหยอ๋อง โต้ตอบอยู่ช้านานทุ่มเถียงไม่ไหวด้วยเตียวหงีเจ้าสำนวนกว่าห้องหอทิวมาก ห้องหอทิวก็จนใจจึงกลับมาแจ้งความทั้งปวงแก่โหยอ๋อง โหยอ๋องขัดแค้นนักจึงสั่งให้จัดกองทัพจะยกไปตีเมืองจิ๋นจับตัวเตียวหงีฆ่าเสีย ตันเจี๋ยนจึงว่าทีนี้ละข้าพเจ้ากับคุดเป้งอ้าปากออกได้บ้างแล้ว เพราะท่านเชื่อคีเสียงการจึงเป็นดังนี้ โหยอ๋องยังรักใคร่นับถือคีเสียงอยู่จึงว่าแก่ตันเจี๋ยนว่า ซึ่งท่านลงร้ายเอาคีเสียงไม่ต้องการ ตัวข้าผิดเองด้วยไม่เชื่อถ้อยคำท่าน คนร้ายโกหกจึงล่อลวงได้ อุบายของท่านมีอย่างไรบ้างหรือจะแก้แค้นของเราครั้งนี้ได้
ตันเจี๋ยนจึงว่า อันเมืองจิ๋นนั้นเห็นว่าเมืองเจ๋กับเมืองฌ้อรักใคร่กันก็เกรงขามอยู่ เขาแกล้งใช้เตียวหงีมาล่อลวงจนแตกฉานสมความคิด อันการเราครั้งนี้เปรียบเหมือนคนต้องเสี้ยม จำจะอาศัยหนามจึงจะรับเจ็บปวดได้ อันเมืองจิ๋นทุกวันนี้เล่าคิดแต่จะแผ่ขอบขัณฑ์กว้างขวาง ท่านจงยกเมืองขึ้นของเราสักสองเมืองไปเป็นกำนัลฮุยบุนอ๋อง จึงขอกองทัพให้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ ถ้าสมความคิดคงจะได้บ้านเมืองเขตแดนมากกว่าเมืองขึ้นที่เป็นของกำนัลโดยน้อยสักเก้าส่วนสิบส่วน โหยอ๋องจึงตอบว่าเราแค้นเจ้าเมืองจิ๋นนัก เพราะเขาให้เตียวหงีมาล่อลวงจะทำอันตรายเมืองเจ๋ซึ่งไม่มีความผิดต่อกัน ถ้ารู้ถึงไหนจะมิติเตียนนินทาเราหรือ ท่านคิดทั้งนี้มิชอบ
โหยอ๋องก็ให้จัดทัพสิบหมื่น ให้คุดบู๊เป็นแม่ทัพ ห้องหอทิวเป็นปลัดทัพ ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกจากเมืองฌ้อ ออกจากด่านตะวันตกเฉียงเหนือเดินตามทางเข้าเทียนสาน ครั้นเข้าแดนเมืองจิ๋น คุดบู๊ให้ตั้งค่ายมั่นลงสี่สิบหกค่าย ณ ตำบลอีเอี๋ยม คำไทยว่าที่ลูกค้ามารับปลารับเกลือ ชาวด่านเมืองจิ๋นก็บอกข่าวราชการมาแจ้งแก่ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องจึงเกณฑ์ทัพสิบหมื่นให้งุยเจียงเป็นแม่ทัพ คำบอเปงเป็นปลัดทัพ ให้ยกไปรบศึกเมืองฌ้อ แล้วมีหนังสือแจ้งความมายังเมืองเจ๋ เจ๋มินอ๋องรู้ก็เกณฑ์ทหารห้าหมื่นให้กงเจียงเป็นแม่ทัพยกไปช่วยราชการเมืองจิ๋น ครั้นแม่ทัพทั้งสองฝ่ายมาถึงก็ปรึกษากำหนดนัดพร้อมกันจึงเข้าตีค่ายคุดบู๊ห้องหอทิว
ขณะนั้นทหารเมืองจิ๋นเมืองเจ๋ประกวดฝีมือทั้งไพร่นายไม่คิดแก่ชีวิต หักโหมฟันแทงกระหนํ่ายิงเกาทัณฑ์หนุนเนื่องปีนค่ายเข้าไป คุดบู๊ห้องหอทิวขับทหารต่อรบเป็นสามารถ เหลือกำลังด้วยอยู่ระหว่างศึกกระหนาบ ห้องหอทิวปลัดทัพตายในที่รบ ทหารทั้งนั้นก็แตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก เสียทหารเอกเจ็ดสิบเอ็ดคน ทหารเลวแปดหมื่นเศษ งุยเจียงแม่ทัพเมืองจิ๋นก็ตามตีไล่หลังพวกเมืองฌ้อติดพันมา
ฝ่ายกงเจียงแม่ทัพเมืองเจ๋ ครั้นทัพเมืองฌ้อแตกแล้วก็ไม่ยกติดตาม ได้ผู้คนม้าเกวียนเครื่องอาวุธก็กลับคืนมาเมืองแจ้งความกับเจ๋มินอ๋องทุกประการ ฝ่ายคุดบู๊แม่ทัพเมืองฌ้อแตกทัพมาถึงเมืองฮันต๋งเข้าตั้งรับรักษาเมืองมั่นไว้ งุยเจียงก็ยกเข้าหักหาญตีเพลาเดียวก็ได้เมืองฮันต๋งกับเขตแดนหกพันเศษ แล้วยกทัพตามต่อไป จนเข้าตั้งค่ายมั่นลงในแดนเมืองฌ้อ คุดบู๊ครั้นถึงเมืองฌ้อก็แจ้งความแก่โหยอ๋อง โหยอ๋องรู้ก็ตกใจนัก จึงทำหนังสือให้คุดเป้งถือไปเมืองเจ๋ ในหนังสือนั้นรับสารภาพว่าผิดจริง ขอเจ๋มินอ๋องได้คิดไมตรีแต่ก่อนซึ่งได้รักใคร่กันมา แล้วแต่งหนังสือให้ตันเจี๋ยนถือไปเมืองจิ๋น กับแผนที่เมืองขึ้นสองเมืองเป็นของกำนัลฮุยบุนอ๋อง ตันเจี๋ยนรับหนังสือและแผนที่แล้วมาค่ายงุยเจียงก่อนแจ้งความให้รู้
งุยเจียงจึงจัดนายทหารสองคน ทหารเลวห้าสิบหกสิบคนพาตันเจี๋ยนมาเมืองจิ๋น แล้วทำหนังสือลับให้นายทหารถือมาด้วย ในหนังสือลับนั้นว่าโหยอ๋องให้เมืองขึ้นเป็นของกำนัล ทั้งสองเมืองนั้นเล็กนักผู้คนบ้านส่วยของมีภาษีอากรก็น้อย ขอท่านได้เปลี่ยนเอาเมืองเป๊กต๋งแต่เมืองเดียวดีกว่าสองเมืองมาก นายทหารงุยเจียงก็ลาพาตันเจี๋ยนมาถึงเมืองจิ๋นแล้ว พาตันเจี๋ยนเข้าไปคำนับบอกว่าหนังสือเจ้าเมืองฌ้อให้มา ในหนังสือว่า โหยอ๋องแจ้งความมาถึงฮุยบุนอ๋องขอท่านได้เมตตาแก่ราษฎรในแผ่นดินเมืองฌ้อ ได้สั่งให้งุยเจียงเลิกทัพกลับมาเมืองจิ๋นเถิด ถ้าจะทำศึกขับเคี่ยวกันไป ทหารก็ล้มตายทั้งสองข้าง แล้วส่งหนังสือลับงุยเจียงให้ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องแจ้งในหนังสือลับแล้วจึงว่าแก่ตันเจี๋ยนว่า เมืองขึ้นซึ่งโหยอ๋องให้สองเมืองนั้นเราไม่ชอบใจจะเปลี่ยนเสียจะขอแต่เป๊กต๋งเมืองเดียว ถ้ายินยอมตามถ้อยคำจึงจะสั่งให้งุยเจียงเลิกทัพมา
ตันเจี๋ยนจึงว่า ท่านมิได้รับแผนที่สองเมืองไว้ขอเปลี่ยนเมืองเป๊กต๋ง ข้าพเจ้าจะขอไปแจ้งแก่โหยอ๋องก่อน ฮุยบุนอ๋องก็สั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงตันเจี๋ยน ตันเจี๋ยนกินโต๊ะแล้วก็คำนับลามาแจ้งความทั้งปวงแก่โหยอ๋อง โหยอ๋องนั้นขัดแค้นเตียวหงีว่าล่อลวงจนเสียบ้านเมืองรี้พลเป็นอันมาก ครั้นตันเจี๋ยนมาบอกด้วยเมืองจิ๋น เหมือนเตือนให้โกรธเตียวหงียิ่งขึ้นอีกจึงสั่งตันเจี๋ยนว่า ท่านรีบกลับไปบอกฮุยบุนอ๋องว่า ฮุยบุนอ๋องจะใคร่ได้เมืองเป๊กต๋งนั้นเรายอมให้แล้ว แต่จะเปลี่ยนเตียวหงี ถ้าส่งเตียวหงีมาให้เมื่อใด ก็จัดขุนนางเมืองจิ๋นมารักษาเมืองเป๊กต๋งตามใจเถิด จึงเขียนหนังสือเรื่องราวเหมือนถ้อยคำเข้าผนึกปิดตราส่งให้ตันเจี๋ยน ตันเจี๋ยนก็ไปเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับฮุยบุนอ๋องแล้วอ่านหนังสือให้แจ้งความ ฮุยบุนอ๋องจึงว่าแก่ตันเจี๋ยนเป็นทีเยาะเย้ยว่า โหยอ๋องกับขุนนางเมืองฌ้อโกรธแค้นเตียวหงีนักว่ารู้ไม่เท่าเตียวหงีหรือ จึงจะขอเปลี่ยนเมืองเป๊กต๋ง ว่าแล้วก็ลงจากเก้าอี้เดินเข้าไปเสียข้างใน ตันเจี๋ยนก็กลับมาอยู่ที่ตึกรับแขกเมือง
ฝ่ายเตียวหงีเพลานั้นอยู่บ้านมิได้เข้าไปปรึกษาราชการ ครั้นแจ้งความทั้งปวงก็ยินดีรีบมาหาฮุยบุนอ๋องจึงว่า ข้าพเจ้ารู้ว่าเมืองฌ้อจะเปลี่ยนเมืองเป๊กต๋งกับตัวข้าพเจ้า ทำไมท่านจึงมิรับเปลี่ยนกับเขาเล่า อันเมืองเป๊กต๋งมีเมืองขึ้นเป็นหลายเมือง บ้านส่วยก็มากเขตแดนก็กว้างขวาง เขายกให้เปล่าๆ ควรหรือท่านไม่ยินดี ฮุยบุนอ๋องจึงว่าซึ่งจะเปลี่ยนตัวท่านไปฆ่าเสีย ทำไมกับเมืองเป๊กต๋ง อย่าว่าแต่เมืองเดียวเลย ถึงจะเติมเมืองอื่นอีกสักยี่สิบเมืองก็ไม่คู่ควรจะแลกเปลี่ยนกับตัวท่าน เตียวหงีจึงว่าท่านชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ปรากฏชื่อเสียงไปทั่วทุกเมืองคุณหาที่สุดมิได้ อันชีวิตข้าพเจ้านั้นอย่าได้วิตกเลย ถ้าการอันใดเป็นประโยชน์ในท่านแล้ว จะขออาสาสนองคุณไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต อนึ่ง ตัวข้าพเจ้าคนทั้งหลายก็เลื่องลือว่าศิษย์มีครู เมื่อเหตุผลรู้อยู่ดังนี้ จะวิ่งเข้าหาที่จนให้ตายลงในเงื้อมมือศัตรู ใครจะเรียกว่าเตียวหงีชำนิชำนาญวิชาสืบไปเล่า แล้วเตียวหงีว่ากล่าวอ้อนวอนฮุยบุนอ๋องต่างๆ ให้ส่งตัวไปเมืองฌ้อ จะถ่ายเทเอาเมืองเป๊กต๋งมาจงได้
ฮุยบุนอ๋องห้ามปรามก็ไม่ฟัง ฮุยบุนอ๋องจึงว่าอันความรู้สติปัญญาของท่านย่อมเป็นที่นับถือด้วยทำให้ปรากฏมาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้คับขันนัก อันท่านจะเอาชีวิตเข้ารับคมอาวุธหมายแต่จะได้เมืองเป๊กต๋งนั้นเรายังไม่เห็นด้วย ซึ่งจะคิดแก้ไขประการใดจงว่ากล่าวให้เต็มใจก่อน เตียวหงีจึงว่าซึ่งโหยอ๋องจะทำอันตรายไม่ได้ ด้วยข้าพเจ้ารู้จักอารมณ์เป็นแท้ว่าเป็นคนใจเร็วไม่ตรึกไม่ตรอง แล้วก็อยู่ในถ้อยคำนางอ๋องฮูหยินผู้เป็นภรรยา อันนางอ๋องฮูหยินคนนี้เป็นหญิงรูปงามประกอบทั้งจริตกิริยาแต่เป็นคนมักหึงหวง โหยอ๋องนั้นรักใคร่เกรงกลัวนางอ๋องฮูหยินนัก แม้นรักและชิงชังผู้ใด ถ้านางอ๋องฮูหยินว่าดีและชั่วโหยอ๋องก็กลับเห็นจริงไปด้วย ฝ่ายขุนนางนั้นเล่าจะว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิอยู่แต่คีเสียง ถึงคํ่าคืนจะไปมาที่ข้างไหนก็ไม่มีใครห้ามปราม ด้วยคีเสียงเป็นคนสูงอายุ กับนางอ๋องฮูหยินก็รักใคร่เหมือนบุตรเหมือนบิดา แต่คีเสียงเป็นคนโลภ นางอ๋องฮูหยินเป็นคนหึง คนทั้งสองนี้เมื่อไปครั้งก่อนข้าพเจ้าได้ฝากตัวก็มีความเมตตายิ่งนัก โหยอ๋องหรือจะทำร้ายแก่ข้าพเจ้าได้ อย่าว่าแต่ไปล่อลวงครั้งนี้เลย สืบไปเบื้องหน้าจะมีกิจการสิ่งใดในเมืองฌ้อก็จะอาสาไปมิให้โหยอ๋องทำอันตรายได้ แต่ราชการครั้งนี้อันกองทัพงุยเจียงนั้นอย่าเพิ่งให้เลิกมาคอยฟังข้าพเจ้าก่อน ข้อหนึ่งท่านจงจัดขุนนางที่มีสติปัญญากับทหารพอสมควรจะรักษาเมืองเป๊กต๋งได้ปลอมเป็นลูกค้าคุมของไปจำหน่ายคอยท่าข้าพเจ้าอยู่ ณ เมืองเป๊กต๋ง แล้วท่านจะได้มีหนังสือกำหนดจะส่งตัวข้าพเจ้าไปเมืองฌ้อ ให้ตันเจี๋ยนกับขุนนางของเราถือไปก่อน ฮุยบุนอ๋องก็ทำตามเตียวหงีทั้งสิ้น แต่หนังสือซึ่งจะไปถึงเมืองฌ้อให้เตียวหงีตรึกตรองทำตามชอบอารมณ์ เตียวหงีจึงทำหนังสือใจความว่า เมืองเป๊กต๋งท่านยอมให้แล้วจึงจะจัดขุนนางไปรักษา ซึ่งเตียวหงีเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองจิ๋นท่านจะขอให้ช่วยสั่งสอนกิจการทั้งปวง เราจะจัดแจงส่งไป แต่จะอยู่เมืองฌ้อช้านักไม่ได้ แล้วทำหนังสือให้ไปถึงคีเสียงฉบับหนึ่งใจความว่า แต่จากเมืองจิ๋นมีวิตกรำลึกถึงท่านมิได้ขาด คิดจะฝากสิ่งของมาให้ตามความรักยังหาคนที่ไว้วางใจจะคุมนั้นมิได้ บัดนี้โหยอ๋องให้ตันเจี๋ยนเอาเมืองเป๊กต๋งไปขอเปลี่ยนตัวข้าพเจ้าจะให้มาช่วยตักเตือนกิจการในเมืองฌ้อ ฮุยบุนอ๋องก็ยินยอมแล้ว ขอท่านจงจัดแจงบ่าวใช้สอยในเรือนซึ่งเป็นคนสัตย์ซื่อมาคอยรับสิ่งของอยู่ที่ด่านให้ทันความรักความวิตกของข้าพเจ้า
ครั้นทำหนังสือสองฉบับแล้ว ฉบับที่จะไปถึงโหยอ๋องส่งให้ตันเจี๋ยน ที่จะไปถึงคีเสียงส่งให้ขุนนางเมืองจิ๋น แล้วสั่งความทั้งปวงให้รู้ ตันเจี๋ยนกับขุนนางเมืองจิ๋นมาถึงเมืองฌ้อจึงส่งหนังสือให้คีเสียง คีเสียงรับหนังสือมาดูเห็นตรายี่ห้อเตียวหงีก็แกะผนึกหนังสือออกนั่งอ่านรู้เรื่องราวก็ดีใจด้วยจะได้ข้าวของ แล้วเลิกสงสารเตียวหงีสำคัญว่าไม่รู้ตัวจะถึงตาย คีเสียงจึงให้ขุนนางเมืองจิ๋นยั้งอยู่บ้านตัวก่อน พาตันเจี๋ยนเข้าหาโหยอ๋อง แล้วอ่านหนังสือฮุยบุนอ๋องให้รู้ความ
ฝ่ายโหยอ๋องยินดีนัก ด้วยจะได้เตียวหงีมาทำโทษให้สมที่ขัดแค้น จึงสั่งคีเสียงให้จัดทหารมีฝีมือสามร้อยคนออกไปคอยเตียวหงีอยู่ค่ายที่ด่าน ถ้ามาถึงก็ให้จับตัวฆ่าเสียตัดศีรษะใส่ถังมา คีเสียงได้ฟังโหยอ๋องก็ตกใจ กลัวว่าผู้ไปฆ่าเตียวหงีจะยักย้ายเอาของกำนัลของตัวไว้จึงอุบายว่ากับโหยอ๋องว่า ซึ่งท่านจะให้ไปฆ่าเตียวหงีถึงปลายแดนโดยกำลังโกรธเห็นไม่ควร กิตติศัพท์จะเลื่องลือรู้ถึงฮุยบุนอ๋องก็จะเป็นความพยาบาทขัดเคืองกัน ข้าพเจ้าจะขอไปคอยเตียวหงีอยู่ที่ด่านจับตัวจำมาเมืองเราจงได้ จึงไล่เลียงให้เห็นชอบและเห็นผิด เมื่อฆ่าเสียแล้วเราจึงยกข้อความบอกไปยังฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องจะขึ้งโกรธก็แก้ได้ โหยอ๋องก็เห็นด้วยตามถ้อยคำคีเสียง คีเสียงก็ไปคอยท่าเตียวหงีอยู่ที่ด่าน
ฝ่ายเตียวหงีก็ให้ตันเจี๋ยนถือหนังสือไปเมืองฌ้อสองสามวันตัวก็ออกจากเมืองจิ๋นตามมา ครั้นถึงด่านได้ความว่าคีเสียงมาคอยรับก็เข้าใจว่าสมคิดครั้งนี้ไม่ตายแล้ว จึงลงจากเกวียนเดินเข้าไปในค่าย คีเสียงเห็นก็มารับเตียวหงีต่างคำนับกัน เตียวหงีพอนั่งลงยังมิทันจะพูดสิ่งใดก่อน เอาเงินทองของมีราคาให้แก่คีเสียง คีเสียงครั้นได้ลาภสมความคิดโดยกำลังเป็นคนโลภก็รักใคร่เตียวหงียิ่งขึ้น จึงขับบ่าวให้ไปเสียจากที่นั่น แล้วบอกความทั้งปวงแก่เตียวหงี เมื่อเล่านั้นนํ้าตาไหลเล่าความพลาง เตียวหงีก็ทำตกใจ เอามือเสื้อเข้าปิดหน้าเหมือนคนร้องไห้แล้วว่ากับคีเสียงว่า ถ้าท่านมิบอกเล่าครั้งนี้ไหนเลยจะรอดชีวิต จึงว่าเดิมข้าพเจ้ารับโหยอ๋องจะอ้อนวอนให้ฮุยบุนอ๋องคืนเมืองขึ้นทั้งปวงเป็นที่ถึงหกร้อยลี้ โหยอ๋องจึงให้ห้องหอทิวไปด้วย ครั้นถึงเมืองจิ๋นข้าพเจ้าป่วยลง ห้องหอทิวไม่ปรึกษาหารือคิดทำหนังสือเทียบเข้าไปให้ฮุยบุนอ๋อง เหมือนแกล้งกล่าวโทษข้าพเจ้าว่ายกเมืองขึ้นหกร้อยลี้ให้แก่โหยอ๋องจนฮุยบุนอ๋องขัดเคือง ห้องหอทิวจึงกลับมาเล่าความให้รู้ ท่านจงพิเคราะห์ดูเถิด ด้วยเป็นข้าชีวิตอยู่ในเงื้อมมือนาย เมื่อผู้ร่วมคิดกันกลับไปยั่งยืนเป็นโจทก์ความผิดมากระทั่งถึงแล้ว ใครจะสู้นิ่งตาย จำจะแก้ไขชีวิตไว้ก่อน
เตียวหงีว่ากล่าวลงร้ายห้องหอทิวต่างๆ พูดจาถนัดปากเพราะรู้ว่าห้องหอทิวตายเสียแล้ว คีเสียงฟังเตียวหงีเล่าความเสมอต้นเสมอปลายเห็นเป็นจริงไปสิ้นไม่มีความสงสัย จึงว่าธุระของท่านครั้งนี้จะแก้ไขให้ปลดเปลื้องจงได้ แล้วจะอ้อนวอนนางอ๋องฮูหยินให้ช่วยด้วย เตียวหงีจึงว่าอันนางอ๋องฮูหยินข้าพเจ้าก็คิดถึงคุณอยู่เนืองๆ เมื่อมาคราวก่อนท่านได้ให้ของกินหลายอย่าง ครั้งนี้เป็นการด่วน จะหาสิ่งอันใดมาสนองคุณก็ไม่ทัน แต่เมื่อข้าพเจ้าจวนจะมาถึงเมืองจิ๋น ฮุยบุนอ๋องปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าบุตรสาวฮุยบุนอ๋องผู้หนึ่งรูปทรงงามนัก ครั้นจะยกให้เป็นภรรยาชายคนใดก็ไม่คู่ควร คิดจะยกให้โหยอ๋อง เมืองฌ้อเมืองจิ๋นไมตรีจึงจะยั่งยืน ขุนนางที่ปรึกษาเห็นพร้อมกับฮุยบุนอ๋องสิ้น แต่ข้าพเจ้าผู้เดียวคิดถึงคุณนางอ๋องฮูหยินอยู่ เพราะเห็นว่าบุตรสาวฮุยบุนอ๋องรูปโฉมก็งาม ถ้าได้มาอยู่กับโหยอ๋อง แม้นรักใคร่ลุ่มหลงไปจะเกิดความรำคาญ อันประเพณีหญิงโกรธแค้นทุกข์ตรอมสิ่งใด ไม่เหมือนสามีได้ภรรยาอื่นแล้วเลิกร้างตัวไว้ ข้าพเจ้าคิดดังนี้จึงทัดทานฮุยบุนอ๋องว่าซึ่งจะยกบุตรสาวให้โหยอ๋องเห็นไม่ควรด้วยมิได้มาขอสู่ ข้อหนึ่งภรรยาก็มีอยู่แล้ว จะเป็นที่คนทั้งหลายล่วงนินทาว่าท่านกลัวเมืองฌ้อนัก จนสิ้นความละอายนำบุตรสาวมายกให้ ฮุยบุนอ๋องก็เห็นด้วยจึงมิได้ยกลูกสาวให้โหยอ๋อง แต่ข้าพเจ้ามาเมืองฌ้อเสียแล้ว อยู่ภายหลังท่านจะปรึกษาอย่างไรอีกไม่ล่วงรู้ ความข้อนี้ขอท่านได้บอกเล่าแก่นางอ๋องฮูหยินให้แจ้งด้วย
ฝ่ายคีเสียงรักใคร่สงสารเตียวหงีเป็นอันมาก ครั้นเตียวหงีว่ากล่าวประการใดก็เชื่อถือไม่สงสัย จึงบอกเตียวหงีว่า ข้าจะรีบไปแจ้งความกับโหยอ๋องก่อนว่าทำโทษท่านจำให้คนคุมมาข้างหลัง ท่านจงซ่อนไปในเกวียนแต่เอาเครื่องจำไปด้วย เกลือกจะมีคนชันสูตรท่านจงทำโทษตัวให้เขาเห็น คีเสียงก็ขึ้นเกวียนรีบมาก่อน เตียวหงีก็ตามมาทำเหมือนถ้อยคำคีเสียง คีเสียงลงจากเกวียนเข้าไปหาโหยอ๋อง โหยอ๋องจึงถามว่าได้เตียวหงีมาหรือ มันพูดจาอย่างไรบ้าง คีเสียงว่าข้าพเจ้ารีบมาก่อน เตียวหงีนั้นทำโทษมั่นคงคนคุมมาข้างหลัง กำชับให้ถึงคํ่าวันนี้ แล้วเล่าความตามถ้อยคำเตียวหงีช่วยเสนอความชอบว่าเบี่ยงบ่ายต่างๆ ลงร้ายเอาห้องหอทิวผู้ตายว่าคนของเราใช้ไปไม่ดีเองจึงเสียท่วงที จะโกรธโทษเขาแต่ฝ่ายเดียวมิชอบ ขอท่านได้ตรึกตรองให้จงหนัก อย่าทำตามขัดแค้น การข้างหน้ายังจะมี
ฌ้อโหยอ๋องครั้นคีเสียงว่ากล่าวกลบความผิดของเตียวหงีเบี่ยงบ่ายความชอบ ซึ่งขัดเคืองคิดจะฆ่าเตียวหงีเสียนั้นก็ค่อยเสื่อมคลายลง คีเสียงเห็นดังนั้นก็คำนับลาโหยอ๋องเข้ามาหานางอ๋องฮูหยินถึงตึกข้างใน นางอ๋องฮูหยินจึงถามคีเสียงว่า ท่านไปได้ตัวเตียวหงีมาหรือไม่ เขาว่ากล่าวอย่างไรบ้าง โหยอ๋องทำโทษทัณฑ์ประการใด ข้านี้คิดสงสารอยู่ คีเสียงก็แจ้งตามเรื่องความแล้วเล่าซึ่งเตียวหงีบอกว่าฮุยบุนอ๋องปรึกษาขุนนางจะยกบุตรสาวรูปงามให้โหยอ๋อง ไปจนเตียวหงีคิดถึงบุญคุณนางอ๋องฮูหยินแกล้งทัดทานห้ามเสียมิให้ฮุยบุนอ๋องยกบุตรสาวให้กับฌ้อโหยอ๋อง นางอองฮูหยินได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าถ้าดังนั้นท่านจงช่วยแก้ไขอย่าให้เตียวหงีตายเสียเลย ให้ได้กลับไปบ้านเมืองเถิดจะได้ว่ากล่าวทัดทานฮุยบุนอ๋อง คีเสียงจึงว่าเวลาคํ่าวันนี้ท่านจงช่วยอ้อนวอนกับฌ้อโหยอ๋องให้ปล่อยเตียวหงีเสีย ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวข้างนอก แล้วคีเสียงก็ลากลับมาบ้าน
ครั้นเวลาคํ่านางอ๋องฮูหยินเข้าไปปฏิบัติฌ้อโหยอ๋อง จึงแกล้งทำเป็นร้องไห้แล้วแจ้งความว่า ได้ยินกิตติศัพท์เขาเล่าลือว่าไตอ๋องจะเอาหัวเมืองไปแลกเอาตัวเตียวหงีมาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าคิดเสียดายนัก อนึ่งบ้านเมืองเราก็ยังไม่ปกติ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูหาเห็นขุนนางผู้ใดที่จะซื่อสัตย์รักใคร่ท่านช่วยทำนุบำรุงบ้านเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไปไม่ นี่มีแต่จะสอพลอประจบประแจงหาความสุขใส่ตัว ยุยงให้เจ้านายของตัวเอาเมืองเป๊กต๋งซึ่งมีเขตแดนกว้างขวางไปแลกเอาตัวเตียวหงีมาฆ่าเสียนั้น จะประโยชน์สิ่งใดเหมือนหนึ่งเอาหยกไปแลกกับศิลานั้นเห็นหาคู่ควรกันไม่ ถึงมาตรว่าจะฆ่าเตียวหงีเสียนั้น ใช่ขุนนางในเมืองจิ๋นผู้มีสติปัญญาจะหมดแต่เท่านั้นและหรือ อนึ่งท่านจะเอาตัวเตียวหงีมาฆ่าเสียก็ดี กิตติศัพท์รู้ไปถึงฮุยบุนอ๋องก็จะขัดเคือง รวบรวมหัวเมืองสองตำบลของเราซึ่งได้ไปนั้น ก็จะเป็นกำลังมากขึ้นยกมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง ท่านผู้เดียวจะคิดสู้ทัพเมืองจิ๋นได้หรือ ทุกวันนี้ข้าพเจ้ามิได้นอนหลับเหมือนหนึ่งหนามยอกอยู่ในอกมีความวิตกเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงก็หาควรที่จะพูดจาด้วยการบ้านเมืองไม่ แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าให้ท่านคืนเตียวหงีให้แก่ฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องกับท่านก็จะเป็นไมตรีกัน ข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านจงดำริดูจงควรเกิด
ขณะเมื่อนางอ๋องฮูหยินพูดกับฌ้อโหยอ๋องนั้น แกล้งทำชายตาไปให้ปะตาฌ้อโหยอ๋อง ทำถอนใจใหญ่แล้วก้มหน้านิ่งอยู่ ฌ้อโหยอ๋องเห็นดังนั้นยิ่งมีความกรุณา จึงนึกว่านางกตัญญูซื่อสัตย์โดยสุจริต จึงตอบว่าเจ้าอย่าวิตกทุกข์ร้อนไปเลย จงหลับนอนเสียให้สบายเกิด เวลาพรุ่งนี้เราจะปรึกษาขุนนางทั้งปวงดูก่อน
ครั้นรุ่งเช้าฌ้อโหยอ๋องออกว่าราชการปรึกษาด้วยเรื่องเตียวหงี คีเสียงได้ยินฌ้อโหยอ๋องปรึกษาดังนั้น คำนับแล้วจึงว่าซึ่งท่านเอาเมืองเป๊กต๋งไปแลกเอาเตียวหงีมาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นหามีประโยชน์ไม่ ถ้าเอาเตียวหงีเลี้ยงดูไว้ให้ปกติแล้วคืนไปให้ฮุยบุนอ๋องเป็นทางไมตรีไว้กับท่าน ก็เห็นว่าดีกว่าฆ่าเตียวหงีเสีย ท่านกับฮุยบุนอ๋องก็จะเป็นไมตรีกันสืบไป ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังคีเสียงทัดทานต้องกับคำภรรยาดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ไปถอดเตียวหงีมาเลี้ยงดูไว้ในที่ขุนนาง
เตียวหงีจึงว่ากับฌ้อโหยอ๋องว่า ถ้าท่านไปผูกไมตรีรักใคร่อยู่กับฮุยบุนอ๋องนายข้าพเจ้าก็จะได้เป็นกำลังขึ้นทั้งสองหัวเมืองด้วยกัน ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังเตียวหงีว่าดังนั้นหาทันคิดไม่ เห็นชอบด้วย จึงให้เตียวหงีกลับไปเมืองแล้วสั่งว่า ท่านจงแจ้งความแก่ฮุยบุนอ๋องว่า ตั้งแต่นี้ไปจงเป็นทางไมตรีอย่าได้คิดรังเกียจกันสืบไปเลย เตียวหงีรับคำแล้วรีบไปทั้งกลางวันกลางคืน
ฝ่ายคุดเป้งซึ่งไปเยี่ยมเยือนเจ้าเมืองเจ๋กลับมาเมืองฌ้อ ครั้นมาถึงกลางทางได้ยินกิตติศัพท์ว่าฌ้อโหยอ๋องปล่อยเตียวหงีกลับไปเมืองจิ๋นก็ตกใจรีบเข้าไปหาฌ้อโหยอ๋องจึงว่า เมื่อเดิมนั้นข้าพเจ้าทราบว่าท่านคิดจะฆ่าเตียวหงีอยู่เนืองๆ ครั้นได้ตัวเตียวหงีมาสมดังท่านนึกแล้วเหตุใดจึงปล่อยเตียวหงีไปเสีย ท่านปล่อยเตียวหงีเสียครั้งนี้ อุปมาเหมือนปล่อยปลาลงหนองก็จะมีกำลังมากขึ้นคงจะกลับทำอันตรายแก่ท่าน ขอท่านจงให้ไปติดตามตัวเตียวหงีมาฆ่าเสีย เมืองเราจึงจะมีความสุขสืบไป ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังดังนั้นคิดขึ้นได้ก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงทหารที่มีฝีมือให้ยกรีบไปติดตามจับตัวเตียวหงีมาให้จงได้ ทหารคำนับลารีบไปตามจนปลายแดนเมืองฌ้อก็หาทันไม่ แจ้งว่าเตียวหงีล่วงพ้นแดนไปได้สองวันแล้วก็ยกกลับมา ณ เมืองฌ้อ
ฝ่ายเตียวหงีมาถึงกลางทางพอพบค่ายงุยเจียงก็แจ้งความให้ฟังแล้วก็พากันยกทัพกลับเมืองจิ๋น จึงเข้าไปคำนับฮุยบุนอ๋อง ฮุยบุนอ๋องเห็นเตียวหงีกลับมาดีใจนัก เตียวหงีจึงว่าเมื่อข้าพเจ้าจะมาฌ้อโหยอ๋องสั่งให้ข้าพเจ้ามาว่ากับท่าน จะขอแบ่งหัวเมืองฮันต๋งสักครึ่งหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ได้รับคำฌ้อโหยอ๋องมา ขอท่านได้กรุณาแบ่งหัวเมืองให้กับฌ้อโหยอ๋องเถิด เมืองจิ๋นกับเมืองฌ้อจะได้เป็นไมตรีกันสืบไป ข้าพเจ้าจะมิได้เป็นคนปดกับฌ้อโหยอ๋องด้วย ประการหนึ่งจะได้ไปเกลี้ยกล่อมห้าหัวเมืองให้มาเป็นไมตรีกับท่าน เมืองเราก็จะได้เป็นใหญ่ขึ้น
ฮุยบุนอ๋องเห็นชอบด้วยจึงจัดแจงให้ขุนนางคุมเครื่องบรรณาการไปขอลูกสาวฌ้อโหยอ๋องให้กับไทจูต๋ง แล้วก็แบ่งที่หัวเมืองฮันต๋งให้กับฌ้อโหยอ๋องครึ่งหนึ่ง ขุนนางก็คำนับรับเครื่องบรรณาการรีบไปยังเมืองฌ้อ จึงเข้าไปคำนับฌ้อโหยอ๋อง แจ้งความแก่เจ้าเมืองฌ้อทุกประการ ฌ้อโหยอ๋องแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก จึงว่าเตียวหงีพูดจาซื่อสัตย์นักควรจะเป็นผู้ใหญ่ได้ แล้วให้ขุนนางคุมเครื่องบรรณาการไปขอลูกสาวเจ้าเมืองจิ๋นให้กับกงจูลัน ขุนนางก็คำนับลากลับไปเมืองจิ๋น แจ้งความแก่ฮุยบุนอ๋องทุกประการ
ฮุยบุนอ๋องแจ้งดังนั้นมีความยินดี ก็ยอมยกลูกสาวให้กงจูลันตามคำฌ้อโหยอ๋องว่ามานั้น แล้วจึงว่าเตียวหงีมีความชอบมาก ก็ตั้งให้เป็นที่บู๊ซินกุนตำแหน่งนายทหาร แล้วให้บ้านส่วยห้าตำบลกับทองพันตำลึง แพรผ้าม้าเกวียนเป็นอันมาก ทั้งเกวียนใหญ่เทียมม้าสี่ม้าสำหรับจะได้ขี่ไปมาทำราชการ แล้วก็ใช้เตียวหงีไปเกลี้ยกล่อมห้าหัวเมืองให้มาเป็นไมตรีด้วย เตียวหงีก็คำนับลามาขึ้นเกวียนใหม่ที่ได้ประทานกับบ่าวไพร่ประมาณสิบสี่คนสิบห้าคนออกจากเมือง ครั้นถึงเมืองเจ๋ก็ไปบอกนายประตูว่า เราชื่อเตียวหงีมาแต่เมืองจิ๋นจะขอเข้าไปคำนับเจ๋มินอ๋อง นายประตูรู้ดังนั้นก็เข้าไปแจ้งแก่เจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องจึงให้เข้ามายังที่ว่าราชการ นายประตูก็ออกไปบอกเตียวหงี เตียวหงีก็เข้าไปคำนับแล้วจึงว่ากับเจ๋มินอ๋องว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านจะเป็นใหญ่อยู่ ทำไมจึงไม่เป็นไมตรีกับหัวเมืองใหญ่ทั้งปวงเล่า อนึ่งหัวเมืองจิ๋นกับเมืองฌ้อก็เป็นหัวเมืองเอก แล้วก็เป็นเกี่ยวดองกันด้วย ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นนั้นภูมิฐานบ้านเมืองก็กว้างขวาง ทั้งทแกล้วทหารเล่าก็มีฝีมือเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะขัดเคืองกับเมืองจิ๋นนั้นหาควรไม่ บัดนี้ฮุยบุนอ๋องก็ได้เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหันทั้งสามหัวเมืองมาเป็นไมตรีแล้ว ถ้าฮุยบุนอ๋องให้สามหัวเมืองยกมาทางแม่นํ้าฮวงโห มาตีเอาลืมจูเจกเบกทั้งสองตำบล ถ้าและยกกองทัพมาตีหัวเมืองทั้งสองได้แล้ว ถึงท่านจะไปเป็นไมตรีกับฮุยบุนอ๋องก็เห็นจะหายอมไม่ อันทุกวันนี้ถ้าหัวเมืองใดมิได้เป็นไมตรีกับเมืองจิ๋นแล้วหามีความสุขไม่ ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ควรเถิด
เจ๋มินอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านมาว่ากล่าวทั้งนี้ก็สมควรอยู่ ข้าพเจ้าจะทำตาม แล้วก็จัดแจงสิ่งของเงินทองให้แก่เตียวหงีพอสมควร เตียวหงีก็ลากลับไปเมืองเตียว แจ้งความแก่เตียวอ๋องว่า ฮุยบุนอ๋องนายข้าพเจ้าให้มาเชิญท่านไปกระทำสัตย์เป็นทางไมตรีไว้ ณ ที่ตำบลกำตั๋น ด้วยเดิมนั้นข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านก็นับถืออยู่ในถ้อยคำโซจิ๋น โซจิ๋นคิดอ่านไปชักชวนหกหัวเมืองมาประนอมพร้อมใจกันจะไปทำศึกกับเมืองจิ๋น โซจิ๋นที่ท่านนับถือว่ามีสติปัญญานั้นก็มีผู้มาลอบฆ่าเสียแล้ว หามีผู้ใดจะเป็นที่ปรึกษากิจการต่อไปไม่ ข้าพเจ้าจะขอเตือนสติท่าน ด้วยเมืองฌ้อ เมืองเจ๋ก็ไปเป็นไมตรีกับเมืองจิ๋นแล้ว อันเมืองหัน เมืองเอี๋ยน เมืองงุยนี้ข้าพเจ้าก็แจ้งอยู่ว่าจะเป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น ด้วยทุกวันนี้เมืองจิ๋นกำลังชะตาขึ้น ถ้าเมืองจิ๋น ประนีประนอมพร้อมใจกับเมืองเหล่านี้ยกมาตีเมืองท่าน ท่านเมืองเดียวจะสู้กำลังฝีมือทหารเมืองจิ๋นได้แล้วหรือ อันธรรมเนียมคนน้อยจะสู้คนมากไม่ได้นั้นท่านก็ย่อมแจ้งอยู่ ขอท่านจงดำริแต่ควรเถิด
เตียวอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านมาช่วยเตือนสติเราครั้งนี้ก็ชอบแล้ว เราจะทำตามคำท่าน ท่านจงช่วยว่ากล่าวนายท่านให้เห็นกับไมตรีของเราบ้างเถิด เตียวหงีก็คำนับลาไปเมืองเอี๋ยน ครั้นมาถึงเมืองเอี๋ยนก็เข้าไปคำนับเอี๋ยนเจาอ๋อง จึงแจ้งความแก่เอี๋ยนเจาอ๋องเหมือนว่ากับเจ้าเมืองเตียวให้เอี๋ยนเจาอ๋องทุกประการ เอี๋ยนเจาอ๋องได้ฟังดังนั้นให้นึกครั่นคร้ามแก่เมืองจิ๋นนัก จึงตอบเตียวหงีว่า เรานึกอยู่แต่ก่อนแล้วว่าจะไปเป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น พอท่านมาตักเตือนสติเรา บุญคุณท่านอยู่กับเราหาที่สุดมิได้ เราก็จะยอมยกตำบลบ้านเฮงสันซึ่งเป็นบ้านส่วยขึ้นแก่เมืองเรานั้นให้แก่นายท่านเป็นกำนัลคำนับไว้ตามประเพณี เตียวหงีได้ฟังเอี๋ยนเจาอ๋องว่าอ่อนน้อมดังนั้นสมกับที่คิดไว้ก็คำนับลาไปเมืองจิ๋น พอมาถึงกลางทางได้ยินกิตติศัพท์ว่าฮุยบุนอ๋องตาย ขุนนางในเมืองยกไทจูต๋งซึ่งเป็นบุตรฮุยบุนอ๋องขึ้นเป็นเจ้าเมืองชื่อจิ๋นบุนอ๋อง
ฝ่ายเจ๋มินอ๋องครั้นรู้ว่าเมืองเตียว เมืองหัน เมืองงุย ทั้งสามเมืองนี้หาได้ไปขึ้นกับเมืองจิ๋นไม่ ก็นึกโกรธเตียวหงีอยู่ ครั้นรู้ว่าฮุยบุนอ๋องตายจึงแต่งหนังสือเป็นใจความว่า เราทั้งปวงประนีประนอมกันยกไปตีเมืองฌ้อเสียก่อน ด้วยเมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นยังเป็นไมตรีกันอยู่ ถ้าเราตีเมืองฌ้อได้แล้วจึงไปตีเมืองจิ๋นต่อภายหลังเห็นจะได้โดยง่าย แล้วก็เอาหนังสือให้เบ๋งเสียงกุ๋นถือไปถึงสามหัวเมือง เบ๋งเสียงกุ๋นก็คำนับลาไปตามคำเจ๋มินอ๋องสั่งทุกประการ ฝ่ายหัวเมืองทั้งสามครั้นแจ้งความดังนั้นก็จัดทแกล้วทหารเตรียมพร้อมไว้
ฝ่ายฌ้อโหยอ๋องแจ้งความว่าเจ๋มินอ๋องไปนัดสามหัวเมืองจะยกมารบ เห็นจะสู้มิได้ จึงให้ไทจูอ๋องซึ่งเป็นบุตรไปเป็นจำนำแทนตัวอยู่เมืองเจ๋ เจ๋มินอ๋องก็มิได้ยกมาทำอันตราย แต่คิดแค้นเตียวหงีอยู่จึงว่า ถ้าผู้ใดได้ตัวเตียวหงีมา เราจะให้เมืองขึ้นสิบหัวเมืองเป็นรางวัล ฝ่ายจิ๋นบุนอ๋องตั้งแต่ได้เป็นเจ้าเมืองแล้วก็มีใจกำเริบขึ้น อันจิ๋นบุนอ๋องคนนี้เป็นคนโทโสมาก เมื่อยังมิได้เป็นเจ้าเมืองนั้นให้นึกชังเตียวหงีนัก แต่บรรดาขุนนางก็อิจฉาชิงชังเตียวหงี แกล้งยุยงจิ๋นบุนอ๋องจะให้เอาโทษเตียวหงีอยู่เนืองๆ เตียวหงีก็เข้าใจว่าจิ๋นบุนอ๋องหารักใคร่ตัวไม่ คอยพาลจะเอาผิดอยู่ เตียวหงีจึงเข้าไปว่ากับจิ๋นบุนอ๋องว่า ตั้งแต่ท่านได้ว่าราชการเมืองจิ๋นมา ข้าพเจ้าก็ยังหาได้ทำราชการเป็นความชอบในท่านไม่ ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะขอทำความชอบไว้ในท่าน ให้ท่านได้เป็นเมืองเอกใหญ่กว่าเมืองทั้งปวง
จิ๋นบุนอ๋องจึงว่าท่านจะคิดอ่านเป็นประการใดจึงจะให้เราเป็นหัวเมืองเอกได้ เตียวหงีจึงว่าบัดนี้เจ๋มินอ๋องชิงชังข้าพเจ้านัก รู้ว่าข้าพเจ้าไปอยู่เมืองไหนก็จะยกไปตีเมืองนั้นจับตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะอาสาลาท่านไปเมืองงุย เจ๋มินอ๋องรู้ก็จะยกไปตีเมืองงุย ท่านจงเกณฑ์ทหารไปตีเมืองหัน ด้วยทัพเมืองเจ๋ยกไปตีเมืองงุยอยู่ จะมิได้ยกมาช่วยเมืองหัน ทัพเมืองเราก็จะตีเมืองหันได้โดยง่าย ถ้าได้เมืองหันแล้วถึงท่านจะยกไปตีเมืองตังจิวก็จะได้โดยสะดวก ด้วยหนทางเมืองตังจิวนั้นก็ต้องไปตามทางเมืองหัน จิ๋นบุนอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงจัดแจงเกวียนกับผู้คนพอสมควรให้กับเตียวหงี เตียวหงีก็คำนับลาจิ๋นบุนอ๋องไปยังเมืองงุย งุยอายอ๋องรู้ว่าเตียวหงีมาถึงเมืองก็ให้ไปเชิญเตียวหงีเข้ามา พูดจาเกลี้ยกล่อมตั้งเตียวหงีให้เป็นที่เสียงก๊กแทนที่กองซุนเซียน กองซุนเซียนครั้นต้องถอดจากที่ก็เสียใจ พาสมัครพรรคพวกของตัวกลับไปอยู่เมืองจิ๋น
เจ๋มินอ๋องครั้นได้ยินกิตติศัพท์ว่าเตียวหงีไปอยู่เมืองงุยคิดโกรธเตียวหงีนัก จึงจัดกองทัพจะยกไปตีเมืองงุย ฝ่ายงุยอายอ๋องรู้ข่าวว่าเจ๋มินอ๋องจะยกกองทัพมาตีเมืองจึงปรึกษากับเตียวหงี เตียวหงีจึงว่า ซึ่งเจ๋มินอ๋องจะยกทัพมาตีเมืองเรานั้นท่านอย่าวิตกเลยไว้เป็นธุระข้าพเจ้า ว่าแล้วก็ลางุยอายอ๋องกลับมาบ้าน จึงแต่งคนสนิทของตัวชื่อปังฮี้ปลอมเป็นพ่อค้าเมืองฌ้อไปเมืองเจ๋ ปังฮี้ครั้นไปถึงเมืองแล้วจึงแต่งของกำนัลเข้าไปคำนับเจ๋มินอ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าไปค้าขายเมืองฌ้อมากลางทาง ได้ยินกิตติศัพท์ว่าท่านโกรธเตียวหงีนัก เตียวหงีไปอยู่เมืองงุยท่านจะยกทัพไปตีเมืองงุย ถ้าท่านยกไปแล้วก็จะต้องกลอุบายของเตียวหงี ด้วยเดิมเตียวหงีจะมาจากเมืองจิ๋นนั้นเพราะจิ๋นบุนอ๋องส่งเตียวหงีมา หวังจะให้ท่านยกกองทัพไปเมืองงุย ถ้าเมืองงุยกับเมืองเจ๋กระทำศึกติดพันกันอยู่แล้ว จิ๋นบุนอ๋องก็จะเกณฑ์ทหารไปตีเมืองหัน ถ้าได้เมืองหันแล้วก็จะตีไปถึงเมืองตังจิวทีเดียว จิ๋นบุนอ๋องก็จะได้เป็นเมืองเอกสมคะเนที่จิ๋นบุนอ๋องคิดกันไว้นั้น ถ้าท่านมิได้ยกไปตีเมืองงุยก็จะไม่ต้องกลอุบายของเตียวหงี จิ๋นบุนอ๋องก็จะไม่เชื่อเตียวหงีต่อไป ขอท่านจงพิเคราะห์ความที่ข้าพเจ้าว่านี้ให้ควรแก่การของท่านเถิด เจ๋มินอ๋องได้ฟังปังอี้ว่าดังนั้นก็สั่งให้งดกองทัพมิได้ไปตีเมืองงุย
งุยอายอ๋องก็นับถือมากขึ้นกว่าแต่ก่อน พอประมาณได้ปีหนึ่งเตียวหงีก็ถึงแก่กรรมตายอยู่ในเมืองงุย งุยอายอ๋องให้จัดแจงฝังศพไว้ตามตำแหน่งที่ขุนนาง ขณะนั้นในเมืองเจ๋นางบอเอี๋ยมซึ่งเป็นภรรยาเจ๋มินอ๋องถึงแก่ความตาย เจ๋มินอ๋องก็ให้จัดแจงฝังศพไว้ตามธรรมเนียม
๙๒
ฝ่ายจิ๋นบุนอ๋องตั้งแต่ได้เป็นเจ้าเมืองก็ให้เกลี้ยกล่อมคนที่มีกำลังมาซ้อมหัดไว้เป็นอันมาก แต่ฝีมือยังหาถึงโฮเฮกกับยิมผีไม่ ก็ให้เพิ่มเงินเดือนทหารทั้งสองมากขึ้นกว่าทหารทั้งปวง ขณะนั้นมีทหารผู้หนึ่งชื่อเบ้งผุนอยู่ในแดนเมืองเจ๋เป็นคนมีกำลัง แม้นโกรธผู้ใดแล้วก็ตวาดด้วยเสียงอันดังเหมือนฟ้าร้อง อยู่มาวันหนึ่งเบ้งผุนไปเที่ยวเล่นนอกทุ่ง เห็นกระบือสองตัวชนกันอยู่ก็เข้าไปใกล้จึงจับเท้ากระบือลากออกมาเสียตัวหนึ่ง แต่อีกตัวหนึ่งกลับวิ่งเข้าขวิดเอา เบ้งผุนก็จับเอาเขากระบือลากมาด้วยกำลัง เขาก็หลุดออกมา กระบือนั้นก็ล้มลงตาย เมื่อขณะเบ้งผุนสู้กับควายนั้นคนชาวนาก็ดูเป็นอันมาก กิตติศัพท์ก็รู้ทั่วไปแก่ราษฎรและหัวเมืองทั้งปวง ขณะนั้นเบ้งผุนรู้กิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองจิ๋นรักใคร่ทหารที่มีกำลังและฝีมือไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมสืบเสาะ อยากจะใคร่เป็นขุนนางก็ไปจากเมืองเจ๋ ถึงท่าเรือจ้างเห็นหญิงชายชาวเมืองข้ามไปมาอยู่ก็วิ่งแหวกคนลงไปยังเรือ คนทั้งปวงหารู้จักไม่ ชายผู้หนึ่งเอามือตบศีรษะเบ้งผุนลงแล้วว่า เองทำกิริยาเหมือนเบ้งผุนทีเดียว เบ้งผุนได้ฟังดังนั้นก็โกรธมิได้ว่าประการใด แล้วเอาเท้าถีบตลิ่งเข้าเรือก็แล่นข้ามไปถึงฟาก คนทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนต่างก็แลดูอยู่ เบ้งผุนก็ขึ้นจากเรือเดินเข้าไปในเมือง จึงเข้าไปคำนับจิ๋นบุนอ๋องแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าจะมาทำราชการอยู่ด้วยท่าน จิ๋นบุนอ๋องมีความยินดีนักจึงตั้งให้เบ้งผุนเป็นทหารแล้วให้ที่บ้านกับเงินทองเป็นอันมาก
ขณะนั้นพระเจ้าจิวอันอ๋องอยู่ในราชสมบัติได้สิบหกปี จิ๋นบุนอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองจิ๋นสองปีจึงนึกว่าหัวเมืองทั้งปวงมีเสียงก๊กอันเมืองเราหามีเสียงก๊กไม่ จำจะให้กำโบกับงกลีเจ๊กเป็นเสียงก๊กซ้ายขวาจึงจะชอบ ก็ตั้งกำโบเป็นผู้สำเร็จราชการฝ่ายพลเรือน งกลีเจ๊กเป็นผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหาร งุยเจียงน้อยใจด้วยมิได้เป็นเสียงก๊กก็หนีไปอยู่เมืองงุย จิ๋นบุนอ๋องนึกถึงคำเตียวหงีว่าไว้ จึงปรึกษากับงกลีเจ๊กว่า อันตัวเรานี้เกิดในเมืองเล็กน้อยหาได้เห็นเมืองหลวงไม่ ถ้าได้เห็นเมืองหลวงแล้วถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต อันทางจะไปเมืองหลวงนั้น เมืองหันอยู่ต้นทาง ถ้าตีเมืองหันได้แล้วจึงจะเข้าเมืองหลวงได้โดยสะดวก จะคิดอ่านประการใดจึงจะตีเมืองหันได้
งกลีเจ๊กจึงว่า ท่านจะยกไปตีเมืองหันนั้นก็กีดอยู่ด้วยเมืองยีเอียง อันเมืองยีเอียงนั้นเป็นเมืองขึ้นกับเมืองหัน แล้วก็เป็นทางร่วมกับเมืองเตียวเมืองงุยด้วย ถ้ายกไปตีเมืองยีเอียงแล้ว เมืองเตียวกับเมืองหันเมืองงุย ก็จะยกทัพมาช่วยป้องกันไว้ ข้าพเจ้าเห็นจะไม่สำเร็จ จิ๋นบุนอ๋องจึงปรึกษากำโบว่าท่านจะเห็นประการใด กำโบจึงว่าถ้าจะตีเมืองหันนั้นข้าพเจ้าจะขออาสาไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองงุยให้เป็นใจด้วยจึงจะตีเมืองหันได้ จิ๋นบุนอ๋องก็เห็นด้วย จึงให้กำโบไปเมืองงุย กำโบก็คำนับลาไปเมืองงุย ครั้นมาถึงก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองงุยแล้วแจ้งความว่าจิ๋นบุนอ๋องให้ข้าพเจ้ามาขอกองทัพท่านไปช่วยตีเมืองหัน เมืองงุยกับเมืองจิ๋นจะได้เป็นไมตรีสืบไป งุยอายอ๋องเห็นชอบด้วย จึงว่าถ้าเมืองจิ๋นยกมาเมื่อใดเราจึงจะยกไป กำโบก็คำนับลามาถึงตำบลเซกย้งนอกเมืองจิ๋นหยุดอยู่ จึงคิดว่างกลีเจ๊กกับเราเป็นคนหาชอบไม่ กลัวงกลีเจ๊กจะว่ากล่าวยุยงจิ๋นบุนอ๋องมิให้ยกไปตีเมืองหัน จึงให้ยงซิวเข้าไปในเมืองแจ้งความกับจิ๋นบุนอ๋อง ยงซิวก็คำนับลาไปหาจิ๋นบุนอ๋องแล้วบอกความว่า กำโบนายข้าพเจ้าไปพูดจากับงุยอายอ๋อง งุยอายอ๋องว่าจะยกกองทัพมาช่วย บัดนี้นายข้าพเจ้าหยุดอยู่ที่ตำบลเซกย้ง ใช้ให้ข้าพเจ้ามาบอกท่านว่าอย่าให้ท่านยกไปตีเมืองหันเลย
จิ๋นบุนอ๋องได้ฟังดังนั้นนึกสงสัยอยู่ จึงออกไปหากำโบที่ตำบลเซกย้ง จึงถามกำโบว่าท่านไปว่ากล่าวเจ้าเมืองงุยก็ยอมแล้ว เหตุใดท่านห้ามมิให้ไปตีเมืองหันเล่า กำโบจึงว่าอันเมืองหันนั้นหนทางก็ไกลถึงพันลี้กันดารนัก อันการศึกครั้งนี้นับปีจึงจะสำเร็จ ข้าพเจ้ามีความอยู่ข้อหนึ่งจะเล่าให้ท่านฟังว่า ยังมีแม่หญิงมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อเจงฉำ มีคนผู้หนึ่งชื่อเดียวกับเจงฉำไปตีคนตาย ชาวบ้านมาบอกมารดาเจงฉำว่าบุตรไปตีคนตาย มารดาก็หาเชื่อไม่นั่งทอผ้าเฉยอยู่ มีคนมาร้องบอกอีกก็หาเชื่อไม่ ประมาณสักครู่หนึ่งมีคนมาบอกอีก มารดาเจงฉำจึงว่าบุตรเราเป็นคนดี เหตุใดจึงจะฆ่าคนตายเล่า คนผู้นั้นก็บอกว่าเจงฉำบุตรท่านแน่แล้ว มารดาเจงฉำก็ตกใจทิ้งกระสวยวิ่งหนีไป ข้าพเจ้าจะไปทำศึกครั้งนี้ อุปมาเหมือนเจงฉำ ตัวท่านเหมือนมารดา ที่คนจะมากล่าวโทษนั้นมากกว่าสามคนอีก ท่านจะทิ้งกระสวยหาทันไม่
จิ๋นบุนอ๋องจึงว่า ตั้งแต่วันนี้ไปเรามิได้เชื่อคำผู้ใดอีกแล้ว ถ้าท่านยังแคลงเราอยู่จะทำหนังสือสัญญาให้แก่ท่านใบหนึ่ง แล้วก็เขียนหนังสือส่งให้เป็นสำคัญ ท่านจงเป็นแม่ทัพ เอียงซิวเป็นปลัดทัพคุมทหารห้าหมื่นยกไปตีเมืองยีเอียง กำโบก็คำนับลาไป ครั้นถึงเมืองยีเอียงก็ให้ทหารเข้าตีเมืองเป็นหลายครั้งหาได้ไม่ ก็ให้ตั้งล้อมเมืองไว้ถึงห้าเดือน
ฝ่ายงกลีเจ๊กจึงเข้าไปว่ากล่าวกับจิ๋นบุนอ๋อง ซึ่งกำโบไปครั้งนี้เห็นทหารในกองทัพคงจะแก่ตายเสียหาได้เมืองยีเอียงไม่ จิ๋นบุนอ๋องเห็นชอบด้วยจึงให้คนถือหนังสือไปให้กำโบใบหนึ่งเป็นใจความว่าให้เลิกทัพกลับมาเถิด ซึ่งจะตั้งล้อมอยู่นั้นป่วยการทหารและเสบียงนัก แล้วสั่งให้คนใช้ถือไปให้กำโบ กำโบครั้นแจ้งในหนังสือแล้ว ก็เขียนหนังสือสองตัวว่า เซกย้ง แล้วเอาเข้าผนึกส่งให้คนถือไปให้จิ๋นบุนอ๋อง จิ๋นบุนอ๋องฉีกผนึกออกเห็นมีหนังสืออยู่สองตัวว่าเซกย้งก็นิ่งอยู่เป็นครู่ด้วยมิได้รู้ว่าเรื่องไร แล้วนึกขึ้นได้ถึงทำหนังสือทานบนให้ไว้กับกำโบใบหนึ่งคิดว่าเราผิดเอง จึงสั่งให้โฮเฮกคุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยกำโบตีเอาเมืองยีเอียงให้จงได้ โฮเฮกก็คำนับลายกทหารไปช่วยกำโบ
ฝ่ายหันอ๋องเจ้าเมืองหันแจ้งว่าเมืองจิ๋นให้ทหารมาตีเมืองยีเอียง ก็ให้กองซกเอ๋งคุมทหารไปช่วยเมืองยีเอียง กองซกเอ๋งก็คำนับลาพาทหารไปตั้งรับอยู่นอกกำแพงเมือง เมื่อขณะโฮเฮกยกมาถึงนั้นก็เข้าไปคำนับกำโบแล้วบอกว่า จิ๋นบุนอ๋องให้ข้าพเจ้ามาช่วยทำศึก ข้าพเจ้าจะขอออกรบลองกำลังทหารเมืองยีเอียงสักพักหนึ่ง กำโบก็ยอมให้ไป โฮเฮกลามาขึ้นเกวียนถือทวนหนักแปดสิบชั่ง ขับทหารเข้าระดมตีค่ายกองซกเอ๋งฆ่าฟันทหารตายเป็นอันมาก กองซกเอ๋งเห็นจะต้านทานมิได้ก็พาทหารหนี กำโบกับเอียงซิวก็ยกทหารหนุนเข้าไปจนถึงเชิงกำแพงเมืองยีเอียง โฮเฮกโดดขึ้นไปยึดเอาเสมาๆ ทนมิได้ก็หัก โฮเฮกพลัดลงมาอกแตกตาย กำโบกับเอียงซิวยกทหารแหกประตูเมืองเข้าไปได้ ไล่ฆ่าฟันทหารในเมืองล้มตายเป็นอันมาก กำโบตั้งอยู่ในเมืองยีเอียง จึงแต่งหนังสือไปแจ้งข้อราชการกับจิ๋นบุนอ๋องทุกประการ
ฝ่ายหันอ๋องเจ้าเมืองหันรู้ว่าเมืองยีเอียงเสียแก่ข้าศึกก็ตกใจ จึงให้กงตงชีเป็นที่เสียงก๊ก คุมเครื่องบรรณาการไปขอเป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น จิ๋นบุนอ๋องแจ้งดังนั้นก็ยินดีนัก จึงให้คนใช้ไปบอกกำโบให้ยกกองทัพกลับมาเมือง คนใช้ก็ลาไปแจ้งความกับกำโบทุกประการ กำโบครั้นแจ้งดังนั้นก็ให้เอียงซิวอยู่รักษาเมืองยีเอียงแล้วก็ยกทัพกลับมาถึงเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับจิ๋นบุนอ๋องแล้วแจ้งความตามซึ่งได้รบกับทหารเมืองยีเอียงจนโฮเฮกตายให้จิ๋นบุนอ๋องฟังทุกประการ
จิ๋นบุนอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็เสียดายโฮเฮกนักร้องไห้รักเป็นอันมาก แล้วจึงสั่งงกลีเจ๊กให้จัดแจงทหารจะยกไปเมืองหลวง ท่านจงเป็นแม่ทัพหน้านำทางไป งกลีเจ๊กมาจัดแจงทแกล้วทหารเสร็จแล้วก็ยกกองทัพไป จิ๋นบุนอ๋องให้เบ้งผุนเป็นปีกขวา ยิมผีเป็นปีกซ้าย แล้วยกตามงกลีเจ๊กไป
ฝ่ายพระเจ้าจิวอันอ๋องรู้ว่าจิ๋นบุนอ๋องยกมาก็ให้ขุนนางออกไปคอยรับอยู่นอกเมือง ครั้นจิ๋นบุนอ๋องมาถึง ขุนนางทั้งปวงชิงออกไปคอยรับอยู่นั้นก็เชิญจิ๋นบุนอ๋องเข้าไปในเมืองหลวง แล้วให้เข้าไปเฝ้าพระเจ้าจิวอันอ๋อง พระเจ้าจิวอันอ๋องก็ให้จัดแจงที่นั่งเหมือนกับที่กษัตริย์ จิ๋นบุนอ๋องก็หาอาจนั่งลงได้ไม่ แลดูทั่วไปทั้งที่ว่าราชการ เห็นกระทะทองวางอยู่บนเตียงริมหอไทเบี้ยวก็เดินไปดู อันกระทะทองทั้งเก้าใบนี้พระเจ้าจิวบู๊อ๋องเกณฑ์เอาทองคำที่เมืองเปียนหนึ่ง เมืองเหลียงหนึ่งเมืองย้งหนึ่ง เมืองอิวหนึ่ง เมืองซิวหนึ่ง เมืองเอี๋ยงหนึ่ง เมืองแชหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง เมืองกี๋หนึ่ง เก้าหัวเมืองมาทำเป็นกิวเตงไว้สำหรับเมือง แล้วจารึกชื่อไว้ที่กิวเตงทุกใบว่า เปียนหนึ่ง เหลียงหนึ่ง ย้งหนึ่ง อิวหนึ่ง ซิวหนึ่ง เอี๋ยงหนึ่ง แชหนึ่ง เอี๋ยนหนึ่ง กี๋หนึ่ง จิ๋นบุนอ๋องเห็นดังนั้นจึงว่า อันใบที่ชื่อย้งนั้นสำหรับเมืองจิ๋น ควรเราจะเอาไปไว้ในเมืองจิ๋นจึงจะชอบ แล้วก็เดินไปถามผู้รักษากระทะนั้นว่า ใครยกขึ้นได้บ้าง ผู้รักษากระทะจึงบอกว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้ารักษาอยู่นั้นยังหามีใครยกไหวไม่ แต่ได้ยินเขาว่าหนักถึงพันชั่ง จิ๋นบุนอ๋องจึงถามยิมผีกับเบ้งผุนว่า ท่านทั้งสองมีกำลังจะยกได้หรือมิได้ ยิมผีจึงนึกว่าอันใจจิ๋นบุนอ๋องนี้เป็นคนมีกำลัง อยากแต่จะให้ทหารลองกำลัง หานึกว่าของหนักและเบาไม่ จึงบอกว่าข้าพเจ้ายกได้แต่ร้อยชั่งเท่านั้น ซึ่งจะยกกิวเตงหนักถึงพันชั่งข้าพเจ้ายกหาไหวไม่ เบ้งผุนจึงว่าข้าพเจ้าจะลองดูก่อน ถ้าไม่ไหวท่านอย่าได้เอาโทษกับข้าพเจ้าเลย แล้วเอาเชือกผูกหูกระทะเข้าสองข้าง เอาบ่าใส่เข้าในห่วงเชือกแล้วดันขึ้นด้วยกำลัง กระทะทองก็เขยื้อนขึ้นพ้นพื้นประมาณคืบหนึ่งแล้วก็วางลงเสียอย่างเดิม
จิ๋นบุนอ๋องหัวเราะแล้วว่า วันนี้ท่านเหนื่อยนักต้องยกกระทะทองขึ้นพ้นจากพื้นถึงคืบหนึ่ง เห็นเราจะสู้ท่านไม่ได้แต่จะลองยกดูบ้าง ยิมผีจึงว่า ท่านเป็นเจ้าเมืองใหญ่ จะมายกกระทะนี้หาควรไม่ จิ๋นบุนอ๋องก็นิ่งเสียมิได้ว่าประการใด จึงเข้าไปจะยกกระทะ ยิมผีก็ยุดเอามือเสื้อไว้แล้วห้ามว่าท่านอย่ายกเลย จิ๋นบุนอ๋องก็โกรธแล้วว่า ท่านจะยกก็มิได้ ครั้นเราจะยกบ้างท่านก็ห้ามไว้เหมือนหนึ่งหาเต็มใจให้เอากระทะไปไว้เมืองจิ๋นไม่ ยิมผีเห็นจิ๋นบุนอ๋องโกรธก็มิได้ว่าประการใดนิ่งดูอยู่ จิ๋นบุนอ๋องเอาเชือกคล้องบ่าเข้าแล้ว คิดว่าเบ้งผุนยังยกขึ้นได้เราก็คงยกขึ้นให้ได้ จึงจะเรียกว่าคนมีกำลัง แล้วก็ยกขึ้นได้เท่าเบ้งผุน พอเดินไปก็สิ้นกำลัง เชือกที่บ่านั้นก็หลุดลงจากบ่า กระทะก็ทับเอาขาจิ๋นบุนอ๋องกระดูกละเอียดไปข้างหนึ่ง จิ๋นบุนอ๋องร้องขึ้นว่าเจ็บเหลือทนก็สลบไป ทหารจิ๋นบุนอ๋องตกใจ ต่างคนก็วิ่งเข้าพยุงยกจิ๋นบุนอ๋องไปไว้กงก๊วน เลือดไหลหาหยุดไม่ ครั้นจิ๋นบุนอ๋องฟื้นขึ้นก็ร้องว่าเจ็บหนักๆ จนขาดใจตาย พระเจ้าจิวอันอ๋องก็ให้ต่อหีบไม้หอมใส่ศพจิ๋นบุนอ๋องแล้วให้งกลีเจ๊กนำศพกลับไปเมือง งกลีเจ๊กก็คำนับลามาจัดแจงเอาศพจิ๋นบุนอ๋องใส่เกวียน ก็รีบกลับไปเมืองจิ๋นจัดแจงฝังศพไว้ตามที่เจ้าเมืองเสร็จแล้ว จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จิ๋นบุนอ๋องหามีบุตรไม่ เราจะยกสมบัติให้กับอวงเจ๊กผู้น้องจิ๋นบุนอ๋อง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงก็ยอมพร้อมกัน งกลีเจ๊กก็พาขุนนางไปที่บ้านอวงเจ๊กคำนับเชิญให้มาเป็นเจ้าเมืองจิ๋น ชื่อเจียวเสียงอ๋อง งกลีเจ๊กก็ให้ปรึกษาโทษเบ้งผุนว่า ซึ่งให้เจ้าเมืองไปยกกระทะจนกระทะทับขาเจ้าเมืองหักตาย โทษก็ผิดอยู่ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวเบ้งผุนกับบุตรภรรยาไปฆ่าเสีย แล้วว่ายิมผีได้ห้ามปรามความชอบก็มีอยู่ จึงตั้งให้เป็นหันก๋งไทสือสำหรับว่าความหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองจิ๋น แล้วจึงว่าอันคนซึ่งไปตีเมืองยีเอียงนั้นก็มีโทษอยู่ควรจะให้ฆ่าเสีย กิตติศัพท์รู้ไปถึงกำโบ กำโบก็ตกใจอพยพหนีไปทำมาหากินอยู่เมืองงุยได้ประมาณปีหนึ่งก็ตาย
เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นออกว่าราชการ จึงปรึกษาด้วยงกลีเจ๊กว่า เมืองฌ้อกับเมืองเจ๋เป็นไมตรีกันเห็นจะยกทัพมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง เราคิดว่าจะให้ท่านยกไปตีเมืองฌ้อเสียก่อนอย่าให้ทันเจ้าเมืองทั้งสองมาตีเมืองเราเลย ท่านจะเห็นประการใด งกลีเจ๊กจึงว่า ซึ่งท่านจะใช้ข้าพเจ้ายกไปตีเมืองฌ้อนั้นก็ควรอยู่ แล้วคำนับลามาจัดทหารได้สองหมื่นเศษก็รีบยกทหารไป
ฝ่ายหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อนั้น ครั้นรู้ข่าวศึกยกมาก็ให้มีหนังสือบอกข้อราชการศึกไปยังเมืองฌ้อ ขุนนางก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งกับเจ้าเมืองฌ้อทุกประการ ฌ้อโหยอ๋องแจ้งดังนั้นจึงให้เกงเจียวคว่วยคุมทหารหมื่นหนึ่ง รีบยกออกไปตั้งรับทัพเมืองจิ๋นไว้อย่าให้ล่วงแดนเข้ามาได้ เกงเจียวคว่วยก็คำนับลาออกมาจัดแจงทหารแล้วก็ยกไปตั้งอยู่ที่ด่านเมืองฌ้อ งกลีเจ๊กครั้นยกมาถึงด่านเมืองฌ้อก็ให้ทหารยกเข้าตีด่านเป็นหลายครั้งหาได้ด่านไม่ จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วก็ยกทหารออกไปยืนอยู่หน้าค่าย ให้ทหารเข้าไปร้องท้าทาย เกงเจียวคว่วยโกรธนักก็เปิดประตูด่านพาทหารออกไปด้วยกำลังโทโส ก็ขับเกวียนเข้ารบกับงกลีเจ๊กได้สิบเพลง งกลีเจ๊กก็เอากระบี่ฟันถูกเกงเจียวคว่วยตัวขาดสองท่อนตาย ก็ขับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารเกงเจียวคว่วยล้มตายเป็นอันมากแล้วก็เข้าตั้งค่ายอยู่ในด่าน ทหารซึ่งเหลือตายอยู่นั้นก็รีบหนีไปเมืองฌ้อเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ฌ้อโหยอ๋องทุกประการ
ฌ้อโหยอ๋องแจ้งความดังนั้นก็ตกใจ จึงให้เกณฑ์กองทัพหัวเมืองไปตั้งป้องกันไว้ให้มั่นคง งกลีเจ๊กครั้นเห็นกองทัพเมืองฌ้อมารักษาเมืองไว้จะหักเอามิได้ ก็ให้ม้าใช้รีบไปแจ้งความตามซึ่งได้รบกันทุกประการ ม้าใช้คำนับลาไปเมืองจิ๋น จึงเอาเนื้อความไปบอกกับขุนนางผู้ใหญ่ ให้เอาข้อความขึ้นแจ้งกับเจียวเสียงอ๋อง ขุนนางผู้ใหญ่ก็พาม้าใช้เข้าไปคำนับ แล้วก็แจ้งข้อราชการกับเจียวเสียงอ๋องทุกประการ เจียวเสียงอ๋องจึงคิดว่า อันธรรมดาจะทำศึกนั้น แม้นมิได้ด้วยฝีมือก็ให้เอาด้วยกลอุบายจึงจะได้ แล้วจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเสร็จแล้วเข้าผนึกส่งให้ม้าใช้ถือไปให้ฌ้อโหยอ๋อง ม้าใช้ก็คำนับลาไป ครั้นถึงเมืองฌ้อก็เข้าไปบอกกับนายประตูว่า เราถือหนังสือมาแต่เมืองจิ๋นจะเข้าไปคำนับเจ้าเมือง นายประตูก็เอาเนื้อความไปแจ้งกับฌ้อโหยอ๋อง ฌ้อโหยอ๋องก็ให้รับเข้ามาแล้วเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านเป็นใจความว่า เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งว่าฌ้อโหยอ๋องตัดไมตรีเราเสีย กลับไปเป็นไมตรีกับเมืองเจ๋ เราจึงให้งกลีเจ๊กมาตีเมืองฌ้ออย่างนี้ มิใช่จะประสงค์ตรงเมืองฌ้อและหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อนั้นมาเป็นอาณาประโยชน์แก่เราก็หามิได้ เพราะขัดใจท่านหาอยู่ในสัตย์สุจริตไม่ ไปเป็นไมตรีกับเมืองเจ๋ ถ้าแม้นจะให้กองทัพกลับมาแล้วท่านจงมาที่ตำบลบูก๊วน ทำสัตย์สาบานเป็นไมตรีดังเดิมมา เราจึงจะคืนที่ซึ่งตีไว้ให้กับท่าน ถ้ามิเป็นไมตรีกับเรา เราก็หาให้กองทัพยกกลับไปไม่ จะตั้งทำศึกอยู่กับท่านไปกว่าจะถึงแพ้ชนะกัน
ฌ้อโหยอ๋องแจ้งในหนังสือดังนั้น ก็ปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่า เจียวเสียงอ๋องให้มาชวนเราออกไปทำความสัตย์ที่ตำบลบูก๊วนนั้น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด คุดหงวนจึงตอบว่า แต่ก่อนนั้นเจ้าเมืองจิ๋นก็ข่มเหงเมืองเราเป็นหลายครั้งท่านก็สู้หาได้ไม่ ท่านจะไปเมืองจิ๋นครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหาได้กลับมาเมืองฌ้อไม่ เจียวเสียงอ๋องคงเอาตัวท่านไว้
ขณะนั้นเสียงก๊กเจียวจุยจึงว่า คุดหงวนห้ามท่านครั้งนี้ดีนัก ข้าพเจ้าเห็นด้วย ท่านอย่าไปเมืองจิ๋นเลย จงคิดอ่านให้ทแกล้วทหารรักษาบ้านเมืองไว้ให้มั่นคงเถิด มีขุนนางคนหนึ่งชื่อคีเสียง จึงว่ากับฌ้อโหยอ๋องว่า คุดหงวน เจียวจุย ขุนนางทั้งสองคนว่านั้นจะเชื่อฟังมิได้ ด้วยแต่ก่อนนั้นเจียวเสียงอ๋องก็ข่มเหงท่าน ท่านก็สู้ไม่ได้เป็นหลายครั้งจนเสียทแกล้วทหารเป็นอันมาก บัดนี้เจียวเสียงอ๋องมีหนังสือมาให้ท่านไปเป็นไมตรีกัน ท่านจะมาเชื่อฟังคนทั้งสองทัดทานดังนั้นหาควรไม่ ถ้าเจียวเสียงอ๋องรู้โกรธยกทัพมาท่านจะคิดอ่านเป็นประการใด กงจูลันบุตรฌ้อโหยอ๋องจึงว่า แต่ก่อนนั้นเมืองจิ๋นกับเมืองฌ้อเป็นข้าศึกกันจริงอยู่ แต่บัดนี้บุตรเจ้าเมืองจิ๋นก็มาเป็นภรรยาข้าพเจ้า ชาวเมืองจิ๋นเล่าก็มาได้ครอบครัวอยู่ในเมืองฌ้อ เห็นว่าสิ้นเสี้ยนหนามกันแล้ว ท่านจงยกไปเมืองจิ๋นตามถ้อยคำคีเสียงว่าเถิด
ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังกงจูลันกับคีเสียงว่าดังนั้นก็ยังสงสัยอยู่ จึงคิดว่าแต่เราให้เกงเจียวคว่วยยกไปรบกับงกลีเจ๊กที่เมืองจิ๋น สู้งกลีเจ๊กหาได้ไม่ คิดว่ายังจะไม่ไปเมืองจิ๋นก่อน แล้วกลับคิดถอยหลัง กงจูลันกับคีเสียงเห็นดีแล้วเราก็จะไป จึงสั่งคีเสียงให้จัดแจงทแกล้วทหารเสร็จแล้วจึงมอบให้ขุนนางทั้งปวงอยู่รักษาเมืองฌ้อ ฌ้อโหยอ๋องกับคีเสียงก็พาทหารไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นรู้ ก็ให้กงจูลี้ผู้น้องแต่งตัวเป็นเจ้าเมืองแทน แล้วให้ขึ้นเกวียนพาทหารออกไปรับฌ้อโหยอ๋อง ณ ตำบลบูก๊วน แล้วสั่งให้แปะคี้กับทหารหมื่นหนึ่งซุ่มอยู่ในกำแพงเมืองคอยจับฌ้อโหยอ๋อง จึงใช้ขุนนางผู้หนึ่งชื่อม่องเหงาคุมทหารหมื่นหนึ่งไปอยู่นอกกำแพง ซุ่มอยู่ริมประตูเมือง ด้วยเจียวเสียงอ๋องคิดว่าถ้าแปะคี้จับฌ้อโหยอ๋องเสียทีหนีออกมานอกเมืองได้ ม่องเหงาจะได้ต้อนทหารต้านทานสกัดเอาตัวฌ้อโหยอ๋องไว้ แล้วสั่งทหารคนหนึ่งให้ออกไปพูดจาล่อลวงฌ้อโหยอ๋องเป็นกลอุบายให้เชื่อ ฌ้อโหยอ๋องยกมาถึงบูก๊วน กงจูลี้ก็ใช้ทหารคนหนึ่งไปคำนับบอกว่า เจ้าเมืองจิ๋นมีความยินดีมารับท่าน อยู่ที่ใกล้ประตูเมืองถึงสามวันแล้ว เชิญท่านเข้าไปในเมืองเถิด ครั้นจะให้ท่านหยุดอยู่นอกกำแพงก็หาสมควรไม่
ฌ้อโหยอ๋องได้แจ้งดังนั้น มีความสงสัยว่าแต่แรกสัญญาจะทำสัตย์เป็นไมตรีกันที่นอกกำแพงเมือง บัดนี้ให้เราเข้าไปในเมือง ฌ้อโหยอ๋องคิดว่าเสียทีแล้วก็พาทหารเลยเข้าไปในเมืองจิ๋น ครั้นพ้นประตูได้ยินเสียงประทัดทีหนึ่ง แล้วก็เห็นปิดประตูเมืองเสีย ฌ้อโหยอ๋องเห็นดังนั้นก็สงสัยจึงถามทหารที่กงจูลี้ใช้มานั้นว่า ทำไมจึงปิดประตูเสียเล่า ทหารผู้นั้นจึงตอบว่าธรรมดาเมืองจิ๋นนี้ ถ้าเจ้าเมืองอื่นมาถึงแล้วก็ต้องปิดประตูตามธรรมเนียมแต่ก่อนนั้น ฌ้อโหยอ๋องจึงถามว่าบัดนี้จิ๋นเจียวเสียงอ๋องอยู่ที่ตำบลใด ทหารก็แจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ๋นคอยท่านอยู่ที่กงก๊วนยังทางประมาณสักสิบเส้น ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็พาทหารรีบมาที่หน้ากงก๊วนแล้วหยุดอยู่ที่นั่น
ขณะนั้นกงจูลี้เดินออกมาจากประตูกงก๊วน ฌ้อโหยอ๋องเห็นแต่งตัวเป็นเจ้าเมือง ก็คิดในใจว่าคนผู้นี้รูปร่างยังหาสมควรเป็นเจ้าเมืองไม่ ฌ้อโหยอ๋องก็ยืนอยู่บนเกวียน กงจูลี้ก็มาถึงหน้าเกวียนคำนับแล้วบอกว่าท่านอย่าสงสัยเลย ข้าพเจ้านี้เป็นน้องชายจิ๋นเจียวเสียงอ๋องจะได้เป็นที่เจ้าเมืองหามิได้ ข้าพเจ้าชื่อกงจูลี้ มาเชิญท่านไปพูดจากันในห้องกงก๊วนเถิด ฌ้อโหยอ๋องก็ลงจากเกวียนเดินตามกงจูลี้เข้าไปในกงก๊วน ทหารเมืองจิ๋นซึ่งซุ่มอยู่นั้นก็เข้าล้อมกงก๊วนไว้เป็นหลายชั้น ฌ้อโหยอ๋องเข้าไปข้างในพอจะนั่งลงก็ได้ยินข้างนอกกงก๊วนนั้นเสียงอาวุธกระทบกัน นึกสงสัยอยู่จึงถามกงจูลี้ว่า เดิมท่านว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะเป็นไมตรีกับเราให้เราเข้ามาในนี้ ครั้นเข้ามาหาเห็นเจ้าเมืองจิ๋นไม่ เหตุใดทหารท่านจึงมาล้อมกงก๊วนไว้เล่า
กงจูลี้จึงว่าท่านอย่าตกใจเลย เจียวเสียงอ๋องป่วยอยู่ที่เมืองหำเอี๋ยง หมอห้ามมิให้เดินไปมาถึงสามวัน ครั้นจะมิมาให้เหมือนนัดเล่าก็กลัวท่านจะค้างอยู่ แล้วเกรงว่าท่านจะว่าพูดหาจริงไม่ จึงให้ข้าพเจ้ามาคำนับเชิญท่านไปเมืองหำเอี๋ยง ทหารทั้งปวงซึ่งมาอยู่ข้างนอกนั้นจะคอยรับท่านไปเมืองหำเอี๋ยงดอก
ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ขึ้นเกวียนกับกงจูลี้พาทหารไป ณ เมืองหำเอี๋ยง แปะคี้ก็ยกทหารติดตามฌ้อโหยอ๋องไปเบื้องหลัง ขณะนั้นคีเสียงเห็นเสียทีเมืองจิ๋นแล้ว ก็หนีฌ้อโหยอ๋องกลับมาเมืองฌ้อ ฌ้อโหยอ๋องอยู่บนเกวียนถอนใจใหญ่คิดเสียนํ้าใจว่า เพราะไม่เชื่อเสียงก๊กเจียวจุยกับคุดหงวนได้ทัดทานแล้ว กลับเชื่อคำคีเสียงกงจูลันสองคนจึงได้ทุกข์ร้อนเป็นอันมาก คิดดังนั้นแล้วก็มีนํ้าตาหลั่งไหลลงทั้งสองข้างว่าเราเสียทีแล้วก็เอาผ้าขาวซับนํ้าตาเสีย ฌ้อโหยอ๋องก็ลงจากเกวียนเดินเข้าไปหาจิ๋นเจียวเสียงอ๋อง ขณะนั้นจิ๋นเจียวเสียงอ๋องกับขุนนางทั้งปวงอยู่พร้อมกันบนเก๋งสูงชื่อเจียไต ฌ้อโหยอ๋องครั้นมาถึงเจียไตเข้าก็ไปหาจิ๋นเจียวเสียงอ๋อง จิ๋นเจียวเสียงอ๋องก็นั่งเฉยเสียหามาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมไม่
ฌ้อโหยอ๋องเห็นดังนั้นก็ขัดใจ จึงว่าเราก็เป็นเจ้าเมืองมีบุญเสมอกัน ท่านจะให้เราคำนับแต่ฝ่ายเดียวหรือ ข้อหนึ่งน้องท่านก็เป็นบุตรสะใภ้เรา ท่านให้เรามาที่บูก๊วนว่าจะทำสัจสัญญากันที่นั่น ท่านก็หาออกไปทำไมตรีกับเราเหมือนคำเดิมนั้นไม่ แกล้งทำอุบายว่าเจ็บป่วยอยู่ ครั้นเรามาถึงเจียไตท่านก็หาต้อนรับตามประเพณีเจ้าเมืองต่อเจ้าเมืองทำมาแต่ก่อนไม่ ท่านนี้เป็นคนหาสัตย์ซื่อเหมือนหนังสือที่สัญญาไว้กับเราไม่ ทำข่มเหงว่าเราตกมาถึงเมืองท่าน เรามีความน้อยใจนัก
จิ๋นเจียวเสียงอ๋องได้ฟังฌ้อโหยอ๋องว่าดังนั้นจึงตอบว่า แต่ก่อนท่านว่าจะยกที่งิมต๋งให้เราก็พูดแต่ปากเปล่า หาเหมือนว่ากับเราไว้ไม่ ครั้งนี้เราจึงล่อลวงให้ท่านมา เพราะปรารถนาว่าจะเอาที่งิมต๋ง ถ้าท่านยกให้เราในเวลาเช้า เราก็จะปล่อยให้ท่านไปเมืองในเวลาเย็น ถ้าให้เราเวลาเย็น เราจะให้ท่านไปเวลาเช้า
ฌ้อโหยอ๋องจึงตอบว่า ประเพณีแต่ก่อนมาผู้ที่จะต้องการเอาถิ่นฐานนั้น ชอบแต่พูดจาปราศรัย อ้อนวอนขอกันแต่โดยดีจึงจะควร ซึ่งท่านจะต้องการที่งิมต๋งเมืองเรานั้น เหตุไฉนท่านจึงมิบอกเราแต่ก่อนเล่า ต้องคิดอ่านล่อลวงดังนี้หาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ จิ๋นเจียวเสียงอ๋องจึงว่า ถ้าเราไม่อุบายให้ท่านตกมาในเงื้อมมือก่อนแล้วที่ไหนท่านจะให้ที่งิมต๋ง เราก็จะหาสำเร็จความคิดไม่
ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งที่งิมต๋งนั้นท่านจะเอาเราก็จะยอมให้ ถ้าไม่เชื่อก็จะทำหนังสือสัญญาให้ไว้ฉบับหนึ่ง ท่านจงให้ทหารในเมืองจิ๋นไปกับเราคนหนึ่งเราจะชี้ที่งิมต่งให้ เจียวเสียงอ๋องจึงว่าซึ่งท่านจะชี้ให้แต่ที่เปล่านั้นเราสงสัยอยู่ ด้วยเป็นพื้นแผ่นดินมิใช่สิ่งอันอื่นจะได้หยิบยกมาได้ ถ้าท่านจะให้เป็นแท้แล้วเราจะให้ทหารของเราไปรักษาที่งิมต๋งอยู่ แม้นท่านมิยอมตามถ้อยคำเรา เราก็หาปล่อยให้ไปเมืองฌ้อไม่
ขณะนั้นขุนนางในเมืองจิ๋นต่างคนก็พูดเกลี้ยกล่อมฌ้อโหยอ๋องว่า ท่านจงยกที่งิมต๋งให้เจียวเสียงอ๋องเสียเถิด จะได้กลับไปเมืองฌ้อ ฌ้อโหยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่าเจ้านายของท่านล่อลวงเรามาได้ความเจ็บใจนักเราหายอมให้ไม่ ถึงเราจะไม่ได้กลับไปบ้านเมืองก็ตามทีเถิด ถึงเจียวเสียงอ๋องจะฆ่าเสีย เราจะยอมตายแล้ว แต่ที่งิมต๋งนั้นเราไม่ยกให้เลย เจียวเสียงอ๋องได้ฟังคำฌ้อโหยอ๋องว่ามั่นคงดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารให้คุมตัวฌ้อโหยอ๋องไว้เมืองหำเอี๋ยงหาปล่อยมาไม่
ฝ่ายคีเสียงเมื่อหนีมาถึงเมืองฌ้อแล้ว ก็เข้าไปแจ้งความให้เสียงก๊กเจียวจุยฟังทุกประการ เสียงก๊กครั้นแจ้งดังนั้นจึงปรึกษากับคีเสียงว่า เราจะคิดอ่านประการใด บัดนี้ไทจูก็ตกไปอยู่ ณ เมืองเจ๋ ฌ้อโหยอ๋องก็ตกไปอยู่เมืองจิ๋น คนทั้งสองก็ยังมีชีวิตอยู่ ครั้นเราจะตั้งกงจูลันขึ้นเป็นเจ้าเมืองฌ้อเล่า ถ้าสืบไปเบื้องหน้าฌ้อโหยอ๋องมาก็จะกล่าวโทษเราได้ว่าเราหาให้ไทจูเป็นเจ้าเมืองไม่ ท่านจะคิดประการใด
คีเสียงได้ฟังเสียงก๊กเจียวจุยว่าดังนั้น จึงว่าข้าพเจ้าครั้งนี้ก็กระทำความผิดอยู่ ซึ่งฌ้อโหยอ๋องต้องไปตกอยู่ในเมืองจิ๋นนั้น เพราะข้าพเจ้าพูดจาให้ฌ้อโหยอ๋องไป บัดนี้ข้าพเจ้าจะขอทำราชการแก้ตัวไปเชิญไทจูซึ่งอยู่ ณ เมืองเจ๋ ให้กลับมาว่าราชการเป็นเจ้าเมืองฌ้อแทนบิดาสืบไป เสียงก๊กเจียวจุยได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วยจึงยอมตามถ้อยคำคีเสียง คีเสียงก็คำนับเสียงก๊กพาทหารออกจากเมืองฌ้อมาถึงเมืองเจ๋ เข้าไปคำนับเจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ แล้วแกล้งพูดเป็นอุบายว่าฌ้อโหยอ๋องถึงแก่ความตาย ไม่มีผู้ใดจะทำศพและว่าราชการเมืองฌ้อไม่ ข้าพเจ้าจะมารับไทจูไปทำศพบิดาแล้วจะตั้งให้เป็นเจ้าเมืองฌ้อแทนฌ้อโหยอ๋อง
ฝ่ายเจ๋มินอ๋องกับเสียงก๊กซันบุนได้ฟังดังนั้น ก็ปรึกษากันว่าบัดนี้เจ้าเมืองฌ้อก็หาชีวิตไม่แล้ว เราอยากจะได้เขตแดนเมืองฌ้อที่ชื่อห้อปักมาเป็นเมืองขึ้นเรา เราจึงจะปล่อยไทจูไปเมืองฌ้อ ท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ เสียงก๊กซันบุนจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อนั้นใช่จะมีบุตรแต่ไทจูคนเดียวหามิได้ ถ้าท่านไม่ยอมให้ไทจูไป ขุนนางในเมืองฌ้อก็จะตั้งคนอื่นขึ้นเป็นเจ้าเมือง ประการหนึ่งท่านให้เอาที่ห้อปักมาแลกกับไทจูนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าหามีบุญคุณกับไทจูสืบต่อไปไม่ ราษฎรทั้งปวงจะนินทาได้ ขอให้ท่านปล่อยไทจูไปเถิด ไทจูจะได้นับถือท่านเป็นเจ้าบุญนายคุณสืบต่อไป
เจ๋มินอ๋องได้ฟังเสียงก๊กซันบุ๋นทัดทานดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้หาไทจูบุตรเจ้าเมืองฌ้อเข้ามาแล้วจึงว่า ฌ้อโหยอ๋องบิดาท่านสิ้นชีวิตเสียแล้ว ท่านจงกลับไปเมืองฌ้อเถิด ถ้าสืบไปเบื้องหน้าท่านอย่าลืมเราจงคิดถึงบุญคุณเราที่ปล่อยให้ท่านไปเป็นสุข ว่าดังนั้นแล้วก็จัดแจงข้าวของให้ไทจูเป็นอันมาก ไทจูก็มีความยินดีนักจึงตอบว่า ท่านมีพระคุณแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้เป็นที่สุด จะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบมิได้แล้ว สืบไปข้างหน้าข้าพเจ้าหาลืมคุณของท่านไม่
แล้วไทจูกับคีเสียงคำนับเจ๋มินอ๋อง รับเอาสิ่งของทั้งปวงเสร็จแล้วก็พาทหารกลับมาถึงเมืองฌ้อ ขุนนางในเมืองฌ้อก็ตั้งไทจูเป็นที่ฮันเสียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ ครั้นเวลาวันหนึ่งฮันเสียงอ๋องใช้ทหารคนหนึ่งถือหนังสือไปเมืองจิ๋น ทหารคำนับลาแล้วก็รีบไปเมืองจิ๋น ครั้นถึงประตูเมืองจึงบอกนายประตูว่า เราถือหนังสือมาแต่เมืองฌ้อ นายประตูก็นำความไปแจ้งกับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นแล้วก็ให้รับคนถือหนังสือเข้าไปในเมือง ทหารซึ่งมาแต่เมืองฌ้อก็คำนับแล้วแจ้งความว่า ฮันเสียงอ๋องให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือมาให้ท่านฉบับหนึ่ง เจียวเสียงอ๋องได้แจ้งดังนั้นแล้วก็ให้หาขุนนางในเมืองจิ๋นมาประชุมพร้อมกันอยู่ ณ ที่ว่าราชการ แล้วเจียวเสียงอ๋องก็สั่งให้ฉีกหนังสือออกอ่านได้ใจความว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นกักขังเจ้าเมืองฌ้อไว้นั้น ใช่จะไม่มีผู้ว่าราชการเมืองนั้นอย่าสงสัยเลย เทพยดาคงดลใจให้มีคนมีบุญได้สมบัติในเมืองฌ้อสืบไป เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นคิดเสียใจว่า เพราะเราอยากได้ที่งิมต๋งแดนเมืองฌ้อ เราจึงล่อลวงเอาฌ้อโหยอ๋องเจ้าเมืองฌ้อมากักขังไว้ก็หาสมความคิดไม่ เราทำการครั้งนี้เสียทีเปล่าๆ หาประโยชน์มิได้ คิดดังนั้นแล้วก็มีความโกรธฮันเสียงอ๋องเป็นอันมาก จึงสั่งให้แปะคี้เป็นแม่ทัพใหญ่ ม่องเหงาเป็นทัพหน้าคุมทหารสิบหมื่นยกไปตีเมืองฌ้อ แปะคี้กับม่องเหงาก็คำนับลาเจียวเสียงอ๋องยกทัพไปเมืองฌ้อ
ครั้นแปะคี้กับม่องเหงาถึงแดนเมืองฌ้อแล้วก็สั่งให้ตั้งค่ายลงไว้ ฝ่ายขุนนางในเมืองฌ้อรู้ว่าแปะคี้ยกทัพมา ก็นำเอาความไปแจ้งแก่ฌ้อฮันเสียงอ๋อง ฌ้อฮันเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งขุนนางในเมืองฌ้อคนหนึ่งเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่นยกออกมารับทัพแปะคี้ที่งิมต๋ง แปะคี้กับม่องเหงาก็ยกออกจากค่ายมารบด้วยทหารเมืองฌ้อเป็นสามารถ ทหารเมืองฌ้อต้านทานทัพเมืองจิ๋นมิได้ก็พาทหารล่ากลับเข้ามาในเมืองฌ้อ
ฝ่ายแปะคี้ก็ยกทัพไปเที่ยวตีได้หัวเมืองขึ้นเมืองฌ้อนั้นสิบห้าหัวเมือง แล้วยกทัพกลับคืนไปยังเมืองจิ๋น แปะคี้กับม่วงเหงาก็เข้าไปแจ้งความให้เจียวเสียงอ๋องฟังทุกประการ
ฝ่ายฌ้อโหยอ๋องเมื่อมาตกอยู่ในเมืองจิ๋นครั้งนั้น พวกผู้คุมก็ปล่อยเชิงลามิได้กักขัง ฌ้อโหยอ๋องคิดจะหนีกลับไปเมืองฌ้อ จึงปลอมตัวใส่เสื้อกางเกงให้เหมือนพวกไพร่ในเมืองหำเอี๋ยง เห็นได้ทีก็หนีเล็ดลอดออกมาทางประตูเมืองหำเอี๋ยงข้างทิศตะวันออก ผู้คนเห็นหายไปหลายวันจึงเที่ยวหาตัวฌ้อโหยอ๋องก็หาพบไม่ เห็นแต่เสื้อห้อยอยู่ จึงรู้ว่าฌ้อโหยอ๋องหนีแล้วก็ตกใจ จึงเอาความเข้าไปแจ้งกับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้พวกทหารออกเที่ยวติดตามจับฌ้อโหยอ๋อง ทหารทั้งปวงก็อ้อมมาคอยอยู่ที่ต้นทางจะไปเมืองฌ้อ ฝ่ายฌ้อโหยอ๋องจะหนีลงมาเมืองฌ้อมิได้ก็กลับแยกทางขึ้นไปข้างทิศเหนือจะหนีไป ณ เมืองเตียว
ฝ่ายเตียวปูเลงอ๋องเจ้าเมืองเตียวนั้นรูปร่างใหญ่โตสูงได้เจ็ดศอกเศษ หน้าอกกว้างสองศอกคืบ มีสีหน้าดังสีนํ้าเงินอ่อนแต่หนวดนั้นแดงคล้ายสีลิ้นจี่สุก มีกำลังมาก ได้เป็นเจ้าเมืองอยู่ห้าปีจึงไปขอลูกสาวเจ้าเมืองหันมาเป็นภรรยามีบุตรชายคนหนึ่งชื่อเจียง ตั้งให้เป็นที่ไทจู เตียวปูเลงอ๋องครองราชสมบัติได้สิบหกปี อยู่มาคืนวันหนึ่ง เตียวปูเลงอ๋องฝันเห็นว่าหญิงรูปงามดังนางฟ้ามาดีดขิมให้ฟัง
ครั้นเตียวปูเลงอ๋องตื่นขึ้นมิได้เห็นเหมือนความฝันก็เสียนํ้าใจ มีผิวหน้านั้นมัวหมอง เพราะมีความรักใคร่รูปหญิงที่ฝันเห็นนั้น ครั้นเวลาเช้าก็ออกไปยังที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง เตียวปูเลงอ๋องก็เล่าความฝันให้พวกขุนนางในเมืองเตียวฟัง ขณะนั้นมีไตหูคนหนึ่งชื่อฮูกวัง พูดขึ้นในท่ามกลางขุนนางทั้งปวงว่า ข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งชื่อเม่งเอี๋ยว ฝีมือดีดเพลงขิมนั้นพอฟัง เตียวปูเลงอ๋องได้ยินดังนั้นจึงว่า ไตหูมีบุตรอยู่ท่านจงจัดแจงเกวียนกับคนใช้ให้ไปรับมา เตียวปูเลงอ๋องสั่งแล้วก็กลับไปคอยอยู่ที่เหลาไตชื่อไตเหลง ขุนนางทั้งปวงต่างคนก็คำนับลากลับมาบ้าน
ฝ่ายไตหูก็มาจัดแจงเกวียนกับคนออกไปรับนางเม่งเอี๋ยวบุตรไตหู ไตหูก็นำมาคำนับเตียวปูเลงอ๋อง ณ บนที่ไตเหลง เตียวปูเลงอ๋องเห็นรูปนางเม่งเอี๋ยวนั้นงามคล้ายกันกับหญิงที่ฝันเห็นก็มีความยินดีนัก จึงส่งขิมให้นางเม่งเอี๋ยวดีดให้ฟัง นางเม่งเอี๋ยวก็คำนับรับขิมมานั่งดีดย้ายเพลงไปต่างๆ เตียวปูเลงอ๋องได้ฟังเพลงขิมครั้งนั้นยิ่งมีความรักนางเม่งเอี๋ยวทวีขึ้น จึงตั้งนางเมงเอี๋ยวให้เป็นที่เง่ากุย ภรรยาเบื้องซ้าย นางเง่ากุยมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อกงจูหอ ครั้นนานมาภรรยาที่เป็นบุตรเจ้าเมืองหันนั้นตาย เตียวปูเลงอ๋องก็ตั้งนางเง่ากุยให้เป็นภรรยาใหญ่แล้วถอดไทจูเจียงเสีย ตั้งกงจูหอเป็นที่ไทจู
ภายหลังเตียวปูเลงอ๋องคิดว่า เมืองไตหู และเมืองนิมหู เมืองเล่าหวน สามเมืองนั้นเป็นคนต่างภาษากับเมืองเรา แต่เมืองจิ๋น เมืองเอี๋ยงนั้นเป็นภาษาเดียวกัน เมืองทั้งห้าเมืองนั้นตั้งอยู่ใกล้กับเขตแดนเมืองเตียว เราจะไว้ใจหาได้ไม่ สืบไปเบื้องหน้าถ้าเมืองเหล่านี้คิดทำอันตรายแก่เรา เราก็จะเสียที ด้วยเมืองเตียวนี้ตั้งอยู่ท่ามกลาง เมืองทั้งห้านั้นล้อมอยู่ทั้งสี่ทิศ เราจะต้องคิดอ่านให้ทหารหัดปรือให้ชำนาญในการรบไว้รักษาเขตแดนเมืองเตียวจึงจะชอบ เตียวปูเลงอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็ออกมายังที่ว่าราชการ สั่งขุนนางทั้งปวงให้จัดแจงซ้อมหัดทหารไว้รักษาบ้านเมือง แล้วให้ป่าวร้องราษฎรชาวเมืองเตียวนั้นให้ใส่เสื้อกางเกงและหมวกเหมือนชาวเมืองนิมหู เมืองเล่าหวน ทั้งขุนนางและไพร่ให้สิ้นทั้งเมืองเตียว แม้นชาวเมืองเตียวจะไปเที่ยวเล่นทางไกลและไล่เนื้อในป่าก็ให้ขี่ม้าไปอย่าให้ขี่เกวียน ทำให้เหมือนชาวเมืองทั้งสองนั้นทุกประการ พวกขุนนางได้แจ้งดังนั้นแล้วก็คำนับลาเตียวปูเลงอ๋องออกป่าวประกาศราษฎรและซ้อมหัดทหารให้คล่องแคล่วในเพลงอาวุธทั้งปวง สำหรับจะได้ป้องกันเขตแดนเมืองเตียวตามคำเตียวปูเลงอ๋องสั่งทุกประการ ครั้นเวลาวันหนึ่งก็ตระเตรียมทหารประมาณสิบหมื่น เตียวปูเลงอ๋องยกทัพออกจากเมืองไปตีเขตแดนเมืองเอี๋ยน ที่เขาแซงซัวใกล้กับเขตเมืองเตียว
ฝ่ายเจ้าเมืองเอี๋ยนไม่ทันรู้ตัวก็ยอมให้ที่แห่งหนึ่งชื่องั่นมึงกวนอยู่ทางทิศใต้เมืองเอี๋ยน ทางวันหนึ่งไปถึงเมืองหุ้นตง ครั้นเตียวปูเลงอ๋องได้ที่งั่นมึงกวนเขตแดนเมืองเอี๋ยนแล้วก็ยกทัพกลับมาเมืองเตียว พักทหารให้หายบอบช้ำ ครั้นทหารค่อยมีกำลังเป็นปรกติแล้ว เตียวปูเลงอ๋องก็ปรึกษาขุนนางในเมืองเตียวว่า เราจะยกทัพไปตีเมืองจิ๋น แต่หนทางที่จะไปนั้นต้องไปทางเมืองหุ้นตง หุ้นตงก็เป็นเขตแดนของเรา ยังอยู่แต่เมืองกิมหงวนนั้น เป็นเมืองกีดทางที่เราจะไปตีเมืองจิ๋น จะต้องตีเอาเมืองกิมหงวนเสียให้ได้ก่อน เราจึงจะได้เดินทัพไปเมืองจิ๋นโดยง่าย แต่การที่เราคิดอ่านครั้งนี้จะให้ทหารคนหนึ่งคนใดไปนั้นเห็นจะหาสำเร็จไม่ เราจะต้องเป็นแม่ทัพไปจึงจะสมควร ขุนนางทั้งปวงได้แจ้งดังนั้นก็เห็นด้วย เตียวปูเลงอ๋องก็สั่งให้เกณฑ์ทหารตระเตรียมไว้เป็นอันมาก แล้วเตียวปูเลงอ๋องก็ตั้งให้ไทจูหอเป็นที่ฮุยอ๋องเจ้าเมือง แล้วตั้งหลีต๋วยที่เป็นอาจารย์ของไทจูให้เป็นไตหู ปุดหงีเป็นที่ไจเสียง จึงสั่งให้กงจือเสงที่เป็นน้าเตียวปูเลงอ๋องนั้นเป็นที่สุม้านายทหาร แล้วให้หากงจือเจียงมาตั้งเป็นเจ้าเมืองอันเอี๋ยงที่ขึ้นแก่เมืองเตียวนั้นชื่ออันเอี๋ยงกุ๋น แล้วให้ซันปุดลอยเป็นไจเสียงอยู่กับอันเอี๋ยงกุ๋น
ฝ่ายเตียวปูเลงอ๋องก็เปลี่ยนชื่อตัวเป็นจูหู แปลเป็นคำไทยว่าบิดาเจ้าเมือง เตียวปูเลงอ๋องเมื่อจัดแจงบ้านเมืองเสร็จแล้วกลับคิดถอยหลังว่า ครั้นเราจะยกทัพไปตีเมืองจิ๋นครั้งนี้หนทางก็กันดารนักประกอบไปด้วยห้วยเขาเป็นอันมาก จะสงบทัพไว้ก่อน เราจะทำเป็นคนถือหนังสือไปสอดแนมดูราชการในเมืองจิ๋นว่าทหารจะมากน้อยสักเท่าใด อนึ่งจะได้เห็นหนทางที่จะไปนั้นจะยากง่ายเป็นประการใดบ้าง
เตียวปูเลงอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็จัดแจงแต่งตัวอย่างคนถือหนังสือแต่ก่อน เสร็จแล้วก็เรียกคนใช้มาสองสามคน จัดเสบียงอาหารพอเดินทางแล้วก็ขี่ม้าออกจากเมืองเตียวรีบไปเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นแล้วเปลี่ยนชื่อว่าเตียวเจียวเป็นชื่อของบ่าวที่ไปด้วยนั้น เตียวปูเลงอ๋องก็เข้าไปหานายประตูบอกว่า เราชื่อเตียวเจียวถือหนังสือมาแต่เมืองเตียว คนเฝ้าประตูรู้ดังนั้นแล้วก็ไปแจ้งความให้จิ๋นเจียวเสียงอ๋องฟังทุกประการ
ฝ่ายจิ๋นเจียวเสียงอ๋องก็ให้คนใช้มารับเตียวปูเลงอ๋องเข้าไปยังที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางในเมืองจิ๋น เตียวปูเลงอ๋องก็ส่งหนังสือให้จิ๋นเจียวเสียงอ๋อง จิ๋นเจียวเสียงอ๋องก็ฉีกหนังสือออกอ่านดู แจ้งว่าเมืองเตียวนั้นตั้งเจ้าเมืองใหม่ จิ๋นเจียวเสียงอ๋องจึงถามว่า เจ้าเมืองคนก่อนนั้นมีอายุประมาณสักเท่าใด จึงออกเสียจากที่ว่าราชการ เตียวปูเลงอ๋องจึงบอกว่าเจ้าเมืองที่ออกเสียนั้นมีอายุเป็นปานกลาง จิ๋นเจียวเสียงอ๋องว่า เจ้าเมืองเก่าก็ยังไม่สู้ชรานัก เหตุใดจึงผลัดเจ้าเมืองใหม่เล่า เตียวปูเลงอ๋องก็ตอบว่า เจ้าเมืองก่อนนั้นก็ยังว่าราชการอยู่ แต่ตั้งเจ้าเมืองใหม่นั้นเพราะเหตุที่บุตรนั้นยังเยาว์อยู่ มิได้รู้ขนบธรรมเนียมราชการจึงตั้งไว้จะได้ดูแลสั่งสอนให้ชำนาญในการบ้านเมืองทั้งปวง จิ๋นเจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงถามเตียวปูเลงอ๋องว่า เมืองเตียวนั้นคิดกลัวเราบ้างหรือหาไม่ เตียวปูเลงอ๋องจึงว่า เพราะเมืองเตียวกลัวท่านจะยกทัพไปตีเมือง จึงได้จัดแจงทแกล้วทหารฝึกปรือไว้มากกว่าแต่ก่อนสักสิบส่วน อนึ่งราษฎรทั้งปวงก็ขี่แต่ม้า หาได้ใช้เกวียนเหมือนแต่ก่อนไม่ แต่ยังไม่เป็นใหญ่เสมอกับเมืองท่าน ถ้าจะเปรียบเป็นเมืองที่สองของเมืองจิ๋นเห็นจะได้อยู่ เจียวเสียงอ๋องเห็นเตียวปูเลงอ๋องพูดจานั้นองอาจมิได้ย่นย่อก็มีความเกรงใจ หาสู้พูดหักหาญนักไม่ เตียวปูเลงอ๋องเห็นเวลาสมควรจะกลับออกมาจึงผัดเจียวเสียงอ๋องว่า อีกสามวันข้าพเจ้าจะเข้ามาหาท่าน ว่าดังนั้นแล้วเตียวปูเลงอ๋องก็กลับมาที่กงก๊วน พอเวลาพลบก็สั่งเตียวเจียวกับบ่าวทั้งปวงว่าท่านอยู่ที่นี่เถิด เตียวปูเลงอ๋องก็ขึ้นม้าหนีกลับไปเมืองเตียว
เจียวเสียงอ๋องครั้นเห็นคนถือหนังสือกลับไปแล้วก็ลุกเข้ามาข้างใน พอเวลาคํ่าลงเจียวเสียงอ๋องจึงตรึกตรองว่า เตียวเจียวที่ถือหนังสือมานั้นมีผิวพรรณหน้าตาผิดกว่าคนถือหนังสือมาแต่เมืองอื่นทั้งปวง เจียวเสียงอ๋องคิดสงสัยว่าชะรอยจะหาใช่คนถือหนังสือไม่ จะเป็นคนมีวาสนาอยู่ เจียวเสียงอ๋องก็นิ่งไว้แต่ในใจ ครั้นถึงสามวันเจียวเสียงอ๋องออกมาคอยเตียวปูเลงอ๋องก็ไม่เห็นเข้ามาเหมือนสัญญาไว้ เจียวเสียงอ๋องจึงใช้ให้คนไปดูว่าเตียวเจียวจะป่วยไข้เป็นประการใดจึงไม่เข้ามา คนใช้คำนับลาแล้วออกไปดูที่กงก๊วนหาเห็นเตียวปูเลงอ๋องไม่ เห็นแต่บ่าวนอนอยู่แปดคน คนใช้จึงถามว่าเตียวเจียวที่ถือหนังสือมาอยู่ที่ไหนเล่า เตียวเจียวจึงบอกกับคนใช้ว่า ข้าพเจ้านี่แลชื่อเตียวเจียว คนใช้ก็คิดสงสัยนักจึงกลับไปแจ้งความแก่เจียวเสียงอ๋องว่า ข้าพเจ้าออกไปดูคนที่ถือหนังสือนั้นก็หาเห็นตัวไม่เห็นแต่คนอื่น ครั้นข้าพเจ้าถามก็บอกว่าชื่อเตียวเจียว เจียวเสียงอ๋องได้แจ้งดังนั้นก็โกรธ จึงใช้ให้ทหารประมาณสิบห้าคนไปเอาตัวเข้ามา พวกทหารก็พากันออกไปที่กงก๊วน จึงจับพวกบ่าวเตียวปูเลงอ๋องมัดมือมาส่งให้เจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องจึงถามว่า คนไหนที่ชื่อเตียวเจียว เตียวเจียวจึงบอกว่าข้าพเจ้านี่แหละชื่อเตียวเจียว เจียวเสียงอ๋องจึงว่าคนที่ถือหนังสือมานั้นชื่อไรเล่า เตียวเจียวจึงบอกว่าชื่อเตียวปูเลงอ๋อง แต่หนีไปเมืองเตียวได้สามวันแล้ว เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ กระทืบเท้าลงบนเก้าอี้แล้วออกปากว่า เตียวปูเลงอ๋องคนนี้ทำบังอาจใช้สติปัญญาแกล้งจะมาดูบ้านเมืองของเรา ทำข่มเหงเรานัก จึงสั่งแปะคี้กับเกงเอี๋ยงกูนให้คุมทหารสามพันยกตามไปจับเตียวปูเลงอ๋อง แปะคี้เกงเอี๋ยงกูนกับทหารก็ตามเตียวปูเลงอ๋องไปจนถึงหํ้าก๊กกวนปลายแดนเมืองจิ๋น แปะคี้จึงถามคนเฝ้าด่านหํ้าก๊กกวนว่าเตียวปูเลงอ๋องหนีมาทางนี้ได้สักกี่วันแล้ว คนเฝ้าด่านจึงบอกว่าเตียวปูเลงอ๋องไปได้สามวันแล้ว ท่านอย่าตามไปเลยเห็นจะหาทันไม่ แปะคี้ได้ฟังดังนั้นก็คิดว่าเตียวปูเลงอ๋องคงถึงเมืองแล้ว แปะคี้กับเกงเอี๋ยงกูนก็พาทหารกลับมาเมืองจิ๋นเข้าไปแจ้งความกับเจียวเสียงอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปตามเตียวปูเลงอ๋องก็หาทันไม่ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ไม่มีความสบายเป็นหลายวัน ครั้นเวลาวันหนึ่งจึงสั่งให้ปล่อยเตียวเจียวกับคนเจ็ดคนกลับไปเมืองเตียว
ครั้นอยู่มาประมาณปีหนึ่ง เตียวปูเลงอ๋องก็พาทหารไปเที่ยวดูเขตแดนหัวเมืองที่ขึ้นกับเมืองเตียว เตียวปูเลงอ๋องมาถึงเมืองหุ้นตงแล้วก็ให้คนใช้เที่ยวพูดจาเกลี้ยกล่อมคนในเมืองหุ้นตงที่มีฝีมือได้ไว้เป็นอันมาก เตียวปูเลงอ๋องก็ไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมคนในเมืองไต้จิวต่อไป ครั้นเกลี้ยกล่อมได้คนทั้งสองเมืองมากแล้วก็ยกไปเล่าหวนให้สร้างเมืองอยู่ที่เลงซิวชื่อเตียววั่งเสีย เตียววั่งเสียที่ตรงนั้นเป็นที่เดิมของนางเง่ากุยเป็นภรรยาน้อยเตียวปูเลงอ๋อง เตียวปูเลงอ๋องจึงให้ชื่อฮูหยินเสีย ขณะนั้นเมืองเตียวก็มีเขตแดนกว้างขวางออกไปเป็นอันมาก
ฝ่ายฌ้อโหยอ๋องหนีมาแต่เมืองจิ๋นจะเข้าไปหาเตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียว ครั้นมาถึงประตูเมืองก็แจ้งความกับนายประตูว่า เราชื่อฌ้อโหยอ๋องจะมาอาศัยเจ้าเมือง เตียวฮุยอ๋องจึงถามขุนนางว่า ฌ้อโหยอ๋องจะมาอาศัยเราอยู่นั้นจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงตอบว่าฌ้อโหยอ๋องเจ้าเมืองฌ้อนี้หนีมาแต่เมืองจิ๋น ซึ่งจะให้มาอยู่ด้วยนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าเจียวเสียงอ๋องรู้จะโกรธท่าน ท่านอย่าให้อยู่เลย ปิดประตูเมืองเสียอย่าให้ฌ้อโหยอ๋องเข้ามาได้ ข้อหนึ่งจูหูก็หาอยู่ไม่ ประเพณีอย่างนี้ต้องปรึกษาผู้ใหญ่ก่อนจึงจะชอบ เตียวฮุยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยจึงสั่งให้คนปิดประตูเสีย ฌ้อโหยอ๋องเห็นคนทั้งปวงปิดประตูเมืองดังนั้นก็เสียนํ้าใจนัก จึงหนีไปถึงเมืองงุย ยังหาทันเข้าในเมืองไม่ พอเกงเอี๋ยงกูนทหารเมืองจิ๋นที่ตามจับฌ้อโหยอ๋องมาทันเข้า ก็จับตัวฌ้อโหยอ๋องได้ที่เมืองงุย ฌ้อโหยอ๋องจึงคิดว่าเสียแรงเราเกิดมาเป็นเจ้าเมืองฌ้อ มีชื่อเสียงแต่หามีสติปัญญาไม่ เราจะอยู่ไปก็หนักแผ่นดินเสียเปล่า คิดดังนั้นแล้วก็รากโลหิตออกมาประมาณได้ถังหนึ่ง ฌ้อโหยอ๋องก็ถึงแก่ความตาย เกงเอี๋ยงกูนเห็นฌ้อโหยอ๋องตายแล้ว ก็สั่งให้ทหารไปตัดไม้ทำคานหามบ่าใส่ศพฌ้อโหยอ๋องนำไปส่งเมืองฌ้อ
ครั้งนั้นชาวเมืองฌ้อแจ้งว่าฌ้อโหยอ๋องตายแล้วก็พากันมารับเอาศพ ต่างคนมีความสงสารร้องไห้รักว่าเจ้าเมืองจิ๋นทำข่มเหงฌ้อโหยอ๋อง ฌ้อโหยอ๋องหามีความผิดไม่ ต้องไปเที่ยวตายนอกบ้านนอกเมือง เกงเอี๋ยงกูนกับทหารทั้งปวงครั้นส่งศพให้ชาวเมืองฌ้อแล้วก็พากันกลับไปเมืองจิ๋น ชาวเมืองฌ้อก็เข้าไปแจ้งความให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องฟังทุกประการ ฌ้อฮันเสียงอ๋องแจ้งว่าฌ้อโหยอ๋องบิดาตายแล้วก็มีความเศร้าโศกเป็นอันมาก จึงออกมาจัดแจงเอาศพไปฝังไว้ตามธรรมเนียมเจ้าเมืองทั้งปวงแล้วก็กลับมา
ฝ่ายคุดหงวนขุนนางในเมืองฌ้อมีความวิตกว่าฌ้อโหยอ๋องตายครั้งนี้ก็เพราะคีเสียงกับกงจูลัน บัดนี้สองคนก็เป็นขุนนางมีความสุขแล้วหาคิดแก้แค้นแทนคุณฌ้อโหยอ๋องที่ตายไม่ เพิกเฉยเสีย คุดหงวนคิดดังนั้นแล้วก็เข้าไปหาฌ้อฮันเสียงอ๋องพูดจาว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านนิ่งเสียไม่คิดอ่านไปแก้แค้นเมืองจิ๋นบ้างเลย ทุกวันนี้ข้าพเจ้าหามีความสบายไม่ คิดถึงบิดาของท่านว่าตายครั้งนี้ก็เพราะเชื่อถ้อยคำคีเสียงกับกงจูลัน คนทั้งสองนั้นหาซื่อตรงไม่ ถ้าท่านจะไปแก้แค้นเมืองจิ๋นแล้วคีเสียงกับกงจูลันนั้นอย่าเชื่อถือเลย ท่านจงคิดหาคนที่มีสติปัญญาและคนมีฝีมือมาชุบเลี้ยงให้มากแล้วจึงค่อยคิดอ่านยกไปตีเมืองจิ๋น แก้แค้นแทนบิดาท่านต่อภายหลัง คุดหงวนพูดเท่านั้นแล้วก็คำนับลาฌ้อฮันเสียงอ๋องกลับมายังบ้าน กิตติศัพท์อันนั้นรู้ไปถึงกงจูลัน กงจูลันก็ไปหาคีเสียงเล่าความที่คุดหงวนเข้าไปพูดจายุยงให้คีเสียงฟังทุกประการ คีเสียงได้ฟังดังนั้นก็โกรธคุดหงวน คีเสียงชวนกงจูลันเข้าไปหาฌ้อฮันเสียงอ๋อง คำนับแล้วแจ้งความว่า คุดหงวนซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้น หาคิดว่าเป็นแซ่เดียวกับท่านไม่ ไปเที่ยวนินทาว่าท่านเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณบิดา เจียวเสียงอ๋องกระทำความข่มเหงจนบิดาตาย ท่านก็เพลิดเพลินอยู่ด้วยราชสมบัติหาคิดไปแก้แค้นแทนคุณบิดาไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าคุดหงวนเป็นคนหาสัตย์ซื่อไม่ การที่จะไปแก้แค้นเมืองจิ๋นนั้น นอกกว่าข้าพเจ้าสองคนแล้วเห็นจะหาสำเร็จไม่ ฌ้อฮันเสียงอ๋องได้ฟังกงจูลันกับคีเสียงว่าดังนั้นก็โกรธคุดหงวน ให้หาตัวเข้ามาแล้วก็ถอดคุดหงวนเสียจากขุนนาง คุดหงวนก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายนางซูกี๋เป็นพี่สาวของคุดหงวน แต่ไปมีผัวอยู่ที่บ้านอื่นไกลกันกับบ้านคุยจิ๋วที่คุดหงวนอยู่ ครั้นนางซูกี๋แจ้งความว่าคุดหงวนต้องถอดออกจากที่ขุนนาง นางซูกี๋ก็มาเยี่ยมคุดหงวน เห็นน้องชายมีความเศร้าโศกผมเผ้ารุงรังอยู่ เที่ยวเดินบ่นว่าฌ้อโหยอ๋องตาย หามีผู้ใดช่วยคิดอ่านแก้แค้นไม่ คุดหงวนบ่นอยู่อย่างนี้เนืองๆ มิได้ขาด นางซูกี๋ได้ยินดังนั้นจึงว่ากับคุดหงวนน้องชายว่า ฌ้อฮันเสียงอ๋องไม่เชื่อถ้อยคำของเจ้าแล้ว เขาจึงถอดเสียจากที่ขุนนางจะทุกข์ร้อนไปทำไม ไร่นาเรามีจงคิดทำมาหากินตามภูมิลำเนาของเราเถิด คุดหงวนได้ฟังนางซูกี๋ว่าดังนั้นก็สิ้นความวิตก จึงทำไร่นาตามภูมิลำเนาของตัวตามเดิม ขณะนั้นชาวบ้านคุยจิ๋วที่เคยได้พึ่งพาคุดหงวนมาแต่ก่อน ครั้นเห็นคุดหงวนตกตรากตรำลำบากลงถากไร่ไถนาหากินด้วยความยากหาเหมือนแต่ก่อนไม่ ชาวบ้านทั้งปวงคิดเวทนาว่าคุดหงวนไม่เคยกระทำการหนัก ต่างคนต่างมาช่วยคุดหงวนอยู่เป็นอันมาก นางซูกี๋มาอยู่ด้วยที่บ้านน้องชายประมาณเดือนหนึ่งก็ลากลับไปบ้าน คุดหงวนครั้นพี่สาวกลับไปแล้วอยู่มาภายหลังก็รำลึกถึงฌ้อโหยอ๋อง มีความทุกข์ร้อนขึ้นกว่าแต่ก่อน คุดหงวนก็ทิ้งการไร่นาที่เคยกระทำเสีย เที่ยวเดินบ่นว่าไม่มีใครคิดถึงฌ้อโหยอ๋องที่ตายบ้างเลย แต่คุดหงวนบ่นอยู่อย่างนี้เป็นหลายวันจนรูปร่างซูบผอมลง เวลาวันหนึ่งคุดหงวนเดินไปริมคลองแล้วคิดถึงฌ้อโหยอ๋องว่า ถ้าฌ้อโหยอ๋องยังอยู่ที่ไหนเราจะได้ความลำบากถึงเพียงนี้ คุดหงวนคิดไปก็ยิ่งเสียนํ้าใจนัก จึงอุ้มเอาก้อนหินที่อยู่ริมคลองนั้นมากอดเข้าไว้ให้แน่นแล้วก็กลิ้งตัวลงไปจมนํ้าตายเสียในคลอง
ขณะเมื่อคุดหงวนตายนั้นเดือนแปดขึ้นห้าคํ่า ชาวบ้านทั้งปวงลงเรือเล็กมาช่วยคุดหงวนก็หาทันไม่ ด้วยน้ำในคลองนั้นลึกนัก คนจำพวกนั้นคิดกลัวสัตว์นํ้า ไม่มีใครสามารถลงงมศพคุดหงวนได้ ก็พากันกลับมาทำขนมจั้งแล้วเอาไหมแดงผูกเข้า นำเอาขนมมาทิ้งลงในคลองตรงคุดหงวนตายนั้น ด้วยคนทั้งปวงคิดว่าจะมิให้สัตว์นํ้ากินศพคุดหงวนเสียจึงให้กินขนมแทน แล้วคนทั้งปวงก็ตั้งศาลเจ้าไว้ในตำบลนั้น ครั้นถึงวันเดือนแปดขึ้นห้าคํ่าจีน ชาวบ้านเมืองฌ้อ เมืองหงอ ก็พากันทำขนมจั้งขึ้นเซ่นเจ้า สมมุติว่าเป็นสารทขนมจั้งสืบกันมาจนตราบเท่าทุกวันนี้ แต่ที่ศาลเจ้าตรงคุดหงวนตายนั้น ถึงเทศกาลเช่นขนมจั้งแล้ว ชาวบ้านทั้งปวงก็ชวนกันแข่งเรือเล่นในคลองทุกปีมิได้ขาด
๙๓
ฝ่ายเตียวปูเลงอ๋องครั้นไปสร้างเมืองแล้วก็กลับมาเมืองเตียว ชาวเมืองหุ้นตงเมืองไต้จิวก็ติดตามมาอยู่เมืองเตียวเป็นอันมาก เตียวปูเลงอ๋องก็ให้เอาสุราไปเลี้ยงคนที่สมัครมาอยู่ด้วยนั้นถึงสี่ห้าวัน คนทั้งปวงกินสุราสนุกนัก ครั้นครบห้าวันแล้วเตียวปูเลงอ๋องก็ตั้งให้เป็นขุนนางบ้าง ให้เงินเบี้ยหวัดตามสมควร ครั้นเวลาวันหนึ่งเตียวปูเลงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋องนั่งอยู่ที่ว่าราชการ แต่เตียวฮุยอ๋องนั้นอยู่ที่ว่าราชการต่าแหน่งเจ้าเมือง เตียวปูเลงอ๋องนั่งอยู่ข้างหนึ่งมิได้ร่วมกัน
ขณะนั้นอันเอี๋ยงกุ๋นก็เข้ามาคำนับเตียวฮุยอ๋อง เตียวปูเลงอ๋องเห็นดังนั้นก็คิดสงสารว่าอันเอี๋ยงกุ๋นเป็นลูกผู้ใหญ่ กลับมาคำนับเตียวฮุยอ๋องผู้น้อง ครั้นถึงเวลาขุนนางทั้งปวงกลับไปบ้านแล้ว แต่กงจูเสียงยังกลับไปไม่ เตียวปูเลงอ๋องจึงถามกงจูเสียงว่า ท่านเห็นอันเอี๋ยงกุ๋นคำนับเตียวฮุยอ๋องหรือไม่ เราดูเป็นทีจะหาเต็มใจคำนับไม่ด้วยเตียวฮุยอ๋องเป็นน้อง แต่จำใจทำไปตามธรรมเนียม เราจะต้องแบ่งที่เมืองเตียวออกเป็นสองส่วน ให้กงจูเจี๋ยงไปอยู่เมืองไต้จิวตั้งให้เป็นไต้จิวอ๋อง เราคิดจะแบ่งให้เท่ากันดังนี้ท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ กงจูเสียงจึงตอบว่า ซึ่งท่านคิดไว้แต่เดิมนั้นผิดเสียแล้ว เอาผู้น้อยมาเป็นผู้ใหญ่ แล้วจะกลับจัดแจงตั้งเสียใหม่เหมือนท่านคิดดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าสืบไปเบื้องหน้าเมืองเตียวก็จะหาความสุขมิได้ เตียวปูเลงอ๋องได้ฟังกงจูเสียงพูดดังนั้นจึงว่า อันตัวเรานี้ก็เป็นใหญ่กว่าคนทั้งปวงในเมืองเตียว เราเห็นดีอย่างไรก็จะจัดแจงตามชอบใจของเรา ซึ่งท่านทัดทานไว้ดังนั้นเราหาเชื่อถ้อยคำไม่ เตียวปูเลงอ๋องว่าแล้วก็ลุกกลับเข้าไปในตึก
ฝ่ายนางเง่ากุยภรรยาเห็นหน้าตาเตียวปูเลงอ๋องมัวหมองลงกว่าแต่ก่อนหามีความสุขไม่ นางเง่ากุยจึงถามเตียวปูเลงอ๋องว่า วันนี้ท่านออกไปชำระถ้อยความขัดข้องเป็นประการใดหรือ ข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านหาสดสร่างเหมือนอย่างทุกวันไม่ เตียวปูเลงอ๋องจึงบอกนางเง่ากุยว่า วันนี้เราออกไปยังที่ว่าราชการเห็นอันเอี๋ยงกุ๋นเข้ามาคำนับเตียวฮุยอ๋องน้องชาย ก็นึกรำคาญใจว่าอันเอี๋ยงกุ๋นนั้นผู้ใหญ่กลับมาไหว้น้อง เพราะเราตั้งแต่งผิดขนบธรรมเนียม ครั้นมาคิดขึ้นได้ว่าจะให้อันเอี๋ยงกุ๋นไปเป็นที่ไต้จิวอ๋องอยู่เมืองไต้จิว เราปรึกษากงจูเสียงก็หาเห็นด้วยไม่ ความข้อนี้เราคิดยังไม่ตกลงจึงหามีความสบายใจไม่ นางเง่ากุยจึงว่าแต่ก่อนเมืองจิ้น จิ้นมักเหามีบุตรสองคน บุตรคนใหญ่นั้นชื่อกงจิวฉิวน้องชายชื่อกงจือเซงซือ ครั้นจิ้นมักเหาตายแล้ว กงจิวฉิวได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นไปตั้งอยู่ที่เมืองเอก ให้กงจือเซงซือไปเป็นเจ้าเมืองเคียบออก กงจือเซงซือก็ซ่องสุมทหารได้มากแล้วกลับยกมาตีเมืองเอก ฆ่าเจ้าเมืองเอกพี่ชายเสียทั้งบุตรภรรยา เยี่ยงอย่างก็มีมาดังนี้ท่านย่อมทราบอยู่กับใจของท่านแล้ว เหตุใดท่านจะมาตั้งแต่งบุตรท่านให้เกิดวิวาทกันเล่า ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ เตียวปูเลงอ๋องฟังภรรยาว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย หาได้จัดแจงแบ่งเมืองเตียวเหมือนคิดไว้แต่ก่อนไม่
อยู่มาภายหลังมีคนใช้ของอันเอี๋ยงกุ๋นคนหนึ่งเป็นข้าหลวงเดิมมาเก่าแก่ เข้ามาหาอันเอี๋ยงกุ๋นแจ้งความว่า ข้าพเจ้าทราบว่าจูหูจะตั้งให้ท่านเป็นไต้จิวอ๋องให้ไปอยู่เมืองไต้จิว นางเง่ากุยห้ามจูหูเสีย ท่านจึงหาได้เป็นที่ไต้จิวอ๋องไม่ อันเอี๋ยงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็ไปหาซันปุดลี้ แล้วเล่าความที่บ่าวมาบอกให้ซันปุดลี้ฟังทุกประการ ซันปุดลี้จึงว่าซึ่งจูหูบิดาท่านคิดอ่านจะแบ่งปันให้นั้นถูกด้วยอย่างธรรมเนียมแล้ว แต่นางเง่ากุยห้ามเสียจูหูจึงหาได้ให้เมืองเตียวกับท่านไม่ ข้าพเจ้าจะช่วยเตือนสติท่าน ถ้าเห็นได้ช่องได้โอกาสของท่านแล้ว จงคิดชิงเอาราชสมบัติเสียเถิด ถึงบิดาท่านรู้เห็นหาทำอันตรายไม่ด้วยท่านก็เป็นบุตรเหมือนกัน อันเอี๋ยงกุ๋นจึงว่าถ้าเราคิดอ่านสำเร็จแล้ว ท่านกับเราคงจะได้ดีด้วยกัน อันเอี๋ยงกุ๋นพูดเท่านั้นแล้วก็กลับมา
ภายหลังหลีต๋อยแจ้งความอันนี้เข้าก็ไปหาปุ้ยหงีเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเตียว แล้วเล่าความว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าอันเอี๋ยงกุ๋นไปพูดปรึกษากันกับซันปุดลี้ว่าจะชิงเอาที่เตียวฮุยอ๋อง ทุกวันนี้อันเอี๋ยงกุ๋นก็มีทแกล้วทหารมากขึ้น แต่ความคิดผู้เดียวแล้วมิหนำยังซันปุดลี้ก็ช่วยกันเป็นสองความคิดเข้า อนึ่งซันปุดลี้คนนี้เป็นคนทิฐิมาก ถ้าได้ดันไปทางไหนแล้วจะกลับถอยมานั้นหามิได้ ข้าพเจ้าเห็นจะเกิดวุ่นวายขึ้นในเร็วๆ หาช้าไม่ ท่านจงคิดอ่านออกตัวเสียเถิด เข้าไปบอกป่วยว่าโรคเบียดเบียนท่านนักจะทำราชการหาได้ไม่ ขอให้กงจือเสงว่าที่เสียงก๊กแทนท่านเถิด ถึงบ้านเมืองจะเป็นอันตรายท่านจะมิได้เกี่ยวข้องด้วย เสียงก๊กได้ฟังดังนั้นจึงว่า เจ้านายตั้งให้เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ยังไม่ทันเห็นว่าการดีและร้ายประการใดจะมาออกตัวเสียก่อนนั้น หาต้องด้วยขนบธรรมเนียมขุนนางที่สำเร็จราชการทั้งปวงไม่ หลีต๋อยจึงตอบว่า ท่านรู้แต่การทำนุบำรุงบ้านเมืองก็จริง แต่เป็นคนหามีความคิดไม่ หลีต๋อยว่าดังนั้นก็ร้องไห้แล้วก็ลาเสียงก๊กกลับไป
ขณะเมื่อหลีต๋อยกลับไปแล้ว เสียงก๊กก็มาตรึกตรองถึงถ้อยคำที่หลีต๋อยว่าจนกินข้าวปลาอาหารนั้นมิได้ จะนอนก็ไม่หลับ จึงเรียกก่อเซ่งคนใช้เข้ามาสั่งว่าถ้าเตียวฮุยอ๋องให้คนมาหาเราแล้วท่านจงเข้ามาบอกเราเสียก่อน อย่าให้ทันเขาเข้ามาหาเรา คนใช้ก็รับคำเสียงก๊กแล้วมาคอยระวังดูแลอยู่ที่ประตูบ้านมิได้ขาด เวลาวันหนึ่งเตียวปูเลงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋อง อันเอี๋ยงกุ๋น ทั้งสามคนพากันออกไปเที่ยวเล่นกับทหารทั้งปวงที่ตำบลซัวคิว ที่ตรงนั้นเซียงคิวอ๋องเจ้าเมืองคนก่อนสร้างเก๋งสูงไว้สองแห่ง ทางไกลกันประมาณหกลี้เป็นร้อยห้าสิบเส้นของไทย ครั้นเตียวปูเลงอ๋องมาถึงแล้วก็ขึ้นไปนั่งอยู่เก๋งหนึ่ง เตียวฮุยอ๋องเก๋งหนึ่ง แต่อันเอี๋ยงกุ๋นนั้นไปทำที่กงก๊วนอยู่ในท่ามกลาง ด้วยเก๋งมีอยู่แต่สองหลัง
ขณะนั้นซันปุดลี้ก็เข้าไปหาอันเอี๋ยงกุ๋นแล้วบอกว่า บัดนี้เตียวปูเลงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋องก็ออกมาไกลเมืองแล้ว ถึงทแกล้วทหารจะมามากก็จริงอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหารู้ตัวพร้อมกันทุกคนไม่ ข้อหนึ่งเตียวปูเลงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋องก็อยู่ไกลกัน ข้าพเจ้าเห็นได้ช่องที่เราคิดไว้แล้ว ท่านจงใช้คนให้ไปลวงเตียวฮุยอ๋องว่าเตียวปูเลงอ๋องให้หา แต่พอเตียวฮุยอ๋องมาถึงกลางทางเราก็ให้ทหารคอยสกัดตัดศีรษะเสีย แล้วจึงบอกคนทั้งปวงว่าเตียวปูเลงอ๋องสั่งให้ฆ่าเตียวฮุยอ๋องเสีย อันเอี๋ยงกุ๋นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งคนใช้ที่สนิทไปแจ้งความตามถ้อยคำซันปุดลี้ว่านั้น แล้วสั่งทหารประมาณแปดสิบคนให้ไปคอยฆ่าเตียวฮุยอ๋องเสียที่กลางทาง คนใช้กับพวกทหารก็พากันไปตามถ้อยคำอันเอี๋ยงกุ๋นสั่ง
ขณะเมื่ออันเอี๋ยงกุ๋นคิดประทุษร้ายเตียวฮุยอ๋องนั้นเป็นเวลากลางคืน ครั้นคนใช้มาถึงเตียวฮุยอ๋องแล้วก็เข้าไปแจ้งความว่าเตียวปูเลงอ๋องป่วยหนัก ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปหาเตียวปูเลงอ๋อง ขณะนั้นก่อสิ้นอยู่ที่นั่น ได้ยินคนมาบอกเตียวฮุยอ๋องดังนั้นก็วิ่งมาแจ้งความให้ปุ้ยหงีเสียงก๊กฟัง เสียงก๊กรู้ดังนั้นจึงว่าเตียวปูเลงอ๋องนั้นเราหาเห็นป่วยไข้ไม่ ผิดพลาดดังนี้จะมาเชิญเตียวฮุยอ๋องไปเราสงสัยอยู่ เสียงก๊กว่าแล้วก็เข้ามาหาเตียวฮุยอ๋อง คำนับแล้วจึงว่าข้าพเจ้าจะไปฟังดูก่อน ถ้าบิดาท่านป่วยจริงแล้วท่านจึงไปเยี่ยมบิดาท่านเถิด เตียวฮุยอ๋องก็ยอมตามถ้อยคำเสียงก๊ก เสียงก๊กจึงสั่งให้ก่อสิ้นอยู่รักษาประตูดูระวังให้จงดี ปุ้ยหงีเสียงก๊กกับบ่าวก็พากันไปหาเตียวปูเลงอ๋อง ครั้นมาถึงกลางทางพวกทหารอันเอี๋ยงกุ๋นก็สำคัญว่าเตียวฮุยอ๋องมา ต่างคนก็เข้ากลุ้มรุมกันฆ่าปุ้ยหงีเสียงก๊กกับบ่าวนั้นตายเสียสิ้น ซันปุดลี้เห็นทหารกลุ้มรุมกันฆ่าเสียงก๊กครั้งนั้นก็สงสัยว่าจะเป็นเตียวฮุยอ๋องหรือมิใช่ ซันปุดลี้ก็ถือคบไฟมาส่องดูจึงรู้ว่าปุ้ยหงีเสียงก๊กตาย ซันปุดลี้ก็ตกใจนัก คิดว่าความอันนี้จะอื้ออึงรู้ไปถึงเตียวฮุยอ๋องก็จะอันตรายเรา ความที่คิดไว้ก็จะเสียที ซันปุดลี้คิดดังนั้นแล้วก็เรียกทหารมาพร้อมกันสั่งให้ยกไปจับเตียวฮุยอ๋องที่เก๋งสูง อันเอี๋ยงกุ๋นกับซันปุดลี้ก็รีบให้ทหารเข้าตีเก๋งที่เตียวฮุยอ๋องอยู่
ขณะนั้นก่อสิ้นซึ่งเฝ้าประตูก็สั่งทหารให้ต่อสู้กับพวกทหารอันเอี๋ยงกุ๋น ซันปุดลี้จะหักเข้าไปมิได้ พอเพลาสว่างขึ้นก่อสิ้นให้พวกทหารเกาทัณฑ์ขึ้นบนหลังคาเก๋งแล้วยิงระดมลูกเกาทัณฑ์ลงมาถูกพวกทหารอันเอี๋ยงกุ๋นเจ็บปวดล้มตายเป็นอันมาก ทหารบางคนไม่มีลูกเกาทัณฑ์จะยิงก็รื้อเอากระเบื้องหลังคาปาทิ้งถูกทหารอันเอี๋ยงกุ๋น อันเอี๋ยงกุ๋นก็สั่งให้ทหารเอาก้อนหินขว้างขึ้นไปถูกคนบ้าง ถูกประตูเก๋งบ้าง เตียวฮุยอ๋องอยู่ในเก๋งได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงดังนั้นก็ตกใจนัก
ฝ่ายกงจือเสงกับหลีต๋อยอยู่ในเมืองเตียวคิดกันว่าเราจะยกทหารตามเตียวฮุยอ๋องออกไป ด้วยเราหาไว้ใจอันเอี๋ยงกุ๋นกับซันปุดลี้ไม่ กลัวจะทำอันตรายแก่เตียวฮุยอ๋อง ขุนนางสองคนคิดกันดังนั้นแล้วก็ยกทหารติดตามมาภายหลัง พอมาเห็นอันเอี๋ยงกุ๋นกับซันปุดลี้กำลังสู้รบกันอยู่กับทหารเตียวฮุยอ๋อง กงจือเสงกับหลีต๋อยก็สั่งทหารให้เข้าตีพวกทหารอันเอี๋ยงกุ๋น ทหารอันเอี๋ยงกุ๋นน้อยกว่าสู้มิได้ก็พากันแตกหนีไป อันเอี๋ยงกุ๋นกับซันปุดลี้เห็นเสียทีแล้วก็หนีไปด้วยกันทั้งสองคน อันเอี๋ยงกุ๋นจึงปรึกษาซันปุดลี้ว่าเราจะหนีไปทางไหน ซันปุดลี้จึงว่าเราพากันหนีไปหาเตียวปูเลงอ๋องเข้าไปร้องไห้ให้ท่านช่วยเราจึงจะรอดตาย อันเอี๋ยงกุ๋นกับซันปุดลี้ก็ขี่ม้าหนีไปหาเตียวปูเลงอ๋อง อันเอี๋ยงกุ๋นเข้าไปร้องไห้อยู่ที่ตรงหน้าเตียวปูเลงอ๋อง ซันปุดลี้ก็ขับม้าพาทหารกลับมารบกับหลีต๋อยกงจือเสง ซันปุดลี้ก็เสียทีกลางขบวนรบ หลีต๋อยก็เอากระบี่ตัดศีรษะซันปุดลี้ตาย ภายหลังหลีต๋อยจึงว่ากับกงจือเสงว่า อันเอี๋ยงกุ๋นนั้นเราเห็นว่าคงจะหนีไปหาเตียวปูเลงอ๋อง หลีต๋อยพูดดังนั้นแล้วก็ชวนกงจือเสงมาตามอันเอี๋ยงกุ๋นกับทหารพร้อมกัน
ขณะนั้นเตียวปูเลงอ๋องก็เอาอันเอี๋ยงกุ๋นไปซ่อนไว้แล้วสั่งให้คนปิดประตูเก๋งเสีย หลีต๋อยมาถึงเห็นประตูปิดอยู่ก็สั่งให้ทหารพังประตูเข้าไป หลีต๋อยก็ถือกระบี่เดินนำหน้ากงจือเสงเข้าไปหาเตียวปูเลงอ๋อง คำนับแล้วหลีต๋อยจึงว่า ซึ่งท่านจะคบค้าอันเอี๋ยงกุ๋นเป็นคนคิดขบถไว้นั้นหาชอบไม่ ขอท่านได้ส่งตัวอันเอี๋ยงกุ๋นมาให้แก่ข้าพเจ้า เตียวปูเลงอ๋องจึงว่าอันเอี๋ยงกุ๋นหาได้มาหาเราไม่ หลีต๋อยก็อ้อนวอนเตียวปูเลงอ๋องถึงสามครั้ง เตียวปูเลงอ๋องก็ปฏิเสธเสียหารับไม่ หลีต๋อยจึงคิดว่าเราได้มาถึงนี่แล้ว ถ้าเราไม่ค้นหาดูก็จะหาได้ตัวอันเอี๋ยงกุ๋นไม่ ถ้าแม้นค้นมิพบอันเอี๋ยงกุ๋นจึงค่อยขอสมาท่านต่อภายหลัง หลีต๋อยคิดแล้วก็สั่งให้พวกทหารเข้าไปค้นดู ทหารก็ค้นพบตัวอันเอี๋ยงกุ๋นแล้วจับมือจูงออกมา หลีต๋อยก็เอากระบี่ตัดศีรษะอันเอี๋ยงกุ๋นเสีย กงจือเสงเห็นดังนั้นจึงว่ากับหลีต๋อยว่าใจท่านนี้เร็วนัก หลีต๋อยจึงตอบว่าถ้าเรานิ่งช้าไว้เตียวปูเลงอ๋องจะมาขอโทษเสีย ท่านเป็นผู้ใหญ่ครั้นจะมิให้ก็ไม่ดี เราจึงฆ่าเสียก่อน หลีต๋อยพูดดังนั้นแล้วก็ถือศีรษะอันเอี๋ยงกุ๋นเดินออกมา ได้ยินเสียงเตียวปูเลงอ๋องร้องไห้อยู่จึงบอกกับกงจือเสงว่า เตียวปูเลงอ๋องเห็นจะเป็นใจกันกับอันเอี๋ยงกุ๋นจึงเอามาซ่อนไว้ ครั้นเราค้นบ้านฆ่าอันเอี๋ยงกุ๋นตายนี้ เห็นเตียวปูเลงอ๋องจะพาลเอาโทษเราก็จะพากันตายเสียทั้งโคตร หลีต๋อยว่าครั้นเราจะปรึกษาเล่าเตียวอุยอ๋องก็ยังย่อมเยาว์นัก เห็นจะหามีสติปัญญาช่วยเราคิดอ่านได้ไม่ เราคิดเอาตัวรอดแต่ลำพังเถิด หลีต๋อยว่าดังนั้นแล้วก็สั่งให้พวกทหารเข้าล้อมเก๋งที่เตียวปูเลงอ๋องอยู่ จึงสั่งให้คนแกล้งร้องว่า เตียวปูเลงอ๋องรับสั่งมาว่า ถ้าคนอยู่ในนี้ใครหนีไปได้ก่อนก็จะยกโทษเสีย ถ้าใครอยู่ในเก๋งเป็นพวกพ้องของอันเอี๋ยงกุ๋นแล้วจะประหารชีวิตเสีย
ขณะนั้นคนทั้งปวงที่เป็นบ่าวเตียวปูเลงอ๋องได้ยินเสียงร้องประกาศดังนั้น ต่างคนก็ต่างตกใจกลัวพากันหนีออกจากเก๋งนั้นสิ้น เหลืออยู่แต่เตียวปูเลงอ๋องผู้เดียว หลีต๋อยเห็นดังนั้นก็แกล้งทำเป็นเข้าไปร้องเรียกหามีผู้ใดขานออกมาสักคนหนึ่งไม่ หลีต๋อยก็สั่งให้ทหารล้อมไว้ประมาณเจ็ดวันแปดวัน
ฝ่ายเตียวปูเลงอ๋องหามีผู้ใดเอาอาหารไปให้กินไม่ลมก็กำเริบขึ้น เตียวปูเลงอ๋องก็ตายอยู่ที่บนเก๋งนั้นแต่ผู้เดียว พวกเตียวปูเลงอ๋องกับพวกหลีต๋อยก็หารู้ไม่ ด้วยไม่มีผู้ใดอาจเปิดประตูเข้าไปดู แต่ล้อมอยู่ได้ประมาณหลายวัน หลีต๋อยกับกงจือเสงจึงเปิดประตูเข้าไปดูก็เห็นซากศพเตียวปูเลงอ๋องโทรมอยู่ กงจือเสงก็รีบเอาความไปแจ้งให้เตียวฮุยอ๋องฟัง เตียวฮุยอ๋องครั้นแจ้งดังนั้นก็มาจัดแจงเอาศพเตียวปูเลงอ๋องบิดาฝังไว้ตามธรรมเนียมเจ้าเมืองแต่ก่อน แล้วก็พากันยกเข้าไปเมืองเตียว เตียวฮุยอ๋องจึงตั้งให้หลีต๋อยเป็นที่ซื่อโค่ขุนนางผู้ใหญ่ แล้วตั้งกงจือเสงเป็นที่เสียงก๊ก เสียงก๊กทำราชการได้ประมาณเดือนหนึ่งก็ป่วยตาย
เตียวฮุยอ๋องจึงตั้งกงจือเสียงเป็นที่เสียงก๊ก ยกที่เพงง่วนให้ชื่อว่าเพงง่วนกุน ซึ่งกงจือเสียงได้เป็นที่เสียงก๊กนั้นเพราะมีความชอบที่ได้ห้ามปรามเตียวปูเลงอ๋องมิให้แบ่งเมืองเตียวเป็นสองส่วน เสียงก๊กคนนี้เป็นคนเจ้าหน้า อยากให้คนทั้งปวงที่มีสติปัญญามาหาแล้วพูดเกลี้ยกล่อมไว้ได้ประมาณสักห้าพันคน
ที่บ้านเพงง่วนกุนนั้นทำเป็นเก๋งสูงขึ้นหลังหนึ่ง ประดับประดาไว้เป็นอันดี แล้วจัดเอาหญิงสาวๆ ที่รูปงามนั้นให้ขึ้นไปอยู่ในเก๋งชั้นบน ขณะนั้นชายคนหนึ่งเป็นคนเสียขาเดินมาที่บ้านเพงง่วนกุน พวกหญิงอยู่บนเก๋งได้เห็นคนพิการดังนั้นต่างคนก็พากันหัวเราะแล้วแลดู ฝ่ายคนพิการนั้นครั้นมาถึงหน้าบ้านเพงง่วนกุน เพงง่วนกุนเห็นก็ออกไปรับขึ้นมาบนเรือน ชายคนนั้นจึงพูดว่าข้าพเจ้าอยู่บ้านไกลหนทางได้ถึงพันลี้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านเป็นคนมีน้ำใจอารีแก่คนทั้งปวงจึงมาหาท่าน ขณะเมื่อข้าพเจ้าเดินมานั้น หญิงที่อยู่บนเก๋งสูงเห็นก็หัวเราะเยาะข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอยากจะได้ศีรษะหญิงพวกนั้น เพงง่วนกุนได้ยินชายขาหักพูดก็หัวเราะจึงว่าท่านมีความปรารถนาแล้วเราก็จะให้ท่าน ชายนั้นก็หาตอบประการใดไม่ คำนับลาแล้วก็กลับไป เพงง่วนกุนจึงมาคิดแต่ในใจว่าคนๆ นี้หาสติปัญญามิได้ แต่เขาหัวเราะก็โกรธ มีความพยาบาทถึงชีวิต หาคิดถึงตัวที่เป็นคนพิการไม่
ตั้งแต่วันคนเสียขาเข้ามาหาเพงง่วนกุนแล้วและกลับไปนั้น คนในบ้านเพงง่วนกุนที่สมัครมาอยู่ด้วยก็เบาบางลง ธรรมเนียมบ้านเพงง่วนกุนแต่ก่อนนั้น ถึงเดือนแล้วเอาบัญชีที่คนเข้ามาอยู่ในบ้านออกมาอ่านดูว่าจะมากขึ้นสักเท่าใด จะได้เบิกเงินและข้าวแจกให้ ครั้นอยู่มาประมาณครึ่งปี คนก็กลับน้อยลงครึ่งหนึ่ง เพงง่วนกุนก็สงสัยว่าเหตุไฉนคนจึงน้อยไป แล้วจึงสั่งให้คนเอาม้าล่อไปตีเป็นสัญญา ประชุมคนที่ยังเหลืออยู่ในบ้านนั้นว่าจะมีอยู่มากน้อยสักเท่าใด คนทั้งปวงได้ยินเสียงม้าล่อก็มาประชุมพร้อมกัน เพงง่วนกุนจึงถามว่าท่านทั้งปวงมีความน้อยใจเราประการใดหรือจึงพากันกลับไปเสียจากบ้านเรามากกว่ามาก
ขณะนั้นมีคนผู้หนึ่งพูดขึ้นในท่ามกลางคนทั้งปวงว่า เพราะท่านไม่ตัดศีรษะหญิงที่หัวเราะเยาะให้คนที่เสียขามานั้น คนทั้งปวงเห็นว่าท่านมิได้ทำเหมือนวาจาที่ท่านออกปากให้เขา จึงได้พากันกลับไปเสียจากบ้านท่าน ถึงพวกข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ก็จะพากันไปหมดด้วยกัน เพงง่วนกุนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงว่าท่านทั้งปวงอย่าไปเลย การข้อนี้ข้าพเจ้ารับผิดแล้ว ครั้นเพงง่วนกุนพูดดังนั้นแล้วก็ชักกระบี่ออกจากเสื้อส่งให้ทหารคนหนึ่งขึ้นไปตัดศีรษะหญิงที่อยู่บนเก๋งสูง ทหารก็ไปตัดศีรษะหญิงมาส่งให้เพงง่วนกุน เพงง่วนกุนรับศีรษะหญิงนั้นแล้วก็นำไปถึงบ้านชายที่เสียขา คำนับแล้วก็ส่งให้แล้วเพงง่วนกุนจึงว่า ข้าพเจ้าเอาศีรษะมาให้ท่านสมความปรารถนา ท่านจงงดโทษแก่เรา ชายขาหักคนนั้นก็ชอบใจจึงสรรเสริญว่าท่านนี้มีสติปัญญาอยู่ เพงง่วนกุนก็ลากลับมาบ้าน กิตติศัพท์อันนั้นก็ลือชาปรากฏไป คนทั้งปวงจึงกลับมาอยู่ในบ้านเพงง่วนกุนดังเก่า
ความที่เพงง่วนกุนกระทำครั้งนั้นก็แจ้งไปถึงเจียวเสียงอ๋องเมืองจิ๋น เจียวเสียงอ๋องจึงเล่าให้เอียงซิวขุนนางฟังทุกประการ เอียงซิวจึงตอบว่า เพงง่วนกุนเกลี้ยกล่อมคนใช้ได้มากก็จริงอยู่ แต่สติปัญญายังสู้เบ๋งเสียงกุ๋นขุนนางเมืองเจ๋หาได้ไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นคนนี้เป็นบุตรสุดท้องเตียนกี๋ ถึงเป็นบุตรสุดท้องก็จริง แต่การงานในบ้านเตียนกี๋บิดานั้น เบ๋งเสียงกุ๋นได้ว่ามาแต่ยังหาได้เป็นขุนนางไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าเบ๋งเสียงกุ๋นดีกว่าเพงง่วนกุน คนที่มีสติปัญญาจึงมาอยู่ด้วยเป็นอันมาก ประการหนึ่ง บรรดาหัวเมืองทั้งปวงได้ทำนายเบ๋งเสียงกุ๋นไว้กับเตียนกี๋บิดาว่า ท่านตั้งเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นใหญ่เถิด ท่านตายแล้วจะได้ว่าราชการแทนท่าน ครั้นเตียนกี๋ตายแล้ว เบ๋งเสียงกุ๋นก็ได้เป็นสีก๋งขึ้นแล้ว แต่บรรดาคนทั้งปวงที่มีสติปัญญาที่มาอยู่ในบ้านเบ๋งเสียงกุ๋นนั้นจะนุ่งห่มกินอยู่ก็เหมือนกับเบ๋งเสียงกุ๋น หามีใครเอาใจออกห่างไม่ ซึ่งท่านจะมาสรรเสริญว่าเพงง่วนกุนมีสติปัญญานั้นข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย ด้วยเพงง่วนกุนคนนี้คิดการงานหาควรไม่ คนทั้งปวงที่เขาเกลี้ยกล่อมหนีไปเสียเป็นอันมาก ต่อภายหลังเพงง่วนกุนได้ตัดศีรษะหญิงคนทั้งปวงรู้จึงกลับมาดังเก่า ขุนนางเมืองเจ๋กับเมืองเตียวนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าสติปัญญาขุนนางเมืองเจ๋เป็นต่อเมืองเตียวอยู่ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังเอียงซิวว่าดังนั้น จึงว่าท่านสรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋นว่ามีสติปัญญาดีนั้น ทำไมเราจะได้เห็นหน้าเบ๋งเสียงกุ๋นสักครั้งหนึ่ง
เอียงซิวจึงตอบว่า ท่านมีความปรารถนาจะใคร่พบ ทำไมจึงไม่ไปหาตัวเบ๋งเสียงกุ๋นมาเล่า เจียวเสียงอ๋องจึงว่าเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นเสียงก๊กอยู่ในเมืองเจ๋เราให้หาเขาจะมาหรือ เอียงซิวจึงตอบว่าความคิดข้าพเจ้าเห็นอยู่อย่างหนึ่ง ถ้าท่านให้เกงเอียงกูนไปเป็นตัวจำนำอยู่เมืองเจ๋แล้ว เห็นเจ้าเมืองเจ๋จะยอมให้เบ๋งเสียงกุ๋นมาเมืองเรา ด้วยเขาเห็นว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อจึงให้บุตรไปอยู่แทน ถ้าเบ๋งเสียงกุ๋นตกมาในเมืองเราแล้วท่านพูดจาเกลี้ยกล่อมตั้งให้เป็นเสียงก๊กอยู่ในเมืองจิ๋น เจ้าเมืองเจ๋รู้ก็จะตั้งเกงเอียงกูนเป็นเสียงก๊กในเมืองเจ๋ ถ้าเราคิดอ่านให้เมืองเจ๋กับเมืองเราเป็นมิตรไมตรีกันแล้ว ถึงท่านจะยกทัพไปตีเมืองอื่นทั้งปวงก็คงจะสำเร็จความปรารถนาของท่าน
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงให้เกงเอียงกูนขึ้นไปหาเจ้าเมืองเจ๋ เกงเอียงกูนก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋แล้วแจ้งความว่า เจียวเสียงอ๋องบิดาข้าพเจ้าได้ยินว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมีสติปัญญามากอยากจะใคร่พบ จึงให้ข้าพเจ้ามาอยู่ในเมืองท่านเป็นตัวจำนำ ขอให้เบ๋งเสียงกุ๋นไปเมืองจิ๋นจะได้รู้จักกันไว้ ขณะนั้นคนทั้งปวงที่อยู่บ้านเบ๋งเสียงกุ๋นได้ยินว่าเกงเอียงกูนจะมาอยู่แทนตัวเบ๋งเสียงกุ๋นจะให้เบ๋งเสียงกุ๋นไปอยู่เมืองอื่น ก็มาแจ้งความให้เบ๋งเสียงกุ๋นฟังทุกประการ
ขณะนั้นยังมีผู้หนึ่งชื่อโซต๋ายมาแต่เมืองเอี๋ยนได้ยินความดังนั้นจึงเข้าไปหาเบ๋งเสียงกุ๋นแล้วพูดอุปมาว่า ข้าพเจ้าเดินมาถึงกลางทางพบคนผู้หนึ่งเอาดินมาปั้นเป็นรูปคนขึ้นคนหนึ่ง ทำรูปด้วยไม้คนหนึ่ง แต่พูดได้ด้วยกันทั้งสองอย่าง รูปไม้นั้นพูดกับรูปดินว่า ท่านนี้เป็นดินถ้าฝนตกหนักลงมาแล้วท่านก็คงจะละลายไปเป็นดินดังเก่า รูปดินหัวเราะแล้วตอบว่า ซึ่งเราเป็นดินแล้วเราจะกลับไปเป็นดินดังเก่าเราหาวิตกไม่ เราวิตกอยู่แต่ท่านนั้นเป็นไม้ ถ้าฝนตกลงมาท่านจะลอยไปอยู่ที่ตำบลไหนก็หารู้ไม่ รูปไม้ได้ฟังดังนั้นก็หาตอบประการใดไม่
โซต๋ายพูดอุปมาให้เบ๋งเสียงกุ๋นฟังแล้วจึงว่า เจียวเสียงอ๋องนั้นข้าพเจ้าเห็นเป็นคนร้ายเปรียบประดุจเสือ แต่ฌ้อโหยอ๋องตกอยู่ในเมืองอื่นจนฌ้อโหยอ๋องหนีไปเที่ยวตามถึงแดนเมืองงุย บุตรฌ้อโหยอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองครองราชสมบัติในเมืองฌ้อแล้วก็ยังไม่อาจแก้แค้นแทนบิดาได้ ซึ่งท่านจะไปเมืองอื่นนั้น ข้าพเจ้ายังหาเห็นชอบไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นได้ฟังโซต๋ายพูดอุปมาและห้ามปรามก็คิดตรึกตรองไม่เต็มใจไปเมืองอื่น
ขณะนั้นค่างเจียงขุนนางฝ่ายทหาร เข้าไปอยู่ในที่ว่าราชการได้ยินเกงเอียงกูนบุตรเจ้าเมืองจิ๋นมาแจ้งความกับเจ๋มินอ๋องดังนั้น ก็คิดว่าเจียวเสียงอ๋องอยากจะเป็นไมตรีกับเมืองเจ๋จึงใช้เกงเอียงกูนมา ซึ่งจะเป็นกลอุบายหามิได้ คิดดังนั้นแล้วจึงพูดกับเจ๋มินอ๋องว่า ซึ่งเจียวเสียงอ๋องให้เกงเอียงกูนอยู่เมืองนี้ ข้าพเจ้าเห็นเจียวเสียงอ๋องอยากจะใคร่ชอบพอกับเบ๋งเสียงกุ๋น การที่จะเป็นกลอุบายล่อลวงนั้นข้าพเจ้ายังหาเห็นอุบายไม่ ถ้าเจียวเสียงอ๋องเป็นคนไม่สัตย์ซื่อแล้วไหนจะให้เกงเอียงกูนมาอยู่ในเงื้อมมือท่าน ถ้าท่านจะไม่เชื่อถือมิยอมให้เบ๋งเสียงกุ๋นไปเมืองจิ๋นนั้น เห็นว่าเจียวเสียงอ๋องจะมีความน้อยใจท่านก็คงแหนงใจกันเสียเปล่าๆ ขอท่านได้ยอมให้เบ๋งเสียงกุ๋นนำเอาของกำนัลไปให้เจียวเสียงอ๋อง แล้วส่งเกงเอียงกูนให้กลับคืนไปเมืองจิ๋นจะได้เป็นทางไมตรีกันโดยแท้
เจ๋มินอ๋องได้ฟังค่างเจียงว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงหาตัวเบ๋งเสียงกุ๋นเข้ามา สั่งให้จัดแจงของบรรทุกเกวียนลงหลายเล่มเต็มไปด้วยของที่มีราคา แล้วก็มอบให้เบ๋งเสียงกุ๋นนำเอาสิ่งของทั้งปวงนั้นเข้าไปให้เจียวเสียงอ๋อง แล้วจึงพูดเอาใจเบ๋งเสียงกุ๋นว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญา จงไปพูดกับเจียวเสียงอ๋องให้ต้องตามขนบธรรมเนียมอย่าให้เสียราชการได้ เจ๋มินอ๋องสั่งเบ๋งเสียงกุ๋นเสร็จแล้วจึงพูดกับเกงเอียงกูนว่า ท่านจะมาอยู่เป็นตัวจำนำเบ๋งเสียงกุ๋นนั้น เราหามีความสงสัยสิ่งหนึ่งสิ่งใดในบิดาของท่านไม่ ท่านจงพาเบ๋งเสียงกุ๋นไปเมืองจิ๋นเถิด เกงเอียงกูนกับเบ๋งเสียงกุ๋นก็คำนับลาเจ๋มินอ๋องพากันมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องแจ้งว่าเบ๋งเสียงกุ๋นกับเกงเอียงกูนมาถึงก็ออกไปรับถึงประตู เห็นเบ๋งเสียงกุ๋นนำสิ่งของมาด้วยเป็นอันมาก มีความยินดีนักก็ทักทายปราศรัยว่า เรารำลึกถึงอยากจะใคร่เห็นหน้าท่านก็พึ่งสมคิดวันนี้ ท่านมาแต่ตัวมิหนำยังเอาของกำนัลมาให้เราด้วยขอบใจนัก แล้วก็พาเบ๋งเสียงกุ๋นเข้ามาข้างในให้นั่งที่สมควร เบ๋งเสียงกุ๋นคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วเอาเสื้อขนเสือปลาที่มาแต่ชัวตังเป็นอย่างดี มีสีขนนั้นขาว ช่วงขนยาวได้สองชุ่นว่าเป็นสี่นิ้วไทย ราคาถึงพันตำลึงทองให้แก่เจียวเสียงอ๋องตัวหนึ่ง แล้วว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองไกล หามีสิ่งใดจะคำนับท่านไม่ มีแต่เสื้อขนตัวเดียวเท่านั้น ของนอกนั้นเป็นของเจ๋มินอ๋องให้นำมาเป็นของกำนัลท่าน เจียวเสียงอ๋องเห็นเสื้อนั้นก็ยินดีนัก พูดสรรเสริญว่าท่านนี้สมควรที่เป็นเสียงก๊กในเมืองเจ๋ แต่เราได้ยินข่าวชาวเมืองทั้งปวงชมเชยท่านนั้น พึงปรากฏกับตาเราครั้งนี้ ท่านจงอยู่เป็นที่เสียงก๊กในเมืองจิ๋นเถิด จะได้ดูแลแทนตาแทนตัวเรา อันจะหาคนที่จะประกอบไปด้วยสติปัญญาเหมือนดังท่านอย่างนี้หายากนัก ต่อถึงวันดีเราจึงจะตั้งให้เป็นเสียงก๊ก แล้วก็ให้พาเบ๋งเสียงกุ๋นออกไปอยู่ที่กงก๊วน จัดแจงโต๊ะเลี้ยงเบ๋งเสียงกุ๋นกับทหารที่มาแต่เมืองเจ๋นั้นให้บริบูรณ์ เจียวเสียงอ๋องก็ใส่เสื้อขนตัวนั้นเดินเข้ามาข้างในไปบอกกับภรรยาว่า เสื้ออย่างดีมีราคาเป็นของหายาก นางเอี๋ยนกีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านสรรเสริญว่าเสื้อขนเสือปลาเป็นของอย่างดีข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ เจียวเสียงอ๋องจึงตอบนางเอี๋ยนกีว่า เจ้านี้ยังไม่รู้จักของดีและชั่วไม่ อันเสื้อขนชนิดนี้ต่อถึงพันปีขนครีบเท้าเสือปลาจึงขาว กว่าจะหาครีบเสือปลาได้แต่ละตัวมาเย็บเข้ามาประสมกันได้ตัวหนึ่งนั้นหายากนั้น เสื้อชนิดนี้มีจำเพาะเมืองเจ๋ด้วยเขาเป็นเมืองสูงจึงหาได้ อันเสื้อขนนี้สำหรับใส่แต่ฤดูหนาว ว่าแล้วก็ถอดเสื้อส่งให้คนที่เป็นพนักงานเก็บไว้ ครั้นอยู่มาประมาณเดือนหนึ่งเจียวเสียงอ๋องให้หาฤกษ์ดีจะตั้งเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นที่เสียงก๊ก
ขณะนั้นงกลีเจ๊กเป็นเสียงก๊กในเมืองจิ๋น รู้ข่าวว่าเจียวเสียงอ๋องจะตั้งเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นขุนนางเสมอกับตนก็มีจิตริษยาว่า ถ้าเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นเสียงก๊กขึ้นแล้วลาภสการของที่เคยได้แต่ก่อนนั้นก็จะเสื่อมถอยน้อยไป ด้วยเบ๋งเสียงกุ๋นคนนี้เป็นคนดีมีสติปัญญาทั้งพวกพ้องก็มาอยู่เป็นอันมากแต่ล้วนคนฉลาด ครั้นเราจะนิ่งเสียนั้นเห็นจะหาความสบายมิได้ เจียวเสียงอ๋องก็จะนับถือเบ๋งเสียงกุ๋นมากกว่าเรา งกลีเจ๊กคิดดังนั้นแล้วจึงหาตัวกองซุนเซ็กเข้ามาเล่าความให้ฟังเสร็จแล้วจึงใช้ให้กองซุนเซ็กเข้าไปหาเจียวเสียงอ๋อง พูดเป็นอุบายว่าซึ่งท่านจะตั้งเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นเสียงก๊กนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเบ๋งเสียงกุ๋นคนนี้เป็นชาวเมืองเจ๋รากเหง้าตั้งอยู่เมืองโน้น ท่านจะเอาเขามาตั้งเป็นขุนนางสำเร็จราชการเมืองนี้ ถ้านานไปข้าพเจ้าเห็นการตื้นลึกหนาบางในเมืองเราจะมีประการใดก็คงจะรู้ไปถึงเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องคงจะให้เบ๋งเสียงกุ๋นคอยสอดแนมดู ถ้าสมคะเนเข้าเมื่อใดเบ๋งเสียงกุ๋นก็จะเป็นไส้ศึกยุยงให้เจ๋มินอ๋องยกทัพมาตีเมืองจิ๋น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเสียทีเจ้าเมืองเจ๋ ด้วยท่านไว้ใจเบ๋งเสียงกุ๋น เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยังหาเชื่อไม่ จึงหาตัวงกลีเจ๊กเข้ามาปรึกษาตามถ้อยคำกองซุนเซ็กให้ฟังทุกประการ
งกลีเจ๊กคำนับแล้วจึงตอบว่า ซึ่งกองซุนเซ็กพูดนั้นต้องด้วยขนบธรรมเนียมควรจะเชื่อฟังได้ ถึงใจของข้าพเจ้าก็เห็นด้วยว่าลักษณะคนมีสติปัญญามาแต่เมืองเจ๋ มิได้มีความเจ็บร้อนจากสำนักคนที่ชุบเลี้ยงให้ได้ดีนั้น และท่านจะมาไว้ใจให้เป็นขุนนางสำเร็จราชการบ้านเมืองทั้งปวงแล้ว ก็คงจะคิดหาความชอบสนองคุณเจ้านายของเขาที่ชุบย้อมมาแต่ก่อน ซึ่งท่านจะตั้งเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นที่เสียงก๊กนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นจะหามีความสุขไม่
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังเสียงก๊กว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่า ถ้าดังนั้นเราจะส่งเบ๋งเสียงกุ๋นให้กลับคืนไปเมืองเจ๋เสียดังเก่า อูลีกิดจึงตอบว่าเบ๋งเสียงกุ๋นได้มาอยู่เมืองจิ๋นประมาณได้เดือนเศษแล้ว การทั้งปวงในเมืองเรานี้เบ๋งเสียงกุ๋นก็รู้เห็นสารพัด ประการหนึ่ง คนที่มาอยู่สำนักเบ๋งเสียงกุ๋นนั้นแต่ล้วนคนดีมีสติปัญญามาด้วยถึงพันคน ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าจะให้เบ๋งเสียงกุ๋นกลับไปเมืองเจ๋นั้น คงจะเก็บเอาความในเมืองเราไปเล่าให้เจ้าเมืองเจ๋ฟัง ท่านอย่าส่งเบ๋งเสียงกุ๋นกับพวกพ้องกลับไปเลย เราคิดฆ่าเบ๋งเสียงกุ๋นและคนที่มาด้วยนั้นเสียให้สิ้นจึงจะชอบ อย่าให้ทันเอาเรื่องบ้านเมืองไปเล่าถึงเมืองเจ๋เลย ปรึกษากันดังนั้นแล้วเจียวเสียงอ๋องก็ยังนิ่งตรึกตรองอยู่ อูลีกิดก็คำนับลากลับมาบ้าน
เจียวเสียงอ๋องกลับเข้าไปข้างใน กิตติศัพท์อันนั้นก็รู้ไปถึงเกงเอียงกูน เกงเอียงกูนก็คิดว่าเมื่อเราไปอยู่เมืองเจ๋นั้น เบ๋งเสียงกุ๋นอุปถัมภ์บำรุงมิให้อนาทรร้อนใจ ซึ่งเบ๋งเสียงกุ๋นมาอยู่ในเมืองจิ๋นครั้งนี้ก็หามีความผิดสิ่งใดไม่ อูลีกิดพูดจายุยงจะให้ฆ่าเบ๋งเสียงกุ๋นเสียนั้นหาชอบไม่ จำเราจะเอาความอันนี้ไปบอกเบ๋งเสียงกุ๋นให้รู้ตัวไว้ก่อนจะได้ลบล้างบุญคุณของเบ๋งเสียงกุ๋นที่เกี่ยวข้องอยู่กับเรา เกงเอียงกูนคิดดังนั้นแล้วก็ลอบมาหาเบ๋งเสียงกุ๋นแจ้งความให้ฟังทุกประการ
เบ๋งเสียงกุ๋นรู้ว่าคนยุยงเจียวเสียงอ๋องดังนั้นก็มีความตกใจเป็นอันมาก เบ๋งเสียงกุ๋นก็พูดจาอ้อนวอนเกงเอียนกูนว่า ซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้าครั้งนี้บุญคุณอยู่กับข้าพเจ้าหาที่สุดมิได้ ท่านช่วยแก้ไขข้าพเจ้าให้กลับบ้านด้วยสติปัญญาของท่านเถิด เกงเอียงกูนจึงตอบว่าเจียวเสียงอ๋องยังตรึกตรองอยู่ หาเชื่อคำคนยุยงลงเป็นแน่นอนไม่ ข้าพเจ้าเห็นช่องอยู่อย่างหนึ่งที่ท่านจะกลับไปได้ อันคนอื่นนอกจากนางเอี๋ยนกีนั้นเห็นจะคิดอ่านเป็นอันยาก ด้วยนางเอี๋ยนกีคนนี้เป็นภรรยาที่รักของเจียวเสียงอ๋อง ถ้านางเอี๋ยนกีพูดจาว่ากล่าวแล้วเห็นเจียวเสียงอ๋องจะเชื่อถือ ท่านจงจัดแจงของกำนัลมาให้ข้าพเจ้าตามสมควรเถิด ข้าพเจ้าจะนำไปให้นางเอี๋ยนกี จะได้พูดจาอ้อนวอนให้นางช่วยว่ากล่าวกับเจียวเสียงอ๋องให้ปล่อยท่านกลับเมืองเจ๋ เบ๋งเสียงกุ๋นแจ้งดังนั้นก็จัดแจงเอากำไลหยกคู่หนึ่งมาส่งให้เกงเอียงกูนนำไปเป็นของกำนัลนางเอี๋ยนกี
เกงเอียงกูนก็เข้าไปหานางเอี๋ยนกีแล้วแจ้งความว่า กำไลหยกคู่นี้ของเบ๋งเสียงกุ๋นให้แก่ท่านให้ท่านอ้อนวอนเจียวเสียงอ๋องให้ปล่อยเบ๋งเสียงกุ๋นกลับไปเมือง ด้วยเบ๋งเสียงกุ๋นนั้นมาอยู่ในเมืองจิ๋นนานประมาณถึงเดือนเศษแล้ว นางเอี๋ยนกีได้ฟังดังนั้นจึงว่า กำไลหยกคู่นี้เราหาสู้ชอบใจไม่ อยากจะได้แต่เสื้อขนขาวที่เบ๋งเสียงกุ๋นเอามาให้เจียวเสียงอ๋องนั้น ท่านจงกลับไปบอกเถิดว่าถ้าหาเสื้อมาให้เราได้แล้วเมื่อใด เบ๋งเสียงกุ๋นก็จะได้ไปเมืองเจ๋เมื่อนั้น เกงเอียงกูนก็ลานางเอี๋ยนกีเอากำไลกลับมาส่งให้เบ๋งเสียงกุ๋น แล้วเล่าความตามนางเอี๋ยนกีสั่งมาให้ฟังทุกประการแล้ว เกงเอียงกูนก็กลับมาบ้าน
ขณะนั้นเบ๋งเสียงกุ๋นก็นั่งคิดตรึกตรองว่า เราได้เสื้อมาตัวเดียวเท่านั้นก็ให้เจียวเสียงอ๋องเสียแล้ว เราจะได้ที่ไหนมาให้นางเอี๋ยนกีอีกเล่า เบ๋งเสียงกุ๋นคิดดังนั้นแล้วจึงเรียกพวกพ้องที่มีสติปัญญาที่มาแต่เมืองเจ๋เข้ามาพร้อมกันแล้ว เบ๋งเสียงกุ๋นจึงปรึกษาว่าเสื้อขนของเราเป็นของมีราคาหายาก บัดนี้เราเอาเข้าไปเป็นของกำนัลเจียวเสียงอ๋อง ปรารถนาจะล่อนํ้าใจว่าเรามีของดีมาแต่เมืองเจ๋ แต่ในใจของเราคิดว่าจะลองใจเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็หามีความอายแก่เราไม่ เอาเสื้อขนให้คนเอาไปเก็บไว้เสียในคลัง เรามีความปรารถนาจะคืนเอาของเรามาท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
ขณะนั้นคนที่เบ๋งเสียงกุ๋นเลี้ยงเป็นคนสนิทที่สามนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาไปคืนเอาเสื้อของท่านมาให้จงได้ เบ๋งเสียงกุ๋นจึงถามว่าท่านจะทำประการใดจึงจะเอาเสื้อมาให้เราได้ คนผู้นั้นจึงตอบว่าข้าพเจ้าจะกระทำเป็นเสียงสุนัขเข้าไปเห่า แล้วจึงจะเอาลูกกุญแจไขเอาออกมา เบ๋งเสียงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงว่าท่านจงไปทำตามความคิดของท่านเถิด ครั้นเพลาคํ่าลงชายผู้นั้นก็เอาลูกกุญแจพวงผูกเอวเข้าแล้วก็ลอบเข้าไปที่คลังข้างใน ที่ตรงนั้นมีช่องสุนัขเข้าออกได้อยู่แต่เดิม ชายผู้นั้นก็ค่อยลอดตัวเข้าไปถึงในคลัง แล้วทำเป็นเสียงสุนัขเห่าหอนให้คล้ายเสียงสุนัข
ฝ่ายคนที่เฝ้าคลังอยู่นั้นก็มิได้มีความสงสัยเข้าใจว่าเป็นสุนัขจริง จึงนิ่งเสียหาได้ด้อมมองดูไม่ ครั้นเพลาดึกก็ดับตะเกียงนอนหลับไป ชายผู้นั้นเห็นได้ทีไม่มีคนระวังนั่งยามแล้วก็ย่องเข้าไปไขประตูคลัง เอาชุดไฟที่สำหรับมือถือมานั้นส่องดูแล้วก็เลือกลูกกุญแจที่ไขหีบได้ เที่ยวค้นหาจึงเห็นเสื้อขนตัวนั้นก็จำได้ จึงหยิบเอาออกนอกหีบแล้วก็ลั่นกุญแจไว้ดังเก่า คนที่เฝ้าอยู่ก็หารู้ไม่ คนผู้นั้นก็นำเอาเสื้อขนมาส่งให้เบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นเห็นเสื้อแล้วก็รับเอาไว้ พอเพลาจวนสว่างเบ๋งเสียงกุ๋นก็เอาเสื้อห่อผ้าซ่อนถือมาหาเกงเอียงกูนแล้วบอกว่า ท่านช่วยเอาเสื้อขนตัวนี้เข้าไปให้นางเอี๋ยนกีด้วย แล้วบอกว่าข้าพเจ้าสั่งมาให้ช่วยอ้อนวอนเจียวเสียงอ๋องให้ปล่อยข้าพเจ้ากลับไปให้เร็ว เกงเอียงกูนรับคำเบ๋งเสียงกุ๋นแล้วก็เข้าไปหานางเอี๋ยนกี คำนับแล้วจึงเอาเสื้อนั้นออกส่งให้ นางเอี๋ยนกีเห็นเสื้อขนขาวตัวนั้นก็ดีใจ จึงคิดว่าเสื้อตัวนี้ดีเสมอกับเสื้อของเจียวเสียงอ๋อง นางเอี๋ยนกีคิดแล้วจึงว่าท่านกลับไปบอกเบ๋งเสียงกุ๋นเถิด ว่าเราจะพูดกับเจียวเสียงอ๋องในเพลาคํ่าวันนี้ เกงเอียงกูนก็กลับมาแจ้งความให้เบ๋งเสียงกุ๋นฟังตามคำนางเอี๋ยนกีสั่งมานั้น เบ๋งเสียงกุ๋นก็ลากลับมาที่กงก๊วนดังเก่า ครั้นเพลาคํ่าวันนั้นนางเอี๋ยนกีก็จัดแจงแต่งโต๊ะตั้งสุราหาแกล้มไว้คอยท่าเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องครั้นเวลามากินสุราที่ห้องนอนนางเอี๋ยนกี มานั่งลงที่โต๊ะนางเอี๋ยนกีจัดตั้งไว้นั้น
ฝ่ายนางเอี๋ยนกีก็มารินสุราให้เจียวเสียงอ๋องกิน นางเอี๋ยนกีก็กินกับเจียวเสียงอ๋องตามเคยมาแต่ก่อน ขณะเมื่อเจียวเสียงอ๋องกินสุราอยู่นางเอี๋ยนกีจึงถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมาแต่เมืองเจ๋นั้น แต่ก่อนเขาเป็นที่เสียงก๊ก ครั้นตกมาอยู่กับท่าน ท่านก็หาได้ตั้งแต่งเป็นขุนนางใช้สอยสิ่งใดไม่ ประการหนึ่งได้ยินว่าท่านคิดจะฆ่าเขาเสียนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเบ๋งเสียงกุ๋นหามีความผิดสิ่งใดไม่ แต่ก่อนนั้นท่านอยากจะให้เขามา แล้วจะกลับฆ่าเสียเล่า ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถ้าท่านฆ่าคนหาความผิดมิได้เสียแล้ว ภายหลังกิตติศัพท์อันนั้นคงจะเลื่องลือไปทั่วหัวเมืองทั้งปวง คนที่มีสติปัญญาก็จะพากันเข็ดขยาดมิอาจเข้ามาหาท่าน อนึ่ง เจ๋มินอ๋องนั้นก็คิดแค้นอยู่คงจะเป็นข้าศึกกันสืบไปเบื้องหน้า
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังนางเอี๋ยนกีว่าดังนั้นก็นึกตรึกตรองอยู่เป็นครู่จึงเห็นด้วย ครั้นเวลารุ่งเช้าเจียวเสียงอ๋องออกมายังที่ว่าราชการ จึงสั่งให้จัดแจงเกวียนและหนังสือเบิกด่านที่จะให้เบ๋งเสียงกุ๋นกลับไปเมืองเจ๋ คนทั้งปวงยังกำลังหาเกวียนและเขียนหนังสืออยู่ ขณะนั้นมีคนมาบอกเบ๋งเสียงกุ๋นว่า เจียวเสียงอ๋องจะให้ท่านกลับไปเมืองเจ๋ในเพลาพรุ่งนี้ เบ๋งเสียงกุ๋นแจ้งความดังนั้นดีใจนัก จึงปรึกษาคนทั้งปวงว่าเจียวเสียงอ๋องจะปล่อยให้เรากลับไปพรุ่งนี้แล้ว ถ้าคํ่าวันนี้มีขุนนางผู้ใดไปยุยงเจียวเสียงอ๋องก็จะคิดกลับใจเสีย หาให้เราไปเมืองเจ๋ไม่ เราคิดว่าจะหนีไปเสียในกลางคืนวันนี้ ท่านจะเห็นประการใด
ขณะนั้นมีคนสนิทผู้หนึ่งจึงว่า ท่านจะหนีไปในคํ่าวันนี้นั้นข้าพเจ้าเห็นขัดอยู่ด้วยไม่มีหนังสือเบิกด่านเห็นจะหาไปได้ไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นก็เห็นด้วยนิ่งตรึกตรองอยู่ ครั้นคิดได้จึงให้เขียนหนังสือเบิกด่านฉบับหนึ่งแต่ไม่ใช่ชื่อเบ๋งเสียงกุ๋น ใส่แต่ชื่อทหารทั้งปวงแล้วลอบแกะตราดวงหนึ่งให้เหมือนตราเจ้าเมืองตีลงในหนังสือใบนั้นเข้าผนึกเสร็จแล้วจึงให้ขนของของตัวและของทหารลงบรรทุกเกวียนหลายเล่ม พอเวลายามเศษเบ๋งเสียงกุ๋นก็พาทหารพันหนึ่งหนีออกจากเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงด่านหำก๊กกวนด่านเมืองจิ๋น พอเวลาดึกสองยามเศษ พวกรักษาด่านปิดประตูเสียแล้วเบ๋งเสียงกุ๋นตกใจกลัวว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะใช้ให้ทหารตามมาจับ เบ๋งเสียงกุ๋นจึงปรึกษากับคนที่สนิทว่า บัดนี้ประตูด่านหำก๊กกวนปิดเสียแล้ว ท่านทั้งปวงจะคิดอ่านประการใดจึงจะไปถึงเมืองเจ๋ได้
ขณะนั้นยังมีคนที่สนิทชั้นสองของเบ๋งเสียงกุ๋นคนหนึ่งจึงรับอาสาว่า การครั้งนี้ก็ผิดเวลาแล้ว แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอยู่อย่างหนึ่ง เห็นว่าคนที่รักษาประตูหลับหมดแล้วจะคะเนเวลาหาได้ไม่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปยืนอยู่ที่ใกล้ประตู จะทำเสียงให้คล้ายกับไก่ที่ขันในเวลาใกล้สว่างนั้น เห็นว่าชาวด่านทั้งปวงก็จะเปิดประตูหำก๊กกวนด้วยสำคัญว่ารุ่งแล้ว เราคงจะไปได้ เบ๋งเสียงกุ๋นได้ยินคนสนิทคิดดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงอนุญาตยอมให้ทำตามความคิด คนใช้ก็คำนับลาเบ๋งเสียงกุ๋นไปยืนที่ประตูหำก๊กกวน แล้วโก่งคอขันขึ้นให้เหมือนเสียงไก่ ไก่ทั้งปวงที่อยู่ตามละแวกบ้านด่านหำก๊กกวนนั้นได้ยินคนมาขันก็สำคัญว่าเวลาจะสว่าง ต่างตัวก็พาขันขึ้นพร้อมๆ กัน ขณะนั้นคนที่รักษาด่านหำก๊กกวนตื่นขึ้นได้ยินเสียงไก่ก็สำคัญว่าเป็นเวลารุ่งแล้วจึงลุกออกมาเปิดประตูด่านหำก๊กกวน
ฝ่ายเบ๋งเสียงกุ๋นก็เอาหนังสือส่งให้ ขุนด่านอ่านดูหาทันพิจารณาไม่ ก็ปล่อยให้คนทั้งปวงไป เบ๋งเสียงกุ๋นกับทหารพันหนึ่งก็พากันไปพ้นด่านหำก๊กกวน ครั้นเบ๋งเสียงกุ๋นเดินมาถึงกลางทางจึงพูดสรรเสริญคนสนิทสองคนที่มีสติปัญญาแก้ไขให้พ้นมาจากเมืองจิ๋นได้ว่า แต่ก่อนเราหารู้ไม่ว่าท่านทั้งสองประกอบไปด้วยความคิดเป็นอันมาก ท่านช่วยสงเคราะห์เราครั้งนี้อุปมาเหมือนเนื้อตกเข้าไปในปากเสือแล้ว เพราะได้ท่านช่วยคิดอ่านทำอุบายเป็นเสียงสุนัข ลักเอาเสื้อมาให้เราได้แล้ว ขันขึ้นเป็นเสียงไก่ลวงให้เปิดประตู เราจึงหนีมาได้จากเมืองจิ๋น ท่านทั้งปวงมีบุญคุณอยู่กับเราเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมาเบ๋งเสียงกุ๋นก็เป็นที่ไว้ใจคนทั้งสองยิ่งกว่าคนทั้งปวง
ฝ่ายคนที่มีสติปัญญามาด้วยเบ๋งเสียงกุ๋นครั้งนั้นต่างคนต่างก็มีความละอายแก่คนทั้งสองด้วยตนหามีความชอบสิ่งใดไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นกับคนทั้งปวงก็พากันรีบเดินไป ครั้นเวลารุ่งขึ้นงกลีเจ๊กแจ้งว่าเบ๋งเสียงกุ๋นหนีไปแล้วก็ตกใจนัก จึงรีบเข้าไปบอกเจียวเสียงอ๋องว่าเบ๋งเสียงกุ๋นหนีไปแต่เวลาคืนนี้แล้วท่านยังหารู้ไม่หรือ เจียวเสียงอ๋องจึงตอบว่า อันเบ๋งเสียงกุ๋นนี้เราก็ปล่อยให้ไปแล้ว งกลีเจ๊กจึงว่าเหตุใดท่านจึงปล่อยเสียเล่า ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าไม่ฆ่าก็ให้เอาตัวไว้ในเมืองเรา ซึ่งหนีไปได้ครั้งนี้ท่านเสียทีกับเบ๋งเสียงกุ๋นแล้ว เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็กลับคิดขึ้นได้จึงใช้ให้ทหารไปติดตามเบ๋งเสียงกุ๋น พวกทหารทั้งปวงก็รีบตามมาถึงด่านหำก๊กกวนจึงถามผู้รักษาด่านว่าเวลาวันนี้มีคนมาทางนี้บ้างหรือไม่ นายด่านจึงแจ้งความว่าเมื่อเวลาไก่ขันนั้นมีคนมาทางนี้ประมาณพันหนึ่ง ขี่ม้าและเกวียนออกไปแต่แรกข้าพเจ้าเปิดด่าน แล้วก็หยิบหนังสือเบิกด่านให้นายทหารดู นายทหารก็รับหนังสือมาอ่านดูหาเห็นมีชื่อเบ๋งเสียงกุ๋นไม่ จึงนึกว่าเบ๋งเสียงกุ๋นนี้ยังไม่มาถึง จึงนั่งคอยอยู่แต่เช้าจนเที่ยงก็หาเห็นเบ๋งเสียงกุ๋นมาไม่จึงถามนายด่านว่า นอกจากพวกนั้นมีใครมาทางนี้บ้างหรือไม่ นายด่านจึงแจ้งความว่า แต่เวลาไก่ขันนั้นมีคนมาทางนี้พวกเดียว หนังสือที่ข้าพเจ้าให้ท่านดูนั้นของพวกที่มาแต่เวลาเช้า ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นจึงถามว่าเราจะตามทันหรือไม่ทัน คนที่รักษาด่านหำก๊กกวนจึงตอบว่า เห็นจะหาทันไม่ด้วยเขาไปนานแล้ว ทหารทั้งปวงก็พากันกลับมาแจ้งความแก่เจียวเสียงอ๋องทุกประการ เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็เสียนํ้าใจถอนใจใหญ่ แล้วออกปากสรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋นว่ามีสติปัญญาเปรียบประดุจเทพยดา เราจะคิดไว้สิ่งใดเบ๋งเสียงกุ๋นก็รู้ทันความคิดเรา จึงเอาตัวรอดหนีไปพ้นเงื้อมมือเราได้ เจียวเสียงอ๋องพูดดังนั้นแล้วก็กลับเข้าไปข้างใน
ขณะนั้นนางเอี๋ยนกีจึงเอาเสื้อที่เบ๋งเสียงกุ๋นให้ใส่มาอวดเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเห็นเสื้อจึงถามนางเอี๋ยนกีว่า เสื้อตัวนี้เจ้าได้มาแต่ไหน นางเอี๋ยนกีจึงตอบว่าเบ๋งเสียงกุ๋นให้คนเอามาให้ข้าพเจ้า เจียวเสียงอ๋องได้ยินดังนั้นจึงพิจารณาดูเสื้อเห็นคล้ายกับเสื้อที่เบ๋งเสียงกุ๋นเอามาให้เป็นของกำนัล จึงใช้ให้คนที่เก็บเสื้อไว้นั้นไปหยิบเอามา คนใช้คำนับแล้วก็ไปในคลังไขกุญแจเปิดหีบออกหาเห็นเสื้อไม่ ตกใจนัก จึงเอาเนื้อความมาแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋องว่าเสื้อที่ข้าพเจ้าเก็บไว้นั้นหายไปแล้ว เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าเบ๋งเสียงกุ๋นคงจะคิดอุบายใช้ให้ทหารมาลักเอาไปได้ด้วยเขามีสติปัญญา แล้วคนที่ดีก็อยู่ด้วยเป็นอันมาก ในเมืองเรานี้ที่จะมีคนฉลาดหลักแหลมเหมือนเบ๋งเสียงกุ๋นนั้นหาไม่ได้แล้ว เจียวเสียงอ๋องก็มิได้เอาโทษคนที่เก็บเสื้อ กลับเอาเสื้อนั้นให้นางเอี๋ยนกี ฝ่ายเบ๋งเสียงกุ๋นรีบมาถึงแดนเมืองเตียว กิตติศัพท์ก็รู้มาถึงเพงง่วนกุน เพงง่วนกุนเป็นน้องเจ้าเมืองเตียว เพงง่วนกุนจึงจัดแจงทหารออกมาต้อนรับเบ๋งเสียงกุ๋นประมาณทางสามร้อยเจ็ดสิบเส้นนับข้างจีนได้สามร้อยลี้ ครั้นเพงง่วนกุนออกมาถึงเบ๋งเสียงกุ๋นต่างคนคำนับแล้ว เพงง่วนกุนจึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นปล่อยให้ท่านกลับมาแล้วหรือ เบ๋งเสียงกุ๋นจึงบอกว่าเราไปอยู่เมืองจิ๋นนานแล้วรำลึกถึงบ้านเราก็ลากลับมา เพงง่วนกุนได้ฟังดังนั้นจึงว่า ท่านจงไปให้เป็นสุขเถิด แล้วเบ๋งเสียงกุ๋นก็ลาไปทางเมืองเตียว
ขณะนั้นชาวเมืองเตียวได้ยินข่าวว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมาถึงกลางทาง ด้วยแต่ก่อนยังมิได้เห็นรูปร่างเป็นแต่คำคนสรรเสริญว่ามีสติปัญญาหาผู้ใดเสมอไม่ ต่างคนก็พากันออกมาดู ครั้นเห็นเบ๋งเสียงกุ๋นมีรูปนั้นตํ่าสัณฐานคล้ายคนเตี้ย คนทั้งปวงก็เอามือปิดปากหัวเราะ บางคนจำพวกออกปากว่า แต่ก่อนเราสำคัญว่ารูปร่างเบ๋งเสียงกุ๋นจะสูงใหญ่งดงามสมกับคำคนเล่าลือว่ามีสติปัญญา มิรู้ว่ารูปร่างตํ่าเตี้ยเหมือนเด็กน้อยหาสมกับคนสรรเสริญไม่ ก็ชวนกันหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
ครั้นเวลาคํ่าวันนั้น ชาวเมืองเตียวยังหาทันกลับไปถึงเมืองเตียวไม่ด้วยหนทางนั้นไกล ก็พากันนอนค้างอยู่กลางทาง ฝ่ายทหารเบ๋งเสียงกุ๋นคิดว่าชาวเมืองเตียวพากันออกมาหัวเราะเยาะนายเราครั้งนี้ล้วนแต่คนไม่มีสติปัญญา เข้าใจเสียว่าพวกเราหามีผู้ใดจะสู้รบได้ไม่ ทหารทั้งปวงก็คิดกันว่าเราตามไปฆ่าเสียจึงจะสมแก่นํ้าใจ ครั้นคิดกันแล้วก็ติดตามชาวเมืองไป ครั้นเห็นคนเหล่านั้นยังนอนค้างอยู่กลางทาง พวกทหารเบ๋งเสียงกุ๋นเห็นได้ทีก็ลอบเข้าไปเอากระบี่ตัดศีรษะเสียเป็นอันมากแล้วก็กลับมา กิตติศัพท์อันนั้นเพงง่วนกุนก็รู้เข้า จึงคิดว่าเห็นจะเป็นทหารเบ๋งเสียงกุ๋นฆ่าคนเหล่านั้นเสีย เพงง่วนกุนก็นิ่งอยู่ ด้วยเกรงสติปัญญาและพวกพ้องเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นอันมาก
ฝ่ายเบ๋งเสียงกุ๋นก็พากันตัดตรงไปเมืองเจ๋ ฝ่ายเจ๋มินอ๋องเมื่อให้เบ๋งเสียงกุ๋นไปอยู่เมืองจิ๋นนั้นไม่มีความสบายเลย เปรียบเหมือนแขนทั้งสองข้างขาดไปจากกาย ด้วยคิดว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะไม่ปล่อยให้เบ๋งเสียงกุ๋นกลับมาเมืองเจ๋ ครั้นแจ้งว่าเบ๋งเสียงกุ๋นกลับมาถึงกลางทางมีความยินดีนักเหมือนหนึ่งเทวดาเอาแขนทั้งสองข้างที่ขาดนั้นมาติดเข้าดังเก่า จึงออกไปรับเบ๋งเสียงกุ๋นเข้ามาตั้งให้เป็นที่เสียงก๊กทำราชการอยู่ในเมืองเจ๋ตามเดิม
ฝ่ายเบ๋งเสียงกุ๋นมาอยู่บ้านเป็นปกติแล้ว จึงจัดแจงคนที่กลับมาแต่เมืองจิ๋นทั้งสามชนิดนั้นเลื่อนที่ขึ้นเป็นสามจำพวกๆ หนึ่งให้กินเนื้อและกับข้าวอย่างอื่นเป็นหลายสิ่งและมีเกวียนขี่ พวกที่สองให้กินแต่เนื้อปลามิได้ขี่เกวียน พวกที่สามนั้น เลี้ยงดูให้กินข้าวกับผักกาดและหอยเค็มตามธรรมเนียม แล้วชักเอาคนทั้งสามที่มีความชอบแก้ไขให้มาถึงเมืองเจ๋ได้นั้น แต่ก่อนสองคนนี้อยู่ในชนิดที่สาม ครั้นมีความชอบจึงยกขึ้นไปให้อยู่กับพวกที่หนึ่ง เบ๋งเสียงกุ๋นเลี้ยงคนสามตระกูลอย่างนี้เพราะเหตุว่าคนที่หนึ่งนั้นใช้ต่างหูต่างตาได้ให้ชื่อว่าเท้ยเสีย คนที่สองนั้นเป็นแต่พอใช้งานการได้เป็นปานกลาง พวกที่สามนั้นต่อมีการเหลือกำลังทั้งสองจำพวกนั้นแล้วจึงมาช่วยระดมพร้อมกันกระทำ แล้วเบ๋งเสียงกุ๋นก็ยกตำบลซีอิบเป็นบ้านส่วยเดิมให้คนทั้งสามชนิดเก็บกินข้าวส่วยในบ้านซีอิบก็หาพอไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นจึงเอาเงินออกให้คนบ้านซีอิบกู้ เก็บดอกเบี้ยมาเพิ่มเติมเลี้ยงดูให้คนทั้งสามจำพวกกิน
อยู่มาเวลาวันหนึ่ง มีซินแสคนหนึ่งปลอมมาเหมือนคนโซ ใส่เสื้อขาด ใส่รองเท้ากรองด้วยหญ้า มีดาบเล่มหนึ่งหาฝักมิได้เหน็บเอวมา เมื่อซินแสเดินมาใกล้บ้านเบ๋งเสียงกุ๋นแล้วแกล้งพูดว่า เราชื่อบั้งก่วนจะมาหาเบ๋งเสียงกุ๋น ขณะนั้นเบ๋งเสียงกุ๋นรู้ก็ออกมาต้อนรับให้ขึ้นไปนั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านมาหาข้าพเจ้านี้มีธุระประการใดหรือ ซินแสจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาสรรเสริญว่าท่านเป็นคนเมตตาคนอนาถาและคนมีสติปัญญา ถ้าผู้ใดมาหาท่านแล้วท่านก็รับไว้มิได้ผลักเสีย ข้าพเจ้าแจ้งจึงมาหาจะอาศัยอยู่ด้วยท่าน เบ๋งเสียงกุ๋นแจ้งดังนั้นก็ว่าท่านจะมาอยู่ด้วยเราก็ตามใจ เบ๋งเสียงกุ๋นให้อยู่กับคนชนิดที่สาม
ครั้นหลายวันมา เบ๋งเสียงกุ๋นจึงถามนายหมวดใหญ่ที่ดูแลคนจำพวกนั้นว่า ซินแสที่มาอยู่ใหม่นั้นกินข้าวแล้วกระทำการสิ่งใดบ้าง นายหมวดจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นกินข้าวแล้วชักดาบออกมาเคาะแล้วร้องเพลงว่า มีข้าวกินไม่มีเนื้อกิน เบ๋งเสียงกุ๋นก็ให้ซินแสไปอยู่กับคนชั้นสอง ซินแสก็กระทำดังเก่า เบ๋งเสียงกุ๋นถามนายหมวดชั้นสอง นายหมวดชั้นสองก็แจ้งความว่า ซินแสกินข้าวแล้วร้องเพลงว่ามีข้าวกินมีเนื้อกิน ไม่มีเกวียนขี่ เอาดาบนั้นตีเป็นจังหวะ เบ๋งเสียงกุ๋นก็ให้ซินแสเลื่อนขึ้นไปอยู่กับคนที่หนึ่ง ครั้นมีข้าวกินมีเนื้อกินมีเกวียนขี่ ซินแสก็ยังเอาดาบเคาะร้องเพลงสืบต่อไปว่า สิ่งของที่ปรารถนานั้นก็ได้เหมือนใจแล้วแต่ภรรยาหามีไม่ เบ๋งเสียงกุ๋นแจ้งความว่าซินแสมีความปรารถนาจะหาภรรยานั้น เบ๋งเสียงกุ๋นจึงว่า ซินแสคนนี้มีความโลภนัก แต่เราตามใจมาจนซินแสได้ความสุขแล้ว คำที่เบ๋งเสียงกุ๋นว่าครั้งนั้นก็รู้ไปถึงบั้งก่วน บั้งก่วนซินแสก็มิได้ร้องเพลงเคาะดาบเหมือนดังแต่ก่อนสืบต่อไปไม่ อยู่มาประมาณสักปีหนึ่ง คนที่สำหรับเบิกข้าวให้พวกคนในบ้านเบ๋งเสียงกุ๋นกินทุกวันนั้นก็มาแจ้งความว่าข้าวนั้นยังเหลืออยู่ประมาณสักเดือนหนึ่ง
เบ๋งเสียงกุ๋นได้แจ้งดังนั้นก็นึกว่าข้าวที่จะเลี้ยงคนสืบต่อไปนั้นยังน้อยนัก เบ๋งเสียงกุ๋นจึงเรียกเอาบัญชีรายเงินดอกเบี้ยบ้านซีอิบนั้นมาคิดดู ก็เห็นดอกเบี้ยยังคงค้างอยู่เป็นอันมาก เบ๋งเสียงกุ๋นจึงถามคนทั้งสามจำพวกว่า ผู้ใดจะรับอาสาไปเก็บดอกเบี้ยที่บ้านซีอิบได้บ้าง พวกที่เบ๋งเสียงกุ๋นเลี้ยงไว้ที่หนึ่งจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่ซินแสบั้งก่วนที่มาอยู่ใหม่เป็นคนสัตย์ซื่อ หาทำการสิ่งใดไม่ ท่านจงให้หาตัวมาลองใช้ดูสักครั้งหนึ่งเถิด เบ๋งเสียงกุ๋นได้ยินดังนั้นจึงเรียกบั้งก่วนซินแสมาบอกว่าเราจะให้ท่านไปเก็บดอกเบี้ยที่บ้านซีอิบท่านจะไปได้หรือมิได้
บั้งก่วนซินแสก็รับว่าข้าพเจ้าจะไปเก็บมาให้ท่าน เบ๋งเสียงกุ๋นก็เอาบัญชีรายชื่อคนที่กู้เงินนั้นมอบให้ บั้งก่วนซินแสก็ลาเบ๋งเสียงกุ๋นมาจัดแจงเกวียนเสร็จแล้วก็ขึ้นขับเกวียนไปถึงบ้านซีอิบ บั้งก่วนก็เข้าไปนั่งกงฮู้ แปลว่าเก๋งที่ประชุมคนเป็นที่เก็บส่วยมาแต่ก่อนนั้น บั้งก่วนจึงบอกให้ชาวบ้านที่เป็นลูกหนี้เบ๋งเสียงกุ๋นมาชุมนุมพร้อมกันแล้วก็เก็บได้ดอกเบี้ยเป็นอีแปะสิบหมื่น บั้งก่วนจึงเอาอีแปะนั้นไปซื้อสุรากับเนื้อแกล้มมาจนสิ้นอีแปะที่เก็บได้นั้น ภายหลังบั้งก่วนก็ร้องเรียกลูกหนี้มาพร้อมกัน แล้วก็บอกให้กินสุรากับแกล้มทุกคนด้วยกันในที่ประชุมนั้น ครั้นคนทั้งปวงกินสุราเพลินอยู่ บั้งก่วนก็เที่ยวเดินดูคนเหล่านั้นแล้วสังเกตไว้ว่า พวกนี้มั่งมี พวกโน้นจน เมื่อคนทั้งปวงกินเสร็จแล้วบั้งก่วนซินแสก็เอาบัญชีมาคิดดูแล้วเก็บที่คนพอจะเก็บได้ก็ให้ผัดส่งตามนัด บั้งก่วนก็คัดไว้บ้านหนึ่ง ที่คนจนเห็นเหลือกำลังจะหาให้ไม่ได้ก็หักเอาออกฉบับหนึ่ง คนที่ยากจนก็เข้าอ้อนวอนว่ากับบั้งก่วนว่าข้าพเจ้ายังหามีดอกเบี้ยจะมาให้ท่านไม่ ท่านจงได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าก่อนเถิด
บั้งก่วนได้ฟังดังนั้นจึงเรียกเอาไฟมาเผาบัญชีเสียมิให้มีชื่อติดค้างอยู่ แล้วบั้งก่วนจึงว่ากับคนทั้งปวงว่า เบ๋งเสียงกุ๋นเอาเงินออกให้ท่านทั้งปวงกู้ครั้งนี้ กลัวว่าท่านทั้งปวงจะหามีเงินใช้สอยไม่ ใช่จะมีความปรารถนาเอาดอกเบี้ยนั้นหามิได้ กับหนึ่งคนที่กินอยู่ในบ้านเสียงก๊กก็หลายพัน เหตุดังนั้นจึงให้มาเก็บแต่คนที่พอจะคิดเอาดอกเบี้ยได้ ท่านเหล่านี้ไม่มีจะให้ เราจึงเอาบัญชีเผาไฟเสีย ท่านทั้งปวงจงคิดถึงคุณเบ๋งเสียงกุ๋นเสียงก๊กให้จงมากเถิด คนทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็พากันสรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋น ครั้งนั้นเสียงเอิกเกริกเป็นอันมาก ออกปากว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมีบุญคุณเสมอกับบิดามารดาที่อุปถัมภ์บำรุงข้าพเจ้ามาแต่คลอดออกจากครรภ์
ขณะนั้นมีคนไปแจ้งความกับเบ๋งเสียงกุ๋นว่า บั้งก่วนเอาบัญชีมาเผาไฟเสีย เบ๋งเสียงกุ๋นได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงใช้ให้คนไปตามตัวบั้งก่วนซินแสมา ครั้นบั้งก่วนกลับมาก็มาแต่มือเปล่าจึงเข้าไปหาเบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นก็แกล้งถามว่า ท่านไปเที่ยวเก็บดอกเบี้ยนั้นได้มามากน้อยเท่าใด บั้งก่วนจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไปเก็บได้สิบหมื่นอีแปะ แต่ข้าพเจ้าเอาอีแปะนั้นทำทานให้ท่านเสียหมดแล้ว เบ๋งเสียงกุ๋นก็ถามว่าบัญชีที่เอาไปอยู่ไหนเล่า บั้งก่วนก็บอกว่าข้าพเจ้าเผาไฟเสียแล้ว เบ๋งเสียงกุ๋นก็กลับถามว่า ท่านไม่รู้หรือว่าข้าวปลาก็จวนเจียนจะหมดหามีจะเลี้ยงคนทั้งปวงไม่ จึงใช้ให้ไปเก็บดอกเบี้ย ที่ท่านบอกว่าทำทานให้เรานั้นท่านทำเป็นประการใดบ้าง ทั้งบัญชีของเราก็เอาไปเผาไฟเสียด้วย เราจะได้อันใดมาซื้อหาให้คนทั้งปวงกิน บั้งก่วนเห็นเบ๋งเสียงกุ๋นโกรธนัก จึงว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธข้าพเจ้าเลย ทานของท่านนั้นคนทั้งปวงสรรเสริญเป็นอันมาก ที่ตัวข้าพเจ้าเผาบัญชีเสียนั้นเหมือนข้าพเจ้าดูหมิ่นทรัพย์ของท่าน แล้วบั้งก่วนจึงว่าข้าพเจ้ากระทำครั้งนี้ปรารถนาจะให้คนทั้งปวงนับถือบุญคุณของท่านอย่างนี้และเรียกว่าข้าพเจ้าทำทานให้ท่าน กับประการหนึ่ง ถ้าข้าพเจ้าไม่เผาบัญชีเสียทิ้งไว้นานไปเงินดอกเบี้ยก็คงจะค้าง คนที่ยากจนนั้นมากขึ้น คนทั้งปวงก็จะพากันหนีไปอยู่เมืองอื่นๆ คนในบ้านนั้นก็จะเบาบางไป จะไม่มีผู้ใดทำนาหาข้าวส่วยมาส่งให้ ภายหลังทรัพย์ของท่านก็จะเปลืองมากไปยิ่งกว่าข้าพเจ้าเอาดอกเบี้ยไปซื้อเหล้าและเผาบัญชีชื่อลูกหนี้ที่ยากจนนั้นเสียอีก เบ๋งเสียงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็จนใจจึงแกล้งพูดว่าท่านทำทานให้เราก็ดีแล้ว
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งว่าเบ๋งเสียงกุ๋นกลับไปถึงเมืองเจ๋ เจ๋มินอ๋องตั้งให้เป็นที่เสียงก๊กดังเก่า เจียวเสียงอ๋องไม่มีความสบายคิดกลัวว่า เบ๋งเสียงกุ๋นจะพูดจายุยงให้เจ๋มินอ๋องโกรธให้ยกทัพมาตีเมืองเรา เราจะคิดอ่านประการใดจึงจะกำจัดเบ๋งเสียงกุ๋นเสียจากเจ๋มินอ๋องได้ เมื่อเจียวเสียงอ๋องตรองไปก็เห็นอุบายอย่างหนึ่งที่จะให้เจ๋มินอ๋องกับเบ๋งเสียงกุ๋นเกิดกินแหนงกัน เจียวเสียงอ๋องจึงให้หาคนใช้ที่สนิทนั้นหลายคนเข้ามาแจ้งความว่า ท่านจงไปเมืองเจ๋แล้วเที่ยวทำเป็นพูดว่า ได้ยินชาวเมืองทั้งปวงสรรเสริญเบ๋งเสียงกุ๋นว่าเป็นใหญ่อยู่ในเมืองเจ๋หามีผู้หนึ่งผู้ใดรู้ว่าในเมืองนั้นมีเจ๋มินอ๋อง ไม่นานไปเห็นเบ๋งเสียงกุ๋นคงจะกลับเป็นเจ๋มินอ๋องแทนเจ้าเมืองเจ๋ ท่านจงไปเที่ยวพูดดังนี้ให้กิตติศัพท์อันนั้นอื้ออึงไปทั้งเมืองเจ๋แล้วจึงค่อยกลับมา คนใช้คำนับลาแล้วก็ไปเมืองเจ๋ ครั้นคนใช้มาถึงเมืองเจ๋แล้วก็เที่ยวพูดมาว่ากับชาวเมืองทั้งปวงตามคำเจียวเสียงอ๋องสั่งทุกประการ ข่าวอันนั้นก็รู้ไปถึงเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องก็คิดแคลงเบ๋งเสียงกุ๋นอยู่ แต่คอยหาช่องที่จะพาลเอาผิดเบ๋งเสียงกุ๋นหาได้ไม่ก็นิ่งไว้
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเมื่อใช้คนไปเมืองเจ๋แล้ว ภายหลังก็คิดว่าเมืองฌ้อกับเมืองเราก็ยังอริกันอยู่ บัดนี้เมืองเจ๋ก็จะเป็นศัตรูกันต่อไป เราจะต้องคิดอ่านให้เมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นเป็นไมตรีกันเสียจึงจะชอบ ถึงมาตรว่าเมืองเจ๋นั้นจะมาทำอันตรายแก่เรา ถ้าเมืองเรากับเมืองฌ้อชอบกันแล้ว ทแกล้วทหารก็จะบรรจบเข้าทั้งสองเมืองก็จะมีกำลังมากขึ้น เจียวเสียงอ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงเรียกคนใช้คนหนึ่งเข้ามาแจ้งความว่า ท่านจงไปเมืองฌ้อแจ้งความให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องฟังว่า เราสั่งมาถึงฮันเสียงอ๋องว่า ซึ่งฌ้อโหยอ๋องบิดาฌ้อฮันเสียงอ๋องมาตายอยู่ในเมืองเรานี้ เพราะเหตุว่าเบ๋งเสียงกุ๋นให้เราเอาตัวไว้ เราเชื่อเบ๋งเสียงกุ๋นจึงได้เอาตัวฌ้อโหยอ๋องกักขังไว้ ขอให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องตรึกตรองดูเถิด แต่ครั้งเมื่อเมืองฌ้อนัดหัวเมืองทั้งหกเมืองจะมาตีเมืองจิ๋น หัวเมืองนั้นเต็มใจช่วยเมืองฌ้อทำศึกจริง แต่เมืองเจ๋นั้นแกล้งทำล่าเสียหาเต็มใจไม่ ครั้นเลิกทัพไปแล้ว เบ๋งเสียงกุ๋นจึงมาพูดกับเราว่าให้ลวงเอาฌ้อโหยอ๋องมาขังไว้เมืองจิ๋น ซึ่งตัวเราจะได้เอาฌ้อโหยอ๋องไว้เองนั้นหามิได้ บัดนี้เราจะขอเป็นไมตรีกับเมืองฌ้อ ให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องมารับเอาบุตรสาวเราไปเป็นภรรยาฌ้อฮันเสียงอ๋องเป็นตัวจำนำเถิด
คนใช้ได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาเจียวเสียงอ๋องแล้วก็ไปเมืองฌ้อ ครั้นคนใช้มาถึงประตูเมืองฌ้อ ก็เข้าไปแจ้งความให้นายประตูฟังว่าเจียวเสียงอ๋องจะยกบุตรสาวให้ฌ้อฮันเสียงอ๋อง นายประตูแจ้งความแล้วก็เข้าไปเล่าความให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องฟัง ฌ้อฮันเสียงอ๋องจึงสั่งนายประตูให้พาคนใช้เข้ามา คนใช้ก็คำนับฌ้อฮันเสียงอ๋องแล้วจึงแจ้งความที่เจียวเสียงอ๋องสั่งมาให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องฟังทุกประการ
ฝ่ายฌ้อฮันเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงสั่งให้คนใช้จัดแจงเกวียนและพวกเถ้าแก่ไปรับนางในเมืองจิ๋น คนที่มาแต่เมืองจิ๋นกับพวกเมืองฌ้อก็ลาฌ้อฮันเสียงอ๋องพากันกลับมาเมืองจิ๋น เจียวเสียงอ๋องจัดแจงแต่งตัวบุตรสาวคนหนึ่งที่รูปร่างงดงามกับหญิงสาวคนใช้ส่งไปให้ฌ้อฮันเสียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อ คนใช้ที่มารับก็คำนับลาเจียวเสียงอ๋องแล้วก็พานางนั้นมาส่งให้ฌ้อฮันเสียงอ๋อง ฌ้อฮันเสียงอ๋องก็รับนางเข้าไปตั้งไว้เป็นที่ภรรยา ตั้งแต่วันนั้นมาเมืองจิ๋นก็เป็นไมตรีกัน
อยู่มาเวลาวันหนึ่ง ฌ้อฮันเสียงอ๋องคิดแค้นเบ๋งเสียงกุ๋นว่าไปยุยงเจียวเสียงอ๋องจึงได้เอาตัวฌ้อโหยอ๋องไว้ ฌ้อฮันเสียงอ๋องโกรธเบ๋งเสียงกุ๋นนักจึงพาคนใช้เข้ามาสั่งให้ไปเที่ยวพูดจาในเมืองเจ๋เหมือนดังเจียวเสียงอ๋องใช้ให้คนไปพูดจาแต่ก่อนนั้น กิตติศัพท์อันนั้นก็รู้ไปถึงเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องจึงคิดว่าแต่ก่อนชาวเมืองจิ๋นก็มาพูดจาครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้ชาวเมืองฌ้อก็มาพูดจาซ้ำเข้าอีก ถ้าเราจะนิ่งไว้นานไปเห็นเบ๋งเสียงกุ๋นจะคิดร้ายต่อเรา เจ๋มินอ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงให้หาเบ๋งเสียงกุ๋นเข้ามาแล้วคืนเอาตราถอดจากที่เสียงก๊กไล่เสียมิให้อยู่ในเมืองเจ๋ ขณะนั้นคนที่เบ๋งเสียงกุ๋นเลี้ยงไว้รู้ว่าเบ๋งเสียงกุ๋นออกจากราชการแล้วต่างคนก็พากันออกจากสำนักนี้ ยังเหลืออยู่แต่บั้งก่วนผู้เดียว เบ๋งเสียงกุ๋นก็ขึ้นเกวียนไปอาศัยอยู่ในบ้านซีอิบ ขณะนั้นชาวบ้านทั้งปวงรู้ว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมาก็พากันอุ้มลูกจูงหลานออกมาต้อนรับเบ๋งเสียงกุ๋นสิ้นทั้งบ้าน จัดแจงอาหารออกมาให้เป็นอันมาก
เบ๋งเสียงกุ๋นเห็นดังนั้นก็คิดถึงคุณบั้งก่วนว่า เพราะบั้งก่วนทำทานไว้แต่ก่อน คนทั้งปวงจึงพากันนับถือเราดังนี้ เบ๋งเสียงกุ๋นก็พูดสรรเสริญบั้งก่วน บั้งก่วนจึงว่าท่านอย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะคิดอ่านให้ท่านได้ส่วยสาอากรมากขึ้นกว่านี้ ท่านจงจัดเกวียนให้ข้าพเจ้าสักเล่มหนึ่งเถิด อยู่มาวันหนึ่งเบ๋งเสียงกุ๋นก็จัดเกวียนให้บั้งก่วน บั้งก่วนก็ลาขึ้นเกวียนขับมาถึงเมืองจิ๋นเข้าไปแจ้งความว่า ถ้าคนๆ หนึ่งมาอยู่ในเมืองท่านแล้ว ท่านก็จะบริบูรณ์ขึ้นกว่าเมืองเจ๋ ถ้าคนๆ นี้ไปอยู่เมืองเจ๋ เมืองเจ๋ก็จะแข็งแรงขึ้นกว่าเมืองจิ๋น เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงถามว่าคนนั้นจะเป็นผู้ใด บั้งกวนจึงตอบว่า ท่านไม่รู้หรือว่าเจ้าเมืองเจ๋เชื่อคำคนยุยงถอดเบ๋งเสียงกุ๋นเสียจากที่เสียงก๊กไล่เสียจากเมืองเจ๋แล้ว เจียวเสียงอ๋องจึงว่าเราได้ยินอยู่แต่ยังหาเชื่อไม่ บั้งก่วนจึงว่าถ้าท่านจัดแจงเกวียนไปรับเข้ามาไว้แล้ว บ้านเมืองท่านก็จะมั่นคงเพราะเบ๋งเสียงกุ๋น
เจียวเสียงอ๋องได้ยินดังนั้น จึงสั่งคนให้จัดเกวียนสิบเล่มกับทองร้อยลิ่มลอบมารับเบ๋งเสียงกุ๋น ขณะเมื่อบั้งก่วนมาพูดกับเจ้าเมืองจิ๋น อูลีกิดที่เป็นเสียงก๊กตายแล้ว หามีใครทัดทานเจียวเสียงอ๋องไม่ บั้งก่วนเห็นดังนั้นก็คำนับลาเจียวเสียงอ๋องมา ขับเกวียนรีบไปเมืองเจ๋หามาบอกเบ๋งเสียงกุ๋นไม่ ครั้นบั้งก่วนมาถึงเมืองเจ๋แล้วก็เข้าไปแจ้งความแก่เจ๋มินอ๋องว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นจะมารับเบ๋งเสียงกุ๋นไปยังเมืองจิ๋น ถ้าเบ๋งเสียงกุ๋นไปอยู่ด้วยเจียวเสียงอ๋องแล้ว ความตื้นลึกหนาบางในเมืองเจ๋นี้ก็คงรู้ถึงเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องก็คงจะยกทัพมาตีเมืองเจ๋ด้วยเบ๋งเสียงกุ๋นโกรธท่านนัก ถ้าท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าจงใช้ให้คนไปสอดแนมดูเถิด เจ๋มินอ๋องแจ้งดังนั้นก็สั่งให้คนรีบมาดู คนใช้เห็นจริงดังนั้นก็กลับมาแจ้งกับเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องก็ให้ไปรับเบ๋งเสียงกุ๋นกลับมาอยู่เมืองเจ๋แล้วตั้งให้เป็นที่เสียงก๊กดังเก่า เพิ่มบ้านส่วยให้อีกพันหนึ่ง
ฝ่ายพวกเมืองจิ๋นก็ขับเกวียนมารับเบ๋งเสียงกุ๋นก็หาพบไม่ พากันไต่ถามชาวบ้านซีอิบ ก็แจ้งว่าเจ๋มินอ๋องให้กลับมารับเบ๋งเสียงกุ๋นเข้าไปในเมืองเจ๋ ชาวเมืองจิ๋นก็ขับเกวียนรีบมาแจ้งกับเจียวเสียงอ๋องตามที่ตนได้ไต่ถามนั้นทุกประการ ขณะเมื่อเบ๋งเสียงกุ๋นกลับเข้ามาอยู่ในเมืองเจ๋ได้ที่ฐานันดรเป็นปรกติแล้ว กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงคนทั้งปวงที่ออกจากสำนักเบ๋งเสียงกุ๋น ต่างคนก็จะพากันกลับมาอยู่ดังเก่า ข่าวอันนั้นแจ้งถึงเบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นจึงปรึกษาบั้งก่วนว่า บัดนี้เราได้ยินว่าคนทั้งปวงที่เขาไปเสียจากเรานั้นจะพากันกลับมาอยู่กับเรา คนเหล่านั้นเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยามเราดีมีวาสนาพากันมาอยู่พร้อมหมายจะพึ่งเรา ถ้าเป็นตัวของท่านจะกลับมาหาเรานั้นจะผินหน้ามาพูดกับเราอย่างไรได้
บั้งก่วนจึงตอบว่า ประเพณีอย่างนี้เป็นสำหรับแผ่นดินสืบๆ กันมา อุปมาตัวท่านเหมือนตลาด เวลาเช้าแล้วฝูงแม่ค้าทั้งปวงก็หาบของมาขายเต็มอยู่มิได้ขาด ครั้นเวลาตลาดเลิก คนทั้งหลายขายซื้อกันเสร็จแล้วก็กลับไป ที่ตลาดแห่งนั้นก็ว่างเปล่าอยู่ ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเหมือนตัวท่านครั้งนี้ เมื่อยามมั่งมีคนทั้งปวงพากันมาอาศัย ยามเมื่อท่านตกไร้แล้ว ต่างคนก็พากันไปในประเทศอื่นๆ ธรรมเนียมอันนี้มีความเปรียบเหมือนแม่นํ้า ถ้านํ้าลงแล้วก็ย่อมเป็นหลักตอและพื้นโคลนอยู่เปล่าไม่มีผู้ใดจะมาตักนํ้าในแม่นํ้า ถ้าเวลานํ้าขึ้นเปี่ยมตลิ่งและมิได้เห็นหลักตอและโคลนตม คนทั้งหลายก็พากันชื่นชม หาบถังและครุมาตักนํ้านั้นไปกินอาบได้ดังความปรารถนา ธรรมดาโลกทั้งปวงก็หมายจะพึ่งอาศัยแต่คนที่มั่งมี ท่านอย่าได้ถือเลย เมื่อคนที่เขาไปแล้วจะกลับมานั้นก็ตามอัชฌาสัยเขาเถิด เบ๋งเสียงกุ๋นได้ฟังบั้งก่วนว่าดังนั้นก็ออกปากสรรเสริญว่า ท่านนี้เป็นคนมีสติปัญญามาก แล้วเบ๋งเสียงกุ๋นก็ให้ไปรับคนทั้งสามจำพวกกลับมาอยู่ในบ้านดังเก่า
ฝ่ายงุยเจียวอ๋องเมืองงุยกับหันลีอ๋องเจ้าเมืองหัน สองเมืองพากันขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าจิวอันอ๋อง พระเจ้าจิวอันอ๋องมีรับสั่งให้งุยเจียวอ๋อง หันลีอ๋อง ยกทัพสมทบกันไปตีเมืองจิ๋น งุยเจียวอ๋องกับหันลีอ๋องก็กลับมาจัดทหารได้ประมาณสามสิบหมื่น พร้อมไปด้วยศัสตราวุธสำหรับศึกเสร็จแล้ว ครั้นได้ฤกษ์ดี งุยเจียวอ๋องก็ยกทัพมาถึงตำบลอีเคียดแล้วให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ ขณะนั้นนายด่านหำก๊กกวนเอาความมาแจ้งกับเจียวเสียงอ๋องว่ากองทัพสองเมืองนั้นยกมา เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงสั่งแปะคี้ให้เป็นแม่ทัพออกไปต้านทานทัพเมืองงุยเมืองหัน ทัพเมืองงุยเมืองหันตายด้วยคมง้าวและกระบี่ครั้งนั้นเป็นอันมาก แปะคี้มีชัยชนะจับทหารเมืองหันได้คนหนึ่งชื่อกงซุนฮี แล้วได้ที่ตำบลบูสุยกว้างร้อยลี้กับแดนเมืองงุยชื่อห้อตงกว้างสี่ร้อยลี้ แปะคี้ก็ยกทัพกลับมาเมืองจิ๋นแจ้งความให้เจียวเสียงอ๋องฟังทุกประการ
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องก็มีจิตคิดกำเริบหนักขึ้น แล้วเจียวเสียงอ๋องมานึกว่าหัวเมืองทั้งเจ็ดนั้นเขาก็ตั้งตัวว่าเป็นอ๋องเสมอกับเราทั้งนั้น แต่บัดนี้จะตั้งตัวเราเป็นอ๋องเต้ให้ใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง แต่ยังกีดเจ๋มินอ๋องอยู่เมืองเดียว จำเราจะไปชวนให้เจ๋มินอ๋องเป็นอ๋องเต้ด้วยอีกเมืองหนึ่งให้เป็นใหญ่อยู่ทิศตะวันออก เมืองเราจะได้อยู่ทิศตะวันตก แล้วจะได้ยกทัพไปเที่ยวตีเมืองทั้งปวง แบ่งกันเป็นสองส่วน เจียวเสียงอ๋องตรึกตรองเสร็จแล้วจึงให้คนไปหาเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความตามซึ่งคิดไว้ คนใช้คำนับลามายังเมืองเจ๋ ครั้นถึงจึงเข้าไปหาเจ๋มินอ๋องแล้วแจ้งความว่าเจียวเสียงอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้ามาบอกกับท่านว่า หัวเมืองจิ๋นสิ้นทั้งนั้นแล้ว บัดนี้เจียวเสียงอ๋องจะต้องเป็นอ๋องเต้ จะให้ท่านเป็นอ๋องเต้ขึ้นด้วยกันสองเมือง จะได้เป็นใหญ่กว่าเมืองทั้งปวง เมืองเจ๋จะได้เป็นใหญ่อยู่ฝ่ายข้างตะวันออก เมืองจิ๋นจะได้เป็นเมืองใหญ่อยู่ฝ่ายข้างตะวันตก เจ๋มินอ๋องจึงตอบว่าเราจะตรึกตรองดูก่อน คนใช้ก็คำนับลากลับไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายเจ๋มินอ๋องก็ตรึกตรองอยู่ว่าจะเป็นดีหรือไม่ดี เนื้อความข้อนี้ก็ยังหาตกลงไม่ จึงปรึกษากับเบ๋งเสียงกุ๋นตามเจียวเสียงอ๋องให้คนมาชวนดังนั้น เบ๋งเสียงกุ๋นจึงตอบว่า เมืองจิ๋นตั้งเนื้อตั้งตัวว่าเป็นคนแข็งแรง แต่หัวเมืองทั้งปวงชิงชังเป็นอันมาก ท่านอย่าเอาอย่างเขาเลย หัวเมืองทั้งปวงนั้นจะพลอยชังท่านเสีย ครั้นจะไม่ยอมเป็นเมืองจิ๋นก็จะขัดใจ ครั้นจะยอมเป็นอ๋องเต้ หัวเมืองก็จะชังท่านเหมือนเมืองจิ๋น เจ๋มินอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งอยู่
ครั้นอยู่ประมาณเดือนหนึ่ง เจียวเสียงอ๋องก็ใช้คนมาฟังในเมืองเจ๋แล้วให้มาชวนเจ๋มินอ๋องยกทัพไปตีเมืองเตียวด้วย ขณะนั้นโซต๋ายมาแต่เมืองเอี๋ยนเข้าไปหาเจ๋มินอ๋อง เจ๋มินอ๋องก็เล่าความที่เจียวเสียงอ๋องมาชวนเป็นอ๋องเต้ให้โซต๋ายฟัง แล้วถามว่าท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ โซต๋ายจึงตอบว่าซึ่งเจียวเสียงอ๋องมาชักชวนท่านเป็นอ๋องเต้นั้นท่านจงรับไว้แต่ปาก ตัวท่านอย่าเป็นเลย ค่อยนิ่งค่อยอยู่ไปก่อน ถ้าเมืองจิ๋นเป็นอ๋องเต้ขึ้นแล้ว หัวเมืองทั้งปวงเขาเห็นดีเขาก็คงจะยกท่านเป็นอ๋องเต้ขึ้นเสมอกับเมืองจิ๋น อันจะชิงสุกก่อนห่ามนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ นิ่งไว้ให้เมืองจิ๋นเขาเป็นก่อนเถิด ไม่ช้านักท่านก็คงเป็นอ๋องเต้เหมือนกัน
เจ๋มินอ๋องได้ฟังโซต๋ายพูดดังนั้นก็นิ่งอยู่แล้วจึงถามว่า บัดนี้เจียวเสียงอ๋องมาชวนเราไปตีเมืองเตียว ท่านจะให้เราไปดีหรือไม่ไปดี โซต๋ายจึงตอบว่า อันเมืองเตียวนั้นเขาหามีความผิดสิ่งใดไม่ ท่านจะไปทำอันตรายเมืองเตียวนั้นคนจะนินทาท่านได้ด้วยเขาไม่มีความผิด ประการหนึ่งท่านจะไปช่วยเมืองจิ๋นนั้น ถ้าตีเมืองเตียวได้ท่านก็หาได้เป็นของท่านไม่ ถึงจะได้คนๆ ก็จะตกไปเป็นของเจียวเสียงอ๋อง เหมือนตีงูให้กาอิ่มหาต้องการไม่ ถ้าท่านจะไปตีเมืองเตียวแล้วไปตีเมืองซองเสียดีกว่า ด้วยเมืองซองนั้นทำทุจริตมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมหาผู้ใดจะนินทาไม่ ด้วยเมืองซองนั้นมีความชั่ว ถ้าตีได้แล้วเมืองนั้นก็จะเป็นของท่านด้วย ท่านอย่าไปช่วยเลย จงบอกกับเจียวเสียงอ๋องว่าหาว่างไม่จะไปตีเมืองซอง ข้าพเจ้าเห็นว่าทำศึกแต่ลำพังนั้นดีกว่าเข้ากันเป็นสอง อนึ่งท่านจงสั่งไปว่า ที่อ๋องเต้นั้นท่านก็จะเป็นแล้วขออย่าให้เจียวเสียงอ๋องขัดใจเลย
เจ๋มินอ๋องได้ฟังโซต๋ายว่าก็เห็นด้วย จึงพูดกับคนใช้ที่มาแต่เมืองจิ๋นว่า ท่านจงกลับไปบอกเจียวเสียงอ๋องเถิดว่าซึ่งเมืองเรากับเมืองจิ๋นนั้นก็จะเป็นอ๋องเต้ด้วยกัน แต่ที่จะให้เรายกทัพไปตีเมืองเตียวนั้น เราได้เกณฑ์กองทัพไว้ว่าจะไปตีเมืองซอง พวกทหารตระเตรียมเสบียงและไปสอดแนมดูบ้างแล้ว เห็นจะหาได้ไปช่วยไม่ด้วยธุระอยู่อย่างนี้ ให้เจียวเสียงอ๋องยกไปเมืองเตียวเถิด คนใช้เมืองจิ๋นได้ยินดังนั้นก็คำนับลามาแจ้งความให้เจียวเสียงอ๋องฟังทุกประการ เจียวเสียงอ๋องก็ตั้งตัวเป็นอ๋องเต้ อยู่ได้ประมาณสักสองเดือนก็ได้ยินข่าวว่าเมืองเจ๋ยังหายกตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ไม่ เจียวเสียงอ๋องก็ลดที่ลงมากลับเป็นอ๋องดังเก่า
๙๔
ฝ่ายซองค่างอ๋องเจ้าเมืองซอง เป็นบุตรของเพ็งก๋ง เป็นน้องเทียนเสง เดิมเมื่อซองค่างอ๋องจะมาเข้าสู่ครรภ์มารดานั้น มารดาฝันเห็นว่าแซ่ซือเอียมอ๋องมาเข้าท้อง ครั้นคลอดออกมาจากครรภ์ให้ชื่อเอียมตามความฝัน เมื่อบุตรนั้นโตขึ้นแล้วมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าเทียนเสงพี่ชาย แต่สูงนั้นได้เจ็ดศอก หน้านั้นยาวศอกหนึ่ง ลูกตาทั้งสองสุกสว่างอย่างดวงดาวกลางอากาศ มีสายเลือดฝาดนั้นบริบูรณ์ไปด้วยราศี ประกอบไปด้วยกำลังวังชาเป็นอันมาก ถ้าเหล็กโตแต่กำหนึ่งกำกึ่งแล้ว ก็เอางอเข้าและง้างออกได้ เมื่อศักราชพระเจ้าจิวอันอ๋องได้สี่สิบปีจึงได้เป็นที่เจ้าเมืองซอง ครั้นอยู่มาประมาณสิบเอ็ดปี ชาวเมืองซองไปได้ฟองนกกระจอกมาจากรังฟองหนึ่งเอาฟักไว้ เมื่อเป็นตัวนั้นกลับกลายไปเป็นลูกเหยี่ยว เจ้าของเหยี่ยวเห็นเป็นของประหลาดก็เอามาให้ซองค่างอ๋อง
ซองค่างอ๋องเห็นดังนั้นจึงหาโหรเข้ามาพิจารณาดู โหรจึงบอกว่า ของเล็กกลายเป็นของใหญ่ดังนี้ เหตุด้วยเมืองเราจะโตใหญ่กล้าแข็งขึ้น ซองค่างอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า แต่ก่อนเมืองเราอ่อนแอนัก แม้นเรามิจัดแจงแล้วก็หามีผู้ใดจะคิดอ่านให้บ้านเมืองเป็นใหญ่ขึ้นกว่าหัวเมืองทั้งปวงไม่ ซองค่างอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็จัดแจงหัดทหารให้ชำนาญได้ประมาณสิบหมื่น ครั้นได้วันฤกษ์ดีแล้วซองค่างอ๋องก็ยกทัพไปทางทิศตะวันออก เที่ยวตีแดนเมืองเจ๋ได้ห้าตำบลแล้วยกไปตีเมืองเตงแตกระยำยับทั้งเมืองใหญ่และเมืองขึ้นทั้งปวงแล้ว ซองค่างอ๋องก็กลับมาเมือง คิดกลัวทหารเมืองจิ๋นอยู่จึงใช้ให้คนไปพูดจาชักชวนเจียวเสียงอ๋องให้เป็นไมตรีกัน เจียวเสียงอ๋องแจ้งความแล้วจึงว่า ซึ่งเจ้าเมืองซองจะเป็นไมตรีกับเราก็ดีแล้ว ถ้าศึกมีมาติดก็ให้มาช่วยกัน แม้นเมืองซองมีศึกเราก็จะยกไปช่วย คนใช้ก็กลับมาแจ้งความกับซองค่างอ๋อง ซองค่างอ๋องยินดีนักจึงคิดว่า ชะรอยเมืองจิ๋นทหารจะน้อยลงจึงยอมมาเป็นไมตรีโดยง่าย
ตั้งแต่นั้นมาซองค่างอ๋องมีใจกำเริบคิดจะตั้งตัวเป็นอ๋องเต้ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเราจะตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ เป็นที่กษัตริย์สูงศักดิ์แต่ผู้เดียว ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงได้ฟังดังนั้น ครั้นจะทัดทานขัดขวางก็กลัวอาชญาเจ้าเมืองซองนัก ซองค่างอ๋องเจ้าเมืองซองเห็นขุนนางยินยอมพร้อมใจดังนั้นก็มีความยินดีนักจึงตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ ให้ทำเสื้อและเครื่องใช้สอยทั้งปวงให้เหมือนกษัตริย์ในเมืองหลวง แล้วให้มีหมายรับสั่งแจกไปทุกหัวเมือง ให้เรียกว่าพระเจ้าหมื่นปี บางวันก็ออกว่าราชการซุ่มอยู่ ณ ที่ข้างใน แล้วแกล้งให้หญิงคนใช้ออกมาสั่งขุนนางข้างหน้าที่มาเตรียมเฝ้าอยู่นั้น ให้ป่าวร้องราษฎรทั้งปวงให้รู้ทั่วกันว่า เวลาวันนี้หยกศีอ๋องเต้แปลว่าพระอิศวรให้มาเชิญเสด็จพระเจ้าอ๋องเต้ขึ้นไปเสวยโต๊ะบนสวรรค์จึงมิได้เสด็จออกว่าราชการ
ฝ่ายเจ้าเมืองซองจึงให้จัดสตรีรูปงามผลัดเปลี่ยนกันอยู่บำรุงบำเรอร่วมเตียงด้วยยามละห้าคน สิ้นทั้งสี่ยามทุกวันมิได้ขาด ลางวันก็ให้แต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงขุนนางในที่เสด็จออก แล้วพระเจ้าอ๋องเต้จึงแกล้งสั่งหญิงคนใช้ให้เอานํ้าใส่ไว้ในขวดสุราให้ยกออกมารินถวายพระเจ้าอ๋องเต้เสวยนํ้าต่อหน้าขุนนางทั้งปวง ขุนนางทั้งปวงกินโต๊ะเสพสุราตามธรรมเนียมก็เมาสิ้นทุกตัวคนแต่พระเจ้าอ๋องเต้นั้นมิได้เมา แล้วให้ป่าวร้องให้รู้ทั่วกันว่าพระเจ้าอ๋องเต้มีบุญญาธิการมากเสวยสุราก็มิได้เมา และพระเจ้าเมืองซองนั้นเป็นคนมักมาก ครั้นตั้งตัวเป็นอ๋องเต้คิดทำการโกหกต่างๆ ดังนั้นแล้ว ถ้าแจ้งว่าผู้ใดมีบุตรสาวรูปงามก็ให้เก็บเอามาเลือกสรรแต่ที่ชอบใจไว้เป็นภรรยา ครั้นสิ้นบุตรพวกขุนนางแล้ว มีผู้ส่อเสียดว่าภรรยาขุนนางและราษฎรผู้ใดรูปงามก็ให้เก็บเอาเลือกสรรดูที่ชอบใจ จึงส่งเข้าไปไว้ข้างในเอาไว้เป็นภรรยา ที่ไม่ชอบก็ให้มัดเข้าไว้กับเสาเกาทัณฑ์ยิงเสียตายสิ้น
ขณะนั้นมีผู้เอาเนื้อความเข้ามาแจ้งแก่เจ้าเมืองซองว่า นางซิดซีภรรยาหั้นยีบี๋นรูปงามหาสตรีอื่นเปรียบมิได้ เจ้าเมืองซองได้ฟังยินดีนัก จึงให้บูซูไปหาตัวหั้นยีบี๋นมากับทั้งภรรยา เห็นรูปนางซิดซีงามประหลาดชอบใจนัก จึงว่าแกหั้นยีบี๋นว่าเราชอบใจภรรยาท่านจะขอเอาไว้ ท่านจงเอาเงินสามสิบตำลึงไปหาภรรยาเอาใหม่เถิด หั้นยีบี๋นจึงตอบว่านางซิดซีภรรยาข้าพเจ้านี้เป็นเพื่อนยากได้ร่วมสุขร่วมทุกข์อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ซึ่งข้าพเจ้าจะให้ภรรยาไว้นั้นมิได้ ถ้าหาชีวิตไม่แล้วเมื่อใดข้าพเจ้ากับภรรยาจึงจะจากกันได้
เจ้าเมืองซองได้ฟังก็โกรธนัก จึงสั่งบูซูให้คุมตัวหั้นยีบี๋นไปจำขังไว้ในทิมคนโทษแล้วสั่งให้ประกอบยาพิษใส่ลงในอาหารให้หั้นยีบี๋นกินตาย แล้วให้พาตัวนางซิดซีขึ้นไปบนไต๋ ณ ที่ข้างใน ให้เสื้อผ้าและเครื่องยศสำหรับที่ฮูหยินภรรยาหลวงให้นางซิดซีแล้ว จึงปลอบว่า เจ้าเป็นภรรยาหั้นยีบี๋นคนเข็ญใจ เรารักใคร่จึงเอามาชุบเลี้ยงเป็นที่ฮูหยิน เจ้าอย่าโศกเศร้าถึงสามีเก่านักเลย จงอุตส่าห์ทำราชการไปกับเราโดยสุจริต นางซิดซีแจ้งว่าสามีถึงแก่กรรมแล้ว ไม่ขออยู่เป็นคนคิดจะฆ่าตัวตายตามผัวก็ตั้งแต่ร้องไห้มิได้หยุดหย่อน ครั้นได้ฟังเจ้าเมืองซองแทะโลมดังนั้นก็อุตส่าห์กลั้นความโศกไว้จึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นภรรยาหั้นยีบี๋นคนอนาถา ท่านมีความกรุณาจะชุบเลี้ยงเป็นที่ฮูหยินนั้นพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้ายังมิได้ลาสามีและเซ่นวักตามธรรมเนียมไม่ ถ้าท่านกรุณาจะชุบเลี้ยงโดยสุจริตแล้ว ขอให้แต่งโต๊ะและสุรากับธูปเทียนดอกไม้ให้ข้าพเจ้าได้เซ่นวักสามีตามธรรมเนียม แล้วจะโปรดเป็นประการใดข้าพเจ้าก็จะทำตามทุกประการ เจ้าเมืองซองได้ฟังสำคัญว่าจริงมีความยินดีนัก จึงสั่งนางพนักงานให้จัดโต๊ะและสุราธูปเทียนให้แก่นางซิดซีไปเซ่นวักสามีตามธรรมเนียม
ขณะเมื่อหั้นยีบี๋นจะตายนั้น จิตประหวัดถึงนางซิดซีผู้ภรรยานัก ดับจิตแล้วก็เป็นผีเสื้อมาบินตามนางซิดซีอยู่ทุกฝีเท้า เมื่อนางซิดซีให้แต่งเครื่องเซ่นบนไต๋นั้น ผีเสื้อก็มาบินตามอยู่ที่นั่นด้วย นางซิดซีมิรู้ว่าผีเสื้อนั้นเป็นสามี ครั้นเซ่นพลางชำเลืองดู เห็นนางพนักงานทั้งปวงประมาทอยู่ได้ทีก็โจนไต๋ลงไปตาย ขณะเมื่อตายนั้นจิตนางประหวัดถึงสามีและซื่อตรงต่อ ครั้นตายก็ได้เป็นผีเสื้อบินตามสามีไป เจ้าเมืองซองแจ้งความว่านางซิดซีโจนไต๋ตายดังนั้นคิดเสียดายนัก จึงให้แต่งการฝังศพตามธรรมเนียม
วันหนึ่งซองค่างอ๋องเจ้าเมืองซองออกขุนนางที่ข้างหน้าจึงปรึกษาอิปันเซียงและฮำเหงขุนนางผู้ใหญ่ เป็นผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหารพลเรือนว่า บัดนี้เราเป็นกษัตริย์อันสูงศักดิ์หากษัตริย์เมืองใดจะเสมอมิได้ อายุเราก็ได้สี่สิบเศษแล้ว ไทจูปุดบุตรชายเราก็เป็นคนพิการแขนทั้งสองข้างด้วนเพียงข้อศอก จักษุบอดมาแต่กำเนิดดังนี้ ถ้าหาบุญเราไม่ที่ไหนไทจูปุดจะครองสมบัติสืบไปได้ เห็นแต่นางกงจูเทียนฮั่วบุตรหญิงเราจะครองสมบัติในเมืองซองสืบไปได้ นางกงจูเทียนฮั่วนั้นอายุได้สิบเจ็ดปี เส้นผมแดง ขนและหนวดเหมือนผู้ชาย มีสติปัญญามาก ฝีมือก็เข้มแข็ง หาผู้ใดจะต่อสู้มิได้ เราจะแต่งให้นางกงจูเทียนฮั่วเป็นแม่ทัพคุมทหารที่มีฝีมือยกไปเมืองตังจิว จะแต่งหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงเจ้าเมืองตังจิวว่า บัดนี้ พระอิศวรมีรับสั่งให้หาเราขึ้นไปกินโต๊ะบนสวรรค์แล้วสั่งเราลงมาว่าชะตาเมืองตังจิวถึงกำหนดจะสาบสูญอยู่แล้ว เมืองเราจะตั้งเป็นเมืองหลวงจะบริบูรณ์ไปภายหน้า ให้เราเอากระทะทองเก้าใบมาไว้สำหรับเมืองซอง ถ้าเจ้าเมืองตังจิวทำตามถ้อยคำเรา ส่งกระทะมาให้โดยดี เราก็จะเลี้ยงให้เป็นเมืองขึ้นสืบไปตราบเท่าลูกหลาน ถ้าไม่ให้โดยดีจะให้ทหารเข้าหักเมืองตังจิว ได้แล้วก็จะให้จับแต่บรรดาแซ่เจ้าเมืองตังจิวฆ่าเสียให้สิ้นมิให้เหลือแต่สักคนเดียว เราคิดดังนี้ท่านทั้งสองจะเห็นประการใด อิปันเซียงฮำเหงได้ฟังไม่เห็นด้วยจึงทูลว่า เทศกาลนี้เป็นฤดูหนาว ซึ่งจะยกไปตีเมืองตังจิวนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะลำบากแก่ทแกล้วทหารนัก อนึ่งเมืองตังจิวก็เป็นเมืองหลวงมาแต่ก่อน ถึงจะตีเมืองตังจิวได้ หัวเมืองใหญ่ทั้งปวงยังมีอยู่เป็นอันมาก จะเจ็บแค้นคิดร้ายท่านจะเป็นเสี้ยนหนามขึ้นเป็นอันมาก เห็นจะลำบากเมื่อปลายมือ เปรียบเหมือนนกน้อยมีขนปีกหางยังมิได้งอกงามบริบูรณ์และโผบินขึ้นบนอากาศก็จะพลัดตกลงมา ขอท่านจงคิดอ่านเกลี้ยกล่อมซ่องสุมทแกล้วทหารและเครื่องศัสตราวุธให้พร้อมไว้ คอยป้องกันอันตรายรักษาเมืองเราก่อน ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์เขาเล่าลือกันว่าเจ้าเมืองเจ๋ให้ฝึกซ้อมทหารและเตรียมเครื่องศัสตราวุธจะยกมาตีเมืองเราอยู่ หารู้แน่ว่าจะยกมาเมื่อไรไม่ ขอท่านจงตรึกตรองดูให้เห็นควรก่อน
ซองค่างอ๋องได้ฟังโกรธนัก ก็ชักเกาทัณฑ์ขึ้นพาดสายยิงเอาแขนและขาขุนนางทั้งสองแล้วจึงให้ถอดเสียจากขุนนางผู้ใหญ่ ให้เอาตัวไปขังไว้ในคุกกว่าจะตาย แล้วให้มีกฎหมายป่าวร้องให้รู้ทั่วกันว่า แต่นี้สืบไปภายหน้าอย่าให้ใครทัดทานเราเหมือนขุนนางทั้งสองเป็นอันมาก ถ้าใครมิฟังขืนทัดทานเราจะให้ลงโทษจนถึงสิ้นชีวิต แจกกฎหมายเสร็จแล้วเจ้าเมืองซองก็ให้เกณฑ์ทหารสิบหมื่นเข้าขบวนทัพ ให้ง่อเอียนเป็นทัพหน้า ให้ชัวเลเป็นทัพหลัง ให้นางกงจูเทียนฮั่วเป็นแม่ทัพหลวง กึ่งเดือนอ้ายข้างแรมได้ฤกษ์จะยกขึ้นไปตีเมืองตังจิว ครั้นถึงเดือนอ้ายขึ้นเจ็ดคํ่า ฝนห่าใหญ่ตกพรํ่าไปทั้งกลางคืนมิได้หยุด สายนํ้านั้นไหลเชี่ยวท่วมเข้าไปในเมืองลึกถึงหกศอก บ้านเรือนราษฎรทั้งปวงหักทลายลงเป็นอันมาก นํ้าก็ท่วมฉางข้าวสำหรับเมืองเสียสิ้น ครั้นถึงวันจะยกทัพ นางกงจูเทียนฮั่วขึ้นมาตรวจทหารอยู่บนหอคอย ฟ้าผ่าลงมาถูกศีรษะนางกงจูเทียนฮั่วแตกตาย ทัพก็งดอยู่มิได้ยกไป เจ้าเมืองซองเห็นดังนั้นคิดเสียดายนางกงจูเทียนฮั่วนักก็ร้องไห้รักจนสลบลงกับที่หาสมประดีมิได้
ขณะนั้นพระเจ้าจิวอันอ๋องครองราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สี่สิบสามปี ครั้นถึงเดือนหกเข้าปีใหม่เป็นวันฤกษ์ดี เจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋จัดกองทัพได้พร้อมแล้ว ให้หั้นเลียบเป็นแม่ทัพหน้า ให้โซต๋ายเป็นที่ปรึกษา เจ้าเมืองเจ๋เป็นแม่ทัพหลวง คุมทหารสิบสองหมื่นจะยกไปตีเมืองซอง เดินทัพไปถึงเมืองฉูเอี๋ยงปลายแดนเมืองซอง จึงให้ตั้งค่ายมั่นไว้ค่อยรอกองทัพเมืองฌ้อเมืองงุย ถ้ายกมาถึงพร้อมกันแล้วเมื่อใด จะได้บรรจบทัพทั้งสามเมืองเข้าหักเอาเมืองฉูเอี๋ยง
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อครั้นถึงเดือนหกเข้าปีใหม่ จึงแต่งให้ตงมวยเป็นแม่ทัพ คุมทหารสี่หมื่นยกมาตามสัญญา เจ้าเมืองงุยก็ให้บอมเบาเป็นแม่ทัพคุมทหารสี่หมื่นยกมาช่วยเจ้าเมืองเจ๋ ครั้นกองทัพทั้งสองเมืองมาถึงพร้อมกัน แม่ทัพทั้งสองก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋มีความยินดีนักจึงสั่งให้ทหารทั้งสามเมืองระดมกันเข้าล้อมเมืองฉูเอี๋ยงเป็นสามารถ
ฝ่ายเตียวงวนโซยเจ้าเมืองฉูเอี๋ยง เห็นกองทัพทั้งสามเมืองมาตั้งล้อมอยู่ดังนั้นก็ตกใจนัก จึงขับทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินมั่นคง แล้วให้ม้าใช้เอาข้อราชการเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองซองทุกประการ เจ้าเมืองซองได้ฟังตกใจนัก เห็นจะต่อสู้กองทัพสามเมืองมิได้ จึงให้ม้าใช้ไปขอกองทัพเมืองจิ๋นให้ยกมาช่วยเป็นการเร็ว เจ้าเมืองจิ๋นก็ให้จัดทัพจะยกมาช่วยเมืองซอง
ฝ่ายม้าใช้ที่เจ้าเมืองเจ๋ให้ไปคอยฟังข่าวราชการอยู่ปลายแดนเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้น ก็รีบมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ฟังทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังเสียน้ำใจนัก จึงให้หาโซต๋ายเข้ามาปรึกษาว่า บัดนี้เจ้าเมืองซองให้ไปขอกองทัพเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นให้เตรียมทัพจะยกมาเป็นทัพกระหนาบ เราเห็นจะลำบากเมื่อปลายมือ ท่านจะเห็นอุบายเป็นประการใดจึงจะห้ามปรามกองทัพเมืองจิ๋นอย่าให้ยกมาช่วยกันได้ โซต๋ายจึงตอบว่า การที่จะห้ามกองทัพเมืองจิ๋นมิให้ยกมานั้นหายากนักไม่ ข้าพเจ้าจะขออาสาไปห้ามกองทัพเมืองจิ๋นเอง ท่านอย่าวิตกเลย จงจัดม้าที่มีฝีเท้าให้แก่ข้าพเจ้ากับทหารม้าสักสามสิบคนให้ไปแก่ข้าพเจ้าโดยเร็ว เห็นจะได้ราชการเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความยินดีนักก็จัดม้าและทหารให้แก่โซต๋าย โซต๋ายก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ออกมาจัดแจงเสบียงอาหารและเครื่องศัสตราวุธสำหรับตัวได้พร้อมแล้ว ก็เผ่นขึ้นหลังม้ารีบมาเป็นการเร็ว ครั้นถึงเมืองจิ๋นจึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเข้าเฝ้าคำนับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วจึงแจ้งความว่า บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ให้มาแจ้งความว่า ซองค่างอ๋องเจ้าเมืองซองนั้นเป็นคนหยาบช้าหาตั้งอยู่ในยุติธรรมไม่ ทำการทุจริตต่างๆ ขุนนางและราษฎรทั้งปวงได้ความเดือดร้อนนัก เจ้าเมืองเจ๋จึงยกไปกำจัดเจ้าเมืองซอง คิดล่อลวงเอากองทัพเมืองฌ้อไปด้วย เพราะเห็นว่าเมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นเป็นข้าศึกกันอยู่ ถ้าตีเมืองซองได้แล้ว เมืองฌ้อก็คงจะได้ด้วยเป็นมั่นคง ถ้าได้เมืองฌ้อแล้วจะยกให้เป็นเมืองขึ้นแก่เมืองท่าน ซึ่งเจ้าเมืองซองได้มาขอกองทัพจะให้ยกไปช่วยนั้น ขอท่านได้กรุณาเห็นแก่ไมตรีเจ้าเมืองเจ๋นายข้าพเจ้าอย่าได้ยกไปช่วยเมืองซองเลย เมืองจิ๋นกับเมืองเจ๋จะได้เป็นไมตรีกันสืบไปชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงตอบว่า เราขอบใจท่านที่มาช่วยเตือนสติเรา อันเจ้าเมืองซองนั้นเป็นคนหยาบช้านัก เบียดเบียนขุนนางและราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน ถึงเราจะยกไปช่วยก็เห็นจะไม่รู้จักคุณ ท่านจงกลับไปบอกแก่เจ้าเมืองเจ๋นายท่านอย่าให้วิตกเลย เราไม่ยกไปช่วยเมืองซองแล้ว โซต๋ายได้ฟังมีความยินดีนักก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ทหารที่ล้อมเมืองฉูเอี๋ยงอยู่นั้นตรวจตราหน้าที่อย่าให้ผู้คนในเมืองเข้าออกได้ คนในเมืองก็ขัดสนด้วยอาหารอดอยากล้มตายเป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองซองคอยกองทัพเมืองจิ๋นอยู่เป็นหลายวันก็มิได้เห็นยกมาช่วยเสียนํ้าใจนัก กลัวว่าเตียวงวนโซยเจ้าเมืองฉูเอี๋ยงจะต่อสู้กองทัพทั้งสามมิได้ จึงให้จัดทหารสิบหมื่นเข้าขบวนทัพแล้วก็ยกออกจากเมืองรีบไป ครั้นถึงเมืองฉูเอี๋ยงก็ตั้งค่ายมั่นอยู่นอกเมืองด้านข้างตะวันตก แล้วให้เอียวกวนแม่ทัพหน้าคุมทหารเข้าตีค่าย หั้นเลียบแม่ทัพเมืองเจ๋ก็ออกต่อสู้กองทัพเมืองซองเป็นสามารถ ทหารทั้งสองฝ่ายรบกันกลางแปลงแทงฟันกันล้มตายเป็นอันมาก นายทหารทั้งสองรบกันได้สิบเพลงทวนไม่แพ้ไม่ชนะกัน
ขณะนั้นเจ้าเมืองซองก็ให้เร่งเข้าตีค่ายตงมวยแม่ทัพเมืองฌ้อ ตงมวยก็ขับม้าฝ่าทหารเข้ารบกับเจ้าเมืองซองเป็นสามารถ บอมเบาแม่ทัพเมืองงุยเห็นดังนั้นคิดเกรงว่าตงมวยจะต่อสู้เจ้าเมืองซองมิได้ ก็ขับม้าฝ่าทหารเข้าช่วยตงมวยรบเจ้าเมืองซอง พวกทหารทั้งสองฝ่ายฆ่าฟันกันล้มตายเป็นอันมาก รบกันแต่เวลาเช้าจนคํ่า เจ้าเมืองซองต่อสู้สองทหารจะเอาชัยชนะมิได้ ก็ทำเป็นชักม้าถอยออกมา บอมเบาเห็นได้ทีก็ขับม้าไล่ถลำเข้าไป เจ้าเมืองซองเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกบอมเบาตกม้าตาย พอเวลาคํ่าก็ถอยทัพกลับเข้าค่าย
ตงมวยก็คุมทหารที่เหลือนั้นกลับค่าย เอาเนื้อความที่ได้รบพุ่งกับเจ้าเมืองซองนั้นเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งว่าเสียบอมเบาแม่ทัพเมืองงุยดังนั้นเสียนํ้าใจนัก จึงตั้งให้ลอบานปลัดทัพขึ้นเป็นแม่ทัพเมืองงุยแทนบอมเบาผู้ตาย แล้วจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า เจ้าเมืองซองฝีมือเข้มแข็งนัก อนึ่งเมืองฉูเอี๋ยงก็มั่นคง เหลือกำลังที่ทหารเราจะเข้าหักเอาได้ จำจะคิดเป็นอุบายเขียนหนังสือเป็นเรื่องราวกล่าวโทษเจ้าเมืองซอง ผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมืองฉูเอี๋ยง ราษฎรและขุนนางในเมืองเห็นหนังสือก็จะเห็นจริงด้วย เห็นจะไม่เต็มใจรบจะเปิดประตูรับเราเข้าไปในเมืองโดยง่าย นอกเมืองก็จะให้เขียนหนังสือไปปิดไว้ทุกประตู แล้วจะให้เลิกกองทัพที่ล้อมเมืองเสียสักด้านหนึ่ง ปล่อยให้ทหารในกองทัพเมืองซองเข้าไปถึงเชิงกำแพงจะได้เห็นหนังสือที่เราปิดไว้ประตูเมือง พวกทหารทั้งปวงก็เห็นจริงด้วยไม่เป็นใจรบเห็นจะเสียทีแก่เรามั่นคง เราคิดดังนี้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทัพนายกองทั้งปวงก็เห็นด้วยต่างสรรเสริญว่า ความคิดอันนี้ดีนัก ข้าพเจ้าเห็นจะได้ชัยชนะเจ้าเมืองซองเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองเจ๋ก็ให้เขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในเมืองทั้งสี่ด้าน นอกเมืองก็ให้ทหารเอาหนังสือไปปิดไว้ทุกประตู แล้วให้เลิกกองทัพที่ล้อมเมืองเสียด้านหนึ่ง ให้กองทัพเมืองซองเข้าถึงเชิงกำแพง ฝ่ายทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่นั้นได้หนังสือที่ลูกเกาทัณฑ์ ก็ฉีกผนึกออกอ่านดูได้ความว่า เจ้าเมืองซองทำการทุจริตหยาบช้าถึงสิบประการคือฆ่าเอียดเสงผู้พี่เสีย ชิงเอาสมบัติในเมืองซองประการหนึ่ง ไม่นับถือกษัตริย์ คิดจะยกขึ้นไปตีเมืองหลวงให้ได้ความเดือดร้อนประการหนึ่ง ทำการโกหกหลบอยู่ในที่ข้างใน แล้วแกล้งให้หญิงคนใช้ออกมาบอกแก่ขุนนางให้ป่าวร้องว่าพระอิศวรให้มาเชิญตัวขึ้นไปกินโต๊ะกับพระอิศวรบนสวรรค์ประการหนึ่ง ไม่มีความกรุณาแก่ขุนนางและราษฎรทั้งปวงประการหนึ่ง เสพสุราเล่นกระจับปี่สีซอและมัวเมาอยู่ด้วยสตรีในที่ข้างในทั้งกลางวันกลางคืน มิได้ออกว่าราชการบ้านเมืองประการหนึ่ง ทำการข่มเหงชิงเอาภรรยาขุนนางและราษฎรทั้งปวง ที่ชอบใจก็เอาไว้ ที่ไม่ชอบก็เอาเกาทัณฑ์ยิงเสียให้ตาย เขาหาโทษมิได้ฆ่าเสียนั้นประการหนึ่ง ตัวกระทำความผิด ขุนนางผู้มีสติปัญญาเข้าไปทัดทานว่ากล่าว และเอาเกาทัณฑ์ยิงให้แขนหักขาหักและถอดเสียจากที่ขุนนางประการหนึ่ง ทำการกำเริบตั้งตัวเป็นเจ้าฮ่องเต้และชิงเอาหัวเมืองเล็กน้อย อันเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองอื่นๆ มาเป็นเมืองขึ้นของตัวนั้นประการหนึ่ง ยกกองทัพไปเที่ยวตีเมืองเล็กน้อยทุกปีมิได้ขาดจนราษฎรมิได้ทำมาหากินขัดสนยากจนไปสิ้นทั้งเมืองประการหนึ่ง แต่งทหารที่มีฝีมือให้เที่ยวตีสำเภาเภตราลูกค้าวานิชอันเที่ยวค้าขายในท้องทะเล ชิงเอาทรัพย์ข้าวของมาเป็นอาณาประโยชน์ รวมสิบประการด้วยกัน เจ้าเมืองซองทำการหยาบช้าดังนี้เห็นจะเป็นเจ้าเมืองสืบไปมิได้ เรายกมาบัดนี้ใช่ว่าจะเห็นแก่สมบัติบ้านเมืองหามิได้ จะมากำจัดเจ้าเมืองซองผู้ทำผิดเสีย แล้วจะผลัดเจ้าเมืองใหม่ให้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ขุนนางและราษฎรทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ชาวเมืองทั้งปวงได้หนังสือนี้แล้วจงตรึกตรองดูให้ดี ถ้าเห็นจริงด้วยเราแล้วจงมาเข้ากับเราช่วยกันกำจัดเจ้าเมืองซองผู้กระทำความผิด จะได้อยู่เย็นเป็นสุขด้วยกันทั้งเมือง
แต่บรรดาทหารทั้งปวงแจ้งความดังนั้นก็เห็นจริงด้วยทุกคน พวกที่เจ้าเมืองซองให้ทำโทษและข่มเหงชิงเอาภรรยาไว้แต่ก่อนก็คาดแค้นขึ้นมา ต่างคนต่างก็ปรึกษาเห็นพร้อมกันสิ้นว่าเจ้าเมืองซองกระทำความผิด ก็เอาหนังสือที่ได้มานั้นเข้าไปแจ้งแก่กงซุนปอดขุนนางผู้ใหญ่ กงซุนปอดก็เอาหนังสือเข้าไปแจ้งแก่เตียวงวนโซยเจ้าเมืองฉูเอี๋ยง เตียวงวนโซยจึงให้ขุนนางเข้ามาปรึกษาว่า หนังสือที่เจ้าเมืองเจ๋ให้ยิงเข้ามาเป็นเรื่องราวกล่าวโทษเจ้าเมืองซองสิบประการนั้นจริงของเขาสิ้น เราจะให้เขียนหนังสือยิงตอบออกไปนัดจะเปิดประตูให้เจ้าเมืองเจ๋เข้าเมืองเราในพรุ่งนี้ คนทั้งปวงจะคิดทำประการใดก็ตามเถิด แต่ตัวเรากับสมัครพรรคพวกจะขอไปอยู่เมืองเกี๋ยน ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย เตียวงวนโซยก็ให้เขียนหนังสือนัดให้ทหารยิงออกไปให้ทหารเมืองเจ๋แจ้งทุกประการ
พวกทหารในกองทัพได้หนังสือก็เอาไปให้แก่ขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่ก็เอาหนังสือเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความในหนังสือแล้วก็มีความยินดีนัก จึงสั่งทหารให้เตรียมการพร้อมไว้แต่ในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเห็นประตูเมืองเปิดทั้งสี่ด้านก็ให้ยกเข้าตั้งอยู่ในเมืองฉูเอี๋ยง เตียวงวนโซยกับขุนนางทั้งปวงก็พากันมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงดูกองทัพให้อิ่มหนำทั่วกัน
ขณะนั้นเจ้าเมืองเจ๋จึงให้แจกกฎหมายทั้งปวง อย่าให้ข่มเหงราษฎรและช่วงชิงเอาสิ่งของมาเป็นอาณาประโยชน์จนแต่ด้ายเส้นหนึ่งเข็มเล่มหนึ่งเป็นอันขาดทีเดียว ถ้าผู้ใดมิฟังขืนกระทำจะให้เอาโทษผู้นั้นถึงสิ้นชีวิต ราษฎรทั้งปวงก็ชื่นชมชวนกันสรรเสริญเจ้าเมืองเจ๋ว่ามีความกรุณาแก่ราษฎรนัก เจ้าเมืองเจ๋ก็ให้เอาธงมาจารึกเป็นชื่อเมืองเจ๋ขึ้นปักไว้บนกำแพงโดยรอบ
ฝ่ายเจ้าเมืองซองเห็นกองทัพที่ล้อมเมืองเลิกเสียด้านหนึ่งดังนั้นก็ขับทหารเข้าไปถึงเชิงกำแพง เห็นอักษรจารึกไว้บนธงปักอยู่บนกำแพงเป็นชื่อเมืองเจ๋ แจ้งว่ากองทัพเมืองเจ๋เข้าเมืองได้ดังนั้นก็เสียนํ้าใจนัก จึงสั่งทหารให้เข้าหักเมืองฉูเอี๋ยงให้จงได้ พวกทหารเมืองซองก็เข้าตั้งมั่นชิดเชิงกำแพง เห็นหนังสือปิดอยู่ที่ประตูเมืองชวนกันอ่านดูแจ้งความแล้วก็เห็นจริงด้วย ต่างคนต่างปรึกษากันเรรวนอยู่ บางคนก็เต็มใจรบ บางคนที่เจ้าเมืองซองกระทำข่มเหงให้ได้ความขัดเคืองไว้แต่ก่อนก็มิได้เป็นใจรบพุ่ง ที่เล็ดลอดออกจากกองทัพกลับเข้าไปเมืองซองยักย้ายครอบครัวออกเสียจากเมืองก็มีบ้าง ทหารในกองทัพเจ้าเมืองซองก็เบาบางน้อยลง เจ้าเมืองซองจะเข้าหักเอาเมืองก็มิได้ คิดเสียน้ำใจนักจึงให้ตั้งมั่นไว้มิได้ขับทหารออกรบพุ่ง
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋จึงปรึกษาไตหูโซต๋าย และนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เจ้าเมืองซองมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งนัก เราจะแต่งทหารให้เข้าหักเอาก็เห็นจะได้โดยยาก ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดจึงจะเอาชัยชนะเจ้าเมืองซองได้
ขณะนั้นอองจ๊กที่ปรึกษาผู้น้อยจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นอุบายอันหนึ่งดีนัก ถ้าทำได้แล้วเห็นจะมีชัยชนะเจ้าเมืองซองโดยง่ายไม่พักลำบากแก่ทหารเลย เจ้าเมืองเจ๋จึงถามว่าอุบายของท่านประการใด อองจ๊กจึงแจ้งความว่าเทศกาลนี้ลมพัดแต่ค่ายเราไปข้างค่ายเจ้าเมืองซอง ข้าพเจ้าคิดจะให้ทำว่าวใหญ่สักห้าร้อยตัว เอาเชื้อไฟและผ้าชุบนํ้ามันยางผูกเข้าไว้กับตัวว่าว ล่ามฝักแคแต่ตัวว่าวลงมาจนถึงต้นป่าน แล้วให้ชักว่าวขึ้นไว้แต่เวลาเย็น แต่อย่าเพิ่งให้ถึงค่าย ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษ พวกทหารในกองทัพหลับสนิทแล้วจึงให้เอาเพลิงจุดฝักแคเข้า เพลิงไหม้ลามขึ้นไปถึงเชื้อไฟที่ตัวว่าวก็จะติดเชื้อเพลิงขึ้น ตัวว่าวก็จะขาดตกลงในค่าย ติดหลังคาเพิงพะที่ทหารอาศัยเข้าแล้ว เพลิงก็จะไหม้ขึ้นในค่าย คนกำลังนอนหลับสนิทเห็นจะดับเพลิงไม่ทัน ก็จะแตกฉานซ่านเซ็นคุมกันไม่ติดด้วยเป็นเวลากลางคืน อุบายอันนี้ข้าพเจ้าเห็นจะมีชัยชนะเจ้าเมืองซองเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้ทำว่าวใหญ่ให้ได้ห้าร้อยตัวหย่อนไปตามอุบายอองจ๊ก
ครั้นเวลาคํ่าก็ให้เอาเพลิงจุดสายชนวนฝักแค เพลิงก็ติดผ้าชุบนํ้ามันยางและตัวว่าวตกลงในค่ายติดหลังคาไหม้ขึ้นแล้ว อองจ๊กก็คุมทหารเมืองฌ้อ เมืองงุย ทั้งสองกองรีบยกไปคอยจับคนที่ช่องแคบและทางใหญ่ทุกตำบล ขณะเมื่อเพลิงไหม้ค่ายนั้น พวกทหารในค่ายตื่นวุ่นวายกันขึ้น มิได้รู้ว่าข้าศึกมาแต่ทิศใด ก็ตกใจหลงฆ่าฟันกันล้มตาย ที่หนีไม่ทันตายในเพลิงก็มีบ้าง เจ้าเมืองซองตื่นขึ้นได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ แลไปเห็นแสงเพลิงสว่างทั้งค่ายก็รู้ว่าเพลิงไหม้ สั่งทหารให้ดับเพลิงก็มิทัน ต่างคนต่างจะหนีเอาตัวรอดสิ้น เจ้าเมืองซองก็ขึ้นม้าพาทหารคนสนิทรีบหนีออกจากค่าย พวกทหารทั้งปวงก็วิ่งปะทะปะปนกันไป บางคนที่เห็นไฟตกลงมาแต่บนอากาศก็เข้าใจว่าเทวดาโยนไฟลงมาเผาค่าย ต่างคนตกใจนักก็หนีออกจากค่ายไปตามทางช่องแคบบ้าง ไปตามหนทางใหญ่ก็มีบ้าง พวกทหารเมืองฌ้อ เมืองงุย ที่อองจ๊กให้ไปซุ่มอยู่นั้นได้ทีก็เข้ากลุ้มรุมกันจับทหารเมืองซองได้ประมาณสองร้อยเศษ
อองจ๊กก็ให้ทหารเมืองซองที่จับได้นั้นนำทางคุมทหารเมืองฌ้อ เมืองงุย รีบยกเข้าไปเมืองซอง จึงให้พวกทหารที่จับได้นั้นร้องบอกนายประตูว่า บัดนี้ซองค่างอ๋องเจ้านายเรายกออกไปปราบปรามข้าศึกตีทัพเมืองเจ๋แตกหนีไปแล้วจงเปิดประตูรับโดยเร็ว นายประตูได้ฟังก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ไตติดขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งอยู่รักษาเมือง ไตติดก็ขึ้นบนเชิงเทิน ให้เอาคบเพลิงส่องลงไปดูจำหน้าพวกทหารและเสื้อเกราะที่ทหารใส่นั้นได้ เข้าใจว่าเจ้าเมืองซองชนะศึกจะกลับเข้าเมือง ก็สั่งให้เปิดประตูรับ อองจ๊กก็ขับทหารตรูเข้าเมืองได้ ไตติดเห็นอองจ๊กตงมวย ลอบาน นายทหารทั้งสามเข้าเมืองได้ดังนั้นก็ตกใจนักจำเป็นจำมาคำนับ
อองจ๊กจึงเกลี้ยกล่อมไตติดว่า ท่านอย่าเสียใจเลย เจ้าเมืองซองทำการหยาบช้าต่างๆ ก็ย่อมแจ้งอยู่แก่ใจท่านแล้ว เจ้าเมืองเจ๋นายเราจึงยกมากำจัดเจ้าเมืองซอง จะเปลี่ยนเจ้าเมืองเสียใหม่ให้ขุนนางและราษฎรทั้งปวงอยู่เย็นเป็นสุขสิ้นทั้งเมือง ท่านจงประกาศแก่ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงว่า อย่าให้ตื่นตกใจวุ่นวายไป จงอยู่ตามภูมิลำเนาดุจก่อนเถิด ไตติดก็ให้ร้องป่าวราษฎรรู้ทั่วกัน อองจ๊กจึงให้ประกาศพวกทหารทั้งสามกอง ห้ามปรามอย่าให้ใครข่มเหงช่วงชิงเอาสิ่งของทองเงินและเครื่องใช้สอยของราษฎรชาวเมืองมาเป็นอาณาประโยชน์เลยเป็นอันขาดทีเดียว ถ้าใครมิฟังจะเอาตัวเป็นโทษถึงสิ้นชีวิต ครั้นจัดแจงบ้านเมืองราบคาบแล้ว อองจ๊กจึงให้เอาธงมาเขียนหนังสือเป็นชื่อเมืองเจ๋ปักไว้บนเชิงเทินเป็นสำคัญ แล้วให้ปิดประตูเมืองไว้ให้มั่นคง จัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่เป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองซองควบม้าหนีเพลิงออกจากค่ายเห็นกองทัพเมืองเจ๋ไล่จับทหารวุ่นวายดังนั้นก็ทิ้งทหารคนสนิทเสีย ควบม้าหนีกลับมาเมืองซองในเวลากลางคืน พอรุ่งก็ถึงเมืองซอง อองจ๊กแจ้งดังนั้นสั่งให้ไตติดออกมาคอยเจรจากับเจ้าเมืองซอง ครั้นไตติดเห็นเจ้าเมืองซองมาก็ร้องบอกว่า บ้านเมืองเป็นของข้าศึกไปแล้วท่านจะกลับมาทำไมเล่า ขณะเมื่อไตติดพูดกับเจ้าเมืองซองได้สามสี่คำ ลอบานก็แอบเข้ามาข้างหลังเอากระบี่ฟันคอไตติดขาด แล้วก็โยนศีรษะลงมาให้เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองซองได้ยินเสียงไตติดร้องว่ามาแหงนหน้าขึ้นไปดูเห็นหนังสือเขียนไว้กับธงเป็นชื่อเมืองเจ๋ก็เสียนํ้าใจอยู่ แล้วซ้ำเห็นศีรษะไตติดตกลงมาเล่า ก็ยิ่งเสียนํ้าใจนัก แทบจะตกลงจากหลังม้า อุตส่าห์แข็งใจชักม้าหนีไปทางซอกเขาซินลงสาน ทหารอองจ๊กไล่ติดตามไปเป็นอันมาก เจ้าเมืองซองขับม้ามาถึงธารนํ้าริมเขาซินลงสาน เท้าม้าสะดุดก้อนศิลาล้มลง เจ้าเมืองซองก็ตกจากหลังม้า พอพวกทหารตามมาทัน ก็เข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงเจ้าเมืองซองตาย ตัดเอาศีรษะมาให้แก่เจ้าเมืองเจ๋ ณ เมืองฉูเอี๋ยง แจ้งความที่อองจ๊กยกเข้าเมืองได้และรบพุ่งกันจนฆ่าเจ้าเมืองซองตายให้เจ้าเมืองเจ๋ฟังทุกประการ
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความยินดีนัก ก็รีบยกเข้าไปในเมืองซอง อองจ๊กก็พาแม่ทัพทั้งสองเมืองและขุนนางในเมืองซองมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงตั้งให้อองจ๊กเป็นผู้รั้งอยู่รักษาเมืองซอง แล้วแปลงชื่อเมืองซองเสียใหม่ให้เรียกว่าเมืองอุนก๋วน
ครั้นนานมาเมืองอุนก๋วนเปลี่ยนชื่อใหม่ ชื่อว่าเมืองเซเคงอู สืบมาจนตราบเท่าทุกวันนี้
ฝ่ายหั้นเลียบแม่ทัพเมืองเจ๋นั้น ขัดเคืองอองจ๊กว่าทำการเกินหน้าตัวผู้เป็นแม่ทัพ จนเข้าเมืองได้ก็หาได้ปรึกษาหั้นเลียบผู้เป็นแม่ทัพไม่ คิดพยาบาทอยู่ด้วยความข้อนี้ แล้วยิ่งเห็นเจ้าเมืองเจ๋ยกความชอบอองจ๊กตั้งให้เป็นเจ้าเมืองซองดังนั้นน้อยใจนักจึงเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ว่า อองจ๊กเป็นแต่ขุนนางพลเรือน เล็บยาวกว่าคืบ หนวดยาวเพียงสะดือ ดีแต่กินอิ่มแล้วก็จะนอนหาเคยทำศึกไม่ ซึ่งจะให้เป็นเจ้าเมืองนั้น ถ้ามีศึกมาติดเมืองท่านยังเห็นว่าอองจ๊กจะป้องกันเมืองไว้ได้อยู่หรือ เจ้าเมืองเจ๋จึงตอบว่าท่านว่านั้นเราหาเห็นด้วยไม่ อันอองจ๊กนี้ถึงไม่มีฝีมือเป็นขุนนางพลเรือนก็จริงแต่มีสติปัญญามาก คิดเอาชัยชนะเจ้าเมืองซองได้ อันเจ้าเมืองซองนั้นรูปร่างสูงใหญ่แล้วก็มีกำลังฝีมือเข้มแข็งนักหาผู้จะต่อสู้มิได้ จะเอากำลังและฝีมือมาสู้กำลังสติปัญญาอองจ๊กก็มิได้ จนเสียบ้านเมืองและชีวิตด้วยความคิดของอองจ๊ก เราเห็นว่ากำลังกายและฝีมือเข้มแข็งนั้นหาสู้กำลังสติปัญญาและกำลังความคิดได้ไม่ จึงตั้งให้อองจ๊กเป็นเจ้าเมืองซองตามความชอบของเขา ซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้มิเป็นความอิจฉาอองจ๊กหรือ หั้นเลียบได้ฟังก็จนใจหารู้ที่จะโต้ตอบประการใดไม่ก็ก้มหน้านิ่งอยู่
ฝ่ายตงมวยแม่ทัพเมืองฌ้อ ลอบานแม่ทัพเมืองงุยนั้น ครั้นสำเร็จราชการเมืองซองแล้ว จึงเข้ามาคำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ว่า บัดนี้ราชการก็สำเร็จแล้ว ข้าพเจ้าจะขอแบ่งปันสิ่งของเงินทองและหัวเมืองขึ้นในเมืองไปบ้างตามคำที่ท่านได้สัญญาไว้ เจ้าเมืองเจ๋จึงตอบว่า เราได้สัญญาไว้ก็จริงอยู่ แต่ทำการศึกจนได้เมืองซองครั้งนี้ได้ด้วยกำลังความคิดเราและความคิดอองจ๊กทหารของเราต่างหาก หาได้ด้วยกำลังความคิดท่านไม่ จะให้เราแบ่งปันสิ่งของและหัวเมืองขึ้นให้แก่ท่านอย่างไรได้ ตงมวยลอบานแม่ทัพทั้งสองได้ฟังคิดน้อยใจเจ้าเมืองเจ๋นัก มิได้คำนับก็กลับมาเมือง เจ้าเมืองเจ๋แจ้งในทีโกรธแม่ทัพทั้งสองดังนั้นจึงสั่งหั้นเลียบแม่ทัพให้คุมทหารยกไปตีกองทัพทั้งสองเมือง หั้นเลียบก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ออกมาจัดทหารเป็นอันมาก รีบยกตามไปจนทันและเข้าล้อมทัพเมืองฌ้อ เมืองงุย ณ ที่หัวเมืองไวปัก ปลายแดนเมืองออง ก็ขับทหารเข้าตีกองทัพทั้งสองเมืองแตกยับเยิน ฆ่าฟันทหารทั้งสองเมืองล้มตายเป็นอันมาก เก็บเอาม้าและเครื่องศัสตราวุธได้แล้วก็รีบยกตามกองทัพเมืองฌ้อไป จนถึงหัวเมืองตังขิวปลายแดนเมืองฌ้อ ก็ขับทหารเข้าตีเอาเมืองตังขิวได้แล้ว ตั้งทหารคนสนิทให้อยู่รักษาเมืองตังขิวไว้ให้มั่นคง กองทัพทั้งสองเมืองแตกทัพ หั้นเลียบเสียทหารประมาณสี่หมื่นเศษ แต่ตงมวยลอบานแม่ทัพทั้งสองมิได้เป็นอันตรายก็ยกแยกกันกลับไปเมือง
หั้นเลียบก็กลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ไตหูโซต๋ายเอาเมืองตังขิวไปให้เป็นกำนัลเจ้าเมืองจิ๋นตามคำที่ได้สัญญาไว้ เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้นยินดีนัก จึงสรรเสริญไตหูโซต๋ายว่าเจรจาแม่นยำมิได้กลับกลอกเลย ไตหูโซต๋ายก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ
เจ้าเมืองเจ๋ก็ยกกองทัพกลับมา ครั้นถึงเมืองเจ๋ก็มีใจกำเริบนักจึงแต่งหนังสือสามฉบับส่งให้แก่ขุนนางไปแจ้งแก่เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองซอง ให้แต่งเครื่องบรรณาการมาคำนับเป็นเมืองขึ้นจงทุกปี ถ้ามาโดยดีแล้วเราก็จะชุบเลี้ยงเป็นข้าขอบขัณฑเสมาเมืองขึ้นเราสืบไป ถ้ามิมาโดยดีก็แต่งเมืองไว้ให้มั่นคงเถิด เราจะยกไปฆ่าเสียให้สิ้นเชื้อวงศ์ ขุนนางทั้งสามก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ คุมหนังสือไปให้แก่เจ้าเมืองทั้งสามตามคำเจ้าเมืองเจ๋สั่ง เจ้าเมืองทั้งสามแจ้งความในหนังสือนั้นคิดเกรงอาญาเจ้าเมืองเจ๋นัก ต่างเมืองต่างก็แต่งสิ่งของบรรณาการส่งมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋
เจ้าเมืองเจ๋ก็ยิ่งมีใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อนจะตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ จึงสั่งให้โหรหาฤกษ์กำหนดวันฤกษ์ดีก็ตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ ให้ขุนนางทั้งปวงเข้าคำนับพร้อมกัน จึงให้แจกกฎหมายให้ขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงเรียกว่าพระเจ้าอ๋องเต้สืบไป แล้วให้แห่เครื่องสูงเหมือนกษัตริย์ในเมืองหลวง ให้มีการสมโภชเลี้ยงดูขุนนางและหัวเมืองทั้งปวงถึงเจ็ดวัน ครั้นสำเร็จการแล้วจึงให้หาขุนนางมาปรึกษาว่า บัดนี้เราตีเมืองซองได้สมคิดแล้ว หัวเมืองอื่นยำเกรงแต่งเครื่องบรรณาการมาคำนับเป็นเมืองขึ้นเราเป็นอันมาก ถึงเมืองฌ้อเมืองสามจิ้น ทั้งสามเมืองนี้เป็นเมืองใหญ่ก็เกรงฝีมือเราอยู่สิ้น เราก็เป็นอ๋องเต้ขึ้นแล้ว จะแต่งให้ขุนนางขึ้นไปเมืองตังจิวเอากระทะทองเก้าใบมาไว้สำหรับเมืองเรานั้น ท่านทั้งปวงเห็นว่าเจ้าเมืองตังจิวจะขัดเราได้อยู่หรือ
เบ๋งเสียงกุ๋นจึงตอบว่า ท่านจงตรึกตรองดูเจ้าเมืองซองก่อน เพราะทำการกำเริบบ้านเมืองจึงฉิบหาย อันเมืองตังจิวนั้นเป็นเมืองหลวง ถึงว่าพระเจ้าจิวอันอ๋องไม่เข้มแข็งก็จริงอยู่ แต่หัวเมืองใหญ่ทั้งปวงก็ยำเกรงอยู่เป็นอันมาก ถ้าแจ้งความว่าท่านชิงเอากระทะทองคำมาไว้ในเมืองเราแล้ว ต่างเมืองก็จะมีมานะควบคุมกันเข้ายกมาทำร้ายแก่เมืองเราเป็นมั่นคง แต่ท่านตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้นั้นข้าพเจ้าก็เห็นเกินอยู่แล้ว ซ้ำจะเป็นฮ่องเต้ขึ้นดังนี้มิเกินไปนักหรือ ขอท่านจงตรึกตรองการดูจงควรก่อน ถ้าออกตัวเสียจากอ๋องเต้เป็นแต่เพียงอ๋องนั้น เห็นว่าขุนนางและราษฎรทั้งปวงจะค่อยอยู่เย็นเป็นสุข ข้าพเจ้าก็จะได้มีความสบายแล้ว
เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังโกรธนัก จึงตอบว่าตัวท่านเป็นชาวบ้านนอกหารู้จักขนบธรรมเนียมสำหรับกษัตริย์ไม่ เราเป็นผู้มีบุญเสมอพระเจ้าบู๊อ๋องลำดับกษัตริย์ต่อพระเจ้าติวอ๋องลงมา หัวเมืองทั้งปวงจึงกลัวเกรงมายอมเป็นเมืองขึ้นแก่เราเป็นหลายเมือง ตัวจะมาคิดอ่านอิจฉาเรา เราจะเลี้ยงท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่สืบไปมิได้ ว่าแล้วก็สั่งให้ถอนเบ๋งเสียงกุ๋นเสียจากที่เสียงก๊ก ให้ริบเอาเครื่องยศและตราสำหรับที่แล้วให้ขับเสียจากเมือง เบ๋งเสียงกุ๋นก็พาบุตรภรรยาและสมัครพรรคพวกไปอาศัยอยู่เมืองเลียง
ขณะนั้นกงจูบูกี๋บุตรเจ้าเมืองงุย เป็นคนโอบอ้อมอารีรักเพื่อนฝูงนัก ได้มาเป็นเจ้าเมืองเลียง เป็นหัวเมืองขึ้นแก่เมืองงุย แจ้งว่าเบ๋งเสียงกุ๋นผู้มีสติปัญญาสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เป็นผู้สำเร็จราชการอยู่เมืองเจ๋ต้องถอดจากที่มาอาศัยอยู่เมืองเลียงดังนั้น ก็มีใจรักใคร่เบ๋งเสียงกุ๋นนักจึงออกมาต้อนรับเบ๋งเสียงกุ๋น พาเข้าไปในเมืองจัดแจงที่ให้อยู่เป็นสุขแล้วก็ให้สิ่งของทองเงินและเครื่องใช้สอยเป็นอันมาก แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราอย่างดี เชิญเบ๋งเสียงกุ๋นมากินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ต่างคนก็ให้สัตย์สาบานเป็นสหายร่วมสุขร่วมทุกข์กันสืบไป
ฝ่ายเตียวสินน้องเจ้าเมืองเตียว งุยเจ๋เป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการเมืองงุยแจ้งความดังนั้น ก็จัดแจงสิ่งของทองเงินและเครื่องใช้สอยเป็นอันมากไปคำนับเป๋งเสียงกุ๋น ทั้งสี่จึงให้สัตย์สาบานเป็นสหายกันแล้วก็ลากลับไป กงจูบูกี๋จะใคร่สนิทกับเบ๋งเสียงกุ๋น จึงยกนางหยกซีผู้เป็นพี่สาวให้เป็นภรรยาเบ๋งเสียงกุ๋นโดยสุจริตมิได้รังเกียจสิ่งใด
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋ขับเบ๋งเสียงกุ๋นเสีย ไม่มีใครจะขัดขวางได้แล้วก็ยิ่งมีใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมเบียดเบียนขุนนางและราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนทั้งแผ่นดิน อองจ๊กซึ่งเป็นเจ้าเมืองซองแจ้งความดังนั้น คิดถึงคุณเจ้าเมืองเจ๋ที่ได้ชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนจึงแต่งเป็นเรื่องราวมาห้ามเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋ก็มิได้เชื่อฟัง อองจ๊กเห็นว่าเมืองเจ๋จะฉิบหายเสียเป็นมั่นคงแล้วก็ลาออกนอกราชการ ไปทำมาหากินอยู่บ้านป่าตามสบาย เจ้าเมืองเจ๋ก็ให้เซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋วว่าราชการเมืองซองแทนอองจ๊ก เจ้าเมืองเจ๋คิดจะใคร่ได้กระทะทองเก้าใบและสิงห์โตทองคำคู่หนึ่งกับตราหยกสำหรับกษัตริย์ในเมืองหลวงมาไว้สำหรับเมืองเจ๋ จึงสั่งโฮทั้นตันกีนายทหารทั้งสองว่า ท่านจงคุมทหารสามหมื่นยกขึ้นไปเมืองตังจิว คิดอ่านเอากระทะทองเก้าใบกับสิงห์โตทองคำคู่หนึ่งที่ตั้งอยู่ ณ พระที่นั่งเก๋งเทียนกับตราหยกมาไว้ในเมืองเราให้จงได้ นายทหารทั้งสองก็คำนับลาเจ้าเมืองเจ๋ออกมาจัดทหารสามหมื่นเข้าขบวนทัพเสร็จแล้วก็ยกขึ้นไปเมืองตังจิว ครั้นกองทัพยกไปแล้ว ในเมืองเจ๋นั้นฝนตกพรำไปถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน นํ้าฝนแดงเป็นสีโลหิตกลิ่นเหม็นเหมือนโลหิตเน่า ไหลลงห้วยหนองคลองนํ้าทั้งปวงเป็นโลหิตไปสิ้น ราษฎรอาศัยอาบกินนํ้าเข้าไปก็ป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ภูเขาใหญ่ๆ ก็พังลงเป็นหลายเขา แล้วได้ยินเสียงเป็นคนร้องไห้แซ่ไปทั้งเมืองทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด
ฝ่ายโฮทั้น ตันกี นายทหารทั้งสองยกไปใกล้จะถึงเมืองตังจิวยังทางอีกสามร้อยเส้นจะถึงเชิงกำแพงเมืองจึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ให้ม้าใช้ไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้กราบทูลพระเจ้าจิวอันอ๋องให้ทราบทุกประการ พระเจ้าจิวอันอ๋องแจ้งความดังนั้นเสียพระทัยนัก จึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาปรึกษาว่า บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋จะให้มาเอากระทะทองเก้าใบ สิงห์โตทองคำคู่หนึ่ง กับตราหยกเป็นของวิเศษสำหรับเมืองเราไปนั้นดังเอาชีวิตไปจากเรา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด
ขณะนั้นขุนนางในเมืองหลวงหาสติปัญญาและฝีมือที่จะต่อสู้ข้าศึกมิได้ ครั้นฟังพระเจ้าจิวอันอ๋องตรัสปรึกษาดังนั้นก็จนใจไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต่างคนก็นิ่งเสียสิ้น พระเจ้าจิวอันอ๋องตรัสปรึกษาถึงสองครั้งสามครั้งก็ไม่มีผู้ใดกราบทูล เสียพระทัยนักก็เสด็จเข้าไปที่ข้างในมิได้ออกว่าราชการ รำคาญพระทัยนักไม่เป็นอันสรงอันเสวยก็เสด็จขึ้นไปซ่อนพระองค์อยู่ ณ พระที่นั่งไทเบี้ยว
ฝ่ายไทจูเงี้ยพระราชบุตรผู้ใหญ่พระเจ้าจิวอันอ๋อง อายุได้สิบแปดปีรูปงามนัก จริตกิริยาเหมือนดังสตรี มักพอใจร้อยดอกไม้ชมเล่นมิได้ขาด มีสติปัญญามากสมเป็นผู้มีบุญ แจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋ทำการกำเริบให้กองทัพมาจะเอาของสองสิ่ง พระบิดาทรงพระวิตกนักเสด็จขึ้นไปซ่อนพระองค์อยู่บนพระที่นั่งไทเบี้ยว มิได้เสวยเป็นหลายเวลามาแล้ว ไทจูเงี้ยจึงชวนอองจูหับซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่เชื้อสายพระเจ้าจิวอันอ๋องเข้าไปทูลเชิญเสด็จออกมา ณ พระที่นั่งเก๋งเตียนเป็นที่เสด็จออกข้างหน้าแล้วจึงกราบทูลว่า พระองค์อย่าทรงพระวิตกนักเลย ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋คิดการกำเริบให้โฮทั้น ตันกี นายทหารทั้งสองคุมทหารสามหมื่นจะมาเอาของสามสิ่งไปนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าพอจะคิดป้องกันได้อยู่ ด้วยทหารในเมืองเรานี้ถึงร่วงโรยก็พอจะเกณฑ์กองทัพได้สักสิบหมื่นออกต่อสู้กองทัพเมืองเจ๋ได้อยู่ อนึ่งเจียวอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนก็เป็นบุตรเขยของพระองค์ มีทหารมากกว่าสิบหมื่น ถ้ามีรับสั่งให้ไปขอกองทัพเมืองเอี๋ยนยกมาช่วย เห็นเจ้าเมืองเอี๋ยนก็จะยกมาช่วยตีทัพเมืองเจ๋เป็นมั่นคง พระองค์จงทำเป็นกลัวเกรงกองทัพเมืองเจ๋ให้จงหนัก ออกไปต้อนรับนายทหารทั้งสองพาเข้ามาไว้ที่กงก๊วนสำหรับรับแขกเมือง แล้วพระราชทานสตรีรูปงามให้แก่นายทหารทั้งสองคนละสิบคน พระราชทานเสื้อและหมวกอย่างดีกับกระบี่สำหรับประดับยศแก่นายทหารทั้งสอง แล้วทำเป็นให้ขุนนางไปพูดเกลี้ยกล่อมว่ามีรับสั่งโปรดว่าของสามสิ่งจะให้ไป แต่มาทางไกลจงหยุดพักเสียให้สบายหายเหนื่อยก่อนแล้วจึงค่อยยกกลับไปเมือง หน่วงไว้ให้ช้ากว่ากองทัพเมืองเอี๋ยนจะยกมาถึง เห็นได้ทีแล้วก็ประกอบยาพิษให้ทหารทั้งสองกินให้ตาย กองทัพทั้งสามหมื่นเห็นนายตายก็จะแตกหนีกลับไปเป็นมั่นคง
พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงตรัสว่า ถ้าทำดังนั้นเจ้าเมืองเจ๋โกรธมากขึ้นคงจะยกทัพใหญ่มาทำร้ายแก่เมืองเรา เจ้าจะคิดอ่านป้องกันประการใด ไทจูเงี้ยจึงกราบทูลว่า ถึงเจ้าเมืองเจ๋ยกทัพใหญ่มา เราก็ขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินให้มั่นไว้คอยท่ากองทัพเมืองเอี๋ยนจะยกมา ถ้ากองทัพเมืองเอี๋ยนยกมาถึงแล้ว ข้าพเจ้าจะคุมทหารออกรบทัพเมืองเจ๋ ทัพเมืองเจ๋ก็จะตกอยู่ในหว่างทัพกระหนาบก็จะพะว้าพะวังเห็นจะเสียทีแก่เราเป็นมั่นคง พระเจ้าจิวอันอ๋องได้ทรงฟังเห็นชอบด้วยจึงทำตามอุบายไทจูเงี้ย ก็เสด็จออกไปเชื้อเชิญนายทหารทั้งสองให้เข้ามาอาศัยอยู่กงก๊วนสำหรับแขกเมือง แล้วพระราชทานสิ่งของเป็นเครื่องยศและสตรีรูปงามสิบคนให้ไปขับกล่อมบำรุงบำเรอนายทหารทั้งสองข้างละห้าคน แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราอย่างดีไปพระราชทานแก่นายทหารทั้งสองทุกวันมิได้ขาด จึงแต่งขุนนางให้ไปบอกว่าพระเจ้าจิวอันอ๋องจะยอมให้ของสามสิ่งแก่เจ้าเมืองเจ๋ บัดนี้ทรงพระเมตตาว่าท่านมาแต่เมืองไกลเห็นจะเหนื่อยนัก จงหยุดพักเสียให้สบายหายเหนื่อยก่อนจึงค่อยกลับไปเมือง โฮทั้นตันกีนายทหารทั้งสองได้ฟังสำคัญว่าจริง ก็ลุ่มหลงอยู่ด้วยการบำรุงบำเรอเพลิดเพลินอยู่ในเมืองตังจิวมิได้คิดที่จะกลับไปเมืองเจ๋
พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงมีรับสั่งให้อูเล็กขุนนางถือหนังสือไปขอกองทัพเมืองเอี๋ยนให้ยกมาช่วย ฝ่ายโฮทั้นตันกีนายทหารทั้งสองอยู่ในเมืองหลวงหลายวัน คิดเกรงว่าเจ้าเมืองเจ๋จะคอย จึงเตือนขุนนางในเมืองหลวงว่า แต่เรามาพักอยู่ก็ช้านานแล้ว จงไปกราบทูลพระเจ้าจิวอันอ๋องว่า เราจะขอเอาของสามสิ่งไปตามรับสั่ง ขุนนางในเมืองหลวงจึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าจิวอันอ๋อง พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงตรัสปรึกษาแก่ไทจูเงี้ยว่า เขาตักเตือนเอาของสามสิ่งดังนี้ เจ้าจะคิดประการใด
ไทจูเงี้ยกราบทูลว่า ก็รับสั่งให้ไปขอกองทัพเมืองเอี๋ยนช้านานเห็นจะยกมาใกล้ถึงเมืองเราอยู่แล้ว ให้แต่กระทะทองกับสิงห์โตคู่หนึ่งก่อน ตราหยกนั้นหน่วงไว้ค่อยให้ต่อภายหลัง ถึงมาตรว่าจะเอาของสองสิ่งไปไว้ก็คงจะไม่พ้นมือเรา กองทัพเมืองเอี๋ยนมาถึงเมื่อใด ข้าพเจ้าจะให้เกณฑ์กองทัพบรรจบกันเข้าตามตีกองทัพเมืองเจ๋ ชิงเอาของสองสิ่งคืนเข้าพระคลังให้จงได้ อย่าทรงพระวิตกเลย
พระเจ้าจิวอันอ๋องเห็นชอบด้วย จึงมีรับสั่งให้เจ้าพนักงานพานายทหารทั้งสองเข้าไปเอาของสองสิ่งในพระราชวัง โฮทั้นตันกีก็ให้ทหารเข้ายกกระทะก็มิได้ไหวจึงให้ทหารทั้งสามหมื่นเข้ามาช่วยกันยกก็ไม่ขึ้น กระทะติดกันเข้าสิ้นทั้งเก้าใบ พระเจ้าจิวอ๋องทราบความดังนั้นก็ดีพระทัยนัก จึงให้พาทหารทั้งสองเข้ามาตรัสว่า ถึงท่านยกกระทะไม่ขึ้นก็อย่าเพ่อเสียใจก่อน เราคงจะแต่งเครื่องบรรณาการกับตราหยกไปขอเป็นเมืองขึ้นแก่เจ้าเมืองเจ๋สืบไป ท่านจงรั้งรออยู่เที่ยวเล่นในเมืองเราก่อนเถิด โฮทั้นตันกีก็รั้งรออยู่ตามรับสั่ง พระเจ้าจิวอันอ๋องดีพระทัยจึงลอบสั่งให้ประกอบยาพิษมิให้กล้านัก ใส่ลงในอาหารพระราชทานให้แก่นายทหารทั้งสองกินทุกเวลา นายทหารทั้งสองมิได้แจ้งว่ากินอาหารอันเจือด้วยยาพิษก็เป็นโรคผอมลงทุกวัน พระเจ้าจิวอันอ๋องก็ให้แพทย์ไปอยู่ช่วยพยาบาลซ้ำเติมยาพิษจนนายทหารทั้งสองถึงแก่กรรมแล้ว จึงรับสั่งให้เอาไม้หอมมาทำหีบใส่ศพทหารทั้งสองไว้ ฝ่ายพวกทหารสามหมื่นแจ้งว่านายตายดังนั้น ก็ชวนกันยกกองทัพกลับไปสิ้น พระเจ้าจิวอันอ๋องจึงให้ยกศพนายทหารทั้งสองขึ้นใส่เกวียนให้ทหารคุมไปส่งถึงเมืองเจ๋
ฝ่ายอูเล็กขุนนางถือหนังสือไปขอกองทัพเมืองเอี๋ยนนั้น ครั้นไปถึงเมืองเอี๋ยนเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้พาเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยน แล้วจึงส่งหนังสือรับสั่งให้แก่เจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนรับหนังสือมาอ่านดูแจ้งความแล้วให้คิดแค้นเจ้าเมืองเจ๋นัก จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า อันเมืองเจ๋กับเมืองเราก็เป็นข้าศึกกันมาแต่ครั้งบิดาเรายังอยู่นานถึงยี่สิบแปดปีนี้แล้ว จะแก้แค้นเมืองเจ๋ก็ยังไม่สมความคิด บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋คิดทำการกำเริบยํ่ายีกษัตริย์ในเมืองหลวงให้ได้ความเดือดร้อน หัวเมืองทั้งปวงก็จะเจ็บแค้นด้วยพระเจ้าจิวอันอ๋องเป็นอันมาก เราคิดจะเกณฑ์ทหารให้สิ้นเชิงยกไปตีเมืองเจ๋ให้หายแค้น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด งักเงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการจึงตอบว่า อันเมืองเจ๋นั้นเป็นเมืองใหญ่มีทหารมาก ซึ่งจะเกณฑ์ทหารแต่เมืองเราเมืองเดียวนั้นเห็นจะเอาชัยชนะเจ้าเมืองเจ๋มิได้ จงให้มีหนังสือไปขอกองทัพเมืองเตียวเมืองหันเมืองงุย อันเป็นเมืองสามจิ้นให้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ อนึ่งเมืองสามจิ้นกับเมืองจิ๋นใกล้กัน แล้วก็เป็นข้าศึกกันอยู่ด้วย เกลือกว่าเจ้าเมืองสามจิ้นจะคิดเกรงเจ้าเมืองจิ๋นอยู่จะมิได้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ จำจะแต่งเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่ง ไปยุยงเจ้าเมืองจิ๋นว่าบัดนี้เจ้าเมืองเจ๋คิดกำเริบตั้งตัวเป็นอ๋องเต้ แล้วให้ยกกองทัพขึ้นไปเมืองหลวงจะชิงเอากระทะเก้าใบ นานไปถ้าได้กระทะสมความคิดเห็นจะมีใจกำเริบเที่ยวข่มเหงตีเมืองอื่นๆ ต่อไป ถึงเมืองท่านซึ่งว่าเป็นไมตรีกันนั้นก็คงจะไม่พ้นกองทัพเมืองเจ๋จะยกไปตี เราคิดจะไปกำจัดเมืองเจ๋เสียอย่าให้ทันไปทำร้ายแก่เมืองท่านและเมืองอื่นๆ ได้ ท่านจงยกไปช่วยเรากำจัดเจ้าเมืองเจ๋ด้วยเถิด ท่านกับเราจะได้เป็นไมตรีมีสุขสืบไปด้วยกัน ถ้าให้มีหนังสือไปยุยงดังนี้ เจ้าเมืองจิ๋นก็จะเห็นจริงด้วยเราก็จะเกณฑ์กองทัพให้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ ถ้าเจ้าเมืองจิ๋นเกณฑ์กองทัพยกไปจากเมืองแล้ว เจ้าเมืองสามจิ้นก็จะหายวิตกมิได้รังเกียจเจ้าเมืองจิ๋น ก็จะยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ เราจึงยกไปบรรจบกองทัพสี่เมืองพร้อมกันเข้าระดมตีเมืองเจ๋ เห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง
เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ทำตามอุบายงักเงแต่งหนังสือสี่ฉบับส่งให้ทหารคุมไปแก่เจ้าเมืองทั้งสี่ ให้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งในหนังสือซึ่งเจ้าเมืองเอี๋ยนให้มาตรึกตรองดูก็เห็นด้วย รับเครื่องบรรณาการแล้วจึงว่าแก่ทหารผู้ถือหนังสือว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่นายท่านเถิด ถึงเดือนหกข้างขึ้นเราจะแต่งกองทัพให้ยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ อย่าให้เจ้าเมืองเอี๋ยนวิตกเลย ผู้ถือหนังสือก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนทุกประการ
ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นส่งผู้ถือหนังสือไปแล้ว จึงเกณฑ์ทหารห้าหมื่นให้เป๊กคีเป็นแม่ทัพยกไปช่วยตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเตียวแจ้งความว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกไปช่วยเจ้าเมืองเอี๋ยนตีเมืองเจ๋ดังนั้น มีความยินดีนักค่อยคลายวิตกที่จะระวังเจ้าเมืองจิ๋น จึงให้เลียมโพเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่น เจ้าเมืองหันให้โปเนียวเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่น เจ้าเมืองงุยให้จินพีเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยเจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนเป็นทัพหลวงคุมทหารสิบหมื่นรีบยกไป ครั้นถึงเมืองเจ๋ซุยทางไกลแต่เมืองเจ๋สี่ร้อยห้าสิบเส้น จึงให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้รอท่ากองทัพทั้งสี่เมืองอยู่
ฝ่ายแม่ทัพทั้งสี่เมืองนั้น ครั้นยกมาถึงพร้อมกันแล้ว ต่างคนต่างก็พากันเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนมีความยินดีนัก จึงสั่งทหารให้ระดมตีเมืองเจ๋ซุยเป็นสามารถ เจ้าเมืองเจ๋ซุยต่อสู้มิได้ก็ทิ้งเมืองเสียหนีเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังตกใจนักจึงขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคงแล้วแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง จึงให้ทหารม้าใช้รีบไปขอกองทัพเมืองฌ้อให้ยกมาช่วย จึงให้หั้นเลียบเป็นแม่ทัพคุมทหารเป็นอันมากยกออกไปตั้งรับอยู่นอกเมืองทางไกลร้อยห้าสิบเส้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเอี๋ยนตีเมืองเจ๋ซุยแตกแล้ว ก็ยกเข้าตั้งอยู่ในเมืองในเพลากลางคืน ครั้นรุ่งขึ้นจึงสั่งงักเงแม่ทัพหน้าให้เดินทัพเข้าไปจนถึงค่ายหั้นเลียบที่ออกมาตั้งรับอยู่นอกเมือง หั้นเลียบเห็นกองทัพเมืองเอี๋ยนยกมาก็ขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายเข้ารบกับงักเงเป็นสามารถ ทหารทั้งสองฝ่ายก็ฆ่าฟันกันล้มตายเป็นอันมาก แต่ทหารข้างเมืองเจ๋นั้นอิดโรยนัก ด้วยเป็นโรคอันเกิดแต่กินนํ้าไม่ปกติ กำลังน้อยถอยลง จะต่อสู้มิได้ก็แตกยับไม่คุมกันเข้าได้ พวกทหารเมืองเอี๋ยนก็ไล่ฆ่าฟันกองทัพเมืองเจ๋เป็นอันมาก หั้นเลียบแม่ทัพเมืองเจ๋นั้นตายในที่รบ งักเงก็ขับทหารไล่ติดตามไปถึงเชิงกำแพง พอเวลาคํ่าคนที่รักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่ในเมืองสำคัญว่าหั้นเลียบแตกทัพมาจึงเปิดประตูรับ งักเงก็ขับทหารตรูเข้าเมืองได้ไล่ทหารฆ่าฟันทหารเมืองเจ๋ที่บนหน้าที่เชิงเทินล้มตายเป็นอันมาก เจ้าเมืองเจ๋แจ้งว่าข้าศึกเข้าเมืองได้เสียนํ้าใจนัก ก็ขึ้นม้าพาไทจูฮวดเจี๋ยงกับขุนนางที่สนิทสิบคนหนีออกจากเมืองทางประตูข้างทิศตะวันตกในเพลาเที่ยงคืน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า เจ้าเมืองเอี๋ยนก็ยกเข้าตั้งอยู่ ณ เมืองเจ๋ ขุนนางในเมืองเจ๋จึงพากันเข้ามาคำนับเป็นอันมาก เจ้าเมืองเอี๋ยนให้เอาสิ่งของทองเงินและเสื้อผ้าแพรพรรณในคลังออกแจกจ่ายปูนบำเหน็จรางวัลแก่นายทัพนายกองและทหารทั้งห้าหมื่นตามสมควร แล้วปราบปรามราษฎรทั้งปวงให้ราบคาบเป็นปกติแล้ว จึงแบ่งทหารในเมืองเอี๋ยนไว้กึ่งหนึ่ง ให้งักเงแม่ทัพหน้าเป็นที่เสียงก๊กกุ๋นอยู่รักษาเมืองเจ๋ แม่ทัพทั้งสี่เมืองก็เข้ามาคำนับลาเจ้าเมืองเอี๋ยนแล้วต่างคนต่างก็ยกแยกกันกลับไป เจ้าเมืองเอี๋ยนก็เลิกทัพกลับมาถึงเมือง จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางคุมขึ้นไปกราบทูลแก่พระเจ้าจิวอันอ๋อง
ฝ่ายเจ้าเมืองเจ๋พาทหารสิบคนหนีไปในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งขึ้นก็รีบเดินเข้าไปในเมืองโอยยั้งอยู่แต่นอกเมือง ให้อีอุยขุนนางเข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองโอย เจ้าเมืองโอยก็ออกมาต้อนรับเชิญเจ้าเมืองเจ๋เข้าไปในเมือง แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราอย่างดีมาเลี้ยงเจ้าเมืองเจ๋ และให้ขึ้นนั่งกินโต๊ะบนที่นั่งของตัวคำนับเหมือนกษัตริย์ในเมืองหลวง กราบทูลว่าอ๋องเต้เสียเมืองแก่ข้าศึกมาพักอยู่ในเมืองข้าพเจ้าบัดนี้ จงอยู่บนที่ข้าพเจ้าให้เป็นสุขเถิด จะคิดแก้แค้นเจ้าเมืองเอี๋ยนประการใดข้าพเจ้าจะช่วยอุปถัมภ์ให้สำเร็จจงได้ เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังก็มีความยินดีนักก็รั้งรออยู่ในที่เจ้าเมืองโอยสามสี่วัน เจ้าเมืองโอยคำนับเจ้าเมืองเจ๋มิได้ขาด
ขณะนั้นขุนนางในเมืองโอยเกรงว่าเจ้าเมืองเจ๋จะคิดทำร้ายนายของตัวชิงเอาสมบัติบ้านเมือง ก็พร้อมใจกันลอบสั่งเจ้าพนักงานมิให้เลี้ยงดูเจ้าเมืองเจ๋กับไทจูฮวดเจี๋ยง และขุนนางสิบคนที่ตามมาด้วย ถ้ามิฟังจะประหารชีวิตเสีย เจ้าพนักงานกลัวเกรงขุนนางทั้งปวงนัก ก็มิได้เลี้ยงดูเจ้าเมืองเจ๋และขุนนางสิบคนเหมือนแต่ก่อน เจ้าเมืองเจ๋เห็นประหลาดจึงปรึกษาแก่อีอุยว่า เจ้าเมืองโอยมีใจโอบอ้อมนับถือเรา ซึ่งมิให้เลี้ยงดูเราบัดนี้จะเป็นความคิดขุนนางมิไว้ใจ เกรงว่าเราจะทำร้ายเจ้าเมืองโอยจึงทำการมิให้เจ้าเมืองโอยรู้ เราจะอยู่ในเมืองโอยเห็นจะไม่พ้นความตาย จำจะคิดหนีเอาตัวรอดจึงจะชอบ
ขณะนั้นขุนนางคนสนิทเก้าคนนั้น อดอาหารแต่เพลาเช้าจนคํ่าให้กระวนกระวายนักก็ออกไปเที่ยวขออาหารชาวเมืองกิน อยู่แต่อีอุยกับไทจูฮวดเจี๋ยง ได้ยินเจ้าเมืองเจ๋ปรึกษาดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงตอบว่าเมื่ออันตรายบังเกิดแล้วก็จำจะคิดหนีเอาตัวรอดรักษาชีวิตไว้ก่อน จะช้าอยู่ไยหนีไปเมืองฬ่อเถิด เห็นจะรอดจากความตาย เจ้าเมืองเจ๋เห็นชอบด้วยก็ทิ้งขุนนางเก้าคนเสีย พาอีอุยกับไทจูฮวดเจี๋ยงลอบหนีออกจากเมืองโอยแต่เพลากลางคืนรีบไปเมืองฬ่อ ครั้นถึงด่านเมืองฬ่ออีอุยจึงว่าแก่กวนซูนายด่านว่า พระเจ้าอ๋องเต้เสด็จมาเที่ยวตรวจแผ่นดิน จะเข้าประทับแรมอยู่เมืองฬ่อ ให้นายด่านเร่งเข้าไปบอกแก่เจ้าเมืองฬ่อให้เร่งจัดแจงออกมารับเสด็จโดยเร็ว กวนซูขุนนางนายด่านได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้ม้าใช้รีบไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อจึงสั่งให้จัดแจงกงก๊วนสำหรับรับแขกเมือง แล้วให้เจ้าพนักงานคุมรถและเครื่องสูงออกไปรับเสด็จพระเจ้าอ๋องเต้
ฝ่ายม้าใช้ชาวด่าน ครั้นแจ้งข้อราชการแก่ขุนนางผู้ใหญ่เสร็จแล้วก็กลับมาแจ้งความแก่กวนซูนายด่าน ขณะนั้นอีอุยเห็นม้าใช้กลับมาจึงไปถามกวนซู กวนซูตอบว่า ข้าพเจ้าได้ยินม้าใช้มาบอกว่าเจ้าเมืองฬ่อสั่งให้จัดแจงกงก๊วนไว้ให้เป็นที่ประทับ แล้วให้ขุนนางเจ้าพนักงานคุมรถและเครื่องสูงออกมารับเสด็จ อีอุยจึงตอบว่าเจ้าเมืองฬ่อคิดการดังนั้นหาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ ให้เจ้าเมืองฬ่อออกมารับเสด็จเอง เชิญเสด็จเข้าไปให้อยู่ที่เก๋งเตียนอันเป็นที่อยู่ของเจ้าเมืองฬ่อ แล้วตัวไปอยู่เสียในที่อันอื่น ให้แต่งโต๊ะและสุราอย่างดีมาถวาย ถึงเวลาให้มาเฝ้าพระเจ้าอ๋องเต้จงทุกวันจึงจะต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ท่านจงให้ม้าใช้กลับเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฬ่อ ให้ทำตามถ้อยคำเราว่าจงทุกประการ
กวนซูนายด่านจึงให้ม้าใช้กลับเข้าไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้แจ้งความแก่เจ้าเมืองฬ่อ เจ้าเมืองฬ่อได้ฟังก็โกรธนักจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เดิมเจ้าเมืองเจ๋เป็นแต่หัวเมืองใหญ่ขึ้นกับเมืองตังจิว เป็นข้าขอบขัณฑเสมาเหมือนกันกับเมืองเรา เจ้าเมืองเจ๋ตั้งตัวเป็นอ๋องเต้คิดจะทำร้ายเมืองหลวง หัวเมืองทั้งปวงเจ็บแค้นด้วยเจ้าแผ่นดินพร้อมใจกันยกไปกำจัดเจ้าเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋สู้เขามิได้ทิ้งเมืองเสียเที่ยวซัดเซมาแต่สองสามคนบ่าวนาย เราปรานีจะให้รับเข้ามาบำรุงไว้ให้ได้ความสุขกลับจะมาตั้งอิสริยยศแก่เราอีกเล่า ท่านจงให้ม้าใช้กลับออกไปบอกแก่กวนซูนายด่านว่า จะแต่งรับเสด็จอ๋องเต้เช่นนั้นเราทำไม่ได้ ให้เชิญอ๋องเต้เสด็จไปเมืองเอี๋ยน ให้เจ้าเมืองเอี๋ยนแต่งรับเสด็จเถิด จึงจะต้องด้วยอย่างธรรมเนียม ขุนนางผู้ใหญ่ก็สั่งม้าใช้ให้กลับไปบอกแก่กวนซูนายด่านตามคำเจ้าเมืองฬ่อสั่งทุกประการ กวนซูจึงว่าแก่อีอุยว่าเจ้าเมืองฬ่อขัดเคืองนัก ให้เชิญอ๋องเต้ไปเมืองเอี๋ยน ให้เมืองเอี๋ยนแต่งรับเสด็จเช่นนั้นเถิด อีอุยและเจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังมีความละอายนัก ก็พากันหนีออกจากด่านเมืองฬ่อ หวังจะไปอาศัยเจ้าเมืองจอแต่พอได้อาหารเลี้ยงชีวิต
ขณะนั้นเจ้าเมืองจอถึงแก่กรรม บุตรผู้ใหญ่ได้เป็นเจ้าเมืองแทน ยังแต่งการฝังศพบิดาไม่แล้ว จึงป่าวร้องราษฎรชาวเมืองให้นุ่งขาวตามธรรมเนียม เจ้าเมืองเจ๋ อีอุย พากันมาถึงแดนเมืองจอ เห็นราษฎรนุ่งขาวห่มขาวดังนั้นจึงไต่ถามได้ความว่าบิดาเจ้าเมืองถึงแก่กรรม จึงพากันเข้าไปหยุดอยู่ที่ประตูเมือง อีอุยจึงร้องบอกแก่นายประตูว่า ท่านจงให้เข้าไปบอกขุนนางผู้ใหญ่ให้เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองจอว่า พระเจ้าอองเต้เสด็จมาเที่ยวประพาสดูแว่นแคว้นน้อยใหญ่ แจ้งว่าบิดาท่านถึงแก่กรรมจะเสด็จเข้าไปแต่งการฝังศพ ให้เจ้าเมืองจอจัดแจงออกมารับเสด็จโดยเร็ว นายประตูก็รีบเข้าไปคำนับขุนนางผู้ใหญ่ ขุนนางผู้ใหญ่ก็เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจอ
เจ้าเมืองจอแจ้งความดังนั้นจึงให้หานายประตูเข้ามาสั่งว่า ท่านกลับไปบอกอ๋องเต้ตามคำเราสั่งว่า พระเจ้าอ๋องเต้เป็นกษัตริย์อันสูงศักดิ์ได้เป็นเจ้าแผ่นดินกอปรไปด้วยอิสริยยศอันยิ่ง เราเป็นแต่หัวเมืองเล็กน้อย ไม่ควรที่อ๋องเต้จะเสด็จเข้ามาในเมืองเรา อนึ่งเราไม่มีสิ่งของที่เป็นเครื่องกษัตริย์จะแต่งรับอ๋องเต้ แล้วตัวเราคนอนาถารักษาเมืองอยู่แต่ผู้เดียว ถึงจะแต่งการรับเสด็จก็หาพร้อมไม่ เชิญเสด็จไปเมืองเอี๋ยนเถิด เจ้าเมืองเอี๋ยนจะได้บอกหนังสือไปถึงเมืองเตียว เมืองหัน เมืองงุย เมืองจิ๋น ให้มาช่วยรับเสด็จจึงจะพร้อมเพรียงสมด้วยยศศักดิ์อ๋องเต้ผู้มีบุญ นายประตูก็คำนับลาออกมาแจ้งความแก่อีอุยตามคำเจ้าเมืองจอ อีอุยกับเจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังดังนั้นให้คิดละอายแก่นายประตูก็พากันรีบออกจากเมืองจอ เจ้าเมืองเจ๋ก็อิดโรยกำลังลง ให้หอบบอบชํ้าด้วยอดอาหารเป็นหลายเวลาแล้ว จึงปรึกษากับอีอุยว่า แต่เราเที่ยวมาหลายเมืองแล้วจะหาที่อาศัยแต่สักเมืองเดียวก็มิได้ เราจะพากันไปอาศัยเมืองฌ้อเถิดหรือ อีอุยจึงตอบว่า อันเจ้าเมืองฌ้อนั้นเดิมก็เป็นไมตรีอยู่กับเมืองเรา มาผิดใจกันเมื่อครั้งไปตีเมืองซอง ท่านให้ไปขอกองทัพเมืองฌ้อให้ยกมาช่วย เจ้าเมืองฌ้อก็แต่งกองทัพให้ยกมาช่วยตีเมืองซองได้แล้ว มิได้แบ่งหัวเมืองให้เขาแล้วมิหนำซ้ำให้หั้นเลียบยกไปตีทัพเมืองฌ้อ ฆ่าฟันทหารเมืองฌ้อล้มตายเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อจะขัดเคืองท่านอยู่ อันเราจะไปเมืองฌ้อบัดนี้เหมือนหนึ่งเนื้อเข้าไปในปากเสือเห็นจะไม่พ้นความตายมั่นคง เจ้าเมืองเจ๋ได้ฟังเห็นชอบด้วยเสียน้ำใจนักจึงตอบว่า เราทำการเกินไปเสียแล้ว จะอยู่เป็นคนไปไยเล่า เทพยดาไม่เอ็นดู เราจึงเผอิญให้คิดผิดไปสิ้น ว่าแล้วก็ชักกระบี่ออกจากฝักจะเชือดคอตาย อีอุยเห็นดังนั้นจึงเข้ายุดมือเจ้าเมืองเจ๋ไว้ว่า เซียงอ๋วนเจ้าเมืองลีจิ๋วนั้นเป็นหัวเมืองขึ้นของเรา นํ้าใจโอบอ้อมอารีนัก ถ้าเราพากันไปอาศัยเมืองลีจิ๋วเห็นเซียงอ๋วนจะไม่เสียได้ อุตส่าห์แข็งใจไปให้ถึงเมืองลีจิ๋วเถิด เจ้าเมืองเจ๋ก็อุตส่าห์แข็งใจพาอีอุยกับไทจูฮวดเจี๋ยงเดินไป
ฝ่ายงักเงแม่ทัพเมืองเอี๋ยนได้เป็นที่เสียงก๊กกุ๋นเจ้าเมืองเจ๋จัดแจงบ้านเมืองราบคาบปกติแล้ว คิดเกรงเตียนตั๋นขุนนางซึ่งเป็นเชื้อสายเจ้าเมืองเจ๋จะควบคุมพี่น้องเจ้าเมืองเจ๋เข้ามาทำร้าย จึงสั่งทหารคนสนิทจะให้จับเตียนตั๋นและขุนนางเชื้อสายแซ่เจ้าเมืองเจ๋มาฆ่าเสียให้สิ้นเสี้ยนศัตรู เนื้อความแจ้งไปถึงขุนนางพวกนั้นจึงควบคุมกันเข้าได้เป็นอันมาก ก็อพยพหนีออกจากเมืองเจ๋ ยกตัดไปตีเอาอันเป๋งได้จับก๊กเป๋งเจ้าเมืองฆ่าเสีย ก็เข้าตั้งมั่นอยู่ในเมืองอันเป๋ง ขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง พวกทหารงักเงตามจับกุมก็มิได้ด้วยเมืองอันเป๋งนั้นแน่นหนานัก แล้วขุนนางบรรดาเป็นเชื้อสายแซ่เดียวกับเจ้าเมืองเจ๋นั้น คุมสมัครพรรคพวกได้มากกว่าสามหมื่น ทั้งได้ทหารเมืองอันเป๋งบรรจบเข้าเป็นอันมากด้วย เห็นเหลือกำลังจะจับกุมเอาได้โดยง่ายก็พากันกลับมาแจ้งความแก่งักเงทุกประการ
งักเงได้ฟังจึงตอบว่า อันขุนนางแซ่เจ้าเมืองเจ๋จะละไว้มิได้ นานไปเห็นจะคิดร้ายต่อเราเป็นมั่นคง จำจะจับประหารชีวิตเสียให้สิ้นเชิง แต่ทว่าจะสืบเอาตัวอองจ๊กมาช่วยทำราชการให้ได้ก่อน ด้วยอองจ๊กคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เจ้าเมืองเจ๋ให้เป็นเจ้าเมืองซอง แจ้งว่าเจ้าเมืองเจ๋กระทำผิดแต่งเรื่องราวมาห้ามปราม เจ้าเมืองเจ๋ไม่ฟังคำจึงเสียเมือง เราได้ยินเขาลือกันว่าอองจ๊กออกจากราชการไปทำมาหากินอยู่บ้านป่าแห่งใดตำบลใด ท่านทั้งปวงจงสืบเอาความให้ได้แล้วจงมาบอกแก่เรา พวกทหารทั้งปวงก็สืบเสาะได้ความว่าอองจ๊กไปทำมาหากินอยู่ ณ บ้านติวอิบ จึงเอาความเข้ามาแจ้งแก่งักเง งักเงจึงให้ทองคำสองร้อยตำลึงกับสิ่งของอื่นๆ เป็นอันมาก ให้ขุนนางคุมไปคำนับอองจ๊ก ให้เชิญอองจ๊กมาทำราชการในเมืองเจ๋
ขุนนางก็คำนับลาพาสิ่งของไปยังบ้านติวอิบ จึงเข้าไปคำนับอองจ๊กแจ้งความว่างักเงให้มาเชิญให้อองจ๊กฟังทุกประการ อองจ๊กไม่เต็มใจจึงแกล้งตอบว่าทุกวันนี้เราก็ชราลงนัก แล้วก็เป็นคนโรคเห็นจะทำราชการไปมิได้ อันเจ้านายของเรานั้นท่านได้ชุบเลี้ยงเรามาแต่เรายังเป็นขุนนางเล็กน้อยอยู่ จนเราได้เป็นเจ้าเมืองซอง ท่านมิดีทำการกำเริบทำให้ผิดอย่างธรรมเนียมไปเราก็ได้ห้ามปรามเป็นหลายครั้ง ไม่ฟังคำเราจึงเสียเมืองแก่ข้าศึก เราเห็นไม่เป็นการจึงลาออกจากที่เจ้าเมืองซอง มาทำมาหากินอยู่ในที่นี้ก็พอเลี้ยงชีวิตเป็นสุขแล้ว ซึ่งงักเงให้เอาสิ่งของมาเชิญเราทำราชการด้วยนั้นเราขอบคุณนัก แต่จะรับมิได้ด้วยตัวเราเป็นข้าเจ้าเมืองเจ๋ ได้รับเบี้ยหวัดผ้าปีของท่านแล้ว ที่จะไปเป็นข้าผู้อื่นสืบไปนั้นจะเป็นที่ติเตียนแก่ขุนนางที่มีสติปัญญาและซื่อสัตย์ต่อเจ้า ถึงตายไปแล้วชื่อเสียงก็จะปรากฏอยู่ในแผ่นดินว่าเป็นคนไม่ซื่อตรง บัดนี้บ้านเมืองก็เป็นของงักเงแล้ว เราจะอยู่ไปก็จะเป็นที่ขัดเคืองแก่งักเง ว่าแล้วอองจ๊กก็เอาศีรษะโดนต้นไม้จนศีรษะแตกตาย ขุนนางที่ออกไปรับก็กลับมาเข้าไปแจ้งความแก่งักเง งักเงจึงว่าอองจ๊กเป็นขุนนางซื่อต่อเจ้าของตัวนัก จึงไปแต่งการฝังศพอองจ๊กตามบรรดาศักดิ์ขุนนางผู้ใหญ่ ให้เอาเสาศิลามาจารึกชื่ออองจ๊กว่าสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินในเมืองเจ๋ แล้วให้เอาไปไว้ริมกุฏิฝังศพอองจ๊ก เสาศิลาก็ยังปรากฏอยู่จนตราบเท่าทุกวันนี้ แล้วงักเงจึงให้เอาบุตรภรรยาอองจ๊กมาชุบเลี้ยงให้กินเงินเดือนตามบรรดาศักดิ์
ขณะนั้นถึงปีใหม่ เป็นเทศกาลหัวเมืองทั้งปวงจะแต่งเครื่องบรรณาการมาคำนับเจ้าเมืองเจ๋ เจ็ดสิบหกหัวเมืองที่เคยขึ้นอยู่เมืองเจ๋นั้นแจ้งความว่าเมืองเจ๋เสียกับเมืองเอี๋ยนแล้ว ต่างเมืองมิได้แต่งเครื่องบรรณาการส่งมาคำนับเหมือนเมื่อครั้งเจ๋มินอ๋องเป็นเจ้าเมือง งักเงแจ้งว่าหัวเมืองมิได้ยำเกรงดังนั้นก็มีความโกรธนัก จึงแต่งให้ขุนนางนายทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งคุมทหารเป็นอันมากยกไปปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงให้ราบคาบเป็นปกติสิ้น แต่เมืองลีจิ๋วเมืองเจกเบกเมืองอันเป๋ง สามเมืองนี้แน่นหนามั่นคงนัก แล้วก็มีทหารเป็นอันมากเหลือกำลังที่จะหักเอาได้ แต่งักเงให้ทหารไปล้อมทั้งสามหัวเมืองอยู่นั้นช้านานเป็นหลายวัน จนสิ้นเสบียงอาหารแล้วจึงให้เขียนหนังสือเกลี้ยกล่อมปิดไว้ที่ประตูเมืองเป็นใจความว่า แต่เมืองเจ๋เป็นเมืองใหญ่ยังต่อสู้กองทัพเมืองเอี๋ยนมิได้ บัดนี้เมืองเจ๋ก็เป็นเมืองเอี๋ยนไปแล้ว เมืองท่านเป็นแต่หัวเมืองเล็กน้อยขึ้นแก่เมืองเจ๋ ซึ่งจะขัดขืนอยู่มิได้แต่งเครื่องบรรณาการไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ตามธรรมเนียมนั้น เห็นจะต่อสู้กองทัพเมืองเอี๋ยนได้แล้วหรือ จงตรึกตรองดูให้เห็นควร ถ้าจะต่อสู้ได้ก็ให้ตั้งแข็งเมืองไว้ ถ้าเห็นจะต่อสู้มิได้ก็ให้เร่งแต่งเครื่องบรรณาการไปอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นเสียโดยดี อย่าให้เรายกทัพใหญ่มาปราบปรามให้ยากแก่ทหารและไพร่บ้านพลเมืองเลย เขียนหนังสือปิดประตูเมืองไว้แล้วก็ล่าทัพกลับไป
ขณะนั้นพอเจ้าเมืองเจ๋พาไทจูฮวดเจี๋ยงกับอีอุยไปถึงเมืองลีจิ๋ว เซียงอ๋วนเจ้าเมืองก็ออกมาเชิญเข้าไปในเมือง นับถือยำเกรงเหมือนหนึ่งข้ากับเจ้า อุตส่าห์ทำนุบำรุงโดยสุจริต เจ้าเมืองเจ๋ก็ได้อาศัยอยู่เป็นสุข แล้วเซียงอ๋วนแจ้งความในหนังสือที่งักเงให้ปิดไว้ ณ ประตูเมืองดังนั้น จึงคิดกันกับเจ้าเมืองเจ๋เอาฟางข้าวบรรทุกให้เต็มเล่มเกวียนกับหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ทหารคุมไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่งักเง งักเงจึงให้เอาหนังสือมาอ่านดูได้ความว่า เราพึ่งได้มาเป็นเจ้าเมืองว่าที่แทนอองจ๊ก ไม่มีสิ่งอันใดจะเป็นของประหลาดส่งมาคำนับท่าน จึงจัดได้ฟางข้าวเล่มเกวียนหนึ่งส่งมาคำนับท่านพอเป็นหญ้าให้ม้ากิน งักเงเห็นฟางข้าวและได้ฟังเรื่องราวในหนังสือดังนั้นก็โกรธนัก จึงให้เอามูลม้าอันละเอียดบรรทุกให้เต็มเล่มเกวียนแล้ว จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งตอบไปใจความว่า ม้าในเมืองเรากินแต่ฟางแห้ง ถ่ายมูลออกมาหาเป็นกองไม่ จะเผาไฟก็จะไหม้เป็นเถ้าละเอียดไป จะทิ้งลงนํ้าก็จะลอยไปเสียเปล่า จึงเอามาให้แก่ท่านตามแต่จะจัดแจงให้สมควรเถิด
ครั้นงักเงส่งหนังสือตอบไปแล้วแจ้งความว่าเจ้าเมืองเจ๋กับไทจูฮวดเจี๋ยงผู้บุตรหนีไปอยู่เมืองลีจิ๋วดังนั้นก็คิดวิตกนัก จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ม้าใช้ไปแจ้งความแก่เจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนจึงตอบหนังสือมาถึงงักเงว่า ให้งักเงเร่งจัดกองทัพยกไปตีเมืองลีจิ๋วจับเจ้าเมืองเจ๋กับบุตรประหารชีวิตเสียจงได้ งักเงแจ้งความดังนั้นก็รีบจัดกองทัพจะยกไปตีเมืองลีจิ๋ว
ฝ่ายม้าใช้ที่เจ้าเมืองเจ๋ให้ไปขอกองทัพเมืองฌ้อให้ยกมาช่วยแต่เมืองเจ๋ไม่เสียนั้น ครั้นไปถึงเมืองฌ้อจึงเข้าไปคำนับขุนนางผู้ใหญ่ ให้เอาหนังสือเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อแจ้งความในหนังสือแล้ว จึงให้หาต๊กซีนายทหารเอกมาสั่งว่า เจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋เป็นคนไม่ตรง เดิมให้มาขอกองทัพเรายกไปตีเมืองซองได้สัญญาไว้ว่า ถ้าตีเมืองซองได้สมความคิดแล้วจะแบ่งหัวเมืองออกเป็นสามส่วนจะยกให้แก่เราส่วนหนึ่ง ครั้นตีได้เมืองซองแล้วมิได้แบ่งปันหัวเมืองให้แก่เราตามสัญญา แล้วมิหนำซ้ำให้ทหารตามตีกองทัพฆ่าฟันทหารเราเสียเป็นอันมาก เราคิดจะยกไปแก้แค้นเจ้าเมืองเจ๋อยู่มิรู้วาย ตัวทำการกำเริบหนักขึ้นจนเจ้าเมืองเอี๋ยนยกมาตีเมืองเจ๋ เห็นจะต่อสู้เขามิได้จวนตัวเข้าแล้วจึงให้มาขอกองทัพเมืองเราไปช่วย อยู่มาภายหลังเมืองเจ๋แตก บัดนี้เราได้ยินท่านเจ้าเมืองเจ๋พาบุตรหนีไปอาศัยอยู่เมืองลีจิ๋ว ท่านจงเป็นแม่ทัพคุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปตีเมืองลีจิ๋ว คิดเป็นอุบายล่อลวงจับเจ้าเมืองเจ๋ฆ่าเสียให้จงได้
ต๊กซีก็คำนับลาออกมาจัดทหารยี่สิบหมื่นเข้าขบวนทัพแล้วก็รีบยกไปถึงเมืองลีจิ๋ว จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋แจ้งความว่า เตงเซียงอ๋องเจ้าเมืองฌ้อให้ข้าพเจ้าคุมทหารยี่สิบหมื่น ยกมาช่วยอ๋องเต้กำจัดทัพเจ้าเมืองเอี๋ยน ข้าพเจ้าแจ้งความว่าอ๋องเต้เสียเมืองแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนแล้วหนีมาพักอยู่เมืองลีจิ๋ว ข้าพเจ้าจึงยกตามมาเฝ้า จะคิดแก้แค้นเจ้าเมืองเอี๋ยนประการใดจงใช้สอยข้าพเจ้าเถิด
เจ๋มินอ๋องได้ฟังมีความยินดีนักจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองฌ้อให้ท่านยกมาช่วยเรานั้น คุณเจ้าเมืองฌ้ออยู่กับเราหาที่สุดมิได้ บัดนี้เราเสียเมืองแตกมาแต่สองสามคน สิ้นทแกล้วทหารที่จะเป็นนายทัพนายกองแล้ว ท่านจงเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการช่วยเราอยู่เมืองลีจิ๋วเถิด จะได้ช่วยกันกำจัดเจ้าเมืองเอี๋ยนและงักเงที่มาตั้งอยู่เมืองเจ๋ ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะชุบเลี้ยงท่านให้ถึงขนาด ต๊กซีก็ทำเป็นยินดีรับที่เสียงก๊กแล้วจึงว่า กองทัพข้าพเจ้ายกมาครั้งนี้ถึงยี่สิบหมื่น จะเข้าอยู่ในเมืองลีจิ๋วเห็นเมืองจะไม่จุกัน ข้าพเจ้าจะตั้งค่ายมั่นอยู่ ณ บ้านเก๋าลี้นอกเมือง ถ้ามีราชการจะยกไปตีเมืองเจ๋เมื่อใด จงกำหนดวันให้แน่แล้วข้าพเจ้าจะยกไป เจ้าเมืองเจ๋ไม่รู้กลต๊กซีก็ยอมให้ต๊กซีตั้งค่ายมั่นอยู่ ณ บ้านเก๋าลี้ ครั้นต๊กซีพักทหารให้หายเหน็ดเหนื่อยแล้วก็เข้าไปคำนับเจ๋มินอ๋องในเมืองลีจิ๋วทุกวันมิได้ขาด เจ้าเมืองเจ๋ก็มอบราชการบ้านเมืองให้สิทธิ์ขาดอยู่แก่ต๊กซีสิ้น
วันหนึ่งต๊กซีจึงแต่งหนังสือลับลอบให้ทหารเอาไปให้แก่งักเงว่า เราจะคิดการฆ่าเจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋อันเป็นข้าศึกกับเจ้าเมืองเอี๋ยนเสียแล้วจะขอเอาเมืองลีจิ๋วไว้เป็นเมืองขึ้น ถ้าท่านยอมด้วยเราจะได้คิดทำการ เรากับท่านจะได้เป็นไมตรีกันสืบไป งักเงแจ้งความในหนังสือมีความยินดีนัก จึงตอบหนังสือกลับมาถึงต๊กซีว่าการที่ท่านคิดนั้นชอบนัก ต้องด้วยความคิดเรา ท่านจงทำเถิด เรายอมให้เมืองลีจิ๋วแล้ว ต๊กซีได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงเข้าไปคำนับเจ๋มินอ๋องแล้วแกล้งกล่าวเป็นอุบายว่า แต่ข้าพเจ้ามาพักอยู่ก็ช้านานแล้ว ยังหาได้ทำการอาสาสิ่งใดไม่ บัดนี้ข้าพเจ้าคิดว่าจะจัดกองทัพยกไปตีเอาเมืองเจ๋ได้แล้วจะเชิญท่านให้อยู่รักษาเมือง ตัวข้าพเจ้าจะยกไปตีเมืองเอี๋ยนทีเดียว จะจัดให้ผู้ใดเป็นทัพหน้าทัพหลวง และเป็นยกกระบัตรปลัดทัพ ก็ตามอัชฌาสัยอ๋องเต้เถิด เวลาพรุ่งนี้เชิญอ๋องเต้เสด็จออกไปจัดกองทัพ ณ บ้านเก๋าลี้ให้จงได้ เจ๋มินอ๋องได้ฟังก็สำคัญว่าจริงก็รับคำว่าจะออกไปจัดทัพ ต๊กซีก็คำนับลากลับออกไปจึงสั่งทหารที่สนิทไว้ว่า เวลาพรุ่งนี้เจ๋มินอ๋องจะพาอีอุยและเซียงอ๋วนออกมาค่ายเรา ท่านจงช่วยกันจับเจ๋มินอ๋องกับเซียงอ๋วนและอีอุยให้จงได้
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า เจ๋มินอ๋องก็พาอีอุยกับเซียงอ๋วนออกไปค่ายต๊กซี ขณะนั้นไทจูฮวดเจี๋ยงไปเที่ยวเล่นเมืองเจกเบก ค้างอยู่เป็นหลายวันจึงมิได้ตามเจ้าเมืองเจ๋ออกไปด้วย พอเจ้าเมืองเจ๋กับอีอุยเซียงอ๋วนเข้าไปในประตูค่าย พวกทหารต๊กซีก็ปิดประตูเข้ากลุ้มรุมกันจับเจ๋มินอ๋องและเซียงอ๋วนอีอุยได้มัดเอาไปให้แก่ต๊กซีแม่ทัพ ต๊กซีจึงว่าแก่เจ๋มินอ๋องว่าตัวท่านเป็นคนชั่ว มิได้ตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม คิดการกำเริบตั้งตัวเป็นอ๋องเต้ แล้วจะชิงเอากระทะทองในเมืองหลวง จนเจ้าเมืองเอี๋ยนยกไปตีจึงได้หนีมาอยู่เมืองลีจิ๋ว อนึ่งเมื่อยกไปตีเมืองซอง ให้ไปขอกองทัพเมืองเรายกไปช่วย ครั้นตีได้เมืองซองแล้วก็มิได้แบ่งหัวเมืองให้ตามสัญญา แล้วให้หั้นเลียบตามตีกองทัพเราฆ่าฟันทหารเสียเป็นอันมาก โทษท่านผิดถึงตายอยู่แล้ว อย่าอยู่ให้หนักแผ่นดินเลย ว่าแล้วก็สั่งทหารให้เอาตัวอีอุยกับเซียงอ๋วนไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าค่าย ให้เอาเจ๋มินอ๋องขึ้นไปมัดไว้บนหอรบ แล้วป่าวร้องทหารที่แตกทัพเหลือตายมาแต่ครั้งไปตีเมืองนั้นให้เอาเกาทัณฑ์มาระดมยิงเจ้าเมืองเจ๋ให้หายแค้น พวกทหารที่เหลือตายอยู่นั้นต่างคนต่างก็เอาเกาทัณฑ์มายิงเจ๋มินอ๋องจนขาดใจตายก็ยังไม่หายแค้น แต่พากันมายิงอยู่นั้นถึงสามวันจนศพเปื่อยเน่าไป แต่ลูกเกาทัณฑ์ติดอยู่ที่ศพเจ๋มินอ๋องนั้นมากกว่าร้อยกว่าพัน
ต๊กซีก็ยกเข้าไปตั้งอยู่ในเมืองลีจิ๋ว จึงให้ไปสืบหาตัวไทจูฮวดเจี๋ยงจะเอามาฆ่าเสียด้วยก็มิได้พบ จึงแต่งหนังสือส่งให้ทหารไปแจ้งความแก่งักเงให้รู้ว่าฆ่าเจ๋มินอ๋องเสียแล้ว งักเงได้ฟังมีความดีใจนักจึงแต่งหนังสือเป็นไมตรีเป็นเครื่องบรรณาการตอบมา ตั้งแต่นั้นต๊กซีกับงักเงก็เป็นไมตรีกัน ถ้อยทีถ้อยส่งเครื่องบรรณาการไปมาเนืองๆ งักเงจึงแต่งหนังสือส่งไปแจ้งข้อราชการแก่เจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังมีความยินดีนัก จึงจัดตราสำหรับที่เจ้าเมืองลีจิ๋วกับเครื่องยศเป็นอันมากให้ขุนนางคุมไปให้เป็นรางวัลแก่ต๊กซี ต๊กซีก็ยิ่งมีความยินดีรักใคร่งักเงและเจ้าเมืองเอี๋ยนมากขึ้นกว่าแต่ก่อน แล้วจึงแต่งหนังสือให้คนสนิทถือไปแจ้งข้อราชการแก่เจ้าเมืองฌ้อ
๙๕
ขณะนั้นอองซุนแกเป็นบุตรไตหูอ๋องสุนจิ๋น ขุนนางเมืองเจ๋ เมื่ออายุได้สิบสองขวบบิดาถึงแก่กรรม เจ้าเมืองเจ๋เห็นว่าเป็นคนกำพร้าก็เอาตัวอองซุนแกกับทั้งมารดาไปชุบเลี้ยง ให้เป็นขุนนางสนิทนักไว้ใจใช้สอยเข้านอกออกในมิได้มีรังเกียจเลย และขณะเมื่อเมืองเจ๋แตกนั้นอองซุนแกก็ได้ติดตามเจ้าเมืองเจ๋ไปด้วย ครั้นไปถึงเมืองโอย เจ้าเมืองเจ๋พาไทจูฮวดเจี๋ยงกับอีอุยหนีไปแต่เวลากลางคืน รุ่งขึ้นเช้าอองซุนแกกับขุนนางทั้งแปดคนไม่รู้ว่าเจ้าเมืองเจ๋จะไปแห่งใด ก็พากันกลับมาเมืองเจ๋ อองซุนแกจึงเข้าไปคำนับมารดา มารดาจึงไต่ถามว่า เจ้ามิได้ตามเสด็จอ๋องเต้ไปดอกหรือ หรือว่าตามไปทิ้งอ๋องเต้ไว้ที่ไหนจึงกลับมาหาเราแต่ตัว อองซุนแกก็เล่าความให้มารดาฟังทุกประการ มารดาจึงตอบว่าแม่ได้ยินคำโบราณท่านว่าไว้ว่า เป็นบุตรให้รู้จักคุณบิดามารดา เป็นข้าให้รู้จักคุณเจ้า เมื่อเจ้าของตัวมีความสุข ผู้เป็นข้าก็จะได้ความสุขด้วย เมื่อเจ้ามีทุกข์และข้าจะละเจ้าเสีย มาอยู่เป็นสุขแต่ตัวนั้นดูมิบังควร เจ้าจงจัดเอาเงินทองของมารดาไปใช้สอยจะได้แก้อับจนตามไปเที่ยวสืบเสาะหาเจ้าของตัวให้พบจงได้
อองซุนแกเห็นชอบด้วย ก็จัดเอาเงินทองของมารดาได้พอสมควรแล้ว คำนับลาออกจากบ้านเที่ยวสืบเสาะไปทุกแห่งทุกตำบล แจ้งว่าเจ๋มินอ๋องหนีไปอยู่เมืองลีจิ๋ว ต๊กซีฆ่าเสียแล้วยังแต่ไทจูฮวดเจี๋ยงผู้บุตรไปค้างอยู่เมืองเจกเบกก็เสียนํ้าใจนัก จึงเข้าไป ณ บ้านเก๋าลี้ที่ศพเจ้าเมืองเจ๋มัดแขวนอยู่บนหอรบ เห็นศพแห้งยังแต่ร่างกระดูกดังนั้นกลั้นความโศกไว้มิได้ก็ร้องไห้จนสิ้นสมประดี ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว อองซุนแกคิดจะแทนคุณเจ้าเมืองเจ๋ให้ถึงขนาด คำนับศพแล้วก็ปีนขึ้นไปบนหอรบ ชักเอากระดูกขาเจ้าเมืองเจ๋ได้ข้างหนึ่ง แล้วลงมาจากหอรบพาเที่ยวไปทั่วเมือง ร้องประกาศแก่ขุนนางและราษฎรว่า นี่เป็นกระดูกเจ้าเมืองเจ๋ ต๊กซีเป็นขุนนางเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อให้ยกมาช่วยเจ้านายของเรา ท่านก็ชุบเลี้ยงถึงขนาดตั้งให้เป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการแล้ว ยังหารู้จักคุณเจ้านายเราไม่ กลับคิดประทุษร้ายล่อลวงฆ่าเจ๋มินอ๋องเสียอีกเล่า ตัวเรามีกตัญญูรู้จักคุณเจ้าที่ได้ชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนจะเอาชีวิตแทนคุณเจ้ากำจัดต๊กซีเสียให้หายแค้น ผู้ใดเป็นขุนนางได้รับเบี้ยหวัดของเจ๋มินอ๋องผู้เป็นเจ้านายมาแต่ก่อน จงมีใจกตัญญูรู้คุณเจ้า มาช่วยกันแก้แค้นต๊กซีอันเป็นศัตรูแผ่นดินแทนคุณเจ้าของเราด้วยกัน
ขณะนั้นขุนนางและราษฎรชาวเมืองเจ๋มาตกอยู่ในเมืองลีจิ๋วเป็นอันมากประมาณสักสี่ร้อยเศษ กับขุนนางและราษฎรชาวเมืองลีจิ๋วได้ยินอองซุนแกร้องประกาศดังนั้น ชาวเมืองลีจิ๋วก็คิดแค้นต๊กซีว่าฆ่าเซียงอ๋วนเจ้าเมืองลีจิ๋วอันเป็นเจ้านายของตัวเสีย ขุนนางและราษฎรชาวเมืองเจ๋ก็คิดแค้นต๊กซีว่าฆ่าเจ้าเมืองเจ๋อันเป็นเจ้าของตัวเสีย ก็พร้อมใจกันจะแก้แค้นต๊กซีแทนคุณเซียงอ๋วนและเจ้าเมืองเจ๋ ต่างคนจับเครื่องศัสตราวุธสำหรับมือวิ่งตามมาเข้าด้วยอองซุนแกเป็นอันมาก ในครู่หนึ่งนั้นอองซุนแกได้คนมาเข้าด้วยถึงพันเศษ จึงให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ริมประตูเมืองข้างนอก แล้วอองซุนแกจึงให้เข้าไปแจ้งความแก่ขุนนางในเมืองลีจิ๋วที่ยังมิได้รู้ให้เป็นไส้ศึกอยู่ในเมือง
ขณะนั้นต๊กซีเข้าตั้งอยู่ในเมืองลีจิ๋ว ให้จัดสตรีรูปงามที่ฉลาดในเพลงกระจับปี่สีซอมาเล่นอยู่ ณ ที่ข้างในทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด ขุนนางและทหารที่มาแต่เมืองฌ้อด้วยนั้นเข้าไปคอยปรึกษาราชการด้วย มิได้เห็นต๊กซีออกมาว่าราชการในที่ข้างหน้าเป็นหลายเวลามาแล้วก็เบื่อหน่ายต่างคนต่างไปเที่ยวเล่นเสียสิ้น
ฝ่ายอองซุนแกนั้นซ่องสุมผู้คนอยู่ในค่าย ครั้นเวลาคํ่าก็ให้ยกเข้าเมือง ขุนนางในเมืองลีจิ๋วก็เปิดประตูรับ อองซุนแกเข้าเมืองได้ก็ให้ทหารไล่ฆ่าฟันพวกทหารเมืองฌ้อล้มตายเป็นอันมาก ทหารเมืองฌ้อไม่รู้ตัวหาทันที่จะได้ต่อสู้ไม่ ก็แตกกระจัดพลัดพรายกันไปสิ้น อองซุนแกคุมทหารตรูเข้าไป ณ ที่ข้างในเข้ากลุ้มรุมกันฟันแทงต๊กซีตาย แล้วอองซุนแกก็จัดทหารให้นั่งยามตามเพลิงอยู่จนรุ่ง ครั้นเวลาเช้าก็จัดแจงบ้านเมืองให้ราบคาบเป็นปกติ ให้หาแต่บรรดาขุนนางและทหารเมืองฌ้อเข้ามาพร้อมกันแล้วจึงร้องประกาศว่า ต๊กซีเป็นคนอกตัญญูมิได้รู้จักคุณเจ๋มินอ๋อง เราจึงคิดฆ่าเสียหวังจะแทนคุณเจ้าก็ได้สมความคิดแล้ว ท่านทั้งปวงเป็นทหารมาแต่เมืองฌ้อ ถ้าจะสมัครอยู่ทำราชการกับเรา เราก็จะชุบเลี้ยง ใครไม่สมัครจะกลับไปเมืองฌ้อก็ตามอัชฌาสัย ทหารเมืองฌ้อเห็นนายตายแล้วเสียนํ้าใจนัก ที่กลับไปเมืองฌ้อก็มีบ้าง อยู่ในเมืองลีจิ๋วก็มีบ้าง แต่พวกทหารค้างอยู่ในเมืองลีจิ๋วนั้นประมาณครึ่งหนึ่ง อองซุนแกก็ให้ทำบัญชีแต่บรรดาทหารเมืองฌ้อที่ยังอยู่นั้น ให้แจกข้าวและเงินให้ตามสมควร แล้วให้ขนเอาเงินทองในคลังออกแจกจ่ายปูนบำเหน็จขุนนางและทหารตามความชอบรักษาเมืองลีจิ๋วไว้ หวังจะยกไทจูฮวดเจี๋ยงบุตรเจ้าเมืองเจ๋ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนบิดา จึงเกณฑ์คนให้เที่ยวสืบหาไทจูฮวดเจี๋ยงก็มิได้พบ
ฝ่ายไทจูฮวดเจี๋ยงไปค้างอยู่เมืองเจกเบกนั้น ครั้นแจ้งความว่าต๊กซีฆ่าบิดาเสีย เข้าตั้งอยู่ในเมืองลีจิ๋วแล้วเกิดฆ่าฟันกันวุ่นวายขึ้น ตกใจนักกลัวเขาจะสืบเสาะเอาไปประหารชีวิตเสียด้วย จะอยู่ในเมืองเจกเบกมิได้ก็แปลงตัวเป็นไพร่ ใส่เสื้อและกางเกงเก่าหนีออกจากเมืองเจกเบกไปอาศัยอยู่กับไตหูขุนนางในเมืองลิมจูพอได้อาหารเลี้ยงชีวิต ไตหูมิได้รู้จักจึงเอาตัวไทจูฮวดเจี๋ยงไปมอบให้แก่ไทซู้เหียวเจ้าเมืองลิมจู ไทซู้เหียวเจ้าเมืองลิมจูเห็นไทจูฮวดเจี๋ยงยากจนนุ่งกางเกงขาดใส่เสื้อเก่า มิได้รู้จักว่าไทจูฮวดเจี๋ยงเป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋ จึงให้เลี้ยงไทจูฮวดเจี๋ยงไว้ให้ตักนํ้ารดสวนดอกไม้ทุกวันมิได้ขาด ไทจูฮวดเจี๋ยงก็มิได้เกียจคร้าน อุตส่าห์ตักน้ำรดสวนหย่งพรวนต้นไม้และถอนหญ้าพอได้อาศัยเลี้ยงชีวิต
เจ้าเมืองลิมจูนั้นมีบุตรีคนหนึ่ง ชื่อนางไทสูลี้อายุได้สิบหกปี รูปงามหาที่ติมิได้ นางไทสูลี้นั้นเคยพาสาวใช้ไปเที่ยวเก็บดอกไม้ในสวนเป็นนิจ วันหนึ่งไปพบไทจูฮวดเจี๋ยงตักนํ้ารดต้นไม้อยู่ในสวน พิศดูรูปและลักษณะแล้วจึงคิดแต่ในใจว่าชายผู้นี้มาแต่ไหน รูปงามประหลาดกว่าคนในเมืองเรา ดูท่วงทีไม่ใช่คนเข็ญใจ เหตุใดจึงนุ่งห่มน่าสมเพชดังนี้เล่า
ฝ่ายไทจูฮวดเจี๋ยง ครั้นเห็นนางไทสูลี้เข้าก็คิดว่าสตรีผู้นี้มีรูปและลักษณะงามนัก ทั้งจริตกิริยาก็งามพร้อม เห็นจะเป็นบุตรีเจ้าเมืองลิมจูจึงมาเที่ยวเก็บดอกไม้ในสวนนี้ได้ อันเมืองลิมจูนี้ก็เป็นหัวเมืองขึ้นแก่เมืองเรา ถ้าบิดายังไม่เสียเมืองแก่ข้าศึก จะบอกบิดาขึ้นคำเดียวให้มาสู่ขอก็เห็นจะได้นางสมความคิด นี่เป็นความจนใจเสียแล้ว ชมเล่นเหมือนกระต่ายชมดวงพระจันทร์เถิด ครั้นเห็นนางแลมาสบตาก็ก้มหน้าเสียด้วยเจียมตัว
ฝ่ายนางไทสูลี้เที่ยวเก็บดอกไม้เล่นในสวนได้เวลาแล้วก็กลับไปที่อยู่ ให้คิดรักใคร่ผูกพันไทจูฮวดเจี๋ยงนัก จึงเรียกสาวใช้คนสนิทเข้ามากระซิบพูดว่า ชายเข็ญใจอยู่ที่สวนนั้นนุ่งห่มน่าสมเพช เราได้เห็นแล้วให้มีความสงสารนัก ท่วงทีเป็นผู้ดีมีตระกูลอยู่ เหตุไฉนจึงตกยากมาตักนํ้ารดต้นไม้อยู่ในสวน เจ้าจงเอาเสื้อกางเกงกับรองเท้าและของกินนี้ลอบไปให้แก่ชายผู้นั้นบอกว่าของเราให้ แล้วจงไต่ถามให้ได้ความว่าเป็นแซ่ใดมาแต่ไหนจึงได้มาอาศัยอยู่ในสวนของบิดาเรา สาวใช้คนสนิทก็คำนับลานางไทสูลี้ลอบเอาของไปให้แก่ไทจูฮวดเจี๋ยง แจ้งความว่านางไทสูลี้บุตรเจ้าเมืองลิมจูออกมาเก็บดอกไม้เมื่อวานนี้ ได้เห็นท่านมีความปรานีนัก จึงให้เราเอาของมาให้แล้วสั่งมาให้ถามว่าท่านมาแต่ไหน เหตุใดจึงได้มาอยู่ในสวน
ไทจูฮวดเจี๋ยงได้ฟังก็เข้าใจว่านางไทสูลี้รักใคร่ จึงว่าแก่สาวใช้ว่าเราเป็นคนอนาถาสัญจรมาแต่ผู้เดียว อาศัยอยู่กับไตหูพอได้เลี้ยงชีวิต ไตหูจัดแจงให้เข้ามาอยู่ในสวน ซึ่งนายท่านมีความกรุณาให้เอาของมาให้แก่เราเมื่อคราวยากนั้น คุณอยู่กับเราหาที่สุดมิได้ ทั้งตัวเจ้าผู้เอาของมาให้ ข้าก็ขอบคุณนัก ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่สืบไปภายหน้า ก็จะคิดสนองคุณนางไทสูลี้กับเจ้าให้ถึงขนาด ไทจูฮวดเจี๋ยงคิดจะปิดความให้มิด จึงพูดจาผูกพันทอดสนิทกับนางสาวใช้ก็รักใคร่เป็นไมตรีกันที่สวน แล้วจึงบอกความแต่ตามจริงว่า ตัวเรานี้ชื่อไทจูฮวดเจี๋ยง เป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋ บิดาเสียเมืองแก่ข้าศึกจึงแปลงเพศเป็นคนยากหนีมาซ่อนตัวอยู่ เจ้าจงเอ็นดูเราอย่าได้พูดให้แพร่งพรายไป รู้กันแต่เจ้ากับนางไทสูลี้สองคน แล้วช่วยคิดอ่านให้นางออกมาพบกับข้าสักเวลาหนึ่งเถิด สาวใช้คนสนิทได้ฟังมีความยินดีนักจึงตอบว่า ความข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลยเป็นธุระข้าพเจ้าจะช่วยคิดอ่านให้สำเร็จจงได้ ว่าแล้วก็คำนับลาไทจูฮวดเจี๋ยงกลับมาแจ้งความแก่นางไทสูลี้ทุกประการ นางไทสูลี้รู้ว่าไทจูฮวดเจี๋ยงเป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋ดังนั้นมีความยินดีด้วยสมคิด ก็ยิ่งรักใคร่ผูกพันไทจูฮวดเจี๋ยงนัก รู้กันแต่กับสาวใช้คนสนิท เวลากลางคืนก็ให้สาวใช้พาออกไปหาไทจูฮวดเจี๋ยง ณ เก๋งน้อยที่ในสวน ก็รักใคร่กันกับไทจูฮวดเจี๋ยง ค้างอยู่จนเวลาใกล้รุ่งแล้วจึงกลับมาที่อยู่ จัดอาหารอันมีรสให้สาวใช้เอาไปให้แก่ไทจูฮวดเจี๋ยงทุกวันมิได้ขาด แต่ลอบรักใคร่กันได้ถึงปีหนึ่งแล้ว บิดามารดานางไทสูลี้ก็มิได้รู้ความ
ขณะนั้นไตหูเจ้าเมืองเจกเบกถึงแก่กรรม ขุนนางและราษฎรทั้งปวงช่วยกันแต่งการฝังศพเสร็จแล้ว จึงปรึกษาพร้อมกันว่าเจ้าเมืองเจกเบกไม่มีบุตรที่จะเป็นเจ้าเมืองสืบไป เตียนตั๋นที่มาเป็นเจ้าเมืองอันเป่งนั้น เป็นเชื้อสายแซ่เจ้าเมืองเจ๋แล้วก็โอบอ้อมอารีนัก ถ้าเราไปเชิญเตียนตั๋นมาเป็นเจ้าเมืองบัดนี้ ขุนนางและราษฎรทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็นสุขสืบไป ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้วก็จัดแจงไปเชิญเตียนตั๋นจะให้มาเป็นเจ้าเมืองเจกเบก เตียนตั๋นก็แบ่งทหารออกกึ่งหนึ่งให้เตียนต๊กผู้น้องอยู่รักษาเมืองอันเป่ง แล้วก็ยกมาเป็นเจ้าเมืองเจกเบก จัดแจงบ้านเมืองราบคาบแล้ว เตียนตั๋นก็ให้สืบเสาะหาไทจูฮวดเจี๋ยงยังมิได้พบ
ฝ่ายอองซุนแกได้เป็นเจ้าเมืองลีจิ๋วอยู่ได้ปีเศษแล้ว แต่งคนให้ไปสืบหาไทจูฮวดเจี๋ยงมิได้พบ อองซุนแกไม่มีความสบายด้วยคิดจะใคร่ยกไทจูฮวดเจี๋ยงขึ้นเป็นเจ้าแทนคุณเจ้าเมืองเจ๋ผู้ถึงแก่กรรมก็ยังมิได้สมคิด พอคนใช้ที่ไปสืบหาไทจูฮวดเจี๋ยง ณ เมืองลิมจู เอาเนื้อความเข้ามาแจ้งว่า ข้าพเจ้าไปสืบได้ความว่าไทจูฮวดเจี๋ยงตกไปอยู่ในเมืองลิมจู เจ้าเมืองมิได้รู้ใช้ให้ตักนํ้ารดสวนดอกไม้ อองซุนแกได้ฟังดังนั้นก็คิดสงสารไทจูฮวดเจี๋ยงนักกลั้นนํ้าตามิได้ก็ร้องไห้รักไทจูฮวดเจี๋ยง ครั้นค่อยคลายความโศกแล้วจึงให้จัดเกวียนและทหารเป็นอันมากรีบยกไปถึงเมืองลิมจู จึงให้ตั้งค่ายมั่นอยู่นอกเมือง แล้วแต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ถือเข้าไปให้แก่เจ้าเมืองลิมจูความว่า เจ้าเมืองลิมจูเป็นคนอกตัญญูหารู้จักคุณเจ้าของตัวไม่ ไทจูฮวดเจี๋ยงบุตรเจ้าเมืองเจ๋เจ้าของตัวหนีมาอาศัยอยู่ด้วย ยังใช้ให้ตักนํ้ารดสวนดอกไม้มิได้นำพา เมื่อไม่ทำนุบำรุงลูกเจ้าข้าวแดงแล้ว ก็เร่งส่งไทจูฮวดเจี๋ยงออกมาให้เรา เราจะเชิญไปตั้งเป็นเจ้า ณ เมืองลีจิ๋ว
ฝ่ายม้าใช้ครั้นเอาหนังสือเข้าไปให้แก่เจ้าเมืองลิมจู เจ้าเมืองลิมจูแจ้งความในหนังสือแล้วก็ตกตะลึงไปด้วยมิได้แจ้งความ จึงว่าแก่คนถือหนังสือว่าความอันนี้เรามิได้รู้ ท่านจงกลับออกไปบอกแก่เจ้าเมืองลีจิ๋วว่าอย่าเพิ่งให้โกรธแก่เราก่อนเลย เราสืบดูให้แน่นอนก่อน ว่าแล้วเจ้าเมืองลิมจูจึงเข้าไปในสวนดอกไม้ ไต่ถามไทจูฮวดเจี๋ยงว่าท่านเป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋จริงหรือ ทำไมจึงนิ่งเนื้อความเสียมิได้บอกแก่ข้าพเจ้าตามจริงเล่า ไทจูฮวดเจี๋ยงจึงคิดแต่ในใจว่า ความข้อนี้เห็นจะปิดไว้ไม่มิดแล้วจำจะบอกตามจริง คิดแล้วจึงตอบว่าเราจะบอกตามจริงก็เกรงว่าเนื้อความจะแพร่งพรายไปกลัวจะเป็นอันตรายแก่ชีวิตจึงนิ่งเสีย
เจ้าเมืองลิมจูได้ฟังดังนั้น เกรงอาญาไทจูฮวดเจี๋ยงนักคุกเข่าลงคำนับแล้วขอโทษว่า ซึ่งข้าพเจ้าได้ประมาทไป ใช้ให้ท่านตักน้ำรดต้นไม้ในสวนนั้นโทษข้าพเจ้าผิดเป็นข้อใหญ่ ด้วยมิได้แจ้งความเลย ขอท่านได้กรุณาจงงดโทษแก่ข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด ไทจูฮวดเจี๋ยงจึงตอบว่าเราอดโทษให้แก่ท่านแล้ว ถึงท่านมิได้เอาใจใส่ทำนุบำรุงเราก็เหมือนได้ทำนุบำรุงเรา ด้วยนางไทสูลี้บุตรีท่านมีความปรานีได้เอาใจใส่ให้เสื้อผ้าและสิ่งของอันดีแก่เรา เจ้าเมืองลิมจูได้ฟังดังนั้นก็คิดสงสัยนักจึงคำนับลาไทจูฮวดเจี๋ยงแล้วเข้าไปข้างในไต่ถามนางไทสูลี้ นางไทสูลี้ก็รับว่าได้ให้สิ่งของและอาหารแก่ไทจูฮวดเจี๋ยงจริงๆ เจ้าเมืองลิมจูก็เข้าใจว่านางไทสูลี้กับไทจูฮวดเจี๋ยงเป็นชู้กันมีความยินดีนัก ก็สั่งให้จัดแจงล้อเกวียนและเสบียงอาหารเป็นอันมากเตรียมไว้ให้พร้อม แล้วจึงให้แต่งโต๊ะและสุราเป็นอันมากออกไปเลี้ยงดูอองซุนแกและขุนนางนายทหารที่มานั้นสำเร็จแล้วจึงพาขุนนางออกไปคำนับอองซุนแกแล้วก็สารภาพว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้บำรุงไทจูฮวดเจี๋ยงนั้นด้วยมิได้รู้ โทษข้าพเจ้าผิดเป็นข้อใหญ่ ข้าพเจ้าก็ได้รับผิดขออภัย ไทจูฮวดเจี๋ยงก็ยกโทษข้าพเจ้าแล้ว ไทจูฮวดเจี๋ยงก็ยังหาภรรยามิได้ นางไทสูลี้บุตรข้าพเจ้าสมควรจะเป็นภรรยาไทจูฮวดเจี๋ยงได้อยู่ ข้าพเจ้าจะยกให้แก่ไทจูฮวดเจี๋ยง ไทจูฮวดเจี๋ยงก็ยินยอมว่าจะรับนางไทสูลี้ไปเมืองลีจิ๋ว ข้าพเจ้าจะตามไปส่งไทจูฮวดเจี๋ยงด้วย อองซุนแกได้ฟังมีความยินดีนัก จึงให้เจ้าเมืองลิมจูพาเข้าไปคำนับไทจูฮวดเจี๋ยงในเมืองแล้วจะเชิญไปเมืองลีจิ๋ว
เจ้าเมืองลิมจูก็คำนับลาอองซุนแกกลับเข้าเมือง จึงให้เชิญไทจูฮวดเจี๋ยงมาจากสวนดอกไม้แล้วเอาเสื้อและหมวกอย่างดีมาให้ไทจูฮวดเจี๋ยงใส่ให้นั่งคอยรับอองซุนแกอยู่ที่ออกขุนนางข้างหน้า แล้วจึงให้คนออกไปเชิญอองซุนแกเข้ามาคำนับไทจูฮวดเจี๋ยง ครั้งอองซุนแกเข้ามาคำนับเห็นไทจูฮวดเจี๋ยงเข้าก็รำลึกถึงเจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋นัก ก็คลานเข้าไปกอดเท้าไทจูฮวดเจี๋ยงเข้าไว้ร้องไห้รัก ไทจูฮวดเจี๋ยงเห็นดังนั้นกลั้นความโศกมิได้ก็ร้องไห้รักอองซุนแก
ครั้นค่อยคลายโศกแล้ว อองซุนแกจึงเชิญไทจูฮวดเจี๋ยงว่า ข้าพเจ้ามีกตัญญูรู้คุณเจ้า หวังจะแทนคุณเจ้าก็ได้สมความคิดแล้ว ขอเชิญท่านไปเป็นเจ้าอยู่เมืองลีจิ๋วเถิด ข้าพเจ้าจะได้คิดการสืบไป ไทจูฮวดเจี๋ยงจึงตอบว่า ตัวท่านเป็นคนกตัญญูคิดทำการฆ่าต๊กซีเสียชิงเอาเมืองลีจิ๋วไว้ได้ แล้วมาเชิญเราไปเป็นเจ้าเมืองนั้น คุณท่านอยู่กับเราเป็นอันมาก เราคงจะไปตามคำท่าน แต่เจ้าเมืองลิมจูยกนางไทสูลี้ผู้บุตรให้เป็นภรรยาเรานั้นเราจะรับเอานางไปด้วย อองซุนแกได้ฟังมีความยินดีนัก รับคำไทจูฮวดเจี๋ยงแล้วก็สั่งให้เอารถมารับไทจูฮวดเจี๋ยงกับนางไทสูลี้ออกมาจากเมืองลิมจู จัดทหารให้แห่ไทจูฮวดเจี๋ยงตามบรรดาศักดิ์ เจ้าเมืองลิมจูก็พาขุนนางและทหารมาเป็นอันมาก ตามไปส่งไทจูฮวดเจี๋ยงจนถึงเมืองลีจิ๋ว
ขณะนั้นเตียนตั๋นเจ้าเมืองเจกเบกแจ้งความว่า อองซุนแกไปเชิญไทจูฮวดเจี๋ยงมาแต่เมืองลิมจูมีความยินดีนัก ก็พาขุนนางและทหารเป็นอันมากยกมาคำนับไทจูฮวดเจี๋ยง แล้วก็พร้อมใจกันยกไทจูฮวดเจี๋ยงขึ้นเป็นเจ้า ชื่อเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋ว เปลี่ยนชื่อเมืองลีจิ๋วเสียใหม่ให้เรียกว่าเมืองเจ๋สืบไป เจ๋เซียงอ๋องนั้นครั้นได้เป็นเจ้าขึ้นแล้ว จึงตั้งให้อองซุนแกเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการเมืองเจ๋ เจ้าเมืองลิมจูและเตียนตั๋นเจ้าเมืองเจกเบกก็จัดให้ขุนนางคนสนิทกลับไปรักษาเมืองให้มั่นคง ส่วนตัวนั้นอยู่ช่วยราชการเมืองเจ๋ด้วย
ฝ่ายขุนนางในเมืองเจ๋เก่าที่อยู่กับงักเงทหารเมืองเอี๋ยนนั้น แจ้งว่าไทจูฮวดเจี๋ยงบุตรเจ้าเมืองเจ๋ไปเป็นเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋ว ที่เป็นคนกตัญญูรู้คุณเจ้าก็อพยพหนีมาเข้าด้วยเจ๋เซียงอ๋องเป็นอันมาก เจ๋เซียงอ๋องก็ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางตามตำแหน่งเดิมทุกตัวคน เมืองลีจิ๋วที่เป็นเมืองเจ๋ขึ้นใหม่นั้นก็บริบูรณ์ไปด้วยขุนนางและทหาร มั่งคั่งไปด้วยเสบียงอาหารและผลไม้เป็นอันมาก ขุนนางและราษฎรทั้งปวงก็อยู่เย็นเป็นสุขหาอันตรายมิได้
ขณะนั้นพระเจ้าจิวอันอ๋องครองราชสมบัติในเมืองตังจิวได้สี่สิบแปดปีประชวรหนัก จึงให้หาจี๋วก๋องเข้ง อองจูหับ อูเล็ก ซักเอี๋ย ซักแฮ ขุนนางทั้งห้าเข้ามาสั่งว่า เราป่วยครั้งนี้เห็นจะไม่รอด ถ้าหาบุญเราไม่แล้วท่านทั้งปวงจงยกไทจูเงี้ยบุตรเราขึ้นเสวยราชสมบัติ แล้วจงช่วยเอาใจใส่ระวังกิจราชการบ้านเมืองด้วย อนึ่ง เจียวอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนบุตรเขยเรานั้น มักใจใหญ่ใฝ่สูงอยู่อย่าให้เข้ามาในเมืองเรา ถึงจะช่วยแต่งการฝังศพเราก็ให้อยู่แต่ภายนอกเมือง ถ้าเจ้าเมืองเอี๋ยนเข้ามาในเมืองเราได้ เห็นจะเกิดจลาจลกันขึ้น สิ้นคำสั่งเท่านั้นแล้วก็สวรรคต พระเจ้าจิวอันอ๋องนั้นพระชนม์เจ็ดสิบปี เมื่อยังมิได้สมบัติเป็นไทจูอยู่ยี่สิบสองปี ได้ครองราช สมบัติสี่สิบแปดปี ขุนนางทั้งห้าเห็นพระเจ้าจิวอันอ๋องสวรรคตดังนั้นก็คิดอาลัยนัก ร้องไห้รักอื้ออึงไปทั้งพระราชวัง ครั้นค่อยคลายความโศกแล้วจึงพร้อมกันยกไทจูเงี้ยขึ้นครองสมบัติสืบไปแล้วให้แต่งหนังสือส่งไปแจ้งแก่หัวเมืองทั้งปวง แล้วก็จัดแจงการที่จะฝังพระศพ
ฝ่ายไทจูเงี้ยนั้น ครั้นได้เสวยราชสมบัติในเมืองตังจิวว่าราชการบ้านเมืองและจัดแจงการที่จะฝังศพบิดา มิได้จับเข็มเย็บผ้าและร้อยกรองดอกไม้เล่นกับสตรีเหมือนแต่ก่อนก็ไม่มีความสบาย จึงมอบตราสำหรับที่ยกสมบัติบ้านเมืองให้แก่ไทจูเตงผู้น้องแล้วตัวก็ออกเสียนอกราชการ ร้อยกรองดอกไม้เย็บผ้าเล่นกับสตรีตามสบายเหมือนแต่ก่อน ไทจูเตงนั้นก็หมั่นเอาใจใส่ในกิจราชการบ้านเมือง ขุนนางและราษฎรทั้งปวงก็อยู่เย็นเป็นสุข ต่างคนต่างสรรเสริญไทจูเตงนักก็ถวายพระนามไทจูเตงว่าพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องสืบไป
ฝ่ายเจียวอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน ครั้นแจ้งความว่าพระเจ้าจิวอันอ๋องสวรรคตแล้ว จึงให้หาไทจูงักเจ๋ผู้บุตรกับกีเกียบขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาปรึกษาว่า บัดนี้พระเจ้าจิวอันอ๋องสวรรคตแล้ว เราคิดว่าจะไปช่วยแต่งการฝังศพ แล้วจะเข้าไปดูกระทะทองในเมืองตังจิวให้เห็นประจักษ์แก่ตาจะเป็นของวิเศษประการใด เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองเจ๋ จึงช่วงชิงกันนัก เราก็เป็นบุตรเขยพระเจ้าจิวอันอ๋อง ถ้าเห็นชอบกลพอจะเอามาได้ก็จะเอามาไว้สำหรับเมืองเรา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ไทจูงักเจ๋กับกีเกียบขุนนางผู้ใหญ่จึงตอบว่า ท่านว่านี้ชอบนัก ด้วยกระทะทองเก้าใบนี้เดิมพระเจ้าอีเต้จะทำไว้สำหรับเมืองแฮ ได้ทรงอธิษฐานไว้ว่า ถ้ากษัตริย์พระองค์ใดมีบุญญาธิการมากตั้งอยู่ในยุติธรรมจึงให้ครอบครองได้ ถ้าเป็นคนบุญน้อยและมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมแล้วอย่าให้ครอบครองกระทะไว้ได้ คำอธิษฐานของพระเจ้าอีเต้นั้นประสิทธิ์ประสาทนัก กษัตริย์พระองคํใดมิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมก็ครอบครองไว้มิได้
ครั้นนานมาถึงแผ่นดินพระเจ้าเคียดเต้ ในที่สุดวงศ์พระเจ้าอีเต้ มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม กระทะทองจึงตกไปอยู่ ณ เมืองเสียง สืบกษัตริย์มาอีกหลายชั่ว ถึงแผ่นดินพระเจ้าติวอ๋องเป็นที่สุดวงศ์กษัตริย์ มิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรมกระทะจึงตกไปอยู่ในเมืองไซกี๋ สืบกษัตริย์มาอีกเป็นหลายชั่ว ครั้นนานมากษัตริย์ย้ายมาตั้งอยู่เมืองตังจิว โหรได้ทำนายไว้ว่า กษัตริย์ในเมืองตังจิวจะครอบครองกระทะสืบไปได้อีกสามสิบชั่วกษัตริย์ นับปีแปดร้อยเศษ ถ้าจะนับกษัตริย์ในเมืองตังจิวลำดับมาตั้งแต่โหรทำนายจนถึงพระเจ้าจิวอันอ๋อง บัดนี้ก็ได้สามสิบชั่วกษัตริย์ นับปีได้แปดร้อยเศษสมกับคำโหรทำนาย เห็นชะตาเมืองตังจิวจะสาบสูญอยู่แล้ว ถ้าท่านไม่เอากระทะทองมาไว้เมืองเราครั้งนี้ หัวเมืองอื่นๆ ก็จะมาชิงเอาไปเสียมั่นคง เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังมีความยินดีนัก จึงสั่งให้จัดกองทัพเป็นอันมากเตรียมพร้อมไว้จะยกไปช่วยแต่งการฝังพระศพ จึงปรึกษาแก่นางกงจู๊ไกสุ่นผู้เป็นภรรยาว่า พระเจ้าจิวอันอ๋องบิดาเจ้าสวรรคต เราจะไปช่วยการพระศพครั้งนี้เจ้าจะเห็นประการใด นางกงจู๊ไกสุ่นจึงว่า ซึ่งท่านคิดจะไปช่วยแต่งการฝังศพนั้นชอบนัก ข้าพเจ้าก็จะตามไปด้วย จะได้ไปคำนับพระศพบิดาตามธรรมเนียม อนึ่งไทจูเตงน้องข้าพเจ้ายังอ่อนศักดิ์นัก เห็นจะว่าราชการบ้านเมืองแทนบิดาไปมิได้ ถ้าท่านไปก็จะมีคนยำเกรง หาผู้จะดูหมิ่นไทจูเตงน้องข้าพเจ้าไม่ เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังมีความยินดีนัก ก็พานางกงจู๊ไกสุ่นผู้เป็นภรรยายกมาถึงปลายแดนเมืองตังจิว จึงให้ตั้งค่ายมั่นพักทหารอยู่ที่นั่น ให้ม้าใช้ถือหนังสือเข้าไปแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่ให้กราบทูลแก่พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องว่าจะเข้าไปช่วยแต่งการพระศพ
พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องได้ทรงฟังมีความยินดีนัก จึงให้หาจิ๋วก๋องเข้ง อองจูหับ อูเล็ก ซักเอี๋ย ซักแฮ ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งห้าคนมาปรึกษาว่า บัดนี้เจ้าเมืองเอี๋ยนพาพระเจ้าพี่นางเรามาช่วยการพระศพ จะให้ออกไปรับเจ้าเมืองเอี๋ยนเข้ามาท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งห้าจึงกราบทูลว่า เมื่อพระเจ้าจิวอันอ๋องจะใกล้สวรรคตได้สั่งกำชับข้าพเจ้าไว้ว่าอย่าให้เจ้าเมืองเอี๋ยนเข้ามาในเมืองเรา ด้วยเจ้าเมืองเอี๋ยนนั้นนํ้าใจมักใหญ่ใฝ่สูงอยู่ ถ้าเข้ามาได้ในเมืองเห็นจะเกิดวุ่นวายกันขึ้น ถึงจะมาช่วยการศพก็ให้อยู่นอกเมืองรับแต่เครื่องบรรณาการไว้ จัดของตอบแทนส่งให้เจ้าเมืองเอี๋ยนกลับไปเสียจึงจะชอบ พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องจึงตอบว่า อันเจ้าเมืองเอี๋ยนนี้เมื่อครั้งเจ้าเมืองเจ๋ยกมาตีเมืองเราก็ได้ยกไปตีเมืองเจ๋ถวายพระเจ้าจิวอันอ๋องบิดาเรา หาควรที่ท่านทั้งปวงจะคิดรังเกียจเจ้าเมืองเอี๋ยนผู้เป็นพี่เราไม่ ขุนนางทั้งได้ฟังดังนั้นก็จนใจ
ครั้นเสด็จขึ้นแล้วต่างคนก็กลับไปบ้าน อูเล็กจึงไปหาจี๋วก๋องเข้ง ณ บ้าน ต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว อูเล็กจึงแจ้งความว่า อันเจ้าเมืองเอี๋ยนยกมาบัดนี้ ว่าจะมาช่วยการพระศพนั้นข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ถ้าจะมาช่วยพระศพจริงแล้วจะเอาทหารมาเป็นอันมากฉะนี้ไย ชะรอยเจ้าเมืองเอี๋ยนเห็นว่าเจ้านายเรายังเยาว์อยู่ไม่รู้ถึงความ จึงยกมาหมายจะทำร้ายชิงเอาสมบัติในเมืองเราเป็นมั่นคง จี๋วก๋องเข้งจึงตอบว่า ความข้อนี้เราก็แจ้งอยู่แล้ว แต่ความจนใจด้วยราชการบ้านเมืองทุกวันนี้สิทธิ์ขาดอยู่กับอองจูหับ อองจูหับก็เป็นตาของพระเจ้าสิ้นแฉอ๋อง เจ้าเมืองเอี๋ยนเล่าก็เป็นหลานเขยอองจูหับ เราจำจะไปปรึกษาแก่อองจูหับจึงจะชอบ
ขณะนั้นกุยสุย กุยฮั่วนายทหารสองคนพี่น้องมาอยู่ที่นั่นด้วยจึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้าทั้งสองเป็นทหารแม่นเกาทัณฑ์ไม่มีผู้เสมอก็ย่อมรู้อยู่แก่ใจท่าน ถ้าเจ้าเมืองเอี๋ยนจะคิดร้ายเจ้านายเราดังนั้นจะละไว้มิได้ ข้าพเจ้าจะขอทหารที่เข้มแข็งสักสามพันไปซุ่มอยู่ริมสะพานไทหังเกี๋ยว แล้วจะเขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ไว้แก้ตัว ใจความว่าขุนนางทั้งปวงเข้ามาปรึกษาพร้อมกันแต่งกองทัพออกมาซุ่มไว้ คอยจะทำร้ายเจียวอ๋องมิให้เข้าในเมืองได้ อองจูหับจึงใช้ให้ข้าพเจ้าเขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงมาหวังจะเตือนสติเจียวอ๋องให้รู้ความจะได้คิดระวังตัว ถ้ายิงถูกเจ้าเมืองเอี๋ยนตายก็แล้วไป ถ้ายิงไม่ถูกจะได้แก้ตัวด้วยหนังสือที่ลูกเกาทัณฑ์ดังนี้ อูเล็ก จี๋วก๋องเข้ง ได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงพากุยสุย กุยฮั่วไปบ้านอองจูหับแล้วก็แจ้งความที่ปรึกษากันไว้นั้นให้อองจูหับฟังทุกประการ อองจูหับจึงตอบว่า เราก็แจ้งอยู่แล้วว่าการครั้งนี้จะวุ่นวายกันขึ้นเป็นมั่นคง แต่ความจนใจด้วยตัวก็แก่ชราลงแล้ว ท่านทั้งปวงมีสติปัญญามากจะคิดรักษาแผ่นดินประการใดก็กระทำเถิด ถ้าพลาดพลั้งเราจะช่วยแก้ไข
จี๋วก๋องเข้งได้ฟังยินดีนัก จึงพาอูเล็กเข้าไปเฝ้าพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องกราบทูลว่า ซึ่งเจ้าเมืองเอี๋ยนยกมาช่วยการพระศพครั้งนี้ จะขอให้เปกตัดเปกควดขุนนางทั้งสองคุมทหารพันหนึ่ง เอารถและเครื่องสูงสำหรับแห่ออกไปรับเจ้าเมืองเอี๋ยนนอกสะพานไทหังเกี๋ยว ไกลแต่เมืองเราทางสามวัน พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องเห็นชอบด้วยก็สั่งให้จี๋วก๋องเข้งจัดแจงไปรับเจ้าเมืองเอี๋ยนเข้ามาในเมืองตังจิว แต่ว่าให้เจ้าเมืองเอี๋ยนแบ่งทหารไว้นอกสะพานครึ่งหนึ่ง เอาเข้ามาในเมืองแต่ครึ่งหนึ่ง จี๋วก๋องเข้งรับสั่งแล้วก็กราบถวายบังคมลาออกมาจัดแจงให้เปกตัด เปกควด คุมทหารกับรถและเครื่องสูงออกไปรับเจ้าเมืองเอี๋ยนตามรับสั่ง แล้วจัดให้อูเล็กขุนนางผู้ใหญ่เป็นแม่กองกำกับออกไปด้วย ให้กุยสุยกุยฮั่วนายทหารทั้งสองคุมทหารสามพันไปซุ่มในดงแขมริมสะพานไทหังเกี๋ยว คอยทำร้ายเจ้าเมืองเอี๋ยนเมื่อจะขึ้นบนสะพานไปแล้ว ก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยน ณ ค่ายเชิญให้ขึ้นขี่รถ แล้วให้เจ้าพนักงานแห่เจ้าเมืองเอี๋ยนชักรถขึ้นบนสะพาน
ขณะนั้นกีเกียบเป็นขุนนางนายทหารเจ้าเมืองเอี๋ยนแห่มาหน้ารถ ครั้นมาถึงกลางสะพานแลเห็นควันเพลิงในดงแขมประหลาดอยู่จึงคำนับเจ้าเมืองเอี๋ยนแจ้งความว่า ข้าพเจ้าเห็นเพลิงพลุ่งขึ้นในดงแขมทั้งสองข้างสะพานประหลาดนัก เห็นจะเป็นกองทัพซุ่มอยู่คอยทำร้าย ขอให้ทหารเข้าค้นดูก็จะได้ความเป็นมั่นคง เจ้าเมืองเอี๋ยนเห็นชอบด้วยจึงให้หยุดรถไว้ให้ทหารเข้าค้นในดงแขมทั้งสองฟากสะพาน ขณะนั้นกุยสุยกุยฮั่วคุมทหารเข้าซุ่มอยู่ในดงแขมเห็นพวกทหารเมืองเอี๋ยนเข้าค้นก็เข้าใจว่าความลับทำลายเสียแล้ว กุยสุยก็เอาเกาทัณฑ์ยิงมามิได้ถูกเจ้าเมืองเอี๋ยน กุยฮั่วผู้น้องก็ยิงเกาทัณฑ์ซ้ำมา พอเจ้าเมืองเอี๋ยนลงจากรถ ลูกเกาทัณฑ์กระทบถูกหมวกทองที่เจ้าเมืองเอี๋ยนใส่ตกลง เจ้าเมืองเอี๋ยนก็ตกใจ เห็นหนังสือที่ลูกเกาทัณฑ์หยิบมาอ่านดูแจ้งความแล้วก็ไม่เชื่อ จึงสั่งทหารให้ไล่ฆ่าฟันกองทัพสามพันที่ซุ่มอยู่นั้นล้มตายเป็นอันมาก จับเอาตัวกุยสุยกุยฮั่วทหารทั้งสองมาซักถามก็ให้การสมความกับหนังสือที่ลูกเกาทัณฑ์ เจ้าเมืองเอี๋ยนยังไม่เชื่อจึงให้จำกุยสุยกุยฮั่วไว้มั่นคง จะเอาขึ้นไปชำระในเมืองตังจิว กีเกียบเห็นอูเล็กเหน็บกระบี่อยู่ ก็เข้าจับมืออูเล็กไว้ให้ทหารชิงเอากระบี่ไปเสียได้ อูเล็กจนใจจึงว่าการทั้งนี้ข้าพเจ้าหารู้ว่าผู้ใดคิดให้กระทำไม่ ตัวข้าพเจ้านี้พระเจ้าสิ้นแฉอ่องรับสั่งให้มารับเสด็จโดยสุจริต ถ้าขึ้นไปถึงเมืองตังจิวได้ชำระกันเข้าก็จะเห็นเท็จและจริง เจ้าเมืองเอี๋ยนจึงห้ามกีเกียบมิให้จับอูเล็ก
ขณะเมื่อเกิดวุ่นวายกันขึ้นนั้นเป็นเวลาเย็น ครั้นคํ่าลงเปกตัดเปกควด ขุนนางสองคนพี่น้องกลัวเนื้อความจะไม่พ้นตัวก็พากันหนีไปอาศัยอยู่เมืองเตียว เจ้าเมืองเอี๋ยนก็รีบยกเข้าไป ครั้นถึงเมืองตังจิวก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าสิ้นแฉอ่อง แล้วจึงกราบทูลว่าข้าพเจ้าแจ้งความว่าพระบิดาสวรรคต คิดกตัญญูพาภรรยาจะช่วยแต่งการพระศพ เหตุใดพระองค์จึงคิดทำร้ายข้าพเจ้าดังนี้เล่า พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องจึงตรัสว่าการทั้งนี้ข้าพเจ้ามิได้รู้ อองจูหับจึงว่าแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนว่า ข้าพเจ้าสืบความแจ้งว่า เปกตัด เปกควดสองคนพี่น้องทำความชั่วเขาขับมาเสียจากเมืองโอย ข้าพเจ้าชุบเลี้ยงขึ้นเป็นขุนนางเล็กน้อยใช้ให้ออกไปรับท่าน มีผู้มาบอกว่ามันจะคิดทำร้ายท่าน ข้าพเจ้าจึงให้กุยสุยกุยฮั่วเอาหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงไป หวังจะเตือนสติท่านให้รู้ความท่านจะได้คิดระวังตัว
เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังก็เคลือบแคลงอยู่ยังหาเห็นจริงด้วยไม่ อองจูหับจึงให้เอาตัวกุยสุย กุยฮั่ว อูเล็ก ไปจำไว้ ณ คุก แล้วให้จับบุตรภรรยาเปกตัด เปกควดเอามาฆ่าเสีย แล้วให้เอาศีรษะไปเสียบประจานไว้กลางตลาด ทำทั้งนี้หวังจะให้เจ้าเมืองเอี๋ยนสิ้นสงสัย พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องจึงสั่งให้จัดแจงเก๋งเตียนอันสมควรให้เจ้าเมืองเอี๋ยนอยู่เป็นสุข แล้วให้แต่งโต๊ะและสุราอย่างดีไปเลี้ยงดูเจ้าเมืองเอี๋ยนและขุนนางแต่บรรดาที่มาอยู่ด้วยนั้นทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายเจ้าเมืองเอี๋ยนคิดจะชิงสมบัติในเมืองตังจิว จึงให้นางกงจู๊ไกสุ่นผู้เป็นภรรยาเข้าไปคิดการเป็นไส้ศึกอยู่ในวัง ถ้าเห็นได้ท่วงทีก็ให้ฆ่าพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องเสีย นางกงจู๊ไกสุ่นได้ฟังก็จนใจจำเป็นจำรับคำเจ้าเมืองเอี๋ยนเข้าไปในพระราชวัง แล้วจึงให้แต่งเครื่องเซ่นและธูปเทียนดอกไม้เข้าไปคำนับศพพระเจ้าจิวอันอ๋องผู้เป็นบิดา แล้วไปเยี่ยมพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องและพระญาติวงศ์ทั้งปวง คำนับกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อยปราศรัยไต่ถามถึงทุกข์และสุขกันตามธรรมเนียมแล้วนางก็ค้างอยู่ในพระราชวัง ครั้นเวลาคํ่าก็คิดวิตกถึงคำเจ้าเมืองเอี๋ยนที่สั่งมาจะให้คิดทำร้ายพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องผู้เป็นน้อง ไม่สู้ที่จะทำได้ จึงคิดว่าตัวเราเป็นภรรยาเจ้าเมืองเอี๋ยน จะมาทำตามถ้อยคำเจ้าเมืองเอี๋ยนนั้นก็จะเป็นคนชั่วมิได้รู้จักคุณบิดามารดาฆ่าน้องของตัวเสีย ครั้นจะมิทำตามถ้อยคำเจ้าเมืองเอี๋ยนสั่งเล่าก็จะเป็นคนอกตัญญูมิรู้คุณสามี ต้องการอันใดที่จะมีชีวิตอยู่สืบไป ตายเสียอย่าอยู่ให้คนเห็นหน้าจึงจะพ้นจากความชั่ว คิดแล้วนางก็ร้องไห้ ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษนางกงจู๊ไกสุ่นก็ลอบลงไปโจนน้ำในสวนตาย เวลาเช้าคนมิได้เห็นนางกงจู๊ไกสุ่นอยู่ในที่นอนก็พากันตื่นตกใจเที่ยวค้นหา พบศพนางในบ่อนํ้าก็เอาเนื้อความเข้าไปกราบทูลแก่พระเจ้าสิ้นแฉอ๋อง พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องได้ทรงฟังเสียนํ้าพระทัยนัก ทรงพระกันแสงพลางเสด็จลงมาถึงบ่อนํ้า จึงให้ยกศพขึ้นจากบ่อแล้วให้ต่อหีบไม้หอมใส่ศพยกออกมาไว้ ณ พระที่นั่งเก๋งเตียนเป็นที่เสด็จออกข้างหน้า แล้วให้แจ้งความแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนทุกประการ
เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังก็เสียนํ้าใจร้องไห้ไม่เป็นสมประดี ครั้นค่อยคลายความโศกแล้วจึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องขอเอาศพมาแต่งการ พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องก็โปรดให้ แล้วก็ช่วยจัดแจงแต่งการฝังศพตามธรรมเนียม เจ้าเมืองเอี๋ยนตั้งแต่มาอยู่ในเมืองตังจิวประมาณหกเจ็ดวันคิดวิตกถึงนางกงจู๊ไกสุ่นนัก ว่าเรามาบัดนี้หวังจะให้ภรรยาเป็นไส้ศึกอยู่ข้างในนางก็ตายจากไปแล้ว จะอยู่ช้าก็มิได้จำจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องทูลขอกระทะทองไปไว้สำหรับเมืองเรา ลองพระทัยพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องดูจะว่ากล่าวประการใดจะได้รู้ คิดแล้วจึงเข้าไปเฝ้ากราบทูลว่า กระทะทองเก้าใบสำหรับเมืองนี้เป็นของวิเศษประการใด เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองซอง เจ้าเมืองเจ๋จึงคิดจะมาช่วงชิงเอาไปเป็นเจ้าของ ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นจะขอชมดูให้เป็นประจักษ์แก่ตา พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องก็ยอมให้เจ้าเมืองเอี๋ยนไปดูกระทะทอง จึงพาเจ้าเมืองเอี๋ยนเสด็จขึ้นบนไต๋ชั้นบนที่ไว้กระทะทอง ขุนนางทั้งปวงก็ตามเสด็จขึ้นไปด้วยเป็นอันมาก
ขณะนั้นไทจูเอี๋ยนบุตรพระเจ้าสิ้นแฉอ๋อง อายุได้ห้าขวบก็พลอยตามเสด็จขึ้นไปด้วย เมื่อแรกขึ้นไปดูนั้น เห็นกระทะเก้าใบตั้งหงายอยู่บนเตียงสิ้น พอเห็นทั่วกันแล้วก็บังเกิดอัศจรรย์เป็นลมพายุใหญ่พัดมาเสียงสนั่นไปทั้งเมือง กระทะทองแปดใบที่ตั้งรายอยู่แปดทิศนั้นก็ควํ่าลงสิ้น ยังหงายอยู่ใบเดียวแต่กระทะที่ตั้งอยู่ตรงกลางนั้น ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนต่างมีความยินดีนัก คิดว่ากระทะใบกลางยังหงายอยู่ดังนี้ เป็นนิมิตด้วยเมืองเรายังจะบริบูรณ์อยู่ เห็นว่าเจ้าเมืองเอี๋ยนจะเอาไปมิได้ เจ้าเมืองเอี๋ยนเห็นประหลาดจึงถามขุนนางทั้งปวงว่า เหตุใดกระทะจึงควํ่าลงแปดหงายอยู่ใบเดียว
จี๋วก๋องเข้งจึงตอบว่า ซึ่งกระทะควํ่าลงแปดใบนั้นเป็นนิมิตเทวดาบอกเหตุให้รู้ว่าหัวเมืองทั้งปวงจวนจะสาบสูญอยู่แล้ว ซึ่งกระทะใบกลางหงายอยู่นั้นเป็นนิมิตจะให้เห็นว่าเมืองหลวงจะยังบริบูรณ์อยู่ ถึงผู้ใดมาตรหมายจะมาเอากระทะทองไปเป็นของตัวก็เห็นหาได้สมความคิดไม่ เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังก็เสียน้ำใจนักจึงกราบทูลพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะขอกระทะใบกลางเอาไปไว้สำหรับเมืองข้าพเจ้าสักใบหนึ่ง พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องก็จนพระทัยมิรู้ที่จะตรัสประการใด
ฝ่ายไทจูเอี๋ยนได้ยินเจ้าเมืองเอี๋ยนขอกระทะจึงร้องว่า กระทะใบกลางของของเราไม่ให้แก่ผู้ใดเลย ว่าแล้วก็วิ่งเข้ายุดกระทะไว้ ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นต่างคนต่างมีความยินดีนัก อองจูหับจึงว่าแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนว่าเมืองตังจิวยังจะบริบูรณ์อยู่ เทวดาจึงดลใจไทจูเอี๋ยนอายุห้าขวบให้หวงแหนกระทะไว้ เห็นไทจูเอี๋ยนยังจะครอบครองกระทะสืบวงศ์พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องไปได้อยู่ ท่านอย่าคิดน้อยใจเลย ถ้านานไปอีกหลายร้อยปีกระทะจะเป็นของกษัตริย์วงศ์อื่นหรือประการใดยังมิได้แจ้ง
เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังเสียนํ้าใจนัก หารู้ที่จะว่าประการใดไม่ ก็กราบถวายบังคมลากลับมาที่อยู่ให้คิดวิตกนัก เวลาค่ำจะนอนก็มิหลับให้คับอกคับใจจนบังเกิดโรครากโลหิตออกมาเป็นอันมาก เห็นจะช้าอยู่มิได้ เวลาเช้าก็อุตส่าห์แข็งใจเข้าไปกราบถวายบังคมลาจะยกกลับไปเมืองเอี๋ยน พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องก็ให้จัดสิ่งของตอบแทนเครื่องบรรณาการตามสมควรให้แก่เจ้าเมืองเอี๋ยน ให้ขุนนางตามไปส่งเจ้าเมืองเอี๋ยนตามธรรมเนียม แล้วจึงให้แต่งการสมโภชทำขวัญกระทะทอง ให้เจิมแป้งหอมนํ้ามันหอม จุดธูปเทียนบูชาเทวดาแล้วให้ประโคมฆ้องกลองและม้าล่อ แต่ให้สมโภชกระทะทองอยู่ถึงเจ็ดวันก็บังเกิดเป็นนิมิตอัศจรรย์ เวลาเช้าเห็นพระอาทิตย์ขึ้นข้างตะวันออกดวงหนึ่ง ขึ้นข้างตะวันตกดวงหนึ่ง แต่สายจึงคงเห็นแต่ดวงเดียว ราษฎรและขุนนางในเมืองตังจิวเห็นทั่วกันสิ้น แต่เป็นดังนี้ถึงสามวัน ขุนนางผู้ใหญ่จึงเอาเนื้อความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าสิ้นแฉอ๋อง พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องจึงให้หาอองจูหับเข้ามาถามว่า ซึ่งเห็นพระอาทิตย์ขึ้นสองดวงดังนี้ จะร้ายดีเป็นประการใด
อองจูหับได้ฟังถอนใจใหญ่แล้วจึงกราบทูลว่า ซึ่งพระอาทิตย์ขึ้นข้างตะวันออกนั้น ได้แก่เมืองเราอันรุ่งเรืองอยู่เหมือนดังพระอาทิตย์ ซึ่งขึ้นข้างตะวันตกดวงหนึ่งนั้น เห็นจะได้แก่เมืองจิ๋นจะรุ่งเรืองขึ้น ด้วยเมืองจิ๋นอยู่ข้างทิศตะวันตก นานไปเห็นเมืองเรากับเมืองจิ๋นจะต้องแบ่งปันเขตแดนกันเป็นมั่นคง พระเจ้าสิ้นแฉอ๋องได้ทรงฟังเสียนํ้าพระทัยนัก มิรู้ที่จะตรัสประการใดก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งปวงก็พากันกลับไปบ้าน
ฝ่ายเจ้าเมืองเอี๋ยนนั้นเป็นโรครากโลหิตมิได้หยุด รีบยกไปพอถึงเมืองเอี๋ยนก็ขาดใจตาย เจ้าเมืองเอี๋ยนนั้นอายุสี่สิบแปดปีก็ถึงแก่กรรม ขุนนางทั้งปวงก็พร้อมใจกันยกไทจูงักเจ๋ผู้บุตรเจ้าเมืองเอี๋ยนขึ้นเป็นฮุยอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน แล้วให้กีเกียบเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการจัดแจงศพสืบไป
ฝ่ายงักเงซึ่งเป็นเจ้าครั้งเมืองเจ๋เก่าแจ้งความว่าเจ้าเมืองเอี๋ยนถึงแก่กรรม คิดจะไปช่วยแต่งการศพก็เกรงว่าชาวเมืองลีจิ๋วจะยกมาตีเมืองเจ๋ จึงจัดเครื่องบรรณาการให้ขุนนางไปช่วยแต่งการศพเจ้าเมืองเอี๋ยน แล้วให้แจ้งความแก่ฮุยอ๋องว่าจะยกไปตีเมืองลีจิ๋วเมืองเจกเบกจึงมิได้ไปช่วยการฝังศพ ครั้นส่งเครื่องบรรณาการและหนังสือไปเมืองเอี๋ยนแล้ว งักเงก็ให้จัดกองทัพเป็นอันมาก ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ยกไปล้อมเมืองลีจิ๋วไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋ว แจ้งว่างักเงมาล้อมเมืองดังนั้นก็ขับทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง แล้วจึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาปรึกษาว่า งักเงยกมาล้อมเมืองเราและเมืองเจกเบกไว้ดังนี้ ท่านทั้งปวงจะคิดป้องกันประการใด เตียนตั๋นขุนนางผู้ใหญ่จึงตอบว่า อันจะคิดต่อสู้ด้วยกองทัพงักเงนั้นยากนัก ด้วยงักเงผู้นี้มีสติปัญญามากทั้งฝีมือก็เข้มแข็ง แล้วก็มีเมืองขึ้นถึงเจ็ดสิบหัวเมือง ยกมาครั้งนี้เหลือกำลังที่ทหารในเมืองเราและเมืองเจกเบกจะต่อสู้ได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นอุบายอันหนึ่งพอจะป้องกันเมืองไว้ได้ ด้วยงักเงเป็นอริกันอยู่กับกีเกียบผู้สำเร็จราชการเมืองเอี๋ยน กีเกียบผู้นี้เป็นคนโลภ ถ้าเราจัดแจงสิ่งของทองเงินส่งไปยุยงกีเกียบให้ว่ากล่าวแก่ฮุยอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนให้ถอดงักเงเสียจากที่ แล้วแต่งคนให้ปลอมเป็นลูกค้าวานิชไปเที่ยวพูดจาในเมืองเอี๋ยนว่า งักเงเจ้าเมืองเจ๋ทำการกำเริบ มิได้มีกตัญญูรู้คุณเจ้าของตัว ทำการหยาบช้าคิดจะยกมาตีเมืองเอี๋ยนจะตั้งตัวเป็นเจ้า บัดนี้ทำเป็นยกไปตีเมืองลีจิ๋ว แต่ไปตั้งล้อมอยู่เป็นช้านานแล้ว อันเมืองลีจิ๋วนั้นเป็นเมืองน้อย ถ้าจะทำจริงแล้วเวลาเดียวก็จะได้ งักเงตั้งเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองลีจิ๋วให้เข้าด้วย ทีหลังจะบรรจบกันเข้ายกไปตีเมืองเอี๋ยน เที่ยวพูดจาให้ราษฎรและขุนนางรู้ทั่วกัน แล้วต่างคนก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่กีเกียบ กีเกียบรับสินบนเขาแล้วก็จะเอาเนื้อความเข้าไปยุยงให้เจ้าเมืองเอี๋ยนถอดงักเงเสีย ตั้งผู้อื่นมาเป็นเจ้าเมืองเจ๋ เมืองเราก็จะอยู่เย็นเป็นสุขหาผู้ใดจะยํ่ายีมิได้ เซียงอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงจัดสิ่งของทองเงินเป็นอันมาก กับหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้ขุนนางคนสนิทลอบเอาไปให้แก่กีเกียบ ณ เมืองเอี๋ยน แล้วแต่งทหารให้ปลอมเป็นคนค้าขายไปเที่ยวพูดจาในเมืองเอี๋ยนตามอุบายเตียนตั๋นทุกประการ แล้วก็สั่งให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มิได้แต่งทหารออกต่อสู้ด้วยกองทัพงักเงเลย
ฝ่ายขุนนางคนสนิทที่ถือหนังสือและสิ่งของทองเงินไปให้กีเกียบนั้น ครั้นไปถึงเมืองเอี๋ยนแล้วส่งหนังสือให้กีเกียบ กีเกียบรับเอาหนังสือมาอ่าน ในหนังสือนั้นว่าข้าพเจ้าเซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋วขอคำนับมาถึงท่านเสียงก๊กผู้สำเร็จราชการ ด้วยข้าพเจ้าแจ้งความมาแต่ก่อนว่า ท่านมีสติปัญญามากแล้วก็โอบอ้อมอารีต่อขุนนางและหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็รักใคร่คิดจะพึ่งท่าน บัดนี้งักเงทำการกำเริบยกกองทัพมาเกลี้ยกล่อมข้าพเจ้าจะให้ยกไปช่วยตีเมืองเอี๋ยน ข้าพเจ้าคิดถึงความดีของท่านจึงจัดเครื่องบรรณาการพอสมควร กับหนังสือส่งมาหวังจะเตือนสติท่านให้รู้ตัวว่างักเงจะคิดทำร้ายเมืองเอี๋ยนอยู่จะละไว้ช้ามิได้จะกำเริบนัก ถ้าท่านแจ้งความแล้วจงทูลแก่ฮุยอ๋องให้ถอดงักเงเสียจากที่เจ้าเมืองเจ๋ ท่านได้มากินเมืองเจ๋แล้วข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จะขอเป็นเมืองขึ้นแก่ท่านสืบไป กีเกียบแจ้งความในหนังสือสำคัญว่าจริง คิดแต่จะได้เมืองลี้จิ๋วเป็นเมืองขึ้น จึงว่าแก่ขุนนางผู้ถือหนังสือว่า ท่านจงกลับไปบอกแก่เจ้าเมืองลีจิ๋วว่าอย่าวิตกเลย เราจะจัดแจงเจ้าเมืองเจ๋เสียใหม่ มิทันให้งักเงยกกองทัพมาตีเมืองเรา ขุนนางผู้ถือหนังสือก็คำนับลากลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองลีจิ๋วทุกประการ
ฝ่ายทหารที่ปลอมเป็นลูกค้าวานิชไปเที่ยวค้าขายในเมืองเอี๋ยนแล้วก็แกล้งพูดความอันนั้นให้รู้อื้ออึงไปทั้งเมือง ความก็รู้ไปถึงขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ทั้งปวงต่างคนต่างก็เอาเนื้อความเข้ามาแจ้งแก่กีเกียบทุกประการ กีเกียบก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่ฮุยอ๋องยุยงจะให้ถอดงักเงเสียจากที่เจ้าเมืองเจ๋ ฮุยอ๋องยังเยาว์นักมิได้รู้จักผิดและชอบก็ยอมให้ถอดงักเงเสีย ตั้งกีเกียบเป็นเจ้าเมืองเจ๋ แล้วให้ข้าหลวงกำกับไปคืนเอาตราสำหรับที่เจ้าเมืองเจ๋มอบให้แก่กีเกียบ
ฝ่ายงักเงแจ้งความดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ถ้าคนอื่นนอกจากเรามาเป็นเจ้าเมืองเจ๋แล้ว นานไปเห็นชาวเมืองลีจิ๋วจะมาคืนเอาเมืองเจ๋ได้เป็นมั่นคง สงสารแต่ฮุยอ๋องยังเยาว์นักเราหารู้ที่จะโกรธตอบได้ไม่ ขุนนางและทหารทั้งกองทัพแจ้งความว่ากีเกียบจะมาเป็นเจ้าเมืองเจ๋ดังนั้น ต่างคนต่างเสียนํ้าใจไม่สมัครทำราชการด้วยกีเกียบเลย ครั้นเวลาคํ่างักเงก็หนีออกจากกองทัพ รีบไปอาศัยอยู่ ณ เมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวแจ้งว่างักเงเป็นคนมีสติปัญญามากฝีมือก็เข้มแข็งแล้วก็สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินมาอาศัยอยู่ ณ เมืองเตียวดังนั้นยินดีนัก ก็ชุบเลี้ยงงักเงขึ้นตั้งให้เป็นบ้องจูกุ๋น
ขณะนั้นกีเกียบกับข้าหลวงมาถึงกองทัพงักเงที่มาตั้งล้อมอยู่ ณ เมืองลีจิ๋วจึงเอาหนังสือรับสั่งฮุยอ๋องให้มาถอดงักเงเสีย ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าเมืองเจ๋ประกาศแก่นายทัพนายกองทั้งปวง แล้วบอกหนังสือเข้าไปในเมืองลีจิ๋วให้เจ้าเมืองลีจิ๋วแจ้งว่าตัวได้มาเป็นเจ้าเมืองเจ๋ จะให้เจ้าเมืองลีจิ๋วเปิดประตูเข้าไปในเมือง เตียนตั๋นแจ้งความดังนั้นจึงห้ามเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองลีจิ๋วเสียมิให้ตอบหนังสือออกไป แล้วก็สั่งทหารให้ตรวจตรารักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคงกว่าแต่ก่อน กีเกียบนั้นคอยอยู่เป็นหลายวันมิได้เห็นเจ้าเมืองลีจิ๋วตอบหนังสือออกมาก็เข้าใจว่าเจ้าเมืองลีจิ๋วล่อลวงก็โกรธนัก จึงสั่งทหารให้ล้อมเมืองลีจิ๋วและเมืองเจกเบกไว้แน่นหนา ได้ทีก็ตีเอาเมืองทั้งสองให้จงได้ นายทัพนายกองและทหารเลวทั้งปวงไม่เต็มใจทำราชการด้วยกีเกียบ จำเป็นจำทำไปด้วยกลัวอาชญา ตีเมืองมิได้สมความคิด กีเกียบก็ยิ่งเสียนํ้าใจนัก
ฝ่ายเตียนตั๋นนั้นคิดจะให้กองทัพเมืองเอี๋ยนแตกไปเสียให้พ้นเมือง เวลาเช้าก็เข้าไปคำนับเจ๋เซียงอ๋อง ณ ที่ออกขุนนาง แล้วจึงแกล้งพูดแก่ขุนนางทั้งปวงว่า คืนนี้เราฝันเห็นว่าเทพยดาองค์หนึ่งมาบอกแก่เราว่า เจ๋เซียงอ๋องเป็นผู้มีบุญจะได้ครองสมบัติในเมืองเจ๋แทนเจ๋มินอ๋องผู้เป็นบิดา ยังอีกสองสามวันเราจะลงไปช่วยตีทัพกีเกียบให้แตกไป แล้วจะช่วยอุปถัมภ์เจ๋เซียงอ๋องให้ได้สมบัติในเมืองเจ๋คืนจงได้ ครั้นประกาศแก่ขุนนางทั้งปวงแล้วจึงให้เกณฑ์ทหารเป็นอันมากประชุมไว้ให้พร้อมกัน แล้วจึงว่าเทวดาลงมาช่วยเมื่อใด จะได้ยกออกไปปราบปรามข้าศึกเมื่อนั้น เวลาเช้าเตียนตั๋นก็ขึ้นม้าตรวจทหารที่เกณฑ์เข้ากองทัพ เห็นทหารเลวชาวบ้านนอกคนหนึ่งรูปร่างคมสันหน้าดำดังหมี หนวดและเครายาว เตียนตั๋นก็ลงจากม้าเข้าไปคำนับทหารเลวคนนั้นแล้วจึงแกล้งพูดว่า ตั้งแต่วันท่านมาบอกไว้ว่าจะลงมาช่วยข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ให้เตรียมทหารพร้อมไว้คอยท่าท่าน พึ่งจะเห็นลงมาวันนี้ ขุนนางและราษฎรชาวเมืองยังหารู้จักท่านไม่จึงมิได้คำนับท่าน ท่านอย่าได้ถือโทษเลย ขอเชิญท่านขึ้นไปพักอยู่บนไต๋ให้ขุนนางและราษฎรคำนับเสียก่อน จึงค่อยออกไปปราบปรามข้าศึก ว่าแล้วก็พาทหารผู้นั้นขึ้นไปบนไต๋แต่สองต่อสอง ค่อยกระซิบพูดว่าท่านจงทำตามความคิดเรา ถ้าสำเร็จราชการกองทัพเมืองเอี๋ยนยกไปแล้ว เราจะชุบเลี้ยงท่านให้ถึงขนาด ทหารผู้นั้นก็รับคำเตียนตั๋นแล้วก็ทำท่วงทีกิริยาเหมือนเทวดา ขุนนางและราษฎรทั้งปวงไม่รู้เท่าความคิดเตียนตั๋นสำคัญว่าเทวดาจริง ต่างคนต่างก็พากันขึ้นไปคำนับสิ้น เตียนตั๋นจึงแกล้งพูดว่า เทวดาให้สัญญาไว้แก่เราว่าจะแปลงรูปลงมาเช่นนี้เราพึ่งเห็นเข้า ท่านทั้งปวงอย่ากลัวเกรงข้าศึกเลย เทวดาลงมาช่วยเรา เราจะมีชัยชนะแก่กองทัพกีเกียบเป็นมั่นคง
ขุนนางและนายทหารทั้งปวงได้ฟังต่างคนก็ดีใจสรรเสริญเจ๋เซียงอ๋องว่าเป็นผู้มีบุญเทวดาจึงลงมาช่วย เตียนตั๋นจึงเอาเสื้อลายทองและหมวกอย่างดีมาให้ทหารผู้นั้นใส่ เช้าเย็นให้ขุนนางและทหารทั้งปวงเอาธูปเทียนดอกไม้ขึ้นไปบูชาบนไต๋มิได้ขาด กิตติศัพท์ก็เลื่องลือไปถึงกองทัพกีเกียบว่าเทวดาลงมาอยู่ในเมืองลีจิ๋วจะมาช่วยตีทัพเมืองเอี๋ยน กีเกียบก็คิดเศร้าใจจึงว่าแก่นายทัพนายกองทั้งปวงว่า เขาลือกันว่ามีเทวดาลงมาช่วยชาวเมืองลีจิ๋ว รูปร่างเทพยดานั้นจะเป็นประการใดเราจะดูให้เห็นประจักษ์แก่ตา ว่าแล้วก็ขึ้นขี่ม้าขับทหารออกจากค่าย ยกเข้ามาถึงเชิงกำแพงเมือง เตียนตั๋นแจ้งความดังนั้นก็ยกทัพออกจากเมืองลีจิ๋ว พวกทหารเมืองเจ๋เห็นก็ตกใจพากันตื่นหนีเข้าค่าย กีเกียบเห็นทหารตื่นหนีไปสิ้นก็ชักม้ากลับเข้าค่าย ให้หานายทัพนายกองเข้ามาว่า กองทัพเตียนตั๋นเปิดประตูเมืองออกมาท่านทั้งปวงยังไม่ทันจะได้รบพากันแตกหนีมาสิ้น กฎหมายสำหรับศึกให้ตัดศีรษะผู้หนีตาทัพเสียบประจานไว้หน้าค่าย เราก็จะเอาโทษท่านตามอาญาศึกท่านจะว่าประการใด
นายทัพนายกองทั้งปวงจึงตอบว่า ถ้ารบกับมนุษย์เหมือนกันถึงท่านจะเอาโทษตามอาญาศึกก็ควรอยู่ นี่จนใจด้วยเขาเป็นเทวดามีฤทธิ์มาก แต่พอแลเห็นก็ให้มืดหน้ามัวตาสะท้านร้อนสะท้านหนาว แต่อาวุธก็หลุดจากมือ จึงหลบหลีกหนีเอาตัวรอดรักษาชีวิตไว้ก่อน กีเกียบได้ฟังสำคัญว่าจริงก็ยิ่งตกใจขนพอง มิรู้ที่จะกล่าวประการใดไม่ก็เสียนํ้าใจจนเป็นไข้ ให้สะท้านร้อนสะท้านหนาว เมื่อยมึนเจ็บไปทั่วทั้งตัว จึงสั่งให้ทหารรักษาค่ายไว้ให้มั่นคงมิได้ออกรบพุ่งสืบไป แต่กีเกียบป่วยอยู่นั้นนานถึงเดือนเศษ
เตียนตั๋นไม่เห็นกีเกียบออกมารบเป็นช้านาน จึงให้ไปสืบดูได้ความว่า กีเกียบป่วยด้วยโรคเสียนํ้าใจ สงสัยว่าเทวดาลงมาช่วยชาวเมืองลีจิ๋ว แล้วเตียนตั๋นจึงขึ้นไปบนไต๋ว่าแก่ทหารที่ให้เป็นเทวดาว่า บัดนี้กีเกียบหลงกลเราสำคัญว่าเทวดาลงมาจริงจนป่วยเจ็บลงแล้ว เห็นกีเกียบจะให้คนเข้ามาสืบในเมืองเรา ท่านจงขึ้นนั่งบนโต๊ะสั่งให้ทหารเอาหญ้ามาผูกหุ่นทำเป็นรูปกีเกียบขึ้นผูกไว้บนเสาธงอันสูง ให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงรูปกีเกียบจนทุกวัน พวกทหารกีเกียบเข้ามาสืบเห็นก็เข้าใจว่าเมื่อเทวดาให้ยิงรูปกีเกียบอยู่เนืองๆ ดังนี้ เหตุใดกีเกียบจะมิป่วยเจ็บลงเล่า ถ้าเนื้อความรู้ไปถึงกีเกียบแล้วเห็นจะกลัวเกรงมากขึ้นก็จะเสียทีแก่เรา ทหารซึ่งแปลงเป็นเทวดาจึงสั่งให้ทำตามอุบายเตียนตั๋นทุกประการ
ฝ่ายกีเกียบนั้นป่วยหนักลงทุกวันด้วยเสียนํ้าใจ คิดจะใคร่ให้รู้แน่ว่าเทวดาลงมาจริงหรือมิจริง จึงให้หาทหารหกเจ็ดคนซึ่งเป็นชาวเมืองเจ๋มาสั่งว่า ท่านจงเข้าไปในเมืองลีจิ๋ว แกล้งทำเป็นกล่าวโทษเราว่าหาสติปัญญามิได้ จะเลี้ยงดูทหารก็หารู้จักคนดีคนชั่วไม่ ตัวข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองเจ๋ งักเงเกณฑ์เข้ากองทัพมาแต่ครั้งก่อน ข้าพเจ้าเป็นทหารมีฝีมือ งักเงชุบเลี้ยงเป็นนายทหารเอกโทตามสติปัญญาและฝีมือ บัดนี้งักเงต้องถอด กีเกียบได้มาเป็นแม่ทัพ ถอดข้าพเจ้าให้เป็นทหารเลวหาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าน้อยใจกีเกียบนักจึงหนีมาอยู่กับท่านจะขอเอาท่านเป็นที่พึ่ง จะได้แก้แค้นกีเกียบให้ถึงขนาด ถ้าท่านว่ากล่าวได้ดังนี้แล้วเตียนตั๋นก็จะสำคัญว่าจริง เห็นจะไว้ใจใช้สอยท่านเป็นคนสนิทจะได้สืบความโดยง่าย เมื่อได้ความแน่นอนประการใดจงรีบหนีออกมาบอกแก่เรา ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะชุบเลี้ยงท่านให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แล้วจะปูนบำเหน็จรางวัลแทนคุณท่านให้ถึงขนาด
ทหารหกเจ็ดคนก็รับคำ ครั้นเวลาเย็นก็ออกจากค่ายเข้าไปถึงประตูเมืองลีจิ๋ว จึงร้องบอกแก่นายประตูว่า เราเป็นชาวเมืองเจ๋ งักเงเกณฑ์เข้ากองทัพยกมาแต่ครั้งก่อน บัดนี้เราหนีมาจะเข้าอยู่เป็นข้าเจ๋เซียงอ๋องผู้เป็นลูกเจ้าของเรา ท่านจงเปิดประตูรับเราเข้าไปเป็นการเร็ว นายประตูก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่เตียนตั๋น เตียนตั๋นก็แจ้งว่ากีเกียบแกล้งใช้ให้มาสืบความ จึงสั่งให้นายประตูเปิดประตูรับ พาตัวทหารหกเจ็ดคนเข้าไปถามก็ให้การตามกีเกียบสั่งทุกประการ
เตียนตั๋นก็รู้เท่าจึงทำเป็นแกล้งสรรเสริญว่า ท่านเป็นคนดีมีกตัญญูรู้คุณเจ้า คิดอ่านหนีเล็ดลอดกลับมาอยู่ด้วยเจ๋เซียงอ๋องดังนี้เราขอบใจนัก จงอุตส่าห์ทำราชการไปเถิด ท่านเป็นคนมาอยู่ใหม่ยังไม่รู้ขนบธรรมเนียมราชการ เราจะฝึกสอนเสียให้ชำนาญก่อน ว่าแล้วเตียนตั๋นก็เอาทหารหกเจ็ดคนนั้นมาไว้ใช้สอยเป็นคนสนิทแกล้งพาเข้าไปในวังทุกเวลา วันหนึ่งเตียนตั๋นพาทหารหกเจ็ดคนเข้าไปคำนับเจ๋เซียงอ๋อง ณ ที่ออกขุนนางข้างหน้า แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงเทวดาในท่ามกลางขุนนางทั้งปวง เทวดาสมมตินั้นเสพสุราเมาแล้วก็สั่งให้ทหารเอาเกาทัณฑ์มายิงหุ่นรูปกีเกียบแล้วก็ลุกขึ้นสยายผมรำกระบี่ พลางทำเป็นเสกเป่าพ่นนํ้าขึ้นไปที่รูปกีเกียบ แล้วทำเป็นถอนใจใหญ่ทรุดนั่งลงบนโต๊ะเรียกเตียนตั๋นเข้าไปพูดว่า หยกสีฮองเต้ให้เรามาเอาชีวิตกีเกียบแต่ผู้เดียว ถ้าการพลั้งพลาดและเนิ่นช้าไปคนในเมืองลีจิ๋วก็จะพลอยตายเสียสิ้น
เตียนตั๋นจึงทำเป็นเข้าไปคำนับถามว่า ซึ่งท่านว่าทำการพลาดพลั้งไปและคนทั้งปวงจะพลอยตายนั้นจะตายด้วยเหตุอันใด เทวดาจึงแกล้งบอกว่า หยกสีฮองเต้สั่งเรามาว่าท่านจะไปเอาชีวิตกีเกียบครั้งนี้จงระวังปิดความให้จงดี ถ้ากีเกียบรู้เนื้อความเป็นแน่ให้เชือดจมูกชาวเมืองเอี๋ยนเสียสิ้น แล้วจมูกคนทั้งเมืองลีจิ๋วก็จะด้วนเน่าตายเสียสิ้น ข้อหนึ่งฝูงปีศาจซึ่งเป็นปู่ย่าตายายชาวเมืองเราที่เอาไปก่อกุฏิฝังไว้ริมเขานอกเมืองช่วยทำนุบำรุงเมืองเราอยู่ เมื่อยกกองทัพไปครั้งก่อนนั้นแต่พอชาวเมืองเอี๋ยนเห็นเข้า หาทันได้รบพุ่งกันไม่ก็ตื่นแตกไปด้วยฤทธิ์ผีปีศาจ เราคิดเกรงว่าชาวเมืองเอี๋ยนรู้เข้าจะคิดไปยํ่ายีขุดรื้อศพที่ฝังเก่าใหม่ขึ้นเรี่ยรายให้สุนัขแร้งกากินเป็นอาหาร ฝูงปีศาจไม่มีที่อาศัยก็จะตื่นแตกไปเสียสิ้นไม่มีใครจะช่วยอุปถัมภ์แล้ว ถ้าช้าไปเราจะได้ความยากเมื่อปลายมือ เตียนตั๋นจึงตอบว่า ความข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลยเป็นธุระข้าพเจ้าจะปิดความให้มิด ท่านจงทำให้กีเกียบตายเสียโดยเร็วเถิด ว่าแล้วก็ทำเป็นตกใจรีบพาทหารเจ็ดคนกลับมาบ้าน เรียกเข้าไปกำชับว่าความที่เทวดาบอกแก่เรานั้น ท่านจงปิดให้มิดอย่าให้รู้ถึงกีเกียบเลย ถ้าสำเร็จราชการแล้วเราจะชุบเลี้ยงให้ถึงขนาด ทหารหกเจ็ดคนรับคำเตียนตั๋นแต่ปาก น้ำใจนั้นสำคัญว่าจริง เวลาคํ่าก็หนีออกจากเมืองลีจิ๋วเอาเนื้อความมาแจ้งแก่กีเกียบทุกประการ กีเกียบจึงว่าเทวดาให้ยิงรูปเราอยู่ดังนี้หรือจะมิเจ็บไปทั่วทั้งตัว แล้วให้เจ็บให้ยอกแต่จะลุกขึ้นก็มิไหว ท่านไปได้ความลับมาจากเทวดาดังนี้เป็นบุญของเราแล้วจำจะคิดทำให้ชาวเมืองลีจิ๋วตายเสียจงได้ ว่าแล้วจึงสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้เอาขุนนางและทหารเลวมาเชือดจมูกเสียให้สิ้นทุกตัวคน นายทัพนายกองทั้งปวงได้ฟังตกใจแลดูหน้ากันแล้วก็คำนับลากีเกียบออกมาปรึกษากันเป็นพวกๆ ที่มีสติปัญญาก็หนีเอาตัวรอด ที่เป็นคนโฉดเขลาก็ยอมให้เขาเชือดจมูก แต่พวกทหารในกองทัพกีเกียบกลัวจะต้องเชือดจมูก หนีกลับไปเมืองเจ๋เมืองเอี๋ยนเสียนั้น เท่ากับทหารที่ต้องเชือดจมูก ทหารที่ยังอยู่ในกองทัพก็เบาบางน้อยตัวลงนัก กีเกียบจึงสั่งทหารให้ไปรื้อกุฏิขุดศพบิดามารดาปู่ย่าตายายของชาวเมืองขึ้นทิ้งเรี่ยรายไว้ให้แร้งกาและสุนัขยื้อแย่งกินเป็นอาหาร ชาวเมืองลีจิ๋วแจ้งความดังนั้นคิดพยาบาทกีเกียบนัก ออกปากสบถไว้ว่าตายเสียก็แล้วไป ถ้ายังมีชีวิตอยู่แล้วจะขอแก้แค้นฆ่าชาวเมืองเอี๋ยนเสียให้จงได้
เตียนตั๋นแจ้งความว่าชาวเมืองมีความพยาบาทกีเกียบพร้อมกันสิ้นแล้ว จึงจัดกองทัพจะยกออกไปรบกับกีเกียบ ให้เลือกทหารที่แก่ชราเกณฑ์ให้ไว้อยู่รักษาเมือง จัดเอาทหารที่หนุ่มๆ ฉกรรจ์เข้ากองทัพ แล้วสั่งให้จัดหากระบือตัวผู้ได้หกพันตัว ให้ผูกทำเป็นรูปคนใส่เสื้อใส่หมวกถืออาวุธต่างๆ แล้วให้ช่างทำไม้ไฟทำพลุและประทัดใส่ไว้ในรูปหุ่น เตรียมทัพได้พร้อมแล้วจะยกออกไปตีทัพกีเกียบ
ฝ่ายกีเกียบค่อยคลายไข้ขึ้น แต่ยังเดินมิได้ด้วยป่วยขาอยู่ข้างหนึ่ง จึงให้หานายทัพนายกองทั้งปวงมาพร้อมกันแล้วถามว่า เมื่องักเงเป็นแม่ทัพกับเราเป็นบัดนี้ ข้างไหนจะดีกว่ากัน อนึ่งเรากับงักเงใครจะมีสติปัญญามากกว่ากัน เรานี้นานไปจะได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋หรือไม่ ขุนนางนายทัพนายกองทั้งปวงกลัวอาญากีเกียบนัก ต่างคนต่างก็สรรเสริญว่า อันสติปัญญาเสียงก๊กนั้นดีกว่างักเงสักสิบส่วน อย่าว่าแต่เป็นเจ้าเมืองเจ๋เลย ถึงจะเป็นอ๋องเต้ก็จะเป็นได้ กีเกียบเป็นคนเมาอิสริยยศได้ฟังสำคัญว่าจริง ก็ยิ่งคิดกำเริบหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน
ฝ่ายเตียนตั๋นนั้นคิดจะลวงให้เสียที จึงให้จัดสิ่งของเป็นเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางคุมออกไปให้แก่กีเกียบ แล้วสั่งว่าท่านเอาเครื่องบรรณาการกับหนังสือไปให้กีเกียบแล้ว เมื่อจะกลับมาจึงค่อยกระซิบพูดกับทหารทั้งสองเมืองว่า เราสั่งไปถึงนายทัพนายกองและทหารเลวจงทุกคนว่า แต่ท่านทั้งปวงพากันมาล้อมเมืองเราอยู่ก็ช้านานถึงแปดเดือนแล้ว บุตรภรรยาอยู่ภายหลังก็จะไม่เป็นอันทำมาหากิน ท่านทั้งปวงจงพากันไปที่เขากูสัน ชวนกันขุดค้นดูเงินทองของราษฎรที่มั่งมีในเมืองเราฝังไว้แต่ครั้งเจ้าเมืองเอี๋ยนกับงักเงยกมาตีเมืองเจ๋ครั้งก่อน กลัวจะยกมาตีเมืองเราด้วยจึงเอาของไปฝังไว้ที่เขากูสัน ท่านทั้งปวงขุดได้เงินทองแล้วฝากไปให้บุตรภรรยาใช้สอยพลางๆ เถิด ตัวเราก็จะเชิญเจ๋เซียงอ๋องออกไปอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นแก่ท่านเสียงก๊ก ท่านจงกระซิบพูดความอันนี้ให้รู้ทั่วกันจงทุกหมวดทุกกอง แต่อย่าให้กีเกียบรู้ความ สั่งแล้วเตียนตั๋นจึงให้ทหารคนสนิทลอบเอาเงินทองใส่ขวดใช้ให้ไปฝังไว้ริมเชิงเขากูสัน แยกย้ายรายกันไปเป็นหลายแห่ง
ฝ่ายผู้ถือหนังสือเตียนตั๋นคุมเอาเครื่องบรรณาการกับหนังสือออกมา ณ ค่ายกีเกียบ บอกว่าจะขอเข้าไปคำนับท่านแม่ทัพด้วยจะเจรจาความเมือง ขุนนางก็เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่กีเกียบ กีเกียบก็ให้พาเข้าไปในค่าย ครั้นผู้ถือหนังสือคำนับกีเกียบแล้วจึงเอาหนังสือส่งให้กีเกียบ กีเกียบรับเอามาอ่านในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าเตียนตั๋นขอคำนับมาถึงเสียงก๊ก ด้วยท่านยกมาล้อมเมืองข้าพเจ้าอยู่บัดนี้นานถึงแปดเดือนเศษ ราษฎรทั้งปวงมิได้ทำไร่ไถนา อดอยากมาแต่ครั้งงักเงล้อมเมืองนั้นแล้ว บัดนี้ต้องเชือดเนื้อกินกันด้วยอดอยาก ขอท่านได้กรุณางดอยู่หน่อยหนึ่งก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวเจ๋เซียงอ๋องให้ออกไปคำนับขอเป็นเมืองขึ้นแก่ท่านสืบไป กีเกียบครั้นแจ้งความดังนั้นสำคัญว่าจริง มีความยินดีนักจึงตอบว่าท่านจงกลับไปบอกแก่เตียนตั๋นเถิด เราจะฟังดูอีกสักสองสามวัน ถ้าไม่เห็นเตียนตั๋นพาเจ๋เซียงอ๋องออกมาคำนับแล้วจะให้ทหารเข้าหักเอาเมืองลีจิ๋ว ได้แล้วจะให้จับแต่บรรดาแซ่และญาติเตียนตั๋นกับเจ๋เซียงอ๋องประหารชีวิตเสียให้สิ้น ทูตก็คำนับลากีเกียบออกมากระซิบพูดแก่นายทัพนายกองทั้งปวงตามคำเตียนตั๋นสั่งทุกประการ
ฝ่ายทหารในกองทัพกีเกียบได้ฟังยินดีนัก ต่างคนต่างก็พากันออกไปที่เขากูสัน ขุดได้เงินทองแล้วก็เล่าต่อๆ ไป ที่ยังไม่ได้ก็รีบออกไปชิงกันขุดเงินทองทั้งค่ายเสีย มิได้ระวังตรวจตรารักษาหน้าที่ของตัว เตียนตั๋นแจ้งความดังนั้น ให้เอากระบือหกพันมาแต่งตัว เอาดาบผูกเขาทั้งสองข้าง หางนั้นผูกประทัดล่ามฝักแคแล้วให้เอาหุ่นที่ผูกพลุและประทัดไว้นั้นขึ้นนั่งบนหลังกระบือผูกเสียให้มั่นคง แล้วเกณฑ์ทหารให้ประจำกระบือไปตัวละคน จะได้คอยจุดเพลิงที่หางกระบือ ต้อนออกจากเมืองแล้ว เกณฑ์ทหารสี่พันให้ไปซุ่มอยู่ ณ หนทางช่องแคบริมค่ายกีเกียบคอยจับคนที่จะหนีออกจากค่าย เวลาดึกประมาณสองยามเศษเตียนตั๋นให้เอากระบือและวัวมาผูกปากห้ามปากเสียมิให้อื้ออึง
ขณะนั้นทหารในค่ายกีเกียบไปขุดเงินทองอยู่ ณ เขากูสันค้างอยู่เป็นอันมาก ที่เหลืออยู่ในค่ายก็ประมาทมิได้ระวังยามตามเพลิงและรักษาหน้าที่เหมือนแต่ก่อน ด้วยเข้าใจว่าชาวเมืองลีจิ๋วกลัวเกรงจะออกมาอ่อนน้อมอยู่แล้ว จึงพากันนอนหลับสิ้น เตียนตั๋นก็ให้ทหารเข้าแหกค่ายพังลงเป็นด้านๆ ให้ต้อนฝูงกระบือตรงเข้าค่าย แล้วสั่งทหารให้เอาเพลิงจุดฝักแคล่ามประทัดที่หางกระบือเข้าทุกตัว ประทัดก็ดังสนั่น กระบือตกใจก็ไล่ขวิดชนพวกทหารในค่ายวุ่นวายขึ้น
ฝ่ายทหารกีเกียบนั้นตกใจตื่นขึ้น แลไปเห็นรูปหุ่นขี่หลังกระบือวิ่งพล่านไปทั้งค่ายดังนั้นสว่างเป็นแสงดอกไม้เพลิง ก็เข้าใจว่าเป็นกองทัพเทวดายกมาแต่เมืองลีจิ๋วสมกับคำเล่าลือ ต่างคนก็ตกใจไม่เป็นสมประดี แต่จะผูกอานม้าและจับเครื่องศัสตราวุธไม่ทันก็ทิ้งของเสียวิ่งปะทะปะกันไป กระบือตื่นเพลิงก็ไล่ขวิดเฉี่ยวมิได้หยุดยั้ง ดาบที่ผูกเขากระบือนั้นถูกตัวทหารกีเกียบตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็หนีออกนอกค่ายไปตามทางช่องแคบ ทหารกองซุ่มก็ไล่ฟันแทงเป็นตะลุมบอนจับเป็นได้ก็มาก กีเกียบแม่ทัพตื่นขึ้นได้ยินเสียงอื้ออึง แลไปดูเห็นรูปหุ่นตัวเป็นเพลิงพลุและประทัดแสงสว่างขี่กระบือวิ่งไขว่ไปทั้งค่าย สำคัญว่าทัพเทวดายกมาปล้นค่ายตกใจนัก จะหยิบอาวุธสิ่งใดไม่ทันก็เผ่นขึ้นหลังม้าพาทหารคนสนิทหนีออกจากค่ายไปตามช่องแคบข้างทิศตะวันตก พวกทหารกองซุ่มก็กลุ้มรุมกันจับกีเกียบได้ ผูกมัดมั่นคงคุมตัวมาส่งให้แก่เตียนตั๋น เตียนตั๋นยินดีนักให้คุมตัวไว้ พอสว่างก็เอาทวนแทงกีเกียบตาย แล้วสั่งทหารให้เก็บเครื่องศัสตราวุธและเครื่องม้าบรรทุกเกวียน แล้วให้ทหารคุมมากับคนที่จับได้สักหมื่นเศษ เลิกทัพกลับเข้าเมืองเอาเนื้อความที่ได้รบพุ่งกับกีเกียบจนจับกีเกียบได้เข้าไปแจ้งแก่เจ๋เซียงอ๋องทุกประการ เจ๋เซียงอ๋องได้ฟังมีความยินดีนักจึงให้ปูนบำเหน็จรางวัลแก่ทแกล้วทหารตามสมควรแก่ความชอบ เตียนตั๋นมิไว้ใจแก่ข้าศึกจึงเกณฑ์ทหารห้าหมื่นให้หงองหะเป็นแม่ทัพยกไปตั้งขัดทัพอยู่ ณ เมืองโฮเซียงปลายแดนเมืองเอี๋ยน
ขณะนั้นเจ็ดสิบหัวเมืองที่เคยขึ้นกับเมืองเจ๋ งักเงตีได้ขึ้นอยู่กับงักเง แจ้งความว่างักเงหนี กีเกียบตายในที่รบ ไทจูฮวดเจี๋ยงผู้เป็นบุตรเจ้าเมืองเจ๋เจ้าของตัวได้เป็นเจ้าขึ้นในเมืองลีจิ๋วดังนั้นยินดีนัก ต่างเมืองต่างก็จัดแจงเครื่องบรรณาการเป็นอันมากพากันมาคำนับเจ๋เซียงอ๋องแล้วก็เชิญเจ๋เซียงอ๋องให้ยกไปครองเมืองเจ๋เก่า เจ๋เซียงอ๋องจึงให้ขุนนางคนสนิทคุมทหารห้าหมื่นอยู่รักษาเมืองลีจิ๋วและเมืองเจกเบก แล้วก็ให้จัดทหารเกณฑ์แห่เป็นอันมาก เจ๋เซียงอ๋องขึ้นขี่รถกับนางฮูหยินไทสูลี้ยกไปเมืองเจ๋ เจ็ดสิบหัวเมืองที่เอาเครื่องบรรณาการมาคำนับก็ตามไปส่งเจ๋เซียงอ๋องด้วย ครั้นถึงเมืองเจ๋แล้วเจ๋เซียงอ๋องก็ตั้งแต่งเจ็ดสิบหัวเมืองให้เป็นเจ้าเมืองตามตำแหน่งเดิม สั่งให้ยกกลับไปรักษาเมืองดังเก่า แล้วเจ๋เซียงอ๋องก็จัดแจงตั้งแต่งขุนนางให้ครบตำแหน่งตามความชอบ ตั้งเตียนตั๋นเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหาร ตั้งอองซุนแกเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการข้างฝ่ายพลเรือน จัดแจงขุนนางและราษฎรราบคาบเป็นปกติเหมือนแต่ก่อน
ขณะนั้นพระเจ้าสิ้นแฉอ๋องครองสมบัติในเมืองตังจิวได้เจ็ดปีประชวรพระโรคปัจจุบันขึ้นมาก็สวรรคต ขุนนางทั้งปวงปรึกษาพร้อมกันยกไทจูเอี๋ยนขึ้นเป็นพระเจ้าจิวลันอ๋อง ครองสมบัติในเมืองตังจิวสืบไป แล้วก็จัดแจงการฝังพระศพตามธรรมเนียมกษัตริย์แต่ก่อน
ฝ่ายอองจูหับขุนนางผู้ใหญ่นั้นแก่ชราก็ลาออกนอกราชการ จี๋วก๋องเข้งก็ถึงแก่กรรม ขุนนางผู้ใหญ่ที่ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินนั้นแก่ชราก็ลาออกนอกราชการ ไปทำมาหากิน ณ บ้านเดิมของตัวเป็นอันมาก ทำราชการอยู่กับพระเจ้าจิวลันอ๋องแต่ขุนนางหนุ่มๆ ยังหารู้จักขนบธรรมเนียมไม่ ราชการในเมืองตังจิวก็ฟั่นเฟือนไปไม่เหมือนอย่างแต่ก่อน ผู้คนก็เบาบางน้อยลงนัก
๙๖
ฝ่ายเอี๋ยนฮุยอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน แจ้งความว่างักเงต้องถอนหนีออกจากกองทัพไปอาศัยอยู่เมืองเตียว กีเกียบเสียทัพแก่ชาวเมืองลีจิ๋ว กีเกียบตายในที่รบดังนั้นเสียนํ้าใจนัก จึงให้หาขุนนางมาไต่ถามถึงงักเงว่า งักเงทำราชการมาแต่ครั้งบิดาเรายังมีชีวิตอยู่นั้นก็สัตย์ซื่อมิได้เอาใจออกห่าง มาครั้งนี้เหตุใดกีเกียบจึงบอกว่าคิดการกำเริบจะยกมาตีเมืองเราจนให้ไปถอดเสียจากที่ บัดนี้ได้ยินว่าหนีไปอาศัย ณ เมืองเตียว กีเกียบก็เสียทัพแก่ชาวเมืองลีจิ๋ว ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดสืบไป ขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่า อันงักเงนั้นเป็นคนมีสติปัญญามาก ทั้งฝีมือก็เข้มแข็งแล้วสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนัก ที่จะคิดประทุษร้ายยกมาตีเมืองเราเหมือนกีเกียบว่านั้นมิได้ ซึ่งกีเกียบทูลยุยงให้ถอดงักเงเสียนั้น ด้วยเป็นคนหาสติปัญญาไม่ แล้วเป็นคนโลภมักเห็นแก่สินบนมิได้ตั้งอยู่ในสัจธรรม อันงักเงนั้นสัตย์ซื่อนักควรที่จะให้รับมาช่วยราชการในเมืองเรา ขุนนางและราษฎรทั้งปวงก็จะอยู่เย็นเป็นสุข
เอี๋ยนฮุยอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้จัดสิ่งของเงินทองเป็นอันมาก ให้ขุนนางคุมไปเชิญงักเง ณ เมืองเตียว งักเงคิดน้อยใจเอี๋ยนฮุยอ๋องนัก จึงว่าแก่ผู้ถือหนังสือว่า ท่านจงกลับไปทูลแก่เอี๋ยนฮุยอ๋องเถิด ที่เราจะกลับไปดูหน้าชาวเมืองเอี๋ยนอีกนั้นเราไปมิได้ ด้วยตัวเราเป็นคนทรยศไม่ตรงต่อเจ้า ท่านถอดออกเสียจากที่หนีมาอาศัยท่านอยู่ในเมืองนี้ก็พอได้เลี้ยงชีวิตเป็นสุขอยู่แล้ว ผู้ถือหนังสือก็กลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองเอี๋ยนตามคำงักเงสั่งทุกประการ เจ้าเมืองเอี๋ยนได้ฟังเสียนํ้าใจนัก คิดเกรงว่างักเงจะมีความพยาบาทจะยุยงเจ้าเมืองเตียวให้ยกมาทำร้ายแก่เมืองเอี๋ยน จึงเอาตัวงักกั๋นผู้บุตรงักเงมาตั้งขึ้นเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการฝ่ายพลเรือน เอางักเสงผู้น้องงักเงมาตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร แล้วให้งักกั๋นงักเสงมีหนังสือไปแจ้งข้อราชการแก่งักเง แล้วให้เชิญงักเงกลับมาเมืองเอี๋ยน งักเงก็ตอบหนังสือมาถึงงักเสงงักกั๋นใจความว่า เอี๋ยนฮุยอ๋องชุบเลี้ยงก็ดีแล้ว จงอุตส่าห์ทำราชการให้ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน อย่าให้เป็นคนทรยศ อันตัวเรานี้จะเอาซากผีไว้ในเมืองเตียวมิได้กลับไปเมืองเอี๋ยนแล้ว งักกั๋นก็เอาหนังสือเข้าไปถวาย เอี๋ยนฮุยอ๋องอ่านดูได้ความดังนั้นเสียนํ้าใจนักมิรู้ที่จะคิดประการใด
ฝ่ายเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ วันหนึ่งออกขุนนางข้างหน้าปรึกษาราชการบ้านเมือง จึงถามเตียนตั๋นว่า เมื่อครั้งบิดาเราได้เป็นเจ้าเมืองนั้น ได้ยินว่าเบ๋งเสียงกุ๋นมีสติปัญญามาก เป็นที่เสียงก๊กสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนัก บัดนี้เบ๋งเสียงกุ๋นไปไหนตายเสียแล้วหรือยัง เตียนตั๋นจึงทูลว่า เบ๋งเสียงกุ๋นนั้นเป็นคนมีสติปัญญามากซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินนัก บิดาท่านเชื่อฟังคนสอพลอแกล้งยุยงว่าเบ๋งเสียงกุ๋นเป็นขบถ จึงถอดเสียจากที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการ บัดนี้ได้ยินว่าอาศัยอยู่ ณ เมืองงุย ควรที่จะให้ไปเชิญเบ๋งเสียงกุ๋นมาช่วยราชการเมืองเรา จึงจะเป็นที่ยำเกรงแก่หัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งปวง
เจ๋เซียงอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้จัดสิ่งของเงินทองเป็นอันมากกับหนังสือฉบับหนึ่ง ให้ขุนนางคุมไปเชิญเบ๋งเสียงกุ๋น ณ เมืองงุย ครั้นผู้ถือหนังสือไปถึงเมืองงุย ยังมิทันที่จะเอาสิ่งของเข้าไปคำนับเบ๋งเสียงกุ๋นไม่ งุยอายอ๋องเจ้าเมืองงุยแจ้งว่าชาวเมืองเจ๋จะมารับเบ๋งเสียงกุ๋นก็คิดเสียดายนัก เอาตราสำหรับที่เสียงก๊กมอบให้เบ๋งเสียงกุ๋นตั้งเป็นที่เสียงก๊ก ผู้สำเร็จราชการอยู่เมืองงุย หวังจะมิให้เบ๋งเสียงกุ๋นไปกับชาวเมืองเจ๋ ครั้นผู้ถือหนังสือเข้ามาเชิญเบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นก็จนใจจึงมอบเครื่องบรรณาการกับหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงเจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ใจความว่า เรามาอาศัยอยู่เมืองงุย ท่านก็ชุบเลี้ยงเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการเหมือนกับอยู่เมืองเจ๋ เราไม่กลับไปเมืองเจ๋แล้ว แต่เราจะห้ามปรามให้เมืองงุยกับเมืองเจ๋เป็นไมตรีกัน อย่าให้เป็นข้าศึกกันเหมือนแต่ก่อน ท่านจงกลับไปแจ้งความแก่เจ๋เซียงอ๋องอย่าให้วิตกถึงเราเลย ผู้ถือหนังสือก็คำนับลาเบ๋งเสียงกุ๋นกลับมาแจ้งความแก่เจ๋เซียงอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋แจ้งความดังนั้นเสียนํ้าใจนักมิรู้ที่จะคิดประการใด
ขณะนั้นงักเงได้เป็นที่เขกเขงอยู่เมืองเตียวได้เจ็ดปีแล้ว เตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียวมิได้ชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นไปอีก งักเงคิดน้อยใจเจ้าเมืองเตียว จะปรึกษาด้วยการทัพการศึก งักเงก็แกล้งว่าเชือนแชไปเสียเหมือนหนึ่งคนหาสติปัญญามิได้ เจ้าเมืองเตียวก็มิได้นับถืองักเง เข้าใจว่าเป็นแต่คนซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน สติปัญญาและฝีมือคลายนัก เจ้าเมืองเตียวนับถือเลียมโพนายทหารเอกว่ามีสติปัญญามากฝีมือก็เข้มแข็งหาผู้เสมอมิได้ ด้วยกองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีปลายแดนเมืองเตียวอยู่เนืองๆ ให้เลียมโพยกไปคราวใดก็ป้องกันหัวเมืองปลายแดนไว้ได้ทุกครั้ง แต่ยีเขงเป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการนั้น นับถืองักเงว่าเป็นคนมีสติปัญญามากฝีมือก็เข้มแข็งหาผู้เสมอมิได้ คิดจะมอบตราสำหรับที่เสียงก๊กให้แก่งักเง จึงไปทูลแก่เตียวฮุยอ๋องว่า ตัวข้าพเจ้าชราแล้วสติปัญญาก็เคลิ้มเขลา จะว่าที่เสียงก๊กสืบไปมิได้ ข้าพเจ้าจะขอออกนอกราชการไปทำมาหากินเลี้ยงชีวิตอยู่บ้านเมืองเดิม ขอท่านจงเอาตราสำหรับที่ข้าพเจ้ามอบให้งักเงว่าที่เสียงก๊กเถิด เห็นว่าราษฎรและขุนนางชาวเมืองเราจะอยู่เย็นเป็นสุข ด้วยงักเงเป็นคนมีสติปัญญามาก ทั้งฝีมือก็เข้มแข็งหาผู้จะต่อสู้มิได้ เจ้าเมืองเตียวประมาทงักเงอยู่ด้วยยังมิได้เห็นฝีมือและสติปัญญาก็นิ่งเสียมิได้ว่ากล่าวประการใด ยีเขงเสียงก๊กนั้นคิดเกรงว่างักเงจะไปอยู่เมืองอื่นเสียดายนัก คิดจะผูกพันงักเงไว้มิให้ไปเมืองอื่นได้ จึงให้ไปสู่ขอนางบุนสินน้องสาวเลียมโพมาให้เป็นภรรยางักเง แล้วก็อุปถัมภ์งักเงด้วยสิ่งของเงินทองเป็นอันมาก
ขณะนั้นชายชาวนาคนหนึ่งเป็นเพื่อนฝูงกับเบียวเหียนขุนนางในเมืองเตียว ได้หยกอันหนึ่งเป็นของวิเศษ กว้างคืบหนึ่งหนาหกนิ้วยาวศอกหนึ่ง หยกนั้นสีต่างๆ เวลาเช้าไปจนเที่ยงสีขาว ตั้งแต่เวลาบ่ายไปจนถึงคํ่าสีนั้นแดง แต่คํ่าไปจนเที่ยงคืนสีเขียว แต่เที่ยงคืนไปจนรุ่งสีเหลือง เห็นประหลาดจึงเอาผ้าพันให้มิด รีบเข้าไปหาเบียวเหียนแล้วบอกขายหยกนั้น เบียวเหียนเห็นเป็นหยกอย่างดีเปลี่ยนสีประหลาดก็นับเงินให้ห้าร้อยตำลึงซื้อเอาไว้ จึงให้ไปหาอาหุนช่างหยกมาจ้างให้ชำระให้บริสุทธิ์ แล้วจึงถามว่าหยกเช่นนี้จะมีคุณประการใดบ้าง อาหุนจึงบอกว่าหยกเปลี่ยนสีเช่นนี้มีคุณวิเศษ ผู้ใดได้ไว้กับเรือนจะมีความจำเริญ ริ้นยุงและเลือดไรแมลงวันแต่บรรดาเป็นสัตว์ที่จะเบียดเบียนนั้นไม่มี เพลิงก็มิได้ไหม้เรือน แล้วก็กันปีศาจและความไข้ต่างๆ ถ้าหน้าหนาวหยกนั้นอุ่นเหมือนหนึ่งถ่านเพลิง หน้าร้อนหยกนั้นเย็นดังนํ้า ตั้งไว้ใกล้ตัวผู้ใดก็ให้ความสุขแก่ผู้นั้น หยกอันนี้เดิมเป็นของโฮเสียงซึ่งถวายแก่เจ้าเมืองจิ๋น นานมาตกไปอยู่แก่เจ้าเมืองฌ้อ ครั้งเมื่อเตียวเอียงเสียงก๊กไปตีเมืองอวดชนะศึกกลับมา เจ้าเมืองฌ้อให้หยกอันนี้แก่เตียวเอียงเสียงก๊ก เตียวเอียงเสียงก๊กพาขุนนางออกไปเที่ยวป่าเอาหยกนั้นไปด้วย
ขณะนั้นขุนนางทั้งปวงว่ากับเตียวเอียงว่าอยากจะดูหยก เตียวเอียงก็หยิบเอามาให้ดู พอทหารคนหนึ่งมาบอกว่ามีปลาผลุดขึ้นในหนองริมเขา แต่ไม่รู้ว่าปลาจำพวกใด เตียวเอียงกับขุนนางก็เดินไปดูปลา ลืมหยกนั้นเสีย พอบังเกิดฝนตกลงมาเป็นอันมาก ครั้นฝนนั้นหายแล้ว เตียวเอียงกลับมาหาหยกก็ไม่เห็น สำคัญว่าเตียวหงีลักเอาไปจึงทำโทษเตียวหงีแทบตาย หยกอันนี้แทรกแผ่นดินอยู่แต่ครั้งนั้นมา บัดนี้ท่านได้หยกของวิเศษมาไว้ก็เป็นบุญของท่านจะมีความจำเริญไป เบียวเหียนได้ฟังช่างหยกสรรเสริญคุณหยกดังนั้นมีความยินดีนัก กลัวผู้อื่นจะเห็นหยกเข้า เนื้อความจะรู้ถึงเจ้าเมือง เบียวเหียนจึงเอาหยกใส่ลงในหีบฝังไว้ตรงใต้ที่นอนมิให้ผู้ใดรู้เห็น
ฝ่ายนางกุยหัวภรรยาเบียวเหียนเห็นดังนั้น จึงเอาเนื้อความไปเล่าแก่ไตหูลันเซียงหยีผู้เป็นบิดา ลันเซียงหยีได้ฟังก็ไปหาเบียวเหียน ณ บ้าน จึงว่ากับเบียวเหียนว่า หยกอันนี้เป็นของวิเศษสำหรับผู้มีบุญ ซึ่งท่านจะเอาไว้เป็นของตัวนั้นไม่ควร จงเอาไปถวายแก่เตียวฮุยอ๋องเจ้านายของเราเถิด ท่านจะได้ความชอบเลื่อนที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ เบียวเหียนไม่ยอม ลันเซียงหยีก็ขัดใจกลับไปบ้าน เบียวเหียนโกรธนางกุยหัวว่าเอาเนื้อความไปบอกแก่บิดาก็ด่าว่านางกุยหัวเป็นข้อหยาบช้าต่างๆ นางกุยหัวโกรธนักก็ทุ่มเถียงวิวาทกันอื้ออึงขึ้น เพื่อนบ้านทั้งปวงรู้ความก็พูดจากันต่อๆ ไป อันเนื้อความทราบถึงเตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียว เตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียวจึงให้หาตัวเบียวเหียนเข้ามาถามว่า ท่านได้หยกอย่างดีเป็นของวิเศษไว้จริงหรือ เบียวเหียนก็ไม่รับ เจ้าเมืองเตียวจึงสั่งทหารให้ไปค้นเรือนเอาหยกนั้นให้จงได้
ขณะเมื่อเจ้าเมืองเตียวให้หานั้น เบียวเหียนรู้ความว่าเจ้าเมืองเตียวหาตัวเข้าไปบัดนี้ จะว่าด้วยเนื้อความหยกเป็นแน่ จึงลอบไปขุดหยกนั้นขึ้นส่งให้แก่เซียงหยินคนสนิทให้เอาไปซ่อนเสียในที่อื่น พวกทหารไปค้นเรือนจึงมิได้พบหยกก็เอาเนื้อความเข้าไปทูลแก่เตียวฮุยอ๋อง ฮุยอ๋องจึงว่าแก่เบียวเหียนว่า เขาบอกแก่เราว่าท่านได้หยกไว้เป็นมั่นคง ซึ่งท่านจะเบียดบังหยกไว้มิให้แก่เรานั้น ยังเห็นว่าเนื้อความจะมิดอยู่หรือ จงตรึกตรองดูให้เห็นควรก่อน เบียวเหียนได้ฟังตกใจนักก็คำนับลาเจ้าเมืองเตียวกลับมาบ้าน เวลาคํ่าก็ปรึกษากับเซียงหยินจะพากันหนีไปเมืองเอี๋ยน ไตหูลันเซียงหยีผู้เป็นบิดาภรรยาเบียวเหียนแจ้งความดังนั้นก็รีบมาบ้านเบียวเหียน เบียวเหียนพาเซียงหยินหนีออกจากบ้าน พอไตหูลันเซียงหยีมาทันเข้าที่ประตูก็ยุดชายเสื้อเบียวเหียนไว้แล้วถามว่า เวลาเที่ยงคืนปานนี้ท่านจะพากันไปข้างไหน เบียวเหียนจนใจก็บอกตามจริงว่าข้าพเจ้าอยู่ในเมืองนี้เห็นจะไม่พ้นผิด จึงจะหนีไปอยู่เมืองเอี๋ยนพอพ้นโทษแล้วจะเอาหยกไปถวายเจ้าเมืองเอี๋ยน เห็นเจ้าเมืองเอี๋ยนจะชุบเลี้ยงข้าพเจ้าเป็นมั่นคง ไตหูลันเซียงหยีจึงตอบว่าท่านได้หยกอย่างดีในเมืองเราทำไมจึงจะเอาไปให้แก่เจ้าเมืองเอี๋ยนเล่า จงเอาเข้าไปถวายแก่เตียวฮุยอ๋องเจ้านายของเราเถิด ท่านก็จะชุบเลี้ยงขึ้นเป็นขุนนาง ซึ่งโทษที่อำพรางไว้นั้นเราจะทูลขอโทษเสียจงได้ ท่านอย่าวิตกเลย เบียวเหียนได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้ลันเซียงหยีพาเข้าไปเฝ้าเตียวฮุยอ๋อง เอาหยกเข้าไปถวายแล้วลันเซียงหยีก็ช่วยทูลเบี่ยงบ่ายขอโทษ เตียวฮุยอ๋องรับเอาหยกไว้แล้วก็ให้ทองพันตำลึงแก่เบียวเหียน ตั้งให้เป็นที่ไตหูขุนนางผู้ใหญ่เสมอกับลันเซียงหยีผู้เป็นบิดาภรรยา แล้วก็ให้ที่นาแก่เบียวเหียนสามร้อยเส้น
ขณะนั้นอาหุนช่างหยก ไปเที่ยวจ้างเขาทำหยก ณ เมืองจิ๋น ขุนนางผู้ใหญ่จ้างให้ชำระหยก อาหุนก็สรรเสริญคุณหยกของเจ้าเมืองเตียวให้ไตหูผู้นั้นฟังทุกประการ ไตหูก็นำความไปทูลแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้นคิดจะใคร่ได้หยกมาไว้สำหรับเมือง จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองเตียวมีหยกดวงหนึ่งวิเศษนัก จะคิดอ่านประการใดดีจึงจะเอาหยกมาไว้สำหรับเมืองเราได้
ขณะนั้นงุ่ยเยี้ยมลุงเจ้าเมืองจิ๋น เป็นที่เสียงก๊กผู้สำเร็จราชการจึงทูลว่า ถ้าจะต้องประสงค์หยกของเจ้าเมืองเตียวแล้ว ขอให้เอาที่เซเอี๋ยงทั้งสิบห้าหัวเมืองไปแลกเปลี่ยนเอาก็เห็นจะได้ เจ้าเมืองจิ๋นจึงตอบว่า ซึ่งจะเอาที่เซเอี๋ยงทั้งสิบห้าหัวเมืองไปแลกเอาหยกดวงเดียวมานั้น ถึงจะได้ก็เห็นหาสมควรกันไม่ งุ่ยเยี้ยมจึงตอบว่า เราจะเอาสิบห้าหัวเมืองไปแลกลวงแต่พอได้หยกมาแล้วเราไม่ให้สิบห้าหัวเมืองนั้นเจ้าเมืองเตียวจะทำอะไรกับเรา เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้โฮเสียงขุนนางถือไปถึงเจ้าเมืองเตียว ครั้นโฮเสียงไปถึงเมืองเตียวแล้วจึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตียว แล้วจึงเอาหนังสือเข้าไปส่งให้ เจ้าเมืองเตียวรับเอาหนังสือมาอ่านดูได้ความว่า เขาเล่าลือกันว่าเจ้าเมืองเตียวได้หยกดวงหนึ่งเป็นของวิเศษไว้ เราจะขอชมดูให้เห็นแก่ตา ถ้าชอบใจแล้วเราจะเอาที่เซเอี๋ยงทั้งสิบห้าหัวเมืองแลกเปลี่ยนเอาไว้ ถ้าไม่ชอบใจก็จะส่งคืนไปให้แก่ท่าน ให้เจ้าเมืองเตียวเห็นแก่ไมตรีจงส่งหยกมาให้แก่เรา เจ้าเมืองเตียวแจ้งความดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เราได้หยกไว้สำหรับเมืองยังไม่ทันจะถึงปี บัดนี้ความรู้ไปถึงเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นให้ผู้ถือหนังสือมาว่าจะเอาสิบห้าหัวเมืองแลกเปลี่ยนเอาหยกไปนั้น ท่านทั้งปวงจะคิดเห็นประการใด
เมื่อเจ้าเมืองเตียวปรึกษานั้น ขุนนางทั้งปวงเห็นต่างกันไป ลางคนก็ทูลจะให้ส่งหยกไปให้เจ้าเมืองจิ๋น ลางคนก็ทูลห้ามมิให้ส่งไป หลีก๊กขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า ซึ่งไม่ส่งหยกไปให้เจ้าเมืองจิ๋นนั้นหาชอบไม่ ด้วยเมืองจิ๋นทุกวันนี้ใหญ่กว่าเมืองเรา ถ้าไม่ได้หยกก็ขัดเคืองเห็นจะยกทัพมาตีเมืองเรา จำจะแต่งคนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดคุมเอาหยกส่งให้เจ้าเมืองจิ๋น แต่ว่าให้เอาหยกไว้แต่นอกเมือง เข้าไปพูดจาฟังคารมเจ้าเมืองจิ๋นก่อน ถ้าเห็นว่าจะเอาสิบห้าหัวเมืองแลกเปลี่ยนจริงแล้วจึงกลับออกมาเอาหยกเข้าไปให้เจ้าเมืองจิ๋น ถ้าเห็นว่าพูดจะเป็นทีจะไม่ให้สิบห้าหัวเมืองแก่เรา ก็ให้ทุเลากลับมาว่าจะเอาหยกไปให้ เราจะได้คิดอ่านเตรียมทหารและเครื่องศัสตราวุธให้พร้อมไว้ ถึงเจ้าเมืองจิ๋นขัดใจจะยกมาตีเมืองเราก็จะได้สู้รบกันทันท่วงที เจ้าเมืองเตียวได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ลันเซียงหยีกับเต๊กเค็กคุมเอาหยกไปกับทหารห้าร้อย เสี้ยมสอนไปให้ทำตามอุบายหลีก๊กทุกประการ
ครั้นลันเซียงหยีกับเต๊กเค็กไปถึงเมืองจิ๋น จึงเข้าไปหางุ่ยเยี้ยมขุนนางผู้ใหญ่ให้เอาเนื้อความเข้าไปทูลแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นแจ้งความดังนั้นจึงสั่งงุ่ยเยี้ยมให้จัดแจงเลี้ยงดูลันเซียงหยีกับเต๊กเค็กและทหารห้าร้อยแต่บรรดาที่ตามมาด้วย แล้วให้เข้าอาศัยอยู่ ณ กงก๊วนสำหรับแขกเมือง เวลาเช้าลันเซียงหยีก็มอบหยกไว้ให้เต๊กเค็ก เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นจึงถามลันเซียงหยีว่าท่านเอาหยกมาด้วยหรือไม่ ลันเซียงหยีจึงทูลว่า เตียวฮุยอ๋องนายข้าพเจ้าแจ้งความว่าท่านต้องประสงค์หยกเป็นของวิเศษสำหรับเมืองเตียว จึงใช้ให้ข้าพเจ้ากับเต๊กเค็กคุมเอาหยกมาถวาย เจ้าเมืองจิ๋นจึงตอบว่าท่านเอาหยกมาให้แก่เราแล้วเหตุใดจึงไม่เอามาด้วยเล่า ลันเซียงหยีจึงทูลว่า อันหยกดวงนี้เป็นของวิเศษสำหรับเมืองเตียว เหมือนกระทะทองเก้าใบเป็นของสำหรับเมืองตังจิว ถ้าใครจะดูแลจับต้องแล้วก็ต้องถือศีลนุ่งขาว มิได้กินเนื้อสัตว์สดคาว กินแต่ถั่วงาสาคูถึงเจ็ดวันจึงจะดูแลจับต้องได้ เมื่อข้าพเจ้าจะเชิญหยกมาครั้งนี้ก็ต้องถือศีลเจ็ดวันก่อนจึงเชิญมาได้ ถ้าต้องประสงค์จะชมหยกให้ได้แล้ว ท่านจงถือศีลเจ็ดวันก่อน ลันเซียงหยีแกล้งหน่วงให้เนิ่นไว้หวังจะดูท่วงทีกิริยาเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังสำคัญว่าจริง ก็ถือศีลนุ่งขาวห่มขาวมิได้กินเนื้อสัตว์สดคาว กินแต่ถั่วงาสาคูถึงเจ็ดวัน
เพลาเช้าออกขุนนางลันเซียงหยีเข้าเฝ้าอยู่ทุกวัน มิได้ยินเจ้าเมืองจิ๋นว่าจะเอาสิบห้าหัวเมืองแลกเปลี่ยนหยกดวงนั้นก็เข้าใจว่าเจ้าเมืองจิ๋นล่อลวง เห็นจะหาเอาสิบห้าหัวเมืองมาแลกเปลี่ยนตามสัญญาไม่ ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นถือศีลครบเจ็ดวันแล้ว จึงสั่งเจ้าพนักงานให้เอารถและเครื่องสูงออกไปรับหยกและตัวลันเซียงหยีเป็นทูตเข้ามา ลันเซียงหยีก็เข้ามาแต่ตัวมิได้เอาหยกเข้ามาด้วย แต่เมื่อเข้ามานั้นพยักหน้าให้เต๊กเค็กคุมเอาหยกกลับไปเสียเมืองเตียว ครั้นเข้าไปถึงที่เฝ้าเจ้าเมืองจิ๋นจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงไม่เอาหยกเข้ามาเล่า ลันเซียงหยีจึงทูลว่า ซึ่งข้าพเจ้ามิได้เอาหยกเข้ามานั้นด้วยท่านยังมิได้เอาสิบห้าหัวเมืองมาแลกเปลี่ยนเหมือนคำเดิม ถ้ามิได้สิบห้าหัวเมืองแล้วที่ไหนข้าพเจ้าจะกลับไปได้
เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังก็นิ่งอยู่เป็นครู่ แล้วจึงให้เอากระดาษมาเขียนแผนที่สิบห้าหัวเมืองและกำหนดกว้างยาวทุกๆ เมืองส่งให้แก่ลันเซียงหยีว่า ท่านอย่าคิดรังเกียจเลย จงเอาหยกมาให้แก่เราเถิด เราก็จะให้สิบห้าหัวเมืองตามสัญญา ลันเซียงหยีจึงทูลว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจำจะเอาแผนที่สิบห้าหัวเมืองไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตียวก่อน จะว่ากล่าวประการใดข้าพเจ้าจึงจะกลับมา ถ้าจะเอาสิบห้าหัวเมืองแลกหยกจริงแล้ว จงให้หาเจ้าเมืองทั้งสิบห้าคนมามอบให้แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้จัดแจงให้สิบห้าหัวเมืองไปขึ้นแก่เมืองเตียว แล้วข้าพเจ้าจะให้หยกไว้แก่ท่าน เมื่อลันเซียงหยีว่าขึ้นดังนั้น แต่บรรดาขุนนางทั้งปวงพร้อมกันอยู่ที่เฝ้าโกรธนัก จึงว่าแก่ลันเซียงหยีว่า ท่านตกมาอยู่ในเงื้อมมือเราจะจับฆ่าเสียก็จะได้ เหตุใดจึงพูดจาหยาบช้าดังนี้ ลันเซียงหยีแจ้งในทีว่าขุนนางทั้งปวงโกรธจึงตอบว่า เมืองเตียวเป็นเมืองน้อยที่จะมาล่อลวงเมืองจิ๋นอันเป็นเมืองใหญ่นั้นไม่ชอบ ถึงมาตรว่าท่านจะให้จับข้าพเจ้าประหารชีวิตเสียชิงเอาหยกไว้ ตัวข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางเจ้าใช้มาด้วยความเมือง ถึงจะตายอยู่ในเมืองนี้ก็มิได้เสียดายชีวิต แต่ว่ากิตติศัพท์รู้ไปถึงหัวเมืองทั้งปวงก็จะติเตียนท่านได้ว่าเมืองใหญ่ข่มเหงเมืองน้อย กำลังโลภจะใคร่ได้หยกของเขาไว้จนทูตมาเจรจาความเมืองก็ประหารชีวิตเสีย
เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังจึงว่าแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ท่านอย่าเพ่อดูหมิ่นชาวเมืองเตียว เขาได้คนมีสติปัญญาและฝีมือไว้ถึงสี่คน ยีเขงคนหนึ่ง เลียมโพคนหนึ่ง งักเงคนหนึ่ง ไตหูลันเซียงหยีคนหนึ่ง คนสี่คนนี้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง เปรียบเหมือนเสื้อสี่ตัวอยู่รักษาเมืองเตียว ถึงเมืองเรามีเขตแดนกว้างขวางก็จริงอยู่ แต่จะหาคนมีสติปัญญามากเหมือนเขามิได้ ถึงมาตรว่าจะฆ่าไตหูลันเซียงหยีเสียบัดนี้ก็เห็นหาได้หยกของเขาไว้ไม่ ปล่อยให้เขากลับไปเมืองเถิด เบื้องหน้าจึงค่อยคิดการสืบไป ว่าแล้วก็สั่งไตหูลันเซียงหยีให้กลับไปเมืองเตียว ไตหูลันเซียงหยีก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตียว แจ้งความที่ได้พูดจากับเจ้าเมืองจิ๋นให้เจ้าเมืองเตียวฟังทุกประการ เจ้าเมืองเตียวได้ฟังยินดีนัก สรรเสริญสติปัญญาไตหูลันเซียงหยี แล้วก็ให้สิ่งของเงินทองเป็นรางวัลแก่ไตหูลันเซียงหยีเป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นนั้นไม่ได้หยกสมความคิดก็เสียนํ้าใจนัก จึงแต่งหนังสือฉบับหนึ่งให้ทูตถือไปนัดเจ้าเมืองเตียวให้มาพบพูดจากันที่ปลายแดนเมืองจิ๋นกับเมืองเตียวต่อกัน ทูตก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นรีบไปถึงเมืองเตียว จึงเข้าหาขุนนางผู้ใหญ่ให้นำเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเตียว แล้วส่งหนังสือให้เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวรับเอาหนังสือมาอ่านดูได้ความว่า เจ้าเมืองจิ๋นขออวยพรมาถึงเตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียว ด้วยเราได้ยินเขาเล่าลือสรรเสริญท่านว่าเป็นคนมีสติปัญญามากแล้วก็สัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เราจะใคร่พบท่านได้เสพสุราด้วยกันให้สบายสักครั้งหนึ่ง เชิญท่านออกมาที่ปลายแดนเมืองจิ๋น เราจะไปคอยอยู่ให้พบท่านที่นั่นด้วย
เจ้าเมืองเตียวแจ้งความดังนั้น จึงให้หาขุนนางทั้งปวงมาปรึกษาว่า เจ้าเมืองจิ๋นให้หนังสือมาเชิญให้ไปสนทนากันเป็นทางไมตรีครั้งนี้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขณะนั้นพอเตียวสินน้องเจ้าเมืองเตียวซึ่งไปกินเมืองเลียงเข้ามาคำนับอยู่ในที่นั้นด้วยได้ยินคำปรึกษาจึงตอบว่า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นให้มาเชิญท่านออกไปสนทนากันเป็นทางไมตรีนั้นข้าพเจ้าเห็นหาสุจริตไม่ เหมือนเมื่อครั้งเจ้าเมืองเจ๋ให้เชิญเจ้าเมืองฬ่อไปสนทนาเป็นทางไมตรีที่ตำบลเกียบก๊ก ได้ท่วงทีก็ทำร้ายเจ้าเมืองฬ่อจนถึงสิ้นชีวิต
ครั้งเจ้าเมืองซองให้ไปนัดเจ้าเมืองฌ้อมา พูดว่าจะเป็นไมตรีกันที่ตำบลแม่นํ้าฮองจุ๊ย เจ้าเมืองฌ้อได้ทีก็จับเจ้าเมืองซองได้ ซึ่งท่านจะไปเห็นจะต้องกลอุบายเจียวเสียงอ๋อง อันท่านจะไปแต่กับไตหูลันเซียงหยีข้าพเจ้าหาไว้ใจไม่ ขอให้หลีมกไปด้วยเถิด ข้าพเจ้าจึงจะคุมทหารห้าพันไปตั้งค่ายอยู่ให้ห่างเมืองจิ๋นตี๋ประมาณสามสิบลี้จะได้คอยระวังท่าน เจ้าเมืองเตียวจึงถามว่า แล้วจะให้ใครเป็นแม่ทัพคุมทหารเหล่านี้ไป เตียวสินจึงตอบว่าหลีมกคนนี้เป็นคนกล้าหาญนักหากลัวความตายไม่ ครั้งก่อนไปรังวัดนาทวงค่ารังวัดไม่ได้ เจ้าของนาหน่วงไว้ไม่ให้หลีมกถึงสองปี หลีมกก็เอาชาวนามาฆ่าเสีย ข้าพเจ้าจึงหาตัวมาชำระจะเอาโทษ หลีมกก็เถียงถูกต้องว่า ถ้ามิทำดังนั้นคนทั้งปวงจะเอาเยี่ยงอย่างกัน เงินหลวงจะมิขาดไปหรือ ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าหลีมกมีสติปัญญาและสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน
เตียวฮุยอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงเรียกหลีมกเข้ามาตั้งให้เป็นตงกุ๋นไตหู แล้วเตียวฮุยอ๋องมาขึ้นเกวียน จึงชวนลันเซียงหยีหนึ่ง หลีมกหนึ่งกับทหารสามพันเศษยกไป ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันไปส่งถึงประตูเมือง เลียมโพซึ่งเป็นที่ไจเสียงจึงว่ากับเตียวฮุยอ๋องว่า ท่านไปครั้งนี้เหมือนหนึ่งเข้าไปในถํ้าที่มีเสืออันร้ายก็เหมือนกัน ท่านจะได้มาหรือมิได้มาก็มิได้รู้ แม้นเจ้าเมืองจิ๋นจะเป็นไมตรีกันจริงแล้ว ท่านจงเร่งกลับมาเมืองให้ทันแต่ในเดือนหนึ่ง ถ้าถึงกำหนดท่านไม่มาข้าพเจ้าจะตั้งบุตรท่านขึ้นไว้แทนก่อน ถึงท่านจะเสียทีเจ้าเมืองจิ๋นจับไปไว้ได้ รู้ว่าเมืองเรามีเจ้าใหม่แล้ว เจียวเสียงอ๋องก็จะปล่อยท่านมาด้วยเมืองหาเป็นของท่านไม่ เตียวฮุยอ๋องเห็นชอบด้วยจึงรับคำเลียมโพแล้วก็ไป ขุนนางทั้งปวงก็ชวนกันกลับเข้าเมือง เตียวสินก็คุมทหารห้าพันยกตามไป
ฝ่ายเตียวฮุยอ๋องครั้นมาถึงเมืองจิ๋นตี๋ พอเจ้าเมืองจิ๋นก็ยกออกมาถึงพร้อมกัน เป็นเวลาเย็นต่างคนต่างก็ตั้งค่ายห่างกันประมาณห้าเส้น ครั้นรุ่งเช้าเจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งขุนนางให้ไปเชิญตัวเตียวฮุยอ๋อง แล้วเจียวเสียงอ๋องก็ชวนขุนนางกับทหารออกไปคอยอยู่ที่กงก๊วน เตียวฮุยอ๋องแจ้งดังนั้นมิไว้ใจเจียวเสียงอ๋องก็พาลันเซียงหยีและหลีมกกับทหารออกจากค่ายไปที่กงก๊วน เจียวเซียงอ๋องเห็นเตียวฮุยอ๋องมาก็ออกไปต้อนรับจับมือกันเข้า ต่างคนต่างทำเป็นใจดีและหัวเราะ เจียวเสียงอ๋องก็เชิญให้นั่งที่เสมอเคียงกัน จึงชวนเตียวฮุยอ๋องเสพสุรา คนใช้ก็มาคอยรินสุราให้
ขณะเมืองเจียวเสียงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋องนั่งเสพสุราอยู่นั้น เจียวเสียงอ๋องจึงว่ากับเตียวฮุยอ๋องว่า เราได้ยินเขาว่าท่านดีดขิมฝีมือดี ขิมเรามีอยู่อันหนึ่ง ท่านจงดีดให้ฟังสักหน่อยก็เป็นไร แล้วสั่งคนใช้ให้ยกขิมมาวางไว้ตรงหน้า เตียวฮุยอ๋องได้ยินเจียวเสียงอ๋องใช้ให้ดีดขิมก็นึกโกรธอยู่ แต่ต้องจำใจดีด เตียวฮุยอ๋องก็ดีดเป็นเพลงเสี้ยงเหลงจนตลอดเพลง ครั้นเจียวเสียงอ๋องได้ฟังเพลงขิมก็ชมเตียวฮุยอ๋องว่าท่านดีดขิมดีนักหามีผู้เสมอไม่ จึงสั่งให้อาลักษณ์มาจดหมายไว้ว่า ครั้งนี้เราได้ฟังเตียวฮุยอ๋องมาดีดขิมที่แดนเมืองจิ๋นตี๋ ลันเซียงหยีจึงแกล้งว่ากับเจ้าเมืองจิ๋นว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาว่าเสียงท่านเพราะนัก ท่านจงเคาะถ้วยแล้วร้องเพลงให้นายเราฟังสักหน่อยก็เป็นไร
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังลันเซียงหยีแกล้งว่าจะให้ร้องเพลงเคาะถ้วยก็ขัดใจโกรธจนหน้าแดงแล้วนิ่งเสียมิได้ตอบประการใด ลันเซียงหยีเห็นเจียวเสียงอ๋องโกรธจึงเรียกเอาถ้วยที่คนใช้กับตะเกียบข้างหนึ่งถือเข้าไปวางไว้ที่ตรงหน้าเจียวเสียงอ๋องแล้วทำเป็นคำนับ จึงว่าแก่เจียวเสียงอ๋องว่า ท่านถือว่าเมืองจิ๋นเป็นเมืองใหญ่หรือจึงไม่ร้องเพลงและเคาะถ้วย เรามิได้เกรงดอก แม้นท่านมิร้องเพลงเคาะถ้วย ท่านกับเราก็จะได้เห็นกัน พวกจออิวเห็นลันเซียงหยีเหลือเกินเจ้านายของตัวก็กรูกันเข้าไปจะจับลันเซียงหยี ลันเซียงหยีก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง
พวกจออิวตกใจก็นิ่งอยู่เพราะเจ้าเมืองจิ๋นไม่ได้สั่ง ลันเซียงหยีจึงตอบว่าใครจะทำไมเราก็มาทำ เจียวเสียงอ๋องเห็นลันเซียงหยีพูดจาแข็งแรงก็กลัวจะแตกกันเสีย จึงเคาะถ้วยเข้าทีหนึ่งยังหาทันร้องเพลงไม่ ลันเซียงหยีก็เรียกอาลักษณ์มาจดหมายไว้ว่า ครั้งนี้เจียวเสียงอ๋องทำเพลงถ้วยให้เตียวฮุยอ๋องฟังที่เมืองจิ๋นดีนัก
ฝ่ายขุนนางเมืองจิ๋นจึงชวนกันเข้าไปว่ากับลันเซียงหยีว่า ประเพณีมาแต่ก่อนนั้น ถ้าเมืองใดไปเสพสุราด้วยกันแล้วก็ย่อมมีของกำนัลไปให้ อันนายท่านมาเสพสุรากับนายเราครั้งนี้ ก็ควรจะยกหัวเมืองซึ่งใกล้แดนเมืองจิ๋นให้นายเราห้าตำบลจึงจะชอบ ลันเซียงหยีก็ตอบว่า ซึ่งท่านทั้งปวงว่าเป็นธรรมเนียมตอบแทนกันนั้นชอบแล้ว แต่นายเราได้มาถึงที่นี่ก็ต้องยกเมืองหำเอี๋ยงให้นายเราบ้างจึงจะควร เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงห้ามเสียทั้งสองข้างว่า ท่านทั้งปวงอย่าพูดมากไปเลย เรากับเตียวอ๋องเป็นพี่น้องกันจะเสพสุราให้สบาย ว่าแล้วก็เรียกคนใช้ให้รินสุรา เจียวเสียงอ๋องกับเตียวฮุยอ๋องก็เสพสุราพอสมควร เจียวเสียงอ๋องก็เชิญให้เตียวฮุยอ๋องไปกินนํ้าชาเสียข้างหนึ่ง ฮูเซียงเป็นที่แคะเคงจึงเข้าไปกระซิบเตือนว่าอย่าให้ปล่อยเตียวฮุยอ๋องเสีย
เจียวเสียงอ๋องจึงตอบว่าไม่ได้ เตียวฮุยอ๋องรู้ตัวแล้วแม้นไม่สมคะเนก็จะอายแก่หัวเมืองทั้งปวง จำจะให้อองซุนอิหยินหลานเราไปอยู่ด้วยจะได้เป็นไมตรีกันสนิทจึงจะชอบ ฮูเซียงกับกุนซินจึงว่า ซึ่งท่านจะทำไมตรีกับเขา ก็เหตุใดจึงจะมาให้หลานไปอยู่ด้วยเล่า เจียวเสียงอ๋องก็บอกว่า เมืองเตียวเดี๋ยวนี้เป็นเมืองแข็ง ถึงเราจะไปตีเอาก็ยังหาได้ไม่ เราจึงให้หลานไปครั้งนี้ก็หวังจะให้เตียวฮุยอ๋องสิ้นสงสัย ภายหลังเราจึงจะทำสนิทเห็นไม่รู้ตัวเป็นแท้ประการหนึ่ง เราไปตีเมืองหันเห็นเตียวฮุยอ๋องก็จะไม่ช่วยเมืองหันด้วยเป็นไมตรีกันกับเรา ฮูเซียงกับกุนซินก็เห็นชอบด้วย
เจียวเสียงอ๋องจึงเดินไปกินน้ำชาร่วมกับเตียวฮุยอ๋อง แล้วว่ากับเตียวฮุยอ๋องว่า เราเป็นไมตรีกันแล้วอย่าได้รังเกียจกันเลย เราจะให้อองซุนอิหยินผู้หลานเข้ามาคำนับเตียวฮุยอ๋อง เตียวฮุยอ๋องก็ลาเจียวเสียงอ๋องพาอองซุนอิหยินกับทหารทั้งปวงรีบกลับไปเมืองเตียว
ขณะเตียวฮุยอ๋องมาถึงเมืองเตียวก็พอครบเดือนหนึ่ง ขุนนางทั้งปวงจึงออกมารับอยู่นอกเมือง เตียวฮุยอ๋องก็พาขุนนางเข้าไปในเมืองแล้วก็หยุดนั่งที่ว่าราชการ จึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า เราไปครั้งนี้ได้สู้ปากพวกเมืองจิ๋นก็เหมือนไปสู้พายุใหญ่ก็เหมือนกัน ซึ่งลันเซียงหยีไปด้วยนั้นก็เหมือนเรานั่งอยู่บนภูเขา ชาวเมืองจิ๋นจะว่าประการใดลันเซียงหยีก็มิได้เพลี้ยงพลํ้าเปรียบประหนึ่งเขาถูกพายุไม่ไหวติง ครั้งนี้ลันเซียงหยีมีความชอบเป็นอันมากจะหาผู้เสมอมิได้ จึงตั้งลันเซียงหยีให้เป็นที่ไจเสียง ให้เลียมโพเป็นอิวเสียง เลียมโพได้ยินดังนั้นมีความน้อยใจนักแต่หาว่าประการใดไม่ ขุนนางทั้งปวงก็คำนับลาไปที่อยู่
ฝ่ายเลียมโพครั้นมาถึงบ้าน จึงพูดกับพวกแคะเคงซึ่งเป็นขุนนางนอกทำเนียบว่า ตัวเราก็ได้ทำราชการมานานแล้ว ถ้ามีศึกมาทีไรเราก็ได้สู้รบทุกครั้ง ทั้งตีหัวเมืองก็ได้เป็นอันมากหาได้เป็นที่ไจเสียงไม่ ลันเซียงหยีเป็นแต่คนกล้าฝีปาก ทำความชอบแต่ครั้งเดียวก็ได้เป็นที่ไจเสียงดีกว่าเราเสียอีก ใช่ว่าลันเซียงหยีนั้นเป็นเชื้อขุนนางก็ตามเถิด นี่เป็นแต่ลูกชาวบ้าน ซึ่งเตียวฮุยอ๋องให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้นเราไม่เห็นด้วย จำจะคิดฆ่าลันเซียงหยีเสียจึงจะชอบ
ขณะเมื่อเลียมโพพูดอยู่นั้น มีผู้เอาความไปบอกลันเซียงหยี แต่นั้นมาลันเซียงหยีรู้ว่าเลียมโพจะเข้าไปหาเตียวฮุยอ๋องทีไรแล้ว ลันเซียงหยีก็หาไปไม่ ลางทีเลียมโพกับลันเซียงหยีไปเที่ยวเล่นพบกันเข้า ลันเซียงหยีก็ให้ขับเกวียนเข้าแอบเสียมิให้เลียมโพเห็นหน้า เลียมโพไปแล้วตัวจึงไปบ้าง คนซึ่งตามเห็นลันเซียงหยีทำดังนั้นก็โกรธ จึงว่ากับลันเซียงหยีว่า ท่านเป็นถึงที่ไจเสียงหาควรที่จะกลัวเลียมโพไม่ เหตุใดท่านจะไปหาเตียวฮุยอ๋องก็กลัวเขาจะพบ ครั้นเที่ยวเล่นปะเลียมโพมาก็หลบเสีย เขาคิดทำร้ายท่าน ท่านก็ไม่โกรธ พวกข้าพเจ้าเห็นท่านเป็นไจเสียงนี้ที่ก็แข็งแรงแล้ว เหตุใดท่านจึงทำเหมือนใจผู้หญิงเล่า ข้าพเจ้าทั้งปวงสู้ละบิดามารดามาพึ่งท่านหมายจะได้มีชื่อและหน้าก็จะป่วยการเสียเปล่า ซึ่งท่านมาหลบเขาดังนี้ คนทั้งปวงเขาจะมิเห็นว่าท่านกลัวเลียมโพหรือ ข้าพเจ้าทั้งปวงมีความอายเป็นอันมาก
ลันเซียงหยีจึงตอบว่า ท่านทั้งปวงยังไม่รู้ เราจะเปรียบความให้ฟัง จึงว่า อันเลียมโพนั้นเหมือนเจ้าเมืองจิ๋นหรือ คนทั้งปวงก็ว่าเจ้าเมืองจิ๋นดีกว่า ลันเซียงหยีจึงว่า ครั้งเราไปพูดกับเจ้าเมืองจิ๋นที่เมืองจิ๋นตี๋นั้น เราก็หากลัวเจียวเสียงอ๋องไม่ อันเลียมโพนี้เป็นแต่ผู้น้อยเหตุใดเราจึงจะกลัว ซึ่งเราทำทั้งนี้ก็เพราะรักเตียวฮุยอ๋องคนเดียวดอก ถ้าเราโกรธตอบเลียมโพแล้ว ก็เหมือนเสือต่อเสือเข้าสู้กัน แม้นข้างไหนเสียทีก็คงตายเป็นอันแน่ อันเลียมโพนี้เป็นคนมีฝีมือ ตัวเราก็มีแต่สติปัญญา อุปมาเหมือนปีกสองข้างของเตียวฮุยอ๋องก็เหมือนกัน แม้นปีกนั้นหักเสียข้างหนึ่งก็จะพาเตียวฮุยอ๋องไม่มีความสบาย ซึ่งเราทำทั้งนี้ด้วยหมายว่าจะดีกับเลียมโพเสียจะได้ช่วยกันทำนุบำรุงเตียวฮุยอ๋องกับราษฎรให้เป็นสุขจึงจะชอบ คนทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับแล้วสรรเสริญลันเซียงหยีต่างๆ
อยู่มาวันหนึ่ง พวกของลันเซียงหยีกับพวกของเลียมโพไปซื้อสุรากินโรงเดียวกัน พวกลันเซียงหยีนั้นถือตัวว่าเป็นบ่าวไจเสียงก็ชิงที่พวกเลียมโพนั่ง พวกเลียมโพจึงว่า แต่นายท่านยังกลัวนายเรา แม้นพบทีไรก็หลบเสียทุกครั้งหารอหน้าไม่ ท่านนี้ถือตัวอย่างไรจึงจะมาข่มเหงเรา พวกลันเซียงหยีก็ตอบว่า นายเราทำทั้งนี้ก็เพราะรักเตียวฮุยอ๋องดอก อันนายเรามีสติปัญญา นายท่านมีแต่ฝีมือ ท่านทั้งสองคนนี้ถ้าขาดแต่คนหนึ่งแล้วบ้านเมืองก็หาความสุขมิได้ นายเราคิดดังนั้นจึงหลบเสียเพราะจะให้มีความสุข ซึ่งจะกลัวนายท่านนั้นหาไม่
ขณะนั้นพอหงอเคงเดินมาได้ยินเข้า จึงเอาความไปบอกเตียวฮุยอ๋องทุกประการ เตียวฮุยอ๋องรู้ดังนั้นจึงให้หาตัวเลียมโพเข้ามาก็เล่าความซึ่งหงอเคงได้ยินนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าท่านทำดังนี้หาควรไม่ เลียมโพได้ยินดังนั้นตกใจรู้สึกตัวจึงบอกเตียวฮุยอ๋องว่า ข้าพเจ้าผิดเองจะต้องไปสมาลันเซียงหยีจึงจะชอบ ว่าแล้วก็คำนับลาเตียวฮุยอ๋องกลับไปบ้าน ส่วนหงอเคงเห็นดังนั้นก็รีบเอาเนื้อความไปบอกกับลันเซียงหยีทุกประการ
ฝ่ายเลียมโพเมื่อจะไปสมาลันเซียงหยีนั้น แต่งตัวเหมือนคนโทษเอาไม้ผูกหลังอันหนึ่งแล้วก็ไป ครั้นมาถึงเห็นลันเซียงหยีออกมาคอยอยู่นอกบ้านก็ตรงเข้าไปคำนับแล้วว่าข้าพเจ้าผิดเอง ซึ่งท่านไม่ถือโกรธนั้นคุณหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าว่าเกินเลยไว้แต่หลังจงขออภัยเสียเถิด ลันเซียงหยีจึงว่าเราก็เป็นขุนนางด้วยกัน เมื่อท่านรู้สึกตัวว่าผิดแล้วก็แล้วไปเราไม่ถือโทษ เหตุไรท่านจึงทำแก่ตัวมาถึงเพียงนี้หาควรไม่ แต่นี้ไปท่านกับเราจงนึกว่าร่วมแซ่กันเถิด เลียมโพได้ยินลันเซียงหยีว่าก็คำนับแล้วรับคำว่า เราทั้งสองคงจะรักกันไปกว่าจะสิ้นชีวิต ว่าแล้วต่างคนก็ต่างชวนกันกินโต๊ะพอสมควร เลียมโพก็คำนับลากลับไปบ้าน เตียวฮุยอ๋องครั้นรู้ว่าเลียมโพกับลันเซียงหยีชอบกันก็ดีใจ จึงให้รางวัลแก่หงอเคงแล้วเลื่อนที่ขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องตั้งแต่ส่งเจ้าเมืองเตียวไปแล้ว จึงจัดทัพให้แปะคี้เป็นแม่ทัพ งุ่ยเยี้ยมเป็นทัพหน้า ยกไปตีเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อสู้มิได้ ก็อพยพหนีไปอาศัยอยู่เมืองตีน จึงคิดว่าจะตีเอาเมืองคืนก็เห็นจะไม่ได้ จึงสั่งให้อึงเทียดพาฮิมอวนซึ่งเป็นไทจูให้ไปอยู่กับเจ้าเมืองจิ๋น แล้วก็ยกที่เมืองเทงโตหนึ่ง เมืองงิมต๋งหนึ่ง ซึ่งทหารเมืองจิ๋นตีได้นั้นให้เจียวเสียงอ๋องเสียขอเป็นไมตรีต่อไป เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็ยอม จึงเปลี่ยนชื่อเมืองเสียใหม่ เมืองเทงโตตั้งชื่อนํ่ากุน เมืองงิมต๋งตั้งชื่องิมต๋งกุน แล้วก็สั่งให้อึงเทียดกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองฌ้อ เจ้าเมืองฌ้อแจ้งแล้วก็หากลับไปเมืองไม่ ตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่ในเมืองตีนนั้นเอง
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องครั้นอึงเทียดไปแล้ว ก็ให้ทหารไปบอกแปะคี้กับงุ่ยเยี้ยมให้ไปตีเมืองงุย แปะคี้งุ่ยเยี้ยมแจ้งดังนั้นก็ยกไปตีเมืองงุย ครั้นมาถึงตำบลไตเหลียง ชาวเมืองงุยก็ให้ม้าใช้เอาความไปแจ้งแก่งุยอายอ๋อง งุยอายอ๋องรู้ดังนั้นจึงสั่งให้เปาเอี๋ยนเป็นแม่ทัพคุมทหารสี่หมื่นยกไปรบแปะคี้ สู้แปะคี้ไม่ได้ แปะคี้ก็ฆ่าเปาเอี๋ยนตาย ทหารเปาเอี๋ยนก็แตกหนีกลับไปเมืองงุย
ฝ่ายเจ้าเมืองงุยแจ้งดังนั้นเห็นจะสู้มิได้ก็ยกหัวเมืองขึ้นให้สามตำบล แปะคี้กับงุ่ยเยี้ยมได้หัวเมืองสามตำบลก็ยกกลับไป ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นก็เอาความเข้าไปบอกแก่เจียวเสียงอ๋องทุกประการ เจียวเสียงอ๋องครั้นแจ้งก็ดีใจ จึงตั้งให้แปะคี้เป็นบู๊อันกุ๋นใหญ่กว่าที่ไจเสียง แล้วจึงปูนบำเหน็จทหารทั้งปวงตามสมควร เจียวเสียงอ๋องอยากจะได้เมืองขึ้นอีกจึงให้ฮูเซียงเป็นแม่ทัพ งุ่ยเยี้ยมเป็นทัพหน้ายกไปตีเมืองงุยอีก ฮูเซียงกับงุ่ยเยี้ยมก็คำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็รีบยกไปมืองุย ครั้นมาถึงเมืองนํ่าเอี๋ยงก็หยุดทัพตั้งค่ายอยู่ที่นั้น
ฝ่ายมั่งเป่าซึ่งรักษาเมืองนํ่าเอี๋ยงแจ้งดังนั้น จึงจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกมารบกับงุ่ยเยี้ยม ทานกำลังงุ่ยเยี้ยมมิได้ มั่งเป่าก็พาทหารหนีไปเมืองงุย เอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่งุยอายอ๋องทุกประการ
ฝ่ายฮูเซียงกับงุ่ยเยี้ยมก็ยกเข้าไปตั้งอยู่ในเมืองนํ่าเอี๋ยงแล้ว จำจะต้องไปบอกเจียวเสียงอ๋องให้แจ้งก่อน ท่านจงรักษาเมืองอยู่แต่ผู้เดียว เราจะกลับไปเมืองจิ๋น ครั้นปรึกษาพร้อมกันแล้วฮูเซียงก็รีบกลับไปเมืองจิ๋น เข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ เจียวเสียงอ๋องรู้ดังนั้นจึงมีหนังสือให้ไปตั้งงุ่ยเยี้ยมเป็นเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยงชื่อเซียงโห เมืองนํ่าเอี๋ยงก็เปลี่ยนชื่อใหม่ ชื่อเมืองนํ่าเอี๋ยงกุ๋น ส่งให้คนใช้ถือไปให้งุ่ยเยี้ยมแล้วเจียวเสียงอ๋องก็สั่งให้ฮูเซียงคุมทหารยี่สิบหมื่นไปตีเมืองหัน ฮูเซียงก็คำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกไปเมืองหัน ครั้นมาถึงเมืองฮูอือก็ให้หยุดทหารตั้งค่ายมั่นอยู่
ฝ่ายผู้รักษาเมืองแจ้งดังนั้นก็ให้ม้าใช้ถือหนังสือแจ้งข้อราชการเข้าไปยังเมืองหัน หันลีอ๋องรู้ดังนั้นจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้ไปขอกองทัพเมืองเตียวมาช่วย ขุนนางก็ถือไปให้เตียวฮุยอ๋อง เตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียวแจ้งในหนังสือแล้ว ให้หาขุนนางเข้ามายังที่ว่าราชการพร้อมกันจึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นให้ทหารมาตีเมืองหัน เจ้าเมืองหันให้มาขอกองทัพไปช่วยท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ลันเซียงหยีหนึ่ง เลียมโพหนึ่ง เง่าเซงหนึ่ง สามคนจึงว่าทางที่จะไปเมืองหันนั้น ข้าพเจ้าเห็นแคบลำบากนัก ท่านหาควรที่จะไปไม่ เตียวสินจึงว่าอันเมืองหันกับเมืองงุยนี้ก็เป็นไมตรีกันกับเรา ซึ่งท่านจะนิ่งเสียให้เมืองหันแตกนั้น เมืองเราก็จะพลอยมีอันตรายเป็นมั่นคง เตียวเฉียนิ่งฟังอยู่ที่นั่นแต่มิได้ว่าประการใด
เตียวฮุยอ๋องเห็นเตียวเฉียไม่พูด จึงถามเตียวเฉียว่าท่านคิดเป็นประการใดจึงนิ่งเสีย เตียวเฉียจึงตอบว่า ท่านจะไปช่วยเมืองหันรบกับทหารเมืองจิ๋นนั้นก็เปรียบเหมือนหนูต่อหนูเข้าสู้กันในรูก็เหมือนกัน ถ้าตัวไหนมีกำลังตัวนั้นก็จะชนะหาพอเป็นไรไม่ข้าพเจ้าจึงนิ่งอยู่ เตียวฮุยอ๋องได้ฟังเตียวเฉียเปรียบก็ชอบใจ จึงสั่งให้เตียวเฉียเป็นแม่ทัพ คุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยเมืองหัน เตียวเฉียก็คำนับลาออกมาจัดทัพเป็นขบวนศึกเสร็จแล้วก็ยกไป เดินทางได้ประมาณสามสิบลี้ เตียวเฉียสั่งทหารให้หยุดทัพตั้งค่ายมั่นลงไว้ จึงประกาศทหารมิให้พูดว่าจะยกไปไหน ถ้าใครเอาการทัพมาพูดก็จะตัดศีรษะเสีย ทหารทั้งปวงแจ้งความแล้วก็ชวนกันหากินอยู่ตามสบาย เวลาวันหนึ่งทหารในค่ายเตียวเฉียไปเที่ยวเล่นเห็นชายชาวบ้านสองคนเดินพูดกันว่า ทหารเมืองจิ๋นยกเข้าตีเมืองฮูอือจวนจะได้อยู่แล้ว ทหารเตียวเฉียได้ยินดังนั้นก็เอาเนื้อความกลับเข้ามาแจ้งแก่เตียวเฉีย เตียวเฉียได้ฟังก็โกรธ จึงว่าเราได้ประกาศไว้ เหตุใดตัวจึงเอาการทัพมาพูด โทษตัวผิดอยู่ ก็สั่งทหารให้เอาตัวไปฆ่าเสีย แต่นั้นมาทหารทั้งปวงก็กลัวเตียวเฉียขึ้นเป็นอันมาก เตียวเฉียก็ให้ทหารขุดคูรอบค่ายจะได้ใช้นํ้า จึงเอาดินมาทิ้งขึ้นให้สูงรอบค่ายทำเป็นกำแพง แล้วเตียวเฉียก็สั่งทหารมิให้เที่ยวไปนอกค่าย แต่ตั้งอยู่ที่นั่นได้ยี่สิบแปดวัน กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงฮูเซียงว่าเมืองเตียวยกกองทัพมาช่วยเมืองหันแต่ยังหาแน่ไม่ จึงใช้ทหารไปสืบดูได้ความแล้วก็กลับมาบอกว่า เมืองเตียวให้เตียวเฉียเป็นแม่ทัพ ยกมาตั้งค่ายถมดินทำกำแพงอยู่ห่างเมืองประมาณสามสิบลี้ ตั้งหากินเป็นปกติอยู่ ฮูเซียงก็หาเชื่อไม่ ด้วยคิดว่าถ้าเมืองเตียวยกมาช่วยจริงแล้วจะมาตั้งมั่นอยู่ทำไม จึงให้คนสนิทปลอมเป็นชาวบ้านเข้าไปบอกเตียวเฉียว่า เมืองฮูอือจวนจะเสียอยู่แล้วให้รีบยกมาช่วยโดยเร็ว คนสนิทก็คำนับลาไปยังค่ายเตียวเฉีย เข้าไปคำนับเตียวเฉียแล้วเล่าความตามฮูเซียงสอนทุกประการ
เตียวเฉียได้ฟังดังนั้นก็พิศดูหน้ารู้ว่าเป็นชาวเมืองจิ๋นจึงแกล้งว่า เมืองหันเป็นเมืองใกล้กับเมืองเตียว เจ้าเมืองหันให้มาขอกองทัพนายเรา เราขัดไม่ได้จึงให้ยกมา เรารู้ดังนั้นจึงมาตั้งอยู่ที่นี่พอเป็นที เราหายกไปช่วยให้ป่วยการไม่ ทั้งเจ้าเมืองจิ๋นก็เป็นไมตรีกับนายเรา ท่านอย่าเอาความของเขามาพูดต่อไปอีกเลย จงอยู่กินโต๊ะเล่นด้วยกันเถิด เตียวเฉียก็สั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยงคนที่มาแล้วจึงพาไปเที่ยวดูตามค่ายของตัวทุกแห่ง คนที่มาเห็นดังนั้นแล้วก็คำนับลาเตียวเฉีย เอาเนื้อความไปแจ้งแก่ฮูเซียงทุกประการ แล้วจึงว่าข้าพเจ้าเห็นเตียวเฉียมิได้คิดประการใด ทั้งทหารก็ปลูกกระท่อมหากินอยู่เป็นปกติ ฮูเซียงได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงว่าเตียวเฉียเห็นจะไม่ยกมาช่วยแล้ว เราคงจะได้เมืองฮูอือเป็นมั่นคง แต่นั้นมาฮูเซียงก็หาระวังเตียวเฉียไม่
ฝ่ายเตียวเฉียตั้งแต่คนที่มาไปแล้วสามวันจึงจัดทัพ เอาแต่ทหารที่มีกำลังเคยขี่ม้าชำนาญเกาทัณฑ์หมื่นหนึ่งเป็นทัพหน้า เตียวเฉียเป็นทัพหลวง รีบยกไปทั้งกลางวันกลางคืนมิได้หยุด เดินทัพได้สองวันกับคืนหนึ่งก็ถึงแดนเมืองหัน เตียวเฉียจึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายในกลางคืน ขนาบหลังทหารเมืองจิ๋นไว้ ไกลเมืองฮูอือประมาณสิบห้าลี้ ครั้นรุ่งเช้าฮูเซียงรู้ว่าเตียวเฉียยกมาก็โกรธนัก แล้วให้แยกทหารออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งให้ซือหลีคุมทหารล้อมเมืองฮูอือไว้ ส่วนหนึ่งฮูเซียงก็รีบยกจะไปรบกับเตียวเฉีย
ขณะเมื่อเตียวเฉียตั้งทัพอยู่นั้น มีทหารเลวคนหนึ่งชื่อเขาเละเขียนหนังสือสองตัวใส่กระดาษเอาเข้าไปส่งให้เตียวเฉีย เตียวเฉียรับเอามาดูได้ใจความว่า ข้าพเจ้าจะขอพูดให้ฟังบ้าง เตียวเฉียจึงถามเขาเละว่าตัวจะว่ากระไรก็ว่าไปเถิด เขาเละจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นทหารของท่านมาถึงใหม่ ยังมิทันเห็นฝีมือข้าศึกก็มีใจประมาทระส่ำระสายอยู่หาเป็นขบวนศึกไม่ ขอท่านจงจัดแจงเสียใหม่จึงจะชอบ แม้นนิ่งไว้ฉะนี้ ถ้าทหารเมืองจิ๋นยกมารบก็จะเสียทีเป็นมั่นคง เตียวเฉียก็เห็นด้วย จึงจัดแจงทหารเสียใหม่ ให้รักษาค่ายระวังตัวจงทุกคน เขาเละก็มาบอกเตียวเฉียอีกว่าท่านตั้งค่ายอยู่ที่นี่หาชอบกลไม่ ข้าพเจ้าเห็นเขาแห่งหนึ่งอยู่ข้างทิศใต้ใกล้เมืองฮูอือนั้นเป็นที่ชัยภูมิดี แม้นท่านให้ทหารไปตั้งอยู่ที่เขานั้นอีกแห่งหนึ่งจึงจะมีชัยแก่ข้าศึกเป็นมั่นคง เตียวเฉียก็เห็นด้วย จึงให้เขาเละคุมทหารหมื่นหนึ่งไปตั้งค่ายอยู่บนเขาสูงมองไปเห็นในค่ายฮูเซียง
ขณะนั้นฮูเซียงยกทัพมาเห็นค่ายตั้งอยู่บนเขาสำคัญว่าค่ายเตียวเฉีย กำลังโกรธหาทันพิจารณาไม่ก็เร่งทหารให้ขึ้นไปบนเขา ทหารทั้งปวงจะขึ้นไปก็มิถนัดด้วยลูกหินเป็นเหลี่ยมงอกเกะกะเหยียบพลาดก็เจ็บป่วยอยู่เป็นอันมาก เขาเละเห็นดังนั้นก็สั่งทหารให้เอาหินกลิ้งลงมาถูกทหารฮูเซียงตายเป็นหลายคน ฮูเซียงเห็นดังนั้นโกรธนักชักกระบี่ออกไล่ทหารให้ขึ้นไปรบหักเอาให้ได้
ฝ่ายเตียวเฉียได้ยินทหารอื้ออึงอยู่ข้างทิศตะวันตกก็รู้แน่ว่ากองทัพมาตีค่าย เขาเละจึงยกทหารออกตีกระหนาบหลังเข้าไป ฮูเซียงเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงแบ่งทหารออกเป็นสองกอง กองหนึ่งรบกับทัพเตียวเฉีย กองหนึ่งคอยระวังทหารที่บนเขา เตียวเฉียเห็นฮูเซียงรบเป็นสองกังวลอยู่ จึงให้ทหารเกาทัณฑ์หมื่นหนึ่งนั้นแยกเป็นปีกการะดมยิงทหารฮูเซียงล้มตายเป็นอันมาก เขาเละเห็นได้ทีจึงไล่ทหารลงจากเขารบขนาบเข้ามา ทหารเมืองจิ๋นสู้มิได้ก็แตกกระจัดพลัดพรายกัน ทหารเมืองเตียวสองทัพก็ระดมกันฆ่าฟันทหารฮูเซียงล้มตายวิ่งหนีเข้าป่า ฮูเซียงเห็นดังนั้นก็ตกใจชักม้าหนี เขาเละกับทหารก็ติดตามไป พอม้าฮูเซียงพลาดคุกเข่าลงฮูเซียงก็ตกจากม้า ทหารเขาเละก็กรูกันเข้าไปจับตัว
ขณะนั้นพอซือหลีซึ่งคุมทหารล้อมเมืองฮูอืออยู่นั้นยกมาทันก็เข้ารบต้านทานทหารเมืองเตียวไว้ ฮูเซียงก็หนีไปได้ พอเตียวเฉียยกหนุนมา ซือหลีก็ถอยหนีไปทางประมาณห้าสิบลี้ ก็กลับเข้าสู้กับทหารเมืองเตียวอีก เตียวเฉียก็คุมทหารตามมาช่วยเขาเละ แน่นหนุนเนื่องกันขึ้นมา ซือหลีก็ล่าทัพรีบหนีไป เตียวเฉียเห็นจะไล่มิทัน ทั้งทหารก็หย่อนกำลังลง จึงตีม้าล่อเลิกทัพกลับเข้าค่าย เจ้าเมืองหันแจ้งว่าทหารเมืองจิ๋นแตกหนีไป ก็สั่งให้จัดแจงโต๊ะกับสิ่งของซึ่งจะไปปูนบำเหน็จทหารเมืองเตียวพร้อมเสร็จแล้ว ก็พาขุนนางออกไปถึงค่ายเตียวเฉีย ให้ยกโต๊ะเข้าไปเลี้ยงเตียวเฉียกับทหารทั้งปวงแล้วก็ปูนบำเหน็จให้ตามสมควร หันลีอ๋องจึงเขียนหนังสือให้เตียวเฉียฉบับหนึ่งอวยพรไปถึงเตียวฮุยอ๋อง แล้วยกบุญคุณเป็นอันมาก ครั้นเสร็จแล้วก็พาขุนนางกลับเข้าเมือง
ฝ่ายเตียวเฉียก็ยกทัพกลับไป ครั้นถึงเมืองเตียวก็เข้าไปคำนับเตียวฮุยอ๋อง ส่งหนังสือให้แล้วแจ้งความทุกประการ เตียวฮุยอ๋องยินดีนักจึงตั้งเตียวเฉียให้เป็นแบ๋หกกุ๋น ให้ช่วยลันเซียงหยีเลียมโพว่าราชการในเมืองเตียว เตียวเฉียก็ทูลความให้เขาเละ เตียวฮุยอ๋องก็ตั้งเขาเละให้เป็นเคาะอวย ขุนนางทั้งปวงก็คำนับลาไปบ้าน เวลาวันหนึ่งเตียวเฉียนั่งอยู่ด้วยภรรยาหามีราชการไม่ จึงเรียกเตียวกวดผู้บุตรเข้ามาแล้วถามว่า เราให้เอ็งเล่าเรียนหนังสือซึ่งจะทำศึกเป็นกลอุบาย ยังจำได้ขึ้นใจแล้วหรือ เตียวกวดจึงว่าข้าพเจ้าจำได้แล้ว เตียวเฉียก็ให้ว่าให้ฟัง เตียวกวดก็ว่าปากเปล่ามิได้พลั้งผิด แล้วเตียวเฉียจึงถามว่าถ้าการทัพมีมาเอ็งจะทำเป็นประการใด
เตียวกวดจึงตอบว่า ถ้าข้าพเจ้าได้เป็นแม่ทัพแล้ว จะจัดทัพให้เดินเป็นขบวนศึกจึงจะมีสง่า แม้นจะตั้งค่ายก็จะหาที่ชัยภูมิมิให้ขัดสนด้วยนํ้าและผลไม้ต่างๆ ถ้าข้าศึกจะคิดเป็นกลอุบายประการใด ข้าพเจ้าก็จะคิดแก้ตามตำรามิให้เพลี่ยงพลํ้าเสียทีได้ เตียวเฉียจะถามสิ่งใดก็แก้ไขถูกต้องขนบธรรมเนียมแม่ทัพไม่ขัดสน เตียวเฉียก็นึกแต่ในใจว่า ลูกคนนี้ฉลาดนัก แต่มิได้ว่าประการใด เตียวกวดก็คำนับลาบิดาเข้าไปในเรือน ภรรยาเตียวเฉียจึงพูดกับเตียวเฉียว่า ลูกเราคนนี้นานไปจะได้เป็นขุนนางเหมือนท่าน เตียวเฉียได้ยินภรรยาชมบุตรก็ถอนใจใหญ่จึงบอกว่า ถ้าเตียวฮุยอ๋องให้บุตรเราเป็นขุนนางบ้านเมืองก็จะหาสบายไม่ แม้นเตียวฮุยอ๋องไม่เลี้ยงไว้ก็จะเป็นบุญของเตียวฮุยอ๋อง ภรรยาจึงถามว่าเหตุใดท่านจึงว่าดังนี้เล่า เตียวเฉียจึงตอบว่า อันเราว่าดังนี้ก็เพราะเห็นว่าบุตรเราจะคิดเกินไป ด้วยถือตัวว่ารู้มาก แม้นทำราชการก็เห็นจะไม่ปรึกษาผู้น้อยและผู้ใหญ่ การของเตียวฮุยอ๋องก็จะเสียไป คนทั้งปวงก็จะพลอยยับด้วย ถึงจะไปทำศึกก็หาชนะไม่ เราจึงว่าดังนี้ ภรรยาเตียวเฉียได้ยินดังนั้นก็นิ่งไป อยู่มาวันหนึ่งภรรยาเตียวเฉียจึงเอาเนื้อความซึ่งเตียวเฉียว่านั้นบอกแก่เตียวกวดผู้บุตรทุกประการ เตียวกวดจึงว่า บิดาข้าพเจ้าชราแล้วก็ย่อมมีอัชฌาสัยอยู่เองจึงว่าดังนี้ ถึงจะว่าอย่างไรก็ตามเถิดข้าพเจ้าหาถือไม่
อยู่มาประมาณสองปีเตียวเฉียก็ป่วยลง หาแพทย์มารักษาก็ไม่หายโรคนั้นยิ่งมากขึ้น จึงเรียกบุตรเข้ามาแล้วสอนว่า ซึ่งผู้ใดจะเป็นแม่ทัพไปรบกับข้าศึกนั้นยากนัก เอ็งอย่าได้ประมาท แม้นทัพต่อทัพตั้งประชิดกันเข้าแล้ว ถ้าคิดชนะแต่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ พึงคิดแพ้เสียก่อน จงตรึกตรองอย่าดูหมิ่น แต่เราทำศึกมาหลายปีแล้วก็มิได้เสียทีแก่ข้าศึก ถึงจะตายก็มีความสบายเปรียบเหมือนผลไม้สุกก็หล่นไปเองหามีใครทำอันตรายไม่ ตัวเอ็งนี้หาสติปัญญาไม่ อย่าไปรับเป็นแม่ทัพเลยเป็นอันขาด แม้นขืนไปเป็นแม่ทัพแล้วก็จะพลอยให้ชื่อและแซ่ของเราเสียไป แล้วจึงเรียกภรรยาเข้ามาสั่งว่าเราหาบุญไม่แล้ว ถึงเตียวฮุยอ๋องจะมาเอาเตียวกวดไปตั้งแทนที่เรา เจ้าจงบอกว่าเราสั่งไว้ ถ้าแม้นเตียวกวดไปเป็นแม่ทัพ บ้านเมืองก็จะมีอันตราย พูดยังมิทันขาดคำโรคนั้นกำเริบหนักขึ้น เตียวเฉียก็ขาดใจตาย ภรรยากับบุตรก็ร้องไห้รักเตียวเฉียเป็นอันมาก แล้วให้คนเข้าไปแจ้งแก่เตียวฮุยอ๋อง เตียวฮุยอ๋องรู้ก็มีความเสียดายนัก จึงสั่งให้เอาศพไปฝังตามตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่
๙๗
ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งแซ่ฮวมชื่อซุย อันฮวมซุยคนนี้บ้านอยู่ในแดนเมืองงุย เป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลม คิดจะเข้าทำราชการอยู่ด้วยงุยอายอ๋องเจ้าเมืองงุย ตัวก็จนหารู้ที่จะทำอย่างไรไม่ จึงไปอาศัยอยู่ด้วยซูเกียะซึ่งเป็นไตหูอยู่ในเมืองงุย
ฝ่ายงุยอายอ๋องเจ้าเมืองงุยออกว่าราชการจึงเรียกงุยฉีเข้ามาปรึกษาว่า แต่ก่อนเจ๋มินอ๋องเมืองเจ๋หลงไปด้วยอิสตรีมีแต่เสพสุราหาเอาใจใส่ในราชการไม่ งักเงอยู่เมืองเอี๋ยนรู้ดังนั้นก็ไปชวนเมืองหันเมืองเตียวหนึ่ง เมืองซองหนึ่ง กับเมืองเราให้ไปสมทบด้วยเมืองเอี๋ยนแล้วยกไปตีเมืองเจ๋ได้ เราเห็นว่าทุกวันนี้ฮวดเจี๋ยงได้เป็นเจ้าเมืองเจ๋ขึ้น ผู้มีสติปัญญาก็เข้าอยู่ด้วยเป็นอันมาก แม้นเรามิได้ทำไมตรีไว้ ถ้าเขาคิดขึ้นได้ถึงครั้งเราเข้าด้วยงักเงก็เห็นจะมาทำอันตรายแก่เราเป็นมั่นคง งุยฉีก็เห็นด้วยจึงว่าท่านว่านี้ก็ชอบแล้ว งุยอายอ๋องก็ใช้ให้ซูเกียะเอาของคำนับไปขอเป็นไมตรีกับเมืองเจ๋ ซูเกียะก็คำนับลาไป จัดแจงเครื่องบรรณาการได้พร้อมแล้วจึงเรียกเอาฮวมซุยไปด้วย ซูเกียะครั้นมาถึงเมืองเจ๋เอาของบรรณาการเข้าไปคำนับเจ๋เซียงอ๋อง ฮวมซุยก็ตามเข้าไปด้วย ซูเกียะจึงบอกแก่เจ๋เซียงอ๋องว่า เจ้าเมืองงุยให้ข้าพเจ้าเอาของมาคำนับจะขอเป็นเมืองขึ้นแก่ท่าน เจ๋เซียงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงว่ากับซูเกียะว่า เมืองงุยกับเมืองเจ๋ครั้งเมื่อไปตีเมืองซองก็เป็นไมตรีกันแล้ว ครั้นภายหลังเจ้าเมืองเอี๋ยนมาตีเมืองเจ๋ เจ้าเมืองงุยก็ละความสัจเสีย กลับมาช่วยเจ้าเมืองเอี๋ยน เราคิดแค้นเป็นอันมากเราหาคบไม่ ซูเกียะได้ยินดังนั้นก็นิ่งอยู่ไม่รู้ที่จะตอบประการใด ฮวมซุยจึงตอบเจ๋เซียงอ๋องว่า ซึ่งท่านว่านั้นยังผิดอยู่ ด้วยเจ้าเมืองเจ๋แต่ก่อนหาอยู่ในยุติธรรมไม่ ครั้งไปตีเมืองซองกับนายข้าพเจ้าได้เมืองแล้ว ก็หาแบ่งหัวเมืองซองให้กับนายข้าพเจ้าไม่เอาเสียแต่ผู้เดียว ครั้นนานมาเจ้าเมืองเจ๋ก็เสพสุราหลงไปด้วยอิสตรีหาเอาใจใส่ราชการไม่ หัวเมืองทั้งปวงจึงทำอันตราย ซึ่งท่านเป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ครั้งนี้ นายข้าพเจ้าเห็นว่าท่านอยู่ในยุติธรรม ทั้งมีใจโอบอ้อมแก่อาณาประชาราษฎร์เป็นอันมาก คิดว่าจะพึ่งได้จึงให้ขอเป็นไมตรี ซึ่งท่านมิได้รับไว้นี้หาควรไม่
เจ๋เซียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยว่าก็นิ่งนึกอยู่เป็นครู่ จึงสั่งให้คนใช้รับของคำนับไว้ แล้วถามซูเกียะว่าคนที่มาด้วยท่านนั้นชื่อไร ซูเกียะจึงบอกว่าชื่อฮวมซุยมากับข้าพเจ้า เจ๋เซียงอ๋องแจ้งแล้วก็ให้คนใช้พาซูเกียะกับฮวมซุยให้ไปอยู่ที่กงก๊วนจงเลี้ยงดูให้สบาย จึงสั่งคนใช้ให้กระซิบเกลี้ยกล่อมฮวมซุยไว้ทำราชการด้วย คนใช้ก็คำนับลาพาซูเกียะกับฮวมซุยไปพักอยู่ที่กงก๊วน แล้วก็ยกโต๊ะมาเลี้ยงตามสมควร
คนใช้จึงกระซิบเรียกฮวมซุยออกมาข้างนอก แล้วจึงบอกว่าเจ๋เซียงอ๋องมีใจกรุณาท่านอยากจะได้ท่านไว้เป็นขุนนาง ท่านจะยอมอยู่หรือมิยอม ฮวมซุยจึงว่าตัวเรานี้มากับซูเกียะ ครั้นจะทิ้งเขาเสียไม่ได้ด้วยเหมือนเป็นคนหามีกตัญญูไม่ ซึ่งท่านจะให้เราอยู่นั้นยังไม่ได้ก่อน
คนใช้ได้ฟังดังนั้นก็เอาเนื้อความไปแจ้งกับเจ๋เซียงอ๋อง เจ๋เซียงอ๋องก็ให้เอาทองหนักสิบชั่ง เหล้าขวดหนึ่งกับเนื้อไปให้กิน ฮวมซุยก็มิได้รับไว้ คนใช้จึงว่าเจ๋เซียงอ๋องรักท่านจึงให้ทองไปใช้กลางทาง เหตุใดท่านจึงไม่รับ ฮวมซุยจึงตอบว่าเราหาได้มีคุณกับเจ๋เซียงอ๋องไม่ ซึ่งจะรับทองไว้นั้นผิดอยู่ แต่เจ๋เซียงอ๋องรักเราเราก็จะกินแต่สุรา แล้วฮวมซุยก็รับเอาแต่สุรากับเนื้อไว้ คนใช้เห็นดังนั้นก็นึกชมฮวมซุยว่าหาเป็นคนโลภไม่ก็รีบเอาความกลับเข้าไปแจ้งกับเจ๋เซียงอ๋อง
ขณะนั้นมีคนเข้าไปบอกแก่ซูเกียะว่า เจ๋เซียงอ๋องให้คนเอาทองมาให้ฮวมซุย ซูเกียะก็เรียกฮวมซุยเข้ามาถามว่า เจ้าเมืองเจ๋ใช้ให้คนมาหาท่านว่ากระไร ฮวมซุยจึงบอกว่าเจ๋เซียงอ๋องใช้คนเอาทองมาให้ข้าพเจ้า ครั้นไม่รับก็มิฟังจึงรับไว้แต่สุราขวดหนึ่ง ซูเกียะจึงว่าเหตุใดเจ๋เซียงอ๋องจึงจะเอาทองมาให้ท่าน ฮวมซุยจึงบอกว่า เจ๋เซียงอ๋องให้มาทั้งนี้ก็เพราะเห็นว่าข้าพเจ้ามาด้วยท่าน ซูเกียะจึงว่าเจ๋เซียงอ๋องคิดดังนั้นแล้ว เหตุใดจึงให้แก่ท่านแต่ผู้เดียว ท่านจะมิเอาความเมืองงุยมาบอกกับเจ๋เซียงอ๋องหรือ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงบอกว่าซึ่งเขาเอาทองมาให้นี้หวังจะให้อยู่ด้วยเขา ข้าพเจ้าคิดถึงคุณท่านจึงมิได้รับไว้ ซึ่งข้าพเจ้าจะได้เอาความอื่นมาพูดนั้นหามิได้ ซูเกียะได้ฟังดังนั้นยังสงสัยอยู่ จึงชวนฮวมซุยเข้าไปคำนับลาเจ๋เซียงอ๋องกลับไป
ครั้นมาถึงเมืองงุย ซูเกียะก็เข้าไปคำนับงุยฉี เอาความซึ่งสงสัยฮวมซุยเล่าให้ฟังทุกประการ งุยฉีได้ฟังก็โกรธจึงให้คนใช้ไปเอาตัวฮวมซุยเข้ามาแล้วจึงถามว่า ตัวเองไปเมืองเจ๋ครั้งนี้เอาความอะไรไปบอกกับเจ้าเมืองเจ๋หรือ ฮวมซุยจึงตอบว่า ข้าพเจ้าหาได้เอาความสิ่งใดไปบอกไม่ งุยฉีจึงซักว่า ตัวมิได้เอาความไปบอกกับเจ้าเมืองเจ๋ เหตุใดเขาจึงเอาทองมาให้ตัวเล่า ฮวมซุยจึงว่า ข้อนี้ซึ่งเขาเอาทองมาให้นั้นข้าพเจ้าไม่รู้ แต่เมื่อเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋ ข้าพเจ้าได้โต้ตอบแทนซูเกียะ ครั้นกลับมากงก๊วนเจ้าเมืองเจ๋ก็เอาทองมาให้ข้าพเจ้าก็หาได้พูดจาสิ่งใดไม่ ทองก็มิได้รับไว้ เอาแต่เหล้ารับประทานพอสมควร งุยฉีได้ยินดังนั้นก็โกรธจึงว่าเอ็งนี้คงเอาความในเมืองงุยไปแลกเหล้าเขากิน แล้วจึงสั่งจออิวให้ยึดตัวฮวมซุยลงตีถามเป็นหลายยก ฮวมซุยเจ็บถึงสาหัสก็มิได้รับ งุยฉีจึงสั่งให้จออิวเอาเกือกเข้าตบฮวมซุยจนแก้มบวมหน้าฟันหักเป็นหลายซี่ก็มิได้ข้อความสิ่งใด จนเวลากลางวันฮวมซุยก็ยังยืนคำอยู่ พวกแคงเคงเห็นดังนั้นก็มีความเวทนาฮวมซุยนัก แต่เสียงก๊กงุยฉีกำลังโกรธก็หาอาจทัดทานไม่ งุยฉีจึงว่ากับซูเกียะว่า ฮวมซุยนี้เป็นคนใจแข็ง จำจะเฆี่ยนถามให้รับจงได้จึงจะชอบ แล้วก็เรียกคนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกัน กินพลางสั่งให้เฆี่ยนฮวมซุยถามพลาง จนฮวมซุยบวมเขียวไปทั้งตัวก็มิได้รับ คนที่เฆี่ยนนั้นก็โกรธตีด้วยโทโสหาทันดูไม่ พอฮวมซุยพลิกตัวขึ้นมาก็ตีถูกซี่โครงหักสลบนิ่งไป คนที่ตีนั้นก็สำคัญว่าตายจึงบอกกับงุยฉี งุยฉีก็สั่งให้เอาเสื่อมาห่อเข้า เอาไปทิ้งเสียที่เขาสำหรับถ่ายอุจจาระ แล้วก็ให้คนไปคอยระวังศพอยู่ พอเวลาโพล้เพล้ฮวมซุยก็ฟื้นหายใจดังขึ้นมา
คนที่เฝ้าอยู่นั้นได้ยินเสียงหายใจก็เข้าไปดู ฮวมซุยได้สติจึงว่ากับคนนั้นว่า ท่านช่วยสงเคราะห์เราด้วยเถิด ท่านจงพาเราไปถึงบ้าน เงินเรามีอยู่สิบตำลึงจะสมนาคุณท่าน ไหนๆ นายท่านก็ว่าเราตายแล้วหาเป็นไรไม่ คนที่เฝ้านั้นคิดเวทนาจึงว่าเขาให้เรามาคอยดูอยู่ ถ้าศพท่านหายไปโทษจะมิมีกับเราหรือ เราจะเข้าไปว่าให้นายเราเอาท่านไปทิ้งเสียกลางป่าก่อนจึงจะได้ ว่าแล้วก็เข้าไปคำนับงุยฉีบอกว่า ซึ่งท่านให้ข้าพเจ้าเอาศพฮวมซุยไปทิ้งไว้ที่ที่ถ่ายอุจจาระนั้น คนทั้งปวงรังเกียจหาอาจมาถ่ายอุจจาระไม่ จงเอาไปทิ้งเสียกลางป่าให้นกกากินเสียเถิด งุยฉีกำลังเสพสุราเมาอยู่เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้เอาศพฮวมซุยไปทิ้งเสียในป่า แล้วงุยฉีก็เข้าไปในตึก ซูเกียะก็กลับไปบ้าน
ฝ่ายคนใช้ก็กลับไปแบกฮวมซุยไปส่งยังบ้าน แล้วก็แก้ฮวมซุยออกจากห่อ ภรรยาฮวมซุยเห็นดังนั้นก็ร้องไห้ ฮวมซุยจึงห้ามภรรยาว่าอย่าร้องไห้เลยหาต้องการไม่ เจ้าจงไปเอาเงินทองเราสิบตำลึงที่เก็บไว้มาแทนคุณเขาที่มาส่งเถิด ภรรยาฮวมซุยก็เข้าไปหยิบเงินมาให้คนที่มาส่ง ฮวมซุยจึงสั่งว่า ท่านจงเอาเสื่อที่ห่อเรานี้ไปทิ้งเสียในป่าด้วย คนที่มาส่งนั้นก็หยิบเอาเสื่อแล้วลาไป ภรรยาฮวมซุยจึงจัดแจงเอานํ้ามาล้างเลือดชำระแผลฮวมซุยแล้วเอายามาใส่ให้ฮวมซุย ฮวมซุยจึงว่ากับภรรยาว่า เรามีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งชื่อแต้อันเผง บ้านอยู่นอกเมืองข้างทิศตะวันตกตรงประตูเมืองออกไป เจ้าจงไปบอกเขาให้มารับเราไปอยู่ด้วยจึงจะพ้นภัย แม้นเราอยู่ที่นี่ ถ้าพรุ่งนี้งุยฉีสร่างเมาจะให้คนมาดูศพ ถ้าไม่เห็นก็จะมาเอาตัวเราไปลงโทษอีก ภรรยาครั้นแจ้งดังนั้นก็รีบไปหาแต้อันเผงเล่าความตามผัวสั่งมาทุกประการ แต้อันเผงได้ฟังภรรยาฮวมซุยบอกเนื้อความสงสารนัก จึงเรียกบ่าวของตัวคนหนึ่งมาแล้วก็ไปกับภรรยาฮวมซุยแต่ในเวลากลางคืน ฮวมซุยครั้นเห็นแต้อันเผงมาก็ดีใจจึงสั่งภรรยาว่า ถ้าตัวข้าไปแล้วรุ่งขึ้นเวลาเช้าเจ้าจงเอากระดาษขาวเขียนหนังสือปิดประตูไว้แล้วทำให้เหมือนว่าเราตาย สั่งแล้วแต้อันเผงกับบ่าวก็เข้าพยุงฮวมซุยไปรักษาไว้ที่บ้านแต่ในเวลากลางคืน
ครั้นรุ่งเช้า ฝ่ายงุยฉีสร่างเมาตื่นขึ้นจึงคิดว่าวานนี้เราให้ตีฮวมซุยว่าตายนั้น ยังหาทันพิเคราะห์ไม่สงสัยอยู่ จึงให้คนใช้ไปดูศพก็หาเห็นไม่ แล้วกลับเอาความมาบอกว่าเห็นสุนัขจะคาบเอาศพไปเสียแล้ว มีแต่เสื่อทิ้งอยู่ งุยฉีก็ยังหาสิ้นสงสัยไม่ จึงให้คนไปสืบดูที่บ้าน เห็นภรรยาฮวมซุยสยายผมนั่งร้องไห้ เอากระดาษขาวเขียนหนังสือปิดประตูบ้านไว้ คนใช้ก็เอาความไปบอกกับงุยฉี งุยฉีก็สิ้นสงสัยหมายว่าฮวมซุยตายแน่แล้ว
ฝ่ายแต้อันเผงครั้นรักษาฮวมซุยหายเป็นปกติ จึงว่าเราอยู่ที่นี่เห็นจะมีภัย แม้นงุยฉีรู้ว่าท่านยังไม่ตายก็จะให้คนมาจับ เห็นจะไม่พ้นมือเขาเป็นมั่นคง เราเห็นว่าคนชอบกันกับเรามีอยู่แห่งหนึ่งที่ริมเขาจิวสัว ท่านจงไปอยู่ที่นั่นจึงจะพ้นอันตราย ฮวมซุยก็เห็นชอบด้วย แต้อันเผงก็พาฮวมซุยไปอาศัยอยู่ด้วยคนชอบกันที่ริมเขานั้น ฮวมซุยก็เปลี่ยนชื่อตัวเสียใหม่ชื่อว่าเตียวลก ชาวบ้านก็เรียกว่าเตียวลกด้วยไม่รู้จักฮวมซุย ฮวมซุยอาศัยอยู่ที่นั่นได้ประมาณห้าเดือนหกเดือน
ฝ่ายเฮงกีซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นใช้มาสืบราชการเมืองงุย ครั้นมาถึงเมืองงุยก็เข้าไปอาศัยอยู่ที่กวนเอี๋ย แต้อันเผงรู้ดังนั้นก็ไปปฏิบัติหมายจะให้เฮงกีรู้จัก เฮงกีเห็นดังนั้นซักถามชื่อและแซ่ตำบลบ้านของแต้อันเผง แจ้งแล้วยินดีนักปราศรัยกันตามธรรมเนียม เฮงกีจึงถามแต้อันเผงว่าในเมืองงุยนี้ผู้มีสติปัญญาซึ่งมิได้ทำราชการนั้นยังมีอยู่บ้างหรือไม่ แต้อันเผงจึงตอบว่า คนมีฝีมือและสติปัญญาในเมืองงุยนี้ที่มิได้ทำราชการนั้นเห็นจะไม่มี ข้าพเจ้าพบอยู่คนหนึ่งแซ่ฮวมชื่อซุยมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดแต่หามีฝีมือไม่ ครั้งหนึ่งฮวมซุยไปเมืองเจ๋ด้วยกับซูเกียะ ซูเกียะกลับมาบอกกับงุยฉีว่าฮวมซุยเอาความไปบอกกับเจ้าเมืองเจ๋ งุยฉีจึงหาตัวเอามาเฆี่ยนถามก็ไม่รับ บัดนี้ตายเสียแล้ว เฮงกีได้ฟังก็มีความสงสาร จึงว่าถ้าฮวมซุยยังอยู่ในเมืองจิ๋นกับเราก็คงจะได้เป็นขุนนาง
แต้อันเผงจึงบอกว่า ข้าพเจ้าพบอาจารย์คนหนึ่งชื่อเตียวลกอยู่ที่เขาจิวสัว มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เปรียบกับฮวมซุยก็เหมือนกัน ถ้าท่านจะใคร่พบข้าพเจ้าจะไปบอก แต่จะมากลางวันนั้นไม่ได้ ด้วยเตียวลกคนนี้เป็นคนโทษอยู่ในเมืองงุย เฮงกีแจ้งดังนั้นก็ดีใจ จึงว่าคํ่าวันนี้ท่านจงไปพามาให้พบข้าพเจ้าสักหน่อยเถิด แต้อันเผงก็คำนับลาเอาความไปแจ้งแก่เตียวลกทุกประการ ครั้นเพลาคํ่า แต้อันเผงก็ให้เตียวลกแต่งตัวเป็นบ่าวไปคำนับเฮงกี เฮงกีจึงถามเตียวลกด้วยแผนที่หัวเมืองทั้งปวง เตียวลกก็บอกชี้แจงให้มิได้ขัดขวาง เฮงกีก็ดีใจ จึงชมเตียวลกว่าท่านมีสติปัญญาหลักแหลมนักหามีผู้เสมือนไม่ ท่านจงไปอยู่ด้วยกันเถิดจะได้เป็นขุนนาง เตียวลกจึงว่าซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้านี้คุณท่านหาที่สุดไม่ ตัวข้าพเจ้าก็เป็นคนโทษ ท่านจะไปเมื่อไรจึงจะตามท่านไปด้วย เฮงกีจึงว่าถ้าดังนั้นอีกห้าวันท่านจงไปคอยที่ริมแม่น้ำสำเพงกังเถิด แต้อันเผงกับเตียวลกก็คำนับลาไปที่อยู่ ครั้นครบห้าวันเฮงกีก็เข้าไปคำนับลาหันลีอ๋อง หันลีอ๋องก็ให้ขุนนางจัดแจงส่งเฮงกีไปจากเมืองแล้วพวกขุนนางก็กลับเมือง
ฝ่ายเฮงกีก็ขับเกวียนมาถึงที่สำเพงกังริมแม่นํ้า พอพบแต้อันเผงกับเตียวลกก็พากันไป เฮงกีมาตามทางกับแต้อันเผงและเตียวลกได้พูดจากันก็มีความรักเป็นอันมาก ครั้นใกล้แดนเมืองจิ๋นที่ฮูกวน เตียวลกแลไปข้างทิศตะวันตกเห็นขุนนางสองคนขี่ม้าพาทหารมาตามหนทางใหญ่ เตียวลกจึงถามเฮงกีว่านั่นผู้ใดขี่ม้าคุมทหารมาจะไปไหน เฮงกีจึงบอกว่าซึ่งขี่ม้ามาโน้นเป็นไจเสียงของเจ้าเมืองจิ๋น ออกมาเที่ยวดูบ้านเมือง เตียวลกจึงถามว่าอันที่ไจเสียงนี้ได้ว่าราชการในเมืองจิ๋นทั้งนั้นหรือ เฮงกีจึงบอกว่า แต่ก่อนเจ้าเมืองจิ๋นยังเด็กอยู่ มารดาเจ้าเมืองจิ๋นจึงเอาน้องชายชื่องุ่ยเยี้ยมให้เป็นที่ไจเสียง งุยฮูยงเป็นที่ฮอเยียงกุ๋นช่วยว่าราชการแทนเจ้าเมือง
ครั้นเจียวเสียงอ๋องโตขึ้นก็หาไว้ใจไม่ จึงเอาน้องของตัวชื่อกงจูลี้มาเป็นที่เกงยังกุ๋น ให้กงจูฉีเป็นที่เกาเลงกุ๋น แล้วก็คอยหาผิดน้าของตัวทุกวันมิได้ขาด อันที่ไจเสียงนี้เป็นใหญ่กว่าขุนนางทั้งปวงหมด ถ้าถึงปีก็ได้ออกมาตรวจตราบ้านเมืองแทนเจียวเสียงอ๋อง เตียวลกจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์เขาว่างุ่ยเยี้ยมคนนี้หารักผู้มีสติปัญญาไม่ เป็นคนมักอิจฉาพยาบาท ครั้นงุ่ยเยี้ยมเกือบจะใกล้เข้ามา เตียวลกก็ชวนแต้อันเผงมุดเข้าซ่อนอยู่ในเกวียน เฮงกีก็ลงจากเกวียนเข้าไปคำนับงุ่ยเยี้ยม งุ่ยเยี้ยมก็ลงจากม้าคำนับกันตามธรรมเนียม งุ่ยเยี้ยมจึงถามเฮงกีว่าท่านไปเมืองงุยครั้งนี้ยังมีความสุขอยู่หรือ อนึ่งราชการในเมืองงุยท่านไปสืบแจ้งประการใดบ้าง
เฮงกีจึงตอบว่า ข้าพเจ้าไปคราวนี้หาภัยอันตรายมิได้ เข้าไปอยู่ในเมืองงุยก็มีความสุข ซึ่งข้อราชการนั้นก็ยังเงียบอยู่หามีอันใดไม่ งุ่ยเยี้ยมจึงถามว่าท่านไปได้ผู้มีสติปัญญามาบ้างหรือ เฮงกีก็ตอบว่าหามีไม่ ขณะเมื่องุ่ยเยี้ยมถามเฮงกีนั้น งุ่ยเยี้ยมแลไปดูข้างเกวียนเป็นหลายหน แต้อันเผงเตียวลกอยู่ใต้เกวียนนั้นกลัวงุ่ยเยี้ยมจะเห็นก็ร่นติดกันอยู่หารู้ที่จะทำอย่างไรไม่ งุ่ยเยี้ยมก็ลาเฮงกีขึ้นม้าไป แต้อันเผงกับเตียวลกเห็นงุ่ยเยี้ยมไปแล้วก็คลานออกมาจากเกวียนลุกขยับจะวิ่งไป
เฮงกีเห็นดังนั้นก็จับข้อมือแต้อันเผงไว้ เตียวลกก็หยุด เฮงกีจึงบอกว่างุ่ยเยี้ยมไปแล้ว ท่านอย่ากลัวเลยจะไปไหนเล่า เตียวลกจึงว่าไม่ได้ ท่านอย่ายุดแต้อันเผงไว้ เมื่อกี้ข้าพเจ้าอยู่ใต้เกวียนเห็นงุ่ยเยี้ยมพูดกับท่านแล้วมองมาข้างเกวียนมิได้ขาด เห็นจะมีความสงสัยเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะไปคอยท่านอยู่ข้างหน้าก่อน ว่าแล้วเตียวลกก็พาแต้อันเผงรีบเดินหนีไป เฮงกีก็ขับเกวียนตามไปต่อภายหลัง
ฝ่ายงุ่ยเยี้ยมครั้นไปได้ทางประมาณสิบลี้ก็กลับคิดสงสัยว่าเฮงกีจะพาเอาพวกเมืองงุยมา จึงสั่งทหารยี่สิบคนกลับไปค้นดูอีก ทหารยี่สิบคนคำนับลาแล้วก็รีบไป ครั้นทันเกวียนจึงเข้าไปคำนับเฮงกีแล้วว่า เสียงก๊กงุ่ยเยี้ยมสงสัยท่านว่าจะพาเอาคนเมืองงุยมาจึงให้ข้าพเจ้ามาค้น เฮงกีแจ้งดังนั้นก็ยอมให้เข้าค้น ทหารยี่สิบคนค้นไม่พบแล้วกลับมาบอกแก่งุ่ยเยี้ยมทุกประการ
ฝ่ายเฮงกีครั้นคนที่มาค้นกลับไปแล้ว ก็นึกชมเตียวลกว่าเป็นคนมีสติปัญญาแล้วก็เร่งขับเกวียนไป พอพบแต้อันเผงเตียวลกคอยอยู่ริมทาง จึงเล่าความซึ่งงุ่ยเยี้ยมให้คนกลับมาค้นให้แต้อันเผงกับเตียวลกฟัง แล้วก็รีบพากันเข้าไปในเมืองจิ๋น จึงให้บ่าวพาเตียวลกกับแต้อันเผงไปพักอยู่ที่บ้านของตัว เฮงกีก็เข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋องแจ้งความว่า ข้าพเจ้าสืบข่าวราชการในเมืองงุยก็เงียบสงบอยู่หามีสิ่งใดไม่ แต่ข้าพเจ้าได้เกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญามาด้วยคนหนึ่งชื่อเตียวลก เห็นพอจะทำราชการเป็นขุนนางอยู่กับท่านได้ เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงว่าท่านพาผู้มีสติปัญญามาก็ชอบแล้ว แต่เรายังหาเห็นนํ้าใจไม่ ท่านจงพาไปยับยั้งอยู่ที่บ้านท่านก่อนเถิด เฮงกีก็คำนับลาไปที่อยู่ เอาความไปบอกกับเตียวลกว่าเจ้าเมืองจิ๋นยังไม่ว่างราชการให้ท่านคอยอยู่ที่บ้าน เตียวลกคอยอยู่ที่บ้านเฮงกีนั้นได้ปีหนึ่ง หาเห็นเจียวเสียงอ๋องมาเรียกไม่ เตียวลกก็ไม่มีความสบายจึงไปเที่ยวเล่น พอเห็นงุ่ยเยี้ยมจัดทัพจะยกไป แล้วเห็นคนแก่คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ที่นั้นจึงถามว่านี่เสียงก๊กจะยกทัพไปข้างไหนหรือ คนแก่จึงบอกว่าท่านจะยกไปตีเมืองเจ๋ เตียวลกจึงถามคนแก่ต่อไปอีกว่าแต่ก่อนเมืองเจ๋ยกมาตีเมืองจิ๋นหรือเปล่า คนแก่จึงบอกว่าเมืองเจ๋หาได้มาตีเมืองจิ๋นไม่ เตียวลกจึงว่าเมื่อเขาไม่มาตีเมืองจิ๋น ก็ทำไมจะไปตีเมืองเขาเล่า อันเมืองเจ๋นี้ก็เป็นเมืองไกลอยู่ข้างทิศใต้ หนทางที่จะไปนั้น เมืองหันกับเมืองงุยคั่นกลางอยู่ หาควรที่จะไปตีเมืองเจ๋ไม่ คนแก่จึงว่าถ้าท่านจะใคร่รู้ก็มาไปที่สงัดด้วยเราเถิด
เตียวลกก็ตามคนแก่ไปถึงที่ว่างหามีใครเดินไม่ คนแก่จึงบอกว่าซึ่งทัพจะยกไปครั้งนี้ หาใช่ความคิดของเจ้าเมืองจิ๋นไม่ นี่เสียงก๊กงุ่ยเยี้ยมจะไปตีเองดอก ด้วยอยากได้ที่ตำบลกังสือซึ่งใกล้กับเมืองน่ำเอี๋ยงกุ๋น ถึงจะยกไปครั้งนี้คงจะสั่งให้แปะคี้ยกไป ตัวก็จะหาไปเองไม่ เตียวลกแจ้งแล้วก็ลาคนแก่กลับไปที่อาศัยของตัว เขียนหนังสือฉบับหนึ่งจึงพับเข้าผนึกดิบดีแล้วเอาเข้าไปให้เฮงกีบอกว่า ท่านจงช่วยเอาหนังสือขึ้นคำนับเจียวเสียงอ๋องให้ข้าพเจ้าด้วย เฮงกีเอาหนังสือเข้าไปให้เจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องรับหนังสือมาดูสลักหลังก็นึกขึ้นได้ถึงเตียวลก จึงฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า ข้าพเจ้าเตียวลกขอคำนับมาถึงเจียวเสียงอ๋อง ด้วยถ้าผู้ใดจะเป็นเจ้าเมืองก็ต้องปูนบำเหน็จแก่ผู้ทำราชการ เหน็ดเหนื่อยมากก็ให้ทวีเบี้ยหวัดขึ้น หนึ่งผู้ใดเรียนรู้รอบคอบในราชการโดยแท้แล้วก็ควรจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ ถ้าผู้ใดหามีสติปัญญามิได้ก็ไม่ควรที่จะให้เป็นขุนนางขึ้น บัดนี้ตัวข้าพเจ้ามาคอยท่านอยู่ปีหนึ่งแล้วก็หามีราชการสิ่งใดไม่ แม้นไม่เอาไว้ใช้ก็ให้กลับไปบ้านเสียเถิด ถ้าท่านจะใคร่รู้ว่ามีสติปัญญาและไม่มี วันใดว่างจงให้ไปหาตัวมาจะได้พูดให้ท่านฟัง ข้าพเจ้าก็เป็นแต่ผู้น้อย ถ้าพูดมิถูกผิดพลั้งประการใด ท่านจงให้เอาไปฆ่าเสียเถิด
เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็หัวเราะ จึงสั่งคนใช้ให้ไปบอกเตียวลกให้เข้ามาที่เก๋งสำหรับแขกเมือง แล้วเจียวเสียงอ๋องก็ขึ้นเกวียนออกมา เตียวลกแจ้งดังนั้นก็มาคอยอยู่ก่อน ครั้นเห็นเจ้าเมืองจิ๋นมาจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้จักแล้วก็เดินตรงเข้าไป พวกไท้กํ้าเห็นดังนั้นก็ไล่เตียวลกว่าเจ้าเมืองมาให้หลีกไปเสีย เตียวลกจึงตอบว่า เรารู้อยู่ดอกว่างุ่ยเยี้ยมได้เป็นใหญ่ อันเจ้าเมืองเป็นแต่ผู้น้อยเราหาหลีกไปไม่ ไท้กํ้ากับเตียวลกต่างคนต่างเถียงกันอยู่ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่า นี่จะมาเถียงกันด้วยอันใด ไท้กํ้าก็เอาความซึ่งเตียวลกว่านั้นแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋องทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องรู้ดังนั้น ก็สั่งให้เชิญเตียวลกเข้าไปในเก๋งรับแขก จัดแจงให้นั่งที่อันสมควร เตียวลกก็หานั่งไม่ เจียวเสียงอ๋องก็ไล่คนซึ่งมาด้วยนั้นให้ไปเสียข้างนอกหมดแล้ว เจียวเสียงอ๋องก็คุกเข่าลงคำนับเตียวลก แล้วก็ถามว่าอาจารย์มานี่จะสอนข้าพเจ้าอย่างไรก็สอนเถิด เตียวลกก็ยืนนิ่งเสีย เจียวเสียงอ๋องก็คำนับแล้วว่าดังนั้นถึงสามหน เตียวลกก็มิได้พูดประการใด เจียวเสียงอ๋องเห็นดังนั้นจึงว่า อาจารย์เห็นไม่สมควรจะสอนข้าพเจ้าหรือจึงนิ่งเสีย
เตียวลกจึงว่าหามิได้ แต่ก่อนข้าพเจ้าแจ้งอยู่ครั้งแผ่นดินห้องสิน เกียงจูแหยนั่งตกเบ็ดอยู่ที่แม่นํ้าอุยเปี้ยน บุนอ๋องมาเชิญตัวเกียงจูแหย เกียงจูแหยพูดแต่คำเดียวก็ตั้งให้เป็นที่เซียงหู เชิญมาไว้ที่เมืองบุนอ๋องก็ได้มีความสุข ครั้นบุนอ๋องหาบุญไม่แล้ว บู๊อ๋องได้เป็นที่แทนบิดา ก็ได้สติปัญญาเกียงจูแหยช่วยคิดกลอุบายให้จึงได้เมืองเซียง ต่อภายหลังก็ได้เป็นพระเจ้าบู๊อ๋องขึ้น ประการหนึ่งกีจื้อกับปิกันเป็นญาติของติวอ๋อง มีความกตัญญูเข้าไปเตือนพระเจ้าติวอ๋องให้ออกว่าราชการ มิให้หลงด้วยนางขันกี พระเจ้าติวอ๋องก็มิได้เชื่อ มาภายหลังคนทั้งปวงก็ไม่มีความสุขด้วยพระเจ้าติวอ๋องฆ่าเสียบ้างเอาไปจำตายเสียบ้าง ราษฎรจึงได้ความลำบาก อยู่มาเมืองก็เสียแก่พระเจ้าบู๊อ๋องเพราะไม่เชื่อกีจื้อกับปิกัน ซึ่งข้าพเจ้าพูดนี้ความมีอยู่สองอย่างว่าด้วยคนหนึ่งเชื่อ คนหนึ่งไม่เชื่อเท่านั้นเอง ด้วยแต่ก่อนพระเจ้าติวอ๋องได้เกียงจูแหยมาไว้แต่หานับถือไม่ก็ปล่อยไปเสีย พระเจ้าบู๊อ๋องได้เกียงจูแหยมาไว้ก็นับถือ จึงได้เป็นใหญ่มาจนหลายชั่วกษัตริย์ อันปิกันกับกีจื้อเป็นญาติก็จริงอยู่ แต่พระเจ้าติวอ๋องหาเชื่อไม่ ภายหลังอันตรายก็มีแก่ตัวปิกันกับกีจื้อเอง ทั้งเมืองก็เสียหาต้องการไม่ ตัวข้าพเจ้าก็เป็นคนมาแต่เมืองไกลยังไม่คุ้นเคยกับท่าน ครั้นจะพูดไปก็มีความอยู่สองข้อ ข้อหนึ่งจะให้บ้านเมืองท่านเป็นสุข ข้อหนึ่งจะต้องเสียคนในเมืองของท่าน การเป็นอย่างนี้จึงขัดขวางอยู่ ครั้นจะไม่พูดให้เห็นความเล่า ไปข้างหน้าบ้านเมืองของท่านก็จะไม่มีความสบาย แม้จะพูดออกก็กลัวเหมือนปิกันกับกีจื้อ ซึ่งท่านมาถามสามครั้งมิได้พูดก็เพราะกลัวท่านจะไม่เชื่อข้าพเจ้า
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งคิดถึงคำซึ่งเตียวลกว่างุ่ยเยี้ยมเป็นใหญ่ อยากจะใคร่รู้ก็คุกเข่าลงคำนับอีกแล้วว่า ท่านอาจารย์ทำไมจึงว่าอย่างนั้นเล่า ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านมีสติปัญญา จึงไล่คนไปเสียก็เพราะปรารถนาจะใคร่ให้ท่านสั่งสอน ท่านจะเอาสิ่งใดก็ว่าเถิดอย่าเกรงใจข้าพเจ้าเลย เตียวลกก็ก้มตัวลงคำนับจับมือเจียวเสียงอ๋องให้ยืนขึ้นคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ต่างคนก็นั่งที่อันสมควร เตียวลกจึงว่าท่านเชื่อข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็จะพูดให้ท่านฟัง ด้วยเมืองจิ๋นนี้ก็เป็นเมืองใหญ่ ทหารก็มีเป็นอันมาก หัวเมืองทั้งปวงเห็นหาสู้ได้ไม่ แม้นท่านจะคิดเป็นใหญ่ก็คงจะสมคิด แต่ขุนนางที่มีสติปัญญาคิดการไม่ถูกจึงมิอาจตั้งตัวได้
เจียวเสียงอ๋องจึงถามว่าท่านเห็นไม่ถูกนั้นประการใด เตียวลกจึงตอบว่า ข้าพเจ้ารู้ว่างุ่ยเยี้ยมจะยกทหารข้ามแดนเมืองหัน เมืองงุยไปตีเมืองเจ๋ ข้าพเจ้าจึงว่าไม่ถูก ด้วยทางนั้นไกลกันนัก แม้นท่านจะเอาไปมากก็จะลำบากป่วยการคนและเสบียงอาหาร ถึงจะตีเมืองเจ๋ได้ก็เหมือนเมืองงุยไปตีเมืองตงสันก็เหมือนกัน อันเมืองตงสันนั้นข้ามแดนเมืองเตียวไป เจ้าเมืองงุยตีได้ก็เหมือนเป็นของเจ้าเมืองเตียว เพราะเมืองเตียวใกล้กับเมืองตงสัน ซึ่งจะไปตีเมืองเจ๋ครั้งนี้ ถึงชนะก็ไม่เป็นของท่าน แม้นตีเมืองเจ๋ไม่ได้จะมิอายกับหัวเมืองทั้งปวงหรือ ข้าพเจ้าจะคิดให้ท่านใหม่ แม้นท่านเชื่อแล้วจงทำไมตรีไว้กับเมืองไกล ยกไปตีเมืองใกล้ไว้เป็นเมืองขึ้นจึงจะชอบ อาณาเขตของท่านจะได้กว้างขวางออกไป เจียวเสียงอ๋องจึงว่า ท่านว่านี้ก็ชอบอยู่ แต่ท่านจะให้ทำไมตรีกับเมืองไหน จะยกไปตีเมืองใดก่อน เตียวลกจึงตอบว่า แม้นท่านจะทำไมตรีก็ทำกับเมืองฌ้อ เมืองเจ๋ด้วยเป็นเมืองไกล ซึ่งจะต้องตีก็ให้ตีเมืองงุย เมืองหัน ถ้าตีได้หัวเมืองสองตำบลนี้แล้ว เมืองฌ้อเมืองเจ๋ก็อยู่ในเงื้อมมือเรา เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นดีใจนัก ตบมือหัวเราะด้วยเสียงอันดังจึงว่าท่านอาจารย์พูดนี้ถูกแล้ว เจ้าเมืองจิ๋นจึงตั้งเตียวลกให้เป็นขุนนาง ชื่อเตียวเคงเป็นที่ปรึกษา แล้วจัดแจงที่อยู่ให้ตามสมควร ทัพซึ่งจะยกไปตีเมืองเจ๋นั้นก็งดไว้ตามคำเตียวลกว่าทุกประการ
ฝ่ายงุ่ยเยี้ยมกับแปะคี้ ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นห้ามมิให้ไปตีเมืองเจ๋ รู้ว่าเจ้าเมืองเชื่อคำเตียวลกก็นึกโกรธเตียวลกอยู่ แต่นั้นมาเจียวเสียงอ๋องก็นับถือเตียวลก จึงให้พาเข้าไปปรึกษาราชการทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด เตียวลกรู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นเชื่อคำตัว เวลาวันหนึ่งเตียวลกเข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นให้ไล่คนไปเสีย เตียวลกจึงว่าท่านนับถือข้าพเจ้าครั้งนี้หาคุณที่สุดมิได้ จะขอสนองคุณท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต อันข้าพเจ้าว่าจะให้บ้านเมืองเป็นสุขนั้นก็ยังทำหาสำเร็จไม่ เจียวเสียงอ๋องจึงว่าท่านอย่าเกรงใจเลย ราชการในเมืองจิ๋นนี้ข้าพเจ้าก็มอบให้ท่านแล้ว แม้นท่านอาจารย์จะให้ทำประการใดก็จะทำตามทุกอย่าง
เตียวลกจึงว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าอยู่บ้านชัวต๋งได้ยินว่าในเมืองเจ๋นั้นมีแต่เบ๋งเสียงกุ๋นเป็นใหญ่ ในเมืองจิ๋นนี้เล่าก็มีแต่ไท้โหมารดาของท่านคนหนึ่ง กับเซียงโหชื่องุ่ยเยี้ยมหนึ่ง ฮัวเหยียมโหชื่อฮูยงหนึ่ง สองคนนี้เป็นน้าท่าน เกงเอี๋ยงกุ๋นชื่อกงจูลี้หนึ่ง เกาเลงกุ๋นชื่อกงจูฉีหนึ่ง สองคนนี้เป็นน้องท่าน และคนห้าคนนี้ชื่อเสียงก็ปรากฏไปทุกหัวเมือง แต่ชื่อของท่านนั้นยังหาได้ยินไม่ ด้วยคนทั้งห้าคนนี้จะชำระข้อความและฆ่าผู้ใดก็ทำตามอำเภอใจหาเกรงกลัวท่านไม่ ด้วยอาญาสิทธิ์อยู่ที่เขา บัดนี้เขามั่งมีมากกว่าท่านเสียอีก ซึ่งจะนิ่งอยู่ฉะนี้หาชอบไม่ ด้วยข้าพเจ้าเห็นว่าในเมืองเจ๋นั้นซุยทู้ได้ว่าราชการสิทธิ์ขาด ภายหลังก็ฆ่าเจ้าเมืองเจ๋เสีย ครั้งหนึ่งหลีเคียดได้ว่าราชการในเมืองเตียวสิทธิ์ขาด ภายหลังก็ฆ่าเจ้าเมืองเตียวเสีย ทุกวันนี้ในเมืองจิ๋นไท้โหผู้มารดาท่านได้ว่าราชการข้างในสิทธิ์ขาด ข้างนอกเล่าเซียงโหงุ่ยเยี้ยมก็ได้ว่าราชการหมด ทำตามอำเภอใจของตัวเอง ผิดด้วยอย่างธรรมเนียมแต่ก่อน ข้าพเจ้าเห็นว่าภายหลังเมืองจิ๋นก็จะไม่มีความสุข ถ้าท่านหาบุญไม่แล้ว แซ่ของท่านก็จะไม่ได้เป็นเจ้าสืบไป เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงถูกต้องกับใจตัวคิดไว้แต่เดิมก็ดีใจคำนับเตียวลกและสั่นศีรษะว่า ข้าพเจ้าได้ฟังคำสั่งสอนท่านวันนี้เปรียบเหมือนหนึ่งอยู่ที่มืดท่านช่วยจูงออกมาให้เห็นเดือนตะวันก็เหมือนกัน อันถ้อยคำนั้นควรจะจำใส่ใจไว้ แต่ก่อนข้าพเจ้าชั่วเองหาสติปัญญาไม่จึงมิได้ไปเชิญท่านมา จงงดโทษเสียเถิด เตียวลกก็รับคำแล้วคำนับลากลับไป เจ้าเมืองจิ๋นก็กลับเข้าไปข้างใน
ครั้นเพลาเช้าเจียวเสียงอ๋องออกว่าราชการ ขุนนางทั้งปวงก็เข้ามาคำนับพร้อมกัน เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่ากับงุ่ยเยี้ยมว่า ท่านทำราชการอยู่ด้วยเรานี้ก็ได้รับความลำบากเหนื่อยใจเป็นอันมาก ท่านจงไปกินเมืองนํ่าเอี๋ยงกุ๋นอยู่ให้เป็นสุขเถิด จงเอาตราที่ไจเสียงมาให้คืนเรา งุ่ยเยี้ยมได้ยินดังนั้นเสียใจนักมิรู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงเอาตราที่สำหรับไจเสียงมาคืนให้เจ้าเมืองจิ๋นแล้วคำนับลาไปที่อยู่ จึงจัดแจงให้บ่าวขนของเงินและทองของที่ดีๆ ซึ่งงุ่ยเยี้ยมตีเมืองได้แบ่งเอาไว้เป็นของตัวนั้นมาบรรทุกเกวียนพันเล่ม พร้อมแล้วก็อพยพครอบครัวรีบไปอยู่เมืองนํ่าเอี๋ยงกุ๋น ภายหลังเจ้าเมืองจิ๋นก็ให้หาฮัวเหยียมโหฮูยง เกงเอี๋ยงกุ๋นกงจูลี้ เกาเลงกุ๋นกงจูฉี เข้ามาแล้วว่า ท่านทั้งสามจงไปหากินตามภูมิลำเนาของท่านเถิด จงคืนตราสำหรับที่มาให้เราเสีย กงจูลี้ฮูยงกงจูฉีก็มิได้โต้ตอบ จึงเอาตราสำหรับที่ของตัวมาคืนให้เจ้าเมืองจิ๋น ต่างคนก็คำนับลาไปที่อยู่ จึงพาบ่าวไพร่ของตัวให้ขนสิ่งของอพยพครอบครัวออกไปตั้งบ้านเรือนทำมาหากินอยู่นอกเมือง
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นตั้งแต่ถอดงุ่ยเยี้ยม ฮูยง กงจูลี้ กงจูฉีเสียจากที่แล้วก็มิให้ไท้โหผู้มารดาช่วยว่าราชการต่อไป แล้วตั้งเตียวลกขึ้นเป็นที่ไจเสียง ทั้งมอบเมืองเอียงเซียให้มาขึ้นกับเตียวลกด้วย อันคนในเมืองจิ๋นหารู้ว่าเตียวลกชื่อฮวมซุยไม่ แต้อันเผงรู้จักอยู่เตียวลกก็ห้ามเสียมิให้บอกชื่อแก่คนทั้งปวง ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องตั้งแต่เป็นเจ้าเมืองจิ๋นมาอายุได้สี่สิบเอ็ดปี
ขณะนั้นศักราชพระเจ้าจิวลันอ๋องเสวยราชสมบัติได้สี่สิบแปดปี งุยอายอ๋องเจ้าเมืองงุยก็ตาย มีบุตรได้เป็นที่แทนบิดาชื่องุยอันลี้อ๋อง ครั้นงุยอันลี้อ๋องได้เป็นเจ้าเมืองงุยขึ้นแล้ว ได้ยินกิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองจิ๋นตั้งเตียวลกเป็นไจเสียงแล้วปรึกษากันว่าจะมาตีเมืองงุย จึงให้หาขุนนางทั้งปวงเข้ามาปรึกษา สินเลงชื่อกงจูบ่อกีจึงว่า อันเมืองจิ๋นมิได้มารบเมืองเราก็หลายปีแล้ว เขาเห็นว่าเมืองเรากำลังน้อยจึงจะยกมาตีเมืองเรา ก็ต้องตระเตรียมทหารไว้ป้องกันบ้านเมืองจึงจะชอบ เสียงก๊กงุยฉีก็บอกว่า ข้าพเจ้าแจ้งว่าเตียวลกซึ่งเป็นที่ไจเสียงนั้นเดิมอยู่เมืองงุยก่อน แม้นท่านใช้คนไปหาเตียวลก เตียวลกก็คิดว่าเมืองงุยนี้เป็นที่เกิดของตัว เห็นจะช่วยว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้มาทำไมตรีกับท่าน
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังงุยฉีว่าก็เห็นชอบด้วย จึงใช้ซูเกียะคุมเครื่องบรรณาการไปเมืองจิ๋น ซูเกียะก็คำนับลาออกมา จัดสิ่งของบรรทุกเกวียนพร้อมแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองจิ๋นจึงเข้าไปในเมือง พอเกวียนกระทบประตูหักเสียก็พักอยู่ที่กงก๊วน เตียวลกแจ้งว่าซูเกียะมาก็ดีใจด้วยคิดว่าจะได้แก้แค้น จึงแต่งตัวให้เหมือนคนขอทานแล้วบอกคนทั้งปวงว่าจะไปหาเพื่อน ก็รีบไปกงก๊วนที่ซูเกียะอยู่ ซูเกียะเห็นดังนั้นจำได้ว่าฮวมซุยก็ตกใจจึงถามว่าท่านนี้งุยฉีตีตายแล้ว เหตุไฉนจึงมาอยู่นี่เล่า ฮวมซุยก็บอกว่างุยฉีตีแล้วให้เอาไปทิ้งไว้ในป่า ครั้นฟื้นขึ้นมีพ่อค้าผู้หนึ่งขี่เกวียนมาพาข้าพเจ้ามาเมืองจิ๋น หาอาจไปบ้านไม่ ซึ่งได้เห็นหน้าท่านวันนี้ก็เป็นบุญหนักหนา แล้วซูเกียะจึงถามว่า ซึ่งท่านมาอยู่ที่นี่จะเข้าทำราชการในเมืองจิ๋นหรือ ฮวมซุยก็ทำเป็นตกใจจึงว่าท่านอย่าพูดไปเลยข้าพเจ้าเข็ดแล้ว ครั้งก่อนเพราะอยากเป็นขุนนางไม่ใช่หรือจึงได้เจ็บตัวถึงเพียงนี้ ซูเกียะจึงถามว่าท่านไม่อยากเป็นขุนนางแล้วทุกวันนี้ท่านหากินด้วยอย่างไรเล่า ฮวมซุยจึงแกล้งกล่าวว่า ข้าพเจ้าทุกวันนี้อาศัยเขากินพอเลี้ยงชีวิตหาได้ทำมาหากินไม่ ซูเกียะแจ้งดังนั้นมิได้รู้กลฮวมซุย มีใจกรุณาจึงให้บ่าวของตัวเอาข้าวมาสู่ฮวมซุยกิน
ขณะนั้นเป็นฤดูหนาว ฮวมซุยกินอาหารอยู่แกล้งทำเป็นหนาวมากจนตัวสั่นคางสั่น ซูเกียะเห็นดังนั้นก็มีความเวทนา จึงสั่งให้เอาเสื้อของตัวมาให้ฮวมซุย ฮวมซุยก็ไม่รับเอาเสื้อ จึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนจนไม่ควรจะใส่เสื้อของท่าน ซูเกียะจึงว่าตัวเคยอยู่มาด้วยกันมาก่อน เราหาถือไม่ ท่านจงใส่เสื้อเสียเถิด ฮวมซุยก็รับเอาเสื้อมาใส่แล้วจึงว่าข้าพเจ้าขอบใจนัก จึงท่านมาเมืองจิ๋นนี้มีธุระสิ่งใดเล่า ซูเกียะจึงบอกว่าเรารู้ว่าเตียวลกบ้านอยู่เมืองงุย ได้เป็นไจเสียงอยู่ในเมืองจิ๋น เราจะมาหาแต่หามีผู้พาไปไม่ ท่านมาอยู่ที่นี่รู้ว่าใครชอบกับเตียวลกบ้าง ฮวมซุยจึงบอกว่านายข้าพเจ้ามีอยู่คนหนึ่งเป็นคนแก่ ชอบกับเตียวลกไจเสียงนัก แม้นนายข้าพเจ้าจะไปหากันเมื่อใดข้าพเจ้าก็ไปด้วยทุกครั้ง ไจเสียงก็ถามกิจการราชการขนบธรรมเนียมมิได้ขาด ถ้านายข้าพเจ้าพูดไปข้าพเจ้าก็ได้ตักเตือน ไจเสียงเห็นดังนั้นก็ให้ยกโต๊ะมาให้กินแล้วพูดด้วยเนืองๆ แม้นท่านจะไปหาข้าพเจ้าจะพาไป
ซูเกียะได้ฟังฮวมซุยว่าก็ดีใจ จึงว่าท่านจะกำหนดให้เราไปเมื่อใด ฮวมซุยแกล้งบอกว่าอันไจเสียงนี้ราชการมิได้ว่างถ้าวันอื่นเห็นจะไม่พบ ท่านจงไปกับข้าพเจ้าเดี๋ยวนี้เถิด ซูเกียะจึงบอกว่าเรามาแต่ทางไกล เมื่อถึงประตูเมืองเกวียนกระทบเข้าหักเสียแล้ว เห็นจะจัดแจงไม่ทัน ฮวมซุยจึงตอบว่าท่านอย่าวิตกเลย เกวียนนายข้าพเจ้ามีอยู่จะยืมมาให้ท่านก่อน ว่าแล้วฮวมซุยก็กลับไปเอาเกวียนที่บ้านของตัวเทียมม้าเข้าแล้ว ก็รีบเอาไปให้ซูเกียะ ซูเกียะไม่รู้ว่าเกวียนของฮวมซุยก็ขึ้นเกวียน ฮวมซุยขับเกวียนมาตามทาง ชาวเมืองทั้งปวงเห็นก็จำได้ว่าไจเสียงเป็นคนขับเกวียนมา ต่างคนก็ยืนขึ้นคำนับตลอดหนทางไป ซูเกียะเห็นดังนั้นสำคัญว่าเขาคำนับตัว จึงคิดว่าชาวเมืองนี้นับถือและกลัวเกรงขุนนางเป็นอันมาก ครั้นเกวียนมาถึงบ้านฮวมซุย ฮวมซุยจึงบอกซูเกียะว่าให้อยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปบอกไจเสียงก่อนจึงจะมารับท่าน ฮวมซุยก็เข้าไปบ้านหายไป
ฝ่ายซูเกียะคอยฮวมซุยไม่เห็นมา ขณะนั้นได้ยินเสียงกลองในบ้านตีสามทีก็มองเข้าไปดู เห็นแต่คนเดินไปมามิได้ขาดแต่หาเห็นฮวมซุยไม่ จึงวานนายประตูว่า ฮวมซุยเพื่อนข้าพเจ้าไปหาไจเสียงหายไป ท่านจงช่วยบอกให้มาหาหน่อยหนึ่ง นายประตูจึงว่าท่านเข้ามาเมื่อไร ซูเกียะจึงบอกว่าคนที่ขับเกวียนมาเมื่อตะกี้นั่นแหละ นายประตูจึงบอกว่า คนที่ขับเกวียนมานั้นมิใช่ฮวมซุย ชื่อเตียวลกเป็นไจเสียงขุนนางผู้ใหญ่ดอก ซูเกียะได้ยินนายประตูบอกก็ตกใจ เปรียบประหนึ่งนอนหลับได้ยินเสียงฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นก็เหมือนกัน ด้วยนึกได้ถึงความผิดซึ่งตัวทำไว้กับเขาไว้แต่ก่อน ก็คิดว่าครั้งนี้เราถึงที่ตายแล้ว ครั้นจะไม่เข้าก็หาได้ไม่ ด้วยตัวมาถึงที่นี่แล้วจะหนีไปก็ไม่พ้น จำจะเข้าไปรับผิดอ้อนวอนจึงจะชอบ คิดแล้วถอดเสื้อเปิดหมวกออกกองเสีย แล้วสั่งนายประตูว่า ท่านจงไปบอกไจเสียงด้วยเถิด ว่าเราผู้เป็นคนผิดจะขอเข้าไปลุกะโทษ ตามแต่ท่านไจเสียงจะเมตตา นายประตูก็เอาความไปแจ้งแก่เตียวลก เตียวลกก็สั่งให้ไปรับซูเกียะเข้ามา นายประตูคำนับลาออกมาบอกซูเกียะ ซูเกียะแจ้งดังนั้นกลัวนัก สยายผมคุกเข่าคลานเข้าไปจนถึงหน้าโต๊ะก็กราบลงเป็นหลายที จึงว่าข้าพเจ้านี้เป็นคนผิดตามแต่ท่านจะโปรดแล้วก็ซบหน้านิ่งอยู่
ขณะนั้นเตียวลกซึ่งเป็นไจเสียงนั่งอยู่กับพวกทหาร แกล้งทำเฉยเสียมิใคร่จะพูดด้วย จึงทำถามว่าท่านรู้สึกตัวว่าผิดแล้วหรือ ซูเกียะเงยหน้าขึ้นคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้ารู้สึกผิดแล้ว เตียวลกจึงถามต่อไปว่า ท่านรู้สึกผิดยังรู้ว่าโทษท่านจะมีประการใดบ้าง ซูเกียะจึงว่าอันข้าพเจ้าผิดนั้นเหลือผิดจึงทำตัวเข้ามาดังนี้ แล้วแต่ท่านจะโปรด เตียวลกจึงบอกว่า อันโทษท่านผิดถึงสามข้อ ข้อหนึ่งครั้งไปเมืองเจ๋นั้น ท่านก็เอาความมิจริงมากล่าวโทษให้งุยฉีขัดใจเรา ข้อหนึ่งงุยฉีโกรธ ตีเราถึงสาหัสจนสลบไปท่านก็มิได้ขอ ข้อหนึ่งครั้งงุยฉีให้เอาเราไปทิ้งที่เขาถ่ายอุจจาระท่านก็ไม่ห้าม เป็นสามข้อด้วยกัน เตียวลกก็ชักกระบี่ออกแล้วจึงว่า โทษท่านก็ควรจะตายด้วยกระบี่เล่มนี้
ขณะนั้นซูเกียะเห็นเตียวลกชักกระบี่ก็เสียวใจ เอามือปิดคอตัวสั่นอยู่ เตียวลกเห็นดังนั้นจึงว่า หากเราคิดอยู่ว่าท่านเอาเสื้อและอาหารมาให้ มีบุญคุณกับเราอยู่ จึงจะยกโทษเสียสักครั้งหนึ่ง แล้วใช้พวกทหารให้ขับซูเกียะไปเสียจากบ้าน
ซูเกียะตกใจก็รีบคลานก้มศีรษะถอยหลังมาจนนอกประตู จึงยืนขึ้นหยุดคิดถึงเมื่อเตียวลกชักกระบี่ก็แสยงขนหัวพอง เอามือลูบคอของตัวเข้าดูแล้วก็รีบไปกงก๊วน
ฝ่ายเตียวลกครั้นซูเกียะไปแล้ว ชาวเมืองก็รู้ว่าชื่อฮวมซุย ฮวมซุยกลัวเจ้าเมืองจิ๋นจะว่าตัวปด ก็รีบเข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วบอกว่าเจ้าเมืองงุยให้ซูเกียะเอาของมาคำนับท่าน จะขอเป็นไมตรีครั้งนี้ก็เพราะบุญของท่าน เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นก็มีใจยินดีเป็นอันมากให้คิดอิ่มเอิบไปด้วยคำเตียวลก เตียวลกเห็นดังนั้นจึงบอกว่า ตัวข้าพเจ้ามีผิดอยู่ข้อหนึ่ง ขอท่านจงอดโทษเสียเถิด เจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังเตียวลกว่าก็สงสัยจึงถามเตียวลกว่า โทษท่านผิดประการใดจงว่าไปเถิดอย่าวิตกเลย เรามิได้เอาโทษแก่ท่าน ฮวมซุยก็เล่าความต้นตั้งแต่ไปเมืองเจ๋ ซูเกียะเอาเท็จมากล่าวโทษ งุยฉีขัดใจข้าพเจ้าตีจนสลบแล้วเอาไปทิ้งเสีย ตัวฟื้นขึ้นจึงเปลี่ยนชื่อและแซ่เสียใหม่ แล้วจึงพาแต้อันเผงมาเมืองจิ๋นจนพบซูเกียะไล่เลี่ยให้เจ้าเมืองจิ๋นฟังทุกประการ แล้วว่าโทษข้าพเจ้าซึ่งอำพรางท่านมิได้บอกชื่อเดิมนั้น ข้าพเจ้าขอโทษไว้ครั้งหนึ่งเถิด เจียวเสียงอ๋องจึงว่าโทษท่านผิดแต่เพียงนี้เราหาถือไม่ แต่เหตุใดท่านจึงปล่อยซูเกียะไปไม่ฆ่าเสียให้สมแค้นเล่า ฮวมซุยจึงว่า ซึ่งจะให้ฆ่าซูเกียะเสียนั้นหาควรไม่ ด้วยธรรมเนียมแต่ก่อน ถ้าเมืองใดจะทำศึกและไมตรีกัน แม้นมีหนังสือมาแล้วก็ห้ามมิให้ฆ่าผู้ถือหนังสือเสีย ซึ่งมิได้ฆ่าซูเกียะนี้ก็เพราะเป็นทูตถือหนังสือมาเป็นทางไมตรี แม้นเราจะฆ่าเสียครั้งนี้ หัวเมืองทั้งปวงที่จะอ่อนน้อมยอมมาเป็นเมืองขึ้นก็หาอาจมาไม่ ข้าพเจ้าคิดจะแก้แค้นแต่งุยฉีผู้เดียวดอก เจียวเสียงอ๋องจึงว่า ท่านนี้มีสติปัญญาทั้งใจก็หนักแน่นถือขนบธรรมเนียมมั่นคงนักจะหาผู้เสมอมิได้ แล้วจึงว่าซึ่งท่านโกรธงุยฉีอยู่นั้น ถึงเราจะเป็นไมตรีกับเมืองงุยก็คงจะแก้แค้นของท่านให้จงได้ ท่านจงไปบอกซูเกียะว่า ถ้าจะเป็นไมตรีกันแล้วก็ให้ตัดศีรษะงุยฉีมาให้เรา ฮวมซุยก็คำนับลาไปที่อยู่ เวลาเช้าจึงสั่งคนใช้ให้ไปหาตัวซูเกียะมา
ฝ่ายซูเกียะครั้นแจ้งว่าเสียงก๊กให้หาตัวก็ตกใจ ด้วยหารู้ว่าจะเป็นประการใดไม่จึงรีบมากับคนใช้ ครั้นถึงประตูก็คุกเข่าคลานเข้าไปคำนับอยู่ตรงหน้าไจเสียงฮวมซุย ฮวมซุยเห็นดังนั้นจึงว่าท่านกับเราก็เป็นคนชอบกัน แต่เข้ามาอยู่ในเมืองจิ๋นนี้ก็นานแล้ว จงอยู่กินโต๊ะด้วยกับเราให้สบายก่อน จึงสั่งคนใช้ให้พาซูเกียะคอยที่ริมประตู
ฝ่ายซูเกียะนึกว่าฮวมซุยคิดถึงคุณจึงจะเอาโต๊ะมาเลี้ยงดีใจนัก ก็นั่งคอยอยู่จนกลางวัน เห็นคนยกโต๊ะมาตั้งก็คิดว่าเขาจะเอามาให้ตัวกินยิ่งมีความยินดีคอยดูอยู่ เห็นคนใช้คนหนึ่งเดินมาตรงประตูสำคัญว่าเขาจะมาร้องเรียก ครั้นเขาไม่เรียกจึงทักคนใช้ว่าท่านจะไปไหน คนใช้จึงบอกว่าไจเสียงให้ข้าพเจ้าไปเชิญขุนนางมากินโต๊ะ พูดแล้วคนใช้ก็ไป ส่วนซูเกียะจึงคิดแต่ในใจว่าเขาจะไปเชิญขุนนางมาพร้อมแล้วจึงจะเรียกเราดอกกระมัง อยู่ประมาณชั่วโมงหนึ่งขุนนางและพวกแคะเคงมาประชุมพร้อมกัน คนใช้ก็ตีระฆังเข้าสามที
ฝ่ายไจเสียงฮวมซุยได้ยินเสียงระฆังรู้ว่าขุนนางพร้อมกันแล้วก็ออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม จึงเชิญให้นั่งกินโต๊ะตามสมควรแล้วสั่งพวกพนักงานขับร้องมาทำเพลงให้ขุนนางฟัง แต่หาเรียกซูเกียะไม่
ฝ่ายซูเกียะ ขณะเมื่อขุนนางทั้งปวงเสพสุราแลฟังเพลงอยู่นั้น ซูเกียะเห็นยิ่งหิวอาหารเป็นกำลังด้วยยังไม่ได้กินข้าวเช้า จึงนึกว่าไจเสียงเห็นจะลืมเราเสียแล้ว ครั้นจะเข้าไปให้เห็นก็กลัวฮวมซุยอยู่ หารู้ที่จะทำอย่างไรไม่ ก็นั่งแลไปแลมาคอยทีจะให้เขาเรียก
ฝ่ายฮวมซุยกินโต๊ะด้วยขุนนาง แต่พิศดูซูเกียะมิได้ขาด เห็นกิริยานั้นหิวนักแล้วจึงแกล้งว่ากับขุนนางว่า เรากินโต๊ะนี้ลืมเพื่อนเสียคนหนึ่ง ขุนนางซึ่งนั่งกินโต๊ะได้ยินฮวมซุยว่าดังนั้นจึงลุกยืนขึ้นคำนับแล้วว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าทั้งปวงจะต้องคอยอยู่จึงจะชอบ ฮวมซุยจึงตอบขุนนางทั้งปวงว่า ถึงจะเป็นเพื่อนก็จริงแต่หาควรกินด้วยท่านไม่ จึงสั่งคนใช้ให้เอาเสื่อปูลงที่กลางชานแล้วยกโต๊ะสี่เหลี่ยมเตี้ย มีแต่ถั่วชามหนึ่งเอามาตั้งไว้ จึงเรียกซูเกียะเข้ามากิน ซูเกียะครั้นมานั่งลงเห็นของในโต๊ะมีแต่ถั่วหามีอะไรไม่ จนชั้นแต่ตะเกียบก็ไม่เห็นมี นึกเสียใจแล้วคิดว่าเขาทำดังนี้เพราะจะให้เราเจ็บใจ ก็ต้องนั่งกินด้วยหิวทั้งกลัวเป็นอันมาก ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นมีความเวทนานัก จึงถามว่าเสียงก๊กโกรธแค้นสิ่งใดหรือจึงทำแก่เขาถึงเพียงนี้ ฮวมซุยได้ยินดังนั้นก็เล่าความซึ่งซูเกียะทำผิดมาแต่หลังให้ฟังทุกประการ ขุนนางทั้งปวงแจ้งความแล้วจึงว่า ท่านทำทั้งนี้พอสมควรกับคนผิด ว่าเท่านั้นต่างคนต่างก็ดูหน้าซูเกียะ ซูเกียะมีความละอายนักก็นิ่งอยู่ ฮวมซุยจึงร้องว่ากับซูเกียะว่า แต่งุยฉีนั้นทำเรา เราจะแก้แค้นให้จงได้ ชีวิตท่านครั้งนี้เล่าก็อุปมาเหมือนชีวิตมดตัวหนึ่ง ถ้าจะบีบขยี้เสียเดี๋ยวนี้ก็จะตายเปล่า เราจะปล่อยท่านไปเอาบุญ แม้นท่านกลับไปเมืองงุย จงบอกนายท่านให้ตัดศีรษะงุยฉีมาส่ง ทั้งครอบครัวของเราท่านจงนำมาด้วย แม้นมิยอมดังนั้นก็จะยกทัพไปตีเมืองงุยให้จงได้
ซูเกียะได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ แต่ต้องรับคำไจเสียง คำนับลากลับมากงก๊วนก็พาพวกของตัวรีบขึ้นขี่เกวียนกลับไปเมืองงุย ครั้นมาถึงก็เข้าไปคำนับงุยอันลี้อ๋อง เอาความซึ่งไจเสียงฮวมซุยสั่งมาเล่าให้ฟังทุกประการแล้วว่า ท่านมิส่งศีรษะงุยฉีกับครอบครัวของฮวมซุยไปภายหลังอันตรายก็จะมีแก่ท่านเป็นมั่นคง งุยอันลี้อ๋องแจ้งดังนั้นก็มิรู้ที่จะคิดประการใด แต่ตรึกตรองอยู่ ขณะนั้นมีผู้เอาความไปบอกไจเสียงงุยฉี งุยฉีรู้ความดังนั้นคิดกลัวเจ้าเมืองงุยจะฆ่าเสียก็อพยพครอบครัวพากันหนีไปเมืองเตียว เข้าอาศัยอยู่กับเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุน
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องแจ้งว่างุยฉีหนีไปอยู่เมืองเตียวก็ดีใจ จึงสั่งให้เอาทองร้อยก้อน แพรพันไม้กับครอบครัวฮวมซุย ให้ขุนนางคนหนึ่งซึ่งมีสติปัญญานำไปเมืองจิ๋นให้ฮวมซุย แล้วสั่งไปให้แจ้งความซึ่งงุยฉีหนีด้วย ขุนนางซึ่งมีสติปัญญาก็คำนับลาพาครอบครัวของฮวมซุยกับสิ่งของทั้งปวงรีบไป ครั้นถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปคำนับเสียงก๊กฮวมซุยแล้วบอกว่า เจ้าเมืองงุยให้ข้าพเจ้านำครอบครัวของท่านกับสิ่งของมาคำนับ ด้วยงุยฉีเป็นคนผิดบัดนี้หนีไปอยู่เมืองเตียวแล้ว ซึ่งจะเอาตัวส่งไปนั้นไม่ได้ ขอท่านจงได้เมตตาเถิด เสียงก๊กฮวมซุยแจ้งดังนั้นจึงสั่งให้ รับของกับครอบครัวของตัวไว้แล้วก็เอาความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นได้ยินฮวมซุยว่างุยฉีหนีไปอยู่เมืองเตียวก็โกรธ จึงเอามือตบโต๊ะลงแล้วว่า เราจะเล่าความหลังให้ท่านฟัง เรากับเตียวฮุยอ๋องมาทำไมตรีกันที่เมืองจิ๋นตี๋ เราให้กงซุนอิหยินไปเป็นจำนำด้วย ครั้นเราให้ฮูเซียงไปตีเมืองหัน เจ้าเมืองเตียวก็เสียสัจ ใช้ให้เตียวเฉียมาช่วยตีทัพฮูเซียงแตกมา มิหนำซ้ำรับงุยฉีซึ่งเป็นคนผิดไว้ครั้งนี้ เหมือนเขาทำความแค้นให้แก่เราก็เหมือนกัน จำจะยกไปตีเมืองเตียวทวงเอาศีรษะงุยฉีให้จงได้จึงจะชอบ เจ้าเมืองจิ๋นก็ลุกเดินออกมาสั่งให้ตีกลอง เรียกทหารยี่สิบหมื่นมาพร้อมแล้วก็จัดเข้าขบวนศึกเสร็จ จึงสั่งให้อองเจี๋ยนเป็นทัพหน้า เจ้าเมืองจิ๋นก็คุมทหารยี่สิบหมื่นเป็นทัพหลวงรีบยกไป ครั้นมาถึงแดนเมืองเตียวก็ให้ทหารเข้าระดมตีหัวเมืองได้หลายตำบล
ขณะนั้นเตียวฮุยอ๋องเจ้าเมืองเตียวตาย บุตรชื่อไทจูต้งเป็นเจ้าเมืองแทนบิดา ชื่อเฮาเซงอ๋องแต่ยังเป็นเด็กอยู่ ฮุยบุนไทโหผู้เป็นมารดาว่าราชการแทน ครั้นแจ้งว่าเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองขึ้นแตกสามตำบลก็ตกใจ ลันเซียงหยีชราลงออกเสียจากที่ไจเสียงแล้วหงอเคงได้เป็นไจเสียง ฮุยบุนไทโหจึงเรียกหงอเคงเข้ามาปรึกษาว่าเจ้าเมืองจิ๋นยกมาตีหัวเมืองเรา ท่านจะคิดประการใด
หงอเคงแจ้งดังนั้น จึงสั่งให้เลียมโพยกไปขัดทัพเมืองจิ๋นไว้ เลียมโพคำนับลามาจัดทหารพร้อมก็รีบยกไปตั้งขัดทัพเมืองจิ๋น อยู่ได้ประมาณเดือนหนึ่งแล้วหาอาจจะยกมารบไม่ หงอเคงแจ้งดังนั้นก็เข้าไปปรึกษาฮุยบุนไทโหว่า ข้าพเจ้าจะขอเอาเซียงอันกุ๋นบุตรท่านไปเป็นจำนำไว้ที่เมืองเจ๋ จะได้ขอกองทัพมาช่วย ฮุยบุนไทโหแจ้งดังนั้นก็คิดว่ามารดาเจ้าเมืองเจ๋ก็เป็นญาติของเรา จึงยอมให้หงอเคงพาเอาเซียงอันกุ๋นผู้บุตรไป หงอเคงก็คำนับลาฮุยบุนไทโหพาเซียงอันกุ๋นรีบไปเมืองเจ๋ จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองเจ๋เล่าความให้ฟังทุกประการ ไทจูเกียนเจ้าเมืองเจ๋ยังเด็กอยู่ กุนอองไทโหผู้มารดาว่าราชการแทน ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองเตียวให้เซียงอันกุ๋นมาเป็นจำนำจะขอกองทัพไปช่วย จึงคิดว่าฮุยบุนไทโหภรรยาเจ้าเมืองเตียวเป็นพี่น้องกันก็จัดทหารให้ แล้วสั่งชั่นตั๋นให้เป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปช่วยเจ้าเมืองเตียว ชั่นตั๋นก็คำนับลาพาหงอเคงออกมาจัดทัพเสร็จแล้วก็รีบยกไป
ฝ่ายอองเจี๋ยนซึ่งเป็นทัพหน้าเมืองจิ๋น รู้ข่าวว่าเจ้าเมืองเจ๋ยกทัพมาช่วยเจ้าเมืองเตียวก็ตกใจ จึงเอาความไปแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋องทุกประการ แล้วจึงว่า ซึ่งท่านจะตั้งมั่นอยู่ฉะนี้ ถ้าทัพเมืองเจ๋มาสมทบทัพเมืองเตียวเข้าเห็นเราจะสู้ไม่ได้ จงยกทัพกลับไปเมืองเสียก่อน ต่อได้ทีเมื่อใดจึงยกมา เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านจะให้เรากลับไปเมืองครั้งนี้ ศีรษะงุยฉียังไม่ได้มา เราจะแบกหน้าไปดูฮวมซุยอย่างไรได้ จำจะให้คนเข้าไปทวงเอาตัวงุยฉีมาให้ได้จึงจะชอบ แล้วเจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งขุนนางผู้ฉลาดเจรจาให้เข้าไปทวงเอาตัวงุยฉีซึ่งเตียวสินรับเอาไว้ให้จงได้
ขุนนางผู้ฉลาดก็คำนับรับคำเจ้าเมืองจิ๋นแล้วก็รีบไปยังเมืองเตียว จึงให้ขุนนางในตำแหน่งพาแขกบ้านแขกเมืองนำเข้าไปหาเจ้าเมืองเตียวยังที่ว่าราชการ แล้วคำนับตามธรรมเนียม จึงว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้ข้าพเจ้ามาว่า ซึ่งยกทัพมาตีหัวเมืองเตียวนั้น ใช่จะปรารถนาทรัพย์สมบัติหามิได้ ยกมาทั้งนี้ก็เพราะงุยฉีผู้ผิดหนีมาแต่เมืองงุยเข้าอาศัยอยู่กับท่านเตียวสิน แม้นท่านส่งตัวงุยฉีให้แล้วนายข้าพเจ้าก็จะยกทัพกลับไป เตียวสินอยู่ที่นั่นแกล้งทำเป็นไม่รู้จึงว่าผู้ใดไปบอกเจ้าเมืองจิ๋นว่าเรารับงุยฉีไว้นั้นความอันนี้หาจริงไม่ ท่านจงกลับไปบอกเถิดว่าเรามิได้รับไว้ อย่าให้นายท่านเชื่อถือคำผู้อื่นเลย ขุนนางเมืองจิ๋นเห็นเตียวสินไม่รับก็คำนับลากลับเอาความมาแจ้งกับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องก็ใช้ให้ขุนนางผู้นั้นกลับเข้าไปซักอีกถึงสามครั้ง เตียวสินก็มิได้รับยืนคำอยู่ ขุนนางเมืองจิ๋นก็เอาความมาแจ้งกับเจ้าของตัวทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็คิดวิตกอยู่ด้วยไม่ได้ศีรษะงุยฉี ก็นั่งตรึกตรองอึดอัดใจนักจนหน้าแดงไปเป็นครู่แล้วคิดได้ จึงสั่งให้เขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นกลอุบายบอกเลิกทัพให้ขุนนางถือไปให้เจ้าเมืองเตียวเป็นใจความว่า เจ้าเมืองจิ๋นกับเจ้าเมืองเตียวผู้ตายนั้นได้เป็นไมตรีกันแล้วแต่ครั้งตำบลจิ๋น ครั้งนี้จะยกมาชิงสมบัติเมืองเตียวนั้นหามิได้ ด้วยคนทั้งปวงเขาเห็นว่างุยฉีหนีมาอยู่ที่บ้านเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนจึงได้ยกมาทวงเอาตัว งุยฉีมิได้อยู่ในเมืองแล้ว เราก็จะยกทัพกลับไป หัวเมืองสามตำบลซึ่งตีไว้ได้นั้นจะคืนให้กับท่าน จงเป็นไมตรีกันตามเดิมเถิด
ฮุยบุนไทโหกับขุนนางทั้งปวงก็ปรึกษากันทำหนังสือขอบคุณและยอเกียรติยศให้ชอบใจ เข้าผนึกแล้วส่งให้ผู้ถือหนังสือ ผู้ถือหนังสือก็เอาหนังสือกลับมาคำนับส่งให้เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วก็ตรวจเตรียมทหารพร้อมกันแล้วก็ยกไป
ขณะนั้นชั่นตั๋นแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ๋นยกกลับไปแล้วก็ยกทัพกลับไปเมืองเจ๋ เจียวเสียงอ๋องครั้นเดินทัพมาถึงหํ้าก๊กกวนจึงเขียนหนังสืออีกฉบับหนึ่งให้ม้าใช้รีบไปให้กับเตียวสิน เป็นใจความสรรเสริญเตียวสินว่าสัตย์ซื่อทั้งมีสติปัญญามาก เรานี้อยากจะใคร่ชอบพอกันไว้จะได้พึ่งกันภายหน้า จึงให้มีหนังสือมาเชิญท่านไปเสพสุราพูดจากันเล่นที่เมืองเราสักสิบวันเถิด เตียวสินแจ้งดังนั้นก็เอาหนังสือเข้าไปให้ฮุยบุนไทโห ผู้ได้ว่าราชการแทนเจ้าเมือง ฮุยบุนไทโหก็เชิญขุนนางเข้ามาพร้อมกันจึงเอาหนังสือนั้นอ่านให้ฟัง แล้วว่าซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นจะให้เตียวสินไปกินโต๊ะที่เมืองเขา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
หงอเคงจึงว่า อันเจ้าเมืองจิ๋นนี้ ข้าพเจ้าดูใจเหมือนหนึ่งเสือย่อมจะคอยทำร้ายสัตว์อยู่เป็นธรรมดา ครั้งก่อนเบ๋งเสียงกุ๋นเจ้าเมืองจิ๋นให้มาเชิญไปเมือง แล้วกลับคิดร้ายเบ๋งเสียงกุ๋น เบ๋งเสียงกุ๋นเจียนจะกลับมาเมืองมิได้ แม้นจะให้เตียวสินไปครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย เลียมโพจึงว่าซึ่งท่านว่านั้นหาชอบไม่ ครั้งก่อนลันเซียงหยีไปทวงเอาแก้วแต่ผู้เดียว ก็คืนเอาแก้วของเรากลับมาได้ ภายหลังชาวเมืองจิ๋นก็มิอาจมายํ่ายีเมืองเตียวด้วยเกรงฝีปากลันเซียงหยีอยู่ แม้นท่านมิให้เตียวสินไปครั้งนี้ ก็เห็นว่าชาวเมืองจิ๋นจะประมาทได้ ฮุยบุนไทโหกับขุนนางทั้งปวงก็เห็นพร้อมด้วยกัน เตียวสินก็คำนับลาฮุยบุนไทโหมาจัดแจงบ่าวของตัวพร้อมแล้วก็รีบไปกับผู้ถือหนังสือ เตียวสินครั้นมาถึงเมืองจิ๋น คนที่พามานั้นก็นำเข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นเห็นดังนั้นมีความยินดีนักจึงต้อนรับกันตามธรรมเนียม แล้วสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยง จึงชวนเตียวสินเสพสุราพูดจากันเล่นเป็นหลายวัน
เวลาวันหนึ่งเจ้าเมืองจิ๋นกินโต๊ะอยู่ด้วยเตียวสิน เจ้าเมืองจิ๋นรินสุราใส่ถ้วยส่งให้เตียวสินแล้วจึงว่า ท่านกับเราเสพสุรามาด้วยกันก็หลายเวลาแล้ว บัดนี้เรามีความข้อหนึ่งจะพูดด้วยท่าน ท่านจงกินสุราถ้วยนี้เสียก่อนเถิด เตียวสินก็คำนับรับถ้วยสุรามากินหมดแล้ว จึงว่าท่านจะพูดสิ่งใดก็พูดเถิด เจ้าเมืองจิ๋นจึงว่า แต่ครั้งแผ่นดินห้องสิน จิ้นบุนอ๋องได้เกียงจูแหยมาไว้เป็นที่ปรึกษา ฝ่ายเมืองเจ๋แต่ก่อนเล่า เจ๋ฮวนก๋งได้กวนต๋งมาเป็นที่ปรึกษา บ้านเมืองจึงได้ความสุข เจ้าเมืองทั้งสองก็รักที่ปรึกษาทั้งสองคนนั้น ตามใจมิให้ขัดเคืองสิ่งใด ครั้งนี้เราได้ฮวมซุยมาเป็นที่ปรึกษาเมืองเราก็มีความสุข เหมือนหนึ่งกวนต๋งกับเกียงจูแหย ครั้งนี้ฮวมซุยมีความแค้นงุยฉี งุยฉีก็หนีไปที่บ้านท่าน แม้นท่านให้คนไปเอาตัวงุยฉีมาให้เราได้ คุณท่านก็จะมีแก่เราเป็นอันมาก
เตียวสินจึงตอบว่า อันธรรมดาเพื่อนฝูงก็ย่อมเป็นที่พึ่งกันเมื่อยามยาก ครั้งนี้งุยฉีเพื่อนข้าพเจ้าถึงจะเห็นมาอยู่ที่บ้านจริงก็หาอาจจับมาส่งท่านได้ไม่ นี่งุยฉีมิได้มาอยู่ที่บ้านดอก เป็นความจริงของข้าพเจ้าดังนี้ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังเตียวสินว่าถึงจะอยู่จริงก็ไม่ส่ง ยิ่งมีความแค้นเป็นอันมาก จึงว่าแก่เตียวสินว่า แม้นท่านมิส่งตัวงุยฉีมาให้เรา เราก็ไม่ให้ท่านกลับไปเมือง เตียวสินได้ฟังดังนั้นมิได้กลัว จึงตอบว่าซึ่งจะให้ไปและมิให้ไปนั้นก็ตามใจท่านเถิด ท่านให้ไปเรียกเรามากินโต๊ะแล้วจะฆ่าเราเสียเราก็มิได้เสียดายชีวิต คนทั้งปวงก็ย่อมรู้ดอกว่าผู้ใดผิดและชอบ เจ้าเมืองจิ๋นเห็นว่าเตียวสินไม่ยอม ก็ให้ทหารคุมเอาตัวไปขังไว้ที่กงก๊วนในเมืองหํ้าเอี๋ยง แล้วเจียวเสียงอ๋องจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้ขุนนางถือไปให้เจ้าเมืองเตียว ขุนนางนั้นก็รับหนังสือแล้วคำนับลาออกมาขึ้นม้าเร็วรีบไปถึงเมืองเตียว จึงให้ขุนนางเจ้าพนักงานนำเอาหนังสือเข้าไปให้แก่เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียว
เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวรับเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า เตียวสินเป็นที่เพงง่วนกุน อาของท่านตกไปอยู่เมืองจิ๋น ฮวมซุยโกรธงุยฉี งุยฉีจึงหนีมาอยู่ที่บ้านเตียวสิน ท่านจงจับตัวงุยฉีตัดศีรษะส่งไปเมืองจิ๋น เราจึงจะให้เตียวสินมา แม้นมิได้ศีรษะงุยฉีส่งไป เราก็จะยกทัพใหญ่มาตีเมืองเตียวให้แตกจงได้ ทั้งตัวเตียวสินอาท่านเราก็มิให้กลับไปเมือง เจ้าเมืองเตียวแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า เจ้าเมืองจิ๋นคุมตัวเตียวสินไว้จะแลกศีรษะงุยฉี อันงุยฉีนี้ก็มิใช่เป็นคนอยู่ในเมืองเตียว หนีมาแต่เมืองงุยต่างหาก เตียวสินอาเรานั้นตกไปอยู่เมืองจิ๋น จำจะต้องตัดศีรษะงุยฉีส่งไปเปลี่ยนเอาตัวเตียวสินมาจึงจะชอบ เตียวเฮาเซงอ๋องก็สั่งทหารจะให้ไปจับตัวงุยฉี
ขณะนั้นมีผู้เอาความไปบอกงุยฉี งุยฉีมีความกลัวเป็นอันมากจึงรีบไปหาหงอเคงซึ่งเป็นที่ไจเสียง จะให้ช่วยว่ากล่าวเจ้าเมืองเตียวอย่าให้ส่งตัว หงอเคงจึงว่าแก่งุยฉีว่า ซึ่งจะห้ามเจ้าเมืองนั้นมิได้ ด้วยเขากลัวเจ้าเมืองจิ๋นราวกับเสือที่ไหนจะฟัง ท่านจงหนีกลับไปเมืองงุยเข้าหาสินเลงกุ๋น ด้วยเขาเป็นคนกว้างอยู่เห็นจะสงเคราะห์ท่านดอก ทั้งเป็นน้องเขยเตียวสินด้วย งุยฉีจึงว่าตัวข้าพเจ้าเป็นคนโทษ จะกลับไปแต่ผู้เดียวเห็นจะไม่ได้ หงอเคงจึงตอบว่าท่านอย่าวิตกเลยเราจะไปด้วย หงอเคงก็เขียนหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้คนใช้ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตียว แล้วหงอเคงกับงุยฉีสองคนก็พากันหนีออกจากเมืองเตียวรีบไปเมืองงุย ครั้นมาถึงนอกกำแพงเมืองงุย หงอเคงจึงว่าแก่งุยฉีว่า ท่านจงหยุดอยู่ที่นี่ก่อน เราจะเข้าไปหาสินเลงกุ๋น ถ้ารับธุระเราแล้ว เราจึงจะกลับมารับท่าน ว่าแล้วหงอเคงก็รีบเดินเข้าไปในเมืองงุยแต่ผู้เดียว ครั้นมาถึงบ้านสินเลงกุ๋นก็ขอกระดาษนายประตูมาเขียนหนังสือบอกชื่อและแซ่ว่ามาแต่เมืองเตียวส่งให้นายประตู นายประตูก็รับเอาหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้สินเลงกุ๋น
ขณะนั้นสินเลงกุ๋นกำลังสระผมอยู่ จึงรับหนังสือมาอ่านแจ้งดังนั้นก็ตกใจ คิดว่าหงอเคงคนนี้เป็นที่ไจเสียงอยู่เมืองเตียวทิ้งที่ไจเสียงเสียมาหาเรานี้ เห็นจะมีข้อความสำคัญเป็นมั่นคง จึงสั่งนายประตูให้ออกไปบอกว่า เรายังสระผมไม่แล้ว จงนั่งคอยอยู่ที่นั่นก่อน นายประตูก็เอาความมาบอกหงอเคง แล้วก็เชิญให้นั่งที่สมควร นายประตูจึงถามว่า ท่านนี้มีธุระอะไรหรือ หงอเคงจึงเล่าความให้ฟังว่า งุยฉีซึ่งหนีไปจากเมืองงุย ฮวมซุยยังมีความพยาบาทอยู่ งุยฉีก็หามีที่พึ่งไม่จึงกลับมาจะอยู่ด้วยนายท่าน ถึงตัวข้าพเจ้าเป็นไจเสียงก็จริง แต่หารักทำราชการในเมืองเตียวไม่ มาทั้งนี้ก็จะอยู่ด้วยนายท่านเป็นสองคนกับงุยฉี นายประตูแจ้งดังนั้นก็เอาเนื้อความหงอเคงเข้าไปบอกแก่สินเลงกุ๋นทุกประการ สินเลงกุ๋นได้ยินนายประตูออกชื่องุยฉีก็นึกกลัวเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นจะรับธุระงุยฉีไว้ก็ไม่ได้ ครั้นจะมิรับไว้เล่าก็นึกเสียดายหงอเคงซึ่งเป็นที่ไจเสียงนัก แต่นิ่งตรึกตรองอยู่ยังหาตกลงไม่
ฝ่ายหงอเคงเห็นนายประตูเข้าไปบอกสินเลงกุ๋นหายไปก็รู้ว่าสินเลงกุ๋นกลัวเจ้าเมืองจิ๋น เห็นจะไม่รับเราไว้เป็นแน่แล้วจึงไม่ออกมาหา หงอเคงมีความแค้นเป็นอันมาก ก็ลุกจากเก้าอี้รีบกลับไป ส่วนสินเลงกุ๋นรู้ว่าหงอเคงไปแล้ว จึงถามเกาเซงซึ่งเป็นแคะเคงที่ปรึกษาของตัวว่า อันหงอเคงคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาหรือไม่ เกาเซงได้ยินสินเลงกุ๋นถามดังนั้นก็หัวเราะ จึงกล่าวคำว่าท่านไม่รู้จักคนดีหรือจึงถาม อันหงอเคงคนนี้ได้เป็นไจเสียงอยู่เมืองเตียวก็เพราะมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดจึงได้เป็นขุนนาง ซึ่งทิ้งที่ไจเสียงเสียมาหาท่านนี้ก็เพราะด้วยงุยฉีเพื่อนกันเป็นคนผิดหนีไปพึ่งเมื่อตกยากจึงต้องติดตามกันมา แม้นจะหาคนเช่นนี้ในแผ่นดินจะมีสักกี่คน ท่านจงตรึกตรองดูเถิด สินเลงกุ๋นแจ้งดังนั้นคิดได้เสียใจนัก นึกอายคนสนิทก็ลุกจากที่สระผมรีบแต่งตัวขึ้นเกวียนตามหงอเคงไป
ฝ่ายงุยฉีตั้งใจคอยหงอเคงอยู่ก็หาเห็นกลับมาไม่ จึงนึกว่าหงอเคงบอกเราแต่ก่อนว่าสินเลงกุ๋นเป็นคนกว้างขวางคงจะรับธุระเรา ซึ่งหงอเคงเข้าไปหาช้านานแล้วยังไม่กลับมา เห็นจะไม่รับเราไว้ดอกกระมัง ครั้นเห็นหงอเคงเดินร้องไห้มาก็เสียใจ หงอเคงเดินน้ำตาไหลเข้าไปบอกงุยฉีว่าสินเลงกุ๋นนี้หาเป็นลูกผู้ชายได้ไม่ ด้วยกลัวเจ้าเมืองจิ๋นอยู่จึงไม่นับถือเราจะอยู่พึ่งบุญเขาทำไม ท่านจงมาไปเมืองฌ้อด้วยกันเถิด
งุยฉีได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วว่าแต่ก่อนข้าพเจ้าเหมือนคนไม่มีจักษุ จึงมิได้รู้จักฮวมซุยว่ามีสติปัญญา มาทำโทษกับเขาจนพลอยให้เตียวสินตกไปอยู่เมืองจิ๋นได้ความลำบาก ทั้งตัวท่านก็มาตกยากถึงเพียงนี้ ยังจะให้ต้องพาไปเมืองฌ้ออีกนั้นหาควรไม่ ถ้าเจ้าเมืองฌ้อมิรับไว้ท่านก็จะได้ความทุกข์เป็นอันมาก ตัวข้าพเจ้าจะอยู่ไปไยให้ท่านได้ความลำบาก ตายเสียดีกว่า ว่าแล้วงุยฉีก็ชักมีดออกเชือดคอตัวเอง หงอเคงเห็นดังนั้นก็ตกใจ ผวาเข้าไปจะจับมืดก็หาทันไม่ งุยฉีก็ล้มลงขาดใจตายอยู่กับที่ หงอเคงเห็นงุยฉีตายร้องไห้รักเป็นอันมาก ขณะนั้นหงอเคงเห็นสินเลงกุ๋นขับเกวียนตามมายิ่งแค้นนักจึงหลบตัวเข้าไปซ่อนเสีย
ฝ่ายสินเลงกุ๋นขับเกวียนตามมาและหาหงอเคงก็ไม่พบ เห็นแต่ศพงุยฉีทิ้งอยู่รู้ว่าเชือดคอตายก็ตกใจลงจากเกวียนตรงเข้ากอดศพงุยฉีไว้ร้องไห้รำพันว่า ซึ่งท่านตายครั้งนี้ก็เพราะเรามิได้รับตัวไว้ ความชั่วของเราครั้งนี้มีเป็นอันมาก แล้วสินเลงกุ๋นก็จัดแจงฝังศพงุยฉีอยู่
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวให้ทหารไปจับงุยฉีก็หาพบไม่ กลับเอาความมาบอก คนใช้ของหงอเคงก็เอาหนังสือมาให้เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวแจ้งดังนั้นก็รู้ว่าหงอเคงพางุยฉีหนีไปจากเมือง ก็คงจะไปเมืองงุยเป็นมั่นคง จึงสั่งขุนนางซึ่งพูดจาดีทั้งสี่คนให้ไปเที่ยวค้นทั้งสี่ทิศ ขุนนางทั้งสี่ก็คำนับลามาขึ้นม้าเร็วแยกกันออกจากประตูเมืองเตียวทั้งสี่แห่ง ต่างคนก็เที่ยวค้นสืบหาตัวงุยฉีกับหงอเคงไปทุกตำบล ส่วนขุนนางผู้หนึ่งซึ่งไปสืบแดนเมืองงุยครั้นแจ้งว่างุยฉีเชือดคอตาย จึงเข้าไปคำนับเจ้าเมืองงุยบอกความว่า เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวรู้ว่างุยฉีตาย จึงให้ข้าพเจ้ามาขอศีรษะไปแลกตัวเตียวสิน งุยอันลี้อ๋องแจ้งดังนั้นจึงสั่งให้คนไปบอกสินเลงกุ๋นแล้วให้หาตัวมาด้วย คนใช้ก็ไปแจ้งกับสินเลงกุ๋น
ขณะนั้นสินเลงกุ๋นกำลังจะฝังศพงุยฉีอยู่ พอคนใช้มาบอกก็รีบเข้าไปคำนับงุยอันลี้อ๋องแล้วว่าหายอมให้ศีรษะงุยฉีไม่ ขุนนางเมืองเตียวจึงตอบว่า อันเตียวสินกับท่านก็มิใช่คนอื่น ซึ่งตกไปอยู่เมืองจิ๋นก็เพราะรักงุยฉีมิได้ส่งตัวไปด้วยยังมีชีวิตอยู่ นี่งุยฉีก็ตายแล้วท่านจะมารักศพยิ่งกว่าคนเป็นหาชอบไม่ นายข้าพเจ้าให้มาขอแต่ศีรษะจะไปเปลี่ยนตัวเตียวสินซึ่งยังตกอยู่เมืองจิ๋น ท่านจงให้ศีรษะงุยฉีไปจึงจะควร สินเลงกุ๋นก็เห็นชอบด้วย จึงไปตัดเอาศีรษะงุยฉีใส่หีบมาให้ ส่งขุนนางที่มาแต่เมืองเตียวกลับไปเสร็จแล้วก็จัดแจงฝังศพงุยฉีตามสมควร
ฝ่ายหงอเคงตั้งแต่หนีสินเลงกุ๋นมาก็หาเข้าทำราชการไม่ ไปอาศัยอยู่ที่เขาแปะหุมซัว ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียว ครั้นได้ศีรษะงุยฉีมาแล้วก็ให้คนรีบเอาไปให้เจ้าเมืองจิ๋น จะขอคืนเอาตัวเตียวสินมา เจียวเสียงอ๋องครั้นได้ศีรษะงุยฉีดีใจนัก จึงสั่งคนใช้ให้ยกศีรษะงุยฉีไปให้ฮวมซุย ฮวมซุยเห็นดังนั้นจึงว่า งุยฉีตีเราทั้งซ้ำเอาไปทิ้งที่เขาถ่ายอุจจระ ครั้งนี้งุยฉีตายแล้วจำจะให้กินมูตรเราทุกวันจึงจะสมน้ำหน้า ฮวมซุยก็สั่งให้คนใช้เอาศีรษะงุยฉีไปโกนผมลงรักตากแดดแห้งไว้รองมูตรของตัว
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋นก็จัดแจงส่งเตียวสินคืนกลับไป เตียวสินครั้นมาถึงเมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวก็ให้เป็นที่ไจเสียงแทนหงอเคง ฝ่ายฮวมซุยครั้นรุ่งเช้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วจึงว่า แต่ก่อนข้าพเจ้าเป็นคนจนหามีผู้ใดนับถือไม่ ท่านชุบเลี้ยงให้ข้าพเจ้าเป็นที่ไจเสียงขึ้น ทั้งแก้แค้นแทนข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่สุดไม่ แต่ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองงุยนั้นถ้าไม่ได้พึ่งแต้อันเผงแล้วก็คงจะตาย ประการหนึ่งเฮงกีไม่รับมาข้าพเจ้าก็หาได้มาเป็นข้าท่านไม่ คนสองคนนี้มีคุณเป็นอันมาก ซึ่งเบี้ยหวัดของข้าพเจ้าได้มากน้อยเท่าใด ท่านจงโปรดยกให้แก่เฮงกีกับแต้อันเผงเถิด ข้าพเจ้าจึงจะตายเป็นสุข เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่าเราลืมไปดอก ต่อท่านว่าจึงนึกได้ ว่าแล้วก็ตั้งให้เฮงกีขึ้นเป็นที่ฮอตงซิว ให้ไปกินเมืองฮอตง แต้อันเผงนั้นตั้งเป็นที่เพียงเจียงกุ๋นทหารเอก แล้วจัดแจงที่และเครื่องใช้ให้แต้อันเผงตามสมควร
ครั้นเสร็จจึงปรึกษาฮวมซุยว่า เราจะยกไปตีเมืองหัน เมืองงุย กับจะทำไมตรีกับเมืองฌ้อ เมืองเจ๋ในครั้งนี้ ท่านจะเห็นเป็นประการใด ฮวมซุยจึงตอบว่าข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ว่ากุนอองไทโหมารดาเจ้าเมืองเจ๋มีสติปัญญามาก ท่านจงเอาแก้วซึ่งเป็นกำไลพวงเก้าเส้นผูกกลเม็ดไว้แล้วเอาไหมสอดเข้าในวงนั้น ถ้าคนไม่มีสติปัญญาแล้วก็เห็นจะแก้ของเราไม่ออก แม้นท่านเอาไปลองสติปัญญากุนอองไทโหดู คงจะรู้ว่าดีและชั่ว เจ้าเมืองจิ๋นเห็นชอบด้วยจึงจัดแจงทำแก้วตามคำฮวมซุยเสร็จแล้ว ก็สั่งให้จออิวรีบเอาไปให้มารดาเจ้าเมืองเจ๋ แล้วบอกว่าใครมีสติปัญญาแก้ได้ เจ้าเมืองจิ๋นก็จะยอมเป็นเมืองขึ้นกับคนนั้น กุนอองไทโหแจ้งความแล้วก็รับเอากำไลซึ่งใส่ไหมร้อยไว้มาพิจารณาดูก็หาเห็นรอยที่จะแก้ได้ไม่ จึงสั่งหญิงคนใช้ให้หยิบเอากระบองทองออกมาส่งให้กุนอองไทโห กุนอองไทโหก็ทุบกำไลนั้นป่นไปแล้วบอกแก่ผู้เอากำไลมาว่า ให้บอกเจ้าเมืองจิ๋นเถิดว่าเรานี้คือผู้หญิงแก่ มีสติปัญญาแก้ได้แต่อย่างนี้ ผู้เอากำไลมาก็คำนับลากลับไปเมืองจิ๋น เอาความเข้าไปแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋องกับฮวมซุยทุกประการ ฮวมซุยก็สรรเสริญกุนอองไทโหว่ามีสติปัญญา แล้วว่าเราจะยกไปตีเมืองเจ๋นั้นเห็นจะไม่ได้ จงทำไมตรีกันไว้จึงจะเป็นสุข เจ้าเมืองจิ๋นเห็นชอบด้วย ก็เขียนหนังสือให้คนถือไปทำไมตรีกับเมืองเจ๋ แต่นั้นมาเมืองเจ๋กับเมืองจิ๋นก็สิ้นอริต่อกัน ภายหลังเจ้าเมืองจิ๋นจึงให้คนไปทำไมตรีกับเมืองฌ้อด้วย บ้านเมืองก็หามีศึกไม่ เป็นสุขมาช้านานถึงสี่สิบปี
๙๘
ฝ่ายฌ้อฮันเสียงอ๋องอยู่ที่เมืองตีน ซึ่งตั้งเป็นเมืองฌ้อใหม่นั้น แต่ให้ไทจูฮิมอ่วมกับอึงเทียดไปอยู่เมืองจิ๋นได้สิบหกปีแล้วตัวชราลงเป็นอันมาก เจียวเสียงอ๋องมิได้ให้ไทจูฮิมอ่วมกับอึงเทียดกลับมาเมืองบ้างเลย ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นให้คนมานัดไปทำไมตรีก็ให้แต่จูเองไปคำนับบอกข่าวแก่เจ้าเมืองจิ๋น
ฝ่ายจูเองครั้นออกมาจากเจียวเสียงอ๋องจะกลับไปเมืองฌ้อ ก็แวะเข้ามาหาอึงเทียดกับไทจูฮิมอ่วม ณ ที่กงก๊วน จึงบอกแก่อึงเทียดว่า เจ้าเมืองฌ้อทุกวันนี้ก็ชราแล้ว ไทจูฮิมอ่วมก็อยู่นี่ ฉวยเจ้าเมืองฌ้อเป็นอันตรายลงภายหลัง คนอื่นซึ่งเป็นบุตรยังมีอยู่ก็จะมิชิงเอาสมบัติเสียหรือ แม้นคิดกลับไปฮิมอ่วมก็จะไม่ได้เป็นเจ้าเมือง อึงเทียดก็เห็นชอบด้วย จึงพากันเข้าไปปรึกษาฮิมอ่วมเล่าความเหมือนกับจูเองว่าให้ฟังทุกประการ แล้วว่าท่านจะนิ่งอยู่ฉะนี้หาชอบไม่ ข้าพเจ้าคิดจะไปหาฮวมซุยฟังดูจะว่าเป็นประการใด ไทจูฮิมอ่วมก็ยอมให้อึงเทียดไป อึงเทียดก็ลาฮิมอ่วมไป ครั้นถึงบ้านฮวมซุยก็เข้าไปคำนับ แล้วจึงถามว่าทุกวันนี้เจ้าเมืองฌ้อชราท่านยังรู้หรือไม่ ฮวมซุยจึงตอบว่าเรานึกได้เมื่อจูเองบอกแก่เจ้าเมืองจิ๋น อึงเทียดจึงกล่าวว่า เดี๋ยวนี้ไทจูฮิมอ่วมก็ตกอยู่เมืองจิ๋น ขุนนางในเมืองก็รักใคร่ฮิมอ่วมด้วยเห็นว่าเป็นคนสัตย์ซื่อ แม้นท่านสงเคราะห์ให้ได้กลับไปเมืองฌ้อแล้ว ฮิมอ่วมก็คงจะขึ้นกับเมืองจิ๋น ทั้งจะยกบุญคุณท่านเป็นอันมาก ซึ่งจะเอาตัวฮิมอ่วมไว้ดังนี้ ข้างหลังเจ้าเมืองฌ้อเป็นอันตรายลง บุตรก็ยังมีอยู่มาก ถ้าคนอื่นได้เป็นเจ้าเมืองแทนขึ้นแล้ว เห็นจะไม่มาขึ้นกับเมืองจิ๋น ซึ่งท่านได้ตัวฮิมอ่วมไว้ก็เปรียบดังได้ชาวเมืองฌ้อไว้คนหนึ่งก็เหมือนกัน หามีประโยชน์อันใดไม่
ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นจึงรับคำอึงเทียดว่าท่านพูดถูกแล้ว เราจะไปว่ากับเจ้าเมืองจิ๋นเอง ฮวมซุยก็เอาคำของอึงเทียดเข้าไปแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋องทุกประการ เจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งให้แต่อึงเทียดกลับไปก่อน ถ้าเจ้าเมืองฌ้อเจ็บป่วยมากลงประการใดจึงให้กลับมารับฮิมอ่วม ฮวมซุยคำนับลาเอาความมาแจ้งแก่อึงเทียดทุกประการ อึงเทียดรู้ดังนั้นก็กลับมาบอกไทจูฮิมอ่วมตามฮวมซุยสั่งแล้วจึงว่า เขามิให้ท่านไปนี้ก็เหมือนฌ้อโหยอ๋องครั้งก่อน เจ้าเมืองจิ๋นก็ลวงมาขังไว้ว่าจะแบ่งเอาที่งิมต๋งเจ็ดร้อยลี้มาเปลี่ยนตัวจึงจะปล่อย ฌ้อโหยอ๋องปู่ท่านไม่ยอมให้จนตายอยู่ในเมืองจิ๋น ซึ่งท่านจะนิ่งอยู่ฉะนี้ก็จะแก่เสียเปล่าหาได้กลับไปเมืองไม่ ฮิมอ่วมได้ฟังดังนั้นจึงคุกเข่าลงคำนับอึงเทียดแล้วว่า ให้ท่านช่วยคิดให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด อึงเทียดจึงตอบว่า ถ้าดังนั้นท่านจงไปกับจูเองก่อน ข้าพเจ้าอยู่ภายหลังจะได้คอยแก้ไข ถึงจะเป็นอย่างไรก็จะสนองคุณท่านจนสิ้นชีวิต ฮิมอ่วมได้ยินอึงเทียดรับธุระก็ดีใจ จึงว่าถ้าเราได้เป็นเจ้าเมืองแล้วก็จะแบ่งสมบัติให้ท่านกึ่งหนึ่ง อึงเทียดกับจูเองก็ปรึกษากันตกลงแล้ว จึงแต่งตัวให้ไทจูฮิมอ่วมเสียใหม่ให้เหมือนกับคนขับรถ ก็เชิญฮิมอ่วมให้ขับรถ จูเองก็รีบออกจากเมืองข้ามด่านไป
ฝ่ายอึงเทียดยังอยู่ที่กงก๊วน ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นใช้คนมาเตือนจะให้ไปเยือนเจ้าเมืองฌ้อ อึงเทียดก็แกล้งกล่าวคำเป็นกลอุบายว่าไทจูฮิมอ่วมป่วยหามีผู้ใดจะปฏิบัติไม่ ถ้าไทจูฮิมอ่วมค่อยยังชั่วจึงจะไป แต่นั้นมาอึงเทียดก็อยู่ในเมืองจิ๋นได้สิบห้าวัน อึงเทียดนึกคาดใจว่าไทจูฮิมอ่วมกับจูเองพ้นด่านไปแล้ว อึงเทียดก็เข้าไปคำนับเจ้าเมืองจิ๋นแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ้าเมืองฌ้อจะเป็นอันตรายลง ฮิมอ่วมจะไม่ได้เป็นเจ้าเมืองก็ปล่อยให้ไปแล้ว โทษข้าพเจ้าผิดอยู่จะโปรดประการใดก็ตามเถิด เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงด่าว่าชาวเมืองฌ้อชาติชั่วนักหามีความสัจไม่ แล้วสั่งไทกํ้าให้เอาตัวอึงเทียดไปฆ่าเสีย ฮวมซุยเห็นดังนั้นก็ห้ามไว้ แล้วว่าท่านจะฆ่าอึงเทียดผู้สัตย์ซื่อต่อเจ้าเมืองเสียนั้นหาควรไม่ ชาวเมืองทั้งปวงรู้ก็จะนินทาได้ ถ้าท่านปล่อยอึงเทียดกลับไปเมือง ไทจูฮิมอ่วมได้สมบัติในเมืองฌ้อแล้วคงจะตั้งอึงเทียดให้เป็นไจเสียง แม้นคิดถึงคุณท่านก็จะชวนขุนนางในเมืองฌ้อมายอมเป็นเมืองขึ้นของท่าน ท่านก็จะมีประโยชน์เป็นอันมากดีกว่าฆ่าอึงเทียดเสียอีก
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยว่าเห็นชอบด้วยจึงให้หาอึงเทียดกลับเข้ามา แล้วปูนบำเหน็จรางวัลให้เป็นอันมาก จึงปล่อยอึงเทียดรับรางวัลแล้วก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋น มาพาพรรคพวกของตัวกลับไปอยู่เมืองฌ้อได้ประมาณสามเดือน เจ้าเมืองฌ้อก็ป่วยด้วยโรคชราก็ถึงแก่ความตาย ไทจูฮิมอ่วมก็ได้เป็นเจ้าเมืองฌ้อชื่อเค้าเลียดอ๋อง จึงตั้งอึงเทียดให้เป็นที่ซุนซินกุ๋น มอบที่ตำบลฮวยปักข้างทิศเหนือสิบสองหัวเมืองให้ด้วย อึงเทียดจึงตอบว่า ซึ่งตำบลฮวยปักเป็นที่ใกล้กับเมืองเจ๋ ท่านจงตั้งให้เป็นเมืองใหญ่จะได้สู้เมืองเจ๋ ข้าพเจ้าจะไปรักษาเมืองกังตั๋งอยู่เอง
เค้าเลียดอ๋องก็ยอมให้อึงเทียดไปอยู่เมืองกังตั๋ง ซึ่งอึงเทียดมิได้ปรารถนาหัวเมืองสิบสองตำบลข้างทิศเหนือนี้ด้วยเห็นว่าเป็นเมืองหน้าศึก อึงเทียดก็คำนับลามาบ้าน จึงจัดแจงอพยพครอบครัวของตัวยกไปเมืองกังตั๋ง ครั้นมาถึงเมืองกังตั๋ง อึงเทียดคิดว่าเมืองนี้เป็นเมืองหงอก่อนจึงให้รื้อที่ซึ่งอับหลีอยู่นั้นเสียปลูกขึ้นใหม่ สั่งให้ขุดคลองในเมืองลงไปให้ลึกอีกก็หลายแห่ง จึงจัดแจงซ่อมแซมป้อมประตูเชิงเทินและหอรบบ้านเมืองซึ่งชำรุดทรุดพังก็ทำขึ้นเสียใหม่ให้มั่นคง สำเร็จแล้วก็เปลี่ยนชื่อประตูพัวชัวหมึงซึ่งแปลว่าตีเมืองฌ้อแตก ให้ชื่อว่าเสียงหมึงเสียใหม่ อึงเทียดก็รักษาเมืองกังตั๋งอยู่เป็นผาสุก
ขณะนั้นหัวเมืองสามตำบล คือเมืองเตียวมีเพงง่วนกุน ชื่อเตียวสินคนหนึ่ง เมืองงุยก็มีสินเลงกุ๋น ชื่อกงจูบอกี๋คนหนึ่ง เมืองเจ๋นี้เบ๋งเสียงกุ๋นชื่อเตียวบุ๋นก็ตายเสียแล้ว อันคนสามคนนี้ตั้งเกลี้ยกล่อมผู้มีสติปัญญาประกวดกัน อึงเทียดผู้เป็นที่ซุนซินกุ๋นแจ้งดังนั้น ก็ตั้งเกลี้ยกล่อมเลี้ยงดูเลือกหาผู้มีสติปัญญาประกวดเข้าบ้างก็ได้คนเป็นหลายพัน กิตติศัพท์อันนั้นก็รู้ไปถึงเตียวสิน เตียวสินก็ให้คนไปหาซุนซินกุ๋นผูกรักกันไว้เนืองๆ ซุนซินกุ๋นก็ต้อนรับให้นั่งที่สมควรทุกครั้ง ชาวเมืองเตียวก็อวดว่าชาวเมืองของตัวทำฝักดาบประดับพลอยฉลาดดีนัก ครั้นเห็นชาวเมืองกังตั๋งเอาพลอยประดับรองเท้าก็นึกอายชาวเมืองกังตั๋งเป็นอันมาก แต่นั้นมาชาวเมืองเตียวก็หาอาจอวดต่อไปอีกไม่
ฝ่ายซุนซินกุ๋นได้กลอุบายของพวกที่เข้าเกลี้ยกล่อมไว้จึงได้เมืองฬ่อ เมืองโจ๋สองตำบล ก็แต่งให้ซุนเค่งไปกินเมืองฬ่อ แล้วซุนซินกุ๋นก็ตระเตรียมเสบียงและทหารกับเครื่องอาวุธต่างๆ พร้อมไว้ แต่นั้นมาเมืองฌ้อก็เป็นเมืองแข็งกว่าหัวเมืองทั้งปวง
ขณะนั้นเจ้าเมืองจิ๋น ตั้งแต่ทำไมตรีกับเมืองฌ้อเมืองเจ๋แล้วให้อองงึดเป็นแม่ทัพยกมาตีเมืองหัน อองงึดยกไปตีเมืองขึ้นเมืองหันได้ชื่อเมืองเอียอองเสีย เมืองเอียอองเสียนี้ใกล้เมืองเสียงตั๋ง ผู้รักษาเมืองเสียงตั๋งชื่อบั่งเต๋ง บั่งเต๋งแจ้งความดังนั้น จึงประชุมคนทั้งปวงเข้ามาปรึกษาว่า เดี๋ยวนี้เจ้าเมืองจิ๋นให้อองงึดคุมทหารมาตีเมืองเอียอองเสียได้แล้วเห็นจะมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง แม้นจะสู้รบเขาก็เห็นจะไม่ได้ ถ้าจะอ่อนน้อมยอมเป็นเมืองขึ้นเสียข้างเมืองจิ๋นเล่า เราเห็นว่าจะไปขึ้นกับเมืองเตียวดีกว่า ด้วยเมืองเตียวกับเมืองจิ๋นมิได้ชอบกัน ถ้ารู้ว่าเมืองเตียวรับธุระเราดังนั้น เจ้าเมืองจิ๋นก็จะยกไปตีเมืองเตียวเป็นมั่นคง เมืองเตียวกับเมืองเราก็จะชอบกันสนิทมากขึ้น แม้นสองเมืองนี้ช่วยกันแล้ว ชาวเมืองจิ๋นจะสู้เราก็ไม่ได้ ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมกันดังนั้น บั่งเต๋งจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งไปเป็นทางไมตรีกับแผนที่เมืองเสียงตั๋งให้ผู้ฉลาดถือไปถึงเจ้าเมืองเตียว
ขณะนั้นเตียวเฮาเซงอ๋องเป็นเจ้าเมืองเตียวได้สี่ปี ศักราชพระเจ้าจิวลันอ๋องเสวยราชสมบัติได้ห้าสิบสามปี ในเวลากลางคืนเตียวเฮาเซงอ๋องฝันว่าใส่เสื้อใหม่ ตามชายเสื้อนั้นมีสีต่างๆ แล้วมีมังกรลอยมาแต่อากาศตัวหนึ่ง เตียวเฮาเซงอ๋องก็ขึ้นขี่มังกร มังกรนั้นก็ลอยกลับขึ้นไป ครั้นเตียวเฮาเซงอ๋องพลัดตกจากหลังมังกรลงมาก็มิได้เป็นอันตราย แล้วเห็นเขาทองเขาหนึ่ง เขาแก้วเขาหนึ่ง มีสีต่างๆ สว่างงามนัก ในฝันนั้นว่ากำลังจะชมเชยเล่นก็ตกใจตื่นขึ้น จึงออกมาที่ว่าราชการให้หาไตหูเตียวอูเข้ามาแล้วเล่าความฝันให้ฟังทุกประการ เตียวอูจึงทำนายว่า ซึ่งท่านฝันว่าใส่เสื้อใหม่ ขี่มังกรขึ้นไปบนอากาศตกลงมา และเห็นเขาแก้วเขาทองนั้น ท่านจะได้ที่อาณาเขตกว้างออกไปอีก กับทั้งเงินและทองเป็นอันมาก ฝันดังนี้ประเสริฐนัก ท่านจะมีความสุขสืบไป
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังเตียวอูทำนายว่าจะได้ลาภก็ดีใจนัก จึงเรียกหมอสั่นไม้เสี่ยงทายมาดูอีกให้แน่ก่อน ฝ่ายหมอก็สั่นไม้เสี่ยงทายนั้นสามทีแล้วทายว่า ซึ่งท่านใส่เสื้อสีต่างๆ นั้นก็หาเป็นตัวเดียวกันไม่ ท่านได้ขี่มังกรขึ้นไปก็ไม่ถึงฟ้าพลัดตกลงมา เห็นเขาทองเขาแก้วแล้วได้ชมก็ตื่นขึ้น หาได้มาใช้สอยเป็นของตัวไม่ ซึ่งท่านฝันดังนี้ถึงจะได้ที่และข้าวของ ก็จะได้แต่ข้าวหาได้จริงไม่ ด้วยท่านขี่มังกรขึ้นไปไม่ถึงฟ้า ท่านเร่งระวังตัวเถิด เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังดังนั้นหาเชื่อไม่ ด้วยเตียวอูทายไว้ว่าดี
ครั้นอยู่มาสามวัน ผู้ถือหนังสือเมืองเสียงตั๋งก็เอาแผนที่และสิ่งของกับหนังสือมาให้ฉบับหนึ่ง ฉีกออกอ่านได้ใจความว่า ข้าพเจ้าบั่งเต๋งขอคำนับมายังเจ้าเมืองเตียว ด้วยเจ้าเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเอียอองเสียได้แล้ว คงจะยกมาตีเมืองเสียงตั๋ง เมืองเสียงตั๋งเมืองเดียวข้าพเจ้าเห็นว่าจะทานกำลังชาวเมืองจิ๋นไม่ได้ ครั้นจะขึ้นเสียกับเมืองจิ๋นเล่าชาวเมืองทั้งปวงเขาไม่ยอม ยอมแต่จะให้มาขึ้นกับท่าน ข้าพเจ้าบั่งเต๋งจึงได้เอาแผนที่เมืองเสียงตั๋งกับเมืองขึ้นสิบเจ็ดตำบลมามอบให้ก่อน ขอให้ท่านช่วยธุระหัวเมืองทั้งปวงให้เป็นสุขสืบไปเถิด ครั้นอ่านหนังสือแล้วเจ้าเมืองเตียวก็มีความยินดีเป็นอันมาก ด้วยสมกับเตียวอูทำนายฝันไว้ ลืมคำหมอสั่นไม้เสียก็รับคำผู้ถือหนังสือ
เพงเอียงกุ๋นเตียวป้าเห็นดังนั้นจึงห้ามว่า ท่านอย่าเพิ่งรับก่อน ข้าพเจ้าเห็นผิดอยู่ ด้วยเรามิได้มีคุณกับเขา เขาเอาของมาให้เปล่าๆ ดังนี้ ท่านยังจะกลืนลงคอหรือ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีเหตุสักสิ่งหนึ่งมั่นคง ถ้ากลืนลงไปก็เห็นจะติดคอเป็นอันแน่ ท่านจงอย่าได้รับเลย เตียวเฮาเซงอ๋องก็ตอบว่า เหตุใดท่านจึงว่าดังนั้นเล่า เราเห็นว่าชาวเมืองเสียงตั๋งกลัวพวกเมืองจิ๋นจะตีเมืองได้ ชาวเมืองเสียงตั๋งไม่ยอมขึ้นกับเมืองจิ๋น จึงยอมมาขึ้นกับเมืองเราก็เพราะหมายเป็นที่พึ่ง ซึ่งท่านว่ามิให้รับไว้นี่หาชอบไม่ เตียวป้าจึงตอบว่า ทัพเมืองจิ๋นมาตีเมืองเอียอองเสียได้ครั้งนี้รวดเร็วนัก เปรียบประหนึ่งตัวไหมกินใบหม่อนก็ปานกัน ถ้ากินใบหนึ่งนี้หมดแล้วก็คงจะกินใบอื่นอีกต่อไป อันชาวเมืองเสียงตั๋งก็หามีทางที่จะไปช่วยกันได้ไม่ เมืองเสียงตั๋งก็เหมือนตกอยู่ในเงื้อมมือชาวเมืองจิ๋นแล้ว ถ้าเขานึกจะมาหยิบเอาเมื่อไรก็จะได้เมื่อนั้น ซึ่งท่านนอนอยู่เปล่าๆ จะมาหยิบเอาแต่ตะเกียบขึ้นพุ่ยกิน ผู้ที่เหน็ดเหนื่อยนั้นเห็นเขาจะไม่ยอม อนึ่งชาวเมืองจิ๋นครั้งนี้เปรียบเหมือนเขามาทำนา สู้ลงทุนเสียข้าวเพราะตกกล้าอุตส่าห์ดำจวนจะได้ผลอยู่แล้ว ซึ่งท่านจะไปเกี่ยวต้นข้าวนั้นเอาเป็นอาณาประโยชน์ของตัวเขาจะให้หรือ เพราะข้าพเจ้าเห็นเหตุดังนี้จึงได้ทัดทาน อันบั่งเต๋งเอาเมืองมาขอขึ้นกับท่านก็เหมือนจะยุให้ชาวเมืองจิ๋นมารบเอาเมืองเตียวก็เหมือนกัน แม้จะล้วงคองูเห่าเอากระนั้นไม่พิจารณา ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะมีอันตรายเป็นมั่นคง
เตียวเฮาเซงอ๋องก็มิได้เชื่อถ้อยคำ จึงสั่งให้หาเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนเข้ามาแล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ จึงว่าท่านช่วยตัดสินให้เราทีเถิด เตียวสินจึงบอกว่า ซึ่งเพงเอียงกุ๋นเตียวป้าว่านั้นหาชอบไม่ ยังว่าเราจะยกทัพไปตีเอาเองก็จะต้องป่วยการทหารและเปลืองเสบียงของเรา นี่เขามาให้ทั้งสิบเจ็ดหัวเมืองแต่โดยดีไม่ต้องป่วยการ ก็ควรที่ท่านจะรับอยู่แล้วด้วยเอาลาภ จงอย่าให้เสียทีเลย
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังเตียวสินพูดถูกใจตัวยินดีนัก จึงว่าซึ่งท่านกล่าวถ้อยคำดังนี้ก็เหมือนความคิดเรา ท่านจงคุมทหารห้าหมื่นยกไปเมืองเสียงตั๋ง ตั้งบั่งเต๋งให้เป็นที่ฮัวเลงกุ๋นรักษาเมืองเสียงตั๋งอยู่ดังเก่า กับให้บ้านส่วยขึ้นสามหมื่น อันเมืองซึ่งขึ้นกับเสียงตั๋งทั้งสิบเจ็ดหัวเมืองก็ให้บ้านส่วยเมืองละสองพัน ถ้าภายหลังผู้ใดหาบุญไม่ก็ให้บุตรขึ้นรักษาเมืองสืบแซ่ต่อไปเถิด เตียวสินก็คำนับลามาจัดทหารห้าหมื่นพร้อมแล้วก็รีบยกไป ครั้นมาถึงเมืองเสียงตั๋งก็เข้าหยุดทหารกลางเมือง แล้วตัวกับคนใช้หกเจ็ดคนจึงไปหาบั่งเต๋งที่ตึก เห็นเปิดประตูก็ร้องเรียกบั่งเต๋งเข้าไปเป็นหลายคำ ก็เงียบอยู่หามีใครออกมาไม่
ฝ่ายบั่งเต๋งอยู่ในตึก รู้สึกผิดของตัวก็เสียใจนักก็ร้องไห้มิได้ออกมารับเตียวสิน เตียวสินได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่ก็สั่งให้คนร้องบอกเข้าไปว่า ให้บั่งเต๋งออกมาเปิดประตูรับเถิด เราจะตั้งท่านขึ้นเป็นขุนนาง ผู้นั้นก็ร้องบอกเข้าไปตามคำเตียวสิน บั่งเต๋งได้ยินเรียกเข้าไปหลายคำจึงบอกออกมาว่า ซึ่งเรานิ่งเสียไม่ออกไปก็เพราะเราผิดอยู่สามข้อ คือเราไม่มีสติปัญญาจะรักษาเมืองของเจ้าเราไว้หาได้ไม่ ข้อหนึ่งเจ้าเรายังไม่สั่งก็เอาหัวเมืองไปยกให้เสียแก่ผู้อื่น ข้อหนึ่งซึ่งเอาเมืองมาขอขึ้นกับท่าน ท่านจึงตั้งให้เป็นใหญ่ ก็เหมือนเอาเมืองไปขายแลกความสุขหามีกตัญญูไม่ เราผิดข้อหนึ่ง เป็นสามข้อด้วยกัน ซึ่งท่านจะให้ออกไปหานั้นเราหาออกไปไม่ เตียวสินแจ้งดังนั้นจึงนึกชมว่าบั่งเต๋งนี้เป็นคนสัตย์ซื่อ ทั้งมีความกตัญญูเป็นอันมากอยากจะใคร่พบก็คอยอยู่ที่นั่นถึงสามวัน
ฝ่ายบั่งเต๋งแจ้งดังนั้นจึงคิดว่าเตียวสินมีใจโอบอ้อมรักคนซื่อจึงคอยอยู่ดังนี้ คิดแล้วบั่งเต๋งก็ลุกออกมาทั้งนํ้าตาจึงเปิดประตูรับเตียวสินเข้าไปในตึก แล้วก็จัดแจงให้นั่งที่อันสมควรคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว บั่งเต๋งก็ว่าแก่เตียวสินว่า ซึ่งท่านมาคอยข้าพเจ้าถึงสามวัน ข้าพเจ้ามิได้ออกไปนั้นโทษก็ผิดอยู่แต่ขอขมาเสียเถิด ด้วยตัวข้าพเจ้ารู้ว่าท่านจะตั้งให้เป็นใหญ่รักษาเมืองอยู่ดังเก่า คนทั้งปวงหามีสติปัญญาไม่ ท่านจงจัดแจงให้คนอื่นมารับเมืองเถิด ข้าพเจ้าหาอาจรับไม่
เตียวสินจึงตอบว่า ท่านว่าทั้งนี้ข้าพเจ้าก็รู้อยู่สิ้น แต่ท่านจะไม่รับรักษาเมืองนั้นหาชอบไม่ ด้วยชาวเมืองทั้งปวงเคยนับถือท่านอยู่แล้ว แม้นท่านมิรับไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าคนทั้งปวงก็จะแตกจากกัน บ้านเมืองก็จะหาเป็นสุขไม่ ท่านจงตรึกตรองดูจงควรก่อน บั่งเต๋งแจ้งดังนั้นจึงรับรักษาเมืองแต่หารับเป็นที่ฮัวเลงกุ๋นไม่ ครั้นเตียวสินจะกลับไปบั่งเต๋งจึงสั่งว่า ซึ่งข้าพเจ้าเอาเมืองไปขึ้นกับเจ้าของท่านก็เพราะคนในเมืองเสียงตั๋งจะทานกำลังชาวเมืองจิ๋นไม่ได้ ท่านจงไปขอทหารเอกเมืองเตียวให้มาอยู่ด้วยสักคนหนึ่งเถิด จะได้ช่วยกันคิดอ่านสู้รบกับทหารเมืองจิ๋น เตียวสินก็ลากลับไปเมืองเตียว ครั้นมาถึงจึงเข้าไปคำนับเตียวเฮาเซงอ๋อง แล้วเล่าความซึ่งไปตั้งบั่งเต๋ง บั่งเต๋งมิได้รับเป็นที่ฮัวเลงกุ๋น รับแต่รักษาเมืองอยู่เหมือนแต่ก่อน กับสั่งมาให้ขอทหารเอกไปอยู่ด้วย จะได้ช่วยราชการในเมืองสักคนหนึ่ง เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้นก็ยินดีจึงสั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเตียวสิน
ขณะนั้นอองงึดแม่ทัพเมืองจิ๋น ตั้งแต่ตีเมืองเอียอองเสียได้แล้วก็ตรวจเตรียมทหารจัดเข้าขบวนทัพยกออกมาตีเมืองเสียงตั๋งหมายจะหักเอาให้ได้ ฝ่ายบั่งเต๋งก็ไล่คนขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถแต่มิได้ออกรบด้วยคอยทัพเมืองเตียวอยู่ ฝ่ายอองงึดสั่งทหารให้ขึ้นปล้นกำแพงเป็นหลายครั้งก็หาเข้าเมืองได้ไม่ จึงสั่งให้ล้อมเมืองไว้มั่นคง ส่วนบั่งเต๋งแต่ให้รักษาเมืองมั่นไว้คอยทัพเมืองเตียวอยู่ได้สองเดือนแล้วก็หาเห็นกองทัพเมืองเตียวมาไม่ ทั้งผู้รักษาหน้าที่ก็อิดโรยกำลังลงเห็นจะตั้งมั่นอยู่มิได้ ก็พาทหารของตัวยกออกจากประตูเมืองหนีไปเมืองเตียว ฝ่ายเลียมโพซึ่งเจ้าเมืองเตียวใช้ให้คุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปช่วยเมืองเสียงตั๋งนั้น ครั้นเดินทัพมาถึงด่านเซียงเพงกวนก็พอพบบั่งเต๋งหนีทหารเมืองจิ๋นมา ก็รู้ว่าเมืองเสียงตั๋งเสียแก่ข้าศึกแล้ว
ขณะนั้นม้าใช้เอาความมาบอกว่าทัพเมืองจิ๋นยกตามมา เลียมโพก็โบกธงสั่งทหารให้เดินทัพเข้าหยุดตั้งค่ายอยู่ท้ายเขากิมหมึงซัว จึงสั่งทหารให้ตั้งค่ายเล็กให้รายรอบค่ายใหญ่ออกไปอีกเป็นอันมาก ดุจดังดาวล้อมพระจันทร์ก็เหมือนกัน ยังมีเมืองใกล้เขานั้นอยู่อีกสามตำบล จึงให้บั่งเต๋งคุมทหารหมื่นหนึ่งไปรักษาเมืองกันลังเซียซึ่งเป็นเมืองใหญ่ไว้แล้ว สั่งให้โตอวยไก๋คุมทหารหมื่นหนึ่งไปรักษาเมืองเจียงเสียข้างทิศตะวันออก จึงให้ฮูไก๋คุมทหารหมื่นหนึ่งไปรักษาเมืองเจียงเสียข้างทิศตะวันตก ครั้นจัดแจงทหารเสร็จแล้วจึงให้เตียวเกียคุมทหารห้าพันไปตั้งสืบข่าวทัพเมืองจิ๋นอยู่นอกค่ายเซียงเพงกวน บั่งเต๋ง โตอวยไก๋ ฮูไก๋ เตียวเกีย ก็คำนับลาเลียมโพคุมทหารแยกกันไปตามคำเลียมโพสั่ง
ฝ่ายเตียวเกียครั้นมาพ้นด่านเซียงเพงกวนได้ประมาณยี่สิบลี้ เห็นสูม้าเก๋ทหารเมืองจิ๋นยกมาคนน้อย เตียวเกียก็ขับทหารเข้ารบกับทหารเมืองจิ๋นเป็นสามารถถึงตะลุมบอน สู้กันด้วยอาวุธสั้นต่างๆ ฆ่าฟันกันตายทั้งสองข้างไม่ถอยหนี ตัวเตียวเกียกับสูม้าเก๋ก็รบกันเป็นหลายเพลงมิได้แพ้ชนะ
ขณะนั้นเตียวถังแม่ทัพหน้าเมืองจิ๋นยกมาทันก็ไล่ทหารเข้าช่วยรบกับทหารเตียวเกีย เตียวถังก็รำง้าวเข้าช่วยสูม้าเก๋รบกับเตียวเกีย เตียวเกียเห็นจะทานกำลังสองนายมิได้ก็กลับม้าจะหนี เตียวถังเห็นได้ทีก็ฟันด้วยง้าวถูกเตียวเกียคอขาดตายในที่รบ ทหารเมืองจิ๋นเห็นดังนั้นก็ไล่ฆ่าฟันทหารเตียวเกียล้มตายแตกหนีเข้าป่าไปบ้าง ที่วิ่งไปค่ายก็เอาความนั้นบอกเลียมโพ เลียมโพครั้นแจ้งว่าทหารเมืองจิ๋นฆ่าเตียวเกียตาย จึงประกาศสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้รักษาค่ายของตัวไว้มั่นคง
เลียมโพจึงให้ขุดสระลงในค่าย กว้างลึกประมาณสิบวา เหตุด้วยเลียมโพจะใช้นํ้า แต่ทหารทั้งปวงมิได้รู้ว่าจะทำประการใด ก็ต้องขุดไปตามเลียมโพสั่งจนสำเร็จ ฝ่ายอองงึดแม่ทัพเมืองจิ๋น ครั้นยกทัพมาทันทัพหน้าก็รู้ว่าทหารตัวฆ่าทหารเมืองเตียวตาย เห็นได้ทีก็ยกทัพใหญ่เข้าไปตั้งค่ายลงใกล้เขากิมหมึงซัวประมาณสิบลี้ อองงึดก็จัดทหารแยกออกอีกสองกอง ให้ไปตีเมืองเจียงเสียทั้งสองเมืองข้างทิศตะวันตกตะวันออก ฝ่ายโตอวยไก๋กับฮูไก๋ก็จัดแจงทหารออกรบสู้ทหารเมืองจิ๋นจนสิ้นฝีมือ สู้มิได้ก็ถอยหนีเข้าไปรักษาเมืองมั่นอยู่ ภายหลังอองงึดก็สั่งให้สูม้าเก๋เป็นทัพหน้ายกไปตีเมืองกันลังเซีย อองงึดก็ยกทัพใหญ่หนุนไป
ฝ่ายสูม้าเก๋ยกทหารมาถึงเมืองกันลังเซียก่อนทัพอองงึดก็ให้ทหารเอาบันไดพาดเร่งคนขึ้นปีนกำแพง และพังประตูเข้าเมืองได้ ไล่ฆ่าฟันทหารในเมืองล้มตายเป็นอันมาก บั่งเต๋งเห็นจะสู้ไม่ได้ก็พาทหารซึ่งเหลือตายรีบหนีออกจากเมืองไปบอกเลียมโพที่ค่าย ฝ่ายอองงึดยกมาทันทัพสูม้าเก๋ก็เลยไล่บั่งเต๋งเข้าไป ตั้งค่ายประชิดค่ายเลียมโพห่างประมาณห้าลี้
ขณะนั้นเลียมโพก็ประกาศสั่งนายทัพนายกองทั้งปวงให้ตรวจตรารักษาค่ายตามหน้าที่ของตัวแล้วมิให้ใครออกรบ ถ้าผู้ใดมิกระทำตามคำสั่งเราจะตัดศีรษะเสีย นายทัพนายกองทั้งปวงแจ้งดังนั้นก็รักษาค่ายมั่นอยู่หาอาจออกไปสู้รบไม่ ฝ่ายอองงึดครั้นเห็นเลียมโพมิได้จัดแจงทหารออกต่อสู้ ก็ให้ทหารเลวไปร้องท้าทายถึงหน้าค่ายเป็นหลายครั้งก็เงียบอยู่หามีผู้ใดจะออกต่อเถียงไม่ อองงึดจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า เรายกทหารมาตั้งค่ายประชิดติดค่ายเลียมโพอยู่นานแล้ว ใช้คนไปท้าทายเนืองๆ มิได้ขาด เลียมโพก็ไม่ออกมาสู้รบด้วย เลียมโพเป็นคนเก่าเคยศึกชำนาญมาแต่ก่อน จะคอยให้เสียทีจึงจะทำต่อภายหลัง ถ้าเราจะหักเอาโดยซึ่งหน้านั้นเห็นไม่ได้ จะต้องรอไว้คอยทีบ้างให้เหมือนกัน ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
อองเหลงซึ่งเป็นไตหูผู้มีฝีมือจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นด้วยแล้ว แต่จะต้องปิดน้ำเสียจึงจะชอบ ด้วยทัพยกมาทั้งสองฝ่ายนี้ต้องใช้นํ้าลำคลองเอียงก๊กหมด อันทัพเมืองเตียวตั้งอยู่ตะวันออกเฉียงใต้ ข้างเขากิมหมึงซัวเป็นปลายนํ้า เราตั้งอยู่ตะวันตกเป็นต้นนํ้า ด้วยลำนํ้าที่นั่นไหลอ้อมทางค่ายเลียมโพไป ถ้าปิดนํ้าไว้แล้วทหารในค่ายเมืองเตียวก็จะอดนํ้า แม้นเห็นอิดโรยกำลังเมื่อใดเราจึงจะเข้าตีค่ายก็จะได้โดยง่าย อองงึดก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งนายทหารทั้งปวงให้แบ่งทหารออกเที่ยวหาต้นทรงกระเทียมมาตากแห้งแล้วมาทำกระสอบ ใส่ทรายไว้เป็นอันมาก จึงให้ขนไปทุ่มทิ้งถมคลองกั้นเป็นทำนบปักเสากันไว้ แล้วให้ขนดินขึ้นปะกระสอบเสียมิให้นํ้ารั่วได้ แต่นั้นมาคนทั้งปวงก็จำเอามาสานเป็นกระสอบไว้ใส่นํ้าตาลทรายมาจนทุกวันนี้ น้ำลำคลองข้างในทำนบก็แห้ง ทหารในค่ายเลียมโพเห็นนํ้ามิได้ไหลเข้ามาก็เอาความไปบอกกับเลียมโพ เลียมโพแจ้งดังนั้นก็สั่งให้เอานํ้าในสระออกใช้สอยบริบูรณ์อยู่ในค่าย จึงให้ทหารออกร้องเยาะเย้ยที่หน้าค่ายให้โกรธ แล้วก็กลับมานิ่งเสียหาออกรบไม่
ฝ่ายอองงึดแต่ปิดนํ้าไว้ถึงสี่เดือนแล้วแจ้งว่าทหารในค่ายเลียมโพมิได้อดนํ้า ก็เสียใจคิดว่าเลียมโพมีสติปัญญาเป็นอันมากเห็นจะสู้ไม่ได้ จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้ม้าเร็วถือรีบไปแจ้งแก่เจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงให้หาไจเสียงฮวมซุยเข้ามาปรึกษาเล่าความให้ฟังทุกประการ ฮวมซุยได้ยินดังนั้นจึงบอกว่า เลียมโพคนนี้เป็นคนเก่าเคยแพ้และชนะมาก รู้ว่าทหารเรามีฝีมือจึงนิ่งดูอยู่ฉะนี้ก็เป็นกลอุบายที่จะคอยเอาชัยชนะด้วยปัญญา แม้นมิกำจัดเลียมโพออกเสียจากที่แม่ทัพ เราจะยกไปตีเมืองเตียวก็เห็นจะไม่ได้
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ถ้าจะกำจัดเลียมโพนั้นท่านจะคิดประการใด ฮวมซุยจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอันหนึ่ง แต่จะต้องเสียเงินทองเป็นอันมากจึงจะสำเร็จ เจียวเสียงอ๋องได้ยินดังนั้นจึงสั่งชาวคลังเบิกเงินและทองให้ตามแต่ฮวมซุยจะใช้สอยจนสำเร็จ ฮวมซุยก็ลากลับมาบ้าน และเบิกเงินทองมอบให้คนสนิทของตัวให้ไปเมืองเตียว แล้วเข้าหาพวกจออิวซึ่งเป็นคนสนิทของเตียวเฮาเซงอ๋อง เอาทองไปบนให้พูดสรรเสริญเตียวเฉียกับเตียวกวดพ่อลูกว่าเป็นคนดีมีสติปัญญา ให้ติเตียนเลียมโพว่าแก่และขลาดหาอาจออกสู้รบชาวเมืองจิ๋นไม่ ถ้าเลียมโพมิได้เป็นแม่ทัพแล้วเราจะให้ทองพันก้อน แต่จออิวก็รับสินบนแล้ว ครั้นเตียวเฮาเซงอ๋องออกที่ว่าราชการ เห็นได้ท่วงทีจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าได้ยินชาวเมืองสรรเสริญเบ๋หกอุนชื่อเตียวเฉียซึ่งตายเสียนั้นว่า ถ้าจะยกทัพไปทิศใดก็ได้ชัยชนะมากกว่าแพ้ ยังมีบุตรอยู่คนหนึ่งชื่อเตียวกวด มีสติปัญญาหลักแหลมรอบรู้กิจการสงครามกลศึกยิ่งกว่าบิดาอีก ถ้าไตอ๋องไปเอามาใช้ให้เป็นแม่ทัพเห็นจะชนะชาวเมืองจิ๋น อันเลียมโพเป็นแม่ทัพครั้งนี้แก่ลงมากกว่าแต่ก่อน ทั้งสติปัญญาก็ฟั่นเฟือนไป หาอาจออกสู้รบกับชาวเมืองจิ๋นไม่ หัวเมืองซึ่งใกล้เขากิมหมึงซัวทั้งสามตำบลก็เสียแก่เขาตำบลหนึ่งแล้ว เตียวเฉียก็ตายในที่รบ ทหารทั้งปวงก็ล้มตายเสียสักสามหมื่น ถ้าไตอ๋องนิ่งอยู่ฉะนี้ จะเสียทีแก่ทหารเมืองจิ๋นเป็นมั่นคง
เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวได้ฟังจออิวบอกว่าเตียวเฉียตายในที่รบทั้งหัวเมืองก็เสีย เลียมโพก็มิได้ออกสู้รบกับข้าศึกก็คิดแคลงอยู่ จึงใช้คนรีบไปเตือนให้ออกรบ เลียมโพไม่ทำตามสั่ง คนใช้ก็เอาเนื้อความกลับมาบอก เตียวเฮาเซงอ๋องก็ยิ่งสงสัยเลียมโพมากขึ้น คิดว่ากลัวทหารเมืองจิ๋นจริง ครั้นนึกถึงคำจออิวพูดเห็นจริงด้วยทุกประการ จึงสั่งให้หาเตียวกวดเข้ามาปรึกษาแล้วถามว่า เราได้ยินเขาลือมาว่าท่านมีสติปัญญามากกว่าบิดา ชำนิชำนาญในการศึกนัก ท่านจะเป็นแม่ทัพไปสู้กับอองงึดทหารเมืองจิ๋นได้หรือมิได้ เตียวกวดจึงตอบว่าข้าพเจ้ากลัวอยู่แต่บู๊อันกุ๋นชื่อแปะคี้จะเป็นแม่ทัพมา ถ้านอกกว่านั้นแล้วชาวเมืองจิ๋นจะยกทัพมาสักเท่าไร ข้าพเจ้าก็มิได้ย่อท้อพอจะสนองคุณท่านได้อยู่ตามสติกำลัง
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงกลัวแต่บู๊อันกุ๋นหากลัวอองงึดไม่ เตียวกวดจึงตอบว่า อันบู๊อันกุ๋นคนนี้ แต่ก่อนเป็นแม่ทัพไปตีเมืองหันเมืองงุย ตั้งอยู่ที่ตำบลอิควด ฆ่าทหารเมืองหันเมืองงุยเสียสิบหมื่น แล้วกลับมาภายหลังคิดมาตีเมืองหันเมืองงุยอีก ได้หัวเมืองขึ้นใหญ่น้อยหกสิบเอ็ดเมือง แล้วยกทัพไปตีทิศใต้ปราบเมืองฌ้อ ก็ได้เมืองเอียนเกงหนึ่ง เมืองปูหงิมหนึ่ง เป็นหัวเมืองใหญ่ทั้งสองตำบล แล้วกลับมาตีเมืองงุยอีก มั่งเบ๊าทหารเมืองุยยกออกมารบก็สู้ไม่ได้หนีไป ทหารบู๊อันกุ๋นก็ฆ่าฟันทหารเมืองงุยตายอีกสิบสามหมื่น แล้วก็เลยไปตีเมืองหันอีก ได้หัวเมืองขึ้นห้าเมือง ฆ่าทหารเมืองหันตายอีกห้าหมื่น จึงยกทัพมาตีเมืองเตียว ฆ่าเคียเอียมแม่ทัพตาย ลวงให้ทหารของท่านจมนํ้าตายอีกสองหมื่น ซึ่งบู๊อันกุ๋นคนนี้แม้จะยกทัพไปตีทิศใดก็มีชัยชนะ หัวเมืองทั้งปวงกลัวเกรงเป็นอันมาก ถ้าได้ยินออกชื่อบู๊อันกุ๋นยกมาแล้ว ก็มีใจครั่นคร้ามเกรงสติปัญญาทุกคน หามีใครจะอาจออกสู้รบไม่ แม้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพออกไปสู้กับบู๊อันกุ๋นแล้วจะตรึกตรองเอาชัยชนะกันก็ยาก แต่จะหาพอเป็นไรไม่ อันอองงึดนี้พึ่งเป็นแม่ทัพขึ้นใหม่ เห็นว่าเลียมโพเป็นคนแก่จึงประมาทมีใจกำเริบตั้งค่ายประชิดติดเข้ามา แม้ข้าพเจ้าได้เป็นแม่ทัพไปจะนับอะไรกับทหารอองงึดที่คุมมาแต่เท่านั้น เปรียบเหมือนใบไม้ต้องลมหล่นอยู่ที่กลางดินหาพอเป็นไรไม่ แม้จะใช้แต่คราดกวาดไปก็หมดไม่หลงเหลือ ขอท่านอย่าได้คิดวิตกเลย
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีเป็นอันมากด้วยเห็นว่าเตียวกวดมีสติปัญญา จึงตั้งขึ้นเป็นแม่ทัพให้เงินทองและเสื้อผ้าเป็นอันมาก แล้วมอบตราอาชญาสิทธิ์กับสิ่งของทั้งปวงมา เตียวกวดมีความยินดีนักก็คำนับลาเจ้าเมืองเตียวออกมาตรวจตราทหารยี่สิบหมื่น จัดเข้าเป็นขบวนทัพมีอาวุธพร้อมครบมือเสร็จ เตียวกวดจึงขนของมาให้มารดาที่บ้าน แล้วเล่าความซึ่งได้เป็นแม่ทัพให้ฟังทุกประการ มารดาเตียวกวดแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงถามเตียวกวดว่า เจ้าลืมคำบิดาเสียแล้วหรือ เมื่อป่วยนั้นเรียกเจ้าเข้ามาสั่งไว้ว่ามิให้เป็นแม่ทัพ ครั้งนี้เจ้าเมืองบังคับให้เจ้าเป็นแล้ว เจ้าจงกลับไปคืนเสียตามคำบิดาสั่งจึงจะชอบ
เตียวกวดได้ฟังดังนั้นก็มิได้เชื่อคำมารดา จึงแก้ว่าอันข้าพเจ้านี้มิเต็มใจดอก แต่เจ้าเมืองมาเรียกไปเล่าความให้ฟังว่าหามีผู้ใดจะเป็นแม่ทัพไปสู้ข้าศึกไม่ ทั้งเลียมโพก็แก่แล้วจึงให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพ ข้าพเจ้ารับทั้งนี้ก็เพราะจนใจ มารดาเตียวกวดได้ยินดังนั้นจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเข้าไปส่งให้เจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวรับหนังสือมาอ่านใจความว่า เตียวเฉียผู้เป็นบิดาเป็นแม่ทัพมีฉบับแผนที่กลศึกไว้ต่างๆ ให้เตียวกวดอ่านจำไว้ แต่ตัวจะทำนั้นคงไม่ได้เหมือนตำราดอก ด้วยเตียวกวดเป็นคนหามีสติปัญญาไม่ ขอท่านอย่าให้เป็นแม่ทัพเลย
เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งในหนังสือดังนั้น จึงให้หามารดาเตียวกวดเข้ามาแล้วถามว่า เหตุใดท่านจึงว่าเตียวกวดไม่มีสติปัญญาดังนี้เล่า มารดาเตียวกวดจึงตอบว่า แต่ก่อนเตียวเฉียผู้เป็นบิดาได้เป็นแม่ทัพ ถ้าได้บำเหน็จรางวัลสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้วก็มาแบ่งปันกับทหารทั้งปวงซึ่งมีความชอบ มิได้คิดที่จะเอาเป็นอาณาประโยชน์ของตัว แม้นจะทำการสิ่งใดก็ปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวง หาถือทิฐิตั้งตัวเป็นใหญ่ไม่ ถ้าจะได้สุขทุกข์ประการใดก็รวมใจพร้อมกัน อันเตียวกวดนี้เป็นแม่ทัพขึ้นใหม่ไว้ตัวทำสง่า นายทัพนายกองหาอาจเงยหน้าขึ้นดูเตียวกวดได้ไม่ด้วยกลัวอำนาจ ถ้าใครทำดังนั้นแล้ว ถึงมีกิจการสิ่งใดก็จะไม่ปรึกษาผู้น้อยด้วยถือตัว ท่านให้รางวัลครั้งนี้ก็ขนเอาไปบ้าน คนอย่างนี้ควรจะเป็นแม่ทัพได้หรือ เมื่อขณะเตียวเฉียจะใกล้ตาย ได้เรียกข้าพเจ้าเข้าไปสั่งว่า ถ้าท่านจะเอาตัวเตียวกวดมาเป็นแม่ทัพแล้ว เห็นเมืองเตียวก็จะไม่มีความสบายเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจำคำไว้ดังนี้จึงมาแจ้งกับท่าน ท่านจงหาคนอื่นมาตั้งเป็นแม่ทัพเถิด อย่าได้เชื่อเตียวกวดเลยเป็นอันขาด
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังมารดาเตียวกวดห้ามก็มิได้เชื่อ จึงว่าเราคิดจะใช้เตียวกวดอยู่นานแล้ว ครั้งนี้จึงตั้งเป็นแม่ทัพท่านอย่าได้ห้ามเลย ภรรยาเตียวเฉียจึงตอบว่า แม้นท่านมิฟังคำข้าพเจ้าแล้วจะขืนให้เตียวกวดเป็นแม่ทัพไป ถ้าเสียทีแก่ข้าศึกประการใด ท่านอย่าได้เอาโทษแก่ข้าพเจ้าเลย เตียวเฮาเซงอ๋องก็รับคำว่าเรามิได้เอาโทษ แล้วจึงสั่งให้เตียวกวดยกทัพไปในวันนั้น เตียวกวดครั้นแจ้งแล้วก็ยกทหารออกจากเมืองเตียวรีบไป
ฝ่ายฮวมซุยตั้งแต่ใช้ให้คนสนิทไปติดสินบนพวกจออิวเมืองเตียวแล้ว เตียวกวดจะพูดประการใดกับเจ้าเมืองจึงได้เป็นแม่ทัพจนยกไปก็รู้หมด คนสนิทเอาเนื้อความกลับมาบอกทุกประการ ฮวมซุยก็ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นจึงปรึกษาฮวมซุยว่า ถ้าดังนั้นท่านจะเห็นผู้ใดซึ่งจะเป็นแม่ทัพไปสู้รบกับเตียวกวดได้บ้าง ฮวมซุยตอบว่า อันเตียวกวดนี้จะกลัวอยู่ก็แต่บู๊อันกุ๋น ถ้าท่านให้คุมทหารยกไปเห็นจะสู้ได้ แม้คนอื่นนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย
เจียวเสียงอ๋องจึงให้หาบู๊อันกุ๋นเข้ามาแล้วสั่งไปให้เป็นแม่ทัพ ให้อองงึดเป็นปลัดทัพ แล้วสั่งกำชับว่า อย่าให้ชาวเมืองเตียวรู้ว่าท่านไป บู๊อันกุ๋นก็คำนับลามาจัดทหารรีบยกไปบรรจบทัพอองงึดซึ่งตั้งค่ายอยู่ใกล้เขากิมหมึงซัว แล้วให้ประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า เจ้าเมืองจิ๋นให้เรามาเป็นแม่ทัพครั้งนี้ ถ้าผู้ใดพูดและออกชื่อเรา และเล่าให้คนอื่นฟังจนรู้ไปถึงชาวเมืองเตียวเราจะตัดศีรษะเสีย
ฝ่ายเตียวกวดเดินทัพมาใกล้จะถึงเขากิมหมึงซัว ก็ยกเข้าไปในค่ายสมทบทัพเลียมโพ แล้วเอาตราสำหรับแม่ทัพออกให้เลียมโพดู เลียมโพรับเอาตรามาพิจารณาแจ้งแล้วก็ถอนใจใหญ่ หยิบเอาตราของตัวกับตราเตียวกวดเอามาส่งให้เตียวกวด แล้วเลียมโพก็พาทหารของตัวประมาณร้อยหนึ่งรีบกลับไปเมืองเตียว ส่วนเตียวกวดก็เที่ยวตรวจดูค่ายซึ่งเลียมโพจัดแจงไว้นั้น ไม่ชอบใจก็ติเตียนต่างๆ แล้วให้จัดแจงเสียใหม่ สระซึ่งเลียมโพขุดไว้ก็ให้ทหารถมเสีย
ขณะนั้นทหารเมืองจิ๋นเห็นทหารเลียมโพในค่ายไม่อดน้ำจึงเปิดทำนบเสีย เตียวกวดมิได้รู้ว่านํ้าแห้งจึงสั่งดังนี้ ฝ่ายบั่งเต๋งอยู่ในค่ายแจ้งดังนั้นก็เข้าไปห้ามเตียวกวดว่า ซึ่งเลียมโพทำไว้อย่างนี้มั่นคงนักท่านอย่ารื้อเสียเลย เตียวกวดก็มิได้ฟังจึงสั่งให้ทหารระดมกันถมสระเสีย ตั้งค่ายใหม่ตามตำราของตัวเสร็จแล้วก็ไปนั่งที่ตำแหน่งแม่ทัพ จึงสั่งให้ประชุมนายกองและทหารทั้งปวงให้มาในค่ายใหญ่พร้อมกัน ก็เอาทหารซึ่งมากับตัวใหม่นั้นตั้งให้เป็นนายกองขึ้น ถอดนายทหารซึ่งเลียมโพตั้งไว้เก่าออกเสีย แล้วเตียวกวดก็ยกธงอาชญาสิทธิ์ขึ้นประกาศสั่งนายทหารทั้งปวงว่าให้ระมัดระวังรักษาค่ายให้มั่นคง แม้นทหารเมืองจิ๋นออกมารบและปล้นค่ายก็ให้สู้กับข้าศึกอย่าถอยหนี ถ้าได้ทีก็ให้ซ้ำเติมตามตีให้แตก แล้วจงเร่งฆ่าทหารเมืองจิ๋นเสีย อย่าให้เหลือกลับไปได้จนคนหนึ่ง แม้นมิทำดังนั้นเราจะตัดศีรษะเสียเอาไปเสียบประจานไว้ นายทัพนายกองทั้งปวงได้ยินดังนั้น ต่างก็นึกว่าแม่ทัพใหม่คนนี้เจรจาพาทีเหมือนฝันเห็นพูดเหมือนพูดเล่น ว่าเอาแต่โดยง่ายๆ แต่หามีผู้ใดที่จะอาจทัดทานไม่ ต่างคนก็คำนับลาไปทำตามถ้อยคำเตียวกวดสั่งทุกประการ เมื่อขณะเตียวกวดสั่งให้ถมสระและตั้งค่ายใหม่นั้นด้วยมิรู้ว่าบู๊อันกุ๋นมา เตียวกวดจึงประมาทด้วยหมายว่าอองงึดเป็นแม่ทัพ
ฝ่ายบู๊อันกุ๋นแจ้งว่าเตียวกวดตั้งค่ายใหม่ จึงจัดทหารสามพันออกรบล่อหมายจะให้กำเริบแล้วสั่งให้ทำหนีมา ครั้นทหารสามพันออกไปถึงหน้าค่ายเตียวกวด เตียวกวดรู้จึงจัดทหารหมื่นหนึ่งพร้อมแล้วก็ยกออกจากค่ายไล่ทหารเข้ารบกับทหารเมืองจิ๋นเป็นสามารถ ทหารเมืองจิ๋นน้อยตัวก็กลับเข้าค่ายตามบู๊อันกุ๋นสั่ง ทหารเตียวกวดได้ทีก็ไล่ติดตามไป พอสิ้นเวลาลงเตียวกวดก็ให้ตีม้าล่อไล่ทหารกลับมา พวกเตียวกวดมีชัยชนะครั้งนี้มีใจกำเริบนัก บ้างก็เต้นรำเยาะเย้ยทหารเมืองจิ๋นต่างๆ แล้วเตียวกวดก็กลับเข้าค่าย
ขณะเมื่อรบกันนั้นบู๊อันกุ๋นก็ขึ้นดูอยู่บนเนินดินในค่าย แลไปเห็นทหารเมืองเตียวประมาทกำเริบนักก็หัวเราะแล้วลงมาบอกอองงึดว่า อันศึกครั้งนี้เราเห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง ฝ่ายเตียวกวดมีชัยชนะกลับเข้าค่ายครั้งนี้ดีใจกำเริบ จึงสั่งให้คนถือหนังสือไปนัดอองงึดว่าให้มารบกันในวันพรุ่งนี้อีก บู๊อันกุ๋นแจ้งดังนั้นจึงให้อองงึดเขียนหนังสือแกล้งผัดไปว่าสักสองสามวันจึงจะรบ อองงึดก็เขียนหนังสือผัดให้คนไปเหมือนคำบู๊อันกุ๋นสั่ง
ฝ่ายบู๊อันกุ๋นครั้นคนถือหนังสือกลับไปแล้ว จึงสั่งอองงึดให้ถอยทัพไปตั้งอยู่ที่ค่ายเก่าห่างเขากิมหมึงซัวสิบลี้ ผู้ถือหนังสือจึงเอาความซึ่งอองงึดถอยทัพและให้หนังสือผลัดมาแจ้งแก่เตียวกวดทุกประการ
ฝ่ายเตียวกวดรู้ก็คิดว่าอองงึดกลัวจึงถอยหนีไป ครั้นเวลาเช้าก็สั่งฆ่าวัวมาทำโต๊ะเลี้ยงทหารให้มีกำลังแล้วพูดกับทหารทั้งปวงว่า ถ้าเราออกรบอีกสักครั้งหนึ่งก็คงจะจับอองงึดได้ กิตติศัพท์จึงจะรู้ไปถึงหัวเมืองทั้งปวง หัวเมืองทั้งปวงก็จะสรรเสริญว่าเรามีสติปัญญา
ฝ่ายแปะคี้ซึ่งเป็นที่บู๊อันกุ๋น ครั้นจัดแจงให้ตั้งค่ายมั่นคงเสร็จแล้ว ก็เกณฑ์ให้อองเหลงเห้งพูนคุมทหารหมื่นหนึ่ง แยกออกเป็นสองกอง ไปคอยรบอยู่หน้าค่ายเป็นทัพล่อ ให้สุมาฌ้อ สูม้าเก๋ คุมทหารคนละหมื่นห้าพัน ยกอ้อมไปทางช่องแคบคอยตัดเสบียงและอาหารเมืองเตียวมิให้มาช่วยกันได้ แล้วสั่งให้ไตหูอองเจียงฮูเซียงคุมทหารสองหมื่นอ้อมไปตั้งซุ่มอยู่ต้นทางด่านข้างค่ายเมืองเตียว ถ้าทัพเตียวกวดไล่ถลำล่วงเข้ามา ก็ให้ยกออกตัดหลังตีกระหนาบไว้อย่าให้กลับไปได้ แล้วจงจุดประทัดสัญญาณขึ้น จึงสั่งให้โตเจียง โมงเหงา อองเจียง คุมทหารคนละห้าพันยกไปตั้งซุ่มอยู่ต้นทางข้างทิศตะวันออก ถ้าเห็นเตียวกวดยกอ้อมมาจะไปค่าย จงรบต้านหน้าไว้อย่าให้หนีได้
ฝ่ายทหารทั้งปวงก็คำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้วจึงรีบยกไปคอยอยู่ตามคำบู๊อันกุ๋นสั่งทุกประการ ส่วนบู๊อันกุ๋นกับอองงึดรักษาด่านอยู่ จึงเลือกทหารที่เป็นคนแก่ประมาณห้าสิบคนให้คุมเกวียนเปล่าผูกติดกันคนละห้าเล่ม ม้าเทียมแต่คนละสองตัวไปอยู่ข้างทิศตะวันตก ถ้าได้ยินเสียงประทัดเมื่อใดก็ขับเกวียนวิ่งไปมาอยู่ที่นั่น
ฝ่ายเตียวกวดครั้นเพลาคํ่าก็สั่งพวกทหารให้หุงข้าวแต่ในสามยาม แม้นเวลาถึงตีสิบเอ็ดกินอาหารเสร็จแล้วจงเตรียมไว้ให้พร้อมกัน ถ้าสว่างขึ้นเมื่อใด เราจะยกออกไปปล้นตีทัพจับตัวอองงึดฆ่าเสียจึงจะสำเร็จ แม้นมิสำเร็จศึกเรามิกลับเข้าค่าย ท่านทั้งปวงจงหาเสบียงติดตัวไปบ้าง ไม่ช้าเท่าใดเราจะตีค่ายอองงึดให้แตกในเจ็ดวัน ครั้นสั่งทหารแล้ว รุ่งขึ้นเตียวกวดก็จัดทัพ ให้ทวนป่าเป็นทัพหน้า โซเซียเป็นทัพหลัง เตียวกวดเป็นทัพหลวง ยกออกจากค่ายไปได้ประมาณห้าลี้ พบเห้งพูนคุมทหารห้าพันออกขวางหน้าอยู่ จึงให้ทวนป่าเข้ารบกับเห้งพูนได้สามสิบเพลง เห้งพูนก็กลับทหารหนี ทวนป่าก็ขับทหารไล่ติดตามไป เตียวกวดกลัวทหารเมืองจิ๋นจะช่วยกันก็สั่งให้เห้งหยงหนุนทวนป่าไปอีก ขณะเมื่อทวนป่าไล่ไป เห้งพูนพบเห้งเหลงเข้า เห้งพูนเห้งเหลงก็กลับหน้าเข้าสู้ด้วยทวนป่าอีก เห้งหยงครั้นมาทันเข้าก็ช่วยทวนป่ารบ นายทหารสี่คนรบกันประมาณได้สิบเพลง เห้งพูนเห้งเหลงก็ถอยหนีเข้าค่ายใหญ่ เตียวกวดเห็นได้ทีก็ให้ทหารเร่งติดตามไปโดยเร็ว บั่งเต๋งมาด้วยจึงห้ามว่าท่านจงรอไว้ก่อน ข้าพเจ้าเห็นทัพหน้าเมืองจิ๋นรบยังมิทันไรก็หนี กลัวเกลือกว่าอองงึดจะคิดกลไว้ประการใดเราจะมิเสียทีกับข้าศึกหรือ ขอท่านจงตรึกตรองดูแต่ควรเถิด เตียวกวดก็มิได้เชื่อคำจึงรีบเร่งทหารมาทันทวนป่า เตียวกวดก็สั่งให้เข้าล้อมค่ายอองงึดไว้เป็นสามารถ ไล่ทหารเข้าปล้นค่ายอยู่หลายวันค่ายนั้นก็หาแตกไม่ จึงสั่งให้ไปเร่งทัพหลังให้มาช่วย
ฝ่ายฮูเซียงซึ่งซุ่มอยู่เห็นเตียวกวดไล่ถลำล่วงเข้าไปแล้วก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ไล่ทหารออกตีตัดหลังกระหนาบเข้ามา ฝ่ายคนแก่ซึ่งคุมเกวียนเปล่าคนละห้าเล่มได้ยินเสียงประทัดสัญญาณก็ขับเกวียนวิ่งไปมาอยู่ที่นั่น เสียงเกวียนเสียงเท้าม้าก็สนั่นผงคลีก็ฟุ้งตระหลบขึ้น
ขณะนั้นโซเซียก็ให้ทหารเข้ารบกับทหารฮูเซียงอยู่ ครั้นม้าใช้เตียวกวดมาบอกโซเซีย โซเซียก็รีบไปแจ้งความกับเตียวกวด เตียวกวดได้ฟังดังนั้นก็โกรธนัก คิดจะไปรบฮูเซียงโอบหลังเข้ามาบ้าง แต่นึกกลัวอองงึดจะซุ่มทัพไว้จึงให้ทหารไปเที่ยวสอดแนมดูโดยเร็ว ทหารนั้นก็กลับมาบอกเตียวกวดว่า ข้างทิศตะวันตกนั้นข้าพเจ้าได้ยินเสียงฝีเท้าม้าเป็นอันมาก แต่ข้างทิศตะวันออกนั้นเงียบสงัดอยู่หามีผู้คนไม่ เตียวกวดได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า ถ้าเป็นความคิดของเรา เราก็จะให้ทหารตั้งอยู่ทั้งสี่ทิศ ว่าแล้วก็เลิกทหารล้อมค่ายไว้มาพร้อมกัน แล้วเตียวกวดก็แบ่งไว้รบทหารในค่ายอองงึดครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งตัวเตียวกวดก็คุมยกไปทางทิศตะวันออก
ฝ่ายโมงเหงาซึ่งซุ่มคอยอยู่ข้างทิศตะวันออกนั้น เห็นเตียวกวดยกทัพมาก็พาทหารออกสกัดหน้าไว้แล้วร้องกับเตียวกวดด้วยเสียงอันดังว่า ท่านแพ้ความคิดบู๊อันกุ๋นแล้ว จงมาคำนับเราเสียโดยดีเถิด เตียวกวดได้ยินดังนั้นก็เจ็บใจนัก มีความโกรธเป็นอันมากจะเข้ารบด้วยโมงเหงา เห้งหยงเห็นดังนั้นจึงห้ามว่าข้าพเจ้าจะสู้โมงเหงาเอง เห้งหยงก็รีบไปรบด้วยโมงเหงาเป็นสามารถ อองเจียงซึ่งซุ่มอยู่เห็นดังนั้นก็ออกช่วยโมงเหงารบกับเห้งหยง ทหารโมงเหงากับอองเจียงก็ฆ่าฟันทหารเตียวกวดล้มตายเป็นอันมาก เตียวกวดเห็นจะสู้มิได้ก็ตีม้าล่อเรียกทหารกลับมาแล้วตั้งค่ายอยู่ริมคลอง บั่งเต๋งจึงเข้าไปว่ากับเตียวกวดว่าท่านจะตั้งค่ายอยู่ที่นี่หาชอบไม่ ทหารเราพักนี้ก็ไม่สู้เสียมากดอก พอจะหักออกไปค่ายเก่าได้ ท่านจงเร่งรบหักออกไปโดยเร็วจึงจะควร ถึงจะยกกลับมารบอีกก็ได้ จะนิ่งไว้ก็เป็นทุกข์ด้วยเสบียงของเราก็ไม่มี เตียวกวดไม่เห็นด้วย ก็เร่งทหารระดมกันตั้งค่ายอยู่ที่นั่น
ฝ่ายทหารบู๊อันกุ๋นทั้งห้ากองพากันตีกระหนาบเข้ามาล้อมค่ายเตียวกวดไว้มั่นคง ขณะนั้นเตียวกวดก็เขียนหนังสือให้ทหารคนหนึ่งเล็ดลอดไปบอกเจ้าเมืองเตียวขอทหารมาช่วย ให้คนหนึ่งไปเอาเสบียงที่ค่ายเก่า พวกในค่ายจะเอาเสบียงมาส่งก็ไม่ได้ ด้วยกองทัพสูม้าเก๋ตั้งสกัดอยู่หน้าค่าย สุมาฌ้อตั้งปิดทางซึ่งจะไปเมืองเตียวเสียจึงจนใจอยู่
ฝ่ายบู๊อันกุ๋นก็ยกออกจากค่ายมาสบทบทัพด้านข้างหน้าค่ายเตียวกวด อองงึดก็ออกมาช่วยข้างด้านหลัง แปะคี้ก็สั่งให้ทหารร้องบอกเตียวกวดว่า แปะคี้อยู่กองนี้ ท่านสิ้นสติปัญญาแล้วจงออกมาคำนับเสียแต่โดยดีเถิด เตียวกวดแจ้งว่าแปะคี้มาแน่ก็ตกใจ เปรียบเหมือนใครตัดศีรษะขาดกระเด็นออกจากตัวก็เหมือนกัน หน้านั้นซีดสลดลงทันที ยืนนิ่งตะลึงอยู่ คนสนิทเห็นดังนั้นก็เตือนว่า เหตุไรท่านจึงนิ่งอยู่ดังนี้เล่า เตียวกวดได้สติแล้วก็แข็งใจเที่ยวตรวจทหารให้รักษาหน้าที่ของตัวเป็นสามารถ ขณะนั้นบู๊อันกุ๋นมีหนังสือไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นดีใจเป็นอันมาก จึงกวาดเอาชาวเมืองตั้งแต่อายุสิบห้าปีขึ้นไป เกณฑ์เข้าขบวนทัพเสร็จแล้วตัวก็ยกไปช่วยบู๊อันกุ๋น ปิดทางตั้งค่ายลงที่ตำบลเซียงเผงกันทัพเมืองเตียวไว้ ฝ่ายเตียวกวดตั้งแต่บู๊อันกุ๋นล้อมอยู่ได้เดือนครึ่งแล้วผู้ที่ส่งเสบียงอาหารก็หามาส่งได้ไม่ ด้วยกองทัพเจ้าเมืองจิ๋นตั้งสกัดอยู่ ทหารในค่ายเตียวกวดก็อดอยากด้วยไม่มีข้าวปลาจะกิน ก็เกิดฆ่าฟันกันมาปิ้งเลี้ยงชีวิตของตัว บ้างเที่ยวชิงฉกลักหากินด้วยกำลังอด เตียวกวดห้ามก็มิฟังจึงคิดแบ่งทหารออกเป็นสี่กอง ทวนป่ากองหนึ่ง โซเซียกองหนึ่ง บั่งเต๋งกองหนึ่ง เห้งหยงกองหนึ่ง เสร็จแล้วก็สั่งว่าให้ตีหักออกไปทั้งสี่ด้าน ถ้าใครตีแตกด้านไหนก็ให้ตามกันไปด้านนั้น ทหารทั้งสี่คนก็แยกออกตีค่ายเมืองจิ๋นทั้งสี่กอง
ฝ่ายบู๊อันกุ๋นก็เลือกทหารซึ่งชำนาญเกาทัณฑ์กองละสองพันทั้งสี่ด้านประดากันเข้าระดมยิงทหารเมืองเตียวล้มตายลงเป็นอันมาก นายกองทั้งสี่จะหักออกไปมิได้ก็กลับเข้าค่ายรักษามั่นอยู่ดังเก่า เตียวกวดแต่ตั้งสู้รบอยู่นั้นประมาณอีกเดือนหนึ่งจะออกก็มิได้ จึงนึกแต่ในใจว่าเพราะทหารเรากลัวเกาทัณฑ์จึงหาอาจรบกับข้าศึกไม่ คิดดังนั้นแล้วก็เลือกจัดทหารที่มีกำลังแลฝีมือห้าพันใส่เสื้อเกราะหุ้มทองเหลืองมือถืออาวุธทุกตัวคน เตียวกวดก็ขึ้นขี่ม้าถือทวนออกนำหน้าทหารห้าพันตีหักออกไป ทวนป่าเห้งหยงถืออาวุธตามหลังเตียวกวดออกมาด้วย บู๊อันกุ๋นเห็นดังนั้นก็โบกธงรวมทหารเกาทัณฑ์เข้าระดมยิงล้อมทหารเตียวกวดไว้ดังเม็ดฝน
ขณะนั้นเตียวกวดกับทหารห้าพันก็แกว่งทวนปัดป้องลูกเกาทัณฑ์มิให้ถูกตัว เตียวกวดตาสาละวนดูลูกเกาทัณฑ์อยู่จึงหาเห็นหลุมไม่ ม้าที่ขี่ก็ถลำตกหลุม เตียวกวดเอียงจะพลัดตก พอลูกเกาทัณฑ์ทหารเมืองจิ๋นเข้าที่รักแร้และคอ เตียวกวดก็ตกม้าลงขาดใจ ทหารเมืองจิ๋นจึงไล่ฆ่าฟันทหารเตียวกวดล้มตายแตกหนีเข้าค่าย ไปในป่าบ้าง ฮูเซียง โมงเหงา อองเจียง สามคนเห็นทวนป่ากับเห้งหยงจะเข้าพยุงเอาเตียวกวดไป ทหารสามคนระดมกันเข้ารบด้วยทวนป่ากับเห้งหยง ทวนป่ากับเห้งหยงเห็นจะทานกำลังมิได้ก็ชักม้าหนี ฮูเซียงก็เอาง้าวฟันถูกทวนป่าตัวขาดตกม้าตาย ทหารเมืองจิ๋นก็ไล่ล้อมเข้าไปหน้าค่ายเตียวกวดดังเก่า
ขณะนั้นบั่งเต๋งกับโซเซียหนีไปได้ถึงกลางทาง บั่งเต๋งจึงบอกกับโซเซียว่า แต่เดิมเราได้ห้ามเตียวกวดถึงสามครั้งก็มิได้ฟังจึงเสียที เดี๋ยวนี้เตียวกวดก็ตายเสียแล้ว เราจะอยู่ดูหน้าคนประการใด ว่าแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสียที่นั่น
โซเซียเห็นดังนั้นมีความสงสาร แต่กลัวทหารเมืองจิ๋นจะมาพบเข้าก็รีบหนีเล็ดลอดไปเมืองเตียว
ฝ่ายบู๊อันกุ๋นซึ่งล้อมอยู่นั้น จึงสั่งให้ยกธงขาวขึ้นร้องประกาศชาวเมืองเตียวว่า บัดนี้เตียวกวดก็ตายแล้ว ถ้าใครยอมเข้ากับเราโดยดีก็จะไม่ทำอันตราย ถ้าแม้นมิยอมเข้าด้วยก็จะให้ทหารเราหักแหกค่ายฆ่าฟันเสียมิให้เหลือแต่สักคนหนึ่ง ทหารเมืองเตียวแจ้งดังนั้น เห็นว่าตัวอยู่ในที่ล้อม ต่างคนก็ยอมเข้าด้วยบู๊อันกุ๋นสิ้น บู๊อันกุ๋นก็ให้ทหารเก็บเอาเครื่องศัสตราวุธและเกวียนกับสิ่งของทั้งปวงได้เสร็จแล้วก็ตีม้าล่อเลิกทัพกลับเข้าค่าย จึงสั่งให้ทหารไปตัดศีรษะเตียวกวดมาแล้วก็แต่งให้คนฉลาดพูดจาแข็งแรง คุมเอาศีรษะเตียวกวดไปที่ค่ายเก่าเตียวกวด แล้วชูศีรษะขึ้นร้องบอกชาวเมืองเตียวในค่ายว่า บู๊อันกุ๋นตัดศีรษะนายท่านเสียแล้ว แม้ท่านทั้งหลายมิยอมเข้าด้วยบู๊อันกุ๋นแต่โดยดี บู๊อันกุ๋นก็จะยกทัพใหญ่มาฆ่าท่านเสีย จงชวนกันตรึกตรองดูเถิด ผู้ที่ไปร้องบอกก็กลับมาเสีย
ฝ่ายทหารในค่ายเตียวกวดได้ยินดังนั้นก็คิดวิตก ครั้นจะกลับไปเมืองเตียวก็มิได้ ด้วยทหารเมืองจิ๋นตั้งสกัดทางอยู่ จึงปรึกษาพร้อมใจกันแล้วก็พากันมาเข้าด้วยบู๊อันกุ๋นสิ้น ฝ่ายบู๊อันกุ๋นเห็นทหารเมืองเตียวมาเข้าด้วย ตรวจได้ทหารสี่สิบหมื่นก็มีความวิตกอยู่จึงปรึกษาอองงึดว่า ถ้าเราจะเอาไว้ดังนี้ แม้นทหารเมืองเตียวมีสติปัญญาตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้นคิดขบถเห็นเราก็จะมีอันตรายเป็นมั่นคง เราจำจะฆ่าเสียให้หมดจึงจะชอบ อองงึดก็เห็นด้วย บู๊อันกุ๋นจึงสั่งทหารเมืองเตียวว่าท่านอยู่กองเดียวกันดังนี้หาชอบไม่ จงเก็บเครื่องศัสตราวุธมาส่งเสียให้หมด ถ้ากินโต๊ะเสร็จแล้วจงแยกออกไปเป็นสิบกองจึงจะชอบ พรุ่งนี้เราจะไปเลือก แม้นผู้ใดมีกำลังลํ่าสันพอจะใช้เป็นทหารได้ก็จะเอาไว้ ที่แก่ชราหากำลังไม่ก็จะให้กลับไปบ้าน สั่งเสร็จบู๊อันกุ๋นก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงทหารของตัวที่เหน็ดเหนื่อย แล้วเลี้ยงพวกเมืองเตียวต่อไปจนทั่วกัน ครั้นอิ่มจึงสั่งพวกเมืองเตียวแยกออกเป็นสิบกองๆ ละสี่หมื่น ให้ทหารของตัวคุมทหารเมืองเตียวสี่หมื่น กองละสองหมื่น ให้แยกกันอยู่รอบค่ายใหญ่ จึงกระซิบบอกความให้แล้วสั่งให้ทหารของตัวโพกผ้าขาวทุกคนแล้ว ทหารทั้งปวงก็คำนับลาบู๊อันกุ๋นไป ควบคุมกันอยู่เป็นหมวดเป็นกองตามสั่ง ครั้นเวลาคํ่าคืนประมาณสองยามเศษบู๊อันกุ๋นจึงสั่งโมงเหงากับอองเจียงให้คุมทหารไปอยู่รอบนอก ถ้าแม้ทหารเมืองเตียวหนีออกไปก็ให้ฆ่าเสีย โมงเหงากับอองเจียงก็คำนับลามาคุมทหารสี่สิบหมื่นเสีย ถ้าได้ยินเสียงม้าล่อเมื่อใดให้เร่งลงมือเถิด
ครั้นอองงึดยกไปแล้ว พอเวลาสามยามบู๊อันกุ๋นก็ตีม้าล่อขึ้น อองงึดได้ยินดังนั้นก็แบ่งทหารซึ่งโพกผ้าขาวเข้าฆ่าฟันชาวเมืองเตียวทุกกอง คนที่คุมอยู่กองละสองหมื่นนั้นก็ช่วยอองงึดฆ่าทหารเมืองเตียวล้มตายลงเป็นอันมาก ที่หนีออกไปได้นั้นทหารโมงเหงากับอองเจียงก็จับฆ่าเสียสิ้น แต่ทหารเมืองจิ๋นไล่ฟันทหารเมืองเตียวอยู่จนเช้า ทหารเมืองเตียวสี่สิบหมื่นจึงตายหมด โลหิตไหลลงในคลองยั่งก๊ก นํ้านั้นก็แดงเป็นสีเลือด คนทั้งปวงจึงเรียกว่าคลองตันจุย ไทยว่านํ้าแดงมาจนทุกวันนี้ แปะคี้ก็ให้ตัดศีรษะชาวเมืองเตียวไปทิ้งไว้ริมเขาอึมหมึงซัว คนทั้งปวงจึงเรียกว่าเขาเทาลูซัว ไทยว่าเขาศีรษะคน เพราะเตียวกวดพาทหารมาตายเสียครั้งนั้นกระดูกเกลื่อนไปทั้งป่า ถ้าจะก้าวเดินไปก็มิได้ผิด
ฝ่ายแปะคี้ซึ่งเป็นที่บู๊อันกุ๋นนั้น ครั้นฆ่าทหารสี่สิบห้าหมื่นเศษนับทั้งอองงึดฆ่าไว้เมื่อแรกยกทัพมาด้วย แปะคี้ก็สั่งให้ทหารไปรักษาหัวเมืองเสียงตั๋ง แล้วจึงยกทัพเข้าประชิดแดนเมืองเตียวอยู่เนินดินที่ค่ายเป็นของแปะคี้ตั้งเก่านั้น ชาวบ้านเรียกว่าแปะคี้ไต้ ภายหลังต่อมาจนถึงแผ่นดินถังพระเจ้าเฮียงจงอ๋องได้เสวยราชย์ จึงมาเที่ยวประพาสป่า ก็ยังได้เห็นอาสภเหลืออยู่แต่กระดูกเกลื่อนไป ครั้นถึงที่ตำบลนี้ก็มีความสงสารในคนตายนั้นเป็นอันมาก จึงให้ไปนิมนต์สมภารที่เมืองถังชื่อซำจ๋อง กับศิษย์มาสวดมนต์ให้เจ็ดวันเจ็ดคืน เพื่อจะให้ผีนั้นเกิดโดยเร็ว จึงเปลี่ยนชื่อคลองตันจุยเสียใหม่ ชื่อว่าแซอวนก๊ก ฝ่ายทหารเตียวกวดเหลือตายสองร้อยสี่สิบคนก็หนีกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตียว
ขณะนั้นเตียวเฮาเซงอ๋องประชุมขุนนางเข้ามาปรึกษาจะยกไปช่วยเตียวกวด พอคนใช้มาบอกว่าเตียวกวดตายแล้ว ทั้งเสียทหารสี่สิบห้าหมื่นไปเข้าด้วยแปะคี้ แปะคี้ก็ฆ่าเสียยิ่งมีความเวทนานัก เสียดายทหารทั้งปวงเป็นอันมากก็หามีความสบายไม่ ขุนนางทั้งปวงแจ้งดังนั้นตกใจหน้าซีดสลด จึงคิดว่าเห็นจะไม่มีทหารจะสู้รบกับข้าศึกต่อไปอีก ขณะนั้นชาวเมืองรู้ว่าลุงตาอาผัวพี่น้องและเพื่อนฝูงลูกหลานของตัวตายต่างคนก็ร้องไห้แซ่ไปทั้งเมือง แล้วพากันนั่งปรับทุกข์อยู่เป็นกองๆ แต่มารดาเตียวกวดผู้เดียวมิได้ร้องไห้ด้วยรู้ว่าเตียวกวดเป็นแม่ทัพไปครั้งนี้ก็นึกตัดเสียว่าตายแล้วแต่แรกจึงมิได้ร้องไห้ จึงมีหนังสือไปถึงเจ้าเมืองเตียว ครั้นเจ้าเมืองเตียวรู้ว่าเตียวกวดตายเสียทัพสมดังคำมารดาเตียวกวดว่า ก็ให้เอาเงินทองของมาให้กับมารดาเตียวกวดเป็นอันมาก แล้วสั่งขุนนางที่ชอบอัชฌาสัยไปขอโทษเลียมโพ แล้วให้เชิญมาทำราชการด้วยเราดังเก่า ครั้นขุนนางผู้นั้นไปแล้ว ชาวเมืองเสียงตั๋งใช้ให้คนมาบอกกับเตียวเฮาเซงอ๋องว่า หัวเมืองในแผ่นดินที่เมืองเสียงตั๋ง ชาวเมืองจิ๋นตีได้ไปขึ้นอยู่ข้างโน้น บัดนี้แปะคี้ยกเข้ามาถึงแดนเมืองเตียวแล้ว
เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้น จึงให้หาขุนนางและทหารเข้ามาพร้อมกัน จึงปรึกษาว่า ถ้าแปะคี้ยกมาผู้ใดจะรับอาสาออกสู้รบได้บ้าง ขุนนางและทหารทั้งปวงก็พากันนิ่งอยู่ เตียวเฮาเซงอ๋องเห็นดังนั้นก็โกรธกลับเข้าไปเสียข้างใน ขุนนางและทหารทั้งปวงต่างพากันกลับไปบ้าน
ฝ่ายเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุน ครั้นกลับมาถึงบ้านจึงปรึกษากับพวกแคะเคงซึ่งเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่ด้วยตัวนั้นว่า ผู้ใดจะไปพูดให้เจ้าเมืองจิ๋นมาเป็นไมตรีกับเมืองเตียวได้บ้าง คนทั้งปวงยังมิทันจะว่าประการใด
ขณะนั้นโซต๋ายเข้ามาเกลี้ยกล่อมอยู่ที่นั่นด้วย จึงว่ากับเตียวสินว่า ข้าพเจ้าคิดไว้ได้ประการหนึ่ง จะไปพูดจาให้เจ้าเมืองจิ๋นรับเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเตียวให้จงได้ เตียวสินได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงจัดแจงเกวียนบรรทุกสิ่งของให้โซต๋ายไปกินกลางทาง เสร็จแล้วโซต๋ายก็คำนับลาเตียวเฮาเซงอ๋องไป ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปหาฮวมซุยที่บ้าน ฝ่ายฮวมซุยครั้นรู้ว่าอาจารย์โซต๋ายมาก็ออกไปต้อนรับ เชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงว่า อันเรามาทั้งนี้ก็เพราะท่านจึงได้มา ฮวมซุยจึงถามว่า ซินแสมาสงเคราะห์ข้าพเจ้านี้มีธุระประการใดหรือ
โซต๋ายจึงถามฮวมซุยว่า ท่านใช้ให้แปะคี้ไปฆ่าเตียวกวดแล้วให้ยกไปตีเมืองเตียวหรือ ฮวมซุยก็รับว่าจริง โซต๋ายจึงบอกว่าแปะคี้นี้มีสติปัญญาลึกซึ้งองอาจนัก ถ้าจะใช้ทหารและยกทัพไปทิศใดก็มีสง่าข้าศึกกลัวเกรงเป็นอันมาก ด้วยตีหัวเมืองได้เจ็ดสิบเศษแล้ว แต่ฆ่าคนเสียประมาณร้อยหมื่น ชาวบ้านชาวเมืองก็เลื่องลือสรรเสริญต่างๆ ถึงแผ่นดินก่อนห้องสิน อีอึนได้ทำความชอบไว้ในพระเจ้าเสียงทาง มาแผ่นดินห้องสินเล่า เกียงจูแหยได้ทำความชอบไว้ในพระเจ้าบู๊อ๋อง ความชอบข้าราชการทั้งสองก็หาสู้แปะคี้มีความชอบครั้งนี้ไม่ ถ้าแปะคี้ไปตีเมืองเตียวได้สำเร็จ เจ้าเมืองจิ๋นก็จะได้เป็นถึงฮ่องเต้ แปะคี้ก็จะได้เป็นใหญ่กว่าท่าน ด้วยมีความชอบมากคงจะเหมือนกับอีอึนซึ่งเป็นที่ไจเสียงอยู่ในพระเจ้าบู๊อ๋องก็เหมือนกัน ถึงท่านจะเป็นใหญ่ก็คงสู้เขาไม่ได้เป็นมั่นคง
ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงลุกขึ้นยืนแล้วถามว่า ถ้าดังนั้นท่านอาจารย์จะคิดประการใด โซต๋ายจึงตอบว่า ถ้าท่านเชื่อเราจงคิดให้เจ้าเมืองจิ๋นไปทำไมตรีกับเมืองเตียว เมืองหัน บอกให้แบ่งหัวเมืองมาขึ้นกับเมืองจิ๋น ท่านจงขอเอาไว้เป็นของตัวแล้วให้แปะคี้กลับมาเสีย หัวเมืองทั้งปวงก็จะนับถือคิดถึงคุณท่าน ท่านก็จะได้มีอาณาเขตกว้างขวางได้ความสุข เปรียบเหมือนเขาไทซันอันใหญ่ หามีผู้จะทำอันตรายได้ไม่ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยชอบใจนัก จึงจัดแจงให้โซต๋ายยับยั้งอยู่ที่บ้านของตัว
ขณะนั้นเจ้าเมืองจิ๋นยกทัพไปตั้งสกัดทัพเมืองเตียวอยู่ ครั้นรู้ว่าแปะคี้มีชัยแก่ข้าศึก ยกล่วงเข้าไปประชิดแดนเมืองเตียวแล้ว เจียวเสียงอ๋องก็เลิกทหารกลับมาเมือง ครั้นรุ่งเช้าเจ้าเมืองจิ๋นออกไปว่าราชการ ขุนนางทั้งปวงก็มาประชุมพร้อมกัน ต่างถามข่าวเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็เล่าความซึ่งแปะคี้ชนะศึกให้ขุนนางฟังทุกประการ ฮวมซุยได้ยินดังนั้นเห็นได้ทีก็ยอเกียรติสรรเสริญเจ้าเมืองจิ๋นต่างๆ ให้ชอบใจแล้วจึงว่า ข้าพเจ้าเห็นทหารของท่านยกไปปราบข้าศึกครั้งนี้นานนัก ได้ความลำบากเหน็ดเหนื่อยเป็นอันมากก็ยังไม่สำเร็จ เดี๋ยวนี้เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเตียวก็หย่อนกำลังหาอาจออกสู้รบไม่ ถ้าเขารักษาเมืองมั่นไว้ฉะนั้น ทหารเราไม่ได้หยุดพักก็จะอิดโรยกำลังเห็นจะเสียที แต่เพียงนี้เขาก็กลัวอยู่แล้ว แม้ท่านใช้คนไปบอกเจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเตียว ให้แบ่งหัวเมืองมาขึ้นกับเราก็คงจะให้โดยง่าย ทหารเราจะได้หยุดพัก ข้าพเจ้าคิดดังนี้ท่านจะเห็นประการใด
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยว่าก็เห็นด้วย จึงว่าซินแสจะคิดอย่างไรก็ตามเถิด เราวางใจท่านแล้วอย่าได้รังเกียจเลย ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นสมใจคิดก็ยินดีคำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับบ้าน เอาความนั้นเล่าให้โซต๋ายฟัง แล้วปูนบำเหน็จโซต๋ายตามสมควร จึงสั่งว่าท่านจงไปเมืองหันเมืองเตียวเถิด คิดอ่านให้แบ่งหัวเมืองให้มาขึ้นกับเมืองจิ๋นให้จงได้ โซต๋ายรับสิ่งของแล้วก็ลามาขึ้นเกวียนพาบ่าวของตัวรีบไปเมืองเตียว เมืองหัน เข้าไปคำนับเจ้าเมืองทั้งสองตำบล แจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ๋นจะเลิกทัพกลับไป แต่จะให้ท่านทั้งสองแบ่งเมืองขึ้นไปขอเป็นไมตรีด้วยจึงจะยอม
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียว เจ้าเมืองหันแจ้งดังนั้นดีใจนัก ด้วยคิดกลัวเจ้าเมืองจิ๋นอยู่ก็ยอมให้โดยง่าย ส่วนเจ้าเมืองหันก็เอาเมืองห้วนหยง เจ้าเมืองเตียวจึงแบ่งเมืองขึ้นหกตำบลกับเครื่องบรรณาการ ต่างคนก็ใช้ขุนนางผู้ฉลาดนำไปให้เจ้าเมืองจิ๋น สองขุนนางต่างเมืองก็คำนับลามาจัดบ่าวของตัว ขนเครื่องบรรณาการบรรทุกเกวียนพร้อมแล้วต่างคนก็รีบออกจากเมืองไป เดินทางข้ามด่านมาหลายตำบล ขุนนางสองคนต่างก็ถึงเมืองจิ๋นพร้อมกัน จึงจัดแจงของคำนับเสร็จแล้ว ให้บ่าวขนเข้าไปหาขุนนางตามตำแหน่งนำขึ้นคำนับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งดังนั้นก็รับไว้แต่เมืองเตียว อันเมืองหันนั้นติเสียว่าเป็นเมืองเล็กน้อย ครั้นขุนนางเมืองหันบอกว่าเมืองเสียงตั๋งสิบเจ็ดตำบลขึ้นกับเมืองด้วย เจ้าเมืองจิ๋นก็รับไว้แล้วจึงสั่งให้มีหนังสือไปถึงแปะคี้ซึ่งเป็นที่บู๊อันกุ๋นฉบับหนึ่งให้เลิกทัพกลับมา ขุนนางสองคนก็คำนับลามาจัดแจงตัวเสร็จแล้วก็ชวนกันออกจากเมืองจิ๋นไป มาถึงทางแยกต่างคนก็ลากันไป
ฝ่ายผู้ถือหนังสือเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงค่ายแปะคี้ก็เอาหนังสือเข้าไปคำนับส่งให้ ขณะนั้นแปะคี้เตรียมทหารจะเข้าตีเมืองเตียวอยู่ ครั้นรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้ยกทัพกลับไปก็เสียใจนัก คิดว่าฮวมซุยกลัวเราจะได้ดีจึงทัดทานเจ้าเมืองจิ๋น แปะคี้นึกโกรธอยู่แต่หาว่ากระไรไม่ สั่งให้นายทัพนายกองทั้งปวงให้เตรียมทหารจัดเข้าเป็นขบวนทัพเสร็จแล้วก็ยกกลับ ครั้นถึงเมืองจิ๋นแปะคี้เข้าคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วถอนใจใหญ่ จึงว่าขึ้นท่ามกลางขุนนางทั้งปวงว่า เรายกทัพไปเซียงเผงครั้งนี้มิได้แพ้แต่สักครั้งหนึ่ง ข้าศึกทั้งปวงก็แตกพ่ายหนีไปไม่อาจออกต่อสู้ ชาวเมืองเตียวคิดขยาดฝีมือตกใจกลัววันละเก้าสิบครั้ง ถ้าจะตีเมืองเตียวแล้วไม่ถึงเดือนก็จะสำเร็จ เรานึกเสียดายเป็นอันมาก ด้วยไม่รู้ว่าฮวมซุยจะคิดประการใดจึงให้เรากลับมาเสีย ว่าแล้วก็คำนับลามาที่อยู่ของตัว แต่นั้นมาแปะคี้ก็ไม่ชอบกันกับฮวมซุย ขุนนางทั้งปวงก็กลับไปบ้าน
เจียวเสียงอ๋องครั้นขุนนางไปแล้ว คิดถึงคำแปะคี้ก็นิ่งตรึกตรองอยู่ ครั้นเวลาเช้าคิดจะให้แปะคี้ยกทัพไปรบเมืองเตียวอีก แปะคี้ก็ป่วยไปมิได้จึงให้อองเหลงเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปตีเมืองเตียวอีก อองเหลงก็คำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้ว จึงยกไปตั้งอยู่ที่ค่ายเก่าแปะคี้ ตัวก็จัดแจงทหารแยกกันเข้าล้อมหัวเมืองขึ้นของเมืองเตียวไว้หลายตำบล
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้นก็เรียกเลียมโพเข้ามาปรึกษาแล้วตั้งให้เป็นแม่ทัพยกไปช่วยป้องกันทัพเมืองจิ๋นไว้ เลียมโพคำนับลามาจัดทัพยกแยกไปรักษาเมืองอยู่ทุกตำบลเป็นสามารถ อองเหลงจึงตีไม่แตก ครั้นเวลากลางคืนเลียมโพเอาเงินทองของตัวออกจ้างทหารให้ทำสาแหรกหย่อนกันขึ้นลงตามกำแพงออกปล้นทัพอองเหลง ไล่ฆ่าฟันทหารล้มตายลงเนืองๆ มิได้ขาดวัน แล้วก็หนีขึ้นสาแหรกเข้าเมืองเสีย
ฝ่ายอองเหลงแต่ตั้งล้อมเมืองจะหักเอาเมืองก็ไม่ได้ ทหารในเมืองออกมาฆ่าคนเปลืองไปเป็นอันมากก็เสียใจเห็นจะสู้มิได้ จึงมีหนังสือให้ม้าใช้รีบไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋น ขณะนั้นแปะคี้ซึ่งเป็นที่บู๊อันกุ๋นก็หายป่วย เจียวเสียงอ๋องได้แจ้งในหนังสือก็ตกใจ จึงใช้จออิวไปหาแปะคี้มาปรึกษาจะให้ไปเป็นแม่ทัพแทนอองเหลง แปะคี้จึงตอบว่า ท่านอย่าประมาทเมืองเตียวที่จะตีได้โดยง่ายนั้นเห็นจะยาก แต่แรกข้าพเจ้าตีได้โดยเร็วนั้น ก็เพราะชาวเมืองเตียวหย่อนกำลังทั้งกลัวเป็นอันมากจึงเห็นว่าได้ ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้ายกไปครั้งนี้ แต่กลับมาก็ได้ถึงสองปีแล้ว ในเมืองเตียวเห็นจะบริบูรณ์เป็นปกติกัน ทั้งเลียมโพก็ยังอยู่เขามีสติปัญญาเป็นอันมาก หาเหมือนเตียวกวดไม่ ประการหนึ่งท่านก็ได้ทำไมตรีไว้กับเมืองเตียว แล้วจะกลับไปตีเอาอีกนั้น หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะติเตียนว่าชาวเมืองจิ๋นไม่มีความสัตย์ ถ้าเขาพร้อมใจกันยกมาตีเมืองจิ๋นก็เห็นจะสู้เขาไม่ได้ ท่านอย่าให้ข้าพเจ้ายกไปเลย เจียวเสียงอ๋องเห็นแปะคี้บิดพลิ้วอยู่ดังนั้นก็ขืนอ้อนวอนจะให้ไป
ฝ่ายแปะคี้มิยอมก็คำนับลามาที่อยู่ เจียวเสียงอ๋องจึงหาตัวฮวมซุยเข้ามา แล้วให้ไปเชิญแปะคี้จะให้มาเป็นแม่ทัพอีก แปะคี้แจ้งดังนั้นแกล้งบอกป่วยเสีย ฮวมซุยไปหาจึงไม่พบตัว ให้แต่คนใช้มาบอกป่วย ฮวมซุยจึงเอาความบอกกับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงปรึกษาฮวมซุยว่า อันแปะคี้บอกป่วยครั้งนี้ยังจะจริงหรือ ฮวมซุยจึงตอบว่า แปะคี้นั้นจะป่วยจริงหรือไม่ป่วยข้าพเจ้ามิได้รู้ แจ้งอยู่ก็แต่ใจแปะคี้ว่าไม่ยอมเท่านั้นเอง เจ้าเมืองแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงว่า ถ้าไม่ได้แปะคี้คนนี้ เห็นว่าในเมืองเราจะไม่มีทหารแล้วหรือจึงจะต้องง้องอน ถึงไปตีเซียงเผงครั้งก่อนนั้น อองงึดไปตีดอกหาใช่แปะคี้ไม่ ต่อภายหลังแปะคี้ไปคิด อองงึดนี้จะเปรียบกับแปะคี้ไม่ได้เจียวหรือ
เจียวเสียงอ๋องก็ให้จออิวไปหาอองงึดเข้ามาตั้งให้เป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปตีเมืองเตียวแทนอองเหลง อองเหลงนั้นให้กลับมา อองงึดคำนับรับคำแล้วก็รีบมาจัดทหารสิบหมื่นพร้อมแล้วก็ยกออกจากเมืองจิ๋น มาถึงค่ายอองเหลงก็เล่าความให้อองเหลงฟังทุกประการ แล้วบอกว่าเจียวเสียงอ๋องสั่งว่าให้ท่านกลับไปเมืองในวันนี้ อองเหลงแจ้งดังนั้นก็คำนับลามอบตราอาชญาสิทธิ์ให้กับอองงึดแล้ว ก็พาพรรคพวกของตัวประมาณสิบคนกลับมาเมือง เจียวเสียงอ๋องก็ถอดเสียจากขุนนาง ห้ามมิให้เข้าไปหา
ฝ่ายอองงึดตั้งแต่มารบล้อมเมืองแทนอองเหลงอยู่ถึงห้าเดือนแล้ว ก็เข้าหักเอามิได้ กิตติศัพท์รู้ไปถึงแปะคี้ แปะคี้จึงว่ากับพวกแคะเคงว่า เราได้บอกเจ้าเมืองจิ๋นแล้วว่า เมืองเตียวครั้งนี้ถึงจะไปตีก็คงจะยาก เจ้าเมืองจิ๋นมิได้เชื่อคำเราขืนให้อองงึดไปตี เดี๋ยวนี้ได้ยินข่าวว่าเป็นกระไรบ้าง ตีเมืองเตียวได้แล้วหรือ
ฝ่ายแคะเคงซึ่งเป็นพวกของแปะคี้ก็ตอบว่าสมคำของท่านแล้วยกไปให้ป่วยการ ตีเมืองเตียวก็ไม่ได้ ขณะนั้นแคะเคงซึ่งเป็นพวกพ้องของแปะคี้ชอบกับแคะเคงพวกฮวมซุย ก็เอาความไปเล่าสู่กันฟังทุกประการ ส่วนแคะเคงพวกของฮวมซุยจึงเอาความไปบอกกับฮวมซุย ฮวมซุยก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นรู้ดังนั้นก็โกรธ จึงให้คนใช้ไปสั่งแปะคี้ให้ยกทัพไปอีก แปะคี้ก็บอกป่วยเสียหาไปไม่
เจียวเสียงอ๋องขัดใจเป็นอันมาก จึงให้ขุนนางไปถอดแปะคี้เสียจากที่บู๊อันกุ๋นแล้วให้ไปอยู่นอกเมืองที่ตำบลอิมมิ แปะคี้แจ้งดังนั้นก็เสียใจจึงแหงนขึ้นดูบนอากาศแล้วว่า แต่ก่อนฮวมเล้มีหนังสือไปให้บุนจงว่า ชาติสุนัขไล่เนื้อ ครั้นสิ้นเนื้อในป่าแล้วเมื่อใดเจ้าของก็ฆ่าสุนัขเสีย อันตัวเรานี้ไปทำศึก ตีเมืองได้กว่าเจ็ดสิบตำบลแล้วก็เปรียบประดุจดังสุนัขที่ไล่เนื้อนั้นก็เหมือนกัน การของท่านเสร็จแล้วก็ไล่เราเสีย แปะคี้ว่าแล้วก็จัดแจงครอบครัวไพร่พลของตัวจะไป
ขณะนั้นฮวมซุยแจ้งความซึ่งแปะคี้ว่า ก็เข้าไปบอกแก่เจ้าเมืองจิ๋นทุกประการ จึงว่าข้าพเจ้าเห็นว่าแปะคี้ไปครั้งนี้โกรธท่านนัก แม้นปล่อยตัวไปแปะคี้มีสติปัญญา ถ้ามีชีวิตอยู่ไปเข้าด้วยคนอื่น เห็นจะมาแก้แค้นท่านเป็นมั่นคง เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ครั้นจะให้คนไปฆ่าแปะคี้เสียเล่าก็กลัวชาวเมืองจะนินทา แต่นิ่งนึกตรึกตรองอยู่เป็นครู่ ก็คิดขึ้นได้ว่าครั้งหงออ๋องฆ่าหงอจูสู่และอวดอ๋องฆ่าบุนจงตายก็ดีใจจึงหยิบกระบี่ส่งให้คนใช้เอาไปให้แปะคี้ที่บ้าน คนใช้ก็รีบเอากระบี่ไปส่งให้แปะคี้แล้วบอกว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้ท่าน แปะคี้รับเอากระบี่มาพิจารณาดูแล้วถอนใจใหญ่ ด้วยตัวมิได้มีความผิด แต่รู้ว่าเจ้าเมืองจิ๋นให้กระบี่มานี้ก็เหมือนอวดอ๋องหงออ๋องให้กระบี่บุนจง หงอจูสู่ก็เหมือนกัน ครั้นคิดขึ้นได้ถึงกรรมหลังจึงออกปากว่า เราจะตายครั้งนี้ก็ควรแล้วด้วยแต่ก่อนไปตีตำบลเซียงเผงนั้นทหารเมืองเตียวมิได้มีผิด เราก็ให้ฆ่าเขาเสียกว่าสี่สิบหมื่น ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นเอากระบี่มาให้เราฆ่าตัวเองครั้งนี้ก็ชอบแล้ว แปะคี้ว่าเท่านั้นก็เอากระบี่เชือดคอตาย
ขณะเมื่อแปะคี้ตาย เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นได้ครองสมบัติมาได้ห้าสิบปี พระเจ้าจิวลันอ๋องเสวยราชย์ในเมืองตังจิวได้ห้าสิบแปดปี ชาวเมืองจิ๋นรู้ว่าแปะคี้ซึ่งเป็นบู๊อันกุ๋นตายก็มีความสงสารด้วยเป็นคนสัตย์ซื่อช่วยรักษาเมืองจิ๋นมานาน แล้วชาวเมืองได้ความสุขจึงคิดถึงคุณก็เขียนชื่อบู๊อันกุ๋นไว้บูชาทุกบ้าน ครั้นต่อมาจนถึงแผ่นดินถังก็เกิดกระบือขึ้นตัวหนึ่งในแผ่นดินนั้นฟ้าผ่าตาย เจ้าของกระบือมีความเวทนาจึงไปดู เห็นหนังสือมีอยู่ที่ท้องกระบือนั้นสองตัวชื่อแปะคี้ คนทั้งปวงก็รู้ว่ากระบือตัวนี้คือแปะคี้ ฟ้าผ่าตายก็เพราะบาปซึ่งฆ่าทหารเมืองเตียวที่ตำบลเซียงเผงเป็นอันมาก
ฝ่ายเจ้าเมืองจิ๋น ครั้นผู้เอากระบี่ไปให้แปะคี้ฆ่าตัวเสียเองแล้วกลับเอาความมาบอก จึงสั่งให้แต้อันเผงคุมทหารห้าหมื่นไปช่วยอองงึดตีเมืองเตียว แต้อันเผงก็คำนับลามาคุมทหารไปช่วยอองงึดเข้ารบหัวเมืองขึ้นของเมืองเตียวอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องรู้ก็ตกใจ จึงหาตัวเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนเข้ามาปรึกษาว่า เดี๋ยวนี้ทหารเมืองจิ๋นยกทัพหนุนกันมามากขึ้น จำเราจะบอกหนังสือไปถึงหัวเมืองซึ่งเป็นไมตรีกันกับเรามาช่วยกันจึงจะชอบ ท่านจะเห็นประการใด เตียวสินจึงตอบว่า อันท่านจะให้ผู้อื่นไปบอกได้นั้นแต่เมืองงุย ด้วยกงจูบอกี๋ ซึ่งว่าที่ซินเลงกุ๋นเป็นน้องเมียของข้าพเจ้า อันเมืองฌ้อนั้นเป็นเมืองใหญ่ ข้าพเจ้าจะต้องไปเองจึงจะควร เจ้าเมืองเตียวก็เห็นชอบด้วย เตียวสินก็คำนับลาไปบ้าน จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้คนถือไปให้ซินเลงกุ๋น แล้วตัวก็เลือกพวกแคะเคงที่มีสติปัญญาจะเอาสักยี่สิบก็เลือกได้แต่สิบเก้าคนยังขาดอยู่คนหนึ่ง เพงง่วนกุนเห็นดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วคิดว่าตัวเราตั้งเกลี้ยกล่อมคนมาเลี้ยงไว้สิบปีแล้วได้คนมากกว่าสามพัน แต่จะเลือกใช้สอยครั้งนี้สักยี่สิบคนก็ไม่ครบ แคะเคงคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเหลือเลือกจึงว่ากับเตียวสินว่า ข้าพเจ้านี้มีใจสมัครจะไปด้วยท่านจะได้หรือมิได้ เตียวสินจึงถามว่าท่านนี้ชื่อใดแซ่ไร ผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าแซ่หมอชื่อซุย บ้านอยู่เมืองยุยแต่มาอยู่บ้านท่านกว่าสามสิบปีแล้ว
เตียวสินได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วว่าซึ่งท่านมาอยู่ด้วยเรานี้เปรียบประดุจดังเหล็กอันมีคมเก็บใส่หีบไว้ ถ้าไม่เอาออกใช้ทำไมเล่าจึงจะรู้ความ แต่เราเห็นท่านมาอยู่ถึงสามสิบปีแล้ว ก็ไม่รู้จักฝีมือและปัญญาว่าดีชั่วประการใดไม่ หมอซุยจึงตอบว่าข้าพเจ้านี้เหมือนกระบี่ท่านเก็บไว้ในหีบ ถ้าท่านเอาออกมาใช้แต่แรกแล้วที่ไหนปานนี้ก็จะมิคมขึ้น แม้นจะฟันสิ่งใดก็หาต้องลำบากถึงท่านไม่ เตียวสินได้ฟังดังนั้นเห็นว่าหมอซุยพูดจาองอาจประหลาดอยู่ก็ยอมให้ไปด้วย เตียวสินก็ชวนพวกแคะเคงยี่สิบคนมาขึ้นเกวียนรีบไป เดินทางข้ามด่านบ้านเมืองมาหลายตำบล ครั้นถึงเมืองฌ้อเตียวสินก็เข้าหาอึงเทียดซึ่งเป็นที่ซุนซินกุ๋น ซุนซินกุ๋นรู้ก็ออกมาต้อนรับ คำนับเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วพูดจากันตามธรรมเนียมคนชอบอัธยาศัย ซุนซินกุ๋นจึงให้เตียวสินยับยั้งอยู่ที่นั่นคืนหนึ่ง ครั้นเวลาเช้าซุนซินกุ๋นจึงพาเตียวสินเข้าไปคำนับเค้าเลียดอ๋อง เค้าเลียดอ๋องเจ้าเมืองฌ้อเชิญให้นั่งที่ตามสมควร ขณะนั้นพวกแคะเคงของเตียวสินยี่สิบคนก็เข้าไปด้วย แต่ยืนอยู่ชั้นกลางคอยฟังว่าจะพูดจากันประการใดบ้าง
ฝ่ายเตียวสินจึงพูดแก่เจ้าเมืองฌ้อว่า แต่ก่อนโซจิ๋นมานัดไปทำสัตย์กันที่แม่น้ำเฮงจุยนั้น เมืองเตียวก็ได้เป็นต้น เมืองจิ๋นก็มิได้ยกมาทำอันตรายแก่หกเมือง คือเมืองฌ้อ เมืองงุย เมืองเตียว เมืองหัน เมืองเอี๋ยน เมืองเจ๋ ถึงสิบห้าปี ภายหลังขุนนางเมืองจิ๋นชื่อเตียวหงีมายุยงจึงได้แตกกัน ครั้งหนึ่งฌ้อโหยอ๋องเป็นต้น มีหนังสือไปทำไมตรีกับห้าหัวเมืองบ้าง แล้วก็ชวนกันยกไปรบเมืองจิ๋นก็หาสำเร็จไม่ พากันกลับมาเมือง ภายหลังเจ้าเมืองเจ๋เป็นต้นมีหนังสือไปทำไมตรีกับห้าหัวเมืองอีก แล้วพากันไปตีเมืองจิ๋นก็ไม่ได้ ขุนนางในเมืองจิ๋นชื่อกงซุนเอี๋ยนไปเมืองเจ๋เมืองงุย ยุว่าให้ไปตีเมืองเตียวมาแบ่งกัน แต่นั้นมาสามหัวเมืองก็เป็นอริกันขึ้น ท่านยังจำได้อยู่หรือไม่ เค้าเลียดอ๋องเจ้าเมืองฌ้อจึงตอบเตียวสินว่า เรารู้อยู่ครั้งบิดาเราชื่อโหยอ๋อง เตียวหงีก็มายุให้ไปตีเมืองเจ๋จึงแตกกันกับหกหัวเมือง ถึงท่านจะมาชักชวนครั้งนี้ ก็เปรียบดังเอาทรายมาปั้นให้เป็นคนก็เหมือนกัน เห็นจะไม่สนิทแต่ก่อน เตียวสินจึงตอบว่า โซจิ๋นทำสัตย์กับหกหัวเมืองครั้งนั้น เจ้าเมืองเจ๋มาทำก็แต่ปาก ใจนั้นอยากใคร่จะได้หัวเมืองทั้งห้าตำบลอยู่ หัวเมืองทั้งปวงรู้จักใจจึงได้แตกกัน ครั้งนี้ถ้าท่านไปกระทำสัตย์กับหกหัวเมืองเหมือนกับโซจิ๋นทำสัตย์ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นจะหามาทำอันตรายแก่เราได้ไม่
เค้าเลียดอ๋องจึงว่า ทุกวันนี้เมืองจิ๋นเป็นเมืองแข็ง ทหารที่มีฝีมือและสติปัญญาก็มาก เราชวนกันไปตีเขานี้เหมือนเตือนค้อนใส่หลังตัว เราเห็นว่าทหารเราก็น้อย ควรแต่จะรักษาเมืองอยู่จึงจะชอบ เตียวสินจึงตอบว่า อันเมืองจิ๋นเป็นเมืองแข็งก็จริง ถ้าเราเข้ากันทั้งหกหัวเมืองแม้นเมืองจิ๋นมาตีเราก็จะต้องแยกออกถึงหกกอง ข้าพเจ้าเห็นว่าอาจจะมาทำร้ายได้ไม่ ถ้าเราจะยกไปตีบ้าง ทั้งหกหัวเมืองมารวมกันเป็นทัพเดียวไหนชาวเมืองจิ๋นจะสู้ได้ แม้นต่างคนรักษาเมืองไว้ไม่ไปช่วยกัน ชาวเมืองจิ๋นตีเมืองไหนแตกก็เห็นว่าจะตีได้ทั้งหกหัวเมือง ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ควรเถิด
เค้าเลียดอ๋องจึงว่าเราหาเห็นด้วยไม่ ครั้งก่อนเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองหันก็ได้เมืองเสียงตั๋งทั้งสิบเจ็ดหัวเมือง แล้วก็เลยไปตีเมืองเตียว แปะคี้ซึ่งเป็นบู๊อันกุ๋นมาแต่ผู้เดียวฆ่าทหารเมืองเตียวตายเสียกว่าสี่สิบหมื่นที่ตำบลเซียงเผง เมืองหันกับเมืองเตียวสองเมืองแล้วยังสู้บู๊อันกุ๋นไม่ได้ ครั้นเดี๋ยวนี้อองงึดก็ไปตีเมืองเตียวอยู่ เราเป็นเมืองไกลจะให้ไปช่วยนั้นเห็นไม่ถูก เตียวสินจงว่าท่านอย่ากลัวเลย แปะคี้ตายเสียแล้ว อันอองงึดคนนี้ยกมาตีเมืองเสียงตั๋งและเมืองเซียงเผงแดนเมืองเตียวก่อน ตั้งแต่รบอยู่กว่าปีก็หาเอาที่ตำบลใดได้ไม่ ครั้งนี้ถ้ามีใครไปช่วยก็เห็นอองงึดจะสู้ไม่ได้ เห็นเป็นอันแน่มั่นคงท่านอย่าวิตกเลย
เค้าเลียดอ๋องจึงว่า เรากับเมืองจิ๋นได้มีหนังสือมาทำไมตรีกัน แม้นรู้ว่าไปช่วยท่าน เขาจะมิขัดใจเราหรือ เราหาเห็นด้วยไม่ เตียวสินจึงตอบว่า อันเมืองจิ๋นมาทำไมตรีกับท่านนั้นก็เป็นอุบายดอกหาจริงไม่ แม้นตีเมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุยได้ เห็นจะละความสัตย์มาตีเมืองท่านเป็นมั่นคง เค้าเลียดอ๋องกับเตียวสินพูดกันยังไม่ตกลงจนเวลาเที่ยง หมอซุยเห็นดังนั้นก็ถือกระบี่เข้าไปหาเตียวสินว่า เหตุใดจึงช้าอยู่ ตั้งแต่เช้าจนป่านนี้มิได้ตกลงกันจะได้หรือไม่ได้เท่านั้น จงพูดให้เด็ดขาดลงเร็วๆ เถิด เจ้าเมืองฌ้อได้ยินดังนั้นก็โกรธ จึงถามเตียวสินว่าเจ้าคนนี้มากับท่านหรือชื่อเสียงประการใด
เตียวสินจึงบอกว่ามากับข้าพเจ้าชื่อหมอซุย เค้าเลียดอ๋องจึงว่ากับหมอซุยว่า เองเป็นแต่บ่าวเราพูดกันกับนาย เหตุใดจึงสอดเข้ามาว่าหาควรไม่ เองจงลงไปเสียข้างล่างเถิด หมอซุยได้ยินดังนั้นหากลัวไม่ ก็ถือกระบี่เดินเข้าไปตรงหน้าเค้าเลียดอ๋องแล้วจึงว่า อันจะปรึกษาความไมตรีนี้เป็นความใหญ่ ใครรู้ธรรมเนียมก็คงจะพูดได้ นายข้าพเจ้าอยู่นี่ ท่านจะมาไล่ข้าพเจ้านั้นหาถูกไม่ เค้าเลียดอ๋องจึงตอบว่า ท่านไม่ลงไปจะพูดอะไรจงเร่งพูดเถิด หมอซุยจึงว่า ในเมืองฌ้อนี้ อาณาเขตกว้างขวางถึงห้าพันลี้ ตั้งแต่ฌ้อบุนอ๋องมาจนถึงเดี๋ยวนี้เป็นเมืองใหญ่ หัวเมืองทั้งปวงก็กลัวเกรงเป็นอันมาก ท่านหารู้ไม่หรือครั้งบิดาของท่านเจ้าเมืองจิ๋นยกมาตีเอาเมืองก็มิได้ แล้วให้มาลวงบิดาท่านไปตีตำบลหํ้าก๊กกวน ว่าจะเป็นไมตรีกันก็กลับขังบิดาท่านไว้ที่เมืองหํ้าเอี๋ยงจนตายมิได้กลับมาเมือง แล้วให้บู๊อันกุ๋นมาตีแดนเมืองฌ้อที่ตำบลเทงโต๋ จนท่านต้องมาตั้งเมืองตีนขึ้นเป็นเมืองฌ้อมาจนทุกวันนี้ แต่ลูกเล็กๆ ก็รู้จักอาย ตัวท่านช่างกระไรไม่มีความแค้นบ้างหรือจึงยอมเป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น
เค้าเลียดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงคิดขึ้นได้ถึงความเก่าก็นิ่งตะลึงไปเป็นครู่ แล้วจึงว่ากับหมอซุยว่า ซึ่งท่านว่าเราคิดได้แล้วจะยอมเป็นไมตรีกับนายท่าน หมอซุยได้ยินดังนั้นจึงเรียกเอาจานชื่อซะฮวยปัวกับกระบี่ที่ตัวถือเข้าไปคำนับส่งให้เค้าเลียดอ๋องแล้วว่า ซึ่งจะทำไมตรีกันครั้งนี้ท่านเป็นต้น จงแทงเอาโลหิตออกก่อนตามธรรมเนียมที่จะกระทำสัตย์ เค้าเลียดอ๋องก็รับเอากระบี่ที่หมอซุยมาชักออกเชือดนิ้วมือเอาโลหิตให้หมอซุย หมอซุยก็รับเอากระบี่กับจานนั้นไปให้เตียวสินเชือดเอาโลหิต แล้วหมอซุยก็เชือดเอาโลหิตของตัวออกมาด้วย ทั้งสามคนก็ทำสัตย์กันตามอย่างธรรมเนียมเสร็จแล้ว เค้าเลียดอ๋องจึงสั่งอึงเทียดให้คุมทหารแปดหมื่นไปช่วยเมืองเตียว อึงเทียดก็คำนับลามาจัดทัพพร้อมแล้วก็ยกไป
ฝ่ายเตียวสินกับหมอซุย พวกแคะเคงสิบเก้าคนก็คำนับลาเจ้าเมืองฌ้อไป ครั้นถึงเมืองเตียว เตียวสินก็เข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเตียวทุกประการแล้วคำนับลาไปที่อยู่ พอถึงบ้านพวกแคะเคงทั้งปวงก็มาพร้อมกันถามข่าวเตียวสิน เตียวสินจึงชมหมอซุยว่า ซินแสคนนี้มีลิ้นแต่สองนิ้วกึ่งเท่านั้น คนสักร้อยหมื่นพันก็สู้ท่านไม่ได้ ข้าพเจ้าดูไม่ถึงเลยว่ามีสติปัญญามากกว่าคนทั้งปวง แต่นี้เราไม่ดูถูกคนต่อไปอีกเลย
๙๙
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋อง ตั้งแต่สินเลงกุ๋นเอาหนังสือเตียวสินเข้าไปแจ้งก็ใช้ให้ทหารเอกคนหนึ่งชื่อจิ้นพี้ให้คุมทหารสิบหมื่นยกไปช่วยเมืองเตียว ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องแจ้งกิตติศัพท์ว่า เมืองฌ้อ เมืองงุยยกมาช่วยเมืองเตียวก็โกรธ ตัวจึงยกมาช่วยอองงึด แล้วมีหนังสือให้ขุนนางไปแจ้งกับเมืองงุยว่า เรายกทัพมาตีเมืองเตียวครั้งนี้ก็จวนจะได้อยู่แล้วตั้งแต่เช้าไม่ทันเย็นก็จะแตก แม้นเมืองใดไปช่วยเมืองเตียวเราจะยกทัพไปตีเมืองนั้น ถ้าเห็นจะสู้ทหารเมืองจิ๋นได้ก็ให้ยกไปเถิด งุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยแจ้งดังนั้นก็ตกใจด้วยคิดเกรงทหารเมืองจิ๋นอยู่ จึงใช้ให้คนไปบอกจิ้นพี้ ซึ่งตัวให้ไปช่วยเมืองเตียวนั้นให้หยุดอยู่ที่ตำบลเอียบเอ๋มิให้ไปช่วยเมืองเตียว
ฝ่ายอึงเทียดซึ่งเป็นที่ซุนซินกุ๋น เจ้าเมืองฌ้อใช้ให้มาช่วยเจ้าเมืองเตียว ตั้งค่ายอยู่ที่ด่านบู๊กวน ครั้นแจ้งว่าเจ้าเมืองจิ๋นหนุนอองงึดมาอีก จึงมิได้ยกไปช่วยเมืองเตียว ก็ตั้งค่ายคอยดูเล่น
ฝ่ายอองซุนอิหยินหลานเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น ลูกไทจูเถียวซึ่งเป็นอันก๊กกุ๋น อันก๊กกุ๋นคนนี้มีบุตรกว่ายี่สิบคน แต่หาใช่เมียหลวงไม่ มีแต่บุตรเมียน้อยต่างมารดากันทุกคน ไทจูเถียวรักเมียน้อยคนหนึ่งชื่อนางหยูจึงตั้งเป็นฮัวเอียงฮูหยิน แต่หามีบุตรไม่ มารดาอองซุนอิหยินก็ตายเสียแล้ว ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นไปกระทำสัตย์กับเจ้าเมืองเตียวที่ตำบลซินตี๋ เจ้าเมืองจิ๋นก็ให้อองซุนอิหยินผู้หลานไปอยู่กับเจ้าเมืองเตียวเป็นตัวจำนำ ครั้นเมืองจิ๋นมาตีแดนเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องก็โกรธ จะให้เอาตัวอองซุนอิหยินมาฆ่าเสีย เตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนจึงห้ามว่า อองซุนอิหยินคนนี้เป็นแต่หลานเจ้าเมืองจิ๋น ทั้งเป็นลูกเมียน้อยของไทจูเถียวดอก หาควรที่จะฆ่าเสียไม่ เขามาเป็นจำนำอยู่ก็จริง แต่นานแล้วครั้งบิดาท่านบ้านเมืองก็เป็นสุข ซึ่งท่านจะฆ่าเสียครั้งนี้ หัวเมืองทั้งปวงรู้ไปก็จะครหานินทาท่าน หาอาจมาทำไมตรีกับเมืองเราต่อไปอีกไม่ ท่านจงงดไว้ก่อนจึงจะชอบ
เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้นก็มิได้ฆ่า แต่ถอดอองซุนอิหยินเสียเป็นไพร่ ให้กงซุนเขียนคุมไว้ที่ตำบลจั้งไต๋ ถ้าอองซุนอิหยินจะไปไหนก็มิให้ขี่เกวียนและม้าเหมือนแต่ก่อน ทั้งส่วยสาอากรซึ่งให้ขึ้นกับอองซุนอิหยินก็ห้ามเสียมิให้ไปส่งเหมือนอย่างเคย แต่นั้นมาอองซุนอิหยินจะไปไหนก็ต้องมีคนคุมไปได้ความลำบากเป็นอันมาก
ฝ่ายลีปุดอุยบ้านอยู่ยั่งก๊กแดนเมืองตีน เป็นบุตรพ่อค้าใหญ่ขายหยกอย่างดีสีต่างๆ แต่เที่ยวขายไปกับบิดาทุกหัวเมือง ครั้นมาถึงเมืองเตียวก็เช่าที่เขาตั้งร้านขายของอยู่ในเมืองเตียวประมาณได้หกปีเจ็ดปี ลีปุดอุยได้เมียคนหนึ่งชื่อนางเตียวกี วันหนึ่งลีปุดอุยไปเที่ยวพบอองซุนอิหยินเดินเที่ยวอยู่หน้าบ้าน เห็นลักษณะผิดประหลาดกว่าคนทั้งปวง ก็พิศดูหน้านั้นมีสีเลือดขึ้นเปรียบเหมือนผลมะปรางสุก ริมฝีปากแดงดังลิ้นจี่ จึงรู้ว่าเป็นคนมีบุญถึงจะจนอย่างนี้นานไปข้างหน้าคงได้เป็นเจ้านายคน นี่เหตุใดจึงมาจนอยู่อย่างนี้ ลีปุดอุยคิดแล้วจึงถามชายคนหนึ่งว่า คนผู้นี้ชื่อไรท่านยังรู้จักบ้างหรือไม่ คนผู้นั้นจึงบอกว่าชื่ออองซุนอิหยินเป็นหลานเจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นให้มาเป็นจำนำอยู่เมืองนี้ ครั้นเจ้าเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องโกรธจะให้ฆ่าเสีย เตียวสินห้ามไว้จึงให้ถอดเสียจากที่ลงเป็นไพร่ มอบให้กงซุนเขียนคุมไว้อยู่ที่ตำบลจั้งไต๋
ลีปุดอุยครั้นแจ้งว่าชื่ออองซุนอิหยินเป็นหลานเจ้าเมืองจิ๋นดังนั้นมีความยินดีนัก ด้วยสมที่ตัวนึกไว้แต่แรกได้เห็นลักษณะ จึงคิดว่าจำเราจะช่วยสงเคราะห์อองซุนอิหยินให้ได้กลับไปเมืองจิ๋น นานไปเบื้องหน้าจะได้เป็นใหญ่เป็นมั่นคง เราจะพลอยมียศศักดิ์ขึ้นด้วย ดีกว่าเที่ยวค้าขายหากำไรกินอยู่ดังนี้อีก คิดแล้วก็รีบกลับมาบ้านเข้าไปคำนับบิดาแกล้งถามเป็นอุบายว่า แม้นเราจะทำมาหากินด้วยการไร่นาจะได้กำไรมากหรือน้อย
บิดาลีปุดอุยจึงบอกว่า แม้นฝนตกบริบูรณ์ก็ได้ผลมาก ลีปุดอุยจึงถามต่อไปอีกว่า ถ้าแม้นจะขายแก้วและหยกอย่างดีจะมีกำไรสักกี่ส่วน บิดาจึงตอบว่า เมื่อจะไปซื้อเขามาขายนั้น ถ้ารู้จักดูดีและชั่วต่อให้ถอยราคาลงมาได้ ก็ขายมีกำไรหลายส่วน ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถ้าได้ผู้มีบุญจะเลี้ยงไว้และช่วยอุปถัมภ์บำรุง นานไปผู้นั้นได้เป็นเจ้าบ้านผ่านเมืองขึ้น บิดาเห็นว่าจะได้กำไรมากน้อยประการใดบ้าง บิดาได้ยินลีปุดอุยว่าดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่า แม้นได้ช่วยทำนุบำรุงผู้มีบุญยังเจ้ามาแล้ว อย่าว่าเลยถึงกำไร ราคาคงได้มากเหลือที่จะประมาณได้
ลีปุดอุยจึงบอกบิดาตามจริงว่า ข้าพเจ้าไปพบหลานเจ้าเมืองจิ๋นคนหนึ่งชื่ออองซุนอิหยินลักษณะดียิ่งนัก ต้องกับตำราว่าเป็นคนมีบุญ สืบไปภายหน้าก็จะได้เป็นใหญ่มั่นคง บัดนี้ตกมาอยู่ในเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องให้กงซุนเขียนคุมตัวไว้ ณ บ้านได้ความลำบากนัก ข้าพเจ้าจะคิดอ่านด้วยสติปัญญาให้อองซุนอิหยินกลับไปเมืองจิ๋นให้จงได้ อองซุนอิหยินก็จะคิดถึงคุณข้าพเจ้าเห็นว่าจะได้เงินทองและยศศักดิ์ยิ่งกว่าทำนาและค้าขายเสียอีก บิดาลีปุดอุยแจ้งดังนั้นจึงว่าเจ้าอย่าประมาทอันการนี้ใหญ่อยู่จงตรึกตรองดูให้ดี ถ้าเห็นดีแล้วก็ตามใจเถิด ลีปุดอุยจึงว่าบิดาอย่าปรารมภ์เลย ข้าพเจ้าตรองเห็นความแล้วคงได้สมความคิดเรา แล้วก็คำนับลากลับมาที่อยู่ เวลาวันหนึ่งลีปุดอุยจัดแจงสิ่งของอย่างดีมีราคาได้หลายสิ่ง ให้คนขนไปยังบ้านกงซุนเขียน ครั้นถึงก็เข้าไปหาคนสนิทของกงซุนเขียนให้ช่วยเป็นนายหน้าพาไปหากงซุนเขียน คำนับแล้วเอาสิ่งของทั้งปวงให้เป็นกำนัล แจ้งความว่าข้าพเจ้าแซ่ลีชื่อปุดอุยเป็นพ่อค้าขายของ ข้าพเจ้านี้หมายจะพึ่งบุญท่าน ถ้าไปมาค้าขายจะได้มีความสุข
กงซุนเขียนได้สิ่งของยินดีนักจึงว่ากับลีปุดอุยว่า เราขอบใจท่านนัก แม้นมีกิจธุระประการใดจงมาหาเราเถิดจะช่วยสงเคราะห์ ลีปุดอุยก็คำนับลากลับไปบ้านของตัว แต่นั้นมาลีปุดอุยก็ค่อยคุ้นเคยเข้ากับกงซุนเขียน มีของสิ่งใดก็เอาไปให้เนืองๆ คิดอ่านพูดจาประจบประแจงด้วยสติปัญญาจนชอบอัชฌาสัยเป็นอันมาก กงซุนเขียนมิได้รู้กลแต่ไปมาหากันอยู่ช้านาน ลีปุดอุยเห็นอองซุนอิหยินก็แกล้งทำไม่รู้จัก แล้วถามกงซุนเขียนว่าชายผู้นี้มาแต่ไหน ข้าพเจ้าเห็นมิใช่ชาวเมืองเตียว กงซุนเขียนมิได้สงสัยก็เล่าความหลังให้ฟังทุกประการจนเจ้าเมืองเตียวเอามาขังไว้ ลีปุดอุยก็นิ่งอยู่ ครั้นเพลาเย็นก็ลากลับมาบ้าน วันหนึ่งลีปุดอุยไปหากงซุนเขียน กงซุนเขียนให้แต่งโต๊ะมากินด้วยลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงว่าขอท่านจงเรียกอองซุนอิหยินออกมานั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดจาไต่ถามกันเล่นบ้าง พอกงซุนเขียนปวดท้องจึงเข้าไปถ่ายอุจจาระในที่ลับ ลีปุดอุยเห็นได้ช่องชอบกลจึงพูดกับอองซุนอิหยินแต่เบาๆ ว่า ทุกวันนี้เจียวเสียงอ๋องปู่ท่านชราแล้วมีบุตรอยู่แต่บิดาท่าน คงจะได้เป็นที่แทนเจียวเสียงอ๋องเป็นมั่นคง บิดาท่านมีบุตรก็มากแต่ยังไม่ตั้งใครเป็นใหญ่ ด้วยรักนางฮัวเอียงฮูหยินจะให้มีบุตรก็หามีไม่ ถ้าท่านกลับไปประจบประแจงนางฮัวเอียงฮูหยินนับถือเขาเหมือนหนึ่งมารดา ท่านก็จะได้เป็นใหญ่กว่าบุตรทั้งปวง นี่เหตุใดท่านจึงนิ่งอยู่ฉะนี้เล่า อองซุนอิหยินได้ฟังดังนั้นซบหน้าลงร้องไห้แล้วว่ากับลีปุดอุยว่า ท่านช่วยเตือนสติก็เป็นบุญของข้าพเจ้า ท่านอย่าว่าถึงไปเป็นใหญ่เลย แต่จะคิดกลับไปเมืองเท่านั้นก็หามีสติปัญญาที่จะคิดอ่านไปได้ไม่ ลีปุดอุยจึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้าก็เป็นพ่อค้า แต่จะคิดอ่านหาข้าวของทองเงินไปให้บิดาท่านกับนางฮัวเอียงฮูหยิน จะช่วยว่ากล่าวให้กลับมารับท่านจงได้อย่าวิตกเลย อองซุนอิหยินได้ฟังดังนั้นก็ดีใจแล้วจึงว่าแก่ลีปุดอุยว่า ถ้าท่านช่วยธุระข้าพเจ้าครั้งนี้ให้สำเร็จได้ก็จะสมนาคุณท่านให้ถึงขนาด
ขณะนั้นกงซุนเขียนเดินออกมา อองซุนอิหยินเหลียวมาเห็นเข้าก็นิ่งเสีย กงซุนเขียนได้ยินเสียงพูดกันแต่หาได้ความว่าประการใดไม่ จึงนั่งลงถามลีปุดอุยว่า เมื่อกี้ท่านพูดอะไรกับอองซุนอิหยิน ลีปุดอุยจึงแก้ว่า ข้าพเจ้าถามถึงราคาสินค้าซึ่งจะไปขายเมืองจิ๋นว่าสิ่งใดจะมีราคาได้กำไรบ้าง กงซุนเขียนได้ยินดังนั้นก็พาซื่อไม่สงสัย จึงชวนลีปุดอุยกับอองซุนอิหยินกินโต๊ะพูดจาเล่นอยู่จนเพลาเย็น
ลีปุดอุยก็ลาไปที่อาศัย แล้วลีปุดอุยก็เอาทองลอบไปให้อองซุนอิหยินห้าสิบตำลึง บอกว่าท่านจงเอาไว้ใช้สอยชดเชยพวกแคะเคงซึ่งเป็นคนชอบของกงซุนเขียนบ้าง ท่านจะได้มีความสบาย แล้วลีปุดอุยก็กลับไป อองซุนอิหยินจึงเอาทองนั้นจับจ่ายให้พวกซึ่งเป็นคนสนิทของกงซุนเขียนก็ค่อยได้ความสุข
ฝ่ายลีปุดอุยก็จัดแจงของประหลาดอย่างดีมีราคาต่างๆ กันเป็นอันมากได้เสร็จแล้ว ลีปุดอุยก็เอาไปให้กงซุนเขียนแล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้าจะลาท่านไปเที่ยวเมืองไกล แต่ไม่ช้าหรอกคงจะกลับมาโดยเร็ว บิดากับภรรยาข้าพเจ้าอยู่ในเมืองนี้ ขอฝากไว้กับท่านด้วย แม้นบิดาข้าพเจ้ามีสุขทุกข์ประการใดท่านได้เมตตา จงเอาธุระอย่าให้ได้ความลำบากหน่อยเลย กงซุนเขียนก็รับคำลีปุดอุย ลีปุดอุยก็คำนับลากลับมายังบ้านไปหาบิดาของตัวบอกว่าจะไปเมืองจิ๋น บิดาแจ้งดังนั้นจึงกำชับสั่งว่าเจ้าจงตรึกตรองระวังตัวให้จงดีอย่าประมาท ลีปุดอุยก็คำนับรับคำแล้วมาจัดแจงข้าวของทองเงินเครื่องสินค้าบรรทุกเกวียนเสร็จแล้ว ก็ชวนพวกพ้องของตัวขึ้นเกวียนออกจากเมืองเตียว รีบเดินมาทางอ้อมมิให้ทัพเมืองจิ๋นเห็น ข้ามบ้านเมืองมาหลายตำบลก็ถึงเมืองจิ๋น ลีปุดอุยจึงคิดว่าครั้นเราจะไปหานางฮัวเอียงฮูหยินก็ไม่ได้ด้วยเราเป็นเพียงพ่อค้าเขาเป็นถึงฮูหยินภรรยาไทจู จำจะไปหาพี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินจึงจะชอบ คิดแล้วก็เข้าไปในเมืองทำเป็นเที่ยวขายของ สืบดูว่าพี่เมียไทจูเถียงจะอยู่บ้านไหน
ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องยกกองทัพไปตั้งประชิดค่ายด่านเมืองเตียว ครั้นเมืองฌ้อเมืองหงอมิได้ยกมาช่วยเมืองเตียว จึงตั้งให้อองงึดเป็นแม่ทัพอยู่ตำบลนั้นแล้วตัวก็ยกกลับมาเมือง
ฝ่ายลีปุดอุยก็เที่ยวสืบถามราษฎรว่าบ้านพี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินภรรยาไทจูเถียวอยู่แห่งใด ชาวบ้านก็ชี้บอกให้ ลีปุดอุยแจ้งแล้วก็กลับมาที่อยู่ จึงจัดแจงของหลายสิ่งกับแก้วอย่างดีรีบมาบ้านพี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยิน เข้าไปหาหญิงคนใช้แจ้งความว่า ข้าพเจ้าเป็นพ่อค้ามาแต่เมืองเตียว จะขอเอาของทั้งปวงนี้ให้แก่นายท่าน ท่านจงช่วยเอาเข้าไปให้หน่อยเถิด หญิงคนใช้ก็ดีใจช่วยกันขนสิ่งของเข้าไปให้กับพี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยิน แจ้งความให้ฟังทุกประการ พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นยินดีนัก จึงออกมาหาลีปุดอุยแล้วถามว่าท่านชื่อใดมีธุระสิ่งใดหรือจึงเอาของมาให้เรา ลีปุดอุยคำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าชื่อลีปุดอุยเป็นพ่อค้าอยู่เมืองเตียว ได้รู้จักชอบพอกับอองซุนอิหยิน อองซุนอิหยินคิดถึงบิดาและญาติทั้งปวง ด้วยตัวตกอยู่ในเมืองเตียวมิได้มาเยี่ยมเยือน จึงให้ข้าพเจ้าเอาของนี้มาคำนับท่านหวังจะสืบข่าวโรคภัยร้ายดีและสุขทุกข์ของญาติทั้งปวงว่าจะเป็นประการใดบ้าง พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินแจ้งดังนั้นบอกว่า บรรดาญาติและบิดาของอองซุนอิหยินเป็นสุขหามีอันตรายสิ่งใดไม่ แต่อองซุนอิหยินตกไปอยู่เมืองเตียวยังค่อยมีความสุขบ้างหรือ ลีปุดอุยจึงบอกว่าอองซุนอิหยินพูดกับข้าพเจ้าอยู่เนืองๆ ว่ามารดาตัวก็ตายเสียแล้ว ยังบิดากับมารดาเลี้ยงชื่อนางฮัวเอียงฮูหยิน อองซุนอิหยินรักใคร่เหมือนหนึ่งมารดาตัว อยากจะมาปฏิบัติรักษาแทนคุณท่านทั้งสองอยู่มิได้ขาด แต่หามาได้ไม่ก็ต้องจนใจอยู่ เมื่อครั้งเจียวเสียงอ๋องยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเตียวนั้น เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวโกรธ จะให้ฆ่าอองซุนอิหยินเสีย หากขุนนางทั้งปวงขอไว้จึงได้รอดชีวิตอยู่ แต่เจ้าเมืองเตียวให้กักขังคุมไว้ได้ความลำบากนัก พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า เหตุใดขุนนางจึงขออองซุนอิหยินไว้ ลีปุดอุยจึงแจ้งว่าขุนนางในเมืองเตียวเห็นว่าอองซุนอิหยินมีความกตัญญูรู้จักคุณบิดามารดาเป็นคนสัตย์อยู่ พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินจึงถามว่า อองซุนอิหยินทำเป็นประการใดขุนนางทั้งปวงจึงเห็นว่าเป็นคนซื่อตรงเล่า ลีปุดอุยจึงตอบว่า อองซุนอิหยินไปอยู่เมืองเตียวนั้นคิดถึงคุณบิดามารดาพูดสรรเสริญและอวยพรอยู่เนืองๆ ว่าให้ท่านทั้งสองอายุยืนกว่าร้อยปีพันปี ครั้นถึงวันสิบห้าคํ่าและคํ่าหนึ่งเป็นวันเกิดของบิดามารดา อองซุนอิหยินก็เอากระดาษเผาแล้วจุดเทียนคำนับบิดามารดาผันหน้ามาข้างเมืองจิ๋น ขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นจึงรู้ว่าเป็นคนสัตย์ซื่อมีกตัญญูเป็นอันมาก บัดนี้อองซุนอิหยินฝากของมาให้บิดาและนางฮัวเอียงฮูหยินมารดาด้วย แต่ยังอยู่ที่เกวียนข้าพเจ้า
ลีปุดอุยก็คำนับลาไปจัดแจงของดีมีราคาได้ห้าร้อยตำลึงรีบกลับมาให้พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยิน แล้วว่าท่านจงช่วยเอาของสองส่วนนี้ไปให้กับไทจูเถียวและนางฮัวเอียงฮูหยินด้วย แล้วจงบอกกับนางฮัวเอียงฮูหยินว่า อองซุนอิหยินสั่งมาว่าอยู่เมืองเตียวนั้นหาสบายไม่ ให้ช่วยคิดอ่านเอาตัวกลับมาเสียจากเมืองจิ๋นเถิด พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินก็รับคำ ให้คนใช้ขนของตามไปให้นางฮัวเอียงฮูหยิน แล้วแจ้งความตามคำลีปุดอุยพูดจานั้นให้ฟังทุกประการ จึงว่าของนี้อองซุนอิหยินฝากมาให้บิดาส่วนหนึ่ง เหลือนั้นฝากมาให้ท่าน
นางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นจึงว่า อองซุนอิหยินนี้ดีกว่าพี่น้องทั้งปวง ข้าพเจ้าคิดสงสารอยู่จะคอยให้ได้ช่องจึงจะบอกไทจูเถียวให้ไปรับกลับคืนมาให้จงได้ พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินก็พลอยสรรเสริญอองซุนอิหยินต่างๆ แล้วกลับมาแจ้งความกับลีปุดอุยว่า นางฮัวเอียงฮูหยินขอบใจอองซุนอิหยินนัก สั่งมาว่าต่อได้ช่องจึงจะช่วยอ้อนวอนไทจูเถียวให้ไปรับอองซุนอิหยินกลับมาเมืองจิ๋น ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นคิดกลัวนางฮัวเอียงฮูหยินจะนิ่งนอนใจเสีย จึงแกล้งอุบายพูดว่าข้าพเจ้ามีความวิตกอยู่อย่างหนึ่ง แต่ข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าสติปัญญาน้อย น้องสาวท่านถึงที่ฮูหยินหาควรที่ข้าพเจ้าจะเจรจาข้อความอันนี้ไม่ ดูเป็นประมาทไป จึงต้องนิ่งเสียมิได้บอกแก่ท่าน พี่สาวนางอัวเอียงฮูหยินจึงว่า ท่านคิดวิตกประการใดจงว่าไปเถิด อย่าเกรงใจเลย
ลีปุดอุยทำเป็นอิดเอื้อนมิใคร่จะบอก พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินอยากจะรู้ก็ซักถามเป็นหลายครั้ง ลีปุดอุยจึงแกล้งถามว่า น้องสาวท่านมีบุตรหรือเปล่า พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินจึงบอกว่ายังหามีบุตรไม่ ลีปุดอุยจึงว่า น้องสาวของท่านทุกวันนี้ยังสาวงดงามอยู่ ไทจูเถียวรักใคร่จึงได้ตั้งให้เป็นที่ฮูหยินใหญ่กว่าภรรยาทั้งปวง แต่ธรรมดาชายหญิงในแผ่นดินทุกวันนี้ ถ้าเป็นสาวแล้วก็ย่อมจะแก่ตัวลงทุกวัน รูปทรงและลักษณะก็จะคลายลงหาเป็นที่จริงใจไม่ ไทจูเถียวก็จะไม่สู้รักใคร่ น้องท่านก็จะมีความทุกข์ด้วยไม่มีที่พึ่ง ข้าพเจ้าตรองเห็นว่าบุตรไทจูเถียวก็มีอยู่มาก จงบอกกับน้องท่านให้เลือกเอาที่สัตย์ซื่อมีสติปัญญาเลี้ยงไว้เป็นบุตรสักคนหนึ่ง ไปภายหน้าจะได้พึ่งบุตรผู้นั้นสืบไปจึงจะชอบด้วยขนบธรรมเนียม ข้าพเจ้าเห็นว่าอองซุนอิหยินตกไปอยู่เมืองเตียวเป็นที่คับขันอยู่ แล้วทั้งเป็นคนมีกตัญญูซื่อตรงต่อบิดามารดานับถือน้องท่านว่าเหมือนมารดาตัว ควรที่จะรับอองซุนอิหยินมาเลี้ยงไว้เป็นบุตร อองซุนอิหยินก็คงคิดถึงคุณเกรงกลัวน้องสาวท่านเป็นอันมาก ข้าพเจ้าคิดเห็นดังนี้ ท่านก็มีสติปัญญาจงตรึกตรองดูเถิด
พี่สาวนางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงมาหานางฮัวเอียงฮูหยินแจ้งความตามลีปุดอุยว่ากล่าวทุกประการแล้วว่า จงตรึกตรองดูเถิด แต่เรานั้นเห็นจริงด้วยเขาแล้ว นางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงว่า ข้าพเจ้าจะไปว่ากับไทจูเถียวให้ไปรับอองซุนอิหยินกลับมาให้จงได้ ครั้นถึงเวลาคํ่าเคยไปปฏิบัติไทจูเถียวก็เข้าไปหาไทจูเถียว แกล้งทำจริตกิริยาให้น่ารัก ไทจูเถียวครั้นเห็นนางฮัวเอียงฮูหยินมา จึงสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมานั่งเสพสุราด้วยนางฮัวเอียงฮูหยิน นางฮัวเอียงฮูหยินก็รินสุราส่งให้ไทจูเถียว แล้วแกล้งทำชายหางตาปรารถนาจะให้ยวนใจไทจูเถียวให้รักใคร่ ไทจูเถียวก็มีความรักในนางฮัวเอียงฮูหยินขึ้นเป็นอันมาก ต่างก็ยิ้มแย้มพูดหยอกเอินกันเล่นตามสบาย นางฮัวเอียงฮูหยินเห็นได้ช่องก็แกล้งทำเป็นตะลึงอยู่เป็นครู่ แล้วเอามือเสื้อทั้งสองขึ้นปิดหน้าร้องไห้
ไทจูเถียวเห็นดังนั้นมิได้รู้อุบายตกใจถามว่า เจ้านั่งพูดเล่นอยู่กับเราดีๆ เป็นเหตุประการใดจึงร้องไห้ นางฮัวเอียงฮูหยินก็แกล้งทำเป็นเช็ดนํ้าตาแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าคิดถึงตัวว่ามาอยู่กับท่านก็นานแล้วยังหามีบุตรไม่ บัดนี้ท่านกรุณาชุบเลี้ยงข้าพเจ้าให้เป็นถึงฮูหยินใหญ่กว่าภรรยาทั้งปวงก็เป็นบุญตัวของข้าพเจ้าแล้ว แต่คิดวิตกอยู่ว่าถ้าได้สุขแล้วก็จะได้ทุกข์บ้าง ไปภายหน้าจะเป็นประการใดก็ยังหาแจ้งไม่ ข้าพเจ้าอยากจะได้อองซุนอิหยินซึ่งตกอยู่ในเมืองเตียวมาเลี้ยงเป็นบุตร ตั้งให้เป็นที่ใหญ่กว่าพี่น้องทั้งปวง ด้วยอองซุนอิหยินนี้ซื่อตรงมีกตัญญูนับถือข้าพเจ้าเหมือนมารดา แต่บัดนี้เจ้าเมืองเตียวโกรธบิดาท่าน ให้กักขังอองซุนอิหยินไว้ได้ความลำบากนัก เห็นจะไม่ได้กลับเมืองจิ๋นแล้ว นางฮัวเอียงฮูหยินก็แกล้งทำซบหน้าลงร้องไห้อีก ไทจูเถียวเห็นดังนั้นก็ห้ามว่าไม่ควรเจ้าจะโศกเศร้าเลย การเพียงนี้เราพอจะจัดแจงให้สมคิดเจ้าได้ นางฮัวเอียงฮูหยินยังแคลงใจอยู่ จึงตอบว่าซึ่งท่านจะช่วยให้สมคิดข้าพเจ้านั้น คุณหาที่จะเปรียบประมาณมิได้ แต่ข้าพเจ้ายังเคลือบแคลงอยู่ว่าจะมีผู้มายุยงท่าน ท่านจะลืมคำข้าพเจ้าเสีย
ไทจูเถียวได้ฟังดังนั้น จึงหยิบเอาหยกอย่างดีมาจารึกเป็นอักษรสี่ตัวว่า เต๊กฮืออิหยิน แปลว่าอิหยินเป็นบุตรผู้ใหญ่แล้วตัดออกสองซีก ให้แก่นางฮัวเอียงฮูหยินซีกหนึ่ง ซีกหนึ่งตัวเอาไว้ นางฮัวเอียงฮูหยินยินดีนัก คุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่าอองซุนอิหยินให้เพื่อนรักมาหาพี่สาวข้าพเจ้าคนหนึ่งชื่อลีปุดอุยเป็นคนรู้จักขนบธรรมเนียม คุมของมาให้ท่านด้วยแต่ของนั้นยังอยู่ที่ตึกข้าพเจ้า จึงให้หญิงคนใช้ไปขนของมาให้ไทจูเถียว ไทจูเถียวเห็นสิ่งของก็คิดถึงบุตรขึ้นมา กลั้นนํ้าตามิใคร่จะได้จึงว่าไม่ควรที่อองซุนอิหยินจะได้ความลำบากถึงเพียงนี้เลย เราจะคิดพูดจาให้บิดาไปรับมาให้จงได้ นางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นเห็นว่าจะสมคิดของตัวเป็นมั่นคงจึงคำนับลากลับมาที่อยู่ ครั้นเวลาเช้าไทจูเถียวก็เข้าไปหาเจียวเสียงอ๋องในที่ว่าราชการ
ขณะนั้นอองงึดให้ม้าใช้ถือหนังสือมาให้เจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องฉีกผนึกออกมาอ่านดูได้ความว่า เจ้าเมืองเตียวให้ทหารออกมาร้องท้าทายว่าหยาบช้าต่างๆ ครั้นให้ทหารออกสู้รบหาได้ชัยชนะไม่ เจียวเสียงอ๋องโกรธเจ้าเมืองเตียวนัก ไทจูเถียวหาพิจารณาไม่ เห็นว่าได้ช่องจึงเล่าความสุขทุกข์ของอองซุนอิหยินให้ฟังทุกประการ เจียวเสียงอ๋องกำลังปรึกษาขุนนางถึงไปทำศึกด้วยเจ้าเมืองเตียวอยู่ หาได้ยินคำของไทจูเถียวไม่ ไทจูเถียวเห็นบิดาไม่พูดด้วยก็เลยเสียน้ำใจคำนับลากลับมาบ้าน
ฝ่ายลีปุดอุยตั้งแต่ไปหานางฮัวเอียงฮูหยินกลับมาแล้วก็คอยซับทราบฟังข่าวอยู่ ครั้นแจ้งกิตติศัพท์ว่าไทจูเถียวไปบอกความกับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเฉยเสียมิได้ว่าประการใด ลีปุดอุยวิตกนักกลัวการจะไม่สำเร็จ จึงไปสืบหาคนที่จะช่วยว่ากล่าวเจียวเสียงอ๋องได้ ครั้นแจ้งว่าเอียอองโหภรรยาเจ้าเมืองจิ๋นพอจะช่วยว่ากล่าวได้ แล้วก็มีน้องคนหนึ่งเป็นที่เอียจัวกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ จำจะไปหาเอียจัวกุ๋นให้ไปว่ากับนางเอียอองโห ให้ช่วยอ้อนวอนเจียวเสียงอ๋องให้ไปรับอองซุนอิหยินกลับมาเมืองให้จงได้ คิดแล้วจึงรีบไปยังบ้านเอียจัวกุ๋นบอกแก่นายประตูว่า เราชื่อลีปุดอุยจะขอเข้าไปหานายท่าน นายประตูก็เอาเนื้อความไปแจ้งกับเอียจัวกุ๋น เอียจัวกุ๋นก็ให้ไปรับลีปุดอุยเข้ามาแล้วถามว่าท่านมาแต่ไหนเหตุใดจึงมาหาเรา ลีปุดอุยคำนับแล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้าชื่อลีปุดอุย เป็นพ่อค้ามาขายของอยู่ในเมืองนี้นานแล้วเห็นท่านก็มีความรักใคร่นัก บัดนี้ข้าพเจ้าตรองเห็นการอย่างหนึ่งจะมาแจ้งแก่ท่านแต่ยังเกรงใจท่านอยู่ ด้วยข้าพเจ้าเป็นผู้น้อย ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่เห็นหาควรไม่
เอียจัวกุ๋นจึงว่าอย่าเกรงใจเลย ท่านเห็นประการใดจงว่าไปเถิดเราหาถือไม่ ลีปุดอุยจึงแกล้งว่า ข้าพเจ้าเห็นว่านานไปอันตรายจะมีกับท่านเป็นมั่นคง ท่านยังจะรู้สึกตัวแล้วหรือ เอียจัวกุ๋นมิได้แจ้งก็ตกใจ จึงซักถามลีปุดอุยว่าท่านเห็นเหตุประการใดจึงว่าดังนี้
ลีปุยอุยจึงตอบว่า ตัวท่านและพวกพ้องที่แซ่เดียวกับท่านนั้นบริบูรณ์กว่าพวกพ้องไทจูเถียวประการหนึ่ง ท่านเลือกเอาม้าที่ดีมีฝีเท้ามาเลี้ยงไว้ที่บ้านกับหญิงรูปงามสำหรับจะได้ใช้สอยก็มีเป็นอันมาก หาผู้ใดจะมั่งมีเสมอท่านไม่ ทุกวันนี้เจียวเสียงอ๋องก็ชราลงกว่าแต่ก่อน แม้หาบุญไม่ไทจูเถียวก็จะได้เป็นเจ้าเมืองขึ้น พวกไทจูเถียวเห็นว่าพวกท่านบริบูรณ์ก็อิจฉายุยงต่างๆ ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าท่านจะมีอันตราย
เอียจัวกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย จึงถามว่าถ้าดังนั้นท่านจะคิดประการใดจึงจะพ้นภัยเล่า ลีปุดอุยจึงตอบว่า ข้าพเจ้าคิดได้อย่างหนึ่ง ครั้นจะบอกท่านก็กลัวจะไม่เชื่อถือถ้อยคำด้วยตัวข้าพเจ้าเป็นผู้น้อย แต่ว่าถ้าท่านทำตามคำข้าพเจ้าแล้วก็คงจะมีความสุข ถึงผู้ใดจะมายุยงไทจูเถียวประการใดก็หาเป็นอันตรายไม่ เปรียบประดุจเขาไทซัวอันใหญ่ ถึงบุคคลผู้ใดจะทำลายก็ไม่หวาดไหว เอียจัวกุ๋นได้ฟังดังนั้นเห็นว่าลีปุดอุยมีปัญญาจึงลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าอยากจะรู้ความคิดท่านอย่าถ่อมตัวเลย จงเล่าความจริงซึ่งท่านคิดเห็นนั้นให้ข้าพเจ้าแจ้งด้วยเถิด ลีปุดอุยลุกขึ้นรับคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าอองซุนอิหยินบุตรไทจูเถียวซึ่งตกไปอยู่เมืองเตียวนั้นเป็นคนมีกตัญญูชาวเมืองย่อมสรรเสริญอยู่เนืองๆ บัดนี้ เจ้าเมืองเตียวกักขังไว้ได้ความลำบากนัก คิดจะกลับมาเมืองมิได้ขาด ถ้าท่านไปบอกนางเอียอองโหให้ช่วยว่ากล่าวเจียวเสียงอ๋องไปรับอองซุนอิหยินกลับมาเมืองได้ นานไปก็จะได้เป็นที่ไทจูแทนบิดา อองซุนอิหยินกับไทจูเถียวจะคิดถึงคุณท่าน ท่านก็จะมีความสุขสืบไป
เอียจัวกุ๋นก็เห็นชอบด้วยมีความยินดีนักสรรเสริญลีปุดอุยว่า ซึ่งท่านมาสั่งสอนนี้บุญคุณหาที่สุดมิได้ เวลาพรุ่งนี้เราจะไปว่ากล่าวกับนางเอียอองโห ลีปุดอุยก็ลากลับมาที่อาศัย ครั้นเวลาเช้าเอียจัวกุ๋นก็เข้าไปหานางเอียอองโห เล่าความตามลีปุดอุยว่าให้ฟังทุกประการ นางเอียอองโหแจ้งดังนั้นก็เห็นชอบด้วย ครั้นถึงเวลาไปหาเจียวเสียงอ๋องก็เข้าไปปฏิบัติตามเคย เห็นได้ช่องจึงว่าข้าพเจ้าทุกวันนี้มีความกรุณาอองซุนอิหยินนัก ด้วยเป็นลูกกำพร้าหามารดาไม่ ตกไปอยู่เมืองเตียวได้ความลำบากนัก เพราะมีกตัญญูสู้ไปเป็นจำนำแทนตัวตามคำท่าน
บัดนี้ท่านกับเจ้าเมืองเตียวก็ขาดไมตรีกันแล้ว ขอท่านจงเมตตาไปรับอองซุนอิหยินกลับมาไว้เถิด เจียวเสียงอ๋องก็เห็นชอบด้วย จึงว่าถ้าเราจะไปรับอองซุนอิหยินมาโดยดีที่ไหนเจ้าเมืองเตียวจะให้ จะต้องยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเตียวให้ได้ก่อนจึงจะได้อองซุนอิหยินกลับมา นางเอียอองโหจึงตอบว่า ท่านจงคิดอ่านตีเมืองเตียวให้ได้โดยเร็ว ว่าแล้วก็คำนับลากลับมาที่อยู่
ฝ่ายไทจูเถียวตั้งแต่ไม่สมคิดก็ไม่สบายใจ ให้มีความวิตกเป็นอันมาก จึงถามนางฮัวเอียงฮูหยินว่า ลีปุดอุยซึ่งมาแต่เมืองเตียวนั้นอยู่ไหนเล่า เจ้าจงให้คนใช้ไปเรียกมาหาเราสักหน่อยเถิด นางฮัวเอียงฮูหยินก็ใช้ให้คนไปเรียกลีปุดอุยมาหาไทจูเถียว ไทจูเถียวเห็นลีปุดอุยเข้ามาจึงว่าท่านก็มีสติปัญญาอยู่ จะคิดประการใดให้อองซุนอิหยินกลับมาเมืองจิ๋นได้ ลีปุดอุยคำนับแล้วตอบว่า บัดนี้เจ้าเมืองเตียวให้กงซุนเขียนคุมตัวอองซุนอิหยินไว้มั่นคงอยู่ แต่ข้าพเจ้าจะอาสากลับไปคิดอ่านพาตัวอองซุนอิหยินมาหาท่านให้จงได้ ไทจูเถียวกับนางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังลีปุดอุยว่าดังนั้นยินดีนัก จึงว่าขอบใจท่านเป็นอันมาก ไทจูเถียวจึงเอาทองมาให้ลีปุดอุยพันตำลึง แล้วฝากไปให้อองซุนอิหยินพันตำลึงสำหรับจะได้ใช้สอยกว่าจะกลับมาถึงเมือง นางอัวเฮียงฮูหยินก็จัดหาเสื้อกางเกงอย่างดีใส่หีบฝากไปให้อีก แล้วว่ากับลีปุดอุยว่าท่านก็มีสติปัญญาอยู่ จงช่วยคิดอ่านให้อองซุนอิหยินกลับมาเมืองจิ๋นให้จงได้เราจะขอบใจท่านเป็นอันมาก ไทจูเถียวจึงว่ากับลีปุดอุยว่า ถ้าท่านสงเคราะห์ได้ครั้งนี้ เราจะตั้งท่านให้เป็นที่ปรึกษาของอองซุนอิหยินสืบไป ลีปุดอุยก็คำนับลากลับมายังที่อาศัยแล้วจัดแจงของบรรทุกเกวียน ชวนพวกพ้องของตัวค่อยลัดลอดมาทางหลังเมืองเตียวด้วยกลัวทัพอองงึดทหารเมืองจิ๋นอยู่ ครั้นถึงเมืองเตียวก็มายังบ้านบิดาเล่าความให้ฟังทุกประการ บิดาลีปุดอุยก็ดีใจจึงว่าเจ้าอย่าเพิ่งประมาท จะคิดอ่านสิ่งใดก็ให้ตรึกตรองเสียก่อนอย่าทำใจเร็วนั้นหาดีไม่
ลีปุดอุยก็คำนับรับคำลากลับมาที่อยู่ของตัวถามถึงสุขทุกข์ภรรยาแล้ว ก็จัดแจงของพอสมควรรีบไปบ้านกงซุนเขียน แล้วแกล้งว่าข้าพเจ้าไปค้าขายคราวนี้หาสู้มีกำไรไม่ ได้แต่ของเล็กน้อยมาฝากท่าน กงซุนเขียนก็ยินดีจึงตอบว่า ท่านคิดถึงคุณอุตส่าห์หาของมาฝากเราเพียงนี้ก็ขอบใจแล้ว แม้นมีธุระสิ่งใดอย่าเกรงใจเลยจงมาบอกเราเถิด จะได้ช่วยท่านตามสติกำลัง แล้วก็ให้ยกโต๊ะมากินด้วยลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงถามว่า อองซุนอิหยินไปไหนเล่า กงซุนเขียนจึงบอกว่านั่งอยู่ในห้อง ถ้าท่านอยากจะพบจงเข้าไปหาเถิด เราหาแคลงใจท่านไม่ ด้วยท่านเป็นคนชอบพอกันกับเรา ลีปุดอุยยินดีนักก็ลาเข้าไปหาอองซุนอิหยิน กระซิบเล่าความซึ่งไปเมืองจิ๋นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าทองพันตำลึงกับหีบเสื้อและกางเกงยังอยู่ที่บ้านข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเอามาให้ท่าน
อองซุนอิหยินแจ้งดังนั้นก็ดีใจจึงว่ากับลีปุดอุยว่า ให้เอาแต่หีบเสื้อกางเกงมาเถิด อันทองนั้นท่านจงเอาไว้ใช้สอยคิดอ่านให้ข้าพเจ้ากลับไปเมือง จะสมนาคุณท่านอีกให้ถึงขนาด ลีปุดอุยจึงว่าท่านอย่าปรารมภ์เลย ข้าพเจ้าจะคิดอ่านให้ท่านกลับไปเมืองจงได้ แล้วก็ลุกออกมาลากงซุนเขียนกลับไปบ้าน ใช้ให้คนเอาหีบเสื้อกางเกงลอบไปให้อองซุนอิหยิน แล้วนั่งตรึกตรองคิดว่านางเตียวกีภรรยาเรามีท้องได้สองเดือนพร้อมไปด้วยลักษณะงดงามนัก แล้วก็ฉลาดร้องรำในการเพลงต่างๆ จะยกไปเป็นภรรยาอองซุนอิหยิน ไปภายหน้าอองซุนอิหยินได้เป็นเจ้าเมืองจิ๋นขึ้น บุตรเราก็เป็นเชื้อสายเจ้าสืบแซ่ต่อไป เราก็คงจะได้ความสุขเป็นอันมาก จึงจะไม่ป่วยการซึ่งได้เหน็ดเหนื่อยและลงทุนมา ครั้นคิดดังนั้นแล้วเวลาวันหนึ่งลีปุดอุยก็ไปหากงซุนเขียน กงซุนเขียนเห็นลีปุดอุยมาก็พูดจาปราศรัยต่างๆ จึงยกโต๊ะมากินด้วยลีปุดอุยแล้วว่า เราคิดถึงท่านจะไปหาท่านก็ยังมิได้ว่างธุระ ท่านมาวันนี้ดีนัก จงอยู่พูดเล่นให้นานๆ เถิดจึงค่อยไป แล้วเรียกอองซุนอิหยินมากินโต๊ะด้วย ลีปุดอุยจึงว่าข้าพเจ้าก็คิดถึงคุณท่านอยู่ทุกวันมิได้ขาด อยากจะใคร่เชิญท่านทั้งสองไปกินโต๊ะที่บ้าน แต่เกรงอยู่ด้วยตัวข้าพเจ้าเป็นแต่ผู้น้อย กงซุนเขียนได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า ท่านกับเราชอบกันเหมือนหนึ่งญาติเราหาถือไม่ อย่าเกรงเลย ลีปุดอุยทำเป็นยินดีแล้วจึงว่าถ้าดังนั้นเวลาพรุ่งนี้ขอเชิญท่านไปกินโต๊ะที่บ้านข้าพเจ้า กงซุนเขียน อองซุนอิหยินก็รับคำ ลีปุดอุยก็ลากลับมาที่อยู่ ครั้นรุ่งเช้าจึงให้บ่าวจัดแจงโต๊ะเตรียมไว้ แล้วให้กวาดแผ้วปูลาดสะอาดสะอ้านมิให้มีที่รังเกียจ
ฝ่ายกงซุนเขียน ครั้นเวลาเช้าก็แต่งตัวชวนอองซุนอิหยินกับบ่าวไพร่มายังบ้านลีปุดอุย ลีปุดอุยก็ออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปให้นั่งที่สมควร สั่งให้บ่าวยกโต๊ะไปเลี้ยงพวกที่ตามกงซุนเขียนมาแล้วก็ชวนกงซุนเขียน อองซุนอิหยินกินโต๊ะ ชวนพูดจาเล่นหวังจะให้เพลิดเพลิน กงซุนเขียน อองซุนอิหยินก็เสพสุรามิได้มีความรังเกียจ ลีปุดอุยเห็นคนทั้งสองเสพสุราพอเมาตึงตัวแล้วจึงพูดขึ้นว่า ท่านทั้งสองมาเสพสุราด้วยข้าพเจ้าวันนี้เป็นที่สบายยิ่งนัก แต่ยังหามีที่สนุกไม่ ข้าพเจ้ามีภรรยาอยู่คนหนึ่งเสียงเพราะ พอจะขับรำร้องให้ท่านฟังเล่นตามสบายได้อยู่ จึงสั่งคนใช้ให้เข้าไปเรียกนางเตียวกีออกมา แล้วให้คำนับกงซุนเขียน อองซุนอิหยิน
นางเตียวกีก็คุกเข่าลงคำนับกงซุนเขียน อองซุนอิหยินก็ลุกขึ้นคำนับ เห็นนางเตียวกีรูปร่างงามเกล้าผมเรียงเส้นเสมอดูเป็นมัน ขนคิ้วเส้นก็เล็กละเอียดอ่อน เมื่อแย้มยิ้มริมฝีปากออกนั้นเห็นฟันเรียบร้อยขาวเป็นแสงสะอาดนัก อองซุนอิหยินให้มีความรักใคร่ในนางเตียวกีเป็นอันมากจึงถามลีปุดอุยว่า นางคนนี้หรือเป็นคนขับรำได้ ลีปุดอุยก็รับคำว่านางคนนี้ แล้วจึงสั่งนางเตียวกีให้ลุกขึ้นขับรำไป นางเตียวกีก็คำนับแล้วลุกขึ้นเดินทำกิริยาออกไปให้ห่างหน้าโต๊ะ จัดแจงตัวให้มั่นคงแล้วก็ร้องรำไปตามขบวนสตรี กงซุนเขียนอองซุนอิหยินนั่งเสพสุราอยู่พลาง แลดูนางเตียวกีเห็นรำร้องว่องไวกิริยาก็งาม ท่วงทีเปรียบประดุจหนึ่งมังกรลงเล่นอยู่ในพระมหาสมุทร สะบัดแขนเสื้อรำเหมือนนกกระพือปีกบินร่อนอยู่บนอากาศ ต่างคนก็ตะลึงแลดูนางเตียวกีจนเพลิดเพลินไป
ลีปุดอุยเห็นดังนั้นก็แกล้งรินสุรา แล้วสะกิดบอกให้กงซุนเขียนอองซุนอิหยิน กงซุนเขียนอองซุนอิหยินก็ได้สติ ต่างคนก็หัวเราะพูดชมนางเตียวกีต่างๆ แต่อองซุนอิหยินนั้นให้คิดรักใคร่นางเตียวกีนัก ไม่เป็นอันที่จะเสพสุราเวียนชายตาดูอยู่มิได้ขาด ลีปุดอุยรู้กิริยาอองซุนอิหยินจึงให้คนใช้เอาถ้วยไปส่งให้นางเตียวกีรินสุราให้กงซุนเขียน อองซุนอิหยินกิน ปรารถนาจะให้อองซุนอิหยินมีความรักใคร่ในนางเตียวกีมากขึ้น นางเตียวกีรับเอาถ้วยมาเข้าไปคำนับส่งให้กงซุนเขียน อองซุนอิหยิน อองซุนอิหยินก็ยืนขึ้นรับถ้วยสุรามากิน กงซุนเขียนนั่งนิ่งอยู่มิได้ว่าประการใดด้วยเกรงใจลีปุดอุยอยู่ แต่อองซุนอิหยินนั้นเป็นใจหนุ่ม ให้รักใคร่ลุ่มหลงไปไม่ทันตรึกตรอง จึงพูดกับนางเตียวกีว่า เราได้เห็นผู้อื่นขับรำมาก็มากแล้วหาดีเหมือนเจ้าไม่ อันที่จะหาหญิงมาเปรียบกับเจ้านั้น เห็นว่าไม่มีผู้ใดสู้เจ้าได้ ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นเห็นว่าอองซุนอิหยินรักใคร่นางเตียวกีเป็นอันมากก็ยินดีนัก จึงให้นางเตียวกีเข้าไปเสียข้างใน แล้วลีปุดอุยก็แกล้งเอาถ้วยใหญ่มารินสุราคำนับส่งให้กงซุนเขียน กงซุนเขียนก็รับถ้วยสุรามากินไปหลายถ้วย จนเมาสิ้นสติก็ซบหน้าลงที่โต๊ะหลับไป อองซุนอิหยินเห็นกงซุนเขียนเมาสุราหลับอยู่ดังนั้น ได้ทีด้วยรักนางเตียวกีอยากจะได้เป็นภรรยา จึงแกล้งทำเป็นเมาสุราแล้วจึงว่ากับลีปุดอุยว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าตกมาอยู่ในเมืองเตียวแต่ผู้เดียวลำบากนักหามีความสบายไม่ แม้นได้นางเตียวกีไปด้วย ขับรำให้ฟังเห็นจะค่อยมีความสุข ท่านก็ได้เมตตาข้าพเจ้ามาแต่เดิมแล้ว จงช่วยให้สมความปรารถนาข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นก็แกล้งทำโกรธ แล้วว่าเราเชิญท่านมากินโต๊ะวันนี้หมายว่าเป็นคนสนิทกันเหมือนญาติ จึงให้ภรรยาซึ่งเป็นที่รักแห่งเราออกมาปฏิบัติ เหตุใดท่านจึงหาเกรงใจเราไม่ อาจมาขอเราดังนี้ให้ผิดอย่างธรรมเนียมไป อองซุนอิหยินเห็นลีปุดอุยโกรธตกใจนักคุกเข่าลงคำนับแล้วว่าซึ่งข้าพเจ้าพูดออกไปนั้นผิดแล้ว ด้วยกำลังเมาสุราเคลิ้มสติไปมิทันที่จะได้ตรึกตรอง ขอท่านอย่าได้ถือโทษข้าพเจ้าเลย ลีปุดอุยจึงก้มตัวลงจับข้อมืออองซุนอิหยินให้ยืนขึ้นโดยเร็ว แล้วจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้ามิได้ถือโทษด้วยคิดไว้ว่าจะทำนุบำรุงท่านให้ได้คืนกลับไปบ้านเมือง สู้เสียข้าวของเงินทองเป็นอันมากก็ยังหาสมคิดไม่ ทำไมกับเมียคนหนึ่งข้าพเจ้าคงจะสู้สละรักยกให้ท่านแต่ขอไว้สักหน่อยหนึ่งเถิด ด้วยนางเตียวกียังหารู้ตัวไม่เห็นจะมีความอาย จะต้องว่ากล่าวให้ยินยอมเป็นปกติดีแล้วจึงจะให้ไปปฏิบัติท่านให้ท่านใช้สอยตามสบาย
อองซุนอิหยินได้ฟังลีปุดอุยว่ายอมยกนางเตียวกีให้ดังนั้นมีความยินดีนัก ก้มตัวลงคำนับแต่ยังมิได้ตอบประการใด พอกงซุนเขียนสร่างเมาตื่นขึ้น อองซุนอิหยินว่าเวลานี้ก็จวนเย็นแล้ว เชิญท่านกลับไปบ้านเถิด กงซุนเขียนได้ยินดังนั้นจึงว่ากับลีปุดอุยว่าเรามากินโต๊ะที่บ้านท่านวันนี้สนุกสบายยิ่งนัก เราจะลาท่านไปบ้านก่อน ว่าดังนั้นแล้วก็ชวนอองซุนอิหยินลุกออกมาพาบ่าวไพร่กลับไปบ้าน ครั้นเวลาคํ่าลีปุดอุยเข้านอน นางเตียวกีเข้าไปปฏิบัติตามเคย ลีปุดอุยจึงว่าแก่นางเตียวกีว่า เมื่อเวลากลางวันอองซุนอิหยินมากินโต๊ะ เราให้เจ้าออกไปปฏิบัติอองซุนอิหยิน อองซุนอิหยินเห็นเจ้ามีความรักใคร่เป็นอันมาก จนสิ้นความเกรงใจเราออกปากขอเจ้าอยากจะใคร่ได้ไปเป็นภรรยา
นางเตียวกีได้ฟังลีปุดอุยว่าดังนั้นตกใจนัก คำนับแล้วจึงว่าแต่ข้าพเจ้าตกมาเป็นภรรยาท่านก็นานแล้ว สู้อุตส่าห์ปฏิบัติมิให้ขัดเคืองแต่สักสิ่งหนึ่ง จนข้าพเจ้ามีครรภ์ได้สองเดือนเศษ ก็ยังมิได้คิดเอาใจออกห่างปราศจากท่าน ซึ่งท่านมากล่าวคำดังนี้เห็นว่าท่านเบื่อหน่ายสิ้นเมตตาข้าพเจ้าผู้เพื่อนยากเป็นแท้แล้ว ลีปุดอุยได้ฟังนางเตียวกีพูดเป็นทางตัดพ้อดังนั้น ยิ้มแล้วขยับเข้าไปใกล้จึงปลอบว่า เจ้าผู้มีรูปตัวงดงามเป็นที่พึงใจแก่บุรุษทั้งปวง ที่เราจะเบื่อหน่ายและสิ้นความอาลัยในเจ้านั้นหามิได้ แต่เราวิตกอยู่ด้วยการสิ่งหนึ่งจะว่าให้เจ้าฟัง อันอองซุนอิหยินนี้เราพิจารณาดูลักษณะประกอบไปด้วยชะตาราศีอันบริบูรณ์ต้องในทำนายไว้ว่าจะได้เป็นกษัตริย์อันประเสริฐ ตัวเจ้าก็มีลักษณะพร้อมบริบูรณ์ควรจะตั้งอยู่ในที่ฮูหยินจึงจะชอบ ซึ่งเจ้ามาเป็นภรรยาเรานี้ คนทั้งปวงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแต่เมียตระกูลพ่อค้าหาสมควรกับรูปศรีของเจ้าไม่ อนึ่งถ้าสืบไปเบื้องหน้าอองซุนอิหยินได้เป็นกษัตริย์ขึ้น บุตรของเราในครรภ์แม้นเป็นผู้ชายก็จะได้เป็นไทจู เราทั้งสองจะได้พึ่งพำนักกันสืบไป ถ้าแม้นเจ้าเห็นจริงเชื่อถ้อยคำของเราแล้ว ก็อย่าได้สูญไมตรีของอองซุนอิหยินเลย
นางเตียวกีได้ฟังดังนั้นก็เห็นจริงด้วย เพราะอยากจะใคร่มียศฐาบรรดาศักดิ์ แต่ยังมีความละอายอยู่จึงแสร้งทำเป็นร้องไห้ แล้วว่ากับลีปุดอุยว่า ข้าพเจ้ายังมีความอาลัยอยู่เป็นอันมาก ด้วยท่านยังมิได้ทำให้ข้าพเจ้าขัดเคืองประการใด แต่ถ้าว่าจะขัดขืนท่านก็ไม่ควร ด้วยข้าพเจ้าเป็นแต่ผู้น้อยท่านเป็นสามี ถ้าเห็นดีประการใดก็ตามแต่ท่านจะเมตตาเถิด
ลีปุดอุยได้ฟังนางเตียวกีว่าดังนั้นยินดีนัก จึงซ้ำปลอบว่าเจ้าอย่าเสียใจเลย ซึ่งเราว่ากล่าวทั้งนี้มิได้แกล้งมารยา หวังจะให้เจ้าได้ดีไปภายหน้า แม้นเจ้ายังมีเมตตาอยู่แล้ว ถ้านานไปเดชะวาสนาของเราก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก เจ้าจงอุตส่าห์หักใจไปก่อนเถิด แล้วลีปุดอุยกับนางเตียวกีก็กระทำสัตย์ว่าไม่ทิ้งขว้างกันจนหาชีวิตไม่ ครั้นพูดจาสั่งเสียกันเสร็จแล้วก็นอนหลับไป ครั้นเวลารุ่งเช้า ลีปุดอุยก็แต่งตัวตามตระกูลพ่อค้าไปยังบ้านกงซุนเขียน กงซุนเขียนเห็นลีปุดอุยก็ออกไปต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควร ลีปุดอุยจึงว่าเวลาวานนี้ข้าพเจ้าเชิญท่านผู้เป็นขุนนางไปกินโต๊ะที่บ้านข้าพเจ้าผู้น้อยนั้น จะผิดชอบประการใดข้าพเจ้าขออภัยเสียเถิด กงซุนเขียนจึงตอบว่าไม่ควรที่ท่านจะพูดดังนี้ ท่านมีคุณเราทั้งสองอีก วันนี้เราคิดอยู่ว่าจะชวนอองซุนอิหยินไปสรรเสริญคุณท่านถึงบ้าน พอท่านมาเสียก่อนเรามีความยินดีนัก ลีปุดอุยได้ฟังกงซุนเขียนพูดจาสนิทสนมมิได้มีความลับดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้ามีความอยู่ข้อหนึ่ง จะแจ้งแก่ท่านให้ทราบเสียจึงจะชอบ ด้วยเวลาวานนี้ อองซุนอิหยินพูดจาอ่อนน้อมขอนางเตียวกีภรรยาข้าพเจ้าหามีความเกรงใจไม่ ครั้นข้าพเจ้าจะขัดขืนมิให้เล่าก็กลัวอองซุนอิหยินจะวุ่นวายคิดหนีหายต่อไป ความผิดก็จะมีมาถึงท่าน ข้าพเจ้าคิดว่าจะยอมยกภรรยาให้เสียกับอองซุนอิหยิน เพราะเห็นว่าจะได้เป็นหลักแหล่งมิได้คิดหนีกลับคืนไปเมือง คำโบราณท่านย่อมว่าไว้แต่ก่อนว่า จะผูกผู้คนด้วยเชือกและพรวนนั้นเห็นหาอยู่ไม่ แม้นผูกด้วยการประเวณีสตรีแลจะมั่นคงยืดยาว การซึ่งเสียภรรยาเป็นของรักให้แก่อองซุนอิหยินครั้งนี้ก็เพราะเห็นว่าเป็นราชการเกี่ยวข้องอยู่ในท่าน กงซุนเขียนได้ฟังลีปุดอุยแจ้งดังนั้นเห็นชอบด้วย มีความยินดีนักจึงตอบว่าซึ่งท่านคิดดังนี้ควรแล้ว บุญคุณท่านมีแก่เราเป็นอันมาก
ขณะนั้นอองซุนอิหยินแจ้งว่าลีปุดอุยมาก็ออกไปหา ต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วพูดจายกบุญยอคุณและสรรเสริญลีปุดอุยต่างๆ ด้วยนํ้าใจของอองซุนอิหยินอยากจะใคร่ได้ภรรยาลีปุดอุย ลีปุดอุยครั้นได้ฟังอองซุนอิหยินพูดจายกย่องประจบประแจงมีกิริยามากกว่าแต่ก่อนดังนั้น ก็เข้าใจว่าอองซุนอิหยินอยากจะใคร่ได้ของรักแห่งเราจึงพูดดังนี้ การซึ่งเราตรึกตรองไว้แต่เดิมนั้นเห็นสมคิดเป็นมั่นคงมีความยินดีนัก แล้วว่าแก่อองซุนอิหยินว่า ความที่ท่านพูดไว้แก่เรานั้น ถ้าท่านมิได้มีความรังเกียจแล้วจะเลี้ยงดูกันโดยฉันประเพณีจริงแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้พูดจาว่ากล่าวนางก็ยินยอมพร้อมใจอยู่แล้ว คํ่าวันนี้ก็เป็นวันดี ข้าพเจ้าจะส่งตัวนางเตียวกีมาให้ท่านจะเห็นประการใด
อองซุนอิหยินได้ฟังลีปุดอุยว่าดังนั้นมีความยินดีเป็นกำลังยอบตัวลงคำนับแล้วว่า ท่านเมตตาข้าพเจ้าครั้งนี้ บุญคุณท่านอยู่แก่ข้าพเจ้าหาที่จะอุปมามิได้ คงจะสนองคุณท่านจนสิ้นชีวิตมิได้ลืมคุณเลย กงซุนเขียนจึงว่าดีแล้ว เราจะช่วยจัดแจงให้สมควรทั้งสองฝ่าย ว่าแล้วให้ยกโต๊ะออกมากินด้วยลีปุดอุย อองซุนอิหยินครั้นกินโต๊ะเสร็จแล้วลีปุดอุยก็คำนับลากลับไปบ้าน พอเวลาคํ่าลงกงซุนเขียนก็ให้จัดแจงเกวียนกับของคำนับตามสมควร ให้คนสนิทของตัวคุมเกวียนและของไปยังบ้านลีปุดอุย ลีปุดอุยเห็นดังนั้นมีความยินดีนัก ก็เข้าไปในห้องพูดจาปลอบโยนนางเตียวกีต่างๆ แล้วจึงจัดแจงแต่งตัวผลัดเสื้อกางเกงใหม่พาไปขึ้นเกวียน ลีปุดอุยนั้นก็มาด้วยนางเตียวกี ครั้นถึงบ้านกงซุนเขียนก็เข้าไปคำนับกงซุนเขียน
ขณะนั้นอองซุนอิหยินออกมานั่งอยู่ด้วยกงซุนเขียน ลีปุดอุยก็ส่งตัวนางเตียวกีเข้าไปอยู่ในห้องอองซุนอิหยิน แล้วกงซุนเขียน อองซุนอิหยิน ลีปุดอุย ก็พูดจาหยอกเอินกันจนเวลายามเศษ ลีปุดอุยก็ลากลับไปบ้าน อองซุนอิหยินเห็นลีปุดอุยกลับไปแล้ว ก็ลากงซุนเขียนเข้าไปหานางเตียวกีในห้อง พูดจาอ่อนน้อมเป็นทางไมตรีต่างๆ จนนางเตียวกียินยอมพร้อมใจด้วย ทั้งสองคนก็มิได้มีความรังเกียจกันอยู่เป็นปกติสบายมาได้ประมาณเดือนเศษ เวลาวันหนึ่งนางเตียวกีนั่งตรึกตรองคิดว่าตัวก็มีครรภ์ถึงสามเดือนแล้ว จำจะอุบายบอกแก่อองซุนอิหยินให้รู้เสียจึงจะสิ้นความกินแหนง
ขณะนั้นพออองซุนอิหยินไปหากงซุนเขียนกลับมา นางเตียวกีก็เข้าไปปฏิบัติตามเคยแล้วบอกแก่อองซุนอิหยินว่า บัดนี้ข้าพเจ้าขาดระดูหามีมาตามสังเกตไว้ไม่ผิดประหลาดอยู่ เห็นว่าจะมีครรภ์เป็นแน่ อองซุนอิหยินได้ฟังดังนั้นมิได้รู้ว่ากลนางเตียวกี สำคัญว่าบุตรในครรภ์นั้นเกิดด้วยตัวมีความยินดีนัก จึงว่าถ้าเป็นบุญของเราทั้งสองก็ให้บุตรในครรภ์เจ้าคลอดออกมาเป็นชายเถิด จะได้สืบแซ่และตระกูลต่อไป ครั้นอยู่ด้วยกันนานมาจนครรภ์นางเตียวกีครบสิบเดือนควรที่จะคลอดบุตรก็หาคลอดไม่ เพราะเหตุว่าเป็นบุญของบุตรในครรภ์จะมิให้คนทั้งปวงล่วงรู้ว่าเป็นบุตรลีปุดอุย ต่อถ้วนสิบสองเดือนเป็นวันข้างจีนเรียกว่าเจียง้วยชิวอิด แปลว่าปีใหม่ขึ้นคํ่าหนึ่งเป็นวันตรุษจีน นางเตียวกีก็คลอดบุตรออกมาเป็นชาย
ขณะนั้นบังเกิดนิมิตเป็นแสงสว่างทั่วไปทั้งบ้านกงซุนเขียนแล้วมีฝูงนกหลายพวกบินมาแต่ทิศต่างๆ ประชุมในจังหวัดที่อันนั้น บ้างก็บินร่อนร้องอยู่บนอากาศ บ้างก็จับไม้ไซ้ปีกหางอยู่ตามสบาย อันบุตรนางเตียวกีนั้นมีลักษณะประหลาดกว่าทารกทั้งปวง คลองตายาวหน้าผากสี่เหลี่ยม ในแก้วตาทั้งสองนั้นมีเงาข้างละสองคน ฟันก็งอกเป็นเงางามมาแต่กำเนิด ที่กลางสันหลังนั้นเป็นวงเท่าผลสะบ้าคล้ายเหมือนปานแห่งหนึ่ง ในวงนั้นเป็นเกล็ดดังหนึ่งเกล็ดมังกรเต็มทั่วไปทั้งวง ถ้าจะร้องไห้เสียงก็ดังได้ยินไปหลายชั่วบ้าน อองซุนอิหยินเห็นบุตรชายมีลักษณะและบังเกิดนิมิตดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้ชื่อบุตรนั้นตามแซ่นางเตียวกีกับที่เกิดวันปีใหม่ชื่อเตียวแจ้ง
ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องครองสมบัติในเมืองจิ๋นได้สี่สิบแปดปี ฝ่ายลีปุดอุยแจ้งว่าบุตรนางเตียวกีเป็นชาย สมเหมือนหนึ่งคิดไว้แต่เดิมมีความยินดีนัก จึงจัดแจงข้าวของทองเงินไปเยี่ยมอองซุนอิหยิน แล้วเอาเงินทองลอบไปให้นางเตียวกีเลี้ยงบุตรมิได้ขาด จนอายุเตียวแจ้งบุตรนางเตียวกีนั้นได้สามขวบ
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งว่าอองงึดยังหักเอาด่านเมืองเตียวหาได้ไม่ก็โกรธ จึงจัดแจงทหารเป็นขบวนทัพ ให้ยกหนุนไปช่วยอองงึดตั้งอยู่ที่ตำบลฝั่งแม่นํ้าฮุนจุย ห่างค่ายอองงึดประมาณสิบสี่เส้น จึงจัดแม่ทัพให้คุมทหารไปช่วยอองงึดตีค่ายเมืองเตียว อองงึดครั้นได้ทหารเพิ่มเติมมาก็ยกเข้าหักเอาเมืองด่าน ทหารในเมืองก็ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินสู้ไว้เป็นสามารถ อองงึดให้ทหารเข้ารบหักเอาเป็นหลายครั้งหาได้ไม่ ตั้งรอกันอยู่ กิตติศัพท์รู้ไปถึงลีปุดอุย ลีปุดอุยเอาความไปแจ้งแก่อองซุนอิหยินว่า เจียวเสียงอ๋องยกหนุนมาตีเมืองด่านขึ้นเมืองเตียว บัดนี้ในเมืองเตียวก็ปิดประตูไว้ทั้งสี่ด้าน ข้าพเจ้าเห็นว่าเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวคงจะโกรธเจียวเสียงอ๋องเป็นอันมากก็จะพลอยฆ่าท่านเสียด้วย แม้นนิ่งอยู่ฉะนี้เห็นจะไม่พ้นภัย ท่านจงคิดอ่านหนีกลับไปเมืองเถิด
อองซุนอิหยินได้ฟังดังนั้นตกใจนัก จึงว่าข้าพเจ้านี้หามีสติปัญญาไม่ แม้นท่านกรุณาก็จงช่วยคิดอ่านให้ได้กลับไปเมืองเถิดข้าพเจ้าจะตามใจท่านทุกประการ ลีปุดอุยก็รับว่าท่านอย่าวิตกเลย แล้วลากลับมาบ้าน จึงหยิบเอาทองออกมาสามสิบชั่งเอาไปให้นายประตูข้างทิศเหนือ แล้วบอกว่าข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าขายของติดอยู่ในเมืองนี้ ข้าศึกก็มารบกวนอยู่มิได้ขาดหามีความสบายไม่ ข้าพเจ้าขายของได้กำไรไว้สามสิบชั่งเอามาให้ท่าน ท่านได้กรุณาเปิดประตูส่งข้าพเจ้าด้วยเถิด นายประตูยินดีนักรับเอาทองไว้แล้วว่าท่านจะไปเมื่อใดก็มาเถิด เราจะช่วยสงเคราะห์อย่าวิตกเลย ลีปุดอุยก็ลากลับมาบ้าน จึงหยิบเอาทองอีกร้อยชั่งไปให้กงซุนเขียน บอกว่าข้าพเจ้ามาอยู่เมืองเตียวก็นานแล้วรำลึกถึงญาติข้าพเจ้านัก อีกสามวันจะลาท่านไปบ้านเดิมข้าพเจ้า แต่ขัดอยู่ด้วยประตูเมืองข้างทิศเหนือปิด ท่านได้โปรดด้วยช่วยสั่งให้เขาเปิดประตูส่งข้าพเจ้าหน่อยเถิด
กงซุนเขียนได้ฟังดังนั้นมิรู้กลอุบาย เสียดายลีปุดอุยนักจึงว่าถ้าท่านไปแล้ว จงกลับมาเยี่ยมเยือนเราบ้าง ว่าแล้วก็ไปสั่งนายประตูไว้ว่า ถ้าลีปุดอุยจะไปเมื่อใดก็ให้เปิดส่งด้วย นายประตูได้ทองไว้แต่เดิมแล้ว ครั้นกงซุนเขียนมาสั่งอีกดังนั้นก็ดีใจ พอกงซุนเขียนกลับไป นายประตูจึงแบ่งทองนั้นไปให้พวกชาวด่านรายทางเป็นหลายตำบล เพราะกลัวว่าชาวด่านจะมิให้ลีปุดอุยไป
ฝ่ายลีปุดอุยเมื่อขณะกงซุนเขียนไปสั่งนายประตูนั้นก็ลอบไปหาอองซุนอิหยินบอกว่า อีกสามวันข้าพเจ้าจะพาท่านหนีกลับไปเมืองจิ๋นให้จงได้ จงส่งภรรยากับบุตรของท่านไปไว้บ้านข้าพเจ้าก่อนเถิด อองซุนอิหยินแจ้งดังนั้นมีความยินดีนัก คำนับลีปุดอุยแล้วว่าเวลาคํ่าวันนี้ข้าพเจ้าจึงจะพาไปส่งท่าน ลีปุดอุยก็กลับมาบ้าน บอกบิดาให้แจ้งความดังนั้น มาจัดแจงทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารของตัว ให้บ่าวขนลงบรรทุกเกวียนพร้อมแล้ว ครั้นเวลาค่ำอองซุนอิหยินก็ลอบพาบุตรและภรรยามาส่งไว้ที่บ้านลีปุดอุย รุ่งขึ้นเวลาเช้าลีปุดอุยก็จัดแจงแต่งโต๊ะมาเตรียมไว้ ครั้นเวลาบ่ายจึงไปเชิญกงซุนเขียนกับอองซุนอิหยินมากินโต๊ะที่บ้าน กงซุนเขียนมิได้มีความสงสัย ก็ชวนอองซุนอิหยินกับบ่าวไพร่มายังบ้านลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงสั่งให้เลี้ยงบ่าวไพร่ซึ่งตามกงซุนเขียนมาที่ข้างนอกเหมือนอย่างครั้งก่อน แต่สุรานั้นเติมให้มากขึ้นกว่าตามธรรมเนียม ลีปุดอุยก็เชิญกงซุนเขียน อองซุนอิหยินให้กินโต๊ะ พูดจาเล่นอยู่ด้วยกันจนเวลาคํ่า ครั้นล่วงเข้ายามเศษลีปุดอุยก็แกล้งกล่าวว่า ข้าพเจ้ามีความอาลัยถึงท่านทั้งสองนัก จึงเชิญมาเสพสุราด้วยกันให้สบายเสียครั้งนี้ อีกสองวันข้าพเจ้าจะลาท่านไปแต่ว่าไม่นานดอกคงจะได้กลับมาเห็นกัน แล้วแกล้งทำหน้าสลดถอนใจใหญ่จึงรินสุราใส่ถ้วยใหญ่ให้กงซุนเขียน กงซุนเขียนมิได้รู้กลก็รับมาดื่มเข้าไป ลีปุดอุยก็รีบส่งให้อีกเป็นหลายถ้วย กงซุนเขียนเสพสุรามากเมาเหลือกำลังซบหน้าลงกับโต๊ะ
ฝ่ายบ่าวกงซุนเขียนรับประทานสุราเข้าไปเกินขนานก็นอนหลับอยู่ทั้งสิ้นมิได้รู้สึกตัว ลีปุดอุยเห็นดังนั้นยินดีนักด้วยสมความคิด จึงให้อองซุนอิหยินแต่งตัวเป็นไพร่ปนไปกับบ่าว ลีปุดอุยกับบิดาก็พาอองซุนอิหยินและบุตรภรรยาทั้งพรรคพวกของตัว รีบขับเกวียนออกจากบ้านโดยเร็ว ครั้นมาถึงประตูข้างทิศเหนือ ลีปุดอุยก็บอกนายประตู นายประตูเห็นลีปุดอุยมาก็เปิดประตูให้ไปด้วยไม่รู้จักอองซุนอิหยิน ลีปุดอุยลานายประตูพากันรีบออกจากเมืองเตียวไป ลีปุดอุยหนีมาทางทิศเหนือนี้เพราะบ้านของตัวอยู่ที่ตำบลฝ่างเต๊ก เคยเข้าใจรู้ทางที่จะอ้อมลัด แม้นมีผู้ติดตามมาจะได้หนีโดยง่าย ครั้นออกจากเมืองแล้วจึงอ้อมไปทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วยจะไปเมืองจิ๋น ครั้นพบค่ายอองงึดแม่ทัพเมืองจิ๋นตั้งอยู่ก็เลียบไปทางข้างค่าย
ฝ่ายทหารอองงึดที่ตรวจตราอยู่เห็นดังนั้นก็พากันออกมาจะจับตัวลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงร้องบอกว่าเราพาหลานเจ้าเมืองมาชื่ออองซุนอิหยิน ทหารอองงึดรู้ดังนั้นก็ไปบอกอองงึด อองงึดยินดีนัก ให้เชิญเข้าไปในค่ายแล้วว่าเหตุใดท่านจึงหนีมาได้ อองซุนอิหยินก็เล่าความซึ่งลีปุดอุยคิดอ่านให้ฟังทุกประการ อองงึดจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเสร็จแล้วจึงบอกว่าเจ้าเมืองจิ๋นมาตั้งค่ายอยู่ยังทางอีกสิบลี้ ข้าพเจ้าจะให้ทหารไปส่ง แล้วจัดเกวียนและม้าให้อองซุนอิหยินกับพวกพ้องลีปุดอุยขี่ แล้วก็ให้ทหารพาไปส่งเจ้าเมืองจิ๋น ลีปุดอุยกับอองซุนอิหยินก็พากันไป ครั้นถึงค่ายเจียวเสียงอ๋อง อองซุนอิหยินก็เข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเห็นมีความยินดีนักจึงถามว่าเหตุใดเจ้าจึงหนีได้ อองซุนอิหยินก็เล่าความให้ฟังทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องจึงสรรเสริญลีปุดอุยต่างๆ แล้วบอกอองซุนอิหยินว่า ไทจูเถียวบิดาเจ้าคิดถึงอยู่ทุกวันมิได้ขาด ซึ่งเจ้ารอดชีวิตพ้นจากเมืองเตียวมานี้เป็นบุญตัวนัก เจ้าจงกลับไปเมืองจิ๋นก่อนเถิดบิดามารดาพี่น้องทั้งปวงเห็นจะได้ดีใจ แล้วให้นายทหารที่มีฝีมือไปส่งอองซุนอิหยิน อองซุนอิหยินก็คำนับลาเจียวเสียงอ๋องออกมาพากันขึ้นขี่เกวียนรีบไปเมืองจิ๋น ครั้นมากลางทางอองซุนอิหยินก็ใช้ให้คนล่วงหน้าไปบอกไทจูเถียวผู้บิดาเสียก่อน ม้าใช้คำนับลารีบมาเมืองจิ๋นเข้าไปแจ้งความไทจูเถียวทุกประการ
ไทจูเถียวแจ้งดังนั้นจึงให้หญิงคนใช้ไปเรียกนางฮัวเอียงฮูหยินมาเล่าความนั้นให้ฟัง นางฮัวเอียงฮูหยินได้แจ้งมีความยินดีนัก ดวงหน้าสดชื่นดุจดังดอกไม้เมื่อแรกบานยังไม่ต้องแสงพระอาทิตย์ จึงว่ากับไทจูเถียวว่า ท่านกับข้าพเจ้าตั้งแต่นี้ไปก็จะมีความสุขปราศจากวิตกแล้ว
ขณะนั้นพอลีปุดอุยมาถึงเมืองจิ๋น จึงว่ากับอองซุนอิหยินว่า บัดนี้ท่านก็จะนับถือนางฮัวเอียงฮูหยินว่าเป็นมารดา อันนางฮัวเอียงฮูหยินเป็นชาวเมืองฌ้อ ท่านจงแต่งตัวเสียใหม่เถิด ให้เหมือนพวกเมืองฌ้อจึงจะเห็นว่านับถือและคิดถึงเขาจริง อองซุนอิหยินได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเสียใหม่ ครั้นเสร็จแล้วลีปุดอุยก็กระซิบบอกอุบายให้อองซุนอิหยินไปพูดกับนางฮัวเอียงฮูหยินต่างๆ แล้วลีปุดอุยก็พาพวกพ้องกับอองซุนอิหยินมายังบ้านไทจูเถียว ตัวลีปุดอุยนั้นหาเข้าไปหาไทจูเถียวไม่ ให้แต่อองซุนอิหยินไปผู้เดียว อองซุนอิหยินก็คำนับไทจูเถียวกับนางฮัวเอียงฮูหยิน แล้วซบหน้าลงร้องไห้รำพันว่าตัวข้าพเจ้าตกไปอยู่เมืองเตียวได้ความลำบากอยู่ช้านาน มิได้ปฏิบัติและแทนคุณท่านทั้งสองทั้งนี้ก็เหมือนหามีกตัญญูไม่ เพราะเป็นกรรมข้าพเจ้าเอง นางฮัวเอียงฮูหยินเห็นอองซุนอิหยินแต่งตัวตามอย่างชาวฌ้อดังนั้นก็คิดสงสัย จึงถามอองซุนอิหยินว่า เจ้าตกไปอยู่เมืองเตียวเหตุไรจึงแต่งตัวตามอย่างชาวเมืองฌ้อเล่า
อองซุนอิหยินจึงคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าไปอยู่เมืองเตียวครั้งนี้คิดถึงท่านทุกคืนวันมิได้ขาด ซึ่งแต่งตัวดังนี้ก็เพราะคิดถึงคุณท่าน นางฮัวเอียงฮูหยินได้ฟังดังนั้นยินดีนัก ยิ่งรักอองซุนอิหยินมากขึ้นกว่าแต่ก่อน จึงว่าแต่บัดนี้ไปเจ้าจงเป็นบุตรเราเถิด เราก็นึกว่าเจ้าเกิดในครรภ์มิได้คิดรังเกียจ แล้วว่ากับไทจูเถียวว่าขอท่านจงเปลี่ยนชื่ออองซุนอิหยินเสียใหม่เถิด ไทจูเถียวจึงให้ชื่อว่าจูฌ้อ นางฮัวเอียงฮูหยินกับอองซุนอิหยินต่างคำนับไทจูเถียว แต่นั้นมาคนทั้งปวงจึงเรียกอองซุนอิหยินว่าจูฌ้อ ไทจูเถียวถามจูฌ้อว่า เจ้าไปอยู่เมืองเตียวครั้งนี้เป็นที่คับขันนัก เหตุใดเจ้าจึงหนีมาได้ จูฌ้อก็เล่าความให้ฟังว่าข้าพเจ้าอยู่ในเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องคิดจะทำร้ายอยู่มิได้ขาด หากได้ลีปุดอุยคิดอ่านจึงไม่มีอันตราย ซึ่งหนีมาได้ทั้งนี้ก็เพราะลีปุดอุยทำอุบายล่อลวงจึงได้กลับมาสนองคุณท่านทั้งสอง
ไทจูเถียวได้ฟังดังนั้นจึงว่า เหตุใดลีปุดอุยจึงไม่เข้ามาหาเล่า แล้วใช้คนไปเรียกลีปุดอุยเข้ามาพูดสรรเสริญว่า ท่านนี้มีสติปัญญาอันประเสริฐหามีผู้เสมอมิได้ ช่วยคิดอ่านพาบุตรเรารอดจากความตายมาถึงนี่ได้ แม้นมิได้ท่านก็จะเสียบุตรซึ่งเป็นที่รักแห่งเราเป็นแน่ บัดนี้เหมือนหนึ่งท่านทำคุณไว้กับเราก็เหมือนกัน ความชอบของท่านนี้เป็นอันมาก ไทจูเถียวจึงยกบ้านส่วยของตัวให้เป็นบำเหน็จลีปุดอุยสองร้อยตำบลกับทองห้าสิบแท่ง สั่งให้จัดที่อยู่ให้ลีปุดอุยอยู่ตามสมควร แล้วว่าท่านจงไปหยุดพักให้สบายก่อนเถิด ถ้าเจียวเสียงอ๋องบิดาเรากลับเมื่อไร ก็จะบอกให้ตั้งท่านเป็นขุนนางขึ้น จึงจะสมความชอบของท่าน ลีปุดอุยครั้นได้รางวัลยินดีนัก คำนับลามาพาบิดากับพวกพ้องของตัวขนสิ่งของไปยังที่อยู่
ฝ่ายกงซุนเขียนครั้นรุ่งเช้าสร่างเมาได้สติก็ฟื้นตัวตื่นขึ้นมิได้เห็นลีปุดอุย อองซุนอิหยินที่กินโต๊ะ ก็คิดสงสัยจึงลุกออกมาดูข้างนอกก็ไม่พบ เห็นแต่บ่าวของตัวเมานอนหลับอยู่ แต่พวกลีปุดอุยนั้นหามีไม่ ทั้งข้างนอกข้างในก็เงียบสงัดอยู่ก็สะดุ้ง จึงปลุกพวกบ่าวไพร่ให้ลุกขึ้นเที่ยวค้นหาลีปุดอุยกับอองซุนอิหยินก็หาพบไม่ จึงพาบ่าวไพร่กลับมาบ้านของตัว กงซุนเขียนก็ถามผู้ที่อยู่บ้านว่าอองซุนอิหยินกลับมาก่อนเราหรือ ผู้รักษาบ้านบอกว่าหาเห็นไม่ ก็สั่งให้ไปค้นอองซุนอิหยินกับบุตรและภรรยาที่ในห้องก็พากันหายไปหมด กงซุนเขียนยิ่งตกใจเป็นอันมาก จึงสั่งให้คนใช้ให้รีบไปถามนายประตูข้างทิศเหนือว่าลีปุดอุยไปแล้วหรือ อองซุนอิหยินมาด้วยหรือเปล่า คนใช้ก็รีบไปถามนายประตูตามคำกงซุนเขียนสั่ง นายประตูจึงบอกว่าลีปุดอุยออกไปแล้ว แต่หาเห็นอองซุนอิหยินออกไปไม่ คนใช้ก็เอาความนั้นกลับไปบอกกับกงซุนเขียน
กงซุนเขียนแจ้งดังนั้นหน้าซีดตะลึงนิ่งไปเป็นครู่แล้วถอนใจใหญ่ คิดว่าลีปุดอุยแกล้งล่อลวงเราพาเอาอองซุนอิหยินหนีไปได้ เราเสียรู้กับตระกูลพ่อค้าครั้งนี้อัปยศแก่เทพยดาและมนุษย์เป็นอันมาก มิอาจที่จะอยู่ดูหน้าคนได้แล้ว อนึ่ง เตียวเฮาเซงอ๋องก็จะโกรธติเตียนเราว่าหามีสติปัญญาไม่ ตายเสียดีกว่าให้ชื่อเสียงปรากฏไว้ในแผ่นดิน คิดแล้วจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นผู้คุมอองซุนอิหยินละเมิดประมาทเสียไม่ระไวระวัง เพราะมีใจกรุณาเชื่อถือว่าเป็นคนสัตย์ซื่อ บัดนี้หนีไปได้โทษข้าพเจ้าก็ถึงสิ้นชีวิตอยู่แล้ว จะขอลาท่านตายไปก่อน ครั้นเสร็จเข้าผนึกส่งให้คนสนิทสั่งว่า ท่านจงเอาไปให้กับเตียวเฮาเซงอ๋อง แล้วกงซุนเขียนก็ชักกระบี่เชือดคอถึงแก่ความตาย พวกบ่าวไพร่เห็นดังนั้นตกใจจะเข้าชิงก็ไม่ทัน ต่างคนต่างร้องไห้รักเป็นอันมาก คนสนิทผู้นั้นก็เอาหนังสือที่กงซุนเขียนให้ไว้รีบไปให้เตียวเฮาเซงอ๋องแล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงฉีกผนึกหนังสือออกอ่านดูรู้ความแล้วเสียใจนัก แต่มิรู้ที่จะโกรธผู้ใดได้ด้วยตัวกงซุนเขียนก็สิ้นชีวิตเสียแล้วก็ต้องนิ่งอยู่
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องครั้นลีปุดอุยพาอองซุนอิหยินหนีมาได้แล้วก็สิ้นห่วงมิได้มีความวิตก จึงจัดนายทหารที่มีฝีมือเป็นแม่ทัพยกไปตั้งประชิดตีเอาเมืองหน้าด่าน พวกทหารเมืองเตียวก็ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ
๑๐๐
ขณะนั้นเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวแจ้งว่าทหารเมืองจิ๋นมีใจกำเริบยกเข้าตีเมืองอีก ตกใจนัก กลัวทหารของตัวจะสู้ทัพเมืองจิ๋นไม่ได้ จึงให้ขุนนางผู้หนึ่งลอบไปเตือนทัพเมืองงุยให้ยกมาช่วยโดยเร็ว ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาพาทหารประมาณสิบสี่สิบห้าคนออกทางประตูหลังเมืองรีบลัดมา ครั้นถึงเมืองงุยก็เข้าไปหางุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุย แจ้งความตามเตียวเฮาเซงอ๋องสั่งมาทุกประการ งุยอันลี้อ๋องแจ้งดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า จะยกไปช่วยเมืองเตียวดีหรือไม่ไปดี ขุนนางลางคนก็ว่าขอท่านจงให้ยกไปช่วยเมืองเตียวด้วยเถิด อย่าให้สูญทางไมตรีเลย ลางคนก็ว่าแม้นท่านยกไปช่วยเมืองเตียว เจียวเสียงอ๋องก็คงจะโกรธท่าน ยกมาตีเมืองเราด้วยหาต้องการไม่ คำทั้งสองฝ่ายไม่ตกลงกัน
ขณะนั้นซินฮวนเอี๋ยนเป็นขุนนางนอกทำเนียบนั่งอยู่นั่นด้วย จึงคำนับงุยอันลี้อ๋องแล้วว่า ข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเจียวเสียงอ๋องยกมาตีเมืองเตียวครั้งนี้ก็เพราะอยากจะเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองทั้งปวง ด้วยเดิมนั้นเจ๋มินอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นปรึกษากันว่าจะตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเต้ทั้งสองคน เจ๋มินอ๋องจะเป็นใหญ่ข้างทิศตะวันออก เจียวเสียงอ๋องจะเป็นใหญ่ฝ่ายทิศตะวันตก ต่างคนก็ยินยอมกันแล้ว แต่ขัดอยู่ด้วยหัวเมืองทั้งปวงยังหาตกลงกันไม่ บัดนี้เจ๋มินอ๋องถึงแก่ความตายแล้วเมืองเจ๋ก็ร่วงโรยลง ยังแต่เจียวเสียงอ๋องเป็นเมืองใหญ่อยู่เมืองเดียว จึงมีใจกำเริบเที่ยวยํ่ายีหัวเมืองทั้งปวงดังนี้ ก็เพราะอยากจะตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้ แม้นท่านชวนเจ้าเมืองเตียวให้ยอมยกเจียวเสียงอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว เจียวเสียงอ๋องก็จะเลิกทัพกลับไป ถึงเราจะต้องเป็นเมืองน้อยก็จะเป็นไรมี ไม่ป่วยการทหารและลงทุนเสบียง เจียวเสียงอ๋องเลิกทัพกลับไปโดยง่ายไม่ต้องสู้รบนั้น ก็เหมือนหนึ่งได้กำไรไว้เหมือนกัน เมืองงุยกับเมืองเตียวก็จะเป็นสุขสืบไป
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังซินฮวนเอี๋ยนพูดดังนั้นก็เห็นชอบด้วยถูกเหมือนหนึ่งใจคิด จึงให้ซินฮวนเอี๋ยนไปกับขุนนางเมืองเตียว เอาความนี้แจ้งกับเตียวเฮาเซงอ๋อง ซินฮวนเอี๋ยนก็คำนับลาพาพวกของตัวกับขุนนางเมืองเตียวรีบมาทางหลังเมืองเตียว ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับเตียวเฮาเซงอ๋อง ซินฮวนเอี๋ยนก็แจ้งความซึ่งจะยกเจียวเสียงอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นให้ฟังทุกประการ เตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งดังนั้นจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าจะเห็นดีด้วยหรือไม่ บรรดาขุนนางก็เถียงแก่งแย่งกันยอมบ้างไม่ยอมบ้างยังไม่ตกลงกัน
ขณะนั้นเตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนอยู่ในที่ปรึกษานั้นด้วย แต่มิรู้ที่จะว่าประการใด เตียวเฮาเซงอ๋องเห็นดังนั้นก็ยิ่งไม่มีความสบายจึงลุกเข้าไปเสียข้างใน ขุนนางต่างก็กลับไปบ้าน ซินฮวนเอี๋ยนก็ออกไปอาศัยอยู่กงก๊วน
ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งแซ่ฬ่อชื่อตงเหลียน บ้านเดิมอยู่เมืองเจ๋ เป็นคนมีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาดยิ่งนัก เมื่อยังน้อยอยู่นั้นทะเลาะกับเด็กเพื่อนกันก็ไม่แพ้กับผู้ใด ครั้นอายุฬ่อตงเหลียนได้สิบสองปีบิดามารดาก็ถึงแก่ความตาย ฬ่อตงเหลียนสิ้นห่วงก็เที่ยวไปทุกหัวเมือง พบชาวบ้านผู้หนึ่งชื่อซันป้าอายุแก่กว่าฬ่อตงเหลียน มีข้ออริกันขึ้นก็ทะเลาะกันสู้ฝีปากฬ่อตงเหลียนไม่ได้ ชาวบ้านทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ชมฬ่อตงเหลียนว่าเป็นคนมีสติปัญญาพูดจาว่องไวรวดเร็ว ดุจม้ามีฝีเท้าอันดีเดินทางวันละพันเส้น ซันป้าได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านเปรียบดังนี้ยังหาถูกต้องไม่ เราจะว่าให้ท่านทั้งปวงฟัง อันฝีปากฬ่อตงเหลียนนี้พูดจารวดเร็วเหมือนกระต่ายและนกอันมีปีกบินไปได้ในอากาศนั่นแหละ จึงจะสมกับสำนวนฬ่อตงเหลียน ครั้นฬ่อตงเหลียนโตขึ้น ถ้าเห็นผู้ใดทะเลาะกันก็พูดจาห้ามปรามให้เป็นปกติดีกันได้ ราษฎรก็นับถือสรรเสริญต่างๆ
ฝ่ายฬ่อตงเหลียนมาอาศัยอยู่เมืองเตียว ครั้นรู้กิตติศัพท์ว่างุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยใช้ให้คนมาชวนเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวให้ยอมยกเจียวเสียงอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้ดังนั้นก็โกรธ จึงไปหาเตียวสินยังบ้านคำนับแล้วจึงแกล้งถามว่า ข้าพเจ้าได้แจ้งว่าท่านปรึกษาจะยอมยกเจ้าเมืองจิ๋นขึ้นเป็นฮ่องเต้จริงหรือ เตียวสินแจ้งดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วบอกว่า ตัวเราทุกวันนี้อุปมาเหมือนนกซึ่งถูกลูกเกาทัณฑ์ ปีกนั้นหักทั้งสองข้างหาบินไปได้ไม่ ยังจะอาจปรึกษาให้ตั้งเจ้าเมืองจิ๋นขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้หรือ อันความข้อนี้เจ้าเมืองงุยให้ซินฮวนเอี๋ยนมาว่า ฬ่อตงเหลียนจึงว่า เดี๋ยวนี้ซินฮวนเอี๋ยนอยู่ที่ไหน ท่านจงพาข้าพเจ้าไปให้พบปะสักหน่อยเถิด เตียวสินก็บอกว่าซินฮวนเอี๋ยนอยู่ที่กงก๊วน ท่านอย่าเพ่อไปก่อนเลย เราจะใช้คนไปเรียกมา เตียวสินจึงสั่งคนใช้ให้ไปเรียกซินฮวนเอี๋ยนมาว่าฬ่อตงเหลียนอยากจะพบปะ คนใช้ก็ลามาบอกซินฮวนเอี๋ยน ซินฮวนเอี๋ยนได้ยินออกชื่อฬ่อตงเหลียนก็รู้ว่าเป็นคนฝีปากดี ด้วยได้ยินเลื่องลือชื่อเสียงอยู่แต่ยังหารู้จักหน้าไม่ คิดเกรงฬ่อตงเหลียนจึงแกล้งบิดพลิ้วเสียมิได้ไป คนใช้ก็กลับมาบอกเตียวสิน
เตียวสินแจ้งดังนั้น จึงพาฬ่อตงเหลียนไปหาซินฮวนเอี๋ยนยังกงก๊วน ซินฮวนเอี๋ยนแจ้งว่าเตียวสินพาฬ่อตงเหลียนมาถึงกงก๊วนตกใจนัก ครั้นจะหลบเสียก็ไม่ได้ จึงแข็งใจออกไปรับเตียวสินกับฬ่อตงเหลียน ซินฮวนเอี๋ยนเห็นหน้าตาและรูปร่างฬ่อตงเหลียนงดงามนัก เปรียบประดุจดังเทพยดาสมเป็นคนมีสติปัญญาโดยแท้ จึงเชิญให้นั่งที่สมควร แล้วว่ากับฬ่อตงเหลียนว่า ข้าพเจ้าเห็นซินแสเป็นคนหากิจธุระสิ่งใดไม่ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ในเมืองเตียวดังนี้เล่า เจียวเสียงอ๋องก็ยกทัพมาตีแดนเมืองเตียวติดพันกันอยู่ ท่านยังมีความสบายอยู่หรือ จึงมิได้ไปเสียเมืองอื่น ฬ่อตงเหลียนได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งเรามาอยู่ในเมืองเตียวนี้เพราะจะช่วยสงเคราะห์เตียวเฮาเซงอ๋องมิให้แพ้กับเจียวเสียงอ๋อง เรามาหาท่านบัดนี้หวังจะชวนท่านไปช่วยคิดอ่านสู้รบกำจัดเจียวเสียงอ๋องเสีย มิให้ตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้
ซินฮวนเอี๋ยนจึงถามว่า ซึ่งช่วยสงเคราะห์เมืองเตียวนั้นซินแสจะคิดประการใด ฬ่อตงเหลียนจึงแกล้งบอกว่า เราจะคิดอ่านให้เมืองงุยกับเมืองเอี๋ยนมาช่วยเมืองเตียวด้วย อันเมืองฌ้อ เมืองเจ๋นั้น เราไปพูดเกลี้ยกล่อมแล้ว เขาก็ยอมจะยกทัพมาช่วยแล้ว ท่านเห็นว่าจะเอาชัยชนะเจียวเสียงอ๋องไม่ได้เจียวหรือ ซินฮวนเอี๋ยนได้ฟังดังนั้นก็แจ้งว่าฬ่อตงเหลียนพูดล่อลวง ความนี้หาจริงไม่ ก็หัวเราะแล้วจึงตอบว่า ซินแสจะให้เมืองเอี๋ยน เมืองเจ๋ เมืองฌ้อ สามเมืองยกมาช่วยนั้น ข้าพเจ้ายังหาแจ้งไม่ แต่เมืองงุยข้าพเจ้าได้เป็นขุนนางอยู่นั้น อันจะช่วยและมิช่วยนั้นก็ย่อมจะรู้บ้าง ซินแสจะคิดอ่านอย่างไรจึงจะให้เมืองงุยมาช่วยเมืองเตียวได้ ข้าพเจ้าอยากจะใคร่แจ้ง ฬ่อตงเหลียนจึงตอบว่าอันอุบายของเราที่จะให้เมืองงุยมาช่วยเมืองเตียวนั้น ไม่ควรที่ท่านจะรู้ ท่านค่อยรู้ต่อภายหลังเถิด ซินฮวนเอี๋ยนได้ฟังดังนั้นมิรู้ที่จะตอบประการใดก็นิ่งอยู่ ฬ่อตงเหลียนจึงซ้ำว่า แม้นเจ้าเมืองจิ๋นได้เป็นฮ่องเต้ขึ้นแล้ว หัวเมืองทั้งปวงก็หามีความสบายไม่ ซินฮวนเอี๋ยนจึงถามว่า อันซินแสว่าเจ้าเมืองจิ๋นได้เป็นฮ่องเต้แล้วหัวเมืองทั้งปวงจะไม่มีความสุขนั้นด้วยประการใด
ฬ่อตงเหลียนจึงตอบว่า อันเจียวเสียงอ๋องนี้เป็นคนหาอยู่ในยุติธรรมไม่ ทั้งไม่รู้จักขนบธรรมเนียม แม้นจะทำสิ่งใดก็ทำแต่โดยใจของตัว เที่ยวข่มเหงหัวเมืองทั้งปวงให้ได้ความเดือดร้อนอยู่มิได้ขาด ฆ่าคนซึ่งไม่มีผิดเสียก็เป็นอันมาก เป็นแต่อย่างนี้ก็ร้ายอยู่แล้ว แม้นได้เป็นฮ่องเต้ขึ้นก็จะมิร้ายยิ่งขึ้นกว่านี้อีกหรือ อันเจียวเสียงอ๋องนี้แม้นจะเปรียบก็เหมือนหนึ่งเสือที่ร้าย ถ้าตั้งให้เป็นฮ่องเต้แล้วก็เหมือนหนึ่งเอาปีกไปใส่ให้เสือ เสือคงจะมีกำลังมากขึ้นก็จะเที่ยวบินกินคนเล่นตามสบาย ราษฎรทั้งปวงจะหามีความสุขไม่ ตัวเราคิดว่าไปตายเสียในทะเลก็ดีกว่า ไม่ยอมขึ้นกับเมืองจิ๋นเลย แต่งุยอันลี้อ๋องนี้คิดอย่างไรจึงอยากไปยอมอยู่ในบังคับเขา ท่านเห็นควรแล้วหรือจึงไม่ห้ามปราม
ซินฮวนเอี๋ยนจึงตอบว่า อันเมืองงุยและหัวเมืองทั้งปวงใช่ว่าจะอยากเป็นเมืองขึ้นกับเมืองจิ๋นนั้นหามิได้ แต่ทุกวันนี้เมืองจิ๋นเป็นเมืองใหญ่ เมืองงุยและเมืองทั้งปวงเป็นเมืองน้อย จึงต้องจำใจไปเป็นพวกพ้องกับเมืองจิ๋น ถ้าและเมืองใดเมืองหนึ่งมีสติปัญญาคิดสู้รบกับเมืองจิ๋นได้ งุยอันลี้อ๋องนายเราก็เต็มใจจะช่วยคิดอ่านกำจัดเจ้าเมืองจิ๋นด้วยอีก แต่เรามาคิดกลัวอยู่ว่าจะหามีผู้ใดสู้เมืองจิ๋นได้ไม่ ฬ่อตงเหลียนจึงว่างุยอันลี้อ๋องนายท่านทุกวันนี้อยากจะประจบประแจงเป็นบ่าวเจ้าเมืองจิ๋น แล้วเราจะไปว่ากับเจ้าเมืองจิ๋นให้ต้มงุยอันลี้อ๋องนายตัวเสียให้แหลกเหลวละลายไปเหมือนหนึ่งเต้าเจี้ยว
ซินฮวนเอี๋ยนได้ฟังฬ่อตงเหลียนพูดล่วงเกินถึงนายดังนั้น นึกโกรธในใจจึงว่า ท่านซิเป็นคนไม่ชอบพอกับเจ้าเมืองจิ๋น ท่านจะไปพูดยุยงให้ต้มงุยอันลี้อ๋องนายเรานั้น เขาจะเชื่อถือท่านหรือ ฬ่อตงเหลียนจึงว่า แต่ครั้งแผ่นดินห้องสินนั้น มีขุนนางอยู่สามคน คนหนึ่งชื่อจิวเหา คนหนึ่งชื่องัดเหา คนหนึ่งชื่อบุนอ๋อง ขุนนางผู้ใหญ่สามคนนี้อยู่ในพระเจ้าติวอ๋อง แต่จิวเหามีบุตรหญิงคนหนึ่งรูปงามจึงเอาไปถวายพระเจ้าติวอ๋องเป็นอัครมเหสี นางนั้นหายอมการประเวณีแก่พระเจ้าติวอ๋องไม่ พระเจ้าติวอ๋องทรงพระโกรธจึงสั่งให้เอานางไปฆ่าเสีย จิวเหาผู้บิดารู้ความจึงเข้าไปขอโทษนางไว้ พระเจ้าติวอ๋องกริ้วจึงสั่งให้เอาตัวจิวเหาไปฆ่าเสียด้วย งัดเหาแจ้งว่าพระเจ้าติวอ๋องสั่งให้ฆ่าจิวเหากับบุตรหญิงจิวเหาเสียจึงเข้าไปทูลขอโทษจิวเหาและบุตรหญิงจิวเหาไว้ พระเจ้าติวอ๋องซ้ำกริ้วจึงให้เอาตัวงัดเหาไปต้มเสีย แต่บุนอ๋องนั้นอยู่บ้านรู้ความว่าพระเจ้าติวอ๋องฆ่าขุนนางสองคนกับบุตรหญิงจิวเหาเสีย ก็ถอนใจใหญ่แล้วออกปากว่า ขุนนางสองคนกับบุตรหญิงจิวเหาโทษผิดแต่เพียงนี้ หาควรที่จะสั่งให้ฆ่าเสียไม่ มีผู้เอาความเข้าไปทูลแก่พระเจ้าติวอ๋อง พระเจ้าติวอ๋องทรงพระกริ้วจึงสั่งให้บูซูไปจับตัวบุนอ๋องมาขังไว้ในตึกชื่อกี๋วลี้ ขุนนางสามคนนี้มีสติปัญญาหาคิดแก้ตัวได้ไม่ อันเจ้าเมืองจิ๋นทุกวันนี้ก็เป็นคนทุจริตประพฤติผิดแต่การพาล ถ้างุยอันลี้อ๋องนายท่านและหัวเมืองทั้งปวงยกย่องให้เจ้าเมืองจิ๋นเป็นฮองเต้ขึ้นแล้ว เราเห็นจะทำการหยาบช้ากว่าพระเจ้าติวอ๋องอีก อนึ่งเจ้าเมืองจิ๋นเป็นฮองเต้แล้วงุยอ๋องนายท่านก็จะต้องเฝ้าแหนเหมือนข้ากับเจ้า เจ้าเมืองจิ๋นก็จะพาลเอาผิดต้มเสียเหมือนกับพระเจ้าติวอ๋องต้มงัดเหาก็ปานกัน ใครเลยจะขอโทษได้
ซินฮวนเอี๋ยนครั้นได้ฟังฬ่อตงเหลียนว่าดังนั้น นั่งตรึกตรองอยู่ยังหาทันตอบประการใดไม่ ฬ่อตงเหลียนจึงซ้ำว่า ถ้าไม่ฉะนั้นนานไปเมื่อหน้า เจ้าเมืองงุยและหัวเมืองทั้งปวงมีสติปัญญาและมีทหารมีฝีมือไว้ใช้สอยสำหรับบ้านเมืองก็ดี เจ้าเมืองจิ๋นก็จะเกลี้ยกล่อมเอาคนอื่นไปเปลี่ยนมาเป็นของตัวเสีย ประการหนึ่ง เจ้าเมืองจิ๋นประพฤติแต่ทางพาลหวานนอกขมใน ภายนอกนั้นทำเป็นโอบอ้อมอารีแก่คนทั้งปวง แต่ภายในใจนั้นเราเห็นว่าหาตรงต่อผู้ใดไม่ แม้นได้เป็นที่ฮ่องเต้ขึ้นแล้วก็จะจัดเอาหญิงคนใช้รูปงามว่าเป็นบุตรหญิงของตัวตบแต่งไปให้หัวเมืองทั้งปวงเป็นภรรยา เพราะปรารถนาจะรู้เหตุการณ์ซึ่งดีและร้ายของเจ้าเมืองทั้งปวง ถ้าเป็นดังนี้แล้วเจ้าเมืองงุยก็จะมีความสุขมาแต่ไหน แม้นงุยอันลี้อ๋องนายท่านไม่สบายแล้วตัวท่านก็จะหาความปกติไม่ แต่จะมีอาหารรับประทานให้เต็มท้องก็ทั้งยาก ซินฮวนเอี๋ยนได้ฟังฬ่อตงเหลียนดังนั้นจึงลุกขึ้นคำนับแล้วว่า ท่านนี้มีสติปัญญายิ่งนักควรที่จะเป็นซินแสสั่งสอนคนทั้งปวงได้ อันความที่จะยกย่องเจ้าเมืองจิ๋นขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นข้าพเจ้าไม่อาจพูดต่อไปอีกแล้ว แล้วก็คำนับลากลับไปเมืองงุย
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น เมื่อตั้งล้อมเมืองเตียวอยู่นั้นกิตติศัพท์ว่าเจ้าเมืองงุยให้ขุนนางไปปรึกษากับเจ้าเมืองเตียว ด้วยจะยกตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้มีความยินดีนัก จึงสั่งให้เลิกล้อมเมืองเตียวเสียถอยออกมาตั้งอยู่ตำบลฮุยจุ้ย จึงแจ้งว่าการที่จะตั้งตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นขุนนางในเมืองเตียวหายอมตกลงกันไม่ ถอนใจใหญ่แล้วคิดว่าในเมืองเตียวนี้เห็นจะมีคนดีมีสติปัญญาอยู่คงจะคิดต่อสู้ทำร้ายแก่เราจะวางใจมิได้ จึงสั่งอองงึดให้ตรวจตราทแกล้วทหารรักษาค่ายไว้ให้มั่นคง
ฝ่ายเพงง่วนกุนครั้นซินฮวนเอี๋ยนกลับไปเมืองงุยแล้ว จึงให้คนไปหาจิ้นพี้แม่ทัพเมืองงุยซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลเอียบเอ๋ว่าให้เร่งยกทัพมาช่วยโดยเร็ว คนใช้ก็คำนับลาไปถึงตำบลเอียบเอ๋ จึงเอาความเข้าไปแจ้งกับจิ้นพี้ตามเพงง่วนกุนสั่งมา จิ้นพี้จึงว่าเมื่อแรกเจ้าเมืองงุยให้เรายกทัพมาช่วยเจ้าเมืองเตียวก็จริงอยู่ แต่บัดนี้ยังหาให้เรายกไปช่วยเมืองเตียวไม่ ให้เราตั้งทัพอยู่ตำบลเอียบเอ๋ แล้วงุยอันลี้อ๋องก็คืนเอาธงและตราอาชญาสิทธิ์สำหรับแม่ทัพไปเสียด้วย ซึ่งเพงง่วนกุนจะให้เรายกไปช่วยนั้น เรากลัวจะเหลือเกินนายเราไปความผิดก็จะมีแต่เรา เรายังหาไปได้ไม่ ท่านกลับไปบอกกับเพงง่วนกุนนายท่านเถิด คนใช้ก็ลากลับมาแจ้งแก่เพงง่วนกุนตามซึ่งจิ้นพี้ว่ามานั้นทุกประการ
เพงง่วนกุนได้ฟังคนใช้แจ้งดังนั้นตกใจนัก จึงทำหนังสือฉบับหนึ่งเข้าผนึกแล้วส่งให้คนใช้รีบไปให้สินเลงกุ๋น คนใช้ก็คำนับรับหนังสือแล้วก็ไปยังเมืองงุย ครั้นถึงเมืองงุยจึงไป ณ บ้านสินเลงกุ๋น เอาหนังสือคำนับส่งให้สินเลงกุ๋นแล้วแจ้งความว่า เพงง่วนกุนพี่เขยท่านให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือมาให้แก่ท่าน สินเลงกุ๋นรับเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่าน เนื้อความในหนังสือนั้นว่า ข้าพเจ้าผู้ชื่อว่าเพงง่วนกุน ขอแจ้งความมายังท่านผู้สำเร็จราชการในเมืองงุย ทุกวันนี้ข้าพเจ้าหมายจะเอาท่านเป็นที่พึ่ง ด้วยแจ้งว่าท่านมีสติปัญญาและมีความกตัญญูต่อวงศ์ญาติผู้ใหญ่ทั้งปวงอยู่ บัดนี้ทัพเมืองจิ๋นยกมาล้อมเมืองเตียว ในเมืองเตียวเล่าก็หามีทแกล้วทหารที่มีฝีมือจะออกสู้รบทหารเมืองจิ๋นได้ไม่ อันเมืองเตียวครั้งนี้ยังแต่จะเสียแก่เมืองจิ๋นอยู่แล้ว พี่สาวท่านก็ร้องไห้ไม่ขาดวันด้วยทัพเมืองงุยจะมาช่วย ถ้าท่านไม่เมตตาแล้วก็เห็นว่าพี่สาวท่านและตัวข้าพเจ้าจะต้องไปเป็นข้าชาวเมืองจิ๋นเป็นมั่นคง ถึงท่านไม่กรุณาข้าพเจ้าก็จงช่วยอุปถัมภ์แต่พี่สาวของท่านเถิด สินเลงกุ๋นแจ้งในหนังสือดังนั้นมีความวิตกนัก จึงเข้าไปอ้อนวอนแก่งุยอันลี้อ๋องให้จิ้นพี้ยกทัพไปช่วยเมืองเตียว งุยอันลี้อ๋องจึงตอบว่าเดิมเราให้คนไปว่ากับเจ้าเมืองเตียวว่า จะให้ยกเจียวเสียงอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้จะได้เป็นไมตรีกันต่อไป เจ้าเมืองเตียวก็หาเห็นด้วยเราไม่ ซึ่งจะให้เรายกไปช่วยนั้น เราจะสู้ทัพเจ้าเมืองจิ๋นได้หรือ
สินเลงกุ๋นได้ฟังงุยอันลี้อ๋องว่าดังนั้นยิ่งมีความวิตกมากขึ้นจึงออกมาปรึกษาขุนนางซึ่งเป็นพรรคพวกของตัว จึงจัดแจงให้คนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเข้าไปพูดจาอ้อนวอนกับงุยอันลี้อ๋องต่างๆ งุยอันลี้อ๋องก็หายอมไม่ จึงกลับเอาความมาบอกกับสินเลงกุ๋นตามซึ่งงุยอันลี้อ๋องว่า สินเลงกุ๋นแจ้งดังนั้นถอนใจใหญ่แล้วจึงว่า ซึ่งเพงง่วนกุนมีหนังสือมาถึงเรานั้น เราหาลืมถ้อยคำของเขาไม่ ถึงจะได้ความยากแค้นเป็นประการใด ก็คงจะคิดจัดแจงแก้ไขไปช่วยเมืองเตียวไว้ให้จงได้ ครั้นพูดดังนั้นแล้วจึงจัดเกวียนสำหรับรบร้อยเล่มกับสมัครพรรคพวกของตัวพันคน พร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้ว ก็พาพวกพ้องออกจากเมืองงุยไปทางประตูอี๋มุย สินเลงกุ๋นยกมาทางนั้นปรารถนาจะมาคำนับลาเกาเซง เกาเซงคนนี้สินเลงกุ๋นนับถือว่ามีสติปัญญา ครั้นมาถึงบ้านเกาเซงจึงให้หยุดทัพอยู่ที่นั่น ตัวสินเลงกุ๋นจึงเข้าไปคำนับเกาเซง แล้วแจ้งความตามซึ่งจะไปช่วยเมืองเตียวนั้นให้เกาเซงฟังทุกประการ
เกาเซงจึ่งว่าตัวเราทุกวันนี้ก็ชราหาสติกำลังเหมือนแต่ก่อนไม่ ซึ่งจะไปช่วยท่านทำการศึกนั้นไม่ได้แล้ว ท่านอย่าน้อยใจเลย สินเลงกุ๋นได้ฟังเกาเซงว่าดังนั้นจึงคอยฟังเกาเซงจะให้สติปัญญาสั่งสอนประการใดบ้าง เกาเซงก็นิ่งเสีย สินเลงกุ๋นเห็นเกาเซงนิ่งอยู่หาพูดจาประการใดไม่ก็คิดเสียใจหาคำนับลาเกาเซงไม่ ลุกออกมาขึ้นเกวียนพาสมัครพรรคพวกของตัวรีบไป ครั้นล่วงทางมาได้สิบลี้เป็นทางร้อยยี่สิบเส้น จึงคิดว่าเรามาครั้งนี้ปรารถนาจะขอสติปัญญาเกาเซงช่วยสั่งสอนด้วยจะไปรบกับเมืองจิ๋นนี้คับขันอยู่ เกาเซงก็หาแนะนำประการใดไม่ ถ้าเราจะขืนไปก็เห็นจะเสียทีเป็นมั่นคง จำจะกลับไปขอสติปัญญาเกาเซงจึงจะชอบ ครั้นคิดดังนั้นแล้วจึงว่ากับพวกพ้องของตัวว่า ท่านจงคอยเราอยู่ที่นี่ก่อน ตัวเราจะกลับไปหาเกาเซงฟังดูอีกครั้งหนึ่ง พวกพ้องจึงว่าซึ่งท่านจะมานับถือเกาเซงซึ่งเป็นคนชราฟั่นเฟือนหลงใหลนั้นหาต้องการไม่ ท่านอย่าไปเลย
สินเลงกุ๋นหาฟังไม่ ก็รีบขับเกวียนมาบ้านเกาเซง เกาเซงเมื่อสินเลงกุ๋นไปนั้น ออกมายืนคอยอยู่ที่ประตูหน้า พอแลเห็นสินเลงกุ๋นขี่เกวียนกลับมาแต่ผู้เดียวดังนั้นก็หัวเราะแล้วว่าแก่สินเลงกุ๋นว่า เราแจ้งอยู่ว่าท่านจะกลับมาหาเราอีก สินเลงกุ๋นจึงตอบว่า เหตุใดท่านจึงรู้ว่าข้าพเจ้าจะกลับมาหาท่านอีกเล่า เกาเซงจึงตอบว่าตัวท่านสินับถือรักใคร่เราเป็นอันมาก ซึ่งท่านมาหาเรานั้นปรารถนาจะให้เราสั่งสอนท่าน เรายังหาทันจะแนะนำสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่ ท่านก็ไปเสีย เราจึงคิดเห็นว่าท่านคงจะกลับมาหาเราอีก
สินเลงกุ๋นเห็นเกาเซงพูดจายิ้มแย้มทีจะเมตตาตัวอยู่ จึงลงจากเกวียนเข้าไปคำนับว่า เมื่อเดิมนั้นข้าพเจ้ามาคำนับท่าน หวังจะขอสติปัญญาท่านก็หาทันที่จะพูดไม่ ท่านอย่าได้ถือโทษข้าพเจ้าเลย จงช่วยแนะนำสติปัญญาให้ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด เกาเซงจึงตอบว่า พวกพ้องท่านซึ่งมาด้วยกันนี้ แต่ท่านเลี้ยงดูมาก็กว่าสิบปีแล้ว เราพิเคราะห์ดูหน้าคนเหล่านี้ หาเห็นว่าผู้ใดมีสติปัญญาจะช่วยอุปถัมภ์ท่านได้ไม่ ซึ่งจะให้ท่านไปสู้รบกับทหารเมืองจิ๋นครั้งนี้ อุปมาเหมือนยื่นคอไปรับคมอาวุธข้าศึก ถ้ามิฉะนั้นเหมือนเอาเนื้อสุกรไปโยนเข้าในปากเสือ สินเลงกุ๋นจึงว่าจึงท่านติเตียนคนเหล่านั้นก็ถูกต้องชอบด้วยถ้อยคำของท่านแล้ว แต่ทว่าการจึงจะให้ไปรบกับเมืองจิ๋นครั้งนี้มิไปก็ต้องจำไป ด้วยเพงง่วนกุนคนนี้เปรียบเหมือนญาติอันสนิทก็ว่าได้ แล้วก็รักใคร่ไว้เนื้อเชื่อใจมีความกตัญญูต่อกัน ถึงข้าพเจ้าจะตายเสียก็ไม่ว่า ขอซินแสจงได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าช่วยชี้แจงให้มีชัยแก่ทัพเมืองจิ๋นครั้งนี้เถิด เกาเซงจึงว่าที่นี่หาควรจะพูดจากันไม่ เชิญท่านเข้าไปในตึกข้าพเจ้าเถิด
สินเลงกุ๋นจึงให้คนขับเกวียนนั่งอยู่ข้างนอก แล้วก็พากันเข้าไปนั่งในตึก เกาเซงจึงค่อยกระซิบถามสินเลงกุ๋นว่า นางยูกี๋ภรรยางุยอันลี้อ๋องเป็นที่รักใคร่วางใจอยู่หรือ สินเลงกุ๋นก็รับคำว่ารักใคร่เป็นที่ไว้เนื้อเชื่อใจนั้นจริง เกาเซงจึงซ้ำถามว่า เมื่อเดิมนั้นมีผู้ร้ายมาลอบฆ่าบิดานางยูกี๋เสีย งุยอันลี้อ๋องให้จับตัวผู้ร้ายถึงสามปีก็หาได้ตัวผู้ร้ายไม่ ตัวท่านสืบได้ตัวผู้ร้ายให้ฆ่าเสีย ตัดเอาหัวมาให้นางยูกี๋ความข้อนี้จริงหรือ สินเลงกุ๋นก็รับว่าจริง เกาเซงจึงว่าถ้าจริงดังนั้นแล้วนางยูกี๋ก็จะนับถือคิดถึงคุณท่าน ท่านจะต้องการสิ่งหนึ่งสิ่งใดก็เห็นว่านางยูกี๋จะหาขัดท่านไม่ เราแจ้งว่าตราสำหรับแม่ทัพซึ่งคืนมาจากจิ้นพี้นั้น งุยอันลี้อ๋องเอาเก็บไว้ข้างที่นอน ถ้าท่านไปอ้อนวอนนางยูกี๋ให้แก้ไขเอาตรามาให้ท่านได้แล้ว จึงแอบสั่งงุยอันลี้อ๋องบอกกับจิ้นพี้ว่างุยอันลี้อ๋องให้ท่านเป็นแม่ทัพไปช่วยเมืองเตียว ถ้าท่านทำได้ดังนี้แล้วก็จะได้ทหารในกองทัพจิ้นพี้สมทบกับพวกพ้องของท่านมากขึ้นจึงจะชนะทัพเมืองจิ๋นได้
สินเลงกุ๋นได้ฟังเกาเซงชี้แจงดังนั้นมีความยินดีนัก จึงลุกขึ้นคุกเข่ากระทำคำนับเกาเซงแล้วว่า ซึ่งท่านสั่งสอนข้าพเจ้านั้นบุญคุณท่านหาที่สุดมิได้ อุปมาเหมือนข้าพเจ้าอยู่ในที่มืด ท่านจูงมือออกไปในที่สว่าง ครั้นว่าดังนั้นแล้วก็ลาเกาเซงมาขึ้นเกวียนกลับเข้าไปในเมืองงุย จึงไปหางันอึนขันทีเล่าความตามซึ่งเกาเซงคิดอ่านนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วว่าท่านจงไปบอกนางยูกี๋ให้ช่วยธุระเราครั้งหนึ่งเถิด งันอึนขันทีก็คำนับลาเข้าไปแจ้งความแก่นางยูกี๋ตามคำซึ่งสินเลงกุ๋นสั่งมา
นางยูกี๋จึงว่าบุญคุณของสินเลงกุ๋นอยู่กับเรานั้นมากนัก ซึ่งจะต้องการอาชญาสิทธิ์นั้น อย่าให้สินเลงกุ๋นมิความวิตกเลย พอเวลาคํ่าลงนางยูกี๋ก็เข้าไปหางุยอันลี้อ๋อง พูดเล่นเจรจาตามประเพณีผัวเมียกัน แล้วนางยูกี๋สั่งให้หญิงคนใช้ไปยกโต๊ะเข้ามา นางยูกี๋จึงชวนให้งุยอันลี้อ๋องกินโต๊ะและเสพสุราด้วยกัน ครั้นงุยอันลี้อ๋องเมาสุราแล้ว นางยูกี๋ก็พยุงงุยอันลี้อ๋องเข้าไปให้นอนตามประเพณี ครั้นงุยอันลี้อ๋องหลับสนิทนางยูกี๋ก็ลักเอาตราสำหรับแม่ทัพมาส่งให้งันอึน งันอึนก็รับเอาตรารีบมาส่งให้สินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นได้ตรามีความยินดีนัก ก็มาขึ้นเกวียนรีบไปบ้านเกาเซงจึงแจ้งความกับเกาเซงทุกประการ
เกาเซงจึงว่าท่านได้ตรามานี้ก็ดีแล้ว แต่เห็นการจะหาสำเร็จไม่ ด้วยธรรมเนียมเจ้าเมืองจะสั่งงานการแก่คนข้างนอกและอยู่ไกลกันนั้นต้องมีรับสั่งไปจึงจะชอบ นี่ท่านไม่มีหนังสืองุยอันลี้อ๋องไปถึงจิ้นพี้ไม่ จิ้นพี้จะเชื่อท่านหรือ ถ้าจิ้นพี้กลับเข้าไปต่อว่างุยอันลี้อ๋องแล้วการของท่านก็จะเสียไป เรามีแยบคายอยู่อย่างหนึ่ง เราจะว่าให้ท่านฟัง เมื่อท่านจะไปพูดกับจิ้นพี้นั้น เราจะให้ทหารไปด้วยท่านคนหนึ่งชื่อจูไห จูไหคนนี้มีกำลังและฝีมือเป็นอันมาก ถ้าจิ้นพี้ไม่เชื่อถ้อยคำท่านแล้วจึงให้จูไหฆ่าจิ้นพี้เสียนั่นแหละการของท่านจึงจะสำเร็จ สินเลงกุ๋นได้ฟังเกาเซงจะให้ฆ่าจิ้นพี้เสียดังนั้นคิดสงสารจิ้นพี้ก็ร้องไห้ เกาเซงจึงว่าซึ่งท่านร้องไห้นี้ท่านกลัวจิ้นพี้หรือ
สินเลงกุ๋นจึงตอบว่า ซึ่งร้องไห้นี้จะได้กลัวจิ้นพี้นั้นหามิได้ เพราะข้าพเจ้าเห็นว่าจิ้นพี้เป็นคนสูงอายุแล้วก็หามีผิดสิ่งใดไม่ ข้าพเจ้าจึงร้องไห้นั้นเพราะเหตุนี้ ครั้นพูดกันแล้วก็พากันไป ณ บ้านจูไห แจ้งความทั้งปวงซึ่งคิดกันนั้นให้จูไหฟังทุกประการ จูไหจึงว่าซึ่งท่านทั้งสองมีความเมตตาแก่ข้าพเจ้าผู้คนเข็ญใจตระกูลขายสุรานั้นบุญคุณหาที่สุดมิได้ การสิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งท่านเห็นว่าพอจะกระทำได้นั้น ข้าพเจ้าก็จะตั้งใจสนองคุณท่านทุกสิ่ง แต่ท่านเป็นคนมีชื่อเสียงสติปัญญามากจงตรึกตรองให้ตลอด ฉวยว่าเพลี่ยงพลํ้าลงประการใดสิจะพากันอายเขา เกาเซงจึงว่า การทั้งนี้เราตรึกตรองเห็นดีแล้ว ท่านอย่ามีความรังเกียจเลย แล้วหันหน้ามาพูดกับสินเลงกุ๋นว่า ตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็ชราลง ถ้าหนุ่มแน่นมีกำลังวังชาเหมือนแต่ก่อนแล้วก็คงจะไปด้วยท่าน ช่วยคิดการสนองคุณท่านให้สำเร็จจงได้ นี่ข้าพเจ้าก็ชราสติปัญญาก็เคลิ้มเขลาจะขอเอาแต่ใจฝากไปเป็นเพื่อนท่าน ว่าแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสียต่อหน้าสินเลงกุ๋นและจูไห จูไหจะช่วยห้ามปรามก็หาทันไม่ มีความสงสารเกาเซงนัก จึงทำการฝังศพเกาเซงตามสมควร เสร็จแล้วสินเลงกุ๋นก็พาจูไหไปพาพวกพ้องซึ่งตั้งทัพคอยอยู่นั้น แล้วก็พากันยกไป ณ ค่ายจิ้นพี้ซึ่งตั้งอยู่ตำบลเอียบเอ๋
งุยอันลี้อ๋องเมาสุรานอนหลับอยู่ในห้อง ครั้นสว่างสร่างเมาตื่นขึ้นก็ยังไม่รู้ว่าตราหาย เพลาวันหนึ่งนึกได้ค้นหาก็มิได้เห็นจึงเรียกนางยูกี๋ภรรยาเข้ามาถามว่า ตราของเราหายไปเจ้าเห็นบ้างหรือไม่ นางยูกี๋จึงแกล้งว่าตราอยู่กับตัวท่าน ท่านจะวางลืมไว้แห่งใดข้าพเจ้าหาแจ้งไม่ งุยอันลี้อ๋องจึงตอบว่า เราวางไว้ริมตัวหลับไปเห็นจะเป็นอีพวกที่เราใช้อยู่เหล่านี้ลัก จึงสั่งไท้ก้ามงันอึนให้เอาบ่าวผู้หญิงทั้งปวงไปไล่เลียงถามให้ออกความว่าใครลักเอาไป งันอึนนึกหัวเราะด้วยรู้ว่านางยูกี๋ลักตราไปให้สินเลงกุ๋น จึงแสร้งคำนับพาหญิงคนใช้เหล่านั้นออกมาไล่เลียงถาม หวังมิให้งุยอันลี้อ๋องสงสัยแล้วกลับเข้าไปแจ้งความว่า ข้าพเจ้าซักไซ้หนักแล้วก็หาได้ความว่าผู้ใดลักเอาไปไม่ ครั้นจะเฆี่ยนตีข่มขี่เอาเล่าก็ยังไม่มีข้อพิรุธสิ่งใด
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังดังนั้น จึงนิ่งนึกตรึกตรองอยู่เป็นครู่แล้วคิดได้ว่าเห็นจะเป็นสินเลงกุ๋นติดสอยให้ผู้ใดลักเอาตราของเราไป ด้วยสินเลงกุ๋นมาขอกองทัพไปช่วยเมืองเตียวเราหาให้ไม่ คงลักเอาตรานี้ไปอุบายบอกจิ้นพี้นายทหารใหญ่ ซึ่งอยู่เมืองเอียบเอ๋เป็นเมืองหน้าด่านนั้นว่าเราให้ทหารไปช่วยเมืองเตียวเป็นมั่นคง จึงใช้คนไปเรียกสินเลงกุ๋นก็หาพบตัวไม่ คนที่เฝ้าบ้านบอกว่าพาทหารไปช่วยเมืองเตียวได้สามวันแล้ว งุยอันลี้อ๋องโกรธนัก จึงใช้อวยเก๋งคุมทหารรีบไปยังเมืองเอียบเอ๋อันเป็นเมืองหน้าด่านทางที่จะไปเมืองงุย จับตัวสินเลงกุ๋นมาให้จงได้ อวยเก๋งก็คำนับรับคำแล้วพาทหารรีบตามไป
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องคอยทัพเมืองงุยอยู่หลายวันแล้วก็หาเห็นยกมาไม่ พวกราษฎรในเมืองจึงปรึกษากันว่าจะสู้ทัพเมืองจิ๋นไม่ได้ ถ้าทหารเจียวเสียงอ๋องตีหักเข้ามาได้ก็จะฆ่าพวกเราเสีย จำเราจะเปิดประตูออกไปรับจึงจะพ้นอันตราย ปรึกษายังไม่ตกลงกัน กิตติศัพท์อันนี้รู้ไปถึงเตียวเฮาเซงอ๋อง เตียวเฮาเซงอ๋องตกใจนัก จึงใช้หลีตั๋งไปบอกเตียวสินซึ่งเป็นเพงง่วนกุนน้องตัวนั้น ว่าบัดนี้ราษฎรจะเปิดประตูรับทัพเมืองจิ๋น จงคิดอย่าให้ราษฎรเอาใจออกห่างได้ หลีตั๋งก็มาบอกความให้เตียวสินฟังทุกประการ เตียวสินวิตกนักนิ่งตรึกตรองอยู่ ครั้นคิดได้จึงให้คนไปเบิกเอาเงินทองมา แล้วพาหลีตั๋งไปเที่ยวแจกจ่ายให้ราษฎรและทหารทั้งปวง จึงว่าแม้นไม่พอเพียงที่จะเลี้ยงบุตรภรรยาแล้วจงบอกเรา เราจะให้อีก ทหารและราษฎรก็มีใจรักใคร่เตียวสินเป็นอันมาก จึงว่าเพลาคํ่าวันนี้ข้าพเจ้าทั้งปวงจะอาสาออกไปปล้นค่ายทหารเมืองจิ๋นให้แตกยับเยินจงได้ เตียวสินยินดีนักจึงว่ากับหลีตั๋งว่า ท่านจงเป็นแม่ทัพยกออกไปในกลางคืนวันนี้ หลีตั๋งก็รับคำ ครั้นคํ่าลงจึงจัดแจงทหารเข้าขบวนทัพ เปิดประตูลอบออกไปปล้นค่ายอองงึด อองงึดกับทหารทั้งปวงกำเริบใจว่าพวกเมืองเตียวกลัวฝีมือก็มิได้ระไวระวัง ครั้นหลีตั๋งกับทหารตีค่ายเข้ามาก็ตื่นตกใจ บ้างฉวยได้เสื้อและกางเกงของตัวมิได้คิดจะสู้รบวิ่งหนีกระจัดกระจายไป ที่ใจกล้าชาติเชื้อทหารก็ถืออาวุธเข้าสู้รบเป็นตะลุมบอน อองงึดตื่นขึ้นเห็นดังนั้นรีบแต่งตัวถืออาวุธสำหรับมือเร่งทหารให้รบต้านทานไว้เป็นสามารถ ครั้นเห็นทหารล้มตายไปประมาณพันเศษก็เสียใจ ทิ้งค่ายเสียยกทหารถอยออกมา พอเวลารุ่งเช้าพวกทหารหนีไปก็กลับมาเป็นอันมาก อองงึดจึงให้ตั้งค่ายลงใกล้เมืองประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายหลีตั๋งครั้นมีชัยชนะทหารเมืองจิ๋นแล้ว ก็กลับเข้ามาแจ้งความเตียวสินทุกประการ เตียวสินยินดีนักจึงปูนบำเหน็จทหารที่อาสาออกไปพอสมควร หลีตั๋งก็ลากลับมาบ้านให้ยอกเสียดระบมไปทั้งตัว ด้วยเมื่อปล้นค่ายนั้นทหารอองงึดเอาลูกตุ้มและกระบองทุบเอาเป็นอันมาก ขณะเมื่อรบอยู่นั้นหารู้ว่าเจ็บไม่ ครั้นถอดเสื้อและเกราะออกเสียจึงรู้สึกว่าตัวป่วย ก็ให้สะท้านร้อนสะท้านหนาวเมื่อยมึนมืดหน้านอนอยู่ในห้องลุกขึ้นนั่งหาได้ไม่ คนพยาบาลก็ไปบอกเตียวสินตามหลีตั๋งป่วยทุกประการ เตียวสินจึงให้แพทย์ไปรักษาวางยาหลายขนานก็หาบรรเทาไม่ โรคนั้นกำเริบขึ้นก็ขาดใจตาย เตียวสินเสียดายนักจึงมาบอกเตียวเฮาเซงอ๋อง เตียวเฮาเซงอ๋องจึงให้เอาศพไปฝังตามอย่างขุนนางแต่ก่อน
ฝ่ายสินเลงกุ๋นพาทหารรีบมาถึงเมืองเอียบเอ๋ จึงเข้าไปหาจิ้นพี้แกล้งอุบายบอกว่า เตียวเฮาเซงอ๋องมีความกรุณาท่านว่ามาอยู่เมืองงุยหน้าด่านนี้ต้องออกตรวจตราดูแลฝึกปรือทหารเป็นกังวลนัก อนึ่งตัวท่านก็ชราลงทุกวัน ซึ่งจะว่าที่แม่ทัพบังคับทแกล้วทหารต่อไปนั้นเห็นจะลำบากกาย จึงให้ข้าพเจ้าเอาตรามาให้จิ้นพี้ดู จิ้นพี้รับมาดูก็รู้ว่าตราของเจ้าเมืองเตียว จึงคิดว่าตั้งแต่งุยอันลี้อ๋องตั้งให้เราเป็นที่งวนโซยก็มิได้เพลี่ยงพลํ้าเสียทีเลย เหตุใดจึงจะถอดเราเสีย อนึ่งถ้าจริงเหมือนสินเลงกุ๋นว่า ก็จะมีหนังสือมาถึงเราสักฉบับหนึ่ง นี่มีแต่ดวงตรามา เห็นผิดประหลาดนัก จึงแกล้งว่าทหารก็เจ็บป่วยล้มตายเสียบ้าง ยังเหลืออยู่สักเท่าใดก็ยังหารู้ไม่จะต้องทำบัญชีชื่อเสียงให้ท่านใหม่ เราขอผัดอีกสักสามสี่วันก่อน สินเลงกุ๋นจึงว่าเจ้าเมืองสั่งให้ยกไปช่วยเมืองเตียวซึ่งท่านผัดให้เนิ่นช้าไปดังนี้ การของงุยอันลี้อ๋องจะมิเสียไปหรือ
จิ้นพี้ได้ฟังดังนั้นจึงตอบตามจริงว่าเรายังนึกแคลงอยู่ ถ้าเจ้าเมืองใช้ท่านมาจริงก็คงจะมีหนังสือมาถึงเรา นี่ท่านจะเอาตรามาแต่ไหนเราก็หารู้ไม่ จะต้องมีหนังสือไปถึงงุยอันลี้อ๋องถามดูให้แน่นอน จูไหยืนอยู่ข้างสินเลงกุ๋นได้ฟังจิ้นพี้ว่าดังนั้น นึกโกรธตวาดเอาแล้วว่า เจ้าเมืองมอบตราอาชญาสิทธิ์มาแล้ว ยังจะขืนสืบสวนทวนไปถามให้ยืดยาวความอีกเล่า ตัวจะคิดกบฏชิงเอาสมบัติในเมืองงุยหรือจึงหาฟังคำเจ้าเมืองไม่ จิ้นพี้ได้ยินดังนั้นเหลียวหน้ามาดู จูไหก็เอาลูกตุ้มเหล็กหนักยี่สิบชั่งตีเอาจิ้นพี้สมองแตกขาดใจตาย สินเลงกุ๋นเห็นดังนั้นจึงหยิบตราชูขึ้นแล้วร้องประกาศกับทหารจิ้นพี้ว่า เจ้าเมืองให้ตราอาชญาสิทธิ์เรามาเป็นแม่ทัพยกไปช่วยเมืองเตียว จิ้นพี้ขัดขืนไม่ยอมทำตามคำเจ้าเมืองงุยจึงฆ่าเสีย ท่านทั้งปวงอย่าตกใจเลย จงรีบไปทำตามเจ้าเมืองสั่งด้วยกันเถิด ทหารจิ้นพี้ได้ฟังดังนั้นคิดว่างุยอันลี้อ๋องใช้มาจริงก็พากันมาเข้าด้วยสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นก็จัดแจงจะยกไปเมืองเตียว
ขณะนั้นอวยเก๋งซึ่งเจ้าเมืองใช้มานั้น ครั้นถึงรู้ว่าสินเลงกุ๋นฆ่าจิ้นพี้เสียแล้วก็สะดุ้งตกใจ สินเลงกุ๋นเห็นอวยเก๋งก็รู้ว่าเจ้าเมืองใช้ให้มาจึงทำหน้าตึงเหมือนหนึ่งโกรธนิ่งขึงอยู่ อวยเก๋งจึงว่า บัดนี้สินเลงกุ๋นฆ่าจิ้นพี้เสียแล้ว ทหารสิบหมื่นก็เข้าด้วยสินเลงกุ๋น อันทหารที่มากับเราก็น้อยนัก ซึ่งจะคิดจับสินเลงกุ๋นไปให้เจ้าเมืองนั้น อุปมาเหมือนหนึ่งเนื้อเข้าสู้กับเสือหาต้องการไม่ จำจะกลับไปบอกงุยอันลี้อ๋องจึงจะชอบ สินเลงกุ๋นรู้ในนํ้าจิตอวยเก๋งจึงว่า ท่านได้มาแล้วอย่ากลับไปเลย จงพาทหารไปช่วยเมืองเตียวด้วยกันเถิด อวยเก๋งได้ฟังดังนั้น ครั้นจะแข็งขัดไม่รับคำก็เกรงกลัวสินเลงกุ๋นจะฆ่าเสีย จึงว่าข้าพเจ้าจะไปด้วยท่าน แล้วจึงลอบกระซิบสั่งคนสนิทให้กลับไปบอกงุยอันลี้อ๋อง คนสนิทก็รีบไปเมืองงุย สินเลงกุ๋นก็แบ่งทหารให้อยู่รักษาเมือง จัดเข้าขบวนทัพประมาณแปดหมื่น อวยเก๋งยกไปยังเมืองเตียว ครั้นมาใกล้แลเห็นค่ายอองงึดนายทัพเมืองจิ๋นตั้งอยู่จึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า จำเราจะเข้าตีเอาค่ายพวกเมืองจิ๋นอย่าให้ทันรู้ตัว ทหารก็พร้อมใจกันรีบเร่งเข้าตีกองทัพอองงึด อองงึดไม่ทันรู้ตัวก็ตกใจ ไล่ทหารเข้ารบเป็นตะลุมบอนมิได้เป็นขบวน ทัพก็แตกระส่ำระสายทหารก็ล้มตายเป็นอันมาก อองงึดก็พาทหารที่เหลืออยู่นั้นทิ้งค่ายเสีย หนีรีบไปหาเจียวเสียงอ๋องยังริมแม่น้ำหุนจุย สินเลงกุ๋นก็ยกทัพเข้าไปตั้งประชิดทัพแต้อันเผงทหารเมืองจิ๋นไว้ แต้อันเผงเห็นจะสู้สินเลงกุ๋นมิได้ ครั้นจะเลิกทัพไปก็ขัดขวางด้วยสินเลงกุ๋นยกมาตั้งปิดทางข้างหน้าไว้ จึงคิดว่าจำเราจะเข้าด้วยสินเลงกุ๋นจึงจะรอดจากความตาย คิดแล้วร้องประกาศกับทหารของตัวว่า พวกเราเห็นจะสู้ทัพเมืองงุยไม่ได้ จะต้องยอมเข้าด้วยสินเลงกุ๋น ทหารก็เห็นชอบด้วย แต้อันเผงก็พาทหารสองหมื่นมาเข้าด้วยสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นยินดีนัก ถามถึงทัพเจ้าเมืองจิ๋นว่ายกทหารมามากน้อยเท่าใด แต้อันเผงก็บอกความจริงทุกประการ
ฝ่ายอองงึดครั้นหนีมาถึงค่ายเจ้าเมืองจิ๋น จึงเข้าไปแจ้งความกับเจียวเสียงอ๋องว่า ทัพเมืองงุยยกเป็นทัพโจรลอบมาตีค่ายข้าพเจ้าหาทันรู้ตัวไม่ จึงได้แตกหนีมาโทษถึงตายอยู่แล้ว แต่ข้าพเจ้าขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่งเถิด เจียวเสียงอ๋องโกรธนัก จึงด่าว่าอ้ายหาสติปัญญาไม่ ทำให้พลอยอายขายหน้าด้วย แต่ได้มีความชอบไว้บ้างจะยกโทษให้ครั้งหนึ่ง พอทหารเข้ามาบอกว่าบัดนี้แต้อันเผงกลับไปเข้าด้วยสินเลงกุ๋นเสีย แล้วเจียวเสียงอ๋องได้ฟังเสียใจนัก จึงคิดว่าทัพสามหัวเมืองยกมาช่วยเมืองเตียว เห็นเหลือกำลังทหารเราจำจะยกกลับไปเมืองเสียก่อน จึงจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็เลิกทัพกลับไปเมืองจิ๋น อุยเอียดซึ่งเป็นที่ซุนซินกุ๋นขุนนางเมืองฌ้อกับขุนนางเมืองหัน ครั้นรู้ว่าทัพเมืองจิ๋นเลิกไปแล้วต่างคนก็ยกทหารกลับไป
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวครั้นแจ้งว่าสินเลงกุ๋นน้องภรรยาเตียวสินยกทัพมา ซ้ำตีทัพอองงึดแตกกระจัดกระจายไป เจ้าเมืองจิ๋นกลัวฝีมือเลิกราไปแล้วก็ยินดี แต่ซุนซินกุ๋นขุนนางเมืองฌ้อกับเมืองหันซึ่งยกมาช่วยนั้นก็พลอยยกกลับไปเสียด้วย ยังแต่สินเลงกุ๋น จึงจัดแจงกวาดแผ้วที่อยู่ปูลาดให้สะอาดสะอ้านงดงามดี แล้วให้แต่งโต๊ะไว้เป็นสองอย่าง ที่จะให้สินเลงกุ๋นนั้นล้วนของดีที่โอชารสอร่อยเป็นอันมาก แต่ที่เลี้ยงทหารนั้นประมาณลง ครั้นเสร็จชวนขุนนางทั้งปวงเปิดประตูเมืองออกไปหาสินเลงกุ๋นแล้วว่า ครั้งนี้แม้นไม่ได้ท่านยกมาช่วย เมืองเตียวก็จะเสียแก่ข้าศึก ข้าพเจ้าที่ไหนจะรอดตาย ท่านมีคุณไว้ครั้งนี้เป็นอันมาก ถึงจะตายไปก็ไม่ลืมคุณท่านเลย ข้าพเจ้าออกมาบัดนี้หวังจะเชิญท่านเข้าไปในเมือง สินเลงกุ๋นได้ฟังเตียวเฮาเซงอ๋องสรรเสริญคุณขึ้นดังนั้นยินดีเป็นกำลังนั่งยิ้มอิ่มใจอยู่ จูไหเห็นก็รู้ว่าสินเลงกุ๋นคิดกำเริบใจ จึงคิดเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกว่า คำโบราณท่านย่อมว่า ถ้าผู้ใดมีคุณก็ต้องสนองคุณเขา ถ้าท่านมีคุณกับเขา เขาก็คงคิดตอบแทนคุณท่านเหมือนกัน ซึ่งเรามีคุณไว้กับเตียวเฮาเซงอ๋อง เตียวเฮาเซงอ๋องก็คงคิดตอบแทนให้สมที่เรามีคุณไว้ ท่านอย่าคิดกำเริบใจนักเลย ข้าพเจ้าเห็นหาต้องการไม่ จะคิดแก้แต่เพียงที่งุยอันลี้อ๋องโกรธท่านให้หายเสียก่อนเถิด อันเตียวเฮาเซงอ๋องไหนๆ ก็คงจะสนองคุณท่านอยู่เอง ชอบแต่จะทำเฉยเสียจึงควร
สินเลงกุ๋นได้ฟังจูไหว่าถูกใจก็คิดอายได้สตินิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด ต่อเตียวเฮาเซงอ๋องซ้ำเตือนอีก สินเลงกุ๋นก็จัดแจงกองทัพยกเข้าไปในเมือง เตียวเฮาเซงอ๋องก็พาสินเลงกุ๋นมาถึงที่อยู่ จึงเชิญให้ขึ้นทางประตูที่ทำไว้สำหรับเจ้าเมืองนั้น สินเลงกุ๋นคิดละอายอยู่หาขึ้นไปไม่ เลี้ยวมาขึ้นเสียทางประตูที่ขุนนางเคยเข้าออก เตียวเฮาเซงอ๋องก็ให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงทหารทั้งปวง แล้วเชิญสินเลงกุ๋นให้กินโต๊ะรินสุราส่งให้ จึงว่าครั้งนี้ท่านมีคุณไว้เป็นอันมากเหลือที่จะประมาณได้ สินเลงกุ๋นรับจอกสุรามาวางไว้แล้วแกล้งตอบว่า เจียวเสียงอ๋องยกกลับไปครั้งนี้ก็เพราะทัพเมืองฌ้อเมืองหันดอก อนึ่งข้าพเจ้าตีทัพอองงึดนั้นก็ได้โดยง่าย ไม่ลำบากเหน็ดเหนื่อยทแกล้วทหารนัก ท่านจะมายกเอาว่ามีคุณมากนั้นข้าพเจ้าเห็นหาถูกต้องไม่
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ ครั้นทหารสินเลงกุ๋นกินอิ่มแล้ว เตียวเฮาเซงอ๋องจึงเอาเงินทองมาปูนบำเหน็จให้พอสมควร แล้วสั่งขุนนางเจ้าพนักงานให้จัดที่กงก๊วนให้สินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นก็คำนับลาพาทหารมาที่อยู่ เตียวเฮาเซงอ๋องจึงปรึกษาเตียวสินว่า เราคิดไว้ว่าจะยกบ้านส่วยห้าตำบลให้กับสินเลงกุ๋น แต่เราเห็นน้อยนักหาสมควรกับที่เขามีคุณไว้ไม่ เราคิดอายอยู่จึงนิ่งเสีย ท่านจงเอาแผนที่นี้ไปให้แทนเราหน่อยเถิด เตียวสินก็คำนับรับแผนที่รีบมาหาสินเลงกุ๋นแล้วว่า เตียวเฮาเซงอ๋องพี่ข้าพเจ้าจะยกบ้านส่วยห้าตำบลซึ่งขึ้นกับเมืองเตียวให้ท่าน ครั้นจะออกปากให้ก็เกรงใจว่าที่นั้นน้อยนัก จึงให้ข้าพเจ้าเอาแผนที่มามอบให้ท่าน ขอท่านจงรับไว้อย่าให้สูญเสียไมตรีเลย
สินเลงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็แกล้งทำไม่รับแล้วว่าข้าพเจ้าหาต้องการไม่ เตียวสินก็อ้อนวอนต่างๆ สินเลงกุ๋นก็รับไว้ เตียวสินก็ลากลับไปบ้าน สินเลงกุนก็หาสบายไม่ ให้คิดกลัวเจ้าเมืองงุยนัก จึงเรียกอวยเก๋งเข้ามาแล้วว่า ท่านจงเอาตรากับทหารทั้งปวงของจิ้นพี้ไปคืนให้งุยอันลี้อ๋อง แล้วคิดอ่านขยับขยายพูดจาอย่าให้งุยอันลี้อ๋องโกรธเรามากได้ อวยเก๋งก็รับตรามาจัดแจงทหารพร้อมแล้วก็ยกทัพกลับไปเมืองงุย
สินเลงกุ๋นครั้นอวยเก๋งไปแล้วค่อยคลายวิตก เวลาวันหนึ่งเข้ามาหาเตียวเฮาเซงอ๋องยังที่ว่าราชการ เตียวเฮาเซงอ๋องก็พูดจาเอาใจต่างๆ แล้วคิดขึ้นได้ถึงฬ่อตงเหลียน จึงเรียกมาแล้วจัดแจงข้าวของทองเงินรางวัลให้ฬ่อตงเหลียน ฬ่อตงเหลียนก็ไม่เอา ว่าข้าพเจ้าหาอยากที่จะเป็นคนมั่งมีเงินทองไม่ อยากแต่จะเที่ยวเล่นตามลำพังของตัว เตียวสินกับสินเลงกุ๋นก็ช่วยอ้อนวอนว่ากล่าวจะให้อยู่ทำราชการ ฬ่อตงเหลียนก็หายอมไม่ แล้วก็ลากลับไปเสีย สินเลงกุ๋นครั้นเห็นฬ่อตงเหลียนไปแล้วก็คำนับลามาที่อยู่
ขณะนั้นในเมืองเตียวมีซินแสผู้เฒ่าอยู่สองคน ชื่อม่อก๋งคนหนึ่ง ชื่อซิก๋งคนหนึ่ง เป็นคนมีสติปัญญาพูดจาเฉลียวฉลาด รู้ประมาณการรอบคอบตื้นลึกและหนักเบาก็เข้าใจสิ้น แต่เตียวสินซึ่งเป็นที่เพงง่วนกุนสำเร็จราชการนั้นรักแต่คนที่มีกำลังฝีมือ หาชอบคนที่มีสติปัญญาไม่ ม่อก๋ง ซิก๋ง จึงไม่เข้าทำราชการ แต่ม่อก๋งนั้นอาศัยอยู่ในบ้านพวกนักเลงเล่นเบี้ย ซิก๋งอาศัยอยู่กับพวกเสพสุรา เวลาวันหนึ่งสินเลงกุ๋นคิดว่าเมื่อเราอยู่ในเมืองงุยนั้นได้ยินกิตติศัพท์ลือไปว่าคนมีสติปัญญาอยู่ในเมืองเตียวนี้สองคน แต่จะดีเหมือนข่าวเขาลือหรือไม่จริงก็ยังไม่แจ้ง จึงใช้จูไหให้สืบดู จูไหก็รีบมาเที่ยวถามพวกราษฎรว่า ม่อก๋ง ซิก๋งนั้นอยู่แห่งใด ราษฎรก็ชี้บ้านคนทั้งสองให้ จูไหก็เดินมาริมบ้านซักทราบความรู้ว่าม่อก๋ง ซิก๋ง เป็นคนมีสติปัญญาอยู่บ้านนี้จริงก็รีบมาบอกสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นยินดีนัก ก็ขึ้นเกวียนพาจูไหมายังบ้านคนทั้งสอง ม่อก๋ง ซิก๋ง รู้ว่าสินเลงกุ๋นมาหาก็แกล้งหลบตัวเสียหาให้พบไม่ สินเลงกุ๋นก็กลับมาที่อยู่แล้วไปหาอีกเป็นหลายครั้งก็หาพบตัวไม่ เวลาวันหนึ่งสินเลงกุ๋นจึงแกล้งแปลงปลอมให้เหมือนชาวเมืองเตียวชวนจูไหเดินมายังบ้านม่อก๋ง ซิก๋ง
ขณะนั้นม่อก๋งมาเสพสุราพูดเล่นอยู่กับซิก๋ง พอสินเลงกุ๋นมาถึงก็ตรงเข้าไปในเรือน แลเห็นคนทั้งสองนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกันก็นึกคะเนว่าเห็นจะเป็นม่อก๋ง ซิก๋ง เป็นมั่นคง จึงถามว่าท่านทั้งสองนี้ชื่อไร ม่อก๋ง ซิก๋ง ได้ยินดังนั้นเงยหน้าขึ้นดูเห็นสินเลงกุ๋นจูไห คิดว่าคนนักเลงสุราจะมาซื้อเหล้ารับประทานก็มิได้สงสัย จึงบอกตามตรงว่าเราชื่อม่อก๋งกับซิก๋ง ท่านชื่อใดจึงหารู้จักเราไม่ สินเลงกุ๋นดีใจนักจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อกงจูบอกี๋ได้เป็นที่สินเลงกุ๋นอยู่เมืองงุย เขาเลื่องลือไปว่าท่านมีสติปัญญาจึงมาหาท่านก็ไม่ใคร่พบ วันนี้ปะท่านข้าพเจ้ายินดีนักจะสนทนาเล่นให้สบาย ม่อก๋งซิก๋งได้ฟังดังนั้นก็หันหน้ามาแลดูกันแล้วหัวเราะ คิดว่าเราแกล้งหลบเป็นหลายครั้ง สินเลงกุ๋นก็อุตส่าห์มาเนืองๆ วันนี้คิดอ่านแปลงตัวมาจนพบเราได้ เห็นจะรักเราทั้งสองเป็นอันมากจึงเพียรทำดังนี้ คิดแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามีสติปัญญาน้อยแต่เห็นท่านก็มีใจรักใคร่เป็นอันมาก ท่านขัดสนสงสัยสิ่งใดถ้ารู้แล้วก็จะบอกท่านตามจริง สินเลงกุ๋นยินดีนัก ก็ถามถึงเรื่องที่ลํ้าลึกแต่โบราณและข้อความต่างๆ ม่อก๋ง ซิก๋ง ก็บอกให้มิได้อำพรางไว้เลย สินเลงกุ๋นก็ชอบใจไปที่บ้านนั้นเนืองๆ มิได้ขาด
ขณะนั้นคนใช้เตียวสินมาบอกเตียวสินว่าข้าพเจ้าเห็นสินเลงกุ๋นน้องภรรยาท่านไปคบค้าชอบอัชฌาสัยกับพวกนักเลงสุราและพวกเล่นเบี้ยไปมาหากันมิได้ขาด เตียวสินได้ฟังดังนั้นจึงเข้าไปเล่าความให้ฮูหยินพี่สาวสินเลงกุ๋นฟังทุกประการแล้วว่า เดิมเราคิดว่าน้องท่านมีสติปัญญาและฝีมือมากกว่าพี่น้องทั้งปวง มิรู้มาเสพสุราเที่ยวเล่นเป็นคนหาดีไม่ นางฮูหยินก็คิดโกรธนักแต่ยังหารู้แน่ไม่ พอเวลาวันหนึ่งสินเลงกุ๋นมาหานางฮูหยิน นางฮูหยินจึงแจ้งความตามเตียวสินว่านั้นให้ฟังทุกประการ
สินเลงกุ๋นจึงตอบว่า อันเตียวสินนี้หารักคนที่มีสติปัญญาไม่ ชอบแต่ที่คนมีกำลังและฝีมือจึงไม่รู้จักคนดี ซึ่งข้าพเจ้าเข้าไปในบ้านพวกนักเลงเนืองๆ นั้น เมื่อข้าพเจ้าอยู่เมืองงุยได้ยินข่าวว่า ม่อก๋ง ซิก๋งเป็นคนมีปัญญาหลักแหลมอยู่ในเมืองเตียว แต่เตียวสินนั้นหารู้จักไม่ ข้าพเจ้าสืบเสาะรู้ว่าคนทั้งสองอาศัยอยู่ในบ้านพวกนักเลงจึงได้ไปหาพูดจาฝากตัวให้สั่งสอนเป็นสานุศิษย์ อันผู้เฒ่าทั้งสองนี้เป็นคนดีหาผู้เสมอมิได้ อันปัญญาอย่างข้าพเจ้านี้ถึงจะไปขอตามหลังคนทั้งสองเมื่อไปเที่ยวเดินเล่น ผู้เฒ่าทั้งสองก็หาอยากเอาไปด้วยไม่ เพราะปัญญานั้นดีกว่าเราเป็นอันมาก นางฮูหยินก็นิ่งอยู่ ครั้นสินเลงกุ๋นกลับไปแล้วจึงไปบอกเตียวสินตามคำสินเลงกุ๋นว่านั้นให้ฟังทุกประการ เตียวสินก็หัวเราะหาได้ตอบประการใดไม่ สินเลงกุ๋นมาถึงบ้านจึงคิดว่าเราจะอยู่ในเมืองเตียวนี้เห็นจะไม่สบายด้วยเตียวสินติเตียนว่าเราเป็นคนไม่ดี จะอยู่ไปทำไมเล่า ก็ชวนพวกพ้องจัดแจงสิ่งของลงบรรทุกเกวียนไว้หมายจะไปจากเมืองเตียว
ขณะนั้นเตียวสินรู้ว่าสินเลงกุ๋นจะไปเสียจากเมืองตกใจนัก จึงไปหาภรรยาบอกว่า ตั้งแต่น้องท่านมาอยู่ในเมืองนี้เราก็มิได้ทำให้เดือดเนื้อร้อนใจสิ่งใดเลย บัดนี้เหตุใดจึงจะไปเสียจากเมืองนี้เล่า นางฮูหยินจึงตอบว่า ท่านติเตียนน้องข้าพเจ้าว่าไปคบค้าด้วยคนพาล สินเลงกุ๋นน้อยใจว่าไม่จริงเหมือนคำท่านจึงจะไปเสียจากเมืองนี้ เพงง่วนกุนได้ฟังภรรยาว่าดังนั้นนึกอายใจนัก จึงคิดว่าคนสองคนอยู่ในเมืองเตียวเป็นคนมีสติปัญญาเป็นอันมาก สินเลงกุ๋นอยู่ถึงเมืองงุยยังรู้ว่า ม่อก๋ง ซิก๋ง เป็นคนดีอยู่ในเมืองเตียว ซึ่งตัวเรานี้จะเปรียบด้วยสินเลงกุ๋นนั้นยังไกลกันนัก เพงง่วนกุนคิดดังนั้นแล้วจึงไปหาสินเลงกุ๋นที่กงก๊วน เพงง่วนกุนคำนับแล้วจึงว่าข้าพเจ้าได้พูดผิดไปแล้ว ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย สินเลงกุ๋นได้ฟังเพงง่วนกุนมาลุกะโทษดังนั้นก็ยังหากลับไปเมืองงุยไม่ จึงอยู่ในเมืองเตียวไปตามเดิม
ขณะนั้นพวกพ้องของเพงง่วนกุนรู้ว่าสินเลงกุ๋นมีสติปัญญามากก็พากันมาอยู่กับสินเลงกุ๋นส่วนหนึ่ง อยู่กับเพงง่วนกุนส่วนหนึ่ง ฝ่ายคนทั้งปวงซึ่งมาแต่หัวเมืองอื่นๆ ที่จะมาอยู่ด้วยเพงง่วนกุนก็กลับพากันมาอยู่เสียกับสินเลงกุ๋น ไม่มีผู้ใดออกชื่อถามถึงเพงง่วนกุนเลย
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยนั้น ได้ข่าวอวยเก๋งใช้ให้คนมาแจ้งความว่าตราของท่านที่หายนั้น คือสินเลงกุ๋นลักเอาไปแล้วฆ่าจิ้นพี้เสียตั้งตัวขึ้นเป็นแม่ทัพแทน จึงยกไปช่วยเมืองเตียวแล้วกักขังข้าพเจ้าไว้ในกองทัพ ว่าต่อทำศึกเสร็จแล้วจึงจะปล่อยให้ข้าพเจ้ากลับมาเมืองงุย งุยอันลี้อ๋องได้แจ้งข่าวที่อวยเก๋งให้คนมาบอกดังนั้นก็โกรธ จึงใช้ทหารไปจับพวกพ้องของสินเลงกุ๋นที่ยังอยู่ในเมืองงุยหมายจะฆ่าเสียให้สิ้น
ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงนางยูกี๋ภรรยางุยอันลี้อ๋อง นางยูกี๋ก็มาหางุยอันลี้อ๋องคำนับแล้วจึงแจ้งความว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธพวกพ้องสินเลงกุ๋นเลย ซึ่งตราของท่านหายไปนั้นสินเลงกุ๋นจะได้ลักเอาไปนั้นหามิได้ ความผิดอยู่กับข้าพเจ้าเอง ด้วยข้าพเจ้าลักเอาไปให้สินเลงกุ๋น งุยอันลี้อ๋องได้ยินนางยูกี๋แจ้งความดังนั้นก็โกรธกระทืบเท้าแล้วตวาดว่า อ้อตราของเรานั้นท่านลักเอาไปหรือ นางยูกี๋จึงตอบว่าบิดาข้าพเจ้ามีคนไปกระทำร้ายฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ท่านก็เป็นเจ้าเมืองงุยก็หาได้พิจารณาแก้แค้นคนที่ฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสียไม่ สินเลงกุ๋นมีคุณแก่ข้าพเจ้าไปแก้แค้นแทนบิดาได้ ข้าพเจ้าคิดว่าไม่มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดจะแทนคุณสินเลงกุ๋นได้ แต่ข้าพเจ้าตรึกตรองอยู่เป็นหลายวัน
อยู่มาวันหนึ่งนางฮูหยินภรรยาสินเลงกุ๋นเข้ามาอ้อนวอนข้าพเจ้าทั้งกลางวันกลางคืนว่าให้ช่วยว่ากล่าวกับท่านให้ท่านยกไปช่วยเมืองเตียว ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าการที่ท่านให้จิ้นพี้ไปช่วยนั้น จิ้นพี้ก็ทำบิดพลิ้วเสียหาเต็มใจไปช่วยเมืองเตียวไม่ ข้าพเจ้าจึงคิดว่าสินเลงกุ๋นมีคุณกับข้าพเจ้าอยู่ บัดนี้จิ้นพี้แม่ทัพก็เพิกเฉยเสีย ข้าพเจ้าจึงลักเอาตราของท่านไปให้สินเลงกุ๋น ปรารถนาว่าจะได้ใช้แรงแทนคุณสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นจะได้ไปว่ากล่าวให้จิ้นพี้มีความกลัวเกรง จะได้คิดอ่านให้ทหารไปช่วยเมืองเตียวให้เต็มมือ มีความอุปมาเหมือนคนกำลังวิวาทกันทั้งสองฝ่าย แต่มีผู้หนึ่งจะออกไปช่วย คนผู้นั้นมีผมเผ้าอันรุงรังยังไม่ทันที่จะหวีจะสาง ครั้นจะกลับมาหวีผมเสียก่อนนั้นจะออกไปช่วยทันเขาหรือ ข้าพเจ้าเห็นดังนี้จึงได้ลักเอาตราของท่านไปให้สินเลงกุ๋น ปรารถนาว่าจะให้สินเลงกุ๋นไปช่วยเมืองเตียว ถ้าสินเลงกุ๋นทำศึกมีชัยชนะแล้วกลับมาเมืองงุย หัวเมืองทั้งปวงก็จะสรรเสริญน้องชายท่านว่ามีฝีมืออันเข้มแข็ง คงคิดกลัวเกรงหามีผู้ใดมาทำอันตรายกับเมืองงุยไม่ การที่ข้าพเจ้ากระทำดังนี้ถึงชีวิตจะตายไป ข้าพเจ้าก็หาอาลัยไม่เพราะได้แทนคุณสินเลงกุ๋นแล้ว ข้อซึ่งท่านจะจับคนที่เป็นพวกพ้องของสินเลงกุ๋นมาฆ่าเสียนั้น ข้าพเจ้าก็ยังหาเห็นด้วยไม่ ถ้าสินเลงกุ๋นไปทำศึกแพ้มาก็คงจะกลับมารับโทษตามอาชญาที่ท่านจะกระทำ ถ้าเขาไปทำสงครามชนะมาท่านจะคิดอ่านเป็นประการใด
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังนางยูกี๋ว่าดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่เป็นครู่ใหญ่ ครั้นความโกรธค่อยบรรเทาลงแล้วจึงถามนางยูกี๋ว่า เมื่อท่านลักเอาตราของเราได้แล้ว มีผู้ใดเอาไปส่งให้สินเลงกุ๋นเล่า นางยูกี๋จึงบอกว่าคนที่ข้าพเจ้าส่งตราให้นั้นชื่องันอึนอันเป็นพวกขันที งุยอันลี้อ่องได้ฟังดังนั้นแล้วจึงสั่งให้จออิวไปจับงันอึนมัดมา แล้วงุยอันลี้อ๋องจึงถามว่าเหตุใดเอ็งจึงบังอาจเอาตราของเราไปยื่นให้กับสินเลงกุ๋นเล่า งันอึนจึงตอบว่า ข้าพเจ้าหารู้ว่าสิ่งของอันใดไม่ที่เรียกว่าตรานั้นข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นเลย นางยูกี๋ได้ยินงันอึนพูดดังนั้นก็ชายตามาดูแล้วจึงว่า เมื่อเวลาวันก่อนนั้นเราใช้ให้เจ้าเอาหีบดอกไม้ไปส่งให้สินเลงกุ๋นนั่นแหละคือหีบตราละ งันอึนได้แจ้งดังนั้นก็เสียใจแกล้งทำร้องไห้แล้วจึงตอบว่า ด้วยท่านเป็นนายได้บังคับแล้วใครเลยจะขัดขวางได้ แต่เมื่อท่านใช้ข้าพเจ้าให้เอาไปนั้นท่านบอกว่าเป็นหีบดอกไม้ แล้วเห็นผ้าห่ออยู่เป็นหลายชั้น ข้าพเจ้ามิได้พิจารณาว่าเป็นสิ่งใดอยู่ในห่อนั่นไม่ ครั้นเวลานี้ความตายมาถึงตัวข้าพเจ้าจึงรู้ว่าหีบตรา แกล้งว่าดังนั้นแล้วก็เสียใจนัก นางยูกี๋เห็นงันอึนร้องไห้ นางยูกี๋ก็ร้องไห้บ้างแล้วจึงว่ากับงุยอันลี้อ๋องว่า โทษที่งันอึนผิดครั้งนี้ข้าพเจ้าจะรับแทน ท่านอย่าลงโทษผู้อื่นเลย
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้เอานางยูกี๋ไปขังไว้ในตึกเย็น แล้วให้เอาตัวงันอึนไปไว้ ณ คุก ภายหลังงุยอันลี้อ๋องจึงใช้ให้ทหารไปฟังข่าวว่าสินเลงกุ๋นจะแพ้หรือชนะ พวกทหารคำนับแล้วก็ลาไปฟังราชการที่ค่ายสินเลงกุ๋นก็ยังหาได้ความไม่ ครั้นอยู่มาประมาณได้สองเดือนเศษ สินเลงกุ๋นจึงใช้อวยเก๋งให้คุมทหารกับตรากลับมาเมืองงุย อวยเก๋งมาถึงแล้วก็เอาตราเข้าไปคำนับส่งให้งุยอันลี้อ๋อง แล้วแจ้งความที่สินเลงกุ๋นไปทำศึกมีชัยชนะแล้วอยู่ที่เมืองเตียวหาอาจกลับมาเมืองงุยไม่ ให้ข้าพเจ้ามาอ้อนวอนขอโทษท่าน งุยอันลี้อ๋องได้ฟังยังนิ่งอยู่ แต่ขุนนางทั้งปวงสรรเสริญงุยอันลี้อ๋องว่าสินเลงกุ๋นไปทำศึกมีชัยชนะครั้งนี้เพราะบารมีของท่านปกแผ่ไป แล้วต่างคนก็คุกเข่าลงคำนับ ยอเกียรติยศงุยอันลี้อ๋องว่าเป็นพระเจ้าหมื่นปี
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังขุนนางทั้งปวงยกย่องตัวดังนั้นมีความยินดีนักจึงสั่งจออิวให้ไปถอดนางยูกี๋กับงันอึนมา จออิวก็คำนับลาไปถอดคนทั้งสองแล้วนำตัวเข้ามาหางุยอันลี้อ๋อง งุยอันลี้อ๋องจึงว่าโทษของตัวซึ่งทำผิดไว้นั้นเรายกให้ครั้งหนึ่ง ทีหลังอย่าได้กระทำต่อไป นางยูกี๋คำนับแล้วจึงว่า เมืองจิ๋นยกทัพมาล้อมเมืองเตียวไว้ เมืองจิ๋นถอยล่าไปครั้งนี้ก็เพราะบารมีของท่าน ข้างเมืองเตียวเล่าก็รู้จักคุณท่านเป็นอันมาก การทั้งนี้ก็เพราะสินเลงกุ๋นมีสติปัญญายกไปช่วย ซึ่งท่านได้สินเลงกุ๋นไปช่วยไว้เปรียบเหมือนกำแพงเมือง สินเลงกุ๋นเป็นคนสัตย์ซื่อ ทั้งมีนํ้าใจโอบอ้อมอารี แม้อยู่บ้านใดตำบลใดก็ควรจะเป็นที่นับถือได้ บัดนี้สินเลงกุ๋นตกอยู่เมืองเตียวหากลับมาไม่นั่นเพราะกลัวความผิด ขอให้ไปรับเอาตัวมาชุบเลี้ยงไว้ให้ดูการงานต่างหูต่างตาท่านด้วยสินเลงกุ๋นเป็นน้องของท่าน เห็นว่าจะดีกว่าคนอื่น ซึ่งเป็นขุนนางต่างนอกนั้นอีก โบราณท่านย่อมว่าไว้ว่า สิบคนอื่นเกื้อไม่เท่าเนื้อของตัว ขอท่านจงตรึกตรองดูเถิด
งุยอันลี้อ๋องจึงว่า สินเลงกุ๋นทำความผิดอยู่เราไม่เอาโทษก็เป็นบุญตัวแล้ว อันคุณกับโทษนั้นลบล้างกัน จึงสั่งให้ยกโทษพวกพ้องสินเลงกุ๋นซึ่งจำไว้แต่ก่อนนั้น ปล่อยเสียให้ไปอยู่ที่บ้านส่วยตามเดิม แต่ตัวสินเลงกุ๋นนั้นงุยอันลี้อ๋องหาได้ไปรับมาในเมืองงุยไม่ ตั้งแต่นั้นมาเมืองงุยกับเมืองเตียวทั้งสองเมืองก็เป็นไมตรีกัน
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องยกทัพกลับมา ครั้นมาใกล้แดนเมืองจิ๋น ขณะนั้นไทจูอันก๊กกุ๋นจึงชวนบุตรคนหนึ่งชื่ออองซุนจูฌ้อออกมารับเจียวเสียงอ๋องเข้ามาในเมืองจิ๋น คำนับแล้วพอไทจูฮัวก๊กกุ๋นแจ้งความว่าลีปุดอุยเป็นคนมีสติปัญญาพาเอาอองซุนจูฌ้อมาจากเมืองเตียวได้ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตั้งให้ลีปุดอุยเป็นที่แคะเคง แล้วรางวัลบ้านส่วยให้พันหนึ่ง ลีปุดอุยมีความยินดีนักก็คำนับลากลับมาบ้าน เวลาวันหนึ่งเจียวเสียงอ๋องออกว่าราชการจึงว่ากับขุนนางทั้งปวงว่า ซึ่งแต้อันเผงไปยอมตัวอยู่กับสินเลงกุ๋นนั้นถ้าจะปรับโทษตามกฎหมายในแผ่นดินสืบๆ กันมาแล้ว โทษแต้อันเผงนี้ถึงประหารชีวิตเสียทั้งตัวและครอบครัวทั้งบุตรภรรยาด้วยจึงจะชอบ แต่จะต้องยกโทษไว้ครั้งหนึ่งด้วยแต้อันเผงนี้ฮวมซุยเป็นผู้ชักนำมา ถ้าเราจะลงโทษพวกพ้องของแต้อันเผงแล้วก็ต้องลงโทษฮวมซุยด้วย
ฝ่ายฮวมซุยนั้น ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นแล้วก็มาคิดว่าแต้อันเผงกระทำความผิดดังนี้เราเป็นคนชักพามา ความผิดก็คงถึงเราด้วย ฮวมซุยคิดดังนั้นแล้วก็มีความทุกข์ร้อนนัก จึงคิดตรึกตรองว่าซึ่งตัวเราจะมาอยู่กับบ้านเรือนดังนี้หาควรไม่ จำเราจะไปคอยฟังดูที่ว่าราชการ เจียวเสียงอ๋องจะเอาโทษทัณฑ์เป็นประการใดก็ตามเถิด ฮวมซุยคิดดังนั้นแล้วก็มานั่งคอยฟังอยู่ที่ว่าราชการหามีความสบายไม่ กิตติศัพท์ก็ทราบไปถึงเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องก็หาตัวฮวมซุยเข้ามาแล้วจึงพูดเอาใจว่า ซึ่งแต้อันเผงมาอยู่แต่เดิมนั้นเราตั้งให้เป็นขุนนางเองดอก ท่านหาได้เกี่ยวข้องไม่ ท่านจงกลับไปอยู่บ้านเรือนตามเดิมเถิดอย่าทุกข์ร้อนเลย ฮวมซุยได้ยินเจียวเสียงอ๋องว่าดังนั้น คำนับแล้วก็กลับมาอยู่บ้านดังเก่า
ขณะนั้นพวกขุนนางในเมืองจิ๋นจึงมาปรึกษาว่า ถ้าปะเป็นคนอื่นทำความผิดเหมือนแต้อันเผงแล้ว เจียวเสียงอ๋องคงประหารชีวิตเสียทั้งบุตรภรรยาเป็นมั่นคง พวกขุนนางพูดกันครั้งนั้นเนื้อความก็แจ้งไปถึงเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องจึงคิดว่าฮวมซุยได้ยินคำขุนนางพูดดังนี้ก็จะกลับเป็นทุกข์ไปดังเก่า เจียวเสียงอ๋องจึงมีคำประกาศสั่งว่า ตั้งแต่วันนี้ไปถ้าผู้ใดเอาชื่อแต้อันเผงมาพูดในเมืองจิ๋นแล้วเราจะประหารชีวิตเสีย ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครพูดถึงแต้อันเผงเลย
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องก็กลับทวีข้าวของทองเงินให้ฮวมซุยมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ฮวมซุยจึงคิดว่าตัวเรามีความผิดอยู่เป็นอันมาก เหตุไฉนเจียวเสียงอ๋องกลับให้ข้าวของทวีขึ้น จำเราจะคิดสนองคุณให้เจ้าเราได้เป็นใหญ่ขึ้นกว่าหัวเมืองทั้งปวงจึงจะชอบ ฮวมซุยคิดดังนั้นแล้วก็เข้าไปหาเจียวเสียงอ๋อง คำนับแล้วแจ้งความว่า ท่านจงยกทัพไปตีเมืองตังจิวเถิดจะได้เป็นฮ่องเต้ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เราจะให้เตียถังเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปเมืองหันก่อน ด้วยเมืองหันนั้นเป็นเมืองตั้งอยู่จำเพาะตรงทางที่จะไปเมืองตังจิว เราตีเมืองหันให้แตกแล้วจะได้ยกไปตีเมืองตังจิวได้โดยง่าย ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องกับฮวมซุยปรึกษากันก็ยังหาตกลงไม่ ฮวมซุยก็คำนับลามาบ้าน เจียวเสียงอ๋องก็กลับเข้าไปยังที่ข้างใน
๑๐๑
ฝ่ายเค้าเลียดอ๋องเจ้าเมืองฌ้อรู้ข่าวว่าสินเลงกุ๋นมีชัยชนะเจียวเสียงอ๋องจึงว่ากับอึงเทียดซึ่งเป็นที่ซุนซินกุ๋นว่า ท่านยกไปช่วยเมืองเตียวก็หามีความชอบสิ่งใดไม่กลับมาแต่มือเปล่า ถ้าเราได้สินเลงกุ๋นมาเป็นทหารในเมืองฌ้อแล้วเราหากลัวเมืองจิ๋นไม่ ซุนซินกุ๋นได้ฟังดังนั้นมีความละอายใจนัก ด้วยแต่เดิมหัวเมืองทั้งปวงนัดไปตีเมืองจิ๋นแต่ยกให้เมืองฌ้อเป็นใหญ่ ซุนซินกุ๋นคิดเสียใจแล้วกลับมานะนึกว่าบัดนี้เมืองจิ๋นยังระส่ำระสายอยู่ เราจะพูดให้เค้าเลียดอ๋องเจ้าเมืองฌ้อยกไปตีเมืองจิ๋นเถิด จะได้ทำราชการแก้ตัวใหม่ ซุนซินกุ๋นคิดดังนั้นแล้วจึงว่า ขอท่านได้ไปนัดหัวเมืองทั้งปวงให้ยกทัพไปตีเมืองจิ๋นเถิด ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นแตกมาแต่เมืองเตียวใหม่ๆ ทแกล้วทหารยังหาทันจะตั้งตัวได้ไม่ ถ้าท่านยกไปตีแล้วเห็นจะได้เมืองจิ๋นโดยง่าย แต่ท่านให้ไปบอกเมืองตังจิวเป็นทัพใหญ่ไปตีเมืองจิ๋น เมืองเราจะได้เป็นใหญ่ขึ้น
เค้าเลียดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงใช้ทหารไปเมืองตังจิวแจ้งความกับจิวลันอ๋องว่า เมืองจิ๋นนั้นกระทำความข่มเหงเมืองฌ้อนักขอให้ท่านยกมาช่วยเมืองฌ้อไปตีเมืองจิ๋นเป็นสองทัพด้วยกัน ทหารคำนับแล้วก็ไปเมืองตังจิวเข้าไปแจ้งความตามเค้าเลียดอ๋องสั่งให้จิวลันอ๋องเมืองตังจิวฟังทุกประการ
ขณะนั้นจิวลันอ๋องรู้ข่าวว่าเมืองจิ๋นจะยกมาตีเมืองหันแล้วจะยกมาตีเมืองตังจิว พอทหารเมืองฌ้อมาแจ้งความดังนั้นมีความดีใจเป็นอันมาก จึงสั่งทหารเมืองฌ้อให้ไปบอกกับเค้าเลียดอ๋องเถิดว่าเราจะยกทัพไปช่วยเมืองฌ้อ ทหารได้ฟังดังนั้นก็คำนับลากลับมาเมืองฌ้อ เข้าไปแจ้งความให้เค้าเลียดอ๋องฟังทุกประการ เค้าเลียดอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้ทหารไปนัดทัพอีกสี่หัวเมือง เมืองเตียวหนึ่ง เมืองเจ๋หนึ่ง เมืองหันหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง ครั้นหัวเมืองทั้งหกรู้พร้อมกันแล้วก็จะยกไปตีเมืองจิ๋น
ฝ่ายจิวลันอ๋องเจ้าเมืองตังจิวนั้นเป็นคนอ่อนแอ ว่าราชการสิ่งใดหาสิทธิ์ขาดไม่ ด้วยคิดกลัวเมืองหันเมืองเตียว จึงแบ่งเมืองตังจิวให้เป็นสองตำบล แต่ตำบลจงฮูเสียนั้นตั้งให้จิวกงอยู่รักษาด่านทิศตะวันออกเมืองตังจิว ตำบลลกอิบนั้นอยู่ทิศตะวันตกเมืองไซจิว จิวลันอ๋องอยู่รักษา ครั้นจิวลันอ๋องพูดจาสัญญาไปกับเมืองฌ้อแล้วก็เที่ยวตรวจตราดูทแกล้วทหารและม้าเกวียนทั้งปวงในเมืองตังจิวเห็นผู้คนนั้นน้อยนัก เหลือประมาณสักห้าหกพัน ทั้งม้าเกวียนเหล่านั้นก็น้อย หาพอใช้ราชการในกองทัพไม่ จิวลันอ๋องจึงไปหาคนที่มีทรัพย์ในตำบลไซจิวนั้นเข้ามาแล้วจิวลันอ๋องจึงทำหนังสือสัญญาว่ากู้เงิน ในหนังสือสัญญานั้นว่าถ้าเราไปตีเมืองจิ๋นได้แล้วเราจะคิดเป็นค่าดอกเบี้ยให้ท่านกับข้าวของสิ่งอื่นๆ บ้าง คนมีทรัพย์ได้ฟังดังนั้นก็เอาเงินมาให้จิวลันอ๋องแล้วก็เก็บหนังสือสัญญาไว้ จิวลันอ๋องก็จัดแจงทแกล้วทหารออกจากไซจิวมาตั้งอยู่ตำบลอิเคียดใกล้แดนเมืองจิ๋น
ฝ่ายเง่าเอยทหารเมืองเอี๋ยนก็ยกทัพมา ฝ่ายทหารเมืองฌ้อชื่อเกงเอียงก็คุมทัพยกทหารมาพร้อมกันเป็นสองกอง แต่เมืองเจ๋ เมืองหัน เมืองเตียว สามเมืองนั้นหายกมาตามสัญญาไม่ ด้วยเมืองเจ๋เป็นไมตรีกับเมืองจิ๋น เมืองหัน เมืองเตียว คิดกลัวว่าเมืองจิ๋นเพิ่งล่าทัพกลับไป ทแกล้วทหารทั้งปวงยังหาพร้อมมือกันอยู่ เมืองหัน เมืองเตียว จึงไม่ยกทัพมาเมืองจิ๋น ตระเตรียมทหารให้อยู่รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นแจ้งว่า เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง เมืองตังจิวหนึ่ง ยกทัพมา แต่พวกทแกล้วทหารนั้นหามีใครเข้มแข็งไม่ ทั้งสามเมืองและหัวเมืองที่นัดกันไว้ก็หาเห็นยกมาพร้อมกันไม่ เมืองฌ้อ เมืองตังจิว เมืองเอี๋ยนนั้นก็ยกมาตั้งค่ายอยู่หามีผู้ใดยกเข้าตีเมืองจิ๋นไม่ เจียวเสียงอ๋องยิ่งมีใจกำเริบหนักขึ้นจึงเรียกทหารคนหนึ่งชื่อยงคิวมาสั่งให้คุมกองทัพสิบหมื่นยกออกไปตั้งอยู่ตำบลฮำฮกกวนด่านเมืองจิ๋น แล้วใช้ให้เตียวถังทหารคนหนึ่งคุมกองทัพใหญ่ไปตีเมืองหันที่ตำบลเอียงเสีย ฝ่ายเมืองฌ้อ เมืองเอี๋ยน เมืองตังจิว ยกมาตั้งอยู่ประมาณได้สามเดือนก็ไม่มีผู้ใดยกมาเข้าตีเมืองจิ๋น ต่างคนต่างคิดท้อใจอยู่ ก็พากันยกกลับไปเมืองทั้งสามกอง ครั้นจิวลันอ๋องยกกลับมาถึงเมืองไซจิวแล้ว พวกเจ้าหนี้ที่จิวลันอ๋องกู้เงินไปนั้นต่างคนก็พากันมาทวงเงิน จิวลันอ๋องยกทัพไปครั้งนั้นเอาเงินไปใช้สอยสิ้นเป็นอันมาก ครั้นแจ้งว่าพวกเจ้าหนี้มาทวงเงินก็หลบไปอยู่ที่หอเก๋งสูง ตั้งแต่นั้นมาชาวเมืองไซจิวเรียกว่าเก๋งหลบเจ้าหนี้
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องแจ้งว่าทั้งสามเมืองยกทัพกลับไปแล้วจึงใช้ให้ทหารออกไปบอกยงคิวที่ฮำฮกกวน ให้ยกทัพไปช่วยเตียวถังที่ตำบลเอียงเสีย ยงกิวก็พาทหารสิบหมื่นยกไปตั้งอยู่กับเตียวถัง ฝ่ายจิวลันอ๋องนั้นก็มีความวิตกมากด้วยไม่มีเงินจะใช้หนี้ ทั้งเสบียงที่จะแจกจ่ายให้ทหารกินนั้นก็ขัดสน ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นมาติดตำบลเอียงเสียแดนเมืองหัน จิวลันอ๋องจึงคิดว่าถ้าทัพเมืองจิ๋นตีเมืองหันแตกแล้วก็คงยกมาตีเมืองไซจิวด้วย ครั้นเราจะนิ่งอยู่ฉะนี้เห็นจะเสียทีทัพเมืองจิ๋นเป็นมั่นคง จำเราจะหนีไปอยู่ ณ เมืองสามจิ้นจึงจะพ้นข้าศึก
จิวลันอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็จัดแจงครอบครัวจะหนีไป กิตติศัพท์นั้นก็รู้ถึงจิวกง จิวกงก็มาหาจิวลันอ๋องแล้วห้ามว่า ท่านอย่าหนีไปเลย อันเมืองไซจิวนี้ต้องด้วยทำนายของไทซือเจียนเขียนว่าไว้ ถ้าถึงห้าร้อยปีแล้วก็ต้องเป็นแดนของเมืองจิ๋น ทั้งเมืองสามจิ้นก็ต้องเป็นแดนขึ้นของเมืองจิ๋นด้วย ท่านอย่าหนีไปจากเมืองเลย จงยกเอาเมืองไซจิวไปให้เจียวเสียงอ๋องเสียเถิด เห็นว่าเจียวเสียงอ๋องก็คงจะจัดแจงให้เราอยู่ตามสมควร จิวลันอ๋องได้ฟังจิวกงพูดจาดังนั้นก็เป็นความจนใจอยู่ มิรู้ที่จะคิดอ่านประการใด จึงให้หาญาติและแซ่ของตัวมาพร้อมกัน แล้วพากันไปร้องไห้ที่หอไทเบี้ยวคือเก๋งสำหรับไว้รูปกษัตริย์ซึ่งครองเมืองมาแต่ก่อน แต่ไปร้องไห้อยู่ถึงสามวันแล้วจิวลันอ๋องก็ยอมยกเมืองให้แก่ยงคิวทหารเมืองจิ๋น เป็นหัวเมืองสามสิบหกเมือง ตำบลบ้านนั้นสามหมื่น แต่ที่เมืองตังจิวนั้นยังหายกให้ไม่ ยงคิวให้เตียวถังพาจิวลันอ๋องกับพวกพ้องไปหาเจียวเสียงอ๋อง ณ เมืองจิ๋น ยงคิวก็พาทหารยกเข้าไปเมืองลกอิบเสีย ไปเที่ยวดูเมืองและตำบลบ้านทั้งปวงที่จิวลันอ๋องยกให้นั้น
ฝ่ายเตียวถังพาจิวลันอ๋องเข้าไปหาเจียวเสียงอ๋องในเมืองจิ๋น จิวลันอ๋องคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วพูดอ้อนวอนขอโทษว่า ข้าพเจ้าได้คิดผิดแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าขอยอมเป็นเมืองขึ้นแก่ท่าน ท่านจงยกโทษให้ข้าพเจ้าเถิด เจียวเสียงอ๋องได้ฟังจิวลันอ๋องมาพูดอ้อนวอนดังนั้นก็มีความสงสาร จึงว่าท่านจงไปอยู่ที่เมืองเหลียงเสียเถิด แล้วเจียวเสียงอ๋องตั้งให้จิวลันอ๋องเป็นที่จิวก๋ง จิวก๋งก็พาครอบครัวไปอยู่เมืองเหลียงเสีย ครั้นมาอยู่ได้ประมาณเดือนหนึ่ง จิวก๋งมีความทุกข์ร้อนตรอมใจโรคก็บังเกิดมากขึ้น จิวก๋งก็ถึงแก่ความตาย
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องให้ยงคิวมาแล้ว สั่งให้พาทหารไปที่เมืองลกเอี๋ยง ยงคิวก็คำนับลาพาทหารไปถึงเมืองลกเอี๋ยง แล้วเที่ยวไล่จับคนในเมืองลกเอี๋ยง คนทั้งปวงรู้ดังนั้นมีความตกใจกลัวก็พากันหนีไปอยู่เมืองตังจิว ด้วยไม่มีผู้ใดเต็มใจยอมมาอยู่เมืองจิ๋น ฝ่ายยงคิวแจ้งว่าคนทั้งปวงหนีไปสิ้นแล้วก็สั่งให้ทหารเข้ารื้อหอไทเบี้ยวที่ไว้รูปกษัตริย์ทั้งปวงแต่ก่อนนั้นเสีย แล้วให้คนไปขนเอากระทะทองคำเก้าใบๆ หนึ่งนํ้าหนักถึงพันชั่ง แต่ก่อนหน้าได้วันหนึ่งเมื่อยงคิวยังไม่ได้ขนกระทะนั้น บังเกิดอัศจรรย์เป็นเสียงเหมือนคนร้องไห้อยู่ในกระทะนั้น ครั้นยงคิวขนกระทะลงบรรทุกเรือมาถึงตำบลซือจุย กระทะใบหนึ่งนั้นก็ลอยขึ้นบนอากาศแล้วตกลงในนํ้า ยงคิวเห็นประหลาดดังนั้น จึงใช้ให้ทหารโดดนํ้าดำลงไปตามก็หาเห็นไม่ กระทะนั้นก็กลายเป็นรูปมังกรใหญ่ผุดขึ้นมากลางนํ้า แล้วเลื้อยขึ้นไปหายอยู่บนอากาศ แม่นํ้านั้นบังเกิดลมพายุพัดเป็นลูกคลื่นใหญ่ คนทั้งปวงในลำเรือเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัว หามีผู้ใดกล้าลงดำกระทะสืบต่อไปไม่ พากันกลับขึ้นเรือเสียสิ้น ครั้นเวลาคํ่าลงวันนั้นยงคิวนอนอยู่ในเรือเผอิญฝันเห็นว่าจิวบู๊อ๋องนั่งอยู่ที่หอไทเบี้ยว แล้วจิวบู๊อ๋องร้องเรียกยงคิวไปที่หอไทเบี้ยว ด่าว่าเอ็งเป็นคนจองหองมารื้อที่อยู่ของกูเสีย แล้วมิหนำซ้ำเอากระทะทองทั้งเก้าใบไปเสียด้วย จิวบู๊อ๋องด่าว่าดังนั้นแล้วก็ร้องเรียกตำรวจผีมาเฆี่ยนยงคิวร้อยที สิ้นความฝันเท่านั้น
ยงคิวก็สะดุ้งตกใจตื่นขึ้น ยงคิวบังเกิดเป็นฝีขึ้นทั่วไปทั้งหลังมีความปวดแสบร้อนเป็นอันมาก ครั้นเวลารุ่งเช้ายงคิวก็สั่งให้ทหารรีบล่องเรือมายังเมืองจิ๋น ยงคิวก็ให้ทหารขนกระทะเข้าไปให้เจียวเสียงอ๋อง ยงคิวก็เข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋อง แล้วแจ้งความทั้งปวงตั้งแต่รื้อหอไทเบี้ยวและขนกระทะให้เจียวเสียงอ๋องฟังทุกประการ
เจียวเสียงอ๋องก็สั่งให้คนไปตรวจดูกระทะที่หายไปนั้นจะเป็นชื่อใดแน่ คนใช้คำนับแล้วเข้าไปตรวจดูกระทะทั้งแปดใบ แต่ใบที่เก้าซึ่งกลายเป็นมังกรไปนั้นชื่อกระทะอิ้วจิว เพราะเหตุหล่อไว้ที่เมืองอิ้วจิวแต่ก่อนนั้น เจียวเสียงอ๋องจึงว่า แต่ที่เมืองก็เป็นของของเราแล้ว เหตุใดกระทะจึงไม่ยอมมาเป็นของเราเล่า เจียวเสียงอ๋องพูดดังนั้นแล้วจึงสั่งให้คนกลับไปดำเอากระทะมาให้จงได้ ยงคิวได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า กระทะอิ้วจิวที่หายไปนั้นเป็นของศักดิ์สิทธิ์จึงกลายเป็นมังกรหายไปได้ ท่านอย่าใช้ให้คนไปดำเลยเห็นจะหาได้ไม่ เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ เสียดายกระทะอิ้วจิวใบนั้นก็หาได้สั่งให้ผู้ใดไปดำไม่
ยงคิวก็คำนับลากลับมาบ้าน ครั้นอยู่หลายวันมาฝีที่ผีเฆี่ยนนั้นกำเริบขึ้นยงคิวก็ถึงแก่ความตาย เจียวเสียงอ๋องจึงสั่งให้ยกเอากระทะทองแปดใบนั้นไปตั้งไว้ที่หอไทเบี้ยว แล้วจัดแจงเครื่องบวงสรวงทั้งปวงเป็นอันมากไปเคารพบูชาเป็นเครื่องสังเวยกระทะสำหรับแผ่นดินเมืองหลวงสืบกันมา เจียวเสียงอ๋องก็สั่งให้ม้าใช้ไปเที่ยวป่าวร้องชาวเมืองทั้งปวงให้มาชุมนุมในเมืองจิ๋น
ฝ่ายเมืองหันนั้นอยู่ใกล้เมืองจิ๋น ก็จัดแจงเครื่องบรรณาการมาก่อนหัวเมืองทั้งปวง ฝ่ายเมืองเจ๋หนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเตียวหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง ทั้งสี่เมืองนั้นให้เสียงก๊กนำเครื่องบรรณาการมาพร้อมกัน แต่เมืองงุยนั้นหามาไม่ เจียวเสียงอ๋องเห็นหัวเมืองทั้งปวงมาพร้อมกัน ยังแต่เมืองงุยนั้นยังขาดอยู่ เจียวเสียงอ๋องก็มีความโกรธเป็นอันมาก จึงให้หาตัวอองกีเข้ามา สั่งให้ยกทัพไปตีเมืองงุย อองกีคนนี้เป็นคนชอบอัธยาศัยกับงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองมาแต่ก่อนนั้น
ครั้นอองกีรู้ดังนั้นก็สั่งให้คนลอบเอาข่าวไปแจ้งกับเจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองงุยแจ้งดังนั้นก็สะดุ้งตกใจกลัวนัก จึงหาตัวไทจูเจ้งผู้บุตรเข้ามาสั่งให้ไปเป็นตัวจำนำอยู่เมืองจิ๋นกับเครื่องบรรณาการทั้งปวง ไทจูเจ้งก็คำนับลางุยอันลี้อ๋องนำเครื่องบรรณาการมาถึงเมืองจิ๋น ไทจูเจ้งก็เข้าไปคำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วอ้อนวอนขอโทษว่า บิดาข้าพเจ้าสั่งมาถึงท่านว่า ซึ่งเมืองงุยจะได้ขบถต่อท่านนั้นหามิได้ จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาเป็นตัวจำนำอยู่เมืองจิ๋น เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็หายโกรธ ยอมให้ไทจูเจ้งอยู่ในเมืองจิ๋น
ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องเป็นเจ้าเมืองจิ๋นได้ห้าสิบสองปี เจียวเสียงอ๋องจึงประกาศหัวเมืองทั้งหก ให้ตั้งอยู่ในธรรมเนียมเมืองจิ๋นสิ้นทั้งหกหัวเมือง อยู่มาเวลาวันหนึ่ง เจียวเสียงอ๋องคิดว่าเมืองงุยนี้แต่แรกแข็งเมืองอยู่ เราสั่งให้อองกียกทัพไปตีเมืองงุยยังหาทันยกไปไม่ เหตุไฉนงุยอันลี้อ๋องจึงได้รู้ตัว ความข้อนี้เราสั่งอองกี ชะรอยอองกีเอาความไปบอกกับงุยอันลี้อ๋อง งุยอันลี้อ๋องจึงให้ไทจูเจ้งนำเครื่องบรรณาการมาให้เรา เจียวเสียงอ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงให้หาตัวอองกีเข้ามาแล้วว่า เราสั่งให้ท่านยกทัพไปเมืองงุย ยังหาทันจะไปไม่ เมืองงุยรู้ข่าวจึงเอาเครื่องบรรณาการ มาให้เสียก่อน เราหาได้พูดจากับผู้ใดไม่ ใครเอาความไปบอกงุยอันลี้อ๋องเราสงสัยอยู่ อองกีได้ฟังก็อั้นอ้นจนใจ นั่งนิ่งอยู่หาตอบประการใดไม่ เจียวเสียงอ๋องโกรธก็สั่งให้เอาตัวอองกีไปประหารชีวิตเสีย กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงฮวมซุยเสียงก๊ก ฮวมซุยเสียงก๊กตกใจกลัวนักจึงเข้าไปหาเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องเห็นฮวมซุยเข้ามาก็ถอนใจใหญ่ ฮวมซุยเห็นดังนั้นคำนับแล้วจึงว่า ธรรมดาคนทั้งปวงที่เจ้านายชุบเลี้ยงถ้าเจ้านายมีความทุกข์ ขุนนางทั้งปวงก็มีความทุกข์ ถ้าเจ้าได้ความตายขุนนางก็ถึงที่ตาย ซึ่งข้าพเจ้าเห็นท่านออกมายังที่ว่าราชการแล้วและทอดถอนใจใหญ่ฉะนี้ ข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่สติปัญญาน้อยมิได้ล่วงรู้ซึ่งความทุกข์ของท่านนั้น โทษทัณฑ์ของข้าพเจ้าเป็นประการใดก็แล้วแต่ท่านจะโปรดเถิด
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยว่าดังนั้นจึงว่า แปะคี้เป็นทหารดีมีฝีมืออยู่ในเมืองจิ๋นก็ตายเสียแล้ว แต้อันเผงก็คิดขบถไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดินหนีไปอยู่เมืองงุย หัวเมืองทั้งปวงก็มีทหารเข้มแข็งมากกว่าในเมืองจิ๋น บัดนี้ทหารในเมืองเราก็ไม่เห็นผู้ใดที่จะนำทัพทำศึกต่อไป เราจึงถอนใจใหญ่เพราะเหตุเท่านี้ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็คิดละอายใจและประกอบไปด้วยความกลัวหาตอบประการใดไม่ ก็คำนับเจียวเสียงอ๋องแล้วกลับมาบ้าน ขณะนั้นมีชัวเจ๊กคนหนึ่งอยู่ในเมืองเอี๋ยน ถือตัวว่าเป็นคนดีมีสติปัญญาหาผู้เสมอมิได้ อยู่มาวันหนึ่งชัวเจ๊กขึ้นขี่เกวียนไปทั่วทุกหัวเมือง
ครั้นมาถึงเมืองงุยพบซินแสคนหนึ่ง ชื่อทังกือเป็นหมอดูรู้ลักษณะดีและชั่ว ชัวเจ๊กจึงถามทังกือว่า หลีต๋อยในเมืองเตียวท่านทายไว้ว่าในร้อยวันจะได้เป็นเสียงก๊กนั้นถูกหรือหาไม่ ทังกือจึงตอบว่า เราทายถูกเหมือนคำเรา ชัวเจ๊กจึงว่าท่านช่วยดูตัวเราบ้างจะได้ดีต่อเมื่อใด ทังกือแลดูหน้าชัวเจ๊กแล้วหัวเราะจึงแกล้งว่า อันคนมีลักษณะปลายจมูกเหมือนหางแมลงป่อง และมีคิ้วขมวดทั้งสองข้าง และมีบ่าทั้งสองสูง มีขาคู้มิได้เหมือนคนทั้งปวงดังนี้ ในตำราอาจารย์ของข้าพเจ้าห้ามมิให้ทาย ชัวเจ๊กได้ยินดังนั้นก็เข้าใจว่าทังกือแกล้งว่า ชัวเจ๊กจึงตอบว่า การที่มั่งมีนั้นเรารู้อยู่ในใจแล้ว จะขอถามท่านเพียงอายุจะสั้นหรือจะยาว ทังกือจึงว่า ตั้งแต่นี้ไปอายุสี่สิบสามปีท่านจะได้ดีเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ชัวเจ๊กได้ฟังทังกือว่าดังนั้นหัวเราะแล้วจึงตอบว่า เราได้ดีเหมือนปากท่านว่าแล้ว ถึงจะตายก็ตามทีเถิด ชัวเจ๊กว่าดังนั้นแล้วก็ลาทังกือขึ้นขับเกวียนไป ครั้นมาถึงเมืองหันเข้าไปหาเจ้าเมืองหันหมายว่าจะได้เป็นขุนนาง เจ้าเมืองหันก็หาชอบไม่ ชัวเจ๊กก็เที่ยวไปเมืองเตียว เข้าไปฟังดูในเมืองเตียวก็หาสมความคิดไม่จึงกลับมาเมืองงุย พอถึงกลางทางเป็นเวลากลางคืน โจรก็ลักเอาสิ่งของไปสิ้นทั้งนั้น ครั้นรุ่งเช้าทังกือเดินมาพบเข้าจึงถามชัวเจ๊กว่า ท่านยังไม่ได้เป็นขุนนางดอกหรือ เราเห็นท่านกลับมาอยู่ที่เก่า
ชัวเจ๊กได้ยินทังกือถามดังนั้น จึงบอกว่าเราไปเที่ยวหาที่ขุนนางก็ยังหามีที่ว่างไม่ ทังกือจึงว่าถ้าท่านจะรักเป็นขุนนางแล้วจงไปเที่ยวข้างทิศตะวันตกเถิด เห็นจะได้เป็นขุนนางโดยเร็ว บัดนี้ฮวมซุยเสียงก๊กเมืองจิ๋นเป็นผู้นำแต้อันเผงกับอองกีมาอยู่กับเจ้าเมืองจิ๋น เจียวเสียงอ๋องใช้ให้แต้อันเผงกับอองกีเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเตียว ทหารทั้งสองคนนั้นเป็นโทษเสียแล้ว บัดนี้ฮวมซุยเสียงก๊กนั้นหามีความสบายไม่ ถ้าท่านไปหาฮวมซุยแล้วคงจะได้เป็นที่ขุนนาง ซึ่งท่านจะมาอยู่ที่นี้แล้วก็จะยากจนอยู่อย่างนี้ ท่านจงรีบไปเถิด ชัวเจ๊กจึงตอบว่า เวลาคืนนี้มีผู้ชายมาลักเอาเสบียงอาหารไปสิ้นแล้ว เราหามีสิ่งอันใดจะไปกินกลางทางไม่ อนึ่ง หนทางไปเมืองจิ๋นนั้นไกลนักทำประการใดจึงจะไปได้ถึงเมืองจิ๋น ทังกือได้ฟังชัวเจ๊กว่าดังนั้นจึงหยิบเอาทองสิบตำลึงส่งให้ชัวเจ๊กแล้วบอกว่า ท่านเอาไปซื้อกินตามทางเถิด ถ้าท่านได้ดีแล้วจงคิดถึงเราให้มากๆ อย่าลืมเราเสีย ชัวเจ๊กรับเอาทองจากทังกือแล้วก็ลาขึ้นเกวียนไปทางเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปอาศัยอยู่ที่เตี้ยมขายสุรา แล้วชัวเจ๊กจึงว่า ท่านจงจัดแจงเข้าที่ข้าวปลาที่มันอย่างดีมาให้เรากินเถิด ถ้าเราได้เป็นที่ไจเสียงแล้วเราจะให้เงินให้ทองสนองคุณท่าน เจ้าของเตี้ยมได้ฟังดังนั้นนึกสงสัย จึงถามว่าท่านชื่อใดมาแต่เมืองไหนจึงจะได้เป็นที่ไจเสียง ชัวเจ๊กจึงตอบว่า เรานี้เป็นคนมีสติปัญญา แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงหามีผู้เสมอเราไม่ ตัวเราชื่อว่าชัวเจ๊ก ถ้าเราเข้าไปหาเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องได้พูดจากับเราแล้วก็คงจะถอดฮวมซุยเสียงก๊กเสียจะเอาที่เสียงก๊กยกตราให้กับเรา เจ้าของเตี้ยมได้ยินชัวเจ๊กว่ากล่าวดังนั้นก็หัวเราะคิดว่าคนนี้เห็นจะเป็นบ้า เจ้าของเตี้ยมนั้นจึงไปเที่ยวพูดจาให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้กันนั้นฟัง
ขณะนั้นมึ่งแคะที่อยู่กับฮวมซุยได้ยินชัวเจ๊กพูดดังนั้น ก็ไปแจ้งความให้ฮวมซุยฟังทุกประการ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นจึงว่ากับมึ่งแคะว่า อันตัวเรานี้ก็ถือตัวว่าเป็นคนดีอยู่คนหนึ่ง ถึงหนังสือแต่ก่อนที่พระเจ้าซำอ๋องกับเง่าตี้ทำไว้เราก็ได้เรียนรู้ และบรรดาหนังสือที่อาจารย์ทั้งปวงตบแต่งไว้ เราก็ได้อ่านจนชำนาญในใจแล้ว กับประการหนึ่ง คนดีมีฝีปากอยู่ในหัวเมืองทั้งปวงนั้นก็ได้พูดจากันแล้วก็หามีผู้ใดสู้ฝีปากเราได้ไม่ แต่ชัวเจ๊กคนนี้จะพูดจาดีประการใด ยิ่งกว่าคนทุกหัวเมืองอีกหรือจึงว่าจะมาเป็นเสียงก๊กในเมืองจิ๋น ท่านจงไปบอกชัวเจ๊กให้มาหาเราเถิด เราจะขอฟังฝีปากดูสักหน่อยหนึ่ง มึ่งแคะได้ฟังฮวมซุยว่าดังนั้นก็คำนับลามาหาชัวเจ๊กที่เตี้ยมขายสุรา แล้วถามเจ้าของเตี้ยมว่าชัวเจ๊กมาอาศัยอยู่กับท่านหรือ บัดนี้ฮวมซุยเสียงก๊กให้หาตัวจะธุระประการใดก็ไม่รู้ เจ้าของเตี้ยมรู้ดังนั้นจึงไปบอกชัวเจ๊กว่า ท่านมาอาศัยอยู่กับเราไม่ทันไร บัดนี้เสียงก๊กให้หาตัวท่าน เพราะท่านพูดอวดตัวนักเห็นฮวมซุยจะโกรธท่าน ถ้าท่านจะเข้าไปหาแล้วจงระวังตัวเถิดจะอายเขา ชัวเจ๊กจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ถ้าเราไปถึงฮวมซุยแล้วก็คงยกที่เสียงก๊กให้เรา เราไม่ต้องไปถึงเจียวเสียงอ๋องดอก เจ้าของเตี้ยมจึงว่าท่านอย่าทำเป็นบ้าไปเลย ถ้าไปหาเขาแล้วจะผิดชอบประการใด อย่าให้ความผิดมาถึงเรา ชัวเจ๊กหัวเราะแล้วจัดแจงแต่งตัวใส่เสื้อผ้าใส่รองเท้าใหม่เดินออกมา หามึ่งแคะ มึ่งแคะก็พาชัวเจ๊กไปหาฮวมซุย
ขณะนั้นฮวมซุยนั่งอยู่ที่เก๋งรับแขกคอยท่าชัวเจ๊กอยู่ ชัวเจ๊กก็เข้าไปหาฮวมซุยยกมือขึ้นคำนับแต่หาคุกเข่าลงไม่ ฮวมซุยเห็นดังนั้นก็โกรธแล้วขู่ถามว่า เราได้ยินคนข้างนอกนั้นพูดว่าเจ้าจะมาแทนที่ไจเสียงของเราจริงหรือ ชัวเจ๊กยืนอยู่ข้างหนึ่งแล้วตอบว่าข้าพเจ้าพูดจริง ฮวมซุยจึงถามว่า เจ้ามีความดีสิ่งใดจะมาพูดว่ากล่าวช่วงชิงเอาที่ไจเสียงนั้น ชัวเจ๊กจึงตอบว่าสติปัญญาของท่านยังเล็งไม่เห็นดอกหรือ ธรรมดาของในแผ่นดินเหมือนรูปวาดเขียนสิ่งใดก็ดี เมื่อแรกนั้นก็ดูสีสันลวดลายสดใสสะอาดงามอยู่ ครั้นนานไปแล้วก็มีแต่จะเศร้าหมองลงทุกวัน ซึ่งตัวท่านนั้นบัดนี้จะต้องถอยยศลงเสียบ้าง เหมือนของใหม่แล้วกลับเก่าไปนั้น ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ตัวเราไม่ถอดให้ใครจะอาจสามารถมาถอดที่ของเราได้
ชัวเจ๊กจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านั้นหาต้องด้วยอย่างธรรมเนียมไม่ อันมนุษย์ทุกวันนี้ถ้าเกิดมาเป็นรูปกายแล้ว ต้องมีมือและเท้าพร้อมทั้งสติปัญญากับกำลังวังชาด้วย กับประการหนึ่งต้องจำแนกแจกทานไว้ในแผ่นดิน จึงจะสมกับคนที่มีสติปัญญาเป็นอันมาก ซึ่งถ้อยคำของข้าพเจ้าว่าท่านเห็นจริงด้วยหรือไม่ ฮวมซุยก็รับว่าจริง ชัวเจ๊กจึงย้อนถามว่าลักษณะคนเรานั้นเกิดมาแล้วก็ต้องแสวงหาความสุขสนุกสบาย ครั้นได้สมความคิดแล้ว จะรู้หรือว่าความสุขนั้นจะตลอดหรือไม่ ตลอดกับประการหนึ่งจะรู้ว่าอายุนั้นจะสั้นหรือจะยืน เหมือนคนเราทุกวันนี้ได้ความสุขแล้วก็จะหาแต่ความสบาย ซึ่งจะกำหนดอายุนั้นหาได้ไม่ ถึงจะเอาความสุขนั้นสืบไปจนชั่วลูกชั่วหลาน ก็ยังหาคาดถูกไม่ว่าจะตลอดหรือจนชั่วอายุ ซึ่งข้าพเจ้าว่ามาทั้งนี้ท่านเห็นด้วยหรือไม่ ฮวมซุยก็รับว่าเราเห็นด้วย
ชัวเจ๊กจึงชักเรื่องขุนนางทั้งปวงมาพูดเปรียบให้ฮวมซุยฟังว่า เมืองจิ๋นมีเซียงเอี๋ยงคนหนึ่ง เมืองฌ้อมีเง่าคี้คนหนึ่ง เมืองอวดมีบุนจงคนหนึ่ง คนทั้งสามนี้มีความชอบเป็นอันมาก เมื่อตัวจะตายนั้นหามีความสะดวกไม่ เพราะเหตุดังนี้ เราจึงมาว่าให้ท่านเห็น ท่านจะยอมหรือหาไม่ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าชัวเจ๊กนี้พูดจาเปรียบเทียบเข้ามาถึงตัวเรา ถ้าเราพูดออกไปว่าจะยอมก็จะเสียทีชัวเจ๊ก ฮวมซุยคิดดังนั้นแล้วจึงถามว่า เหตุอันใดที่ท่านพูดว่าจะยอมหรือไม่ เรายังไม่เข้าใจที่ท่านว่ามานั้น ชัวเจ๊กจึงว่าเซียงเอี๋ยงคนนี้ เดิมอยู่กับจิ๋นเฮาก๋ง เป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน แล้วมีความกตัญญูกับเจ้า มิได้อาลัยกับสมบัติ กระทำกฎหมายขึ้นไว้ในเมืองจิ๋น จนเจ้าเมืองจิ๋นนั้นมั่งคั่งบริบูรณ์ ทั้งได้ตำบลทัดตี้นั้นพันลี้ ฝ่ายเง่าคี้ซึ่งอยู่ในเมืองฌ้อนั้นก็มีความกตัญญูต่อเจ้า หามีความอาลัยกับบุตรภรรยาไม่ สู้กระทำศึกสนองคุณเจ้าเมืองฌ้อ เที่ยวปราบข้าศึกไปจนข้างทิศเหนือจนเมืองอวด ฝ่ายใต้นั้นก็กระทั่งถึงสามจิ้น อันบุนจงซึ่งอยู่กับอวดอ๋องเจ้าเมืองอวดนั้น มีความอุตส่าห์ทำนุบำรุงจนเมืองอวดนั้นกล้าแข็งเพียงจะกลืนหงออ๋องเสียได้ ขณะเมื่ออวดอ๋องล่าทัพ หงออ๋องหนีไปอยู่ตำบลเขาชื่อกวยกีซัว บุนจงก็คิดอ่านด้วยสติปัญญา แก้แค้นแทนอวดอ๋องได้ ขุนนางทั้งสามคนนั้นแต่ล้วนเป็นคนดีมีฝีมือและสติปัญญาเป็นอันมาก ครั้นตัวจะถึงตายก็ไม่มีความสะดวก อันคนเราเกิดมาเป็นลูกผู้ชายในทุกวันนี้จะทำแต่ความดีให้มีชื่อไว้ในแผ่นดิน แต่ตัวของตัวนั้นหารักไม่ ถึงจะตายก็ไม่คิดแก่ชีวิต เอาแต่ชื่อให้ลือไว้ต่อภายหลัง คนอย่างนี้เห็นจะมีบ้างหรือไม่ เป็นใจท่านจะยอมหรือไม่ยอม
ฮวมซุยได้ฟังชัวเจ๊กว่าดังนั้น จะนั่งก็ไม่เป็นสุขด้วยใจนั้นไม่สบาย แต่หากทำปากนั้นแข็งไว้แล้วลุกขึ้นยืนฟังด้วยความนั้นกระทั่งถึงตัวเข้า ชัวเจ๊กเห็นกิริยาฮวมซุยไม่สบายดังนั้นจึงพูดว่า ธรรมดาเจ้าเมืองสัตย์ซื่อ ไม่เบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์ แล้วขุนนางทั้งปวงก็ประกอบไปด้วยสติปัญญาเป็นอันมาก จักได้ชื่อว่าเมืองนั้นมีบุญอันประเสริฐกว่าหัวเมืองทั้งปวง กับประการหนึ่งถ้าบิดานั้นดีมีความกรุณาสั่งสอนบุตรจะให้มีแต่ความเจริญ บุตรนั้นก็ต้องมีความกตัญญูรู้คุณบิดา ถ้าบ้านใดมีคนชนิดนี้อยู่แล้ว บ้านนั้นก็จะมีความสุขมาก ประเพณีบุตรกับบิดา ถ้าบิดาดีแล้วบุตรก็ต้องรัก ขุนนางทั้งปวงเล่า ถ้าเจ้าดีแล้วขุนนางก็ต้องรัก ใครเลยจะไม่แสวงหาความสุข อันคนเราเกิดมาในโลกนี้ ถ้าเป็นขุนนางทำราชการก็ให้มีความสัตย์ซื่อเสมอไปได้จนตราบเท่าวันตายแล้ว ก็จัดเอาเป็นคนดีที่หนึ่งได้ ถ้าผู้ใดทำราชการปรารถนาจะเอาแต่ชื่อให้เลื่องลืออยู่ในแผ่นดิน แต่ตัวนั้นตายไม่สะดวก คนจำพวกนี้จัดเอาเป็นคนดีที่สอง อีกประการหนึ่ง ถ้าผู้ใดชื่อก็ชั่วตัวก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีความดีทั้งสองประการ คนอย่างนี้มีแต่ชั่วทั้งตัวและชื่อแล้วจะจัดเอาเป็นที่สามก็หาได้ไม่ จัดว่าเป็นแต่คนชั่วอย่างตํ่า
ฮวมซุยได้ฟังชัวเจ๊กว่าดังนั้นก็มีความสบายใจขึ้น จึงเดินออกมาจากที่โต๊ะแล้วก้าวลงไปยืนอยู่ใกล้ชัวเจ๊กสรรเสริญว่าท่านช่างพูดจาฉลาดเปรียบเทียบ เราได้ฟังมีความสบายใจนัก ชัวเจ๊กจึงว่าท่านเห็นหรือไม่ เช่นเซียงเอี๋ยง เง่าคี้ บุนจง คนทั้งสามนั้นแต่ล้วนกระทำความชอบ มีชื่ออยู่ในแผ่นดินด้วยกันทั้งนั้น ตัวท่านทุกวันนี้จะเปรียบกับคนทั้งสามนั้นได้หรือไม่ ฮวมซุยก็ว่าอันเรานี้ที่จะเอาไปเปรียบเสมอเขานั้นเราหาเหมือนเขาไม่ ชัวเจ๊กจึงว่าเจียวเสียงอ๋องทุกวันนี้เชื่อถือขุนนางที่สัตย์ซื่อเป็นอันมาก ถ้าจะเปรียบจิ๋นเฮาก๋งกับฌ้อเจียวอ๋องและอวดอ๋องจะเป็นอย่างไรกัน
ฮวมซุยก็นิ่งคิดตรึกตรองอยู่เป็นครู่ จึงตอบชัวเจ๊กว่าเราหาอาจที่จะเปรียบเทียบได้ไม่ ชัวเจ๊กจึงว่า ท่านจงคิดดูให้ดีที่ความของท่านได้กระทำไว้กับเจียวเสียงอ๋องนั้นเป็นอันมาก จะคิดอ่านประการใดก็ได้ดังความปรารถนาสิ้นทุกประการ จะเหมือนเซียงเอี๋ยง เง่าคี้ บุนจงทั้งสามคนนั้นหรือไม่
ฮวมซุยจึงว่าอันตัวเราทุกวันนี้จะเปรียบกับคนทั้งสามนั้นไม่ได้ ชัวเจ๊กจึงว่า เจียวเสียงอ๋องทุกวันนี้ก็ไว้ใจท่านอยู่ แต่หาเหมือนกับจิ๋นเฮาก๋ง ฌ้อเจียวอ๋อง กับอวดอ๋องนั้นไม่ ซึ่งท่านทำความชอบกับเจียวเสียงอ๋องนั้นก็ไม่เหมือนเซียงเอี๋ยง บัดนี้ท่านทำราชการจนได้ดีมีศฤงคารบริวารมากยิ่งกว่าคนทั้งสามนั้น ขณะนี้ก็ควรที่ท่านจะคิดอ่านออกตัวเสียบ้าง ถ้าสืบไปเมื่อหน้าเจียวเสียงอ๋องจะโกรธขึ้งท่าน ท่านก็จะตายหาสะดวกไม่เหมือนคนทั้งสามนั้น อย่าว่าแต่มนุษย์เลย แต่นกและสัตว์อยู่ในป่าอันไกลก็ย่อมตายด้วยเหยื่อเหมือนโซจิ๋นกับตีเป๊กนั้น ก็เป็นคนดีมีสติปัญญาใช่ว่าจะคิดสิ่งหนึ่งสิ่งใดหาสำเร็จไม่ แต่ว่าโลภนั้นมากอยู่ในสันดานจึงถึงแก่ความตาย เปรียบเช่นนกอันโลภเหยื่อจึงต้องติดบ่วงแร้วถึงแก่ความตาย อันตัวท่านนี้แต่ก่อนก็เป็นคนเสมอกับด้วยชนิดเรา มาบัดนี้เจียวเสียงอ๋องยกย่องขึ้นเป็นถึงที่เสียงก๊กมีสมบัติพัสถานก็บริบูรณ์แล้ว ทั้งความที่โกรธงุยฉีนั้นท่านก็ได้แก้แค้นแล้ว ทานของท่านก็ได้จำแนกแจกจ่ายไว้เป็นอันมาก ซึ่งท่านจะมาโลภหลงยิ่งขึ้นไปนั้น นํ้าใจท่านจะให้เหมือนโซจิ๋นตีเป๊กหรือ คำโบราณนั้นย่อมว่าไว้ ถ้าพระอาทิตย์เดินตามราศีมาจนกระทั่งถึงเที่ยงเข้าแล้ว ก็มีแต่จะบ่ายไปจนตราบเท่าหาเห็นดวงไม่ กับประการหนึ่งดวงพระจันทร์นั้นเล่า ถ้าเป็นวันข้างขึ้นแล้วก็มีดวงกลมบริบูรณ์อยู่ ครั้นตกถึงแรมเข้า พระจันทร์นั้นก็มีวงอันเศร้าหมอง หาเต็มดวงเหมือนข้างขึ้นไม่ บัดนี้ควรที่ท่านจะแบ่งเบาเอาความสบายด้วยมั่งมี และการสิ่งใดก็สำเร็จแล้ว ท่านจงคิดอ่านเอาตราที่เสียงก๊กไปมอบให้เจียวเสียงอ๋องเสีย แล้วจัดแจงหาคนที่ดีมีสติปัญญาพาเข้าไปให้เจียวเสียงอ๋องสักคนหนึ่ง อันตัวท่านอุปมาเหมือนคนที่ต้องหาบของหนักไว้บนบ่า ถ้าท่านหาคนมีสติปัญญาเข้าไปให้เจียวเสียงอ๋องได้แล้ว เปรียบเหมือนท่านปลงหาบออกจากบ่าท่าน ท่านจะได้ไปเที่ยวหาที่สบายในซอกห้วยและลำธารเขาอยู่ให้สบาย จะได้ชมผลไม้ในกลางป่าและสัตว์เดินดินบินได้ตามความผาสุกของท่าน อันบุตรและหลานสืบกันไปในเบื้องหน้าก็เห็นว่าจะหามีผู้ใดเสมอกับท่านไม่ ท่านจงคิดอ่านเอาความสบายหนีภัยเสียให้เป็นสุขเถิด
ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็สรรเสริญว่า ซินแสชัวเจ๊กมีสติปัญญาว่ากล่าวบัดนี้เราเห็นจริงด้วยซินแสแล้ว ตัวเราควรจะนับถือเชื่อถ้อยคำของท่าน ฮวมซุยพูดดังนั้นแล้วก็จูงมือซินแสซิวเจ๊กไปนั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะแล้วเสพสุราอยู่ด้วยกันทั้งสองคน ครั้นเสพสุราเสร็จแล้วฮวมซุยก็จัดแจงที่ให้ชัวเจ๊กอยู่ สั่งให้คนคอยดูปฏิบัติมิได้ขาด ครั้นเวลารุ่งเช้าฮวมซุยก็เข้าไปหาเจียวเสียงอ๋องที่ว่าราชการคำนับแล้วแจ้งความว่า บัดนี้ยังมีซินแสมาแต่ชัวตังคนหนึ่ง ชื่อชัวเจ๊กเป็นคนดีมีสติปัญญา อาจสามารถจะทำนุบำรุงเมืองจิ๋นให้รุ่งเรืองกว่าหัวเมืองทั้งปวง แต่ตัวข้าพเจ้าเที่ยวไปพบคนดีมีสติปัญญามามากนับหมื่นแล้ว ก็ยังไม่เห็นผู้หนึ่งผู้ใดที่จะพูดจาเฉลียวฉลาดรู้ทีไหวพริบเหมือนชัวเจ๊กคนนี้หามิได้ แต่สติปัญญาข้าพเจ้าก็รู้เท่าทันคนทั้งปวงอยู่แล้วก็ยังเป็นรองชัวเจ๊กซินแสอยู่ ซึ่งข้าพเจ้าพบคนดีดังนี้ก็ไม่อาจปกปิดไว้ได้ จึงเข้ามาแจ้งความให้ท่านทราบ
เจียวเสียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยสรรเสริญซินแสชัวเจ๊กดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงให้ฮวมซุยไปพาชัวเจ๊กเข้ามา ชัวเจ๊กก็คำนับเจียวเสียงอ๋อง เจียวเสียงอ๋องพิจารณาดูหน้าตาชัวเจ๊กแล้วจึงถามว่า ท่านเป็นคนดีมีสติปัญญา ถ้าเราจะคิดอ่านเอาหกหัวเมืองมารวบรวมเป็นเมืองขึ้นของเรา ท่านจะให้ตีเมืองไหนก่อนจึงจะชอบ ชัวเจ๊กจึงตอบเจียวเสียงอ๋องว่า ในใจข้าพเจ้านี้เห็นว่าถ้าท่านจะไปตีเมืองทั้งปวงแล้ว จงไปตีแต่เมืองที่เล็กๆ ก่อน อุปมาเหมือนคนที่กินของร้อนก็ต้องกินแต่ริมเข้าไปก่อน จะกระโจมจู่เอาตรงกลางนั้นเห็นว่าจะร้อนนัก ถ้าท่านตีหัวเมืองเล็กๆ เหล่านั้นได้แล้ว เมืองใหญ่ทั้งปวงก็เหมือนหนึ่งตกอยู่ในกลางใจมือของท่าน ทั้งจะไม่หนักมือทหารของท่าน เจียวเสียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสรรเสริญซินแสชัวเจ๊กว่ามีสติปัญญาเหมือนดังฮวมซุยว่านั้นทุกประการ แล้วเจียวเสียงอ๋องก็ตั้งชัวเจ๊กซินแสนั้นให้เป็นที่แคะเคง
ขณะนั้นฮวมซุยเสียงก๊กจึงว่ากับเจียวเสียงอ๋องว่า ให้ท่านเอาตราที่มอบไว้ให้ข้าพเจ้านั้นยกให้กับแคะเคงว่าราชการแทนที่ข้าพเจ้าเกิด ด้วยข้าพเจ้านี้มีโรคเบียดเบียนอยู่ จะทำราชการนั้นหาสะดวกไม่ เจียวเสียงอ๋องจึงว่า ถ้าท่านเจ็บป่วยก็จริงแล แต่ยังพอทำราชการได้อยู่ อันตราที่เสียงก๊กนั้นยังหาที่จะคืนเอามาจากท่านไม่ ฮวมซุยได้ฟังดังนั้นก็คำนับลากลับมาบ้าน ครั้นเวลาวันหนึ่งฮวมซุยก็เอาตราเข้ามาส่งให้เจียวเสียงอ๋อง คำนับแล้วแจ้งความว่า บัดนี้โรคเบียดเบียนข้าพเจ้าทวีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก ข้าพเจ้าจะขอลาออกจากที่เสียงก๊ก ซึ่งจะทำราชการนั้นหาได้ไม่แล้ว ขอท่านได้รับเอาตรานี้ไปตั้งให้แคะเคงเป็นที่ไจเสียงทำราชการแทนข้าพเจ้าเถิด เจียวเสียงอ๋องได้ฟังฮวมซุยพูดจาหาเต็มใจเป็นที่เสียงก๊กไม่แล้ว ก็รับเอาตรานั้นมาจากมือฮวมซุย ฮวมซุยก็ลาเจียวเสียงอ๋องออกมา ไปอยู่ตำบลเองเซียนอกเมืองจิ๋น
ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องจึงให้หาตัวชัวเจ๊กเข้ามาตั้งให้เป็นที่ไจเสียงชื่อกังเซงกุ๋น แล้วมอบตราของฮวมซุยนั้นให้แก่ชัวเจ๊กว่าท่านจงทำราชการในเมืองจิ๋นแทนที่ฮวมซุยเถิด ชัวเจ๊กก็รับตราตั้งแล้วคำนับลากลับไปบ้าน
ฝ่ายเอี๋ยนเยจิวอ๋อง ซึ่งหนีเจ๋มินอ๋องไปอยู่แดนเมืองฮูเป๊กภายหลังกลับมาเป็นเจ้าเมืองเอี๋ยนได้สามสิบสามปีแล้วถึงแก่ความตาย ฮุยอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองเอี๋ยนแทนที่ได้เจ็ดปีถึงแก่ความตาย บู๊เซงอ๋องได้แทนที่เป็นเจ้าเมืองได้ประมาณสิบสี่ปีแล้วก็ตายไป ภายหลังเฮาอ๋องเป็นเจ้าเมืองเอี๋ยนได้สามปีก็ถึงแก่ความตาย บุตรชายเฮาอ๋องคนหนึ่งชื่อฮีได้เป็นเจ้าเมืองเอี๋ยนชื่อฮีเอี๋ยนอ๋อง ฮีเอี๋ยนอ๋องมีบุตรคนหนึ่งชื่อซีจูตั้นเป็นที่ไทจู ฮีเอี๋ยนอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นสี่ปี
ขณะนั้นเจียวเสียงอ๋องเป็นเจ้าเมืองจิ๋นได้ห้าสิบหกปี ฝ่ายเพงง่วนกุนที่อยู่ในเมืองเตียวก็ถึงแก่กรรม เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวก็ให้เอาศพเพงง่วนกุนไปฝังไว้ตามธรรมเนียมแต่ก่อน แล้วก็ตั้งให้เลียมล้อเป็นที่ไจเสียงชื่อชินเพงกุ๋น ครั้นเวลาวันหนึ่งเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน จึงใช้ให้ขุนนางคนหนึ่งชื่อเน็กปักเอาเครื่องเซ่นไปเยือนศพเพงง่วนกุน กับทองคำห้าร้อยตำลึงเอาไปให้เจ้าเมืองเตียวเป็นของกำนัลด้วยเป็นเมืองใกล้กัน เน็กปักรับสิ่งของกับทองนั้นแล้วก็คำนับลามาเมืองเตียว เน็กปักก็เอาเครื่องเซ่นไปเซ่นศพเพงง่วนกุนเสร็จแล้วจึงเข้าไปหาเจ้าเมืองเตียว คำนับแล้วเอาทองห้าร้อยตำลึงนั้นส่งให้เตียวเฮาเซงอ๋อง แล้วแจ้งความว่า เอี๋ยนอ๋องให้ข้าพเจ้าเอาทองมาให้ท่านเป็นของกำนัลทางมิตรไมตรีกันตามอย่างธรรมเนียมมาแต่ก่อน
ขณะนั้นเตียวเฮาเซงอ๋องกำลังตั้งโต๊ะเสพสุราอยู่ หาพูดจาว่ากล่าวกับเน็กปักประการใดไม่ เน็กปักก็ขัดใจคำนับแล้วก็กลับมาเมืองเอี๋ยน จึงเข้าไปพูดจายุยงเอี๋ยนอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปในเมืองเตียวเที่ยวพิจารณาดูภูมิฐานบ้านเมืองแล้วเห็นร่วงโรยนัก ตั้งแต่เมืองเตียวยกไปรบกับเมืองจิ๋น แปะคี้ฆ่าทหารล้มตายเสียเป็นอันมาก บัดนี้มีอยู่แต่เลียมโพเป็นคนดีมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งก็จริงแลแต่เป็นคนชรา ทั้งทหารในเมืองเตียวนั้นก็เบาบางลงกว่าแต่ก่อน จะหาคนที่ฉกรรจ์นั้นมิได้ เห็นมีอยู่แต่คนเฒ่าคนแก่ ถ้าท่านยกทัพไปตีเมืองเตียวอย่าให้ทันรู้ตัวแล้วเห็นจะได้โดยง่าย
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังเน็กปักแจ้งความดังนั้นก็ดีใจ จึงให้คนใช้ไปเรียกเง่าเอยซึ่งเป็นที่เสียงก๊กกุ๋นเข้ามาปรึกษาว่า เราจะยกทัพไปตีเมืองเตียว ท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ เง่าเอยจึงตอบว่าซึ่งเมืองเตียวนั้นข้างทิศตะวันออกนั้นก็ใกล้กับเมืองเอี๋ยน ข้างทิศตะวันตกก็ใกล้กับเมืองจิ๋น ทิศใต้นั้นก็ใกล้กับเมืองงุย เมืองหัน ทิศเหนือนั้นก็ชนกันกับแดนเมืองฮูเป๊ก อันเมืองทั้งสี่ทิศนี้แต่ล้วนมีทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้สำหรับเมือง ล้วนแต่กล้าแข็งเป็นเมืองใหญ่ทั้งนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเตียวนั้นตั้งอยู่ในท่ามกลาง คงจะจัดแจงทหารอยู่รักษาเมืองเป็นมั่นคง ด้วยเมืองเตียวหาไว้ใจเมืองทั้งปวงไม่ ท่านอย่ายกไปตีเมืองเตียวเลย
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังเง่าเอยว่าทัดทานดังนั้นจึงว่า เมืองเตียวมีทหารอยู่ส่วนหนึ่ง เรามีทหารสามส่วน จะไปตีได้หรือไม่ได้ เง่าเอยจึงตอบว่าข้าพเจ้าเห็นจะตีเมืองเตียวหาได้ไม่ เอี๋ยนอ๋องจึงว่าถ้าทหารเราห้าส่วนเขามีอยู่ส่วนเดียว เราจะตีได้หรือไม่ เง่าเอยได้แจ้งดังนั้นก็นิ่งเสียหาตอบเอี๋ยนอ๋องประการใดไม่ เอี๋ยนอ๋องก็โกรธกระทืบเท้าแล้วว่า เพราะบิดาท่านไปตายอยู่ในเมืองเตียว ศพยังฝังอยู่เมืองโน้น ท่านจึงพูดกีดกันเสียหาให้เราไปตีเมืองเตียวไม่ เรารู้เท่าเข้าใจอยู่ เง่าเอยจึงตอบว่า ถ้าท่านไม่เชื่อคำข้าพเจ้าแล้วท่านจงปรึกษากับพวกขุนนางทั้งปวงก่อนเถิด
ขณะนั้นยังมีขุนนางในเมืองเอี๋ยนคนหนึ่ง ชื่อเจี้ยงขือเข้าไปหาเอี๋ยนอ๋องคำนับแล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าเมืองเตียวมีทหารน้อยเมืองเอี๋ยนมีทหารมาก จะยกไปตีเมืองเตียวนั้น ความข้อนี้ข้าพเจ้าของดไว้ก่อน จะเอาแต่ความเดี๋ยวนี้มาพูดกันแต่ที่ตรงเถิด ด้วยท่านใช้ให้เน็กปักขุนนางในเมืองเอี๋ยนไปเยี่ยมศพเพงง่วนกุน แล้วเอาทองห้าร้อยตำลึงไปให้เจ้าเมืองเตียวขอเป็นไมตรีกัน แล้วท่านจะยกทัพไปตีเมืองเตียวนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าหัวเมืองทั้งปวงรู้ก็คงจะนินทาท่านว่าท่านหาซื่อตรงต่อเมืองเตียวไม่ ถ้าไปตีเมืองเตียวได้ก็จะดีอยู่ ถ้าไปตีมิได้ก็เห็นกิตติศัพท์จะเล่าลือกันต่อไปในภายหน้า ท่านอย่ายกไปตีเมืองเตียวเลย เห็นจะหาสมความคิดของท่านไม่
เอี๋ยนอองได้ฟังก็ไม่เชื่อถ้อยคำของเจี้ยงขือ จึงสั่งให้เน็กปักเป็นไตเจียง กับเง่าเสง คุมทหารสิบหมื่นยกไปตีแดนเมืองเตียว ชื่อตำบลเกาเสีย แล้วสั่งให้เข่งจิ๋น ฮูเจี๋ยง กับเง่าเอยคุมทหารสิบหมื่นยกไปแดนเมืองเตียวตีตำบลไต๋เสีย ตัวเอี๋ยนอ๋องเป็นแม่ทัพหลวง คุมทหารสิบหมื่นยกไปภายหลัง ขณะเมื่อเอี๋ยนอ๋องจะขึ้นเกวียนยกทัพไปครั้งนั้น เจี้ยงขือจึงวิ่งมายุดชายเสื้อเอี๋ยนอ็องไว้แล้วร้องไห้อ้อนวอนห้ามว่า ท่านอย่าไปเลยให้คนอื่นเป็นแม่ทัพไปแทนท่านเถิด ข้าพเจ้าเห็นว่าจะทิ้งบ้านเมืองเสียนั้นหาชอบไม่ เอี๋ยนอ๋องได้ฟังดังนั้นนึกขัดใจ จึงยกเท้าขึ้นถีบเอาเจี้ยงขือ เจี้ยงขือก็เอามือจับเท้าเอี๋ยนอ๋องไว้แล้วจึงว่า ข้าพเจ้าห้ามไม่ให้ไปนั้น เพราะข้าพเจ้ามีความสัตย์ซื่อต่อท่าน ถ้าท่านขืนจะไปก็เห็นเมืองเอี๋ยนจะหามีความสุขไม่
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังเจี้ยงขือพูดจาอย่างนั้นก็โกรธ จึงสั่งทหารให้เอาเจี้ยงขื้อไปใส่คุกไว้ แล้วว่าถ้าไปตีเมืองเตียวได้แล้ว เรากลับมาจึงจะตัดศีรษะเสีย เอี๋ยนอ๋องสั่งดังนั้นแล้วก็ยกทัพไปเมืองเตียวพร้อมกันทั้งสามกอง
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องแจ้งว่ากองทัพเมืองเอี๋ยนยกมา จึงให้หาขุนนางในเมืองเตียวมาปรึกษาพร้อมกัน ขณะนั้นเลียมโพจึงว่า บัดนี้เมืองเอี๋ยนยกทัพมาตีเมืองเราเพราะเขารู้ว่าเพงง่วนกุนตายไปแล้ว ครั้งก่อนนั้นเรายกทัพไปตีเมืองจิ๋น ทหารล้มตายเสียเป็นอันมาก เมืองเอี๋ยนจะสำคัญว่าทหารในเมืองเตียวหามีผู้ใดกล้าแข็งไม่ ยังอยู่แต่คนเฒ่าคนแก่น้อยลงกว่าแต่ก่อน จึงคิดอ่านมาตีเมืองเรา ท่านจงป่าวร้องอาณาประชาราษฎร์แต่บรรดาเป็นชายที่มีอายุตั้งแต่สิบห้าปีขึ้นไป ให้ถืออาวุธออกช่วยกันรบกองทัพเมืองเอี๋ยน อย่าให้หักเข้ามาในเมืองเราได้ เราคงจะมีชัยชนะเมืองเอี๋ยนเป็นแท้ อันเน็กปักทหารเมืองเอี๋ยนนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าหาสติปัญญามิได้ มีแต่จะอยากได้ที่ทางนั้นอย่างเดียว หารู้จักขนบธรรมเนียมที่จะทำศึกสงครามไม่ เข่งจิ๋นทหารอีกคนหนึ่งนั้นเล่าข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้ยินปรากฏว่าไปทำทัพศึกที่ไหนสักครั้งหนึ่งเลย อนึ่งเง่าเอย เง่าเสง ก็ชอบกันกับเมืองเตียว เห็นจะหาเข้าด้วยกับเอี๋ยนอ๋องไม่ ซึ่งทัพเมืองเอี๋ยนยกมาครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะคิดอ่านตีให้แตกไปจงได้ ท่านจงให้หาหลีมกที่อยู่ตำบลงั่นหมึงมาเป็นทัพหน้าเถิด ด้วยหลีมกคนนี้เป็นคนดีมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งในขบวนรบ ให้มาช่วยคิดอ่านกับข้าพเจ้า
เตียวเฮาเซงอ๋องได้ฟังเลียมโพว่าดังนั้น ก็สั่งคนใช้ให้ไปหาตัวหลีมกที่ตำบลงั่นหมึง หลีมกก็ขึ้นม้ารีบมาหาเตียวเฮาเซงอ๋องในเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องจึงสั่งเลียมโพให้เป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่นยกไปตำบลเกาเสีย ออกไปรับกองทัพเน็กปักทหารเมืองเอี๋ยน แล้วเตียวเฮาเซงอ๋องจึงสั่งหลีมกให้เป็นปีกซ้ายคุมทหารห้าหมื่นยกออกไปตำบลไต๋เสีย ออกไปรบทัพเข่งจิ๋นนายทหารเมืองเอี๋ยน ขณะเมื่อเลียมโพยกทัพมาถึงตำบลปั้งจูเสีย รู้ข่าวว่าเน็กปักตั้งค่ายอยู่ริมเมืองเกาเสีย เลียมโพจัดแจงเลือกเอาทหารที่มีกำลังนั้นให้ตั้งค่ายอยู่ที่ตำบลเขาทิซัวกองหนึ่ง แล้วจัดเอาทหารที่แก่ๆ หากำลังวังชามิได้ตั้งอยู่ค่ายหนึ่งที่ปังจูเสีย
ฝ่ายเน็กปักแม่ทัพเมืองเอี๋ยน จึงสั่งให้คนใช้มาสอดแนมดูกองทัพเมืองเตียว ครั้นมาถึงค่ายที่เลียมโพตั้งไว้ เห็นแต่ทหารที่ชราทั้งนั้นก็สำคัญว่ามีอยู่แต่ค่ายเดียว เท่านั้น หาได้สืบเสาะต่อไปไม่ มีความยินดีนักก็พากันมาแจ้งความแก่เน็กปักให้ฟังทุกประการ เน็กปักได้ฟังดังนั้นก็มีความกำเริบขึ้น ด้วยหารู้ว่าเลียมโพมีสติปัญญาทำเป็นกลไว้ เข้าใจเสียว่าหามีทหารฉกรรจ์ออกมาไม่ เน็กปักก็ให้ยกเข้าตีตำบลเกาเสีย
ขณะนั้นทหารที่อยู่เฝ้าเมืองเกาเสีย เห็นกองทัพยกประชิดเข้ามาก็ปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคงคอยท่าทัพเมืองเตียวอยู่ ฝ่ายเน็กปักให้ล้อมตำบลเกาเสียไว้ถึงสิบห้าวันก็หาได้เมืองเกาเสียไม่ พอม้าใช้มาแจ้งความกับเน็กปักว่า บัดนี้กองทัพเมืองเตียวยกมาช่วยเมืองเกาเสียแล้ว ท่านจะคิดอ่านประการใด เน็กปักได้แจ้งดังนั้นจึงปรึกษาเง่าเสงว่า ท่านจงแบ่งทหารไว้ห้าหมื่นรีบตีเมืองเกาเสียให้จงได้ เราจะยกทหารไปห้าหมื่นรีบไปรบทัพเลียมโพ เง่าเสงก็มาจัดแจงแบ่งทหารไว้ครึ่งหนึ่ง เน็กปักก็พาทหารห้าหมื่นขึ้นมาทางปั้งจูเสีย
ฝ่ายเลียมโพจึงสั่งทหารที่ชราห้าพันให้ออกล่อทัพเน็กปัก ถ้าเน็กปักไล่ตีมาแล้วท่านจงพากันล่อมาทางเขาทิซัว เราจะซุ่มคอยสกัดตีกองทัพอยู่ที่ตำบลอันนี้ พวกทหารชราก็คำนับรับคำพากันยกมาถึงกลางทางก็พบกองทัพเน็กปัก เน็กปักเห็นทหารที่เลียมโพให้ยกมานั้นแต่ล้วนคนชราก็มีความยินดีนัก หัวเราะขึ้นด้วยเสียงอันดัง แล้วสั่งให้ทหารไล่ฆ่าฟันทหารเลียมโพ ทหารเลียมโพก็สู้พลางหนีพลางรบล่อมา เน็กปักกับพวกทหารก็ได้ใจ ไล่ติดตามล่วงทางมาประมาณสามสิบเส้นจนถึงเขาทิซัวที่เลียมโพซุ่มอยู่
เลียมโพเห็นเน็กปักไล่ทหารชราล่วงถลำมาดังนั้น เห็นได้ทีก็เร่งทหารที่ซุ่มไว้ออกมาสกัดหน้าร้องว่า ตัวเราชื่อเลียมโพตั้งกองทัพคอยท่านอยู่ที่นี่ช้านานแล้ว ท่านจงมาคำนับเราเสียเถิดจึงจะรอดขีวิต เน็กปักได้ยินเสียงเลียมโพร้องว่ามาดังนั้นมีความโกรธนัก มือถือง้าวขับเกวียนเข้ารบด้วยเลียมโพ เลียมโพต่อสู้เป็นสามารถ เน็กปักสู้ฝีมือเลียมโพมิได้ ทั้งทหารก็ล้มตายเป็นอันมาก เน็กปักเสียใจนักไม่เป็นอันที่จะสู้รบก็เสียทีเลียมโพ เลียมโพก็จับเน็กปักได้ ให้ทหารมัดมือแล้วก็รีบยกมาช่วยเมืองเกาเสีย
ขณะนั้นพวกทหารเน็กปักก็แตกหนีล่าไปหาเง่าเสงแจ้งความว่าเลียมโพจับตัวเน็กปักได้ พาทหารยกมาท่านจะคิดอ่านประการใด เง่าเสงได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงร้องป่าวทหารที่ล้อมเมืองเกาเสียไว้ให้เลิกทัพกลับไปหาเอี๋ยนอ๋องแม่ทัพเถิด ฝ่ายเลียมโพยกทัพมาถึงตำบลเกาเสียเห็นเง่าเสงกับพวกทหารยกกลับไป จึงใช้ทหารที่คุ้นเคยกับเง่าเสงให้ไปบอกเง่าเสงว่า ท่านอย่าหนีไปเลยจงมาเข้ากับเราเถิด ทหารรับคำแล้วก็รีบไปหาเง่าเสงแจ้งความที่เลียมโพสั่งให้ฟังทุกประการ เง่าเสงได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงพาทหารมายอมอยู่ด้วยเลียมโพ เลียมโพก็ตั้งค่ายมั่นอยู่ที่ตำบลเกาเสีย
ฝ่ายหลีมกยกทัพออกจากเมืองเตียวมาถึงตำบลไต๋เสีย เห็นเข่งจิ๋นตั้งค่ายมั่นอยู่ก็พาทหารเข้าตีค่ายเข่งจิ๋น เข่งจิ๋นกับพวกทหารก็รบด้วยทหารหลีมกเป็นสามารถ เข่งจิ๋นกับหลีมกก็สู้รบกันเป็นหลายเพลง เข่งจิ๋นทานกำลังหลีมกมิได้ก็ขับเกวียนหนีหลีมก หลีมกก็เอาทวนแทงถูกเข่งจิ๋นล้มลงถึงแก่ความตาย เง่าเอยเห็นเข่งจิ๋นถูกทวนล้มลงดังนั้นก็พาทหารถอยไปตั้งค่ายอยู่ตำบลเขาเซ่งเลี่ยงซัว หลีมกเห็นเง่าเอยถอยทัพไปดังนั้น จึงห้ามทหารให้สงบทัพไว้ แล้วให้ม้าใช้เอาความซึ่งฆ่าเข่งจิ๋นตายและเง่าเอยถอยทัพไปตั้งค่ายอยู่ตำบลเขาเซ่งเลี่ยงซัวให้เลียมโพฟังทุกประการ
เลียมโพได้ฟังดังนั้น จึงหาตัวเง่าเสงมาพูดว่า เง่าเอยกับท่านก็เป็นแซ่เดียวกัน ท่านจงเขียนหนังสือมีชื่อท่านให้ม้าใช้ถือไปใช้เง่าเอย ให้เง่าเอยมาอยู่ด้วยกันในเมืองเตียวเถิด เง่าเสงได้ฟังดังนั้นจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า เราผู้ชื่อเง่าเสงตกมาอยู่ในเมืองเตียวแล้ว เง่าเอยกับเราเป็นแซ่เดียวกันจงมาอยู่ด้วยกันในเมืองเตียวเถิด ครั้นเง่าเสงเขียนหนังสือเสร็จแล้วก็ส่งให้ม้าใช้ถือไปให้เง่าเอยที่ตำบลเขาเซ่งเลี่ยงซัว เง่าเอยรับหนังสือมาคลี่ออกอ่านแจ้งความดังนั้น จึงคิดในใจว่า เราได้ทัดทานเอี๋ยนอ๋องแล้วก็หาเชื่อถ้อยคำเราไม่ ถึงจะกลับไปอยู่ด้วยก็หามีประโยชน์อันใดไม่ คิดดังนั้นแล้วก็เกลี้ยกล่อมพวกทหารได้พร้อมใจกันแล้ว เง่าเอยก็พาทหารมาหาเง่าเสง ณ ค่ายเลียมโพ เง่าเสงเห็นเง่าเอยพาทหารเข้ามาใกล้ค่ายมีความยินดีนัก ก็ออกไปต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วจึงพาเง่าเอยเข้าไปคำนับเลียมโพผู้เป็นแม่ทัพ ขณะนั้นหลีมกรู้ว่าเง่าเอยมาอยู่กับเลียมโพแล้ว ก็พาทหารยกกลับมาหาเลียมโพที่ตำบลเกาเสีย
ฝ่ายเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนแจ้งว่า เน็กปักกับเข่งจิ๋นเสียทีทัพเมืองเตียวแล้ว คิดเสียดายทหารทั้งสองคนนัก นึกในใจว่าครั้งนี้เราจะสู้ทหารเมืองเตียวมิได้ ครั้นเพลากลางคืนเอี๋ยนอ๋องก็พาทหารยกกลับมาตั้งอยู่ตำบลตงโต๋ในแดนเมืองเอี๋ยน เลียมโพให้ม้าใช้ไปสืบข่าวทัพเมืองเอี๋ยน แจ้งความว่าล่าทัพไปแต่ในเวลากลางคืนแล้ว เลียมโพกับหลีมกก็ยกทหารไปล้อมทัพเอี๋ยนอ๋องไว้มั่นคง เอี๋ยนอ๋องเห็นเลียมโพนายทหารเมืองเตียวยกทัพใหญ่มาตั้งล้อมอยู่ดังนั้นมีความสะดุ้งตกใจกลัวนัก เห็นจะสู้มิได้จึงใช้ให้ขุนนางที่สนิทมาหาเลียมโพพูดจารับผิดขอเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเตียว เลียมโพได้ฟังขุนนางเมืองเอี๋ยนมาพูดจาดังนั้นก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นเง่าเอยจึงอ้อนวอนเลียมโพแม่ทัพว่า ซึ่งเจ้าเมืองเอี๋ยนยกทัพมาตีเมืองเตียวครั้งนี้ เพราะเชื่อถ้อยคำขุนนางคนหนึ่งชื่อเน็กปักพูดยุยง อนึ่งยังมีขุนนางผู้หนึ่งชื่อเจี้ยงขือได้ห้ามปรามทัดทานมิให้เอี๋ยนอ๋องยกทัพมาตีเมืองเตียว เอี๋ยนอ๋องโกรธให้เอาตัวไปจำไว้ ณ คุกแล้วว่าถ้าตีเมืองเตียวได้กลับไปเมืองเอี๋ยนจะตัดศีรษะเสีย ข้าพเจ้าเห็นว่าเจี้ยงขือเป็นคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน ท่านจงว่ากล่าวให้เอี๋ยนอ๋องถอดเจี้ยงขือออกจากโทษตั้งให้เป็นที่ไจเสียง แล้วจึงจะยอมเป็นไมตรีด้วยเจ้าเมืองเอี๋ยน เลียมโพได้ฟังเง่าเอยว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงสั่งขุนนางที่สนิทของเอี๋ยนอ๋องให้ไปแจ้งความกับเจ้าเมืองเอี๋ยนตามคำเง่าเอยพูดนั้น คนสนิทก็คำนับลาเลียมโพกลับมาแจ้งความให้เอี๋ยนอ๋องฟังทุกประการ
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้คนไปถอดเจี้ยงขือมาตั้งให้เป็นที่ไจเสียงตามคำเลียมโพสั่ง เจี้ยงขือคำนับแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นคนปากร้ายห้ามท่านหาฟังไม่จึงต้องโทษ ซึ่งท่านจะยกให้เป็นที่ไจเสียงนั้นหาสมควรไม่ เอี๋ยนอ๋องจึงว่าเรารับผิดแล้ว เพราะไม่เชื่อท่านจึงแพ้แก่เมืองเตียว เอาท่านไปจำไว้ครั้งนี้ก็สมคำท่านทุกประการ ท่านจงรับเอาที่ไจเสียงเป็นของขวัญที่เราทำท่านผิดไปนั้นจงอดโทษให้เราเถิด อนึ่งเมืองเตียวก็สั่งมาให้ท่านเป็นที่ไจเสียง ประการหนึ่งเง่าเสงเง่าเอยก็ไปยอมอยู่กับเจ้าเมืองเตียวแล้ว เราเห็นอยู่แต่ท่านผู้เดียวเป็นคนดีมีสติปัญญา ซื่อตรงต่อเราหาผู้เสมอเป็นอันยาก เจี้ยงขือได้ฟังเอี๋ยนอ๋องพูดจาว่ากล่าวดังนั้นก็รับเอาที่ไจเสียงตามคำเจ้าเมืองเอี๋ยนอ้อนวอน แล้วจึงว่ากับเอี๋ยนอ๋องว่า บัดนี้ เง่าเสงเง่าเอยก็ไปอยู่เมืองเตียว แต่ตัวครอบครัวยังตกอยู่ในเมืองเรา ท่านจงคิดอ่านส่งบุตรภรรยาไปให้เง่าเสงเง่าเอยเสียเถิด ข้าพเจ้าเห็นว่าคนทั้งสองคงจะคิดถึงบุญคุณของท่านเป็นมั่นคง เอี๋ยนอ๋องเห็นชอบจึงใช้ให้เจี้ยงขือไจเสียงพาครอบครัวเง่าเสงเง่าเอยไปส่งให้ที่ค่ายเลียมโพขอเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเตียว เลียมโพก็ยอมรับเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเอี๋ยน เง่าเสงเง่าเอยก็รับเอาครอบครัวไว้ที่ในค่าย
ขณะนั้นเลียมโพสั่งให้ทหารเอาตัวเน็กปักไปตัดศีรษะเสียที่หน้าค่าย แล้วเอาศีรษะเน็กปักกับศพเข่งจิ๋นมอบให้เจี้ยงขือไจเสียงเอามาให้เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน เจี้ยงขือก็คำนับลากลับมาหาเอี๋ยนอ๋องเอาศพกับศีรษะมาส่งให้แล้วแจ้งความที่เลียมโพรับเป็นไมตรีให้เจ้าเมืองเอี๋ยนฟังทุกประการ
ฝ่ายเลียมโพกับหลีมกก็พาเง่าเสงเง่าเอย กับพวกทหารยกกลับไปเมืองเตียว เพลาวันหนึ่งเลียมโพกับหลีมกพาเง่าเสงเง่าเอยเข้าไปหาเจ้าเมืองเตียวยังที่ว่าราชการ คำนับแล้วแจ้งความว่า เง่าเสงเง่าเอยพาครอบครัวมาสมัครทำราชการอยู่กับท่าน เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวได้ฟังดังนั้นมีใจยินดีนัก จึงตั้งเง่าเสงให้เป็นที่บู๊เซงกุ๋น ให้เง่าเอยเป็นที่เสียงก๊กกุ๋น ตั้งหลีมกเป็นที่ไต่โตซิว มอบให้เป็นนายด่านใหญ่ แต่เลียมโพนั้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่แล้ว ก็ให้รางวัลตามสมควรที่มีชัยชนะแก่ข้าศึก แต่บู๊เซงกุ๋นกับเสียงก๊กกุ๋นนั้น เตียวเฮาเซงอ๋องจัดแจงที่ให้อยู่ตามสมควร ครั้นเสร็จแล้วเจ้าเมืองเตียวก็เข้าไปยังที่ข้างใน ขุนนางทั้งปวงต่างคนต่างก็คำนับกลับออกไปบ้าน
ฝ่ายเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน ได้แจ้งความตามเจี้ยงขือไจเสียงมาเล่าให้ฟังทุกประการก็ยินดีนัก จึงยกทหารกลับเข้าไปในเมืองเอี๋ยน ครั้นอยู่มาเพลาหนึ่งเอี๋ยนอ๋องรำลึกถึงเง่าเสงเง่าเอยที่ไปเป็นขุนนางอยู่เมืองเตียว เอี๋ยนอ๋องพิจารณาว่าจะได้ผู้ใดหนอไปพูดจาเกลี้ยกล่อมให้เง่าเสงเง่าเอยกลับมาอยู่ในเมืองเอี๋ยนได้ คิดตรึกตรองไปก็เห็นแต่เกียะซินเป็นนายทหารอยู่ตำบลโซจิวขึ้นเป็นเมืองเอี๋ยน เกียะซินขุนนางคนนี้กับบิดาเง่าเอยชื่อเง่าหงี เป็นคนชอบอัชฌาสัยกันมาแต่ก่อนนั้น ควรที่จะให้หามาปรึกษาว่ากล่าว ให้เกียะซินไปชักชวนเง่าเอยเง่าเสงให้กลับมาจากเมืองเตียว เมื่อเอี๋ยนอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็ออกมาสั่งคนใช้ยังที่ว่าราชการให้รีบไปหาตัวเกียะซินมาโดยเร็ว คนใช้คำนับลาแล้วก็รีบไปถึงตำบลโซจิวแจ้งความกับเกียะซินว่าเอี๋ยนอ๋องให้หา เกียะซินได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงแต่งตัวรีบมากับคนใช้เข้าไปคำนับเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนก็แจ้งความกับเกียะซินตามที่ตรึกตรองไว้แต่ก่อนนั้น เกียะซินได้ทราบความดังนั้นก็รับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะคิดอ่านให้เง่าเสงเง่าเอยกลับมาทำราชการในเมืองเอี๋ยนให้จงได้ เกียะซินพูดดังนั้นแล้วก็คำนับลากลับมายังตำบลโซจิว ครั้นถึงบ้านแล้วจึงเขียนหนังสือลับฉบับหนึ่งส่งให้คนสนิทถือไปให้เง่าเอยเง่าเสง ณ เมืองเตียว คนใช้รับหนังสือแล้วก็รีบไป ครั้นถึงเมืองเตียวก็เข้าไปคำนับเง่าเอยที่บ้านแล้วเอาหนังสือออกจากมือเสื้อส่งให้เง่าเอย เง่าเอยรับหนังสือไว้แต่ยังหาอ่านไม่ จึงใช้ให้คนไปเชิญเง่าเสง เง่าเสงมาถึงแล้ว เง่าเอยก็คลี่หนังสือออกอ่านดูแจ้งความว่า หนังสือเราผู้ชื่อเกียะซินเป็นเพื่อนสนิทของบิดาเง่าเอย บัดนี้แจ้งว่าท่านทั้งสองมาเป็นขุนนางทำราชการอยู่ในเมืองเตียว ตัวเราก็ชราแล้วยังทำราชการอยู่ในเมืองเอี๋ยนแต่ผู้เดียว หาเห็นใครที่จะเป็นคู่ปรึกษาไม่ เราเข้าไปหาเอี๋ยนอ๋องปรึกษาว่ารำลึกถึงท่านนัก อยากจะให้ท่านทั้งสองกลับไปอยู่เมืองเอี๋ยน เราเห็นชอบด้วยจึงเขียนหนังสือมาให้ท่าน ท่านจงพากันกลับมาอยู่ตามเดิมเถิด สืบไปเบื้องหน้าถ้ามีราชการสถานใด เราจะได้ปรึกษาหารือกันต่อไป ท่านแจ้งในหนังสือนี้แล้วจงคิดถึงเราว่าเป็นมิตรของบิดาท่านเถิด อย่าให้เสียทางไมตรีที่เป็นผู้ใหญ่ได้รักกันมาแต่ก่อนเลย เง่าเอยเง่าเสงแจ้งในหนังสือเกียะซินก็พากันนึกแต่ในใจว่าตัวเรามาอยู่ในเมืองเตียว เตียวเฮาเซงอ๋องก็ชุบเลี้ยงให้ได้เป็นสุข อันที่จะกลับไปอยู่เมืองเอี๋ยนนั้นหาต้องการไม่ เพราะเอี๋ยนอ๋องไม่เชื่อคำเรา เราจึงได้ตกมาอยู่เมืองเตียว เง่าเอยเง่าเสงคิดดังนั้นแล้วจึงเขียนหนังสือตอบฉบับหนึ่งส่งให้คนใช้ของเกียะซินถือกลับมา คนใช้คำนับลาแล้วรีบกลับมาถึงโซจิว เอาหนังสือเข้าไปให้เกียะซินผู้เป็นนาย เกียะซินรับหนังสือมาอ่านดูได้ความว่า ข้าพเจ้าเง่าเสงเง่าเอยคำนับมาถึงท่านด้วยเถิด ซึ่งท่านให้กลับมาอยู่เมืองเอี๋ยนนั้นก็คงจะได้กลับไปดอก แต่บัดนี้ยังหาช่องที่จะมามิได้ ช้าๆ สักหน่อยก่อนข้าพเจ้าจึงจะพากันกลับไป เกียะซินรู้ในหนังสือดังนั้นก็กลับมาแจ้งให้เอี๋ยนอ๋องฟังทุกประการ
เอี๋ยนอ๋องก็หลงเชื่อว่าเง่าเสงเง่าเอยคงจะมาอยู่เมืองเอี๋ยน เกียะซินก็คำนับกลับมาบ้านโซจิว
ฝ่ายเจี้ยงขือเมื่อได้เป็นที่ไจเสียง เพราะเลียมโพขืนใจให้เอี๋ยนอ๋องตั้งครั้งนั้น เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนก็หาเต็มใจใช้ไม่ ครั้นทำราชการได้ประมาณค่อนปีก็แกล้งบอกป่วยเอาตราที่ไจเสียงคืนให้เอี๋ยนอ๋อง เอี๋ยนอ๋องก็รับเอาตราไว้ด้วยไม่เต็มใจมาแต่ก่อนนั้น เมื่อเจี้ยงขือกลับไปแล้วจึงให้หาเกียะซินมาตั้งให้เป็นที่ไจเสียงทำราชการอยู่ในเมืองเอี๋ยน
ฝ่ายเจียวเสียงอ๋องเป็นเจ้าเมืองจิ๋นได้ห้าสิบหกปี อายุได้เจ็ดสิบปีถ้วนป่วยหนักก็ถึงแก่กรรมตาย ขณะนั้นขุนนางในเมืองจิ๋นจึงประชุมกันตั้งไทจูเถียวซึ่งเป็นที่อันก๊กกุ๋นบุตรเจียวเสียงอ๋องขึ้นเป็นเจ้าเมืองจิ๋นชื่อเฮาบุนอ๋อง มีเมียหลวงชื่อฮัวเอียงฮูหยินได้เป็นที่นางฮองเฮา อองซุนอิหยินบุตรเฮาบุนอ๋อง เฮาบุนอ๋องตั้งให้เป็นไทจูอิหยิน
ฝ่ายเจ้าเมืองหันแจ้งว่าเจียวเสียงอ๋องตายก็นุ่งขาวห่มขาวมาไหว้ศพเจ้าเมืองจิ๋น แต่หัวเมืองทั้งปวงใช้ให้ขุนนางเอาของมาเยือนศพ ตัวเจ้าเมืองนั้นหามาไม่ ขณะนั้นเฮาบุนอ๋องทำศพบิดาได้สามวันเลี้ยงโต๊ะกินสุรากับพวกขุนนางในเมืองจิ๋นพร้อมกัน ครั้นเพลากลางคืนเฮาบุนอ๋องเมาสุรานักก็ถึงแก่ความตาย ขุนนางทั้งปวงต่างคนต่างนึกสงสัยแคะเคงลีปุดอุยเอาเงินไปจ้างคนรินสุราเอายาพิษวางเฮาบุนอ๋องเสีย เพราะจะให้ไทจูอิหยินเป็นเจ้าเมืองจิ๋น เป็นแต่ความแคลงใจอยู่ หามีผู้จะพูดจาไม่ด้วยเกรงใจแคะเคงกลัวจะคิดพยาบาท
๑๐๒
ขณะนั้นลีปุดอุยกับขุนนางทั้งปวงก็ตั้งให้ไทจูอิหยินเป็นเจ้าเมืองจิ๋นแทนบิดาชื่อจังเสียงอ๋อง นางฮัวเอียงฮูหยินมารดาเลี้ยงก็ได้เป็นที่ไทเฮา นางเตียวกีเมียหลวงได้เป็นฮองเฮา กงจูเจ๋งเป็นที่ไทจู ครั้งนั้นชัวเจ๊กได้เป็นที่เสียงก๊กอยู่ในเมืองจิ๋นได้สามปี ชัวเจ๊กรู้ว่าจังเสียงอ๋องรักใคร่ลีปุดอุยมากอยากจะให้เป็นเสียงก๊ก ชัวเจ๊กถึงเข้าไปคำนับจังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น แล้วบอกป่วยว่าข้าพเจ้าเป็นโรคในกายอย่างหนึ่งจะทำราชการหาได้ไม่ จะขอลาออกจากที่เสียงก๊ก ท่านจงรับเอาตรานี้ไว้เถิด
จังเสียงอ๋องได้ฟังชัวเจ๊กมาลาดังนั้นก็ยินดี รับเอาตราจากชัวเจ๊กแล้วก็ตั้งให้ลีปุดอุยเป็นเสียงก๊กชื่อบุนซินเหา ยกบ้านส่วยชื่อตำบลฮ่อหนำลกเอี๋ยงให้ขึ้นกับเสียงก๊กบุนซินเหา ลีปุดอุยก็คำนับลาเจ้าเมืองจิ๋นกลับออกไปบ้าน เมื่อลีปุดอุยเสียงก๊กกลับมาถึงเรือนแล้วคิดในใจว่า แต่ก่อนขุนนางทั้งปวงคือเบ๋งเสียงกุ๋นหนึ่ง เพงง่วนกุนหนึ่ง สินเลงกุ๋นหนึ่ง ซุนซินกุ๋นหนึ่ง คนเหล่านี้แต่ล้วนมีสติปัญญาเลี้ยงคนที่มาอาศัยได้ถึงสามพัน ตัวเราครั้งนี้ก็เป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองจิ๋น จำจะสร้างเหลาไต๋กงก๊วนไว้ให้แคะเคงทั้งปวงอาศัยอยู่ ลีปุดอุยคิดดังนั้นแล้วจึงสั่งให้ปลูกเหลาไต๋กงก๊วนไว้ กิตติศัพท์อันนั้นก็รู้ไปถึงคนทั้งปวงที่มีสติปัญญาและฝีมือ พากันมาอาศัยอยู่ประมาณสามพันเศษ ลีปุดอุยก็เลี้ยงดูตามสมควร
ฝ่ายอองจูเละซึ่งเป็นที่ตัวจิวกุ๋นหลานจิวลันอ๋อง ได้ครองเมืองซงเสียข้างทิศตะวันออกนั้น แจ้งกิตติศัพท์ว่าเจียวเสียงอ๋องเฮาบุนอ๋องพ่อลูกถึงแก่กรรมตายแล้ว ไทจูอิหยินได้เป็นเจ้าเมืองจิ๋นแทนบิดา จึงปรึกษาแก่พวกพ้องของตัวว่า บัดนี้ไทจูอิหยินได้เป็นเจ้าเมืองขึ้นใหม่ๆ เห็นราษฎรยังจะหาปกติไม่ จำจะไปหาหัวเมืองที่มีกตัญญูเจ็บร้อนด้วยจิวลันอ๋อง ให้ยกทัพไปช่วยตีเมืองจิ๋น ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด บรรดาคนที่มาปรึกษากันนั้นก็เห็นชอบด้วย อองจูเละก็ให้ทหารที่มีสติปัญญาไปพูดจาเกลี้ยกล่อมให้ยินยอมพร้อมใจกันไปช่วยตีเมืองจิ๋น ทหารก็คำนับลาเที่ยวไปทุกหัวเมืองตามคำอองจูเละสั่ง
ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงลีปุดอุยเสียงก๊ก ลีปุดอุยเสียงก๊กจึงเข้าไปแจ้งความกับจังเสียงอ๋องว่า ตั้งแต่จิวลันอ๋องตายแล้ว ที่ไซจิวก็เป็นแดนของเราแล้วยังอยู่แต่ตังจิวแห่งเดียว บัดนี้อองจูเละรู้ว่าท่านเป็นเจ้าเมืองขึ้น ใช้ให้ทหารไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงจะยกทัพมาตีเมืองเรา อองจูเละคนนี้เป็นลูกหลานจิวลันอ๋อง หัวเมืองทั้งปวงเป็นที่นับถือสืบๆ มา ถ้าเขามาช่วยกันครั้งนี้เห็นเราจะเสียที อองจูเละคงจะได้เป็นเจ้าเมืองตังจิวขึ้น ท่านจงคิดอ่านยกทัพไปจับอองจูเละมาฆ่าเสียอย่าให้ทันหัวเมืองทั้งปวงมาช่วยกัน จังเสียงอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ลีปุดอุยเป็นแม่ทัพ คุมทหารสิบหมื่นยกรีบไปเมืองตังจิว
ขณะนั้นอองจูเละมีทหารอยู่น้อยนักมิอาจจะต้านทานทัพเมืองจิ๋นได้ก็เสียที ลีปุดอุยจับตัวอองจูเละได้แล้วก็ยกกลับมาเมืองจิ๋น ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงรู้ข่าวว่าลีปุดอุยจับตัวอองจูเละได้ ต่างคนก็เพิกเฉยเสียหามาตามนัดนั้นไม่ นับตั้งแต่จิวบู๋อ๋องมาจนถึงอองจูเละตั้งจิวกุ๋นเป็นฮ่องเต้สามสิบเจ็ดชั่วกษัตริย์ ศักราชได้แปดร้อยเจ็ดสิบสามปี
ฝ่ายจังเสียงอ๋องได้ตำบลตังจิวแล้ว จึงให้ม่องเหงาเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองหัน ได้ยองเอียงตำบลหนึ่ง ซำซวนกุ๋นตำบลหนึ่งริมแดนเมืองงุย แล้วม่องเหงาก็ยกทัพกลับเมืองจิ๋น ขณะนั้นจังเสียงอ๋องคิดพยาบาทเมืองเตียวแต่ครั้งไปเป็นตัวจำนำอยู่ จึงใช้ให้ม่องเหงาไปตีเมืองเตียว ได้ตำบลยูจี๋วเป็นเมืองขึ้นเมืองเตียวสามสิบเจ็ดเมืองในตำบลนั้น ม่องเหงาก็ตั้งค่ายมั่นอยู่ แล้วเขียนหนังสือให้ม้าใช้มาแจ้งแก่จังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องแจ้งในหนังสือว่าม่องเหงาได้หัวเมืองขึ้นเมืองเตียวสามสิบเจ็ดเมืองก็มีใจกำเริบขึ้น จึงเขียนหนังสือตอบไปฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า ให้ม่องเหงายกทัพไปตีเมืองงุยให้จงได้ ม้าใช้รับหนังสือแล้วก็คำนับลาเอาหนังสือมาส่งให้ม่องเหงา ม่องเหงาแจ้งในหนังสือนั้นแล้วยกไปตีเมืองงุยได้ตำบลเซียงตั๋งแห่งหนึ่ง แล้วเข้าตีเกาโต๋เป็นเมืองใหญ่ที่งุยอันลี้อ๋องอยู่นั้นก็หาได้ไม่ จึงให้ม้าใช้มาแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นก็ให้อองงึดคุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยม่องเหงาตีเมืองเกาโต๋
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องก็ให้ขุนนางผู้หนึ่งคุมทหารห้าหมื่นยกมารบกับม่องเหงาเป็นสามารถ ทหารงุยอันลี้อ๋องน้อยกว่าสู้ม่องเหงามิได้ก็ล่าหนีเข้าในเมืองเกาโต๋ ปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นมั่นคง งุยอันลี้อ๋องเห็นทหารล่าหนีมาดังนั้นก็เป็นทุกข์นักหามีความสบายไม่
ขณะนั้นนางยูกี๋ภรรยาจึงเข้าไปหางุยอันลี้อ๋องแจ้งความว่า ซึ่งเมืองจิ๋นยกทัพมาตีเมืองเราครั้งนี้ เพราะเขาเห็นว่าคนดีมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งหามีไม่ ถ้าสินเลงกุ๋นอยู่ในเมืองงุยแล้ว เมืองจิ๋นก็จะมีความเกรงใจหามาข่มเหงท่านถึงเพียงนี้ไม่ ท่านจงคิดอ่านให้งันอึนเอาตราที่ไจเสียงกับเงินทองข้าวของทั้งปวงไปให้สินเลงกุ๋นพูดอ้อนวอนให้กลับมาเป็นไจเสียงสำเร็จราชการอยู่ในเมืองงุยเถิด งุยอันลี้อ๋องได้ฟังนางยูกี๋ว่าดังนั้นเห็นชอบด้วย จึงจัดแจงตราและข้าวของมอบให้งันอึนนำไปให้สินเลงกุ๋นในเมืองเตียว งันอึนคำนับแล้วเอาข้าวของกับตราที่ไจเสียงขึ้นเกวียนเสร็จแล้วรีบไปเมืองเตียว
ขณะนั้นพ่อค้าในเมืองเตียวมาเที่ยวค้าขายในเมืองงุยเห็นม่องเหงากับอองงึดยกทัพมาตีเมืองงุย งุยอันลี้อ๋องให้งันอึนจัดแจงเกวียนไปรับสินเลงกุ๋นในเมืองเตียว พวกพ่อค้าแจ้งความดังนั้นแล้วก็รีบมาบอกสินเลงกุ๋นตามงุยอันลี้อ๋องสั่งงันอึนทุกประการ ขณะนั้นสินเลงกุ๋นจึงคิดแต่ในใจว่า ตั้งแต่เราลักตรามาช่วยการศึกเมืองเตียวถึงสิบปีเข้านี่แล้ว งุยอันลี้อ๋องก็เพิกเฉยมิได้มีหนังสือมาถามข่าวถึงแต่สักครั้งหนึ่งเลย บัดนี้งุยอันลี้อ๋องมีทุกข์ร้อนจึงให้คนมารับเรา ต่อจืดแล้วจึงรู้จักคุณเกลือ ใจของงุยอันลี้อ๋องนั้นสิ้นรักเราแล้ว เราก็สิ้นรักงุยอันลี้อ๋อง ต่อมีธุระจึงจะให้มารับเราไป สินเลงกุ๋นคิดดังนั้นแล้วจึงเขียนหนังสือปิดประตูบ้านไว้เป็นใจความว่า ถ้ามีผู้มาออกชื่องุยอันลี้อ๋องขึ้นแล้ว ก็ให้นายประตูจับฆ่าเสีย
ขณะนั้นคนที่มาอาศัยอยู่ในบ้านสินเลงกุ๋นแจ้งความดังนั้นต่างคนก็คอยระวังคนแปลกหน้าพูดจาแล้วก็จับเอาตัวตามหนังสือที่สินเลงกุ๋นให้มาปิดไว้ ฝ่ายงันอึนขับเกวียนมาถึงเมืองเตียวจะเข้าไปหาสินเลงกุ๋น เห็นหนังสือปิดอยู่ที่ประตูจึงอ่านดูรู้ใจความว่าห้ามมิให้ออกชื่อเจ้าเมืองงุยดังนั้น งันอึนจะถามผู้ใดก็ไม่ได้จนใจนักหนา จึงนั่งคอยดูสินเลงกุ๋นอยู่ที่ประตูบ้าน จนเวลาพลบก็หาเห็นสินเลงกุ๋นออกมาไม่ งันอึนก็ไปหาที่อาศัยสำนักนอนอยู่ ครั้นเวลาเช้าก็มานั่งคอยสินเลงกุ๋นอยู่ที่ประตูบ้าน จนครบสิบห้าวันก็ไม่เห็นสินเลงกุ๋นออกมา สินเลงกุ๋นไม่ออกมานั้นเพราะรู้ว่างันอึนมาคอยอยู่จึงหาออกมาไม่
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องเห็นงันอึนหายไปไม่กลับมาแจ้งความประการใด คิดสงสัยในใจนัก ด้วยข้าศึกก็ยังล้อมเมืองอยู่ จึงใช้ให้คนรีบไปตามงันอึนที่เมืองเตียว งันอึนจึงสั่งคนที่มาตามนั้นให้มาแจ้งความว่ายังคอยท่าสินเลงกุ๋นอยู่ ท่านจงกลับไปบอกงุยอันลี้อ๋องเถิด คนใช้ก็กลับมาแจ้งความตามซึ่งงันอึนสั่งมาให้งุยอันลี้อ๋องฟังทุกประการ ตัวงันอึนนั้นก็คอยหาสินเลงกุ๋นอยู่ ครั้นเวลาวันหนึ่งม่อก๋ง ซิก๋งสองคนจะเข้าไปหาสินเลงกุ๋นที่ในบ้าน งันอึนนั่งอยู่ที่ประตูเห็นคนทั้งสองก็จำได้ว่าเป็นคนชอบกันกับสินเลงกุ๋น งันอึนจึงถามว่าท่านจะไปข้างไหน ม่อก๋งซิก๋งจึงตอบว่าเราจะเข้าไปหาสินเลงกุ๋น ท่านมีธุระสิ่งใดหรือจึงถามเรา งันอึนคำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้ามาหาสินเลงกุ๋นก็เห็นหนังสือห้ามมิให้ออกชื่อเจ้าเมืองงุย จึงหาอาจเข้าไปไม่ แต่มาคอยอยู่นี้ได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว ท่านได้เมตตาข้าพเจ้าด้วยช่วยไปแจ้งความกับสินเลงกุ๋นว่าข้าพเจ้าชื่องันอึนมาแต่เมืองงุย มาคอยท่าอยู่ช้านานแล้ว จะเอาลาภมาให้ แล้วงันอึนก็เล่าความตามงุยอันลี้อ๋องให้มารับสินเลงกุ๋นให้ม่อก๋งซิก๋งฟัง
ม่อก๋ง ซิก๋ง แจ้งดังนั้นจึงว่า เราจะเข้าไปพูดจาอ้อนวอนสินเลงกุ๋นก่อน นั่งคอยเราอยู่ที่นี่เถิด ม่อก๋ง ซิก๋ง สั่งงันอึนดังนั้นแล้วก็เข้าไปหาสินเลงกุ๋นแกล้งทำเป็นถามว่า เราได้ยินว่าท่านจะกลับไปเมืองงุย เราจึงพากันมาเยี่ยมท่าน สินเลงกุ๋นได้ยินม่อก๋ง ซิก๋งถามจึงตอบว่า ใครบอกท่านเล่าว่าเราจะกลับไปเมืองงุย แต่เรามาอยู่เมืองเตียวนี้สิบปี เราไม่เป็นชาวเมืองงุยแล้ว ม่อก๋ง ซิก๋ง จึงถามว่า ท่านไม่รู้หรือว่าเมืองจิ๋นยกทัพมาตีเมืองงุย สินเลงกุ๋นจึงว่าเรารู้อยู่ แต่เรามาอยู่เมืองนี้แล้วเราหาเอาธุระเมืองงุยไม่ ม่อก๋งซิก๋งจึงว่าถ้าท่านคิดดังนั้นแล้วหาดีไม่ ชื่อเสียงท่านหอมตลอดไปทั่วทุกหัวเมืองทั้งปวงเพราะท่านอยู่เมืองงุยก่อนแล้วมาช่วยเมืองเตียว คนที่มีสติปัญญาจึงพากันมาอาศัยอยู่เป็นอันมาก เพราะเห็นว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อ ถ้าเมืองจิ๋นตีเมืองงุยได้แล้วบ้านช่องของท่านก็จะเป็นอันตรายต่างๆ ทั้งศพปู่ย่าตายายที่ฝังไว้ ชาวเมืองจิ๋นก็จะรื้อทำลายเสีย คนทั้งปวงก็จะครหานินทาว่าท่านหารู้จักคุณวงศ์ญาติผู้ใหญ่ไม่ อันคนดีมีสติปัญญาเหมือนท่านนี้ จะทิ้งบ้านเมืองให้ข้าศึกยํ่ายีนั้นเห็นดีแก่ใจอยู่แล้วหรือ แต่เมืองเตียวเป็นผู้อื่น ท่านยังมาแก้แค้นแทนเขาได้
สินเลงกุ๋นได้ฟังม่อก๋ง ซิก๋ง ว่าดังนั้นมีเหงื่อตกลงโทรมหน้าแล้วจึงตอบว่า ท่านทั้งสองมาพูดจาครั้งนี้ข้าพเจ้าค่อยสว่างใจนัก ถ้าหาไม่หัวเมืองทั้งปวงก็จะพากันนินทาเราว่าเป็นคนชั่วหามีความกตัญญูต่อญาติทั้งหลายไม่ ท่านตักเตือนขึ้นดังนี้เราขอบใจนัก ม่อก๋ง ซิก๋งเห็นได้ช่องที่จะออกชื่องันอึนได้ จึงบอกสินเลงกุ๋นว่า บัดนี้งันอึนมานั่งคอยท่าท่านอยู่ที่ประตูบ้าน สินเลงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็ใช้ให้คนออกไปเรียกงันอึนเข้ามา งันอึนคำนับสินเลงกุ๋นแล้วแจ้งความว่า งุยอันลี้อ๋องให้ข้าพเจ้าเอาตราที่ไจเสียงกับข้าวของทั้งปวงมาให้ท่าน ให้เชิญท่านกลับไปเมืองงุย ด้วยเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองงุยเป็นธุระร้อนนักเชิญท่านไปให้จงได้ สินเลงกุ๋นก็รับเอาดวงตราและข้าวของทั้งปวงไว้แล้วสั่งพวกพ้องซึ่งอยู่ในบ้านให้จัดแจงตัวไว้จงพร้อมกัน สินเลงกุ๋นสั่งดังนั้นแล้วก็เข้าไปหาเจ้าเมืองเตียวคำนับแล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้าจะมาลาท่านไปช่วยเมืองงุย
เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวได้ฟังสินเลงกุ๋นเข้ามาลาดังนั้นคิดอาลัยนัก มีนํ้าตาไหลลงทั้งสองข้าง ยื่นมือไปลูบหลังสินเลงกุ๋นแล้วว่า ท่านมาทำราชการอยู่เมืองเตียวตั้งแต่เพงง่วนกุนตายแล้ว เราเห็นแต่หน้าท่านผู้เดียว บัดนี้ท่านจะกลับไปเมืองงุยเสียครั้งนี้ เราเปล่าอกเปลี่ยวใจนัก หามีผู้ใดทำราชการเสมอเหมือนท่านไม่ สินเลงกุ๋นจึงตอบเจ้าเมืองเตียวว่า เพราะข้าพเจ้ามีความอาลัยแก่บิดามารดาและศพญาติซึ่งฝังไว้ในเมืองงุย ถ้าจะมิไปครั้งนี้เมืองจิ๋นก็จะยํ่ายีกระทำให้เมืองงุยนั้นฉิบหาย ศพปู่ย่าตายายและหมู่ญาติทั้งปวงก็จะตกไปอยู่เมืองจิ๋น หัวเมืองทั้งปวงก็จะนินทาข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าไปครั้งนี้ขอบารมีท่านเป็นที่พึ่งด้วย เตียวเฮาเซงอ๋องจึงว่ากับสินเลงกุ๋นว่า เมื่อครั้งเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเตียวท่านก็ได้พาทหารเมืองงุยมาช่วยเรา บัดนี้เมืองงุยมีศึกมาติด เราจะมอบตราอาชญาสิทธิ์ให้ท่านยกทหารเมืองเตียวไปช่วยเมืองงุยจึงจะชอบ
เตียวเฮาเซงอ๋องว่าดังนั้นแล้วก็หยิบเอาตราที่แม่ทัพมามอบให้สินเลงกุ๋น แล้วเตียวเอาเซงอ๋องสั่งให้บันเอี๋ยนเกณฑ์ทหารในเมืองเตียวสิบหมื่นไปช่วยสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นก็คำนับลากลับมาบ้าน แล้วเขียนหนังสือสามฉบับส่งให้ม้าใช้ถือไปให้เจ้าเมืองหันหนึ่ง เจ้าเมืองเอี๋ยนหนึ่ง เจ้าเมืองฌ้อหนึ่ง เมื่อม้าใช้ถือหนังสือไปแล้ว สินเลงกุ๋นจึงสั่งงันอึนให้เอาความไปแจ้งแก่เจ้าเมืองงุยตามเราสั่งทุกประการ สินเลงกุ๋นกับบังเอี๋ยนก็ยกทหารสิบหมื่นมาช่วยเมืองงุย
ฝ่ายม้าใช้รีบไปถึงหัวเมืองทั้งสาม แล้วก็ส่งหนังสือให้แก่เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองเอี๋ยน เจ้าเมืองฌ้อ สามเจ้าเมืองฉีกหนังสือออกอ่านดูแจ้งความว่า สินเลงกุ๋นจะกลับมาเมืองงุย ให้หัวเมืองทั้งสามยกทัพไปช่วยกันรบทัพเมืองจิ๋น ด้วยเมืองจิ๋นมาตีเมืองงุย เจ้าเมืองทั้งสามแจ้งความดังนั้นแล้วต่างคนต่างคิดว่าสินเลงกุ๋นคนนี้เป็นคนดีมีสติปัญญาซื่อสัตย์ควรเราจะยกทัพไปช่วย ด้วยตัวเขาเป็นแม่ทัพไปช่วยเมืองเตียวครั้งนั้น เจ้าเมืองเอี๋ยนก็ให้เจี้ยงขือเป็นแม่ทัพคุมทหารยกมาช่วย เจ้าเมืองหันก็ให้กงซุนเองคุมทหารมา เจ้าเมืองฌ้อให้เกงเอี๋ยงคุมทหารมาหาสินเลงกุ๋นช่วยเจ้าเมืองงุย
ขณะนั้นกิตติศัพท์รู้ไปถึงเจ้าเมืองเจ๋ว่า สินเลงกุ๋นมีหนังสือมาบอกกองทัพทั้งสามหัวเมือง แต่เมืองเราสินเลงกุ๋นหานับถือไม่ เจ๋เซียงอ๋องคิดน้อยใจดังนั้นจึงไม่ยกทัพมาช่วยเมืองงุย ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องตั้งใจคอยท่าสินเลงกุ๋นเห็นช้าไป คิดเสียใจเป็นทุกข์นัก กลัวทัพเมืองจิ๋นจะหักเอาเมืองงุยได้ ขณะนั้นพองันอึนกลับมาถึงเมืองงุยเข้าไปแจ้งความกับงุยอันลี้อ๋องว่า สินเลงกุ๋นให้ม้าใช้ไปบอกกองทัพเมืองหัน เมืองเอี๋ยน เมืองฌ้อ ให้ยกกองทัพมาช่วยเมืองงุยท่านอย่าวิตกเลย
งุยอันลี้อ๋องได้ฟังงันอึนมาแจ้งความดังนั้น มีความสบายใจประดุจดังว่าทัพเมืองจิ๋นแพ้ไปแล้วก็เหมือนกัน จึงสั่งให้อวยเค่งยกทัพออกจากเมืองงุยไปช่วยสินเลงกุ๋น ฝ่ายม่องเหงาเข้าตีเกาโต๋ที่งุยอันลี้อ๋องอยู่หาแตกไม่ จึงปรึกษากับอองงึดว่าเราตีเกาโต๋ยังไม่ได้ก่อน ครั้นจะรออยู่ฉะนี้เล่าก็จะป่วยการเสียเปล่า ท่านจงแบ่งทหารยกไปตีตำบลอั่วจิว เราจะยกไปตีตำบลโก๊ยจิว ครั้นปรึกษากันเสร็จแล้วม่องเหงากับอองงึดก็ยกทัพเข้าตีทั้งสองตำบล
ขณะนั้นสินเลงกุ๋นกับกองทัพทั้งสามหัวเมืองยกมาถึงเมืองงุยพร้อมกัน สินเลงกุ๋นจึงปรึกษาแม่ทัพทั้งปวงว่า บัดนี้ม่องเหงากับอองงึดยกทัพแยกกันไปตีอยู่คนละตำบล จำเราจะคิดอ่านยกเข้าตีทัพอองงึดก่อน ด้วยอองงึดคนนี้เป็นคนสติปัญญาน้อยหาแข็งแรงเหมือนม่องเหงาไม่ เรารีบไปตีอองงึดเสียก่อนอย่าให้ทันม่องเหงารู้ตัว ถ้าอองงึดแตกแล้วเราจึงยกไปตีม่องเหงาต่อภายหลังเห็นจะได้โดยง่าย แม่ทัพทั้งสามเมืองได้ฟังดังนั้นเห็นชอบด้วย สินเลงกุ๋นจึงสั่งเกงเอี๋ยงแม่ทัพเมืองฌ้อกับอวยเค่งแม่ทัพเมืองงุยให้เขียนธงชื่อเมืองเตียว คุมทหารยกไปตั้งมั่นอยู่ที่ม่องเหงาอยู่นั้น แต่อย่าให้ออกรบกับม่องเหงาปักแต่ธงไว้ให้เห็นเป็นสำคัญ แม่ทัพทั้งสองก็คำนับลาพาทหารไปตั้งค่ายมั่นอยู่ริมตำบลโก๊ยจิวตามคำสินเลงกุ๋นสั่ง
สินเลงกุ๋นกับแม่ทัพเมืองหัน เมืองเอี๋ยน ก็ยกทัพไปตั้งอยู่ตำบลฮัวจิวใกล้เขาเซียฮั่วซัว แล้วสินเลงกุ๋นจึงปรึกษาแม่ทัพทั้งปวงว่าข้างทิศตะวันออกเขาไทฮัวซัว มีแม่นํ้าแห่งหนึ่งชื่อนิมอุยหออยู่ข้างทิศตะวันตก เป็นหนทางเมืองจิ๋นเอาเสบียงอาหารบรรทุกเรือมาส่งกองทัพพวกอองงึด ที่หลังเขาเซียฮั่วซัวออกไปนี้มีต้นไม้โตๆ อยู่เป็นอันมาก ป่านั้นรกชัฏนัก เราคิดว่าจะยกทัพไปคอยตีเรือที่มาส่งเสบียงแต่เมืองจิ๋นนั้นกองหนึ่ง จะให้ยกไปซุ่มอยู่ที่ในป่าไม้ใหญ่นั้นแห่งหนึ่ง ถ้าอองงึดรู้ว่าเรายกไปตีพวกเรือที่มาส่งเสบียงนั้นแล้ว อองงึดก็ยกมาช่วยพวกเรือที่มาแต่เมืองจิ๋น เมื่ออองงึดยกมาช่วยกันดังนั้นเราจึงให้พวกทหารที่ซุ่มอยู่ในป่าพากันยกออกสกัดตีทัพอองงึดไว้อย่าให้ทันรู้ตัวเลย เห็นทัพอองงึดจะแตกไปท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ แม่ทัพทั้งปวงก็เห็นด้วยพร้อมกัน
สินเลงกุ๋นจึงสั่งให้บังเอี๋ยนคุมทหารไปตีเรือที่มาส่งเสบียงแต่เมืองจิ๋นที่แม่นํ้านิมอุยหอ แล้วสั่งให้กงซุนเองแม่ทัพเมืองหัน กับเจี้ยงขือแม่ทัพเมืองเอี๋ยน คุมทหารไปซุ่มอยู่ที่หลังเขาเซียฮั่วซัวเป็นซ้ายขวาตั้งอยู่ทั้งสอง สินเลงกุ๋นจึงสั่งให้แม่ทัพสองคนนั้นให้แกล้งพูดเป็นอุบายว่าจะไปช่วยบังเอี๋ยนตีเรือมาแต่เมืองจิ๋นให้กิตติศัพท์รู้ไปถึงอองงึด แม่ทัพทั้งสองก็พูดตามสินเลงกุ๋นสั่งแล้วยกทัพไปซุ่มอยู่ที่หลังเขาเซียอัวซัว
ฝ่ายอองงึดรู้ว่าสินเลงกุ๋นยกทัพมา จึงใช้ม้าใช้มาสืบข่าว ได้ยินว่าสินเลงกุ๋นใช้ให้บังเอี๋ยนยกทัพไปตีเรือที่มาส่งเสบียงแต่เมืองจิ๋นแล้ว รีบไปบอกข่าวให้อองงึดฟังทุกประการ อองงึดได้ฟังม้าใช้ว่าดังนั้นสะดุ้งตกใจนัก จึงคิดว่าสินเลงกุ๋นคนนี้เป็นคนมีสติปัญญามาก มาช่วยฮัวจิวก็หามารบกับเราไม่ คิดอ่านตัดเสบียงอาหารของเรา ถ้าสินเลงกุ๋นชิงเอาเสบียงอาหารของเราได้แล้ว พวกเราก็จะไม่มีกำลังทำศึกจะพากันอดอาหารตายเสียหมด อองงึดคิดดังนั้นแล้วก็จัดแจงแบ่งทหารออกเป็นสองกอง ตัวอองงึดนั้นคุมทหารลงมาช่วยเรือที่คุมเสบียงมาแต่เมืองจิ๋น กองหนึ่งให้เข้าตีตำบลฮัวจิวเมื่ออองงึดยกทัพมาถึงตำบลเซียฮัวซัว
ขณะนั้นเจี้ยงขือแม่ทัพเมืองเอี๋ยน เห็นอองงึดยกทัพมาก็พาทหารออกกลุ้มรุมรบกับอองงึดและทหารทั้งปวง อองงึดกับเจี้ยงขือรบกันได้ประมาณสักสิบเพลง อองงึดแลเห็นกงซุนเองแม่ทัพเมืองหันคุมทหารยกมาช่วยเจี้ยงขือ อองงึดก็แบ่งทหารออกเป็นสองกองให้เข้ารบกับกงซุนเองกองหนึ่ง พอม้าใช้มาแจ้งความกับอองงึดว่า บังเอี๋ยนชิงเอาเสบียงอาหารไปหมดแล้ว อองงึดได้ฟังดังนั้นก็เสียใจจึงพูดว่าบัดนี้เรากำลังทำศึกอยู่เป็นสามารถ ถ้ามีชัยชนะแล้วเราจึงจะคิดอ่านต่อไป
ขณะนั้นทหารทั้งสามกองรบกันตั้งแต่เวลาเที่ยงจนกระทั่งบ่ายก็ยังหาแพ้ชนะกันไม่ ฝ่ายสินเลงกุ๋นจึงคิดว่า พวกเรากับทหารอองงึดรบกันนานแล้ว เห็นจะสิ้นกำลังแล้วทั้งสองฝ่าย จำเราจะยกออกไปช่วยจึงจะเอาชัยชนะได้ สินเลงกุ๋นคิดดังนั้นแล้วก็ขึ้นเกวียนยกทัพออกไปช่วยเมืองหัน เมืองเอี๋ยน สินเลงกุ๋นขึ้นเกวียนมาถึงที่รบแล้วร้องว่าสินเลงกุ๋นมาอยู่นี่แล้ว ท่านทั้งปวงจงมาคำนับเราจึงจะรอดชีวิต อองงึดได้ยินสินเลงกุ๋นร้องว่ามาดังนั้นก็โกรธ จึงคิดว่าถึงตัวเรามีกำลังมากก็จริงแต่ทหารน้อยกว่าเขาจะต้านทานทัพเมืองเตียวมิได้
ขณะนั้นพวกทหารเมืองจิ๋นได้ยินออกชื่อสินเลงกุ๋นเคยเข็ดฝีมือมาแต่ก่อน ต่างคนต่างก็ตกใจแตกหนีไป พวกทหารเมืองหัน เมืองเอี๋ยน เมืองเตียว ก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองจิ๋นล้มตายเป็นอันมาก ประมาณห้าหมื่นเศษ อองงึดเสียทีครั้งนั้นจึงคิดในใจว่าเสบียงอาหารก็หมด ผู้คนก็ล้มตายเป็นอันมาก จึงพาทหารที่เหลืออยู่นั้นหนีไปข้างทิศใต้ชื่อตำบลนิมห่องก๋วน
ฝ่ายสินเลงกุ๋นครั้นมีชัยชนะแล้วจึงแยกทหารออกสามกองยกไปตำบลโก๊ยจิว ฝ่ายม่องเหงาตั้งค่ายอยู่ตำบลโก๊ยจิว เห็นทัพมาตั้งค่ายอยู่ปักธงไว้ชื่อสินเลงกุ๋น ก็สำคัญว่าทัพเมืองเตียว ไม่รู้ว่าทัพเมืองฌ้อ เมืองงุย ยังหาได้ออกรบกันไม่ ขณะนั้นมีม้าใช้มาแจ้งความกับม่องเหงาว่าสินเลงกุ๋นยกทัพไปตีอองงึดที่ตำบลฮัวจิว ม่องเหงาเห็นว่าอองงึดจะสู้สินเลงกุ๋นมิได้ จึงจัดให้ทหารที่ชราอยู่รักษาค่ายแล้วปักธงบอกชื่อไว้ ม่องเหงาก็เลือกเอาแต่ทหารที่มีกำลังและฝีมือประมาณห้าหมื่นเศษลอบยกรีบไปช่วยอองงึด ครั้นมาถึงตำบลฮัวอิม พบทัพสินเลงกุ๋นเข้าที่กลางทาง ทหารทั้งสองฝ่ายก็เข้ารบกันเป็นสามารถ ม่องเหงาเสียทหารประมาณหมื่นเศษ ม่องเหงาก็ให้ตีม้าล่อนัดว่าเวลาพรุ่งนี้จึงจะรบกันใหม่ ต่างคนก็ตั้งค่ายอยู่ที่ตำบลฮัวอิม
ขณะนั้นอวยเค่งกับเกงเอี๋ยงแม่ทัพเมืองฌ้อ เมืองงุยรู้ว่าม่องเหงายกออกจากค่ายไปช่วยอองงึด แม่ทัพทั้งสองปรึกษากันว่าเราไปตีค่ายม่องเหงาเถิด ครั้นเห็นพร้อมใจกันแล้วก็พาทหารเข้าตีค่ายม่องเหงาในเวลาวันนั้น พวกทหารที่เฝ้าค่ายม่องเหงาอยู่แต่ล้วนคนชราจะสู้รบมิได้ก็แตกหนีออกจากค่ายพากันรีบไปตามม่องเหงา อวยเค่งกับเกงเอี๋ยงตีค่ายม่องเหงาแตกแล้วก็รีบยกไปหาสินเลงกุ๋น พอเวลาเข้าก็ถึงตำบลฮัวอิม เห็นม่องเหงากับสินเลงกุ๋นกำลังรบกันอยู่ เห็นได้ทีก็ไล่ทหารเข้าตีขนาบหลังม่องเหงา ม่องเหงาเป็นคนดีมีกำลังมากก็จริงอยู่ ครั้นเห็นกองทัพมาช่วยกันทั้งห้าเมืองเหลือกำลังที่จะสู้รบก็เสียทหารเป็นอันมาก ม่องเหงาก็พาทหารที่เหลืออยู่รีบหนีไปถึงด่านหํ้าก๊กกวนแล้วก็ปิดประตูด่านเสีย
สินเลงกุ๋นกับแม่ทัพทั้งปวงก็ยกติดตามม่องเหงามาจนถึงด่านหํ้าก๊กกวน เห็นประตูด่านปิดอยู่ สินเลงกุ๋นจึงสั่งให้แม่ทัพทั้งสี่หัวเมืองตั้งค่ายอยู่พร้อมกันริมด่านหํ้าก๊กกวน สินเลงกุ๋นก็ตั้งค่ายอยู่นั่น แต่ทหารหัวเมืองเข้าตีด่านหํ้าก๊กกวนอยู่เดือนหนึ่งก็หาได้ไม่ พวกทหารเมืองจิ๋นก็ไม่ออกมารบกับสินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นเห็นไม่มีทัพออกมาต่อสู้ จึงเรียกแม่ทัพที่มาตีหัวเมืองทั้งปวงมาปรึกษาว่า แต่เรามาตั้งค่ายอยู่นี้ได้เดือนหนึ่งแล้ว ท่านทั้งปวงก็เหน็ดเหนื่อยนัก หนทางก็ไกล เราพากันกลับไปบ้านเมืองเราเถิด แม่ทัพทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงคำนับลาพาทหารไปเมืองฌ้อ เมืองเอี๋ยน เมืองหัน สินเลงกุ๋นก็สั่งให้บังเอี๋ยนพาทหารกลับไปเมืองเตียว แต่ตัวนั้นกลับมาหางุยอันลี้อ๋อง ณ เมืองงุย
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยรู้ข่าวว่าสินเลงกุ๋นมีชัยชนะเมืองจิ๋นกลับมาถึงแดนเมืองงุยมีความดีใจเป็นอันมาก พาขุนนางทั้งปวงมาคอยรับสินเลงกุ๋นอยู่นอกกำแพงเมืองที่กงก๊วน สินเลงกุ๋นมาถึงกงก๊วนแล้วก็เข้าไปคำนับงุยอันลี้อ๋องผู้พี่ งุยอันลี้อ๋องจึงว่าเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าทิ้งพี่ไปอยู่เสียในเมืองเตียวกว่าสิบปีแล้ว พึ่งปะกันวันนี้ สินเลงกุ๋นจึงตอบว่า เพราะข้าพเจ้ากระทำความผิดเกรงอาญา จึงมาเมืองงุยมิได้ต้องไปอยู่เมืองเตียว บัดนี้กลับมาหาท่านได้เพราะเมืองจิ๋นมาตีเมืองงุย คุณกับโทษที่ข้าพเจ้ากระทำนั้นท่านจงยกให้ข้าพเจ้าเถิด
งุยอันลี้อ๋องได้ยินสินเลงกุ๋นพูดดังนั้นก็หัวเราะ แล้วจูงมือมาขึ้นเกวียนด้วยกันกลับเข้าเมืองงุยไปที่ว่าราชการ สินเลงกุ๋นก็นั่งอยู่ที่สมควร พวกขุนนางทั้งปวงคำนับงุยอันลี้อ๋องแล้วก็คำนับสินเลงกุ๋นตามธรรมเนียมเป็นน้องชายเจ้าเมือง งุยอันลี้อ๋องตั้งสินเลงกุ๋นเป็นที่ไจเสียง ให้หัวเมืองขึ้นห้าหัวเมือง มอบให้ว่าราชการในเมืองงุย แล้วรางวัลพวกทหารสินเลงกุ๋นด้วยข้าวของทองเงินทั่วหน้ากัน
ฝ่ายจูไหที่หนีไปกับสินเลงกุ๋นด้วยครั้งนั้นเพราะฆ่าจิ้นพี้แม่ทัพเจ้าเมืองงุยตาย ครั้นกลับมาช่วยกำจัดทัพเมืองจิ๋นกับสินเลงกุ๋น งุยอันลี้อ๋องยกโทษเสีย ตั้งให้เป็นที่ฮูเจียง แล้วจัดแจงที่บ้านให้สินเลงกุ๋นกับพวกที่มาแต่เมืองเตียวอยู่ตามสมควร สินเลงกุ๋นกับขุนนางทั้งปวงก็คำนับลากลับบ้าน
ขณะนั้นกิตติศัพท์ก็เลื่องลือชื่อสินเลงกุ๋นไปทั่ว ทุกหัวเมืองก็ใช้ให้คนเอาข้าวของมาให้สินเลงกุ๋น แล้วขอตำราพิชัยสงครามที่สินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นก็ให้คนชำนาญหนังสือเขียนตำราแจกไปทุกหัวเมือง ครั้นคนใช้ได้ตำราแล้วคำนับลาไปเมือง เอาตำรานั้นไปให้เจ้าเมืองทั้งปวง เจ้าเมืองทั้งปวงจึงเรียกว่าตำรางุยก๋งจู
ฝ่ายม่องเหงากับอองงึด และพวกทหารที่เหลือตายนั้นก็พากันกลับไปแจ้งแก่จังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นว่า ข้าพเจ้ายกทัพไปครั้งนี้เสียทีสินเลงกุ๋น ด้วยเมืองเตียวหนึ่ง เมืองหันหนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง เมืองงุยหนึ่ง เป็นห้าเมืองด้วยกันยกทัพมาช่วยกันทหารเขามากกว่า ข้าพเจ้าทั้งสองสู้เขาได้ไม่ พาทหารล้มตายเสียเป็นอันมากครั้งนี้ความผิดอยู่กับข้าพเจ้า ตามแต่ท่านจะลงโทษเถิด
จังเสียงอ๋องจึงว่าท่านสองคนแต่ก่อนจะไปสงครามครั้งใดมีแต่ได้ชัยชนะทุกครั้ง บัดนี้ยกทัพไปเพราะทหารเราน้อยจึงเสียทีสินเลงกุ๋น เราหาเอาโทษแก่ท่านไม่ ม่องเหงากับอองงึดได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ
ขณะนั้นชัวเจ๊ก จังเสียงอ๋องให้กลับเข้ามาว่าราชการในเมืองจิ๋นเป็นที่กังเสียงกุ๋น จึงคิดว่าหัวเมืองทั้งปวงเป็นไมตรีด้วยสินเลงกุ๋นเพราะสินเลงกุ๋นคนนี้เป็นคนมีสติปัญญากว่าขุนนางทั้งปวงทุกหัวเมือง ถ้าสินเลงกุ๋นมาอยู่ในเมืองงุยแล้ว เราต้องคิดอ่านเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองงุยให้สินเลงกุ๋นชอบพอกับเจ้าเมืองจิ๋น ภายหลังเราล่อลวงให้สินเลงกุ๋นมาเขียนหนังสือสัญญากันที่เมืองเรา แล้วจึงจับสินเลงกุ๋นฆ่าเสีย ถ้าคิดฆ่าคนนี้ได้แล้ว ท่านจะตีเมืองงุย เมืองเตียวก็ได้โดยง่าย
จังเสียงอ๋องได้ฟังชัวเจ๊กว่าดังนั้น จึงจัดแจงข้าวของให้คนสนิทนั้นเอาไปให้เจ้าเมืองงุย ถ้าเจ้าเมืองงุยรับเป็นไมตรีแล้วท่านจงเชิญสินเลงกุ๋นให้มาหาเราที่เมืองจิ๋นให้จงได้ คนใช้ก็คำนับลามาขึ้นเกวียนบรรทุกสิ่งของไปเมืองงุย แล้วเข้าไปหาเจ้าเมืองงุย แจ้งความตามจังเสียงอ๋องสั่งมาทุกประการ
งุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยได้ฟังคนใช้เมืองจิ๋นมาแจ้งความดังนั้นก็รับสิ่งของเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองจิ๋น แล้วปรึกษาพวกขุนนางว่าจะยอมให้สินเลงกุ๋นไปดีหรือจะไม่ให้ไปดี ขณะนั้นปั้นกวนนั่งอยู่นั่นด้วยได้ฟังดังนั้น กลัวสินเลงกุ๋นจะยอมไปเมืองจิ๋น จึงผินหน้ามากระซิบพูดกับสินเลงกุ๋นว่า แต่ก่อนเบ๋งเสียงกุ๋น เพงง่วนกุน ทั้งสองคนตกไปอยู่เมืองจิ๋น จะกลับมาเมืองงุยต้องหนีมาทั้งสองคน ท่านอย่าไปหาจังเสียงอ๋องเลย สินเลงกุ๋นจึงว่าเราก็คิดเห็นอยู่เหมือนท่านว่าฉะนี้ เราหาอยากไปเมืองจิ๋นไม่ สินเลงกุ๋นพูดกับปั้นกวนดังนั้นแล้วจึงว่ากับงุยอันลี้อ๋องว่า ข้าพเจ้าหาเต็มใจไปเมืองจิ๋นไม่เลย ด้วยแต่ก่อนเป็นศัตรูกันกับข้าพเจ้า ซึ่งเจ้าเมืองจิ๋นมาทำไมตรีครั้งนี้ ครั้นจะมีเอาสิ่งของไปคำนับตอบแทนก็หาดีไม่ ท่านจงให้จูไหไปเมืองจิ๋นเถิด เจ้าเมืองงุยเห็นชอบด้วย จึงเอากำไลหยกอย่างดีคู่หนึ่งมอบให้จูไหนำไปให้เจ้าเมืองจิ๋นแล้วกำชับว่า ถ้าไปถึงอย่าให้เสียทีจงตรึกตรองให้จงมาก อย่าไว้ใจจังเสียงอ๋อง จูไหคำนับรับคำแล้วก็รับเอากำไลหยกมาจัดแจงขึ้นเกวียนกับบ่าวไพร่พอสมควรรีบไปเมืองจิ๋น จึงเอาสิ่งของเข้าไปคำนับจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องไม่เห็นสินเลงกุ๋นมา ไม่สมคิดไว้นั้นก็มีความโกรธเป็นอันมาก
ขณะนั้นม่องเหงาก็เข้าไปกระซิบบอกจังเสียงอ๋องว่า จูไหคนนี้ที่เอาลูกตุ้มตีเอาจิ้นพี้ครั้งเจ้าเมืองงุยให้เป็นแม่ทัพไปช่วยเมืองเตียว จูไหเป็นคนมีกำลังวังชามากกว่าทหารทั้งปวงในเมืองงุย ท่านจงเกลี้ยกล่อมเอาไว้ในเมืองจิ๋นจะได้เป็นทหารของเราสืบไป จังเสียงอ๋องแจ้งความดังนั้นก็อยากได้จูไหไว้ จึงพูดจาชักชวนว่าท่านจงอยู่ในเมืองจิ๋นเถิดเราจะตั้งให้เป็นขุนนาง จูไหก็ไม่ยอมอยู่ด้วยจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องโกรธนักจึงสั่งให้จออิวเอาตัวจูไหไปใส่ไว้ในกรงเสือโคร่ง หมายจะให้เสือกัดจูไหเสีย
ขณะนั้นเสือกำลังอดอาหาร เห็นจูไหเข้าไปในกรงก็คำรามร้องกระโชกจะตบเอาจูไห จูไหเห็นอาการเสือทำดังนั้นก็โกรธร้องตวาดด้วยเสียงเป็นอันดัง เสือโคร่งก็ตกใจกลับกลัวอำนาจจูไหแล้วหมอบนิ่งอยู่ พวกจออิวเห็นดังนั้นจึงกลับมาแจ้งความแก่เจ้าเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นได้ยินดังนั้นก็นึกแต่ในใจว่า ถ้าเราปล่อยให้จูไหกลับไปเมืองงุยเปรียบเสมือนหนึ่งเอาปีกไปใส่ให้สินเลงกุ๋นก็เหมือนกัน ครั้นจังเสียงอ๋องคิดดังนั้นแล้วสั่งให้จออิวไปถอดเอาจูไหมาจากกรง จังเสียงอ๋องพูดอ้อนวอนจูไหให้อยู่ด้วย จูไหก็หายอมอยู่ไม่ จังเสียงอ๋องก็ให้เอาจูไหไปขังไว้ในกงก๊วนให้อดอาหารเสีย จูไหคิดจะหนีกลับไปเมืองงุยก็มิได้ นึกน้อยใจจึงเอาศีรษะโดนเข้ากับเสาจะให้ตัวตายเสีย เสากงก๊วนก็กลับหักออกไป แต่ศีรษะจูไหนั้นหาแตกไม่ จูไหจึงเอามือล้วงเข้าไปในลำคอหวังจะให้ตาย ครั้นทำดังนั้นแล้วจูไหก็ขาดใจตาย พวกจออิวก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นว่าจูไหตายเสียแล้ว จังเสียงอ๋องจึงออกมานั่งยังที่ว่าราชการ จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่าเราทำให้จูไหตายครั้งนี้เหมือนตีวัวกระทบคราด แต่ฝ่ายสินเลงกุ๋นนั้น เราคิดจะทำอันตรายก็หาได้ไม่ ท่านทั้งปวงจะเห็นอุบายอย่างไรบ้างซึ่งจะกำจัดสินเลงกุ๋นกับงุยอันลี้อ๋องให้มีความกินแหนงกันได้ สินเลงกุ๋นจึงจะไปจากเมืองงุย ถ้าเราจะเพิกเฉยเสียทำไฉนจะได้ตั้งตัวเป็นใหญ่ได้ ด้วยสินเลงกุ๋นเป็นคนมีสติปัญญาอยู่ในเมืองงุย ท่านทั้งปวงที่คิดจะไปตีเมืองงุย เมืองเตียวก็จะหาสำเร็จไม่
ขณะนั้นชัวเจ๊กเป็นที่กังเสียงกุ๋นจึงตอบว่า เดิมสินเลงกุ๋นคนนี้ลักเอาตราของงุยอันลี้อ๋องไปช่วยเมืองเตียว งุยอันลี้อ๋องโกรธนัก เมื่อสินเลงกุ๋นไปตกอยู่เมืองเตียว งุยอันลี้อ๋องก็หาใช้ให้ผู้หนึ่งผู้ใดติดตามรับมาเมืองงุยไม่ ต่อครั้งนี้ท่านให้ไปตีเมืองงุย สินเลงกุ๋นไปช่วยงุยอันลี้อ๋องจึงกลับมาชอบพอกันเข้า กับประการหนึ่งเมื่อสินเลงกุ๋นไปทัพครั้งนี้ ก็ฆ่าจิ้นพี้แม่ทัพของงุยอันลี้อ๋องเสีย สินเลงกุ๋นทำความผิดไว้กับงุยอันลี้อ๋องนั้นเหมือนตัวได้เป็นเจ้าเมืองงุยก็เหมือนกัน ข้าพเจ้าเห็นอุบายอยู่อย่างหนึ่งที่จะกำจัดสินเลงกุ๋นให้ไปจากเมืองงุยได้ ท่านจงใช้ให้คนที่สนิทเอาเงินทองลอบไปบนบานเที่ยวสืบเสาะหาญาติของจิ้นพี้ผู้ตายที่ผูกแค้นกับสินเลงกุ๋นนั้นคงจะมีบ้าง ถ้าพบปะเข้าแล้วเอาเงินทองให้ สั่งไว้ให้เที่ยวพูดจาว่าหัวเมืองทั้งปวงกลัวอำนาจสินเลงกุ๋น ต่างคนต่างมีใจอยากจะยกย่องให้สินเลงกุ๋นเป็นเจ้าในเมืองงุยแทนงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุย มิวันหนึ่งก็วันหนึ่งสินเลงกุ๋นก็จะคิดกบฏชิงเอาสมบัติในเมืองงุย ถ้าเนื้อความอันนี้รู้ไปถึงงุยอันลี้อ๋อง งุยอันลี้อ๋องก็คงคิดสงสัยในสินเลงกุ๋น ด้วยสินเลงกุ๋นคนนี้มีความผิดอยู่แต่ก่อนมาก งุยอันลี้อ๋องก็คงจะคืนเอาตราที่เสียงก๊ก กิตติศัพท์อันนั้นก็คงจะรู้ไปทั่วทุกหัวเมืองว่า งุยอันลี้อ๋องถอดสินเลงกุ๋นเสียก็จะหามีผู้ใดนับถือต่อไปไม่ แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงภายหลังเรายกทัพไปตีเมืองงุย เมืองเตียวก็คงจะได้โดยง่ายด้วยหามีผู้ใดนับถือสินเลงกุ๋นไม่แล้ว
จังเสียงอ๋องได้ฟังชัวเจ๊กพูดดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงย้อนถามชัวเจ๊กว่า บัดนี้เราคิดแค้นเมืองงุยนัก ไทจูเจ้งเป็นบุตรงุยอันลี้อ๋องมาตกอยู่เมืองเรา เราฆ่าเสียเถิดหรือ ให้หายแค้นเจ้าเมืองงุยที่ยกทัพมายํ่ายีถึงด่านหํ้าก๊กกวนแดนเมืองจิ๋น ชัวเจ๊กจึงตอบว่า ท่านจะฆ่าไทจูเสียคนหนึ่ง ลูกเขายังมีอยู่ในเมืองอีกหลายคน เขาก็ยกเป็นไทจูขึ้นแทน ท่านจะฆ่าไทจูเจ้งนั้นหาต้องการไม่ เอาไทจูเจ้งไว้เป็นข้าศึกให้งุยอันลี้อ๋องบิดาไล่สินเลงกุ๋นเสียดีกว่า ท่านจงให้คนเอาข้าวของปฏิบัติไทจูเจ้งให้ยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน แล้วจึงแต่งให้คนไปพูดจายุยงไทจูเจ้งว่า บัดนี้สินเลงกุ๋นไปอยู่ในเมืองเตียว เที่ยวทำไมตรีกับหัวเมืองทั้งปวงเป็นอันมากกว่าสิบปีแล้ว คงจะคิดเอาสมบัติในเมืองงุย ด้วยหัวเมืองทั้งปวงกลัวสติปัญญาสินเลงกุ๋นอยู่ เห็นคงจะช่วยกันเป็นมั่นคง อย่าว่าแต่เมืองอื่นเลย ถึงเมืองจิ๋นก็ย่อมกลัวสติปัญญาสินเลงกุ๋น ถ้าสินเลงกุ๋นได้เป็นเจ้าเมืองงุยแล้ว ก็คงจะมีหนังสือมาถึงเมืองจิ๋นให้ตัดศีรษะท่านเสีย ถ้ามิฉะนั้นท่านตกอยู่ในเมืองจิ๋นก็คงจะตายเสียเปล่าหาได้กลับไปเมืองงุยไม่ ด้วยธรรมดาตัดลำแล้วจะเอาหน่อไว้นั้น ข้าพเจ้าหาเห็นด้วยไม่ ไทจูเจ้งก็คงจะเชื่อถ้อยคำยุยง จังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นเห็นชอบด้วย จึงทำตามความคิดชัวเจ๊กทุกประการ
ขณะนั้นไทจูเจ้งก็เชื่อถ้อยคำคนที่จังเสียงอ๋องใช้มาพูดจา ไทจูเจ้งร้องไห้แล้วจึงว่าแก่คนใช้ว่า ข้าพเจ้าตกมาอยู่ในเมืองนี้ช้านานแล้วยังมิได้เห็นหน้าบิดาเลย ขอสติปัญญาท่านช่วยคิดอ่านให้ข้าพเจ้าด้วย คนใช้ได้ยินดังนั้นจึงว่า ท่านจงมีหนังสือฉบับหนึ่งให้งุยอันลี้อ๋องมาว่าอ้อนวอนจังเสียงอ๋อง ขอให้กลับไปเมืองงุย ไทจูเจ้งจึงตอบว่า ถึงบิดาจะมีหนังสือมา เราก็เห็นว่าจังเสียงอ๋องจะมิให้เราไป คนใช้จึงว่าทุกวันนี้เมืองจิ๋นกับเมืองงุยก็ยังเป็นไมตรีกันอยู่ ถ้างุยอันลี้อ๋องมาอ้อนวอนแล้ว เจ้าเมืองจิ๋นก็หาเสียทางไมตรีไม่ ไทจูเจ้งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย ครั้นคนใช้กลับมาก็แต่งหนังสือเป็นคำอ้อนวอนแล้วว่าไปถึงเรื่องสินเลงกุ๋น ตามที่คนมายุยงนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วสั่งให้คนสนิทถือลอบไปส่งให้งุยอันลี้อ๋องผู้บิดา ณ เมืองงุย
ฝ่ายชัวเจ๊กกับจังเสียงอ๋องก็คิดอ่านกันเอาเงินทองส่งให้คนสนิทไปสืบเสาะหาพวกจิ้นพี้ที่ตายตามอุบายของชัวเจ๊กคิดนั้น แล้วแต่งหนังสือสองฉบับ ฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า จูไหมาถึงเมืองจิ๋นป่วยลงแพทย์รักษาหาหายไม่ ถึงแก่ความตาย ให้งุยอันลี้อ๋องมารับเอาศพจูไหไปเมืองงุย ฉบับหนึ่งให้ไปถึงสินเลงกุ๋นเป็นใจความว่า สินเลงกุ๋นทุกวันนี้ หัวเมืองทั้งปวงก็เป็นที่นับถือแล้ว ถ้าท่านจะคิดการวันไรเราจะยกทัพมาช่วย จังเสียงอ๋องแต่งหนังสือเสร็จแล้วจึงเอาทองร้อยตำลึงกับหนังสือฉบับหนึ่งเอาไปให้สินเลงกุ๋น ชัวเจ๊กคิดดังนี้ปรารถนาจะให้งุยอันลี้อ๋องแคลงใจสินเลงกุ๋น คนใช้ก็คำนับลาถือหนังสือไปเมืองงุยเอาหนังสือเข้าไปให้งุยอันลี้อ๋องฉบับหนึ่ง แต่ฉบับหนึ่งกับทองแกล้งวางไว้ให้งุยอันลี้อ๋องเห็น งุยอันลี้อ๋องรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านดูรู้ความว่าจูไหตายก็นิ่งอยู่ เหลือบไปเห็นหนังสือกับทองที่วางไว้นั้นจึงถามคนถือหนังสือว่า ทองกับหนังสือนั้นท่านจะเอาไปให้ใคร คนใช้จึงบอกว่าเจ้าเมืองจิ๋นฝากมาให้สินเลงกุ๋น บอกงุยอันลี้อ๋องแล้วก็คำนับลาเอาหนังสือกับทองไปให้สินเลงกุ๋นที่บ้าน
สินเลงกุ๋นเห็นหนังสือผนึกอยู่ จึงถามคนใช้ว่าท่านเอามาให้เราผู้เดียวหรือ หรือให้เจ้าเมืองงุยด้วย คนใช้จึงแจ้งว่าข้าพเจ้าเอาไปให้งุยอันลี้อ๋องฉบับหนึ่งแล้ว สินเลงกุ๋นได้ฟังดังนั้นคิดว่าชาวเมืองจิ๋นเป็นคนโกงอยู่ สินเลงกุ๋นก็หารับหนังสือกับทองไว้ไม่ จึงว่าเรากับจังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นเป็นคนไม่ชอบพอกันกับเรา เหตุใดจะเอาทองกับหนังสือมาให้เราเล่า ท่านเอากลับไปเสียเถิด คนใช้ก็หารับเอาหนังสือกับทองกลับไปไม่ จึงตอบว่าจังเสียงอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้าเอามาให้กับท่าน ถ้าท่านมิรับไว้ หนทางก็ไกลจะกลับไปกลับมาก็ยากนัก จังเสียงอ๋องจะคิดสงสัยว่า ข้าพเจ้าหาเอาหนังสือกับทองมาให้ท่านไม่
ขณะเมื่อสินเลงกุ๋นพูดกันยังหาตกลงไม่ กิตติศัพท์ซึ่งพวกจิ้นพี้รับสินบนที่ชาวเมืองจิ๋นมาบนบานไว้ให้ไปเที่ยวพูดจาว่าสินเลงกุ๋นจะชิงเอาสมบัติในเมืองงุยนั้นรู้มาถึงงุยอันลี้อ๋อง งุยอันลี้อ๋องก็มีความสงสัยสินเลงกุ๋น จึงคิดว่าหนังสือที่ไทจูเจ้งให้มาถึงเรา ก็เป็นความกล่าวโทษสินเลงกุ๋นต้องกับข่าวชาวเมืองที่พูดกัน งุยอันลี้อ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงให้จออิวไปหาสินเลงกุ๋น ให้สินเลงกุ๋นเอาหนังสือที่เจ้าเมืองจิ๋นให้นั้นเอามาด้วย
ขณะนั้นสินเลงกุ๋นยังหาทันจะได้ฉีกผนึกออกอ่านดูไม่ ด้วยคิดกลัวเจ้าเมืองงุยจะสงสัยก็พอสมกับคิดไว้ ครั้นรู้ว่าเจ้าเมืองงุยให้หาก็เอาหนังสือกับทองนั้นมาให้งุยอันลี้อ๋อง งุยอันลี้อ๋องเห็นสินเลงกุ๋นมาจึงถามว่าหนังสือที่ให้มาแต่เมืองจิ๋นนั้นเป็นข้อราชการประการใด สินเลงกุ๋นได้ฟังงุยอันลี้อ๋องถามดังนั้นจึงตอบว่าเจ้าเมืองจิ๋นกับข้าพเจ้าไม่คุ้นเคยกัน ข้าพเจ้าจะเอาหนังสือกับทองนั้นกลับคืนให้ไปคนใช้ก็หารับเอากลับไปไม่ แต่ในหนังสือนั้นข้าพเจ้าไม่แจ้งจะดีร้ายเป็นประการใด
สินเลงกุ๋นก็หยิบเอาหนังสือให้งุยอันลี้อ๋อง แล้วจึงว่า ท่านจะฉีกออกดูหรือมิฉีกก็ตามใจท่านเถิด
งุยอันลี้อ๋องจึงว่ากับสินเลงกุ๋นว่า หนังสือยังผนึกอยู่หารู้ว่าใจความข้างในจะเป็นประการใดยังหาแจ้งไม่ งุยอันลี้อ๋องก็ฉีกผนึกออกอ่านดู รู้ใจความตามหนังสือนั้นแล้วจึงส่งให้สินเลงกุ๋น สินเลงกุ๋นรับมาอ่านแจ้งความแล้วจึงว่ากับงุยอันลี้อ๋องว่า จังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นทำอุบายมาทั้งนี้ด้วยเป็นคนไม่สัตย์ซื่อ จะให้ท่านสงสัยโกรธข้าพเจ้า ถอดข้าพเจ้าเสียจากที่ว่าราชการ ภายหลังบ้านเมืองก็จะหามีความสุขไม่ เหตุทั้งนี้จังเสียงอ๋องโกรธข้าพเจ้าว่ามาช่วยท่านรบเมืองจิ๋นจึงหาได้เมืองงุยไม่ เพราะข้าพเจ้าคิดเห็นว่าความในหนังสือจะหาเป็นประโยชน์ไม่ ข้าพเจ้าจึงจะให้เอาทองกับหนังสือกลับไปให้แก่เจ้าเมืองจิ๋น งุยอันลี้อ๋องจึงว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อมิได้รู้เห็นเป็นใจตามหนังสือนี้แล้ว จงคิดเขียนหนังสือตอบไปให้กับเจ้าเมืองจิ๋นต่อหน้าเราจึงจะเห็นจริงด้วย
สินเลงกุ๋นได้ฟังงุยอันลี้อ๋องว่าดังนั้น จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเป็นใจความว่าไปถึงเจ้าเมืองจิ๋น แล้วผนึกส่งหนังสือกับทองให้ม้าใช้ที่มาแต่เมืองจิ๋นเอาไปให้กับจังเสียงอ๋อง ขณะนั้นงุยอันลีอ่องจึงสั่งม้าใช้ว่า ท่านจงไปแจ้งความกับเจ้าเมืองจิ๋นว่าเราขอบใจเจ้าเมืองจิ๋นที่มีไมตรีกับเรา บัดนี้ตัวเราก็ชราลงแล้วไทจูเจ้งยังตกไปอยู่ในเมืองจิ๋น ท่านจงให้ไทจูเจ้งกลับมาเมืองงุยจะได้ว่าราชการแทนเราสืบไป ม้าใช้คำนับรับคำงุยอันลี้อ๋องแล้วก็รับเอาทองกับหนังสือที่สินเลงกุ๋นให้นั้นกลับไปเมืองจิ๋น ม้าใช้ครั้นมาถึงก็เข้าไปแจ้งความกับจังเสียงอ๋องตามที่งุยอันลีอ่องสั่งมา แล้วเอาทองกับหนังสือนั้นส่งให้ จังเสียงอ๋องรับเอาหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านได้ความว่า สินเลงกุ๋นเสียงก๊กเมืองงุยตอบมาถึงจังเสียงอ๋องว่า ซึ่งเขียนหนังสือเป็นอุบายมาให้เรานั้น เรามิได้เป็นคนทรยศต่อเจ้า งุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยก็เป็นพี่ของเรา ชุบเลี้ยงให้เราเป็นถึงเสียงก๊กสำเร็จราชการสิทธิ์ขาดแล้ว เราหาโลภเหมือนอย่างเจ้าเมืองจิ๋นไม่ ได้เป็นเจ้าเมืองจิ๋นแล้วยังจะมาคิดเอาสมบัติในเมืองงุยเล่า เราเห็นว่าท่านเป็นคนโลภอยู่ เราจึงคืนทองมาให้เสีย ครั้นจังเสียงอ๋องอ่านหนังสือแล้วคิดโกรธสินเลงกุ๋นนัก นึกว่าเราคงจะให้งุยอันลี้อ๋องถอดออกจากที่เสียงก๊กให้จงได้
จังเสียงอ๋องคิดดังนั้นแล้ว ก็ให้หาตัวไทจูเจ้งมาแกล้งพูดยุยงว่า บัดนี้บิดาท่านสั่งมาถึงเราว่าให้ท่านกลับไปเมืองงุย ท่านจงไปบอกงุยอันลี้อ๋องบิดาว่าอย่าให้ไว้ใจสินเลงกุ๋น ด้วยเขาจะชิงสมบัติบิดาของท่าน ท่านจงรีบไปทำราชการเถิด จะได้ช่วยบิดาระวังระไวสินเลงกุ๋น แล้วจังเสียงอ๋องสั่งให้จออิวจัดแจงเกวียนไปส่งไทจูเจ้ง ไทจูเจ้งก็คำนับลามากับจออิวแล้วขึ้นเกวียนรีบมาเมืองงุย ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับงุยอันลี้อ๋องแล้วแจ้งความตามจังเสียงอ๋องสั่งมาให้เจ้าเมืองงุยฟัง งุยอันลี้อ๋องได้แจ้งความดังนั้นก็คิดสงสัยสินเลงกุ๋นอยู่ แต่หาพูดจาต่อว่าประการใดไม่ด้วยสินเลงกุ๋นเป็นคนสัตย์ซื่อหาความผิดมิได้ เป็นแต่สงสัยอยู่ในใจอย่างนั้น
ฝ่ายสินเลงกุ๋นเป็นคนมีสติปัญญา เข้ามาหางุยอันลี้อ๋องคราวไรก็เห็นงุยอันลี้อ๋องหาเป็นปรกติเหมือนแต่ก่อนก็เข้าใจว่างุยอันลี้อ๋องยังคิดแคลงเราอยู่ ครั้นวันหนึ่งจึงเอาตราที่เสียงก๊กมามอบให้งุยอันลี้อ๋องแล้วลาออกจากที่ว่าราชการ งุยอันลี้อ๋องก็รับเอาตรานั้นไว้ สินเลงกุ๋นครั้นกลับมาถึงบ้านก็ให้ตั้งโต๊ะเสพสุรากับพวกพ้องของตัว แล้วให้นักเลงปี่พาทย์จีนมาดีดกระจับปี่สีซอให้ฟังตามความสบาย ด้วยความคิดว่าจะมิให้งุยอันลี้อ๋องมีความสงสัยตัว
ฝ่ายจังเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋น เป็นเจ้าเมืองได้สามปีก็ป่วยลง ขณะนั้นลีปุดอุยเสียงก๊กก็คิดถึงนางเตียวกีซึ่งเป็นฮองเฮาเมียจังเสียงอ๋อง ด้วยเป็นคนรักกันมาแต่ก่อน จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งติดตัวใส่มือเสื้อซ่อนไว้แล้วเข้าไปเยี่ยมไข้จังเสียงอ๋องที่ข้างใน ครั้นเข้าไปหาจังเสียงอ๋องแล้วถามถึงการไข้ซึ่งป่วยเจ็บ เห็นหญิงคนใช้ของนางเตียวกีฮองเฮาเดินออกมา ลีปุดอุยก็พยักหน้าให้มาหาแล้วพูดจาอ้อนวอนวานหญิงนั้นให้เอาหนังสือไปให้นางฮองเฮา หญิงคนใช้ก็รับเอาหนังสือมาส่งให้ตามคำลีปุดอุยสั่ง นางฮองเอาคลี่หนังสืออ่านดูรู้ใจความว่า เราผู้ชื่อลีปุดอุยกับตัวท่านแต่ก่อนได้พูดสัญญากันไว้ว่าถ้าได้ดีแล้วท่านหาทิ้งเราไม่ แต่เราตั้งใจคอยว่าจะขอพบปะท่านสักครั้งหนึ่งก็กีดขวางจังเสียงอ๋องอยู่ บัดนี้เราเห็นได้ช่องพอจะพบพูดกันได้จึงให้หนังสือมาถึงท่าน ถ้ายังมีจิตคิดเมตตาเราอยู่ว่าได้สัญญากันไว้แล้ว ขอให้เราพูดด้วยในที่ลับสักสองคำเถิด
นางฮองเฮาเห็นหนังสือดังนั้นก็มีจิตคิดอาลัยในลีปุดอุยนัก ด้วยเป็นคนเคยรักกันมาแต่ก่อน ครั้นเวลาวันหนึ่งจังเสียงอ๋องนอนหลับอยู่ ลีปุดอุยเข้าไปเยี่ยมนางฮองเฮาเห็นได้ช่องจึงใช้หญิงคนสนิทให้มาเชิญลีปุดอุยเข้าไปที่เก๋งนางฮองเฮาอยู่ ลีปุดอุยพูดจาเกี้ยวพาจนได้เสียกัน นางฮองเฮาครั้นลีปุดอุยกลับออกมาแล้ว จึงสั่งให้นายแพทย์ต้มยารักษาจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องกินยาก็หาชอบไม่ ไข้นั้นก็กำเริบขึ้น จังเสียงอ๋องป่วยหนักไปได้เดือนหนึ่งก็ถึงแก่ความตาย ลีปุดอุยก็ตั้งไทจูเจ้งลูกของตัวที่ติดท้องนางฮองเฮามาให้เป็นเจ้าเมืองขึ้นชื่อจิ๋นอ๋องเจ้ง จิ๋นอ๋องเจ้งเมื่อเป็นเจ้าเมืองนั้นอายุได้สิบสามปี แล้วเอาศพบิดาไปฝังไว้ตามธรรมเนียมเจ้าเมืองแต่ก่อน
ขณะนั้นหัวเมืองทั้งปวงรู้ว่าจังเสียงอ๋องตายแล้ว ก็ใช้ให้ขุนนางเอาของมาไหว้ศพเจ้าเมืองจิ๋นผู้ตาย จิ๋นอ๋องเจ้งได้เป็นเจ้าเมืองขึ้น จึงตั้งมารดาเป็นที่ไทเฮา ตั้งเซงหยงน้องชายให้เป็นที่เซียงอันกุ๋น ลีปุดอุยเลื่อนขึ้นเป็นที่เสียงหูสำเร็จราชการแทนจิ๋นอ๋องเจ้ง ขณะนั้นบิดาลีปุดอุยตายลง หัวเมืองทั้งปวงกับขุนนางที่เคยนับหน้าถือตาด้วยเป็นคนสำเร็จราชการในเมืองจิ๋นจึงมาพร้อมกันช่วยลีปุดอุยทำศพบิดาเสร็จแล้วก็กลับไป เวลาวันหนึ่งกิตติศัพท์สินเลงกุ๋นออกจากราชการในเมืองงุยนั้นแจ้งมาถึงลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงปรึกษาขุนนางในเมืองจิ๋นว่า บัดนี้เมืองงุยแต่ก่อนเปรียบเหมือนอยู่ที่สว่างในเวลากลางวัน เพราะสินเลงกุ๋นทำราชการอยู่ เอาใจใส่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าเมืองงุย บัดนี้สินเลงกุ๋นออกราชการเสียแล้ว เปรียบเหมือนเจ้าเมืองงุยอยู่ในที่มืดเมื่อเวลากลางคืน ควรจะยกทัพไปตีเมืองเตียวก่อนจึงจะยกไปตีเมืองงุย ขุนนางทั้งปวงเห็นพร้อมกัน ลีปุดอุยก็สั่งให้ม่องเหงาเป็นแม่ทัพกับเตียถังสองคนคุมทหารยกไปตีตำบลซินเอี๋ยงแดนเมืองเตียว ม่องเหงายกไปล้อมอยู่สามปีแล้วยังหาได้ไม่ ม่องเหงากับเตียถังก็ยกกลับมาเมืองจิ๋น ครั้นเวลาวันหนึ่ง จิ๋นอ๋องเจ้งจึงให้ม่องเหงากับอองงึดเป็นแม่ทัพคุมทหารไปตีเมืองหัน
ฝ่ายเฮงฮุยอ๋องเจ้าเมืองหัน ให้กงซุนเองคุมทหารยกมาตั้งค่ายคอยรับทัพเมืองจิ๋นอยู่นอกเมือง ขณะเมื่อม่องเหงากับอองงึดมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองหัน อองงึดจึงคิดว่าแต่ก่อนเจ้าเมืองจิ๋นใช้ให้ไปตีเมืองงุยก็แพ้มาทั้งสองครั้ง เจ้าเมืองจิ๋นก็ยกโทษเสีย บัดนี้เราจะคิดอ่านทำราชการแก้ตัวให้จงได้ ถึงจะเสียชีวิตในกลางศึกเราก็ไม่เสียดายแล้ว อองงึดคิดอยู่แต่ผู้เดียวมิได้ปรึกษาม่องเหงา อองงึดจึงจัดเอาทหารซึ่งเป็นพวกพ้องของตัวพันหนึ่ง ลอบยกไปตีค่ายกงซุนเอง กงซุนเองก็คุมทหารออกรบกับทหารอองงึด ทหารอองงึดน้อยตัวกว่าละล้าละลังอยู่ กองทัพเมืองหันก็ฆ่าอองงึดตาย
ขณะนั้นม่องเหงารู้ว่าอองงึดยกทัพไปตีค่ายเมืองหัน ม่องเหงาเห็นจะเสียทีก็ยกทัพรีบไปช่วยอองงึด ครั้นรู้ว่าอองงึดตาย ม่องเหงาก็ขับทหารเข้ากลุ้มรุมรบทัพเมืองหันเป็นสามารถ กงซุนเองเสียทีม่องเหงา ม่องเหงาก็เอากระบี่ตัดศีรษะกงซุนเองขาดตกเกวียนตาย ม่องเหงาก็ได้แดนเมืองหันยี่สิบตำบลกวาดเอาครอบครัวกลับมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียว รู้ว่าสินเลงกุ๋นมิได้ทำราชการแล้วก็ขาดจากไมตรีกับเมืองงุย จึงสั่งเลียมโพให้เป็นแม่ทัพคุมทหารยกมาตีเมืองงุยที่ตำบลฮ่วยเอี๋ยงยังหาทันแตกไม่ จึงสั่งให้ตั้งมั่นอยู่จะฟังกำลังดู ขณะนั้นเตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวก็ป่วยตาย ขุนนางทั้งปวงจึงตั้งไทจูตั๋นเป็นเจ้าเมืองชื่อโตะเซียงอ๋อง โตะเซียงอ๋องทำการฝังศพบิดาเสร็จแล้ว ฝ่ายเลียมโพก็ยกทหารเข้าตีตำบลฮ่วยเอี๋ยงได้แล้ว ก็ยังจัดแจงครอบครัวอยู่ที่ตำบลฮ่วยเอี๋ยง
ขณะนั้นยังมีชายผู้หนึ่งชื่อกวยไข เป็นที่ไตหูอยู่เมืองเตียว เป็นคนหาสัตย์ซื่อไม่ เลียมโพชังนัก เมื่อเลียมโพยังไม่ได้ยกทัพออกมาตีเมืองงุยนั้น เวลาวันหนึ่ง เตียวเฮาเซงอ๋องเจ้าเมืองเตียวเลี้ยงโต๊ะขุนนางทั้งปวงมาพร้อมกัน กวยไขกินโต๊ะเดียวร่วมกับเลียมโพ เลียมโพขู่ตวาดเอาต่อหน้าเพื่อนขุนนางทั้งปวง กวยไขก็คิดพยาบาทเลียมโพอยู่แต่ครั้งนั้น ครั้นโตะเซียงอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองเตียวขึ้นใหม่ กวยไขเข้าไปพูดจายุยงว่าเลียมโพเป็นคนชราหาสู้เต็มใจทำราชการไม่ ครั้งหนึ่งยกทัพไปตีเมืองงุยก็เสียทหารล้มตายเป็นอันมาก ครั้งนี้ให้ไปตีเมืองหัน จนเตียวเฮาเซงอ๋องบิดาของท่านตายไปแล้วก็ยังหาได้ราชการสำเร็จไม่ ซึ่งท่านตั้งเลียมโพไว้เป็นที่แม่ทัพนั้น ข้าพเจ้าเห็นจะป่วยการเสียเปล่า โตะเซียงอ๋องได้ฟังกวยไขว่าดังนั้นก็คิดตรึกตรองดูก็เห็นจริงด้วย จึงให้หาเง่าเสงมาตั้งเป็นที่บูเซียงกุ๋นแม่ทัพแทนที่เลียมโพ คุมทหารยกไปตำบลฮ่วยเอี๋ยง
ขณะนั้นเลียมโพรู้ว่าบูเซียงกุ๋นเง่าเสงได้เป็นที่แม่ทัพยกออกมา เลียมโพคิดโกรธว่าตั้งแต่เราทำราชการมาแต่ครั้งฮุยบุนอ๋องได้สี่สิบปีมาแล้ว ก็ยังหามีความผิดไม่ เลียมโพคิดแค้นว่าบูเซียงกุ๋นเง่าเสงจะมีฝีมือดีสักเพียงไร จึงออกมาเป็นแม่ทัพแทนเรา เลียมโพคิดน้อยใจดังนั้นก็ขับทหารออกรบด้วยบูเซียงกุ๋น บูเซียงกุ๋นสู้เลียมโพไม่ได้ก็หนีกลับมาเมืองเตียว เลียมโพคิดกลัวเจ้าเมืองเตียวก็พาทหารหนีไปอาศัยอยู่กับงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุย งุยอันลี้อ๋องก็เลี้ยงดูเลียมโพไว้เป็นที่แม่ทัพแต่ยังหาสู้ไว้ใจไม่ กลัวจะเป็นเจ้าเมืองเตียวใช้อุบายมา เลียมโพเห็นท่วงทีงุยอันลี้อ๋องยังหาไว้ใจไม่ดังนั้น ครั้นจะกลับไปเมืองเตียวก็ไปมิได้ จึงคอยหาช่องที่จะทำราชการเอาความชอบในเมืองงุย
ฝ่ายจิ๋นอ๋องเจ้งเจ้าเมืองจิ๋นครองเมืองได้สี่ปี ขณะนั้นเป็นเดือนสิบฤดูราษฎรทำนาในเมืองจิ๋น มีสัตว์จำพวกหนึ่งชื่อฮองถังบินมาแต่ทิศตะวันออกจะนับประมาณมิได้ แต่คำไทยเรียกว่าตัวเพลี้ยมาทางอากาศดูกลุ้มไปเต็มทั้งท้องฟ้า ครั้นมาถึงก็ลงจับต้นข้าวในนาที่ราษฎรทำทุกตำบลในเมืองจิ๋น ปีนั้นราษฎรหาได้ข้าวไม่ ด้วยตัวเพลี้ยกินเสียสิ้น ราษฎรชาวเมืองจิ๋นก็เกิดความไข้ล้มตายเป็นอันมาก ลีปุดอุยเป็นทุกข์ด้วยชาวเมืองนักจึงปรึกษาพวกพ้องว่า บัดนี้ข้าวในเมืองก็แพง ความไข้ก็มาก บ้านเมืองเราหาเป็นสุขไม่ ท่านจงไปเที่ยวป่าวร้องราษฎรชาวเมืองว่า ถ้าผู้ใดเป็นไพร่ได้ข้าวให้เราร้อยเกวียนแล้วจะตั้งให้เป็นขุนนาง ถ้าขุนนางได้ข้าวมาให้เรา เราจะเลื่อนที่ให้เป็นขุนนางใหญ่ขึ้นไป ชาวเมืองทั้งปวงรู้ข่าวอันนั้น ที่เป็นไพร่อยากเป็นขุนนางก็เอามาให้เป็นอันมาก ลีปุดอุยก็ตั้งให้เป็นขุนนางตามซึ่งสัญญาไว้นั้น
ฝ่ายสินเลงกุ๋นออกจากที่ราชการแล้ว หาแต่หญิงที่รูปงามมาเล้าโลมเล่นตามความสบายกับเลี้ยงโต๊ะเสพสุราด้วยพวกพ้องทุกวันมิได้ขาด เพลาวันหนึ่งกินสุราเมาหนัก สินเลงกุ๋นก็เลยหลับตายไปกับพวกพ้องทั้งปวงก็พลอยตายด้วยในเพลาคืนวันนั้นประมาณร้อยคน ปั้นกวงรู้ว่าสินเลงกุ๋นตายก็ร้องไห้รักสินเลงกุ๋นจนขาดใจตาย ด้วยมีความอาลัยสินเลงกุ๋นว่าเป็นคนซื่อทั้งสติปัญญาหาผู้เสมอยาก แต่คนเหล่านั้นร้องไห้ตายบ้าง เชือดคอตายบ้าง เพราะความรักสินเลงกุ๋น ครั้นสินเลงกุ๋นตายไปได้ปีหนึ่งแล้ว
ฝ่ายงุยอันลี้อ๋องเจ้าเมืองงุยก็ตาย ขุนนางทั้งปวงก็ตั้งไทจูเจ้งผู้เป็นบุตรขึ้นเป็นที่เจ้าเมืองงุยชื่อเกงเมียนอ๋อง กิตติศัพท์ก็แจ้งไปถึงเมืองจิ๋น จิ๋นอ๋องเจ้งคิดแค้นเมืองงุยอยู่ จึงนึกว่าสินเลงกุ๋นที่มีสติปัญญาก็ตายแล้ว เจ้าเมืองงุยก็เป็นขึ้นมาใหม่ เราจะยกทัพไปตีเมืองงุยก็เห็นจะได้โดยง่ายจึงสั่งให้ม่องเหงายกไป ม่องเหงาก็คุมทหารยกไปตีเมืองงุยได้ตำบลซึ่งจ๊อแดนเมืองงุยยี่สิบตำบล แล้วแบ่งทหารไปสร้างเมืองไว้ที่ตำบลนั้นเมืองหนึ่ง ม่องเหงาก็ยกไปตีได้เขียวก๋ออีกตำบลหนึ่ง แล้วยกไปตีตำบลป๊กเอี๋ยงได้แล้ว ก็ยกไปถึงแดนเมืองโอย โอยง่วนกุ๋นเจ้าเมืองโอยรู้ว่าทัพเมืองจิ๋นยกมาติดเมืองก็พาครอบครัวหนีอพยพออกนอกเมืองไปพักอยู่ที่ตำบลเขาซัวเอี๋ยอ๋องข้างทิศตะวันออกแดนเมืองโอย โอยงวนกุ๋นคนนี้เป็นพี่เขยเกงเมียนอ๋องเจ้าเมืองงุย
๑๐๓
ฝ่ายเกงเมียนอ๋องรู้ว่าม่องเหงาตีแดนเมืองโอยไปได้หลายตำบลก็ถอนใจใหญ่ คิดถึงสินเลงกุ๋นผู้ตายซึ่งเป็นอาว่าถ้าสินเลงกุ๋นอยู่แล้ว ไหนทัพจะยกมายํ่ายีแดนเมืองงุยได้ถึงเพียงนี้ เกงเมียนอ๋องคิดดังนั้นจึงใช้คนเอาของไปให้เจ้าเมืองเตียวขอเป็นไมตรีกัน เจ้าเมืองเตียวก็รับเป็นไมตรีกับเมืองงุย อยู่มาเพลาวันหนึ่งโตะเซียงอ๋องคิดว่า แต่ก่อนสินเลงกุ๋นเพงง่วนกุนไปนัดหัวเมืองทั้งปวงให้มาช่วยตีเมืองจิ๋น จำเราจะเอาสติปัญญาของเขาบ้าง คิดจะใคร่ให้ไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมหัวเมืองจิ๋น พอม้าใช้แดนเมืองเตียวมาแจ้งความว่า เจ้าเมืองเอี๋ยนให้คือซินเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกมาตีตำบลฝ่ายเหนือแดนเมืองเตียว คือซินแม่ทัพเมืองเอี๋ยนคนนี้เดิมเป็นชาวเมืองเตียว เมื่อจะยกทัพมาตีเมืองเตียวนั้น พูดกับเอี๋ยนอ๋องว่าเดิมข้าพเจ้าอยู่เมืองเตียวมาก่อน เคยเห็นฝีมือแม่ทัพอยู่แต่เลียมโพคนเดียวเป็นคนหลักแหลมกว่าทหารทั้งปวง บัดนี้เลียมโพตกไปอยู่เมืองงุยแล้ว ยังอยู่แต่บังเอี๋ยนผู้เดียวซึ่งจะเป็นแม่ทัพได้ ถ้าบังเอี๋ยนเป็นแม่ทัพยกออกมารบกับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะรับอาสาจับเอาตัวบังเอี๋ยนมาให้ท่านดูหน้าในเมืองเอี๋ยน คือซินพูดดังนี้จึงให้ยกทัพมาเมืองเตียว
ฝ่ายโตะเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียวแจ้งข่าวว่า เมืองเอี๋ยนยกมาตีแดนฝ่ายเหนือจึงให้หาบังเอี๋ยนเข้ามาปรึกษาว่า คือซินแม่ทัพเมืองเอี๋ยนยกมาตีเมืองเราครั้งนี้ ท่านจะเห็นใครซึ่งจะออกไปรับทัพเมืองเอี๋ยนได้ บังเอี๋ยนจึงว่าคือซินคนนี้ถือตัวว่าฝีมือดีเข้าใจว่าทหารในเมืองเตียวจะหามีผู้ใดสู้ได้ไม่ จึงยกทัพมายํ่ายีถึงแดนเรา ข้าพเจ้ากับคือซินเป็นคนเห็นกันมา แต่เพียงฝีมือข้าพเจ้าก็จะออกต้านทานได้ ท่านจงสั่งให้หลีมกซึ่งอยู่ตำบลไต๋กุ๋นให้ยกทหารมาตามทางเข้งโตะ คอยสกัดต้นทางปิดทัพคือซินอย่าให้ถอยยกกลับไปเมืองเอี๋ยนได้ ข้าพเจ้ายกไปข้างหน้า ทัพหลีมกจะได้ตีกระหนาบเข้ามาข้างหลัง เห็นจะจับตัวคือซินได้ ด้วยสกัดไว้ทั้งสองทาง โตะเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียวเห็นชอบด้วย จึงสั่งให้บังเอี๋ยนเป็นแม่ทัพ ให้เง่าเอยเง่าเสงเป็นปีกซ้ายปีกขวา ยกทัพไปรบเมืองเอี๋ยน ตั้งมั่นอยู่ที่ตำบลตังหวนแดนเมืองเตียว โตะเซียงอ๋องให้ม้าใช้ไปแจ้งความกับหลีมก หลีมกก็ยกทัพคุมทหารไปทางเข้งโตะ ตั้งค่ายสกัดทัพคือซินอยู่
ฝ่ายคือซินยกทัพมาข้ามแม่น้ำอิจุ้ยมาทางซัวตั๋ง ถึงตำบลเขาเสียงซัวจึงตั้งค่ายอยู่ ม้าใช้มาแจ้งข่าวว่าบังเอี๋ยนมาตั้งค่ายอยู่ตำบลตังมวน คือซินว่าเรามาตั้งทัพล่วงแดนเมืองเตียวเข้ามาหลายตำบล ก็ยังหาตีตำบลใดได้ไม่ คือซินจึงถามทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาออกเป็นทัพหน้าไปตีค่ายบังเอี๋ยนได้บ้าง ขณะนั้นเน็กหงวนก็รับอาสา ด้วยเน็กหงวนคนนี้เป็นบุตรเน็กปัก คิดแค้นบังเอี๋ยนอยู่ว่าฆ่าบิดาเสียแต่ก่อนนั้น จึงว่าข้าพเจ้าจะเป็นทัพหน้าคุมทหารไปตีบังเอี๋ยน คือซินแม่ทัพจึงว่า ซึ่งท่านจะไปแต่ผู้เดียวนั้นเห็นจะเสียที จึงให้บู๊เอี๋ยนเจ๋งไปด้วย เน็กหงวนกับบู๊เอี๋ยนเจ๋งยกทหารหมื่นหนึ่งไปตีค่ายบังเอี๋ยน
ฝ่ายบังเอี๋ยนเห็นทัพเมืองเอี๋ยนยกมาจึงสั่งให้เง่าเสงเง่าเอยเป็นปีกซ้ายขวา บังเอี๋ยนเป็นแม่ทัพใหญ่คุมทหารยกออกจากค่ายเข้ารบกับเน็กหงวนบู๊เอี๋ยนเจ๋งได้ประมาณยี่สิบเพลง บังเอี๋ยนก็จุดประทัดขึ้นเป็นสัญญาให้เง่าเสงเง่าเอยปีกซ้ายขวายกทหารเข้าช่วยกันรบทัพเมืองเอี๋ยน
ขณะนั้นบังเอี๋ยนเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกบู๊เอี๋ยนเจ๋งล้มลงขาดใจตาย เน็กหงวนยังสู้อยู่แต่ผู้เดียว ครั้นเห็นทหารล้มตายเบาบางก็หนีกลับมายังค่ายคือซิน คือซินก็ยกทัพใหญ่เข้าต่อสู้ด้วยบังเอี๋ยนเป็นสามารถ บังเอี๋ยนเสียทีก็ล่าทัพกลับมาค่ายที่ตำบลตังหวน คือซินก็ยกเข้าตีบังเอี๋ยน บังเอี๋ยนก็ให้ทหารรักษาหน้าที่ไว้ให้มั่นคง คือซินตีค่ายหาแตกไม่แล้วก็ยกกลับไปค่าย จึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้ม้าใช้ถือมาให้บังเอี๋ยน บังเอี๋ยนอ่านหนังสือแจ้งความว่าเพลาพรุ่งนี้เรากับท่านขึ้นเกวียนมาคนละเล่ม แล้วห้ามทหารเสียทั้งสองฝ่ายอย่าให้เอาเกาทัณฑ์ลอบยิงกัน บังเอี๋ยนแจ้งความดังนั้น ครั้นเพลารุ่งเช้าก็ขึ้นเกวียนกับทหารพร้อมกันออกไปที่หน้าค่ายตามหนังสือคือซินเขียนมานั้น
ฝ่ายคือซินก็ขึ้นเกวียนมาตามสัญญา คือซินกับบังเอี๋ยนก็หยุดเกวียนอยู่กลางที่รบแล้วแม่ทัพทั้งสองก็พูดกัน บังเอี๋ยนจึงว่าท่านกับเราแต่ก่อนเป็นคนชอบพอกัน บัดนี้อาสาเจ้าออกมาทั้งสองฝ่ายได้ประมาณสี่สิบปีแล้วพึ่งมาพบกัน ซึ่งท่านไปอยู่กับเจ้าเมืองเอี๋ยนนั้นเราหาเห็นสมควรไม่ ด้วยเจ้าเมืองเอี๋ยนเป็นคนอ่อนแอกว่าหัวเมืองทั้งปวง ทั้งอายุท่านก็ถึงเจ็ดสิบปีแล้ว ผมเผ้าก็ยังหาสู้หงอกไม่ ฟันฟางก็ยังดีอยู่ แต่อายุนั้นแก่แล้วยังจะหลงเป็นแม่ทัพอยู่อีกเล่าหาคิดถึงตัวไม่ ยังถือเครื่องศัสตราวุธออกมาทำการศึก ท่านยังรู้สึกตัวแล้วหรือว่าจะตายเวลาไร คือซินได้ยินบังเอี๋ยนพูดดังนั้นจึงว่า แต่เราจากเมืองเตียวมาก็ได้ถึงสี่สิบปีเศษแล้ว เราดูผมเผ้าท่านก็ยังไม่สู้หงอก ฟันท่านก็ยังปกติดี ทั้งกำลังวังชาดูยังแข็งแรงอยู่ คนเราเกิดมาทุกวันอุปมาเหมือนแสงพระอาทิตย์ส่องตามช่องอันน้อยเห็นอยู่ครู่หนึ่งก็จะลับช่องนั้นไป ซึ่งเราอยู่กับเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนก็ชุบย้อมให้เราเป็นถึงเสียงก๊กสำเร็จราชการแล้วควรที่เราจะสนองคุณเจ้าจึงจะชอบ ประการหนึ่งเจ้าเมืองเอี๋ยนให้มาแก้อายแทนเลียดปักเป็นที่เสียงก๊กในเมืองงุย เมืองเอี๋ยนแต่ก่อนนั้น
บังเอี๋ยนจึงตอบว่า เลียดปักเป็นคนถึงที่ตายด้วยหามีเหตุไม่ยกมาตีตำบลคัดอิบจึงถึงความตาย เพราะเมืองเอี๋ยนมาทำศึกเมืองเตียวก่อนถึงสองครั้ง ซึ่งเมืองเตียวจะไปทำศึกก่อนนั้นหามิได้ แม่ทัพทั้งสองฝ่ายต่างคนต่างเถียงก็โกรธกันขึ้น บังเอี๋ยนจึงว่า ถ้าผู้ใดอาสาตัดเอาศีรษะคือซินได้ เราจะให้ทองสามร้อยตำลึงเป็นบำเหน็จความชอบ คือซินได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถ้าทหารในค่ายของเราผู้ใดตัดศีรษะบังเอี๋ยนเสียได้ เราก็จะให้ทองสามร้อยตำลึงเหมือนกัน แม่ทัพทั้งสองทุ่มเถียงโต้ตอบกันอยู่ดังนั้น ต่างคนต่างมีมานะก็ให้ทหารเข้ารบตะลุมบอนกันเป็นสามารถ เง่าเสงเง่าเอยก็เข้าตีทัพเมืองเอี๋ยน ทัพเมืองเอี๋ยนก็รับทัพเมืองเตียวมิได้แพ้ชนะกัน
ครั้นเพลาพลบคํ่าก็ตีม้าล่อต่างคนก็เลิกทัพกลับเข้าค่าย คือซินมาถึงค่ายแล้วคิดตรึกตรองว่า เมื่อเราจะยกทัพมาได้พูดสัญญาไว้กับเจ้าเมืองเอี๋ยนว่าจะจับบังเอี๋ยนไปให้ดูหน้า แต่บัดนี้เห็นว่าจะหาสมความที่คิดไว้ไม่แล้ว
ฝ่ายบังเอี๋ยนขณะเมื่อกลับไปถึงค่ายให้ม้าใช้ถือหนังสือมาถึงคือซินฉบับหนึ่ง คือซินอ่านได้ความว่า เรากับท่านก็เป็นคนเคยรักกันมาแต่ก่อนหามีผิดหมองพ้องใจกันไม่จึงมาบอกให้ท่านรู้ตัว บัดนี้เรายกมาเป็นแม่ทัพกองหนึ่ง หลีมกยกมากองหนึ่ง คอยอ้อมหลังตีสกัดตัดเสบียงอาหารมิให้เมืองเอี๋ยนออกมาส่งพวกกองทัพท่านได้ แล้วหลีมกจะยกทัพตีกระหนาบหลังทัพท่านขึ้นมา เร่งระวังตัวให้จงหนัก คือซินแจ้งในหนังสือดังนั้นคิดสำคัญว่าบังเอี๋ยนเขียนหนังสือมาลวงให้ตกใจ
ขณะนั้นม้าใช้มาแจ้งว่าหลีมกยกทัพมาตั้งอยู่ตำบลเข้งโตะ คือซินได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แต่ปากนั้นยังหายอมกลัวลงไม่ คือซินจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งใจความว่า เวลาพรุ่งนี้ให้บังเอี๋ยนยกทัพออกมารบให้เห็นฝีมือกันจนถึงชนะและแพ้ ซึ่งท่านมีหนังสือมาถึงเรานั้นเหมือนกับเขียนเสือให้วัวกลัว ถึงแต่ก่อนเป็นคนชอบกันก็จริง บัดนี้สิต่างคนต่างจะเอาความชอบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คือซินเขียนหนังสือเสร็จแล้วพับผนึกส่งให้ม้าใช้ของบังเอี๋ยน ม้าใช้บังเอี๋ยนถือหนังสือไปส่งให้บังเอี๋ยน ณ ค่าย บังเอี๋ยนครั้นเห็นหนังสือก็ฉีกออกอ่านดูแจ้งความแล้วก็กำชับกำชาแต่บรรดาทหารตามหนังสือสัญญาที่คือซินให้มารู้ทั่วกัน
ขณะเมื่อม้าใช้กลับไปค่าย เน็กหงวนพูดกับคือซินว่าความอันนี้ข้าพเจ้าเห็นจะจริงหาเป็นอุบายมาไม่ คือซินจึงว่าเราก็รู้อยู่ว่าหลีมกยกมา ครั้นจะไม่พูดจาให้กล้าแข็งก็กลัวว่าทหารทั้งปวงจะตื่นตกใจ ท่านจงไปเที่ยวป่าวร้องให้ทหารทั้งปวงรู้ว่าเราจะยกลอบหนีไปในเพลากลางคืนวันนี้ ตั้งแต่ค่ายเปล่าไว้อย่าให้บังเอี๋ยนรู้ เน็กหงวนก็คำนับลามาแจ้งความกับทหารทั้งปวงตามถ้อยคำคือซินสั่งทุกประการ คือซินจึงให้เน็กหงวนเป็นทัพหน้าพาทหารยกมาทางเมืองเอี๋ยน
ขณะนั้นม้าใช้บังเอี๋ยนไปเที่ยวสืบเสาะดูเห็นคือซินกับเน็กหงวนพาทหารลอบหนีออกจากค่ายยกกลับไปดังนั้น ก็เอาความมาบอกกับบังเอี๋ยนให้แจ้งตามได้ไปเห็นมา บังเอี๋ยนแจ้งดังนั้นก็ให้เง่าเสงเง่าเอยเป็นปีกซ้ายปีกขวา บังเอี๋ยนแม่ทัพก็ยกติดตามไป ครั้นมาทันคือซินที่กลางทาง คือซินรบพลางสู้พลางไปจนถึงตำบลเขาเลงจัวซัว ขณะนั้นม้าใช้คือซินที่คอยด้อมมองเห็นหลีมกยกทัพมาถึงเขาเลงจัวซัวก็เอาความมาแจ้งแก่คือซินแม่ทัพ คือซินได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งตกใจกลัว จึงคิดว่าบังเอี๋ยนคนนี้สัตย์ซื่อบอกให้เรารู้ตัวแล้วเราหาเชื่อไม่ บัดนี้เราจะหนีไปทางเมืองเอี๋ยนก็ไปไม่ได้ คือซินคิดดังนั้นแล้วก็ยกทัพไปทางจุนเลียทิศตะวันออก ครั้นมาถึงตำบลจุนเลียริมแม่นํ้าชื่อเฮาเลาหอ คือซินก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ที่ตำบลนั้น ตระเตรียมทหารพร้อมกันแล้วก็ยกออกรบกับทัพบังเอี๋ยนเป็นสามารถ
ขณะนั้นคือซินเสียทหารล้มตายเป็นอันมาก สู้บังเอี๋ยนมิได้ก็วิ่งหนีกลับเข้าไปอยู่ในค่าย แล้วคิดว่าเมื่อแรกเรารับอาสาเจ้าเมืองเอี๋ยนมาว่าจะจับเอาตัวบังเอี๋ยนไปให้ดูหน้า บัดนี้กลับมาแพ้เขาเราจะฝ่าหน้าเข้าไปหาเจ้าเมืองเอี๋ยนอย่างไรได้ คือซินคิดยังงั้นแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตายเสีย หวังมิให้ผู้ใดเห็นหน้าสืบต่อไป
ฝ่ายเง่าเอยปีกขวาของบังเอี๋ยนพาทหารเข้าไปในค่ายคือซิน จับได้เน็กหงวน เห็นคือซินเชือดคอนอนตายอยู่ในค่ายดังนั้นก็ให้ทหารไล่ฆ่าฟันกองทัพเมืองเอี๋ยนล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายนั้นก็รีบหนีกลับไปเมืองเอี๋ยนได้ ครั้นบังเอี๋ยนมีชัยชนะแล้วจึงให้ม้าใช้ไปหาตัวหลีมกมาปรึกษากัน แล้วยกทัพไปตีเมืองเอี๋ยนได้สองตำบล ชื่อบู๊ซุยหนึ่ง ปักเสียหนึ่ง แล้วยกเข้าไปตีเมืองเอี๋ยนชื่อตำบลปั้งโตที่เจ้าเมืองเอี๋ยนอยู่
ขณะนั้นเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนคิดกลัวข้าศึกจะจับตัวไปได้ตกใจกลัวนัก จึงไปหาเจี้ยงขือผู้ออกนอกราชการพูดอ้อนวอนว่า ท่านจงไปหาบังเอี๋ยนแม่ทัพเมืองเตียวว่าเรากระทำผิดแล้วจะขอเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเตียว เจี้ยงขือได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าถ้าเราถือโกรธเอี๋ยนอ๋องอยู่บ้านเมืองก็จะหามีความสุขสืบไปไม่ เจี้ยงขือก็ออกไปว่ากล่าวบังเอี๋ยนตามคำเอี๋ยนอ๋องสั่ง บังเอี๋ยนเห็นเจี้ยงขือออกมาพูดจาอ่อนน้อมรับผิดดังนั้น จึงปรึกษากับหลีมกว่าเราจะยอมคืนดีเป็นไมตรีกับเอี๋ยนอ๋องท่านจะเห็นประการใด หลีมกจึงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นแต่ผู้น้อยท่านเป็นผู้ใหญ่เห็นดีแล้วข้าพเจ้าก็เห็นดีด้วย บังเอี๋ยนได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเจี้ยงขือเป็นคนซื่อสัตย์ก็ยอมเป็นไมตรีกับเจ้าเมืองเอี๋ยนตามคำเจี้ยงขือว่า เจี้ยงขือก็คำนับลากลับเข้าไปแจ้งความกับเอี๋ยนอ๋องทุกประการ บังเอี๋ยนกับหลีมกต่างคนก็ยกทัพกลับไปเมืองเตียว หลีมกก็ไปตำบลไต๋กุ๋นที่อยู่เดิมนั้น
ขณะนั้นโตะเซียงอ๋องรู้ข่าวว่าบังเอี๋ยนยกทัพกลับมา จึงพาขุนนางทั้งปวงไปคอยรับอยู่ที่ประตูเมือง บังเอี๋ยนก็มาคำนับเจ้าเมืองเตียวแล้วพากันเข้าไปยังที่ว่าราชการในเมืองเตียว โตะเซียงอ๋องจึงพูดสรรเสริญยกย่องบังเอี๋ยนต่อหน้าขุนนางทั้งปวงว่า ท่านนี้มีสติปัญญาและฝีมือเสมอด้วยเลียมโพกับลันเซียงหยีที่อยู่ในเมืองเตียวแต่ก่อนนั้น บังเอี๋ยนได้ฟังโตะเซียงอ๋องสรรเสริญดังนั้นก็ยิ่งมีใจกำเริบ จึงพูดกับโตะเซียงอ๋องว่า เมืองเอี๋ยนก็ยอมเป็นไมตรีกับเราแล้ว ท่านจงเขียนหนังสือให้ม้าใช้ถือไปถึงเมืองหันหนึ่ง เมืองฌ้อหนึ่ง เมืองงุยหนึ่ง เมืองเอี๋ยนหนึ่ง นัดให้ยกทัพไปช่วยกันตีเมืองจิ๋น บ้านเมืองเราจะได้เป็นสุขสืบไป บังเอี๋ยนพูดดังนั้นแล้วก็คำนับลากลับมาบ้าน โตะเซียงอ๋องก็สั่งให้แต่งหนังสือสี่ฉบับส่งให้ม้าใช้ถือไปถึงเจ้าเมืองทั้งสี่ตามคำบังเอี๋ยนว่า ม้าใช้คำนับแล้วเอาหนังสือไปเมืองฌ้อ เมืองหัน เมืองเอี๋ยน เมืองงุย
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อแจ้งในหนังสือนั้นแล้วจึงให้ซุนซินกุ๋นคุมทหารห้าหมื่นยกมาช่วยเมืองเตียวรบเมืองจิ๋น เจ้าเมืองหัน เจ้าเมืองงุย เจ้าเมืองเอี๋ยน แจ้งหนังสือดังนั้นให้ขุนนางที่มีฝีมือเป็นแม่ทัพคุมทหารเมืองละสี่หมื่นยกมาเมืองเตียว ซุนซินกุ๋นขุนนางเมืองฌ้อกับขุนนางทั้งสามหัวเมืองมาถึงเมืองเตียวพร้อมกันก็เข้าไปคำนับโตะเซียงอ๋องยังที่ว่าราชการ โตะเซียงอ๋องเห็นขุนนางทั้งสี่เมืองมาก็มีความยินดีนัก จึงให้หาบังเอี๋ยนมาแล้วจึงว่า บัดนี้ขุนนางทั้งสี่เมืองก็มาถึงพร้อมกัน ท่านจงปรึกษาราชการซึ่งจะยกไปตีเมืองจิ๋นนั้นตามแต่สติปัญญาของท่านเถิด บังเอี๋ยนได้ฟังโตะเซียงอ๋องว่าดังนั้นจึงผินหน้ามาปรึกษากับขุนนางเมืองงุย เมืองหัน เมืองฌ้อ เมืองเอี๋ยนว่า บัดนี้เจ้าเมืองจิ๋นตีเมืองหลวงได้ตั้งตัวเป็นเมืองใหญ่คิดการสงครามยกกองทัพกระทำย่ำยีตีเหล่าหัวเมืองทั้งปวงเนืองๆ มิได้ขาด อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อน เราคิดอ่านแข็งเมืองไม่ยอมขึ้นกับเมืองจิ๋น แต่เมืองเจ๋นั้นได้ขึ้นแก่เมืองจิ๋นเสียก่อนก็ตามเถิด บัดนี้รี้พลเราก็มีเมืองละสี่หมื่นบ้างห้าหมื่นบ้าง เราจะให้ยกไปตีเมืองจิ๋นท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งสี่หัวเมืองก็ยอมพร้อมใจด้วยบังเอี๋ยนสิ้น บังเอี๋ยนจึงปรึกษากับนายทัพนายกองว่าเราจะยกทัพไปตีเมืองจิ๋นครั้งนี้เป็นการใหญ่ ครั้นเราจะเป็นแม่ทัพบังคับบัญชากิจการนั้นเห็นว่าหัวเมืองทั้งปวงยังหายอมพร้อมใจไม่ ด้วยเมืองเตียวเป็นเมืองน้อย อันเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่รี้พลก็มาก และซุนซินกุ๋นอุยเอียดนั้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองฌ้อ สติปัญญาก็หลักแหลมนัก เคยทำสงครามมามาก จำเราจะให้ซุนซินกุ๋นเป็นแม่ทัพบังคับบัญชากิจการทั้งห้าหัวเมืองด้วยกัน แล้วจะได้อาศัยกำลังเมืองฌ้อด้วย แม่ทัพทั้งปวงก็เห็นพร้อมกันจึงยอมให้ซุนซินกุ๋นเป็นแม่ทัพใหญ่คุมทัพทั้งห้าหัวเมืองเป็นพลยี่สิบเอ็ดหมื่น สรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธหน้าไม้เกาทัณฑ์
ซุนซินกุ๋นจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ซึ่งเราจะยกทัพไปตีเมืองจิ๋นครั้งนี้ ครั้นจะยกไปทางหํ้าก๊กกวน ทหารฝ่ายเมืองจิ๋นเกณฑ์กันรักษาด่านทางตรวจตรากำชับกำชากวดขันมั่นคงอยู่ จะทำสงครามเอาชัยชนะได้เป็นอันยาก จำเราจะยกไปทางเตาวัวนั้นจะเข้าทางวัวจี๋วทิศตะวันตก แล้วจะยกอ้อมมาทางอุยหลำจึงจะเข้าจู่โจมตีเอาด่านตงกวนอย่าให้รู้ตัวเห็นจะได้โดยง่าย นายทัพนายกองทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทัพนายกองก็ยอมพร้อมใจเห็นด้วยซุนซินกุ๋นแม่ทัพ ซุนซินกุ๋นจึงให้จัดทัพเป็นห้ากองยกไปสิบห้าวันถึงด่านอุยหลำ
ฝ่ายชาวด่านเมืองจิ๋นแจ้งว่ากองทัพยกมาจึงบอกหนังสือให้ม้าใช้ถือไปถึงเมืองจิ๋น เป็นใจความว่ามีกองทัพยกมาแต่เมืองเตียวประมาณสักสิบหมื่นเศษ ลีปุดอุยเสียงก๊กแจ้งดังนั้นจึงเอาเนื้อความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าเมืองจิ๋นตามข้อความซึ่งมีมาในหนังสือนั้นทุกประการ เจ้าเมืองจิ๋นจึงสั่งให้ลีปุดอุยเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปยังค่ายอุยหลำ ลีปุดอุยจึงจัดทหารเป็นห้าทัพให้ม่องเหงาคุมทัพหนึ่ง อ๋องเจี๋ยนทัพหนึ่ง สวนกี๋ทัพหนึ่ง สิสินทัพหนึ่ง ไหลสูเทงทัพหนึ่ง เป็นทหารทัพละห้าหมื่น ลีปุดอุยเป็นแม่ทัพหลวงคุมคนสิบหมื่นเข้ากันทั้งทัพหน้าทัพหลวงเกียกกายเป็นคนสามสิบหมื่น สรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธทวนง้าวเกาทัณฑ์ยกไปตั้งอยู่ใกล้ด่านตงกวนทางประมาณเจ็ดร้อยเส้น
อองเจี๋ยนแม่ทัพหน้าจึงเข้ามาปรึกษากับลีปุดอุยแม่ทัพว่า ซุนซินกุ๋นซึ่งยกทัพมาครั้งนี้ถึงห้าหัวเมือง รี้พลทหารแต่จะเท่าคนเมืองขึ้นของเราเมืองหนึ่งก็ไม่ได้ แต่เมืองเตียว เมืองหัน เมืองงุย สามหัวเมืองนี้ได้รบพุ่งกันมาหลายครั้งหลายหนอยู่แล้ว ฝีมือทหารและความคิดก็เพียงนั้น อันเมืองฌ้อนี้อยู่ฝ่ายทิศข้างใต้ แล้วทหารที่ดีมีฝีมือและความคิดก็น้อยตัว เห็นจะสู้ฝีมือทหารเรามิได้ จะยกกองทัพเข้าตีโดยเช้าสักครู่หนึ่งกองทัพเมืองฌ้อก็จะแตกไปสิ้น ลีปุดอุยก็เห็นชอบด้วยจึงเกณฑ์ให้อองเจี๋ยนแม่กองคุมทหารห้าหมื่นยกเข้าปล้นค่ายกองทัพเมืองฌ้อ กำหนดให้เข้าตีค่ายในคืนวันนี้ อองเจี๋ยนรับคำแล้วก็ลามาจัดแจงกะเกณฑ์เตรียมการอยู่ ณ ค่าย
ฝ่ายกำโหยซึ่งเป็นกองคุมเกวียนลำเลียงนายกองทัพสิสินมามิทันกำหนด ล่วงเวลาช้าไปวันหนึ่งจึงมาถึง สิสินแม่กองโกรธกำโหยว่าเอาเสบียงมาส่งมิทันกำหนดให้ทหารอดอยากอิดโรย จึงสั่งให้เอากำโหยไปฆ่าเสีย นายทัพนายกองและที่ปรึกษาทั้งปวงจึงว่ากับสิสินว่ากำโหยส่งลำเลียงมิทันกำหนดผิดแต่ครั้งเดียวเท่านี้ การศึกยังจะทำไปข้างหน้าอีกมากอยู่ จะขอชีวิตกำโหยไว้สักครั้งหนึ่งก่อนจะให้ทำการแก้ตัว สิสินจึงว่าซึ่งนายทัพนายกองจะขอโทษกำโหยนั้นจะให้เสียทีเดียวยังมิได้ด้วยเป็นการอาชญาศึก ซึ่งจะขอชีวิตนั้นจะยกให้สักครั้งหนึ่ง แต่จะให้ทำโทษตีเสียให้เข็ดหลาบ อย่าให้นายทัพนายกองดูเยี่ยงกัน สิสินจึงสั่งให้ตีกำโหยหกสิบทีแล้วตระเวนรอบค่าย กำโหยได้ความเจ็บอายแก่ทหารทั้งปวง ผูกพยาบาทสิสินคิดจะเป็นไส้ศึก ครั้นเวลาคํ่ากำโหยลอบไปหาซุนซินกุ๋น ณ ค่าย
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่ก็พาเอาตัวกำโหยเข้าไปหาซุนซินกุ๋นแม่ทัพ กำโหยจึงบอกความว่าบัดนี้อองเจี๋ยนกับลีปุดอุยคิดกันว่าจะยกทัพเข้าระดมตีค่ายในเวลายามสามวันนี้ อย่าให้ท่านนอนใจ ซุนซินกุ๋นรู้ความดังนั้นก็ตกใจคิดจะเลิกทัพหนี ครั้นจะบอกออกความกับนายทัพนายกองหัวเมืองทั้งปวงก็กลัวจะรู้ความอื้ออึงไป จึงบอกแต่ทหารในค่ายให้รู้ ครั้นเวลาสองยามเศษก็เลิกทัพหนีไป ครั้นเวลาสามยามเศษอองเจี๋ยนกับนายทัพนายกองก็ยกเข้าปล้นค่ายเมืองฌ้อเป็นแต่ค่ายเปล่าหามีผู้คนไม่ อองเจี๋ยนจึงปรึกษานายทัพนายกองทั้งปวงว่า ซึ่งซุนซินกุ๋นพาทหารยกหนีทิ้งค่ายเสียทั้งนี้เห็นจะมีไส้ศึกมาบอกเล่าเหตุการณ์เป็นมั่นคง บัดนี้เราได้ยกทหารออกจากค่ายได้จัดแจงเครื่องศัสตราวุธพร้อมมือแล้ว จำเราจะยกเข้าตีกองทัพเมืองเตียวซึ่งบังเอี๋ยนเป็นนายค่ายอยู่นั้น อองเจี๋ยนก็ยกเข้าระดมตีค่ายบังเอี๋ยนในเวลาสามยามเศษ
ฝ่ายทหารในค่ายก็รบพุ่งต้านทานไว้เป็นสามารถ บังเอี๋ยนแม่ทัพถือกระบี่ออกมาตรวจตราทหารให้รักษาหน้าที่ไว้ให้มั่นคง แล้วประกาศแก่ทหารนายไพร่ทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดไม่เป็นใจรบพุ่งย่อหย่อนต่อข้าศึกจะให้ตัดศีรษะเสีย ทหารทั้งปวงกลัวอาชญาก็รบพุ่งต้านทานไว้จนสว่าง นายทัพนายกองซึ่งรักษาค่ายเมืองเอี๋ยน เมืองงุย เมืองหันรู้ว่ากองทัพเข้าตีค่ายบังเอี๋ยนก็เกณฑ์กันแบ่งทหารมาช่วยระดมตีอองเจี๋ยน อองเจี๋ยนเห็นทหารเพิ่มเติมมาเป็นทัพขนาบก็สั่งให้ถอยกลับเข้าค่าย บังเอี๋ยนเห็นกองทัพทั้งสามหัวเมืองยกมาช่วย แต่ทัพเมืองฌ้อนั้นหามีผู้ใดมาช่วยไม่ จึงให้ทหารไปสืบดู ณ ค่ายซุนซินกุ๋นจึงรู้ว่าซุนซินกุ๋นพาทหารยกหนีไป บังเอี๋ยนถอนใจใหญ่แล้วว่าแต่นี้ไปที่จะให้เชื่อกันนั้นยากนัก จะวางใจเหมือนครั้งนี้ไม่มีต่อไปแล้ว
ฝ่ายเมืองงุย เมืองหัน เห็นว่าราชการแก่งแย่งกันจะไม่สำเร็จเหมือนดังคิด ก็พาทหารยกถอยกลับมาเมือง แต่บังเอี๋ยนแม่ทัพเมืองเตียวกับเมืองเอี๋ยน สองเมืองนี้ยังหากลับไปไม่ จึงปรึกษากันกับนายทัพนายกองทั้งปวงว่า เมืองเจ๋นี้แต่ก่อนเคยทำสงครามมาด้วยกัน บัดนี้ก็ยกเมืองไปขึ้นเสียกับเมืองจิ๋น หามาร่วมคิดอ่านการศึกกับเราเหมือนแต่ก่อนไม่ จะละไว้มิได้นานไปจะกลับเป็นศัตรู จำเราจะยกกองทัพไปตีเมืองเจ๋เสียให้ได้ ปรึกษาเห็นพร้อมกันทั้งสองเมืองก็พากันยกกองทัพเข้าตีเมืองเยี้ยงอัง ซึ่งเป็นหัวเมืองขึ้นแก่เมืองเจ๋เมืองหนึ่งแล้วก็ยกกลับมาเมืองเตียว ครั้นถึงเมืองแล้วบังเอี๋ยนจึงแต่งหนังสือให้คนถือไปถึงซุนซินกุ๋นเป็นใจความในหนังสือนั้นว่า ซุนซินกุ๋นก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฌ้อ ทหารไพร่บ้านพลเมืองก็นับถือว่ามีสติปัญญามาก เราจึงยกย่องให้เป็นแม่ทัพบังคับบัญชาทั้งห้าหัวเมืองหมายจะไปตีเอาเมืองจิ๋นให้ได้ ยังมิทันได้รบง้าวก็ยังมิได้ฟันเกาทัณฑ์ก็ยังมิได้ยิง ควรหรือพาทหารเลิกทัพกลับมาเสียมิได้บอกให้รู้จึงเสียการไป ทั้งนี้ให้เราได้ความอัปยศกับหัวเมืองทั้งปวง ความคิดอ่านประการใดจึงทำดังนี้ ซุนซินกุ๋นอ่านแจ้งในหนังสือแล้วก็มีความอัปยศยิ่งนัก
เค้าเลียดอ๋องเจ้าเมืองฌ้อทราบความดังนั้นก็ติเตียนซุนซินกุ๋นว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่พากองทัพหนีมิทันได้รบพุ่งให้เราพลอยอายด้วย ในขณะนั้นจูเอ๋งชาวเมืองงุยมาอาศัยอยู่ด้วยซุนซินกุ๋นแล้วว่า แต่ก่อนเมืองฌ้อนี้เป็นเมืองใหญ่ ผู้มีสติปัญญาและทหารก็เข้มแข็งแต่ล้วนมีฝีมือเป็นอันมาก แต่ครั้นตงเซียงอ๋องบิดาเค้าเลียดอ๋องยังมีชีวิตนั้น ฝ่ายทิศใต้เมืองหลวงคั่นอยู่เมืองจิ๋นจะได้มากลํ้ากรายกระทำยํ่ายีแต่เมืองฌ้อก็หามิได้ ฝ่ายเมืองฌ้อจะได้ไปทำอันตรายให้ระคายเคืองกับเมืองจิ๋นก็หามีไม่ มาทุกวันนี้เมืองจิ๋นไปตีเมืองหลวงได้มีใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองฌ้อกับเมืองจิ๋นจะเป็นข้าศึกรบพุ่งกันยืดยาวอยู่ ขอท่านได้ไปทูลเค้าเลียดอ๋องให้ไปตั้งอยู่เมืองสิวฉุนเลิกเมืองฌ้อเสียเถิด ข้าพเจ้าเห็นว่าจะได้เป็นสุขสืบไป ซุนซินกุ๋นก็เห็นชอบด้วย จึงเข้าไปทูลเค้าเลียดอ๋องตามซึ่งจูเอ๋งว่าทุกประการ เค้าเลียดอ๋องก็เห็นด้วยจึงสั่งให้เลิกเมือง ขับต้อนอาณาประชาราษฎรไพร่บ้านพลเมืองให้ไปตั้งอยู่เมืองสิวฉุน แต่เลิกเมืองถอยย้ายไปตั้งเป็นสี่ครั้งทั้งครั้งนี้
ขณะนั้นหลีหุยเป็นชาวเมืองมาเป็นทนายให้ซุนซินกุ๋นใช้สอย มีน้องสาวคนหนึ่งชื่อนางหลีเอี๋ยน หลีหุยจึงคิดว่านางหลีเอี๋ยนน้องเราคนนี้รูปร่างก็งามกว่าหญิงทั้งปวง ครั้นจะเอาน้องเราไปถวายเค้าเลียดอ๋อง เค้าเลียดอ๋องก็เป็นหมันหามีบุตรไม่ ครั้นจะเอาน้องสาวมายกให้ซุนซินกุ๋นเล่า ซุนซินกุ๋นมิได้สู่ขอก็จะหาเป็นเกียรติยศไม่ หลีหุยคิดรวนเรอยู่ดังนี้หาที่จะวางใจได้ไม่ ตรึกตรองไปก็คิดได้อุบายอย่างหนึ่งจึงเข้าไปลาซุนซินกุ๋นว่า ข้าพเจ้ามีธุระจะลาออกไปบ้านสักห้าวันหกวัน ซุนซินกุ๋นก็ให้หลีหุยไป ครั้นหลีหุยไปถึงบ้านแกล้งอยู่ช้าถึงสิบสองวันให้เกินกำหนด แล้วหลีหุยเข้ามาหาซุนซินกุ๋น ซุนซินกุ๋นจึงถามหลีหุยว่า ตัวลาเราไปบ้านแต่ห้าวันหกวันดอก ทำไมไปอยู่ช้าถึงสิบสองวันนั้นธุระเหตุสิ่งใดจึงเกินกำหนด หลีหุยจึงแจ้งแก่ซุนซินกุ๋นว่า ข้าพเจ้ามีน้องสาวอยู่คนหนึ่งอายุได้สิบเจ็ดปีรูปร่างนั้นก็ดีอยู่ บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ให้คนมาว่ากล่าวจะขอน้องสาวข้าพเจ้าไปเป็นภรรยา ก็ต้องรับรองเลี้ยงดูผู้คนมาว่ากล่าวจึงช้าเกินกำหนดไป ทั้งนี้ข้าพเจ้ามีความผิดอยู่แล้วตามแต่จะเอ็นดู ซุนซินกุ๋นจึงถามว่า ซึ่งเจ้าเมืองเจ๋ให้มาขอน้องสาวนั้นตัวยกให้แล้วหรือ หลีหุยจึงว่าเป็นแต่ให้มาว่ากล่าว ข้าพเจ้าและคณาญาติทั้งปวงก็ยังมิได้ยอมพร้อมใจจะยกให้เจ้าเมืองเจ๋นั้นหามิได้ ซุนซินกุ๋นจึงคิดแต่ในใจว่าน้องสาวหลีหุยคนนี้เห็นจะงามดีมีกิริยากว่าหญิงทั้งปวง กิตติศัพท์จึงเลื่องลือไปถึงเมืองเจ๋ เจ้าเมืองเจ๋จึงแต่งให้มาว่ากล่าวสู่ขอ ซุนซินกุ๋นคิดจะใคร่ได้เป็นภรรยาจึงถามหลีหุยว่าน้องสาวนั้นรูปร่างงามดีอยู่หรือ ทำไฉนเราจะได้เห็นสักครั้งหนึ่ง หลีหุยจึงว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าได้พึ่งบุญของท่านมีความสุข ซึ่งท่านจะดูหน้าน้องสาวข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็จะพามาให้ดูตัวไม่คิดสงสัยสิ่งหนึ่งสิ่งใดหามิได้
ซุนซินกุ๋นได้ฟังหลีหุยว่าดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงให้จัดแจงเกี้ยวกับชายหญิงคนใช้เป็นอันมากให้ไปรับนางหลีเอี๋ยน ครั้นชายหญิงคนใช้ไปถึงบ้านหลีหุย นางหลีเอี๋ยนแจ้งว่าซุนซินกุ๋นให้ออกมารับก็ตกใจ หลีหุยผู้พี่ว่าอย่าตกใจ ถ้าท่านรักใคร่แล้วเราก็จะยกให้ท่านจะได้เป็นที่พึ่งพาสืบไป แล้วหลีหุยก็พานางหลีเอี๋ยนขึ้นเกวียนมายังบ้านซุนซินกุ๋น ซุนซินกุ๋นเห็นรูปร่างนางหลีเอี๋ยนก็มีความรักใคร่ก็ว่าสู่ขอนางหลีเอี๋ยนกับหลีหุยผู้พี่ หลีหุยก็ยกนางหลีเอี๋ยนให้แก่ซุนซินกุ๋น ซุนซินกุ๋นก็จัดแจงที่ให้นางหลีเอี๋ยนอยู่ตามสมควรแล้วจึงให้แหวนเพชรกับนางหลีเอี๋ยนสองวง กำไลทองสองคู่ กับเงินสามร้อยตำลึง
ซุนซินกุ๋นก็เลี้ยงนางหลีเอี๋ยนไว้เป็นภรรยาอยู่ด้วยกันประมาณสองเดือนเศษ นางหลีเอี๋ยนก็มีครรภ์แต่ยังไม่ปรากฏแก่คนทั้งปวง นางหลีเอี๋ยนจึงบอกความแก่หลีหุยผู้พี่ หลีหุยผู้พี่คิดจะใคร่ให้น้องสาวไปเป็นภรรยาเค้าเลียดอ๋อง แต่ยังไม่รู้น้ำใจน้องว่าจะยอมหรือมิยอม จึงถามว่าทุกวันนี้เจ้าจะเป็นเมียน้อยดีหรือจะเป็นเมียหลวงดี นางหลีเอี๋ยนจึงว่าธรรมดาสตรีทุกวันนี้ ถ้าเป็นเมียน้อยท่านก็อยู่ในบังคับบัญชาเมียหลวงจะว่ากล่าวสิ่งใดก็หาสิทธิ์ขาดไม่ ถ้าได้เป็นเมียหลวงนั้นเห็นค่อยมีความสุข แล้วก็เป็นเกียรติยศมีคนนับถือ หลีหุยจึงว่าซึ่งเจ้าว่านี้ก็ชอบแต่ทว่าเจ้าจะได้เป็นเมียหลวงซุนซินกุ๋นก็ดี ก็เป็นแต่บรรดาศักดิ์เมียขุนนาง ถ้าได้เป็นที่ฮูหยินเมียเจ้าเมืองใครจะดีกว่ากัน นางหลีเอี๋ยนจึงว่าถ้าได้เป็นที่ฮูหยินดีกว่าเป็นภรรยาขุนนาง ด้วยเป็นเกียรติยศประเสริฐกว่าหญิงทั้งปวง หลีหุยแจ้งความในใจนางหลีเอี๋ยนแล้วจึงว่า ทุกวันนี้เจ้าก็เป็นภรรยาน้อยซุนซินกุ๋น ซุนซินกุ๋นก็รักใคร่ในเจ้าเป็นอันมาก แต่ทว่าเจ้าจะคิดให้ตัวได้เป็นฮูหยินจะมิดีหรือ นางหลีเอี๋ยนจึงว่าท่านจะให้ข้าพเจ้าคิดอ่านประการใดข้าพเจ้าก็จะทำตาม หลีหุยจึงว่าถ้าเจ้าเห็นด้วยกันดังนั้นแล้ว เพลาคํ่าวันนี้ให้เจ้าว่ากับซุนซินกุ๋นให้พาเจ้าเข้าไปถวายเค้าเลียดอ๋อง บุตรซึ่งอยู่ในครรภ์เจ้าคลอดออกมา คนทั้งปวงก็จะว่าเป็นบุตรเค้าเลียดอ๋อง นานไปข้างหน้าสมบัติก็จะได้แก่บุตรเจ้าเป็นมั่นคง หลีหุยสั่งสอนนางหลีเอี๋ยนให้ว่ากล่าวกับซุนซินกุ๋นต่างๆ นางหลีเอี๋ยนก็รับคำ คำนับแล้วก็ลาหลีหุยผู้พี่ไปที่อยู่ ครั้นเพลาคํ่าประมาณยามเศษซุนซินกุ๋นเข้าที่นอน นางหลีเอี๋ยนก็เข้าไปปฏิบัติพูดจาสัพยอกเย้ากันต่างๆ เห็นได้ทีจึงมีวาจากับซุนซินกุ๋นว่า ทุกวันนี้ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเค้าเลียดอ๋อง เค้าเลียดอ๋องก็รักใคร่ยิ่งกว่าญาติพี่น้อง เค้าเลียดอ๋องก็ได้ราชสมบัติมาถึงสี่สิบปีเศษแล้ว หามีบุตรชายหญิงไม่ ทุกวันนี้ถ้านานไปสิ้นบุญเค้าเลียดอ๋องแล้วสมบัติก็จะได้แก่ผู้อื่น ซึ่งจะรักใคร่ท่านเลี้ยงดูเหมือนเค้าเลียดอ๋องดังนี้ ข้าพเจ้าก็เห็นว่าหามีไม่ และเมืองกังตั๋งซึ่งขึ้นอยู่แก่ท่านนั้น นานไปข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นของผู้อื่นเสียเป็นมั่นคง
ซุนซินกุ๋นได้ฟังนางหลีเอี๋ยนว่าดังนั้นก็เห็นชอบ แล้วตอบนางหลีเอี๋ยนว่าจริงอยู่ แต่เราหารู้ที่จะคิดอ่านประการใดไม่ นางหลีเอี๋ยนจึงว่าความทั้งนี้ข้าพเจ้าคิดไว้ได้อยู่ จะให้ท่านมีวาสนาเป็นใหญ่ต่อไปภายหน้า ครั้นข้าพเจ้าจะเจรจาบอกเล่าก็คิดละอายใจแล้วเกรงท่านจะไม่เชื่อฟัง จึงมิได้แจ้งความแก่ท่าน ซุนซินกุ๋นจึงว่าทุกวันนี้ก็มีความรักใคร่เจ้าเป็นอันมาก และเจ้าคิดเห็นความประการใด ชอบแต่จะพูดจาปรึกษาหารือกัน เห็นว่าดีก็จะกระทำตาม นางหลีเอี๋ยนได้ท่วงทีจึงว่า แต่ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านได้สองเดือนเศษมีครรภ์อยู่แล้วแต่คนทั้งปวงยังหาล่วงรู้ไม่ ถ้าท่านจะใคร่เป็นใหญ่ไปข้างหน้า ให้พาข้าพเจ้าไปถวายเป็นห้ามเค้าเลียดอ๋อง เค้าเลียดอ๋องจะรักใคร่ท่านมากขึ้นยิ่งกว่าแต่ก่อน ถ้าบุตรที่ในครรภ์คลอดออกมา ถ้าเป็นชายเป็นหญิงก็คงจะเป็นบุตรของท่านไม่มีความสงสัย แต่คนทั้งปวงข้างนอกก็เข้าใจว่าเป็นของเค้าเลียดอ๋อง นานไปข้างหน้าถ้าหาบุญเค้าเลียดอ๋องไม่ แผ่นดินก็คงจะได้แก่ท่าน ท่านจะได้เป็นใหญ่ในราชสมบัติ
ซุนซินกุ๋นได้ฟังนางหลีเอี๋ยนว่าดังนั้นก็เห็นด้วย มีความยินดียิ่งนัก ชมว่าเจ้ามีสติปัญญายิ่งกว่าผู้ชายอีก ครั้นเวลาเช้าซุนซินกุ๋นจึงให้หาหลีหุยมาบอกความว่านางหลีเอี๋ยนคิดอ่านดังนี้ดียิ่งนัก แล้วให้หลีหุยรับนางหลีเอี๋ยนไปไว้บ้านมิให้ผู้ใดล่วงรู้ แล้วซุนซินกุ๋นจึงเข้าไปเฝ้าเค้าเลียดอ๋อง แจ้งความว่าหลีหุยทำราชการอยู่ในข้าพเจ้ามีน้องสาวคนหนึ่งรูปร่างงามดีสมควรจะเอาไว้ใช้สอยการงานในวัง ถึงจะเลี้ยงเป็นห้ามก็ได้ ถ้ามีบุตรหญิงชายก็เห็นรูปร่างบุตรนั้นจะงามสมควรเป็นลูกเจ้าลูกนาย บัดนี้เจ้าเมืองเจ๋ใช้ให้คนมาว่ากล่าวสู่ขอ หลีหุยเกรงกลัวท่านอยู่ยังไม่ให้ ถ้าจะต้องประสงค์นางหลีเอี๋ยน ข้าพเจ้าก็คงจะรับเอามาถวายจงได้
เค้าเลียดอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งให้ขันทีจัดแจงเกี้ยวและหญิงชายคนหามคนใช้ออกไปรับนางหลีเอี๋ยนเข้ามาไว้ในวัง นางหลีเอี๋ยนฉลาดที่จะแต่งตัวและบำรุงร่างกายให้งามดี เค้าเลียดอ๋องก็มีความรักใคร่ในนางหลีเอี๋ยนเลี้ยงไว้เป็นห้าม จนครรภ์นางหลีเอี๋ยนล้วนกำหนดสิบเดือนก็คลอดบุตรแฝดเป็นชายทั้งสองคน เค้าเลียดอ๋องให้นามผู้พี่นั้นชื่อโจ๋ ผู้น้องนั้นชื่อจิ๋ว เค้าเลียดอ๋องสำคัญว่าเป็นบุตรของตัวก็มีความรักใคร่บุตรนางหลีเอี๋ยนยิ่งนัก จึงตั้งให้นางหลีเอี๋ยนเป็นฮองเฮาว่ากล่าวข้างฝ่ายในสิทธิ์ขาด แล้วตั้งหลีหุยผู้พี่เป็นที่กุยเหงขุนนางผู้ใหญ่ ตำแหน่งเท่ากันกับซุนซินกุ๋น
เค้าเลียดอ๋องครองเมืองฌ้อได้สี่สิบห้าปีก็ป่วยออกว่าราชการมิได้ หลีหุยจึงคิดแต่ในใจว่า เค้าเลียดอ๋องป่วยครั้งนี้หนักอยู่เห็นจะไม่คงคืน สมบัติก็จะได้แก่หลานเราโดยง่าย ด้วยขุนนางและคนทั้งปวงก็สำคัญว่าเป็นบุตรเค้าเลียดอ๋อง จะรู้ความอยู่แต่ซุนซินกุ๋นผู้เดียว จะพูดจากันต่อไปคนทั้งปวงก็จะล่วงรู้ จำจะคิดอ่านฆ่าซุนซินกุ๋นเสียให้ได้ความจึงจะมิด หลีหุยคิดดังนั้นแล้วจัดทหารที่มีฝีมือมาเลี้ยงไว้ ณ บ้านเป็นอันมาก
ฝ่ายจูเอ๋งซึ่งเป็นคนสนิทของซุนซินกุ๋นรู้แยบคาย จึงกระซิบบอกกับซุนซินกุ๋นว่าบัดนี้เค้าเลียดอ๋องป่วยหนักอยู่แล้ว หลีหุยซึ่งเป็นที่กุยเหงซ่องสุมทหารไว้เป็นอันมาก จะคิดทำร้ายท่านเป็นมั่นคง ซุนซินกุ๋นได้ฟังดังนั้นหาเชื่อไม่จึงตอบว่า หลีหุยกับเราแต่ก่อนก็รักใคร่กันเป็นอันมาก เราก็ได้เลี้ยงดูช่วยทำนุบำรุงจนหลีหุยได้ดีมียศศักดิ์ถึงเพียงนี้แล้ว ซึ่งท่านว่าหลีหุยจะคิดทำร้ายเรานั้นเราไม่เห็นด้วย
จูเอ๋งจึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าบอกเหตุทั้งนี้หวังจะให้รู้ตัว เมื่อท่านไม่เชื่อก็แล้วไป แต่นานไปข้างหน้าจึงจะเห็นความจริงของข้าพเจ้า ท่านจะรู้เมื่อการจวนจะคิดแก้ตัวยากก็จะเสียทีเป็นมั่นคง
ซุนซินกุ๋นจึงขับจูเอ๋งว่าให้ไปเสียก่อนเถิด เราจะสืบดูให้แน่ก่อน จูเอ๋งคำนับแล้วก็ลาซุนซินกุ๋นไป คอยฟังซุนซินกุ๋นจะว่าประการใดก็หาเห็นให้ผู้ใดไปหามาพูดจาว่ากล่าวคิดอ่านไม่ จูเอ๋งจึงคิดว่าเราบอกความให้มิใช่จะล่อลวงเป็นกลอุบายกลับไม่เชื่ออีกเล่า ถ้าเราจะอยู่ด้วยซุนซินกุ๋นต่อไปเห็นอันตรายจะมีแก่เรามั่นคง จูเอ๋งคิดดังนั้นแล้วก็หนีออกจากเมืองฌ้อไปอาศัยอยู่เมืองหงอ จูเอ๋งไปได้สิบเจ็ดสิบแปดวัน หลีหุยเข้าออกระวังรักษาพยาบาลเค้าเลียดอ่องมิได้ขาด แล้วกำชับสั่งนางข้างในไว้ว่าถ้าเค้าเลียดอ๋องถึงแก่อสัญกรรมแล้วอย่าให้อื้ออึงไป คนทั้งปวงจะล่วงรู้ วันหนึ่งเวลาเย็นหลีหุยออกไปบ้าน พอคํ่าประมาณยามเศษ เค้าเลียดอ่องโรคกำเริบขึ้นมากก็สิ้นใจตาย
นางหลีเอี๋ยนก็ปิดความไว้มิให้คนทั้งปวงล่วงรู้ จึงใช้คนให้ไปกระซิบบอกหลีหุยผู้พี่ให้เข้าไปในพระราชวัง แล้วห้ามปรามนางสนมกำนัลทั้งปวงมิให้ร้องไห้อื้ออึงวุ่นวายไป หลีหุยก็จัดแจงให้ทหารอยู่รักษาประตูวังซึ่งจะเข้าออกให้ถือเครื่องศัสตราวุธทุกตัวคน แล้วกระซิบสั่งทหารซึ่งรักษาประตูว่า ถ้าซุนซินกุ๋นจะเข้ามาในวังกลางวันก็ดีกลางคืนก็ดี ช่วยกันจับเอาซุนซินกุ๋นไปฆ่าเสีย ครั้นหลีหุยจัดแจงวางผู้คนเสร็จแล้วจึงใช้ให้ไปบอกซุนซินกุ๋นว่า บัดนี้เค้าเลียดอ๋องสิ้นชีวิตเสียแล้ว ซุนซินกุ๋นแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงรีบไปในวัง ครั้นเข้าไปถึงประตูทหารกุยเหงซึ่งจัดแจงวางไว้นั้นก็กรูกันเข้าจับซุนซินกุ๋น ตัดศีรษะโยนออกไปนอกกำแพงแล้วปิดประตูเสียหาให้ผู้คนเข้าออกไม่ กุยเหงจึงเอาบุตรนางหลีเอี๋ยนชื่อโจ๋ผู้พี่อายุได้หกขวบ ขึ้นครองราชสมบัติแล้วขนานนามชื่อฌ้อเอียวอ๋อง แล้วกุยเหงตั้งตัวขึ้นเป็นเสียงก๊กกุ๋นใหญ่กว่าขุนนางทั้งปวง แล้วจึงตั้งนางหลีเอี๋ยนเป็นฮองไทเฮา แล้วเสียงก๊กกุ๋นให้จัดแจงฝังศพเค้าเลียดอ๋องตามธรรมเนียมแล้ว จึงจัดทหารให้ไปจับพวกพี่น้องซุนซินกุ๋นมาฆ่าเสียเป็นอันมาก และเมืองกังตั๋งซึ่งขึ้นแก่ซุนซินกุ๋นนั้นให้ยกเลิกมาขึ้นแก่เสียงก๊กกุ๋น แล้วเสียงก๊กกุ๋นก็ว่าราชการบ้านเมืองเอาแต่ตามอำเภอใจมิได้ทำตามอย่างธรรมเนียม แผ่นดินก็ฟั่นเฟือนเสียไป อาณาประชาราษฎร์ก็ได้ความเดือดร้อน
ฝ่ายลีปุดอุยซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองจิ๋น คิดตรึกตรองว่า บังเอี๋ยนขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเตียวคิดอ่านกับทั้งห้าหัวเมืองยกกองทัพมาตีเมืองเรา จำเราจะคิดอ่านไปตีเมืองเตียวกระทำตอบแทนบ้าง ลีปุดอุยคิดแค้นอยู่มิได้ขาด ก็ให้กะเกณฑ์กองทัพสรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ ให้บังหงอคุมคนสองหมื่นห้าพัน เตียงต๋องคุมคนสองหมื่นห้าพัน เข้ากันเป็นคนห้าหมื่น ให้บังหงอกับเตียงต๋องเป็นทัพหน้ายกไปตีเมืองเตียว ครั้นทัพหน้ายกไปได้สามวันแล้ว ลีปุดอุยจึงให้เตียงอันกุ๋น ขุดตั๋ง เสียงออง กับเซงเตียว ห้วมลีกีคุมทหารห้าหมื่นยกหนุนไปอีกทัพหนึ่ง ครั้นเตียงอันกุ๋น เซงเตียว ห้วมลีกี ยกออกจากเมืองจิ๋นแล้วขุนนางที่ปรึกษาทั้งปวงจึงเข้าไปหาลีปุดอุยว่า ซึ่งท่านให้เตียงอันกุ๋นเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเตียวครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเตียงอันกุ๋นยังอ่อนแก่ความคิดอยู่ จะทำการเอาชัยชนะมิได้
ลีปุดอุยได้ฟังที่ปรึกษาว่าดังนั้นก็หัวเราะ มิได้บอกความประการใด ที่ปรึกษาทั้งปวงเข้าใจว่าลีปุดอุยถือว่าเตียงอันกุ๋นดีมีความคิด กลัวลีปุดอุยจะขัดเคืองก็นิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด ฝ่ายบังหงอกับเตียงต๋องยกไปถึงหํ้าก๊กกวนแล้ว จึงให้ตั้งทัพอยู่ ณ เตาสัน เตียงอันกุ๋นก็ไปตั้งทัพลงหลังค่ายบังหงอ ห่างกันประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียวรู้ความว่า กองทัพเมืองจิ๋นยกมาตั้งอยู่เตาสันในแดนเมืองเตียวดังนั้น จึงให้บังเอี๋ยนเป็นแม่ทัพหลวง เฮาฮุยเป็นเกียกกายคุมทหารสิบหมื่นยกออกไปตั้งค่ายอยู่ ณ เคงเตาใกล้เขาเงียวสันทางประมาณยี่สิบเส้น บังเอี๋ยนจึงจัดคนให้ขึ้นบนยอดเขาเงียวสัน คอยดูท่วงทีพวกกองทัพบังหงอจะคิดอ่านทำเป็นประการใด บังเอี๋ยนจึงให้เฮาฮุยคุมทหารสองหมื่นยกออกมา พบทัพบังหงอทหารเมืองจิ๋นมาตั้งกั้นทางอยู่ ณ เขาเงียวสันประมาณคนหมื่นเศษ เฮาฮุยจึงให้ทหารเข้าตีทัพบังหงอ ได้รบพุ่งกันเป็นสามารถ กองหน้าบังหงอแตกถอยไป เฮาฮุยก็เข้าตั้งมั่นอยู่ ณ เชิงเขาเงียวสัน
ฝ่ายบังหงอเห็นทหารซึ่งให้มาตั้งกั้นทางแตกมา จึงให้เตียงต๋องคุมกองทัพสองหมื่น ให้รีบยกไปตีทัพเฮาฮุย เตียงต๋องก็ยกไปตั้งอยู่ ณ เชิงเขา พอบังเอี๋ยนคุมทหารแปดหมื่นอ้อมเชิงเขาเงียวสันมา เตียงต๋องเห็นทหารบังเอี๋ยนยกล้อมเข้ามามากเหลือกำลังจะสู้มิได้ เตียงต๋องก็พาทหารหนีไปข้างทิศตะวันตก ฝ่ายกองทัพเฮาฮุยซึ่งอยู่บนเขาเงียวสันเห็นเตียงต๋องพาทหารหนีไปทางตะวันตก เฮาฮุยก็ยกธงแดงโบกไปเป็นสำคัญ
ฝ่ายบังเอี๋ยนเห็นธงแดงเฮาฮุยโบกไปตะวันตกก็ไล่ทหารให้ล้อมทัพเตียงต๋อง เตียงต๋องเห็นกองทัพบังเอี๋ยนโอบอ้อมเข้ามากลัวจะปิดหลัง ก็พาทหารหนีมาข้างตะวันออก เฮาฮุยก็โบกธงสำคัญหันมาข้างตะวันออก บังเอี๋ยนเห็นธงสำคัญก็ไล่ทหารสกัดกั้นไว้ข้างตะวันออก บังเอี๋ยนจึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดจับตัวเตียงต๋องได้ เราจะปูนบำเหน็จให้ถึงขนาด ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็มีนํ้าใจจะใคร่ได้บำเหน็จความชอบก็เข้าล้อมเตียงต๋องไว้เป็นสามารถ เตียงต๋องตกอยู่ในที่ล้อมก็รบพุ่งรับรองปะทะปะทังไว้
ฝ่ายบังหงอรู้ว่าเตียงต๋องเสียทีเข้าอยู่ในที่ล้อมกองทัพเมืองเตียว ก็รีบยกทหารตีกระทบบรรจบขนาบหลังฟาดฟันฝ่ากองทัพที่ล้อมเข้ามา เตียงต๋องเห็นกองทัพบังหงอตีขนาบเข้ามาดังนั้นก็มีนํ้าใจขับทหารให้รบรุกตีทัพบังเอี๋ยนแตกออกจากที่ล้อมได้ เตียงต๋องกับบังหงอก็พาทหารกลับไปตั้งอยู่ ณ ตำบลเตาสันดังเก่า บังหงอรู้ว่าบังเอี๋ยนมาตั้งอยู่เคงเตา จึงปรึกษากับนายทัพนายกองทั้งปวงว่า ครั้นจะยกหักหาญตีเข้าไปจะเสียทหารมาก จำเราจะตั้งมั่นรักษาตัวไว้ก่อน บอกเข้าไปถึงเตียงอันกุ๋นแม่ทัพซึ่งตั้งอยู่เมืองตันหงิวให้รีบยกทหารมาช่วย นายทัพนายกองทั้งปวงก็เห็นด้วย จึงแต่งให้เตียงต๋องถือหนังสือบอกไปถึงเตียงอันกุ๋นขอกำลังอุดหนุนมาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายเตียงอันกุ๋นแจ้งในหนังสือดังนั้นแล้ว ก็เห็นว่าการศึกครั้งนี้หนักหนาอยู่ อายุเราก็ได้แต่สิบเจ็ดสิบแปดปี ยังหาเคยได้ทำศึกสงครามไม่ ซึ่งจะคิดถ่ายเทเอาชัยชนะนั้นเรายังอ่อนแก่ความอยู่ จำเราจะให้ไปหาห้วมลีกีมาปรึกษาดูจะคิดอ่านผ่อนปรนประการใดก็จะได้ทำตาม เตียงอันกุ๋นจึงใช้ให้ไปหาห้วมลีกีมา ครั้นห้วมลีกีมาเตียงอันกุ๋นเชิญให้นั่งตามสมควรจึงปรึกษาว่า ทัพบังหงอถอยมาตั้งอยู่ ณ เตาสัน ให้เตียงต๋องเข้ามาขอกองทัพออกไปช่วยโดยเร็ว ศึกครั้งนี้เห็นมีกำลังหนักแน่นอยู่ จึงให้หามาปรึกษาด้วยท่านเป็นผู้ใหญ่ ได้เคยพบเคยรบพุ่งทำการสงครามมามาก จะคิดอ่านประการใดจะได้ทำตาม ห้วมลีกีจึงว่ากับเตียงอันกุ๋นว่า ท่านจงเพโทบายให้คนใช้ทั้งสองซึ่งถือหนังสือมานั้นไปเสียก่อน เตียงอันกุ๋นจึงว่ากับเตียงต๋องว่า ท่านเหนื่อยมาจงไปพักอยู่เสียให้สบายก่อนเถิด เราจะคิดอ่านตรึกตรองดูก่อน เตียงต๋องได้ฟังดังนั้นก็ลาเตียงอันกุ๋นไป ห้วมลีกีครั้นเห็นเตียงต๋องไปแล้วจึงกระซิบพูดกับเตียงอันกุ๋นว่า ลีปุดอุยคนนี้เป็นคนหาดีไม่ เอาเมียซึ่งมีครรภ์อยู่นั้นไปให้จังเสียงอ๋อง ห้วมลีกีจึงเล่าความหลังให้เตียงอันกุ๋นฟังแจ้งความทุกประการแล้วว่า เจ้าเมืองจิ๋นทุกวันนี้หาใช่บุตรจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องเป็นบุตรของลีปุดอุย ลีปุดอุยให้ครองราชสมบัติ แต่ท่านเป็นบุตรของจังเสียงอ๋อง หาได้ครองราชสมบัติของบิดาไม่ ซึ่งลีปุดอุยให้ท่านเป็นแม่ทัพกับข้าพเจ้ายกออกมาครั้งนี้ แต่พอจะให้มาเสียพ้นเมือง ทุกวันนี้ลีปุดอุยเข้าไปวังเวลาคํ่าคืนมิได้ขาดหามีผู้ใดห้ามปรามไม่ ลีปุดอุยกับฮองไทเฮาเข้าออกไปมาหาสู่กันมิได้ขาด ทุกวันนี้เกรงท่านอยู่ว่าจะรู้ความจึงใช้ให้ไปไกลมาเสียทั้งนี้ ถ้าบังหงอกับเตียงต๋องเสียทีท่านก็จะเป็นโทษ เห็นชีวิตท่านก็จะเป็นอันตรายทั้งสองฝ่าย และแผ่นดินเมืองจิ๋นนี้ นานไปข้างหน้าก็จะเป็นของลีปุดอุย อย่าให้ท่านไว้ใจเลย จงคิดอ่านจัดแจงตระเตรียมตรึกตรองรักษาตัวให้จงดี เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็เสียนํ้าใจ แล้วว่าความทั้งนี้ข้าพเจ้ามิได้รู้ต้นยลกลอุบายของลีปุดอุยเลย เมื่อเป็นการดังนี้แล้ว ท่านจะคิดอ่านประการใด
ห้วมลีกีจึงว่า ทัพบังหงอก็ยกไปตั้งอยู่ ณ ที่เตาสัน ข้าพเจ้าเห็นว่าจะสู้ฝีมือทัพบังเอี๋ยนมิได้ ครั้นจะล่าทัพกลับมาก็กลัวความผิด ถ้าท่านคิดเห็นด้วยข้าพเจ้าจะทำการแล้ว ให้มีหนังสือบอกการทั้งปวงไปให้บังหงอรู้ แล้วให้มีหนังสือไปปิดประตูไว้ทุกค่าย คนทั้งปวงจะได้รู้ว่าให้มาเข้าด้วย เราจะได้ยกทัพกลับไปเมืองจิ๋น จับลีปุดอุยกับฮองไทเฮา ขุนนางและอาณาประชาราษฎร์ก็มีใจขัดแค้นอยู่ ถ้าท่านคิดการแล้วเห็นจะสำเร็จโดยง่าย
เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ชักกระบี่ออกจากฝักแล้วกระทืบเท้าว่า เราเกิดมาเป็นชาติชายถึงจะตายไม่เสียดายชีวิต ชังจะมาไหว้คนเช่นนี้ มิคำนับต่อไปอีกแล้ว เตียงอันกุ๋นจึงว่ากับห้วมลีกีว่า ท่านจงได้เมตตาช่วยแนะนำให้สติปัญญาด้วยเถิด ห้วมลีกีจึงสั่งคนใช้ให้ไปบอกนายกองทหารทั้งปวงว่า บัดนี้เตียงอันกุ๋นไม่ยกไปตีเมืองเตียวแล้วจะยกกลับไปเมืองจิ๋นจับตัวลีปุดอุยฆ่าเสีย คนใช้ก็ไปบอกนายทัพนายกองกับทหารทั้งปวงตามคำห้วมลีกีสั่งทุกประการ แล้วจึงทำหนังสือแต่งคนให้ไปปิดไว้ทั้งสี่ประตูเมืองเป็นหนังสือเตียงอันกุ๋นว่า เจ๋งอ๋องคนนี้มิใช่บุตรพระเจ้าจังเสียงอ๋อง มารดาของเจ๋งอ๋องนั้นเป็นภรรยาลีปุดอุย ลีปุดอุยเอาไปถวายจังเสียงอ๋องแต่ครั้งอยู่เมืองเตียว เป็นลูกลีปุดอุยติดครรภ์ไป แต่ไม่ปรากฏจึงหารู้ไม่ ครั้นจังเสียงอ๋องได้ครองเมืองจิ๋นก็รักใคร่บุตรลีปุดอุยสำคัญว่าเป็นบุตรของตัว ครั้นสิ้นบุญแล้วลีปุดอุยจึงยกเจ๋งอ๋องผู้บุตรขึ้นครองราชสมบัติ แล้วขุนนางทั้งปวงตั้งจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องได้เลี้ยงดูมา กินเบี้ยหวัดผ้าปีทุกคนจะเข้าด้วยเจ๋งอ๋องกับลีปุดอุยหรือ หรือจะเข้าด้วยเราผู้เป็นบุตรของจังเสียงอ๋องโดยแท้ ถ้าจะเข้าด้วยเราคิดกระทำการด้วยกัน จงยกทัพกลับไปเมืองจิ๋น ครั้นนายกองทั้งปวงอ่านหนังสือรู้ความแล้ว ที่จะคิดเข้าด้วยเตียงอันกุ๋นก็มีเป็นอันมาก และคิดกลัวลีปุดอุยอยู่ก็คอยดูท่วงที ถ้าเตียงอันกุ๋นคิดการได้ตลอดสมคะเนดังคิดคนทั้งปวงก็จะเข้าด้วย แต่นํ้าจิตยังคิดเรรวนเป็นสองใจมิได้คิดปลงลงข้างไหนเป็นแน่ นายกองทั้งปวงเที่ยวซุ่มปรึกษากันอยู่
ฝ่ายเจ๋งอ๋องครั้นทัพเตียงอันกุ๋นยกไปจากเมืองแล้ว เห็นดาวหางขึ้นทิศตะวันออกบ้าง บางคืนก็เป็นขึ้นข้างเหนือบ้าง ลางคืนขึ้นข้างทิศตะวันตก เจ๋งอ๋องวิตกกลัวจะเป็นเหตุกับบ้านเมืองจึงให้หาโหรมาถามว่า ดาวหางขึ้นดังนี้จะร้ายดีประการใด จะได้กับเมืองเราหรือ หรือจะได้กับเมืองอื่น โหรทำนายว่าซึ่งดาวหางขึ้นดังนี้ เมืองเราจะเกิดศึกใหญ่ ไพร่บ้านพลเมืองจะมีใจกำเริบคิดประทุษร้ายต่อเจ้าแผ่นดิน เจ๋งอ๋องได้ฟังโหรทำนายดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้ว่าประการใด
ฝ่ายเตียงอันกุ๋นซึ่งตั้งอยู่เมืองตันหลิวนั้นเกลี้ยกล่อมได้เมืองเตียงจูเมืองหนึ่ง เมืองฮูกวนเมืองหนึ่ง ได้กำลังมากขึ้น และเตียงต๋องซึ่งบังหงอใช้ให้ไป เตียงอันกุ๋นคิดการขบถ เตียงต๋องได้หนังสือสำคัญที่เตียงอันกุ๋นให้ไปปิดไว้นั้น ก็ขึ้นม้ารีบมาทั้งกลางวันกลางคืน ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นแล้วจึงเข้าไปคำนับเจ๋งอ๋อง เอาหนังสือนั้นขึ้นถวาย เจ๋งอ๋องพิเคราะห์ดูในหนังสือแล้วก็ขัดเคืองเตียงอันกุ๋นเป็นอันมาก จึงให้หาลีปุดอุยเข้ามากระซิบบอกเหตุการณ์ทั้งปวง ลีปุดอุยจึงว่าเตียงอันกุ๋นยังหนุ่มแก่ความอยู่หาคิดการได้ดังนี้ไม่ เห็นจะเป็นห้วมลีกีคิดบอกข้อความ แนะนำสอนให้เตียงอันกุ๋นคิดการ อันห้วมลีกีคนนี้ดีแต่ฝีมืออันปัญญาความคิดนั้นเป็นประมาณอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะจัดแจงทหารยกออกไปจับตัวเตียงอันกุ๋นกับห้วมลีกีให้จงได้ ลีปุดอุยก็จัดแจงให้อองเจี๋ยนเป็นแม่ทัพ กับสวนกีอองพูนเป็นเกียกกายซ้ายขวา คุมทหารสิบหมื่นให้เตียงต๋องนำทัพกลับยกออกไปจับตัวเตียงอันกุ๋นกับห้วมลีกีให้จงได้ อองเจี๋ยนกับเตียงต๋องก็คุมทหารสิบหมื่นยกไป
ฝ่ายบังหงอซึ่งตั้งค่ายอยู่ ณ เตาสันนั้น ตั้งค่ายประชิดกันอยู่กับบังเอี๋ยน คอยท่าเตียงอันกุ๋นแม่ทัพอยู่หลายวันก็หาเห็นยกกองทัพมาช่วยไม่ บังหงอเห็นช้าไปหลายวัน พอม้าใช้เตียงอันกุ๋นเอาหนังสือไปส่งให้บังหงอ บังหงออ่านดูแจ้งในหนังสือก็ตกใจ จึงคิดว่าลีปุดอุยให้เรากับเตียงอันกุ๋นยกทัพไปตีเมืองเตียวเป็นคู่คิดอ่านด้วยกัน และเมื่อเตียงอันกุ๋นมาคิดการใหญ่ฉะนี้ ถ้าเราจะไม่ช่วยเตียงอันกุ๋นก็เห็นการจะไม่สำเร็จ ชีวิตเราก็จะพลอยตายด้วย เพราะเป็นพวกเพื่อนว่านเครือด้วยกัน บังหงอคิดอ่านตรึกตรองดังนั้นแล้ว จึงสั่งทหารในกองทัพว่าเราจะยกเลิกกลับไปเมือง แต่อย่าให้กองทัพบังเอี๋ยนรู้ นายทัพนายกองได้ฟังก็บอกกล่าวกำชับบัญชากำหนดกฎหมายกับทหารทั้งปวง ก็เลิกทัพยกแยกกันเดินเป็นสามพวก แต่ทัพบังหงอนั้นยกรั้งหลังรอมา
ฝ่ายบังเอี๋ยนแจ้งว่าบังหงอล่าทัพไปแล้ว จึงจัดให้เฮาฮุยคุมทหารสามหมื่นยกออกสกัดไปข้างหน้า ตั้งอยู่ในป่าตำบลเขาไทหางสัน แล้วบังเอี๋ยนสั่งเฮาฮุยว่าบังหงอคนนี้มีสติปัญญามาก ซึ่งเลิกทัพไปครั้งนี้เห็นว่าจะไม่ยกรีบเร็วนักจะรอหลังอยู่ จะให้แต่ทหารล่วงหน้าไปก่อน ถ้าท่านไปถึงเขาไทหางสันแล้ว ให้ซุ่มทหารไว้ในป่า ให้ทัพบังหงอเดินไปก่อนจึงจัดแยกกันเข้าตีหลังให้ยับเยิน เห็นจะจับตัวบังหงอได้เป็นมั่นคง ท่านจงรีบยกไปก่อนเถิด แล้วเราจะให้ทหารยกหนุนไปตาม เฮาฮุยรับคำแล้วก็คุมทหารสามหมื่นยกไปตั้งสกัดอยู่ในป่าตำบลเขาไทหางสัน
ฝ่ายบังหงอให้ทหารยกรีบล่าทัพไปกองหนึ่งก่อน ทัพบังหงอรอรั้งหลังก็หาเห็นกองทัพติดตามมาไม่ บังหงอคิดสงสัยเหตุใดจึงไม่มีกองทัพติดตาม เห็นจะมีเหตุข้างหน้าเป็นมั่นคง จึงกำชับทหารให้เดินเป็นหมวดเป็นกอง มิให้คนกระจัดพลัดพรายเสียขบวนได้ ครั้นมาถึงตำบลเขาไทหางสัน ทหารซึ่งเดินมาข้างหน้าเกินป่าเขาไทหางสันเข้าไป เฮาฮุยซึ่งบังเอี๋ยนให้มาสกัดหน้าเห็นดังนั้นก็จุดประทัดสัญญาขึ้นแล้วก็ขับทหารออกมาล้อมทัพบังหงอไว้ ทั้งสองทัพรบพุ่งกันเป็นสามารถยังมิทันแพ้ชนะ พอทัพบังเอี๋ยนยกทหารอุดหนุนตามมาทัน ก็เข้าช่วยระดมตีทัพบังหงอ บังหงอรบพุ่งต้านทานเป็นสามารถ ถูกลูกเกาทัณฑ์เข้าหลายเล่ม บังหงอฟันทหารบังเอี๋ยนตายเป็นหลายคนแล้วยิงเกาทัณฑ์ถูกบังเอี๋ยนดอกหนึ่ง บังเอี๋ยนโกรธนักชักลูกเกาทัณฑ์ออกเสีย แล้วก็ขับทหารล้อมบังหงอเข้าไว้เป็นหลายชั้น ต่างยิงแย้งแทงฟันกันตะลุมบอน ลูกเกาทัณฑ์ถูกบังหงอติดตัวรุงรังดังขนนก บังหงอสิ้นกำลังล้มลงตายในที่รบตำบลเขาไทหางสัน ทหารทั้งนั้นก็กระจัดกระจายไป บังเอี๋ยนได้ชัยชนะทัพบังหงอแล้วก็พาทหารกลับมา ณ เมืองเตียวให้หมอรักษาแผลซึ่งถูกลูกเกาทัณฑ์ก็ยังมิหายดี
ฝ่ายอองเจี๋ยนกับเตียงต๋อง คุมทัพออกมาถึงเมืองตันหลิว เตียงอันกุ๋นรู้ความดังนั้นก็ตกใจ จึงให้หาห้วมลีกีมาปรึกษาว่า ซึ่งอองเจี๋ยนคุมทหารยกออกมาจะจับเราครั้งนี้ท่านจะคิดประการใด ห้วมลีกีจึงตอบเตียงอันกุ๋นว่า ตัวท่านทุกวันนี้อุปมาดังขี่เสืออยู่แล้วจะมาคิดกลัวลงเสียจากหลังเสือนั้นมิชอบ เราทุกวันนี้ก็ตีได้หัวเมืองไว้สองเมืองสามเมืองแล้ว ทหารก็มีถึงสิบสี่หมื่นสิบห้าหมื่น จะกลัวอะไรกับอองเจี๋ยน จะรบดูฝีมือกันสักครั้งก็เห็นพอจะได้ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะคุมทหารยกออกไปรับกับทัพอองเจี๋ยนให้เห็นฝีมือดีและชั่ว ห้วมลีกีก็ลาเตียงอันกุ๋นมาจัดแจงทหารพร้อมไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ เปิดประตูเมืองยกออกไปรับปะทะทัพอองเจี๋ยนเข้าไว้
ฝ่ายอองเจี๋ยนเห็นห้วมลีกีคุมทหารยกออกมารบดังนั้น ขึ้นเกาทัณฑ์พลางถามห้วมลีกีว่า ท่านก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่มาแต่ครั้งจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องครั้นสิ้นบุญแล้วเจ๋งอ๋องได้เป็นเจ้า ก็ชุบเลี้ยงให้ท่านกินเบี้ยหวัดห้าปีสืบต่อมามิได้ถอดถอนให้เสื่อมยศฐาบรรดาศักดิ์ เจ๋งอ๋องทำสิ่งไรให้ท่านขัดเคืองหรือ ท่านกับเตียงอันกุ๋นจึงมาคิดประทุษร้ายต่อเจ๋งอ๋อง ทั้งนี้จะเอาสมบัติให้ผู้ใดหรือ หรือตัวจะเอาเอง ห้วมลีกีนั่งอยู่บนเกวียนได้ยินอองเจี๋ยนถามมาดังนั้น ก็ยอบกายลงคำนับแล้วตอบว่า เจ๋งอ๋องคนนี้เป็นลูกของลีปุดอุย คนทั้งปวงไม่รู้หรือ ข้าพเจ้าและท่านขุนนางทั้งปวงได้กินเบี้ยหวัดผ้าปีของจังเสียงอ๋อง จังเสียงอ๋องได้ชุบเลี้ยงยศฐาบรรดาศักดิ์มาทุกคน บัดนี้หาบุญจังเสียงอ๋องไม่แล้ว ลีปุดอุยจะเอาราชสมบัติไปยกให้บุตรลีปุดอุยซึ่งปลอมเป็นเจ้าดังนี้ จะไม่คิดอ่านให้ราชสมบัติให้แก่บุตรจังเสียงอ๋องนั้นมิชอบ ถ้าท่านคิดกตัญญูต่อจังเสียงอ๋องอยู่ ท่านกับข้าพเจ้าจะมารบกันเองหาควรไม่ จำเราจะชวนกันยกเข้าไปในเมืองจิ๋น จับลีปุดอุยกับเจ๋งอ๋องฆ่าเสียแล้วจะยกราชสมบัติให้แก่เตียงอันกุ๋น ซึ่งเป็นบุตรจังเสียงอ๋องให้ครองราชสมบัติสืบไป จึงจะไม่เสียวงศ์กษัตริย์จะมิดีหรือ อองเจี๋ยนจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่าเจ๋งอ๋องเป็นบุตรของลีปุดอุยนั้นเรายังไม่เห็นด้วย เมื่อฮองไทเฮาทรงครรภ์อยู่ในวัง ถ้วนคำรบสิบเดือนจึงประสูติเจ๋งอ๋อง คนทั้งปวงก็รู้อยู่สิ้น ซึ่งท่านว่าเป็นบุตรของลีปุดอุยนั้น ท่านแกล้งมุสาเอาความไม่ดีมาใส่หวังจะให้คนทั้งปวงกำเริบ จะพากันล้มตายฉิบหายสิ้นทั้งโคตร ถ้าเราจับตัวท่านได้ครั้งนี้จะฟันมิให้นับท่อนได้
ห้วมลีกีได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ร้องตวาดด้วยเสียงเป็นอันดัง แล้วถือง้าวไล่โจมเข้าฟันทหารอองเจี๋ยน อองเจี๋ยนเห็นดังนั้นขับทหารเข้าล้อมจับห้วมลีกี ห้วมลีกีเอาง้าวไล่ฟันทหารกระจัดกระจายไป พอจวนเวลาคํ่าลงต่างคนก็เลิกทัพไป อองเจี๋ยนไปตั้งอยู่ ณ ซัวไตสัน จึงคิดแต่ในใจว่าห้วมลีกีคนนี้กำลังเข้มแข็งนัก ซึ่งเราจะสู้รบหักหาญเอาโดยซึ่งหน้าก็เห็นจะเสียทหารมาก แล้วก็จะหาจับตัวห้วมลีกีได้ไม่ จำเราจะคิดกลอุบายล่อลวงให้ทัพห้วมลีกีแตกจงได้ อองเจี๋ยนคิดดังนั้นแล้วจึงถามทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดรักใคร่สนิทกับเตียงอันกุ๋นบ้าง อิวตวนโหจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองตันหลิว ได้ไปเป็นทนายใช้สอยอยู่แต่ก่อน อองเจี๋ยนได้แจ้งคำอิวตวนโหดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก จึงว่าถ้าดังนั้นก็ดีแล้ว เราจะให้ท่านถือหนังสือไปถึงเตียงอันกุ๋นให้ท่านว่ากล่าวห้ามปรามเตียงอันกุ๋นเสีย อย่าให้คิดการเช่นนี้จะพากันตาย
อิวตวนโหจึงตอบว่า ซึ่งจะใช้ให้ข้าพเจ้าไปว่ากล่าวห้ามปรามเตียงอันกุ๋นนั้น ข้าพเจ้าก็มิได้ขัด แต่จะทำไฉนจะเข้าไปในกำแพงเมืองได้ อองเจี๋ยนจึงว่า ถ้ารบกันครั้งนี้ ให้แปลงตัวปลอมเข้าไปในเมืองอย่าให้รู้เห็นพอจะได้อยู่ อิวตวนโหรับคำอองเจี๋ยนจึงเขียนหนังสือลับเข้าผนึกส่งให้อิวตวนโห อิวตวนโหได้หนังสือแล้วก็ลาออกไปแปลงตัวคอยท่าอยู่ อองเจี๋ยนจึงสั่งสวนกีให้คุมทหารยกไปล้อมเมืองจูไว้ แล้วให้อองพูนคุมทหารไปล้อมเมืองฮูกวน ฝ่ายเราจะเข้าตีทัพเตียงอันกุ๋น ซึ่งตั้งอยู่ ณ เมืองตันหลิว อย่าให้กองทัพสามเมืองนี้แยกไปช่วยกันได้ สวนกีกับอองพูนรับคำแล้วก็คุมทหารแยกไปล้อมเมืองจูและเมืองหูก๋วนไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายห้วมลีกีจึงปรึกษาเตียงอันกุ๋นว่า เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะคุมทหารยกออกไปรบกับอองเจี๋ยนให้ถึงแพ้ชนะให้จงได้ ถ้าละไว้ช้ากองทัพอองเจี๋ยนยกไปตีเมืองจู เมืองฮูกวน สองเมืองนี้ได้กำลังมากกล้าขึ้น เราจะป้องกันตัวยาก เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็เกิดเศร้าหมองแล้วร้องไห้ จึงตอบว่าการทั้งนี้สุดแต่ท่านเถิด ข้าพเจ้าก็เป็นเด็กหารู้จักจะผ่อนปรนประการใดไม่ แต่อย่าให้เสียการจะคิดอ่านสิ่งใดก็ตามเถิด ห้วมลีกีก็ออกมาจัดแจงทหารหมื่นเศษเปิดประตูเมืองออกไป พออองเจี๋ยนยกกองทัพมาปะกันเข้าก็รบพุ่งกันเป็นสามารถ อองเจี๋ยนต้านทานกำลังและฝีมือห้วมลีกีไม่ได้ก็แตกถอยไปตั้งอยู่ตำบลเขาหกเลงสัน ใกล้เมืองตันหลิวทางประมาณสองร้อยเส้น ห้วมลีกีก็กลับเข้าเมือง อิวตวนโหแปลงตัวปลอมเข้าเมืองได้ แอบแฝงพี่น้องซ่อนอยู่
ฝ่ายเตียงอันกุ๋นจึงถามห้วมลีกีว่า อองเจี๋ยนเสียทัพก็ยังหากลับไปบ้านเมืองไม่ ยังตั้งมั่นอยู่เขาหกเลงสันนั้น ท่านจะคิดอ่านต่อไปเป็นประการใด ห้วมลีกีจึงว่าเวลาวันนี้อองเจี๋ยนแพ้ฝีมือข้าพเจ้าถอยทัพไปอยู่เขาหกเลงสัน พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะยกไปตีจับอองเจี๋ยนให้จงได้ แล้วจะยกเข้าตีเมืองจิ๋น ชิงเอาราชสมบัติให้แก่ท่านให้จงได้อย่าวิตกเลย
ฝ่ายอองเจี๋ยนถอยทัพไปตั้งมั่นอยู่ ณ เขาหกเลงสัน จึงสั่งกำชับทหารทั้งปวงว่า ถ้ากองทัพห้วมลีกีจะยกมาตีเราอีกครั้งนี้อย่าให้ทหารออกรบพุ่งต้านทานห้วมลีกีเลย จงรักษาที่มั่นไว้อย่ารบสู้อยู่แต่ในค่ายเถิด แล้วอองเจี๋ยนจึงเกณฑ์ทหารสองหมื่นให้เพิ่มเติมหนุนไปช่วยทัพสวนกีกับอองพูนซึ่งไปตีเมืองจู เมืองฮูกวน อีกสองทัพ ทหารทั้งปวงรับคำอองเจี๋ยนแล้วก็พาทหารสองหมื่นเร่งรีบยกทัพไปตีเมืองจูกับเมืองฮูกวน
ฝ่ายห้วมลีกีคุมทหารยกออกไปจะรบกับทัพอองเจี๋ยนทุกวัน อองเจี๋ยนก็หาออกสู้รบไม่รักษาแต่ค่ายไว้มั่นคง ห้วมลีกีจะหักเข้าไปก็ไม่ได้ห้วมลีกีก็กลับมา ตรึกตรองแต่ในใจว่าเหตุไฉนอองเจี๋ยนมิออกมารบ นิ่งอยู่ในค่ายหลายเวลามาแล้ว ชะรอยจะคิดอ่านให้กองทัพไปตีเมืองจูกับเมืองฮูกวนเป็นมั่นคง จำเราจะแบ่งทหารให้ยกแยกไปช่วยสองเมืองนี้ไว้ คิดอ่านจัดแจงยังมิทันจะได้ยกกองทัพไป พอเจ้าเมืองจูเจ้าเมืองฮูกวนให้ม้าใช้มาบอกว่าบัดนี้อองเจี๋ยนยกกองทัพไปตีเมืองได้รบพุ่งกันเป็นสามารถ ต้านทานฝีมือทหารอองเจี๋ยนมิได้ ไพร่บ้านพลเมืองระส่ำระสายกีดไว้มิอยู่ เมืองจู เมืองฮูกวนเสียแก่ทหารอองเจี๋ยนแล้ว ห้วมลีกีได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าอองเจี๋ยนยกกองทัพไปตีเมืองจูเมืองฮูกวนได้ทั้งสองเมืองแล้วเห็นว่าอองเจี๋ยนมีชัยใจกำเริบอยู่ จะเข้ามาตีเมืองตันหลิวเป็นมั่นคง จำเราจะยกกองทัพไปรักษาอยู่นอกเมืองอย่าให้อองเจี๋ยนยกกองทัพเข้ามาประชิดเชิงกำแพงได้ ห้วมลีกีคิดดังนั้นจึงจัดสรรทหารที่ดีมีฝีมือเป็นอันมาก ยกทัพออกไปตั้งรับอยู่นอกเมือง
ฝ่ายสวนกี อองพูน ครั้นตีเมืองจู เมืองฮูกวนได้แล้วรู้ข่าวว่าอองเจี๋ยนยกไปตั้งอยู่เขาหกเลงสัน สวนกีอองพูนจัดแจงให้ขุนนางอยู่รักษาเมืองจูเมืองฮูกวนเสร็จแล้วก็ยกกองทัพตามอองเจี๋ยนมา ณ เขาหกเลงสัน ครั้นมาถึงแล้วก็เข้าไปคำนับอองเจี๋ยน แจ้งความซึ่งได้รบพุ่งตีสองเมืองได้ทุกประการ อองเจี๋ยนได้ฟังสวนกีอองพูนแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีนักจึงว่า เมืองตันหลิวแต่ก่อนได้เมืองจู เมืองฮูกวนไว้เป็นกำลัง บัดนี้ก็เสียแก่เราทั้งสองเมืองแล้วกำลังเมืองตันหลิวจะถอยลง เห็นว่าจะจับตัวเตียงอันกุ๋น ห้วมลีกีได้เป็นมั่นคง ปรึกษาพูดกันยังมิทันจะขาดคำ พอคนใช้มาบอกว่าเจ๋งอ๋องให้ซินแสออกมาหา บัดนี้มานั่งอยู่ที่ศาลานอกค่าย
อองเจี๋ยนได้ฟังดังนั้นก็ลุกออกไปหาซินแสให้เข้ามาในค่ายจัดแจงให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่าท่านมาครั้งนี้มีธุระสิ่งอันใด ซินแสจึงว่ามีรับสั่งใช้ให้มาว่า ท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ช้านาน ทหารไพร่พลเมืองได้ความอดอยาก จึงให้ข้าพเจ้าคุมของกินและใบชาเสื้อผ้าออกมาให้แจกทหารไพร่พลเมืองทั้งปวง บรรดาที่ผู้มีบำเหน็จความชอบตามสมควร สั่งมาว่าให้ท่านคิดอ่านจับห้วมลีกีและเตียงอันกุ๋นให้จงได้ อองเจี๋ยนก็รับเอาสิ่งของมาจัดแจงแบ่งปันให้ทหารตามสมควรแล้วจึงพูดจากับซินแสว่า ท่านได้ถือรับสั่งออกมาถึงเราแล้วให้ท่านออกไปช่วยดูเป็นพยาน จะตีทัพจับเอาตัวห้วมลีกีให้จงได้ อองเจี๋ยนจึงปรึกษากับนายทัพนายกองทั้งปวงว่าเราจะแต่งทัพออกไปรบกับห้วมลีกีในครั้งนี้ จะให้อองพูนกับสวนกีคุมทหารออกไปตั้งซุ่มอยู่ข้างซ้ายกองหนึ่ง ขวากองหนึ่ง เป็นคนสองหมื่น แล้วให้ซินแสคุมทหารห้าพันยกออกไปรบกับห้วมลีกีแล้วเราจะคุมทหารเป็นทัพใหญ่ยกหนุนออกไป ถ้าห้วมลีกียกมาตีทัพซินแส เราให้ทัพซินแสรบถอยหลังมา ถ้าทัพห้วมลีกีตามถลำเข้ามาในขบวนเห็นได้ทีจึงจะให้ทัพสวนกีอองพูนตีขนาบล้อมเข้าไว้ กองทัพเราจะยกไปล้อมเมืองหลิว เห็นจะจับตัวเตียงอันกุ๋นกับห้วมลีกีได้เป็นมั่นคง อองเจี๋ยนปรึกษาเห็นพร้อมยอมกันแล้วก็สั่งให้ทหารออกมาเกณฑ์ทัพสรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธเตรียมกันไว้ให้พร้อม
ฝ่ายเตียงอันกุ๋นรู้ว่า เมืองจู เมืองฮูกวน เสียกับอองเจี๋ยนแล้วจึงให้คนใช้ไปหาห้วมลีกีมาปรึกษาว่า ซึ่งอองเจี๋ยนให้ทหารไปตีเอาเมืองจูเมืองฮูกวนได้รี้พลเป็นอันมาก ฝ่ายเราก็หย่อนกำลังลงท่านจะคิดอ่านประการใดจึงจะได้เมืองจู เมืองฮูกวนคืน ห้วมลีกีจึงตอบว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะยกออกรบกับอองเจี๋ยน ดูฝีมืออีกสักครั้งหนึ่ง ถ้ามีชัยชนะก็จะได้คิดการต่อไป ถ้าข้าพเจ้าเสียทีแล้วเปิดประตูเมืองข้างทิศเหนือพารี้พลหนีไปเมืองเตียว เมืองเอี๋ยน ขอกำลังรี้พลเจ้าเมืองเตียวเจ้าเมืองเอี๋ยนกลับมารบจับเอาตัวเจ๋งอ๋องฆ่าเสียให้จงได้ ท่านจึงจะได้มีความสุข
เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงกำชับกำชาห้วมลีกีว่า ถ้าท่านจะออกไปรบกับอองเจี๋ยนครั้งนี้อย่าประมาทคิดอ่านจัดแจงให้จงดี ทีจะหนีทีจะสู้อย่าไว้ใจ ห้วมลีกีรับคำเตียงอันกุ๋นคำนับแล้วก็กลับออกมาที่อยู่ พอม้าใช้มาบอกว่าเจ๋งอ๋องให้ซินแสออกมาเข้ากองทัพอองเจี๋ยนอีกทัพหนึ่ง บัดนี้คุมทหารประมาณห้าพันออกมาคอยรบกับท่าน ห้วมลีกีได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซินแสคนนี้หามีฝีมือชื่อเสียงปรากฏในสงครามไม่ เราจะกลัวอะไรกับซินแส ถ้ายกออกมาตีทัพกับเรา เราจะจับฆ่าเสียให้จงได้ ห้วมลีกีว่าดังนั้นแล้วก็จัดแจงทหารที่ฝีมือเข้มแข็ง พร้อมไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ ทวน ง้าว เกาทัณฑ์ ห้วมลีกีขี่ม้าขับทหารกองหน้าเข้ารบซินแส ฝ่ายซินแสก็ขับทหารเข้ารบกับห้วมลีกี รบพลางทางคอยรั้งรอมา ห้วมลีกีเห็นได้ทีมิทันคิดก็รุกไล่ทัพซินแสไปประมาณทางสองร้อยห้าสิบเศษ
ฝ่ายสวนกีกับอองพูนคุมทหารซุ่มอยู่สองข้างทาง เห็นทัพห้วมลีกีตีถลำเข้ามาในขบวน สวนกี อองพูน ก็ขับทหารตีกระหนาบหลังล้อมห้วมลีกีเข้าไว้ กองทัพซินแสตีกระทบเป็นหน้ากระดานชักปีกกาบรรจบรบกันเป็นสามารถ ห้วมลีกีเห็นเสียทีรี้พลทหารก็ระส่ำระสายแตกถอยจะกลับเมืองตันหลิว
ฝ่ายอองเจี๋ยนและทหารก็ล้อมเมืองไว้รอบ ห้วมลีกีจะหนีก็มิพ้นก็ฝ่าฟันทหารอองเจี๋ยนแตกเป็นช่อง ห้วมลีกีก็เข้าถึงประตูเมือง ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่เห็นห้วมลีกีแตกเข้ามาก็เปิดประตูรับให้เข้าไปในเมืองได้
ฝ่ายอองเจี๋ยนก็ขับทหารเข้าตีรี้พลแตกกระจัดกระจายล้มตายเป็นอันมาก แล้วตั้งค่ายรายล้อมเมืองไว้เป็นหลายชั้น ห้วมลีกีเสียทีหนีเข้าไปในเมือง ก็ตรวจตราให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นกวดขันทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ละเลย
ฝ่ายอิวตวนโหถือหนังสือปลอมเข้าไปอยู่ในเมืองตันหลิวเห็นว่าทัพห้วมลีกีรี้พลระส่ำระสายมิได้เป็นหมวดเป็นกอง พอคํ่าลงคืนวันนั้นลอบเข้าไปหาเตียงอันกุ๋นได้มิให้ใครล่วงรู้ คำนับแล้วจึงว่าข้าพเจ้ามีธุระสิ่งหนึ่งจึงเข้ามาหาท่าน เตียงอันกุ๋นเห็นอิวตวนโหเป็นคนเก่าเคยได้ใช้สอยมาแต่ก่อนหามีความรังเกียจสงสัยไม่ จึงว่าท่านมีธุระสิ่งใดจงบอกมาเถิด อิวตวนโหจึงว่าธุระข้าพเจ้าครั้งนี้เป็นการใหญ่ ไม่ควรจะพูดแพร่งพรายรู้หลายหู เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็เพโทบายแกล้งใช้คนใช้ให้ตรวจการงาน อิวตวนโหเห็นคนไปสิ้นแล้วจึงว่าทุกวันนี้ท่านก็รู้อยู่ว่าเมืองจิ๋นนี้กำลังรี้พลทหารก็มากกว่าแต่ก่อน และท่านมีทหารอยู่แต่เท่านี้ จะมาคิดการกบฏประทุษร้ายต่อทหารเจ๋งอ๋องจะตีเอาเมืองจิ๋นนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าหาได้ไม่ เตียงอันกุ๋นจึงตอบว่า เหตุไฉนท่านจึงมาว่าดังนี้ ห้วมลีกีเขาบอกเล่าเราว่าเจ๋งอ๋องคนนี้เป็นบุตรของลีปุดอุย ลีปุดอุยยกราชสมบัติให้แก่เจ๋งอ๋องแต่หามีผู้ใดล่วงรู้ไม่ ตัวเรานี้เสียอีกเป็นบุตรของจังเสียงอ๋อง คนทั้งปวงก็รู้อยู่สิ้น ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็หวังจะให้ราชสมบัติกับเราจึงแนะนำให้ทำการดังนี้ อิวตวนโหจึงตอบว่า อันห้วมลีกีมีแต่ฝีมือแกล้วกล้าหามีสติปัญญาไม่ ซึ่งท่านจะทำการตามห้วมลีกีนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าหาสมควรคิดไม่ ท่านจะถึงแก่ความตายเป็นมั่นคง และซึ่งท่านเขียนหนังสือให้ไปปิดประตูเมืองไว้ทุกประตูนั้นก็ไม่เห็นมีผู้ใดมาช่วย บัดนี้ทัพอองเจี๋ยนก็ล้อมเมืองไว้รอบแน่นหนาอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าเสียเมืองวันหนึ่งเป็นแน่ ท่านจะคิดแก้ไขประการใดจึงจะเอาตัวรอดได้
เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถ้าเมืองตันหลิวแตกเสียแก่อองเจี๋ยนแล้ว เราก็จะหนีไปอาศัยอยู่ ณ เมืองเอี๋ยน เมืองเตียวข้างทิศฝ่ายเหนือ จะเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวงได้รี้พลมากแล้วจึงจะยกทัพกลับมาตีเมืองจิ๋นให้จงได้ ท่านจะเห็นประการใด อิวตวนโหจึงตอบว่าซึ่งท่านคิดหาควรไม่ ด้วยแต่ก่อนท่านก็รู้อยู่ว่าเหล่าหกหัวเมืองนี้คิดอ่านยกรี้พลมาตีเมืองจิ๋นเป็นหลายครั้งหลายหนก็แตกกลับไป หัวเมืองทั้งปวงก็กลัวเกรงเมืองจิ๋นอยู่ ถึงท่านจะชักชวนเกลี้ยกล่อมมากระทำสงครามอีกก็คงจะสู้รบเมืองจิ๋นหาได้ไม่ ถึงท่านจะอาศัยเมืองใดตำบลใด เจ๋งอ๋องจะใช้สอยแต่งคนให้ไปว่ากล่าวขอตัวมาก็เห็นเจ้าเมืองทั้งปวงจะไม่ขัดขืน จะจับตัวส่งมา ณ เมืองจิ๋น
เตียงอันกุ๋นได้ฟังอิวตวนโหว่าเห็นหนักแน่นดังนั้นก็ตกใจ จึงอ้อนวอนว่า ท่านได้กรุณาเราช่วยคิดอ่านผ่อนปรนให้สติปัญญาบ้างเหมือนช่วยชีวิตไว้ครั้งหนึ่ง อิวตวนโหเห็นกิริยาเตียงอันกุ๋นสิ้นความคิดอ่อนลงแล้วจึงว่า บัดนี้อองเจี๋ยนก็รู้อยู่ว่าห้วมลีกีคิดอ่านยุยงสั่งสอนให้คิดการทั้งนี้ อองเจี๋ยนปรานีจึงมีหนังสือให้ข้าพเจ้าถือมาถึงท่าน อิวตวนโหว่าดังนั้นแล้วจึงเอาหนังสือส่งให้เตียงอันกุ๋น เตียงอันกุ๋นรับเอาหนังสือแล้วฉีกผนึกออกอ่านดูเป็นใจความว่า ท่านกับเจ๋งอ๋องเป็นพี่น้องวงศ์วานแซ่เดียวกันหาได้คิดรังเกียจกันไม่ และบัดนี้ท่านมาฟังคำห้วมลีกีเป็นคนพาลคิดกระทำการใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ แต่ลำพังท่านก็หาคิดการเช่นนี้ไม่ เจ๋งอ๋องก็ทราบความอยู่สิ้นทุกประการ ถ้าท่านรักชีวิตก็ให้จับห้วมลีกีส่งไปโดยเร็ว ซึ่งโทษทัณฑ์ทั้งปวงเจ๋งอ๋องจะยกโทษเสียไม่ทำอันตรายแก่ท่าน เตียงอันกุ๋นแจ้งในหนังสือดังนั้นนํ้าตาตกมิรู้ที่จะคิดสิ่งใดได้ จึงว่ากับอิวตวนโหว่า ห้วมลีกีคนนี้เป็นคนมีสัตย์กตัญญูมิรู้ที่จะคิดประการใด ซึ่งจะให้จับกุมฆ่าฟันส่งตัวและศีรษะไปนั้นเป็นจนใจ เห็นจะทำมิได้
อิวตวนโหได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ จึงว่าใจท่านนี้เหมือนสตรี จะจับกุมห้วมลีกีไม่ได้แล้วข้าพเจ้าจะลาไป เตียงอันกุ๋นได้ฟังอิวตวนโหว่าดังนั้นจึงว่าตัวท่านนานไปนานมาช้าๆ จึงค่อยไป การซึ่งท่านว่าครั้งนี้เราจะตรึกตรองดูก่อน อิวตวนโหจึงตอบว่าความทั้งนี้ท่านอย่าให้แพร่งพรายอื้ออึงไป แล้วอิวตวนโหลาเตียงอันกุ๋นไปที่อยู่ ครั้นเพลาเช้าห้วมลีกีเข้ามาหาเตียงอันกุ๋น แจ้งว่าทัพอองเจี๋ยนซึ่งมาล้อมเมืองเราไว้มีกำลังหนักแน่นยิ่งนัก รี้พลในเมืองก็สะดุ้งสะเทือนระส่ำระสายวุ่นวายอยู่แล้ว เห็นว่าเมืองเราจะเสียแก่ข้าศึกในสองวันสามวันเป็นมั่นคง ท่านกับข้าพเจ้าพากันหนีไปเมืองเตียวเมืองเอี๋ยนเสียก่อนเถิด เราจึงคิดอ่านแก้ตัวต่อไปเบื้องหน้า เตียงอันกุ๋นจึงตอบว่าสมัครพรรคพวกพี่น้องของเราก็อยู่ในเมืองจิ๋นเป็นอันมาก ซึ่งเราจะหนีไปอาศัยเมืองอื่นนั้นเขาจะรับเราไว้หรือจะประมาณการเป็นแน่นั้นมิได้ ห้วมลีกีจึงว่าหัวเมืองทั้งปวงก็มีใจเจ็บแค้นเมืองจิ๋นอยู่ทุกเมือง ถ้าเราหนีไปอาศัยเห็นจะรับไว้เป็นมั่นคง ห้วมลีกีกับเตียงอันกุ๋นพูดจาหารือกันยังมิทันขาดคำ พอม้าใช้มาบอกว่าทหารอองเจี๋ยนมาร้องเรียกท้าทายชวนให้ออกไปรบ ห้วมลีกีได้ยินดังนั้นก็พลันคิดข้างจะหนี จึงว่ากับเตียงอันกุ๋นว่าถ้าท่านจะอุดหนุนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะยกออกไปตี ถ้าท่านจะหนีก็หนีไป ถ้าอองเจี๋ยนตีเข้ามาได้จะหนียาก
เตียงอันกุ๋นได้ฟังดังนั้นมิรู้ที่จะคิดสิ่งใดได้ก็นิ่งอยู่ ฝ่ายทัพอองเจี๋ยนขู่เข็ญเรียกร้องเป็นหลายครั้ง ห้วมลีกีอดทนมิได้ก็มานะจึงให้เปิดประตูไล่ทหารออกข้างทิศใต้ขี่รถรบด้วยอองเจี๋ยน อองเจี๋ยนขับทหารเข้ารบทัพห้วมลีกีเป็นสามารถ พวกห้วมลีกีก็แตกพ่ายเข้ามา ฝ่ายเตียงอันกุ๋นขึ้นไปคอยดูอยู่บนเชิงเทิน เห็นทัพอองเจี๋ยนตีทัพห้วมลีกีท้อถอยมา เตียงอันกุ๋นเสียใจนักเห็นว่าห้วมลีกีจะสู้มิได้ก็ถอยทัพกลับมาถึงประตูเมืองร้องให้เปิดรับ
ฝ่ายอิวตวนโหถือกระบี่ยืนแอบอยู่ข้างซ้ายเตียงอันกุ๋นเห็นกองทัพห้วมลีกีเสียทีหนีเข้ามาเรียกให้เปิดประตูรับ อิวตวนโหก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า บัดนี้เมืองตันหลิวจะยอมขึ้นแก่เมืองจิ๋นสิ้นแล้ว ฝ่ายทหารทั้งปวงที่เป็นแซ่เดียวกับอิวตวนโหร้องประกาศกับทหารซึ่งรักษาประตูหน้าที่เชิงเทินว่า ถ้าผู้ใดเปิดประตูรับกองทัพห้วมลีกีเราจะตัดศีรษะเสีย เตียงอันกุ๋นเห็นดังนั้นก็ตกใจร้องไห้อยู่
ฝ่ายห้วมลีกีก็มิได้เห็นผู้ใดเปิดประตูรับก็ยืนถอนใจใหญ่แล้วคิดว่าเราทำการกับเด็กหาเคยทำศึกไม่ดังนี้จึงเสียทีไป ฝ่ายอองเจี๋ยนก็รุกขับทหารให้ไล่ล้อมห้วมลีกีเข้าไว้เป็นหลายชั้น แล้วสั่งทหารทั้งปวงว่าห้วมลีกีอยู่ในที่ล้อมแล้วจงจับเอาเป็นให้จงได้ ฝ่ายห้วมลีกีเห็นทหารอองเจี๋ยนกลุ้มรุมจะจับเอาตัวดังนั้น ก็เอาง้าวฟาดฟันกองทัพซึ่งล้มตายเป็นอันมาก ห้วมลีกีออกมาได้จากที่ล้อมก็หนีไปทางเมืองเอี๋ยนเมืองเตียว
ฝ่ายอิวตวนโหเตียงอันกุ๋นก็เปิดประตูรับอองเจี๋ยน อองเจี๋ยนกับทหารก็เข้าไปในเมืองได้ แล้วสั่งให้จับเตียงอันกุ๋นเอาไปคุมไว้ ณ ตึกรับแขกเมืองมิให้จำจอง และอองเจี๋ยนจึงว่ากับซินแสว่าท่านเป็นข้าหลวงออกมากำขับกำชาตรวจตราดูการงานทั้งปวง บัดนี้เราตีได้เมืองตันหลิวแล้ว ห้วมลีกีก็หนีไปจับได้แต่เตียงอันกุ๋นให้คุมไว้จะโปรดประการใดจะได้ทำตาม ซินแสคำนับอองเจี๋ยนแล้วก็ลาขึ้นม้ากลับมาเมือง จึงนำเอาข้อความกิจราชการซึ่งอองเจี๋ยนได้รบพุ่งกับห้วมลีกีและตีเมืองตันหลิวได้ จับเตียงอันกุ๋นคุมไว้ตามได้รู้เห็นแจ้งแก่เจ๋งอ๋องทุกประการ
ฝ่ายฮองไทเฮาผู้มารดาทราบความว่า อองเจี๋ยนยกทัพไปตีได้เมืองตันหลิวจับตัวเตียงอันกุ๋นไว้ดังนั้น จึงให้หาลีปุดอุยเข้ามาว่าได้เมตตาไปช่วยขอโทษเตียงอันกุ๋นไว้อย่าให้ทำอันตรายฆ่าฟันเสียเลย ลีปุดอุยรับคำฮองไทเฮาแล้วก็เข้ามากราบทูลเจ๋งอ๋องว่าเตียงอันกุ๋นคนนี้ยังเยาว์อยู่มิได้รู้จักการศึก คิดขึ้นทั้งนี้ก็เพราะห้วมลีกีเป็นผู้ใหญ่จึงได้รบพุ่งกัน ฮองไทเฮาขออย่าให้ฆ่าฟันและทำอันตรายกับเตียงอันกุ๋นเลย
เจ๋งอ๋องได้ฟังลีปุดอุยขอโทษจึงว่า เตียงอันกุ๋นคนนี้คิดการใหญ่หลวงหยาบช้าถึงเพียงนี้ หาคิดว่าเป็นแซ่เดียวกันไม่ ท่านมาขอชีวิตไว้มิให้ฆ่าฟันนั้นก็จะเป็นเยี่ยงอย่างไป ประการหนึ่งห้วมลีกีก็มีความเจ็บแค้นพยาบาทอยู่ยังจะคิดทำศึกต่อไปอีกจะไว้ชีวิตนั้นมิได้ แล้วสั่งให้ขุนนางมีหนังสือไปถึงอองเจี๋ยน ให้เอาตัวเตียงอันกุ๋นกับพวกเพื่อนเหล่าทหารซึ่งได้คิดอ่านด้วยกันนั้นไปประหารชีวิตเสียที่เมืองตันหลิวให้สิ้นอย่าให้ทหารดูเยี่ยงอย่างกัน แล้วให้ขับไล่ไพร่พลอาณาประชาราษฎร์ในเมืองตันหลิวกวาดต้อนมาอยู่เมืองลิดติว แล้วให้มีหนังสือประกาศไปทุกหัวเมืองว่า ถ้าผู้ใดจับตัวห้วมลีกีได้จะให้ปูนบำเหน็จความชอบให้บ้านส่วยขึ้นตามสมควร ขุนนางก็แต่งหนังสือส่งให้ม้าใช้ไปแจ้งแก่อองเจี๋ยน ณ เมืองตันหลิวสิ้นทุกประการ
อองเจี๋ยนยังมิทันสั่งให้ผลาญชีวิต กิตติศัพท์ก็รู้ไปถึงเตียงอันกุ๋น เตียงอันกุ๋นเห็นจะไม่รอดชีวิตต่อไปแล้วก็ผูกคอตาย ณ ตึกรับแขกเมือง ผู้คุมจึงเอาเนื้อความไปแจ้งกับอองเจี๋ยนว่า บัดนี้เตียงอันกุ๋นผูกคอตายเสียแล้ว อองเจี๋ยนจึงสั่งให้ตัดเอาศีรษะเตียงอันกุ๋นไปเสียบไว้ที่ประตูเมือง และสมัครพรรคพวกคนสนิทที่ไว้ใจของเตียงอันกุ๋นนั้นก็ให้ประหารชีวิตเสียเป็นอันมาก แล้วก็ให้รื้อกำแพงเลิกเมืองตันหลิวเสีย ขับต้อนไพร่บ้านพลเมืองให้ไปตั้งอยู่เมืองลิดติวตามรับสั่ง
๑๐๔
ขณะนั้นเจ๋งอ๋องเสวยราชสมบัติในเมืองจิ๋นได้เจ็ดปี รูปร่างพ่วงพีโตใหญ่ได้แปดกำ ถ้อยคำสติปัญญาก็หลักแหลมเป็นอันมาก กิจราชการบ้านเมืองสิ่งใดก็มิไว้ใจให้ลีปุดอุยกับฮองไทเฮาว่ากล่าวเหมือนแต่ก่อน เจ๋งอ๋องจัดแจงบ้านเมืองว่ากิจราชการโดยอัธยาศัย วันหนึ่งคิดถึงบังหงอ เมื่อครั้งไปตีเมืองเตียวถูกลูกเกาทัณฑ์ตาย ก็เพราะเตียงอันกุ๋นแม่ทัพคิดกบฏต่อเราจึงไม่ได้ไปตีเมืองเตียว จำจะให้ไปตีเมืองเตียวให้ได้ คิดแล้วเจ๋งอ๋องออกว่าราชการจึงปรึกษากับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงว่า เมืองเตียวเป็นเมืองต้นคิดอ่านพาหัวเมืองทั้งปวงมายํ่ายีตีเมืองเราให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความแค้นเคืองสะดุ้งสะเทือนเป็นหลายครั้ง แล้วบังเอี๋ยนฆ่าบังหงอทหารเราตายเราคิดเสียดายบังหงอนัก จำจะให้ยกทัพใหญ่ไปตีเมืองเตียวเสียให้ได้ นานไปมีกำลังขึ้นเห็นจะกระทำยาก ขุนนางทั้งปวงจะเห็นประการใด
กังเซงกุ๋นซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า ซึ่งจะให้กองทัพยกไปตีเมืองเตียวนั้นก็เห็นจะได้อยู่แต่ทว่าจะหนักแรงไพร่พลนัก เพราะเหตุว่าเมืองเตียวมีกำลังมาก ได้เมืองเอี๋ยนไว้เป็นเมืองขึ้น และเมืองเอี๋ยนนี้ข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าหาปรกติกับเมืองเตียวโดยสุจริตไม่ เป็นแต่ภายนอกหากปราศรัยความภายในก็ขัดเคืองกันมากอยู่ ด้วยว่าเมืองเอี๋ยน เมืองเตียวสองเมืองนี้ กิตติศัพท์ก็กลัวกองทัพเราจะยกไปทำอันตรายทั้งสองเมือง จึงจำใจร่วมคิดร่วมอ่านปรองดองกัน ข้าพเจ้าคิดว่าจะแต่งให้ผู้มีสติปัญญาไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเมืองเอี๋ยนให้มาขึ้นกับเมืองเราโดยดีก็เห็นพอจะได้โดยง่าย ถ้าชักชวนเกลี้ยกล่อมได้แล้ว ข้าพเจ้าจะขอเอาคนสนิทของเจ้าเมืองเอี๋ยนมาไว้ใช้สอยสักคนหนึ่งอย่าให้เมืองเอี๋ยนกลับใจไปได้ เมืองเตียวก็จะเปลี่ยวเปล่าใจถอยกำลังลง เราจึงเกณฑ์กองทัพยกไปตีเมืองเตียวก็เห็นจะได้โดยง่าย
เจ๋งอ๋องได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงสั่งกังเซงกุ๋นให้ไปคิดราชการสุดแต่ให้ได้เมืองเอี๋ยนตามแต่ความคิดเถิด กังเซงกุ๋นก็ลาเจ๋งอ๋องไปเมืองเอี๋ยน จัดแจงบ่าวไพร่ไปด้วยตามสมควร ครั้นไปถึงเมืองเอี๋ยนแล้วก็เข้าไปหาเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยน เอี๋ยนอ๋องเห็นกังเซงกุ๋นมาก็เชื้อเชิญให้นั่งตามสมควร ต่างคนต่างคำนับแล้วพูดจาปราศรัยกัน เอี๋ยนอ๋องจึงถามว่าท่านมาหาเรานี้มีกิจธุระสิ่งอันใด กังเซงกุ๋นจึงว่า ซึ่งข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งนี้หวังจะคิดความดีให้แก่ท่านด้วย แต่ก่อนท่านกับเมืองเตียวก็เป็นอริวิวาทกัน ได้รบราฆ่าฟันกับเมืองเตียวเสียทหารตัวดีมีฝีมือชื่อฮกเซงครั้งหนึ่ง ชื่อกิลินครั้งหนึ่งท่านลืมไปแล้วหรือ บัดนี้ท่านก็ไปร่วมคิดร่วมอ่านกับเมืองเตียวจะไปตีเมืองจิ๋น ถ้าได้เมืองจิ๋นแล้วเจ้าเมืองเตียวจะให้แผ่นดินเมืองจิ๋นแก่ท่านหรือ ถ้าท่านกับเมืองเตียวยกไปตีเมืองจิ๋นเสียทีมา เจ้าเมืองจิ๋นก็ขัดเคืองท่านว่าคิดอ่านด้วยเมืองเตียว ความชั่วก็จะตกอยู่กับท่านไม่รู้หาย ซึ่งท่านจะไปร่วมคิดทำการกับเมืองเตียวนั้นข้าพเจ้าเห็นหาชอบไม่
เอี๋ยนอ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวตักเตือนให้สติทั้งนี้ก็ชอบอยู่ แต่ทว่าสติกำลังของข้าพเจ้าน้อย ทุกวันนี้หามีที่พึ่งพาไม่ เป็นความจนใจจึงต้องไปอาศัยเมืองเตียวแต่พอจะได้เป็นเพื่อน ใช่จะจงใจรักภักดีกับเมืองเตียวนั้นก็หาไม่ แล้วข้าพเจ้ามิได้คิดที่จะไปตีเมืองจิ๋น กังเซงกุ๋นจึงตอบว่า บัดนี้เจ๋งอ๋องพูดกับข้าพเจ้าอยู่ว่า เมืองฌ้อ เมืองหัน เมืองงุย เมืองเจ๋ เมืองเอี๋ยน ทั้งห้าเมืองนี้ก็ยอมพร้อมใจกันกับเมืองจิ๋นแล้ว ยังแต่เมืองเตียวนี้เป็นต้นเหตุท่านก็ย่อมรู้อยู่ เจ๋งอ๋องขัดเคืองจะให้ยกกองทัพไปตีเสียให้ยับเยิน แต่คิดเมตตาแก่ท่านจึงให้ข้าพเจ้ามาบอกว่าอย่าให้ท่านไปช่วยคิดอ่านกับเมืองเตียวเลย จงกลับจิตกลับใจไปขึ้นกับเมืองจิ๋นดีกว่าจะได้เป็นที่พึ่งและเกียรติยศ ความเจริญสุขก็จะมีสืบไป
เอี๋ยนอ๋องได้ฟังกังเซงกุ๋นว่าดังนั้นจึงตอบว่า เมืองข้าพเจ้าอยู่ใกล้กับเมืองเตียว ข้าพเจ้าสวามิภักดิ์ไปขึ้นแก่เมืองจิ๋นไม่ช่วยกระทำการแก่เมืองเตียว เมืองเตียวก็จะโกรธ ยกกองทัพมาตีเมืองข้าพเจ้าเหมือนไฟอยู่ใกล้นํ้าอยู่ไกลจะยกมาช่วยนั้นมิทัน เมืองข้าพเจ้ามิเสียกับเมืองเตียวหรือ กังเซงกุ๋นจึงตอบว่าถ้าท่านจะสมัครไปยอมดีกับเมืองจิ๋นดังท่านว่ามั่นคงแล้ว จะกลัวอันใดกับเมืองเตียว ท่านอย่าวิตกเลย แต่ทว่าขอบุตรท่านไปด้วยข้าพเจ้าเป็นสำคัญ ให้เจ๋งอ๋องเชื่อว่าท่านสวามิภักดิ์สมัครมาขึ้นโดยสัตย์สุจริตจริง เจ๋งอ๋องก็จะโปรดให้แต่งทหารที่มีฝีมือคุมไพร่พลมารักษาเมืองท่านไว้ ถึงมาตรว่าเมืองเตียวมีความแค้นเคืองจะยกกองทัพมาตีเมืองท่าน รู้ว่ากองทัพมาพิทักษ์รักษาเมืองเอี๋ยนอยู่ เจ้าเมืองเตียวก็เห็นจะหามาทำอันตรายเมืองท่านได้ไม่ เมืองเอี๋ยนกับเมืองจิ๋นก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกัน เราสองเมืองร่วมใจกันแล้วจะยกไปตีเมืองเตียวแก้แค้นบ้างก็เห็นจะได้โดยง่าย จะไม่มีความอัปยศแก่เมืองเตียวสืบไป เอี๋ยนอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงยอมให้ไทจูตั๋นผู้บุตรไปด้วยกังเซงกุ๋น กังเซงกุ๋นก็ลาเอี๋ยนอ๋องพาไทจูตั๋นกลับมาเมืองจิ๋น ครั้นมาถึงแล้วกังเซงกุ๋นก็พาไทจูตั๋นเข้าเฝ้าเจ๋งอ๋อง ทูลข้อความตามซึ่งได้ไปว่ากล่าวชักชวนเอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนมาเข้าด้วยและให้บุตรมาเฝ้าสิ้นทุกประการ
เจ๋งอ๋องแจ้งความดังนั้นก็ยินดีที่จะได้ไปทำศึกกับเมืองเตียวโดยสะดวกไม่กีดขวาง จึงให้รับไทจูตั๋นบุตรเอี๋ยนอ๋องเลี้ยงดูไว้โดยสมควร แล้วปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่า ถ้าเมืองเตียวรู้ว่าเมืองเอี๋ยนเอาใจออกหากกลับมาขึ้นแก่เมืองเราก็จะยกไปตีเมืองเอี๋ยน เอี๋ยนอ๋องก็จะเสียนํ้าใจ จำเราจะแต่งทหารไปพิทักษ์รักษากำกับดูแลเมืองเอี๋ยนให้เป็นสำคัญไว้ เห็นทหารผู้ใดจะยกไปรักษาเมืองเอี๋ยนได้ ลีปุดอุยจึงทูลว่า ซึ่งจะให้ไปรักษาเมืองเอี๋ยนได้นั้น ข้าพเจ้าเห็นแต่เตียงต๋องผู้เดียว ด้วยเตียงต๋องคนนี้มีความคิดสติปัญญาก็ลึกซึ้ง ทั้งฝีมือก็เข้มแข็งในสงครามพอจะให้ไปปรึกษาเมืองเอี๋ยนได้ เจ๋งอ๋องก็เห็นด้วยลีปุดอุย ลีปุดอุยจำปีเดือนวันคืนเตียงต๋องได้ จึงให้หาโหรมาพิเคราะห์ดูชะตา ว่าซึ่งจะให้เตียงต๋องไปอยู่ป้องกันรักษาเมืองเอี๋ยนครั้งนี้ชะตาราศีจะดีร้ายประการใด เห็นจะได้หรือมิได้ให้พิเคราะห์ดูจงละเอียด โหรพิเคราะห์ไล่เลียงใคร่ครวญในชะตาแต่ปักษ์ ครั้นแจ้งแล้วจึงทูลว่าซึ่งจะให้เตียงต๋องไปราชการครั้งนี้ชะตาราศีควรอยู่แล้วให้เร่งยกไปเถิด
เจ๋งอ๋องจึงให้ลีปุดอุยจัดแจง ลีปุยอุยจึงไปหาเตียงต๋อง ณ บ้าน เตียงต๋องรู้ความว่าจะให้ไปอยู่รักษาเมืองเอี๋ยนจึงแกล้งทำป่วยเสีย บอกกับผู้ไปหาว่าเราป่วยมากอยู่จะไปมิได้ คนใช้กลับมาบอกแก่ลีปุดอุยว่าเตียงต๋องป่วยอยู่ ลีปุดอุยรู้ก็มาขึ้นม้ามาบ้านเตียงต๋องเข้าไปที่เตียงต๋องอยู่ จึงบอกว่าบัดนี้เจ๋งอ๋องจะให้ท่านไปรักษาเมืองเอี๋ยน เหตุไฉนท่านจึงบิดพลิ้วทำป่วยมิไปฉะนี้เห็นชอบอยู่แล้วหรือ เตียงต๋องจึงตอบว่าข้าพเจ้าคิดเห็นว่าข้าพเจ้ากับเมืองเตียวทำศึกรบพุ่งกันมาเป็นหลายครั้งได้ฆ่าฟันทหารเมืองเตียวล้มตายเป็นอันมาก เมืองเตียวมีความเจ็บแค้นพยาบาทข้าพเจ้าอยู่ ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปรักษาเมืองเอี๋ยนนั้นต้องเดินไปทางหน้าเมืองเตียว เจ้าเมืองเตียวรู้ก็จะให้ทหารยกมาสกัดตี ข้าพเจ้าเห็นจะเสียราชการจึงไม่ยอมไป ลีปุดอุยว่ากล่าวปลอบโยนถึงสองสามครั้งเตียงต๋องก็ไม่ยอม
ลีปุดอุยก็กลับมาบ้าน เข้าในตึกนั่งตรึกตรองอยู่หาสบายใจไม่ กำโลอายุสิบสองขวบเห็นลีปุดอุยไม่สบายจึงเข้าไปคำนับแล้วถามว่า วันนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านไม่สบายมีธุระทุกข์ร้อนประการใดหรือ ลีปุดอุยได้ฟังกำโลมาถามดังนั้นจึงตอบว่าเอ็งเป็นเด็กจะรู้อันใด กำโลจึงตอบว่าซึ่งท่านเมตตาเลี้ยงดูข้าพเจ้ามาทั้งนี้ท่านจะมีกิจธุระสิ่งใดจะได้ใช้สอยข้าพเจ้า บัดนี้ท่านมีธุระแล้วและมานั่งนิ่งอยู่มิบอกความให้ข้าพเจ้ารู้ฉะนี้ ผู้ใดจะหยั่งรู้เข้าไปในใจจะได้มาช่วยท่านคิดอ่านเล่า
ลีปุดอุยได้ฟังกำโลว่าดังนั้นเห็นประหลาดจึงบอกความว่า บัดนี้กังเซงกุ๋นไปเกลี้ยกล่อมเมืองเอี๋ยนได้ไทจูตั๋นบุตรเจ้าเมืองเอี๋ยนมาไว้เป็นจำนำอยู่ในเมืองเราแล้ว ปรึกษาจะให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยน เตียงต๋องไม่ยอมไป เราหาผู้จะให้ไปรักษาเมืองเอี๋ยนยังมิได้จึงไม่สบาย เรามีความวิตกอยู่ดังนี้ กำโลได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ความวิตกของท่านนิดหนึ่งเท่านี้หาควรที่จะทุกข์ร้อนไม่ ถ้าบอกข้าพเจ้าแต่โดยดีที่ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยนก็จะได้ไม่เห็นจะยากแก่ใจ
ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นก็ตวาดเอาว่า แต่เราเป็นผู้ใหญ่ไปถึงตึกเตียงต๋องอ้อนวอนว่ากล่าวถึงสองครั้งเตียงต๋องก็ยังไม่ยอมไป เอ็งเป็นเด็กจะว่ากับเตียงต๋อง เตียงต๋องจะเชื่อถ้อยคำที่ไหน ป่วยการเสียเปล่า กำโลจึงตอบว่า แต่หังทกอายุได้เจ็ดขวบ ค้วงจูเป็นครูคนทั้งแผ่นดินก็ยังนับถือว่าหังทกเป็นอาจารย์ บัดนี้อายุข้าพเจ้าได้ถึงสิบสองขวบแก่กว่าหังทกถึงห้าขวบอีก ทุกวันนี้ข้าพเจ้าคิดว่าท่านมีธุระสิ่งใด ข้าพเจ้าจะทำสนองคุณไปตามสติปัญญา ถ้าท่านใช้ให้ข้าพเจ้าไปว่ากับเตียงต๋อง เตียงต๋องไม่ไปรักษาเมืองเอี๋ยน ท่านจึงกระทำโทษแก่ข้าพเจ้าเถิด ท่านเข้าใจว่าข้าพเจ้าเป็นเด็กว่ากล่าวมิได้หรือ ท่านอย่าเพ่อประมาทข้าพเจ้าก่อน
ลีปุดอุยได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วคิดแต่ในใจว่า เด็กคนนี้เจรจาเฉลียวฉลาดถ้อยคำเห็นหลักแหลมอยู่ จึงว่ากับกำโลว่า ถ้าเองรับจะไปว่ากล่าวให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยนได้จริงแล้วเราจะทูลความชอบให้เจ๋งอ๋องชุบเลี้ยงตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ กำโลได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงลาลีปุดอุยไปหาเตียงต๋อง ครั้นไปถึงจึงหยุดอยู่นอกประตูบ้าน ใช้คนเข้าไปบอกเตียงต๋องว่า ข้าพเจ้าชื่อกำโลมีธุระจะมาหาท่าน คนใช้รับคำแล้วก็เข้าไปบอกกับเตียงต๋อง เตียงต๋องแจ้งความแล้วก็ให้คนไปพากำโลขึ้นมา เตียงต๋องเห็นหน้ากำโลก็รู้จักว่ากำโลคนนี้อยู่กับลีปุดอุย จึงถามกำโลว่าเหตุใดวันนี้ท่านจึงมาถึงตึกเรา
กำโลคำนับแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาหาท่านด้วยความรับสั่ง เตียงต๋องจึงว่าธุระราชการสิ่งใดจะติดพันตัวเราก็มี ซึ่งท่านว่ามาหาเราด้วยข้อรับสั่งนั้นด้วยราชการสิ่งอันใด กำโลจึงตอบว่าซึ่งท่านจะให้บอกรับสั่งนั้นก็ได้อยู่ แต่ข้าพเจ้าจะขอถามท่านข้อหนึ่งก่อนแล้วจึงจะบอกให้ เตียงต๋องจึงว่า ท่านมีความประสงค์จะถามเราสิ่งใดก็ให้ว่าไปเถิด กำโลจึงถามว่า อันความชอบของท่านทุกวันนี้ก็มีเป็นอันมาก ถ้าจะเปรียบกับความชอบบู๊อันกุ๋นนั้นความชอบผู้ใดจะมากกว่าเล่า เตียงต๋องได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า บู๊อันกุ๋นนั้นได้ทำการศึกสงครามมามากเป็นหลายครั้ง ความชอบของท่านมากกว่าเราสักสิบส่วนหนึ่ง ก็ยังหาเท่าความชอบบู๊อันกุ๋นไม่ กำโลจึงถามต่อไปว่า ลีปุดอุยกับเฮงเฮาท่านทั้งสองนี้ ผู้ใดจะเป็นที่เจ้านายโปรดปรานสบเสียมากกว่ากัน เตียงต๋องจึงตอบว่า ทุกวันนี้โปรดปรานลีปุดอุยมากกว่าเฮงเฮานักที่ผู้ใดจะไม่รู้นั้นหาไม่ กำโลจึงว่าข้าพเจ้ารู้อยู่ เมื่อครั้งเฮงเฮาใช้ให้บู๊อันกุ๋นยกกองทัพไปตีเมืองเตียว บู๊อันกุ๋นขัดไม่ไป เฮงเฮาจึงขับบู๊อันกุ๋นไปเสียจากเมือง จนบู๊อันกุ๋นได้ความเวทนาเที่ยวไปตามอยู่ตำบลเต้าหี้ ถึงท่านก็ย่อมรู้อยู่ บัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่าลีปุดอุยเป็นผู้รับสั่งให้ไปอยู่รักษาเมืองเอี๋ยนและท่านขัดไม่ไปฉะนี้ ท่านก็เป็นขุนนางรู้จักอย่างธรรมเนียมผิดและชอบเห็นควรอยู่หรือ แต่เฮงเฮายังขับบู๊อันกุ๋นเสียได้ ที่ท่านขัดไม่ไปตามรับสั่งนั้นท่านเห็นว่าลีปุดอุยจะไม่ว่ากล่าวเอาความผิดท่านหรือประการใด เตียงต๋องได้ฟังดังนั้นคิดดูเห็นความแล้วก็ตกใจจึงตอบว่า ท่านก็เป็นเด็กแต่มีสติปัญญามาให้สติตักเตือนเราดังนี้ เราขอบใจหนักหนาแล้ว
กำโลจึงว่า เมื่อท่านเห็นดังนั้นแล้ว เชิญท่านไปหาลีปุดอุยจะได้ช่วยว่ากล่าวแก่ลีปุดอุยมิให้ขัดเคืองเอาโทษแก่ท่าน เตียงต๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วยก็พากำโลมาถึงบ้านลีปุดอุย เตียงต๋องจึงเข้าไปคำนับลีปุดอุยแล้วอ้อนวอนว่า ข้าพเจ้าประมาทขัดขวางมิไปเมืองเอี๋ยนตามคำท่านนั้น โทษข้าพเจ้าผิดอยู่แล้ว ท่านจงได้โปรดงดโทษข้าพเจ้าไว้ครั้งหนึ่งเถิด แต่ซึ่งจะไปรักษาเมืองเอี๋ยนนั้น ข้าพเจ้าจะยกไปตามคำท่านสั่งมิให้ขัดเคือง
ลีปุดอุยได้ฟังเตียงต๋องว่าดังนั้นก็ยินดี จึงว่าถ้าฉะนั้นท่านจงไปจัดแจงทหารไว้ให้พร้อมเถิด เตียงต๋องมีความยินดีนักคำนับลาลีปุดอุยแล้วกลับไปที่อยู่ ฝ่ายกำโลเห็นเตียงต๋องไปแล้วจึงว่ากับลีปุดอุยว่า ซึ่งเตียงต๋องไม่รับคำท่านว่าจะไปทั้งนี้เพราะเตียงต๋องกลัวเจ้าเมืองเตียวจะรู้จะออกสกัดตีนั้นก็เป็นความจริงของเตียงต๋องอยู่ ที่ท่านจะให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยนตามคำท่านว่านั้น ข้าพเจ้าคิดเห็นว่ายังไปไม่ได้ ท่านได้โปรดจงนำความนี้เข้าไปกราบทูลเจ๋งอ๋องให้ทราบก่อน ถ้ามีรับสั่งมาประการใด ท่านช่วยทูลว่าข้าพเจ้ามีนํ้าใจสวามิภักดิ์จะขออาสาไปดูท่วงทีเจ้าเมืองเตียวจะคิดทำประการใด ข้าพเจ้าจะคิดอุบายถ่ายเทสุดแต่ให้ได้ราชการมา ลีปุดอุยได้ฟังกำโลว่าดังนั้นก็ยินดีนัก แล้วคิดว่ากำโลนี้เป็นคนมีสติปัญญาพอจะทำราชการได้ ซึ่งกำโลว่ากล่าวทั้งนี้เป็นข้อราชการแผ่นดินถ้อยคำหนักแน่นอยู่ เราจะนิ่งไว้ก็มิได้ จำจะกราบทูลให้ทราบ ครั้นคิดแล้วก็พากำโลเข้าไปเฝ้าทูลเจ๋งอ๋องตามถ้อยคำกำโลที่ได้ไปว่ากล่าวกับเตียงต๋องทุกประการ แล้วว่ากำโลคนนี้เป็นหลานกำหมอง ข้าพเจ้าได้ใช้สอยมาช้านาน แต่ว่าเป็นเด็กสติปัญญาหลักแหลมอยู่ บัดนี้กำโลว่าจะอาสาไปคิดราชการให้ได้เมืองเตียว ขอท่านให้กำโลไปคิดราชการดูสักครั้งหนึ่ง
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงให้เรียกกำโลเข้าไปตรงหน้าเก้าอี้ เห็นกำโลรูปร่างงามหน้าขาวผิวพรรณดี จักษุทั้งสองยาวคิ้วสุดหางตา เห็นลักษณะสมมีสติปัญญาจริง จึงตรัสถามกำโลว่า ซึ่งตัวจะไปเมืองเตียวนั้นจะคิดอ่านว่ากล่าวประการ ใด กำโลจึงทูลว่า ความทั้งนี้ข้าพเจ้ายังหารู้ที่จะกราบทูลได้ไม่ด้วยเป็นความไกลตา ต่อข้าพเจ้าไปถึงเมืองเตียว เห็นท่วงทีเตียวอ๋องจะพูดจาว่ากล่าวฉันใด ข้าพเจ้าจึงจะคิดอ่านผันแปรว่ากล่าวตอบโต้ตามกระแสความสุดแต่ให้ได้ราชการ ซึ่งข้าพเจ้าจะว่าไปก่อนนั้น เกลือกจะไม่สมคะเนกลัวความผิดและชอบอยู่ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นเห็นว่ากำโลพูดจาห้าวหาญมีสติปัญญาดีพอจะชุบเลี้ยงให้เป็นนายกองได้ จึงสั่งให้จัดทหารไปด้วยกำโลร้อยหนึ่งกับเกวียนสิบเล่ม กำโลได้ฟังรับสั่งให้จัดแจงทหารและเกวียนได้พร้อมเสร็จลาออกมาขึ้นเกวียนยกไปทางเมืองเตียว
ฝ่ายเตียวอ๋องเจ้าเมืองเตียวรู้ความว่า ขุนนางเมืองจิ๋นมาเกลี้ยกล่อมเอาเมืองเอี๋ยนไปขึ้นแก่เมืองจิ๋นได้ ไทจูตั๋นบุตรเจ้าเมืองเอี๋ยนก็ตกไปอยู่ ณ เมืองจิ๋น เตียวอ๋องจึงคิดในใจว่า บัดนี้เมืองเอี๋ยนไปสวามิภักดิ์ร่วมคิดอ่านด้วยเมืองจิ๋นแล้ว นานไปเห็นจะมีกองทัพมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง แต่คิดวิตกอยู่ดังนี้ยังหาทันจะปรึกษาขุนนางทั้งปวงไม่พอคนใช้มาบอกว่า บัดนี้เมืองจิ๋นให้กำโลเป็นข้าหลวงมาฟังราชการ ณ เมืองเรา เตียวอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ออกไปรับกำโลนอกเมืองประมาณสี่ร้อยเส้น เตียวอ๋องแลเห็นกำโลเป็นเด็กมีความสงสัยอยู่ ครั้นพากำโลเข้ามาถึงเมืองแล้ว เตียวอ๋องจึงถามกำโลว่ากำหมองนั้นเป็นแซ่เดียวกับท่านหรือ กำโลจึงตอบว่ากำหมองนั้นเป็นปู่ของข้าพเจ้า เตียวอ๋องจึงถามกำโลว่า ท่านมีอายุได้สักเท่าใด กำโลบอกว่าอายุของข้าพเจ้าได้สิบสองขวบแล้ว เตียวอ๋องจึงถามว่าเมืองจิ๋นนี้คนผู้ใหญ่ซึ่งมีสติปัญญาหามีใช้ไม่หรือ จึงใช้ให้ท่านผู้เป็นเด็กมาดังนี้ กำโลจึงตอบว่า อันเจ๋งอ๋องนี้มีสติปัญญากว้างขวางลึกซึ้ง รู้คาดการคะเนการที่จะใช้ทหารและเสนาบดีทั้งปวงให้สมด้วยสติปัญญาคุณารูป ผู้ใหญ่ก็ใช้ให้ไปทำการอันใหญ่ ผู้น้อยก็ใช้ให้ไปกระทำการอันน้อย และความซึ่งมาเจรจากับเมืองท่านนี้ แต่พอข้าพเจ้าก็จะมาว่ากล่าวกระทำได้ เจ๋งอ๋องตรัสใช้ให้ข้าพเจ้ามาใช่จะไม่มีคนผู้ใหญ่ซึ่งมีสติปัญญาและทหารที่ดีมีฝีมือกล้าหาญใช้สอยในเมืองจิ๋นดุจหนึ่งท่านว่านั้นหามิได้
เตียวอ๋องได้ฟังกำโลว่าดังนั้น เห็นว่ากำโลฉลาดเป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลมอยู่ เตียวอ๋องถึงถามกำโลว่า ท่านมาบัดนี้จะว่ากล่าวและคิดประการใดหรือ กำโลจึงตอบว่า เอี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนให้ไทจูตั๋นผู้บุตรไปอยู่ ณ เมืองจิ๋น เมืองจิ๋นกับเมืองเอี๋ยนเป็นแผ่นดินเดียวรักใคร่กัน ไม่คิดที่จะรบพุ่งกันต่อไปแล้ว บัดนี้เมืองจิ๋นจะให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยนท่านรู้หรือไม่ เตียวอ๋องจึงบอกกำโลว่าความทั้งนี้เราก็แจ้งอยู่ เตียวอ๋องจึงย้อนถามกำโลว่า ซึ่งเมืองจิ๋นกับเมืองเอี๋ยนสมัครรักใคร่ดีกันเข้าดังนี้แล้วจะคิดประการใดบ้าง กำโลจึงตอบว่าซึ่งเมืองจิ๋นกับเมืองเอี๋ยนรักใคร่กันเข้าดังนี้เห็นจะมาตีเมืองเตียว หวังจะชิงเอาหัวเมืองหอกันซึ่งเป็นเมืองขึ้นของท่าน ข้าพเจ้าเห็นว่าอาณาประชาราษฎร์ไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความเดือดร้อน จึงมาว่ากล่าวแก่ท่าน ถ้าท่านจะใคร่ได้เมืองคืนดังเก่า ก็ให้ยอมถวายที่หัวเมืองหอกันแก่เจ๋งอ๋องแล้ว ข้าพเจ้าจะทูลเบี่ยงบ่ายมิให้เตียงต๋องไปอยู่รักษาเมืองเอี๋ยน ภายหลังท่านจงแต่งกองทัพไปตีเอาเมืองเอี๋ยนเถิด เจ๋งอ๋องมิได้ให้กองทัพไปช่วยเมืองเอี๋ยนแล้ว ท่านก็จะได้ที่หัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก
เตียวอ๋องได้ฟังกำโลว่าดังนั้นก็ยินดีหามีความสงสัยไม่ แล้วว่าแก่กำโลว่าท่านว่ากล่าวจริงดังนั้นแล้ว ที่หัวเมืองหอกันห้าหัวเมืองนี้เราจะยอมถวายแก่เจ๋งอ๋อง ท่านได้อนุเคราะห์ช่วยเพ็ดทูลเบี่ยงบ่ายให้เจ๋งอ๋องเมตตาเราด้วยเถิด เตียวอ๋องจึงให้ทองคำแก่กำโลหนักหกสิบชั่งกับเพชรสองคู่ กำโลรับเอาแล้วก็คำนับลาเตียวอ๋องกลับมาเมืองจิ๋น ครั้นกำโลมาถึงเมืองแล้วก็เข้าไปหาเจ๋งอ๋องกราบทูลข้อความตามซึ่งได้ว่ากล่าวกับเตียวอ๋องนั้นให้ทราบสิ้นทุกประการ แล้วทูลถวายหัวเมืองหอกันแก่เจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องได้ฟังกำโลกราบทูลดังนั้นยินดีนัก สรรเสริญว่ากำโลคนนี้เป็นเด็กก็จริง แต่มีสติปัญญาความคิดเกินตัวเป็นอันมาก จึงสั่งให้จัดแจงทหารไปรักษาที่หัวเมืองหอกันไว้ มิให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยน แล้วให้บำเหน็จรางวัลแก่กำโลเป็นอันมาก
ฝ่ายเตียงต๋องก็มีความยินดีด้วยจึงว่าแก่กำโลว่า ซึ่งเราไม่ต้องไปอยู่รักษาเมืองเอี๋ยนครั้งนี้ก็เพราะสติปัญญาและความคิดของท่าน เราขอบใจท่านยิ่งนัก ฝ่ายเตียวอ๋องเจ้าเมืองเตียวรู้ความกำหนดว่าเจ๋งอ๋องมิได้ให้เตียงต๋องไปรักษาเมืองเอี๋ยนสมคำกำโลพูดไว้ดังนั้น เตียวอ๋องก็มีความยินดีนัก เห็นว่าเมืองจิ๋นมิได้เอาธุระเมืองเอี๋ยนเป็นมั่นคงแล้ว ก็สั่งให้บังเอี๋ยนกับหลีมกคุมทหารไปตีเมืองเซียงก๊กซึ่งขึ้นแก่เมืองเอี๋ยนได้สามสิบหัวเมือง และหัวเมืองที่ใกล้กับหัวเมืองหอกันนั้นเตียวอ๋องก็ถวายให้ขึ้นแก่เมืองจิ๋นสิบแปดหัวเมือง เจ๋งอ๋องมีความยินดีนักว่าที่ได้หัวเมืองขึ้นมาอีกทั้งนี้ก็เพราะความคิดกำโล จึงตั้งกำโลให้เป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่แล้วให้บ้านส่วยและหัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมากำโลจะว่าราชการบ้านเมืองสิ่งใดก็สิทธิ์ขาด
ฝ่ายไทจูตั๋นบุตรเจ้าเมืองเอี๋ยนซึ่งมาอยู่ ณ เมืองจิ๋นนั้น ครั้นรู้ว่าเมืองเตียวมาตีเอาหัวเมืองขึ้นไปได้สามสิบหัวเมือง ฝ่ายข้างเมืองจิ๋นก็หาให้กองทัพไปช่วยเมืองเอี๋ยนไม่ แต่คิดเสียใจไม่รู้ที่จะทำประการใด ครั้นจะหนีไปเมืองก็มิได้รำคาญใจยิ่งนัก จึงคิดว่าเราจะไปหากำโลพูดจาอ้อนวอนให้กำโลช่วยคิดอ่านให้ได้กลับไปเมืองเถิด ไทจูตั๋นคิดดังนั้นแล้วก็ไปหากำโลเนืองๆ มิได้ขาดหวังจะให้สนิทไว้ แต่ยังมิได้พูดจาด้วยความของตัว อยู่มาวันหนึ่งเวลากลางคืนกำโลนอนหลับอยู่ฝันเห็นไปว่าผู้หนึ่งใส่เสื้อแดงเหาะลงมาแต่สวรรค์บอกกำโลว่า พระอิศวรซึ่งเป็นใหญ่อยู่ในเมืองสวรรค์ให้ลงมาหาท่านขึ้นไป ครั้นกำโลตื่นขึ้นจากที่นอนเล่าความให้คนทั้งปวงฟังแล้ว เวลาเช้ากำโลก็นอนตายอยู่ในที่นอน และเมื่อกำโลตายอายุพอได้สิบหกปี
ฝ่ายลีปุดอุยแต่ลอบลักไปมาหาฮองไทเฮา ตั้งแต่จังเสียงอ๋องสิ้นบุญมาจนเจ๋งอ๋องเจริญวัยได้ว่าราชการเมืองจิ๋น เห็นเจ๋งอ๋องมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดหลักแหลมนักเกรงความจะไม่มิด ลีปุดอุยคิดกลัวตัวเป็นอันมากทำเหินห่างอยู่มิใคร่จะเข้าไปเฝ้า ฮองไทเฮาก็ให้มาหาลีปุดอุยเข้าไป ลีปุดอุยจึงคิดว่าทำไฉนเราจะหาคนแทนตัวให้ฮองไทเฮาสืบต่อไปได้ ลีปุดอุยคิดรำคาญใจไม่มีความสบาย จึงคิดขึ้นได้ว่าเล่าไอคนหนึ่งเป็นคนนักเลงเล่นชู้ ถ้าเล่าไอได้สมรักด้วยหญิงคนใด หญิงคนนั้นมีความยินดีรักใคร่ยิ่งนัก เล่าไอมีใจกำเริบเที่ยวทำชู้ด้วยบุตรภรรยาไพร่บ้านพลเมืองเนืองๆ ไปจนเล่าไอเป็นโทษต้องเวรจำอยู่ ลีปุดอุยจึงให้ไปถอดเอาเล่าไอมาไว้ใช้สอยในบ้าน และเป็นอย่างธรรมเนียมเมืองจิ๋นสืบๆ มา ถ้าพ้นเทศกาลนานแล้ว ก็ให้เล่นการมหรสพทุกปี แต่บรรดาผู้รู้วิชาในการเครื่องเล่นเต้นรำสิ่งใดๆ ก็ให้มาเล่นในกำหนดสามวันให้พร้อมกันตามประเพณี ครั้งนั้นพอเทศกาลวันจะเล่นมหรสพ ลีปุดอุยจึงให้ทำจักรกลอันหนึ่งใหญ่เท่านกกระเรียน ถ้าหันไปแล้วมีเสียงดังไพเราะต่างๆ ได้จักรกลแล้วก็กระทำให้จักรกลผัดผันไป มีเสียงดังต่างๆ คนทั้งปวงเห็นประหลาดก็ชวนกันหัวเราะเล่าไอ จนกิตติศัพท์ลือเข้าไปถึงฮองไทเฮา ฮองไทเฮาจึงให้หาลีปุดอุยเข้าไปสอบถามถึงความเล่าไอ ลีปุดอุยรู้ในท่วงทีฮองไทเฮา ลีปุดอุยจึงถามว่าท่านจะใคร่ดูเล่าไอหรือ ข้าจะพาเข้ามาอยู่ให้ใช้แทนตัว
ฮองไทเฮาได้ฟังแล้วก็ยิ้มนิ่งอยู่ แล้วจึงว่าท่านเจรจาเล่นดอกกระมัง คนนอกหรือจะเอามาใช้ข้างในได้ ลีปุดอุยรู้ในกิริยาจึงตอบว่า ข้าคิดอุบายได้สิ่งหนึ่ง ซึ่งจะให้เล่าไอเข้ามาอยู่พอจะได้ แต่จะต้องยกโทษเล่าไอซึ่งกระทำผิดมาแต่หลังนั้น แล้วจะทำให้เล่าไอเป็นขันที จะเอาตัวเข้ามาให้ใช้คนสนิท เห็นคนทั้งปวงจะหาสงสัยไม่ ฮองไทเฮาได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงตอบว่าซึ่งท่านคิดอุบายถ่ายเทดังนี้ดีนัก ฮองไทเฮาจึงให้เงินไปแก่ลีปุดอุยเป็นสินบนแก่เจ้าพนักงานผู้รู้ทำให้เป็นขันที ลีปุดอุยก็กลับมา ณ บ้าน จึงให้หาเล่าไอมาบอกความซึ่งคิดอ่านกับฮองไทเฮาให้ฟังทุกประการ เล่าไอได้แจ้งดังนั้นดีใจนักด้วยจะได้รู้จักฮองไทเฮา ลีปุดอุยจึงให้หาเจ้าพนักงานผู้กระทำโทษนั้นมาบอกความลับแล้วให้เงินสินบนแก่เจ้าพนักงานทั้งปวง ลีปุดอุยจึงสั่งว่า ท่านจงเอาตัวเล่าไอไปแล้วประกาศแก่คนทั้งปวงว่าเล่าไอคนนี้กระทำล่วงประเพณีผิดด้วยกฎหมาย ให้ทำโทษตัดเพศชายเสียส่งไปเป็นขันทีในวัง ท่านประกาศให้แก่คนทั้งปวงรู้ดังนั้นอย่าให้มีความสงสัย แล้วท่านจงส่งตัวเล่าไอให้ไปเป็นขันทีใช้ในวัง เจ้าพนักงานได้สินบนรับคำลีปุดอุยแล้วส่งตัวเล่าไอไปในที่ทำโทษแล้วทำตามถ้อยคำลีปุดอุยสั่งทุกประการ ครั้นแล้วก็โกนหนวดเล่าไอเสีย แต่งตัวเป็นขันทีส่งให้ลีปุดอุย ลีปุดอุยจึงพาตัวเล่าไอไปส่งให้ฮองไทเฮา ฮองไทเฮาตั้งแต่ได้เล่าไอเข้ามา รู้ว่าเล่าไอมิใช่ขันทีแท้ก็ใช้ชิดเป็นชาวที่ การสิ่งใดก็วางใจไว้ความลับแก่เล่าไอทุกสิ่ง ฮองไทเฮาเห็นเล่าไอฉลาดชอบอัชฌาสัย ก็รักใคร่เล่าไอมากกว่าลีปุดอุย ฮองไทเฮาคิดขอบคุณลีปุดอุยว่าหาคนดีมาให้ใช้ จึงให้หาลีปุดอุยเข้ามาให้สิ่งของทั้งปวงเป็นอันมาก ลีปุดอุยรู้ทีในฮองไทเฮาว่ารักใคร่ในเล่าไอสมความคิดแล้วลีปุดอุยก็หายความวิตก แต่นั้นไปลีปุดอุยก็มิได้เข้าไปหาฮองไทเฮาสืบไปเลย ฮองไทเฮากับเล่าไอก็อยู่ด้วยกันจนฮองไทเฮามีครรภ์แล้วคิดกลัวเจ๋งอ๋องผู้บุตรและคนทั้งปวงจะรู้ความ ฮองไทเฮาแกล้งกระทำป่วยจึงให้เล่าไอเอาเงินไปให้แก่หมอดูเคราะห์ให้ทายว่าฮองไทเฮาจะอยู่ในเมืองนี้มิได้เคราะห์นั้นร้าย ให้แปลงสถานไปอยู่ฝ่ายตะวันตกให้พ้นเมืองประมาณสี่พันเส้น เล่าไอเอาเงินไปให้แก่หมอดู หมอก็ทำนายมาตามฮองไทเฮาสั่งทุกประการ เจ๋งอ๋องแจ้งความว่าฮองไทเฮาป่วย จะอยู่ในเมืองนี้มิได้จะต้องแปลงสถานออกไปเสียให้พ้นเมือง
เจ๋งอ๋องมีความยินดีนัก ด้วยแต่ก่อนสงสัยลีปุดอุยกับฮองไทเฮาอยู่ บัดนี้ ฮองไทเฮาจะออกไปอยู่เสียนอกเมือง ลีปุดอุยกับฮองไทเฮาก็จะได้ไกลพ้นกันไป เจ๋งอ๋องจึงว่ากับฮองไทเฮาว่า ซึ่งท่านจะออกไปอยู่เสียนอกเมืองให้พ้นเคราะห์ร้ายนั้นก็ควรอยู่แล้ว และที่ยงจิ๋วนั้นพ้นเมืองออกไปฝ่ายตะวันตก ทางสี่พันเส้นเป็นที่เมืองเก่ามีตำหนักไต๋แต้เก๋งที่นั่งเย็นและสวนดอกไม้เป็นที่สบาย เชิญท่านไปอยู่ ณ ที่ยงจิ๋วเถิด ฮองไทเฮาก็มีความยินดี จัดแจงสมัครพรรคพวกหญิงคนใช้กับเล่าไอก็ยกออกไปตั้งอยู่ ณ ที่ยงจิ๋ว ได้ประมาณสองปีเศษเกิดบุตรด้วยเล่าไอถึงสองคน ฮองไทเฮาก็จัดแจงที่อยู่และพี่เลี้ยงแม่นมให้รักษาอยู่แต่ข้างในมิให้คนทั้งปวงเห็น และกิตติศัพท์ก็เลื่องลือ อาณาประชาราษฎร์ชาวเมืองยงจิ๋วก็ทราบความอยู่สิ้น แต่หามีผู้ใดอาจพูดจาว่ากล่าวไม่
ฝ่ายฮองไทเฮามีความรักเล่าไอนัก จึงพูดกับเล่าไอว่าถ้าหาบุญเจ๋งอ๋องไม่ ข้าจะให้สมบัติแก่บุตรเราทั้งสองคนนี้ เล่าไอได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก อยู่วันหนึ่งฮองไทเฮาจึงให้คนเข้าไปทูลเจ๋งอ๋องว่าเล่าไอคนนี้เป็นคนซื่อสัตย์ อุตส่าห์ทำราชการโดยสุจริต สมควรที่จะชุบเลี้ยงให้เป็นผู้ใหญ่ได้ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นขัดมารดามิได้ จึงตั้งให้เล่าไอเป็นขุนนางผู้ใหญ่ชื่อเซียงสินเฮา ยกเมืองฮอเอียงให้เป็นส่วยขึ้นแก่เล่าไอ ครั้นเล่าไอได้ที่เซียงสินเฮาขุนนางผู้ใหญ่มีส่วยขึ้นดังนั้นก็มีนํ้าใจกำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน ฮองไทเฮาก็จัดแจงข้าวของเครื่องยศให้แก่เล่าไอทุกประการ เล่าไอต้องการสิ่งใดฮองไทเฮาก็จัดแจงให้แก่เล่าไอมิได้ขัดสน และกิจการในเมืองยงจิ๋วประการใดก็บังคับบัญชาว่ากล่าวสิทธิ์ขาดอยู่ในเล่าไอทั้งสิ้น เล่าไอก็ชักชวนเกลี้ยกล่อมบ่าวไพร่ซ่องสุมผู้คนไว้ได้เป็นหลายพัน หัวเมืองทั้งปวงรู้กิตติศัพท์ไปว่าเล่าไอเป็นคนโปรดปรานสบเสียชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ก็สมัครมาเข้าด้วยเล่าไอประมาณอีกพันเศษ แล้วเล่าไอให้เสื้อผ้าเงินทองไปชักชวนเกลี้ยกล่อมชาวเมืองจิ๋น ได้สมัครพรรคพวกเป็นอันมาก เกียรติยศก็ลือชาปรากฏยิ่งกว่าลีปุดอุยอีก
ขณะนั้นเจ๋งอ๋องเสวยราชสมบัติมาได้เก้าปี และในปีนั้นเห็นดาวหางขึ้นขวางอากาศอยู่ยาวยิ่งนัก โหรจึงทำนายว่าปีนี้เมืองเราจะเกิดศึก และเป็นเยี่ยงอย่างเคยกระทำมาแต่ก่อน ครั้งซินเสียงก๋งได้สมบัติก็ให้ทำศาลเทพารักษ์ไว้ที่ยงจิ๋ว ถึงปีก็ไปกระทำบวงสรวงเทพารักษ์มิได้ขาด ครั้นเต๊กก๋งยกไปตั้งอยู่ยงจิ๋วก็ให้ปลูกศาลเทพารักษ์ขึ้นบูชาอีกศาลหนึ่ง ครั้นถึงปีก็ไปบูชาทุกปีสืบต่อกันมา จนถึงเจ๋งอ๋องได้ราชสมบัติก็เคยไปกระทำบวงสรวงอยู่ทุกปีมิได้ขาด ครั้นถึงกำหนดในปีนั้น โหรทำนายว่าจะเกิดศึก เจ๋งอ๋องจึงจัดแจงบ้านเมืองรี้พล ให้ลีปุดอุยกับอองเจี๋ยนอยู่รักษาเมือง ให้สวนกีคุมทหารสามหมื่นไปตั้งทัพอยู่เขากีสัน เจ๋งอ๋องยกไปยงจิ๋ว ครั้นถึงจึงเข้าไปหามารดา คำนับมารดาแล้วก็ลาไปพักอยู่ที่คีนี่เก๋ง ครั้นถึงวันกำหนดที่จะบูชาเทพารักษ์ เจ๋งอ๋องให้จัดแจงเครื่องบวงสรวงแล้ว ก็ไปบูชาเทพารักษ์ ณ ศาลซึ่งซินเสียงก๋งทำไว้นั้น ครั้นบวงสรวงเทพารักษ์ตามธรรมเนียมแล้วก็กลับมาที่อยู่
ฮองไทเฮาจึงให้คนมาทูลเจ๋งอ๋องว่า ทุกวันนี้เจ๋งอ๋องมีอายุได้ยี่สิบสองปี ยังหนุ่มอยู่ให้จัดแจงเครื่องพลีกรรมไปบวงสรวงเทพารักษ์ ณ ศาล ซึ่งเต๊กก๋งสร้างไว้นั้นด้วย จึงจะได้เจริญอายุเป็นเกียรติยศปรากฏใหญ่ยิ่งขึ้นไป ครั้นเจ๋งอ๋องแจ้งแล้วก็ไปบวงสรวงบูชาเทพารักษ์ ณ ศาลเต๊กก๋ง แล้วให้แต่งโต๊ะเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยอยู่ ณ ศาลเทพารักษ์ แต่ตัวเจ๋งอ๋องมากินโต๊ะอยู่ด้วยฮองไทเฮาผู้มารดา ณ ตำหนักไต๋แต้เก๋ง
ฝ่ายเล่าไอก็กินโต๊ะอยู่กับขุนนางทั้งปวง แล้วก็เล่นพะบ๊วยทายนิ้วมือพนันกินเหล้ากัน เล่าไอเล่นพนันกับงวนเสียบ เสพสุราพลางต่างคนต่างเมา เล่าไอมีแต่แพ้งวนเสียบเป็นหลายครั้ง เล่าไอจึงชวนงวนเสียบจะให้เล่นพนันอีก งวนเสียบว่าท่านแพ้เราหลายครั้งเราไม่เล่นกับท่านแล้ว เล่าไอขัดใจฉุดเอาข้อมืองวนเสียบเข้ามาแล้วตบเอาแก้มงวนเสียบ งวนเสียบโกรธก็ต่อสู้กระชากเอาหมวกบนศีรษะเล่าไอ เล่าไอโกรธเป็นกำลังถลึงตาตวาดเอางวนเสียบแล้วว่า เจ๋งอ๋องก็เป็นบุตรเลี้ยงเรา หน้าเจ้าแต่เพียงนี้หรือจะมาทำหยาบช้าเกินเลยเรา งวนเสียบได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงลุกหนีออกมา พอพบเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องเสพสุรากับฮองไทเฮามารดาแล้วก็เดินออกมาพบงวนเสียบ งวนเสียบร้องไห้กราบทูลเจ๋งอ๋องแล้วทูลอ้อนวอนขอโทษ เจ๋งอ๋องเห็นงวนเสียบเศร้าโศกดังนั้น ก็ไว้แต่ในใจหาว่ากล่าวสิ่งใดไม่ ให้คนใช้พยุงเอาตัวงวนเสียบไปตำหนักคีนี่เก๋ง ครั้นไปถึงแล้วเจ๋งอ๋องจึงถามงวนเสียบว่า เหตุสิ่งใดจึงมาร้องขอโทษเรา งวนเสียบจึงทูลว่าเวลาวันนี้ข้าพเจ้าเสพสุราเล่นพนันกับเล่าไอ เล่าไอแพ้ข้าพเจ้าแล้วชวนข้าพเจ้าจะให้เล่นอีก ข้าพเจ้าไม่เล่น เล่าไอโกรธตบเอาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทำตอบบ้าง เล่าไอโกรธว่าข้าพเจ้าหยาบช้า แล้วว่าท่านเป็นบุตรเลี้ยงของเล่าไอ ซึ่งข้าพเจ้าได้กระทำว่ากล่าวล่วงเกินเล่าไอนั้นโทษข้าพเจ้าถึงตายอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจึงมาขอชีวิต
เจ๋งอ๋องจึงถามงวนเสียบว่าความข้อนี้เราหาแจ้งไม่ แต่ก่อนท่านได้แยบคายรู้เห็นประการใดจงบอกให้เราแจ้ง งวนเสียบจึงทูลว่าแต่ก่อนข้าพเจ้าแจ้งอยู่ว่าเล่าไอคนนี้ปลอมเป็นขันทีเข้าไปอยู่ด้วยฮองไทเฮา และซึ่งว่าให้กระทำโทษให้เป็นขันทีนั้นหาจริงไม่ แกล้งทำเป็นกลอุบายแต่พอให้คนทั้งปวงเห็น ครั้นเล่าไอได้เข้าไปอยู่ในวังแล้วฮองไทเฮาก็รักใคร่เล่าไอ จนมีบุตรชายถึงสองคน บัดนี้ลอบให้พี่เลี้ยงไปอยู่พิทักษ์รักษามิให้ใครล่วงรู้ นานไปเห็นจะคิดเอาราชสมบัติ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงใช้ให้ม้าเร็วลอบมีหนังสือไปหาสวนกีนายทหารซึ่งตั้งอยู่เขากีสัน ให้ยกมาเมืองยงจี๋วโดยเร็ว
ขณะนั้นไลสือซื่อคนหนึ่ง จอคอเกียดคนหนึ่ง สองคนนี้เป็นคนใช้อยู่ในเจ๋งอ๋อง เล่าไอให้เงินทองชักชวนไว้เป็นพวกเล่าไอ ไลสือซื่อกับจอคอเกียดคิดถึงบุญคุณเล่าไอ ครั้นรู้ว่างวนเสียบมาบอกความแก่เจ๋งอ๋องดังนั้น ไลสือซื่อกับจอคอเกียดจึงเอาเนื้อความมาบอกแก่เล่าไอทุกประการ เล่าไอครั้นสร่างเมาสุราแล้วได้ยินไลสือซื่อและจอคอเกียดมาบอกความดังนั้นก็ตกใจ จึงไปหาฮองไทเฮา ณ ตำหนักไต๋แต้เก๋งในเวลากลางคืน เอาเนื้อความแจ้งแก่ฮองไทเฮาทุกประการ
ฮองไทเฮาได้ฟังดังนั้นก็ตกใจยิ่งนัก จึงคิดกันว่าเมื่อเกิดความขึ้นทั้งนี้ เราจะทำประการใด เล่าไอจึงตอบว่ากองทัพสวนกีซึ่งเจ๋งอ๋องให้ไปหามานั้น ในวันนี้ยังจะมาไม่ถึงก่อน จำเราจะจัดแจงทหารซึ่งอยู่รักษาไต๋แต้เก๋งกับสมัครพรรคพวกของเรายกไปตีคีนี่เก๋งจับเจ๋งอ๋องฆ่าเสีย เราผัวเมียจะได้อยู่ด้วยกันเป็นสุขสืบไป ฮองไทเฮาจึงว่าซึ่งคิดการดังนี้เกลือกทหารซึ่งรักษาไต๋แต้เก๋งจะไม่ยอมด้วยเรา เล่าไอจึงว่าจะขอตราของท่านปลอมเป็นตราเจ๋งอ๋องออกไปว่ากล่าวแก่ทหารทั้งปวงว่าตำหนักคีนี่เก๋งนั้นมีคนร้ายมาอาศัยอยู่ ให้ท่านทั้งปวงยกไปจับผู้ร้าย ทหารทั้งปวงจะขัดมิได้ก็จะต้องยกไปตามคำเรา ฮองไทเฮาได้ยินดังนั้นก็คิดเรรวนอยู่ จึงตอบว่าการทั้งนี้สุดแต่ท่านจะคิดอ่านเถิด
ฮองไทเฮาก็ส่งตราให้เล่าไอ เล่าไอจึงทำเป็นหนังสือเจ๋งอ๋องแล้วเล่าไอถือออกมาว่ากล่าวแก่ทหารทั้งปวง แล้วก็ให้แบ่งทหารออกเป็นสามกอง ให้ไลสือซื่อคุมไปกองหนึ่ง จอคอเกียดคุมไปกองหนึ่ง ครั้นจัดแจงทหารทั้งปวงพร้อมแล้ว ก็ยกไปล้อมตำหนักคีนี่เก๋งเข้าไว้ว่าจะจับผู้ร้าย เจ๋งอ๋องจึงถามทหารทั้งปวงว่า ซึ่งยกมาล้อมคีนี่เก๋งไว้ดังนี้ด้วยเหตุสิ่งใด ทหารทั้งปวงจึงตอบว่าเล่าไอบอกว่าคีนี่เก๋งมีผู้ร้ายจึงให้ยกมา เจ๋งอ๋องจึงว่าที่คีนี่เก๋งหามีผู้ร้ายไม่ อ้ายเล่าไอนั้นแหละเป็นผู้ร้ายเอง
ฝ่ายทหารทั้งปวงได้ฟังเจ๋งอ๋องว่าดังนั้นก็กลับเข้ารบกับเล่าไอก็มีบ้าง ที่กลับไปเสียไม่อยู่รบก็มีบ้าง เจ๋งอ๋องจึงร้องประกาศว่าถ้าผู้ใดจับตัวเล่าไอมาได้เราจะให้บำเหน็จแล้วจะตั้งให้เป็นขุนนาง ทหารทั้งปวงซึ่งรบพุ่งอยู่นั้นก็มีนํ้าใจ จึงกระทำการรบพุ่งกับเล่าไอเป็นสามารถ ฝ่ายทหารเจ๋งอ๋องกับไพร่บ้านพลเมืองก็เต็มใจช่วยรบพุ่งพวกเล่าไอเป็นสามารถ สมัครพรรคพวกของเล่าไอต้านทานมิได้ตายลงประมาณสามร้อยสี่ร้อย เล่าไอก็เสียทีเห็นเหลือกำลังสู้มิได้ก็รบฝ่าหนีออกมาข้างประตูตะวันออก พอพบกองทัพสวนกีมาถึงก็ยิ่งตกใจ
ฝ่ายสวนกีก็ให้ทหารสกัดล้อมจับตัวเล่าไอกับไลสือซื่อ จอคอเกียดได้ ก็มัดมาถวายเจ๋งอ๋อง และไพร่พลของเล่าไอนั้น กองทัพจับได้บ้าง หนีกระจัดกระจายไปได้บ้าง เจ๋งอ๋องจึงสั่งทหารให้เอาตัวเล่าไอไปกระทำโทษ แล้วให้ซักถามเอาความจริงจงได้ เล่าไอต้องรับอาญาทนมิได้ก็ให้การออกความตามลีปุดอุยคิดอ่านกระทำมาแต่หลังจนได้เข้าไปอยู่กับฮองไทเฮานั้นให้แจ้งทุกประการ เจ๋งอ๋องแจ้งความดังนั้นก็ไปตำหนักไต๋แต้เก๋ง ให้ไปเอาตัวบุตรเล่าไอมาใส่ถุงทุบเสียทั้งสองคน ฮองไทเฮาก็ปิดประตูร้องไห้อยู่ไม่รู้ที่จะว่ากล่าวประการใด
เจ๋งอ๋องก็มิได้คำนับฮองไทเฮา แล้วก็กลับมาตำหนักคีนี่เก๋งแล้วว่าโหรซึ่งทำนายว่าจะเกิดศึกนั้นถูกต้องแม่นยำ จึงให้บำเหน็จรางวัลกับโหรเป็นอันมาก และตัวเล่าไอนั้นสั่งให้เจ้าพนักงานเอาตัวไปกระทำโทษนอกประตูทิศตะวันออก ให้ผูกเท้า ผูกเอว ผูกมือเล่าไอขึงเข้าไว้กับเกวียนแล้วให้ลากเกวียนนั้นไป มือขาดเท้าขาดอกแตกเป็นท่อนน้อยท่อนใหญ่ เล่าไอถึงแก่ความตายครั้งนั้นศพหาเป็นสมประดีไม่ แล้วให้จับบิดามารดาญาติพี่น้องของเล่าไอมาประหารชีวิตเสียสิ้นโคตร แล้วให้ตัดศีรษะไลสือซื่อกับจอคอเกียดเสียบไว้มิให้คนดูเยี่ยงอย่าง และสมัครพรรคพวกที่มาช่วยเล่าไอนั้นก็ให้ประหารชีวิตเสียสิ้น ที่มิได้ยกมาช่วยนั้นให้ขับไปเสียให้พ้นจากเมือง ประมาณสี่พันเรือนเศษ และเจ๋งอ๋องคิดแค้นว่าฮองไทเฮาไปสมคบกับเล่าไอแล้วคิดความใหญ่หลวงให้ได้ความอัปยศถึงเพียงนี้ หาสมควรที่จะเป็นผู้ใหญ่ไม่ ให้ลดเบี้ยหวัดส่วยสาอากรสำหรับขึ้นนั้นลงเสีย แล้วให้ทหารสามร้อยพาตัวฮองไทเฮาไปคุมไว้ ณ ตำหนักแฝกเอียงเก๋ง ผู้ใดจะไปมาเข้าออกให้ค้นคว้าตรวจตราระวังระไวจงกวดขันด้วยหาไว้ใจไม่ ครั้นจัดแจงสำเร็จแล้ว เจ๋งอ๋องก็ยกกลับมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายลีปุดอุยรู้ความกลัวเจ๋งอ๋องจะทำโทษ จึงแกล้งทำป่วยเสียหามาเฝ้าเจ๋งอ๋องไม่ ฝ่ายเจ๋งอ๋องคิดตรองเห็นว่าได้ความอัปยศและเกิดเหตุขึ้นทั้งนี้ก็เพราะลีปุดอุยทำให้เล่าไอปลอมเข้าไปอยู่ในวัง ลีปุดอุยเป็นต้นเหตุ จำจะฆ่าลีปุดอุยเสีย คิดดังนั้นแล้วจึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่า ความทั้งนี้ก็เพราะความคิดลีปุดอุย เล่าไอจึงล่วงเข้าไปกระทำได้ถึงเพียงนี้ เราจะให้ฆ่าลีปุดอุยเสียท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางทั้งปวงจึงทูลว่าลีปุดอุยคนนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ได้ทำราชการมีบำเหน็จความชอบมาถึงสองแผ่นดินแล้ว ประการหนึ่ง ข้อความซึ่งเล่าไอให้การซัดทอดติดพันถึงลีปุดอุยนั้น ก็หาได้สอบสวนให้เห็นเท็จและจริงไม่ เป็นฟังคำข้างเดียวอยู่ ซึ่งจะให้ฆ่าลีปุดอุยนั้นข้าพเจ้าทั้งปวงเห็นหาควรไม่
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ให้ยกโทษลีปุดอุยเสียมิได้ให้ประหารชีวิต แต่ถอดเสียจากขุนนางผู้ใหญ่ ตราสำหรับที่นั้นก็เรียกคืนเอามา และสวนกีทหารซึ่งยกไปช่วยจับเล่าไอกับไลสือซื่อ จอคอเกียดศัตรูราชสมบัตินั้น มีความชอบให้บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก แล้วเลื่อนที่สวนกีขึ้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่
๑๐๕
ในปีนั้นบังเกิดเมฆหมอกมืดคลุ้มมัว นํ้าค้างตกหนักหนาวเป็นกำลัง อาณาประชาราษฎร์ล้มตายเพราะหนาวเป็นอันมาก อาณาประชาราษฎร์ทั้งปวงชวนกันติเตียนนินทาเจ๋งอ๋องว่าเป็นคนอกตัญญูมิได้รู้คุณมารดา ให้เอามารดาไปกักขังควบคุมไว้ให้ได้รับความเวทนา เพราะเหตุนี้บ้านเมืองจึงวิปริตแปรปรวน เทวดาไม่เห็นชอบด้วยจึงบันดาลให้บังเกิดเมฆหมอกมืดมัวหนาวผิดเทศกาล จนไพร่บ้านพลเมืองล้มตายเป็นอันมากดังนี้
ฝ่ายตังเต๋งขุนนางผู้หนึ่ง แจ้งว่าอาณาประชาราษฎร์ติเตียนว่ากล่าวเจ๋งอ๋องดังนั้น ก็เข้าไปทูลเจ๋งอ๋องว่า เกิดมาในใต้ฟ้านี้ย่อมมีมารดาอยู่ด้วยกันทุกคน ท่านทุกวันนี้มีราคาก็เหมือนหาไม่ อาณาประชาราษฎร์ก็ชวนกันติเตียนว่าเกิดเหตุวิปริตในบ้านเมืองนี้ก็เพราะท่านไม่กตัญญูต่อมารดา ขอท่านได้ไปเชิญเอามารดาจากแฝกเอียงเก๋งมาปฏิบัติรักษาไว้ในบ้านเมืองดังเก่า ภัยอันตรายทั้งปวงก็จะบรรเทาหาย เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็โกรธตังเต๋งเป็นกำลัง สั่งให้เอาตังเต๋งไปฆ่าเสีย ให้เอาศพทิ้งไว้ในที่นั่น แล้วให้เขียนหนังสือปิดไว้ที่ประตูเมืองว่า ผู้ใดเอาความฮองไทเฮามาว่าเราจะฆ่าเสียเหมือนตังเต๋งอย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่าง ตั้งแต่ตังเต๋งตายแล้ว ขุนนางทั้งปวงไม่เห็นชอบก็เข้าไปทูลเจ๋งอ๋องด้วยความฮองไทเฮาเหมือนตังเต๋งว่านั้น เจ๋งอ๋องโกรธให้ฆ่าผู้เข้ามาว่าเสียเนืองๆ ตายถึงยี่สิบเจ็ดคนแล้ว ทิ้งศพกองไว้แห่งเดียวกันกับศพตังเต๋ง
ขณะนั้นเจ๋เสียงอ๋องเจ้าเมืองเจ๋ โต๊ะเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียวถึงกำหนดก็เข้ามาเฝ้าเจ๋งอ๋อง ณ เมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องก็ให้เจ้าพนักงานจัดแจงโต๊ะเลี้ยงขุนนางหัวเมืองทั้งปวงตามประเพณี เจ้าเมืองเจ๋และเจ้าเมืองเตียวเห็นศพตังเต๋งกับศพขุนนางทั้งปวงตายกองทับกันอยู่ เจ้าเมืองเจ๋และเจ้าเมืองเตียวจึงถามขุนนางทั้งปวงว่า อาสภซึ่งตายกองทับกันอยู่นั้นเป็นโทษสิ่งใดจึงให้ฆ่าเสีย ขุนนางทั้งปวงในเมืองจิ๋นจึงเล่าความซึ่งตังเต๋งกับขุนนางทั้งปวงตายนั้นให้เจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเตียวฟังดังหนหลังทุกประการ เจ้าเมืองเจ๋เจ้าเมืองเตียวได้ฟังดังนั้นก็กระซิบพูดกันว่า ซึ่งเจ๋งอ๋องกระทำกับมารดาดังนี้ แล้วฆ่าผู้เข้ามาว่ากล่าวเสียนั้นดูไม่ควร เป็นคนหารู้จักคุณมารดาไม่ ครั้งนั้นเม้าเจี๋ยวคนหนึ่งเป็นชาวเมืองเจ๋เที่ยวมาถึงเมืองจิ๋นก็เข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านแห่งหนึ่ง เจ้าเรือนจึงเล่าความให้เม้าเจี๋ยวฟังว่าเจ๋งอ๋องเอามารดาไปขังไว้ ขุนนางเห็นไม่ชอบเข้ามาว่ากล่าว เจ๋งอ๋องให้ฆ่าผู้มาว่ากล่าวเสียถึงยี่สิบเจ็ดคนแล้ว
เม้าเจี๋ยวได้ฟังดังนั้นก็โกรธแล้วว่า ซึ่งเจ๋งอ๋องกระทำแก่มารดาทั้งนี้ ผิดประเพณีเยี่ยงอย่างไปหาชอบไม่ เพลาพรุ่งนี้เราจะเข้าไปว่า ให้ท่านจัดแจงอาหารให้เรากินแต่เช้ามืด เจ้าเรือนจึงตอบว่าซึ่งท่านจะเข้าไปว่านั้นเราหาเห็นด้วยไม่ แต่ตังเต๋งกับขุนนางยี่สิบเจ็ดคนเป็นคนสนิทอยู่ในเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องยังหาเชื่อฟังไม่ ให้ฆ่าเสียสิ้น ตัวท่านเป็นแต่คนพลเรือนหารู้จักเจ๋งอ๋องไม่ จะเข้าไปว่านั้นเราเห็นเจ๋งอ๋องจะไม่ฟัง ท่านอย่าเข้าไปว่าเลยจะตายเปล่าไม่ต้องการ เม้าเจี๋ยวจึงตอบว่า ซึ่งเจ๋งอ๋องไม่ฟังคนยี่สิบเจ็ดคนนั้นก็เห็นอยู่แล้ว แต่ยังหามีผู้ใดเข้าไปว่าอีกไม่ ถ้านอกกว่ายี่สิบเจ็ดคนจะเข้าไปว่ากล่าวอีก จะว่าเจ๋งอ๋องไม่ฟังนั้นจะประมาณการยังมิได้ เจ้าเรือนได้ฟังเม้าเจี๋ยวว่าดังนั้นก็คิดในใจว่าเม้าเจี๋ยวเป็นคนเขลาแล้วก็นิ่งอยู่ ครั้นเพลารุ่งขึ้น เม้าเจี๋ยวกินอาหารอาบนํ้าแต่เช้าแล้วก็จัดแจงตัวจะเข้าไปในวัง เจ้าเรือนออกมายึดเอาชายเสื้อเม้าเจี๋ยวไว้ ห้ามว่าท่านอย่าเข้าไปเลยจะพาเราได้ความผิดด้วย
เม้าเจี๋ยวไม่ฟังก็เข้าไปในวัง เจ้าเรือนเห็นว่าเม้าเจี๋ยวไปดังนั้นชวนกันคิดว่าเม้าเจี๋ยวจะไม่ได้รอดกลับมาแล้ว เจ้าเรือนก็เก็บเอาทรัพย์สิ่งของของเม้าเจี๋ยวซึ่งฝากไว้นั้นสิ้น ครั้นเม้าเจี๋ยวเข้าไปถึงในวังเห็นหนังสือซึ่งปิดไว้ แล้วเห็นอาสภกองทับกันอยู่สมคำเจ้าบ้านบอกก็มิได้ย่อท้อ จึงร้องว่าตัวข้าพเจ้ามาแต่เมืองเจ๋จะเข้ามาว่ากล่าว ขุนนางทั้งปวงได้ยินเม้าเจี๋ยวร้องว่าดังนั้นก็เอาเนื้อความเข้าไปทูลแก่เจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงว่าเขามาดังนี้จะว่าประการใด ถ้าจะว่าด้วยความฮองไทเฮาก็ให้ดูเอาอาสภเป็นตัวอย่างเถิด ขุนนางทั้งปวงก็มาบอกเม้าเจี๋ยวดังเจ๋งอ๋องว่า เม้าเจี๋ยวได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ประเพณีแผ่นดินมีดาวฤกษ์ประจำอากาศอยู่ยี่สิบแปดดวง บัดนี้ขุนนางตายลงเสียยี่สิบเจ็ดคน เราจึงมาด้วยจะให้ครบยี่สิบแปดตามดาวในท้องฟ้า เป็นธรรมดาขึ้นชื่อว่าตายนี้ ถึงผู้มีสติปัญญากว่าเราร้อยส่วน เมื่อจะถึงที่แล้วก็ต้องตาย อย่าว่าแต่เราเลย เมื่อกรรมมาถึงแล้วก็ย่อมตายเหมือนกัน ขุนนางได้ฟังดังนั้นก็เอาเนื้อความเข้าไปทูลแก่เจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องโกรธแล้วว่าเม้าเจี๋ยวเป็นคนบ้าแกล้งเข้ามากวนใจเรา จึงสั่งให้เอากระทะตั้งนํ้าร้อนขึ้นแล้วเจ๋งอ๋องเหน็บกระบี่เดินออกมาร้องว่าให้จับอ้ายบ้ามาต้มเสีย คนทั้งปวงก็กรูกันมาเอาตัวเม้าเจี๋ยวเข้าไป เม้าเจี๋ยวแกล้งทำเป็นเดินช้าๆ คนทั้งปวงเตือนว่าทำไมจึงไม่เดินให้เร็ว เม้าเจี๋ยวจึงตอบว่า เราไปครั้งนี้ก็คงจะตาย เดินช้าเร็วก็เหมือนกัน ทุเลาให้เราเดินตามสบายใจเราเถิด คนทั้งปวงก็ช่วยกันพยุงเม้าเจี๋ยวเข้าไป ครั้นเข้าไปถึงเม้าเจี๋ยวกราบเจ๋งอ๋องลงแล้วจึงทูลว่า ซึ่งข้าพเจ้ามาทั้งนี้ใช่จะมาธุระสิ่งใดของข้าพเจ้าหามิได้ ตั้งใจมาหวังจะเอาความแผ่นดินในเมืองท่านมาว่ากล่าวให้ท่านแจ้ง
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็คลายความโกรธลง จึงว่ากับเม้าเจี๋ยวว่าท่านจะเอาความแผ่นดินสิ่งใดมาว่ากล่าวแก่เราก็ว่าเถิด เม้าเจี๋ยวจึงทูลว่า ประเพณีเยี่ยงอย่างแผ่นดินสืบมาแต่ก่อน ถ้าขุนนางผู้ใดเป็นคนสัตย์ซื่อต่อเจ้านายของตัวแล้ว ไม่พูดสอพลอชอบใจเจ้า อุตส่าห์ว่ากล่าวบำรุงพระมหากษัตริย์มิให้ประพฤติการอันผิด กระทำได้ดังนี้จึงขึ้นชื่อว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่บำรุงแผ่นดินได้คนหนึ่ง ประเพณีพระมหากษัตริย์เล่าย่อมอยู่ในยุติธรรม ประพฤติการแต่ที่ชอบด้วยประเพณีแล้ว มีสัตย์กตัญญูต่อผู้มีคุณจึงได้ชื่อว่ากษัตริย์ และท่านทุกวันนี้ก็มีบุญญาธิการเป็นอันมาก จึงได้เป็นเจ้าบำรุงราษฎรในเมืองจิ๋น แล้วก็ประกอบไปด้วยสติปัญญามาก แต่บัดนี้ประพฤติการไม่ชอบด้วยเยี่ยงอย่างประเพณีกษัตริย์แต่ปางก่อนจนร้อนขึ้นไปถึงเทพยดา จึงให้เป็นวิปริตแก่แผ่นดินแล้วก็ยังหารู้ตัวไม่ ครั้นข้าพเจ้าทูลชี้แจงให้แจ้งก็จะเป็นที่ขัดเคืองอัชฌาสัย ถ้ามิฟังคำข้าพเจ้านานไปเมืองจิ๋นก็จะเป็นอันตรายต่างๆ
เจ๋งอ๋องได้ฟังนั้นก็คิดเฉลียวใจ นิ่งตะลึงอยู่แล้วจึงว่า ตัวจะว่าสิ่งใดก็ว่าไปเถิด ถ้าเห็นดีแล้วเราจะฟัง เม้าเจี๋ยวจึงทูลว่าทุกวันนี้ท่านหาความสุขมิได้ก็เพราะการแผ่นดิน เจ๋งอ๋องจึงตอบว่าคำนี้ชอบ เม้าเจี๋ยวได้ท่วงทีแล้วจึงทูลต่อไปว่า แต่บรรดาหัวเมืองทั้งปวงก็กลัวเกรงอยู่สิ้นบัดนี้ก็เพราะบุญของท่าน ใช่จะกลัวแต่ด้วยฝีมือทหารนั้นหาไม่ ก็อาศัยด้วยสติปัญญาซึ่งรู้กิจการรอบคอบ แล้วก็ประกอบด้วยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยซึ่งชุบเลี้ยงไว้แต่ล้วนมีสติปัญญาสัตย์ซื่อเป็นอันมาก จึงลือชาปรากฏไปแก่หัวเมืองทั้งปวง และบัดนี้ฮองไทเฮาผู้เป็นมารดาประพฤติการผิดนั้น ชั่วและดีก็มีอยู่ในฮองไทเฮา ผู้ใดจะว่ากล่าวท่านทำการอันทุจริตด้วยนั้นก็หาไม่ และซึ่งท่านให้ฮองไทเฮาไปอยู่ ณ ตำหนักแฝกเอียงเก๋งได้ความลำบากเวทนา ท่านก็ต้องขาดจากปฏิบัติรักษาการกตัญญู ความชั่วก็จะปรากฏไปชั่วฟ้าและดินว่าเป็นคนหารู้จักคุณมารดาไม่ แล้วซ้ำฆ่าขุนนางผู้ใหญ่ที่สัตย์ซื่อเสียถึงยี่สิบเจ็ดคนทิ้งอาสภลงไว้ในวังดังนี้ จะกระทำเหมือนครั้งเกียดอ๋องติวอ๋องนั้นหรือ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะคิดราชการปราบปรามบ้านเมืองให้เป็นสุขไปภายหน้าเห็นจะหาสำเร็จราชการไม่ และเมื่อครั้งซุนตี้เป็นคนกตัญญูรู้คุณมารดา ปฏิบัติรักษาเคารพยำเกรงโดยสุจริต ผลความชอบนั้นก็ให้ได้เป็นพระมหากษัตริย์อันใหญ่ยิ่งกว่ากษัตริย์ทั้งปวง ท่านไม่ทราบความหรือ และบัดนี้ข้าพเจ้าก็หมายใจว่าจะถึงแก่ความตายก็ครบยี่สิบแปดคนเท่านั้น สืบไปเบื้องหน้าหามีผู้ใดที่จะเอาเรื่องนี้มาเพ็ดทูลว่ากล่าวต่อไปจนตัวตายเกินข้าพเจ้าขึ้นไปอีกนั้น หามีผู้จะว่าไม่แล้ว ความซึ่งครหาติเตียนในท่านก็จะมากขึ้นไปทุกวัน ขุนนางทั้งปวงที่สัตย์ซื่อนั้นก็จะชวนกันนิ่งเสียสิ้น หัวเมืองทั้งปวงก็จะกำเริบเอาใจออกห่างจะชวนกันแข็งเมืองขึ้น ข้าพเจ้าเสียดายเมืองจิ๋นจะได้เป็นใหญ่ขึ้นอยู่แล้ว จะมาเกิดจลาจลเสียเพราะท่านครั้งนี้ ข้าพเจ้ามาเตือนสติไว้เชิญท่านตรึกตรองดูเถิด ข้าพเจ้าจะลาตายวันนี้แล้วจะขอถวายไว้แต่ชื่อ
เม้าเจี๋ยวว่าดังนั้นแล้วก็ลุกยืนขึ้น แล้วก็ถอดเสื้อจะโจนลงในกระทะนํ้าร้อนซึ่งตั้งไว้ เจ๋งอ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจ ลุกขึ้นจากที่ออกไปโดยด่วนยึดมือเม้าเจี๋ยวไว้ แล้วร้องให้ยกเอากระทะนํ้าร้อนออกไปเสียเถิด เม้าเจี๋ยวจึงทูลว่า ท่านได้ให้ทำหนังสือปิดไว้เป็นกฎหมายมั่นคงอยู่แล้ว ถ้าผู้ใดเอาเนื้อความฮองไทเฮามาว่าจะให้ฆ่าเสีย บัดนี้จะให้เอาโทษประหารชีวิตข้าพเจ้าเสียตามหนังสือนั้น ท่านเป็นเจ้าคนทั้งปวงจะบังคับบัญชาว่ากล่าวกิจราชการบ้านเมืองสืบไปภายหน้านั้น ที่ไหนจะสิทธิ์ขาดสัจธรรมเล่า เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้ไปเลิกเอาหนังสือซึ่งปิดไว้นั้นมาฉีกเสีย แล้วสั่งให้เอาเสื้อมาใส่ให้เม้าเจี๋ยว ให้เม้าเจี๋ยวนั่งในที่อันสมควรแล้ว เจ๋งอ๋องจึงคำนับเม้าเจี๋ยวว่า แต่ก่อนขุนนางทั้งปวงเอาความแต่ว่าเราผิดมาว่าแก่เรา เราจึงให้ประหารชีวิตเสีย มิได้เอากิจการบ้านเมืองว่าดีและร้ายมาว่ากล่าวแก่เราให้รู้เหตุผลเหมือนท่านฉะนี้ไม่มีเลย และซึ่งท่านว่าทั้งนี้ดังเทพยดาให้ท่านมาเตือนสติเรา ซึ่งเราจะไม่กระทำตามท่านว่านั้นไม่ชอบ
เม้าเจี๋ยวจึงทูลว่า ถ้าท่านจะทำตามคำข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะขอให้จัดแจงรถไปรับฮองไทเฮาเข้ามาในวัง และศพซึ่งกองอยู่ยี่สิบเจ็ดคนนั้น แต่ล้วนขุนนางซึ่งมีใจสัตย์ซื่อสิ้นทั้งนั้น ขอให้ท่านจัดแจงให้เอาศพไปฝังเสียตามยศฐาศักดิ์จึงจะควร เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้ซิลี้ขุนนางเจ้าพนักงานให้เอาศพตังเต๋งกับขุนนางทั้งปวงไปฝังเสีย ณ เขาเล้งสิว แล้วจารึกศิลาปักไว้เป็นสำคัญว่าศพทั้งนี้แต่ล้วนขุนนางผู้มีสติปัญญาและสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินทั้งนั้น แล้วเจ๋งอ๋องให้จัดแจงรถและเครื่องทั้งปวงที่จะไปรับฮองไทเฮาเสร็จแล้ว เจ๋งอ๋องก็ขึ้นรถให้เม้าเจี๋ยวขับรถไปยงจี๋ว ครั้นถึงแล้วก็ให้คนใช้ไปบอกกับฮองไทเฮาก่อน ส่วนเจ๋งอ๋องก็คุกเข่าเดินเข้าไปหามารดา ณ ตำหนักแฝกเอียงเก๋ง ครั้นถึงเจ๋งอ๋องก็คำนับกราบฮองไทเฮาลงแล้วก็ร้องไห้ ฮองไทเฮาเห็นเจ๋งอ๋องมาดังนั้นกลั้นน้ำตามิได้ก็ร้องไห้ เจ๋งอ๋องจึงชี้ตัวเม้าเจี๋ยวให้ฮองไทเฮาดูแล้วว่าเม้าเจี๋ยวคนนี้ให้สติข้าพเจ้า เหมือนอย่างเองขอซกให้สติแก่หงอเสงเตงจงก๋งเจ้าเมืองเตงแต่ก่อน เวลาคํ่าวันนั้นเจ๋งอ๋องก็พักอยู่ตำหนักแฝกเอียงเก๋ง ครั้นเวลารุ่งเช้าเจ๋งอ๋องก็เชิญฮองไทเฮาขึ้นรถแล้วให้ฮองไทเฮามาหน้า เจ๋งอ๋องก็ขึ้นรถตามมาข้างหลัง อาณาประชาราษฎร์เห็นดังนั้นก็ชวนกันสรรเสริญว่าเจ๋งอ๋องกตัญญูรู้คุณมารดายิ่งนัก ครั้นถึงเมืองแล้วก็ให้จัดโต๊ะเลี้ยงขุนนางทั้งปวง ณ ตำหนักกำจั๋วเก๋ง เจ๋งอ๋องก็เสพสุรากินโต๊ะกับฮองไทเฮาด้วยกัน ครั้นแล้วฮองไทเฮาจัดแจงโต๊ะเลี้ยงเม้าเจี๋ยว ฮองไทเฮาคำนับเม้าเจี๋ยวแล้วจึงว่า เราแม่ลูกได้พบกันครั้งนี้ก็เพราะสติปัญญาท่าน บุญคุณของท่านอยู่กับเรายิ่งนัก แล้วเจ๋งอ๋องจึงตั้งให้เม้าเจี๋ยวเป็นไตหูที่ปรึกษาผู้ใหญ่ เจ๋งอ๋องคิดไม่ไว้ใจลีปุดอุยเกลือกว่าจะสนิทกันเข้ากับฮองไทเฮาอีกเหมือนแต่หนหลัง
อยู่มาวันหนึ่งเจ๋งอ๋องจึงสั่งลีปุดอุยว่า ท่านจงไปสำเร็จราชการเป็นผู้ใหญ่อยู่เมืองหอหนำซึ่งเป็นเมืองส่วยของท่านเถิด ลีปุดอุยรับสั่งแล้วก็ออกมาตระเตรียมการซึ่งจะยกไปเมืองหอหนำ ฝ่ายขุนนางทั้งปวงรู้ข่าวว่าลีปุดอุยจะไปกินเมืองหอหนำ ต่างคนต่างแต่งข้าวของเอามาให้ลีปุดอุยเป็นทีถามข่าว บ้างชักชวนจะให้ไปอยู่เมืองของตัวบ้างเป็นหลายหัวเมือง เจ๋งอ๋องแจ้งความว่าหัวเมืองทั้งปวงมาหาลีปุดอุยดังนั้นก็คิดกริ่งใจว่า หัวเมืองทั้งปวงนับถือลีปุดอุยเป็นอันมาก และเราจะให้ไปอยู่เมืองหอหนำครั้งนี้เกลือกจะคบคิดกันกับหัวเมืองทั้งปวง ซ่องสุมได้กำลังมากขึ้นนานไปจะกลับมาทำร้ายเรา เจ๋งอ๋องคิดดังนั้นแล้วจึงเขียนหนังสือใช้ให้คนเอาไปให้แก่ลีปุดอุยเป็นใจความว่า ตัวท่านมีความชอบสิ่งใดในเมืองจิ๋นจึงได้ส่วยขึ้นแก่ตัวถึงสามหมื่น ข้อหนึ่งตัวท่านจะได้เป็นเชื้อวงศ์ในเมืองจิ๋นก็หาไม่ เราก็นับถือเรียกถึงเสียงฮูเทียบที่บิดาและเมืองจิ๋นนี้ก็ให้คุณแก่ท่านมากอยู่แล้ว ความเล่าไอก็เกิดเพราะท่านเราก็หาเอาโทษไม่ ท่านยังมิได้รู้สึกตัว บัดนี้เราให้ท่านไปอยู่เมืองหอหนำและท่านยังคิดนอกใจคบหาหัวเมืองทั้งปวงไปมาหากันฉะนี้ จะคิดกระทำประการใดหรือ หาควรที่จะให้เรารักใคร่ท่านต่อไปไม่แล้ว จงยกครอบครัวไปอยู่เมืองจวกกุ๋นเก็บส่วยในที่ปีเสียเลี้ยงชีวิตท่านสืบไปเถิด
ลีปุดอุยเห็นหนังสือดังนั้นก็คิดน้อยใจ จึงคิดว่าเราแต่ก่อนคิดกระทำการสู้เสียเงินทองเสบียงอาหารเป็นอันมาก อองซุนอิหยินซึ่งเจ๋งอ๋องเรียกว่าบิดานั้นได้ราชสมบัติก็เพราะเรา ความชอบใครจะมีเหมือนเรา และฮองไทเฮาคนนี้เล่าก็เป็นเมียเรา เราให้แก่อองซุนอิหยินมีครรภ์เจ๋งอ๋องติดท้องไปอยู่แล้ว เจ๋งอ๋องเป็นลูกเรากลับว่ามิใช่เชื้อวงศ์มาทรยศดังนี้อีกเล่า ลีปุดอุยคิดแค้นใจนักก็ถอนใจใหญ่แล้วกลับถอยหลังคิดไปว่า ตัวเราแต่ก่อนก็เป็นแต่พ่อค้า มาลักลอบคิดทำการเอาบ้านเมืองให้แก่เขา และเมียของเราก็ยกให้เขาเสียแล้วเรายังไปลอบลักกระทำชู้ด้วยเมียเขาอีกเล่า แล้วเราซ่อนทำให้เขาขาดเชื้อวงศ์ผิดแซ่ผิดตระกูลดังนี้ เทพยดาหาเข้าด้วยเราผู้ผิดไม่ ควรที่จะถึงแก่กาลเราจะตายนานอยู่แล้ว ซึ่งเราจะตายในวันนี้ก็ช้าเสียอีก ลีปุดอุยคิดดังนั้นแล้วก็เอายาพิษปนกับสุรากินเข้าไป ลีปุดอุยก็ถึงแก่ความตายและสมัครพรรคพวกซึ่งเป็นคนสนิทก็ลักเอาศพลีปุดอุยไปฝังเสียใต้เขาปักหมังเคียงกันกับศพภรรยาลีปุดอุย
เจ๋งอ๋องรู้ความว่าลีปุดอุยตาย ให้ไปเอาศพลีปุดอุยหาได้ไม่ เจ๋งอ๋องโกรธจึงคิดว่าผู้ใดมาเอาศพลีปุดอุยไป เห็นจะเป็นพวกคนมาอาศัยสนิทกันจึงมาลักเอาศพไป จึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่าให้สืบสวนดู ถ้าผู้ใดต่างบ้านต่างเมืองมาอาศัยอยู่กับผู้ใดให้ขับไล่เสียให้สิ้น ถ้าเป็นขุนนางอยู่ให้ถอดออกเสียจากราชการ ขับเสียให้พ้นจากเมืองแต่ในสามวัน ถ้าผู้ใดสมคบซ่อนบังไว้จะเอาตัวเป็นโทษ ซิลี้ขุนนางรับสั่งแล้วก็ออกมาตรวจตราขับคนต่างเมืองให้ออกไปเสียจากเมืองจิ๋น
ขณะนั้นยังมีหลีสือชาวเมืองฌ้อคนหนึ่งมาอาศัยอยู่ในลีปุดอุย แต่ก่อนเป็นคนมีสติปัญญาเจ๋งอ๋องจึงตั้งให้เป็นขุนนางชื่อแคะเคงก็อยู่ในจำนวนขับเสียด้วย ครั้นหลีสือออกไปถึงประตูเมืองจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่ง เข้าผนึกแล้วส่งให้นายประตู จึงสั่งว่าหนังสือนี้เป็นหนังสือสำคัญความลับของเรา ท่านจงเอาเข้าไปถวายแก่เจ๋งอ๋องให้จงได้ แล้วหลีสือส่งหนังสือให้นายประตู
ฝ่ายนายประตูได้หนังสือแล้วก็รีบเอาเข้าไปถวายเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงฉีกผนึกออกอ่านดูในหนังสือนั้นว่า ประเพณีภูเขาอันใหญ่ก็เป็นที่งอกขึ้นแก่ไม้ทั้งปวงเป็นอันมาก ภูเขาอันนั้นดูเห็นสูง พระมหาสมุทรอันใหญ่หรือนั้นเล่า ก็มิได้เลือกซึ่งนํ้าจะไหลออกมาจากห้วยหนองคลองบึงอันใด ก็ย่อมรวมกันอยู่ในพระมหาสมุทร พระมหาสมุทรจึงลึก อันธรรมดาพระมหากษัตริย์นี้ก็ย่อมซ่องสุมจัดหาผู้มีสติปัญญาและมีฝีมือแกล้วกล้ามาชุบเลี้ยงไว้ จะได้เลือกว่ามาแต่บ้านใดเมืองใดก็หามิได้ และเมื่อครั้งจิ๋นบุนก๋งเป็นเจ้าเมืองนั้น ก็ได้อิวอี๋ชาวเมืองหยงอยู่ทิศตะวันตก ได้เปกลีเหชาวบ้านอ้วนอยู่ทิศตะวันออก แล้วได้เคียนซก ณ ที่เมืองซอง แล้วได้พีป๋า กงซุนกี ณ เมืองจิ๋นมาชุบเลี้ยงเป็นขุนนาง และคนสี่คนนี้แต่ล้วนมีสติปัญญาเป็นอันมาก จึงได้ช่วยกันทำนุบำรุงบ้านเมือง ครั้นถึงฮวนก๋งเป็นเจ้าเมืองก็ได้กงซุนเอียงมาชุบเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองจิ๋น เมืองจิ๋นจึงได้เป็นสุขต่อมา ครั้นฮุยบุนอ๋องได้เป็นเจ้าเมืองก็ได้เตียวหงีเป็นขุนนางที่ปรึกษา เตียวหงีก็คิดกำจัดหัวเมืองทั้งปวงให้แตกออกจากกัน จึงมิได้มากระทำจลาจลแก่เมืองจิ๋น ครั้นเจียวโหยอ๋องเป็นเจ้าเมืองก็ได้ห้วนฉีเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จึงคิดการรวบรวมหัวเมืองทั้งปวงให้มาประนีประนอมอยู่ในเมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นสืบมาแต่ก่อนชุบเลี้ยงขุนนางนี้ไว้จึงได้คิดการทำนุบำรุงบ้านเมืองมิให้เป็นจลาจล จึงตั้งมั่นอยู่ได้ค่อยจำเริญใหญ่ขึ้นมาคุมเท่าบัดนี้ และขุนนางทั้งนี้จะได้ทำอันตรายสิ่งใดในเมืองจิ๋นให้ชื่อเสียปรากฏอยู่ก็หาไม่ และซึ่งท่านจะมาขับไล่ผู้ไปมาต่างเมืองเสียฉะนี้ ผู้มีสติปัญญาที่จะมาพึ่งก็จะต้องแตกจากไปเสียสิ้น ที่จะหาผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งมาช่วยคิดราชการบ้านเมืองสืบไปข้างหน้านั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะหาไม่ได้อีกแล้ว
เจ๋งอ๋องครั้นอ่านหนังสือเสร็จแล้วจึงคิดขึ้นได้ว่าซึ่งหลีสือว่าดังนี้ชอบนัก จึงสั่งว่าอย่าให้ขับไล่ผู้ไปมาสำนักอาศัยเสียเลย ซึ่งเราสั่งแต่ก่อนนั้นให้เลิกเสียเถิด คนทั้งปวงผู้ต้องขับไล่ให้คืนมาอยู่ที่สำนักอาศัยเหมือนดังแต่ก่อน แล้วสั่งให้จัดเกวียนให้เร่งตามไปรับเอาหลีสือเข้ามาโดยเร็ว คนใช้รับสั่งแล้วก็จัดเกวียนรีบตามไปทันหลีสือ ณ เขาหลีซัว เชิญให้หลีสือขึ้นเกวียนแล้วพาตัวเข้ามาเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงให้หลีสือคงเป็นขุนนางทำราชการอยู่ตามเดิม หลีสือจึงทูลว่า เมื่อครั้งจิ๋นบุนก๋งเป็นเจ้าเมืองจิ๋น ครั้งนั้นผู้มีสติปัญญาเป็นอันมากและหัวเมืองทั้งปวงยังหาปกติด้วยไม่ แล้วเมืองตังจิวซึ่งเป็นเมืองหลวงก็ยังตั้งอยู่ จิ๋นบุนก๋งก็คิดตั้งตัวขึ้นในเมืองจิ๋นได้ แต่จะคิดรวบรวมเอาหัวเมืองทั้งปวงให้ราบคาบอยู่ในเงื้อมมือนั้นยังมิได้ ด้วยหัวเมืองทั้งปวงยังกระด้างกระเดื่องมากอยู่ ครั้นฮุยบุนก๋งเป็นเจ้าเมืองและเมืองตังจิวซึ่งเป็นเมืองหลวงก็อิดโรยลง หัวเมืองทั้งปวงก็ระส่ำระสาย ยังตั้งมั่นได้อยู่แต่หกเมือง และเมืองจิ๋นเรานี้ได้ปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงมาหลายแผ่นดินอยู่แล้ว และบัดนี้เมืองจิ๋นตีเมืองตังจิวซึ่งเป็นเมืองหลวงก็ได้ เมืองจิ๋นมีกำลังใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน หัวเมืองทั้งปวงก็อ่อนน้อมมาเข้าด้วยเป็นอันมาก ที่ยังแข็งอยู่นั้นก็เรรวนหาพร้อมมูลกันไม่ และท่านก็มีสติปัญญาจะคิดการตั้งตัวเป็นใหญ่ ก็ให้เร่งคิดปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงเสียให้ราบคาบแต่ยังไม่ทันพร้อมมูลกันฉะนี้เห็นจะได้โดยง่าย ถ้าละไว้นานไปหัวเมืองทั้งปวงร่วมคิดกันเข้าได้ ก็จะมีกำลังมากขึ้นทหารก็จะบริบูรณ์ และท่านจะคิดการไปข้างหน้านั้นเห็นจะได้โดยยาก เจ๋งอ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่ามานี้ก็ชอบ แต่จะให้เราคิดประการใดจึงจะกระทำได้โดยสะดวก หลีสือจึงทูลว่าเมืองหันนั้นทุกวันนี้ร่วงโรยลง แล้วเมืองหันอยู่ใกล้กับเมืองจิ๋น จำเราจะตีเอาเมืองหันให้ได้ก่อน หัวเมืองทั้งปวงก็จะสะดุ้งสะเทือน ภายหลังเราจึงจะคิดการตีหัวเมืองทั้งปวงที่ยังกระด้างกระเดื่องอยู่นั้นก็เห็นจะได้โดยง่าย
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ไล่ซิวถินเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นให้ยกไปตีเมืองหัน ไล่ซิวถินรับสั่งแล้วก็คุมทหารสิบหมื่นยกออกจากเมืองจะไปตีเมืองหัน
ขณะนั้นหันอ๋องเจ้าเมืองหันนั้นตาย ไทจูตั๋นผู้บุตรเป็นหันอ๋องอั๋น กงจือหุยเป็นขุนนางผู้ใหญ่เป็นเชื้อวงศ์อยู่ในเมืองหัน มีสติปัญญารู้จัดแจงในการบ้านเมืองรอบคอบ พิเคราะห์เห็นเมืองหันนี้จะอิดโรยระส่ำระสายลงไปทุกวัน จึงทำหนังสือบอกเหตุการณ์ในบ้านเมืองว่าร้ายและดีเอาไปให้หันอ๋องอั๋นอ่านดูเป็นหลายครั้ง หันอ๋องอั๋นเป็นคนหนุ่มอ่อนแก่ความคิดก็มิได้พิเคราะห์ หนังสือกงจือหุยที่ให้มานั้นหันอ๋องอั๋นก็เชือนเฉยเสียหาเอาใจใส่ไม่ พอกองทัพไล่ซิวถินถึงเมืองหัน หันอองอั๋นก็ตกใจ และกงจือหุยจึงคิดแต่ในใจว่า หันอ๋องอั๋นไม่เอาถ้อยคำแล้วเราจะอยู่ไปในเมืองหันก็จะพลอยได้ความเดือดร้อน เราจำจะคิดไปอยู่เมืองจิ๋นเถิด กงจือหุยคิดดังนั้นแล้วเข้าไปหาหันอ๋องอั๋นจึงบอกความว่า บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นก็มาถึงเมืองเราแล้ว ข้าพเจ้าจะอาสาท่านไปเมืองจิ๋น จะพูดจาด้วยเจ๋งอ๋องให้หากองทัพเลิกกลับไปเสียท่านจะเห็นประการใด หันอ๋องอั๋นก็เห็นด้วยยอมให้กงจือหุยไปเมืองจิ๋น กงจือหุยได้ท่วงทีแล้วก็ออกจากเมืองหันไปเมืองจิ๋น ครั้นถึงเข้าไปเฝ้าเจ๋งอ๋อง กงจือหุยจึงทูลว่าบัดนี้หันอ๋องอั๋นเจ้าเมืองหันให้ข้าพเจ้ามากราบทูลว่า เมืองหันนี้จะขอขึ้นในเมืองจิ๋นเอาบุญของท่านเป็นที่พึ่งสืบไป ขอท่านอย่าให้ทำอันตรายแก่เมืองหันให้ยับเยินเสียเลย และตัวข้าพเจ้าก็ขอเป็นข้าท่านอยู่ในเมืองจิ๋นนี้ด้วย
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก กงจือหุยจึงทูลต่อไปว่า ข้าพเจ้าคิดอุบายได้อย่างหนึ่ง ถ้าท่านทำตามข้าพเจ้าแล้วจะทำให้หัวเมืองทั้งปวงมาขึ้นกับเมืองจิ๋นให้สิ้น ถ้าแลมิสมคำข้าพเจ้าขอให้ประหารชีวิตข้าพเจ้าเสีย ทูลดังนั้นแล้วก็เอาตำราพิชัยสงครามสำหรับแต่งกลอุบายถ่ายเทในการขบวนศึกเป็นอักษรถึงห้าสิบหมื่นเศษถวายเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องรับเอามาอ่านพิเคราะห์ดูก็เห็นอุบายลึกซึ้งกว้างขวาง เจ๋งอ๋องจึงคิดว่า กงจือหุยคนนี้มีสติปัญญารู้ในตำราและคัมภีร์ทั้งหลายต่างๆ ควรจะตั้งให้เป็นขุนนางที่แคะเคง เจ๋งอ๋องจึงสั่งให้จัดแจงที่อยู่ให้กงจือหุยโดยสมควร เวลาเช้าเย็นให้เข้าเฝ้าปรึกษากิจราชการบ้านเมืองทุกวัน
ฝ่ายหลีสือเห็นว่ากงจือหุยมีสติปัญญา เจ๋งอ๋องโปรดปรานก็มีใจอิจฉาริษยากงจือหุยเป็นอันมาก หลีสือจึงเข้าไปทูลเจ๋งอ๋องว่า กงจือหุยคนนี้เป็นญาติกับเจ้าเมืองหัน บัดนี้กองทัพเมืองเรายกไปตีเมืองหัน อ๋องอั๋นกลัวจึงแต่งให้กงจือหุยมา ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นกลอุบายเช่นโซจิ๋นครั้งเมืองเอี๋ยนนั้น ซึ่งกงจือหุยมาทูลเป็นทีให้สติปัญญานั้นข้าพเจ้าเห็นว่าหาจริงไม่ และจะให้กงจือหุยเป็นขุนนางอยู่ในเมืองเรานี้เหมือนจะเอาไส้ศึกมาไว้ในเมืองเรา เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ท่านว่าดังนั้นแล้วเราจะขับกงจือหุยเสียหรือประการใด หลีสือจึงทูลว่าแต่ก่อนกงจูบอกี๋ชาวเมืองงุย เตียวเซงชาวเมืองเตียวสองคนนี้มาอยู่เมืองจิ๋น เจ้าเมืองจิ๋นให้ขับไปเสีย ภายหลังกงจูบอกี๋กับเตียวเซงก็นำทัพเมืองงุย เมืองเตียว มาตีเมืองจิ๋น เมืองจิ๋นก็ได้ความวิบัติต่างๆ มาครั้งนี้จะให้กงจือหุยกลับไปเมืองหันนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเกิดความเดือดร้อนเป็นมั่นคงด้วยกงจือหุยมีสติปัญญา จงประหารชีวิตเสียเถิด เหมือนหนึ่งตัดแขนหันอ๋องอั๋นลงเสีย กำลังเมืองหันก็จะน้อยลง
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เชื่อคำหลีสือ เจ๋งอ๋องก็สั่งให้เอาตัวกงจือหุยไปคุมไว้ที่หุนเอี๋ยงกง กงจือหุยจึงถามผู้คุมว่าเรานี้เป็นโทษสิ่งใด ผู้คุมจึงตอบว่า ตัวท่านนี้อุปมาเหมือนนกตัวผู้ชิงกันกินผลไม้ก็ย่อมจะเอาชนะแก่กันและกันในครั้งนี้ ถ้าผู้ใดมีสติปัญญาสมควรจะเลี้ยงก็ต้องชุบเลี้ยงตามสมควร ถ้าไม่ชุบเลี้ยงก็ต้องประหารชีวิตเสียจะเอาไว้มิได้ ท่านจงเข้าใจเถิด กงจือหุยได้ฟังดังนั้นก็เสียใจแล้วร้องไห้ จึงว่าเราครั้งนี้เพราะเชื่อสติปัญญาจึงได้เข้ามาหาที่ตาย ครั้นเวลาคํ่า กงจือหุยก็เอายอดหมวกแทงคอตายอยู่ในที่นั่น
ฝ่ายหันอ๋องอั๋นเจ้าเมืองหันรู้ข่าวว่ากงจือหุยตายดังนั้นก็มีความสะดุ้งตกใจยิ่งนัก จึงใช้ให้ขุนนางมาเฝ้าเจ๋งอ๋อง ทูลถวายเมืองหันให้ขึ้นอยู่ในเมืองจิ๋นจะขอพึ่งบุญเจ๋งอ๋องต่อไป เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนัก จึงให้หากองทัพไล่ซิวถินซึ่งไปตีเมืองหันนั้นให้เลิกกลับมาเมืองจิ๋น อยู่วันหนึ่งเจ๋งอ๋องออกขุนนางจึงปรึกษาราชการบ้านเมืองหลีสือแล้วตรัสว่า กงจือหุยคนนี้มีสติปัญญาเป็นอันมาก มาถึงแก่ความตายเราเสียดายยิ่งนัก หลีสือจึงทูลว่ากงจือหุยคนนี้มีสติปัญญาเป็นแต่ประมาณ ข้าพเจ้าเห็นอ้วยเหลียวคนหนึ่งเป็นชาวเมืองงุย บัดนี้มาอาศัยอยู่ในเมืองเรามีสติปัญญายิ่งกว่ากงจือหุยอีก
เจ๋งอ๋องจึงถามว่าบัดนี้อ้วยเหลียวอยู่หรือ หรือไปแห่งใด หลีสือจึงทูลว่าอ้วยเหลียวคนนี้ไม่พอใจประสมประสานกับผู้ใด บัดนี้อ้วยเหลียวก็อยู่ ณ บ้าน ซึ่งจะให้ไปหาตัวนั้นเห็นจะไม่เข้ามา จะต้องให้ไปเชิญตามประเพณีอ้วยเหลียวจึงจะมา เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงสิ่งของให้ขุนนางออกไปเชิญอ้วยเหลียว อ้วยเหลียวครั้นรู้ดังนั้นก็เข้ามาเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องเห็นอ้วยเหลียวเข้ามาดังนั้นก็คำนับรับอ้วยเหลียวตามประเพณีแล้วก็ให้นั่งที่สมควร เจ๋งอ๋องเห็นท่วงทีกิริยาอ้วยเหลียวเป็นคนมีสติปัญญาจริง จึงถามอ้วยเหลียวว่าซึ่งเราจะคิดทำการให้หัวเมืองทั้งปวงที่กระด้างกระเดื่องอยู่นั้นมาอ่อนน้อมต่อเราเสียให้สิ้น ท่านจะคิดทำประการใด อ้วยเหลียวจึงทูลว่า ซึ่งจะคิดทำการให้หัวเมืองทั้งปวงมาอ่อนน้อมต่อเรานั้น ก็ต้องคิดอ่านกระทำอย่าให้หัวเมืองทั้งปวงร่วมคิดเป็นใจเดียวกันเข้าได้จึงจะทำสะดวก เหมือนเมื่อครั้งเมืองเอี๋ยน เมืองเตียว เมืองงุย เมืองหัน เมืองฌ้อ ห้าหัวเมืองนี้ร่วมใจคิดกันไปตีเมืองเจ๋ครั้งนั้น
เจ๋งอ๋องจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่านี้ก็ชอบ แต่บัดนี้เราจะคิดอย่าให้หัวเมืองทั้งปวงร่วมคิดร่วมอ่านกันเข้าได้เหมือนแต่หลังท่านจะคิดทำประการใด อ้วยเหลียวจึงทูลว่า ประเพณีอันหัวเมืองทั้งปวงก็อาศัยขุนนางผู้ใหญ่และที่ปรึกษาทั้งปวงว่าราชการสิทธิ์ขาด และทุกวันนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์เห็นว่าขุนนางผู้ใหญ่ในหัวเมืองทั้งปวงนั้นที่จะมีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินโดยสุจริตนั้นก็น้อยตัว มักเป็นคนโลภคิดจะใคร่ได้ข้าวของเงินทองเป็นอันมาก ขอท่านอย่าได้อาลัยในทรัพย์สิ่งของเงินทองเลย ให้เผื่อแผ่โปรยปรายไปถึงจะสิ้นทองสักสามสิบหมื่นก็อย่าเสียดาย ขุนนางหัวเมืองทั้งปวงก็จะมีน้ำใจรักใคร่หมายพึ่งท่าน หัวเมืองทั้งปวงก็จะอยู่ในอำนาจเมืองจิ๋นสิ้น เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยจึงว่าซึ่งท่านว่านี้ชอบ เจ๋งอ๋องจึงใช้ทรัพย์สิ่งของเงินทองเครื่องใช้สอยให้แก่อ้วยเหลียวเหมือนเครื่องเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องปรึกษากิจราชการสิ่งใดก็ถามอ้วยเหลียวทุกครั้ง
อยู่มาวันหนึ่งอ้วยเหลียวจึงพูดกับศิษย์ทั้งปวงว่า เราดูกิริยาเจ๋งอ๋องคนนี้จมูกก็ใหญ่ตาทั้งสองก็ยาวหน้าอกเต็มใจดังเสือร้ายกาจยิ่งนัก และบัดนี้ยังไม่สมคะเนคับแคบใจอยู่จึงเชื่อถือคำนับเราโดยสุจริต ถ้าบ้านเมืองราบคาบอยู่ในเจ๋งอ๋องสิ้นแล้ว เจ๋งอ๋องก็จะมีใจกำเริบขึ้นจะหานับถือเราไม่ และคนในแผ่นดินนี้เจ๋งอ๋องจะว่าผู้ใดเทียบเทียมเจ๋งอ๋องนั้นไม่มีแล้ว เจ๋งอ๋องจะกระทำให้อยู่ในอำนาจราบคาบไปเหมือนหนึ่งหน้ากลอง เราจะอยู่ไปมิได้
อยู่มาวันหนึ่งอ้วยเหลียวก็ลอบหนีไปจากเมืองจิ๋น ขุนนางจึงเอาเนื้อความเข้าไปทูลแก่เจ๋งอ๋องว่าบัดนี้อ้วยเหลียวหนีไปเสียแล้ว เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ดังแขนขาดออกจากกายข้างหนึ่ง จึงสั่งให้จัดเกวียนที่เร็วให้เร่งตามอ้วยเหลียวไปทั้งสี่ทิศ คนใช้รับคำสั่งแล้วก็ไปตามได้ตัวอ้วยเหลียวแล้วพาเข้ามายังที่เฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องรู้ในทีว่าอ้วยเหลียวไม่เชื่อในเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงให้สัตย์ต่ออ้วยเหลียวว่าเราจะชุบเลี้ยงท่านโดยสุจริต ท่านอย่าได้เอาใจออกจากเราเลย ซึ่งเราว่ากล่าวทั้งนี้ให้เทวดาทั้งปวงเป็นพยานเถิด เจ๋งอ๋องจึงตั้งให้อ้วยเหลียวเป็นที่ไทอวย ให้ว่าราชการฝ่ายทหารทั้งปวงให้ขึ้นอยู่ในอ้วยเหลียวทั้งสิ้น และศิษย์ซึ่งมารํ่าเรียนความรู้อยู่ในอ้วยเหลียวนั้น เจ๋งอ๋องก็ตั้งให้เป็นขุนนางตามสมควร
เจ๋งอ๋องจึงให้จัดคนต่างบ้านต่างเมืองที่มีสติปัญญาซึ่งมาอาศัยทำราชการอยู่ในเมืองจิ๋นนั้น ครั้นได้มาแล้วก็ให้พระราชทานบำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก แล้วมอบทรัพย์สิ่งของเงินทองให้แก่คนเหล่านั้นให้ไปสืบราชการ แลผูกรักฝากตัวอยู่ด้วยขุนนางซึ่งว่าราชการสิทธิ์ขาดในหัวเมืองทั้งปวงทุกเมือง แล้วเจ๋งอ๋องก็ถามอ้วยเหลียวว่า เราจะคิดเอาหัวเมืองทั้งนี้ ท่านจะให้ยกไปตีหัวเมืองใดก่อน
อ้วยเหลียวจึงทูลว่า เมืองหันทุกวันนี้ก็ร่วงโรยลงแล้ว ให้ท่านยกทหารไปตีเอาเมืองหันก่อน ได้เมืองหันแล้วจึงไปตีเมืองเตียว เมืองงุย ถ้าได้สามเมืองนี้แล้วจึงไปตีเมืองฌ้อ ถ้าได้เมืองฌ้อแล้ว เมืองเจ๋ เมืองเอี๋ยนก็หาพ้นเมืองเราไม่คงจะเสียเอง เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เมืองหันนั้นก็มาขอขึ้นแก่เมืองเรา ฝ่ายเมืองเตียวเล่าก็ได้มาเฝ้าเลี้ยงดูกันที่หํ้าเอี๋ยงเก๋งครั้งหนึ่งแล้ว ซึ่งเราจะตีเขานั้นหามีข้อผิดกระด้างกระเดื่องต่อเราสิ่งใดไม่
อ้วยเหลียวจึงทูลว่าซึ่งเมืองเตียวมาขึ้นแก่เรานั้นยังหาสุจริตทีเดียวไม่ ด้วยเมืองเตียวเป็นเมืองใหญ่ที่แดนก็กว้างขวาง แล้วอาศัยเมืองงุยเมืองหันเป็นกำลังช่วยกันอยู่ด้วย ซึ่งจะไม่ตีเสียให้ราบคาบให้กลัวฝีมือลงโดยแท้นั้น นานไปข้าพเจ้าเห็นว่าจะคบคิดกันแข็งเมืองขึ้นเป็นมั่นคง ถ้าเห็นว่าข้อผิดเมืองเตียวยังไม่มี จะไปตีมิได้นั้นก็ขอให้ตีเมืองงุยก่อน ข้าพเจ้าจึงจะให้อ๋องเหงาศิษย์ไปว่ากับงุยอ๋องเจ้าเมืองงุย ให้ไปขอกองทัพเมืองเตียวไปช่วย และขุนนางในเมืองเตียวชื่อกวยไขคนหนึ่งเป็นคนโลภ ข้าพเจ้าจึงจะให้อ๋องเหงากับงุยอ๋องเจ้าเมืองงุยให้เอาเงินทองไปให้กับกวยไข กวยไขก็จะให้กองทัพเมืองเตียวมาช่วย เมื่อกองทัพเมืองเตียวยกมาช่วยเมืองงุยแล้ว เราก็จะได้ยกข้อผิดเมืองเตียว แล้วจะให้กองทัพซึ่งยกไปตีเมืองงุยนั้นกลับมาตีเอาเมืองเตียว
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงว่าท่านคิดการครั้งนี้ชอบอยู่แล้ว จึงสั่งให้สวนกีทหารเอกคุมทหารสิบหมื่นยกออกจากด่านหํ้าก๊ก ให้พูดจากันว่าจะไปตีเมืองงุย สวนกีนายทหารรับสั่งแล้วก็ออกมาจัดแจงทหารได้พร้อมแล้ว ก็ยกไปตามเจ๋งอ๋องสั่ง กิตติศัพท์พูดจาก็เลื่องลือไปว่ากองทัพจะยกไปตีเมืองงุย แล้วเจ๋งอ๋องก็เอาทองคำห้าหมื่นชั่งส่งให้อองเหงาศิษย์อ้วยเหลียว ให้ไปใช้สอยเผื่อแผ่ตามความคิด อองเหงารับทองคำแล้วก็ไปเมืองงุย
ฝ่ายเกงเมียนอ๋องเจ้าเมืองงุยรู้ข่าวว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองก็ตกใจ จึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง พออ๋องเหงาไปถึงจึงพูดกับขุนนางทั้งปวงว่า ซึ่งกองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองงุยครั้งนี้ อ๋องเหงาจะคิดอุบายให้กองทัพเลิกกลับไปเสียให้จงได้ ขุนนางทั้งปวงก็พาอ๋องเหงาเข้าไปหาเกงเมียนอ๋อง บอกความซึ่งอ๋องเหงาว่านั้นทุกประการ เกงเมียนอ๋องจึงถามอ๋องเหงาว่า ซึ่งท่านจะคิดให้กองทัพเมืองจิ๋นเลิกกลับไปนั้น ท่านจะทำประการใด อ๋องเหงาจึงว่าเมืองหัน เมืองเตียว เมืองงุย สามเมืองนี้อุปมาเหมือนฟันกับปากปกปิดกันอยู่ ถ้อยทีได้อาศัยกันจึงได้รับกองทัพเมืองจิ๋นได้ ครั้งนี้หันอ๋องเจ้าเมืองหันยอมถวายเมืองขึ้นแก่เมืองจิ๋นแล้ว เตียวอ๋องเจ้าเมืองเตียวก็ได้ไปเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องได้ต้อนรับเลี้ยงดูสนิทสนมกัน และเมืองหัน เมืองเตียว ก็ไปขึ้นแก่เมืองจิ๋นเสียแล้ว บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นจะมาตีเมืองงุย ท่านหามีที่อาศัยเหมือนแต่ก่อนไม่แล้ว ท่านจะคิดอ่านประการใด เกงเมียนอ๋องได้ฟังอ๋องเหงาว่าดังนั้นเห็นถูกทางความเหมือนที่คิด จึงถามอ๋องเหงาว่าเมื่อความเป็นดังนี้ ท่านจะคิดประการใดจึงจะกันกองทัพเมืองจิ๋นได้ ท่านจงช่วยคิดอ่านให้เราด้วย
อ๋องเหงาได้ฟังดังนั้นเห็นสมคิด จึงตอบว่า ท่านจงเอาที่เงียบกุ๋นสามหัวเมืองนี้ไปให้เป็นสินบนเมืองเตียว ให้เจ้าเมืองเตียวจัดแจงทหารมาตั้งรักษาอยู่ ณ ที่เงียบกุ๋นกันหน้าเมืองงุยไว้ ถ้ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาก็จะปะทะทัพเมืองเตียวเข้าก่อน เมืองเตียวก็จะชวนกันรับทัพเมืองจิ๋นไว้ เมืองงุยก็จะไม่เสีย เกงเมียนอ๋องจึงตอบว่าซึ่งท่านว่าทั้งนี้ก็ชอบอยู่ แต่ครั้งนี้เมืองเตียวได้ไปขึ้นแก่เมืองจิ๋นแล้ว เห็นจะไม่เอาที่เงียบกุ๋น จะมิได้ให้ทหารมาตั้งอยู่เหมือนดังว่า ท่านจะคิดประการ ใด อ๋องเหงาจึงตอบว่า เมืองเตียวทุกวันนี้ราชการสิทธิ์ขาดอยู่กับกวยไข ข้าพเจ้ากับกวยไขเป็นคนชอบพอรักใคร่กันมาแต่ก่อน ข้าพเจ้าจะอาสาท่านไปว่ากล่าวกับกวยไข ให้ว่าเจาเซียงอ๋องให้จัดแจงกองทัพมาตั้งอยู่ ณ ที่เงียบกุ๋นให้จงได้
เกงเมียนอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้ทำหนังสือให้อ๋องเหงากับเขียนแผนที่เงียบกุ๋นสามหัวเมืองส่งให้แก่อ๋องเหงาให้ไปเมืองเตียว อ๋องเหงารับเอาหนังสือกับแผนที่แล้วก็ไปเมืองเตียว ครั้นถึงจึงเข้าไปหากวยไข เอาทองคำสามพันชั่งไปเป็นกำนัลกวยไข แล้วอ๋องเหงาจึงบอกความว่า บัดนี้งุยอ๋องให้ข้าพเจ้ามาหาท่าน ด้วยกองทัพเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองงุย งุยอ๋องจึงยกที่เงียบกุ๋นสามเมืองนี้ให้แก่เจาเซียงอ๋อง ท่านได้กรุณาช่วยว่ากล่าวให้แต่งทหารยกไปช่วยเมืองงุยด้วย กวยไขได้สินบนแล้วก็มีความยินดี จึงเอาเนื้อความเข้าไปบอกเจาเซียงอ๋องทุกประการ แล้วกวยไขจึงว่า ซึ่งกองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองงุยครั้งนี้ ถ้าได้เมืองงุยแล้ว เห็นกองทัพเมืองจิ๋นจะยกมาตีเมืองเราเป็นมั่นคง ซึ่งเจ้าเมืองงุยยกที่เงียบกุ๋นให้แก่ท่านครั้งนี้ก็ดีอยู่แล้ว ท่านจงให้กองทัพไปช่วยเมืองงุยไว้อย่าให้เสียเลย กองทัพเมืองจิ๋นจึงจะไม่ได้มาเมืองเรา เจาเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้หูเตียกคุมทหารห้าหมื่นยกไปตั้งอยู่ที่เงียบกุ๋น
ฝ่ายเจ๋งอ๋องรู้ข่าวว่ากองทัพเมืองเตียวยกไปตั้งอยู่ ณ ที่เงียบกุ๋นแขวงเมืองงุยดังนั้น จึงให้คนเร็วรีบไปบอกสวนกีให้ยกกองทัพเข้าตีเงียบกุ๋น ที่กองทัพเมืองเตียวมาตั้งอยู่นั้น สวนกีครั้นแจ้งรับสั่งดังนั้นก็ยกทหารเข้าตีเงียบกุ๋น ฝ่ายหูเตียกก็ยกทหารออกมารบกับสวนกี ณ เขาตั้งกู้ หูเตียกทานกำลังสวนกีมิได้ก็ล่าทัพถอยไปตั้งมั่นอยู่ ณ ที่งีอันแขวงเมืองเตียว ฝ่ายสวนกีมีชัยแก่หูเตียกแล้วก็ตีหัวเมืองน้อยใหญ่รายทางซึ่งขึ้นแก่เมืองเตียวได้เก้าเมือง
ฝ่ายหูเตียกซึ่งตั้งอยู่ ณ ที่งีอันนั้น จึงให้คนถือหนังสือบอกข้อราชการไปแจ้งแก่เจาเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียว ครั้นแจ้งดังนั้นก็ตกใจจึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวง ขุนนางทั้งปวงจึงว่าแต่ก่อนมีทหารรับกองทัพเมืองจิ๋นได้ก็แต่เลียมโพกับบังเอี๋ยนเง่าเสง บัดนี้บังเอี๋ยนเง่าเสงก็ตายเสียแล้ว ยังอยู่แต่เลียมโพก็ไปอยู่เมืองงุย ท่านจงให้ไปเอาตัวเลียมโพมาก็เห็นจะรับทัพเมืองจิ๋นได้ กวยไขได้ฟังดังนั้นมีใจพยาบาทโกรธแค้นอยู่กับเลียมโพแต่ก่อน กวยไขจึงว่ากับเจาเซียงอ๋องว่า เลียมโพคนนี้มีฝีมือก็จริง แต่บัดนี้อายุได้ถึงเจ็ดสิบปีเศษแล้ว แล้วก็มีความขัดเคืองร้าวฉานอยู่แต่ก่อน ซึ่งท่านจะให้หามาทำสงครามต่อไปนั้น ท่านจงให้คนไปสืบสวนดูก่อนถ้าเห็นจะทำได้จึงให้หามา ถ้าเลียมโพเป็นคนสูงอายุแก่ชราและขัดเคืองอยู่ ท่านอย่าได้ให้หามาเลยข้าพเจ้าเห็นจะหาได้การไม่
เจาเซียงอ๋องมิเชื่อถ้อยคำกวยไข จึงใช้ให้ทังกิวคนสนิทเอาเสื้อเกราะสำรับหนึ่งกับม้าที่ดีมีฝีเท้าสี่ม้าไปให้แก่เลียมโพ แล้วให้ดูท่วงทีกิริยาเลียมโพด้วย ทังกิวรับคำแล้วก็ออกมาจัดแจงการที่จะไปเมืองงุย กวยไขรู้ความดังนั้นจึงชวนทังกิวไป ณ บ้าน กวยไขก็แต่งโต๊ะเลี้ยงทังกิวแล้วจึงเอาทองคำหนักสิบตำลึงให้แก่ทังกิว ทังกิวเห็นดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้ามิได้มีบุญคุณสิ่งใดในท่าน ท่านเอาทองคำมาให้ข้าพเจ้าฉะนี้ข้าพเจ้ายังรับมิได้ กวยไขจึงว่าเรามีธุระอยู่สิ่งหนึ่งจะพึ่งท่าน ท่านจงรับเอาทองนี้ไว้ก่อนเราจึงจะบอกให้ท่านฟัง ทังกิวก็รับเอาทองไว้แล้วจึงว่าท่านมีธุระสิ่งใดจงบอกข้าพเจ้าเถิดจะช่วย กวยไขจึงว่า เลียมโพกับเราเป็นคนพยาบาทกัน เราหาขอเห็นหน้าไม่ ถ้าท่านไปเห็นว่าเลียมโพยังมีกำลังกล้าแข็งอยู่ ท่านจงมาแก้ไขบอกเจาเซียงอ๋องว่า เลียมโพเป็นคนแก่ชราเสียคนไปแล้วจะเอาราชการมิได้ ท่านจงกรุณาช่วยธุระเราเท่านี้เถิด
ทังกิวได้ฟังกวยไขว่าดังนั้น ก็รับคำว่าอย่าได้วิตกเลยธุระท่านเท่านี้ข้าพเจ้าจะช่วยแก้ไข ว่าดังนั้นแล้วก็ลาไปเมืองงุย ครั้นไปถึงเมืองงุยก็เข้าไปหาเลียมโพ เอาม้าและเสื้อเกราะส่งให้เลียมโพแล้วว่า สิ่งของทั้งนี้เจาเซียงอ๋องให้ข้าพเจ้ามาเยี่ยมเยือนท่าน เลียมโพจึงถามทังกิวว่า ครั้งนี้กองทัพเมืองจิ๋นยกไปตีเมืองเตียวหรือ ทังกิวจึงตอบว่าทำไฉนท่านจึงรู้เล่า เลียมโพจึงว่าแต่เรามาอยู่เมืองงุยนี้ก็ช้านานหลายปีมาแล้ว จะได้เห็นหนังสือตัวใดของเจ้าเมืองเตียวให้มาเยี่ยมเยือนถามข่าวและให้สิ่งใดมาแก่เรามิได้ ครั้งนี้เราเห็นม้ากับเกราะของเจาเซียงอ๋องให้มาดังนี้ เราจึงคิดว่าเห็นจะมีกองทัพมาตีเมืองเตียว จะให้เราไปช่วยทำการศึกเป็นมั่นคง ทังกิวจึงถามว่าทุกวันนี้ท่านยังมีใจขัดเคืองพยาบาทเจาเซียงอ๋องอยู่บ้างหรือหามิได้ เลียมโพจึงตอบว่า ตัวเราเป็นชาติทหารหามีใจพยาบาทไม่ ใจเราก็คิดจะใคร่ได้ไปทำราชการด้วยทหารในเมืองเตียวเหมือนแต่ก่อนอยู่เนืองๆ มิได้ขาด แล้วเลียมโพก็จัดแจงเลี้ยงดูทังกิวตามประเพณี เลียมโพกินอาหารให้ทังกิวเห็นกำลัง เลียมโพกินอาหารมื้อหนึ่งนั้นได้ถังหนึ่งเนื้อหมูสิบชั่งเศษ ครั้นกินแล้วใส่เสื้อเกราะขึ้นขี่ม้าควบไปโดยกำลัง รำทวนอยู่บนหลังม้าเป็นช้านานแล้วลงจากม้าจึงว่ากับทังกิวว่า ท่านเห็นเรารำอาวุธและกำลังเราเมื่อหนุ่มกับบัดนี้ ท่านเห็นเป็นประการใด ท่านจงไปบอกกับเจาเซียงอ๋องเถิดว่าเราก็คิดถึงบุญคุณเจาเซียงอ๋องอยู่มิได้ขาด จะใคร่กลับไปทำราชการอยู่ด้วย เราหามีใจจัดเคืองสิ่งใดไม่ ทังกิวรับคำเลียมโพแล้วก็คิดว่าเลียมโพถึงแก่ก็จริง แต่มีกำลังแข็งแรงอยู่เป็นอันมาก จะทำศึกสงครามได้ต่อไปอยู่ แต่บัดนี้เราได้รับคำกวยไขไว้แล้ว จำเป็นจะต้องแก้ไขเอาความดีไว้แก่กวยไขเถิด ทังกิวคิดดังนั้นแล้วก็ลาเลียมโพมาเมืองเตียว เข้าไปบอกแก่เจาเซียงอ๋องว่า เลียมโพบัดนี้ก็ชราอยู่แล้วแต่ยังมีกำลังมากอยู่ มื้อหนึ่งกินอาหารได้ถึงถังหนึ่งกับเนื้อหมูสิบชั่งเศษ แต่เป็นคนโรค นั่งพูดอยู่กับข้าพเจ้าเพลานั้นไปถ่ายอุจจาระถึงสามครั้ง
เจาเซียงอ๋องได้ฟังดังนั้น ก็คิดเสียใจทอดใจใหญ่แล้วว่าถึงจะมีกำลังอยู่ดังนั้นก็ดี เมื่อจะมาทำศึกสงครามและรบพุ่งติดพันกันอยู่จะไปถ่ายอุจจาระบ่อยๆ อยู่ก็จะหาเป็นการได้ไม่ เจาเซียงอ๋องคิดดังนั้นแล้วก็มิให้ไปรับ สั่งให้จัดแจงทหารยกเพิ่มเติมไปช่วยหูเตียก ขณะนั้นเจาเซียงอ๋องครองเมืองเตียวได้เก้าปี เจ๋งอ๋องได้สมบัติในเมืองจิ๋นสิบเอ็ดปี
ฝ่ายเจ้าเมืองฌ้อรู้ข่าวว่า เลียมโพเป็นทหารอยู่ในเมืองเตียว บัดนี้มาอยู่เมืองงุย เจ้าเมืองฌ้อจึงให้คนมาเชิญเอาตัวเลียมโพไปเลี้ยงเป็นนายทหารไว้ ณ เมืองฌ้อ ตั้งแต่เลียมโพไปทำราชการในเมืองฌ้อจะว่ากล่าวกิจราชการสิ่งใด ทหารในเมืองฌ้อไม่ได้เหมือนดังใจเลียมโพ เลียมโพเสียใจ ครั้นอยู่มาป่วยลงก็ตาย ขณะนั้นอ๋องเหงายังอยู่ ณ บ้านกวยไขจึงถามกวยไขว่า ท่านไม่มีความวิตกว่าเมืองเตียวจะเสียหรือ จึงไม่ไปว่ากล่าวกับเจ้าเมืองเตียวให้เร่งไปรับเลียมโพมา กวยไขจึงตอบว่าประเพณีบ้านเมืองจะดีจะเสียก็เพราะชะตาเมืองดอก และเลียมโพเป็นคนพยาบาทกันกับเรา เราหาให้ไปรับเอาตัวมาทำราชการในเมืองเตียวไม่ อ๋องเหงาจึงแกล้งถามกวยไขว่า ถ้าเมืองเตียวนี้เสียไปแล้ว ท่านจะคิดไปอยู่เมืองใดเล่า กวยไขจึงตอบว่า ถ้าเมืองเตียวเสียแล้วเราจะคิดดูท่วงทีเมืองเจ๋ เมืองฌ้อ เห็นเมืองใดดีพอจะอาศัยได้เราก็จะไปพึ่งเมืองนั้น อ๋องเหงาจึงตอบว่า อันเมืองจิ๋นทุกวันนี้มีฝีมือเข้มแข็ง ถ้าเมืองเตียวเมืองงุยเสียแล้วเมืองฌ้อ เมืองเจ๋ ก็ทนมือเมืองจิ๋นไม่ได้ แล้วเจ๋งอ๋องคนนี้ก็เป็นคนดีมีอัธยาศัยย่อมรักใคร่ผู้มีสติปัญญา ชุบเลี้ยงให้ไปเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ที่มีสติปัญญาก็รักใคร่เจ๋งอ๋องไปพึ่งพาอาศัยอยู่มาก ถ้าเหมือนท่านฉะนี้จะไปอยู่กับเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจะนับถือชุบเลี้ยงเป็นมั่นคง กวยไขได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านก็เป็นชาวเมืองงุย เหตุใดจึงรู้การในเมืองจิ๋นสิ้น แล้วก็รู้นํ้าใจเจ๋งอ๋องทุกประการเล่า อ๋องเหงาจึงว่า ข้าพเจ้าเป็นขุนนางอยู่ในเมืองจิ๋น เป็นศิษย์อ้วยเหลียว อ้วยเหลียวเป็นไทอวยขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องเห็นว่าท่านเป็นใหญ่อยู่เมืองเตียว ว่าราชการสิทธิ์ขาดอยู่ในท่าน เจ๋งอ๋องจึงให้ข้าพเจ้ามาคิดราชการกับท่าน และทองซึ่งข้าพเจ้าให้ท่านนั้นเป็นทองของเจ๋งอ๋องให้มากับท่าน ถ้าได้เมืองเตียวสมคะเนเจ๋งอ๋องแล้ว เจ๋งอ๋องจะให้ที่ขุนนางผู้ใหญ่แก่ท่านและส่วยที่ไร่นาในเมืองเตียวนี้ ก็จะให้ท่านเลือกยกเอาตามชอบใจ
กวยไขได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงว่าถ้าท่านช่วยทำนุบำรุงเราให้เจ๋งอ๋องเมตตาเราโดยแท้ดังว่าแล้ว จะมีราชการสิ่งใดมาช่วยกระทำให้สำเร็จจงได้ อ๋องเหงาเห็นได้ท่วงทีแล้วก็เอาทองให้กวยไขอีกเจ็ดพันชั่ง แล้วว่าทองทั้งนี้เจ๋งอ๋องให้ข้าพเจ้ามาคิดราชการผูกสมัครรักใคร่กับขุนนางในเมืองเตียว และบัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองเตียว ราชการทั้งปวงก็สิทธิ์ขาดอยู่ในท่าน ข้าพเจ้าจึงให้ทองทั้งนี้ไว้ในท่านสิ้น ถ้าจะมีราชการสิ่งใดมาก็จะมาพึ่งในท่าน กวยไขรับทองไว้แล้วมีความยินดีนัก จึงว่าเจ๋งอ๋องมีความเมตตาเราเป็นอันมาก จึงให้ทองมาแก่เราถึงเพียงนี้ เจ๋งอ๋องจะมีราชการและจะประสงค์สิ่งใด ตัวเราไม่กระทำทดแทนได้เราไม่อยู่เป็นมนุษย์สืบไปเลย อ๋องเหงาพูดจากับกวยไขแล้วก็ลากลับมาเมืองจิ๋น ครั้นถึงจึงเข้าไปเฝ้าเจ๋งอ๋องทูลว่า ข้าพเจ้าไปครั้งนี้สิ้นทองหมื่นหนึ่งได้กวยไขกับเมืองเตียวแล้ว เหลือทองกลับมาสี่หมื่นชั่ง แล้วอ๋องเหงาก็ทูลเรื่องความซึ่งได้พูดจากับกวยไขให้เจ๋งอ๋องฟังทุกประการ เจ๋งอ๋องครั้นแจ้งดังนั้นก็สั่งให้คนเร็วรีบไปบอกสวนกีให้ยกทหารเข้าตีเมืองเตียว
ฝ่ายเจาเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียวรู้ความว่ากองทัพเมืองจิ๋นตีเมืองปลายแดนเข้ามาได้ดังนั้นก็ตกใจนัก พอป่วยลงก็ถึงแก่ความตาย เจาเซียงอ๋องมีบุตรชายด้วยภรรยาหลวงคนหนึ่งชื่อจือเกีย บุตรภรรยาน้อยคนหนึ่งชื่อจือเซียน จือเซียนคนนี้มารดาเป็นคนมโหรีรู้ฟ้อนขับรำ เจาเซียงอ๋องรักใคร่ในนางภรรยาน้อยเป็นอันมาก แล้วก็รักใคร่ในจือเซียนผู้บุตรมากกว่าจือเกีย จึงตั้งจือเซียนให้เป็นไทจูบุตรผู้ใหญ่ ให้กวยไขเป็นไตหูผู้สั่งสอนไทจูมาแต่ก่อน จือเซียนเป็นคนนักเลงเที่ยวเล่นไม่รักทำราชการบ้านเมือง
ฝ่ายกวยไขซึ่งเป็นผู้สั่งสอนก็เป็นคนนักเลงผู้หญิง ก็นำเอาแต่การผู้หญิงว่าดีและชั่วมาพูดจา และชวนจือเซียนไปเที่ยวเล่นเนืองๆ จือเซียนกับกวยไขก็รักใคร่สนิทกัน ครั้นเจาเซียงอ๋องหาบุญไม่ กวยไขก็ให้จือเซียนขึ้นว่าราชการบ้านเมืองแทนบิดา แล้วจือเซียนยกที่ส่วยสามร้อยให้แก่จือเกียผู้พี่ แล้วให้จือเกียอยู่ในเมืองเตียว แล้วตั้งให้กวยไขเป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่ว่าราชการสิทธิ์ขาด
ฝ่ายสวนกีแม่ทัพเมืองจิ๋นรู้ว่าเจาเซียงอ๋องเจ้าเมืองเตียวตายลงดังนั้น ในเมืองเตียวจัดแจงการศพวุ่นวายอยู่ สวนกีก็ให้ทหารตีระดมเข้ามาได้งีอัน แล้วฆ่าหูเตียกนายทหารและทหารเลวเสียประมาณสิบหมื่นเศษ แล้วก็ยกกองทัพรีบเข้าไปจะใกล้ถึงเมืองเตียวอยู่แล้ว
ฝ่ายเตียวอ๋องเซียนเจ้าเมืองเตียวรู้อยู่ว่าหลีมกผู้รักษาเมืองตั้วมีสติปัญญาเป็นอันมาก จึงทำหนังสือให้ไต้เจียงกุนแต่งคนเร็วขึ้นเกวียนให้ออกไปหาหลีมกเข้ามา ณ เมืองเตียว ฝ่ายหลีมกครั้นรู้ดังนั้นแล้วก็จัดแจงเกวียนที่ได้ซ้อมหัดไว้แต่ก่อนนั้นพันห้าร้อยเล่ม กับม้าหมื่นสามพัน ทหารเลวห้าหมื่นเศษ จึงแบ่งให้อยู่รักษาเมืองตั้ว เกวียนสามร้อย ม้าสามพัน ทหารหมื่นหนึ่ง แล้วหลีมกก็คุมทหารเกวียนและม้ารีบยกมาเมืองเตียว ครั้นถึงจึงให้พลไว้นอกเมืองเตียว หลีมกก็เข้าไปหาเตียวอ๋องเซียน เตียวอ๋องเซียนจึงบอกหลีมกว่า กองทัพเมืองจิ๋นมาตีเมืองเราแล้วท่านจะคิดอ่านประการใดกองทัพจึงจะได้เลิกถอยไป หลีมกจึงตอบว่าอันกองทัพเมืองจิ๋นนี้ยกไปตีเมืองใดก็มีแต่ชนะทุกเมือง ซึ่งจะไปรบพุ่งต่อสู้นั้นเห็นเหลือกำลัง ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้าคิดการศึกครั้งนี้ ท่านจงให้อาชญาสิทธิ์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะรับกระทำการไปได้
เตียวอ๋องเซียนก็ให้อาชญาสิทธิ์แก่หลีมกแล้วว่า ทหารของท่านซึ่งยกมาจากเมืองเตียวครั้งนี้จะกระทำศึกรบพุ่งหักหาญให้กองทัพเมืองจิ๋นแตกไปได้หรือประการใด หลีมกจึงตอบว่า ทหารชาวเมืองตั้วซึ่งมาด้วยข้าพเจ้าคราวนี้ ซึ่งจะให้รบพุ่งหักหาญเอานั้นมิได้ เป็นแต่จะตั้งมั่นรับรองกันเมืองไว้แต่พอจะได้คิดการไปวันหน้านั้นได้อยู่ เตียวอ๋องเซียนจึงว่า ทหารของเราในเมืองนี้จะเลือกเอาแต่ที่มีฝีมือจะได้สักสิบหมื่น จะให้เตียวชองกับงวนจูคุมไปกับท่านเป็นคนห้าหมื่นให้ท่านบัญชาการสิทธิ์ขาดตามแต่ท่านจะให้กระทำเถิด หลีมกได้ฟังดังนั้นก็ลาเตียวอ๋องเซียนกลับออกมา จัดแจงทหารยกไปตั้งค่ายรับอยู่ที่ลุยปุยก็สั่งให้ทหารรักษาหน้าที่มั่นอยู่แต่ในค่าย ให้ตกแต่งเครื่องกินเลี้ยงดูทหาร แล้วให้ยิงเกาทัณฑ์และซ้อมหัดอาวุธต่างๆ อยู่แต่ในค่าย
ฝ่ายทหารทั้งปวงเห็นว่าหลีมกเลี้ยงดูถึงขนาดจึงเข้าไปว่ากับหลีมกจะขออาสาออกตีกองทัพเมืองจิ๋นให้แตกไป หลีมกก็ไม่ยอม ฝ่ายสวนกีแม่ทัพเมืองจิ๋นซึ่งมาตั้งอยู่นั้นไม่เห็นหลีมกออกมาตี จึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า ครั้งก่อนอองงึดยกมาตีเมืองเตียว เลียมโพเป็นแม่ทัพเมืองเตียว ยกออกมาครั้งนั้นก็ตั้งนิ่งอยู่ในค่ายหาได้ออกมารบไม่ ครั้งนี้หลีมกยกมาก็เอาอย่างเลียมโพกระทำ หายกออกมาตีเราไม่ สวนกีจึงแบ่งทหารลอบไปตีที่กำจัวถี ทิศตะวันออกเฉียงเหนือเมืองเตียว ทางประมาณสองร้อยห้าสิบเส้น
ฝ่ายทหารหลีมกรู้ความดังนั้นก็เข้าไปบอกกับหลีมก จะให้แบ่งทหารยกไปช่วย หลีมกจึงว่าซึ่งท่านว่านี้หาชอบไม่ ซึ่งจะให้แบ่งทหารยกไปช่วยนั้น ต้องความคิดสวนกีที่คิดไว้ ในตำราพิชัยสงครามห้ามอยู่ ถ้าเรายกเข้าตีเอาค่ายเดิมสวนกีตั้งเห็นจะดีกว่า ด้วยสวนกียกไปตีกำจัวถีแล้ว ทหารที่จะอยู่รักษาค่ายก็น้อยคน ถ้าเราตีค่ายเดิมแตกแล้วเห็นสวนกีก็จะระส่ำระสายอิดโรยลง หลีมกปรึกษากับนายทัพนายกองทั้งปวงเห็นพร้อมกันแล้วจึงจัดทหารออกเป็นสามกอง ครั้นเวลากลางคืนหลีมกก็ยกเข้าปล้นค่ายเดิมสวนกี ทหารสวนกีซึ่งอยู่รักษาค่ายไม่ทันรู้ตัวก็แตกตื่นทิ้งค่ายเสียพากันหนีไป หลีมกฆ่าทหารที่มีฝีมือตายประมาณสิบสี่สิบห้าคน ทหารเลวก็ตายลงเป็นอันมาก ที่หนีรอดไปนั้นก็เอาเนื้อความไปบอกแก่สวนกี ณ กำจัวถี สวนกีแจ้งความดังนั้นก็โกรธ จึงถอยทัพมาจากกำจัวถีมาตีทัพหลีมก หลีมกสั่งให้ทหารปีกซ้ายปีกขวาแยกกันออกรับทัพสวนกีไว้ แล้วให้ทหารซึ่งมาแต่เมืองตั้วนั้นเข้าตีเป็นกองกลางรบพุ่งกันเป็นสามารถ หลีมกเห็นได้ท่วงทีก็สั่งให้ทหารปีกซ้ายปีกขวาตีระดมขนาบเข้าพร้อมกัน
ฝ่ายสวนกีก็สู้รบเป็นสามารถทานกำลังทหารชาวเมืองตั้วมิได้ก็แตกพากันหนีกลับมาเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องโกรธให้ถอดสวนกีออกเสียจากที่นายทหาร ฝ่ายทหารหลีมกได้ชัยชนะแก่สวนกีแล้วก็เข้ามาหาเตียวอ๋องเซียนในเมืองเตียว แจ้งความซึ่งได้รบกับสวนกีให้เตียวอ๋องเซียนฟังทุกประการ เตียวอ๋องเซียนรู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นแตกไปดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงสรรเสริญหลีมกต่อหน้าขุนนางทั้งปวงว่า เราพ้นจากความตายครั้งนี้ก็เพราะหลีมก หลีมกเป็นแปะคี้ของเราช่วยเราครั้งนี้ หลีมกมีความชอบเป็นอันมาก จึงตั้งให้หลีมกเป็นบู๊อันกุ๋นขุนนางผู้ใหญ่ ยกที่ส่วยให้ขึ้นแก่หลีมกหมื่นหนึ่ง ครั้งนั้นเตียวอ๋องเซียนได้เป็นเจ้าเมืองเตียวห้าปีมาแล้ว และในเมืองตั้วนั้นเกิดอุบัติเหตุแผ่นดินแตกแยกลึกไปประมาณร้อยสามสิบศอก และตึกอาณาประชาราษฎร์ในเมืองก็ทลายล้มลงเป็นอันมาก และในเมืองเตียวนั้นก็แล้งฝนมิได้ตก แล้วให้เกิดบันดาลดลใจให้เด็กทำเพลงเล่นว่า คนชาวเมืองจิ๋นจะหัวเราะ คนชาวเมืองเตียวจะร้องไห้ แล้วนานไปแผ่นดินจะงอกเป็นขนขึ้นมา ถ้ามิเชื่อให้ดูเอาเถิด แต่บันดาลให้เกิดแก่เด็กทำเพลงเล่นดังนี้เนืองๆ ครั้นรุ่งขึ้นปีใหม่ แผ่นดินในเมืองเตียวก็เกิดพิบัติเป็นขนงอกขึ้นมามีสีขาวสูงประมาณคืบเศษ กวยไขแจ้งความดังนั้นก็ปิดความเสียมิได้บอกแก่เตียวอ๋องเซียนให้รู้
ฝ่ายเจ๋งอ๋องตั้งแต่สวนกีเสียทัพมาครั้งนั้น ก็คุมแค้นเมืองเตียวอยู่มิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งจึงสั่งให้อองเจี๋ยนทหารเอกเป็นแม่ทัพให้คุมทหารยกไปตามทางไทหงวนทัพหนึ่ง จึงให้เตียวตวนโหคุมทหารยกออกทางเขาเสียงซัวทัพหนึ่ง ให้ไปตีเอาเมืองเตียวจงได้ แล้วให้ไลซือถินคุมทหารสิบหมื่นเป็นทัพหนุน ให้ไปตั้งค่ายอยู่เสียงต๋ง ครั้งนั้นไทจูตั๋นบุตรชายเจ้าเมืองเอี๋ยนซึ่งมาตกอยู่เมืองจิ๋นนั้นรู้ความว่าเจ๋งอ๋องให้แต่งกองทัพไปตีเมืองเตียว ไทจูตั๋นคิดไปว่าถ้ากองทัพเมืองจิ๋นไปตีเมืองเตียวได้แล้วเห็นจะไปตีเมืองเอี๋ยนด้วย ไทจูตั๋นจึงมีหนังสือลอบให้คนสนิทถือไปถึงเจี๋ยนอ๋องผู้บิดาบอกความทั้งปวงให้รู้ ให้จัดแจงบ้านเมืองตระเตรียมเสบียงอาหารไว้ให้พร้อม
ฝ่ายเจี๋ยนอ๋องเจ้าเมืองเอี๋ยนรู้ความในหนังสือซึ่งไทจูตั๋นให้มาก็จัดแจงบ้านเมืองและทหารไว้พร้อม แล้วเจี๋ยนอ๋องก็ทำเป็นป่วยจึงใช้ให้คนมาทูลแก่เจ๋งอ๋องว่า เจี๋ยนอ๋องป่วยหนักจะขอเอาไทจูตั๋นไปเมือง เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าถ้าเอี๋ยนอ๋องยังมิตาย เรายังหาให้ไทจูตั๋นไปไม่ ประการหนึ่งถ้าศีรษะไทจูตั๋นหงอกขึ้นมาเมื่อใดเราจึงจะให้ไทจูตั๋นกลับไปเมือง คนใช้ครั้นได้ฟังดังนั้นก็ลาเจ๋งอ๋องกลับไปเมือง
ฝ่ายไทจูตั๋นรู้ความว่าตัวมิได้กลับไปเมืองดังนั้นก็เสียใจยิ่งนัก เงยหน้าขึ้นไปบนอากาศแล้วถอนใจใหญ่ ก็บันดาลเป็นหมอกออกจากปากพลุ่งขึ้นไปบนอากาศ ศีรษะไทจูตั๋นก็หงอกขึ้นในทันใดนั้น เจ๋งอ๋องก็เห็นว่าศีรษะไทจูตั๋นหงอกก็ยังมิได้ให้กลับไปเมือง ไทจูตั๋นก็คิดอุบายนุ่งห่มเหมือนคนไพร่แล้วปลอมปนออกไปกับชาวเมือง คนทั้งปวงมิได้สงสัย ไทจูตั๋นก็หนีออกจากด่านหํ้าก๊กได้ก็หนีไปเมืองเอี๋ยน
ฝ่ายเจ๋งอ๋องรู้ว่าไทจูตั๋นหนีไปดังนั้น เจ๋งอ๋องเป็นธุระคิดอ่านอยู่ด้วยจะยกกองทัพซึ่งจะไปตีเมืองเตียว หาได้ให้คนไปติดตามไทจูตั๋นไม่ ฝ่ายเตียวอ๋องเซียนรู้ข่าวว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาดังนั้น ก็สั่งให้หลีมกคุมทหารออกมาตั้งรับ ณ เขาห้วยจัว หลีมกก็คุมทหารออกมาตั้งค่ายรับกั้นทางอยู่ แต่ค่ายที่ตั้งเรียงกันไปนั้นประมาณถึงสี่สิบเส้นจึงสิ้นกองทัพ
๑๐๖
ฝ่ายอองเจี๋ยนกับเอียวตวนโห ครั้นยกทัพมาถึงแดนเมืองเตียวเห็นกองทัพหลีมกยกมาตั้งรับกั้นอยู่ ณ เขาห้วยจัวดังนั้น อองเจี๋ยนกับเอียวตวนโหก็ตั้งรับค่ายมั่นบอกเข้าไปเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องครั้นรู้ว่ากองทัพหลีมกมาตั้งรับอยู่ดังนั้น จึงให้อ๋องเหงามาคิดราชการด้วยอองเจี๋ยน อ๋องเหงาไปถึงอองเจี๋ยนจึงว่า ซึ่งหลีมกคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาเป็นอันมากแล้วก็ฝีมือกล้าแข็งด้วย ซึ่งเราจะให้ทหารเข้าตีหักหาญบัดนี้ก็จะเสียรี้พลมาก จะเอาชัยชนะเป็นอันยาก ท่านจงพูดจาชวนดีกับหลีมก ใช้ให้คนเอาหนังสือไปว่ากล่าวแก้ไขไปมาหากันจงเนืองๆ ให้หลีมกวางใจลงก่อน ภายหลังข้าพเจ้าจึงจะคิดอุบายเอาชัยชนะแก่หลีมกให้จงได้ อองเจี๋ยนได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงใช้ให้คนไปพูดจากับหลีมกว่า แต่ก่อนเจ๋งอ๋องใช้ให้สวนกีเป็นแม่ทัพมาตีเมืองเตียว สวนกีสู้กำลังท่านมิได้ก็แตกกลับไป เจ๋งอ๋องโกรธจึงให้ถอดสวนกีออกเสีย บัดนี้ให้เราเป็นผู้ใหญ่ยกมาตีเอาเมืองเตียวให้จงได้ และเราก็เป็นนายทหารผู้ใหญ่อยู่ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ควรเราจะทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ซึ่งท่านกับเราจะมารบกันครั้งนี้จะหมายว่าผู้ใดจะมีชัย ผู้ใดจะปราชัย จะประมาณการเป็นแน่ก็ยังมิได้ จะพาให้ทหารรี้พลล้มตายเสียทั้งสองฝ่ายก็เพราะเราทั้งสองจะรบพุ่งกัน เมื่อพิเคราะห์ดูก็เห็นหาเป็นประโยชน์มิได้ ถ้าเราทั้งสองจะช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขก็อย่ารบพุ่งกันเลย จงกลับไปว่ากล่าวเจ้านายของเราอย่าให้พยาบาทแก่กัน แผ่นดินเมืองจิ๋นกับเมืองเตียวให้เป็นทองแผ่นเดียวกันโดยสุจริตได้ดังนี้ ชื่อเราก็จะปรากฏไปว่าได้ทำนุบำรุงแผ่นดิน ท่านจะเห็นประการใด
ฝ่ายหลีมกครั้นแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีสำคัญว่าจริง จึงตอบไปว่าซึ่งอองเจี๋ยนเป็นผู้ใหญ่คิดดังนี้ก็ชอบหนักหนา ใช่ว่าเราจะมีใจพยาบาทแก่เจ๋งอ๋องประการใดก็หามิได้ ซึ่งท่านจะทำนุบำรุงแผ่นดินจะมิให้อาณาประชาราษฎร์ได้ความเดือดร้อนนั้นก็สมควรยิ่งนัก และหลีมกกับอองเจี๋ยนต่างคนก็แต่งให้คนไปมาพูดจากันอยู่ ครั้งนั้นอ๋องเหงาก็ไปในเมืองเตียว เอาของกำนัลไปให้กวยไขแล้ว อ๋องเหงาจึงว่าบัดนี้เจ๋งอ๋องให้ข้าพเจ้าเอาความมาบอกแก่ท่าน ให้ท่านช่วยธุระสักครั้งหนึ่ง กวยไขจึงว่าข้อความประการใดว่าไปเถิด เห็นพอจะช่วยได้เราก็จะแก้ไข อ๋องเหงาจึงว่าท่านจงไปบอกกับเตียวอ๋องเซียนว่า บัดนี้หลีมกซึ่งเป็นแม่ทัพยกออกไปนั้น หาคิดอ่านที่จะรบพุ่งกับอองเจี๋ยนแม่ทัพเมืองจิ๋นไม่ แต่งให้แต่คนไปมาพูดจาสืบสวนกันว่า ถ้าได้เมืองเตียวแล้วหลีมกจะเป็นเจ้าเมืองตั้ว แล้วจะรีบคิดการเอาเมืองเตียวให้ได้ ถ้าเตียวอ๋องเซียนไม่เชื่อให้แต่งคนออกไปสอดแนมดูเถิด การทั้งนี้สุดแต่ความคิดท่านจะพูดจาให้เตียวอ๋องเซียนเชื่อ ให้จัดเอาผู้อื่นไปเป็นแม่ทัพผลัดเอาหลีมกเข้ามาเสียให้จงได้ ถ้าทำได้เหมือนดังว่าข้าพเจ้าจะไปบอกแก่เจ๋งอ๋อง ความชอบก็จะมีในท่านเป็นอันมาก กวยไขได้ฟังดังนั้นก็รับคำอ๋องเหงาว่า ท่านอย่าวิตกเลยเราจะเข้าไปว่ากล่าว กวยไขก็เข้าไปหาเตียวอ๋องเซียน จึงกล่าวโทษหลีมกเป็นหลายประการแล้วว่า ถ้าท่านไม่เชื่อก็ให้แต่งคนไปสอดแนมดู ก็จะเห็นว่าหลีมกกับอองเจี๋ยนให้คนไปมาพูดจาสืบสวนถึงกัน หาคิดจะรบพุ่งกันไม่แล้ว
เตียวอ๋องเซียนได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งใจ จึงสั่งให้คนใช้ลอบไปฟังดูการ อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าเราใช้ให้ออกไปดู คนใช้รับคำแล้วก็ลอบปลอมเข้าไปในค่ายหลีมก ก็เห็นทหารมิได้จัดแจงการที่จะรบพุ่งกันทั้งสองฝ่าย เห็นแต่คนไปมาพูดจากันอยู่ ได้ความแต่ฉะนี้คนใช้ก็กลับมาบอกแก่เตียวอ๋องเซียนทุกประการ เตียวอ๋องเซียนได้แจ้งดังนั้นก็โกรธแก่หลีมก จึงปรึกษาด้วยกวยไขว่าเราจะได้ผู้ใดเป็นแม่ทัพออกไปเปลี่ยนเอาตัวหลีมกเข้ามาเสีย กวยไขจึงว่าท่านจงมีหนังสือออกไปว่าให้เตียวชองซึ่งอยู่ในกองทัพหลีมกนั้นเป็นแม่ทัพบัญชาการสิทธิ์ขาดแทนตัวหลีมก ให้หาหลีมกเข้ามาว่าจะตั้งให้เป็นเสียงก๊กขุนนางผู้ใหญ่จะได้ปรึกษากิจราชการบ้านเมืองด้วยกันกับท่าน
เตียวอ๋องเซียนได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงมีหนังสือให้ซือเปะเสียงขุนนางถือออกไปกับธงเป็นสำคัญให้หลีมกเข้ามาเมือง ให้เตียวชองเป็นแม่ทัพ ครั้นหลีมกแจ้งดังนั้นจึงว่ากับผู้ถือหนังสือว่า เตียวอ๋องเซียนให้เราเป็นแม่ทัพออกมาครั้งนี้ การสิทธิ์ขาดก็อยู่ในเรา บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นก็ได้มาประชิดติดพันอยู่แล้ว บ้านเมืองจะได้จะเสียประการใดก็อยู่ในธุระเรา ซึ่งมีหนังสือเตียวอ๋องเซียนให้หาเราทั้งนี้เราจะเข้าไปยังมิได้ก่อน เกรงเกลือกการจะเสียไป ซือเปะเสียงได้ฟังดังนั้นจึงกระซิบบอกกับหลีมกว่า เป็นความจริงนั้นกวยไขยุยงกับเตียวอ๋องเซียนว่าท่านเอาใจออกหาก เตียวอ๋องเซียนโกรธท่านจึงให้หาท่านเข้าไป และซึ่งว่าจะตั้งท่านเป็นเสียงก๊กนั้นเป็นความคิดกวยไขลวงท่านดอก
หลีมกได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่ากวยไขคนนี้เป็นคนหาดีไม่ ครั้งก่อนยุยงให้เลียมโพไปเสียจากเมืองคนหนึ่งแล้ว มาบัดนี้ยุยงจะให้เราได้ความเดือดร้อนอีกเล่า ถ้าเตียวอ๋องเซียนฟังคำกวยไขแล้ว บ้านเมืองก็จะมีอันตรายเป็นมั่นคง จำเราจะถอยทัพกลับไปเมืองชำระคนซึ่งเป็นเสี้ยนหนามหลักตอเสียให้ราบคาบสิ้นก่อน จึงจะกลับออกรบด้วยกองทัพเมืองจิ๋น ซือเปะเสียงจึงว่าซึ่งท่านจะยกเอาทหารกลับเข้าไปในเมืองนั้น ที่ผู้รู้ความจริงนั้นก็จะเห็นว่าท่านสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน จะเข้าไปชำระเสี้ยนหนามหลักตอแผ่นดินเสียให้สิ้น ที่คนไม่รู้ก็จะว่าท่านยกทัพกลับเข้ามาจะตีเอาเมืองต้องกับคำกวยไขว่า อันสติปัญญาของท่านนี้จำเพาะจะตั้งตัวแต่ในเมืองเตียวก็หาไม่ บ้านใดเมืองใดท่านก็คงจะคิดอ่านตั้งตัวเป็นสุขได้อยู่ หลีมกได้ฟังดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ แล้วคิดว่าแต่ก่อนเราประมาทเลียมโพว่าเป็นแม่ทัพเมืองเตียวไม่ตลอดต้นปลาย บัดนี้คำอันนั้นมาถึงตัวเราแล้ว หลีมกจึงว่าซึ่งจะให้เตียวชองเป็นแม่ทัพนั้นเราไม่เห็นด้วย เตียวชองจะว่ากล่าวจัดแจงการไม่ได้ ซึ่งเราจะเอาตราอาชญาสิทธิ์มอบให้กับเตียวชองนั้นยังมิได้ ครั้นเพลาคํ่าหลีมกก็เอาตราอาชญาสิทธิ์สำหรับแม่ทัพไปแขวนไว้ที่โรงว่าราชการแล้ว หลีมกถอดเสื้อหมวกปลอมตัวเป็นไพร่ ก็หนีออกจากค่ายคิดจะไปเมืองงุย ครั้นรุ่งขึ้นเตียวชองได้ตราอาชญาสิทธิ์สำหรับแม่ทัพแล้วก็มีความยินดีนัก จึงคิดว่าเราได้เป็นแม่ทัพครั้งนี้ก็เพราะกวยไขว่ากล่าว บุญคุณกวยไขอยู่กับเราเป็นอันมาก แล้วเตียวชองคิดแค้นหลีมกว่าไม่มอบตราให้โดยดีตามหนังสือที่มีมา เตียวชองจึงสั่งให้ทหารที่มีฝีมือยกตามหลีมกไป แล้วสั่งว่าถ้าทันหลีมกเข้าที่ใดให้ฆ่าเสียที่นั้น ทหารรับคำเตียวชองแล้วก็ยกไปตามหลีมก ครั้นทันหลีมก ณ ตำบลบ้านแห่งหนึ่ง พอหลีมกเสพสุราเมาอาศัยนอนหลับอยู่มิรู้ตัว ทหารซึ่งตามมานั้นก็ฆ่าหลีมกเสียตัดเอาศีรษะมาให้แก่เตียวชอง
ฝ่ายซือเปะเสียงซึ่งถือหนังสือมานั้น กลัวว่าตัวจะพลอยได้ความผิดด้วยก็หากลับเข้าไปเมืองไม่ ให้แต่คนลอบเข้าไปรับบุตรภรรยามาแล้ว ซือเปะเสียงก็อพยพครอบครัวหนีไป ขณะนั้นเตียวชองได้เป็นแม่ทัพแล้วก็ให้งวนจูเป็นปลัดทัพ และทหารชาวเมืองตั้วซึ่งมาด้วยหลีมกนั้นเห็นว่าหลีมกหามีความผิดไม่ก็ถอดเสียจนถึงแก่ความตายดังนั้น ทหารชาวเมืองตั้วมีความแค้นใจนัก ก็พากันทิ้งค่ายเสียสิ้นต่างคนต่างหนีไป เตียวชองไม่รู้ที่จะว่าประการใด
ฝ่ายกองทัพเมืองจิ๋นรู้ว่าถอดหลีมกเสียจากแม่ทัพ หลีมกก็ถึงแก่ความตายดังนั้นก็มีความยินดีนัก ให้แต่งโต๊ะเลี้ยงเหล้าข้าวแก่กัน จัดแจงเลี้ยงดูกันแล้วอองเจี๋ยนก็คุมทหารเข้าทางไทหงวน เอียวตวนโหก็คุมทหารเข้าทางเขาเสียงซัว สองทัพก็รีบตีล่วงเข้าไป
ฝ่ายเตียวชองก็ปรึกษากับงวนจูว่า จะแบ่งทหารให้ไปช่วยรบทัพอองเจี๋ยน งวนจูจึงตอบว่าท่านพึ่งเป็นแม่ทัพขึ้นใหม่ ทหารทั้งปวงยังหาปกติราบคาบต่อท่านไม่ ถ้าพร้อมมูลอยู่กองเดียวกันพอจะบังคับบัญชาว่ากล่าวได้ ซึ่งท่านจะให้แยกออกไปเป็นสองนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเป็นสองใจสามใจออกไปว่ากล่าวมิได้ เตียวชองกับงวนจูปรึกษากันยังมิทันจะขาดคำ พอม้าใช้เอาเนื้อความมาบอกว่าบัดนี้อองเจี๋ยนตีที่หลังอูเข้ามาเกือบจะเสียอยู่แล้ว ถ้าไปช่วยมิทันเห็นจะเสียในวันนี้ เตียวชองได้ฟังดังนั้นจึงว่า ถ้าอองเจี๋ยนตีที่หลังอูได้ เห็นจะเข้าตามทางแจ๋แก้ตีกระหนาบเอาเขาเสียงซัว เมืองเตียวก็เห็นจะระส่ำระสาย จำเราจะยกกองทัพไปช่วยที่หลังอูไว้ เตียวชองก็ยกทัพคุมทหารไปที่หลังอู
ฝ่ายอองเจี๋ยนรู้ว่าเตียวชองยกออกมาดังนั้น ก็ให้ทหารไปสกัดซุ่มอยู่ตามทาง แล้วสั่งให้คนขึ้นดูบนเขา ถ้าเห็นกองทัพเตียวชองยกมาถึงที่ทหารซุ่มอยู่นั้นล่วงเข้าไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงให้จุดประทัดสัญญาขึ้น แล้วให้ทหารออกสกัดตีกองทัพเตียวชองให้ยับเยินอย่าให้เป็นขบวนได้ ฝ่ายทหารก็ไปซุ่มอยู่ตามอองเจี๋ยนสั่ง ครั้นกองทัพเตียวชองยกมาถึงกลางทาง ทหารซึ่งซุ่มคอยดูอยู่นั้นก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารทั้งปวงก็ยกออกระดมตีกองทัพเตียวชอง กองทัพเตียวชองไม่ทันรู้ตัวก็แตกขาดออกกระจัดกระจาย
ฝ่ายอองเจี๋ยนก็คุมกองทัพใหญ่ตีกระทบลงมา เตียวชองก็ออกสู้รบด้วยอองเจี๋ยนเป็นสามารถ ทานกำลังทัพอองเจี๋ยนมิได้เตียวชองก็ตายในที่รบ ทหารทั้งนั้นก็ล้มตายเป็นอันมาก ฝ่ายงวนจูปลัดทัพก็รวบรวมทหารที่เหลืออยู่เมื่อยล้าเจ็บป่วยอยู่นั้นพากันหนีกลับมาเมืองเตียว อองเจี๋ยนได้ที่หลังอูแล้วก็ยกทัพเข้ามาตามทางแจ๋แก้ตีได้หัวเมืองเล็กน้อยเป็นอันมาก
ฝ่ายเอียวตวนโหตีได้ค่ายเขาเสียงซัวและหัวเมืองขึ้นเป็นอันมาก แล้วตีล่วงเข้าไปจนถึงชานเมืองเตียว เอียวตวนโหกับอองเจี๋ยนทั้งสองทัพก็ยกทหารเข้าล้อมเมืองเตียวไว้ ขณะนั้นเจ๋งอ๋องรู้ความว่าทัพอองเจี๋ยนซึ่งยกไปมีชัยชนะได้เมืองเป็นอันมาก แล้วบัดนี้ตีล่วงเข้าไปล้อมเมืองเตียวไว้มั่นคงอยู่แล้ว เจ๋งอ๋องมีความยินดีนัก จึงสั่งให้ไลซือถินยกทัพไปปราบปรามเมืองหันเสียให้ราบคาบ ไลซือถินครั้นแจ้งรับสั่งดังนั้นก็ยกกองทัพไปเมืองหัน
ฝ่ายหันอ๋องอั๋นเจ้าเมืองหันรู้ความว่ากองทัพไลซือถินยกมาดังนั้นก็ตกใจ หันอ๋องอั๋นกับขุนนางก็ออกมาคำนับไลซือถินยอมถวายเมืองให้ขึ้นแก่เมืองจิ๋น ไลซือถินก็ปราบปรามเมืองหันราบคาบแล้วก็พาเอาตัวหันอ๋องอั๋นเจ้าเมืองหันกลับมาเมืองจิ๋นด้วย นำเอาข้อความขึ้นทูลแก่เจ๋งอ๋องทุกประการ เจ๋งอ๋องก็มีความยินดีจึงแปลงชื่อเมืองหันเสียใหม่ให้เรียกว่าเมืองเฮ้งชวนกุ๋น ครั้งนั้นหันอ๋องอั๋นคนนี้เป็นเจ้าเมืองมาได้เก้าปีจึงมาขึ้นแก่เมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องได้ราชสมบัติสิบเจ็ดปี และเมืองหันแต่ก่อนเจ้าเมืองจิ๋นยกให้เป็นส่วยบูจือบวน ครั้นสืบมาถึงหันฮอหันเจียกเป็นเจ้าเมืองได้เป็นจูเหาเมืองใหญ่มาแปดสิบปี จึงเลื่อนขึ้นเป็นอ๋องได้เก้าสิบสี่ปีถึงหันอ๋องอั๋นเป็นร้อยเจ็ดสิบสี่ปีจึงได้มาขึ้นเมืองจิ๋น
ฝ่ายเจ้าเมืองเตียว ครั้นอองเจี๋ยนกับเอียวตวนโหมาล้อมเมืองเข้าไว้ดังนั้น ก็ให้งวนจูปลัดทัพจัดแจงทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ เตียวอ๋องเซียนมีความสะดุ้งตกใจยิ่งนัก จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาครั้งนี้มีกำลังเป็นอันมาก จำเราจะให้ไปขอกองทัพหัวเมืองทั้งปวงมาช่วย จึงจะรับทัพเมืองจิ๋นไว้ได้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
กวยไขจึงว่า ซึ่งจะคิดให้ไปขอกองทัพเมืองอื่นมาช่วยนั้นเมืองใดจะช่วยท่านได้ และเมืองหันนั้นก็ไปขึ้นกับเมืองจิ๋นเสียแล้ว เมืองเอี๋ยนเมืองงุยเล่าเขาก็ต้องรักษาเมืองของเขาอยู่ ใครผู้ใดจะมาช่วยเราเล่า และข้าพเจ้าเห็นว่ากองทัพเมืองจิ๋นซึ่งยกมาครั้งนี้อุปมาเหมือนนํ้าไหลมาโดยกำลังหาสิ่งใดจะต้านทานมิได้ ท่านจงไปอ่อนน้อมยกเมืองของเราให้ขึ้นเสียกับเมืองจิ๋นโดยดี ข้าพเจ้าเห็นว่าจะดีกว่าไพร่บ้านพลเมืองก็จะไม่ได้ความเดือดร้อน ท่านก็จะได้เป็นที่ขุนนางผู้ใหญ่อยู่ บ้านเมืองก็จะหายับเยินไปไม่ เตียวอ๋องเซียนได้ฟังดังนั้นก็จนใจจึงว่ากับกวยไขว่า ซึ่งท่านว่าดังนั้นเป็นความจำใจเมื่อเห็นจะสู้เขามิได้แล้วจะให้เรายอมถวายเมืองเสียดังนั้นก็ตามใจท่านทั้งปวง
ฝ่ายกงจือเกียผู้พี่ได้ฟังดังนั้นก็เสียใจซบหน้าลงแล้วก็ร้องไห้ กงจือเกียจึงว่ากับเตียวอ๋องเซียนว่า ท่านแต่ก่อนเป็นเจ้าเมืองสืบมาจนถึงบิดาเรา ท่านก็มอบบ้านเมืองให้ต่อๆ กันมา และบิดาเราก็มอบบ้านเมืองและสมบัติให้แก่ท่าน ท่านจะไม่คิดถึงท่านแต่ก่อนซึ่งรักษาบ้านเมืองไว้จึงได้มาแก่ท่าน และในศาลเทพารักษ์ทั้งปวงก็แต่ล้วนเป็นปู่ย่าของเรามาแต่ก่อนสิ้นทั้งนั้น บัดนี้ท่านไม่อาลัยจะทิ้งเสียแล้วหรือ ข้าพเจ้ากับงวนจูจะขอจัดแจงให้พวกทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นจะดูกำลังข้าศึกก่อน ถึงมาตรว่าเมืองเตียวจะเสีย เมืองตั้วของเราก็ยังอยู่ ที่แดนก็กว้างขวางเป็นอันมาก พอจะตั้งรับรองกองทัพเมืองจิ๋นได้อีกอยู่ เหตุใดท่านจึงนิ่งเสียไม่คิดถ่ายเทการ จะด่วนมายอมตัวเป็นเชลยเสียดังนี้ข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย เตียวอ๋องเซียนยังมิได้ว่าประการใด
กวยไขจึงตอบกงจือเกียว่า ซึ่งท่านว่าเมืองเตียวเสียแล้วจะไปตั้งรับที่เมืองตั้วอีกนั้นข้าพเจ้าเห็นหาได้ไม่ ด้วยกองทัพมาตั้งล้อมเมืองไว้แล้ว ถ้าหักกำแพงเมืองเข้ามาได้ก็จะไล่จับเตียวอ๋องเซียนและไล่ฆ่าฟันไพร่บ้านพลเมืองวุ่นวายที่ไหนจะตั้งตัวได้ จะหนีไปถึงเมืองตั้วนั้นข้าพเจ้าเห็นจะหาทันไม่ กงจือเกียได้ฟังดังนั้นก็โกรธยิ่งนัก ถอดกระบี่ออกชี้หน้ากวยไขแล้วว่า ตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ไม่คิดที่จะรักษาบ้านเมืองเลย ไม่ทันไรจะให้เตียวอ๋องเซียนเอาเมืองไปขึ้นเสียกับเมืองจิ๋น เมื่อตัวคิดการเป็นไส้ศึกอยู่ฉะนี้ เมืองเตียวจะเสียก็เพราะตัว ตัวอย่าพูดจาขัดขวางอยู่ดังนี้เลย เราจะประหารชีวิตเสียให้จงได้ เตียวอ๋องเซียนเห็นวุ่นวายขึ้นดังนั้นก็ลุกออกมาห้าม ขอความเสียทั้งสองข้างต่างคนก็ต่างไป เตียวอ๋องเซียนก็กลับเข้าไปข้างในไม่รู้ที่จะคิดประการใด เสพแต่สุราทุกเพลาแล้วก็เล่นกระจับปี่สีซอหวังจะให้คลายทุกข์
ฝ่ายกวยไขมีใจคิดอยู่แต่ที่ว่าจะให้เมืองเตียวเสียกับเมืองจิ๋น แล้วเห็นกงจือเกียคุมสมัครพรรคพวกไปช่วยงวนจูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้โดยสุจริตมั่นคงอยู่ กวยไขไม่รู้ที่จะให้ผู้ใดออกไปบอกเหตุการณ์แก่อองเจี๋ยนได้ก็นิ่งจนใจอยู่ ครั้งนั้นเมืองเตียวเป็นฤดูฝนนํ้าท่วมทั้งนอกเมืองในเมือง อาณาประชาราษฎร์ซึ่งอยู่นอกเมืองก็หนีกองทัพไปสิ้น อาหารก็น้อย กองทัพขัดสนด้วยเสบียงอาหารและไม้ฟืนนํ้าท่วมเสียสิ้น อองเจี๋ยนกับเอียวตวนโหจึงปรึกษากันว่าในเมืองเตียวเสบียงอาหารก็ยังมีพอจะเลี้ยงกันไปได้ ฝ่ายกองทัพเราขัดด้วยเสบียงอาหารและฟืนจะไปหาในที่ใกล้ก็ไม่มี ซึ่งเราจะหักหาญคิดเอาเมืองเตียวโดยเร็วนั้นยังมิได้ จำเราจะถอยกองทัพออกไปจากที่ล้อม ห่างเมืองทางประมาณห้าสิบเส้นไปตั้งค่ายมั่นไว้จะได้หาเสบียงอาหารและฟืนใช้ให้ได้สะดวก ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วก็ให้ถอยทัพออกจากกำแพงเมืองไปตั้งค่ายมั่นอยู่ไกลเมืองทางออกไปประมาณห้าสิบเส้น
ฝ่ายเมืองเตียว ครั้นเห็นว่ากองทัพถอยออกไปตั้งห่างอยู่ดังนั้นก็ค่อยคลายใจ ที่รักษาหน้าที่เชิงเทินนั้นก็หาได้ตรวจตรากันไม่ จึงเปิดประตูเมืองให้ไพร่พลออกไปหากินวันละหน กวยไขได้ท่วงทีจึงทำหนังสือเข้าผนึกให้คนสนิทลอบถือไปยังกองทัพอองเจี๋ยน คนใช้ก็เอาหนังสือไปส่งให้อองเจี๋ยน อองเจี๋ยนจึงฉีกผนึกออกอ่านดู ในหนังสือนั้นว่าข้าพเจ้ากวยไขคำนับมาถึงท่านอองเจี๋ยนผู้ใหญ่ซึ่งเป็นแม่ทัพให้รู้ ด้วยข้าพเจ้าคิดการมาช้านานอยู่แล้ว จะเอาเมืองเตียวให้แก่ท่านแต่ยังไม่ได้ท่วงที อันเตียวอ๋องเซียนทุกวันนี้กลัวท่านเป็นอันมาก ถ้าเจ๋งอ๋องยกกองทัพเสด็จมา ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวให้เตียวอ๋องเซียนออกไปเฝ้าเจ๋งอ๋องให้จงได้ นี่เป็นกองทัพขุนนาง ครั้นข้าพเจ้าจะว่ากล่าวให้เตียวอ๋องเซียนออกมาหาก็ดูมิบังควร อองเจี๋ยนครั้นแจ้งในหนังสือดังนั้นก็แต่งคนให้เอาหนังสือนั้นไปถวายแก่เจ๋งอ๋อง ณ เมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องครั้นได้เห็นหนังสือกวยไขว่าดังนั้นก็ยินดียิ่งนัก จึงให้หลีสิ้นนายทหารจัดแจงทหารที่มีฝีมือได้สามหมื่นพร้อมแล้ว เจ๋งอ๋องก็ยกกองทัพมาเมืองเตียว ก็สั่งให้กองทัพทั้งนั้นยกเข้าล้อมเมืองเตียวเข้าไว้เป็นสามารถ สั่งให้ทหารเข้าหักเอาเมืองเตียวทั้งกลางวันและกลางคืน
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินอยู่ในเมืองเตียว แลเห็นธงชื่อเจ๋งอ๋องดังนั้นก็สะดุ้งตกใจกลัว จึงเอาความมาบอกแก่เตียวอ๋องเซียน เตียวอ๋องเซียนครั้นรู้ดังนั้นก็ตกใจยิ่งนัก จึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่าผู้ใดจะคิดอ่านประการใด กวยไขได้ทีดังนั้นจึงว่ากับเตียวอ๋องเซียนว่าอันเจ๋งอ๋องยกมาครั้งนี้เป็นทัพใหญ่หลวงยิ่งนัก เห็นจะเอาเมืองเตียวให้จงได้ ถ้ามิได้ก็เห็นจะหากลับไปไม่โดยความมานะ ถ้าท่านจะเชื่อฟังกงจือเกียกับงวนจูข้าพเจ้าเห็นว่าจะได้ความทุกข์มากไป ท่านจงคิดอ่านปรึกษาใจของท่านเอาเป็นประมาณเถิด เตียวอ๋องเซียนจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่าจะให้เราเอาเมืองไปยอมขึ้นเสียแก่เจ๋งอ๋องนั้น ถ้าเจ๋งอ๋องได้เมืองเตียวแล้วจะให้จับเราฆ่าเสีย ท่านจะคิดประการใด กวยไขจึงว่าซึ่งท่านว่าดังนั้นหาชอบไม่ เจ๋งอ๋องคนนี้เป็นคนใจดี ถ้าผู้ใดอ่อนน้อมแล้วก็ไม่กระทำอันตราย ท่านจงดูเอาเมืองหันเป็นเยี่ยงอย่างนั้นเถิด เจ๋งอ๋องจะทำอันตรายแก่ท่านนั้นผิดไป ข้าพเจ้าเห็นว่าเจ๋งอ๋องหาทำอันตรายท่านไม่ ถ้าท่านยังคิดท้อใจอยู่ ท่านจงเอาหยกซึ่งเป็นของวิเศษกับแผนที่เมืองเตียวเอาไปถวายกับเจ๋งอ๋องดูก่อน เจ๋งอ๋องก็จะมีความยินดีนัก และหยกอันนี้ครั้งเมื่อเจียวเสียงอ๋องเป็นเจ้าเมืองจิ๋น ก็ให้มาว่าที่เมืองเราจะเอาหัวเมืองขึ้นมาแลกเอาอีก เจียวเสียงอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นหาให้เมืองขึ้นไม่ ฮุยอ๋องปู่ของท่านจึงไม่ให้หยกอันนี้ไป ถ้าครั้งนี้เจ๋งอ๋องได้หยกแล้ว เจ๋งอ๋องก็จะมีความยินดีรักใคร่ในท่านเสียอีก ท่านอย่าได้คิดวิตกกลัวเกรงเลย เตียวอ๋องเซียนจึงตอบว่า ท่านเป็นผู้ใหญ่คะเนการว่าเราจะไม่เป็นอันตรายแล้ว ท่านจงแต่งหนังสือบอกออกไปถึงเจ๋งอ๋องเถิด
กวยไขได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงทำหนังสือซึ่งจะยอมถวายเมืองและถวายหยกแก่เจ๋งอ๋องเสร็จแล้ว กวยไขจึงว่าถ้าข้าพเจ้าจะเอาหนังสือออกไปบัดนี้ กงจูเกียกับงวนจูก็จะทัดทานห้ามปรามไว้ จะไม่เปิดประตูเมืองให้ออกไป และข้าพเจ้าคิดว่าเจ๋งอ๋องมาตั้งทัพอยู่ที่ประตูเมืองฝ่ายทิศตะวันตก ท่านจงแกล้งสั่งทหารและขุนนางทั้งปวงว่า ท่านจะไปดูกองทัพให้เปิดประตูเมืองฝ่ายทิศตะวันตก เมื่อเปิดประตูออกแล้วท่านกับข้าพเจ้าจะพากันเอาหนังสือและแผนที่เมืองเตียวไปถวายกับเจ๋งอ๋อง ข้าพเจ้าเห็นว่าจะดีกว่าให้ผู้อื่นออกไป และเตียวอ๋องเซียนเป็นคนอยู่ในระหว่างทุกข์ สิ้นสติปัญญาอยู่แล้วมิรู้ที่จะคิดประการใด เป็นความคับขันถึงตัวดังนั้น กวยไขว่าดีประการใด เตียวอ๋องเซียนก็เห็นด้วยจึงสั่งขุนนางทั้งปวงว่า เราจะไปดูหน้าที่ฝ่ายทิศตะวันตก ครั้นสั่งให้จัดแจงเสร็จแล้วเตียวอ๋องเซียนก็ไป ครั้นไปถึงประตูเมือง เตียวอ๋องเซียนก็สั่งให้เปิดประตูเมืองฝ่ายทิศตะวันตกออกไป เตียวอ๋องเซียนกับกวยไขก็พากันไปเฝ้าเจ๋งอ๋อง เอาหนังสือยอมถวายเมืองหั้วสิเปียะถวายเจ๋งอ๋อง
ขณะนั้นคนทั้งปวงซึ่งอยู่ในเมือง ครั้นรู้ว่าเตียวอ๋องเซียนยอมถวายเมืองแล้วออกไปเฝ้าเจ๋งอ๋องดังนั้น ก็เอาเนื้อความไปบอกกับงวนจูซึ่งรักษาหน้าที่กำแพงเมืองอยู่ที่ประตูข้างทิศเหนือว่า บัดนี้เตียวอ๋องเซียนยอมถวายเมืองแก่เจ๋งอ๋องแล้ว งวนจูได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ พอกงจือเกียควบม้ามาถึง กงจือเกียก็บอกกับงวนจูว่า เตียวอ๋องเซียนยอมถวายเมืองกับเจ๋งอ๋องแล้ว สั่งให้ปักธงขาวขึ้นไว้บนเชิงเทินกำแพงทุกหน้าที่ กองทัพเมืองจิ๋นก็จะเข้าเมืองบัดนี้แล้ว ท่านจะคิดประการใด งวนจูจึงว่า ข้าพเจ้าก็จะรักษาหน้าที่ด่านนี้ไว้ให้มั่นคงก่อน ท่านจงรีบไปรับเอาบุตรภรรยาพี่น้องของท่านมาให้โดยเร็ว ข้าพเจ้ากับท่านก็จะพากันเปิดประตูเมืองฝ่ายเหนือหนีออกไปข้างเมืองตั้วคิดอ่านตั้งตัวใหม่ให้จงได้
กงจือเกียได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงกลับไปรับบุตรภรรยากับญาติพี่น้องสมัครพรรคพวกได้ประมาณห้าร้อย ก็พากันมาข้างประตูฝ่ายเหนือ งวนจูกับกงจือเกียก็เปิดประตูฝ่ายเหนือหนีไปเมืองตั้ว ครั้นถึงก็เข้าไปในเมืองตั้ว งวนจูจึงให้กงจือเกียเป็นเจ้าเมืองตั้วแล้วว่า ท่านจงเอาใจไพร่บ้านพลเมืองอย่าให้แตกฉาน แล้วจงยกความชอบหลีมกผู้รักษาเมืองซึ่งตายแล้วนั้นให้เป็นอันมาก จึงให้ตั้งชื่อหลีมกเป็นขุนนางไว้ ณ ศาลเทพารักษ์ ท่านจงแต่งเครื่องบวงสรวงจงเนืองๆ อาณาประชาราษฎร์จะได้มีความยินดี แล้วท่านจงให้คนไปเมืองเอี๋ยน พูดจากับเอี๋ยนอ๋องให้เป็นไมตรีกันไว้จะได้เป็นเพื่อนเมืองกัน แล้วเราจะจัดแจงกองทัพให้ไปตั้งอยู่ ณ ที่เสียงก๊กจะได้รับกองทัพเมืองจิ๋น และกงจือเกียก็กระทำตามงวนจูว่าทุกประการ เมืองตั้วก็ราบคาบเป็นสุขลง ครั้งนั้นเจ๋งอ๋องเห็นว่าเตียวอ๋องเซียนเอาหยกของวิเศษมาให้มีความยินดีนัก เจ๋งอ๋องกับขุนนางนายทัพนายกองและทหารทั้งปวงก็พากันเข้าไปในเมืองเตียว เจ๋งอ๋องก็เข้าประทับอยู่ที่เก๋งซึ่งเตียวอ๋องเซียนอยู่นั้น ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเจ๋งอ๋องก็ออกขุนนาง เตียวอ๋องเซียนก็เข้าไปเฝ้าเจ๋งอ๋องตามประเพณีเมืองขึ้น เจ๋งอ๋องหาคำนับตอบเตียวอ๋องเซียนไม่ ขุนนางในเมืองเตียวเห็นดังนั้นก็คิดเสียใจทุกคนต่างคนต่างนํ้าตาไหล
ฝ่ายเจ๋งอ๋องก็ถือหยกออกมาชมเล่นแล้วพูดกับขุนนางทั้งปวงว่า หยกดวงนี้เจ้าเมืองจิ๋นแต่ก่อนจะเอาหัวเมืองขึ้นสิบหัวเมืองมาแลกเอาหยกดวงนี้ก็หาได้ไปไม่ แล้วเจ๋งอ๋องจึงให้ขนานนามเมืองเตียวเสียใหม่ให้ชื่อเมืองกิ้วเต๊กกุ๋น แล้วสั่งให้เตียวอ๋องเซียนไปอยู่ที่บั้งหลิน นอกเมืองเตียวต่อแดนกับเมืองฌ้อ แล้วก็ตั้งให้กวยไขเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเจ๋งอ๋อง เตียวอ๋องเซียนจึงรู้ว่ากวยไขเป็นไส้ศึก เตียวอ๋องเซียนทอดใจใหญ่แล้วคิดว่าถ้าหลีมกคงเป็นแม่ทัพอยู่ ที่ไหนเลยคนในเมืองจิ๋นจะเข้ามากินข้าวในเมืองเตียวได้ เจ๋งอ๋องครั้นจัดแจงเมืองเตียวเสร็จแล้วก็ยกทัพกลับมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายกวยไขก็ยกครอบครัวไปอยู่เมืองจิ๋นด้วย และทรัพย์สิ่งของทองเงินกวยไขมีมาก จะเอาไปครั้งนั้นหาสิ้นไม่ กวยไขจึงเอาเงินทองฝังไว้ในเมืองเตียวเป็นอันมาก ครั้นกวยไขมาอยู่เมืองจิ๋นแล้วเห็นว่าราชการสงบลง กวยไขจึงเข้าไปทูลลาเจ๋งอ๋องว่า จะขอลาไปเมืองเตียวจะไปขุดเอาทรัพย์ที่ฝังไว้ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วสั่งว่า ท่านจงไปขุดเอาทรัพย์ของท่านมาเถิด กวยไขก็ไปเมืองเตียวจึงขุดเอาทรัพย์สิ่งของทั้งนั้นกลับมาถึงกลางทาง พบโจรพวกหนึ่งก็ยกเข้าตีชิงฆ่ากวยไขตาย โจรทั้งนั้นเก็บเอาทรัพย์สิ่งของไปสิ้น
ขณะนั้นเตียวอ๋องเซียนต้องไปอยู่ที่บั้งหลินตามเจ๋งอ๋องสั่ง อยู่มาวันหนึ่งเตียวอ๋องเซียนได้ยินเสียงน้ำอันไหลลงแต่ยอดเขา เสียงดังต่างๆ เตียวอ๋องเซียนจึงถามคนใช้ว่า นํ้าอันนี้ไหลไปลงแม่น้ำอันใด คนใช้จึงบอกว่าที่บั้งหลินนี้ใกล้แดนเมืองฌ้อ เมืองฌ้อมีลำนํ้าสี่แถว ไหลลงร่วมกันชื่อกังจุยอันหนึ่ง ชื่อหั่นจุยอันหนึ่ง ชื่อเจียงจุยอันหนึ่ง ชื่อจ๋อจุยอันหนึ่ง และลำนํ้านี้ชื่อจ๋อจุยไหลลงมาจากเขาปังซัวจะไปลำนํ้าหันกั๋ง
เตียวอ๋องเซียนได้ฟังดังนั้นก็คิดเสียใจ มีความอาลัยถึงบ้านเมืองแล้วเราต้องตกไร้ได้มาอยู่ที่นี่ เอาเขาปังซัวเป็นเก๋งเอาแม่น้ำจ๋อจุยเป็นอาหารเลี้ยงชีวิต แล้วฟังแต่เสียงนํ้าต่างมโหรีขับกล่อม แต่น้ำอันนี้ไหลลงสู่แม่นํ้าหันกั๋งได้ ตัวเราเป็นเจ้าเมืองจะไปเมืองก็มิได้ ขุนนางที่เป็นคนสัตย์ซื่อนั้นตายสิ้นไป บ้านเมืองเราจึงเสียแก่ข้าศึกเพราะเราฟังคำคนพาลจึงเป็นดังนี้ จะว่าเจ๋งอ๋องทำให้กับเราก็หาไม่ คนใช้ครั้นได้ฟังเตียวอ๋องเซียนว่าดังนั้นก็ร้องไห้รักเตียวอ๋องเซียน ครั้นอยู่มาเตียวอ๋องเซียนป่วยลงก็ถึงแก่ความตาย
ฝ่ายกงจือเกียซึ่งเป็นตั้วอ๋องอยู่ในเมืองตั้วนั้น ครั้นรู้ข่าวไปว่าเตียวอ๋องเซียนตาย กงจือเกียจึงตั้งชื่อเตียวอ๋องเซียนเป็นหิวนิวอ๋องตามอย่างประเพณีเจ้าเมืองมาแต่ก่อน แล้วปลูกศาลเทพารักษ์ขึ้นไว้ตามธรรมเนียม
ขณะนั้นไทจูตั๋นบุตรเจ้าเมืองเอี๋ยน ซึ่งหนีไปครั้งนั้นมีใจพยาบาทเจ๋งอ๋องอยู่ จึงหาคนที่มีสติปัญญามาชุบเลี้ยงไว้ อยู่มาวันหนึ่งไทจูตั๋นได้แห้หูคนหนึ่ง ซ่องอี้คนหนึ่ง สองคนนี้เป็นคนฝีมือกล้าแข็ง แล้วได้ฉินบูเอี๋ยงคนหนึ่ง มีฝีมือสติปัญญาและกำลังเป็นอันมาก ฉินบูเอี๋ยงคนนี้ฆ่าคนตายต้องมาเป็นโทษอยู่ ไทจูตั๋นจึงแก้ไขเอาตัวฉินบูเอี๋ยงมาชุบเลี้ยงไว้
ฝ่ายห้วมลีกีซึ่งหนีไปจากเมืองจิ๋นครั้งเตียวอันกุ๋นนั้นไปซุ่มซ่อนอยู่ในป่าแขวงเมืองเอี๋ยน ครั้นรู้ข่าวว่าไทจูตั๋นเสาะหาคนผู้มีสติปัญญาและคนมีฝีมือกล้าแข็งมาชุบเลี้ยงไว้เป็นทหาร ห้วมลีกีก็เข้ามาหาไทจูตั๋นในเมืองเอี๋ยน ไทจูตั๋นก็รักใคร่ห้วมลีกีเป็นอันมาก แล้วไทจูตั๋นให้ทำเมืองก่อกำแพงขึ้นใหม่ริมแม่น้ำเอกจุยให้ห้วมลีกีอยู่ให้เรียกว่าเมืองห้วมกวน
ฝ่ายไท้หูเก๊กบูซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้สั่งสอนไทจูตั๋นนั้น เห็นไทจูตั๋นทำดังนั้น ไท้หูเก๊กบูจึงว่ากับไทจูตั๋นว่า อันเมืองจิ๋นนี้อุปมาเหมือนเสือจะใคร่กินหัวเมืองทั้งปวงให้สิ้น แต่หากไม่มีข้อผิด เมืองจิ๋นก็แคะไค้ว่ากล่าวจะเอาผิดแก่หัวเมืองทั้งปวงนี้ให้จงได้ ท่านอย่าคิดซ่องสุมผู้คนไว้ แล้วเอาห้วมลีกีซึ่งเป็นคนพยาบาทกับเมืองจิ๋นมาชุบเลี้ยงสร้างเมืองให้อยู่ ท่านทำดังนี้เหมือนหนึ่งจะเตือนเมืองจิ๋นให้มาตีเมืองเราหาชอบไม่ ท่านจงให้ห้วมลีกีไปเสียเมืองเห่งเหนาแดนเมืองไท้พ้นเมืองเราแล้ว ท่านจงไปคบหาผูกรักไว้กับเมืองเห่งเหนาซึ่งอยู่ทิศเหนือ เมืองเหล่านี้ถ้าได้ร่วมคิดด้วยกันกับเราแล้ว ภายหลังจึงจะได้คิดการต่อไป
ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านให้สติปัญญาทั้งนี้ก็ชอบอยู่แล้ว แต่ทว่าเป็นการยืดยาวนานปีนานเดือนนัก อันตัวข้าพเจ้านี้มีใจรุ่มร้อนเจ็บแค้นอยู่เป็นอันมาก จะใคร่คิดทำการตอบแทนเสียให้ทันใจที่คิดไว้ ประการหนึ่งห้วมลีกีหนีร้อนมาพึ่งเย็น และเราจะคิดกลัวเมืองจิ๋นจะขับห้วมลีกีเสียนั้น ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ทำมิได้ ท่านจงตรึกตรองคิดการให้ใหม่เถิด ไท้หูเก๊กบูจึงตอบว่า อันเมืองเรานี้จะไปสู้รบกับเมืองจิ๋นนั้นอุปมาเหมือนแมลงหวี่เข้าในกองไฟ เหมือนเอาไข่กระทบศิลา ข้าพเจ้าเป็นคนสติปัญญาน้อยซึ่งจะคิดการให้ท่านนั้นมิได้ และข้าพเจ้ารู้จักชังกวงคนหนึ่ง เป็นคนมีสติปัญญาหลักแหลมเป็นอันมาก ฝีมือก็กล้าแข็งแล้วเป็นคนกว้างขวาง ถ้าท่านจะคิดการรับรองทัพเมืองจิ๋นแล้วให้ไปคิดด้วยชังกวงเถิด อันคนอื่นนอกกว่านี้ข้าพเจ้าไม่เห็นผู้ใด
ไทจูตั๋นจึงถามว่า บัดนี้ชังกวงอยู่แห่งใด เรายังไม่รู้จักคุ้นเคยท่านได้กรุณาจงไปเชิญชังกวงมาให้เราด้วยเถิด ไท้หูเก๊กบูก็รับคำแล้วออกมาจัดแจงเกวียนและม้าไปยังบ้านชังกวง ครั้นถึงไท้หูเก๊กบูก็เข้าไปหาชังกวงแล้วจึงว่า ไทจูตั๋นคิดเกรงใจท่านยิ่งนักจะใคร่คบหาด้วยท่าน ครั้นไทจูตั๋นจะมาเชิญท่านเองเล่า ก็มิสู้คุ้นเคยแล้วก็มีธุระอยู่จะมาก็มิได้ จึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไป จะพูดจาปรึกษากันด้วยราชการบ้านเมือง ชังกวงได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ไทจูตั๋นเป็นลูกเจ้าเมืองเป็นคนมีวาสนาไม่ควรที่จะมาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นคนพลเรือน ซึ่งไทจูตั๋นไม่ถือตัวจะคบหาข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าจำจะไปหาไทจูตั๋นจึงจะควร
ไท้หูเก๊กบูก็ให้ชังกวงขึ้นบนเกวียนพาชังกวงมาเมืองเอี๋ยน ไทจูตั๋นครั้นรู้ว่าชังกวงมาก็ออกไปรับที่นอกเก๋ง ไทจูตั๋นก็ยึดเอาบังเหียนม้าซึ่งเทียมเกวียนเชิญให้ชังกวงลงมาจากเกวียน แล้วไทจูตั๋นก็นำชังกวงมา ณ เก๋ง ชังกวงเป็นคนชราเดินมิค่อยจะทันไทจูตั๋น คนใช้ไทจูตั๋นเห็นดังนั้นก็ปิดปากหัวเราะขึ้น แล้วพูดกันว่าเอาคนอย่างนี้มาจะให้คิดราชการประการใด ครั้นไทจูตั๋นพาชังกวงไปถึงที่ไทจูตั๋นก็คำนับเชิญให้ชังกวงนั่งในที่อันสูง แล้วขับให้คนใช้ไปเสียสิ้น ไทจูตั๋นก็คุกเข่าลงคำนับชังกวงแล้วว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองจิ๋นกับเมืองเอี๋ยนนี้ที่จะละให้กันเป็นสุขอยู่นั้นหามีไม่แล้ว และข้าพเจ้าเห็นว่าท่านเป็นคนมีสติปัญญา จึงให้เชิญท่านมาหวังจะให้ช่วยคิดการให้ไพร่บ้านพลเมืองเมืองเอี๋ยนได้ความสุข ชังกวงได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันม้าดีที่มีฝีเท้าเมื่อกำลังหนุ่มเดินทางได้วันละพันลี้ ครั้นแก่ตัวเข้าแล้วแต่ม้าเลวที่ไม่มีฝีเท้าก็เร็วกว่าอีก และข้าพเจ้าไท้หูเก๊กบูเห็นว่าดีแต่เมื่อหนุ่มอยู่นั้น มาทุกวันนี้แก่ชราแล้ว จะคิดอ่านกระทำการทั้งปวงนั้นเห็นจะหาทำได้ไม่ ไทจูตั๋นจึงตอบว่าท่านเป็นคนผู้ใหญ่บัดนี้แก่แล้วจะทำมิได้และท่านยังเห็นว่าผู้ใดมีฝีมือและสติปัญญาเหมือนท่านเมื่อยังหนุ่มอยู่นั้นมีบ้างหรือไม่ ชังกวงสั่นศีรษะแล้วตอบว่า อันจะหาคนที่ดีมีสติและปัญญาและฝีมือแกล้วกล้าด้วยนั้น ทุกวันนี้ข้าพเจ้าหาเห็นมีแห่งใดไม่ และชังกวงจึงถามไทจูตั๋นว่า คนของท่านซึ่งชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนนั้นเห็นว่าผู้ซึ่งจะได้การเหมือนใจท่านนั้นจะมีอยู่สักเท่าใด ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นจึงให้หาแห้หู ซ่องอี้ ฉินบูเอี๋ยง สามคนนี้มาให้ชังกวงดูตัว ชังกวงก็ดูลักษณะคนทั้งสามแล้วจึงว่ากับไทจูตั๋นว่า คนสามคนนี้ที่จะเอาราชการโดยแท้นั้นหาได้ไม่ และแห้หูนั้นถ้าโกรธแล้วหน้าแดง ซ่องอี้เล่าถ้าโกรธขึ้นมาหน้าเขียว ฉินบูเอี๋ยงถ้าโกรธมีสีหน้าขาวซีดหาเลือดมิได้ และคนเหล่านี้สำแดงโทษออกนอกหน้าให้ปรากฏเสียแล้วจะคิดการสิ่งใดหาสำเร็จไม่ และข้าพเจ้ารู้จักเก๋งคอคนหนึ่ง เป็นคนมีฝีมือและสติปัญญา จะโกรธและยินดีก็มิได้ออกนอกหน้า ข้าพเจ้าว่าจะดีกว่าคนสามคนนี้อีก
ไทจูตั๋นจึงถามชังกวงว่า เก๋งคอคนนี้เป็นชาวเมืองไหน อยู่แห่งใดตำบลใด ชังกวงจึงบอกว่าเป็นชาวเมืองเจ๋ เที่ยวไปเมืองโอยไปแสดงวิชากระบี่แก่โอยจงก๋งเมืองโอยก็หาเอาใจใส่เลี้ยงดู บัดนี้เก๋งคอมาอยู่เมืองเอี๋ยนเป็นนักเลงสุรา มาได้เพื่อนคนหนึ่งชื่อก่อเจียมหลีนักเลงกระจับปี่รักใคร่กันยิ่งนัก ถ้าไปเสพสุราเมาด้วยกันแล้วก่อเจียมหลีก็ดีดกระจับปี่ขึ้น เก๋งคอก็ทำเพลงขับรับกันไปตามวิสัยนักเลง ครั้นสิ้นเพลงลงแล้วต่างคนก็ต่างทอดใจใหญ่แล้วนํ้าตาไหลพูดจากันว่า แต่บรรดาในใต้ฟ้านี้ หามีผู้ใดรู้จักว่าเป็นคนดีไม่ และข้าพเจ้าเห็นเก๋งคอคนนี้เป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือก็กล้าแข็ง น้ำใจก็หนักแน่นแน่นอน ซึ่งท่านจะคิดการใหญ่ถ้าพ้นจากเก๋งคอแล้วข้าพเจ้าไม่เห็นผู้ใดซึ่งจะคิดการศึกหลักแหลมเหมือนเก๋งคอคนนี้กว่าข้าพเจ้าเป็นอันมาก ถ้าท่านเอาเก๋งคอมาชุบเลี้ยงไว้เห็นจะคิดการได้ตลอด ไทจูตั๋นจึงว่าข้าพเจ้ายังไม่รู้จักเก๋งคอเลย ทำไฉนจะได้เก๋งคอมาดูรูปร่างเล่า ชังกวงจึงว่าเก๋งคอคนนี้เป็นคนยากจนเข็ญใจ ข้าพเจ้าได้ช่วยทำนุบำรุงอยู่ ถ้าข้าพเจ้าให้ไปหาเห็นเก๋งคอจะมาโดยง่าย ไทจูตั๋นจึงให้เอาเกวียนที่ไทจูตั๋นเคยขี่นั้น ให้ชังกวงขี่ไปรับเก๋งคอแล้วให้คนใช้ขับเกวียนนั้นไปด้วย เมื่อชังกวงขึ้นเกวียนไปนั้น ไทจูตั๋นจึงสั่งชังกวงว่าการซึ่งข้าพเจ้าพูดจานั้น เป็นการบ้านการเมืองใหญ่หลวงอยู่ ท่านอย่าได้พูดจาบอกกับผู้ใดให้แพร่งพรายไป ชังกวงจึงหัวเราะแล้วว่า การซึ่งพูดจากันนั้นข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าหนักและเบา หาเล่าบอกผู้ใดให้แพร่งพรายไปไม่ ว่าแล้วชังกวงก็ขึ้นเกวียนขับไป ชังกวงคิดว่าเก๋งคอคนนี้เป็นนักเลงสุรา เวลานี้เห็นจะไปเที่ยวกินสุราเมาอยู่ ชังกวงก็สืบเสาะไปยังโรงขายสุรา พอพบเก๋งคอนั่งเสพสุราอยู่กับก่อเจียมหลี ครั้นเมาสุราแล้วเก๋งคอก็ให้ก่อเจียมหลีดีดกระจับปี่ขึ้น ก่อเจียมหลีก็จัดแจงตกแต่งประสานสายกระจับปี่แล้วก็ดีดขึ้น
ชังกวงได้ยินเสียงกระจับปี่ก็รู้ว่าเก๋งคออยู่ที่นี่แล้ว ก็ลงจากเกวียนเรียกเก๋งคอแล้วก็เดินตรงเข้าไป กอเจียมหลีเห็นชังกวงเดินเข้ามาหาเก๋งคอดังนั้น ก็ฉวยกระจับปี่ลุกหลีกไปเสียให้พ้น เก๋งคอครั้นเห็นชังกวงมาดังนั้นก็ออกไปคำนับชังกวง ชังกวงก็พาเก๋งคอมายังบ้านชังกวง ชังกวงจึงว่าแก่เก๋งคอซึ่งท่านว่าบรรดาคนในใต้ฟ้านี้ไม่มีผู้ใดรู้ว่าท่านเป็นคนดีนั้นเราเห็นอยู่แล้ว และบัดนี้ตัวเราก็เป็นคนแก่ชราหลงใหลไปแล้ว ถึงผู้ใดจะรู้ว่าเราดีก็ทำไปไม่ได้เหมือนแต่ก่อน และท่านยังมีกำลังหนุ่มอยู่สติปัญญาก็ดีมีฝีมือกล้าแข็ง ท่านจะคิดแต่งตั้งตัวตามความรู้วิชากับสติปัญญาของท่านบ้างหรือหาไม่ เก๋งคอจึงตอบว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าก็คิดอยู่มิได้ขาด แต่ยังมิได้พบท่านผู้ใดที่รู้จักข้าพเจ้าว่าดีโดยแท้ไม่ ชังกวงจึงตอบว่า บัดนี้ไทจูตั๋นเป็นคนดีมีอัชฌาสัย รักใคร่นับถือผู้มีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งเป็นอันมาก ทั้งเมืองเอี๋ยนนี้ไม่มีใครเสมอเหมือนแล้ว ครั้งนี้ไทจูตั๋นเอาราชการในเมืองเอี๋ยนมาปรึกษาหารือด้วยเรา เราว่าเป็นคนชราแล้วจะคิดอ่านทำไปมิได้ และท่านกับเราเป็นคนชอบใจกันมาช้านานอยู่แล้ว เราจึงบอกไทจูตั๋นว่าท่านเป็นคนดีมีสติปัญญายิ่งกว่าเราอีก บัดนี้ไทจูตั๋นนั้นมีความยินดีในท่าน จึงให้เราเอาเกวียนมารับเชิญเอาท่านไป ท่านจงไปทำราชการด้วยไทจูตั๋นแทนตัวเราเถิด
เก๋งคอได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่ากล่าวทั้งนี้คุณของท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าจะไปทำราชการด้วยไทจูตั๋นตามคำท่านว่า ชังกวงได้ฟังดังนั้นก็เห็นเก๋งคอเต็มใจจะไปทำราชการด้วยไทจูตั๋นเป็นแท้อยู่แล้ว ชังกวงจะกระทำให้เก๋งคอมีใจมานะและสัตย์ซื่อต่อไทจูตั๋นโดยสุจริต ชังกวงจึงถอดกระบี่ออกแล้วทอดใจใหญ่ จึงว่าแก่เก๋งคอว่า ประเพณีผู้มีสติปัญญาจะกระทำการสิ่งใดก็มิให้ผู้ใดมีความสงสัยในตัว บัดนี้ไทจูตั๋นเอาความบ้านความเมืองมาปรึกษากับเรา และกำชับสั่งเราว่าอย่าให้เราพูดจาให้ความอันนี้แพร่งพรายไป ไทจูตั๋นมีความสงสัยเราอยู่จึงว่ากล่าวดังนี้ เราก็ต้องทำการให้สมความไทจูตั๋น ไทจูตั๋นจึงจะไม่มีความสงสัยในตัวเราต่อไป ถึงเราตายก็ให้เห็นความสัตย์ของเราไว้ ท่านจงไปบอกไทจูตั๋นเถิด ชังกวงว่าดังนั้นแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตาย เก๋งคอเห็นดังนั้นจะเข้าช่วยก็มิทัน เก๋งคอก็ร้องไห้รักชังกวงเป็นอันมาก
ขณะนั้นพอไทจูตั๋นใช้ให้คนมาดูว่าชังกวงได้เก๋งคอมาแล้วหรือยัง คนใช้ก็มาถามเก๋งคอ เก๋งคอก็รู้ว่าไทจูตั๋นนั้นมีความรักใคร่ในเรายิ่งนักสมคำชังกวงว่า เก๋งคอก็ขึ้นเกวียนมาหาไทจูตั๋น ไทจูตั๋นรู้ก็ออกมารับเก๋งคอเหมือนรับชังกวง พาเก๋งคอเข้าไปในเก๋งคำนับเก๋งคอแล้วให้นั่งในที่สมควร แล้วจึงถามเก๋งคอว่า ท่านอาจารย์ชังกวงไปแห่งใดจึงไม่มาด้วยกันเล่า เก๋งคอจึงบอกว่า ชังกวงเอากระบี่เชือดคอตายเสียแล้ว เก๋งคอจึงเอาความซึ่งชังกวงว่ามาเล่าให้ไทจูตั๋นฟังทุกประการ
ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นก็มีความอาลัยร้องไห้รักชังกวงเป็นอันมาก จึงว่าชังกวงตายทั้งนี้เพราะข้าพเจ้าให้ไปช่วยเชิญท่านอาจารย์ ครั้นแล้วก็ให้เก๋งคอขึ้นนั่งบนที่สูง ไทจูตั๋นก็คำนับเก๋งคอ เก๋งคอเห็นดังนั้นก็ตกใจลุกขึ้นกราบไทจูตั๋น ไทจูตั๋นจึงบอกกับเก๋งคอว่า ชังกวงสรรเสริญท่านว่าเป็นคนดีมีสติปัญญา เรามีความเกรงใจท่านเป็นยิ่งนัก เราจึงวานชังกวงให้ไปเชิญท่านมาช่วยคิดอ่านราชการบ้านเมือง ท่านอย่าได้มีความรังเกียจแก่เราเลย รู้เห็นประการใดท่านจงช่วยทำนุบำรุงด้วย เรากับท่านจะเป็นที่พึ่งกันสืบไป เก๋งคอได้ฟังดังนั้นก็รู้อัชฌาสัยจึงถามไทจูตั๋นว่า ท่านเป็นทุกข์ด้วยเมืองจิ๋นครั้งนี้ด้วยข้อความประการใด ไทจูตั๋นจึงตอบว่าอันเมืองจิ๋นครั้งนี้อุปมาเหมือนเสือเมื่อตะวันยอแสง อยากอาหารได้กินสิ่งใดแล้วก็จะกินให้อิ่มหนำ ทุกวันนี้เจ๋งอ๋องจึงรวบรวมข่มขี่เอาหัวเมืองทั้งนี้ไปขึ้นอยู่ในเมืองจิ๋นให้สิ้น แต่บรรดาคนทั้งปวงเล่าเจ๋งอ๋องก็คิดจะปราบปรามให้อยู่ในอำนาจเจ๋งอ๋อง มิให้มีผู้ใดเทียบเทียมเสมอ ถ้าได้ดังนี้เจ๋งอ๋องจึงจะสิ้นความวิตก และเมืองหันเล่าหันอ๋องอั๋นก็ยอมถวายเมืองแก่เจ๋งอ๋องแล้ว อันเมืองเตียวนั้นเจ๋งอ๋องก็ได้สมความคิด บัดนี้ก็คงจะมาถึงเมืองเรา เราจึงนอนตาไม่หลับ จับตะเกียบจะกินก็ต้องวางลงเสีย ความทุกข์ของเราทุกวันนี้มากยิ่งนักหนักดังภูเขา
เก๋งคอได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เมื่อท่านมีความวิตกอยู่ดังนั้นจะคิดอ่านหัดทหารไว้รับกับเมืองจิ๋นหรือ หรือท่านจะคิดอุบายถ่ายเทประการใด ไทจูตั๋นจึงตอบว่า อันเมืองเอี๋ยนนี้เป็นเมืองน้อย ไพร่พลทหารก็เบาบาง กระทำการบอบชํ้าอิดโรยมามากอยู่แล้ว บัดนี้กงจือเกียเจ้าเมืองตั้วก็ได้ให้มาคิดอ่านว่าจะช่วยกันรับรองกองทัพเมืองจิ๋น และเราเห็นว่าแต่บรรดาทหารเมืองเราทั้งสิ้น จะให้สู้กับทหารเมืองจิ๋นแต่สักคนหนึ่งก็มิได้ ถึงเจ้าเมืองตั้วจะมาช่วยคิดอ่านเป็นสองเมืองด้วยกัน เราก็เห็นว่ายังหาสู้กองทัพเมืองจิ๋นได้ไม่ และเมืองงุยเมืองเจ๋เล่าก็ไปขึ้นกับเมืองจิ๋นแล้ว ยังแต่เมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ก็อยู่ไกลมิได้ไปมาคิดอ่านถึงกันกับเรา ทุกวันนี้เมืองทั้งปวงกลัวเมืองจิ๋นดุจดังกลัวเสือและจระเข้ต่างคนต่างก็รักษาตัวอยู่ หาผู้ใดที่จะร่วมคิดอ่านเป็นใจเดียวกันเข้าได้ไม่จึงกระทำแก่เมืองจิ๋นไม่ได้ บัดนี้เรามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่ง ถือผู้ใดจะอาสาเราไปเมืองจิ๋นได้เอาของที่ชอบใจไปถวายกับเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องเป็นคนโลภเห็นว่าได้ของที่ชอบใจแล้วก็จะรักใคร่ผู้นั้นสนิทไม่มีความสงสัย ครั้นเข้าใกล้ตัวเจ๋งอ๋องเมื่อใดเห็นได้ท่วงทีแล้วจงขู่เข็ญให้เจ๋งอ๋องกลัว ยอมคืนหัวเมืองซึ่งตีได้นั้นให้คงที่ไว้เหมือนแต่ก่อน ให้เหมือนเมื่อครั้งเช้ามวยกระทำเจ๋วันก๋งครั้งนั้น ถ้าเจ๋งอ๋องไม่ยอมให้ก็ฆ่าเจ๋งอ๋องเสีย เมื่อเจ๋งอ๋องตายแล้ว ขุนนางและทหารทั้งปวงก็จะวุ่นวายแก่งแย่งกันขึ้นหามีปกติตกลงกันไม่ เราจึงจะชักชวนเมืองฌ้อ เมืองงุย ให้ช่วยกันทำนุบำรุงเมืองหันเมืองเตียวให้มั่นคงเป็นเมืองใหญ่ขึ้นเหมือนแต่ก่อน จะช่วยกันทำลายเมืองจิ๋นเสียให้ยับเยิน ความเราคิดดังนี้ ท่านจงเอาเป็นธุระช่วยตรึกตรองดูด้วยเถิด
เก๋งคอได้ฟังดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่เป็นครู่แล้วจึงตอบว่า การซึ่งท่านคิดทั้งนี้เป็นความใหญ่หลวงนัก เหลือสติปัญญาข้าพเจ้าจะรับธุระยังมิได้ ไทจูตั๋นได้ฟังเก๋งคอว่าดังนั้นก็ซบศีรษะลงตรงหน้าเก๋งคอแล้วว่า ถ้าท่านไม่รับธุระเราได้แล้ว เราไม่เห็นผู้ใดจะเป็นที่พึ่ง เราคงจะเอาชีวิตไว้ในท่าน ท่านอย่าได้มีความรังเกียจสิ่งหนึ่งสิ่งใดเลย เก๋งคอเห็นดังนั้นก็จนใจ จึงรับว่า ข้าพเจ้าจะคิดตรึกตรองดูให้ดีก่อน คงจะรับธุระท่านได้จงได้ ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงตั้งให้เก๋งคอเป็นเสียงเขงที่ขุนนางผู้ใหญ่ แล้วไทจูตั๋นไปสร้างเมืองลงให้เก๋งคออยู่ริมเมืองห้วมลีกีเรียงกัน ฝ่ายซ้ายให้ชื่อว่าเมืองเกงกวน ไทจูตั๋นก็ไปเยี่ยมเยือนเก๋งคอ ณ เมืองเกงกวนเนืองๆ ไทจูตั๋นชุบเลี้ยงเกงคอครั้งนั้นให้สิ่งของและเครื่องอุปโภคบริโภคทั้งปวงแต่ล้วนอย่างดีสิ้นทั้งนั้น แล้วก็ให้ภรรยาและคนใช้ชายหญิง ม้าและเกวียนเป็นอันมาก เก๋งคอจะปรารถนาสิ่งใดไทจูตั๋นก็มิได้ขัด
อยู่มาวันหนึ่งไทจูตั๋นจึงชวนเก๋งคอเข้าไปชมสวนเล่นข้างในชวนกันไปถึงสระ เก๋งคอเห็นเต่าผุดขึ้นมาตัวหนึ่ง เก๋งคอจึงหยิบเอากระเบื้องทิ้งเต่าเล่น ไทจูตั๋นเห็นดังนั้น จึงเอากระสุนลูกทองคำส่งให้เก๋งคอยิง อยู่วันหนึ่งไทจูตั๋นชวนเก๋งคอไปขี่ม้าควบเล่นที่ท้องสนาม และม้าของไทจูตั๋นขี่นั้นมีกำลังเดินทางได้วันละหมื่นสองพันห้าร้อยเส้น ครั้นขี่แล้วก็หยุดพูดเล่นอยู่ เก๋งคอจึงว่าได้ยินเขาพูดกันว่าตับม้านี้ดีกินมีรส ขณะพูดกันอยู่นั้นไทจูตั๋นกระซิบสั่งให้คนเอาม้าที่มีฝีเท้าดีนั้นไปฆ่าเสีย แล้วก็ให้เอาตับม้าใส่พานเข้าไปให้เก๋งคอในขณะนั้น แล้วไทจูตั๋นจึงพูดถึงห้วมลีกีว่า บัดนี้หนีมาอยู่ด้วยเรา เก๋งคอจึงว่าทำไฉนข้าพเจ้าจะพบกับห้วมลีกีสักครั้งหนึ่ง ไทจูตั๋นจึงสั่งให้ทำโต๊ะมา ณ หอหั้วเอี๋ยงที่นั่งเย็น แล้วให้หาห้วมลีกีมากินโต๊ะกับเก๋งคอ แล้วให้หญิงชาวมโหรีที่รูปงามเอากระจับปี่สีซอมาดีดสีขับกล่อมอยู่ในที่นั้น
ฝ่ายเก๋งคอเห็นหญิงที่ดีดกระจับปี่นั้นงามจึงพูดขึ้นว่า หญิงซึ่งดีดกระจับปี่นั้นมีนิ้วมืองามยิ่งนัก ครั้นกินโต๊ะแล้วต่างคนต่างกลับไปบ้าน ไทจูตั๋นจึงให้ตัดเอามือหญิงซึ่งดีดกระจับปี่นั้นใส่จานเงินแล้วให้คนใช้เอาไปให้กับเก๋งคอ แล้วสั่งไปว่าถ้าเก๋งคอจะปรารถนาสิ่งใดเรามิได้ขัด คนใช้ก็เอาไปให้เก๋งคอแล้วบอกความตามไทจูตั๋นสั่ง เก๋งคอเห็นมือใส่จานมาดังนั้นก็ตกใจแล้วทอดใจใหญ่ว่า ไทจูตั๋นรักใคร่เราถึงเพียงนี้ เราจะทดแทนคุณโดยสุจริตจนเราสิ้นชีวิต คนใช้ก็ไปบอกกับไทจูตั๋นตามคำเก๋งคอว่า และเก๋งคอคนนี้วิชากระบี่ดีรักใคร่ได้รํ่าเรียนมาแต่เด็ก มีเพื่อนอยู่คนหนึ่งชื่อกั่วเหนียบ วิชากระบี่ก็ดีเหมือนกัน รักใคร่กับเก๋งคอยิ่งนัก สัญญากันว่าจะเป็นตายด้วยกัน ครั้นไทจูตั๋นเอาเก๋งคอมาชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนาง ครั้งนั้นเก๋งคอจึงคิดว่าไทจูตั๋นจะให้เราไปคิดการกระทำร้ายเจ๋งอ๋องในเมืองจิ๋น เก๋งคอจึงคิดถึงกั่วเหนียบผู้เพื่อนว่าจำเราจะหากั่วเหนียบมาปรึกษาหารือดูก่อน เก๋งคอคิดดังนั้นแล้วจึงให้คนใช้ไปสืบหากั่วเหนียบก็ยังหาได้ตัวมาไม่
ฝ่ายไทจูตั๋น ตั้งแต่เอาเก๋งคอมาชุบเลี้ยงไว้ว่าเป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือกล้าแข็งยิ่งนัก ไทจูตั๋นก็เกรงใจมิได้ตักเตือนเก๋งคอที่จะให้ไปคิดการในเมืองจิ๋น ไทจูตั๋นก็นิ่งความอยู่ ขณะนั้นเจ๋งอ๋องเจ้าเมืองจิ๋นใช้ให้อองเจี๋ยนไปปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงยกเข้ามาข้างฝ่ายใต้ต่อแดนกับเมืองเอี๋ยน
ฝ่ายชาวด่านเมืองเอี๋ยนรู้ข่าวว่า อองเจี๋ยนยกมาใกล้ถึงแดนเมืองเอี๋ยนดังนั้นก็ตกใจ จึงเอาเนื้อความมาบอกไทจูตั๋นว่าบัดนี้อองเจี๋ยนยกมาใกล้แดนเมืองเราแล้ว เกรงว่าอองเจี๋ยนจะมาตีเอาเมืองเอี๋ยนด้วย ครั้งนั้นพอตั้วอ๋องเกียเจ้าเมืองตั้วให้คนมาบอกแก่ไทจูตั๋นว่า ให้แต่งทหารไปตั้งรักษาอยู่ที่เสียงก๊ก เมืองตั้วก็จะให้ทหารมาตั้งรักษาอยู่ด้วย สองเมืองจะได้ช่วยกันรับทัพเมืองจิ๋น ไทจูตั๋นครั้นแจ้งความดังนั้นจึงให้หาเก๋งคอมาบอกความว่า บัดนี้เจ๋งอ๋องให้อองเจี๋ยนยกกองทัพมาถึงแดนเมืองเรา กองทัพจะข้ามแม่นํ้าเอ๊กจุยในเวลาวันนี้พรุ่งนี้แล้ว ซึ่งท่านจะคิดการให้แก่เรานั้นยังจะทันแล้วหรือ เก๋งคอจึงตอบว่า ข้าพเจ้าก็คิดอยู่ว่าจะไปเมืองจิ๋นนั้นก็ช้านานอยู่แล้ว แต่ยังหามีสิ่งของอันใดที่เจ๋งอ๋องชอบใจ จะได้เห็นความจริงของเรานั้นยังหาได้ไม่ ไทจูตั๋นจึงตอบว่า ท่านเห็นสิ่งใดที่จะเอาไปให้เจ๋งอ๋องได้ ให้ท่านว่าออกมาเถิดเราจะหาให้จงได้ เก๋งคอจึงว่าห้วมลีกีคนนี้เป็นคนพยาบาทอยู่กับเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องได้สั่งไว้แต่ก่อนว่า ถ้าผู้ใดเอาศีรษะห้วมลีกีไปถวายเจ๋งอ๋องได้ เจ๋งอ๋องจะให้ทองคำพันชั่งกับส่วยหมื่นหนึ่งและที่ตกค้างในเมืองนี้เป็นที่ดี เจ๋งอ๋องจะใคร่ได้อยู่ ถ้าข้าพเจ้าได้ศีรษะห้วมลีกีกับแผนที่ตกค้างไปถวายกับเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็จะมีความยินดีรักใคร่ในข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะคิดการให้สำเร็จตอบแทนบุญคุณของท่านซึ่งชุบเลี้ยงข้าพเจ้ามา
ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า อันที่ตกค้างนั้นเราไม่เสียดาย ซึ่งจะให้ฆ่าห้วมลีกีเสียเอาศีรษะไปนั้น ห้วมลีกีหนีร้อนมาพึ่งเย็นแล้วก็เป็นคนดีมีฝีมืออยู่ด้วย เราคิดเสียดายยิ่งนักจะทำมิได้ เก๋งคอเห็นว่าไทจูตั๋นรักใคร่ห้วมลีกีแล้วดังนั้น จึงว่าถ้าท่านทำมิได้ดังนั้น ข้าพเจ้าจะคิดอย่างอื่นดูก่อน เก๋งคอก็ลาไทจูตั๋นแล้วจึงแวะไปหาห้วมลีกี ณ บ้าน ห้วมลีกีก็ออกมาคำนับรับเก๋งคอเข้าไป ณ ตึกแล้วพูดจากันตามประเพณี เก๋งคอจึงถามห้วมลีกีว่าท่านกับเจ๋งอ๋องเป็นคนพยาบาทกัน เจ๋งอ๋องเอาสมัครพรรคพวกญาติพี่น้องของท่านไปฆ่าเสียสิ้น แล้วสั่งว่าถ้าผู้ใดได้ศีรษะท่านไปให้แก่เจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจะให้ทองคำพันชั่งกับส่วยหมื่นหนึ่ง ท่านจะไม่คิดตอบแทนให้สมความแค้นของท่านแล้วหรือ
ห้วมลีกีได้ฟังดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปดูบนอากาศแล้วจึงร้องไห้ว่า ถ้าคิดขึ้นมาถึงเจ๋งอ๋องแล้วมีความแค้นถึงกระดูก ถึงจะตายก็ไม่เสียดายแก่ชีวิต เราก็คิดอยู่แต่ยังมิได้ช่อง เก๋งคอได้ฟังดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าคิดอุบายได้สิ่งหนึ่ง จะแก้เมืองเอี๋ยนกับจะแก้ความแค้นของท่านก็ได้ด้วย แต่ท่านจะชอบใจอยู่หรือไม่ยังไม่แจ้ง ห้วมลีกีจึงถามว่าอุบายของท่านซึ่งคิดไว้นั้นจะทำประการใด เก๋งคอก็นิ่งอิดเอื้อนอยู่หาว่าออกไม่ ห้วมลีกีจึงถามว่าเหตุใดท่านจึงไม่ว่าออกให้เราแจ้งเล่า เก๋งคอจึงตอบว่าอุบายของข้าพเจ้าคิดไว้แล้วแต่จะพูดออกนั้นยังมิได้ ห้วมลีกีจึงว่าถ้าอุบายของท่านจะกระทำแก้แค้นเราได้จริงแล้ว ถึงเราจะตายกระดูกจะละเอียดเป็นผง เราก็ไม่เสียดายชีวิต ท่านอย่านิ่งอยู่เลยจงว่าออกให้เราแจ้งเถิด
เก๋งคอจึงบอกว่าอุบายข้าพเจ้าคิดไว้ว่าจะไปฆ่าเจ๋งอ๋องเสียให้ตาย แต่ทว่าจะเข้าไปให้ชิดเจ๋งอ๋องนั้นยังมิได้ ถ้าได้ศีรษะของท่านไปถวายเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็จะมีความยินดีเชื่อถือไม่รังเกียจข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้เข้าถึงตัวเจ๋งอ๋องเมื่อใด มือซ้ายก็จะยึดมือเสื้อเจ๋งอ๋องไว้ มือขวาจับกระบี่แทงเจ๋งอ๋องเมื่อนั้น ความแค้นของท่านก็จะทดแทนกันได้ เมืองเอี๋ยนก็จะหายซึ่งความทุกข์ ข้าพเจ้าคิดไว้ดังนี้ท่านจะเห็นประการใด ห้วมลีกีได้ฟังเก๋งคอว่าดังนั้น ก็ถอดเสื้อลุกขึ้นกระทืบแล้วว่า เราเจ็บใจคิดอยู่ทั้งกลางวันและกลางคืนมิได้ขาดแต่คิดหาอุบายสิ่งใดได้ไม่ วันนี้มาได้ฟังอุบายของท่านเห็นดียิ่งนัก ว่าแล้วถอดกระบี่ออกเชือดคอตายแล้วล้มลงแต่คอนั้นยังมิขาด เก๋งคอก็เอากระบี่ตัดศีรษะห้วมลีกีได้แล้ว ก็ให้คนใช้ไปบอกไทจูตั๋นว่าได้ศีรษะห้วมลีกีแล้ว
ไทจูตั๋นได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ขึ้นเกวียนรีบไปบ้านห้วมลีกี ครั้นไปถึงแล้วก็เข้ากอดเอาศพท้วมลีกีเข้าไว้แล้วร้องรักเป็นอันมาก เก๋งคอก็เล่าความซึ่งได้พูดจากับห้วมลีกี จนห้วมลีกีฆ่าตัวเสียนั้นให้ไทจูตั๋นฟังทุกประการ ไทจูตั๋นจึงให้จัดแจงทำการศพห้วมลีกีแล้วเอาไปฝังเสียตามอย่างธรรมเนียมที่ฝังศพขุนนางผู้ใหญ่ แล้วให้ทำหีบน้อยเอาศีรษะห้วมลีกีใส่ในหีบ เก๋งคอจึงถามไทจูตั๋นว่าท่านได้หาอาวุธที่ดีไว้แล้วหรือยัง ไทจูตั๋นจึงบอกว่าเรามีกระบี่อยู่เล่มหนึ่งยาวศอกหนึ่งซื้อมาจากฮูหยินเป็นทองร้อยตำลึง กระบี่เล่มนี้ถ้าบาดผู้ใดพอเลือดออกก็ตาย เราจัดแจงไว้คอยท่าท่านนานอยู่แล้วไม่รู้ว่าท่านจะไปเมื่อใด เก๋งคอจึงตอบว่า ข้าพเจ้าคอยท่ากั่วเหนียบเพื่อนข้าพเจ้าอยู่ยังหามาถึงไม่ ถ้ามาแล้วจะได้ไปเป็นเพื่อนคิดการด้วยกัน
ไทจูตั๋นจึงตอบว่า กั่วเหนียบเพื่อนของท่านคนนี้อุปมาเหมือนจอกลอยอยู่บนหลังน้ำหากำหนดที่อยู่มิได้ ท่านจะคอยท่ากั่วเหนียบเมื่อใดจะมาถึง คนดีที่มีฝีมือของเราก็มีอยู่หลายคน ฉินบูเอี๋ยงคนนี้มีฝีมือและกำลังกว่าคนทั้งปวง พอจะไปทำการด้วยท่านได้อยู่ จงเอาฉินบูเอี๋ยงไปทำการด้วยเถิด ไทจูตั๋นว่าดังนั้นแล้วก็เอากระบี่ส่งให้แก่เก๋งคอ เก๋งคอก็รับกระบี่ไว้แล้ว เห็นว่าไทจูตั๋นมีใจรีบร้อนจะให้เร่งไปดังนั้น เก๋งคอทอดใจใหญ่แล้วจึงว่า ข้าพเจ้าถืออาวุธเล่มนี้ไปเมืองจิ๋นครั้งนี้เห็นจะไม่ได้กลับมา ซึ่งข้าพเจ้าจะรอท่ากั่วเหนียบนั้นหวังจะได้ไปเป็นเพื่อนกันช่วยคิดอ่านทำการให้สนิท ซึ่งท่านจะมิให้คอยท่ากั่วเหนียบแล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาท่านไปในวันนี้ ไทจูตั๋นก็ทำหนังสือให้ไปถึงเจ๋งอ๋องและที่ตกค้างกับศีรษะห้วมลีกีแล้วก็ปิดส่งให้เก๋งคอกับเอาทองคำพันตำลึงให้เก๋งคอไปใช้สอย แล้วไทจูตั๋นให้ฉินบูเอี๋ยงไปด้วยเก๋งคอ ไทจูตั๋นกับขุนนางทั้งปวงจึงจัดแจงจงโพ้ทำโต๊ะเลี้ยงเก๋งคอตามส่งจนถึงแม่น้ำเอ๊กจุย
๑๐๗
ฝ่ายกอเจียมหลีรู้ว่าเก๋งคอจะไปเมืองจิ๋นครั้งนั้น กอเจียมหลีก็จัดแจงนึ่งแพะตัวหนึ่ง ครั้นสุกแล้วกอเจียมหลีก็หาบแพะข้างหนึ่ง สุราข้างหนึ่ง จะไปส่งเก๋งคอ ณ แม่นํ้าเอ๊กจุยด้วย ครั้นมาถึงเก๋งคอก็พากอเจียมหลีเข้าไปหาไทจูตั๋น ไทจูตั๋นก็ให้กอเจียมหลีกินโต๊ะกับเก๋งคอและขุนนางทั้งปวงด้วยกัน ครั้นกินสุราเมาแล้วกอเจียมหลีก็ดีดกระจับปี่ เก๋งคอก็ทำเพลงขับว่า พระพายชายพัดมาเฉื่อยฉิวกระทบแม่นํ้าเอ๊กจุยหนาวเย็นเป็นเหน็บชายิ่งนัก แล้วว่าเราจะไปเมืองจิ๋นนี้เป็นที่สุดเห็นจะไม่ได้กลับคืนมา เก๋งคอทำเพลงขับดังนั้นเผอิญเข้าดลใจขุนนางทั้งปวงฟังก็ให้จับใจเยือกเย็นไปทุกคนด้วยสงสารเก๋งคอ บ้างก็มีนํ้าตาไหล เก๋งคอครั้นทำเพลงแล้วก็เงยหน้าขึ้นดูอากาศแล้วก็ถอนใจใหญ่ บันดาลเป็นสายรุ้งพุ่งเป็นสีขาวขึ้นไปจับเอาดวงอาทิตย์ คนทั้งปวงแต่บรรดาประชุมอยู่นั้นเห็นประหลาดอัศจรรย์ดังนั้นก็ตกใจ เก๋งคอก็กินสุราไปอีก ให้กอเจียมหลีดีดกระจับปี่ขึ้นใหม่ เก๋งคอก็ทำเพลงขับขึ้นอีกบทหนึ่งว่า เมื่อเราจะเข้าค้นคว้าในซุ้มเสือแม่ลูกอ่อนกับตัวเราจะเข้าไปในปล่องพญานาค ครั้นขับดังนั้นแล้วก็เงยหน้าขึ้นไปดูบนอากาศแล้วทอดใจใหญ่ก็ปรากฏเป็นสายรุ้ง เพลงเก๋งคอซึ่งขับนั้นก็บันดาลเข้าดลใจให้คนทั้งปวงมีจิตกำเริบคิดแกล้วกล้าขึ้นทุกคน
ฝ่ายไทจูตั๋นจับเอาถ้วยใหญ่รินสุราคำนับส่งให้เก๋งคอ เก๋งคอก็รับเอาสุรามากินสิ้นถ้วยหนึ่ง แล้วจับเอามือฉินบูเอี๋ยงพาโดดขึ้นบนเกวียนขับม้าไปมิได้เหลียวหลัง ไทจูตั๋นก็ขึ้นบนที่สูงแลดูเก๋งคอไปจนสุดสายตา แล้วพาขุนนางทั้งปวงกลับเข้าเมืองเอี๋ยน ฝ่ายเก๋งคอกับฉินบูเอี๋ยงครั้นถึงเมืองจิ๋นแล้ว รู้ข่าวว่าเมาเกี้ยเป็นคนโปรดอยู่ในเจ๋งอ่อง เก๋งคอก็เอาทองคำเข้าไปให้เป็นการคำนับเมาเกี้ยแล้วบอกความแก่เมาเกี้ยสิ้นทุกประการ
เมาเกี้ยก็เอาข้อความเข้าทูลแก่เจ๋งอ๋องแล้วพาเก๋งคอเข้าไปเฝ้าเจ๋งอ๋อง เก๋งคอจึงทูลว่าเจ้าเมืองเอี๋ยนนี้มีความนับถือกลัวเกรงในท่านยิ่งนัก จึงให้ข้าพเจ้ามาทูลถวายเมืองเอี๋ยนให้ขึ้นในเมืองจิ้นโดยสุจริต ยอมเป็นจูเหาเมืองน้อย ถึงกำหนดปีแล้วจะแต่งเครื่องราชบรรณาการของถวายมาจิ้มก้องพระองค์โดยราชประเพณี จะขอรักษาแต่ศาลเทพารักษ์ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ในเมืองเอี๋ยนให้คงอยู่ตามอย่างตามธรรมเนียม แต่บัดนี้เกรงกลัวท่านยิ่งนักจึงให้ข้าพเจ้าเอาแผนที่ตกค้างกับศีรษะห้วมลีกีมาถวายก่อน และหนังสือฉบับนี้เจ้าเมืองเอี๋ยนให้ข้าพเจ้าเอาถวายขอพึ่งพระบารมีสืบไป เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นรู้ว่าห้วมลีกีตายก็มีความยินดีนัก จึงสั่งให้พนักงานแต่งโต๊ะเลี้ยงเก๋งคอตามธรรมเนียม แล้วสั่งว่าเวลาพรุ่งนี้ให้เก๋งคอเอาแผนที่กับศีรษะห้วมลีกีเข้ามาที่หํ้าเอี๋ยงเก๋ง เจ้าพนักงานก็มาจัดแจงเลี้ยงดูกันตามเจ๋งอ๋องสั่งทุกประการ
ครั้นเวลาเช้าเจ๋งอ๋องก็เสด็จออกที่หํ้าเอี๋ยงเก๋ง แล้วสั่งเก๋งคอเอาศีรษะห้วมลีกีกับแผนที่ตกค้างเข้ามาเราจะดู เก๋งคอจัดแจงตัวเอากระบี่ซ่อนในแขนเสื้อแล้วถือเอาหีบซึ่งใส่ศีรษะห้วมลีกีเอาเข้าไป แลแผนที่นั้นส่งให้ฉินบูเอี๋ยงถือตามไปด้วย พอเจ๋งอ๋องเรียกจะดูศีรษะและแผนที่ เก๋งคอก็ยกหีบซึ่งใส่ศีรษะนั้นเดินเข้าไปก้าวขึ้นบนอัฒจันทร์ ฉินบูเอี๋ยงซึ่งถือแผนที่ตามหลังนั้น ใจนึกขึ้นว่าจะเข้าไปทำร้ายแก่เจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องมีบุญมากเทวดารักษา หน้าฉินบูเอี๋ยงก็ขาวซีดลงทันใด
ขุนนางซึ่งเฝ้าอยู่ริมเจ๋งอ๋องเห็นประหลาดจึงร้องว่าฉินบูเอี๋ยงนั้นเหตุไฉนจึงทำตาเหลือกลานขาวซีดอยู่ดังนั้น เก๋งคอเหลียวหน้ามาดูฉินบูเอี๋ยงแล้วก็หัวเราะ ครั้นเข้าไปใกล้เจ๋งอ๋อง เก๋งคอถวายบังคมแล้วทูลว่า อันฉินบูเอี๋ยงคนนี้เป็นคนบ้านนอก ชาวเมืองเหงเหนามิได้เคยไปมาในเมืองไม่รู้จักขนบธรรมเนียมในเมืองหลวง ครั้นมาเห็นดังนี้ก็ตกประหม่าเกรงพระอาชญา
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงสั่งว่า ถ้าดังนั้นอย่าให้ฉินบูเอี๋ยงเข้ามาเลย ให้แต่เก๋งคอเข้ามาแต่ผู้เดียวเถิด คนใช้ก็ตวาดเอาฉินบูเอี๋ยงแล้วขับลงไปเสีย เจ๋งอ๋องจึงเรียกเก๋งคอให้ยกศีรษะห้วมลีกีเข้ามาดู เก๋งคอก็ยกเอาหีบศีรษะเข้าไป แล้วก็วางหีบนั้นลงตรงหน้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็เปิดหีบขึ้นดู จำได้ว่าเป็นศีรษะห้วมลีกีจริง เจ๋งอ๋องจึงว่าเหตุใดไม่ฆ่าห้วมลีกีเสียแต่แรกเล่านิ่งไว้ให้ช้านานจนปานนี้ เก๋งคอจึงทูลว่า อันห้วมลีกีคนนี้จากเมืองจิ๋นไปอยู่ป่าแดนเมืองเหงเหนา เจ้าเมืองเอี๋ยนจึงสั่งให้สืบเสาะว่าถ้าผู้ใดได้ตัวห้วมลีกีมาจะให้ทองคำพันตำลึง จึงมีผู้ล่อลวงเอาตัวห้วมลีกีมาได้ ครั้นจะเอาตัวห้วมลีกีมาถวายนั้นเกรงอยู่ว่ามากลางทางเกลือกจะเป็นอันตราย เจ้าเมืองเอี๋ยนจึงให้ฆ่าห้วมลีกีเสีย ตัดเอาแต่ศีรษะให้ข้าพเจ้ามาถวาย และเก๋งคอทูลความครั้งนี้โดยสะดวกมิได้ขัดสน เจ๋งอ๋องจะถามประการใด เก๋งคอก็แก้ไขทูลไปได้ทุกประการเป็นคำอ่อนหวานมิได้ขัดเคือง แล้วก็ทำกิริยาอันสนิท ครั้งนั้นฉินบูเอี๋ยงถือแผนที่คุกเข่าหมอบอยู่ที่อัฒจันทร์ข้างนอก เจ๋งอ๋องจึงสั่งเก๋งคอว่าให้ไปเอาแผนที่มาเราจะดู เก๋งคอก็ออกมาเอาแผนที่จากมือฉินบูเอี๋ยงเข้าไปส่งให้ เมื่อยื่นแผนที่เข้าไปทั้งสองมือ ปลายกระบี่ซึ่งเหน็บซ่อนไปในมือนั้นก็เลื่อนออกมา พอเจ๋งอ๋องแลเห็น เก๋งคอจะปิดซ่อนกระบี่ก็มิทัน เก๋งคอก็สะอึกเข้ายึดเอามือเสื้อซึ่งเจ๋งอ๋องทรง เจ๋งอ๋องตกใจลุกขึ้นสะบัด และฤดูนั้นเป็นฤดูร้อน เจ๋งอ๋องทรงเสื้อบางชั้นเดียวเสื้อนั้นก็ขาด เจ๋งอ๋องสะบัดออกได้ เก๋งคอจะเอากระบี่แทงมิทัน
เจ๋งอ๋องก็โดดหนีข้ามฉากลับแลเข้าไปข้างใน ฉากนั้นก็ล้มลง เก๋งคอถือกระบี่วิ่งตามเข้าไป และผู้รักษาองค์ซึ่งอยู่ใกล้ไม่มีอาวุธจะช่วยกันก็มิทัน ขุนนางซึ่งเฝ้าอยู่ที่นั้นก็มิได้มีอาวุธ ตกใจลุกขึ้นปะทะกันอยู่ หมอยาคนหนึ่งอยู่ในที่นั้นก็เอาห่อยาทิ้งเอาเก๋งคอทีหนึ่ง และเจ๋งอ๋องเหน็บกระบี่ติดพระองค์อยู่เล่มหนึ่งชื่อเต๊กหลู กระบี่นั้นยาวถึงสามศอก เจ๋งอ๋องถอดชักกระบี่ไปข้างหน้าหาทันชักไม่ ถอดออกมิได้ ในทันใดนั้นเตียวเกาคนใช้คนสนิทเจ๋งอ๋องคนหนึ่งจึงร้องทูลเจ๋งอ๋องไปว่าให้ไพล่กระบี่ไปถอดข้างหลัง
เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ได้สตินึกขึ้นได้ จึงไพล่กระบี่ไปข้างหลังถอดออกได้จากฝัก กลับพระองค์มาสู้เก๋งคอ เก๋งคอถือกระบี่สั้นแต่ศอกเดียว เจ๋งอ๋องก็ฟันถูกเท้าขวาเก๋งคอขาด เก๋งคอล้มลง เก๋งคอเอากระบี่ขว้างเอาเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องหลบได้ กระบี่เฉียดพระกรรณไป ถูกเสาท้องพระโรงซึ่งหุ้มทองแดงนั้น กระบี่ปักติดอยู่ เจ๋งอ๋องก็เอากระบี่ฟันเก๋งคอ เก๋งคอก็เอามือรับมือขาด เก๋งคอนั่งพิงเสาแล้วหัวเราะ จึงว่ากับเจ๋งอ๋องว่าครั้งนี้บุญของท่านหนักหนาจึงมิตาย ซึ่งเรามาทำการครั้งนี้ ทำเหมือนครั้งเช้ามวย จะให้ท่านคืนหัวเมืองทั้งปวงเสียให้สิ้น ก็หาสมความคิดของเราไม่ เป็นบุญของท่านแล้ว ซึ่งเที่ยวกระทำข่มเหงตีบ้านเมืองทั้งปวงให้ยับเยินไปนั้น ท่านก็จะหาตั้งอยู่ในสมบัติยืดยาวไปไม่ เก๋งคอว่าอยู่ดังนั้น ผู้รักษาองค์ซึ่งมีอาวุธเข้าไปทันก็ฆ่าเก๋งคอเสีย และฉินบูเอี๋ยงอยู่ข้างนอกเห็นวุ่นวายดังนั้นจะกระทำขึ้นบ้าง ผู้รักษาองค์ซึ่งอยู่ริมนั้นก็กรูกันเข้ามาฆ่าฉินบูเอี๋ยงตาย
ขณะนั้นเจ๋งอ๋องได้ราชสมบัติในเมืองจิ๋นได้ยี่สิบปี ครั้นเก๋งคอตายแล้ว แต่ตาทั้งสองลืมอยู่โดยปรกติด้วยกำลังโกรธ เจ๋งอ๋องเห็นดังนั้นก็กลัว จึงสั่งให้เอาศพเก๋งคอกับฉินบูเอี๋ยง และศีรษะห้วมลีกีไปเผาเสียที่หนทางสามแพร่ง และคนชาวเมืองเอี๋ยนซึ่งมาด้วยเก๋งคอนั้นหนีไปได้บ้าง ที่จับตัวได้เจ๋งอ๋องสั่งให้ฆ่าเสียสิ้น ตัดเอาศีรษะไปเสียบไว้ที่ตะแลงแกงนอกเมือง ครั้นสั่งแล้วเจ๋งอ๋องก็เสด็จกลับเข้าข้างใน นางห้ามทั้งปวงที่เป็นคนโปรดก็ชวนกันมารับเสด็จเจ๋งอ๋องและถามถึงเหตุการณ์ทั้งปวง เจ๋งอ๋องก็เล่าให้ฟังทุกประการ นางทั้งนั้นจึงจัดแจงเป็นของเสวยกับทั้งสุรามาถวายให้เจ๋งอ๋องเสวย และนางฮูกีคนหนึ่งเป็นภรรยาเตียวอ๋องเซียนเจ้าเมืองเตียว เจ๋งอ๋องตีเมืองเตียวได้จึงเอานางฮูกีมาไว้เป็นห้าม และนางฮูกีคนนี้ดีดกระจับปี่ดีขับร้องเพราะ เจ๋งอ๋องรักใคร่เรียกสบเสียอยู่ วันหนึ่งเจ๋งอ๋องเสวยสุราพลางแล้วให้นางฮูกีดีดกระจับปี่ นางฮูกีดีดพลางและขับกล่อมตามเพลง ในเพลงนั้นว่า เสื้อแพรที่ทรงนั้นบางจึงขาดออกได้ และฉากลับแลที่กั้นไว้สูงถึงหกศอก ก็เสด็จโจนข้ามเข้ามาได้โดยพระกำลัง และกระบี่ที่ทรงนั้นยาวถึงสามศอกถอดออกจากฝักได้โดยเร็ว คนซึ่งจะเข้ามากระทำร้ายก็พินาศฉิบหายโดยพระบารมี มันผู้คิดร้ายสู้มิได้มันก็ถึงแก่ความตาย บ้านเมืองมันก็จะฉิบหาย
เจ๋งอ๋องได้ฟังเพลงนางฮูกีขับดังนั้นก็ชอบพระอัชฌาสัย จึงตรัสชมว่านางฮูกีคนนี้เป็นคนฉลาดรู้ลำดับบทกลอนรวดเร็วดียิ่งนัก จึงให้พระราชทานแพรอย่างดีหีบหนึ่ง ครั้นเวลาคํ่าวันนั้น เจ๋งอ๋องก็บรรทมด้วยนางฮูกี นางฮูกีก็ปฏิบัติโดยประเพณีเป็นที่ชอบพระอัชฌาสัยในเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็เรียกหานางฮูกีอยู่เนืองๆ นางฮูกีคนนี้เกิดบุตรชายด้วยเจ๋งอ๋องคนหนึ่ง เจ๋งอ๋องรักใคร่ให้ชื่อว่าโอ๋ไฮ เวลาวันหนึ่งเจ๋งอ๋องเสด็จออกขุนนางจึงให้หาแห้บูจู๋หมอยามาแล้วตรัสว่า แห้บูจู๋รักใคร่เราเอาห่อยาขว้างเอาเก๋งคอ แห้บูจู๋มีความชอบเป็นอันมากจึงให้ทองคำสองร้อยตำลึงแล้วตรัสเรียกเตียวเกาเข้ามาว่า เราถอดกระบี่ออกได้ทันท่วงที เพราะเตียวเกาให้สติเรา เตียวเกาก็มีความชอบ จึงให้พระราชทานทองคำร้อยตำลึง และขุนนางทั้งปวงที่เข้าช่วยกั้นกางและได้ต่อสู้ด้วยเก๋งคอนั้นก็ให้พระราชทานบำเหน็จรางวัลตามความชอบมากและน้อยทุกคน และผู้รักษาองค์ซึ่งฆ่าฉินบูเอี๋ยงตายนั้น เจ๋งอ๋องก็พระราชทานบำเหน็จรางวัลให้เป็นอันมาก และเมาเกี้ยซึ่งพาเก๋งคอเข้าไปเฝ้านั้น เจ๋งอ๋องก็สั่งให้ประหารชีวิตเสียทั้งโคตร และทรัพย์สินบุตรภรรยาเมาเกี้ยนั้นก็ให้ริบเอาเป็นหลวงให้สิ้นเชิง และเมาบู๊ซึ่งเป็นบุตรเมาเหงาผู้ตายนั้นเป็นญาติกับเมาเกี้ย เมาบู๊เป็นทหารอยู่ในเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องโปรดว่าเมาบู๊เป็นญาติแซ่เดียวกับเมาเกี้ยก็จริง แต่ทว่าเมาบู๊หารู้เห็นด้วยไม่ ให้ยกโทษเมาบู๊เสีย แล้วเจ๋งอ๋องสั่งให้อองพุ้นผู้บุตรอองเจี๋ยนคุมทหารยกไปตามอองเจี๋ยน ให้อองเจี๋ยนกับอองพุ้นเข้าตีเมืองเอี๋ยนให้จงได้ อองพุ้นรับสั่งแล้วก็คุมทหารยกไปตามอองเจี๋ยน ณ แม่นํ้าเอ๊กจุย อองเจี๋ยนครั้นแจ้งรับสั่งดังนั้น ก็จัดแจงทหารยกข้ามแม่น้ำเอ๊กจุยจะไปตีเมืองเอี๋ยน
ฝ่ายไทจูตั๋นรู้ว่าอองเจี๋ยนจะมาตีเมืองดังนั้น ก็จัดแจงทหารได้พร้อมแล้ว ไทจูตั๋นก็ยกทัพมารับทัพอองเจี๋ยน ณ แม่นํ้าเอ๊กจุยฟากตะวันตกเมืองเอี๋ยน ได้สู้รบกันกับอองเจี๋ยนเป็นสามารถ แห้หูกับซ่องอี่ทหารไทจูตั๋นตายในที่รบ ไพร่พลล้มตายลงเป็นอันมาก ไทจูตั๋นทานกำลังอองเจี๋ยนมิได้ ก็แตกพากันยกถอยทัพกลับเข้าเมือง
ฝ่ายอองเจี๋ยนได้ท่วงที ก็ยกทหารเข้าล้อมเมืองเอี๋ยนไว้สิบเดือน ชาวเมืองเอี๋ยนสิ้นเสบียงอาหารลง ทหารไพร่พลอิดโรยเรรวนหาเป็นใจที่จะต่อสู้รบพุ่งต้านทานไม่ ฝ่ายเอี๋ยนอ๋องฮีผู้บิดาไทจูตั๋นจึงว่ากับไทจูตั๋นว่า เมืองเราจะเสียครั้งนี้ก็เพราะเจ้าคิดการ ไทจูตั๋นจึงตอบว่า เมืองเตียวเมืองหันเสียแก่เจ๋งอ๋องนั้น เพราะข้าพเจ้าคิดทำการด้วยหรือ และเจ๋งอ๋องคิดจะรวบรวมตีเมืองทั้งปวงให้ขึ้นอยู่ในเมืองจิ๋นให้สิ้น เจ๋งอ๋องจึงเกณฑ์ให้กองทัพยกมาตีเมืองเรานี้ ถึงข้าพเจ้าจะไม่คิดการเจ๋งอ๋องก็คงจะให้กองทัพยกมาตีเป็นมั่นคง และในเมืองเรานี้ก็ยังมีทหารที่รบพุ่งได้สักสองสามหมื่น และที่เลียวต๋งนั้นเป็นที่ชัยภูมิกว้าง มีภูเขาล้อมรอบพอจะตั้งบ้านเมืองรับรองข้าศึกได้ ข้าพเจ้ากับท่านจะพากันหนีไปตั้งมั่นอยู่ ณ ที่เลียวต๋งโดยเร็ว จะได้จัดแจงกองทัพอีกสักครั้งหนึ่ง เอี๋ยนอ๋องฮีได้ฟังดังนั้นก็เป็นความจนใจ จะคิดถ่ายเทอย่างอื่นมิได้ ก็ขึ้นเกวียนเปิดประตูฝ่ายทิศตะวันออกพาบุตรภรรยาหนีรีบออกไปก่อน
ฝ่ายไทจูตั๋นก็จัดแจงได้ทหารแล้ว ก็ยกตามเอี๋ยนอ๋องฮีไป ครั้นถึงเลียวต๋งพร้อมกันแล้ว ดูที่ทางเห็นที่เพ่งเยี้ยงเป็นที่ชัยภูมิดี เอี๋ยนอ๋องฮีก็ตั้งลงอยู่ที่นั้น ฝ่ายทหารในเมืองรู้ว่าเอี๋ยนอ๋องฮีกับไทจูตั๋นหนีไปแล้วก็ทิ้งหน้าที่เสียแตกตื่นวุ่นวายไปสิ้น กองทัพอองเจี๋ยนก็เข้าเมืองได้ เก็บเอาทรัพย์สิ่งของทองเงินของเอี๋ยนอ๋องฮีส่งไปเมืองจิ๋นเป็นอันมาก แล้วอองเจี๋ยนจึงมีหนังสือบอกไปถึงเจ๋งอ๋องว่า กองทัพข้าพเจ้ายกมาตีเมืองเอี๋ยนได้ แต่เอี๋ยนอ๋องฮีกับไทจูตั๋นนั้นพากันหนีไป ให้ติดตามอยู่ยังหาได้ตัวไม่ และข้าพเจ้ายกมากระทำสงครามครั้งนี้ก็ช้านานล่วงปีมาแล้ว ข้าพเจ้าเป็นคนแก่ชราบัดนี้ก็ป่วยลงด้วย จะขอกลับไปเมืองจิ๋นรักษาตัวก่อน เจ๋งอ๋องรู้ความว่าเมืองเอี๋ยนแตกไม่ได้ตัวไทจูตั๋นดังนั้นจึงว่าไทจูตั๋นคนนี้เป็นคนพยาบาทกับเรา ซึ่งจะมิตามเอาตัวให้ได้นั้นไม่ชอบ และอองเจี๋ยนเป็นคนชราแล้วก็ป่วยลงจะกลับมาเสียก็ตามเถิด เจ๋งอ๋องจึงสั่งให้หลีสิ้นไปผลัดอองเจี๋ยน แล้วให้ไปติดตามจับตัวไทจูตั๋นให้จงได้ หลีสิ้นรับสั่งแล้วก็ออกไปเมืองเอี๋ยน ให้อองเจี๋ยนกลับมาเมืองจิ๋น อองเจี๋ยนก็เข้าเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็ให้พระราชทานบำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก อองเจี๋ยนก็ทูลลาไปรักษาตัวอยู่ ณ ที่พื้นเอี๋ยง
ฝ่ายหลีสิ้นก็คุมทหารในกองทัพยกไปตามไทจูตั๋น ณ ที่เลียวต๋ง และเอี๋ยนอ๋องฮีเมื่อยกไปตั้งอยู่ ณ ที่เลียวต๋งครั้งนั้น จึงใช้ให้คนไปขอกองทัพตั้วอ๋องเกียเจ้าเมืองตั้วให้ยกมาช่วย ตั้วอ๋องเกียครั้นแจ้งดังนั้นจึงมีหนังสือบอกมาถึงเอี๋ยนอ๋องฮีว่า ซึ่งกองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีเมืองเอี๋ยนครั้งนี้ เพราะเจ๋งอ๋องโกรธแก่ไทจูตั๋น ให้เอี๋ยนอ๋องฮีตัดเอาศีรษะไทจูตั๋นไปคำนับเจ๋งอ๋องเสีย เจ๋งอ๋องก็จะคลายความโกรธ เอี๋ยนอ๋องฮีก็จะได้เป็นเจ้าเมืองเอี๋ยนรักษาเมืองและญาติสืบไป และเมืองตั้วนี้ก็ต้องรักษาบ้านเมืองอยู่จะให้กองทัพยกไปช่วยนั้นมิได้ อย่าให้เอี๋ยนอ๋องฮีมีความน้อยใจเลย เอี๋ยนอ๋องฮีครั้นแจ้งในหนังสือดังนั้นไม่รู้ที่จะคิดอ่านประการใด ก็คิดเรรวนสองใจ ฝ่ายไทจูตั๋นครั้นแจ้งว่าตั้วอ๋องเกียมีหนังสือมาดังนั้นก็ตกใจกลัวความตาย ก็พาสมัครพรรคพวกหนีไปอยู่ ณ ที่ท้อฮวยเตา
ฝ่ายหลีสิ้นก็ยกทหารมาตั้งอยู่ ณ เขาสือซัว จึงให้คนถือหนังสือไปกล่าวโทษไทจูตั๋น ซึ่งได้ไปกระทำแก่เจ๋งอ๋องนั้นให้เอี๋ยนอ๋องฮีแจ้งทุกประการ แล้วว่าให้เอี๋ยนอ๋องฮีเร่งส่งไทจูตั๋นออกมาให้แก่เรา ถ้าไม่ส่งไทจูตั๋นออกมา เราจะให้ทหารตีเข้าไปจับเอามาฆ่าเสียให้จงได้ เอี๋ยนอ๋องฮีครั้นแจ้งในหนังสือดังนั้นก็ตกใจ จึงใช้ให้คนไปบอกกับไทจูตั๋นว่าให้ไทจูตั๋นมาช่วยกันจัดการรับทัพเมืองจิ๋นเถิด
ฝ่ายไทจูตั๋นครั้นแจ้งว่าเอี๋ยนอ๋องฮีให้หาตัวนั้น ก็มาหาเอี๋ยนอ๋องฮี ณ ที่เพ่งเยี้ยง เอี๋ยนอ๋องฮีก็เอาผ้ารัดคอไทจูตั๋นจนตายก็ตัดเอาศีรษะไว้แล้ว เอี๋ยนอ๋องฮีก็ร้องไห้รักไทจูตั๋นผู้บุตรหาความสบายมิได้ ขณะนั้นเป็นเทศกาลฤดูร้อนก็บันดาลวิบัติให้นํ้าค้างตกลงมาในแผ่นดินแข็งอยู่สูงประมาณสองศอกเศษ ให้หนาวเย็นยิ่งนัก แล้วบังเกิดเป็นเมฆหมอกมืดกลุ้มไป มิได้เห็นดวงพระอาทิตย์
ฝ่ายเอี๋ยนอ๋องฮีก็เอาศีรษะไทจูตั๋นใส่หีบ ส่งออกไปให้หลีสิ้นกับหนังสือ เอี๋ยนอ๋องฮีคำนับมาในเจ๋งอ๋องด้วยฉบับหนึ่งเป็นใจความว่า พระเจ้าเจ๋งอ๋ององค์นี้มีบุญญาธิการเป็นอันมากเปรียบเหมือนเทพยดา และไทจูตั๋นเป็นคนกระด้างกระเดื่องมิได้รู้จักฟ้าสูงดินตํ่ากำเริบใจห้ามก็มิฟัง จึงได้ความเดือดร้อนกับไพร่บ้านพลเมืองทั้งนี้ก็เพราะไม่มีอัธยาศัย ข้าพเจ้าเป็นบิดาจะนิ่งไว้มิได้ จึงตัดเอาศีรษะไทจูตั๋นผู้กระทำผิดมอบให้หลีสิ้นคุมมาถวาย หลีสิ้นครั้นได้ศีรษะไทจูตั๋นกับหนังสือเอี๋ยนอ๋องฮีแล้ว ก็แต่งคนให้เอาศีรษะไทจูตั๋นกับหนังสือไปถวายเจ๋งอ๋อง แล้วหลีสิ้นบอกหนังสือมาด้วยฉบับหนึ่ง ว่าเลียวต๋งให้เกิดวิบัตินํ้าค้างตกหนาวยิ่งนัก และคนในกองทัพนั้นก็ป่วยเจ็บลงเป็นอันมาก จะขอถอยทัพกลับมาเมืองจิ๋น
เจ๋งอ๋องครั้นได้เห็นศีรษะไทจูตั๋นก็ยินดี จึงปรึกษากับอ้วยเหลียวว่า บัดนี้หลีสิ้นบอกว่าผู้คนและทหารในกองทัพเจ็บป่วยลงเป็นอันมาก จะขอเลิกทัพกลับมาเมือง ท่านจะเห็นประการใด อ้วยเหลียวจึงทูลว่าซึ่งเอี๋ยนอ๋องฮีหนีไปตั้งอยู่ที่เลียวต๋ง ฝ่ายตั้วอ๋องเกียก็เข้าไปตั้งอยู่ในเมืองตั้วทิ้งเมืองเดิมเสียแล้ว ก็เหมือนปีศาจไปเที่ยวอาศัยอยู่คงจะกลับเข้าร่างกายมิได้ นานไปก็จะสาบสูญสิ้นไปเอง และเมืองฌ้อ เมืองงุย สองเมืองตั้งมั่นอยู่ จำเราจะไปตีเอาเมืองฌ้อเมืองงุยเสียให้ได้ก่อน เอี๋ยนอ๋องกับตั้วอ๋องเกียก็จะไม่พ้นเงื้อมมือเรา ซึ่งหลีสิ้นจะถอยทัพกลับมาเมืองนั้นก็ให้เลิกทัพกลับมาเถิด เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย จึงให้หากองทัพหลีสิ้นกลับมาเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องยกความชอบหลีสิ้นเป็นอันมาก จึงสั่งให้อองพุ้นคุมทหารสิบหมื่นยกไปตีเมืองงุยให้ยกไปทางด่านหํ้าก๊ก อองพุ้นก็คุมทหารยกไปตามเจ๋งอ๋องสั่ง
ฝ่ายงุยอ๋องเกียเจ้าเมืองงุยแจ้งข่าวว่า เจ๋งอ๋องให้อองพุ้นเป็นแม่ทัพยกมาตีเมืองงุยก็ตกใจ จึงใช้ให้คนไปบอกกับเจ้าเมืองเจ๋ว่า อันเมืองเจ๋กับเมืองงุยทุกวันนี้อุปมาเหมือนฟันกับริมฝีปาก ถ้อยทีถ้อยอาศัยปกปิดกันอยู่ บัดนี้กองทัพเมืองจิ๋นจะมาตีเมืองงุย ถ้าเมืองงุยเสียแล้ว กองทัพเมืองจิ๋นก็จะถึงเมืองเจ๋ด้วย เมืองเจ๋ก็จะเสีย ให้ท่านแต่งกองทัพมาช่วยเมืองงุยไว้ก่อน กองทัพเมืองจิ๋นก็จะหาถึงเมืองเจ๋ไม่ ครั้นเจ๋อ๋องเกี๋ยนเจ้าเมืองเจ๋รู้ความดังนั้นจึงปรึกษาด้วยขุนนางทั้งปวงว่าเราจะยกกองทัพไปช่วยเมืองงุยดีหรือประการใด
ฝ่ายเห้าเส้งซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ซึ่งเจ๋งอ๋องได้ให้คนเอาทองมาให้เห้าเส้งเป็นสินบนไว้หลายครั้ง เห้าเส้งจึงว่ากับเจ๋อ๋องเกี๋ยนว่า อันเมืองจิ๋นนี้หาได้ให้กองทัพมาตีเมืองเราไม่ ซึ่งท่านจะให้กองทัพไปช่วยเมืองงุยนั้น ถ้าเจ๋งอ๋องรู้ก็จะโกรธ จะให้กองทัพยกมาตีเมืองเราด้วย ท่านจะได้ใครผู้ใดมาช่วยเล่า เจ๋อ๋องเกี๋ยนได้ฟังดังนั้นก็เชื่อถ้อยคำเห้าเส้งมิได้ให้กองทัพไปช่วยเมืองงุย
ฝ่ายอองพุ้นยกกองทัพมาครั้งนั้น ก็ตีหัวเมืองรายทางเข้ามาได้หามีผู้ใดที่จะต้านทานไม่ อองพุ้นก็ยกทัพล่วงเข้ามาจนถึงชานเมืองงุย ก็ให้กองทัพล้อมเมืองเข้าไว้เป็นสามารถ ครั้งนั้นเป็นเทศกาลฝนตกหนักนํ้าท่วมบ่าไหลนองไป อองพุ้นจึงขึ้นเกวียนหลังคาขี้ผึ้งไปเที่ยวดูทางนํ้าจะไหลไปแห่งใดตำบลใด จึงเห็นแม่นํ้าอึงโหอยู่ฝ่ายตะวันตกเฉียงเหนือ และแม่น้ำเปียนโหไหลมาจากทียงเอี๋ยนแล้วไหลไปสู่ตะวันตก อองพุ้นเห็นดังนั้นแล้วจึงให้ทหารทั้งปวงไปขุดคลองแวะมาจากแม่น้ำอึงโหคลองหนึ่ง แล้วขุดแวะมาจากแม่นํ้าเปียนโหอีกคลองหนึ่ง และน้ำสองคลองนี้ให้ไหลเข้าไปในเมือง แล้วให้ลงทำนบและรอปิดแม่น้ำอึงโหกับแม่นํ้าเปียนโหเสีย ให้สายนํ้าแทงเข้าคลองใหม่ทั้งสองคลองให้ท่วมเมืองขึ้นให้จงได้ ทหารทั้งปวงก็ทำตามอองพุ้นสั่งทุกประการ
ฝ่ายอองพุ้นก็กั้นร่มระย้าออกมาตรวจตราดูแลให้ทหารเร่งขุดคลองในกลางฝน ฝนก็ตกหนักทั้งกลางวันกลางคืนถึงสิบวัน อองพุ้นก็ออกไปเร่งทหารมิให้หยุดทำงาน นํ้าก็เซาะรากกำแพงเมืองลึกลงทุกวัน ฝ่ายงุยอ๋องเกียก็ปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่า กองทัพยกมากระทำเมืองเราครั้งนี้ก็เป็นเทศกาลฝน ข้าศึกขุดคลองไขนํ้าเข้ามาจะให้กำแพงเมืองพังทลาย ทหารฝ่ายเราจะต้านทานก็มิได้ จำเราจะทำหนังสือยอมถวายเมืองให้ขึ้นเสียกับเมืองจิ๋นเถิด ปรึกษากันยังมิทันจะขาดคำพอกำแพงเมืองทลายลงเป็นหลายแห่ง กองทัพอองพุ้นก็เข้าไปในเมืองได้ งุยอ๋องเกียครั้นจะหนีก็มิทัน อองพุ้นให้ทหารเข้าจับงุยอ๋องเกียได้ แล้วก็จับขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ทั้งปวงได้เป็นอันมาก อองพุ้นก็เอาตัวงุยอ๋องเกียกับขุนนางทั้งปวงใส่เกวียนแต่งคนให้คุมตัวไปส่ง ณ เมืองจิ๋นแล้วก็บอกข้อราชการทั้งปวงนั้นมายังเจ๋งอ๋องสิ้นทุกประการ ครั้นงุยอ๋องเกียมาตามทางยังมิทันถึงเมืองจิ๋น งุยอ๋องเกียป่วยลงก็ถึงแก่ความตาย
ฝ่ายอองพุ้นเข้าเมืองงุยได้แล้วก็จัดแจงบ้านเมืองให้ขุนนางอยู่รักษา เปลี่ยนชื่อเมืองงุยเสียให้เรียกว่าเมืองซำชวนกุ๋น แล้วอองพุ้นก็ยกกองทัพไปกวาดเอาที่เอี๋ยนอ๋องได้แล้วก็ถอดเจ้าเมืองออกเสียเป็นไพร่ แล้วอองพุ้นก็เลิกทัพกลับมา เมืองจิ๋นขณะนั้นเจ๋งอ๋องได้ราชสมบัติในเมืองจิ๋นยี่สิบสองปี อยู่มาวันหนึ่งเจ๋งอ๋องจึงปรึกษากับอ้วยเหลียวว่า บัดนี้เราได้เมืองงุยแล้ว เราจะคิดไปตีเมืองใดอีกเล่า อ้วยเหลียวจึงทูลว่า อันเมืองฌ้อนี้เป็นเมืองใหญ่ ครั้งนี้จำเราจะยกไปตีเมืองฌ้อเสียให้ได้ก่อน เมืองทั้งปวงก็จะได้โดยง่าย เจ๋งอ๋องก็เห็นด้วย จึงสั่งให้หลีสิ้นเป็นแม่ทัพคุมทหารไปตีเมืองฌ้อ เจ๋งอ๋องจึงถามหลีสิ้นว่า ซึ่งเราจะให้ท่านเป็นแม่ทัพยกไปครั้งนี้ ท่านจะเอาทหารไปสักเท่าใดจึงจะกระทำการตีเมืองฌ้อได้
หลีสิ้นจึงทูลว่าเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ ไพร่พลก็มาก ข้าพเจ้าจะขอทหารและพวกไพร่ไปสักยี่สิบหมื่น จึงจะทำการกับเมืองฌ้อได้ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นยังมีความสงสัยอยู่ จึงใช้ให้คนไปที่พื้นเอี๋ยง ให้หาอองเจี๋ยนมาถามว่าเราจะให้หลีสิ้นเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองฌ้อครั้งนี้ หลีสิ้นว่าจะเอาทหารไปสักยี่สิบหมื่นจึงจะทำการได้ ท่านจะเห็นว่ามากหรือน้อยประการใด อองเจี๋ยนจึงทูลว่า เมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่ทหารรี้พลก็มาก ซึ่งหลีสิ้นว่าจะเอาทหารไปแต่ยี่สิบหมื่นนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะกระทำหาได้ไม่ คงจะเสียกลับมา แต่ในใจข้าพเจ้าประมาณการเห็นว่าจะไปตีเมืองฌ้อนี้ จะต้องเอาทหารไปสักหกสิบหมื่นจึงจะเอาชัยชนะได้ เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าอองเจี๋ยนเป็นคนแก่หลงลืมว่ากล่าวเกินการไป และหลีสิ้นนี้เป็นทหารดีมีฝีมือซึ่งจะเป็นแม่ทัพคุมทหารไปแต่ยี่สิบหมื่นนั้นก็เห็นพอจะได้ควรกับการอยู่แล้ว เจ๋งอ๋องจึงสั่งให้หลีสิ้นเป็นแม่ทัพ ให้เมาบู๊เป็นเกียกกายปลัดทัพ คุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปตีเมืองฌ้อ หลีสิ้น เมาบู๊ก็ยกไปตามเจ๋งอ๋องสั่ง ครั้นไปถึงปลายแดนเมืองฌ้อหลีสิ้นก็แบ่งทหารออกเป็นสองกอง ให้เมาบู๊คุมทัพยกไปตีฉิมคิวทัพหนึ่ง หลีสิ้นก็คุมทหารยกไปตีเพงอื้อทัพหนึ่ง หลีสิ้นตีเพงอื้อได้แล้วก็ยกไปตีซินเสียได้อีกเมืองหนึ่ง แล้วให้คนถือหนังสือไปถึงเมาบู๊ว่า ให้เมาบู๊ยกทัพไปบรรจบกันที่เซียฮู จะได้มาสมทบกันเข้าตีเมืองจูเสีย คนใช้ก็ถือหนังสือไปให้เมาบู๊ที่ฉิมคิว หลีสิ้นก็ตั้งทัพอยู่ที่ซินเสีย
ฝ่ายฮูซูเป็นฌ้ออ๋องเจ้าเมืองฌ้อได้สามปี ครั้นรู้ว่ากองทัพเมืองจิ๋นยกมาตีหัวเมืองขึ้นปลายแดนมาหลายเมืองแล้ว ฮูซูจึงสั่งให้ฮังเอียนเป็นแม่ทัพคุมทหารยี่สิบหมื่นเศษยกมาทางบกทางเรือเป็นสองทัพ ฮังเอียนรู้ว่ากองทัพหลีสิ้นจะยกออกมาจากซินเสียในวันนี้ ฮังเอียนจึงสั่งให้คุดเต๋งนายทหารคุมทหารไปซุ่มอยู่ทางเขาหลูไถเจ็ดกองให้คอยสกัดตีหลีสิ้น คุดเต๋งนายทหารก็คุมทหารไปซุ่มอยู่ตามฮังเอียนสั่ง
ฝ่ายฮังเอียนก็ให้ทหารไปคอยจะตีหลีสิ้นที่ไซหลิน พอกองทัพหลีสิ้นยกมาปะทะกันเข้า หลีสิ้นกับฮังเอียนได้รบพุ่งกันเป็นสามารถ ฮังเอียนทำเสียทีถอยหลังมา หลีสิ้นไม่ทันรู้ก็ติดตามฮังเอียนมาจนถึงเชิงเขาหลูไถ ทหารคุดเต๋งซึ่งซุ่มอยู่นั้นก็ออกขนาบตีหลีสิ้นทั้งเจ็ดกอง หลีสิ้นรับรองเป็นสามารถเหลือกำลังจะรับมิได้ ทัพหลีสิ้นก็แตกทหารทั้งปวงก็หนี ฮังเอียนก็ไล่ฆ่าฟันทหารในกองทัพหลีสิ้นล้มตายลงในที่รบเป็นอันมาก หลีสิ้นแตกไปครั้งนั้นเสียขบวนยับเยินไม่เป็นกอง จึงถอยไปพักอยู่เมงเอะรวบรวมทหารซึ่งเหลือตายตามได้ พอฮังเอียนยกทัพตามมาทันก็ให้ทหารเข้าล้อมหลีสิ้นไว้ได้รบพุ่งกันเป็นสามารถ
หลีสิ้นก็ฝ่าฟันทหารออกมาได้ ก็พาทหารที่เหลือตายนั้นหนีไป ฮังเอียนก็คุมทหารไล่ตามไปจนถึงที่เพงอื้อ ได้ที่เพงอื้อและหัวเมืองทั้งปวงคืนสิ้น ฝ่ายเมาบู๊ซึ่งยกไปตีฉิมคิวได้แล้วก็ยกทหารจะไปหาหลีสิ้นที่เซียฮู ครั้นรู้ว่ากองทัพหลีสิ้นเสียกับฮังเอียน เมาบู๊ก็ถอยทัพกลับมาตั้งอยู่ในแดนเมืองเตียว จึงให้คนถือหนังสือบอกไปถึงเจ๋งอ๋องว่า กองทัพหลีสิ้นแตกยับเยินถอยกลับมา เจ๋งอ๋องครั้นรู้ในหนังสือดังนั้นก็โกรธ พอหลีสิ้นมาถึงเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องก็ให้ถอดหลีสิ้นเสียจากราชการ ให้คนเอาที่ส่วยซึ่งขึ้นนั้นเสียสิ้นแล้ว เจ๋งอ๋องก็ออกไปหาอองเจี๋ยนที่พื้นเอี๋ยง อองเจี๋ยนก็มาเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงตรัสกับอองเจี๋ยนว่า ซึ่งท่านว่าหลีสิ้นคุมทหารไปตีเมืองฌ้อ ทหารแต่ยี่สิบหมื่นนั้นหาได้ไม่คงจะเสียการกลับมาบัดนี้ก็จริงเหมือนคำท่านว่า เราได้รับความอัปยศกับเมืองฌ้อเป็นอันมาก ตัวท่านเป็นคนชราก็จริงแต่เคยได้ทำการศึกมามาก ท่านจงเอ็นดูช่วยธุระเราไปตีเมืองฌ้ออีกสักครั้งหนึ่งเถิด อองเจี๋ยนจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเป็นคนแก่เฒ่าชราและป่วยเจ็บอยู่เนืองๆ กำลังก็น้อยลงหาเหมือนแต่ก่อนไม่ พระองค์จะให้ผู้อื่นที่มีสติปัญญากล้าแข็งนั้น ไปกระทำอีกครั้งหนึ่งเถิด
เจ๋งอ๋องจึงตรัสว่า อันเมืองฌ้อนี้พ้นจากท่านแล้วเราไม่เห็นผู้ใดที่จะเอาชัยชนะได้ อองเจี๋ยนจึงทูลว่าถ้าพระองค์จะใช้ข้าพเจ้าไปครั้งนี้จะขอทหารหกสิบหมื่นจึงจะทำการได้ เจ๋งอ๋องจึงตอบว่าซึ่งท่านจะเอาทหารไปหกสิบหมื่นนั้นก็หมดเมือง เราเห็นว่ามากนัก แต่ก่อนก็ยังไม่เคยได้ยินผู้ใดว่ายกทัพไปถึงหกสิบหมื่นดังนั้นก็หาไม่ อองเจี๋ยนจึงทูลว่าประเพณีกษัตริย์แต่ก่อนนั้นจะรบพุ่งกันก็เป็นสัตย์เป็นธรรมหาเหมือนครั้งนี้ไม่ และทุกวันนี้เมืองใหญ่ข่มเหงเมืองน้อย อาศัยเอาแต่คนมากเข้าหักหาญกัน ซึ่งจะทำอย่างแต่ก่อนนั้นหาได้ไม่ และเมืองฌ้อนี้เป็นเมืองใหญ่ ไพร่พลทหารก็มาก ซึ่งข้าพเจ้าว่าจะเอาทหารไปหกสิบหมื่นนี้จะหมายว่าได้เปรียบโดยแท้นั้นก็ยังไม่ได้ ซึ่งจะให้ทหารน้อยลงไปกว่านี้ข้าพเจ้าไม่ยอมไป เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงว่าท่านชำนาญในการสงครามโดยแท้ จึงว่ากล่าวชี้แจงได้ดังนี้ เราก็จะทำตามสุดแท้แต่ท่านเถิด ว่าแล้วก็ให้อองเจี๋ยนขึ้นนั่งบนท้ายรถแล้วพากลับเข้ามาเมือง พอเมาบู๊มาถึงเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องก็ให้จัดแจงกะเกณฑ์ทหารได้หกสิบหมื่นให้อองเจี๋ยนเป็นแม่ทัพ ให้เมาบู๊เป็นปลัดทัพ แล้วเจ๋งอ๋องสั่งเจ้าพนักงานให้จัดแจงโต๊ะและสุราไปไว้ ณ ป่าเสียง จะได้เลี้ยงอองเจี๋ยนและทหารทั้งปวงเมื่อวันจะยกทัพไปนั้น เจ้าพนักงานก็จัดแจงกระทำตามเจ๋งอ๋องสั่งทุกประการ
๑๐๘
ครั้นถึงวันกำหนดยกทัพอองเจี๋ยนก็ยกไป เจ๋งอ๋องก็ไปส่งอองเจี๋ยนที่ป่าเสียง อองเจี๋ยนก็รินสุรามาถวายเจ๋งอ๋องแล้วทูลว่า ให้พระองค์เสวยสุราจอกนี้ แล้วข้าพเจ้าจะทูลความให้ทราบ เจ๋งอ๋องก็รับสุรามาเสวยสิ้น จึงว่าท่านจะว่าประการใดก็ว่าไปเถิด อองเจี๋ยนจึงหยิบเอาหนังสือที่เขียนไว้นั้นมาถวายเจ๋งอ๋องแล้วทูลว่า ที่ส่วยและที่นาซึ่งมีอยู่ในหนังสือนั้นมากน้อยเท่าใด ถ้าข้าพเจ้ายกทัพไปแล้วพระองค์ได้ทรงเมตตาแก่ข้าพเจ้า ขอพระราชทานที่ส่วยและที่นาที่ข้าพเจ้าเลือกไว้นั้นให้แก่บุตรภรรยาข้าพเจ้าซึ่งอยู่นี้ให้สิ้น เจ๋งอ๋องได้ฟังอองเจี๋ยนและเห็นในหนังสือดังนั้นจึงตรัสว่า ถ้าท่านไปมีชัยชนะมาแล้วบ้านเมืองเราก็จะเป็นสุข เรากับท่านก็จะได้ดีด้วยกัน เหตุใดท่านมาวิตกกลัวบุตรภรรยาจะจนยากเล่า
อองเจี๋ยนจึงทูลว่าซึ่งพระองค์ชุบเลี้ยงข้าพเจ้าทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ และตัวข้าพเจ้าก็ชราลงแล้วอุปมาเหมือนเทียนสู้ลมหารู้ว่าจะดับเมื่อใดไม่ ถ้าพระองค์ทรงพระเมตตาจะพระราชทานของทั้งนี้ให้แก่บุตรภรรยาข้าพเจ้าให้ทันตาเห็น ถึงข้าพเจ้าจะหาบุญไม่ บุตรภรรยาจะได้เป็นสุขสืบไป เจ๋งอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ทรงพระสรวล จึงตรัสว่าท่านอย่าวิตกเลยเราจะให้ตามหนังสือท่านทุกประการ อองเจี๋ยนก็ลาเจ๋งอ๋องยกทัพไป ครั้นไปถึงด่านหํ้าก๊กจึงมีหนังสือบอกมาถึงเจ๋งอ๋องขอสวนดอกไม้ให้บุตรภรรยาอีกหลายตำบล
เมาบู๊เห็นอองเจี๋ยนทำดังนั้น จึงว่าซึ่งท่านขอที่นาและที่สวนดอกไม้ให้แก่บุตรภรรยาท่านดังนี้ ข้าพเจ้าเห็นมากนักดูหาควรไม่ อองเจี๋ยนจึงกระซิบบอกกับเมาบู๊ว่า เจ๋งอ๋องเป็นคนองอาจแล้วนํ้าใจมักคิดสงสัยทั้งปวง ครั้งนี้มอบทหารให้แก่เราถึงหกสิบหมื่นเหมือนยกเมืองให้แก่เราจึงแกล้งว่ากล่าวขอที่ไร่นาเรือกสวน ทั้งนี้หวังจะมิให้เจ๋งอ๋องมีความสงสัยในเรา เมาบู๊ได้ฟังดังนั้นจึงว่า ซึ่งท่านเป็นผู้ใหญ่เห็นความลึกซึ้งดังนี้ข้าพเจ้าก็คิดหาเห็นไม่ ต่อท่านว่าจึงเห็นด้วย ซึ่งท่านจะเป็นแม่ทัพไปครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นจะมีชัยชนะเป็นแท้ อองเจี๋ยนก็เร่งเดินทัพเข้าไปจนถึงแดนเมืองฌ้อ
ฝ่ายฮังเอียนซึ่งเป็นแม่ทัพ ยกออกมาตีทัพหลีสิ้นแตกไปครั้งนั้นยังหาเลิกทัพกลับเข้าเมืองไป ฮังเอียนยังจัดแจงบ้านเมืองอยู่ที่เพงอื้อ ครั้นรู้ข่าวว่าอองเจี๋ยนยกทัพมาฮังเอียนก็จัดแจงทหารไปรับอยู่ที่ต๋งกัง ครั้นเห็นกองทัพเมืองจิ๋นยกมามาก จึงบอกหนังสือเข้าไปถึงเจ้าเมืองฌ้อให้จัดทหารยกเพิ่มเติมออกมาอีก ฝ่ายฌ้ออ๋องครั้นแจ้งดังนั้นก็ให้จัดทหารอีกยี่สิบหมื่น ให้เกงขีเป็นนายกองทัพออกมาบรรจบด้วยฮังเอียน
ฝ่ายอองเจี๋ยนรู้ว่ากองทัพเมืองฌ้อมาตั้งรับอยู่ที่ต๋งกังดังนั้น อองเจี๋ยนก็ตั้งทัพอยู่ ณ เขาเทียนตง แต่ค่ายซึ่งตั้งรายกันอยู่นั้นประมาณทางถึงร้อยยี่สิบห้าเส้น แล้วอองเจี๋ยนก็สั่งทหารทั้งปวงรักษาหน้าที่อยู่แต่ในค่ายมิให้ออกรบ ฝ่ายฮังเอียนแต่งให้ทหารออกมาชวนรบทุกเวลา อองเจี๋ยนก็มิได้ให้ทหารออกรบนิ่งอยู่แต่ในค่าย ฮังเอียนเห็นดังนั้นก็ประมาทอองเจี๋ยนว่าอองเจี๋ยนเป็นคนชราที่ไหนจะมาสู้รบกับเรา กลัวเราอยู่แล้วจึงมิได้ออกมารบ ครั้งนั้นอองเจี๋ยนก็ให้ฆ่าโคและกระบือแต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงทหารทุกเวลา อองเจี๋ยนก็กินด้วยทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงก็รักใคร่ในอองเจี๋ยนนัก จึงมาว่าจะขออาสาออกไปรบด้วยฮังเอียนให้มีชัยชนะจงได้
อองเจี๋ยนได้ฟังทหารว่าก็ห้ามเสียมิให้ผู้ใดออกรบ แต่ทำดังนั้นอยู่ถึงห้าเดือนเศษ ทหารทั้งปวงไม่มีการงานสิ่งใดจึงชวนกันเอาศิลาหนักสิบสองชั่งมาแขวนขึ้นแล้วผลัดกันเข้าโยนศิลาเล่นให้ได้ไกลออกไปสามร้อยศอก ถ้าผู้ใดโยนได้ดังนี้ผู้นั้นจึงชนะ ทหารบางพวกเอาไม้ซุงหกศอกมาปักลงไว้แล้วให้โจนข้าม ถ้าผู้ใดโจนไปพ้นผู้นั้นเป็นชนะ แต่ทหารเล่นซ้อมหัดกันดังนี้หวังจะให้แรงอยู่ อองเจี๋ยนจึงให้ทหารมาลอบดูว่าผู้ใดได้ชนะเท่าใด ทำไม่ได้เท่าใด แล้วให้ตรวจตราว่ากล่าวแก่ทหารทั้งปวง เป็นแต่ให้รักษาตัวไว้ให้มั่นคง ที่จะออกรบพุ่งนั้นมิได้ว่ากล่าวตักเตือนกันเลย แล้วห้ามทหารทั้งปวงมิให้ไปเที่ยวกระทำยํ่ายีแก่ผู้คนในเมืองฌ้อ ถ้าจับได้ทหารในเมืองฌ้อมาอองเจี๋ยนก็ให้เลี้ยงดูโดยดีแล้วก็ปล่อยตัวไปเสีย แต่อองเจี๋ยนไปตั้งทัพอยู่ถึงปีเศษหาได้รบพุ่งกันไม่
ฝ่ายฮังเอียนเห็นดังนั้นจึงว่ากับทหารทั้งปวงว่า ซึ่งอองเจี๋ยนยกมาครั้งนี้เราเห็นว่าเมืองจิ๋นรู้ว่าเรายังหากลับเข้าเมืองไม่ กลัวเราจะไปตีจึงให้อองเจี๋ยนมาตั้งขัดทัพรักษาไว้ อองเจี๋ยนจึงทำการดังนี้ ทหารทั้งปวงครั้นได้ฟังฮังเอียนว่าดังนั้นก็วางใจว่าอองเจี๋ยนหามาตีเมืองฌ้อไม่ ต่างคนก็ละเลยหน้าด่านของตัวเสียมิได้ระวังรักษาให้มั่นคงเหมือนแต่ก่อน อยู่วันหนึ่งอองเจี๋ยนจึงจัดแจงโต๊ะและสุรามาเลี้ยงทหารให้สนุกสบาย แล้วอองเจี๋ยนจึงว่าแก่ทหารทั้งปวงว่าวันนี้เราจะชวนกันเข้าตีทัพฮังเอียนให้แตกจงได้ ทหารทั้งปวงได้ยินดังนั้นก็มีใจกำเริบที่จะออกตีทัพก็รับคำอองเจี๋ยนทุกคน อองเจี๋ยนจึงเลือกเอาทหารที่มีฝีมือและกำลังนั้นได้สองหมื่นไว้เป็นแม่ทัพหน้าทัพหนึ่ง แล้วยกทหารออกเป็นหลายกองสำหรับจะได้ระดมตีถ้ากองทัพฮังเอียนเสียที ให้ทหารเข้าตีตรวจตรารักษาเอาที่แดนทั้งปวงไว้ให้มั่นคง ครั้นจัดแจงทหารแล้วอองเจี๋ยนก็ยกออกจากค่าย สั่งให้ทหารกองทัพหน้าเข้าตีค่ายฮังเอียนแต่ตีสิบเอ็ด
ฝ่ายฮังเอียนไม่ทันรู้ตัวก็ละล้าละลังลนลานไปจัดได้ทหารแล้วก็ออกมารบ ทหารฝ่ายเมืองฌ้อไม่ทันรู้ตัวหาพร้อมมูลกันไม่ทานกำลังทหารเมืองจิ๋นมิได้ คุดเต๋งนายทหารตายในที่รบ ฮังเอียนกับเกงขีก็พาทหารซึ่งเหลือตายมาตั้งพักอยู่ ณ ที่ยงอันเสียง อองเจี๋ยนกับทหารไล่ติดตามไป ฮังเอียนต้านทานมิได้ก็แตกถอยไปแล้วฮังเอียนจึงว่ากับเกงขีว่า ทัพอองเจี๋ยนครั้งนี้มีกำลังเป็นอันมาก ท่านจงพาทหารถอยกลับเข้าไปในเมืองแจ้งความกับฌ้ออ๋อง ให้จัดแจงทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ เราจะถอยทัพไป ณ หัวเมืองห้วยเสียง ไปเอาทหารยกมาตีกระหนาบหลังอองเจี๋ยนอีก เกงขีรับคำแล้วก็พาทหารเข้าไปในเมือง ฮังเอียนก็ไปเมืองห้วยเสียง
ฝ่ายอองเจี๋ยนครั้นได้ที่ยงอันเสียงแล้ว ก็ยกทหารตีล่วงเข้าไปได้ที่ไซหลินอีก อองเจี๋ยนจึงแบ่งทหารออกครึ่งหนึ่ง เป็นแม่กองตั้งรักษาอยู่ ณ ที่งักชู แล้วสั่งให้เมาบู๊ทำหนังสือเกลี้ยกล่อมผู้คนในหัวเมืองโอหนำว่า ถ้าผู้ใดยอมขึ้นออกหาเสียโดยดีก็จะชุบเลี้ยง ถ้าไม่ยอมจะสู้รบ เราก็ตีจับตัวได้จะให้ประหารชีวิตเสีย เมาบู๊ก็คุมทหารไปตั้งอยู่ ณ ที่งักซู แล้วกระทำตามอองเจี๋ยนสั่งทุกประการ
ฝ่ายอองเจี๋ยนก็บอกหนังสือให้คนถือไปยังเจ๋งอ๋อง บอกข้อราชการซึ่งได้รบพุ่งกันนั้นให้เจ๋งอ๋องแจ้งทุกประการ แล้วอองเจี๋ยนก็ยกทหารเข้าทางห้วยหนำ ตีล่วงเข้าไปถึงชานเมืองฌ้อแล้วให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ ฝ่ายเกงขีครั้นเข้าไปถึงเมืองก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่ฌ้ออ๋องทุกประการ ฌ้ออ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงสั่งให้เกงขีจัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง
ฝ่ายอ๋องเจี๋ยนก็ให้ทหารล้อมเมืองเข้าไว้เป็นสามารถ หาเห็นผู้ใดที่จะออกมารบพุ่งด้วยกองทัพไม่ อองเจี๋ยนก็ให้ทหารตีจะทลายกำแพงเข้าไป ฝ่ายเกงขีซึ่งอยู่ในเมืองนั้นเห็นไพร่พลทหารอิดโรยลงหาเป็นใจรบพุ่งไม่ เกงขีเห็นว่าจะรักษาหน้าที่เชิงเทินเมืองไว้มิได้ก็เชือดคอตายอยู่บนเชิงเทิน ไพร่พลทหารเห็นเกงขีตายดังนั้นก็ตกใจทิ้งหน้าที่เสียต่างคนต่างก็วุ่นวายแตกตื่นไป กองทัพอองเจี๋ยนก็ทลายประตูเข้าไปได้ในเมือง อองเจี๋ยนก็ให้ทหารจับขุนนางทั้งปวงและฌ้ออ๋องเจ้าเมืองได้ก็แต่งให้คนคุมส่งไปเมืองจิ๋น
ฝ่ายเจ๋งอ๋องรู้ในหนังสืออองเจี๋ยนว่ามีชัยชนะตีล่วงเข้าไปได้ดังนั้นก็จัดทหารยกทัพมาหวังจะให้กิตติศัพท์เลื่องลือไป หัวเมืองทั้งปวงจะได้เกรงกลัวว่ากองทัพหลวงยกมา ครั้นเจ๋งอ๋องมาถึงตำบลห้วยเค้า พบฌ้ออ๋องเจ้าเมืองฌ้อซึ่งอองเจี๋ยนส่งมา เจ๋งอ๋องดีพระทัยนักจึงให้เอาตัวฮูซูเจ้าเมืองฌ้อเข้าไปด่าว่าเป็นอันมาก แล้วว่าฮูซูลอบฆ่าเจ้าเมืองฌ้อเก่าเสีย ฮูซูป็นคนหยาบช้าหามีกตัญญูไม่ จะเลี้ยงไว้มิได้ให้ถอดลงเป็นไพร่เสีย แล้วเจ๋งอ๋องเข้าไปตั้งอยู่ ณ ที่งักซู เมาบู๊ก็ออกมารับเสด็จเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องจึงให้หาอองเจี๋ยนมา ณ ที่งักซู
ฝ่ายอองเจี๋ยนครั้นรู้ดังนั้นก็จัดแจงทหารอยู่รักษาเมือง อองเจี๋ยนก็ออกมาเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องก็สั่งให้อองเจี๋ยนกับเมาบู๊ไปปราบปรามหัวเมืองโอหนำ กับเมืองเตงเสียง ในแดนเมืองฌ้อทั้งนั้นให้ราบคาบ ฝ่ายหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองฌ้อนั้น ครั้นรู้ว่าเมืองฌ้อเสียก็ระส่ำระสายสะดุ้งสะเทือนยิ่งนัก ยอมเข้าหาอองเจี๋ยนเป็นอันมาก ที่พากันหนีไปก็มีบ้าง
ฝ่ายฮังเอียนซึ่งแตกไปนั้น ครั้นจัดแจงทหารในเมืองห้วยเสียงได้สองหมื่นห้าพันแล้ว ก็ยกมาถึงเมืองซือเสีย พบเสียงเพงกุ๋นน้องชายเจ้าเมืองฌ้อหนีออกมาจากเมือง เสียงเพงกุ๋นจึงบอกแก่ฮังเอียนว่าบัดนี้เมืองฌ้อเสียแล้ว ฌ้ออ๋องนั้นกองทัพก็จับเอาไปได้ จะเป็นตายประการใดก็มิได้รู้ แต่ตัวเรานี้หนีออกมาจากเมืองได้ ตัวท่านคุมทหารมานี้จะคิดประการใด ฮังเอียนครั้นได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจ จึงตอบว่าข้าพเจ้าไปจัดแจงเอาทหาร ณ หัวเมืองห้วยเสียงมาจะช่วยรบพุ่งจะมิให้เมืองฌ้อเสียข้าพเจ้าก็มามิทัน บัดนี้เมืองฌ้อก็เสียแล้ว และที่เมืองหงอเมืองอวดหัวเมืองขึ้นของเรา ที่แดนนั้นก็กว้างใหญ่ แล้วมีแม่น้ำใหญ่กั้นหน้าพอจะเป็นที่พึ่งได้ ข้าพเจ้ากับท่านมาเราจะไป ณ ที่เมืองหงอ เมืองอวดคิดอ่านตั้งตัวขึ้นใหม่ให้จงได้ เสียงเพงกุ๋นได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วย เสียงเพงกุ๋นกับฮังเอียนก็คุมทหารข้ามแม่นํ้าไป ณ เมืองหงอ แล้วก็ไปพักรี้พลอยู่ ณ ที่ลันหลิน เข้าอยู่ในที่กำแพงเมืองเก่า แล้วก็ตรวจตราให้ทหารรักษาหน้าที่ไว้คอยรับกองทัพเมืองจิ๋น
ฝ่ายอองเจี๋ยนครั้นไปปราบหัวเมืองทั้งปวงราบคาบแล้วก็มาเฝ้าเจ๋งอ๋อง ณ ที่งักซู เจ๋งอ๋องก็สรรเสริญยกความชอบอองเจี๋ยนเป็นอันมาก แล้วตรัสแก่อองเจี๋ยนว่า บัดนี้เสียงเพงกุ๋นกับฮังเอียนคุมทหารหนีไปตั้งอยู่ ณ ที่เมืองหงอ เมืองอวด ท่านจะคิดประการใด อองเจี๋ยนจึงทูลว่า อันเมืองฌ้อเป็นเมืองใหญ่มีที่แดนเป็นอันมาก บัดนี้เราก็ตีได้ไว้สิ้นแล้ว ซึ่งเสียงเพงกุ๋นกับฮังเอียนหนีไปอยู่ ณ เมืองหงอนั้น ก็เหมือนตั้วอ๋องเกียหนีไปจากเมืองเตียวไปตั้งอยู่ ณ เมืองตั้ว จะทรงพระวิตกไปทำไม ถ้ากองทัพเราถึงเมืองเมื่อใดก็คงจะได้เมื่อนั้น เจ๋งอ๋องจึงว่า ท่านก็แก่ชราแล้วแต่สติปัญญาและฝีมือยังกล้าแข็งอยู่เหมือนเมื่อหนุ่ม จึงสั่งให้อองเจี๋ยนยกกองทัพไปปราบเสียงเพงกุ๋นกับฮังเอียนซึ่งตั้งอยู่ ณ เมืองหงอนั้นให้ราบคาบเสียให้จงได้ เจ๋งอ๋องสั่งแล้วก็กลับมาเมืองจิ๋น
ฝ่ายอองเจี๋ยนสั่งให้เมาบู๊เป็นแม่กองตั้งต่อเรือรบอยู่ ณ เกาะ เมาบู๊ครั้นได้เรือรบแล้ว อองเจี๋ยนก็คุมทหารลงเรือยกทัพไปเมืองหงอและทหารฮังเอียนมาตั้งรักษาอยู่ปากนํ้านั้น อองเจี๋ยนก็ตีแตกไปสิ้น อองเจี๋ยนก็ขึ้นจากเรือยกทัพบกไปแล้วแบ่งทหารให้ตั้งรักษาอยู่ ณ เขาอึงสัวต้นทางนั้นกองหนึ่ง อองเจี๋ยนก็ยกทัพไปทางจูฮองตีล่วงเข้าไปตั้งค่ายล้อมที่ลันหลินไว้ทั้งสี่ทิศ แล้วก็แต่งทหารให้ไปตั้งกองสกัดทางอยู่ ณ เขาฮูเจียว เขากุ๋นสัว เขาเก๋งหนำเป็นหลายกอง หวังจะกั้นทางมิให้กองทัพเมืองอวดมาช่วยได้
ฝ่ายฮังเอียนเห็นกองทัพอองเจี๋ยนมาตั้งล้อมดังนั้น ก็คุมทหารออกมารบด้วยอองเจี๋ยน อองเจี๋ยนก็จัดทหารที่มีฝีมือแบ่งออกเป็นสองกองแต่ล้วนถืออาวุธสั้น อองเจี๋ยนก็ให้เมาบู๊คุมทหารทั้งสองกองตีกระหนาบทัพฮังเอียน ตะลุมบอนฟันแทงกันเป็นสามารถ เมาบู๊จับได้ทหารฮังเอียนที่มีฝีมือได้เป็นคนหนึ่ง เมาบู๊ฆ่าเสียคนหนึ่ง ฮังเอียนเสียทีทหารล้มตายลงเป็นอันมาก ก็ถอยทัพกลับเข้าเมืองให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง ฝ่ายอองเจี๋ยนก็ให้ปลูกร่างร้านขึ้นให้สูงพ้นกำแพงกับวิหลั่นกันตัว แล้วให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงคนซึ่งรักษาหน้าที่อยู่บนเชิงเทิน ฝ่ายฮังเอียนเห็นดังนั้นก็ให้ทหารเอาไฟและดอกไม้เพลิงใส่ลูกเกาทัณฑ์ยิงออกมาถูกร่างร้านๆ ก็ไหม้ขึ้น ทหารอองเจี๋ยนอยู่มิได้ก็กลับลงมาสิ้น
ฝ่ายเมาบู๊เห็นดังนั้นจึงว่ากับอองเจี๋ยนว่า อันฮังเอียนนี้เหมือนปลาอยู่ในหนองหาพ้นมือเราไม่แล้ว ครั้นเพลาคํ่าเมาบู๊จึงสั่งให้ทหารทั้งปวงไปขุดดินมาถมทุกหน้าที่รอบเมืองให้สูงขึ้นไปพ้นกำแพง ครั้นรุ่งขึ้นเมาบู๊ก็ให้ทหารขึ้นบนเชิงเทินเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงเข้าไปในเมือง ทหารต้องเกาทัณฑ์ล้มตายเจ็บป่วยเป็นอันมาก
ฝ่ายเสียงเพงกุ๋นออกมาตรวจหน้าที่ก็ถูกเกาทัณฑ์ล้มลง ทหารทั้งปวงเข้าพยุงเอาเสียงเพงกุ๋นไป ณ เก๋ง ครั้นเพลาเที่ยงคืนเสียงเพงกุ๋นก็ตาย ฮังเอียนก็ร้องไห้รักเสียงเพงกุ๋นว่าเราอุตส่าห์พาเสียงเพงกุ๋นมาตั้งอยู่ในที่นี้ จะให้สืบตระกูลในเมืองฌ้อต่อไป บัดนี้เสียงเพงกุ๋นก็ตายสิ้นเชื้อเมืองฌ้อแล้วเราได้ผู้ใดเป็นหลักเป็นชะโลงต่อไปนั้นหามีไม่แล้วเราจะอยู่ไปไยเล่า ฮังเอียนเงยหน้าขึ้นบนอากาศแล้วโดดโลดขึ้นไปสามครั้ง ฮังเอียนก็เอากระบี่เชือดคอตาย
ฝ่ายทหารไพร่พลในเมืองก็แตกตื่นวุ่นวายขึ้นทิ้งหน้าที่เชิงเทินเสีย ฝ่ายทหารอองเจี๋ยนครั้นเห็นผู้คนระส่ำระสายดังนั้น ก็ให้ปีนกำแพงเข้าไปในเมืองได้ก็เปิดประตูรับกัน กองทัพก็กรูเข้าในเมืองได้ อองเจี๋ยนก็ปราบปรามไพร่บ้านพลเมืองให้ราบคาบแล้วพักอยู่เจ็ดวันก็ยกทัพไปเมืองอวด ครั้นไปถึงตำบลเขาเซียะสัว แปลเป็นไทยว่าเขาตะกั่ว อองเจี๋ยนจึงให้หยุดทัพลงในที่นั้นให้ไพร่พลทหารหุงข้าวกิน และทหารไพร่พลทั้งปวงต่างคนต่างหุงข้าวปลาอาหาร จึงขุดหลุมลงจะตั้งหม้อข้าว ทหารผู้หนึ่งขุดหลุมลงไปได้ฉลากศิลาอันหนึ่งจารึกอักษรไว้สิบสองตัว คนผู้ได้นั้นก็เอาฉลากมาให้อองเจี๋ยน อองเจี๋ยนจึงอ่านดูในอักษรนั้นว่า ที่ตำบลนี้ถ้ามีตะกั่วขึ้นเมื่อใด บ้านเมืองก็จะเป็นจลาจลรบพุ่งกัน ถ้าที่นี่หาตะกั่วมิได้บ้านเมืองก็จะเป็นสุข อองเจี๋ยนเห็นดังนั้นจึงถามคนซึ่งเป็นผู้ใหญ่ว่าผู้ใดรู้เห็นประการใดในที่นี้บ้าง ยังมีผู้หนึ่งรู้เรื่องราวมาแต่ก่อนจึงบอกแก่อองเจี๋ยนว่า เขาอันนี้อยู่ใกล้เขาอึงสัวข้างทิศตะวันออก เมื่อครั้งพระเจ้าเปงอ๋องยกมาตั้งเมืองอยู่ ณ ลกอิบฝ่ายตะวันออก แต่นั้นมาเขาอันนี้มีตะกั่วขึ้น จึงเรียกเขาเซียะสัว บ้านเมืองก็เป็นศึกต่อมา และคนทั้งปวงจึงเอาตะกั่วอันนี้ไปใช้สอยอยู่มิได้ขาด และทุกวันนี้ตะกั่วในเขาอันนี้เบาบางน้อยไปแล้ว ฉลากอันนี้ผู้ใดจะทำก็มิได้รู้ อองเจี๋ยนได้ฟังดังนั้นแล้วจึงว่า ฉลากอันนี้ผุดขึ้นมาสำแดงได้เห็นว่าบ้านเมืองเราจะเป็นสุขอยู่แล้วและท่านแต่ก่อนรู้เหตุผล จึงทำฉลากอันนี้ไว้ปรารถนาจะให้เราท่านทุกคนวันนี้รู้ บัดนี้เขาอันนี้ตะกั่วก็น้อยไปแล้ว เราจะให้ชื่อเสียใหม่ให้เรียกว่าที่บ่อเซียะกุ่ยไม่มีตะกั่ว ก็เรียกสืบกันมาจนทุกวันนี้ ครั้นไพร่พลหุงข้าวกินอาหารเสร็จแล้วอองเจี๋ยนก็เดินทัพมาถึงเมืองโกโส ทหารซึ่งอยู่รักษาเมืองนั้นก็ยอมถวายเมืองขึ้นกับเมืองจิ๋น
อองเจี๋ยนจัดแจงเมืองโกโสเสร็จแล้วก็ยกทัพข้ามแม่น้ำเจียดกั๋งไปเข้าแดนเมืองอวด และเมืองอวดนี้ตั้งแต่เจ้าเมืองหาบุญไม่ เมืองอวดก็ขึ้นกับเมืองฌ้อ และญาติพี่น้องเจ้าเมืองอวดซึ่งเหลือตายนั้นก็กระจัดกระจายไปอยู่ ณ ที่เที่ยงงักและเขาเทียนไถ่เป็นหลายแห่งหลายตำบล ครั้นรู้ข่าวว่าทัพอองเจี๋ยนยกไปครั้งนั้น ต่างคนก็เอาแผนที่บ้านและที่อยู่มาให้อองเจี๋ยน ยอมเป็นข้าเจ๋งอ๋องสิ้นทั้งนั้น อองเจี๋ยนก็เอาแผนที่หัวเมืองทั้งปวงและบอกข้อราชการซึ่งได้กระทำนั้นมายังเจ๋งอ๋องทุกประการ อองเจี๋ยนก็ปราบปรามอาณาประชาราษฎร์ในที่อือเจียงแดนหัวเมืองอวดให้ราบคาบเป็นปรกติดีแล้วให้แบ่งเมืองอวดออกเป็นสองที่ ให้เรียกเกี่ยวกังกุ๋นที่หนึ่ง ให้เรียกว่ากวยกีกุ๋นอีกที่หนึ่ง ครั้งนั้นเจ๋งอ๋องได้ราชสมบัติในเมืองจิ๋นยี่สิบสี่ปีจึงได้เมืองฌ้อ
ฝ่ายอองเจี๋ยนครั้นปราบปรามหัวเมืองเสร็จแล้วก็ยกทัพกลับเมืองจิ๋น อองเจี๋ยนเข้ามาเฝ้าเจ๋งอ๋อง เจ๋งอ๋องสรรเสริญยกความชอบอองเจี๋ยนเป็นอันมาก พระราชทานทองคำสองหมื่นตำลึงให้แก่อองเจี๋ยน อองเจี๋ยนจึงทูลว่าข้าพเจ้าเป็นคนแก่ชราแล้วจะถวายบังคมลาไปอยู่ ณ ที่พื้นเอี๋ยง เจ๋งอ๋องก็ยอมให้อองเจี๋ยนไปอยู่ ณ ที่พื้นเอี๋ยง เจ๋งอ๋องจึงสั่งอองพุ้นว่าเอี๋ยนอ๋องฮีเจ้าเมืองเอี๋ยนหนีกองทัพเราไปอยู่ ณ ที่เลียวต๋งนั้น ไพร่พลทหารยังมีมากอยู่ จะละไว้ช้าไปจะตั้งตัวขึ้นได้จะทำยาก ท่านจงคุมทหารไปจับเอาตัวเอี๋ยนอ๋องฮีเสียให้จงได้ ปราบปรามที่เลียวต๋งเสียให้ราบคาบอย่าให้มีเสี้ยนหนามต่อไป แล้วท่านจึงเลื่อนกองทัพไปเมืองตั้วจับเอาตัวตั้วอ๋องเกียเสียให้ได้ด้วย แผ่นดินเราจึงจะเป็นสุขสืบไป อองพุ้นรับสั่งแล้วออกมาจัดแจงทหารได้พร้อมแล้ว ก็ยกไป ณ ที่เลียวต๋งข้ามแม่น้ำอาเล็กกังไป แล้วก็ให้ทหารเข้าล้อมที่เพงเอียนซึ่งเอี๋ยนอ๋องฮีอยู่นั้น ฝ่ายไพร่พลเอี๋ยนอ๋องฮีเป็นคนบอบช้ำอิดโรยสู้รบกองทัพมิได้ก็แตกหนีไป ทหารอองพุ้นก็จับตัวเอี๋ยนอ๋องฮีได้ อองพุ้นก็ให้เอาตัวเอี๋ยนอ๋องฮีกับบุตรภรรยาส่งไปเมืองจิ๋น เจ๋งอ๋องก็ให้ถอดเอี๋ยนอ๋องฮีลงเป็นไพร่ เอาตัวไว้ใช้ในเมืองจิ๋น
ฝ่ายอองพุ้นครั้นปราบปรามที่เลียวต๋งเสร็จแล้วจึงยกกองทัพไปเมืองตั้ว ครั้นถึงจึงให้ทหารเข้าล้อมเมืองตั้วไว้ ครั้งนั้นตั้วอ๋องเกียครั้นรู้ข่าวว่าทัพยกมาล้อมก็จัดแจงทหารมารบด้วยอองพุ้นครั้งหนึ่ง ทหารรี้พลน้อยตัวสู้กองทัพมิได้แตกหนีเข้าเมือง ตั้วอ๋องเกียเห็นว่าจะสู้รบมิได้ก็พาบุตรภรรยาหนีออกจากเมือง ว่าจะไปเมืองเห่งหนา ไปยังมิทันอองพุ้นตามไปจับตัวได้ที่เมียวหยีจึง อองพุ้นจึงให้คนคุมเอาตัวตั้วอ๋องเกียส่งไปเมืองจิ๋น แล้วอองพุ้นก็บอกข้อราชการมายังเจ๋งอ๋องทุกประการ ครั้นมาถึงกลางทางตั้วอ๋องเกียก็ฆ่าตัวตายเสีย ฝ่ายอองพุ้นได้เมืองตั้วและหัวเมืองทั้งปวงในแขวงจังหวัดเป็นอันมาก ครั้งนั้นเจ๋งอ๋องได้ราชการในเมืองจิ๋นยี่สิบห้าปี
ฝ่ายผู้ถือหนังสือซึ่งคุมตัวตั้วอ๋องเกียมานั้น ครั้นมาถึงเมืองจิ๋นก็เข้าเฝ้าเอาหนังสืออองพุ้นเข้าถวายเจ๋งอ๋องแล้วทูลข้อความแต่หลังทุกประการ เจ๋งอ๋องครั้นรู้ในหนังสืออองพุ้นดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงมีหนังสือตอบไปถึงอองพุ้นฉบับหนึ่งว่า ซึ่งอองพุ้นเป็นแม่ทัพยกมาครั้งนี้ก็ตีเมืองเอี๋ยน เมืองตั้วได้ กับทั้งตัวเจ้าเมืองมาให้แก่เรานั้น ความชอบอองพุ้นเป็นอันมาก จะเปรียบความชอบอองเจี๋ยนผู้บิดาก็จะไม่มากไม่น้อยกว่ากันสักเท่าใด อันครั้งนี้เมืองเจ๋ยังตั้งมั่นอยู่และอองพุ้นนี้อุปมาเหมือนคนยังขาดมืออยู่ข้างหนึ่ง ถ้าอองพุ้นไปตีเอาเมืองเจ๋ได้เสียครั้งนี้แล้ว ก็เหมือนคนมีมือมีเท้าบริบูรณ์พร้อมจะทำสิ่งใดก็จะสำเร็จ ให้อองพุ้นเลื่อนทัพไปตีเอาเมืองเจ๋เสียให้ได้ อันความชอบของอองพุ้นกับอองเจี๋ยนผู้บิดาก็จะไม่มีผู้ใดเสมอ ครั้นทำหนังสือเสร็จแล้วเจ๋งอ๋องก็ใช้ให้คนผู้ถือหนังสือกลับไปยังอองพุ้น
อองพุ้นแจ้งในหนังสือดังนั้นแล้ว ก็ยกทัพออกจากเขาเอี๋ยนสัวไปเมืองเจ๋ ครั้งนั้นเจ๋อ๋องเกี๋ยนซึ่งเป็นเจ้าเมืองเจ๋ ฟังคำเห้าเส้งมิได้ให้กองทัพไปช่วยเมืองหัน เมืองงุย ถ้าเจ๋งอ๋องให้กองทัพไปตีเมืองใดได้ เจ๋อ๋องเกี๋ยนก็จัดของให้ขุนนางไปคำนับชมบุญเจ๋งอ๋องทุกครั้ง เจ๋งอ๋องก็ให้ทองคำขุนนางผู้ไปคำนับให้เป็นสินบนทุกคน ขุนนางผู้ซึ่งไปเมืองจิ๋นนั้นก็มาบอกกับเจ๋อ๋องเกี๋ยนว่า เจ๋งอ๋องเป็นคนดีมีใจรักใคร่นับถือในท่านยิ่งนัก มิได้ให้กองทัพมาตีเมืองเราแล้ว ท่านอย่าได้วิตกเลย
เจ๋อ๋องเกี๋ยนได้ฟังขุนนางซึ่งมาว่ากล่าวดังนั้นก็เชื่อถือว่าเจ๋งอ๋องรักใคร่สนิทโดยแท้ ก็มิได้จัดแจงตระเตรียมบ้านเมืองและซ้อมหัดทหารเลย ครั้นเมื่อเจ๋งอ๋องให้กองทัพไปตีเมืองหัน เมืองฌ้อ เมืองเตียว เมืองเอี๋ยน เมืองงุยได้แล้ว ก็รื้อแย่งบ้านเมืองเสียมิให้ตั้งอยู่ได้จนสิ้นดังนั้น เจ๋อ๋องเกี๋ยนก็คิดสะดุ้งใจขึ้นมา จึงปรึกษาด้วยเห้าเส้งและขุนนางทั้งปวงก็ให้ทหารไปตั้งรักษาอยู่ฝ่ายทิศตะวันตกปลายแดนเมืองเจ๋
ฝ่ายอองพุ้นก็ยกทัพล่วงเข้ามาถึงแดนเมืองเจ๋ ตีเอาที่เงาเคียและที่จีหนำได้แล้วยกเข้ามาทางและเพียชายเมืองเจ๋ ทหารซึ่งออกมาตั้งรับนั้นก็แตกถอยเข้ามาเมือง และเจ๋อ๋องเกี๋ยนคนนี้ได้เป็นเจ้าเมืองมาสี่สิบปีแล้วหามีทัพศึกไม่ ทหารก็มิได้ซ้อมหัดละเลยราชการเสีย และกองทัพเมืองจิ๋นยกมาครั้งนี้รี้พลทหารประมาณสี่สิบหมื่น มีฝีมือกล้าแข็งเคยชนะศึกสงครามก็มีเป็นอันมาก กองทัพซึ่งยกมาอุปมาเหมือนหนึ่งกลิ้งเอาภูเขามา หามีผู้ใดที่จะต้านทานไว้ได้ไม่ ไพร่บ้านพลเมืองเจ๋ก็กลัวฝีมือทหารในกองทัพยิ่งนัก ต่างคนก็คิดจะหนีเอาตัวรอด และเห้าเส้งซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองเจ๋นั้น ก็หารู้ที่จะคิดอ่านรับรองประการใดไม่ ก็อ้อนวอนว่ากับเจ๋อ๋องเกี๋ยนให้ออกไปคำนับอองพุ้นยอมถวายเมืองให้ขึ้นเสียกับเจ๋งอ๋องเถิด
เจ๋อ๋องเกี๋ยนก็จนใจฟังคำเห้าเส้ง ก็จัดสิ่งของได้พร้อมแล้วเจ๋อ๋องเกี๋ยนกับขุนนางก็เปิดประตูเมืองออกไปหาอองพุ้น ณ กองทัพ อองพุ้นก็รับสิ่งของทั้งปวงไว้ และอองพุ้นเป็นแม่ทัพยกมาจากเมืองตั้วตีเข้ามาจนได้เมืองเจ๋แล้ว ประมาณได้หกสิบวันจึงได้เมืองเจ๋ ครั้นเข้าเมืองได้แล้วก็ทำหนังสือบอกข้อราชการไปยังเจ๋งอ๋องทุกประการ เจ๋งอ๋องครั้นทราบดังนั้นก็มีความยินดีนัก จึงแกล้งให้คนไปบอกกับอองพุ้นว่า เจ๋อ๋องเกี๋ยนเชื่อถ้อยคำเห้าเส้ง คิดการจะมากระทำร้ายแก่เรา หากว่าบุญเรามากจึงสู้ทหารของเรามิได้ บัดนี้กลับยอมมาถวายเมืองให้กับเรา โทษเจ๋อ๋องเกี๋ยนกับเห้าเส้งเท่ากัน จะว่าโดยอย่างธรรมเนียมก็ต้องประหารชีวิตเสียให้สิ้น แต่เราคิดเอ็นดูว่าเจ๋อ๋องเกี๋ยนคนนี้ได้มาคำนับขึ้นอยู่ในเมืองเราแต่พระราชบิดาเรามาจนอายุเราได้สี่สิบปีเศษแล้ว เราจะยกโทษเจ๋อ๋องเกี๋ยนเสียมิให้ตาย ให้ยกครอบครัวไปอยู่กังเสีย ให้จ่ายข้าวเปลือกให้แต่วันละถัง แต่เห้าเส้งนั้นให้อองพุ้นประหารชีวิตเสียอย่าให้คนดูเยี่ยงอย่าง ข้าหลวงผู้รับสั่งก็เอาความมาสั่งแก่อองพุ้นทุกประการ
ฝ่ายอองพุ้นครั้นแจ้งดังนั้นก็เอาตัวเห้าเส้งไปประหารชีวิตเสียแล้วให้คนคุมเอาตัวเจ๋อ๋องเกี๋ยนกับครอบครัวไปอยู่ที่กังเสียเชิงเขาไถหั้ง อยู่เรือนมุงด้วยแฝก เอาต้นอ้อแขมมาทำเป็นฝาเรือนที่อยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ และครอบครัวเจ๋อ๋องเกี๋ยนซึ่งยังเหลือตายอยู่นั้น ประมาณสามร้อยเศษอยู่ด้วยเจ๋อ๋องเกี๋ยน และข้าวซึ่งจ่ายให้วันละถังนั้นลางวันมาจ่ายให้ลางวันก็มิได้ให้ พากันอดอยากยิ่งนัก และบุตรเจ๋อ๋องเกี๋ยนคนหนึ่งนั้นเป็นทารกอยู่กินอาหารไม่อิ่ม ครั้นเวลาคํ่ากลางคืนก็ร้องไห้อ้อนวอนจะกินอาหาร เจ๋อ๋องเกี๋ยนเห็นบุตรร้องไห้ดังนั้นก็คิดรำคาญใจลุกออกมาข้างนอกเรือนได้ยินแต่เสียงลมพัดต้องใบไทร เจ๋อ๋องเกี๋ยนก็คิดขึ้นมาถึงเมืองว่าแต่ก่อนเมื่อเราอยู่ในบ้านเมืองเป็นสุขอยู่นั้น จะนึกสิ่งใดก็ได้สมความปรารถนา ครั้งนี้เราตกไร้ได้ยากมาในที่อันนี้ได้ความลำบากอดอยากยิ่งนักเพราะเราฟังคำเห้าเส้ง เจ๋อ๋องเกี๋ยนคิดดังนั้นก็เสียใจแล้วร้องไห้ ขณะนั้นคนใช้คนหนึ่งอยู่ที่นั่น เห็นเจ๋อ๋องเกี๋ยนร้องไห้ดังนั้น คนใช้จึงว่าในที่นี้แต่ล้วนต้นไทร อยากอาหารแสบท้องขึ้นมาจะกินไม่มี ท่านมาอยู่ทั้งนี้ใครให้มาอยู่เล่า เพราะท่านฟังคำคนชั่วจึงได้เป็นดังนี้จะโทษผู้ใดก็มิได้ เจ๋อ๋องเกี๋ยนได้ฟังดังนั้นก็คิดสลดใจยิ่งนัก อยู่มาประมาณห้าวันหกวัน เจ๋อ๋องเกี๋ยนมีอันเป็นขึ้นมาก็ตาย และครอบครัวทั้งนั้นต่างคนต่างก็หนีไป
ขณะนั้นเจ๋งอ๋องครองเมืองจิ๋นได้ยี่สิบหกปี หกเมืองใหญ่มาเป็นเมืองออก บรรดาหัวเมืองทั้งแผ่นดินก็อ่อนน้อมยกเป็นเมืองขึ้น บ้านเมืองอาณาประชาราษฎร์ก็เป็นสุข โดยบรรยายเรื่องราวเลียดก๊กนี้ก็บริบูรณ์แลฯ