งักฮุย แบ่งบท
ไม่ทราบ
ซวยงัก
(จอมทัพงักฮุย)
ราชวงศ์ซ้อง (พ.ศ. ๑๕๐๓-๑๘๑๙)
๑
วันพฤหัส เดือนยี่ขึ้นสิบห้าค่ำ จุลศักราชพันสองร้อยยี่สิบเก้า ปีเถาะนพศก ฯพณฯ ที่สมุหพระกลาโหม จ้างจีนโตกับจีนแสอิมปั้นอัน แปลหนังสือจีนชื่อซวยงัก ต่อเรื่องหงอโต้ลงไปมีความเรื่องต้นว่า ครั้งแผ่นดินชั่นถังหงอโต้นั้น กษัตริย์เปลี่ยนวงศ์กันน้อย ๆ ปี บ้านเมืองเป็นศึกสงครามเนือง ๆ เมื่อเตียคังเอี๋ยนต้นวงศ์ซ้องเกิดขึ้นนั้น ตันภักเล่าโจ๊ผู้วิเศษอยู่ที่เขาฮัวซัว ขี่ลามาเที่ยวเล่นเดินมาถึงสะพานเทียนฮันเกี๋ย แหงนหน้าขึ้นดูบนอากาศเห็นเมฆลอยมาเป็นรัศมีต่าง ๆ ก็แจ้งว่าผู้มีบุญบังเกิดจะสืบวงศ์ไปหลายชั่ว บ้านเมืองจะเป็นสุขสบาย ก็ชื่นชมยินดีหัวเราะจนตกจากหลังลาคนซึ่งอยู่เหล่านั้นเห็นก็อัศจรรย์ใจ จึงถามว่าท่านแหงนหน้าขึ้นดูอากาศแล้วหัวเราะนั้นด้วยเหตุอันใด ตันภักเล่าโจ๊จึงบอกว่า ท่านทั้งหลายทั้งปวงเป็นทุกข์ว่าไม่มีกษัตริย์จะสืบวงศ์ในแผ่นดินให้บ้านเมืองเป็นสุขนั้น บัดนี้มีผู้หาบกษัตริย์มาทั้งสององค์ อีกสักสามสิบปีเศษบ้านเมืองก็จะเป็นสุขเรียบร้อย พูดดังนั้นแล้วตันภักเล่าโจ๊ก็ขับลาเดินไป คนทั้งหลายได้ฟังก็ตีความไม่ออก คิดว่าตันภักเล่าโจ๊เป็นคนเสียจริตจึงพูดดังนั้น ครั้นเตียคังเอี๋ยนได้เป็นกษัตริย์ในเรื่องหงอโต้ท่อนปลาย ตันภักเล่าโจ๊ก็ปรากฏที่เขาฮัวซัว บอกแก่ราษฎรเหล่านั้นว่าเตียคังเอี๋ยนได้ครอบครองสมบัติ เปลี่ยนนามแผ่นดินอ้าวจิวเป็นแผ่นดินซ้องแล้ว บ้านเมืองจะเป็นสุขไปหลายชั่วอายุคน ครั้นเตียคังเอี๋ยนได้ราชสมบัติเป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าไทโจ๊ฮ่องเต้ เปลี่ยนนามแผ่นดินเรียกว่าแผ่นดินซ้อง ครั้นพระเจ้าไทโจ๊ฮ่องเต้ ครองราชสมบัติได้สิบหกปี จวนจะสวรรคตมอบราชสมบัติให้เตียคังหงี ผู้เป็นพระราชอนุชา ทรงพระนามพระเจ้าไทจงฮ่องเต้ ครองราชสมบัติได้ยี่สิบสองปี ครั้นพระเจ้าไทจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว ชิดอ๋องพระราชบุตรได้ครองราชสมบัติ ทรงพระนามพระเจ้าซ้องจินจงฮ่องเต้ อยู่ในราชสมบัติได้ยี่สิบห้าปี ครั้นพระเจ้าซ้องจินจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว เกียอิวอ๋องพระราชบุตรได้ครองราชสมบัติ ทรงพระนามพระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ อยู่ในราชสมบัติได้สี่สิบสองปี ครั้นพระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว พระราชบุตรได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าซ้องเฮงจงฮ่องเต้ ครองราชสมบัติได้สี่ปี ครั้นพระเจ้าซ้องเฮงจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว พระราชบุตรได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามเจ้าซ้องซินจงฮ่องเต้ อยู่ในราชสมบัติได้สิบแปดปี ครั้นพระเจ้าซ้องซินจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว พระราชบุตรได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้ อยู่ในราชสมบัติได้สิบห้าปี ครั้นพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้สวรรคตแล้ว พระราชบุตรได้เป็นกษัตริย์ทรงพระนามพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เป็นแปดชั่วกษัตริย์ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีพระทัยนับถือเทพยดาและเทพารักษ์ ทำการคำนับบวงสรวงอธิษฐานอยู่มิได้ขาด เมื่อเหตุจะเกิดมีนั้น คำบวงสรวงที่ทำอ้อนวอนต่อเง็กเซียงฮ่องเต้ ขอให้บ้านเมืองเป็นสุขสบายนั้น ผู้เขียนหนังสือผิดแต้มหนึ่งกลายเป็นคำหยาบไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็หาทรงทราบไม่ ความไปปรากฏต่อภายหลัง
ฝ่ายตันภักเล่าโจ๊พำนักอยู่ที่เขาฮัวซัวมีศิษย์อยู่สองคน ชื่อเชงฮวง ชื่อเม่งว๊วย ครั้นอยู่เวลาวันหนึ่งตันภักเล่าโจ๊อาจารย์นอนหลับเชงฮวง เมงว๊วยชวนกันไปเที่ยวเล่นตามเชิงเขา เห็นกระดานหมากรุกกับลูกหมากรุกวางอยู่กระดานหนึ่ง เชงฮวงจึงพูดกับเม่งว๊วยว่า กระดานหมากรุกของใครมาวางทิ้งไว้ที่นี่ เม่งว๊วยเล่าให้เชงฮวงฟังว่า เดิมเตียคังเอี๋ยนซึ่งเป็นกษัตริย์ต้นวงศ์ซ้องเมื่อยังไม่ได้ราชสมบัตินั้น เดินมาทางนี้จะไปเมืองกวนไซ พบอาจารย์เรานั่งเล่นหมากรุกอยู่ เตียคังเอี๋ยนก็แวะเข้าเล่นหมากรุกกับอาจารย์เรา เตียคังเอี๋ยนแพ้อาจารย์เราหลายกระดาน อาจารย์เราจึงพูดกับเตียคังเอี๋ยนว่านานไปภายหน้าตัวท่านจะได้ราชสมบัติเป็นปฐมกษัตริย์ครอบครองแผ่นดิน บัดนี้ท่านมาเล่นหมากรุกแพ้แก่เรา เราจะขอแต่ที่ตำบลเขาฮัวซัวนี้ให้เป็นสิทธิ์อย่าให้มีค่านาและภาษีอากรสิ่งใดเลย เตียคังเอี๋ยนก็ยอมทำหนังสือยกที่ตำบลเขาฮัวซัวให้เป็นสิทธิ์แก่อาจารย์เรา ครั้นเตียคังเอี๋ยนได้เป็นเจ้าแผ่นดินต้นวงศ์ซ้องขึ้น ก็ห้ามมิให้ผู้ใดมาเรียกค่านาและภาษีอากรในที่ตำบลนี้ตั้งแต่นั้นมา เชงฮวงได้แจ้งความดังนั้นแล้ว ก็ชวนกันตั้งลูกหมากรุกขึ้นเล่นอยู่ประมาณครู่หนึ่ง พอบังเกิดพายุมืดฟ้ามัวฝน เสียงฟ้าร้องดังเหมือนเขาฮัวซัวจะทำลายลง เม่งว๊วย เชงฮวงตกใจพากันวิ่งกลับมาปลุกตันภักเล่าโจ๊อาจารย์ ว่าท่านจงลุกขึ้นเถิด เวลานี้เป็นอัศจรรย์นักอากาศมืดมัวฟ้าร้องแผ่นดินสะเทือนเหมือนภูเขาจะทลาย ตันภักเล่าโจ๊ก็ตื่นจากที่นอนลุกออกมาแหงนหน้าขึ้นดูบนอากาศ เห็นนกอินทรีบินมาก็พิจารณาไปโดยวิชาเซียนแจ้งแล้ว จึงเล่าความให้ศิษย์ทั้งสองฟัง ว่าเดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้นั้นเป็นเทพารักษ์จุติมาบังเกิดเป็นกษัตริย์จึงได้นับถือเทพยดาและเทพารักษ์ยิ่งกว่ากษัตริย์ทั้งหลาย ตั้งเครื่องบูชาทำคำอธิษฐานเนือง ๆ เวลาวันหนึ่งทำคำอธิษฐานขอต่อเง็กเซียงฮ่องเต้นั้นเขียนหนังสือผิดเป็นคำหยาบ เง็กเซียงฮ่องเต้ขัดเคืองสั่งให้มังกรหนวดแดงจุติลงมาบังเกิดเป็นมนุษย์บุตรเจ้าเมืองนึงกิมก๊กอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ให้เป็นศัตรูล้างผลาญกระทำโทษพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ให้สมกับที่ได้หมิ่นประมาทเง็กเซียงฮ่องเต้ ครั้งนั้นมีหลวงจีนผู้ใหญ่รูปหนึ่งเป็นศิษย์พระยุไหล พิจารณาเห็นว่าแผ่นดินซ้องยังไม่สูญสิ้นจึงให้นกอินทรีไปจุติบังเกิดเป็นมนุษย์สำหรับจะปราบปรามมังกรหนวดแดง ศิษย์ทั้งสองได้ฟังจึงถามว่า ศิษย์พระยุไหลท่านอยู่ที่ไหนจึงได้ใช้ให้นกอินทรีมาดังนี้ ตันภักเล่าโจ๊ก็เล่าต่อไปว่าการครั้งนี้เป็นเวรกันซับซ้อนหลายต่อ ศิษย์พระยุไหลนั้นท่านอยู่ที่วัดลุยอิมยี่ แขวงเมืองเทียนจิวก๊กข้างฝ่ายทิศตะวันตก เวลาวันหนึ่งศิษย์พระยุไหลขึ้นนั่งบนแท่นดอกบัวพร้อมไปด้วยพระผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระกิมกังแปด พระโลวฮ่วยสี่ร้อย กับพระเทียบทีสามพัน ปิคิวเจงหมู่หนึ่ง หยิวปอเซกหมู่หนึ่ง หยิวปออี๋หมู่หนึ่ง และเทพยดามาประชุมพร้อมกันฟังศิษย์พระยุไหลเทศนา มีดาวดวงหนึ่งจุติไปบังเกิดเป็นค้างคาว เมื่อเวลาเทศนา ค้างคาวตัวนั้นก็มาเกาะฟังอยู่ด้วย ค้างคาวฟังเทศนาเพลินไปไม่รู้ตัวถ่ายมูตรหนักเบาลงมาถูกพระและเทวดาซึ่งมาฟังเทศนาอยู่นั้น นกอินทรีเห็นค้างคาวทำลามกในที่ประชุมดังนั้นก็โกรธ บินขึ้นไปเอาจะงอยปากจิกค้างคาวนั้นตาย ศิษย์พระยุไหลเห็นนกอินทรีกระทำกับค้างคาวดังนั้นก็พิจารณารู้เหตุว่าค้างคาวมีใจอาฆาตเป็นเวรตายไป จะเกิดเป็นมนุษย์คอยล้างผลาญนกอินทรี จึงเรียกนกอินทรีเข้ามาว่า เจ้าจิกค้างคาวตายดังนี้เป็นเวรกรรมติดตัว ซึ่งเจ้าจะอยู่ในสำนักเราต่อไปนั้นไม่ได้ จงไปเกิดเป็นมนุษย์ล้างผลาญกันให้สิ้นเวรเสียก่อนจึงค่อยกลับมา นกอินทรีจึงได้บินมาทางนี้ เราจะพิจารณาตามไปก่อน เมื่อได้ความประการใดจึงจะเล่าให้ฟัง ครั้นอยู่นานมา ตันภักเล่าโจ๊พิจารณาเห็นเหตุนกอินทรีแล้วก็เล่าให้ศิษย์ทั้งสองฟังอีกว่า เมื่อนกอินทรีบินไปจากที่นี้แล้ว พบมังกรตัวหนึ่งขึ้นเล่นน้ำอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโห นกอินทรีบินลงไปโฉบจิกเอาตามังกรบอดไปข้างหนึ่ง มังกรตัวนั้นก็มีความอาฆาตคิดจะตอบแทนนกอินทรีให้ได้ บัดนี้นกอินทรีจุติไปเข้าท้องภรรยางักหัวอยู่เมืองเซียงจิว จำเราจะต้องตามไปช่วยทารกนกอินทรีนั้นอย่าให้เป็นอันตราย จะได้อยู่ช่วยปราบศัตรูดับยุคเข็ญในแผ่นดินต่อไป เจ้าจงอยู่เฝ้ารักษาที่อยู่ของเราไว้ พูดดังนั้นแล้วตันภักเล่าโจ๊ก็แปลงตัวเป็นหลวงจีนไปเมืองเซียงจิว
บัดนี้จะกล่าวถึงงักหัวเป็นเศรษฐีมั่งมีทรัพย์สินอยู่ในเมืองเซียงจิว ภรรยาชื่อนางเอียวสี งักหัวนั้นชาวบ้านทั้งหลายนับถือว่าเป็นคนสัตย์ซื่อ ไม่คิดเบียดเบียนแก่ผู้ใด มีใจโอบอ้อมอารี เพื่อนบ้านทั้งปวงรักใคร่เป็นอันมาก ตั้งแต่งักหัวได้นางเอียวสีมาเป็นภรรยาช้านานหามีบุตรไม่ งักหัวอยากจะใคร่มีบุตรก็ตั้งเครื่องบูชาเทพยดาอธิษฐานขอให้มีบุตรอยู่เนืองๆ ครั้นนางเอียวสีมีครรภ์คลอดบุตรออกมาเป็นชาย งักหัวมีความชื่นชมยินดีเป็นอันมาก จึงจัดการทำบุญตั้งเครื่องเซ่นบวงสรวงแก้สินบน
ฝ่ายหลวงจีนตันภักเล่าโจ๊เดินมาถึงหน้าบ้านงักหัวเห็นผู้คนเดินสับสนไปมา จึงพิจารณาดูก็รู้ว่านกอินทรีจุติมาเกิดเป็นบุตรงักหัวคลอดออกแล้ว หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ก็หยุดยืนบอกคนที่นั้นว่า จะขอบิณฑบาตข้าวฉันสักมื้อหนึ่ง คนที่บ้านนั้นจึงพูดว่าเวลาวันนี้จัดการทำบุญยังกำลังทำสุกดิบอยู่ ท่านมาหาถูกเวลาไม่ ถ้าต่อเวลาพรุ่งนี้แล้วข้าวของที่จะฉันนั้นมีถมไป หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊จึงว่าของที่จะฉันนั้นไม่เป็นไร ท่านจงไปแจ้งกับนายท่านว่าเรามายืนบิณฑบาตของฉันอยู่หน้าบ้าน คนเหล่านั้นก็ไปบอกงักหัวตามถ้อยคำหลวงจีนสั่งมา งักหัวว่าข้าวของเราทำยังหาพร้อมไม่ แต่หลวงจีนเธอมาทางไกลจะต้องให้เธอฉันไปตามมี เจ้าจงไปนิมนต์เข้ามาเถิด คนใช้ก็ออกมาพาหลวงจีนเข้าไป งักหัวจัดที่ให้หลวงจีนนั่งสมควรแล้วจึงพูดว่า เวลาวันนี้ข้าพเจ้ากำลังจัดการจะทำบุญให้ทาน ด้วยภรรยาข้าพเจ้าคลอดบุตรออกมาเป็นชาย ข้าวของทั้งปวงนั้นยังหาพร้อมไม่ ถ้าอีกสองวันท่านมาก็จะดีทีเดียว ข้าพเจ้านี้อยากจะทำบุญนักหนา หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ว่า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าท่านนี้ใจบุญจึงได้เข้ามาหา ตัวท่านแซ่ใดชื่อไรข้าพเจ้าอยากจะทราบ งักหัวบอกว่าแซ่งักชื่อหัวอยู่ในเมืองเซียงจิวมาช้านาน ตัวท่านมาแต่ไหนแซ่ใดชื่อไรบอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊จึงบอกว่า ชื่อหลวงจีนฮีอี๋ เที่ยวธุดงค์มาช้านาน แจ้งว่าท่านจะทำบุญใหญ่จึงได้เข้ามาบิณฑบาต ซึ่งบุตรของท่านที่คลอดเมื่อเวลาวันก่อนนั้น ข้าพเจ้าอยากจะใคร่ชมดูสักหน่อยจะได้หรือไม่ งักหัวว่าบุตรข้าพเจ้ายังอ่อนนักไม่ถึงสามวัน ครั้นจะอุ้มออกมาให้ท่านดูยังไม่สิ้นการลามกกลัวท่านจะมัวหมองไป หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ว่าหาเป็นไรไม่ท่านไปอุ้มเอามาเถิด งักหัวก็เข้าไปในห้องเล่าความให้นางเอียวสีภรรยาฟัง แล้วอุ้มเอาบุตรออกมาหาหลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ดูเด็กนั้นแล้วจึงว่า เด็กนี้ลักษณะดีเติบใหญ่ขึ้นจะมีวาสนาปราบยุคเข็ญในแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะขอตั้งชื่อให้เป็นมงคลท่านจะยอมหรือไม่ งักหัวได้ฟังก็ยินดีด้วยใจนั้นเป็นคนนับถือพระ จึงว่าเชิญท่านตั้งชื่อให้บุตรข้าพเจ้าเถิด หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ก็ให้ชื่อเด็กนั้นเรียกว่า งักฮุย ครั้นงักหัวผู้บิดาได้ฟังก็ดีใจ สั่งให้คนใช้ยกของมา นิมนต์หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ฉัน หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊บอกว่า หลวงจีนมาด้วยกันหลายองค์ จะต้องไปนิมนต์มาฉันให้พร้อมกันจึงจะดี งักหัวถามว่าหลวงจีนเหล่านั้นเธออยู่ที่ไหน ข้าพเจ้าจะให้คนไปนิมนต์มาเองท่านอย่าต้องไปเลย หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ว่าข้าพเจ้าต้องไปเองจึงจะได้ พูดแล้วก็ลาออกมาถึงประตูบ้าน งักหัวก็เดินตามมา หลวงจีนตันภักเล่าโจ๊เห็นโอ่งตั้งอยู่ริมชายคาคู่หนึ่ง ก็เดินเข้าไปที่โอ่งนั้นเขียนยันต์ไว้ที่โอ่งเสกคาถากำกับเสร็จแล้ว จึงพูดกับงักหัวว่าข้าพเจ้าจะไป ถ้ามีผู้ใดเขานิมนต์ก็จะไม่ได้กลับมา ถ้าแม้นในสามวันนี้เกิดเหตุขึ้นประการใด ท่านจงเอางักฮุยบุตรของท่านใส่ลงในโอ่งคงจะป้องกันภัยอันตรายได้ พูดดังนั้นแล้วหลวงจีนตันภักเล่าโจ๊ก็ออกจากบ้านเดินหายตัวกลับไปอยู่ที่เขาฮัวซัวตามเดิม
๒
งักหัวจัดการทำบุญให้ทานพร้อมแล้ว พอถึงสามวันก็ไปเชิญแต่บรรดาญาติพี่น้องมากินโต๊ะพร้อมกัน งักหัวอุ้มเอางักฮุยผู้บุตรออกมา ญาติพี่น้องทั้งปวงก็ชวนกันให้พรงักฮุยต่าง ๆ งักฮุยร้องไห้ บิดามารดาจะทำอย่างไรก็ไม่นิ่ง งักหัวบิดาจึงคิดขึ้นได้ว่า หลวงจีนสั่งไว้ว่าถ้ามีเหตุการณ์สิ่งไรขึ้นก็ให้อุ้มงักฮุยใส่ลงในโอ่งป้องกันอันตรายได้ งักหัวจึงเล่าความซึ่งหลวงจีนสั่งไว้นั้นให้ภรรยาฟัง แล้วให้นางเอียวสีอุ้มเอางักฮุยผู้บุตรลงไปนั่งอยู่ในโอ่ง
ฝ่ายมังกรที่นกอินทรีจิกตาบอดนั้นมีความอาฆาต ติดตามมาถึงเมืองเซียงจิว แจ้งว่านกอินทรีจุติไปเกิดเป็นบุตรของงักหัวแล้วก็สำแดงฤทธิ์เกิดเป็นพายุพัดอากาศมืดมัวฝนตกหนัก น้ำท่วมบ้านราษฎรตำบลทึงอิมกุ้ยตายทั้งสิ้น งักหัวเห็นเกิดพายุฝนตกน้ำท่วมบ้านก็ตกใจว่ายน้ำเกาะโอ่งไว้ ร้องสั่งภรรยาว่าตัวเรานี้ก็คงจะตาย เจ้าจงรักษาบุตรไว้ให้ได้ เกิดลมพายุพัดหนักมากโอ่งลอยซัดไป งักหัวเอามือเกาะปากโอ่งอ่อนล้าเข้ามือหลุดจากโอ่ง งักหัวก็จมน้ำตาย นางเอียวสีอุ้มบุตรอยู่ในโอ่ง แลเห็นงักหัวสามีมือหลุดจากโอ่งจมน้ำหายไปก็กอดบุตรเข้าร้องไห้อยู่ในโอ่งนั้น ลมก็พัดโอ่งลอยไป
ฝ่ายมังกรครั้นสำแดงฤทธิ์ให้ฝนตกน้ำท่วมบ้านราษฎรล้มตายสิ้นแล้วก็กลับไปที่อยู่ตามเดิม
ฝ่ายเง็กเซียงฮ่องเต้ แจ้งว่ามังกรที่แม่น้ำอึ้งหอสำแดงฤทธิ์ทำให้น้ำท่วมบ้านราษฎรที่ตำบลทึงอิมกุ้ยตายเสียสิ้นก็กริ้วโกรธเป็นอันมาก สั่งให้เอาตัวมังกรไปฆ่าเสีย เมื่อมังกรจะตายนั้นผูกใจเจ็บแค้นอาฆาตนกอินทรี จึงได้มาเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในเมืองเปียนเหลียง ความอันนี้ตันภักเล่าโจ๊รู้เหตุผลตลอดจึงได้เล่าให้ศิษย์ทั้งสองฟัง ศิษย์เอาความมาเล่าแก่ชาวบ้าน ความจึงได้ปรากฏแก่คนทั้งหลาย
ฝ่ายเฮงเหมงมีภรรยาชื่อนางฮอสี ตั้งบ้านอยู่ที่ตำบลคีลินชึงแขวงเมืองฮอหนำใกล้กันกับตำบลทึงอิมกุ้ย แขวงเมืองเซียงจิวทางประมาณสามสิบลี้ เวลาคืนวันนั้นเฮงเหมงนอนหลับฝันเห็นว่า ไฟติดลอยอยู่บนอากาศก็พอตกใจตื่น ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเฮงเหมงจึงพูดกับเฮงอันเป็นญาติสำหรับใช้สอยว่า เวลาคืนนี้เรานิมิตฝันประหลาดนัก เจ้าจงไปเที่ยวหาหมอดูมาทำนายฝันให้เราสักหน่อย เฮงอันว่าหมอจะมาทำนายฝันนั้น ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าผู้ใดดี ซึ่งท่านฝันคืนนี้อย่างไรจงเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด ข้าพเจ้าจะทำนายให้ เฮงเหมงก็เล่าความฝันนั้นให้ฟังทุกประการ เฮงอันจึงว่าท่านฝันเห็นไฟติดลอยอยู่บนอากาศนั้นท่านจะได้พบปะคนมีวาสนา ถ้าไม่เชื่อข้าพเจ้าจะเอาตำราทำนายฝันมาให้ดู เฮงอันก็ไปเอาตำรามาส่งให้ เฮงเหมงรับตำรามาดูก็เห็นมีจริงสมเหมือนกับเฮงอันทำนาย พูดกันยังไม่ทันสิ้นคำพอได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงสนั่นไป เฮงเหมงก็ใช้ให้เฮงอันออกไป เฮงอันออกไปดูเห็นน้ำไหลมาเชี่ยวเรี่ยวแรงนัก พัดพาเอาสิ่งของลอยมาต่าง ๆ ชาวบ้านทั้งปวงพากันเก็บเอาของลอยอื้ออึงอยู่ เฮงอันเห็นดังนั้นก็กลับเข้ามาบอกเฮงเหมง เฮงเหมงแจ้งความก็เดินออกไปดูกระแสน้ำที่หน้าบ้าน เห็นสิ่งของลอยน้ำมาคนทั้งปวงพากันเก็บได้เป็นอันมาก เฮงอันเห็นโอ่งลอยมาใบหนึ่งนกบินล้อมบังโอ่งมาเป็นกลุ่ม ๆ กัน เฮงอันก็บอกให้เฮงเหมงดู เฮงเหมงเห็นก็คิดอัศจรรย์ใจ ครั้นโอ่งลอยเข้ามาใกล้จึงใช้ให้เฮงอันว่ายน้ำไปลากโอ่งเข้ามาดูเห็นหญิงอุ้มเด็กอยู่ในโอ่ง เฮงอันจึงพูดว่าหญิงอุ้มเด็กอยู่ในโอ่งนี้เห็นจะเป็นคนมีวาสนา นกจึงบินป้องกันแสงพระอาทิตย์มาดังนี้ ซึ่งท่านฝันนั้นเห็นจะได้กับสิ่งนี้ เฮงเหมงว่าเหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าผู้มีวาสนาลอยมา เฮงอันว่าซึ่งผู้มีวาสนานั้น ถ้าวาสนายังไม่เต็มที่ถึงตกน้ำหรือภัยต่าง ๆ มีมาก็ไม่ถึงแก่ความตาย เหมือนกับหญิงอุ้มเด็กอยู่ในโอ่งลอยมานี้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าการก็ถึงที่ตายยังหนีลงในโอ่งลอยมาได้แล้ว ก็เผอิญให้นกบินป้องกันแสงแดดห้อมล้อมมา เฮงเหมงได้ฟังก็เห็นจริงด้วย และดูหญิงที่อุ้มเด็กนั้นนิ่งสลบอยู่ เฮงเหมงเข้าช่วยกันพยุงหญิงกับเด็กออกจากโอ่งเอายามาให้กินแก้ไขฟื้นขึ้น
ฝ่ายนางเอียวสีกินยาฟื้นได้สติแล้ว เฮงเหมงจึงถามว่าเจ้านี้อยู่บ้านไหนเป็นเหตุอย่างไร จึงได้ลงอยู่ในโอ่งลอยน้ำมาดังนี้ นางเอียวสีได้ฟังก็ร้องไห้เล่าความตั้งแต่ต้นมาให้เฮงเหมงฟังทุกประการ แล้วว่าซึ่งสามีและญาติพี่น้องเมื่อเวลาน้ำท่วมนั้นจะเป็นตายประการใดก็ไม่ทราบ ขอท่านจงได้เมตตาเอ็นดูเลี้ยงข้าพเจ้ากับบุตรไว้ด้วยเถิด เฮงเหมงดูลักษณะเด็กนั้นดีมีความเมตตารักใคร่ จึงพูดกับนางเอียวสีว่าเจ้าจงอยู่กับเราก่อน ถ้าน้ำลดลงเมื่อไรเราจะให้คนไปสืบดู ถ้าพบสามีและญาติพี่น้องของเจ้าก็จะได้มารับไปอยู่บ้านตามเดิม สามีของเจ้านั้นแซ่ใดชื่อไร เด็กบุตรเจ้านี้มีชื่อแล้วหรือยัง นางเอียวสีบอกว่าสามีข้าพเจ้าแซ่งักชื่อหัว บุตรข้าพเจ้าชื่องักฮุย ตัวข้าพเจ้าชื่อนางเอียวสี เฮงเหมงได้แจ้งชื่อเสียงแล้วก็พานางเอียวสีกับบุตรเข้าไปในบ้านจัดที่ให้อยู่พอสมควร นางเอียวสีอยู่ที่บ้านเฮงเหมงหลายวันแล้วน้ำจึงลดแห้งลง เฮงเหมงให้คนใช้ไปสืบหางักหัวกับญาติพี่น้องที่บ้านทึงอิมกุ้ยก็หาพบปะผู้ใดไม่ คนใช้กลับมาบอกเฮงเหมง เฮงเหมงแจ้งความแก่นางเอียวสีทุกประการ นางเอียวสีก็มีความเศร้าโศกคิดถึงงักหัวและญาติพี่น้องเป็นอันมากไม่เป็นอันจะกินจะนอน เฮงเหมงก็อุตส่าห์ปลอบโยนเลี้ยงดูนางเอียวสีกับบุตรไว้รักสนิทเหมือนญาติ ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่ง เฮงเหมงกับนางฮอสีภรรยาและนางเอียวสีนั่งสนทนาอยู่ด้วยกัน นางเอียวสีจึงพูดขึ้นว่าตัวท่านทั้งสองมีอายุถึงห้าสิบเศษด้วยกันแล้ว ไม่มีบุตรที่จะครอบครองสมบัติต่อไป ถ้าเป็นอันตรายลงสมบัติบ้านช่องทั้งปวงเหล่านี้ก็จะเป็นของผู้อื่นไป ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าถ้าท่านหาหญิงสาวมาเป็นภรรยาน้อยสักคนหนึ่งเพื่อจะมีบุตรขึ้นบ้างจะได้สืบตระกูลรักษาสมบัติต่อไป เฮงเหมงได้ฟังก็เห็นชอบ จึงปรึกษากับนางฮอสีผู้เป็นภรรยา นางฮอสีก็ยอม เฮงเหมงจัดเอาหญิงสาวที่ในบ้านนั้นมาเลี้ยงดูเป็นภรรยาน้อยคนหนึ่ง ครั้นอยู่มานางนั้นมีครรภ์ก็คลอดบุตรออกมาเป็นชาย เฮงเหมงมีความยินดียิ่งนักตั้งชื่อบุตรนั้นชื่อเฮงตุ้ย ครั้นเฮงตุ้ยเจริญวัยใหญ่ขึ้นอายุได้หกขวบ เฮงเหมงจึงไปหาซินแสมาให้เฮงตุ้ยผู้บุตรกับงักฮุยเรียนหนังสือด้วยกัน และที่บ้านคิลินชึงนั้นมีเศรษฐีอีกสองคน คนหนึ่งชื่อทึงบุนต้อง มีบุตรชายชื่อทึงฮวย เศรษฐีคนหนึ่งชื่อเตียตัด มีบุตรชายชื่อเตียเฮียน เศรษฐีสองคนนั้นชอบพอรักใคร่กันกับเฮงเหมง ครั้นได้แจ้งว่าเฮงเหมงหาซินแสมาสอนหนังสือบุตรก็พาเอาบุตรของตัวมาเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านเฮงเหมงด้วยกัน เด็กทั้งสี่คนนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่ง เฮงเหมงพูดกับนางเอียวสีว่า บุตรเจ้าก็เติบใหญ่ขึ้นแล้ว ที่ห้องเจ้าอยู่ในบ้านเรานี้คับแคบ เจ้าจงพาบุตรออกไปอยู่ที่โรงหน้าบ้านให้สบายเถิด เครื่องใช้สอยทั้งปวงก็มีอยู่พร้อม ถ้าจะต้องการสิ่งใดอีกก็จงมาเอาไปอย่าเกรงใจเราเลย นางเอียวสีก็ยินดีพางักฮุยผู้บุตรออกไปอยู่ที่โรงหน้าบ้านค่อยกว้างขวางมีความสุขขึ้น
๓
นางเอียวสีนั้นเมื่อยังเด็กได้เล่าเรียนหนังสือรู้มาก เห็นว่างักฮุยผู้บุตรไปเรียนหนังสืออยู่ที่ซินแสกับบุตรเศรษฐีสามคนนั้น บุตรเศรษฐีโหยกเหยกแชเชือนหาเป็นอันเล่าเรียนไม่ นางเอียวสีจึงสอนหนังสืองักฮุยเอง ไม่ได้ไปเรียนกับซินแส เด็กบุตรเศรษฐีสามคนที่เรียนอยู่กับซินแสนั้นเชือนแชไม่เล่าเรียน ซินแสจะว่ากล่าวก็ล้อเลียนพาลวิวาททุบตี ซินแสทนไม่ได้ก็ไปเสีย เฮงเหมงไปหาซินแสมาสอนอีกหลายคน ก็ว่ากล่าวสั่งสอนเด็กสามคนไม่ได้ เศรษฐีบิดาเด็กทั้งสามมาประชุมพูดกันว่าลูกเราสามคนนี้ใจดื้อดึงนัก ทำให้เสียเงินค่าจ้างซินแสเนือง ๆ ไม่เป็นอันเล่าเรียน เมื่อขณะนั่งพูดกันอยู่นั้น พอซินแสจิวถองเดินมาหา เศรษฐีทั้งสามก็ดีใจด้วยซินแสจิวถองเป็นคนชอบพอคุ้นเคยกันมาแต่ก่อน เศรษฐีทั้งสามก็ออกต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม ซินแสจิวถองเห็นเศรษฐีทั้งสามนั่งบ่นโกรธบุตรอยู่ด้วยกันดังนั้น จึงถามว่าบุตรท่านนี้ดูรูปร่างก็แข็งแรง อายุก็ควรที่จะเล่าเรียนหนังสืออยู่แล้ว เศรษฐีทั้งสามจึงบอกว่าข้าพเจ้าทั้งสามนี้มีบุตรคนละคนได้หาซินแสมาสอนหลายคนแล้ว ก็สอนไม่ได้ว่ายากนักไม่กลัวเกรงครูบาอาจารย์เลย ซินแสจิวถองจึงว่าถ้าดังนั้นบุตรท่านทั้งสามไว้เป็นพนักงานข้าพเจ้าจะสอนเอง จะปราบปรามให้อยู่มือจงได้ท่านอย่าวิตกเลย เศรษฐีทั้งสามได้ฟังก็มีความยินดี มอบบุตรทั้งสามให้ซินแสว่าดื้อดึงประการใดตามแต่ท่านจะทำโทษเถิด เฮงเหมงเศรษฐีเจ้าของบ้านจึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเศรษฐีทั้งสองกับซินแส กินอาหารเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบายแล้วเศรษฐีทั้งสองก็ลากลับไปบ้าน ซินแสจิวถองนั้นอยู่สอนหนังสือเด็กที่บ้านเฮงเหมง เด็กทั้งสามเคยล้อเลียนข่มขี่ซินแสครูมาแต่ก่อน ๆ ก็สัญญากันเตรียมไม้กระบองเครื่องมือไว้ ถ้าซินแสขู่หรือดุดันเอาเมื่อไร ก็จะชวนกันพร้อมมือเข้าตีซินแสเหมือนทำมาแต่ก่อน ๆ ครั้นอยู่วันหนึ่งเด็กศิษย์ทั้งสามก็เกียจคร้านไม่เล่าเรียนซินแสโกรธจะตี เด็กทั้งสามฉวยกระบองเข้าตี ซินแสจิวถองเป็นคนชำนาญในเพลงอาวุธก็ป้องปัดแย่งชิงเอากระบองเด็กศิษย์ทั้งสามได้ จับมัดมือเข้าตีเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมาเด็กศิษย์ทั้งสามก็กลัวเกรงซินแสจิวถองยิ่งนักไม่อาจดื้อดึงดุดันต่อไป ซินแสจิวถองก็สอนให้เรียนหนังสืออยู่ทุกวันทุกเวลา
ฝ่ายงักฮุยนั้นมารดาสอนหนังสือให้ ก็อุตส่าห์พากเพียรเล่าเรียนทั้งกลางคืนกลางวัน มิได้คิดไปเที่ยวเล่นเหมือนเด็กอื่น ๆ ปัญญาดีจำได้มาก
ฝ่ายอึงเล่าชิด ซึ่งเป็นศิษย์ซินแสจิวถองมาแต่ก่อน ครั้นแจ้งว่าซินแสจิวถองมาสอนหนังสือเด็กอยู่ที่บ้านเฮงเหมงก็ตามมาหา ซินแสจิวถองเห็นอึงเล่าชิดมาก็เรียกให้นั่งที่สมควร แล้วถามว่าเจ้ามาหาเรานี้ด้วยกิจธุระสิ่งใดหรือ อึงเล่าชิดจึงบอกว่าข้าพเจ้าทำนาไว้ต้นข้าวในนานั้นต้นเดียวออกรวงหลายก้าน รวงไม่เหมือนต้นข้าวที่ทำมาแต่ก่อนเป็นอัศจรรย์นัก อยากจะเชิญท่านไปพิจารณาดู ซินแสจิวถองได้ฟังจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเห็นจะเกิดผู้มีวาสนาเกิดขึ้นในบ้านนี้ ครั้นพูดกันแล้ว ซินแสจิวถองก็เขียนคำกระทู้โคลงไว้สามฉบับส่งให้ศิษย์ทั้งสามคนละฉบับว่าเราจะมีธุระไป เจ้าอยู่จงคิดต่อกระทู้ความนี้ให้ได้ ถ้าต่อไม่ได้เรากลับมาจะทำโทษ ครั้นสั่งศิษย์แล้ว ซินแสจิวถองกับอึงเล่าชิดก็พากันไป ศิษย์ทั้งสามคนนั้นรับกระทู้ของซินแสไว้แล้วก็ปรึกษากันว่าถ้าเราแก้กระทู้ไม่ได้ ซินแสกลับมาก็จะตี เฮงกุ้ยบุตรเฮงเหมงจึงพูดว่า งักฮุยเพื่อนข้าพเจ้าเขาเล่าเรียนรู้มาก เราจะไปวานเขาทำเขาก็คงจะไม่ขัด พูดกันแล้วก็ไปเรียกงักฮุยมาอ้อนวอนวานให้ช่วยทำแก้กระทู้ งักฮุยก็รับทำ เด็กทั้งสามส่งหนังสือให้คนละฉบับแล้วก็ไปเที่ยวเล่นตามสบาย งักฮุยรับกระทู้ไว้ก็เอาออกอ่านดู ทำคำเขียนตอบกระทู้ทั้งสามฉบับแล้วเสร็จจึงคิดว่าถ้าเราจะมาเป็นศิษย์ซินแสจิวถอง ก็คงจะเล่าเรียนรู้หนังสือลึกซึ้งมาก งักฮุยจึงเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาห้องเรียนหนังสือใจความว่า ตัวข้าพเจ้านี้ใจก็กว้างขวางอยากจะเรียนรู้วิชาทุกสิ่ง แต่ยังยากจนนักหารู้ที่จะคิดประการใดไม่ ต้องทนไปกว่าเทวดาฟ้าดินจะโปรด ครั้นเขียนคำโคลงเสร็จแล้วก็นั่งคอยเพื่อนทั้งสามอยู่ ศิษย์ทั้งสามคนนั้นไปเที่ยว ครั้นเวลาบ่ายจวนซินแสจะกลับก็พากันมา เห็นงักฮุยทำคำตอบกระทู้ให้แล้วเสร็จก็ดีใจรับไว้คนละฉบับ งักฮุยก็ลากลับไปที่อยู่
๔
ฝ่ายซินแสจิวถองกับอึงเล่าชิด พากันไปดูต้นข้าวในนาเห็นแล้วก็พูดกันว่า ต้นข้าวเป็นอัศจรรย์ดังนี้คงจะเกิดผู้มีวาสนาอยู่ในตำบลบ้านเรานี้เป็นแน่ พูดกันแล้วซินแสจิวถองก็ลาอึงเล่าชิดกลับมาที่อยู่ เด็กศิษย์ทั้งสามก็เอาคำแก้กระทู้มาส่งให้ ซินแสดูกระทู้เห็นถ้อยคำลึกซึ้ง จึงคิดว่าเด็กศิษย์เราทั้งสามคนนี้ทำคำแก้กระทู้อย่างนี้ไม่ได้ เห็นจะไปวานผู้อื่นทำเป็นแน่ จึงถามศิษย์สามคนว่าผู้ใดมาที่นี้บ้างหรือไม่ คำแก้กระทู้นี้ใครทำให้จงบอกไปตามจริง ศิษย์ทั้งสามว่าหามีผู้ใดมาไม่ คำแก้กระทู้นี้ข้าพเจ้าทำเองทั้งสามคน ซินแสได้ฟังก็ยังไม่เชื่อ พอแลไปเห็นคำโคลงเขียนไว้ที่ฝา ซินแสก็เข้าไปอ่านดูจำลายมือได้ว่างักฮุยมาเขียนไว้ คำซึ่งแก้กระทู้ศิษย์ทั้งสามนั้นก็เป็นคำงักฮุยทำให้ จึงขู่เด็กศิษย์ทั้งสามว่า พูดปดไม่บอกตามจริงพวกเจ้าทั้งสามคนนี้ทำไม่ได้ เจ้าจงไปเรียกงักฮุยมาหาเราเดี๋ยวนี้ เฮงกุ้ยก็ไปเรียก งักฮุยมาถึงคำนับซินแส ซินแสพิจารณาดูลักษณะงักฮุย กับถ้อยคำสติปัญญาที่เขียนคำโคลงไว้ประกอบกันก็รู้ชัดว่า งักฮุยนี้เป็นคนมีวาสนาเป็นแท้จึงถามงักฮุยว่าคำโคลงนี้เจ้าทำหรือ เจ้าเล่าเรียนมาแต่ไหนซินแสผู้ใดสั่งสอนให้ งักฮุยบอกว่าคำโคลงที่ฝานั้นข้าพเจ้าเขียนเอง ตัวข้าพเจ้าขัดสนหามีเงินจะจ้างซินแสสั่งสอนไม่ มารดาข้าพเจ้าสอนให้เขียนให้อ่านได้รู้บ้างเล็กน้อย ขอท่านอย่าได้โกรธข้าพเจ้าเลย ซินแสจิวถองจึงว่าเจ้านี้มีสติปัญญา ควรจะสั่งสอนได้หาถือโทษโกรธไม่ เราอยากจะใคร่พบมารดาเจ้าจงไปเรียกมาหาเราสักหน่อย งักฮุยว่ามารดาข้าพเจ้าเป็นหญิงม่าย จะมาหาท่านคนทั้งปวงก็จะติฉินนินทาได้ ขอเชิญท่านไปที่โรงข้าพเจ้าเถิด ซินแสจิวถองได้ฟังก็เห็นชอบ จึงเรียกศิษย์ทั้งสามตามไปที่โรงงักฮุยกับมารดาอยู่ ให้เฮงกุ้ยไปเชิญนางเอียวสีมารดางักฮุยออกมา นางเอียวสีก็ออกมาคำนับซินแสจิวถอง ซินแสจิวถองจึงพูดกับนางเอียวสีว่า งักฮุยบุตรของท่านนี้มีสติปัญญาควรจะสั่งสอนให้รู้วิชาต่าง ๆ ได้ เราจะของักฮุยไปไว้เป็นบุตรเลี้ยง เห็นว่าต่อไปภายหน้าควรจะฝากผีฝากไข้ได้ แล้วประการหนึ่งความรู้วิชาที่เราได้เล่าเรียนมาก็จะสั่งสอนให้รู้สิ้น ท่านจะยอมให้หรือไม่ นางเอียวสีจึงว่าข้าพเจ้าก็ยินดีอยู่ซึ่งจะให้เรียนวิชาต่าง ๆ นั้น แต่ข้อความข้อหนึ่งท่านอย่าได้เปลี่ยนแซ่เปลี่ยนชื่อบุตรข้าพเจ้าเสียใหม่เลย ซินแสจิวถองว่าเรารู้อยู่ไม่ต้องวิตกดังนั้นดอก นางเอียวสีก็เรียกงักฮุยผู้บุตรมามอบให้ไปอยู่กับซินแสจิวถอง ซินแสจิวถองก็พางักฮุยกับศิษย์ทั้งสามกลับมาที่อยู่ สั่งสอนหนังสือและเพลงอาวุธต่าง ๆ ให้งักฮุย เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน ศิษย์ทั้งสี่อยู่ทุกวันมิได้ขาด ศิษย์ทั้งสี่อุตส่าห์เล่าเรียนหนังสือและเพลงอาวุธคล่องแคล่วชำนิชำนาญได้ทุกคน แต่ฝึกหัดสั่งสอนกันอยู่ประมาณหกปีเศษ ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งซินแสจิวถองพูดกับศิษย์ทั้งสี่ว่า ตั้งแต่เรามาสั่งสอนพวกเจ้าอยู่ช้านานหลายปีแล้ว ยังหาได้ไปเยี่ยมเยียนหลวงจีนเหมงเจียงเล้าที่อยู่ชายเขาและจัวซัวไม่ เราจะไปเยี่ยมเยียนท่านสักเวลาหนึ่ง เจ้าทั้งสี่คนจงอยู่ซ้อมหัดไปพลางก่อนไม่ช้าเราจะกลับมา งักฮุยได้ฟังจึงว่าซึ่งบิดาจะไปหนทางไกลกันดารแต่ผู้เดียวนั้นไม่ควร ข้าพเจ้าทั้งสี่จะตามไปให้ใช้สอย ซินแสจิวถองว่าเจ้าจะไปด้วยกันก็ตามใจ พูดกันแล้วซินแสกับศิษย์สี่คนก็พากันออกเดินไปถึงวัดเขาและจัวซัว เห็นประตูวัดปิดอยู่ ซินแสจิวถองสั่งให้งักฮุยเรียกศิษย์ในวัดให้เปิดรับ ศิษย์วัดก็เปิดประตูออกมาถามว่า ท่านมาแต่ไหนมีธุระสิ่งใดหรือ ซินแสจิวถองบอกว่าเราชื่อจิวถอง จะมาเยี่ยมเยียนท่านหลวงจีนจีเหมงเจียงเล้า อาจารย์ของท่านอยู่หรือไม่ ถ้าอยู่ก็จงบอกให้ท่านรู้ด้วย ศิษย์วัดก็กลับเข้ามาแจ้งความแก่หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้า หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าก็ออกไปรับซินแสจิวถองเข้ามาในเก๋งที่อยู่จัดให้นั่งตามสมควร พูดจาไต่ถามกันตามการซึ่งคุ้นเคยมาแต่ก่อน ซินแสจิวถองจึงถามหลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าว่าได้ยินเขาเล่าลือว่าน้ำที่ในเขานี้ ตักมาต้มน้ำชากินหอมมีรสอร่อยนักจริงหรือ หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าว่า ที่หลังเขาและจัวซัวนี้มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่งชื่อถ้ำและจัวตั๋ง มีน้ำไหลออกมาจากศิลาในถ้ำกลิ่นหอม ถ้าผู้ใดตามืดมัวเอาน้ำนั้นมาหยอดมาทาก็เห็นสว่างขึ้นได้ดี เดิมเราก็ให้ศิษย์ไปตักมาใช้สอยสำหรับต้มน้ำชากินอยู่มิได้ขาด แต่เดี๋ยวนี้ที่ถ้ำนั้นเกิดเป็นควันคลุ้มออกมา ถ้าผู้ใดไปถูกควันนั้นเข้าก็ให้เมามึนมัว หาอาจไปตักน้ำในถ้ำมาใช้ได้เหมือนแต่ก่อนไม่ ต้องใช้น้ำท่าเป็นธรรมดาอยู่ดังนี้ ซินแสจิวถองได้ฟังก็นิ่งอยู่ งักฮุยจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้ามาถึงนี้แล้วจะต้องขอลาอาจารย์ไปดูให้ถึงถ้ำว่าจะเป็นเหตุด้วยสิ่งใด ซินแสจิวถองจึงว่าเจ้าจะไปก็ตามใจ วานเอาศิษย์วัดนำไปเถิด หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าก็สั่งให้ศิษย์วัดนำงักฮุยไป งักฮุยเดินไปถึงหลังเขาเห็นปากถ้ำเป็นควันคลุ้มออกมาน้ำในถ้ำนั้นก็มีอยู่ งักฮุยอุตส่าห์ทนควันชะโงกเข้าไปพิจารณาดู เห็นศีรษะงูล่ออยู่ที่ในถ้ำ งักฮุยก็ถอยตัวออกมาเอาก้อนศิลาโยนเข้าไป งูนั้นทะลึ่งพุ่งตรงออกมาจะกัดงักฮุย งักฮุยหลบทัน งูเลยพ้นไป งักฮุยฉวยหางกระชาก งูนั้นก็กลับกลายเป็นทวน งักฮุยหยิบเอาทวนขึ้นพิจารณาดูก็เป็นอัศจรรย์ใจ แลไปดูที่ในถ้ำควันก็ไม่มีน้ำก็แห้งไปสิ้น งักฮุยเอาทวนนั้นถือกลับมา แจ้งความแก่ซินแสจิวถองกับหลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าตามที่ได้ไปเห็นและได้ทวนมานั้นทุกประการ หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้ากับซินแสจิวถองพิจารณาดูเห็นเหล็กทวนนั้นสีเขียวเงาจับสายตาเป็นของวิเศษโดยแท้ หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าจึงพูดกับซินแสจิวถองว่า บุตรเลี้ยงของท่านคนนี้มาได้ทวนของวิเศษในถ้ำไป และลักษณะตัวก็ดี นานไปภายหน้าจะมีวาสนาเป็นขุนนางนายทหารแม่ทัพใหญ่ ตำบลเขาและจัวซัวนี้ข้าพเจ้าจะอยู่ต่อไปเห็นจะไม่ได้ ด้วยสิ้นของวิเศษที่เป็นสำคัญเสียแล้ว จะต้องไปอยู่ที่วัดเขาเง่าไทซัว เรามีตำรับพิชัยสงครามอยู่เล่มหนึ่งจะให้แก่บุตรท่าน สำหรับจะได้ปราบยุคเข็ญในแผ่นดินต่อภายหน้า พูดดังนั้นแล้วก็เข้าไปหยิบเอาสมุดตำรับพิชัยสงครามมาส่งให้งักฮุย งักฮุยก็ลุกขึ้นคุกเข่าคำนับหลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าสามครั้งแล้วรับเอาสมุดตำรา หลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าจึงพูดว่า เจ้านี้เป็นคนมีวาสนาจึงได้ทวนของวิเศษในเขานี้และตำราของเรา ต่อไปข้างหน้าอีกยี่สิบปีเศษ เจ้ากับเราจะได้พบกันที่เขากิมซัวอีก พูดดังนั้นแล้วหลวงจีนจีเหมงเจียงเล้าก็สั่งให้ศิษย์เก็บรวบรวมสิ่งของจะไปอยู่วัดเขาเง่าไทซัว ซินแสจิวถอง งักฮุยกับศิษย์ทั้งสามก็ลากลับมา ซินแสจิวถองฝึกหัดศิษย์ทั้งสี่คนให้ยิงเกาทัณฑ์ซักซ้อมเพลงอาวุธต่าง ๆ อยู่ทุกวันทุกเวลามิได้ขาด อยู่มาเวลาวันหนึ่งเศรษฐีบิดาศิษย์ซินแสจิวถองทั้งสามชวนไปเที่ยวเดินเล่นตามถนน พบพันนายบ้านบอกกับเศรษฐีทั้งสามว่า ผู้รักษาเมืองไลยอึ้งกุ้ยให้ข้าพเจ้ามาเที่ยวป่าวร้องว่าวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนนี้จะซ้อมเพลงอาวุธที่สนามใหญ่ ถ้าผู้ใดมีบุตรฝีมือเข้มแข็งรู้วิชาเพลงอาวุธต่าง ๆ ก็ให้ไปซักซ้อมทดลองดู ถ้าดีจะตั้งให้เป็นขุนนางนายทหาร บุตรท่านทั้งสามกับงักฮุยนั้นข้าพเจ้าก็จดชื่อเสียงส่งไปให้ผู้รักษาเมืองไลยอึ้งกุ้ยแล้ว เศรษฐีทั้งสามได้แจ้งความดังนั้น ก็พากันมาบอกกับซินแสจิวถองตามคำพันนายบ้านมาประกาศป่าวร้องทุกประการ ซินแสจิวถองจึงว่าบุตรท่านทั้งสามนั้นข้าพเจ้าก็ได้ฝึกหัดเพลงอาวุธคล่องแคล่วชำนิชำนาญว่องไวทุกคน ถึงจะไปซักซ้อมทดลองก็หาเป็นไรไม่ท่านอย่าวิตกเลย เศรษฐีทั้งสามได้ยินซินแสจิวถองพูดดังนั้นก็มีความยินดีคำนับลาซินแสจิวถองกลับไปบ้าน จัดเครื่องแต่งตัวให้บุตรสำหรับจะได้ไปทดลองฝีมือในสนามพร้อมทุกคน
๕
ครั้นถึงวันกำหนด ซินแสจิวถองสั่งให้ เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนสามคนไปก่อนพวกหนึ่ง ซินแสจิวถองกับงัก ฮุยไปด้วยกันต่อภายหลัง ครั้นเฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนไปถึงสนาม เห็นหลีซุนผู้รักษาเมืองกับขุนนางนายทหารมาพร้อมกัน เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนก็เข้าไปคำนับหลีซุนผู้รักษาเมือง แล้วถอยออกไปนั่งอยู่ตามพวกที่จะมาซ้อมหัดลองฝีมือ หลีซุนจึงเอาบัญชีชื่อผู้ซึ่งจะมาซ้อมเรียกชื่อต่อ ๆ ลงไปทุกตำบลจนถึงตำบลบ้านคีลินชึง จึงเรียกชื่องักฮุยก็หามีตัวไม่ เรียกต่อลงไปจนถึงชื่อเฮงกุ้ยทึงฮวยเตียเฮียน สามคนก็เข้ามาหาหลีซุน หลีซุนจึงถามว่า งักฮุยตำบลบ้านคีลินชึงนั้นไปไหนเสียหามาด้วยกันไม่หรือ เฮงกุ้ยบอกว่างักฮุยยังมาไม่ถึง หลีซุนจึงสั่งให้ทหารเอาเป้าไปปักห่างหกสิบเก้าวาจะให้พวกบ้านคีลินชึงยิง เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนได้ฟังจึงพูดกับหลีซุนว่าหกสิบเก้าวานั้นระยะใกล้นัก ขอเลื่อนเป้าออกไปให้ได้ร้อยยี่สิบเก้าวาเถิด หลีซุนก็สั่งให้ทหารปักเป้าเลื่อนออกไปให้ได้ร้อยยี่สิบเก้าวา เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน ก็ขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกใจดำเป้าทั้งสามคน คนละสามลูกเหมือนกัน หลีซุนเห็นดังนั้นก็ยินดี จึงเรียกเฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนเข้ามาชมว่า เจ้าพวกบ้านคีลินชึงสามคนนี้มีฝีมือยิงเกาทัณฑ์แม่นยำนัก เจ้าไปเล่าเรียนมาแต่ไหนผู้ใดเป็นครูสอนให้ เฮงกุ้ยจึงบอกว่าอาจารย์ข้าชื่อซินแสจิวถอง หลีซุนถามว่าซินแสจิวถองนั้นอยู่ที่ไหนเจ้าจงไปเชิญมาหาเราสักหน่อย เฮงกุ้ยก็คำนับลาไปตามหาซินแส พบซินแสที่ตามทางก็พากันมาที่สนามหัด หลีซุนเชิญซินแสเข้ามานั่งใกล้แล้วถามว่า ท่านมาฝึกหัดลูกศิษย์อยู่ที่บ้านคีลินชึงนี้ก็ใกล้กับข้าพเจ้า หาได้พบปะสนทนากันบ้างเลย ซินแสจิวถองว่า ข้าพเจ้าไม่ได้ว่างเปล่าฝึกหัดลูกศิษย์เหล่านี้อยู่ไม่ได้ไปข้างไหน พูดกันแล้วซินแสก็เรียกงักฮุยเข้าไปคำนับหลีซุน หลีซุนถามว่านี่ผู้ใดมาแต่ไหน ซินแสบอกว่าคนนี้แหละชื่องักฮุยเป็นบุตรเลี้ยงของข้าพเจ้า หลีซุนว่างักฮุยคนนี้มีชื่ออยู่ในบัญชีที่พันนายบ้านยื่นจะมาทดลองฝีมือ จงไปยิงเกาทัณฑ์ให้เราชมฝีมือสักหน่อยเถิด งักฮุยคำนับจับเกาทัณฑ์ออกมาจะยิงเห็นเป้าใกล้นัก จึงว่าเป้านั้นปักใกล้ไม่เต็มกำลังเกาทัณฑ์ ขอท่านจงให้ปักขยับออกไปให้ได้สองร้อยยี่สิบเก้าวาจึงจะดี หลีซุนก็สั่งให้ทหารขยับเป้าออกไปปักตามคำงักฮุย งักฮุยเห็นปักเป้าเสร็จแล้ว ก็จับเกาทัณฑ์ขึ้นสายยิงไปถูกใจดำเป้าถึงเก้าครั้ง หลีซุนเห็นดังนั้นก็ชื่นชมยินดีเป็นอันมาก ขุนนางกรมการและพวกที่มาซักซ้อมเหล่านั้นก็พากันสรรเสริญว่า งักฮุยคนนี้ยิงเกาทัณฑ์แม่นยำนักหามีผู้ใดเสมอไม่ บรรดาคนที่มาซ้อมก็ยิงเกาทัณฑ์เป็นลำดับกัน ถูกเป้าบ้างไม่ถูกบ้าง ครั้นเลิกซ้อมลองฝีมือก็พากันกลับไปบ้าน หลีซุนผู้รักษาเมืองไลยอึ้งกุ้ยนั้นมีใจรักใคร่งักฮุยยิ่งนัก เรียกงักฮุยเข้าไปนั่งใกล้แล้วพูดกับซินแสจิวถองว่า งักฮุยบุตรเลี้ยงของท่านนี้มีฝีมือเข้มแข็งแม่นเกาทัณฑ์เราคิดรักใคร่นัก ตัวเรานี้บุตรชายก็ไม่มี มีแต่บุตรหญิงอยู่คนหนึ่ง งักฮุยบุตรเลี้ยงของท่านนี้มีภรรยาแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่มีเราอยากจะยกบุตรสาวของเราให้เป็นภรรยางักฮุย ท่านจะเห็นประการใด ซินแสจิวถองจึงว่างักฮุยบุตรเลี้ยงข้าพเจ้านี้อายุได้สิบแปดปียังหามีภรรยาไม่ ซึ่งท่านจะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยางักฮุยนั้นบุญคุณเป็นที่ยิ่ง แต่ข้าพเจ้าเห็นว่างักฮุยเป็นคนอนาถาหาควรจะเป็นบุตรเขยท่านไม่ ครั้นข้าพเจ้าจะรับเอาโดยความยินดีก็มีความเกรงใจเจียมตัวเป็นอันมาก หลีซุนจึงว่าข้อที่ยากจนอนาถานั้นหาเป็นไรไม่ สุดแต่ใจข้าพเจ้ารักแล้วก็จะยกให้อยู่กินด้วยกัน ท่านอย่าได้เกรงใจถ่อมตัวเลย จงไปสอบสวนปีเดือนวันคืนดูให้ดีด้วยกันเถิด ซินแสจิวถองได้ฟังก็ดีใจให้งักฮุยคำนับหลีซุนแล้วลากลับไป ครั้นงักฮุยกลับไปถึงที่อยู่ก็เล่าความให้มารดาฟัง ตามซึ่งหลีซุนผู้รักษาเมืองไลยอึ้งกุ้ยจะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยา นางเอียวสีมารดาได้ฟังก็ดีใจว่า เจ้าจงอุตส่าห์เรียนหนังสือฝึกหัดเพลงอาวุธและวิชาต่าง ๆ ให้ชำนิชำนาญไว้ ถ้าได้ไปอยู่กินกับบุตรสาวหลีซุนแล้วก็จะได้พึ่งบุญเขาต่อไป งักฮุยก็ลามารดากลับมาอยู่ด้วยซินแสจิวถองตามเดิม
ฝ่ายหลีซุนกลับมาแต่สนามถึงบ้าน ก็เล่าความให้นางลีสีบุตรสาวฟังทุกประการ นางลีสีจึงว่ามารดาข้าพเจ้าก็ไม่มี เมื่อบิดาเห็นชอบเห็นควรข้าพเจ้าก็หาขัดขืนไม่ ครั้นเวลารุ่งเข้าหลีซุนก็จดปีเดือนวันคืนของนางลีสีผู้บุตรให้คนใช้เอาไปให้ซินแสจิวถองตำบลบ้านคีลินชึง ซินแสจิวถองได้รับปีเดือนของบุตรสาวหลีซุนแล้วก็สั่งให้งักฮุยไปหามารดา จดหมายวันคืนมาเทียบกันเข้า ซินแสจิวถองดูปีเดือนวันคืนเวลาถูกต้องเหมือนกับเป็นวันหนึ่งวันเดียว ซินแสจิวถองก็คิดว่าคนทั้งสองนี้ชะรอยจะเกิดมาเป็นคู่กัน จึงชี้ให้งักฮุยดูว่าเจ้ากับหญิงคนนี้อยู่กินด้วยกัน ถ้าทุกข์สุขสิ่งใดก็คงจะเป็นที่ร่วมกัน ด้วยปีเดือนวันคืนเวลาเหมือนกันไม่เคลื่อนคลาดกัน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซินแสจิวถองก็พางักฮุยไปบ้านหลีซุนผู้รักษาเมือง หลีซุนเห็นซินแสจิวถองพางักฮุยมาก็ยินดี คำนับกันตามธรรมเนียมเชิญให้นั่งที่สมควร ซินแสจิวถองจึงพูดว่าท่านให้จดหมายปีเดือนวันคืนของบุตรสาวท่านไป ข้าพเจ้าได้สอบสวนดูจำเพาะปีและเดือนเวลาเหมือนกับปีเดือนคืนวันเวลาของงักฮุยไม่ผิดเพี้ยนกันเลย หลีซุนได้ฟังดังนั้นก็ดีใจพูดกับซินแสจิวถองว่า หายากนักคนที่ปีเดือนวันคืนเวลาจะร่วมถูกต้องกันดังนี้ ชะรอยคนทั้งสองจะเคยเป็นคู่กันมา พูดแล้วก็สั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยง ซินแสจิวถองกับงักฮุยกินอิ่มสำเร็จแล้ว หลีซุนจึงพูดกับงักฮุยว่าเจ้าก็เป็นบุตรเขยเราแล้ว เราเห็นเจ้ามีฝีมือเข้มแข็ง เพลงอาวุธก็ชำนิชำนาญ แต่ยังหามีม้าที่สำหรับจะขี่ไม่ ม้าของเรามีอยู่หลายสิบ เจ้าจงไปเลือกดูสักม้าหนึ่งเอาไปไว้ขี่สำหรับขาเถิด งักฮุยไปเลือกดูม้าเหล่านั้นหลายสิบตัวก็ไม่ชอบใจ พูดว่าม้าเหล่านี้จะขี่ออกการศึกสงครามเห็นจะไม่ได้ หลีซุนว่าม้าเป็นหลายสิบตัวเจ้าไม่ชอบใจ ม้าอื่นก็เห็นไม่มีที่ไหน เมื่อขณะพูดกันอยู่นั้น ม้าตัวหนึ่งที่ล่ามไว้ริมกำแพงบ้าน ร้องขึ้นเสียงแหลมดังเรี่ยวแรงนัก งักฮุยได้ฟังจึงว่าม้าที่ร้องอยู่นั้นเสียงเพราะนักเห็นทีจะมีกำลังมาก ซินแสจิวถองว่ายังไม่เห็นตัวม้าเหตุใดจึงรู้ว่าเป็นม้าดี งักฮุยว่าม้าดีมีกำลังมากนั้นร้องดังเป็นกังวาน กระแสเสียงแจ่มใส ถึงข้าพเจ้าไม่เห็นตัวก็รู้ว่าม้าดีมีกำลังมาก หลีซุนจึงว่าม้านี้ซื้อมาแต่ฝ่ายเหนือตั้งแต่มาได้กว่าปีแล้วหามีผู้ใดขี่ได้ไม่ ถ้าคนเข้าใกล้ก็ดีดขบกัดเอาดุร้ายนัก เราชายไปหลายหนแล้ว ผู้ที่ซื้อไปขี่ไม่ได้ ก็เอากลับมาคืนเสียไม่รู้ที่จะทำประการใดจึงได้เอาไปผูกล่ามไว้ริมกำแพง ถ้าเจ้าจะขี่ได้ก็จงเอาไปเถิด พูดดังนั้นแล้วก็พาซินแสจิวถองกับงักฮุยไปดูม้าที่ริมกำแพง ม้าเห็นเข้ามาใกล้ก็ตรงเข้าดีดขบกัด งักฮุยโดดเข้าไปจับผมหน้าม้ากดลงไว้ ม้านั้นโตใหญ่รูปงามสีขาวมีกำลังมาก งักฮุยพิเคราะห์ดูก็ชอบใจ หลีซุนสั่งให้เอาเครื่องม้าผูกม้านั้นเข้าแล้ว งักฮุยขึ้นขี่ขับไปเต็มกำลังจนเหงื่อม้าออกราบลง หลีซุนเห็นดังนั้นก็ดีใจพาซินแสจิวถองกับงักฮุยกลับมาบ้าน สั่งคนใช้ให้ผูกม้ามาให้ซินแสจิวถองขี่ตัวหนึ่ง ซินแสจิวถองกับงักฮุยก็ลากลับมา การซึ่งจะให้งักฮุยกับนางลีสีอยู่กินด้วยกันนั้นยังหากำหนดนัดวันไม่ งักฮุยมาถึงที่อยู่แล้วก็เล่าความซึ่งซินแสจิวถองไปพูดจากับหลีซุน จนหลีซุนให้ม้ามาสำหรับขี่ตัวหนึ่ง นางเอียวสีได้ฟังก็มีความยินดีเป็นอันมาก
๖
ฝ่ายซินแสจิวถองตั้งแต่กลับมาจากบ้านหลีซุนก็ไม่สบายป่วยไป งักฮุย เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน ศิษย์ทั้งสี่คนก็ช่วยกันรักษาพยาบาล โรคนั้นหาคลายขึ้นไม่ เศรษฐีทั้งสามไปหาหมอมาให้พยาบาลรักษาแก้ไขอาการทรุดหนักลง ซินแสจิวถองรู้ตัวว่าจะไม่รอดแล้ว จึงพูดกับงักฮุยว่าตั้งแต่เจ้ามาเป็นบุตรเลี้ยงเรา เราก็ได้สั่งสอนวิชาการและเพลงอาวุธทุกอย่าง เราป่วยครั้งนี้เห็นจะไม่รอดแล้ว ตำรับตำราซึ่งอยู่ในหีบนั้นเรายกให้กับเจ้าเป็นสิทธิ์ จงอุตส่าห์ดูเล่าเรียนไปตามตำรานั้นเถิด วิชาการและปัญญาก็จะรุ่งเรืองขึ้น เมื่อเจ้าจะเข้าไปทำราชการอาสาแผ่นดินนั้น จงพิจารณาดูการให้ละเอียดมีกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดินเป็นที่ตั้ง คิดปราบปรามข้าศึกภายนอกระวังรักษาข้าศึกภายใน ด้วยชะตาเมืองเปียนเหลียงซึ่งตั้งเป็นเมืองหลวงนั้นมักมีคนอาสัตย์ประกอบไปด้วยอิจฉาพยาบาทเข้าไปเป็นขุนนางผู้ใหญ่เนือง ๆ มาทุก ๆ แผ่นดิน อย่าได้ประมาทระวังการให้จงมาก จะปราบข้าศึกศัตรูภายนอกนั้นให้ปราบด้วยเครื่องสาสตราวุธและกำลังทแกล้วทหาร จะปราบศัตรูภายในนั้นให้ปราบด้วยความสุจริตตั้งอยู่ในยุติธรรม ให้ปรากฏแผ่พ่านประจักษ์แก่คนทั้งหลาย เมื่อผู้ใดคิดอาฆาตจองเวรก็อย่าก่อเวรตอบ ให้ผูกใจระวังรักษาอย่าให้เสียท่วงที เอาความสุจริตและมิได้โกรธตอบ ตั้งใจให้เป็นกลางถือกตัญญูต่อเจ้านายผู้มีคุณให้มั่น เป็นอาวุธต่อสู้ผู้อาฆาตจองเวรก็จะพ่ายแพ้เสื่อมคลายไปเอง ถ้าเจ้าประพฤติได้ดังนี้แล้ว ก็จักชื่อว่าชนะศัตรูภายในให้พ่ายแพ้เสื่อมสูญสิ้นเวรไป ประการหนึ่งจะทำศึกสงครามกับศัตรูภายนอกนั้น อย่าได้ถือทิฐิมานะมัวเมาไปด้วยยศศักดิ์ให้เอาการเป็นประมาณ จะไปในทิศที่ใดให้พิจารณาประเทศนั้น ๆ ให้เข้าใจรู้ทางแผนที่จงละเอียด จะสู้ศึกสงครามอย่ากล้าหาญให้เกิดเหตุ อย่าตื่นอย่าขลาดให้คนทั้งปวงหมิ่นประมาท อย่าทำการด้วยโทโส คิดเสียก่อนให้รอบคอบแล้วจึงทำ อย่ากำเริบหักหาญเพื่อนข้าราชการให้ได้ความเจ็บช้ำ จงประพฤติตัวให้อ่อนโยนอย่าให้เป็นที่เกลียดชังแก่คนทั้งหลายได้ ข้อความซึ่งเราสั่งสอนเจ้านี้จงจำไว้เถิด จึงจะมีความเจริญ งักฮุยก็คำนับรับคำสั่งสอนของอาจารย์แล้ว ซินแสจิวถองจึงพูดกับเฮงเหมงเศรษฐีว่า เมื่อแต่ก่อนข้าพเจ้าไปเยี่ยมหลวงจีนที่เขาและจัวซัวนั้น เห็นที่แห่งหนึ่งควรจะเป็นที่ฮวงซุ้ยฝังศพ ข้าพเจ้าถามเฮงกุ้ยว่าที่ของผู้ใด เฮงกุ้ยบอกว่าเป็นที่ของท่าน ครั้งนี้ข้าพเจ้าก็จะลาท่านแล้ว ขอท่านจงได้เอาศพข้าพเจ้าไปฝังไว้ที่นั้นเถิด ประการหนึ่งบุตรท่านทั้งสามที่มาเป็นศิษย์ข้าพเจ้านั้นให้อุตส่าห์ติดตามงักฮุยอย่าทิ้งกัน สืบไปภายหน้าก็คงจะมีชื่อเสียงเป็นทหารใหญ่ปรากฏในแผ่นดิน ครั้นสั่งถ้อยความเสร็จแล้วโรคกำเริบมากขึ้นซินแสจิวถองก็ถึงแก่ความตาย อายุได้เจ็ดสิบเก้าปี เศรษฐีทั้งสามและศิษย์ทั้งสี่ก็มีความอาลัยร้องไห้เศร้าโศกถึงซินแสจิวถองเป็นอันมาก ครั้นสร่างความโศกแล้ว เศรษฐีทั้งสามก็จัดหีบมาใส่ศพซินแสจิวถองไปฝังที่ชายเขาและจัวซัวข้างทิศใต้ทำการเซ่นไหว้ศพเป็นอันมาก เศรษฐีทั้งสามกับเฮงกุ้ย เตียเฮียน ทึงฮวย ก็พากันกลับมาบ้าน แต่งักฮุยนั้นปลูกทับกระท่อมเฝ้าศพอยู่ที่นั้นหลายเดือน จนถึงวันเชงเหม็งขึ้นปีใหม่ เศรษฐีทั้งสามกับบุตรก็จัดของไปไหว้เซ่นศพซินแสจิวถอง ที่ฮวงซุ้ยชายเขานั้นเห็นงักฮุยเฝ้าศพซินแสจิวถองผู้บิดาเลี้ยงอยู่ที่นั้นมิได้กลับมาอยู่บ้าน เฮงเหมงเศรษฐีพูดกับงักฮุยว่าเจ้ามาเฝ้าซินแสจิวถองอยู่ก็ช้านานแล้ว ไม่กลับไปปฏิบัติมารดาบ้างเลย งักฮุยว่าซินแสจิวถองบิดาเลี้ยงข้าพเจ้านี้ ได้สั่งสอนมีคุณกับข้าพเจ้าเป็นอันมาก จะขออยู่เฝ้าศพอีกสักหน่อยหนึ่งก่อนจึงจะกลับไป
ฝ่ายเฮงกุ้ยบุตรเฮงเหมง ได้ยินงักฮุยพูดกับบิดาดังนั้นจึงพูดแก่ เตียเฮียน ทึงฮวย ว่างักฮุยพี่เราบิดาอ้อนวอนก็ไม่ยอมกลับไป เราทั้งสามคนช่วยกันไปรื้อโรงที่อยู่ของงักฮุยเสียให้สิ้นอย่าให้งักฮุยอยู่ต่อไปได้ ปรึกษากันแล้วก็รื้อโรงเศรษฐีบิดาทั้งสามกับงักฮุยห้ามปรามก็ไม่ฟัง งักฮุยเห็นเพื่อนศิษย์รื้อโรงเสียราบสิ้นแล้วก็เป็นอันจนใจ จึงพูดกับเศรษฐีและเพื่อนทั้งสามว่า ท่านผู้ใหญ่ทั้งสามกับเพื่อนฝูงไม่ยอมให้อยู่แล้ว ข้าพเจ้าก็จะต้องปฏิบัติตาม เศรษฐีทั้งสามได้ยินงักฮุยว่าจะยอมกลับมาแล้วก็ยินดีพากันกลับมาบ้าน แต่เฮงกุ้ยเตียเฮียนยังอยู่กับงักฮุยที่ฮวงซุ้ยเฝ้าศพนั้น แล้วจึงจะตามเศรษฐีผู้บิดามาต่อภายหลัง เฮงกุ้ยจึงจัดเอาของที่เซ่นไหว้มาเลี้ยงสู่กันกินอิ่มเสร็จแล้วทึงฮวยจึงพูดกับงักฮุยว่า พี่มาเฝ้าศพซินแสจิวถองอาจารย์เราอยู่ช้านาน มารดาอยู่คนเดียวหามีความสุขสบายไม่ เตียเฮียนจึงพูดว่าตั้งแต่ซินแสจิวถองของเราตายแล้ว พวกเราก็หาได้ซักซ้อมเพลงอาวุธต่าง ๆ ไม่เลย ถ้านายบ้านเขาจะจดบัญชีเอาเข้าไปซักซ้อมเพลงอาวุธแย่งชิงขุนนางกัน ที่ไหนพวกเราจะสู้พวกอื่นเขาได้ งักฮุยว่าตั้งแต่ซินแสจิวถองอาจารย์ของเราตายแล้วเราก็ไม่ได้คิดที่จะเป็นขุนนางนายทหาร เฮงกุ้ยว่าพี่มาทำใจสั้นเสียดังนี้หาควรไม่ อาจารย์เราก็ได้ทำนายไว้ว่าเราทั้งสี่คนจะได้เป็นขุนนางช่วยปราบปรามข้าศึก ทำนุบำรุงแผ่นดินให้มีชื่อเสียงปรากฏต่อไป ซึ่งพี่มาพูดดังนี้จะมิผิดกับคำซินแสจิวถองอาจารย์เราไปหรือ
ขณะนั้นมีพ่อค้าคนหนึ่งแอบแฝงอยู่ในที่หญ้ารก ได้เห็นคนทั้งสี่นั่งพูดกันเสียงเอะอะห้าวหาญก็สำคัญว่าเป็นโจรจึงออกมาคุกเข่าคำนับว่า ท่านทั้งสี่ขอชีวิตข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด งักฮุย เฮงกุ้ย เตียเฮียน ทึงฮวย เห็นดังนั้นก็ไม่แจ้งว่าเหตุผลอย่างไร งักฮุยจึงว่าพวกเราสี่คนนี้เป็นคนดีดอก พากันมาเซ่นศพซินแสหาได้เป็นโจรผู้ร้ายไม่ ท่านอย่ากลัวเลย นี่เหตุผลประการใดท่านจึงได้มาร้องขอชีวิตดังนี้ พ่อค้าได้ยินว่าเป็นคนดีก็สิ้นวิตก จึงร้องเรียกเพื่อนพ่อค้าที่มาด้วยกันประมาณสามสิบคน ซึ่งแอบซุ่มหนีโจรอยู่นั้นออกมาพูดกับงักฮุย เฮงกุ้ย เตียเฮียน ทึงฮวยว่า พวกข้าพเจ้าชวนกันมาค้าขายเดินมาถึงตำบลลวนเชากังที่ชายเขานี้ ได้ยินข่าวว่าพ่อค้าพวกหนึ่งเดินมาก่อนพบนายโจรพวกหนึ่งฝีมือเข้มแข็ง คุมพวกเข้าตีปล้นเอาทรัพย์สิ่งของไปสิ้น พวกข้าพเจ้าตามมาภายหลังเห็นท่านทั้งสี่นั่งอยู่จึงได้ตกใจกลัว งักฮุยว่าซึ่งท่านจะไปค้าขายเมืองไลยอึ้งกุ้ยนั้น เดินไปทางชายเขาอีกหน่อยหนึ่งก็จะพบทางใหญ่ หามีโจรผู้ร้ายไม่จงพากันไปเถิด พวกพ่อค้าเหล่านั้นก็คำนับลาพากันเดินไป เฮงกุ้ยจึงพูดว่าพวกพ่อค้าแจ้งความว่าตำบลลวนเชากังมีพวกโจรอาศัยพำนักอยู่ จำเราจะพากันไปดูให้รู้จักว่าพวกไหนเป็นโจรมาพำนักอยู่ที่นี้ งักฮุยว่าคนซึ่งประพฤติเป็นโจรดังนี้เครื่องศาสตราวุธพรักพร้อม เราทั้งสี่มาเซ่นศพซินแสจิวถองหาได้เอาเครื่องอาวุธสำหรับมือมาไม่ ถ้าไปเกิดวุ่นวายกันขึ้นแล้วจะต่อสู้พวกโจรมือเปล่าได้หรือ เตียเฮียนจึงว่า ท่านอย่าวิตกด้วยไม่มีอาวุธ กิ่งไม้ในป่ามีถมไป เราหักเอามาคนละอัน ถือเป็นอาวุธพอจะต่อสู้พวกโจรได้ ทึงฮวยพูดว่าเราสี่คนพี่น้องคิดกันจะอาสาปราบยุคเข็ญในแผ่นดิน ครั้งนี้เป็นแต่พวกโจรเราจะพรั่นพรึงมันทำไม งักฮุยว่าเพื่อนทั้งสามจะไปให้ได้แล้ว เราก็จะต้องยอมตามไปด้วย พูดกันแล้วก็ไปเที่ยวหากิ่งไม้เป็นกระบองสำหรับมือคนละอัน พากันออกเดินไปถึงตำบลลวนเชากัง เห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างโตใหญ่หน้าดำขี่ม้ายืนอยู่มีคนคุกเข่าอยู่ข้างหน้าม้าห้าหกคน พูดอ้อนวอนว่าข้าพเจ้าไม่มีของสิ่งใดมาเลย ขอให้ปล่อยไปเสียเถิด คนที่ขี่ม้าร้องตวาดว่า ไม่มีสิ่งใดมาค้าขายของอันใดติดตัวก็จงเอามาให้เสียโดยเร็ว ถ้าไม่ให้จะฆ่าเสีย งักฮุยได้ยินโจรพูดดังนั้นจึงว่ากับเพื่อนทั้งสามว่าเจ้าจงพักอยู่ที่นี่ก่อน เราจะเข้าไปดูท่วงทีนายโจร ทึงฮวยว่าถ้าพี่จะไปต้องเอาอาวุธสำหรับมือไปด้วยอย่าประมาท งักฮุยว่าโจรคนนี้กิริยาพูดจาโวหารขี่ม้าถืออาวุธดูแข็งแรง ซึ่งจะเข้าสู้รบซึ่งหน้านั้นไม่ได้ จะต้องคิดกลอุบายพูดจาล่อลวงให้เสียท่วงทีก่อนจึงจะเอาชัยชนะได้ ถ้าแม้นเจ้าทั้งสามเห็นว่าเราจวนจะเสียทีก็จงรีบไปช่วยให้ทัน ว่าแล้วก็เดินเข้าไปหานายโจรพูดว่าพวกเหล่านี้มันไม่มีสิ่งใดติดตัวมาดอก ท่านจงปล่อยเสียเอาบุญเถิด นายโจรจึงว่าเจ้าเป็นอะไรจึงมาล่วงบังคับเราดังนี้ ถึงตัวเจ้านี้มีสิ่งใดก็จงเอามาให้เราเสียโดยเร็วเราจึงจะปล่อยไป งักฮุยว่าซึ่งท่านกักขังพวกนี้ไว้ท่านจะได้รับประโยชน์สิ่งใด ด้วยเป็นแต่พ่อค้าเล็กน้อยปล่อยเสียเถิด ข้าพเจ้าเป็นพ่อค้าใหญ่ เกวียนบรรทุกสิ่งของตามมาข้างหลังเป็นอันมาก ถ้ามาถึงแล้วท่านจงเลือกเอาของไปตามปรารถนา นายโจรได้ฟังก็ดีใจปล่อยคนเหล่านั้นเสียทั้งสิ้น แล้วพูดกับงักฮุยว่า เราปล่อยคนเหล่านั้นไปหมดแล้ว ท่านจงรีบไปเร่งเกวียนเอาของมาให้เราโดยเร็ว งักฮุยว่าของนั้นคงได้ดอกแต่เราวิตกอยู่ด้วยเพื่อนสองคนเขาจะไม่ยอมให้ท่าน ท่านจะคิดประการใด นายโจรถามว่าพวกเพื่อนของเจ้าอยู่ที่ไหน จงไปเรียกตัวมาหาเรา งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะยื่นมือซ้ายมือขวาทั้งสองออกไปว่า มือทั้งสองนี้แหละเพื่อนของเรา ถ้าแพ้แก่ท่านก็จงเอาของในเกวียนไปให้หมดเถิด นายโจรจึงว่ามือเจ้าจะมีฤทธิ์สักเพียงไร ครั้นเราจะเอาอาวุธเข้าสู้กับเจ้าซึ่งไม่มีอาวุธมา ก็เป็นที่น่าอายแก่ผีสางเทวดา ว่าแล้วก็วางอาวุธลงจากม้ากำหมัดเข้าชกงักฮุย งักฮุยไม่สู้เป็นแต่คอยปัดป้องหลบหลีก นายโจรชกงักฮุยหลายหนก็หาถูกไม่ งักฮุยเห็นได้ทีก็เอาเท้าถีบถูกนายโจรล้มลง นายโจรลุกขึ้นได้วิ่งไปหยิบอาวุธจะเชือดคอตายเสีย งักฮุยเข้าแย่งชิงอาวุธไว้ได้แล้วถามว่าชกกันยังไม่ทันถึงแพ้ชนะ เหตุใดท่านจึงมาเชือดคอตายเสียดังนี้ นายโจรบอกว่าตั้งแต่เราได้สู้ศึกสงครามมานับหนนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งจะได้เสียทีแก่ผู้ใดดังนี้ไม่มีเลย เราคิดน้อยใจอายแก่ท่านนักจึงจะเชือดคอตายเสีย งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะว่าท่านชกเราหลายหน เราก็มิได้ชกโต้ตอบเราเอาเท้าถีบถูกท่านทีหนึ่งเท่านั้น ไม่ควรจะเชือดคอตายเสียเลย นายโจรเห็นงักฮุยไม่มีพยาบาทถือโกรธ จึงถามว่าท่านนี้แซ่ใดชื่อไรอยู่เมืองไหนเป็นทหารของผู้ใด มีธุระสิ่งใดหรือจึงได้มาทางนี้ งักฮุยบอกว่าเราแซ่งักชื่อฮุยตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลคีลินชึงแขวงเมืองเซียงจิว นายโจรได้ฟังจึงถามว่าท่านอยู่บ้านคีลินชึงนั้นรู้จักซินแสจิวถองบ้างหรือไม่ งักฮุยว่าซินแสจิวถองนั้นคือบิดาเลี้ยงของเรา ท่านมีธุระสิ่งใดหรือจึงถามถึงซินแสจิวถอง นายโจรว่าท่านเป็นบุตรเลี้ยงซินแสจิวถองแล้ว ข้าพเจ้าก็ยอมไม่สู้ฝีมือท่าน งักฮุยถามว่าท่านแซ่ไรชื่อใดอยู่เมืองไหนจึงมาตั้งอยู่ที่ตำบลนี้ นายโจรบอกว่าแซ่งูชื่อเกาเป็นชาวเมืองเซียมไซ เมื่อบิดาข้าพเจ้าจวนจะถึงแก่กรรม ได้สั่งกับมารดาข้าพเจ้าไว้ว่า ถ้าจะให้ข้าพเจ้าเป็นคนมีชื่อเสียงปรากฏแล้วจงพาไปให้เรียนวิชาที่ซินแสจิวถอง ครั้นบิดาข้าพเจ้าถึงแก่กรรม มารดาจึงได้พาข้าพเจ้ามาจะไปหาซินแสจิวถอง พอมาถึงที่ตำบลนี้พบโจรพวกหนึ่งซึ่งได้สู้รบกับข้าพเจ้า พวกโจรสู้ข้าพเจ้าไม่ได้หนีไปทิ้งข้าวของไว้ ข้าพเจ้าจึงได้เก็บเอาของทั้งนี้ไว้ ปรารถนาจะไปให้กำนัลซินแสจิวถอง ขอเชิญท่านไปพบกับมารดาข้าพเจ้าสักหน่อย แล้วจงพาข้าพเจ้ากับมารดาไปหาซินแสจิวถองด้วย งักฮุยว่าเรามีเพื่อนสามคนพักอยู่ที่ชายป่า จะไปบอกให้มาพร้อมกันก่อนจึงจะไป ว่าแล้วก็ตะโกนร้องเรียกเฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียนมาพร้อมแล้ว งูเกาก็พาไปหามารดาแจ้งความว่าท่านคนนี้ชื่องักฮุยเป็นบุตรเลี้ยงซินแสจิวถอง มารดางูเกาได้แจ้งก็มีความยินดีพูดกับงักฮุยว่า เมื่อสามีข้าพเจ้าจะใกล้ถึงแก่กรรม ได้สั่งให้ข้าพเจ้าพางูเกาไปเรียนวิชาเพลงอาวุธที่ซินแสจิวถอง บัดนี้มาพบท่านก็เป็นบุญนักหนา ขอท่านจงได้พาไปให้พบซินแสจิวถองด้วยเถิด งักฮุยได้ฟังก็คิดถึงซินแสจิวถอง กลั้นน้ำตาไม่ได้ก็ร้องไห้พูดว่า บิดาเรานั้นดับสูญเสียแต่เมื่อปีก่อนนี้แล้ว มารดางูเกาได้ฟังก็เสียใจพูดว่าข้าพเจ้าอุตส่าห์พาบุตรมาทั้งนี้ก็ปรารถนาจะให้บุตรไปเรียนวิชาตามคำบิดาสั่งไว้บัดนี้ซินแสจิวถองก็ถึงแก่กรรมเสียแล้ว ที่ไหนบุตรข้าพเจ้าจะรู้วิชาการศึกสงครามเล่า งักฮุยจึงว่าถึงบิดาเลี้ยงเราตายแล้วท่านอยากจะรู้วิชาการก็จะช่วยแนะนำให้ ด้วยเพื่อนข้าพเจ้าที่มานี้เป็นศิษย์ซินแสจิวถอง ได้ร่ำเรียนวิชาเพลงอาวุธรู้ชำนิชำนาญทุกคน ขอเชิญท่านกับงูเกาไปบ้านข้าพเจ้าเถิด จะช่วยฝึกหัดวิชาการเพลงอาวุธต่าง ๆ ให้ตามความปรารถนา มารดางูเกากับงูเกาได้ฟังก็มีความยินดียิ่งนัก งูเกาจึงเอาม้าสำหรับที่ตัวขี่มาให้มารดาขี่ ตัวงูเกากับงักฮุย เฮงกุ้ย เตียเฮียน ทึงฮวยก็เดินตามไป มาถึงที่มารดางักฮุยอยู่ งักฮุยก็เข้าไปแจ้งความแก่นางเอียวสีมารดา ให้ออกมารับมารดางูเกาเข้าไปข้างในด้วยกัน นางเอียวสีก็ออกมาเชิญมารดางูเกาต่างคนต่างคำนับกัน งักฮุยให้คนใช้จัดโต๊ะมาเลี้ยงงูเกากับเพื่อนกินอยู่ด้วยกันทั้งห้าคน ครั้นอิ่มเสร็จแล้ว งักฮุยจึงพูดขึ้นว่าเราทั้งห้านี้ควรจะทำสาบานเป็นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน ให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันท่านจะเห็นประการใด งักฮุย เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน งูเกา ก็ยอมพร้อมใจกัน จึงจัดเครื่องบูชาออกมาตั้งกลางแจ้ง จุดธูปเทียนบวงสรวงแล้วตั้งสัตย์สาบานเป็นพี่น้องร่วมทุกข์สุขไปเบื้องหน้า มีการศึกสงครามต้องสู้รบกับศัตรูที่แห่งใด ๆ ก็ดี ถึงได้ทีเสียทีก็จะช่วยกันไม่คิดแก่ชีวิต ครั้นตั้งสัตย์สาบานกันแล้วยกงักฮุยเป็นพี่ใหญ่ คนเหล่านั้นเป็นพี่น้องตามลำดับอายุกัน ตั้งแต่กระทำสัตย์สาบานแล้ว คนทั้งห้าก็มีความรักใคร่สนิทต่อกันทุกคน ถึงเวลาก็ออกมาซ้อมหัดเพลงอาวุธ จนชำนิชำนาญคล่องแคล่วทั้งห้านาย ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่ง งักฮุยจึงชวนน้องร่วมสาบานทั้งสี่คนขี่ม้าออกไปซ้อมเพลงอาวุธที่สนามหน้าบ้าน เห็นชายผู้หนึ่งเข้ายืนแอบพุ่มไม้มองดู งักฮุยคิดประหลาดใจก็ขับม้าออกไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เจ้าคนนี้มาแอบพุ่มไม้ทำกิริยามองเมียงผิดประหลาดจะคอยทำร้ายเราหรือ
๗
ชายผู้นั้นก็ออกจากพุ่มไม้มาคำนับแล้วพูดว่า ซึ่งข้าพเจ้ามาแอบดูนั้นมิได้คิดจะทำร้ายพวกท่าน ข้าพเจ้าเป็นพันร้องนายบ้านอยู่ตำบลนี้ เห็นท่านทั้งห้าซ้อมเพลงอาวุธคล่องแคล่วจะมาแจ้งความกับท่านให้รู้ ด้วยผู้รักษาเมืองเซียงจิวมีหนังสือประกาศแจกมาถึงนายบ้านทุกตำบลว่า ถ้าผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งชำนิชำนาญในการเพลงอาวุธ ก็ให้นายบ้านพาตัวไปหาเจ้าเมืองเซียงจิวจะทดลองดูฝีมือ ถ้าดีแล้วจะบอกส่งเข้าเมืองหลวง ให้เป็นขุนนางตามควรแก่สติปัญญาและฝีมือ เฮงกุ้ยได้ฟังจึงว่าท่านมาแอบดูดังนี้ไม่ควร จะดูก็มาดูตรงๆไม่ได้หรือ เราพี่น้องทั้งห้าคนนี้ซักซ้อมฝีมือกันก็หมายว่าจะทำราชการอาสาแผ่นดิน ซึ่งท่านมาบอกความดังนี้ก็ดีแล้วเชิญท่านกลับไปก่อนเถิดเวลาอื่นจึงค่อยมาพูดจากัน งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่สิ้นเวลาซ้อมหัดแล้วก็กลับมาบ้าน ครั้นอยู่มาวันหนึ่งงักฮุยไปหาหลีซุนเจ้าเมืองไลยอึ้งกุ้ยซึ่งเป็นบิดาภรรยา แจ้งความกับหลีซุนว่า บัดนี้เจ้าเมืองเซียงจิวมีหนังสือประกาศมาให้นายบ้านชักชวนผู้ซึ่งได้หัดวิชาเพลงอาวุธมีฝีมือเข้มแข็งไปเมืองเซียงจิว ทดลองฝีมือแล้วจะบอกนำส่งขึ้นไปเมืองหลวง พวกข้าพเจ้าทั้งห้าคนนี้ก็ได้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่าง ๆ มาช้านาน หมายใจว่าจะทำราชการเป็นทหารอาสาเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้ากับพี่น้องสี่คนอยากจะใคร่ไปหาเจ้าเมืองเซียงจิวทดลองฝีมือดู เมื่อแต่ก่อนนั้นชื่อข้าพเจ้าทั้งสี่คนก็มีอยู่ในบัญชีแล้ว บัดนี้งูเกาเพื่อนข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง มีฝีมือเข้มแข็งดี ขอท่านจงได้เอาชื่อเขียนเติมลงไปในบัญชีบอกส่งไปเมืองเซียงจิวเป็นห้าคนด้วยกัน หลีซุนได้ฟังก็ยินดีจึงเขียนชื่องูเกาลงในบัญชีแล้วพูดว่า เราจะต้องมีหนังสือให้เจ้าถือไปถึงซือหยินเจ้าเมืองทึงอิมกุ้ย ถ้าการไปเมืองเซียงจิวจะขัดข้องประการใดให้เขาช่วยทำนุบำรุงด้วย ซือหยินเจ้าเมืองทึงอิมกุ้ยนั้นเป็นคนชอบอัชฌาสัยแก่เรามาช้านานหลีซุนก็กลับเข้าไปในห้องเขียนหนังสือเสร็จแล้วก็ออกมาส่งให้งักฮุย งักฮุยคำนับลาหลีซุนกลับมาบ้านแจ้งความกับพี่น้องทั้งสี่คนแล้วจัดแจงของสำหรับใช้สอยพอสมควร ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ขึ้นขี่ม้าออกเดินไปเมืองเซียงจิวทั้งห้าคน ครั้นถึงเมืองทึงอิมกุ้ยก็เข้าไปพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของกังจินจือซื้อของเลี้ยงกันอิ่มแล้ว งักฮุยจะเอาหนังสือเข้าไปให้ซือหยิน เพื่อนทั้งสี่คนว่าเวลานี้จวนเย็นสิ้นราชการแล้ว เห็นจะไม่พบซือหยินดอกกระมัง กังจินจือเจ้าของเตี๊ยมได้ฟังจึงพูดว่า ซือหยินผู้รักษาเมืองนี้เป็นคนมั่นคงตรวจตราราชการ ใจอารีรอบคอบรักราษฎร ผู้ใดมีกิจธุระจะไปหาเวลาใดก็ปะหาเหมือนขุนนางอื่น ๆ ไม่ ท่านจงไปเถิด งักฮุยได้ฟังก็พาพี่น้องทั้งสี่เอาหนังสือเข้าไปหาซือหยิน
ฝ่ายซือหยินเมื่อเวลากลางคืนวันก่อนล่วงมาแล้วนอนหลับสนิท นิมิตฝันว่าออกนั่งอยู่หน้าตึกที่ว่าราชการ เห็นเสือมีปีกหลายตัวต่างกันทั้งห้าตัววิ่งเข้ามาตรงหน้า แล้วซือหยินก็ตกใจตื่น ครั้นเวลาออกว่าราชการ จึงเอาความฝันเล่าให้ขุนนางกรมการทั้งปวงฟัง แปะเฮียวกรมการผู้ใหญ่จึงพูดว่าซึ่งท่านนิมิตฝันดังนี้เป็นมงคลแก่ตัวหนักหนา ซือหยินว่าซึ่งท่านว่าเป็นมงคลนั้นคือเห็นความประการใด แปะเฮียวจึงเล่าว่า เมื่อครั้งแผ่นดินฮ่องสิน จิวบุนอ๋องฝันว่าหมีมีปีกวิ่งเข้ามาตรงหน้าแล้วหายไป ครั้นอยู่มาจิวบุนอ๋องได้เกียงจูแหยผู้มีสติปัญญามาเป็นแม่ทัพ ครั้งนี้ท่านฝันว่าเสือมีปีกวิ่งเข้ามานั้น ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูก็คล้ายคลึงกัน คงจะมีผู้มีสติปัญญาและฝีมือเข้ามาสามิภักดิ์อยู่กับท่าน ซือหยินได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่าซึ่งจะเอาเราไปเปรียบกับจิวบุนอ๋องครั้งแผ่นดินฮ่องสินนั้นเกินนัก ตัวเราเป็นแต่ขุนนางหัวเมืองเล็กน้อย
ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้น ผู้รักษาประตูเข้ามาแจ้งว่าคนถือหนังสือมาแต่เมืองไลยอึ้งกุ้ย จะขอเข้ามาหาท่าน ซือหยินก็สั่งให้หาตัวเข้ามา งักฮุยเข้ามาถึงก็คุกเข่าลงคำนับส่งหนังสือให้ซือหยิน ซือหยิน หนังสือออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงถามงักฮุยว่าเดี๋ยวนี้ท่านมาพักอยู่ที่ไหน งักฮุยบอกว่าพักอยู่ที่เตี๊ยมกังจินจือ ซือหยินว่าเชิญท่านกลับไปพักอยู่ให้สบายก่อนเถิด เราจะให้คนใช้ไปแจ้งกับเจ้าเมืองเซียงจิวให้รู้ก่อน ต่อเวลาเช้าท่านจึงพากันไป งักฮุยก็คำนับลากลับมาอยู่ที่เตี๊ยม ครั้นเวลาเช้างักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็พากันไปหาเจ้าเมืองเซียงจิว บอกกับผู้รักษาประตูบ้านว่า เราจะขอเข้าไปหาเล่าโต๊ะอี้ผู้รักษาเมือง นายประตูเข้าไปแจ้งความแก่ฮองเซียนซึ่งเป็นขุนนางที่สอง ฮองเซียนจึงให้นายประตูออกมาพาตัวงักฮุยกับคนทั้งสี่เข้าไป ฮองเซียนถามว่าพวกเจ้าซึ่งมานี้ รู้จักธรรมเนียมที่จะเข้าหาขุนนางแล้วหรือ งักฮุยว่าข้าพเจ้ามิใช่คนชาวเมืองนี้แบบอย่างธรรมเนียมอย่างไรก็ไม่ทราบ ข้าพเจ้ามานี้ทรัพย์สินเงินทองไม่มีมา ถึงจะรู้ก็ไม่มีสิ่งใดจะให้ ฮองเซียนได้ฟังก็โกรธด้วยตัวเป็นคนโลภอยากจะได้แต่สินบน จึงพูดว่าเวลานี้ท่านเจ้าเมืองมีธุระมาก ไม่ว่างเปล่าอีกสักสองสามวันจึงจะนำพวกเจ้าเข้าไปให้พบท่านเจ้าเมือง งักฮุยได้ฟังก็รู้ว่าฮองเซียนแกล้งพูดบิดพลิ้วจะเอาเงินสินบน งักฮุยก็พาเพื่อนทั้งสี่คนกลับมา ครั้นเดินมาถึงกลางทางพบซือหยิน งักฮุยถามว่า ท่านจะไปไหน ซือหยินว่าจะไปหาฮองเซียนฝากฝังพวกเจ้าทั้งสี่คน ถ้ามีธุระสิ่งใดฮองเซียนจะได้ช่วย นี่ทำไมจึงพากันกลับมาเสียเล่า งักฮุยบอกว่าข้าพเจ้าไปหาฮองเซียนแล้ว จะให้ฮองเซียนพาไปหาเล่าโต๊ะอี้ผู้รักษาเมือง ฮองเซียนพูดจาบิดพลิ้วไปว่าเวลานี้เล่าโต๊ะอี้มีธุระไม่ว่างเปล่าอีกสามวันจึงจะให้ข้าพเจ้ามา ซึ่งฮองเซียนพูดเอื้อนอ้อมบิดพลิ้วนั้น เป็นการอุบายจะเอาผลประโยชน์แก่พวกข้าพเจ้า ซือหยินได้ฟังก็โกรธ ว่าฮองเซียนนี้เป็นคนเห็นแต่ผลประโยชน์หาเห็นแก่ราชการไม่ เราจะพาพวกเจ้าเข้าไปหาเล่าโต๊ะอี้ให้ได้ ว่าแล้วก็พางักฮุยกับพวกทั้งสี่ไปหาเล่าโต๊ะอี้ เล่าโต๊ะอี้ออกมารับพาเข้าไปข้างในคำนับแล้ว เล่าโต๊ะอี้ถามว่าท่านมานี้มีธุระสิ่งใดหรือ ซือหยินจึงบอกว่ามีคนชาวเมืองไลยอึงกุ้ยห้าคน ฝีมือเข้มแข็งวิชาเพลงอาวุธการทหารดีให้ข้าพเจ้าพามาหาท่าน เล่าโต๊ะอี้ได้ฟังจึงพิเคราะห์ดูคนทั้งห้าเห็นท่วงทีดีวิชาเข้มแข็ง สมควรจะเป็นทหารก็มีความยินดียังหาทันพูดประการใดไม่ ขณะนั้นฮองเซียนเห็นซือหยินพางักฮุยกับคนทั้งสี่เข้าไปหาเล่าโต๊ะอี้ ก็คิดโกรธรีบตามเข้าไปพูดกับเล่าโต๊ะอี้ว่าคนทั้งห้าซึ่งซือหยินพาเข้ามานี้ ข้าพเจ้าได้เห็นฝีมือแล้วไม่ดีสักเพียงใดดอก เป็นแต่รู้เพลงอาวุธเท่านั้น ข้าพเจ้าได้ห้ามแล้วว่าถึงกำหนดคราวหลังจึงค่อยมา ซือหยินได้ฟังก็โกรธว่าฮองเซียนคนนี้หาดีไม่ คิดแต่จะเอาค่าสินบน ไม่ได้ก็โกรธ จึงแกล้งพูดอิจฉาเกียดกันคนดีเสียเปล่า ๆ ฮองเซียนว่าท่านยกย่องว่าคนห้าคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง ข้าพเจ้าจะขอลองดูว่าจะมีฝีมือประการใด งักฮุยจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้ามานี้ก็อยากจะใคร่ลองดูฝีมือที่ท่านถือว่าดีเป็นเอกนั้นดูสักพักหนึ่ง แต่เกรงอยู่ว่าท่านเจ้าเมืองไม่มีคำสั่ง เล่าโต๊ะอี้ได้ฟังคนทั้งสองพูดดังนั้น จึงว่าเราก็อยากจะใคร่เห็นฝีมือจะทดลองกันดูก็ตามเถิด ฮองเซียนกับงักฮุยก็คำนับลาออกมาที่สนามหน้าบ้าน เล่าโต๊ะอี้กับคนทั้งปวงก็พากันออกมาดู งักฮุยจึงพูดกับฮองเซียนว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะสู้ลองฝีมือกับท่านนั้น ข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยจะพลั้งพลาดเหลือเกินประการใดขออภัยเสียเถิด ว่าแล้วต่างคนก็ถืออาวุธเข้าสู้กันประมาณครู่หนึ่ง งักฮุยทำลดมืออ่อนประหนึ่งว่าจะสู้ฮองเซียนไม่ได้ ฮองเซียนเห็นก็มีใจกำเริบรบบุกรุกจะเอาชัยชนะให้ได้ งักฮุยเห็นฮองเซียนรบบุกรุกเข้ามาก็เอาทวนยกขึ้นจะแทง ฮองเซียนหลบเสียที งักฮุยกลับเอาด้ามทวนตีฮองเซียนถูกบ่าซ้ายล้มลง คนทั้งปวงที่ดูอยู่นั้นก็พากันเฮขึ้นร้องชมฝีมืองักฮุยว่าเข้มแข็งดีกว่าฮองเซียน เล่าโต๊ะอี้เห็นฮองเซียนเสียทีงักฮุยก็โกรธ ว่าเสียแรงเป็นถึงทีตงกุนสู้งักฮุยไม่ได้ หาควรจะนับถือว่าเป็นนายทหารใหญ่ไม่ ว่าแล้วก็ให้ทหารขับฮองเซียนออกไปเสีย ฮองเซียนมีความอายแก่ทหารและคนทั้งปวงเป็นอันมาก ก็หลีกออกไปนั่งหน้าเศร้าอยู่นอกสนาม เล่าโต๊ะอี้พางักฮุยกลับเข้าไปในบ้าน ถามงักฮุยว่าเจ้าชื่อไรแซ่ใดเป็นชาวเมืองไหน งักฮุยบอกว่าเดิมอยู่เมืองทึงอิมกุ้ย ตำบลเฮาตีเฮีย แซ่งักชื่อฮุย เมื่อข้าพเจ้าคลอดจากครรภ์มารดาได้สามวัน เกิดน้ำใหญ่ท่วมตึกบ้านเรือนราษฎร มารดาพาข้าพเจ้าลงในตุ่มลอยซัดไปถึงเมืองไลยอึ้งกุ้ย เฮงเหมงบิดาเฮงกุ้ยเอาข้าพเจ้ากับมารดาเลี้ยงไว้ตำบลบ้านคีลินชึง ครั้นเติบใหญ่ขึ้น ซินแสจิวถองขอเป็นบุตรเลี้ยง ข้าพเจ้ามีเพื่อนสี่คนเป็นศิษย์ซินแสจิวถองซักซ้อมเพลงอาวุธหมายจะข้าไปทำราชการอยู่เมืองหลวง เล่าโต๊ะอี้ได้แจ้งว่าคนทั้งห้าเป็นลูกศิษย์ซินแสจิวถองก็มีความยินดีพูดว่า ซินแสจิวถองคนนี้ เดิมเราก็ได้ยินชื่อเสียงปรากฏมาช้านาน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้หาเป็นหลายครั้งจะให้เข้าไปทำราชการในเมืองหลวงก็บิดพลิ้วหลบหลีกเสีย เดี๋ยวนี้ก็ตายแล้วน่าเสียดายนัก ซึ่งพวกเจ้ามีใจสมัครเข้าไปทำราชการอยู่เมืองหลวงนั้นเราก็ยินดีด้วย จะมีหนังสือบอกเข้าไปก่อน เมื่อจะรับสั่งให้เจ้าไปทดลองฝีมือได้ จึงจะบอกให้รู้ต่อภายหลัง งักฮุยก็คำนับลาพาพี่น้องทั้งสี่กลับออกมาอยู่ที่พักตามเดิม เล่าโต๊ะอี้จึงพูดกับซือหยินว่า งักฮุยคนนี้เราพิเคราะห์ดูลักษณะดีคงจะมีวาสนา นานไปเบื้องหน้าจะได้เป็นนายทหารใหญ่ ซือหยินได้ฟังจึงว่า ข้าพเจ้าก็เห็นดังนี้จึงได้พามา พูดกันแล้วซือหยินก็คำนับลากลับไปบ้าน
ฝ่ายงักฮุยพักอยู่ที่เตี๊ยมหลายเวลาแล้ว ก็จะกลับมาบ้านคิลินชึง จึงเข้าไปลาซือหยิน ซือหยินพูดกับงักฮุยว่า บ้านเดิมของเจ้าอยู่เมืองทึงอิมกุ้ยทิ้งให้ร้างไว้ทำไม จงพามารดากลับมาอยู่ตามเดิมเถิด เราจะช่วยซ่อมแซมทำนุบำรุงให้ งักฮุยจึงว่าท่านพูดดังนี้บุญคุณนักหนา ข้าพเจ้าจะต้องไปปรึกษามารดาก่อน งักฮุยก็คำนับลาซือหยินกลับมาบ้านคีลินชึง เข้าไปคำนับมารดาเล่าความซึ่งซือหยินพูดนั้นให้ฟังทุกประการ นางเอียวสีมารดาได้ฟังก็ยินดีว่า เราคิดอยู่นานแล้วว่าบ้านเดิมของเรานั้นไม่ควรจะทิ้งให้เป็นของผู้อื่นเสีย แต่จนใจด้วยอนาถา บัดนี้ซือหยินจะอนุเคราะห์ซ่อมแซมให้แล้ว เราก็จะลาท่านเศรษฐีทั้งสามกลับไป
ฝ่ายเฮงเหมงบิดาเฮงกุ้ย ครั้นได้แจ้งว่างักฮุยจะกลับไปอยู่บ้านเดิมก็เสียใจ จึงไปเชิญเตียตัดบิดาเตียเฮียน ทึงบุนต้องบิดาทึงฮวยเศรษฐีทั้งสองมาบอกว่าดังนี้ งักฮุยจะกลับไปอยู่บ้านเดิมเสียแล้ว เศรษฐีทั้งสองยังไม่ทันพูดประการใด พองักฮุยมาแจ้งว่าข้าพเจ้าไปเมืองเซียงจิวซ้อมเพลงอาวุธ เล่าโต๊ะอี้ผู้รักษาเมืองให้ลองฝีมือกับฮองเซียน ฮองเซียนแพ้ข้าพเจ้า เล่าโต๊ะอี้ถามถึงชื่อและแซ่บ้านเดิมข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็เล่าให้ฟังทุกประการ เล่าโต๊ะอี้ว่าข้าพเจ้าอยู่ในแขวงเมืองเซียงจิวไม่ควรจะไปอยู่บ้านอื่น ทั้งให้ซือหยินผู้รักษาเมืองทึงอิมกุ้ยไปซ่อมแซมบ้านเดิมข้าพเจ้าที่ตำบลเฮาตีเฮีย ข้าพเจ้ากับมารดาจะขอลากลับไปอยู่บ้านเดิม ซึ่งมารดากับข้าพเจ้ามาอาศัยอยู่กับท่านก็ช้านาน ข้าพเจ้าคิดว่าท่านทั้งสามเหมือนบิดาข้าพเจ้าทีเดียว ข้าพเจ้าจะไปจากท่านก็มีความอาลัยเป็นอันมาก แต่เป็นความจนใจด้วยบ้านเดิมของข้าพเจ้านั้นทิ้งร้างมานาน ครั้นจะไม่ไปอยู่ก็จะเป็นของผู้อื่นเสีย ประการหนึ่งเล่าโต๊ะอี้ก็มีความเมตตาจะช่วยทำนุบำรุง ครั้นไม่ไปก็จะขัดเคืองเสียที่พึ่งไป ถ้าซือหยินจัดแจงซ่อมแซมบ้านเสร็จแล้วข้าพเจ้าก็จะลาท่านไป เฮงเหมงจึงว่าเมื่อซินแสจิวถองบิดาเลี้ยงของเจ้าจะใกล้ถึงแก่กรรมนั้น สั่งเราไว้ว่าถ้าอยากจะให้บุตรเราทั้งสามคนทำราชการมีชื่อเสียงในแผ่นดินแล้ว ก็ให้อยู่กับเจ้าพร้อมมูลอาศัยสติปัญญาจึงจะได้ดีมีชื่อเสียง บัดนี้เจ้าจะไปอยู่เสียเมืองทึงอิมกุ้ยแล้ว เห็นจะไม่สมความปรารถนาตามคำซินแสสั่ง เตียตัดจึงว่าท่านทั้งสองอย่าวิตกไปนักเลย ข้าพเจ้าตรองเห็นความว่า ถึงงักฮุยจะไปอยู่เมืองทึงอิมกุ้ยทางก็ไม่ไกลกับบ้านเรานัก ทุกวันนี้ห่วงใยสิ่งใดก็ไม่สู้มี พวกเราพ่อลูกพากันไปตั้งบ้านเรือนอยู่กับงักฮุยที่เมืองทึงอิมกุ้ยก็จะไม่เสียประโยชน์ทั้งสองฝ่าย เศรษฐีทั้งสองได้ฟังก็ว่าชอบแล้ว งักฮุยจึงว่าท่านทั้งสามคิดจะติดตามข้าพเจ้าไปนั้น บ้านช่องของท่านก็ใหญ่โตผู้คนบ่าวไพร่ก็มากจะละทิ้งไว้นั้นไม่ควร เศรษฐีทั้งสามจึงว่าเราคิดเห็นพร้อมใจกันเจ้าอย่าทัดทานเลย งักฮุยได้ฟังมิรู้ที่จะทำประการใด คำนับลาไปแจ้งความแก่มารดา นางเอียวสีมารดาจึงว่าซึ่งท่านเศรษฐีทั้งสามจะไปอยู่ด้วยก็ตามใจท่านเถิด อย่าว่ากล่าวห้ามปรามให้ขัดเคืองเลย แต่ตัวเจ้าต้องไปหาหลีซุนบิดาภรรยาบอกให้รู้ด้วย งักฮุยก็คำนับลามารดาไปหาหลีซุน แจ้งความตามเรื่องซึ่งจะไปอยู่เมืองทึงอิมกุ้ยให้หลีซุนฟังทุกประการ
๘
หลีซุนจึงว่าซึ่งเจ้าจะกลับไปอยู่บ้านเดิมนั้นเราก็มีความยินดีด้วย แต่บุตรของเราซึ่งยกให้เป็นภรรยาเจ้านั้น วันพรุ่งนี้ก็เป็นวันดีเราจะแต่งงานเสียให้แล้วเจ้าจะได้พากันไปอยู่บ้านเดิมที่เมืองทึงอิมกุ้ย งักฮุยว่าซึ่งท่านมีความเมตตากรุณาข้าพเจ้านั้น พระเดชพระคุณของท่านนักหนา แต่ขณะนี้ข้าพเจ้ายังขัดสนนัก จะขอผัดไปแต่พอได้ทำราชการมีชื่อเสียงขึ้นแล้วจึงจะกลับมาสนองคุณท่าน หลีซุนว่าทุกวันนี้เราก็ชราแล้ว ซึ่งเจ้าจะของดรอต่อไปอีกนั้นเราหาเป็นที่สบายไม่ อยากจะตบแต่งเสียให้ทันตาเห็น เจ้าจงกลับไปบ้านบอกมารดาเจ้าเถิด เราจะตระเตรียมข้าวของเวลาพรุ่งนี้จะได้ส่งภรรยาเจ้าไปที่บ้าน งักฮุยได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะขัดทัดทานด้วยกลัวบิดาภรรยาจะเสียใจ คำนับลากลับมาบ้านแจ้งความกับมารดา มารดาจึงว่าเจ้าจงไปบอกกับท่านเศรษฐีทั้งสามให้ท่านทราบ งักฮุยก็ลามารดาไปหาท่านเศรษฐี เวลานั้นเฮงเหมง เตียตัด ทึงบุนต้องมานั่งพูดปรึกษาด้วยเรื่องงักฮุยจะกลับไปอยู่บ้านเดิม พองักฮุยเข้ามาหาบอกว่าได้ไปลาหลีซุนบิดาภรรยาจะกลับไปอยู่บ้านเดิม หลีซุนว่าเมื่อตัวข้าพเจ้ากับมารดาอยู่ที่บ้านท่านเศรษฐีนั้น ได้อาศัยผู้คนบ่าวไพร่ของท่านเป็นกำลัง จะกลับไปอยู่บ้านเดิมไม่มีที่จะอาศัย ให้ข้าพเจ้าแต่งงานอยู่กับภรรยาเสียก่อนจึงค่อยไป ข้าพเจ้าได้ขอผัดว่ากำลังนี้ยังยากจนอยู่ หลีซุนว่าตัวท่านก็แก่ชราแล้วอยากจะแต่งงานเสียให้ทันตาเห็น ครั้นข้าพเจ้าจะบิดพลิ้วต่อไปก็กลัวจะขัดเคือง ท่านหลีซุนกำหนดไว้ว่าเวลาพรุ่งนี้จะเอาบุตรสาวมาส่งให้อยู่กินกับข้าพเจ้า เฮงเหมง เตียตัด ทึงบุนต้องได้ฟังก็มีความยินดีว่า เจ้าจะทำการมงคลนั้น ข้าวของที่จะใช้สอยนั้นของเรามีอยู่ เจ้าอย่าวิตกเลยไว้เป็นธุระเราเถิด เฮงเหมงก็สั่งบ่าวไพร่ให้จัดแจงแต่งห้องเรือนที่อยู่ให้สะอาด ครั้นเวลารุ่งเช้าหลีซุนก็พาบุตรสาวมา ณ บ้านเฮงเหมง เฮงเหมง เตียตัด ทึงบุนต้อง เศรษฐีทั้งสามกับงักฮุยก็ออกไปรับเชิญเข้ามาในบ้านคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร เฮงเหมงให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยงหลีซุนและพวกที่มาส่งบุตรหลีซุนกินโต๊ะพร้อมมูลกันเป็นที่สบาย ให้พรแก่งักฮุยและภรรยาว่าอยู่กินด้วยกันให้มีความเจริญ ครั้นเลิกกินโต๊ะแล้ว หลีซุนก็ลากลับไปบ้าน งักฮุยกับนางลีสีอยู่กินเป็นสามีภริยากัน ครั้นอยู่มาซือหยินซ่อมแซมบ้านเดิมงักฮุยเสร็จแล้ว ก็มีหนังสือให้คนใช้มาบอกงักฮุย งักฮุยจึงไปแจ้งกับเฮงเหมง ทึงบุนต้อง เตียตัด เศรษฐีบิดาทั้งสามครั้นได้วันฤกษ์ดี เฮงเหมง ทึงบุนต้อง เตียตัด งักฮุย ก็พาครอบครัวบ่าวไพร่ยกออกจากเมืองไลยอึ้งกุ้ย จะไปอยู่ ณ เมืองทึงอิมทุ้ย ตำบลบ้านเฮาตีเฮีย ครั้นเดินทางมาถึงตำบลเอียเงียว ซึ่งเป็นชายป่าไม่มีบ้านเรือนผู้คน เวลาจวนเย็นลงงักฮุยจึงพูดว่าเราเดินทางมานี้หาที่พักก็ไม่มีบ้านเรือนผู้ใด เป็นป่าเปลี่ยว ครั้นจะหยุดนอนอยู่ที่นี่ก็ไม่ชอบกล เตียเฮียน ทึงฮวยจึงว่า ข้าพเจ้าทั้งสองจะรีบไปข้างหน้าหาที่พำนักดูก่อน เตียเฮียน ทึงฮวยก็ขับม้ารีบไปทางประมาณห้าลี้ ถึงศาลเจ้าแห่งหนึ่ง เป็นศาลเก่าหักพังเสียบ้าง ครั้นจะเที่ยวหาต่อไปอีกเวลาก็จวนค่ำ จึงพากันขับม้ารีบกลับมาแจ้งแก่งักฮุย งักฮุยก็เร่งให้ครอบครัวเดินไปถึงศาลเจ้าเข้าพักอยู่ พอพลบค่ำหุงข้าวต้มกินเสร็จแล้ว งักฮุยจึงสั่งแก่คนเหล่านั้นว่า ที่นี้เป็นที่เปลี่ยวไม่มีบ้านเรือนผู้คน อย่าเห็นแก่หลับนอนนักระวังโจรผู้ร้าย งูเกาได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า เราพี่น้องห้าคนนี้แต่ล้วนมีฝีมือเข้มแข็ง ถึงการศึกสงครามใหญ่โตมาก็ไม่หวาดหวั่นครั่นคร้าม ที่อันนี้โดยจะมีศัตรูมาก็เป็นแต่โจรผู้ร้ายเล็กน้อยจะกลัวอะไร เชิญท่านทั้งปวงนอนให้สบายเถิด ข้าพเจ้าจะดูแลตรวจตราระวังรักษาภัยอันตรายเอง คนเหล่านั้นเดินเหนื่อยมาก็พากันนอนหลับ แต่งักฮุยนอนยังหาหลับไม่ ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษได้ยินเสียงคนโห่ร้องอึงมาล้อมศาลเจ้าเข้าไว้ งักฮุยแต่งตัวฉวยอาวุธขึ้นม้าออกมายืนอยู่หน้าศาล ได้ยินเสียงคนพวกที่มาล้อมอยู่นั้นร้องสั่งกันว่า ให้จับตัวงักฮุยไว้อย่าให้หนีไปได้ งักฮุยแลไปเห็นจำได้ถนัดว่าฮองเซียน ขี่ม้าถืออาวุธเป็นนายใหญ่คุมพวกโจรเหล่านั้นมา งักฮุยจึงคิดว่าฮองเซียนนี้เห็นจะมีใจอาฆาตเมื่อครั้งลองฝีมือกับเรา จึงได้คุมพวกยกมาสกัดจะทำร้าย เราจะรักษามั่นไว้จนเวลาสว่าง พวกโจรก็พากันหนีไปเอง
ฝ่ายงูเกานอนหลับสนิท ได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงก็ตกใจตื่น ฉวยอาวุธขึ้นม้าแล้วคิดว่า งักฮุยนี้มีสติปัญญาพูดตักเตือนเราไว้เมื่อหัวค่ำว่าให้ระวังโจรผู้ร้าย บัดนี้ก็มีโจรผู้ร้ายมาจริงไม่ผิดคาดหมายเลย งูเกาก็ขับม้าเข้าไล่ฆ่าฟันพวกโจรตายลงหลายคน เฮงกุ้ยขับม้าเข้ารบกับฮองเซียน
ฝ่ายฮองบู๊ ฮองปุนเห็นเฮงกุ้ยเข้ารบกับฮองเซียนผู้บิดาก็ขับม้าเข้าช่วยรบ งักฮุยเห็นงูเกากับเฮงกุ้ยออกไปสู้รบกับพวกโจร งักฮุยก็ขับม้าเข้าช่วย เตียเฮียนถลันออกหน้าเข้าช่วยงูเกา ทึงฮวย งักฮุย ก็หยุดยืนอยู่ ในเวลานั้นงูเกา ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย เข้ารบกับฮองเซียน ฮองบู๊ ฮองปุน เป็นสามารถ ฮองปุนทานฝีมือเฮงกุ้ยไม่ได้ เฮงกุ้ยเอาง้าวฟันถูกฮองปุนพลัดตกจากม้าตาย ฮองบู๊เห็นฮองปุนเสียที ฮองบู๊ก็ขับม้ารำทวนเข้ามาจะรบกับเฮงกุ้ย งูเกาขับม้าตามมาข้างหลังเอากระบองเหล็กตีถูกฮองบู๊ศีรษะแตกตาย ฮองเซียนเห็นบุตรทั้งสองเสียทีแก่ข้าศึก ก็ตกใจชักม้ากลับหนี เตียเฮียน ทึงฮวยไล่ติดตามไปกระชั้นตัวฮองเซียนเข้า เตียเฮียนเอาทวนแทงไปถูกฮองเซียนพลัดตกจากม้าตาย ทึงฮวยก็เข้าตัดเอาศีรษะฮองเซียนไว้ ขณะนั้นพวกฮองเซียนเห็นนายตายทั้งสามคน ก็ตกใจแตกตื่นวิ่งหนี เฮงกุ้ย งูเกา เตียเฮียน ไล่ติดตามไปฆ่าฟันพวกโจรล้มตายลงเป็นอันมาก งักฮุยร้องห้ามไปก็ไม่หยุด งักฮุยจึงแกล้งร้องเป็นอุบายไปว่าพวกโจรยกตลบหลังมาล้อมศาลเจ้าเข้าไว้อีกแล้ว ท่านทั้งปวงจงเร่งกลับมาช่วยกันโดยเร็ว เฮงกุ้ย งูเกา เตียเฮียนก็รีบกลับมาศาลเจ้า ขณะนั้นเฮงเหมงกับคนที่พำนักอยู่ในศาลเจ้านั้นเห็นงักฮุยกับคนทั้งสี่ออกไปรบกับพวกโจรไม่แจ้งว่าดีร้ายประการใด ก็พากันนั่งเป็นทุกข์คอยท่าอยู่ ครั้นงักฮุยกับคนทั้งสี่กลับมาบอกว่า พวกโจรแตกหนีไปสิ้นแล้วก็มีความยินดี งักฮุยจึงพูดกับงูเกา ทึงฮวยว่าพวกโจรซึ่งมาทำร้ายเราครั้งนี้เป็นด้วยฮองเซียนกับบุตรทั้งสอง พรรคพวกเหล่านั้นอยู่ในบังคับฮองเซียน บัดนี้ฮองเซียนกับบุตรทั้งสองเราฆ่าตายเสียแล้ว หาควรที่จะไล่ติดตามไปฆ่าฟันคนเหล่านั้นไม่ ฮองเซียนกับบุตรทั้งสองนั้นก็เป็นขุนนาง ซึ่งเราฆ่าตายเสียกับพวกพ้องเป็นอันมากดังนี้ ถ้าเวลารุ่งเช้ารู้ถึงนายบ้านนายอำเภอก็จะมีเหตุต่าง ๆ ทึงฮวยจึงว่าเราเร่งยกไปเสียจากที่นี้แต่เวลากลางคืนอย่าให้ทันสว่าง เวลาเช้านายบ้านนายอำเภอรู้ความว่าฆ่าฟันกันตายก็จะเอาแก่ผู้ใด งักฮุยว่าศพที่เราฆ่าเสียนั้นเกลื่อนกลาดอยู่หน้าศาลเจ้าเป็นอันมาก นายบ้านนายอำเภอเห็นก็คงจะสืบเสาะเอาความจงได้ งูเกาจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าวิตก จงช่วยกันไปหามเอาศพมากองไว้ที่หลังศาลเจ้า แล้วไปเก็บไม้ฟืนแห้งตามชายป่า มากองเข้าเผาเสียให้สิ้น ความก็คงจะสูญหาย งักฮุยกับคนทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย จึงให้คนเหล่านั้นไปเที่ยวเก็บฟืนมายกศพไปกองเผาเสียที่หลังศาลเจ้า ครั้นเผาแล้วพอเวลารุ่งสว่าง งักฮุยกับคนทั้งปวงก็ยกออกเดินไปถึงเขตแขวงเมืองเซียงจิว หาที่พักครอบครัวเป็นปรกติพร้อมกันแล้ว งักฮุย งูเกา เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน ก็พากันเข้าไปเมืองทึงอิมกุ้ยถึงหน้าบ้านซือหยิน บอกกับคนรักษาประตูให้เข้าไปแจ้งความกับซือหยิน ซือหยินแจ้งว่างักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนมาก็ออกมารับเข้าไปในบ้าน
งักฮุยกับคนทั้งสี่กระทำคำนับซือหยินแล้ว จึงบอกว่าหลีซุนผู้เป็นบิดาภรรยาข้าพเจ้าทราบว่า ข้าพเจ้าจะยกมาอยู่บ้านเดิม ก็ให้ข้าพเจ้าแต่งงานกินอยู่กับบุตรสาวเสร็จแล้วข้าพเจ้ากับเฮงเหมงบิดาเฮงกุ้ย ทึงบุนต้องบิดาทึงฮวย เตียตัดบิดาเตียเฮียน ก็พากันมาอยู่กับข้าพเจ้าที่บ้านเดิมด้วย ข้าพเจ้าจะพาท่านเศรษฐีทั้งสามมาคำนับท่าน ซือหยินผู้รักษาเมืองทึงอิมกุ้ยได้ฟังก็มีความยินดีว่าบ้านเดิมของเจ้านั้นเราได้จัดแจงตกแต่งซ่อมแซมดีแล้ว เราจะไปมอบบ้านเรือนให้เจ้าจึงจะควร พูดดังนั้นแล้วซือหยินกับงักฮุยก็พากันมาที่สำนัก เฮงเหมง ทึงบุนต้อง เตียตัด รู้ว่าซือหยินผู้รักษาเมืองทึงอิมกุ้ยมากับงักฮุย ก็มีความยินดีพากันออกไปคำนับเชิญเข้ามานั่งที่สมควร ซือหยินจึงว่ากับเศรษฐีทั้งสามว่า บ้านเดิมของงักฮุยข้าพเจ้าจัดแจงไว้พร้อมเสร็จ ที่ทางกว้างขวางเชิญท่านไปอยู่ให้สบายด้วยกันเถิด งักฮุยก็พาครอบครัวยกออกจากที่สำนักไปถึงบ้านแล้ว ก็ตั้งเครื่องเซ่นคำนับเทวดาอารักษ์และบิดาปู่ย่าต้นแซ่มาแต่ก่อน ๆ เสร็จแล้วก็ทำของกินตั้งโต๊ะเลี้ยงซือหยินกับท่านเศรษฐีทั้งสาม พี่น้องทั้งห้ากินพร้อมกันเป็นการมงคลเสร็จแล้ว ซือหยินก็มอบบ้านที่ทางเหล่านั้นให้งักฮุย ซือหยินก็ลากลับมาบ้าน งักฮุยกับท่านเศรษฐีทั้งสามมีที่อยู่เป็นปรกติแล้ว ครั้นมาอีกสองสามวัน งักฮุยจึงชวนทึงฮวย เฮงกุ้ย เตียเฮียน งูเกาไปหาซือหยิน ขอให้พาไปคำนับเล่าโต๊ะอี้เจ้าเมืองเซียงจิว ซือหยินก็พางักฮุยกับคนทั้งสี่ไปถึงบ้านเล่าโต๊ะอี้ บอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งความกับเล่าโต๊ะอี้ เล่าโต๊ะอี้ก็ให้ออกมารับซือหยินกับงักฮุยและคนทั้งสี่เข้าไป งักฮุยกับคนทั้งสี่เข้าไปถึงก็คุกเข่าลงคำนับแล้ว งักฮุยจึงพูดว่าซึ่งข้าพเจ้าได้มาอยู่บ้านเดิมครั้งนี้ ก็เพราะท่านมีความเมตตากรุณาพระคุณหาที่สุดไม่ เมื่อข้าพเจ้าจะมานั้นท่านเฮงเหมงบิดาเฮงกุ้ย ทึงบุนต้องบิดาทึงฮวย เตียตัดบิดาเตียเฮียน ตามข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยกัน
ฝ่ายเล่าโต๊ะอี้จึงว่าซึ่งท่านทั้งปวงมีใจรักใคร่ติดตามกันมานั้นเรามีความยินดีด้วยนัก ขอเชิญท่านกลับไปอยู่บ้านให้สบายเถิด ข้าพเจ้าจะสนทนากับงักฮุยให้สบายสักเวลาหนึ่ง ซือหยินกับคนเหล่านั้นก็คำนับลาเล่าโต๊ะอี้กลับไป เล่าโต๊ะอี้จึงพูดกับงักฮุยว่า เจ้าจะเข้าไปเมืองเปียนเหลียงเมื่อใด งักฮุยว่าข้าพเจ้าพึ่งมาจัดแจงบ้านเรือนอยู่ยังไม่เรียบร้อย ถ้าเป็นปรกติแล้วก็จะไป เล่าโต๊ะอี้ว่า เมื่อแต่ก่อนเราก็ได้มีหนังสือบอกไปถึงจงเล่าซิว ผู้เป็นแม่กองกำกับซ้อมหัดทหาร แต่จงเล่าซิวนั้นมีราชการมากยังหาตอบมาไม่ บัดนี้เราจะให้หนังสือสำหรับตัวเจ้าไปถึงจงเล่าซิวอีกฉบับหนึ่ง ด้วยจงเล่าซิวนั้นเป็นคนชอบอัชฌาสัยกับเรา ถ้าเจ้าไปอยู่เมืองเปียนเหลียง มีธุระสิ่งใดก็จงไปหาจงเล่าซิวเถิดเขาคงจะช่วยธุระ
เล่าโต๊ะอี้ก็เข้าไปในห้องเขียนหนังสือไปถึงจงเล่าซิวฉบับหนึ่ง แล้วหยิบเงินหกตำลึงส่งให้งักฮุยว่า เจ้าจงเอาไปซื้อเสบียงอาหารกินตามทางเถิด งักฮุยก็คำนับรับเงินกับหนังสือเล่าโต๊ะอี้แล้วลากลับมาบ้าน ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งงักฮุยเห็นการบ้านช่องเรียบร้อยดีแล้ว ก็ชวนงูเกา ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ยจัดทรัพย์สิ่งของพอสมควรกับเครื่องศาสตราวุธสำหรับมือพร้อมกันทั้งห้าคน เข้าไปลานางเอียวสีมารดากับเฮงเหมง ทึงบุนต้อง เตียตัด จะเขาไปเมืองเปียนเหลียง นางเอียวสีกับท่านเศรษฐีทั้งสามก็อวยพรให้แก่บุตรว่า เจ้าจงไปปราศจากภัยอันตรายมีความเจริญเถิด งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็คำนับลาไปบ้านซือหยิน ซือหยินเห็นงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนมาลาจะเข้าไปเมืองหลวง ก็มีความยินดีพูดว่า เจ้าพี่น้องทั้งห้าจะเข้าไปทำราชการ ณ เมืองหลวง บิดามารดาของเจ้าอยู่ที่บ้านนั้นเป็นธุระเราจะช่วยทำนุบำรุงอย่าได้มีความวิตกเลย งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ได้ฟังก็มีความยินดี คำนับลาซือหยินผู้รักษาเมืองทึงอิมทุ้ยออกเดินไปเมืองเปียนเหลียง ครั้นมาถึงหน้าเมืองงักฮุยพูดกับงูเกาว่า เรามาถึงเมืองหลวงแล้ว จะพูดจาทำการสิ่งไรจงระมัดระวังตัวให้ดี อย่าเลินเล่อประมาทเหมือนอยู่บ้านนอก ด้วยเจ้านายและขุนนางในเมืองหลวงนั้นนับถือยศศักดิ์มากอย่าให้มีความผิดขึ้นได้ พูดกำชับกำชากันแล้วก็เดินเข้าไปในเมืองเปียนเหลียง
๙
ฝ่ายกังจินจื้อซึ่งตั้งโรงเตี๊ยมอยู่ที่เมืองเซียงจิวแต่ก่อนนั้น ได้เคยให้งักฮุยพำนักอาศัยรู้จักคุ้นเคยกัน กังจินจื้อเลิกบ้านจากเมืองเซียงจิว เข้ามาตั้งตึกค้าขายอยู่ในเมืองเปียนเหลียง นั่งอยู่หน้าตึกแลเห็นงักฮุยเดินมาก็จำได้เรียกออกชื่องักฮุย งักฮุยเหลียวมาดูเห็นกังจินจื้อจึงแวะเข้ามาถามว่า ท่านมาอยู่ในเมืองเปียนเหลียงนี้แต่เมื่อใด เหตุผลอย่างไรจึงได้ทิ้งที่เมืองเซียงจิวเสีย กังจินจื้อว่าซึ่งต้องทิ้งที่เมืองเซียงจิวมาอยู่เมืองเปียนเหลียงนี้ ก็เพราะท่านไปพำนักอาศัย ความจะยืดยาวอยู่ เชิญท่านกับพี่น้องทั้งสี่คนเข้าไปนั่งในตึกเถิดจึงจะเล่าให้ฟัง งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็เข้าไปในตึกกังจินจื้อ กังจินจื้อจัดที่สมควรให้ห้านายนั่ง แล้วให้คนใช้ยกน้ำชามาเลี้ยงกัน กังจินจื้อจึงเล่าว่าเดิมท่านกับพี่น้องทั้งสี่ไปพำนักอยู่ที่ในโรงข้าพเจ้าในเมืองเซียงจิว แล้วลองฝีมือกับฮองเซียนซึ่งเป็นตงกุนขุนนางนายทหาร ฮองเซียนสู้ท่านไม่ได้ เล่าโต๊ะอี้โกรธถอดฮองเซียนออกเสียจากที่ตงกุน ฮองเซียนได้ความอัปยศมีความเจ็บแค้นท่านนัก ครั้นท่านไปได้สองวัน ฮองเซียนมาถามข้าพเจ้าว่า ตัวท่านกับพี่น้องทั้งสี่คนอยู่ที่ไหน ข้าพเจ้าบอกว่ากลับไปเมืองไลยอึ้งกุ้ยเสียแล้ว ฮองเซียนโกรธว่าข้าพเจ้าให้พำนักอาศัยจึงรื้อทำลายโรงไล่ข้าพเจ้าไม่ให้อยู่ในเมืองเซียงจิว ข้าพเจ้าจึงได้อพยพพาครอบครัวมาซื้อที่ข้างตึกค้าขายอยู่ในเมืองเปียนเหลียงนี้ งักฮุยจึงว่าเมื่อเรามาจากเมืองไลยอึ้งกุ้ยจะมาทึงอิมกุ้ยนั้นมาพำนักอยู่ที่ศาลเจ้ากลางทาง เวลากลางคืนมีโจรเข้าตีปล้นเราจำตัวนายได้ว่าฮองเซียนกับบุตรสองคน เราได้ฆ่าตายเสียแล้วทั้งสามคนพ่อลูก ครั้นมาที่เมืองเซียงจิวก็ไม่พบปะฮองเซียน โจรที่เข้ามาตีปล้นเราฆ่าตายนั้น เห็นจะเป็นฮองเซียนเป็นแน่ กังจินจื้อว่ามันตายเสียก็ดี หาไม่ก็จะคิดพยาบาทท่านไม่เแล้ว กังจินจื้อก็สั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยงงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่กินเสร็จแล้ว กังจินจื้อจึงว่าท่านจะเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงนี้จงอยู่ที่ตึกข้าพเจ้าเถิดที่ทางกว้างขวาง อย่าต้องไปเช่าที่คนอื่นเขาอยู่เลย งักฮุยก็ว่าขอบใจท่านแล้ว แต่เรายังมีธุระอยู่อีกหน่อยหนึ่ง ด้วยเล่าโต๊ะอี้ฝากหนังสือมาถึงจงเล่าซิว จะต้องเอาไปให้เสียก่อน ท่านยังรู้ว่าบ้านจงเล่าซิวขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารอยู่ที่ไหน กังจินจื้อบอกว่าอยู่พ้นโรงข้าพเจ้าไปข้างซ้ายมือทางประมาณห้าลี้ มียี่ห้อที่ประตูบ้านเป็นสำคัญท่านจงไปเถิด งักฮุยจึงว่ากับพี่น้องทั้งสี่ว่าเจ้าจงอยู่ที่นี่ก่อน เราจะเอาหนังสือไปให้จงเล่าซิวสักครู่หนึ่งจะกลับมา คนทั้งสี่ว่าข้าพเจ้าไม่เคยเข้ามาในเมืองหลวง พี่ไปไหนจะไปด้วยจะได้ดูบ้านเมืองให้รู้จักหนทางไว้ งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็ออกเดินไปตามคำกังจินจื้อบอก ถึงบ้านใหญ่มียี่ห้อที่ประตูเป็นสำคัญก็รู้ว่าบ้านจงเล่าซิว จึงเข้าไปถามนายประตูว่าท่านจงเล่าซิวอยู่หรือไม่ข้าพเจ้ามีธุระจะเข้าไปหา นายประตูบอกว่าท่านเข้าไปในวังยังไม่กลับมา งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็นั่งคอยอยู่ที่หน้าบ้าน
ฝ่ายจงเล่าซิวเมื่อแต่ก่อนได้รับหนังสือของเล่าโต๊ะอี้ใจความว่ามีชายผู้หนึ่งชื่องักฮุย มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง ถ้าแม้นงักฮุยมาถึงท่านแล้วขอจงได้เมตตาชุบเลี้ยงไว้เถิด จงเล่าซิวได้แจ้งในหนังสือนั้นแล้ว จึงคิดว่าชะรอยเล่าโต๊ะอี้จะได้สินบนของงักฮุยไว้มากจึงได้มีหนังสือมาดังนี้ จงเล่าซิวจึงสั่งนายประตูว่า ถ้ามีคนชื่องักฮุยมาหาเราแล้วให้พาตัวเข้ามาเถิด อย่าต้องมาบอกให้เรารู้ก่อนเลย ครั้นจงเล่าซิวเข้าไปในวังเสร็จราชการแล้วก็กลับมาบ้าน นายประตูจึงพาตัวงักฮุยตามเข้าไปหาจงเล่าซิว จงเล่าซิวมาถึงบ้านนั่งอยู่ที่ตึกรับแขก ขุนนางหัวเมืองเอาหนังสือเข้าไปส่งให้หลายฉบับ ด้วยจงเล่าซิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่มีหัวเมืองขึ้นมาก ครั้นอ่านหนังสือหัวเมืองเสร็จแล้ว งักฮุยก็เข้าไปคำนับส่งหนังสือของเล่าโต๊ะอี้ให้จงเล่าซิว จงเล่าซิวรับมาอ่านมีความว่า ซึ่งงักฮุยเป็นคนมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนั้น ข้าพเจ้าได้มีหนังสือมาขอฝากท่านได้ชุบเลี้ยงไว้ด้วยเถิด จงเล่าซิวอ่านหนังสือแจ้งความแล้วแลดูรูปร่างงักฮุยเห็นมีลักษณะดีเครื่องที่นุ่งห่มมาก็สะอาด จึงคิดว่างักฮุยคนนี้ เห็นจะมีเงินทองให้สินบนกับเล่าโต๊ะอี้ เล่าโต๊ะอี้จึงได้มีหนังสือสรรเสริญมาฝากฝังเราเนือง ๆ ดังนี้ คิดแล้วก็ถามงักฮุยว่า เจ้าเอาเงินทองให้เล่าโต๊ะอี้มากน้อยเท่าไร จงบอกเราไปแต่ตามจริง งักฮุยว่าข้าพเจ้าเป็นคนอนาถาไม่มีทรัพย์สมบัติสิ่งใด ซึ่งเล่าโต๊ะอี้มีความเมตตาเอ็นดูข้าพเจ้านั้น เพราะเห็นฝีมือซ้อมสอบสวนเพลงอาวุธให้ดู งักฮุยก็เล่าความเดิมตั้งแต่บิดาตายซัดเซยากจนมาได้เป็นบุตรเลี้ยงซินแสจิวถอง ซินแสจิวถองสั่งสอนหนังสือและเพลงอาวุธให้ จนลาเล่าโต๊ะอี้จะเข้ามาเมืองเปียนเหลียง เล่าโต๊ะอี้ให้เงินหกตำลึงมาเป็นค่าซื้อเสบียงอาหารกินตามทาง จงเล่าซิวได้ฟังงักฮุยว่าเป็นบุตรเลี้ยงซินแสจิวถอง จึงคิดว่าซินแสจิวถองนี้รู้เพลงอาวุธชำนิชำนาญฝีมือเข้มแข็ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จะหาตัวมาแต่งตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารก็หลบหลีกเสียหายอมไม่ งักฮุยเป็นบุตรเลี้ยงซินแสจิวถองแล้วเห็นจะมีฝีมือเข้มแข็งจริง จึงพูดกับงักฮุยว่า เล่าโต๊ะอี้สรรเสริญเจ้านัก เจ้าจงลองฝีมือให้เราดูสักหน่อยเถิด จงเล่าซิวก็พางักฮุยไปที่สนามในบ้าน ว่าแก่งักฮุยว่า เกาทัณฑ์ของเราวางอยู่เป็นอันมาก เจ้าจงเลือกเอาสักอันหนึ่งยิงเป้าให้เราดู งักฮุยก็เลือกเกาทัณฑ์ยกขึ้นน้าวสายลองดูคันอ่อนยิงไม่ได้ บอกกับจงเล่าซิวว่าคันเกาทัณฑ์อ่อนนัก จงเล่าซิวถามว่าเจ้าเคยยิงเกาทัณฑ์ประมาณแรงสักเท่าใด งักฮุยว่าประมาณแรงสักสองร้อยชั่งเศษจึงจะพอกำลังยิงได้ จงเล่าซิวจึงให้คนใช้ไปเอาเกาทัณฑ์มีชื่อซินปิเกง กำลังแรงถึงสามร้อยชั่งมาให้งักฮุย งักฮุยรับเกาทัณฑ์มาขึ้นสายยิงเป้าถูกใจดำทั้งสามครั้ง จงเล่าซิวเห็นก็ชมฝีมือว่าเข้มแข็งแม่นเกาทัณฑ์ดีนัก แล้วถามงักฮุยว่าเจ้าถือเครื่องอาวุธสิ่งใดเป็นสำหรับมือ งักฮุยจึงว่าเคยใช้ทวน จงเล่าซิวก็ให้ไปเอาทวนมา งักฮุยรับทวนมารำเพลงยักย้ายท่าทางไปต่าง ๆ ให้จงเล่าซิวดู จงเล่าซิวเห็นจึงพูดว่า มิเสียแรงเจ้าได้ฝึกหัดเพลงอาวุธคล่องแคล่วนักหนาสมเหมือนคำเล่าโต๊ะอี้สรรเสริญ แต่สติปัญญาที่จะเป็นแม่ทัพนายกองนั้นยังไม่ประจักษ์ เราจะขอถามเจ้าว่า ถ้าจะเป็นแม่ทัพนายกองนั้นจะประพฤติประการใดบ้างเจ้าเข้าใจอยู่หรือ งักฮุยจึงพูดเป็นคำโคลงว่า ข้อ ๑ ถ้าผู้จะเป็นแม่ทัพนายกองแล้ว มีอาญาสิทธิ์ให้เด็ดขาดแข็งแรง คิดการรอบคอบแล้วจึงสั่ง พูดจาสิ่งใดอย่าถอยหน้าถอยหลัง ข้อ ๒ จะยกทัพไปในทิศใด ๆ ต้องหัดให้เป็นกระบวนปีกซ้ายปีกขวากองหน้าหลังให้พร้อมมูล ถึงข้าศึกเข้ากลางทางก็สู้รบได้ทันท่วงทีไม่กระจัดกระจายกัน ข้อ ๓ ให้พิจารณาดูนายทัพนายกองให้รู้จักว่าฝีมือผู้นั้นเข้มแข็งเพียงนั้น ๆ ประมาณสติปัญญานายทหารให้รู้ จะใช้ไปสู้ข้าศึกแห่งใดตำบลใด ให้ประมาณการพอควรแก่ฝีมือและสติปัญญาที่จะทำได้ ข้อ ๔ ถ้าจะยกกองทัพไปตั้งค่ายลงที่ตำบลใด ๆ ให้รู้ภูมิประเทศดูทางจะหนีทีจะไล่ให้ชัดเจน ตั้งค่ายที่สูงให้ระวังที่ต่ำ ตั้งค่ายที่ต่ำให้ระวังของสูง ตั้งให้เป็นกระบวน อย่าให้ข้าศึกประมาณได้ว่ามีทหารมากและน้อย ข้อ ๕ ถ้าเป็นนายทัพนายกอง ให้รักทแกล้วทหารให้เสมอหน้ากัน อย่าเลือกที่รักมักที่ชัง ถ้าผู้ใดมีความชอบก็ให้บำเหน็จรางวัล ถ้าผู้ใดกระทำผิดก็ลงโทษตามอาญา อย่าได้ปิดบังความชอบของผู้อื่น อย่าได้ลดหย่อนต่อผู้มีความผิดจะเสียประเพณีเป็นเยี่ยงอย่างสืบไป ข้อ ๖ อย่าให้มีความโลภเห็นแก่สินจ้างสินบน และทรัพย์สิ่งของของผู้อื่น ให้มีใจโอบอ้อมอารีรักทแกล้วทหารเลี้ยงดูทำนุบำรุงไปตามการ คราวขัดสนและคราวบริบูรณ์อย่าเกลียดกันหาความสุขและผลประโยชน์แต่ตัวผู้เดียว ข้อ ๗ จะใช้ให้ทแกล้วทหารหรือนายทัพนายกองทำการสิ่งใด ๆ ให้เอาปัญญาสอดส่องให้เห็นการตลอด อย่าไว้ใจแก่ผู้อื่น ข้อ ๘ จะไปทัพศึกในสถานที่ใด ถึงได้ชัยชนะแก่ข้าศึกก็อย่ามีใจกำเริบ คิดประทุษร้ายต่อเจ้านายผู้มีคุณ ให้มั่นอยู่ในความกตัญญู ถ้าประพฤติได้ดังนี้แล้ว ก็ควรจะเป็นแม่ทัพนายกองกระทำการศึกสงครามอาสาแผ่นดินได้ จงเล่าซิวได้ฟังจึงคิดว่า งักฮุยคนนี้มีสติปัญญาควรจะเป็นนายทหารผู้ใหญ่ได้ จึงถามงักฮุยต่อไปอีกว่าถ้ามีศึกสงครามสิ่งใดมาจะคิดตั้งค่ายสู้รบประการใด จึงจะเอาชัยชนะแก่ข้าศึกได้ งักฮุยว่าสุดแต่ภูมิประเทศต้องคิดตั้งไปตามการ กระบวนที่จะสู้ศึกสงครามนั้น ต้องดูให้รู้จักภูมิภาค แล้วคิดการที่จะเสียจะได้ให้รอบคอบก่อน จึงค่อยคิดเอาชนะต่อภายหลัง จงเล่าซิวได้ฟังก็มีความยินดีเป็นอันมาก พูดว่าเจ้านี้มีตำรับตำราพิชัยสงครามชัดเจนทุกอย่าง เสียดายนักถ้ามาเร็วก็จะได้ที่จอหงวน ถ้ามาช้าก็จะได้ที่จอหงวน งักฮุยจึงถามว่าเหตุใดประการใดท่านจึงพูดดังนี้ จงเล่าซิวบอกว่า ปีนี้ถึงคราวจะซักซ้อมทดลองเพลงอาวุธเลือกหาคนที่จะเป็นจอหงวน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสี่เป็นผู้กำกับ แต่ที่จอหงวนในคราวนั้น ชาเลียงอ๋องเชื้อพระวงศ์ของพระเจ้าชาชิจงทูลขอเสียแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็โปรดให้แต่ยังหาได้ซักซ้อมดูฝีมือไม่ เราจึงได้พูดดังนี้ ถ้าเจ้ามาแต่ก่อนชาเลียงอ๋องทูลขอก็คงจะได้ที่จอหงวน ถ้ามาช้าไปถึงคราวหลังก็คงจะได้ที่จอหงวน แต่ในกาลนี้เป็นอันจนใจเสียแล้ว ด้วยที่จอหงวนนั้นชาเลียงอ๋องทูลขอไว้ งักฮุยได้ฟังแล้วก็นิ่งอยู่ จงเล่าซิวเสียดายฝีมือและความคิดสติปัญญางักฮุยยิ่งนัก จึงพูดว่าเจ้าอย่าเพิ่งเสียใจไปก่อน ดูเมื่อเวลาชาเลียงอ๋องจะซ้อมฝีมือเอาที่จอหงวน เจ้าจงกลับไปอยู่ที่สำนักก่อนเถิด เราอยากจะให้เจ้าอยู่ที่บ้านเราพูดจาสนทนากัน แต่จนใจกลัวอยู่ด้วยความนินทา เราจะว่าเราเอาเจ้ามาไว้คอยแย่งที่จอหงวน เราจะช่วยทำนุบำรุงให้แข็งแรงก็จะขัดอยู่ งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนก็คำนับลาจงเล่าซิวกลับไปอยู่ที่บ้านกังจินจื้อตามเดิม จงเล่าซิวจึงคิดว่างักฮุยคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งมีสติปัญญาอัชฌาสัย จะพูดจาถ้อยคำก็หลักแหลมลักษณะรูปร่างตัวก็ดีบริบูรณ์พร้อม นานไปจะมีวาสนาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จะต้องผูกไมตรีให้รักใคร่สนิทไว้จึงจะดี มีการงานต่อไปภายหน้าจะได้พึ่งเขา คิดแล้วก็สั่งให้คนใช้จัดโต๊ะห้าที่ ยกไปให้งักฮุยที่ตึกกังจินจื้อ
งักฮุยได้รับโต๊ะของเลี้ยงแล้วก็มีความยินดี จึงชวนพี่น้องทั้งสี่คนกับกังจินจื้อ กินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบาย ครั้นเวลาค่ำเมาสุราแล้วต่างคนก็เข้านอน แต่งูเกานั้นเห็นเดือนหงายแจ่มแจ้ง จึงคิดว่าเรามาถึงเมืองหลวงแล้วก็ไม่ได้ไปดูสิ่งใดเล่นเลย ครั้นจะไปเที่ยวพี่น้องทั้งสี่คนก็ห้ามไว้ เวลานี้พี่น้องทั้งสี่เมาสุรานอนหลับ เราจะไปเที่ยวดูอะไรเล่นให้สบาย คิดแล้วจึงบอกกับกังจินจื้อเจ้าของตึกว่าจะออกไปที่หน้าตึกสักประเดี๋ยวจึงจะกลับมา งูเกาก็เอากระบี่เหน็บซ่อนเข้าในเสื้อออกเดินไปตามถนน ครั้นถึงทางแยกไม่รู้ว่าจะไปทางไหน พอเห็นคนเดินมาสองคน คนหนึ่งหน้าแดงใส่เสื้อแดง คนหนึ่งหน้าขาวใส่เสื้อขาวเดินพูดกันมาว่าเวลานี้ที่วัดเซียงก๊กยี่เขามีงิ้วมีหนังและการเล่นต่าง ๆ เราสองคนชวนกันไปดูเล่นให้สบาย
งูเกาได้ยินคนทั้งสองเดินพูดกันมาดังนี้ ก็เดินตามไปจนถึงวัดเซียงก๊กยี่ เห็นเขามีการเล่นต่าง ๆ คนทั้งสองไปยืนฟังเขาเล่านิยาย งูเกาก็ตามไปด้วย เล่าไปถึงพวกแซ่หลอคือฬ่อเสงครั้งแผ่นดินถังว่ามีฝีมือเข้มแข็ง แล้วเล่าถึงแซ่เอียคือเอียเลงก๋งว่ามีฝีมือเข้มแข็งใจคอก็สัตย์ซื่อโอบอ้อมอารี ลูกชายลูกหญิงก็เป็นทหารอาสาแผ่นดินทั้งสิ้น คนทั้งสองที่ไปยืนฟังอยู่นั้น เป็นแซ่หลอคนหนึ่งหน้าขาวชื่อเอียนเค่งแซ่เอียคนหนึ่งหน้าแดงชื่อใจเฮง พูดกันว่าฬ่อเสงกับเอียเลงก๋ง ใครจะดีกว่ากัน ข้างแซ่หลอก็ว่าฬ่อเสงมีฝีมือกล้าแข็งรูปร่างก็งาม คนข้างแซ่เอียก็ว่าเอียเลงก๋งมีฝีมือกล้าหาญใจคอสัตย์ซื่อมั่นคง ต่างคนเถียงชิงดีกันหาตกลงไม่ เอียใจเฮงจึงว่าเราทั้งสองอย่าเถียงกันเลย ไปเอาเครื่องมือมาซักซ้อมดูฝีมือกันที่สนาม ถ้าใครดีกว่าก็คงจะได้ที่จอหงวน งูเกาเป็นคนโง่ได้ยินคนทั้งสองพูดกันดังนั้นจึงคิดว่างักฮุยพี่เราเข้ามาเมืองหลวงครั้งนี้ก็ปรารถนาจะเอาที่จอหงวน คนทั้งสองว่าจะไปซักซ้อมลองฝีมือแย่งชิงเอาที่จอหงวนของพี่เราไปเสียแล้ว จำเราจะไปเอาเครื่องมือกับม้าไปที่สนาม ชิงเอาที่จอหงวนไว้ให้งักฮุยพี่เราจงได้ คิดแล้วงูเกาก็กลับมาที่อยู่ ไปหยิบเอาอาวุธจูงม้าออกมาผูกเครื่อง กังจินจื้อเจ้าของที่ถามว่าจะเอาม้าไปไหน งูเกาบอกว่าจะเอาไปกินน้ำที่หน้าท่า จูงมาพ้นตึกแล้ว งูเกาก็ขึ้นหลังม้าขับม้าจะไปที่สนามหารู้จักทางไม่ พบตาแก่คนหนึ่งจึงถามว่า ที่สนามซ้อมหัดเพลงอาวุธอยู่ที่ไหน ตาแก่ก็ชี้มือบอกหนทางให้ งูเกาก็ขับม้าไปถึงสนาม เห็นคนทั้งสองรำเพลงอาวุธซ้อมมือกันอยู่ งูเกาก็ขับม้าขวางเข้าไปร้องว่า เจ้าอย่าแย่งชิงเอาที่จอหงวนของพี่เราไป งูเกาก็ขับม้าตรงเข้าจะรบกับคนทั้งสอง ฬ่อเอียนเค่ง เอียใจเฮงพูดกันว่า เราอย่าลองฝีมือกันเองเลย ช่วยกันสู้รบกับคนผู้นี้ดูฝีมือสักพักหนึ่ง ฬ่อเอียนเค่ง เอียใจเฮงก็ขับม้ารำอาวุธเข้ารบกับงูเกา
๑๐
ฝ่ายงักฮุยนอนหลับตื่นขึ้นไม่เห็นงูเกา จึงถามกังจินจื้อว่างูเกาไปข้างไหน กังจินจื้อบอกว่าเห็นงูเกาแบกเครื่องมือถืออาวุธจูงม้าออกไปนอกบ้าน ข้าพเจ้าถามงูเกาบอกว่าจะพาม้าไปกินน้ำ ช้านานแล้วยังหาเห็นกลับมาไม่ งักฮุยได้ฟังก็ตกใจว่างูเกาคงจะไปหาความมาให้ แล้วรีบไปจูงม้ามาผูกเครื่องถืออาวุธขึ้นม้าแล้วสั่งกังจินจื้อว่า เราจะไปตามงูเกา ถ้ามีเหตุการณ์ใหญ่สำคัญขึ้นแล้วก็ไม่กลับมา ถ้าไม่มีเหตุก็จะกลับมา ว่าแล้วงักฮุยก็ขับม้าไปตามถนนพบคนแก่นั่งอยู่จึงถามว่า ท่านเห็นคนขี่ม้าไปทางนี้บ้างหรือไม่ ตาแก่บอกว่าคนขี่ม้ามาเมื่อก่อนนั้นไปอยู่ที่สนามซ้อมหัด งักฮุยก็รีบขับม้าตามไป
ฝ่ายงูเกาสู้รบอยู่กับฬ่อเอียนเค่ง เอียใจเฮง งูเกาอ่อนกำลังลงสู้ฝีมือสองคนไม่ได้ ก็ร้องตะโกนเรียกงักฮุยให้ช่วย พองักฮุยขับม้าไปถึงสนามได้ยินเสียงงูเการ้องให้ช่วยจำได้ ก็รีบขับม้าเข้าไปเอาทวนปัดอาวุธคนทั้งสามที่รบกันอยู่นั้น พลัดจากมือกระเด็นไปทั้งสามคน งักฮุยจึงถามว่าเหตุผลประการใดจึงได้มาสู้รบกันดังนี้ เอียใจเฮง ฬ่อเอียนเค่งเห็นงักฮุยเอาทวนปัดอาวุธของตัวหลุดไปจากมือก็ตกใจ จึงคิดว่างักฮุยคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งเรี่ยวแรงนักหนา ซึ่งเราคิดมาแต่ก่อนว่าจะซ้อมฝีมือเอาที่จอหงวนนั้นเห็นจะไม่ได้แล้ว จะอยู่จนถึงเวลาซ้อมลองฝีมือก็จะมีความอัปยศเขาเปล่า ๆ ไม่ต้องการ กลับไปบ้านเสียดีกว่า พูดกันแล้วก็ลงจากม้าไปหยิบเอาอาวุธมาขึ้นม้ามิได้พูดกับงักฮุยประการใด ขับม้าออกจากสนามไป งักฮุยเห็นดังนั้นจึงร้องถามไปอีกว่าท่านทั้งสองนี้แซ่ใดชื่อไรอยู่บ้านไหน จงหยุดอยู่พูดกันก่อนอย่าเพิ่งไป คนทั้งสองก็หยุดม้าพูดกับงักฮุยว่า ข้าพเจ้านี้ชื่อฬ่อเอียนเค่งอยู่เมืองฮูกอง คนนั้นชื่อเอียใจเฮงอยู่เมืองฮอตงซัวเอ๋า เดิมข้าพเจ้าจะเข้ามาซ้อมฝีมือเอาที่จอหงวน เห็นท่านมีฝีมือเข้มแข็งเรี่ยวแรงกว่า จะอยู่ก็ไม่ได้การแล้วก็จะกลับไปบ้าน พูดเท่านั้นแล้วก็ขับม้าไป งูเกาจึงบอกกับงักฮุยว่าพี่น้องหลับนอนอยู่ข้าพเจ้ามาเที่ยวเดินเล่น ได้ยินคนทั้งสองว่าจะแย่งเอาที่จอหงวนของพี่ไป ข้าพเจ้าจึงได้มาสู้รบหมายจะแย่งชิงเอาที่จอหงวนไว้ให้พี่ งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า งูเกานี้เป็นคนโง่เขลานักไม่รู้อะไรเลย ตั้งแต่นี้เจ้าอย่าไปเที่ยวคนเดียวอีกจะเกิดความขึ้นเพราะความโง่ของเจ้า พูดดังนั้นแล้วงักฮุยก็ชวนกันกลับมานอนอยู่ที่บ้านกังจินจื้อตามเดิม ครั้นเวลาเช้ากินอาหารแล้วออกมานั่งที่หน้าตึก เห็นพวกทหารในเมืองเปียนเหลียงเดินไปมีกระบี่เหน็บทุกคน เฮงกุ้ยจึงพูดขึ้นว่า งูเกาเขามีกระบี่เหน็บสำหรับตัวแล้ว แต่เราสามคนพี่น้องกับงักฮุยยังหามีกระบี่สำหรับมือไม่ จึงชวนงักฮุยว่า พี่ไปเที่ยวซื้อกระบี่สำหรับมือคนละเล่มด้วยกัน งักฮุยว่าพี่นี้ก็อยากได้อยู่ แต่ไม่มีเงินจะซื้อเขา ถ้าน้องทั้งสามคนจะไปเที่ยวซื้อกระบี่ก็ไปเถิด เฮงกุ้ยจึงว่าเงินซึ่งจะซื้อหากระบี่นั้นมากน้อยสักเท่าใดน้องจะออกให้เอง พี่มาไปด้วยกันเถิด งักฮุย เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน สี่คนก็สั่งงูเกาให้อยู่เฝ้าของที่โรงแล้วสี่คนพากันออกเดินไปเที่ยวซื้อกระบี่ตามร้านในเมืองเปียนเหลียง เห็นร้านตลาดมีสิ่งของขายต่าง ๆ มั่งคั่งบริบูรณ์ ที่ร้านใดมีกระบี่ก็แวะเข้าไปดูหลายร้านไม่ชอบใจก็ออกเดินต่อไปอีก มาถึงร้านหนึ่งเป็นร้านใหญ่มีกระบี่แขวนไว้ขายมาก เครื่องอาวุธสิ่งอื่นก็มีต่างๆ งักฮุยกับพี่น้องจึงแวะเข้าไปเลือกดูจะซื้อกระบี่ที่แขวนไว้ก็ไม่ชอบใจ จึงถามเจ้าของร้านว่ากระบี่ของท่านที่ดีกว่านี้ยังมีอีกบ้างหรือไม่ เจ้าของร้านว่ายังมีอีกมากถมไป ก็เข้าไปขนเอากระบี่ออกมาให้งักฮุยเลือก งักฮุยดูน้ำเหล็กทุกเล่มแล้วก็หาชอบใจไม่ เจ้าของกระบี่ถามงักฮุยว่าท่านเลือกดูกระบี่ชอบใจหรือไม่ งักฮุยจึงว่ากระบี่ของท่านเหล่านี้ก็ดีอยู่ แต่ข้าพเจ้ายังไม่สู้ชอบใจ
ฝ่ายเจ้าของกระบี่ได้ฟังก็โกรธว่า ท่านจะเอาอย่างไรให้ดีกว่านี้ไปอีกเล่า งักฮุยว่าข้าพเจ้ามาเที่ยวหาซื้อกระบี่นี้มิใช่จะเอาไปเหน็บเล่นงามๆ เมื่อไร จะหาสำหรับมือเป็นเพื่อนตัวในการศึกสงคราม เจ้าของกระบี่จึงว่า ถ้าดังนั้นจะให้ดูกระบี่ของข้าพเจ้าสักเล่มหนึ่ง แต่กระบี่นั้นอยู่ที่บ้านเชิญท่านไปบ้านด้วยกันเถิด งักฮุยว่าข้าพเจ้าก็อยากจะใคร่ชมอยู่ เจ้าของกระบี่เก็บกระบี่เข้าไว้ในร้านแล้ว ก็ชวนงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ออกเดินไปบ้าน ครั้นไปถึงบ้านก็จัดที่ให้งักฮุยนั่งตามสมควรแล้ว เจ้าของกระบี่จึงถามว่าท่านนี้แซ่ใดชื่อไรอยู่เมืองไหน งักฮุยบอกว่าตัวข้าพเจ้านี้แซ่งักชื่อฮุย น้องอีกสี่คนนั้นชื่อเฮงกุ้ย เตียเฮียน ทึงฮวย งูเกา อยู่เมืองทึงอิมกุ้ย เข้ามาจะซ้อมทดลองเพลงอาวุธในสนามหลวงคราวนี้ ตัวท่านแซ่ใดชื่อไรเล่าจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง เจ้าของกระบี่บอกว่า ข้าพเจ้าแซ่จิวชื่อซำอุยเป็นพ่อค้าขายกระบี่สืบมาแต่ปู่และบิดาจนถึงตัวข้าพเจ้า ครั้นถามชื่อและแซ่กันแล้ว จิวซำอุยก็ไปเอากระบี่ในห้องออกมาให้งักฮุยดู งักฮุยรับเอามาชักออกจากฝักดู กระบี่นั้นมีสีแสงวับจับตา งักฮุยก็รู้ว่ากระบี่เล่มนี้เป็นของวิเศษ จึงพูดกับเจ้าของกระบี่ว่า กระบี่เล่มนี้ของท่านดีจริงท่านได้มาแต่ไหน เจ้าของกระบี่เห็นงักฮุยรู้จักกระบี่ดี ก็บอกว่ากระบี่เล่มนี้เป็นของเก่าสืบมาแต่ปู่และบิดาข้าพเจ้า ปู่และบิดาได้สั่งข้าพเจ้าว่าถ้าผู้ใดรู้จักกำเนิดกระบี่เล่มนี้แล้ว ผู้นั้นควรจะถือใช้สู้ศึกสงคราม ท่านยังรู้ว่ากระบี่ที่ดีกำเนิดประการใดบ้าง งักฮุยว่าข้าพเจ้าก็รู้อยู่บ้างเล็กน้อยจะผิดถูกประการใดไม่ทราบ อันกระบี่ดีนั้นครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก มีผู้สร้างขึ้นสองคราว คราวหนึ่งฌ้ออ๋องเจ้าเมืองฌ้อสร้างขึ้นครั้งหนึ่ง ครั้นนานมาอับหลีเจ้าเมืองหงอสร้างขึ้นอีกครั้งหนึ่ง กระบี่วิเศษเหล่านี้มีชื่อปรากฏทุกเล่ม เจ้าของกระบี่ว่าท่านว่าครั้งคราวก็ถูกอยู่แล้ว เชิญท่านบอกชื่อกระบี่ให้ข้าพเจ้าฟัง จะถูกกับปู่และบิดาสั่งข้าพเจ้าไว้หรือไม่ งักฮุยว่ากระบี่วิเศษนั้นชื่อเลงจัวเล่มหนึ่ง ชื่อไทออเล่มหนึ่ง ชื่อแปะเค่งเล่มหนึ่ง ชื่อจีเตียนเล่มหนึ่ง ชื่อเม็กเอียเล่มหนึ่ง ชื่อกันเจียงเล่มหนึ่ง ชื่อฮูเชียงเล่มหนึ่ง ชื่อกีเคียดเล่มหนึ่ง กระบี่ของท่านเล่มนี้เห็นจะเป็นชื่อคังโลเกียมจะถูกหรือไม่ เจ้าของกระบี่ว่าท่านเรียกชื่อถูกแล้ว แต่กระบี่มีกำเนิดอย่างไรท่านรู้หรือไม่ งักฮุยว่าข้าพเจ้ารู้อยู่บ้าง ก็เล่าถึงกำเนิดกระบี่คังโลเกียมให้เจ้าของผู้ขายกระบี่ฟังว่า
๑๑
เมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก ฌ้ออ๋องเป็นใหญ่อยู่ในเมืองฌ้ออยากจะใคร่หากระบี่ที่วิเศษไว้สำหรับตัว จึงให้ขุนนางเที่ยวสืบหาช่างทำกระบี่ ได้ช่างทำกระบี่คนหนึ่งชื่อเอาเอียงตีเสียงอยู่ที่เขาชิดลีซัวแขวงเมืองฮันก๊ก ฌ้ออ๋องให้ไปเชิญช่างมาแล้วถามว่าจะให้ทำกระบี่สักเล่มหนึ่งจะทำให้ได้หรือไม่ เอาเอียงตีเสียงนายช่างทำกระบี่ว่า ท่านจะให้วิเศษอย่างไรจงบอกให้ทราบ ฌ้ออ๋องว่า เราอยากจะได้กระบี่มีฤทธิ์ใช้ให้ลอยไปฆ่าคนได้ เอาเอียงตีเสียงได้ฟังจึงคิดว่าฌ้ออ๋องนี้ปรารถนาจะหากระบี่ที่วิเศษเกินความรู้เราที่ได้เล่าเรียนมา ครั้นจะไม่รับทำฌ้ออ๋องก็เป็นคนใจเร็วดุร้ายฉุนโกรธขึ้นมาก็จะฆ่าเสีย จำจะต้องรับไปทำ เมื่อต่อไปภายหน้าจึงค่อยถ่ายเทแก้ไขไปให้พ้นภัย จึงว่ากับฌ้ออ๋องว่ากระบี่อย่างท่านอยากได้นั้น ข้าพเจ้าก็ยังไม่เคยทำ แต่ท่านใช้แล้วก็ต้องรับไปทำให้สิ้นสติปัญญาและความรู้เห็นจะได้ดอกกระมัง แต่จะเอาเร็วนักไม่ได้ ด้วยการจะต้องตั้งพลีกรรมบวงสรวงซักฟอกเหล็ก แช่ยาอยู่นานถึงสามปีจึงจะสำเร็จ ฌ้ออ๋องว่าช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร จงทำให้ได้ดีวิเศษเถิด พูดแล้วก็เอาของที่จะใช้สอยมอบให้เอาเอียงตีเสียงเป็นอันนาก เอาเอียงตีเสียงรับเงินทองสิ่งของแล้วก็คำนับลากลับไปบ้าน บอกกับภรรยาว่า ฌ้ออ๋องให้เราไปทำกระบี่วิเศษ เราจะต้องไปทำที่เขาชิดลีซัวสักสามปีจึงจะแล้ว เจ้าจงจัดสิ่งของไปให้เราอย่าให้ขาดได้ สั่งภรรยาแล้วเอาเอียงตีเสียงก็ไปทำกระบี่ตามตำราอยู่ที่เขาชิดลีซัวถึงสามปีได้เนื้อเหล็กตีกระบี่ได้สามเล่ม แต่งตัวคัดอานทำฝักงดงามดีเสร็จแล้วก็กลับมาบ้านสั่งภรรยาว่า กระบี่สามเล่มนี้เราจะเอาที่ชื่อคังโลเกียมฝังดินไว้เล่มหนึ่ง จะเอาเข้าไปให้ฌ้ออ๋องสองเล่ม แต่คิดระแวงอยู่ว่าฌ้ออ๋องเป็นคนใจดุร้าย ถ้าเราเอากระบี่เข้าไปให้เห็นว่าเป็นกระบี่ดีวิเศษแล้ว กลัวเราจะไปทำให้ผู้อื่นอีกก็จะคิดพาลฆ่าเราเสีย บุตรเราที่ในครรภ์นี้ ถ้าเกิดมาเป็นหญิงก็แล้วไป ถ้าเป็นชายเจ้าจงอุตส่าห์เลี้ยงไว้ เติบใหญ่แล้วให้เอากระบี่ที่เราฝังไว้นี้ ไปคิดฆ่าฌ้ออ๋องแก้แค้นแทนเราให้จงได้ เอาเอียงตีเสียงสั่งภรรยาเสร็จแล้วก็เอากระบี่สองเล่มเข้าไปเมืองฌ้อให้กับฌ้ออ๋อง ฌ้ออ๋องเห็นเอาเอียงตีเสียงเอากระบี่มาให้ก็มีความยินดี ประชุมขุนนางนายทหารพร้อมกันที่สนามเอากระบี่คู่นั้นออกลองฟันเหล็กและไม้และสิ่งของโตใหญ่ก็ขาดกระเด็นออกไปได้ แต่จะใช้สอยไปฆ่าคนเหมือนฌ้ออ๋องปรารถนานั้นไม่ได้ ฌ้ออ๋องได้กระบี่วิเศษก็มีความยินดี จึงคิดว่าเอาเอียงตีเสียงนี้เป็นช่างทำกระบี่ดีจริง ถ้าจะละไว้ก็จะไปทำให้ผู้อื่นอีก จำจะพาลฆ่าเสีย วิชาทำกระบี่จะได้สาบสูญ คิดแล้วจึงว่าเดิมเจ้ารับกับเราว่าจะทำกระบี่ให้ลอยไปฆ่าคนได้ เราจึงได้เสียข้าวของเงินทองให้เป็นอันมาก เจ้าหลอกลวงเรามีโทษผิดมาก พูดดังนั้นแล้วสั่งให้ทหารเอาตัวเอาเอียงตีเสียงไปฆ่าเสีย
ฝ่ายภรรยาเอาเอียงตีเสียงแจ้งว่า ฌ้ออ๋องฆ่าเอาเอียงตีเสียงสามีเสียก็ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก ครั้นครรภ์ถ้วนกำหนดคลอดบุตรออกมาเป็นชาย นางอุตส่าห์เลี้ยงจนจำเริญวัยใหญ่ขึ้น ให้ไปเรียนหนังสืออยู่กับซินแส มีเพื่อนศิษย์หลายคน ครั้นวิวาททุ่มเถียงกันศิษย์เหล่านั้นก็กล่าวคำหยาบว่าอ้ายไม่มีพ่อ เด็กนั้นจึงกลับมาบ้านบอกมารดาว่าเพื่อนศิษย์เหล่านั้นด่าข้าพเจ้าว่าอ้ายลูกไม่มีพ่อ พ่อข้าพเจ้าคือผู้ใดไปไหนเสีย มารดาได้ฟังบุตรมาถามก็ร้องไห้ เล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ บุตรนั้นก็มีความโกรธแค้นต่อฌ้ออ๋องยิ่งนัก จึงไปขุดเอากระบี่ที่ฝังไว้นั้นมาเหน็บติดตัว ลามารดาจะไปฆ่าฌ้ออ๋อง มารดาห้ามสักเท่าใดก็ไม่ฟังแค้นใจขึ้นมาก็ผูกคอตายเสีย บุตรนั้นเห็นมารดาตายแล้วก็เอาไฟเผาเรือนให้ไหม้เสียทั้งศพมารดา เดินออกจากบ้านไปถึงเขาชิดลีซัวที่บิดาทำกระบี่ คิดถึงบิดามารดาก็นั่งร้องไห้อยู่ที่เขาชิดลีซัว ถึงสามวันจนน้ำตาไหลออกมาเป็นโลหิต ยังมีหลวงจีนองค์หนึ่งมาเห็นเด็กนั่งร้องไห้จึงถามเด็กนั้น เด็กนั้นก็เล่าความตามมารดาบอกมา จนตัวจะเอากระบี่ไปฆ่าฌ้ออ๋องให้หลวงจีนฟังทุกประการ หลวงจีนจึงว่า ตัวเจ้ายังเด็กนักที่ไหนจะแก้แค้นแทนบิดาได้ เราจะไปแก้แค้นแทนให้จะยอมหรือไม่ เด็กนั้นได้ฟังก็มีความยินดีว่า ท่านไปแก้แค้นแทนบิดาข้าพเจ้าได้แล้ว ถึงข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต หลวงจีนว่าเราจะต้องขอของรักเจ้าสักสิ่งหนึ่ง เด็กว่าถึงท่านจะตัดเอาศีรษะข้าพเจ้าไปก็จะยอมให้ พูดแล้วเด็กก็คุกเข่าลงคำนับสามทีชักกระบี่ออกเชือดคอตายต่อหน้าหลวงจีน หลวงจีนเอากระบี่ตัดศีรษะเด็กนั้นห่อผ้ากระบี่เหน็บซ่อนเข้าในเสื้อ แล้วก็ลงจากเขาชิดลีซัว ตรงมาเมืองฌ้อถึงประตูหน้าวังฌ้ออ๋อง ก็หัวเราะสามครั้งแล้วร้องไห้สามครั้ง นายประตูเห็นประหลาดก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่ฌ้ออ๋อง ฌ้ออ๋องให้พาหลวงจีนเข้าไปถามว่า ท่านมายืนหัวเราะร้องไห้อยู่นั้นด้วยเหตุอันใด หลวงจีนว่าซึ่งหัวเราะนั้น ด้วยข้าพเจ้ามีวิชาวิเศษอยู่คนทั้งปวงหารู้ไม่ ร้องไห้นั้นด้วยข้าพเจ้ามียาอายุวัฒนะอยู่ขนานหนึ่ง ถ้าผู้ใดกินแล้วก็ไม่ตาย แก่แล้วก็กลับหนุ่มได้ ไม่มีใครรู้จึงได้ร้องไห้เสียดายยา ฌ้ออ๋องว่าท่านมียาสิ่งใดมา หลวงจีนนั้นก็แก้ห่อศีรษะเด็กออกให้ดู ฌ้ออ๋องเห็นก็โกรธพูดว่าเราสำคัญว่ามียาของวิเศษ นี่ไปเอาศีรษะเด็กมาแต่ไหน หลวงจีนว่าศีรษะเด็กนี้จะทำเป็นยา ขอให้ท่านเอากระทะใส่น้ำมันมาตั้งเคี่ยวขึ้นเถิด ศีรษะเด็กนั้นก็จะกลับกลายเป็นหลายอย่าง จนเป็นต้นบัวงอกขึ้นเป็นดอกเป็นใบเป็นฝัก เก็บเอาผลเมล็ดบัวนั้นมากินเข้าไปก็เป็นยาอายุวัฒนะ ณ้ออ๋องจึงให้เอากระทะมาตั้งเคี่ยวน้ำมันขึ้นเอาศีรษะเด็กใส่ลงในกระทะเคี่ยวไป แล้วยกศีรษะเด็กขึ้นตั้งบนโต๊ะ ศีรษะเด็กนั้นเรียกชื่อขุนนางและคนอยู่ที่นั้นถูกชื่อทุกคน แล้วเอาศีรษะเด็กกลับเคี่ยวใหม่งอกขึ้นเป็นต้นบัว มีดอก มีใบ มีฝัก ตามคำหลวงจีนกล่าวไว้แต่ก่อนทุกประการ ฌ้ออ๋องและขุนนางเหล่านั้นเห็นก็มีความยินดี หลวงจีนเชิญให้ฌ้ออ๋องเข้าไปเก็บฝักบัวมากิน ฌ้ออ๋องลุกจากที่นั่งเข้าริมกระทะพอเอื้อมมือจะเก็บฝักบัว หลวงจีนชักเอากระบี่ที่เหน็บซ่อนไว้ในเสื้อฟันฌ้ออ๋องศีรษะขาดตกลงในกระทะ ขุนนางและนายทหารเหล่านั้นเห็นก็ตกใจวิ่งกรูกันเข้ามาจะจับหลวงจีน หลวงจีนเอากระบี่ตัดศีรษะของตัวโยนลงไปในกระทะศีรษะทั้งสามนั้นก็กลายเป็นศีรษะฌ้ออ๋องเหมือนกันทั้งสามศีรษะ ขุนนางเหล่านั้นไม่มีที่สังเกตก็เอาศีรษะฌ้ออ๋องมาต่อศพไปฝังเสีย เอาศีรษะทั้งสองนั้นใส่หีบไปฝังไว้ด้วยกัน อาจารย์เราเล่าให้ฟังมาดังนี้ ว่าหลวงจีนนั้นคือปิศาจเอาเอียงตีเสียงแปลงมาเป็นหลวงจีน กระบี่เล่มนั้นครั้งแผ่นดินถังตกมาอยู่กับซิยิ่นกุ้ยได้เป็นแม่ทัพไปปราบปรามข้าศึก ต่อมาจะไปอยู่แห่งใดหาทราบไม่ ซึ่งเล่าความกำเนิดกระบี่เล่มนี้ให้ท่านฟังจะถูกต้องตามปู่และบิดาท่านเล่าไว้ให้ฟังแต่ก่อนหรือไม่ จิวซำอุยเจ้าของกระบี่ได้ฟังงักฮุยเล่าถูกต้องตามความซึ่งบิดาบอกไว้ทุกประการก็มีความยินดี พูดกับงักฮุยว่าท่านนี้รู้กำเนิดกระบี่โดยแท้ไม่ผิดเพี้ยนกับบิดาข้าพเจ้าเล่าเลย ปู่และบิดาข้าพเจ้าได้สั่งไว้ว่าถ้าผู้ใดรู้กำเนิดกระบี่นี้แล้ว ผู้นั้นควรจะถือไปปราบศัตรูแผ่นดิน ให้ข้าพเจ้ามอบกระบี่เล่มนี้ให้เป็นสิทธิ์แก่ผู้นั้นเถิด บัดนี้ข้าพเจ้ายอมยกกระบี่เล่มนี้ให้แก่ท่านตามถ้อยคำบิดาสั่ง มิได้คิดเอาราคา ท่านจงเอาไว้เป็นสิทธิ์เถิด งักฮุยว่ากระบี่เป็นของเก่าสืบมาแต่ปู่และบิดาท่าน ข้าพเจ้ามีความเกรงใจนักหาอาจจะรับเอาไม่ จิวซำอุยว่าถึงข้าพเจ้าจะหวงเก็บกระบี่เล่มนี้ไว้ก็หาประโยชน์ไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านประกอบไปด้วยลักษณะและสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง ควรจะถือกระบี่เล่มนี้ปราบข้าศึกศัตรูให้มีชื่อเสียง ข้าพเจ้าก็คงจะได้พลอยดีใจด้วย ท่านอย่าได้รังเกียจเลย งักฮุยเห็นเจ้าของกระบี่ยอมให้จริงไม่มีมารยาและเสียดายแล้วก็คำนับรับเอากระบี่นั้นมา พูดจาสนทนาเป็นเพื่อนฝูงรักใคร่สนิทกัน แล้วก็ชวนพี่น้องทั้งสี่ลาจิวซำอุยกลับมาเที่ยวซื้อหากระบี่ได้อีกสามเล่มพอครบมือกันก็กลับมาที่สำนัก ตั้งแต่งักฮุยเข้ามาอยู่เมืองหลวงช้านานหลายวัน จนถึงกำหนดนัดคราวซักซ้อมลองฝีมือเพลงอาวุธในท้องสนาม งักฮุยจึงพูดกับกังจินจื้อเจ้าของที่สำนักว่า ข้าพเจ้ากับพี่น้องมาอยู่กับท่าน ท่านทำนุบำรุงเลี้ยงดูเป็นอันดีข้าพเจ้าขอบใจนัก เวลาพรุ่งนี้ถึงคราวนัดจะซ้อมเพลงอาวุธ พวกข้าพเจ้าจะต้องกินอาหารแต่เช้าไปให้ทันเวลา กังจินจื้อก็กำชับสั่งพวกครัวหาอาหารให้ทันเวลา ครั้นรุ่งขึ้นเช้างักฮุยกับคนทั้งสี่กินอาหารแล้ว ก็แต่งตัวถือเครื่องอาวุธขึ้นม้าเข้าไปที่สนามซ้อมหัด แต่บรรดาพวกที่มีชื่อในบัญชีซึ่งจะมาสอบสวนเพลงอาวุธแต่หัวเมืองต่าง ๆ ก็เข้ามาประชุมพร้อมกันทั้งสิ้น
ฝ่ายเตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน จงเล่าซิว ขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้เป็นแม่กองกำกับซ้อมเพลงอาวุธ ก็มาพร้อมกันที่สนาม เตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน สามคนได้รับของกำนัลของชาเลียงอ๋องไว้ อยากจะใคร่ให้ที่จอหงวนกับชาเลียงอ๋องมิให้ต้องลองซ้อมฝีมือกับผู้อื่น เตียปังเชียงนั้นเป็นคนสืบสวนอยากรู้อยากเห็น ได้ความว่างักฮุยเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งมาฝากตัวอยู่กับจงเล่าซิว จงเล่าซิวก็รักใคร่จัดโต๊ะไปเลี้ยงดูงักฮุยเนือง ๆ เตียปังเชียงจึงพูดกับจงเล่าซิวว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเขาเล่าลือว่าท่านมีทหารผู้หนึ่งมาแต่เมืองทึงอิมกุ้ยชื่องักฮุยมีฝีมือเข้มแข็งนัก อย่าต้องให้งักฮุยซ้อมเพลงอาวุธเลย ที่จอหงวนนั้นให้กับงักฮุยเถิด จงเล่าซิวได้ฟังก็นึกขัดใจจึงตอบไปว่า เราทำราชการแผ่นดินโดยสุจริตไม่เห็นแก่ลาภสักการของผู้ใด เหตุใดจึงจะมีพวกพ้อง ที่จอหงวนนั้นใครจะนึกให้กับใครก็ไม่ได้ สุดแต่กำลังและฝีมือที่จะมาซ้อม เมื่อใครดีเป็นเอกยิ่งกว่าคนทั้งหลายก็ได้ที่จอหงวน เตียปังเชียงจึงว่างักฮุยนั้นมิใช่พวกพ้องคนรักของท่านหรือ จงเล่าซิวตอบว่ามีรับสั่งให้มาเป็นแม่กองด้วยกันทั้งสี่ ท่านจะมาสงสัยกระนั้นไม่ควร ถ้ายังมีความกินแหนงอยู่ก็จงมาตั้งสัตย์สาบานกัน อย่าให้คิดเข้ากับผู้ใด ๆ จงเล่าซิวพูดดังนั้นแล้วก็สาบานว่า ถ้าข้าพเจ้าเข้าด้วยผู้ใดใจไม่เที่ยงธรรมแล้ว ขออย่าได้แคล้วคมอาวุธต่าง ๆ เลย เตียปังเชียงว่า การแต่เพียงเท่านี้หาควรจะต้องสาบานไม่ จงเล่าซิวว่าต้องสาบานเสียด้วยกันจึงจะได้ ถ้าผู้ใดขัดขืนก็ไม่ฟัง เตียปังเชียงจึงสาบานว่าถ้าข้าพเจ้าไม่ซื่อตรงเห็นแก่ผู้ใดแล้ว ก็ขอให้ข้าพเจ้าไปตายที่เมืองฮวน เกิดเป็นสุกรให้เขาฆ่าเถิด เฮงตัดสาบานว่าถ้าข้าพเจ้าเห็นแก่ผู้ใดใจไม่สุจริตเป็นกลางแล้ว ก็ขอให้ไปตายที่เมืองฮวนเกิดเป็นแพะให้เขาฆ่าเถิด เตียจุนสาบานว่าถ้าข้าพเจ้าคิดลำเอียงไม่เที่ยงธรรมก็ขอให้ตายด้วยปากคนร้อยคนพันแช่งเถิด จงเล่าซิวได้ฟังคนทั้งสามสาบานแล้ว ใจก็คิดว่าขุนนางสามคนนี้ได้สินบนจากชาเลียงอ๋องแล้ว ถึงปากสาบานก็โดยขัดไม่ได้หาจริงใจไม่ ชาเลียงอ๋องนี้ก็เป็นถึงเจ้าต่างกรมเชื้อวงศ์เจ้านายแผ่นดินมาแต่ก่อนมียศใหญ่อยู่แล้ว หาควรที่จะมาปรารถนามาตรหมายเอาที่จอหงวนขุนนางนายทหารไม่ คิดดังนั้นแล้วจึงให้คนใช้ไปเชิญชาเลียงอ๋องมา
ฝ่ายชาเลียงอ๋องนั้นเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าชาชิจง ครั้งแผ่นดินอ้าวจิวก่อนแผ่นดินซ้อง เมื่อเตียคังเอี๋ยน เตียคังหงีได้มาเป็นเจ้าแผ่นดิน คิดถึงพระเดชพระคุณพระเจ้าชาชิจึงซึ่งได้ชุบเลี้ยงมาแต่ก่อนทั้งได้เป็นเพื่อนน้ำสบถกัน จึงได้สั่งพระราชบุตรพระราชนัดดาซึ่งจะได้ครอบครองแผ่นดินต่อ ๆ มา ให้ทำนุบำรุงเชื้อวงศ์ของพระเจ้าชาชิจง ให้มียศเป็นเจ้าสืบ ๆ มาจนถึงชาเลียงอ๋อง เป็นเจ้าครองเมืองนำเนงเอี๋ยง สามปีเข้ามาเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ครั้งหนึ่ง ครั้นถึงกำหนดปีใหม่ ชาเลียงอ๋องเข้ามาเฝ้าก็ออกจากเมืองเดินมาทางเขาไทฮังซัว ยังมีนายโจรผู้หนึ่งชื่อเฮงเสียง ตั้งเกลี้ยกล่อมไพร่พลอยู่ที่เขาไทฮังซัว มีกุนซือที่ปรึกษาอยู่สองคนชื่อเตงบู๊หนึ่งชันขีหนึ่ง มีทหารเอกฝีมือกล้าแข็งอยู่สามคนชื่อม้าเปาหนึ่ง ฮอลักหนึ่ง ฮอชิดหนึ่ง มีทหารเลวประมาณห้าหมื่นเศษ ไพร่พลบริวารเหล่านั้นเรียกเฮงเสียงว่ากิมตอตั้วอ๋อง กิมตอตั้วอ๋องมีใจกำเริบมักใหญ่ใฝ่สูงจะแย่งชิงสมบัติพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตั้งตัวเป็นกษัตริย์ แต่ยังหามีผู้ร่วมคิดเป็นไส้ศึกขึ้นในเมืองหลวงไม่ ครั้นแจ้งว่าชาเลียงอ๋องเดินมาทางเขาไทฮังซัวจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ณ เมืองเปียนเหลียง จึงให้นายทหารออกไปคอยสกัดเชิญชาเลียงอ๋องเข้ามาพูดจาสนทนากัน ครั้นชาเลียงอ๋องมาถึงนายทหารก็เข้าไปคำนับชาเลียงอ๋องบอกว่า กิมตอตั้วอ๋อง ซึ่งเป็นใหญ่อยู่ในเขานี้ให้เชิญท่านเข้าไปพักสนทนากันสักเวลาหนึ่ง ชาเลียงอ๋องได้ฟังก็คิดว่า นายโจรผู้นี้มีทแกล้วทหารมาก ครั้นจะไม่เข้าไปก็กลัวจะเป็นศัตรูทำร้ายขึ้น จึงแวะเข้าไปหากิมตอตั้วอ๋อง คำนับกันแล้วกิมตอตั้วอ๋องเชิญให้ชาเลียงอ๋องนั่งที่สมควร จึงถามชาเลียงอ๋องว่าท่านจะเข้าไปเมืองเปียนเหลียงนั้นด้วยเหตุผลประการใด ชาเลียงอ๋องบอกว่าข้าพเจ้าเคยเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้สามปีครั้งหนึ่งเสมอมิได้ขาด กิมตอตั้วอ๋องว่าตัวท่านก็เป็นเชื้อวงศ์กษัตริย์มาแต่ก่อน หาควรจะอ่อนน้อมพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์เตียคังเอี๋ยนซึ่งเป็นพระเจ้าซ้องไทโจ๋ไม่ เมื่อแต่ก่อนเตียคังเอี๋ยนก็เป็นขุนนางทำราชการอยู่ในพระเจ้าชาชิจงฮ่องเต้ต้นวงศ์ของท่าน ซึ่งราชสมบัตินี้ควรท่านจะคิดกลับคืนเอาให้มีชื่อเสียงว่าได้ทำนุบำรุงราชการตระกูลสืบต่อไป ซึ่งท่านมานิ่งยอมเป็นผู้น้อยอยู่ดังนี้หาควรไม่เลย ถ้าแม้นท่านจะตั้งตัวเป็นใหญ่สืบเชื้อวงศ์ต่อไปแล้ว ข้าพเจ้าจะช่วยคิดการให้ ชาเลียงอ๋องได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่ แต่ไม่มีไพร่พลพาหนะที่จะอุปถัมภ์ ถ้าแม้นท่านจะทำนุบำรุงแล้วข้าพเจ้าหาลืมคุณไม่ กิมตอตั้วอ๋องว่าไพร่พลทหารที่ข้าพเจ้าคุมอยู่นี้ก็มีมากพอจะใช้การอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีไส้ศึกที่จะคิดการภายในเมืองหลวง ท่านเข้าไปครั้งนี้ก็เป็นโอกาสดีอยู่แล้ว ถึงคราวซักซ้อมฝีมือผู้มีกำลังกล้าแข็งซึ่งจะเป็นที่จอหงวน ถ้าท่านคิดอ่านติดสอยบนบานเอาด้วยอุบายความคิดได้ที่จอหงวนเป็นขุนนางนายทหารแล้ว ก็จะได้บังคับบัญชาว่ากล่าวนายทหารถึงร้อยหกสิบคน ทหารเลวในเมืองเปียนเหลียงก็อยู่ในบังคับทั้งสิ้น ท่านจงเกลี้ยกล่อมขุนนางนายทหารซึ่งอยู่ในบังคับจอหงวนนั้น ให้เป็นพวกพ้องสนิทเรียบร้อยแล้วจึงมีหนังสือลับมา ข้าพเจ้าก็จะยกกองทัพเข้าไป คงจะได้เมืองเป็นเจ้าแผ่นดินสมความปรารถนา ชาเลียงอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบ ครั้นพูดจากำหนดนัดกันแน่นอนแล้ว ชาเลียงอ๋องก็ลาเข้ามาเมืองเปียนเหลียงเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ทูลขอซักซ้อมฝีมือจะเอาที่จอหงวน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ยอมให้ ชาเลียงอ๋องจึงจัดของที่อย่างดีเป็นอันมากไปให้กำนัลขุนนางผู้ใหญ่ผู้กำกับทั้งสี่ ติดสอยให้ช่วยทำนุบำรุงจะเอาที่จอหงวน ขุนนางทั้งสามนั้นรับของกำนัลคิดช่วยชาเลียงอ๋อง แต่จงเล่าซิวนั้นไม่รับว่าผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งก็ต้องให้แก่ผู้นั้น ครั้นถึงเวลาซ้อมทดลองฝีมือ ชาเลียงอ๋องก็มาที่สนามหาคำนับผู้กำกับไม่ ยืนนิ่งอยู่ จงเล่าซิวจึงว่าตัวท่านเป็นเจ้า ถ้าอยู่ตามยศเจ้าข้าพเจ้าก็ต้องคำนับ นี่ท่านอยากจะเอาที่จอหงวนตามเข้ามาในสนามก็เหมือนคนธรรมดาทั้งปวง ควรต้องคำนับข้าพเจ้าจึงจะชอบ ชาเลียงอ๋องได้ฟังก็นั่งลง จงเล่าซิวจึงว่าท่านนี้เป็นถึงเจ้าครองเมืองใหญ่แล้ว หาควรจะมาทะเยอทะยานปรารถนาเอาที่จอหงวนไม่ ที่จอหงวนนี้ต้องซักซ้อมฝีมือ ถ้าผู้ใดเข้มแข็งเป็นเอกจึงจะได้ ท่านจะมาซักซ้อมกับคนที่มีฝีมือซึ่งส่งมาตามหัวเมืองนั้น ถ้าฉวยเพลี่ยงพล้ำสู้เขาไม่ได้ จะมิได้ความอัปยศแก่คนเป็นอันมากหรือ ขอท่านอย่าได้เชื่อคนโกงซึ่งเขาจะยุยงล่อเอาผลประโยชน์เลย ตัวท่านเป็นใหญ่จะมาหาที่เล็กนั้นไม่ควร ชาเลียงอ๋องได้ฟังมิได้ตอบประการใด เตียปังเชียงได้ฟังจงเล่าซิวพูดกับชาเลียงอ๋องดังนั้นจึงนึกว่า จงเล่าซิวนี้เห็นจะหารู้ว่าชาเลียงอ๋องเป็นพรรคพวกของเราไม่ จึงได้พูดเพ้อไปดังนี้ จำเราจะหาตัวงักฮุยพวกของจงเล่าซิวมากล่าวล้อเล่นบ้าง จึงให้เรียกงักฮุยเข้ามาแล้ว เตียปังเชียงจึงพูดว่า เจ้านี้หรือชื่องักฮุย เราเห็นหน้าตาตื่นเร่อร่าอยู่ดังนี้จะมีฝีมือสักเพียงไร จะมาแย่งชิงที่จอหงวนกับเขาด้วยเล่า งักฮุยว่าคนกล้าแข็งตามบรรดาหัวเมืองเขาก็เข้ามาซ้อมทดลองฝีมือจะเอาที่จอหงวน ข้าพเจ้าก็นึกว่าฝีมือพอจะแย่งชิงเอาที่จอหงวนจึงได้เข้ามา เตียปังเชียงได้ฟังงักฮุยพูดฮึกหาญก็คิดขัดใจ หาช่องจะไล่งักฮุยเสียให้ได้ จึงว่าเราจะให้เจ้ากับชาเลียงอ๋องทดลองฝีมือกัน เจ้ากับชาเลียงอ๋องถืออาวุธสิ่งใดเป็นสำหรับมือ ชาเลียงอ๋องบอกว่าใช้ง้าว งักฮุยบอกว่าใช้ทวน เตียปังเชียงจึงคิดว่าชาเลียงอ๋องเป็นเชื้อเจ้า คงจะได้ร่ำเรียนหนังสือมากกว่างักฮุย จึงว่าท่านชาเลียงอ๋องจงทำคำโคลงว่าด้วยลักษณะง้าว งักฮุยทำด้วยลักษณะทวนให้เราดูคนละฉบับ พูดแล้วก็ส่งกระดาษกับพู่กันให้ชาเลียงอ๋องกับงักฮุย ชาเลียงอ๋องกับงักฮุยรับกระดาษมาเขียนคำโคลง ชาเลียงอ๋องนั้นไม่สู้เข้าใจ เขียนไม่ถูกลบใหม่เขียนเล่าหลายหน งักฮุยเขียนคำโคลงพักเดียวก็จบส่งให้ เตียปังเชียงรับทั้งสองฉบับ เตียปังเชียงเห็นคำโคลงของชาเลียงอ๋องทำไม่ถูกต้องก็เอาซ่อนเสีย เอาคำโคลงของงักฮุยมาดูก็แจ้งว่างักฮุยมีสติปัญญาดีกว่าชาเลียงอ๋อง การไม่สมคิดก็โกรธพูดว่า งักฮุยคนนี้รูปร่างหน้าตาอย่างนี้ จะมาแย่งที่จอหงวนกับเขาด้วย แต่ทำคำโคลงก็ไม่ถูก เอาคำโคลงของงักฮุยทิ้งเสียสั่งให้ทหารไล่งักฮุยไปให้พ้นสนาม ทหารก็เข้าไล่งักฮุย จงเล่าซิวเข้าห้ามไว้ไม่ให้ไล่ หยิบเอาคำโคลงของงักฮุยมาดูก็เห็นว่ามีสติปัญญาจริง จึงพูดกับงักฮุยว่า เจ้าไม่รู้หรือว่าครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก โซจิ๋นกับบุนเท่งกูนนั้น โซจิ๋นมีสติปัญญาเข้าไปเมืองจิ้นจะทำราชการ เซียงเอี๋ยงรู้ว่าโซจิ๋นมีสติปัญญากว่าตัวก็อิจฉา เจ้าเมืองจิ้นให้โซจิ๋นทำคำโคลง เซียงเอี๋ยงก็แกล้งติเตียนปิดบังเสีย จนโซจิ๋นต้องไปอยู่เมืองอื่น บุนเท่งกูนนั้นเข้าไปอยู่ในเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นเห็นดอกไม้ในถังนั้นงดงามนัก จึงถามฮวนบุ่นขุนนางว่าจะทำคำโคลงชมดอกไม้นี้ได้หรือไม่ ฮวนบุ่นก็รับว่าทำได้ ครั้นฮวนบุ่นกลับมาบ้านจึงมาวานบุนเท่งกูนทำคำโคลงชมดอกไม้ บุนเท่งกูนก็ทำให้แล้วฮวนบุ่นก็เอาเข้าไปให้เจ้าเมืองจิ้น เจ้าเมืองจิ้นชมสติปัญญาว่าเพราะดีนัก ฮวนบุ่นกลับบ้าน จึงคิดว่าบุนเท่งกูนมีสติปัญญาดีกว่าเรา ครั้นจะละไว้บุนเท่งกูนก็จะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่เกินเราไป จึงเอาสุราปนยาพิษมาให้บุนเท่งกูนกินตาย ความโซจิ๋นกับบุนเท่งกูนมีอยู่ดังนี้ ขุนนางผู้ใหญ่ไม่ซื่อสัตย์อิจฉาผู้น้อยแล้วอันตรายก็คงจะมีมาถึง
๑๒
เตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน ได้ฟังจงเล่าซิวพูดดังนั้นจึงว่า ท่านพูดเปรียบเทียบนั้นข้าพเจ้าก็เข้าใจอยู่ แต่ข้าพเจ้าทั้งสามนี้หาเห็นกับผู้ใดไม่ตั้งใจทำราชการฉลองพระเดชพระคุณพระเจ้าแผ่นดินโดยสุจริต เห็นว่างักฮุยนี้รูปร่างหน้าตาสติปัญญาไม่สมกับที่จอหงวนจึงได้ให้ไล่เสีย เมื่อท่านพูดติดใจอยู่ดังนี้ก็จะต้องให้ลองฝีมือกับชาเลียงอ๋อง จงเล่าซิวได้ฟังก็ว่าตามแต่ท่านเถิด เตียปังเชียงจึงให้งักฮุยกับชาเลียงอ๋องยิงเกาทัณฑ์ดูฝีมือกัน แต่ให้งักฮุยยิงก่อน สั่งให้ทหารออกไปปักเป้าไกลร้อยยี่สิบก้าว แล้วเรียกทหารเข้ามากระซิบสั่งอีกว่า ให้ปักเป้าไกลสองร้อยยี่สิบก้าว ทหารก็ออกไปปักเป้าไกลตามเตียปังเชียงกระซิบสั่ง เตียปังเชียงจึงพูดกับงักฮุยว่า เป้าปักแล้วเจ้าจงไปยิงให้เราดูฝีมือก่อน ชาเลียงอ๋องนั้นให้ยิงต่อภายหลัง งักฮุยก็ถือเกาทัณฑ์ออกมากลางสนาม เห็นเป้าปักไกลกว่าร้อยยี่สิบก้าวก็มิได้ครั่นคร้าม น้าวเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเป้าทั้งเก้าครั้ง แต่บรรดาขุนนางและทหารราษฎรซึ่งพากันมาดูก็ร้องสรรเสริญขึ้นพร้อมกันว่า งักฮุยมีฝีมือ ยิงเกาทัณฑ์แม่นแท้ ทหารที่รักษาเป้าก็ชักเอาเป้ามาให้เตียปังเชียงดู แผลลูกเกาทัณฑ์ติดพันอยู่ในวงเป้าทั้งเก้าแผล เตียปังเชียงจึงว่ายิงเกาทัณฑ์เก้าครั้งเท่านี้ จะชมว่าฝีมือดีเป็นเอกกระไรได้ จงเล่าซิวจึงว่าให้ชาเลียงอ๋องออกไปยิงเกาทัณฑ์ดูฝีมือให้เห็นบ้าง เตียปังเชียงได้ฟังก็นิ่งเสีย ชาเลียงอ๋องเห็นงักฮุยมีฝีมือเกาทัณฑ์แม่นยำก็ไม่ออกไปยิง พูดว่างักฮุยยิงเป้าถูกเก้าครั้งข้าพเจ้าจะยิงบ้างก็จะถูกเป้าเก้าครั้งเหมือนกัน จะไม่รู้ว่าผู้ใดมีฝีมือ ขอออกไปซ้อมทดลองเพลงอาวุธกันเถิด จึงจะรู้ว่าผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งกว่ากัน จงเล่าซิวได้ฟังก็เข้าใจแน่ว่าชาเลียงอ๋องสู้ฝีมืองักฮุยไม่ได้ก็นิ่งเสีย เตียปังเชียงพูดว่าซึ่งชาเลียงอ๋องว่ามานี้ถูกต้อง งักฮุยกับชาเลียงอ๋องจงออกไปทดลองฝีมือกันจึงจะรู้ว่าผู้ใดดี ชาเลียงอ๋องกับงักฮุยต่างคนก็ถืออาวุธออกไปกลางสนาม ชาเลียงอ๋องชักม้าเคียงเข้าไปพูดกับงักฮุยว่า เราก็รู้อยู่ว่าเจ้ามีฝีมือเข้มแข็งเราสู้ไม่ได้ แต่เราจะใคร่ได้ที่จอหงวน เจ้าจงลดมือทำแพ้เสียเถิด เราได้ที่จอหงวนแล้ว จะทำนุบำรุงให้เจ้าได้เป็นใหญ่ งักฮุยจึงตอบว่าการครั้งนี้เป็นที่ประชุมคนมีฝีมือมาแต่หัวเมืองเป็นอันมาก ตัวข้าพเจ้าก็อยากจะได้ที่จอหงวนจึงอุตส่าห์มา ถ้ายอมแพ้ท่านแล้วคนทั้งหลายเขาก็คงจะเข้าซ้อมสู้ฝีมือกับท่านอีกท่านจะสู้เขาได้หรือ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านมียศเป็นถึงเจ้าครองเมืองใหญ่แล้ว จะมาปรารถนาเอาที่จอหงวนนายทหารนี้เห็นไม่ควรเลย ถ้าทดลองฝีมือแพ้เขาก็จะได้ความอัปยศ จงเชื่อคำข้าพเจ้าเถิด ชาเลียงอ๋องได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปเอาง้าวฟันงักฮุย งักฮุยเอาทวนป้องปัดไว้สู้รบกันไปหลายสิบเพลง ชาเลียงอ๋องเห็นงักฮุยไม่อาจจะทำหักหาญก็ขับม้ากลับเข้ามาบอกกับเตียปังเชียงว่า งักฮุยสู้ฝีมือข้าพเจ้าไม่ได้ เตียปังเชียงว่างักฮุยสู้ฝีมือชาเลียงอ๋องไม่ได้แล้วก็ไล่ไปเสีย จงเล่าซิวจึงว่า ท่านจะให้ไล่งักฮุยไปเสียนั้นยังไม่ถูก ควรจะถามงักฮุยดูก่อน จงเล่าซิวจึงถามงักฮุยว่าเจ้าสู้ฝีมือชาเลียงอ๋องไม่ได้หรือ งักฮุยว่าข้าพเจ้าเห็นชาเลียงอ๋องเป็นเจ้าก็ไม่อาจจะรบให้เต็มกำลัง กลัวอาวุธจะถูกชาเลียงอ๋องตาย จึงได้แต่ป้องปัดรับรองไว้ ซึ่งจะแพ้ชาเลียงอ๋องนั้นหามิได้ จงเล่าซิวจึงพูดกับเตียปังเชียงว่า ซึ่งงักฮุยกับชาเลียงอ๋องจะลองฝีมือกันให้ถึงแพ้และชนะนั้นต้องทำหนังสือสัญญาคนละใบ ถ้าผู้ใดตายก็อย่าเอาโทษกัน เตียปังเชียงว่าไม่ควรจะทำ งักฮุยจึงว่าถ้าจะไม่ทำสัญญานั้นไม่ได้ ถ้าแม้นข้าพเจ้าตายก็ไม่เป็นไร ถ้าชาเลียงอ๋องตายลงก็จะเกิดความพาให้คนอื่นได้ความเดือดร้อน ข้าพเจ้าไม่ยอมจะทำสัญญาคนละฉบับ เตียปังเชียงจึงถามชาเลียงอ๋องว่าท่านจะยอมทำสัญญากับเขาหรือ ชาเลียงอ๋องก็นิ่งคิดตรึกตรองอยู่ เตียปังเชียงจึงพูดว่าท่านเป็นถึงเจ้า หน้าตางักฮุยอย่างนี้จะทำอะไรท่านได้ ชาเลียงอ๋องก็ยอมทำสัญญากันกับงักฮุยคนละฉบับ มีความว่าถ้าผู้ใดตายหรือถูกบาดเจ็บก็ไม่เอาถ้อยความแก่กัน ครั้นทำหนังสือสัญญาแล้ว งักฮุยก็ส่งให้ชาเลียงอ๋อง ชาเลียงอ๋องก็ส่งให้งักฮุย ชาเลียงอ๋องเอาสัญญานั้นให้เตียปังเชียงเก็บไว้ งักฮุยก็เอาให้จงเล่าซิวเก็บ จงเล่าซิวว่าสัญญานี้คือชีวิตของเจ้า เจ้าเก็บไว้เองเถิด งักฮุยก็เอาสัญญามาให้พี่น้องสี่คนเก็บไว้ สั่งว่าสัญญานี้เป็นสำคัญเจ้าจงเก็บสัญญาไว้ให้ดี ถ้าพี่สู้รบกับชาเลียงอ๋อง ถ้าชาเลียงอ๋องตาย พวกพ้องเขามากคงจะช่วยกันแก้ไขให้ทันท่วงที ถ้าพี่ตายแล้ว เจ้าจงพากันกลับไปบ้านอย่าอาลัยแก้แค้นทดแทนเขาเลย ข้างฝ่ายชาเลียงอ๋องก็สั่งแต่บรรดาพวกพ้องและทหารที่ตามมาว่า ถ้าเห็นเราจะเสียทีแก่งักฮุยก็จงเร่งเข้าไปช่วยให้ทัน พวกพ้องและทหารของชาเลียงอ๋องว่า ตัวท่านเป็นเจ้างักฮุยเป็นไพร่หาอาจจะทำท่านไม่ ถ้าข้าพเจ้าเห็นว่างักฮุยจะทำท่านจริงแล้วก็จะช่วยกันฆ่างักฮุยเสีย ชาเลียงอ๋องได้ยินพวกพ้องพูดดังนั้นก็มีมานะแข็งแรงขึ้น ถือง้าวขึ้นม้าตรงไปในสนามขับม้าเข้ารบกับงักฮุย งักฮุยป้องปัดอาวุธไว้ยังหาอาจจะทำให้เต็มมือไม่ ชาเลียงอ๋องเอาง้าวฟันงักฮุยหลายที สู้กันไปเป็นหลายสิบเพลง งักฮุยร้องว่าเราไม่ทำท่านท่านก็จะได้ใจหนักไป ชาเลียงอ๋องได้ฟังก็โกรธด่างักฮุยด้วยคำหยาบเป็นอันมาก งักฮุยก็โกรธรบกับชาเลียงอ๋องไปอีกหลายเพลง ชาเลียงอ๋องอ่อนกำลังลง งักฮุยเอาทวนแทงไป ชาเลียงอ๋องปัดไม่ทันถูกชายโครงข้างขวาตลอดไปข้างซ้ายชาเลียงอ๋องตกม้าลงตาย พวกพ้องและทหารของชาเลียงอ๋องก็ตรูตรงเข้าไปจะจับตัวงักฮุย พี่น้องงักฮุยสี่คนก็ถลันออกป้องกันไว้ เตียปังเชียงเห็นงักฮุยแทงชาเลียงอ๋องตายก็โกรธ ร้องสั่งให้ทหารไปเอาตัวงักฮุยเข้ามา เตียปังเชียงร้องตวาดว่างักฮุยเอ็งหาเกรงพระราชอาญาไม่ บังอาจฆ่าชาเลียงอ๋องเชื้อพระวงศ์ของพระเจ้าชาชิจงฮ่องเต้ตาย โทษเอ็งผิดต้องตายถึงสามชั่วโคตร พูดแล้วก็สั่งทหารให้เร่งเอาตัวงักฮุยไปฆ่าเสีย ทหารก็ตรูกันเข้าไปจับงักฮุย จงเล่าซิวจึงว่าได้ทำหนังสือสัญญาทัณฑ์บนไว้ เราหายอมให้จับงักฮุยไม่ เตียปังเชียงก็ไม่ฟัง จงเล่าซิวกับเตียปังเชียงทุ่มเถียงกันอื้ออึงขึ้น งูเกาน้องของงักฮุย เห็นเขาเข้ากลุ้มรุมจับงักฮุยผู้พี่ก็มีความโกรธ วิ่งเข้าไปเอากระบี่ฟันคันธงยี่ห้อสำหรับเมืองที่ปักไว้ในสนามทั้งสองธงขาดลง งูเกายกธงนั้นขึ้นชูโบกร้องว่าฮ้วน พวกบรรดาทหารและราษฎรที่มาแต่หัวเมืองและในเมืองพร้อมกันอยู่ที่สนาม เห็นเตียปังเชียงจะเอางักฮุยผู้หาความผิดมิได้ไปฆ่าเสียก็ไม่ยอม เห็นงูเกาชูธงร้องว่าฮ้วนขึ้นก็พากันร้องว่าฮ้วนเอิกเกริกขึ้นพร้อมกัน เตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน ขุนนางผู้กำกับทั้งสามเห็นดังนั้นก็ตกใจ จงเล่าซิวจึงว่าท่านทำการไม่ถูก คนทั้งปวงจึงได้พากันร้องฮ้วนขึ้น เราทั้งสี่เห็นจะตายในที่นี้เป็นแน่ ท่านจะฆ่างักฮุยก็ฆ่าเถิดข้าพเจ้าไม่รู้เห็นด้วย เตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน ว่าท่านออกตัวไปแล้วคนเหล่านี้มันมิฆ่าข้าพเจ้าทั้งสามเสียหรือ งักฮุยนั้นข้าพเจ้าไม่ว่ากล่าวแล้ว ตามแต่ท่านจะตัดสินเถิด ทหารที่จับงักฮุยไว้นั้นเห็นพวกราษฎรร้องฮ้วนขึ้นก็ตกใจปล่อยงักฮุยเสีย งักฮุยก็ออกไปหาพี่น้องทั้งสี่คน จงเล่าซิวเห็นงักฮุยหนีไปได้แล้วจึงออกไปร้องห้ามว่าท่านทั้งปวงอย่าวุ่นวายไป ความอันนี้จะผิดชอบประการใด ข้าพเจ้าจะกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ให้ทรงตัดสินเอา คนทั้งปวงเหล่านั้นได้ฟังจงเล่าซิวร้องมาก็พากันสงบลง งักฮุยพาพี่น้องสี่คนหนีไปได้ แต่บรรดาคนที่มีฝีมือมาแต่หัวเมืองต่าง ๆ จะเข้าซ้อมทดลองเพลงอาวุธนั้น เห็นผู้กำกับไม่เป็นยุติธรรม เกิดความใหญ่ขึ้นแล้วก็พากันกลับไปบ้านเมืองเสียทั้งสิ้น
๑๓
ฝ่ายเตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน ขุนนางผู้กำกับทั้งสามเห็นคนที่จะมาซ้อมหัดฝีมือกลับไปเสียสิ้นแล้ว ก็พากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าจงเล่าซิวพางักฮุยเข้ามาซ้อมฝีมือที่สนาม จะแย่งชิงเอาที่จอหงวนกับชาเลียงอ๋อง งักฮุยฆ่าชาเลียงอ๋องตาย งักฮุยคนนี้เป็นไพร่หาควรที่จะกระทำดังนี้ไม่ เหตุนั้นก็เพราะจงเล่าซิวเข้าถือท้ายถือหาง งักฮุยจึงได้มีใจกำเริบ ครั้นข้าพเจ้าให้จับตัวงักฮุยไว้ จงเล่าซิวก็พยักหน้าให้ทีกับคนที่มาซ้อมหัดเหล่านั้นพากันเอิกเกริกจะฮ้วนขึ้น จงเล่าซิวปล่อยงักฮุยให้หนีไปเสีย คนซึ่งมาแต่หัวเมืองจะซ้อมฝีมือนั้นเห็นเกิดความใหญ่ขึ้นแล้วก็พากันไปเสียสิ้น จงเล่าซิวนี้เห็นแก่บุคคลมากกว่าราชการแผ่นดิน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทราบก็ทรงขัดเคืองจงเล่าซิวเป็นอันมากหาได้ไต่ถามสอบสวนไม่ ตรัสว่าจงเล่าซิวนี้มีโทษถึงตาย ครั้นจะให้ประหารชีวิตเสียตามโทษก็เห็นแก่ความชอบซึ่งมีมาแต่ก่อน จึงรับสั่งให้ถอดจงเล่าซิวออกเสียจากที่ขุนนาง จงเล่าซิวมีความน้อยใจด้วยพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ไม่ไต่ถามข้อความบ้างเลย ก็กราบถวายบังคมถอยออกไปจากที่เฝ้า เตียปังเชียง เฮงตัด เตียจุน เป็นขุนนางกังฉินไม่ซื่อสัตย์ ครั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ถอดจงเล่าซิวออกเสียจากที่ขุนนางผู้ใหญ่แล้วก็มีความยินดี
ฝ่ายงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่เดินออกจากสนามมาถึงหน้าบ้านจงเล่าซิว ก็คุกเข่าลงคำนับจงเล่าซิวสามครั้ง แล้วร้องสั่งนายประตูว่าถ้านายท่านกลับมาบ้าน จงบอกว่าข้าพเจ้างักฮุยขอกราบลาไปก่อนแล้ว ครั้นจะคอยท่าให้พบก็กลัวภัยอันตราย งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนก็เดินไปถึงบ้านกังจินจื้อ เล่าความให้กังจินจื้อฟังทุกประการ แล้วก็รวบรวมสิ่งของลากังจินจื้อออกจากเมืองหลวงไป
ฝ่ายจงเล่าซิวกลับมาถึงบ้าน นายประตูก็เข้าไปแจ้งความตามซึ่งงักฮุยสั่งไว้ให้ฟังทุกประการ จงเล่าซิวคิดสงสารเสียดายงักฮุยนัก ด้วยเป็นคนซื่อสัตย์มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งดังนี้หายากนัก นานไปภายหน้าคงจะมีวาสนาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ จำเราจะผูกรักไว้จะได้อาศัยพึ่งพากันต่อไป คิดดังนั้นแล้วจึงสั่งคนใช้ให้ขี่ม้าเร็วรีบไปตามงักฮุย ถ้าพบแล้วให้หยุดคอยท่าเราก่อน ครั้นคนใช้ไปแล้วจงเล่าซิวก็จัดเงินทองสิ่งของซึ่งจะเป็นเสบียงกลางทาง พาบ่าวไพร่ขึ้นม้าตามไปอีก คนใช้สนิทซึ่งไปด้วยจงเล่าซิวนั้นจึงพูดขึ้นว่างักฮุยพ้นไปเสียนานไกลแล้ว ท่านจะตามไปก็เห็นจะได้ความลำบากจงกลับไปบ้านเสียเถิด เมื่อต่อไปข้างหน้ารู้ว่างักฮุยไปพำนักอยู่ที่ใด จึงใช้ให้คนเอาสิ่งของไปให้เห็นจะดีกว่า จงเล่าซิวตอบว่างักฮุยคนนี้มีสติปัญญา ภูมิรู้ในการศึกสงครามคล้ายคลึงกับฮั่นสินครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่น เราจะต้องตามไปให้พบพูดจาเกลี้ยกล่อมเอาใจไว้ ด้วยเราเห็นว่าบ้านเมืองทุกวันนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็เชื่อถือแต่ขุนนางกังฉินสอพลอไม่ซื่อสัตย์ เห็นว่าคงจะมีศึกสงครามใหญ่ขึ้นในเร็วๆ นี้เป็นแน่ เราจะได้พึ่งสติปัญญาและฝีมืองักฮุยช่วยปราบปรามข้าศึกศัตรูฉลองคุณพระเจ้าแผ่นดิน ท่านทั้งปวงอย่าเห็นแก่เหน็ดเหนื่อยเลย พูดกันพลางก็ขับม้ารีบไป
ฝ่ายงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนออกจากเมืองหลวงรีบไปทางประมาณห้าลี้หกลี้ เห็นคนขี่ม้ารีบเร็วติดตามมา เฮงกุ้ยจึงพูดขึ้นว่าคนซึ่งขี่ม้าตามมานั้น เห็นจะมาเอาตัวพวกเราดอกกระมัง งูเกาว่าคงจะเป็นพวกชาเลียงอ๋อง ถ้ามาถึงแล้วเราช่วยกันฆ่าฟันมันเสียให้สิ้น ยกเอางักฮุยพี่เราขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน เราทั้งสี่คนก็จะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ จะมาคิดกลัวเกรงมันทำไม งักฮุยได้ฟังจึงว่าเจ้าอย่าพูดดังนี้ต่อไป พี่น้องทั้งห้าคนก็หยุดยืนม้าจัดแจงตัวมั่นคงคอยที่จะสู้รบ พอม้าใช้จงเล่าซิวมาใกล้เข้าจึงร้องเรียกงักฮุยว่าท่านอย่าเพิ่งไป นายข้าพเจ้าจะตามมาให้พบกับท่าน งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนก็ลงจากหลังม้านั่งคอยท่าอยู่ พอจงเล่าซิวมาถึงงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับถามว่า ท่านตามข้าพเจ้ามาให้ได้ความลำบากนั้นด้วยเหตุประการใด จงเล่าซิวก็เล่าความซึ่งเตียปังเชียงทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ปรักปรำเอาจนทรงขัดเคืองถอดเราออกเสียจากที่ขุนนาง งักฮุยได้ฟังก็ทอดใจใหญ่ว่าการซึ่งเป็นดังนี้ก็เพราะท่านมีความเมตตาพวกข้าพเจ้า จงเล่าซิวว่าเวลานี้ก็จวนเย็นจวนค่ำแล้ว เราพากันไปพักอยู่ที่สวนของลีไทซือเถิด ที่ทางกว้างขวางพออาศัยอยู่ได้สักคืนหนึ่งแล้วจึงค่อยไป งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนก็ขึ้นม้าตามจงเล่าซิวไปถึงสวนลีไทซือก็เข้าหยุดพักอยู่ที่นั้น จงเล่าซิวให้คนใช้ไปซื้อสิ่งของกินจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงสู่กันกินเสร็จแล้ว จงเล่าซิวจึงพูดว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้นี้พระทัยเลื่อนลอย เชื่อคนยุยงหาทรงทราบในนิสัยคนกังฉินไม่ ครั้นเราจะทูลทัดทานก็จะทรงขัดเคืองมากไปจึงต้องนิ่งเสีย แม้นต่อไปภายหน้ามีเหตุการณ์สิ่งใดขึ้น ถ้ารู้สำนึกแล้วคงจะหาเราไปตั้งเป็นขุนนางอีก ท่านอย่าเพิ่งเสียใจก่อน จงอุตส่าห์ซักซ้อมฝีมือไว้ ถ้าเราได้กลับเป็นขุนนางก็คงจะทำนุบำรุงท่านให้มียศฐาบรรดาศักดิ์และความสุข จงเล่าซิวก็เอาเสื้อเกราะและหมวกสำรับหนึ่ง กับเงินทองของซึ่งจะเดินทางให้กับงักฮุยแล้วว่า เราเห็นเจ้ายังไม่มีเสื้อเกราะและหมวกซึ่งจะใส่สู้ข้าศึกศัตรู เจ้าจงเอาไว้สำหรับตัว เงินทองนี้เจ้าจะได้เอาไปซื้อกินตามทาง งักฮุยก็คำนับรับสิ่งของไว้ ครั้นเวลารุ่งเช้าจงเล่าซิวก็กลับมาบ้าน งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนก็พากันเดินไป เฮงกุ้ยนั้นป่วยเป็นไข้พลัดตกลงจากหลังม้าเป็นลมนิ่งไปไม่ได้สติ พี่น้องทั้งสี่คนเข้าช่วยกันแก้ไขฟื้นขึ้นแล้ว งักฮุยจึงว่าเฮงกุ้ยกำลังป่วยมากอยู่เห็นจะไปไม่ได้ จะต้องหาที่อาศัยพักรักษาพยาบาลให้หายเสียก่อน ทึงฮวยจึงว่าเดินไปข้างหน้าอีกหน่อยหนึ่งก็จะถึงตำบลบ้านเจียวฮองติ้นพอจะหาที่พำนักได้ งักฮุยกับพี่น้องก็พยุงเฮงกุ้ยขึ้นม้าเดินไปถึงโรงเตี้ยมของอึงเล่าชิด ก็พากันเข้าพักอาศัยอยู่ที่นั้น งักฮุยจึงให้อึงเล่าชิดไปหาหมอมารักษาเฮงกุ้ยอยู่หลายวัน อาการจึงค่อยคลายขึ้น
ฝ่ายกิมตอตั้วอ๋อง ซึ่งเป็นนายโจรอยู่ที่เขาไทฮังซัว ได้คิดการไว้กับชาเลียงอ๋องแต่ก่อนนั้น ครั้นชาเลียงอ๋องเข้าไปเมืองเปียนเหลียง กิมตอตั้วอ๋องก็คอยฟังข่าวช้านานไม่ได้ความ จึงให้คนลอบเข้าไปสืบข่าวชาเลียงอ๋อง ณ เมืองเปียนเหลียง คนใช้ไปสืบได้ความแล้วก็กลับมาแจ้งแก่กิมตอตั้วอ๋องว่าชาเลียงอ๋องเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ จะขอเอาที่จอหงวนก็โปรดให้ แต่ให้ซักซ้อมฝีมือให้คนทั้งปวงเห็นปรากฏเสียก่อน ครั้นถึงวันกำหนดชาเลียงอ๋องออกซักซ้อมฝีมือกับงักฮุย งักฮุยฆ่าชาเลียงอ๋องตายเสียแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงขัดเคืองจงเล่าซิวว่าเป็นพวกพ้องงักฮุย ให้ถอดจงเล่าซิวออกเสียจากขุนนาง แต่บรรดาคนซึ่งมาแต่หัวเมืองจะทดลองฝีมือนั้นก็พากันกลับไปเสียสิ้น ขุนนางในเมืองหลวงทุกวันนี้ไม่มีผู้ใดมีสติปัญญาเหมือนจงเล่าซิว มีแต่ขุนนางกังฉินสอพลอโลเลไม่เป็นราชการ กิมตอตั้วอ๋องได้ฟังความแล้วจึงปรึกษากับชันขี เตงบู๊ ซึ่งเป็นกุนซือผู้มีสติปัญญาว่า ชาเลียงอ๋องก็ตาย จงเล่าซิวขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งก็ต้องถอดออกนอกราชการ ในเมืองเปียนเหลียงทุกวันนี้มีแต่ขุนนางโกงไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน เราคิดจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองเปียนเหลียงท่านจะเห็นประการใด ชันขี เตงบู๊จึงว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้พระทัยโลเลไม่รู้จักเลี้ยงขุนนาง ยกย่องแต่พวกขุนนางกังฉิน ราชการบ้านเมืองก็ผันแปรไปต่าง ๆ อาณาประชาราษฎรในเมืองหลวงและหัวเมืองก็ไม่มีใครชอบ พากันได้ความเดือดร้อนไปด้วยพวกขุนนางกังฉินเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หัวเมืองด่านทางทั้งปวงขุนนางซึ่งไปรักษาอยู่นั้นก็เป็นขุนนางเสียสินบน หาเป็นคนมีสติปัญญากล้าแข็งไม่ ถ้าท่านยกกองทัพไปก็คงจะตีเมืองหลวงได้เป็นแน่ ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วกิมตอตั้วอ๋องก็สั่งให้นายทหารประชุมไพร่พลซักซ้อมเพลงอาวุธให้คล่องแคล่ว จัดหาเสบียงอาหารและเครื่องศาสตราวุธไว้พร้อมบริบูรณ์แล้ว กิมตอตั้วอ๋องตั้งให้ม้าเปาเป็นนายกองทัพหน้า ตั้งให้ฮอลัก ฮอชิดเป็นนายทัพปีกซ้ายขวา กิมตอตั้วอ๋องเป็นทัพหลวง สั่งให้ทหารกองทัพเหล่านั้นแต่งตัวเครื่องนุ่งห่มให้เหมือนทหารเมืองเปียนเหลียง ครั้นได้วันฤกษ์ดีกิมตอตั้วอ๋องก็คุมทหารหกหมื่นยกออกจากเขาไทฮังซัวตรงไปทางเมืองเปียนเหลียง ขณะเมื่อกิมตอตั้วอ๋องยกกองทัพมานั้น แต่บรรดาด่านและหัวเมืองรายทาง เห็นทหารกองทัพกิมตอตัวอ๋องแต่งตัวเหมือนทหารเมืองเปียนเหลียง ก็สำคัญว่ากองทัพเมืองเปียนเหลียงยกไปปราบปรามข้าศึกตามหัวเมืองกลับมา ก็พากันเฉยอยู่หาได้ออกสู้รบต้านทานไม่ กิมตอตั้วอ๋องจึงได้ยกกองทัพรุกเร็วเข้าไปใกล้เกือบจะถึงกำแพงเมืองเปียนเหลียง กิมตอตั้วอ๋องสั่งให้ทหารตั้งค่ายลงข้างทิศใต้เมืองตรงประตูชุนนำหมึงห่างกำแพงเมืองประมาณสิบลี้ พวกราษฎรซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่นอกเมืองเห็นกองทัพยกมาตั้งค่ายลงดังนั้นก็พากันตกใจแตกตื่น ความจึงได้ทราบเข้าไปถึงเมืองหลวง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงทราบข่าวว่ามีข้าศึกมาตั้งค่ายอยู่ทางประตูชุนนำหมึงก็ตกพระทัย สั่งให้เกณฑ์ทหารขึ้นประจำรักษาหน้าที่เชิงเทินแล้ว ให้ประชุมขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊เข้ามาพร้อมกันในที่ว่าราชการ ตรัสปรึกษาว่าเฮงเสียงนายโจรที่เขาไทฮังซัวซึ่งตั้งตัวเป็นกิมตอตั้วอ๋องยกกองทัพมาตั้งประชิดเมืองดังนี้ จะเห็นผู้ใดที่จะยกออกไปสู้รบกับข้าศึกได้ ขุนนางทั้งปวงได้ฟังรับสั่งก็ไม่มีผู้ใดกราบทูลพากันก้มหน้านิ่งอยู่ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตรัสว่า แต่โบราณมาพระเจ้าแผ่นดินชุบเลี้ยงขุนนางมีสติปัญญาและฝีมือไว้ร้อยวันพันวัน ถ้ามีราชการสำคัญขึ้นใช้แต่เวลาเดียวก็คุ้ม ในการนี้เราก็ได้ชุบเลี้ยงทำนุบำรุงท่านทั้งหลายให้ยศศักดิ์มาก็ช้านาน บัดนี้มีราชการทัพศึกสงครามมา พวกท่านทั้งหลายก็พากันนิ่งเสียไม่มีผู้ใดรับอาสา ขุนนางผู้หนึ่งชื่อลีกังได้ยินรับสั่งดังนั้นจึงกราบทูลขึ้นว่า ซึ่งกิมตอตั้วอ๋องนายโจรนี้ก็คิดการมาช้านานแล้ว แต่เกรงกลัวสติปัญญาจงเล่าซิวอยู่ไม่อาจยกกองทัพมา บัดนี้ทราบว่าจงเล่าซิวเป็นโทษต้องถอดออกนอกราชการแล้ว กิมตอตั้วอ๋องจึงมีใจกำเริบยกกองทัพล่วงเข้ามาถึงชานกำแพงเมือง ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าพระองค์โปรดให้จงเล่าซิวกลับมาเป็นขุนนางคุมทหารออกไปสู้รบก็คงจะมีชัยชนะ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงฟังก็เห็นชอบ จึงรับสั่งให้ลีกังไปหาจงเล่าซิวเข้ามาเฝ้า ลีกังก็กราบถวายบังคมลาไป
ฝ่ายจงเล่าซิว ครั้นรู้ความว่ากิมตอตั้วอ๋องยกกองทัพมา จึงคิดว่าขุนนางในเมืองเปียนเหลียงทุกวันนี้ไม่เห็นหน้าผู้ใดที่จะออกไปสู้รบต้านทานข้าศึกได้ คงจะมีรับสั่งให้หาเราเข้าไป จำจะคิดหาอุบายแก้โกงเตียปังเชียงเสียให้ได้ จึงบอกจงฮวงผู้บุตรว่าถ้าผู้ใดถือรับสั่งพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มาหาเรา เจ้าจงบอกว่าบิดาป่วยมากอยู่ออกมานอกห้องไม่ได้ จงเล่าซิวก็เข้าอยู่ในห้องหาออกมาให้ผู้ใดพบปะไม่
ฝ่ายลีกังถือรับสั่งมาถึงบ้านจงเล่าซิวจึงถามจงฮวงว่าบิดาเจ้าอยู่หรือไม่ มีรับสั่งพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ให้เรามาเชิญเข้าไปเฝ้า จงฮวงบอกว่าบิดาป่วยนอนอยู่ในห้อง ลีกังก็ให้จงฮวงพาเข้าไป จงเล่าซิวทำเป็นครางแล้วร้องว่า พวกอ้ายกังฉินคนโกงทำให้เราเจ็บปวดยิ่งนัก ลีกังได้ฟังก็แจ้งในปัญญาของจงเล่าซิว จึงว่าถ้าคนอื่นมาหาท่านก็ต้องมีโทษไม่ป่วยแกล้งบอกว่าป่วย จงฮวงจึงบอกว่าบิดาข้าพเจ้าป่วยมาหลายวันแล้ว ลีกังว่าโรคของบิดาท่านนั้นเรารู้อยู่แล้วจะกลับไปทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ให้ทราบเสียก่อน ลีกังก็กลับเข้าไปกราบทูลว่าจงเล่าซิวป่วยเข้ามาเฝ้าไม่ได้ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตรัสว่าจงเอาหมอหลวงไปรักษาเสียให้หายโดยเร็ว ลีกังกราบทูลว่าโรคจงเล่าซิวนั้นเกิดด้วยต้องคนโกงช้ำชอกในใจ ซึ่งหมอหลวงจะไปรักษานั้นเห็นจะไม่หาย ถ้าพระองค์โปรดชำระคนโกงเสียแล้วจงเล่าซิวก็คงจะหายป่วย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสถามว่าผู้ใดเป็นขุนนางกังฉินคนโกง เตียปังเชียงได้ฟังตรัสถามดังนั้นก็ตกใจ ชิงกราบทูลขึ้นไปว่าซึ่งคนโกงนั้นเห็นจะเป็นเฮงตัด เมื่อวันซ้อมฝีมือแย่งชิงที่จอหงวนกันนั้น เห็นจงเล่าซิวกับเฮงตัดทุ่มเถียงวิวาทกันอยู่ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้กำลังอยากที่จะให้จงเล่าซิวเข้ามาเฝ้า หาตรัสถามถ้อยความประการใดไม่ รับสั่งให้เอาตัวเฮงตัดไปทำโทษจำเสีย ครั้นลีกังจะทูลต่อไปก็ไม่มีช่องโอกาส พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้ลีกังไปหาตัวจงเล่าซิวเข้ามาเดี๋ยวนี้ ลีกังก็กลับออกไปหาจงเล่าซิว คำนับแล้วก็เล่าความตามรับสั่งซึ่งทำโทษเฮงตัดให้ฟังทุกประการ จงเล่าซิวว่าผิดไปเสียแล้ว ลีกังว่าเตียปังเชียงปัญญาว่องไวนัก ชิงทูลปรักปรำใส่โทษเฮงตัด กลัวจะชำระความต้องเป็นโทษทั้งสามคน เฮงตัดรู้ทีก็รับโทษแต่ผู้เดียว หมายว่าเตียปังเชียงคงจะแก้ไขให้ออกได้ จงเล่าซิวว่าครั้นเราจะบิดพลิ้วต่อไปอีกก็จะเสียกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดิน จะต้องเข้าไปรับอาสาฉลองพระเดชพระคุณไปกว่าจะสิ้นกำลัง จงเล่าซิวกับลีกังก็พากันเข้าไปเฝ้า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นจงเล่าซิวเข้ามาเฝ้าก็มีความยินดี แล้วคิดละอายใจตรัสไม่ใคร่จะเต็มปาก ด้วยเมื่อจะถอดจงเล่าซิวนั้นไม่ได้ถามถ้อยความสิ่งใด เชื่อแต่เตียปังเชียงฝ่ายเดียว จึงตรัสถึงอาการป่วยไข้บ้างเล็กน้อย แล้วก็ตั้งให้จงเล่าซิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ว่าราชการไปตามเดิม ตรัสว่าข้าศึกยกมาตั้งประชิดเมืองอยู่ ท่านจงเป็นแม่ทัพคุมทหารออกไปปราบปรามข้าศึกให้พ่ายแพ้ไปเสียโดยเร็ว เตียปังเชียงจึงกราบทูลขึ้นว่า ซึ่งพระองค์ทรงโปรดตั้งให้จงเล่าซิวเป็นแม่ทัพออกไปปราบข้าศึกนั้นดีแล้ว กิมตอตั้วอ๋องยกกองทัพมาครั้งนี้ ทหารก็ไม่สู้แข็งแรง สู้ฝีมือทหารหลวงไม่ได้ จงเล่าซิวก็มีสติปัญญาและฝีมือหาต้องเอาทหารไปมากไม่ เอาไปแต่สักห้าพันก็พอจะเอาชัยชนะได้ ซึ่งเตียปังเชียงทูลดังนั้นเพราะใจอิจฉา อยากจะให้จงเล่าซิวแพ้แก่กิมตอตั้วอ๋อง ให้จงเล่าซิวตายเสียในกลางศึก พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้พระองค์ก็มิได้มีสติปัญญาเป็นแต่พยักพเยิดเอออือไปตามคำเตียปังเชียงกราบทูล สั่งให้เจ้าพนักงานเกณฑ์ทหารให้จงเล่าซิวห้าพันแล้วก็เสด็จขึ้น จงเล่าซิวหาทันจะกราบทูลขอทหารเพิ่มเติมไปอีกไม่ ก็คิดเสียใจออกมาจากที่เฝ้า พูดกับลีกังว่าตัวท่านเปรียบเหมือนเสือคิดจะขบกัดสุนัขก็กัดไม่ได้ บัดนี้สุนัขกลับกัดเสือเสียแล้ว ลีกังว่าเวลาพรุ่งนี้ได้ช่อง ข้าพเจ้าจะทูลขอทหารให้ยกไปช่วยอีก จงเล่าซิวว่าอย่าวุ่นวายเพ็ดทูลต่อไปอีกเลย การจะแพ้ชนะข้าศึกก็สุดแต่บุญวาสนาของแผ่นดิน ตัวเราเป็นข้าทหารก็จะเอาความกตัญญูเป็นที่ตั้งสุดแล้วแต่การจะเป็นไป พูดกันแล้วจงเล่าซิวก็กลับไปบ้านจัดเครื่องอาวุธสำหรับตัว เรียกจงฮวงผู้บุตรไปด้วย ครั้นไปถึงสนามเห็นทหารจัดการเตรียมไว้พร้อม พอได้กำหนดฤกษ์ก็ยกกองทัพออกจากเมืองเปียนเหลียงไปใกล้จะถึงค่ายข้าศึก เห็นมีภูเขาอยู่แห่งหนึ่งชื่อเมียวธอกัง จงเล่าซิวขึ้นไปดูบนเขาเห็นกองทัพข้าศึกตั้งค่ายรายกันไปเป็นอันมาก ดูประมาณทหารสักหกเจ็ดหมื่น จึงคิดว่าเรายกกองทัพมาครั้งนี้มีทหารแต่ห้าพันที่ไหนจะสู้ข้าศึกได้ จึงหยุดพักตั้งค่ายอยู่บนเนินเขา จงฮวงผู้บุตรจึงเข้าไปถามว่า ซึ่งบิดาให้ตั้งค่ายบนเนินเขานี้ ถ้าข้าศึกยกมาล้อมจะคิดประการใด จงเล่าซิวว่าบิดาจะเล่าให้ฟัง การครั้งนี้เตียปังเชียงคิดอิจฉาอยากจะให้บิดาตายเสียด้วยฝีมือข้าศึก จึงกราบทูลให้เกณฑ์ทหารแต่ห้าพัน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็เชื่อไม่ตรัสปรึกษาหารือเราแต่สักคำหนึ่ง บิดาคิดน้อยใจจึงได้มาตั้งค่ายอยู่ดังนี้ หมายจะเอาชีวิตเข้าสู้ข้าศึกถวายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสียในคราวนี้ ครั้นจะอยู่เป็นขุนนางทำราชการต่อไป ก็คิดเห็นว่าฝ่าฝืนขุนนางกังฉินไม่ได้ แล้วก็จะมีแต่ความโทมนัสน้อยใจไปทุกวันทุกเวลา ครั้นจะหลีกหนีเสียไม่ทำราชการ ก็จะเป็นคนไม่มีกตัญญู จึงคิดว่าตายเสียดีกว่าอยู่ เจ้ากับทหารเหล่านี้อยู่รักษาค่าย บิดาจะไปสู้รบกับข้าศึกแต่ผู้เดียว ถ้ารู้ว่าบิดาตายแล้ว เจ้าพาทหารหนีกลับเข้าเมืองไปบ้านบอกกับมารดาเจ้า อย่าให้อยู่ในเมืองเปียนเหลียงเลย พาครอบครัวกลับไปอยู่เสียบ้านเดิมเถิด ตัวเจ้านี้ถ้ารับสั่งจะตั้งให้เป็นขุนนางก็อย่ารับที่หลบหลีกเสียรักษาชีวิตไว้จะได้สืบตระกูลต่อไป ครั้นสั่งบุตรดังนั้นแล้วก็ถืออาวุธขึ้นม้าจะไปสู้กับข้าศึก พวกนายทหารจะพากันตามไป จงเล่าซิวจึงห้ามไว้ว่าอย่าตามเราไปเลย เราจะไปสู้แต่ผู้เดียวดูกำลังข้าศึกก่อน ถ้าเห็นว่าเราได้ทีมีชัยชนะพวกเจ้าจงไปซ้ำเติมเอา ถ้าแม้นเสียทีตัวเราตายแล้วพวกเจ้าจงกลับไปบ้านเมืองเถิด พวกทหารเหล่านั้นอ้อนวอนจะขอติดตามไป จงเล่าซิวก็ไม่ยอม หมายใจว่าจะเอาชีวิตถวายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้แต่ผู้เดียว จงเล่าซิวก็ขับม้าลงจากเขาตรงไปค่ายข้าศึกไล่ฆ่าฟันพังค่ายเข้าไป ทหารกิมตอตั้วอ๋องไม่ทันรู้ตัว จงเล่าซิวฆ่าตายเสียเป็นหลายคน ทหารข้าศึกเห็นจงเล่าซิวมาแต่ผู้เดียวก็เข้าล้อมจะจับตัว จงเล่าซิวมีฝีมือกำลังเข้มแข็งฆ่าฟันข้าศึกแตกหนีกระจายไป ความแจ้งไปถึงกิมตอตั้วอ๋อง กิมตอตั้วอ๋องจึงคิดว่า จงเล่าซิวคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง เดิมได้ยินข่าวว่าจงเล่าซิวต้องถอดออกจากราชการแล้ว เหตุใดจึงได้มาแต่ผู้เดียว หรือขุนนางกังฉินจะทูลยุยงพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ประการใด จงเล่าซิวจึงได้ออกมาทำศึกแต่ผู้เดียวไม่รักชีวิตดังนี้ ถ้าแม้นเราได้จงเล่าซิวไว้เป็นพวกของเรา การซึ่งจะตีเมืองเปียนเหลียงก็คงจะสำเร็จความปรารถนา กิมตอตั้วอ๋องก็ถืออาวุธขึ้นม้าขับออกมาร้องสั่งทหารทั้งปวงว่าให้ล้อมจับจงเล่าซิวเอาเป็นอย่าให้ตายเสีย ทหารเหล่านั้นก็ล้อมจงเล่าซิวเข้าไว้แน่นหนามิให้ออกไปได้
๑๔
ฝ่ายงักฮุยกับทึงฮวย เตียเฮียน งูเการักษาพยาบาลเฮงกุ้ยอยู่ที่โรงอึงเล่าชิดค่อยคลายหายขึ้น เวลาวันนั้นอึงเล่าชิดไปหาเพื่อนที่ริมเมืองเปียนเหลียง ได้ยินข่าวว่าพวกโจรเขาไทฮังซัวยกกองทัพมาตีเมืองเปียนเหลียง ก็ตกใจรีบกลับมาบ้านโดยเร็ว บอกกับงักฮุยและคนเหล่านั้นว่าบัดนี้โจรเขาไทฮังซัวยกเข้ามาตีเมืองหลวง พวกโจรเหล่านั้นดุร้ายนัก บ้านข้าพเจ้าก็อยู่ใกล้ เห็นจะต้องอพยพครอบครัวหนีไปให้พ้นภัยก่อน งักฮุยว่าท่านอย่าเพิ่งตกใจวุ่นวายไปก่อน ท่านได้ข่าวว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ให้ขุนนางผู้ใดยกกองทัพออกรบกับโจร อึงเล่าชิดว่าได้ยินแต่ว่ากองทัพขุนนางในเมืองเปียนเหลียงยกออกไป แต่หารู้ว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพไม่ งักฮุยจึงพูดกับพี่น้องทั้งสี่คนว่า ขุนนางในเมืองเปียนเหลียงเราไม่เห็นหน้าผู้ใดจะเป็นแม่ทัพออกไปสู้รบกับโจร เห็นหน้าอยู่แต่จงเล่าซิวผู้เดียว หรือพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จะให้จงเล่าซิวออกไปเป็นแม่ทัพดอกกระมัง จำเราพี่น้องจะชวนกันไปดู ถ้าจงเล่าซิวเป็นแม่ทัพยกออกไปก็จะได้ช่วยสู้รบกับโจรฉลองบุญคุณเขา ถ้ามิใช่จงเล่าซิวเราก็จะดูเล่นให้สบาย พูดกันดังนั้นแล้วงักฮุยก็สั่งให้งูเกาอยู่รักษาพยาบาลเฮงกุ้ย งักฮุยกับทึงฮวย เตียเฮียนสามคนแต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าออกจากบ้านอึงเล่าชิดตรงไปเมืองเปียนเหลียง
ฝ่ายเฮงกุ้ยจึงพูดกับงูเกาว่า ตัวเราก็หายป่วยขึ้นมากแล้ว พอจะทำศึกสงครามได้ จะมานิ่งเจ็บอยู่ทิ้งให้พี่น้องไปสู้ข้าศึกเราไม่ช่วยนั้นหาดีไม่ เราพากันตามไปอีกเถิด พูดกันแล้วเฮงกุ้ยกับงูเกาก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าตามงักฮุยไป
ฝ่ายงักฮุย ทึงฮวย เตียเฮียนไปถึงเมืองเปียนเหลียงข้างด้านใต้ เห็นค่ายตั้งอยู่บนเนินเขามีธงยี่ห้อปักก็แจ้งว่าจงเล่าซิวเป็นแม่ทัพยกออกมา งักฮุยพิจารณาดูภูมิค่ายที่ตั้งนั้นแล้วจึงพูดกับทึงฮวย เตียเฮียนว่า จงเล่าซิวนี้ก็มีสติปัญญาได้เล่าเรียนชำนาญในการศึกสงคราม เหตุไฉนจึงตั้งค่ายอยู่บนเนินเขาดังนี้ไม่ชอบกลเลย จำเราพี่น้องจะขึ้นไปไห้พบจงเล่าซิว พูดกันแล้วก็ขับม้าขึ้นไป จงฮวงบุตรจงเล่าซิวเห็นงักฮุยมาก็ออกมาต้อนรับงักฮุย งักฮุยถามว่าบิดาท่านไปไหนทำไมมาตั้งค่ายอยู่ดังนี้ จงฮวงก็เล่าความซึ่งบิดามีความน้อยใจแก่พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ว่าเชื่อฟังแต่เตียปังเชียงให้งักฮุยฟังทุกประการ งักฮุยจึงว่าถ้าดังนั้นบิดาท่านจะมิเสียทีแก่ข้าศึกเสียแล้วหรือ ข้าพเจ้าทั้งสามคนจะตามไปช่วยบิดาท่าน ท่านจงให้ทหารแต่งตัวถืออาวุธเตรียมไว้ให้พร้อม ถ้าเห็นข้าพเจ้าตีหักเข้าไปในหมู่ทหารพวกโจรแล้ว ให้ทหารโห่ร้องขึ้นทำทีเหมือนจะยกลงไปจากเขา งักฮุยสั่งความแล้วก็ขับม้าพาทึงฮวย เตียเฮียนตรงไปถึงที่ข้าศึกล้อมจงเล่าซิวไว้ จึงพูดกับทึงฮวย เตียเฮียนว่าทหารพวกโจรมากกว่ามากนัก เราทั้งสามคนคอยเขม่นมุ่งเอาตัวนายข้าศึกเสียให้ได้แล้ว ทหารเลวเหล่านั้นก็คงจะแตกกระจายออกไป พูดกันแล้ว งักฮุย ทึงฮวย เตียเฮียนก็แยกกันขับม้าฝ่าฟันเข้าไป ทหารพวกโจรหนุนแน่นเข้ามา งักฮุยก็ฆ่าฟันล้มตายลงเป็นอันมาก
ฝ่ายจงเล่าซิวตกอยู่ในที่ล้อมแต่เช้าจนเวลาบ่าย สู้รบกับพวกโจรป้องกันตัวไว้อ่อนกำลังลงทุกทีจวนจะสิ้นแรง พอเห็นงักฮุยรบหักเข้ามาก็ดีใจมานะแข็งแรงขึ้นอีก
ฝ่ายกิมตอตั้วอ๋องเห็นงักฮุยรบหักทหารเข้ามาฆ่าฟันทหารล้มตายลง ก็ขับม้าเข้าไปรบกับทึงฮวย เตียเฮียนได้เป็นหลายเพลง พอเฮงกุ้ย งูเกามาทันก็ตีขนาบเข้าไป เห็นทึงฮวยรบอยู่กับนายโจร งูเกาขับม้าเข้าไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง กิมตอตั้วอ๋องกำลังรบติดพันอยู่กับทึงฮวย ได้ยินเสียงงูเการ้องตวาดก็ตกใจ ม้าที่กิมตอตั้วอ๋องขี่ทะลึ่งโผนไปกิมตอตั้วอ๋องพลัดตกม้าลง ทึงฮวยก็โดดจากม้าลงไปเอากระบี่ฟันถูกคอกิมตอตั้วอ๋องขาดตาย
ฝ่ายจงฮวงอยู่ที่ค่ายบนเนินเขา แลเห็นงักฮุย ทึงฮวย เตียเฮียน เข้ารบกับพวกโจรเป็นตะลุมบอนก็ให้ทหารโห่ร้องตีกลองและม้าล่ออื้ออึงขึ้น ทหารพวกโจรเห็นนายใหญ่ต้องอาวุธตาย แล้วได้ยินเสียงทหารที่ค่ายบนเนินเขาโห่ร้องตีกลองและม้าล่ออื้ออึงขึ้น ก็พากันตกใจระส่ำระสายไม่เป็นอันที่จะรบสู้ งักฮุย จงเล่าซิวก็ไล่ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ม้าเปาแม่ทัพหน้าของกิมตอตั้วอ๋องเข้ารบอยู่กับงักฮุยได้ประมาณห้าสิบเพลง ม้าเปาเสียทีงักฮุยเอาทวนแทงถูกตกม้าตาย ฮอลัก ฮอชิด นายทหารเอกเข้ารบกับงูเกา เฮงกุ้ย ฮอลัก ฮอชิด สู้เฮงกุ้ย งูเกาไม่ได้ งูเกา เฮงกุ้ยฆ่าตายเสียทั้งสองคน และกุนซือที่ปรึกษาของกิมตอตั้วอ๋องนั้นก็ต้องอาวุธตายในที่รบทั้งสองคน จงฮวงซึ่งคุมทหารอยู่ในค่ายบนเขาเห็นงักฮุยมีชัยชนะก็คุมทหารลงมาช่วยไล่ฆ่าฟันพวกโจรทหารกิมตอตั้วอ๋องล้มตายลงเป็นอันมาก ศพเกลื่อนกลาดเลือดนองไปในที่รบ ที่เหลือตายนั้นเข้ายอมสามิภักดิ์กับจงเล่าซิวประมาณหมื่นเศษ จงเล่าซิวสั่งให้ทหารเก็บเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหารรวบรวมไว้ แล้วก็พางักฮุยกับพี่น้องเหล่านั้นกลับมาค่ายพูดกับงักฮุยว่า เจ้ามาช่วยชีวิตเราไว้ครั้งนี้บุญคุณนักหนา เหมือนหนึ่งได้เกิดใหม่ ซึ่งเราทำศึกกับพวกโจรเหล่านี้เพราะด้วยน้อยใจ จึงบุกบั่นเข้าไปแต่ผู้เดียว สู้เสียสละชีวิตให้พวกโจรฆ่าเสีย จะเอาชื่อเสียงว่าได้ทำศึกฉลองพระคุณเจ้าจนตัวตาย เจ้านี้ไปอยู่ที่ไหนจึงได้มาช่วยเราทันที งักฮุยว่าข้าพเจ้าไปพำนักอยู่ที่บ้านเจียวฮองติ้นเพราะเฮงกุ้ยน้องข้าพเจ้าป่วยหนักรักษาพยาบาลกันอยู่ ครั้นแจ้งว่าพวกโจรยกกองทัพมา ข้าพเจ้าคิดถึงท่านจึงได้พากันมาดู ถ้าพบท่านก็จะได้ช่วย ถ้าคนอื่นเป็นแม่ทัพมาก็จะได้ดูเล่น เฮงกุ้ย งูเกาเห็นข้าพเจ้ามาแล้ว อุตส่าห์ติดตามมาทั้งยังไม่หายป่วย บัดนี้พวกโจรตัวนายก็ล้มตายสิ้น ทหารเลวก็เข้ายอมสามิภักดิ์อยู่กับท่านเป็นอันมาก ข้าพเจ้าพี่น้องจะขอลาท่านกลับไป จงเล่าซิวจึงว่าครั้งนี้พวกเจ้าได้มาช่วยมีคุณต่อแผ่นดินเป็นอันมาก ถ้าหาไม่ชีวิตเราก็จะตาย บ้านเมืองก็คงเสียแก่โจร เราจะเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ให้ตั้งเจ้าพี่และน้องทั้งห้าคนเป็นขุนนาง เจ้าจงเข้าไปเฝ้ากับเราก่อนเถิด งักฮุยกับพี่น้องทั้งห้าคนก็ยอมอยู่กับจงเล่าซิว ครั้นเวลารุ่งเช้าจงเล่าซิวให้ทหารขนเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหารของพวกโจรยกกลับไปเมืองเปียนเหลียง จงเล่าซิวพางักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่คนเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้กราบทูลข้อราชการซึ่งงักฮุยได้ช่วยสู้รบฆ่าฟันตัวนายพวกโจรตายด้วยฝีมืองักฮุย และงูเกา ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย ให้ทรงทราบทุกประการ ขอพระองค์จงได้โปรดชุบเลี้ยงตั้งแต่งงักฮุยกับคนทั้งสี่ให้เป็นขุนนางตามซึ่งมีความชอบ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดี จึงตรัสกับเตียปังเชียงว่า งักฮุยนี้มีความชอบมากจะตั้งแต่งให้เป็นขุนนางตำแหน่งใดจึงจะดี เตียปังเชียงกราบทูลว่า งักฮุยครั้งนี้มีความชอบมากก็จริง แต่เมื่อคราวซ้อมทดลองฝีมือนั้นงักฮุยฆ่าชาเลียงอ๋องตายโทษนั้นก็มีอยู่มาก ความชอบก็พอลบล้างกับโทษที่ทำไว้แต่ก่อน ซึ่งจะตั้งงักฮุยให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่นั้นยังไม่ได้ ควรแต่ให้เป็นขุนนางนายร้อยไปก่อน เมื่อภายหลังมีความชอบอีกจึงค่อยเลื่อนให้มียศใหญ่ขึ้นไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งตั้งให้งักฮุยเป็นที่เซงซินหลังขุนนางนายหมวด ได้บังคับทหารร้อยหนึ่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตรัสดังนั้นแล้วก็เสด็จขึ้น จงเล่าซิวได้ยินเตียปังเชียงกราบทูลคัดง้างก็มีความแค้นเคืองยิ่งนัก ครั้นจะกราบทูลแย้งขึ้นไปพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็เสด็จขึ้นเสีย จึงพางักฮุยกลับมาบ้านพูดว่า เราปรารถนาจะให้เจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่สมกับที่มีความชอบ เตียปังเชียงอิจฉาทูลป้องกันเสีย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ไม่ไถ่ถาม สุดแต่เตียปังเชียงทูลอย่างไรก็เห็นชอบไปอย่างนั้น ซึ่งพวกเราจะทำราชการไปที่ไหนจะโต้แย้งพวกขุนนางกังฉินได้ มันคอยอิจฉาอยู่ดังนี้ เจ้าจงพากันกลับไปบ้านเสียก่อนเถิด ภายหลังจึงค่อยคิดอ่านกันต่อไป งักฮุยว่าข้าพเจ้ามาสู้รบกับพวกโจรครั้งนี้ก็ไม่ปรารถนาจะเอายศศักดิ์ดอก ด้วยเห็นการตลอดแจ่มแจ้งในใจแล้ว อยากแต่จะแทนคุณท่านให้สมกับที่ได้เมตตากรุณาข้าพเจ้า ราชการศึกสงครามก็เสร็จแล้ว ข้าพเจ้าพี่น้องทั้งสี่ขอลาท่านกลับไปทำมาหากินอยู่บ้านตามเดิม พูดแล้วพี่น้องทั้งห้าคนก็ลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับจงเล่าซิวสามครั้ง จงเล่าซิวมีความอาลัยสงสารงักฮุยจนน้ำตาตก งักฮุยกับพี่น้องทั้งห้าก็ออกจากบ้านไปหาอึงเล่าชิดที่ตำบลบ้านเจียวฮองติ้น เล่าความซึ่งได้สู้รบกับพวกโจรให้อึงเล่าชิดฟัง อึงเลาชิดว่าท่านนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าไม่ได้ท่านบ้านเมืองก็คงเสียกับพวกโจร พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้นี้โฉดเขลา เชื่อฟังแต่ขุนนางพวกกังฉินไปฝ่ายเดียว เห็นแผ่นดินบ้านเมืองจะไม่เป็นสุขเสียแล้ว งักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่เก็บรวบรวมข้าวของที่ฝากอึงเล่าชิดไว้ออกเดินทางจะกลับไปบ้าน
๑๕
ฝ่ายซีฉวน เตียหุน จิวแช กิดแช เลียงเฮง ห้าคนได้สาบานเป็นพี่น้องกัน ซีฉวนเป็นพี่ชายใหญ่ สี่คนนั้นเป็นน้องลำดับกันตามอายุ มีฝีมือเข้มแข็งกล้าหาญทั้งห้าคน ได้ทราบความประกาศป่าวร้องให้ไปทดลองฝีมือที่สนามในเมืองเปียนเหลียง ทั้งห้าคนพี่น้องก็เข้าไปเตรียมจะซ้อมฝีมือ ครั้นงักฮุยฆ่าชาเลียงอ๋องตายเกิดความขึ้นเลิกซ้อมฝีมือเสีย คนทั้งห้าก็จะกลับไปบ้านเดิม จึงปรึกษากันว่างักฮุยนี้มีฝีมือเข้มแข็งดีนัก จำเราจะไปเข้าเป็นพวกพ้องงักฮุย แต่ไม่แจ้งว่างักฮุยจะไปพำนักอยู่แห่งใด คนทั้งห้าก็เดินไปถึงเขาอังฬ่อซัว มีโจรพวกหนึ่งตั้งอยู่ที่เขาอังฬ่อซัวคอยตีชิงคนเดินทาง ครั้นเห็นซีฉวนกับพี่น้องทั้งสี่เดินมา พวกโจรก็จะเข้าตีชิงทรัพย์สิ่งของ ซีฉวนกับพี่น้องทั้งสี่คนฆ่าพวกโจรตายทั้งสิ้นแล้วก็เข้าพำนักอยู่ในที่ชุมนุมของโจร ขาดเสบียงอาหารเข้าก็คอยตีชิงคนเดินทางเป็นพวกโจรไปเหมือนกัน ครั้นงักฮุยกับพี่น้องทั้งสี่เดินมาใกล้จะถึงเขาอังฬ่อซัว พบคนเดินทางวิ่งมาพวกหนึ่งร้องบอกกับงักฮุยว่าท่านอย่าไปทางนี้เลยกลับไปเสียโดยเร็วเถิด ทึงฮวยจึงร้องถามไปว่าเป็นเหตุผลอย่างไร คนที่วิ่งมานั้นบอกว่าพวกโจรห้าคนคอยสกัดจะเอาเงินค่าทาง พวกข้าพเจ้าไม่ให้ โจรเข้าแย่งชิงเอาเงินไปแล้วฆ่าพวกข้าพเจ้าตายเสียหลายคน งักฮุยได้ฟังจึงสั่งพี่น้องทั้งสี่ให้จัดแจงเตรียมตัวทุกคนพากันเดินไปถึงเขาอังฬ่อซัว พวกโจรก็ออกมาจะเอาเงินค่าทาง ทึงฮวยไม่ยอมให้ก็เกิดสู้รบกันขึ้น ซีฉวนเข้ารบกับงักฮุยได้ประมาณยี่สิบเพลง ซีฉวนอ่อนกำลังลงเห็นจะสู้งักฮุยไม่ได้ก็ถอยห่างออกไปร้องว่าเราทั้งสองอย่าเพิ่งสู้รบกันก่อน ตัวท่านนี้ชื่อไรไปไหนมา งักฮุยบอกว่าตัวเราชื่องักฮุยมาจากเมืองเปียนเหลียง ซีฉวนได้ฟังก็ลงจากม้าเรียกพี่น้องทั้งสี่เข้ามาคุกเข่าคำนับงักฮุยแล้วว่า ข้าพเจ้าจำท่านไม่ได้ เมื่อไปซ้อมฝีมือที่เมืองเปียนเหลียง ท่านฆ่าชาเลียงอ๋องตายเกิดความขึ้น พวกข้าพเจ้าก็พากันกลับมาคิดจะติดตามไปอยู่ด้วยท่านก็ไม่รู้ว่าพำนักอยู่แห่งใด งักฮุยจึงถามว่าตัวเจ้าชื่อใดคนเหล่านั้นเป็นอะไรกับเจ้า ซีฉวนบอกว่าข้าพเจ้าชื่อซีฉวน ได้ร่วมสาบานกับคนเหล่านี้เป็นพี่น้องกัน ชื่อเตียหุนหนึ่ง จิวแชหนึ่ง กิดแชหนึ่ง เลียงเฮงหนึ่ง ได้ปรึกษาพร้อมกันแต่วันเห็นท่านที่สนามในเมืองเปียนเหลียงจะสมัครไปเป็นพวกพ้องอยู่กับท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้ล่วงเกินสู้รบนั้นขอท่านอย่าได้ถือโทษพวกข้าพเจ้าเลย พูดแล้วก็เชิญงักฮุยกับพี่น้องเข้าไปจัดที่ให้นั่งพักอยู่ในที่ชุมนุม ซีฉวนจึงว่าข้าพเจ้าพี่น้องทั้งห้าคนนี้อยากจะใคร่สาบานร่วมทุกข์สุขกับท่าน งักฮุยได้ฟังก็ยอมสาบานเป็นพี่น้องกันทั้งสิบคน ซีฉวนจัดโต๊ะมาเลี้ยง งักฮุยกินอิ่มเสร็จแล้วก็นอนค้างอยู่ที่ชุมนุมเขาอังฬ่อซัวคืนหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าซีฉวนก็รวบรวมสิ่งของออกจากเขาอังฬ่อซัวตามไปด้วยงักฮุย ครั้นไปถึงบ้านตำบลทึงอิมกุ้ย งักฮุยก็จัดที่ให้อาศัยอยู่ด้วยกันพรักพร้อมทั้งสิบคน ถึงเวลาก็ออกหัดเพลงอาวุธซ้อมมือกันมิได้ขาด
บัดนี้จะกล่าวถึงพวกฮวนเมืองไตกิมก๊กอยู่ฝ่ายเหนือนอกเขตแดนจีน เจ้าเมืองไตกิมก๊กนั้นชื่อลังจู๊ เป็นเอกราชมีเมืองใหญ่ขึ้นหกหัวเมือง หัวเมืองเล็กน้อยนั้นเป็นอันมาก ในแขวงเมืองไตกิมก๊กมีแม่น้ำใหญ่สามแม่น้ำ ที่ทางอาณาเขตกว้างใหญ่ ไพร่พลทหารก็มาก ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กมีบุตรชายห้าคน บุตรที่หนึ่งชื่อเจียงก๊วน ที่สองชื่อลัดก๊วน ที่สามชื่อตับก๊วน ที่สี่ชื่อกิมงึดตุด ที่ห้าชื่อเตียดหลี ทั้งห้าคนมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง มีขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งชื่อคับลิเชียงเป็นผู้สำเร็จราชการ มีกุนซือที่ปรึกษาชื่อคับมิชี กุนซือที่ปรึกษารองอีกคนหนึ่งชื่อฮุดมิไซ มีทหารเอกห้าคนประกอบไปด้วยสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง เป็นแม่ทัพได้ชื่อเจียงมิหุดหนึ่ง ชื่อกามิหุดหนึ่ง ชื่อคิอุนไซตุดจินหนึ่ง ชื่อโอลิโบ๊หนึ่ง ชื่อเฮียลิโบ๊หนึ่ง คนทั้งห้านี้ได้คุมทหารเป็นแม่ทัพทั้งห้าคน เวลาวันหนึ่งลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กออกนั่งที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางนายทหาร จึงพูดปรึกษากับกุนซือและขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า ทุกวันนี้บ้านเมืองเราก็บริบูรณ์ นายทหารเอกที่ฝีมือเข้มแข็งก็มีเป็นอันมาก ทหารเลวก็หลายสิบหมื่น แต่หามีเหตุที่จะทำทัพทำศึกไม่ป่วยการอยู่เปล่า เราคิดว่าจะไปตีเมืองเปียนเหลียงกำจัดเจ้าแผ่นดินซ้องเสีย เอาเขตแดนเมืองจีนแผ่นดินซ้องมาเป็นเมืองขึ้นแก่เราแต่ยังคิดไปไม่ตลอด ด้วยไม่รู้การในเมืองเปียนเหลียงจึงยังคาดคะเนการไม่ถูก ถ้าได้ผู้มีสติปัญญาเข้าไปสืบสวนให้รู้เหตุผลในเมืองเปียนเหลียงแล้ว จะคิดการถ่ายเทตีเอาบ้านเมืองให้จงได้ คับมิชีกุนซือใหญ่ได้ฟังลังจู๊ปรารภดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า ท่านได้ชุบเลี้ยงนับถือข้าพเจ้าเป็นกุนซือที่ปรึกษาผู้ใหญ่นั้น ก็ยังไม่ได้ฉลองคุณท่านให้เต็มสติปัญญาเลย ครั้งนี้ข้าพเจ้าขอรับอาสาเข้าไปสืบการในเมืองเปียนเหลียงมาให้ท่านทราบ ลังจู๊ได้ฟังก็มีความยินดีว่า ท่านไปเองแล้วก็เป็นที่ไว้ใจเชื่อฟังได้ คับมิชีก็คำนับลามาจัดบ่าวไพร่สองสามคนออกเดินจากเมืองไตกิมก๊กล่วงทางไปเข้าแดนจีน คับมิชีก็แปลงตัวนุ่งห่มเป็นจีนหัดพูดดัดสำเนียงให้ถูกต้องตามพวกจีนพูดกัน เดินล่วงด่านและหัวเมืองเข้าไปถึงเมืองเปียนเหลียง เข้าพำนักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเที่ยวประจบประแจงสืบข่าวราชการอยู่ทุกเวลา
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติมาช้านานจนทรงพระชราลง ก็มอบเวนราชสมบัติให้ไทจือพระราชบุตรครอบครอง ทรงพระนามพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ยกพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้พระราชบิดาขึ้นเป็นไทเซียงฮองที่พระราชบิดากษัตริย์ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้นั้นพระทัยก็เลือนเลอะคล้ายคลึงกับพระราชบิดา ไม่ใคร่จะเอาใจใส่ในราชการใหญ่น้อย ทรงเชื่อถือแต่เตียปังเชียงว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ร่วมแซ่เดียวกัน เตียปังเชียงจะเพ็ดทูลข้อความสิ่งใดก็ทรงพยักพเยิดเชื่อถือไปทุกอย่าง ราชการบ้านเมืองก็แปรปรวนไปต่าง ๆ คนที่มีใจซื่อตรงกตัญญูต่อแผ่นดินก็ตกอับ จะพูดจาเพ็ดทูลสิ่งใดก็ไม่ขึ้น รุ่งเรืองจำเริญอยู่แต่พวกขุนนางกังฉินขุนนางผู้น้อย และไพร่บ้านพลเมืองเห็นพระเจ้าแผ่นดินโปรดปรานเชื่อถือพวกขุนนางกังฉิน ก็พลอยประพฤติโลเลประจบประแจงหันเหียนไปด้วยกันทั้งสิ้น ราษฎรหัวเมืองใหญ่น้อยที่มีสติปัญญาและฝีมือก็คบหากันเป็นพวกเป็นเหล่า เกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้นทุกบ้านทุกเมือง
คับมิชีสืบสวนได้ความในเมืองเปียนเหลียง รู้อัธยาศัยพระเจ้าแผ่นดินและขุนนางถี่ถ้วนแจ่มแจ้งแก่ใจแล้วก็กลับมาเมืองไตกิมก๊ก เล่าความเมืองเปียนเหลียงให้ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กฟังตามได้รู้ได้เห็นมาทุกประการ ลังจู๊ได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าถ้าเจ้าแผ่นดินซ้องและขุนนางผู้ใหญ่ประพฤติการดังนั้นแล้ว เห็นเราจะตีเอาเมืองเปียนเหลียงได้ คับมิชีว่าการขณะนี้เป็นทีนักหนา ขอท่านจงคิดโดยเร็วก็คงจะสมความปรารถนา ลังจู๊จึงให้หาขุนนางนายทหารมาประชุมพร้อมกัน ให้เก็บคัดเลือกสรรเอาพวกราษฎรที่มีอายุตั้งแต่สิบแปดปีขึ้นไปเพียงสามสิบลงมาให้ได้จงมาก มาฝึกหัดซักซ้อมเพลงอาวุธกระบวนรบให้ชำนิชำนาญ เมืองใหญ่ทั้งหกนั้นก็ให้มีสนามซ้อมหัดทุก ๆ เมือง ขุนนางนายทหารก็ไปเก็บราษฎรมาเป็นทหารซ้อมฝีมือในสนามเป็นอันมากทุก ๆ หัวเมือง ลังจู๊ก็ออกไปที่สนามดูซ้อมหัดทุกวัน ครั้นเห็นทหารซ้อมฝีมือชำนิชำนาญแล้ว ลังจู๊คิดจะหาแม่ทัพใหญ่ที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งเรี่ยวแรงให้ยิ่งกว่าคนทั้งปวง จึงพูดว่าเรามีกรงเหล็กอยู่ใบหนึ่งหนักได้พันชั่ง ถ้าผู้ใดยกกรงเหล็กใบนี้ขึ้นได้เราจะตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่ แต่บรรดาขุนนางนายทหารทั้งปวงก็ผลัดเปลี่ยนกันเข้ายกกรงเหล็กก็หาขึ้นไม่
ฝ่ายกิมงึดตุดบุตรที่สี่ของลังจู๊คือมังกรหนวดแดงมาเกิด กิมงึดตุดนั้นตั้งแต่เล็กมาเรียนหนังสือและฝึกหัดเพลงอาวุธก็ได้รวดเร็วคล่องแคล่ว มีสติปัญญาว่องไวกำลังก็แข็งแรง กิมงึดตุดจะนุ่งห่มที่อยู่กินและธรรมเนียมก็ประพฤติอย่างจีน ลังจู๊ผู้บิดาเห็นกิมงึดตุดประพฤติการไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมฮวนก็มีใจเกลียดชังหารักใคร่เหมือนบุตรอื่น ๆ ไม่ เมื่อเวลานายทหารเข้ายกกรงเหล็กไม่ขึ้น กิมงึดตุดจึงเข้าไปพูดกับลังจู๊ผู้บิดาว่า ข้าพเจ้าจะขอเข้ายกกรงเหล็กให้เหมือนนายทหารทั้งปวงบ้าง ลังจู๊ได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า ทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งก็ไม่มีใครยกขึ้นได้ เจ้านี้มีใจกำเริบอวดดีนัก เลี้ยงไว้ก็จะเป็นศัตรูขึ้น สั่งให้ทหารจับเอาตัวไปฆ่าเสีย ทหารก็ตรูกันเข้าจับกิมงึดตุดมัดไว้ คับมิชีเห็นก็ตกใจเข้าห้ามทหารว่าอย่าเพิ่งฆ่า เราจะเข้าไปพูดจากับลังจู๊เสียก่อน คับมิชีก็เข้าไปคำนับลังจู๊แล้วพูดว่า ซึ่งท่านจะให้ฆ่ากิมงึดตุดเสียนั้นไม่ควร ด้วยกิมงึดตุดนั้นยังไม่มีความผิด กิมงึดตุดว่าจะยกกรงเหล็กให้ขึ้นก็ขอให้ยกลองดู ถ้ายกไม่ขึ้นก็จัดเอาว่าเป็นคนกำเริบจะฆ่าเสียก็ควร ลังจู๊ได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้เอาตัวกิมงึดตุดกลับเข้ามา ลังจู๊จึงว่าเจ้าอวดอ้างว่าจะยกกรงเหล็กให้ขึ้นก็จงยกเถิดเราจะดู กิมงึดตุดก็ออกมาที่กรงเหล็กตั้งอยู่ คุกเข่าลงคำนับเทพยดาอธิษฐานว่า ตัวข้าพเจ้าตั้งแต่เล็กมาได้ร่ำเรียนวิชาการฝึกหัดเพลงอาวุธตั้งใจหมายจะตีเอาเมืองเปียนเหลียง กำจัดเจ้าแผ่นดินซ้องเสีย ถ้าครั้งนี้ข้าพเจ้าจะได้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเปียนเหลียง กำจัดเจ้าแผ่นดินซ้องสมความปรารถนามาแต่เดิมแล้ว ก็ขอให้ยกกรงเหล็กขึ้นได้ปรากฏแก่คนทั้งหลาย ถ้าตีเมืองเปียนเหลียงไม่ได้ก็อย่าให้ยกขึ้น ครั้นอธิษฐานแล้วกิมงึดตุดก็เข้ายกกรงเหล็กขึ้นได้ถึงสามครั้ง แต่บรรดาขุนนางและนายทหารทั้งปวงเห็นก็พากันร้องสรรเสริญว่า บุตรของเจ้านายเรามีกำลังสมควรจะเป็นแม่ทัพใหญ่ได้แล้ว เราท่านทั้งหลายจะได้พึ่งบุญบารมีสืบต่อไป ลังจู๊เห็นบุตรยกกรงเหล็กขึ้นได้และได้ฟังคำสรรเสริญของขุนนางนายทหารทั้งปวงก็มีความยินดียิ่งนัก ตั้งให้กิมงึดตุดเป็นที่เชียงเพงอ๋องเล่าหนำไท้ง่วนโซ่ย แม่ทัพใหญ่ได้บังคับบัญชาขุนนางนายทหารในเมืองและหัวเมืองทั้งสิ้น แล้วจัดให้คับลิเชียง คับมิชี สองนายเป็นกุนซือที่ปรึกษาแม่ทัพ นายทหารเอกห้าคน และนายทหารหัวเมืองเป็นอันมาก ทหารเลวห้าสิบหมื่น ให้ยกไปตีเมืองเปียนเหลียง มอบธงชื่อจินจู๊โปฮุนกี๋เป็นธงวิเศษไปสำหรับทัพ กิมงึดตุดและนายทหารทั้งปวงเหล่านั้นได้คำสั่งลังจู๊แล้วก็คำนับลาไปจัดทหาร คุมเสบียงผ่อนไปตั้งยุงฉางไว้ตามระยะทางพร้อมเสร็จแล้ว ครั้งถึงวันฤกษ์ดีกิมงึดตุดตั้งโต๊ะเครื่องบูชาเซ่นธงจินจู๊โปฮุนกี๋แล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองไตกิมก๊ก เดินกองทัพไปได้ยี่สิบวันเข้าแดนแผ่นดินซ้อง ใกล้จะถึงเมืองลูอันจิวซึ่งเป็นหน้าด่านชั้นนอกต้นทางเมืองเปียนเหลียง กิมงึดตุดก็ให้ตั้งค่ายห่างเมืองประมาณเก้าสิบลี้
ฝ่ายเล็กเต็ง ผู้รักษาเมืองลูอันจิว ภรรยาชื่อนางเจียสีมีบุตรชายคนหนึ่งอายุสามขวบ เล็กเต็งคนนี้มีสติปัญญา ฝีมือการศึกสงครามก็เข้มแข็ง ใจโอบอ้อมอารีรักราษฎร พวกราษฎรสรรเสริญเรียกเล็กเต็งว่าขงเบ้งน้อย ครั้นอยู่มาเวลาวันนั้นทหารกองตระเวนเข้ามาแจ้งความว่า พวกฮวนเมืองไตกิมก๊กยกกองทัพมาคนหลายสิบหมื่น ตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองประมาณเก้าสิบลี้ เล็กเต็งได้แจ้งดังนั้นก็ตกใจ ให้ทหารออกไปเที่ยวป่าวร้องราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนอยู่นอกกำแพงเมือง ให้กวาดต้อนอพยพเข้ามาอยู่ในเมืองทั้งสิ้น เล็กเต็งให้ทหารเอาโอ่งน้ำขึ้นไปตั้งไว้บนช่องเสมากำแพงเมืองทุกช่องจนรอบเมือง ให้เกณฑ์ทหารรักษาบนเชิงเทินกำแพงช่องเสมาละห้าคน มีกะทะเคี่ยวยาใบหนึ่ง กระบอกฉีดห้าอัน สัญญาว่าถ้าข้าศึกเข้ามาชิดกำแพงแล้ว ให้เอากระบอกฉีดสูบน้ำฉีดลงไปให้ถูกข้าศึกก็คงตาย เล็กเต็งจัดการรักษาบ้านเมืองพร้อมแล้ว ก็เกณฑ์ราษฎรที่เป็นช่างให้ทำเครื่องศาสตราวุธต่าง ๆ ที่ไม่เป็นช่างก็ให้เสี้ยมแหลนหลาวทำขวากหนามไว้เป็นอันมาก เล็กเต็งทำหนังสือบอกข้อราชการข่าวศึกฮวนเมืองไตกิมก๊กเข้าไป ณ เมืองเปียนเหลียงฉบับหนึ่ง ไปถึงผู้รักษาเมืองเลียงลังก๊วนฉบับหนึ่ง ถึงผู้รักษาเมืองฮอกันฮู้ฉบับหนึ่ง ครั้นทำหนังสือแล้วก็มอบให้ขุนนางถือเข้าไปเมืองหลวง สองฉบับนั้นให้ม้าใช้ถือแยกทางกันไป
ฝ่ายกิมงึดตุดยกกองทัพมาตั้งค่ายมั่นเสร็จแล้ว ก็ให้ทหารกองหน้ายกขยับเข้าไปตั้งค่ายห่างเมืองประมาณสี่สิบลี้ ม้าใช้คอยเหตุก็เอาความเข้ามาแจ้งแก่เล็กเต็งว่าข้าศึกเดินทัพตั้งค่ายชิดเมืองเข้ามาแล้ว เล็กเต็งพูดปรึกษากับขุนนางนายทหารว่า ท่านทั้งปวงจะมีสติปัญญาคิดประการใดบ้าง นายทหารก็รับอาสาว่าจะขอยกออกไปสู้รบกับข้าศึกนอกเมืองให้เห็นฝีมือและกำลังสักครั้งหนึ่งก่อน เล็กเต็งว่าข้าศึกยกมากำลังกล้า ซึ่งจะออกไปสู้รบนอกเมืองนั้นเห็นจะต้านทานไม่ได้ จะต้องรักษาเมืองมั่นไว้ดีกว่า เมื่อข้าศึกหักหาญเข้ามาจึงค่อยสู้รบ นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็เห็นชอบ
ฝ่ายกิมงึดตุดให้ทหารเข้าไปสืบดูว่าผู้รักษาเมืองลูอันจิวจะจัดแจงการสู้รบอย่างไรบ้าง ทหารเข้าไปสืบได้ความกลับมาแจ้งกับกิมงึดตุดว่า แต่บรรดาบ้านเรือนที่นอกเมืองนั้นไม่มีผู้คน บนหน้าที่เชิงเทินมีทหารประจำรักษาอยู่แน่นหนา กิมงึดตุดจึงถามคับมิชีว่าเมืองลูอันจิวนี้ผู้ใดเป็นเจ้าเมือง คับมิชีบอกว่าเจ้าเมืองนั้นชื่อเล็งเต็ง เป็นขุนนางที่เจียดโตไซ มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งใจสัตย์ซื่อมั่นคง ราษฎรสรรเสริญตั้งชื่อเรียกว่าขงเบ้งน้อย กิมงึดตุดได้ฟังจึงว่าเราอยากจะใคร่พบกับเล็กเต็ง พูดจาดูสติปัญญาถ้อยคำจะเป็นประการใด ท่านกับเรามาไปด้วยกัน กิมงึดตุดกับคับมิชีก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารพันหนึ่งยกไปถึงหน้าเมืองร้องเรียกให้เล็กเต็งออกมาพูดจากัน เล็กเต็งก็ขึ้นม้าถืออาวุธคุมทหารเปิดประตูเมืองออกไป กิมงึดตุดขับม้าเข้ามาใกล้ร้องถามว่าท่านนี้หรือชื่อเล็กเต็ง เล็กเต็งจึงตอบว่าตัวข้าพเจ้านี้แหละชื่อเล็กเต็ง ผู้รักษาเมืองลูอันจิว ตัวท่านชื่อไร อยู่ ณ เมืองไหนจึงได้ยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาด้วยเหตุอันใด กิมงึดตุดจึงบอกว่าเราชื่อกิมงึดตุด เป็นบุตรที่สี่ของเจ้าเมืองไตกิมก๊ก บิดาตั้งให้เป็นเซียงเพงอ๋องเล่าหนำไท้ง่วนโซ่ยแม่ทัพใหญ่ยกกองทัพมาจะตีเอาเมืองเปียนเหลียง ด้วยพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรม เชื่อถือแต่ขุนนางประจบประแจงยุยงไม่ซื่อสัตย์ ทำให้เสียราชประเพณีไปต่าง ๆ ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน เรายกกองทัพมาหมายจะชิงเอาราชสมบัติ ตั้งทำนุบำรุงราษฎรให้มีความสุข ตัวท่านนี้คนทั้งปวงก็สรรเสริญว่ามีสติปัญญาสัตย์ซื่อเมตตาแก่คนทั้งหลาย ซึ่งจะมาตั้งรักษาเมืองแข็งแรงป้องกันเจ้านายซึ่งไม่เป็นยุติธรรมอยู่ดังนี้ไม่ควร จงมาสามิภักดิ์กับเราเสียเถิด จะได้ตั้งอยู่ในยศยืนยาวไปชั่วบุตรและหลาน เล็กเต็งได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่า ซึ่งท่านว่าเจ้าของเราไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรม เชื่อขุนนางซึ่งเป็นอาสัตย์นั้นก็มิใช่การของท่าน เมืองเปียนเหลียงกับเมืองไตกิมก๊กนั้นก็คนละอาณาจักร เขตแดนบ้านเมืองก็มิได้คาบเกี่ยวกันทางห่างไกลกันมากนัก ซึ่งท่านจะมาเจ็บร้อนแทนราษฎรนั้นไม่ควรเลย ต่างเมืองก็ต่างรักษาเขตแดนแว่นแคว้น ซึ่งท่านจะให้เราสามิภักดิ์แก่ท่านเป็นคนต่างชาติต่างภาษานั้นอย่าหมายเลย กิมงึดตุดจึงว่าธรรมเนียมแต่โบราณมา เมื่อผู้ใดประกอบไปด้วยสติปัญญา มีทแกล้วทหารมากก็แย่งชิงสมบัติกันอยู่เนือง ๆ ตัวท่านจะดื้อดึงแข็งขัดอยู่ดังนี้จะสู้ฝีมือทหารไพร่พลของเราได้แล้วหรือ จะพาให้ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองยับเยินฉิบหายเสียสิ้นดอกกระมัง ท่านจงคิดประมาณการดูให้ดี อย่าถือทิฐิมานะนัก เล็กเต็งได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่าท่านอย่าพูดมากไปเลยเราไม่ขอฟัง แล้วขับม้าเข้าไปเอาทวนแทงกิมงึดตุดสู้รบกันได้สามสิบเพลง เล็กเต็งทานกำลังกิมงึดตุดไม่ได้ก็ชักม้าพาทหารกลับหนีเข้าเมืองปิดประตูลั่นกลอนลงเขื่อนไว้แน่นหนา กิมงึดตุดเห็นเล็กเต็งหนีกลับเข้าเมืองแล้วก็พาทหารกลับมาค่าย เล็กเต็งเข้าไปถึงในเมืองแล้วพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า กิมงึดตุดนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ท่านทั้งหลายจงรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคงอย่ามีความประมาท
ฝ่ายกิมงึดตุดครั้นเวลารุ่งเช้าก็คุมทหารเข้าไปร้องชวนเล็กเต็งให้ออกรบอีก เล็กเต็งก็รักษาเมืองนิ่งเฉยอยู่หาออกรบนอกเมืองไม่ กิมงึดตุดเข้าไปยั่วเย้าชวนรบอยู่หลายวัน เล็กเต็งก็ไม่ออกรบ จึงปรึกษากับคับมิชีว่าเล็กเต็งนิ่งรักษาเมืองมั่นอยู่ดังนี้เราจะคิดประการใดดี คับมิชีว่าต้องทำบันไดพาดปีนกำแพงเข้าไป กิมงึดตุดก็เห็นด้วย สั่งให้โอก๊กเหล็ง โอก๊กเฮาตัดไม้มาทำบันไดและทำสะพานเรือกมีล้อสำหรับเสือกข้ามคูเมือง โอก๊กเหล็ง โอก๊กเฮา ก็ออกมาเกณฑ์กันทำการไว้พร้อมเสร็จ กิมงึดตุดสั่งให้คิอุนไซตุดจินนายทหารใหญ่คุมทหารที่มีฝีมือเข้าเอาบันไดพาดปีนกำแพงเมือง คิอุนไซตุดจินก็ออกมาจัดทหารเป็นพวกเป็นเหล่าสำหรับจะปีนกำแพงพร้อมเสร็จแล้ว ครั้นเวลาเช้า กิมงึดตุดก็สั่งให้คิอุนไซตุดจินคุมทหารล่วงหน้าไปก่อน กิมงึดตุดกับคับมิชีก็ยกหนุนตามไป ทหารกองหน้าเอาสะพานเรือกมีล้อเสือกข้ามคูเข้าไปเอาบันไดพาดปีนกำแพงพร้อมกันทุกด้าน ทหารหน้าที่เชิงเทินอยู่บนกำแพงทุกช่องเสมาก็เอากระบอกฉีดสูบน้ำยาที่เคี่ยวไว้ฉีดสาดลงมาถูกทหารกิมงึดตุด มีพิษแสบร้อนที่ถูกมากก็ตายทันที ที่ถูกน้อยก็ป่วยเจ็บเหลือทนปีนขึ้นไปไม่ได้ถอยออกมา ทหารเจ้าหน้าที่ก็เอาเกาทัณฑ์ยิงสาดลงมาดังห่าฝน ทหารกิมงึดตุดซึ่งเข้าไปปีนกำแพงเมืองนั้นตายลงหน้ากำแพงเมืองและในคูเป็นอันมาก ที่เหลือกลับไปได้นั้นน้อย กิมงึดตุดเห็นก็ตกใจถามคับมิชีว่า น้ำยาสิ่งอันใดจึงได้มีพิษร้ายกาจดังนี้ท่านรู้หรือไม่ คับมิชีว่าเล็กเต็งนี้มีสติปัญญามากจะประสมยาอย่างไรนั้นข้าพเจ้าไม่ทราบ กิมงึดตุดก็พาทหารที่เหลือตายกลับมาค่ายปรึกษากับคับมิชีว่า เราจะคิดประการใดต่อไปอีกจึงจะเข้าเมืองได้ คับมิชีว่าซึ่งยกไปหักเอาเมืองคราวนี้เป็นเวลากลางวัน ทหารบนหน้าที่เชิงเทินเห็นชัดจึงได้ทำการถนัดมือคราวนี้ จะเข้าหักเอาเมืองอีกก็ต้องเข้าเวลากลางคืน กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ทหารเตรียมบันไดไว้ให้พร้อมจะยกเข้าปล้นเมืองเวลากลางคืนอีก
ฝ่ายเล็กเต็ง ครั้นเห็นข้าศึกล้มตายถอยหนีกลับไปค่ายสิ้นแล้ว จึงคิดว่าซึ่งข้าศึกมาตีปล้นเมืองเวลากลางวันนี้ผิดกระบวนอยู่ คราวหลังเห็นจะมาตีปล้นเมืองในเวลากลางคืนอีกเป็นแน่ จะต้องคิดอุบายไว้รับจึงจะได้ คิดแล้วก็สั่งให้ทหารเอาร่างแหมาขึงไว้ในกำแหงเมืองโดยรอบ เตรียมขอเหล็กเสี้ยมแหลมเป็นเบ็ดราวผูกติดไว้กับร่างแหโดยมาก แล้วกำชับทหารว่าถ้าข้าศึกมาปีนปล้นเมืองแล้วให้นิ่งเสียอย่าเพิ่งต่อสู้ ต่อติดร่างแหกระเทือนขึ้นแล้วจึงให้ช่วยกันฟันแทงเสียให้สิ้น นายทหารเจ้าหน้าที่ก็ไปจัดการเตรียมไว้ตามสั่งทุกหน้าที่โดยรอบกำแพง
ฝ่ายกิมงึดตุด จัดการทำบันไดหกที่จะปีนปล้นเอาเมืองพร้อมแล้ว ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษ ก็สั่งให้นายทหารคุมทหารเลวเป็นอันมากยกเข้าไปทุกด้าน ครั้นถึงคูก็ข้ามสะพานเรือก เอาบันไดหกเข้าพาดกำแพง เห็นคนบนกำแพงเงียบสงัดก็คิดว่านอนหลับ เห็นได้ทีก็ให้ทหารหนุนเนื่องปีนกำแพงขึ้นไปได้ ถึงเชิงเทินจะโดดลงพื้นแผ่นดินเปิดประตูรับพวกกัน ก็ติดร่างแหกระเทือนขอเหล็กเกี่ยวติดเสื้อกางเกงไว้ดิ้นไม่หลุด ทหารในเมืองก็จุดประทัดสัญญาณจบคบเพลิงสว่าง เร่งกันเข้าฟันแทงข้าศึกซึ่งปีนกำแพงเข้าไปนั้นตายทั้งสิ้น
ฝ่ายกิมงึดตุด ยืนอยู่หน้าเมืองเห็นทหารปีนกำแพงเข้าไปได้ เสียงในเมืองอื้ออึงขึ้นก็คิดว่าสมคะเนแล้ว ครั้นแสงไฟบนหน้าเชิงเทินสว่างขึ้นเห็นคนบนกำแพงโยนศีรษะทหารของตัวลงมาเป็นอันมากก็เสียใจยิ่งนัก ถามคับมิชีว่าเหตุใดการจึงเป็นดังนี้ คับมิชีว่าจะเป็นอุบายทำไว้ประการใดหาทราบไม่ กิมงึดตุดก็พาทหารที่เหลือตายกลับมาค่าย พูดกับคับมิชีว่าแต่เรามาตั้งล้อมเมืองลูอันจิวอยู่นี้ถึงสี่สิบวันแล้วก็ยังหาได้เมืองไม่ ไพร่พลทหารก็ล้มตายลงเป็นอันมาก ท่านจะคิดประการใดต่อไปอีกเล่า คับมิชีว่าจะต้องรอหาอุบายไปดูอีกก่อน ท่านอย่าเพิ่งเศร้าโศกเสียใจ
ฝ่ายขุนนางผู้ถือหนังสือบอกของเล็กเต็งไปถึงเมืองหลวง ก็เอาหนังสือส่งให้เจ้าพนักงานนำขึ้นถวาย พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ทรงทราบว่ากองทัพฮวนยกมาตีเมืองลูอันจิวก็รับสั่งตั้งให้ซึงเฮาขุนนางนายทหารเป็นแม่ทัพ คุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยเมืองลูอันจิว ซึงเฮาถวายบังคมลาออกมาจัดทหารเข้ากระบวนทัพเสร็จแล้วยกออกจากเมืองเปียนเหลียงไป
ฝ่ายม้าใช้ซึ่งถือหนังสือของเล็กเต็ง ไปถึงเมืองฮอกันฮู้ เมืองเลียงลังก๊วน ก็เอาหนังสือข่าวราชการส่งให้ผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองทั้งสองแจ้งว่ากองทัพฮวนยกมาตีเมืองลูอันจิว ก็เกณฑ์ทหารตระเตรียมฝึกหัดทหารไว้พรักพร้อม ฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองเลียงลังก๊วนได้แจ้งว่าพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ซึงเฮาคุมทหารห้าหมื่นยกกองทัพไปช่วยเมืองลูอันจิว ก็คิดวิตกกลัวว่าเล็กเต็งจะยกทหารออกบรรจบซึงเฮาแม่ทัพหลวงออกสู้รบข้าศึกนอกเมืองกลัวจะเสียที ด้วยกองทัพฮวนมากกว่าหลายเท่าหลายส่วน จึงมีหนังสือกำชับไปถึงเล็กเต็งว่าให้รักษาเมืองมั่นไว้ อย่าให้ออกรบกับข้าศึกนอกกำแพงเมือง ครั้นทำหนังสือแล้วก็เข้าผนึกเอาขี้ผึ้งปั้นกลมให้เหมือนกับห่อยากันเปียกน้ำได้ มอบให้เตียเต็กซิมคนใช้สนิทถือไปเมืองลูอันจิว
ฝ่ายกิมงึดตุด ตั้งแต่ยกทหารเข้าหักเอาเมืองลูอันจิวสองครั้งไม่ได้เสียไพร่พลทหารมากก็ไม่มีความสบาย จึงชวนคับมิชีไปเที่ยวเล่นที่ชายป่าริมทางเมืองลูอันจิว
๑๖
ฝ่ายเตียเต็กซิมผู้ถือหนังสือของฮั่นซีตง เดินมาใกล้เมืองลูอันจิว พอพบกิมงึดตุดพาทหารมาเที่ยวป่า ก็ตกใจหลบเข้าแอบอยู่ในพุ่มไม้ คับมิชีแลเห็นคนทำกิริยาประหลาด เข้าแอบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็คิดสงสัยจึงให้ทหารจับเอาตัวผู้นั้นมา กิมงึดตุดจึงถามว่าเจ้าคนนี้มาแต่ไหนหรือผู้ใดใช้ให้มาเที่ยวสอดแนมดูกองทัพเรา จงบอกไปตามจริง เตียเต็กซิมว่าข้าพเจ้าเป็นคนค้าขาย ครั้นเดินมาตามทางได้ยินข่าวกองทัพก็ตกใจเอาสิ่งของฝากชาวบ้านไว้ ชาวบ้านบอกข้าพเจ้าว่าพวกกองทัพซึ่งยกมานี้ไม่ได้ทำข่มเหงชกตีเบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ข้าพเจ้าก็มีความยินดีจะกลับไปเอาของที่ฝากชาวบ้านไว้ เดินมาพบพวกท่านเข้าก็กลัว จึงได้หลบเข้าซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ ซึ่งจะมีผู้ใดใช้ให้มาเที่ยวสืบสวนราชการทัพศึกนั้นหามิได้ กิมงึดตุดว่าเจ้าเป็นชาวบ้านเที่ยวซื้อขายแล้วก็จงกลับไปเถิด คับมิชีจึงว่าข้าพเจ้าฟังถ้อยคำชายผู้นี้พูดท่วงทีมิใช่ชาวบ้าน เห็นจะเป็นทหารในเมืองออกมาสอดแนม กิริยาพูดจาจึงไม่มีสะทกสะท้าน อย่าเพิ่งปล่อยให้ไปก่อน เอาตัวไปค่ายซักถามเอาความจริงให้ได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นด้วย จึงให้ทหารคุมตัวชายผู้นั้นกลับมาค่าย คับมิชีซักถามทั้งขู่ทั้งปลอบสักเท่าใดชายผู้นั้นก็ให้การยืนคำอยู่ จึงให้ทหารค้นในตัวชายผู้นั้น ได้ขี้ผึ้งปั้นกลมเหมือนห่อยาอยู่ในไถ้คาดเอว คับมิชีก็เอาออกมาแกะดู เห็นหนังสือคลี่ออกอ่านมีความว่า ฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองเลียงลังก๊วนขอแจ้งความมายังเล็กเต็งผู้รักษาเมืองลูอันจิว ด้วยบัดนี้พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ตรัสสั่งให้ซึ่งเฮาเป็นแม่ทัพคุมทหารยกมาช่วยป้องกันรักษาเมืองท่าน ข้าพเจ้าคิดเห็นว่า ซึ่งเฮาเป็นพวกพ้องเตียปังเชียงขุนนางไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน เมื่อซึ่งเฮาจะได้เป็นขุนนางนายทหารก็เพราะเตียปังเชียงทูลเสนอยกยอ หาได้เป็นด้วยกำลังสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งในวิชาทหารไม่ ถ้าท่านยกออกสมทบทัพซึ่งเฮา ก็จะพลอยเสียทีกับข้าศึกไปด้วย ขอท่านจงได้รักษาเมืองให้มั่นคงไว้เถิด ข้าศึกยกมาทางไกลขาดเสบียงอาหารเข้าก็จะเลิกกลับไปเอง คับมิชีอ่านได้ความในหนังสือก็เอาเข้าไปแจ้งแก่กิมงึดตุดทุกประการ กิมงึดตุดว่าหนังสือนี้ก็ไม่สู้สำคัญนัก คับมิชีว่า ทำไมท่านจึงพูดว่าไม่สำคัญ ถ้าซึ่งเฮายกกองทัพมาสู้รบกับเราถึงจะตีแตกไปก็ไม่เป็นอะไรนัก ข้าพเจ้าวิตกอยู่แต่เล็กเต็งจะรักษาเมืองมั่นไว้ เราจะหักหาญเข้าไปไม่ได้ก็จะป่วยการเนิ่นช้าไป ถ้าเล็กเต็งยกออกมาช่วยซึ่งเฮารบนอกเมือง เราตีแตกไปได้ทั้งสองทัพแล้ว เมืองลูอันจิวก็คงเป็นอันเสียอยู่เอง กิมงึดตุดถามว่าอุบายของท่านจะทำประการใด คับมิชีว่าเอาหนังสือมาแปลงความเสียใหม่ให้เหมือนลายมือเก่าว่า มีรับสั่งมาถ้าซึ่งเฮายกกองทัพมาถึงแล้วให้เล็กเต็งคุมทหารออกสมทบกับซึ่งเฮา สู้รบกับข้าศึกให้พ่ายแพ้ถอยไปจงได้ ถ้าเล็กเต็งยกออกจากเมือง เราจึงคุมทหารอ้อมไปหลังเมืองตีหักเข้าเอาเมืองให้ได้ กิมงึดตุดว่าอุบายซึ่งท่านคิดนี้ก็ดีอยู่ แต่ตราที่จะประทับหนังสือนั้นไม่มีเหมือนเขาท่านจะคิดอย่างไร คับมิชีว่าซึ่งเขียนหนังสือลายมือให้เหมือน และตราที่จะประทับนั้นท่านอย่าวิตก ไว้พนักงานข้าพเจ้าจะคิดทำเอง กิมงึดตุดว่าถ้าทำได้ไม่เป็นที่เคลือบแคลงแล้วก็ดี คับมิชีก็คำนับลามาเข้าที่สงัดเขียนหนังสือ และแกะตราทำเปลี่ยนเหมือนลายมือและดวงตราเป็นแบบเดียวกัน เสร็จแล้วก็เอาเข้าไปให้กิมงึดตุดดู กิมงึดตุกเห็นก็ชอบใจชมว่าท่านมีสติปัญญาฝีมือช่างดีนัก แต่ผู้ที่จะถือหนังสือนี้ไปท่านจะเห็นผู้ใด คับมิชีว่าจะต้องเอาผู้ถือหนังสือมาถามไล่เลียงให้รู้เค้ามูลต้นปลายเสียให้แจ่มแจ้งก่อน จึงจะสั่งสอนให้ผู้ถือหนังสือนี้ไปถึงเล็กเต็งจะไล่เลียงหล่อหลอมสักเท่าใดก็แก้ไขได้จึงจะไม่สงสัย กิมงึดตุดว่าการอันนี้สุดแต่ปัญญาท่านเถิด คับมิชีก็ให้ทหารเอาตัวเตียเต็กซิมเข้ามาถามว่า เจ้านี้เดิมไม่บอกเราตามจริง เราค้นหนังสือจับเท็จได้สิ้นแล้วเจ้าจะคิดประการใด เราจะถามความตามจริง ถ้าแม้นยังปดอยู่อีกเราก็จะฆ่าเสีย ตัวเจ้ากับภรรยาชื่อไร อยู่ตำบลบ้านไหน ฮั่นซีตงนายเจ้าเป็นขุนนางตำแหน่งใด ภรรยาชื่อไร มีความชอบด้วยเหตุอันใดจึงได้มาเป็นผู้รักษาเมืองเลียงลังก๊วน เตียเต็กซิมได้ฟังก็กลัวจึงบอกชื่อและแซ่ของตัวกับภรรยา ตำบลบ้านที่อยู่ แล้วเล่าเรื่องความฮั่นซีตงและภรรยาฮั่นซีตงผู้เป็นนาย ตั้งแต่ต้นเดิมจนได้มาอยู่เมืองเลียงลังก๊วนให้คับมิชีฟังถี่ถ้วนทุกประการ คับมิชีซักไล่ข้อความได้แจ่มแจ้งแล้วก็ให้ทหารเอาตัวเตียเต็กซิมไปจำขังไว้จึง พูดกับกิมงึดตุดว่าข้อความที่จะแก้ไขกันตัวนั้นก็ได้ถี่ถ้วนแล้ว ท่านจงจัดหาผู้ที่จะไปเถิด ข้าพเจ้าจะได้สั่งสอนชี้แจงให้ กิมงึดตุดจึงสั่งให้ประชุมขุนนางนายทหารพร้อมกันแล้วถามว่า ท่านผู้ใดจะรับอาสาถือหนังสือไปให้เล็กเต็งผู้รักษาเมืองลูอันจิวได้บ้าง ทหารทั้งหลายที่มาประชุมอยู่นั้นก็ไม่มีผู้ใดจะอาจรับนั่งนิ่งแลดูตากันอยู่ คับมิชีว่าการครั้งนี้สำคัญ คิดมาจนจะสำเร็จอยู่แล้วก็ไม่มีผู้ใดจะรับอาสาไปข้าพเจ้าก็จะต้องไปเอง กิมงึดตุดว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ปรึกษาของเราสำคัญนัก ถ้าพลาดพลั้งประการใดก็จะเสียทีแก่ข้าศึก คับมิชีว่าตัวข้าพเจ้า บิดาท่านและตัวท่านก็ได้มีเมตตาเลี้ยงดูทำนุบำรุงมีคุณแก่ข้าพเจ้ามากนัก เห็นการสิ่งใดจะเป็นประโยชน์แก่ท่านก็คงจะอาสาทำไปให้สำเร็จ ถึงตัวจะตายก็ไม่เสียดายแกชีวิต ขอแต่ท่านได้เลี้ยงบุตรภรรยาให้มีความสุขต่อไปเถิด กิมงึดตุดว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตก เราห้ามท่านไม่ฟังแล้วจะไปก็ตามเถิด จงระมัดระวังตัวให้ดี เล็กเต็งคนนี้เขามีสติปัญญามากอยู่ คับมิชีก็ลากิมงึดตุดมาเอาเสื้อผ้าที่เตียเต็กซิมผู้ถือหนังสือใส่ตัวเข้าแล้ว เอาหนังสือเข้าผนึกห่อขี้ผึ้งทำเหมือนของเก่าก่อนใส่ในไถ้คาดเอว ออกจากค่ายเดินตรงไปเมืองลูอันจิว ครั้นถึงจึงเรียกทหารบนกำแพงเมืองให้เปิดประตูรับ ทหารเจ้าหน้าที่ร้องถามว่าท่านมาแต่ไหนมีธุระอะไร คับมิชีบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียเต็กซิม ถือหนังสือของฮั่นซีตงมาแต่เมืองเลียงลังก๊วน ทหารบนเชิงเทินได้ฟังก็เข้าไปแจ้งความแก่เล็กเต็ง เล็กเต็งขี้นมาบนหอรบเห็นชายผู้นั้นแต่งตัวนุ่งห่มเป็นชาวเมืองเลียงลังก๊วน แต่ไม่รู้จักหน้าจึงถามว่าเจ้านี้มาแต่ไหน คับมิชีว่าฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองเลียงลังก๊วนให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่าน เล็กเต็งจึงให้ทหารเอาเชือกผูกเข่งหย่อนลงไป ให้ผู้ถือหนังสือลงในเข่งชักขี้นมาถึงช่องเสมา เล็กเต็งพิจารณาดูหน้าจะเป็นจีนก็ใช่ ฮวนก็ใช่ สงสัยอยู่จึงให้เอาไม้ค้ำเข่งไว้ห่างกำแพงเมือง แล้วถามว่าเจ้านี้แซ่ใดชื่อไร คับมิชีบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียเต็กซิม เป็นคนใช้สนิทอยู่ในฮั่นซีตง เล็กเต็งก็ระลึกขึ้นได้ว่า เตียเต็กซิมนี้เป็นคนใช้ของฮั่นซีตงจริง แต่เราจำหน้าไม่ได้ จะต้องไล่เลียงไปดูอีกก่อน เล็กเต็งจึงถามว่า ฮั่นซีตงทำความชอบสิ่งใดจึงได้เป็นขุนนาง เจ้าจงเล่าความแต่ต้นให้เราฟังก่อนจึงจะให้ขึ้นมา คับมิชีก็เล่าว่าเดิมฮั่นซีตงผู้เป็นนายข้าพเจ้ากับเตียซอกแม้ไปปราบโจรมีชัยชนะ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงได้ตั้งให้เป็นขุนนาง เล็กเต็งถามว่าภรรยานายเจ้านั้น เดิมเหตุผลเป็นอย่างไรมีบุตรกี่คน คับมิชีบอกว่าภรรยานายข้าพเจ้านั้นชื่อนางเสียงฮองเง็ก พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ ตั้งให้เป็นที่โงวตุนโตวต๊กขุนนางนายทหารใหญ่ มีบุตรชายสองคน คนใหญ่ชื่อฮั่นเซียงเต็ก อายุได้สิบห้าปี คนเล็กชื่อฮั่นเอียนติด อายุได้สิบปี เล็กเต็งฟังก็ว่าเจ้าเล่านี้ก็ถูกต้องแล้ว จงส่งหนังสือมาให้เราดูก่อน คับมิชีว่าหนังสือนี้หยิบยาก ข้าพเจ้าคาดเอวไว้แน่นตัว อยู่ในเข่งนี้แก้ออกไม่ได้ เล็กเต็งได้ฟังก็โกรธว่าหนังสืออยู่กับที่ตัวเท่านี้ ทำไมจะหยิบไม่ได้จงแก้เอามาให้เราดู คับมิชีเห็นเล็กเต็งโกรธก็กลัว แก้ไถ้ส่งหนังสือให้ เล็กเต็งรับหนังสือแกะขี้ผึ้งฉีกผนึกออก อ่านแจ้งความก็ยังสงสัย คิดตรึกตรองว่ามีรับสั่งมาว่า ซึ่งเฮายกทัพมารบกับข้าศึกให้เรายกออกช่วย ซึ่งเฮาคนนี้ก็เป็นพวกเตียปังเชียงคนโกงไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน ฮั่นซีตงก็ย่อมรู้อยู่สิ้นได้พูดปรับทุกข์กับเราอยู่เนือง ๆ ซึ่งฮั่นซีตงจะมีหนังสือมาตักเตือนว่า ให้เรายกกองทัพออกช่วยซึ่งเฮาสู้รบกับข้าศึกนั้นเห็นผิดความเดิมอยู่ เล็กเต็งคิดดังนั้นแล้วก็ยิ่งมีความสงสัยมากขึ้น จึงชะโงกช่องกำแพงออกไปพิจารณาดูผู้ถือหนังสือ ได้กลิ่นเหม็นเหมือนกลิ่นแพะ คับมิชีถามว่าท่านพิเคราะห์ดูข้าพเจ้านั้นจำข้าพเจ้าไม่ได้หรือ เล็กเต็งก็มิได้ตอบประการใด หยิบเอาขี้ผึ้งที่ห่อหนังสือขึ้นดมก็เหม็นเป็นกลิ่นแพะ จึงถามทหารที่อยู่ใกล้เคียงนั้นว่าเจ้าฆ่าแพะกินหรือ ทหารบอกว่าไม่มีใครฆ่ากิน เล็กเต็งจึงคิดว่าผู้ถือหนังสือนี้ ชะรอยจะเป็นอุบายพวกฮวนปลอมมาดูบ้านเมืองเราเป็นแน่ จึงสั่งให้ทหารจับเอาตัวคับมิชีขึ้นมาบนหอรบแล้วก็หัวเราะพูดว่า เจ้านี้ปลอมมาสำคัญว่าเราไม่รู้เท่าหรือ คิดอุบายหมายจะเอาบ้านเมืองเรา เจ้าเป็นขุนนางหรือเป็นไพร่ให้บอกไปตามจริง ถ้าเป็นขุนนางเราจะปล่อยให้ไปบอกนายให้รู้ว่าเราไม่กลัวสติปัญญา ถ้าเป็นไพร่เราจะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ คับมิชีได้ฟังก็ตกใจกลัวยิ่งนัก คิดว่าครั้งนี้เราคงตายจะปิดความไว้ทำไม จำจะบอกไปตามจริงเพื่อจะรอดกลับไปได้บ้าง คิดแล้วก็บอกว่าข้าพเจ้าชื่อคับมิชีเป็นที่ปรึกษาในกองทัพของกิมงึดตุด เล็กเต็งได้ฟังจึงพูดว่า เราได้ฟังเขาเล่าลือว่าเจ้ามีสติปัญญานัก ครั้นจะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ก็จะว่ากลัวสติปัญญา เราจะปล่อยให้ไปจะได้คิดอุบายใช้ปัญญามาสู้รบกันอีก พูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารตัดจมูกคับมิชีเสียแล้วเอาตัวใส่ในเข่งหย่อนเชือกลงปล่อยไป คับมิชีได้ความเจ็บปวดโลหิตไหลอาบหน้าเดินกลับมาค่ายแจ้งความกับกิมงึดตุดทุกประการ กิมงึดตุดเห็นก็มีความสงสารคับมิชียิ่งนัก หาหมอมาให้ใส่ยาแล้วว่า เราจะคิดแก้แค้นทดแทนเล็กเต็งให้จงได้
ฝ่ายเล็กเต็งครั้นปล่อยให้คับมิชีไปจึงคิดว่า ข้าศึกทำกลอุบายมาครั้งใดเราก็รู้เท่า คิดซ้อนกลฆ่าเสียได้เป็นอันมาก ครั้งนี้ตัดจมูกคับมิชีปล่อยให้กลับไป เห็นกิมงึดตุดจะมีความโกรธแค้นมาก จะหักเอาเมืองเราทางบกไม่ได้คงจะคิดมาทางน้ำด้วยเมืองเรามีคลองน้ำเข้ามาในเมือง จำจะต้องคิดอุบายป้องกันไว้ให้สามารถ คิดตรึกตรองการเห็นตลอดแล้วก็สั่งให้ทหารเอาร่างแหกางขึงไว้ใต้น้ำที่ปากคลองช่องที่จะเข้ามาในกำแพงเมือง เอาลูกพรวนติดแขวนไว้ที่สายเชือก ถ้าแม้นคนหรือสัตว์สิ่งใดมาถูกร่างแหเข้าลูกพรวนก็ดัง ให้ทหารเอาแหลนหลาวแทงและขอเหล็กเกี่ยว ควานลงไปก็คงจะได้ตัวข้าศึก ทหารรับคำสั่งมาจัดการเตรียมคอยระวังอยู่พร้อมทั้งกลางวันและกลางคืน
ฝ่ายคับมิชีหมอรักษาแผลที่จมูกได้ประมาณสิบห้าวันก็หายสนิทเป็นปรกติแต่พูดฟังเสียงไม่ชัด จึงเข้าไปปรึกษาราชการกับกิมงึดตุด ว่าเรายกเข้าหักเอาเมืองทางบกเล็กเต็งก็สู้รบรักษามั่นคงเห็นจะไม่ได้การ ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ด้วยเมืองลูอันจิวนี้มีคลองน้ำไหลผ่าเข้าไปในกลางเมืองจะต้องคิดให้ทหารดำน้ำเข้าไปเปิดประตูให้ได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้จัดทหารที่เคยเป็นประดาน้ำได้ประมาณพันเศษ ให้มีอาวุธสั้นเหน็บทุกตัวคนดำน้ำเข้าไปในเมือง ครั้นเวลาค่ำกิมงึดตุดก็คุมทหารออกจากค่ายไปถึงปากคลองช่องกำแพงที่จะเข้าเมือง ให้ทหารดำน้ำเข้าไปกระทบร่างแหลูกพรวนดังขึ้น ทหารชาวเมืองที่รักษาอยู่นั้นก็รู้ว่าข้าศึกดำน้ำเข้ามา เอาแหลนหลาวแทงสักลงไปถูกข้าศึกตายหลายร้อยคน เอาขอลงไปควานเกี่ยวขึ้นมาตัดศีรษะทหารเหล่านั้นโยนออกไปนอกกำแพงเมือง กิมงึดตุดยืนคอยดูอยู่เห็นทหารซึ่งรักษาหน้าที่โยนศีรษะพวกทหารของตัวลงมาเป็นอันมากก็เสียใจ พูดกับคับมิชีว่าเล็กเต็งนี้มีสติปัญญาสามารถนัก เราจะคิดแก้แค้นให้จงได้
เวลาค่ำวันนี้เราจะคุมทหารที่มีฝีมือสักพันหนึ่งคิดเข้าเมืองให้จงได้ ตัวเราจะดำน้ำเข้าไปแต่ผู้เดียว ถ้าเล็กเต็งจับได้เราก็คงตาย ท่านจงพาทหารทั้งปวงกลับไปบ้านเมืองเถิด ถ้าไม่ตายก็คงเปิดประตูเมืองได้ ท่านจงเร่งขับทหารเข้าไปโดยเร็ว คับมิชีได้ฟังจึงว่าตัวท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ การแต่เพียงนี้หาควรที่จะเอากายเข้าไปฝ่าคมอาวุธข้าศึกไม่ คิดอ่านหาอุบายต่อไปอีกก็คงได้ กิมงึดตุดว่าเรามีความแค้นเล็กเต็งนักเราจะเข้าไปให้จงได้ ท่านอย่าทัดทานเลย กิมงึดตุดจึงสั่งให้จัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งกล้าหาญได้ประมาณพันเศษ ครั้นเวลาค่ำกิมงึดตุดก็พาทหารไปที่ฝั่งน้ำและซึ่งกิมงึดตุดจะดำน้ำเข้าไปในเมืองแต่ผู้เดียวนั้น ด้วยเป็นนิสัยมังกรมาแต่ก่อน ดำน้ำก็ทนทำการได้คล่องแคล่วเหมือนกับบนบกจึงได้มีใจกล้าหาญดังนั้น ครั้นเวลาดึกประมาณสามยาม กิมงึดตุดก็เหน็บกระบี่สั้นสองเล่มดำน้ำเข้าไปตามคลองช่องกำแพงเมืองถึงร่างแหที่ขึงไว้ ก็เอากระบี่ตัดร่างแหแต่เบา ๆ ให้เป็นช่องลอดเข้าไปได้หากระเทือนขึ้นไปถึงลูกพรวนไม่ ทหารที่ระวังอยู่นั้นก็ไม่รู้ว่าข้าศึกเข้าไปได้กิมงึดตุดไปพ้นช่องแกลแล้วก็ผุดขึ้นดูเห็นผู้คนเงียบก็ขึ้นบกเดินแอบไปถึงประตูเมือง ก็เข้าฟันแทงทหารที่รักษาประตู ทหารที่รักษาประตูนั้นไม่รู้ว่าเหตุผลประการใดก็พากันตกใจตื่น กิมงึดตุดเปิดประตูออกได้ คับมิชีเห็นประตูเปิดก็เร่งรีบขับทหารหนุนแน่นกันเข้าไปไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินล้มตายอื้ออึงขึ้น ขณะนั้นเล็กเต็งอยู่ที่บ้านยังหานอนไม่ ดูให้นายช่างทำเครื่องอาวุธสำหรับเมืองทั้งกลางคืนกลางวันไม่ได้หยุด นางเจียสีภรรยาก็นั่งอยู่ด้วย พอได้ยินเสียงอื้ออึงทหารวิ่งเข้ามาบอกว่า ข้าศึกเข้าเมืองได้แล้ว เล็กเต็งได้ฟังก็เสียใจพูดกับภรรยาว่าข้าศึกหักเข้าเมืองได้ ชีวิตเรากับเจ้าก็คงตายในวันนี้เป็นแน่ แต่สงสารด้วยบุตรยังเล็กนักจะมาพลอยตายเสียด้วย ไม่มีผู้ใดจะสืบตระกูลต่อไป นางเจียสีว่าท่านตายข้าพเจ้าก็ตายด้วย นางเจียสีเข้าไปในเรือนอุ้มบุตรส่งให้เล็กเต็งสามีแล้ว ก็กลับเข้าไปในห้องหยิบเอากระบี่เชือดคอตายเสีย เล็กเต็งรู้ว่าภรรยาตายก็ร้องไห้เอาบุตรส่งให้แม่นมสั่งว่า เจ้าจงพาเอาบุตรเราเล็ดลอดหนีไปเลี้ยงไว้จะได้สืบตระกูลเราต่อไป หญิงแม่นมก็รับเอาบุตรเล็กเต็งวิ่งหนีออกทางประตูหลังบ้าน เล็กเต็งคิดจะออกสู้รบกับพวกฮวน พอกิมงึดตุดพาทหารหักเข้ามาถึงประตู เล็กเต็งคิดว่าเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารทำราชการฉลองพระคุณเจ้าแผ่นดิน การครั้งนี้ข้าศึกหักเข้าเมืองได้จะออกสู้รบไพร่พลก็ไม่มียังแต่ตัวผู้เดียวเหลือกำลังไหน ๆ ก็คงจะตายหาควรที่จะให้อ้ายพวกฮวนมันฆ่าตายด้วยอาวุธของมันไม่ คิดดังนั้นแล้วก็หันหน้าไปข้างเมืองเปียนเหลียง ชักกระบี่ออกเชือดคอตาย ศพเล็กเต็งนั้นยืนอยู่หาล้มนอนลงไม่
ฝ่ายกิมงึดตุดเข้าเมืองได้พาทหารมาถึงบ้านจะค้นจับเล็กเต็ง พอรุ่งสว่างเข้าไปในบ้านเล็กเต็ง เห็นเล็กเต็งยืนโลหิตไหลโซมตัวก็เข้าไปดู เห็นเล็กเต็งยืนตายอยู่จึงพูดว่าเล็กเต็งคนนี้มีสติปัญญาซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินนัก เหตุไฉนจึงมายืนตายอยู่ดังนี้แล้วก็ให้ทหารเดินเข้าไปค้นดูในห้องไม่เห็นผู้คน เห็นแต่หญิงเชือดคอตายนอนกลิ้งอยู่คนหนึ่งก็คิดว่าเป็นภรรยาของเล็กเต็ง กิมงึดตุดจึงมาพูดกับศพเล็กเต็งว่าท่านก็มีสติปัญญาซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน เรามีความเวทนาสงสารนัก ทำไมจึงมายืนตายอยู่ดังนี้ หรือท่านเป็นห่วงด้วยภรรยาและซากศพของท่านกลัวว่าจะไม่มีผู้ใดฝังให้หรือ ท่านอย่าเป็นห่วงพะวักพะวงเลย เราจะฝังศพท่านกับภรรยาไว้ด้วยกัน จงนอนลงเถิด ศพนั้นก็ไม่นอนลง กิมงึดตุดจึงว่า หรือเห็นว่าเรายกกองทัพเข้าเมืองได้ จะฆ่าฟันราษฎรเสียจึงได้ยืนอยู่ดังนี้ เราหาทำอันตรายแก่ราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน จงนอนลงเถิด ศพเล็กเต็งนั้นก็ไม่นอน กิมงึดตุดจึงระลึกขึ้นได้ว่าเมื่อครั้งแผ่นดินฮั่น พระเจ้าฌ้อปาอ๋องเสียทัพ เชือดคอตายอยู่ที่ริมฝั่งน้ำ ศพก็ยืนอยู่ดังนี้ พระเจ้าฮั่นโกวโจ๊ตามไปถึง คุกเข่าลงคำนับ ศพฌ้อปาอ๋องจึงได้ลงนอน พระเจ้าฮั่นโกวโจ๊ก็เป็นถึงกษัตริย์ ต้องมาคำนับฌ้อปาอ๋อง เล็กเต็งนี้เป็นขุนนางซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ถึงเราจะคุกเข่าลงคำนับก็ได้ พูดดังนั้นแล้ว กิมงึดตุดก็คุกเข่าลงคำนับศพเล็กเต็ง ศพเล็กเต็งก็ไม่นอนลง กิมงึดตุดคิดสงสัยนักนั่งตรึกตรองอยู่ ฝ่ายหญิงแม่นมอุ้มบุตรของเล็กเต็งหนีออกไปถึงประตูเมือง ทหารก็จับเอาตัวแม่นมกับบุตรของเล็กเต็งเข้ามาให้กิมงึดตุด บอกว่าเด็กคนนี้เป็นบุตรของเล็กเต็ง กิมงึดตุดจึงถามแม่นมสอบความดู แม่นมก็เล่าความจริงให้ฟังทุกประการ กิมงึดตุดได้ฟังแม่นมเล่าดังนั้น ก็มีความเวทนาจนน้ำตาไหล จึงคิดว่าหรือเล็กเต็งจะเป็นห่วงด้วยบุตรดอกกระมัง กิมงึดตุดจึงว่ากับศพเล็กเต็งว่า ท่านนี้เป็นห่วงด้วยบุตรหรือจึงไม่นอนลง ซึ่งบุตรของท่านนี้เราจะให้แม่นมเลี้ยงทำนุบำรุงไว้ให้จนเติบใหญ่จะได้สืบตระกูลเซ่นไหว้ท่านต่อไป ด้วยท่านเป็นคนซื่อสัตย์ สุจริต เราหาทำอันตรายแก่บุตรท่านไม่ จะเลี้ยงไว้ให้ดีท่านอย่าได้เป็นห่วงเลย จงนอนลงเถิด พอว่าขาดคำศพเล็กเต็งก็ล้มนอนลง กิมงึดตุดจึงเข้าอุ้มเอาเด็กนั้นใส่ตักไว้ พอคับมิชีมาถึงถามว่าท่านอุ้มเด็กบุตรของผู้ใด กิมงึดตุดบอกว่าบุตรของเล็กเต็ง แล้วก็เล่าความให้คับมิชีฟังทุกประการ คับมิชีว่าเล็กเต็งบิดาของเด็กนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้ความเจ็บปวดอัปยศเป็นอันมาก จะขอเอาเด็กนี้ไปฆ่าเสียแก้แค้นแทนที่เล็กเต็งตัดจมูกข้าพเจ้า กิมงึดตุดจึงว่าซึ่งท่านจะมาผูกแค้นอาฆาตดังนี้ไม่ควร อันการทำศึกสงครามต่างคนก็อาสาเจ้านาย ถึงท่านจับเขาได้บ้างท่านก็คงจะกระทำเหมือนกัน ขอเสียเถิดอย่าได้ผูกแค้นพยาบาทกับเด็กนี้เลย เราได้ออกวาจารับคำต่อศพเล็กเต็งว่าจะเลี้ยงบุตรไว้ให้สืบตระกูลต่อไป ศพเล็กเต็งจึงได้ล้มนอนลง พูดดังนั้นแล้วสั่งให้ทหารจัดเอาหีบมาใส่ศพเล็กเต็งกับภรรยาศพละหีบไปฝังเสียด้วยกัน ทำการเซ่นตามอย่างขุนนางผู้นั่งเมืองลูอันจิวแล้ว ให้ทหารห้าร้อยพาหญิงแม่นมกับบุตรเล็กเต็งไปเลี้ยงไว้ที่เมืองไตกิมก๊ก กิมงึดตุดให้ทำหนังสือประกาศห้ามมิให้ทหารในกองเบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ให้ราษฎรกลับเข้ามาทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา ราษฎรเมืองลูอันจิวนั้น เมื่อกิมงึดตุดเข้าเมืองได้ก็กลัวว่าพวกทหารจะทำข่มเหงพากันหนีซุกซ่อนไป ครั้นแจ้งว่ากิมงึดตุดประกาศห้ามไม่มีใครข่มเหงแล้ว ก็กลับเข้ามาอยู่บ้านเรือนตามเดิม กิมงึดตุดจัดให้กับลิก๊กขุนนางนายทหารอยู่รักษาเมืองลูอันจิว กิมงึดตุดก็ยกกองทัพออกจากเมืองลูอันจิว ตรงไปทางเมืองเลียงลังก๊วน
๑๗
ฝ่ายม้าใช้เมืองเลียงลังก๊วน ซึ่งฮั่นซีตงให้มาสืบราชการเมืองลูอันจิว กลับไปแจ้งความกับฮั่นซีตงว่า กิมงึดตุดตีเมืองลูอันจิวได้ ตัวเล็กเต็งก็ตาย บัดนี้กองทัพฮวนยกล่วงเข้ามาตั้งอยู่เมืองเลียงลังก๊วนทางประมาณร้อยลี้ ฮั่นซีตงแจ้งว่าเล็กเต็งเสียเมืองตัวตาย ก็คิดสงสารจนน้ำตาตก พูดว่าเล็กเต็งนี้มีสติปัญญาใจคอก็ซื่อสัตย์มั่นคง มีกตัญญูต่อเจ้านายน่าเสียดายหนักหนา พูดแล้วก็เอาเงินให้เป็นรางวัลแก่ม้าใช้คอยเหตุ สั่งว่าจงอุตส่าห์ไปสืบราชการกลับมาบอกเราให้เนือง ๆ แล้วสั่งนายทหารจัดเครื่องศาสตราวุธรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง
ฝ่ายซึ่งเฮาซึ่งพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ให้ยกกองทัพมาช่วยเมืองลูอันจิว เดินทางมาถึงเมืองเลียงลังก๊วนแจ้งว่ากองทัพฮวนยกมาตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองประมาณร้อยลี้ จึงคิดว่าเมืองลูอันจิวเห็นจะเสียแก่ข้าศึกแล้ว กองทัพฮวนจึงยกล่วงเลยเข้ามาได้ ซึ่งเฮาก็ยกกองทัพเดินเลียบเมืองเลียงลังก๊วนไป หาได้บอกให้ฮั่นซีตงรู้ไม่ ครั้นไปถึงค่ายข้าศึกก็ขับทหารเข้าระดมรบ กิมงึดตุดก็ยกทหารออกต้านทานสู้รบเป็นสามารถ
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุเมืองเลียงลังก๊วน เห็นกองทัพซึ่งเฮายกมาแต่เมืองเปียนเหลียงเข้าตีค่ายพวกฮวน ก็เอาความมาแจ้งแก่ฮั่นซีตง ฮั่นซีตงจึงพูดกับขุนนางนายทหารว่า ซึ่งเฮายกกองทัพผ่านเมืองเรามา ก็ไม่บอกให้รู้ตรงไปสู้รบกับข้าศึกทีเดียว ซึ่งเฮาคนนี้หามีสติปัญญาไม่ ได้คุมทหารห้าหมื่นเป็นแม่ทัพมา คิดกำเริบอิสริยยศที่ไหนจะสู้ฝีมือทหารพวกฮวนได้ ครั้นเรารู้แล้วจะไม่ยกออกไปช่วยก็กลัวจะมีความผิด ถ้าจะยกออกไปเมืองเราก็ไม่มีผู้ใดรักษา ถ้าข้าศึกแบ่งกองทัพยกอ้อมมาตีก็เห็นจะเสียที จึงเรียกนางเลียงฮองเง็กผู้เป็นภรรยาออกมาปรึกษา บัดนี้ซึ่งเฮารบติดพันอยู่กับกองทัพฮวน ครั้นเราจะออกไปช่วยก็ไม่มีใครจะรักษาเมือง ครั้นจะไม่ไปช่วยกลัวความผิด เจ้าจะคิดเห็นความประการใดบ้าง นางเลียงฮองเง็กจึงว่าซึ่งเฮาคุมทหารห้าหมื่นตรงเข้าตีหักเอาค่ายนั้นมีสตีปัญญาคิดประการใด ทหารห้าหมื่นจะสู้ทหารห้าสิบหมื่นได้หรือ เปรียบเหมือนฝูงแพะวิ่งเข้าปากเสือ ถ้าแม้นเสียทีแก่ข้าศึก ซึ่งเฮาก็คงจะออกไปกราบทูลกล่าวว่า เราไม่ยกออกไปช่วยจึงได้เสียที ข้าพเจ้าเห็นว่าควรท่านจะยกออกไปช่วยดีกว่านิ่งอยู่ ฮั่นซีตงก็เห็นชอบด้วย จึงถามขุนนางนายทหารว่าผู้ใดจะยกออกไปช่วยซึ่งเฮาได้บ้าง ฮั่นเซียงเต็กบุตรผู้ใหญ่ของฮั่นซีตงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาออกไปแทนบิดาเอง ฮั่นซีตงว่าเจ้าจะไปก็ดีแล้วจงคุมทหารพันหนึ่งออกไป ระวังรักษาตัวให้ดี อย่าเห็นแก่ชนะข้าศึก ซึ่งเราให้ออกไปคราวนี้ก็เพราะจะกันความผิดไม่ให้เขากล่าวโทษได้ นางเลียงฮองเง็กมารดาจึงเรียกฮั่นเซียงเต็กมาสอนว่า ตัวเจ้าเป็นชายชาติทหารจะสู้การสงครามอย่ามีความประมาท หูตาจงคอยระวังดูให้รอบคอบ ถ้าควรรบจึงรบถ้าไม่ควรจะรบก็ให้หลบหลีกเสีย อย่าห้าวหาญนักจะเสียทีแก่ข้าศึก ถ้าไม่พบซึ่งเฮาแล้ว จงกลับมาเสียเถิด อย่าเข้าสู้รบกับข้าศึกเลยด้วยทหารพวกฮวนยกมาครั้งนี้มากถึงห้าสิบหมื่น กิมงึดตุดแม่ทัพก็มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง มารดามีความวิตกถึงเจ้านัก ฮั่นเซียงเต็กได้ฟังมารดาสั่งสอนแล้วก็คำนับลามาจัดทหารพันหนึ่ง ยกออกจากเมืองเลียงลังก๋วนเดินไปใกล้ค่ายข้าศึก ทางประมาณห้าสิบลี้ แลไปเห็นแต่ทหารฮวนทั้งนั้นหาเห็นพวกกองทัพเมืองเปียนเหลียงไม่ ฮั่นเซียงเต็กจึงคิดว่าทหารข้าศึกมากมายนักหนา เรามีทหารมาแต่พันหนึ่งครั้นจะบุกบั่นเข้าไปก็เหมือนหนึ่งเอาชีวิตไปให้ข้าศึก ครั้นจะไม่เข้าไปก็ไม่แจ้งว่าซึ่งเฮาอยู่ที่ไหน ถึงจะเป็นตายประการใดก็จะต้องตีหักไปดูให้รู้เห็นจงได้ คิดดังนั้นแล้วก็จึงสั่งทหารว่าพวกเจ้าจงคอยเราอยู่ที่นี่ ตัวเราจะตีหักเข้าไปแต่ผู้เดียว ถ้าแม้นพบซึ่งเฮาก็จะได้พากันกลับออกมา ถ้าไม่พบตัวเราก็คงตายอยู่ในกลางทหารฮวน เจ้าพากันกลับไปบอกกับบิดามารดาเราเถิด ครั้นสั่งความแล้วฮั่นเซียงเต็กก็ขับม้าฝ่าทหารข้าศึกเข้าไป
ฝ่ายซึ่งเฮาเข้าสู้รบอยู่กับทหารกิมงึดตุด ทหารพวกฮวนมากเข้าล้อมทหารซึ่งเฮากับตัวซึ่งเฮาไว้ ซึ่งเฮากับทหารห้าหมื่นสู้รบสิ้นกำลังเข้า ทหารฮวนก็ฆ่าตายเสียทั้งสิ้น ตัวซึ่งเฮาก็ตายในที่รบ
ฝ่ายฮั่นเซียงเต็ก ขับม้าฝ่าฟันทหารข้าศึกเข้าไปเห็นศพทหารตายเกลื่อนกลาดก็จำเสื้อผ้าได้ว่าเป็นทหารเมืองเปียนเหลียง ชักม้าจะถอยกลับออกมา กิมงึดตุดก็ขับทหารให้ล้อมเข้าไว้ แล้วถามคับมิชีว่า คนนี้เป็นทหารมาแต่ไหน จึงอาจสามารถบุกบั่นเข้ามาในกองทัพเรา คับมิชีไปดูก็จำได้บอกว่าเป็นบุตรชายของฮั่นซีตง ชื่อฮั่นเซียงเต็กมีฝีมือเข้มแข็งคล้ายคลึงกับบิดา กิมงึดตุดจึงว่า คนเดียวสู้ทหารห้าสิบหมื่นได้หรือ จำจะให้ทหารล้อมจับเอาตัวให้จงได้จะเลี้ยงไว้เป็นทหารเอก จึงให้ทหารม้าใช้ออกไปสั่งทหารซึ่งล้อมฮั่นเซียงเต็กอยู่นั้นว่าให้ล้อมไว้จับเอาตัวให้จงได้อย่าให้บอบช้ำเจ็บปวยเสีย กิมงึดตุดจะต้องการเลี้ยงไว้เป็นทหาร ทหารซึ่งล้อมอยู่นั้นก็มิอาจยิงเกาทัณฑ์และฆ่าด้วยอาวุธ เป็นแต่ล้อมอยู่ห่าง ๆ ฮั่นเซียงเต็กเห็นทหารฮวนล้อมไว้แน่นหนาก็ไม่สะทกสะท้าน ขับม้าเข้ารบฆ่าฟันบุกบั่นจะออกให้ได้ก็เหลือกำลัง
ฝ่ายทหารของฮั่นเซียงเต็กหยุดคอยฮั่นเซียงเต็กอยู่ครึ่งวันก็ไม่เห็นฮั่นเซียงเต็กกลับออกมาจากหมู่ทหารฮวน ก็เข้าใจว่าฮั่นเซียงเต็กตายเสียแล้ว จึงพากันกลับออกมาเมืองเลียงลังก๊วน แจ้งความแก่ฮั่นซีตงตามคำซึ่งฮั่นเซียงเต็กสั่งไว้ทุกประการ ฮั่นซีตงได้ฟังก็เสียใจสำคัญว่าบุตรตายแล้ว ก็ไปบอกความให้นางเลียงฮองเง็ก นางเลียงฮองเง็กได้ฟังก็ร้องไห้พูดว่าบุตรข้าพเจ้ายังไม่มีความชอบต่อแผ่นดินสิ่งใดเลย มาล้มตายเสียยังหนุ่มดังนี้เป็นที่เสียใจอาลัยนัก ฮั่นซีตงจึงว่าธรรมดาเป็นข้าราชการฝ่ายขุนนางนายทหารแล้ว ก็ต้องเอาชีวิตฉลองพระเดชพระคุณเจ้าแผ่นดิน เกิดมาแล้วไหนๆ ก็คงจะตายคราวหนึ่งเจ้าอย่าร้องไห้ไปเลย เราจะยกกองทัพออกไปแก้แค้นแทนบุตรเราให้จงได้ พูดแล้วก็สั่งทหารให้จัดเครื่องศาสตราวุธไว้พรักพร้อม ฮั่นซีตงแต่งตัวขึ้นม้า ถืออาวุธคุมทหารพันหนึ่งยกออกจากเมืองตรงไปยังค่ายข้าศึก ครั้นเดินมาได้ทางประมาณห้าสิบลี้ พอแลเห็นกองทัพพวกฮวน ทหารซึ่งตามมานั้นก็หยุดอยู่หาเดินต่อไปอีกไม่ ฮั่นซีตงจึงถามว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เดินต่อไปอีก ทหารเหล่านั้นบอกว่า เมื่อข้าพเจ้าออกมากับฮั่นเซียงเต็ก บุตรท่านนั้นให้ข้าพเจ้าหยุดอยู่ตรงนี้ ฮั่นเซียงเต็กก็ขับม้าเข้าไปแต่ผู้เดียว ข้าพเจ้ามาถึงที่นี่จึงได้หยุดอยู่ ฮั่นซีตงได้ฟังจึงว่าครั้งก่อนบุตรเราให้พวกเจ้าหยุดอยู่นี่ ครั้งนี้พวกเจ้าก็จงหยุดคอยเราอยู่ทีนี้เหมือนกัน เราจะตีหักเข้าไปฟังข่าวคราวดูแต่ผู้เดียว พูดแล้วฮั่นซีตงก็ขับม้าทหารพวกฮวนเข้าไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าตัวเราชื่อฮั่นซีตง เป็นแม่ทัพใหญ่เมืองเปียนเหลียงจะมาฆ่าพวกฮวนเสียให้สิ้น ฮั่นซีตงก็บุกบั่นฟันฆ่าพวกอวนตายลงเป็นอันมาก ทหารฮวนไปแจ้งกับกิมงึดตุดว่า มีทหารผู้หนึ่งชื่อฮั่นซีตงขับม้าฟันฝ่าเข้ามาแต่ผู้เดียว ฆ่าทหารฝ่ายเราล้มตายเป็นอันมาก กิมงึดตุดจึงสั่งทหารเข้าล้อมฮั่นซีตงไว้ให้แน่นหนา แล้วจึงคิดว่าฮั่นซีตงทิ้งเมืองมาเที่ยวหาบุตร ที่เมืองเห็นจะไม่มีผู้รักษาแข็งแรง ถ้าเรายกไปตีเอาก็คงจะได้โดยง่าย คิดดังนั้นแล้วกิมงึดตุดก็คุมทหารห้าหมื่นรบยกไป
ฝ่ายพวกทหารของฮั่นซีตง ซึ่งหยุดคอยท่าอยู่ช้านานไม่เห็นฮั่นชีตงกลับออกมา เห็นแต่กองทัพพวกฮวนยกมาเป็นอันมากก็สำคัญว่า ฮั่นซีตงตายเสียในกลางทหารฮวนแล้ว กองทัพฮวนจึงได้ยกมาตีเอาเมือง คิดดังนี้แล้ว ก็พากันกลับมาแจ้งความแก่นางเลียงฮองเง็ก นางเลียงฮองเง็กได้ฟังก็สำคัญว่าสามีตายร้องไห้พลางเรียกแม่นมของบุตรคนเล็กมาสั่งว่า บุตรเราคนนี้เจ้าจงเลี้ยงไว้ให้ดี ตัวเราจะเป็นตายประการใดไม่รู้ บัดนี้ข้าศึกยกกองทัพมาเกือบจะถึงเมืองอยู่แล้ว เจ้าจงพาเอาบุตรเราไปอยู่นอกเมืองคอยฟังข่าวคราวเราดูก่อน ถ้าเห็นว่าเมืองไม่เสียแก่พวกข้าศึกจึงค่อยกลับมา ถ้าเมืองเสียแก่ข้าศึกตัวเราก็คงตาย เจ้าจงพาบุตรเราหนีไปเลี้ยงไว้ ถ้าเติบใหญ่ขึ้นจงเอาตราสองดวงนี้ให้แก่บุตรเรา เอาเข้าไปในเมืองหลวงก็คงจะได้ทำราชการต่อไป นางเลียงฮองเง็กเอาตราสองดวงกับเงินทองที่มีราคามอบให้แม่นมกับผัวของแม่นม พาฮั่นเอียนติดออกจากเมืองไป นางเลียงฮองเง็กก็มาขึ้นม้าถืออาวุธคุมทหารออกมาตั้งอยู่หน้าบ้าน ปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่าสามีกับบุตรเราไปครั้งนี้ไม่ได้ข่าวคราวสิ่งใดเลย เห็นจะเสียทีแก่ข้าศึกเสียแล้ว กิมงึดตุดจึงได้มีใจกำเริบยกกองทัพรีบเร็วเข้ามาตีเอาเมือง เราจะคิดยกออกไปแก้แค้นแทนสามีกับบุตรเรา ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทหารเหล่านั้นจึงว่าเมืองเราก็เป็นเมืองเล็กทหารก็น้อยตัวนัก จะยกออกไปต่อสู้แก่ข้าศึกนั้นเห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ขอท่านจงรักษาเมืองนั้นไว้ดีกว่า ปรึกษา กันยังไม่ทันตกลง พอทหารม้าใช้เข้ามาบอกว่า กิมงึดตุดยกกองทัพเข้ามาตั้งอยู่หน้าเมืองแล้ว นางเลียงฮองเง็กได้ฟังก็ขับม้าคุมทหารเปิดประตูเมืองออกไปจะสู้รบกับข้าศึก กิมงึดตุดเห็นทหารในเมืองเปิดประตูยกออกมาก็ขับม้าขึ้นหน้าทหาร นางเลียงอองเง็กเห็นจึงถามว่าท่านนี้คือผู้ใดจึงได้บังอาจยกกองทัพมาตั้งประชิดเมืองเรา กิมงึดตุดตอบว่า ตัวเราชื่อกิมงึดตุดเป็นบุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ยกกองทัพมาปรารถนาจะตีเอาเมืองด่านเลียงลังก๊วนให้ได้ ตัวเจ้าเป็นผู้หญิงจะมาสู้รบต้านทานเราได้หรือ นางเลียงอองเง็กตอบว่าเราชื่อเสียงอองเง็กเป็นภรรยาฮั่นซีตง กิมงึดตุดว่าตัวเจ้าเป็นภรรยาฮั่นซีตงผู้มีสติปัญญา เหตุใดจึงไม่รู้ร้ายและดี คุมทหารออกมาสู้รบกับเรานี้ ดุจหนึ่งเอาฟองเป็ดฟองไก่มาขว้างก้อนศิลาอันใหญ่จะได้แตกทำลายนั้นควรอยู่แล้วหรือ จงยอมสามิภักดิ์แก่เราเสียโดยดีเถิด บัดนี้ฮั่นซีตงสามีเจ้ากับบุตรเราก็จับไว้ได้แล้ว ถ้าเจ้าอ่อนน้อมเราก็จะยกโทษบุตรและสามีของเจ้าให้มีชีวิตอยู่เห็นหน้ากันต่อไป ถ้าขัดแข็งขืนจะสู้รบก็คงจะต้องตายไปด้วยกันทั้งสามคน นางเลียงฮองเง็กได้ฟังก็โกรธร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ท่านอย่ามาพูดล่อลวงเกลี้ยกล่อมเราเลย เราคุมทหารออกมาครั้งนี้ก็ปรารถนาจะจับตัวท่าน เอาอาวุธสับฟันเสียให้ได้ร้อยท่อนพันท่อน แก้แค้นแทนสามีกับบุตรเรา กิมงึดตุดได้ฟังก็หัวเราะว่า หญิงคนนี้พูดจาห้าวหาญนักหนา จะมีฝีมือสักเพียงไรนางเลียงอองเง็กว่าท่านจะใคร่รู้ฝีมือก็จงมารบกับเราเถิด ว่าแล้วก็ขับม้ารำง้าวเข้ารบกับกิมงึดตุดได้ประมาณเจ็ดเพลงแปดเพลง เห็นฝีมือกิมงึดตุดเข้มแข็งเรี่ยวแรงนักจะเอาชนะไม่ได้ ก็ขับม้าหนีกลับเข้าด่าน สั่งให้ทหารปิดประตูเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมออกมา ขณะนั้นพอเกิดพายุใหญ่ฟ้าคะนอง กิมงึดตุดเห็นได้ทีก็ขับทหารเข้าทำลายประตูปีนกำแพง ทหารหน้าที่เชิงเทินน้อยตัวต้านทานไม่อยู่ ทหารกิมงึดตุดก็เข้าเมืองได้ นางเลียงฮองเง็กเห็นเมืองเสียแก่ข้าศึกแล้ว ก็ขับม้าหนีออกทางประตูหลังเมือง ไปถึงพุ่มไม้ชายป่าแห่งหนึ่ง ได้ยินเสียงคนร้องเรียก ก็แวะเข้าไปดู เห็นแม่นมอุ้มบุตรของตัวซ่อนอยู่ที่พุ่มไม้นั้น ก็ดีใจเข้าไปอุ้มบุตรแล้วร้องไห้โศกเศร้าถึงฮั่นซีตงผู้สามี
ฝ่ายฮั่นซีตงซึ่งกิมงึดตุดให้ทหารตั้งล้อมไว้ ครั้นกิมงึดตุดยกทหารไปตีเมืองเลียงลังก๊วน ฮั่นซีตงก็ขับม้าฟันฝ่าทหารที่ล้อมไปพบฮั่นเซียงเต็กผู้บุตร ก็มีความยินดี ช่วยกันรบหักทหารหนีออกจากที่ล้อมได้ พบนายทหารของกิมงึดตุดคนหนึ่งชื่ออุนทีมกออกสกัดทางอยู่ฮั่นซีตงก็ขับม้าเข้าไปเอาง้าวฟันถูกหมวกอุนทีมกตกลงแล้วเงื้อง้าวขึ้นจะฟันซ้ำ พอเห็นรัศมีขาวพลุ่งขึ้นบนศีรษะอุนทีมก ฮั่นซีตงเห็นก็ตกใจขับม้าหนีเลยไป และอุนทีมกคนนี้เป็นผู้มีวาสนา ต่อไปภายหน้ามีบุตรคนหนึ่งจะได้เป็นกษัตริย์ครองราชสมบัติในแผ่นดินฮวน
ฝ่ายฮั่นซีตงกับฮั่นเซียงเต็กผู้บุตร หนีออกจากที่ล้อมไปใกล้จะถึงเมืองเลียงลังก๊วน เห็นธงยี่ห้อกิมงึดตุดปักอยู่บนหอรบก็เสียใจพูดกับฮั่นเซียงเต็กว่า เมืองเสียแก่ข้าศึกแล้ว มารดาเจ้ากับน้องจะตกไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ พูดกันแล้วก็ขับม้าเข้าทางหลังเมืองไปถึงพุ่มไม้ที่นางเลียงฮองเง็กอยู่ นางเลียงฮองเง็กเห็นฮั่นซีตงกับบุตรหนีมาได้ก็มีความยินดี เล่าความซึ่งได้รบสู้กับกิมงึดตุดจนเกิดพายุใหญ่เมืองเสียแก่ข้าศึก ให้ฮั่นซีตงผู้สามีกับบุตรฟังทุกประการ ฮั่นซีตงได้ฟังก็ทอดใจใหญ่ว่าเมื่อการเกิดอาเพทขึ้นดังนี้ก็เพราะชะตาเมืองจะสูญสิ้น จึงบังเอิญให้เป็นไปต่าง ๆ เราจะต้องพากันไปเมืองเปียนเหลียงฟังดูว่า พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้จะกริ้วโกรธขัดเคืองประการใด พูดกันแล้วก็ออกเดินไป
ฝ่ายกิมงึดตุดเข้าเมืองเลียงลังก๊วนได้แล้ว ก็ปราบปรามเกลี้ยกล่อมราษฎรพักทหารอยู่ที่นั้น
ฝ่ายทหารในกองทัพซึ่งเฮา ซึ่งเหลือตายกลับมาเมืองเลียงลังก๊วน พอเมืองเลียงลังก๊วนเสียแก่ข้าศึกก็หนีไปเมืองเปียนเหลียง แจ้งความกับขุนนางเจ้าพนักงานให้นำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ว่า ซึ่งเฮายกกองทัพไปได้สู้รบกับกองทัพฮวนที่แขวงเมืองเลียงลังก๊วน ฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองก็ไม่ได้ออกไปช่วยสู้รบ ซึ่งเฮาเสียทีแก่กองทัพฮวนทหารฮวนฆ่าตายเสียสิ้น แล้วยกมาตีเมืองเลียงลังก๊วนได้ ฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองนั้นจะหนีได้หรือตายก็หาทราบไม่ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ขัดเคืองฮั่นซีตง สั่งให้มีตราไปถ้าพบฮั่นซีตงก็ให้ถอดออกเสียจากที่ขุนนาง เจ้าพนักงานทำหนังสือให้ม้าใช้รีบไปตามหาฮั่นซีตง
ฝ่ายฮั่นซีตงหนีมาถึงแม่น้ำอึ้งโหใกล้เมืองเปียนเหลียงพอพบม้าใช้ถือหนังสือรับสั่งมา ฮั่นซีตงก็รับเอาหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้โปรดตั้งฮั่นซีตงมาอยู่รักษาเมืองเลียงลังก๊วนเป็นหน้าด่านสำคัญ ซึ่งเฮายกกองทัพมาได้สู้รบกับพวกฮวน ฮั่นซีตงก็ไม่ยกออกไปช่วย ครั้นกองทัพฮวนยกมาตีเมือง ฮั่นซีตงมีความประมาทให้เมืองเสียแก่ข้าศึก โทษฮั่นซีตงถึงต้องประหารชีวิตเสีย แต่ทรงพระเมตตาเห็นว่า ฮั่นซีตงได้มีความชอบต่อแผ่นดินมาแต่ก่อน จึงพระราชทานโทษให้ไม่ต้องตายแต่ให้ถอดออกเสียจากที่ขุนนาง ฮั่นซีตงได้แจ้งความในหนังสือรับสั่งแล้วก็เอาตราสำหรับตำแหน่งที่ผู้รักษาเมือง ส่งผู้ถือหนังสือไปถวายพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ ตัวฮั่นซีตงกับบุตรภรรยาพากันกลับไปอยู่บ้านเดิมแขวงเมืองเซียมไซ
ฝ่ายเตียซอกแม้ผู้รักษาเมืองฮ่อกันฮู้เป็นด่านที่สาม ครั้นแจ้งความว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมา ตีได้เมืองเลียงลังก๊วน แล้วยกเลยล่วงเข้ามาจะตีเมืองฮ่อกันฮู้ก็ตกใจ จึงปรึกษากับขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้ทหารมากถึงห้าสิบหมื่นเศษ ตัวกิมงึดตุดและนายทหารก็มีฝีมือเข้มแข็ง ตีเมืองลูอันจิว และเมืองเลียงลังก๊วนได้ทั้งสองตำบลแล้ว เล็กเต็งกับฮั่นซีตงก็เป็นคนมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งไพร่พลก็มาก เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ยังรักษาเมืองไว้ไม่ได้ เมืองเรานี้เป็นแต่เมืองน้อยไพร่พลทหารก็เบาบาง ข้าวเสบียงก็ขัดสนเห็นจะป้องกันรักษาไว้ไม่ได้ เราคิดว่าถ้ากิมงึดตุดยกกองทัพมา จะทำเป็นออกไปอ่อนน้อมเสียโดยดี ไพร่บ้านพลเมืองจึงจะไม่ได้ความเดือดร้อน คอยท่ากองทัพเมืองหลวงและหัวเมืองมาพร้อมกันแล้ว เราจึงจะค่อยคิดกลับใจตีเอาเมืองคืนให้ได้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทหารเหล่านั้นได้ฟังก็พร้อมใจกันว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว เตียซอกแม้ให้ทำธงขาวขึ้นปักไว้หน้าเมืองเป็นสำคัญว่าธงอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์
ฝ่ายเตียลิบ เตียหยงบุตรชายของเตียซอกแม้ ไปเรียนหนังสืออยู่กับซินแส ครั้นแจ้งความว่าบิดายอมยกเมืองให้กับกิมงึดตุดโดยง่ายดังนั้นก็ตกใจ พากันกลับมาบ้านถามมารดาว่า กิมงึดตุดพวกฮวนยกกองทัพมา บิดาไม่คิดสู้รบยอมยกเมืองให้เขาเสียง่าย ๆ ดังนี้จะไม่มีความผิดหรือ มารดาเตียลิบ เตียหยงจึงว่า เจ้าจงไปถามบิดาเจ้าดูเถิด มารดานี้เป็นหญิงหารู้การตื้นลึกหนักเบาไม่ เตียลิบ เตียหยงจึงว่า ข้าพเจ้ามีความวิตกนัก ถ้าบ้านเมืองเราเป็นของกิมงึดตุดแล้ว ที่ไหนจะมีความสุขเป็นปรกติเหมือนแต่ก่อน ข้าพเจ้าจะขอเงินมารดาสักสามร้อยตำลึง ถ้าขัดสนคับแค้นเข้าก็จะได้ซื้อหาข้าวกินเป็นกำลังต่อไป มารดาก็เอาเงินสามร้อยตำลึงให้ เตียลิบ เตียหยงได้เงินแล้ว ก็ใส่ไถ้คาดเอวคำนับลามารดา แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธออกไปคอยกองทัพกิมงึดตุดอยู่ต้นทาง พอเห็นกองทัพฮวนยกมา เตียลิบ เตียหยง ก็ขับม้าเข้าไล่ฟันกองทัพหน้ากิมงึดตุดเจ็บปวยล้มตายลงเป็นหลายคน กิมงึดตุดแจ้งความว่ามีทหารสองนายมารบสกัดทางอยู่ ก็สั่งให้นายทหารเอกที่มีฝีมือเร่งไปจับคนทั้งสองมาให้จงได้ ทหารกิมงึดตุดก็ขับกันเข้าล้อมเตียลิบ เตียหยงไว้ เตียลิบ เตียหยง ช่วยกันรบบุกบั่นฆ่าฟันหักหนีออกจากที่ล้อมไปได้ ฝ่ายเตียซอกแม้เห็นกองทัพกิมงึดตุดยกมาถึงหน้าเมืองก็เอาธงขาวให้ทหารถือนำหน้าเข้าไปหากิมงึดตุด กิมงึดตุดเห็นจึงถามคับมิชีที่ปรึกษาว่า เตียซอกแม้คนนี้ซื่อตรงดีอยู่หรือ เข้ามาสามิภักดิ์กับเรานี้จะเป็นอุบายหรือจะมาโดยสุจริต คับมิชีว่าข้าพเจ้าทราบอยู่ เตียซอกแม้นี้เป็นคนซื่อตรงดีเห็นจะไม่เป็นอุบายดอก กิมงึดตุดได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้นายทหาร พาตัวเตียซอกแม้เข้าคุกเข่าลงคำนับ กิมงึดตุดจึงว่าเรายกกองทัพมาครั้งนี้ก็ปรารถนาจะสู้รบกับท่าน เหตุใดท่านจึงมายอมยกเมืองให้เสียโดยดีดังนี้เรามีความสงสัยนัก เตียซอกแม้ว่า ข้าพเจ้าและนายทหารทั้งปวงคิดเห็นว่าการทุกวันนี้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้เสวยราชสมบัติ ไม่เอาพระทัยใส่ในราชการ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็พากันโลเลไปทั้งสิ้น ครั้นข้าพเจ้าจะถือความกตัญญูดื้อดึงสู้รบกับท่าน ก็เหมือนหนึ่งจะทำให้ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนยับเยินไปทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจึงได้ออกมายอมสามิภักดิ์แก่ท่านเสียโดยดี หมายจะขอโอกาสท่านห้ามปรามทหารไพร่พล อย่าให้กระทำข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนยับเยินเสียเลย กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความยินดีพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า เตียซอกแม้คนนี้มีเมตตาจิตใจโอบอ้อมอารีรักราษฎรมาก คนใจอย่างนี้หายากควรเราจะตั้งแต่งให้เป็นที่ลูอ๋อง อยู่รักษาเมืองไปตามเติม แล้วกิมงึดตุดก็กำชับห้ามทหารในกองทัพมิให้เบียดเบียนกระทำข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ถ้าผู้ใดมิฟังก็จะประหารชีวิตเสีย กิมงึดตุดจัดแจงการบ้านเมืองฮ่อกันฮู้เรียบร้อยเป็นปรกติแล้ว ก็ยกกองทัพออกเดินไปถึงแม่น้ำอึ้งโห สั่งให้ตั้งค่ายริมฝั่ง เกณฑ์ทหารให้ตัดไม้มาทำแพจะข้ามฟาก
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุแจ้งว่า เตียซอกแม้เจ้าเมืองฮ่อกันฮู้ออกยอมสามิภักดิ์กับกิมงึดตุด กิมงึดตุดยกทหารเดินกองทัพมาตั้งค่ายอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอึ้งโห ก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้นำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ตามซึ่งได้เห็นได้รู้มาทุกประการ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังตกพระทัย ตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด เตียปังเชียงจึงกราบทูลว่า คนที่มีสติปัญญาและฝีมือกล้าหาญซึ่งสู้รบกับข้าศึกนั้นก็มีอยู่สามคนคือ เล็กเตงเจาเมืองลูอันจิว ฮั่นซีตงเจ้าเมืองเลียงลังก๊วน เตียซอกแม้เจ้าเมืองฮ่อกันฮู้ คนทั้งสามก็เสียทีแเก่ข้าศึก ล้มตายยับเยินเสียหมด ยกกองทัพล่วงด่านที่สำคัญเข้ามาได้ถึงสามตำบล บัดนี้ยังเห็นเป็นที่สำคัญอยู่ก็แต่แม่น้ำอึ้งโห ถ้ากิมงึดตุดยกกองทัพข้ามแม่น้ำมาได้แล้ว เมืองเปียนเหลียงก็เห็นจะรักษาไว้ไม่ได้ คนซึ่งมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง ก็ไม่เห็นผู้ใดแล้ว ยังมีอยู่ก็แต่ลีกังกับจงเล่าซิวสองคน พอจะต้านทานข้าศึกได้ดอกกระมัง ขอพระองค์จงรับสั่งให้ออกไปตั้งอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโห คอยระวังอย่าให้กองทัพพวกฮวนข้ามมาได้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเตียปังเชียงกราบทูล ก็พยักหน้าว่าชอบแล้วชอบแล้ว จึงรับสั่งให้จงเล่าซิวเป็นแม่ทัพหน้าให้ลีกังเป็นแม่ทัพหลวง คุมทหารห้าหมื่นยกไปตั้งรักษาแม่น้ำอึ้งโห อย่าให้ข้าศึกข้ามแม่น้ำยกล่วงเข้ามาได้ จงเล่าซิว ลีกัง ก็กราบถวายบังคมลากลับมาบ้าน พบชายผู้หนึ่งรูปร่างใหญ่โตล่ำสันแข็งแรงสมเป็นทหาร จึงถามชายผู้นั้นว่าเจ้าแซ่ไรชื่อใดบ้านอยู่ที่ไหน ชายผู้นั้นคำนับแล้วจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียเปาเป็นพ่อค้าเที่ยวค้าขาย ได้ยินรับสั่งจะให้ท่านไปทัพข้าพเจ้าจึงได้มาหาท่าน จะขอทำราชการอาสาแผ่นดินเป็นทหารไปด้วย ลีกังก็มีความยินดีจึงเอาเงินกับเสื้อผ้าให้แก่เตียเปาเป็นบำเหน็จแล้วว่า ตัวเจ้ารูปร่างแข็งแรงยกของน้ำหนักได้สักเท่าไร เตียเปาว่าข้าพเจ้ายกของได้หนักแต่เพียงหกร้อยชั่ง ในขณะนั้นนายประตูเข้ามาบอกว่าจงเล่าซิวจะมาหาท่าน ลีกังก็ออกมารับพาเข้าไปข้างในคำนับกันแล้วจัดที่ให้นั่งตามสมควร ลีกังจึงพูดว่า ซึ่งรับสั่งให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพไปครั้งนี้มีความวิตกนัก ด้วยข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางพลเรือนหาได้ศึกษาในการทหารไม่ ซึ่งเตียปังเชียงกราบทูลจะให้ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพนั้น ก็เพราะใจอิจฉาแกล้งจะให้ไปตายเสียด้วยฝีมือข้าศึก ราชการครั้งนี้ข้าพเจ้าก็หมายจะเอาสติปัญญาและฝีมือท่านเป็นที่พึ่ง จงเล่าซิวจึงว่าท่านอย่าวิตกให้มากเลย เราทั้งสองตั้งใจทำราชการอาสาแผ่นดินโดยสุจริต เทพยดาก็คงจะคุ้มเกรงรักษา เมื่อการจะเป็นอย่างไรก็สุดแต่บุญวาสนา ครั้นพูดกันแล้ว ลีกังก็จัดแจงทหารพร้อมสรรพไปด้วยเครื่องศาสตราวุธ ยกออกจากเมืองเปียนเหลียง เดินทัพไปถึงแม่น้ำอึ้งโห สั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ คอยดูท่วงทีกองทัพกิมงึดตุดจะคิดประการใด
๑๘
ฝ่ายจงเล่าซิวเป็นแม่ทัพหน้ายกออกไป ก็คิดถึงงักฮุยซึ่งได้พูดจาสัญญากันไว้แต่ก่อน จึงทำหนังสือให้ม้าใช้ถือไปถึงงักฮุย ให้งักฮุยยกกองทัพมาช่วยสู้รบกับกิมงึดตุดโดยเร็ว
ฝ่ายงักฮุยเมื่อเวลานั้นป่วยอยู่ ได้ทราบหนังสือของจงเล่าซิวแล้วก็ทำหนังสือตอบไปว่า การครั้งนี้ข้าพเจ้าป่วยมาช้านานแล้ว จะคุมกองทัพไปช่วยท่านนั้นยังไปไม่ได้ ถ้าโรคค่อยคลายขึ้นแล้ว ก็จะรีบยกไปช่วยท่าน ทหารม้าใช้รับหนังสือของงักฮุยแล้ว กลับมาแจ้งความกับจงเล่าซิวว่างักฮุยป่วยมาไม่ได้ จงเล่าซิวได้ดูหนังสือรู้ความแล้วก็เสียใจ ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งลีกังสั่งให้เตียเปาลงเรือเล็กไปเที่ยวลาดตระเวน ตรวจตราดูตามลำแม่น้ำ ระวังข้าศึกอย่าให้เล็ดลอดเข้ามาสืบสวนเอาข่าวราชการทัพฝ่ายเราไปได้ เตียเปาคำนับลาลงเรือออกไปเที่ยวลาดตระเวนตามลำแม่น้ำอยู่ทุกเวลา เตียเปาจึงคิดแต่ในใจว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้ มีคำคนพูดกันว่าทหารมากมายหลายสิบหมื่น จำเราจะเล็ดลอดเข้าไปดูให้เห็นจริง คิดดังนั้นแล้วก็ลงเรือเล็กกับทหารเก้าคนสิบคน ข้ามไปถึงฝั่งข้างกองทัพกิมงึดตุดตั้งอยู่ก็จอดเรือเข้าแอบซุ่มอยู่ที่พุ่มไม้ ครั้นเวลาดึกประมาณสามยาม เตียเปาก็เหน็บกระบี่สั้น ถือกระบองเหล็กขึ้นบกเดินไปถึงค่ายพวกฮวน เห็นทหารเลวรักษาค่ายนอนหลับอยู่หน้าค่ายหลายคน เตียเปาก็ตรงเข้าจับรวบรัดเอามือปิดปากอุ้มสะพายมาได้คนหนึ่งปรารถนาจะถามข้อราชการเอาความจริง ครั้นมาใกล้จะถึงเรือก็วางทหารผู้นั้นลง เห็นไม่หายใจก็รู้ว่าทหารผู้นั้นตายเสียด้วยเอามือปิดปากหายใจไม่ออก เตียเปาก็เอาศพทิ้งน้ำเสีย แล้วรีบเดินด้อมเข้าไปเอามาได้อีกคนหนึ่ง จึงถามว่าทหารในกองทัพกิมงึดตุดมีทหารเอกทหารเลวประมาณสักเท่าใดให้บอกไปโดยจริง ถ้าเอาเท็จมากล่าวก็จะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ ทหารผู้นั้นกลัวความตาย ก็บอกว่า ทหารเอกทหารเลวมีหมดด้วยกันประมาณห้าสิบหมื่น เตียเปาได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็เอากระบี่ฟันทหารผู้นั้นตายเอาศพทิ้งน้ำเสีย แล้วเดินไปดูที่โรงตำหรับทำเรือและมัดแพซึ่งจะบรรทุกทหารข้ามฟาก เห็นนายช่างเหล่านั้นนอนหลับอยู่เป็นอันมาก เครื่องมือทิ้งเกลื่อนกลาดอยู่ เตียเปาก็ลอบเข้าไปในโรงชักกระบี่ออกฟันพวกช่างเหล่านั้นล้มตายเจ็บป่วยลงเป็นหลายคน คนเหล่านั้นตื่นขึ้นไม่รู้เหตุผล ก็ตกใจพากันวุ่นวายวิ่งหนีไปสิ้น เตียเปาเอาไฟจุดเผาโรงไม้ลุกโพลงแสงสว่างขึ้นแล้วก็ลอบหนีกลับมาเรือ
ฝ่ายทหารพวกช่างหนีไฟไปแจ้งความแก่โอก๊กเหลง โอก๊กเฮา ผู้เป็นนายกองทำการว่า ข้าศึกลอบเข้ามาฆ่าคนที่ในโรงทำเรือตายเป็นหลายคน แล้วเอาไฟเผาโรงขึ้น โอก๊กเหลงโอก๊กเฮาก็เอาความไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดให้ทหารออกเที่ยวค้นคว้าหาจับตัวข้าศึกก็ไม่ได้ จึงโกรธคาดโทษโอก๊กเหลง โอก๊กเฮา ว่าตัวเป็นนายกองไม่ระวังรักษาให้เกิดเหตุขึ้นดังนี้โทษถึงตาย จงเร่งไปทำเรือมัดแพเข้าให้ครบจำนวนในสิบวัน ถ้าไม่แล้วก็จะเอาโทษทิ้งนายทิ้งไพร่ตามอาญาศึก โอก๊กเหลง โอก๊กเฮาก็คำนับลาไป
ฝ่ายเตียเปาหนีข้ามฟากมาถึงค่ายพอเวลารุ่งสว่าง ก็เข้าไปเล่าความให้ลีกังฟังตามซึ่งได้ไปกระทำกับข้าศึกทุกประการ ลีกังได้ฟังก็โกรธว่า เราไม่ได้สั่งให้ไปทำการเช่นนี้เลย เหตุใดจึงได้ละเมิดไปทำเอาแต่อำเภอใจ คราวนี้จะยกโทษไว้ครั้งหนึ่ง ต่อไปภายหน้าอย่าทำการละเมิดเช่นนี้อีกเป็นอันขาด เตียเปาได้ฟังก็เสียใจคิดว่าเราจะเอาชีวิตเข้าไปสู้คมอาวุธข้าศึก หมายว่าจะได้ความชอบกลับมาเป็นผิดไปเสียแล้ว ก็คำนับลากลับมาลงเรือลาดตระเวนอยู่ตามเดิม
ฝ่ายกิมงึดตุดให้ทหารเร่งทำเรือทำแพอยู่ทุกเวลาเกือบจะแล้วเสร็จพอเกิดลมพัดกล้ามืดมัวกลุ้มเป็นหมอก มิได้เห็นดวงพระอาทิตย์และพระจันทร์ทั้งกลางวันกลางคืน ทหารในกองทัพหนาวยิ่งนัก กิมงึดตุดจึงพูดกับคับมิชีว่าฤดูนี้ยังไม่ถึงหน้าหนาว เหตุใดจึงได้หนาวนักหนา คับมิชีว่าซึ่งเกิดลมหนาวพัดกล้ามืดคลุ้มไปดังนี้ ข้าพเจ้าตรึกตรองการคิดเห็นว่าจะเป็นบุญวาสนาของท่าน กิมงึดตุดว่า เมื่อหนาวจัดดังนี้ไม่มีความสุขทั้งไพร่ทั้งนาย เหตุใดท่านจึงว่าเป็นบุญวาสนาเราไม่เห็นด้วย คับมิชีจึงว่าข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านฟัง เมื่อครั้งแผ่นดินหงอโต้ ก๊วยอุยยกกองทัพไปตีเมืองฮั่นเป็นเดือนแปดใช่เทศกาลหนาวก็มาเกิดลมหนาวขึ้นเหมือนดังนี้ น้ำในแม่น้ำแข็งทหารเดินข้ามไปได้โดยสะดวกเข้าตีเมืองฮั่นได้ ครั้งนี้ท่านยกกองทัพมาถึงแม่น้ำอึ้งโหกีดกั้นขวางหน้าอยู่ มาเกิดลมหนาวขึ้น น้ำในแม่น้ำอึ้งโหก็คงจะแข็งเหมือนเมื่อครั้งก๊วยอุยตีเมืองฮั่น กิมงึดตุดจึงใช้ให้ทหารไปดูที่แม่น้ำอึ้งโห เห็นน้ำแข็งพอจะเดินทหารข้ามไปได้ดังคำคับมิชีกล่าวก็มีความยินดียิ่งนัก สั่งให้นายทัพนายกองจัดทหารเตรียมพร้อม กิมงึดตุดก็แต่งตัวออกเดินหน้านำทหารกองทัพข้ามแม่น้ำไปถึงฝั่งได้ ลมหนาวที่มีดกลุ้มนั้นก็เลิกหายเห็นดวงพระอาทิตย์แสงแดดล่องน้ำในแม่น้ำนั้นก็คืนเหลวไป ทหารในกองทัพกิมงึดตุดข้ามยังไม่หมด กิมงึดตุดก็สั่งให้โอก๊กเหลงเอาเรือเอาแพบรรทุกทหารข้ามฟากมาถึงได้พร้อมกันสิ้น
ฝ่ายเตียเปาลาดตระเวนอยู่ในแม่น้ำอึ้งโห เมื่อเวลานั้นเรือติดน้ำแข็งออกลาดตระเวนไม่ได้ ครั้นสิ้นหนาวแสงแดดส่องน้ำในแม่น้ำนั้นเหลว เตียเปาออกลาดตระเวนเห็นกองทัพกิมงึดตุดข้ามฟากมาได้สิ้นแล้ว ก็ตกใจรีบเอาความไปแจ้งกับลีกังแม่ทัพทุกประการ ลีกังจึงปรึกษากับจงเล่าซิวว่า ฤดูนี้ก็ใช่เทศกาลหนาว บังเกิดลมหนาวนัก น้ำในแม่น้ำอึ้งโหแข็งข้าศึกข้ามมาได้แล้ว ทหารในกองทัพเราทนหนาวไม่ได้พากันหลบหนีไปเสียสักครึ่งหนึ่ง เมื่อการเกิดเหตุอัศจรรย์ขึ้นดังนี้ไม่รู้ที่จะคิดประการใดเลย จงเล่าซิวจึงว่าข้าพเจ้าคิดตรึกตรองไปก็เสียใจ เห็นว่าการอันเป็นบุญวาสนาของกิมงึดตุด ซึ่งจะได้ชัยชนะแก่เจ้านายเราเป็นมั่นคง ซึ่งเราจะดื้อดึงต่อสู้ข้าศึกนั้นเห็นจะต้านทานไม่อยู่ ด้วยทหารมีตัวอยู่น้อยนัก เห็นจะเหลือกำลังจำจะต้องถอยกองทัพกลับเข้าไปเมืองเปียนเหลียง รวบรวมทหารให้ได้มากแล้วจึงค่อยคิดออกมาต่อสู้แก่ข้าศึก ลีกังได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ทหารตระเตรียมตัวถอยทัพกลับไปเมืองเปียนเหลียง
กิมงึดตุดแจ้งว่า ลีกังถอยทัพกลับไปก็คุมทหารรีบตามติดไปทัน เข้าโจมตีทัพลีกังแตกกระจาย ไล่ฆ่าฟันทหารกองทัพลีกังตายสามส่วน หนีรอดไปได้ส่วนหนึ่ง
ฝ่ายลีกัง จงเล่าซิว หนีกองทัพกิมงึดตุดพ้นมาได้ไม่มีความสบาย กลับจะต้องโทษ
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุเมืองเปียนเหลียง ครั้นเห็นกองทัพกิมงึดตุดข้ามแม่น้ำอึ้งโหมาได้ตีกองทัพลีกัง จงเล่าซิว แตกก็รีบกลับมาเอาความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงาน ให้นำขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ทราบความว่าข้าศึกยกข้ามแม่น้ำอึ้งโหมาได้ก็ทรงขัดเคืองลีกัง จงเล่าซิวเป็นอันมาก สั่งให้ทำหนังสือรับสั่งให้ถอดลีกังกับจงเล่าซิวออกเสีย จากที่ขุนนางให้เป็นไพร่ เจ้าพนักงานทำหนังสือมอบให้ข้าหลวงไป
ฝ่ายลีกัง จงเล่าซิว มาใกล้จะถึงเมืองเปียนเหลียงพบข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งมาให้ลีกัง จงเล่าซิว ก็คำนับรับหนังสือรับสั่งเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้รับสั่งให้ลีกังกับจงเล่าซิว คุมทหารยกกองทัพไปรักษาแม่น้ำอึ้งโหไม่ให้กองทัพกิมงึดตุดยกล่วงข้ามมาได้ ลีกัง จงเล่าซิวไม่เป็นใจด้วยราชการละเลยให้กองทัพกิมงึดตุดยกข้ามแม่น้ำมาได้ โทษลีกังจงเล่าซิวผิดถึงที่ตาย แต่ทรงพระเมตตาว่าเป็นคนเก่ามีความชอบต่อแผ่นดินมา จึงพระราชทานโทษซึ่งจะประหารชีวิตนั้นเสีย ให้ถอดลีกัง จงเล่าซิว ออกเป็นไพร่ ลีกัง จงเล่าซิว ได้แจ้งหนังสือรับสั่งแล้ว ก็เอาตราสำหรับยศคืนให้ข้าหลวงไปถวายพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ ลีกังจึงพูดกับจงเล่าซิวว่า เราทั้งสองยกกองทัพไปครั้งนี้ ก็ตั้งใจซื่อสัตย์กตัญญูต่อแผ่นดินโดยสุจริต แต่การศึกเหลือกำลังก็ย่อมทราบอยู่แล้ว เจ้านายของเราเชื่อคำคนที่พูดจายุยง จึงได้ถอดเราเสียจากราชการก็ไม่มีความโทมนัส แต่อยู่ในเมืองเปียนเหลียงนี้เห็นจะไม่พ้นภัยอันตราย จะต้องพาบุตรภรรยาครอบครัวอพยพไปอยู่บ้านอื่นเมืองอื่นคอยฟังราชการไปก่อน เมื่อมีท่วงทีก็คงจะได้ทำราชการอาสาแผ่นดินต่อไปอีก พูดแล้วก็พากันเข้ามาในเมืองเปียนเหลียงรวบรวมทรัพย์สิ่งของ อพยพครอบครัวบุตรภรรยาออกจากเมืองไป
ฝ่ายกิมงึดตุดข้ามแม่น้ำอึ้งโหมาได้พร้อมมูลกันแล้วจัดให้เฮกฮอกเกาคุมทหารเป็นทัพหน้า ให้โอก๊กเหลง โอก๊กเฮาเป็นทัพหนุน กิมงึดตุดเป็นแม่ทัพหลวง ยกเดินกองทัพเข้าไปเมืองเปียนเหลียง ครั้นใกล้กำแพงเมืองประมาณยี่สิบลี้ ก็สั่งให้กองทัพหน้าหยุดตั้งค่ายลงไว้ กองทัพหนุน กองทัพหลวงก็ตั้งราย ๆ กันออกมา
ฝ่ายม้าใช้เห็นกองทัพกิมงึดตุดยกเข้ามาใกล้เมืองแล้วก็เอาข่าวเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้กราบทูลพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ทรงทราบ ก็รับสั่งให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเข้ามาพร้อมกันตรัสปรึกษาว่า กิมงึดตุดยกกองทัพล่วงเข้ามาตั้งอยู่ใกล้กำแพงเมืองแล้ว ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด เตียปังเชียงจึงกราบทูลว่าข้าพเจ้าได้มีหนังสือไปเกณฑ์กองทัพหัวเมืองให้ยกมาช่วยก็ยังไม่มาถึง บัดนี้กิมงึดตุดยกข้ามแม่น้ำอึ้งโหมาได้แล้ว ทหารซึ่งจะรักษาเมืองก็มีอยู่น้อยตัวเห็นจะสู้รบต้านทานไม่ได้ ขอให้จัดสิ่งของทองเงินออกไปให้กำนัลกิมงึดตุดพูดจาขอเป็นทางไมตรีให้ยกกองทัพข้ามแม่น้ำอึ้งโหไปเสีย แต่พอกองทัพหัวเมืองมาถึงพร้อมกันแล้ว จึงค่อยคิดราชการต่อไปก็คงจะได้ชัยชนะ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าเมืองเราเป็นใหญ่หัวเมืองใหญ่น้อยที่ขึ้นก็มีเป็นอันมาก ซึ่งจะจัดสิ่งของออกไปอ่อนน้อมพูดจาเป็นไมตรีกับกิมงึดตุดพวกฮวนนอกประเทศนั้น เรายังไม่เห็นด้วยในเมืองเรานี้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็มีอยู่เป็นอันมาก จะไม่มีผู้ใดคิดต่อสู้ต้านทานกิมงึดตุดได้แล้วหรือ เตียปังเชียงทูลว่าซึ่งจัดสิ่งของออกไปให้กิมงึดตุดขอเป็นทางไมตรีนั้นก็พอจะให้สงบศึกสงคราม ถ้าไม่คิดดังนี้ขืนจะสู้รบข้าพเจ้าเห็นว่า กิมงึดตุดยกมาทหารมีฝีมือก็มาก จะเข้าตีหักหาญเอาฝ่ายเราเหลือกำลังที่จะรักษาเมืองไว้ได้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ก็สิ้นพระปัญญาที่จะโต้แย้ง ยอมเห็นด้วยตามคำเตียปังเชียงว่าทุกประการ เตียปังเชียงจึงกราบทูลอีกว่าซึ่งจะไปพูดจากับกิมงึดตุดครั้งนี้ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปเอง แต่จะรับพระราชทานสิ่งของทองคำหนักหาบหนึ่งเงินห้าหมื่นตำลึง แพรสีต่างๆ กันพันม้วนหญิงสาวรูปงามห้าสิบคน หญิงมโหรีขับร้องห้าสิบคน ของกินกระบือแพะเป็ดไก่เอาไปให้เขาพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ก็รับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดสิ่งของมอบให้เตียปังเชียงตามซึ่งกราบทูล เตียปังเชียงได้สิ่งของและหญิงรูปงามครบจำนวนแล้ว ก็บรรทุกเกวียนออกจากเมืองหลวงไปถึงค่ายเฮกฮองเกาซึ่งเป็นนายกองทัพหน้า แจ้งกับผู้รักษาประตูว่าตัวเราชื่อเตียปังเชียง เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเปียนเหลียง จะขอเข้าไปหาท่านแม่ทัพนายประตูก็เข้าไปแจ้งความกับเฮกฮองเกา เฮกฮองเกาให้นายทหารรองออกมาพาตัวเตียปังเชียงเข้าไปในค่าย ต่างคนคำนับกัน เฮกฮองเกาถามว่าท่านออกมาด้วยกิจธุระสิ่งใด เตียปังเชียงบอกว่า พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ใช้ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกมาให้กิมงึดตุดแม่ทัพใหญ่ กับมีข้อความจะพูดจาเป็นทางราชไมตรี ขอท่านได้กรุณานำข้าพเจ้าไปให้พบกิมงึดตุดแม่ทัพใหญ่ด้วย เฮกฮองเกาได้ฟังก็โกรธว่า สิ่งของทั้งปวงนี้ให้กับเราไม่ได้หรือ เราก็มีอาญาสิทธิ์ฆ่าคนได้เหมือนกัน ว่าดังนั้นแล้วก็ทั้งให้ทหารจับตัวเตียปังเชียงไปฆ่าเสีย เตียปังเชียงเห็นทหารตรูกันเข้ามาจะจับตัวก็ตกใจ จึงร้องว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธข้าพเจ้าก่อนซึ่งจะขอพบกิมงึดตุดนั้น ก็เพราะจะพูดด้วยราชการแผ่นดิน เฮกฮองเกาว่าจะพูดด้วยราชการสิ่งใด ๆ พูดกับเราไม่ได้หรือ จำเพาะจะข้ามหน้าไปพูดกับกิมงึดตุดก่อน ตัวมีความประมาทดูถูกเรานัก เตียปังเชียงว่าข้าพเจ้าออกมาครั้งนี้ ก็เป็นการดีหมายใจจะช่วยกิมงึดตุดให้ได้เมืองเปียนเหลียงโดยง่าย เมื่อจะใช้ข้าพเจ้าประการใดก็จะปฏิบัติตาม เฮกฮองเกาว่าการสิ่งใดเราจะเอาเป็นธุระให้สิ้น หาต้องไปถึงกิมงึดตุดไม่ ท่านจงเอาของซึ่งพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ส่งออกมานั้นมอบให้แก่เราเถิด เตียปังเชียงได้ฟังจึงคิดว่า เฮกฮองเกานี้เป็นคนโลภเราตกเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือก็เสียทีแล้ว ครั้นจะขัดขืนก็คงจะฆ่าเสียจำจะต้องยอมให้ ถ่ายชีวิตรอดไปก่อนจึงค่อยเข้าไปขู่พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ เอาของออกมาให้กิมงึดตุดอีกคิดดังนั้นแล้วก็ว่าซึ่งท่านรับเป็นธุระนั้นข้าพเจ้าก็มีความยินดี จึงทั้งให้ทหารที่มาด้วยขนของเข้าไปให้เฮกฮองเกาทั้งสิ้นแล้ว ก็คำนับ ลากลับมาเมืองเปียนเหลียง เฮกฮองเกาไต้สิ่งของมากมายก็มีความยินดี จึงคิดว่ายกกองทัพมาด้วยกิมงึดตุดครั้งนี้ก็หมายจะหาผลประโยชน์ บัดนี้ก็ได้สมประสงค์แล้ว ไม่ต้องการที่จะอยู่ให้เหนื่อยยากลำบากตัวไป ยกทัพกลับไปบ้านเมืองเราให้เป็นสุขเสียดีกว่า คิดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารรวบรวมสิ่งของบรรทุกเกวียนกับหญิงสาวและหญิงมโหรีร้อยคนไว้พร้อมเสร็จ ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเฮกฮองเกาก็ยกทัพแยกทางกลับไปเมืองม้าธีก๊ก ครั้นเวลารุ่งเช้าทหารกองทัพกิมงึดตุดไปที่ค่ายกองทัพหน้าไม่เห็นมีผู้คนก็เอาความมาแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดได้ฟังก็ตกใจพูดกับนายทหารทั้งปวงว่าเหตุใดหนอ เฮกฮองเกาจึงได้ทิ้งเราเสียเลิกทหารหนีไป ท่านทั้งปวงยังรู้ความสิ่งใดบ้างหรือไม่ นายทหารเหล่านั้นก็ว่าไม่ทราบความสิ่งใดเลย กิมงึดตุดว่าคงจะมีเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นแน่จึงได้เลิกทัพหนีกลับไปเสีย ครั้นจะให้ติดตามไปเอาตัวก็คงจะเกิดรบฆ่าฟันกันขึ้นเป็นสองธุระไปช่างเขาเถิด แต่ทหารเราอยู่เท่านี้ก็พอจะตีเอาเมืองเปียนเหลียงได้ พูดดังนั้นแล้วจึงสั่งให้โอก๊กเหลง โอก๊กเฮา คุมทหารเป็นทัพหน้าไปตั้งอยู่ที่ค่ายเฮกฮองเกา
ฝ่ายเตียปังเชียงออกจากค่ายเฮกฮองเกาไป ครั้นเวลาเช้าก็ได้ข่าวว่าเฮกฮองเกาเลิกกองทัพไปสิ้นแล้ว จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ว่าข้าพเจ้าเอาของพระราชทานไปให้กับแม่ทัพฮวนก็รับถ้อยคำว่าจะเลิกทัพกลับไป ครั้นเวลาเช้ากองทัพที่มาตั้งประชิดอยู่นั้นเลิกกลับไปสิ้นแล้ว พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทราบความก็มีพระทัยยินดีนัก สิ้นพระราชวิตกเสด็จขึ้นข้างใน
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุเห็นกองทัพฮวนยกมาตั้งลงที่ค่ายประชิดแน่นหนาขึ้นอีก ก็รีบเอาความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้นำขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ตกพระทัย จึงรับสั่งให้หาเตียปังเชียงเข้าไปเฝ้าตรัสว่า ท่านบอกเราว่าแม่ทัพฮวนรับของไว้และเลิกทัพกลับไปสิ้นแล้ว บัดนี้ทำไมจึงมีกองทัพมาตั้งแน่นหนาขึ้นอีกเล่า เตียปังเชียงทูลว่าข้าพเจ้าได้ออกไปพูดจาไมตรีกับกิมงึดตุดรับแน่นอนว่าจะเลิกทัพกลับไป ครั้นเวลาเช้าก็เห็นกองทัพเลิกกลับไปสิ้นแล้ว ซึ่งมีกองทัพยกมาตั้งประชิดเข้าอีกนั้น เห็นทีกิมงึดตุดจะคิดว่าสิ่งของซึ่งพระราชทานออกไปนั้นน้อย ไม่พอจะแจกให้นายทัพนายกองจึงได้ยกกลับมา ขอพระองค์จงพระราชทานสิ่งของตามบัญชีของก่อนให้อีก ข้าพเจ้าจะออกไปต่อว่าให้กิมงึดตุดเลิกทัพกลับไปจงได้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ฟังเตียปังเชียงกราบทูลก็ยอมพระราชทานของให้ตามบัญชีครั้งก่อน เตียปังเชียงได้รับสิ่งของแล้วก็ถวายบังคมลารีบออกไปถึงค่ายกองทัพหน้าแล้วเห็นโอก๊กเหลง โอก๊กเฮา ออกมาเดินตรวจทหารอยู่หน้าค่ายก็ตรงเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ โอก๊กเหลงจึงถามว่าท่านคุมสิ่งของออกมานี้จะให้กิมงึดตุดหรือตัวเรา เราเป็นนายทหารแม่ทัพหน้ามิใช่กิมงึดตุด เรารู้อยู่ว่าเมื่อครั้งก่อนท่านคุมสิ่งของออกมาให้กิมงึดตุด เฮกฮองเการับไว้ไม่เอาไปให้กิมงึดตุด เฮกฮองเกาเอาไว้เสียเองแล้วเลิกกองทัพกลับไปบ้าน กิมงึดตุดหาได้สิ่งของไม่ ครั้งนี้ตัวเราจะรับนำสิ่งของไปให้กิมงึดตุดเอง เมื่อท่านมีธุระสิ่งใดจะพูดกับกิมงึดตุดก็สั่งไว้เถิด เราจะไปบอกกิมงึดตุดให้ทราบ แต่เวลานี้กิมงึดตุดยังมีธุระกังวลมาก ท่านจงกลับไปก่อนอีกสักสองสามวันจึงค่อยกลับมา ซึ่งท่านจะขอเป็นไมตรีให้กิมงึดตุดเลิกกองทัพกลับไปนั้น เราจะเป็นธุระช่วยสงเคราะห์ให้สำเร็จจงได้ เตียปังเชียงได้ฟังก็มีความยินดีเอาสิ่งของซึ่งคุมออกไปนั้นมอบให้กับโอก๊กเหลง โอก๊กเฮาแล้วก็คำนับลาเข้าเมืองเปียนเหลียง โอก๊กเหลง โอก๊กเฮาเห็นเตียปังเชียงกลับไปไกลแล้ว ก็ปรึกษากันว่าครั้งก่อนเตียปังเชียงคุมสิ่งของมา เฮกฮองเกาก็รวบรวมไว้เสียเองสิ้น แล้วเลิกทัพกลับไปบ้านเมืองก็ไม่เห็นมีถ้อยความสิ่งใด ครั้งนี้เตียปังเชียงเอาสิ่งของออกมาอีก เราพูดหลอกลวงเอาไว้ได้สิ้น เราจะยกกองทัพกลับไปบ้านเมืองให้เหมือนเฮกฮองเกาดีกว่าอยู่ทำศึกสงครามต่อไป ครั้นปรึกษาตกลงพร้อมใจกันแล้วเวลาดึกประมาณสองยาม โอก๊กเหลง โอก๊กเฮาก็รวบรวมสิ่งของพาทหารของตัวเลิกกองทัพไปเมืองเอียนจือก๊ก
ฝ่ายทหารกิมงึดตุด ซึ่งเข้ากระบวนทัพมาด้วยโอก๊กเหลง โอก๊กเฮา เห็นโอก๊กเหลง โอก๊กเฮา พาทหารพวกพ้องหนีไปแต่ในเวลากลางคืนสิ้นแล้ว ครั้นเวลาเช้าก็เอาความไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดรู้เหตุดังนั้นก็ตกใจ จึงปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่ากองทัพหน้าให้ไปตั้งไม่ติดเลย เฮกฮองเกาก็เลิกทัพหนีไป ครั้นให้โอก๊กเหลง โอก๊กเฮาไปตั้งอยู่แทนไม่ช้านานสักเท่าใดก็เลิกกองทัพหนีไปอีก เห็นชะรอยชาวเมืองจะออกมาให้สินบาดคาดสินบนได้สมคิดแล้วก็เลิกทัพกลับไป ทำศึกบอกขอแรงกันมาช่วยดังนี้ได้ความเจ็บช้ำน้ำใจนัก ครั้นจะให้ไปติดตามก็คงจะเกิดเป็นศัตรูกันขึ้นจะต้องนิ่งทนงดไปก่อน ตั้งหน้าตีเอาเมืองเปียนเหลียงเสียให้ได้แล้วจึงค่อยคิดแก้แค้นคนเหล่านี้ที่หมิ่นประมาทเราต่อไป กิมงึดตุดจึงสั่งให้ทหารเตรียมพร้อมแล้วก็ยกไปตั้งอยู่ที่ค่ายกองทัพหน้า ฝ่ายทหารสอดแนมคอยฟังเหตุการณ์เห็นทหารข้าศึกเลิกกลับไปแล้วยกมาตั้งอีกเหมือนอย่างแต่ก่อน ก็รีบเอาความเข้ามาแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้นำขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ทรงทราบดังนั้นก็ไม่มีความสบาย จึงรับสั่งให้หาเตียปังเชียงเข้ามาเฝ้าตรัสว่า เราให้คุมสิ่งของออกไปให้กิมงึดตุดถึงสองครั้ง เหตุใดเลิกไปแล้วก็กลับมาตั้งลงอีก เลิกไปแล้วกลับมาตั้งลงอีกดังนี้ท่านจะคิดประการใด เตียปังเชียงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกไปสองครั้งนั้นไม่ได้พบกับตัวกิมงึดตุด พบแต่แม่ทัพหน้า ข้าพเจ้าจะให้พาไปหากิมงึดตุดก็ไม่พาไป ว่าจะรับของไปให้กิมงึดตุด ช่วยพูดจาแก้ไขให้เลิกทัพกลับไปจงได้ ข้าพเจ้าจึงได้มอบสิ่งของให้ไว้ บัดนี้ข้าพเจ้าคิดว่าจะขอพระราชทานของไปอีกสักครั้งหนึ่งให้พบตัวกิมงึดตุดเอง จะพูดจาต่อปากต่อคำให้เลิกทัพกลับไปจงได้ พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าท่านนี้เป็นขุนนางผู้ใหญ่เราก็มีความนับถือ พูดจาไม่แน่นอนกลับกลอกว่าพบกับกิมงึดตุด แล้วบัดนี้ว่าไม่ได้พบกิมงึดตุดจะรู้ที่เชื่อฟังอย่างไรได้ มากะเกณฑ์เอาสิ่งของบ่อย ๆ ดังนี้จะมีที่ไหนให้นักหนา เตียปังเชียงจึงกราบทูลว่าสิ่งของทั้งปวงหาได้โดยง่าย สิริราชสมบัติได้โดยยากนัก พระองค์จะมารักสิ่งของทั้งปวงมากกว่าสิริราชสมบัตินั้นเห็นไม่ควร พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ไม่รู้ที่จะตรัสโต้ตอบประการใด ก็พระราชทานสิ่งของและหญิงรูปงามให้ไปตามจำนวนครั้งก่อนอีก เตียปังเชียงรับสิ่งของเสร็จแล้วก็กราบถวายบังคมลาออกไปถึงค่ายกองทัพหน้า บอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดแจ้งว่าขุนนางเปียนเหลียงคุมสิ่งของออกมา ก็ให้นายทหารออกมารับพาตัวเข้าไปในค่าย เตียปังเชียงเข้าไปถึงก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ใช้ให้ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกมาเป็นบรรณาการขอเป็นทางไมตรี อย่าให้ท่านคิดทำศึกสงครามต่อไป และสิ่งของข้าพเจ้าคุมออกมาแต่ก่อนสองครั้งแล้วให้ไว้กับเฮกฮองเกาครั้งหนึ่ง ให้กับโอก๊กเหลง โอก๊กเฮาครั้งหนึ่งจะขอให้พาไปพบท่าน นายทหารทั้งสองก็ไม่พาไป ข้าพเจ้าคุมออกมาอีกครั้งนี้เป็นคำรบสามได้พบท่านเป็นบุญของข้าพเจ้านักหนา ตัวข้าพเจ้าก็จะสมัครเข้าทำราชการอยู่ในท่านตามแต่ท่านจะใช้สอย ขออาสาไปให้สำเร็จความปรารถนาท่านจงได้ กิมงึดตุดจึงว่ากองทัพหน้าทั้งสองได้รับของกำนัลของท่านเป็นผลประโยชน์แล้วก็พากันหนีเราไป ซึ่งท่านว่าจะอาสาเราให้สำเร็จความปรารถนานั้นท่านจะคิดประการใด เตียปังเชียงจึงว่าข้าพเจ้าคิดตรึกตรองเห็นการว่าเมืองเปียนเหลียงก็สิ้นกำลังแล้ว ข้าพเจ้าจะกลับไปเฝ้าขอพระราชอนุชาพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้มาให้ท่านไว้เป็นจำนำองค์หนึ่ง เมืองเปียนเหลียงก็คงจะตกอยู่ในอำนาจท่าน เมื่อการต่อไปภายหน้าท่านจะคิดอีกประการใดก็คงจะไม่ยาก กิมงึดตุดได้ฟังก็คิดแต่ในใจว่า เตียปังเชียงคนนี้สันดานชั่วนักไม่มีความกตัญญูต่อเจ้านายเลย คนอย่างนี้ไม่ควรจะเลี้ยงไว้ให้หนักแผ่นดิน แต่การครั้งนี้จำจะต้องคบหาคนสันดานชั่วเป็นไส้ศึกจึงจะสำเร็จความปรารถนา คิดดังนั้นแล้วทำเป็นยินดี ชมว่าท่านนี้มีสติปัญญาดีนักสมควรเป็นขุนนางผู้ใหญ่ คิดผ่อนปรนบำบัดความเดือดร้อนของราษฎรไม่ให้ยับเยินระส่ำระสายด้วยกำลังทแกล้วทหารของเรานั้นชอบแล้ว สมควรที่เป็นผู้สำเร็จราชการทำนุบำรุงราษฎรไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินจริง ๆ ซึ่งท่านจะกลับเข้าไปนั้นเราจะให้คับมิกัง คับมิเชียง สองนายกำกับเข้าไปด้วย เตียปังเชียงได้ฟังกิมงึดตุดสรรเสริญชมเชยยกยอดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก จึงเอาบัญชีรายสิ่งของเข้าไปส่งให้กิมงึดตุด กิมงึดตุดรับมาอ่านดูแล้วว่าสิ่งของทั้งปวงเราก็จะรับไว้ แต่หญิงรูปงามและหญิงมโหรีนั้นท่านจงเอากลับคืนไปเสียเถิดเราไม่ต้องการ เตียปังเชียงได้ฟังก็คำนับลาพาคับมิกัง คับมิเชียง กับหญิงกลับไปเมืองเปียนเหลียง ครั้นเวลาพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้เสด็จออก เตียปังเชียงก็เข้าไปเฝ้ากราบทูลว่า ข้าพเจ้าคุมสิ่งของออกไปพบกิมงึดตุด ได้พูดจาตกลงยอมจะถอยทัพกลับไป แต่จะขอพระราชอนุชาของพระองค์ไปไว้เป็นจำนำองค์หนึ่ง ของซึ่งพระราชทานไปนั้นรับไว้สิ้น แต่หญิงรูปงามนั้นไม่รับให้คืนกลับมา แล้วทูลต่อไปว่า ซึ่งกิมงึดตุดขอรับพระราชทานพระอนุชาไปเป็นจำนำนั้นควรอยู่แล้ว กิมงึดตุดจะได้เป็นที่ไว้ใจ ถ้าขัดขืนไม่ยอมให้ก็คงจะไม่สิ้นศึกสงคราม ด้วยกิมงึดตุดยกมาครั้งนี้นายทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งก็มาก ทหารเลวก็ถึงห้าสิบหมื่น เหลือกำลังเราที่จะคิดสู้รบรักษาบ้านเมือง ขอพระองค์จงทรงพระเมตตาแก่อาณาประชาราษฎรไพร่บ้านเมืองอย่าให้ได้ความเดือดร้อนยับเยินเสียเลย พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ฟังเตียปังเชียงเอาอำนาจกิมงึดตุดมาข่มขี่ดังนั้นก็อัดอั้นพระทัยไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงตรัสว่าท่านจงพาคับมิกัง คับมิเชียง ไปพักอยู่ที่ตึกรับแขกเมืองก่อนเถิด เราจะเข้าไปทูลปรึกษาพระราชบิดาดูก่อน เตียปังเชียงก็กราบถวายบังคมลาพาคับมิกัง คับมิเชียง ไปอยู่ที่ตึกรับแขกเมือง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ก็เข้าไปเฝ้าพระราชบิดา ทูลความตามซึ่งเตียปังเชียงกล่าวนั้นทุกประการ ไทเซียงฮองได้ทราบก็ทรงพระกันแสงตรัสว่าการเกิดขึ้นดังนี้เรารู้อยู่ เพราะเตียปังเชียงเอาใจไปเผื่อแผ่กับข้าศึกเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน แต่เป็นการจนใจเข้าอยู่ในที่บังคับแล้วจะทำอย่างไรได้ จำจะให้เตียอ๋องน้องของเจ้าไปเป็นจำนำอยู่กับเขา จึงรับสั่งให้หาเตียอ๋องเข้ามาเฝ้าตรัสว่า บัดนี้กิมงึดตุดยกกองทัพมาเราเห็นว่าไพร่พลทหารในเมืองเราก็น้อย ขุนนางที่มีสติปัญญาแข็งแรงจะเป็นแม่ทัพสู้ศึกสงครามได้ก็ไม่มีตัว ซ้องคิมจงให้เตียปังเชียงคุมสิ่งของออกไปให้กิมงึดตุดขอเป็นทางไมตรีให้เลิกศึกสงครามเสีย กิมงึดตุดก็ยอม แต่จะขอน้องซ้องคิมจงไปไว้เป็นจำนำคนหนึ่ง เราไม่เห็นผู้ใดที่จะไปกับกิมงึดตุดได้ เห็นอยู่แต่เจ้าผู้เดียว ตรัสดังนั้นแล้วก็ทรงพระกันแสงสะอึกสะอื้นไปเป็นอันมาก เตียอ๋องจึงกราบทูลว่าข้าพเจ้าเกิดมาในราชตระกูลก็ตั้งใจอยู่ว่าจะเอาชีวิตร่างกายฉลองพระคุณพระราชบิดาและพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ ช่วยระงับดับทุกข์ร้อนของราษฎร ครั้งนี้โปรดให้ข้าพเจ้าไปเป็นจำนำอยู่กับกิมงึดตุดนั้น ข้าพเจ้ามีความยินดีสมใจที่จะได้ฉลองพระเดชพระคุณ ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระอาลัยโศกเศร้าไปเลย เตียอ๋องก็เสด็จออกขุนนางให้หาเตียปังเชียงเข้ามาเฝ้า ไทเซียงฮองจึงตรัสว่าลูกเราซึ่งจะไปเป็นจำนำอยู่กับกิมงึดตุดนั้น เตียอ๋องเขารับอาสาจะไป ขุนนางผู้ใดจะไปกับลูกเราบ้าง ชีนไคว่จึงทูลว่าข้าพเจ้าจะขออาสาฉลองพระเดชพระคุณไปด้วยเตียอ๋อง ไทเซียงฮองได้ทรงฟังก็ยินดีตรัสว่าเจ้าจะไปด้วยก็ดีแล้ว จงอุตส่าห์พิทักษ์รักษาตักเตือนดูแลระวังกันให้ดีเถิด ตรัสแล้วก็เสด็จขึ้น เตียอ๋องกับชีนไคว่ออกมาบ้าน แจ้งความกับบุตรภรรยาจัดแจงสิ่งของพอสมควรไปหาเตียปังเชียง เตียปังเชียงก็พาเตียอ๋อง ชีนไคว่ กับคับมิกัง คับมิเชียง ออกจากเมืองเปียนเหลียงตรงไปค่ายกิมงึดตุด เตียปังเชียงจึงให้เตียอ๋องกับชีนไคว่พักอยู่นอกค่ายก่อน ตัวเตียปังเชียงกับคับมิกัง คับมิเชียงเข้าไปหากิมงึดตุดที่ในค่าย คำนับแล้วแจ้งความตามซึ่งพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ให้เตียอ๋องพระราชอนุชาออกมาเป็นจำนำ ข้าพเจ้าให้เตียอ๋องกับชีนไคว่ขุนนางพักอยู่นอกค่าย กิมงึดตุดจึงสั่งให้ภูลูอุ๊นไปเชิญเตียอ๋องเข้ามาในค่าย ภูลูอุ๊นเป็นคนทะลึ่งซุ่มซ่ามฟังความไม่ถนัดสำคัญว่าให้ไปจับเตียอ๋องเข้ามาก็รีบออกไปนอกค่าย เห็นคนขี่ม้ายืนอยู่สองคน ภูลูอุ๊นถามว่าผู้ใดชื่อเตียอ๋อง ชีนไคว่ชี้มือบอกว่าท่านผู้นี้แหละชื่อเตียอ๋อง ภูลูอุ๊นก็ตรงเข้าไปจับมือเตียอ๋องกระชากตกม้าลงลากเข้าไปในค่าย ชีนไคว่ก็ตามเข้าไปด้วย ขณะเมื่อภูลูอุ๊นลากเตียอ๋องมานั้นด้วยกำลังแรง เตียอ๋องได้ความชอกช้ำเจ็บปวดยิ่งนัก พอเข้ามาถึงกิมงึดตุดพูดไม่ออกประเดี๋ยวหนึ่งก็ขาดใจตาย กิมงึดตุดเห็นเตียอ๋องตายก็ตกใจจึงว่าเราสั่งให้ไปเชิญเตียอ๋องเข้ามาในค่าย เหตุใดจึงได้ไปฉุดลากเตียอ๋องจนขาดใจตายดังนี้ทำเกินนัก สั่งให้ทหารเอาตัวภูลูอุ๊นไปฆ่าเสียตัดศีรษะไปเสียบไว้หน้าค่าย แล้วกิมงึดตุดจึงว่าชีนไคว่ขุนนางซึ่งออกมาด้วยเตียอ๋องนั้นจะต้องรับเลี้ยงไว้ ให้ชีนไคว่กับขุนนางนายทหารของเราเอาศพเตียอ๋องไปฝังไว้ตามสมควร
๑๙
กิมงึดตุดจึงพูดกับเตียปังเชียงว่าเตียอ๋องมาถึงก็ตายเสียแล้วท่านจะคิดประการใด เตียปังเชียงว่าพระราชบุตรพระเจ้าไทเซียงฮองยังมีอยู่อีกพระองค์หนึ่งชื่อเตียเกาเป็นที่คังอ๋อง ข้าพเจ้าจะเข้าไปขอเอามาแทนตัวเตียอ๋องให้ได้ กิมงึดตุดว่าท่านจงเร่งกลับเข้าไปพูดจาแก้ไขเอามาให้ได้ เตียปังเชียงก็คำนับลากลับมาเมืองเปียนเหลียงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าข้าพเจ้าพาเตียอ๋องไปถึงค่ายกิมงึดตุด เตียอ๋องเห็นทหารของกิมงึดตุดร่างแข็งแรงมากมายนักก็ตกใจกลัวประหม่าจนเหงื่อโซมตัว หน้ามืดเป็นลมพลัดตกจากหลังม้าแก้ไขก็ไม่ฟื้น เตียอ๋องขาดใจตายเสียแล้ว พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ทราบว่าพระราชอนุชาสิ้นพระชนม์ก็สงสารทรงพระกันแสง เตียปังเชียงก็พลอยทำเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย แล้วกราบทูลว่ากิมงึดตุดจะขอพระราชอนุชาไปแทนตัวเตียอ๋องถ้าไม่ได้ก็จะยกกองทัพเข้าตีเอาเมืองให้แตกในสามวัน พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ตกพระทัย จึงรับสั่งให้หาคังอ๋องเข้ามาจึงตรัสว่า น้องเจ้าซึ่งส่งออกไปเป็นจำนำนั้น ไปถึงค่ายกิมงึดตุดก็เป็นลมตายเสียแล้ว บัดนี้กิมงึดตุดจะขอตัวเจ้าไปเป็นจำนำแทนตัวเตียอ๋อง ถ้าไม่ได้ก็จะยกกองทัพเข้าตีเอาเมืองเปียนเหลียงให้จงได้ คังอ๋องทูลว่าซึ่งกิมงึดตุดจะเอาตัวข้าพเจ้าไปเป็นจำนำนั้น ข้าพเจ้ามีความยินดีจะขออาสาไปฉลองพระเดชพระคุณ ถึงกิมงึดตุดจะใช้สอยเฆี่ยนตีฆ่าฟันประการใดก็ไม่เสียดายร่างกายและชีวิต จะเอาความกตัญญูต่อพระราชบิดาและพระองค์เป็นที่ตั้ง อย่าได้ทรงพระอาลัยถึงข้าพเจ้าเลย พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้จึงตรัสกับขุนนางว่าผู้ใดจะอาสาไปกับคังอ๋องน้องเราบ้าง ลี้เยกจุ๊ยจึงกราบทูลว่าข้าพเจ้าจะขออาสาไปกับคังอ๋อง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าดีแล้ว เจ็บไข้ทุกข์โศกสิ่งใดจะได้เห็นหน้ากัน คังอ๋องกับลี้เยกจุ๊ยก็กราบถวายบังคมลาออกมาบ้านสั่งถ้อยความกับบุตรภรรยาแล้ว ก็จัดสิ่งของเสื้อผ้าพอสมควร พากันไปหาเตียปังเชียง เตียปังเชียงก็พาคังอ๋องกับลี้เยกจุ๊ยออกไปค่ายกิมงึดตุด ให้คังอ๋องกับลี้เยกจุ๊ยพักอยู่นอกค่าย เตียปังเชียงก็เข้าไปแจ้งความกับกิมงึดตุด กิมงึดตุดจึงพูดกับคับมิชีว่า ครั้งนี้ท่านต้องออกไปรับคังอ๋องเอง จะให้คนอื่นออกไปก็จะเกิดความเหมือนแต่ก่อนอีก คับมิชีก็คำนับลาออกไปรับเชิญคังอ๋องเข้ามาในค่าย คังอ๋องเข้ามาถึงก็คำนับกิมงึดตุดแล้วนั่งนิ่งอยู่ กิมงึดตุดพิจารณาดูลักษณะรูปร่างคังอ๋องงดงามก็มีใจรักใคร่คิดจะเลี้ยงทำนุบำรุงไว้ จึงพูดกับคังอ๋องว่าท่านมาอยู่กับเราก็ดีแล้ว เราจะรักใคร่ให้เหมือนน้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ท่านอย่าได้รังเกียจเลย เมื่อตีเมืองเปียนเหลียงได้เราจะให้ท่านเป็นกษัตริย์สืบเชื้อวงศ์ต่อไป คังอ๋องจึงว่าตัวข้าพเจ้าเป็นเชลยตกอยู่ในอำนาจท่าน ก็หมายจะเอาท่านเป็นที่พึ่งไปกว่าจะหาชีวิตไม่ กิมงึดตุดได้ฟังคังอ๋องพูดอ่อนน้อมก็มีความยินดี สั่งให้จัดที่อยู่ให้คังอ๋อง คังอ๋องก็คำนับลาไปที่อยู่ ลี้เยกจุ๊ยก็เดินตามคังอ๋องไป กิมงึดตุดจึงถามว่าคนผู้นั้นมาแต่ไหนทำไมจึงได้ตามคังอ๋องไป ลี้เยกจุ๊ยร้องบอกด้วยเสียงอันดังว่าเจ้านายของข้าพเจ้าไปอยู่ที่ไหนข้าพเจ้าก็จะไปอยู่ด้วย กิมงึดตุดจึงถามคับมิชีว่าคนผู้นี้ชื่อไรดูกิริยาพูดจาดีร้ายนักหนา คับมิชีบอกว่าชื่อลีเยกจุ๊ย เป็นขุนนางมากับคังอ๋อง ในเมืองเปียนเหลียงนั้นมีขุนนางสัตย์ซื่ออยู่ก็แต่ลี้เยกจุ๊ยผู้เดียว นอกกว่านั้นเป็นขุนนางกังฉินทั้งสิ้น กิมงึดตุดมีสันดานใจรักคนสัตย์ซื่อกตัญญูต่อเจ้านาย ได้ยินคับมิชีบอกดังนั้นก็ยินดีมีใจรัก จึงร้องตอบไปว่าเชิญท่านไปอยู่กับคังอ๋องให้สบายเถิด ครั้นคังอ๋องไปแล้ว กิมงึดตุดจึงพูดกับเตียปังเชียงว่า คังอ๋องตัวจำนำเราก็ได้มาไว้แล้วการต่อไปท่านจะคิดอย่างไรจึงจะได้เมืองเปียนเหลียง เตียปังเชียงว่า ซึ่งจะเอาเมืองเปียนเหลียงนั้นก็ไม่ยากนัก จะต้องคิดเอาตัวไทเซียงฮองกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้มาเสียได้แล้ว เมืองเปียนเหลียงก็คงเป็นของท่านอยู่เอง กิมงึดตุดจึงว่าท่านจะคิดประการใด เตียปังเชียงว่าข้าพเจ้าจะเข้าไปพูดดูล่อลวงให้ออกมานอกเมือง ท่านจงให้ทหารไปซุ่มคอยจับตัวก็จะได้ไม่ยากนัก กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบจึงจัดนายทหารที่สนิทไปกับเตียปังเชียง สั่งว่าถ้าเห็นไทเซียงฮองกับซ้องคิมจงฮ่องเต้ออกมานอกเมืองแล้วก็ให้จับเอาตัวมาให้เราจงได้ เตียปังเชียงก็คำนับลาพาทหารกิมงึดตุดมายังเมืองเปียนเหลียง เตียปังเชียงสั่งให้ทหารซุ่มอยู่ชายป่าริมกำแพงเมือง กำหนดนัดสัญญากันเสร็จแล้ว เตียปังเชียงก็เข้าไปเฝ้าไทเซียงฮองกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าข้าพเจ้าพาคังอ๋องไปส่งให้กิมงึดตุด กิมงึดตุดก็ยินดีรับทำนุบำรุงไว้ แต่นายทัพนายกองพวกฮวนเหล่านั้นเข้ามาพูดกับกิมงึดตุดว่าตัวเป็นคนชาวต่างประเทศ ได้เข้ามาถึงเมืองเปียนเหลียงแล้วจะเลิกทัพกลับไป ไม่ได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินทั้งสองไม่รู้ที่จะไปเล่าให้บุตรภรรยาญาติพี่น้องฟัง จะขอให้เห็นพระองค์ทั้งสองแล้วจึงจะยอมเลิกทัพกลับไป กิมงึดตุดสั่งให้ข้าพเจ้ามากราบทูลพระองค์ว่า นายทัพนายกองแก่งแย่งอยู่ดังนี้ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปให้เขาเห็นสักหน่อยหนึ่งแล้วจะได้เลิกทัพกลับไป พระเจ้าไทเซียงฮองจึงตรัสกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ว่า ถ้อยคำซึ่งเตียปังเชียงมาพูดนี้จะเป็นการล่อลวงเสียจริง ครั้งนี้เราก็เข้าอยู่ในที่บังคับแคบ ครั้นเราจะขัดขืนไม่ออกไปกิมงึดตุดก็จะหยิบเอาเหตุยกเข้าตีเมือง ถ้าไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนก็จะพาโลเอาเราว่าเพราะเราขัดขืน เขาจึงได้ความลำบากระส่ำระสายเป็นอันตรายไปทั่วกัน จำเราพ่อลูกจะรับบำบัดทุกข์ร้อนของคนทั้งหลายเถิด เมื่อจะเป็นอย่างไรก็สุดแต่การจะเป็นไป ตรัสดังนั้นแล้วก็เสด็จไปหอไทเปียวที่ไว้รูปพระมหากษัตริย์ คุกเข่าลงคำนับทรงพระกันแสงแล้วก็เสด็จกลับออกมา เตียปังเชียงก็นำเสด็จไทเซียงอ๋อง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ กับขุนนางพนักงานสำหรับตามเสด็จจากเมืองเปียนเหลียง พอถึงชายป่าที่ซุ่มทหารไว้ ทหารกิมงึดตุดก็ตรูกันเข้าจับไทเซียงอ๋องกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้และขุนนางที่เหลืออยู่นั้นก็กลับเข้าไปในเมืองเปียนเหลียง ตัวเตียปังเชียงก็กลับไปรักษาเมืองเปียนเหลียงอยู่ ทหารคุมตัวพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงไป และครั้งนั้นในเมืองเปียนเหลียง ขุนนางซึ่งมีสติปัญญาและใจสัตย์ซื่อสูญสิ้นหมดไม่มีใครที่จะโต้แย้งขัดขวางเตียปังเชียงได้ ประการหนึ่งไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง ซึ่งเป็นเจ้าแผ่นดินก็โง่เขลา เตียปังเชียงจึงได้ทำเอาตามสติปัญญาด้วยความโกงของตัว ครั้นทหารพาตัวไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงมาให้กิมงึดตุด กิมงึดตุดจึงจัดนายทหารที่มีฝีมือร้อยคนกับทหารเลวหมื่นหนึ่งให้คุมตัวไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงไปไว้เมืองไตกิมก๊ก
ฝ่ายลี้เยกจุ๊ยซึ่งมากับคังอ๋อง แจ้งความว่าทหารกิมงึดตุดจับไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงมาได้จะพาเอาไปส่งเมืองไตก๊มก๊ก ก็เข้าไปหากิมงึดตุดว่า จะขอตามไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง ไปเมืองไตกิมก๊กด้วย กิมงึดตุดก็อนุญาตให้ไป แล้วกิมงึดตุดพูดกับคับมิชีว่า ซึ่งเราจะให้นายทหารไปส่งไทเซียงฮองกับพระเจ้าซ้องคิมจงนั้นต้องผ่านหัวเมืองไปหลายเมือง เกลือกว่าจะมีคนกตัญญูต่อเจ้านายเข้าแย่งชิงเอาก็จะเสียการ ท่านจงเป็นผู้ใหญ่กำกับไปด้วยจึงจะเป็นที่ไว้ใจ ประการหนึ่งจงระวังลี้เยกจุ๊ย ด้วยลี้เยกจุ๊ยเป็นคนใจดุร้าย อย่าให้กระทำการหยาบช้าต่าง ๆ ขึ้นได้ คับมิชีจึงว่าซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปนั้นก็จะไป แต่ตัวท่านจะอยู่จงระวังรักษาการให้มาก อย่าให้เป็นเหมือนเช่นครั้งแผ่นดินเลียดก๊กหงออ๋องยกไปตีเมืองฌ้อ ความอันนี้ท่านก็ย่อมแจ้งอยู่แล้ว เมืองเปียนเหลียงนั้นให้เตียปังเชียงอยู่รักษาท่านอย่าเข้าไปเลย ด้วยทหารเราก็ยกมานานได้ความอิดโรยบอบช้ำมาก จงกลับไปบ้านเมืองเสียก่อน เมื่อปีหน้าพักทแกล้วทหารบริบูรณ์แล้วจึงค่อยยกมาปราบปรามหัวเมืองทั้งปวงต่อไป กิมงึดตุดว่าท่านพูดนี้ชอบแล้ว คับมิชีก็คำนับลาคุมเอาพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงออกเต้นทางตรงไปเมืองไตกิมก๊ก
ฝ่ายพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง เมื่อทหารกิมงึดตุดจับมาคุมขังไว้ได้ความลำบากโศกเศร้าเป็นอันมาก ครั้นคับมิชีพาออกเดินทางจะไปเมืองไตกิมก๊ก ก็เหลียวไปดูเมืองและพระราชวังที่ตำหนักใหญ่น้อยมีความอาลัยยิ่งนัก ตรัสปรึกษากันพ่อลูกว่าพระราชอัยกาของเราซึ่งเป็นต้นวงศ์ได้สร้างสมบ้านเมืองตั้งนามเป็นแผ่นดินซ้องสืบมาถึงแปดชั่วกษัตริย์แล้ว ตัวเราพ่อลูกไม่มีสติปัญญาหลงชุบเลี้ยงขุนนางพวกกังฉินคนอกตัญญูไว้ ครั้นมีการศึกสงครามมามันก็กลับซ้ำขู่เข็ญหลอกลวงเอาตัวมาให้กับข้าศึก ได้ความเวทนาและมีความอัปยศแก่มนุษย์และเทพยดายิ่งนัก ถ้าตายไปพบกษัตริย์ต้นวงศ์ของเราก็จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถึงตัวจะตายก็ไม่เสียใจ แต่มีความวิตกอยู่ด้วยรูปพระมหากษัตริย์ซึ่งตั้งไว้ในหอไทเปียว ตั้งแต่นี้ก็จะไมมีใครเซ่นไหว้บูชา สำหรับแต่จะทรุดโทรมยับเยินไปทุกวัน เมื่อครั้งแผ่นดินเหลียงพระเจ้าเทียนคำเต้อยู่ในราชสมบัติสี่สิบแปดปี พระองค์ก็ชราคล้ายกับตัวเรา เกาเก๊งคิดกบฏตีได้บ้านเมือง พระเจ้าเทียนคำเต้ก็ยังได้ดับสูญอยู่ในพระที่นั่ง หาได้ความลำบากเวทนาต้องอยู่ในบังคับอ้ายไพร่ทหารเลวพวกฮวนเหมือนอย่างเราไม่ ตรัสดังนั้นแล้วก็ทรงพระกันแสงโศกเศร้าทั้งสององค์ ครั้นเดินล่วงมาถึงเมืองฮอกันฮู้ เตียซอกแม้ผู้รักษาเมืองรู้ความว่ากิมงึดตุดจับพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงมาได้ ให้คับมิชีคุมไปส่งเมือง ไตกิมก๊กก็ออกมาคอยอยู่ที่ต้นทาง ครั้นเขาคุมกษัตริย์ทั้งสองพระองค์มาถึง เตียซอกแม้ก็เข้าคุกเข่าลงกราบถวายบังคมพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงทอดพระเนตรเห็นเตียซอกแม้ก็ทรงพระกันแสงยังไม่ได้ตรัสประการใด ลีเยกจุ๊ยจึงเอามือชี้เตียซอกแม้ว่าตัวเป็นคนอกตัญญูต่อแผ่นดิน มายอมยกเมืองให้กับกิมงึดตุดแล้วจะออกมาคำนับเจ้านายทำไมเล่า เตียซอกแม้จึงตอบว่า ซึ่งข้าพเจ้าจะได้เป็นคนอกตัญญูต่อแผ่นดินเหมือนถ้อยคำท่านว่านั้นหาไม่ ด้วยกิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้แข็งแรงมากนัก เมืองลูอันจิว เมืองเลียงลังก๊วนก็เสียแล้ว เมืองฮอกันฮู้นี้เป็นแต่เมืองเล็กน้อย ข้าพเจ้าเห็นว่าจะต้านทานไม่ได้จึงต้องยอมสามิภักดิ์พออย่าให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนใจนั้น คิดจะฉลองพระคุณเจ้านายอยู่มิได้ขาด บัดนี้เจ้านายเขาก็จับมาได้แล้วจะอยู่ไปไยเล่า เตียซอกแม้ชักมืดเหน็บออกจากแขนเสื้อเชือดคอตายในขณะนั้น คับมิชีจึงให้ทหารเอาศพเตียซอกแม้ไปฝังเสียแล้วก็เดินตรงไป
ฝ่ายกิมงึดตุดพักทหารอยู่ที่หน้าเมืองเปียนเหลียง ให้นายทหารเข้าไปจัดสิ่งของเครื่องสำหรับกษัตริย์ และของดี ๆ รวบรวมเอาไว้ได้สิ้น แล้วสั่งให้เตียปังเชียงอยู่รักษาเมืองเปียนเหลียง กิมงึดตุดก็เลิกกองทัพออกเดินกลับมาเมืองไตกิมก๊ก
ฝ่ายคับมิชีมาถึงเมืองไตกิมก๊ก ก็เข้าไปแจ้งข้อราชการกับลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กตามซึ่งได้ยกกองทัพไปสู้รบจนได้ตัวสองกษัตริย์มาให้ลังจู๊ฟังทุกประการ แล้วว่ากิมงึดตุดก็จะยกตามมาภายหลัง ต่อปีหน้าจึงจะยกกองทัพไปปราบปรามหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียงเสียให้เรียบร้อย แล้วจึงจะเชิญท่านไปครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดิน ลังจู๊ได้ฟังก็มีความยินดีเป็นอันมาก สั่งให้พาตัวสองกษัตริย์เข้ามา ลังจู๊ขึ้นนั่งบนที่ว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางซ้ายขวา ให้เอาตัวพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง เข้ามาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า แล้วว่าตัวทั้งสองคนพ่อลูกได้ครอบครองแผ่นดินซ้องไว้วางเกียรติยศเป็นอันมาก แต่เป็นคนโง่เขลาไม่รู้จักเลี้ยงคนชั่วและดี ทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน ปัญญาเหมือนสัตว์เดรัจฉานควรจะเป็นสุนัขเสียทั้งเป็นจึงจะชอบ ว่าแล้วก็สั่งให้ทหารไปจับสุนัขฆ่าตัดเอาศีรษะมาสองศีรษะหางสองหาง ศีรษะนั้นให้เอามาผูกเข้าที่ศีรษะไทเซียงฮอง ซ้องคิมจง หางนั้นให้เสียบเข้าที่ก้น แล้วให้ทหารจูงคลานไปตามพื้นกรวดและทราย ลังจู๊พาขุนนางออกมานั่งกินโต๊ะหัวเราะเยาะเย้ยเล่นเป็นที่สนุกสบาย ลี้เยกจุ๊ยเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าไปอุ้มเอาไทเซียงฮอง ซ้องคิมจง ออกมา ลังจู๊เห็นก็โกรธถามคับมิชีว่าคนผู้นี้คือใคร คับมิชีบอกว่าชื่อลี้เยกจุ๊ย เป็นขุนนางอยู่ในเมืองเปียนเหลียง ซื่อสัตย์กตัญญูต่อเจ้านายยิ่งนัก กิมงึดตุดสั่งข้าพเจ้ามาว่าถึงจะทำผิดเกินเลยบ้างเล็กน้อยก็ขออย่าให้ทำโทษด้วยเป็นคนดีอยู่ ลังจู๊ได้ฟังก็นิ่งสงบความโกรธได้ ขณะนั้นลี้เยกจุ๊ยมีความโกรธแค้นยิ่งนักร้องด่าเจ้าเมืองเมืองไตกิมก๊กว่า อ้ายใจร้ายเอาเจ้าแผ่นดินซ้องมาทำหยาบช้าดังนี้ พอกองทัพหัวเมืองยกมาพร้อมกัน เมืองไตกิมก๊กก็จะราบเป็นหน้ากลอง แล้วกล่าวคำหยาบช้าด่าเจ้าเมืองไตกิมก๊กต่าง ๆ เจ้าเมืองไตกิมก๊กก็โกรธ สั่งให้ทหารตัดนิ้วมือลี้เยกจุ๊ยเสียทั้งสองข้าง ลี้เยกจุ๊ยก็ยิ่งด่าเป็นคำหยาบช้ามากขึ้น ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กให้ทหารลากเอาลิ้นออกมาตัดเสีย ลี้เยกจุ๊ยด่าไม่ชัด ก็วิ่งเข้าไปเอาแขนกระหวัดรัดคอลังจู๊ไว้เอาปากกัดใบหูขาด ทหารลังจู๊วิ่งเข้าไปจับตัวลี้เยกจุ๊ยออกมาตัดศีรษะเสีย คับมิชีจึงขอเอาศพลี้เยกจุ๊ยไปฝังไว้ ลังจู๊ให้ซินแสรักษาแผลห้าหกวันก็หาย แล้วลังจู๊สั่งให้เอาตัวพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง ไปขังไว้ที่เมืองเงาก๊กเสีย ที่ขังนั้นให้ขุดหลุมลงไปให้ลึก ทำที่ให้อยู่ในหลุมให้เห็นแต่ฟ้ากับดิน อย่าให้เห็นคนเดินไปมา ทหารก็พาเอาตัวพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงไปขุดหลุมขังไว้ตามสั่ง ครั้นอยู่ประมาณยี่สิบวัน กิมงึดตุดยกกองทัพมาถึงเมืองไตกิมก๊ก เข้าไปคำนับบิดาเล่าความตามซึ่งตีเมืองเปียนเหลียงได้ให้บิดาฟังทุกประการ ลังจู๊ได้ฟังก็มีความยินดีพูดชมเชยสรรเสริญสติปัญญากิมงึดตุดไปต่าง ๆ แล้วสั่งให้มีหนังสือไปถึงหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองไตกิมก๊ก ให้ฝึกหัดซักซ้อมทแกล้วทหารเตรียมเสบียงไว้ให้พร้อมบริบูรณ์ ปีหน้าจะให้ลูกเรายกกองทัพไปตีหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียงเสียให้ราบคาบ
ฝ่ายซุยเฮาซึ่งเป็นผู้รักษาด่านงันมึงก๊วนแขวงเมืองไทจิวซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียง เมื่อแต่ก่อนประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีด่านงันมึงก๊วนเสียแก่พวกฮวนเมืองไตกิมก๊ก ซุยเฮาตกมาอยู่ในแขวงเมืองไตกิมก๊ก เที่ยวเป็นซินแสรักษาม้าหากินเลี้ยงชีวิตอยู่ ครั้นได้รู้ความว่าเมืองเปียนเหลียงเสียแก่กองทัพฮวน กิมงึดตุดจับพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง มาได้ขุดหลุมขังไว้ที่เมืองเงาก๊กเสีย ซุยเฮาจึงจัดเสื้อกางเกงสองสำรับกับเนื้อโคและเนื้อแพะของกินไป ณ เมืองเงาก๊กเสีย บอกแก่เจ้าพนักงานว่าจะขอเข้าไปเยี่ยมเยือนพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจง เจ้าพนักงานก็ยอมให้เข้าไป ซุยเฮาเข้าไปถึงหลุมที่ขังพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงก็มองลงไปดูเห็นพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงนั่งอยู่ทั้งสององค์ ซุยเฮาจึงพูดลงไปว่าข้าพเจ้าชื่อซุยเฮา เข้ามาเฝ้าพระองค์ พระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงทอดพระเนตรเห็นซุยเฮาก็จำได้ว่าเป็นขุนนางชาวด่านเมืองเปียนเหลียง ก็ทรงพระกันแสงตรัสถามว่าท่านมาด้วยธุระอันใดหรือ ซุยเฮากราบทูลว่า ข้าพเจ้าทราบว่ากิมงึดตุดจับพระองค์มาขังไว้ที่หลุม จึงได้มาเยืยมเยือน แล้วก็เอาเชือกผูกเสื้อกางเกงกับเนื้อแพะเนื้อโคหย่อนลงไปถวาย พระเจ้าซ้องคิมจงแก้เชือกรับเอาของนั้นไว้แล้ว ซุยเฮาจึงทูลถามว่าพระองค์เสียทีกับข้าศึกเขาจับมาได้แล้ว ที่เมืองเปียนเหลียงนั้นมีผู้ใดรักษาอยู่บ้างหรือไม่ พระเจ้าซ้องคิมจงตรัสว่า เขาจับเรามาเสียแล้วไม่รู้ว่าผู้ใดอยู่รักษา แต่คังอ๋องน้องเราตกเป็นตัวจำนำอยู่กับกิมงึดตุด การซึ่งเกิดขึ้นเราได้ความทุกข์ยากดังนี้ ก็เพราะเตียปังเชียงเป็นไส้ศึก ซุยเฮาจึงทูลว่าขอพระองค์จงมีหนังสือไปถึงคังอ๋อง ให้คิดหนีกลับไปเมืองเปียนเหลียงกะเกณฑ์กองทัพหัวเมืองมาแก้แค้นกิมงึดตุด คิดเอาพระองค์คืนกลับไปให้ได้ พระเจ้าซ้องคิมจงจึงว่ากระดาษและพู่กันก็ไม่มีจะเอาอะไรมาเขียน ซุยเฮาทูลว่าขอพระองค์จงกัดนิ้วพระหัตถ์เอาโลหิตเขียนลงที่ชายผ้าขาวเป็นอักษรลายพระหัตถ์สำคัญพอเข้าใจ ข้าพเจ้าจะรับเอาไปให้แก่คังอ๋อง พระเจ้าซ้องคิมจงก็ทรงกัดนิ้วมือเอาโลหิตเขียนเป็นอักษรลงที่ผ้าขาวเป็นสำคัญแล้ว ก็ผูกเชือกให้ซุยเฮาซักขึ้นมา ซุยเฮาก็รับพระอักษรสำคัญแล้วก็ลารีบกลับออกมาถึงประตูเมืองเงาก๊กเสีย ผู้รักษาประตูเห็นซุยเฮาทำกิริยาผิดประหลาดก็จับเอาตัวไว้ ถามว่าเจ้าเข้าไปหาพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงช้านานผิดประหลาดอยู่ ซุยเฮาว่าต้องไปเที่ยวหาหลุมไม่ใคร่จะพบจึงได้ช้า ขอท่านได้กรุณาปล่อยข้าพเจ้าไปเถิดอย่าได้กักขังไว้เลย นายประตูได้ฟังซุยเฮาอ้อนวอนก็คิดเวทนาด้วยเป็นคนแก่ปล่อยให้ซุยเฮาไป ซุยเฮาไปเที่ยวหาคังอ๋องในเมืองไตกิมก๊กก็ยังหาพบไม่
๒๐
ฝ่ายลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กครั้นถึงปีใหม่ตรุษจีนแล้วก็สั่งให้กิมงึดตุดยกกองทัพไปตีหัวเมืองซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียงต่อไป กิมงึดตุดให้ทหารไปเร่งกองทัพหัวเมืองมาพร้อมได้จำนวนคนห้าสิบหมื่น ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเมืองไตกิมก๊ก เดินรอนแรมล่วงระยะหัวเมืองเข้าทางเมืองเปียนเหลียง ถึงแม่น้ำอึ้งโหก็ให้หยุดกองทัพตั้งค่ายรายลงไว้ตามริมแม่น้ำ ครั้นถึงเดือนเจ็ดขึ้นสิบห้าค่ำเป็นวันสารท กิมงึดตุดให้ทำของเครื่องเซ่นตามธรรมเนียมปี แล้วก็พาพวกนายทัพนายกองกับคังอ๋องขี่ม้าไปเซ่นปิศาจ คังอ๋องนั้นเดินตามไปข้างหลังเป็นลมหน้ามืดจะพลัดตกจากหลังม้าลง แล้วได้สติฉวยผมม้าไว้ได้หาตกไม่ ลูกเกาทัณฑ์ที่เหน็บมาในซองพลัดตกลงที่ดิน
ฝ่ายซุยเฮาตามสะกดมาครั้นเห็นลูกเกาทัณฑ์ของคังอ๋องตกลงก็หยิบลูกเกาทัณฑ์ส่งให้คังอ๋อง กิมงึดตุดแลเห็นก็หยุดม้าถามว่าคนที่เก็บลูกเกาทัณฑ์นั้น ดูท่วงทีเหมือนชาวเมืองเปียนเหลียง ซุยเฮาคำนับแล้วบอกว่าเดิมข้าพเจ้าอยู่เมืองเปียนเหลียงเป็นหมอรักษาม้า เที่ยวมารักษาม้าอยู่ในแขวงเมืองของท่าน ครั้นท่านยกกองทัพมาข้าพเจ้าก็ตามมาม้าของผู้ใดป่วยเจ็บข้าพเจ้าก็รักษาพอได้ค่ายารับประทาน กิมงึดตุดจึงว่าถ้าดังนั้นเจ้าจงอยู่กับคังอ๋องเถิด ครั้นทำการเซ่นผีกลับมาค่าย กิมงึดตุดให้ทำโต๊ะเลี้ยงแต่บรรดานายทัพนายกอง เมื่อขณะกินโต๊ะอยู่นั้นคังอ๋องคิดว่าตัวเราตกมาอยู่กับกิมงึดตุด ถึงเทศกาลตรุษสารทก็หามีของเซ่นปู่ย่าตายายคำนับญาติพี่น้องเหมือนเขาไม่ คิดดังนั้นก็โศกเศร้าน้ำตาไหลหยดลงที่โต๊ะ กิมงึดตุดแลเห็นจึงถามว่านั่งกินโต๊ะอยู่ด้วยกันเป็นที่สบาย เหตุใดท่านจึงร้องไห้ ซุยเฮาชิงบอกขึ้นว่าคังอ๋องไม่สบายป่วยมาแต่เวลาวานนี้แทบจะตกม้าก็ครั้งหนึ่งแล้ว เวลาวันนี้เสพสุราเข้าไปก็ให้วิงเวียนหน้ามืดน้ำตาไหลออกมาอีก กิมงึดตุดว่าไม่สบายแล้วก็จงกลับไปนอนเสียเถิด คังอ๋องกับซุยเฮาก็คำนับลากิมงึดตุดไปที่อยู่ ซุยเฮาเข้าไปนั่งปรนนิบัติครั้นเห็นไม่มีผู้คนแล้วก็เอาหนังสือออกจากมือเสื้อส่งให้คังอ๋อง คังอ๋องเห็นสำคัญว่าเป็นลายมือของพระเจ้าซ้องคิมจงก็ร้องไห้ พอคนใช้เข้ามาบอกว่ากิมงึดตุดเข้ามาเยี่ยม คังอ๋องก็เอาหนังสือนั้นซ่อนเสียแล้วก็ออกมาคำนับกิมงึดตุด กิมงึดตุดถามว่าท่านป่วยอาการค่อยคลายแล้วหรือยัง คังอ๋องว่าค่อยยังชั่วขึ้นแล้วแต่ยังหาปรกติไม่ ขณะนั้นมีนกบินมาจับอยู่ที่ประตูค่ายตัวหนึ่งโตเท่าแม่ไก่สีขนงามประหลาด นกพูดว่าเตียเกา กิมงึดตุดได้ฟังก็หาเข้าใจไม่ จึงว่านกนี้พูดสำเนียงเหมือนคนเขาเรียกว่านกอะไร คังอ๋องได้ฟังนกพูดก็เข้าใจความ แกล้งบอกกิมงึดตุดว่านกอย่างนี้ที่เมืองเปียนเหลียงนาน ๆ ก็มีมาครั้งหนึ่ง ชื่อจุนหงี ถ้าใครได้เห็นได้พบก็ว่าเป็นเป็นมงคล กิมงึดตุดว่าสำเนียงนกพูดเหมือนชาวเมืองเปียนเหลียงท่านเข้าใจหรือ คังอ๋องว่าเข้าใจอยู่แต่ข้าพเจ้าไม่อาจจะพูด กิมงึดตุดว่าพูดเถิดอย่าเกรงใจเราเลย คังอ๋องจึงบอกว่า คือคำนกพูดนั้นว่าท่านเป็นสุกรจะตัดคอท่านให้ขาด กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธจับเกาทัณฑ์ขึ้นจะยิง คังอ๋องว่าท่านอย่ายิงเลยข้าพเจ้าจะยิงเองว่าแล้วก็รับเกาทัณฑ์มาจากมือกิมงึดตุด อธิษฐานว่าถ้าวาสนาแผ่นดินซ้องยังไม่สูญสิ้นแล้ว และข้าพเจ้าจะหนีไปกู้บ้านเมืองขึ้นได้ตามความประสงค์ ขอให้นกนี้คาบลูกเกาทัณฑ์ซึ่งข้าพจ้าจะยิงไปได้แล้วบินหนีไปทางทิศที่จะพ้นข้าศึกศัตรู ครั้นสิ้นอธิษฐานแล้วก็ยิงเกาทัณฑ์ไป นกนั้นคาบลูกเกาทัณฑ์ได้บินไปทางเมืองเปียนเหลียง ซุยเฮาจึงว่ากับคังอ๋องว่าท่านจงขึ้นม้ารีบตามนกไปโดยเร็วเถิด คังอ๋องก็ขึ้นม้าควบตามนกไปทางเมืองเปียนเหลียง กิมงึดตุดเห็นดังนั้นก็นึกว่าคังอ๋องนี้โง่นักไม่ควรจะเสียดายลูกเกาทัณฑ์ลูกหนึ่งต้องตามไปให้เหนื่อย ขณะนั้นมีทหารมาแจ้งกับกิมงึดตุดว่าคังอ๋องควบม้าไปโดยเร็วเหยียบผู้คนเจ็บป่วยหลายคน กิมงึดตุดได้ฟังกลัวว่าคังอ๋องพึ่งหายป่วยขี่ม้าไม่ถนัด ม้าจะพาควบไปตกลง กิมงึดตุดก็ขึ้นม้าตามไปพอเห็นหลัง กิมงึดตุดร้องเรียกคังอ๋องให้หยุด คังอ๋องก็ไม่หยุด กิมงึดตุดเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกม้าคังอ๋องล้ม คังอ๋องก็ตกม้าลง พอดีตาแก่จูงม้าตัวอื่นเข้ามาให้ คังอ๋องก็ขึ้นม้าควบไปอีก ครั้นถึงแม่น้ำเหียบกัง เหลียวหลังมาดูเห็นกิมงึดตุดขับม้ากระชั้นเข้ามา คังอ๋องก็ควบม้าเลยลงไปในแม่น้ำเหียบกัง ม้านั้นข้ามน้ำไปได้ด้วยอำนาจเทพยดาบำรุงรักษา พอกิมงึดตุดตามมาถึงฝั่งน้ำแลไปเห็นคังอ๋องกับม้าจมน้ำหายไป กิมงึดตุดก็สำคัญว่าคังอ๋องจมน้ำตาย มีความสงสารยืนร้องไห้อยู่ริมฝั่งน้ำ แล้วก็กลับมาคิดโกรธคนแก่ว่าเอาม้ามาให้คังอ๋อง สั่งให้ทหารไปเที่ยวค้นหาถ้าพบปะเอาตัวมาฆ่าเสีย ครั้นเดินมาถึงกลางทางเห็นซุยเฮานอนตายอยู่ริมทางมีแผลมีดเชือดคอ กิมงึดตุดจึงพูดกับทหารที่ตามไปว่า ซุยเฮานี้ตามคังอ๋องไม่ทันเสียใจกลัวว่าเราจะทำโทษจึงได้ฆ่าตัวตายเสีย พูดดังนั้นแล้วก็กลับมาค่าย จัดให้นายทหารคุมกองทัพยกไปเที่ยวปราบปรามเกลี้ยกล่อมแต่บรรดาหัวเมืองใหญ่น้อยซึ่งขึ้นแก่เมืองเปียนเหลียง ตัวกิมงึดตุดหยุดกองทัพใหญ่อยู่ที่เมืองฮ่อกันฮู้
ฝ่ายคังอ๋องข้ามแม่น้ำเหียบกังพ้นข้าศึกไปได้ก็มีความยินดีรีบขับม้าไปถึงชายเขาแห่งหนึ่ง ม้านั้นทำพยศจนคังอ๋องพลัดตกลง ม้านั้นก็วิ่งหนีสูญหายเข้าไปในป่า คังอ๋องจึงคิดแต่ในใจว่าซึ่งตาแก่เอาม้ามาให้เราขี่ข้ามแม่น้ำเหียบกังมาได้นั้น ชะรอยจะเป็นเทพยดามาช่วยให้พ้นข้าศึกมาได้แล้ว ม้าจึงได้ทำพยศหนีสูญหายไป การต่อไปข้างหน้าเทพยดาก็คงจะช่วยเราให้มีถิ่นที่อยู่ คิดแล้วก็เดินไปตามทางพอเวลาจวนจะค่ำพบศาลเจ้าแห่งหนึ่ง คังอ๋องก็มีความยินดีเดินเข้าไปถึงศาล เห็นอักษรจารึกว่าศาลเจ้าซุยฮูกุน เข้าไปในศาลเห็นมีม้าปั้นด้วยปูนไว้ตัวหนึ่ง รูปพรรณสีเหมือนม้าที่ขี่ข้ามแม่น้ำเหียบกังมา คังอ๋องจึงคิดว่าม้าซึ่งเราขี่พ้นข้าศึกมาได้นั้นชะรอยจะเป็นม้าของเจ้าที่ศาลนี้ คังอ๋องเข้าไปคุกเข่าที่หน้าเจ้าแล้วตั้งอธิษฐานว่า ขอให้เจ้านายเทพารักษ์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ช่วยให้ข้าพเจ้าได้ครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินสืบวงศ์ไป แล้วข้าพเจ้าจะสร้างศาลนี้ให้บริบูรณ์ดีงดงามยิ่งขึ้นไป ครั้นอธิษฐานแล้วคังอ๋องก็นอนอยู่ที่ในศาลนั้น
๒๑
ฝ่ายโต๊ควนเจ้าเมืองฮองคิวคุ้ยซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียงในเวลากลางคืนวันนั้น โต๊ควนนอนหลับนิมิตฝันว่ามีผู้วิเศษมาบอกว่าที่ศาลเจ้าซุยฮูกุนมีกษัตริย์มาพักอาศัยอยู่องค์หนึ่ง ให้โต๊ควนรีบไปรับเข้ามาทำนุบำรุงจะได้เป็นเจ้าแผ่นดินซ้องสืบวงศ์ต่อไป โต๊ควนตกใจตื่นขึ้น ครั้นเวลารุ่งเช้าโต๊ควนออกที่ว่าราชการเล่าความฝันให้ขุนนางกรมการทั้งปวงฟัง แล้วถามว่าท่านทั้งหลายยังจะรู้แห่งศาลเจ้าซุยฮูกุนนั้นอยู่ที่ไหนบ้าง ขุนนางกรมการเหล่านั้นก็ไม่มีใครรู้จัก จึงพูดว่าซึ่งท่านฝันดังนี้ก็เพราะท่านเป็นคนมีกตัญญูต่อแผ่นดิน คิดถึงเจ้านายซึ่งไปตกทุกข์ได้ยากอยู่เมืองอื่นจึงเผอิญให้นิมิตฝันไป โต๊ควนได้ฟังขุนนางเหล่านั้นพูดก็ทอดใจใหญ่ คิดถึงพระเจ้าไทเซียงฮองกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้มากขึ้นก็ร้องไห้ คนใช้ผู้หนึ่งเอาน้ำชาเข้าไปให้โต๊ควนเห็นโต๊ควนนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ คนใช้กลั้นหัวเราะไม่ได้ก็เอามือปิดปากหัวเราะ โต๊ควนเห็นก็โกรธว่าแกล้งหัวเราะเยาะเย้ย สั่งให้เอาตัวไปตีเสีย คนใช้ผู้นั้นจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินท่านถามขุนนางกรมการถึงศาลเจ้าซุยฮูกุนไม่มีใครรู้จัก ท่านจึงได้มานั่งร้องไห้เพราะเท่านี้หาควรไม่ ศาลเจ้าซุยฮูกุนนั้นอยู่ที่แม่น้ำเหียบกังไกลฝั่งประมาณห้าลี้ ถ้าท่านจะไปข้าพเจ้าจะนำไป โต๊ควนได้ฟังก็มีความยินดี ชวนขุนนางกรมการออกจากเมืองให้คนใช้นำไปถึงศาลเจ้าซุยฮูกุน โต๊ควนจึงให้คนเหล่านั้นพักอยู่นอกศาล โต๊ควนเข้าไปในศาลแต่ผู้เดียว คังอ๋องนอนอยู่ ณ ศาลได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาก็ตกใจลุกขึ้นถืออาวุธออกมา ถามว่าท่านนี้คือผู้ใดมาแต่ไหน โต๊ควนจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อโต๊ควนเจ้าเมืองฮองคิวคุ้ยจะมารับท่าน ตัวท่านนี้ชื่อไรทำไมจึงมานอนอยู่ในศาลแต่ผู้เดียว คังอ๋องบอกว่าเราชื่อเตียเกาเป็นที่คังอ๋อง พระราชบุตรที่เก้าของพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ แล้วก็เล่าความซึ่งหนีกิมงึดตุดข้ามแม่น้ำเหียบกังมาจนถึงศาลเจ้าให้โต๊ควนฟังทุกประการ โต๊ควนก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับแล้ว เล่าความฝันซึ่งมีผู้วิเศษมาบอกให้คังอ๋องฟัง แล้วเชิญคังอ๋องมาขึ้นม้าเข้าไปในเมืองฮองคิวคุ้ย จัดที่ให้อยู่ปฏิบัติเลี้ยงดูทุกเวลา คังอ๋องจึงถามโต๊ควนว่า ในเมืองท่านนี้มีทหารอยู่สักเท่าใด โต๊ควนทูลว่าเมืองฮองคิวคุ้ยนี้เป็นเมืองน้อยมีทหารม้าอยู่สามร้อย ทหารเดินเท้าห้าร้อย คังอ๋องว่าถ้ากิมงึดตุดยกกองทัพมา ทหารเรามีน้อยนักเห็นจะต้านทานรักษาเมืองไว้ไม่ได้ ท่านจะคิดประการใด โต๊ควนว่าขอพระองค์จงทำหนังสือรับสั่งไปถึงหัวเมืองทั้งปวงซึ่งขึ้นกับเมืองเปียนเหลียงว่า พระองค์หนีข้าศึกกลับมาได้ ให้หัวเมืองทั้งปวงรีบยกกองทัพมาช่วย ข้าพเจ้าเห็นว่าหัวเมืองเหล่านั้นยังคิดถึงพระเดชพระคุณพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้อยู่ คงจะยกกองทัพมาช่วย คังอ๋องก็เห็นชอบจึงทำหนังสือให้ม้าใช้แยกถือไปทุก ๆ เมือง พอทหารม้าคอยเหตุเข้ามาบอกว่า เฮงเอี๋ยนคุมทหารมาสามพันพักอยู่นอกเมือง คังอ๋องจึงให้ไปหาตัวเฮงเอี๋ยนเข้ามาในเมือง เฮงเอี๋ยนเข้ามาคุกเข่าลงคำนับคังอ๋องแล้วทูลว่า เวลาวันหนึ่งข้าพเจ้านอนหลับฝันว่ามีผู้วิเศษมาบอกว่า พระองค์มาถึงเมืองฮองคิวคุ้ย ให้ข้าพเจ้าคุมทหารมาช่วยโดยเร็ว ข้าพเจ้าจัดทหารได้สามพันก็รีบมาตามความฝัน คังอ๋องได้ฟังก็มีความยินดี พอม้าใช้เข้ามาแจ้งว่าเตียซอเจ้าเมืองกิมเหลงคุมทหารห้าพันยกมาจะใกล้ถึงเมืองฮองคิวคุ้ยอยู่แล้ว คังอ๋องจึงให้ม้าใช้กลับออกไปเชิญเตียซอเข้ามาในเมือง เตียซอเห็นคังอ๋องก็คุกเข่าลงคำนับแล้วเล่าความฝันให้คังอ๋องฟังเหมือนกับเฮงเอี๋ยน คังอ๋องจึงว่าท่านทั้งสองมีความกตัญญูต่อแผ่นดิน ยกกองทัพมาช่วยเราทันท่วงทีนั้นเรามีความขอบใจยิ่งนัก แต่ยังวิตกอยู่ด้วยเมืองฮองคิวคุ้ยนี้เป็นเมืองเล็กนัก ป้อมกำแพงก็ชำรุดปรักหักพังมาก เราคิดจะซ่อมแซมขึ้นเสียใหม่ให้มั่นคง ท่านทั้งสองจะเห็นประการใด เตียซอจึงทูลว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้ไพร่พลทหารมากกว่าครั้งก่อน ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าธรรมดาบ้านเมือง ถ้าไม่มีเจ้านายถืออาชญาสิทธิ์สำเร็จราชการแล้ว ก็ไม่เป็นสง่าแก่ข้าศึกศัตรู ขอพระองค์ยกกองทัพไปตีเมืองเปียนเหลียงคืนมาได้ครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินจึงจะเป็นหลักแก่หัวเมืองทั้งปวง เฮงเอี๋ยนจึงทูลว่าซึ่งเตียซอทูลนั้นก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองเปียนเหลียงชะตาตกร่วงโรยมานานแล้วจนถึงเสียแก่ข้าศึก ประการหนึ่งเตียปังเชียงก็เป็นผู้รักษาอยู่ ฉวยว่าตีไม่ได้สมความคิดก็ต้องลำบากด้วยไม่มีที่ยั้งที่อยู่ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าเมืองกิมเหลงเป็นเมืองใหญ่ข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์ ขอพระองค์จงไปสร้างพระราชวังอยู่ในเมืองกิมเหลงให้เป็นที่มั่น ตั้งการพิธีราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ให้หัวเมืองทั้งปวงรู้ทั่วกันก่อน จึงค่อยคิดไปตีเอาเมืองเปียนเหลียงคืน คังอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบด้วย ครั้นได้วันฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมืองฮองคิวคุ้ยไปเมืองกิมเหลง ครั้นถึงจึงให้เตียซอสร้างพระราชวังเป็นที่ข้างหน้าข้างใน ซ่อมแซมป้อมกำแพงประตูหอรบที่ชำรุดหักพังให้มั่นคงบริบูรณ์ดีแล้ว เตียซอ เฮงเอี๋ยนก็ยกคังอ๋องขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินครองราชสมบัติในเมืองกิมเหลง ถวายพระนามว่าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ ให้มีหนังสือประกาศไปทั่วทุกหัวเมืองว่า คังอ๋องพระราชบุตรที่เก้าของไทเซียงฮองหนีกลับมาได้จากกองทัพกิมงึดตุด ได้เป็นเจ้าแผ่นดินครองเมืองกิมเหลง เจ้าเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงที่มีกตัญญูระลึกถึงพระเดชพระคุณพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้แล้ว ก็ให้จัดทหารเจ้ากระบวนทัพยกมาพร้อมที่เมืองกิมเหลง ช่วยกันปราบปรามข้าศึกฮวนซึ่งยกมาประทุษร้ายต่อแผ่นดินเสียให้สิ้น ครั้นทำหนังสือแล้วก็ให้ม้าใช้รีบถือแยกย้ายไป
ฝ่ายขุนนางทหารพลเรือนในพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ซึ่งหนีกระจัดพลัดพรายไปซุ่มซ่อนอยู่ตามหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวง ได้ทราบว่าคังอ๋องหนีกิมงึดตุดมาได้ ครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินอยู่ ณ เมืองกิมเหลง ก็มีความยินดีพากันมา ณ เมืองกิมเหลง คือ จงเล่าซิว ลีกัง ขุนนางผู้ใหญ่เป็นต้น และขุนนางผู้น้อยเป็นอันมาก เข้ามาเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้โปรดตั้งแต่งไปตามพนักงาน
ฝ่ายหัวเมืองใหญ่น้อยได้ทราบหนังสือประกาศก็จัดทหารเข้ากระบวนทัพยกมา ณ เมืองกิมเหลง พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้เห็นกองทัพหัวเมืองยกมามากก็ตั้งให้เฮงเอี๋ยนขุนนางผู้ใหญ่ ให้เกณฑ์ข้าวเสบียงแก่หัวเมืองซึ่งใกล้เคียงเหล่านั้นมาไว้จะได้เลี้ยงทหารในกองทัพ เฮงเอี๋ยนทำหนังสือเกณฑ์ข้าวเสบียงไปทุกหัวเมือง
ฝ่ายซือหยินเจ้าเมืองทึงอิมกุ้ยแจ้งในหนังสือรับสั่งเกณฑ์ข้าวเสบียงมาในปีนั้น ที่เมืองทึงอิมกุ้ยทำนาไม่ได้ผลขัดสนข้าวเสบียงอาหาร ซือหยินคิดกตัญญูต่อแผ่นดิน อุตส่าห์เฉลี่ยเรี่ยไรข้าวจากราษฎรชาวบ้านได้ประมาณพันหาบก็บรรทุกเกวียนคุมเข่ามา ณ เมืองกิมเหลง ครั้นถึงซือหยินจึงไปหาเฮงเอี๋ยนขุนนางผู้ใหญ่ จะให้นำเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ ไปถึงประตูบ้านบอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งความกับเฮงเอี๋ยน นายประตูพูดบิดพลิ้วไม่เข้าไปบอก ซือหยินก็แจ้งในทีว่านายประตูจะเอาสินบนจึงจะไป ซือหยินหยิบเอาเงินที่ในกระเป๋ามีมาหกสลึงให้กับนายประตู นายประตูเห็นเงินน้อยไม่พอปรารถนาก็โยนคืนให้เสีย. ซือหยินเห็นดังนั้นก็โกรธจึงคิดว่าหาควรที่จะพูดกับอ้ายไพร่นายประตูไม่ ก็เดินเข้าไปที่เก๋งตีกลองให้ดังขึ้น เฮงเอี๋ยนได้ยินเสียงกลองก็ให้คนใช้ออกมาดู พบซือหยินถามว่าท่านมีถ้อยความสิ่งใดหรือจึงได้มาตีกลอง ซือหยินบอกว่าเรามาแต่เมืองทึงอิมกุ้ยจะเข้าไปหาเฮงเอี๋ยน คนใช้ก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่เฮงเอี๋ยน เฮงเอี๋ยนให้กลับออกมาพาตัวซือหยินเข้าไปคำนับเฮงเอี๋ยนแล้ว ก็พูดว่าข้าพเจ้าได้รับหนังสือรับสั่งว่า จะต้องพระราชประสงค์ข้าวเสบียงเลี้ยงกองทัพที่เมืองทึงอิมกุ้ย ปีนี้ทำนาไม่ได้ผล ข้าพเจ้าก็อุตส่าห์เฉลี่ยเรี่ยไรได้ข้าวเสบียงพันหาบ จะมาให้ท่านนำเข้าไปเฝ้าทูลถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ เฮงเอี๋ยนว่าการแค่เพียงนี้หาควรจะต้องตีกลองไม่ ซือหยินจึงว่าข้าพเจ้ามาหานายประตูให้พาเข้ามาหาท่าน นายประตูบิดพลิ้วจะเอาเงินสินบน ข้าพเจ้ามีเงินมาหกสลึงให้กับนายประตูก็ไม่เอา เป็นการขัดข้องอยู่ดังนี้จึงได้ตีกลอง ซึ่งข้าพเจ้าตีกลองเหลือเกินกับข้อความนั้น ขออภัยโทษเสียเถิด เฮงเอี๋ยนได้ฟังก็โกรธ จึงให้เอาตัวนายประตูมาซักถาม ก็ได้ความจริงเหมือนซือหยินกล่าวว่า จึงให้เอาตัวนายประตูไปตีเสียสิบที แล้วเฮงเอี๋ยนก็เอาเงินห้าสิบตำลึงไว้กับซือหยินเป็นเบี้ยเลี้ยงซื้อเสบียงอาหารกิน ซือหยินคำนับลาเฮงเอี๋ยนกลับมาขึ้นม้าไป เองเฮี๋ยนนึกความขึ้นได้ข้อหนึ่งจึงให้คนใช้รีบตามไปเรียกซือหยินกลับมา คนใช้ผู้นั้นเป็นเพื่อนรักกันกับนายประตูมีความโกรธแค้นซือหยินอยู่ ครั้นตามมาทันก็บอกซือหยินว่า เฮงเอี๋ยนให้มาเอาตัวท่านกลับไป คนใช้ก็เข้าฉุดลากซือหยินด้วยกำลังโทโสจนเสื้อซือหยินที่ใส่นั้นขาด ครั้นมาถึงซือหยินก็เข้าไปคำนับเฮงเอี๋ยน เฮงเอี๋ยนเห็นตัวซือหยินเปื้อนฝุ่นเสื้อก็ขาด จึงถามว่าทำไมเสื้อที่ท่านใส่นั้นจึงขาด ตัวก็เปื้อนฝุ่นมัวหมองดังนี้ ซือหยินว่าข้าพเจ้าไม่มีโทษผิดสิ่งใดทำไมท่านจึงให้คนใช้ไปเอาตัวฉุดลากข้าพเจ้ามากลางถนนจนเปื้อนฝุ่นเสื้อก็ขาดไป เฮงเอี๋ยนได้ฟังก็โกรธจึงให้เอาตัวคนใช้นั้นมาถามว่าเราให้ไปตามเชิญซือหยินให้กลับมา เหตุใดจึงได้ไปฉุกลากมาดังนี้ คนใช้ว่าซือหยินเดินช้ากลัวจะไม่ทันใจท่านจึงได้ฉุดลากมา เฮงเอี๋ยนได้ฟังก็มีความโกรธยิ่งนัก จึงสั่งให้ทหารเอาตัวคนใช้นั้นไปฆ่าเสีย ซือหยินขอโทษไว้ไม่ให้ฆ่า เฮงเอี๋ยนกำลังโกรธให้เฆี่ยนคนใช้นั้นสี่สิบที แล้วเฮงเอี๋ยนจึงถามซือหยินว่าเราได้ยินว่างักฮุยไปอยู่ที่เมืองทึงอิมกุ้ยหรือ ซือหยินว่างักฮุยนั้นเมื่อมาช่วยจงเล่าซิวปราบโจร พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตั้งให้เป็นขุนนางนายร้อย งักฮุยเห็นว่าเป็นที่เล็กน้อยไม่ยอมรับ กลับไปอยู่กับมารดาทำเรือกสวนไร่นาหากินอยู่ที่เมืองทึงอิมกุ้ย เฮงเอี๋ยนได้ฟังว่างักฮุยยังอยู่ที่เมืองทึงอิมกุ้ยก็มีความยินดี จึงชวนซือหยินให้นอนอยู่ที่บ้านด้วยกันคืนหนึ่ง ครั้นเวลารุ่งเช้าเฮงเอี๋ยนก็พาซือหยินเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าซือหยินผู้รักษาเมืองทึงอิมกุ้ยคุมข้าวเสบียงเข้ามาถวายพันหาบ ด้วยปีนี้ที่เมืองทึงอิมกุ้ยฝนแล้งทำนาไม่ได้ผล ซือหยินคิดถึงพระเดชพระคุณอุตส่าห์เฉลี่ยเรี่ยไรจากราษฎรได้ข้าวเสบียงมาแต่เท่านี้ พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ตรัสว่าเราขอบใจท่านนัก เฮงเอี๋ยนจึงกราบทูลขึ้นว่า งักฮุยคนหนึ่งอยู่ที่เมืองทึงอิมกุ้ยมีฝีมือเข้มแข็งประกอบทั้งสติปัญญากล้าหาญ ขอพระองค์จงรับสั่งให้หาเข้ามาทำราชการอยู่ในเมืองกิมเหลงจะได้เป็นกำลังสู้รบกับข้าศึก พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ตรัสว่า งักฮุยคนนี้เรารู้จักอยู่แต่ลืมไปเสีย ต่อท่านพูดขึ้นจึงนึกได้ รับสั่งกับซือหยินว่าท่านจงไปหาตัวงักฮุยมาเถิด เราจะชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้มียศศักดิ์ แล้วสั่งเจ้าพนักงานให้เอาเสื้อผ้าสิ่งของมอบให้ซือหยินไปพระราชทานให้งักฮุย ซือหยินก็กราบถวายบังคมลากลับมาเมืองทึงอิมกุ้ย
ฝ่ายงักฮุยตั้งแต่กลับมาอยู่เมืองทึงอิมทุ้ย ที่เมืองทึงอิมทุ้ยเกิดความไข้ บิดาเฮงกุ้ย บิดาทึงฮวยก็ถึงแก่ความตาย ฝนแล้งราษฎรทำนาไม่ได้เต็มภาคภูมิ ข้าวแพงเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้น งูเกาซึ่งไปอยู่กับงักฮุยนั้นก็ประพฤติเป็นโจรเที่ยวตีชิงราษฎร มารดางูเกาห้ามปรามก็ไม่ฟังจนมารดาตรอมใจตาย งักฮุยนั้นอุตส่าห์ทำไร่นาเรือกสวนเลี้ยงมารดากับภรรยาอยู่มิให้อดอยาก ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งงักฮุยเข้าไปในห้องค้นหนังสือออกมาดูพอจะให้แก้รำคาญ เปิดขึ้นเห็นจดหมายคำซินแสหมอดูทายไว้ว่า อายุงักฮุยได้ยี่สิบสามปีจึงจะมีวาสนา งักฮุยเห็นก็ทอดใจใหญ่ทิ้งหนังสือลงไว้นางลีสีผู้เป็นภรรยาเห็นกิริยาหน้าตางักฮุยไม่สบาย จึงถามว่าเหตุใดท่านจึงทอดใจใหญ่มีสีหน้าเศร้าหมองดังนี้ งักฮุยจึงบอกว่าเราเห็นหนังสือจดหมายซินแสหมอดูทายเราไว้แต่ก่อนว่าอายุยี่สิบสามปีจะมีวาสนา เดี๋ยวนี้อายุก็ล่วงมาย่างเข้ายี่สิบสี่ปี เราเห็นว่าความที่ซินแสดูไว้นั้นจะผิดเสียแล้วจึงได้มีความโทมนัส นางลีสีว่าธรรมดาเกิดมาเป็นคนแล้วจะมีวาสนาและหาวาสนาไม่ ก็สุดแต่เทพยดาจะอุปถัมภ์บำรุง ถึงจะร้อนรนขวนขวายประการใดเมื่อวาสนาไม่แล้วก็ไม่สมความปรารถนา ซึ่งท่านจะมามีความโทมนัสน้อยใจด้วยเรื่องนี้หาควรไม่ งักฮุยว่าซึ่งเจ้าพูดนี้ชอบแล้ว จึงคิดถึงคำซินแสจิวถองบิดาเลี้ยงสั่งไว้ว่าให้อุตส่าห์ซ้อมหัดเพลงอาวุธไว้ให้ชำนิชำนาญ คงจะได้ดีมีวาสนาก็เพราะการทหาร บัดนี้เราก็ทิ้งละเลยเสียนานแล้ว จะต้องซักซ้อมไว้ตามคำบิดาจึงจะชอบ งักฮุยก็ถือทวนเดินออกไปที่สนามพบงูเกา เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน และเพื่อนอีกหลายคนเดินมา งักฮุยจึงถามว่าท่านพี่น้องเหล่านี้จะพากันไปไหน งูเกาจึงว่าพวกข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ จะพากันไปเที่ยวก็เพราะความอดอยากและความหนาว งักฮุยได้ฟังก็รู้อัธยาศัยว่าคนเหล่านี้จะพากันเที่ยวเป็นโจร จึงพูดว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารแล้วจะหากินก็ให้ได้โดยสุจริต ถ้าหาไม่ได้ด้วยความสุจริตแล้วก็อดตายเสียดีกว่า เฮงกุ้ยว่าท่านพูดนี้ก็ชอบอยู่ แต่จะประพฤติเหมือนถ้อยคำท่านในขณะนี้ก็เห็นจะอดตายเสียเปล่า งักฮุยจึงว่าเราห้ามปรามท่านก็เพราะรักกัน เมื่อไม่ฟังคำแล้วก็ตามใจเถิด ต่อไปข้างหน้าจะชั่วดีมีจนประการใดก็อย่าได้มาคบค้าสมาคมกันต่อไป ว่าแล้วก็เอาทวนขีดลงที่แผ่นดินเป็นการขาดไม่คบกันต่อไป คนทั้งปวงก็พากันเดินหลีกไปเสียพ้นงักฮุย งักฮุยเห็นพี่น้องน้ำสบถเหล่านั้นไม่ฟังห้ามแล้วก็เสียใจกลับมาบ้านนั่งเป็นทุกข์เศร้าโศกร้องไห้ นางเอียวสีมารดาเห็นงักฮุยร้องไห้จึงถามว่า เจ้าไปสนามมีเหตุสิ่งใดหรือจึงได้กลับมานั่งร้องไห้อยู่ งักฮุยจึงเล่าความซึ่งงูเกา เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน พี่น้องเหล่านั้นคบกันจะไปเป็นโจรห้ามปรามก็ไม่ฟังจนถึงตัดรอนขาดจากเพื่อนฝูงกัน ข้าพเจ้ามีความเสียใจนัก นางเอียวสีว่าเมื่อเจ้าห้ามเขาไม่ฟังแล้วก็ช่างเขาเป็นไร จะมานั่งทุกข์ร้อนถึงเขาไม่ต้องการเลย ขณะนั้นมีคนเข้ามาเคาะประตูบ้าน งักฮุยได้ยินจึงเดินออกไปเปิดประตูเห็นชายผู้หนึ่งสะพายห่อผ้าเข้ามาในบ้านวางห่อผ้าลงถามว่า บ้านนี้บ้านงักฮุยหรือมิใช่ งักฮุยว่าตัวเรานี้แหละชื่องักฮุยท่านมีธุระสิ่งใดหรือ
๒๒
ชายผู้นั้นก็คำนับงักฮุยแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเชยกัง ตั้งบ้านเรือนอยู่แขวงเมืองโอก๊วง ได้ยินเล่าลือชื่อเสียงท่านว่าเป็นคนชำนาญในเพลงอาวุธหาผู้เสมอมิได้ จึงได้เที่ยวสืบเสาะมาหมายว่าจะเป็นศิษย์ ศึกษาเพลงอาวุธกับท่านให้ชำนิชำนาญแล้วก็จะได้ทำราชการอยู่กับท่านต่อไป งักฮุยได้ฟังก็พาเชยกังเข้าไปในบ้านจัดที่ให้นั่งพอสมควร เชยกังแก้ห่อผ้าเอาเงินสองร้อยตำลึงให้งักฮุย งักฮุยว่าท่านเป็นคนจรมาพึ่งพบกันหาควรที่เราจะรับไว้ไม่ จงเอาไว้ใช้สอยเองเถิด เชยกังว่าข้าพเจ้าให้นี้โดยบูชาความรู้นับถือท่าน ซึ่งท่านจะไม่รับไว้นั้นข้าพเจ้ามีความเสียใจนัก งักฮุยขัดไม่ได้ก็รับเอาเงินสองร้อยตำลึงส่งให้มารดาไว้ เชยกังจึงว่าขอท่านได้เอาจานใหญ่มาสักห้าใบข้าพเจ้าจะใส่ของ งักฮุยก็ให้คนใช้ไปหยิบเอาจานมาให้ เชยกังรับเอาจานวางขึ้นไว้บนโต๊ะแก้ห่อผ้าหยิบเอาทองคำลิ่มใหญ่สิบลิ่มวางลงในจานใบหนึ่ง เอาพลอยสีต่าง ๆ ที่มีราคาวางลำดับลงในจานใบหนึ่ง เอาเข็มขัดหยกสายหนึ่งวางลงในจานใบหนึ่ง เอาเสื้อเกราะอย่างดีวางลงในจานใบหนึ่ง เอาหนังสือฉบับหนึ่งวางในจานรวมเป็นห้าใบด้วยกัน เชยกังจึงว่าเชิญท่านรับหนังสือเสียแล้วจงฉีกผนึกออกอ่านดูเถิด งักฮุยเห็นเชยกังเอาของดีลงวางในจานก็นึกประหลาดใจ จึงถามว่าหนังสือนี้ของผู้ใด ท่านจงบอกเราให้รู้ก่อนจึงจะฉีกออกอ่าน เชยกังหัวเราะแล้วจึงว่าตัวข้าพเจ้าไม่ได้ชื่อเชยกังดอก ชื่ออวงจอเป็นขุนนางอยู่ในเอียเอียวซึ่งเป็นท่องเซงไต้อ๋องประชุมรี้พลตั้งอยู่ที่แม่น้ำทองเทงโอ๋แขวงเมืองโอก๊วง ใช้ให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือกับสิ่งของมาให้ท่าน ว่าบัดนี้เมืองเปียนเหลียงเป็นอันตรายเสียแก่ข้าศึกฮวน กิมงึดตุดจับเอาพระเจ้าไทเซียงฮองกับพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ไปเสียแล้ว เมืองเปียนเหลียงว่างเปล่าอยู่หามีเจ้าแผ่นดินจะครอบครองไม่ อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนไปทั่วทั้งแผ่นดิน เอียเอียวนายข้าพเจ้าประชุมรี้พลทหาร จะยกกองทัพไปปราบปรามข้าศึกศัตรูให้เรียบร้อย แล้วจะครองสมบัติในเมืองเปียนเหลียง ทำนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุขสบายต่อไป แต่ยังขัดอยู่ด้วยผู้มีสติปัญญาและฝีมือซึ่งจะเป็นกำลังบังคับบัญชาทแกล้วทหารทั้งปวง จึงให้ข้าพเจ้าถือหนังสือคุมสิ่งของมาคำนับขอเชิญท่านไปทำราชการด้วย งักฮุยได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่า เดิมตัวมาหาเราว่าจะขอฝึกหัดวิชาการเพลงอาวุธต่าง ๆ เราจึงได้รับ เดี๋ยวนี้มาพูดกลับคำว่าจะให้เราไปอยู่กับนายของตัวซึ่งเป็นพวกโจรนั้นตัวเห็นดีอย่างไร อวงจอจึงว่าซึ่งท่านพูดนั้นก็ชอบอยู่ แต่พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้หาปัญญาไม่ เลี้ยงคนไม่ดีเป็นขุนนางปราศจากยุติธรรมบ้านเมืองจึงเกิดโจรผู้ร้าย ข้าศึกภายนอกจึงได้ล่วงเขตแดนเข้ามาย่ำยีอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนทั่วไปทั้งแผ่นดิน พระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงก็ตกไปอยู่ในเงื้อมมือข้าศึก พระญาติวงศ์ซึ่งจะมีอำนาจครอบครองแผ่นดินต่อไปก็ไม่มี ข้าพเจ้าเห็นว่าเอียเอียวประกอบไปด้วยสติปัญญาลึกซึ้งทแกล้วทหารก็มาก ใจก็โอบอ้อมอารีมีเมตตาแก่คนทั้งหลายเป็นอันมาก สมควรที่จะครอบครองเมืองเปียนเหลียงซึ่งเป็นเมืองหลวงได้ ประการหนึ่งคำโบราณกล่าวไว้ว่าคนซึ่งมีสติปัญญาถ้าเห็นว่าผู้ใดประพฤติการไม่เป็นยุติธรรมแล้ว ก็ควรจะหลึกเลี่ยงไปเสียให้ห่างไกล หาเจ้านายที่มีสติปัญญาประพฤติการสุจริตจึงจะชอบ ซึ่งข้าพเจ้าพูดดังนี้ก็ปรารถนาจะให้มีประโยชน์ ขอท่านจงตรึกตรองให้ละเอียดเถิด งักฮุยได้ฟังก็มีความโกรธยิ่งนักร้องตวาดว่า ตัวอย่ามาพูดกับเราดังนี้อีก จงเร่งไปเสียให้พ้นบ้านเรา ว่าแล้วก็เข้าไปหยิบเอาเงินสองร้อยตำลึงคืนให้ อวงจอเห็นงักฮุยกำลังโทโสก็คิดกลัวว่าจะทำร้ายเอา จึงเก็บของกับเงินห่อผ้าแล้วก็ออกจากประตูบ้านไป
ฝ่ายนางเอียวสีเห็นงักฮุยโกรธ อวงจอกลับไปแล้ว จึงถามงักฮุยว่าเหตุใดเจ้ากับอวงจอจึงได้ทุ่มเถียงกันนักหนา งักฮุยก็เล่าความซึ่งอวงจอมาพูดเกลี้ยกล่อมให้มารดาฟังทุกประการ นางเอียวสีผู้มารดาได้แจ้งก็มีความยินดี จึงสั่งให้งักฮุยจัดเครื่องบูชามาตั้งที่หน้าโต๊ะเจ้าในตึกที่อยู่ นางเอียวสีก็ออกไปคุกเข่าลงคำนับเจ้าเรียกให้งักฮุยคุกเข่าลงคำนับเหมือนกัน แล้วเรียกนางลีสีผู้บุตรสะใภ้ให้มาฝนหมึก งักฮุยจึงถามมารดาว่าท่านให้ฝนหมึกนั้นจะทำไม นางเอียวสีว่าเจ้าเป็นคนมีกตัญญูมาก อวงจอเอาข้าวของเงินทองมาให้เป็นอันมากเกลี้ยกล่อมจะให้ไปอยู่กับพวกโจร เจ้าไม่ไปด้วยกตัญญูต่อเจ้าแผ่นดินมารดามีความยินดี จึงให้ฝนหมึกจะเอาพู่กันเขียนไว้ที่หลังเจ้า แล้วจะเอาเหล็กสักให้เป็นตัวอักษรติดอยู่ว่า จีนตงปอก๊ก แปลว่าให้มีความกตัญญูต่อเจ้านายไปตลอดจนสิ้นชีวิต งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดียอมให้มารดาเขียนอักษรลงแล้ว ให้ภรรยาเอาเข็มสักให้หมึกซาบติดหลังอยู่ ครั้นสักเสร็จแล้วก็คำนับบวงสรวงเฝ้าอธิษฐานว่า คำปฏิญาณด้วยความจึงจะรักษากตัญญูดังนี้ ขอให้เทพยดาและเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้ช่วยทำนุบำรุงให้ปราศจากภัยอันตรายทั้งปวง พอเสร็จการบูชาอธิษฐานแล้วคนใช้ก็เข้ามาบอกว่า ซือหยินเจ้าเมืองทึงอิมกุ้ยมาหา งักฮุยก็ออกมาต้อนรับเชิญซือหยินเข้าไปในบ้านคำนับกันตามผู้ใหญ่ผู้น้อยแล้ว งักฮุยจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใดหรือ ซือหยินว่าบัดนี้คังอ๋องพระราชบุตรไทเซียงฮองที่เก้าหนีกิมงึดตุดมาได้ ครอบครองสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินในเมืองกิมเหลงมีหนังสือรับสั่งมาถึงท่าน งักฮุยได้ฟังออกพระนามว่าคังอ๋องพระราชบุตรไทเซียงฮองได้กลับมาครองราชสมบัติก็มีความยินดี คุกเข่าลงคำนับรับหนังสือรับสั่งเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้มีรับสั่งมายังงักฮุยว่า เมืองเปียนเหลียงนั้นเสียแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดจับเอาพระเจ้าไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ไปขังไว้ที่เมืองเงาก๊กเสีย ตัวเราก็ตกไปเป็นจำนำอยู่ในเมืองไตกิมก๊ก หนีมาได้ครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินขึ้นในเมืองกิมเหลง มีความเจ็บแค้นแก่พวกฮวนยิ่งนัก ให้งักฮุยเห็นแก่ราชการแผ่นดินมาช่วยเราปราบปรามเสี้ยนหนามศัตรูให้ราบคาบ ราษฎรจะได้อยู่เย็นเป็นสุข งักฮุยได้ทราบหนังสือรับสั่งแล้วก็มีความยินดี ซือหยินก็เอาของที่พระราชทานมานั้นมอบให้แก่งักฮุย แล้วซือหยินก็เข้าไปคำนับนางเอียวสีมารดางักฮุย เล่าความตามกระแสรับสั่งให้ฟังทุกประการ นางเอียวสีมีความยินดีพูดกับงักฮุยว่า เจ้าจงไปทำราชการอาสาแผ่นดินเถิดจะได้มีชื่อเสียงปรากฏต่อไปภายหน้า งักฮุยก็จัดแจงข้าวของเสื้อผ้าพอสมควรลามารดา สั่งภรรยาให้เลี้ยงบุตรสั่งสอนหนังสือและหัดเพลงอาวุธไว้ให้ชำนิชำนาญ งักฮุยกับซือหยินก็ออกเดินจากเมืองทึงอิมกุ้ยมา ณ เมืองกิมเหลง ซือหยินพางักฮุยเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นงักฮุยรูปร่างลักษณะคมสัน สมควรเป็นทหารก็ดีพระทัย จึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่างักฮุยมาถึงแล้วเราจะตั้งให้เป็นขุนนางตำแหน่งใดจึงจะดี จงเล่าซิวขุนนางผู้ใหญ่จึงกราบทูลว่า งักฮุยนี้เดิมเมื่อครั้งแผ่นดินพระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ก็ตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารคุมทหารร้อยหนึ่ง งักฮุยไม่สมัครจึงได้กลับไปบ้านเสีย ครั้งนี้ขอให้ตั้งเป็นที่จงจีนายทหารเอกจึงจะสมควร พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ก็เห็นชอบตั้งให้งักฮุยเป็นที่นายทหารเอก แล้วพระราชทานฉากซึ่งเขียนรูปกิมงึดตุดและพี่น้องของกิมงึดตุดห้าคนด้วยกันให้งักฮุยไว้ แล้วตรัสว่าท่านพบคนรูปเหมือนที่เขียนไว้ในฉากนี้แล้วจงจับมาให้ได้ งักฮุยก็รับเอาฉากมาเก็บไว้ แล้วพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้รับสั่งว่า ที่แม่ทัพใหญ่นั้นเราตั้งเตียซอเป็นผู้สำเร็จราชการแล้วเจ้าจงไปหาเตียซอเถิด เมื่อเตียซอจะบังคับบัญชาใช้สอยประการใดก็จงทำตาม อย่าถือเปรียบแก่งแย่งกันให้เสียราชการไป งักฮุยก็กราบถวายบังคมลาไปบ้านเตียซอ เข้าไปคำนับเตียซอตามธรรมเนียม เตียซอจึงพูดปรึกษากันด้วยข้อราชการศึกต่าง ๆ เตียซอเห็นว่างักฮุยมีสติปัญญา จึงตั้งให้เป็นนายกองทัพหน้า ให้งักฮุยไปเลือกทหารมากน้อยเท่าใดตามแต่จะชอบใจ งักฮุยก็คำนับลาออกมาตรวจเลือกได้ทหารแปดร้อยคนก็เข้ามาแจ้งแก่เตียซอ เตียซอว่าการทัพหน้าถึงพันหนึ่ง เลือกทหารได้แต่แปดร้อยเท่านั้นจะพอแล้วหรือ งักฮุยว่าคนนอกนั้นไม่ชอบใจถึงจะเอาไปมากเสียเปล่าไม่ต้องการ เตียซอจึงถามนายทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาเป็นนายกองทัพหนุนได้บ้าง นายทหารเหล่านั้นก็พากันนิ่งเสียสิ้น เตียซอคิดโกรธแต่ในใจว่าคนเหล่านี้กลัวตายนักหนาจึงร้องถามซ้ำไปอีก เล่าอือก็รับอาสาว่าข้าพเจ้าจะขอเป็นทัพหนุนเอง เตียซอก็จัดทหารให้พอสมควร ครั้นจัดกองทัพเสร็จแล้ว เตียซอก็พางักฮุย เล่าอือเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ พอม้าใช้มาบอกให้เจ้าพนักงานกราบทูลว่ามีพวกโจรยกมาตั้งอยู่หน้าเมืองกิมเหลง ร้องท้าทายให้งักฮุยออกรบ พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็รับสั่งให้งักฮุยคุมทหารออกไปรบกับพวกโจร งักฮุยกราบถวายบังคมลาออกมาขึ้นม้าถืออาวุธ ยกทหารออกไปหน้าเมืองเห็นพวกโจรตั้งอยู่ งักฮุยจึงร้องถามไปว่าพวกโจรเหล่านี้มาแต่ไหน จึงได้บังอาจยกกองทัพมาตั้งประชิดเมือง กิดแชตัวนายก็ขับม้าออกมาหน้าทหารร้องว่า ข้าพเจ้านี้มิได้เป็นโจร ซึ่งยกกองทัพมาทั้งนี้ก็จะมาหาท่าน งักฮุยจึงร้องสั่งให้ทหารจับตัวให้ได้ กิดแชว่าอย่าวุ่นวายเลย ข้าพเจ้าจะยอมไปกับท่านโดยดี กิดแชก็เข้าไปคำนับงักฮุย งักฮุยเห็นก็จำได้ว่ากิดแชเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน งักฮุยก็พาตัวกิดแชเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าพวกโจรนั้นข้าพเจ้าได้ตัวมาแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้เอาตัวกิดแชเข้ามาหน้าที่นั่ง กิดแชจึงร้องกราบทูลขึ้นไปว่าข้าพเจ้ามิได้เป็นโจร ซึ่งยกพวกพ้องมาทั้งนี้ก็เพราะทราบความว่าพระองค์ให้หางักฮุยเข้ามาชุบเลี้ยงตั้งแต่งจะให้ยกกองทัพไปรบกับพวกฮวน ข้าพเจ้าจึงตามมาจะขออาสาไปทำราชการกับงักฮุยด้วย พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้จึงตรัสถามงักฮุยว่า ซึ่งกิดแชพูดดังนี้จะจริงหรืออย่างไร งักฮุยกราบทูลว่ากิดแชนี้เดิมเป็นสหายรักใคร่กับข้าพเจ้า ครั้นบ้านเมืองเกิดข้าวแพง กิดแชไปคบเพื่อนเป็นพาล กับข้าพเจ้าก็ห่างเห็นไม่ได้คบค้ากัน ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าใจกิดแชเที่ยวนี้จะดีร้ายประการใด พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ตรัสว่า เราเห็นรูปร่างกิดแชคมสันสมควรจะเป็นทหารได้ ด้วยทุกวันนี้กิมงึดตุดก็ยังกำลังยกกองทัพมาย่ำยีเราอยู่ จะต้องเอากิดแชไว้ใช้ในราชการเป็นทหารอยู่ในเจ้า งักฮุยก็กราบถวายบังคมรับเอากิดแชไว้ เตียซอ งักฮุย เล่าอือ ก็กราบถวายบังคมลาออกมาจัดกองทัพพร้อม ครั้นได้วันฤกษ์ดีก็ยกออกมาจากเมืองกิมเหลงเดินกองทัพไป
๒๓
ฝ่ายกิมงึดตุด ตั้งพักกองทัพอยู่ที่เมืองฮ่อกันฮู้ ครั้นได้แจ้งว่าคังอ๋องไม่ตาย หนีไปได้เป็นเจ้าครอบครองสมบัติอยู่ ณ เมืองกิมเหลงก็ตกใจ จึงจัดให้กิมเฮงฮุด งึนเฮงฮุด สองนายคุมทหารห้าหมื่นเป็นกองทัพหน้า ให้เนียมฮั่น เซียนบุนหนึงคุมทหารสิบหมื่นเป็นแม่ทัพหลวงยกไปตีเมืองกิมเหลง
ฝ่ายงักฮุยยกกองทัพมาถึงเขาปัดพวนซัวสั่งให้ทหารหยุดกองทัพ งักฮุยพาทหารคนสนิทขี่ม้าไปเที่ยวตรวจดูภูมิฐานที่ทางที่เขานั้นเห็นทั่วแล้ว จึงพูดกับทหารที่ไปด้วยว่า ที่ทางเขานี้ชอบกลนักเราจะตั้งมั่นอยู่ที่นี้ ถ้ากิมงึดตุดยกมาก็จะล่อลวงเอาชัยชนะประเดิมเป็นฤกษ์เสียให้ได้ก่อน พอม้าใช้คอยเหตุเข้ามาบอกว่ามีกองทัพฮวนยกมาใกล้จะถึงเขานี้แล้ว งักฮุยได้ฟังก็ยกมือขึ้นคำนับเทพยดาซึ่งรักษาเขาและต้นไม้ลำธาร อธิษฐานว่าข้าพเจ้าตั้งใจทำราชการอาสาแผ่นดินโดยความสัตย์กตัญญู ขอเทพยดาช่วยบำรุงรักษาให้ได้ชัยชนะแก่ข้าศึกโดยสะดวก ครั้นคำนับเทพยดาแล้วก็ลงมาจากเขา สั่งนายทัพนายกองให้แบ่งทหารเกาทัณฑ์ไปซุ่มอยู่ที่เชิงเขาทั้งสองข้างทาง ถ้าข้าศึกยกมาเห็นได้ทีก็ให้ระดมยิงลงไป แล้วสั่งให้กิดแชออกไปรบล่อข้าศึกให้ไล่ ตัวเราจะคุมทหารอยู่คอยช่วย กิดแชก็คำนับลาถืออาวุธขึ้นม้าไป
ฝ่ายกิมเฮงฮุด งึนเฮงฮุดยกกองทัพมาถึงเขาปัดพวนชัว แลเห็นกิดแชคุมทหารออกมาตั้งสกัดทางอยู่ กิมเฮงฮุดก็ขับม้าขึ้นหน้าทหารร้องถามไปว่า ทัพใครมาตั้งกีดทางอยู่นี้ตัวนายชื่อไร กิดแชร้องตอบไปว่า เราชื่อกิดแชเป็นนายทหารเอกเมืองกิมเหลง มาตั้งอยู่จะรบดูฝีมือพวกนายทหารฮวน กิมเฮงฮุดได้ฟังก็ขับม้าเข้ารบกับกิดแชได้ประมาณสี่ห้าเพลง กิดแชทำเป็นอ่อนกำลังชักม้าหนีพลางรบพลางเป็นทอด ๆ มา กิมเฮงฮุดก็ขับทหารรุกไล่ตามเข้าไปถึงเชิงเขาช่องแคบ ทหารเกาทัณฑ์ซึ่งงักฮุยให้ซุ่มอยู่นั้นเห็นได้ทีก็ออกมาระดมยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทหารกองทัพฮวนเจ็บปวยล้มตายเป็นอันมากก็พากันแตกหนีถอยร่นลงไป กิมเฮงฮุดเห็นทหารเสียทีล้มตายเป็นอันมากก็ขับม้ากลับจะถอยหนี งักฮุยขับม้าคุมทหารกระชั้นเข้าไปร้องด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายนายทหารฮวนไม่รู้จักเราหรือชื่องักฮุย กิมเฮงฮุดเห็นงักฮุยไล่กระชั้นเข้ามาก็ชักม้ากลับเข้ารบ กิดแชเห็นงักฮุยรบกับข้าศึกก็เข้าช่วยรบ กิมเฮงฮุดต้านทานฝีมืองักฮุยไม่ได้ งักฮุยเอาทวนแทงถูกกิมเฮงฮุดตกม้าตาย งึนเฮงฮุดเห็นกิมเฮงฮุดตายก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับงักฮุย กิดแชออกรบสกัดกั้นเข้าสู้กับงึนเฮงฮุดได้ประมาณสิบเพลง งึนเฮงฮุดเสียที กิดแชเอาง้าวฟันถูกกลางตัวงึนเฮงฮุดขาดเป็นสองท่อนตาย กิดแชก็ขับทหารเข้าไล่ฟันทหารพวกฮวนล้มตายเกลื่อนกลาดเป็นอันมาก ทหารฮวนที่เหลือตายก็หนีกระจัดพลัดพรายไปสิ้น กิดแชจึงให้ทหารตัดเอาศีรษะกิมเฮงฮุดไปให้เล่าอือ นายทัพหนุนนำส่งศีรษะนายทัพฮวนไปให้เตียซอแม่ทัพใหญ่ เล่าความซึ่งได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะให้เล่าอือฟังทุกประการ เล่าอือจึงคิดว่างักฮุยคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนักแรกยกออกรบก็ได้ชัยชนะก่อน จำเราจะมีหนังสือไปให้แม่ทัพชิงเอาความชอบเสียดีกว่า คิดแล้วก็ทำหนังสือมีความว่า ข้าพเจ้าเล่าอือได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะตัดศีรษะกิมเฮงฮุดแม่ทัพหน้าส่งมาให้ท่าน ครั้นทำหนังสือแล้วก็เข้าผนึกส่งให้ม้าใช้ถือหนังสือคุมศีรษะกิมเฮงฮุดไปให้เตียซอแม่ทัพใหญ่ เตียซอดูหนังสือแจ้งแล้วก็มีความยินดี จึงสั่งให้จดหมายความชอบของเล่าอือลงไว้
ฝ่ายงักฮุยได้ชัยชนะแก่ข้าศึกก็คุมทหารออกเดินจากเขาปัดพวนซัวไปถึงเขาแชเลงซัว งักฮุยดูที่ทางช่องเขาลำธารเป็นชั้นเชิงควรจะซุ่มทัพ จึงพูดกับกิดแชว่าเขานี้ท่วงทีดีเหมือนกับเขาปัดพวนซัว เราจะตั้งอยู่ที่นี้คอยรบเอาชัยชนะแก่ข้าศึกให้ได้อีก เจ้าจงไปหาเล่าอือขอเครื่องเชื้อไฟดินดำสักห้าสิบหาบ กระสอบสำหรับใส่ทรายสักหกร้อยใบ เคียวสามร้อยเล่ม ให้จัดหาส่งมาให้ใช้โดยเร็ว กิดแชก็คำนับลามายังกองทัพเล่าอือ แจ้งความตามซึ่งงักฮุยสั่งมาทุกประการ เล่าอือว่าของในกองทัพเรานี้ไม่มี จะต้องให้ทหารไปขอที่เตียซอแม่ทัพใหญ่จึงจะได้ ท่านกลับไปก่อนเถิด เมื่อได้ของมาครบแล้วจึงให้ทหารคุมไปส่ง กิดแชก็ลากลับมา เล่าอือจึงให้นายทหารไปขอสิ่งของที่เตียซอแม่ทัพใหญ่ เตียซอก็จัดหาให้ได้ครบตามจำนวน เล่าอือครั้นได้ของมาครบแล้วก็ให้ทหารขนส่งไปให้งักฮุย งักฮุยจึงเกณฑ์ทหารสองร้อยคนให้เอาเคียวไปเกี่ยวแฝกหญ้าที่แห้งมากอง ๆ ไว้สำหรับจะเผาข้าศึก ขุดรางพื้นแผ่นดินเอาดินปืนรายล่ามฝักแคไปทุกกองหญ้า เอาหญ้าสดปิดทางไม่ให้ข้าศึกสังเกตได้ กำหนดฟังเสียงประทัดสัญญาดังขึ้นแล้ว จึงให้จุดดินชนวน จัดทหารอีกกองหนึ่งให้เอาทรายใส่กระสอบทดน้ำในลำธารไว้ให้แห้งพอม้าคนเดินข้ามได้ ถ้าเห็นทหารข้าศึกลงเดินในท้องธารแล้ว จงเปิดทำนบให้น้ำไหลลงมา สั่งกิดแชให้คุมทหารสองร้อยไปตั้งซุ่มอยู่ต้นทางที่ข้าศึกจะยกมา ถ้าเห็นคนหน้าเหลืองถือลูกตุ้มเหล็กเป็นอาวุธแล้ว คนนั้นแหละพี่ชายกิมงึดตุดให้มุ่งหมายจับตัวให้ได้ นายทหารรับคำสั่งแล้วก็คำนับลางักฮุยไป งักฮุยขี่ม้าพาทหารที่สนิทขึ้นไปบนยอดเขาคอยแลดูกองทัพข้าศึกจะยกมา
ฝ่ายโอเชียนเป็นที่ปรึกษาอยู่ในเตียซอแม่ทัพ ครั้นแจ้งว่าเล่าอือมาขอกระสอบและดินปืนเครื่องเชื้อไฟ เตียซอแม่ทัพจัดส่งให้แล้วก็คิดสงสัย จึงเข้าไปพูดกับเตียซอว่า ซึ่งเล่าอือให้มาขอสิ่งของเหล่านี้ข้าพเจ้าสงสัยนัก และเมื่อมีหนังสือมาแจ้งข้อราชการว่าเล่าอือมีชัยชนะแก่ข้าศึกตัดศีรษะกิมเฮงฮุดมาให้นั้น ข้าพเจ้าก็ไม่เห็นด้วย ธรรมดาการศึกสงครามมีทัพหน้าทัพหนุนแล้ว ถ้าจะได้สู้รบกับข้าศึกต้องที่ทัพหน้าจะสู้รบก่อน ถ้าทัพหน้าเหลือกำลังแล้วจึงจะถึงทัพหนุน กองทัพหน้าเราก็ยังไม่ได้ข่าวคราวเลย ซึ่งเล่าอือมีหนังสือมาว่าได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะนั้นเห็นผิดกระบวนอยู่ ชะรอยงักฮุยเขาจะได้ชัยชนะแก่ข้าศึก เล่าอือเป็นคนอิจฉาแกล้งปิดความเสีย แย่งชิงเอาความชอบเข้ามาเป็นของตัว ข้าพเจ้าจะขอปลอมเป็นทหารเลี้ยงม้าไปสืบความให้ได้เท็จและจริง เตียซอก็เห็นชอบด้วย โอเชียนคำนับลามาแต่งตัวเป็นทหารเลวเลี้ยงม้ารีบเดินทางไปยังเขาแชเลงซัว เห็นกองทัพกิมงึดตุดยกมา ทหารในกองทัพเดินหนุนเนื่องเหมือนหนึ่งคลื่นในท้องทะเลมากมายนัก โอเชียนจึงนึกแต่ในใจว่างักฮุยมีทหารอยู่แต่แปดร้อยคนเท่านั้นไหนจะสู้ทหารกิมงึดตุดได้ ก็คิดวิตกถึงงักฮุยเป็นอันมาก จึงขึ้นต้นไม้บนไหล่เขาคอยดูงักฮุยจะสู้รบกับข้าศึกประการใด
ฝ่ายเนียมฮั่นแม่ทัพ ครั้นยกกองทัพมาใกล้จะถึงเขาแชเลงซัว ทหารกองหน้ามาบอกว่ากิมเฮงฮุด งึนเฮงฮุดเสียทีแก่งักฮุยทหารเมืองกิมเหลงฆ่าตายในที่รบเสียแล้ว เนียมฮั่นได้ฟังก็โกรธ จึงเร่งทหารให้เดินกองทัพไปถึงหน้าเขาแชเลงซัว ทหารกองหน้าลงมาบอกว่า ที่เขาแชเลงซัวนั้นมีทหารกองทัพเมืองกิมเหลงมาตั้งรักษาอยู่เชิงเขาบ้างบนเขาบ้าง เนียมฮั่นแจ้งดังนั้นก็สั่งให้หยุดกองทัพตั้งมั่นลงไว้คอยทหารให้มาถึงพร้อมแล้วเวลาเช้าจึงจะยกเข้าตี
ฝ่ายงักฮุยเห็นกองทัพฮวนยกมาถึงแล้วหยุดตั้งมั่นอยู่หน้าเขาจึงคิดว่า ชะรอยเนียมฮั่นจะรอคอยทหารให้มาถึงพร้อมแล้ว เวลาพรุ่งนี้จึงจะยกเข้าตีค่ายเรา จำเราจะเร่งตีหักเข้าไปเสียแต่ในเวลากลางคืนวันนี้ ถ้ารอไปจนเวลาเช้าเห็นทหารเราจะสู้ไม่ได้ด้วยน้อยตัวนัก คิดแล้วงักฮุยก็รีบกลับลงมาจากเขาขึ้นม้าถืออาวุธ พอเวลาค่ำลง งักฮุยขับม้าตรงเข้าไปในหมู่ทหารเนียมฮั่น โอเชียนขึ้นดูอยู่บนต้นไม้ที่ไหล่เขาเห็นงักฮุยขับม้าเข้าไปในหมู่ทหารข้าศึกแต่ผู้เดียว ก็นึกชมว่างักฮุยนี้มิเสียแรงเกิดมาเป็นชายชาติทหารแกล้วกล้าสามารถนัก
ฝ่ายงักฮุยเข้าไปถึงหมู่ทหารพวกฮวน ก็ขับม้าไล่ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก เนียมฮั่นเห็นดังนั้นก็ขึ้นม้าขับทหารเข้าล้อมงักฮุยไว้ งักฮุยรำทวนสู้รบอยู่ในกลางทหารฮวน ทหารฮวนที่ล้อมไว้นั้นตายลงอีกหลายร้อยคน จึงคิดว่าเราจะสู้รบฝ่าฟันอยู่ดังนี้ที่ไหนข้าศึกจะต้องกลอุบายซึ่งทำไว้ จำจะรบล่อให้ไล่เข้าไปเสียในเวลานี้ คิดดังนั้นก็ชักม้าทำเป็นถอยหนีล่อทหารฮวนให้ไล่ไป เนียมฮั่นเห็นงักฮุยหนีออกจากที่ล้อมได้ก็โกรธ ขับม้าคุมทหารไล่ติดตามไป งักฮุยหนีมาได้ก็รีบขึ้นไปบนเขาแลเห็นทหารข้าศึกยกหนุนแน่นเข้ามาก็มีความยินดี คิดว่าครั้งนี้คงสมคะเนแล้ว พอข้าศึกยกล่วงเข้าไปถึงกองหญ้าที่รายดินชนวนไว้ งักฮุยก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารที่คอยจุดดินชนวนได้ยินเสียงประทัดก็จุดดินชนวนขึ้น ดินลุกลามติดกองหญ้าไหม้ควันกลบกลุ้มคลอกเผาทหารเนียมฮั่นตายลงในไฟเป็นอันมาก ทหารแม่นเกาทัณฑ์งักฮุยซึ่งซุ่มอยู่นั้น ก็ออกมาระดมยิงทหารพวกฮวนตายลงอีกหลายพันคน ทหารฮวนตื่นตกใจป่วนปั่นวนเวียนไม่รู้ที่จะไปทางใด เซียนบุนหนึงนายทหารเอกของเนียมฮั่นเห็นเสียทีแก่ข้าศึก ก็พาเนียมฮั่นหนีเดินเลียบไปตามเชิงเขาทางประมาณลี้หนึ่ง พบลำธารใหญ่ที่เชิงเขาเซียนบุนหนึงก็ให้ทหารลงไปหยั่งน้ำในลำธารดูจะลึกสักเพียงไร ทหารลงไปหยั่งลึกได้สองศอกพอม้าคนเดินข้ามได้ เซียนบุนหนึงก็พาเนียมฮั่นและทหารทั้งปวงลงเดินเฉลียงไปตามลำธาร ทหารงักฮุยซึ่งรักษาทำนบอยู่นั้น เห็นทหารฮวนลงเดินในลำธารสิ้นแล้ว ก็เปิดทำนบน้ำไหลเชี่ยวแรงลงมาท่วมทหารเนียมฮั่นจมน้ำตายเป็นอันมาก เซียนบุนหนึงพาเนียมฮั่นหนีน้ำเข้าไปในซอกเขา มีทหารผู้หนึ่งบอกเนียมฮั่นว่ามีทางน้อยเดินออกไปได้ทางหนึ่ง เซียนบุนหนึงก็พาเนียมฮั่นเดินไปทางนั้น ทหารงักฮุยซึ่งคอยอยู่ที่ทางช่องเขานั้นก็ทิ้งก้อนศิลาลงมาถูกทหารเนียมฮั่นล้มตายลงอีกมาก เนียมฮั่นกับเซียนบุนหนึงรีบเดินออกมาถึงทางใหญ่เห็นพ้นข้าศึกแล้ว เนียมฮั่นก็หัวเราะ เซียนบุนหนึงจึงถามว่าท่านหัวเราะด้วยเหตุอันใด ครั้งนี้หนีข้าศึกมาจวนจะตายเสียด้วยน้ำด้วยไฟและก้อนหินหลายครั้งยังจะมีใจหัวเราะได้ เนียมฮั่นจึงว่างักฮุยทำอุบายครั้งนี้ก็สามารถแต่ยังหาดีไม่ ถ้ามีทหารมาตั้งอยู่ที่นี้แล้วที่ไหนเราจะพ้นความตาย พูดกันยังไม่ทันขาดคำพอได้ยินเสียงทหารโห่ร้องมาข้างหน้า เซียนบุนหนึงจึงว่าคราวนี้สมนึกท่านแล้ว เนียมฮั่นก็ตกใจพูดว่าครั้งนี้เห็นเราจะถึงแก่ชีวิตเสียจริงแล้ว เซียนบุนหนึงจึงว่าท่านอย่าเพิ่งเสียใจอุบายข้าพเจ้ายังมีอยู่ อย่างหนึ่ง ชื่อกิมเซียนทุดคัก แปลว่า เรไรลอกคราบ ขอท่านจงเอาเสื้อหมวกและม้าของท่านที่ขี่นั้นมาให้ข้าพเจ้าเสีย ท่านจงเดินปลอมเป็นทหารเลวไป ถ้าข้าศึกมาถึงข้าพเจ้าก็จะออกสู้รบได้ชัยชนะจะได้พาท่านไป ถ้าเสียทีข้าพเจ้าก็คงตายเพื่อท่านจะหนีเล็ดลอดรอดไปได้บ้าง ขอฝากแต่บุตรภรรยาข้าพเจ้าด้วย เนียมฮั่นว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย พูดแล้วก็ลงจากม้าถอดเสื้อหมวกส่งให้เซียนบุนหนึงสวมใส่เข้าแล้วเนียมฮั่นก็เดินปลอมปนไปกับทหารเลว
ฝ่ายกิดแชคุมทหารมาถึงก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วก็รำทวนเข้าสู้รบกับเซียนบุนหนึงได้ประมาณสิบเพลง เซียนบุนหนึงทานกำลังกิดแชไม่ได้ก็ขับม้าหนี กิดแชเห็นเซียนบุนหนึงแต่งตัวเหมือนเนียมฮั่นก็สำคัญใจว่าเนียมฮั่นขับม้าไล่ตามไปทัน กิดแชร้องตวาดเซียนบุนหนึงตกใจเสียที กิดแชจับตัวได้ให้ทหารมัดไว้แล้ว กิดแชก็ไล่ฆ่าฟันทหารเลวแตกกระจัดกระจายไปสิ้น เนียมฮั่นหนีปนไปกับทหารเลวพ้นไปได้ กิดแชได้ชัยชนะแก่ข้าศึกมีความยินดีด้วยจับตัวเนียมฮั่นได้ก็พาทหารเลิกกลับมา
ฝ่ายโอเชียนซึ่งขึ้นดูอยู่บนต้นไม้ เห็นงักฮุยได้ชัยชนะแก่ข้าศึกก็มีความยินดีลงจากต้นไม้ขึ้นม้ากลับไปหาเตียซอแม่ทัพ
ฝ่ายกิดแชครั้นมาถึงกองทัพงักฮุย ก็เข้าไปคำนับแจ้งความกับงักฮุยว่าข้าพเจ้าจับเนียมฮั่นมาได้แล้ว งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดีจึงให้เอาตัวเนียมฮั่นเข้ามา งักฮุยพิจารณาดูเห็นมิใช่เนียมฮั่นก็โกรธ ร้องตวาดว่ากับกิดแชว่าเราให้ไปจับเนียมฮั่น เหตุใดตัวจับผู้อื่นมาบอกเราว่าเนียมฮั่นเป็นความเท็จดังนี้มีโทษมาก งักฮุยก็สั่งให้ทหารเอาตัวกิดแชไปฆ่าเสีย กิดแชจึงว่าข้าพเจ้าไปรบครั้งนี้ก็มีชัยชนะแก่ข้าศึกจับเนียมฮั่นมาได้ เหตุใดท่านจึงยกเอาข้อผิดจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย งักฮุยว่าตัวเป็นนายทหารไม่พิจารณาเสียรู้แก่เนียมฮั่น เนียมฮั่นเอาเครื่องแต่งตัวมาให้ผู้อื่นใส่ ท่านก็จับเอามาไม่ไต่สวนว่าจะเป็นตัวเนียมฮั่นจริงหรือไม่จริง ตัวเป็นนายทัพนายกองมีความละเมิดเลินเล่อเสียรู้ข้าศึกดังนี้มีโทษจึงต้องให้ตัดศีรษะเสีย นายทัพนายกองทั้งปวงเห็นงักฮุยโกรธจะฆ่ากิดแชก็เข้าไปขอโทษว่ากิดแชผิดแต่ครั้งเดียว ข้าพเจ้าทั้งปวงขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่งให้ทำราชการแก้ตัวใหม่ งักฮุยก็ยอมยกโทษให้ สั่งกิดแชให้เอาตัวเซียนบุนหนึงกับเครื่องศาสตราวุธของข้าศึกซึ่งเก็บมาได้นั้นไปส่งให้เตียซอแม่ทัพใหญ่ งักฮุยก็ทำหนังสือบอกข้อราชการซึ่งมีชัยชนะแก่ข้าศึกไปด้วยฉบับหนึ่ง กิดแชรีบหนังสือคุมตัวเซียนบุนหนึงรีบไปยังกองทัพหลวง ครั้นไปถึงกองทัพเล่าอือก็เข้าไปแจ้งความตามซึ่งได้ชัยชนะแก่ข้าศึก งักฮุยให้ถือหนังสือคุมตัวเซียนบุนหนึงไปส่งให้เตียซอแม่ทัพ เล่าอือได้ฟังก็คิดว่ากองทัพกิมงึดตุดยกมาครั้งนี้ถึงสิบหมื่นทหารก็ล้วนแต่มีฝีมือกล้าแข็ง งักฮุยมีทหารอยู่แต่เพียงแปดร้อยเท่านั้นอาจสามารถคิดเอาชัยชนะแก่ข้าศึกได้ถึงสองครั้ง จำเราจะคิดอุบายชิงเอาความชอบงักฮุยเสีย คิดแล้วจึงพูดกับกิดแชว่าซึ่งท่านจะคุมตัวเซียนบุนหนึงไปให้เตียซอถึงกองทัพหลวงนั้น ทางก็ไกลข้าพเจ้าวิตกอยู่ด้วยงักฮุยยังกำลังรบติดพันข้าศึก ท่านก็เป็นทหารเอกมีฝีมือจะทิ้งงักฮุยเสียนั้นไม่ชอบ จงเอาหนังสือกับตัวเซียนบุนหนึงมอบให้ข้าพเจ้าจะเอาไปส่งเตียซอเอง ท่านจงเร่งกลับไปช่วยงักฮุยสู้รบกับข้าศึกเถิดอย่าเป็นธุระเลย กิดแชได้ฟังก็เห็นจริงด้วย ส่งหนังสือบอกมอบตัวเซียนบุนหนึงให้เล่าอือแล้ว กิดแชก็กลับไปหางักฮุยแจ้งความตามซึ่งเล่าอือพูดทุกประการ งักฮุยได้ฟังก็ไม่มีความสงสัย
๒๔
ฝ่ายเล่าอือ ครั้นกิดแชกลับไปแล้วก็ทำหนังสือฉบับหนึ่งมอบให้ม้าใช้ถือไปส่งให้เตียซอ เตียซอรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า ข้าพเจ้าเล่าอือขอคำนับมายังท่านเตียซอแม่ทัพหลวง ด้วยข้าพเจ้าได้สู้รบกับกองทัพกิมงึดตุดมีชัยชนะฆ่าฟันทหารพวกฮวนเจ็บป่วยล้มตายเป็นอันมาก จับได้เซียนบุนหนึงนายทหารเอกมาคุมไว้ในกองทัพ ท่านจะให้ฆ่าเสียหรือจะเอาตัวข้าพเจ้าก็จะส่งไปให้ เตียซอไม่รู้ในอุบายสำคัญว่าจริงก็มีความยินดี ขณะนั้นโอเชียนซึ่งไปสืบราชการมาถึงเข้าไปคำนับเตียซอ เตียซอจึงถามว่าท่านไปสืบราชการได้รู้ได้เห็นอย่างไรบ้าง โอเชียนก็เล่าความตามซึ่งงักฮุยได้สู้รบทำอุบายล่อลวงข้าศึกได้ชัยชนะให้เตียซอฟังทุกประการ เตียซอจึงหยิบเอาหนังสือซึ่งเล่าอือมีมาถึงนั้นให้โอเชียนดู โอเชียนแจ้งความแล้วก็หัวเราะพูดว่า ซึ่งเล่าอือมีหนังสือมานี้เป็นความไม่จริงทั้งนั้น คิดแต่จะชิงเอาความชอบเขามาใส่ตัว การครั้งนี้ข้าพเจ้าได้เห็นแก่ตาทีเดียว เล่าอือไม่ได้สู้รบกับข้าศึกเลยนอนนิ่งเฉยอยู่กับค่ายเท่านั้น ทำหนังสือบอกปดมาว่าได้ชัยชนะแก่ข้าศึก เตียซอได้ฟังก็มีความโกรธเป็นอันมาก สั่งให้นายทหารไปจับเอาตัวเล่าอือมาให้ได้โดยเร็ว โอเชียนจึงว่าเล่าอือคิดหลอกลวงท่านเป็นคนผิดอยู่แล้ว เห็นทหารเอะอะไปเอาตัวก็คงจะไม่มาจะเกิดสู้รบกันขึ้น ข้าพเจ้าจะขอไปพูดจาล่อลวงเล่าอือมาให้ได้โดยดี เมื่อเล่าอือมาถึงท่านจะทำโทษประการใดก็แล้วแต่ท่าน เตียซอก็เห็นชอบด้วย สั่งให้โอเชียนไปคิดเอาตัวเล่าอือมาให้ได้
ฝ่ายเชาหยงเป็นญาติเกี่ยวดองกันกับเล่าอือ เป็นนายทหารอยู่ในกองทัพเตียซอ ได้ยินเตียซอกับโอเชียนพูดกันจะไปเอาตัวเล่าอือมาฆ่าเสีย เชาหยงตกใจใช้คนสนิทรีบเอาความไปบอกกับเล่าอือ ไปถึงค่ายเล่าอือก่อนโอเชียนก็เล่าความซึ่งเชาหยงสั่งมาว่าเตียซอรู้ว่าเล่าอือปิดบังความชอบของงักฮุย แย่งชิงเอามาเป็นความชอบของตัว เตียซอโกรธนักคิดเป็นกลอุบายให้โอเชียนมาหาตัวจะเอาไปฆ่าเสีย ให้ท่านคิดหลบหลีกเสียให้พ้นภัย เล่าอือได้ฟังก็ตกใจจึงเอาเงินห้าสิบตำลึงให้เป็นรางวัลแก่ทหารผู้มาบอกนั้น แล้วสั่งว่าเจ้าจงกลับไปบอกกับเชาหยงเถิดว่าเราขอบใจนัก ถ้าเชาหยงไม่บอกชีวิตเราก็คงจะเป็นอันตราย เล่าอือจึงคิดว่าการครั้งนี้ก็จวนตัวยากที่จะแก้ไขแล้ว ถ้ารออยู่จนโอเชียนมาถึงเราจะบิดพลิ้วเสียไม่ไปก็เป็นขัดแม่ทัพมีโทษถึงสิ้นชีวิต ครั้นจะไปก็ถึงตาย จำจะต้องคิดหนีเอาตัวรอดไปก่อน จึงเรียกเซียนบุนหนึงนายทหารฮวนซึ่งจับมาคุมไว้นั้นเข้ามาพูดว่า ข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าท่านเป็นนายทหารเอกเมืองไตกิมก๊ก เสียทีแก่งักฮุยถูกจับตัวมาส่งไว้กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าตรึกตรองดูการแผ่นดินในกาลนี้ชะตาแผ่นดินซ้องจะเสื่อมสูญแล้ว อำนาจเมืองไตกิมก๊กจะรุ่งเรืองต่อไป ข้าพเจ้าจึงได้อาสามาเป็นทัพหนุน หวังใจว่าจะหาช่องโอกาสหนีไปเข้าสามิภักดิ์กับกิมงึดตุดแต่ยังไม่มีผู้ชักนำ บัดนี้ตัวท่านมาต้องขังอยู่ในค่ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคิดจะให้ท่านเป็นผู้ชักนำไปสามิภักดิ์เข้าทำราชการอยู่กับกิมงึดตุด ท่านจะช่วยสงเคราะห์ได้หรือไม่ เซียนบุนหนึงว่าตัวข้าพเจ้าเป็นเชลยตกมาอยู่ในอำนาจ ท่านไม่ฆ่าเสียนั้นก็บุญคุณนักหนา ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าชักนำพาไปอยู่กับกิมงึดตุดนั้น ข้าพเจ้าจะรับธุระทำนุบำรุงท่านไปกว่าจะสิ้นกำลังและสติปัญญาหาละเลยลืมบุญคุณท่านไม่ เล่าอือพูดกับเซียนบุนหนึงตกลงพร้อมกันแล้ว ก็จัดแจงเตรียมตัวพร้อมจะหนีไปยังกองทัพกิมงึดตุด พอม้าใช้ซึ่งถือหนังสือไปให้เตียซอกลับมาถึงแจ้งความกับเล่าอือว่า เตียซอสั่งให้ท่านเอาตัวเซียนบุนหนึงส่งไปยังกองทัพหลวงโดยเร็ว เล่าอือได้ฟังก็หัวเราะพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า เราเห็นเตียซอแม่ทัพเป็นคนไม่มีสติปัญญา ใจก็ไม่โอบอ้อมอารี จะทำการสิ่งใดก็ไม่ปรึกษาหารือกับนายทัพนายกอง อวดตัวว่าเป็นคนชำนาญในการสงคราม จะเลี้ยงจะใช้ทหารก็ไม่รู้ว่าคนดีคนชั่ว เราเห็นว่ากิมงึดตุดเป็นคนอยู่ในสัจธรรมมีใจโอบอ้อมอารีพอจะเป็นที่พึ่งได้ เราจะไปทำราชการอยู่กับกิมงึดตุด ผู้ใดจะตามไปบ้างก็ให้เร่งจัดแจงตัวโดยเร็ว นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็ตกใจพากันตะลึงนิ่งอยู่ทั้งสิ้น หามีผู้ใดพูดอย่างไรไม่ เล่าอือ เซียนบุนหนึง กับคนใช้สองสามคนก็ออกจากค่ายรีบไปถึงกลางทางพบโอเชียน โอเชียนเห็นเล่าอือกับเซียนบุนหนึงเดินมากิริยาผิดประหลาด จึงถามว่าท่านทั้งสองจะพากันไปไหน เตียซอแม่ทัพให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปปรึกษาราชการ เล่าอือว่าเรารู้แล้วท่านอย่าต้องมาบอกเลย นี่ท่านมาหาที่ตายหรือเราจะตัดศีรษะท่านเสียเดี๋ยวนี้ก็จะได้ แต่เสียดายกระบี่จะติดโลหิตต้องล้างต้องเช็ดไม่ต้องการ โอเชียนได้ฟังก็สะดุ้งใจคิดว่าเล่าอือเห็นจะรู้ความแล้ว โอเชียนก็มิได้ตอบประการใด เล่าอือจึงว่าท่านจงกลับไปบอกกับเตียซอเถิดว่า ตัวเราก็ชายชาติทหาร ซึ่งเตียซอจะฆ่าด้วยอุบายนั้นไม่ได้เสียแล้ว ถ้าเตียซอจะฆ่าเราให้ได้ให้มารบกัน ถ้าเราแพ้แล้วก็จงเอาศีรษะไปเถิด บัดนี้เราจะไปทำราชการอยู่กับกิมงึดตุดแล้ว โอเชียนได้ฟังก็รีบกลับไปแจ้งความกับเตียซอตามคำเล่าอือว่าทุกประการ เตียซอได้ฟังก็มีความโกรธยิ่งนัก ในขณะนั้นมีทหารถือหนังสือรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้มาถึงเตียซอ เตียซอคำนับรับหนังสือเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า ให้เตียซอกับงักฮุยคุมทหารรีบไปตั้งรักษาแม่น้ำอึ้งโห อย่าให้กองทัพกิมงึดตุดยกข้ามมาได้ เตียซอทราบความแล้วก็ทำหนังสือบอกข้อราชการซึ่งงักฮุยได้สู้รบมีชัยชนะแก่ข้าศึกและเล่าอือเอาใจออกห่างหนีไปอยู่กับกิมงึดตุด ทำหนังสือแล้วก็ส่งให้ม้าใช้ถือกลับไปเมืองกิมเหลง
ฝ่ายเนียมฮั่นครั้นหนีไปถึงกองทัพกิมงึดตุด ก็แจ้งความซึ่งเสียทีแก่ข้าศึกให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดว่าท่านยกกองทัพไปครั้งนี้ทหารถึงสิบหมื่น เหตุใดจึงได้เสียทีแก่ข้าศึกง่าย ๆ นักหนา เนียมฮั่นว่าทหารในกองทัพเมืองกิมเหลงชื่องักฮุย มีสติปัญญาฝีมือก็เข้มแข็งยิ่งนัก แล้วก็เล่าความซึ่งงักฮุยทำกลอุบายให้กิมงึดตุดฟัง กิมงึดตุดว่าเสียทีแก่ข้าศึกครั้งนี้ได้ความอัปยศนักหนา กิมงึดตุดเห็นพี่ชายเศร้าโศกเสียใจ จึงว่าการทำศึกสงครามไม่ชนะก็แพ้เป็นธรรมดาอยู่เอง ข้าพเจ้าจะยกกองทัพข้ามแม่น้ำอึ้งโหไปเมืองกิมเหลงแก้แค้นแทนท่านให้จงได้
ฝ่ายเซียนบุนหนึงพาเล่าอือมาถึงค่ายกิมงึดตุด จึงให้เล่าอือพักอยู่แต่นอกค่ายก่อน ตัวเข้าไปคำนับกิมงึดตุด กิมงึดตุดเห็นเซียนบุนหนึงกลับมาได้ก็มีความยินดี จึงถามว่าทหารเมืองกิมเหลงจับตัวท่านไปแล้วเหตุใดจึงกลับมาได้ เซียนบุนหนึงก็เล่าความแต่หลังจนเล่าอือยอมสามิภักดิ์้มาทำราชการอยู่ด้วยให้กิมงึดตุดฟัง กิมงึดตุดจึงว่าเล่าอือเป็นข้าศึกกับเรา ซึ่งยอมมาสามิภักดิ์นั้นจะเป็นอุบายดอกกระมัง จะต้องฆ่าเสียจึงจะไม่เสียรู้กับข้าศึก คับมิชีว่าซึ่งเล่าอือมานี้เห็นจะไม่เป็นอุบาย ด้วยพาเซียนบุนหนึงนายทหารของเรามาด้วย ขอท่านจงเลี้ยงไว้ดูท่วงทีไปก่อน ถ้าเห็นไม่สุจริตจริงแล้วจึงค่อยฆ่าเสียภายหลัง กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงให้เซียนบุนหนึงพาตัวเล่าอือเข้ามาในค่าย เล่าอือเข้ามาถึงก็คุกเข่าลงคำนับ กิมงึดตุดจึงพูดว่าท่านมีใจจงรักสามิภักดิ์มาทำราชการกับเรานั้นด้วยเหตุอันใด เล่าอือจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านเลื่องลือ คนเป็นอันมากสรรเสริญว่ามีสติปัญญา ทั้งฝีมือก็เข้มแข็งน้ำใจก็กว้างขวางโอบอ้อมอารีมีเมตตาแก่คนทั้งหลาย จะประพฤติการสิ่งใดก็ประกอบไปด้วยสัจธรรม อันเจ้านายพวกแผ่นดินซ้องนั้นหาสติปัญญาไม่ ขุนนางก็คิดอิจฉาแก่งแย่งกันไปต่าง ๆ ข้าพเจ้าจะทำราชการอยู่ด้วยเห็นจะไม่มีความจำเริญ จึงได้เข้ามาสามิภักดิ์อยู่กับท่านเอาบุญบารมีเป็นที่พึ่ง กิมงึดตุดได้ฟังเล่าอือพูดยกยอก็มีความยินดี จึงว่าเราจะตั้งให้ท่านเป็นลูอ๋องเจ้าเมืองซัวตั๋งซึ่งเราตีได้ไว้แต่ก่อนนั้น ท่านจงไปอยู่รักษาเมืองซัวตั๋งก่อนเถิด เล่าอือได้ฟังก็มีความยินดีคำนับรับที่ลูอ๋องแล้วไปอยู่เมืองซัวตั๋ง
ฝ่ายเตียซอกับงักฮุยได้หนังสือรับสั่งแล้วก็จัดทหารยกไปถึงแม่น้ำอึ้งโห เตียซอจัดทหารแบ่งให้งักฮุยอยู่รักษาแม่น้ำอึ้งโห ตัวเตียซอคุมทหารยกไปตีเมืองเปียนเหลียง ครั้นถึงหน้าเมืองเปียนเหลียงก็สั่งให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ม้าใช้คอยเหตุเห็นกองทัพยกมาก็เอาความไปแจ้งแก่เตียปังเชียงว่า เตียซอแม่ทัพเมืองกิมเหลงยกกองทัพมาตั้งอยู่ห่างเมืองประมาณสิบลี้ เตียปังเชียงได้ฟังก็ตกใจจึงให้หาขุนนางและนายทหารมาปรึกษาว่า เตียซอยกกองทัพมาจะตีเมืองเปียนเหลียง ครั้นเราจะต่อสู้ด้วยฝีมือทแกล้วทหารก็ไม่มีตัว จำเราจะหาอุบายไปพูดจาเกลี้ยกล่อมล่อลวงนางไทเฮาขอเอาตราหยกสำหรับแผ่นดินซึ่งซ่อนกิมงึดตุดไว้ได้นั้นเอาไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางนายทหารเหล่านั้นก็เกิดสะดุ้งกลัวเตียซอเป็นอันมาก ได้ยินเตียปังเชียงพูดปรึกษาดังนั้นก็มีความยินดีจึงว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว เตียปังเชียงก็เข้าไปหานางไทเฮา บอกว่าบัดนี้กิมงึดตุดยกกองทัพมาจะตีเอาเมืองเปียนเหลียงอีก ถ้าเมืองเปียนเหลียงเสียแล้ว ท่านก็จะได้ความลำบากยิ่งกว่าครั้งก่อนหลายส่วน ข้าพเจ้าคิดว่าตราหยกสำหรับกษัตริย์ซึ่งท่านซ่อนกิมงึดตุดไว้ได้นั้น ข้าพเจ้าจะเอาไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ ณ เมืองกิมเหลง แล้วจะทูลขอกองทัพมารับท่านไปอยู่เมืองกิมเหลงให้พ้นภัยอันตราย นางไทเฮาได้ฟังจึงว่าซึ่งท่านคิดขึ้นนี้ชอบแล้วจงเร่งไปโดยเร็วเถิด ว่าแล้วก็ไปเชิญเอาตราหยกมามอบให้เตียปังเชียง เตียปังเชียงรับตราหยกแล้วรีบกลับออกมาบ้านรวบรวมทรัพย์สิ่งของ อพยพบุตรภรรยาบ่าวไพร่หนีออกจากเมืองเปียนเหลียง ตัดทางตรงไปเมืองกิมเหลง
ฝ่ายเตียซอมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองเปียนเหลียงไม่เห็นผู้ใดยกออกมาสู้รบเงียบสงบอยู่ ก็คุมทหารเข้าไปเรียกให้เปิดประตูเมืองรับ ผู้รักษาประตูก็เปิดประตูเมืองรับเตียซอเข้าไปในเมืองได้ แจ้งว่าเตียปังเชียงหนีไปเสียก่อนแล้วก็เสียใจมีความแค้นยิ่งนัก เข้าไปหานางไทเฮาแล้วบอกว่า ข้าพเจ้ายกกองทัพมาครั้งนี้หมายจะกำจัดเตียปังเชียงซึ่งเป็นเสี้ยนหนามศัตรูแผ่นดินเสีย มันรู้ตัวหนีไปเสียก่อนได้ข้าพเจ้าเสียใจนัก นางไทเฮาว่าเตียปังเชียงมาบอกกับข้าพเจ้าว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมา หาได้บอกว่าท่านยกมาไม่ เตียปังเชียงมาเรียกเอาตราหยกสำหรับกษัตริย์ว่าจะเอาไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ ณ เมืองกิมเหลง ขอกองทัพเมืองกิมเหลงมาช่วยป้องกันรักษาเมืองเปียนเหลียง ข้าพเจ้าไม่รู้อุบายก็เอาตราหยกมอบให้ไป เตียซอว่าเตียปังเชียงคิดอุบายพูดจาล่อลวงเจ้านายจนบ้านเมืองเสียแก่ข้าศึกแล้ว บัดนี้ยังมาล่อลวงท่านเอาตราหยกไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้หาความชอบเพื่อจะเอาตัวรอด ข้าพเจ้ามีความแค้นมันยิ่งนัก ว่าดังนั้นแล้วก็คำนับลานางไทเฮาออกมาจัดขุนนางนายทหารให้อยู่รักษาเมืองเปียนเหลียง ตัวเตียซอออกมาพักอยู่ที่ค่ายหน้าเมือง
ฝ่ายเตียปังเชียงครั้นมาถึงเมืองกิมเหลง ก็เข้าไปแจ้งความแก่เจ้าพนักงานว่า เชิญตราหยกสำหรับกษัตริย์ซึ่งตัวได้ซ่อนกิมงึดตุดไว้ ณ เมืองเปียนเหลียง เอามาถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ เจ้าพนักงานก็นำข้อความขึ้นกราบทูลตามคำเตียปังเชียง พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ได้ทรงทราบจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเตียปังเชียงนี้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ไปเข้ากับกิมงึดตุดเป็นไส้ศึกคิดอุบายล่อลวงไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงฮ่องเต้ จนตกไปอยู่ในเงื้อมมือกิมงึดตุดก็เพราะเตียปังเชียง บัดนี้เชิญเอาตราหยกสำหรับกษัตริย์มาให้เรา ก็ปรารถนาจะแก้ตัวหาความชอบ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางเหล่านั้นจึงกราบทูลว่า เตียปังเชียงนี้ความผิดก็มีมากนัก แต่ครั้งนี้นำเอาตราหยกสำหรับแผ่นดินเป็นของสำคัญมาถวายก็มีความชอบอยู่ ครั้นจะประหารชีวิตเสียตามโทษแต่ก่อนก็จะมีความครหา ขอให้พระองค์เลี้ยงเตียปังเชียงเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยอย่าให้มีสง่าอาญาสิทธิ์เหมือนแต่ก่อน พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบจึงให้หาตัวเตียปังเชียงเข้าไปเฝ้า เตียปังเชียงเข้าไปถึงหน้าที่นั่งก็คุกเข่าลงคำนับเอาตราหยกสำหรับกษัตริย์ถวาย พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า ตัวเป็นคนผิดคิดประทุษร้ายต่อบ้านเมืองมีโทษมาก แต่ครั้งนี้เอาตราหยกมาให้เราก็มีความชอบอยู่ เราจะยกโทษซึ่งกระทำผิดมาแต่ก่อนให้เป็นรางวัล แล้วรับสั่งตั้งเตียปังเชียงเป็นขุนนางผู้น้อย เตียปังเชียงเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ไม่ทรงเอาโทษแล้วก็มีความยินดี กราบถวายบังคมลากลับมาที่อยู่ เตียปังเชียงอุตส่าห์เข้าเฝ้าทุกเวลามิได้ขาด เมื่อมีท่วงทีประการใดก็จะทูลประจบประแจงไปให้ชอบพระทัย พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้พระปัญญาโง่เขลา ได้ฟังเตียปังเชียงทูลประจบประแจงก็ชอบพระทัยทรงพยักพเยิดไป เวลาวันหนึ่งเตียปังเชียงกราบทูลว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมากระทำย่ำยีเมืองเราครั้งนี้ จะมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งสักเพียงไร แต่งักฮุยผู้เดียวยังอาจสามารถฆ่าทหารข้าศึกตายเสียที่เขาแชเลงซัวเป็นหลายหมื่น กิมงึดตุดและทหารในกองทัพก็ครั่นคร้ามขามเข็ดฝีมืองักฮุยเป็นอันมาก ซึ่งพระองค์ตั้งให้งักฮุยเป็นแต่นายทหารกองทัพหน้านั้นไม่ควร ขอให้พระองค์ตั้งงักฮุยเป็นแม่ทัพใหญ่ ยกไปปราบปรามเมืองไตกิมก๊กเสียให้ราบคาบ แล้วเชิญเสด็จไทเซียงฮอง พระเจ้าซ้องคิมจงกลับมาบ้านเมืองเรา พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังตรัสว่า ท่านนี้เป็นคนประจบประแจงสอพลอพูดมากนัก ไม่ต้องมาสั่งสอนเราดอก เราเห็นผู้ใดดีมีความชอบก็ชุบเลี้ยงตามสมควร เตียปังเชียงได้ฟังรับสั่งเห็นว่าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ไม่เชื่อก็เสียใจ ครั้นกลับมาที่อยู่จึงคิดว่าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้พระทัยเธอจะหนักแน่นจริงดังตรัสกระนั้นเจียวหรือ จำเราจะหาอุบายให้มีช่องโอกาสเข้าทำราชการเอาสิทธิ์ขาดให้เหมือนแต่ก่อนจงได้ พอนางออเฮียนสาวใช้ยกน้ำชาเข้ามาให้ เตียปังเชียงพิจารณาดูนางออเฮียนกำลังสาว รูปร่างก็ระวาดระไวผิวพรรณงดงาม กิริยาก็อ่อนโยนท่วงทีแยบคาย จึงคิดว่านางออเฮียนคนนี้เราจะฝึกสอนกลมารยาเสียให้ดีแล้ว จะเอาเข้าไปถวายว่าเป็นบุตร พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ก็คงจะรักใคร่โปรดปราน จึงพูดกับนางออเฮียนว่า เจ้ามาอยู่กับเรา เราก็มีความรักใคร่จะเลี้ยงเจ้าเป็นบุตร แล้วจะถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้เจ้าจะยอมหรือไม่ นางออเฮียนว่าข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านก็หมายจะพึ่งบุญท่านจะให้เป็นอย่างไรก็จะปฏิบัติตาม เตียปังเชียงจึงให้นางออเฮียนเรียกตัวว่าบิดา สั่งสอนว่าถ้าเจ้าจะตกเข้าไปอยู่เป็นพระสนมในพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้แล้ว จงทำอุบายกลมารยาตามความซึ่งเราสั่งสอนให้พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้เสน่หารักใคร่ลุ่มหลงจงได้ ถ้าเราจะเพ็ดทูลข้อราชการสิ่งใด ๆ เจ้าจงเป็นธุระช่วยอุดหนุนด้วย นางออเฮียนว่าถึงข้าพเจ้าจะได้ดีมีวาสนาหรือหาวาสนาไม่ก็ไม่ลืมคุณท่านเลย จะสนองคุณท่านไปกว่าจะหาชีวิตไม่ เตียปังเชียงเอาคำมั่นสัญญากับนางออเฮียนเสร็จแล้ว ก็นำเข้าไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ กราบทูลว่าเป็นบุตร พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นรูปร่างนางออเฮียนงดงาม จริตกิริยาก็เรียบร้อยมีพระทัยเสน่หา สั่งให้เจ้าพนักงานเอาเงินและเสื้อผ้ามาพระราชทานจัดที่ให้อยู่ตามสมควร พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ก็เรียกนางออเฮียนเข้าไปปฏิบัติร่วมประเวณีมีพระทัยเสน่หาลุ่มหลงรักใคร่นางออเฮียนมากกว่าพระสนมทั้งปวง เตียปังเชียงคอยฟังข่าวเห็นว่าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้โปรดปรานนางออเฮียนสมคาดสมหมายแล้ว ก็คิดอุบายกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ว่า งักฮุยยกกองทัพไปครั้งนี้มีความชอบมากนัก ขอให้พระองค์หาตัวเข้ามาตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่มียศศักดิ์ งักฮุยจะได้สวามิภักดิ์ทำราชการอาสาแผ่นดินต่อไป พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ก็เห็นชอบด้วย จึงรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ทำหนังสือรับสั่งไปหาตัวงักฮุยเข้ามาเฝ้า มอบหนังสือให้เตียปังเชียงจัดขุนนางถือไป เตียปังเชียงรับหนังสือกลับมาถึงบ้านแล้ว ก็เก็บหนังสือนั้นไว้เสียหาได้เอาไปให้งักฮุยไม่ พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ตั้งแต่ได้นางออเฮียนมาไว้ก็ทรงลุ่มหลงไปในการเสพสังวาสไม่ใคร่จะเสด็จออกว่าราชการ นางออเฮียนจะเพ็ดทูลข้อความประการใดก็หลงเชื่อฟังไปทุกประการ
ฝ่ายลีกังขุนนางผู้ใหญ่ ทราบความว่าเตียปังเชียงเอาบุตรเลี้ยงเข้าไปถวายพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ทรงลุ่มหลงรักใคร่ไม่เสด็จออกว่าราชการเหมือนแต่ก่อนก็มีความวิตก คิดถึงการบ้านเมืองว่าจะแปรปรวนไปด้วยสติปัญญากลอุบายเตียปังเชียงอีกแล้ว ภรรยาลีกังเห็นสามีไม่สบายจึงเข้าไปถามเหตุใดท่านจึงได้หงอยเหงาเศร้าหมองไปนักหนา ลีกังจึงว่าเดิมเมืองเปียนเหลียงจะเป็นอันตรายนั้นก็เพราะเตียปังเชียง บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้มาได้ราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินขึ้นในเมืองกิมเหลง ตัวเรากับขุนนางทั้งปวงก็ตั้งใจทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดิน หวังจะให้อาณาประชาราษฎรมีความสุข บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้เอาเตียปังเชียงมาเลี้ยงเป็นขุนนางขึ้นอีก เตียปังเชียงคิดอุบายเอานางออเฮียนเข้าไปถวาย พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ก็ทรงลุ่มหลงรักใคร่เพลิดเพลินไปด้วยการปรนนิบัติทั้งกลางวันกลางคืนละกิจราชการบ้านเมืองเสีย เราเห็นว่าไม่ช้าเมืองกิมเหลงก็จะเกิดวิบัติเหมือนเมืองเปียนเหลียง ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งเข้ามายืนตรงหน้าลีกัง ลีกังร้องถามว่าผู้ใดมายืนอยู่ที่นี่ ชายผู้นั้นหัวเราะแล้วจึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียเปา เดิมทำราชการอยู่กับท่าน ท่านลืมไปเสียแล้วหรือ ลีกังก็นึกขึ้นได้เรียกให้เตียเปาเข้ามานั่งพูดกัน เตียเปาว่าข้าพเจ้าอยากจะทำราชการอยู่กับท่านต่อไปอีก ลีกังจึงว่าเราขอบใจนัก แต่ตัวเราไม่ได้เป็นทหารไปทำศึกสงคราม เราจะให้ท่านไปทำราชการอยู่กับงักฮุย ได้สู้รบกับข้าศึกได้ชัยชนะแล้วก็จะมีชื่อเสียงปรากฏเพราะกำลังและฝีมือของท่าน เตียเปาจึงว่าแล้วแต่ท่านจะเมตตา ลีกังก็ทำหนังสือฉบับหนึ่งส่งให้เตียเปา แล้วจัดเสื้อเกราะเครื่องนุ่งห่มให้เตียเปาไป เตียเปาไปถึงแม่น้ำอึ้งโหก็เข้าหางักฮุย เอาหนังสือลีกังส่งให้ งักฮุยฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า ลีกังขอแจ้งมายังงักฮุยให้ทราบ ด้วยเตียเปาเป็นทหารมีฝีมือสมัครเข้ามาทำราชการ ให้งักฮุยรับไว้ใช้สอยทำนุบำรุงด้วยเถิด งักฮุยก็มีความยินดีจัดที่ให้เตียเปาอยู่แล้วให้ทำโต๊ะไปเลี้ยงเตียเปา เตียเปาเห็นเครื่องโต๊ะที่ยกมาเลี้ยงนั้นสิ่งของไม่สู้ดี จึงพูดว่างักฮุยให้เรากินโต๊ะอย่างนี้ไม่สมควร คนใช้งักฮุยจึงว่าซึ่งงักฮุยทำโต๊ะมาให้ท่านนั้นดีกว่าของที่งักฮุยกิน เหตุใดท่านจึงว่าลบหลู่ดูถูกเล่า งักฮุยนายข้าพเจ้านั้นเมื่อจะกินอาหารเวลาใดก็หันหน้าไปกราบถวายบังคมพระเจ้าแผ่นดินเสียก่อนจึงกินอาหารดังนั้นทุกเวลา เตียเปาได้ฟังจึงคิดว่า งักฮุยนี้มีกตัญญูต่อเจ้านายหาผู้จะเสมอมิได้ จึงว่ากับคนใช้ว่าซึ่งข้าพเจ้าพูดนั้นเหลือเกินไปแล้วขอโทษเสียเถิด เตียเปาก็กินโต๊ะที่งักฮุยจัดมาให้ แล้วภายหลังเตียเปาไปเห็นงักฮุยบริโภคอาหารไม่มีสิ่งใด มีแต่แกงเต้าหู้ชามเดียวทุกเวลา เตียเปาก็ยิ่งมีความกลัวเกรงรักใคร่งักฮุยเป็นอันมาก งักฮุยให้เตียเปาไปทำราชการอยู่กองเดียวกับกิดแช
ฝ่ายเตียปังเชียงเมื่อขณะเอาตราหยกสำหรับกษัตริย์มานั้น เตียปังเชียงเอาตราตีประทับกระดาษลงไว้เป็นหลายสิบดวง ปรารถนาว่าถ้ามีเหตุการณ์สิ่งใดจะได้เอากระดาษนั้นมาเขียนปลอมเป็นหนังสือรับสั่ง อยู่มาวันหนึ่งเตียปังเชียงคิดวิตกกลัวว่ากิมงึดตุดจะข้ามแม่น้ำอึ้งโหมาไม่ได้ ด้วยงักฮุยตั้งรักษาอยู่แข็งแรง จึงเขียนหนังสือลงในกระดาษที่ประทับตราหยกไว้แต่ก่อนนั้นฉบับหนึ่ง มีความว่าพระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้ รับสั่งให้หางักฮุยเข้ามาปรึกษาราชการ ครั้นเขียนแล้วก็เข้าผนึกให้ทหารคนสนิทถือไปถึงงักฮุยที่แม่น้ำอึ้งโห งักฮุยคำนับรับหนังสือรับสั่งฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงพูดกับทหารม้าใช้ว่า เจ้าจงกลับไปก่อนเถิด เราจะตามไปต่อภายหลัง งักฮุยจึงให้หานายทัพนายกองมาประชุมพร้อมกันแล้วบอกว่า พระเจ้าซ้องเกาจงฮ่องเต้มีหนังสือรับสั่งให้หาเราเข้าไปเมืองหลวง จะปรึกษาราชการสิ่งใดก็ไม่ทราบ เราจะต้องรีบเข้าไปโดยเร็ว ท่านทั้งปวงจงรักษาค่ายอย่ามีความประมาท ด้วยแม่น้ำอึ้งโหนี้เป็นที่สำคัญนัก อย่าให้กองทัพกิมงึดตุดยกข้ามมาได้ นายทัพนายกองก็รับคำสั่งว่าข้าพเจ้าทั้งหลายจะช่วยกันรักษาให้กวดขัน
๒๕
งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงคิดว่ากิดแชนี้เป็นนายทหารผู้ใหญ่แต่พอใจเสพสุรา จำจะต้องว่ากล่าวห้ามปรามเสียอย่าให้เสพสุราต่อไป งักฮุยจึงพูดกับกิดแชว่า บัดนี้รับสั่งให้หาพี่เข้าไปเมืองหลวงแต่พี่มีความวิตกอยู่ด้วยเจ้ามักพอใจเสพสุรา ถ้าเมาแล้วก็เสียราชการ ตั้งแต่นี้เจ้าจงเอาน้ำชากินแทนสุราเถิด ให้สัตย์ปฏิญาณกับพี่เสียว่าจะไม่เสพสุราต่อไป จึงจะเป็นที่ไว้ใจ กิดแชได้ฟังก็เป็นอันจนใจด้วยตัวเป็นคนพอใจเสพสุรา ครั้นจะขัดขืนไม่ตามใจก็กลัวงักฮุยพี่ชายจะโกรธ จึงได้ออกปากปฏิญาณว่า ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้าไม่เสพสุราเลยจนพี่ท่านกลับมา งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงใช้ทหารไปแจ้งความกับเตียซอแม่ทัพว่า มีรับสั่งให้หาเข้าไปเมืองหลวงเป็นราชการร้อน ครั้นทหารไปแล้วงักฮุยกับเตียเปาก็ขึ้นม้าออกจากค่ายเดินทางไปถึงแม่น้ำเอียงจือกัง แม่น้ำเอียงจือกังนั้นแต่ก่อนเคยมีสะพานข้าม งักฮุยมาถึงหาเห็นสะพานไม่จึงถามเตียเปาว่า สะพานข้ามแม่น้ำใครมารื้อเสีย เตียเปาว่าไม่ทราบว่าผู้ใดมารื้อแต่ก่อนก็เคยมีอยู่ งักฮุยจึงให้เตียเปาไปหาเรือจะข้ามฟาก
ฝ่ายเฮงฮวยเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ริมแม่น้าเอียงจือกัง ครั้นบ้านเมืองเกิดทัพศึกทำมาค้าขายไม่ได้ผลประโยชน์ จึงรื้อสะพานข้ามแม่น้ำเอียงจือกังเสียหาเรือไว้ข้ามส่งเอาค่าจ้างแก่คนเดินทาง เฮงฮวยได้ยินข่าวเล่าลือว่างักฮุยมีฝีมือเข้มแข็งรบชนะกองทัพฮวนหลายครั้ง คิดจะไปทำราชการอยู่ด้วยงักฮุยแต่ยังหามีโอกาสไม่ เวลาวันนั้นพอเตียเปามาเที่ยวหาเรือ เห็นเฮงฮวยนั่งอยู่บนตลิ่งฟากข้างโน้นจึงร้องเรียกให้ข้ามรับ เฮงฮวยก็ลงเรือข้ามฟากมาใกล้จะถึงฝั่ง งักฮุยแลเห็นเฮงฮวยรูปร่างล่ำสันสูงใหญ่ตาโตคิ้วใหญ่ ท่าทางเป็นคนดุร้าย พอเรือมาถึงฝั่งงักฮุยจึงถามว่า เจ้านี้เป็นเจ้าของเรือจ้างหรือ เฮงฮวยก็บอกว่า ข้าพเจ้านี้แหละเป็นเจ้าของเรือ เตียเปาว่าเราสองคนกับม้าสองตัวจะข้ามฟากจะเอาค่าจ้างสักเท่าไร เฮงฮวยว่าคนกับม้าก็เหมือนกันคิดคนละสิบตำลึง งักฮุยพูดกับเตียเปาว่า แม่น้ำนี้เดิมมีสะพานข้ามเห็นจะเป็นเจ้าของเรือจ้างคนนี้รื้อเสีย งักฮุย เตียเปา ก็จูงม้าลงเรือพร้อมแล้ว เฮงฮวยก็ยังนิ่งเสียไม่ถอยเรือออกจากฝั่ง จะเอาเงินค่าจ้างก่อนจึงจะข้ามไป เตียเปาว่าไม่เป็นไรดอก ต่อไปถึงฟากข้างโน้นแล้วจะคิดเงินให้ เฮงฮวยเห็นเตียเปาสะพายห่อผ้าอยู่ก็คิดว่าจะมีเงินทองมาก ถ้าไปถึงกลางน้ำจะฆ่าคนทั้งสองเสีย จะเอาเงินและสิ่งของที่สะพายมา คิดดังนั้นแล้วก็ถอยเรือออกจากท่าไปถึงกลางน้ำ เฮงฮวยคิดจะฆ่าเตียเปาเสียด้วยเห็นเตียเปาเป็นคนล่ำสันแข็งแรง จึงพูดกับเตียเปาว่า เราพายเรือเหนื่อยนักท่านจงช่วยถือท้ายให้เราด้วย เราจะหยิบของที่ท้องเรือกินแก้หิว เตียเปาได้ฟังก็สงสัยระวังตัวอยู่รับเอาพายมาถือท้าย เฮงฮวยก็เปิดกระดานท้องเรือหยิบเอากระบี่ขึ้นมาตรงเข้าจะฟันเตียเปา เตียเปาเอาเท้าถีบถูกเฮงฮวยกระบี่หลุดจากมือตกน้ำไป เตียเปาก็ชกเอาเฮงฮวย ผลักตกน้ำลง งักฮุยเห็นดังนั้นก็สั่งให้เตียเปาระวังข้างท้ายกลัวว่าเฮงฮวยจะเข้าล่มเรือเสีย งักฮุยระวังข้างหัวเรือช่วยกันพายเข้าถึงฝั่งได้ เฮงฮวยว่ายน้ำตามเรือจะเข้าล่มเรือก็ไม่ทันเรือเข้าถึงฝั่ง งักฮุย เตียเปาจูงม้าขึ้นจากเรือแล้วก็พากันเดินไป เฮงฮวยว่ายน้ำขึ้นฝั่งได้วิ่งตามไปทันร้องทวงเงินค่าจ้าง เตียเปาจึงว่าถ้าสู้ฝีมือเราได้เราจึงจะให้เงิน เฮงฮวยได้ฟังก็โกรธวิ่งตามเข้าไปเอากระบี่ฟันเตียเปา เตียเปาเอาทวนป้องปัดรบกันได้ห้าสิบเพลงเศษ งักฮุยยืนดูเห็นเจ้าของเรือจ้างฝีมือเข้มแข็งก็เข้าไปใกล้ เอาทวนกันคนทั้งสองให้ห่างกันออกแล้วจึงพูดว่า เจ้าอย่าเพิ่งรบกันก่อนเราจะถามชื่อและแซ่ เฮงฮวยได้ฟังก็หยุดรบพูดว่าถึงท่านทั้งสองคนตัวเราคนเดียวก็หากลัวฝีมือไม่ ทุกวันนี้เรากลัวอยู่สองคน ลีกังคนหนึ่งเป็นขุนนางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ชื่องักฮุยอีกคนหนึ่งว่ามีฝีมือเข้มแข็งใจคอสัตย์ซื่อโอบอ้อมอารี คนอย่างนั้นแหละเราจึงจะกลัว แต่เช่นเจ้าทั้งสองนี้เราหากลัวไม่ เตียเปาจึงว่าถ้าท่านกลัวอย่างนั้น แล้วเราก็ไม่ต้องเสียเงิน เราเป็นบ่าวของงักฮุย ท่านผู้นี้มิใช่งักฮุยหรือ เฮงฮวยได้ฟังจึงถามงักฮุยว่าท่านนี้ชื่องักฮุยที่ฆ่าชาเลียงอ๋องตายนั้นหรือมิใช่ งักฮุยก็ว่าคือตัวเรานี้แหละฆ่าชาเลียงอ๋องเอง เฮงฮวยก็วางกระบี่ตรงเข้าไปคำนับงักฮุยว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักท่านเลย ซึ่งได้พูดจาเหลือเกินนั้นขอโทษเสียเถิด ข้าพเจ้าคิดตั้งใจจะไปทำราชการอยู่ด้วยท่าน แต่ไม่มีเงินจะซื้อกินตามทาง จึงได้มาเป็นคนรับจ้างข้ามรับข้ามส่งพอได้เงินซื้อเสบียงแล้วก็จะไปหาท่าน งักฮุยจึงว่าเราคุมทหารไปตั้งรักษาอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโห บัดนี้มีรับสั่งให้หาเราเข้าไปเฝ้า เจ้าจงไปด้วยกันเถิด จะได้ทำราชการให้มีชื่อเสียงปรากฏไว้ เจ้าอยู่ที่นี่บุตรภรรยามีหรือไม่ เฮงฮวยว่าเดิมบิดามารดาข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ บิดามารดาตายเสียแล้วมีภรรยาอยู่คนหนึ่งมีบุตรชื่อเฮงปิว ขอท่านจงคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปสั่งบุตรภรรยาเสียก่อน เฮงฮวยก็ลางักฮุยกลับมาบ้านเล่าความซึ่งได้พบงักฮุยให้ภรรยากับบุตรฟัง แล้วพาภรรยากับบุตรไปฝากพี่น้องชาวบ้านนั้นว่าจะไปทำราชการ ไม่ช้าก็จะกลับมา เฮงฮวยจัดเสื้อผ้านุ่งห่มอาวุธสำหรับมือพร้อมแล้วก็รีบมาหางักฮุย เตียเปาเห็นเฮงฮวยหาบสิ่งของรุงรังมามาก จึงว่าพี่จะช่วยหาบไปให้บ้าง เฮงฮวยว่าข้าพเจ้าอยู่บ้านเคยหาบหนักถึงหกร้อยชั่งเดินทางได้วันหนึ่งถึงสี่ห้าร้อยลี้ กับของเท่านี้หาเป็นไรไม่ พูดกันแล้วเตียเปา เฮงฮวยก็ช่วยกันหาบของตามกันเดินไป
ฝ่ายเตียปังเชียงเวลานั้นเดินมาเที่ยวเล่นตามถนน พองักฮุยเข้าไปถึงเมืองหลวงเห็นเตียปังเชียงเป็นขุนนางเดินมาก็แอบเข้าอยู่ข้างถนน เตียปังเชียงเห็นงักฮุยมาก็ทำเป็นดีใจพูดว่าเจ้าเข้ามาก็ดีแล้ว เจ้ากับเราอย่าถือโทษโกรธกันเลย ครั้งนี้เราจะช่วยกราบทูลให้เจ้าเป็นขุนนางแม่ทัพใหญ่ เจ้าจงไปบ้านเราก่อนเถิด แล้วจึงพาเข้าไปเฝ้าด้วยกัน งักฮุยว่าข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยไม่ควรจะเดินไปกับท่าน เตียปังเชียงก็เข้าจูงมืองักฮุยเดินไปบ้านพูดจากันแล้ว ครั้นเวลาเย็นเตียปังเชียงก็พางักฮุยเข้าไปในวัง เตียปังเชียงสั่งให้งักฮุยนั่งคอยท่าอยู่ที่หน้าเก๋งฮุนเกงเหลา ว่าเราจะเข้าไปเฝ้ากราบทูลให้ทรงทราบเสียก่อนจึงจะมาพาท่านเข้าไป เตียปังเชียงก็ตรงเข้าไปหานางออเฮียนที่เก๋งฮุนเกงเหลา บอกอุบายกับนางออเฮียนแล้วพอเวลาใกล้ค่ำพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จมาหานางออเฮียนที่เก๋งฮุนเกงเหลา นางออเฮียนก็ให้สาวใช้ยกโต๊ะมาถวาย พระเจ้าซ้องเกาจงเสวยสุราเมามึนเข้าแล้วจึงทูลว่าเวลาวันนี้เดือนหงายข้าพเจ้าอยากจะได้ไปเที่ยวชมเล่นตามแถวเก๋งหน้าพระราชวัง พระเจ้าซ้องเกาจงก็เสด็จพานางออเฮียนกับสาวใช้มาเที่ยวตามหน้าเก๋ง ฝ่ายงักฮุยนั่งคอยเตียปังเชียงอยู่ที่หน้าเก๋งฮุนเกงเหลา พอพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จมาถึง งักฮุยก็คุกเข่าลงคำนับ ขันทีเห็นคนคุกเข่าอยู่ไม่แจ้งจึงถามว่าผู้ใดมาอยู่ที่นี่ นางออเฮียนได้ยินก็สำคัญแน่ในใจตามเตียปังเชียงบอกว่างักฮุยอยู่ที่นี่แล้ว จึงร้องขึ้นว่าคนร้ายมาแอบอยู่ที่นี่ เจ้าพนักงานเร่งจับตัวให้จงได้ พวกรักษาพระองค์ก็ตรูกันเข้าไปจับงักฮุยไว้ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ยินเสียงนางออเฮียนร้องกรีดขึ้นก็ตกพระทัย เสด็จวิ่งกลับเข้าไปในพระราชวัง แล้วตรัสถามเจ้าพนักงานรักษาพระองค์ว่าผู้ร้ายนั้นจับตัวได้หรือไม่ ทหารรักษาพระองค์กราบทูลว่าจับได้ชื่องักฮุย นางออเฮียนจึงกราบทูลว่างักฮุยนี้พระองค์ให้ยกกองทัพไปอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโห เหตุใดจึงเข้ามาแอบอยู่ในพระราชวัง เห็นจะคิดกบฏประทุษร้ายต่อพระองค์แย่งชิงเอาสมบัติเป็นแน่แล้ว ด้วยแต่ก่อนมีหนังสือรับสั่งให้หางักฮุยก็ไม่เข้ามา ครั้งนี้แอบซุ่มล่วงเข้ามาถึงในพระราชวังก็ไม่บอกให้ใครรู้ โทษผิดมากขอให้พระองค์ประหารชีวิตเสียเถิด ขณะนั้นพระเจ้าซ้องเกาจงเสวยสุรามึนเมาทั้งมืดมัวลุ่มหลงไปด้วยถ้อยคำนางออเฮียนทูลยุยง ทรงกริ้วไม่ได้ไล่เลียงไต่ถามสั่งให้เอาตัวงักฮุยไปประหารชีวิตเสีย ทหารรักษาพระองค์ก็พาเอาตัวงักฮุยออกมาถึงประตู เตียเปา เฮงฮวยสองคนคอยท่างักฮุยอยู่ที่ประตูวัง เห็นทหารรักษาพระองค์มัดงักฮุยออกมาจะเอาไปฆ่าเสีย จึงถามงักฮุยว่าท่านผิดด้วยสิ่งอันใดจึงเป็นดังนี้ งักฮุยว่าเราไม่รู้เหตุผลอย่างไรเลย นั่งคอยเตียปังเชียงอยู่ที่หน้าเก๋งพอเห็นเสด็จออกมาก็คุกเข่าลงคำนับ ทหารรักษาพระองค์เข้าจับเอาตัวมาจะไปฆ่าเสีย เตียเปาได้ฟังจึงว่ากับทหารที่คุมงักฮุยมานั้นว่า ท่านจงรออยู่สักครู่ก่อนอย่าเพิ่งเอางักฮุยไปฆ่า เตียเปาก็วิ่งไปบ้านลีกัง บอกกับนายประตูว่าเป็นการร้อนจะขอเข้าไปหาลีกัง นายประตูก็เปิดประตูให้ เตียเปาเข้าไปถึงที่ห้องนอนร้องเรียกลีกังว่าเป็นการร้อนจงตื่นขึ้นเถิด ลีกังตื่นลุกขึ้นจากที่นอน เตียเปาก็ตรงเข้าไปอุ้มเอาลีกังขึ้นบ่าพาวิ่งมา ลีกังไม่แจ้งว่าเหตุผลประการใด เตียเปาอุ้มวิ่งมาพลางบอกความพลางว่าพระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้เอางักฮุยไปฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ เหตุผลมีข้อผิดด้วยสิ่งใดไม่ทราบ พอมาถึงประตูวังเตียเปาก็วางลีกังลง ลีกังเห็นทหารรักษาพระองค์มัดงักฮุยจะเอาไปฆ่าจึงถามงักฮุยว่าเจ้ามาเมื่อไรเหตุใดจึงเป็นดังนี้ งักฮุยก็เล่าความตั้งแต่ได้รับหนังสือรับสั่งให้หา จนถึงทหารรักษาพระองค์จับเอาตัวมาจะไปฆ่าเสียให้ลีกังฟังทุกประการ ลีกังจึงว่าเจ้าถูกอุบายอ้ายเตียปังเชียงแล้ว เราจะเข้าไปเฝ้ากราบทูลให้ทรงทราบก่อน จึงสั่งทหารรักษาพระองค์ว่าอย่าเพิ่งเอางักฮุยไปฆ่าให้รอคอยฟังเราก่อน ลีกังก็เดินเข้าไปในพระราชวัง
ฝ่ายเตียปังเชียงได้รู้ความว่า ลีกังจะเข้ามาทูลความเรื่องงักฮุย ก็รีบเดินไปที่ประตูวังชั้นใน เอาขวากกระจับเหล็กสำหรับประตูทิ้งลงโรยลงไว้ตามหนทาง ลีกังเข้ามาเวลานั้นไม่ได้ใส่รองเท้าด้วยเป็นเวลานอนหลับอยู่ เดินเข้าไปในประตูเหยียบขวากกระจับเหล็กถูกเข้าเต็มเท้าเดินไปไม่ได้ก็นั่งร้องด้วยเสียงอันดังว่าเจ็บนัก ๆ ขุนนางซึ่งนอนประจำซองอยู่ในวังเห็นลีกังขุนนางผู้ใหญ่ถูกขวากร้องครางดังนั้น ก็เอาความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบตกพระทัยจะเสด็จออกมาดู นางออเฮียนจึงทูลว่าเวลาค่ำมืดดึกดื่นแล้ว จะเสด็จออกไปนั้นไม่ควร ถ้อยความสิ่งใดพรุ่งนี้จึงทรงทราบไม่ได้หรือ พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่าลีกังเข้ามานี้เห็นจะมีการสำคัญ ลีกังถูกขวากโลหิตไหลร้องครางนักจะต้องออกไปดูให้เห็น ตรัสแล้วก็เสด็จออกมาตรัสถามลีกังว่า ท่านมาด้วยข้อความสิ่งใดจึงถูกขวากเจ็บป่วยดังนี้ ลีกังกราบทูลว่า งักฮุยเป็นขุนนางฝ่ายทหารไม่มีรับสั่งให้หา งักฮุยเข้ามาจนในพระราชวังนั้นโทษผิดพระองค์ให้ฆ่าเสียก็ควร แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีผู้สั่งสอน ขอพระองค์อย่าเพิ่งประหารชีวิตงักฮุยก่อน ให้เอาไปจำขังไว้ ข้าพเจ้าหายแล้วจึงจะชำระให้ได้ความเท็จจริงจึงค่อยทำโทษประหารชีวิตเสีย พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งทหารรักษาพระองค์ว่าอย่าเพิ่งฆ่างักฮุยเลย เอาตัวไปจำขังไว้ แล้วสั่งหมอหลวงให้รักษาลีกัง พระเจ้าซ้องเกาจงก็เสด็จขึ้น เจ้าพนักงานพาเอาตัวงักฮุยไปจำขังไว้ เตียเปา เฮงฮวยก็ไปอยู่กับงักฮุย
ฝ่ายลีกังกลับไปบ้านให้หมอรักษาเท้าอยู่สองสามวันก็หาย จึงคิดว่างักฮุยครั้งนี้ถูกอุบายเตียปังเชียงกับนางออเฮียนล่อลวงจึงได้มีความผิดโทษถึงตาย ครั้นเราจะชำระแต่ผู้เดียวก็กลัวจะฝ่าฝืนนางออเฮียนกับเตียปังเชียงไม่ขึ้น ด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงกำลังลุ่มหลงโปรดปราน จึงให้หาซัวเป๋งผู้คุมมาพูดว่างักฮุยคนนี้มีความซื่อสัตย์นัก ครั้งนี้ถูกอุบายเขาล่อลวงแกล้งจะให้ตาย เราได้ทูลขอทุเลาไว้ บัดนี้งักฮุยต้องอยู่ในเวรจำลำบากนัก เจ้าจงกลับไปกราบทูลว่างักฮุยป่วยเราจะขอให้ออกมารักษาตัวอยู่ข้างนอก ซัวเป๋งได้ฟังก็คำนับลาลีกังเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงทูลว่างักฮุยป่วย ลีกังจะขอรับตัวเอาไปรักษาอาการคลายแล้วจึงจะชำระความต่อไป พระเจ้าซ้องเกาจงก็โปรดให้ลีกังรับงักฮุยไปไว้บ้าน ลีกังจึงพูดกับเตียเปาว่าเราจะช่วยงักฮุยแต่ผู้เดียวนี้เห็นจะเหลือกำลังที่จะโต้ทานนางออเฮียนกับอ้ายเตียปังเชียงได้ เจ้าจงมีหนังสือแจกไปให้หัวเมืองและพวกพ้องของงักฮุยให้รู้ทั่วกันว่าเราคิดอุบายจะฆ่างักฮุย ให้พี่น้องพวกพ้องของงักฮุยเร่งเข้ามาช่วยโดยเร็ว ด้วยงักฮุยเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ครั้นเราจะเอาชื่อเตียปังเชียง ความยังไม่ได้ชำระจึงต้องเอาชื่อเราใส่ไปก่อน เตียเปาได้ฟังก็เห็นชอบทำหนังสือไปถึงหัวเมืองและพวกพ้องของงักฮุยตามความซึ่งคิดไว้ ครั้นทำหนังสือเสร็จแล้วก็แยกย้ายให้คนไปเที่ยวแจกกันต่อ ๆ ไป
ฝ่ายพวกพี่น้องร่วมสาบานกับงักฮุยเมื่อขณะงักฮุยมาช่วยจงเล่าซิวแล้วไม่ยอมเป็นขุนนางกลับไปอยู่บ้านเดิม พอเกิดข้าวแพงขึ้นพี่น้องเหล่านั้นก็ลางักฮุยแยกกลับไปเที่ยวซ่องสุมเกลี้ยกล่อมผู้คนเป็นนายโจรขึ้นทั้งเจ็ดคน งูเกานั้นไปอยู่เขาไทลังซัวตั้งชื่อตัวเรียกว่ากงเต่าไต้อ๋อง มีบริวารพวกโจรเป็นอันมาก ซีฉวน จิวแช เตียหุน เลียงเฮง ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย เจ็ดคนด้วยกันนั้นตั้งชื่อว่าตั้วอ๋อง ครั้นแจ้งว่างูเกาทำการแซยิดก็พากันมาช่วยที่เขาไทลังซัว งูเกามีงานเลี้ยงโต๊ะอยู่พร้อมกันที่นั้น หางิ้วมาจากเมืองหลวง พวกงิ้วนั้นได้หนังสือของเตียเปามาฉบับหนึ่งก็ชวนกันอ่านดูแจ้งความว่าลีกังคิดจะฆ่างักฮุย ก็พูดกันว่าลีกังคนนี้เป็นคนสัตย์ซื่อทีเดียว เหตุไฉนหนอจึงจะฆ่างักฮุยผู้มีกตัญญูต่อแผ่นดินเสีย กำลังพูดกันอยู่พอทึงฮวยเดินไปได้ยินความจึงถามพวกงิ้วว่าเจ้าได้ข่าวมาแต่ไหน พวกงิ้วก็เอาหนังสือที่เตียเปาประกาศนั้นส่งให้ทึงฮวยดู ทึงฮวยแจ้งความแล้วก็มาเล่าให้งูเกากับพี่น้องเหล่านั้นฟัง งูเกาและพี่น้องเหล่านั้นได้แจ้งก็มีความโกรธเป็นอันมาก งูเกาจึงว่าวันนี้เป็นวันสำคัญจัดการจะเลี้ยงโต๊ะกินให้สบาย มาเกิดความขึ้นดังนี้เราจะไม่กินโต๊ะแล้วสั่งให้เลิกการทั้งปวงเสีย ท่านพี่น้องทั้งหลายจงเร่งกลับไปที่อยู่จัดเครื่องศาสตราวุธและไพร่พลให้พร้อม ยกมาสมทบกันเข้าไปเมืองกิมเหลง พี่น้องเหล่านั้นก็กลับไปที่อยู่รวบรวมไพร่พลเครื่องศาสตราวุธพร้อมแล้ว ก็สมทบกันได้ไพร่พลทหารแปดหมื่นเสร็จ ยกตรงเข้ามาตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองกิมเหลงห้าลี้
ทหารม้าใช้คอยเหตุเห็นกองทัพยกมาก็รีบเอาข้อความเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้กราบทูล พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบก็ตกพระทัย รับสั่งให้หาขุนนางมาประชุมพร้อมกันตรัสถามว่าผู้ใดจะอาสาออกไปปราบข้าศึกได้บ้าง เตียจุนเป็นขุนนางนายทหารที่โตต๊กพวกพ้องกับเตียปังเชียงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปสู้รบกับข้าศึกเอาชัยชนะให้จงได้ พระเจ้าซ้องเกาจงก็ตั้งให้เตียจุนเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่นยกออกไปถึงค่ายข้าศึกที่มาตั้งอยู่ พี่น้องของงักฮุยทั้งแปดคนก็ขึ้นม้าพาทหารออกมาพูดกับเตียจุนว่า พวกเรายกกองทัพมาครั้งนี้มิใช่ข้าศึกจะตีเอาบ้านเมือง เพราะได้แจ้งว่าพระเจ้าซ้องเกาจงจะฆ่างักฮุยพี่เราเสีย ถ้าแม้นว่าท่านทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ปล่อยงักฮุยพี่เราโดยดีแล้วเราก็จะเลิกทัพกลับไป ถ้ามิปล่อยพี่เราก็จะตีหักเข้าไปแย่งชิงเอาให้จงได้ เตียจุนจึงตอบว่ามีรับสั่งให้เรามาปราบปรามฆ่าพวกโจรเหล่านี้เสียให้สิ้น ต่อเมื่อเราฆ่าพวกเจ้าตายลงบ้างแล้วจึงจะเข้าไปกราบทูล งูเกาได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปเอากระบองตีเตียจุน เตียจุนก็สู้รบกับงูเกาได้สี่ห้าเพลง เตียจุนต้านทานฝีมืองูเกาไม่ได้ก็ขับม้าพาทหารหนีกลับเข้าเมือง งูเกาจะไล่ติดตามเข้าไปทึงฮวยห้ามไว้ว่างักฮุยพี่เรายังอยู่ในเงื้อมมือเขา ถ้าหักโหมเข้าไปเขาก็จะฆ่าพี่เราเสีย ให้รอฟังไปดูก่อนเถิดพระเจ้าซ้องเกาจงจะโปรดประการใด
ฝ่ายเตียจุนหนีเข้าไปในเมืองได้ก็ตรงไปถึงหน้าวังลงจากม้าเข้าไปกราบทูลว่าข้าศึกยกมาครั้งนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก เป็นนายโจรพวกพ้องของงักฮุยทั้งสิ้น งักฮุยนี้เป็นกบฏต่อแผ่นดินแน่แล้ว ขอพระองค์ได้ฆ่างักฮุยเสียก่อนเถิด อย่าเอาไว้จะเป็นไส้ศึกขึ้นในเมือง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ยังนิ่งตรึกตรองอยู่
ฝ่ายลีกังแจ้งว่าเตียจุนยกกองทัพออกไปหนีข้าศึกกลับเข้ามา ลีกังก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสกับลีกังว่า ข้าศึกยกมาตั้งประชิดเมืองอยู่ดังนี้ท่านจะคิดประการใด ลีกังกราบทูลว่าถ้าโปรดให้งักฮุยพ้นโทษยกออกไปปราบปรามก็คงจะได้ชัยชนะแก่ข้าศึก เตียปังเชียงจึงทูลว่ากองทัพโจรยกมาครั้งนี้เป็นพวกพ้องของงักฮุยทั้งสิ้น ถ้าให้งักฮุยออกไปก็เหมือนหนึ่งไปเพิ่มกำลังพวกโจรขึ้นอีก จงฆ่างักฮุยตัดกำลังศึกเสียก่อนเถิด ลีกังกับจงเล่าซิวได้ฟังเตียปังเชียงกราบทูลดังนั้น ก็ลุกขึ้นคุกเข่าลงทั้งสองคนกราบทูลว่า ถ้าแม้นงักฮุยยกกองทัพออกไปไม่ได้ชัยชนะแก่ข้าศึก กลับประทุษร้ายต่อพระองค์แล้ว ขอให้เอาข้าพเจ้าทั้งสองประหารชีวิตเสียแทนงักฮุยเถิด พระเจ้าซ้องเกาจงได้ฟังขุนนางผู้ใหญ่ทูลรับประกันงักฮุยแข็งแรงดังนั้น ก็รับสั่งให้หาตัวงักฮุยเข้าไปเฝ้า พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสกับงักฮุยว่า เจ้าจงยกกองทัพออกไปปราบปรามข้าศึกเสียให้ราบคาบจะได้หรือไม่ งักฮุยกราบทูลว่า ถ้าพระองค์ยังทรงพระเมตตาอยู่แล้ว ก็จะสนองพระเดชพระคุณเอาชัยชนะให้ได้ ลีกังเห็นได้ทีจึงพูดกับงักฮุยขึ้นในหน้าที่นั่งว่า เจ้าจงคุกเข่าขึ้นเราจะถามความสักหน่อย งักฮุยก็ลุกขึ้นคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพระเจ้าซ้องเกาจง ลีกังจึงถามว่าเจ้าก็มีสติปัญญา พระเจ้าแผ่นดินชุบเลี้ยงตั้งให้เป็นขุนนางนายทัพไปรักษาอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโห ไม่ได้มีรับสั่งให้หาเหตุไฉนเจ้าจึงล่วงพระราชอาญาเข้ามาจนถึงเก๋งในพระราชวัง งักฮุยว่ามีหนังสือรับสั่งให้หาข้าพเจ้าจึงได้เข้ามา พบเตียปังเชียงที่ถนน เตียปังเชียงบอกว่ามีรับสั่งให้เข้าไปเฝ้า เตียปังเชียงพาข้าพเจ้าไปถึงที่หน้าเก๋ง สั่งให้ข้าพเจ้านั่งคอยอยู่ที่นั้น ตัวเตียปังเชียงว่าจะเข้าไปกราบทูลให้ทราบก่อนจึงจะกลับออกมาพาเข้าไปเฝ้า ข้าพเจ้าก็นั่งคอยอยู่ช้านานไม่เห็นเตียปังเชียงกลับออกมา พอเวลาค่ำพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จออก ข้าพเจ้าเห็นจึงได้คุกเข่าลงกราบถวายบังคม เจ้าพนักงานก็พากันเข้ามาจับข้าพเจ้ามัดว่ามีรับสั่งให้เอาไปฆ่าเสีย หนังสือที่รับสั่งให้หานั้นข้าพเจ้าก็ยังได้บูชาอยู่ที่ค่าย และเมื่อเดิมข้าพเจ้าจะเข้ามาทำราชการนั้น มารดาได้เขียนหนังสือสี่อักษรว่า จินตงปอก๊กเอาหมึกสักไว้ที่หลังข้าพเจ้ามีปรากฏอยู่ ว่าให้ทำราชการโดยความซื่อสัตย์สุจริต ซึ่งข้าพเจ้าจะคิดประทุษร้ายต่อพระเจ้าแผ่นดินผู้มีพระคุณนั้นหามิได้ ขอได้โปรดชำระให้เห็นเท็จและจริง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังยังทันจะตรัสประการใด เตียปังเชียงกราบทูลขึ้นว่างักฮุยนั้นพยาบาทข้าพเจ้ามาแต่ครั้งฆ่าชาเลียงอ๋องตาย จึงแกล้งซัดเอาข้าพเจ้าว่าพาเข้ามาในพระราชวัง ความนี้หาจริงไม่ขออย่าได้เชื่อถือเลย ลีกังจึงกราบทูลว่า ถ้าจะให้เห็นจริงประเดี๋ยวนี้ก็ได้ ขอพระองค์จงเอาตัวนายประตูพระราชวังมาถามดูก็คงจะทราบ พระเจ้าซ้องเกาจงจึงรับสั่งให้หาโงเหมง ฮึงหมอง ขุนนางผู้รักษาประตูสองคนเข้ามาเฝ้า จึงตรัสถามว่าเวลากลางคืนวันนั้นเห็นผู้ใดเข้ามาในพระราชวัง โงเหมง ฮึงหมองกราบทูลว่า ข้าพเจ้าทั้งสองนั่งเฝ้าอยู่ที่ประตู เห็นเด็กถือโคมยี่ห้อนำเตียปังเชียงเดินมาหน้า อีกคนหนึ่งตามหลังเข้ามาด้วยหาทราบว่าผู้ใดไม่ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ฟังก็ทรงขัดเคือง ตรัสว่าเตียปังเชียงคนนี้โกงนักคิดแกล้งจะหาผิดฆ่างักฮุยเสีย นี่หากว่าลีกังทัดทานห้ามไว้หาไม่ก็จะเสียงักฮุยผู้มีความซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินไป เตียปังเชียงคนนี้โกงคิดร้ายต่อคนไม่สิ้นเลยให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย ทหารก็เข้าจับเตียปังเชียงจะเอาไปฆ่าตามรับสั่ง ลีกังจึงกราบทูลว่าเตียปังเชียงนี้พระเจ้าไทเซียงฮองก็นับว่าเป็นพระญาติวงศ์ เตียปังเชียงเป็นคนโกงมีความผิดก็จริงแต่ความชอบที่ได้ตราหยกมาถวายนั้นก็มีอยู่ ขออย่าเพิ่งประหารชีวิตเสียก่อนเลยให้แต่ถอดเสียจากที่ขุนนาง อย่าให้มีตำแหน่งว่าราชการต่อไป พระเจ้าซ้องเกาจงก็เห็นชอบจึงสั่งให้ทหารรักษาพระองค์เปลื้องเครื่องยศ ฉุดลากไสคอออกไปเสียจากพระราชวัง แล้วรับสั่งให้งักฮุยคุมทหารพันหนึ่งยกออกไปปราบข้าศึก งักฮุยก็กราบถวายบังคมลาคุมทหารออกจากเมืองไป
๒๖
ฝ่ายพี่น้องของงักฮุยทั้งแปดคนเห็นงักฮุยออกมาได้ ก็พากันเข้ามาคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พี่ออกพ้นโทษมาได้ข้าพเจ้าทั้งหลายมีความยินดียิ่งนัก งักฮุยจึงว่าบัดนี้มีรับสั่งให้มาปราบปรามพวกเจ้า เราจะต้องทำตามรับสั่งพี่น้องทั้งหลายอย่าได้เสียใจเลย เข้าไปเฝ้าด้วยกันแล้วจึงค่อยคิดผ่อนกันต่อไป คนทั้งแปดนั้นว่าข้าพเจ้าเหล่านี้ขอแต่ให้พี่พ้นภัยอันตรายเถิด ถึงตัวข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต พูดแล้วก็สั่งให้ทหารแปดหมื่นตั้งคอยอยู่ที่ค่าย พากันเข้ามายอมให้ทหารงักฮุยมัดมือไพร่หลังทั้งแปดคน ตามงักฮุยเข้ามาในเมืองกิมเหลง
ฝ่ายขุนนางข้าราชการซึ่งพระเจ้าซ้องเกาจงให้ออกมาคอยดูงักฮุยสู้รบกับพวกโจรนั้น เห็นงักฮุยออกไปพวกโจรเข้ามาคุกเข่าลงคำนับแล้วยอมให้งักฮุยมัดพาเข้ามาในเมือง ก็รีบกลับเอาความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ทรงทราบ พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสว่างักฮุยนี้มีฝีมือเข้มแข็งซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน โจรเหล่านั้นจึงไม่อาจจะต่อสู้ พระเจ้าซ้องเกาจงจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานออกไปคอยงักฮุย ถ้าพาพวกโจรเหล่านั้นมาถึงแล้ว ก็ให้เอาตัวเข้ามาเฝ้าทีเดียว พองักฮุยมาถึง เจ้าพนักงานก็พาเข้าไปเฝ้า พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสถามพวกนายโจรทั้งแปดคนว่าซึ่งยกกองทัพมาตั้งประชิดเมืองเรานี้ด้วยเหตุผลประการใด ทึงฮวยจึงกราบทูลว่าพวกข้าพเจ้าทั้งหลายนี้ไม่ได้คิดกบฏประทุษร้ายต่อแผ่นดิน เพราะได้แจ้งความว่าขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงคิดอุบายจะฆ่างักฮุยพี่ชายข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงได้ยกกองทัพเข้ามา ปรารถนาจะให้พระองค์ทรงชำระข้อความซึ่งงักฮุยกระทำผิดล่วงพระราชอาญานั้นให้แจ่มแจ้งก่อนจึงค่อยกระทำโทษ ถ้างักฮุยพี่ข้าพเจ้าผิดจริง ข้าพเจ้าทั้งหลายก็จะยอมตายด้วยทั้งแปดคน พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็แจ้งว่าคนทั้งแปดเป็นพี่น้องของงักฮุยมีใจซื่อสัตย์สมควรเป็นชายชาติทหาร ก็รับสั่งให้แก้มัดคนทั้งแปดออกแล้วรับสั่งตั้งให้งักฮุยเป็นที่แม่ทัพรอง ตั้งให้คนทั้งแปดเป็นขุนนางนายทหารอยู่ในบังคับงักฮุย ประทานเครื่องยศให้ยกออกไปตั้งขัดตาทัพอยู่ที่แม่น้ำอึ้งโหตามเดิม งักฮุยกับพี่น้องทั้งแปดก็กราบถวายบังคมลาออกมาค่ายพาทหารแปดหมื่นยกตรงไปแม่น้ำอึ้งโห
ฝ่ายกิมงึดตุดคุมทหารสามสิบหมื่นยกตรงมาแม่น้ำอึ้งโหแล้ว ก็ตั้งค่ายให้ม้าใช้ข้ามไปสืบข่าวว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาตั้งแน่นหนาหรือประการใด ม้าใช้ก็ข้ามฟากไปสืบข่าวรู้ความแล้วกลับมาแจ้งว่า งักฮุยยกกองทัพมามีไพร่พลราวสิบหมื่นเศษ เกือบจะมาถึงแม่น้ำอึ้งโหอยู่แล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็สะดุ้งใจ จึงคิดว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาตั้งค่ายอยู่ฝั่งฟากข้างโน้นทั้งทิศตะวันตกตะวันออกแน่นหนานัก บัดนี้งักฮุยยังยกกองทัพหนุนมาอีกเป็นอันมาก ซึ่งเรือแพที่จะข้ามฟากก็จัดไว้พรักพร้อม เห็นจะข้ามไปยังไม่ได้ คิดกันแล้วก็วิตกอยู่
ฝ่ายเล่าอือตั้งแต่มาสามิภักดิ์อยู่กับกิมงึดตุด กิมงึดตุดตั้งแต่งให้เป็นขุนนางที่ลูอ๋อง เวลาวันนั้นเล่าอือนั่งอยู่ที่เรือรบ แลเห็นธงจินจูโปหุนกี๋ปักอยู่ที่หน้าเรือกิมงึดตุด เล่าอือจึงถามทหารเหล่านั้นว่าที่เรือเรานี้เหตุใดจึงไม่มีธงปักหน้าเรือ ทหารก็แจ้งความว่า ธงที่ปักหน้าเรือเจ้านายนั้นเรียกว่าธงจินจูโปหุนกี๋ เป็นธงวิเศษสำหรับบ้านเมือง เจ้าเมืองไตกิมก๊กประทานให้มาป้องกันอันตราย ถ้าผู้ใดเห็นธงอันนี้ก็เป็นที่ยำเกรงมาก เล่าอือได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าถ้าเราได้ธงมาปักที่เรือเรา ไพร่พลทหารทั้งปวงเห็นธงก็กลัวเกรง ครั้นคิดแล้วเล่าอือจึงไปหากิมงึดตุดแจ้งความว่า ซึ่งท่านได้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้ข้าพเจ้าเป็นที่อ๋องพระเดชพระคุณเป็นที่ยิ่งอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้แต่บรรดาขุนนางนายทหารหามีความเกรงข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าอยากจะได้ธงจินจูโปหุนกี๋ของท่านไปปักที่เรือข้าพเจ้า ให้ทหารเหล่านั้นมีความเกรงกลัวจะได้คิดการต่อไป กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธจึงว่า ธงอันนี้เป็นของวิเศษเอามาสำหรับทัพเราให้ไม่ได้ ท่านมีความชอบสิ่งใดจึงจะมาขอธงจินจูโปหุนกี๋ดังนี้ เล่าอือว่าถ้าท่านให้ธงอันนี้ไปสักสองสามวันก็คงจะข้ามแม่น้ำอึ้งโหไปได้ กิมงึดตุดได้ฟังจึงว่าถ้าได้เหมือนท่านพูดเราก็จะให้ เล่าอือก็รับสัญญาว่าเป็นได้แน่ กิมงึดตุดจึงเอาธงจินจูโปหุนกี๋มอบให้ เล่าอือคำนับลามาเอาธงนั้นปักไว้ที่เรือของตัว แต่บรรดาขุนนางนายทหารของกิมงึดตุดเห็นธงจินจูโปหุนกี๋ปักอยู่ดังนั้น ก็สำคัญว่าเรือกิมงึดตุดพากันเข้าไปคำนับ เล่าอือก็ออกมาพูดว่า ท่านทั้งหลายคิดว่าเจ้านายหรือจึงได้พากันมา ซึ่งธงอันนี้เจ้านายประทานให้เรา ท่านจงพากันกลับไปทำราชการตามตำแหน่งเถิด ขุนนางนายทหารทั้งปวงได้ฟังก็โกรธ จึงพากันกลับไปแจ้งความให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดบอกว่าเล่าอือสัญญาจะให้ข้ามแม่น้ำอึ้งโหเราจึงให้ธงนั้นไป ท่านทั้งปวงอย่าเพิ่งวุ่นวายไป ขุนนางนายทหารทั้งปวงได้ฟังก็พากันกลับไป
ฝ่ายเล่าอือครั้นได้ธงมาปักหน้าเรือดังนั้นแล้วก็มีความยินดี จึงคิดขึ้นได้ว่าเมื่อเรายังอยู่ในเมืองหลวงนั้นมีญาติอยู่คนหนึ่งชื่อเช่าหยง บัดนี้เช่าหยงเป็นขุนนางนายทหารรักษาค่ายแม่น้ำอึ้งโหอยู่ จำเราจะไปหาปรึกษาคิดอ่านชักชวนดู ครั้นเวลาค่ำเล่าอือกับทหารสามคนลงเรือเล็กข้ามฟากมาที่หน้าค่าย ทหารบนค่ายเห็นร้องถามว่าเรือนี้มาแต่ไหน เล่าอือจึงบอกว่าเราชื่อเล่าอือจะมาหาเช่าหยง ท่านจงช่วยแจ้งความด้วย ทหารก็เข้าไปบอกเช่าหยง เช่าหยงได้ฟังจึงคิดว่าเล่าอือนี้ไปสามิภักดิ์อยู่กับกิมงึดตุดแล้วหาเกี่ยวข้องกับเราไม่ จะมาหาด้วยเหตุผลประการใดจำจะออกไปฟังดู คิดดังนั้นแล้วก็เดินออกมาเห็นเล่าอือ ก็เชิญขึ้นบนค่าย แล้วเช่าหยงจึงถามว่าท่านมาหาข้าพเจ้ามีธุระสิ่งใดหรือ เล่าอือจึงว่าเดิมท่านได้มีคุณต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าระลึกถึงจึงได้มาเยี่ยมเยียนท่าน ทำราชการมีความชอบประการใดบ้างหรือไม่ เช่าหยงว่าตั้งแต่มาทำราชการก็ยังไม่มีความชอบสิ่งใด เล่าอือเห็นได้ทีจึงพูดว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าไปสามิภักดิ์อยู่กับกิมงึดตุดก็ยังไม่มีความชอบประการใด กิมงึดตุดชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้ข้าพเจ้าเป็นที่อ๋อง แต่บรรดาขุนนางนายทหารก็เกรงกลัวข้าพเจ้าทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจะต้องการสิ่งใดก็ได้สมความปรารถนา ถ้าแม้นว่ายังท่านนี้มีสติปัญญาฝีมือก็เข้มแข็ง ถ้าท่านไปสามิภักดิ์อยู่ด้วย กิมงึดตุดคงชุบเลี้ยงตั้งแต่งท่านให้มียศศักดิ์ใหญ่ยิ่งกว่าข้าพเจ้าขึ้นไป จะต้องการสิ่งใดก็คงสมความปรารถนา เช่าหยงได้ฟังก็ยินดีอยากจะเป็นอ๋องบ้าง จึงพูดว่าข้าพเจ้าก็อยากจะใคร่ไปด้วยแต่ยังไม่มีช่อง เล่าอือได้ฟังจึงว่าถ้าท่านคิดให้กองทัพกิมงึดตุดยกข้ามแม่น้ำมาได้ ท่านก็คงมีความชอบมาก เช่าหยงว่าในขณะนี้เห็นจะข้ามได้ ด้วยว่าเตียซอแม่ทัพใหญ่ก็ไปเมืองเปียนเหลียง งักฮุยก็เข้าไปด้วยข้อราชการเมืองหลวงยังไม่กลับมา ที่ในค่ายนี้ก็ไม่มีผู้ใด ถ้าจะยกกองทัพมาเวลาเย็นพรุ่งนี้เห็นจะข้ามได้ ข้าพเจ้าจะคอยอยู่หน้าค่าย พูดนัดกันแน่นอนดังนั้นแล้วเล่าอือก็ลาเช่าหยงกลับมาแจ้งความตามซึ่งสัญญากับเช่าหยงทุกประการ กิมงึดตุดได้ฟังแล้วจึงคิดว่าเช่าหยงคนนี้ใจไม่ดี แต่เล่าอือไปพูดจาแต่เท่านั้นก็ทะเยอทะยานมาก คนใจง่ายอย่างนี้ไม่ควรจะเลี้ยงไว้ แต่ครั้งนี้เป็นการสำคัญจะต้องคบหาคนโกงเป็นมิตร คิดดังนั้นแล้วก็แกล้งทำเป็นยินดีพูดกับเล่าอือว่า ถ้าเรายกข้ามแม่น้ำไปได้แล้วก็เป็นความชอบของท่านแล้ว กิมงึดตุดจึงสั่งคับมิชีว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะยกข้ามแม่น้ำอึ้งโหไปให้ได้ ท่านจงกำชับทหารให้ตระเตรียมจัดเรือแพที่จะข้ามฟากไว้ให้พร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเย็นกิมงึดตุดก็ยกทัพเรือข้ามแม่น้ำอึ้งโหไปตรงหน้าค่ายเช่าหยง เช่าหยงก็ออกมาคำนับรับกิมงึดตุดอยู่ที่หน้าค่าย ครั้นถึงฝั่งกิมงึดตุดก็ขับทหารขึ้นบกเข้าตั้งอยู่ในค่ายเช่าหยง ตั้งให้เช่าหยงเป็นที่เตียวอ๋อง สั่งให้เล่าอืออยู่รักษาเรือ
ฝ่ายนายทัพนายกองทหารเมืองหลวงเห็นกิมงึดตุดยกกองทัพข้ามแม่น้ำมาตรงหน้าค่ายเช่าหยง ไม่มีผู้ใดออกสู้รบ เช่าหยงก็ยอมสามิภักดิ์ให้กิมงึดตุดยกกองทัพเข้าตั้งอยู่ในค่ายดังนั้นก็ตกใจ ไม่มีผู้ใดที่จะบังคับบัญชาก็พากันแตกตื่นหนีกระจัดกระจายไปสิ้น
ฝ่ายกิดแช ซึ่งงักฮุยให้รักษาค่ายอยู่นั้น เมื่อวันกิมงึดตุดจะยกข้ามฟากมา ทหารกองตระเวนจับได้ทหารฮวนของกิมงึดตุดคนหนึ่ง กิดแชเอาตัวมาถามข้อราชการในกองทัพกิมงึดตุดได้ความบ้างก็ยินดี จึงให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงทหารกองตระเวนผู้มีความชอบกินต่อหน้ากิดแชเห็นทหารรินสุราออกดื่ม กิดแชมีความอยากเป็นกำลัง ด้วยตัวเป็นนักเลงสุราเหลือที่จะอดกลั้น กินสุราดื่มเข้าไปบ้างมีรสอร่อยนักด้วยอดมาช้านาน ก็ดื่มซ้ำเติมเข้าไปอีกจนเมา พอทหารกองคอยเหตุเข้ามาบอกว่ากิมงึดตุดยกกองทัพข้ามฟากมาได้ตรงค่ายเช่าหยง เช่าหยงก็เข้ายอมสามิภักดิ์กับกิมงึดตุด ขณะนั้นกิดแชกำลังเมาสุราตั้งตัวไม่ใคร่จะตรง ก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธไปที่ค่ายเช่าหยง พบกิมงึดตุดร้องชวนกิมงึดตุดออกรบ กิมงึดตุดเห็นกิดแชเมาสุรา จึงว่าตัวเจ้าเวลานี้เมาสุรานักเราจะฆ่าเสียก็เสียดายคมอาวุธ ด้วยฆ่าฟันคนเมาสุราหาเป็นเกียรติยศไม่ กิดแชได้ฟังก็โกรธขับม้าตรงเข้าไปเอาทวนแทงกิมงึดตุด กิมงึดตุดเอาง้าวปัดทวนไว้แล้ว ฟันถูกหมวกกิดแชพลัดตกจากศีรษะ กิดแชตกใจขับม้าหนีร้องด่าไปพลาง กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธขับม้าไล่ตามไป ขณะนั้นเป็นเวลาค่ำมืดกิมงึดตุดตามกิดแชไปไม่เห็นทาง พบบ้านราษฎรแห่งหนึ่ง กิมงึดตุดแวะเข้าไปเห็นประตูบ้านปิดอยู่จึงร้องเรียกคนในบ้านให้เปิดประตูรับจะขออาศัย หญิงแก่เจ้าของบ้านได้ยินคนมาร้องเรียกก็ออกมาเปิดประตู เห็นคนขี่ม้าแต่งตัวอย่างนายทหารฮวนรูปร่างโตใหญ่น่ากลัวนัก จึงถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน กิมงึดตุดจึงบอกว่าเราเป็นบุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ชื่อกิมงึดตุดแม่ทัพใหญ่ หญิงแก่ได้ฟังก็โกรธตรงเข้าไปจะเอาไม้เท้าตีกิมงึดตุด ว่าเจ้าแกล้งฆ่าบุตรเราตาย เราจะแก้แค้นทดแทนบุตรเราถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต กิมงึดตุดเห็นยายเฒ่าทำกิริยาดุดันจะเข้าตีเอา จึงถามว่ายายโกรธแค้นเราด้วยเหตุใด หญิงแก่จึงว่าตัวท่านเป็นข้าศึกจับเอาเจ้าแผ่นดินกับลี้เยกจุ๊ยบุตรของเราไปแล้วฆ่าบุตรเราเสีย เดี๋ยวนี้ไม่มีใครจะเลี้ยงดูเราได้ความทุกข์ยากลำบากนัก ว่าแล้วหญิงแก่ก็ร้องไห้ร่ำไรไปเป็นอันมาก กิมงึดตุดเห็นดังนั้นก็มีใจสงสาร พอคับมิชีกับนายทหารตามมาทันเข้าเห็นกิมงึดตุดยืนพูดอยู่กับยายแก่ ก็แวะเข้ามาพูดว่าข้าพเจ้าเที่ยวตามนักหนาไม่พบเลย ท่านมายืนพูดอยู่กับยายแก่ด้วยเหตุอันใด กิมงึดตุดก็เล่าความตั้งแต่ตามกิดแชมาจนพบยายแก่ให้คับมิชีฟัง แล้วพูดกับหญิงแก่ว่า บุตรของยายนั้นเป็นคนซื่อสัตย์รักเจ้านาย บิดาของเราก็คิดจะเลี้ยงดูไว้ บุตรยายไม่ยอมบิดาเราจึงฆ่าเสีย เราเห็นยายก็มีความสงสาร จะให้ทหารไปเอาศพมาให้ยายแต่งการฝังศพเสียใหม่ เงินทองซึ่งจะใช้สอยนั้นเราจะให้ ยายอย่าโกรธขึ้งไปเลย เราจะให้ธงไว้เป็นสำคัญไว้คันหนึ่ง กับทหารในกองทัพไม่ให้ผู้ใดข่มเหง หญิงแก่ได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ คุกเข่าลงคำนับรับเอาธงไว้ กิมงึดตุดกับคับมิชีนายทหารก็พากันกลับมาค่าย
ฝ่ายงักฮุยยกกองทัพเดินมาถึงเขาฮองลันซัว เป็นที่ฮวงซุ้ยฝังศพกษัตริย์อยู่เป็นหลายพระองค์ งักฮุยสั่งให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่ริมเขานั้น ครั้นตั้งค่ายแล้ว งักฮุยจัดธูปเทียนและเครื่องเซ่นไปไหว้ศพกษัตริย์ทุก ๆ ฮวงซุ้ยแล้ว งักฮุยเที่ยวเดินดูเขาท่าทางซับซ้อนชอบกลนัก จึงคิดว่าเราล่อกิมงึดตุดเข้ามาในหว่างเขานี้ได้แล้วก็คงจะจับตัวได้ ครั้นเที่ยวดูเขาเห็นที่ทางทั่วแล้วก็กลับมาค่าย
ฝ่ายกิดแชหนีกิมงึดตุดมาในเวลากลางคืน ครั้นจวนจะสว่างก็พบทางใหญ่ เห็นทหารพวกกองทัพของตัวหนีข้าศึกเดินมาเป็นพวก ๆ ใกล้จะถึงเขาฮองลันซัว เห็นค่ายตั้งเรียงรายกันอยู่ตามเชิงเขาเป็นหลายค่าย กิดแชขับม้าเข้าไปดูเห็นธงยี่ห้อกองทัพงักฮุยก็ดีใจ ขับม้าตรงเข้าไปบอกทหารกองตระเวนว่าตัวเราชื่อกิดแช หนีข้าศึกฮวนมาจะขอเข้าไปหาท่านแม่ทัพ ทหารกองตระเวนก็พาตัวกิดแชเข้าไปหางักฮุย งักฮุยเห็นก็ตกใจจึงถามว่าเหตุใดเจ้าจึงมาถึงนี่ ค่ายที่แม่น้ำอึ้งโหแตกเสียกับข้าศึกแล้วหรือ กิดแชก็เล่าความซึ่งกิมงึดตุดยกข้ามแม่น้ำมา เช่าหยงออกยอมสามิภักดิ์เข้าด้วยกิมงึดตุด ข้าพเจ้าออกสู้รบกิมงึดตุด กิมงึดตุดฝีมือเข้มแข็ง เอาทวนฟันถูกหมวกข้าพเจ้าพลัดตกจึงได้หนีมา เมื่อขณะกิดแชเล่าความให้งักฮุยฟังนั้นกลิ่นสุราเหม็นฟุ้ง งักฮุยจึงว่าเมื่อจะมานั้นได้กำชับเอาสัญญาไม่ให้กินสุราเจ้าก็ไม่ฟัง เมื่อกินสุราเมาเข้าไปแล้วจะสู้ข้าศึกได้หรือ โทษเจ้าครั้งนี้ผิดเป็นอันมากเราจะยกให้ครั้งหนึ่ง แต่จะให้ไปล่อกิมงึดตุดเข้ามาในเขานี้ให้จงได้ ถ้าไม่ได้ตามคำเราสั่งเราจะเอาโทษตามอาญาศึก กิดแชเห็นงักฮุยโกรธก็กลัวคำนับลามาขึ้นม้าไป งักฮุยจึงเรียกนายทหารมาประชุมพร้อมกันจึงจัดให้ทึงฮวย เตียเฮียน สองนายคุมทหารสองหมื่นไปซุ่มอยู่ปากช่องทางหว่างเขาข้างทิศตะวันออก สั่งให้เฮงกุ้ย งูเกาสองนายคุมทหารหมื่นหนึ่งไปซุ่มอยู่ต้นทางข้างทิศเหนือ ถ้าเห็นข้าศึกยกล่วงเข้ามาแล้วก็ให้เอาเกวียนใส่ก้อนศิลาและขอนไม้มาจุกปากช่องทางเสีย อย่าให้ข้าศึกหนีกลับออกไปได้ สั่งให้จิวแช เตียหุนสองนายคุมทหารสองหมื่นไปซุ่มอยู่ปากช่องทางข้างทิศตะวันตก ให้ซีฉวน เลียงเฮงสองนายคุมทหารสองหมื่นไปซุ่มอยู่ปากทางข้างทิศใต้ ให้จัดทหารแม่นเกาทัณฑ์ไว้กองละสองร้อย ฟังเสียงประทัดสัญญาดังขี้นแล้วก็ให้ยกสวนทางตีเข้ามา นายทหารทั้งปวงก็คำนับลามาจัดทหารยกไปซุ่มอยู่ตามคำแม่ทัพสั่ง ตัวงักฮุย เตียเปา เฮงฮวย คุมทหารหมื่นห้าพันไปซุ่มอยู่ที่กลางหว่างเขา
๒๗
ฝ่ายกิดแชขับม้าเดินมาตามทางไม่แจ้งว่ากิมงึดตุดอยู่ที่ไหน ก็ตรงมาที่ค่ายเช่าหยง ร้องท้าทายอึงมา พอทหารกองสอดแนมเห็น ก็เข้าไปบอกกิมงึดตุดว่านายทหารขี้เมาที่รบกับท่านเวลาคืนวานนี้ มันกลับมาร้องท้าชวนรบอีกแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธ สั่งให้นายทัพนายกองยกทหารตามมา กิมงึดตุดยกออกมาพบกิดแชก็ขับม้าเข้ารบกันได้สี่ห้าเพลง กิดแชขับม้าหนีร้องท้าทายว่าด้วยคำหยาบช้าต่าง ๆ กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธชักม้าไล่ตามไปทางประมาณยี่สิบลี้ก็ชักม้ารอคอยทหาร กิดแชเห็นกิมงึดตุดไม่ไล่ก็ชักม้ากลับมาร้องถามว่า เหตุใดท่านจึงไม่ไล่เรามาอีก เจ้ากลัวอาวุธที่มือเราถือหรือถึงได้ขยั้นหยุดอยู่ กิมงึดตุดจึงตอบว่าฝีมือเจ้าคนขี้เมาไม่ควรเราจะสู้รบด้วย กิดแชร้องตอบไปว่า เราเอาคนที่มีฝีมือดีกว่าท่านมาซุ่มไว้คอยตัดศีรษะแม่ทัพฮวน กล้าดีก็ไล่ติดตามมาอีกคงจะได้เห็นกัน กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธว่าอ้ายขี้เมาคนนี้ พูดจาอวดอ้างเกินนักจำจะตามไปฆ่าเสียให้จงได้ กิมงึดตุดก็ขับม้าไล่กิดแชไปในทางหว่างเขา พอคับมิชีคุมทหารมาตามทันจึงว่าคนที่ท่านไล่ติดตามมานั้นมันจะเป็นบ้าดอกกระมัง กิมงึดตุดว่ามันพูดอวดว่า เอาทหารที่มีฝีมือมาซุ่มไว้นั้นก็ปรารถนาจะไม่ให้เราติดตามไป ทางนี้เป็นทางใหญ่ตรงไปเมืองกิมเหลง เราก็จะยกกองทัพไปทางนี้ ท่านจงเร่งทหารกองทัพให้ตามเราไปเถิด พูดแล้วกิมงึดตุดก็ขับม้าไล่กิดแชไปอีก กิดแชขับม้าหลบเข้าไปข้างหลังเขา กิมงึดตุดก็ไล่ตามไปเห็นที่ทางในหว่างเขานั้นกว้างขวางมีเขาเล็กกั้นเป็นชั้น ๆ ล้อมรอบทั้งสี่ทิศ จึงคิดว่าเราเข้ามาอยู่ในหว่างเขานี้ ถ้าข้าศึกยกมาปิดทางไว้ก็จะได้ความลำบาก คิดแล้วก็ชักม้าจะกลับพอได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดดังขึ้น กิมงึดตุดก็ตกใจแลเห็นกองทัพยกล้อมเข้ามา งักฮุยขับม้ารำทวนเข้าไปร้องประกาศกับทหารทั้งปวงว่าอย่าให้กิมงึดตุดหนีออกไปได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็คิดครั่นคร้ามจึงร้องถามไปว่าตัวท่านชื่อไร งักฮุยร้องตอบไปว่าจะมาถามชื่อเราทำไม เรารู้จักอยู่ว่าท่านชื่อกิมงึดตุดมีใจบังอาจหมายว่าในเมืองหลวงไม่มีผู้ที่มีสติปัญญาและฝีมือแล้ว จึงได้มาจับเอาเจ้าแผ่นดินของเราไปจำขังไว้ถึงสองพระองค์ บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงตั้งให้เราผู้ชื่อว่างักฮุยเป็นแม่ทัพยกมาปราบปรามเสียให้ราบคาบ จับเอาตัวฆ่าเสียเอากะโหลกศีรษะไปทำหม้อรองน้ำเบา เหมือนฮวงซุ้ยทำกับงุยฉีเมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊กจึงจะสมความแค้น กิมงึดตุดได้ฟังจึงตอบว่าท่านคิดกลอุบายล่อลวงพี่ชายเราผู้ชื่อเนียมฮั่นให้เสียทีที่เขาแชเลงซัว ฆ่าทหารของเราล้มตายลงเป็นอันมาก เรามีความแค้นจึงได้ยกกองทัพมาหมายจะจับเอาตัวท่านไปสับฟันให้ละเอียดทั้งกระดูกและเนื้อให้แร้งกากินมิให้แค้นคอ พูดดังนั้นแล้วกิมงึดตุดก็ชักม้าเข้ารบกับงักฮุยเป็นสามารถ ฝ่ายคับมิชีได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ตกใจ จึงคิดว่าครั้งนี้กิมงึดตุดถูกอุบายข้าศึกเป็นแน่แล้ว ก็ควบม้ากลับออกจากหว่างเขาไปโดยเร็ว ทหารงักฮุยยังหายกเข้าปิดปากทางไม่ คับมิชีมาถึงค่ายใหญ่ที่แม่น้ำอึ้งโห ก็บอกแก่นายทัพนายกองว่ากิมงึดตุดยกกองทัพเข้าไปในหว่างเขาฮองลันซัว ต้องอุบายทหารกองทัพเมืองกิมเหลงล้อมไว้ ขอให้ท่านทั้งหลายยกกองทัพไปช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายเนียมฮั่นพี่ที่หนึ่ง ลาฮับพี่ที่สอง ทูหลันพี่ที่สาม เจกหลีน้องที่ห้า แจ้งความว่ากิมงึดตุดผู้น้องต้องอุบายข้าศึกล้อมไว้ ก็สั่งให้นายทหารชื่อเนียมม่อฮุดหนึ่ง จีม่อฮุดหนึ่ง คุดลี้บู๊หนึ่ง จอลี้บู๊หนึ่ง ฮอปิดตัดหนึ่ง เตาคุดหลีหนึ่ง กิมคุดโต๋หนึ่ง งึดฮุดโต๋หนึ่ง ตันคุดโต๋หนึ่ง ถีคุดโต๋หนึ่ง กิมหงันไตหมอหนึ่ง งึนหงันไตหมอหนึ่ง ตังเชียนบุนหนึ่ง ทีเชียนบุนหนึ่ง คับลีถูหนึ่ง คับลีเกียงหนึ่ง คับถีเหลงหนึ่ง คับถีโฮ้วหนึ่ง ชาบุนกิมหนึ่ง ชาบุนหงึนหนึ่ง นายทหารยี่สิบคนกับทหารเลวเป็นอันมาก เนียมฮั่นเป็นแม่ทัพยกออกจากค่ายตรงไปทางเขาฮองลันซัว
ฝ่ายงูเกาคุมเกวียนบรรทุกศิลาและขอนไม้ปิดต้นทางไว้ งูเการู้ว่างักฮุยกับทหารกองซุ่มเหล่านั้นได้รบกับทหารกิมงึดตุด ฆ่าฟันทหารพวกฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก จึงพูดกับเฮงกุ้ยว่าเรามานั่งนิ่งรักษาต้นทางอยู่ดังนี้ ไม่ได้ฆ่าฟันพวกฮวนให้สนุกมือกับเขาบ้างเลย จำเราจะพากันเข้าไปฆ่าพวกฮวนให้สนุกเหมือนกับเขาบ้าง พูดดังนั้นแล้วงูเกากับเฮงกุ้ยก็ยกทหารทิ้งปากทางเสีย เข้าไปรบฆ่าฟันพวกฮวนเป็นอลหม่าน
ฝ่ายเนียมฮั่นยกทหารมาถึงปากทาง เห็นเกวียนบรรทุกศิลาและขอนไม้ปิดปากทางอยู่เป็นอันมาก ไม่มีทหารรักษาก็ขับทหารเข้าไปรื้อขนหักไปตามกิมงึดตุดเข้าไปได้ กิมงึดตุดเห็นเนียมฮั่นพี่ชายยกกองทัพใหญ่มาช่วยก็ยินดี ขับม้าเข้ารบกับงักฮุยอีกได้ประมาณแปดสิบเพลง กิมงึดตุดเสียที งักฮุยชักกระบองสั้นตีถูกบ่ากิมงึดตุดเจ็บป่วยเป็นสาหัส ชักม้าหนีตลบกลับหลังออกมาทางหว่างเขาซึ่งเข้าไปนั้นได้ งักฮุยก็ขับทหารติดตามไล่รบออกมาจนพ้นเขา ทหารเกาทัณฑ์พวกงักฮุยก็ตามระดมยิงทหารกิมงึดตุดไปทางประมาณสามสิบลี้
ฝ่ายนายโจรคนหนึ่งชื่อเตียก๊กเสียงมีฝีมือเข้มแข็งมีทหารโจรห้าพันตั้งอยู่ที่เขาคิลินซัว มีนายโจรอีกคนหนึ่งชื่อตังฮวงฝีมือเข้มแข็งคุมพวกโจรเป็นบริวารห้าพัน แจ้งว่ากองทัพเมืองกิมเหลงกับกองทัพฮวนรบกันอยู่ที่เขาฮองลันซัว ก็ชวนกันทั้งสองพวกมาตั้งอยู่ริมทางคอยว่าถ้ากองทัพทั้งสองฝ่ายแตกไปฝ่ายหนึ่งแล้ว ก็จะเข้าแย่งชิงเอาเสื้อเกราะและเครื่องศาสตราวุธไว้ใช้สอยเป็นของตัว
ฝ่ายกิมงึดตุดกับเนียมฮั่นแตกหนีงักฮุยมาถึงเขาคิลินซัว เห็นพวกโจรยกออกมาสกัดทางก็ตกใจ ทหารที่ตามมาแตกกระจัดกระจายพลัดพรายกันไป พวกโจรไล่แย่งชิงเอาเสื้อเกราะและเครื่องศาสตราวุธไว้ได้เป็นอันมาก พอเฮงกุ้ยกับงูเกายกตามกิมงึดตุดมาพบพวกโจรสำคัญว่าข้าศึก ก็ขับม้าเข้ารบกับนายโจรทั้งสองได้หลายสิบเพลง พองักฮุยตามมาทันเห็นงูเกา เฮงกุ้ยรบกับนายโจรทั้งสองฝีมือเข้มแข็งด้วยกันทั้งสองฝ่าย งักฮุยขับม้าเข้าไปใกล้พิจารณาดูเห็นมิใช่พวกทหารฮวนก็ร้องห้ามให้หยุดรบ งักฮุยจึงถามว่าเจ้านี้มาแต่ไหนจึงได้มารบต้านทานทหารของเราไม่ให้ติดตามพวกฮวนข้าศึกไป ตัวเรานี้ชื่องักฮุยแม่ทัพเมืองกิมเหลง นายโจรทั้งสองได้ฟังก็ตกใจลงจากม้าคุกเข่าคำนับงักฮุย แล้วว่าข้าพเจ้าทั้งสองไม่ทราบเลยว่าเป็นทหารของท่านขอท่านจงได้งดโทษเสียเถิด ข้าพเจ้าทั้งสองจะขอทำราชการอยู่ด้วยท่าน ว่าแล้วนายโจรทั้งสองก็บอกชื่อและแซ่ งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงสั่งเตียก๊กเสียง ตังฮวงว่าท่านจงไปพาพวกพ้องบริวารของท่านยกตามเราไปที่ค่ายแม่น้ำอึ้งโหเถิด นายโจรทั้งสองก็คำนับลากลับไป
ฝ่ายทหารของงักฮุย ได้ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงในที่หว่างเขาเป็นอันมาก ศพกลิ้งกลาดเลือดไหลนองไปทั้งแผ่นดิน แล้วเก็บรวบรวมเครื่องศาสตราวุธแบกหาบยกตามงักฮุยมาทันที่เขาคิลินซัว งักฮุยเห็นทหารมาพร้อมแล้วก็ยกไปแม่น้ำอึ้งโห
ฝ่ายเตียซอแม่ทัพใหญ่กลับมาแต่เมืองเปียนเหลียงถึงแม่น้ำอึ้งโห แจ้งว่ากิมงึดตุดยกกองทัพข้ามแม่น้ำไปได้ ให้เล่าอืออยู่รักษาเรือ เตียซอมีความโกรธเป็นอันมาก ก็ขับม้าเข้ารบกับเล่าอือ เช่าหยง เล่าอือ เช่าหยง มีทหารน้อยต้านทานเตียซอไม่ได้ เตียซอให้ทหารเอาไฟเผาเรือเสียเป็นอันมาก เล่าอือ เช่าหยงก็พาเรือที่เหลือหนีล่องน้ำลงไป เตียซอได้ชัยชนะเล่าอือ เช่าหยงแล้วก็คิดวิตกกลัวว่าที่เมืองเปียนเหลียงไม่มีผู้รักษา กิมงึดตุดจะยกทหารเข้าไปตั้งมั่นอยู่ในเมืองเปียนเหลียง เตียซอก็คุมทหารยกกลับไปรักษาเมืองเปียนเหลียงอยู่ตามเดิม
กิมงึดตุดกับพี่น้องและนายทหาร หนีงักฮุยมาถึงแม่น้ำอึ้งโห ไม่มีเรือจะข้ามก็พากันคิดวิตกอยู่ พอเรือเล่าอือ เช่าหยง ล่องมาคับมิชีเห็นก็ร้องเรียกให้แวะรับ เล่าอือ เช่าหยงให้ทหารแจวเรือบากเข้าฝั่ง พอเกิดพายุลมใหญ่พัดกล้าเรือเข้าไปไม่ใคร่จะถึง กิมงึดตุดแลไปข้างหลังเห็นกองทัพยกมาเป็นอันมากก็ตกใจ จึงว่าเราครั้งนี้เห็นจะได้ความอับจนเสียจริงแล้ว พอมีเรือจับปลาล่องเลียบฝั่งลงมาลำหนึ่ง กิมงึดตุดเห็นก็ร้องเรียกว่าท่านที่ล่องเรือลงมานั้นจงแวะเข้ามารับเราด้วย ตัวเรานี้ชื่อกิมงึดตุดเป็นเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ถ้าท่านข้ามส่งเราพ้นข้าศึกไปได้แล้วจะให้เงินทองเป็นค่าจ้างจงมาก หรือจะปรารถนาเป็นที่ขุนนางเราก็จะตั้งให้มียศศักดิ์
ฝ่ายง่วนเหลียงเจ้าของเรือคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง มีวิชาประดาน้ำอยู่ได้ถึงสามวัน ได้ฟังกิมงึดตุดพูดอ้อนวอนดังนั้น จึงคิดว่ากิมงึดตุดนี้เป็นข้าศึกแก่บ้านเมืองฝ่ายเรา จำจะล่อลวงกิมงึดตุดไปให้งักฮุยแม่ทัพก็คงจะมีความชอบมาก คิดแล้วก็เอาเรือเข้าไปพูดกับกิมงึดตุดว่าเรือข้าพเจ้าเล็กจะไปได้แต่ผู้เดียว กิมงึดตุดว่าจะขอเอาม้าไปด้วยตัวหนึ่ง เจ้าของเรือก็ยอม กิมงึดตุดจูงม้าลงเรือถอยออกจากฝั่ง พอเรือเล่าอือ เช่าหยง แจวเข้าฝั่งได้รับพี่น้องกิมงึดตุดกับคับมิชีและนายทหาร ทหารเลวลงเรือยังไม่ทันหมด กองทัพงักฮุยก็ยกตามมาถึงเข้าไล่ฟันทหารที่ลงเรือไม่ทันตายอีกเป็นอันมาก เรือเล่าอือ เช่าหยงที่รับกองทัพทหารยัดเยียดเบียดเสียดกันลงเพียบ พอออกไปถึงกลางน้ำต้องคลื่นใหญ่ล่มลงเป็นหลายลำ นายทหารจมน้ำตายหลายร้อยคน กิมงึดตุดลงอยู่ในเรือจับปลาเห็นเรือบรรทุกทหารล่ม ทหารจมน้ำตายมากก็สงสารเสียใจ พองักฮุยขับม้ามาถึงริมฝั่งแลเห็นกิมงึดตุดกับม้าลงอยู่ในเรือจับปลาแจวล่องลงไป ก็ร้องว่ากับเจ้าของเรือจับปลาว่า ตัวเจ้าก็อยู่ในแผ่นดินซ้อง เหตุใดจึงมาพาข้าศึกหนีไปดังนี้ จงแวะเรือเข้ามาเอาตัวส่งให้เราเสียโดยเร็ว ง่วนเหลียงเจ้าของเรือก็แกล้งร้องตอบไปว่า ข้าพเจ้ารับมาทั้งนี้เหมือนมีลาภอันใหญ่แล้ว ซึ่งจะให้เอาไปส่งให้ท่านนั้น ใครจะให้เงินทองค่าจ้างกับข้าพเจ้าเล่า งักฮุยได้ฟังก็พาเฮงฮวย เตียเปา ขับม้าเลียบไปตามริมฝั่ง ร้องพูดกับเจ้าของเรือจับปลาว่าข้อที่จะเอาเงินเป็นบำเหน็จรางวัลเป็นค่าจ้างนั้นท่านอย่าได้ปรารมภ์เลยเราจะให้ให้มาก แล้วจะตั้งให้เป็นขุนนางด้วย กิมงึดตุดได้ฟังงักฮุยร้องพูดกับเจ้าของเรือจับปลามาดังนั้นก็คิดวิตกกลัวเจ้าของเรือจับปลาจะยินดีไปด้วยถ้อยคำงักฮุย จึงว่าเราได้สัญญาไว้กับท่านนั้นคงจะได้มาก ๆ ท่านจงเร่งแจวเรือข้ามไปเถิด พอถึงฝั่งเราก็จะให้เงินทองมีถมไป ง่วนเหลียงเจ้าของเรือจึงว่าท่านมาลงในเรือข้าพเจ้านี้รู้จักชื่อและแซ่ข้าพเจ้าแล้วหรือ กิมงึดตุดจึงถามว่าท่านมีชื่อและแซ่ว่าประการใดก็จงบอกเล่ามาให้เราฟัง ง่วนเหลียงจึงบอกว่าตัวข้าพเจ้านี้ปู่และบิดาเป็นเทือกเถาเหล่ากอเขาเนียซัวเปาะคือพวกซ้องกั๋ง บิดาชื่อหงวนเซียวยี ตัวข้าพเจ้าชื่อง่วนเหลียงเป็นคนมีกตัญญูรู้คุณเจ้าแผ่นดิน ซึ่งข้าพเจ้ารับเอาท่านมานี้ หมายจะเอาท่านไปถวายฉลองพระเดชพระคุณเจ้านายของปู่และบิดาข้าพเจ้า ท่านอย่าหลงละเมอไปเลย กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่าถ้าดังนั้นเจ้ากับเราก็คงจะได้เห็นฝีมือกัน กิมงึดตุดก็จับขวานรูปนกคร่ำทองสำหรับมือจะฟันง่วนเหลียง ง่วนเหลียงก็กระโดดน้ำลงไปแล้วร้องพูดว่าเรายังไม่จับท่านจะอาบน้ำเสียก่อนจึงจะจับเอาตัวไป พูดแล้วง่วนเหลียงก็ว่ายน้ำเสือกเรือเข้าฝั่ง กิมงึดตุดอยู่บนเรือเอาขวานฟันลงไปง่วนเหลียงหลบแอบเรืออยู่ในน้ำ กิมงึดตุดฟันไม่ถูกจึงตะโกนร้องเรียกให้คับมิชีช่วย คับมิชีได้ยินเสียงกิมงึดตุดก็รีบแจวเรือเข้ามา ง่วนเหลียงเห็นจะเสียทีก็จับแคมเรือเหนี่ยวให้ล่มลง กิมงึดตุดใส่เสื้อเกราะรุงรังว่ายน้ำไม่ใคร่ถนัด ง่วนเหลียงก็กดจมน้ำลงไปแล้วผุดขึ้นมาได้ ง่วนเหลียงว่ายน้ำลากกิมงึดตุดเข้าฝั่ง
๒๘
งักฮุยกับนายทหารยืนดูอยู่บนตลิ่งก็ดีใจพากันพูดว่า ครั้งนี้เป็นบารมีของเจ้านายเรา คงได้ตัวกิมงึดตุดไปถวายเป็นแน่ ขณะนั้นกิมงึดตุดยังไม่สิ้นวาสนา ง่วนเหลียงกอดคอว่ายน้ำลากเข้าฝั่ง กิมงึดตุดจมสำลักน้ำเกือบจะขาดใจ ผุดทะลึ่งขึ้นมาได้ร้องด้วยเสียงอันดัง พอที่ศีรษะนั้นเป็นมังกรหนวดแดงแผลงฤทธิ์ ง่วนเหลียงเห็นก็ตกใจวางกิมงึดตุดเสียดำน้ำหนีมังกรไป พอเรือคับมิชีเข้ามาถึงรับเอากิมงึดตุดขึ้นเรือแจวข้ามฟากถึงฝั่งกลับไปค่ายได้ กิมงึดตุดจึงพูดกับพี่น้องและคับมิชีที่ปรึกษาว่า ตั้งแต่ทำศึกสงครามมาหลายครั้งแล้วก็ไม่เสียทีแตกยับเยินเหมือนคราวนี้เลย งักฮุยนี้มีสติปัญญาดุร้ายฝีมือเข้มแข็งนัก เกือบจะเอาชีวิตเราไปได้ทีเดียว จำจะมีหนังสือบอกข้อราชการขอกองทัพให้ยกมาช่วยสู้รบแก้มือกับงักฮุยอีกให้จงได้ พูดดังนั้นแล้วก็ทำหนังสือบอกให้ม้าใช้ถือรืบไปเมืองไตกิมก๊ก ฝ่ายงักฮุยยืนดูอยู่บนฝั่งเห็นเรือมาช่วยรับกิมงึดตุดหนีพ้นไปได้ก็เสียใจ จึงคิดว่ากิมงึดตุดนี้ยังไม่ถึงที่ตายจึงบังเอิญให้มีเหตุรอดตัวไปได้ พอง่วนเหลียงดำน้ำเข้ามาถึงริมฝั่ง งูเกาเห็นก็ร้องเรียกขึ้นพาเอาตัวเข้ามาหางักฮุย งักฮุยจึงถามว่าท่านนี้ชื่อใดบ้านอยู่นี่ไหน ง่วนเหลียงก็บอกชื่อและแซ่เล่าความเดิมตั้งแต่ปู่และบิดาให้ฟังทุกประการ แล้วจึงว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าเสียใจนัก หมายว่าจะได้ตัวกิมงึดตุดมาให้แก่ท่าน ก็พอบังเอิญมีมังกรหนวดแดงออกจากศีรษะกิมงึดตุดแผลงฤทธิ์ไล่ขบกัดข้าพเจ้าจึงได้ดำน้ำหนีมา งักฮุยจึงว่าเจ้านี้มีฝีมือเข้มแข็งเราได้เห็นแล้ว แต่กิมงึดตุดเขายังไม่ถึงที่ตายจึงบังเอิญให้เป็นไป ตัวเจ้านี้ก็เป็นเทือกเถาเหล่าทหารจงมาอยู่ทำราชการอาสาแผ่นดินด้วยกันเถิด ง่วนเหลียงจึงว่าถ้าท่านเมตตาจะชุบเลี้ยงข้าพเจ้าแล้วก็จะอยู่ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงสั่งให้ทหารเอาเสื้อกางเกงมาให้ง่วนเหลียงผลัดแล้วจัดโต๊ะมาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย
ฝ่ายเตียก๊กเสียงกับตังฮวง นายโจรทั้งสองกลับไปเขาคิลินซัวที่ชุมนุม รวบรวมเก็บทรัพย์สิ่งของพร้อมเสร็จแล้ว ก็พาพวกบริวารโจรตามงักฮุยไปถึงค่ายที่แม่น้ำอึ้งโหเข้าสมัครทำราชการเป็นทหารอยู่ในงักฮุย
ฝ่ายงักฮุยครั้นได้ชัยชนะแก่กิมงึดตุดแล้ว ก็ทำหนังสือบอกข้อราชการให้ม้าใช้ถือไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง ณ เมืองกิมเหลง ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง งักฮุยให้ประชุมขุนนางนายทัพนายกองมาพร้อมกันปรึกษาว่า กองทัพฮวนข้าศึกก็แตกหนีไปแล้ว จำเราจะจัดหาเรือรบไว้ให้พรักพร้อมยกตามไปปราบปรามเสียให้ราบคาบ จะได้รับสองกษัตริย์เจ้าเรากลับมาตามเดิม ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด แต่บรรดานายทหารเหล่านั้นก็ว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว งักฮุยจึงสั่งให้ทหารเกณฑ์กันตัดไม้มาต่อเรือรบไว้ที่แม่น้ำอึ้งโหเป็นอันมาก
ฝ่ายม้าใช้ผู้ถือหนังสือของงักฮุยเข้าไปถึงเมืองกิมเหลงก็เอาหนังสือส่งให้เจ้าพนักงานกราบทูล พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบว่างักฮุยมีชัยชนะตีกองทัพกิมงึดตุดแตกล่าถอยไปแล้วก็มีพระทัยยินดี พอหนังสือบอกผู้รักษาเมืองเพงกังฮู้มีเข้าไปกราบทูลว่าโจรที่แขวงเพงกังฮู้มีพวกพ้องไพร่พลมาก กระทำข่มเหงราษฎรได้ความเดือดร้อน หัวเมืองเหล่านั้นไม่มีกำลังที่จะต้านทานพวกโจร ขอกองทัพเมืองหลวงให้ยกไปช่วย พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบดังนั้นจึงตรัสว่ากองทัพฮวนนั้นก็แตกถอยไปแล้ว ให้เจ้าพนักงานทำหนังสือรับสั่งไปถึงงักฮุย ให้แบ่งทหารยกกองทัพไปช่วยปราบโจรที่เมืองเพงกังฮู้ เจ้าพนักงานได้รับสั่งก็ทำหนังสือแต่งให้ข้าหลวงถือไปถึงงักฮุย ณ ค่ายแม่น้ำอึ้งโห ข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งไปถึง งักฮุยก็ออกมาคำนับรับหนังสือเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงทำหนังสือไปถึงเตียซอว่า บัดนี้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ายกกองทัพไปปราบโจร ณ เมืองเพงกังฮู้ ขอให้ท่านได้จัดนายทหารที่มีสติปัญญามาอยู่รักษาท่าข้ามแม่น้ำอึ้งโห ทำหนังสือแล้วก็ให้ม้าใช้ถือไปให้เตียซอ ณ เมืองเปียนเหลียง งักฮุยจึงจัดให้งูเกา ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย สี่นายคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นทัพหน้ายกล่วงเดินไปก่อนแล้วงักฮุยก็ยกกองทัพตามไป ครั้นกองทัพหน้าเดินไปใกล้จะถึงเมืองเพงกังฮู้ทางสิบลี้ก็ให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่ แล้วงูเกาขึ้นม้าไปเที่ยวดูเห็นบ้านราษฎรทิ้งร้างว่างเปล่าไม่มีผู้คนอยู่ จึงขับม้าไปเห็นวัดแห่งหนึ่ง ก็ตรงเข้าไปดูหนังสือที่ประตูวัดชื่อว่าวัดฮันซัวโกวยี ในวัดนั้นเงียบสงัดไม่มีหลวงจีนอยู่รักษา งูเกาเห็นมีห้องเปล่าเอาต้นหญ้าแห้งใส่ไว้ หรือจะมีผู้ใดเอาสิ่งของมาซ่อนดอกกระมัง งูเกาก็เอากระบองเข้าคุ้ยหญ้าออกดู เห็นศิษย์วัดคนหนึ่งซ่อนอยู่ในต้นหญ้านั้น ศิษย์วัดตกใจแหวกหญ้าออกมาคุกเข่าลงคำนับแล้วว่าไต้อ๋องขอชีวิตข้าพเจ้าไว้เถิด งูเกาถามว่าเหตุใดตัวจึงได้ซ่อนอยู่ในนี้ ศิษย์วัดแจ้งว่าเวลาวานนี้พวกของท่านมาเอาเวบียงอาหารในวัดนี้ไป พวกหลวงจีนและราษฎรพากันตกใจอพยพหนีไปสิ้น ตัวข้าพเจ้านี้เก็บของอยู่ตามพวกพ้องไปไม่ทัน ครั้นแจ้งว่าท่านมาจึงได้เข้าซ่อนอยู่ในกองหญ้านี้ งูเกาได้ฟังจึงพูดว่าเรามิใช่พวกโจร เป็นทหารกองทัพหน้าของงักฮุยยกมาจะปราบปรามพวกโจรอย่าตกใจ เจ้ารู้ว่าเขาขายสุราที่ไหนบ้างจงพาเราไปทีเถิด ศิษย์วัดว่าข้าพเจ้าสำคัญคิดว่าพวกโจรที่แม่นำไทโอ๋วมารบกวน ไม่แจ้งเลยว่าท่านเป็นนายกองทัพหน้า ท่านอย่าได้ถือโทษโกรธข้าพเจ้าเลย และซึ่งร้านขายสุรานั้นที่นี่ไม่มี ราษฎรหนีไปเสียสิ้นแล้ว งูเกาจึงถามว่าที่ในเมืองเขาขายสุรามีบ้างหรือไม่ หนทางจะไปใกล้หรือไกลจงพาเราไปทีเถิด ศิษย์วัดบอกว่าสุราในเมืองเขาขาย แต่จะไปเมืองนั้นทางประมาณสักแปดลี้ ข้าพเจ้านี้เจ็บเท้าอยู่พาท่านไปไม่ได้ งูเกาจึงว่าเราจะเอาท่านขึ้นม้าไปด้วย พูดดังนั้นก็ให้ศิษย์วัดขึ้นม้ามาด้วยกัน พอถึงประตูเมืองศิษย์วัดนั้นลงจากหลังม้าหนีไป งูเกาก็ร้องเรียกว่าผู้ใดรักษาประตูเมืองจงเปิดรับโดยเร็ว ด้วยมีรับสั่งให้งักฮุยยกกองทัพมาปราบปรามพวกโจร บัดนี้กองทัพมาถึงแล้ว ทหารที่รักษาประตูได้ฟังก็เข้าไปแจ้งแก่เลกเจียงผู้รักษาเมืองทุกประการ เลกเจียงก็เปิดประตูออกเห็นงูเกาจึงคุกเข่าลงคำนับว่า ข้าพเจ้าผู้รักษาเมืองเพงกังฮู้ออกมาคำนับเชิญท่านเข้าไปในเมืองก่อน งูเกาเห็นดังนั้นจึงพูดว่าท่านลุกขึ้นเสียเถิด เรามิใช่แม่ทัพ เป็นนายทหารทัพหน้ายกมาก่อน งักฮุยแม่ทัพยกตามมาข้างหลังคงจะถึงในวันนี้ เราเดินมาก็อ่อนล้าเที่ยวหาซื้อสุรากินก็ไม่ได้ บัดนี้เราตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองทางประมาณสิบลี้ เลกเจียงได้ฟังจึงว่าในสองสามเวลานี้ข้าพเจ้าจัดแจงการรักษาบ้านเมืองอยู่ ไม่แจ้งว่าท่านมาถึง ถ้าแจ้งก็จะได้จัดหาสุราและหมูเป็ดไก่ ขอท่านอย่าได้ถือโทษโกรธข้าพเจ้าเลย จะให้ทหารจัดหาเอาไปให้ยังค่ายโดยเร็ว งูเกาว่าท่านจงจัดหาเถิดเราจะกลับไปค่ายก่อน พูดแล้วก็ขึ้นม้ากลับมาค่าย เลกเขียนก็เข้าไปในเมืองจัดสุราหมูเป็ดไก่ได้พร้อมแล้วก็เอาไปยังค่าย
ฝ่ายทึงฮวย เฮงกุ้ย เตียเฮียน เห็นงูเกากลับมาจึงพากันถามว่าพี่ไปไหนมาเป็นช้านาน งูเกาว่าเจ้าพากันนั่งอยู่ค่ายไม่เป็นเรื่อง เราเที่ยวไปหาเลกเจียงผู้รักษาเมืองเพงกังฮู้อีกสักครู่ก็จะได้สุราหมูเป็ดไก่มากิน ถ้าไม่ไปอยู่แต่ค่ายเหมือนกับเจ้าก็จะพากันอดทั้งสิ้น ทึงฮวยได้ฟังจึงพูดว่าไม่ควรจะไปทวงของมากินไม่อายกับเขาบ้างหรือ ถ้าทีหน้าทีหลังอย่าทำเช่นนี้เลย พอพูดกันดังนั้นทหารเข้ามาแจ้งว่าเลกเจียงเอาสุราหมูเป็ดไก่มาให้ ทึงฮวยก็ออกมารับเลกเจียงเชิญเข้าไปในค่ายจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว ทึงฮวยจึงถามว่าพวกโจรที่มาตีปล้นราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนนั้นตั้งอยู่ที่ไหน เลกเจียงแจ้งความว่าพวกโจรนี้ตั้งอยู่ที่เขาในทะเลสาบ เขานั้นเรียกว่าทองเทงซัว มีเขาเล็ก ๆ เจ็ดสิบสองเขาล้อมเขาใหญ่อยู่ในน้ำทั้งสองเขาตรงกันข้าม เขาข้างทิศตะวันออกเรียกว่าตังทองเทงซัว เขาทิศตะวันตกเรียกว่าไซทองเทงซัว เขาฝ่ายทิศตะวันตกนั้น โจรตั้งยุ้งฉางใส่เสบียงอาหาร เขาทิศตะวันออกนั้นเป็นที่อยู่นายโจร ชื่อเอียโฮ้วมีนายทหารใหญ่เป็นแม่ทัพนั้นชื่ออวยโพฮวงมีไพร่พลสักหกพัน เรือรบนั้นประมาณห้าหกร้อยลำ เอียโฮ้วนายโจรคิดกำเริบจะแย่งชิงเอาราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าก็จัดให้โงวเหมงคุมทหารห้าพันไปสู้รบ ก็เสียทีถูกอุบายพวกโจรล่อลวงจับโงวเหมงไปฆ่าเสีย ทหารเลวล้มตายเป็นอันมาก ข้าพเจ้าจึงมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลขอกองทัพมาออกช่วย โปรดให้งักฮุยแม่ทัพยกมาข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ทึงฮวยจึงว่าท่านอย่าวิตกทำไมกับกองทัพโจรเท่านี้ แต่กองทัพใหญ่ของกิมงึดตุดมีไพร่พลทหารถึงหกสิบหมื่น พวกข้าพเจ้ายังตีแตกยับเยินไป แต่พวกโจรนั้นตั้งอยู่ในทะเลสาบ จะต้องใช้เรือมากท่านจงไปจัดหาเรือไว้เถิด ข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปตั้งอยู่ที่ไทโอ๋วริมฝั่งทะเลสาบจะได้คิดการต่อไป เลกเจียงว่าซึ่งเรือรบนั้นข้าพเจ้าจะจัดหาไว้ให้พร้อม พูดดังนั้นแล้วเลกเจียงก็ลากลับมาสั่งให้ทหารจัดเรือรบไว้ ก็ยืมเก็บเอาเรือราษฎรจัดเป็นเรือรบขึ้นอีก ทึงฮวย เตียเฮียน งูเกา เฮงกุ้ยก็ยกกองทัพไปถึงที่ไทโอ๋วทะเลสาบก็ให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้แล้ว ทึงฮวยจึงพูดกับพี่น้องว่า เราจะต้องจัดเรือเร็วมาสี่สิบลำ แยกกันไปเที่ยวตรวจตระเวนในทะเลสาบ อย่าให้พวกโจรลอบเข้าตีปล้นค่ายของเรา พี่น้องทั้งสามคนก็เห็นพร้อมกัน ทึงฮวยก็สั่งทหารเอาเรือรบมาสี่สิบลำ ลำหนึ่งบรรจุทหารยี่สิบคนเท่ากัน ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย งูเกาสี่คนคุมเรือสิบลำก็แยกกันไปลาดตระเวนตรวจตราอยู่ในทะเลสาบทั้งสี่พวก
ฝ่ายงูเกานั้นคุมเรือเที่ยวตรวจไปในเวลากลางคืน ครั้นแจวเรือออกไปห่างฝั่งทหารก็พากันหยุดเสียไม่แจว งูเกาจึงถามทหารว่าเหตุผลอย่างไรจึงหยุดเสียไม่แจวเรือ ทหารจึงว่าข้าพเจ้าเห็นออกไปห่างฝั่งนัก กลัวว่าพวกโจรจะมาทำอันตราย งูเกาได้ฟังก็ร้องตวาดว่าเรามาทั้งนี้ก็จะกำจัดพวกโจร มากลัวพวกโจรดังนี้หาควรไม่ จงรีบแจวไปเถิด ทหารได้ฟังก็กลัวพากันแจวเรือไป ในขณะนั้นเป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำกลางคืนเดือนหงาย งูเกาเห็นแสงเดือนสว่างก็ดีใจ สั่งให้ทหารยกสุรามารินกินจนเมาแล้วก็นั่งร้องเพลงชมเดือนอยู่หัวเรือ ทหารก็แจวเรือไป
ฝ่ายอวยโพฮวงแม่ทัพของเอียโฮ้วนายโจรเห็นเดือนหงายก็ลงเรือรบแล่นไปมา เที่ยวตรวจตราตามทะเลสาบสามลำด้วยกัน ครั้นแล่นไปมาก็เห็นมีเรือแจวมาหลายลำ อวยโพฮวงก็ให้ทหารบากเรือแล่นตรงเข้าไปใกล้
ฝ่ายงูเกาเมาสุรานั่งอยู่หัวเรือ เห็นเรือโจรแล่นตรงเข้ามา งูเกาก็ลุกขึ้นหยิบอาวุธ พอเรือโจรแล่นผ่าเข้ามาโดนเรือ งูเกาก็ตกน้ำลงไป อวยโพฮวงให้พวกโจรโดดน้ำจับตัวงูเกาเอาขึ้นเรือไปได้ พวกทหารของงูเกาเห็นก็ตกใจพากันแจวเรือหนีไปแจ้งแก่ทึงฮวยทุกประการ ทึงฮวยได้ฟังก็ร้องไห้แล้วพูดกับพี่น้องสองคนว่า ครั้นจะยกไปช่วยงูเกาก็ไม่มีผู้ใดรักษาค่าย งักฮุยก็ยังมาไม่ถึง เราจะคิดประการใดดี จำจะต้องคอยท่าให้งักฮุยมาก่อนจึงคิดการต่อไป พูดแล้วก็แยกกันไปตรวจตราค่ายคอยท่างักฮุยแม่ทัพอยู่มิได้ประมาท
ฝ่ายอวยโพฮวงจับตัวงูเกาไปได้ก็แล่นเรือกลับไปแจ้งความกับเอียโฮ้วทุกประการ เอียโฮ้วได้ฟังก็พาตัวงูเกาขึ้นไป ทหารพางูเกาเข้าไปถึงเอียโฮ้วก็นั่งเฉยอยู่ไม่คำนับ เฉียโอ้วจึงว่าตัวเป็นเชลยเราจับมาได้ เหตุใดจึงทำกิริยาองอาจไม่นบนอบต่อเรา งูเกาจึงตอบว่าทหารท่านจับมาได้นั้นก็เพราะเราเสพสุราเมา ตัวเราเป็นชาติทหารซึ่งจะนบนอบต่อผู้อื่นง่าย ๆ นั้นอย่าพึงนึกเลย เอียโฮ้วว่าเรามีทแกล้วทหารเป็นอันมาก แผ่นดินทุกวันนี้เป็นจลาจล เราหมายจะตั้งตัวขึ้นเป็นปฐมกษัตริย์ทำนุบำรุงราษฎรให้มีความสุข ท่านจงสามิภักดิ์อยู่ด้วยเราช่วยปราบยุคเข็ญในแผ่นดินด้วยกันเถิด งูเกาจึงว่าตัวเรานี้พระเจ้าซ้องเกาจงชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้เป็นนายทหาร ซึ่งท่านคิดจะแย่งชิงเอาสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินนั้นเห็นลึกนัก ถ้าจะคิดให้ดีแล้วจงรวบรวมพวกพ้องและเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหาร เอาไฟเผาที่อยู่เสียพากันไปสามิภักดิ์กับงักฮุยแม่ทัพใหญ่ ปราบปรามกิมงึดตุดข้าศึกฮวนรับสองกษัตริย์กลับมาได้ ชื่อเสียงท่านก็จะปรากฏว่าเป็นคนดีมีความชอบต่อแผ่นดินสืบบุตรและหลานต่อไป เราตักเตือนทั้งนี้ดีนักเมื่อไม่เชื่อเราจะฆ่าก็ฆ่าเสียเถิด เมื่อเราตายแล้วงักฮุยพี่ชายเราก็คงจะกระทำแก้แค้นทดแทนท่านต่อไปจงได้ เอียโฮ้วได้ฟังก็โกรธสั่งให้ทหารเอาตัวงูเกาไปฆ่าเสีย เมื่อทหารเข้าฉุดคร่างูเกาไปนั้น งูเกาก็มิได้สะทกสะท้านครั่นคร้ามกลัวความตาย
๒๙
ฝ่ายอวยโพฮวง เห็นกิริยางูเกาดังนั้นก็เข้าไปคุกเข่าคำนับเอียโฮ้ว ขอโทษงูเกาว่าท่านอย่าเพิ่งฆ่าเสียเลย งูเกาเป็นคนมีฝีมือใจคอกล้าหาญสัตย์ซื่อดังนี้หายากนัก จงเอาไปจำขังไว้ก่อนจึงค่อยว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมแทะโลมไปต่อภายหลัง ธรรมดาผู้จะตั้งตัวเป็นใหญ่แล้วจะทำใจดุร้ายฉุนเฉียวนั้นไม่ควร เอียโฮ้วได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้เอาตัวงูเกาไปจำขังไว้
ฝ่ายอวยโพฮวงกลับมาที่อยู่ ก็ให้มีใจผูกพันคิดรักงูเกา จึงจัดโต๊ะและสุราไปให้งูเกาที่ตะราง บอกกับนายผู้คุมว่าเราจะใคร่พบกับงูเกา ท่านจงได้บอกกับงูเกาให้รู้ นายผู้คุมก็เข้าไปบอกงูเกาได้แจ้งแล้วจึงว่าเราเป็นคนโทษ เมื่ออวยโพฮวงจะมีธุระพูดจาประการใด ก็จงเข้ามาหาเราที่นี่เถิด ซึ่งจะให้เราออกไปรับผู้มีบรรดาศักดิ์นั้นเราไม่ไป นายผู้คุมก็กลับออกมาแจ้งกับอวยโพฮวงตามคำงูเกาว่า อวยโพฮวงเข้าไปหางูเกาในตะรางแล้วพูดว่า เรานี้มีจิตคิดรักท่านด้วยเห็นว่าเป็นคนสัตย์ซื่อมีฝีมือเข้มแข็งจึงได้คิดผูกพันจะเอาเป็นมิตร หาโต๊ะและสุรามาเยี่ยมเยียนท่าน งูเกาจึงว่าตัวเราเป็นเชลยท่านจับมาได้ จะให้มาเป็นมิตรเพื่อนฝูงรักใคร่กันนั้นยังกระไรอยู่หรือ ท่านหาโต๊ะและสุรามาให้นั้นก็ขอบใจนักหนา เชิญท่านนั่งกินด้วยกันเถิด อวยโพฮวงกับงูเกาก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ครั้นเมาเข้าแล้วงูเกาก็ยอมสาบานเป็นพี่น้องกับอวยโพฮวง งูเกาเป็นพี่อวยโพฮวงเป็นน้อง งูเกาจึงพูดว่าเรากับเจ้าก็ได้ทำสัตย์เป็นพี่น้องกันแล้วจะพูดให้ฟัง ด้วยกาลนี้คังอ๋องได้เป็นกษัตริย์ครอบครองราชสมบัติในเมืองกิมเหลงทรงพระนามพระเจ้าซ้องเกาจงมีพระทัยโอบอ้อมอารี ตั้งให้งักฮุยพี่เราผู้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งเป็นแม่ทัพใหญ่ ยกไปปราบปรามข้าศึกฮวนรับสองกษัตริย์กลับมาเมือง กิมงึดตุดแม่ทัพฮวนก็พ่ายแพ้แตกไปแล้ว จึงมีหนังสือรับสั่งให้ยกกองทัพมาปราบโจรซึ่งตั้งซ่องสุมอยู่ในทะเลสาบนี้ ตัวเจ้าก็เป็นคนมีสติปัญญา รู้จักการดีและชั่วสันทัดจัดเจน ซึ่งจะมาอยู่เป็นพวกโจรให้ชื่อเสียงเสียไปนั้นเราไม่เห็นควรเลย จงสละละที่มืดไปหาที่สว่าง ปลดเปลื้องความติเตียนนินทาเสียให้ตัวสะอาดเห็นจะดีกว่า อวยโพฮวงได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าเรามานี้ปรารถนาจะเกลี้ยกล่อมงูเกา งูเกากลับมาเกลี้ยกล่อมเราก่อนเสียอีก คิดดังนั้นแล้วจึงว่าการซึ่งท่านพูดนี้ก็ควรอยู่ เราจะขอไปตรึกตรองดูก่อน และงักฮุยที่ร่วมสาบานเป็นพี่ท่านนั้นมีรูปพรรณสัณฐานอย่างไรฝีมือเข้มแข็งประการใด ยกมาครั้งนี้มีทหารมากน้อยสักเท่าไร งูเกาได้ฟังก็แจ้งว่าอวยโพฮวงล่อลวงไต่ถามเอาความ จำเราจะพูดอวดอ้างขู่เสียให้กลัว คิดแล้วจึงว่างักฮุยพี่เรานั้นรูปร่างงดงามมีหนวดยาว เมื่อแผ่นดินก่อนได้เข้าไปซ้อมสอบฝีมือในเมืองเปียนเหลียงชนะฆ่าชาเลียงอ๋องตาย ชื่อเสียงปรากฏคนรู้จักทั่วทั้งแผ่นดิน มีพี่น้องร่วมสาบานเป็นทหารเอกฝีมือเข้มแข็งกว่าสิบคน เมื่อครั้งเฮงเสียงนายโจรที่เขาไทฮองซัวคุมทหารสิบหมื่นยกเข้าไปตีเมืองเปียนเหลียง งักฮุยกับพี่น้องร่วมสาบานกันสี่ห้าคนก็ตีทัพนายโจรแตกฆ่าตายเสียเป็นอันมาก ความครั้งนั้นก็ปรากฏชื่อเสียงท่านไม่รู้บ้างหรือ งักฮุยพี่เรายกกองทัพมาครั้งนี้มีทหารเลวกว่าสิบหมื่น นายทหารที่มีฝีมือแปดร้อยคน ทหารเอกที่มีฝีมือและสติปัญญาเป็นที่หนึ่งมีกว่ายี่สิบนาย อวยโพฮวงได้ฟังก็นึกว่างูเกาพูดอวดไม่ใคร่จะเชื่อ แต่ดูกิริยางูเกาเป็นคนมุทะลุพูดสิ่งใดมักได้จริงมากกว่าเท็จ คิดดังนั้นแล้วจึงว่าเวลาวันนี้เรามาพูดได้ฟังถ้อยคำท่านสั่งสอนชี้แจงก็เป็นที่เจริญใจ เวลาอื่นจึงจะมาสนทนาด้วยอีก อวยโพฮวงก็ลางูเกากลับไปที่อยู่
ฝ่ายงักฮุยยกกองทัพมาถึงเมืองเพงกังฮู้ แจ้งว่าทึงฮวยแม่ทัพหน้าไปตั้งค่ายอยู่ที่ไทโอ๋วริมฝั่งทะเลสาบก็ยกกองทัพตามไป ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ยแจ้งว่างักฮุยยกกองทัพมาใกล้จะถึงก็ออกไปคำนับรับงักฮุย งักฮุยไม่เห็นงูเกาจึงถามทึงฮวยว่างูเกาไปข้างไหนจึงไม่เห็นมาด้วย ทึงฮวยบอกว่างูเกาออกไปลาดตระเวนในท้องทะเลสาบ เสพสุราเมาให้ทหารแจวเรือลึกห่างฝั่งออกไป พบกองทัพเรือพวกโจรจับเอางูเกาไปได้ งักฮุยได้ฟังก็มีความวิตกคิดถึงงูเกายิ่งนัก คิดตรองหาอุบายจะไปดูกองทัพโจรให้ได้ จึงสั่งให้เตียเปาไปเรียกทึงฮวยเข้ามาหาที่ข้างใน พูดกับทึงฮวยว่าเราจะไปสืบข่าวดูที่เขาทองเทงซัวให้รู้ว่างูเกาจะเป็นประการใด เจ้าจงเอาตราที่แม่ทัพไว้ว่าราชการแทนเรา ถ้าผู้ใดถามก็จงบอกว่าเราไม่สู้สบายนอนอยู่ข้างใน ทึงฮวยจึงว่าการทัพศึกเป็นการใหญ่สำคัญอยู่ ซึ่งท่านจะเข้าไปในกองทัพข้าศึกนั้นข้าพเจ้ามีความวิตกนักไม่ไว้ใจเลย งักฮุยว่าเจ้าอย่าวิตกไม่เป็นไรดอก เราไปดูเห็นการถี่ถ้วนแล้วจะได้กลับมาคิดราชการให้ถูกต้อง พูดดังนั้นก็หยิบเอาตราสำหรับแม่ทัพมอบให้ทึงฮวยไว้แล้วเขียนหนังสือนัดพบกับโจรฉบับหนึ่ง งักฮุยแต่งตัวปลอมเป็นนายทหารเลวถือหนังสือลงเรือเล็กกับเตียเปา เฮงฮวย สามคนออกแจวตรงไปเขาทองเทงซัว
ฝ่ายทหารกองตระเวนของพวกโจร แลเห็นเรือแจวประหลาดตรงเข้ามาหน้าค่ายก็ร้องถามไปว่าเรือผู้ใดมาแต่ไหน เตียเปาจึงร้องบอกว่า งักฮุยแม่ทัพเมืองกิมเหลงใช้ให้ทึงฮวยถือหนังสือมาให้นายท่าน ทหารโจรก็ยึดเรือไว้เข้าไปแจ้งความแก่เอียโฮ้ว นายใหญ่ว่ามีผู้ถือหนังสือมาแต่กองทัพงักฮุย เอียโฮ้วก็ให้ออกมาพาตัวเข้าไป เตียเปา งักฮุย เข้ามาถึงก็คำนับเอียโฮ้วนายโจรบอกว่า งักฮุยแม่ทัพใช้ให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่าน ก็ส่งหนังสือให้เอียโฮ้ว เอียโฮ้วรับหนังสือเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว ก็เขียนสลักหลังลงว่าอีกสักห้าวันให้ยกมาสู้รบกัน เอียโฮ้วแลเห็นผู้ถือหนังสือคนหนึ่งมีลักษณะดีก็ระลึกขึ้นได้ว่าคนผู้นี้ดูเหมือนจะเห็นอยู่ในเมืองเปียนเหลียง เมื่อครั้งลอบซ้อมเพลงอาวุธฆ่าชาเลียงอ๋องตายชื่องักฮุย จะเป็นคนนี้ดอกกระมัง ซึ่งว่าชื่อทึงฮวยนันเห็นจะผิดไป ดีร้ายงักฮุยจะปลอมตัวมาดูการในกองทัพเรา จึงสั่งให้ทหารไปเอาตัวงูเกามา ให้ทหารยึดเอาเรือผู้ถือหนังสือไว้อย่าเพิ่งให้ไป ไต่ถามไล่เลียงเอาความจริงให้ได้ก่อน พอทหารพาตัวงูเกาเดินมา งักฮุยเห็นงูเกาก็ตกใจคิดว่าการครั้งนี้เห็นจะเสียทีแล้ว งูเกาเป็นคนมุทะลุก็คงจะเรียกชื่อเราอื้ออึงขึ้น เตียเปาเป็นคนปัญญาไวก็ลุกวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงคำนับงูเกา บอกว่างักฮุยแม่ทัพใช้ให้ข้าพเจ้ากับทึงฮวยถือหนังสือมา งูเกาได้ฟังแลไปเห็นงักฮุยก็ตกใจ จึงคิดว่าถ้านายโจรรู้จักตัวก็คงจะฆ่าตายเสียทั้งสิ้น คิดดังนั้นแล้วงูเกาก็เดินเข้ามาใกล้ทำไม่รู้จักงักฮุย ร้องถามนายโจรว่าท่านให้หาตัวเรามาด้วยธุระสิ่งอันใด เอียโฮ้วว่าพวกของเจ้ามาจงสั่งไปให้พากันมาสามิภักดิ์เราเสียโดยดี งูเกาได้ฟังจึงร้องเรียกว่า ทึงฮวยเจ้าจงไปบอกกับงักฮุยว่าตัวเราตกมาอยู่ในเงื้อมมือพวกโจร ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ขอให้งักฮุยยกกองทัพมาแก้แค้นแทนเราฆ่าพวกโจรเสียให้สิ้น พูดสั่งดังนั้นแล้วก็เหลียวมาว่ากับเอียโฮ้วนายโจรว่าไม่ต้องเขียนหนังสือฝากไปดอก ได้สั่งไปถึงงักฮุยแม่ทัพใหญ่แล้ว ท่านโกรธแค้นก็จงฆ่าเราเสียเดี๋ยวนี้เถิด เอียโฮ้วได้ฟังก็ขัดใจแต่อุตส่าห์ระงับโทโสเฉยไว้ สั่งให้เอางูเกาไปขังไว้ดังเก่า ความที่เอียโฮ้วสงสัยว่างักฮุยปลอมมานั้น ได้ยินงูเการ้องเรียกชื่อทึงฮวยก็หายสงสัยเสื่อมคลายไป เอียโฮ้วจึงพูดกับผู้ถือหนังสือว่าเจ้าจงไปบอกกับงักฮุยเถิดว่างูเกานั้นเรายังไม่ได้ฆ่าฟัน ให้งักฮุยมายอมเสียโดยดีอย่าให้สู้รบกันเลย งักฮุยเล่าก็เป็นผู้มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งมีชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ถ้าแม้นทำศึกไม่ได้ชัยชนะพ่ายแพ้แก่เรา ชื่อเสียงที่คนสรรเสริญมาแต่ก่อนก็จะเสื่อมคลายหายไปเสีย ให้งักฮุยตรึกตรองดูให้ดีเถิด อย่าถือทิฐิมานะให้เกินไป พูดแล้วก็ส่งหนังสือนัดรบให้งักฮุย งักฮุยรีบหนังสือลาออกมากับเตียเปาพิจารณาทางเข้าออกและท่วงทีค่ายคูพวกโจรเห็นแจ้งแล้วก็ออกเรือรีบแจวกลับมา
ฝ่ายอวยโพฮองแม่ทัพ ไปลำเลียงข้าวเสบียงที่ตรงกับด้านข้างทิศตะวันตกกลับมาถึงก็เข้าไปหาเอียโฮ้ว เอียโฮ้วก็เล่าความซึ่งงักฮุยใช้ให้ทึงฮวยถือหนังสือมานัดรบให้ฟัง แล้วจึงว่าถ้าท่านมาเร็วสักหน่อยก็จะได้พบทึงฮวยผู้ถือหนังสือ อวยโพฮวงจึงถามว่าทึงฮวยนั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เอียโฮ้วว่าหน้าตางดงามคมสันรูปร่างสูงใหญ่ อวยโพฮวงได้ฟังจึงว่าถ้ารูปร่างคนที่มาอย่างนั้นแล้ว เห็นจะเป็นตัวงักฮุยปลอมมาดูท่าทางในกองทัพเราเป็นแน่ เอียโฮ้วว่าเราก็สงสัยอยู่จึงให้ไปเอาตัวงูเกามา งูเกาก็ร้องเรียกชื่อว่าทึงฮวยเราจึงได้สิ้นความสงสัย อวยโพฮวงว่าข้าพเจ้าจะขอติดตามไปให้รู้ว่าผู้ใดแน่ ถ้าทันเห็นเป็นงักฮุยแน่แล้วก็ได้จับตัวมาให้ได้ อวยโพฮวงก็รีบมาลงเรือเร็วทั้งแล่นทั้งแจวตามไปใกล้เห็นเรือสองแจวมีคนหนึ่งนั่งกลาง อวยโพฮวงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า งักฮุยเราตามมาทันแล้วยังจะหนีไปไหน งักฮุยได้ยินเสียงร้องเรียกเห็นเรือพวกโจรตามมาใกล้ ก็หยิบเอาเกาทัณฑ์มาขึ้นสายพาดลูกคอยคะเน เห็นถนัดทางก็ยิงไปถูกสายลดใบขาดตกลงมา เรืออวยโพฮวงก็เสียท้ายช้าลง งักฮุยจึงร้องไปว่า ถ้าขืนติดตามเรามาอีกเราจะยิงเสียให้ตาย ซึ่งเรายิงไปถูกแต่เพียงลดใบนั้น ทำให้เห็นฝีมือไว้ดอก อวยโพฮวงได้ฟังก็คิดครั่นคร้านฝีมือเกาทัณฑ์งักฮุย พอเรือจวนจะถึงพวกกองทัพของงักฮุย อวยโพอวงเห็นไม่ได้การแล้วก็หันเรือกลับไป จึงคิดว่างักฮุยคนนี้ฝีมือเกาทัณฑ์แม่นยำหมายไหนก็ยิงถูกได้ดังใจ
ฝ่ายงักฮุยมาถึงค่าย ทึงฮวย เตียเฮียน เฮงกุ้ย ก็ออกมารับงักฮุยเข้าไปในค่ายถามข่าวถึงงูเกา งักฮุยก็เล่าความให้ฟังทุกประการ ทึงฮวยจึงว่าขอท่านได้คิดสู้รบช่วยเอางูเกากลับมาเสียให้ได้โดยเร็วเถิด งักฮุยว่าซึ่งจะสู้รบกับพวกโจรนั้นเห็นจะยังไม่ได้ ด้วยค่ายคูที่ทางเข้าออกพวกโจรทำไว้แน่นหนานัก จะต้องคิดกลอุบายจึงจะเอาชัยชนะได้ งักฮุยก็นั่งตรึกตรองหาอุบายอยู่ยังหาเห็นความประการใดไม่
ฝ่ายกวนเมงชิวผู้พี่ กวนเมงตัดผู้น้อง ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ไทโอ๋วฝั่งทะเลสาบ สองคนพี่น้องรูปร่างโตใหญ่ฝีมือเข้มแข็งกล้าหาญ เที่ยวหาปลาอยู่ในท้องทะเลสาบเลี้ยงชีวิตเป็นนิจมา เมื่อเอียโฮ้วนายโจรมาอยู่ที่เขาทองเทงซัวนั้น เอียโฮ้วไล่คนทำมาหากินแถวเหล่านั้นหนีไปสิ้น แต่สองคนพี่น้องนี้ไม่ไป ได้สู้รบกับพวกเอียโฮ้วหลายครั้ง เอียโฮ้วเห็นพี่น้องสองคนมีฝีมือเข้มแข็งนัก ก็เกลี้ยกล่อมชักชวนให้ไปอยู่ด้วยเนือง ๆ แต่มารดาของกวนเมงชิว กวนเมงตัดไม่ยอมให้ไปคบหากับพวกโจร กวนเมงชิว กวนเมงตัดก็อยู่เที่ยวหาปลาขายกินอยู่ในที่นั้น ครั้นได้แจ้งว่างักฮุยยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่ริมทะเลสาบจะปราบปรามพวกโจร มารดาของกวนเมงชิว กวนเมงตัด จึงเรียกบุตรทั้งสองเข้ามาพูดว่า บัดนี้งักฮุยแม่ทัพเมืองหลวงยกกองทัพมาปราบปรามพวกโจร เจ้าทั้งสองคนพี่น้องก็มีกำลังและฝีมือกล้าหาญจงไปสามิภักดิ์ทำราชการด้วยงักฮุยเถิด มารดาเห็นชอบด้วยแล้วนานไปข้างหน้าจะได้เป็นขุนนางมีชื่อเสียง กวนเมงชิว กวนเมงตัดได้ฟังมารดาว่าก็มีความยินดี สองคนพี่น้องคำนับลามารดาตรงไปค่ายถามทหารรักษาประตูว่าท่านแม่ทัพอยู่หรือไม่จะขอเข้าไปหา ผู้รักษาประตูเข้าไปแจ้งความกับงักฮุย งักฮุยสั่งให้พาตัวเข้าไป กวนเมงชิว กวนเมงตัดเข้าไปถึงก็คุกเข่าลงคำนับ งักฮุยเห็นคนทั้งสองรูปร่างโตใหญ่สมเป็นทหารจึงถามว่าเจ้าทั้งสองนี้มาแต่ไหนชื่อไร มีกิจธุระสิ่งใดหรือ พี่น้องทั้งสองก็บอกว่าข้าพเจ้าชื่อกวนเมงชิวเป็นผู้พี่ คนนั้นชื่อกวนเมงตัดเป็นน้อง ขอทำราชการเป็นทหารให้ท่านใช้ งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงให้เอาเสื้อกางเกงอย่างขุนนางนายทหารมาให้ผลัด แล้วให้กินโต๊ะอยู่กับพวกนายทหารทั้งปวงพร้อมกัน งักฮุยจึงถามกวนเมงชิวว่าเจ้าอยู่ที่นี่เคยไปมาหาสู่กับเอียโฮ้วนายโจรบ้างหรือไม่ เอียโฮ้วมีทหารไพร่พลสักกี่มากน้อย ที่อยู่ภูมิสถานอย่างไร กวนเมงชิวจึงว่าเอียโฮ้วนี้เป็นคนมีสติปัญญาอยู่ ชำนิชำนาญแต่ในการเรือ ถ้าขึ้นบกแล้วจะสู้รบก็ไม่สู้สันทัด มีแม่ทัพอยู่คนหนึ่งชื่ออวยโพฮวงมีนายทหารฝีมือเข้มแข็งอยู่สองคน จัดเรือรบไว้สี่พวก พวกละห้าสิบลำ ทหารประจำอยู่ในเรือรบนั้นฝึกหัดไว้คล่องแคล่วมีวิชาอาวุธต่างกันทั้งสี่กอง กองหนึ่งนั้นใช้จักรคนหมุนแล่นไปได้มีปืนสำหรับเรือทุกลำ กองหนึ่งนั้นชื่อเรือเก๋งเกาทัณฑ์หน้าเรือมีปิหลั่นสองชั้น ข้างเรือเอาไม้ตั้งเป็นค่ายรอบ เอาหนังโคหนังกระบือมาปิดกันอาวุธต่าง ๆ มีช่องสำหรับคนในเรือยิงเกาทัณฑ์ ข้าศึกไม่เห็นตัว กองหนึ่งเรียกว่าเรือพรายน้ำ ทหารนั้นเอียโฮ้วไปเกลี้ยกล่อมชักชวนมาแต่เมืองเชียงจิว เมืองซัวจิว ล้วนสันทัดประดาน้ำดำน้ำอยู่ได้นานครึ่งวันบ้างวันหนึ่งบ้าง ถ้าสู้รบกับข้าศึกแล้ว ทหารเหล่านั้นลงดำน้ำเข้าไปเจาะท้องเรือ อีกกองหนึ่งนั้นทหารในลำเรือสันทัดอาวุธยาวอาวุธสั้นพรักพร้อมกัน มีหม้อดินทิ้งไปในเรือข้าศึก แล้วแอบเรือเข้าไปปีนป่ายได้คล่องแคล่ว งักฮุยได้ฟังกวนเมงชิวเล่าบรรยายอิทธิฤทธิ์ของเรือรบพวกโจรให้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าถ้าเจ้าทั้งสองไม่บอกเหตุผลต้นปลายให้เแล้ว ถ้าเข้ารบกับพวกโจรก็คงจะเสียทีเป็นแน่ ด้วยไม่รู้การถี่ถ้วน นี่เดชพระบารมีของเจ้านายเรา จึงดลใจชักนำให้เจ้าทั้งสองมาบอกเหตุผลจึงได้รู้ความ พูดกันแล้วงักฮุยก็กลับเข้าไปข้างในนอนตรึกตรองหาอุบายซึ่งจะกำจัดพวกโจร ครั้นเวลาเช้า งักฮุยคิดอุบายได้อย่างหนึ่งจึงไปหากวนเมงชิว กวนเมงตัดถึงที่อยู่ พูดว่าเรามีธุระอยู่สิ่งหนึ่งเจ้าจะรับอาสาทำให้สำเร็จได้หรือไม่ กวนเมงชิว กวนเมงตัดได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าทั้งสองมาอยู่กับท่านนี้ก็หมายจะอาสาทำราชการหาความชอบ ถึงจะหนักแน่นประการใดก็ไม่คิดแก่ชีวิตท่านจงใช้ข้าพเจ้าเถิด งักฮุยจึงกระซิบบอกเป็นความลับว่าเจ้าจงแต่งตัวให้เหมือนพวกคนหาปลา เข้าไปสามิภักดิ์อยู่กับเอียโฮ้วนายโจรบอกว่า มารดาเราเห็นกองทัพยกมามาก ก็ให้มาสามิภักดิ์อยู่ช่วยเอียโฮ้วรักษาทะเลสาบจะได้อยู่เป็นที่ทำมาหากินต่อไป ถ้าเอียโฮ้วเชื่อถือสนิทแล้ว แม้นพวกโจรจะยกกองทัพมาสู้รบกับเรา เจ้าจงทำเป็นบอกป่วยขออยู่รักษาค่าย ถ้าได้ทีแล้วก็จงถอดงูเกาออกช่วยกันจับบิดามารดาญาติพี่น้องของเอียโฮ้วนายโจรรวบรวมทรัพย์สิ่งของไว้ เอาไฟเผาที่อยู่พวกโจรเสียให้สิ้น เมื่อเราเห็นแสงไฟไหม้ขึ้นแล้วจะให้เรือรีบไปรับเจ้ามาโดยเร็ว กวนเมงชิว กวนเมงตัดได้ฟังงักฮุยชี้แจงบอกอุบายให้ดังนั้นแล้วก็มีความยินดี คำนับลามาแต่งตัวเป็นคนหาปลาลงเรือเล็กพายตรงไปเขาทองเทงซัว พวกโจรเห็นสองคนพี่น้องมาก็จำได้พาเอาตัวเข้าไปให้เอียโฮ้วนายโจร เอียโฮ้วเห็นพี่น้องสองคนก็มีความยินดีด้วยอยากจะใคร่ได้เป็นนายทหารมาช้านานแล้ว กวนเมงชิว กวนเมงตัดเข้าไปคำนับเอียโฮ้วแล้วบอกว่า มารดาข้าพเจ้ารู้ว่ากองทัพเมืองกิมเหลงยกมาก็ตกใจ กลัวว่าจะกวาดต้อนเอาไปเสียจากถิ่นฐานนี้ จึงให้ข้าพเจ้าทั้งสองมาอยู่กับท่าน ช่วยรักษาท้องที่ทะเลสาบป้องกันกองทัพเมืองหลวงไว้ อย่าให้ต้องพลัดพรากจากถิ่นฐานบ้านช่องทำเลได้ทำมาหากินไป เอียโฮ้วได้ฟังก็มีความยินดีเป็นอันมาก จึงว่าเราขอบใจมารดาท่านนัก เดิมเราก็ได้ไปชักชวนท่านทั้งสองให้มาอยู่ด้วยกันแต่มารดาท่านเกียดกันเสียไม่ให้มา กลัวว่าจะไม่มีใครเป็นเพื่อน ครั้นพูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้เอาเสื้อกางเกงที่อย่างดีมาให้สองคนพี่น้องผลัด จัดที่ให้อยู่ตามสมควร
๓๐
ฝ่ายงักฮุยตรึกตรองหาอุบายจัดแจงที่จะแก้วิชาอาวุธพวกโจรต่าง ๆ จึงให้หาเลกเจียงผู้รักษาเมืองเพงกังฮู้มาสั่งให้จัดหาไม้ซุงมาทำแพ ไม้ไผ่มาทำฝาตั้งค่ายบนแพ หาหนังโคหนังกระบือมาทำปิหลั่นกันอาวุธ ให้เก็บผ้านุ่นและสำลีที่นอนของชาวบ้านมาตั้งเป็นลูกค่ายบนหลังแพสำหรับกันลูกปืน ให้เกณฑ์ช่างเหล็กมาทำขอและสามง่ามไว้เป็นอันมาก เลกเจียงก็คำนับลามาจัดหาของสิ่งตามคำสั่งแม่ทัพได้ทุกอย่าง งักฮุยสั่งให้ทึงฮวย เตียเฮียนเกณฑ์ทหารที่เป็นช่างมาเร่งทำแพให้แล้วในสิบห้าวัน จัดทหารให้ฝึกหัดถีบกระดานเดินบนเลนได้สำหรับเมื่อเรือรบข้าศึกจะติดแห้งน้ำลง จะได้ถีบกระดานเข้าไปสู้รบแย่งชิงเอาเรือ นายทหารทั้งปวงก็คำนับลามาจัดทำการตามแม่ทัพสั่งทุกหมวดทุกกอง
ฝ่ายเอียโฮ้วครั้นถึงวันกำหนดนัดก็สั่งให้อวยโพฮวงคุมกองทัพเรือออกไปชวนงักฮุยรบ
ฝ่ายงักฮุยจัดการยังไม่พร้อมก็ให้ทหารออกมาผัดว่าแม่ทัพป่วยยังไม่สบายขอผัดไปอีกสิบห้าวัน อวยโพฮวงก็เลิกกองทัพกลับมาแจ้งความกับเอียโฮ้วนายโจรตามซึ่งงักฮุยขอผัดเลื่อนวันไป
ฝ่ายทึงฮวย เตียเฮียน สีฉวย จัดการฝึกหัดให้ทหารถีบกระดานไปบนเลนได้คล่องแคล่วแล้ว จัดทำแพและค่ายจะบังลูกปืนและอาวุธเกาทัณฑ์บนหลังแพ ให้ทหารลงเรือชนิดเล็กคอยเสือกแพบังแพ สู้รบกับข้าศึกทีไล่ทีถอยได้ชำนิชำนาญแล้ว ก็เข้าไปแจ้งกับงักฮุยว่าการที่สั่งได้พรักพร้อมแล้ว ยังขาดอยู่แต่เรือรบชนิดใหญ่มีอยู่น้อยลำไม่พอใช้ งักฮุยว่าถึงมีน้อยก็ไม่เป็นไรไม่ต้องใช้มากดอก ด้วยทะเลสาบเป็นที่น้ำตื้นใช้เรือเล็กคล่องแคล่วดีกว่า ครั้นถึงวันกำหนด งักฮุยก็สั่งทหารที่สำหรับจะขึ้นปล้นเรือข้าศึกนั้นให้ใส่รองเท้าบางจะได้ปีนป่ายคล่องแคล่ว ทหารที่ลงบรรจุเรือเล็กนั้นให้แจวแอบแพบังเป็นค่ายปิหลั่นเข้าไป คอยระวังธงสัญญายกโบกขึ้นทางไหนแล้วก็ให้ยกขึ้นทางนั้น ให้เฮงกุ้ยคุมเรือรบยี่สิบลำบรรทุกฟางและหญ้าและเชือกหวายทำเป็นห่วง ๆ ผูกติดเนื่องกัน คอยดูถ้าพวกโจรใช้จักรหมุนพัดน้ำมาทางใดแล้ว ก็ให้เอามัดหญ้าและห่วงหวายทิ้งลงในน้ำสกัดหน้าไว้ให้คล้องให้ติดจักรก็จะหันหมุนไปไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเรือจักรขัดเข้าแล้วก็ให้ขึ้นไปเอาจงได้ ที่เรือใหญ่นั้นให้ทหารถือเหล็กสามง่ามด้ามยาวคอยระวังแทงข้าศึกจะดำน้ำเข้ามาเจาะเรือ แล้วสั่งให้จิวแช เตียหุน เลียงเฮง กิดแช สี่นายคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ที่สะพานเมืองบูสิดกุ้ย ถ้าเห็นนายโจรหนีแตกไปทางนั้นก็ให้จับตัวมา จงได้อย่าฆ่าฟันเสียให้เป็นอันตราย นายทหารทั้งสี่ก็คำนับลายกกองทัพไป
ฝ่ายเฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน ครั้นได้ฤกษ์ก็ออกเรือกำกับแพแจวยกแยกกันไป ตัวงักฮุยลงเรือรบใหญ่มีเรือรบเล็กห้อมล้อมตามไปเป็นอันมาก
ฝ่ายทหารกองตระเวนของพวกโจร เห็นกองทัพงักฮุยยกมาก็เข้าไปแจ้งความกับเอียโฮ้วนายโจรใหญ่ เอียโฮ้วได้ฟังแล้วก็สั่งให้โคปินคุมทหารเรือรบใช้จักรพัดน้ำยกไปเป็นกองหน้า ให้อวยโพฮวงเป็นนายคุมเรือรบชื่อว่าเก๋งเกาทัณฑ์เป็นกองหนุน ให้ไฮจี๋นเป็นนายคุมเรือรบกองที่ชื่อพรายน้ำเป็นกองหนุนที่สาม ตัวเอียโฮ้วเป็นกองหลวงคุมทหารที่ถืออาวุธยาวถือง้าวทวนและแหลนหลาวเป็นเครื่องมือ อวยโพฮวง ไฮจี๋น โคปีน กองหน้าทั้งสามยกไปตามนั้น กวนเมงชิว กวนเมงตัด สองคนพี่น้องเข้าไปพูดกับเอียโฮ้วนายโจรว่าท่านยกกองทัพไปครั้งนี้ก็คงจะได้ชัยชนะแก่งักฮุยเป็นแน่ แต่ข้าพเจ้าคิดวิตกอยู่ว่างักฮุยเป็นคนมีสติปัญญา เห็นจะสู้รบต่อหน้าท่านไม่ได้ เกลือกว่าจะจัดกองทัพยกอ้อมมาตีค่ายที่อยู่ของท่านไม่มีคนที่กล้าแข็งอยู่รักษาก็จะเสียที เอียโฮ้วได้ฟังก็คิดสะดุ้งใจว่าซึ่งท่านตักเตือนให้สติเรานี้ดีนัก แต่ทหารที่มีฝีมือไว้ใจได้นั้นก็ยกล่วงหน้าไปเสียสิ้นแล้ว ท่านสองคนพี่น้องจงอยู่รักษาค่ายเถิดเราจะให้อาญาสิทธิ์ไว้ กวนเมงชิว กวนเมงตัดว่าท่านไว้ใจข้าพเจ้าแล้วก็จะฉลองพระคุณอาสาสู้รบไปกว่าจะสิ้นชีวิต อย่าได้เป็นห่วงหลังเลย เอียโฮ้วได้ฟังกวนเมงชิว กวนเมงตัด พูดจารับอาสาแข็งแรงก็ยินดีสั่งให้ออกเรือยกกองทัพตามทัพหน้าไป
ฝ่ายโคปินกองหน้าเห็นกองทัพงักฮุยยกมา ก็เร่งทหารให้ถีบจักรเรือแล่นตรงเข้าไปพร้อมกันยิงปืนในเรือระดมไป ทึงฮวยแม่ทัพหน้าของงักฮุยเห็นเรือรบโจรยิงปืนมาก็ชักปิหลั่นซึ่งทำด้วยฟูกด้วยนวมและหนังโคหนังกระบือบนแพบนเรือรบชนิดเล็กไว้มิได้ถูกปืน พอสิ้นคราวปืนลงก็โบกธงขับทหารเรือรบเล็กรีบแจวเข้าไป เอาฟางและหญ้าห่วงหวายทิ้งลงในน้ำให้พันจักร จักรเรือพวกโจรพัดน้ำมาถูกห่วงหวายและฟางมัดหญ้ารุงรังจักรพัดไปไม่ได้เรือก็หันขวางไปขวางมา ทึงฮวยเห็นได้ทีก็ขับทหารให้แจวเรือแอบเข้าไปปีนขึ้นได้ไล่ฆ่าฟันทหารพวกโจรในเรือรบล้มตายลงเป็นอันมาก พอเรืออวยโพฮวงกองทัพที่สองยกมางักฮุยก็โบกธงสัญญาเร่งกองทัพเรือเฮงกุ้ยเข้าไปรบ กองทัพเอียโฮ้วที่ชื่อว่ากองเก๋งเกาทัณฑ์นั้นยิงระดมเกาทัณฑ์มาดังห่าฝนยังเรือกองทัพเฮงกุ้ย ทหารในลำเรือนั้นมีโล่บังรับลูกเกาทัณฑ์เสมอทุกตัวตนไม่ถูกลูกเกาทัณฑ์ ก็เร่งแจวเรือรุกเข้าไปเอาขอสับปีนเรือขึ้นไป พวกโจรในลำเรือเคยสู้รบแต่ข่มเหงราษฎร ครั้นเรือกองทัพหลวงกระชั้นใกล้ตัวเข้าไปก็ตกใจตื่นไม่เป็นอันคิดสู้รบ ทหารเฮงกุ้ยปีนขึ้นเรือได้ไล่ฆ่าฟันพวกโจรแย่งเอาเรือไว้ได้เป็นหลายลำ พอกองทัพไฮจี๋นที่ชื่อว่ากองทหารพรายน้ำยกตามหนุนมาถึงก็ขับทหารประดาน้ำดำเข้ามาจะเจาะเรือเข้าลอบฆ่าฟันคนในลำเรือ ฝ่ายงักฮุยแลเห็นทหารพวกโจรลงน้ำดำเข้ามา ก็โบกธงเร่งให้ง่วนเหลียงขึ้นคุมเรือชนิดเล็กมีสามง่ามและแหลนหลาวด้ามยาวแทงสักลงไปในน้ำถูกพวกโจรประดาน้ำดำเข้ามาตายเป็นหลายคน โจรประดาน้ำเหล่านั้นเห็นเพื่อนกันถูกแหลนหลาวตกใจ ขณะรบกันอยู่นั้นพวกโจรเสียเรือรบและทหารล้มตายลงเป็นอันมาก โลหิตพวกโจรที่ถูกอาวุธตายตกลงไปในน้ำ น้ำในทะเลสาบที่รบกันอยู่นั้นแดงเหมือนหนึ่งน้ำล้างเนื้อ
ฝ่ายกวนเมงชิว กวนเมงตัดเห็นเอียโฮ้วยกกองทัพไปไกลค่ายแล้วก็เข้าไปถอดงูเกาออกจากเครื่องจำ เล่าความซึ่งงักฮุยสั่งมาให้ฟังทุกประการ แล้วก็ช่วยกันจับมารดาเอียโฮ้วกับญาติพี่น้องมามัดไว้ ทหารผู้ใดที่ไม่ยอมเข้าด้วยงูเกา กวนเมงชิว กวนเมงตัดก็ฆ่าฟันเสีย เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของไว้แล้วก็เอาไฟจุดค่ายและที่อยู่ของเอียโฮ้วไหม้ขึ้น ฝ่ายงักฮุยครั้นเห็นควันไฟพลุ่งขึ้นตรงค่ายเอียโฮ้วก็สำคัญมั่นใจว่า กวนเมงชิว กวนเมงตัดทำการได้สำเร็จแล้ว เร่งทหารให้แจวเรือตรงเข้าไปที่เรือรบเอียโฮ้วอยู่ ร้องพูดไปว่าครั้งนี้ท่านเสียทีแก่เราแล้ว ไพร่พลทหารก็ล้มตายเป็นอันมาก จงยอมสามืภักดิ์เสียกับเราโดยดีเถิด เอียโฮ้วได้ฟังก็โกรธร้องพูดตอบไปว่า งักฮุยเจ้าอย่าพูดให้เกินนัก ตัวเราเป็นชายชาติทหารที่จะยอมแพ้ใครง่าย ๆ นั้นอย่านึกเลย ทหารเลวและนายทหารของเราที่มีฝีมือเข้มแข็งประกอบทั้งสติปัญญาก็มีเป็นอันมาก โดยว่าจะรักษาอยู่ที่เขาไทโอ๋วนี้แล้ว ถึงเจ้าจะยกทหารมาอีกสักร้อยหมื่นก็ทำอะไรเราไม่ได้ งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะว่า ตัวท่านนี้โฉดเขลานัก หลงละเมอพูดเพ้ออวดอ้างไป จงแลกลับไปดูที่ค่ายของตัวนั้นแสงไฟอะไรโพลงสว่างขึ้นเป็นอันมาก เอียโฮ้วได้ฟังก็ตกใจ พอทหารพวกโจรร้องขึ้นว่าไฟไหม้ค่ายแล้ว พวกโจรเหล่านั้นพากันตกใจตื่นวุ่นวายไปทั้งสิ้น เอียโฮ้วมีความแค้นงักฮุยยิ่งนักร้องไปด้วยเสียงอันดังว่า งักฮุยเจ้าทำกับเรายับเยินนักหนา จะเป็นตายประการใดสู้รบกันให้สิ้นฝีมือในเวลาวันนี้เถิด แล้วก็ร้องเร่งให้ทหารเรือรบเข้ารบกับพวกงักฮุย ทหารลงเรือเล็กปีนขึ้นเรือรบโคปีนแม่ทัพหน้าโจรได้สู้รบกัน โคปีนทานกำลังเฮงกุ้ยไม่ได้เสียที เฮงกุ้ยเอากระบี่ฟันถูกโคปินตาย
ฝ่ายทึงฮวย เตียเฮียน คุมเรือรบอยู่กับอวยโพฮวง ทหารในเรืออวยโพฮวงเสียทีทึงฮวยปีนขึ้นเรือได้ อวยโพฮวงตกใจโดดน้ำดำหนีไป ทหารในกองทัพเรืออวยโพฮวงเห็นนายใหญ่โดดน้ำหนีไปแล้ว ก็ไม่เป็นอันที่จะสู้รบ ทหารเรือรบพวกทึงฮวยฆ่าฟันทหารพวกโจรล้มตายป่วยเจ็บมาก ไฮจี๋นนายทหารโจรซึ่งเรียกว่าพรายน้ำนั้นเห็นงักฮุยแม่ทัพนั่งอยู่หัวเรือก็คิดโกรธหมายจะฆ่างักฮุยให้ได้ ถือกระบี่ดำน้ำตรงเข้ามา เฮงฮวยทหารตามหลังของงักฮุยถือกระบี่คอยระวังรักษางักฮุยอยู่ พอไฮจี๋นผุดขึ้นตรงงักฮุยเงื้อกระบี่จะฟันงักฮุย งักฮุยไม่ทันรู้ตัว เฮงฮวยเห็นก็เอากระบี่ฟันลงไปถูกศีรษะเฮงจี๋นผ่าออกไปเป็นสองซีกตายในน้ำ
ฝ่ายเอียโฮ้วเห็นทหารของตัวสู้ฝีมือทหารงักฮุยไม่ได้ก็เสียใจ ถอยห่างออกไปเที่ยวหาอวยโพฮวงก็ไม่พบ จึงคิดว่าถ้าเราจะสู้รบอยู่ดังนี้ที่ไหนจะสู้งักฮุยได้ จำจะหนีเอาตัวรอดไปก่อน คิดแล้วก็โดดน้ำลงดำหนีไป ง่วนเหลียงทหารงักฮุยเห็นเอียโฮ้วโดดน้ำดำหนีก็โดดน้ำลงไปไล่ติดตามไปไม่ทัน ด้วยพวกโจรสันทัดว่ายน้ำอดกลั้นนัก ขณะนั้นทหารในกองทัพงักฮุยไล่ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายเป็นอันมาก งักฮุยเห็นก็คิดสงสาร ให้ตีม้าล่อร้องห้ามไม่ให้ทหารฆ่าฟันพวกโจร โจรที่เหลือตายเหล่านั้นก็ยอมสามิภักดิ์กับงักฮุยทั้งสิ้น งักฮุยจึงสั่งให้ทึงฮวย เตียเฮียน เอาเรือไปรับกวนเมงชิว กวนเมงตัด กับมารดาและญาติพี่น้องของเอียโฮ้ว ทรัพย์สิ่งของมาให้สิ้น แล้วช่วยดับไฟเสียอย่าไห้ไหม้เสบียงอาหารเสียหมด ทึงฮวย เตียเฮียน ก็คำนับลาออกเรือไป งักฮุยสั่งให้เฮงกุ้ยเก็บรวบรวมเรือรบและเครื่องศาสตราวุธไว้ได้เป็นอันมาก งักฮุยก็เลิกกองทัพกลับมาค่าย
ฝ่ายเอียโฮ้วหนีดำน้ำไปขึ้นฝั่งได้ข้างทิศตะวันตก พบทหารของตัวที่เหลือตายหนีมาได้หลายร้อยคน ก็พากันจะไปหาล่อฮุยกับบวนยืออุยนายโจรที่ตำบลแม่น้ำเกากังขอกองทัพมาช่วยแก้แค้นอีก เอียโฮ้วกับทหารเดินทางไปได้คืนกับวันหนึ่งถึงสะพานใหญ่เมืองบูสิดกุ้ย
ฝ่ายจิวแช กิดแช เตียหุน เลียงเฮง ซึ่งงักฮุยให้คุมทหารมาซุ่มอยู่ที่สะพานใหญ่ เห็นเอียโฮ้วนายโจรพาทหารหนีมาถึงสะพานก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ก็ยกทหารเข้าล้อมเอียโฮ้วกับพวกทหารโจรเข้าไว้ กิดแชจึงร้องไปด้วยเสียงอันดังว่างักฮุยแม่ทัพให้เรามาคอยสกัดทางอยู่ที่นี้ บัดนี้ท่านก็เข้าที่อับจนแล้ว อย่าให้ต้องสู้รบฆ่าฟันกันเลย จงมายอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเถิด เอียโฮ้วได้ฟังก็โกรธขับทหารเข้ารบกับกิดแช กิดแชร้องสั่งทหารว่าอย่าให้ผู้ใดฆ่าฟันเอียโฮ้วให้ตาย ล้อมจับเป็นจะเอาตัวไปให้งักฮุยแม่ทัพ ทหารเหล่านั้นได้ฟังก็ยั้งมือไม่อาจทำอันตรายแก่เอียโฮ้ว เอียโฮ้วตีหักออกจากที่ล้อมได้หนีไปทางริมแม่น้ำ นายทหารทั้งสี่ก็ไล่ติดตามไป
ทึงฮวย เตียเฮียนใช้ใบเรือไปถึงเขาทองเทงซัว กวนเมงชิว กวนเมงตัด งูเกาเห็นทึงฮวย เตียเฮียนมารับก็มีความยินดี ทึงฮวย เตียเฮียน ไล่ทหารขึ้นบกช่วยกันดับไฟสงบแล้วก็เกลี้ยกล่อมทหารของเอียโฮ้วซึ่งรักษาค่ายนั้นยอมเข้าสามิภักดิ์ได้ทั้งสิ้น รวบรวมทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารขนลงบรรทุกเรือเสร็จแล้ว ก็เอาตัวมารดาและญาติพี่น้องของเอียโฮ้วลงเรือพากันกลับมาถึงค่าย เข้าไปแจ้งความแก่งักฮุยทุกประการ งักฮุยจึงคิดว่าเอียโฮ้วนี้มีสติปัญญาฝีมือรบก็คล่องแคล่วแข็งแรง จำเราจะตามไปคิดเกลี้ยกล่อมเอียโฮ้วให้ยอมอยู่ด้วยจึงจะดี จึงสั่งให้ทหารเอาตัวมารดาภรรยาและญาติพี่น้องของเอียโฮ้วลงคุมไว้ในเรือใหญ่ ปฏิบัติรักษาให้ดีแล้ว ให้จัดเรือชนิดเล็กตามเรือใหญ่ไปสิบลำ งักฮุยลงอยู่ในเรือใหญ่ ให้ทหารยกออกไปทางแม่น้ำเกากัง ครั้นถึงสะพานใหญ่ที่เมืองบูสิดกุ้ย แลเห็นทหารไล่เอียโฮ้วมาตามริมฝั่งแม่น้ำ งักฮุยก็เร่งให้ทหารรีบแจวเรือเข้าไป งักฮุยพูดกับมารดาเอียโฮ้วว่า จงบอกกับเอียโฮ้วผู้บุตรว่าให้อ่อนน้อมยอมเข้าด้วยเราเสียโดยดี จะทำนุบำรุงให้มียศศักดิ์ มารดาเอียโฮ้วได้ฟังก็ร้องไห้ พอเรือรบแจวกระชั้นเข้าไปใกล้ เอียโฮ้วเห็นก็ตกใจจึงคิดว่าข้างหลังข้าศึกก็ไล่ติดตามมา ข้างหน้าเรือรบข้าศึกก็สวนทางขึ้นมาเห็นจะอับจนเสียแน่แล้ว ถ้าจวนตัวเข้าก็จะเชือดคอตายเสียไม่ยอมให้ข้าศึกจับเป็นไปได้ พอเรือรบเข้ามาใกล้งักฮุยยืนอยู่หัวเรือร้องบอกเอียโฮ้วว่า มารดาท่านอยู่ในเรือนี้จงหยุดพูดจากันก่อน เอียโฮ้วได้ฟังก็หยุดยืนอยู่
ฝ่ายนายทหารทั้งสี่ซึ่งไล่ติดตามเอียโฮ้วมา เห็นงักฮุยไล่ติดตามมาก็สั่งให้ทหารหยุดรอไว้ เอียโฮ้วแลเห็นงักฮุยยืนอยู่หน้าเรือรบใหญ่ เตียเปายืนอยู่ข้างซ้าย เฮงฮวยยืนอยู่ข้างขวาดูเป็นสง่างามนัก ความที่โกรธแค้นอยู่ในใจนั้นก็เสื่อมคลายเบาบางไป งักฮุยจึงร้องไปว่าครั้งนี้ท่านก็เข้าที่อับจนแล้ว จงยอมสามิภักดิ์เสียเถิดอย่าดื้อดึงไปเลย เอียโฮ้วพูดตอบไปว่า ตัวเราเป็นชายชาติทหารเสียทีก็จะสู้เสียชีวิต พอแลเห็นมารดาออกมายืนอยู่ที่หน้าเรือร้องว่า ลูกเอ๋ยท่านแม่ทัพจับเอามารดากับภรรยาและญาติพี่น้องของเจ้ามาไม่ได้ทำให้ได้ความเดือดร้อนทำนุบำรุงปฏิบัติเป็นอันดี ถ้าเจ้ามีกตัญญูรักมารดาแล้วจงยอมสามิภักดิ์อยู่ทำราชการสนองคุณท่านแทนมารดาด้วยเถิด อย่าคิดสู้รบแก่ท่านเลย มารดาจะพลอยได้ความเดือดร้อน เอียโฮ้วได้ฟังมารดาร้องพูดมาดังนั้นก็คิดกตัญญูสงสารมารดา ทิ้งอาวุธคุกเข่าลงคำนับตรงหน้าเรืองักฮุยแล้วพูดว่า ข้าพเจ้านี้กลัวปัญญาและฝีมือท่านแล้ว ขอท่านจงเมตตาอดโทษข้าพเจ้าจะอยู่ฉลองพระคุณท่าน แต่ข้าพเจ้ากลัวพระเจ้าซ้องเกาจงจะกระทำโทษข้าพเจ้าดอกกระมัง ถ้าจะต้องเป็นโทษแล้วข้าพเจ้าก็จะสู้ตายเสียที่นี่ดีกว่าต้องไปให้เขามัดเขาฆ่าที่เมืองกิมเหลง งักฮุยจึงว่าความข้อนั้นท่านอย่าวิตกเราจะช่วยแก้ไขไม่ให้ต้องเป็นโทษ ด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงพระทัยดีไม่มีความอาฆาตต่อผู้ใด เอียโฮ้วว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าก็จะยอมสามิภักดิ์อยู่ด้วยท่าน งักฮุยจึงให้รับเอียโฮ้วขึ้นมาบนเรือ เอียโฮ้วจะคุกเข่าลงคำนับงักฮุยห้ามไว้ว่าท่านกับเราเหมือนพี่น้องกัน เราไม่ถือยศศักดิ์แก่ท่านดอก จงอุตส่าห์ช่วยกันทำราชการจะได้เป็นขุนนางสืบเชื้อวงศ์ต่อไปภายหน้า มารดาและบุตรภรรยาของท่านก็อยู่ในเรือนี้แล้วจงไปพบปะพูดจาสนทนากันเถิด งักฮุยสั่งทหารสี่นายซึ่งไล่ติดตามเอียโฮ้วมานั้นให้พาทหารเลิกกลับไปค่าย งักฮุยก็ให้ออกเรือแจวกลับมาถึงค่ายแล้วสั่งเอียโฮ้วให้ไปเกลี้ยกล่อมชักชวนทหารพวกพ้องซึ่งหนีกระจัดกระจายซ่อนเร้นอยู่นั้นรวบรวมมาให้สิ้น เอียโฮ้วก็คำนับลาไปเที่ยวประกาศเกลี้ยกล่อมพวกของตัวเข้ามาอยู่ด้วยงักฮุยเป็นอันมาก งักฮุยสั่งให้นายทหารบอกกล่าวกำหนดวันจะเลิกกองทัพกลับไปเมืองกิมเหลง ฝ่ายเลกเจียงผู้รักษาเมืองเพงกังฮู้ ครั้นงักฮุยปราบพวกโจรพ่ายแพ้ราบคาบแล้ว ราษฎรได้ออกทำมาหากินเป็นปรกติ แจ้งว่างักฮุยจะยกกองทัพกลับไปเมืองหลวง ก็จัดหาหมูเป็ดไก่และเสบียงอาหารมาให้งักฮุย แล้วพูดว่าท่านปราบปรามพวกโจรราบคาบ ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้อยู่เย็นเป็นสุข พระคุณท่านมีแก่คนทั้งหลายเป็นอันมาก ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านจะยกกองทัพกลับจึงได้หาสิ่งของเสบียงมาให้ งักฮุยได้ฟังก็ยินดีจึงว่าท่านจะอยู่รักษาเมือง ราษฎรที่อพยพหลบหนีพวกโจรทิ้งภูมิลำเนาเรือกสวนไร่นาไปนั้นจะกลับเข้ามาอยู่บ้านเรือนตามเดิม อย่าให้มีความวิวาทแย่งชิงที่เรือกสวนไร่นากันได้จึงจะดี เลกเจียงได้ฟังงักฮุยสั่งสอนก็รับคำนับลากลับไป ครั้นถึงวันกำหนด งักฮุยก็ออกเดินกองทัพกลับมาทางเมืองเพงกังฮู้ ราษฎรชาวบ้านริมทางแต่งเครื่องบูชาออกตั้งคอยคำนับงักฮุยทุกบ้านทุกตำบล จุดธูปเทียนอวยชัยให้พรงักฮุยต่าง ๆ งักฮุยเดินกองทัพมาเห็นราษฎรตั้งเครื่องบูชาให้พรดังนั้นก็มีความยินดี รอนแรมมาหลายวันถึงเมืองกิมเหลงก็ให้หยุดพักทหารตั้งชุมนุมอยู่นอกเมือง งักฮุยกับนายทหารเข้าไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานให้ทูลเบิกนำเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง ครั้นเวลาเสด็จออกเจ้าพนักงานทูลเบิกแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงก็รับสั่งให้หางักฮุยเข้ามาเฝ้า ตรัสถามว่าท่านยกกองทัพไปปราบพวกโจรมีชัยชนะกลับมาถึงแล้วหรือ งักฮุยก็กราบทูลแจ้งความซึ่งได้สู้รบกับเอียโฮ้ว นายโจรยอมสามิภักดิ์ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งตั้งให้เอียโฮ้ว เตียก๊กเสียง ตังฮวง ง่วนเหลียง กวนเมงชิว กวนเมงตัด หกนายเป็นขุนนางที่ทองจีนายทหารรองงักฮุย พระราชทานรางวัลให้นายทัพนายกองบรรดามีความชอบมากและน้อยเป็นลำดับกันทุกตัวคน สั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะมาเลี้ยงงักฮุย และนายทหารซึ่งไปราชการทัพกลับมากินหน้าที่นั่งพร้อมกัน ครั้นเสร็จการกินโต๊ะแล้ว งักฮุยและนายทหารทั้งปวงก็ถวายบังคมลาออกมาพักอยู่ที่ชุมนุมนอกเมืองกิมเหลง
ฝ่ายล่อฮุย บวนยืออุย นายโจรทั้งสองตั้งอยู่ที่เขาคังลังซัวในทะเลสาบชื่อพวนเอียงโอ๋ว แขวงเมืองโซจิวฮู้ นายโจรทั้งสองมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง คุมบริวารพวกโจรเป็นอันมาก เที่ยวตีปล้นราษฎรในแขวงเมืองโซจิวฮู้ได้ความเดือดร้อน เจียคุนผู้รักษาเมืองโซจิวฮู้ยกกองทัพออกไปรบกับพวกโจรหลายครั้งสู้พวกโจรไม่ได้ ก็บอกข้อราชการเข้าไปกราบทูล พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบแล้วรับสั่งให้งักฮุยเข้ามาเฝ้าตรัสกับงักฮุยว่า เจียคุนผู้รักษาเมืองโซจิวฮู้มีใบบอกเข้ามาว่าพวกโจรที่เขาคังลังซัวในทะเลสาบพวนเอียงโอ๋วกำเริบตีปล้นราษฎรได้ความเดือดร้อนนัก ท่านจงยกกองทัพไปปราบปรามเสียให้ราบคาบเถิด งักฮุยได้รับสั่งก็กราบถวายบังคมลาออกมาที่ชุมนุมทหาร สั่งให้งูเกาคุมทหารห้าพันเป็นทัพหน้ายกล่วงไปก่อน ให้เฮงกุ้ย ทึงฮวย คุมทหารห้าพันเป็นทัพหนุน นายทหารทั้งสามก็คำนับลามาจัดกองทัพออกเดินเป็นลำดับไปตามงักฮุยสั่ง เฮงกุ้ยพูดกับทึงฮวยว่ายกกองทัพไปครั้งใดงักฮุยก็ให้งูเกาเป็นแม่ทัพหน้าไปทุกครั้ง ตัวเราทั้งสองนี้ก็มีสติปัญญาและฝีมือดีกว่างูเกา เหตุไฉนแม่ทัพจึงไม่ให้เราเป็นนายกองหน้าไปบ้าง คิด ๆ ก็น่าน้อยใจนัก ทึงฮวยว่าน้องอย่าเสียใจ งูเกานี้กิริยาทะลึ่งเหมือนกับบ้า เป็นทัพหน้าไปครั้งใดก็มีชัยชนะ ข้าศึกจับงูเกาไปได้ก็ไม่ตาย จึงจัดเอาว่าเป็นทหารเอก งักฮุยจึงได้ให้เป็นทัพหน้าไปทุกครั้ง เจ้าอย่าโทมนัสน้อยใจหาต้องการไม่
ฝ่ายงักฮุยครั้นกองทัพหน้าทัพหนุนยกล่วงไปแล้ว ก็ยกกองทัพใหญ่ตามไป ครั้นกองทัพล่วงแดนเข้าไปใกล้เมืองโซจิวฮู้ ม้าใช้ชาวด่านก็เอาข่าวไปแจ้งแก่ผู้รักษาเมืองโซจิวฮู้ว่างักฮุยแม่ทัพเมืองหลวงยกมาเกือบจะถึงเมืองอยู่แล้ว เจียคุนผู้รักษาเมืองได้แจ้งความดังนั้นก็ออกมาคอยรับงักฮุยอยู่หน้าเมือง
ฝ่ายงูเกาเดินกองทัพหน้ามาถึงเมืองโซจิวฮู้ เจียคุนผู้รักษาเมืองเห็นก็สำคัญว่างักฮุย คุกเข่าลงคำนับว่าข้าพเจ้าชื่อเจียคุนเป็นผู้รักษาเมืองโซจิวฮู้ ออกมาคอยคำนับรับท่าน งูเกาได้ฟังจึงว่าท่านอย่าคุกเข่าเลยเรามิใช่งักฮุยแม่ทัพใหญ่ เราชื่องูเกาเป็นทัพหน้ามาก่อน งักฮุยแม่ทัพยกตามมาภายหลัง เจียคุนได้ฟังก็ลุกขึ้นเสีย คิดละอายมีความโกรธม้าใช้เป็นอันมาก สั่งให้ทหารเอาตัวทหารม้าใช้ไปฆ่าเสีย งูเกาเห็นผู้รักษาเมืองโกรธสั่งให้ฆ่าทหารม้าใช้ก็โกรธ ร้องไปด้วยเสียงอันดังว่า ท่านเป็นถึงที่จงเปียขุนนางนายทหารใหญ่ได้รับเบี้ยหวัดเงินเดือน เหตุไฉนจึงไม่ปราบปรามโจรเสียให้ราบคาบจึงต้องให้พวกเรายกกองทัพมา ถ้าท่านถือตัวว่ามียศไม่ควรจะอ่อนน้อมเราแล้วก็จงสู้รบกับพวกโจรเองเถิด เราจะยกกองทัพกลับไป งูเกาก็ร้องสั่งทหารให้กลับทัพ เจียคุนได้ฟังงูเกาสั่งทหารดังนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าถ้างูเกายกกองทัพกลับไปทราบถึงพระเจ้าซ้องเกาจง ก็คงจะขัดเคืองทำโทษเรา จำจะต้องพูดจาอ้อนวอนงูเกาเสียให้หายโกรธ คิดแล้วเจียคุนก็คำนับงูเกาว่าท่านอย่าโกรธข้าพเจ้าเลย ทหารม้าใช้ของข้าพเจ้าม้นไม่ดีสืบข่าวราชการก็ไม่ได้ความชัดแน่ ถ้าแม้นไม่ทำโทษก็จะเคยตัวไป ซึ่งโทษคนม้าใช้ผิดนั้นข้าพเจ้าจะยกเสียท่านอย่าขัดเคืองเลย งูเกาจึงว่าทีหน้าทีหลังท่านอย่าทำใจดุร้ายฉุนเฉียวดังนี้ไม่ถูก ว่าแล้วงูเกาก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองโซจิวฮู้ ถามเจียคุนว่าพวกโจรมีทหารมากน้อยสักเท่าใดตั้งอยู่ที่ไหน ที่ทางจะเช้าออกเป็นอย่างไรบ้าง เจียคุนบอกว่าที่ทะเลสาบพวกพวนเอียงโอ๋วนั้นมีเขาอยู่ในทะเลชื่อคังลังซัว ที่ทางทำเลกว้างใหญ่ นายโจรทั้งสองนั้นชื่อล่อฮุยคนหนึ่ง ชื่อบวนยืออุยคนหนึ่งเป็นนายใหญ่ มีแม่ทัพชื่ออือฮวยเหลงฝีมือเข้มแข็งสติปัญญาก็ดีทหารเลวมีเป็นอันมาก งูเกาถามว่าเขาคังลังซัวกับเมืองนี้หนทางไกลสักเท่าไร เจียคุนบอกว่าทางบกตั้งแต่เมืองไปจนถึงท่าเรือประมาณห้าสิบลี้ ทางเรือจะไปถึงเขาคังลังซัวอีกสามสิบลี้ งูเกาว่าทหารในกองทัพเราไม่รู้จักทาง ท่านจงจัดคนมานำทางเราจะยกกองทัพไป ภายหลังท่านจัดทหารเสบียงอาหารอย่าให้ขัดสนได้ เจียคุนก็ให้ทหารนำกองทัพงูเกายกไปท่าเรือทะเลสาบตรงเขาคังลังซัว ครั้นงูเกายกเดินกองทัพไปแล้ว เจียคุนจึงพูดกับกรมการที่เป็นคนสนิทว่า แม่ทัพคนนี้ดูกิริยาบุ่มบ่ามจะมีฝีมือเข้มแข็งสักเพียงใดรีบยกกองทัพรวดเร็วไปดังนี้ จะเอาชีวิตไปให้พวกโจรเสียดอกกระมัง
ฝ่ายงูเกายกกองทัพเดินไปใกล้ถึงเขาคังลังซัว ทหารเข้ามาบอกว่าทางยังอีกเจ็ดลี้จะถึงเขาคังลังซัว งูเกาจึงว่าเวลานี้ก็จวนเย็นแล้วเราอย่าเพิ่งหุงข้าวกินเลย ช่วยกันตีหักเข้าไปเอาชัยชนะให้ได้ก่อนจึงค่อยหุงข้าวกิน พูดแล้วงูเกาก็จุดประทัดสัญญาขึ้นคุมทหารรีบรุดเร็วเข้าไป ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุของพวกโจรเห็นกองทัพเมืองหลวงยกบุกรุกเข้ามาก็รีบเอาความไปแจ้งแก่บวนยืออุย บวนยืออุยสั่งให้อือฮวยเหลงแม่ทัพคุมทหารไพร่พลยกออกไปสู้รบกับกองทัพเมืองหลวง อือฮวยเหลงเห็นงูเกาก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันทั้งว่า เจ้านี่มาแต่ไหนจะหาที่ตายหรือ งูเกาได้ฟังแลดูไปเห็นทหารผู้นั้นใส่หมวกเงินสำหรับที่แม่ทัพ ขี่ม้าขาวถือทวนรูปศีรษะเสือ หน้าตารูปร่างเหมือนกับงักฮุย งูเกาก็มิได้โต้ตอบประการใด ขับม้าเข้าไปเอากระบองตีอือฮวยเหลง อือฮวยเหลงเอาทวนป้องปัดกันไว้แล้วเอาทวนแทงไป งูเกาก็รับป้องปัดได้ สองนายสู้รบกันได้หลายสิบเพลงงูเกาอ่อนกำลังลงเห็นจะสู้อือฮวยเหลงไม่ได้ก็ขับม้าหนี อือฮวยเหลงขับม้าไล่ตามไปพวกทหารงูเกาเป็นคนชำนิชำนาญในการศึก เห็นงูเกาหนีพวกโจรมาก็พากันหลีกแอบเข้าซุ่มอยู่ข้างทาง ครั้นทหารอือฮวยเหลงยกตามมา ทหารงูเกาก็เอาเกาทัณฑ์ยิงระดมออกมาทั้งสองข้างทาง ถูกทหารโจรล้มตายลงหลายสิบคนก็ขยั้นไม่อาจจะไปตามอือฮวยเหลง อือฮวยเหลงไล่งูเกาไปเห็นทหารงูเกาเอาเกาทัณฑ์ยิงสกัดออกมาเป็นอันมาก ก็เอาอาวุธป้องปัดกันตัวไว้ถอยหลังกลับมาแล้วพูดว่า ทหารเหล่านี้มีฝีมือเข้มแข็งชำนิชำนาญในการรบดีนัก มิเสียทีเป็นทหารของงักฮุย พูดแล้วก็พาทหารกลับมาเขาที่อยู่
ฝ่ายทหารของงูเกาเห็นพวกโจรกลับไปก็ชวนกันเก็บลูกเกาทัณฑ์ของตัวไว้ ขณะเมื่องูเกาขับม้าหนีไปนั้นเหลียวหลังมาดูไม่เห็นทหารของตัวตามมาก็ตกใจ คิดว่าทหารล้มตายเสียสิ้นแล้วก็เสียใจคิดอายแก่เจียคุนไม่รู้ที่จะกลับไปเมืองโซจิวฮู้ได้ แต่หยุดคิดวนเวียนถอยหน้าถอยหลังอยู่ทีนั้นช้านาน ไม่เห็นพวกโจรตามมาก็กลับม้าหวนขึ้นไปเที่ยวหาทหารของพวกตัวดูว่าจะมีหลงเหลือตายอยู่บ้าง ครั้นไปก็เห็นทหารเที่ยวเก็บลูกเกาทัณฑ์อยู่ ทหารเหล่านั้นบอกว่าข้าพเจ้าเห็นโจรไล่ท่านมาก็หลบเข้าข้างทางซุ่มยิงพวกโจรล้มตายเจ็บป่วยหลายสิบคน โจรจึงได้ถอยกลับไปสิ้น งูเกาได้ฟังก็มีความยินดี จึงพูดว่าทีนี้พวกเจ้าจงจำไว้ถ้าเห็นเราเสียทีแก่ข้าศึกมาก็อย่าเพิ่งตื่นตกใจ ช่วยกันเอาเกาทัณฑ์ยิงสกัดไว้ดังนี้แหละดีแล้ว งูเกาก็พาทหารถอยกลับมาตั้งค่ายอยู่ห่างเขาที่พวกโจรอาศัยประมาณทางสิบลี้
ฝ่ายเฮงกุ้ย ทึงฮวยกองทัพหนุนยกมาถึงท่าทะเลสาบตรงเขาคังลังซัว ก็ตั้งค่ายอยู่ที่ริมเขาทะเลสาบพวนเอียงโอ๋วได้สองวัน งักฮุยก็ยกกองทัพใหญ่มาถึง เฮงกุ้ย ทึงฮวย เจียคุนผู้รักษาเมืองออกไปคำนับงักฮุย งักฮุยไม่เห็นงูเกาก็ถามทึงฮวยว่างูเกาไปอยู่ที่ไหน เจียคุนผู้รักษาเมืองบอกว่างูเกาพอยกกองทัพมาถึงก็ตรงไปเขาคังลังซัว ว่าจะรีบไปสู้รบกับพวกโจร งักฮุยได้ฟังก็สั่งให้เจียคุนจัดเสบียงอาหารตามไปส่งโดยเร็ว งักฮุยก็ยกกองทัพตามไปเขาคังลังซัว ครั้นเดินกองทัพไปได้ยี่สิบลี้ถึงค่ายงูเกา งูเกาก็ออกมาคำนับงักฮุย งักฮุยจึงได้หยุดกองทัพตั้งค่ายอยู่ริมค่ายงูเกา แล้วถามงูเกาว่าเจ้ายกมาได้สู้รบกับพวกโจรเป็นประการใด ทำไมจึงได้มามาตั้งค่ายอยู่ที่นี่ งูเกาก็แจ้งความตามซึ่งได้รบกับพวกโจรให้งักฮุยฟังทุกประการ งักฮุยได้แจ้งแล้วก็ตรึกตรองการที่จะสู้รบกับพวกโจรต่อไป
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุของพวกโจรเห็นงักฮุยยกกองทัพมาตั้งค่ายลงริมค่ายงูเกา ก็เอาความไปแจ้งแก่นายโจรทั้งสอง ล่อฮุย บวนยืออุยนายโจรได้ฟังก็สั่งให้อือฮวยเหลงคุมทหารไปชวนงักฮุยออกรบ อือฮวยเหลงคำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกตรงไปค่ายร้องบอกกับทหารหน้าค่ายงักฮุยว่าให้บอกกับงักฮุยแม่ทัพออกมารบดูฝีมือกัน งักฮุยได้แจ้งว่าพวกโจรมาร้องท้าทายชวนรบ ก็สั่งทหารแม่นเกาทัณฑ์เตรียมคอยรักษาค่ายไว้มั่นคง งักฮุยก็สงบอยู่ในค่ายหาออกรบกับนายโจรไม่ อือฮวยเหลงจะขับทหารเข้าตีปล้นเอาค่ายก็เห็นไม่ได้ คอยอยู่จนสิ้นเวลาแล้วก็เลิกกองทัพกลับไป นายทหารทั้งปวงจึงถามงักฮุยว่าเหตุใดท่านจึงย่อท้อกับพวกโจรไม่ออกรบ งักฮุยว่าเราพึ่งยกมาถึงยังไม่รู้ท่วงทีพวกโจรประการใด ถ้าเราไม่ออกรบหลายวันแล้วพวกโจรก็คงจะลอบมาปล้นค่ายเราจึงค่อยคิดเอาชัยชนะต่อภายหลัง ท่านทั้งปวงตระเตรียมการไว้ให้พร้อมเถิด ครั้นรุ่งขึ้นอือฮวยเหลงแม่ทัพโจรก็ยกมาร้องท้าทายชวนงักฮุยรบอีก งักฮุยก็นิ่งเสียไม่ออกรบ พวกโจรคอยอยู่จนสิ้นเวลาก็เลิกกลับไป งักฮุยจึงเรียกนายทหารเข้ามาสั่งให้คุมทหารออกไปซุ่มอยู่นอกค่าย ถ้าพวกโจรยกเข้าปล้นค่าย ได้ยินเสียงประทัดสัญญาแล้วก็ให้โห่ร้องอื้ออึงขึ้นอย่าออกรบ ให้พวกโจรตกใจตื่นหนีไปเอง นายทหารรับคำสั่งจัดทหารออกไปซุ่มอยู่นอกค่ายตามบัญชาแม่ทัพ
ฝ่ายอือฮวยเหลงกลับมาถึงค่ายแจ้งแก่นายโจรทั้งสองว่า ข้าพเจ้ายกไปท้าทายชวนงักฮุยรบถึงสองเวลาแล้วก็ไม่มีผู้ใดออกมารบ เห็นงักฮุยจะคิดกลอุบายยกมาปล้นค่ายเราทางน้ำเป็นแน่ ขอท่านทั้งสองจงคุมทหารไปรักษาอยู่ทางน้ำ ข้าพเจ้าจะไปทางบกตีชิงคอยเอาค่ายงักฮุย ล่อฮุย บวนยืออุยได้ฟังก็เห็นด้วย ครั้นเวลาค่ำนายโจรทั้งสองก็ยกไปสกัดอยู่ปากทางจะเข้ามาเขา อือฮวยเหลงคุมทหารยกไปทางบกใกล้ค่ายงักฮุย ก็สั่งให้ทหารลอบเข้าไปสอดแนมดูที่ค่ายเห็นเงียบสงัดก็กลับมาแจ้งกับอือฮวยเหลง อือฮวยเหลงคิดสำคัญว่างักฮุยยกไปปล้นค่ายเขาทางน้ำแล้ว ก็ขับทหารเข้าตีหักเข้าไปในค่า ไม่เห็นมีผู้คนได้ยินเสียงประทัดจุดดังขึ้น ทหารงักฮุยซึ่งซุ่มอยู่นอกค่ายก็โห่ร้องเอิกเกริกดังสนั่น อือฮวยเหลงกับทหารพวกโจรได้ยินก็ตกใจคิดว่าทหารงักฮุยล้อมเข้าไว้ อือฮวยเหลงก็ขับม้าหนีออกมาโดยเร็ว พวกโจรก็พากันวิ่งหนีเหยียบกันล้มตายเจ็บป่วยเป็นอันมาก อือฮวยเหลงพาทหารกลับมาถึงค่ายที่เขา นายโจรทั้งสองตั้งคอยอยู่ที่ทางน้ำจนสว่าง ไม่เห็นกองทัพงักฮุยยกมาก็พากันเลิกกลับมาค่ายเขาที่สำนัก อือฮวยเหลงเล่าความซึ่งไปปล้นค่ายงักฮุยเสียทีมาให้นายโจรทั้งสองฟัง นายโจรทั้งสองจึงสั่งอือฮวยเหลงว่าท่านจงคุมทหารออกไปชวนงักฮุยรบอีก อือฮวยเหลงก็คุมทหารมมถึงหน้าค่ายร้องชวนงักฮุยออกสู้รบ งักฮุยก็นิ่งเฉยอยู่ในค่าย อือฮวยเหลงคอยอยู่จนสิ้นเวลาไม่รู้ที่จะทำประการใดก็คุมทหารกลับไป งักฮุยเห็นพวกโจรถอยกลับไปแล้ว เวลาก็พอจวนค่ำงักฮุยจึงเรียกเตียเปามาพากันเดินออกจากค่ายมิได้บอกผู้ใดให้รู้ ตรงไปเขาคังลังซัวลอบเดินขึ้นบนเนินเขาสูง เที่ยวดูเห็นเขานั้นสูงใหญ่พิจารณาที่ทางที่พวกโจรอยู่เห็นทั่วแล้วก็กลับมาค่าย ให้หาแต่บรรดาพี่น้องขุนนางนายทหารมาพร้อมกัน
๓๑
งักฮุยพูดว่าวันนี้เวลาจวนจะค่ำ เราไปเที่ยวที่เขาคังลังซัวเห็นเขานั้นโตใหญ่ท่าทางคับขันนัก ข้างหน้าเขามีทะเลข้างหลังมีเขาเล็ก ๆ ซับซ้อนเป็นชั้น ช่องแน่นหนาทางบกทางเรือจะเข้าไปยากนัก โดยว่ามีทหารสักร้อยหมื่นจะหักเข้าไปก็ไม่ได้ อือฮวยเหลงคนนี้มีข่าวเล่าลือมาช้านานว่ามีฝีมือเข้มแข็งสติปัญญาก็ดี ถ้าเวลาพรุ่งนี้อือฮวยเหลงยกมาเราจะออกสู้รบเอง ถ้าแม้นท่านทั้งปวงเห็นว่ากำลังเราจะสู้อือฮวยเหลงไม่ได้ก็จงเร่งเข้าช่วยให้ทันที ถ้าเห็นว่าพอสู้กันได้แล้วอย่าได้ออกช่วย เราจะคิดพูดจาเกลี้ยกล่อมเอาตัวอือฮวยเหลงมาเป็นพวกพ้องเสียให้ได้ การต่อไปจึงจะไม่ลำบาก ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุยก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถือทวนออกมายืนอยู่หน้าค่ายให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ออกเดินกองทัพตรงไปเขาคังลังซัว
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุของพวกโจรเห็นกองทัพงักฮุยยกมาก็ไปแจ้งกับอือฮวยเหลง อือฮวยเหลงแต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารยกออกจากค่ายตรงมาปะทะทัพกันเข้า งักฮุยก็ขับม้าขึ้นหน้าทหารร้องถามไปว่าท่านที่ยกกองทัพมานี้ชื่อใด อือฮวยเหลงร้องตอบไปว่าเราชื่ออือฮวยเหลงเป็นแม่ทัพใหญ่ ท่านคนนี้หรือที่ชื่องักฮุย งักฮุยว่าท่านรู้จักเราแล้วเหตุไฉนจึงไม่ลงจากม้ามายอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเล่า อือฮวยเหลงได้ฟังก็หัวเราะตอบว่า เราได้ยินข่าวเขาเล่าลือว่าท่านมีฝีมือและสติปัญญารอบรู้การงานทั้งปวงดีนัก เราเห็นว่าท่านนี้หารู้เหตุการณ์แผ่นดินที่จะแปรปรวนไม่ เจ้าแผ่นดินซ้องสืบวงศ์กันต่อ ๆ มานั้นมักเชื่อถือขุนนางกังฉินมากขึ้นทุกที จนพวกขุนนางกังฉินล่อลวงเอาสองกษัตริย์ไปให้พวกฮวนจับไปขังไว้ กษัตริย์ที่ครอบครองแผ่นดินอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นคนโฉดเขลาไม่รู้จักการงานบ้านเมือง เหตุซึ่งเป็นขึ้นทั้งนี้ก็เทพยดาฟ้าและดินจะเปลี่ยนเชื้อวงศ์กษัตริย์ใหม่ ท่านจงยอมสามิภักดิ์กับเจ้านายเราเสียเถิดดีกว่า เพราะนายเรานี้เป็นผู้มีบุญจะได้เป็นกษัตริย์สืบเชื้อวงศ์ต่อไป ถ้าท่านดื้อดึงถือเจ้านายเชื้อวงศ์ซ้องอยู่แล้ว ก็เป็นการขัดเทพยดาฟ้าดินที่ไหนจะมีความเจริญสืบบุตรหลานไปได้ งักฮุยได้ฟังจึงตอบว่า ซึ่งท่านพูดนี้ไม่ถูก แผ่นดินซ้องตั้งแต่พระเจ้าซ้องไทโจ๊ฮ่องเต้ คือเตียคังเอียน ได้เป็นกษัตริย์สืบเชื้อวงศ์มาจนถึงกาลบัดนี้นับได้ร้อยหกสิบเจ็ดปี ปู่และบิดาของเราท่านทั้งปวงก็ได้เป็นข้าแผ่นดินซ้องมาด้วยกันทั้งสิ้นจริงหรือไม่ ซึ่งท่านจะถือเอาคนข้างนอกมีบุญวาสนานั้นมาลบล้างพระมหากษัตริย์ผู้มีคุณต่อปู่และบิดาจนถึงตัวเราดังนี้ไม่ชอบ ถึงขุนนางกังฉินจะคิดประทุษร้ายต่อแผ่นดินประการใด ตัวเราท่านนับถือปู่และบิดาอยู่แล้วก็ต้องนับถือเจ้าแผ่นดิน ต้องช่วยระงับเหตุการณ์ข้าศึกศัตรูฉลองพระเดชพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิตจึงจะนับว่าเป็นคนดี ตัวท่านก็มีสติปัญญาได้เล่าเรียนเพลงอาวุธมาชำนิชำนาญฝีมือเข้มแข็ง ควรจงทำราชการให้มีชื่อเสียง เหตุไฉนจึงมาทำใจง่ายนับถือยอมเข้าเป็นบ่าวพวกโจรดังนี้ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยเลย ธรรมดาผู้ที่มีวาสนาเป็นเจ้าแผ่นดินสิบเชื้อวงศ์มานั้นประกอบไปด้วยความเมตตากรุณาแก่คนทั้งหลายจึงได้นิยมนับถือยกขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน และผู้มีบุญซึ่งจะมาประพฤติเป็นโจรเที่ยวตีปล้นเขาก่อนนั้นเราไม่เห็นมีเลย เห็นมีอยู่แต่ถ้าผู้ใดเบียดเบียนให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนแล้วก็มักตายด้วยเครื่องศาสตราวุธ ธรรมดาคนที่ประพฤติดีชั่วมีอยู่สามประการ ประการหนึ่งเรียกว่าปุตตง คือคนไม่ซื่อตรงไม่คิดตั้งตัวด้วยความซื่อสัตย์สุจริตให้มีชื่อเสียงปรากฏ คิดตั้งตัวด้วยใจเป็นพาลเบียดเบียนท่านผู้อื่นให้ได้ความเดือดร้อน จนถึงต้องจำใจมานบนอบยกยอขึ้นเป็นใหญ่ ประการหนึ่งเรียกว่าปุตเฮา คือเป็นคนไม่รู้จักท่านผู้มีคุณ ประพฤตการอกตัญญูประทุษร้ายต่อพระมหากษัตริย์เจ้านายของตัว และบิดามารดาญาติและมิตรให้ได้ความเดือดร้อน ประการหนึ่งเรียกว่าปุตหยิน คือเป็นคนไม่มีเมตตากรุณาแก่คนทั้งหลาย ถือว่าตัวก็เป็นมนุษย์เขาก็เป็นมนุษย์ไม่ควรที่จะเบียดเบียนกันและกันให้ได้ความเดือดร้อน เราเห็นท่านมีหน้าตาอันสะอาดรูปร่างก็งาม ไม่ควรเลยที่จะให้คนทั้งหลายเขาเรียกว่าพวกโจร เราพูดตักเตือนท่านนี้ดีนักจงตรึกตรองให้ละเอียดเถิด อือฮวยเหลงได้ฟังก็มีหน้าอันสลดลงทันทีไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงแข็งใจพูดว่า ตัวเรากับท่านก็นับว่าเป็นคนมีฝีมือ จงมาสู้รบกันให้ถึงแพ้ชนะ ถ้าท่านแพ้ก็จงยอมสามิภักดิ์อยู่กับเรา ถ้าเราแพ้ก็จะยอมสามิภักดิ์อยู่กับท่าน งักฮุยจึงตอบว่าท่านพูดออกมาดังนี้แล้วอย่าได้กลับกลอก ต่อไปจึงจะนับว่าเป็นชายชาติทหาร อือฮวยเหลงก็ขับม้ารำทวนเข้ารบกับงักฮุยได้ประมาณสี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน อือฮวยเหลงพูดว่าเวลานี้จวนค่ำแล้วเราเลิกกลับไปเสียก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงค่อยมารบกันแต่เช้า งักฮุยกับอือฮวยเหลงต่างคนก็พาทหารถอยกลับไปค่าย งักฮุยจึงพูดกับพี่น้องนายทหารทั้งปวงว่า อือฮวยเหลงนี้ฝีมือเพลงอาวุธคล่องแคล่วดีจริง ถ้าได้มาอยู่กับเราก็คงจะปราบปรามกิมงึดตุดได้ ครั้นเวลารุ่งเช้าอือฮวยเหลงก็คุมทหารยกมา งักฮุยก็ยกออกไปปะทะทัพกัน งักฮุยจึงพูดกับอือฮวยเหลงว่าเวลาวานนี้เรารบกันได้น้อยนัก ถ้าช้าอีกสักหน่อยก็จะจับท่านได้ อือฮวยเหลงว่าท่านอย่าพูดคะนองไป วันนี้แหละคงจะเห็นฝีมือกัน งักฮุยก็ขับม้าเข้ารบอือฮวยเหลงเป็นสามารถ ต่างคนก็ว่องไวไม่เสียท่วงทีกัน จนเวลาเย็นงักฮุยจึงร้องพูดไปว่า เวลานี้ก็จวนจะพลบค่ำแล้วถ้าจะรบกันอีกต่อไปก็จะให้เอาไฟมาจุดขึ้นให้สว่าง ถ้าไม่ชอบจะคุมทหารกลับไปเวลาพรุ่งนี้จึงมารบกันอีกก็ตาม อือฮวยเหลงว่าท่านอย่าพูดมากไปเลยจงกลับไปค่ายเถิด พรุ่งนี้จึงมารบกันใหม่ พูดแล้วต่างคนก็หย่าทัพกลับไปที่อยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเป็นวันคำรบสามงักฮุยก็คุมทหารออกไป อือฮวยเหลงก็คุมทหารมาปะทะกัน งักฮุยกับอือฮวยเหลงก็ขับม้าเข้ารบกันได้กว่าร้อยเพลง พอเวลาตะวันเที่ยงอือฮวยเหลงจึงคิดว่างักฮุยนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าจะสู้รบกันอยู่ดังนี้ที่ไหนจะเอาชัยชนะได้ ครั้นเราจะเอาแหลนพุ่งไปก็ได้สัญญากันว่าไม่ยิงเกาทัณฑ์ไม่พุ่งแหลนจะได้อายแก่ทหารทั้งปวง จำจะล่อให้ไล่ไปพ้นไพร่พลทหารแล้วจึงจะเอาแหลนพุ่งก็คงจะได้ชัยชนะ คิดแล้วก็ทำเสียทีขับม้าหนี งักฮุยเห็นอือฮวยเหลงขับม้าหนีก็คิดว่าสู้รบกันยังไม่เต็มฝีมืออ่อนกำลัง ซึ่งอือฮวยเหลงหนีไปนั้นคงจะมีอุบายประการใดเป็นแน่ คิดแล้วก็ขับม้าไล่ตามคอยระวังทีอยู่มิได้ประมาท อือฮวยเหลงเห็นงักฮุยไล่ตามมาไกลไพร่พลทหารก็ชักม้ารอลงไว้ งักฮุยไล่ตามมาใกล้ก็ร้องตวาดว่าท่านมีอุบายประการใดก็จงทำให้สิ้นฝีมือเถิด อือฮวยเหลงก็เยื้องตัวเอาแหลนพุ่งมางักฮุยหลบทันไม่ถูก อือฮวยเหลงก็พุ่งซ้ำไปอีกงักฮุยก็หลบได้จึงพูดว่า เราคิดว่าท่านจะมีอุบายประการใด ซึ่งมาทำดังนี้เหมือนคนไม่มีฝีมือทิ้งคำสัญญาเสียไม่อายเลย แหลนนั้นหมดแล้วหรือพุ่งมาอีกก็เป็นไร อือฮวยเหลงก็พุ่งซ้ำไปอีกอันหนึ่ง งักฮุยก็คว้าจับแหลนไว้ได้ อือฮวยเหลงจึงร้องว่าท่านจับแหลนเราไว้ได้จงพุ่งเถิดเราไม่กลัว งักฮุยว่าเราไม่เคยใช้แหลนก็พุ่งไป อือฮวยเหลงก็จับไว้ได้แต่พุ่งกันไปมาหลายครั้ง ก็ผลัดกันจับแหลนไว้ได้ทุกครั้ง งักฮุยจับแหลนไว้ได้แล้วพูดว่า ตัวท่านมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง แต่สู้รบกันมาหลายวันแล้วเอาชัยชนะเราก็ไม่ได้ อย่าถือว่าตัวดีเลยจงลงจากม้ายอมสามิภักดิ์เสียจะได้อยู่เป็นเพื่อนทำราชการด้วยกัน อือฮวยเหลงตอบว่าท่านอย่าพูดมากไป ถ้าโดยว่าเราลงจากม้าท่านก็คงจับเราไม่ได้ งักฮุยก็ร้องตวาดไปด้วยเสียงอันดังม้าที่อือฮวยเหลงขี่ก็ตกใจ งักฮุยก็เอาแหลนพุ่งสวนไปถูกม้าอือฮวยเหลงขี่เจ็บโดดโผนไป อือฮวยเหลงพลัดตกม้าลง งักฮุยโดดลงจากหลังม้าไปเอามือพยุงอือฮวยเหลงลุกขึ้นแล้วพูดว่า ม้าตัวนี้ไม่ดีถูกเจ็บนิดเดียวก็โดดไป ม้าเช่นนี้ขี่เข้ากลางศึกสงครามไม่ได้ ท่านจงไปเปลี่ยนม้าเสียใหม่เอาตัวอื่นขี่มาสู้กันอีก อือฮวยเหลงได้ฟังก็มีความละอายยิ่งนัก คุกเข่าลงคำนับงักฮุยแล้วพูดว่าท่านนี้เปรียบเหมือนเทพยดา ข้าพเจ้าสู้สติปัญญาและฝีมือท่านไม่ได้แล้วขอยอมสามิภักดิ์ทำราชการอยู่กับท่าน จงได้อดโทษที่ข้าพเจ้าได้สู้รบกับท่านนั้นเสียเถิด งักฮุยจึงว่าถ้าท่านยอมแล้วก็จงสาบานเป็นพี่น้องกัน จะได้ช่วยทำนุบำรุงเจ้าแผ่นดินซ้องต่อไป อือฮวยเหลงว่าตัวข้าพเจ้าเป็นเชลยวาสนาน้อยไม่ควรท่านจะให้สาบานพี่น้อง งักฮุยว่ารักคนมีสติปัญญาและฝีมือหาถือยศศักดิ์วาสนาไม่ งักฮุยก็สาบานเป็นพี่ให้อือฮวยเหลงสาบานเป็นน้อง ครั้นกระทำสัตย์สาบานกันแล้ว งักฮุยจึงว่าเจ้าจงกลับไปเข้าที่อยู่เสียก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดการต่อไป แต่จะกลับไปนั้นเราทำเป็นสู้รบกัน เราจะหนีเจ้าไล่ตามไปอย่าให้ทหารทั้งปวงสงสัย พูดกันแล้วก็ขึ้นม้ารบกัน งักฮุยทำเสียทีขับม้าหนีใกล้ทหารทั้งปวงเข้ามาร้องให้ช่วยว่าเราถูกอาวุธป่วยเจ็บยิ่งนัก นายทหารของงักฮุยได้ยินก็ขับม้าถลันเข้ารบกั้นอือฮวยเหลงไว้ พอเวลาจวนเย็นอือฮวยเหลงก็เลิกกองทัพกลับไปเขา งักฮุยก็พาทหารกลับเข้าค่าย อือฮวยเหลงไปถึงเขาก็แจ้งความกับนายโจรทั้งสองว่า เวลานี้ข้าพเจ้าได้สู้รบกับงักฮุย ข้าพเจ้าทำเสียทีงักฮุยไล่ตามไปใกล้ ข้าพเจ้าเอาแหลนพุ่งไปถูกขางักฮุย งักฮุยขับม้าหนี ข้าพเจ้าไล่ตามมาเกือบจะทัน พอทหารงักฮุยตรูกันเข้ารบสกัดกั้นเอางักฮุยไปได้ ถ้าเวลาพรุ่งนี้ท่านทั้งสองยกออกไปช่วยกันรบตีค่ายก็คงจะได้ ด้วยงักฮุยกำลังเจ็บป่วยอยู่ ล่อฮุย บวนยืออุย ได้ฟังก็มีความยินดี สั่งให้ทหารตระเตรียมตัวไว้ให้พร้อม
ฝ่ายงักฮุยกลับเข้าค่าย นายทหารทั้งปวงถามว่าท่านถูกอาวุธมากน้อยประการใด งักฮุยว่าถูกที่นิ้วมือนิดหนึ่งไม่เป็นไรดอกเป็นแต่จับอาวุธไม่ถนัด พวกทหารที่ไปสืบราชการตามหัวเมืองกลับมาแจ้งความกับงักฮุยว่า กิมงึดตุดตั้งให้จำเตียมหลีเป็นแม่ทัพคุมทหารสิบหมื่นยกมาตีด่านโง่ทองก๊วน ตั้งให้เตียชองเหลงบุตรเขยเจ้าเมืองไตกิมก๊กคุมทหารห้าหมื่นยกมาตีด่านกีจุยก๊วน ผู้รักษาด่านขอให้ยกกองทัพไปช่วยโดยเร็ว งักฮุยได้ฟังแล้วก็สั่งให้ทหารเอาสุราหมูเป็ดไก่กับเงินเบี้ยเลี้ยงให้ทหารม้าใช้ที่ไปสืบข่าวเป็นรางวัล แล้วให้รีบกลับไปสืบราชการมาบอกอีก งักฮุยมีความวิตกถึงด่านสองตำบลยิ่งนัก จึงปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่าครั้นเราจะยกกองทัพไปช่วยรักษาด่าน พวกโจรก็จะมีใจกำเริบท่านทั้งปวงจะคิดเห็นประการใดดี นายทหารเหล่านั้นก็ไม่รู้ที่จะพูดประการใด เอียโฮ้วจึงพูดขึ้นว่า เดิมข้าพเจ้ากับบวนยืออุยนายโจรได้สาบานเป็นพี่น้องกัน คิดจะยกกองทัพไปตีเมืองกิมเหลง บัดนี้ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านแล้ว จะขอไปพูดจาเกลี้ยกล่อมบวนยืออุยนายโจรให้มาอ่อนน้อมแก่ท่าน งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดีจึงว่า ซึ่งท่านมีน้ำใจจะอาสาไปเกลี้ยกล่อมนายโจรได้สำเร็จความปรารถนาแล้ว ก็เป็นบุญบารมีของเจ้านายเรา จะได้ยกกองทัพรีบไปช่วยรักษาด่านทั้งสองกันกองทัพกิมงึดตุดไว้ แต่ท่านจะไปนั้นจงระวังตัวให้ดี เอียโฮ้วก็คำนับลาพาบ่าวสองสามคนลงเรือแจวตรงไปเขาคังลังซัว ครั้นถึงจึงบอกกับทหารให้เข้าไปแจ้งกับนายโจรว่าเราผู้ชื่อเอียโฮ้วจะขอเข้าไปหาท่านทั้งสอง นายโจรได้แจ้งก็ให้พาตัวเอียโฮ้วเข้าไปคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว บวนยืออุยจึงว่าน้องเราก็มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งเขาไทโอ๋วก็เป็นที่ชัยภูมิมั่นคงดี เหตุไฉนจึงเสียทีไปยอมสามิภักดิ์กับงักฮุย บัดนี้น้องมาหาเราจะพูดจาว่ากล่าวประการใดหรือ เอียโฮ้วจึงว่าข้าพเจ้าจะเล่าความแต่ตามจริงให้ท่านฟัง น้องอยู่ที่เขาทองเทงซัวนั้นชัยภูมิทีทางมั่นคง ทั้งได้เอาไม้แก่นมาเจาะรวงเอาปลอกเหล็กรัดมีรูชนวนเป็นปืนใหญ่ เอาก้อนกรวดก้อนหินทำเป็นลูกประจุดินดำยิงข้าศึกได้ดี แล้วก็ได้หัดทหารเป็นประดาน้ำดำอดกลั้นก็มีมาก ทั้งอวยโพฮวงแม่ทัพฝีมือก็เข้มแข็ง มีนายทหารเอกเลวมากกว่าสิบหมื่น ทั้งเสบียงอาหารก็บริบูรณ์พร้อมทุกสิ่ง แต่สู้สติปัญญางักฮุยไม่ได้เสียทีจึงต้องเข้ายอมสามิภักดิ์อยู่ด้วย งักฮุยคนนี้ใจคอดีนัก รักใคร่คนมีสติปัญญาและฝีมือไม่ถือยศศักดิ์ โอบอ้อมอารีรอบคอบ กราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ตั้งน้องเป็นขุนนาง มารดาและบุตรภรรยาญาติพี่น้องก็ทำนุบำรุงให้มีความสุขด้วยกันทั้งสิ้น ข้าพเจ้ามาทั้งนี้ก็หมายจะมาตักเตือนชักชวนพี่ทั้งสองให้อ่อนน้อมแก่งักฮุยเสียโดยดี จะได้เป็นขุนนางมีชื่อเสียงปรากฏสืบบุตรและหลานต่อไป บวนยืออุยได้ฟังก็โกรธนักสั่งให้ทหารจับตัวเอียโฮ้วไปฆ่าเสีย ว่าคนหัวประจบเช่นนี้ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ ทหารก็ตรูกันเข้าจับเอียโฮ้วมัดจะเอาไปฆ่าเสีย อือฮวยเหลงเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่าขอท่านได้โปรดอย่าฆ่าเสียเลย บวนยืออุยว่าคนอย่างนี้มีสติปัญญาและทแกล้วทหารเป็นอันมากก็รักษาตัวไม่ได้ ไปยอมเข้าสามิภักดิ์กับงักฮุยแล้วยังกลับจะมาชักชวนเราให้เป็นคนโง่คนชั่วไปอีกฆ่าเสียจึงจะควร อือฮวยเหลงว่าเดิมท่านได้ทำคุณไว้กับเอียโฮ้วเป็นอันมาก บัดนี้จะมาลบล้างบุญคุณเสียนั้นไม่ชอบ เมื่อเขาไม่ดีก็อยู่กับตัวเขาเองจงปล่อยเสียเถิด บวนยืออุยได้ฟังก็เห็นชอบ สั่งให้ทหารขับไล่เอียโฮ้วไปเสียให้พ้น แล้วว่าตั้งแต่นี้ไปจงหลบหลีกเสียอย่าเข้ามารอหน้าเรา ถ้าพบปะเข้าที่ใดแล้วก็จะฆ่าเสีย เอียโฮ้วได้ความอับอายก็ออกจากค่ายเขาตรงไปท่าเรือไม่เห็นทหารของตัวเห็นแต่เรือเปล่าจอดอยู่ เอียโฮ้วก็จ้างทหารที่เขานั้นให้แจวเรือกลับมาค่าย ทหารที่ไปกับเอียโฮ้วนั้นได้ยินนายโจรสั่งให้ฆ่าเอียโฮ้วก็ตกใจ ทิ้งเรือเสียพากันเดินหนีกลับมาค่ายแจ้งความกับงักฮุย งักฮุยมีความวิตกถึงเอียโฮ้วอยู่ พอเอียโฮ้วมาถึงค่ายจอดเรือเข้าแล้ว พูดกับคนที่จ้างมาว่าเจ้าจงคอยเราอยู่ที่นี่ก่อน จะขึ้นไปเอาเงินค่าจ้างมาให้ เอียโฮ้วก็ขึ้นไปค่ายแจ้งความแก่งักฮุย งักฮุยเห็นเอียโฮ้วกลับมาได้ก็คิดสงสัยว่าเอียโฮ้วนี้เดิมเป็นพวกโจร ทหารที่ไปด้วยกลับมาบอกว่านายโจรฆ่าเสียแล้วจำจะทดลองดู ถ้าแม้เอียโฮ้วยังซื่อตรงอยู่ก็จะได้คิดอุบายให้เหมือนครั้งแผ่นดินสามก๊กจิวยี่ตีอุยกาย คิดแล้วงักฮุยก็ทำเป็นโกรธเอียโฮ้วว่าทหารมาบอกว่านายโจรฆ่าเจ้าเสียแล้วเหตุไฉนจึงกลับมาได้ เห็นจะไปยอมสามิภักดิ์กับนายโจรคิดอ่านเป็นไส้ศึกในกองทัพเราดอกกระมัง พูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารเอาตัวเอียโฮ้วไปฆ่าเสีย เอียโฮ้วได้ฟังก็ตกใจ พอทหารตรูกันเข้ามาจับมัดเอียโฮ้วก็ร้องว่าข้าพเจ้าได้ทำสัตย์สาบานให้ท่านแล้ว ที่จะไปยอมสามิภักดิ์กับพวกโจรนั้นหามิได้เลย ถ้าไม่เชื่อก็ให้เรียกพวกโจรที่ข้าพเจ้าจ้างแจวเรือมาถามดูเถิดก็จะเห็นความจริงใจของข้าพเจ้า งักฮุยก็ให้หาพวกโจรเข้ามาถามว่าเจ้าเหล่านี้เป็นพวกโจรที่เขาพวนเอียงโอ๋วหรือเป็นราษฎรชาวบ้าน พวกโจรบอกว่าข้าพเจ้าเป็นราษฎรชาวบ้านไม่ได้เป็นพวกโจร นายทหารผู้นี้จ้างข้าพเจ้าให้แจวเรือมา งักฮุยได้ฟังจึงนึกว่าเอียโฮ้วคนนี้เป็นคนซื่อตรงจริงอุบายของเราที่คิดไว้ครั้งนี้ก็คงจะสำเร็จความปรารถนา งักฮุยทำเป็นหัวเราะพูดกับเอียโฮ้วว่า ยังจะเถียงว่าไม่ยอมสามิภักดิ์กับนายโจรอีกเล่าเราหาเชื่อไม่ ทหารจงเอาตัวเอียโฮ้วไปฆ่าเสีย ทหารก็ฉุดลากเอาตัวเอียโฮ้วไปแล้ว งักฮุยจึงพูดกับพวกโจรว่าเจ้าเหล่านี้เป็นราษฎรชาวบ้านก็จงพากันกลับไปเถิด พวกโจรก็คำนับลางักฮุยกลับไป
ฝ่ายเอียโฮ้วไม่แจ้งว่างักฮุยใช้กลอุบายก็ตกใจเสียดายชีวิตยิ่งนัก นายทหารทั้งปวงจึงคิดว่าเอียโฮ้วก็ไม่มีความผิด งักฮุยให้ฆ่าเสียดังนี้ไม่ควร แต่กลัวอาญาแม่ทัพไม่อาจจะกล้าขอ งูเกาแจ้งว่างักฮุยจะให้เอาตัวเอียโฮ้วไปฆ่าก็ตกใจร้องห้ามทหารว่าอย่าเพิ่งฆ่าเอียโฮ้วก่อน งูเกาก็วิ่งเข้าไปโดยด่วนคำนับงักฮุยแล้วว่า เอียโฮ้วนี้ท่านสงสัยว่าเป็นไส้ศึกจะฆ่าเสียก็ควร แต่ขอให้ไล่เลียงดูให้ได้ความจริงก่อน ขอโทษเอียโฮ้วไว้สักครั้งหนึ่งเถิด งักฮุยจึงว่าถ้าเจ้ามาขอก็จะให้แต่ต้องเอาไปเฆี่ยนเสียสักร้อยหนึ่ง งักฮุยก็สั่งทหารให้เฆี่ยนเอียโฮ้วร้อยที งูเกาจึงคิดว่าเราจะมาขอยกโทษให้ทีเดียวยังจะเฆี่ยนเป็นร้อยทีนั้นใครจะทนทานไปได้ ฆ่าเสียทีเดียวดีกว่า คิดแล้วก็เดินไปเห็นทหารเฆี่ยนเอียโฮ้วได้ยี่สิบทีโลหิตไหลโซมขา งูเกามีความสงสารนักก็เข้าไปหางักฮุยว่าท่านจงได้โปรด เอียโฮ้วก็เป็นทหารจะทำการศึกสงครามต่อไป ถูกเฆี่ยนเจ็บป่วยเสียดังนี้แล้วที่ไหนจะขี่ม้าสู้รบกับข้าศึกได้ ข้าพเจ้ายอมให้เฆี่ยนข้าพเจ้าแปดสิบทีเฆี่ยนเอียโฮ้วแต่เท่านั้นเถิด งักฮุยว่าเจ้ามาขอเราก็จะยกให้ แต่จะปล่อยไว้เอียโฮ้วก็จะหนีไป ถ้ามีผู้นายประกันรับรองแล้วก็จะปล่อยให้รักษาตัว นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็นิ่งอยู่ไม่อาจจะเป็นนายประกันรับตัวเอียโฮ้ว งูเกาจึงว่าข้าพเจ้าจะขอรับประกันตัวเอียโฮ้วเอง ถ้าหลบหนีไปก็จงทำโทษข้าพเจ้าแทนเอียโฮ้วเถิด งักฮุยว่าเจ้าจะรับแต่ปากไม่ได้ จงทำหนังสือประกันมาให้เรา งูเกาเขียนหนังสือไม่เป็นไปวานทึงฮวยช่วยเขียน ทึงฮวยว่าเจ้ายอมตายแทนเขาได้หรือ ถ้ายอมแล้วเราก็จะเขียนให้ งูเกาว่าไม่เป็นไรดอกจงเขียนเถิด ทึงฮวยก็เขียนหนังสือสัญญาทัณฑ์บนประกันตัวเอียโฮ้วให้งูเกา งูเการับหนังสือไปส่งให้งักฮุยแล้ว ก็ให้ทหารพยุงตัวเอียโฮ้วมาที่อยู่ งูเกาจึงพูดว่าตัวท่านกับเรารักเหมือนพี่เหมือนน้อง ย่าหนีเราไปให้ได้ความผิด จงอุตส่าห์รักษาตัวเสียให้หายเถิด เอียโฮ้วว่าท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็คงจะสนองคุณตอบแทนท่านให้ถึงขนาด งูเกาได้ฟังก็มีความยินดีหายามาใส่ให้เอียโฮ้วแล้วก็กลับไปค่ายที่อยู่ของตัว เอียโฮ้วจึงคิดว่าครั้งนี้งักฮุยเฆี่ยนตีเราถึงสาหัสไม่ไต่ถามเอาความจริงก่อนเลย คิดแล้วก็โทมนัสน้อยใจนักแล้วนั่งเป็นทุกข์อยู่
ฝ่ายงักฮุยครั้นนายทหารกลับไปที่อยู่สิ้นแล้ว ก็เขียนหนังสือเป็นความลับสั่งคนใช้ไปให้เอียโฮ้ว เอียโฮ้วรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า เวลาวานนี้เราทำโทษท่านเป็นการลับมิให้ผู้ใดรู้ ท่านจงหนีไปสามิภักดิ์อยู่กับนายโจรคอยดูท่วงทีช่วยอือฮวยเหลง คิดการกำจัดนายโจรเสียให้ได้ เอียโฮ้วได้แจ้งความในอุบายงักฮุยแล้วก็สิ้นโทมนัสมีความยินดี เอาหนังสือเผาไฟเสียบอกผู้ถือหนังสือว่าเรารู้ความแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งเป็นเวลาดึกจวนจะสว่าง เอียโฮ้วสั่งทหารที่รักษาค่ายว่าเราจะไปเที่ยวสักสองวัน ถ้าผู้ใดถามหาก็จงบอกว่าเรารักษาตัวนอนอยู่ในห้อง สั่งแล้วเอียโฮ้วก็ออกจากค่ายไปถึงเขาคังลังซัว พอเวลารุ่งสว่างทหารรักษาหน้าค่ายก็เอาความไปแจ้งแก่ล่อฮุย บวนยืออุยว่าเอียโฮ้วกลับมาหาท่านอีกแล้ว บวนยืออุยก็ให้ทหารมาหาตัวเข้าไป เอียโฮ้วเข้าไปคำนับนายโจรแล้วก็ร้องไห้พูดว่า ข้าพเจ้าไม่เชื่อท่านทั้งสองครั้งนี้การเกือบจะตาย ด้วยงักฮุยใช้ให้ข้าพเจ้ามาชักชวนท่าน ท่านโกรธขับไล่เสีย งักฮุยสงสัยว่าข้าพเจ้าได้เป็นพี่น้องกับท่านมาแต่ก่อนจะเป็นไส้ศึกขึ้นในกองทัพ สั่งให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสีย งูเกาจึงได้ขอชีวิตไว้ งักฮุยให้ทหารเฆี่ยนตีข้าพเจ้ายับเยินได้ความเจ็บความอายยิ่งนักจึงได้หนีมาหาท่าน เมื่อท่านไม่เลี้ยงแล้วก็จะขอตายอยู่ที่นี้ไม่กลับไปให้เขาเฆี่ยนตีอีกแล้ว บวนยืออุยได้ฟังก็ให้เลิกกางเกงออกดูเห็นรอยแผลถูกเฆี่ยนยับเยินก็โกรธร้องตวาดว่า เจ้าจะทำเหมือนเมื่อครั้งแผ่นดินสามก๊ก อุยกายรับอาสาจิวยี่มานั้นหรือ เอียโฮ้วได้ฟังก็ว่า ข้าพเจ้าว่าถ้าใจท่านตัดพี่น้องน้ำสบถได้เช่นนี้แล้วก็ไม่มาสู้ตายเสียที่อื่น ว่าแล้วก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย นายโจรทั้งสองเห็นก็วิ่งเข้ามาจับมือเอียโฮ้วไว้แล้วว่า พี่พูดขู่ลองใจเจ้าเล่นดอกอย่าฆ่าตัวตายเสียเลย แต่แรกถ้าเชื่อคำเราแล้วที่ไหนจะต้องถูกเฆี่ยนตียับเยินดังนี้ พูดแล้วก็สั่งให้อือฮวยเหลงพาตัวเอียโฮ้วไปรักษาพยาบาลเสียให้หายจะได้ไปทำการแก้แค้นงักฮุยต่อไป อือฮวยเหลงก็พาเอียโฮ้วไปอยู่ด้วย จึงคิดว่าเอียโฮ้วนี้เป็นคนไม่ดี เดิมไปสามิภักดิ์อยู่กับงักฮุยแล้วกลับมาชวนพวกเราให้ไปอ่อนน้อมต่องักฮุย บัดนี้งักฮุยเขาเฆี่ยนตีเป็นสาหัสแล้วหนีมาสามิภักดิ์ข้างนี้อีกไม่มีความซื่อสัตย์ เราจะต้องว่ากล่าวถากถางเสียให้ได้ความอาย คิดแล้วอือฮวยเหลงก็จัดโต๊ะมาชวนเอียโฮ้วกินอาหารเสพสุราด้วยกัน อือฮวยเหลงจึงพูดว่าคนเราทุกวันนี้เอายุติไม่ได้ เดิมท่านไปสามิภักดิ์อยู่กับงักฮุย แล้วกลับมาชวนนายเราทั้งสองให้ไปสามิภักดิ์ด้วย บัดนี้เหตุไฉนท่านจึงกลับมาสามิภักดิ์ข้างนี้อีกเล่า เอียโฮ้วจึงว่าตัวข้าพเจ้านี้ประพฤติการตามบ้านเมือง คนที่มีฝีมือเข้มแข็งใช้แหลนพุ่งไปพุ่งมาประพฤติการอย่างไรข้าพเจ้าก็ต้องประพฤติดังนั้น อือฮวยเหลงได้ฟังก็ตกใจหน้าสลดลงทันที ขับทหารที่ใช้สอยอยู่ใกล้นั้นให้ออกไปเสียให้พ้น แล้วจึงถามเอียโฮ้วว่าท่านพูดเป็นแยบคายดังนี้รู้เหตุการณ์สิ่งใดหรือ เอียโฮ้วว่าข้าพเจ้ามาทั้งนี้ก็เพราะพี่น้องซึ่งได้สาบานกัน งักฮุยนั้นมีความวิตกด้วยกิมงึดตุดยกกองทัพมารบกวนตีด่านหลายตำบล ครั้นจะยกกองทัพไปปราบปรามข้าศึกข้างนี้ก็ยังติดพันอยู่ จึงได้อุบายให้ข้าพเจ้ามาปรึกษากับท่าน อือฮวยเหลงได้ฟังจึงว่า มิเสียแรงท่านเกิดมาเป็นชายชาติทหารดูประมาณการความคิดท่านไม่ออก ได้ว่ากล่าวถากถางเกินเลยขอโทษเสียเถิด นายทหารทั้งสองร่วมคิดเป็นปัญญาเดียวกันแล้วก็มีความยินดี
ฝ่ายงูเกาครั้นรุ่งเช้านั่งอยู่ที่ค่ายทหารไปบอกว่า เอียโฮ้วหนีไปเวลาคืนนี้ งูเกาได้ฟังก็ตกใจว่าครั้งนี้เอียโฮ้วมันแกล้งฆ่าเราแล้ว ก็รีบเข้าไปแจ้งความกับงักฮุยว่าเอียโฮ้วหนีไปเสียแต่คืนนี้แล้ว ท่านจะทำโทษข้าพเจ้าประการใดก็แล้วแต่จะโปรด งักฮุยได้ฟังก็ทำเป็นโกรธร้องตวาดพูดว่า เราไม่รู้จะเอาตัวเอียโฮ้วกับท่านให้จงได้ ถ้าไม่ได้ตัวก็จะเอาโทษตามหนังสือประกัน งูเกามีความโกรธเอียโฮ้วยิ่งนัก คำนับลากลับมาค่ายจัดทหารห้าพ้นยกตรงไปเขาคังลังซัว ครั้นถึงก็ร้องว่าไปด้วยคำหยาบช้าให้เอียโฮ้วออกมาสู้รบกัน บวนยืออุยได้แจ้งดังนั้นก็สั่งให้เอียโฮ้วออกไปรบกับงูเกา เอียโฮ้วจึงพูดว่าซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้าออกไปสู้รบนั้นก็ไม่ขัดขืน แต่งูเกาคนนี้มีคุณต่อข้าพเจ้าเป็นอันมาก ได้ขอชีวิตไว้จึงได้รอดอยู่ ท่านจงให้ผู้อื่นออกไปรบเถิด อือฮวยเหลงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปรบแทนเอียโฮ้วเอง บวนยืออุยว่าท่านจงยกออกไปก่อนเถิด เราจะไปชวนล่อฮุยตามออกไปดูสู้รบกัน อือฮวยเหลงก็คุมทหารยกออกจากเขาเห็นงูเกาก็ร้องตวาดว่า เจ้านี้หาควรสู้รบกับเราไม่ ยกทหารมาทำไม งูเกาว่าเรามีความโกรธเอียโฮ้วยิ่งนัก เราได้ช่วยชีวิตไว้ไม่คิดถึงคุณหนีมาทำให้เราได้ความผิด ขอท่านช่วยบอกให้เอียโฮ้วออกมาเร็ว ๆ เถิด จะจับเอาตัวไปส่งให้งักฮุยแก้โทษตัวเรา อือฮวยเหลงจึงว่าเอียโฮ้วมาเข้าสามิภักดิ์กับเจ้านายเราแล้ว เจ้านายเราคิดถึงว่าได้เป็นพี่น้องกันจึงได้รับทำนุบำรุงไว้เป็นอันดี ตัวเจ้านี้จงมาสามิภักดิ์กับเจ้านายเราเสียเถิด จะช่วยว่ากล่าวอุดหนุนให้ได้เป็นขุนนางที่นายทหารใหญ่ อย่ากลับไปให้งักฮุยเขาทำโทษเลย งูเกาได้ฟังก็โกรธว่าเจ้ารู้จักว่าเราเป็นอะไร จึงจะให้ไปยอมสามิภักดิ์กับพวกโจร เราหาเกรงฝีมือมันไม่ พูดดังนั้นแล้วก็ขับม้าเข้าไปเอากระบองตีอือฮวยเหลง สองนายสู้รบกันเป็นสามารถ บวนยืออุยไปชวนล่อฮุยยกทหารตามออกไปจากเขา เห็นอือฮวยเหลงกับงูเกาสู้รบกัน นายโจรทั้งสองก็ยืนดูอยู่ งูเกาทานกำลังอือฮวยเหลงไม่ได้ก็ขับม้าหนี อือฮวยเหลงขับม้าไล่ตามไปไม่ทันก็กลับมา ล่อฮุย บวนยืออุย อือฮวยเหลง ก็พากันกลับไปในเขาที่อยู่พูดว่า อือฮวยเหลงทหารเอกแม่ทัพของเรานี้มีฝีมือเข้มแข็งนักไม่มีใครสู้ได้ พูดแล้วต่างคนก็ไปที่อยู่
ฝ่ายงูเกาหนีอือฮวยเหลงกลับมาถึงค่าย เข้าไปแจ้งความกับงักฮุยตามซึ่งได้สู้รบกับอือฮวยเหลง ต้านทานกำลังไม่ได้ก็หนีมา งักฮุยว่าเวลาพรุ่งนี้จงยกออกไปสู้รบกับเขาอีก งูเกาก็คำนับลากลับมาที่อยู่ งักฮุยจึงคิดว่านายโจรทั้งสองนี้ให้แต่อือฮวยเหลงออกมารบ ตัวไม่ออกมาเลย จำเราจะมีหนังสือไปว่ากล่าวยั่วเย้าให้ออกมารบจงได้ การซึ่งคิดอุบายไว้กับอือฮวยเหลง เอียโฮ้วจึงจะสำเร็จ งักฮุยจึงเขียนหนังสือฉบับหนึ่งไปถึงนายโจรทั้งสองมีความว่า ตัวเราชื่องักฮุยผู้เป็นแม่ทัพเมืองหลวงยกมาครั้งนี้ก็ปรารถนาจะชมฝีมือท่านทั้งสองก็ไม่ได้ตามความปรารถนามีความเสียใจนัก ให้แต่ผู้อื่นออกมาสู้รบหลายครั้งแล้วไม่เห็นท่านออกมาเลย หรือว่าท่านไม่มีฝีมือกล้าแข็ง มีแต่สติปัญญาหลอกลวงให้พวกโจรทั้งหลายนับถือ จึงได้หลบตัวกลัวอาวุธของเราไม่ออกมาสู้หน้า กลัวว่าบริวารพวกโจรเหล่านั้นจะเห็นฝีมือว่าต่ำช้าเลวนัก ถ้าท่านทั้งสองมีฝีมือเข้มแข็งอยู่แล้วก็จงยกออกมารบกันให้บริวารพวกโจรเหล่านั้นเห็นฝีมือปรากฏไว้จึงจะสมกับเป็นชายชาติทหารซึ่งจะคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ ครั้นทำหนังสือแล้วก็ให้ทหารถือไปให้นายโจรทั้งสองที่เขาคังลังซัว ล่อฮุย บวนยืออุย รับหนังสือของงักฮุยมาเปิดผนึกออกอ่านแจ้งแล้วก็มีความโกรธเป็นอันมาก ว่างักฮุยนี้พูดจาถากถางเยาะเย้ยประมาทเรานักหนา เวลาพรุ่งนี้จะยกออกไปสู้รบกันให้ถึงแพ้และชนะ พูดดังนั้นแล้วก็เขียนสลักหลังหนังสือว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะยกออกไปรบ ให้งักฮุยตระเตรียมตัวล้างคอไว้รับคมอาวุธเถิด สลักหลังแล้วก็ส่งหนังสือให้ทหารของงักฮุยถือกลับมาส่งให้งักฮุย งักฮุยแจ้งแล้วครั้นเวลาพรุ่งนี้เช้าก็ยกทหารออกจากค่ายตรงไปหน้าเขาคังลังซัว
ฝ่ายล่อฮุย บวนยืออุยก็จัดทหารให้อือฮวยเหลง เอียโฮ้วเป็นกองซ้ายขวา ตัวนายโจรทั้งสองเป็นกองกลางยกออกจากค่ายมาปะทะทัพงักฮุย งักฮุยก็ขับม้าขึ้นหน้าตรงร้องเรียกนายโจรทั้งสองให้ออกมาพูดกันก่อนจึงค่อยรบ นายโจรทั้งสองก็ขับม้าขึ้นมาหน้าทหาร งูเกาเห็นอือฮวยเหลงขี่ม้ายืนอยู่ข้างขวานายโจร เอียโฮ้วยืนอยู่ข้างซ้ายจึงร้องตวาดไปว่าอ้ายคนชาตินี้ไม่รู้จักบุญคุณคน วันนี้เราจะฆ่าเสียให้ได้ พูดแล้วก็ขยับจะขับม้าเจ้ารบกับเอียโฮ้ว งักฮุยห้ามไว้ว่าอย่าเพิ่งวุ่นวายก่อน ฟังนายโจรทั้งสองจะพูดจาว่ากล่าวประการใด บวนยืออุยนายโจรจึงร้องพูดไปกับงักฮุยว่า ท่านนี้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดทั้งฝีมือก็เข้มแข็ง ช่างไม่รู้จักการบ้านเมืองจะแปรปรวนบ้างเลย เราคิดเห็นว่าชะตาแผ่นดินซ้องจะสูญสิ้นแล้ว กษัตริย์เจ้าแผ่นดินก็ล้วนแต่ไม่มีสติปัญญาเสื่อมทรามลงมาทุกครั้งทุกคราว ซึ่งท่านจะมาถือทิฐิมานะดื้อดึงช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินซ้องอยู่นั้นเห็นจะเหนื่อยเสียเปล่าดอกกระมัง จงมายอมสามิภักดิ์อยู่กับเราเสียโดยดีเถิด งักฮุยจึงตอบว่าตัวเรานี้เป็นแม่ทัพ ได้คุมทหารไปรบกับข้าศึกในที่ใดตำบลใดแล้วก็มีชัยชนะทุกครั้ง ตัวท่านทั้งสองนี้เปรียบเหมือนหนึ่งตัวแมลงเม่าที่บินว่อนอยู่ไม่รู้จักกองเพลิง ถ้าท่านรบกับเราก็เหมือนหนึ่งตัวแมลงเม่าบินเข้ากองเพลิง คงจะตายในเวลาวันนี้ ถ้ารักชีวิตอยู่ก็จงอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์เสียโดยดี ล่อฮุยได้ฟังก็โกรธร้องตวาดไปด้วยเสียงอันดัง แล้วว่าพวกทหารเข้าช่วยกันจับตัวงักฮุยมาฆ่าเสียให้ได้ อือฮวยเหลงก็ขับม้าแซงขึ้นมาว่าข้าพเจ้าจะขออาสาจับงักฮุยเอง ก็กรายอาวุธออกรำทำทีจะเข้ารบแล้วตลบหลังมาใกล้ได้ทีก็เอาทวนแทงถูกบวนยืออุยตกม้าตาย ล่อฮุยเห็นก็ตกใจ เอียโฮ้วขับม้าถลันขึ้นมาเอาง้าวฟันถูกล่อฮุยตัวขาดเป็นสองท่อน ทหารพวกโจรเห็นนายทั้งสองตายก็ตกใจตื่นไม่เป็นกระบวน งักฮุยก็จับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายแตกกระจัดกระจายหนีเที่ยวซุ่มซ่อนไป งักฮุยตีม้าล่อเรียกทหารให้หยุด สั่งให้อือฮวยเหลงไปเที่ยวเกลี้ยกล่อมชักชวนพวกโจรเหล่านั้นให้เข้าสามิภักดิ์ แล้วให้รวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารของนายโจรทั้งสองมาไว้แจกจ่ายทหารในกองทัพ จะได้เป็นกำลังทำศึกสงครามกับกิมงึดตุดต่อไป งักฮุยก็กลับมาค่าย นายทหารทั้งปวงจึงได้แจ้งว่างักฮุยกับเอียโฮ้วคิดอุบายชื่อโคเนตเตยได้สมปรารถนา งูเกาจึงพูดว่าจะคิดอุบายกันอย่างไรก็ไม่บอกให้รู้ ถ้าทีหลังทำดังนี้แล้วเราไม่ขอช่วยต่อไปอีกเลย ให้ถูกเฆี่ยนเสียให้แทบประดาตาย งักฮุยกับนายทหารทั้งปวงได้ฟังงูเกาพูดก็หัวเราะ
ฝ่ายอือฮวยเหลง ไปเกลี้ยกล่อมทหารพวกโจรเข้ายอมสามิภักดิ์ทั้งสิ้น แล้วเก็บรวบรวมเครื่องศาสตราวุธข้าวของเสบียงอาหารลงบรรทุกเรือรบใหญ่น้อยหลายสิบลำเอามาให้งักฮุย งักฮุยก็จัดสิ่งของแจกปันให้นายทัพนายกองทั่วกัน เครื่องอาวุธและเสบียงกับเรือรบซึ่งเหลืออยู่นั้นมอบให้เจียคุนรักษาไว้ที่เมืองโซจิวฮู้ แล้วทำหนังสือบอกข้อราชการซึ่งได้ปราบปรามโจรที่ทะเลสาบพวนเอียงโอ๋วสำเร็จเรียบร้อย แล้วขอที่ขุนนางให้อือฮวยเหลงผู้มีความชอบทำราชการในกองทัพต่อไป ทำหนังสือแล้วก็มอบให้ม้าใช้ถือไปเมืองหลวง งักฮุยจึงให้ประชุมนายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้ว สั่งให้งูเกาคุมทหารห้าพันเป็นทัพหน้ายกไปช่วยด่านกีจุยก๊วน ให้อือฮวยเหลง เอียโฮ้ว คุมทหารห้าพันยกไปเป็นทัพหนุนงูเกา อือฮวยเหลง เอียโฮ้วรับคำสั่งแล้วคำนับลามาจัดทหารยกไป งักฮุยกับนายทัพนายกองก็ยกทัพใหญ่ตามไป
ฝ่ายงูเกาเดินกองทัพมาใกล้จะถึงด่านกีจุยก๊วน พบทหารที่รักษาด่านแตกหนีพวกฮวนมาแจ้งกับงูเกาว่าด่านกีจุยก๊วนนั้นเสียแก่พวกกองทัพฮวนแล้ว งูเกาได้ฟังก็สั่งทหารว่าอย่าเพิ่งตั้งค่ายเลย ยกกองทัพตรงไปตีเอาด่านกีจุยก๊วนทีเดียวเถิด
ฝ่ายเตียชองเหลงนายทหารฮวน แจ้งว่ากองทัพพวกเมืองกิมเหลงยกมาก็คุมทหารออกจากด่าน งูเกาเห็นก็ขับม้าขึ้นมาร้องถามว่าเจ้านี้ชื่อไรจงบอกมาโดยเร็ว จะได้ตัดศีรษะไปให้แม่ทัพเอาความชอบเสียก่อนคนอื่น นายทหารฮวนจึงร้องตอบไปว่า ตัวเราชื่อเตียชองเหลงเป็นบุตรเขยเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ยกกองทัพมาจะฆ่าทหารของเจ้าแผ่นดินซ้องเสียให้สิ้น ตัวท่านนี้ชื่อใดไม่กลัวความตายหรือจึงอาจสามารถยกกองทัพมาสู้กับเรา งูเกาว่าเรานี้คือจงเปียขุนนางนายทหารใหญ่สำหรับปราบปรามพวกฮวนเมืองไตกิมก๊กให้ราบคาบ ตัวเราชื่องูเกาเป็นนายกองทัพหน้าของงักฮุย พูดแล้วก็ขับม้าตรงเข้าไปเอากระบองตี เตียชองเหลงเอากระบองแปดเหลี่ยมคร่ำทองป้องปัดไว้ เข้ารบกันได้ประมาณสามสิบเพลงงูเกาทานกำลังเตียชองเหลงไม่ได้ก็ขับม้าหนี ร้องไปว่าพวกทหารเราจงทำให้เหมือนครั้งก่อน เตียชองเหลงไล่ตามไป พวกทหารงูเกาก็เอาเกาทัณฑ์ยิงระดมสกัดไว้ เตียชองเหลงก็ถอยทัพกลับเข้าด่าน งูเกาก็ถอยกองทัพออกไปตั้งค่ายอยู่ไกลด่านประมาณสามสิบลี้ ครั้นรุ่งขึ้นอือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วยกกองทัพตามมาถึง เห็นงูเกาตั้งค่ายอยู่ริมทาง จึงถามทหารงูเกาว่าเหตุใดจึงมาตั้งค่ายอยู่ที่นี่ ทหารแจ้งว่าพอยกกองทัพมาถึงงูเกาก็ขับพวกข้าพเจ้าเข้าตีด่านเสียทีแก่ข้าศึกจึงได้ถอยมาตั้งค่ายอยู่ที่นี่ อือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วได้ฟังก็สั่งให้ตั้งค่ายอยู่ริมกัน งูเกาได้แจ้งว่าอือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วยกมาถึงก็พูดบ่นกับทหารทั้งปวงว่า อือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วเขาคิดอุบายฆ่าพวกโจรเอาความชอบแต่ฝ่ายเดียว ไม่บอกให้เรารู้เราเกลียดนักไม่อยากจะพบปะพูดจาด้วย
๓๒
ฝ่ายอือฮวยเหลง เอียโฮ้วครั้นตั้งค่ายแล้วชวนกันเข้าไปหางูเกา ได้ยินงูเกาพูดบ่นอยู่กับทหารก็ไม่อาจเข้าไป กลับออกมาปรึกษากันว่าเราจะยกเข้าตีด่านกีจุยก๊วนเอาความชอบให้กับงูเกา งูเกาจะได้หายที่โกรธแค้นเราทั้งสอง พูดกันแล้วก็คุมทหารตรงเข้าไปด่านกีจุยก๊วน
ฝ่ายเตียชองเหลงแจ้งว่ากองทัพพวกงักฮุยยกมาอีก ก็คุมทหารออกจากด่านเข้ารบกับอือฮวยเหลงได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน อือฮวยเหลงจึงคิดว่านายทหารฮวนคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งเรี่ยวแรงนัก จำเราจะล่อให้ไล่จึงจะเอาชัยชนะได้ คิดดังนั้นแล้วอือฮวยเหลงทำเป็นอ่อนกำลังขับม้าหนี เตียชองเหลงขับม้าไล่ตามไป อือฮวยเหลงเห็นได้ทีก็เอาแหลนพุ่งถูกหน้าอกเตียชองเหลงตกม้าลง เอียโฮ้วขับม้าเข้าไปเอากระบี่ตัดศีรษะเตียชองเหลงมาได้ ทหารฮวนเห็นนายตายแล้วก็ตกใจระส่ำระสายไม่เป็นหมวดเป็นหมู่ อือฮวยเหลง เอียโฮ้วก็ขับทหารเข้าไล่บุกบั่นฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็หนีซุกซ่อนไป อือฮวยเหลง เอียโฮ้ว ก็ยกทหารเข้าตั้งอยู่ในด่านกีจุยก๊วนพอเวลาพลบค่ำ ครั้นรุ่งขึ้นเช้า อือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วก็ไปแจ้งความกับงูเกาว่าด่านกีจุยก๊วนนั้นข้าพเจ้าตีได้แล้ว งูเกาจึงตอบว่าท่านทั้งสองตีได้แล้วต้องมาบอกกับเราทำไม คอยงักฮุยแม่ทัพมาถึงจึงเข้าไปแจ้งเสนอความชอบเถิด อือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วว่าเวลาวานนี้ข้าพเจ้าทั้งสองเดินเข้ามาหาท่านในค่าย ได้ยินท่านบ่นออดแอดไปมากก็พากันไปตีด่านกีจุยก๊วนได้ ซึ่งความชอบนั้นข้าพเจ้ายกให้แก่ท่าน ขออย่าได้บ่นว่าดังนี้ต่อไปอีกเลย งูเกาจึงว่าท่านทั้งสองจะยกความชอบให้ข้าพเจ้านั้น ถ้างักฮุยแม่ทัพมาท่านจะบอกประการใด อือฮวยเหลง เอียโฮ้วว่าถ้าท่านแม่ทัพมาถึง ข้าพเจ้าทั้งสองก็จะบอกว่าท่านตีหักเอาด่านได้ งูเกาได้ฟังก็ยินดี อือฮวยเหลงเอียโฮ้วเห็นงูเกาหายโกรธแล้วก็ลากลับมาค่ายที่อยู่
ฝ่ายงักฮุยยกกองทัพมาใกล้จะถึงด่าน งูเกา อือฮวยเหลง เอียโฮ้ว ก็พากันออกมาคำนับเชิญงักฮุยเข้าไปในด่าน งักฮุยจึงถามว่าด่านกีจุยก๊วนนี้ผู้ใดตีได้ นายทหารทั้งสามก็นิ่งอยู่มิได้บอกประการใด งักฮุยว่าเหตุไฉนจึงไม่บอกความชอบให้รู้ งูเกาจึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนซื่อไม่ปิดบัง ด่านกีจุยก๊วนนี้ อือฮวยเหลงกับเอียโฮ้วตีได้ แต่เขาว่าจะยกความชอบให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ไม่รับท่านจงจัดความชอบให้กับเขาเถิด งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดี จึงสั่งให้งูเกาคุมทหารยกล่วงไปช่วยด่านโงวทองก๊วนก่อนแล้วเราจะยกตามไป งูเกาก็คำนับลายกกองทัพตรงไปด่านโงวทองก๊วน งักฮุยจึงจัดนายทหารที่มีสติปัญญาอยู่รักษาด่านกีจุยก๊วน แล้วก็ยกกองทัพออกเดินตรงไปด่านโงวทองก๊วน
ฝ่ายงูเกายกกองทัพมาใกล้จะถึงด่าน ม้าใช้ชาวด่านเห็นก็เอาความไปบอกแก่กิมจัดผู้รักษาด่านว่างักฮุยยกกองทัพมาเกือบจะถึงอยู่แล้ว กิมจัดได้แจ้งก็พานายทหารออกมาคอยรับงักฮุย พองูเกายกกองทัพมาถึง กิมจัดก็คำนับเชิญเข้าไปในด่าน จัดที่ให้พักอยู่ตามสมควรจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงงูเกา
ฝ่ายจำเตียมอลีแม่ทัพของกิมงึดตุด แจ้งว่ากองทัพงักฮุยยกมาช่วยผู้รักษาด่าน จำเตียมอลีก็คุมทหารออกจากค่ายมาร้องท้าชวนรบ ทหารคอยเหตุอยู่หน้าด่านเห็นกองทัพฮวนยกมาก็เข้าไปแจ้งแก่กิมจัด เวลานั้นงูเกากินโต๊ะเสพสุราเมามึนมาก กิมจัดไม่อาจจะบอกแก่งูเกา กลัวว่างูเกาจะยกออกไปรบกับข้าศึกกำลังเมาก็จะเสียท่วงที งูเกาเห็นทหารมาพูดซุบซิบกับกิมจัด จึงถามว่าทหารเข้ามาบอกอะไรกับท่านทำไมจึงไม่ให้เรารู้บ้าง กิมจัดว่าข้าพเจ้าเห็นท่านกินโต๊ะเสพสุรากำลังเมาอยู่จึงไม่อาจจะบอก ด้วยบัดนี้ข้าศึกฮวนยกมาร้องท้าทายชวนรบอยู่ที่หน้าด่าน งูเกาได้ฟังจึงว่าท่านไม่ควรจะปิดความเสียให้ข้าศึกดูหมิ่นประมาทได้ ข้าพเจ้าจะยกออกไปรบเดี๋ยวนี้ สุราที่ยังเหลืออยู่ในป้านนั้นจงเอามาให้เรากินอีกเร็ว ๆ เถิด กิมจัดว่าท่านเมาสุราอยู่แล้ว งูเกาว่ายิ่งเมายิ่งมีกำลังมาก กิมจัดไม่อาจจะขัดด้วยกลัวงูเกาจะโกรธ ก็เอาสุราในป้านนั้นมาให้งูเกากินเข้าไปจนเมามากขึ้นอีก งูเกาสั่งให้ทหารเอาสุราในป้านที่เหลืออยู่ตามออกไปด้วย งูเกาเดินมาขึ้นม้าทรงตัวไม่ตรง ทหารต้องพยุงให้ขึ้นนั่งบนหลังม้าแล้วก็ยกออกจากด่าน กิมจัดมีความวิตกด้วยเห็นงูเกาเมาสุราไม่ใคร่จะได้สติก็ตามมาขึ้นดูบนกำแพงด่าน เห็นงูเกาเมาสุรานั่งไปบนหลังม้าทรงตัวไม่ตรงก็นึกว่างูเกาจะเสียทีแก่ข้าศึก ไม่รู้ที่จะห้ามประการใด
ฝ่ายจำเตียมอลีแม่ทัพฮวนนั้นรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดุร้าย ถือกระบองเหล็กหนักร้อยชั่ง เห็นทหารในด่านออกมาก็ขับม้าเข้าไปใกล้ เห็นงูเกาเมาสุราอยู่บนหลังม้าหันไปหันมาก็มีความประมาทว่าคนขี้เมาเช่นนี้จะสู้รบกับใครได้ จึงร้องถามไปว่าเจ้านี้คือผู้ใดกินสุราเมาจะมาหาที่ตายหรือ งูเกากำลังเมาสุราเงยหน้าดูแล้วก็มิได้ร้องโต้ตอบประการใด เรียกให้ทหารเอาสุราที่เหลือมากินเข้าไปอีก งูเกากินสุราเหลือขนาดก็รากพุ่งออกมา จำเตียมอลีเห็นงูเการากพุ่งออกวุ่นวายก็ขับม้าเข้าไปดูประมาทไม่ระวังตัว งูเกานั้นรากออกมาเสียได้ก็ค่อยสร่างเมา ลืมตาขึ้นเห็นจำเตียมอลีเข้ามาใกล้ก็ทะลึ่งตัวเอากระบองตีถูกศีรษะจำเตียมอลีแตกตกม้าลง ก็โดดลงจากม้าเอากระบี่ตัดศีรษะจำเตียมอลีตาย ทหารงูเกาเห็นนายมีชัยแก่ข้าศึกก็โห่ร้องชวนกันเข้าไล่ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็หนีกระจัดกระจายไป งูเกาคุมทหารไล่ติดตามฆ่าฟันพวกฮวนไปทางประมาณยี่สิบลี้แล้วก็กลับมาค่าย สั่งทหารให้เก็บรวบรวมเครื่องศาสตราวุธและเสื้อเกราะของพวกฮวนที่ฆ่าตายนั้นเอามามอบให้กิมจัดเป็นอันมาก กิมจัดจึงพูดสรรเสริญงูเกาว่า ท่านนี้ทำศึกเหมือนเทพยดาได้ชัยชนะแก่ข้าศึกง่าย ๆ นัก งูเกาว่าถ้าได้สุรามากินอีกที่ไหนพวกฮวนจะหนีพ้นไปได้คงจะตายอยู่หน้าด่านทั้งสิ้น ครั้นพูดแล้วงูเกาก็เข้าไปพักอยู่ในค่าย กิมจัดก็กลับไปที่อยู่เล่าความให้นางชิดสีภรรยาฟังว่า งูเกาแม่ทัพของงักฮุยคนนี้จะทำการงานสิ่งใดก็ไม่ถูกต้อง แต่เป็นคนมีบุญมีวาสนา ยกกองทัพไปครั้งใดก็ได้ชัยชนะแก่ข้าศึกง่าย ๆ ทุกครั้ง เวลาวันนี้งูเกาฆ่าแม่ทัพและนายทหารพวกฮวนตายลงเป็นอันมาก นางชิดสีจึงว่าซึ่งมีคนอย่างนี้มาเป็นทหารก็เป็นบุญบารมีของพระเจ้าแผ่นดินจะได้สืบเชื้อวงศ์ต่อไป
ฝ่ายนางไซเง๊กเป็นน้องของนางชิดสียังไม่มีสามีอยู่ด้วยกันกับนางชิดสี เวลากลางคืนวันนั้น นางไซเง็กนิมิตฝันว่ามีเสือดำตัวหนึ่งโตใหญ่ตรงเข้ามาในห้องเข้าปล้ำจะกัด นางไซเง็กก็ตกใจตื่นกำลังกลัวตัวสั่นวิ่งออกมาร้องบอกนางชิดสีพี่สาวให้ช่วย เวลานั้นยังไม่สว่างนางชิดสีนอนหลับกำลังฝันว่าเสือดำโตใหญ่เข้ามาในบ้าน ก็พอได้ยินเสียงนางไซเง๊กน้องสาวร้องเรียกให้ช่วย ก็ตกใจตื่นเปิดประตูออกมาถามว่าเจ้าตกใจอะไรจึงได้มาร้องเรียกเราเสียงลั่นดังนี้ นางไซเง๊กก็เล่าความฝันให้นางชิดสีพี่สาวฟังทุกประการ นางชิดสีว่าเราก็ฝันเห็นเสือดำเข้ามาในบ้านเหมือนกัน นางทั้งสองพูดกันอยู่จนรุ่งสว่าง พอกิมจัดตื่นจากที่นอนล้างหน้าแล้ว นางชิดสี นางไซเง๊กก็เข้าไปเล่าความฝันให้กิมจัดฟังทั้งสองคน กิมจัดได้ฟังแล้วก็ว่าเราก็ฝันเห็นเสือดำเหมือนกัน ซึ่งความฝันร่วมเหตุกันทั้งสามคนดังนี้เป็นอัศจรรย์นัก เราคิดเห็นว่าน้องสาวของเจ้าจะได้คู่ที่มีวาสนา นางชิดสีจึงถามว่าท่านเห็นอย่างไรจึงว่าดังนี้ กิมจัดจึงว่าฝันว่าเสือดำนั้นเห็นจะเป็นงูเกาแม่ทัพหน้านายทหารของงักฮุย ด้วยงูเกาเป็นคนมีกิริยามุทะลุเหมือนเสือนานไปจะมีวาสนา เราคิดจะยกน้องสาวเจ้าให้เป็นภรรยางูเกาจึงจะสมกับความฝันเจ้าจะเห็นเป็นประการใด นางชิดสีว่าข้าพเจ้าพี่น้องทั้งสองนี้ก็หมายเอาท่านเป็นที่พึ่ง เมื่อท่านเห็นควรประการใดแล้วก็ตามแต่ใจเถิด กิมจัดเห็นภรรยายอมแล้วก็ใช้คนสนิทไปสืบฟังดูที่ทหารของงูเกาว่างูเกามีภรรยาแล้วหรือยัง ทหารไปสืบได้ความกลับมาบอกว่างูเกายังหามีภรรยาไม่ กิมจัดได้ฟังก็มีความยินดีส่งบ่าวให้จัดการมงคลไว้ให้พรักพร้อมด้วยงูเกาเป็นคนมุทะลุไม่รู้จักการ ครั้นจะบอกให้รู้ก่อนก็กลัวงูเกาจะไม่รับ ครั้นจัดการเสร็จแล้วก็เอาเสื้อกางเกงหมวกสำรับหนึ่งมอบให้คนใช้ที่สนิทไปให้งูเกาแล้วบอกว่า กิมจัดให้เชิญท่านไปกินโต๊ะเสพสุราที่บ้าน งูเกาจึงถามว่า มาเชิญไปกินโต๊ะแล้วทำไมจึงเอาเสื้อกางเกงมาให้ดังนี้ด้วยเล่า คนใช้ว่าไม่ทราบ งูเกาก็รับเอาเสื้อกางเกงมาผลัดใส่หมวกแล้วออกเดินตรงมาบ้านกิมจัด กิมจัดกับขุนนางกรมการออกไปรับงูเกาเข้ามาในตึก งูเกาเห็นจัดการไว้โตใหญ่จึงคิดว่ากิมจัดจะทำการสิ่งใดจึงได้เชิญเรามาดังนี้ งูเกาจึงถามกิมจัดว่านี่ท่านทำการอะไรจัดแจงบ้านช่องครึกครื้นนักหนา กิมจัดบอกว่าเวลาวันนี้เป็นวันดีข้าพเจ้าทราบว่าท่านยังไม่มีภรรยา ข้าพเจ้ามีน้องสาวอยู่คนหนึ่งจะยกให้เป็นภรรยาท่านจึงได้จัดการมงคล จะให้ท่านอยู่เป็นสามีภรรยากัน งูเกาได้ฟังก็โกรธว่าท่านทำการดังนี้ ไม่บอกให้เรารู้ก่อนนั้นไม่ควรเลย พูดแล้วก็เดินออกมาขึ้นม้ากลับไปค่าย กิมจัดทำการไม่สมคิดได้ความอัปยศก็เข้าไปบอกนางชิดสีภรรยาว่า งูเกามาถึงนี่แล้วแจ้งความก็โกรธกลับไปค่าย ครั้นเราจะตามไปพูดจาอ้อนวอนก็ไม่ควร นางชิดสีจึงว่าท่านทำการไม่ถูกให้ได้ความอายแก่คนทั้งหลายจะคิดแก้ไขประการใด กิมจัดว่างูเกาเป็นทหารของงักฮุย ถ้างักฮุยมาแล้วเราจะไปว่ากล่าวกับงักฮุยก็เห็นงูเกาจะยอม พอรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งม้าใช้เข้ามาบอกว่างักฮุยแม่ทัพยกมาถึงแล้ว กิมจัดก็พาขุนนางกรมการออกไปคำนับรับงักฮุย งักฮุยเห็นกิมจัดผู้รักษาด่านออกมารับ ไม่เห็นงูเกาออกมาก็คิดแต่ในใจว่าเห็นงูเกาจะเสียทีกับข้าศึกจึงไม่ออกมารับเรา งักฮุยถามกิมจัดว่า งูเกาไปอยู่ไหนจึงไม่ออกมาด้วย กิมจัดก็เล่าความซึ่งเสพสุราเมาไปรบกับข้าศึกมีชัยชนะแล้ว ข้าพเจ้าและภรรยา น้องสาวนิมิตฝันคิดจะยกน้องภรรยาข้าพเจ้าให้งูเกา งูเกาโกรธกลับไปค่ายเสียขอท่านจงได้โปรดอย่าให้ข้าพเจ้าได้ความอับอายแก่ขุนนางกรมการและราษฎรทั้งหลายเลย งักฮุยได้ฟังว่างูเกามีชัยชนะแก่ข้าศึกกิมจัดจะยกน้องภรรยาให้งูเกา ก็ยินดีพูดว่าเราจะจัดแจงให้อยู่กินด้วยกันท่านอย่าวิตกเลย กิมจัดก็มีความยินดีคำนับลางักฮุยกลับมาบ้านเล่าความให้ภรรยาฟังทุกประการ
ฝ่ายงักฮุยให้ทหารตั้งค่ายเสร็จแล้วก็ให้ทึงฮวยไปหาตัวงูเกามา ทึงฮวยไปถึงที่อยู่งูเกา เห็นงูเกาใส่เสื้อกางเกงใหม่ ทึงฮวยก็บอกว่างักฮุยให้หา งูเกาว่าจะไปผลัดเสื้อกางเกงเสียก่อน ทึงฮวยว่าอย่าผลัดเลยไม่เป็นไรดอก สองนายก็พากันมาหางักฮุย งูเกาเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ งักฮุยจึงว่า การผัวเมียนี้ก็เป็นการดี เหตุไฉนเจ้าจึงมาทำบิดพลิ้วเสียให้เขาได้ความอับอาย วันนี้เป็นวันดีแล้วเราจะพาเจ้าไปทำการมงคล ให้อยู่กินเป็นสามีภริยากันกับน้องภรรยากิมจัด ท่านอย่าบิดพลิ้วผัดเพี้ยนไปเลย งูเกาได้ฟังงักฮุยว่าก็ไม่อาจขัดขืนตามงักฮุยไปถึงบ้านกิมจัด กิมจัดกับขุนนางกรมการก็พากันออกมารับงักฮุย งูเกาเข้าไป งักฮุยทำการมงคลให้งูเกากับนางไซเง๊กอยู่กินด้วยกันแล้วก็กลับมาค่าย ประกาศสั่งแก่นายทหารทั้งปวงว่าตั้งแต่วันนี้ไป ถ้าผู้ใดจะยกบุตรสาวและญาติพี่น้องให้ในกำลังทำการศึกสงครามท่านทั้งปวงอย่าได้รับ ถ้าแม้นว่าการศึกสงครามแล้วถ้าผู้ใดจะยกบุตรสาวญาติพี่น้องให้เป็นภรรยาชอบใจแล้วก็จงรับเอาเถิด อย่ากลัวเกรงบอกกล่าวเราให้รู้ก่อนเลยเราให้อนุญาตแล้ว
ฝ่ายเล่าอือตั้งแต่ไปสามิภักดิ์อยู่ด้วยกิมงึดตุด กิมงึดตุดตั้งให้เป็นที่ลูอ๋องไปอยู่รักษาเมืองซัวตั๋ง เล่าอือมีบุตรคนหนึ่งชื่อเล่าหงีมีสันดานหยาบช้าและกดขี่ข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนต่างๆ ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่ง เล่าหงีกับบ่าวไพร่ประมาณสามร้อยคน พากันไปเที่ยวที่บ้านเม่งเกจึง เล่าหงีให้บ่าวปล่อยนกไปเที่ยว นกนั้นถ้าบินขึ้นไปเห็นมีสัตว์สิ่งใด นกนั้นก็ร้องขึ้น สุนัขของเล่าหงีก็ตามไปกัดสัตว์นั้นตาย นกเล่าหงีปล่อยบินขึ้นไปไม่เห็นสัตว์สิ่งใดก็ลงไปจับอยู่ที่นา ยังมีชายหนุ่มเป็นบ่าวของเม่งไทก๋งไปอยู่นานั้น เห็นนกบินมาจับอยู่ตรงหน้าก็เดินเข้าไปเอาไม้ตีนกนั้นตาย เอานกกลับมาบ้าน บ่าวของเล่าหงีตามนกไปเห็นชายหนุ่มผู้นั้นเดินหิ้วนกมาก็จำได้ จึงถามว่าเจ้านี้ชื่อไรมาแต่ไหนจึงได้ตีนกของนายเราตาย ชายนั้นว่านกบินมาจับที่นาเราก็ตีตาย จะเอาไปทำต้มแกงกิน ตัวเราเป็นบ่าวของเม่งไทก๋งเศรษฐี บ่าวเล่าหงีได้ฟังก็เข้าตีชายผู้นั้นตาย พากันกลับมาบอกกับเล่าหงีว่า ข้าพเจ้าตามนกไปเห็นชายผู้หนึ่งตีนกตายหิ้วมา ข้าพเจ้าจะเอาตัวชายผู้นั้นมาให้ท่าน ชายนั้นทุ่มเถียงด่าว่าท้าทายมาถึงท่านเป็นอันมากว่าตัวเป็นบ่าวของไทก๋งเศรษฐีหากลัวใครไม่ ข้าพเจ้าจึงได้ตีชายผู้นั้นตายเสียแล้ว เล่าหงีจึงว่า ชายผู้นั้นมันพูดจาหยาบช้าตีตายเสียแล้วก็สมน้ำหน้า แต่เราจะเอานกใช้กับเม่งไทก๋งผู้นายให้จงได้ พูดแล้วเล่าหงีก็พาบ่าวไพร่ไปที่บ้านเม่งไทก๋ง ร้องบอกว่าพวกบ่าวตีนกของเราตายจงเอาเงินทองเป็นค่านกมาใช้ให้เรา เมงไทก๋งได้ฟังก็โกรธว่านกบินมาอยู่กลางนาบ่าวเราสำคัญว่าเป็นของป่าก็ตีตาย แล้วบ่าวท่านตีบ่าวเราตายทำการเกินเหตุ แล้วมิหนำซ้ำจะมาเอาเงินใช้ค่านกอีกด้วยเล่าทำข่มเหงนัก เล่าหงีได้ฟังก็โกรธขับม้าขยับเข้าไปจะตี เมงไทก๋งตกใจหันตัวกลับจะวิ่งหนีก็ล้มลง เมงไทก๋งเป็นคนชราศีรษะฟาดไปถูกศิลาแตกโลหิตไหล บ่าวเม่งไทก๋งเห็นนายศีรษะแตก ก็วิ่งมาอุ้มเอาเม่งไทก๋งพาเข้าไปในบ้านแล้วไปบอกเม่งปังเกียด บุตรเมงไทก๋ง เม่งปังเกียดได้แจ้งก็วิ่งมาโดยเร็ว เห็นบิดาศีรษะแตกก็ตกใจถามว่า ทำไมศีรษะจึงแตกดังนี้ เมงไทก๋งบอกว่า เล่าหงีเขากระทำข่มเหงเหลือเกินนักจะเข้าตีเอาบิดา บิดาหลบได้ล้มลง ศีรษะถูกก้อนศิลาแตก เมื่อขณะพูดกันอยู่นั้น แผลที่ศีรษะเม่งไทก๋งโลหิตไหลไม่หยุด เม่งไทก๋งก็ถึงแก่ความตาย เม่งปังเกียดเห็นบิดาตายก็ร้องไห้ มีความโกรธแค้นเล่าหงียิ่งนัก ขณะนั้นเล่าหงียังยืนอยู่ที่หน้าบ้าน ร้องทวงจะเอาเงินค่านกให้ได้ ว่าถ้าไม่ใช้เงิน ก็จะฆ่าเสียให้หมดทั้งบ้าน เม่งปังเกียดได้ยินก็เข้าไปหยิบเอาอาวุธที่ในเรือนมาขึ้นม้าออกไปหน้าบ้าน เห็นเล่าหงีขี่ม้ายืนอยู่จึงร้องว่า อ้ายพ่อลูกสองคนนี้เป็นกบฏต่อพระเจ้าซ้องเกาจง แล้วมิหนำซ้ำมาข่มเหงชาวบ้านให้ได้ความเดือดร้อน กูจะฆ่ามึงเสียให้ได้ ว่าแล้วก็ขับม้าเข้าไล่ฟันเล่าหงี ทหารเล่าหงีซึ่งตามออกมาสู้รบป้องกันนาย ถูกเม่งปังเกียดฆ่าตายเป็นหลายคน เล่าหงีเห็นฝีมือเม่งปังเกียดเข้มแข็ง จะสู้ไม่ได้ขับม้าหนี เม่งปังเกียดไล่ตามไปไม่ทันก็กลับมาบ้าน เอาศพบิดาใส่หีบไปฝังตามธรรมเนียม แล้วพูดกับชาวบ้านเหล่านั้นว่า เล่าหงีหนีไปคงจะเอาอำนาจของบิดา คุมทหารมากระทำร้ายแก่พวกเราอีกเป็นมั่นคง ท่านทั้งปวงจงพากันอพยพหนีไปเสียให้พ้นภัยเถิด ตัวเราก็จะพาครอบครัวไปอยู่ที่อื่น ชาวบ้านในตำบลนั้นได้ฟังถ้อยคำเม่งปังเกียดว่าก็ตกใจต่างคนไปรวบรวมข้าวของ พาครอบครัวบุตรภรรยาบ่าวไพร่อพยพหนีไปจากตำบลบ้านนั้นทั้งสิ้น
ฝ่ายเล่าหงีมาถึงบ้าน ก็เล่าความซึ่งวิวาทกับเม่งปังเกียดให้เล่าอือผู้บิดาฟังทุกประการเล่าอือก็โกรธจึงว่าอ้ายพวกชาวบ้านเหล่านี้กำเริบอาจหาญนัก จะต้องเอาตัวมาทำโทษเสียให้เข็ดหลาบ ก็สั่งให้เล่าหงีคุมทหารห้าร้อยยกไปว่าถ้ามันสู้รบแล้วก็ให้ฆ่าเสียให้สิ้นตำบลบ้านนั้น ขณะนั้นเล่าหลิมบุตรที่สองน้องเล่าหงี ออกห้ามว่า บิดาอย่าเพิ่งวุ่นวายไปก่อน พวกเราตกมาอยู่กับกิมงึดตุดนี้ก็ไม่สุจริต คนทั้งปวงพากันครหานินทาติเตียนว่าอกตัญญูต่อเจ้า ประการหนึ่งก็พึ่งจะมาเป็นเจ้าเมืองใหม่ ๆ ยังไม่มีคุณสิ่งใดต่อราษฎร ซึ่งจะทำการดุร้ายพลอยโกรธไปกับเล่าหงีนั้น ข้าพเจ้าเห็นไม่ชอบ เล่าอือได้ฟังก็โกรธ ร้องตวาดด่าเล่าหลิมด้วยคำหยาบช้าว่า ตัวเองเป็นลูก ไม่ควรมาสั่งสอน อย่าพูดอวดสติปัญญาไปดังนี้อีก ถ้ามิฟังจะทำโทษให้จงหนัก เล่าหลิมเห็นบิดาโกรธไม่เชื่อถ้อยคำก็คิดน้อยใจว่า ข้าพเจ้าพูดทั้งนี้ก็ปรารถนาจะให้มีความดีต่อบิดา มาเป็นผิดไปเสียดังนี้ ก็ไม่ขออยู่ทำราชการด้วย ว่าแล้วก็เอาศีรษะฟาดเข้ากับกำแพงแตกตายในทันใดนั้น เล่าอือกำลังโกรธมิได้มีความอาลัยต่อบุตร สั่งให้คนใช้เอาศพไปฝังเสีย
ฝ่ายเล่าหงี คุมทหารไปถึงตำบลบ้านเม่งปังเกียด ไม่เห็นมีราษฎรชาวบ้านพากันอพยพไปสิ้น เล่าหงีเข้าไปในบ้านเม่งปังเกียด เที่ยวค้นดู ไม่พบปะผู้คน ก็ให้ทหารเอาไฟเผาบ้านเม่งปังเกียดและราษฎรเหล่านั้นเสียสิ้นทั้งตำบล แล้วก็พาทหารกลับไปบ้าน
๓๓
ฝ่ายเม่งปังเกียด เดินไปตามทางพบศาลาแห่งหนึ่งเห็นชาวบ้านขายน้ำชา ก็แวะเข้าไปจะซื้อกิน แล้วจึงคิดตรึกตรองดูว่า เราหนีเล่าหงีทิ้งถิ่นฐานบ้านช่องมาครั้งนี้ไม่เห็นผู้ใดจะเป็นที่พึ่ง ช่วยแก้แค้นทดแทนเล่าหงีได้ จำจะไปทำราชการอยู่กับงักฮุย ณ เมืองงอทังกวน แต่ไม่รู้จักทางที่จะไปม้าก็ไม่มีขี่ ในขณะนั้นเห็นม้าตัวหนึ่งอยู่ที่ต้นไม้ เม่งปังเกียดจึงถามชาวบ้านว่าม้าตัวนี้เป็นของผู้ใด ชาวบ้านเหล่านั้นก็ไม่รู้ เม่งปังเกียดจึงเดินไปเที่ยวสืบถามหาเจ้าของม้าก็ไม่ได้ความ จึงกลับมายืนพิจารณาดู เห็นรูปงดงามเข้มแข็งสมเป็นม้าทหารดีนักหนา เหตุใดหนอจึงไม่มีเจ้าของมาเฝ้ารักษาอยู่ จำเราจะเอาม้าตัวนี้ไปเสียก่อน ถ้าพบปะเจ้าของแล้วจึงค่อยพูดคิดราคาให้เขา เม่งปังเกียดก็ขึ้นขี่ม้านั้นควบไปตามทาง
ฝ่ายโจรเจ้าของม้าไปเที่ยวแอบซุ่มอยู่ตามหนทางช่องแคบ คอยตีชิงคนเดินทางเห็นเม่งปังเกียดควบม้ามาจึงพูดกับเพื่อนโจรกันว่า คนที่ขี่ม้ามานั้นจะมาจับตัวเราดอกกระมัง ครั้นเม่งปังเกียดขี่ม้ามาใกล้ พวกโจรเห็นก็จำได้ว่าเป็นม้าของตัว จึงเอาเชือกขึงขวางทางไว้ เม่งปังเกียดขับม้ามาไม่ทันรู้ว่าเชือกผ่านเท้าม้าเข้าล้มลง พวกโจรจับเม่งปังเกียดได้ ถามว่าเหตุใดตัวจึงลักเอาม้าของเรามา เม่งปังเกียดว่าม้าตัวนี้ผูกอยู่ที่ต้นไม้เราเที่ยวถามหาเจ้าของนักหนาก็ไม่พบ จึงได้เอาม้าตัวนี้ขี่มาถ้าพบปะเจ้าของจะเอาเงินทองสักเท่าใดพอสมควรราคาก็จะให้ หรือจะเอาม้าคืนไปก็ตาม พวกโจรได้ฟังก็โกรธจึงเอาตัวเม่งปังเกียดไปให้อูเทียนเปานายใหญ่บอกว่าชายผู้นี้ลักเอาม้าของท่านขี่มา อูเทียนเปาได้ฟังก็โกรธจึงสั่งให้เอาตัวเม่งปังเกียดไปผ่าอกและเอาหัวใจมาต้มเราจะกิน พวกโจรก็เอาตัวเม่งปังเกียดมัดไปจะผ่าอก เม่งปังเกียดจึงพูดว่าตัวเราครั้งนี้ไม่ควรจะมาตายด้วยฝีมือพวกโจรเลย งักจิ้นนายโจรที่สองได้ยินก็วิ่งเข้าไปดูเห็นเม่งปังเกียด ก็จำได้ว่าเป็นสหายของตัวมาแต่เดิม ก็เข้าไปแก้มัดออกแล้วว่ากับพวกโจรซึ่งจะฆ่าเม่งปังเกียดนั้นว่า คนนี้เป็นเพื่อนของเราเจ้าอย่าเพิ่งฆ่าก่อน เม่งปังเกียดเห็นงักจิ้นก็ดีใจว่าครั้งนี้ถ้าไม่พบท่านแล้วข้าพเจ้าก็คงตาย งักจิ้นพาเม่งปังเกียดไปที่สำนักแล้ว จึงบอกกับพวกนายโจรเหล่านั้นว่าเม่งปังเกียดนี้เป็นเพื่อนกับเรามาแต่เดิม เราได้มีหนังสือไปเชิญมาอยู่ด้วยกันก็ไม่พบปะ บัดนี้ได้มาพบปะกันแล้ว เรามีความยินดีนัก พวกนายโจรเหล่านั้นก็พลอยยินดีด้วย ต่างคนถามชื่อและแซ่กันแล้ว งักจิ้นถามว่าเหตุใดพวกโจรจึงได้จับตัวท่านมาได้ เม่งปังเกียดก็เล่าความเดิมตั้งแต่เล่าหงีกระทำข่มเหงจนบิดาตายจึงได้หนีมาให้งักจิ้นฟังทุกประการ งักจิ้นว่าท่านมานี้จะไปอยู่ตำบลใด เม่งปังเกียดว่าข้าพเจ้าคิดจะไปอยู่ด้วยงักฮุยที่เมืองงอทังก๊วน ขอกองทัพยกมาทำการแก้แค้นเล่าอือ เล่าหงีพ่อลูกให้จงได้ อูเทียนเปาจึงว่าท่านเป็นสหายของงักจิ้นก็เหมือนสหายของเรา ท่านอย่าต้องไปถึงงักฮุยเลยให้ได้ความลำบากด้วยหนทางไกล ทหารของเรามีอยู่ถึงหมื่นเศษพอจะสู้รบกับเล่าอือได้ เม่งปังเกียดว่าท่านเมตตาดังนี้ก็ขอบใจนักหนาแล้ว แต่ใจข้าพเจ้าซึ่งคิดอยู่กับงักฮุยนั้น เพราะเห็นว่างักฮุยเป็นคนมีกตัญญูต่อเจ้านายและบิดามารดาทั้งน้ำใจก็กว้างขวางโอบอ้อมอารีรู้จักคนดีและชั่ว จะทำการสิ่งใดก็ไม่ถือยศศักดิ์เจียมตัวมิได้ลบหลู่หักหาญท่านผู้ใด เห็นว่าพอจะเข้าทำราชการอยู่ด้วยหาความสุขได้ พวกท่านซึ่งเป็นนายโจรอยู่นี้ก็ประกอบไปด้วยสติปัญญา และฝีมือเข้มแข็งแกล้วกล้าสามารถ ซึ่งจะมาประพฤติเป็นโจรเอาสติปัญญาและฝีมือมาทิ้งเสียในป่านั้นเห็นไม่ควรเลย ถ้าจะเข้าไปทำราชการอยู่กับงักฮุยให้มีชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดินจะมิดีกว่าหรือ ข้าพเจ้าพูดทั้งนี้ก็เพราะมีความรักใคร่นับถือท่านจริง ๆ นายโจรได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีเห็นชอบด้วย จึงให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงเสพสุราพูดกันเป็นที่สบาย ครั้นกินโต๊ะแล้วอูเทียนเปาสั่งให้ทหารรวบรวมข้าวของตระเตรียมตัวไว้พร้อมกันแล้วก็ออกเดินไปเมืองงอทังก๊วน
ฝ่ายงักฮุยครั้นถึงเดือนเจ็ดขึ้นสิบห้าค่ำเป็นวันสารท ก็ทำเครื่องเซ่นคำนับตามธรรมเนียมปีเดือน งูเกาจึงพูดกับกิดแชว่าเราจะเซ่นคำนับผีปู่ย่าตายายในเมืองนี้เห็นจะไม่ได้ด้วยผู้คนชาวบ้านมากนักปิศาจที่ไหนจะอาจมารับเครื่องเซ่นได้ เชิญท่านไปทำเครื่องเซ่นคำนับที่ชายป่านอกเมืองเถิด ผีปู่ย่าตายายเราจะได้มากินเครื่องเซ่นให้สบาย กิดแชก็เห็นชอบด้วย พากันเอาสิ่งของเครื่องเซ่นไปที่ชายป่านอกเมือง เดินเที่ยวหาที่จะทั้งโต๊ะเครื่องเซ่น พอแลเห็นต้นไม้ไหวสะเทือนอยู่ งูเกาคิดประหลาดใจก็เดินเข้าไปดูเห็นคนซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้นั้นคนหนึ่ง ก็ร้องตะโกนเรียกกิดแช กิดแชก็วิ่งเข้าไปช่วยกันจับคนผู้นั้นได้ งูเกาจึงว่าคนนี้มันเป็นทหารกิมงึดตุดใช้ให้มาสอดแนมดูกองทัพเราแน่แล้วก็เอาตัวมาส่งให้งักฮุย งักฮุยเห็นก็รู้ว่าเป็นทหารกิมงึดตุด จึงแกล้งทำเป็นเมาสุราพูดฟั่นเฟือนว่าให้แก้มัดเตียปอออกเสีย เตียปอคนนี้เราใช้ให้ถือหนังสือไปถึงเล่าอือที่เมืองซัวตั๋งเอง หาใช่ทหารกิมงึดตุดไม่ เหตุใดจึงไปซุ่มซ่อนอยู่จนให้งูเกาเขาจับเอามาได้ เดี๋ยวนี้เอาหนังสือไว้ที่ไหน ทหารผู้นั้นได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะพูดประการใด งักฮุยว่าเห็นจะเอาหนังสือไปตกเสีย แล้วจึงได้เชือนแชหลบเหลี่ยมอยู่ดังนี้ ทหารผู้นั้นได้ฟังก็ไม่เข้าใจว่าเหตุผลอย่างไร ร้องว่าขอโทษข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด งักฮุยจึงแกล้งพูดไปอีกว่า คราวนี้จะยกโทษเสียจะให้ถือหนังสือไปอีกครั้งหนึ่ง ถ้าไม่ได้ราชการจะเอาโทษถึงตาย ว่าแล้วก็เขียนหนังสือประทับตราเข้าผนึกเอาขี้ผึ้งห่อปั้นกลมกันน้ำไม่ให้เปียก มีสายเชือกผูกมอบให้คนผู้นั้นผูกบั้นเอวซ่อนไว้ในกางเกงรีบไปให้เล่าอือ ณ เมืองซัวตั๋งโดยเร็ว ทหารผู้นั้นก็คำนับลาไป งูเกานั่งอยู่ที่นั้นจึงนึกแต่ในใจว่า งักฮุยนี้แต่ก่อนมาถึงจะเสพสุราเมาสักเท่าใด ๆ สติก็ไม่ฟั่นเฟือนซึ่งจะดูคนผิดไปดังนี้ไม่เห็นด้วยมีความสงสัยนัก จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วถามว่า คนซึ่งข้าพเจ้าจับมานั้นเป็นทหารกิมงึดตุดจริง ๆ เหตุใดท่านจึงว่าเป็นเตียปอปล่อยให้ไปเสียเล่า งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะพูดกิริยาเป็นปรกติว่า ท่านไม่รู้ในอุบาย ทหารผู้นี้เราก็แน่ในใจว่าเป็นคนของกิมงึดตุดใช้ให้มาสืบสวน ครั้นเราจะฆ่าเสียก็ไม่เห็นประโยชน์สิ่งใด เราจึงคิดอุบายทำหนังสือให้ไปถึงเล่าอือ ถ้ากิมงึดตุดรู้หนังสือนั้นแล้วก็คงจะคิดโกรธสงสัยเล่าอือ เล่าอือกับกิมงึดตุดก็คงจะล้างผลาญกันนั้น เราไม่ต้องยกกองทัพไปกำจัดเล่าอือ จะมิดีกว่าหรือ งูเกาและทหารทั้งปวงได้ฟังก็สรรเสริญว่า ท่านนี้มีสติปัญญาสุขุมลึกซึ้งสมควรเป็นแม่ทัพโดยแท้
ฝ่ายทหารกิมงึดตุดซึ่งรับเอาหนังสืองักฮุยไปนั้น ครั้นไปถึงเมืองฮ่อกันฮู้ก็เข้าไปคำนับกิมงึดตุด กิมงึดตุดถามว่าเราใช้ให้ไปสอดแนมดูกองทัพงักฮุยได้ความประการใดมาบ้าง ทหารผู้นั้นว่าข้าพเจ้าไปถึงเมืองงอทังก๊วน เวลากลางวันก็เข้าไปซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ เวลากลางคืนจึงได้ออกเที่ยวไปสืบราชการ พบงูเกาจับข้าพเจ้าไปให้งักฮุย งักฮุยเมื่อเวลานั้นเมาสุราเหลือขนาดเรียกข้าพเจ้าว่าเตียปอแล้วทำหนังสือให้ข้าพเจ้าเอาไปให้เล่าอือ ข้าพเจ้าก็รีบมา กิมงึดตุดถามว่าหนังสือนั้นอยู่ไหนจงเอามาให้เราดู ทหารนั้นก็เปลื้องกางเกงแก้เชือกที่ผูกลูกขี้ผึ้งห่อหนังสือคาดเอวออกส่งให้กิมงึดตุด กิมงึดตุดแก้ผนึกออกอ่านได้ความว่า งักฮุยคำนับมาถึงเล่าอือ ด้วยท่านมีหนังสือไปถึงข้าพเจ้าว่าให้เร่งยกกองทัพไปตีเมืองซัวตั๋งนั้นท่านจะเปิดประตูรับโดยดี ข้าพเจ้ามีความขอบใจนัก บัดนี้ได้จัดเตรียมกองทัพไว้พร้อมแล้ว อีกสักสี่วันห้าวันจึงจะยกไป ขอท่านจงเตรียมการคอยข้าพเจ้าไว้เถิด กิมงึดตุดดูหนังสือแล้วโกรธพูดกับนายทหารว่า เล่าอือคนนี้เดิมเราก็คิดจะไม่เลี้ยงมันแล้วเห็นว่าใจคอโลเลไม่ซื่อตรง แต่เป็นกำลังจะทำศึกจึงต้องจำใจตั้งให้เป็นอ๋องเพื่อจะเอาการ บัดนี้มันก็คิดกลับใจประทุษร้ายต่อเราแล้วจะละไว้ไม่ได้ จำจะยกกองทัพไปกำจัดเสียโดยเร็ว คับมิชีได้ฟังจึงว่าขอท่านงดก่อน หนังสือฉบับนี้ข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่เกลือกจะเป็นอุบายของงักฮุย ถ้าทำไปก็จะได้ความอัปยศ ขอท่านให้คนไปสืบที่เมืองซัวตั๋งก่อน กิมงึดตุดว่าซึ่งท่านพูดนั้นก็ชอบอยู่ แต่เราเห็นว่าเล่าอือคนนี้ เป็นคนไม่มีกตัญญูสัตย์ซื่อต่อเจ้านาย เราคิดเกลียดชังมันนานแล้ว ให้ไปอยู่เมืองซัวตั๋งก็ทำการกำเริบหยาบช้าต่อราษฎรต่าง ๆ ข่าวชั่วของเล่าอือมาเข้าหูเราหลายครั้งแล้ว คับมิชีได้ฟังก็มิได้ว่าประการใด กิมงึดตุดจึงสั่งให้กิมงันมอลีจือคุมทหารห้าพันยกไปกำจัดเล่าอือกับพรรคพวกซึ่งคบคิดกันกระทำคุมเหงเบียดเบียนราษฎรนั้นเสียให้สิ้นเชิง กิมงันมอ ลีจือก็คำนับลาออกมาจัดทหารเข้ากระบวนทัพยกตรงไปเมืองซัวตั๋ง
ฝ่ายงักฮุยอยู่มาวันหนึ่งออกว่าราชการ ม้าใช้เข้ามาแจ้งว่ากองทัพยกมาตั้งอยู่หน้าเมืองพวกหนึ่ง แต่ยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพยกมาแต่ไหน งักฮุยจึงให้ซีฉวน ทึงฮวยสองนายออกไปสืบดูให้รู้ความว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพยกมา ซีฉวน ทึงฮวยก็คำนับลาขึ้นขี่ม้าออกไปถึงหน้าทัพ จึงถามทหารว่าทัพนี้ผู้ใดเป็นนายยกมาแต่ไหน ทหารนั้นก็เอาความเข้าไปแจ้งเม่งปังเกียด ว่างักฮุยให้นายทหารออกมาถาม เม่งปังเกียดแจ้งแล้วก็พานายโจรออกมา ซีฉวนจึงถามว่า ซึ่งท่านยกกองทัพมาตั้งอยู่ที่นี้จะไปไหน ท่านผู้ใดเป็นนาย เม่งปังเกียดบอกว่าข้าพเจ้าทั้งปวงทราบความเลื่องลือไปว่างักฮุยประกอบไปด้วยสติปัญญาใจโอบอ้อมอารี รักทแกล้วทหารเป็นอันมาก พวกข้าพเจ้ามาครั้งนี้ปรารถนาจะเข้าสามิภักดิ์ทำราชการอยู่ด้วยงักฮุย ซีฉวน ทึงฮวยได้ฟังก็ลงจากม้าต่างคนคำนับกันแล้ว ซีฉวน ทึงฮวยก็พาเม่งปังเกียดกับนายทหารทั้งห้าคนเข้าไปในเมืองงอทังก๊วน ซีฉวนเข้าไปแจ้งความตามถ้อยคำเม่งปังเกียด พูดให้งักฮุยฟังทุกประการ งักฮุยได้แจ้งก็มีความยินดีสั่งให้พาตัวเข้ามาที่ว่าราชการ นายโจรทั้งหกเข้าไปถึงก็คำนับงักฮุย งักฮุยเชิญให้นั่งตามสมควรแล้วพูดว่า ท่านมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยเรานั้นมีความขอบใจนัก เราจะทำนุบำรุงไปตามสติปัญญา ตัวท่านทั้งหกนี้มีชื่อใดแซ่ไรถิ่นฐานตั้งอยู่ไหน นายโจรเหล่านั้นก็บอกชื่อและแซ่ถิ่นฐานที่อยู่แจ้งทุกคน แต่เม่งปังเกียดบอกว่าตัวข้าพเจ้านี้อยู่เมืองซัวตั๋ง กิมงึดตุดตั้งให้เล่าอือไปเป็นเจ้าเมือง เล่าหงีบุตรเล่าอือเที่ยวกระทำคุมเหงราษฎร แล้วกระทำร้ายแก่บิดาข้าพเจ้าจนถึงแก่ความตาย ข้าพเจ้ามีใจเจ็บแค้นนักคิดจะมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยท่าน ขออาสาเป็นทหารไปปราบปรามเล่าอือ เล่าหงีพ่อลูกซึ่งเป็นคนอกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดิน จะได้แก้แค้นแทนบิดาข้าพเจ้าด้วย ครั้นมาถึงกลางทางพบ อูเทียนเปา อูเทียนเข่ง ซือเค่ง กิมปิว งักจิ้น ห้านายคุมทหารตั้งอยู่ที่ตำบลเขาอองูซัวแขวงเมืองซัวตั๋ง ข้าพเจ้าจึงได้ชวนให้มาทำราชการอยู่กับท่าน งักฮุยได้ฟังจึงว่าเล่าอือนี้เดิมทำราชการอยู่ในกองทัพเดียวกันกับเราเป็นคนโกงนัก ครั้นเตียซอแม่ทัพรู้จะจับตัวก็หนีไปอยู่กับกิมงึดตุด เราได้คิดกลอุบายไปล่อลวงให้กิมงึดตุดยกกองทัพไปกำจัดเล่าอืออยู่แล้ว ถ้าไม่สำเร็จเราจึงจะยกกองทัพไปฆ่ามันเสียให้ได้ ท่านอย่าวิตกทุกข์ร้อนไปเลย เม่งปังเกียดได้ฟังก็มีความยินดี งักฮุยให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงทหารซึ่งสามิภักดิ์ใหม่ปรึกษาพูดจาด้วยข้อราชการต่าง ๆ
ฝ่ายทหารม้าใช้ซึ่งงักฮุยให้ไปสืบราชการ ณ เมืองซัวตั๋งกลับมา แจ้งความแก่งักฮุยว่าได้ไปสืบราชการที่เมืองซัวตั๋ง ได้ความสองข้อ ข้อหนึ่งเล่าหงีบุตรเล่าอือไปเที่ยวยิงนก แล้วไปคุมเหงราษฎรสู้รบกับเม่งปังเกียด ซึ่งเป็นชาวบ้านอยู่ตำบลนั้น เล่าหงีสู้เม่งปังเกียดไม่ได้หนีกลับไปขอทหารเล่าอือบิดาสามพันจะไปสู้รบกับเม่งปังเกียดอีก เล่าหลิมห้ามไว้ว่าอย่าให้เล่าหงีพาทหารไปคุมเหงราษฎร เล่าอือบิดาก็ไม่ฟัง เล่าหลิมน้อยใจเอาศีรษะฟาดศิลาแตกตาย ข้อหนึ่งกิมงึดตุดให้กิมงันมอ ลีจือคุมทหารสามพันยกมากำจัดเล่าอือ และทหารพรรคพวกเล่าอือเสียหมดสิ้นแล้ว แต่เล่าหงีนั้นไปเที่ยวยิงนกอยู่ในป่า รู้ว่ากิมงึดตุดให้ยกกองทัพมาก็หนีเอาตัวรอดไปได้ งักฮุยได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงเอาเงินและเสื้อผ้าให้เป็นบำเหน็จรางวัลแก่ทหารผู้นั้น
ฝ่ายกิมงันมอ ลีจือครั้นยกกองทัพไปกำจัดเล่าอือแล้วก็รวบรวมทรัพย์สิ่งของทองเงินของเล่าอือรีบยกกองทัพกลับมาเมืองฮ่อกันฮู้แจ้งความให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดก็ยินดีจึงเอาทรัพย์สิ่งของของเล่าอือแจกให้เป็นบำเหน็จแก่ทหารทั้งปวงตามสมควรจนสิ้น อยู่มาวันหนึ่งกิมงึดตุดออกว่าราชการ ปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่าเราจะยกกองทัพไปตีเมืองกิมเหลง แต่มีความวิตกอยู่ด้วยงักฮุยมาตั้งอยู่เมืองงอทังก๊วนเป็นต้นทางที่จะไป ท่านผู้ใดจะอาสาไปตีเมืองงอทังก๊วนเสียให้แตกอย่าให้งักฮุยตั้งติดอยู่ได้ เนียมฮั่นผู้พี่กิมงึดตุดว่าข้าพเจ้าจะขอไปตีเมืองงอทังก๊วนเอง กิมงึดตุดก็ยินดีจัดทหารสิบหมื่นให้เนียมฮั่น ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ยกทหารออกจากเมืองฮ่อกันฮู้ เดินทางไปถึงเมืองงอทังก๊วน เนียมฮั่นให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายทหารม้าใช้สืบราชการ เห็นกองทัพยกมาก็รีบเข้าไปแจ้งแก่งักฮุย งักฮุยสั่งให้จิวแชคุมทหารห้าพันยกไปตั้งคอยรับกองทัพฮวนอยู่ทิศเหนือ ให้กิดแชคุมทหารห้าพันไปตั้งอยู่ทิศใต้ ให้เลียงเฮงคุมทหารห้าพันไปตั้งอยู่ทิศตะวันออก ให้เตียหุนคุมทหารห้าพันไปตั้งอยู่ทิศตะวันตก นายทหารทั้งสี่ก็คำนับลามาจัดกองทัพยกไป งักฮุยเกณฑ์ทหารให้รักษาหน้าที่เชิงเทินเมืองไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายเนียมฮั่นเห็นกองทัพทหารงักฮุยออกมาตั้งค่ายรายกันอยู่หน้าเมืองทั้งสี่ด้านดูมั่นคงแข็งแรงนัก จึงคิดว่าครั้งก่อนเรามีทหารมารบกับงักฮุยก็สิบหมื่นเหมือนครั้งนี้ งักฮุยปลอมเข้าปล้นค่ายฆ่าทหารเราตายเสียเป็นอันมาก ครั้งนี้เกลือกงักฮุยจะปลอมเข้าปล้นค่ายอีกจะประมาทแก่การมิได้ จึงให้ทหารขุดคูกว้างลึกไว้รอบค่าย แล้วเอาแตะตีทับเอาหญ้าและฟางทับดินเกลี่ยปิดบนไว้ แล้วเนียมฮั่นนั้นให้ทหารแต่งตัวเป็นแม่ทัพนั่งอยู่ที่ว่าราชการ เนียมฮั่นนั้นแต่งตัวปลอมเป็นทหารเลว ไปเที่ยวตรวจตราอยู่ตามรอบค่าย
๓๔
ฝ่ายกิดแชครั้นเวลาค่ำสั่งนายทหารให้รักษาค่ายไว้ให้มั่นคง ตัวเราจะลอบเข้าไปสอดแนมดูที่ค่ายเนียมฮั่น จะทำประการใด ครั้นเวลาตกประมาณสามยาม กิดแชถืออาวุธเดินลอบเข้าไปดูข้าศึกแลเห็นทหารซึ่งเนียมฮั่นให้แต่งตัวเป็นแม่ทัพนั่งอยู่ กิดแชเห็นได้ทีก็วิ่งถลันจะเข้าไปฟันทหารผู้รักษาประตู กิดแชตกลงไปในคู ทหารเนียมฮั่นจับตัวกิดแชได้เอาไปให้เนียมฮั่น เนียมฮั่นสำคัญว่างักฮุยลอบเข้ามาปล้นค่ายเหมือนครั้งก่อนก็ยินดี ครั้นพิเคราะห์ดูก็เห็นมิใช่งักฮุยจึงสั่งให้ทหารเอาตัวไปตัดศีรษะเสีย เซียนบุนหนึงจึงว่ากิมงึดตุดได้สั่งไว้ว่าถ้าผู้ใดจับกิดแชได้ก็ให้เอาตัวไปส่งให้ กิมงึดตุดจะฆ่าฟันกับมือเองให้หายแค้น ทหารผู้นี้คือกิดแชเป็นแน่แล้ว เนียมฮั่นได้ฟังก็สั่งให้งดไว้ให้กิมงันนึงหนึง งึนงันลังหลังคุมทหารพันหนึ่งคุมตัวกิดแชจำไปส่งกิมงึดตุด ณ เมืองฮ่อกันฮู้ ทหารทั้งสองนายกับไพร่พันหนึ่งก็คุมเอาตัวกิดแชไป
ฝ่ายเตียลิบซึ่งเป็นบุตรเตียซอกแม้ เจ้าเมืองฮ่อกันฮู้ ตั้งแต่จากกันกับเตียหยงน้องชายแล้วก็เป็นคนอนาถาเที่ยวขอทานชาวบ้านเลี้ยงชีวิต ครั้นแจ้งว่างักฮุยเป็นแม่ทัพมาสำเร็จราชการอยู่ ณ เมืองงอทังก๊วน ก็คิดจะไปทำราชการอยู่กับงักฮุย ครั้นเดินมาถึงหน้าเมืองงอทังก๊วนเห็นกองทัพตั้งค่ายประชิดกันอยู่ทั้งสองฝ่าย เตียลิบสืบถามชาวบ้าน ก็แจ้งว่าเนียมฮั่นพี่กิมงึดตุดยกกองทัพมาตีเมืองงอทังก๊วนสู้รบกับงักฮุย จึงเข้าไปแอบแฝงนอนซุ่มอยู่ที่บนเขาหมายจะดูกองทัพทั้งสองสู้รบกัน
ฝ่ายเจียคุนซึ่งงักฮุยให้ไปขนเสบียงอาหารมาส่งเห็นกองทัพพวกฮวนตั้งอยู่ที่หน้าเมือง เจียคุนจะเข้าเมืองมิได้ก็ถอยออกไปพักอยู่ที่เนินเขาให้ทหารไปแจ้งแก่งักฮุยให้ออกมารับเสบียง
ฝ่ายเตียลิบครั้นเห็นกองลำเลียงมาตั้งพักอยู่ที่เนินเขาก็คิดสำคัญว่าเป็นเสบียงของพวกฮวนกองทัพเนียมฮั่น ถืออาวุธเดินลงมาจากเขาเห็นได้ท่วงทีก็ตรงเข้าไปฆ่าฟันทหารกองลำเลียง เป็นตะลุมบอนทหารเหล่านั้นไม่ทันรู้ตัวก็แตกกระจายไปสิ้น เจียคุนนายกองลำเลียงขึ้นม้าถืออาวุธขับเข้ามาร้องถามว่าผู้ใดมาตีชิงเสบียงอาหารของงักฮุย เตียลิบได้ฟังก็ตกใจ จึงคิดว่าตัวเราจะมาอยู่กับงักฮุยบัดนี้เบาความทำร้ายฆ่าฟันทหารคุมเสบียงตายมีความผิดมาก จำจะต้องหนีเอาตัวรอดไปก่อน คิดดังนั้นแล้วเตียลิบก็รีบหนีไป
ฝ่ายทหารที่คอยกิดแชครั้นเวลารุ่งเช้าไม่เห็นกิดแชกลับมาก็ตกใจพากันเข้าไปบอกความแก่งักฮุยว่า กิดแชลอบเข้าไปในค่ายพวกฮวน ข้าศึกจับเอาตัวไว้ได้ งักฮุยได้ฟังก็ตกใจจึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า กิดแชนี้เราก็ไม่ได้สั่งให้ลอบเข้าไปปล้นค่ายเนียมฮั่น บัดนี้มาทำการนอกสั่งให้ข้าศึกจับไว้ ทำอย่างไรจึงจะคิดแก้เอากิดแชคืนมาได้ นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็นิ่งอยู่ งักฮุยจึงเกณฑ์ทหารในเมืองออกไปสมทบกับกองทัพทั้งสี่ซึ่งตั้งอยู่นอกเมือง แล้วงักฮุยก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธคุมทหารเข้าโจมตีทัพเนียมฮั่น ได้ฆ่าฟันทหารพวกฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันจนถึงตะลุมบอน ทหารฮวนต้านทานฝีมือทหารงักฮุยไม่ได้ก็แตกกระจัดกระจายไป เนียมฮั่นขับม้าหนี งักฮุยคุมทหารไล่ติดตามไป
ฝ่ายเตียลิบ เดินมาถึงกลางทางเห็นทหารพวกฮวนประมาณพันเศษคุมคนโทษขังอยู่บนเกวียนก็คิดว่า คนซึ่งขังอยู่ในกรงนั้นเห็นจะเป็นทหารของงักฮุย เดิมเราเป็นคนผิดฆ่าฟันทหารคุมเสบียงของงักฮุย ครั้งนี้จะต้องทำการแก้ตัว ตีชิงเอาคนโทษนี้ออกให้ได้ คิดแล้วก็เดินตรงเข้าไปถามผู้คุมว่า คนโทษซึ่งขังใส่กรุงมานั้นเป็นทหารของผู้ใดจะคุมเอาตัวไปข้างไหน ผู้คุมบอกว่าคนโทษนี้ชื่อกิดแชเป็นทหารของงักฮุย จะเอาไปส่งให้กิมงึดตุด ณ เมืองฮ่อกันฮู้ เตียลิบได้ฟังก็ตรงเข้าไปเอากระบองเที่ยวไล่ตีทหารซึ่งคุมคนโทษมานั้นแตกกระจายไปสิ้น
ฝ่ายกิมงันนึงหนึง งึนงันลังหลังนายผู้คุมทั้งสองเดินตามมาข้างหลังเห็นผู้ร้ายเข้าไล่ตีทหารแตกกระจายร่นลงมาก็ขับม้ารีบขึ้นไป เตียลิบเห็นก็ร้องตวาดวิ่งสะอึกตรงเข้าไปเอากระบองเหล็กตีถูกม้าที่กิมงันนึงหนึงขี่หลังหักล้มลง เตียลิบได้ทีก็เอากระบองตีกิมงันนึงหนึงศีรษะแตกตาย งึนงันลังหลังเห็นก็ตกใจมิได้คิดที่จะต่อสู้ชักม้าจะขับหนี เตียลิบจึงเข้าไปเอากระบองตีถูกเท้าม้าหกล้มลง ก็ตีงึนงันลังหลังตายในทันใดนั้น แล้วเข้าไล่ตีทหารเหล่านั้นหนีไปสิ้น กิดแชอยู่ในกรงขังเห็นมีผู้มาช่วยดีใจหักทำลายกรงออกมาได้เห็นเตียลิบซึ่งไล่ตีพวกฮวนนั้นนุ่งห่มเป็นคนเข็ญใจก็ไม่พูดจาทักถามสิ่งใด เตียลิบนึกแต่ในใจว่าทหารงักฮุยคนนี้เย่อหยิ่งไม่รู้จักคุณเราที่ได้ช่วยให้พ้นโทษออกเลย ครั้นจะพูดด้วยก็หาประโยชน์มิได้เดินหลีกไปเสียให้พ้น กิดแชเดินไปตามทางพบทหารฮวนซึ่งแตกหนีมาก็ไล่ฆ่าฟันไป
ฝ่ายจูกัดเอง กงซุนหนึง เล่าก๊กซิม ตันกุยอิวสี่นายคุมพวกเพื่อนเป็นโจรตั้งอยู่ที่ตำบลเขาอวนเหาะซัว ในขณะนั้นทหารโจรเข้ามาแจ้งแก่ จูกัดเองว่ากองทัพเนียมฮั่นแตกหนีงักฮุยมาตามทางนี้ จูกัดเองจึงพูดกับพวกเพื่อนว่า พวกเราเสบียงอาหารก็ขัดสนลงแล้ว บัดนี้เนียมฮั่นเสียทีแก่งักฮุยแตกทัพหนีมา จำเราจะยกทหารออกไปสกัดตีชิงเอาเสบียงไว้เป็นกำลังต่อไป นายทหารเหล่านั้นได้ฟังก็เห็นชอบพากันคุมทหารออกมาตั้งสกัดทางอยู่
ฝ่ายกิดแชไล่ฆ่าฟันทหารพวกฮวนมาถึงที่พวกโจรตั้งอยู่ นายโจรเห็นกิดแชสำคัญว่าเป็นทหารของเนียมฮั่นก็ขับม้าพาพวกโจรออกมาล้อมกิดแชไว้
ฝ่ายเตียลิบเดินไปถึงเนินเขาได้ยินเสียงคนโห่ร้องอื้ออึงก็รีบเดินไปดูเห็นพวกโจรล้อมกิดแชเข้าไว้จึงคิดว่า กิดแชนี้เดิมเราก็ได้ช่วยแก้รอดจากความตายมาครั้งหนึ่งแล้ว กิดแชเห็นว่าเราเป็นคนอนาถามีใจประมาทไม่ทักทายพูดจาด้วย ครั้งนี้กิดแชก็เข้าตาจนพวกโจรล้อมไว้แล้ว ถ้าเราไม่ช่วยก็คงจะถึงแก่ชีวิต ถึงกิดแชจะหมิ่นประมาทไม่รู้จักบุญคุณเราก็ตามเถิด จะช่วยไว้ให้รอดอีกครั้งหนึ่ง คิดดังนั้นแล้วก็ถือกระบองตีตะลุมบอนเข้าไปสู้รบกับนายโจรทั้งสี่เป็นสามารถ
ฝ่ายเนียมฮั่นหนีงักฮุยมาใกล้จะถึงเขาอวนเหาะซัวทหารกองหน้ามาแจ้งว่า ทางซึ่งจะไปนั้นกองทัพงักฮุยมาตั้งสกัดอยู่เห็นจะไปไม่ได้ เนียมฮั่นได้ฟังก็ตกใจจึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า ทางที่จะไปข้างหน้า กองทัพก็ตั้งสกัดไว้ข้างหลังงักฮุยก็ยกกองทัพไล่ติดตามมา จำจะลัดไปทางน้อยซอกเขา พูดกันแล้วก็พาทหารรีบลัดทางไป
ฝ่ายงักฮุยคุมทหารไล่ตามเนียมฮั่นถึงเชิงเขาก็ไม่เห็นพวกกองทัพเนียมฮั่นได้ยินแต่เสียงคนโห่ร้องอื้ออึงอยู่ข้างหลังเขา งักฮุยก็พาทหารอ้อมเขาไป แลเห็นกิดแชกับชายผู้หนึ่งสู้รบอยู่กับพวกโจร งักฮุกสั่งให้งูเกา เฮงกุ้ยเข้าไปช่วยสู้รบเป็นสามารถ ยังไม่แพ้ชนะกัน งักฮุยยืนม้าพิเคราะห์ดูก็เห็นว่ามิใช่พวกทหารฮวน จึงขับม้าเข้าไปร้องตวาดว่า กองทัพผู้ใดมาสู้รบกับทหารเราผู้ชื่องักฮุย นายโจรทั้งสี่กับกิดแชเตียลิบ งูเกา เฮงกุ้ยก็หยุดรบ จูกัดเองนายโจรเห็นงักฮุยก็ลงจากม้าเข้ามาคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าคิดสำคัญว่ากองทัพเนียมฮั่น จึงได้สู้รบหมายจะจับเอาตัวไปให้ท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้รบกับกองทัพท่านนั้นผิดไปแล้วขอจงได้อดโทษเสียสักครั้งหนึ่งเถิด งักฮุยจึงว่าเนียมฮั่นหนีเรามาลัดทางไปตามก็ไม่ทัน ท่านทั้งสี่นายนี้อยู่ที่ไหนชื่อใด นายโจรทั้งสี่ก็บอกชื่อและแซ่ให้งักฮุยทุกคน จูกัดเองจึงว่าพวกข้าพเจ้าตั้งเป็นโจรอยู่ที่เขานี้นานแล้ว งักฮุยว่าท่านทั้งสี่ไม่ควรจะมาประพฤติการเป็นโจรเลย จงไปทำราชการอยู่ด้วยเราเถิด ชื่อเสียงจะได้ปรากฏในแผ่นดินสืบต่อไป จูกัดเองได้ฟังก็มีความยินดีว่าท่านมีความกรุณาจะช่วยทำนุบำรุงข้าพเจ้านั้นขอบใจนักหนา ข้าพเจ้าทั้งสี่คนกับทหารพวกพ้องก็จะไปทำราชการอยู่ด้วยสุดแล้วแต่ท่านจะชุบเลี้ยงใช้สอย งักฮุยมีความยินดีแลไปเห็นเตียลิบยืนอยู่ จึงถามว่าชายผู้ซึ่งช่วยกิดแชนั้นเป็นทหารผู้ใดอยู่ที่ไหน เตียลิบก็เข้ามาคุกเข่าคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อเตียลิบเป็นบุตรเตียซอกแม้เจ้าเมืองฮ่อกันฮู้ แล้วเตียลิบก็เล่าความตั้งแต่หลังจนมาพบพวกทหารฮวนได้สู้รบ ช่วยแก้กิดแชไว้ได้ถึงสองครั้งให้งักฮุยฟังทุกประการ งักฮุยได้ฟังก็มีความยินดีจึงให้เอาเสื้อกางเกงสำหรับนายทหารมาให้เตียลิบผลัด แล้วว่าซึ่งเจ้ามาพบเรานี้ก็ดีแล้ว เราจะมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงเสนอความชอบให้ เตียลิบว่าข้าพเจ้าตัวผู้เดียวเป็นคนอนาถาจะขอทำราชการถือแส้ม้าตามท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต ไม่อยากเป็นขุนนางแล้ว งักฮุยก็พากิดแชเลิกกองทัพกลับมาเมืองงอทังก๊วน พอทหารมาแจ้งกับงักฮุยว่าเจียคุนคุมเสบียงมาถึงแล้ว งักฮุยก็ให้เจ้าพนักงานตรวจรับไว้ ครั้นอยู่มาวันหนึ่งข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงมา งักฮุยก็ออกไปคำนับรับหนังสือรับสั่งถึงนอกเมือง เชิญข้าหลวงเข้าไปในเมือง งักฮุยเปิดผนึกหนังสือรับสั่งออกอ่านมีความว่าที่แขวงเมืองยือหนำนั้น เชาเสง เชาเหลียงซ่องสุมพรรคพวกเป็นโจรตีได้ด่านชาเลงก๋วนแล้ว ให้งักฮุยยกกองทัพไปปราบปรามเสียให้ราบคาบ อย่าให้โจรกำเริบลุกลามต่อไปได้ งักฮุยได้แจ้งแล้วก็จัดกองทัพให้งูเกาเป็นกองทัพหน้า งักฮุยเป็นกองหลวง ให้กิมจงเปียอยู่รักษาเมืองงอทังก๊วน แล้วพูดว่าตัวเราถือความสัตย์กตัญญูต่อเจ้านาย ซึ่งมีรับสั่งให้เราไปรบกับพวกโจรครั้งนี้ไม่สู้เป็นการสำคัญ เราวิตกอยู่ด้วยกองทัพกิมงึดตุดมาตั้งอยู่ที่เมืองฮ่อกันฮู้นี้ใกล้นัก ถ้ารู้ว่าเรายกไปรบพวกโจรเมืองยือหนำเสียแล้ว ก็คงจะยกทัพใหญ่รีบรุดเข้าไปตีทุ่มเทเอาเมืองกิมเหลง ท่านอยู่รักษาเมืองงอทังก๊วนนี้ จงระวังการให้มาก ๆ พระเจ้าซ้องเกาจงมาทรงวิตกด้วยการเล็กมากกว่าการใหญ่เราไม่มีความสบายใจเลย ครั้นจะมีหนังสือบอกขัดขวางเข้าไปก็ไม่ควร ขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงก็มีมาก เราเป็นแต่ผู้น้อยรับสั่งอย่างไรมาก็ต้องทำไปตามรับสั่งจึงจะควร ท่านจงอยู่เถิด เราจะลาไปก่อน แล้วงักฮุยสั่งให้ยกกองทัพออกจากเมืองเดินตรงไปตำบลยือหนำ
ฝ่ายเนียมฮั่นแตกทัพหนีงักฮุยไปถึงเมืองฮ่อกันฮู้ก็เข้าไปแจ้งความซึ่งเสียทีแก่งักฮุยให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดได้ฟังก็เสียใจ จึงว่าซึ่งเราจะยกไปรบกับงักฮุยให้ได้ชัยชนะโดยเร็วนั้นเห็นยากอยู่ จำจะต้องงดรอคอยดูท่วงทีไปก่อน
ฝ่ายงูเกากองทัพหน้างักฮุยยกไปถึงด่านชาเลงก๊วนก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ให้ทหารไปท้าชวนพวกโจรออกรบ เตียหยงนายทหารโจรก็คุมทหารออกมารบกับงูเกาได้ประมาณสิบห้าเพลง งูเกาต้านทานฝีมือเตียหยงไม่ได้ก็ชักม้าหนีกลับเข้าค่าย เตียหยงก็กลับเข้าด่าน งูเกาตั้งรักษาค่ายมั่นอยู่หาได้ออกสู้รบกับเตียหยงไม่ ได้สองวันงักฮุยก็ยกกองทัพมาถึงให้ตั้งค่ายเรียงกันไป งูเกาแจ้งความแก่งักฮุยตามซึ่งได้รบกับเตียหยง งักฮุยได้ฟังก็โกรธจึงว่าแก่นายทหารทั้งปวงว่าใครจะรับอาสาเราไปรบกับเตียหยงได้บ้าง เตียลิบได้ยินออกชื่อเตียหยงก็รู้ว่าเป็นน้องชายของตัว จึงเข้าไปรับอาสางักฮุยว่าข้าพเจ้าจะขอออกไปรบกับเตียหยงเอง งักฮุยก็เกณฑ์ทหารมอบให้ เตียลิบก็ยกทหารออกไป
ฝ่ายเตียหยงคุมทหารมาตั้งรับอยู่หน้าด่าน เห็นเตียลิบผู้พี่ของตัวคุมทหารยกออกมาก็ร้องตวาดไปว่าท่านจะมาหาความตายหรือ เตียลิบว่าเจ้าจงมาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์กับงักฮุยเสียโดยดีเถิด จึงจะรอดชีวิตอยู่ แล้วเตียลิบก็พยักหน้าให้ทีเตียหยงผู้น้องรู้ เตียหยงก็ขับม้าเข้ารบเตียลิบได้ประมาณห้าเพลง
เตียลิบก็ทำเป็นเสียทีขับม้าหนีไปข้างชายป่าลับตาทหารเหล่านั้นแล้ว เตียหยงก็หยุดลงจากหลังม้าคำนับเตียลิบผู้พี่ เตียลิบจึงว่าไม่ควรเลยเจ้าจะมาประพฤติการเป็นโจรดังนี้ให้เสียชาติเสียตระกูล บัดนี้ตัวเราไปอยู่กับงักฮุยแล้ว เจ้าจงไปทำราชการอยู่ด้วยเถิด พี่น้องจะได้เห็นหน้ากัน เตียหยงได้ฟังจึงว่าซึ่งท่านพูดนี้ก็ชอบแล้ว เวลาพรุ่งนี้ท่านจงคุมทหารมารบอีก ข้าพเจ้าจะทำเป็นเสียทีหนีเข้าไปในด่านท่านจงติดตามเข้าไปให้ทันท่วงที ข้าพเจ้าจะเปิดประตูรับ พูดกำหนดนัดกันแล้ว เตียหยงก็คำนับลาขึ้นม้ากลับไปด่าน เตียลิบก็กลับมาค่ายคำนับงักฮุย แล้วบอกว่าข้าพเจ้าได้พบเตียหยงผู้น้องพูดจาเกลี้ยกล่อม เตียหยงก็ยอมสามิภักดิ์จะทำราชการอยู่ด้วยท่าน แล้วกำหนดนัดว่าเวลาพรุ่งนี้ให้ข้าพเจ้าคุมทหารออกไปรบ เตียหยงจะทำเป็นหนีเปิดประตูด่านรับกองทัพ งักฮุยได้ฟังก็ดีใจ ครั้นเวลารุ่งเช้าเตียลิบคุมทหารยกออกไป เตียหยงก็คุมทหารเข้าสู้รบกันพอเป็นทีแล้วชักม้าหนีกลับเข้าด่านเปิดประตูไว้ เตียลิบก็ขับม้านำทหารเข้าไปในด่านได้ งักฮุยก็ยกทหารตามเข้าไปตั้งอยู่ในด่าน เตียลิบก็พาเตียหยงน้องชายมาคำนับงักฮุย งักฮุยจึงถามเตียหยงว่า เชาเสงเชาเหลียงนายโจรทั้งสองนั้นมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งสักเพียงไหน เตียหยงบอกว่านายโจรทั้งสองสติปัญญาก็พอประมาณ ชำนาญอยู่ในการรบทางเรือ มีทหารหลายสิบหมื่น งักฮุยถามว่านายทหารเหล่านั้นมีฝีมือแกล้วกล้าอยู่สักกี่คน เตียหยงว่าทหารในพวกเชาเสง เชาเหลียงที่มีฝีมือเป็นเอกนั้น มีแต่ฮอง่วนเคงผู้เดียวคุมทหารตั้งอยู่ที่เขาชีงอซัว นอกจากนั้นก็เป็นแต่เพียงนายทหารเลว งักฮุยจึงว่าเราจะต้องคอยเจียคุนให้คุมเสบียงมาส่งถึงก่อนเมื่อได้เสบียงอาหารบริบูรณ์แล้วจึงจะยกกองทัพไป
ฝ่ายเจียคุนคุมเสบียงลำเลียงเดินมา เห็นทางเป็นสองแยก คิดสงสัยจึงถามทหารของตัวเหล่านั้นว่า ทางจะไปด่านชาเลงก๋วนนั้นทางไหนจะใกล้ ทหารบอกว่าถ้าจะไปให้เร็วก็ต้องลัดปางน้อยแต่เป็นทางเปลี่ยวมักมีโจรผู้ร้ายชุกชุม เจียคุนก็ไม่อาจจะไปทางน้อย เดินมาตามทางหลวง
ฝ่ายตังเซียน เอียวจิ้น เกียจุ่น เฮงซิน เฮงหงี คบกันตั้งซ่องสุมเป็นโจร ตังเซียนเป็นตัวนายใหญ่ มีพวกบริวารโจรอยู่ห้าพันเศษตั้งอยู่ที่เขากือเกงซัว ครั้นรู้ว่าเจียคุนคุมเสบียงจะไปส่งงักฮุยมาถึงเชิงเขา ตังเซียนจึงปรึกษากับตัวนายพวกโจรเหล่านั้นว่า พวกเราอุตส่าห์มาตั้งซ่องสุมไพร่พลอยู่ที่นี้ ก็เพราะจะคิดการใหญ่ยกไปตีเอาเมืองกิมเหลง ทหารเมืองกิมเหลงที่มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนั้นก็แต่งักฮุยผู้เดียวเป็นที่กีดขวางเกรงอยู่จึงยังคิดทำไปไม่ถนัด บัดนี้งักฮุยยกกองทัพมาปราบพวกโจรอยู่ที่ด่านชาเลงก๋วน เจียคุนคุมเสบียงมาส่งทางเขานี้ จำเราจะตีชิงเอาไว้เป็นกำลังทแกล้วทหารของเรา นายโจรเหล่านั้นได้ฟังก็ยินดีเห็นชอบด้วย ตังเซียนจึงคุมทหารมาตั้งสกัดทางอยู่
๓๕
ครั้นเจียคุนคุมเสบียงมาถึง ตังเซียนก็ขับม้าออกไปร้องตวาดว่า ผู้ใดคุมเสบียงอาหารมาทางนี้จงเอามาให้เราโดยดี ถ้าขัดขืนก็จะฆ่าเสียให้สิ้น เจียคุนได้ฟังก็ตกใจขับม้ามาคำนับพูดกับตังเซียนนายโจรว่าข้าพเจ้าเป็นทหารของงักฮุย งักฮุยให้คุมเสบียงไปส่ง ขอท่านได้เอ็นดูปล่อยไปเถิด ถ้าท่านจะเอาเสบียงไว้เสียแล้ว งักฮุยก็คงจะทำโทษข้าพเจ้าถึงสิ้นชีวิต ตังเซียนจึงว่า ถ้าดังนั้นจงเอาเสบียงไว้ที่นี่ก่อน ท่านรีบไปบอกงักฮุยให้มาสู้รบกับเรา ถ้าชนะก็จงเอาเสบียงคืนไป เจียคุนได้ฟังก็คิดตรึกตรองว่าถ้าเราจะนิ่งความเสียก็คงจะไม่พ้นภัย จำจะต้องมีหนังสือบอกไปถึงงักฮุยให้รู้ คิดแล้วก็ทำหนังสือบอกข้อความไปตามคำตังเซียนว่าทุกประการ ให้ทหารรีบถือไปถึงงักฮุย งักฮุยดูหนังสือแจ้งแล้วก็โกรธ สั่งให้ซีฉวนคุมทหารห้าร้อยไปฆ่าพวกโจรเสียให้สิ้น แล้วให้รีบเอาเสบียงมาส่งโดยเร็ว ซีฉวนคำนับลาคุมทหารห้าร้อยยกไปพบเจียคุน เจียคุนบอกว่าพวกโจรมีนายทหารหลายคน ทหารเลวก็มากท่านมาแต่ผู้เดียวกับทหารห้าร้อยเท่านี้ จะสู้รบต้านทานพวกโจรได้หรือ ซีฉวนว่าท่านอย่าวิตก เราจะรีบไปจับพวกโจรฆ่าเสียให้สิ้น ว่าแล้วก็คุมทหารยกไป
ฝ่ายตังเซียนเห็นกองทัพยกมาก็คุมทหารลงจากเขาร้องถามว่างักฮุยมาแล้วหรือ ซีฉวนได้ฟังก็โกรธ ว่ามึงเป็นแต่พวกโจรอวดอ้างจะสู้รบกับงักฮุย ผู้เป็นแม่ทัพใหญ่นั้นไม่สมควร ตังเซียนได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับซีฉวนได้ประมาณสิบเพลง ซีฉวนต้านทานกำลังตังเซียนไม่ได้ก็ขับม้าหนี ตังเซียนขับม้าไล่ตามไปทางประมาณยี่สิบลี้ไม่ทันก็กลับมาที่อยู่ ซีฉวนเห็นตังเซียนกลับไปแล้วก็หยุดพักทหารอยู่ที่นั่นพอหายเหนื่อยเห็นชายผู้หนึ่งเดินมา มีบ่าวตามหลังมาด้วยประมาณสิบสี่สิบห้าคน ซีฉวนจึงถามชายผู้นั้นว่าท่านจะไปข้างไหน พวกโจรมันตั้งซุ่มอยู่ที่ตามทาง ชายผู้นั้นจึงแวะเข้าไปถามว่า ท่านชื่อไร อยู่แห่งใดจึงรู้ว่าพวกโจรตั้งอยู่ที่ตำบลนี้ ซีฉวนบอกว่าข้าพเจ้าเป็นทหารของงักฮุย แม่ทัพใหญ่เมืองกิมเหลง พวกโจรตั้งสกัดทางเสียไม่ให้เอาเสบียงอาหารไปส่งกองทัพ งักฮุยให้ข้าพเจ้ามารบกับพวกโจร สู้พวกโจรไม่ได้จึงหนีมาตั้งอยู่ที่นี่ ตัวท่านชื่อไรมาแต่ไหน ชายผู้นั้นว่าข้าพเจ้าจะไปรบกับพวกโจรให้ได้ชัยชนะก่อนจึงจะบอกชื่อให้ท่านรู้ ว่าแล้วก็เรียกเอาเสื้อเกราะที่ทหารถือมาสวมใส่เข้าถืออาวุธขึ้นม้ารีบไป ซีฉวนก็ขับม้าตามไปด้วย
ฝ่ายตังเซียนเห็นซีฉวนพาทหารผู้หนึ่งมาอีกก็คุมทหารขับม้าลงจากเขาร้องว่า ซีฉวนสู้เราไม่ได้หนีไปแล้วเหตุใดจึงได้พาลูกเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาจะสู้รบเราอีกหรือ ชายผู้นั้นได้ยินจึงตอบว่าเราเห็นรูปร่างลักษณะท่านสมเป็นทหาร ควรจะทำราชการให้มีชื่อเสียงปรากฏไว้ในแผ่นดิน ซึ่งมาประพฤติเป็นโจรผู้ร้ายอยู่ดังนี้ที่ไหนจะพ้นภัยอันตราย ท่านจงไปอยู่กับงักฮุยทำราชการหาความชอบดีกว่าประพฤติเป็นโจรให้เสียชื่อเสียงอยู่ดังนี้ ตัวเราก็จะไปอยู่กับงักฮุยด้วย ตังเซียนได้ฟังก็โกรธ ร้องตวาดว่าตัวเจ้าเป็นเด็กนักไม่ควรจะมาพูดจาสั่งสอนผู้ใหญ่ ว่าแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับชายผู้นั้นได้ประมาณสิบเพลง ตังเซียนต้านทานกำลังไม่ได้ก็ถอยหนีร้องเรียกให้นายทหารทั้งสี่มาช่วย เอียวจิ้น เกียจุ่น เฮงหงี เฮงซินก็ขับม้ามาจะช่วย ครั้นเข้าไปใกล้นายทหารทั้งสี่เห็นเตียเหียนก็ตกใจ ร้องบอกกันว่ามิใช่คนอื่น ท่านผู้นี้นายของเรา บอกกันแล้วก็ลงจากม้าเข้าคำนับเตียเหียน เตียเหียนจึงว่าเดิมปู่เราได้สั่งพวกท่านทั้งสี่คนให้ไปทำราชการอยู่กับงักฮุย เหตุใดจึงมาคบหากันเป็นโจรผู้ร้ายอยู่ดังนี้ เอียวจิ้นบอกว่าเดิมข้าพเจ้าก็จะพากันไปอยู่ด้วยงักฮุยตามถ้อยคำของปู่ท่านสั่ง ครั้นมาถึงตำบลนี้พบตังเซียนตั้งสกัดทางไว้ไม่ให้ไป ข้าพเจ้าต้านทานกำลังตังเซียนไม่ได้ก็ต้องจำใจอยู่ด้วย ซึ่งท่านมานี้ด้วยเหตุอันใด เตียเหียนว่าปู่เราสั่งให้อยู่ทำราชการด้วยงักฮุย เราเดินมาพบทหารของงักฮุยที่กลางทาง บอกว่าเจียคุนคุมเสบียงจะไปส่งงักฮุย พวกท่านตั้งสกัดทางไว้ไม่ให้ไป เราจึงรีบมาดูว่าจะเป็นผู้ใด บัดนี้ได้พบท่านทั้งสี่เรามีความยินดีนัก จงไปทำราชการอยู่ด้วยงักฮุยเถิด ทหารทั้งสี่นายว่าซึ่งท่านพูดนี้ชอบแล้ว แต่ข้าพเจ้าจะขอไปเกลี้ยกล่อมตังเซียนดูก่อน ว่าแล้วก็ไปหาตังเซียน เล่าความตามถ้อยคำเตียเหียนชักชวนให้ตังเซียนฟังทุกประการ ตังเซียนเห็นเพื่อนทั้งสี่เขายอมไปแล้วก็ขัดไม่ได้ต้องยอมไปตามกัน จึงพากันมาหาเตียเหียน
ฝ่ายซีฉวนเห็นชายผู้นั้นมีฝีมือเข้มแข็งพวกโจรกลัวเกรงเข้านบนอบ ซีฉวนจึงถามบ่าวซึ่งตามชายผู้นั้นมา ว่านายท่านชื่อไรอยู่ที่ไหน บ่าวบอกว่า ชื่อเตียเหียนเป็นบุตรเจ้าเมืองกิมเหลงที่ถึงแก่กรรม บัดนี้ปู่ท่านให้นายข้าพเจ้าไปอยู่ทำราชการด้วยงักฮุย ซีฉวนได้ฟังก็มีความยินดีรีบไปบอกเจียคุน แล้วพาเจียคุนมาคำนับเตียเหียน พอเอียวจิ้นพาตังเซียนมาถึงก็คำนับกันตามธรรมเนียม ตังเซียนพูดกับเตียเหียนว่าท่านเมตตาจะพาพวกข้าพเจ้าไปอยู่กับงักฮุยนั้นข้าพเจ้าก็ยอมด้วยแล้ว แต่จะขอทุเลาพอรวบรวมทรัพย์สิ่งของผู้คนพวกพ้องสักวันหนึ่งสองวันจึงจะไปด้วยท่าน เตียเหียนว่าดีแล้วท่านจงเร่งกลับไปเถิด ตังเซียนก็พาทหารกลับไปชุมนุมที่อยู่บนเขา เตียเหียนพักอยู่กับซีฉวน เจียคุนที่ตำบลนั้นสองวัน พอตังเซียนพาทหารพวกพ้องและทรัพย์สิ่งของมาพร้อมแล้ว ตังเซียนก็พากันออกเดินไปด่านชาเลงก๋วน
ฝ่ายทึงฮวยกับเม่งปังเกียด ซึ่งงักฮุยให้คุมเสบียงตามมาส่งกองทัพ ครั้นมาถึงทางสามแยกจึงถามทหารว่าจะไปด่านชาเลงก๋วนนั้นทางไหนจะใกล้ ทหารว่าถ้าจะไปให้ใกล้ก็ต้องไปทางน้อยเป็นทางลัดเร็วกว่าทางใหญ่ ทึงฮวยก็รีบเร่งขับเกวียนเสบียงมาตามทางลัด ครั้นถึงทุ่งแห่งหนึ่งก็หยุดพักทหารอยู่ที่นั้น แล้วพูดกับเม่งปังเกียดว่าทางจะไปก็ใกล้แล้ว ท่านกับเราจงไปเที่ยวยิงนกเล่นให้สบายสักวันหนึ่ง ทึงฮวยกับเม่งปังเกียดก็ขี่ม้าไปเที่ยวยิงนกตามทุ่งริมเขา ครั้นถึงเชิงเขาแห่งหนึ่งเห็นเนื้อกินหญ้าอยู่ ทึงฮวยก็ขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเนื้อหาอยู่กับที่ไม่หนีไป ทึงฮวย เม่งปังเกียดก็ควบม้าไล่ตามเนื้อนั้นไปถึงชายป่า พบหญิงพวกหนึ่งแต่งตัวงดงามถืออาวุธต่าง ๆ เห็นเนื้อวิ่งมาก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกเนื้อนั้นล้มลงพากันเข้ามัดจะเอาเนื้อนั้นไป ทึงฮวย เม่งปังเกียดเห็นหญิงพวกนั้นจับเนื้อมัดจะเอาไป ทึงฮวยจึงว่าเนื้อของเรายิงถูกหนีมา เหตุใดจึงจะเอาเนื้อของเราไป หญิงนั้นว่าเนื้อเรายิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกล้มลงเดี๋ยวนี้ ทำไมจึงมาพูดตู่ว่าเนื้อของท่าน ทึงฮวยว่าเจ้าจงเอาเนื้อมาให้เราเสียโดยดี ถ้าขัดขืนไม่ให้ก็คงจะได้วิวาทกัน หญิงนั้นว่าเนื้อตัวนี้เป็นของท่านเราก็จะยอมให้ แต่มือเราทั้งสองนี้เห็นจะไม่ยอม ทึงฮวยได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับหญิงผู้นั้น มีหญิงอีกคนหนึ่งขับม้าเข้ามาช่วย เม่งปังเกียดเห็นก็ขับม้าเข้ารบกันเป็นสามารถ หญิงทั้งสองทานกำลังทึงฮวย เม่งปังเกียด ไม่ได้ก็ขับม้าหนี ทึงฮวย เม่งปังเกียดไล่ตามไปถึงตำบลหนึ่งมีบ้านเรือนอยู่มาก หญิงทั้งสองก็เข้าไปในบ้านปิดประตูบ้านลั่นกลอนเสีย ทึงฮวย จึงร้องไปว่านางสองคนหนีเข้าไปในบ้านจงออกมาหาเราเสียโดยดี ถ้าไม่ออกมาเราจะพังประตูเข้าไป ขณะนั้นมีชายผู้เฒ่าเดินออกมาเปิดประตูแล้วถามว่าท่านทั้งสองนี้คือผู้ใด จึงมาพูดจาหยาบช้าข่มเหงไล่ลูกหลานเรามาด้วยเหตุผลประการใด เมื่อถ้อยความสิ่งใดมีค่อยพูดจาว่ากล่าวกันไม่ได้หรือ มาทำฮึกหาญจะพังประตูบ้านเรา เม่งปังเกียดว่า ข้าพเจ้าสองคนนี้เป็นทหารของงักฮุย งักฮุยให้คุมเสบียงมาส่งกองทัพซึ่งตั้งปราบโจรอยู่ที่ตำบลชาเลียงก๋วน ข้าพเจ้าเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกเนื้อตัวหนึ่งลำบากวิ่งหนีมา หญิงสองคนจับเอาเนื้อของข้าพเจ้าไปแล้วพูดจาหยาบช้าท้าทาย ข้าพเจ้าจึงไล่ตามมาจะเอาเนื้อตัวนั้นคืนมา ชายผู้เฒ่าได้ฟังรู้ว่าเป็นทหารของงักฮุยก็หายโกรธจึงว่าวิวาทกันด้วยเนื้อตัวเดียวเท่านั้นดอกหรือ ไม่ควรจะอื้ออึงจนถึงจะพังทำลายประตูบ้าน งักฮุยกับเราก็มิใช่คนอื่นที่ไหนมา เชิญท่านทั้งสองเข้าไปในบ้านกินน้ำชาด้วยกันเถิด ทึงฮวย เม่งปังเกียดเห็นผู้เฒ่าพูดจาอ่อนโยนชอบกลก็ลงจากม้าตามผู้เฒ่าเข้าไปในบ้านแล้วบอกชื่อและแซ่กันและกัน ผู้เฒ่าฮวนซุยจึงให้ยกโต๊ะออกมา เชิญทึงฮวย เม่งปังเกียด กินโต๊ะเสพสุราพูดจาไต่ถามถึงข้อราชการกันต่าง ๆ ฮวนซุยจึงถามทึงฮวย เม่งปังเกียด ว่าท่านทั้งสองมาทำราชการปราบโจรอยู่กับงักฮุยช้านานไม่คิดถึงครอบครัวบุตรภรรยาบ้างหรือ ทึงฮวยว่าข้าพเจ้าทั้งสองยังไม่มีภรรยา ฮวนซุยว่าเดิมตัวเราทำราชการอยู่ในเมืองเปียนเหลียง ครั้นแก่เข้าแล้วก็ออกนอกราชการมาทำมาหากินอยู่ที่ตำบลนี้ เมื่อคืนนี้เรานอนหลับฝันไปว่ามีเสือสองตัวไล่เนื้อเข้ามาในบ้านก็พอดีตกใจตื่น เวลาวันนี้ท่านทั้งสองมาถึงบ้านเราก็สมกับความฝัน ตัวเราทุกวันนี้ก็ชราแล้ว มีบุตรชายอยู่คนหนึ่งอายุก็ยังน้อยไม่รู้ที่จะไปฝากฝังไว้กับใครได้ มีบุตรหญิงอยู่สองคนได้วิชาเพลงอาวุธต่าง ๆ เราจะยกให้เป็นภรรยาท่านทั้งสองพอจะได้ฝากบุตรชายสืบต่อไป ซึ่งเราว่าทั้งนี้ท่านจะเห็นประการใด ทึงฮวย เม่งปังเกียด ได้ฟังก็ยินดี จึงถามว่าบุตรหญิงของท่านที่เอาเนื้อของข้าพเจ้าพาหนีมานั้นหรือมิใช่ ฮวนซุยได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า นางทั้งสองนั้นแหละคือบุตรของเรา ทึงฮวย เม่งปังเกียดก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ซึ่งท่านมีความเมตตากรุณาข้าพเจ้าทั้งสองนี้พระคุณของท่านนักหนา ข้าพเจ้าทั้งสองเป็นแต่นายทหารผู้น้อยหาควรจะเป็นบุตรเขยท่านไม่ ฮวนซุยจึงว่าเราเห็นสมควรแล้วท่านอย่าพูดบิดพลิ้วถ่อมตัวไปเลย ทึงฮวย เม่งปังเกียด ก็ยอมเป็นบุตรเขยฮวนซุย ฮวนซุยจึงว่าวันนี้ก็เป็นวันดีอยู่แล้วเราจะแต่งการเสียให้เสร็จ พูดดังนั้นก็เข้าไปจัดแจงห้องที่อยู่ ครั้นเวลาค่ำฮวนซุยก็พาบุตรสาวทั้งสองมาส่งให้ทึงฮวยคนหนึ่ง เม่งปังเกียดคนหนึ่งอยู่กันเป็นสามีภรรยากันตามประเพณี ครั้นเวลาเช้า ฮวนเสงบุตรชายฮวนซุยเที่ยวยิงนกกลับมา ฮวนซุยก็พาไปคำนับทึงฮวย เม่งปังเกียด แล้วฝากฝังบุตรชายกับนายทหารทั้งสอง ทึงฮวย เม่งปังเกียดพูดกับภรรยาว่าเรามีราชการติดตัวอยู่จะต้องลาเจ้าไปก่อน เสร็จราชการแล้วจึงจะกลับมาอยู่ให้เป็นปรกติ นางทั้งสองว่าข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่าท่านเป็นคนราชการ แต่ไปแล้วอย่าได้ลืมความที่เมตตากรุณาข้าพเจ้าเสีย นายทหารทั้งสองพูดกับภรรยาแล้วก็มาลาฮวนซุย ฮวนซุยว่าท่านจงรีบคุมเสบียงไปส่งให้งักฮุยนายท่านเถิด ซึ่งภรรยาของท่านนั้นเราจะรักษาไว้ให้ดีอย่าวิตกเลย ทึงฮวย เม่งปังเกียดก็คำนับลาขึ้นม้าถึงที่ชุมนุมก็คุมเกวียนออกไป
ฝ่ายเจียคุนคุมเสบียงมาถึงกองทัพงักฮุย ก็เข้าไปคำนับเล่าความตั้งแต่ต้นจนเตียเหียนตังเซียนพาทหารเข้าสามิภักดิ์ให้งักฮุยฟังทุกประการ งักฮุยมีความยินดี ให้เชิญเตียเหียน ตังเซียน กับนายทหารทั้งสี่เข้ามาในด่าน คำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว เตียเหียนก็เอาหนังสือส่งให้งักฮุย งักฮุยแจ้งแล้วจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เราจะทำนุบำรุงท่านให้มีความสุข งักฮุยจึงตั้งให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงกัน
ฝ่ายทึงฮวย เม่งปังเกียดคุมเกวียนเสบียงมาถึงก็เข้าไปคำนับงักฮุย งักฮุยถามว่าเหตุใดจึงมาช้านักหนา ทึงฮวย เม่งปังเกียด ก็เล่าความซึ่งฮวนซุยยกบุตรสาวให้เป็นภรรยาให้งักฮุยฟัง งักฮุยก็ยินดี ครั้นอยู่มาวันหนึ่งงักฮุยพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า บัดนี้เสบียงอาหารของเราก็บริบูรณ์แล้ว จำเราจะยกไปเขาชีงอซัวฟังกำลังพวกโจรดู ท่านทั้งปวงจงตระเตรียมทหารให้พร้อมกัน ครั้นถึงวันฤกษ์ดี งักฮุยก็ยกกองทัพออกจากด่านไปถึงเขาชีงอซัวสั่งให้ตั้งค่ายห่างค่ายพวกโจรทางประมาณสิบลี้
ฝ่ายฮอง่วนเคง แจ้งว่างักฮุยยกกองทัพมาก็คุมทหารยกมาตั้งประชิดค่าย งักฮุยเห็นฮอง่วนเคง แต่งตัวโอ่โถง ขี่ม้าถืออาวุธคุมทหารมาตั้งหน้าค่าย งักฮุยก็คุมทหารออกไปถามว่า ท่านซึ่งเป็นนายใหญ่คุมทหารยกออกมานี้ คือฮอง่วนเคงนายโจรหรือมิใช่ ฮอง่วนเคงว่าตัวเรานี้แหละชื่อฮอง่วนเคง ท่านนี้ชื่องักฮุยหรือ งักฮุยว่าท่านรู้จักชื่อเราเหตุใดจึงไม่ลงจากม้ามานบนอบเราเสียโดยดี ฮอง่วนเคงได้ฟังก็หัวเราะแล้วแกล้งทำเป็นพูดอ่อนน้อมว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านลือชาปรากฏมาช้านาน คิดจะไปสามิภักดิ์ทำราชการให้ท่านใช้สอยอยู่เนือง ๆ แต่ทหารของข้าพเจ้าสองคนเขาไม่ยอมก็เป็นอันจนใจอยู่ งักฮุยพาซื่อไม่สงสัยจึงพูดว่าธรรมดาคนเกิดมาเป็นชายชาติทหารแล้วก็ต้องพิจารณาดูว่าผู้ใดมีสติปัญญาประกอบไปด้วยควานเมตตาอารีโอบอ่อมแก่คนทั้งหลายก็ควรจะเป็นที่พึ่งได้ ซึ่งจะมาเชื่อถ้อยคำคนอื่นให้ยิ่งกว่าสติปัญญาของตัวนั้นไม่ควร ฮอง่วนเคงจึงว่าซึ่งท่านพูดนี้ก็ชอบอยู่ แต่ทหารทั้งสองนั้นเขามีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าไม่อาจจะขัดขืนเขาได้ งักฮุยว่าขอท่านจงเรียกออกมาให้พบกับข้าพเจ้าเถิด จะพูดจาชี้แจงให้เห็นการผิดและชอบ ฮอง่วนเคงก็ยื่นมือทั้งสองออกมา ว่านี่แหละคือทหารของเราที่ห้ามไม่ให้ไปอยู่ด้วยท่าน งักฮุยได้ฟังก็โกรธ ว่าเราปราบกองทัพกิมงึดตุดฆ่าทหารตายเสียก็นับหมื่น ตัวท่านมีฝีมือเข้มแข็งประการใดจึงพูดอวดอ้างหลอกหลอนเราดังนี้ พูดแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับฮอง่วนเคงเป็นสามารถไม่แพ้ชนะกัน พอเวลาจวนค่ำฮอง่วนเคงจึงว่ากับงักฮุยว่าเวลานี้ก็มืดค่ำแล้ว จงกลับไปค่ายเสียก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงค่อยมารบกันใหม่ งักฮุยก็กลับเข้าค่าย ฮอง่วนเคงกลับไปถึงเขา แล้วคิดตรึกตรองจะปล้นค่ายงักฮุยสั่งทหารเตรียมตัวไว้ให้พร้อม
๓๖
ฝ่ายงักฮุยพูดกับนายทหารว่า ฮอง่วนเคงคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก รบกับเรายังไม่ทันถึงแพ้ชนะก็ชวนเลิกกลับไปค่าย ดีร้ายค่ำวันนี้คงจะคิดมาปล้นค่ายเป็นมั่นคง งักฮุยก็สั่งให้ทหารขุดหลุมรายไว้ตามรอบค่ายข้างในแเล้วสั่งว่าถ้าฮอง่วนเคงยกเข้ามาปล้นค่ายเราตกหลุมลงแล้ว จงช่วยกันจับให้ได้ สั่งให้งูเกากับตังเซียนคุมทหารไปตั้งสกัดอยู่ที่ต้นทาง
ฝ่ายฮอง่วนเคง ครั้นค่ำเวลาดึกประมาณสามยามก็คุมทหารยกมาถึงค่ายงักฮุย เห็นในค่ายเงียบสงัดแสงไฟและตะเกียงก็รุบรู่ไม่สว่าง จึงพูดกับทหารทั้งปวงว่า ถ้าแต่ก่อนเรารู้ว่างักฮุยมีความประมาทไม่ระวังรักษาค่ายดังนี้ ก็ได้ชัยชนะเสียนานแล้ว ฮอง่วนเคงก็ขับทหารพังประตูค่ายเข้าไปได้ก็ดีใจ ม้าที่ฮอง่วนเคงขี่เหยียบหลุมถลำตกลงไป ทหารงักฮุยซึ่งคุมอยู่นั้นก็พากันโห่ร้องอื้ออึงขึ้นตรูกันเข้าจับตัวฮอง่วนเคงมัดไว้
ฝ่ายงูเกา ตังเซียนเห็นทหารฮอง่วนเคงแตกหนีมาก็ออกสกัดด้านหน้าไว้ งูเการ้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายพวกโจรป่ามึงจะหนีไปไหน ทหารฮอง่วนเคงบอกว่านายข้าพเจ้านั้นทหารงักฮุยจับตัวไว้ได้แล้วขอท่านจงปล่อยให้ข้าพเจ้าไปเถิด งูเกาว่าตัวจะไปก็ตามเถิด แต่ศีรษะเรานั้นไม่ยอมให้ท่านไป ทหารฮอง่วนเคงเห็นงูเกาพูดหาญฮึกก็ตกใจกลัวเข้ายอมสามิภักดิ์กับงูเกาทั้งสิ้น
ฝ่ายงักฮุยจับตัวฮอง่วนเคงได้แล้วก็มีความยินดี ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุยออกนั่งที่ว่าราชการ ให้ทหารพาตัวฮอง่วนเคงเข้ามา ฮอง่วนเคงเข้ามาถึงก็ไม่อ่อนน้อมยืนทำหน้าบึ้ง งักฮุยเห็นก็หัวเราะสั่งให้ทหารแก้มัดออกแล้ว พูดว่าเราได้เกลี้ยกล่อมแต่โดยดี ท่านก็ไม่เห็นด้วยกลับพูดจาอวดอ้างมากมายไป บัดนี้เราจับตัวท่านได้แล้วจะคิดประการใด ฮอง่วนเคงจึงร้องบอกไปว่าจับตัวเรามาได้แล้วก็ตัดศีรษะเสียเถิดอย่าพูดมากไปเลย งักฮุยว่าเราจับท่านได้ครั้งนี้ก็เพราะท่านแพ้สติปัญญา เราจะให้ทำราชการอยู่ด้วยท่านก็ไม่ยอมบัดนี้จะปล่อยให้ท่านไปแล้วกลับมารบกับเราให้เต็มกำลังจนถึงแพ้ชนะโดยดี แล้วสั่งให้ทหารเอาม้าของฮอง่วนเคงมาให้ขี่ปล่อยตัวไป ฮอง่วนเคงกลับมาถึงค่ายก็คิดโกรธแค้นงักฮุยยิ่งนัก จัดทหารเตรียมไว้จะแก้แค้นงักฮุยให้จงได้
ฝ่ายงักฮุยครั้นปล่อยตัวฮอง่วนเคงไปแล้วจึงถามเตียหยงว่าเจ้าอยู่ที่ตำบลนี้มาช้านาน เขาชีงอซัวนี้ทางอื่นที่จะไปหลังเขาได้นั้นมีบ้างหรือไม่ เตียหยงว่าทางที่จะไปหลังเขามีอยู่อีกทางหนึ่ง แต่เดินลำบากนักด้วยมีลำธารตลอดไป งักฮุยได้ฟังก็ยินดี สั่งให้เตียหยง เตียเหียน เอียวจิ้น เกียจุ่น เฮงซิน เฮงหงี คุมทหารเดินเท้าสามพันมีห่อทรายไปให้ทั่วกันทุกคน ให้ทำคบไฟไปให้มาก ครั้นถึงลำธารแล้วให้เอาทรายถมลำธาร จะได้เดินไปมาสะดวก กำหนดไปให้ถึงค่ายฮอง่วนเคงดึกประมาณสามยาม ให้เอาไฟเผาค่ายเสียให้ได้ นายทหารทั้งหกก็คำนับลาคุมทหารไปแล้ว งักฮุยเขียนหนังสือสองฉบับมอบให้เอียโฮ้วกับง่วนเหลียงฉบับหนึ่ง ให้กวนเม่งซิว กวนเม่งตัดฉบับหนึ่ง สั่งว่าท่านสี่นายนี้ไปยังค่ายฮอง่วนเคง ถึงแล้วเปิดหนังสือสองฉบับออกดูให้ทำการตามหนังสือเรา ทหารสี่นายก็คำนับลาไป งักฮุยเตียมทหารไว้พร้อม พอทหารหน้าค่ายเข้ามาแจ้งกับงักฮุยว่าฮอง่วนเคงคุมทหารมาตั้งคอยจะรบกับท่าน งักฮุยก็คุมทหารออกไปร้องบอกว่า ท่านกับเราเวลาวันนี้จะได้เห็นฝีมือกัน งักฮุยก็ขับม้าเข้ารบกับฮอง่วนเคงเป็นสามารถจนถึงเวลาเย็นจวนค่ำก็ไม่แพ้ชนะกัน งักฮุยจึงพูดกับฮอง่วนเคงว่าเวลานี้ก็พลบค่ำแล้ว จะหยุดไว้สู้รบกันใหม่ต่อพรุ่งนี้หรือ หรือจะรบกันอีกจะให้ทหารจุดคบเพลิงขึ้นให้สว่าง ฮอง่วนเคงว่าท่านอย่านึกเลยว่าเราจะย่อท้อต่อท่าน จะรบกันไปให้ได้สามวันสามคืน งักฮุยสั่งทหารจุดคบเพลิงขึ้นสว่าง งักฮุยกับฮอง่วนเคงก็เข้ารบขับเคี่ยวกันไป
ฝ่ายเตียหยงคุมทหารไปลำธารซอกเขาก็ให้ทหารเอาห่อทรายถมลำธารเดินไปได้ ครั้นถึงค่ายฮอง่วนเคงเวลาดึกประมาณสองยามก็ให้ทหารเอาคบเพลิงจุดเผาค่ายไหม้ขึ้น ทหารฮอง่วนเคงซึ่งรักษาค่ายอยู่นั้นเห็นข้าศึกเอาไฟเผาค่ายไหม้ขึ้น ก็ตกใจพากันหนีแตกตื่นวุ่นวาย งักฮุยเห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นที่ตรงค่ายฮอง่วนเคง ก็ทำเป็นตกใจบอกกับฮอง่วนเคงว่าอย่าสู้รบกันเลยจงรีบไปดับเพลิงที่ไหม้ค่ายของท่านเสียเถิด ฮอง่วนเคงเห็นแสงเพลิงก็ตกใจ ขับม้าหนีจะรีบไปดับเพลิงที่ไหม้ค่าย ทหารงักฮุยก็ขับม้ากั้นเข้าล้อมไว้ งักฮุยจึงร้องไปว่าทหารทั้งปวงอย่าวุ่นวายล้อมฮอง่วนเคงไว้เลย ปล่อยให้เขารีบไปดับเพลิงเถิด ทหารที่ล้อมก็เปิดทางให้ฮอง่วนเคงไป ฮอง่วนเคงไปถึงค่าย ทหารที่รักษาค่ายบอกว่า เตียหยงลอบเข้ามาจุดไฟไหม้ค่ายเสียสิ้นแล้ว ฮอง่วนเคงได้ฟังก็ทอดใจใหญ่ นึกว่าครั้งนี้เห็นเราจะอับจนเสียจริง จำจะหนีเอาตัวรอดไปเมืองยือหนำ รวบรวมทหารคิดมาทำการแก้แค้นงักฮุยอีกต่อไป
ฝ่ายเอียโฮ้ว ง่วนเหลียง กวนเม่งซิว กวนเม่งตัด เปิดผนึกหนังสือซึ่งงักฮุยให้มาดูแจ้งความแล้ว เอียโฮ้ว ง่วนเหลียง ก็รีบไปรื้อสะพานซึ่งฮอง่วนเคงจะข้ามแม่น้ำนั้นเสีย ลงเรือคอยท่าอยู่ริมฝั่งน้ำ กวนเม่งซิว กวนเม่งตัดแปลงตัวนุ่งห่มเป็นคนจนลงเรือน้อยตกเบ็ดหาปลาอยู่ตามชายฝั่ง
ฝ่ายฮอง่วนเคงหนีไปถึงสะพานจะข้ามแม่น้ำ เห็นสะพานรื้อเสียแล้วข้ามฟากไปไม่ได้ก็ตกใจ เอียโฮ้ว ง่วนเหลียงจึงร้องมาว่า ฮอง่วนเคงอย่าตกใจเลยจงมาลงเรือโดยเร็วเถิดจะข้ามส่ง ฮอง่วนเคงเห็นเอียโฮ้ว ง่วนเหลียงก็จำได้ว่าเป็นทหารของงักฮุยก็รีบหนีไปตามชายตลิ่ง ครั้นไปถึงแม่น้ำแปะเหลงกังเห็นเรือตกเบ็ดอยู่สองลำ จึงให้ทหารร้องเรียกเข้ามาขอโดยสาร กวนเม่งซิว กวนเม่งตัดร้องตอบมาว่าถ้าจะโดยสารข้ามฟากไปก็ได้แต่ตัวนายผู้เดียว ซึ่งจะให้บ่าวไพร่ไปด้วยนั้นไม่ได้ด้วยเรือเล็กนัก ว่าแล้วก็วาดเรือแวะเข้ามารับฮอง่วนเคงลงในเรือไปแต่ผู้เดียว ครั้นไปถึงกลางน้ำ กวนเม่งซิวจึงว่าเรือข้าพเจ้าเพียบนักกลางน้ำมีคลื่นจะข้ามไปไม่ตลอดกลัวจะล่มลง ท่านจงเอาอาวุธของท่านใส่เรือน้อยของเพื่อนข้าพเจ้าไปเถิด ว่าแล้วก็เรียกเรือกวนเม่งตัดเข้ามารับอาวุธลงเรือได้แล้วก็พายห่างออกไป กวนเม่งซิวจึงพูดขึ้นว่าตัวข้าพเจ้านี้ชื่อกวนเม่งซิว งักฮุยให้มาคอยอยู่ที่นี่ ฮอง่วนเคงได้ฟังก็ตกใจ ครั้นจะเข้าสู้รบก็ไม่มีอาวุธจึงโจนน้ำลงจะหนีไป กวนเม่งซิวฉวยได้เชือกแล้วก็โดดน้ำตามจับฮอง่วนเคงได้มัดเอาขึ้นเรือพาไปส่งให้งักฮุย งักฮุยจึงให้แก้มัดฮอง่วนเคงออกแล้วพูดว่า บัดนี้เราก็จับตัวได้อีกครั้งหนึ่งจะคิดประการใด ฮอง่วนเคงว่า ข้าพเจ้ามิได้แพ้ฝีมือของท่าน ท่านจับได้ด้วยอุบายดังนี้ข้าพเจ้าไม่นับถือ ท่านจงฆ่าข้าพเจ้าเสียโดยเร็วเถิด งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะให้ทหารเอาอาวุธมาคืนให้ฮอง่วนเคง แล้วว่าท่านจงไปเถิดเราจะตามไปรบกับท่านอีก ฮอง่วนเคงก็ขึ้นขี่ม้าถืออาวุธไป นายทหารทั้งปวงเห็นงักฮุยปล่อยฮอง่วนเคงไปอีกจึงว่ากับงักฮุย ว่าเหตุใดท่านจึงปล่อยฮอง่วนเคงไปเสียถึงสองครั้งดังนี้จะเอาผลประโยชน์อันใด งักฮุยว่า เมื่อครั้งแผ่นดินสามก๊ก ขงเบ้งทำศึกกับเบ้งเฮกจับเบ้งเฮกได้ปล่อยไปถึงเจ็ดครั้งก็เพราะขงเบ้งเห็นว่าเบ้งเฮกเป็นคนมีฝีมือ จะเอาไว้ให้ว่ากล่าวคนพวกเบ้งเฮกเหล่านั้นให้อยู่ในอำนาจกลัวเกรงมาขึ้นกับเมืองเสฉวน ซึ่งเราปล่อยฮอง่วนเคงไปนี้ ก็เพราะเห็นว่ามีฝีมือเข้มแข็ง อยากจะใคร่ได้ไว้เป็นทหารสู้รบกับกิมงึดตุด ครั้นจะหักหาญเอาตัวไว้ ฮอง่วนเคงก็จะไม่สมัครด้วยยังถือทิฐิมานะอยู่ เราจะทำทรมานให้ฮอง่วนเคงสิ้นมานะกลัวเกรงนับถือเราจงได้ ท่านอย่าวิตก ด้วยจะจับตัวฮองวนเคงนั้นไม่สู้ยากนัก พูดแล้วงักฮุยเรียกงูเกา ทึงฮวยเข้ามากระซิบบอกอุบายให้ งูเกา ทึงฮวยแจ้งแล้วก็คำนับลาไปเตรียมการไว้พร้อม
ฝ่ายฮอง่วนเคงขี่ม้าเดินทางจะไปเมืองยือหนำให้มีใจคิดแค้นงักฮุยยิ่งนัก ว่าถ้าชีวิตไม่ตายเสียก็จะไปซ่องสุมทแกล้วทหารกลับมาทำศึกกับงักฮุยต่อไปอีก ครั้นเดินทางมาถึงแม่น้ำซึ่งจะข้ามไปเมืองยือหนำ ฮอง่วนเคงหยุดนั่งคอยโดยสารเรืออยู่ที่ริมฝั่ง ไม่เห็นมีเรือผู้ใดไปมาจนเวลาเย็น
ฝ่ายทึงฮวยเห็นเวลาจวนค่ำแล้วก็ล่องเรือลงมาแวะเข้าพูดกับฮอง่วนเคงว่า งักฮุยมีความวิตกถึงท่านกลัวว่าจะข้ามฟากไปไม่ได้ จึงให้ข้าพเจ้าเอาเรือลงมาคอยส่งท่านข้าม ฮอง่วนเคงได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่ พองูเกาคุมเกวียนมาถึงก็เข้าไปหาฮอง่วนเคง บอกว่างักฮุยนายข้าพเจ้าจัดโต๊ะให้มาคอยเลี้ยงท่าน ด้วยเห็นว่าท่านสู้รบเห็นจะเหนื่อยมามาก จะได้เสพสุรากินอาหารให้สบาย ฮอง่วนเคงได้ฟังดังนั้นจึงมาคิดตรึกตรองว่า งักฮุยเป็นคนผู้มีสติปัญญาโดยแท้ ใจก็หนักแน่นไม่คิดโกรธตอบต่อเราผู้เป็นข้าศึกเลย ซึ่งเราจะมาผูกใจเจ็บแค้นโกรธงักฮุยแต่ฝ่ายเดียวนั้นไม่ควรจะเป็นที่ติเตียนแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย จำจะเข้ายอมสามิภักดิ์อยู่ด้วยงักฮุยเสียเถิด คิดแล้วจึงพูดกับทึงฮวย งูเกาว่า ซึ่งงักฮุยนายท่านให้เอาเรือมาคอยข้ามส่งและเอาสุรามาคอยให้เรากินนั้น ก็เป็นการสำแดงความโอบอ้อมอารีไม่มีใจพยาบาทอาฆาตต่อเราผู้เป็นข้าศึก ครั้นเราจะดื้อดึงถือทิฐิมานะไปก็เป็นที่อัปยศแก่ผีสางเจ้านายและมนุษย์ทั้งหลาย ตัวเราสิ้นทิฐิมานะแล้วจะขอยอมทำราชการอยู่กับงักฮุยนายท่าน ท่านจงช่วยพาเราไปหางักฮุยด้วยเถิด งูเกา ทึงฮวยเห็นฮอง่วนเคงสิ้นทิฐิอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์สมความคิดก็มีความยินดี ออกมต้อนรับจูงมือฮอง่วนเคงเข้าไปในที่ว่าราชการ ฮอง่วนเคงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ซึ่งข้าพเจ้าได้พูดจาหมิ่นประมาทสู้รบท่านนั้นก็มีโทษใหญ่ ขอท่านจงให้อภัยเสียเถิด ข้าพเจ้าจะทำราชการอยู่ด้วยท่าน มิได้คิดเป็นใจหนึ่งใจสองเหมือนแต่ก่อนแล้ว เมื่อจะใช้ให้ข้าพเจ้าสู้รบกับข้าศึกที่แหงใดตำบลใด ก็จะเอาชีวิตเป็นแดนแทนคุณท่าน งักฮุยว่าเราไม่ถือโทษท่านดอก ซึ่งเราจะคิดอุบายล่อลวงก็เพราะอยากได้ท่านมาเป็นนายทหารช่วยกันทำศึกปราบพวกฮวน ซึ่งประทุษร้ายต่อพระเจ้าแผ่นดิน ท่านกับเราอย่ามีความรังเกียจเลยจงรักใคร่กันให้เหมือนพี่เหมือนน้องเถิด งักฮุยจึงยกกองทัพถอยมาตั้งอยู่เมืองชาเลงก๋วน พอมีหนังสือรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงให้ข้าหลวงถือมาให้งักฮุย ไปปราบโจรที่ตำบลแม่น้ำทองเทงโอ๋แขวงเมืองฮ่อหนำ งักฮุยได้แจ้งหนังสือรับสั่งแล้วก็ยกกองทัพไปตั้งอยู่เมืองตันจิว
ฝ่ายกิมงึดตุดให้คนไปสืบราชการแจ้งความว่า พระเจ้าซ้องเกาจงให้งักฮุยไปตั้งปราบโจรอยู่ที่เมืองตันจิว จึงปรึกษากับคับมิชีว่าบัดนี้งักฮุยซึ่งเป็นที่กีดขวางกองทัพเราก็ไปปราบโจรอยู่เมืองตันจิว เราเห็นการเป็นที่ควรจะยกตีเมืองกิมเหลงในขณะนี้ ท่านจะเห็นประการใด คับมิชีว่าท่านคิดดังนี้ชอบแล้ว ข้าพเจ้ามีอุบายอย่างหนึ่งเห็นว่าจะได้เมืองกิมเหลงลงโดยง่าย ขอท่านจงจัดกองทัพยกแยกกันไปทางเมืองโอก๊วงพวกหนึ่ง ทางเมืองซัวกังพวกหนึ่ง ทางเมืองกังไสพวกหนึ่ง ทางเมืองซัวไซพวกหนึ่ง ด้วยหัวเมืองเหล่านั้นเป็นเมืองใหญ่มีทแกล้วทหารมาก โดยถึงว่างักฮุยจะรู้ว่าเราไปตีเมืองกิมเหลง จะมากะเกณฑ์เอาทหารเมืองใหญ่ทั้งสี่นั้นมาช่วยเมืองกิมเหลงก็จะไม่ได้ ด้วยหัวเมืองเหล่านั้นต้องระวังรักษาบ้านเมืองครอบครัวอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น ท่านจงเร่งยกกองทัพเรือรีบเข้าไปตีเอาเมืองกิมเหลง ก็คงจะได้สำเร็จความปรารถนา กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงสั่งให้เนียมฮั่น คุมทหารสิบหมื่นไปตั้งอยู่เมืองโอก๊วง ให้ลาฮั่นคุมทหารสิบหมื่นไปตั้งอยู่เมืองซัวกั๋ง ให้ทูหลันคุมทหารสิบหมื่นไปตั้งอยู่เมืองซัวไซ ให้คับหลีคุมทหารสิบหมื่นไปตั้งอยู่เมืองกังไซ ตัวกิมงึดตุดคุมทหารยี่สิบหมื่นยกไปตีเมืองกิมเหลง จัดทหารกองทัพพร้อมแล้วก็ออกเดินทัพยกแยกกันไป
ฝ่ายจงเล่าซิวขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าซ้องเกาจงได้แจ้งว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาตีเมืองกิมเหลง และยกไปตีหัวเมืองรายทางหลายตำบลก็ตกใจ เข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงโดยซึ่งได้ข่าวศึกทุกประการ พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า งักฮุยก็ไปตั้งปราบโจรอยู่ที่เมืองทันจิวระยะทางก็ไกล ท่านจะได้ผู้ใดไปสู้รบต้านทานกับข้าศึก จงเล่าซิวจึงว่า กิมงึดตุดยกมาครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เมืองกิมเหลงนี้ทแกล้วทหารก็เบาบาง ข้าวเสบียงก็ขัดสนเห็นจะสู้รบข้าศึกรักษาเมืองไว้ไม่ได้ ขอเชิญพระองค์เสด็จไปอยู่เมืองเปียนเหลียงเถิด พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า เมืองเปียนเหลียงชะตาสาบสูญแล้ว จะให้ไปอยู่อีกนั้นเราไม่เห็นด้วย จงเล่าซิวเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงไม่เชื่อถ้อยคำจริงแล้ว ก็มีความโทมนัสคิดวิตกด้วยไม่เห็นผู้ใดที่จะรักษาเมืองกิมเหลงไว้ได้ให้อัดอั้นตันอกโรคบังเกิดรากโลหิตออกมาขาดใจตาย
ฝ่ายกิมงึดตุดยกกองทัพมาถึงแม่น้ำที่จะข้ามฟากไปเมืองกิมเหลง ก็หยุดกองทัพตั้งอยู่ริมฝั่งให้ทหารเที่ยวจัดหาเรือที่จะข้ามฟาก
ฝ่ายม้าใช้ชาวด่านเห็นกองทัพกิมงึดตุดตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ก็เอาความไปแจ้งแก่เชาชองผู้รักษาด่าน เชาชองคิดตรึกตรองว่ากิมงึดตุดยกกองทัพออกมาครั้งนี้แยกกันมาเป็นหลายทาง ทหารเมืองหลวงก็ไม่เห็นมีผู้ใดที่จะสู้รบต้านทานได้ ประการหนึ่งพระเจ้าซ้องเกาจงพระทัยก็โง่เขลา เห็นจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้ เรารักษาด่านอยู่นี้โดยจะขัดขืนสู้รบก็คงจะเป็นอันตรายตายเสียเปล่าจำจะเข้าอ่อนน้อมสามิภักดิ์กับกิมงึดตุดเสียดีกว่า กิมงึดตุดคนนี้ข่าวก็เล่าลืออยู่ว่า ถ้าผู้ใดอ่อนน้อมโดยดีแล้วก็ชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้มียศฐาศักดิ์ เชาชองคิดดังนั้นแล้วก็พาพวกพ้องเข้าสามิภักดิ์อยู่กับกิมงึดตุด กิมงึดตุดตั้งให้เป็นนายทหารสำหรับนำกองทัพ กิมงึดตุดจัดเรือส่งทหารข้ามฟากถึงฝั่งพร้อมกันแล้วก็ให้เชาชองนำทหารตรงไปถึงเมืองกิมเหลง
ฝ่ายโตกิดบุตรเชาชอง เป็นขุนนางนายทหารรักษาประตู เห็นเชาชองผู้บิดานำกองทัพกิมงึดตุดเข้ามาถึงเชิงกำแพงก็เปิดประตูเมืองรับ กิมงึดตุดก็ขับทหารเข้าไปในเมืองได้
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จประทับอยู่ที่เก๋งกับนางออเฮียนกำลังตรัสสัพยอกหยอกเอินชมเชยกันอยู่ พอได้ยินเสียงคนอื้ออึงก็รับสั่งให้ขันทีออกมาดู ขันทีกลับเข้าไปทูลว่า กิมงึดตุดคุมทหารเข้าเมืองได้มาถึงประตูพระราชวังแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงตกพระทัยเสด็จวิ่งมาโดยด่วน สั่งให้กรมม้าผูกม้าเทียมรถหนีออกทางประตูหลังวัง มีขุนนางคนสนิทหกคนตามเสด็จไปด้วย กิมงึดตุดคุมทหารเข้าไปในวังเที่ยวค้นหาพระเจ้าซ้องเกาจงก็ไม่พบ นางออเฮียนเห็นกิมงึดตุดคุมทหารเข้ามาถึงในตำหนักก็ออกมาคุกเข่าลงคำนับ แล้วว่าท่านมาช้าไปเสียหน่อยหนึ่ง พระเจ้าซ้องเกาจงจึงหนีไปเสียได้ก่อนหาไม่ก็จะจับตัวได้โดยง่าย กิมงึดตุดถามว่าเจ้านี้เป็นใคร นางออเฮียนบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อออเฮียนเป็นบุตรเลี้ยงเตียปังเชียง เตียปังเชียงถวายได้เป็นสนมเอกของพระเจ้าซ้องเกาจง กิมงึดตุดจึงว่าอีคนนี้เป็นถึงพระสนมเอก ไม่มีความกตัญญูต่อเจ้าเอาไว้ไม่ได้ ก็เอาง้าวที่ถือฟันนางออเฮียนตัวขาดสองท่อนตาย แล้วกิมงึดตุดจัดให้นายทหารที่มีสติปัญญาอยู่รักษาเมืองกิมเหลง ตัวกิมงึดตุดก็คุมทหารตามพระเจ้าซ้องเกาจงไป พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนหนีไปถึงเมืองโฮเอียมกุ้ย เล่ากิมผู้รักษาเมืองออกมารับเสด็จเข้าไปในเมือง แล้วเฮงเอี๋ยนถามเล่ากิมว่าจะไปเมืองนิ่มอันนั้นทางไกลหรือใกล้ เล่ากิมว่าจะไปก็ไม่สู้ไกลนัก แต่ทางนั้นกองทัพฮวนมาตั้งสกัดอยู่ที่เมืองทีทังกุ้ย ผู้รักษาเมืองทีทังกุ้ยนั้นก็ทิ้งเมืองหนีไปเสียแล้ว ซึ่งจะเสด็จไปเมืองนิ่มอันนั้นเห็นจะไม่ได้ ขอเชิญพักอยู่ที่เมืองนี้ก่อนเถิด เฮงเอี๋ยนว่าเมืองท่านเป็นเมืองน้อยทแกล้วทหารก็เบาบาง ถ้ากิมงึดตุดยกตามมาจะต้านทานสู้รบได้หรือ เล่ากิมว่าเป็นเมืองน้อยก็จริงแต่มีผู้มีฝีมือเข้มแข็งอยู่คนหนึ่งชื่ออูเอียนเจ็กพอจะสู้รบต้านทานข้าศึกได้ เล่ากิมก็ให้หาตัวอูเอียนเจ็กเข้ามาเฝ้า ขณะนั้นพอม้าใช้คอยเหตุมาแจ้งว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาถึงแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงก็ตกพระทัย อูเอียนเจ็กทูลว่าขอพระองค์อย่าเพิ่งวุ่นวายไปข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปสู้รบฟังดูกำลังข้าศึกก่อน ถ้าข้าพเจ้าเสียทีจึงค่อยหนีต่อไป อูเอียนเจ็กทูลดังนั้นแล้วก็ขึ้นม้าออกไปรบกับโตชองนายทหารกองหน้ากิมงึดตุด โตชองทานกำลังอูเอียนเจ็กไม่ได้เสียที อูเอียนเจ็กเอาง้าวฟันถูกโตชองตกม้าตาย กิมงึดตุดเห็นก็โกรธจึงเร่งขับทหารเข้าประดาล้อมอูเอียนเจ็กไว้ แล้วร้องพูดกับผู้รักษาเมืองว่าให้เร่งส่งพระเจ้าซ้องเกาจงมาโดยเร็ว ถ้าขัดแข็งอยู่ก็จะฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จอยู่บนเชิงเทินหอรบแอบดูอูเอียนเจ็กรบกับทหารกิมงึดตุดได้ยินกิมงึดตุดร้องประกาศมาดังนั้นก็ตกพระทัยกลัวจนพระองค์สั่น กิมงึดตุดขับม้าเข้ารบกับอูเอียนเจ็กได้ประมาณห้าสิบเพลง อูเอียนเจ็กเสียที กิมงึดตุดแทงด้วยทวนถูกอูเอียนเจ็กตกม้าตาย พระเจ้าซ้องเกาจงเห็นอูเอียนเจ็กตายแล้ว ก็เสด็จลงจากเชิงเทินพาขุนนางหกคนเปิดประตูหลังเมืองหนีไปเมืองโอก๊วง กิมงึดตุดขับทหารตีเข้าเมืองได้ แจ้งว่าพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนหนีไปทางทิศเหนือก็รีบคุมทหารยกตามไป พระเจ้าซ้องเกาจงหนีไปถึงแม่น้ำไฮถงเห็นกองทัพกิมงึดตุดยกไล่กระชั้นมาก็ตกพระทัย ตรัสแก่ขุนนางทั้งหกว่า ข้างหน้าแม่น้ำขวางอยู่ ข้างหลังกิมงึดตุดก็ไล่กระชั้นเข้ามาแล้ว ท่านจะคิดประการใด
๓๗
ขณะนั้นพอดีมีเรือราษฎรแล่นใบเลียบฝั่งมาลำหนึ่ง เฮงเอี๋ยนร้องเรียกขอโดยสาร เจ้าของเรือก็แวะเข้ามารับ พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนลงเรือออกไปถึงกลางน้ำ พอกิมงึดตุดยกมาถึงฝั่งก็ร้องเรียกเรือให้กลับเจ้าของเรือก็รีบแล่นหนีไป กิมงึดตุดจึงปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่าเราจะตามไปทางใดดี คับมิชีว่าขอท่านจงรีบเดินไปตามชายตลิ่งมีทางไปจนถึงเมืองโอวก๊วง กิมงึดตุดก็พาทหารเดินไปได้ประมาณสิบห้าลี้พบชายสามคนนั่งตกเบ็ดอยู่ริมฝั่ง กิมงึดตุดถามว่า เจ้าอยู่ที่นี่เห็นเรือใบแล่นเลี้ยวแหลมขึ้นไปบ้างหรือเปล่า ชายสามคนก็บอกว่าเมื่อสักครู่นี้เห็นเรือแล่นลับแหลมขึ้นไปลำหนึ่ง แต่ไม่ทราบว่าเรือผู้ใด กิมงึดตุดจึงให้ชายสามคนนั้นนำทางไป ชายสามคนจึงคิดว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้จะทำร้ายพระเจ้าซ้องเกาจง ตัวเราเกิดมาในแผ่นดินของท่านจะนำข้าศึกไปทำร้ายพระเจ้าแผ่นดินนั้นไม่ควร คิดพร้อมใจกันดังนั้นแล้วก็นำกิมงึดตุดไปทางชายตลิ่งริมแม่น้ำ ครั้นเดินไปทางประมาณสิบลี้พอเวลาน้ำขึ้นชายสามคนก็เดินเลี่ยงขึ้นฝั่งหนีเข้าป่าไป ทหารกองทัพกิมงึดตุดเดินอยู่ตามชายตลิ่งน้ำขึ้นไหลเชี่ยวเร็วมากขึ้นมา ทหารกิมงึดตุดหนีขึ้นฝั่งไม่ทันก็จมน้ำตายเป็นอันมาก แต่ตัวกิมงึดตุดขึ้นฝั่งได้พาทหารที่เหลือตายเที่ยวค้นหาชายสามคนจะฆ่าเสียก็ไม่พบตัว กิมงึดตุดก็ยกทหารรีบตามพระเจ้าซ้องเกาจงไป
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจง แล่นเรือล่องมาได้หลายแหลมพบเรือพวกโจรแล่นตรงเข้ามาลำหนึ่ง ยึดเรือซึ่งพระเจ้าซ้องเกาจงโดยสารไปนั้นไว้ เจ้าของเรือบอกกับพวกโจรว่าพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จประทับอยู่ในเรืออย่าทำวุ่นวาย พวกโจรก็ไม่ฟังเข้าจับพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางลงเรือของพวกโจร แล้วค้นดูสิ่งของในเสื้อกางเกงได้บ้างก็ริบเสีย แล้วแล่นเรือไปฝ่ายทิศตะวันตกถึงเขาชอซัวก็คุมเอาตัวพระเจ้าซ้องเกาจงขึ้นไปให้เอียนเซงนายใหญ่ เอียนเซงสั่งให้เอาตัวพระเจ้าซ้องเกาจงไปฆ่าเสีย ลีกังนายโจรที่สองจึงพูดกับเอียนเซงว่า ท่านอย่าเพิ่งทำใจเร็ว ข้าพเจ้าจะขอพูดให้ฟังเสียก่อน ด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงเป็นตระกูลเจ้านาย ปู่ย่าตายายของเราทั้งหลายก็เกิดมาในแผ่นดินของท่าน ซึ่งจะมาคิดประทุษร้ายฆ่าเจ้านายด้วยคมหอกคมดาบนั้นไม่มีธรรมเนียม ภัยอันตรายจะบังเกิดแก่เรา เอียนเซงว่าถ้าดังนั้นก็จงไปถอยเรือเล็กมาลำหนึ่ง เอาพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนใส่เรือลงออกไปปล่อยเสียที่ทะเล ทหารพวกโจรก็ไปถอยเรือเล็กมา เอาพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนลงเรือแล้ว พวกโจรก็ลงเรือลำหนึ่งแจวลากชักออกไปถึงทะเลลึกก็ปล่อยให้ลอยไป พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนอยู่ในเรือเล็กต้องคลื่นลมได้ความเวทนานัก พายและแจวก็ไม่มี ได้แต่ร้องไห้ปรบทุกข์กันอยู่ พอมีเรือลำหนึ่งแล่นตรงเข้ามาเห็นมีผู้เฒ่าห้าคนนั่งอยู่ในเรือ ผู้เฒ่าร้องถามว่าท่านทั้งเจ็ดคนนี้จะไปข้างไหน เฮงเอี๋ยนจึงบอกว่าจะไปเมืองโอวก๊วง แต่แจวและพายในเรือไม่มีขอท่านได้เอ็นดูด้วยเถิด ผู้เฒ่าว่าจงมาลงเรือเราจะไปส่งให้ถึงเมืองโอวก๊วง พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนก็ลงเรือไปด้วยผู้เฒ่า ผู้เฒ่าแล่นใบไปประมาณครู่หนึ่งถึงหน้าเมืองโอวก๊วงก็พากันขึ้นบก เหลียวมาจะพูดกับผู้เฒ่าก็ไม่เห็น ทั้งคนทั้งเรือหายไป เห็นเป็นรัศมีปรากฏอยู่ที่ท่าเรือจอด พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสกับขุนนางทั้งหกว่าเรือซึ่งมาส่งเรานั้นเห็นจะเป็นเทพยดามาช่วยเรา เราคงจะยังไม่สิ้นวาสนาดอก ขุนนางทั้งหกได้ฟังก็มีความยินดีจึงพากันเดินไปทางประมาณสี่ลี้ถึงบ้านเตียปังเชียง เตียปังเชียงเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคน เตียปังเชียงจึงนึกว่าชะรอยจะหนีกิมงึดตุดมาแน่แล้ว เราจะคิดล่อลวงเอาไปให้เป็นกำนัลกิมงึดตุดเอาความชอบ เตียปังเชียงทำเป็นยินดีออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปพักอยู่ในบ้าน พระเจ้าซ้องเกาจงก็ตรัสเล่าความแต่หลังให้เตียปังเชียงฟังทุกประการ เตียปังเชียงทำเป็นโกรธกิมงึดตุด แล้วทูลว่าขอพระองค์จงรับสั่งไปถึงงักฮุยให้ยกกองทัพมาแก้แค้นกิมงึดตุดก็คงจะได้ชัยชนะ ข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็อนาถา ไม่มีคนจะใช้สอย ขอพระองค์จงเสด็จอยู่ที่นี่ก่อนข้าพเจ้าจะอาสาไปตามหางักฮุยให้ยกกองทัพมาช่วย พระเจ้าซ้องเกาจงมิได้ทรงทราบในอัชฌาสัยเตียปังเชียงว่าจะคิดทำร้ายก็มีพระทัยยินดียอมให้เตียปังเชียงไป เตียปังเชียงเข้าไปบอกภรรยาว่า บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงหนีกิมงึดตุดมา เข้าที่บังคับแล้ว เราจะรีบไปบอกเนียมฮั่นพี่ชายกิมงึดตุด ซึ่งยกกองทัพมาตั้งอยู่ที่เมืองยือหนำ เจ้าจงอยู่ดูบ่าวไพร่ให้รักษาพระเจ้าซ้องเกาจงไว้ อย่าให้หนีต่อไปอีกได้ นางเจียสีภรรยาเตียปังเชียงได้ฟังสามีสั่งก็คิดโกรธอยู่แต่ในใจว่า เตียปังเชียงสามีนี้เป็นคนอกตัญญูต่อแผ่นดินจริง ๆ ไม่ควรจะสมาคมอยู่ด้วย ครั้นเตียปังเชียงออกไปแล้ว นางเจียสีก็ลอบเข้าไปทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่า พระองค์จงรีบหนีไปเสียโดยเร็วเถิด บัดนี้เตียปังเชียงสามีข้าพเจ้าไปบอกเนียมฮั่นพี่กิมงึดตุดให้มาจับพระองค์ พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางได้ฟังก็ตกใจพากันหนีออกจากบ้านเตียปังเชียงไปในเวลานั้น บ่าวของเตียปังเชียงซึ่งคอยระวังดูพระเจ้าซ้องเกาจงอยู่นั้น เห็นนางเจียสีเข้าไปบอกความพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหนีไปแล้ว ก็กลัวความผิดรีบตามไปบอกเตียปังเชียง
ฝ่ายนางเจียสีครั้นพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหนีไปจากบ้านแล้วก็คิดตรึกตรองว่าถ้าเตียปังเชียงกลับมาจะรู้ความว่าเราบอกพระเจ้าซ้องเกาจงเพราะบ่าวที่นั่งอยู่นั้นมันได้ยินอยู่เตียปังเชียงคงจะทำโทษเรา ถึงเราจะอยู่ไปกับเตียปังเชียงคนอกตัญญูเช่นนี้ก็คงจะไม่พ้นคมหอกคมดาบ ตายเสียดีกว่า คิดดังนั้นแล้วนางเจียสีก็เข้าไปผูกคอตายเสีย
ฝ่ายเตียปังเชียงไปถึงเนียมฮั่นแล้ว ก็บอกกับเนียมฮั่นว่าพระเจ้าซ้องเกาจงหนีกิมงึดตุดมาพักอยู่ที่บ้านข้าพเจ้า ขอท่านจงได้เร่งไปจับตัวโดยเร็วเถิด เนียมฮั่นได้ฟังก็ความยินดี คุมทหารสามพันไปกับเตียปังเชียง ครั้นถึงบ้านบ่าวเตียปังเชียงแจ้งความว่า นางเจียสีบอกความกับพระเจ้าซ้องเกาจงหนีไปแต่เวลาคืนนี้ นางเจียสีก็ผูกคอตายเสียแล้ว เตียปังเชียงได้ฟังเสียใจนัก เนียมฮั่นจึงว่าพระเจ้าซ้องเกาจงก็หนีไปแล้ว ท่านจงไปอยู่ในกองทัพกับเราเถิด เตียปังเชียงก็ยอม เนียมฮั่นจึงพาเตียปังเชียงไปเมืองโอวก๊วง
ฝ่ายเฮงตัดพาทหารเดินทางมาจะไปบ้านเตียปังเชียงพบพระเจ้าซ้องเกาจง ก็ทำเป็นตกใจเข้าไปคำนับทูลถามว่า เหตุใดพระองค์กับขุนนางจึงได้ความลำบากพากันมาเที่ยวอยู่ดังนี้ พระเจ้าซ้องเกาจงก็เล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ เฮงตัดจึงทูลว่าเวลาก็จวนเย็นขอเชิญพระองค์เสด็จประทับอยู่ที่บ้านข้าพเจ้าก่อนเถิด พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางก็ไปพักอยู่บ้านเฮงตัด เฮงตัดเห็นได้ทีก็ให้ทหารจับพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางคุมขังไว้ แล้วเฮงตัดก็รีบไปยังกองทัพทหารเนียมฮั่น บอกเนียมฮั่นว่าจับพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางไว้แล้ว เนียมฮั่นมีความยินดีคุมทหารรีบมากับเฮงตัด
ฝ่ายเฮงเฮาหยูบุตรเฮงตัด เห็นพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางต้องคุมขังอยู่ก็สงสารนัก คิดจะปล่อยไปเสียก็เป็นการละเมิดต่อคำสั่งของบิดา ครั้นจะคุมเอาไว้เนียมฮั่นมาถึงก็คงจะทำอันตราย ตัวเราเกิดในแผ่นดินของท่าน ก็คงตกอยู่ในคนอกตัญญูต่อเจ้านาย คิดดังนั้นแล้วก็เชิญพระเจ้าซ้องเกาจงเอาไปส่งเสียนอกบ้าน แล้วเฮงเฮาหยูก็กลับเข้ามาเอากระบี่เชือดคอตาย
ฝ่ายเฮงตัดพาเนียมฮั่นมาถึงบ้านแจ้งความว่า เฮงเฮาหยูปล่อยพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนหนีไปเสียแล้ว เฮงเฮาหยูเชือดคอตาย เนียมฮั่นโกรธนักจึงว่าครั้งก่อนเตียปังเชียงก็ลวงเราทีหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ท่านมาลวงเราอีกเราจะเอาตัวไว้ แล้วสั่งให้ทหารรื้อบ้านเฮงตัดเสียสิ้น เนียมฮั่นก็พาเฮงตัดตามพระเจ้าซ้องเกาจงไป
ฝ่ายเฮงเต็กซิวเป็นพี่น้องกับเฮงเฮาหยูชอบพอรักใคร่กัน คิดว่าเฮงเฮาหยูตามเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงไป เฮงเต็กซิวก็รีบตามไปทันพระเจ้าซ้องเกาจง ไม่เห็นเฮงเฮาหยูแล้วก็กลับเดินสวนทางมาพบกองทัพเนียมฮั่นเฮงตัดกลางทาง ก็เข้าไปคำนับเฮงตัด เฮงตัดให้เฮงเต็กซิวนำทางไป เฮงเต็กซิวจึงมาคิดว่า ถ้าเราจะนำไปให้พบพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางทั้งหกคนแล้วก็คงจะมีอันตราย ด้วยเฮงเฮาหยูเพื่อนรักของเราเขาคิดสงสารเวทนาแล้วจึงได้ปล่อยมา ถ้าเราจะนำไปให้พบก็จะเป็นคนไม่รักเพื่อนและอกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดิน จำจะนำไปเสียทางอื่นอย่าให้พบเลย คิดดังนั้นแล้วก็นำกองทัพเนียมฮั่น เฮงตัด เดินไปทางอื่น ครั้นไปถึงทางแห่งหนึ่งเฮงเต็กซิวแกล้งพาเนียมฮั่น เฮงตัดข้ามเนินเขาไป พบพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางทั้งหกคนนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ เฮงเต็กซิวเห็นก็ตกใจจึงคิดว่าตัวเราแกล้งนำทางเนียมฮั่น เฮงตัด มาปรารถนาจะไม่ให้พบพระเจ้าซ้องเกาจง กลับมาพบเข้าดังนี้ก็เป็นกรรมของเราเหมือนไม่มีกตัญญูต่อเจ้านายเสียใจนัก เฮงเต็กซิวก็วิ่งไปโจนลงทางด้านหน้าผาถึงแก่ความตาย
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางทั้งหกคนเห็นเฮงตัดพาเนียมฮั่นตามมาก็ตกใจหนีขึ้นไปบนเขา เฮงตัด เนียมฮั่นก็คุมทหารตามขึ้นไปได้ครึ่งทางพอฝนตกหนัก เนียมฮั่นกับเฮงตัดและทหารทั้งปวงปีนขึ้นไปไม่ได้ด้วยก้อนศิลานั้นลื่นนัก เนียมฮั่นกพาทหารกลับลงมาพักอยู่ที่เชิงเขา พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางหกคนขึ้นไปบนเขาพบศาลเทพารักษ์ศาลหนึ่งก็พากันหนีฝนเข้าไปอาศัยร่มอยู่ ฝนที่เขานั้นเผอิญตกพรำไปกว่าสิบวัน
ฝ่ายงักฮุยซึ่งตั้งกองทัพอยู่ ณ เมืองทันจิว อยู่มาวันหนึ่งมีทหารม้าใช้เข้ามาแจ้งความว่ากิมงึดตุดให้ยกกองทัพไปตีหัวเมือง ซึ่งขึ้นกับเมืองกิมเหลงนั้นห้ากอง ตัวกิมงึดตุดยกไปตีเมืองทิมเหลง บัดนี้หัวเมืองทั้งปวงก็อยู่ในอำนาจข้าศึกแล้วพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางสนิทก็อพยพหนีออกจากเมืองกิมเหลง หาแจ้งว่าจะหนีไปตำบลใดไม่ งักฮุยได้ ฟังดังนั้นก็เสียใจชักกระบี่จะเชือดคอตายเสีย เตียเฮียนกับซีฉวนเข้าชิงกระบี่ออกจากมือได้แล้วเตียเฮียนจึงพูดว่า ท่านก็เป็นชายชาติทหาร บัดนี้เจ้านายได้ความเดือดร้อนหนีออกจากเมืองแล้วควรที่จะยกทัพไปช่วยป้องกันจึงจะชอบ ซึ่งท่านจะทำคิดสั้นฆ่าตัวเสียดังนี้จะมิเป็นคนไม่มีกตัญญูต่อเจ้านายหรือ งักฮุยว่าซึ่งท่านพูดนี้ก็ชอบอยู่ เมื่อเรายกกองทัพมานั้นก็รู้อยู่แล้วได้พูดไว้กับกิมจงเปีย การก็มาเป็นเหมือนคาดเหมือนหมายจนใจอยู่ด้วยเราเป็นผู้น้อยต้องมาตามรับสั่งจึงได้เสียใจนัก แต่พระเจ้าซ้องเกาจงจะเสด็จไปอยู่ตำบลใดก็ยังไม่แจ้ง จูกัดเองจึงว่า ท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าได้เล่าเรียนมาบ้าง ข้าพเจ้าจะเชิญเทวดาลงมาทรงให้แจ้งว่า พระเจ้าซ้องเกาจงจะไปอยู่ตำบลใด งักฮุยก็มีความยินดี จูกัดเองจึงกระทำบูชาเชิญเทวดาลงมาสิง แล้วเทวดาก็เขียนคำโคลงบทหนึ่ง ใจความว่า พระอาทิตย์ส่องรัศมีสว่างอยู่ฝ่ายเมืองเชียงจิว เมืองทันจิว ถ้ามีผู้มีฝีมือสามารถก็ให้เร่งไปเถิดจะพบที่เขาอันสูง ครั้นได้โคลงของเทวดาแล้วก็พากันยินดี งักฮุยจึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า พระเจ้าซ้องเกาจงคงเสด็จอยู่ในแขวงเมืองเชียงจิวเมืองทันจิวสองเมืองเป็นมั่นคงในแขวงเมืองทั้งสองนั้นมีเขาเป็นอันมากจะรู้ว่าพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จอยู่ที่เขาไหนจึงให้หานายทหารเอกผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ชำนาญในเมืองเชียงจิว เมืองทันจิวเข้ามาแล้ว ให้จดชื่อเขาแต่บรรดามีในแขวงเมืองเชียงจิว เมืองทันจิวให้สิ้นเชิง ครั้นได้บัญชีรายชื่อเขาแล้วก็เอาเข้าไปบูชาอธิษฐานว่า ถ้าพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จอยู่เขาไหน ขอให้เทวดาเอาพู่กันเขียนเป็นสำคัญไว้ที่ชื่อเขานั้น
ครั้นแล้วก็เอามาดูเห็นมีอักษรสามตัวว่า งูเท่าซัว งักฮุย เห็นดังนั้นก็มีความยินดี จึงเกณฑ์ทหารห้าพันมอบให้งูเกายกไปก่อนงักฮุยคุมทหารยกตามไปภายหลัง งูเกายกไปถึงเขางูเท่าซัวแล้วเห็นมีกองทัพตั้งล้อมอยู่ งูเกาจึงถามทหารทั้งปวงว่าทางซึ่งจะขึ้นไปบนเขานั้นมีอยู่หรือไม่ ทหารผู้หนึ่งบอกว่าหนทางที่จะขึ้นไปบนเขานั้นมีอยู่ทางหนึ่งชื่อออเฮียเนี้ย เป็นทางใหญ่เดินไปมาสบายกว่าทางอื่น งูเกาจึงให้ทหารผู้นั้นนำทางขึ้นไป ครั้นไปถึงที่พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จพักอยู่ ก็มีความยินดีจึงลงจากม้าเข้าไปคำนับแล้วทูลว่า งักฮุยแจ้งว่าพระองค์จากเมืองมาอยู่ที่เขานี้ ให้ข้าพเจ้าคุมทหารมาป้องกันรักษาพระองค์กับขุนนางทั้งปวง แต่งักฮุยนั้นก็จะยกทหารมาต่อภายหลัง พระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางทั้งหกคนค่อยคลายความวิตก งูเกาจึงให้ทหารไปเที่ยวรักษาตามหนทางซอกเขาไว้ทุกแห่ง ไม่ให้ข้าศึกขึ้นมาได้
ฝ่ายเนียมฮั่นครั้นเห็นฝนสงบหนทางค่อยแห้งแล้วจึงคุมทหารขึ้นไปบนเขา เห็นทหารตั้งสกัดทางอยู่ทุกทางก็กลับลงมา ให้ทหารรีบไปบอกกับกิมงึดตุดให้ยกกองทัพใหญ่มาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายงูเกาเห็นเนียมฮั่นคุมทหารจะขึ้นมาบนเขา ก็ให้ทหารม้าใช้รีบไปเร่งให้งักฮุยยกกองทัพมาโดยเร็ว ทหารม้าใช้ไปถึงกลางทางพบงักฮุยบอกว่า งูเกาให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านรีบยกกองทัพไปโดยเร็ว งักฮุยก็รีบยกกองทัพไปถึงเขางูเท่าซัวขึ้นไปบนเขาคำนับพระเจ้าซ้องเกาจง พระเจ้าซ้องเกาจงเห็นงักฮุยมาก็ทรงกันแสงเล่าความตั้งแต่ต้นให้งักฮุยฟังทุกประการ ขณะนั้นเตียปอทหารสอดแนมของงักฮุยจับได้เด็กชายผู้หนึ่งมาให้งักฮุย งักฮุยถามว่าตัวเป็นทหารผู้ใดใครใช้ให้มาสอดแนมจงบอกไปตามความจริง เด็กผู้นั้นจึงบอกว่าข้าพเจ้าไม่ได้เป็นทหารผู้ใด อาจารยใช้ให้ข้าพเจ้ามาฟังข่าวดูว่ากองทัพซึ่งมาตั้งอยู่บนเขานี้จะเป็นทัพผู้ใด งักฮุยจึงถามว่าอาจารย์เจ้านั้นอยู่ที่ไหน เด็กชายผู้นั้นบอกว่า อาจารย์ข้าพเจ้าเป็นหลวงจีน อยู่ ณ วัดเง็กฮือเก๊งที่เชิงเขานี้ งักฮุยจึงถามว่า วัดนั้นกว้างขวางอยู่หรือจะพาพระเจ้าซ้องเกาจงไปพักอาศัยอยู่จะได้หรือไม่ เด็กนั้นก็ว่าได้ งักฮุยก็พาพระเจ้าซ้องเกาจงไปพักอยู่ที่วัด ลีกังจึงกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่างักฮุยนั้นมีความชอบมากนัก ขอพระองค์ตั้งให้งักฮุยเป็นแม่ทัพใหญ่สำเร็จราชการจึงจะควร พระเจ้าซ้องเกาจงเห็นชอบจึงตั้งงักฮุยเป็นที่บูเชียงก๋งแม่ทัพใหญ่สำเร็จราชการทั้งสิ้น บูเชียงก๋งได้รับที่ตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว จึงทำหนังสือกฎหมายสำหรับทัพประกาศแก่นายทัพนายกองและทหารเลวมีความสิบสี่ข้อ ข้อหนึ่งว่า ถ้าเรียกชื่อถูกไม่มา ใช้ไม่ไปตามสั่งก็มีโทษ ข้อสองว่าผู้ใดจะเข้าออกในค่ายให้บอกผู้รักษาประตูก่อน ถ้าละลาบละล้วงเข้ามาก็มีโทษ ข้อสามว่าได้ยินเสียงกลองไม่เข้ารบ ได้ยินเสียงม้าล่อไม่ถอยก็มีโทษ ข้อสี่ว่าถ้าแม่ทัพมิได้สั่งการให้ยกไป ตัวบังอาจล่วงเกินยกไปกระทำตามอำเภอน้ำใจก็มีโทษ ข้อห้ายกไปถึงบ้านเมืองใดห้ามมิให้เที่ยวกระทำข่มเหงฉกชิงทรัพย์สิ่งของของราษฎร ตั้งแต่เป็ดตัวหนึ่งไก่ตัวหนึ่งขึ้นไป ถ้ามิฟังก็มีโทษ ข้อหกมิให้ผู้ใดฉกชิงแย่งภรรยาและบุตรของราษฎรมาข่มขืนเป็นภรรยานอกจากบิดามารดาญาติพี่น้องยอมอนุญาตให้ก็มีโทษ ข้อเจ็ดถ้าแม่ทัพนายกองปรึกษาข้อราชการสิ่งใด ๆ กันเป็นการลับมาแอบแฝงฟัง เอาความไปเล่าพูดให้อื้ออึงไปแก่ผู้อื่น ๆ ก็มีโทษ ข้อแปดเมื่อกำลังจะสู้รบกับข้าศึก ห้ามมิให้เหลียวแลดูการอื่น ๆ ถ้าไม่ฟังก็มีโทษ ข้อเก้าการศึกกำลังติดพันกันอยู่ ห้ามมิให้เล่นการพนันต่าง ๆ ถ้ามิฟังก็มีโทษ ข้อสิบห้ามมิให้พูดจาแก่งแย่งทุ่มเถียงทะเลาะวิวาทกัน ในเมื่อกำลังจะทำศึกสงคราม ถ้ามิฟังก็มีโทษ ข้อสิบเอ็ดห้ามมิให้พูดจาหลอกลวงโปรยปรายเล่นให้ทหารตกใจอื่นเข้าใจผิด ๆ ไปต่าง ๆ ก็มีโทษ ข้อสิบสองห้ามมิให้เสพสุราให้เมาเกินประมาณ จนเสียราชการก็มีโทษ ข้อสิบสามแม่ทัพบัญชาให้ไปตั้งซุ่มอยู่ที่แห่งใด ๆ ห้ามปากเสียงมิฟังขึ้นอื้ออึงก็มีโทษ ข้อสิบสี่ให้นายทัพนายกองตั้งใจระวังรักษากฎหมายให้แข็งแรงอย่าให้เห็นแก่ผู้กระทำผิด ถ้าผู้ใดกระทำล่วงเกินกฎหมายสิบสี่ข้อนี้แล้ว ควรจะเอาโทษถึงตายก็ให้ตาย นายทัพนายกองรู้หนังสือกฎหมายประกาศแล้วก็ตั้งใจรักษามิได้มีความประมาทแต่งูเกานั้นพูดกับพวกพ้องของตัวว่า บูเชียงก๋งกับเราก็ได้สาบานเป็นพี่น้องกัน ถ้าเวลาบูเชียงก๋งออกว่าราชการเราจะเสพสุราให้เมาสักวันหนึ่งดูบูเชียงก๋งจะว่าประการใด
ฝ่ายบูเชียงก๋งตั้งแต่ออกกฎหมายประกาศแล้วก็มีความวิตก จึงให้หาทึงฮวยเข้ามาพูดปรึกษาว่า กฎหมายซึ่งเราตั้งประกาศออกไปสิบสี่ข้อนั้นคิดวิตกอยู่สองข้อ ข้อที่ห้ามมิให้เสพสุราเมาเกินประมาณ ข้อหนึ่ง ห้ามมิให้พูดจาตลกคะนองโปรยปรายอันหาประโยชน์มิได้ ให้ทหารทั้งหลายเข้าใจผิด ๆ ไปต่าง ๆ ความสองข้อนี้กลัวงูเกาจะไม่ฟังทำล่วงกฎหมาย จะทำโทษหรือก็เป็นมิตรสหายเพื่อนกัน ครั้นจะไม่ทำโทษก็จะเสียกฎหมายอาญาศึกสงครามไป ท่านจงไปทำอุบายตามเราคิดไว้ บูเชียงก๋งก็กระซิบบอกข้อความให้ ทึงฮวยได้แจ้งแล้วก็ไปหางูเกาเห็นงูเกานั่งเสพสุราอยู่ ทึงฮวยจึงพูดว่า บัดนี้บูเชียงก๋งจะให้ข้าพเจ้าไปตามเร่งกองลำเลียงเสบียงอาหารมาส่งกองทัพ ข้าพเจ้าเกรงอยู่ด้วยกองทัพเนียมฮั่นตั้งขวางหน้าอยู่ คิดจะเชิญท่านไปเป็นเพื่อนกันด้วย งูเกาก็รับว่าจะไป ทึงฮวยว่าเวลาพรุ่งนี้บูเชียงก๋งออกว่าราชการ ท่านกับข้าพเจ้าจะเข้าไปหาบูเชียงก๋งด้วยกัน แต่ท่านอย่าเสพสุราเข้าไปจะเสียราชการ งูเกาก็รับคำ ครั้นเวลาเช้าบูเชียงก๋งออกว่าราชการ ทึงฮวยกับงูเกาและนายทหารทั้งปวงเข้าไปพร้อมกันตามเคย บูเชียงก๋งแกล้งพูดว่ากองส่งลำเลียงก็ยังไม่มาถึง ข้าศึกก็ตั้งขวางหน้าอยู่ เราจะให้ทึงฮวยไปเร่งเสบียงป้องกันมาแต่ผู้เดียวก็ไม่ไว้ใจ ผู้ใดจะอาสาไปกับทึงฮวยได้บ้าง งูเกาก็เข้ารับอาสาว่าจะไป บูเชียงก๋งจึงว่างูเกานี้ฝีมือก็พอประมาณ จะสู้รบต้านทานฝีมือเนียมฮั่นได้แล้วหรือ งูเกาได้ฟังก็นึกโกรธยิ่งนักมีมานะขึ้น จึงว่าข้าพเจ้าจะขอรับอาสาไปแต่ผู้เดียว ถ้าไม่ได้ราชการของท่าน ก็จงทำโทษให้จงหนักเถิด บูเชียงก๋งว่าท่านรับแข็งแรงแล้วก็ดีอย่าได้มีความประมาทเลย บูเชียงก๋งก็ทำหนังสือเร่งเสบียงไปถึงผู้รักษาเมืองเชียงจิวฉบับหนึ่งมอบให้งูเกาไป งูเกาคำนับลาไปถึงเชิงเขาแลไปเห็นเนียมฮั่นตั้งอยู่
๓๘
เนียมฮั่นเห็นงูเกามาแต่ผู้เดียวก็ขับม้าออกรบกับงูเกาเป็นสามารถ เนียมฮั่นทานกำลังงูเกาไม่ได้ก็ถอยกลับเข้าค่าย งูเกาก็รีบไปถึงเมืองเชียงจิว ส่งหนังสือให้เจ้าเมืองเชียงจิว เจ้าเมืองเชียงจิวได้แจ้งแล้วก็เร่งจัดเสบียงได้ครบเกณฑ์ทหารคุมเกวียนเสบียงมอบให้งูเกา ครั้นงูเกามาถึงกลางทางฝนตกหนัก งูเการีบเดินทางมาหาที่พักพบบ้านแห่งหนึ่งมีตึกหลายหลัง งูเกาก็แวะเกวียนเข้าไปขนเอาเสบียงหนีฝนเข้าไปในในตึก มิได้บอกเจ้าของให้รู้
ฝ่ายแตฮวยเจ้าของบ้าน เห็นงูเกาขนเสบียงเข้าไว้ในตึกไม่บอกก็โกรธ จึงออกมาถามงูเกาว่าตัวท่านจะมาอาศัยบ้าน เหตุใดไม่บอกให้เราผู้เป็นเจ้าของรู้ก่อน ขนของเข้ามาไว้ตามอำเภอใจดังนี้ควรแล้วหรือ งูเกาว่าบูเชียงก๋งนายเราให้คุมเสบียงไปส่งกองทัพ พอมาถึงนี่ฝนตกหนักเราจึงขนข้าวเสบียงขึ้นอาศัยพอฝนหายแล้วก็จะไปจะเป็นอย่างไรนักหนา แตฮวยได้ฟังก็โกรธเข้าไปหยิบเอากระบี่ออกมารบกับงูเกาได้ประมาณห้าสิบเพลง งูเกาเสียทีแตฮวยจับมัดไว้ได้แล้วถามว่าตัวเป็นพวกโจรหรือเป็นทหารของบูเชียงก๋งจงบอกไปตามจริง งูเกาก็พูดยืนคำอยู่ว่าเป็นทหารของบูเชียงก๋ง แตฮวยเห็นงูเกาพูดจายั่งยืนอยู่ดังนั้นก็แก้มัดงูเกาออกแล้วว่า ตัวท่านคุมข้าวเสบียงของบูเชียงก๋งมาจริงแล้วเราขออภัยเสียเถิด ต่างคนถามชื่อและแซ่กันแล้วก็ถามข่าวถึงพระเจ้าซ้องเกาจงซึ่งกิมงึดตุดล้อมไว้ งูเกาก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้แตฮวยฟัง แตฮวยจึงให้คนใช้ไปจัดโต๊ะมาเลี้ยงงูเกากับทหารเมืองเชียงจิวซึ่งคุมเสบียงมา แล้วแตฮวยจึงว่าข้าพเจ้าก็จะไปทำราชการอยู่กับบูเชียงก๋งนายท่านด้วย งูเกามีความยินดี พอฝนสงบหายขาดเม็ดแล้วก็ขนข้าวเสบียงลงบรรทุกเกวียนพาแตฮวยออกเดินมาได้ทางหลายสิบลี้ พบพวกโจรประมาณหกร้อยคนตั้งสกัดอยู่ งูเกาเห็นก็ขับม้าออกไปจะรบกับโจร แตฮวยจึงพูดกับงูเกาว่าท่านอย่าออกรบเลย ข้าพเจ้าจะขอออกรบกับพวกโจรเอง แตฮวยก็ขับม้าออกไปรบกับนายโจรได้ประมาณสามสิบเพลง งูเกาเห็นฝีมือพวกโจรเข้มแข็ง ก็ขับม้าออกไปร้องห้ามว่าท่านทั้งสองอย่าเพิ่งรบกัน เราจะขอพูดสักสองสามคำ แตฮวยกับนายโจรได้ยินต่างคนก็หยุดรบกัน งูเกาจึงว่าตัวเราชื่องูเกาเป็นทหารของบูเชียงก๋ง บัดนี้บูเชียงก๋งตั้งรักษาพระเจ้าซ้องเกาจงอยู่ที่เขางูเท่าซัว เนียมฮั่นยกกองทัพมาตั้งล้อมอยู่ เราเห็นท่านเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งไม่ควรจะมาตั้งเป็นโจรอยู่ดังนี้ น่าเสียดายฝีมือเพลงอาวุธนักหนา ถ้าท่านยอมไปอยู่ด้วยบูเชียงก๋งนายเรา ช่วยปราบปรามข้าศึกฮวนให้พระเจ้าซ้องเกาจงได้เสด็จกลับไปอยู่บ้านเมืองตามเดิมแล้ว ก็จะมีชื่อเสียงปรากฏว่าเป็นคนมีกตัญญูต่อพระเจ้าแผ่นดิน นายโจรได้ฟังก็เห็นด้วย ลงจากม้ามาคำนับงูเกาบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียกุยจะยอมสมัครไปทำราชการอยู่กับบูเชียงก๋งด้วย งูเกาก็มีความยินดีพาเตียกุยนายโจรเดินทางมาพบโจรอีกพวกหนึ่งตั้งสกัดทางอยู่ งูเกาขับม้าพาทหารขึ้นไปจะรบกับพวกโจร นายโจรถามว่าซึ่งท่านขี่ม้ามาหน้าทหารนี้ชื่องูเกาหรือมิใช่ งูเกาบอกว่าตัวเรานี้แหละชื่องูเกาเป็นนายทหารของบูเชียงก๋ง ตัวท่านชื่ออะไรจึงได้มาขัดขวางทางดังนี้ นายโจรว่าท่านอย่าถามชื่อเลยจงมารบดูฝีมือสักสามร้อยเพลงก่อนเถิด งูเกาได้ฟังก็โกรธ สั่งให้แตฮวย เตียกุยออกรบกับนายโจรได้หลายสิบเพลง งูเกาเห็นฝีมือนายโจรเข้มแข็งสามารถนัก งูเกาก็ขับม้าเข้าช่วยได้ประมาณยี่สิบเพลง นายโจรขับม้าถอยห่างออกไปแล้วร้องบอกว่าข้าพเจ้ามิใช่พวกโจร ชื่อกอทอง มารดาข้าพเจ้าทราบว่าพระเจ้าซ้องเกาจงหนีกิมงึดตุด เสด็จมาอยู่บนเขางูเท่าซัวเนียมฮั่นตั้งล้อมไว้ ให้ข้าพเจ้ามาสามิภักดิ์อยู่ด้วยบูเชียงก๋งรบกับข้าศึกฮวนฉลองพระคุณเจ้าแผ่นดิน ซึ่งข้าพเจ้าสู้รบลองฝีมือดูนั้นพอให้ท่านเห็นปรากฏไว้ งูเกาได้ฟังก็มีความยินดีต่างคนลงจากม้าคำนับกันแล้วก็พากันเดินตามทางไป
ฝ่ายกิมงึดตุดยกกองทัพมาถึงกองทัพซึ่งเนียมฮั่นตั้งล้อมอยู่ที่เขางูเท่าซัวแล้ว จึงถามเนียมฮั่นว่างักฮุยคุมทหารมาป้องกันรักษาพระเจ้าซ้องเกาจงได้อย่างไร เนียมฮั่นก็เล่าความตั้งแต่ตามพระเจ้าซ้องเกาจงหนีขึ้นมาอยู่บนเขาจนงักฮุยยกกองทัพมาให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ แล้วถามกิมงึดตุดว่าการเป็นขึ้นดังนี้ ท่านจะคิดอย่างไร กิมงึดตุดว่าเราจะตั้งล้อมไว้จนกว่ากองทัพงักฮุยจะสิ้นเสบียงอาหารลง แล้วจึงจะทุ่มตีเข้าไปจับเอาตัวพระเจ้าซ้องเกาจงให้ได้ เนียมฮั่นได้ฟังก็เห็นชอบ
ฝ่ายงูเกาคุมเสบียงมาถึงเขางูเท่าซัว เห็นกองทัพพวกฮวนตั้งล้อมเขาอยู่มากมายกว่าแต่ก่อนนักหนา จึงพูดกับนายทหารเหล่านั้นว่า เราจะทำประการใดดี จึงจะหักนำเอาเสบียงเข้าไปถึงบูเชียงก๋งได้ กอทองว่าอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะอาสาคุมทหารเป็นกองหน้าเข้าสู้รบกับข้าศึกฮวนดูกำลังก่อน ท่านจงรักษาเสบียงไว้ให้ดีเถิด งูเกาตั้งให้เตียกุยกับแตฮวยคุมทหารเป็นกองหนุนกอทองไป กอทอง เตียกุย แตฮวยยกตีฝ่าทหารกิมงึดตุดเข้าไปได้สู้รบกันเป็นสามารถ ทหารกิมงึดตุดตายลงเป็นอันมาก กิมงึดตุดเห็นก็โกรธ สั่งให้กิมกุดโต งึดกุดโต ตังกุดโต ทีกุดโต นายทหารทั้งสี่คุมทหารออกสู้รบกับกอทอง กอทองขับม้าเข้ารบกับกิมกุดโตได้สองเพลง กอทองเอาทวนแทงถูกกิมกุดโตตกม้าตาย งึดกุดโตขับม้าสะอึกเข้าไปจะแก้ กอทองร้องตวาดด้วยเสียงอันดังงึดกุดโตตกใจเสียที กอทองเอาทวนแทงถูกงึดกุดโตตาย ทีกุดโต ตังกุดโตเห็นดังนั้นก็โกรธ ขับม้าเข้าไปรบพร้อมกันทั้งสองคน สองนายต้านทานกำลังฝีมือกอทองไม่ได้ กอทองแทงด้วยทวนถูกตายทั้งสองคน กิมโกล๊กนายทหารใหญ่ของกิมงึดตุดยืนดูอยู่หน้าค่ายเห็นนายทหารทั้งสี่พวกของตัวตายก็โกรธ ขับม้ารำทวนเข้าไปรบกับกอทองไม่ทันถึงเพลง กอทองเอาทวนแทงถูกกลางตัวกิมโกล๊กตายติดทวนอยู่ กอทองตวัดทวนยกศพกิมโกล๊กขึ้นอวดทหารทั้งปวง ทหารเหล่านั้นสรรเสริญกอทองว่ามีฝีมือเข้มแข็งเรี่ยวแรงนักหาผู้เสมอมิได้ ก็มีน้ำใจเข้าไล่ฆ่าฟันทหารกิมงึดตุดล้มตายลงอีกมากมายนักหนา กิมงึดตุดเห็นทหารของตัวย่นย่อเสียทีก็ตกใจ ตีม้าล่อเรียกทหารเข้าค่ายตั้งรักษามั่นไว้ บูเชียงก๋งเห็นกองทัพกิมงึดตุดรวนเรวุ่นวายระส่ำระสายดังนั้นจึงคิดว่า กิมงึดตุดนี้เห็นว่าเราไม่ยกออกสู้รบแกล้งทำให้ทหารในกองทัพระส่ำระสายไม่เป็นกระบวน หวังจะล่อให้เรายกทหารออกไปสู้รบ คิดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ม้าใช้รีบไปสืบดู ม้าใช้สืบได้ความกลับมาบอกกับบูเชียงก๋งว่างูเกาคุมเสบียงมาถึงเขาออเฮียเนี้ยได้สู้รบกับกองทัพกิมงึดตุด ทหารงูเกาฆ่าฟันพวกฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก กิมงึดตุดให้ทหารกลับเข้ารักษาค่ายมิได้ออกไปสู้รบกับงูเกาอีก บูเชียงก๋งได้แจ้งดังนั้นก็ยกมือขึ้นคำนับเทวดาแล้วว่า ซึ่งกิมงึดตุดเสียทีพ่ายแพ้แก่ทหารงูเกาดังนี้ ก็เพราะบุญบารมีของพระเจ้าซ้องเกาจงยังไม่ถึงอับจน
ฝ่ายงูเกา ครั้นได้ชัยชนะแก่ข้าศึกแล้ว ก็รีบคุมเสบียงเข้ามาถึงเชิงเขา สั่งกอทองกับทหารทั้งปวงว่า จงหยุดอยู่แต่ภายนอกก่อน ตัวเราจะเข้าไปแจ้งความกับบูเชียงก๋ง งูเกาก็เข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง แล้วเล่าความซึ่งไปเอาเสบียงเมืองเชียงจิวมาตามทางได้นายทหารมาด้วยเป็นหลายคนให้บูเชียงก๋งฟังทุกประการแล้ว บูเชียงก๋งมีความยินดี ให้งูเกาไปพาตัวนายทหารทั้งสามเข้ามา แล้วบูเชียงก๋งพูดว่าซึ่งท่านทั้งสามมีความกตัญญูต่อแผ่นดิน สมัครเข้ามาทำราชการช่วยปราบปรามข้าศึกศัตรูนั้นเรามีความขอบใจยิ่งนัก แล้วสั่งคนใช้ให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงนายทหารทั้งปวงกินเสร็จแล้ว บูเชียงก๋งก็นำ กอทอง เตียกุย แตฮวยเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงกราบทูลว่านายทหารทั้งสามนี้มีความกตัญญูต่อพระองค์สมัครเข้ามาทำราชการ ได้สู้รบกับกองทัพกิมงึดตุด ตีกองทัพกิมงึดตุดแตกยับเยินล้มตายเป็นอันมาก พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ยินดี ตั้งให้นายทหารทั้งสามเป็นขุนนางนายทหารเอกรักษาพระองค์แล้ว ก็ให้ไปเข้ากองทัพอยู่ด้วยบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งได้ข้าวเสบียงมาแจกจ่ายทหารกินอิ่มบริบูรณ์แล้ว จึงปรึกษาการซึ่งจะยกออกไปสู้รบกับกิมงึดตุด นายทหารทั้งปวงก็ยินดีเต็มใจพร้อมกัน บูเชียงก๋งจึงคุมทหารไปตั้งประชิดค่ายกิมงึดตุดแล้วแต่งหนังสือนัดรบ ให้งูเกาถือไปถึงค่ายกิมงึดตุด กิมงึดตุดได้แจ้งแล้วก็สลักหลังหนังสือตอบมาว่าอีกสามวันให้ยกมารบกัน บูเชียงก๋งสั่งให้เฮงกุ้ย งูเกา ไปจับแพะหรือสุกรในกองทัพกิมงุดตุดมา เซ่นธงชัยให้ได้ในเวลาวันนี้ เฮงกุ้ย งูเกาก็คำนับลาไปค่ายกิมงึดตุด เห็นทหารฮวนพวกในกองทัพกิมงึดตุดออกมาเก็บฟืนประมาณสิบสี่สิบห้าคน เฮงกุ้ย งูเกาก็วิ่งตรงไปจับเอาตัวมาได้สองคน พาเอามาถึงธงชัยที่ปักไว้ ก็ตัดศีรษะทหารฮวนสองคนออกเซ่นบางสรวงธงชัยตามบูเชียงก๋งสั่ง
๓๙
ฝ่ายกิมงึดตุด ได้แจ้งความว่าทหารบูเชียงก๋งมาจับเอาพวกฮวนในกองทัพไปตัดศีรษะเซ่นธงชัยดังนั้นก็โกรธ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวเตียปังเชียง เฮงตัด ทั้งสองนายมาตัดศีรษะเซ๋นธงชัยเสียบ้าง ด้วยกิมงึดตุดเป็นคนใจซื่อ นึกเกลียดเตียปังเชียง เฮงตัดมาช้านานแล้ว พอมีเหตุเกิดขึ้นจึงเอาตัว เตียปังเชียง เฮงตัด มาตัดศีรษะเซ่นธงชัย ความอันนี้ก็สมด้วยเตียปังเชียง เฮงตัดสาบานไว้เมื่อครั้งงักฮุยเข้าไปซ้อมฝีมือ ครั้นถึงวันกำหนดนัด บูเชียงก๋งกับกิมงึดตุดคุมทหารยกออกจากค่าย กิมงึดตุดขับม้าขึ้นหน้าทหารแล้วร้องว่ากับบูเชียงก๋งว่าพระเจ้าซ้องเกาจงกับตัวท่านและทหารทั้งปวงนั้นอุปมาเหมือนอยู่ในเนื้อมือเรา ด้วยเราตั้งล้อมไว้คับขันมั่นคงนักจะหลีกหนีไปไหนรอด ท่านจงส่งซ้องเกาจงมาให้เสียโดยดีเถิด ตัวท่านเราก็จะชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ บูเชียงก๋งได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกิมงึดตุดได้ประมาณสิบเพลง เห็นทหารกิมงึดตุดยกหนุนเนื่องกันเข้ามาเป็นอันมาก ก็คิดเกรงว่าจะยกตลบหลังขึ้นไปตีเอาพระเจ้าซ้องเกาจง บูเชียงก๋งก็ขับม้าถอยเข้าค่าย
ฝ่ายกอทองเห็นบูเชียงก๋งถอยกลับเข้าค่ายจึงคิดว่ากิมงึดตุดผู้นี้ เห็นจะมีฝีมือนัก บูเชียงก๋งจึงได้ถอยกลับไม่ต่อสู้จำเราจะไปลองฝีมือดูให้เห็นประจักษ์ คิดแล้วก็ขับม้ารำทวนเข้าสู้รบกับกิมงึดตุดได้สองเพลง กอทองแทงด้วยทวนถูกหมวกกิมงึดตุดตกลง กิมงึดตุดเห็นกอทองมีฝีมือแกล้วกล้าสามารถนัก จะสู้รบไปก็เห็นขัดสน จึงชักม้ากลับถอยเข้าค่าย กอทองเห็นได้ทีก็ขับม้าเข้าไล่ฆ่าฟันทหารกิมงึดตุดขนาบเข้าไปจนถึงหน้าค่าย และกอทองฆ่าทหารกิมงึดตุดครั้งนั้นประดุจดังฆ่าไก่และปลาศพเกลื่อนกลาดไป กอทองแลเห็นข้างทิศตะวันตกเฉียงใต้มีกองทัพตั้งอยู่พวกหนึ่ง กอทองนึกว่าเห็นจะเป็นกองทัพเสบียงของกิมงึดตุด จำเราจะไปตีเสียให้แตกตัดกำลังข้าศึกลงไว้ คิดแล้วก็ขับม้าตรงเข้าไปหน้าค่าย
ฝ่ายคับธิเหลงนายทัพเห็นจึงบอกกับทหารทั้งปวงว่า กอทองคนนี้เป็นทหารเอกของบูเชียงก๋งมีฝีมือเข้มแข็งนัก คับธิเหลงสั่งให้ทหารปล่อยเกวียนยนต์ที่หนึ่งออกไป กอทองก็เอาทวนปัดหลีกหลบได้ ครั้นถึงที่สอง กอทองก็เอาทวนป้องปัดได้ทุกเล่มจนถึงเกวียนเล่มที่สิบเอ็ด ครั้นถึงเกวียนเล่มที่สิบสอง กอทองสิ้นกำลังลงเอาทวนปัดไม่ทัน เกวียนทับถูกม้าซึ่งขี่นั้นล้ม กอทองพลัดตกม้าลงเกวียนทับตายในที่นั้น ทหารในกองทัพคับธิเหลงเห็นก็วิ่งออกมาเอาศพกอทองไปให้กิมงึดตุด กิมงึดตุดมีความยินดีจึงให้เอาศพกอทองไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย
ฝ่ายบูเชียงก๋งไม่เห็นกอทองกลับมาหายไปก็คุมทหารเที่ยวเดินไปมา แลเห็นศพกอทองเสียบประจานอยู่หน้าค่ายกิมงึดตุดก็คิดสงสารเสียดายนัก งูเกาเห็นศพกอทองก็มีความโกรธกิมงึดตุดยิ่งนัก ขับม้าตรงเข้าไปหน้าค่ายกิมงึดตุด บูเชียงก๋งเห็นงูเกาเข้าไปแต่ผู้เดียวจะเรียกไว้ก็ไม่หยุด จึงสั่งให้เตียลิบ เตียหยง เตียเปา เฮงหวย สี่นายคุมทหารตามเข้าไปช่วยงูเกา แล้วก็ยังไม่ไว้ใจให้ฮอง่วนเคง อือฮวยเหลง ตังเซียน เตียเหียน สี่นายคุมทหารตามเข้าไปอีกพวกหนึ่ง
ฝ่ายงูเกาเข้าไปถึงก็ขับม้าเข้าไล่ฟันทหารซึ่งรักษาศพกอทองแตกกระจายไปสิ้น แย่งเอาศพกอทองมาได้ นายทหารทั้งแปดซึ่งตามเข้าไปช่วยงูเกานั้น เห็นงูเกาเอาศพกอทองมาได้แล้วก็พากันกลับมา งูเกาเอาศพกอทองเข้าไปให้บูเชียงก๋งแล้ว งูเการ้องไห้รักกอทองจนสลบไปหลายครั้ง ทหารเข้าแก้ไขฟื้นขึ้น บูเชียงก๋งจึงพูดจาปลอบโยนงูเกาด้วยถ้อยคำต่าง ๆ แล้วบูเชียงก๋งเข้าไปทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่ากอทองนี้มีความชอบมากนัก ขอให้พระองค์แต่งการศพให้สมควร พระเจ้าซ้องเกาจงจึงเปลื้องฉลองพระองค์ที่ทรงนั้นออกพระราชทานให้สวมศพกอทอง แล้วให้เอาศพใส่หีบผนึกไว้ เมื่อเสร็จราชการแล้วจึงจะส่งไปฝังไว้ที่บ้านเดิมของกอทอง
ฝ่ายกิมงึดตุดนั่งกินโต๊ะอยู่ด้วยคับมิชีนึกถึงการศึกก็ยินดี เอามือตบโต๊ะลงแล้วหัวเราะดังขึ้น คับมิชีถามว่าท่านหัวเราะด้วยเหตุอันใด กิมงึดตุดว่า เดิมเมื่อกอทองยังไม่ตายเรามีความวิตกนักด้วยฝีมือกอทองเข้มแข็งหาผู้จะต้านทานมิได้ บัดนี้กอทองตายแล้วเราสิ้นความวิตกไปอย่างหนึ่ง ยังอยู่แต่บูเชียงก๋งผู้เดียว ถ้าตายลงอีกคนหนึ่งแล้วแผ่นดินก็คงเป็นของเราทั้งสิ้น คับมิชีจึงว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งคงจะจับบูเชียงก๋งได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็ฉุนโกรธขึ้นมาว่าเดิมเราได้ให้คิดจับทหารบูเชียงก๋งมาให้เราสักคนหนึ่ง ท่านพูดจายกยอบูเชียงก๋งนักว่าถ้าจับทหารบูเชียงก๋งมาได้แล้วก็เหมือนจับซ้องเกาจงซึ่งอยู่บนเขาได้เหมือนกัน บัดนี้เหตุใดท่านจึงพูดว่าจะจับบูเชียงก๋งให้ได้ ท่านฝันเห็นไปดอกกระมัง คับมิชีว่า ข้าพเจ้าตรึกตรองเห็นอุบายตลอดแล้ว ท่านอย่าเพิ่งโกรธก่อนบูเชียงก๋งผู้นี้มีความกตัญญูต่อมารดายิ่งนักคล้ายคลึงกับชีซีครั้งแผ่นดินสามก๊ก บัดนี้นางเอียวสีมารดาบูเชียงก๋งนั้นอยู่ที่เมืองทึงอิมกุ้ย ขอท่านให้นายทหารที่เข้มแข็งยกไปตีเมืองทึงอิมกุ้ยจับเอานางเอียวสีมาให้ได้ บูเชียงก๋งรู้ว่าท่านจับเอามารดาได้แล้วก็คงจะติดตามมารดามาอยู่กับท่านเหมือนชีซีไปอยู่กับโจโฉ กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้สิหลีฮวยปากับเตียเตียวโน้สองนาย คุมทหารห้าพันยกไปตีเมืองทึงอิมกุ้ย จับนางเอียวสีกับสมัครพรรคพวกมาให้สิ้นเชิง สิหลีฮวยปา เตียเตียวโน้ก็คำนับลายกกองทัพไป
๔๐
ฝ่ายนางเอียวสีกับนางลีสีบุตรสะใภ้และงักฮุนผู้หลานตั้งแต่งักฮุยไปทำราชการก็อุตส่าห์ปกครองรักษาเลี้ยงดูกันมาไม่มีอันตรายสิ่งใด อยู่มาวันหนึ่งงักฮุนกับบ่าวไพร่สองสามคนขี่ม้าเที่ยวยิงนกเล่น ครั้นฝนตกหนัก งักฮุนก็พาบ่าวเข้าอาศัยอยู่ที่ศาลเจ้า งักฮุนเห็นฝนตกยังไม่สงบนอนเล่นก็หลับไปนิมิตฝันว่าเห็นกองทัพยกมาตั้งค่ายอยู่กองหนึ่ง มีทหารผู้หนึ่งหน้าเขียวหนวดแดงออกมารำเพลงอาวุธอยู่หน้าค่าย แล้วมีทหารถืออาวุธลูกตุ้มออกมาสู้รบกันคล่องแคล่ว งักฮุนร้องชมว่าดีจริง ทหารที่หน้าสีเขียวหนวดแดงนั้นก็บอกเพลงอาวุธให้งักฮุน งักฮุนจำได้แล้วตกใจตื่นขึ้น งักฮุนคิดถึงความฝันก็ยินดีเดินเข้าไปในศาล เห็นรูปเจ้านั้นมีหน้าสีเขียวหนวดแดงเหมือนกับที่ฝันเห็น งักฮุนจึงนึกว่าผู้ซึ่งบอกเพลงอาวุธให้กับเรานั้นคือเจ้าในศาลนี้เป็นมั่นคง แล้วก็กระทำคำนับกลับมาบ้าน แจ้งความกับมารดาตามฝันเห็นทุกประการ นางลีสีได้ฟังก็มีความยินดีจึงเอาเงินสองร้อยตำลึงให้คนใช้ไปตกแต่งซ่อมแซมศาลเจ้านั้นเสียใหม่ให้งดงามดี แล้วหาช่างมาตีอาวุธให้งักฮุนผู้บุตร ลูกตุ้มคู่หนึ่งหนักลูกละสี่สิบเอ็ดชั่งคู่หนึ่งหนักแปดสิบสองชั่งเป็นอาวุธสำหรับมืองักฮุน ครั้นอยู่มาวันหนึ่งงักฮุนเข้าไปคำนับนางเอียวสีผู้ย่าตามธรรมเนียม นางเอียวสีจึงพูดกับงักฮุนว่างักฮุยบิดาเจ้านั้นอายุสิบสามขวบ เขาชำนิชำนาญในเพลงอาวุธทำศึกสงครามได้แล้ว แต่ตัวเจ้านี้ยังไม่รู้วิชาสักกี่มากน้อยเกียจคร้านที่จะเล่าเรียน อนึ่งล่วงหลายเดือนมาแล้วก็มิได้ไปเยี่ยมเยียนเล่ากองสีเจ้าเมืองเชียงจิวเขาบ้างเลย งักฮุนก็รับคำว่าเวลาพรุ่งนี้จึงจะไป แล้วคำนับลามาที่อยู่ ครั้นเวลาเช้างักฮุนกับบ่าวไพร่ก็ขึ้นม้าไปเยี่ยมเจ้าเมืองเชียงจิวเจ้าเมืองเชียงจิวก็พูดจาไต่ถามถึงทุกข์สุขกันตามธรรมเนียมแล้ว งักฮุนถามว่าบิดาข้าพเจ้าไปสู้รบกับกิมงึดตุดนั้นที่ตำบลใด เล่ากองสีคิดว่านางเอียวสีผู้ย่าได้สั่งไว้ว่าอย่าให้บอกความกับงักฮุน ถ้าบอกขึ้นแล้วกลัวงักฮุนจะโกรธติดตามไป คิดดังนั้นแล้วจึงพูดว่าบูเชียงก๋งบิดาเจ้าตั้งแต่ไปแล้วหาได้ข่าวคราวว่าจะไปอยู่ตำบลใดไม่ งักฮุนก็นิ่งอยู่คำนับลามา ครั้นเดินมาถึงหน้าบ้านได้ยินบ่าวเล่ากองสีถามกันว่ากลองซึ่งแขวนอยู่นี้แต่ก่อนก็ดีอยู่เหตุใดจึงแตกไป คนหนึ่งบอกว่ากลองแตกเมื่อวันบูเชียงก๋งให้งูเกามาเอาเสบียงไปส่งกองทัพซึ่งตั้งติดพันทำศึกกับกิมงึดตุดที่ตำบลเขางูเท่าซัว งูเกามาเป็นการร้อนเร็วตีกลองเรียกนายเราหนักไปกลองจึงแตก งักฮุนได้ฟังก็ยินดีนึกว่าครั้งนี้สมความคิดเราแล้วก็รีบมาบ้านแจ้งความกับนางเอียวสีผู้ย่านางลีสีมารดาว่า ข้าพเจ้าได้ไปหาเล่ากองสี เล่ากองสีว่าข้าพเจ้าเป็นคนหามีกตัญญูไม่ บิดาไปป้องกันรักษาพระเจ้าซ้องเกาจง ทำศึกติดพันอยู่กับกิมงึดตุดก็ไม่ไปช่วย แล้วว่ากล่าวหยาบช้าแก่ข้าพเจ้าเป็นอันมาก นางเอียวสีนางลีสีได้ฟังก็ตกใจแล้วแกล้งตวาดว่า เขาพูดจาหยอกเล่นก็เก็บเอามาเป็นจริง เป็นเด็กอย่าเอาการผู้ใหญ่มาพูดต่อไป งักฮุนรู้ในทีว่าย่ากับมารดาแกล้งทำโกรธ พูดจากลบเกลื่อนหวังจะไม่ให้เราไปตามบิดาก็คำนับลามาที่อยู่ นางเอียวสีจึงพูดกับนางลีสีว่างกฮุนรู้ความชัดแล้วว่าบูเชียงก๋งรบกับกิมงึดตุดอยู่ที่ตำบลเขางูเท่าซัว จงช่วยกันระวังอย่าให้หนีไปได้ ในขณะนั้นมีทหารมาแจ้งว่ากิมงึดตุดให้ยกกองทัพมาจะจับท่าน นางเอียวสีกับนางลีสีได้ฟังก็ตกใจ แต่งักฮุนนั้นลุกขึ้นตบมือแล้วหัวเราะว่า ย่ากับมารดากลัวมันทำไม ข้าพเจ้าจะฆ่าเสียให้หมดทั้งกองทัพ นางเอียวสีร้องตวาดงักฮุนว่าพูดจาใหญ่หลวงนักตัวเป็นเด็กไม่เจียมตัว งักฮุนจึงว่าถ้าข้าพเจ้าสู้รบเอาชัยชนะมิได้แล้วย่ากับมารดาจงเอาโทษข้าพเจ้าถึงชีวิตเถิด ว่าดังนั้นแล้วก็ถือลูกตุ้มขึ้นม้าพาบ่าวประมาณร้อยเศษยกออกจากเมืองทึงอิมกุ้ยไปประมาณสามลี้ พบกองทัพยกมางักฮุนขับม้าขึ้นหน้าทหารร้องว่าผู้ใดเป็นนายทัพเร่งมาพูดกับเราโดยเร็ว สิหลีฮวยปาก็ขับม้าขึ้นหน้าทหาร งักฮุนจึงถามว่าท่านยกทัพมานี้จะไปตำบลใด สิหลีฮวยปาจึงตอบว่าจะยกไปตีเมืองทึงอิมกุ้ย จับนางเอียวสีกับพรรคพวกนางเอียวสีไปให้กิมงึดตุด งักฮุนจึงขับม้าเข้าไปแล้วว่าตัวรู้จักเราหรือไม่ เราคือหลานนางเอียวสี ว่าดังนั้นแล้วก็ร้องตวาดสิหลีฮวยปาตกใจเสียทีงักฮุนตีด้วยลูกตุ้มศีรษะแตกตาย เตียเตียวโน้เห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าสู้กับงักฮุนยังไม่ทันถึงเพลงงักฮุนตีด้วยลูกตุ้มตกม้าตาย แล้วงักฮุนก็ขับม้าเข้าไล่ฆ่าฟันทหารเหล่านั้นตายประมาณแปดส่วน หนีไปได้ส่วนหนึ่ง งักฮุนครั้นได้ชัยชนะแล้วก็กลับมาแจ้งความให้ย่าและมารดาฟังทุกประการ นางเอียวสี นางลีสีมีความยินดี งักฮุนจึงลาว่าข้าพเจ้าจะไปช่วยบิดารบกับกิมงึดตุด ณ ตำบลเขางูเท่าซัว นางเอียวสี นางลีสีก็พูดจาบิดพลิ้วเสียไม่ยอมให้ไป งักฮุนก็คำนับลามาที่อยู่ อยู่มาวันหนึ่งงักฮุนเขียนหนังสือลาย่าและมารดาปิดไว้ที่ประตูแล้ว ถือลูกตุ้มขึ้นม้าหนีไปหาบูเชียงก๋งแต่ผู้เดียว ครั้นไปถึงเขาแห่งหนึ่งพบชายผู้หนึ่งฉุดหางเสือเล่น งักฮุนนึกว่าชายผู้นี้เห็นจะมีกำลังเรี่ยวแรงนัก จึงขับม้าไปถามว่าท่านนี้ชื่อใดจึงกล้าฉุดหางเสือเล่น ชายผู้นั้นบอกว่า เราชื่อกวนเหลงท่านนั้นชื่อใดจึงมาที่นี่ งักฮุนจึงบอกว่าเราชื่องักฮุนเป็นบุตรบูเชียงก๋งซึ่งทำศึกกับกิมงึดตุดอยู่ที่ตำบลเขางูเท่าซัว เรามานี้หวังว่าจะช่วยบิดาได้มาพบท่านผู้มีกำลังอันสามารถ เรามีความยินดีอยากจะเชิญท่านไปทำราชการด้วยกัน กวนเหลงจึงว่าข้าพเจ้าก็อยากจะไปทำราชการด้วยท่านดอก แต่ธุระยังเกี่ยวค้างอยู่มากนักขอทุเลาท่านสักสองปีก่อนข้าพเจ้าจึงจะไปทำราชการด้วยท่าน
๔๑
ฝ่ายนางเอียวสี นางลีสี ไม่เห็นงักฮุนเข้ามาหาตามเคยก็สะดุ้งใจ จึงพากันไปดูเห็นหนังสือเขียนอยู่ที่ประตูก็แจ้งว่างักฮุนหนีไปหาบูเชียงก๋งก็ร้องไห้คิดถึง
งักฮุนครั้นพูดจาสนทนากับกวนเหลงแล้วก็คำนับลากันไป งักฮุนก็รีบเดินทางตรงไป ณ เขางูเท่าซัวครั้นถึงกลางทางก็ถลำหลุมลงไป หลุมนั้นพวกโจรขุดไว้ โจรนั้นคือเล่าหงีบุตรของเล่าอือ เมื่อขณะกิมงึดตุดจับเอาเล่าอือไปฆ่านั้น เล่าหงีบุตรไม่อยู่ ครั้นเล่าหงีกลับมาบ้านแจ้งว่ากิมงึดตุดฆ่าเล่าอือผู้บิดาเสียแล้วก็หนีไปเป็นโจรอยู่ที่เขา ขุดหลุมไว้ให้คนเดินไปมาตามทางตกหลุมลงก็จะได้แย่งชิงเอาเงินทองสิ่งของต่าง ๆ ครั้นงักฮุนตกหลุมลงไปก็ตีม้ากระโดดขึ้นจากหลุมได้ขับม้าเดินไป เล่าหงีเห็นงักฮุนตกหลุมแล้วขึ้นได้จึงคิดว่าม้านี้มีกำลังมากนักโดดขึ้นจากหลุมได้ จำจะไล่ติดตามไปแย่งชิงเอาม้าให้จงได้ คิดแล้วเล่าหงีก็คุมทหารไล่ตามไป
ฝ่ายงักฮุนเดินไปจากตำบลนั้นเวลาจวนค่ำเห็นมีบ้านอยู่แห่งหนึ่งโตใหญ่ งักฮุนก็เข้าไปร้องถามว่าผู้ใดอยู่ในบ้านนี้บ้าง ข้าพเจ้าจะขออาศัยสักคืนหนึ่งจะได้หรือไม่ ชายผู้หนึ่งได้ฟังก็ออกมาพูดว่า นายของข้าพเจ้าเข้านอนเสียแล้ว ถ้าท่านจะอาศัยก็อยู่แต่ห้องข้างนอกเถิด ถ้านายข้าพเจ้าไม่นอนหลับก็จะเชิญเข้าไปนอนข้างใน งักฮุนได้ฟังก็ว่าม้าของข้าพเจ้าจะผูกไว้ที่ไหนดี ชายนั้นว่าม้าของนายข้าพเจ้าก็มีอยู่หลังบ้าน ข้าพเจ้าจะเอาไปเลี้ยงไว้ให้ งักฮุนได้ฟังก็ยินดี ชายนั้นก็เอาม้าไปผูกไว้ด้วยกันแล้วก็ออกมา งักฮุนจึงถามว่าที่ตำบลบ้านนี้ชื่อไร นายของท่านคือผู้ใดจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบด้วย ชายนั้นบอกว่าตำบลนี้เรียกว่าเคียงเกจึง นายข้าพเจ้าชื่อเคียงตีเศรษฐีใจคอก็โอบอ้อมอารี งักฮุนได้ฟังก็ยินดีชายนั้นก็ไปนอน
ฝ่ายเล่าหงีตามงักฮุนไปไม่เห็นงักฮุนด้วยเวลาก็มืดค่ำ เล่าหงีถามพวกทหารว่ามาถึงที่นี้เรียกว่าตำบลบ้านใด ทหารก็บอกว่าเขาเรียกว่าตำบลเคียงเกจึง เล่าหงีก็ระลึกขึ้นได้ว่าเคียงตีเศรษฐีมีบุตรสาวอยู่คนหนึ่งรูปร่างงดงามดีนัก เราจะมาแย่งชิงเอาไปเป็นภรรยาหลายครั้งก็ไม่ได้ บัดนี้เรามาถึงแล้วตีหักเข้าไปแย่งเอาบุตรสาวเศรษฐีให้ได้ในเวลานี้เถิด คิดแล้วเล่าหงีก็คุมทหารเข้าพังประตูบ้านตีเข้าไป เคียงตีเศรษฐีตกใจตื่นขึ้นแจ้งว่าพวกโจรเข้าตีปล้นก็ให้บ่าวไพร่ออกรบกับพวกโจรต้านทานสู้ฝีมือโจรไม่ได้พวกโจรก็ตีหักเข้าไป เคียงตีเศรษฐีตกใจนัก
ฝ่ายงักฮุนนอนหลับอยู่ในห้องข้างบ้านได้ยินเสียงสู้รบกันอื้ออึงก็จับกระบองสั้นสองมือถือเดินออกมานอกบ้าน เห็นพวกโจรตีหักบุกรุกเข้ามาก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า พวกโจรนี้มาแต่ข้างไหน ก็ตรงเข้าไปเอากระบองตีเล่าหงี เล่าหงีสู้รบได้สองเพลงทานกำลังฝีมืองักฮุนไม่ได้ งักฮุนเอากระบองตีถูกเล่าหงีศีรษะแตกตาย พวกโจรเหล่านั้นเห็นนายตายก็ตกใจ งักฮุนเข้าไล่ฆ่าฟันล้มตายลงหลายคนถูกกระบองเจ็บป่วยก็มี พากันหนีกระจัดกระจายไป เคียงตีเศรษฐีเห็นนายโจรตายพวกบ่าวหนีไปสิ้นแล้วก็ยินดียิ่งนัก วิ่งไปเชิญงักฮุนเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควรแล้วพูดว่า ท่านช่วยชีวิตพวกข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้บุญคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้าอยากจะใคร่รู้จักท่านจะได้ฉลองคุณท่านต่อไป งักฮุนจึงบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นบุตรบูเชียงก๋งแม่ทัพใหญ่งักฮุย เคียงตีเศรษฐีได้ฟังก็นบนอบคำนับแล้วก็สั่งบ่าวไพร่ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงดูงักฮุนเป็นอันดี เคียงตีเศรษฐีก็ให้บ่าวเอาศพเล่าหงีกับพวกโจรไปฝังเสีย
ฝ่ายภรรยาของเคียงตีเศรษฐีนั่งอยู่ข้างในได้ยินงักฮุนแจ้งความว่าเป็นบุตรของบูเชียงก๋งแม่ทัพ ดูรูปร่างหน้าตางักฮุนมีลักษณะดีคมสันเข้มแข็งนัก อายุก็รุ่นราวคราวบุตรสาว แล้วก็ได้มีคุณกับเราเป็นอันมาก จำจะยกบุตรสาวของเราให้เป็นภรรยา ไม่แจ้งว่างักฮุนจะชอบหรือไม่ คิดแล้วก็เรียกสามีเข้าไปปรึกษาว่า งักฮุนนี้เป็นคนมีตระกูล บุญคุณเขาก็มีกับเรามาก จำจะยกบุตรสาวให้ท่านจะเห็นประการใด เคียงตีเศรษฐีได้ฟังก็เห็นชอบ จึงว่าจะต้องพูดจาไต่ถามก่อนไม่แจ้งว่างักฮุนจะยอมหรือไม่ยอม พูดแล้วเคียงตีเศรษฐีก็ออกมาพูดกับงักฮุนว่า ภรรยาข้าพเจ้าคิดถึงบุญคุณท่านว่าได้ช่วยชีวิตพวกข้าพเจ้าไว้ ถ้าท่านไม่ช่วยก็จะพากันตายทั้งสิ้นครั้งนี้ หามีสิ่งใดตอบแทนคุณท่านไม่ ข้าพเจ้าสองคนผัวเมียมีบุตรสาวคนหนึ่งอายุได้สิบสี่ปีจะยกให้เป็นภรรยาท่าน ท่านจะเห็นประการใด งักฮุนจึงตอบว่าข้าพเจ้าขอบใจท่านนักแต่การอันนี้จะต้องบอกกับบิดาก่อนจึงจะได้ เคียงตีเศรษฐีว่าท่านพูดจาก็ถูกต้องแล้ว แต่ท่านจะไปขอของไว้เป็นสำคัญสักสิ่งหนึ่ง ถ้าแม้นว่าท่านไปแจ้งแก่บิดาสำเร็จราชการแล้วจะได้มาแต่งงานกัน งักฮุนจึงว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าก็หาได้เอาสิ่งของมาไม่ ได้แต่อีแปะทองคำมาสิบสองอัน ซึ่งอีแปะนั้นตั้งแต่ครั้งปู่ข้าพเจ้าให้ผูกติดตัวไว้ป้องกันอันตรายต่าง ๆ ท่านจงเอาของสิ่งนี้ไว้เป็นสำคัญเถิด งักฮุนก็เอาอีแปะสิบสองอันออกส่งให้ เคียงตีเศรษฐีก็รับไว้พูดจาปราศรัยแล้วก็เข้านอนครั้นรุ่งขึ้นเช้า งักฮุนก็ลาเคียงตีเศรษฐีตรงไปเขางูเท่าซัว
ฝ่ายงูเกาอยู่ที่ค่ายชายเขางูเท่าซัวในขณะนั้นเป็นวันกลางเดือนแปดกลางคืนเดือนหงายแจ่ม งูเกาก็คิดถึงกอทองซึ่งได้สาบานเป็นพี่น้องกัน ศพกอทองนั้นใส่หีบไว้ที่ชายเขาจำเราจะจัดหาของไปเซ่นไหว้ คิดแล้วงูเกาก็บอกกับทึงฮวยว่าค่ำนี้เราจะไม่ไปฟังราชการที่บูเชียงก๋งแม่ทัพแล้ว เจ้าไปแต่ผู้เดียวเถิด งูเกาก็สั่งให้ทหารจัดเครื่องเซ่นและสุราพร้อมแล้วงูเกากับทหารก็พากันไปถึงชายเขาที่ไว้หีบศพกอทอง งูเกาก็เอาเครื่องเซ่นและสุราออกเซ่นไหว้ แล้วก็ร้องไห้ร่ำไรอยู่ที่ริมศพนั้นจนหลับไป ทหารที่ไปด้วยเห็นงูเกาหลับก็นั่งคอยอยู่ที่นั้น
ฝ่ายบูเชียงก๋งนั้นอยู่ในค่ายเห็นเดือนหงายแจ่มก็เดินออกมาจากค่าย เรียกเตียเปาไปเที่ยวดูค่ายกิมงึดตุด เห็นตั้งเรียงรายกันเป็นแถวไป ไพร่พลทหารก็มีมาก บูเชียงก๋งจึงคิดว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาล้อมพระเจ้าซ้องเกาจงไว้ครั้งนี้ทหารมากมายนักหนา จะคิดประการใดจึงจะช่วยเจ้าของเราให้ออกจากที่ล้อมได้ ประการหนึ่งเสบียงอาหารก็น้อยลง ไม่รู้ที่จะทำประการใด คิดแล้วก็มีความวิตกนักเที่ยวเดินดูไปข้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เห็นที่ชายเขาแถวที่ไว้ศพกอทองนั้นเป็นแสงสว่างขึ้นก็คิดอัศจรรย์ใจ แล้วกลับมาค่ายสั่งให้เตียเปาไปบอกกับนายทหารทั้งปวงว่า เวลาค่ำวันนี้ให้ระวังรักษาค่ายให้กวดขัน เตียเปารับคำสั่งคำนับลามาบอกกับนายทหารตามคำแม่ทัพทุกประการ นายทหารเหล่านั้นก็ตรวจตรากันรักษาค่ายไว้มั่นคง
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจงนั้น กิมงึดตุดล้อมไว้อยู่ในวัดเง็กฮือเก๊งบนเขางูเท่าซัวเห็นเดือนหงายแจ่มแจ้งก็รับสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเสวยกับลีกังขุนนางผู้ใหญ่สองคนด้วยกัน พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสกับลีกังว่า ตัวเราเกิดมาได้ความลำบากจริง ๆ เมื่อยังเยาว์อยู่นั้นกิมงึดตุดจับเอาเราไปเมืองฮวน สองกษัตริย์กัดนิ้วมือเอาโลหิตเขียนหนังสือลับให้ซุยเฮาเอามาให้เรา เราได้รับหนังสือแจ้งความแล้วจึงได้ข้ามทะเลเฮียบีกังมาตั้งวังอยู่ที่เมืองกิมเหลง กิมงึดตุดก็ยกกองทัพมาตีจึงได้หนีมา นี่หากว่าเทพยดาโงวแซเลงก๊วนมาช่วยจึงได้มาอยู่ที่เขานี้ ไม่แจ้งว่าเมื่อไรจะสำเร็จการศึกสงครามกลับไปอยู่บ้านเมือง ตรัสแล้วก็ทรงกันแสงร่ำไร ลีกังจึงกราบทูลว่าซึ่งพระองค์มาตกระกำลำบากก็ไม่เป็นไร สองกษัตริย์ที่กิมงึดตุดจับไปนั้นต้องอยู่ในหลุมทนทุกขเวทนาเห็นแต่ฟ้ากับดิน อาหารที่เสวยไม่อิ่มได้เสวยแต่เนื้อโคและกระบือ น้ำที่จะเสวยนั้นก็ขุ่นมีแต่ตม ก็ยังอุตส่าห์ทนอยู่ได้ สองกษัตริย์นั้นมิได้ความลำบากยิ่งกว่าพระองค์หรือ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ฟังก็ยิ่งทรงกันแสงร่ำไรมากขึ้น ลีกังเห็นดังนั้นจึงกราบทูลว่าขอพระองค์อย่าได้ทรงกันแสงเลย โบราณท่านย่อมว่าเกิดมาก็คงตายถ้ารอดไปได้วันหนึ่งก็เป็นดี การอันนี้ตามแต่วาสนา ค่ำวันนี้ก็เป็นวันกลางเดือนแปดข้างจีนเป็นวันสำคัญเดือนนั้นก็หงายแจ่ม เชิญเสด็จไปเที่ยวชมเดือนเล่นให้สบายพระทัยเถิด พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ค่อยคลายพระทัยรับสั่งให้ลีกังออกมาจัดม้าทรง พระเจ้าซ้องเกาจงก็เสด็จมาทรงม้า ลีกังก็ตามเสด็จออกมาจากวัด
ฝ่ายเทาจิ้นขุนนางนายทหาร ซึ่งบูเชียงก๋งให้มาเฝ้าประตูวัดนั้น ครั้นเห็นเสด็จออกมาก็คุกเข่าลงกราบทูลว่าขอพระองค์จงได้โปรด บูเชียงก๋งแม่ทัพให้ข้าพเจ้ามาเฝ้าประตูรักษาพระองค์ไว้ ถ้าเสด็จออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกจะทำโทษข้าพเจ้าจงหนัก พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังจึงตรัสว่า เราจะไปเที่ยวเล่น ถ้าแม้นแม่ทัพทำโทษเจ้า จะว่ากล่าวให้ไม่เป็นไรดอก ตรัสแล้วก็ขับม้าไปกับลีกัง ครั้นเสด็จไปถึงเขาออเฮียเนี้ย จูกัดเองขุนนางนายทหารกับพวกทหารเห็นเสด็จมาก็คุกเข่าคำนับกราบทูลว่า บูเชียงก๋งแม่ทัพให้พวกข้าพเจ้าคอยเฝ้ารักษาอยู่ตรงนี้ ห้ามมิให้พระองค์เสด็จออกมา ถ้าแม้นพระองค์เสด็จออกไปบูเชียงก๋งแม่ทัพก็จะทำโทษกับพวกข้าพเจ้า ขอพระองค์จงได้โปรด พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสว่าอยู่พนักงานเราเองเจ้าอย่าวิตกเลย ตรัสแล้วก็ขับม้าไป จูกัดเองสั่งลีกังว่าท่านพาเสด็จไปเที่ยวเล่นแล้วจงกลับมาโดยเร็ว ลีกังก็ขับม้าตามเสด็จไป พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จลงจากเขามาเกือบถึงค่ายกิมงึดตุด ลีกังจึงทูลว่าพระองค์อย่าได้เสด็จไปอีกเลย ทอดพระเนตรแต่เพียงนี้ก็เห็นทั่วแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงก็หยุดยืนทอดพระเนตรอยู่ที่นั้น ฝ่ายกิมงึดตุดอยู่ที่ค่ายเห็นเดือนหงาย ก็ชวนคับมิชีไปเที่ยวเล่นนอกค่าย แล้วก็เดินไปเที่ยวดูท่าทางที่ชายเขา พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสกับลีกังว่า กิมงึดตุดนี้ไม่ดีเลย จับเอาสองกษัตริย์ไปทำให้ได้ความลำบาก แล้วก็ตรัสด้วยคำหยาบช้าเป็นอันมาก
ฝ่ายกิมงึดตุดเดินมาใกล้ได้ยินเสียงคนพูดกันก็หยุดฟังจำเสียงได้ ว่าคังอ๋องคือพระเจ้าซ้องเกาจงมานินทาว่ากล่าวด้วยคำหยาบช้า จึงบอกคับมิชีว่าเสียงคนพูดอยู่นั้นท่านจำได้หรือไม่ คือพระเจ้าซ้องเกาจงพูดจานินทาเรา เราจะลอบขึ้นไปจับตัวให้ได้ ท่านจงกลับไปค่ายคุมทหารยกตามมาตีหักขึ้นไปก็คงได้สมความปรารถนา คับมิชีก็ลากลับไป กิมงึดตุดก็แอบเงาไม้ชายเขาเข้าไปได้ฟังพระเจ้าซ้องเกาจงกำลังนินทาว่ากล่าวอยู่ กิมงึดตุดก็ขับม้าเข้าไปใกล้จะจับพระเจ้าซ้องเกาจงแล้วก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า เจ้าลูกมานินทาว่ากล่าวเราทำไมบิดามาแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงกับลีกังได้ฟังเสียงเหลียวหลังไปเห็นกิมงึดตุดก็ตกใจ ขับม้าหนีกลับขึ้นเขากิมงึดตุดก็ไล่ตามติดขึ้นไป
ฝ่ายจูกัดเอง ครั้นพระเจ้าซ้องเกาจงกับลีกังลงจากเขาไปก็มีความวิตกคอยระวังอยู่ เห็นกิมงึดตุดไล่พระเจ้าซ้องเกาจงขึ้นมาก็จับอาวุธขึ้นม้าออกรบต้านทานกิมงึดตุดไว้ ยังมีทหารผู้หนึ่งวิ่งไปถึงค่ายก็ตีกลองขึ้น บูเชียงก๋งแม่ทัพได้ยินเสียงกลองก็ออกมา ทหารแจ้งความว่าพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จไปเที่ยวกับลีกังที่ชายเขาออเฮียเนี้ย บัดนี้กิมงึดตุดขึ้นม้าไล่ติดตาม บูเชียงก๋งได้ฟังก็ตกใจสั่งให้เตียเปาเอาม้ามา เตียเปาออกมาหาม้าไม่พบ เตียเหียนนั้นแจ้งความก็รีบมาเอาม้าของแม่ทัพขี่ไปหาทันดูไม่ เตียเปาไปเอาม้าก็ไม่ได้กลับมาบอกบูเชียงก๋งแม่ทัพ บูเชียงก๋งก็จับอาวุธรีบเดินมาช่วยโดยเร็ว เตียเหียนนั้นขึ้นม้าของแม่ทัพได้ ม้านั้นก็รีบไปเหมือนกับรู้ความ ครั้นไปใกล้เห็นจูกัดเองสู้รบต้านทานกิมงึดตุดไม่ได้ล่าถอยมา เตียเหียนก็ขับม้าเอาทวนแทงไปตรงหน้ากิมงึดตุด กิมงึดตุดหลบทันหาถูกไม่ สู้รบต้านทานกำลังเตียเหียนไม่ได้ก็ชักม้ากลับถอยหนีลงไป เตียเหียนก็ขับม้าไล่ตาม บูเชียงก๋งแม่ทัพรีบเดินมาเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จกลับมากับลีกัง จึงคุกเข่าลงทูลว่า ข้าพเจ้าแจ้งความก็รีบมาช่วยพระองค์ แต่ท่านลีกังนี้ก็เปรียบเหมือนเชื้อวงศ์ของพระองค์เหตุไฉนไม่ทูลขัดทัดทานไว้ให้เสด็จไปเที่ยวจนเกิดความ ถ้าแม้นว่าช่วยไม่ทันท่านจะทำประการใดมิเสียทีแก่ข้าศึกหรือ ลีกังได้ฟังจึงพูดว่าซึ่งเกิดการครั้งนี้โทษข้าพเจ้าผิดจริง บูเชียงก๋งก็เชิญเสด็จกลับไปยังวัดเง็กฮือเก๊ง
ฝ่ายเตียเหียนไล่ตามกิมงึดตุดไปจนถึงค่ายกิมงึดตุด กิมงึดตุดก็หนีเข้าข้างหลังค่าย เตียเหียนก็ไล่เข้าไป ทหารของกิมงึดตุดต้านทานเตียเหียนไม่ได้ก็หนีไป เตียเหียนเห็นกิมงึดตุดกับทหารหนีไปหลังค่ายแล้วก็ชักม้ากลับมาค่ายชายเขา
ฝ่ายงูเกานอนหลับอยู่ ปิศาจกอทองมาบอกว่าลุกขึ้นไปช่วยกันรบเร็ว ๆ เถิดจะได้ความชอบ งูเกาก็ตกใจตื่น ขึ้นม้าตรงมาค่ายกิมงึดตุด เห็นทหารฮวนแตกกระจัดกระจายสับสนกันงูเกาก็ขับม้าตีหักค่ายทหารฮวนเข้าไป กิมงึดตุดแจ้งว่างูเกาตีหักค่ายเข้ามาได้ก็โกรธ พูดว่างูเกาสู้ฝีมือเราไม่ได้ เหตุไฉนล่วงอาจหาญเข้ามาดังนี้ ว่าแล้วก็จับอาวุธขึ้นม้า ตรงไปเข้าสู้รบกับงูเกาได้หลายเพลง งูเกาสู้ฝีมือกิมงึดตุดไม่ได้ขับม้าหนี ปิศาจกอทองร้องว่าน้องมาช่วยพี่อย่าตกใจ งูเกาได้ฟังเสียงก็จำได้ มีมานะเข้าสู้รบกิมงึดตุดอีก กิมงึดตุดเสียที งูเกาเอากระบองตีถูกบ่า กิมงึดตุดเจ็บปวดนักก็ชักม้ากลับเข้าค่าย นายทหารของกิมงึดตุดก็คุมทหารเข้าสู้รบกับงูเกาเป็นสามารถ ทหารฮวนมากก็ล้อมงูเกาเข้าไว้ งูเกาตีหักออกมาไม่ได้ก็ร้องเรียกว่ากอทองช่วยพี่ด้วย
ฝ่ายงักฮุนมาถึงเขางูเท่าซัวแลเห็นค่ายพวกฮวนตั้งเรียงรายกันไปทางประมาณสิบลี้เศษ จึงคิดว่าพวกฮวนนี้ยกมาเป็นอันมาก เราจะฟันเล่นให้สนุกมือสักครั้งหนึ่ง คิดแล้วงักฮุนก็ขับม้าตรงเข้าตีหักค่าย พลางร้องว่าตัวเราชื่องักฮุนจะมาฆ่าพวกฮวนเสียให้สิ้น ทหารฮวนออกต้านทานไว้บ้างวิ่งไปบอกกิมงึดตุดว่าข้าศึกชื่องักฮุนตีหักค่ายเข้ามาอีก กิมงึดตุดก็ขึ้นม้าตรงมาสู้รบกับงักฮุนได้หลายเพลง ด้วยกิมงึดตุดนั้นสู้รบมาเป็นหลายครั้งอ่อนกำลังลงเสียที งักฮุนตีถูกหลังเจ็บปวดก็ขับม้าหนี งักฮุนก็บุกบั่นฆ่าฟันทหารฮวนเข้าไป ทหารฮวนต้านทานไม่ได้ งักฮุนฆ่าตายเสียเป็นอันมาก งักฮุนก็ขับม้าไล่รุกเข้าไป เห็นพวกทหารฮวนเป็นกลุ่มล้อมงูเกาไว้ งักฮุนก็ฆ่าฟันทหารฮวนแตกกระจายไป งูเกาจำงักฮุนไม่ได้ก็ขับม้าเข้ารบ งักฮุนเห็นงูเกาก็จำได้ เรียกว่า อาจำข้าพเจ้าไม่ได้หรือ ข้าพเจ้าชื่องักฮุน งูเกาได้ฟังก็ดีใจจึงพูดว่าเหตุไฉนเจ้าจึงมาถึงที่นี้ พูดแล้วงูเกากับงักฮุนก็ช่วยกันฟันฝ่าทหารฮวนออกมาได้ ฆ่าทหารล้มตายในเวลานั้นมากโลหิตไหลนองไป งูเกากับงักฮุนออกจากที่ล้อมได้ก็กลับไปเขา
ฝ่ายกิมงึดตุด ในเวลากลางคืนวันนั้นออกจากค่ายไปสู้รบถึงสามครั้ง ถูกงักฮุนตีด้วยกระบองและฆ่าทหารล้มตายเป็นอันมาก กิมงึดตุดมีความแค้นนัก กลับมาค่ายเห็นค่ายนั้นยับเยินก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายเสียใหม่ แล้วให้เอาศพทหารที่ตายนั้นไปฝังเสียก็พอดีสว่างขึ้น ฝ่ายบูเชียงก๋งนั่งพูดอยู่กับทหารทั้งปวง ทหารเข้าไปแจ้งว่างูเกามาอยู่ข้างนอก บูเชียงก๋งก็ให้หาเข้าไป งูเกาคุกเข่าลงคำนับแจ้งความที่ไปเซ่นศพกอทอง แล้วตีหักค่ายกิมงึดตุดเข้าไปพบกับงักฮุนได้พากันมาให้บูเชียงก๋งฟังทุกประการ บูเชียงก๋งจึงว่าเราไม่ใช้ให้ไปจะเอาความชอบมาแต่ไหน งูเกาว่า ข้าพเจ้าเห็นงักฮุนตีหักค่ายฮวนเข้าไปจึงได้เข้าช่วย บัดนี้ข้าพเจ้าพางักฮุนเข้ามาอยู่ที่ประตูค่าย บูเชียงก๋งก็ให้หางักฮุนเข้ามา งักฮุนเข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งก็ให้งักฮุนไปคำนับบรรดานายทหารที่เป็นพี่น้องกันแล้ว บูเชียงก๋งจึงถามงักฮุนบุตรว่าเหตุไฉนไม่อยู่บ้านเรียนหนังสือจึงได้มาถึงที่นี้ งักฮุนก็เล่าความแต่ต้นมาจนพบกองทัพทหารกิมงึดตุดยกไปที่บ้านให้บูเชียงก๋งฟังทุกประการ บูเชียงก๋งได้ฟังก็ยินดี จึงถามงักฮุนว่าเจ้ามาตามทางมีเหตุการณ์สิ่งใดบ้างหรือไม่ งักฮุนก็แจ้งว่าข้าพเจ้าเดินทางมาทางซัวตั๋งพบเล่าหงีนายโจรข้าพเจ้าฆ่าตายแล้ว เคียงตียกบุตรสาวให้แต่ต้นจนปลายให้บิดาฟัง บูเชียงก๋งก็ไม่ตอบประการใด สั่งทหารจัดที่ให้งักฮุนอยู่พอสมควร ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง บูเชียงก๋งแม่ทัพออกนั่งที่ว่าราชการขุนนางนายทหารพร้อมกัน บูเชียงก๋งก็สั่งให้เตียเปาไปจัดเสบียงไว้จะให้งักฮุนไปขอกองทัพมาช่วย เตียเปาก็จัดการไว้พร้อมเสร็จ บูเชียงก๋งจึงสั่งงักฮุนบุตรว่าเจ้าจงเอาหนังสือไปให้ผู้รักษาด่านกิมมึงติ้น ขอให้ยกกองทัพมาช่วยกันสู้รบข้าศึกโดยเร็วจะได้รับเสด็จกลับไปเมืองกิมเหลง การอันนี้ก็เป็นการสำคัญต้องมาให้ทันตามกำหนดเจ้าอย่านอนใจ สั่งแล้วก็ส่งหนังสือให้ งักฮุนรับหนังสือคำนับลาออกมา เตียเปาก็เอาเสบียงเดินทางมาให้ งักฮุนรับแล้วก็ขึ้นม้าลงมาจากเขางูเท่าซัว จึงคิดว่าการครั้งนี้เป็นการร้อนจะไปทางอื่นก็ไกล ต้องไปทางค่ายเนียมฮั่นจึงจะทันการ คิดแล้วก็ขับม้าตรงเข้าตีค่ายจะออกไปทางนั้น
๔๒
ทหารพวกฮวนไปแจ้งกับเนียมฮั่นว่ามีทหารคนหนึ่งขับม้าลงมาจากเขาบุกบั่นจะแหกหักออกไป เนียมฮั่นได้ฟังก็ขึ้นม้าถืออาวุธออกมาพบงักฮุน ได้สู้รบกันประมาณสิบเพลงเนียมฮั่นทานกำลังฝีมือไม่ได้ งักฮุนเอากระบองนั้นตีถูกแขนขวาเนียมฮั่นเจ็บก็ขับม้าหนีกลับเข้าค่าย งักฮุนไล่ฆ่าฟันทหารฮวนแตกกระจายหักออกจากค่ายล้อมได้ ขับม้าไปยังด่านกิมมึงติ้น เดินทางมาหลายวันจึงถึงประตูด่าน บอกทหารให้เข้าไปแจ้งแก่บูก๊วง บูก๊วงให้มารับงักฮุนเข้าไปคำนับแล้ว งักฮุนก็ส่งหนังสือให้ บูก๊วงฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงว่าเวลาพรุ่งนี้เชิญท่านกลับไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะเร่งรีบจัดข้าวเสบียงเกณฑ์ทหารได้พรักพร้อมแล้ว จึงจะยกตามไปช่วยฉลองพระเดชพระคุณพระเจ้าซ้องเกาจงให้ออกจากที่ล้อมให้จงได้ ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุนเข้ามาลาไป บูก๊วงผู้รักษาด่านตามออกไปส่งงักฮุนถึงนอกด่าน ครั้นงักฮุนไปแล้วบูก๊วงก็ไปที่สนามหัดดูตรวจตราให้ทหารหัดซ้อมฝีมือกัน
ฝ่ายเต็กหลุยเป็นหลานเต็กเชง รูปร่างใหญ่โตมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งเป็นคนอนาถา คิดอยากจะใคร่ทำราชการเป็นทหารเที่ยวเดินมาถึงด่านกิมมึงติ้น แจ้งว่าผู้รักษาด่านมาหัดทหารอยู่ที่สนามก็เดินเข้าไปดู ทหารเหล่านั้นเห็นเต็กหลุยใส่เสื้อกางเกงขาดก็คิดสำคัญว่าเป็นคนขอทานห้ามผลักไสเสียไม่ให้เข้าไป ก็เกิดทุ่มเถียงกันขึ้นได้ยินเข้าไปถึงบูก๊วง บูก๊วงถามทหารว่าอื้ออึงกันด้วยเหตุอันใด ทหารบอกว่ามีคนขอทานรูปร่างโตใหญ่จะเข้ามาในสนาม ข้าพเจ้าทั้งหลายห้ามไว้ไม่ฟัง ขืนดึงดันจะเข้ามา บูก๊วงให้ไปเอาตัวผู้นั้นเข้ามาถึงคุกเข่าลงคำนับอยู่ตรงหน้า บูก๊วงเห็นรูปร่างโตใหญ่มีลักษณะเป็นคนกล้าหาญแข็งแรง จึงถามว่าเจ้ามาอื้ออึงอยู่ทำไม เต็กหลุยว่าได้ยินข่าวเลื่องลือว่าท่านให้ซักซ้อมทหาร ถ้าผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งดียิ่งกว่าทหารทั้งปวงแล้ว ท่านจะให้เป็นที่เซียนฮองแม่ทัพหน้ายกไปช่วยพระเจ้าซ้องเกาจง ข้าพเจ้าจึงอยากจะใคร่เข้ามาสอบสวนเพลงอาวุธให้ท่านดู ทหารห้ามไว้จึงได้ทุ่มเถียงกันอื้ออึง บูก๊วงว่าดีแล้วเราก็อยากจะใคร่หาคนมีฝีมือเข้มแข็งอยู่ จึงสั่งให้คนใช้ไปเอาอาวุธหนักห้าสิบชั่งมาให้ชายผู้นั้นรำเพลงให้ดู เต็กหลุยคำนับรับเอาอาวุธขึ้นรำคล่องแคล่วว่องไวดี บูก๊วงเห็นก็ชอบใจว่าชายผู้นี้มีกำลังเข้มแข็งนัก อาวุธหนักถึงห้าสิบชั่งพวกเราหามีผู้ใดรำได้คล่องแคล่วดังนี้ไม่ พอรำเพลงอาวุธจบลงแล้วบูก๊วงจึงถามว่าเจ้านี้ชื่อใดเป็นชาวเมืองไหน เต็กหลุยบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นหลานเหลนเชื้อวงศ์ของเพงไซอ๋องคือเต็กเชงตัวข้าพเจ้าชื่อเต็กหลุย บูก๊วงได้ฟังก็มีความยินดีจึงว่า เราเห็นเจ้ามีฝีมือเข้มแข็งว่องไวดี จะตั้งให้เป็นเซียนฮองแม่ทัพหน้ายกไปสมทบกับบูเชียงก๋ง ช่วยเจ้านายกำจัดข้าศึกฮวนได้กลับไปครอบครองบ้านเมืองแล้ว นานไปข้างหน้าเจ้าคงจะได้เป็นขุนนางนายทหารใหญ่ยิ่งขึ้นไปกว่าเรา เต็กหลุยก็คุกเข่าลงคำนับรับที่เซียนฮองแม่ทัพหน้า บูก๊วงจัดข้าวเสบียงและอาหารพรักพร้อมเสร็จแล้ว ได้วันฤกษ์ดีก็ให้เต็กหลุยคุมกองทัพยกไปเขางูเท่าซัว
ฝ่ายเนียมฮั่นถูกกระบองของงักฮุนตีถูกแขนขวากลับไปถึงค่ายเจ็บป่วยอยู่ช้านานพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า งักฮุนบุตรงักฮุยนี้มีฝีมือเข้มแข็งฉลาดนัก สิหลีฮวยปานายทหารเอกซึ่งกิมงึดตุดให้ยกไปเมืองทึงอิมกุ้ยเพื่อจับมารดาและบุตรภรรยานั้น เพราะไม่รู้ว่างักฮุนมีฝีมือเข้มแข็งจึงได้มาตายเสีย
ฝ่ายเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ตั้งแต่กิมงึดตุดกับเนียมฮั่นบุตรทั้งสองยกกองทัพไปช้านานแล้วไม่ได้ข่าวคราวก็คิดวิตก จึงให้หากิมทันจือบุตรเนียมฮั่น ซึ่งเป็นหลานเข้ามาสั่งว่าเจ้าจงตามบิดาและอาเจ้าไปฟังข่าวราชการ ได้ความประการใดแล้วจงมีหนังสือบอกมาให้เรารู้โดยเร็ว ตัวเจ้าก็กำลังหนุ่มมีฝีมือเข้มแข็ง จงอยู่ช่วยกิมงึดตุดผู้อาทำการศึกสงครามต่อไป กิมทันจือรับคำสั่งคำนับลามาจัดเสบียงอาหารกับบ่าวไพร่พอสมควร ก็ขึ้นม้าออกจากเมืองไตกิมก๊กตรงมาทางเมืองกิมเหลง ครั้นเดินมาเข้าแดนแผ่นดินซ้องแจ้งความว่าเนียมฮั่นผู้บิดาตั้งค่ายอยู่ที่เขางูเท่าซัว ก็ตรงมาถึงค่ายเข้าหาเนียมฮั่นผู้บิดาและกิมงึดตุดผู้อา แจ้งความตามซึ่งลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กผู้เป็นปู่สั่งมาทุกประการ แล้วถามกิมงึดตุดว่าการศึกสงครามคราวนี้เป็นประการใด กิมงึดตุดจึงบอกว่างักฮุยเป็นแม่ทัพของคังอ๋อง ผู้เป็นพระเจ้าซ้องเกาจงนั้นสติปัญญาฝีมือก็กล้าหาญเข้มแข็งจะทำการเอาชัยชนะโดยเร็วนั้นยากนัก กิมทันจือจึงว่าตัวข้าพเจ้าก็นับว่าเป็นชายชาติทหารมีฝีมือ จะขออาสาออกไปจับงักฮุยมาให้ท่าน กิมงึดตุดได้ฟังก็คิดแต่ในใจว่า กิมทันจือหลานเราคนนี้พูดจาห้าวหาญกำเริบ ด้วยไม่รู้จักฝีมืองักฮุยและพวกทหารเหล่านั้น ครั้นจะห้ามปรามก็จะติเตียนว่าเราย่อท้อกลัวฝีมือข้าศึก จึงว่าเจ้าจะออกไปสู้รบกับงักฮุยลองดูฝีมือก็ดีดอก แต่อย่ามีความประมาท ครั้นเวลารุ่งเช้าก็จัดทหารให้กิมทันจือยกออกไปร้องท้าทายชวนงักฮุยออกรบ ฝ่ายทหารหน้าค่ายของบูเชียงก๋งเห็นพวกฮวนยกออกมาร้องท้าทายชวนรบก็เข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งจึงปรึกษานายทหารว่าครั้งนี้ผู้ใดจะอาสาออกไปสู้รบกับข้าศึกบ้าง งูเกาว่าข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปเอง บูเชียงก๋งก็จัดทหารให้งูเกายกออกไป งูเกาออกไปถึงหน้าทัพจึงร้องถามไปว่านายทหารฮวนคนนี้ชื่อไร กิมทันจือบอกว่าเราชื่อกิมทันจือ เป็นหลานเจ้าเมืองไตกิมก๊กมีกระบองเหล็กเป็นอาวุธ ซึ่งเรายกออกมานี้ปรารถนาจะตีบูเชียงก๋งลองกระบองว่าทีเดียวจะตายหรือไม่ งูเกาได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกิมทันจือได้ประมาณสิบเพลง ต้านทานกำลังกิมทันจือไม่ได้ก็ชักม้าหนีกลับขึ้นเขาไปในค่าย แจ้งความกับบูเชียงก๋งว่าทหารฮวนเด็กหนุ่มคนนี้มีกำลังเข้มแข็งเรี่ยวแรงนัก
บูเชียงก๋งได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่นาน แล้วจึงว่าทหารฮวนมันว่าอยากจะรบกับเรา เราจะออกไปสู้รบลองฝีมือดูเอง บูเชียงก๋งก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธออกจากค่าย นายทหารเหล่านั้นก็ตามออกไปพร้อมกัน บูเชียงก๋งเห็นกิมทันจือรูปร่างโตใหญ่หน้าตาเข้มแข็งดุร้ายถือกระบองเหล็กสองมือ ขี่ม้าดำยืนอยู่หน้าทหาร จึงคิดว่าหลานเจ้าเมืองไตกิมก๊กคนนี้รูปร่างท่าทางเหมือนหลีง่วนป้า บุตรหลีเอียนซึ่งเป็นพระเจ้าถังโกโจ๊วครั้งแผ่นดินไต้ถัง นายช่างเขาเขียนรูปไว้ คนมีลักษณะดังนี้มักอายุสั้นหายืดยาวไม่ จึงถามนายทหารเหล่านั้นว่าผู้ใดจะออกไปสู้รบกับกิมทันจือได้บ้าง อือฮวยเหลงว่าข้าพเจ้าจะขอออกไปเอง อือฮวยเหลงก็ขับม้าตรงเข้าไป กิมทันจือถามว่านายทหารคนนี้ชื่อไรจึงได้องอาจมารบกับเราไม่กลัวความตายหรือ อือฮวยเหลง ตอบว่าเราชื่ออือฮวยเหลง เป็นนายทหารเอกของบูเชียงก๋งแม่ทัพสำหรับปราบปรามตัดศีรษะนายทหารฮวน กิมทันจือได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับอือฮวยเหลงได้ประมาณสิบเพลง ตังเซียนเห็นอือฮวยเหลงอ่อนกำลังลงก็พูดกับบูเชียงก๋งว่าข้าพเจ้าจะออกไปช่วยอือฮวยเหลง ตังเซียนก็ขับม้าเข้าไปรบกับกิมทันจือได้ประมาณแปดเพลง ทานกำลังกิมทันจือไม่ได้ก็ขับม้าหนี ฮอง่วนเคงนายทหารของบูเชียงก๋งก็ขับม้าสกัดเข้าไปจะรบกับกิมทันจือ กิมทันจือว่าอ้ายพวกทหารหนูเหล่านี้รบไม่ทันสักกี่เพลงก็เปลี่ยนหน้ากันเข้ามา ฮอง่วนเคงมิได้ตอบประการใดขับม้าเข้ารบกับกิมทันจือได้ประมาณยี่สิบเพลง ทานกำลังกิมทันจือไม่ได้ก็ขับม้าหนีกลับเข้ามาในหมู่ทหารของตัว ม้าใช้สืบราชการของกิมงึดตุดเห็นกิมทันจือได้ชัยชนะแก่ทหารบูเชียงก๋งหลายคนแล้ว ก็เอาความไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดมีความยินดีพูดว่าหลานเราคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ครั้นจะให้สู้รบต่อไปอีกก็กลัวจะพลาดพลั้งเสียทีลง จึงให้ทหารเอาม้าล่อไปตีเรียกกิมทันจือเลิกทัพเข้าค่าย กิมทันจือถามกิมงึดตุดว่าท่านเรียกข้าพเจ้ากลับมาทำไม กิมงึดตุดว่าตัวเจ้ามาทางไกลกำลังยังอิดโรยอยู่ ได้ออกไปสู้รบมีชัยชนะนายทหารของบูเชียงก๋งหลายคนแล้วกลัวจะเหนื่อยนักจึงได้เรียกกลับเข้ามา กิมทันจือว่าอาอย่าวิตก ทหารบูเชียงก๋งเหล่านั้นมันไม่มีกำลังเรี่ยวแรงสักกี่มากน้อย พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะออกไปฆ่าเสียให้สิ้น กิมงึดตุดสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยงกิมทันจือ กินอิ่มแล้วก็ให้กลับไปที่อยู่หลับนอนเสียให้สบาย
ฝ่ายบูเชียงก๋งเห็นกิมทันจือถอยทัพกลับไปแล้วก็พาทหารกลับมาค่าย กำชับสั่งนายทหารทั้งปวงว่า กิมทันจือหลานเจ้าเมืองไตกิมก๊กคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งท่วงทีองอาจกำเริบฤทธิ์อยู่นัก ท่านทั้งปวงจงระวังรักษาค่ายให้มั่นคงอย่าให้มันตีหักเข้ามาได้ นายทหารทั้งปวงก็คำนับลาไปตรวจตรานั่งยามระวังระไวมิได้มีความประมาท ครั้นเวลารุ่งเช้ากิมงึดตุดก็จัดทหารให้กิมทันจือยกออกมาชวนรบอีก บูเชียงก๋งสั่งให้เตียเหียนคุมทหารออกไปรบ กิมทันจือจึงร้องถามมาว่านายทหารคนนี้ชื่อไร ไม่กลัวฝีมือเราหรือจึงได้กล้าหาญออกมา เตียเหียนบอกว่าตัวเราเป็นนายทหารใหญ่ของบูเชียงก๋งชื่อเตียเหียน จะมาจับตัวอ้ายเด็กหนุ่มทหารฮวนไปฆ่าเสีย กิมทันจือได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับเตียเหียนได้ประมาณยี่สิบเพลงเตียเหียนทานกำลังกิมทันจือไม่ได้ ก็ขับม้าหนีกลับไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง ว่าทหารฮวนคนนี้มีกำลังเรี่ยวแรงนักเหลือที่จะต้านทานสู้รบ บูเชียงก๋งได้ฟังก็เป็นทุกข์ไม่รู้ที่จะทำประการใด ให้ทหารเอาหนังสือออกไปแขวนขอหยุดการรบ กิมทันจือเห็นหนังสือดังนั้นก็ให้ทหารไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดให้มาเรียกกิมทันจือกลับเข้าค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้าไปเที่ยวดูเกวียนเหล็กและเครื่องศาสตราวุธที่เตรียมไว้ บอกกับกิมทันจือว่าเกวียนเหล็กนี้เราคิดทำไว้ดีนัก ถ้าทหารยกมาเป็นหมู่ ๆ แล้ว เอาเกวียนเหล็กขับฝ่าเข้าไปรุกไล่ เกวียนเหล็กก็ทับข้าศึกล้มตายเสียนักหนา ทหารบูเชียงก๋งที่ชื่อว่ากอทองมีฝีมือเข้มแข็งนักก็ตายเพราะเกวียนเหล็กทับเอา กิมทันจือได้เห็นเครื่องศาสตราวุธตระเตรียมไว้พรักพร้อมก็มีความยินดี
ฝ่ายงักฮุนกลับมาเกือบจะถึงค่ายพวกฮวน ก็หยุดพักจัดแจงแต่งตัวมั่นคงขับม้าฝ่าค่ายเนียมฮั่นเข้ามา ทหารฮวนเห็นก็จำหน้าได้ว่าชื่องักฮุนบุตรบูเชียงก๋งมีกำลังเข้มแข็งนักไม่อาจจะออกสู้รบต้านทาน งักฮุนก็ขับม้าฝ่าค่ายล้อมเข้าไปได้ถึงเชิงเขางูเท่าซัว เห็นหนังสือเมียนเจียนป้ายแขวนเรียงกันไปถึงเจ็ดแผ่นมีความว่าสู้ฝีมือไม่ได้ของดการรบ งักฮุนก็คิดอัศจรรย์ใจว่าเรารบฝ่าออกไป ฝ่าเข้ามาได้คล่องแคล่วหามีผู้ใดออกต้านทานฝีมือไม่ นี่เหตุไฉนจึงได้เขียนหนังสือไว้ดังนี้ก็นึกโกรธ ขับม้าเข้าไปหยิบกระดานป้ายทิ้งเสียทั้งเจ็ดแผ่นแล้ว งักฮุนก็ลงจากม้าให้นายประตูพาเข้าไปหาบูเชียงก๋งผู้บิดา คุกเข่าลงคำนับแล้วแจ้งว่าข้าพเจ้าไปถึงด่านกิมมึงติ้นพบบูก๊วงผู้รักษาด่าน บูก๊วงให้ข้าพเจ้ากลับมาก่อนแล้วจะจัดข้าวเสบียงและกองทัพยกตามมาโดยเร็ว บูเชียงก๋งรับเอาหนังสือของบูก๊วงที่งักฮุนถือมาเปิดผนึกออกอ่านดูแจ้งความแล้วก็นิ่งอยู่ งักฮุนจึงถามว่าข้าพเจ้ากลับมาเห็นหนังสือเมียนเจียนป้ายแขวนไว้ถึงเจ็ดแห่ง บิดาทำดังนี้ไม่อายแก่ข้าศึกหรือ ข้าพเจ้าเก็บหนังสือเมียนเจียนป้ายทิ้งเสียสิ้นแล้ว บูเชียงก๋งได้ฟังก็โกรธจึงว่าตัวเราเป็นแม่ทัพถืออาญาสิทธิ์สั่งสิ่งใดออกไปแล้วก็เป็นคำขาดไม่มีผู้ใดขัดขืนได้ ซึ่งตัวเจ้ามาทำลบล้างคำสั่งดังนี้มีโทษถึงตาย สั่งให้ทหารเอาตัวงักฮุนไปฆ่าเสีย นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็ตกใจ พากันเข้าไปขอ บุตรท่านยังเด็กพึ่งมาใหม่ ไม่ทันรู้กฎหมายคำประกาศขอโทษเสียสักครั้งหนึ่งเถิด บูเชียงก๋งจึงว่างักฮุนเป็นบุตรของเรากระทำผิดต้องด้วยกฎหมายโทษถึงตาย ครั้นจะไม่ฆ่าเสียทหารหลายสิบหมื่นก็จะไม่เกรงกลัว งูเกาจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้ามีความอยู่สามข้อจะขอแจ้งให้ท่านฟัง ข้อหนึ่งงักฮุนเป็นเด็กพึ่งมาอยู่ใหม่ไม่รู้ความข้อกฎหมาย ข้อสองกิมงึดตุด เนียมฮั่นก็คิดขยาดฝีมืองักฮุน ถ้าท่านฆ่างักฮุนเสียแล้วก็เหมือนหนึ่งให้กำลังแก่ข้าศึกกำเริบมากขึ้น ข้อสามโทษงักฮุนก็ผิดแต่เพียงเท่านี้ทหารทั้งปวงเห็นว่าท่านฆ่างักฮุนผู้บุตรเสียด้วยเหตุนิดหน่อยหนึ่งแล้ว ก็จะคิดกลัวเอาใจออกหากหลบหลีกไปเสีย ท่านจะเอาผู้ใดออกสู้รบระวังรักษาพระเจ้าซ้องเกาจงต่อไปเล่า ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าท่านให้งักฮุนออกไปรบกับกิมทันจือได้ชัยชนะกลับเข้ามา ความชอบก็พอจะลบล้างความผิดได้ ถ้าแพ้เสียทีเข้ามาท่านจะทำโทษประการใดก็ไม่มีใครติเตียนได้ บูเชียงก๋งได้ฟังก็เห็นจริงใจอ่อนลง ว่าเมื่อท่านจะรับประกันงักฮุนแล้วก็ตามใจเราจะยกให้ จึงสั่งให้ทหารมอบตัวงักฮุนให้งูเกาไป ครั้นเวลารุ่งเช้ากิมทันจือไม่เห็นเมียนเจียนป้ายที่ปักไว้แล้วก็คุมทหารยกออกมาร้องถามว่าพวกทหารบูเชียงก๋งเก็บเมียนเจียนป้ายไปเสียแล้วจะมีผู้ใดออกมาสู้รบกับเราอีกหรือ ก็ให้เร่งออกมาเถิด ทหารหน้าค่ายเอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งสั่งให้งูเกากับงักฮุนคุมทหารออกไปรบกับกิมทันจือ แล้วสั่งงักฮุนว่าตัวเจ้าจะออกไปรบกับกิมทันจือนั้นเขามีกำลังเข้มแข็งนัก ถ้าได้ชัยชนะก็จงกลับมาหาเรา ถ้าเสียทีสู้เขาไม่ได้ก็จงตีฝ่าทหารพวกฮวนออกไป กลับไปบ้านหามารดาร่ำเรียนฝึกหัดต่อไปอีก งักฮุนก็คำนับลาคุมทหารออกไป กิมทันจือเห็นก็ร้องถามว่านายทหารหนุ่มน้อยคนนี้ชื่อไร งักฮุนตอบว่าเราชื่องักฮุนเป็นบุตรบูเชียงก๋งแม่ทัพใหญ่ กิมทันจือว่าเรายกออกมารบก็ปรารถนาจะจับตัวเจ้าคนเดียว วันนี้เห็นจะสมความปรารถนาแล้ว ก็ขับม้าเข้ารบกับงักฮุนว่องไวคล่องแคล่วชำนิชำนาญด้วยกันทั้งสองฝ่าย งูเกาคอยดูเห็นกำลังงักฮุนอ่อนลงกลัวจะเสียทีก็ร้องไปด้วยเสียงอันดังว่า หลานเราอย่าปล่อยตัวมันจับไว้ให้ได้ กิมทันจือได้ยินก็คิดสำคัญว่ากิมงึดตุดมาร้องพูดด้วยก็เหลียวไปดู งักฮุนได้ทีเอากระบองตีถูกบ่ากิมทันจือตกม้าลง งักฮุนโดดตามไปเอากระบี่ตัดศีรษะกิมทันจือได้ ก็กลับขึ้นม้ามาค่ายหิ้วศีรษะกิมทันจือเข้าไปให้บูเชียงก๋งผู้บิดา บูเชียงก๋งเห็นมีความยินดียกความชอบให้กลบลบกับโทษแล้ว สั่งให้ทหารเอาศีรษะกิมทันจือไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย
ฝ่ายทหารที่มากับกิมทันจือเห็นนายเสียที งักฮุนฆ่าตายตัดเอาศีรษะไป พวกทหารฮวนเหล่านั้นก็เข้าหามเอาศพไปให้กิมงึดตุดเนียมฮั่น กิมงึดตุด เนียมฮั่นมีความเศร้าโศกเสียใจคิดถิงกิมทันจือยิ่งนักก็ร้องไห้รักเป็นอันมาก ครั้นคลายความโศกก็ให้ช่างทำศีรษะมาติดต่อเข้ากับตัว แล้วเอาศพใส่หีบให้ทหารพาไปฝังไว้ที่เมืองไตกิมก๊ก กิมงึดตุดจึงปรึกษากับคับมิชีว่า ถ้าแม้นกองทัพหัวเมืองยกมาถึงพร้อมกันแล้วเราจะคิดต้านทานประการใดดี คับมิชีจึงว่าขอท่านจงจัดทหารไว้ให้พรักพร้อมตีหักเข้าไปดูกำลังสักครั้งหนึ่ง เมื่อการจะเป็นอย่างไรก็จะได้รู้ กิมงึดตุดได้ฟังแล้วยังนิ่งตรึกตรองอยู่
ฝ่ายฮั่นซีตงแม่ทัพ เดิมซึ่งพระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้ยกกองทัพไปปราบปรามเช่าเสง เช่าเหลียง ฮอบู๊นายโจรที่เมืองยือหนำ ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยิน ภรรยาบุตรสองคนยกไปปราบโจรเรียบร้อยแล้ว พวกโจรยอมสามิภักดิ์เข้าอยู่ด้วยประมาณสิบหมื่น พอได้ยินข่าวว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาตีเมืองกิมเหลงแตก พระเจ้าซ้องเกาจงเที่ยวหนีซัดเซไปอยู่เขางูเท่าซัว กิมงึดตุดยกตามไปล้อมไว้ ฮั่นซีตงมีความวิตกรีบยกกองทัพเรือมาถึงแม่น้ำฮั่นเยียงกัง ใกล้เขางูเท่าซัวประมาณหกสิบลี้ ก็หยุดเรือรบขึ้นตั้งค่ายอยู่ริมแม่น้ำฮั่นเยียงกัง จึงปรึกษากับนางเนียฮูหยินภรรยาว่า เราจะยกกองทัพตรงไปเขางูเท่าซัวช่วยพระเจ้าซ้องเกาจงทีเดียวดี หรือจะตั้งพักกองทัพฟังกำลังข้าศึกอยู่ที่นี้ดี นางเนียฮูหยินว่าขอท่านจงใช้ให้นายทหารไปที่เขางูเท่าซัวบอกบูเชียงก๋งแม่ทัพให้กราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ทรงทราบก่อน เมื่อจะโปรดนัดหมายมาประการใดจึงค่อยทำตาม ฮั่นซีตงได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงทำหนังสือสองฉบับไปถึงบูเชียงก๋งฉบับหนึ่ง กราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงฉบับหนึ่ง แล้วถามนายทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะรับอาสาถือหนังสือหักค่ายข้าศึกไปให้ถึงเขางูเท่าซัวได้บ้าง ฮั่นเอียนติดบุตรที่สองของฮั่นซีตงอายุได้สิบหกปีมีฝีมือเข้มแข็งใช้ทวนหัวเสือเป็นอาวุธ เข้ารับอาสาว่าข้าพเจ้าจะขอถือหนังสือเข้าไปเอง ฮั่นซีตงผู้บิดาก็ส่งหนังสือให้แล้วสั่งกำชับว่าให้ระวังตัวจงดี ฮั่นเอียนติดก็คำนับลาขึ้นม้าถืออาวุธขับไปตามทางเขางูเท่าซัว
ฝ่ายกิมจัดผู้รักษาด่านโง่วทองก๊วนได้รับหนังสือบูเชียงก๋งแม่ทัพ ให้ยกกองทัพมาช่วยโดยเร็ว กิมจัดก็เกณฑ์ทหารเข้ากระบวนทัพยกมาถึงหน้าค่ายเนียมฮั่น เนียมฮั่นก็คุมทหารออกไปสู้รบกับกิมจัดเป็นสามารถ กิมจัดต้านทานฝีมือเนียมฮั่นไม่ได้ก็ขับม้าหนี เนียมฮั่นไล่ตามไป
ฝ่ายฮั่นเอียนติดขับม้าเดินมาใกล้จะถึงเขางูเท่าซัว พอกิมจัดขับม้าหนีมาเห็นฮั่นเอียนติด ก็ร้องบอกไปว่าท่านที่ขี่ม้ามานั้นจงกลับไปเสียโดยเร็วเถิด อย่าไปเลยทหารฮวนไล่ข้าพเจ้ามาเป็นอันมาก ฮั่นเอียนติดได้ฟังก็หัวเราะยังไม่ได้พูดประการใด พอเนียมฮั่นไล่กิมจัดมาถึงตรงหน้าฮั่นเอียนติดก็เอาทวนแทงไป เนียมฮั่นเอากระบองสั้นป้องปัดไว้เข้าสู้รบกับฮั่นเอียนติดเป็นหลายเพลง เนียมฮั่นทานกำลังฮั่นเอียนติดไม่ได้ก็ขับม้าหนีกลับ ฮั่นเอียนติดไล่ตามทันเอาทวนแทงถูกเนียมฮั่นตกม้าตาย
ฮั่นเอียนติดโดดลงไปเอากระบี่ตัดศีรษะเนียมฮั่นได้ ทหารฮวนเห็นนายตายก็แตกกระจัดกระจายวิ่งหนีกลับไป กิมจัดเห็นก็ดีใจขับม้าเข้าไปใกล้แล้วถามว่า ท่านผู้ใดฆ่านายทหารฮวนตายช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ได้นั้นมีคุณเป็นที่ยิ่ง ท่านมาแต่ไหนชื่อไรขอให้ข้าพเจ้าทราบด้วย ฮั่นเอียนติดว่าข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าท่านหนีนายทหารฮวนมาด้วยเหตุอันใด กิมจัดบอกว่าข้าพเจ้าชื่อกิมจัดเป็นผู้รักษาด่านโง่วทองก๊วน บูเชียงก๋งมีหนังสือให้ยกกองทัพไปช่วยพระเจ้าซ้องเกาจง ครั้นเดินกองทัพมาถึงหน้าค่ายเนียมฮั่นทหารฮวนออกรบสกัดไว้ ข้าพเจ้าสู้ไม่ได้จึงได้หนีมา ฮั่นเอียนติดได้ฟังว่าเป็นนายด่านก็ลงจากหลังม้าเข้าคำนับว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักท่านขออย่าถือโทษเลย กิมจัดว่าท่านมาพูดถ่อมไปดังนี้ไม่ถูกท่านเป็นผู้มีคุณ ข้าพเจ้าต้องนับถือท่านให้มากจึงจะควร ฮั่นเอียนติดจึงบอกว่าบิดาข้าพเจ้าชื่อฮั่นซีตงเป็นผู้รักษาด่านเลียงลังก๊วนอยู่แต่ก่อน บัดนี้ได้เป็นแม่ทัพยกไปปราบโจรที่เมืองยือหนำมารดาชื่อนางเนียฮูหยิน ตัวข้าพเจ้าชื่อฮั่นเอียนติดเป็นบุตรที่สอง บิดาใช้ให้ถือหนังสือไปถึงบูเชียงก๋งแม่ทัพ ณ เขางูเท่าซัว กิมจัดได้ฟังก็มีความยินดีว่า ข้าพเจ้าก็อยากจะใคร่ไปให้ถึงบูเชียงก๋งแต่ไม่อาจจะฝ่าทหารฮวนเข้าไปได้ ขอท่านจงได้ช่วยรับเอาหนังสือของข้าพเจ้าเข้าไปให้บูเชียงก๋งฉบับหนึ่ง อีกฉบับหนึ่งนั้นภรรยางูเกาฝากมาถึงงูเกา จะขอฝากท่านไปจะได้หรือไม่ ฮั่นเอียนติดก็รับจะเอาไปให้ถึง กิมจัดส่งหนังสือสองฉบับให้ ฮั่นเอียนติดรับเอาใส่ไว้ในเสื้อแล้วเอาศีรษะเนียมฮั่นผูกเข้ากับอานม้า พูดกับกิมจัดว่าม้าของเนียมฮั่นที่ขี่มานี้ฝีเท้าดีนักท่านจงเอาไว้เถิด กิมจัดก็ยินดี จับเอาม้านั้นมาเปลี่ยนม้าที่ตัวขี่แล้วก็ขับม้าเดินไปด้วยกัน ครั้นล่วงทางใกล้เขางูเท่าซัวเข้าไป กิมจัดก็ลาฮั่นเอียนติดกลับไปค่ายพูดว่า ท่านจะหักค่ายล้อมพวกฮวนเข้าไปจงระวังตัวให้ดี ฮั่นเอียนติดว่าไม่เป็นไรท่านอย่าวิตก ฮั่นเอียนติดก็ขับม้าฝ่าค่ายพวกฮวนเข้าไปร้องตวาดว่า เรานี้เป็นบุตรที่สองของฮั่นซีตงผู้รักษาด่านเลียงลังก๊วน ถ้าใครออกขัดขวางทางไว้ก็จะฆ่าเสียให้สิ้น
๔๓
ทหารฮวนได้ยินและเห็นศีรษะเนียมฮั่นพี่กิมงึดตุดก็จำได้ พากันตกใจตื่นไม่อาจจะออกสู้รบขัดขวางไว้ ฮั่นเอียนติดก็ขับม้าบุกบั่นฟันค่ายฮวนเข้าไปได้ ทหารฮวนไปแจ้งความกับกิมงึดตุดว่ามีทหารหนุ่มคนหนึ่งมาใหม่ไม่รู้จักหน้า ฝีมือเข้มแข็งฆ่าเนียมฮั่นตายตัดเอาศีรษะผูกอานม้าตีหักค่ายล้อมฟันเข้าไปถึงเขางูเท่าซัวแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็ตกใจคิดถึงเนียมฮั่นผู้พี่ ก็ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก สั่งให้ทหารไปเที่ยวหาศพ ครั้นได้มาก็ทำศีรษะต่อตัวใส่หีบให้ทหารนำกลับไปฝังไว้เมืองไตกิมก๊ก
ฝ่ายฮั่นเอียนติดเข้าไปถึงหน้าค่ายบูเชียงก๋ง ก็บอกให้ทหารเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋งแม่ทัพ บูเชียงก๋งให้ออกมาพาตัวเข้าไป ฮั่นเอียนติดคุกเข่าลงคำนับแล้วแจ้งความว่าบิดาข้าพเจ้าให้ถือหนังสือมาส่งให้บูเชียงก๋ง แล้วเล่าความซึ่งเนียมฮั่นไล่ตามกิมจัดมาได้พบรบกัน ฆ่าเนียมฮั่นตายตัดเอาศีรษะมา กับกิมจัดฝากหนังสือมาถึงท่านฉบับหนึ่ง ถึงงูเกาฉบับหนึ่ง ตัวกิมจัดนั้นกลับไปตั้งค่ายอยู่นอกค่ายฮวน บูเชียงก๋งเห็นศีรษะเนียมฮั่นก็มีความยินดี เปิดผนึกหนังสือออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงว่าบิดาท่านยกไปปราบโจรได้ชัยชนะจัดการบ้านเมืองเรียบร้อยก็มีความชอบมาก ตัวท่านมาครั้งนี้ได้ฆ่าเนียมฮั่นพี่กิมงึดตุดตายก็มีความชอบมากเหมือนกัน เราจะพาเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงทูลเสนอความชอบ พูดแล้วก็พาฮั่นเอียนติดขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงที่วัดเง็กฮือเก๊งบนเขา ถวายหนังสือฮั่นซีตงแล้วกราบทูลข้อความซึ่งเนียมฮั่นไล่กิมจัดมาพบฮั่นเอียนติด ฮั่นเอียนติดฆ่าเนียมฮั่นตายตัดเอาศีรษะมาได้ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องเกาจงทรงหนังสือทราบความแล้วก็มีพระทัยยินดี จึงตรัสถามลีกังว่าซึ่งความชอบของฮั่นซีตงกับฮั่นเอียนติดผู้บุตรนี้จะตั้งแต่งให้เป็นอะไรดี ลีกังทูลว่าฮั่นซีตงนี้เดิมเสียด่านเลียงลังก๊วนแก่ข้าศึก บัดนี้ยกไปปราบปรามโจรเรียบร้อยมีความชอบมาก ควรจะตั้งราชการอยู่ตามเดิม บุตรสองคนนั้นตั้งให้เป็นเพงฮูเจียงกุน ขุนนางนายทหารใหญ่ ให้ยกกองทัพไปตีเมืองกิมเหลงคืน คอยท่ารับเสด็จกลับ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็เห็นชอบ รับสั่งตั้งให้ตามคำลีกังกราบทูลทุกประการ บูเชียงก๋งกับฮั่นเอียนติดก็กราบถวายบังคมลากลับมาค่ายเชิงเขา ฮั่นเอียนติดคำนับลาบูเชียงก๋งจะกลับไป บูเชียงก๋งว่าเจ้ามายังกำลังเหน็ดเหนื่อยอยู่ หยุดพักเสียให้หายเหนื่อยก่อนจึงไปก็ได้ แต่ถือหนังสือรับสั่งจะช้าอยู่ก็ไม่ควร เราจะให้งักฮุนไปส่งให้พ้นค่ายพวกฮวน บูเชียงก๋งก็เรียกงักฮุนเข้ามาสั่งว่า เจ้าจงไปส่งฮั่นเอียนติดให้พ้นค่ายพวกฮวนแล้วจึงค่อยกลับมา งักฮุนก็คำนับลามาขึ้นม้าไปกับฮั่นเอียนติดด้วยกัน ครั้นใกล้ค่ายพวกฮวนฮั่นเอียนติดจึงพูดกับงักฮุนว่า เชิญท่านกลับไปค่ายเถิด ข้าพเจ้าจะไปแต่ผู้เดียวก็ได้ งักฮุนว่าบิดาข้าพเจ้าได้กำชับสั่งจะต้องไปส่งให้พ้นค่ายพวกฮวน ท่านจงอยู่ข้างหลัง ข้าพเจ้าจะขับม้าไปข้างหน้าตีฝ่าค่ายพวกฮวนออกไป พูดกันแล้วงักฮุนถือกระบองสองมือขับม้าตีบุกบั่นออกไป ทหารพวกฮวนเห็นก็จำได้ว่าชายหนุ่มคนนี้ที่ฆ่ากิมทันจือตายไม่มีผู้ใดจะอาจสู้รบต้านทาน ที่ไม่รู้ออกขัดขวางงักฮุนก็ฆ่าตายเสีย ฮั่นเอียนติดเห็นฝีมืองักฮุนเข้มแข็งก็คิดว่ามิเสียทีที่เกิดมาเป็นลูกแม่ทัพเข้มแข็งกล้าหาญนัก จำจะให้เห็นฝีมือเราบ้าง คิดแล้วจึงพูดว่าท่านส่งข้าพเจ้าออกมาพ้นค่ายล้อมพวกฮวนแล้ว ท่านจะกลับไปแต่ผู้เดียวข้าพเจ้าก็จะไปส่งท่านให้พ้นค่ายฮวนแล้วจึงจะไป งักฮุนว่าเรามาส่งท่าน ท่านจะกลับไปส่งเรานั้นจะป่วยการช้าเวลาไป ฮั่นเอียนติดว่าไม่เป็นไรท่านจงอยู่หลัง ข้าพเจ้าจะขับม้าออกมาหน้า พูดกันแล้วฮั่นเอียนติดก็ขับม้าฝ่าทหารฮวนเข้าไป ทหารฮวนออกรบสกัดหน้า ฮั่นเอียนติดก็ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ฮั่นเอียนติดกับงักฮุนพ้นค่ายล้อมเข้าไปได้แล้ว ฮั่นเอียนติดจึงพูดกับงักฮุนว่าเชิญท่านกลับไปค่ายเถิด งักฮุนว่าท่านส่งเราเข้ามาเราก็จะต้องส่งท่านออกไปอีก ฮั่นเอียนติดไม่ยอม งักฮุนก็ไม่ฟังขี่ม้านำหน้าตีฝ่าหักพวกฮวนออกไปอีก พวกฮวนซึ่งอยู่ค่ายเหล่านั้นระอาฝีมือไม่อาจออกขัดขวาง งักฮุนกับฮั่นเอียนติดก็ออกไปได้โดยสะดวก งักฮุนจึงว่าท่านกับเราสองคนนี้เป็นลูกแม่ทัพเหมือนกันจงมาสาบานเป็นพี่น้องกันเถิด ฮั่นเอียนติดว่าซึ่งท่านพูดดังนั้นก็ดีแล้ว แต่บิดาข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางรักษาด่านวาสนาน้อย งักฮุนตอบว่าข้อนั้นอย่าพูด คนเราเกิดมาแล้วก็เป็นข้าแผ่นดินเหมือนกัน สุดแต่สติปัญญาและกำลังฝีมือเป็นที่ตั้ง ซึ่งจะเอาชาติตระกูลมาพูดนั้นไม่ถูก ทั้งสองนายก็ลงจากหลังม้าเข้าไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่คำนับเทพยดาแปดครั้งก็สาบานเป็นพี่น้องกัน งักฮุนก็ตีหักค่ายล้อมเข้ามา ฮั่นเอียนติดก็ไป ขณะนั้นพวกทหารฮวนตายลงด้วยฝีมืองักฮุน ฮั่นเอียนติดเป็นอันมาก งักฮุนไปถึงค่ายก็แจ้งความซึ่งไปส่งฮั่นเอียนติดกับได้สาบานเป็นพี่น้องกันให้บูเชียงก๋งฟังทุกประการ ฮั่นเอียนติดไปถึงแม่น้ำฮั่นเยียงกังก็ลงเรือไปหาฮั่นซีตงผู้บิดา เล่าความซึ่งเข้าไปพบบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งพาเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง ทรงตั้งให้บิดามารดาว่าราชการตามตำแหน่งเดิม ตั้งให้ข้าพเจ้าพี่น้องทั้งสองเป็นขุนนางนายทหารผู้ช่วยราชการ ให้บิดายกกองทัพไปตีเมืองกิมเหลงได้แล้ว ให้ยกกลับมาช่วยที่เขางูเท่าซัว กับได้สาบานเป็นพี่น้องกับงักฮุนบุตรบูเชียงก๋งแม่ทัพให้ฟังทุกประการ ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินได้แจ้งความก็ยินดี จึงสั่งให้เรียกทหารซึ่งตั้งค่ายอยู่บนบกกลับลงเรือยกไปเมืองกิมเหลง ครั้นล่วงทางไปใกล้ผู้ไปสืบราชการกลับมาแจ้งว่า ที่เมืองกิมเหลงนั้นกิมงึดตุดให้โตกิดกับเชาหยงสองนายคุมทหารอยู่รักษา บัดนี้จงฮวงผู้บุตรจงเล่าซิวตีกลับเอาคืนได้แล้ว ฮั่นซีตงได้ฟังจึงปรึกษากับนางเนียฮูหยินภรรยาว่า เมืองกิมเหลงจงฮวงเขาตีเอาคืนได้แล้ว เราจะยกซ้ำไปอีกก็ไม่มีการสิ่งใด นางเนียฮูหยินจึงว่าถ้ากระนั้นท่านยกทัพเรือกลับไปขึ้นตั้งค่ายอยู่ที่เขาลังฮอกซัวฝ่ายทิศเหนือสกัดต้นทางกองทัพกิมงึดตุดไว้ ถ้าบูเชียงก๋งตีหักกิมงึดตุดออกมาเมื่อไรเราก็จะได้คอยซ้ำเติมตีกองทัพพวกฮวนคงจะเสียทีเป็นแน่ ฮั่นซีตงได้ฟังก็เห็นชอบ ให้ถอยกองทัพเรือยกกลับไปตั้งค่ายอยู่ที่แม่น้ำฮั่นเยียงกังฝั่งข้างเขาลังฮองซัวฝ่ายทิศเหนือ นางเนียฮูหยินจึงพูดกับฮั่นซีตงว่า ได้ยินข่าวเล่าลือว่ามีผู้วิเศษอยู่ที่เขากิมซัวใกล้กันกับเขาลังฮอกซัวคนหนึ่ง อาจจะรู้การแผ่นดินร้ายดีต่อไปภายหน้า ถ้าไปถามดูก็จะดี ฮั่นซีตงสั่งให้จัดธูปเทียนสิ่งของเครื่องคำนับพร้อมแล้ว ฮั่นซีตง นางเนียฮูหยินกับบ่าวไพร่ลงเรือเร็วไปถึงหน้าเขากิมซัว ก็ขึ้นเดินเข้าไปในวัดจุดธูปเทียนบูชาพระแล้ว เอาสิ่งของเครื่องคำนับไปให้เตายวดผู้วิเศษ แล้วฮั่นซีตงก็เล่าการแผ่นดินตั้งแต่กิมงึดตุดยกทัพเข้ามาตีเมืองกิมเหลงต่อมาจนทุกวันนี้ให้เตายวดผู้วิเศษฟัง แล้วถามว่าการต่อไปภายหน้าบ้านเมืองจะเป็นอย่างไร ขอท่านจงชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบ เตายวดเข้าไปในห้องหยิบเอาหนังสือออกไปส่งให้ ว่าท่านจงรับเอาหนังสือไปดูคำโคลงในนี้ก็คงจะรู้ความแจ่มแจ้ง ฮั่นซีตงรับหนังสือคำนับลากลับมาถึงเรือ คลี่หนังสือออกดูกับนางเนียฮูหยินภรรยา มีคำโคลงสี่บทอ่านก็ไม่เข้าใจ จึงพูดกันว่าหนังสือนี้เขียนตัวก็ไม่ถูก ความจะว่าอย่างไรก็ไม่รู้ หลวงจีนนี้ทีจะไม่ได้เล่าเรียนสิ่งใด เป็นแต่จะอวดชาวบ้านประสมหากินอยู่อย่างนั้นดอกกระมัง ฮั่นซีตงสั่งให้ม้าใช้แยกกันไปสืบราชการที่เขางูเท่าซัว และเมืองกิมเหลงเป็นหลายพวก
ฝ่ายบูเชียงก๋งตั้งอยู่ที่เขางูเท่าซัว ตั้งใจคอยกองทัพหัวเมืองอยู่ทุกวันทุกเวลา ใช้ให้นายทหารที่เข้มแข็งหักกองทัพค่ายล้อมออกไปสืบก็ยังไม่มีผู้ใดกลับมาบอก
ฝ่ายกิมงึดตุดตั้งแต่เสียเนียมฮั่นพี่ชาย และกิมทันจือผู้หลานแล้ว ก็ไม่มีความสบาย ให้ประชุมแต่บรรดาพี่น้องและนายทหารมาพร้อมกัน ปรึกษาราชการซึ่งจะหักขึ้นไปจับเอาพระเจ้าซ้องเกาจง พอม้าใช้คอยเหตุเข้ามาแจ้งว่า เตียจุนผู้รักษาด่านน่ำถังยกกองทัพทหารประมาณหกหมื่น เล่าขีผู้รักษาเมืองซุนเซียงคุมทหารห้าหมื่น โง่วไก่ โง่วเหลงผู้รักษาเมืองซีฉวนคุมทหารสามหมื่น โอเจียงผู้รักษาเมืองเทงไฮ เกียงเชียงผู้รักษาด่านเซียงซัว กิมจัดผู้รักษาด่านโง่วทองก๊วน เอียขีผู้รักษาด่านปากน้ำเช่ากัง เจียคุนผู้รักษาทะเลสาบทองเทงโอ๋ว ยกกองทัพมาตั้งค่ายรายกันอยู่ชั้นนอกทหารประมาณสามสิบหมื่นเศษ กิมงึดตุดได้แจ้งก็ตกใจ จึงพูดกับคับมิชีและนายทหารทั้งปวงว่าเดิมเราตั้งล้อมคังอ๋องกับงักฮุยไว้บนเขาก็หมายจะให้อดเสบียงอาหารอ่อนกำลังลง ครั้นจะรีบร้อนหักหาญขึ้นไปนายทหารพวกงักฮุยก็ล้วนแต่มีฝีมือเข้มแข็ง จึงได้รั้งรออยู่ บัดนี้กองทัพหัวเมืองก็ยกมาช่วยคังอ๋องมากแล้ว จำจะต้องตีหักเสียโดยเร็ว จึงให้หาแม่ทัพทั้งสี่เข้ามาสั่งว่าให้แต่งคนไปสืบดูทางที่จะหนีที่จะออกข้างทิศใดบ้าง ข้างทิศใดหนอเราจะตีหักขึ้นไปบนเขา ถ้าไม่สมคะเนก็จะได้ถอยทัพไปทางนั้น แม่ทัพทั้งสี่ก็ลากลับออกไปให้ทหารแยกย้ายกันไปเที่ยวสืบดูทุกทาง กลับมาบอกว่ากองทัพหัวเมืองซึ่งยกมาช่วยคังอ๋องนั้นตั้งค่ายเรียงรายกันอยู่ทุกทิศแต่ทิศเหนือนั้นเบาบาง ถ้าจะถอยไปทางนั้นก็ได้ กิมงึดตุดได้ฟังแล้วจึงสั่งแก่บรรดานายทัพทั้งปวงให้รู้ทั่วกันว่า ถ้ายกกองทัพเข้ารบมีชัยชนะก็ให้ตีหักเข้าไปจับเอาคังอ๋องให้ได้ ถ้าเสียทีก็ให้ล่าถอยไปทางทิศเหนือ จงตระเตรียมกันไว้ให้พรักพร้อม และซึ่งกิมงึดตุดจะยกไปทางทิศเหนือนั้น เพราะทหารไปสืบราชการแต่เพียงทางประมาณสี่สิบลี้ก็กลับมา ไม่รู้ว่าทัพฮั่นซีตงตั้งค่ายอยู่ที่เขาลังฮอกซัวทางทิศเหนือ
ฝ่ายบูเชียงก๋งให้นายทหารที่ไปสืบกองทัพหัวเมืองกลับมาแจ้งว่า เจ้าเมืองและนายด่านยกมาช่วยหลายพวกแล้วก็มีความยินดี จึงสั่งกำหนดนัดวันออกไปแก่กองทัพหัวเมืองเหล่านั้นว่า ถ้าได้ยินเสียงประทัดใหญ่สัญญาณดังขึ้นแล้วก็ให้ตีขนาบกระทบเข้ามา บูเชียงก๋งจึงขึ้นไปเชิญเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงให้ทรงม้าที่นั่ง กับขุนนางเหล่านั้นก็ให้ขี่ม้าตามเสด็จลงมาพักอยู่ที่ชายเขา สั่งนายทหารและทหารเลวให้จัดเตรียมตัวให้พร้อม ครั้นถึงวันกำหนดเวลาเช้ามืด บูเชียงก๋งก็ให้จุดประทัดใหญ่สัญญาณดังขึ้นเก้านัด กองทัพหัวเมืองได้ยินเสียงประทัดก็รู้ว่าบูเชียงก๋งตีหักออกมาแล้ว ต่างคนก็ยกกองทัพออกจากค่ายตรงเข้าตีค่ายกิมงึดตุด บูเชียงก๋งก็ยกกองทัพพาพระเจ้าซ้องเกาจงลงจากเนินเขา
ฝ่ายกิมงึดตุดได้ยินเสียงประทัดใหญ่ดังสนั่นก็ร้องเร่งพี่น้องและนายทหารทั้งปวงให้ขึ้นม้าถืออาวุธคอยสู้รบให้พรักพร้อม ว่าเวลาวันนี้ท่านทั้งปวงอย่าได้คิดย่อท้ออาลัยแก่ชีวิต ช่วยกันรบให้แข็งมือเอาชัยชนะคังอ๋องให้ได้
ฝ่ายบูเชียงก๋งแม่ทัพ ฮอง่วนเคง อือฮวยเหลง เตียเหียน งักฮุน ตังเซียน เตียเฮียน ทึงฮวย งูเกา ก็ขับทหารเข้าตีหักค่ายพวกฮวนออกมา กองทัพหัวเมืองก็ตีกระทบเข้าไป เสียงทหารโห่ร้องรบกันวันนั้นดุจเสียงพายุใหญ่อันพัดต้องป่าไม้ใหญ่เป็นที่พิลึกยิ่งนัก กิมงึดตุดและทหารพวกฮวนตกอยู่ในที่ศึกขนาบเสียทีล้มตายเป็นอันมากโลหิตไหลนองไปทั้งแผ่นดินแตกยับเยิน บูเชียงก๋งนำเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงกับขุนนางออกมา เข้าสมทบกับกองทัพหัวเมืองพร้อมมูลกันได้ บูเชียงก๋ง จึงสั่งเตียจุน เล่าขี และกองทัพหัวเมืองเหล่านั้นให้ป้องกันรักษาพระเจ้าซ้องเกาจงเชิญเสด็จไปเมืองกิมเหลง ตัวเรากับนายทหารจะตามไปฆ่าพวกฮวนเสียให้สิ้น เตียจุน เล่าขีและกองทัพหัวเมืองเหล่านั้นก็เข้าห้อมล้อมพาพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จไปเมืองกิมเหลง บูเชียงก๋งกับนายทหารก็ยกกองทัพติดตามฆ่าฟันทหารฮวนไป
ฝ่ายกิมงึดตุด กับนายทหารทั้งปวงสู้รบกับกองทัพบูเชียงก๋งเสียทีแล้วก็หนีไปทางฝ่ายทิศเหนือ บูเชียงก๋งก็ไล่ตามติดไป ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษไปใกล้จะถึงด่านกิมมึงติ้นพบเต็กหลุยแม่ทัพหน้าของบูก๊วงยกมาตั้งพักทหารอยู่กลางทาง เต็กหลุยเห็นกองทัพฮวนแตกหนีมาก็ขึ้นม้าเข้ารบสกัดไว้ กิมงึดตุดขับม้าเข้าสู้กับเต็กหลุยได้หลายเพลง กิมงึดตุดอ่อนกำลังด้วยรบมายังค่ำยังรุ่ง แล้วกลัวจะเสียทีก็ขับม้าหนี เต็กหลุยไล่ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก พอบูเชียงก๋งกับเตียเปา เฮงหวยตามกิมงึดตุดมาพบเต็กหลุยเป็นเวลากลางคืนไม่รู้จักกัน เต็กหลุยขับม้าเข้ารบกับบูเชียงก๋งได้หลายสิบเพลง บูเชียงก๋งเห็นฝีมือรบผิดกับพวกฮวน จึงร้องถามไปว่าเจ้านี้คือผู้ใดจึงปล่อยให้กิมงึดตุดหนีไปไม่กลัวอาญาเราผู้ชื่อว่าบูเชียงก๋งแม่ทัพใหญ่หรือ เต็กหลุยได้ฟังก็ตกใจ ด้วยตัวสู้รบกับแม่ทัพเป็นการผิดใหญ่ก็ขับม้าหนีหลีกทางไป บูเชียงก๋งพาทหารไล่ตามกิมงึดตุดต่อไป กิมงึดตุดหนีมาถึงแม่น้ำฮั่นเยียงกังพอเวลารุ่งสว่าง ทหารเหล่านั้นเห็นแม่น้ำขวางหน้าก็ตกใจ จึงร้องว่าพวกเราครั้งนี้จะพากันตายสิ้นแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังทหารพูดดังนั้นก็เสียใจ จึงร้องประกาศว่าตั้งแต่ทำศึกสงครามมาไม่เหมือนครั้งนี้เลย ข้างหน้าก็มีแม่น้ำขวาง ข้างหลังกองทัพข้าศึกก็ไล่ติดตามมา เทพยดาไม่ช่วยจะให้ตายเสียครั้งนี้แล้วหรือ
ฝ่ายเชาหยงกับโตกิดซึ่งกิมงึดตุดให้อยู่รักษาเมืองกิมเหลง ครั้นจงฮวงบุตรจงเล่าซิวยกเข้าตีเมืองกิมเหลงได้เชาหยงกับโตกิดพาทหารลงเรือรบหนีมาทางแม่น้ำฮั่นเยียงกัง คับมิชีแลเห็นเรือรบแต่ไกลก็ร้องบอกกิมงึดตุด ว่าท่านอย่าเพิ่งเสียใจ เรือรบพวกเรามาโน่นแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังแลไปเห็นธงยี่ห้อก็จำได้ว่ากองทัพเรือเชาหยง โตกิดจึงร้องตะโกนเรียกให้เข้ามารับ เชาหยงโตกิดแลมาเห็นก็จำได้ว่าเป็นกองทัพพวกฮวน เร่งทหารรีบแจวแวะเข้ามาโดยเร็ว พอเรือถึงฝั่งกิมงึดตุดกับทหารก็ลงเรือตะลีตะลาน พอบูเชียงก๋งยกตามมาทัน กิมงึดตุดก็ให้ถอยเรือห่างฝั่งออกไป ทหารพวกฮวนที่ลงเรือไม่ทันก็วิ่งสับสนอยู่ริมฝั่ง ร้องตะโกนเรียกเพื่อนกันให้เข้ามารับ ทหารบูเชียงก๋งได้ฆ่าฟันล้มตายลง กิมงึดตุดเห็นทหารของตัวตายลงมากก็สงสารร้องไห้แล้วถามเชาหยงโตกิดว่า เหตุใดเจ้าจึงได้เอาเรือมาทางนี้ เชาหยงโตกิดบอกว่าจงฮวงบุตรจงเล่าซิวยกกองทัพเข้าตีเมืองกิมเหลง ข้าพเจ้าสู้รบเหลือกำลังจึงได้ทิ้งเมืองเสียล่าถอยมาทางนี้ กิมงึดตุดได้ฟังก็ทอดใจใหญ่ว่าครั้งนี้เราเสียทีแก่บูเชียงก๋งยับเยินนัก ทแกล้วทหารก็ล้มตายเลียเป็นอันมาก
ฝ่ายบูเชียงก๋งตามกิมงึดตุดมาถึงฝั่งแม่น้ำฮั่นเยียงกัง ได้ฆ่าฟันทหารพวกฮวนตายมาก เห็นกิมงึดตุดลงเรือหนีไปได้ก็ให้ทหารตั้งพักอยู่ริมแม่น้ำนั้น แล้วให้ไปเที่ยวหาเรือจะยกตามกิมงึดตุดไป ยังมีชายเจ้าของเรือแปดคนมาร้องทุกข์แก่บูเชียงก๋ง ว่าเมกคิหูกับหลออูจิบ ผู้รักษาเมืองนิ่มอันเก็บเอาเรือของข้าพเจ้ามาบรรทุกเสบียงจะไปส่งกองทัพท่านเสบียงค้างอยู่ในเรือนานก็ไม่เอาไปส่ง คนซึ่งคุมเสบียงมานั้นกินเปลืองขาดจำนวนไป เมกคิหู หลออูจิบจะให้ข้าพเจ้าใช้ข้าวเสบียงให้ครบตามจำนวน ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นคนยากจนไม่มีจะใช้ เมกคิหูกับหลออูจิบจะเฆี่ยนตีเร่งเอาให้ได้ บูเชียงก๋งได้ฟังก็ให้ทหารไปหาตัวผู้รักษาเมืองนิ่มอันทั้งสองคนมาถามว่าตัวไปเก็บเอาเรือราษฎรมาบรรทุกเสบียงแล้ว ทำไมจึงไม่เอาไปส่งกองทัพ เมกคิหู หลออูจิบให้การว่า ข้าพเจ้าบรรทุกเสบียงจะเอาไปส่งแจ้งว่า พวกฮวนตั้งล้อมท่านไว้ไม่มีทางจะไป คนสำหรับเรือที่คุมเสบียงมานั้นกินข้าวเสบียงขาดไปมาก ข้าพเจ้าจึงจะให้เจ้าของเรือใช้ให้ครบตามจำนวน บูเชียงก๋งว่าเจ้าบังคับดังนี้ไม่ถูก ไปยืมเอาเรือเขามาได้แล้วยังจะให้เจ้าของเรือใช้ข้าวเสบียงที่ขาดอีกเป็นการกดขี่ราษฎรนัก สั่งให้ทหารเอาตัวผู้รักษาเมืองทั้งสองเฆี่ยนเสียคนละสี่สิบทีแล้วปล่อยตัวไป พอม้าใช้สืบราชการมาแจ้งความกับบูเชียงก๋งว่า ฮั่นซีตงตั้งค่ายสกัดทางกองทัพฮวนอยู่ที่เขาลังฮอกซัวฝ่ายทิศเหนือ กิมงึดตุดหนีไม่ได้ บูเชียงก๋งจึงว่าถ้าดังนั้นเราไม่ต้องยกตามไปแล้ว ให้ฮั่นซีตงคิดจับกิมงึดตุดเอาความชอบเถิด จึงสั่งงักฮุนให้คุมทหารสามพันไปตั้งสกัดอยู่ที่ด่านเทียนเซียงก๊วน ถ้ากิมงึดตุดหนีไปทางนั้นจงจับเอาตัวมาให้ได้ งักฮุนก็คำนับลาคุมทหารสามพันยกตรงไปด่านเทียนเซียงก๊วน บูเชียงก๋งก็ให้ยกกองทัพกลับไปตั้งอยู่ที่เมืองทันจิว
ฝ่ายกิมงึดตุดลงเรือหนีไปข้างเหนือเห็นเรือกองทัพฮั่นซีตงจอดเรียงรายอยู่เป็นอันมากก็ตกใจ สั่งให้ทหารหันเรือรบเข้าฝั่งข้างใต้ขึ้นตั้งค่ายอยู่บนบก เรือกิมงึดตุดไปครั้งนั้นหกร้อยลำทหารประมาณห้าหมื่น กิมงึดตุดมีความเสียใจพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า เมื่อเรายกกองทัพมามีทหารถึงเจ็ดสิบแปดสิบหมื่น ครั้งนี้เสียทีแก่บูเชียงก๋งตายเสียนักหนา ยังเหลืออยู่แต่เท่านี้ ทั้งเนียมฮั่นพี่เรากับกิมทันจือผู้หลานก็ตาย เราจะกลับไปบ้านเมืองจะเอาหน้าไปหาบิดากระไรได้ พูดดังนั้นแล้วก็ร้องไห้ร่ำไรไปเป็นอันมาก พวกพี่น้องและนายทหารก็พูดปลอบโยนกิมงึดตุดว่า ธรรมดาทำศึกสงครามได้ทีเสียทีกันเป็นอยู่เอง ท่านจงตั้งใจรักษาตัวกลับไปบ้านเมืองให้ได้เถิด จะได้คิดรวบรวมทแกล้วทหารมาทำศึกแก้แค้นให้ได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็ค่อยคลายความวิตก แล้วไปเที่ยวดูตามริมฝั่งหาท่าทางที่จะข้ามฟากข้างโน้นขึ้นเดินกลับไปเมืองไตกิมก็ก เห็นเรือรบฮั่นซีตงจอดอยู่ริมฝั่งเรียงรายไปทางประมาณสิบลี้ มีเรือชนิดเล็กตรวจตราระวังรักษาตามลำแม่น้ำอยู่ประมาณร้อยลำเศษ ตีกรรเชียงไปมาดูรวดเร็วนัก ที่บนบกค่ายก็ตั้งเรียงรายกันไป เรือลำหนึ่งเห็นธงใหญ่ปักอยู่กลางสำคัญว่าเป็นเรือแม่ทัพ กิมงึดตุดจึงพูดปรึกษากับคับมิชีว่า เรือเราก็มีอยู่หกร้อยลำเท่านี้น้อยนัก ที่ไหนจะหักหาญสู้รบข้ามไปได้ คับมิชีว่าค่ายตั้งอยู่บนฝั่งนั้นจะมีทหารมากน้อยสักเท่าใด จะต้องให้ไปสอดแนมสืบสวนประมาณการดูให้รู้กำลังข้าศึกก่อนจึงจะคิดข้ามไปได้ กิมงึดตุดว่าเวลาค่ำวันนี้ตัวเราจะลอบเข้าไปดูให้เห็นการเอง คับมิชีว่าท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ไม่ควรจะไป กิมงึดตุดว่าเมื่อเวลาวานนี้เราจับชาวบ้านมาถามได้ความว่าที่บนเขากิมซัวนั้นมีศาลเจ้าอยู่บนเขา ถ้าขึ้นไปถึงศาลเจ้านั้นแล้วแลลงไปเห็นการข้างล่างทั้งสิ้น คับมิชีว่าท่านจะไปให้ได้แล้วต้องจัดหาทหารที่รูปร่างคล้ายคลึงมาแต่งตัวปลอมไปให้เหมือนท่านสักคนหนึ่ง ตัวท่านจงแต่งเป็นทหารเลว ถ้าเสียท่วงทีท่านจะได้เล็ดลอดหนีมาได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบ จึงเอาเสื้อหมวกสำหรับตัวมาแต่งให้นายทหารคนหนึ่งชื่ออึงเปงโหนวมาแต่งตัวปลอมไป ให้ฮอเฮกตัดคุมทหารที่มีฝีมือตามไปด้วย ครั้นจัดการเสร็จแล้วก็พากันลงเรือไป
ฝ่ายฮั่นซีตงแจ้งว่ากิมงึดตุดหนีบูเชียงก๋ง ลงเรือมาตั้งค่ายอยู่ที่ตำบลบ้านเรียกว่าอึงเทียนตง จึงปรึกษากับนางเนียฮูหยินว่าทหารกิมงึดตุดที่มีสติปัญญาเป็นที่ปรึกษาใหญ่นั้น คือคับมิชีเจ้าอุบายดีนัก คงจะคิดอ่านมาดูค่ายและเรือรบของเราที่บนเขากิมซัวนี้เป็นแน่ นางเนียฮูหยินว่าถ้าท่านเห็นการดังนั้นแล้วจงจัดแจงทหารไปซุ่มคอยอยู่ ถ้ากิมงึดตุดหรือนายทหารลอบมาดูก็จงจับตัวมาให้ได้ ฮั่นซีตงได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้โซเต๊กนายทหารคุมไพร่ร้อยหนึ่งไปซุ่มอยู่ที่ศาลเจ้า ตัวโซเต๊กนั้นให้ขึ้นไปคอยดูอยู่บนถะคือ พระเจดีย์จีนซึ่งอยู่ริมศาลเจ้า ถ้าเห็นพวกนายทหารฮวนขึ้นมาที่ศาลเจ้านั้นแล้ว จงตีกลองใหญ่สัญญาณขึ้น ให้ฮั่นเอียนติดคุมทหารไปซุ่มอยู่ริมศาลเจ้าเลงฮองเบี้ยวข้างซ้าย ให้ฮั่นเซียงเต็กคุมทหารสามร้อยลงเรือรบชนิดเล็กไปจอดซุ่มอยู่ในแม่น้ำข้างทิศใต้ ถ้าได้ยินเสียงกลองบนศาลเจ้าดังขึ้นแล้วให้เอาเรือออกสกัดทางทิศเหนือไว้อย่าให้กิมงึดตุดหนีไปได้ โซเต๊ก ฮั่นเซียงเต็ก ฮั่นเอียนติดก็คำนับลาคุมทหารไปซุ่มคอยอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายกิมงึดตุดกับคับมิชี และอึงเปงโหนวลงเรือตีกรรเชียงมาถึงฝั่ง ทั้งสามนายก็ขึ้นบนบกให้ทหารจอดเรือคอยอยู่ที่ท่าริมเขา กิมงึดตุดคับมิชีอึงเปงโหนวก็พากันขึ้นไปบนเขากิมซัว ถึงศาลเจ้ากิมงึดตุดขึ้นยืน พิเคราะห์ดูค่ายและเรือรบกองทัพฮั่นซีตงยังไม่ทันทั่ว พอโซเต๊กซึ่งขึ้นไปอยู่บนถะคือพระเจดีย์จีนริมศาลเจ้านั้น เห็นกิมงึดตุดขึ้นมาที่ศาลเจ้าก็นึกชมปัญญาฮั่นซีตงแม่ทัพว่ามิเสียแรงมีสติปัญญาประมาณการ เหมือนเทพยดาเข้าดลใจ คิดดังนั้นก็ตีกลองใหญ่ขึ้น ฮั่นเอียนติดซึ่งคุมทหารซุ่มอยู่ริมศาลเจ้าได้ยินเสียงกลองก็กรูกันออกมา กิมงึดตุด คับมิชี กับอึงเปงโหนว ซึ่งปลอมแทนกิมงึดตุดมานั้นเห็นก็ตกใจพากันหนีกลับลงจากเขา ฮั่นเอียนติดคุมทหารไล่ตามมาร้องตวาดว่า กิมงึดตุดจะหนีไปข้างไหนให้เราจับเสียโดยดีเถิด อย่าต้องสู้รบฆ่าฟันกันเลย กิมงึดตุดกับทหารที่ตามมาตกใจพากันบุกป่าไปไม่ถูกทางที่สูง ๆ ต่ำ ๆ กิมงึดตุดล้มลง ฮั่นเอียนติดตรงเข้าไปเอาทวนแทง กิมงึดตุดเอากระบี่ป้องปัดไว้ พอฮั่นเอียนติดแลเห็นอึงเปงโหนวที่แต่งตัวปลอมเป็นกิมงึดตุดก็ผละกิมงึดตุดที่แต่งตัวเป็นทหารเลวนั้นเสีย วิ่งไล่อึงเปงโหนวไปร้องเร่งทหารล้อมเข้าไว้จับตัวให้ได้ ตัวกิมงึดตุดกับคับมิชีรีบหนีลงมาถึงเชิงเขาพอพบฮอเฮกตัดก็พากันลงเรือรีบตีกรรเชียงกลับไปค่าย ฮั่นเซียงเต็กที่จอดเรือซุ่มอยู่ริมฝั่งนั้นเห็นพวกฮวนหนีลงเรือ ก็ออกเรือเร่งให้ทหารแจวไล่ตามไปไม่ทันก็กลับมาค่าย ฮั่นเอียนติดล้อมจับอึงเปงโหนวซึ่งปลอมเป็นกิมงึดตุดได้ก็ดีใจ ให้ทหารมัดจูงมาลงเรือกลับมาค่าย เวลานั้นฮั่นชีตงออกนั่งอยู่ที่ว่าราชการ ฮั่นเอียนติดก็เข้าไปบอกความว่าข้าพเจ้าจับกิมงึดตุดมาได้แล้ว ฮั่นซีตงก็มีความยินดีสั่งให้ทหารพาเอาตัวเข้าไป ฮั่นซีตงเห็นก็จำได้ว่ามิใช่กิมงึดตุด จึงร้องตวาดถามว่า เอ็งนี้ชื่อไรจึงมาหลอกลวงเราดังนี้ อึงเปงโหนวจึงบอกว่าข้าพเจ้าเป็นนายทหารกิมงึดตุด ชื่ออึงเปงโหนว คับมิชีคิดอุบายให้ข้าพเจ้าแต่งตัวปลอมเป็นกิมงึดตุด ตัวกิมงึดตุดนั้นแต่งอย่างทหารเลวเป็นบ่าวตามข้าพเจ้ามา บัดนี้ท่านจับข้าพเจ้าได้แล้วจะฆ่าฟันประการใดก็ทำเสียโดยเร็วเถิด ฮั่นซีตงว่าอ้ายคนเช่นนี้ไม่มีชื่อเสียงจะฆ่าเสียก็ไม่ต้องการเอาไปจำขังไว้ก่อนเถิด เมื่อจับกิมงึดตุดได้แล้วจึงค่อยฆ่าเสียให้พร้อมกัน ฮั่นซีตงพูดกับฮั่นเอียนติดผู้บุตรว่าเจ้านี้โง่นักถูกหลอกลวงเข้าแล้ว อุบายอันนี้ชื่อกิมเซียทุดคัก แปลว่าสัตว์ลอกคราบได้เอาคราบนั้นทิ้งไว้ตัวไปอยู่ที่อื่น ถ้าทีหน้าทีหลังจะทำการศึกสงครามจงระวังให้ดี อย่าให้ถูกล่อลวงดังนี้ต่อไปอีก ฮั่นเอียนติดได้ฟังบิดาพูดชี้แจงสั่งสอนแล้วก็ลากลับไปค่ายนึกเสียใจว่าถูกอุบายข้าศึก
ฝ่ายนางเนียฮูหยิน พูดกับฮั่นซีตงว่ากิมงึดตุดหนีบูเชียงก๋งมาครั้งนี้เสบียงอาหารก็ขัดสนเบาบาง คงจะรีบหนีเราไปโดยเร็ว ธรรมดาพวกฮวนสติปัญญาโกงใช้อุบายมาก เวลาค่ำวันนี้ดีร้ายจะมาตีปล้นค่ายเราพวกหนึ่ง จะหนีข้ามฟากไปพวกหนึ่ง ฮั่นซีตงได้ฟังก็เห็นด้วย จึงว่าตัวเรากับบุตรจะคุมทหารแยกย้ายกันไปซุ่มอยู่ภายนอก เจ้าจงอยู่รักษาค่ายไว้ให้มั่นคง ถ้าพวกฮวนยกมาตีปล้นก็ให้เอาเกาทัณฑ์ยิงกราดไว้อย่าให้หักเข้ามาใกล้ค่ายได้ นางเนียฮูหยินว่าข้าพเจ้าจะปลูกเหลาสูงขึ้นสักสามสิบสี่สิบวาให้แล้วในค่ำวันนี้ ตัวข้าพเจ้าจะขึ้นไปอยู่บนเหลาคอยดู ถ้ากองทัพพวกฮวนยกมาทางไหนควรจะสู้รบทิศใด ถ้าเวลากลางคืนท่านและทหารทั้งปวงจงสังเกตดูโคมสัญญาณ จะบอกชี้ทิศให้ยกไปทิศนั้น ถ้าเวลากลางวันให้สังเกตดูธงขาว จะโบกไปทางไหนให้ไปทางนั้น ฟังเสียงกลองใหญ่เป็นสำคัญ ถ้ากลองใหญ่ตีรุดเสียงเสมออยู่ก็ให้เร่งบุกรุกเข้ารบโดยแข็งแรง ถ้าเสียงกลองหยุดก็ให้หยุดรบตามเสียงกลอง ฮั่นซีตงได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าเจ้านี้เป็นผู้หญิงก็จริง แต่มีสติปัญญารู้จัดแจงในการศึกสงครามเป็นแม่ทัพได้คล้ายซุนปินแม่ทัพครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก พูดกันแล้วฮั่นซีตงกับบุตรก็คุมทหารสามพันลงเรือไปซุ่มอยู่ นางเนียฮูหยินสั่งเร่งให้ทำเหลาคือหอกลองแต่ในเวลาบ่าย พอสักยามหนึ่งก็แล้วเสร็จ
ฝ่ายกิมงึดตุด ครั้นหนีกลับมาจากศาลเจ้าที่เขากิมซัวถึงค่ายแล้ว จึงพูดกับคับมิชีว่า เราขึ้นไปที่ศาลเจ้าบนเขากิมซัวยังไม่ทันเห็นค่ายข้าศึกทั่วก็พอดีเกิดเหตุขึ้น อึงเปงโหนวนั้นเห็นข้าศึกจะจับเอาไปแล้ว เราจะคิดประการใดจึงจะข้ามฟากหนีไปได้ คับมิชีว่าเดี๋ยวนี้เสบียงอาหารเราก็น้อย จะต้องคิดอ่านหนีไปเสียโดยเร็ว เวลาค่ำวันนี้ท่านจงแบ่งทหารเป็นสองพวก พวกหนึ่งยกไปตีค่ายฮั่นซีตงเย้าไว้ ตัวท่านยกลงเรือข้ามฟากไป ฮั่นซีตงก็จะสาละวนสู้รบรักษาค่ายอยู่เห็นจะไม่มีใครติดตาม กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นดีด้วย จึงสั่งให้เนียมมุดฮวดนายทหารใหญ่คุมเรือรบห้าร้อยลำบรรทุกทหารสามหมื่นยกไปเข้าตีค่ายใหญ่ฮั่นซีตง สั่งทหารจัดเรือเล็กไว้อีกร้อยลำ ตัวเราจะยกหนุนไปต่อภายหลัง ถ้าเห็นได้ทีแล้วจงเร่งข้ามไปให้ถึงฟาก ขึ้นเดินไปทางเมืองเลงถังเมืองงิจิน นายทหารและทหารเลวได้ฟังกิมงึดตุดสั่งว่าจะยกกลับไปบ้านเมืองก็ดีใจทุกตัวคน เร่งจัดแจงเตรียมตัวแข็งแรงแล้วเสร็จแต่ในเวลายามหนึ่ง พอเวลาจวนสองยามเนียมมุดฮวดก็คุมเรือรบยกไปค่ายฮั่นซีตง กิมงึดตุดกับญาติพี่น้องนายทหารและทหารเลวที่รักใคร่ก็ลงเรือชนิดเล็กร้อยลำออกเรือตามไป พอเนียมมุดฮวดถึงหน้าค่ายฮั่นซีตงเห็นเงียบสงัดแสงเพลิงรุบหรู่ก็ยินดี คิดว่าฮั่นซีตงเห็นจะมีความประมาทไม่ระวัง ก็เร่งเรือไปเทียบตลิ่งจะขึ้นบก พอได้ยินเสียงประทัดใหญ่ในค่ายจุดดังนั้น ทหารในค่ายยิงเกาทัณฑ์ออกมาเสียงดุจผึ้งบินออกจากรัง ทหารพวกฮวนก็ตกใจถอยหนีลงเรือ กิมงึดตุดยกตามมาข้างหลังเห็นกองหน้าถอยกลับลงมาวุ่นวายไม่สมคะเนแล้วก็ให้บากเรือตัดข้ามฟากไปทิศเหนือ
ฝ่ายนางเนียฮูหยินอยู่บนหอคอยสูง แลเห็นถนัดจึงชักโคมสัญญาณสำคัญทิศเหนือขึ้นตีกลองใหญ่ดังสนั่น ฮั่นซีตงกับบุตรสองคนเห็นโคมสำคัญได้ยินเสียงกลองสัญญาณก็ออกเรือเข้ารบรุกบุกบั่นฆ่าฟันทหารพวกฮวนตายลงเป็นอันมาก กิมงึดตุดเห็นจะไปทิศเหนือไม่ได้ ก็หันเรือกลับไปทางทิศใต้ นางเนียฮูหยินอยู่บนหอคอยสูงชักโคมสำคัญสัญญาณทิศใต้ขึ้น ทหารฮั่นซีตงก็ออกก้าวสกัดไว้ทางทิศใต้ พอเวลารุ่งสว่างขึ้น ฮั่นเซียงเต็กคุมทหารทัพเรือตีเข้ามาทางทิศตะวันออก ฮั่นเอียนติดตีเข้ามาทางทิศตะวันตกล้อมกิมงึดตุดไว้ทั้งสามด้าน ทหารกิมงึดตุดถูกอาวุธตายและเรือล่มจมน้ำตายเป็นอันมาก กิมงึดตุดเสียทีสิ้นสติไม่รู้ว่าจะไปทางใดบากเรือหันเข้าฝั่งเห็นมีคลองอยู่ที่ตำบลอึงเทียนตงก็พากันหนีเข้าไปในคลอง คลองนั้นเป็นคลองตันกิมงึดตุดไม่รู้ ฮั่นซีตงเห็นกิมงึดตุดหนีเข้าไปในคลองก็มีความยินดี ยกมือขึ้นคำนับเทพยดาว่าครั้งนี้บุญบารมีของเจ้านายเราเห็นประจักษ์ จึงเผอิญดลใจให้กิมงึดตุดหนีเข้าไปในคลองตันไม่ต้องสู้รบลำบากแก่ทแกล้วทหาร ตั้งรักษาปากคลองไว้ให้มั่น กิมงึดตุดกับทหารที่เหลือหนีเข้าไปอยู่ในคลอง ก็คงจะอดเสบียงอาหารตายเองทั้งสิ้น คำนับเทพยดาแล้วจึงสั่งให้ฮั่นเอียนติดคุมทหารทัพเรือตั้งสกัดปิดปากคลองอึงเทียนตงไว้ให้มั่นแล้ว ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินให้ประกาศแก่นายทหารและทหารเลวทั้งปวงว่า ผู้ใดจับตัวข้าศึกได้หรือฆ่าตายได้แต่ศีรษะมาก็ให้มีสำคัญมาบอกจะได้จดบัญชีความชอบไว้ โซเต็กนายทหารจับได้เลงโฮวไตอ๋องบุตรเขยกิมงึดตุด ฮอกบูนายทหารได้ศีรษะฮอเฮกตัดนายทหารเอกของกิมงึดตุดมาเป็นสำคัญ นายทหารเหล่านั้นจับทหารฮวนและได้ศีรษะมาเป็นอันมาก ที่ได้เรือรบและเครื่องศาสตราวุธก็มี ฮั่นซีตงได้ทำบัญชีจดหมายไว้ตามความชอบ แล้วให้เอาตัวอึงเปงโหนวกับเลงโฮวไตอ๋องบุตรเขยกิมงึดตุด ไปตัดศีรษะแขวนไว้ที่เสาธงหน้าค่าย บรรดาทหารฮวนที่จับเป็นมาได้นั้นก็ให้ฆ่าเสียทั้งสิ้น ในเวลานั้นเป็นกลางเดือนแปดเดือนหงายแจ่มสว่าง ทหารในกองทัพฮั่นซีตงได้ชัยชนะแก่ข้าศึกก็พากันรื่นเริงร้องรำทำเพลง จอดเรือเรียงรายติดต่อกันเป็นแถวไปตามทางประมาณสิบลี้ ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินชวนกันขึ้นไปเที่ยวเล่นบนยอดเขากิมซัว จัดโต๊ะและสุราไปตั้งเลี้ยงกันเป็นที่สบายแล้ว แลลงไปดูในคลองอึงเทียนตงเห็นเรือกิมงึดตุดเข้าไปจอดติดกันอยู่ในคลองนั้น
๔๔
กิมงึดตุดขึ้นตั้งค่ายอยู่บนบกค่ายหนึ่งเห็นทหารก็เบาบางมีอยู่น้อย กองทัพฮั่นเอียนติดตั้งรักษาปากคลองอยู่นั้นก็แน่นหนา ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินมีความยินดีเดินไปที่วัดบนเขากิมซัว หลวงจีนออกมารับเชิญเข้าไปในวัด ฮั่นซีตงจึงถามว่าท่านอาจารย์เตายวดไปอยู่ข้างไหน หลวงจีนบอกว่าท่านไปหลายวันแล้วไม่เห็นกลับมาไม่ทราบว่าไปแห่งใด ฮั่นซีตงกับนางเมียฮูหยินก็ขึ้นไปนั่งที่ศาลาบนเขาแลลงไปดูกองทัพกิมงึดตุด แล้วพูดว่ากิมงึดตุดครั้งนี้เปรียบเหมือนลูกไก่อยู่ในกำมือบีบเข้าเมื่อไรก็จะตายเมื่อนั้น แต่กิมงึดตุดเข้าทีอับจนถึงที่ตายแล้ว ถ้าเรายกทหารเข้าไปก็คงจะจนสิ้นชีวิต ทหารของเราก็คงจะล้มตายลงมาก ถ้าล้อมไว้ให้แน่นหนาอีกสักสองสามวันก็จะขาดเสบียงอาหารหิวโหยอ่อนกำลังลง แล้วเราเข้าไปจับก็จะได้ง่าย นางเมียฮูหยินจึงว่าท่านอย่าประมาทแก่การศึกสงคราม เป็นทีที่จะได้แล้วก็เร่งทำ จะรั้งรออยู่ถ้ามีเหตุสิ่งใดขึ้นก็จะเสียไป กิมงึดตุดนี้เป็นคนมีวาสนาปัญญาและฝีมือก็ดี ถ้าแม้นหนีพ้นไปได้ก็จะเกิดความผิดขึ้น ฮั่นซีตงว่าซึ่งเจ้าพูดนี้ก็ถูกอยู่แต่เห็นเจ้าวิตกเกินไป อีกสองสามวันก็คงจะจับตัวได้ดอก พูดกันแล้วก็กลับมาค่ายที่อยู่
ฝ่ายกิมงึดตุดเข้าไปในคลองคิดว่าจะตลอดไปได้ ไปถึงที่ตันเข้าก็ตกใจพิจารณาดูทางที่จะหนีไปได้นั้นก็ไม่มี ด้วยภูเขากันอยู่ทั้งสองฟากคลอง ครั้นจะย้อนกลับออกมาปากคลอง ทหารฮั่นซีตงก็ตั้งรักษาไว้แน่นหนา ไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็นั่งวิตกเป็นทุกข์อยู่ พอเห็นคนพายเรือเล็กมาสองลำ จึงเรียกเข้ามาถามว่า เจ้าเหล่านี้เที่ยวจับปลาอยู่ที่นี้รู้จักทางที่จะออกไปได้มีหรือไม่ ถ้ามีก็จงช่วยนำทางให้เราพ้นไปได้ เราจะให้เงินทองจงมาก ชายพวกหาปลาบอกว่าข้าพเจ้าอยู่ที่นี้มาแต่ครั้งปู่และบิดาไม่เห็นมีทางไหนจะออกไปได้ คลองนี้เป็นคลองด้วนคลองตัน บนบกสองฟากนั้นก็เป็นภูเขาติดต่อกันไปสูงไม่มีทางเดิน ถ้าจะไปที่อื่นก็ต้องย้อนกลับออกไปปากคลอง กิมงึดตุดได้ฟังก็เสียใจนัก คับมิชีจึงพูดขึ้นว่าพวกเราครั้งนี้ก็ถึงที่อับจนแล้ว ท่านจงทำหนังสือไปถึงฮั่นซีตงขอทำสัญญาเป็นไมตรี จะไม่รบกวนเป็นข้าศึกกันต่อไปอีก ถ้าถึงปีจะจัดเครื่องบรรณาการและสิ่งของที่ดีมีราคากับม้าสามร้อยส่งมาให้ทุก ๆ ปีไป ถ้าแม้นฮั่นซีตงไม่ยอมจึงค่อยคิดอ่านไปจนสิ้นกำลัง กิมงึดตุดก็เห็นชอบด้วยจึงเขียนหนังสือประทับตรามอบให้ทหารถือไปให้ฮั่นซีตง ทหารผู้ถือหนังสือมาถึงปากคลองที่พวกทหารฮั่นซีตงล้อมอยู่ก็เข้าไปแจ้งความว่า กิมงึดตุดให้ถือหนังสือมาถึงฮั่นซีตงแม่ทัพ ฮั่นเอียนติดก็สั่งให้พาตัวผู้ถือหนังสือไปหาบิดา ทหารฮวนผู้ถือหนังสือเข้าไปคำนับ แล้วส่งหนังสือให้ฮั่นซีตงรับมาอ่านแจ้งความในหนังสือก็หัวเราะพูดว่า เราหาต้องการสิ่งของบรรณาการของนายเจ้าไม่ อยากแต่จะได้ตัวนายเจ้าไปถวายเจ้าของเรา พูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้เอาตัวผู้ถือหนังสือไปตัดจมูกเสียปล่อยไป ผู้ถือหนังสือกลับไปถึงกิมงึดตุด ก็บอกความตามซึ่งฮั่นซีตงพูดจามาทุกประการ กิมงึดตุดเห็นทหารของตัวถือหนังสือไปต้องตัดจมูกโลหิตไหลอาบหน้าก็มีความโกรธยิ่งนัก จึงพูดว่าตัวเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารครั้งนี้ก็ถึงทีอับจนอยู่แล้ว จะมาทำใจอ่อนงอนง้อแก่ข้าศึกนั้นหาควรไม่ เป็นตายอย่างไรเวลาพรุ่งนี้จะตีหักออกไปให้ได้ พูดแล้วก็สั่งให้ทหารจัดแจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อม ครั้นเวลารุ่งเช้ากิมงึดตุดก็ยกออกมาปากคลองตีหักออกไป ฮั่นเอียนติดให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมกราดไว้ กิมงึดตุดรบชิดเข้าไปไม่ได้ ก็สั่งให้ทหารร้องบอกกับทหารฮั่นเอียนติดว่าให้เชิญท่านแม่ทัพออกมาพูดจากันสักหน่อย ฮั่นเอียนติดก็ให้ทหารไปบอกฮั่นซีตงผู้บิดาที่ค่าย ฮั่นซีตงแจ้งความแล้วก็ลงเรือมาถึงจึงออกไปยืนอยู่ที่หัวเรือ ฮั่นเซียงเต็กยืนอยู่ข้างขวาฮั่นเอียนติดยืนอยู่ข้างซ้าย ดูเป็นสง่างดงามยิ่งนัก กิมงึดตุดสั่งให้ทหารถอยเรือให้ใกล้เข้ามา แล้วจึงออกไปยืนที่หัวเรือ เปิดหมวกคำนับฮั่นซีตงแล้วพูดว่า เดิมแผ่นดินซ้องกับเมืองไตกิมก๊กเป็นอันหนึ่งอันเดียวเหมือนเมืองพี่น้องกัน เกิดเหตุให้ร้าวฉานกันทั้งนี้ก็เพราะพวกเมืองกังหนำประพฤติเป็นโจร เข้าไปเบียดเบียนในเขตแดนบ้านเมืองฝ่ายเมืองไตกิมก๊ก พระเจ้าแผ่นดินเมืองเปียนเหลียงทราบความแล้วก็ไม่ระงับห้ามปราบ ข้าพเจ้าจึงได้ยกกองทัพมาเกิดการศึกรบพุ่งติดต่อมาจนทุกวันนี้ บัดนี้ข้าพเจ้าเข้าถึงที่อับจนยอมแพ้แก่ท่านแล้ว ตั้งแต่นี้จะจัดเครื่องบรรณาการมาส่งตามฤดูปี ขอเป็นไมตรีรักใคร่กันเหมือนแต่ก่อน ขอท่านจงปล่อยให้ข้าพเจ้ากลับไปบ้านเมืองเถิด ฮั่นซีตงจึงว่าซึ่งท่านว่าเป็นเหตุด้วยเมืองกังหนำเข้าไปเบียดเบียนเมืองไตกิมก๊กนั้นนี่เป็นการปลายเขตปลายแดน ซึ่งท่านมาตีเมืองเปียนเหลียงจับเอาสองกษัตริย์ไปขังไว้นั้น เราท่านทั้งหลายซึ่งอยู่ในแผ่นดินซ้องมีใจเจ็บแค้นเสมอหน้ากันทุกตัวคน ถ้าสองกษัตริย์ไม่ได้กลับมาบ้านเมืองแล้ว ถึงตัวท่านจะมาพูดประการใด ๆ เราก็ไม่อยากจะฟัง คงจะคิดเอาชีวิตท่านให้จงได้ พูดดังนั้นแล้วฮั่นซีตงก็กลับไปค่าย กิมงึดตุดจะตีหักออกไปก็ไม่ได้ พูดอ้อนวอนฮั่นซีตงขอเป็นไมตรีก็ไม่ยอมเป็นที่คับใจนัก จึงถอยกลับเข้าไปอยู่ในคลองอึงเทียนตงตามเดิม จึงพูดกับคับมิชีว่าครั้งนี้เราถึงที่อับจนเสียจริงแล้ว เสบียงอาหารก็น้อยจวนจะหมด ไม่คิดเห็นว่าจะมีผู้ใดมาช่วยให้พ้นจากความตายได้เลย คับมิชีจึงว่าการครั้งนี้ก็เป็นที่สุดความคิดแล้ว ท่านจงเขียนหนังสือประกาศไปปักไว้หน้าค่ายว่า ถ้าผู้ใดรู้เห็นว่าทางใดจะหนีออกไปได้ก็จงสงเคราะห์บอกทางให้พ้นภัยสักครั้งหนึ่งเถิด จะให้บำเหน็จรางวัลจงมาก กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงเขียนหนังสือฉลากให้ทหารไปปักไว้หน้าค่ายได้วันหนึ่ง ก็ยังไม่มีผู้ใดมาบอกหนทางให้ และกิมงึดตุดนั้นยังไม่สิ้นวาสนา เทพยดาจึงบันดาลเป็นชายผู้หนึ่งรูปร่างสะอาดเหมือนคนเล่าเรียนหนังสือเดินมาถึงหน้าค่าย บอกกับทหารซึ่งเฝ้าหนังสือประกาศอยู่นั้นว่าเรามีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง จะให้นายท่านพ้นภัยรอดไปได้ ทหารนั้นได้ฟังก็ดีใจ ตะลีตะลานรีบไปบอกกิมงึดตุด กิมงึดตุดจึงให้เชิญเข้าไปในค่ายจัดที่ให้นั่งกระทำนบนอบต้อนรับเป็นอันดี จึงพูดว่าข้าพเจ้าตกเข้ามาอยู่ในที่ล้อมเสบียงอาหารก็จวนจะหมดแล้ว ท่านจงได้มีความเมตตาเอ็นดูช่วยแนะนำให้ข้าพเจ้าได้พ้นภัยไปสักครั้งหนึ่งเถิด ชายผู้นั้นจึงว่าการที่จะสู้รบนั้นไม่ได้ ถ้าจะให้พ้นคลองนี้ไปถึงบ้านเมืองได้ก็ช่วยบอกอุบายให้อย่างหนึ่ง กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความยินดี ลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับว่า ถ้าท่านช่วยบอกอุบายให้รอดไปถึงบ้านเมืองได้แล้ว จะต้องการทรัพย์สิ่งของทองเงินมากน้อยเท่าใด ก็จะให้สมความปรารถนาหรือจะรักเป็นขุนนาง ก็จะตั้งแต่งให้มียศบรรดาศักดิ์ทำนุบำรุงมิให้มีความอนาทรร้อนใจ
๔๕
ชายผู้นั้นว่าการผลประโยชน์ยศฐานาศักดิ์นั้นอย่าพูดก่อนเลย พูดแต่การซึ่งจะออกไปให้พ้นภัยเสียก่อนเถิด คลองอึงเทียนตงนี้เดิมก็ตลอดถึงแม่น้ำเล่าฮวนฮ้อ ครั้นนานมาก็ตื้นแห้งเสียเดินไม่ได้หลายปีมาแล้ว ถ้าท่านให้ทหารขุดคลองอึงเทียนตงตรงไปข้างทิศเหนือสักสองสามวันก็จะทะลุตลอดออกแม่น้ำเล่าฮวนอ้อได้ แล้วยังมีแม่น้ำชินฮวยไหลลงมาบรรจบกับแม่น้ำเล่าฮวนอ้ออีกแห่งหนึ่งน้ำไหลแรงนัก ถ้าขุดคลองอึงเทียนตงทะลุออกไปได้แล้ว น้ำในลำเล่าฮวนอ้อสูงมากกว่าคลองอึงเทียนตงคงจะไหลหักบ่าเข้ามาเรือท่านก็จะออกไปได้ เมื่อออกไปถึงแม่น้ำเล่าฮวนอ้อแล้วทวนน้ำขึ้นไปถึงเป็นท่าเกวียนฆัง แล้วจงขึ้นบกเดินไปไม่ช้าก็จะเข้าแดนเมืองไตกิมก๊ก กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความยินดียิ่งนัก จึงถามชื่อและแซ่ชายผู้นั้นก็นิ่งเสีย สั่งให้ทหารเอาเงินทองมาให้เป็นรางวัล ชายผู้นั้นก็ไม่รับ พูดว่าข้าพเจ้ามาบอกทั้งนี้ ก็เพราะจะช่วยชีวิตคนทั้งหลาย ไม่ได้เห็นแก่ลาภสักการดอก พูดแล้วชายนั้นก็ลาเดินออกไปนอกค่ายหายตัวไป กิมงึดตุดพูดกับคับมิชีว่า พวกเรานี้เห็นจะยังไม่ถึงที่ตาย จึงเผอิญให้มีผู้วิเศษมาบอกข่าว ท่านจงไปรวบรวมทหารของเราที่ยังเหลืออยู่ประมาณสามหมื่นเศษ ช่วยกันขุดคลองตั้งหน้าไปข้างทิศเหนือทั้งกลางวันกลางคืน คับมิชีก็ออกมาเรียกทหารระดมช่วยกันขุดคลองสามคืนสามวันได้ทางสิบลี้ตลอดทะลุออกถึงแม่น้ำเล่าฮวนอ้อ น้ำในลำเล่าฮวนอ้อนั้นไหลมาเป็นสองแคว สูงกว่าน้ำในลำคลองอึงเทียนตงก็ไหลหักบ่าเข้ามาแรง เรือกองทัพกิมงึดตุดลอยลำออกไปได้ถึงแม่น้ำเล่าฮวนอ้อ กิมงึดตุดก็เร่งทหารแจวถ่อทวนน้ำขึ้นไปถึงท่าเกวียนฆัง ก็ยกทหารขึ้นเดินบกไปทางเมืองไตกิมก๊ก
ฝ่ายกองทัพฮั่นซีตง ซึ่งตั้งสกัดอยู่ปากคลองอึงเทียนตงนั้นได้สิบห้าวันไม่เห็นข้าศึกยกมาปากคลองเงียบสงัดโคมไฟที่เคยสังเกตก็หายไป จึงเข้าไปสืบดูรู้ว่ากิมงึดตุดขุดคลองหนีไปได้ก็เอาความมาแจ้งแก่ฮั่นซีตงแม่ทัพ ฮั่นซีตงได้ฟังก็เสียใจ คิดโกรธยิ่งนักจึงไปหยิบเอาหนังสือที่เตายวดผู้วิเศษให้ไว้เป็นคำโคลงมาดู มีอักษรอยู่ต้นคำโคลงสี่ตัวว่าเล่าฮวนฮ้อเจ๊า แปลว่าหนีเล่าฮวนฮ้อคือแม่น้ำที่กิมงึดตุดไปนั้น จึงพูดว่าแต่ก่อนเราตีความไม่ออก บัดนี้กิมงึดตุดหนีไปได้ทางนั้น ท่านผู้วิเศษนี้ดีนัก กิมงึดตุดนี้ยังไม่สิ้นวาสนา เทพยดาจึงได้แนะนำดลใจ นางเนียฮูหยินว่าการเป็นดังนี้ก็เพราะท่านมีความประมาท จึงได้เกิดความผิดขึ้น ฮั่นซีตงเสียใจมีความวิตกนัก สั่งให้เลิกกองทัพกลับมาค่ายอยู่ที่ปากคลองแม่น้ำฮั่นเยียงกัง ตัวฮั่นซีตงกับทหารพอสมควรก็ไปหาบูเชียงก๋ง
ฝ่ายงักฮุนคุมทหารไปถึงด่านเทียนเซียงก๊วน ก็เข้าซุ่มทหารอยู่ตามคำบูเชียงก๋งสั่ง
ฝ่ายกิมงึดตุดเดินกองทัพมาทางเกวียนฆัง ใกล้จะถึงด่านเทียนเซียงก๊วน จึงพูดกับคับมิชีว่างักฮุยกับฮั่นซีตงสองคนนี้จะว่ามีสติปัญญาดีทีเดียวก็ยังไม่ได้ ทางนี้คับขันสำคัญนัก ถ้าดีแล้วก็คงจะให้ทหารมาซุ่มอยู่ที่นี่ ถึงโดยว่าถ้าเรามีปีกเหมือนนกก็บินไปไม่พ้น คับมิชีว่าอย่าประมาทเขา ขอท่านจงแปลงตัวเป็นทหารเลว จัดเอาทหารที่รูปร่างคล้ายคลึงกับท่านมาแต่งตัวปลอมให้เหมือนท่านไว้ ถ้ามีเหตุขึ้นก็จะ ได้หลบหนีไปได้โดยง่าย กิมงึดตุดก็เห็นชอบด้วย จึงแปลงตัวนุ่งห่มเป็นทหารเลว ให้กอไทเปาใส่เสื้อเครื่องยศแทนตัวขี่ม้านำหน้าทหารไป พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาณดังขึ้น งักฮุนขี่ม้าคุมทหารออกมาสกัดทางไว้ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เรามาคอยที่นี้นานแล้ว ให้กิมงึดตุดลงจากม้ามายอมให้มัดเสียโดยดีเถิด กิมงึดตุดเห็นกองทัพออกสกัดทางอยู่ก็ตกใจ ให้กอไทเปาซึ่งแปลงตัวแทนเข้ารบกับงักฮุน ตัวกิมงึดตุดกับคับมิชีที่แต่งตัวเป็นทหารเลวตีหักออกข้างทางหนีพ้นไปได้ งักฮุนเร่งขับทหารเข้าสู้รบล้อมกอไทเปา ซึ่งแปลงเป็นกิมงึดตุดเข้าไว้แน่นหนา รบฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายเป็นอันมาก จับกอไทเปาซึ่งแปลงตัวเป็นกิมงึดตุดได้ สำคัญว่าเป็นกิมงึดตุดก็ดีใจให้ทหารมัดเอาตัวกลับมาค่ายเมืองทันจิว
ฝ่ายกิมงึดตุดหนีบากทางออกไปพ้นด่านเทียนเซียงก๊วนเข้าแดนเมืองไตกิมก๊กได้มีทหารเหลือตามไป ทหารขี่ม้าสามร้อย ทหารเลวเดินเท้าพันเศษมีความเศร้าโศกร้องไห้พูดกับทหารทั้งปวงว่า เดิมเรายกมามีทหารถึงเจ็ดสิบแปดสิบหมื่น เสียทีแก้งักฮุยเหลือทหารเป็นเพื่อนทุกข์ยากหนีมาได้ประมาณสามหมื่นสี่หมื่น คิดว่าจะกลับไปถึงบ้านเมืองด้วยกัน มาพบงักฮุนเสียทีตายเสียนักหนา เหลือตายได้กลับไปเห็นหน้าบุตรภรรยาแต่เท่านี้ เรามีความสงสารเสียใจนัก
ฝ่ายงักฮุนพาตัวกิมงึดตุดปลอมมาถึงค่าย ก็เข้าไปแจ้งความซึ่งได้ไปสกัดสู้รบกับกองทัพฮวนจับตัวกิมงึดตุดมาได้ให้บูเชียงก๋งผู้บิดาฟังทุกประการ บูเชียงก๋งสั่งให้เอาตัวกิมงึดตุดเข้ามาดูเห็นไม่ใช่กิมงึดตุดก็โกรธ ร้องตวาดถามว่าตัวเอ็งชื่อไรจึงได้ปลอมเป็นกิมงึดตุดดังนี้ กอไทเปาบอกว่าเป็นนายทหารของกิมงึดตุดชื่อกอไทเปา ซึ่งปลอมตัวดังนี้ก็เป็นการแทนคุณเจ้านาย ท่านจับมาได้แล้วจะฆ่าฟันอย่างไรก็ทำเสียเถิด เราหาเสียดายชีวิตไม่ บูเชียงก๋งสั่งให้ทหารเอาตัวกอไทเปาไปฆ่าเสีย แล้วพูดกับงักฮุนว่าเมื่ออยู่ที่เขางูเท่าซัวได้สู้รบกับกิมงึดตุดก็หลายครั้ง จำไม่ได้หรือจึงไปโง่กับข้าศึก จับเอาตัวคนปลอมมาให้เราดังนี้มีโทษมาก สั่งให้ทหารเอาตัวงักฮุนไปฆ่าเสีย นายทหารทั้งปวงได้ยินก็ตกใจแต่ไม่รู้ที่จะเข้าแก้ไขพูดจาขอร้องประการใด พอทหารรักษาประตูเข้ามาบอกว่า ฮั่นซีตงจะขอเข้ามาหาท่าน บูเชียงก๋งก็สั่งให้นายทหารออกไปรับฮั่นซีตงเข้ามาในค่าย พอทหารมัดเอางักฮุนเดินสวนออกไป ฮั่นซีตงจึงหยุดถามว่าทหารหนุ่มน้อยคนนี้มีโทษผิดสิ่งใด นายทหารซึ่งออกไปรับจึงเล่าความว่าคนนี้ชื่องักฮุนเป็นบุตรบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งใช้ให้ไปตั้งสกัดคอยจับกิมงึดตุดที่ด่านเทียนเซียงก๊วน งักฮุนจับได้ทหารปลอมเป็นกิมงึดตุดมาให้บูเชียงก๋งว่าตัวกิมงึดตุด บูเชียงก๋งโกรธให้เอาตัวงักฮุนไปฆ่าเสีย ฮั่นซีตงพูดกับนายทหารซึ่งคุมงักฮุนออกมาว่าอย่าเพิ่งเอาไป เราจะไปพูดกับบูเชียงก๋งก่อน ด้วยอุบายนี้เป็นธรรมดาของพวกฮวนใช้เนือง ๆ ฮั่นซีตงก็รีบเข้าไปหาบูเชียงก๋งคำนับกันแล้วพูดว่า ซึ่งท่านจะให้ฆ่างักฮุนผู้บุตรเสียนั้น ขอโทษไว้สักครั้งหนึ่งก่อน เมื่อกิมงึดตุดไปอยู่ที่แม่น้ำฮั่นเยียงกัง ฮั่นเอียนติดบุตรข้าพเจ้าจับได้ที่เขากิมซัวครั้งหนึ่งก็ได้ตัวปลอมอย่างนี้เหมือนกัน บูเชียงก๋งได้ฟังจึงคิดว่าถ้าเราจะเอาโทษงักฮุน ฮั่นซีตงก็จะต้องทำโทษฮั่นเอียนติดบุตรด้วย จะเป็นที่ช้ำชอกร้าวฉานเสียใจไป บูเชียงก๋งก็สั่งให้ยกโทษงักฮุนเสีย ฮั่นซีตงจึงพูดกับบูเชียงก๋งว่า ท่านนี้มีกตัญญูสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าแผ่นดินจริง ๆ ถ้าแม้มิใช่สติปัญญาและฝีมือท่านแล้ว ที่ไหนพระเจ้าซ้องเกาจงจะพ้นฝีมือข้าศึก บูเชียงก๋งจึงตอบว่า ทำไมท่านจึงพูดดังนี้เล่า การซึ่งมีชัยชนะแก่ข้าศึกนั้นก็เพราะบุญบารมีของพระเจ้าซ้องเกาจงเอง ขุนนางนายทหารทั้งปวงจึงได้พร้อมมูลฉลองพระเดชพระคุณ ฮั่นซีตงว่าซึ่งกิมงึดตุดหนีรอดไปได้ครั้งนี้ ตัวข้าพเจ้าก็มีความผิดอยู่เป็นอันมาก แต่เห็นว่ากิมงึดตุดยังไม่สิ้นวาสนา ด้วยเตายวดผู้วิเศษให้คำโคลงข้าพเจ้าบทหนึ่ง แต่ก่อนก็ตีความไม่ออก ครั้นกิมงึดตุดหนีไปได้แล้ว จึงเห็นความชัดในคำโคลง ฮั่นซีตงก็เล่าความตั้งแต่ต้นได้รบกับกิมงึดตุดจนหนีไปให้ฟังทุกประการ บูเชียงก๋งว่าเป็นธรรมดาอยู่เอง คนยังไม่ถึงที่แล้วเทวดาก็คงต้องช่วย บัดนี้ข้าศึกหนีกลับไปพ้นเขตแดนบ้านเมืองเรียบร้อยลงแล้ว ท่านกับข้าพเจ้าพากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงที่เมืองกิมเหลงด้วยกันเถิด ฮั่นซีตงก็เห็นชอบ คำนับบูเชียงก๋งกลับไปค่ายที่แม่น้ำฮั่นเยียงกัง บูเชียงก๋งกับนายทัพนายกองก็ยกไปเมืองกิมเหลง
ฝ่ายเล่าขีกับเตียจุน ซึ่งบูเชียงก๋งให้ป้องกันระวังรักษาเชิญเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงไปถึงเมืองกิมเหลง ขุนนางข้าราชการที่หลบหลีกหนีกองทัพฮวนไปก็กลับมาเฝ้ารับเสด็จพร้อมกัน พระเจ้าซ้องเกาจงทอดพระเนตรเห็นบ้านเมืองผู้คนก็เบาบาง ตึกกว้านบ้านช่องปรักหักพัง ถูกไฟไหม้บ้างพังเสียบ้าง พระราชวังก็ยับเยินหักทำลายไปเป็นอันมาก ทรงเสียพระทัยนัก ตรัสแก่เมียวโป้ว เล่าเจียหงันขุนนางฝ่ายซ้ายฝ่ายขวา ซึ่งเคยชอบพระอัชฌาสัยมาแต่ก่อน ว่าเมืองเราเดี๋ยวนี้ก็ยับเยินแล้วจะไปอยู่เมืองใดจึงจะดี เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ทูลว่าเมืองนิ่มอันราษฎรก็บริบูรณ์ที่ทำมาหากินก็ดี ควรจะไปตั้งเป็นเมืองหลวงได้ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ชอบพระทัยรับสั่งให้เมียวโป้ว เล่าเจียหงันถือหนังสือรับสั่งไปเกณฑ์ราษฎรให้สร้างพระราชวังขึ้นที่เมืองนิ่มอัน เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ก็กราบถวายบังคมลาไป
ฝ่ายบูเชียงก๋งยกกองทัพมาถึงเมืองกิมเหลง ให้ทหารตั้งค่ายลงนอกเมือง ตัวบูเชียงก๋งกับนายทหารเข้าไปในเมืองกิมเหลง บอกเจ้าพนักงานให้กราบทูลเบิกจะขอเข้าไปเฝ้า เจ้าพนักงานเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบแล้ว จึงรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งกับนายทัพนายกองเข้าไปเฝ้าตรัสถามถึงการศึกสงคราม บูเชียงก๋งกราบทูลตั้งแต่ต้นจนกิมงึดตุดแตกหนีไปได้ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า ท่านนี้มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งไม่มีใครเสมอเหมือน สั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะมาเลี้ยงบูเชียงก๋งกับนายทัพนายกองต่อหน้าพระที่นั่ง เสร็จแล้วคิดว่าจะปูนบำเหน็จรางวัลให้แก่นายทัพนายกอง เงินทองเสื้อผ้าทรัพย์สมบัติก็ไม่มี จะตั้งแต่งให้มียศฐาศักดิ์ก็ไม่มีที่ปรึกษาจะแนะนำสิ่งอันควรไม่ควร ด้วยลีกังขุนนางผู้ใหญ่เคยทูลแนะนำตักเตือนนั้น ก็ป่วยไม่ได้เข้ามาเฝ้า ขุนนางซึ่งเฝ้าอยู่เหล่านั้นก็เป็นแต่พวกกังฉิน คอยคิดอิจฉาไม่ให้ใครดีขึ้นกว่าตัว จึงได้พากันนิ่งเสียหมด นายทัพนายกองทแกล้วทหารที่มีบำเหน็จความชอบก็ไม่ได้พระราชทานบำเหน็จรางวัลยศศักดิ์สิ่งใด ด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงโง่เขลาไม่รู้จัดแจงการที่ควรและไม่ควร บูเชียงก๋งกับนายทัพนายกองเฝ้าแล้วก็กราบถวายบังคมลากลับไปอยู่ค่ายนอกเมือง
ฝ่ายเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ไปสร้างพระราชวังที่เมืองนิ่มอันเสร็จแล้ว ก็ทำหนังสือบอกให้ม้าใช้ถือเข้ามากราบทูล พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบมีพระทัยยินดี จึงรับสั่งให้พนักงานฝ่ายโหรหาฤกษ์ที่จะเสด็จไปอยู่เมืองนิ่มอัน พวกขุนนางซึ่งอยู่ในที่เฝ้านั้นเป็นสองพวก พวกหนึ่งตงฉิน พวกหนึ่งกังฉิน ครั้นเสด็จขึ้นแล้วก็พูดจาทุ่มเถียงกันต่าง ๆ พวกตงฉินนั้นว่าเมืองนิ่มอันซึ่งจะเสด็จไปอยู่นั้นที่ทางและภาคภูมิไม่ควรเป็นเมืองหลวง สู้เมืองกิมเหลงเมืองเปียนเหลียงไม่ได้ พวกขุนนางกังฉินจึงพูดว่าเมืองกิมเหลงนี้ก็ดีจริงอยู่ แต่เดี๋ยวนี้ผู้คนร่วงโรยรั้ววังก็ยับเยิน ถ้าจะให้เสด็จอยู่ที่นี้ เราทั้งหลายจะมิต้องทำวัง การงานมากนักหนาหรือ ประการหนึ่งเรือกสวนไร่นาก็ทิ้งร้างไม่มีใครทำ เสบียงอาหารก็ขัดสนจะเอาอะไรกินเข้าไป ขุนนางทั้งสองพวกพูดจาแก่งแย่งไม่ตกลงกันได้
ฝ่ายลีกังขุนนางผู้ใหญ่ป่วยอยู่กับบ้าน แจ้งความว่าพระเจ้าซ้องเกาจงกำหนดวันจะเสด็จไปอยู่เมืองนิ่มอัน ก็อุตส่าห์ทนความเจ็บป่วยโซเซเข้าไปเฝ้ากราบทูลว่า พระมหากษัตริย์แต่โบราณมาได้ทรงสร้างพระราชวังตั้งเมืองหลวงอยู่ฝ่ายทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือเมืองเปียนเหลียงเป็นเอก ชัยภูมิดีกว่าหัวเมืองทั้งปวง ที่สองกิมโตะเกียนฆังคือเมืองกิมเหลงนี้ อยู่กึ่งกลางแผ่นดิน เสบียงอาหารผลไม้สรรพสิ่งทั้งปวงก็บริบูรณ์ ข้างหน้าเมืองมีแม่น้ำใหญ่กั้นข้างหลังเมืองมีภูเขาเป็นชั้นเชิงทางเข้าออก ประการหนึ่งจะมีหนังสือไปให้หาหัวเมืองยกกองทัพมาช่วยก็ได้ทั้งสี่ทิศ ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก เพราะพระมหากษัตริย์แต่ก่อน ๆ เห็นการตลอดทั่วทั้งแผ่นดินแล้วจึงได้สร้างเป็นเมืองหลวง ซึ่งพระองค์จะทิ้งไปอยู่เมืองนิ่มอันนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยเลย พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสว่าเมืองกิมเหลงนี้ กิมงึดตุดยกกองทัพมากระทำให้ยับเยิน รั้ววังราษฎรก็หักพังไปเป็นอันมาก ผู้คนก็กระจัดกระจายเบาบางนัก จะไปข้างไหนก็เห็นแต่ของร้าง น่ากลัวผีจะหลอกไปทุกแห่ง เราจึงได้ให้เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ไปสร้างวังขึ้นที่เมืองนิ่มอัน เมืองนิ่มอันนั้น ทิศใต้มีเมืองมันก๊อง เป็นชัยภูมิดีอยู่เมืองหนึ่ง ทิศเหนือใกล้แม่น้ำเกากัง แม่น้ำชินฮวยเขาว่าผักปลาต่าง ๆ ก็มีมาก เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ไพร่พลเมืองก็พร้อมมูลไม่ระส่ำระสาย เราเห็นว่าจะมีความสุขสบายกว่าที่เมืองกิมเหลง ท่านอย่าได้ทัดทานเลย ลีกังได้ฟังรับสั่งก็ทอดใจใหญ่เสียใจ คิดว่าธรรมดาคนโง่จะพูดจาชี้แจงให้เห็นความชั่วและดีได้นั้นยากนัก ตัวเราทุกวันนี้ก็แก่ชราแล้วหาควรที่จะทำราชการอยู่กับเจ้าโง่นายเขลาไม่ จำจะลาออกเสียนอกราชการดีกว่า คิดแล้วก็กราบทูลว่า ตัวข้าพเจ้าทุกวันนี้ก็แก่ชรา โรคภัยเบียดเบียนนัก จะตามเสด็จไปฉลองพระเดชพระคุณนั้นเห็นจะไม่ได้ ขอกราบถวายบังคมลาออกนอกราชการไปอยู่บ้านเดิม พอมีความสุขไปกว่าจะตาย พระเจ้าซ้องเกาจงได้ฟังลีกังทูลลาก็ทรงพระราชดำริว่า ครั้นจะหน่วงเหนี่ยวลีกังไว้ให้ทำราชการอยู่ตามเดิม ก็คงจะพูดจาขัดขวางสิ่งอันไม่ชอบใจเราต่าง ๆ จึงตรัสว่าท่านจะลาออกนอกราชการกลับไปอยู่บ้านเดิมก็ตามใจเถิด ลีกังก็กราบถวายบังคมลาออกมาไม่บอกแก่ขุนนางเพื่อนข้าราชการให้รู้ ตรงไปบ้านรวบรวมทรัพย์สิ่งของพาบุตรภรรยากลับไปอยู่บ้านเดิม
ฝ่ายบูเชียงก๋งได้แจ้งความว่าพระเจ้าซ้องเกาจงจะเสด็จไปอยู่เมืองนิ่มอัน ลีกังเข้าไปทูลทัดทานก็ไม่ฟัง ลีกังเสียใจลาออกนอกราชการไปบ้านเดิมแล้ว บูเชียงก๋งคิดวิตกถึงการแผ่นดิน ชวนขุนนางนายทหารที่มีสติปัญญาสัตย์ซื่อเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง กราบทูลว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาก็เสียทีอัปราชัยพ่ายแพ้หนีกลับไปแล้ว บ้านเมืองในราชอาณาเขตก็ค่อยมีความสุขบริบูรณ์ขึ้น ขอพระองค์จงอยู่ครองเมืองกิมเหลงเป็นเมืองหลวงตามเดิมเถิด หาขุนนางที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งมาตั้งแต่งให้ช่วยว่าราชการ ทำนุบำรุงบ้านเมืองให้บริบูรณ์ขึ้นแล้ว ทำเครื่องศาตราวุธ สะสมเสบียงอาหาร เกณฑ์ทหารหัวเมืองทั้งปวงให้ยกกองทัพมาบรรจบกันเข้ากระบวนทัพไปตีเมืองไตกิมก๊ก ปราบปรามข้าศึกรับสองกษัตริย์กลับคืนมาเมือง ซึ่งพระองค์จะเสด็จไปอยู่เมืองนิ่มอันนั้นไม่ควร ด้วยเมืองนิ่มอันใกล้ทะเล ถ้าข้าศึกยกมาถึงเมืองเมื่อไรก็ไม่รู้ หาควรจะเป็นเมืองหลวงไม่ ซึ่งเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันทูลสรรเสริญว่าดีนั้นขอพระองค์อย่าฟัง ด้วยขุนนางสองคนนี้ไม่ใช่เป็นผู้มีสติปัญญา เป็นแต่คนประจบประแจงหาลาภและยศความสุขใส่ตัว พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังบูเชียงก๋งกราบทูลถึงเรื่องที่จะไปรับสองกษัตริย์กลับมาเมืองนั้นเป็นการไม่ชอบพระทัย ดุจหนึ่งมีผู้เอาเข็มและหนามเข้าไปแทงอยู่ในหัวใจขัดเคืองยิ่งนัก แต่ไม่รู้ที่จะตรัสประการใด จึงรับสั่งกลบเกลื่อนไปว่าซึ่งท่านจะยกกองทัพไปตีเมืองไตกิมก๊กนั้นทางก็ไกล บ้านเมืองเราก็ร่วงโรยยับเยินมาหลายปีแล้ว เกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมทุกหนทุกแห่ง ซึ่งจะยกกองทัพไปจากบ้านเมืองนั้นยังไม่เห็นด้วย ถ้าคิดเกลี้ยกล่อมชักชวนเจ้าเมืองไตกิมก๊กและกิมงึดตุดมาเป็นทางราชไมตรี ระงับการศึกสงครามเสียนั้นเห็นว่าจะดีกว่า บูเชียงก๋งได้ฟังรับสั่งก็คิดว่า ถ้าจะทูลดึงดันขัดขวางไปอีกก็คงจะขัดเคือง จึงกราบทูลว่าตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้ามาทำราชการฉลองพระเดชพระคุณก็หลายปีมาแล้ว บัดนี้บ้านเมืองก็ค่อยเรียบร้อย ข้าพเจ้าจะขอคืนตราที่แม่ทัพกราบถวายบังคมลากลับไปอยู่บ้านปฏิบัติมารดา เมื่อมีราชการศึกสงครามสิ่งใดจึงจะกลับมาฉลองพระเดชพระคุณต่อไปอีก พระเจ้าซ้องเกาจงก็ดีพระทัยอนุญาตให้ไป ด้วยทรงพระวิตกอยู่กลัวว่าบูเชียงก๊งอยู่ในที่แม่ทัพได้บังคับทหาร จะดึงดันไปตีเมืองไตกิมก๊ก รับสองกษัตริย์กลับคืนมา พระองค์ก็จะต้องออกจากที่กษัตริย์คืนราชสมบัติให้พระเจ้าซ้องคิมจงผู้เป็นพระเชษฐาของพระองค์ครอบครองต่อไป เพราะดังนั้นจึงได้อนุญาตให้บูเชียงก๊งออกจากแม่ทัพโดยเร็ว นายทหารของบูเชียงก๊งเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงไม่มีอาลัยแก่ข้าทหารแล้วต่างคนก็ทูลลาออกนอกราชการ พระเจ้าซ้องเกาจงก็อนุญาตให้บูเชียงก๊งกับขุนนางนายทหารถวายคืนตราสำหรับยศกลับไปอยู่บ้านเดิมทั้งสิ้น
ฝ่ายฮั่นซีตงยกกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองกิมเหลง ก็มีหนังสือบอกล่วงหน้าเข้าไปกราบทูล พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทราบแล้วก็ทรงพระราชดำริว่าถ้าจะให้ฮั่นซีตงเข้ามาเฝ้า ก็จะทูลขัดขวางทัดทานไม่ให้ไปอยู่เมืองนิ่มอันเหมือนลีกังงักฮุยอีก จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานทำหนังสือรับสั่งไปตั้งให้ฮั่นซีตงเป็นที่เซ่งอันกุนอ๋องไปอยู่รักษาเมืองยุนจิว อย่าให้เข้ามาเฝ้าได้ความลำบากเลย เจ้าพนักงานทำหนังสือแล้วแต่งขุนนางเป็นข้าหลวงถือไปตั้งฮั่นซีตง ฮั่นซีตงได้รับตราตั้งแล้วก็ยกกองทัพกลับไปอยู่เมืองยุนจิว
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจง ครั้นให้โหรหาฤกษ์ได้กำหนดวันแล้ว พร้อมด้วยขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเสด็จออกจากเมืองกิมเหลง ราษฎรชาวบ้านที่เป็นฝักใฝ่อยู่กับขุนนางเหล่านั้นก็ตามเสด็จไปบ้าง เดินกระบวนล่วงทางมาหลายวัน ใกล้จะถึงเมืองนิ่มอัน เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันก็ออกมาคอยรับเสด็จนำไปวังที่สร้างใหม่ พระเจ้าซ้องเกาจงทอดพระเนตรเห็นวัง และตำหนักน้อยใหญ่ทั้งข้างหน้าข้างใน ทำใหม่งดงามชอบพระอัชฌาสัยก็ทรงยินดี จึงรับสั่งแก่ขุนนางให้มีหมายประกาศเปลี่ยนนามพระองค์ให้เรียกว่าพระเจ้าเซียวเฮงฮ่องเต้ ตั้งให้เมียวโป้ว เล่าเจียหงันเป็นโตวต๊กขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายซ้ายฝ่ายขวาสำเร็จราชการทั้งปวง เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันได้รับที่ตั้งใหญ่ยิ่งกว่าขุนนางทั้งปวงแล้วก็มีความยินดี ด้วยตัวเป็นคนกำเริบอิสริยยศจะบังคับบัญชาการงานทั้งปวงก็ฟุ้งซ่าน ข่มขี่ขุนนางด้วยถ้อยคำประหัตประหารต่าง ๆ ขุนนางที่ใจเป็นกังฉินก็เข้าประจบประแจง ขุนนางที่ใจเป็นตงฉินสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินก็เสียใจ ครั้นจะเข้าเพ็ดทูลพระเจ้าซ้องเกาจงคัดง้างด้วยข้อความต่าง ๆ ก็คิดเห็นว่าพระเจ้าซ้องเกาจงพระปัญญาเขลา ไม่ได้ยินว่าตัดสินข้อความสิ่งใดให้เด็ดขาดไปตามผิดและชอบแต่สักครั้งหนึ่ง จึงพากันคิดเบี่ยงบ่ายทูลลาออกนอกราชการ กลับไปอยู่บ้านเดิมเสียทั้งสิ้น
ฝ่ายกิมงึดตุดกับพวกทหารที่หนีรอดตายไปได้ ครั้นถึงเมืองไตกิมก๊ก กิมงึดตุดก็เข้าไปหาลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กผู้เป็นบิดา ลังจู๊เห็นกิมงึดตุดเข้ามาก็มีความโกรธแค้นยิ่งนักพูดว่าตัวเจ้าอวดสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง อาสาเป็นแม่ทัพพาพี่ชายน้องชายและบุตรหลานไพร่พลไปตายเสียสิ้น แล้วยังจะมีหน้ากลับเข้ามาหาเราอีก พวกบูซูจงเร่งจับเอาตัวกิมงึดตุดไปฆ่าเสีย พวกบูซูคือเพชฒฆาตพากันกรูเข้าจับกิมงึดตุดมัดพาตัวไป ขุนนางฮวนเหล่านั้นเข้าอ้อนวอนขอโทษ ลังจู๊ก็ไม่ยอมยกให้ คับมิชีเข้าไปคุกเข่าลงคำนับลังจู๊แล้วว่าการครั้งนี้มิใช่กิมงึดตุดบุตรของท่านจะไม่มีสติปัญญาทำการโดยโวหารเมื่อไร แต่ครั้งนี้เป็นคราวเคราะห์จึงได้เสียทีแก่ข้าศึก ถึงที่อับจนหลายครั้งได้แต่งอึงเปงโหนวกอไทเปาปลอมแทนตัว จึงได้พ้นภัยอันตรายมาได้ เมื่อจะหนีมาได้นั้น ก็เพราะเทพยดามาบอกแนะนำเหตุการณ์ให้ ด้วยกิมงึดตุดบุตรของท่านยังไม่สิ้นวาสนาซึ่งท่านจะให้ฆ่ากิมงึดตุดเสียนั้นก็เหมือนหนึ่งขัดคำเทพยดา คับมิชีก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้ลังจู๊ฟังทุกประการ ลังจู๊แจ้งข้อความดังนั้นแล้วก็ค่อยคลายโกรธยกโทษกิมงึดตุดเสีย กิมงึดตุดก็เข้าไปคุกเข่าคำนับลังจู๊ผู้บิดาแล้วลากลับไปบ้าน นายทหารซึ่งเสียทัพกลับมากับกิมงึดตุดนั้น ลังจู๊ก็ยกโทษให้ทั้งสิ้น กิมงึดตุดตั้งแต่เสียทัพกลับมาก็มีใจผูกพันคิดแค้นจะกระทำศึกแก้ความอัปยศอดอายอยู่ทุกวันทุกเวลามิได้ขาด ครั้นอยู่มาวันหนึ่งจึงให้หาคับมิชีเข้ามาปรึกษา ว่าเดิมเรายกกองทัพไปตีเมืองเปียนเหลียงหัวเมืองด่านทางทั้งปวง ทแกล้วทหารก็บริบูรณ์อยู่ทุกหนทุกแห่ง เรายกตีล่วงเข้าไปโดยสะดวก ไม่มีผู้ใดต้านทานขัดขวางต่อสู้ จนถึงเมืองเปียนเหลียงจับได้สองกษัตริย์กับคังอ๋องมา ครั้งนี้บ้านเมืองแผ่นดินซ้องก็ร่วงโรยมาก เราสู้รบกับงักฮุยเสียพี่น้องไพร่พลทหารมากดังนี้ท่านเห็นอย่างไร คับมิชีจึงว่าเดิมท่านยกกองทัพไปได้ชัยชนะนั้น เพราะพระเจ้าแผ่นดินซ้องตั้งขุนนางกังฉินเป็นผู้สำเร็จราชการ เราได้ล่อลวงให้เป็นไส้ศึก การจึงทำไปได้สะดวก แต่ใจท่านนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อเกลียดชังพวกขุนนางกังฉินนัก ฆ่าเตียปังเชียงและพวกขุนนางกังฉินเสียสิ้นไม่มีผู้ใดจะเป็นไส้ศึก การจึงได้ลำบากยับเยินไปดังนี้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นด้วยจึงว่าซึ่งท่านพูดนี้ถูกต้องแล้ว แต่การเราจะคิดทำต่อไปอีกนั้นท่านจะคิดอย่างไร คับมิชีว่าข้าพเจ้าเห็นอัชฌาสัยกษัตริย์วงศ์ซ้องสืบ ๆ ต่อกันมาจนถึงพระเจ้าซ้องคิมจงองค์นี้ ล้วนแต่โง่ไม่รู้จักเลี้ยงคนดีคนชั่ว มีขุนนางกังฉินเข้าแทรกเป็นใหญ่อยู่ทุก ๆ แผ่นดิน คังอ๋องซึ่งได้เป็นพระเจ้าซ้องเกาจงก็เป็นเด็กหนุ่มสันดานโง่ ถ้าท่านคิดหาคนเข้าไปทำราชการเป็นไส้ศึกขึ้นได้อย่างเตียปังเชียงก็คงจะตีแผ่นดินซ้องได้อีก กิมงึดตุดว่าบ้านเมืองเราก็อยู่ไกล ทำอย่างไรจึงจะได้เข้าไปรู้จักขุนนางในเมืองเขา แต่ก่อนตัวท่านเป็นคนลับชื่อลับเสียงอยู่ก็ได้ใช้ไปคิดการจนสำเร็จ บัดนี้ตัวท่านชื่อเรียงเสียงออก คนในแผ่นดินซ้องรู้จักมาก จะให้ไปเหมือนแต่ก่อนไม่ได้ คับมิชีว่าข้าพเจ้าเห็นขุนนางคนหนึ่งอยู่ในพวกห้าคน ซึ่งตามไท้เซียงฮอง ซ้องคิมจงมาอยู่ในเมืองเรา ขุนนางสี่คนนั้นตายเสียแล้วยังเหลืออยู่คนหนึ่งชื่อชีนไคว่ เป็นคนฉลาดเฉลียวลักษณะโกงเป็นขุนนางกังฉิน เดี๋ยวนี้ลังจู๊บิดาท่านขับไล่ไปเสียแล้ว ถ้าท่านให้ไปเที่ยวติดตามค้นคว้าหาตัวมาเลี้ยงดู ทำนุบำรุงให้ถึงขนาดไว้สักปีหนึ่ง แล้วให้ชีนไคว่กลับไปบ้านเมือง คังอ๋องเห็นว่าเป็นขุนนางเก่าได้ไปทนทุกข์ลำบากกับไท้เซียงฮอง ซ้องคิมจง กลับมาได้ก็คงจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ชีนไคว่เป็นคนลักษณะโกงก็คงจะคิดการเป็นไส้ศึกเหมือนเตียปังเชียง การของท่านซึ่งคิดไว้ก็คงจะแก้แค้นทดแทนได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็ดีใจ จึงว่าท่านนี้มีสติปัญญาสมควรจะเป็นกุนซือได้จริง ๆ กิมงึดตุดก็สั่งให้คนใช้สนิทแยกย้ายกันไปเที่ยวตามหาชีนไคว่ทุกบ้านทุกเมืองแต่บรรดาในเขตแดนเมืองไตกิมก๊ก
๔๖
ฝ่ายชีนไคว่ ตั้งแต่ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กขับไล่เสียแล้ว สองคนผัวเมียก็เที่ยวไปอาศัยราษฎรพวกฮวนอยู่ที่ริมเขาฮอลันซัว ยากจนขัดสน อาหารจะกินผัวเมียก็ไม่ใคร่จะเต็มท้องทุกเวลา แต่นางเฮงสีภรรยาชีนไคว่นั้น รูปร่างงดงามช่างพูดประจบประแจงดี พวกฮวนราษฎรมีใจรักใคร่เอ็นดู นางเฮงสีรับจ้างเย็บเสื้อกางเกงพอได้เงินมาซื้ออาหารเลี้ยงกันกิน
ฝ่ายกิมงึดตุดให้คนใช้ไปเที่ยวตามหาชีนไคว่ก็ไม่พบ คิดการสิ่งใดก็อัดอั้นไม่ตลอดไปได้ คิดรำคาญใจจึงสั่งทหารพวกขี่ม้าแม่นเกาทัณฑ์ว่า เราจะไปเที่ยวป่ายิงสัตว์เล่นให้สบาย พวกทหารขี่ม้าแม่นเกาทัณฑ์ประมาณยี่สิบสามสิบม้า จัดการพร้อมแล้วกิมงึดตุดก็ออกไป เที่ยวตามเขาและป่ายิงเนื้อนกเล่นต่าง ๆ พอเวลาเย็นจะกลับมาบ้าน
ฝ่ายนางเฮงสีภรรยาชีนไคว่ ไปเที่ยวเก็บฟืนอยู่ตามริมชายเขา เห็นพวกทหารฮวนขี่ม้าเดินมาเป็นหมู่ก็ตกใจ วิ่งหลบเข้าไปแอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ พอกิมงึดตุดเดินมาถึงแลเห็นหญิงเข้าไปแอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ก็ชักม้าแวะเข้าไปดู เห็นหญิงนั้นรูปร่างหน้าตางดงาม ก็มีใจปฏิพัทธ์รักใคร่ จึงสั่งให้ทหารเอาตัวหญิงนั้นขี่ม้ากลับมาบ้าน ให้นางเฮงสีเข้าไปอยู่ข้างใน แล้วให้เอาเสื้อกางเกงที่เป็นของใหม่มาเปลี่ยนใส่ให้หมดจนสะอาด กิมงึดตุดก็เข้าไปถามว่าเจ้านี้อยู่ที่ไหนชื่อไรจึงได้มาตกยากเป็นคนเที่ยว เก็บฟืนอยู่ดังนี้ ไม่สมกับรูปร่างลักษณะของเจ้าเลย นางเฮงสีคุกเข่าลงคำนับแล้วชายตาก้มหน้าบอกกิมงึดตุดว่า ตัวข้าพเจ้าชื่อเฮงสีเป็นภรรยาชีนไคว่ ขุนนางในเมืองเปียนเหลียงตามสองกษัตริย์มา บัดนี้ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กเอาสองกษัตริย์ไปขังไว้ขับไล่ข้าพเจ้าเสีย จึงเที่ยวยากจนเป็นคนอนาถารับจ้างเขาเย็บผ้าเก็บฟืนขาย พอได้เลี้ยงชีวิตกันผัวเมีย กิมงึดตุดได้ฟังก็ดีใจจึงว่าเราให้คนไปเที่ยวหาชีนไคว่สามีเจ้าหลายแห่งหลายตำบลนักหนาก็ไม่พบปะกัน วันนี้ได้พบเจ้าเรามีความยินดีนัก ตัวเจ้าก็มีรูปร่างลักษณะอันเป็นที่พึงใจเราจะใคร่เป็นไมตรีให้สนิทไว้ จะได้ทำนุบำรุงชีนไคว่สามีเจ้ากับตัวเจ้าให้มีความสุขสบาย นางเฮงสีว่า ข้าพเจ้าตกมาอยู่ในแผ่นดินของท่าน เมื่อจะให้เป็นประการใดก็ไม่ขัดขวาง สุดแล้วแต่จะเมตตา กิมงึดตุดก็เข้าจูงมือนางเฮงสีเข้าไปในห้องร่วมรสประเวณีกันเสร็จแล้ว ก็ออกมาสั่งคนใช้จัดม้าไปรับชีนไคว่ที่เขาฮอลันซัวตามนางเฮงสีบอกตำบลบ้านเข้ามา กิมงึดตุดก็เรียกเข้าไปข้างใน แล้วเล่าความซึ่งให้คนใช้ไปเที่ยวคิดตามจนพบนางเฮงสี ถามได้ความจึงให้ไปเชิญท่านมาอยู่ด้วยกัน จะได้เป็นที่ปรึกษาหารือ ชีนไคว่ได้ฟังก็ยินดีคุกเข่าลงคำนับ กิมงึดตุดให้จัดเสื้อกางเกงมาให้ชีนไคว่ผลัดแล้วจัดห้องที่สะอาดให้อยู่เป็นสุขสบาย ถึงเวลากินจัดโต๊ะและสุราไปให้กินทุกวัน สิ่งของซึ่งจะใช้สอยก็จัดให้พร้อมทุกอย่างมิได้อนาทรร้อนใจ นางเฮงสีนั้นเข้านอกออกในสนิทสนม กิมงึดตุดร่วมการประเวณีกันเนือง ๆ ชีนไคว่ผู้สามีก็ทราบแต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ครั้นอยู่นานมาเวลาวันหนึ่ง กิมงึดตุดถามชีนไคว่ว่าตัวท่านตกมาอยู่ในเมืองเราช้านานหลายปีมาแล้ว คิดจะกลับไปบ้านเมืองบ้างหรือไม่ ชีนไคว่กับนางเฮงสีว่า เมื่อข้าพเจ้าตามสองกษัตริย์มาก็ด้วยความจงรักภักดี ครั้นสองกษัตริย์ไปต้องขังอยู่ที่เงาก๊กเสีย บิดาท่านขับไล่ข้าพเจ้าไม่มีที่จะอาศัยทำมาหากินยากจน เหลือประมาณก็คิดรำลึกถึงบ้านเมืองเดิม อยากจะใคร่ไปอยู่มิได้ขาด แต่บัดนี้ท่านเอาข้าพเจ้าผัวเมียมาเลี้ยงทำนุบำรุงมีความสุขสบายนักหนา แล้วลืมไม่ได้คิดถึงบ้านเมืองเดิม จะอยู่ฉลองคุณให้ท่านใช้ไปกว่าจะสิ้นชีวิตอยู่ที่นี่ กิมงึดตุดว่าคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า ต้นไม้สูงสักเท่าใด ๆ ใบและลูกก็คงหล่นอยู่ใต้ต้น บุคคลผู้ใด ๆ ถึงไปได้ดีที่เมืองอื่น ก็ยิ่งรำลึกถึงถิ่นฐานบ้านเมืองเดิมอยู่มิได้ลืม ท่านทั้งสองนี้ถ้าคิดถึงบ้านเมืองเดิมอยู่ จะกลับไปเราก็ไม่ขัดขวางจะให้ทหารไปส่ง จงบอกตามจริงเถิด ชีนไคว่ว่าการซึ่งคิดถึงถิ่นฐานเดิมดังนี้ก็เป็นธรรมดา ด้วยเป็นที่ฝังศพบิดามารดาปู่ย่าตายายพอได้เซ่นไหว้ตามฤดูปีเหมือนคนทั้งปวง ซึ่งท่านเมตตาเลี้ยงดูข้าพเจ้านี้บุญคุณเป็นที่สุดถึงจะตายก็ไม่ลืมพระคุณเลย กิมงึดตุดว่าท่านจะกลับไปก็ไม่ยากดอกถ้าไปหาสองกษัตริย์ที่เงาก๊กเสีย ทูลขอหนังสือสำคัญไปเป็นคู่มือแล้ว คังอ๋องซึ่งเป็นพระเจ้าซ้องเกาจงก็คงจะชุบเลี้ยงท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ถ้าท่านมีความสัตย์ปฏิญาณไม่ลืมความที่รักใคร่กันแล้ว เราก็จะดีใจนักหนา ชีนไคว่ได้ฟังก็คิดเห็นความว่า กิมงึดตุดจะให้ไปเป็นไส้ศึกอยู่ในแผ่นดินซ้อง เหมือนกับเตียปังเชียงจึงพูดว่าถึงตัวข้าพเจ้าไปอยู่ไกลท่านก็ไม่ลืมพระคุณเลย ถึงท่านจะให้ทำอย่างไรก็คงจะสนองคุณไปกว่าจะหาชีวิตไม่ กิมงึดตุดว่าท่านพูดแม่นยำอยู่ดังนี้แล้ว เราก็มีความขอบใจนัก จึงสั่งให้ทหารพาตัวชีนไคว่ไปที่ตำบลเงาก๊กเสีย ให้ผู้คุมปล่อยชีนไคว่เข้าไปพบกับสองกษัตริย์โดยดีอย่าให้ขัดขวางไว้ ทหารคนใช้กับชีนไคว่ก็คำนับลาพาไป กิมงึดตุดกับนางเฮงสีก็มีความอาลัย พูดจาเคล้าคลึงสั่งเสียการงานกันทุกสิ่งทุกอย่าง นางเฮงสีกระทำสัตย์สาบานให้กิมงึดตุดว่าจะคิดสนองคุณให้สมความปรารถนา กิมงึดตุดก็ปฏิญาณให้ว่า ถ้าเราได้เป็นใหญ่ในแผ่นดินซ้องแล้ว จะตั้งเจ้าให้เป็นที่กุยอุยมเหสีซ้าย พูดจาเอาคำมั่นสัญญากันแล้ว ก็กระทำการร่วมประเวณีกัน ครั้งนั้นเป็นเวลาจะจากกิมงึดตุดอุตส่าห์ยักย้ายท่าทางให้นางเกิดกระสันเสียว นางเฮงสีก็รับรองโต้ตอบเป็นอันดี เพื่อจะมิให้กิมงึดตุดลืมความปฏิพัทธ์ สั่งเสียอยู่เป็นช้านานยิ่งกว่าทุกคราว
ฝ่ายชีนไคว่ไปถึงตำบลเงาก๊กเสีย ผู้คุมก็ให้นั่งบนสาแหรกหย่อนลงไปในหลุมที่ขังกษัตริย์ทั้งสอง ชีนไคว่คุกเข่าลงคำนับกราบถวายบังคมทูลว่า ข้าพเจ้าตามเสด็จมาได้ความทุกข์ยากลำบากขัดสนเป็นที่สุด บัดนี้ได้ช่องแล้วจะกราบถวายบังคมลากลับไปบ้านเมือง ขอพระองค์จงได้เขียนหนังสือประทานให้ข้าพเจ้า ไปเป็นคู่มือด้วยเถิด จะได้ไปคิดการด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงยกทัพมาแก้ไขให้ได้พระองค์กลับไปดำรงบ้านเมืองอย่างเดิม ทูลแล้วก็เอากระดาษกับพู่กันถวายพระเจ้าซ้องคิมจง ทรงเขียนหนังสือให้มีความว่า ชีนไคว่ได้ติดตามมาบัดนี้จะลากลับไปบ้านเมือง ความทุกข์ยากลำบากของพระบิดาและตัวเราฉันใดชีนไคว่ก็รู้แจ้งประจักษ์อยู่ทุกประการ ทรงเขียนแล้วก็เข้าผนึกส่งให้ชีนไคว่ ไท้เซียงฮองจึงตรัสกับชีนไคว่ว่า เจ้าดูเอาเถิดความยากลำบากของเราอย่างไรนั้น ก็จงบอกคนทั้งปวงให้รู้ เราไม่รู้ที่จะสั่งข้อความสิ่งใด ตรัสแล้วก็ทรงกันแสงทั้งสองพระองค์ ชีนไคว่ก็คำนับลาขึ้นนั่งบนสาแหรก ผู้คุมชักขึ้นจากหลุม ชีนไคว่ก็กลับมาหากิมงึดตุด เล่าความซึ่งสองกษัตริย์เขียนหนังสือให้เป็นสำคัญนั้นให้ฟังทุกประการ กิมงึดตุดชวนชีนไคว่ นางเฮงสีเข้านั่งกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ครั้นเวลารุ่งเช้าให้ทหารพาชีนไคว่กับนางเฮงสี เดินออกจากเมืองไตกิมก๊ก มาถึงที่สำนักเจ้าเมืองและนายบ้านก็จัดโต๊ะมาเลี้ยงทุกแห่งทุกตำบลตลอดทางมาจนพ้นแดนฮวนเมืองไตกิมก๊ก ทหารซึ่งมาส่งนั้นจึงเอาห่อสิ่งของส่งให้ชีนไคว่กับนางเฮงสีว่า กิมงึดตุดสั่งมาว่าถ้าพ้นแดนเมืองไตกิมก๊กแล้วท่านจะไปในทางแผ่นดินซ้อง ของในห่อนี้จะได้ซื้อเสบียงอาหารเขากินไปตามทาง ชีนไคว่นางเฮงสีรับเอาห่อสิ่งของมาแก้ออกดูเห็นมีทองคำเพชรและหยกที่ดีต่าง ๆ คิดราคาประมาณสามหมื่นตำลึง ชีนไคว่กับนางเฮงสีผินหน้าไปข้างทิศเมืองไตกิมก๊ก แล้วก็คุกเข่าลงคำนับกิมงึดตุดสามครั้งก็ลาทหารออกเดินล่วงแดนแผ่นดินซ้องเข้าไปถึงด่านเมืองลูจิว ก็เข้าไปหาจงเปียผู้รักษาด่าน เล่าความแล้วเอาหนังสือของพระเจ้าซ้องคิมจงให้จงเปียดูเป็นสำคัญ จงเปียได้แจ้งความก็คิดสงสารสองกษัตริย์ยิ่งนัก จัดทหารพาชีนไคว่กับภรรยาบอกส่งไปเมืองนิ่มอัน เดินทางมาหลายวันถึงเมืองนิ่มอัน ชีนไคว่เข้าหาเจ้าพนักงานนำเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง ชีนไคว่ถวายหนังสือที่สองกษัตริย์ให้มา พระเจ้าซ้องเกาจงทอดพระเนตรทราบความแล้วจึงตรัสถามว่า สองกษัตริย์นั้นลังจู๊เอาไปกักขังไว้ได้ความลำบากอย่างไรบ้าง ชีนไคว่ทูลว่าสองกษัตริย์นั้นต้องขังอยู่ในหลุมที่ตำบลเงาก๊กเสีย ได้แลเห็นอยู่แต่ฟ้ากับดิน พระอาหารจะเสวยก็มีแต่ข้าวกับเนื้อกระบือเค็มผู้คุมส่งให้วันละครั้ง น้ำก็พอแต่เสวยที่จะอาบก็ไม่มี ที่ถ่ายอุจจาระก็อยู่ที่นั่นด้วย เกลือกกลั้วไปด้วยกลิ่นเหม็น เสื้อผ้าที่ทรงผู้คุมให้ก็ล้วนแต่เนื้อหยาบ ที่บรรทมก็บรรทมอยู่กับพื้นแผ่นดิน มีเสื่อปูรองกับหมอนไม้เป็นที่สังเวชยิ่งนัก ตัวข้าพเจ้าลังจู๊ขับไล่เสียไม่มีอาหารจะรับประทานเที่ยวเก็บฟืนรับจ้างเขาหาเลี้ยงชีวิตจึงได้รอดหนีกลับมาได้ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังจึงตรัสว่าตัวเจ้าผัวเมียหนีกลับมาให้เรารู้ ข่าวนี้ก็เป็นดีอยู่แล้ว ท่านเป็นคนมีกตัญญูรักเจ้านายเราขอบใจนักหนา รับสั่งตั้งให้ชีนไคว่เป็นที่ลิโปเซียจือขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบุ๋น ตั้งนางเฮงสีเป็นที่ยิปินฮูหยิน ชีนไคว่รับที่ตั้งเป็นขุนนางผู้ใหญ่แล้วก็ถวายบังคมลาออกไปอยู่บ้านตามตำแหน่ง ขณะนั้นศักราชเซียวเฮงได้สี่ปี นับแต่พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จมาอยู่เมืองนิ่มอัน ครั้นถึงเดือนเก้าเป็นงานปีสำหรับประชุมทหารออกแห่เรียกว่า ซึงกังเป็นพิธีประจำปีมาแต่โบราณ เฮงเอี๋ยนขุนนางผู้เฒ่าอายุเก้าสิบปี ได้บังคับบัญชาฝึกหัดนายทหารและทหารเลว จึงให้หมายแจกแต่บรรดาขุนนางนายทหารทั้งปวง ให้มาตระเตรียมการประชุมพร้อมกันที่สนามจะแห่ซึงกัง ถ้าผู้ใดขาดไม่มาจะเอาโทษ ขุนนางนายทหารเหล่านั้นก็มาพร้อมกันคอยอยู่ที่สนาม ขาดหน้าอยู่แต่เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันไม่ได้มา เฮงเอี๋ยนจึงใช้ให้ทหารไปตามหาตัว เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันบอกมาว่าจะตามเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงไปเที่ยวป่า เฮงเอี๋ยนได้ฟังก็มิได้ว่าประการใด ครั้นถึงเวลาก็จัดกระบวนทหารออกแห่พิธีซึ่งกังไปตามถนน
ฝ่ายเมียวโป้วกับเล่าเจียหงัน เวลานั้นเสพสุราเมาชวนกันขึ้นขี่ม้าไปตามทาง พอเห็นแห่พิธีซึงกังมาก็ลงจากม้าเข้าไปแอบประตูบ้านราษฎรดูแห่ พอเฮงเอี๋ยนมาถึงแลเห็นเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันแอบดูแห่อยู่ จึงให้ทหารไปเอาตัวมาถามว่าตัวท่านเป็นขุนนางฝ่ายทหาร ถึงวันประชุมเป็นการปีท่านก็ไม่มา เราให้คนไปเรียกก็บอกมาว่าจะตามเสด็จรักษาพระองคไปเที่ยวป่า เหตุไรจึงได้เมาสุรามาเที่ยวอยู่ตามอำเภอใจดังนี้ ท่านถือตัวว่าเราทำโทษไม่ได้หรือ เฮงเอี๋ยนก็สั่งให้ทหารจับตัวเมียวโป้วกับเล่าเจียหงัน ลงคว่ำเฆี่ยนที่กลางถนนคนละยี่สิบที แล้วสั่งให้เอาตัวไปขังไว้ เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันพูดอ้อนวอนว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าผิดจริง ขอท่านจงเอ็นดูอย่าได้เอาตัวไปขังให้ได้ความลำบากเลย เฮงเอี๋ยนจึงว่าเจ้าทั้งสองนี้ถือว่าเป็นคนโปรดไม่เกรงราชอาญาแผ่นดิน ถ้าต่อไปเบื้องหน้าทำละเมิดหมิ่นประมาทดังนี้อีกเราจะทูลขอเอาไปฆ่าเสีย พูดแล้วก็สั่งให้ทหารปล่อยตัวไป เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันถูกเฆี่ยนกลางถนนได้ความอัปยศยิ่งนักคิดแค้นเฮงเอี๋ยน ก็พากันเดินไปบ้านเมียวโป้วเข้าไปข้างในที่สงัดแล้วจึงปรึกษากันว่า แผ่นดินซ้องครั้งนี้มีคนเข้มแข็งอยู่ก็แต่งักฮุยกับฮั่นซีตงสองคนเท่านั้นแหละที่เรากลัวฝีมือและสติปัญญา แต่งักฮุยกับฮั่นซีตงก็ออกไปอยู่หัวเมืองไกล ขุนนางในเมืองหลวงทุกวันนี้เราหากลัวผู้ใดไม่ เราสองคนคุมทหารพวกพ้องไปล้อมบ้านจับเฮงเอี๋ยน ฆ่าแก้แค้นเสียให้ได้ แล้วตรงเข้าไปในวังล้อมจับเอาพระเจ้าซ้องเกาจงไปขังเสีย ขุนนางเหล่านั้นก็คงจะยอมเข้าด้วย เราคิดการดังนี้ท่านจะเห็นอย่างไร เล่าเจียหงันได้ฟังก็เห็นชอบจึงว่าจะทำการสิ่งไรก็ให้แน่นอน เร่งทำเสียโดยเร็วในเวลาค่ำวันนี้เถิด ถ้าโอ้เอ้รั้งรอไปก็คงจะเกิดภัยอันตรายขึ้น เมียวโป้ว เล่าเจียหงันปรึกษาพร้อมใจกันแล้วเล่าเจียหงันก็ลากลับมาบ้าน จัดทหารที่อยู่ในบังคับได้ว่ากล่าวนั้นเป็นการลับ ถือเครื่องศาสตราวุธเตรียมไว้ พอเวลาค่ำก็ออกเดินมาบ้านเมียวโป้วบรรจบพร้อมกันดึกประมาณสองยามเศษ เมียวโป้ว เล่าเจียหงันก็คุมทหารตรงไปบ้านเฮงเอี๋ยนกระทุ้งประตูบ้านเข้าไป เฮงเอี๋ยนกับบุตรภรรยานอนหลับไม่รู้ตัวพอตกใจตื่นขึ้น เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันก็ไล่ฆ่าฟันเฮงเอี๋ยนกับบุตรภรรยาตายเสียสิ้นทั้งบ้านชายหญิงประมาณเก้าสิบคนแล้ว เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันก็คุมทหารตรงไปที่พระราชวัง พอเวลารุ่งสว่างนายประตูไม่ทันรู้เหตุการณ์ก็เปิดประตูวังออกตามเคย เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันขับทหารกรูเข้าไปในวังได้ ขุนนางที่นอนรักษาประจำซองตื่นตกใจวิ่งเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่า เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันเป็นกบฏยกทหารเข้ามาในพระราชวังได้แล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ตกใจตื่นกันเป็นอลหม่าน วิ่งไปร้องบอกนางเล่าอ๋องเฮาว่า เมียวโป้ว เล่าเจียหงันเป็นกบฏยกทหารบุกรุกเข้ามาถึงตำหนักที่บรรทมแล้ว นางเล่าฮ่องเฮาได้ฟังก็ตกใจจึงคิดว่า เล่าเจียหงันนี้ก็เป็นลุงของเราจำจะออกไปพบฟังเหตุการณ์ดูก่อน ถึงเมียวโป้วจะทำอันตรายเราก็คงจะเกรงใจเล่าเจียหงันอยู่ นางเล่าฮ่องเฮาก็ออกจากตำหนักมาพบเมียวโป้วกับเล่าเจียหงัน เมียวโป้วจึงตะคอกขู่ถามว่า พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จไปอยู่ไหนจงบอกมาโดยเร็ว เราจะจับเอาตัวไปขังเสีย นางเล่าฮ่องเฮาได้ฟังจึงคิดว่าการครั้งนี้จวนตัวแล้ว ทหารซึ่งรักษาพระราชวังก็ไม่มีใครสู้รบต้านทานได้ จำจะต้องเอาใจดีต่อ จึงพูดกับเมียวโป้วว่าท่านคิดการทำให้พระเจ้าซ้องเกาจงตกพระทัยดังนี้ไม่ควร ซึ่งเฮงเอี๋ยนทำโทษแก่ท่าน พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบขัดเคืองเฮงเอี๋ยนเป็นอันมาก ซึ่งท่านฆ่าเฮงเอี๋ยนเสียแล้วนั้นก็ต้องตามกระแสดำริของพระเจ้าซ้องเกาจง ซึ่งท่านจะจับพระเจ้าซ้องเกาจงไปขังเสีย จะตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่นั้นต้องคิดการให้ตลอดก่อน ถ้างักฮุยและหัวเมืองทั้งปวงรู้ไปยกกองทัพมาที่ไหนท่านจะต้านทานเขาได้ ถ้าเอาพระเจ้าซ้องเกาจงไว้อย่าให้มีอำนาจ ท่านทำหนังสือรับสั่งปลอมไปถึงงักฮุยว่าพระเจ้าซ้องเกาจงประชวรจะมอบราชสมบัติให้ไทจือครอบครองเป็นกษัตริย์ต่อไป ให้งักฮุยและขุนนางนายทหารเข้ามาเฝ้าจะทรงปรึกษาด้วยราชการแผ่นดินที่จะมอบเวนราชสมบัติให้ไทจือ งักฮุยและขุนนางหัวเมืองที่เข้มแข็งเหล่านั้นรู้หนังสือรับสั่งก็คงจะมา ท่านจึงค่อยคิดจับฆ่าเสียให้สิ้น แล้วราชสมบัติก็คงเป็นของท่าน ทำไมกับพระเจ้าซ้องเกาจงเป็นคนโง่เขลา ท่านจะทำอย่างไรก็ได้หาต้องลำบากไม่ ข้าพเจ้าเห็นการณ์ดังนี้แล้วแต่ท่านจะตรึกตรอง เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันได้ฟังถ้อยคำ นางเล่าฮ่องเฮาชี้แจงให้สติก็ยินดี เมียวโป้วจึงพูดกับเล่าเจียหงันว่าหลานท่านคนนี้ฉลาดเฉลียวดีนัก ถ้าสำเร็จความปรารถนาได้เป็นใหญ่ในแผ่นดินแล้ว ข้าพเจ้าก็จะต้องเป็นหลานเขยท่าน เล่าเจียหงันได้ฟังก็หัวเราะเรียกเมียวโป้วว่าหลานเขย อย่าพูดเล่นเราจัดการใหญ่เสียก่อนเถิด เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันก็กลับออกมาพักอยู่ที่พระเจ้าซ้องเกาจงว่าราชการ สั่งทหารให้รักษาประตูวังไว้มั่นคงทุกประตู อย่าให้ผู้ใดแปลกปลอมเข้าออกได้ แล้วทำหนังสือปลอมรับสั่งว่าพระเจ้าซ้องเกาจงประชวรหนัก รับสั่งให้หางักฮุยและนายทหารหัวเมืองเข้ามา จะทรงปรึกษาด้วยการซึ่งมอบราชสมบัติให้ไทจือครอบครองต่อไป ทำแล้วก็เข้าผนึกมอบให้ทหารม้าใช้พวกของตัวแยกย้ายถือไป
ฝ่ายจูเซงฮุยเป็นที่เซียจือขุนนางฝ่ายบุ๋นแจ้งว่า เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน คิดกบฏทำหนังสือปลอมรับสั่งให้หางักฮุยเข้ามาก็ตกใจ กลัวว่างักฮุยไม่รู้จะเสียทีแก่พวกกบฏ จึงทำหนังสือบอกเรื่องความซึ่งเมียวโป้ว เล่าเจียหงันเป็นกบฏฆ่าเฮงเอี๋ยนขังพระเจ้าซ้องเกาจงไว้ในพระราชวังไปถึงงักฮุยทุกประการ ให้คนใช้สนิทรีบถือหนังสือเดินไปทั้งกลางวันกลางคืน
ฝ่ายงักฮุยครั้นกลับไปอยู่บ้านก็แต่งการมงคลให้งักฮุนกับบุตรสาวเคียงตีเศรษฐีอยู่กินเป็นสามีภริยากันแล้ว ครั้นอยู่มามารดางักฮุยป่วยเป็นโรคชราถึงแก่กรรม เมื่อจะเอาศพมารดาไปฝังนั้น พี่น้องร่วมสาบานก็มาประชุมช่วยงานศพเซ่นไหว้ตามธรรมเนียม ฝังศพเสร็จแล้ว ชวนพี่น้องเพื่อนฝูงไปเที่ยวป่า พอพบผู้ถือหนังสือของจูเซงฮุยมาส่งให้ งักฮุยเปิดหนังสือออกอ่านแจ้งความแล้วก็ตกใจ พากันรีบกลับมาบ้านเอาเงินสิบตำลึงให้ผู้ถือหนังสือไปซื้อเสบียงกินตามทาง สั่งความไปบอกกับจูเซงฮุยว่าเราจะตระเตรียมเรียกหานายทหารมาพร้อมแล้ว จึงจะยกเข้าไปเมืองหลวง ผู้ถือหนังสือก็คำนับลาไป จึงเขียนหนังสือบอกความตามหนังสือจูเซงฮุยให้มานั้นไปถึงฮั่นซีตง ณ เมืองยุนจิว แล้วสั่งงูเกากับกิดแชว่าเจ้าทั้งสองจงเอาหนังสือนี้ไปให้ฮั่นซีตงแล้วเลยไปเมืองนิ่มอัน คิดเข้าสามิภักดิ์อยู่กับเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ถ้ามันเชื่อถือสนิทแล้ว จึงคิดจับฆ่าเสียให้จงได้ งูเกาจึงว่าเมื่อแต่ก่อนพี่ท่านก็ได้ทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่า เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันเป็นคนไม่ซื่อตรง พระเจ้าซ้องเกาจงก็ไม่เชื่อมีแต่ความโง่ความเซอะจะไปช่วยทำไม อยู่บ้านเที่ยวเล่นเสียให้สบายดีกว่า ข้าพเจ้าไม่ไป งักฮุยจึงว่าเดิมเราได้ทำราชการยอมตัวเป็นข้าทหาร ท่านก็ได้ชุบเลี้ยงตั้งแต่งให้เป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดมียศศักดิ์ด้วยกันทั้งสิ้น ครั้งนี้ท่านได้ความทุกข์ร้อนเราจะไม่ไปช่วยก็ไม่ดี คนทั้งหลายเขาจะนินทาว่าไม่มีกตัญญูต่อเจ้าแผ่นดินเจ้าจงรีบไปโดยเร็วเถิด ก็กระซิบบอกอุบายให้งูเกาจะแจ้งทุกประการแล้วสั่งว่า ถ้าจับเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันได้แล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงจะรับสั่งตั้งให้เจ้าทั้งสองเป็นขุนนางรักษาพระองค์ก็ต้องรับที่ทำราชการ อย่าขัดขืนรับสั่ง งูเกาว่าซึ่งพี่ท่านใช้ก็จะต้องไปทำให้สำเร็จ ซึ่งว่าพระเจ้าซ้องเกาจงจะตั้งให้เป็นขุนนางนั้น ข้าพเจ้าไม่อยากได้ยศฐาศักดิ์ จะกลับมาบ้านเที่ยวเล่นให้สบายดีกว่า พูดแล้วงูเกากับกิดแชก็คำนับลารีบไปถึงเมืองยุนจิวบอกกับนายประตูให้เข้าไปแจ้งแก่ฮั่นซีตง ว่าเราชื่องูเกากับกิดแชจะขอเข้าไปหาด้วยเป็นการธุระร้อน นายประตูจะเรียกเอาเงินค่าบอกให้ได้ก่อนจึงจะให้เข้าไป งูเกาได้ฟังก็โกรธร้องตวาดด้วยเสียงอันดังอื้ออึงขึ้น ฮั่นซีตงอยู่ข้างในได้ยินเสียงอึงก็ให้คนใช้ออกมาดูเห็นงูเกากับกิดแชจึงถามว่า ท่านสองคนนี้มาแต่ไหนจึงได้อุ่นวายอื้ออึงดังนี้ งูเกาบอกว่าเราเป็นขุนนางนายทหารของงักฮุยแม่ทัพ ใช้ให้มาหาท่านเจ้าเมืองด้วยธุระร้อนสำคัญนัก นายประตูบิดพลิ้วจะเรียกเอาเงินค่าบอกก่อนจึงจะเข้าไปแจ้งความให้ จึงได้เกิดทุ่มเถียงกัน คนใช้ได้ความแล้วก็กลับเข้ามาแจ้งแก่ฮั่นซีตง ฮั่นชีตงให้ออกไปเชิญงูเกา กิดแช เข้ามาคำนับแล้วก็เอาหนังสือส่งให้
๔๗
ฮั่นซีตงรับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความก็ตกใจ จึงว่าท่านทั้งสองรีบไปก่อน คิดอ่านการไว้เถิด เราจะยกกองทัพเร่งตามเข้าไป งูเกา กิดแชก็คำนับลาออกจากเมืองยุนจิวไปถึงเมืองนิ่มอัน งูเกาพูดกับกิดแชว่าท่านจงหยุดอยู่นี่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปก่อน แล้วท่านจึงตามเข้าไปต่อภายหลัง งูเกาก็ขับม้าเข้าไปถึงหน้าประตูวังร้องด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้าเป็นทหารงักฮุย จะขอเข้าไปคำนับท่านผู้สำเร็จราชการ ขณะนั้นเมียวโป้วกับเล่าเจียหงัน มาตรวจทหารอยู่ที่ประตูวัง ได้ยินเสียงคนร้องเรียกก็ขึ้นบนเชิงเทิน เห็นงูเกาขี่ม้ามาแต่ผู้เดียว ก็สั่งให้ทหารเปิดประตูรับเข้าไป งูเกาลงจากหลังม้าคุกเข่าลงคำนับ เมียวโป้วกับเล่าเจียหงัน แล้วพูดว่า งักฮุยได้ทราบความว่า พระเจ้าซ้องเกาจงประชวรจะมอบราชสมบัติให้ไทจือ จึงใช้ให้ข้าพเจ้ารีบเข้ามาหาท่านฟังราชการ ช่วยท่านระงับผู้ซึ่งจะคิดกำเริบต่อแผ่นดิน แล้วสั่งให้ข้าพเจ้าพูดกับท่านเป็นความลับสำคัญข้อหนึ่ง ขอท่านจงให้ทหารออกไปเสียให้ห่าง เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ว่าทหารเหล่านี้เป็นคนสนิทเป็นที่ไว้ใจของเรา พูดไปเถิดหาเป็นไรไม่ งูเกาจึงว่างักฮุยได้สู้รบกับข้าศึกทำการอาสาพระเจ้าซ้องเกาจงจนได้ชัยชนะกิมงึดตุด กองทัพฮวนแตกยับเยินไป พระเจ้าซ้องเกาจงก็มิได้ยกความชอบพระราชทานบำเหน็จรางวัลยศฐาศักดิ์สิ่งใด ต้องกลับไปทำมาหากินอยู่ตามเดิม บัดนี้ท่านได้เป็นผู้สำเร็จราชการในเมืองหลวง จะยกไทจือมีอายุสามขวบขึ้นครองสมบัติราชการบ้านเมืองก็คงเป็นสิทธิ์แก่ท่าน งักฮุยจะขอพอได้มีผลประโยชน์ อย่าให้ต้องทำไร่นาหากินเลี้ยงชีวิต ได้ความลำบากเหมือนแต่ก่อนแล้วก็จะมีความยินดี เมื่อมีราชการศึกสงครามมาก็จะรับเป็นธุระอาสาท่านไปปราบปรามเอง เมียวโป้ว เล่าเจียหงันได้ฟังก็นิ่งคิดตรึกตรองดูความแต่หลังเห็นจริงด้วยถ้อยคำงูเกาก็ยินดี จึงว่าถ้าแม้นแม่ทัพของท่านพร้อมใจกับเราแล้ว ความสุขและผลประโยชน์ก็จะมีบริบูรณ์เหมือนกัน งูเกาว่าตัวข้าพเจ้านี้เป็นคนอนาถา อาสาเข้าทำศึกด้วยงักฮุยก็หมายจะได้ยศและสมบัติพอมีความสุข เลี้ยงมารดาและบุตรภรรยาให้เทียมหน้าคนทั้งหลายก็ไม่ได้ดังความปรารถนา ต้องกลับไปอยู่บ้านทำไร่รับจ้างเขาพอได้เงินมาเลี้ยงกันกินอยู่ทุกวัน เมียวโป้ว เล่าเจียหงันว่าข้อนั้นท่านอย่าเป็นทุกข์ ทำราชการอยู่กับเราแล้วเงินทองทรัพย์สมบัติถมไปเราจะให้ งูเกาก็ทำเป็นยินดี พอนายประตูเข้ามาบอกว่า กิดแชทหารของงักฮุยมาเรียกให้เปิดประตูรับอีกคนหนึ่ง งูเกาจึงพูดกับเมียวโป้ว เล่าเจียหงันว่า กิดแชคนนี้เป็นเพื่อนรักกันกับข้าพเจ้า ได้เป็นทหารทำศึกมากับงักฮุยฝีมือดี ครั้นไม่ได้บำเหน็จรางวัลก็ยากจน ไปเป็นโจรอยู่ที่เขาไทฮังซัว เมื่อข้าพเจ้ามาตามทางพบเข้าจึงได้ชวนให้ตามเข้ามา ถ้าข้าพเจ้าได้ดีมีผลประโยชน์แล้วก็จะได้ดีด้วยกัน เมียวโป้ว เล่าเจียหงันได้ฟังก็สั่งให้เปิดประตูรับ กิดแชเข้ามาคุกเข่าลงคำนับเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน แล้วพูดว่าข้าพเจ้ากับงูเกาได้สัญญาเป็นเพื่อนรัก มีก็จะมีด้วยกัน จนก็จะจนด้วยกัน ทราบว่างูเกาเข้ามาสามิภักดิ์กับท่านจึงได้ตามเข้ามา เมียวโป้วจึงว่าข้อที่ยากจนอนาถานั้นอย่าวิตก จงทำราชการอยู่ด้วยกันเถิด กิดแชก็ทำเป็นยินดีคำนับยอมตัวเข้าเป็นทหารอยู่กับเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน
ฝ่ายฮั่นซีตง จัดรวบรวมทหารพร้อมสรรพด้วยเครื่องศาสตราวุธเสร็จแล้วยกกองทัพมาถึงหน้าเมืองนิ่มอัน ขับม้าเข้าไปร้องประกาศที่ประตูเมืองว่า ขุนนางและราษฎรที่มีกตัญญูต่อพระเจ้าซ้องเกาจงอยู่แล้ว จงเร่งเปิดประตูเมืองรับ เราจะเข้าไปจับอ้ายสองคนกับพวกพ้องที่เป็นกบฏฆ่าเสีย ทหารซึ่งรักษาประตูเห็นกองทัพยกมาได้ยินฮั่นซีตงร้องพูดดังนั้น ก็รีบเอาความไปแจ้งกับเมียวโป้ว เล่าเจ้ยหงัน เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ยังนิ่งคิดตรึกตรอง ซึ่งจะจัดกองทัพออกไปสู้รบอยู่
ฝ่ายจูเซงฮุยได้กำหนดนัดของงักฮุยซึ่งสั่งคนใช้มาก็ตั้งใจคอยกองทัพงักฮุยและฮั่นซีตงอยู่ทุกวันทุกเวลา ครั้นได้แจ้งว่า ฮั่นซีตงยกกองทัพมาถึงหน้าเมืองแล้ว ก็คุมทหารพวกพ้องของตัวไปฆ่าทหารซึ่งรักษาประตู เปิดประตูเมืองออกรับกองทัพฮั่นซีตงเข้าเมืองได้ นำไปล้อมพระราชวังเข้าไว้ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่แตกหนีเข้าไปแจ้งกับ เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ว่าจูเซงฮุยเปิดประตูเมืองรับฮั่นซีตงยกกองทัพเข้าเมืองได้ บัดนี้มาตั้งล้อมวังเข้าไว้แล้ว เมียวโป้ว เล่าเจียหงันได้ฟังก็ตกใจตะลึงอยู่ทั้งสองคน งูเกาเห็นได้ทีก็เข้ารับอาสาว่าข้าพเจ้าจะออกไปจับจูเซงฮุยมาให้ท่านจงได้ เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ก็มีความยินดีจัดอาวุธส่งให้งูเกา กิดแช ถือจะออกไปสู้รบกับข้าศึก ก็พากันมาหน้าประตูวัง งูเกาเห็นเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันไม่สงสัยระวังตัว งูเกาก็โดดโถมเข้าจับเมียวโป้ว กิดแชโถมเข้าจับเล่าเจียหงันไว้ได้ทั้งสองคน แล้วร้องประกาศว่าผู้ใดอย่าวุ่นวาย ถ้าไม่กลัวความตายก็เข้ามาสู้รบกัน ข้างพวกพ้องของเมียวโป้ว เล่าเจียหงันก็กรูกันจะเข้าแย่งชิงเอาเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน
ฝ่ายขุนนางนายทหารที่เป็นคนเดิมของพระเจ้าซ้องเกาจงตกอยู่ในพระราชวังนั้นก็เข้าช่วยงูเกา กิดแช สู้รบต้านทานไว้ บ้างก็ไปแย่งชิงเปิดประตูวังรับฮั่นซีตง พอฮั่นซีตงเข้ามาในพระราชวังได้ ให้ทหารไล่จับพวกพ้อง เมียวโป้ว เล่าเจียหงัน ซึ่งเป็นกบฏได้สิ้น งูเกากับกิดแชก็เอาตัวเมียวโป้ว เล่าเจียหงันมาให้ฮั่นซีตง ฮั่นซีตงให้เอาตัวเมียวโป้ว เล่าเจียหงันกับพวกพ้องซึ่งร่วมคิดกันเป็นกบฏไปฆ่าเสีย แล้วให้ทหารไปล้อมบ้านเมียวโป้ว เล่าเจียหงัน จับบุตรภรรยาญาติพี่น้องบ่าวไพร่ฆ่าเสียสิ้นทั้งสองบ้าน ครั้นปราบพวกกบฏสำเร็จแล้ว ฮั่นซีตงกับขุนนางนายทหารทั้งปวงก็เข้ามาประชุมพร้อมกันในที่ว่าราชการ เชิญเสด็จพระเจ้าซ้องเกาจงออกมา ขุนนางข้าราชการก็กราบถวายบังคมพร้อมกัน พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า เมียวโป้ว เล่าเจียหงันคิดกบฏจะกำจัดเราเสีย แย่งชิงเอาสมบัติตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน ฮั่นซีตงยกกองทัพมาช่วยทัน เราจึงไม่เป็นอันตราย ความชอบมีเป็นอันมาก ตั้งให้ฮั่นซีตงเป็นที่คีอ๋อง ไปรักษาเมืองยุนจิวอยู่ตามเดิม และงูเกากับกิดแชจับเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันได้ก็มีความชอบมาก รับสั่งจะตั้งให้งูเกากับกิดแชเป็นที่โตวต๊กขุนนางนายทหารใหญ่ฝ่ายซ้ายขวาพนักงานรักษาพระองค์แทนที่เมียวโป้ว กับเล่าเจียหงัน งูเกาได้ฟังรับสั่งจึงพูดขึ้นในท่ามกลางขุนนางข้าราชการว่า งักฮุยผู้พี่ข้าพเจ้าได้ทูลไว้แต่ก่อนว่า เมียวโป้วกับเล่าเจียหงันเป็นคนไม่ซื่อตรง ถ้าเลี้ยงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นก็คงจะเกิดยุคเข็ญเพราะพระเจ้าซ้องเกาจงไม่เชื่อ ครั้งนี้งักฮุยใช้ให้ข้าพเจ้ามาช่วยจึงได้มา บัดนี้การปราบพวกกบฏก็สำเร็จแล้วจะกลับไปแจ้งความกับงักฮุย ซึ่งจะตั้งให้เป็นขุนนางนั้น ข้าพเจ้าทั้งสองไม่อยากจะได้ยศศักดิ์ของพระเจ้าซ้องเกาจง พูดดังนั้นแล้วงูเกากับกิดแชก็ลุกขึ้นกราบถวายบังคมลาออกจากหน้าพระที่นั่งมาขึ้นม้ากลับไปเมืองทึงอิมกุ้ย พระเจ้าซ้องเกาจงครั้นเห็นงูเกา กิดแชไม่รับเป็นที่ขุนนางกลับไปเสียแล้ว ก็รับสั่งให้เอาศีรษะเมียวโป้ว เล่าเจียหงันไปเซ่นศพเฮงเอี๋ยนให้จัดหีบใส่ศพเฮงเอี๋ยนไปฝังให้มียศเหมือนอย่างศพเจ้า
ฮั่นซีตงครั้นสำเร็จราชการปราบกบฏแล้ว ก็กราบถวายบังคมลายกกองทัพกลับเมืองยุนจิว ขณะนั้นศักราชเซียวเฮงคือพระเจ้าซ้องเกาจงมาอยู่เมืองนิ่มอันได้เจ็ดปี บ้านเมืองค่อยเรียบร้อยมีความสุขขึ้น ยังมีนายโจรสามพวกทั้งอยู่แขวงเมืองซัวตั๋งที่ตำบลเขาเกาเลงซัว ตัวนายชื่อเอียไจเฮงพวกหนึ่งตั้งอยู่ที่ไทโอ๋วในทะเลสาบ แขวงเมืองโฮวจิว ตัวนายชื่อเซกฮวง หลอกัง เซียะเซียนสามคน พวกหนึ่งตั้งอยู่ที่ทองเทงโอ๋วในทะเลสาบแขวงเมืองโอวก๊วง ตัวนายชื่อเอียเอียวพวกหนึ่ง โจรสามพวกนี้เที่ยวตีปล้นราษฎรอยู่เนือง ๆ เอียเอียวนั้นตีเอาเมืองโอวก๊วงฆ่าเจ้าเมืองตาย ผู้รักษาเมืองซัวตั๋งเมืองโฮวจิวมืหนังสือบอกข่าวราชการเข้ามาเมืองนิ่มอัน เจ้าพนักงานนำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบก็ตกพระทัย ตรัสถามขุนนางทั้งปวงว่าท่านผู้ใดมีสติปัญญาคิดอ่านประการใดบ้าง เตียตงจึงกราบทูลว่าพวกโจรสามพวกนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าพ้นจากงักฮุยแล้วเห็นจะปราบปรามไม่ได้ พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสว่า เดิมเราก็จะให้งักฮุยทำราชการอยู่ในเมืองหลวงเขาก็ไม่ยอม เมื่องูเกากับกิดแชเข้ามาจับเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันได้ เราจะตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารใหญ่ งูเกากับกิดแชก็ไม่รับพากันกลับไปเสีย งักฮุยกับพวกพ้องของเขาไม่อยากทำราชการ ครั้นจะมีหนังสือไปให้หาก็กลัวจะไม่มา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดดี ขุนนางเหล่านั้นก็พากันนิ่งอยู่ทั้งสิ้น พระเจ้าซ้องเกาจงตันพระทัย ก็เสด็จขึ้นไปตำหนักนางงุยฮ่องเฮา นางงุยฮ่องเฮาเห็นพระเจ้าซ้องเกาจงพระพักตร์มัวหมองไม่แช่มชื่นเหมือนทุกวัน จึงทูลถามว่าเวลาวันนี้มีกิจราชการสิ่งอันใดหรือ พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า มีหนังสือบอกหัวเมืองเข้ามาว่าพวกโจรกำเริบใหญ่ขึ้นถึงสามตำบล เราปรึกษาขุนนางเขาว่าจะไปหางักฮุยมาจึงจะปราบปรามพวกโจรได้ เราวิตกอยู่ว่าจะมีหนังสือไปหางักฮุยกลัวเขาจะไม่มา นางงุยฮ่องเฮาทูลว่าการแต่เพียงนี้หาควรจะทรงวิตกไม่ ข้าพเจ้าปักธงมังกรไว้คันหนึ่งจะถวายพระองค์ รูปมังกรนั้นปักแล้วแต่ตัวหนังสือยังไม่ได้ปัก ถ้าพระองค์จะพระราชทานให้งักฮุยแล้วข้าพเจ้าจะปักเป็นตัวหนังสือสี่อักษรเรียกว่าจินตงโปก๊ก แปลอธิบายว่ามีใจรักใคร่บ้านเมืองโดยสุจริต คิดบำรุงแผ่นดินด้วยความซื่อสัตย์ ถ้างักฮุยได้ประทานธงอันนี้แล้วก็จะมีความยินดี สมกับใจเขาที่ซื่อสัตย์กตัญญูต่อแผ่นดินคงจะเข้ามาเฝ้าพระองค์เป็นแน่ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ยินดี เร่งให้นางงุยฮ่องเฮาปักธงสี่อักษร แล้วสั่งให้เจ้าพนักงานทำหนังสือไปพระราชทานธงให้งักฮุยเป็นเกียรติยศ แล้วให้รีบเข้ามาเฝ้าโดยเร็ว ครั้นเจ้าพนักงานทำหนังสือรับสั่งแล้ว ก็จัดข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งกับธงไปให้งักฮุย ณ เมืองทึงอิมกุ้ย
ฝ่ายงูเกากับกิดแชกลับไปถึงก็แจ้งความตามซึ่งได้จับเมียวโป้วเล่าเจียหงันได้ พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งจะตั้งให้ข้าพเจ้าทั้งสองเป็นที่ขุนนางแทนเมียวโป้วกับเล่าเจียหงันอยู่รักษาพระองค์ ข้าพเจ้าทั้งสองไม่ยอมอยากได้ยศของพระเจ้าซ้องเกาจง ก็พากันกลับมาเสีย งักฮุยว่าเจ้าสองคนนี้เงอะงะขัดรับสั่งต่อหน้าที่นั่งดังนี้ไม่ควรเลย พระเจ้าซ้องเกาจงจะขัดเคืองประการใดก็ไม่รู้ งูเกากับกิดแชจึงว่า เมื่อพระเจ้าซ้องเกาจงจะตั้งให้เป็นขุนนางนั้น ข้าพเจ้าตรึกตรองดูว่าธรรมดาพระเจ้าแผ่นดินโง่เขลาแล้ว ขุนนางจะเจริญมียศศักดิ์อยู่ก็แต่พวกกังฉิน ถ้าเป็นพวกตงฉินแล้วก็คงจะมีอันตรายด้วยเหตุความอิจฉาต่าง ๆ ข้าพเจ้าจึงไม่ยอมรับ ด้วยพวกเราพี่น้องทั้งหลายไม่ได้ประพฤติกลับกลอกประจบประแจงเหมือนพวกกังฉินทั้งปวง งักฮุยได้ฟังก็นิ่งอยู่
ฝ่ายขุนนางข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาถึงเมืองทึงฮิมกุ้ยก็ไปบ้านงักฮุย งักฮุยออกมาเชิญหนังสือรับสั่งกับธงไปวางไว้บนโต๊ะแล้วตั้งเครื่องบูชาคำนับเปิดผนึกหนังสือรับสั่งออกอ่านมีความว่า เราพระเจ้าซ้องเกาจงผู้ซึ่งเทพยดาฟ้าดินตกแต่งให้เป็นกษัตริย์ครอบครองแผ่นดินซ้อง เปรียบเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มีใบอันปกป้องแสงพระอาทิตย์เป็นที่ร่มเย็นแก่ชนทั้งหลาย บัดนี้เป็นคราวฤดูแล้งดอกใบกิ่งก้านเล็กน้อยจึงได้ร่วงหล่นไปสิ้น เหลืออยู่แต่ต้นยังสดอยู่ควรจะมีดอกใบต่อไปเมื่อภายหน้า ขุนนางที่ซื่อตรงก็คงคิดเห็นเหตุการณ์ ตัวเรานี้ไม่รู้กิจการบ้านเมืองทั้งปวง จึงได้ความลำบากยากแค้นไม่รู้วาย คนทั้งปวงเขาเห็นว่าต้นไม้ไม่มีดอกมีใบแล้วก็เพิกเฉยทิ้งเสีย แต่ตัวท่านคนเดียวนี้มีความนับถือ เห็นว่าเราเป็นพืชพันธุ์ใม้ใหญ่ เคยได้พึ่งร่มเย็นมาแต่ก่อน จึงได้ยกกองทัพไปรบกับกิมงึดตุดปราบปรามข้าศึกพ่ายแพ้ไป เราก็คิดถึงบุญคุณจะตั้งแต่งให้เป็นขุนนางตัวท่านและพวกท่านก็ไม่ยอมรับ บัดนี้พวกโจรกำเริบขึ้นถึงสามตำบล กระทำข่มเหงตีปล้นราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนนัก ขอท่านได้มีความเมตตาเอ็นดูแก่ราษฎร และมีความกตัญญูต่อแผ่นดินได้รับเอาธงอาญาสิทธิ์นี้ไว้เป็นเกียรติยศ แล้วรีบเข้ามาเมืองนิ่มอัน ปรึกษาราชการที่จะมายกกองทัพไปปราบปรามพวกโจรซึ่งเป็นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินให้ราบคาบ งักฮุยอ่านหนังสือรับสั่งแจ้งความแล้วก็คลี่ธงออกดู เห็นปักเป็นตัวมังกรและอักษรสี่ตัว เป็นของศักดิ์สูงก็ยินดีคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดกับข้าหลวงว่า ท่านจงกลับไปกราบทูลก่อนเถิด ว่าข้าพเจ้าจะไปเที่ยวร้องเรียกนายทหารพร้อมแล้วจึงจะยกตามไปต่อภายหลัง ข้าหลวงผู้ถือหนังสือก็ลากลับไป งักฮุยให้หาแต่บรรดาพี่น้องทั้งปวงมาพร้อมกันแล้ว ก็เล่าความตามหนังสือรับสั่งและพระราชทานธงอาญาสิทธิ์ให้ แล้วพูดว่าบรรดาพี่น้องทั้งหลายจงจัดแจงการให้พร้อม เราจะยกเข้าไปเมืองนิ่มอัน งูเกาจึงพูดว่าเจ้านายเช่นนี้พี่ท่านจะละเมอนับถือไปทำไม ถึงคราวสบายก็ไม่ได้คิดถึงพวกเราเลยแต่สักนิดหนึ่ง เมื่อมีทุกข์ขึ้นแล้วก็ร้องหาพูดยกยอให้ยศศักดิ์ไปต่าง ๆ ถึงจะไปทำราชการปราบข้าศึกให้เหน็ดเหนื่อยแทบประดาตายก็ไม่มีผลประโยชน์สิ่งใด พี่อย่าไปเลยอยู่บ้านเสียดีกว่า งักฮุยจึงว่าเจ้านี้พูดไม่ถูก ตั้งแต่โบราณมาถ้าผู้ใดมีกตัญญูทำนุบำรุงให้พระมหากษัตริย์เจริญราษฎรมีความสุขแล้ว ก็เป็นที่สรรเสริญชื่อเสียงของคนผู้นั้นไปแก่ชนทั้งปวงหลายพันปีไม่รู้สิ้นสุด ครั้งนี้บ้านเมืองเกิดยุคเข็ญ ข้าศึกฮวนยกเข้ามาตีได้เมืองจับเอาทั้งสองกษัตริย์ไป ราษฎรระส่ำระสายคบกันเป็นโจรตั้งพวกตั้งเหล่าเบียดเบียนกันและกัน ให้ได้ความเดือดร้อนไปทั่วทั้งแผ่นดิน ตัวเราท่านเกิดมาเป็นมนุษย์ประจวบความยุคเข็ญแล้ว ก็ต้องทำราชการให้มีชื่อเสียงปรากฏไว้เหมือนท่านแต่ก่อน ๆ จึงจะชอบซึ่งจะมานิ่งนอนหาความสุขคอยท่าวันตายอยู่นั้นไม่ควร ท่านอย่าได้พูดมากไปเลย จงเร่งจัดแจงการให้พร้อมเถิดเราจะรีบยกไป ครั้นถึงวันฤกษ์ดีงักฮุยกับพี่น้องทั้งหลายก็ยกออกจากบ้าน ผู้รักษาเมืองทึงอิมกุ้ยกับชาวบ้านก็พากันหาข้าวของมาตามส่งงักฮุยเป็นอันมาก งักฮุยจึงพูดกับเจ้าเมืองและชาวบ้านนั้นว่า ซึ่งท่านทั้งหลายมีความเมตตารักใคร่นั้น ข้าพเจ้าขอบใจยิ่งนัก ขอฝากบ้านเรือนและบุตรภรรยาข้าพเจ้าด้วยเถิด งักฮุยก็เดินกองทัพไปถึงเมืองยุนจิว ฮั่นซีตงแจ้งว่างักฮุยมาก็ออกไปเชิญงักฮุยเข้าไปในเมืองจัดที่ให้นั่งอยู่ตามสมควร งักฮุยก็เล่าความตามหนังสือรับสั่งให้ฮั่นซีตงฟังทุกประการ แล้วฮั่นซีตงก็จัดโต๊ะมาเลี้ยงงักฮุยและนายทหารกินพร้อมกัน สนทนาพูดจากันเป็นที่สบายแล้วงักฮุยก็ลา ฮั่นซีตงตามออกมาส่งถึงนอกเมืองแล้วก็กลับไป งักฮุยเดินทางถึงเมืองนิ่มอันก็เข้าไปในพระราชวังบอกให้เจ้าพนักงานทูลเบิก พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบแล้วก็รับสั่งให้หางักฮุยเข้าไปเฝ้า งักฮุยเข้าไปถึงคุกเข่าลงกราบถวายบังคม พระเจ้าซ้องเกาจงจึงตรัสว่าพวกโจรพากันกำเริบใหญ่ขึ้นถึงสามตำบล ท่านจงยกกองทัพไปปราบปรามเสียให้เรียบร้อยเถิด จึงรับสั่งตั้งให้งักฮุยเป็นแม่ทัพมียศเต็มตามตำแหน่งเดิม สั่งให้เปียโป้ว โหวโป้วขุนนางนายบัญชี เกณฑ์ทหารมอบให้งักฮุยสิบหมื่นพร้อมทั้งเสบียงอาหาร แล้วรับสั่งถามงักฮุยว่าท่านจะยกกองทัพไปปราบโจรพวกไหนก่อน งักฮุยทูลว่าข้าพเจ้าคิดไว้ว่าจะยกไปเมืองซัวตั๋งกำจัดเอียไจเฮงซึ่งอยู่ที่เขาเกาเลงซัวเสียก่อนจึงจะยกไปที่ไทโอ๋ว ถ้ากำจัดโจรที่ไทโอ๋วเรียบร้อยแล้วจึงจะยกไปปราบปรามโจรที่ตั้งอยู่ที่ทองเทงโอ๋ว พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ทรงมีความยินดียิ่งนัก จึงทรงรินสุราพระราชทานให้งักฮุยกินสามถ้วย แล้วก็ตรัสประทานพรให้มีชัยชนะแก่ข้าศึกศัตรู งักฮุยก็กราบถวายบังคมลาออกมาพักอยู่ที่ท้องสนาม จัดทหารสิบหมื่นพร้อมด้วยเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหาร ให้งูเกาคุมทหารสามพันเป็นกองทัพหน้ายกไปก่อนให้ งักฮุนคุมทหารเป็นกองลำเลียงยกล่วงหน้าไปคอยรับเป็นระยะ งักฮุน งูเกาคำนับลามาจัดทหารและข้าวเสบียงพร้อมแล้วก็ยกไป แล้วงักฮุยก็ออกเดินกองทัพใหญ่รอนแรมไปตามระยะทาง
ฝ่ายงูเกายกกองทัพไปใกล้จะถึงเมืองซัวตั๋ง ทหารที่นำหน้ากลับลงมาบอกว่าใกล้จะถึงเขาเกาเลงซัวที่นายโจรอยู่แล้ว งูเกาสั่งว่าพวกเราอย่าเพิ่งตั้งค่าย ตรงเข้าตีหักเอาชัยชนะเสียให้ได้ก่อนจึงตั้งค่าย งูเกาก็คุมทหารเร่งเดินเข้าไปถึงชายเขา พวกโจรเห็นก็แจ้งความกับเอียไจเฮงว่ามีกองทัพยกมา เอียไจเฮงขึ้นม้าคุมทหารออกมาร้องถามว่าท่านที่ยกมานี้ชื่อใดแซ่ไร จะมาหาที่ตายหรือ งูเการ้องตอบไปว่าตัวเราคืองูเกา เป็นทหารเอกของงักฮุยแม่ทัพใหญ่จะมาจับตัวนายโจรที่เขาเกาเลงซัวนี้ฆ่าเสีย เอียไจเฮงจึงว่า ท่านกับเราไม่ควรคู่จะกัน จงกลับไปบอกให้งักฮุยนายท่านมารบกับเรา งูเกาได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปเอากระบองตีเอียไจเฮง เอียไจเฮงเอาทวนป้องปัดไว้รบกันได้ประมาณสิบเพลง งูเกาทานกำลังเอียไจเฮงไม่ได้ก็ขับม้าหนี เอียไจเฮงก็มิได้ไล่ติดตามไปพาทหารกลับเข้าอยู่เขาตามเดิม งูเกาไม่เห็นนายโจรไล่ตามมา ก็ให้ทหารตั้งค่ายลงห่างเขาเกาเลงซัวประมาณทางสิบลี้คอยท่ากองทัพงักฮุยอยู่
ฝ่ายงักฮุยยกกองทัพใหญ่มาถึง งูเกาก็ออกไปรับคำนับแล้วเล่าความว่า นายโจรนั้นรูปร่างหน้าตาดีขี่ม้าขาวถือทวนด้ามเงินมีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าต้านทานไม่ได้จึงได้ขับม้าหนี นายโจรใจดีไม่ไล่ตาม พาทหารกลับเข้าเขา นายทหารพี่น้องเหล่านั้นได้ฟังก็พากันหัวเราะว่า พี่งูเกานี้ยกกองทัพล่วงหน้ามาคราวไรก็อัปราชัยแก่ข้าศึกทุกครั้ง งักฮุยจึงถามว่านายโจรนั้นชื่อไร งูเกาว่าข้าพเจ้าหาทันได้ถามชื่อไม่ งักฮุยว่า ตัวเจ้ากับเราก็เคยทำศึกสงครามมาด้วยกันหลายครั้งแล้ว จะรบสู้กับข้าศึกทำไมจึงไม่ถามชื่อและแซ่ให้รู้ ถ้าแม้นได้ชัยชนะข้าศึกตายจะเอาชื่อและแซ่อันใดไปจดบัญชีความชอบ และเอียไจเฮงนั้นเจ้าจำเขาไม่ได้หรือ เมื่อครั้งเราเข้าไปเมืองเปียนเหลียงทดลองเพลงอาวุธที่สนามหลวงนั้น เจ้าได้ไปสู้รบกับเอียไจเฮงแล้วร้องเรียกให้เราช่วยว่าสองคนนี้เขาจะแย่งชิงเอาที่จอหงวนไปเสียแล้ว นั้นแหละคือตัวเอียไจเฮงคนนี้ งูเกาว่าข้าพเจ้าลืมไปจำไม่ได้เห็นจะไม่ใช่คนนี้ดอกกระมัง งักฮุยได้ฟังก็หัวเราะ ว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะไปพูดเกลี้ยกล่อมให้เอียไจเฮงสามิภักดิ์อยู่โดยดี งักฮุยก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายเรียงค่ายงูเกาไป ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุยก็ให้ทหารจัดสรรพกระบวนงดงามพรักพร้อมจะยกไปให้เป็นสง่าแก่ข้าศึกนายทหารทั้งปวงจึงว่าจะฆ่าไก่ตัวหนึ่ง หาต้องเอามีดฆ่าโคฆ่ากระบือไปเชือดไปฟันไม่ ให้แต่พวกข้าพเจ้าไปก็จะจับตัวมาได้ งักฮุยจึงว่าท่านทั้งหลายยังไม่รู้ มิใช่เราจะแย่งชิงเอาความชอบนั้นเมื่อไร ด้วยเอียใจเฮงมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งใจก็สัตย์ซื่อองอาจ เราอยากจะใคร่ได้ไว้ช่วยทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินด้วยกัน ถ้าครั้งนี้เรายกไปสู้รบจะแพ้และชนะประการใดก็ดี ท่านทั้งหลายอย่าได้เข้าไปช่วยเลย ถ้าผู้ใดไม่ฟังห้ามจะเอาตัวเป็นโทษตามคำสั่งแม่ทัพ นายทหารทั้งปวงจึงว่าข้าพเจ้าจะขอติดตามออกไปดูให้รู้ชั้นเชิงฝีมือกระบวนรบของเอียไจเฮงนายโจร งักฮุยว่าเจ้าจะออกไปดูก็ตามใจเถิดแต่อย่าได้ช่วยเลย งักฮุยก็ขึ้นม้าถืออาวุธเดินกระบวนไปถึงหน้าเขา
ฝ่ายเอียไจเฮงนายโจรแจ้งว่ามีกองทัพยกมาก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธคุมทหารยกออกไป งักฮุยแลเห็นเอียไจเฮงแต่งตัวใส่เกราะเงิน หมวกเงินปักหางไก่ฟ้าขี่ม้าขาวรูปร่างโตใหญ่ หน้าตางดงามมีหนวดห้าหย่อมดูเข้มแข็งเป็นสง่านัก จึงร้องถามเอียไจเฮงว่าท่านกับเราจากกันมาช้านานนักหนา บัดนี้สบายอยู่ดอกหรือ เอียไจเฮงตอบว่าท่านอย่ามาพูดประจบประแจง เราได้รู้จักกับท่านเมื่อไร พบกันที่ไหน งักฮุยว่าท่านลืมไปเสียแล้วหรือ เมื่อเข้าไปซ้อมทดลองฝีมือที่สนามในเมืองเปียนเหลียงครั้งนั้นจริงหรือไม่ เอียไจเฮงจึงถามว่าท่านนี้หรือที่ฆ่าชาเลียงอ๋องตาย งักฮุยว่าคือตัวเรานี้แหละ มีความอยู่ข้อหนึ่งจะพูดให้ท่านฟัง ตัวท่านก็มีเชื้อตระกูลรูปร่างงดงามสติปัญญาและฝีมือก็เข้มแข็งมาเป็นโจรอยู่ดังนี้ จะมิเสื่อมเสียตระกูลปู่เและบิดาไปหรือ ถึงตัวท่านจะตายชื่อเสียงก็ไม่ปรากฏเหมือนท่านผู้เฒ่าต้นตระกูลของท่าน ถ้ามาสามิภักดิ์เข้าทำราชการช่วยปราบปรามข้าศึกศัตรูในแผ่นดินรับสองกษัตริย์กลับมาเมืองได้ ก็จะมียศศักดิ์ใหญ่ชื่อเสียงปรากฏเหมือนต้นตระกูลของท่านที่สืบมาแต่ก่อน ซึ่งได้อาสาทำนุบำรูงแผ่นดินซ้องต่อ ๆ มาหลายชั่ว เอียไจเฮงได้ฟังก็หัวเราะว่า ซึ่งท่านพูดมานี้ดูเหมือนประมาทว่าเราไม่รู้จักการงาน เดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้นั้นมีแต่เชื่อฟังขุนนางกังฉินที่ไม่ซื่อตรงไปฝ่ายเดียว ยุยงให้สร้างพระราชวังเสียเงินทองเป็นอันมาก เบียดเบียนเอาแก่ราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนบ้านเมืองจึงไม่มีสุข ครั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ออกนอกราชสมบัติมอบบ้านเมืองให้พระเจ้าซ้องคิมจงครองแผ่นดินต่อมา พระเจ้าซ้องคิมจงก็คงเชื่อถือแต่ขุนนางกังฉินประจบประแจงสอพลอเหมือนพระราชบิดา ไม่เอาใจใส่ในราชกิจการงานทั้งปวง ไพร่บ้านพลเมืองได้ความคับแค้น จนกิมงึดตุดยกกองทัพมา เตียปังเชียงขุนนางกังฉินเข้าเป็นไส้ศึกล่อลวงพระเจ้าไท้เซียงฮอง ซ้องคิมจงออกไปให้ข้าศึกจับเอาไปขังไว้ที่เมืองฮวน บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงได้ครองราชสมปัติ ก็มึนตึงโง่เขลา ขุนนางที่มีสัตย์ซื่อเพ็ดทูลสิ่งใดก็ไม่เชื่อฟัง ถือแต่ขุนนางกังฉินสอพลอไปตามกัน ซึ่งตัวท่านจะถือมาเป็นขุนนางอาสาทำศึก เอาชีวิตเข้ามาฝ่าคมอาวุธอยู่ดังนี้ เห็นจะเหนื่อยเสียเปล่า มาประพฤติอย่างเราให้เป็นโสดแก่ใจไม่มีผู้บังคับใช้สอยเห็นจะดีกว่า ถ้ามีวาสนาก็คงจะได้เป็นใหญ่ขึ้นในแผ่นดิน งักฮุยว่าซึ่งท่านพูดดังนี้ไม่ถูก ผู้ที่เป็นเหล่าขุนเหล่านางมาแต่ก่อนก็ต้องนับถือเจ้านาย บุตรก็ต้องนับถือมีกตัญญูต่อบิดามารดา ตัวเราท่านทั้งหลายเกิดมาในแผ่นดินซ้อง ก็ต้องช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินบ้านเมืองราษฎรให้เป็นสุข แซ่เอียเชื้อวงศ์ของท่านเป็นเหล่าทหารแม่ทัพซื่อตรงต่อแผ่นดิน อาสาดับยุคเข็ญปราบข้าศึกมาถึงสองชั่วสามชั่ว ชื่อเสียงก็ยังปรากฏมีผู้สรรเสริญอยู่จนทุกวันนี้จริงหรือไม่ เอียไจเฮงว่าท่านพูดนี้ก็จริงอยู่ เดิมเราก็คิดจะเข้าไปทำราชการให้มีชื่อเสียงสืบตระกูลต่อไป ครั้นเข้าไปถึงเมืองหลวงเห็นเจ้าแผ่นดินและขุนนางไม่เป็นเรื่อง จึงได้กลับออกมาตั้งตัวอยู่ในเขาและป่าก็มีชื่อเสียงปรากฏเหมือนกัน ท่านอย่าพูดมากไปเลย จงมาสู้รบกันให้เห็นฝีมือเถิด งักฮุยว่าเราจะขอสัญญาเสียก่อนจึงจะรบให้รู้ฝีมือตัวต่อตัว อย่าให้ผู้ใดเข้าช่วยเลยเป็นอันขาด เอียไจเฮงว่าท่านสัญญาดังนี้ดีนัก ก็สั่งให้พวกโจรบริวารกลับเข้าไปเขา งักฮุยก็สั่งให้ทหารถอยออกไปให้ห่าง สองนายเข้ารบกันเป็นสามารถ ต่างคนต่างว่องไวสู้รบกันได้สามร้อยเพลง เอียไจเฮงเอาทวนแทง งักฮุยเอาทวนป้องปัดไว้ได้ไม่แพ้ชนะกัน เอียไจเฮงจึงว่าเวลานี้ก็จวนพลบค่ำแล้ว พรุ่งนี้จึงมาสู้รบกันอีก งักฮุยก็กลับเข้าค่าย เอียไจเฮงก็กลับไปเขา ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุยก็ขึ้นม้าพาทหารออกมาที่สนามรบหน้าเขา เอียไจเฮงก็ถืออาวุธขึ้นม้าออกมาสู้รบกันแต่เวลาเช้าจนเที่ยง ไม่เพลี่ยงพล้ำมีกำลังแข็งแรงทั้งสองนาย
ฝ่ายงักฮุนคุมเสบียงมาถึงค่ายแล้วถามทหารว่าบิดาเราไปไหน ทหารบอกว่าท่านแม่ทัพไปสู้รบกับเอียไจเฮงนายโจรที่เขาเกาเลงซัว งักฮุนก็ขึ้นม้าถืออาวุธรีบตามมาเห็นบิดาสู้รบอยู่กับเอียไจเฮง แต่บรรดานายทหารใหญ่ยืนดูอยู่แต่ไกล งูเกาเห็นงักฮุนมาก็ร้องพูดขึ้นว่า หลานเรามาแล้ว เจ้าจงรีบเข้าไปช่วยบิดาจับนายโจรคนนี้ฆ่าเสียให้ได้ งักฮุนไม่แจ้งว่างักฮุยห้ามปรามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปช่วย ได้ฟังงูเกาบอกมาดังนั้นก็ขับม้าตรงเข้าไปใกล้ร้องบอกว่าบิดาลูกมาช่วยแล้ว งักฮุยเห็นก็โกรธเป็นอันมาก เอียไจเฮงจึงร้องพูดว่าท่านสัญญากับเราไว้ไม่แน่นอน อย่างนี้จะเป็นแม่ทัพใหญ่ไปได้หรือ พูดแล้วก็พาทหารกลับไปเขา งักฮุยมีความแค้นเคืองงักฮุนยิ่งนักก็กลับมาค่าย สั่งให้เอาตัวงักฮุนไปฆ่าเสีย นายทหารทั้งปวงเข้าอ้อนวอนว่า งักฮุนพึ่งมาถึงไม่แจ้งความสั่งของท่านจึงได้ล่วงอาญาไปดังนี้ ขอท่านจงงดโทษเสีย งักฮุยจึงว่าท่านทั้งปวงขอเราก็จะยกให้แต่ให้เอาไปเฆี่ยนเสียสี่สิบทีด้วยมันเป็นคนบุ่มบ่ามไม่ไต่ถามผู้ใดให้รู้ความก่อน ทหารก็เอาตัวงักฮุนไปตีได้ยี่สิบที งูเกาเข้าไปขอโทษว่างักฮุนยังเด็กนัก ขอให้เฆี่ยนข้าพเจ้าแทนอีกยี่สิบทีให้ครบจำนวนของท่านเถิด งักฮุยจึงว่าเจ้าขอจะยกให้ จึงสั่งเตียเปาว่าให้คุมเอาตัวงักฮุนไปบอกกับเอียไจเฮงว่า งักฮุนบุตรของเราพึ่งคุมเสบียงมาถึงไม่รู้ความสั่งจึงได้ล่วงอาญาเข้ามาช่วย เราจะให้เอาตัวไปฆ่าเสียนายทหารทั้งปวงขอไว้จึงให้เฆี่ยนยี่สิบทีเอาตัวส่งมาให้เอียไจเฮงตามแต่จะทำโทษ เตียเปาก็คำนับลาพางักฮุนไปถึงหน้าเขาเกาเลงซัวร้องบอกกับพวกโจรว่า งักฮุยแม่ทัพให้เอาตัวงักฮุนผู้บุตรซึ่งล่วงอาญามาให้นายท่าน พวกโจรก็เข้าไปบอกกับเอียไจเฮง เอียไจเฮงออกมา เตียเปากระทำคำนับแล้วบอกความตามงักฮุยสั่งมาทุกประการ เอียไจเฮงว่าถ้ามีสัตย์สุจริตอยู่ดังนี้แล้วก็คงเป็นแม่ทัพใหญ่ได้ เจ้าจงพางักฮุนกลับไปบอกท่านแม่ทัพเถิด ว่าเราหาถือโทษไม่ เวลาพรุ่งนี้ให้ออกมารบกันอีก เตียเปาก็คำนับลาอุ้มงักฮุนกลับมาค่ายแจ้งความกับงักฮุยตามเอียไจเฮงพูดมาทุกประการแล้ว งักฮุยเดินไปเที่ยวตรวจค่ายเห็นเตียเหียนนั่งอยู่กับงักฮุน งักฮุนร้องไห้น้ำตาอาบหน้า งักฮุยจึงว่าบิดาตีเท่านี้ยังร้องไห้มีใจแค้นเคืองนักหรือ งักฮุนว่าบิดาตีนั้นข้าพเจ้าไม่โกรธดอก ร้องไห้ครั้งนี้ก็เพราะคิดถึงไท้ไท่ย่าของข้าพเจ้า ถ้ายังมีชีวิตอยู่รู้ว่าข้าพเจ้าต้องอาญาแล้วก็จะสงสารมาขอโทษให้
๔๘
งักฮุยได้ฟังบุตรออกชื่อถึงย่าผู้เป็นมารดาตัวก็คิดตรึกตรอง กลั้นน้ำตามิได้เดินกลับมาที่อยู่ ครั้นเวลาค่ำเข้าไปนอนคิดรำพึงถึงการซึ่งจะสู้รบเกลี้ยกล่อมเอียไจเฮงให้มาอยู่ด้วยก็เคลิ้มหลับไป นิมิตฝันว่าทหารรักษาประตูเข้ามาบอกว่ามีนายทหารแซ่เอียเข้ามาหา งักฮุยออกมาเชิญเข้ามาข้างใน เห็นทหารแซ่เอียนั้นลักษณะดีแต่งตัวล้วนแต่เครื่องทองคำทั้งสิ้นจึงถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน นายทหารแซ่เอียบอกว่าชื่อเอียเกงเป็นอาของเอียไจเฮง รู้ว่าเอียไจเฮงจะมาทำราชการอยู่ด้วยท่านจึงได้มาฝากฝังให้ท่านช่วยทำนุบำรุง ให้มีชื่อเสียงปรากฏไปในแผ่นดิน งักฮุยจึงว่าข้าพเจ้าก็มีความรักใคร่อยากจะได้มาทำราชการด้วย แต่สู้รบมาหลายวันยังไม่แพ้ชนะกัน เพลงอาวุธของเอียไจเฮงนั้นดีนักหนา เอียเกงจึงว่าเพลงทวนพวกแซ่เอียนี้มีมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ได้เป็นทหารเอกซื่อตรงต่อแผ่นดินท่านก็ย่อมแจ้ง ซึ่งท่านจะให้มีชัยชนะแก่เอียไจเฮงนั้น ต้องอุบายใช้อาวุธสั้นข้าพเจ้าจะสอนให้ เอียเกงก็ชวนงักฮุยถือทวนขึ้นม้าเข้ารบกัน เอียเกงขับม้าหนีงักฮุยขับม้าไล่ตามไปจวนจะทัน เอียเกงชักม้าหวนกลับจับกระบองสั้นออกตี แล้วบอกว่าเพลงนี้แหละจึงจะจับเอียไจเฮงได้ งักฮุยก็ตกใจตื่นขึ้น นึกถึงความฝันก็จำกระบวนรบท่าทางได้ทุกอย่าง ครั้นเวลารุ่งเช้างักฮุยก็ขึ้นม้าซ้อมหัดเพลงทวนตามความฝันอยู่สองวันก็จำได้ชำนิชำนาญคล่องแคล่ว จึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่าเราจะรบกับเอียไจเฮงครั้งนี้ต้องเอาใจดีเข้าต่อสู้ จึงจะได้ตัวเอียไจเฮงมาทำราชการด้วย พูดแล้วก็แต่งตัวเหน็บกระบองสั้นขึ้นม้าถือทวนคุมทหารตรงไปหน้าเขาเกาเลงซัว เอียไจเฮงแจ้งว่างักฮุยยกมาก็แต่งตัวถือทวนขึ้นม้าออกไปรบกับงักฮุยได้หลายสิบเพลง งักฮุยชักม้าหนี เอียไจเฮงเห็นก็หัวเราะร้องถามว่าท่านแม่ทัพอวดอ้างว่ามีฝีมือดีแล้วทำไมจึงหนีเล่า เอียไจเฮงก็ขับม้าไล่ตามไปเกือบจะทัน งักฮุยก็ชักม้าหวนกลับจับกระบองสั้นตีแต่ไม่สู้แรงนัก เอียไจเฮงขับม้าถลันไล่เข้าไปเสียทีถูกตีด้วยกระบองก็ตกม้า งักฮุยโดดม้าลงมาสองมือประคองตัวเอียไจเฮงแล้วพูดว่า ครั้นเราจะฆ่าท่านเสียชื่อเสียงก็จะไม่ปรากฏลับลี้สูญสิ้นไป เชิญท่านขึ้นม้ามาสู้รบกันอีก เอียไจเฮงได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าเสียทีท่านไม่ฆ่าให้ตายนั้นบุญคุณนักหนา ข้าพเจ้าสู้ฝีมือและปัญญาท่านไม่ได้แล้ว ตั้งแต่นี้ไปจะขอทำราชการอยู่ด้วยท่านกว่าจะสิ้นชีวิต งักฮุยว่าท่านยอมจะช่วยทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินด้วยกันแล้ว มาสาบานเป็นพี่น้องกันเสียเถิด เอียใจเฮงว่าตัวข้าพเจ้าเป็นเชลย ท่านเมตตาจะเอาข้าพเจ้าเป็นพี่น้องร่วมสาบานนั้นก็เป็นบุญของข้าพเจ้านักหนา งักฮุยกับเอียไจเฮงก็คุกเข่าลงคำนับเทพยดาฟ้าและดินแปดครั้งแล้วสาบานเป็นพี่น้องกัน เอียไจเฮงว่าเชิญท่านแม่ทัพกลับไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะไปรวบรวมไพร่พลเสบียงอาหารพร้อมแล้วจึงจะตามไป งักฮุยก็กลับไปค่าย เอียไจเฮงไปถึงเขาที่ชุมนุม รวบรวมไพร่พลเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหารพร้อมแล้วก็เอาไฟเผาที่ชุมนุมในหุบเขาเกาเลงซัวเสียสิ้น พาไพร่พลทหารตรงมาอยู่กับงักฮุย งักฮุยให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงเอียไจเฮงกับนายทัพนายกองเป็นที่สบายพร้อมกัน แล้วสั่งให้เลิกกองทัพกลับมาเมืองนิ่มอัน เดินกองทัพมาถึงแม่น้ำเมืองกวยจิว ฮั่นซีตงผู้รักษาเมืองยุนจิวแจ้งว่างักฮุยยกกองทัพกลับมา ก็จัดเรือรบไปรับกองทัพงักฮุยข้ามแม่น้ำเมืองกวยจิวมาพักกองทัพอยู่หน้าเมืองยุนจิว ฮั่นซีตงก็เชิญงักฮุยไปพูดจาเลี้ยงดูกันที่บ้าน งักฮุยพักกองทัพอยู่ที่เมืองยุนจิวสามวันแล้วก็ยกออกเดินไปใกล้จะถึงเมืองนิ่มอัน พอม้าใช้สืบราชการมาแจ้งว่า เซกฮวงนายโจรยกกองทัพจะตีเมืองนิ่มอัน บัดนี้กองทัพเซกฮวงเกือบจะถึงอยู่แล้ว งักฮุยได้ฟังก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายอยู่ริมทางใหญ่ ให้เอียไจเฮงคุมทหารสามพันรีบยกไปช่วยเมืองนิ่มอันก่อนโดยเร็ว เอียไจเฮงจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกตรงไป พอพบกองทัพเซกฮวงนายโจรยกเป็นกระบวนมา เอียไจเฮงก็ขับม้านำหน้าทหารตรงเข้าฆ่าฟันพวกโจรแตกกระจายไป เซกฮวงนายโจรถือทวนขับม้าเข้ามาร้องถามว่านายทหารคนนี้ชื่อไร เอียไจเฮงตอบว่าตัวเราเป็นนายทหารเอกของงักฮุยแม่ทัพชื่อเอียไจเฮง ตัวเจ้าที่เป็นนายโจรนี้ชื่อไร เซกฮวงว่าเรานี้อยู่ที่ไทโอ๋วในทะเลสาบ ชื่อเซกฮวงเป็นที่ปาอ๋อง เจ้ารู้จักแล้วจงยอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเถิด เอียไจเฮงได้ฟังก็โกรธขับม้าตรงเข้าไปเอาทวนแทง เซกฮวงก็เอาทวนขึ้นปัดป้องสู้รบกันได้สิบเพลง เอียไจเฮงรบหักหาญด้วยกำลังแรงเอากระบองสั้นตี เซกฮวงหลบได้ถูกหัวม้าเซกฮวงแตกล้มลงตาย เอียไจเฮงก็โดดม้าลงจับตัวเซกฮวงได้ให้ทหารมัดไว้ แล้วกลับขึ้นม้าเข้ารุกไล่ฆ่าฟันพวกโจรต่อไป หลอกังเห็นเอียไจเฮงจับเซกฮวงไปได้ก็โกรธ ขับม้าเข้ามาเอาง้าวฟันเอียไจเฮง เอียไจเฮงเอาทวนปัด รบกันยังไม่ทันถึงเพลง เอียไจเฮงชักกระบองสั้นออกตีถูกบ่าหลอกังตกม้าลง ทหารเอียไจเฮงก็เข้ากลุ้มรุมกันจับหลอกังมัดไว้
ฝ่ายเซียะเซียนนายโจรกองหลังแจ้งว่านายทหารของงักฮุยจับเอาตัวเซกฮวง หลอกังไปได้ก็โกรธรีบขับม้ามาโดยเร็ว เห็นเอียไจเฮงแต่งตัวใส่เครื่องขาวขี่ม้าขาว ก็ขับม้าตรงเข้าไปเอาง้าวฟันเอียไจเฮง เอียไจเฮงรบกับเซียะเซียนไม่ทันได้สักกี่เพลง เซียะเซียนกำลังน้อยเหงื่อตกสิ้นแรง เอียไจเฮงก็จับได้ ทหารพวกโจรเห็นตัวนายข้าศึกจับเอาไปได้สิ้นแล้วก็ตกใจแตกตื่นวิ่งหนีกระจายกันไป ทหารเอียไจเฮงไล่ฆ่าฟันตายเสียนักหนา ที่หนีรอดเหลือตายไปได้น้อยนัก เอียไจเฮงก็ยกกองทัพกลับมาค่ายเข้าไปคำนับงักฮุย แล้วเอาตัวเซกฮวง หลอกัง เซียะเซียน นายโจรทั้งสามเข้าไปให้งักฮุยแม่ทัพ งักฮุยมีความยินดีว่าน้องเราคนนี้มิเสียทีที่เกิดมาในตระกูลทหารเอก จับนายโจรทั้งสามได้รวดเร็วนัก จะทำการศึกสงครามต่อไปภายหน้ากลัวอะไรกันกิมงึดตุด คงจะมีชัยชนะแก่พวกฮวนรับสองกษัตริย์กลับมาเมืองได้ เอียไจเฮงว่าข้าพเจ้าได้พึ่งบุญบารมีท่าน จึงได้ชัยชนะแก่พวกโจร นายทหารเหล่านั้นก็พากันชมฝีมือเอียไจเฮงไปตามแม่ทัพทั้งสิ้น งักฮุยจึงถามนายโจรทั้งสามว่า บัดนี้เราจับท่านมาได้แล้วจะคิดประการใด จะอยู่ช่วยกันทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดิน หรือถือทิฐิมานะยอมตายไปตามโทษ นายโจรทั้งสามว่า ถ้าท่านเมตตาไม่ฆ่าฟันเสีย ก็จะขอทำราชการฉลองบุญคุณให้ท่านใช้ไปกว่าจะหาชีวิตไม่ งักฮุยก็ให้ทหารแก้มัดนายโจรทั้งสามออกให้นั่งเสมอกับนายทหารทั้งปวง ให้นายโจรทั้งสามกระทำสัตย์สาบานแล้ว ก็สั่งให้กลับไปรวบรวมไพร่พลเสบียงอาหารมาเข้ากระบวนทัพพร้อมด้วยงักฮุยแล้ว ก็เดินกองทัพมาถึงเมืองนิ่มอัน ตั้งค่ายพักอยู่นอกเมือง งักฮุยพานายทหารโจรและนายโจรทั้งสี่เข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจง กราบทูลข้อความซึ่งเอียไจเฮง เซกฮวง หลอกัง เซียะเซียนเข้ายอมสามิภักดิ์ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องเกาจงมีพระทัยยินดียิ่งนัก ตั้งให้งักฮุยเป็นบูเชียงก๋งตามยศเดิม ตั้งให้เอียใจเฮงเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ ตั้งให้เซกฮวง หลอกัง เซียะเซียนเป็นขุนนางนายทหารรอง แล้วจึงตรัสว่า เอียเอียวตั้งอยู่ที่ทะเลสาบทองเทงโอ๋วแขวงเมืองโอวก๊วงนั้น ตีบ้านเมืองได้ฆ่าผู้รักษาเมืองเสีย ทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน ท่านจงยกกองทัพไปปราบปรามให้ไพร่บ้านพลเมืองมีความสุขด้วยเถิด งักฮุยได้รับรับสั่งแล้วก็กราบถวายบังคมลากลับออกมาค่าย พระเจ้าซ้องเกาจงสั่งให้เปียโป้วขุนนางเจ้าพนักงานจัดเครื่องอาวุธเงินทองเสบียงอาหารออกไปพระราชทานให้บูเชียงก๋งที่ค่ายนอกเมือง บูเชียงก๋งได้รับของประทานแล้ว ถึงวันดีก็แต่งการบวงสรวงเทพยดาเอาฤกษ์ยกกองทัพใหญ่ไปจากเมืองนิ่มอัน ครั้นเดินกองทัพมาตามระยะทางเจ้าเมืองกรมการหัวเมืองเหล่านั้นก็จัดสิ่งของต่าง ๆ กับเครื่องกับข้าวของกินออกมาคำนับให้บูเชียงก๋งทุก ๆ เมือง บูเชียงก๋งปราศรัยว่าท่านทั้งหลายมีใจรักยินดีจัดของกำนัลมาให้เรานั้นก็เป็นการขอบใจนักหนา แต่สิ่งของต่าง ๆ เหล่านี้เรามีบริบูรณ์แล้ว จะรับไว้แต่กับข้าวของกิน ท่านรักเราแล้วก็จงประพฤติตามคำโอวาทเราสั่งสอนจึงจะเป็นที่ยินดี ธรรมดาเป็นเจ้าเมืองกรมการให้มกตัญญูสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน รักราษฎรไพร่บ้านพลเมืองให้เหมือนบุตรเกิดในอุทร เมื่อการผิดพลั้งควรจะสั่งสอนก็ให้สั่งสอนไปก่อน เมื่อควรจะทำโทษจึงค่อยทำโทษให้เข็ดหลาบ อย่าทำด้วยความอิจฉาพยาบาทและอย่าทำด้วยการโลภปรารถนาหาผลประโยชน์ เบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ประพฤติการสิ่งใดให้เป็นยุติธรรม นั่นแหละจึงจะจัดว่าเป็นคนรักใคร่พี่น้องพวกพ้องของเรา ซึ่งจะเอาของเครื่องภาชนะใช้สอยเงินทองแพรพรรณมาให้เรานั้น เราหายินดีเหมือนท่านทั้งหลายประพฤติเป็นยุติธรรมไม่ ราษฎรชาวบ้านได้ยินคำโอวาทของบูเชียงก๋งสั่งสอนเจ้าเมืองกรมการดังนั้น ก็พากันชื่นชมยินดีสรรเสริญท่านแม่ทัพทุกตัวคน ครั้นเดินกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองทันจิว ผู้รักษาเมืองกรมการทำหนังสือมาคำนับเชิญบูเชียงก๋งแม่ทัพ ในหนังสือนั้นมีชื่อซือหยินเป็นผู้รักษาเมืองทันจิว บูเชียงก๋งจำได้ว่าซือหยินคนนี้เดิมอยู่เมืองกิมกุ้ย ได้รักใคร่ขอบกัน บูเชียงก๋งจึงสั่งผู้ถือหนังสือไปบอกกับซือหยินว่า อย่าเพิ่งมาหาเราให้ได้ความลำบากเลย เราจะไปหาถึงบ้านเองด้วยเป็นคนชอบพอกันมาแต่ก่อน ผู้ถือหนังสือก็คำนับลาไป บูเชียงก๋งเดินกองทัพมาถึงเมืองทันจิวก็สั่งให้ตั้งค่ายลงอยู่ที่หน้าเมือง บูเชียงก๋งกับนายทหารพอสมควรก็เข้าไปหาซือหยินผู้รักษาเมือง ซือหยินออกมาคำนับรับแม่ทัพเชิญเข้าไปในบ้าน จัดโต๊ะเลี้ยงตามความคุ้นเคยกันมาแต่ก่อนแล้ว บูเชียงก๋งถามว่า เอียเอียวนายโจรนั้นมีไพร่พลมากน้อยสักเท่าใด ภูมิฐานที่อยู่เป็นอย่างไร ซือหยินบอกว่าได้ให้เตียเหมงนายทหารไปสืบข่าวได้ความมาจะแจ้ง ซือหยินก็เรียกเตียเหมงเข้ามาเล่าความให้บูเชียงก๋งฟัง เตียเหมงว่าข้าพเจ้าได้ไปสืบถึงที่ทองเทงโอ๋วในทะเลสาบนั้น มีภูเขาใหญ่อยู่ในทะเลเรียกว่าเขาตงกุนซัว บนเขานั้นเอียเอียวสร้างที่อยู่เหมือนพระราชวังมีเก๋งข้างหน้าข้างในที่เสด็จออกพร้อม เอียเอียวตั้งตัวเป็นใหญ่เรียกว่าไต้อ๋อง มีน้องชายคนหนึ่งชื่อเอียหวยเรียกว่าเซียวปาอ๋อง มีกำลังและฝีมือเข้มแข็งเปรียบเหมือนพระเจ้าฌ้อปาอ๋องครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่น มีกุนซือคนหนึ่งชื่อคุดงวนเกงเป็นผู้มีสติปัญญาที่ปรึกษาใหญ่ อวยโพฮวงที่ปรึกษารอง แม่ทัพบกนั้นชื่อลุยเฮง ลุยเฮงมีบุตรห้าคนฝีมือเข้มแข็งเป็นทหารเอก ชื่อลุยหยินหนึ่ง ลุยหงีหนึ่ง ลุยตี้หนึ่ง ลุยหลีหนึ่ง ลุยสินหนึ่ง ห้าคนเรียกว่าโงวโฮ้วคือทหารเสือทั้งห้า แม่ทัพเรือนั้นสองนายชื่อกอเลาเฮ้านายหนึ่ง กอเลาเหลงนายหนึ่ง สองคนพี่น้องมีฝีมือเข้มแข็ง ตั้งค่ายอยู่ทิศตะวันออกค่ายหนึ่ง เรียกว่าค่ายตังยือม๊กแจ ทหารซึ่งรักษาค่ายนั้นเรียกว่าทหารตังเซียโห นายค่ายชื่ออวงจอ ค่ายข้างทิศตะวันตกค่ายหนึ่งเรียกว่าไซยือม๊กแจ ทหารรักษาค่ายนั้นเรียกว่าไซเซียโห นายค่ายชื่อเงียมกี นายทหารเอกที่มีสติปัญญาและฝีมือชื่ออวงจอเฮาขีหนึ่ง อวงเจงงิเต็กหนึ่ง ซุยเคงหนึ่ง ซุยอันหนึ่ง อือเชียงบุ๋นหนึ่ง อือเชียงเค่งหนึ่ง ฬ่อเอียนเกงหนึ่ง มีนายทหารรองพันหนึ่งทหารเลวสี่สิบหมื่นเศษ มีเรือรบใหญ่น้อยเป็นอันมาก เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ เมื่อครั้งก่อน เฮงชวนปู ยกไปรบสู้พวกโจรไม่ได้ก็กลับมา พวกโจรตระเตรียมกันจะมาตีเมืองทันจิว พอได้ข่าวกองทัพยกมาจึงได้งดรออยู่ งักฮุยได้ฟังก็ถอนใจใหญ่ว่าการบ้านเมืองวุ่นวายขึ้นครั้งนี้ ก็เพราะพระเจ้าแผ่นดินเชื่อคนกังฉิน กิมงึดตุดพวกฮวนจึงได้ยกกองทัพเข้ามาตีเอาบ้านเมือง คนที่มีใจกำเริบจึงได้ตั้งตัวใหญ่โตมีกำลังมากขึ้นถึงเพียงนี้ พูดแล้วจึงเรียกเตียเหมงเข้ามากระซิบบอกความลับแล้ว เตียเหมงก็คำนับลาไป บูเชียงก๋งสั่งทหารให้รักษาค่ายและหน้าที่เชิงเทินเมืองทันจิวไว้แน่นหนา ครั้นเวลารุ่งเช้าบูเชียงก๋งออกว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางนายทหารพูดว่า อวงจอซึ่งรักษาค่ายตังยือม๊กแจฝ่ายทิศตะวันออกนั้นได้รู้จักคุ้นเคยกัน จำจะให้ไปเชิญลองใจจะมาหรือไม่มา พูดแล้วทำหนังสือให้เตียเปาถือไปให้อวงจอ ณ ค่ายทิศตะวันออก เตียเปาเดินทางไปประมาณสามสิบลี้ถึงค่ายตังยือม๊กแจที่เขาตงกุนซัวฝ่ายทิศตะวันออก จึงร้องบอกพวกโจรซึ่งอยู่หน้าค่ายว่า บูเชียงก๋งแม่ทัพใช้ให้เรามาหานายท่าน ทหารโจรเข้าไปแจ้งความแก่อวงจอ อวงจอให้ออกมารับ เตียเปาเข้าไปคำนับส่งหนังสือให้อวงจอรับมาเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า งักฮุยผู้เป็นแม่ทัพได้คุ้นเคยรู้จักอวงจอมาแต่ก่อน ขอเชิญให้อวงจอไปกินโต๊ะพูดจากันให้เป็นที่สบายสักเวลาหนึ่ง อวงจอแจ้งความแล้วจึงคิดว่างักฮุยกับนายเราเป็นข้าศึกต่อกันอยู่ จำจะต้องเอาหนังสือนี้ไปให้เอียเอียวผู้เป็นนายดูเสียก่อน คิดแล้วก็สั่งให้ทหารจัดโต๊ะมาเลี้ยงเตียเปา อวงจอเอาหนังสือไปเขาตงกุนซัว บอกนายประตูให้เข้าไปแจ้งแก่เอียเอียว เอียเอียวให้หาอวงจอเข้าไปคุกเข่าลงคำนับแล้วแจ้งความว่า งักฮุยแม่ทัพมีหนังสือมาเชิญข้าพเจ้าไปกินโต๊ะก็ส่งหนังสือให้เอียเอียวดู เอียเอียวจึงถามคุดงวนเกงกุนซือว่าการอันนี้ท่านจะเห็นอย่างไร คุดงวนเกงว่าท่านจงให้ตังเซียโหอวงจอไปเถิดไม่เป็นไรดอก ภายหลังข้าพเจ้าจึงจะคิดอุบายต่อไป เอียเอียวก็สั่งให้อวงจอไป อวงจอคำนับลากลับมาค่ายเรียกเตียเปามาบอกว่า ท่านจงกลับไปแจ้งแก่งักฮุยเถิดว่าเวลาพรุ่งนี้เราจึงจะไป พูดแล้วก็เอาเงินสิบสองตำลึงให้เป็นรางวัลเตียเปา เตียเปารับคำนับลากลับมาเมืองทันจิวแจ้งความกับบูเชียงก๋งแม่ทัพทุกประการ ครั้นเวลารุ่งเช้าอวงจอก็มาถึงเมืองทันจิว บูเชียงก๋งให้ขุนนางนายทหารออกไปรับให้เข้ามา บูเชียงก๋งเรียกให้นั่งคำนับกันตามอย่างคุ้นเคยมาแต่ก่อน แล้วถามอวงจอว่าน้องเราแต่จากกันมาช้านานหลายปีแล้ว วันนี้เป็นบุญนักหนาจึงได้มาพบปะกัน แล้วเรียกคนใช้ให้จัดโต๊ะยกมาตั้งเลี้ยงกินด้วยกัน อวงจอจึงพูดขึ้นว่าเจ้านายของข้าพเจ้าทุกวันนี้จะทำการสิ่งใดก็ถูกต้องตามแบบแผน เจ้าเมืองทั้งปวงมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยเป็นอันมาก บูเชียงก๋งได้ฟังก็คิดเห็นว่า อวงจอมาพูดอวดอ้างสรรเสริญนายของตัวดังนี้ก็เพราะจะเกลี้ยกล่อมเรา จึงชิงพูดตัดเสียว่า เราเชิญท่านมาเวลาวันนี้ ด้วยคิดถึงความรักใคร่กันมาแต่ก่อน ท่านเอาการบ้านเมืองมาพูดขึ้นดังนี้ไม่ถูก นายทหารของเราที่ดุร้ายก็มีมาก ถ้าฟังถ้อยคำไม่ถูกหูก็โกรธทำวุ่นวายแก่ท่านจะเสียชื่อเราไป ขอท่านอย่าพูดถึงการบ้านเมืองเลย อวงจอได้ฟังก็เป็นที่ขัดอารมณ์ ไม่อาจจะอวดอ้างต่อไปได้ จึงว่าข้าพเจ้ามานี้อยู่ช้าไม่ได้ กลัวเอียเอียวผู้นายจะโกรธเอาจะขอลาท่านกลับไปก่อน บูเชียงก๋งว่าตามแต่ใจเถิด แต่อย่าลืมความที่ชอบพอรักใคร่กันเสีย บูเชียงก๋งสั่งให้ทหารเอาเกี้ยวมาคอยหามส่งอวงจอไปจนถึงนอกเมือง อวงจอเดินมาตามทางพูดกับทหารคนสนิทซึ่งมาด้วยกันว่า บูเชียงก๋งนี้มีใจรักใคร่พี่น้องเพื่อนฝูงดีนัก รับรองเลี้ยงดูพูดจาก็ตามการคุ้นเคยมาแต่ก่อน ไม่ถือยศศักดิ์ว่าเป็นแม่ทัพใหญ่ ครั้นมาถึงเขาตงกุนซัวก็เข้าไปแจ้งความให้เอียเอียวผู้นายฟังทุกประการ เอียเอียวจึงถามคุดงวนเกงกุนซือว่า บัดนี้อวงจอกลับมาแล้วท่านจะคิดอุบายประการใดต่อไป คุดงวนเกงว่าเวลาพรุ่งนี้ขอท่านจงให้อวงจอไปเชิญงักฮุยมากินโต๊ะที่ค่ายตังยือม๊กแจ งักฮุยไม่สงสัยก็คงจะมา ท่านจงจัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งไว้รำเพลงอาวุธให้งักฮุยดู ถ้าเห็นได้ทีก็ให้ฟันงักฮุยเสีย อุบายนี้เป็นชั้นต้น อุบายที่สองให้จัดทหารที่เข้มแข็งถืออาวุธครบมือซุ่มไว้ในค่าย ถ้าเห็นว่าทหารที่รำกระบี่จะทำร้ายงักฮุยไม่ได้ก็ให้อวงจอตบโต๊ะสัญญาณขึ้น ให้ทหารที่ซุ่มกรูกันออกไปจับงักฮุยฆ่าเสีย ประตูทางที่จะเข้าออกนั้นให้เอาโต๊ะและเก้าอี้ไปตั้งเรียงรายไว้ให้มาก ถ้าเกิดวุ่นวายขึ้นในค่ายแล้วให้เอาโต๊ะเก้าอี้นั้นยกปิดทางอย่าให้งักฮุยหนีออกไปได้ อุบายที่สามจัดให้โง่วโฮ้วทหารเสือทั้งห้าคุมทหารนายละพันไปซุ่มอยู่ต้นทางนอกค่าย ถ้างักฮุยหนีออกไปหรือทหารงักฮุยจะเข้ามาช่วย ก็จะได้สู้รบต้านทานไว้ อุบายสามประการนี้ถึงงักฮุยจะมีปีกบินได้ก็คงไม่พ้นฝีมือทหารฝ่ายเรา เอียเอียวได้ฟังก็ยินดียิ่งนัก สั่งนายทหารให้จัดการตามอุบายคุดงวนกงกุนซือทุกประการ อวงจอได้ฟังเอียเอียวกับกุนซือสั่งให้จัดการกวดขันดังนั้นก็คิดสงสารงักฮุยว่าเป็นคนซื่อได้รักใคร่กันมาแต่ก่อน ครั้งนี้ที่ไหนจะรอดพ้นความตาย อวงจอก็คำนับลากลับมาค่ายทำหนังสือไปเชิญงักฮุย ให้เฮงเต็กกับทหารเลวสองคนสามคนถือไปเมืองทันจิว ครั้นถึงบอกทหารผู้รักษาประตูว่า อวงจอให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่านแม่ทัพ ทหารเข้าไปแจ้งความแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้ออกมาพาตัวเฮงเต็กเข้าไป คุกเข่าลงคำนับส่งหนังสือให้ บูเชียงก๋งรับมาเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงสั่งว่าเจ้าจงกลับไปบอกกับอวงจอเถิดว่าเราไม่ตอบหนังสือแล้ว เวลาพรุ่งนี้จึงจะไป สั่งให้ทหารเอาเงินมาให้เฮงเต็กเป็นรางวัลแล้ว เฮงเต็กก็คำนับลากลับไป
ฝ่ายนายทหารของบูเชียงก๋งเห็นเฮงเต็กถือหนังสือมาแต่ค่ายข้าศึก ก็พากันเข้ามาถามบูเชียงก๋งว่าพวกโจรมีหนังสือมาด้วยการสิ่งใด บูเชียงก๋งว่าอวงจอให้มาเชิญไปกินโต๊ะ ครั้นเราจะบิดพลิ้วเสียไม่ไปก็จะเป็นคนขี้ขลาด ให้ไปเชิญเขา เขาก็มา ครั้นเขามาเชิญเราบ้างเราก็จะต้องไปในเวลาพรุ่งนี้เช้า นายทหารเหล่านั้นว่าท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ อวงจอเป็นแต่นายทหารของพวกโจรไม่ควรที่จะไปคบค้าตีเสมอกัน ข้าพเจ้าทั้งหลายคิดวิตกนัก งูเกาจึงพูดขึ้นว่าข้าพเจ้าจะขอเงินสักห้าสิบตำลึง ไปซื้อสิ่งของมาทำโต๊ะเลี้ยงท่านและนายทหารกินให้สนุกสบายจะมิดีกว่าหรือ ท่านอย่าไปกินโต๊ะของเขาเลยไม่วิเศษสักกี่มากน้อย บูเชียงก๋งว่า เงินห้าสิบตำลึงเราก็ให้ได้ มิใช่เราอยากกินโต๊ะเขาเมื่อไร การทั้งนี้ก็เพราะไปเชิญเขามาก่อน เขามาเชิญก็ต้องไป งูเกาได้ฟังก็แลดูหน้าเอียไจเฮง เอียไจเฮงพยักหน้าให้งูเกาพูดต่อไปอีกว่า อวงจอนี้เห็นจะไม่มีความสุจริตเหมือนท่าน ท่านไปจะเอาทหารไปสักเท่าใด บูเชียงก๋งว่า เมื่ออวงจอมามีบ่าวมาสี่ห้าคน เราจะไปก็แต่สี่ห้าคนเหมือนกัน ท่านทั้งหลายอย่าพูดมากไปเลย จงกลับไปที่อยู่เสียเถิด ต่อเวลาพรุ่งนี้เราจึงจะไป นายทหารทั้งปวงก็ลาไป ครั้นเวลารุ่งเช้า บูเชียงก๋งเอาธงอาญาสิทธิ์มอบให้ทึงฮวยว่าราชการแทน เอาตราแม่ทัพมอบให้ซีฉวน สั่งว่าให้ช่วยกันดูแลอย่าให้เกิดเหตุการณ์ขึ้นได้ สั่งเอียไจเฮงให้คุมทหารไปคอยอยู่ที่เขตแดนต่อกัน ให้งักฮุนคุมทหารล่วงเข้าไปในแดนพวกโจรคอยอยู่ตามทาง ถ้าเกิดเหตุการณ์ขึ้นก็ให้ช่วยกันสู้รบจงแข็งแรง ถ้าไม่มีเหตุก็แล้วไป ให้งูเกาอยู่รักษาค่าย ให้เตียเปาจัดทหารเลวสี่คนห้าคนไปกับเรา งูเกาว่าข้าพเจ้าไม่ยอมอยู่จะขอไปด้วย บูเชียงก๋งขัดไม่ได้ก็ยอมเอาไป บูเชียงก๋งก็ขึ้นม้ากับงูเกา เตียเปาและทหารเลวสี่ห้าคนออกจากเมืองทันจิว ตรงไปค่ายตังยือม๊กแจ เอียไจเฮงกับงักฮุนก็คุมทหารห้าพันยกไปคอยอยู่ตามแม่ทัพสั่ง
ฝ่ายอวงจอจัดการไว้พร้อม พอบูเชียงก๋งมาถึงก็ออกไปรับ เห็นบูเชียงก๋งมากับทหารสองสามคนก็มีความยินดีคำนับเชิญเข้าไปในค่าย งูเกาสั่งเตียเปาว่า ม้าสองตัวอย่าให้แก้เชือกรักษาไว้ให้ดี ท่านจงคอยอยู่ที่ประตูค่ายนี้ บูเชียงก๋งเข้าไปถึงในค่าย อวงจอจัดที่ให้นั่งคำนับกันแล้วก็พูดจากันตามธรรมเนียม นายทหารพวกโจรเห็นบูเชียงก๋งมาแต่ทหารสองสามคน ก็คิดว่าคุดงวนเกงกุนซือของนายเรานี้คิดจัดแจงการโตใหญ่เกินไปนัก คนสองสามคนเท่านี้จะจับเอาเมื่อไรก็ได้ นายทหารเหล่านั้นตั้งใจคอยที่สัญญาณอวงจออยู่ทุกคน อวงจอให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงบูเชียงก๋ง งูเกาเดินคอยระวังไหวพริบอยู่ อวงจอเห็นงูเกาท่วงทีองอาจรูปร่างใหญ่โตจึงถามว่าทหารคนนี้ชื่อใด งักฮุยบอกว่าชื่องูเกา อวงจอสั่งให้ทหารพาเอางูเกาไปกินโต๊ะ งูเกาไม่ยอมไปว่าจะให้กินก็เอามาที่นี่เถิด อวงจอให้ยกโต๊ะและสุรามาให้งูเกากินตรงหน้า บูเชียงก๋งกับอวงจอกินโต๊ะแล้ว บูเชียงก๋งจะลากลับไป อวงจอว่านาน ๆ ได้มาพบกันทีหนึ่ง อย่าเพิ่งไปก่อนเลย ข้าพเจ้ามีทหารอยู่คนหนึ่งรำเพลงอาวุธประหลาด ฝีมือเข้มแข็ง จะใคร่เอามารำให้ท่านดู แต่กลัวว่าท่านจะมีความรังเกียจ บูเชียงก๋งว่าถ้าฝีมือเข้มแข็งรำเพลงอาวุธประหลาดจริง เราก็อยากจะใคร่ชมอยู่ อวงจอก็เรียกอุนขีนายทหารเข้ามาพูดว่า เจ้าจงจำท่านคนนี้แหละคือแม่ทัพใหญ่เมืองซ้อง เจ้ารู้จักเพลงอาวุธมากน้อยเท่าใดจงรำให้ท่านดู ถ้าชอบใจจะให้รางวัล อุนขีก็คุกเข่าลงคำนับแล้วออกมือรำอาวุธคิดจะเข้าฟันบูเชียงก๋งก็ไม่ถนัด ด้วยงูเกายืนกำกับคอยระวังอยู่ อุนขีรำเลียบเคียงเข้าไปใกล้จะฟันบูเชียงก๋งถึงสามครั้ง งูเกาก็คอยระวังจะป้องกันอยู่ งูเกาเห็นผิดเชิงร้องตวาดว่าท่านี้ไม่ดี อุนขีตกใจถอยห่างออกมา งูเกาจึงว่ากับอวงจอว่าข้าพเจ้าจะพูดให้ท่านฟัง ไหมเส้นเดียวเข้าเกลียวไม่ได้ มีต้นไม้ต้นเดียวจะเรียกว่าป่าก็ไม่ได้ รำเพลงอาวุธแต่ผู้เดียวดูก็ไม่งามต้องรำเป็นคู่จึงจะดี งูเกาก็ชักกระบองสั้นออกรำสู้กับอุนขีได้สี่สิบเพลง บูเชียงก๋งกับอวงจอลุกขึ้นดู มือบูเชียงก๋งจับมืออวงจอไว้มั่น อุนขีรำเพลงอาวุธเข้าไปใกล้เงื้อง้าวจะฟันบูเชียงก๋ง งูเกาเอากระบองปัด อุนขีเสียทีงูเกาตีด้วยกระบองถูกศีรษะอุนขีแตกตาย อวงจอสะบัดมือหลุดออกจากมือบูเชียงก๋งตบโต๊ะสัญญาณขึ้น ทหารที่ซุ่มอยู่นั้นก็กรูกันออกมา
๔๙
งูเกาเอากระบองสั้นส่งให้บูเชียงก๋งแล้วบอกว่าท่านจงรีบออกไปก่อน ข้าพเจ้าจะสู้รบป้องกันไปข้างหลัง บูเชียงก๋งออกมาถึงประตูค่ายพบเตียเปายืนถือบังเหียนม้าอยู่ บูเชียงก๋งก็ขึ้นม้าตัวหนึ่ง งูเกาขึ้นม้าตัวหนึ่ง ออกพ้นค่ายมาได้ พบลุยหยิน ลุยหลี ลุยตี้ ลุยหงี ลุยสิน ทหารเสือของเอียเอียวทั้งห้าคุมทหารมาสกัดทางไว้ บูเชียงก๋ง งูเกา เตียเปา ก็เข้าสู้รบกันเป็นสามารถจะหักออกไปก็ไม่ได้ พอเอียไจเฮง งักฮุน ขับม้าคุมทหารรีบเข้ามาตีขนาบได้สู้รบกับทหารเสือทั้งห้า เอียไจเฮงฆ่าลุยหยิน ลุยหงีตาย บูเชียงก๋ง งูเกา เตียเปา ก็ออกมาได้จากที่ล้อม งักฮุนขับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารพวกโจรล้มตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือนอกนั้นก็แตกหนีกระจายไป บูเชียงก๋ง เอียไจเฮง งักฮุน งูเกา เตียเปา ก็พาทหารกลับมาเมืองทันจิว
ฝ่ายอวงจอ เห็นบูเชียงก๋งหนีไปได้ ฆ่าทหารเสือตายเสียสองคน ก็เอาความไปแจ้งกับเอียเอียว เอียเอียวเสียใจยิ่งนักพูดว่า การครั้งนี้เราก็จัดแจงไว้เป็นสามารถ บูเชียงก๋งและนายทหารมีฝีมือเข้มแข็งหักหนีออกไปได้ ฆ่าทหารเราตายเสียนักหนาได้ความอัปยศนัก จะต้องคิดแก้แค้นให้ได้
ฝ่ายบูเชียงก๋งมาถึงเมืองทันจิว พอม้าใช้สืบราชการมาบอกว่า กองทัพเรือฮั่นซีตงยกมาถึงแม่น้ำทองเทงโอ๋วแล้ว บูเชียงก๋งมีความยินดีนำนายทหารพอสมควรไปถึงเรือกองทัพฮั่นซีตง คำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ฮั่นซีตงถามว่าตั้งแต่ท่านยกกองทัพมาได้สู้รบกับเอียเอียวกี่ครั้งแล้ว บูเชียงก๋งว่าทหารพวกโจรมีมากนักทหารข้าพเจ้าน้อยต้องรักษาเมืองมั่นไว้ ยังหาได้ออกสู้รบกันไม่ ท่านยกทัพเรือมาถึงก็ดีแล้ว จะได้ช่วยกันเป็นสองสติปัญญาคิดอ่านสู้รบเอาชัยชนะแก่พวกโจร ฮั่นซีตงว่าทหารเลวข้าพเจ้าก็มีพอจะใช้อยู่ แต่ขัดด้วยนายทหารที่มีฝีมือนั้นน้อยตัวจะขอท่านบ้าง บูเชียงก๋งว่าท่านจะต้องการสักกี่คนก็ได้ แต่วันนี้เป็นวันแรกมาถึง วันอื่นจึงค่อยปรึกษาคิดราชการกัน บูเชียงก๋งก็ลาฮั่นซีตงลงเรือมาเข้าฝั่งขึ้นม้าจะมาเมืองทันจิว ขับม้าเดินมาตามริมฝั่ง พอถึงกลางทางเห็นเรือลำหนึ่งแจวรีบเข้ามาฝั่ง บูเชียงก๋งก็หยุดยืนม้าดูอยู่ใต้ต้นไม้ พอเรือเข้ามาถึงฝั่งคนในเรือนั้นก็ขึ้นมาบนบก เตียเปาจึงถามว่านี่เจ้าเป็นคนสอดแนมของพวกโจรหรือ คนผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียคิม จะมาหาบูเชียงก๋งแม่ทัพ ซึ่งจะได้มาเป็นศัตรูนั้นหามิได้ เตียเปาบอกว่าท่านที่ยืนม้าอยู่นั้นคือบูเชียงก๋ง เอียคิมก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับบูเชียงก๋ง ว่าข้าพเจ้าได้มาพบท่านนี้มีความยินดีนัก จะขอบอกอุบายให้แก่ท่านข้อหนึ่งอาจเอาชัยชนะแก่เอียเอียวได้ บูเชียงก๋งว่าท่านจะบอกประการใดก็จงพูดไปเถิด เอียคิมว่าเวลานี้ยังบอกไม่ได้ก่อน ต่อเวลาพรุ่งนี้ขอเชิญท่านมาที่ตำบลนี้จะบอกการสำคัญให้แก่ท่าน บูเชียงก๋งว่าจะบอกอุบายเท่านั้นยังจะผัดเพี้ยนต่อไปอีกเล่า หรือท่านจะคิดทำร้ายเราเราก็ไม่กลัว เวลาค่ำพรุ่งนี้จะมาที่นี่ เอียคิมก็คำนับลากลับไป บูเชียงก๋งมาถึงเมืองทันจิวพูดกับเตียเปาว่า ซึ่งเอียคิมมานัดให้เราไปในเวลาค่ำนั้นจะเป็นอุบายประการใดก็ไม่รู้ จำจะให้ทหารไปตั้งซุ่มอยู่ ถ้ามีเหตุการณ์ก็จะได้ช่วยกันให้ทันที บูเชียงก๋งส่งให้เตียเหียน เอียไจเฮง งักฮุน เฮงกุ้ยทั้งสี่คุมทหารนายละพัน ยกไปตั้งซุ่มอยู่ที่แม่น้ำริมทางที่กำหนดนัดกับเอียคิมไว้ว่า ถ้าเห็นโคมสัญญาณและเสียงอื้ออึงขึ้นก็ให้เข้าช่วยกัน ถ้าได้ยินเสียงประทัดก็ให้กลับมาเสียเถิด นายทหารทั้งสี่ก็คำนับลาคุมทหารไปซุ่มอยู่ตามสั่ง ครั้นเวลาค่ำบูเชียงก๋งจึงสั่งเตียเปาว่า ท่านจงไปแทนตัวเราไปพบกับเอียคิม เตียเปาก็คำนับลาพาทหารพอสมควร ไปถึงริมฝั่งน้ำที่กำหนดนัดหยุดพักอยู่ประมาณครู่หนึ่ง เห็นเรือเล็กแจวมาถึงฝั่ง เอียคิมก็ขึ้นมาหาเตียเปาถามว่าบูเชียงก๋งอยู่ที่ไหน เตียเปาว่าบูเชียงก๋งวันนี้ไม่สู้สบายให้ข้าพเจ้ามาแทน เอียคิมว่าข้าพเจ้าอยากจะพูดกับบูเชียงก๋งด้วยถ้อยความเล็กน้อยสักหน่อยหนึ่งก็ไม่ได้พบ ท่านจงเอาผนึกหนังสือนี้ไปให้ท่านแม่ทัพเถิด ถ้ารู้แล้วขออย่าให้แพร่งพรายไป เอียคมก็ลาลงเรือกลับไป เตียเปานำเอาหนังสือมาให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งฉีกผนึกออกดูเป็นแผนที่ทางซึ่งจะขึ้นไปตีค่ายเอียเอียวชัดเจนทุกประการก็มีความยินดียิ่งนัก จึงให้เตียเปาไปจุดประทัดสัญญาณขึ้น นายทหารทั้งสี่ซึ่งคุมทหารไปซุ่มอยู่นั้นก็พากันเลิกกลับมา ครั้นเวลารุ่งเช้าบูเชียงก๋งไปหาฮั่นซีตงบอกว่าข้าพเจ้ามีข้อความสำคัญจะพูดกับท่าน ขอให้ทหารซึ่งอยู่เหล่านี้ออกไปเสียข้างนอก ฮั่นซีตงว่าทหารเหล่านี้เป็นที่ไว้ใจสนิทท่านจะพูดสิ่งใดก็ว่าไปเถิดไม่เป็นไรดอก บูเชียงก๋งเอากระดาษแผนที่คลี่ออกให้ฮั่นซีตงดู ฮั่นซีตงพิเคราะห์ดูในแผนที่เห็นลู่ทางเข้าออกถี่ถ้วนแล้วก็มีความยินดี ว่าการครั้งนี้เห็นจะสำเร็จความปรารถนา แต่ข้าพเจ้าจะขอนายทหารเอกท่านที่มีฝีมือมาเป็นกำลังบ้าง บูเชียงก๋งจึงสั่งทึงฮวย เฮงกุ้ย งูเกา เตียหุน เลียงเฮง เตียเหียน กิดแช จิวแช แปดนายให้ไปรับราชการอยู่กับฮั่นซีตง สั่งกำชับว่าท่านจงเอาใจใส่ราชการฟังบังคับบัญชาฮั่นซีตงอย่าให้มีผิดขึ้นได้ บูเชียงก๋งก็ลากลับมาเมืองทันจิว ฮั่นซีตงสั่งให้ฮั่นเซียงเต็กผู้บุตรกับเช่าเสง เช่าเหลียงอยู่รักษาเรือรบรักษาค่าย ตัวฮั่นซีตงกับนายทหารทั้งแปด ทหารเลวห้าพันยกไปตั้งอยู่ที่เขาจัวพวนซัว
ฝ่ายเอียเฮียวบิดาเอียเอียวตั้งกองทัพอยู่บนเขานั้น แจ้งว่าฮั่นซีตงยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่เชิงเขาก็ตกใจ จึงพูดว่าที่ตำบลนี้คับขันลดเลี้ยวไม่มีผู้ใดล่วงรู้หนทาง เหตุใดหนอฮั่นซีตงจึงยกกองทัพล่วงเข้ามาได้ ชะรอยจะมีคนพวกเราเป็นไส้ศึกเอาแผนที่ไปให้ฮั่นซีตงเป็นมั่นคง เอียปิน เอียหวยผู้บุตรทั้งสองจึงว่าถึงฮั่นซีตงจะยกล่วงเข้ามาได้ก็ช่างเถิด ข้าพเจ้าจะขอออกไปสู้รบเอาชัยชนะให้ได้เสียก่อน จึงค่อยชำระเอาตัวผู้ที่เป็นไส้ศึก เอียเอียวได้ฟังก็เกณฑ์ทหารให้เอียปิน เอียหวยยกไป
ฝ่ายฮั่นเอียนติดเห็นพวกโจรยกมาก็ขับม้าเข้ารบกับเอียนปิดเฮียนนายทหารของเอียปินได้สามสิบเพลงยังไม่ทันแพ้ชนะกัน ฮั่นเอียนติดแกล้งทำเสียทีขับม้าหนี เอียนปิดเฮียนขับม้าไล่ตามไป ฮั่นเอียนติดเห็นได้ทีก็ชักม้าหันหน้ากลับเอากระบองสั้นตีถูกไหล่เอียนปิดเฮียนตกม้าลง ทหารฮั่นเอียนติดก็กรูกันเข้าจับเอียนปิดเฮียนมัดไว้ได้ เอียปินเห็นข้าศึกจับนายทหารที่ไว้ใจไปแล้ว ก็ไม่รู้ที่จะคิดสู้รบตกใจตื่น ทหารในกองทัพเห็นนายตื่นดังนั้นก็รวนเรวุ่นวาย ฮั่นเอียนติดได้ทีก็ขับทหารเข้าบุกบั่นฆ่าฟันพวกโจรล้มตายเป็นอันมาก เอียปินหนีปนทหารเลวไป ทหารฮั่นเอียนติดไล่ตามจับตัวได้ ฮั่นเอียนติดก็คุมเอาตัวเอียนปิดเฮียนกับเอียปินไปให้ฮั่นซีตง แจ้งความตามซึ่งได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะจับนายทหารทั้งสองมาได้ให้ฟังทุกประการ ฮั่นซีตงเห็นเอียนปิดเฮียนทำกิริยาองอาจ จึงว่าเจ้านี้ถือว่ามีฝีมือเข้มแข็ง ชีวิตเจ้าตกอยู่ในอาญาเราแล้วทำไมจึงไม่นบนอบเสียโดยดี เอียนปิดเฮียนว่าธรรมดาเกิดมาเป็นชายชาติทหาร ทำสงครามเสียทีให้ข้าศึกจับมาได้ดังนี้ก็เป็นอันต้องตายอยู่เอง ท่านอย่าพูดมากไปเลยจงฆ่าเสียโดยเร็วเถิด ฮั่นซีตงว่าเราจับเอียเอียวมาได้แล้วจึงจะฆ่าเสียให้พร้อมกัน สั่งให้ผู้คุมเอาตัวเอียนปิดเฮียนกับเอียปินไปจำขังไว้ เอียปินเป็นลูกเอียเฮียวเคยเป็นใหญ่มีความสุข ครั้นมาต้องถูกจำตรากตรำเข้าก็กระวนกระวายไม่เป็นอันกินอันนอน พอเวลาค่ำดึกสงัด ได้ยินเสียงคนพูดข้างนอกฝาว่าเอียปินอย่าวุ่นวายไปนักเลย เราจะช่วยให้พ้นโทษ เอียปินได้ยินก็คิดอัศจรรย์ใจ ตรึกตรองว่าเห็นชะรอยผีปู่ย่าตายายมาบอกให้สติเราจะช่วยได้จริงดอกกระมัง
ฝ่ายฮั่นซีตงได้ชัยชนะแก่เอียปิน เอียนปิดเฮียนแล้วก็ตรึกตรองว่า เอียเฮียวตั้งค่ายอยู่บนยอดเขานี้มั่นคงแข็งแรงนัก ทางจะเข้าออกก็กันดาร จะยกทหารขึ้นไปตีหักเอาเห็นจะได้โดยยาก จำจะคิดอุบายแต่งคนเข้าไปเป็นไส้ศึกจึงจะได้ คิดแล้วก็ทำหนังสือลับฉบับหนึ่งไปถึงบูเชียงก๋งว่า ให้บูเชียงก๋งจัดคนโทษที่ถึงตายรูปร่างคล้ายคลึงกับเฮงหวย แต่งตัวปลอมเป็นเฮงหวยมาให้อยู่กับข้าพเจ้าจึงจะคิดตีค่ายข้าศึกได้ ทำหนังสือแล้วก็ให้ทหารถือไปให้บูเชียงก๋ง ณ เมืองทันจิว บูเชียงก๋งรับหนังสือแจ้งความก็ยินดี ใช้ให้ทหารไปเรียกผู้คุมมาสั่งให้ไปเลือกนักโทษที่ถึงตายมาคนหนึ่ง ผู้คุมก็ไปนำเอานักโทษมา บูเชียงก๋งจึงถามนักโทษผู้นั้นว่าเจ้ามีโทษผิดด้วยข้อความสิ่งใด คนโทษผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ฌ้อชื่อฮึน เสพสุราเมาตีคนตายจึงได้มาต้องโทษอยู่ บูเชียงก๋งว่าโทษเจ้าก็ถึงตาย แต่เรามีธุระอยู่อย่างหนึ่ง ด้วยฮั่นซีตงมีหนังสือมาขอเฮงหวยนายทหารของเรา เฮงหวยนี้เรารักใคร่ใช้สนิทอยู่ทุกเวลา ครั้นจะไม่ให้ไปก็เกรงใจฮั่นซีตง จะให้เจ้ารับอาสาแต่งตัวปลอมแทนตัวเฮงหวยไปอยู่ด้วยฮั่นซีตง ฮั่นซีตงก็คงจะชุบเลี้ยงเจ้า จงทำราชการอยู่กับเขาให้ดีก็คงมียศฐาศักดิ์ ฌ้อฮึนว่าข้าพเจ้าเป็นคนโทษถึงตาย ท่านเมตตาดังนี้พระคุณเป็นที่ยิ่ง ท่านจะใช้ข้าพเจ้าประการใดก็จะอาสาไปกว่าจะหาชีวิตไม่ บูเชียงก๋งให้จัดเสื้อกางเกงเครื่องแต่งตัวอย่างนายทหารมาให้ฌ้อฮึนแต่งตัวแล้ว ก็ให้ออกจากเมืองทันจิวไปกับผู้ถือหนังสือของฮั่นซีตง ครั้นถึงค่ายผู้ถือหนังสือก็พาตัวเข้าไปคำนับฮั่นซีตง ฮั่นซีตงถามว่าเจ้านี้หรือชื่อเฮงหวย เราได้ยินชื่อเสียงปรากฏว่าเป็นคนซื่อสัตย์หมั่นทำราชการดี เราจึงให้ไปขอบูเชียงก๋งมาไว้ช่วยทำราชการ ฌ้อฮึนบอกว่าข้าพเจ้านี่แหละชื่อเฮงหวย บูเชียงก๋งให้มาอยู่ให้ท่านใช้สอย ฮั่นซีตงก็ตั้งให้เฮงหวยเป็นขุนนางนายหมวดได้ว่ากล่าวทหารร้อยคน ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งฮั่นซีตงจึงให้ผู้คุมไปเอาตัวเอียปินมาแล้วพูดว่าเอียปินนี้โทษกบฏต่อแผ่นดิน ซึ่งจะเอาตัวจำไว้ที่ค่ายเรานี้เป็นกลางทางไม่ชอบ จำจะส่งไปให้บูเชียงก๋งทำโทษที่เมืองทันจิว พูดดังนั้นแล้วก็กลับเข้าไปข้างในให้คนใช้ไปเรียกเตียหุน เลียงเฮง จิวแช กิดแช มากำชับสั่งเป็นความลับ ว่าท่านจงแต่งตัวเป็นทหารเลวไปกับเฮงหวย ซึ่งบูเชียงก๋งเอาคนโทษแต่งตัวปลอมมา เราจะให้เฮงหวยคุมตัวเอียปินไปส่งเมืองทันจิว ถ้าไปถึงกลางทางท่านจงอุบายฆ่าเฮงหวยปลอมนั้นเสีย ลอบหนีไปกับเอียปินทำให้สนิท ถ้าไปอยู่กับเอียปินแล้วจงเป็นไส้ศึกคิดทำร้ายเอียเฮียวเสียให้ได้ ทหารทั้งสี่ได้ฟังก็มีความยินดีคำนับลากลับมาที่อยู่ แต่งตัวปลอมเป็นไพร่อยู่ในก๊กผู้คุม ฮั่นซีตงสั่งการนายทหารทั้งสี่เสร็จแล้วก็ออกที่ว่าราชการ ให้หาตัวเฮงหวยเข้ามาพูดว่าเวลานี้ราชการสิ่งใดก็ยังว่างเปล่าอยู่ เจ้าจงคุมเอาตัวเอียปินไปส่งให้บูเชียงก๋ง ณ เมืองทันจิว บอกบูเชียงก๋งให้ทำโทษเอียปินซึ่งกบฎต่อแผ่นดินเสียให้ปรากฏแก่ราษฎรในเมืองทันจิว จงเรียกเอาทหารเลวสำหรับคุมคนโทษไปด้วยสักสี่คน เฮงหวยก็คำนับรับคำสั่งเอาตัวเอียปินมา เรียกเอาทหารที่สำหรับคุมคนโทษไปสี่คน เฮงหวยกับทหารทั้งสี่ก็พาตัวเอียปินคนนักโทษออกเดินไปถึงกลางทาง นายทหารทั้งสี่ที่ปลอมเป็นทหารเลวก็ทำกิริยาแชเชือนชักช้าไม่ใคร่จะเดิน พอเวลากลางวันถึงศาลเจ้าแห่งหนึ่ง เอียก๋งรักษาศาลเจ้าอยู่นั้นกำลังเลี้ยงโต๊ะกันเห็นฌ้อฮึน ซึ่งแต่งตัวเป็นเฮงหวยมีบ่าวไพร่ตามมาถึงก็ออกไปต้อนรับคำนับเชิญให้นั่งที่ตามสมควร แล้วจัดโต๊ะสุราเลี้ยงให้กินด้วย เฮงหวยก็เข้าไปกินโต๊ะแต่ผู้เดียว ให้นายทหารทั้งสี่คุมตัวเอียปินอยู่ข้างนอก นายทหารทั้งสี่แกล้งพูดว่าอ้ายเฮงหวยคนนี้เป็นแต่ทหารเลี้ยงม้าของบูเชียงก๋ง บัดนี้ฮั่นซีตงให้เป็นตัวนายคุมคนโทษมาเท่านี้ทำเย่อหยิ่งนักหนา เราคงจะคิดกระทำแก้แค้นให้จงได้แล้วบ่นว่าร่ำไรไปต่าง ๆ เอียปินได้ฟังจึงคิดว่าทหารทั้งสี่คนนี้เห็นจะเอาใจออกหากเฮงหวยเป็นแน่ คิดแล้วพูดว่าท่านทั้งสี่คนนี้คิดกำจัดเฮงหวยนั้น ถ้าท่านสงเคราะห์เมตตาข้าพเจ้าให้พ้นโทษแล้วข้าพเจ้าจะคิดแก้แค้นแทนท่านให้จงได้ นายทหารทั้งสี่ได้ฟังก็ยินดีคิดว่าครั้งนี้คงสมความปรารถนาเป็นแน่ จึงพูดว่าถ้าดังนั้นจริงแล้วข้าพเจ้าจะปล่อยท่านไป ตัวข้าพเจ้าทั้งสี่คนนี้ก็จะตามไปทำราชการอยู่กับท่านด้วย เอียปินว่าถ้าท่านไปด้วยแล้ว ข้าพเจ้าจะบอกกับบิดาให้ตั้งแต่งท่านให้มียศศักดิ์ทุกคน นายทหารทั้งสี่ก็แก้มัดเอียปินออกพากันเข้าไปในศาลเจ้าเอากระบี่ตัดศีรษะเฮงหวยตายแล้ว เอียปินก็พานายทหารทั้งสี่หนีตรงไปค่ายเขาทังกิมคุดซัว ครั้นถึงเอียปินก็เข้าไปกระทำคำนับเอียเฮียวผู้บิดา เอียเฮียวเห็นเอียปินบุตรมาก็ยินดี ถามว่าข้าศึกจับเจ้าไปแล้วเหตุใดจึงกลับมาได้ เอียปินก็เล่าความตั้งแต่ทหารฮั่นซีตงจับไปได้ แล้วให้เฮงหวยคุมตัวจะไปส่งบูเชียงก๋ง ณ เมืองทันจิว จนทหารทั้งสี่ปล่อยตัวมานั้นให้เอียเฮียวผู้บิดาฟังทุกประการ เอียเฮียวจึงว่าทหารทั้งสี่นี้เขามีคุณต่อเจ้ามาก เราจะตั้งให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ตามสติปัญญาทั้งสี่คนจะสมควร พูดแล้วก็ให้หาทหารทั้งสี่คนนั้นเข้ามาถามชื่อและแซ่ นายทหารทั้งสี่บอกว่า ชื่อกังไช้คนหนึ่ง ซัวหองคนหนึ่ง จุยหัวคนหนึ่ง เจียเหมงคนหนึ่ง เอียเฮียวรู้จักชื่อและแซ่แล้วก็ตั้งให้เป็นนายทหารช่วยราชการอยู่ในเอียปินทั้งสี่คน นายทหารทั้งสี่ก็ทำเป็นยินดีคำนับลามาอยู่กับเอียปิน เอียเฮียวพูดกับเอียปิดตัดผู้น้องเอียนปิดเฮียนว่า บัดนี้เอียนปิดเฮียนผู้พี่เจ้าต้องโทษจำขังอยู่ที่ค่ายข้าศึกได้ความลำบากเวทนานัก เจ้าจงไปตำบลแม่น้ำทองเทงโอ๋วขอกองทัพเอียเอียวบุตรเราให้ยกไปตีค่ายข้าศึก แย่งชิงเอาเอียนปิดเฮียนมาให้ได้ เอียนปิดตัดได้ฟังก็ยินดี คำนับลาเอียเฮียวตรงมาหาเอียเอียวที่แมน้ำทองเทงโอ๋ว
ฝ่ายทหารลาดตระเวนกองทัพฮั่นซีตง แจ้งว่านายทหารทั้งสี่คิดฆ่าฌ้อฮึนซึ่งแต่งตัวปลอมเป็นเฮงหวยได้ เอียปินพานายทหารทั้งสี่หนีไปเข้าอยู่กับเอียเฮียวแล้ว ก็รีบเอาความมาแจ้งกับฮั่นซีตงทุกประการ ฮั่นซีตงได้ฟังก็ยินดี ให้ผู้คุมพาตัวเอียนปิดเฮียนมาพูดว่า เราพิเคราะห์ดูท่านเป็นผู้มีสติปัญญาและฝีมือก็เข้มแข็งควรจะเป็นนายทหารได้ เราจึงงดโทษไว้มิได้ทำอันตรายให้ถึงแก่ชีวิต คิดอยากจะใคร่ได้ท่านไว้เป็นทหาร ช่วยกันทำราชการฉลองคุณพระเจ้าแผ่นดินต่อไปจะได้มีชื่อเสียงปรากฏอยู่ในแผ่นดิน เอียนปิดเฮียนจึงว่าซึ่งท่านพูดนั้นก็ชอบอยู่แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าบุตรภรรยาญาติพี่น้องของข้าพเจ้านั้นยังตกอยู่ในอำนาจเอียเฮียวทั้งสิ้น ถ้าเอียเฮียวรู้ว่าข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์อยู่กับท่านแล้ว ก็จะทำโทษแก่บุตรภรรยาญาติพี่น้องของข้าพเจ้าให้เป็นอันตรายไปสิ้น ประการหนึ่ง คนทั้งหลายก็จะติเตียนว่าข้าพเจ้าเป็นคนใจไม่แน่นอนคิดรักแต่ชีวิตของตัว ไม่รักบุตรภรรยาญาติพี่น้อง ฮั่นซีตงจึงว่าท่านนี้เป็นคนซื่อตรงมีกตัญญูต่อเจ้านายรักญาติพี่น้องโดยแท้ ซึ่งเราจะฆ่าเสียนั้นก็หาเป็นประโยชน์ไม่จะปล่อยท่านให้กลับไป ซึ่งค่ายเอียเฮียวนายท่านนั้นเราจะตีเอาเมื่อไรก็คงจะได้ดังปรารถนา ถ้าเรากำจัดเอียเฮียวและพวกพ้องเอียเฮียวเสียได้สิ้นแล้ว เราจึงจะเอาตัวท่านและญาติพี่น้องของท่านมาอยู่ทำราชการด้วยกัน ว่าดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารเอาม้ากับอาวุธของเอียนปิดเฮียนมาคืนให้ แล้วปล่อยตัวเอียนปิดเฮียนกลับไป เอียนปิดเฮียนมีความยินดีคำนับลาออกจากค่ายฮั่นซีตงตรงมายังค่ายเอียเฮียว ณ เขาทังกิมคุดซัว ครั้นถึงเข้าไปคำนับเอียเฮียวตามธรรมเนียม เอียเฮียวจึงถามว่าข้าศึกจับไปจำขังไว้แล้วเหตุใดจึงกลับมาได้ เอียนปิดเฮียนบอกว่าฮั่นซีตงแม่ทัพเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนซื่อตรงต่อเจ้านาย ก็ไม่ทำอันตรายปล่อยให้มาโดยดี เอียเฮียวว่าธรรมดาศึกสงครามรบพุ่งซึ่งกันและกัน ถ้าข้าศึกจับไปได้แล้ว มีแต่เขาจะฆ่าเสีย ถ้าออกมาได้ดังนี้ก็เพราะเหตุสองประการ คือคิดอุบายหนีมาได้ประการหนึ่ง หรือผู้คุมนั้นรับสินบนปล่อยให้หนีมาประการหนึ่ง ซึ่งเจ้าว่าฮั่นซีตงแม่ทัพปล่อยมาโดยดีนั้นเราไม่เห็น ด้วยว่าเจ้าเข้าสามิภักดิ์อยู่กับฮั่นซีตงแล้ว ฮั่นซีตงให้มาคิดอุบายกระทำร้ายแก่เราอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นแน่ ซึ่งเราจะเลี้ยงไว้ให้เป็นนายทหารต่อไปนั้นไม่เป็นที่ไว้ใจได้ พูดแล้วก็ให้ทหารจับตัวเอียนปิดเฮียนไปตัดศีรษะเสีย ขณะนั้นเอียหวยผู้บุตรที่ห้าของเอียเฮียวจึงห้ามไว้ว่า บิดาจงได้งดโทษไว้ก่อน ด้วยญาติพี่น้องของเอียนปิดเฮียนก็ยังเป็นขุนนางนายทหารอยู่ในกองทัพเรามาก ถ้าบิดาฆ่าเอียนปิดเฮียนเสียแล้ว นายทหารซึ่งเป็นพวกพ้องเอียนปิดเฮียนนั้นก็จะพากันโกรธแค้นกำเริบวุ่นวายขึ้นจะได้ความลำบากต่อไป ขอบิดาจงตริตรองดูให้มากก่อน เอียเฮียวได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้ทหารเอาตัวเอียนปิดเฮียนไปจำขังไว้ แล้วเอียเฮียวสั่งให้เอียปินคุมทหารไปตั้งคอยกองทัพเอียเอียว ถ้าเอียเอียวยกมาแล้วก็ให้สมทบกันยกไปตำบลแม่น้ำทองเทงโอ๋ว ถ้าได้ทีก็ให้เอาเพลิงเผาค่ายฮั่นซีตงเข้า เราเห็นแสงเพลิงไหม้ขึ้นแล้วเราจึงจะยกกองทัพตีขนาบเข้าไป เอียปินก็คำนับลายกกองทัพไป
ฝ่ายเอียเอียวรับหนังสือของเอียเฮียวผู้เป็นบิดาแล้วก็ตกใจ จึงปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่า ซึ่งฮั่นซีตงยกกองทัพเข้าไปถึงเชิงเขาทังกิมคุดซัวซึ่งบิดาเราตั้งอยู่นั้น ชะรอยจะมีผู้เป็นไส้ศึกเอาแผนที่ไปให้จึงได้รู้ทางยกกองทัพเข้ามาได้ คุดงวนเกงที่ปรึกษาว่า การซึ่งท่านว่านี้เห็นจะจริง ด้วยที่นั้นลู่ทางเข้าออกคับขันยากที่ข้าศึกจะรู้แห่ง ขอท่านจงรีบยกกองทัพไปช่วยโดยเร็วเถิด ถ้าการสำเร็จแล้วจึงค่อยชำระเอาตัวคนซึ่งเป็นไส้ศึกต่อภายหลัง เอียเอียวได้ฟังก็เห็นด้วย จึงสั่งให้คีอ๋องคุมทหารห้าพันไปกับเอียนปิดตัด คีอ๋อง เอียนปิดตัดก็คำนับลายกกองทัพไป
ฝ่ายกองสอดแนมข้างฮั่นซีตง แจ้งว่าเอียเอียวยกกองทัพมาช่วยเอียเฮียวผู้บิดา ก็เอาความมาแจ้งแก่ฮั่นซีตงแม่ทัพ ฮั่นซีตงมีหนังสือให้ม้าใช้ถือไปถึงบูเชียงก๋ง ให้บูเชียงก๋งยกมาตั้งสกัดตีกองทัพเอียเอียว อย่าให้ยกมาช่วยเอียเฮียวได้ บูเชียงก๋งแจ้งความแล้วก็สั่งให้เอียไจเฮง ซือเค่ง กิมปิวสามนาย คุมทหารมาตั้งสกัดอยู่ต้นทางซึ่งเอียเอียวจะยกมา
ฝ่ายฮั่นซีตงก็ให้งูเกา เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเหียน สี่นายคุมทหารยกไปคอยกองทัพเอียเฮียวอยู่ที่ต้นทางเชิงเขาจัวพวนซัว
ฝ่ายกองทัพคีอ๋องกับเอียนปิดตัดยกมาครึ่งทางใกล้จะถึงเชิงเขาจัวพวนซัว พบกองทัพเอียปินซึ่งเอียเฮียวให้ยกมาสมทบก็มีความยินดี เข้าสมทบกันยกไปถึงเขาแซฮุยซัว เอียไจเฮงก็ขับม้าคุมทหารออกไป ร้องว่าบูเชียงก๋งให้เรามาคอยจับท่านจงลงจากม้ามาอ่อนน้อมเสียโดยดีเถิด คีอ๋องได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับเอียไจเฮงได้ประมาณสิบเพลง คีอ๋องเสียที เอียไจเฮงจับตัวได้ให้ทหารมัดไว้ เอียปินเห็นคีอ๋องเสียทีแก่ข้าศึกแล้วก็ขับม้าหนี นายทหารซึ่งฮั่นซีตงให้เข้าไปปลอมเป็นไส้ศึกอยู่ด้วยเอียปิน ก็ช่วยกันจับเอียปินได้มัดพาตัวไปให้เอียไจเฮง บอกว่าข้าพเจ้าจะรีบกลับขึ้นไปคิดอุบายหลอกลวงเอียเฮียวต่อไป ท่านเร่งไปค่ายฮั่นซีตงเอาไฟจุดขึ้นให้เป็นสำคัญเถิด บอกอุบายให้เอียไจเฮงแล้วก็คำนับลารีบไปโดยเร็ว เอียไจเฮงสั่งให้ซือเค่งกับกิมปิวคุมตัวคีอ๋อง เอียปินไปส่งบูเชียงก๋ง ณ เมืองทันจิว แล้วเอียไจเฮงก็คุมทหารยกไปค่ายฮั่นซีตง นายทหารทั้งสี่หนีไปถึงบนเขาก็บอกกับเอียเฮียวว่าเอียนปิดตัดนั้นเข้าสามิภักดิ์อยู่ด้วยบูเชียงก๋งเสียแล้ว คีอ๋อง เอียปินนั้นยกไปตั้งอยู่หลังค่าย ฮั่นซีตงให้ข้าพเจ้ามาบอกท่าน ถ้าเห็นแสงเพลิงแล้วจงรีบยกกองทัพไปช่วยโดยเร็ว เอียเฮียวไม่แจ้งในอุบายก็มีความยินดี จัดทหารเตรียมไว้พร้อม สักครู่หนึ่งก็เห็นควันไฟพลุ่งขึ้นที่หลังค่ายฮั่นซีตง เอียเฮียวสั่งให้เอียหวยผู้บุตรกับกวมซือเฮียน สิมทิเกียนรีบยกไป ครั้นถึงชายเขาซึ่งงูเกาตั้งซุ่มอยู่นั้นก็ขับทหารออกโจมตีกองทัพเอียหวย ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถ เอียหวยเห็นศึกเหลือกำลังก็สั่งทหารให้ขึ้นมาบอกกับเอียเฮียวผู้บิดาให้ยกกองทัพลงไปช่วย เอียเฮียวแจ้งความแล้วก็สั่งให้อูเทียนมุ้ยอยู่รักษาค่าย ตัวเอียเฮียวคุมทหารรีบยกลงมาจากเขา เห็นกองทัพทั้งสองฝ่ายกำลังสู้รบกันอยู่ก็ขับม้าเข้าช่วยรบ
ฝ่ายเอียไจเฮงกับฮั่นเสงกี่ คุมทหารมาถึงก็ขับม้าเร่งทหารเข้าช่วยงูเกาสู้รบเป็นสามารถ เอียเฮียวต้านทานฝีมือเอียไจเฮงไม่ได้เสียที เอียไจเฮงจับตัวได้ให้ทหารมัดไว้ เอียหวยเห็นข้าศึกจับบิดาไปได้ก็ตกใจขับม้าหนี งูเกาขับม้าไล่ตามไปทันเอียหวยกลับหน้าเข้าสู้ได้ประมาณห้าเพลง งูเกาเอาทวนแทงถูกเอียหวยตกม้าตาย กวมซือเฮียน สิมทิเกียนสองนายนั้นก็ต้องอาวุธตายในที่รบ ทหารพวกโจรแตกยับเยินต้องอาวุธล้มตายลงเป็นอันมาก ฮั่นซีตงยกขึ้นไปถึงบนเขาที่ค่ายเอียเฮียวอยู่ ทหารซึ่งรักษาค่ายนั้นคิดจะป้องกันรักษาค่ายไว้ พอเอียนปิดเฮียนซึ่งต้องจำอยู่นั้นตัดโซ่ตรวนหลุดออกได้ นายทหารของฮั่นซีตงทั้งสี่ซึ่งปลอมไปอยู่ในค่ายนั้น ร้องพูดกับเอียนปิดเฮียนว่าเอียเฮียวนายของท่านนั้นทหารบูเชียงก๋งจับตัวไปได้แล้ว ตัวท่านจงเข้าสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋งคิดหาความชอบเสียให้ได้ในขณะนี้จึงจะพ้นอันตราย เอียนปิดเฮียนได้ฟังก็เห็นชอบด้วย รีบไปจับสมัครพรรคพวกครอบครัวของเอียเฮียวได้สิ้นเชิง แล้วก็มาสามิภักดิ์เข้าด้วยฮั่นซีตง ฮั่นซีตงได้ชัยชนะตีค่ายเอียเฮียวจัดแจงการเรียบร้อย เก็บทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารแล้วก็ยกกลับมาเมืองทันจิว แจ้งความแก่บูเชียงก๋งตามซึ่งได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะให้ฟังทุกประการ บูเชียงก๋งให้เอาตัวคนโทษที่จับมาได้นั้นเข้ามาให้พร้อมกัน จึงว่าเอียนปิดเฮียนคนนี้แต่ก่อนฮั่นซีตงจับได้ครั้งหนึ่งแล้วเกลี้ยกล่อมก็ไม่ยอมสมัครอยู่ ถือใจไว้ตัวว่าสัตย์ซื่อต่อเจ้านาย ครั้งนี้เห็นว่าเอียเฮียวนายของตัวเสียทีแก่เราแล้ว กลับคิดประทุษร้ายจับเอาครอบครัวของเอียเฮียวผู้นายมาเป็นของกำนัลหาความชอบ คนใจกลับกลอกดังนี้ไม่ควรจะเลี้ยงไว้ให้เอาไปฆ่าเสียให้พร้อมกับเอียเฮียวและคนโทษเหล่านั้น ทหารก็คุมเอาตัวไปตัดศีรษะใส่ถังส่งไปเมืองหลวง ฝ่ายทหารเอียเอียวซึ่งเข้ากองทัพมากับคีอ๋อง เห็นนายเสียทีแก่ข้าศึกทัพแตกก็หนีกลับไปแจ้งความกับเอียเอียวทุกประการ เอียเอียวได้ฟังก็เสียใจเศร้าโศกคิดถึงบิดายิ่งนัก จึงปรึกษากับคุดงวนเกงกุนซือว่าบูเชียงก๋งทำเราครั้งนี้เหลือที่จะเจ็บแค้น จะต้องคิดทดแทนแก้แค้นเสียให้ได้ คุดงวนเกงว่าซึ่งจะยกไปรบกับบูเชียงก๋งในเร็ว ๆ นี้เห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ ด้วยทหารเรากำลังอิดโรยระส่ำระสายนัก จะต้องงดทำนุบำรุงทแกล้วทหารให้มีกำลังบริบูรณ์ก่อนจึงค่อยคิดการต่อไป เอียเอียวได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งนายทหารให้ดูแลทำนุบำรุงเกลี้ยกล่อมรวบรวมคนมาฝึกหัดเป็นทหารให้ชำนิชำนาญพร้อมมูลไว้จงทุก ๆ กอง
ฝ่ายทหารบูเชียงก๋ง ซึ่งคุมศีรษะเอียเฮียวและนายทหารพวกโจรไปถึงเมืองนิ่มอัน ก็บอกเจ้าพนักงานให้กราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงตามซึ่งบูเชียงก๋งสู้รบกับพวกโจรมีชัยชนะได้ศีรษะนายใหญ่เข้ามาถวาย พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบก็ดีพระทัย รับสั่งให้เอาศีรษะนายโจรไปเสียบประจานไว้หน้าเมือง ให้เจ้าพนักงานจัดสิ่งของไปพระราชทานบูเชียงก๋งกับฮั่นซีตง แพรสีต่างกันพันม้วน สุราอย่างดีร้อยไห มอบให้ซันซือตวงคุมเอาไป ซันซือตวงตรวจนับรับสิ่งของครบจำนวนแล้วก็ขนเอามาฝากไว้ที่บ้านชีนไคว่ ซันซือตวงไปจัดผู้คนบ่าวไพร่จะคุมเอาสิ่งของไป
๕๐
ฝ่ายนางเฮงสีภรรยาชีนไคว่จึงคิดว่า กิมงึดตุดได้มีคุณอุปการะแก่เราเป็นอันมาก เราสัญญาไว้ว่าถ้ากลับมาได้ดีแล้วจะคิดฆ่างักฮุยและทหารที่มีฝีมือเสียให้สิ้น กิมงึดตุดจะได้ยกเข้ามาตีเอาแผ่นดินซ้องได้โดยง่าย ครั้งนี้ซันซือตวงจะคุมเอาสุราของหลวงไปพระราชทานให้งักฮุยและนายทัพนายกอง จำจะเอายาพิษใส่เจือลงให้ทหารเหล่านั้นกินตายเสียให้สิ้น คิดแล้วก็ประกอบยาพิษใส่เจือลงในสุราทุก ๆ ไห แล้วก็ผนึกปากไหให้ดีทำเหมือนเก่า
ฝ่ายซันซือตวงจัดผู้คนบ่าวไพร่พร้อมแล้ว ก็มารับขนเอาสิ่งของที่บ้านชีนไคว่ รีบไปเมืองทันจิว ครั้นถึงก็เอาของพระราชทานเข้าไปให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งมีความยินดีคุกเข่าลงคำนับรับของพระราชทาน ให้เอาสุรามารวมไว้จะแจกให้ทหารทั้งปวงกิน
ฝ่ายงูเกาแจ้งว่าพระเจ้าซ้องเกาจง ให้ข้าหลวงคุมเอาสุราอย่างดีมาพระราชทานกองทัพก็นึกอยาก จึงมาหาผู้รักษาจะขอกินสักสองสามไห ผู้รักษายกไหสุรามาให้ งูเกาเปิดไหขึ้นกลิ่นสุราแรงฉุนขึ้นกระทบจมูก ปวดศีรษะทันที งูเกาคิดสงสัยจึงตักสุรานั้นส่งให้ทหารเลวกินลองดูว่ารสจะเป็นอย่างไร ทหารผู้นั้นรับถ้วยสุรามาดื่มพอล่วงถึงลำคอก็ขาดใจตาย งูเกาเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงพูดแก่ทหารทั้งปวงว่า พวกเราอาสาทำศึกสงครามเอาชีวิตร่างกายเข้าสู้คมอาวุธมีความชอบเป็นอันมาก เหตุไฉนซ้องเกาจงจึงเอาสุรายาพิษมาหลอกลวงแกล้งจะให้พวกเรากินตายเสียดังนี้ งูเกามีความโกรธยิ่งนัก ฉวยไม้กระบองได้เข้าทุบไหสุราแตกเสียทั้งสิ้น ทหารที่รักษาสุราก็เอาความไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้หาตัวงูเกามาถาม งูเกาบอกว่าพระเจ้าซ้องเกาจงเอาสุราเจือยาพิษมาให้พวกเรากินดังนี้ ผิดประเพณีเจ้านายนัก ตัวท่านและข้าพเจ้าทั้งหลายทำศึกสงครามมีความชอบทุกตัวคนไม่มีผิดสิ่งใดมาคิดหลอกลวงฆ่ากันดังนี้ ขอท่านจงเอาตัวข้าหลวงซึ่งคุมสิ่งของมาไปฆ่าเสียเถิด แล้วเข้าไปทูลถามพระเจ้าซ้องเกาจงให้ได้ความจริง บูเชียงก๋งจึงถามว่าสุรานั้นยังเหลืออยู่บ้างหรือไม่ งูเกาบอกว่าข้าพเจ้าทุบไหเสียสิ้นแล้ว บูเชียงก๋งได้ฟังมีความโกรธนัก ว่าเมื่อทุบต่อยเสียหมดแล้วจะเอาสิ่งใดมาเป็นพยานความเล่า ตัวเจ้านี้ทำการละเมิดมาหลายครั้งแล้ว ไม่ควรจะทำราชการอยู่ด้วยกัน จงไปเสียจากค่ายเราในเวลาวันนี้ อย่าคบค้ากันต่อไปอีกเลย ก็สั่งให้ทหารขับงูเกาไปเสียในทันใดนั้น แล้วบูเชียงก๋งจึงให้เอาตัวซันซือตวงมาถามว่าสุราที่เจ้าคุมมานั้นได้ไปพักไว้ที่ไหนบ้าง ซันซือตวงว่าข้าพเจ้ารับจากเจ้าพนักงานมาแล้ว เอาไปฝากไว้ที่บ้านชีนไคว่คืนหนึ่ง ตัวข้าพเจ้าไปเรียกหาผู้คนบ่าวไพร่พร้อมแล้วก็ไปรับขนเอามา ซึ่งสุราเจือยาพิษนั้นข้าพเจ้าไม่ทราบเลย บูเชียงก๋งว่าเห็นชะรอยชีนไคว่จะใส่ยาพิษเป็นแน่ เจ้าจงกลับไปเมืองหลวงเถิด ถ้าเสร็จราชการแล้ว เราจะเข้าไปทูลให้ชำระความเรื่องนี้เอาตัวคนร้ายให้จงได้ ซันซือตวงเห็นบูเชียงก๋งไม่เอาโทษแล้วก็มีความยินดีคำนับลากลับมา ครั้นอยู่มาหลายวันบูเชียงก๋งค่อยคลายความโกรธคิดถึงงูเกา ด้วยเป็นเพื่อนทุกข์ยากลำบากมาแต่ก่อนก็ให้ทหารไปเที่ยวตามหาตัวจะเอากลับมาทำราชการตามเดิม ทหารไปเที่ยวสืบเสาะติดตามก็ไม่พบไม่ปะ กลับมาบอกกับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเสียใจเศร้าโศกถึงงูเกาเป็นอันมาก
ฝ่ายงูเกาบูเชียงก๋งขับไล่ไปเสียแล้วก็มีความอาลัยคิดถึงบูเชียงก๋ง ครั้นจะหลบหลีกอยู่ที่ใกล้ ๆ ก็กลัวด้วยตัวมีความผิด เดินทางไปถึงเขาแห่งหนึ่ง พบหลวงจีนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ งูเกาแวะเข้าไปถามว่าเขานี้มีวัดอยู่หรือไม่ หลวงจีนว่าไม่มีวัด งูเกาว่าเหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่แต่ผู้เดียว หลวงจีนว่าอาจารย์ข้าพเจ้ามาจำศีลอยู่บนยอดเขานี้ สั่งให้ข้าพเจ้าลงมาคอยดูว่าเวลาวันนี้จะมีทหารของบูเชียงก๋งเดินทางมาคนหนึ่งชื่องูเกา ตัวท่านนี้ชื่องูเกาหรือมิใช่ งูเกาบอกว่าข้าพเจ้านี้แหละชื่องูเกา เหตุใดอาจารย์ท่านจึงได้ล่วงรู้ เห็นจะเป็นผู้วิเศษดีจริง ๆ ท่านจงช่วยสงเคราะห์พาข้าพเจ้าขึ้นไปให้พบอาจารย์ท่านสักหน่อยเถิด หลวงจีนก็พางูเกาขึ้นไปบนเขานำเข้าหาอาจารย์ งูเกาคุกเข่าลงคำนับหลวงจีนผู้เป็นอาจารย์แล้ว หลวงจีนถามว่าท่านเที่ยวมาถึงนี่แต่คนเดียวด้วยเหตุสิ่งอันใด งูเกาก็เล่าความแต่หลังให้ฟังทุกประการ หลวงจีนว่าท่านจะไปอยู่แห่งใดเล่า งูเกาว่าข้าพเจ้าซัดเซมาไม่มีที่สำนักอาศัย หลวงจีนว่าถ้ากระนั้นจงอยู่ด้วยกันเถิด ที่ตำบลนี้มีความสุขสบาย งูเกาก็ยอมอยู่กับหลวงจีน หลวงจีนบังคับให้งูเกาปล่อยม้าทิ้งเสื้อเกราะและเครื่องอาวุธเสีย ห้ามมิให้เสพสุรากินเนื้อสัตว์ต่าง ๆ งูเกาก็ยอมประพฤติตามหลวงจีนทุกประการ ฝ่ายเอียเอียวเวลาวันหนึ่งออกว่าราชการปรึกษานายทหารทั้งปวงว่า บัดนี้ทแกล้วทหารของเราก็มีกำลังพร้อมมูลบริบูรณ์มากขึ้นแล้ว เราจะยกกองทัพไปรบกับบูเชียงก๋งอีกท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด คุดงวนเกงที่ปรึกษาจึงว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง เอียเอียวถามว่าอุบายของท่านนั้นจะทำประการใด คุดงวนเกงว่าขอให้ท่านใช้อวงจอไปพูดจาเข้าเป็นพวกพ้อง บอกความลับชักชวนบูเชียงก๋งให้มาดูที่ตำบลเขาเมาซัว ด้วยที่นั้นมีหนทางเดินลัดเข้ามาถึงค่ายฝ่ายเราได้ บูเชียงก๋งก็คงจะยินดีมาดูลู่ทาง เราจึงเอาเพลิงเผาขนาบสองข้างทางเข้า บูเชียงก๋งก็คงจะตายอยู่ในไฟ เอียเอียวเห็นชอบด้วย จึงให้หาอวงจอเข้ามาพูดตามอุบายคุดงวนเกง อวงจอว่าเมื่อครั้งก่อนท่านก็คิดอุบายให้ข้าพเจ้าไปชวนบูเชียงก๋งมากินโต๊ะแล้วก็ทำการไม่สำเร็จ ครั้งนี้กลัวจะไม่สำเร็จอีกดอกกระมัง ขอท่านจงตรึกตรองดูให้ดี เอียเอียวได้ฟังก็โกรธว่าตัวเจ้าเป็นพวกบูเชียงก๋งหรือจึงพูดบิดพลิ้วอยู่ดังนี้ ถ้าไม่ไปคิดการพูดจาตามเราสั่งจะตัดศีรษะเสีย อวงจอก็ตกใจกลัวคำนับลาไป ครั้นถึงเมืองทันจิว บอกนายประตูว่าตัวเราชื่ออวงจอจะเข้าไปหาท่านแม่ทัพ นายประตูก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้มาพาตัวเข้าไป อวงจอเข้ามาคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่าเดิมข้าพเจ้ามาเชิญไปกินโต๊ะเกิดเหตุขึ้นนั้นก็เพราะเอียเอียวคิดกลอุบายโทษข้าพเจ้าผิดถึงสิ้นชีวิต ข้าพเจ้ายังคิดถึงความรักใคร่ท่านอยู่เป็นอันมาก เมื่อครั้งฮั่นซีตงยกเข้าไปตีค่ายเอียเฮียวที่เขาจัวพวนซัวนั้น เห็นจะมีผู้มาแนะนำบอกแผนที่ให้จึงได้รู้ลู่ทาง บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าทางซึ่งจะลัดขึ้นไปค่ายเอียเอียวนั้นก็เป็นที่สำคัญเหมือนกัน ข้าพเจ้าจะใคร่เชิญท่านไปดูทางที่เขาเมาซัว ถ้าเห็นเข้าใจแล้วก็คงจะตีค่ายเอียเอียวแตก ซึ่งการที่ข้าพเจ้ามาแจ้งแก่ท่านนี้ก็เพราะจะแก้ความผิดแต่ก่อน บูเชียงก๋งได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่ คิดเห็นความแล้วจึงว่าเวลาพรุ่งนี้แหละเราจะไป ท่านจงคอยเราอยู่ที่ค่ายเถิด อวงจอก็คำนับลากลับไป นายทหารทั้งปวงพากันเข้าไปว่ากับบูเชียงก๋งว่า ครั้งก่อนท่านไปกินโต๊ะก็เกิดเหตุขึ้นจักแหล่นจะเสียที ครั้งนี้เห็นว่าอวงจอมาล่อลวงให้ไปอีกคงจะคิดทำร้ายแก่ท่านเป็นแน่ บูเชียงก๋งว่า ธรรมดาข้าศึกคิดกลอุบายถ้ารู้ตัวแล้วก็คงแก้ได้ จะเสียทีกันก็เพราะไม่รู้ตัว เราได้รับคำเขาไว้แล้วก็จะต้องไปไม่ให้เสียวาจา บูเชียงก๋งจึงใช้ทหารไปบอกฮั่นซีตงให้คุมทหารทัพบกทัพเรือไปตั้งอยู่ที่เขาเมาซัว ตัวบูเชียงก๋งกับเตียเปา เตียเหียน งักฮุน เอียโฮ้ว ห้านายขึ้นม้าไปค่ายอวงจอ อวงจอก็ออกมาต้อนรับนั่งทักสนทนากันอยู่ประมาณครู่หนึ่ง อวงจอนำบูเชียงก๋งเดินไปตามทางซึ่งคิดอุบายไว้ ครั้นไปถึงสะพานแห่งหนึ่ง บูเชียงก๋งสั่งให้เอียโฮ้วรักษาสะพานไว้ไห้ดี อย่าให้ผู้ใดรื้อเสียได้ บูเชียงก๋งกับทหารสามนายก็ตามอวงจอไป เอียโฮ้วคอยระวังรักษาอยู่ที่สะพาน ขณะนั้น กอเลาเฮ้าทหารเอียเอียวคุมทหารมาจะเข้ารื้อสะพาน เอียโฮ้วแอบพุ่มไม้อยู่ได้ทีก็ตรงเข้าไล่ฆ่าฟันกอเลาเฮ้ากับทหารเหล่านั้นตกใจหนีกระจายไปสิ้น
๕๑
บูเชียงก๋งไปถึงทางลัดที่จะเข้าไปค่ายเอียเอียวยืนพิจารณาดูอยู่ครู่หนึ่ง เห็นเพลิงไหม้ลุกลามเข้ามารอบ บูเชียงก๋งตกใจ เอียโฮ้ววิ่งเข้ามาบอกว่าที่สะพานนั้นข้าศึกรื้อเสียแล้วจะกลับไปทางเดิมไม่ได้ ขณะนั้นฮั่นเซียงเต็กบุตรฮั่นซีตง ลงเรือกำกับกองทัพฮั่นซีตงมาที่เขาเมาซัว แลเห็นแสงเพลิงติดขึ้นที่ริมฝั่งน้ำก็แจวเรือรีบเข้ามาถึงฝั่ง เห็นบูเชียงก๋งกับทหารสี่นายก็ร้องเชิญให้ลงเรือ บูเชียงก๋งจับอวงจอลงเรือพร้อมกับทหารทั้งสี่นายหนีกลับไปได้ ครั้นไปถึงท่าหน้าเมืองทันจิว บูเชียงก๋งจึงคิดว่าอวงจอคนนี้มาล่อลวงเราจะให้เอียเอียวทำร้ายถึงสองครั้งแล้วเป็นบุญของเราจึงไม่มีอันตราย ครั้นจะฆ่าอวงจอเสียก็ตายเปล่าหาเป็นเกียรติยศไม่ จำจะปล่อยไปให้คนทั้งปวงเห็นว่าเราใจดีไม่ถือความพยาบาทต่อข้าศึก คิดแล้วก็ปล่อยอวงจอไป อวงจอกลับไปถึงค่ายเข้าไปแจ้งความกับเอียเอียวทุกประการ เอียเอียวว่าเราทำกลอุบายได้สมความคิดถึงสองครั้ง บุญของเขาไม่เป็นอันตรายเราเสียใจนัก ขณะนั้น พอทหารม้าใช้เข้ามาแจ้งว่า ซุยเคงคุมทหารยกกองทัพมาช่วยท่าน เอียเอียวมีความยินดีออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว เอียเอียวพูดว่าการศึกครั้งนี้ได้ความอัปยศแก่บูเชียงก๋งนัก ท่านยกมาช่วยก็ดีแล้ว ข้าพเจ้าจะคิดแก้แค้นบูเชียงก๋งให้จงได้ เอียเอียวก็สั่งให้เงาเซียงจี้ยกกองทัพไปตีเมืองทันจิว เงาเซียงจี้ก็คำนับลามาจัดทหารยกกองทัพไปถึงหน้าเมืองทันจิว บูเชียงก๋งแจ้งว่าพวกโจรยกมาก็แต่งตัวขึ้นม้าพาทหารออกมาตั้งรับอยู่นอกเมือง แลเห็นเงาเซียงจี้ขี่ม้ายืนอยู่หน้าทหารดูรูปร่างคมสันเห็นจะมีฝีมีอเข้มแข็ง บูเชียงก๋งนึกอยากจะใคร่ได้ไว้เป็นทหารจึงร้องพูดไปกับเงาเซียงจี้ว่า เราดูรูปร่างลักษณะท่านเป็นคนมีสติปัญญาดีทีเดียว เหตุใดจึงมาอยู่กับพวกโจรดังนี้ไม่สมควร ถ้าจะมาทำราชการหาความชอบให้มีชื่อเสียงปรากฏไว้ในแผ่นดินดีกว่า เงาเซียงจี้ได้ฟังก็โกรธ ว่าท่านอย่าพูดจาเยาะเย้ยไปเลยจงมารบกันให้เห็นฝีมือเสียก่อนเถิด ว่าแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับบูเชียงก๋งได้ประมาณห้าสิบเพลง พอเวลาจวนพลบค่ำต่างคนก็เลิกทัพกลับไป เงาเซียงจี้ไปถึงค่ายเข้าหาเอียเอียวบอกว่า บูเชียงก๋งนั้นฝีมือเพลงอาวุธเข้มแข็งนักเห็นจะเอาชัยชนะโดยยาก ข้าพเจ้าคิดอุบายได้อย่างหนึ่ง เอียเอียวถามว่าอุบายของท่านนั้นจะทำประการใด เงาเซียงจี้ว่าขอให้ท่านจัดเอากระบือมาให้สักสามร้อยตัว ข้าพเจ้าจะเอาเชื้อไฟประสมเปลือกไม้ผูกพันหางกระบือเข้าไว้ ที่เขากระบือนั้นจะเอาอาวุธยาวที่มีคมผูกขวางเข้าไว้ให้ครบทุกตัว ถ้าบูเชียงก๋งคุมทหารยกมาได้ทีก็จะเอาเพลิงจุดหางกระบือเข้า กระบือได้ความร้อนก็จะวิ่งแตกตื่นไปโดยแรง ทหารในกองทัพบูเชียงก๋งหลบไม่ทันก็คงถูกอาวุธที่เขากระบือตาย เอียเอียวได้ฟังก็เห็นชอบจึงสั่งให้ไปจัดเอากระบือสามร้อยตัวมามอบให้ เงาเซียงจี้สั่งให้ทหารแต่งกระบือตามซึ่งคิดไว้ครบทุกตัวเตรียมไว้แล้วเสร็จ
ฝ่ายบูเชียงก๋งได้รบกับเงาเซียงจี้เห็นฝีมือคล่องแคล่วก็คิดจะทรมานเกลี้ยกล่อมไว้เป็นทหาร จึงยกกองทัพมาที่หน้าค่ายร้องชวนเงาเซียงจี้ออกรบ เงาเซียงจี้ก็คุมทหารออกไปรบกับบูเชียงก๋งพอเป็นทีหน่อยหนึ่ง แล้วก็ขับม้าพาทหารกลับเข้าค่าย บูเชียงก๋งรบรุกไล่เข้าไป เงาเซียงจี้เห็นได้ทีก็เอาไฟจุดหางกระบือเข้าพร้อมกัน เปิดประตูค่าย กระบือถูกไฟร้อนก็วิ่งตื่นไปด้วยกำลัง ทหารบูเชียงก๋งหลบไม่ทันถูกอาวุธและกระบือเหยียบเจ็บป่วยเป็นอันมาก ที่ตายก็มี เงาเซียงจี้เห็นกองทัพบูเชียงก๋งเสียกระบวนก็แต่งทหารยกกองทัพออกโจมตีซ้ำเติมเอา บูเชียงก๋งเห็นทหารตื่นกระบือไม่เป็นกระบวนก็ตกใจถอยกองทัพกลับมาเมืองทันจิว
ฝ่ายเงาเซียงจี้ได้ชัยชนะแก่บูเชียงก๋งแล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้าก็คุมทหารยกกองทัพมาถึงหน้าเมืองทันจิว ร้องชวนบูเชียงก๋งออกรบ บูเชียงก๋งก็ให้ปิดประตูเมืองรักษามั่นไว้ไม่ยกออกไปรบ เงาเซียงจี้คอยอยู่จนสิ้นเวลา ไม่เห็นบูเชียงก๋งยกออกมาก็เลิกกลับไปถึงค่ายแจ้งความแก่เอียเอียวตามซึ่งได้ชัยชนะแก่บูเชียงก๋ง เอียเอียวว่าบูเชียงก๋งไม่ยกออกมารบนั้นเห็นจะเข็ดสติปัญญาและฝีมือท่านแล้ว ครั้งนี้ท่านมีความชอบเป็นอันมาก เราไม่มีสิ่งใดซึ่งจะตอบแทนให้สมควรกับบำเหน็จความชอบ มีบุตรเลี้ยงเป็นหญิงสาวอยู่คนหนึ่งหน้าตาหมดจดพอจะเป็นคนปฏิบัติท่านได้ เราจะยกให้ท่านจะเห็นประการใด เงาเซียงจี้ได้ฟังก็มีความยินดีคำนับแล้วพูดว่าซึ่งท่านมีความกรุณาเมตตาข้าพเจ้านั้นพระคุณท่านนักหนา เอียเอียวว่าวันนี้เป็นวันฤกษ์ดี เราจะจัดทำการมงคลส่งตัวนางเอียวสีไปให้ เงาเซียงจี้ก็คำนับลากลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาค่ำเอียเอียวให้คนสนิทกับหญิงเถ้าแก่พานางเอียวสีไปส่งเงาเซียงจี้ตามธรรมเนียมการบ่าวสาว เงาเซียงจี้เห็นนางเอียวสีหน้าตาเศร้าหมองจึงคิดว่านางเอียวสีนี้เป็นหญิงสาวเห็นจะมีความอายเรา เงาเซียงจี้ก็ขยับเข้าไปนั่งใกล้เห็นนางเอียวสีถือกระบี่สั้นทำอาการกิริยาเหมือนจะสู้รบ เงาเซียงจี้ก็ตกใจพูดจาเล้าโลมด้วยคำเป็นอันดีต่าง ๆ หวังจะให้นางเอียวสีรักใคร่ นางเอียวสีได้ฟังก็โกรธร้องตวาดพูดว่าซึ่งเอียเอียวจะยกเราให้เป็นภรรยานั้นเราไม่ยอม ถ้าพี่เราอนุญาตให้เมื่อไรเราจึงจะยอม เงาเซียงจี้จึงถามว่าพี่เจ้านั้นคือผู้ใดเล่า นางเอียวสีว่าพี่เรานั้นชื่องักฮุยเป็นที่บูเชียงก๋ง เงาเซียงจี้จึงว่าเราสงสัยอยู่ด้วยเอียเอียวกับบูเชียงก๋งเป็นข้าศึกกัน ทำไมเจ้าจึงได้มาเป็นบุตรเลี้ยงเอียเอียวเล่า นางเอียวสีจึงเล่าความให้ฟังว่า เดิมบิดาข้าพเจ้าชื่อเอียวเพงเจียงเป็นเจ้าเมืองเมืองขึ้นของเมืองทันจิว เอียเอียวยกทัพไปตีได้ก็ฆ่าเอียวเพงเจียงบิดาข้าพเจ้าเสียข้าพเจ้ายังเด็กอยู่ เอียเอียวจึงเอามาเลี้ยงเป็นบุตรเลี้ยง ซึ่งข้าพเจ้านับบูเชียงก๋งเป็นพี่นั้น ก็เพราะบิดาข้าพเจ้าเป็นน้องของมารดาบูเชียงก๋ง ข้าพเจ้าเจ็บแค้นอยู่ด้วยเอียเอียวฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสีย ถ้าท่านรักใคร่ข้าพเจ้าโดยสุจริตแล้ว จงไปยอมเข้าสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋งช่วยปราบปรามพวกโจรซึ่งเป็นศัตรูแผ่นดินเสียให้ราษฎรได้มีความสุข ดังนั้นแหละข้าพเจ้าจึงจะยอมเป็นภรรยาท่าน เงาเซียงจี้จึงว่าความข้อนี้เราจะขอตรึกตรองดูก่อน นางเอียวสีกับเงาเซียงจี้ก็ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน
ฝ่ายเอียเอียวเวลาออกว่าราชการปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่า บูเชียงก๋งปิดประตูเมืองเสียไม่ยกทหารออกรบดังนี้ ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด เงาเซียงจี้จึงว่าเมืองทันจิวนั้นมั่นคงกำแพงก็สูง คูก็ลึก ไพร่พลเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ทุกสิ่งยากที่จะคิดหักเอาได้ ขอท่านจงจัดผู้มีสติปัญญาไปพูดจาชักโยงให้เป็นไมตรีกันไว้ก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดการต่อไป อือเชียงบุ๋นจึงพูดขึ้นว่าซึ่งเงาเซียงจี้ว่านี้ไม่ชอบ ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งจะเอาเมืองทันจิวไห้ได้ เอียเอียวว่าท่านจะคิดประการใด อือเชียงบุ๋นว่าข้าพเจ้าได้เรียนวิชามีมนตร์คาถาเรียกปิศาจมาใช้ให้ไปทำอันตรายแก่ผู้ที่เป็นข้าศึกได้ ขอท่านจงให้ทหารปลูกศาลสำหรับเซ่นปิศาจที่บนเขาชิดแชซัว ข้าพเจ้าจะไปร่ายมนตร์เรียกปิศาจให้ไปตัดศีรษะบูเชียงก๋งมาให้ท่าน เอียเอียวได้ฟังก็มีความยินดีสั่งให้ทหารไปทำการตามคำอือเชียงบุ๋นว่าทุกประการ
ฝ่ายงูเกาตั้งแต่ไปอยู่ด้วยหลวงจีนก็มีความสุข อยู่มาวันหนึ่งงูเกาเดินลงไปเที่ยวเล่นตามเชิงเขา เห็นกระบือมีอาวุธผูกติดปลายเขาหางไหม้ไฟเที่ยวเดินกินหญ้าอยู่ริมเชิงเขานั้นตัวหนึ่ง จึงตรงเข้าไปจับเอากระบือตัวนั้นมาดูเห็นรอยไฟไหม้ปอกยับเยิน จึงคิดว่าไฉนหนอกระบือตัวนี้จึงได้มีอาวุธผูกติดเขามาได้ความลำบากดังนี้จำเราจะฆ่ากระบือกินเสียเถิดด้วยอดเนื้อสัตว์มานานแล้ว งูเกาก็แก้เอาอาวุธที่เขากระบือออก แทงคอกระบือตัวนั้นตาย เชือดเนื้อเผาไฟกินจนอิ่ม หลวงจีนศิษย์ของอาจารย์มาเห็นก็เอาความไปบอกกับเปาฮวงหลวงจีนอาจารย์ อาจารย์ก็ให้หางูเกามาแล้วว่า เดิมเมื่อเจ้าจะมาอยู่ด้วยเรานั้น ก็ได้สัญญาไว้ว่าไม่กินเนื้อสัตว์ เหตุใดจึงมาฆ่ากระบือกินดังนี้ เจ้าประพฤติการผิดเสียแล้วจะอยู่ด้วยกันไปไม่ได้ จงไปอยู่กับบูเชียงก๋งตามเดิมเถิด งูเกาได้ฟังก็เสียใจนึกว่าตัวเรานี้ไปอยู่ที่ไหนก็ทำแต่ความผิด ต้องขับต้องไล่เนือง ๆ งูเกาจึงพูดอ้อนวอนแก่หลวงจีนว่า เมื่อข้าพเจ้ามาก็ขี่ม้ามีเสื้อเกราะถืออาวุธพร้อมมาทั้งสิ้น ท่านให้ทิ้งเสียหมดแล้ว บัดนี้จะขับไล่ข้าพเจ้าไปนั้นจะเดินไปที่ไหนได้ ขอท่านจงเอ็นดูด้วยเถิด หลวงจีนเปาฮวงว่าข้อนั้นไม่เป็นไร มาไปด้วยกัน หลวงจีนก็พางูเกามาที่บ่อน้ำ ซึ่งทิ้งอาวุธกับเสื้อเกราะลงไว้แต่ก่อนนั้น นั่งสำรวมร่ายมนตร์อยู่ประมาณครู่หนึ่ง ก็มีมังกรดำหอบเอาเสื้อเกราะและอาวุธขึ้นมาให้แล้วก็หายไป หลวงจีนร่ายมนตร์เรียกม้าซึ่งปล่อยไปนั้น ม้าก็วิ่งมาหาโดยเร็ว หลวงจีนจึงเอาเสื้อเกราะกับอาวุธและม้ามอบให้ งูเกาคุกเข่าลงคำนับรับเอาม้ากับอาวุธและเสื้อเกราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยท่านนี้ ก็ไม่ได้คิดว่าจะจากไปอยู่ที่อื่นเลย เป็นคราวเคราะห์ทำการให้ผิดบัญญัติ ท่านจะขับไล่เสียให้ไปอยู่กับบูเชียงก๋งตามเดิมนั้น บูเชียงก๋งก็คงใช้ให้ทำศึกสงครามต่อไป ท่านจงได้เมตตาขอของวิเศษไปสำหรับป้องกันรักษาตัวบ้าง หลวงจีนเปาฮวงจึงหยิบเอาลูกเกาทัณฑ์ดอกหนึ่ง รองเท้าทำด้วยป่านคู่หนึ่ง ยาสองเม็ดส่งให้งูเกาแล้วบอกว่า ลูกเกาทัณฑ์นี้สำหรับปราบภูตผีปิศาจ ถ้าข้าศึกใช้เวทมนตร์ปิศาจมาแล้ว จงเอาลูกเกาทัณฑ์นี้พุ่งไปก็อาจจะต่อสู้ได้ รองเท้าคู่นี้เรียกว่าพัวลังลีใส่เท้าเข้าแล้วอาจจะเดินไปได้บนหลังน้ำ ยาสองเม็ดนี้ท่านจงเอาไว้สำหรับตัวเม็ดหนึ่ง ให้บูเชียงก๋งไว้เม็ดหนึ่ง ถ้าถูกเกาทัณฑ์เจือไปด้วยยาพิษแล้วเอายานี้ฝนกินก็แก้ได้ งูเกาคุกเข่าลงคำนับกราบอาจารย์แล้วรับเอาของสามสิ่ง ว่าหนทางซึ่งข้าพเจ้ามานั้นเดี๋ยวนี้ก็ลืมไปเสียแล้ว หลวงจีนว่าเจ้าจงขึ้นม้าเถิดเราจะให้ม้าพาไปหาบูเชียงก๋ง งูเกาก็ขึ้นขี่ม้า หลวงจีนเปาฮวงอ่านมนตร์เป่าลงที่ม้า ม้านั้นก็วิ่งไปตามทางประเดี๋ยวหนึ่งถึงเขาชิดแชซัว งูเกาเห็นมีศาลทำใหม่พร้อมด้วยเครื่องบวงสรวงคนนั่งบริกรรมอยู่หน้าศาลคนหนึ่ง งูเกาก็ตรงเข้าไปดู อือเชียงบุ๋นลืมตาออกจากบริกรรมแลเห็นงูเการูปร่างโตใหญ่สีหน้าดำสำคัญว่าเป็นปิศาจซึ่งตัวอ่านคาถาเรียกนั้นมาถึง ก็ร้องพูดว่าปิศาจทหารเรามาแล้วหรือ จงรีบไปตัดศีรษะบูเชียงก๋งมาให้เราโดยเร็วเถิด งูเกาได้ฟังก็ทำเป็นยอบตัวกลัวเกรง เดินเข้าไปใกล้เอากระบองเหล็กตีถูกศีรษะอือเชียงบุ๋นแตกตาย แล้วตัดเอาศีรษะผูกกับอานม้ารีบมาเมืองทันจิวเข้าไปหาบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเห็นงูเกากลับมาก็มีความยินดีวิ่งออกมารับเรียกเข้าไปนั่งไต่ถามว่า ตั้งแต่เราขับไล่เจ้าไปนั้นไปพำนักอยู่ที่ไหน งูเกาก็เล่าความตั้งแต่หลังจนมาพบอือเชียงบุ๋น แล้วตัดเอาศีรษะมา เล่าให้บูเชียงก๋งฟังทุกประการ บูเชียงก๋งได้ฟังก็ยังคิดแคลงใจ ด้วยเมื่องูเกาจะไปนั้นกำลังโทโสกลัวว่าจะผูกเวรพยาบาทเป็นอุบาย จึงว่ากับงูเกาว่าท่านจงไปอยู่กับฮั่นซีตงก่อนเถิด เมื่อมีราชการแล้วจึงจะไปเรียกมา บูเชียงก๋งก็เขียนหนังสือมอบให้งูเกาฉบับหนึ่งไปถึงฮั่นซีตง งูเการับหนังสือคำนับลาไปถึงฮั่นซีตงก็คำนับส่งหนังสือให้ ฮั่นซีตงรับมาเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า บูเชียงก๋งขับงูเกาไปเสียจากกองทัพช้านานแล้ว บัดนี้กลับมาเอาศีรษะอือเชียงบุ๋นมาให้ ข้าพเจ้ายังคิดแคลงใจอยู่ ขอให้ท่านรับเอางูเกาใช้ไล่เลียงซักไซ้ให้ได้ความจริง ฮั่นซีตงแจ้งความแล้วก็สั่งให้คนใช้แต่งโต๊ะมาเชิญงูเกากิน พูดจาไล่เลียงไต่ถามข้อความต่าง ๆ งูเกาก็เล่าความแต่ต้นเดิมมาให้ฮั่นซีตงฟังทุกประการ ฮั่นซีตงว่าของวิเศษที่ท่านอวดอ้างนั้นทดลองแล้วหรือ ทำอย่างไรเราจะเห็นจริงด้วย งูเกาก็เอารองเท้าใส่เข้าแล้วก็เดินไปบนหลังน้ำกลับไปกลับมาเป็นหลายเที่ยว ฮั่นซีตงเห็นก็มีความยินดียิ่งนัก ตั้งแต่นั้นมาก็นับถืองูเกาว่าเป็นคนวิเศษ งูเกาจึงพูดกับฮั่นซีตงว่าข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยท่านนี้ก็ยังไม่ได้ฉลองคุณท่านให้ถึงขนาดเลย ข้าพเจ้าจะขอเรือสักลำหนึ่งไปเที่ยวตรวจตราเป็นกองตระเวน ฮั่นซีตงก็จัดเรือให้ลำหนึ่งทหารสำหรับเรือพร้อม งูเกาลงเรือเที่ยวลาดตระเวนพบกอเลาเหลงนายทหารของเอียเอียวคุมเรือมาเที่ยวตระเวนอยู่ งูเกาหยุดเรือเข้าแล้วเอารองเท้าใส่ลงเดินบนหลังน้ำไปที่เรือกองตระเวนของเอียเอียว กอเลาเหลงแลเห็นก็ดีใจคิดว่าเจ้าปิศาจออกมาคำนับร้องบอกกันว่า เทพารักษ์เจ้าของเรามาแล้ว งูเกาก็เดินตรงเข้าไปถึงเรือกอเลาเหลง งูเกาเอากระบองเหล็กตีถูกกอเลาเหลงตาย แล้วไล่ตีทหารในเรือตระเวนเหล่านั้นตายหลายคน ตัดเอาศีรษะกอเลาเหลงลงเรือกลับมาหาฮั่นซีตง เล่าความให้ฟังทุกประการ ฮั่นซีตงมีความยินดีทำหนังสือบอกความชอบไปถึงบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งแจ้งดังนั้นก็ดีใจ มีหนังสือไปให้หาตัวงูเกากลับมาเมืองทันจิว
ฝ่ายกองตระเวนเอียเอียวซึ่งงูเกาฆ่ากอเลาเหลงผู้เป็นนายตายเสียแล้วก็กลับไปแจ้งความแก่เอียเอียว เอียเอียวตกใจปรึกษากันกับนายทหารว่า ในกองทัพบูเชียงก๋งมีผู้วิเศษขึ้นดังนี้ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด อือเชียงเค่งจึงว่าซึ่งมีผู้วิเศษขึ้นในกองทัพบูเชียงก๋งนั้น ท่านอย่าวิตก ตัวข้าพเจ้าก็ได้ร่ำเรียนวิชารู้วิเศษอยู่บ้าง จะขออาสาท่านไปบนอากาศไม่ให้ผู้ใดเห็น จะตัดเอาศีรษะบูเชียงก๋งมาให้ท่านจงได้ เอียเอียวได้ฟังก็มีความยินดีว่าเราไม่แลยว่าท่านเป็นผู้วิเศษ ถ้ารู้แต่ก่อนแล้ว ที่ไหนการจะยากลำบากถึงเพียงนี้ อือเชียงเค่งก็แต่งตัวให้มั่นคงแล้วเอาผ้าแพรวิเศษมาปูลงบนพื้นแผ่นดินตรงหน้าเอียเอียว อือเชียงเค่งขึ้นนั่งบนแพรภาวนาบริกรรมไป แพรนั้นก็หอบเอาอือเชียงเค่งลอยขึ้นบนอากาศตรงไปเมืองทันจิว เอียเอียวและนายทหารทั้งปวงก็พากันสรรเสริญชมวิชาอือเชียงเค่งว่าอัศจรรย์วิเศษยิ่งนัก ขณะนั้นบูเชียงก๋งออกนั่งว่าราชการอยู่ที่กลางแจ้ง แลขึ้นไปบนอากาศเห็นเป็นเมฆมืดเป็นหย่อมลอยย้อยลงมาแล้วกลับสูงขึ้นไป บูเชียงก๋งเห็นอัศจรรย์ดังนั้นก็บอกให้นายทหารทั้งปวงดู งูเกาจึงพูดขึ้นว่าซึ่งการเป็นดังนี้เห็นจะมิใช่เมฆ ชะรอยผู้วิเศษจะกระทำวิชามาเป็นมั่นคง งูเกาพูดดังนั้นก็รีบเดินไปที่อยู่ หยิบเอาลูกเกาทัณฑ์มาพอขี้เมฆย้อยลงมางูเกาก็เอาเกาทัณฑ์พุ่งขึ้นไป ขี้เมฆก็เคลื่อนสูญหายไปทันที เห็นอือเชียงเค่งพลัดตกลงมาที่พื้นแผ่นดิน งูเกาก็ตรงเข้าจับเอาตัวมาซักถามได้ความว่า ชื่ออือเชียงเค่ง เป็นทหารเอียเอียว รับอาสาทำวิชามาจะฆ่าบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งได้ฟังก็โกรธ สั่งให้เอาตัวอือเชียงเค่งไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมือง
ฝ่ายม้าใช้กองสอดแนมของเอียเอียว เห็นทหารบูเชียงก๋งเอาศีรษะอือเชียงเค่งมาเสียบประจานไว้ ก็กลับไปแจ้งความแก่เอียเอียว เอียเอียวเสียใจนักปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่า อือเชียงเค่งอาสาไปก็ไม่สมแค้น ข้าศึกจับได้ฆ่าเสียแล้ว การต่อไปนั้นท่านทั้งปวงจะคิดทำอย่างไรดี คุดงวนเกงจึงว่า อันจะสู้รบกับข้าศึกด้วยกลอุบายและความรู้วิชาการนั้นเห็นไม่ได้ ด้วยบูเชียงก๋งชำนิชำนาญในการกลอุบายเคยทำศึกสงครามมาก ทั้งผู้รู้วิชาจะแก้ของวิเศษก็มีในกองทัพ จำจะต้องอาศัยกำลังรี้พลให้มาก ตั้งสู้รบขับเคี่ยวกันไปจึงจะได้ชัยชนะ ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงฬอเอียนเก่งเจ้าเมืองเชียงชาอ๋อง ให้ยกกองทัพมาช่วยเป็นกำลังขึ้นอีกก็เห็นพอจะสู้ข้าศึกได้ เอียเฉียวได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงทำหนังสือใช้ทหารให้ถือไปถึงฬอเอียนเก่ง ณ เมืองเชียงชาอ๋อง ทหารที่ในกองทัพเอียเฉียวนั้นก็ให้คุดงวนเกงตั้งกระบวนค่ายฝึกหัดไว้ชำนิชำนาญ
ฝ่ายอวงจอคิดรักบูเชียงก๋งว่ามีคุณไม่ถือโทษพยาบาท คิดจะเข้าสามิภักดิ์อยู่ด้วยบูเชียงก๋ง อยู่วันหนึ่งอวงจอไปหาเงียมขีตามธรรมเนียมที่คุ้นเคยกันแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามีธุระจะมาหารือท่านก็กลัวว่าท่านจะไม่เห็นด้วย เงียมขีว่ามีธุระแล้วมาเกรงใจไม่บอกดังนี้จะสำเร็จไปได้แล้วหรือ อวงจอจึงว่าทุกวันนี้เอียเอียวนายเราประพฤติการเป็นโจรทำให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน เป็นที่ติเตียนนินทาแก่คนทั้งหลายเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่มีความเจริญ ตั้งตัวเป็นใหญ่ไม่ได้ เราท่านอุตส่าห์ทำราชการอาบเหงื่อต่างน้ำก็เห็นจะเหนื่อยเปล่าไม่เป็นประโยชน์ ข้าพเจ้าเห็นว่าบูเชียงก๋งประกอบไปด้วยสติปัญญาใจก็โอบอ้อมอารี ปลูกเลี้ยงทแกล้วทหารก็สมควรแก่คุณวิชา ถ้ากระไรท่านกับข้าพเจ้าไปยอมสามิภักดิ์ทำราชการอยู่กับบูเชียงก๋ง ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินด้วยกันเถิด จะได้มีชื่อเสียงปรากฏสืบบุตรและหลานต่อไป ซึ่งจะดื้อดึงอยู่กับเจ้านายไม่เป็นยุติธรรมดังนี้ ภัยอันตรายก็คงจะมาถึงตัวและบุตรภรรยาครอบครัวเป็นแน่ เงียมขีได้ฟังก็ยินดีจึงพูดว่า ข้าพเจ้าก็คิดอยู่นานแล้วเหมือนหนึ่งถ้อยคำของท่าน แต่ไม่มีที่ปรึกษาเป็นคู่คิดก็ต้องนิ่งอยู่ ขณะนั้นเงียมเชงฮองบุตรเงียมขีจึงพูดขึ้นว่า ซึ่งบิดาปรึกษากันจะไปเข้าสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋งนั้น ข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย ธรรมดาผู้เป็นข้าศึกแก่กันถ้าทำใจง่ายไปเข้าสามิภักดิ์อยู่ด้วยเร็ว ๆ นั้น ผู้ที่จะรับไว้ก็มีความประมาท ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์เขาเล่าลือว่า งักฮุนบุตรบูเชียงก๋งนั้นมีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าอยากจะใคร่สู้รบดูฝีมือให้เห็นเท็จและจริงก่อน ถ้าเขาดีกว่าแล้วก็ตามแต่ความคิดของบิดาเถิด เงียมขี อวงจอได้ฟังก็เห็นชอบตัวย อวงจอลากลับไปค่าย อยู่มาวันหนึ่ง อวงจอไปหาบูเชียงก๋ง งูเกาเห็นอวงจอมายืนอยู่ที่ประตูก็เข้าไปบอกแก่บูเชียงก๋งว่า เดี๋ยวนี้อวงจอมาหาท่านคงจะมีอุบายสิ่งหนึ่งสิ่งใดมาคิดล่อลวงอีกเป็นมั่นคง ข้าพเจ้าจะออกไปฆ่าเสีย
๕๒
บูเชียงก๋งว่าเจ้าอย่าทำเขาเลย เมื่อเขาจะมาพูดอย่างไรก็ฟังเขาดูก่อน งูเกาว่ามันคิดร้ายต่อท่านจับได้ถึงสองครั้งแล้ว เหตุใดจึงไม่เอาโทษ บูเชียงก๋งว่าทหารพวกเอียเอียวมีดี ๆ อยู่หลายคน ซึ่งเราอดโทษอวงจอเสียนั้นก็เพราะจะให้เห็นว่าใจดีไม่มีความอาฆาตต่อผู้เป็นข้าศึก หวังจะเกลี้ยกล่อมคนเหล่านั้นให้เข้ามาอยู่ด้วย ท่านจงออกไปพาอวงจอเข้ามาเถิด งูเกาก็ออกไปเรียกอวงจอเข้ามาคำนับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งถามว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งไรอีกหรือ อวงจอว่าเดิมข้าพเจ้าปรึกษากับเงียมขี จะพากันมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยท่าน เงียมขีก็ยอมปลงใจแล้ว เงียมเชงฮองบุตรเงียมขีพูดขัดทัดทานไว้ ว่าจะขอสู้รบลองฝีมือกับงักฮุนผู้เป็นบุตรท่านก่อน ถ้าสู้ไม่ได้แล้วก็จะยอมเข้ามาสามิภักดิ์โดยดี บูเชียงก๋งว่าเชิญท่านไปบอกกับเงียมเชงฮองเถิดว่า เวลาพรุ่งนี้เช้าเราจะให้งักฮุนออกไป อวงจอก็คำนับลากลับมา ครั้นเวลาเช้าบูเชียงก๋งให้งักฮุนออกไปคอยรบกับเงียมเชงฮอง งักฮุนก็ลามาแต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกไป คอยเงียมเชงอองอยู่ถึงสามเวลาก็ไม่เห็นเงียมเชงฮองยกออกมา อวงจอเห็นการผิดสังเกตจึงไปหาเงียมขีถามว่า ท่านให้ข้าพเจ้าไปนัดงักฮุนแล้วทำไมจึงไม่ให้บุตรออกไปรบกับเขาเล่า จะมิเป็นเท็จไปหรือ เงียมขีว่าตั้งแต่วันนั้นมาเงียมเชงฮองป่วย ออกไปรบไม่ได้ เมื่อค่อยยังชั่วขึ้นแล้วจึงจะให้ออกไป อวงจอก็ลากลับมาค่าย สั่งให้อวงเชงเหลียงผู้บุตรไปบอกกับงักฮุนว่าเงียมเชงฮองป่วย ขอผัดไปอีกสักสองสามวัน เวลานี้เชิญกลับไปเสียก่อนเถิด อวงเชงเหลียงก็ลาไปยังกองทัพงักฮุน แจ้งความตามซึ่งอวงจอผู้บิดาสั่งมาทุกประการ งักฮุนว่าถ้าดังนั้นเราก็จะกลับไป เมื่อเงียมเชงฮองหายป่วยแล้วจึงค่อยนัดกันใหม่ ขณะนั้นเซกฮวงนายทหารรองของงักฮุนยืนถือกระบี่อยู่ริมนั้นได้ฟังความก็โกรธร้องขึ้นว่า อวงจอพ่อของตัวนี้พูดไม่จริง คิดอุบายจะทำร้ายบูเชียงก๋งนายเราถึงสองครั้งแล้ว บัดนี้มาหลอกลวงลูกนายเราอีก คนอย่างนี้ไม่ควรจะไว้ชีวิต ว่าแล้วก็เอากระบี่ฟันอวงเชงเหลียงศีรษะขาดตายในทันใดนั้น งักฮุนเห็นก็ตกใจจึงว่า บิดาเราอดใจระงับความโกรธหมายจะเกลี้ยกล่อมอวงจอและนายทหารของเอียเอียวมาไว้เป็นกำลังราชการ ซึ่งมาฆ่าอวงเชงเหลียงบุตรอวงจอเสียดังนี้ผิดนัก เซกฮวงว่าท่านจะให้ทำใจดีกับคนร้ายนั้นไม่ควร ภายหลังจะได้ความเดือดร้อน ตัวข้าพเจ้านี้จะมีโทษประการใดก็ตามเถิด งักฮุนให้ทหารมัดเซกฮวงพากลับมาแจ้งความกับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งโกรธนัก สั่งให้ทหารเอาตัวเซกฮวงไปตีเสียสี่สิบที แล้วให้คุมตัวไปส่งอวงจอว่าเซกฮวงคนนี้ฆ่าอวงเชงเหลียงบุตรท่านเสีย ท่านจะเอาโทษทดแทนประการใดก็ตามเถิด ทหารคุมตัวพาเซกฮวงไปให้อวงจอ แล้วบอกตามคำบูเชียงก๋งสั่งมาทุกประการ อวงจอจึงว่าท่านจงกลับไปบอกกับนายท่านเถิด ว่าซึ่งบุตรเราตายนั้นก็เพราะสิ้นอายุของเขาเอง อย่าให้นายท่านโกรธทำโทษเซกฮวงต่อไปอีกเลย ทหารก็พาเอาตัวเซกฮวงกลับมาแจ้งความกับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งรู้ว่าอวงจอไม่ถือโกรธก็ดีใจ สั่งงักฮุนว่าเจ้าจงคุมทหารออกไปตั้งคอยเงียมเชงฮองอยู่เถิด งักฮุนก็คำนับลาคุมทหารออกไป
ฝ่ายเงียมเชงฮองหายป่วยแล้วก็จัดทหารแต่งตัวขึ้นม้าถือลูกตุ้มเหล็กออกไปร้องพูดกับงักฮุนว่า เขาเลื่องลือว่าท่านมีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าอยากจะสู้รบลองดูว่าจะจริงเหมือนคำคนทั้งปวงกล่าวสรรเสริญหรือไม่ พูดแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับงักฮุนได้แปดสิบเพลง งักฮุนเห็นฝีมือเงียมเชงฮองเข้มแข็งคล่องแคล่วดีก็นึกชอบใจ ทำเสียทีขับม้าหนี เงียมเชงฮองขับม้าไล่ตามไปกระชั้นเข้า งักฮุนชักม้ากลับหน้ายกลูกตุ้มขึ้นจะตี เงียมเชงฮองเอนตัวหลบเอาลูกตุ้มขึ้นรับ งักฮุนเอาลูกตุ้มตีถูกลูกตุ้มเงียมเชงฮองเสียหลักลูกตุ้มหลุดจากมือกระเด็นไป เงียมเชงฮองเสียทีก็โจนลงจากม้าคำนับงักฮุนว่า ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้าจะขอเป็นทหารรองอยู่ด้วยท่านไปกว่าจะหาชีวิตไม่ งักฮุนมีความยินดีว่าเวลาอื่นจึงค่อยสนทนากัน เดี๋ยวนี้เราจะลาท่านไปก่อน ต่างคนก็กลับไปแจ้งความแก่บิดา บูเชียงก๋งนึกว่าครั้งนี้คงจะสมคิดแล้ว
ฝ่ายเงียมขีเห็นบุตรกลับมาบอกว่าแพ้ฝีมืองักฮุนก็มีความยินดี ด้วยอยากจะใคร่เข้าสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋ง ตั้งแต่นั้นมาเงียมขี อวงจอก็คอยหาช่องที่จะไปอยู่ด้วยบูเชียงก๋งทุกเวลา
ฝ่ายฬอเอียนเก่งได้รับหนังสือของเอียเอียวแล้ว ก็จัดทหารเข้ากองทัพพร้อมสรรพด้วยเครื่องศาสตราวุธ ยกมาหาเอียเอียว เอียเอียวรู้ว่าฬอเอียนเก่งมาถึงก็มีความยินดี ออกไปรับกันตามธรรมเนียมแล้วก็ชวนฬอเอียนเก่งเข้ามาในค่ายนั่งที่เสมอกัน เอียเอียวพูดว่าข้าพเจ้าทำศึกสงครามแพ้แก่บูเชียงก๋งคราวนี้หลายครั้งเสียทแกล้วทหารก็มากด้วยกันทั้งสองฝ่าย ข้าพเจ้าเชิญท่านมาหวังจะให้ช่วย ฬอเอียนเก่งว่า ข้าพเจ้าจะคุมทหารยกออกไปฟังกำลังบูเชียงก๋งดูก่อน เอียเอียวก็มีความยินดี ฬอเอียนเก่งลากลับมาที่ประชุมทหาร ทหารที่เมื่อยล้ามาถึงพร้อมหายเหนื่อยแล้ว ก็จัดกองทัพยกไปถึงหน้าค่ายบูเชียงก๋ง ทหารม้าใช้กองสอดแนมเข้าไปแจ้งกับบูเชียงก๋งว่า บัดนี้ฬอเอียนเก่งยกกองทัพมาจวนจะถึงอยู่แล้ว บูเชียงก๋งได้แจ้งแล้วจึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า ฬอเอียนเก่งคนนี้เขาเล่าลือว่ามีฝีมือเข้มแข็งนัก ท่านผู้ใดจะรับอาสาเราออกไปสู้รบกับฬอเอียนเก่งได้บ้าง เอียไจเฮงจึงว่าฬอเอียนเก่งกับข้าพเจ้าได้คุ้นเคยชอบอัชฌาสัยกันมาแต่ก่อน ข้าพเจ้าจะขอออกไปสู้รบหาอุบายเกลี้ยกล่อมฬ่อเอียนเก่งให้เข้ามาสามิภักดิ์อยู่กับท่านจงได้ บูเชียงก๋งได้ฟังก็มีความยินดี จัดทหารให้เอียไจเฮงยกออกไป เอียไจเฮงเห็นฬอเอียนเก่งขี่ม้านำหน้าทหารมาก็มิได้พูดประการใด ขับม้าตรงเข้ารบกับฬอเอียนเก่งได้ประมาณสิบเพลง เอียไจเฮงก็ทำขับม้าควบหนีไปข้างชายป่า ฬอเอียนเก่งขับม้าไล่ตามไปครั้นลับคนแล้ว เอียไจเฮงลงจากม้าวางอาวุธแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ากับท่านไม่ได้พบปะกันช้านานนักหนาแล้ว วันนี้ได้มาพบกันก็เป็นที่ยินดีนัก ท่านมีความสุขสบายอยู่หรือ ฬอเอียนเก่งเห็นเอียไจเฮงลงจากม้าวางอาวุธก็ลงจากม้าเสียบ้าง จึงพูดว่าข้าพเจ้าคิดถึงท่านอยู่เนือง ๆ อยากจะใคร่พบปะอยู่มิได้ขาด แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เอียไจเฮงว่าข้าพเจ้าได้ทราบว่าท่านคุมทหารยกมาช่วยเอียเอียวก็มีความยินดีจึงได้ขออาสาบูเชียงก๋งออกมา หวังว่าจะพูดความกับท่านสักข้อหนึ่งแต่เกรงว่าท่านจะไม่เห็นด้วย ฬอเอียนเก่งว่าเชิญท่านพูดเถิดอย่าเกรงใจเลย เอียไจเฮงว่าเดิมข้าพเจ้าก็ตั้งตัวคบหากันเป็นโจรมีพวกพ้องมากเหมือนกับท่านดังนี้ แต่มาคิดถึงท่านที่เป็นต้นแซ่ว่าไม่เคยประพฤติการกีดขวางแผ่นดิน ครั้นจะเข้าทำราชการในแผ่นดินซ้องก็เห็นว่าเจ้านายโง่เขลาไม่เอาการ จึงได้ตั้งเอกเทศอยู่ ครั้นมาพบบูเชียงก๋งเป็นคนมีสติปัญญาสัตย์ซื่อมั่นคง จึงได้เข้าทำราชการอยู่ด้วย บูเชียงก๋งก็ทำนุบำรุงชุบเลี้ยงไม่มีผู้ใดดูหมิ่นประมาทมีความสุขสบาย ตัวท่านนี้ต้นแซ่ของท่านคือฬอโงยฬอเสงมีอำนาจมากครั้งแผ่นดินกังนั้น ท่านทั้งสองก็ไม่ได้ประพฤติการกีดขวางแผ่นดิน ซึ่งตัวท่านจะมาหาความชอบกับเอียเอียวซึ่งเป็นนายโจรอยู่ดังนี้เห็นไม่ควรเลย จะพาชื่อเสียงท่านแต่ก่อนเสียไปด้วย ข้าพเจ้าพูดทั้งนี้เพราะรักท่านปรารถนาจะให้มีความสุข จงมาอยู่ด้วยบูเชียงก๋งช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินไว้ชื่อเสียงด้วยกันเถิด ฬอเอียนเก่งได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงว่าซึ่งท่านชี้แจงให้เราเข้าใจดังนี้ ขอบใจนักหนาท่านจงกลับไปบอกกับบูเชียงก๋งเถิดว่าเราจะสามิภักดิ์ทำราชการอยู่ด้วย แต่จะของดทุเลาหาความชอบเป็นของกำนัลเสียก่อนจึงจะไป พูดแล้วต่างคนก็ลาแยกทางกลับมากองทัพเลิกทหารกลับไป เอียไจเฮงเข้าไปแจ้งความกับบูเชียงก๋งตามซึ่งได้พูดเกลี้ยกล่อมฬอเอียนเก่งยอมสมัครเข้าด้วยให้ฟังทุกประการ บูเชียงก๋งมีความยินดีว่าเอียไจเฮงนี้มิเสียแรงเป็นชายชาติทหาร ตั้งแต่มาอยู่กับเราอาสาไปครั้งใดก็สำเร็จราชการได้ทุกครั้ง
ฝ่ายคุดงวนเกงให้ทหารทำค่ายกลซับซ้อนกันเกือบจะแล้ว ทหารกองสอดแนมของบูเชียงก๋งเห็นก็เอาความมาแจ้งแก่บูเชียงก๋ง ครั้นเวลากลางคืนเดือนหงาย บูเชียงก๋งชวนเตียเปาลอบไปดูค่ายซึ่งคุดงวนเกงตั้งไว้ ขี่ม้าเที่ยวดูเห็นทั่วแล้วก็กลับมา พอถึงกลางทางมีผู้ลอบยิงเกาทัณฑ์มาถูกไหล่ขวาบูเชียงก๋งตกม้าลง เตียเปาเห็นก็ตกใจโดดลงจากม้าประคองบูเชียงก๋งขึ้นม้ากลับเข้าเมือง ครั้นถึงที่อยู่พิษเกาทัณฑ์กำเริบ บูเชียงก๋งสลบไปไม่ได้สติ นายทหารทั้งปวงตกใจพากันเข้าแก้ไขก็ไม่ฟื้น เสียใจร้องไห้อื้ออึงไปทั้งนั้น งูเกาจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าเพิ่งตกใจก่อน ข้าพเจ้ามียาวิเศษอยู่จะเอามาแก้ พูดแล้วงูเกาก็รีบไปที่อยู่หยิบเอายาวิเศษมาเม็ดหนึ่ง ฝนละลายน้ำร้อนกรอกบูเชียงก๋งเข้าไป อำนาจยาวิเศษแก้พิษเกาทัณฑ์หายได้ทันที บูเชียงก๋งฟื้นขึ้นให้เอาลูกเกาทัณฑ์นั้นมาพิจารณาดูก็เห็นชัด จำได้ว่าเป็นลูกเกาทัณฑ์ในกองทัพของตัว มิใช่ลูกเกาทัณฑ์ข้าศึก นิ่งตรึกตรองความอยู่ยังหาได้ชำระไม่ ให้หมอรักษาพยาบาลแผลนั้นก็หายเป็นปรกติ
ฝ่ายเอียเอียวเวลาวันหนึ่งออกนั่งที่ว่าราชการพร้อมด้วยทหารจึงพูดว่า บัดนี้ทหารไพร่พลเราก็บริบูรณ์ ค่ายกลซึ่งทำไว้ก็เสร็จแล้ว ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด คุดงวนเกงจึงว่าขอท่านจงไปนัดบูเชียงก๋งให้ออกมารบเถิด เอียคิมจึงว่าในขณะนี้ไพร่พลและนายทหารของบูเชียงก๋งที่มีฝีมือก็พร้อมมูล ทั้งเสบียงอาหารในเมืองทันจิวก็มีอยู่มาก ซึ่งจะรีบร้อนเร่งรบเอาชัยชนะนั้นเห็นจะป่วยการเสียเปล่า ข้าพเจ้าจะขอเข้าไปในเมืองทันจิวพูดจาชักชวนบูเชียงก๋งให้เป็นไมตรีเสียก่อน ถ้าบูเชียงก๋งยอมเป็นไมตรีแล้ว นายทหารทั้งปวงเหล่านั้นก็คงจะกระจายไป ถ้าเห็นว่ากำลังอ่อนลงแล้วจึงค่อยตรึกตรองสู้รบเอาชัยชนะต่อภายหลังก็จะได้โดยง่าย ข้าพเจ้าเห็นว่าคิดการเป็นสองชั้นดังนี้แหละดีกว่าเร่งรัดรบพุ่งกัน เอียเอียวได้ฟังก็เห็นชอบ เงาเซียงจี้จึงพูดขึ้นว่าข้าพเจ้าจะขอเข้าไปกับเอียคิมด้วยจะได้ปรึกษาหารือพูดจากับบูเชียงก๋งให้สำเร็จประโยชน์ของท่าน เอียเอียวก็ยอมให้ไปทั้งสองนาย เอียคิมคิดเสียใจว่า ครั้งนี้เราจะเอาความลับไปปรึกษากับบูเชียงก๋ง บัดนี้เงาเซียงจี้เข้ามาว่าขอไปด้วย เห็นจะป่วยการเปล่าไม่สมคิดแล้ว ครั้นจะพูดจาทัดทานเกียดกันก็ไม่ได้ จึงคำนับลาเอียเอียวไปถึงเมืองทันจิวบอกแก่นายประตูว่า ตัวเราชื่อเอียคิมกับเงาเซียงจี้ เอียเอียวผู้นายใช้ให้มาเจรจาความเมืองกับบูเชียงก๋ง นายประตูก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้นายทหารออกมารับ เอียคิม เงาเซียงจี้เข้าไปในที่ว่าราชการ เอียคิม เงาเซียงจี้ คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่าเอียเอียวผู้นายข้าพเจ้าสั่งมาให้แจ้งกับท่านว่า ตั้งแต่ทำศึกสงครามกันมาก็ช้านานแล้ว ทหารทั้งสองฝ่ายล้มตายได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก ถ้าจะสู้รบขับเคี่ยวกันไปไพร่พลก็คงจะบอบช้ำลงทั้งสองฝ่ายหาประโยชน์ไม่ จะขอเลิกการรบเป็นทางไมตรีไม่ทำศึกสงครามกันต่อไป ท่านจะเห็นประการใด พูดดังนั้นแล้วเอียคิมก็ให้ทีแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งทำเป็นโกรธร้องตวาดว่าเอียเอียวนั้นอุปมาเหมือนสัตว์อันน้อยตกอยู่ในกำมือเราแล้ว ซึ่งจะมาเป็นไมตรีนั้นเราไม่ยอม พูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทหารเอาตัวเอียคิม เงาเซียงจี้ไปขังไว้คนละแห่ง ครั้นเวลากลางคืนบูเชียงก๋งให้คนใช้ลอบไปพาตัวเอียคิมมาแล้วพูดว่า เราขออภัยท่านเสียเถิด ครั้นจะไม่ทำโกรธก็ที่ไหนจะได้สนทนาด้วยท่าน เอียคิมว่าข้าพเจ้าทราบอยู่ในทีแล้ว บูเชียงก๋งว่าซึ่งท่านมานี้ได้ราชการสิ่งไรมาบ้าง เอียคิมบอกว่าเอียเอียวให้คุดงวนเกงตั้งค่ายเป็นกระบวน ลดเลี้ยวลึกซึ้งนัก แล้วก็วางทหารกองซุ่มไว้เป็นหลายตำบล ความคิดที่เอียเอียวพูดจาปรึกษากับคุดงวนเกงกุนซือไว้ประการใด เอียคิมก็บอกเล่าให้แจ้งทั้งสิ้น แล้วว่าข้าพเจ้ามีใจสามิภักดิ์มากับท่านทั้งนี้ ก็เพราะเห็นว่าท่านมีน้ำใจรักใคร่ทแกล้วทหารโดยสุจริตไม่มีพยาบาทอาฆาตต่อสู้เป็นข้าศึก ถ้าเอียเอียวเสียทีแก่ท่านแล้ว ครอบครัวของข้าพเจ้านั้นขอบุญท่านเป็นที่พึ่ง อย่าให้เป็นอันตรายกระจัดพลัดพรากเลย บูเชียงก๋งว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตก ถ้าสำเร็จราชการเราจะกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ตั้งท่านเป็นขุนนางตามความชอบ พูดแล้วก็ให้พาตัวเอียคิม กลับไปอยู่ที่ขังตามเดิม ให้คนใช้ไปเอาตัวเงาเซียงจี้มา เงาเซียงจี้เข้ามาถึงก็คำนับบูเชียงก๋งแล้วพูดว่าแต่ก่อนข้าพเจ้ารบกับท่านนั้น ขอท่านจงให้อภัยยกโทษเสียเถิด ซึ่งข้าพเจ้ารับอาสามาด้วยเอียคิมนั้นก็เพราะอยากจะใคร่พูดความด้วยท่านข้อหนึ่ง เมื่อครั้งข้าพเจ้าสู้รบกับท่านทำกลอุบายปล่อยกระบือออกมาให้ท่านเสียทีนั้น เอียเอียวยกความชอบข้าพเจ้าให้นางเอียวสีบุตรเลี้ยงมาเป็นภรรยา นางเอียวสีว่าซึ่งเอียเอียวยกให้นั้นไม่ยอม ถ้าท่านยกให้จึงจะยอมเป็นภรรยาข้าพเจ้า ขอท่านจงได้โปรดเป็นที่พึ่งด้วย บูเชียงก๋งว่าการแต่เพียงนี้ท่านอย่าวิตกไว้เป็นธุระเรา เงาเซียงจี้มีความยินดีคุกเข่าลงคำนับแล้วว่าทุกวันนี้ข้าพเจ้าอยู่ด้วยเอียเอียวก็เป็นการจำใจ เมื่อท่านเมตตาจะใช้สอยข้าพเจ้าประการใดก็จะทำการหาบำเหน็จความชอบให้เต็มฝีมือและสติปัญญา บูเชียงก๋งเห็นเงาเซียงจี้อ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ด้วยแล้ว ก็ให้คนใช้ไปเรียกเอียคิมมาอีก เอียคิมมาถึงเห็นเงาเซียงจี้นั่งอยู่กับบูเชียงก๋งก็ตกใจ กลัวว่าความซึ่งตัวพูดนั้นจะแพร่งพรายไป บูเชียงก๋งเห็นกิริยาเอียคิมไม่สบายจึงพูดว่าท่านอย่าวิตก บัดนี้เงาเซียงจี้ก็เป็นญาติของเราแล้ว นายทหารทั้งสองต่างคนก็มีความยินดีไม่รังเกียจต่อกัน บูเชียงก๋งให้ยกโต๊ะและสุรามาตั้งเลี้ยงพูดจาสนทนาเป็นที่สบาย ครั้นเวลารุ่งเช้า เอียคิม เงาเซียงจี้ ก็คำนับลาบูเชียงก๋งกลับไปถึงค่ายแจ้งความกับเอียเอียวว่า เดิมข้าพเจ้าไปพูดกับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งก็พูดจาอ่อนโยนยินดียอมจะเป็นไมตรีด้วย ให้หานายทหารทั้งปวงมาปรึกษา นายทหารเหล่านั้นพูดจาฮึกหาญไม่ยอม จะขอทำศึกสงครามเอาชัยชนะให้จงได้ เอียเอียวได้ฟังก็โกรธพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า เสียแรงเราได้ไปพูดจาไกล่เกลี่ยจะให้ดีด้วยกัน บูเชียงก๋งไม่ยอม พวกท่านทั้งหลายจงเตรียมทหารไว้ให้พร้อมเถิด คงจะทำศึกกันให้ถึงแพ้และชนะ
ฝ่ายบูเชียงก๋งได้แจ้งความในกองทัพของเอียเอียว ซึ่งเอียคิมมาเล่าให้ฟังนั้นเข้าใจทุกประการ แล้วก็สั่งให้เอียโฮ้ว ง่วนเหลียง กวนเม่งซิว กวนเม่งตัด งูเกาห้านาย คุมทหารยกไปสมทบกองทัพเรือฮั่นซีตงสั่งว่า ถ้าเห็นกองทัพข้าศึกยกมาได้ทีแล้วก็จงเร่งตีเอาชัยชนะให้ได้ นายทหารทั้งห้าก็คำนับลาคุมทหารไปสมทบกองทัพฮั่นซีตง ตัวบูเชียงก๋งนั้นคุมทหารยกออกไปตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองให้หานายทัพนายกองมาพร้อมแล้วพูดว่า เอียเอียวตั้งค่ายกระบวนศึกครั้งนี้เรียกชื่อว่าเงาอึง ท่านทั้งปวงจงปลงใจลงในราชการให้แข็งแรงช่วยกันกำจัดเอียเอียวเสียให้ได้ในครั้งนี้ สั่งให้อือฮวยเหลงคุมทหารสามพันถือธงแดงเป็นสัญญาตีข้างทิศตะวันตก ให้ฮอง่วนเคง กิดแช ซีฉวน สามนายคุมทหารสามพันถือธงดำตีข้างทิศใต้ ให้งักฮุน เฮงกุ้ย เตียเฮียน สามนายคุมทหารสามพันถือธงเหลืองตีเข้าทางทิศเหนือ ให้เตียเหียน แตฮวย เตียกุ้ย คุมทหารสามพันถือธงขาวตีทางทิศตะวันออก ให้เอียไจเฮงเป็นแม่ทัพ เตียเหลง เตียลิบเป็นปีกซ้ายขวาคุมทหารสามพันใส่เสื้อเกราะเขียว ตีหักเข้าทางตรงเข้าตัดเอาธงสำคัญของข้าศึกเสียให้ได้ ตัวเราจะคุมทหารเป็นทัพหนุนยกตามไปต่อภายหลัง นายทหารทั้งห้ากองก็คำนับลาไปจัดการไว้พร้อม บูเชียงก๋งให้หาวันฤกษ์ดีได้แล้วก็บอกกำหนดไปถึงฮั่นซีตงกองทัพเรือให้รู้พร้อมกัน
๕๓
ฝ่ายฮั่นซีตง ครั้นถึงวันกำหนดก็ให้ง่วนเหลียง กวนเม่งซิว กวนเม่งตัด เอียโฮ้ว สี่นายลงเรือเร็วคอยช่วยกองทัพบูเชียงก๋ง งูเกาเป็นคนวิเศษเดินน้ำได้ให้เป็นกองกลาง เห็นหนักด้านไหนให้เข้าช่วย ตัวฮั่นซีตง ฮั่นเซียงเต็ก ฮั่นเอียนติดบุตรทั้งสองคุมทหารลงเรือรบใหญ่ยกไปตั้งคอยที่อยู่ บูเชียงก๋งครั้นถึงวันดีได้ฤกษ์แล้วก็จุดประทัดใหญ่สัญญายกกองทัพบกทัพเรือไปพร้อมกัน เอียเอียวครั้นแจ้งว่าบูเชียงก๋งยกกองทัพบก ฮั่นซีตงยกกองทัพเรือเข้ามาจะตีค่าย ก็สั่งให้เอียคิมอยู่รักษาค่าย ให้เงาเซียงจี้รักษาครอบครัว ตัวเอียเอียวกับอวยโพฮวงคุมทหารลงเรือรบ ยกออกมาตั้งคอยรับกองทัพฮั่นซีตงอยู่
ฝ่ายทหารทั้งห้ากองซึ่งบูเชียงก๋งจัดให้เข้าตีค่ายนั้นก็ขับทหารระดมเข้าตีค่าย ทหารซึ่งรักษาค่ายก็สู้รบต้านทานเป็นสามารถ แต่เงียมเชงฮอง ฬอเอียนเก่งสองนายนั้นได้สัญญาเข้าเป็นพวกบูเชียงก๋งแล้ว ก็ไม่เร่งรัดให้ทหารสู้รบนั่งเฉยเสีย คิดแต่ว่าเมื่อไรค่ายจะแตกจะได้ไปอยู่กับบูเชียงก๋ง
ฝ่ายอวงจอเห็นบูเชียงก๋งยกมาถึงค่ายที่ตัวรักษาอยู่นั้นแล้ว ก็เปิดประตูออกไปคำนับรับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งสั่งให้อวงจอเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของครอบครัวไปอยู่เมืองทันจิว
ฝ่ายเอียคิมแจ้งว่าบูเชียงก๋งยกมาได้ค่ายอวงจอแล้ว เอียคิมก็ใช้ให้ทหารพวกที่สนิทเอาเรือไปรับบูเชียงก๋งกับทหารมา ณ ค่ายเงาเซียงจี้ เห็นบูเชียงก๋งข้ามมาได้ค่ายที่เอียคิมรักษาแล้ว เงาเซียงจี้ก็จับบุตรภรรยาครอบครัวเอียเอียวฆ่าเสียทั้งสิ้น ตัวเงาเซียงจี้ เอียคิมก็เข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งสั่งให้เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเครื่องศาสตราวุธของเอียเอียวลงบรรทุกเรือ ให้เอียคิม เงาเซียงจี้คุมไป ณ เมืองทันจิว ค่ายเอียเอียวนั้นให้ทหารเอาไฟเผาเสีย
ฝ่ายทหารซึ่งรักษาค่ายอยู่กับเอียคิมเห็นเอียคิมกับเงาเซียงจี้เอาเรือข้ามไปรับกองทัพบูเชียงก๋งมา แล้วจับบุตรภรรยาครอบครัวของเอียเอียวฆ่าเสียสิ้นก็ตกใจ หนีเล็ดลอดไปบอกความแก่เอียเอียว เอียเอียวได้ฟังก็เสียใจหน้าซีดสลดลงทันที พูดกับทหารทั้งปวงว่าคนทั้งสองนี้เราไว้ใจจึงได้ให้อยู่รักษาค่ายและครอบครัว ไม่นึกเลยว่าจะเอาใจออกห่างไปเข้าแก่ข้าศึก เรามีความแค้นนัก ท่านทั้งปวงจงช่วยกันสู้รบเอาชัยชนะให้ได้ ขณะนั้นงูเกาลงเรือรบเที่ยวตรวจตระเวนอยู่เห็นเอียเอียวยกกองทัพมา งูเกาก็ใส่รองเท้าวิเศษเดินน้ำตรงเข้าไปที่เรืออวยโพฮวง ร้องพูดไปว่า ท่านจงอ่อนน้อมต่อเราเสียโดยดีเถิด อวยโพฮวงเห็นงูเกาเป็นผู้วิเศษเดินน้ำได้ก็กลัวอำนาจคิดสยดสยอง ออกมาที่ปากเรือคุกเข่าลงคำนับยอมเข้าด้วยงูเกาโดยดี งูเกาก็ให้ทหารขึ้นรักษาประจำเรือรบที่อวยโพฮวงมานั้น เอียเอียวแลเห็นอวยโพฮวงไม่สู้รบยอมเข้าสามิภักดิ์กับข้าศึกแล้วก็เสียใจ แต่ทำกิริยาฮึดฮัดเร่งทหารขับเรือเข้ารบกับฮั่นซีตง ปรารถนาจะมิให้ทหารทั้งปวงย่อท้อ
ฝ่ายบูเชียงก๋งครั้นเผาค่ายเอียเอียวเสร็จสิ้นแล้วก็กลับมาค่ายที่ตั้งอยู่หน้าเมืองทันจิว พองูเกาพาเอาตัวอวยโพฮวงมาให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้อวยโพฮวงไปอยู่กับเอียคิม อวงจอ เงาเซียงจี้ในเมืองทันจิว ขณะนั้นทหารม้าใช้มาแจ้งความกับบูเชียงก๋งว่ากิมงึดตุดยกทัพล่วงแดนเข้ามาทางตำบลจูเซียนติ้น บูเชียงก๋งได้ฟังก็ตกใจจึงจัดให้ม้าใช้ไปสืบอีกหลายพวก ครั้นรุ่งขึ้นอีกสองวันม้าใช้สืบราชการมาแจ้งอีกว่า กิมงึดตุดยกเข้ามาเกือบจะถึงตำบลจูเซียนติ้น บูเชียงก๋งพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า การรบกับพวกโจรก็ยังจับตัวเอียเอียวไม่ได้ บัดนี้กิมงึดตุดยกมาจะเข้าตีเอาเมืองนิ่มอันนั้นเป็นกังวลห่วงหลังระวังหน้านัก สั่งให้นายทัพนายกองจัดทหารเตรียมไว้เจ็ดกอง กองละห้าพันให้พร้อมสรรพ ถ้ากำจัดเอียเอียวสำเร็จแล้ว ก็จะยกไปรับกองทัพกิมงึดตุด
ฝ่ายนายทหารห้ากองซึ่งบูเชียงก๋งจัดให้ไปตีค่ายเอียเอียวนั้นได้สู้รบฆ่าฟันทหารเอียเอียวล้มตายลงเป็นอันมากและแตกหนีไปสิ้น ฬอเอียนเก๋งกับเงียมเชงฮองก็พาสมัครพรรคพวกมาอยู่ด้วยบูเชียงก๋ง
ฝ่ายคุดงวนเกง กุนซือของเอียเอียวนั้น ครั้นเสียค่ายที่ตัวตรึกตรองตั้งไว้ว่าเป็นกระบวนวิเศษนั้นแล้ว ก็ตกใจหนีไปได้ครึ่งทาง คิดโทมนัสน้อยใจว่าคนทั้งหลายสรรเสริญนับถือว่าเราเป็นผู้มีสติปัญญาเรียกว่ากุนซือเหมือนขงเบ้งครั้งแผ่นดินสามก๊ก บัดนี้มาได้ความปราชัยแก่ข้าศึก เสียรี้พลทแกล้วทหารหมดสิ้น กับเจ้านายก็พลัดกัน ตัวเราจะอยู่ไปก็อัปยศแก่คนทั้งหลาย ตายเสียดีกว่า พูดดังนั้นแล้วก็เอากระบี่เชือดคอตายเสีย
ฝ่ายเอียเอียวสู้รบอยู่กับฮั่นซีตง ครั้นเห็นศึกเหลือกำลัง จะสู้ไม่ได้ก็โดดน้ำหนีไป เอียโฮ้วกับง่วนเหลียง กวนเม่งซิว กวนเม่งตัดไล่ติดตามค้นคว้าหาก็ไม่พบตัว เที่ยวสืบเสาะค้นคว้าต่อไปอีก นายทัพนายกองทั้งปวงครั้นได้ชัยชนะแล้วก็เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหาร จับผู้คนและเรือรบมาให้บูเชียงก๋งได้ทุก ๆ กอง แล้วแจ้งข้อราชการซึ่งได้สู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะให้ฟังทุกประการ บูเชียงก๋งมีความยินดีพูดว่า ท่านทั้งปวงมีชัยชนะแก่ข้าศึกมาถึงพร้อมมูลแล้ว บัดนี้มีข่าวราชการมาว่ากิมงึดตุดยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาทางตำบลเซียนติ้นจะตีเอาเมืองนิ่มอัน ท่านทั้งหลายทั้งปวงจงปลงใจช่วยรักษาแผ่นดิน สู้รบกับพวกฮวนอีกสักคราวหนึ่งให้เต็มฝีมือ นายทหารทั้งปวงว่าข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นชายชาติทหาร จะขออาสาทำศึกไปกว่าจะสิ้นกำลัง ท่านจะใช้ประการใดก็แล้วแต่จะบัญชา บูเชียงก๋งสั่งให้งักฮุนคุมทหารห้าพันยกไปตั้งอยู่ที่ตำบลจูเซียนติ้น ให้เอียไจเฮงคุมทหารห้าพันยกล่วงหน้าไปก่อน แล้วจึงจะยกกองทัพใหญ่ตามไป สั่งให้ซือหยินไปจัดการแต่งงานให้เงาเซียงจี้กับนางเอียวสีอยู่กินเป็นสามีภริยากันตามประเพณี แล้วสั่งให้เงียมเชงฮอง ฮอง่วนเคง อือฮวยเหลง ฬอเอียนเก่ง เงาเซียงจี้ห้านายคุมทหารกองละห้าพันยกหนุนตามเอียไจเฮงไป บูเชียงก๋งนั้นให้จัดกองทัพเตรียมไว้จะยกหนุนตามไปอีก
ฝ่ายง่วนเหลียง เอียโฮ้ว กวนเม่งซิว กวนเม่งตัด สี่นายซึ่งเที่ยวติดตามจับตัวเอียเอียวนั้น ครั้นจับตัวเอียเอียวได้ก็คุมตัวมาส่งบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งมีความยินดีพูดว่าท่านทั้งสี่จับตัวเอียเอียวมาให้เราได้มีความชอบมาก สิ้นกังวลแล้วจะได้ตั้งหน้าทำศึกกับกิมงึดตุดไปฝ่ายเดียว สั่งให้ทหารเอาตัวเอียเอียวไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมืองทันจิว แล้วสั่งให้งูเกาไปเกณฑ์กองทัพหัวเมืองและเสบียงอาหารส่งกองทัพที่ตำบลจูเซียนติ้นให้ทันราชการ อย่าให้ทหารในกองทัพอดอยากได้ งูเกาก็คำนับลาไป ครั้นได้วันฤกษ์ดี บูเชียงก๋งกับฮั่นซีตงก็คุมทหารสามสิบหมื่นยกตรงไปตำบลจูเซียนติ้น
ฝ่ายเอียไจเฮงครั้นเดินกองทัพล่วงมาถึงตำบลจูเซียนติ้น เห็นกองทัพกิมงึดตุดตั้งค่ายใหญ่ติดเนื่องกันไปจนสุดสายตา เอียไจเฮงหยุดกองทัพพักอยู่แต่ห่าง พอทหารหายเหนื่อยเอียไจเฮงก็แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธตรงเข้าไปยั่วกองทัพกิมงึดตุดให้ออกรบ เสาะลีฮวยหนำนายทหารกองหน้าของกิมงึดตุดก็ขับม้าเข้าสู้รบกับเอียไจเฮงได้ประมาณสามสิบเพลง เอียไจเฮงเอาทวนแทงถูกเสาะลีฮวยหนำตกม้าตาย เสาะลีฮวยปัก เสาะลีฮวยตัง เสาะลีฮวยไซสามนายเห็นเสาะลีฮวยหนำผู้พี่ตาย ก็ขับม้าเข้าช่วยกันรบกับเอียไจเฮง นายทหารทั้งสามต้านทานฝีมือเอียไจเฮงไม่ได้ เอียไจเฮงฆ่าตายเสียสิ้นทั้งสามนาย แล้วขับทหารเข้าไล่ฆ่าฟันพวกฮวนแตกตื่นล้มตายเป็นอันมาก เอียไจเฮงคิดกำเริบเห็นว่าพวกฮวนฝีมืออ่อนก็บุกบั่นฆ่าฟันเล่นตามสบาย พวกทหารกองตระเวนของกิมงึดตุดเห็นเอียไจเฮงขับม้าไล่พวกฮวนมาก็หลบเข้าแอบอยู่ในพุ่มไม้ริมทาง พอเอียไจเฮงไล่พวกฮวนมาถึงที่นั้น ได้ทีก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเอียไจเฮงตกม้าลงขาดใจตาย พวกกองตระเวนก็เข้าตัดศีรษะไปให้กิมงึดตุด
ฝ่ายงักฮุนยกมาถึงแจ้งความว่าเอียไจเฮงเสียทีแก่ข้าศึกถูกเกาทัณฑ์พวกฮวนยิงตาย ก็โกรธคุมทหารเข้าบุกบั่นเป็นตะลุมบอนเข้าไปจนถึงหน้าค่ายกิมงึดตุด
๕๔
ฝ่ายเงียมเชงฮองยกมาถึง แจ้งว่าเอียไจเฮงตาย งักฮุนคุมทหารเข้าตีในกองทัพกิมงึดตุด เงียมเชงฮองก็ยกทหารตามเข้าไป ขณะนั้น ฮอง่วนเคง อือฮวยเหลง ฬอเอียนเก่ง เงาเซียงจี้ สี่นายคุมทหารมาถึงก็ยกหนุนเข้าไปอีก กิมงึดตุดเห็นนายทหารหกกองตีล่วงเลยถลำเข้ามาในกลางกองทัพ ได้ทีก็ให้ทหารยกรายเข้าล้อมไว้เป็นสามารถ นายทหารทั้งหกจะหักกลับออกมาทางใดก็ไม่ได้ ด้วยทหารพวกฮวนมากมายหนาแน่นล้อมไว้หลายชั้นนัก
ฝ่ายบูเชียงก๋งกับฮั่นซีตงยกกองทัพมาถึง แจ้งว่านายทหารทั้งหกกองต้องล้อมอยู่ในระหว่างพวกฮวน ก็ขับทหารตีหักเข้าไปช่วยจุดประทัดสัญญาให้นายทหารทั้งหกได้ยินจะได้ตีหักกระทบออกมาทางนั้น นายทหารทั้งหกก็ตีหักออกมาได้ถึงกลางทางตรวจดูไม่เห็นเงียมเชงฮองก็ตกใจ พากันรบฝ่าฟันกลับเข้าไปอีก พบเงียมเชงฮองกำลังสู้รบกับข้าศึกอยู่แต่ผู้เดียว ก็ช่วยกันแก้เอาเงียมเชงฮองออกมาจากที่ล้อมได้ทั้งสิ้น แล้วก็เข้าไปคำนับเล่าความซึ่งเอียไจเฮงยกมาถึง ได้รบฆ่านายทหารฮวนตายเสียสี่คนแล้วเอียไจเฮงถูกเกาทัณฑ์ที่ซอกคอตาย ข้าพเจ้าทั้งหกนายได้ยกเข้าไปสู้รบกับกิมงึดตุด ทหารพวกฮวนมากกว่ามาล้อมเข้าไว้แน่นหนา นี่เดชะบุญท่านมาช่วยทันจึงได้ตีหักออกมาได้ บูเชียงก๋งได้แจ้งว่าเอียไจเฮงตาย ก็เสียใจเศร้าโศกสงสารนัก พูดว่าเอียไจเฮงนี้ฝีมือก็เข้มแข็งออกศึกสงครามครั้งใดก็ได้ชัยชนะทุกครั้ง เสียดายมาตายเสียท่ามกลางศึก พูดแล้วก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ ทำเครื่องเซ่นให้เอียไจเฮงตามธรรมเนียมขุนนางนายทหารใหญ่
ฝ่ายกิมงึดตุดเห็นนายทหารทั้งหกตีหักออกไปได้ ตรวจดูทหารของตัวที่เป็นนายทหารและทหารเลวตายเสียเป็นอันมาก กิมงึดตุดคิดเสียใจ ปรึกษาแก่นายทหารทั้งปวงว่า บูเชียงก๋งยกกองทัพมาครั้งนี้ ทหารมีฝีมือแกล้วกล้าสามารถนัก แต่เพียงนี้เรายังเอาชัยชนะไม่ได้ ถ้ากองทัพหัวเมืองเพิ่มเติมมากมาแล้ว ที่ไหนเราจะเดินกองทัพล่วงเข้าไปถึงเมืองนิ่มอันได้ ชีนไคว่ซึ่งรับอาสามาจะเป็นไส้ศึกบอกเหตุร้ายดีก็ไม่เห็นให้ข่าวคราวมาเลยสักครั้งหนึ่ง ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด คับมิชีจึงว่าชีนไคว่นั้นลักษณะเป็นคนไม่ดีคงจะคิดทรยศต่อแผ่นดิน เห็นจะไม่เสียถ้อยคำที่สัญญาไว้ดอก ท่านอย่าเพิ่งวิตกทอดอาลัยไปก่อน จงสงบตั้งมั่นดูท่วงทีข้าศึกอยู่ที่ตำบลจูเซียนติ้นนี้ คงจะมีท่าทางให้คิดการต่อไปได้อยู่ กิมงึดตุดได้พีงก็คิดอัดอั้นไม่รู้ที่จะว่าประการใด
ฝ่ายเตียซอ เล่าขีและหัวเมืองน้อยใหญ่ ได้ทราบหนังสือบูเชียงก๋งเกณฑ์กองทัพให้ยกมาบรรจบที่ตำบลจูเซียนติ้น ต่างคนก็จัดกองทัพยกมาถึงเนือง ๆ เข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเห็นกองทัพหัวเมืองยกมาถึงพร้อมกันแล้ว ให้ทำบัญชีตรวจดูทหารได้จำนวนห้าสิบหกสิบหมื่นเศษ บูเชียงก๋งกับกิมงึดตุดตั้งค่ายรอคอยทีกันอยู่ที่ตำบลจูเซียนติ้น ครั้นอยู่มากันหนึ่ง มีข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งของพระเจ้าซ้องเกาจง กับพระราชทานกระบี่อาญาสิทธิ์มาให้บูเชียงก๋งเล่มหนึ่ง บูเชียงก๋งออกไปคำนับรับหนังสือรับสั่งเข้าตั้งไว้บนโต๊ะพร้อมด้วยนายทหารทั้งปวง แล้วเปิดผนีกหนังสือออกอ่านมีความว่า ราชการศึกสงครามครั้งนี้ พระเจ้าซ้องเกาจงไว้วางพระทัยมาให้กับบูเชียงก๋งเป็นผู้สำเร็จราชการทั้งสิ้น กระบี่อาญาสิทธิ์นี้พระราชทานให้บูเชียงก๋งแม่ทัพ ถ้าเจ้าเมืองเอกโทตรีและนายทัพนายกองคนใดกระทำความผิดก็ให้ประหารชีวิตเสียก่อน แล้วจึงบอกเข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบ ถ้าผู้ใดมีความชอบก็ให้บูเชียงก๋งปูนบำเหน็จรางวัลตั้งแต่งให้มียศฐาศักดิ์โดยสมควร พระเจ้าซ้องเกาจงจะปรนนิบัติตาม อย่าต้องบอกกล่าวเข้ามาก่อนเลย บูเชียงก๋งได้แจ้งหนังสือรับสั่งแล้วก็ยินดี ตั้งแต่นั้นมาเจ้าเมืองเอกโทตรีและนายทัพนายกองทั้งปวงก็นับถือกลัวเกรงบูเชียงก๋งมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งทหารรักษาประตูเข้ามาแจ้งแก่บูเชียงก๋งว่า เตียกีเสงมาแต่เมืองหลวงจะขอเข้ามาคำนับท่าน บูเชียงก๋งก็ให้ไปรับตัวเข้ามา เตียกีเสงเข้ามาถึงก็คุกเข่าลงคำนับ บูเชียงก๋งจึงถามว่าท่านมาแต่เมืองหลวงนั้นมีรับสั่งใช้มาด้วยราชการสิ่งใดหรือ เตียกีเสงเล่าความว่า เตียกีซือซึ่งเป็นไจเสียงสำเร็จราชการในเมืองหลวงนั้นป่วยตายเสียแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งตั้งให้ชีนไคว่เป็นที่ไจเสี่ยงสำเร็จราชการในเมืองหลวง ชีนไคว่กับข้าพเจ้าเป็นคนไม่ชอบกันมาแต่ก่อน มีใจชิงชังไม่อยากจะให้ข้าพเจ้าทำราชการอยู่ในเมืองหลวง แกล้งเพ็ดทูลให้ข้าพเจ้ามาช่วยทำราชการในกองทัพท่าน พระเจ้าซ้องเกาจงก็ทรงเห็นไปด้วยถ้อยคำชีนไคว่ รับสั่งให้ข้าพเจ้ามาอยู่เป็นที่ปรึกษาในกองทัพท่าน บูเชียงก๋งได้ฟังว่าชีนไคว่ได้เป็นที่ไจเสี่ยงสำเร็จราชการในเมืองหลวงก็ตกใจสะดุ้งขึ้นทั้งตัว คิดว่าราชการในเมืองหลวงครั้งนี้จะกลับยับเยินไม่มีความสุขอีกแล้ว เพราะด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงโง่เขลาหาปัญญาไม่ ชีนไคว่เป็นคนโกง ประจบกันเข้าดังนี้แล้ว ที่ไหนเลยเราท่านและราษฎรทั้งหลายจะได้ความสุข บูเชียงก๋งก็นั่งถอนใจใหญ่อยู่ แล้วจึงพูดว่าตัวท่านเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน จะมาเป็นที่ปรึกษาราชการศึกสงครามนั้นยังกระไรอยู่หรือ เตียกีเสงว่าแล้วแต่ท่านจะใช้สอยเถิด ตัวข้าพเจ้านี้ก็มิใช่เป็นคนมีสติปัญญาสักเท่าใด การทั้งนี้ก็เพราะต้องความชิงชังของชีนไคว่จึงได้รับสั่งใช้ให้ซัดเซมา ครั้นอยู่มาอีกสี่ห้าวันมีข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง บูเชียงก๋งให้เชิญข้าหลวงเข้ามาในค่ายแล้ว บูเชียงก๋งคำนับหนังสือเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า ให้บูเชียงก๋งจัดให้เตียกีเสงไปเยี่ยมเยือนสองกษัตริย์ ณ เมืองเกาก๊กเสีย ได้ความประการใดแล้วให้บอกเข้าไป ณ เมืองหลวง บูเชียงก๋งแจ้งความแล้วเอาหนังสือรับสั่งให้เตียกีเสงดู เตียกีเสงว่าซึ่งมีรับสั่งให้ข้าพเจ้าไปเยี่ยมสองกษัตริย์นั้น ก็เพราะชีนไคว่ทูลยุยงจะกำจัดข้าพเจ้าเสียข้าพเจ้าก็จะต้องไป แต่จะขอมีหนังสือไปถึงมารดา ณ เมืองเชงจิวให้ทราบก่อน ด้วยข้าพเจ้าไปครั้งนี้จะได้กลับมาคำนับท่านหรือมิได้มาก็เท่ากัน บูเชียงก๋งก็จัดทหารให้ถือหนังสือของเตียกีเสงไปถึงมารดา ณ เมืองเชงจิว แล้วเตียกีเสงจึงเข้าไปพูดกับบูเชียงก๋งว่า ข้าพเจ้าจะคำนับลาท่านไปเมืองเกาก๊กเสียนั้นต้องฝ่ากองทัพข้าศึกไป ตัวข้าพเจ้าเป็นคนพลเรือนไม่ชำนาญในการรบ ขอท่านได้โปรดให้ทหารไปส่งพอให้พ้นกองทัพพวกฮวน แล้วข้าพเจ้าก็จะลาไปแต่ผู้เดียว
บูเชียงก๋งพูดกับทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาไปส่งเตียกีเสงได้บ้าง ทึงฮวยรับอาสาว่าข้าพเจ้าจะไปส่งเอง บูเชียงก๋งก็ยอมให้ไป เตียกีเสงกับทึงฮวยคำนับลา บูเชียงก๋งออกไปส่งถึงนอกค่าย ทึงฮวยก็ขึ้นม้านำหน้าเตียกีเสงไปถึงกองทัพร้องประกาศแก่พวกทหารฮวนว่า ตัวเราชื่อทึงฮวยเป็นทหารบูเชียงก๋งให้ไปส่งเตียกีเสงข้าหลวงซึ่งพระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้ไปเยี่ยมกษัตริย์ทั้งสององค์ ซึ่งตกไปอยู่ ณ เมืองเกาก๊กเสีย อย่าให้กีดหน้าขวางตา จงเปิดทางให้ไปโดยเร็ว ทึงฮวยก็ขับม้าบุกบั่นฝ่ากองทัพพวกฮวนไป ทหารเจ้าหน้าที่เอาความไปแจ้งกิมงึดตุดว่า มีทหารสองคนมาร้องประกาศว่าจะไปเยือนสองกษัตริย์ ณ เมืองเกาก๊กเสีย กิมงึดตุดว่าคนทั้งสองนี้ไฉนหนอจึงองอาจสามารถบุกบั่นเข้ามาไม่กลัวความตาย ทั้งนี้ก็เพราะความกตัญญูต่อเจ้านาย จำจะเปิดให้ไปโดยดี แต่ทึงฮวยนั้นไปส่งแล้วจะกลับมาไปหาบูเชียงก๋ง เราไม่ยอมจะต้องล้อมจับเอาตัวไว้ให้ได้ กิมงึดตุดก็สั่งให้ทหารเตรียมการไว้พร้อม
ฝ่ายทึงฮวยขับม้านำหน้าฝ่ากองทัพพวกฮวนออกไปให้เตียกีเสง พ้นตำบลจูเซียนติ้นแล้วก็กลับมาถึงกองทัพพวกฮวนจะรบฝ่ากลับไปค่าย ทหารกิมงึดตุดก็ล้อมเข้าไว้เป็นสามารถ ที่ทางจะไปนั้นก็เอาเกวียนเข็นปิดทางเสียหมดทุกช่องทาง ทหารกิมงึดตุดจึงว่าท่านอย่าไปเลย จงยอมสามิภักดิ์เข้าอยู่กับเจ้านายเราเสียเถิด ทึงฮวยได้ฟังก็โกรธตอบว่า ตัวกูมิได้กลัวแก่ฝีมือพวกฮวน จึงได้รับอาสามาแต่ผู้เดียว ทึงฮวยก็ขับม้าจะหักแหกออกมาก็ไม่ได้สิ้นกำลังลง ได้ยินเสียงทหารฮวนร้องประกาศกันว่าให้จับเอาเป็น ทึงฮวยจึงคิดว่าตัวเราครั้งนี้ตกเข้าอยู่ในที่ล้อม ถ้าทหารกิมงึดตุดจับได้ก็เป็นที่อัปยศแก่บูเชียงก๋งผู้นาย จำจะฆ่าตัวตายเสียดีกว่าให้มันจับเอาเป็นไป คิดแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตายในทันใดนั้น ทหารเอาความเข้าไปแจ้งแก่กิมงึดตุดว่า ทึงฮวยเชือดคอตายเสียแล้ว กิมงึดตุดเสียใจว่า ถ้าได้เป็นมาเราก็คงจะเกลี้ยกล่อมเลี้ยงไว้เป็นทหารให้ได้ สั่งให้ทหารเอาศพทึงฮวยไปเสียบประจานไว้หน้าค่าย
ฝ่ายบูเชียงก๋งครั้นไม่เห็นทึงฮวยกลับมานานเกินกำหนดก็คิดวิตก สั่งให้พวกกองสอดแนมไปเที่ยวสืบ กลับมาบอกว่าเห็นทหารพวกฮวนเอาศพทึงฮวยไปเสียบประจานไว้หน้าค่ายกิมงึดตุด บูเชียงก๋งได้ฟังก็เสียใจพูดว่าไม่พอที่เลยจะเสียทหารเอก การครั้งนี้ก็เพราะชีนไคว่ชิงชังคิดพยาบาทเตียกีเสงจะให้ไปตายเสีย จึงได้ทูลยุยงให้มีรับสั่งไปเยี่ยมเยือนสองกษัตริย์ถึงเมืองเกาก๊กเสียที่ไหนจะกลับมาได้ ครั้นเราจะ ไม่ให้ผู้ใดไปส่งก็จะมีความผิดว่าเราเพิกเฉยเสีย พูดแล้วสั่งให้ทำเครื่องเซ่นศพทึงฮวยตามธรรมเนียม
ฝ่ายกิมงึดตุดพูดปรึกษากับคับมิชีว่า ทหารในกองทัพบูเชียงก๋งนั้นล้วนแต่มีฝีมือซื่อสัตย์รักนายนักแทบทุกคน ซึ่งเราจะคิดตีเอาเมืองนิ่มอันให้ได้โดยเร็วนั้นเห็นขัดสนอยู่ พอทหารรักษาประตูเข้ามาบอกว่า เล็กบุนเหลงคุมกองทัพมาถึงแล้ว กิมงึดตุดให้หาตัวเข้ามา เล็กบุนเหลงเข้ามาก็คุกเข่าลงคำนับ กิมงึดตุดถามว่าเหตุใดเจ้าจึงมาช้าไป เล็กบุนเหลงว่าทางซึ่งจะมานั้นกันดาร ทหารเมื่อยล้า ข้าพเจ้าพักมาเป็นระยะ ให้มีกำลังหมายว่ามาทันท่านก็จะได้อาสาออกสู้รบกับข้าศึก ซึ่งท่านมาตั้งอยู่ตำบลจูเซียนติ้นนี้ด้วยเหตุอันใดจึงไม่ได้ไปเมืองนิ่มอัน กิมงึดตุดว่าตั้งแต่เราสู้รบกับบูเชียงก๋งมาหลายครั้งแล้วก็ยังไม่ได้ชัยชนะ การจึงติดอยู่ เล็กบุนเหลงว่าข้าพเจ้ามาช้าก็มีโทษติดตัว จะขอลาท่านไปเอาศีรษะทหารเอกของบูเชียงก๋งมาแก้โทษตัวสักสองสามศีรษะ กิมงึดตุดก็ยอมให้ไป เล็กบุนเหลงคำนับลาออกมาแต่งตัวขึ้นม้าถือง้าวตรงไปหน้าค่ายบูเชียงก๋ง แล้วก็ร้องว่าผู้ใดซึ่งเข้มแข็งกล้าหาญ จงออกมาสู้รบดูฝีมือกันเล่นโดยเร็ว ทหารซึ่งรักษาหน้าค่ายเอาความไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งถามนายทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาออกไปรบกับทหารกิมงึดตุดได้บ้าง อูเทียนเค่ง อูเทียนเปาพี่น้องสองคนเข้ารับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปจับตัวมาให้ท่านจงได้ บูเชียงก๋งก็ยอมให้ไป อูเทียนเค่ง อูเทียนเปาคำนับลามาแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธออกไปหน้าค่ายที่สนามรบ เห็นเล็กบุนเหลงหนุ่มน้อยก็นึกประมาท เอาแซ่ม้าชี้หน้าร้องว่าอ้ายหนุ่มน้อยคนนี้ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมจะมาหาที่ตายหรือ จงกลับไปบอกผู้ใหญ่ที่มีฝีมือมารบกับเราจึงสมควร เล็กบุนเหลงร้องว่าอย่าพูดประมาท ท่านมาแต่สองคนเท่านี้ ที่ไหนจะพอคมอาวุธของเรา อูเทียนเค่งได้ฟังก็โกรธว่าอ้ายเด็กน้อยคนนี้พูดจาโอหังนัก ก็ขับม้าเข้ารบกับเล็กบุนเหลงได้ประมาณสามสี่เพลง เล็กบุนเหลงเอาง้าวฟันด้วยกำลังแรง อูเทียนเค่งรับไม่อยู่ถูกตัวขาดเป็นสองท่อนตกม้าตาย อูเทียนเปาเห็นก็โกรธ ขับม้าเข้ามารบกับเล็กบุนเหลงยังไม่ถึงเพลง เล็กบุนเหลงเอาง้าวฟันถูกอูเทียนเปาตายทั้งคนทั้งม้าแล้วเล็กบุนเหลงก็ยังยืนรอ คอยจะรบอยู่ที่หน้าค่ายบูเชียงก๋ง
ฝ่ายกิมงึดตุดเห็นเล็กบุนเหลงไปแต่ผู้เดียว ก็คิดวิตกกลัวจะเสียทีแก่ข้าศึกจึงให้ทหารยกตามไปอีกห้าพัน เล็กบุนเหลงเห็นทหารยกหนุนมาก็ดีใจ ตัดเอาศีรษะอูเทียนเค่ง อูเทียนเปามอบให้ทหารเอาไปส่งกิมงึดตุด กิมงึดตุดเห็นศีรษะนายทหารทั้งสองก็ยินดี พูดสรรเสริญเล็กบุนเหลงว่ามีฝีมือกล้าหาญนัก
ฝ่ายบูเชียงก๋งแจ้งว่าอูเทียนเค่ง อูเทียนเปาตายทั้งสองคนแล้วก็ตกใจ จึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า ทหารหนุ่มน้อยคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ผู้ใดจะอาสาออกไปกำจัดเสียได้บ้าง งักฮุน เตียเหียน ฮอง่วนเคง เงียมเชงฮองรับอาสาคุมทหารยกออกไป งักฮุนขับม้าขึ้นหน้าร้องไปว่า ให้กิมงึดตุดออกมารบกับเราจึงจะสมควร เล็กบุนเหลงได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับงักฮุนได้สามสิบเพลง งักฮุนเห็นฝีมือเล็กบุนเหลงเข้มแข็งเรี่ยวแรงนัก ก็ชักม้าถอยห่างออกไป เตียเหียนขับม้าเข้ารบกับเล็กบุนเหลงได้อีกสามสิบเพลงก็ทำถอยให้ฮอง่วนเคง เงียมเชงฮองเข้ารบกับเล็กบุนเหลง หมายจะให้เล็กบุนเหลงสิ้นกำลัง กิมงึดตุดเห็นนายทหารบูเชียงก๋งผลัดเปลี่ยนกันเข้ารบกับเล็กบุนเหลงถึงสามพักแล้ว กลัวเล็กบุนเหลงจะอ่อนกำลังเสียทีแก่ข้าศึก จึงให้ตีม้าล่อเรียกเล็กบุนเหลงถอยกลับเข้าค่าย กิมงึดตุดพูดว่าเราเห็นเจ้ารบกับทหารบูเชียงก๋งหลายคนนักหนาแล้ว กลัวจะเสียทีจึงได้เรียกกลับเข้ามา เล็กบุนเหลงว่ากำลังข้าพเจ้ายังไม่อ่อน ถ้ารบขับเคี่ยวไปก็คงจะได้ชัยชนะ เวลาพรุ่งนี้จะขอออกไปรบอีก พูดแล้วเล็กบุนเหลงก็ลากลับมาที่อยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเล็กบุนเหลงคุมทหารตรงไปหน้าค่ายบูเชียงก๋ง ร้องสั่งกับทหารซึ่งอยู่รักษาหน้าค่ายว่าให้ไปบอกนายทหารทั้งสี่ออกมาสู้รบกันอีกให้ถึงแพ้และชนะ ทหารเจ้าหน้าที่เอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งสั่งงักฮุน เตียเหียน ฮอง่วนเคง เงียมเชงฮองทั้งสี่นายว่า เจ้าจงผลัดเปลี่ยนรบกับเล็กบุนเหลง ถ้าเห็นถอยกำลังลงแล้วจึงเข้าระดมช่วยกันจับเอาตัวมาให้ได้ นายทหารทั้งสี่ก็คำนับลา คุมทหารยกไป ขณะนั้นอือฮวยเหลงพูดกับบูเชียงก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปช่วยรบด้วยบูเชียงก๋งก็ยอมให้ไป นายทหารทั้งห้าผลัดเปลี่ยนกันเข้ารบกับเล็กบุนเหลงคนละพักแล้ว เล็กบุนเหลงก็ยังไม่อ่อนกำลัง นายทหารทั้งห้าขับม้าเข้าระดมช่วยกันรบเล็กบุนเหลงผู้เดียว กิมงึดตุดเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงให้ตีม้าล่อเรียกเล็กบุนเหลงกลับเข้าค่าย
๕๕
บูเชียงก๋งเห็นนายทหารทั้งห้ารบเอาชัยชนะเล็กบุนเหลงไม่ได้ก็มีความวิตกว่าทหารเอกเราทั้งห้าคนนี้ ล้วนแต่มีฝีมือเข้มแข็งหาผู้เสมอมิได้แล้ว ก็ยังต่อสู้คนผู้เดียวไม่ชนะ การจะทำศึกไปภายหน้าเห็นจะขัดสนเสียแล้ว จึงเขียนหนังสือเมียนเจียนป้ายไปปักไว้หน้าค่ายขอทุเลาหยุดการรบ ฝ่ายอวงจอเห็นบูเชียงก๋งมีความวิตกด้วยกำจัดเล็กบุนเหลงไม่ได้ สมความคิด อวงจอจึงตรึกตรองว่าตัวเราแต่ก่อนหลอกลวงบูเชียงก๋งถึงสองครั้ง บูเชียงก๋งก็ไม่เอาโทษ บัดนี้ชุบเลี้ยงเราถึงขนาดยังไม่ได้ทดแรงแทนคุณเลย จำเราจะเสียเลือดเนื้อออกใช้สติปัญญาทำอุบายแทนคุณบูเชียงก๋งให้ได้ คิดแล้วก็เสพสุราให้เมาเอากระบี่ตัดแขนซ้ายของตัวให้ขาดออกข้างหนึ่ง แล้วเอาผ้าห่อแขนนั้นไว้เข้าไปหาบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเห็นแขนของอวงจอขาดโลหิตไหลอาบไปทั้งตัวก็ตกใจ ถามว่าเหตุใดจึงเป็นดังนี้ อวงจอว่าตั้งแต่ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านก็ยังไม่ได้ฉลองคุณสิ่งใดเลย ข้าพเจ้าจึงตัดแขนเสียข้างหนึ่งดังนี้ เพราะจะคิดฉลองคุณท่าน ให้เหมือนเอียวหลีครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก รับอาสาอับหลีไปคิดการฆ่าเชงกีก็ได้สำเร็จความปรารถนา บูเชียงก๋งว่าซึ่งท่านคิดนี้ก็ชอบแล้ว แต่การสงครามยังไม่เหลือกำลังความคิดเรา พอจะแก้ไขเอาชัยชนะได้อยู่ ท่านมาใจเร็วกระทำตัวดังนี้ยังไม่ควรก่อนเลย อวงจอว่าถ้าท่านไม่ให้ไปแล้วก็จะเชือดคอตายเสียเดี๋ยวนี้ บูเชียงก๋งก็ต้องยอมให้ไปตามใจ อวงจอลามาหยิบเอาแขนที่ตัดถือออกเดินตรงไปค่ายกิมงึดตุด บอกกับทหารที่รักษาประตูว่า ข้าพเจ้าชื่ออวงจอมาจากค่ายบูเชียงก๋ง จะขอเข้าไปหากิมงึดตุด ทหารก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดสั่งให้ออกมาพาตัวอวงจอเข้าไป อวงจอยกมือขึ้นข้างเดียวคำนับ แล้วเอาแขนที่ห่อผ้าไปนั้นวางลงตรงหน้า กิมงึดตุดถามว่าท่านมาหาเราด้วยธุระสิ่งใด อวงจอว่าเดิมข้าพเจ้าเป็นทหารของเอียเอียว ครั้นเอียเอียวเสียทีแก่บูเชียงก๋ง ข้าพเจ้าตกมาเป็นเชลยอยู่กับบูเชียงก๋ง เมื่อท่านให้เล็กบุนเหลงออกไปรบกับทหารบูเชียงก๋งเป็นหลายคนสู้เล็กบุนเหลงไม่ได้หนีกลับเข้าค่ายสงบอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าเล็กบุนเหลงทหารของท่านมีฝีมือกล้าแข็งนัก จึงพูดกับบูเชียงก๋งว่าให้คิดอ่านเป็นไมตรีเสียกับท่านเถิด บูเชียงก๋งโกรธว่าข้าพเจ้าเอาใจไปฝักใฝ่แก่ท่าน ให้ทหารตัดแขนข้าพเจ้าเสียข้างหนึ่ง แล้วขับไล่ว่าข้าพเจ้ารักพวกฮวนแล้ว จงไปอยู่กับท่านเถิด ถ้าไม่ไปเดี๋ยวนี้ก็จะตัดแขนข้าพเจ้าเสียอีกข้างหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ต้องมา พูดแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปเป็นอันมาก กิมงึดตุดเห็นแขนอวงจอเป็นรอยตัดจริงก็ไม่มีความสงสัย จึงพูดว่าซึ่งบูเชียงก๋งทำโทษท่านดังนี้ก็ปรารถนาจะทำสง่าให้นายทัพนายกองเกรงกลัว ท่านอย่าวิตกเลยเราจะเลี้ยงไว้ แล้วสั่งจัดที่ให้อยู่ สั่งหมอให้เอายารักษาแผล เรียกอวงจอว่าโขยินหยี แปลว่าคนมีทุกข์ไม่ได้ราชการ อวงจอรักษาแผลหายแล้วจะเที่ยวไปข้างไหนก็ได้ ไม่มีผู้ใดห้ามปรามด้วยเป็นคนพิการ อยู่มาวันหนึ่งอวงจอเที่ยวไปถึงที่อยู่เล็กบุนเหลง เห็นหญิงผู้หนึ่งนั่งอยู่แต่ผู้เดียว อวงจอเดินเข้าไป หญิงนั้นถามว่า ท่านนี้หรือที่มาจากค่ายบูเชียงก๋งชื่อว่าอวงจอ อวงจอก็รับว่าข้าพเจ้านี้แหละถูกไล่มาจากค่ายบูเชียงก๋ง อวงจอฟังสำเนียงหญิงนั้นพูดเป็นชาวเมืองเปียนเหลียง จึงถามว่าท่านนี้เป็นชาวเมืองเปียนเหลียง ทำไมจึงตกมาอยู่ที่ค่ายเล็กบุนเหลง หญิงนั้นบอกว่าข้าพเจ้าไม่ใช่ชาวเมืองเปียนเหลียง เป็นชาวเมืองลูอันจิวเป็นแม่นมของเล็กบุนเหลงจึงได้มาอยู่ด้วย อวงจอได้ฟังก็มีความยินดี นึกว่าการซึ่งเรามานี้เห็นจะสำเร็จความปรารถนาเป็นแน่ คิดแล้วก็คำนับลากลับมา ครั้นอยู่มาประมาณห้าหกวัน อวงจอจึงไปที่ค่ายเล็กบุนเหลง เล็กบุนเหลงเห็นก็มารับจูงมืออวงจอเข้าไปข้างในสนทนากันด้วยการข้าศึกสงครามแล้ว เล็กบุนเหลงถามว่าท่านรู้เรื่องราวโบราณและตำรับตำราสิ่งใดบ้าง จงเล่าให้ข้าพเจ้าฟังพอเป็นคติ อวงจอจึงเล่าว่า เมื่อครั้งแผ่นดินเลียดก๊ก อวดอ๋องเจ้าเมืองอวดเอานางไซสีเป็นหญิงรูปงามไปให้หงออ๋องเจ้าเมืองหงอ นางไซสีมีนกเองบู๊ไปด้วยตัวหนึ่ง นกเองบู๊นั้นรู้จักพูดภาษาคนได้ต่าง ๆ ครั้นตกไปอยู่เมืองหงอนกนั้นก็ไม่พูด ครั้นเมืองหงอเสียแก่เมืองอวด นางไซสีกับนกเองบู๊กลับมาเมืองอวดเป็นถิ่นที่เดิม นกเองบู๊ก็พูดภาษาคนเหมือนอย่างแต่ก่อน นกนั้นเป็นแต่สัตว์เดียรัจฉานยังรู้จักคิดถึงถิ่นฐานบ้านเมืองเดิม เล็กบุนเหลงได้ฟังก็ไม่เข้าใจในถ้อยคำอวงจอเปรียบเทียบ จึงว่าเรื่องราวของท่านนี้ก็ดีอยู่ มีอีกอย่างไรบ้างก็จงเล่าไปเถิดข้าพเจ้าอยากฟัง อวงจอว่าเมื่อครั้งแผ่นดิน พระเจ้าซ้องจินจงฮ่องเต้ ขุนนางผู้หนึ่งชื่อเฮงคิม กราบทูลพระเจ้าซ้องจินจงฮ่องเต้ว่าม้าของเคงเลงอ๋อง เจ้าเมืองเซียวปังมีอยู่ม้าหนึ่ง ฝีเท้ารวดเร็วคล่องแคล่วไม่มีตัวเปรียบ ขอให้เอาม้านั้นมาไว้สำหรับทรงไปเที่ยวยิงนกดีกว่าม้าทั้งปวง พระเจ้าซ้องจินฮ่องเต้จึงให้มีหนังสือไปขอม้าเคงเลงอ๋องเจ้าเมืองเซียวปัง ม้าได้มานั้นตั้งแต่มาอยู่กับพระเจ้าซ้องจินจงฮ่องเต้ก็ไม่กินหญ้าอยู่หลายวันม้าก็ตาย อวงจอเล่าความเปรียบเทียบอธิบายให้ฟังแล้วก็ลาเล็กบุนเหลงกลับไป
๕๖
ฝ่ายเชาเหลงซึ่งเจ้าเมืองไตกิมก๊กให้คุมกองทัพมาช่วยกิมงึดตุด ครั้นมาถึงก็เข้าไปคำนับกิมงึดตุด กิมงึดตุดเล่าความซึ่งได้สู้รบกับบูเชียงก๋งให้เชาเหลงฟัง เชาเหลงจึงว่าข้าพเจ้าจะขอยกทหารออกไปสู้รบ ดูฝีมือกำลังทหารบูเชียงก๋งสักครั้งหนึ่ง กิมงึดตุดก็ยอมให้ไป เชาเหลงคำนับลาออกมาจัดทหารพร้อมแล้วยกไปตั้งอยู่ตรงหน้าค่ายบูเชียงก๋ง ทหารม้าใช้เห็นก็เอาความไปแจ้งแก่บูเชียงก๋งว่ามีทหารฝ่ายข้างกิมงึดตุดยกมา บูเชียงก๋งสั่งให้ซือเคง กิมบิวสองนายคุมทหารออกไป ซือเคง กิมบิว มาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกไป ขับม้าเข้ารบกับเชาเหลงเป็นสามารถ นายทหารทั้งสองทานกำลังเชาเหลงไม่ได้เสียที เชาเหลงฆ่าตายเสียทั้งสองคน ทหารกองทัพซือเคง กิมบิวก็แตกร่นหนีกลับเข้าไปในค่าย บูเชียงก๋งสั่งให้เตียเหียนคุมทหารออกไปรบกับเชาเหลงอีก เตียเหียน เชาเหลงรบกันได้ประมาณแปดสิบเพลง พอเวลาจวนค่ำต่างคนก็เลิกทัพกลับเข้าค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้าเชาเหลงคุมทหารยกออกมารบกับเตียเหียนอีกหลายพักก็ไม่แพ้ชนะกัน บูเชียงก๋งเขียนหนังสือเมียนเจียนป้ายไปปักไว้หน้าค่ายของดการรบ เชาเหลงเห็นหนังสือเมียนเจียนป้ายก็เลิกทัพกลับไปค่ายแจ้งความกับกิมงึดตุดทุกประการ
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง อวงจอไปหาเล็กบุนเหลง ณ ค่ายที่อยู่ เล็กบุนเหลงเห็นก็ดีใจออกมารับพูดว่าท่านมาก็ดีแล้ว ข้าพเจ้าอยากจะฟังเรื่องราวต่าง ๆ ให้เป็นที่สบาย อวงจอว่าเวลาวันนี้ข้าพเจ้ามีความสำคัญจะมาสนทนาด้วยท่านสักข้อหนึ่ง ขอให้คนซึ่งอยู่เหล่านี้ออกไปเสียข้างนอกจึงจะพูดได้ เล็กบุนเหลงก็ขับคนใช้ออกไป อวงจอเอาฉากออกแขวนให้เล็กบุนเหลงดู เล็กบุนเหลงพิจารณาเห็นฉากนั้นมีรูปทหารคนหนึ่งนั่งอยู่ มีทหารรูปร่างคมสันยืนตายอยู่ฝ่ายขวามีรูปหญิงสองคน คนหนึ่งอุ้มเด็กคนหนึ่งนอนตายอยู่ เล็กบุนเหลงพิจารณาดูอยู่ช้านานก็ไม่เข้าใจจึงถามอวงจอว่า ฉากนี้มีเรื่องราวอย่างไรจึงได้เขียนไว้ อวงจอว่า คนซึ่งนั่งอยู่นั้นคือกิมงึดตุด คนซึ่งยืนตายอยู่นั้นคือเล็กเตง หญิงซึ่งนอนตายนั้นชื่อนางเจียสีเป็นภรรยาของเล็กเตง หญิงซึ่งอุ้มเด็กนั้นคือแม่นม ตัวเด็กนั้นชื่อเล็กบุนเหลง เป็นบุตรของเล็กเตงกับนางเจียสี เป็นศัตรูแผ่นดินซ้องตีเมืองลูอันจิวได้เล็กเตงบู๊รักษาเมืองต้องเชือดคอยืนตายอยู่ นางเจียสีผู้ภรรยาก็ผูกคอตาย ยังแต่เล็กบุนเหลงผู้บุตรกับแม่นมตกไปอยู่กับกิมงึดตุด อาสามาทำศึกจะแย่งชิงเอาแผ่นดินซ้องซึ่งเป็นเจ้านายของเล็กเตงบู๊บิดา คนทั้งปวงจึงได้เขียนฉากไว้ว่า ผู้ใดไม่มีกตัญญูนับถือบิดามารดาเดิมของตัว ก็จัดเอาเป็นคนอกตัญญู เล็กบุนเหลงได้ฟังก็สะดุ้งใจหน้าเศร้าสลดลงทันที จึงถามว่าฉากอันนี้ผู้ใดเขียนไว้ อวงจอว่าเขาทำเป็นแบบอย่างสำหรับให้คนทั้งปวงดูต่อ ๆ กันมา ซึ่งข้าพเจ้าจะแกล้งทำลำเลิกว่ากล่าวท่านนั้นหามิได้ ขณะนั้นหญิงแม่นมออกมาเห็นก็จำได้ทุกอย่าง นึกถึงความหลังขึ้นมาก็ร้องไห้คุกเข่าลงคำนับรูปเล็กเตง เล็กบุนเหลงเห็นดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับด้วย แล้วชักกระบี่ออกพูดเป็นคำสาบานว่าตัวเราจะตัดศีรษะกิมงึดตุด แก้แค้นแทน บิดามารดาให้จงได้อวงจอจึงห้ามว่าท่านอย่าเพิ่งทำใจเร็ววู่วามจะเสียการ ค่อยคิดอ่านให้รอบคอบก่อนจึงจะดี เล็กบุนเหลงว่าข้าพเจ้าอยากฆ่ามันเสียให้ทันความแค้น เมื่อท่านห้ามแล้วก็จะต้องสงบใจไว้ อวงจอจึงพูดว่าข้าพเจ้าเห็นเชาเหลงนั้นท่วงทีเป็นคนสัตย์ซื่ออยู่ ขอท่านไปเชิญมาสนทนากันเล่นจะได้ฟังถ้อยคำพูดบ้าง เล็กบุนเหลงก็สั่งให้คนใช้ไปเชิญเชาเหลงมาคำนับกันตามธรรมเนียม เล็กบุนเหลงจึงบอกว่าอวงจอผู้นี้รู้เรื่องราวโบราณลึกซึ้ง ท่านจะอยากฟังบ้างหรือ ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง เชาเหลงว่าข้าพเจ้าก็อยากจะฟังอยู่ อวงจอจึงเอาความนกความม้าสองเรื่องซึ่งเล่าให้เล็กบุนเหลงฟังแต่ก่อนนั้นมาเล่าให้เชาเหลงฟัง เชาเหลงได้ฟังจึงพูดว่าเป็นสัตว์เดียรัจฉานเหมือนหนึ่งนกหนึ่งม้านี้ก็ยังรักถิ่นฐานบ้านเมืองของตัว เล็กบุนเหลงได้ฟังก็ตบมือหัวเราะแล้วว่าตัวท่านก็อยู่เมืองเปียนเหลียง บัดนี้ตกมาอยู่เมืองไตกิมก๊กไม่คิดถึงบ้านเมืองเดิมเหมือนหนึ่งนกหนึ่งม้าบ้างหรือ เชาเหลงว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่ทุกเวลาแต่ไม่มีที่ปรึกษาก็ต้องจนใจอยู่ เล็กบุนเหลงก็เล่าความซึ่งจะคิดเอาใจออกจากกิมงึดตุด แก้แค้นแทนบิดามารดาให้เชาเหลงฟัง เชาเหลงว่าถ้าท่านคิดดังนั้นข้าพเจ้าก็จะไปสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋งเสียก่อน แต่มีความวิตกอยู่ว่าบูเชียงก๋งจะสงสัยไม่ยอมรับ อวงจอว่าความข้อนั้นไม่เป็นไรข้าพเจ้าจะให้หนังสือไปฉบับหนึ่ง พูดกันแล้วต่างคนก็กลับไปที่อยู่ อวงจอเขียนหนังสือเป็นสำคัญลอบไปส่งให้เชาเหลง เชาเหลงได้รับหนังสือแล้วก็หนีออกจากกิมงึดตุดไปค่ายบูเชียงก๋ง บอกแก่นายประตู ว่าเราชื่อเชาเหลงอยู่ในกองทัพกิมงึดตุดจะมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยบูเชียงก๋ง ทหารผู้รักษาประตูก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้มาพาตัวเชาเหลงเข้าไปในค่าย เชาเหลงคุกเข่าลงคำนับแล้วส่งหนังสือให้ บูเชียงก๋งเปิดผนึกออกอ่านมีความว่า ข้าพเจ้าอวงจอขอคำนับมาให้ทราบด้วยข้าพเจ้าอาสาท่านมาคิดการอยู่ในกองทัพกิมงึดตุด บัดนี้เชาเหลงยอมสามิภักดิ์เข้าอยู่ด้วยท่านโดยสุจริตขอจงได้รับไว้เถิด บูเชียงก๋งแจ้งความแล้วก็ยินดีจัดที่ให้เชาเหลงอยู่ตามสมควร
ฝ่ายกิมงึดตุดแจ้งว่าเชาเหลงเอาใจออกหากหนีไปอยู่ด้วยบูเชียงก๋งแล้วก็มีความโกรธเป็นอันมาก พอเชาหยงบิดาเชาเหลงคุมเสบียงมาส่งเข้าไปคำนับกิมงึดตุด กิมงึดตุดเห็นก็ยิ่งโกรธหนักขึ้น สั่งให้ทหารเอาตัวเชาหยงไปฆ่าเสีย เชาหยงตกใจร้องว่าข้าพเจ้าไม่มีความผิดสิ่งใดเลย กิมงึดตุดว่าตัวแกล้งให้เชาเหลงบุตรไปเข้าสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋งแล้ว ตัวจะคิดเป็นไส้ศึกอยู่ในกองทัพเราหรือ เชาหยงว่าความอันนี้ข้าพเจ้าไม่ทราบเลยจะขอคุมทหารไปจับตัวเชาเหลงมาให้ท่านเห็นความจริง กิมงึดตุดได้ฟังก็ค่อยคลายโทโส สั่งให้เชาหยงคุมทหารไปเอาตัวเชาเหลงมาให้ได้ เชาหยงคำนับลาคุมทหารไปถึงหน้าค่ายบูเชียงก๋ง ก็ร้องเรียกให้เชาเหลงออกมาหา เชาเหลงแจ้งว่าบิดามาก็ขึ้นม้าถืออาวุธออกไปหน้าค่าย เชาหยงเห็นเชาเหลงออกมาก็โกรธเอาแซ่ม้าชี้หน้าแล้วว่ามึงไม่มีกตัญญู กิมงึดตุดชุบเลี้ยงก็ถึงขนาดแล้วยังกลับคิดประทุษร้ายไปได้ จงมาไปด้วยเราเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าขัดขืนอยู่ก็จะตัดศีรษะเสีย เชาเหลงว่าเดิมบิดากับข้าพเจ้าเกิดในแผ่นดินซ้องเป็นข้าราชการอยู่ในพระเจ้าเมืองเปียนเหลียง เหตุใดจึงไม่มีกตัญญูต่อเจ้านายของตัวเล่า กิมงึดตุดนี้เป็นศัตรูราชสมบัติของเจ้านายเราไม่ใช่หรือ ทำไมจึงจะให้ข้าพเจ้าไปยอมอยู่กับศัตรูแผ่นดินซ้องเล่า เชาหยงได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปจะฟัน เชาเหลง เอาอาวุธขึ้นรับไว้รบกับเชาหยงผู้บิดา เชาหยงเป็นคนแก่กำลังน้อย เสียทีเชาเหลงผู้บุตรฆ่าตายตัดเอาศีรษะเชาหยงผู้บิดาเข้าไปให้บูเชียงก๋ง เล่าความให้ฟังทุกประการ บูเชียงก๋งได้ฟังก็โกรธว่าตัวเจ้านี้ไม่มีกตัญญูฆ่าบิดาของตัวที่ให้เกิดมาได้ แล้วนับประสาอะไรกับผู้อื่นใครจะเลี้ยงเจ้าไว้ได้ จงไปเสียให้พ้นกองทัพเราในเวลานี้เถิด เชาเหลงได้ฟังก็ตกใจมีความละอายแก่คนทั้งหลายยิ่งนัก คิดว่าถ้าจะอยู่ในที่ใด ๆ คนทั้งปวงที่ไหนเขาจะนับถือ ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นชักกระบี่ออกเชือดคอตายในทันใดนั้น บูเชียงก๋งให้ตัดเอาศีรษะเชาเหลงไปเสียบไว้หน้าค่าย
ฝ่ายกิมงึดตุดแจ้งว่าเชาหยงยกไปเอาตัวเชาเหลงผู้บุตรและถูกเชาเหลงฆ่าเสียแล้ว บูเชียงก๋งโกรธให้ตัดศีรษะเชาเหลงผู้ฆ่าบิดาตายมาเสียบประจานไว้หน้าค่าย มิได้ยินดีเข้าด้วยคนผิด กิมงึดตุดพูดสรรเสริญว่าบูเชียงก๋งคนนี้เขาดีจริง ตั้งอยู่ในสัจธรรม อย่างนี้หรือทหารทั้งปวงจะมิมีใจรักใคร่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน การซึ่งเราจะดีเอาเมืองนิ่มอันครั้งนี้เห็นจะขัดสนอยู่ พอทหารรักษาประตูเข้ามาบอกว่า อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะคุมม้าเลียงฮวนกะเบ๊มาถึงแล้ว กิมงึดตุดมีความยินดีให้หานายทหารทั้งสองเข้ามาแล้วพูดว่า ตั้งแต่เรามาสู้รบกับบูเชียงก๋งก็หลายครั้งยังไม่มีชนะ บัดนี้ท่านทั้งสองคุมม้าเลียงฮวนกะเบ๊มาถึงแล้ว จงพักปรนปรือให้มีกำลังพร้อมมูลออกไปรบก็คงจะได้ชัยชนะแก่ทหารบูเชียงก๋งเป็นแน่ อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะก็คำนับลาออกมาจัดการให้ทหารปรนปรือม้า หายอิดโรยแล้วก็ยกไปหน้าค่ายบูเชียงก๋ง
ฝ่ายทหารม้าใช้กองสอดแนมเห็นกองทัพยกมาก็เอาความไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งให้นายทหารมาประชุมพร้อมกัน แล้วว่ากองทัพม้าพวกฮวนยกมาคราวนี้ประหลาดกว่าทุกที ผู้ใดจะอาสาออกไปรบเอาชัยชนะได้บ้าง ขณะนั้นตังเชียน เอียวจิ้น เกียจุน เฮงซิน เฮงหงี นายทหารทั้งห้ารับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะคุมทหารคนละพันออกไปรบเอาชัยชนะข้าศึกให้จงได้ บูเชียงก๋งก็ยอมให้ไป นายทหารทั้งห้าคำนับลาออกมาจัดกองทัพพร้อมแล้วก็ยกออกไปหน้าค่ายตรงเข้ารบกับอ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะ อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะทนฝีมือนายทหารทั้งห้าไม่ได้ ก็ถอยล่อกลับไปเข้ากระบวนม้า และกระบวนม้านั้นกิมงึดตุดให้อ้วนมกถอเจิก อ้วนมกกอเชียะเป็นนายฝึกหัดมานานแล้ว ชื่อว่าเลียงฮวนกะเบ๊ ม้านั้นมีสายโซ่ร้อยติดกันตับละยี่สิบตัว คนขี่ใส่เสื้อหนังอูฐ ถือทวนสะพายเกาทัณฑ์ทีหนีทีไล่ไปซ้ายไปขวาหัดได้คล่องแคล่ว ม้ายี่สิบตัวเหมือนตัวเดียว อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะตั้งกระบวนไว้เสร็จแล้วจึงได้คุมทหารเข้ามายั่วให้ทหารบูเชียงก๋งออกรบแล้วก็ทำถอยหนี
๕๗
ฝ่ายตังเซียน เอียวจิ้น เกียจุน เฮงซิน เฮงหงีเห็นอ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะขับม้าหนีก็คุมทหารห้าพันไล่ตามไปถึงที่ อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะจัดกระบวนม้าไว้สามพันก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารม้าก็ขับม้าเป็นตับ ๆ ออกโอบล้อมนายทหารทั้งห้ากับทหารห้าพันไว้ได้ทั้งสิ้น ทหารม้าของอ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะก็เอาทวนแทงและยิงด้วยเกาทัณฑ์ นายทหารและทหารเลวห้าพันตายทั้งสิ้น เหลือหนีรอดได้สิบคนกลับมาแจ้งความแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งได้ฟังก็ตกใจถามว่าเหตุใดจึงเป็นดังนี้ ทหารที่เหลือมาได้บอกว่ากระบวนศึกของอ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะนั้นเรียกว่าเลียงฮวนกะเบ๊ บูเชียงก๋งว่าแต่แรกเราไม่รู้จึงได้เสียที ถ้าเแต่ก่อนแล้วก็คงแก้ได้ด้วยเมื่อแผ่นดินก่อนหลานของอูเอียนจั่นได้ใช้ทวนเรียกว่าเกาเลียนเชียะแก้กระบวนม้าเลียงฮวนกะเบ๊ได้ พูดแล้วก็ร้องให้รักทหารซึ่งตายนั้นเป็นอันมาก สั่งให้จัดเครื่องเซ่นให้นายทหารซึ่งตายนั้นตามธรรมเนียม แล้วสั่งให้เม่งปังเกียด เตียเหียนคุมทหารสามพันถือทวนเกาเลียนเชียะ ไปซ้อมหัดให้ชำนิชำนาญให้เตียลิบ เตียหยง คุมทหารถือโล่สามพันยกไปซ้อมกระบวนทีท่ากลิ้งเกลือกเข้าไปฟันเท้าม้าให้คล่องแคล่วทุกตัวคน เม่งปังเกียต เตียเหียน เตียลิบ เตียหยงก็คำนับลาไปซ้อมหัดทหารตามแม่ทัพสั่ง
ก่ายอ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะได้ชัยชนะแก่ทหารบูเชียงก๋ง แล้วก็กลับไปแจ้งความให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดมีความยินดี ให้เจ้าพนักงานจดบำเหน็จความชอบนายทหารทั้งสองนั้น แล้วพูดกับคับมิชีว่าเรายกกองทัพมาครั้งนี้ ไพร่พลทหารก็มีมากครั้นจะตีหักเข้าไปก็ยังไม่ได้ ด้วยบูเชียงก๋งตั้งรับแข็งแรงอยู่ ท่านจะมีอุบายประการใดบ้าง คับมิชีว่าบูเชียงก๋งแม่ทัพก็มีสติปัญญา นายทหารไพร่พลก็พรักพร้อมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ซึ่งจะตีหักเข้าไปซึ่งหน้านั้นเห็นไม่ได้ ขอท่านจัดกองทัพให้นายทหารที่มีสติปัญญากล้าแข็ง ลอบยกข้ามแม่น้ำเหียบกัง ตรงไปตีเอาเมืองนิ่มอันอย่าให้ทันรู้ตัว ด้วยเมืองนิ่มอันไม่มีทแกล้วทหารที่มีสติปัญญาและฝีมืออยู่รักษา พระเจ้าซ้องเกาจงก็คงจะให้หาบูเชียงก๋งกลับไปช่วย ถ้าฝ่ายเราเห็นกองทัพบูเชียงก๋งรวนเรเข้าแล้วจงยกกองทัพใหญ่ทุ่มเทตีตามเข้าไปก็คงจะได้สมความปรารถนา กิมงึดตุดได้ฟังก็เห็นชอบ สั่งให้คุดงันลังกุนเป็นแม่ทัพคุมทหารที่กล้าแข็ง ห้าพันยกลัดทางข้ามแม่น้ำเหียบกัง ตรงไปตีเอาเมืองนิ่มอันอย่าให้ทันรู้ คุดงันลังกุนก็คำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วยกลัดทางข้ามแม่น้ำเหียบกังไป
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจงมีรับสั่งให้ชีนไคว่จัดเสบียงอาหารไปส่งกองทัพบูเชียงก๋ง ชีนไคว่จัดพร้อมแล้วให้เฮงจุ้นซึ่งเป็นขุนนางกังฉินพวกเดียวกันเป็นนายใหญ่คุมเสบียงไปส่งกองทัพ เฮงจุ้นออกจากเมืองนิ่มอัน เดินทางมาหลายวันพบกองทัพพวกฮวนยกมาเฮงจุ้นตกใจนัก คุดงันลังกุนขับม้าขึ้นหน้าทหารร้องถามว่า ผู้ใดคุมเสบียงจะมาเอาไปไหนจงเอามาให้เราเสียโดยตี เฮงจุ้นตอบว่าเราชื่อเฮงจุ้นเป็นขุนนางที่ถองสื่อ พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้คุมเสบียงไปส่งบูเชียงก๋ง ตัวท่านนี้ชื่อไรมาแต่ไหน คุดงันลังกุนบอกว่าเราเป็นนายทหารเอกของกิมงึดตุดชื่อคุดงันลังกุน เจ้านายเราให้ยกกองทัพไปตีเมืองนิ่มอัน จับพระเจ้าซ้องเกาจงฆ่าเสียวันนี้ มาพบท่านซึ่งเป็นขุนนางแล้วก็จะฆ่าเอาฤกษ์เสียก่อน เฮงจุ้นได้ฟังก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น แข็งใจขับม้าเข้ารบกับคุดงันลังกุนได้สามสี่เพลงแล้วก็ขับม้าหนีจะกลับไปเมืองนิ่มอัน คุดงันลังกุนไล่ตามไป
ฝ่ายงูเกาซึ่งบูเชียงก๋งใช้ให้ไปเกณฑ์เสบียงตามหัวเมืองนั้นได้พร้อมแล้วก็กลับมา พอแลเห็นทหารฮวนไล่รบทหารเมืองหลวงมาก็หยุดยืนแลดู เฮงจุ้นกำลังตกใจหนีพวกฮวนมา เห็นงูเกาก็ร้องให้ช่วย งูเกาขับม้าออกสกัดหน้าถามว่าทหารฮวนพวกนี้มาแต่ไหน คุดงันลังกุนว่าเราเป็นทหารเอกของกิมงึดตุด ใช้ให้ยกกองทัพไปตีเมืองนิ่มอันจับคังอ๋องซึ่งเป็นซ้องเกาจงให้ได้ งูเกาได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับคุดงันลังกุนได้ประมาณยี่สิบเพลง คุดงันลังกุนทานกำลังงูเกาไม่ได้เสียที งูเกาเอากระบองตีถูกคุดงันลังกุนตกม้าตายแล้วเข้าไล่ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายนั้นก็แตกหนีกลับไปสิ้น งูเกาจึงถามเฮงจุ้นว่าท่านนี้ชื่อใดจะไปไหน เฮงจุ้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเฮงจุ้น เป็นขุนนางที่ถองสื่ออยู่ในชีนไคว่ไจเสี่ยง พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้คุมเสบียงอาหารไปส่งบูเชียงก๋ง ณ ตำบลจูเซียนติ้น ครั้นเดินมาถึงที่นี้พบกองทัพฮวนจะเข้าแย่งชิงเอาเสบียง ข้าพเจ้าสู้รบทานกำลังพวกฮวนไม่ได้ ถ้าแม้นท่านมาไม่ทันก็เห็นพวกฮวนมันจะฆ่าเสีย ซึ่งท่านช่วยชีวิตไว้ได้ครั้งนี้บุญคุณเป็นที่สุด ตัวท่านชื่อไรไปข้างไหนมา งูเกานึกว่าเฮงจุ้นนี้เป็นพวกชีนไคว่ขุนนางกังฉิน แต่ก่อนเราไม่รู้จึงได้ช่วยไว้ ถ้ารู้แล้วก็จะปล่อยให้พวกฮวนมันฆ่าเสียสมน้ำหน้า นึกดังนั้นแล้วจึงบอกว่าเราชื่องูเกา เป็นทหารของบูเชียงก๋งใช้ให้ไปเที่ยวเกณฑ์เสบียง บัดนี้มาพบท่านจะคุมเสบียงไปส่งบูเชียงก๋งก็ดีแล้ว เราจะฝากเสบียงอาหารกับศีรษะงัดลังกุนไปให้บูเชียงก๋งด้วย จะได้จดบัญชีความชอบไว้ ตัวเราจะไปเกณฑ์เสบียงอาหารตามหัวเมืองต่อไปอีก เฮงจุ้นจึงว่าท่านนี้มีฝีมือเข้มแข็งชื่อเสียงปรากฏมาช้านานแล้ว ข้าพเจ้าพึ่งรู้จัก ซึ่งเสบียงอาหารนั้นข้าพเจ้าจะรับคุมเอาไป แต่ศีรษะคุดงัดลังกุนนายทหารฮวนนี้ ขอให้เป็นความชอบแก่ข้าพเจ้าเถิด งูเกาว่าท่านขอเราก็จะให้แต่ต้องระวังให้ดี พูดแล้วก็มอบเสบียงอาหารกับศีรษะคุดงันลังกุนให้เฮงจุ้น งูเกากับเฮงจุ้นก็แยกทางกันไป เฮงจุ้นไปถึงค่ายบูเชียงก๋งก็ให้ทหารตั้งรักษาเสบียงอาหารไว้ แล้วเฮงจุ้นก็บอกนายทหารรักษาประตูให้ไปแจ้งแก่บูเชียงก๋ง ว่าตัวเราชื่อเฮงจุ้นมาแต่เมืองนิ่มอัน พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้คุมเสบียงมาส่ง กองทัพทหารรักษาประตูเข้าไปบอกแก่บูเชียงก๋งให้หาตัวเฮงจุ้นเข้ามา เฮงจุ้นเข้าไปคำนับบูเชียงก๋งแล้วเล่าความว่าข้าพเจ้าคุมเสบียงมาถึงกลางทาง พบกองทัพฮวนยกสวนทางจะเข้าไปตีเมืองนิ่มอัน ข้าพเจ้าได้สู้รบกับพวกฮวนฆ่าคุดงันลังกุนแม่ทัพตาย ทหารฮวนก็แตกหนีไปสิ้น พูดแล้วก็เอาศีรษะคุดงันลังกุนออกให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งได้ฟังความซึ่งเฮงจุ้นเล่าแต่ต้นจนปลายแล้วจึงคิดว่า เฮงจุ้นคนนี้หน้าตากลอกแกลกเป็นคนโกงพวกพ้องของชีนไคว่ ซึ่งว่าได้รบชนะฆ่าคุดงันลังกุนทหารเอกของกิมงึดตุดได้ด้วยฝีมือตัวเองนั้นเห็นยังกระไรอยู่ ครั้นจะไล่เลียงเอาความจริงก็ไม่มีผู้ใดเป็นโจทก์ จึงสั่งให้พนักงานจดบัญชีความชอบไว้ตามถ้อยคำเฮงจุ้นทุกประการ แล้วสั่งให้เฮงจุ้นเป็นนายคอยจ่ายเสบียงให้ทหารในกองทัพ เฮงจุ้นก็ลากลับไปที่อยู่
ฝ่ายเม่งปังเกียด เตียเหียน เตียหยง เตียลิบสี่นายซึ่งบูเชียงก๋งให้ไปฝึกหัดซักซ้อมทหารทวนทหารโล่ได้คล่องแคล่วชำนิชำนาญแล้วก็มาแจ้งแก่บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งสั่งให้ เม่งปังเกียด เตียเหียน เตียลิบ เตียหยง พาทหารโล่ทหารทวนไปท้าชวนอ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะออกรบ ให้งักฮุน เตียเฮียน ฮอง่วนเคง เงียมเชงฮอง สี่นายคุมทหารไปเป็นกองคอยช่วย นายทหารทั้งแปดก็คำนับลามาจัดการพร้อมแล้วก็ยกไปถึงหน้าค่าย ร้องท้าทายชวนอ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะออกรบ นายทหารทั้งสองได้แจ้งก็มีความยินดีว่าทหารพวกบูเชียงก๋งนี้จะมาหาที่ตายอีกแล้ว ก็จัดทหารเตรียมม้ากระบวนเลียงฮวนกะเบ๊ ยกออกนอกค่ายร้องถามว่านายทหารของบูเชียงก๋งทั้งสี่นี้ชื่อไร จงบอกมาให้เราแจ้งก่อนจึงค่อยรบกัน นายทหารทั้งสี่ก็บอกว่าชื่อเม่งปังเกียดนายหนึ่ง เตียเหียนนายหนึ่ง เตียลิบนายหนึ่ง เตียหยงนายหนึ่ง เป็นทหารเอกของบูเชียงก๋ง จะมาเอาศีรษะท่านทั้งสองซึ่งเป็นนายทัพเลียงฮวนกะเบ๊ไปเซ่นศพพวกเราที่ตายแต่ก่อน อ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับนายทหารทั้งสี่แล้วถอยล่อให้ไล่ไปเข้ากระบวนเลียงฮวนกะเบ๊ นายทหารทั้งสี่ก็พาทหารโล่ทหารทวนซึ่งฝึกหัดไว้นั้นไล่ตามไป อ้วนมกกอเชียะให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารฮวนซึ่งใส่เสื้อหนังอูฐ ถือทวนถือเกาทัณฑ์ขี่ม้ากระบวนเลียงฮวนกะเบ๊ก็ขับม้าออกเป็นตับ ๆ เข้าล้อม นายทหารทั้งสี่ไว้ นายทหารทั้งสี่ก็ขับทหารโล่และทหารทวนชื่อเกาเลียนเชียะ มีขอสำหรับชักเท้าม้าอยู่ที่ต้นทวนเข้ารบเป็นตะลุมบอน ทหารโล่ก็ลงนอนเกลือกกลิ้งเอาโล่บังตัวเข้าฟันเท้าม้า ทหารฮวนก็เอาทวนแทง เอาขอชักเท้าม้าขาดล้มลงตับละสามตัวสี่ตัว ม้าเหล่านั้นโซ่ร้อยติดกันอยู่ชักลากไปไม่ไหวเต้นเปล่าอยู่ก็เสียกระบวน งักฮุน เตียเฮียน ฮอง่วนเคง เงียมเชงฮอง ก็ขับทหารเข้าช่วยไล่ฆ่าฟันทหารพวกฮวนกระบวนม้าตายเกือบสิ้น อ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะเห็นเลียทีแล้วก็ขับม้าหนี นายทหารทั้งสี่ได้ชัยชนะแก่พวกฮวนกระบวนทัพม้าเลียงฮวนกะเบ๊แล้ว ก็เลิกทหารกลับไปค่ายแจ้งความแก่บูเชียงก๋งทุกประการ
ฝ่ายกิมงึดตุดให้ม้าใช้คอยสืบข่าวอ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะ ยกทัพออกสู้รบกับทหารบูเชียงก๋ง จะได้ชัยชนะหรอประการใด พอแลเห็นอ้วนมกกอเจ็ก อ้วนมกกอเชียะวิ่งหนีหน้าเริ่ดมาถึงค่าย กิมงึดตุดถามว่า ทหารบูเชียงก๋งตีหักกระบวนเลียงฮวนกะเบ้แตกหรือ อ้วนมกถอเจ็ก อ้วนมกถอเชียะก็แจ้งความตามซึ่งได้สู้รบกับทหารบูเชียงก๋ง ที่จัดเป็นกระบวนโล่กระบวนทวน มีขอเกี่ยวเท้าม้าขาดเสียทีทหารบูเชียงก๋งฆ่าตายเสียทั้งสิ้น กิมงึดตุดได้ฟังก็เสียใจพูดว่ากระบวนม้าเลียงฮวนกะเบ้นี้ได้ฝึกหัดมาหลายปีจนชำนิชำนาญดีแล้วไม่ควรเลยจะมาเสียทีแก่ข้าศึก คับมิชีเห็นกิมงึดตุดไม่สบายมีความโศกเศร้านัก จึงพูดว่าท่านอย่าเพิ่งเป็นทุกข์ไปก่อน คอยท่าปืนใหญ่ของเรามาถึงเมื่อไรแล้วก็คงจะได้ชัยชนะ กิมงึดตุดได้ฟังก็ค่อยคลายความทุกข์ลงสักหน่อย ตั้งหน้าคอยท่าปืนใหญ่อยู่ทุกวันทุกเวลา
ฝ่ายงูเกาไปเที่ยวเร่งเสบียงอาหารตามหัวเมืองได้พร้อมแล้วก็กลับมาถึงค่ายเข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง ส่งบัญชีเสบียงอาหารซึ่งเกณฑ์ได้ตามหัวเมืองให้บูเชียงก๋งดู แล้วถามว่าข้าพเจ้าได้ฝากข้าวเสบียงกับศีรษะคุดงันลังกุน แม่ทัพฮวนซึ่งยกลอบจะเข้าไปดีเมืองนิ่มอันมากับเฮง จุ้นท่านได้จดหมายบัญชีความชอบให้กับข้าพเจ้าหรือไม่ บูเชียงก๋งว่า เฮงจุ้นเอาข้าวเสบียงมาส่งให้ครบแล้ว แต่ศีรษะคุดงันลังกุนนั้นเฮงจุ้นว่าได้รบมีชัยชนะฆ่าตายเอง เราก็ได้ให้เจ้าพนักงานจดหมายความชอบเฮงจุ้นไว้แล้ว ขณะนั้นเฮงจุ้นก็อยู่ด้วยในที่นั้น งูเกาจึงถามเฮงจุ้นว่าเหตุไฉนท่านจึงมาแย่งชิงเอาความชอบของเรา เฮงจุ้นตอบว่าเกิดมาเป็นคนแล้วก็ต้องมีความเมตตาเมื่อพวกฮวนไล่ท่านมานั้น เราก็ได้ช่วยชีวิตไว้ ท่านไม่รู้จักบุญยังจะมาแย่งเอาความชอบของเราไปอีก งูเกาได้ฟังก็มีความแค้นยิ่งนักจึงตอบว่า เราทั้งสองจะทุ่มเถียงกันนั้นเป็นความไกลตา จงมาสู้รบกันตัวต่อตัวให้ถึงแพ้และชนะ เมื่อเราสู้ท่านไม่ได้ก็จะยอมตาย เมื่อท่านสู้เราไม่ได้เราจะสับฟันให้ได้ร้อยท่อนพันท่อน เมื่อขณะทุ่มเถียงกันอยู่นั้นพวกทหารเลวหลายร้อยคนพากันเข้ามาร้องที่หน้าค่าย ว่าจะขอออกนอกราชการลากลับไปบ้าน บูเชียงก๋งแม่ทัพกับฮั่นซีตง เตียจุนเล่าขีนั่งพร้อมกันอยู่ได้ยินเสียงอื้ออึงที่หน้าค่าย ก็ใช้ให้นายทหารออกไปถามดูว่าเหตุผลเป็นประการใด ทหารไปถามได้ความแล้วกลับมาแจ้งแก่บูเชียงก๋งว่าทหารเหล่านั้นจะขอลาออกกลับไปบ้าน ฮั่นซีตงจึงพูดกับบูเชียงก๋งว่าท่านรักทหารเหมือนกับบุตรไม่ให้ขัดสนสิ่งใด เหตุไฉนจึงได้พากันมาร้องจะลาออกดังนี้ คงจะมีการขัดแค้นสักสิ่งหนึงเป็นแน่ บูเชียงก๋งได้ฟังก็สั่งให้หาทหารเหล่านั้นเข้ามาถามว่า พวกเจ้าชวนกันจะลาออกนอกราชการนั้นด้วยเหตุอันใด ทหารเหล่านั้นว่าซึ่งท่านมีเมตตาแก่พวกข้าพเจ้าทั้งหลาย ก็รู้บุญคุณอยู่ด้วยกันทุกคน เดิมเสบียงอาหารท่านจ่ายให้ก็พอกิน บัดนี้คนที่มาเป็นนายจ่ายข้าวเสบียงอยู่ใหม่นั้นจ่ายให้ไม่พอกิน ได้ความอิดโรยโหยหิวทุกตัวคน จึงเข้ามาร้องขอลากลับไปอยู่บ้านตามเดิม บูเชียงก๋งได้ฟังจึงถามเฮงจุ้นว่าท่านจ่ายข้าวเสบียงให้พวกทหารเกียดกันให้น้อยลงนั้นจะเอาข้าวไว้ ทำไมจึงไม่จ่ายให้ครบจำนวนเดิม เฮงจุ้นว่าเป็นพนักงานของตัวข้าพเจ้าก็จริง แต่ข้าพเจ้าไว้ธุระให้จีจือเหมงเป็นผู้จับจ่าย จีจือเหมงจะทำประการใดข้าพเจ้าไม่ทราบ บูเชียงก๋งว่าท่านเป็นเจ้าพนักงานใหญ่มาขัดเอาผู้น้อยนั้นไม่ถูก บูเชียงก๋งสั่งหาตัวจีจือเหมงเข้ามาถามว่าเหตุผลประการใดจึงจ่ายเสบียงให้ทหารไม่ครบตามจำนวนเดิม จีจือเหมงว่าเฮงจุ้นสั่งให้ข้าพเจ้าจ่ายลดให้น้อยลง ว่าเสบียงอาหารเป็นของสำคัญ นานไปข้างหน้ากลัวจะไม่พอจ่าย ข้าพเจ้าจึงได้ทำตามคำสั่ง บูเชียงก๋งได้ฟังก็โกรธนัก จึงว่าไม่ควรจะทำให้ทหารของเราได้รับความอดอยากเดือดร้อน สั่งให้ทหารเจ้าพนักงานฆ่าคนเอาตัวจีจือเหมงไปตัดศีรษะเสีย ให้เฮงจุ้นเอาข้าวเสบียงที่กันไว้นั้นมากน้อยเท่าใด ไปจ่ายเติมให้ทหารเหล่านั้นจนครบจำนวนทุกคน ทหารเหล่านั้นเห็นศีรษะจีจือเหมงผู้จ่ายเสบียง กับได้ฟังบูเชียงก๋งสั่งดังนั้นก็พากันสรรเสริญพูดว่า ข้าพเจ้าเหล่านี้จะขอทำราชการอยู่กับท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ พูดแล้วก็พากันคำนับลากลับไป บูเชียงก๋งว่ากับเฮงจุ้นว่าตัวท่านนี้เป็นคนโกง งูเกาเขาได้ฆ่าคุดงันลังกุนตายช่วยชีวิตท่านไว้แล้วยังมาบอกว่าเป็นความชอบของตัว มีโทษผิดถึงสองข้อ ควรเราจะตัดศีรษะเสีย แต่คิดอยู่นิดหนึ่งว่าเป็นข้าหลวงของพระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งใช้ให้มา ครั้นจะยกโทษเสียทีเดียวก็ไม่ได้ สั่งให้ทหารเอาตัวเฮงจุ้นไปเฆี่ยนเสียสี่สิบที ทำหนังสือบอกส่งคืนตัวเฮงจุ้น ให้ทหารคุมเข้าไป ณ เมืองนิ่มอัน งูเกาจึงพูดว่าเฮงจุ้นนี้มันเป็นคนโกงโดยแท้ ถ้าจะเอาชีวิตไว้ก็คงจะพยาบาทคิดการประทุษร้ายแก่เราต่อไป ฆ่ามันเสียเถิดอย่าส่งไปเลย บูเชียงก๋งว่าเฮงจุ้นเป็นคนของชีนไคว่ ครั้นเราจะฆ่าเสียก็เป็นเราคิดอิจฉาชิงชังชีนไคว่จึงได้หาเหตุฆ่าเขาเสีย ที่คนไม่รู้ถ้อยความก็จะพลอยเห็นไปอย่างนั้น เราจึงได้อดใจงดโทษไว้
ฝ่ายทหารซึ่งคุมตัวเฮงจุ้นไปถึงเมืองหลวง ก็เอาหนังสือกับตัวเฮงจุ้นไปส่งให้ชีนไคว่ ชีนไคว่รับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความซึ่งเฮงจุ้นกระทำผิดทุกประการแล้วก็มิได้โกรธเฮงจุ้น กลับคิดแค้นบูเชียงก๋งยิ่งนัก พูดกับเฮงจุ้นว่าเราจะตรึกตรองหาการแก้แค้นบูเชียงก๋งให้ได้ เฮงจุ้นได้ฟังก็ดีใจคำนับลาไปบ้าน
ฝ่ายกิมงึดตุดตั้งใจคอยปืนใหญ่ซึ่งจะส่งมาแต่เมืองไตกิมก๊กอยู่ทุกเวลา พอทหารเข้ามาบอกว่าปืนใหญ่เอามาถึงแล้ว กิมงึดตุดมีความยินดีให้เอาปืนใหญ่เข้าไปในค่าย สั่งให้ทหารจัดลูกดินไว้ให้พร้อมเวลา ค่ำวันนี้จะยิงทลายค่ายบูเชียงก๋งเสียให้ยับเยิน ถึงบูเชียงก๋งจะมีสติปัญญาสักเท่าใดก็คงจะไม่พ้นความตายด้วยอำนาจปืนใหญ่ ขุนนางนายทหารทั้งปวงได้ฟังกิมงึดตุดพูดสรรเสริญปืนใหญ่ดังนั้นก็มีความยินดีทุกตัวคน ขณะนั้นเล็กบุนเหลงอยู่ที่นั้นด้วยได้ฟังกิมงึดตุดจัดแจงการจะเอาปืนใหญ่ทลายค่ายบูเชียงก๋งก็ตกใจ กลับมาที่อยู่ให้หาอวงจอมาว่าเจ้าเมืองไตกิมก๊กให้ทหารคุมเอาปืนใหญ่มาให้กิมงึดตุด เวลาค่ำวันนี้กิมงึดตุดจะเอาปืนใหญ่ไปยิงค่ายบูเชียงก๋ง เราจะคิดประการใดดี อวงจอว่าบูเชียงก๋งเห็นจะยังไม่ทันรู้ตัว จำเราจะต้องช่วยคิดอ่านบอกให้บูเชียงก๋งรู้ เล็กบุนเหลงจึงว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะเขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปในค่ายบูเชียงก๋งบอกให้รู้เหตุผล เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้ากับท่านพากันไปอยู่กับบูเชียงก๋งเสียเถิด อวงจอได้ฟังก็ดีใจว่าท่านจงเร่งจัดแจงโดยเร็ว เล็กบุนเหลงก็เข้ามาเขียนหนังสือแล้วผูกลูกเกาทัณฑ์ เดินออกไปนอกค่ายไม่ให้ผู้ใดรู้ ครั้นใกล้ค่ายบูเชียงก๋งก็ร้องบอกทหารที่นั่งกองหน้าค่ายว่าจงเอาหนังสือที่ผูกลูกเกาทัณฑ์นี้ไปให้บูเชียงก๋งดูให้รู้ความโดยเร็ว เล็กบุนเหลงก็ยิงเกาทัณฑ์ไปแล้วก็กลับมาค่าย ทหารนั่งกองของบูเชียงก๋งเห็นหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงมา ก็เก็บเอาเข้าไปให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งคลี่ออกอ่านมีความว่าข้าพเจ้าเล็กบุนเหลงขอบอกมาให้ท่านทราบ ด้วยเจ้าเมืองไตกิมก๊กเอาปืนใหญ่กระบอกหนึ่งชื่อถิพูถอ เป็นของมีฤทธิ์เดชสำคัญ เวลาค่ำวันนี้จะยิงเข้าไปทลายค่ายท่าน ท่านจงหลีกเสียให้พ้นทางปืน บูเชียงก๋งได้แจ้งความในหนังสือก็ตกใจ สั่งให้ งักฮุน เตียเหียนคุมทหารไปซุ่มอยู่ที่แม่น้ำเซียวเซียงหอ ถ้าเห็นข้าศึกเอาปืนใหญ่ยิงแล้วพากันเลิกกลับไป เจ้าจงยกทหารเข้าไปตีชิงแย่งปืนใหญ่ เอาเหล็กตีอุดฉนวนเสียให้ได้แล้วกลิ้งทิ้งลงในน้ำ งักฮุน เตียเหียนรับคำสั่งแล้วก็คำนับลารีบคุมทหารไป บูเชียงก๋งให้เอากลองมาผูกแขวนไว้กับไม้ตีกลองเอาแพะมาผูกติดเข้าไว้ ให้แพะดิ้นกระทบไม้ตีกลองดังเสมออยู่ แสงไฟที่ในค่ายเคยตามอย่างไรก็ให้จุดไว้ให้สว่างอย่างนั้น ตัวบูเชียงก๋งกับนายทัพนายกอง และทหารเลวก็พากันออกจากค่ายไปตั้งอยู่ให้ไกลพ้นทางปืน
ฝ่ายกิมงึดตุด ครั้นเวลาค่ำดึกประมาณสองยามก็ลากปืนใหญ่ไปตั้งริมแม่น้ำเซียวเซียงหอตรงหน้าค่ายบูเชียงก๋งระยะทางประมาณสิบลิ้เศษ เห็นไฟในค่ายบูเชียงก๋งจุดสว่าง ได้ยินเสียงเกราะเสียงกลองเสมออยู่ก็เข้าใจว่าบูเชียงก๋งกำลังนอนหลับอยู่ในค่าย จึงสั่งให้ประจุปืนใหญ่ยิงขนาบไปหลายสิบนัด ค่ายและต้นไม้เหล่านั้นถูกปืนหักพังลงเป็นอันมาก บูเชียงก๋งและทหารทั้งปวงได้ฟังเสียงปืนใหญ่ก็สะทกสะท้านเป็นที่น่ากลัวด้วยไม่เคยพบ บูเชียงก๋งคุกเข่าลงคำนับเทพยดาซึ่งได้คุ้มครองรักษา เผอิญดลใจให้เล็กบุนเหลงมีหนังสือมาบอกให้รู้ความก่อน จึงได้คิดยักย้ายหนีทางปืนออกมาพ้น ถ้าหาไม่ทหารเจ็ดสิบหมื่นของเราก็จะพากันตายเสียนักหนา
ฝ่ายกิมงึดตุดให้ทหารยิงปืนไปหลายสิบนัดแล้ว เห็นค่ายบูเชียงก๋งหักพังไปเป็นอันมากก็คิดว่าบูเชียงก๋งเห็นจะถูกปืนตาย ทหารเหล่านั้นจะแตกหนีไปสิ้นแล้ว ก็มีความยินดีพากันเลิกกลับไปค่าย
ฝ่ายงักฮุน เตียเหียน ตั้งซุ่มอยู่ริมน้ำนั้น เห็นกิมงึดตุดกลับไปแล้วยังเหลืออยู่แต่ทหารที่กองรักษาปืน งักฮุน เตียเหียนก็คุมทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารที่รักษาปืนล้มตายลงเป็นอันมาก หนีไปได้บ้าง งักฮุนเอาเหล็กอุดฉนวนตอกแน่นแล้วก็ลากปืนไปริมตลิ่งคัดกลิ้งทิ้งลงไปในแม่น้ำ ฝ่ายกิมงึดตุดกลับมาถึงค่ายก็สั่งทหารว่าเวลาพรุ่งนี้จะเลี้ยงโต๊ะเป็นการใหญ่ให้จัดกับข้าวของกินไว้ให้พร้อม สั่งแล้วก็เข้านอน
ฝ่ายเล็กบุนเหลงกับอวงจอ ครั้นเวลาจวนจะรุ่งก็รวบรวมทรัพย์สิ่งของไว้พร้อมเสร็จ พอสว่างขึ้นแล้วก็พาหญิงแม่นมออกจากค่าย กิมงึดตุดตรงไปค่ายบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งรู้ว่าอวงจอพาเล็กบุนเหลงหนีมาก็ออกมาต้อนรับพาเข้าไปในค่าย พูดจาเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำเป็นอันดี เล็กบุนเหลงว่าเดิมข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่ากิมงึดตุดเป็นศัตรูกับบิดามารดา ข้าพเจ้าได้ทราบแต่เมื่ออวงจอไปชักนิทานเขียนฉากเล่าให้ฟัง ข้าพเจ้ามีความแค้นยิ่งนัก คิดจะมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยท่านก็ยังไม่มีช่องโอกาส จึงได้รอมาถึงวันนี้ ขอท่านได้เมตตาเลี้ยงข้าพเจ้าไว้เป็นทหาร จะได้คิดการแก้แค้นแทนคุณบิดามารดา บูเชียงก๋งว่าข้อนั้นอย่าวิตก แต่แม่นมของท่านนั้นเป็นหญิงไม่ควรจะอยู่ในกองทัพ เราจะจัดทหารให้ยี่สิบคนพาไปส่งเสียบ้านเดิม เล็กบุนเหลงก็คำนับลาไปที่อยู่
ฝ่ายกิมงึดตุด ครั้นเวลาเช้าตื่นนอนขึ้น ทหารเข้าไปบอกว่าอวงจอพาเล็กบุนเหลงกับแม่นมหนีไปค่ายบูเชียงก๋งแต่เช้ามืดแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความโกรธแค้นยิ่งนัก พูดว่าเราหลงเลี้ยงลูกเสือไว้ ครั้นเติบใหญ่ขึ้นมันก็กลับจะมากัดเอา พอทหารซึ่งรักษาปืนใหญ่ที่ริมฝั่งแม่น้ำเซียวเซียงหอแตกหนีงักฮุนเข้ามาบอกความว่า เมื่อท่านกลับมาแล้ว เวลาเกือบจะรุ่งทหารบูเชียงก๋งชื่องักฮุน เตียเหียนยกมาตีปล้นฆ่าพวกข้าพเจ้าตายเป็นอันมาก แล้วเอาเหล็กอุดฉนวนปืนลากกลิ้งทิ้งลงไปในแม่น้ำเสียแล้ว ที่ค่ายบูเชียงก๋งซึ่งถูกปืนใหญ่นั้น ทหารก็กลับมาทำซ่อมแซมขึ้นอยู่พรักพร้อมบริบูรณ์เหมือนแต่ก่อน กิมงึดตุดได้ฟังความสองเรื่องก็เสียใจหน้าสลดลงทันที พูดกับนายทหารทั้งปวงว่าบูเชียงก๋งนี้มีสติปัญญามากปลูกเลี้ยงทแกล้วทหารดีนัก จะใช้ผู้ใดก็ไม่คิดแก่ชีวิต ตัดแขนเสียข้างหนึ่งมาสามิภักดิ์อยู่เป็นไส้ศึกจนเราคิดไม่ถึง การซึ่งเชาเหลง เชาหยง พ่อลูกตายนั้น ก็เพราะอวงจอชักชวนยุยง เชาเหลงจึงได้ไปสามิภักดิ์อยู่กับบูเชียงก๋ง การซึ่งเราจะเอาปืนใหญ่ไปยิงค่ายบูเชียงก๋งนั้น ก็คงจะรู้เสียก่อนเพราะอวงจอเป็นไส้ศึก จึงได้คิดป้องกันหลบหลีกทางปืนใหญ่ได้ ซึ่งเราเสียปืนใหญ่ไปครั้งนี้น่าน้อยใจนัก ด้วยปืนใหญ่กระบอกนี้แต่เริ่มการคิดทำมาหลายปีเสียเงินทองก็นักหนา จึงได้สำเร็จ ชักลากเอามาหนทางก็ไกลป่วยการไพร่พลทหารเป็นอันมาก คิดว่าจะได้ยิงทลายค่ายตัดสติปัญญาบูเชียงก๋งให้ได้ชัยชนะก็ไม่สมปรารถนา เรามีความเสียดายนัก จะต้องให้ทหารไปเที่ยวดำน้ำค้นคว้าดูจะเอากลับคืนมาให้ได้หรือไม่ พูดแล้วก็สั่งให้จัดทหารประดาน้ำไปดำหาปืน ทหารไปหาพบปืนตกจมอยู่ในแม่น้ำลึกจะผูกถือชักลากขึ้นก็ไม่ได้ ด้วยอยู่ตรงหน้าค่ายข้าศึกทำการไม่ถนัด ก็กลับมาแจ้งความแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดจึงปรึกษากับคับมิชีว่า การซึ่งเราคิดตรึกตรองสร้างสมเครื่องศาสตราวุธมาแต่ก่อนก็หลายปี หัดม้ากระบวนเลียงฮวนกะเบ๊ไว้แล้ว สร้างปืนใหญ่หมายว่าเป็นของวิเศษ ครั้นเอามาใช้ข้าศึกก็ทำลายล้างเสียได้เป็นอันขัดสนจนปัญญาเสียแล้ว คับมิชีว่าท่านอย่าเพิ่งเป็นทุกข์เป็นร้อนวิตกไปนักเลย ข้าพเจ้าจะคิดตั้งกระบวนค่ายเรียกว่ากิมเหลงเกาปวยติ้น เป็นกระบวนวิเศษลึกซึ้งนัก จะล่อให้บูเชียงก๋งเข้ามาตีก็คงจะจับตัวได้ กิมงึดตุดว่าท่านจะคิดอย่างไรก็จงเร่งทำเสียโดยเร็วเถิด คับมิชีก็คำนับลามาจัดกระบวนตั้งค่ายซักซ้อมทหารรบให้เข้าเชิงกับกระบวนค่ายกล เป็นหลายวันก็ยังไม่พรักพร้อม จึงเข้าไปบอกแก่กิมงึดตุดว่า ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงบูเชียงก๋งให้งดการรบไปสักเดือนหนึ่งจึงให้ยกมารบกัน กิมงึดตุดก็เขียนหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ให้ทหารไปยิงที่หน้าค่ายบูเชียงก๋ง ทหารหน้าค่ายเก็บได้เอาไปให้บูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งดูหนังสือแจ้งความแล้วก็เซียนสลักหลังลงว่า ให้กิมงึดตุดฝึกหัดทหารทำกลอุบายให้ชำนิชำนาญเถิด จะได้รบกันให้สนุกมือ เขียนแล้วก็ผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงกลับไปให้ทหารของกิมงึดตุด
๕๘
ฝ่ายลิซุดโพ๊ว เจ้าเมืองฮุนหนำอยู่ข้างทิศเหนือนอกเขตแดนจีน เป็นเมืองเอกราช มีไพร่พลทหารมาก เดิมเป็นไมตรีกับแผ่นดินซ้อง ถ้าเปลี่ยนกษัตริย์ในแผ่นดินซ้องครั้งใดก็เคยมีหนังสือไปแต่งตั้งให้เจ้าเมืองฮุนหนำเป็นที่อ๋องเป็นธรรมเนียมมาช้านานมิได้ขาด ตั้งแต่แผ่นดินพระเจ้าซ้องคิมจง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ราชสมบัติ ก็มิได้มีหนังสือไปตั้งแต่งให้เป็นอ๋องเหมือนแต่ก่อน ลิซุดโพ๊วเจ้าเมืองฮุนหนำมีความน้อยใจแก่กษัตริย์แผ่นดินซ้องมาช้านานหลายปี คิดจะยกกองทัพมาตีแผ่นดินซ้องก็ยังไม่มีโอกาส ครั้นแจ้งว่ากิมงึดตุดบุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊กยกกองทัพมาตีแผ่นดินซ้อง ลิซุดโพ๊วจึงให้ประชุมขุนนางมาปรึกษาว่า กษัตริย์แผ่นดินซ้องดูถูกดูหมิ่นมาถึงสององค์แล้ว บัดนี้เราจะยกกองทัพไปบรรจบกับกิมงึดตุด ตีเอาแผ่นดินซ้องปันกันคนละครึ่ง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ขุนนางเหล่านั้นว่าซึ่งท่านคิดนี้ชอบแล้ว เฮกมันเหลงหลานของท่านก็มีฝีมือเข้มแข็ง ควรจะทำศึกสงครามให้มีชื่อเสียงไว้ ลิซุดโพ๊วได้ฟังขุนนางที่ปรึกษาเห็นด้วยดังนั้นก็มีความยินดี สั่งให้เกณฑ์กองทัพยี่สิบหมื่น จัดเครื่องศาสตราวุธเสบียงอาหารพร้อมแล้ว เฮกมันเหลงผู้หลานเป็นแม่ทัพหน้า ลิซุดโพ๊วเป็นกองหลวง ยกออกจากเมืองฮุนหนำ เดินทางล่วงมาเข้าแผ่นดินซ้องถึงที่จูเซียนติ้น พอแลเห็นค่ายกิมงึดตุด ก็สั่งให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วสั่งให้ทหารไปบอกกับกิมงึดตุดว่า ตัวเราผู้ครองเมืองฮุนหนำยกกองทัพมาช่วยกิมงึดตุดเอาแผ่นดินซ้อง เราจะไปหากิมงึดตุดปรึกษาราชการในเวลาพรุ่งนี้ ทหารก็คำนับลาไปถึงค่ายกิมงึดตุดแจ้งความแก่นายประตู นายประตูเอาความเข้าไปบอกแก่กิมงึดตุดว่าลิซุดโพ๊วเจ้าเมืองฮุนหนำใช้ให้นายทหารมาหาท่าน กิมงึดตุดก็ให้ออกไปรับพาตัวเข้าไป นายทหารลิซุดโพ๊วคำนับแล้วก็บอกความตามซึ่งลิซุดโพ๊วสั่งมาทุกประการ กิมงึดตุดว่าพรุ่งนี้ให้เชิญนายท่านมาปรึกษาราชการกันเถิด นายทหารลิซุดโพ๊วก็คำนับลากลับไป คับมิชีจึงพูดกับกิมงึดตุดว่า ลิซุดโพ๊วจะมาหาท่านเวลาพรุ่งนี้นั้นจงต้อนรับให้ดี ด้วยลิซุดโพ๊วเป็นชาวเมืองบ้านนอกไม่ใคร่จะรู้อย่างธรรมเนียมที่ดี ถ้าคิดเกลี้ยกล่อมเอาไว้ก็คงจะใช้เป็นกำลังได้ ครั้นเวลารุ่งขึ้นเช้าลิซุดโพ๊วกับเฮกมันเหลงก็จัดทหารที่มีฝีมือมาด้วยพอสมควร ครั้นมาถึงค่ายกิมงึดตุด กิมงึดตุดให้นายทหารออกมารับเชิญลิซุดโพ๊วเข้าไปในค่าย ลิซุดโพ๊วจึงคิดว่ากิมงึดตุดนี้ก็เป็นแต่ลูกเจ้าเมืองไตกิมก๊กเราเป็นเจ้าเมืองฮุนหนำมีหัวเมืองขึ้นแว่นแคว้นก็กว้างใหญ่เหมือนกัน ยศศักดิ์เราก็เสมอกับบิดากิมงึดตุด ซึ่งกิมงึดตุดไม่ออกมารับเราเองนี้เป็นความหมิ่นประมาทดูถูกเรานัก คิดดังนั้นแล้วก็สั่งเฮกมันเหลงว่าเราจะเข้าไปหากิมงึดตุด เจ้าจงเตรียมทหารคอยทีไว้ให้พร้อม ลิซุดโพ๊วก็เข้าไปในค่ายเห็นกิมงึดตุดกับนายทหารนั่งอยู่พร้อมกัน จึงร้องถามไปแต่ไกลว่าท่านมาตั้งอยู่ที่นี่มีความสบายอยู่หรือ กิมงึดตุดเห็นลิซุดโพ๊วรูปร่างสูงใหญ่หน้าเขียวผมแดง ท่วงทีเซ่อซ่าเป็นชาวบ้านนอกก็ลุกขึ้นจะไปรับคำนับให้ใกล้ หมายจะเปรียบดูว่าใครจะสูงใหญ่กว่ากัน ลิซุดโพ๊วเห็นกิมงึดตุดแลดูไม่วางตา แล้วลุกเดินเข้ามาใกล้ก็สงสัยว่ากิมงึดตุดจะทำร้าย พอกิมงึดตุดใกล้ชิดเข้ามายังไม่ทันจะคำนับพูดจากัน ลิซุดโพ๊วก็เอามือตบถูกหน้ากิมงึดตุดล้มลง แล้วลิซุดโพ๊วก็วิ่งถอยออกมานอกประตูค่าย พวกทหารฮวนเห็นเจ้าเมืองฮุนหนำตบเอากิมงึดตุดผู้นายดังนั่น ก็พากันชักกระบี่ออกจากฝักไล่จะฆ่าลิซุดโพ๊วกับเฮกมันเหลง ทหารลิซุดโพ๊วก็เข้าสู้รบต้านทาน พาเอาลิซุดโพ๊วกลับมาค่ายได้ กิมงึดตุดถูกตบได้ความอัปยศคิดแค้นลิซุดโพ๊วยิ่งนัก นึกจะยกกองทัพไปรบจับตัวมากระทำให้หายแค้น ก็กลัวว่าลิซุดโพ๊วจะไปเข้าเสียกับบูเชียงก๋ง การศึกก็จะหนักมือขึ้น จึงต้องงดเสียทำใจดีไม่โกรธตอบ
ฝ่ายลิซุดโพ๊วมาถึงค่ายก็พูดกับเฮกมันเหลงว่า เดิมเราคิดมาจะประนีประนอมกับกิมงึดตุดช่วยกันตีเอาแผ่นดินซ้องแบ่งกันคนละครึ่ง ครั้นมาถึงกิมงึดตุด เราดูกิริยาเป็นคนเย่อหยิ่งถือตัวประมาทหมิ่นดูถูกเรานัก จำจะเลิกทัพกลับไปบ้านเมืองเสียดีกว่าอย่าช่วยเขาเลย เฮกมันเหลงว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวเขาเล่าลือว่า งักฮุนบุตรบูเชียงก๋งแม่ทัพแผ่นดินซ้องนั้นมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าอยากจะลองฝีมือรบกับงักฮุนดู ถ้างักฮุนมีฝีมือจริงเหมือนคำสรรเสริญแล้ว เราพากันไปเข้าด้วยบูเชียงก๋งคิดรบกิมงึดตุด ไหน ๆ ก็ได้ยกกองทัพมาถึงนี่แล้ว จะกลับไปเปล่านั้นเป็นที่อัปยศแก่ไพร่บ้านพลเมืองของเรานัก ลิซุดโพ๊วได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ยกกองทัพตรงไปใกล้ค่ายบูเชียงก๋ง เฮกมันเหลงคุมทหารออกไปถึงหน้าค่ายบูเชียงก๋ง แล้วร้องว่าตัวเราเป็นหลานเจ้าเมืองฮุนหนำ ยกกองทัพมาครั้งนี้อยากจะสู้รบลองฝีมือกับงักฮุนบุตรบูเชียงก๋งแม่ทัพ ทหารซึ่งรักษาอยู่หน้าค่ายก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่บูเชียงก๋งตามคำเฮกมันเหลงร้องพูดมาทุกประการ บูเชียงก๋งจึงว่า เจ้าเมืองฮุนหนำยกกองทัพมานี้ก็คงจะมีเหตุได้ความเจ็บแค้นอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นแน่ จึงเรียกงักฮุนผู้บุตรเข้ามาสั่งว่า เฮกมันเหลงหลานเจ้าเมืองฮุนหนำมาท้าชวนรบ เจ้าจงออกไปสู้ดูฝีมือจะดีสักเพียงไร งักฮุนก็คำนับลามาแต่งตัวขี่ม้าถืออาวุธคุมทหารออกไป เห็นนายทหารหนุ่มรูปร่างใหญ่โตหน้าดำยืนอยู่หน้า ข้างหลังอีกคนหนึ่งนั้นรูปก็โตใหญ่หน้าเขียวผมแดงมีอายุมาก เห็นจะเป็นลิซุดโพ๊วเจ้าเมืองฮุนหนำ งักฮุนก็ขับม้าไปใกล้ เฮกมันเหลงก็ร้องถามว่าทหารที่มานี้ชื่อไร งักฮุนตอบว่าเรานี้คือเป็นบุตรใหญ่ของบูเชียงก๋งชื่องักฮุน ท่านทั้งสองยกกองทัพมานี้ด้วยเหตุอะไรมีแซ่และชื่อประการใด เฮกมันเหลงตอบว่าตัวเราเป็นหลานเจ้าเมืองฮุนหนำ ท่านผู้ใหญ่ที่ยืนม้าอยู่ข้างหลังนั้นคือลิซุดโพ๊วเจ้าเมืองฮุนหนำอาของเรา เดิมแผ่นดินซ้องเปลี่ยนกษัตริย์เจ้าแผ่นดินครั้งไรก็เคยมีหนังสือไปตั้งให้เจ้าเมืองฮุนหนำเป็นที่อ๋อง ทางไมตรีจึงได้เจริญกันมาช้านานหลายชั่วอายุคน ตั้งแต่พระเจ้าซ้องคิมจง พระเจ้าซ้องเกาจง สองกษัตริย์ได้เป็นเจ้าแผ่นดินไม่ได้มีหนังสือไปมาเป็นทางไมตรีกันเหมือนแต่ก่อน อาเราจึงคิดว่าเจ้าแผ่นดินซ้องมีความประมาทหมิ่นดูถูกเรานัก จึงได้ยกกองทัพมาหมายจะช่วยกิมงึดตุดตีเอาแผ่นดินซ้อง ครั้นมาได้พบกับกิมงึดตุดแล้ว กิมงึดตุดไม่มีความยำเกรงนับถือกลับคิดจะทำร้ายอาเรา ครั้นเราจะยกทัพกลับไปบ้านเมืองก็เสียดายด้วยจัดการมาพรักพร้อมแล้ว จึงได้ชวนท่านออกรบให้เห็นฝีมือชาวเมืองฮุนหนำไว้ งักฮุนว่าท่านอยากจะสู้รบกับเราก็ขับม้าเข้ามาเถิด นายทหารทั้งสองเข้าสู้รบกันได้ประมาณร้อยเพลงเศษ ฝีมือเข้มแข็งว่องไวด้วยกันทั้งสอง ฝ่ายงักฮุนจึงคิดว่าเฮกมันเหลงนี้มีกำลังเรี่ยวแรงนัก จำเราจะรบล่อไปจะคิดเกลี้ยกล่อมเอาไว้เป็นพวกพ้องดีกว่าฆ่าฟันกันตายเสีย คิดแล้วงักฮุนก็ชักม้าถอยหนีไปร้องพูดว่า ถ้าท่านไม่กลัวกระบองสั้นก็จงไล่ติดตามมาเถิด เฮกมันเหลงว่ากระบองของเราก็มีเหมือนกันแล้วขับม้าไล่ตามไป งักฮุนหนีล่อไปใกล้เขาอองฮวงซัว ไกลผู้คนแล้วก็ชักม้าหยุด ร้องพูดไปกับเฮกมันเหลงว่าเรากับท่านสู้รบกันมาถึงครึ่งวันแล้วก็ยังไม่แพ้ชนะกัน เราจะขอพูดให้สิ้นข้อความก่อน เมื่อท่านอยากรบจงค่อยรบกันใหม่ งักฮุนว่าบิดาเรายกกองทัพมาสู้รบกับกิมงึดตุดครั้งนี้ ทหารเลวก็น้อยกว่ากิมงึดตุด แต่นายทหารนั้นล้วนแต่มีสติปัญญา ฝีมือเข้มแข็งกว่ากิมงึดตุด ออกรบครั้งใดก็ได้ชัยชนะทุกครั้ง แต่ทหารเลวของกิมงึดตุดมากนัก ท่านยกมาสู้รบกับเราครั้งนี้ ถ้าโดยว่าชนะกองทัพฝ่ายเราแล้ว ท่านจะสู้รบกับกิมงึดตุดเขาได้หรือ ถ้าหากว่าท่านแพ้กองทัพฝ่ายเราก็จะมิเป็นที่เสียเกียรติยศพาความอายอัปยศกลับไปบ้านเมืองหรือ ไม่เห็นประโยชน์สิ่งใดเลย เฮกมันเหลงตอบว่า การที่ยกกองทัพมาครั้งนี้ก็เพราะอาเรามีความน้อยใจแก่เจ้าแผ่นดินซ้อง ว่าไม่นับถือเสมอเหมือนแต่ก่อน จึงได้ยกมา หมายว่าจะให้เห็นฝีมือทหารพวกเมืองฮุนหนำว่ารบพุ่งก็เป็นดีเหมือนกับพวกฮวนเมืองไตกิมก๊ก งักฮุนว่าอันความนี้ไม่ควรอาท่านจะมาโทมนัสน้อยใจ ด้วยเมื่อพระเจ้าซ้องคิมจงได้ราชสมบัติขึ้นแล้วนั้น กิมงึดตุดยกมาตีบ้านเมืองจับเอาสองกษัตริย์ไปได้ ครั้นคังอ๋องหนีมาได้เป็นเจ้าแผ่นดิน ทรงพระนามพระเจ้าซ้องเกาจงขึ้น การบ้านเมืองก็ยังระส่ำระสายโจรร้ายเกิดชุกชุมทุกหนทุกแห่ง การซึ่งจะมีหนังสือไปเจริญทางไมตรีกันนั้นจึงได้ขาดระยะมาถึงสองแผ่นดินก็เพราะการเป็นดังนี้ ซึ่งอาท่านจะมาถือใจโกรธแค้นแก่บ้านเมืองซึ่งมีความทุกข์ร้อนนั้นควรอยู่แล้วหรือ ถ้าคิดเสียใหม่คงเป็นไมตรีตามเดิมช่วยกำอัดพวกฮวนซึ่งเป็นศัตรูเสียให้ราบคาบ แล้วความนับถือทั้งสองฝ่ายก็คงสนิทยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน เฮกมันเหลงว่าท่านพูดนี้ชอบอยู่ แต่เราเป็นผู้น้อยต้องเอาความไปปรึกษาอาเสียก่อนจึงจะพูดได้ งักฮุนว่าตัวท่านกับเราก็เป็นหนุ่มอายุก็จะไม่แก่อ่อนกว่ากันนัก ถ้ามากระทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องให้สนิทกันไว้เสียก่อน จึงค่อยพูดการบ้านเมืองต่อภายหลังท่านจะยอมเห็นชอบด้วยหรือไม่ เฮกมันเหลงว่าการอันนี้เป็นจำเพาะจุใจของตัวเอง ข้าพเจ้าก็จะยอมได้ พูดกันดังนั้นแล้วต่างคนก็ลงจากม้ามาคำนับเทพยดาแปดครั้งแล้วสาบานเป็นพี่น้องกัน งักฮุนอายุแก่กว่าเฮกมันเหลงอ่อนกว่ายอมเป็นน้อง ทั้งสองนายกำหนดนัดสัญญากันแล้วต่างคนก็กลับไปค่าย งักฮุนไปถึงค่ายเล่าความให้บูเชียงก๋งฟัง บูเชียงก๋งมีความยินดีนักตั้งใจคอยลิซุดโพ๊วเจ้าเมืองฮุนหนำอยู่ เฮกมันเหลงกลับไปถึงค่ายก็เล่าความซึ่งได้พูดโต้ตอบกับงักฮุน งักฮุนอธิบายความให้เข้าใจแจ่มแจ้งนั้นให้ลิซุดโพ๊วผู้อาฟังทุกประการ ลิซุดโพ๊วว่าเราได้ยินคำติเตียนและสรรเสริญคนทั้งปวงพูดเป็นอันมากว่าคังอ๋องซึ่งเป็นพระเจ้าซ้องเกาจงไม่มีปัญญาใจโลเลเชื่อคนง่าย แต่บูเชียงก๋งนั้นสรรเสริญว่าใจคอมั่นคงมีความเมตตาโอบอ้อมอารีดีนัก ซึ่งจะไปเป็นไมตรีกับบูเชียงก๋งนั้นเราก็จะยอม แต่การต่อไปภายหน้านั้นคังอ๋องเจ้าแผ่นดินจะนับถือเราหรือไม่นับถือนั้นสุดแต่การจะเป็นไป พูดกันแล้วครั้นเวลารุ่งเช้าลิซุดโพ๊วกับเฮกมันเหลงพาทหารพอสมควรตรงมาค่ายบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งว่าลิซุดโพ๊วกับเฮกมันเหลงมาก็ออกไปต้อนรับถึงนอกประตูค่าย เชิญเข้ามานั่งในที่ว่าราชการ บูเชียงก๋งแต่งที่ให้ลิซุดโพ๊วนั่งสูงกว่าตัวด้วยเป็นการคารวะนับถือว่าเป็นเจ้าเมืองเอกราชยศศักดิ์ใหญ่ ลิซุดโพ๊วเห็นบูเชียงก๋งอ่อนน้อมนับถือดังนั้นก็ชื่นชมยินดีนัก งักฮุนผู้บุตรบูเชียงก๋งก็คำนับลิซุดโพ๊วดังญาติผู้ใหญ่ เฮกมันเหลงก็คำนับบูเชียงก๋งเหมือนกัน ทั้งสองฝ่ายมีความรักใคร่สนิทสนมกัน บูเชียงก๋งให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงลิซุดโพ๊วกับนายทหารซึ่งตามลิซุดโพ๊วมานั้นกินพร้อมกันกับนายทหารของตัว บูเชียงก๋งกับลิซุดโพ๊วก็เข้านั่งกินโต๊ะร่วมกันเป็นที่สบายสนิทสนมหาความรังเกียจมิได้ ลิซุดโพ๊วว่าข้าพเจ้ายกกองทัพมาครั้งนี้ ท่านจะให้ช่วยรบกับกิมงึดตุดอย่างไรก็จะช่วยให้เต็มฝีมือ บูเชียงก๋งว่าการศึกครั้งนี้ไม่สู้เป็นไร แต่กำลังทหารของข้าพเจ้าก็พอจะเอาชัยชนะกิมงึดตุดได้อยู่ เชิญท่านยกกองทัพกลับไปบ้านเมืองเถิด เมื่อการศึกราบคาบเรียบร้อยลงแล้ว ข้าพเจ้าจะทูลพระเจ้าแผ่นดินให้สืบทางราชไมตรีจำเริญยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน ตัวข้าพเจ้าถ้าว่างราชการลงแล้วก็จะไปเที่ยวชมบ้านเมืองเยี่ยมเยือนท่านบ้าง ลิซุดโพ๊วได้ฟังก็มีความยินดี หยุดนอนค้างอยู่ที่ค่ายบูเชียงก๋งคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าลิซุดโพ๊วก็ลาบูเชียงก๋งมาค่าย จัดกองทัพเลิกกลับไปเมืองฮุนหนำ งักฮุนตามไปส่งเฮกมันเหลงทางวันหนึ่งแล้วก็กลับมา
ฝ่ายบูเชียงก๋งคิดตรึกตรองว่า กิมงึดตุดขอหยุดรบครั้งนี้หลายวันมาแล้ว คงจะคิดทำค่ายเป็นกลศึกฝึกซ้อมทแกล้วทหารเป็นกระบวนอุบายอย่างไรอย่างหนึ่งเป็นแน่ จำจะไปลอบดูให้รู้การ ครั้นเวลาค่ำเดือนหงายแจ่มกระจ่างก็ชวนเตียเปาขึ้นขี่ม้าคนละตัว ออกจากค่ายตรงไปที่เขาอองฮวงซัวใกล้ค่ายกิมงึดตุด บูเชียงก๋งขึ้นบนต้นไม้ใหญ่ แลไปดูภูมิค่ายที่กิมงึดตุดตั้งขึ้นไว้ใหม่เป็นกระบวนมังกรสองตัวมีหัวมีหาง เรียกว่าค่ายกลศึกกิมเหลงเกาปวยติ้นมีทหารอยู่รักษาประจำค่ายประมาณหลายหมื่น ครั้นเห็นทั่วแล้วก็ลงจากต้นไม้ใหญ่จวนจะถึงพื้นแผ่นดิน ได้ยินเสียงลูกเกาทัณฑ์ยิงมา บูเชียงก๋งเหลียวดูเห็นหลบไม่ทัน ลูกเกาทัณฑ์ถูกที่ต้นแขนริมรักแร้ได้ความเจ็บปวดแทบจะตกต้นไม้ จึงร้องถามไปว่าผู้ใดยิงเราด้วยข้อพยาบาทอะไร ผู้ที่ยิงนั้นวิ่งหลบหนีไป เตียเปาได้ฟังก็ตกใจวิ่งเข้าไปพยุงรับบูเชียงก๋งลงจากต้นไม้ ชักลูกเกาทัณฑ์ออกเอาผ้าพันแผลพยุงขึ้นม้ากลับมาค่าย เอายาวิเศษที่งูเกาฝนละลายน้ำร้อนกินเข้าไป พิษเกาทัณฑ์ที่ปวดเจ็บนั้นหายเป็นปรกติ บูเชียงก๋งจึงเรียกคนสนิทเข้ามาให้ไปสืบถามผู้รักษาประตูค่ายทุก ๆ ค่ายว่าเมื่อเวลาหัวค่ำใครถืออาวุธ หอก ดาบ หรือเกาทัณฑ์ออกไปนอกค่ายผิดประหลาดบ้าง ทหารคนสนิทไปเที่ยวสืบได้ความกลับมาบอกว่า ที่ค่ายเซกฮวงอยู่นั้นเมื่อเวลาหัวค่ำท่านขึ้นม้าไปกับเตียเปาแล้ว เซกฮวงถือเกาทัณฑ์ออกไปจากค่ายช้านานพึ่งกลับมาเมื่อสักครู่หนึ่ง บูเชียงก๋งก็เข้าใจชัดว่าเซกฮวงยิงเอาเราเป็นแน่ ด้วยผูกพยาบาทเมื่อครั้งรบกับโจรที่ทะเลสาบทองเทงโอ๋ว เซกฮวงทำความผิด เราให้เฆี่ยนเสียยี่สิบทีได้ สักสี่วันห้าวันก็มีผู้ลอบยิงเอาเราทีหนึ่ง เราก็นิ่งเสียไม่ได้ชำระ ครั้งนี้มายิงเอาเราอีกเห็นจะไม่ผิดเซกฮวงแน่แล้ว จึงสั่งให้เตียเปาไปหาตัวเซกฮวงมา เตียเปาไปถึงที่อยู่เซกฮวง ก็บอกว่าบูเชียงก๋งให้หา เซกฮวงได้ฟังก็ตกใจสะดุ้งขึ้นทั้งตัว คิดจะบิดพลิ้วอย่างไรก็ไม่ได้ ครั้นมาถึงก็เข้าไปคำนับบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งจึงพูดว่า คนเราทุกวันนี้มิใช่ต้นไม้และหญ้า มาเกิดเป็นมนุษย์ย่อมมีความผิดและความชอบเจือปนระคนกันเป็นธรรมดา เมื่อครั้งยกกองทัพไปปราบพวกโจรที่ทะเลสาบทองเทงโอ๋วนั้น เจ้ากระทำความผิดลวงอาญาศึกโทษถึงตาย เราคิดสงสารไม่ฆ่าเสียให้แต่ตีเพียงยี่สิบทีเท่านั้น เจ้าคิดผูกพยาบาทเอาเกาทัณฑ์ยิงเราคราวนั้นหนหนึ่งแล้ว เราก็นิ่งเสียไม่ชำระ ถ้าชำระก็คงจะได้ตัว ครั้งนี้เจ้าเอาลูกเกาทัณฑ์ไล่ยาพิษยิงเราอีก นี่หากว่าได้ยาวิเศษของงูเกาไว้แก้ได้จึงไม่ตาย ใจเจ้าช่างพยาบาทเรากระไรนักหนา ไม่คิดบ้างเลย เจ้ากระทำผิดเราไม่ฆ่าเสียตามอาญาศึก ทำโทษแล้วก็เลี้ยงไว้เป็นนายทหารอยู่ตามเดิม ตัวเรานี้มีความสุจริตรักใคร่ทแกล้วทหารทั้งปวงเสมอกับบุตร ที่คนดีเขาก็มีกตัญญูสู้ตัดแขนของตัวอาสาไปเป็นไส้ศึกบอกเหตุการณ์ในกองทัพกิมงึดตุดมาให้รู้ เมื่อกิมงึดตุดจะเอาปืนใหญ่ชื่อถิพูถอมายิงนั้นถ้าอวงจอ เล็กบุนเหลงไม่บอกมาให้รู้ พวกเราก็จะพากันตายด้วยอำนาจปืนใหญ่ แต่รู้ความแล้วยักย้ายหลบหลีกรักษาชีวิตคนทั้งหลายไว้ได้ไม่เป็นอันตราย ตัวเราเป็นแม่ทัพใหญ่ได้บังคับบัญชาว่ากล่าวนายทหารทั้งปวง เมื่อผู้ใดกระทำผิดโทษถึงตาย เราก็ลดหย่อนผ่อนเฆี่ยนตีแต่พอให้เข็ดหลาบ ตั้งใจแต่จะรักษาชีวิตคนทั้งหลาย ใจเจ้าช่างกระไรเลยผูกพยาบาทอาฆาตหมายจะเอาชีวิตเราทุกขณะทุกคราไปทีเดียวดังนี้ ถ้าเราตายเสียแล้วจะเอาผู้ใดทำนุบำรุงแผ่นดินซ้องได้ เจ้าไม่คิดสงสารแผ่นดินของเจ้านายบ้างเลยหรือ ครั้นเราจะฆ่าเจ้าเสียตามโทษคนทั้งปวงก็ไม่ครหานินทาได้ แต่เรามาคิดว่าจะมากระทำโทษแก่เขาทำตัวเองดังนี้ไม่ต้องการ เราจะให้หนังสือเจ้าไปทำราชการอยู่กับเฮงจุ้น ณ เมืองนิ่มอันในเวลาค่ำวันนี้ ถ้าอยู่จนรุ่งเช้านายทหารทั้งปวงรู้ความ เขาก็คงจะรุมกันฆ่าเจ้าเสีย พูดแล้วบูเชียงก๋งก็เขียนหนังสือส่งให้เซกฮวงไปในทันใดนั้น เซกฮวงรับหนังสือคำนับลากลับมาค่าย รวบรวมเงินทองของตัวแล้วก็ขึ้นม้าออกจากค่ายไปในเวลากลางคืนวันนั้นเป็นเวรของงูเกา ออกเดินยามเที่ยวตรวจค่ายแลเห็นคนขี่ม้าผิดประหลาดเดินออกไป งูเกาก็ขับม้าเข้าไปถามว่าผู้ใดดึกดื่นป่านฉะนี้จะไปข้างไหน เซกฮวงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเซกฮวง บูเชียงก๋งแม่ทัพใช้ให้ถือหนังสือไปถึงเฮงจุ้น ณ เมืองนิ่มอัน ถ้าไม่เชื่อก็จงดูหนังสือสำคัญนี้เถิด งูเกาได้ฟังจึงคิดว่าเมื่อหัวค่ำเราเห็นบูเชียงก๋งขี่ม้าไปกับเตียเปา ครั้นเมื่อกลับมาเห็นบูเชียงก๋งหมอบซบมาบนหลังม้า เตียเปาพยุงเข้าไปในค่าย การผิดสังเกตอยู่ เซกฮวงคนนี้ก็เป็นคนช้ำชอกบาดหมางอยู่กับบูเชียงก๋ง ซึ่งบูเชียงก๋งจะให้ถือหนังสือไปถึงเฮงจุ้นนั้น เฮงจุ้นก็เป็นขุนนางกังฉิน ถ้าเซกฮวงกับเฮงจุ้นไปประจบกันเข้าแล้วก็คงจะคิดร้ายแก่บูเชียงก๋งเป็นแน่ งูเกาคิดเห็นความดังนั้นแล้วจึงพูดกับเซกฮวงว่า เวลาค่ำมืดเราไม่ให้ไป ต่อเช้าจึงจะปล่อยให้ไป เซกฮวงตอบว่าบูเชียงก๋งใช้ให้ไปเป็นการร้อน ท่านจะมาหน่วงเหนี่ยวฉุดลากไว้ดังนี้ไม่ควร งูเกาได้ฟังก็โกรธเอากระบองตีเซกฮวงถูกสมองศีรษะแตกตาย งูเกาก็เก็บเอาเงินทองและหนังสือซึ่งเซกฮวงใส่ไถ้ไปนั้นเอาไปให้บูเชียงก๋ง แล้วเล่าความซึ่งฆ่าเซกฮวงตายนั้นให้บูเชียงก๋งฟัง บูเชียงก๋งว่าเวลาวันนี้เป็นเวรของเจ้า เราจำไม่ได้ แล้วเล่าความซึ่งเซกฮวงคิดร้ายเอาเกาทัณฑ์ยิงถึงสองครั้งเราก็ไม่คิดจะฆ่าเสีย จึงทำหนังสือให้เซกฮวงไปอยู่กับเฮงจุ้น ซึ่งเจ้าฆ่าเซกฮวงตายนั้นก็แล้วไปเถิด เป็นธรรมดาคนถึงที่ตายแล้ว ถึงจะคิดแก้ไขปลดเปลื้องอย่างไรก็ไม่รอดอยู่เอง งูเกาแจ้งความแล้วคำนับลากลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาเช้านายทัพนายกองทั้งปวงแจ้งว่าบูเชียงก๋งถูกเกาทัณฑ์ก็พากันมาเยี่ยมเยือนถามข่าว บูเชียงก๋งเล่าความซึ่งเซกฮวงคิดทำร้ายให้ฟังทุกประการ พอทหารเข้ามาบอกว่า เมื่อเวลาเช้ามืด เขียนเซียน ฬ่อกังพากันหนีออกจากค่ายไปแล้ว บูเชียงก๋งว่าเขียนเซียน ฬ่อกังสองคนนี้เป็นพวกพ้องของเซกฮวงเห็นจะรู้กัน เมื่อหนีไปแล้วก็ช่างเขาเถิด ครั้นจะไปติดตามเอาตัวมาก็จะต้องฆ่าให้ตายไปตามกันหาต้องการไม่ สั่งให้ทหารเอาศีรษะเซกฮวงไปเสียบไว้ บอกประกาศแก่ทหารทั้งปวงให้รู้ทั่วกันว่าเซกฮวงคิดประทุษร้าย เอาเกาทัณฑ์ลอบยิงบูเชียงก๋งแม่ทัพถึงสองครั้ง บูเชียงก๋งก็ไม่เอาโทษคิดโกรธที่จะฆ่าฟันเสีย แต่เซกฮวงเป็นคนอกตัญญูถึงที่ตาย เผอิญให้ไปพบงูเกาลาดตระเวนอยู่ งูเกาจึงได้ฆ่าตายเสีย นายทหารเอกและทหารเลวแจ้งความดังนั้นก็พากันโกรธแค้นเซกฮวงทุกตัวคน
ฝ่ายคับมิชีฝึกหัดทหารสำหรับกระบวนค่ายกิมเหลงเกาปวยติ้นได้ชำนิชำนาญแล้ว ก็เข้ามาแจ้งความแก่กิมงึดตุดว่า ขอท่านจงมีหนังสือไปชวนให้บูเชียงก๋งมารบเถิด การซึ่งจัดแจงไว้นั้นก็พรักพร้อมอยู่แล้ว
กิมงึดตุดมีความยินดีเขียนหนังสือกำหนดนัดไปถึงบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งรับหนังสือแจ้งความแล้วก็สั่งให้หาขุนนางนายทัพนายกองมาพร้อมกันพูดว่า กิมงึดตุดจัดค่ายกระบวนกิมเหลงเกาปวยติ้น ฝึกหัดทแกล้วทหารชำนิชำนาญพร้อมมูลแล้วจึงได้ให้มาชวนรบ การครั้งนี้สำคัญ จะแพ้ชนะกันก็ในคราวนี้ ท่านทั้งปวงจงมีใจพร้อมมูลกันอาสาแผ่นดินให้เต็มฝีมือ สั่งให้ฮั่นซีตง เล่าขี คุมทหารยี่สิบหมื่นเข้าตีค่ายกิมเหลงเกาปวยติ้น ข้างขวามือให้งักฮุน เงียมเชงฮอง ฮอง่วนเคง อือฮวยเหลง ฬอเอียนเก๋ง เงาเซียงจี้ เล็กบุนเหลง แตฮวย เตียกุย เตียเหียน เตียลิบ เตียหยง สิบสองนายคุมทหารยี่สิบหมื่นตีหักเข้าไปกลางค่าย ตัวบูเชียงก๋งกับเม่งปังเกียดจะตีหักเข้าไปข้างซ้ายมือ ให้เตียเปา เฮงฮวย งูเกา กิดแช ซิฉวน เตียเฮียน เฮงกุ้ย เจ็ดนายคุมทหารเป็นกองหนุน ถ้าเห็นด้านใดรวนเรก็ให้ช่วยตีขนาบเข้าไป นายทหารเหล่านั้นรับคำสั่งแล้วก็คำนับลามาจัดทหารไว้พร้อม ครั้นเวลารุ่งเช้าบูเชียงก๋งก็จุดประทัดสัญญาขึ้น นายทหารทั้งปวงก็ยกกองทัพไปตรงจะเข้าตีค่ายกิมเหลงเกาปวยติ้นทั้งสามด้าน กองหนุนก็ยกติดตามไป
ฝ่ายกิมงึดตุดเห็นบูเชียงก๋งยกกองทัพมาตีค่ายกิมเหลงเกาปวยติ้นก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารพวกฮวนซึ่งจัดไว้เป็นกระบวนมังกรสองตัว ก็แยกย้ายโอบหุ้มล้อมกองทัพบูเชียงก๋งเข้าไว้ได้สู้รบกันเป็นสามารถ ทหารพวกฮวนมากกว่ามาก แต่รบกันอยู่ทั้งกลางวันกลางคืนก็ยังไม่แพ้ไม่ชนะ
ฝ่ายเต็กหลุยนั้นเมื่อแต่ก่อนยกกองทัพจะมาช่วยพระเจ้าซ้องเกาจงที่เขางูเท่าซัว เดินมาตามทางพบบูเชียงก๋งไล่กิมงึดตุดไป เต็กหลุยไม่รู้จักออกสกัดสู้รบกับบูเชียงก๋งเป็นช้านาน ครั้นรู้ว่าเป็นบูเชียงก๋ง เต็กหลุยก็ตกใจขับม้าหนีไป ตั้งแต่นั้นมาเต็กหลุยกลัวความผิดไม่อาจจะเข้าทำราชการ ครั้นแจ้งว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาสู้รบกับบูเชียงก๋งอยู่ที่จูเซียนติ้น เต็กหลุยก็คิดจะเข้ามาทำราชการอยู่กับบูเชียงก๋งหาความชอบลบล้างความผิด ครั้นเดินมาตามทางพบฮวนเสง กับกวนเหลง เต็กหลุยจึงถามว่าท่านทั้งสองนี้ชื่อไรจะไปข้างไหน ฮวนเสงบอกว่าเราเป็นน้องภรรยาเม่งปังเกียด นายทหารของบูเชียงก๋ง กวนเหลงบอกว่าเราได้สาบานเป็นพี่น้องกับงักฮุนบุตรบูเชียงก๋ง ชื่อกวนเหลง จะไปช่วยบูเชียงก๋งรบกับกิมงึดตุด เต็กหลุยว่าข้าพเจ้าก็จะไปช่วยบูเชียงก๋งเหมือนกัน สามนายพูดแล้วก็ชวนกันมาค่ายบูเชียงก๋ง ครั้นถึงก็แจ้งแก่นายทหารซึ่งรักษาประตูว่า จะขอเข้าไปหาบูเชียงก๋ง ทหารที่รักษาประตูบอกว่า บูเชียงก๋งไปรบกับกิมงึดตุดได้วันหนึ่งกับคืนหนึ่งแล้วยังหากลับมาไม่ สามนายก็พากันขับม้าตามไป เห็นทหารฮวนล้อมกองทัพบูเชียงก๋งเข้าไว้แน่นหนา เสียงโห่ร้องสู้รบกันเอิกเกริกลั่นสนั่นไป จึงปรึกษากันว่าบูเชียงก๋งจะอยู่ที่ไหนเราก็ไม่รู้ จำจะตีฝ่าเข้าไปดูกำลังทหารพวกฮวน เพื่อจะพบกองทัพบูเชียงก๋งบ้าง สามนายพูดกันแล้วก็ขับม้าฟันฝ่าทหารฮวนเข้าไป ทหารฮวนต้านทานนายทหารทั้งสามไม่ได้ ล้มตายลงเป็นอันมาก ก็เอาความไปแจ้งแกกิมงึดตุดว่ามีทหารหนุ่ม ๆ มาอีกสามคนมีฝีมือเข้มแข็งนัก ตีหักเข้ามาถึงกลางกองทัพแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็ส่งธงอาญาสิทธิ์ให้คับมิชีถือรักษาไว้ ขับม้าตรงมาเห็นนายทหารทั้งสามกำลังรบชุลมุนอยู่กับทหารพวกของตัว ก็ร้องถามไปว่า เจ้าเหล่านี้มาแต่ไหนชื่อไร จงสามิภักดิ์กับเราเสียโดยดีเถิดจะชุบเลี้ยงให้มียศฐาศักดิ์ ตัวเราชื่อกิมงึดตุดบุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊ก กวนเหลงได้ฟังก็ร้องตอบไปว่า เราชื่อกวนเหลง วันนี้มาพบท่านก็ดีแล้ว จะได้จับเอาตัวไปให้บูเชียงก๋งเป็นบำเหน็จความชอบ กิมงึดตุดได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกวนเหลง เต็กหลุย ฮวนเสงนั้นยืนดูกวนเหลงสู้รบกับกิมงึดตุด ครั้นเห็นกวนเหลงอ่อนกำลังลงจะต้านทานกิมงึดตุดไม่ได้ เต็กหลุย ฮวนเสงก็ขับม้าเข้าช่วยกวนเหลงรบกับกิมงึดตุด กิมงึดตุดต้านทานนายทหารทั้งสามไม่ได้เหลือกำลัง ครั้นจะขับม้าหนีเข้าไปในกระบวนก็กลัวทหารของตัวจะรวนเร จึงขับม้าหนีออกนอกกระบวน นายทหารทั้งสามก็ไล่ตามไป บูเชียงก๋งกับนายทหารทั้งปวงเห็นทหารฮวนฝ่ายข้างขวามือซึ่งเต็กหลุยฮวนเสง กวนเหลงรบ กับกิมงึดตุดรวนเรป่วนปั่นเสียกระบวน ก็ขับทหารตีขนาบฆ่าฟันพวกฮวนออกมา กระบวนค่ายกิมเหลงเกาปวยติ้นก็แตก ทหารบูเชียงก๋งเข้าตะลุมบอนรบฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายแตกกระจัดกระจายคุมกันไม่ติด
กวนเหลงเห็นงักฮุนไล่ฆ่าฟันทหารฮวนเป็นอลหม่านก็ร้องเรียกว่าพี่งักฮุนน้องมาช่วยด้วยแล้ว งักฮุนเห็นกวนเหลงก็ดีใจพูดว่า ขณะนี้พวกฮวนกำลังแตกตื่น เราช่วยกันไล่ฆ่าฟันไปเสียก่อน แล้วจึงจะพาน้องไปหาบิดา
ฝ่ายฮวนเสงได้พบกับเม่งปังเกียดพี่เขยก็มีความยินดีด้วยกัน ทั้งสองฝ่ายช่วยกันฆ่าฟันพวกฮวนต่อไป เวลานั้นกองทัพกิมงึดตุดแตกยับเยิน ทหารบูเชียงก๋งไล่ทิ่มแทงฆ่าฟันเหมือนฆ่าโคและฆ่าแพะ ศพเกลื่อนกลาดโลหิตไหลนองเปียกชุ่มแผ่นดินแดงไปทั้งนั้น
ฝ่ายเล่าขีเห็นกองทัพกิมงึดตุดแตกยับเยินแล้วก็เข้าไปพูดกับบูเชียงก๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอคุมทหารล่วงไปสกัดทางอยู่ข้างหน้าคอยจับกิมงึดตุดให้ได้ บูเชียงก๋งว่าดีแล้วสุดแต่ปัญญาท่านเถิด เล่าขีก็คุมทหารลัดทางไปตั้งซุ่มคอยสกัดอยู่ บูเชียงก๋งให้ตีม้าล่อเรียกประชุมนายทัพนายกองมาพร้อมแล้ว งักฮุนพากวนเหลงกับเต็กหลุยเข้ามาหาบูเชียงก๋ง เม่งปังเกียดพาฮวนเสงผู้น้องภรรยาเข้ามาหาบูเชียงก๋งพร้อมกัน เต็กหลุยจึงพูดกับบูเชียงก๋งว่า ตัวข้าพเจ้านี้เมื่อท่านตั้งสู้รบกับกิมงึดตุดที่เขางูเท่าซัวนั้น ท่านไล่กิมงึดตุดไปข้าพเจ้าไม่ทราบออกสกัดสู้กับท่าน มีความผิดติดตัวอยู่ ครั้งนี้ข้าพเจ้ายกมาหมายจะอาสาท่านรบกับกิมงึดตุดพอมาทันได้ช่วยตีทัพกิมงึดตุด ขอท่านอย่าได้ถือโทษแต่ก่อนเลย บูเชียงก๋งได้ฟังก็ระลึกขึ้นได้แล้วว่า เจ้าทั้งสามมาช่วยตีกระบวนทัพกิมงึดตุดให้ระส่ำระสายเราจึงได้มีชัยชนะ ความชอบของเจ้าทั้งสามคนมีเป็นอันมาก มีคำกลางกล่าวว่ากองทัพกิมงึดตุดแตกครั้งนี้เรียกว่าโป้ยถุยไต้เหนาจูเซียนติ้น แปลว่าค่ายแตกเพราะลูกตุ้มสี่คู่คือ งักฮุนถือคู่หนึ่ง เต็กหลุยถือคู่หนึ่ง กวนเหลงถือคู่หนึ่ง ฮวนเสงถือคู่หนึ่ง ทหารฮวนจึงได้ตายถึงเจ็ดสิบหมื่นเศษเหลือรอดตายไปได้หมื่นหนึ่ง ศพกลิ้งเกลื่อนกลาดไปทั้งแผ่นดินดูเป็นที่น่าสังเวชนัก บูเชียงก๋งสั่งให้ตรวจดูทหารเลวจะเสียหายล้มตายสักกี่มากน้อย นายทหารตรวจดูทุกหมวดทุกกองเสียทหารเลวตายในที่รบสองหมื่นเศษ เจ็บปวยลำบากหมื่นเศษ บูเชียงก๋งให้เก็บรวบรวมเสื้อเกราะเครื่องศาสตราวุธและม้าของกิมงึดตุดไว้ได้เป็นอันมาก แล้วยกกองทัพตามกิมงึดตุดไป
๕๙
ฝ่ายกิมงึดตุดแตกหนีพ้นที่จูเซียนติ้นมาทางได้ประมาณยี่สิบลี้ ทหารที่เดินหน้าร้องบอกมาว่าต้นไม้ล้มขวางทางแน่นหนานักเดินไปไม่ได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เป็นอันจนใจไม่รู้ที่จะทำประการใด ให้ทหารเที่ยวหาทางอื่น พอได้ยินเสียงประทัดสัญญากองทัพเล่าขีซึ่งซุ่มอยู่นั้น ก็ยกออกมาตีสกัดฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงอีก กิมงึดตุดขับม้าหนีไปข้างขวามือ ทหารนำหน้าร้องบอกมาว่า ทางที่มานี้ติดเขาสูงกั้นทางอยู่ เขานั้นชื่อกิมงูเนีย ถ้าจะเดินไปก็ต้องเหนี่ยวเถาวัลย์โหนตัวขึ้นไปบนหน้าผาจึงจะไปได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็เสียใจ แลไปดูข้างหลังกองทัพบูเชียงก๋งก็ติดตามมา จึงพูดกับคับมิชีว่าเรายกกองทัพมาครั้งนี้ทหารถึงเจ็ดสิบแปดสิบหมื่นล้มตายเสียเกือบสิ้น เราจะเอาหน้าไปหาบิดากระไรได้ ตายเสียที่นี่ดีกว่า พูดแล้วก็ร้องไห้เดินตรงเข้าไปเอาศีรษะโดนภูเขาก็ล้มลง เขากิมงูเนียนั้นบันดาลดังลั่นสนั่นแล้วแยกออกเป็นทางไป คับมิชีเห็นก็วิ่งพยุงกิมงึดตุดร้องว่า ท่านอย่าเพิ่งฆ่าตัวตายเสียก่อน เขาแยกออกเป็นทางไปได้แล้ว และเมื่อกิมงึดตุดเอาศีรษะโดนภูเขานั้นก็หมายจะให้แตกตาย แต่ยังไม่ถึงที่จึงเผอิญไม่สู้เจ็บป่วยกระไรนัก ลืมตาขึ้นดูเห็นเขาแยกเป็นทางไปก็มีความยินดี พาทหารหนีไปตามทางนั้น พอกองทัพบูเชียงก๋งยกมากระชั้นเข้า ทหารกิมงึดตุดหนีไปตามทางเขาแยกยังไม่ทันหมด เขานั้นก็ลั่นติดกันเข้าตามเดิม ทหารฮวนที่ค้างอยู่มาไม่ได้นั้น ทหารบูเชียงก๋งก็ฆ่าตายเสียสิ้นกิมงึดตุดหนีพ้นกองทัพบูเชียงก๋งออกมาได้แล้ว ตรวจดูทหารเหลือติดมาด้วยห้าพ้นคนก็เสียใจร้องไห้พูดกับคับมิชีว่า เดิมเรายกกองทัพมาตีเมืองเปียนเหลียงก็ได้ชัยชนะโดยง่าย ตั้งแต่บูเชียงก๋งมาเป็นแม่ทัพ เรายกกองทัพมาสู้รบถึงสองคราวเสียทีทหารล้มตายกว่าร้อยหมื่น ครั้งนี้ทหารก็เหลือมาสี่ห้าพัน ครั้นจะกลับไปบ้านเมือง ลังจู๊ผู้บิดาก็คงจะโกรธแค้นทั้งจะได้ความอัปยศแก่ไพร่บ้านพลเมืองซึ่งเอาญาติพี่น้องของเขามาตายเสีย เราไม่ขอกลับไปจะสู้ตายอยู่ที่นี่ พูดแล้วก็ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย คับมิชีกับนายทหารเข้าแย่งชิงเอากระบี่ไว้ แล้วพูดปลอบโยนเอาใจว่า ท่านอย่าเพิ่งฆ่าตัวตายเสียเลย ธรรมดาการศึกสงครามไม่ชนะก็แพ้ เกิดมาเป็นชายชาติทหารคิดการแก้แค้นไปกว่าจะสิ้นกำลัง ขณะนั้นยังมีชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากเขากิมงูเนียเข้าไปหากิมงึดตุดแล้วพูดว่า ท่านยกกองทัพมาเอาแผ่นดินซ้องไม่สมความปรารถนา เปรียบเหมือนตั้งกระทะน้ำใส่ไฟเคี่ยว น้ำก็แห้งลงไปทุกที จะชักไฟออกหรือจะเติมน้ำต้องคิดดูให้ดี ซึ่งในเมืองหลวงแผ่นดินซ้องครั้งนี้มีขุนนางกังฉินเป็นผู้สำเร็จราชการ ซึ่งผู้มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งเป็นแม่ทัพปราบข้าศึกได้มีความชอบมากก็จริง แต่ขุนนางกังฉินนั้นคอยล้างผลาญอยู่เห็นจะยืดยาวไปไม่ได้ กิมงึดตุดได้ฟังคำเปรียบเทียบอธิบายก็เข้าใจ ลุกขึ้นคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ซึ่งท่านมาชี้แจงข้อความให้ทราบนั้นบุญคุณนักหนา ตัวท่านแซ่ใดชื่อไร ชายผู้นั้นจึงว่าข้าพเจ้ามาบอกท่านตามการที่จะเป็นต่อไป อย่าได้รู้จักชื่อและแซ่เลย พูดแล้วก็ลาออกเดินหายไป กิมงึดตุดหยุดพักทหารอยู่ที่นั้น คับมิชีจึงพูดว่าเทพยดามาชี้แจงแนะนำให้แล้วท่านต้องคลายวิตกลงเสียบ้าง จงคุมทหารไปพักอยู่ที่ด่านในเขตแดนของเรา ข้าพเจ้าจะแปลงตัวลอบเข้าไปหาชีนไคว่ ณ เมืองนิ่มอัน ให้ชีนไคว่คิดกำจัดบูเชียงก๋งเสียก่อน การเราจึงจะสำเร็จ กิมงึดตุดได้ฟังก็ยินดียกกองทัพไปตั้งค่ายอยู่ที่ด่านในเขตแดนเมืองไตกิมก๊กแล้วเขียนหนังสือไปถึงชีนไคว่ฉบับหนึ่ง เอาขี้ผึ้งห่อหุ้มให้ดีทำนองเหมือนลูกยาอี๋ส่งให้คับมิชีแล้วว่า ท่านจะไปจงระวังตัวให้ดี ตัวท่านกับเราเปรียบเหมือนชีวิตเดียวกัน คับมิชีรับหนังสือคำนับลาแปลงตัวเป็นพ่อค้าออกจากด่านเมืองไตกิมก๊ก เดินทางตรงไปเมืองนิ่มอัน
ฝ่ายบูเชียงก๋งยกกองทัพมาถึงเขากิมงูเนีย แจ้งว่ากิมงึดตุดข้ามเขาหนีไปได้ ก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายลงอยู่ที่เขานั้น เล่าขีกับฮั่นซีตงก็พร้อมกันอยู่ที่นั้น บูเชียงก๋งจึงทำหนังสือบอกข้อราชการซึ่งได้สู้รบมีชัยชนะแก่กิมงึดตุด ขอเสบียงอาหารมาเพิ่มเติม จะยกกองทัพล่วงเข้าไปปราบปรามเมืองไตกิมก๊กรับสองกษัตริย์กลับมา ครั้นทำหนังสือแล้วก็มอบให้ขุนนางถือเข้าไปเมืองนิ่มอัน
ฝ่ายคับมิชีมาถึงเมืองนิ่มอัน แจ้งว่าชีนไคว่กับภรรยาลงเรือไปเที่ยวเล่นที่ทะเลสาบไทโอ๋วฝ่ายทิศตะวันตก คับมิชีก็จ้างเรือเข้าตามไปถึงไทโอ๋ว เห็นชีนไคว่กับภรรยานั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ในเรือ คับมิชีก็ทำเป็นร้องขายยาพายเรืออยู่ริม ๆ นั้นหลายเที่ยวหลายกลับ นางเฮงสีภรรยาชีนไคว่ได้ยินเสียงคนร้องขายยาก็แลไปดูเห็นจำได้ถนัดว่าคับมิชี จึงบอกกับชีนไคว่สามีว่าที่ร้องขายยาอี๋นั้นรูปพรรณน้ำเสียงเหมือนคับมิชี ชีนไคว่แลไปดูก็จำได้ ให้คนไปเรียกผู้ขายยาเข้ามา ชีนไคว่กับภรรยาทำเป็นไม่รู้จักเพราะกลัวคนทั้งหลายจะรู้ ชีนไคว่จึงถามคับมิชีเป็นอุบายว่า ท่านหมอเรามีความเจ็บอยู่ในใจท่านจะรักษาได้หรือไม่ คับมิชีว่ายาของข้าพเจ้านี้รักษาได้ ในห่อยาอี๋มีตำราบอกอธิบายวิธีกระบวนยาทุกประการ ถ้าท่านจะรักษาแล้วก็จงเอาตำรานี้ไปดูเร่งรักษาเสียโดยเร็วจึงจะหาย ถ้าทิ้งช้าไปโรคจะกำเริบมากขึ้น ชีนไคว่ว่าท่านจงส่งตำรายามาเราจะดูเอง คับมิชีก็ส่งขึ้ผึ้งห่อหนังสือเหมือนลูกยาอี๋ให้ชีนไคว่ ชีนไคว่รับแล้วสั่งคนใช้เอาเงินสิบตำลึงมาให้ค่ายาหมอ คับมิชีรับเงินแล้วพูดเป็นนัยว่า ตำรายานี้เป็นของสำคัญนักท่านจงสังวัธยายไว้อย่าลืมเสีย คับมิชีก็ลาชีนไคว่กลับมา ชีนไคว่เข้าไปในเก๋งเรือกับภรรยา แกะขี้ผึ้งคลี่หนังสือออกอ่านมีความว่า เรากับท่านและนางเฮงสีภรรยามีความรักใคร่ได้พูดสัญญากระทำสัตย์กันไว้มั่นคงนักหนา ท่านกับภรรยากลับมาเมืองหลวงมีความสุขแล้วลืมคำที่พูดจานัดแนะกันเสีย เราได้ยกกองทัพมาสู้กับบูเชียงก๋งไพร่พลล้มตายเสียนักหนา ถ้าท่านทั้งสองยังนึกถึงความรักใคร่ซึ่งได้พูดจากันแต่ก่อนอยู่แล้ว ก็จงคิดกำจัดบูเชียงก๋งเสียให้ได้ การของเราจึงจะสำเร็จความปรารถนา ยศศักดิ์และสมบัติซึ่งท่านได้อยู่เดี๋ยวนี้สักเท่าใด เมื่อการสำเร็จแล้วเราจะเพิ่มขึ้นให้อีกหลายเท่าหลายส่วน ให้ท่านคิดกำจัดบูเชียงก๋งเสียให้ได้เถิด ชีนไคว่แจ้งความในหนังสือนั้นแล้ว จึงปรึกษากับภรรยาว่ากิมงึดตุดมีหนังสือมาดังนี้เจ้าจะคิดประการใด นางเฮงสีว่าเมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าก็ได้เอายาพิษเจือลงในสุราของพระราชทานไปให้บูเชียงก๋งครั้งหนึ่งแล้ว ก็คิดว่าจะได้การ เผอิญงูเการู้ ทุบต่อยไหสุรานั้นเสีย ครั้งนี้บูเชียงก๋งตีกองทัพกิมงึดตุดแตกไป บอกข้อราชการมาขอเสบียงอาหารจะยกไปตีเมืองไตกิมก๊ก ท่านจงเอาหนังสือบอกเข้าไปทูลพระเจ้าซ้องเกาจง ขู่ให้พระเจ้าซ้องเกาจงตกพระทัย แล้วการซึ่งจะคิดไปข้างหน้าก็คงจะสะดวกสำเร็จ ชีนไคว่ได้ฟังภรรยาพูดแนะนำความดังนั้นก็ยินดี จึงพากันกลับเข้ามาเมืองนิ่มอัน แล้วจึงนำเอาหนังสือบอกเข้าไปเฝ้าถึงที่ข้างใน กราบทูลถวายพระเจ้าซ้องเกาจง พระเจ้าซ้องเกาจงรับหนังสือมาทรงอ่านทราบความแล้วก็ดีพระทัยตรัสว่า ตั้งแต่นี้ไปบ้านเมืองเราจะเป็นสุขสบายแล้ว ชีนไคว่กราบทูลว่าซึ่งพระองค์ตรัสดังนี้ข้าพเจ้ายังไม่เห็นด้วย ถ้าส่งเสบียงไปให้บูเชียงก๋งแล้วก็คงจะยกไปตีเมืองไตกิมก๊กรับสองกษัตริย์กลับมา ถ้าสองกษัตริย์กลับมาแล้ว พระองค์จะได้คงอยู่ในราชอิสริยยศอย่างนี้หรือ ข้าพเจ้าเห็นว่าภัยอันตรายคงจะมีแก่พระองค์ต่าง ๆ ด้วยแผ่นดินซ้องนี้เป็นของพระเจ้าซ้องคิมจง นี่หากว่าพระเจ้าซ้องคิมจงตกไปอยู่เมืองฮวน พระองค์จึงได้เป็นใหญ่อยู่ในสิริราชสมบัติ ธรรมดาเป็นเจ้าแผ่นดินแล้วต้องถอดต้องเนรเทศออกจากยศเมื่อใดความตายก็ถึงเมื่อนั้น พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ตกพระทัยกลัว ตรัสว่าการซึ่งท่านพูดนี้จริงทุกข้อ เราจะคิดประการใดจึงจะรักษาตัวอยู่ได้ ชีนไคว่กราบทูลว่าจะต้องคิดตัดกำลังบูเชียงก๋งเสีย ด้วยบูเชียงก๋งเป็นต้นเหตุสำคัญซึ่งจะไปรับสองกษัตริย์มา พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่าการอันนี้สุดแต่ปัญญาท่านจะคิดเถิด ขอแต่ให้มีความสุขอยู่ในยศไปจนหาชีวิตไม่ไปด้วยกันเถิด อย่าต้องบอกกล่าวปรึกษาเราเลย ชีนไคว่ได้ฟังรับสั่งโปรดพระราชทานให้โอกาสดังนั้นก็มีความยินดี กราบถวายบังคมลากลับมา จึงทำหนังสือรับสั่งประทับตราแผ่นดินไปถึงบูเชียงก๋ง มีความว่าซึ่งบูเชียงก๋งและนายทัพนายกองทำศึกมีชัยชนะแก่กิมงึดตุดแตกหนีไปนั้น บูเชียงก๋งและนายทัพนายกองก็มีความชอบเป็นอันมาก แต่ซึ่งจะยกเลยไปตีเมืองไตกิมก๊กนั้นหนทางก็ไกล ทแกล้วทหารก็อิดโรยบอบช้ำหลายเดือนช้านานมาแล้ว ให้บูเชียงก๋งถอยทัพกลับมาตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้นคอยฟังข่าวราชการไปดูก่อน เมื่อควรจะเป็นไมตรีหรือควรจะทำศึกกันนั้นจึงค่อยคิดต่อภายหลัง ซึ่งเสบียงอาหารนั้นเราจะจัดส่งไปให้ ทำหนังสือปลอมรับสั่งแล้วก็จัดขุนนางคนสนิทในพวกพ้องของตัวถือไปให้บูเชียงก๋ง
ฝ่ายคับมิชีกลับมาเข้าแดนถึงด่านเมืองไตกิมก๊กแล้ว ก็บอกความกับกิมงึดตุดตามซึ่งได้พบชีนไคว่ทุกประการ แล้วพูดว่าท่านจงยับยั้งอยู่ที่นี่ จัดทหารให้ไปสืบราชการในเมืองหลวงอยู่เนือง ๆ
ฝ่ายบูเชียงก๋งตั้งพักกองทัพคอยเสบียงอาหารอยู่ที่เขากิมงูเนียซ้อมหัดทแกล้วทหารอยู่ทุกเวลา พอนายประตูเข้าไปแจ้งว่ามีข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมา ก็พาขุนนางนายทัพนายกองพร้อมกันออกไปเชิญหนังสือรับสั่งเข้ามาในค่าย เปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วก็เสียใจ พูดกับฮั่นซีตง เล่าขีและนายทหารทั้งปวงว่ามีรับสั่งให้เราเลิกกองทัพกลับไปตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้น ก็จะต้องกลับไปตามรับสั่ง แต่เสียดายการนัก ด้วยคราวพร้อมมูลจะได้ชัยชนะแก่พวกฮวนแล้วก็เผอิญมาถูกขัดขวางเสียดังนี้ ฮั่นซีตงจึงว่าเดิมท่านมีทหารมาแต่ยี่สิบหมื่นก็คิดรวบรวมทหารหัวเมืองทำศึกได้ชัยชนะแก่กิมงึดตุด ฆ่าทหารฮวนตายกว่าร้อยหมื่น ครั้งนี้กิมงึดตุดก็สิ้นกำลังลงแล้ว ควรจะยกไปซ้ำเดิมเอาให้สิ้นเสี้ยนศัตรูแผ่นดินซ้องจึงจะมีความสุขสบาย ซึ่งจะยกทัพกลับไปอยู่ตำบลจูเซียนติ้นนั้นข้าพเจ้าเสียดายการพากเพียรและความชอบของนายทหารที่ทำมา เหมือนหนึ่งเอาไปเททิ้งน้ำเสีย ข้อความในหนังสือรับสั่งนี้ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าจะเป็นสติปัญญาชีนไคว่ กลัวว่าเราจะมีบำเหน็จความชอบดีกว่าตัวไป ขอท่านจงยับยั้งตรึกตรองก่อน เล่าขีจึงพูดขึ้นว่าตัวท่านเป็นแม่ทัพถืออาญาสิทธิ์เด็ดขาด การควรจะขัดก็ต้องขัดการควรจะตามก็ต้องตาม เมื่อไพร่พลทหารก็พร้อมมูลขัดอยู่แต่เสบียง ถ้าแม้นแบ่งทหารเสียบ้างให้ไปเกณฑ์เสบียงหัวเมืองผ่อนส่งไปก็จะทัน ถ้าไปตีเมืองไตกิมก๊กได้รับสองกษัตริย์กลับมา ความชอบอันนั้นก็จะลบล้างความผิดรับสั่งได้ ซึ่งท่านจะกลับไปตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้นนั้นข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย บูเชียงก๋งว่าข้าพเจ้าจะเล่าถึงความโบราณให้ท่านฟัง ครั้งแผ่นดินเลียดก๊กให้แปะขีเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเตียวฆ่าทหารเมืองเตียวตายคราวเดียวถึงสี่สิบหมื่นเกือบจะตีได้เมือง เจ้าเมืองเตียวให้ลอบเอาสินบนไปติดสอยฮ้วนซุยผู้เป็นไจเสี่ยง ให้คิดอุบายพูดกับจีนเจียวเซียงอ๋องให้หาแปะขีกลับไปเสีย แปะขีไม่ยอม จีนเจียวเซียงอ๋องขัดเคืองให้ชักทหารไปเสีย แปะขีก็ต้องกลับไปตายด้วยกระพี้จิ้มหล ความอันนี้ท่านทั้งปวงก็ย่อมทราบอยู่แล้ว ประการหนึ่งธรรมดาผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ความตายความฉิบหายเยี่ยมเยือนอยู่เป็นนิจ เหมือนหนึ่งฮั่นสินครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่นชนะศึกฌ้อปาอ๋องปราบปรามแผ่นดินราบคาบได้มียศเป็นสุขอยู่ไม่ได้กี่วัน ก็ต้องความอิจฉาตายที่ปิยังเก๋ง ผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพตลอดมาจนชั่วลูกหลานนั้นก็เพราะคิดเอาแผ่นดินเหมือนหนึ่งเล่าอยู่และเซียวเต้าเสงครั้งแผ่นดินน่ำซ้อง แต่ตัวเรานี้ไม่ได้คิดมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างนั้น ด้วยเมื่อครั้งเข้ามาซ้อมหัดฝีมือชิงที่จอหงวนในเมืองหลวง ฆ่าชาเลียงอ๋องตายกลับไปอยู่บ้านกับมารดา เมื่อพระเจ้าซ้องเกาจงได้เป็นกษัตริย์ให้จงเล่าซิวมาหาตัว จะให้ไปปราบโจรที่ทะเลสาบทองเทงโอ๋ว มารดาเราจึงเอาหมึกมาสักลงไว้ที่หลังเป็นอักษรสี่ตัวว่า จินตงโปก๊ก แปลว่าทำราชการสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ซึ่งเราจะไม่เลิกทัพกลับไปตามหนังสือรับสั่งนั้น ก็จะเป็นคนอกตัญญูไม่ถือตามคำมารดาสักจารึกไว้ที่หลัง ถึงจะเป็นตายประการใดก็ตามแต่บุญแต่ไม่ให้เสียความสัตย์กตัญญู พูดแล้วก็สั่งนายทหารให้แยกกองทัพเป็นห้ากองยกกลับมาอยู่ตำบลจูเซียนติ้น บูเชียงก๋งจึงเรียกงักฮุน เตียเหียนเข้ามาพูดว่าในเมืองหลวงทุกวันนี้ ก็มีขุนนางกังฉินคอยอิจฉาเพ็ดทูล พระเจ้าซ้องเกาจงก็เชื่อถือตามถ้อยคำ เราจึงไม่ได้ยกกองทัพไปปราบเมืองไตกิมก๊ก เดี๋ยวนี้ธุระการงานสิ่งไรก็ไม่มี เจ้าทั้งสองจงกลับไปบ้านอยู่ด้วยมารดาของเจ้า อุตส่าห์ฝึกสอนหนังสือและหัดเพลงอาวุธให้น้องเถิด ถ้าบิดามีธุระสิ่งใดจึงจะให้คนไปเรียกมา งักฮุน เตียเหียนก็คำนับลามาจัดแจงข้าวของจะกลับไป งักฮุนจึงเอาม้าตัวที่ดีสำหรับขี่ออกศึกนั้นให้ไว้แก่กวนเหลง แล้วพูดว่า พี่จะลาเจ้ากลับไปบ้าน ม้าตัวนี้เจ้าจงเอาไว้ขี่เถิด พี่ไปไม่ช้าก็จะกลับมา พูดแล้วงักฮุนเตียเหียนก็พาบ่าวไพร่ออกจากค่ายไปถึงเมืองทึงอิมกุ้ย เข้าไปคำนับมารดาเล่าความซึ่งได้ทำศึกสงครามให้ฟังทุกประการ ครั้นเวลาว่างก็ฝึกหัดเพลงอาวุธให้น้องอยู่ทุกวันมิได้ขาด
ฝ่ายบูเชียงก๋งตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้นไม่มีธุระสิ่งใด ฮั่นซีตง เล่าขี แม่ทัพทั้งสองและขุนนางนายทหารก็อยู่พร้อมกัน บูเชียงก๋งจึงพูดว่า เดิมลีกังขุนนางผู้ใหญ่ได้ฝากเตียเปามาทำราชการอยู่ด้วยช้านานแล้ว เตียเปามีความชอบมาก เมื่อพระเจ้าซ้องเกาจงโปรดพระราชทานกระบี่อาญาสิทธิ์มาให้ข้าพเจ้ากับพระราชทานตราตั้งที่เจ้าเมืองโทตรีจัตวามาด้วยหลายฉบับว่า ถ้าผู้ใดมีความชอบก็ให้ตั้งแต่งไปตามควรไม่ต้องไปกราบทูล ครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเตียเปามีความชอบ จะตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารที่จงเปียะสำเร็จราชการเมืองฮอเหลียง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด ฮั่นซีตงกับเล่าขีและขุนนางนายทหารทั้งปวงก็พากันว่า เตียเปาทำราชการมาช้านานมีความชอบสมควรอยู่ บูเชียงก๋งก็เอาตราตั้งมาลงชื่อเตียเปา ให้เป็นที่จงเปียะขุนนางนายทหารสำเร็จราชการเมืองฮอเหลียงแล้ว เรียกเตียเปามาบอกว่าเราตั้งแต่งให้มียศศักดิ์ เจ้าจงพาบุตรภรรยาไปเป็นเจ้าเมืองฮอเหลียงเถิด เตียเปาว่าใจข้าพเจ้าสมัครทำราชการอยู่กับท่านไม่อยากจะห่างไกล บูเชียงก๋งว่าธรรมดาเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วก็ต้องให้มีชื่อเสียงยศฐาศักดิ์ปรากฏ ซึ่งเจ้าจะไม่ยอมนั้นไม่ได้ จงไปรับราชการอยู่ตามตำแหน่งเถิด บูเชียงก๋งก็มอบตราตั้งให้ เตียเปาครั้นจะขัดไม่รับก็กลัวบูเชียงก๋งจะโกรธ จึงพูดว่าถ้าข้าพเจ้าไปอยู่เมืองฮอเหลียงว่าราชการไปไม่ตลอดแล้วก็จะขอกลับมาให้ท่านใช้อยู่ตามเดิม เตียเปาก็คำนับลาออกจากค่ายกลับไปบ้านพาบุตรภรรยาครอบครัวไปอยู่เป็นผู้สำเร็จราชการเมืองฮอเหลียงตามตำแหน่ง บูเชียงก๋งจึงเรียกเฮงหวยมา พูดว่าเราจะตั้งให้เป็นขุนนางที่จงเปียะสำเร็จราชการเมืองเจ้าจะยอมหรือไม่ เฮงหวยว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักอย่างธรรมเนียมเจ้าเมืองกรมการที่จะบังคับบัญชาตัดสินถ้อยความของราษฎร รู้แต่การทหาร จะขออยู่ให้ท่านใช้ไปอย่างนี้และเป็นที่สบายแล้ว ถ้าท่านจะขืนให้ไปเป็นเจ้าเมืองเหมือนกับเตียเปาแล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาตายไม่ยอมไปจากท่าน บูเชียงก๋งก็เป็นอันจนใจอยู่ ขุนนางนายทหารทั้งปวงก็พากันสรรเสริญบูเชียงก๋งว่าทหารของท่านมีใจรักใคร่จริง ๆ ยกกองทัพไปครั้งใดจึงได้ชัยชนะ เพราะนายทหารเต็มใจทำราชการทุกตัวคน
ฝ่ายชีนไคว่คิดการแต่งหนังสือแอบอ้างรับสั่งให้บูเชียงก๋งเลิกทัพกลับมาอยู่ที่จูเซียนติ้นได้สมใจแล้ว ก็ยังคิดหาช่องที่จะกำจัดบูเชียงก๋งต่อไป จึงทำหนังสือปลอมรับสั่งอีกฉบับหนึ่งไปถึงบูเชียงก๋งและแม่ทัพนายกองหัวเมืองซึ่งยกมาประชุมอยู่ที่จูเซียนติ้นว่า ให้แม่ทัพนายกองเหล่านั้นพาทหารเลิกกลับไปอยู่บ้านเมืองตามเดิมเถิด แต่บูเชียงก๋งนั้นให้รักษาอยู่ที่จูเซียนติ้นก่อน ถ้ามีการศึกสงครามมาอีกจึงจะบอกไปให้รู้ทั่วกัน เขียนหนังสือแล้วก็ประทับตราแผ่นดินเข้าผนึกมอบให้ขุนนางพวกของตัวถือไปให้บูเชียงก๋ง ณ ค่ายจูเซียนติ้น บูเชียงก๋งกับฮั่นซีตง เล่าขีแจ้งว่าข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาแต่เมืองหลวง ก็พร้อมกันออกไปคำนับรับหนังสือเชิญเข้าไปในค่าย ฉีกผนีกออกอ่านแจ้งความแล้วฮั่นซีตง เล่าขีและขุนนางนายทัพนายกองหัวเมืองทั้งปวงได้รับแจ้งสั่งโปรดให้เลิกกองทัพกลับไปแล้วก็คำนับลาบูเชียงก๋ง พาทหารพวกพ้องยกแยกกันไปอยู่รักษาบ้านเมืองตามเดิม บูเชียงก๋งกับนายทหารพวกพ้องซึ่งติดตามกันมาแต่ก่อนนั้น เห็นว่าไม่มีการสิ่งใดแล้วก็ปล่อยทหารเลวให้กลับไปบ้านทำมาหากินตามภูมิลำเนา ยังเหลืออยู่แต่นายทหารที่รักใคร่สนิทกัน ครั้นอยู่มาประมาณปีเศษได้ข่าวว่าชีนไคว่ใช้คนไปมาพูดจากับกิมงึดตุดเนือง ๆ บูเชียงก๋งคิดไม่สบายคอยฟังข่าวดีและร้ายอยู่ทุกเวลา
ฝ่ายชีนไคว่ ครั้นมีหนังสือไปให้กองทัพหัวเมืองกลับไปสิ้นแล้ว ยังเหลือแต่บูเชียงก๋งตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้น กิมงึดตุดก็มีหนังสือเร่งมาเนืองๆ ให้คิดกำจัดบูเชียงก๋งเสียให้ได้โดยเร็ว ชีนไคว่จึงทำหนังสือแอบรับสั่งไปถึงบูเชียงก๋งมีความว่า เมืองไตกิมก๊กกับเมืองหลวงนั้นเป็นไมตรีกันแล้ว ให้บูเชียงก๋งเข้ามาเฝ้าจะทรงตั้งแต่งให้มียศยิ่งใหญ่ขึ้นไป เขียนแล้วก็ประทับตราแผ่นดินให้ม้าใช้ถือไป บูเชียงก๋งได้แจ้งในหนังสือรับสั่งแล้วก็คิดสงสัยว่า ความอันนี้เห็นจะเป็นสติปัญญาชีนไคว่ทูลยุยงพระเจ้าซ้องเกาจงให้หาตัวเราเข้าไป เห็นจะคิดทำร้ายเราเหมือนครั้งเตียปังเชียงมีหนังสือแอบรับสั่งมาล่อลวงให้หาเราครั้งนั้น บูเชียงก๋งคิดสงสัยก็รั้งรออยู่ยังไม่เข้าไป ชีนไคว่ก็มีหนังสือซ้ำไปให้หามาอีกหลายฉบับก็ยังไม่เห็นบูเชียงก๋งมา จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่ามีผู้มากล่าวโทษบูเชียงก๋งแม่ทัพว่า เมื่อตีทัพกิมงึดตุดแตกไปแล้ว แกล้งรั้งรอบอกขาดเสบียงเสียไม่ยกซ้ำเติมติดตามไป ข้อหนึ่งว่าบูเชียงก๋งใช้คนไปมาพูดจากับกิมงึดตุดเนือง ๆ ข้อหนึ่งกองทัพหัวเมืองซึ่งมาเข้ากองทัพอยู่ด้วยบูเชียงก๋งนั้น บูเชียงก๋งแกล้งจ่ายเสบียงให้แต่น้อย จนไพร่พลทหารได้ความอดอยากเลิกกลับไปสิ้น ซึ่งการเป็นดังนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าบูเชียงก๋งคบค้ากับกิมงึดตุดเป็นไส้ศึกศัตรูแผ่นดินขึ้นอีกเป็นแน่ พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังจึงตรัสว่าแต่ก่อนเราก็ได้อนุญาตให้แล้วว่าจะคิดทำประการใดสุดแต่ปัญญาท่าน ขอแต่ให้มีความสุขสบายด้วยกันจนตลอดชีวิต เมื่อมีผู้มากล่าวโทษบูเชียงก๋งดังนั้น จงหาตัวเข้ามาแต่งตุลาการชำระเอาความจริงตามปัญญาท่านเถิด ชีนไคว่ก็กราบถวายบังคมลากลับออกมาทำหนังสือเป็นความรับสั่งของพระเจ้าซ้องเกาจงไปถึงบูเชียงก๋งอีกมีความว่า เราได้มีหนังสือให้หาบูเชียงก๋งเข้ามาจะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์ยิ่งใหญ่ขึ้นไปสมควรแก่ความชอบหลายฉบับแล้ว บูเชียงก๋งก็ไม่เข้ามา หรือบูเชียงก๋งจะคิดเป็นขบถจึงได้ขัดขวางบิดพลิ้วอยู่ดังนี้ ทำหนังสือแล้วก็ประทับตรามอบให้ขุนนางในพวกพ้องของตัวถือไปถึงบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งแจ้งว่าข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาอีกก็ออกไปต้อนรับตามธรรมเนียม เชิญเข้ามาในค่ายเปิดผนึกหนังสือรับสั่งออกดูแจ้งความแล้วก็ตกใจ จึงพูดกับผู้ถือหนังสือว่าท่านจงกลับไปก่อนเถิด แล้วเราจะตามเข้าไป ผู้ถือหนังสือคำนับลาไปแล้ว บูเชียงก๋งเรียกงูเกา ซีฉวนสองนายเข้ามามอบตราแม่ทัพกับธงอาญาสิทธิ์ให้ ว่าเจ้าทั้งสองจงอยู่รักษาค่ายระวังการงานให้ดี อย่าปล่อยให้ไพร่พลทหารไปเที่ยวคุมเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ตัวพี่จะรีบเข้าไปเมืองหลวง ด้วยมีหนังสือรับสั่งให้หาถึงสิบสองฉบับแล้ว งูเกา ซีฉวนกับนายทหารทั้งปวงจึงว่าซึ่งท่านจะเข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าคงจะมีเหตุแก่ตัวท่านเป็นแน่ ด้วยพระเจ้าซ้องเกาจงโง่เขลาไม่เอาใจใส่ในราชการ ถือแต่ปัญญาชีนไคว่ไปฝ่ายเดียว ชีนไคว่จะเพ็ดทูลอย่างไรก็พยักเพยิดเห็นไปด้วยทุกอย่าง ประการหนึ่งข่าวคราวผู้คนก็เล่าลือมากว่าชีนไคว่กับกิมงึดตุดให้หนังสือสารไปมาถึงกันไม่ได้ขาด เดี๋ยวนี้อำนาจชีนไคว่ก็เด็ดขาดเหมือนเตียวโก๋ครั้งแผ่นดินไซ่ฮั่น จะทำสิ่งใดก็ทำได้ตามอำเภอใจท่านจงตรึกตรองรั้งรอดูก่อน บูเชียงก๋งตอบว่าเราถือความสัตย์กตัญญูเป็นที่ตั้ง หนังสือให้มาหาถึงสิบสองฉบับก็ล้วนแต่ประทับตราแผ่นดินมาเป็นสำคัญทุกฉบับ ที่จะบิดพลิ้วเสียไม่เชื่อถือนั้นไม่ได้ จะยากเย็นเป็นตายอย่างไรเราจะเข้าไป ท่านจงปกป้องรักษากันให้ดีเถิด ถ้าแม้นเราไปเป็นอันตรายเสียไม่ได้กลับมาแล้ว ท่านทั้งปวงจงแยกย้ายกันไปทำมาหากินอยู่ที่ไหนก็ตามแต่ปัญญา ขอแต่อย่าคิดประทุษร้ายต่อเจ้าแผ่นดินให้ชื่อเสียงเสียเจือติดเนื่องมาถึงเราซึ่งได้ทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องกันทั้งนั้นเลย นายทหารเหล่านั้นได้ฟังถ้อยคำบูเชียงก๋งก็มีความสงสารน้ำตาตกทุกตัวคน บูเชียงก๋งจึงเรียกเฮงหวยกับทหารทั้งสี่คนที่เคยใช้สอยสนิทขึ้นม้าคนละตัวออกจากค่ายพากันไป นายทหารที่อยู่รักษาค่ายก็ตามไปส่ง แต่บรรดาราษฎรที่อยู่ตำบลจูเซียนติ้นนั้น แจ้งว่ารับสั่งให้หาบูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวง นายทหารและทหารเลวของบูเชียงก๋งโศกเศร้าร้องไห้ทุกตัวคน ราษฎรชาวบ้านเหล่านั้นไม่รู้ว่าถ้อยความเหตุผลประการใด ก็ร้องไห้สงสารบูเชียงก๋งอื้ออึงไปทุกบ้านทุกเรือน จุดธูปเทียนออกมาคำนับส่งบูเชียงก๋งตลอดเรียดทางไป นายทหารซึ่งอยู่รักษาค่ายมาส่งแล้วจะลากลับไปมีความเศร้าโศกถึงบูเชียงก๋งเป็นอันมาก บูเชียงก๋งครั้งนั้นเผอิญให้ใจเศร้าหมองอาลัยถึงพี่น้องยิ่งนัก ดูเหมือนจะรู้ว่าไม่ได้กลับมาเห็นหน้ากันอีกแล้ว มีน้ำตาอันเต็มไปด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้วก็ลาจากกันไป บูเชียงก๋ง เฮงหวยกับนายทหารทั้งสี่เดินทางมาถึงเมืองกุยจิวผู้รักษาเมืองออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปจัดที่ให้อยู่โดยสมควร แล้วพูดกับบูเชียงก๋งว่า ที่แม่น้ำเอียงจือกังเกิดลมพายุคลื่นใหญ่มาหลายวันแล้ว เรือออกเข้าไม่ได้ ขอท่านหยุดพักอยู่ที่บ้านข้าพเจ้าก่อน พอลมสงบแล้วข้าพเจ้าจึงจะข้ามส่งให้ท่านไป ผู้รักษาเมืองจัดโต๊ะมาเลี้ยงบูเชียงก๋งกับนายทหารแล้ว บูเชียงก๋งหยุดนอนอยู่ที่บ้านผู้รักษาเมืองนั้น บูเชียงก๋งนอนหลับฝันเห็นว่าเปิดประตูออกมาข้างนอก เห็นเป็นหมอกมืดมัวเดือนหงายไม่แจ่ม ก็เดินไปเห็นสุนัขดำคู่หนึ่ง มีคนยืนอยู่ข้างหลังสุนัขสองคนไม่ได้นุ่งผ้า สุนัขนั้นพูดจาได้เหมือนคน ก็คิดอัศจรรย์ใจว่าสุนัขพูดได้ แล้วก็เดินไปที่แม่น้ำเอียงจือกังเห็นแม่น้ำเกิดลมพายุคลื่นใหญ่ มีสัตว์ตัวหนึ่งรูปเหมือนมังกรขึ้นเล่นน้ำอยู่ พอเห็นบูเชียงก๋งมังกรก็ตรงเข้ามาจะขบกัด บูเชียงก๋งตกใจล้มลงก็พอตื่นขึ้นแจ้งว่าความฝัน จึงว่าฝันนี้จะดีร้ายประการใดก็ยังไม่รู้ แต่ก่อนฮั่นซีตงบอกไว้ว่ามีผู้วิเศษคนหนึ่งชื่อเตายวดอยู่ที่เขากิมซัวอาจล่วงรู้การงานทั้งปวง เวลาพรุ่งนี้เราจะไปหาไต่ถามดูก็คงจะรู้ความคิดแล้วก็นอนนิ่งอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าบูเชียงก๋งสั่งให้เฮงหวยจัดธูปเทียนแล้วบูเชียงก๋งก็ลาผู้รักษาเมืองลงเรือกับทหารทั้งห้า ให้คนใช้ของผู้รักษาเมืองนำทางไปถึงฝั่งท่าขึ้นจะไปเขากิมซัว บูเชียงก๋งกับเฮงหวยก็ขึ้นบกเดินตรงไปเขากิมซัว
ฝ่ายเตายวดผู้วิเศษรู้ว่าบูเชียงก๋งจะมาหาก็สอนโคลงสี่คำให้ศิษย์ออกมานั่งคอยท่าอยู่หน้าประตูวัด พอบูเชียงก๋งมาถึงศิษย์นั่นก็ว่าคำโคลงขึ้นแปลว่าท่านอย่าคิดทำราชการเลย จงมาบวชเสียเถิดถึงจะพ้นภัยอันตราย บูเชียงก๋งฟังคำโคลงก็เข้าใจ จึงคิดว่าเตายวดผู้วิเศษนี้ดีจริงรู้ล่วงหน้าว่าเราจะมาหา จึงได้สอนให้ศิษย์มาอ่านคำโคลงเปรียบความให้เราบวชเสียจึงจะพ้นภัยอันตราย บูเชียงก๋งถามศิษย์นั้นว่าอาจารย์เจ้าอยู่หรือไม่ ศิษย์บอกว่าอาจารย์ให้ข้าพเจ้านั่งคอยท่าท่านอยู่ บูเชียงก๋งก็เดินเข้าไปในวัดจุดธูปเทียนบูชาพระแล้วก็ไปหาเตายวดผู้วิเศษพูดว่า เดิมท่านอยู่ที่เขาและจัวซัวทายไว้ว่าอีกสี่สิบปีเศษ ข้าพเจ้ากับท่านจะได้พบกันที่เขากิมซัว ก็สมจริงเหมือนอย่างทำนายไว้ ข้าพเจ้าได้พบท่านนี้เป็นบุญนักหนา เมื่อเวลาคืนนี้ข้าพเจ้านอนหลับบังเกิดนิมิตรฝันไป จะร้ายดีประการใดขอท่านได้โปรดอธิบายทำนายความให้ฟังให้ทราบด้วย บูเชียงก๋งก็เล่าความฝันตั้งแต่ต้นจนปลายให้เตายวดฟังทุกประการ เตายวดจึงว่า ซึ่งฝันว่าสุนัขคู่หนึ่งยืนอยู่พูดภาษาคนได้ในตัวหนังสือจีนเรียกว่าเง็กแปลว่าคุก ซึ่งคนทั้งสองไม่นุ่งผ้ายืนอยู่ข้างหลังนั้น คือว่าจะมีผู้พาลพาโลคนทั้งสองติดคุกด้วย ซึ่งในแม่น้ำเอียงจือกังเกิดลมพายุคลื่นใหญ่ร้ายจะทำอันตรายท่าน ทายว่าถ้าไปถึงตำบลฮองโปจะมีขุนนางกังฉินคิดทำอันตรายท่าน จงระวังตัวให้มาก บูเชียงก๋งว่า ข้าพเจ้าถือสัตย์กตัญญู ได้ยกกองทัพไปปราบศัตรูทั้งสี่ทิศมีความชอบต่อแผ่นดินมาก ความผิดสิ่งใดก็ไม่มี เจ้าแผ่นดินและคนทั้งหลายก็รู้เห็นอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น หตุไฉนจะมีโทษเล่า เตายวดว่าท่านพูดดังนี้ก็ชอบอยู่ แต่การแผ่นดินมักแปรปรวนเป็นคราวดีคราวร้าย เมื่อถึงคราวดีคนดีก็มีความจำเริญ เมื่อถึงคราวร้ายคนดีก็กลับเป็นร้าย ธรรมดาลูกเกาทัณฑ์อันคมกล้าอาบไปด้วยยาพิษเมื่อคราวจะยิงเนื้อและนกฝูงสัตว์ต่าง ๆ เจ้าของก็อุตส่าห์ลับอาบขัดสีทำนุบำรุงไว้ เมื่อสิ้นนกที่จะยิงแล้ว เจ้าของก็กลัวลูกเกาทัณฑ์จะบาดตัวเข้าหรือบาดลูกลูกหลานต่อไป ก็ต้องทุบทิ้งเสียด้วยเป็นของอาบยาพิษ ธรรมดาผู้มียศใหญ่เมื่อคราวทุกข์ก็ชอบคนมีสติปัญญาฝีมือแกล้วกล้า เมื่อเวลามีสุขก็ชอบคนประจบประแจงเป็นที่สบายใจ ครั้งนี้ท่านเป็นคราวชะตาร้ายจงบวชอยู่เสียที่นี้ด้วยกันเถิด บูเชียงก๋งว่าข้าพเจ้าได้มอบตัวเป็นข้าแผ่นดินอาสาศึกนับครั้งไม่ถ้วนก็ยังไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใด คนทั้งปวงสรรเสริญว่ามีฝีมือแกล้วกล้า ครั้งนี้เห็นว่าภัยจะมาถึงตัวแล้วจะหลบหลีกหนีบวชเสียนั้น ความซึ่งแกล้วกล้าองอาจมาแต่ก่อนก็จะเป็นที่ลบล้างเสื่อมสูญเสียไปหมด เมื่อเข้าไปถึงเมืองหลวงจะต้องทุกข์ภัยได้ความเจ็บปวดประการใด ก็จะสู้อดกลั้นทนเอาชัยชนะแก่ความเวทนาต่าง ๆ ให้ตลอดไปจนถึงชีวิตดับสูญ ท่านอย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย เตายวดเห็นว่าห้ามบูเชียงก๋งไม่ฟังแล้วก็เดินตามออกมากล่าวคำโคลงสี่บทมีความว่า ถ้าไปถึงฮองโปเตงให้ระวังตัว คลื่นลมโตใหญ่นักเปรียบเหมือนลงเรือไปรวมกับศัตรูจะจมน้ำตาย บูเชียงก๋งได้ฟังก็ก้มหน้านิ่งเดินไป เตายวดว่าซึ่งท่านจะจากเราไปครั้งนี้เป็นอันช่วยกันไม่ได้แล้ว ท่านจงเอาคำโคลงแปดคำที่เราเขียนไว้นี้ไปดูเถิด บูเชียงก๋งก็รับเอามาอ่านดูตีความไม่ออก จึงพูดกับเตายวดว่า ขอท่านจงชี้แจงถ้อยคำในโคลงนี้ให้ข้าพเจ้าทราบ เตายวดว่าบอกไม่ได้ ท่านเอาติดตัวไปไว้ดูก็คงจะรู้ความ บูเชียงก๋งเดินมาถึงท่าก็ลงเรือถอยออกจากฝั่งจะข้ามแม่น้ำขึ้นไป เดินไปเมืองนิ่มอัน ครั้นมาถึงกลางน้ำก็บังเกิดลมพายุคลื่นใหญ่ มีมังกรผุดขึ้นลอยอยู่บนหลังน้ำสำแดงฤทธิ์ตรงเข้ามาใกล้เรือบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเรียกให้เฮงหวยส่งทวนมาถือไว้ มังกรใกล้เข้ามาอ้าปากจะกัด บูเชียงก๋งเอาทวนแทงไป มังกรเอาปากคาบทวนกระชากหลุดจากมือบูเชียงก๋ง ก็พาทวนดำน้ำหนีหายไป ลมพายุและคลื่นก็เงียบสงบลงทันที บูเชียงก๋งมีความเสียดายทวนของวิเศษนัก จึงคิดว่าเมื่อฮองเฉาครั้งแผ่นดินหงอโตได้กระบี่วิเศษของเทวดา ครั้นฮองเฉาจะสิ้นอายุก็เผอิญให้มีหลวงจีนมาแย่งชิงเอาไปเสีย และทวนจัวเชียเล่มนี้เดิมเป็นสัตว์ร้าย พ่นพิษอยู่ที่ถ้ำเขาจัวซัวเราไปตักน้ำในถ้ำนั้น งูร้ายกลายเป็นทวนจึงได้เอามาถือสำหรับมือสู้รบกับข้าศึกมีชัยชนะทุกครั้ง ซึ่งมังกรมาคาบแย่งเอาทวนของเราไปเสียนี้ก็เห็นเป็นการจะสิ้นอายุเหมือนฮองเฉาแน่ดังนี้แล้ว บูเชียงก๋งก็ทอดอาลัยในชีวิตร่างกายของตัว รีบแจวเรือข้ามมาถึงฝั่ง พาทหารทั้งห้าคนขึ้นเดินบกไปตามทางเมืองซึ่งฮั่นซีตงเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่นั้น บูเชียงก๋งพูดกับทหารทั้งห้าว่าเร่งรีบเดินอย่าอื้ออึงให้ฮั่นซีตงรู้ จะออกมาหน่วงเหนี่ยวขัดขวางห้ามปรามไว้ ก็พากันรีบเดินไปตามทางตันเอี๋ยงจะตรงไปเมืองนิ่มอัน
๖๐
ฝ่ายทหารของฮั่นซีตง เห็นบูเชียงก๋งเดินมาทางนั้นก็เข้าไปแจ้งแก่ฮั่นซีตง ว่าบูเชียงก๋งกับทหารห้าคนเดินทางมา ฮั่นซีตงให้ทหารออกไปเที่ยวตามหาเชิญบูเชียงก๋งเข้าไปพักในเมือง ทหารตามไปทางประมาณยี่สิบลี้เศษก็ไม่ทัน
ฝ่ายชีนไคว่คอยท่าบูเชียงก๋งอยู่ช้านานหลายวันไม่เห็นมา ก็ทำหนังสือเป็นรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงอีกฉบับหนึ่ง ให้ปังตง ปังเฮาขุนนางนายทหารในตำแหน่งของตัวกับทหารเลวสามสิบคนถือหนังสือรับสั่งไปจำบูเชียงก๋งเข้ามา ปังตง ปังเฮารับหนังสือซึ่งชีนไคว่ปลอมรับสั่งแล้วก็คำนับลาพาทหารออกจากเมืองนิ่มอัน เดินทางมาหลายวันถึงตำบลทางเพงกัง พบบูเชียงก๋งเดินมา ปังตง ปังเฮาร้องบอกว่ามีหนังสือรับสั่งให้มาถึงท่านอีกฉบับหนึ่ง บูเชียงก๋งได้ฟังก็ลงจากม้าคุกเข่าคำนับหนังสือรับสั่ง ปังตงปังเฮาคลี่ออกอ่านให้บูเชียงก๋งฟังมีความว่า พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งหลายครั้งแล้ว บูเชียงก๋งขัดไม่มา บัดนี้ให้ปังตงปังเฮาเป็นข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งออกมาจำบูเชียงก๋งเข้าไป ณ เมืองหลวง ตามโทษที่ขัดรับสั่ง ปังตงปังเฮาอ่านหนังสือรับสั่งแล้วก็ให้ทหารจับตัวบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งก็นิ่งไม่ต่อสู้ เฮงหวยเห็นเขาเอาโซ่และเครื่องจำจะเข้าจำนายก็มีความโกรธยิ่งนัก ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า บูเชียงก๋งกับพวกเราเอาชีวิตเข้าสู้รบปราบปรามพวกโจรข้าศึกในแผ่นดินราบคาบ กิมงึดตุดพ่ายแพ้ ทหารฮวนตายด้วยฝีมือพวกเราหลายสิบหมื่นมีความชอบต่อแผ่นดินเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะทำกับเราดังนี้ไม่ได้ เราไม่ยอม เฮงหวยก็ถือกระบองตรงเข้าไปจะตีปังตงปังเฮา บูเชียงก๋งเห็นเฮงหวยจะเข้าทำร้ายข้าหลวง คิดว่าถ้าเฮงหวยอยู่ที่นี่ข้าหลวงจะจองจำท่าโทษเราเห็นจะไม่ได้ จะไล่ให้หนีไปก็คงจะไม่ได้ด้วยเป็นคนดื้อดึงนัก จึงร้องว่าเฮงหวยเอ๋ยเป็นกรรมของเราแล้ว เจ้าจะทำร้ายแก่ข้าหลวงผู้ถือหนังสือรับสั่งนี้ไม่ควร เราได้ทำชอบไว้ในแผ่นดินก็มาก ปรากฏอยู่แก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เจ้าทำร้ายแก่ข้าหลวงผู้ถือหนังสือรับสั่งแล้วชื่อเสียงของเราจะเสียไป เฮงหวยได้ฟังบูเชียงก๋งร้องห้ามก็ไม่อาจจะขัดขืนได้ เข้ามาหมอบซบหน้าลงตรงเท้าบูเชียงก๋งแล้วร้องไห้รำพันว่า วาสนาของเราบ่าวนายช่างอาภัพกระไรเลย อุตส่าห์ทำราชการโดยสุจริตเอาชีวิตเข้าฝ่าคมอาวุธ สุดแต่มีศึกครั้งใดก็อาสาไปทุกครั้ง เมื่อไปปราบโจรและกิมงึดตุดครั้งก่อนนั้นก็มีชัยชนะแก่ข้าศึกศัตรู ก็มิได้พระราชทานบำเหน็จรางวัล ความชอบก็สูญลับไปเป็นแต่เสมอตัว ครั้งนี้ก็ได้ปราบโจรและตีกองทัพกิมงึดตุดแตกยับเยินไปอีก บ้านเมืองเป็นสุขกลับมาต้องโทษทัณฑ์ถึงเพียงนี้ บูเชียงก๋งได้ฟังดังนั้นน้ำตาไหล คิดกลัวแต่จะเสียกตัญญูอย่างเดียว จึงแข็งใจพยักหน้าเรียกให้เอาเครื่องจำมา ปังตงปังเฮาจึงคิดว่าถ้าไม่ฆ่าเฮงหวยเสียก็จะเป็นที่กีดขวาง จึงชักกระบี่ออกฟันเฮงหวยตายแล้วก็เอาโซ่และเครื่องจำเข้าจำบูเชียงก๋งไว้มั่นคง บูเชียงก๋งเห็นเฮงหวยตายก็ร้องไห้รักคิดถึงว่าเป็นเพื่อนทุกข์ยากกันมาช้านาน จึงอ้อนวอนว่าเฮงหวยนี้ทำราชการมีความชอบต่อแผ่นดินเป็นอันมาก ไม่ควรจะทิ้งให้ศพเฮงหวยเวทนาอยู่ดังนี้เลย ขอท่านจงได้หาหีบมาใส่ศพเฮงหวย ไปฝังเสียให้ดีด้วย ปังตงปังเฮาก็สั่งให้ทหารไปซื้อโลงที่เขาขายมาใส่ศพเฮงหวยไปทิ้งเสีย
ฝ่ายทหารเลวสี่คนเห็นเขาฆ่าเฮงหวย และจองจำทำโทษนายดังนั้นก็ตกใจพากันหนีไป ปังตงปังเฮาก็เอาตัวบูเชียงก๋งขึ้นเกวียนตะรางซึ่งสำหรับใส่คนโทษตรงไปเมืองนิ่มอัน
ฝ่ายชีนไคว่แจ้งว่าปังตงปังเฮาได้ตัวบูเชียงก๋งมาแล้วจึงคิดว่าบูเชียงก๋งนี้มีทหารฝีมือเข้มแข็งและคนทั้งหลายรักใคร่นับถือเป็นอันมาก กลัวทหารเหล่านั้นจะติดตามเข้ามาแย่งชิง จึงทำหนังสือเป็นรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงไปถึงหัวเมืองด่านทางบกทางน้ำ ให้ผู้รักษาเมืองรักษาด่านตรวจตราคนเข้าออกให้กวดขันอย่าให้ข้าศึกเล็ดลอดเข้ามาได้ ทำหนังสือแล้วก็ให้ม้าใช้ถือแยกไปทุกด่านทุกเมือง ชีนไคว่สั่งให้เอาตัวบูเชียงก๋งส่งไปจำไว้ ณ คุก แล้วให้หาจิวซำอุยผู้เป็นขุนนางตุลาการมาบอกว่ามีรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจงให้ท่านเอาตัวบูเชียงก๋งไปชำระให้ได้ความจริงตามข้อความซึ่งมีผู้มากล่าวโทษสามข้อ จิวซำอุยรับเรื่องราวกล่าวโทษบูเชียงก๋งและหนังสือรับสั่งบังคับให้เป็นตุลาการชำระ คำนับลาชีนไคว่ไปถึงที่โรงชำระ เอาหนังสือรับสั่งขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วคลี่เรื่องราวออกดูความที่กล่าวโทษบูเชียงก๋งนั้นเป็นความฉกรรจ์แต่ไม่มีชื่อผู้ใดเป็นโจทก์กล่าวอ้างลอย ๆ ขึ้น ก็พิจารณาเห็นชัดว่าเป็นสำนวนชีนไคว่ แกล้งหาเหตุใส่เอาบูเชียงก๋ง จึงให้ผู้คุมเอาตัวบูเชียงก๋งมาจากคุก ถึงที่ชำระแล้วจิวซำอุยก็อ่านหนังสือรับสั่งให้บูเชียงก๋งฟังมีเรื่องราวกล่าวโทษบูเชียงก๋งเป็นความสามข้อ ให้จิวซำอุยตุลาการเอาบูเชียงก๋งมาชำระไต่ถามเอาความจริง บูเชียงก๋งได้ฟังหนังสือรับสั่งก็คุกเข่าลงคำนับ จิวซำอุยตุลาการคัดข้อความออกถามบูเชียงก๋งว่า ข้อหนึ่งบูเชียงก๋งยกกองทัพไปตีกิมงึดตุดได้ชัยชนะ กิมงึดตุดแตกหนีไปแล้ว บูเชียงก๋งไม่ยกตามไปตีเอาเมืองไตกิมก๊ก แกล้งบอกขัดเสบียงถอยกองทัพกลับมาอยู่ที่จูเซียนติ้น ข้อสองว่าบูเชียงก๋งจ่ายเสบียงอาหารให้กองทัพหัวเมืองซึ่งมาเข้ากองอยู่ด้วยนั้นแต่น้อยไม่พอกิน ทหารได้ความอดอยากซวดโซ เจ้าเมืองเหล่านั้นจึงได้เลิกกองทัพกลับไปเสียสิ้น ข้อสามว่าเมื่อกองทัพหัวเมืองเลิกทัพกลับไปแล้ว บูเชียงก๋งตั้งอยู่ที่จูเซียนติ้นนั้นใช้คนสื่อสารไปมาถึงกิมงึดตุดเนือง ๆ มิได้ขาด จะคิดประทุษร้ายต่อแผ่นดิน บูเชียงก๋งได้ฟังความสามข้อจึงให้การว่า เมื่อกิมงึดตุดแตกไปนั้นข้าพเจ้าและนายทัพนายกองยกตามไปตั้งอยู่ที่เขากิมงูเนีย ครั้นจะติดตามต่อล่วงแดนเข้าไปในเมืองไตกิมก๊กก็เห็นว่าเสบียงอาหารนั้นน้อย จะไม่พอจ่าย จึงได้บอกขอเสบียงเข้ามา มีหนังสือรับสั่งให้ข้าหลวงถือไปถึงข้าพเจ้า และนายทัพนายกองนั่งประชุมพร้อมกัน ฮั่นซีตงเล่าขีก็อยู่ด้วย ในหนังสือรับสั่งนั้นว่าไพร่พลทหารทำศึกกับกิมงึดตุดมาก็ช้านานบอบช้ำ อย่าเพิ่งยกเข้าไปตีเมืองไตกิมก๊กเลย ให้ถอยกองทัพไปตั้งอยู่ที่ตำบลจูเซียนติ้น ความแจ้งอยู่ในหนังสือรับสั่งนั้นแล้ว ข้อซึ่งว่าข้าพเจ้าจ่ายเสบียงให้กองทัพหัวเมืองน้อยนั้นความอันนี้ไม่จริง ข้าพเจ้าเป็นแม่ทัพ เอาใจใส่ดูแลรักไพร่พลทหารเหมือนบิดามารดารักบุตรไม่ให้อดอยากเลย ความข้อนี้คือผู้ไดมากล่าวโทษ จิวซำอุยว่าเฮงจุ้นนายทหารของท่านนั้นเป็นผู้กล่าว บูเชียงก๋งว่าเฮงจุ้นนั้นรับสั่งให้คุมเสบียงออกไปส่งกองทัพ ข้าพเจ้าให้เป็นผู้กำกับจ่าย เฮงจุ้นจ่ายเสบียงให้ทหารกินแต่น้อยไม่พอ ทหารพากันเข้ามาร้องข้าพเจ้าให้ชำระได้ความจริงจึงให้เฆี่ยนเฮงจุ้นเสีย แล้วบอกส่งเข้ามาถึงชีนไคว่ ความแจ้งอยู่ในหนังสือบอกนั้นแล้ว ความสองข้อนี้ขอจงเอาหนังสือบอกและหนังสือรับสั่งมาตรวจดู เอาฮั่นซีตง เล่าขี ซึ่งเป็นแม่ทัพไปเข้ากระบวนอยู่ด้วยข้าพเจ้ามาถามก็คงจะได้ความจริงทั้งสิ้น ข้อซึ่งว่าข้าพเจ้ามีหนังสือสือสารไปถึงกิมงึดตุดนั้นไม่มีเลยเป็นความหาใส่โทษเอาเปล่าทั้งนั้น จิวซำอุยได้ฟังบูเชียงก๋งให้การชี้แจงก็เห็นเป็นความจริงทั้งสิ้น การอันนี้เกิดขึ้นก็เพราะชีนไคว่คิดอิจฉาจะกำจัดบูเชียงก๋งเสีย ซึ่งตัวเราจะมาเป็นตุลาการชำระเอาคนดีซึ่งมีความชอบต่อแผ่นดินกลับเป็นคนชั่วไปตามความโกงของชีนไคว่นั้นไม่ถูกเลย คิดแล้วจึงสั่งผู้คุมว่าให้เอาตัวบูเชียงก๋งไปไว้ตามเดิมเถิด เราจะเอาความเข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบแล้วแต่จะโปรด ผู้คุมก็พาเอาตัวบูเชียงก๋งกลับไปจำไว้ ณ คุก จิวซำอุยก็เลิกกลับบ้าน นอนคิดรำพึงไปว่าความนี้เกิดขึ้นเพราะชีนไคว่จะคิดทำลายล้างบูเชียงก๋ง ชีนไคว่เอาหนังสือรับสั่งตั้งให้เราเป็นผู้ชำระนั้นจะจริงหรือเท็จประการใดก็ไม่รู้ ครั้นจะเอาความที่ชำระเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงก็ไม่เสด็จออก ถึงจะกราบทูลได้ก็ไม่เห็นว่าทรงตัดสินข้อความสิ่งใด การแผ่นดินทุกวันนี้ก็เป็นสำเร็จเด็ดขาดอยู่กับชีนไคว่ ตราสำหรับแผ่นดินชีนไคว่ก็ใช้ประทับได้เอง เหมือนกับไม่มีพระเจ้าซ้องเกาจงเหมือนกัน ครั้นเราจะชำระกดขี่ไปตามความโกงของชีนโคว่ ชื่อเสียงก็จะชั่วติดแผ่นดินอยู่นับได้ร้อยปีพันปี จำจะละสมบัติและยศศักดิ์หนีไปเสียให้พ้น ถึงจะยากจนประการใดก็ตามที รักษาชื่อไว้อย่าให้ชั่วดีกว่า คิดดังนั้นแล้วก็สั่งบุตรภรรยาให้เก็บของที่ดีมีราคารวบรวมเข้าไว้ จิวซำอุยเอาตราและเครื่องยศขึ้นวางไว้บนโต๊ะ ครั้นเวลาค่ำดึกประมาณยามเศษ จิวซำอุยก็พาบุตรภรรยาอพยพครอบครัวหนีออกจากเมืองนิ่มอันไป
ฝ่ายชีนไคว่ให้จิวซำอุยไปเป็นตุลาการชำระบูเชียงก๋งได้ความประการใดก็ไม่เห็นกลับมาบอก ครั้นเวลาเช้าให้คนไปเรียกหาจิวซำอุยจะเตือนให้เร่งชำระความ คนใช้ไปแล้วกลับมาบอกว่าที่บ้านจิวซำอุยนั้นไม่พบ เห็นแต่ตราสำหรับที่กับเครื่องยศวางไว้บนโต๊ะ ถามชาวบ้านใกล้เคียงก็ว่าจิวซำอุยพาครอบครัวอพยพหนีไปแต่คืนนี้แล้ว ชีนไคว่ได้ฟังก็โกรธสั่งให้หาขุนนางตุลาการซึ่งไปชำระความอยู่กับจิวซำอุยมาให้สิ้น แล้วว่าเราสั่งให้ชำระความก็ไม่มีใครกลับมาบอก ตัวจิวซำอุยก็หนีไปเสียแล้ว พวกเจ้าเหล่านี้มีความผิดเป็นอันมาก ให้เอาตัวไปเฆี่ยนเสียคนละสามสิบที ขุนนางเหล่านั้นอ้อนวอนว่าข้าพเจ้าเป็นผู้น้อย คิดว่าจิวซำอุยมาแจ้งกับท่านแล้ว ซึ่งจิวซำอุยหนีไปนั้นข้าพเจ้าก็ไม่ทราบ ขอโทษไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ชีนไคว่ก็ยกโทษให้ แล้วเขียนหนังสืออ้างรับสั่งไปถึงด่านทางหัวเมืองทั้งปวงว่า ถ้าผู้ใดพบปะจิวซำอุยก็ให้จับตัวเข้าเมืองหลวงโดยเร็ว อย่าให้ปิดบังซ่อนเร้นไว้เป็นอันขาด ครั้นทำหนังสือแล้วก็ให้ม้าใช้ถือแยกกันไปทุกด่านทุกตำบล ชีนไคว่นั่งตรึกตรองจะหาผู้เป็นตุลาการชำระความบูเชียงก๋งให้ถึงใจ ก็นึกได้ว่าเมกคิหู หลออูจิบสองคนนี้เป็นอริอยู่กับบูเชียงก๋ง เมื่อครั้งเก็บเรือบรรทุกเสบียงจะไปส่งกองทัพคราวรบกับโจรที่ทะเลสาบ คนทั้งสองมีความพยาบาทคิดจะแก้แค้นบูเชียงก๋งอยู่ จำเราจะให้หามาตั้งเป็นตุลาการ จึงสั่งให้คนใช้ไปเรียกขุนนางทั้งสองมาพูดว่า จิวซำอุยนั้นเราก็ได้ทำนุบำรุงแต่งตั้งให้มียศเป็นตุลาการใหญ่ เรามีธุระหน่อยหนึ่งเท่านี้ก็ไม่ช่วยให้สมปรารถนา คิดหลีกเลี่ยงพาครอบครัวอพยพหนีไปเสีย เรามีความแค้นนัก ซึ่งเราให้หาท่านมานี่จะกราบทูลขอให้ทรงตั้งท่านทั้งสองเป็นที่ตุลาการใหญ่แทนจิวซำอุยชำระความบูเชียงก๋งต่อไป ท่านจะเห็นประการใด เมกคิหู หลออูจิบว่าซึ่งท่านเมตตาจะชุบเลี้ยงข้าพเจ้าทั้งสองนั้นบุญคุณนักหนา ท่านสั่งประการใดข้าพเจ้าก็จะทำตาม ซึ่งความบูเชียงก๋งนั้นจะกดขี่เอาให้เป็นอย่างไรไปก็ได้ไม่ยากนักดอก ชีนไคว่ได้ฟังคนทั้งสองพูดก็ดีใจ สั่งว่าท่านทั้งสองจงกลับไปบ้านก่อนเถิด พรุ่งนี้เข้าจึงจะไปเฝ้าทูลขอตราตั้งให้ เมกคิหู หลออูจิบก็คำนับลาไป ครั้นเวลารุ่งเช้าชีนไคว่เข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงว่าซึ่งมีรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งนั้นเข้ามาถึงแล้ว แต่ยังไม่เห็นขุนนางผู้ใดที่จะมีใจสัตย์ซื่อต่อพระองค์จะไถ่ถามชำระความบูเชียงก๋งได้ เห็นแต่เมกคิหู หลออูจิบ สองคนนี้มีใจกตัญญูซื่อตรงต่อแผ่นดิน ประกอบไปด้วยสติปัญญาเฉลียวฉลาด ควรจะให้ไถ่ถามชำระความบูเชียงก๋ง ขอพระองค์จงตั้งให้ขุนนางทั้งสองเป็นที่ไตลิหยีตำแหน่งขุนนางตุลาการใหญ่ พระเจ้าซ้องเกาจงตรัสว่า คนสองคนนี้เราก็ไม่สู้รู้จักคุ้นเคยถ้าท่านเห็นดีแล้วก็จงแต่งตั้งไปเถิด ชีนไคว่ก็ทำหนังสือประทับตราของพระเจ้าซ้องเกาจงตั้งให้เมกคิหู หลออูจิบ เป็นขุนนางตุลาการใหญ่ทั้งสองคน เมกคิหู หลออูจิบ ได้รับตราตั้งเป็นตุลาการแล้วก็พากันมานั่งศาลาว่าความ ให้ผู้คุมไปเอาตัวบูเชียงก๋งออกมา บูเชียงก๋งมาถึงที่ชำระความไม่เห็นจิวซำอุย เห็นขุนนางทั้งสองคนขึ้นนั่งที่ตุลาการใหญ่ ก็จำได้ว่าคนทั้งสองนี้เราได้ทำโทษเฆี่ยนคนละสี่สิบทีเมื่อครั้งไปเกณฑ์เสบียงอาหารส่งกองทัพกระทำข่มเหงกดขี่ราษฎร ซึ่งคนทั้งสองมานั่งอยู่ที่ตุลาการใหญ่นี้ด้วยเหตุประการใด บูเชียงก๋งจึงถามผู้คุมว่าจิวซำอุยซึ่งเป็นตุลาการชำระความเรานั้นไปข้างไหน ผู้คุมบอกว่าจิวซำอุยพาครอบครัวอพยพหนีไปเสียแล้ว ชีนไคว่กราบทูลขอตั้งให้ เมกคิหู หลออูจิบเป็นขุนนางตุลาการใหญ่แทนที่จิวซำอุยชำระความท่านต่อไป บูเชียงก๋งว่าถ้าดังนั้นชีวิตเราก็คงตายอยู่ในเงื้อมมือเขา พูดแล้วก็เดินเข้านั่งในที่ลูกความ เมกคิหูเห็นบูเชียงก๋งเข้ามานั่งนิ่งเฉยอยู่ จึงพูดว่าเราเป็นตุลาการตัวท่านต้องโทษเป็นลูกความ ควรที่จะคุกเข่าลงคำนับ บูเชียงก๋งตอบว่าตัวเราเป็นถึงบูเชียงไตก๊กก๋งแม่ทัพใหญ่ พระเจ้าซ้องเกาจงก็ยังหาถอดออกจากที่ไม่ จะให้เราคุกเข่าลงคำนับท่านนั้นไม่ควร เมกคิหู หลออูจิบได้ฟังก็เชิญหนังสือรับสั่งมาตั้งบนโต๊ะตามธรรมเนียม บูเชียงก๋งเห็นหนังสือรับสั่งก็คุกเข่าลงคำนับ เมกคิหู หลออูจิบ ตุลาการทั้งสองจึงถามบูเชียงก๋งว่าท่านเป็นกบฏคบคิดกับกิมงึดตุด หยุดกองทัพเสียไม่ยกไปปราบปรามฮวนและรับเอาสองกษัตริย์กลับมานั้นด้วยเหตุใด บูเชียงก๋งว่าผู้ใดมากล่าวเราเป็นกบฏ คบคิดกับกิมงึดตุด ก็ให้เอาตัวมาชำระสอบสวนกัน เมกคิหูว่าผู้กล่าวเป็นโจทก์นั้นชื่อเฮงจุ้น เป็นคนต่างประเทศเข้ามาอยู่เมืองหลวงผิดน้ำผิดดินเจ็บตายเสียแล้ว ท่านเห็นว่าผู้เป็นโจทก์ตายไม่มีใครยืนยันจึงได้พูดท้าเถียงอยู่ดังนี้ ตัวท่านเขาก็เล่าลืออยู่ว่าเป็นคนมีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งกล้าหาญ โทษท่านครั้งนี้ก็ผิดนิดเดียวแต่เพียงต้องตัดศีรษะเท่านั้นเอง จงรับเสียโดยดีเถิด อย่าพูดมากเลอะเทอะไปเลย บูเชียงก๋งว่าความซึ่งว่าเราเป็นกบฏไปคบคิดกับกิมงึดตุดนั้นไม่จริง หาใส่เอาเปล่าๆ เราไม่ยอมรับ เมกคิหู หลออูจิบว่าถามแต่โดยดีท่านไม่รับแล้วก็จะต้องลองท่านให้สิ้นฝีมือ สั่งให้ทหารซ้ายขวาเอาตัวบูเชียงก๋งออกเฆี่ยนสี่สิบทีจนโลหิตไหลเปียกเปื้อนไปทั้งตัว แล้วก็พาเอาตัวเข้ามาถาม บูเชียงก๋งก็พูดยืนคำอยู่ เมกคิหูหลออูจิบให้เอาเครื่องไม้เข้าผูกบีบนิ้วเท้านิ้วมือจนกระดูกแตก บูเชียงก๋งก็อดทนไม่ได้ร้องจนสลบไปครั้นฟื้นขึ้น บูเชียงก๋งจึงร้องประกาศแก่เทวดาฟ้าและดินว่า ตัวข้าพเจ้าตั้งอยู่ในสัตย์กตัญญูไม่มีความผิด ซึ่งมาทำโทษข้าพเจ้าถึงสาหัสดังนี้ขอเทพยดาฟ้าดินจงได้เป็นพยานด้วยเถิด ผู้ชำระเห็นว่าถามบูเชียงก๋งเท่าไรก็ไม่รับแล้วก็เอาตัวกลับไปจำไว้ ณ คุก เมกคิหู หลออูจิบ จึงปรึกษากันว่าเราลงอาญาแก่บูเชียงก๋งถึงสาหัสแล้วก็ไม่รับจะทำประการใดดี เมกคิหูว่าจะต้องคิดอาญาใหม่จึงจะได้ เอาปอมาสักมัดหนึ่งทุบให้ละเอียด แล้วเอากาวหนักสักสามสิบชั่งใส่กระทะเคี่ยวให้เหนียว เอาปอชุบให้ชุ่มลงในกาว เอามาปะตัวบูเชียงก๋งให้ทั่วทั้งร้อน ๆ ครั้นกาวแห้งติดเนื้อหนังดีแล้วจึงถามความ ถ้าไม่รับกระชากปอออกมาเป็นหย่อม ๆ กาวที่ติดนั้นก็คงจะเลิกหนังกำพร้าออกมา อาญานี้เรียกว่าปอกหมูถอนขนไก่ หลออูจิบได้ฟังก็เห็นชอบ สั่งให้ทหารซ้ายขวาที่สำหรับลงอาญาคนโทษจัดการไว้พร้อม ครั้นรุ่งเช้าตุลาการสองนายก็มานั่งที่ชำระ ให้เอาตัวบูเชียงก๋งออกมาถามว่าเหตุใดไม่ยกกองทัพเข้าไปตีเมืองไตกิมก๊กรับเอาสองกษัตริย์กลับมา ตัวคบคิดกับกิมงึดตุดจะเป็นกบฎต่อแผ่นดินจริงหรือไม่ รีบเสียโดยเร็วตัวก็ต้องอาญาบอบช้ำอยู่แล้ว อย่าให้ต้องทำโทษอีกเลย บูเชียงก๋งว่าเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เดิมอยู่ค่ายเขากิมงูซัวพร้อมกันกับฮั่นซีตง เตียจุน เล่าขีแม่ทัพทั้งสามได้ชัยชนะ กิมงึดตุดแตกไปแล้วคิดจะยกเลยไปรับสองกษัตริย์กลับมา พอมีหนังสือรับสั่งให้ยกกองทัพกลับมาอยู่ตำบลจูเซียนติ้น ก็ถอยกองทัพมาตามรับสั่ง ครั้นภายหลังมีหนังสือกิมป้ายรับสั่งติดเนื่องกันไปถึงสิบสองฉบับให้หาเราเข้ามา ทำไมจึงได้ยกโทษว่าเราไม่ยกกองทัพไปปราบกิมงึดตุดดังนี้ผิดประหลาดนัก ข้อหนึ่งว่าเรากันเสบียงอาหารเสียไม่จ่ายให้ทหารกิน ความข้อนี้ที่จูเซียนติ้นนั้นค่ายใหญ่ถึงสิบสามค่ายทหารหลายสิบหมื่น ถ้าเราปิดบังเสบียงอาหารจ่ายให้แต่น้อยก็คงจะมีผู้เข้ามาร้องกล่าวโทษ นี่ไม่มีผู้ใดยืนยันจะให้เรารับอย่างไร ใจของเรานี้ซื่อสัตย์สุจริตนัก ถ้าจะเอาความจริงแล้วทหารหลายสิบหมื่นก็คงจะสืบเอาได้ ซึ่งจะขู่เข็ญให้เรารับนั้นไม่มีความสิ่งใดซึ่งจะรับ เมกคิหูจึงพูดว่าเราปลอบถามดี ๆ ก็ไม่รับ ทหารซ้ายขวาจงเอาปอกับกาวที่เคี่ยวมาปะติดตัวบูเชียงก๋งเข้า กาวนั้นร้อนบูเชียงก๋งเหลือทน ตุลาการทั้งสองให้เอาพัดมาพัดกาวให้แห้งติดหนังแน่นแล้วก็ถามความว่าจะรับเราโดยจริงหรือไม่รับ บูเชียงก๋งว่าไม่มีข้อความสิ่งใดจะมารับเอาเป็นจริง เมกคิหูก็ให้ทหารกระชากปอที่คิดตัวบูเชียงก๋งออกมาเป็นหย่อม ๆ บูเชียงก๋งได้ความเจ็บแสบถึงสาหัสนัก จึงว่าท่านจงเอากระดาษกับพู่กันมาเถิดจะเขียนคำให้การให้ เมกคิหูได้ฟังก็ดีใจคิดว่าอาญาของเราอย่างนี้ดีนัก บูเชียงก๋งคงต้องรับความเป็นจริง จึงสั่งให้ผู้คุมเอากระดาษกับพู่กันน้ำหมึกมาส่งให้ บูเชียงก๋งรับมาเขียนคำให้การว่า ข้าพเจ้างักฮุย เป็นที่ขุนนางบูเชียงไตก๊กก๋งแม่ทัพใหญ่ เดิมอยู่เมืองฮอปักข้างทิศเหนือ แล้วมาอยู่ตำบลทึงอิมกุ้ยแขวงเมืองเชียงจิว ได้เรียนหนังสือฝึกหัดเพลงอาวุธต่าง ๆ ชำนิชำนาญก็เข้ามาหมายจะทำราชการเป็นขุนนางนายทหารในเมืองเปียนเหลียง เกิดมีขุนนางกังฉินคอยอิจฉา ข้าพเจ้าก็กลับมาบ้าน ทำไร่ทำนาหาเลี้ยงมารดาอยู่ตามเดิม ครั้นอยู่มากิมงึดตุดยกกองทัพมารบจับสองกษัตริย์ไปได้ บ้านเมืองก็ไม่มีเจ้าครอบครองจึงได้เกิดจลาจล ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อน โจรผู้ร้ายชุกชุมขึ้น มีผู้ตั้งตัวจะแย่งชิงเอาสมบัติครอบครองแผ่นดินหลายแห่งหลายตำบล ด้วยชะตาแผ่นดินซ้องยังไม่สูญสิ้นเทพยดาฟ้าและดินจึงดลใจให้คังอ๋องขี่ม้าเดินข้ามทะเลมาได้สืบเชื้อวงศ์ต่อไป คังอ๋องจึงสร้างพระราชวังใหม่ที่เมืองกิมเหล็ง ยังไม่ทันไปรับสองกลับมาก็เกิดขุนนางกังฉินคอยยุยงจะให้เป็นไมตรีกับกิมงึดตุด พวกขุนนางนายทหารที่สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนั้นไม่ยอม ข้าพเจ้ากับพี่น้องที่ได้สาบานกันจะตั้งใจจะทำราชการบำรุงแผ่นดินโดยสุจริตคิดจะปราบปรามข้าศึกศัตรูทั้งสี่ทิศให้ราบคาบให้เหมือนลีเจงครั้งแผ่นดินถัง ยกกองทัพข้ามทะเลไปกำจัดข้าศึกฝ่ายทิศตะวันออก และแผ่นดินสามก๊กจูกัดเหลียงขงเบ้งยกกองทัพไปปราบปรามข้างทิศเหนือใช้กลอุบายจับเบ้งเฮกได้ถึงเจ็ดหน ก็การครั้งนี้พวกโจรและข้าศึกที่ข้าพเจ้ายกกองทัพไปปราบปรามก็ต้องใช้อุบายต่าง ๆ เหมือนกัน จึงได้พวกโจรตำบลนั้น ๆ มาสามิภักดิ์ช่วยทำราชการบำรุงแผ่นดินเป็นอันมาก ซึ่งข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปทิศใด ๆ ก็ดี ข้าศึกก็มีใจเกรงกลัวครั่นคร้าม ราษฎรชาวบ้านมีความสุขสรรเสริญทุกตัวคน การครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดอยู่ว่า ถ้ายกกองทัพไปรับสองกษัตริย์มาได้ ถึงจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ครั้นข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปรับสองกษัตริย์ที่อึงเลงฮู แดนเมืองไตกิมก๊ก ก็พอมีหนังสือรับสั่งเรียกว่ากิมป้ายมาถึงสิบสองฉบับให้หาข้าพเจ้าเข้ามา ครั้นข้าพเจ้าเข้ามาถึงเมืองหลวงขุนนางกังฉินว่าข้าพเจ้าเป็นกบฏเอาจำขังคุกไว้แล้วเอาตัวไปชำระไต่ถาม ข้าพเจ้าไม่รับก็เฆี่ยนตีทำเอาด้วยอาญาต่าง ๆ จนข้าพเจ้ายับเยิน ด้วยความสัตย์กตัญญูของข้าพเจ้ามีมั่นอยู่ในสันดานประการได เทพยดาฟ้าและดินก็คงรู้ ถ้าแม้นตัวข้าพเจ้าตายขอให้พญายมชำระผู้กล่าวหาและผู้กระทำโทษให้เห็นเท็จและจริงเถิด ครั้นเขียนคำสั่งให้การแล้วก็สั่งให้ผู้ชำระทั้งสองดูแจ้งในคำให้การก็โกรธ ให้ถอดเสื้อกางเกงบูเชียงก๋งออกแล้ว สั่งให้ทหารซ้ายขวาตบบูเชียงก๋งข้างละห้าทีจนหน้าบูเชียงก๋งบวมเบือนพูดไม่ชัด ผู้ชำระทั้งสองพูดตะคอกว่าเจ้าจงรับเสียเถิดจะทนเจ็บไปถึงไหน บูเชียงก๋งว่าความไม่จริงจะเอาอะไรมารับ ตัวเจ้าทั้งสองนี้ผูกพยาบาทเราว่าเฆี่ยนคนละสี่สิบทีจึงได้ทำโทษเราถึงสาหัส เราก็มิได้คิดโกรธเป็นเวรอาฆาตต่อเจ้าด้วย ตัวเราเกิดมาในชาตินี้นับว่าเป็นชายชาติทหารมีฝีมือและสติปัญญา ทำสงครามสู้รบครั้งใด ๆ ก็ไม่ได้แพ้สติปัญญาและฝีมือแก่ข้าศึก แต่ใจเรานั้นคนทั้งปวงยังไม่ล่วงเห็นว่าแกล้วกล้าสามารถหรือไม่ ซึ่งเราสู้อดทนครั้งนี้ก็จะเอาชัยชนะ มิได้พ่ายแพ้แก่ความขู่เข็ญหยาบช้าและต้องโทษเวทนาต่าง ๆ ถ้าเรามีความโกรธหรือขัดแค้นโทมนัสแล้วก็เป็นการพ่ายแพ้แก่ความเจ็บป่วยเวทนา ถึงเจ้าจะทำเรายิ่งขึ้นไปกว่านี้จนชีวิตออกจากร่างกายเราก็ไม่โกรธไม่แค้น เกิดมาชาตินี้จะเอาชัยชนะแก่คนทั้งหลายด้วยกำลังกายและกำลังจิตกำลังใจให้ยิ่งกว่าคนทั้งปวงที่เกิดมาเป็นมนุษย์ด้วยกัน แต่มามีความวิตกอยู่หน่อยหนึ่ง ด้วยงักฮุนผู้บุตรและเตียเหียนบุตรเลี้ยงรู้ไปว่าเขาทำอาญาต่อบิดาจนถึงตายแล้วที่ไหนจะนิ่งได้ คงจะคิดแก้แค้นเกิดเป็นการใหญ่ ชื่อเสียงของเราที่มีสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินก็จะเสียไปเพราะบุตรสองคน เรามีความกังวลวิตกนัก เมกคิหู หลออูจิบได้ฟังออกชื่องักฮุนเตียเหียนก็ตกใจ จึงปรึกษากันว่าบุตรบูเชียงก๋งสองคนนี้มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าเราไม่คิดกำจัดเสียได้ก็คงตายเพราะมือเขา จำจะเอาใจดีต่อล่อลวงเอาบุตรสองคนเข้ามาให้ได้ ปรึกษากันแล้วก็ลุกไปพูดกับบูเชียงก๋งว่าซึ่งข้าพเจ้าทำโทษท่านถึงสาหัสสองเวลานี้ก็เพราะชีนไคว่สั่งให้ทำ ข้าพเจ้าทั้งสองก็รู้อยู่เต็มใจว่าท่านเป็นคนซื่อสัตย์ไม่มีความผิด ครั้นจะกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ทรงทราบเล่าก็กลัวชีนไคว่ ท่านจงมีหนังสือหาบุตรทั้งสองเข้ามาทำฎีกาถวายเห็นจะดี บูเชียงก๋งได้ฟังจึงพูดว่าเราก็คิดอยู่ ว่าจะมีหนังสือไปหาบุตรเราทั้งสองเข้ามาแต่จนใจไม่มีผู้จะถือไป ถ้าบุตรทั้งสองเราเข้ามาตายเสียได้ด้วยกันแล้วเราก็สิ้นความวิตก หลออูจิบว่าคนซึ่งจะถือหนังสือนั้นข้าพเจ้าจะจัดให้ไป ท่านจงเขียนหนังสือเถิด บูเชียงก๋งรับเอากระดาษมาเขียนหนังสือแล้วก็ส่งให้ผู้ชำระทั้งสองสั่งให้ผู้คุมเอาตัวบูเชียงก๋งกลับไปไว้ ณ คุกตามเดิม แล้วพากันมาหาชีนไคว่แจ้งความซึ่งได้ทำอาญาแก่บูเชียงก๋งต่าง ๆ ให้ฟังทุกประการ เอาหนังสือที่บูเชียงก๋งเขียนคำให้การส่งให้ ชีนไคว่รับมาดูแจ้งความแล้วก็โกรธพูดว่าทำไมจึงไม่เฆี่ยนให้ตายเสีย เมกคิหู หลออูจิบจึงว่าบูเชียงก๋งพูดว่ามีความวิตกอยู่ด้วย งักฮุน เตียเหียนผู้บุตรทั้งสองรู้ความแล้วจะคิดมาแก้แค้น ชื่อเสียงของบูเชียงก๋งซึ่งได้มีกตัญญูต่อแผ่นดินก็จะเสียไป ข้าพเจ้าเห็นว่า งักฮุน เตียเหียน สองคนนี้มีฝีมือสามารถนัก ถ้าละเอาไว้ตัวท่านและพระเจ้าซ้องเกาจงก็จะพากันได้ความลำบาก จึงได้พูดเกลี้ยกล่อมให้บูเชียงก๋งมีหนังสือไปหาบุตรสองคนเข้ามา บูเชียงก๋งก็เขียนหนังสือให้ข้าพเจ้าใช้คนไป พูดแล้วก็ส่งหนังสือให้ชีนไคว่รับเอามาดูแจ้งความแล้ว ชีนไคว่พูดชมว่าท่านทั้งสองมีสติปัญญาดีนัก แต่หนังสือนี้จะต้องแต่งความเปลี่ยนเขียนเสียใหม่ ชีนไคว่ให้เอาเสมียนเขียนหนังสือลายมือคล้ายคลึงกับบูเชียงก๋งมาเขียนใหม่ว่าหนังสือบูเชียงก๋งผู้บิดาถึงงักฮุน เตียเหียน ด้วยมีรับสั่งให้หาบิดาเข้ามาเมืองหลวงโปรดปรานเป็นอันมาก บัดนี้มีรับสั่งให้เจ้าทั้งสองเข้ามาจะทรงชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ใหญ่ ถ้าเจ้ารู้หนังสือนี้แล้วจงเร่งรีบเข้ามาโดยเร็ว เขียนแล้วก็เข้าผนึก ชีนไคว่ส่งให้คนใช้ที่สนิทไว้ใจได้ถือไปให้งักฮุนที่ตำบลทึงอิมกุ้ย
ฝ่ายเฮงเหลงกับลีติด สองคนเป็นพ่อค้าอยู่ในเมืองนิ่มอันมีทรัพย์สินมาก แจ้งว่าบูเชียงก๋งซึ่งเป็นคนมีคุณต่อแผ่นดินถูกขุนนางกังฉินคิดอุบายหาความใส่ เอาตัวเข้ามาทำโทษจำไว้ ณ คุกก็คิดสงสารนัก จึงไปหาเงยอ๋วนซึ่งเป็นนายคุกเป็นคนรู้จักกันมาแต่ก่อน พูดปรับทุกข์ร้อนกันถึงเรื่องความบูเชียงก๋ง เงยอ๋วนก็คิดเวทนาสงสารเหมือนกัน เฮงเหลงจึงเอาเงินทองไปให้เงยอ๋วน ช่วยทำนุบำรุงปรนนิบัติรักษาพยาบาลบูเชียงก๋งที่ในคุกมิให้ขัดสนสิ่งใด บูเชียงก๋งก็ค่อยมีความสบายรักษาตัวค่อยคลายหายป่วยขึ้น
ฝ่ายคนใช้ชีนไคว่ซึ่งถือหนังสือปลอมเป็นหนังสือบูเชียงก๋งไปถึงตำบลทึงอิมกุ้ย ก็เอาหนังสือไปส่งให้มารดางักฮุนอ่านแจ้งความแล้วก็ไม่มีความสงสัย สั่งให้งักฮุนเตียเหียนเร่งเข้าไปเมืองหลวงตามหนังสือบิดา งักฮุนเตียเหียนก็คำนับลามารดาออกจากบ้านทึงอิมทุ้ยไปกับถือหนังสือ ครั้นใกล้จะถึงเมืองนิ่มอัน ทหารซึ่งชีนไคว่จัดให้ออกมาคอยอยู่ที่ต้นทางจะเข้าเมือง ก็คุมเอาตัวงักฮุน เตียเหียนไปส่งให้ผู้คุมจำไว้ ณ คุก มิให้พบปะกับบูเชียงก๋ง
ฝ่ายเตียเปา ซึ่งไปเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่เมืองฮอเหลียงให้คิดรำลึกถึงบูเชียงก๋งทุกวันทุกเวลา ครั้นได้ข่าวว่ามีรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งเข้าไปในเมืองหลวงด้วยเหตุผลประการใดไม่รู้ เตียเปาไม่สบายมีความกระวนกระวายจะกินจะนอนก็ไม่เป็นสุข จึงพูดกับภรรยาว่าตั้งแต่เราจากบูเชียงก๋งมาไม่มีความสบายเลย เราจะออกจากราชการกลับไปอยู่กับงักฮุนบุตรบูเชียงก๋งที่บ้านของทึงอิมกุ้ยเห็นจะดีกว่าอยู่ที่นี่ ภรรยาว่าเมื่อท่านไม่สบายแล้วจะออกจากที่ขุนนางกลับไปก็ตามใจ เตียเปาเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของพร้อมเสร็จแล้ว เอาตราสำหรับที่เจ้าเมืองกับเครื่องยศวางขึ้นไว้บนโต๊ะแล้วก็พาครอบครัวออกจากเมืองฮอเหลียง เดินทางตรงไปบ้านทึงอิมกุ้ย ครั้นถึงเข้าไปคำนับนางลีสีฮูหยินภรรยาบูเชียงก๋ง บอกว่าข้าพเจ้าไปเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่ที่เมืองฮอเหลียงไม่มีความสบายเลย คิดถึงบูเชียงก๋งสามีท่านทุกเวลาจึงได้พาครอบครัวกลับมาอยู่กับท่าน นางลีสีว่าท่านมาก็ดีแล้ว เมื่อก่อนมีรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวง แล้วบูเชียงก๋งมีหนังสือมาหางักฮุน กับเตียเหียน เข้าไปอีกไม่รู้ว่าจะมีเหตุการณ์สิ่งใด ตั้งแต่บูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวงตัวเราไม่มีความสบายเลย ให้แต่หวาดสะดุ้งง่วงงุนไปทุกเวลา ท่านจงได้เอ็นดูเข้าไปสืบให้รู้เหตุผลร้ายดีจะเป็นอย่างไร เตียเปาว่าข้าพเจ้าอยากจะใคร่ไปพบบูเชียงก๋งด้วย พูดแล้วก็คำนับลามาสั่งบุตรภรรยาจัดของกินและเงินทองที่จะเป็นเสบียงกลางทางเสร็จแล้วก็ออกเดินจากที่ตำบลทึงอิมกุ้ยตรงไปทางเมืองหลวง ครั้นเดินมาถึงแม่น้ำแห่งหนึ่งเวลาจวนค่ำไม่มีเรือจะข้าม เที่ยวเดินเลียบดูตามริมฝั่งเห็นชายผู้หนึ่งนั่งในเรือจอดอยู่ เตียเปาว่าขอโดยสารข้ามไปฟากข้างโน้น ชายผู้นั้นว่าชีนไคว่มีหนังสือมาถึงด่านทางหัวเมืองทุกตำบลไม่ให้ผู้ใดเข้าออก เราจะข้ามส่งกลัวความผิดอยู่ไปไม่ได้ เตียเปาอ้อนวอนเจ้าของเรือแล้วลงนั่งอยู่ในเรือชักพายออกจะพายข้ามฟาก เจ้าของเรือเห็นเตียเปาพกเงินมากก็ดีใจ จึงว่าถ้าท่านจะไปเราก็จะข้ามส่งให้ พูดแล้วก็ออกเรือพายข้ามมาถึงฝั่ง เจ้าของเรือจึงเอาสุราที่ในเรือออกมาให้เตียเปากิน เตียเปากำลังเหนื่อยมากินสุราเข้าไปเมาเหลือขนาดก็ล้มตัวลงนอนหลับอยู่ในเรือนั้น เจ้าของเรือก็เอาเชือกมัดมือมัดเท้าเตียเปาไว้แน่นแล้ว ร้องเรียกเตียเปาลุกขึ้นจะเอาเงินค่าจ้าง เตียเปาสร่างเมาสุราตื่นขึ้นมือเท้าต้องมัดไม่รู้จะทำประการใด จึงพูดว่าถึงตัวเราจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต คิดวิตกอยู่แต่ว่าจะไปสืบข่าวคราวบูเชียงก๋งจะดีร้ายเป็นอย่างไร เจ้าของเรือได้ฟังก็รู้ว่าเป็นทหารของบูเชียงก๋ง จึงเข้าแก้มัดเตียเปาออกแล้วจึงถามว่าท่านนี้เป็นทหารของบูเชียงก๋งชื่อไร จงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ เตียเปาก็บอกชื่อและแซ่ให้ ชายผู้นั้นบอกว่าตัวข้าพเจ้าแซ่เอาเอียงชื่อซองเสียง เดิมทำราชการเป็นขุนนางอยู่ในเมืองนิ่มอัน เห็นว่าพระเจ้าซ้องเกาจงพระทัยโลเลไม่เอาราชการ เชื่อถือแต่ขุนนางกังฉิน ข้าพเจ้าจึงได้ออกเสียจากราชการ เมื่อก่อนนี้มีรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งเดินทางเข้ามาถึงที่นี่ พบข้าหลวงผู้ถือรับสั่ง ข้าหลวงฆ่าเฮงหวยตายเสียแล้ว แล้วเอาตัวบูเชียงก๋งจำครบใส่เกวียนตะรางเข้าไปในเมืองนิ่มอัน อยู่สักหน่อยมีหนังสือรับสั่งออกมาถึงด่านทางให้ตรวจตราผู้คนอย่าให้พวกพ้องบูเชียงก๋งแปลกปลอมเข้าไปได้ ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้ยินข่าวคราวมาอีกเลย เตียเปาได้ฟังก็ร้องไห้โศกเศร้าถึงบูเชียงก๋งยิ่งนัก เอาเอียงซองเสียงพูดว่าท่านอย่าร้องไห้อื้ออึงไปคนเขาจะรู้ ข้าพเจ้าจะส่งท่านไปเมืองนิ่มอันสืบข่าวดูให้รู้เสียก่อน เตียเปาก็ลาเอาเอียงซองเสียงเดินทางไป ครั้นค่ำหยุดนอนอยู่ใต้ต้นไม้ รุ่งเช้าก็เดินไปอีกวันหนึ่งถึงเมืองนิ่มอัน หยุดพักอยู่ที่โรงเตั๊ยมนอกเมืองคืนหนึ่งสืบข่าวก็ไม่ได้ความ ครั้นรุ่งเช้าเตียเปาเข้าไปในเมืองนิ่มอันเที่ยวสืบเสาะอยู่หลายวัน ก็ไม่ได้ยินผู้ใดพูดถึงบูเชียงก๋ง จะถามผู้ใดก็นิ่งเสียคิดประหลาดใจนัก จึงเข้าไปนั่งพักอยู่ที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ในห้องศาลเจ้านั้นมีคนขอทานเข้าไปอาศัยอยู่สองสามคนพูดกันอยู่ในห้อง เตียเปานั่งอยู่หน้าศาลได้ยินเสียงคนพูดกันอยู่ในห้องออกชื่อบูเชียงก๋ง ก็ลุกไปยืนแอบประตูฟัง ได้ยินเสียงคนหนึ่งพูดว่าเกิดมาทุกวันนี้ เป็นขุนนางทำราชการสู้แต่เราเที่ยวขอทานก็ไม่ได้ ขอได้มากก็กินมากขอได้น้อยก็กินน้อย ขอไม่ได้ก็อดเสียไม่มีผู้ใดมากดขี่เฆี่ยนตีทำโทษ บูเชียงก๋งนั้นเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ปราบข้าศึกในแผ่นดิน มีความชอบเป็นอันมาก แล้วก็ยังไม่พ้นเขาเฆี่ยนตี เราเป็นคนเที่ยวขอทานเขากินนี้ดีกว่าเป็นแม่ทัพปราบศัตรูแผ่นดิน คนหนึ่งห้ามว่าอย่าพูดถึงความเรื่องนี้ชีนไคว่ไจเสียงให้คนไปเที่ยวป่าวประกาศห้ามปรามกวดขันนัก ไม่ให้พูดถึงชื่องักฮุยซึ่งเป็นที่บูเชียงก๋ง ถ้าใครพูดขึ้นก็จะจับเอาตัวไปทำโทษเฆี่ยนใส่คุกเสีย เตียเปาได้ฟังความดังนั้นก็ผลักประตูศาลเจ้าเข้าไป คนขอทานเห็นก็ตกใจลุกขึ้นจะวิ่งหนี เตียเปาว่าอย่าตกใจเลยเราเป็นคนใช้ของบูเชียงก๋ง มาเที่ยวสืบข่าวว่าจะเป็นประการใด เจ้าทั้งสองรู้ความอย่างไรจงเล่าให้เราฟังเถิด คนขอทานทั้งสองก็นิ่งเสียไม่อาจบอก เตียเปาจับข้อมือเข้าไว้แล้วตะคอกขู่ว่าถ้าไม่บอกเราจะตีให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ คน ขอทานตกใจกลัวพูดว่าท่านอย่าทำข้าพเจ้าเลยปล่อยมือเสียเถิดจะเล่าให้ฟัง เตียเปาก็ปล่อยมือให้คนขอทาน ให้เพื่อนกันไปยืนคอยดูผู้คนอยู่ที่ประตูคนหนึ่ง แล้วก็บอกความว่าบูเชียงก๋งเข้ามาถึงเมืองหลวง ชีนไคว่ให้เอาตัวไปจำไว้ที่คุก ให้ตุลาการชำระความกดขี่ทำด้วยอาญาต่าง ๆ จนเนื้อหนังปอกไปทั้งตัวแล้วชีนไคว่ทำหนังสือปลอมไปหางักฮุน เตียเหียน บุตรเชียงก๋งเข้ามา เอาไปจำขังไว้ที่คุกแห่งอื่น พ่อลูกก็ไม่พบกัน ความเรื่องนี้ห้ามปรามกวดขันนักไม่ให้ผู้ใดออกชื่องักฮุยหรือบูเชียงก๋ง ข้าพเจ้าทั้งสองกลัวนักจึงไม่อาจบอกท่าน เตียเปาได้ฟังน้ำตาไหลลงอาบหน้า ไม่อาจร้องไห้ดังด้วยกลัวคนทั้งปวงจะรู้ หยิบเงินที่ในไถ้ออกให้คนขอทานแล้วก็กลับมาที่พักอยู่ จึงซื้อกางเกงที่เก่า ๆ มาใล่แปลงตัวเป็นไพร่ไม่ให้คนรู้จัก ซื้อของกินห่อผ้าแล้วก็ตรงไปที่คุกบอกว่าข้าพเจ้าแต่ก่อนเป็นบ่าวบูเชียงก๋ง ตกเข้ามาอยู่เมืองหลวงช้านานแล้ว บูเชียงก๋งได้มีคุณไว้ บัดนี้เข้ามาติดโทษอยู่ในคุก ข้าพเจ้าจะขอเอาของเข้าไปให้เยี่ยมเยือนบูเชียงก๋ง ท่านจงได้เมตตาด้วยเถิด ผู้คุมพูดว่าเฮงเหลงกับลีติดเขาได้ให้เงินทองไว้ช่วยอุปถัมภ์บูเชียงก๋งมากแล้ว สั่งว่าถ้ามีผู้ใดเป็นพวกพ้องคนเดิมของบูเชียงก๋งจะเข้าไปเยี่ยมก็ให้เข้าไปเถิด แต่เจ้าจะเข้าไปเยี่ยมเยือนบูเชียงก๋งนั้นอย่อื้ออึงให้ผู้ใดรู้ ความผิดจะมาถึงเรา เตียเปาได้ฟังก็ยินดีเอาเงินให้บ้างเล็กน้อยแล้วก็เข้าไปในคุก เห็นบูเชียงก๋งนั่งพูดอยู่กับเงยอ๋วนนายผู้คุมใหญ่ก็ตรงเข้าไปคุกเข่าลงคำนับร้องไห้ ถามว่าทำไมท่านจึงต้องมาอยู่ดังนี้เล่า บูเชียงก๋งเห็นจึงถามว่าเจ้าไปรักษาเมืองอยู่แล้วนี่มาทำไม เตียเปาว่าข้าพเจ้าไม่อยากจะทำราชการเป็นขุนนาง พาบุตรภรรยากลับมาอยู่บ้านท่านแล้วไม่พบงักฮุน เตียเหียน นางลีสีฮูหยินบอกว่าท่านมีหนังสือไปให้หาเข้ามาด้วยเหตุผลอย่างไรก็ไม่รู้ นางลีสีฮูหยินจึงให้ข้าพเจ้าตามมาฟังข่าวดู ขอเชิญท่านออกไปด้วยกันเถิดจะมาอยู่ทำไมที่ในคุก บูเชียงก๋งว่าเตียเปาเอ๋ยเจ้าอยู่มากับเราก็ช้านานแล้วไม่รู้ใจเราบ้างเลยหรือ ถ้าจะได้ออกก็ต้องมีรับสั่งมาจึงจะออกไป ถ้าไม่มีรับสั่งแล้วก็จะสู้ตาย เจ้าอย่าคิดให้วุ่นวายไปเลยจะเสียชื่อเสียงของเราไป เจ้าเอาสิ่งใดมาเยี่ยมเยือนก็เอามาเถิด จงเร่งออกไปเสียโดยเร็ว เตียเปาก็ส่งสิ่งของให้ ครั้นจะอยู่ช้าก็กลัวบูเชียงก๋งจะขัดเคือง คำนับลาออกมาหาผู้คุมให้พาไปหางักฮุน เตียเหียนที่คุกโน้น ผู้คุมก็พาเตียเปาไปพบงักฮุน เตียเหียน แล้วเตียเปาถามงักฮุน เตียเหียนว่าท่านทั้งสองไม่คิดจะออกจากคุกแล้วหรือ งักฮุนเตียเหียนพูดว่าถ้าเป็นขุนนางก็ต้องซื่อตรงต่อแผ่นดิน ถ้าเป็นบุตรก็ต้องมีกตัญญูต่อบิดามารดา จะมาทำเอาตามอำเภอใจนั้นไม่ได้ บิดาเราไม่ออกได้เราก็ไม่ออกไปเหมือนกัน เตียเปาว่าข้าพเจ้าพูดผิดไปแล้ว เชิญท่านทั้งสองกินของที่ข้าพเจ้าเอามาเยี่ยมเยือนนี้เสียก่อนเถิด เตียเปาเห็นงักฮุน เตียเหียนต้องจำได้ความเวทนาก็คิดสงสารน้ำตาไหลอาบหน้า มีจิตใจแห้งเหี่ยวเศร้าหมอง ประดุจดังใบไม้และหญ้าอันถูกความร้อนด้วยแสงแดดและไอเพลิงจวนจะติดเป็นไฟขึ้น ก็ลากลับมาหาบูเชียงก๋ง บูเชียงก๋งเห็นเตียเปามาอีกจึงถามว่า ทำไมจึงยังไม่ไปบ้าน จงเร่งกลับไปเสียเถิดอย่าอยู่เลย เตียเปาว่า ข้าพเจ้ามีธุระอยู่สิ่งหนึ่งจะพูดสักคำ เดิมท่านได้ชุบเลี้ยงข้าพเจ้ามามีพระคุณเป็นอันมาก บัดนี้ท่านมาได้ความทุกข์เวทนาถึงสาหัส ข้าพเจ้าไม่ได้ติดตามปฏิบัติฉลองคุณท่านสู้แต่เฮงหวยก็ไม่ได้ แต่ก่อนท่านจะไปสู้ศึกสงครามครั้งใดอาวุธรอบข้าง เฮงหวยอยู่หลังม้า ข้าพเจ้าอยู่หน้าม้าสู้ข้าศึก มิได้กลัวแก่ความตาย เฮงหวยก็มาตายไปเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะขอตายตามเฮงหวยไปคอยให้ท่านใช้อยู่เมืองผี พอพูดสิ้นคำลง เตียเปาก็เอาศีรษะฟาดเข้ากับฝาคุกโดยกำลังแรงศีรษะแตกตายในทันใดนั้น บูเชียงก๋งเห็นเตียเปาตายก็ร้องไห้แล้วหัวเราะ เงยอ๋วนผู้คุมใหญ่เห็นบูเชียงก๋งมีอาการดังนั้นจึงถามว่าท่านร้องไห้แล้วหัวเราะด้วยเหตุประการใด บูเชียงก๋งว่าตัวข้าพเจ้านี้เดิมมีแต่ตงเฮาจัดสามอย่าง ตงนั้นคือซื่อตรงต่อแผ่นดิน เฮานั้นคือกตัญญูต่อบิดามารดา จัดนั้นคือภริยาสัตย์ซื่อต่อสามี การสามอย่างนี้มีบริบูรณ์พร้อมแล้ว ซึ่งเตียเปารู้จักคุณเอาชีวิตมาตายตอบแทนเรียกว่าหงี มีพร้อมทั้ง ตง เฮา จัด หงี สี่อย่างคือซื่อสัตย์กตัญญูรู้จักคุณ พูดดังนั้นแล้วบูเชียงก๋งก็ร้องไห้ ผู้คุมทั้งหลายซึ่งอยู่ในคุกก็พากันสงสารบูเชียงก๋ง น้ำตาไหลทุกตัวคน บูเชียงก๋งจึงพูดอ้อนวอนกับเงยอ๋วนนายผู้คุมใหญ่ว่า ท่านจงได้เมตตาเอ็นดูช่วยหาหีบมาใส่ศพเตียเปาไปฝังเสียเถิด เงยอ๋วนก็ให้คนใช้ไปบอกเฮงเหลง ลีติด จัดหีบมาใส่ศพเตียเปา ไปฝังไว้ที่เนินเปลือกหอยข้างทิศตะวันตก
๖๑
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจง คิดอยากจะไปเที่ยวเล่นจึงให้หาชีนไคว่เข้ามาเฝ้า แล้วตรัสว่าเราไม่สบายใจอยากจะใคร่ไปเที่ยวเล่นนอกวังแต่สองคนกับท่านจะได้หรือไม่ ชีนไคว่ทูลว่าถ้าพระองค์จะเสด็จไปเที่ยวเล่นให้สบายพระทัย ก็ต้องแปลงแต่งพระองค์ให้เหมือนกับราษฎรชาวบ้านอย่าให้คนทั้งหลายล่วงรู้จึงจะเสด็จไปได้ พระเจ้าซ้องเกาจงก็เห็นชอบเปลื้องเครื่องทรงสาหรับกษัตริย์ออก แล้วแต่งใส่เสื้อกางเกงเป็นราษฎร ชีนไคว่ก็แปลงตัวเป็นราษฎรตามเสด็จออกจากพระราชวังเที่ยวเล่นตามสบาย ครั้นเดินไปถึงวัดเลงงิมอำเห็นผู้คนยืนอยู่เป็นหมู่ พระเจ้าซ้องเกาจงกับชีนไคว่ก็เดินแวะเข้าไปดู เห็นกระดานป้ายเขียนยี่ห้อแขวนไว้ว่า เจียคัวะเทียรซินแสหมอดูอาจล่วงรู้การทั้งปวง ถ้าผู้ใดจะดูผู้นั้นต้องเขียนหนังสือให้ตัวหนึ่งเป็นที่เสี่ยงทาย แล้วก็ถามข้อความ ซินแสอาจทายไต้ทุกอย่าง พระเจ้าซ้องเกาจงมีพระทัยยินดีอยากจะให้ซินแสดูกับเขาบ้างก็ยืนคอยอยู่ที่นั้น พอเห็นคนเบาบางลง พระเจ้าซ้องเกาจงก็ตรงเข้าไปนั่งที่ม้า พูดว่าท่านซินแสช่วยดูให้เราสักที ซินแสเจียเจียะว่า
ท่านจะให้ดูจงเขียนหนังสือเสี่ยงทายมาให้อักษรหนึ่ง พระเจ้าซ้องเกาจงก็เขียนหนังสือตัวซุนส่งให้ซินแสดู ซินแสเห็นหนังสือตัวซุนก็พูดว่าดีนัก ตัวซุนนี้เป็นอักษรใหญ่ในปีเดือนและเทศกาลทั้งสิ้นเรียกว่า ซุนแฮชิวตัง ตัวท่านนี่เป็นใหญ่กว่าคนทั้งหลาย แล้วจะถามข้อความสิ่งใดอีกเล่า พระเจ้าซ้องเกาจงจึงถามว่า ตัวเราเกิดมาในชาตินี้จะดีร้ายประการใด ซินแสว่าดีนัก ๆ วาสนาและทรัพย์สินเงินทองนั้นไม่ต้องพูดรู้อยู่เต็มใจแล้ว แต่คนแซ่ชีนนั้นท่านอย่าคบเลย เป็นสำคัญนัก หนังสือตัวซุนนี้มีตัวชีนซ้อนอยู่บนศีรษะ ตัวท่านเปรียบเหมือนพระอาทิตย์มีสิ่งของมาปกปิดเสียไม่ให้แสงส่องสว่างไปได้จะทำให้ท่านยับเยินไปในอำนาจแซ่ชีน ท่านจงจำไว้อย่าลืมคำของข้าพเจ้าเลย พระเจ้าซ้องเกาจงก็เอาเงินค่าหมอดูให้ซินแส แล้วก็ลุกออกมาบอกให้ชีนไคว่เข้าไปดูบ้าง ชีนไคว่ได้ฟังซินแสดูทายพระเจ้าซ้องเกาจงดังนั้นก็มีความแค้นขัดใจนัก แต่ขัดรับสั่งไม่ได้ ก็เข้าไปให้ซินแสดู เขียนหนังสือเสี่ยงทายลงตัวหนึ่งเรียกว่าอักษรฮิว ซินแสหมอดูเห็นตัวอักษรแล้วถามว่าจะให้ดูด้วยเหตุสิ่งใด ชีนไคว่ว่าอยากจะใคร่รู้ในชาตินี้จะดีหรือร้าย เจียเจียะซินแสว่าอักษรฮิวตัวนี้ทายว่ามีภูเขาใหญ่เป็นที่พึ่ง การงานทุกสิ่งก็สำเร็จเด็ดขาด จะทำอย่างไรก็สมความปรารถนา ครั้นต่อลงมาอักษรในตัวฮิวนี้มีอยู่สองตัวเรียกว่าชีน ทายว่าเหมือนงูพิษติดตัวอยู่คู่หนึ่งจะคอยทำร้ายล้างผลาญไปจนตาย แต่กระดูกก็ไม่มีเหลืออยู่ในแผ่นดินป่นปี้ไปทั้งสิ้น ซึ่งตัวท่านในขณะนี้ดีนัก ต่อไปจะไม่ดี การอันใดท่านจงคิดกลับประพฤติเสียใหม่เถิด ชีนไคว่ได้ฟังก็เอาเงินให้หมอดูแล้วออกมาพาพระเจ้าซ้องเกาจงกลับไป คนเหล่านั้นที่ยืนดูเจียเจียะหมอดูทายก็จำได้ว่าพระเจ้าซ้องเกาจงกับชีนไคว่ ครั้นเสด็จกลับไปแล้วจึงพูดกับเจียเจียะซินแสว่า ซึ่งท่านชี้แจงข้อความทายคนทั้งสองนั้นคงจะเกิดความใหญ่ ท่านที่ทายครั้งก่อนนั้นคือพระเจ้าแผ่นดิน ที่ทายครั้งหลังนั้นคือชีนไคว่ไจเสี่ยง ชีนไคว่คงจะผูกใจโกรธคิดทำร้ายท่าน จงหลบหนีไปเสียโดยเร็วเถิด เจียเจียะหมอดูได้ฟังก็ตกใจเก็บรวบรวมสิ่งของออกจากวัดหนีไป
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเกาจงกับชีนไคว่เที่ยวเล่นตามสบายแล้วก็กลับเข้าพระราชวัง ชีนไคว่กลับมาบ้านคิดโกรธเจียเจียะหมอดูยิ่งนัก สั่งให้ทหารคนใช้ของตัวไปเที่ยวตามจับเอาตัวมาให้ได้ ทหารไปถึงวัดเลงงิมอำก็ไม่พบ เที่ยวติดตามสืบหาอยู่หลายวันไม่ได้ความว่าไปแห่งใด ก็พากันกลับมาแจ้งความแก่ชีนไคว่ ครั้นอยู่มาถึงวันเดือนยี่แรมสืบสี่ค่ำเป็นวันตรุษจีน ชีนไคว่กับนางเฮงสีภรรยานั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกันที่หอใน เวลากลางคืนคนใช้เอาหนังสือไปส่งให้ชีนไคว่ฉบับหนึ่ง ชีนไคว่รับมาเปิดผนึกออกอ่านดูก็รู้ว่าหนังสือของฉีเหลงคนใช้สนิทของตัวฝากมา ใจความว่าคนเป็นอันมากมาคบคิดกันทำหนังสือ ให้เล่าหยุนเที่ยวแจกราษฎรชาวบ้านทั้งหลายให้รู้ทั่วกันว่าซึ่งความเรื่องบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนนั้นไม่จริง ตุลาการกดขี่เฆี่ยนตีกระทำด้วยอาญาต่าง ๆ ถึงสาหัสไม่เป็นยุติธรรม ราษฎรทั้งปวงพร้อมกันจะเข้ามาร้องทุกข์ต่อพระเจ้าซ้องเกาจงในพระราชวัง ชีนไคว่แจ้งความก็คิดวิตกนัก นางเฮงสีถามว่าท่านดูหนังสือแล้วทำหน้าเศร้าไม่สบายด้วยเหตุอันใด ชีนไคว่ก็เล่าความในหนังสือให้นางเฮงสีฟังแล้วว่า ถ้าบูเชียงก๋งออกได้ การที่เราสัญญาคิดไว้กับกิมงึดตุดนั้นจะมิเป็นเท็จไปหรือ ในเวลานั้นเป็นฤดูหนาว ชีนไคว่นั่งกินโต๊ะอยู่กับนางเฮงสีต้องผิงไฟถ่าน นางเฮงสีเอาตะเกียบคีบถ่านไฟมาเขียนหนังสือเจ็ดตัวลงที่โต๊ะใจความว่า จับเสือมัดไว้นั้นง่าย เมื่อจะแก้เสือปล่อยไปนั้นยาก ชีนไคว่เห็นหนังสือก็พูดชมภรรยาว่าเจ้านี้มีสติปัญญาว่องไวเฉลียวฉลาดนัก จงลบเสียเถิดเรารู้แล้ว พอคนใช้เอาส้มของเมกคิหูเข้ามาให้ ชีนไคว่ก็รับเอามาว่าส้มนี้ดีกินดับพิษสุราได้ ก็หยิบเอาส้มนั้นจะปอกกิน นางเฮงสีว่าท่านอย่าเพิ่งปอกส้มกินก่อน ส้มใบนี้คือเพชฌฆาตจะฆ่าบูเชียงก๋ง ชีนไคว่ว่าส้มฆ่าคนได้หรือ นางเฮงสีว่าจงเอาส้มมาควักเนื้อออกเสีย เขียนหนังสือใส่ในส้มให้คนใช้เอาไปให้ เมกคิหู หลออูจิบ คิดฆ่าบูเชียงก๋งเสียที่ฮองโปเตงให้สำเร็จในเวลาค่ำวันนี้ ชีนไคว่ได้ฟังก็เขียนหนังสือใส่ในส้ม แล้วก็มอบให้ฉีเหลงคนใช้สนิทเอากลับไปให้เมกคิหู เมกคิหูรับส้มมาก็จำได้ว่าของตัวเอาไปให้ชีนไคว่ นึกสงสัยก็ผ่าส้มออกดูเห็นหนังสือ คลี่อ่านมีความว่าให้คิดฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนเสียในเวลาค่ำวันนี้ให้จงได้ ละไว้จะเสียที เมกคิหูแจ้งความแล้วก็จัดการที่จะฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคน
ฝ่ายเงยอ๋วนนายผู้คุมใหญ่ วันนั้นเป็นวันตรุษจีน เงยอ๋วนจัดโต๊ะไปให้งักฮุนเตียเหียนกินโต๊ะที่คุกหนึ่ง จัดโต๊ะและสุราให้บูเชียงก๋งกับตัวเงยอ๋วนกินที่คุกหนึ่งด้วยกัน เมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น บูเชียงก๋งพูดกับเงยอ๋วนว่าวันนี้เป็นวันสิ้นปีแล้ว พรุ่งนี้จะขึ้นปีใหม่ อายุเราจะล่วงไปถึงปีใหม่ได้ดอกกระมัง พอได้ยินเสียงทหารอื้ออึงข้างนอก เงยอ๋วนก็ลุกออกไปดูเห็นฝนตก จึงกลับเข้ามาบอกกับบูเชียงก๋งว่าฝนตกเวลาค่ำวันนี้ โบราณว่าปีหน้าผลไม้ข้าวปลาอาหารจะบริบูรณ์ บูเชียงก๋งได้ฟังก็ทอดใจใหญ่พูดว่า ท่านไม่รู้ความของข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง เมื่อข้าพเจ้าจะเข้ามาเมืองหลวง เตายวดผู้วิเศษที่เขากิมซัวได้ทักทายว่าข้าพเจ้าเคราะห์ร้ายนักชวนให้บวชอยู่ด้วยกัน ข้าพเจ้าไม่ยอมจึงได้เข้ามาต้องอาญาอยู่ดังนี้ เตายวดทำคำโคลงมาให้ไว้สำหรับตัวแปดคำ ฝนตกลงในค่ำวันนี้ก็สมกับคำโคลง เห็นชีวิตข้าพเจ้าจะสิ้นเสียในเวลาค่ำวันนี้แล้ว เงยอ๋วนถามว่าคำโคลงว่าอย่างไร บูเชียงก๋งบอกว่าข้างต้นสี่คำนั้นว่าเดือนจะสิ้นปีเป็นเดือนขาด วันสิ้นเดือนกลางคืนเทพยดาจะร้องไห้ ในตัวหนังสือประจบรวมความว่าชีนไคว่จะคิดอุบายฆ่าในวันนี้ โคลงท่อนปลายอีกสี่คำนั้นข้าพเจ้าดูไม่ออก ซึ่งฝนตกนี้ก็สมด้วยคำโคลงข้าพเจ้าจึงรู้แน่ว่าจะตาย ท่านขอกระดาษมาให้สักแผ่นหนึ่ง ข้าพเจ้าจะเขียนหนังสือไปให้ทหารที่ค่ายจูเซียนติ้น เงยอ๋วนก็เอากระดาษกับพู่กันมาส่งให้ บูเชียงก๋งเขียนหนังสือแล้วมอบให้เงยอ๋วน สั่งกำชับว่า ถ้าข้าพเจ้าตายแล้ว ท่านจงเอาหนังสือนี้ไปให้งูเกา ซีฉวนที่ค่ายจูเซียนติ้น อย่าให้ทหารทั้งปางคิดแก้แค้น พระเจ้าซ้องเกาจงจะไม่สบายพระทัย ชื่อเสียงของข้าพเจ้าจะเสียไป ท่านจงช่วยสงเคราะห์ด้วยเถิด เงยอ๋วนรับเอาหนังสือมาแล้วจึงพูดว่า ถ้าแม้นท่านพ้นโทษออกไปได้ก็แล้วไป ถ้าท่านตายในโทษ ข้าพเจ้าก็ไม่ทำราชการ จะอพยพพาบุตรภรรยาหนีกลับไปอยู่บ้านเดิม เอาหนังสือของท่านไปให้งูเกาซีฉวนจงได้ ท่านอย่าวิตกเลย พูดแล้วก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน
ฝ่ายเมกคิหู หลออูจิบ ครั้นจัดการเตรียมไว้พร้อมแล้ว ก็ให้คนใช้ไปบอกเงยอ๋วนว่ามีรับสั่งให้เอาตัวบูเชียงก๋งไปฆ่าเสียในคำวันนี้ คนใช้มาถึงคุกก็เรียกเงยอ๋วนออกมาบอกข้างนอก เงยอ๋วนได้ฟังก็ตกใจ ไม่รู้ที่จะคิดประการใด เดินกลับเข้าไปในคุกหน้าตาเศร้าโศก บูเชียงก๋งเห็นเงยอ๋วนหน้าไม่สบายจึงถามว่าผู้ใดมาเรียกท่านออกไป เหตุผลอย่างไรหน้าตาจึงเศร้าโศก เงยอ๋วนบอกว่ามีรับสั่งมา แล้วไม่อาจบอกต่อไปได้ บูเชียงก๋งว่ามีรับสั่งมาให้ฆ่าข้าพเจ้าเวลานี้หรือ เงยอ๋วนก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปเป็นอันมากว่า ข้าพเจ้าทำท่านไม่ได้แล้ว บูเชียงก๋งว่ามีรับสั่งมาก็ต้องทำ จะมาคิดอาลัยสงสารกันอยู่ทำไม ข้าพเจ้าตายแล้วกลัวแต่งักฮุนกับเตียเหียนจะคิดร้ายวุ่นวายไป ท่านจงไปเอาตัวงักฮุน เตียเหียนมาเถิด ข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง เงยอ๋วนก็ไปเอาตัวงักฮุน เตียเหียนมา บูเชียงก๋งพูดกับงักฮุน เตียเหียนว่า บัดนี้มีรับสั่งมาเจ้าทั้งสองจงมัดมือเสียออกไปคอยรับสั่ง งักฮุนว่าจะออกไปฟังรับสั่งจะต้องมัดมือทำไม บูเชียงก๋งว่าเป็นคนโทษมัดมือเสียจึงจะได้ บูเชียงก๋งก็เอาเชือกเข้ามัดมืองักฮุน เตียเหียนไว้แน่นแล้ว ก็ให้ผู้คุมมัดมือของตัวเข้าให้แน่นด้วย ถามผู้คุมว่ามีรับสั่งมาอยู่ที่ไหน ผู้คุมบอกว่าผู้ถือรับสั่งมาอยู่ที่ฮองโปเตง บูเชียงก๋งได้ฟังก็พูดว่าเตายวดผู้วิเศษให้คำโคลงไว้ว่าฮองโป เราคิดสำคัญว่าฮองโปคือแม่น้ำและคลื่นลม มาเป็นฮองโปเตงในพระราชวัง คือชีวิตเราทั้งสามจะตายในเวลานี้แน่แล้ว งักฮุน เตียเหียนได้ฟังจึงว่าเราทำราชการอาสาแผ่นดินมีความชอบเป็นอันมากจะมายอมตายโดยดีดังนี้ทำไม ช่วยกันตีหักออกไปนอกเมืองคิดอ่านการรักษาชีวิตไว้จะมิดีหรือ บูเชียงก๋งได้ฟังก็ร้องตวาดว่าเจ้าพูดดังนี้ธรรมดาบุคคลถึงที่ตายแล้ว ถึงจะหนีเร้นร้องขอช่วยแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายก็ไม่พ้น ก็ธรรมดาคนซึ่งต้องตายด้วยความโกรธ และความแค้นเคืองโทมมัสมีเป็นธรรมดามากกว่านัก คนซึ่งจะตายด้วยความสุจริตระงับโทโสและทิฐิมานะโทมนัสน้อยใจ ให้จิตปราศจากความเศร้าหมองทั้งปวงนั้นมีน้อยตัวนัก ตัวเรานี้มีฝีมือแกล้วกล้าไม่แพ้แก่คนทั้งหลายเลย ก็การจะมาแพ้แก่ความเวทนาและการชีวิตร่างกายนั้นไม่ยอมแพ้ คงจะผู้ตายด้วยควา สุจริตอันปราศจากความเศร้าหมองทั้งปวงให้ขาวผ่องบริสุทธิ์ในเวลาค่ำวันนี้ งักฮุน เตียเหียนได้ฟังคำบิดาว่าก็ก้มหน้านิ่งอยู่มิได้ตอบประการใด ผู้คุมก็พาบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองเข้าไปในพระราชวังถึงที่ฮองโปเตง เมกคิหู หลออูจิบ ก็ให้ทหารเอาเชือกมาผูกคอบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองคนเข้าแล้วก็ขันชักให้เชือกตึงรัดคอบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองคนตายในทันใดนั้น อากาศก็บังเกิดลมพายุพัดเสียงครั่นครื้นเยือกเย็น หลออูจิบ เมกคิหูเห็นบูเชียงก๋งตายสนิทแล้วก็พากันกลับไปบ้าน ให้แต่เงยอ๋วนผู้คุมใหญ่รักษาศพอยู่ เงยอ๋วนเห็นพวกชีนไคว่กลับไปสิ้นแล้ว ก็เอาผ้าห่อศพบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองหามขึ้นไปบนกำแพง เอาเชือกผูกหย่อนลงไปทั้งสามศพแล้ว เงยอ๋วนกับพวกของตัวก็โหนเชือกออกมาจากกำแพงวัง หามเอาศพทั้งสามไปบ้านเฮงเหลงลีติด บอกความกับเฮงเหลงลีติดทุกประการ เฮงเหลงลีติดก็ร้องไห้เศร้าโศก ไปซื้อโลงเขามาแต่ในเวลากลางคืน ใส่ศพทั้งสามไปฝังไว้ที่เนินเปลือกหอยข้างทิศเหนือด้วยกันทั้งสามศพ แล้วเฮงเหลงลีติด เงยอ๋วนก็กลับไปบ้านรวบรวมเก็บทรัพย์สิ่งของอพยพบุตรภรรยาครอบครัวออกจากเมืองหนีไปแต่ในเวลากลางคืนวันนั้น
ฝ่าย เมกคิหู หลออูจิบ ครั้นเวลาเช้าก็ไปแจ้งความกับชีนไคว่ตามซึ่งได้ฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองตาย ชีนไคว่ได้ฟังก็มีความยินดี จึงถามว่าเมื่อบูเชียงก๋งจะตายนั้นพูดอย่างไรบ้าง เมกคิหู หลออูจิบบอกว่า บูเชียงก๋งพูดว่าสมคำเตายวดที่เขากิมซัวทายไว้ทุกประการ ขอท่านจงได้ให้ไปเอาตัวเตายวดมาฆ่าเสีย ที่บ้านบูเชียงก๋งนั้นยังมีบุตรชายอยู่อีกหลายคน เราฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองตายครั้งนี้เหมือนกับล้มต้นไม้ใหญ่ต้องขุดรากเสียจงสิ้นเชื้ออย่าให้งอกขึ้นอีกจะได้ความลำบาก ชีนไคว่ได้ฟังก็เห็นชอบจึงพูดว่าท่านทั้งสองนี้มีสติปัญญาควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่เราจะกราบทูลให้ทรงตั้งมียศใหญ่ยิ่งขึ้นไปกว่านี้อีก เมกคิหู หลออูจิบได้ฟังก็ดีใจคำนับลากลับไปบ้าน ชีนไคว่จึงทำหนังสือรับสั่งพระเจ้าซ้องเกาจง ให้ปังตง ปังเฮา ถือไปเอาตัวบุตรภรรยาครอบครัวบ่าวไพร่ของบูเชียงก๋งที่ตำบลทึงอิมกุ้ยมาให้สิ้น ปังตง ปังเฮาก็คำนับลาคุมทหารถือหนังสือรับสั่งไป ชีนไคว่สั่งให้ฮอลิบไปเอาตัวเตายวดที่เขากิมซัวมาอย่าให้หนีไปได้ ฮอลิบคำนับลากลับมาบ้านบอกความกับมารดา มารดาว่าชีนไคว่เขาเป็นนายใช้ก็ต้องไป แต่ใจของเจ้าตรึกตรองให้ดี มารับราชการอยู่ในขุนนางกังฉินดังนี้ ความตายความฉิบหายใกล้ชิดตัวนัก ครั้นเวลารุ่งเช้า ฮอลิบก็ลามารดาออกเดินจากเมืองนิ่มอันไปหลายวัน ถึงเขากิมซัวเห็นผู้คนมาไหว้พระในวัดนั้นเป็นอันมาก เตายวดขึ้นนั่งเทศนาคนเหล่านั้นนั่งฟังอยู่พร้อมกัน ฮอลิบก็เข้าไปนั่งฟังเทศน์อยู่ที่นั้น ครั้นเตายวดเทศน์จบแล้วก็อ่านคำโคลงใจความว่า ปีนี้อายุเราได้สามสิบเก้าปีแล้ว ถ้อยความสิ่งใดก็มีอยู่ทุกวัน เพราะด้วยพูดจาให้อื้ออึงไปคนทั้งหลายจึงได้รู้ ฮอลิบมาจับข้างทิศตะวันออกเราก็จะหนีไปข้างทิศตะวันตก ถ้าวิชาความรู้เราไม่ดีเขาก็คงจับไปได้ อ่านคำโคลงแล้วก็นิ่งหลับตาภาวนาตายไป ศิษย์ทั้งหลายเห็นก็พากันร้องไห้ ฮอลิบได้ฟังคำโคลงก็แจ้งว่าเตายวดล่วงรู้การทั้งหลาย ครั้นเห็นตายก็ตกใจจึงพูดว่า ชีนไคว่ให้เรามาเชิญท่าน ท่านก็ตายเสียดังนี้ หรือมีความรู้อุบายสิ่งใด ศิษย์เหล่านั้นจึงว่าท่านอาจารย์ของเรานี้ตายจริงไม่มีอุบายสิ่งใดดอก ฮอลิบว่าชีนไคว่ใช้ให้มาเชิญท่านอาจารย์ก็ตายเสีย ชีนไคว่คงไม่เชื่อท่านจงไปด้วยคนหนึ่งชีนไควจึงจะเชื่อ ถ้าไม่ไปก็จงเอาท่านอาจารย์ไปเผาเสียจึงจะได้ ศิษย์ทั้งหลายก็ช่วยกันเอาอาจารย์เตายวดใส่หีบเอาไปเผา พอจุดไฟเผาศพนั้นลั่นดังสนั่นเตายวดอาจารย์นั้นก็ขึ้นไปลอยอยู่บนอากาศ มีเมฆหมอกสลับสีรับรองเตายวดอยู่ ฮอลิบกับศิษย์ทั้งหลายก็แหงนดู เตายวดร้องบอกกับฮอลิบว่าเราจะไปแล้ว เจ้าจงกลับไปบ้าน การสิ่งใดที่ไม่ดีอย่าได้ทำเลย ร้องบอกแล้วก็ลอยหายไปข้างทิศตะวันตก ฮอลิบกับศิษย์เหล่านั้นก็กลับมา ฮอลิบบอกกับศิษย์เหล่านั้นว่า เมื่อเขาจะเอาบูเชียงก๋งไปฆ่า บูเชียงก๋งพูดว่า สมดังคำท่านอาจารย์จึงได้มาตายดังนี้ ชีนไคว่แจ้งความก็ให้เรามาเชิญท่านอาจารย์ไปจะคิดกำจัดเสีย ศิษย์ทั้งหลายได้แจ้งความว่า ชีนไคว่จะคิดร้ายท่านอาจารย์จึงพูดกับฮอลิบว่าท่านอาจารย์สั่งไม่ให้ท่านทำการที่ไม่ดี ท่านนี้มาบวชเสียเถิด ออลิบว่ามารดาเราแก่แล้วบวชไม่ได้ ถ้ามารดาเราหาชีวิตไม่แล้วเราจึงจะมาบวชเสีย พูดแล้วฮอลิบก็ลากลับมาเมืองนิ่มอัน แจ้งความให้ชีนไคว่ฟังทุกประการ
ฝ่ายนางลีสีฮูหยินภรรยาบูเชียงก๋งนั่งสนทนากับบุตรของตัวและบุตรภรรยาของเตียเปาว่า ตั้งแต่บูเชียงก๋งกับงักฮุน เตียเหียนเข้าไปเมืองนิ่มอันก็ไม่ได้ข่าวคราวเลย เมื่อคืนนี้เราก็ฝันเห็นว่าบูเชียงก๋งกลับมา มือถือนกอวนเอียตัวหนึ่ง จะดีร้ายประการใดก็ไม่รู้ นางงักปันเสียเจียะบุตรสาวบูเชียงก๋งจึงบอกมารดาว่า เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าฝันเห็นงักฮุน เตียเหียนพี่ทั้งสองกลับมา มือถือไม้กระดานเล็กมาคนละอัน นางลีสีฮูหยินได้ฟังก็ให้งักอันคนใช้ไปหาหญิงคนทรงมาเข้าเจ้า นางลีสีฮูหยินกับนางงักปันเสียเจียะบุตรสาวก็เล่าความฝันให้ฟังทุกประการ แล้วถามเจ้าว่าจะดีร้ายประการใด เจ้าว่าฝันเห็นว่าบูเชียงก๋งสามีท่านกลับมามือถือนกตัวหนึ่งทายว่านกตัวเดียวไม่มีคู่ผัวเมียจะจากกัน ซึ่งบุตรสาวฝันเห็นว่างักฮุน เตียเหียนกลับมา ถือกระดานเล็กคนละอันในหนังสือจีนเรียกว่าฮิว คนทั้งสองตายเสียแล้ว พอแก้ฝันดังนั้นเจ้าก็ออกจากทรง นางลีสีฮูหยินกับบุตรชายบุตรสาวได้ฟังก็ร้องไห้สงสัยอยู่ในใจ คิดจะใคร่ไปถามเจ้านายที่ศักดิ์สิทธิ์ดูให้รู้ชัดว่าจะเป็นประการใด งักหลุยจึงพูดว่ามารดาอย่าเพิ่งวิตก ข้าพเจ้าจะเข้าไปเมืองหลวงสืบข่าวดูให้รู้ความ นางลีสีฮูหยินว่าแต่เตียเปาเข้าไปสืบข่าวก็ยังไม่เห็นมา เจ้าจะไปอีกนั้นไม่ได้ จะต้องคอยฟังข่าวคราวดูต่อไปอีกก่อน นางลีสีฮูหยินกับบุตรทั้งหลายนั่งปรึกษากันอยู่
๖๒
ฝ่ายจิวซำอุย พาบุตรภรรยาครอบครัวหนีมาแล้ว จิวซำอุยก็บวชเป็นหลวงจีนเที่ยวไปตามสบาย ครั้นแจ้งความว่าชีนไคว่ให้ เมกคิหู หลออูจิบ เป็นตุลาการคิดอุบายต่าง ๆ ฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนตายเสียกลางคืนวันตรุษจีนแล้ว จิวซำอุยก็มีความอาลัยร้องไห้ถึงบูเชียงก๋งเป็นอันมาก ด้วยบูเชียงก๋งซื่อตรงต่อแผ่นดิน ขุนนางกังฉินกำจัดเสียดังนี้ไม่ควรเลย บัดนี้ชีนไคว่คิดกำจัดบุตรภรรยาบูเชียงก๋งเสียให้สิ้น จำเราจะไปแจ้งความให้บุตรภรรยาบูเชียงก๋งรู้ จิวซำอุยก็ตรงมายังตำบลทึงอิมกุ้ย ถามว่าบ้านบูเชียงก๋งอยู่ที่ไหนก็มีผู้บอกให้ จิวซำอุยก็ตรงไปบ้านบูเชียงก๋ง ถามถึงนางลีสีฮูหยิน คนใช้ก็เข้าไปแจ้งกับนางลีสีฮูหยินว่าหลวงจีนมาถามหาท่าน นางลีสีฮูหยินก็ให้งักหลุยบุตรออกไปเชิญหลวงจีนเข้ามา แล้วหลวงจีนจิวซำอุยจึงถามงักหลุยว่าท่านนี้ชื่อไรเป็นบุตรของผู้ใด งักหลุยบอกว่าข้าพเจ้าเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง ซึ่งตัวท่านชื่อไรมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใด จิวซำอุยว่าเราไม่ใช่คนอื่นดอก ชื่อจิวซำอุย เป็นขุนนางตุลาการใหญ่ในเมืองนิ่มอัน ชีนไคว่ให้ข้าพเจ้าชำระกดขี่บิดาท่านให้รับเป็นสัตย์ตามความเท็จ ข้าพเจ้าไม่ชำระหนีมาบวชเสีย บัดนี้ชีนไคว่ให้เมกคิหู กับหลออูจิบเป็นตุลาการชำระกดขี่บิดาท่านด้วยอาญาต่าง ๆ บิดาท่านก็ไม่รับ แล้วได้ยินข่าวว่าเตียเปาเป็นขุนนางที่จงเปียไปตายเสียที่คุกแล้ว ครั้นถึงวันตรุษจีนแรมสิบสี่ค่ำกลางคืนบิดาของท่านกับพี่ชายทั้งสองเขาก็เอาไปฆ่าตายเสียที่ฮองโปเตงในคืนวันนั้น นางลีสีฮูหยินกับบุตรทั้งหลายและบุตรภรรยาของเตียเปาได้ฟังจิวซำอุยเล่านั้นก็พากันร้องไห้เศร้าโศกอื้ออึงไป จิวซำอุยจึงพูดว่า ท่านอย่าร้องไห้เลย ข้าพเจ้ามาบอกความให้ทราบก็เพราะรักใคร่บูเชียงก๋งสามีท่าน บัดนี้ชีนไคว่ใช้คนถือรับสั่งมาจับตัวท่านกับบุตรไปไม่ให้เหลืออยู่เป็นพืชพันธุ์ ท่านอย่านอนใจเร่งหลีกหนีไปเสียเถิด ข้าพเจ้าจะลาไป นางลีสีฮูหยินได้ฟังก็ตกใจ พากันมาคุกเข่าลงคำนับจิวซำอุย ว่าบุญคุณของท่านหนักหนา อุตส่าห์มาบอกให้รู้ความ จิวซำอุยก็รับคำนับพูดว่า ท่านจงจัดให้บุตรชายหลบหลีกไปเสียโดยเร็วสักคนหนึ่งเถิด จะได้สืบเชื้อวงศ์ต่อไป เซ่นไหว้บิดามารดาตามธรรมเนียม พูดแล้วจิวซำอุยหลวงจีนก็ลาไป นางลีสีฮูหยินก็ให้บุตรสะใภ้ไปเอาบัญชีที่เขากู้เงินทองนั้นมาเผาไฟเสียแล้วจึงบอกกับพวกทหารที่สาบานเป็นพี่น้องกับบูเชียงก๋ง และบุตรภรรยาของทหารอยู่ด้วยกันเป็นอันมากว่า บัดนี้บูเชียงก๋งก็ตายเสียแล้ว ข้าหลวงก็จะมาเอาตัวเรากับบุตรไป ท่านทั้งหลายจงพาบุตรภรรยาครอบครัวกลับไปบ้านเสียเถิด ถ้าอยู่ที่นี้ก็จะพากันได้ความลำบาก บุตรชายบุตรสาวบุตรสะใภ้กับทหารและคนใช้ได้ฟังก็พากันร้องไห้ไม่คิดที่จะกลับไปบ้าน จะติดตามนางลีสีฮูหยินไปเมืองหลวงทั้งสิ้น งักอัน งักเสง งักเตง งักเปา สี่คนนี้เป็นคนใช้สอยมาแต่ก่อน จึงพูดว่าข้าพเจ้าทั้งสี่จะขอตามท่านไปกว่าจะตายด้วยกัน ขอท่านจงจัดให้บุตรชายหลบหลีกไปเสียโดยเร็วเถิด นางลีสีฮูหยินจึงถามว่าจะให้บุตรเราไปอาศัยอยู่ที่ไหนดี
งักอันว่าบูเชียงก๋งมีเพื่อนฝูงถมไป ท่านจงเขียนหนังสือให้ไปใบหนึ่งก็คงมีที่พักอาศัย นางลีสีฮูหยินได้ฟังก็เรียกงักหลุยมาบอกว่า เจ้าจงอุตส่าห์ทนลำบากหนีไปเถิด งักหลุยว่ามารดาให้น้องไปเถิดข้าพเจ้าจะตามมารดาไป งักอันว่าท่านมารดาให้ไปไม่ควรจะขัดขืน ถ้ากระนั้นก็เหมือนไม่กตัญญูต่อบิดามารดา พูดแล้วก็บอกนางลีสีฮูหยินว่า ขอเชิญท่านเขียนหนังสือเถิด ข้าพเจ้าจะจัดเงินทองเสบียงอาหารไว้ นางลีสีฮูหยินก็เขียนหนังสือมาส่งให้งักหลุย แล้วว่าเจ้าเอาหนังสือนี้ไปให้จงเล่าซิวที่เมืองเล่งแฮ จงเล่าซิวกับบิดาเจ้าก็รักใคร่กันคงอุปถัมภ์เจ้าต่อไป อย่าได้วิตกถึงมารดาเลยจงเอาตัวรอดเถิด งักหลุยได้ฟังก็จนใจ ครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ รับหนังสือที่มารดาคำนับลาพี่น้องแล้ว งักอันก็เอาเงินทองเสบียงอาหารส่งให้งักหลุยกับของออกจากบ้านไป นางลีสีฮูหยินก็ปลดปล่อยให้บ่าวไพร่และคนใช้ไปตามใจ ที่รักใคร่บูเชียงก๋งกับนางลีสีฮูหยินก็ไปอยู่ด้วยนางลีสีฮูหยินเป็นอันมาก
ฝ่ายนางไซเง็กภรรยางูเกามีบุตรคนหนึ่งชื่องูทอง รูปร่างโตใหญ่ ผมเหลืองหน้าดำ อายุได้สิบห้ามีฝีมือเข้มแข็งอยู่กับนางไซเง็กมารดาที่ด่านโง่วทองก๊วน คนที่ตำบลนั้นเรียกงูทองว่ากิมหมอไหส่วย ครั้น ณ วันเดือนสามขึ้นสิบค่ำเป็นวันแซยิดของกิมจัดขุนนางนายทหารที่จงเปีย นางไซเง็กกับงูทองบุตรก็มาคำนับกันตามธรรมเนียมจีน กิมจัดก็จัดโต๊ะมาเลี้ยงนางไซเง็กกับงูทอง สามคนนั่งกินโต๊ะอยู่ด้วยกัน กิมจัดจึงพูดว่างูทองหลานเราฝีมือเข้มแข็ง เมื่อบูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวงมอบตราแม่ทัพกับธงอาญาสิทธิ์ให้งูเกาบิดาเจ้าว่ากล่าว เจ้าจงไปที่ค่ายเยี่ยมบิดาเจ้า จะได้เข้าช่วยทำราชการเป็นขุนนางต่อไป แต่เมื่อวันก่อนนี้เราได้ยินข่าวเขาเล่าลือมาว่า บูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวง ชีนไคว่คิดอุบายแอบรับสั่งทำโทษบูเชียงก๋งกับงักฮุน เตียเหียนตายเสียเมื่อเดือนยี่แรมสิบสี่ค่ำวันตรุษจีนเวลากลางคืนนั้นแล้ว การอันนี้จะจริงเท็จประการใดก็ยังไม่รู้ เราได้ให้คนไปสืบข่าวยังหากลับมาไม่ นางไซเง็กได้ฟังก็ตกใจว่าถ้าการจริงดังนั้น โทษก็คงจะมาถึงบุตรภรรยาของบูเชียงก๋งทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจะให้งูทองไปเมืองเชียงจิวรับบุตรชายบูเชียงก๋งมาทำนุบำรุงไว้สักคนหนึ่ง นานไปภายหน้าจะได้สืบตระกูลต่อไป ท่านจะเห็นประการใด กิมจัดว่าเจ้าพูดนี้ถูกต้องแล้ว เราคิดว่าจะรอฟังคนที่ไปสืบข่าวกลับมาให้รู้ความแน่ก่อน จึงจะงูทองไป นางไซเง็กว่าทางเมืองเซียงจิวกับที่ด่านไกลถึงเก้าร้อยลี้เศษ ถ้าการจริงก็คงจะรับสั่งให้จับบุตรภรรยาบูเชียงก๋งไปเสียก่อน ที่ไหนงูทองจะไปทัน งูทองจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าคิดจะลาท่านตาไปตำบลทึงอิมกุ้ยในเวลาค่ำวันนี้ ถ้ามีเหตุการณ์จริงดังเขาว่า ข้าพเจ้าจะรับบุตรบูเชียงก๋งมาคนหนึ่งให้ได้ กิมจัดกับนางไซเง็กก็ยอมอนุญาตให้งูทองไป งูทองมาจัดเงินทองบ่าวไพร่พอไปซื้อเสบียงอาหารกิน แล้วก็แต่งตัวถือกระบองเป็นอาวุธสำหรับมือขึ้นม้าออกจากด่านโง่วทองก๊วนไปแต่ในเวลากลางคืน ครั้นถึงตำบลทึงอิมกุ้ยบ้านบูเชียงก๋ง งูทองตรงเข้าไปบ้าน เห็นนางลีสีฮูหยินกับบุตรทั้งหลายพากันนั่งร้องไห้ งูทองก็คุกเข่าลงคำนับนางลีสีฮูหยินแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่องูทองเป็นบุตรงูเกา มารดาใช้ให้ข้าพเจ้ามาฟังข่าวที่เขาลือจะจริงเท็จประการใด นางลีสีฮูหยินจึงร้องไห้บอกว่าบูเชียงก๋งกับงักฮุน เตียเหียนนั้น ชีนไคว่เขาฆ่าตายเสียแล้ว ยังแต่เรากับบุตรเขาก็จะมาเอาตัวไป งูทองว่าบุตรท่านคนใหญ่ตายเสียแล้ว บุตรท่านคนที่สองก็ยังอยู่ มารดาข้าพเจ้าให้มารับไปอยู่ด้วยกัน ถ้าช้าไปมีรับสั่งมาถึงแล้วก็จะพากันลำบาก นางลีสีฮูหยินบอกว่างักหลุยบุตรที่สองของเรานั้นไปหาจงเล่าซิว ณ เมืองเล่งแฮแต่เวลาเช้าแล้ว งูทองว่าไม่ควรจะไปหาจงเล่าซิวเลย หนทางก็ไกลไว้ใจไม่ได้ ให้ไปอยู่กับข้าพเจ้าที่ด่านโงวทองก๊วนก็จะดีกว่า ข้าพเจ้าจะลาท่านตามงักหลุยไปเดี๋ยวนี้ก็คงจะทัน ถ้าพบแล้วก็จะชวนไปด่านโง่วทองก๊วน ไม่กลับมาทางนี้อีก แต่งักหลุยนั้นไปทางไหน พวกคนใช้ของนางลีสีฮูหยินบอกว่าไปทางตะวันออก งูทองก็คำนับลาออกมาขึ้นม้ารีบตามงักหลุยไปโดยเร็ว
ฝ่ายปังตง ปังเฮา ข้าหลวงคุมทหารถือหนังสือชีนไคว่ปลอมรับสั่งมาถึงตำบลทึงอิมกุ้ย ก็ให้ทหารเข้าล้อมบ้านบูเชียงก๋งไว้ งักอันคนใช้ของนางลีสีฮูหยินเห็นก็ตกใจ เข้าไปแจ้งความว่าข้าหลวงล้อมบ้านไว้แน่นหนาแล้ว นางลีสีฮูหยินได้แจ้งก็จะออกมารับหนังสือรับสั่ง
ฝ่ายเตียเองบุตรเตียเปา มีอายุได้สิบสี่ปีรูปร่างสูงใหญ่เข็มแข็งเรี่ยวแรงใจกล้าหาญ คนในตำบลนั้นเรียกชื่อว่าอวยปันเสียปา เตียเอง เห็นทหารข้าหลวงมาล้อมบ้านก็ตรงเข้าไปคำนับบอกนางลีสีฮูหยินว่า ท่านอย่าเพิ่งออกไปรับเขาก่อน ข้าพเจ้าจะไปถามดูให้ได้ความ เตียเองก็วิ่งออกมาที่ประตู เห็นทหารพวกข้าหลวงจะหักพังประตูเข้ามา จึงร้องตวาดออกไปด้วยเสียงอันดังว่า พวกท่านเหล่านี้มาแต่ข้างไหนจึงทำการเหลือเกินนัก ปังตง ปังเฮาตอบว่ามีรับสั่งมาให้เอาตัวบุตรภรรยาบูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวง ท่านนี้เป็นอะไรจึงได้มากีดขวางกางกั้นไว้ เตียเองบอกว่าบิดาเราชื่อเตียเปาเป็นทหารหน้าม้าของบูเชียงก๋ง ตัวเราชื่อเตียเอง ท่านอย่าถือว่ามามากสามสี่ร้อยคนเท่านี้ ถึงจะมากสักสามสี่พัน ข่มเหงกันดังนี้แล้วเราก็ไม่ฟังท่าน ถ้าถือรับสั่งมาบอกกันแต่โดยดีไม่ได้หรือ ท่านจงจัดเกวียนไว้เถิด นายเราก็คงจะไปตามรับสั่ง ถ้าขืนจะบุกรุกพังบ้านเข้ามาดังนี้แล้ว ตัวท่านกับทหารก็คงจะตายลงที่นี้ ปังตง ปังเฮาได้ฟังเตียเองพูดแข็งแรงดังนั้น ก็ห้ามพวกทหารให้สงบไว้ นางลีสีฮูหยินเห็นเตียเองทุ่มเถียงกับพวกข้าหลวงก็ตกใจ กลัวจะเกิดความใหญ่ขึ้นอีก ก็ออกมาคุกเข่าลงคำนับข้าหลวงแล้วเชิญไปในบ้าน ปังตงจึงอ่านหนังสือรับสั่งให้นางลีสีฮูหยินฟังว่า พระเจ้าซ้องเกาจงมีรับสั่งใช้ให้ปังตง ปังเฮา เป็นข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาเอาตัวบุตรภรรยาบูเชียงก๋งกับผู้คนบ่าวไพร่เข้าไปเมืองหลวงทั้งสิ้น นางลีสีฮูหยินได้ฟังหนังสือรับสั่งแล้วก็จัดรวบรวมทรัพย์สิ่งของบุตรชายหญิงผู้คนบ่าวไพร่มารวมไว้พร้อมกันประมาณสามร้อยคนเศษ ปังตง ปังเฮาก็จัดเตรียมเกวียนให้นางลีสีฮูหยินกับบุตรขึ้นนั่งพร้อมกันแล้ว พูดกับนางลีสีฮูหยินว่า ตัวท่านกับบุตรมีกตัญญูต่อบูเชียงก๋งผู้สามี ข้าพเจ้าไม่จำจองแล้ว ท่านจงไปด้วยกันโดยดีเถิด บ้านเรือนของนางลีสีฮูหยินนั้นมอบให้กรมการรักษาไว้ ปังตง ปังเฮาก็คุมเกวียนออกจากตำบลทึงอิมกุ้ยตรงไปทางเมืองนิ่มอัน ราษฎรชาวบ้านเหล่านั้นเห็นข้าหลวงมาเอาตัวบุตรภรรยาบูเชียงก๋งไปก็พากันร้องไห้สงสารอื้ออึงทุกบ้านทุกเรือนเรียดทางมา
ฝ่ายงักหลุยเดินทางไปได้สองวันถึงตำบลซิดโป้วติ้นก็อ่อนล้าแวะเข้าไปซื้อกินที่โรงเตี๊ยม ครั้นกินอิ่มแล้วก็หยิบถุงเงินออกมาวางลงพูดกับเจ้าของร้านว่า ราคาของกินของท่านเท่าไรก็จงหยิบเอาเงินในถุงนี้เถิด งักหลุยนั้นไม่เคยออกไปเที่ยวข้างไหน ไม่เข้าใจในการซื้อขาย เจ้าของโรงเตี๊ยมเห็นงักหลุยเอาถุงเงินมาวางไว้ดูท่วงทีกิริยางักหลุยเป็นลูกผู้ดี ก็หยิบเอาเงินในถุงไว้เป็นราคาของกินพอสมควรแล้วส่งถุงเงินคืนให้งักหลุย
ฝ่ายฮันคิเหลงเป็นเศรษฐีมั่งมีเงินอยู่ในแขวงบ้านนั้นเดินมาเห็นงักหลุยนั่งซื้อของกินอยู่ที่ร้าน เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาคมสันท่วงทีเป็นลูกผู้ดีก็คิดสงสาร กลัวว่าผู้ร้ายเห็นว่ามีเงินทองติดตัวมาจะตามไปแย่งชิงเอาแล้วก็จะฆ่าเสีย ฮันคิเหลงจึงแวะเข้าไปที่โรงเตี๊ยมถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน ท่วงทีคมสันเราเห็นน่ารักก็อยากจะใคร่เชิญไปสนทนากันเล่นที่บ้าน งักหลุยเห็นชายผู้นั้นหน้าแดงเหมือนแสงไฟรูปร่างสูงใหญ่เขี้ยวยาวหนวดบางท่วงทีนุ่งห่มก็สะอาด จึงพูดว่าข้าพเจ้ามีธุระจะด่วนไป ซึ่งท่านมีความเมตตาข้าพเจ้านั้นขอบใจนักหนาแล้ว เจ้าของโรงเตี๊ยมจึงบอกกับงักหลุยว่า ท่านคนนี้มั่งมีเงินทองใจคอก็โอบอ้อมอารี ชาวบ้านตำบลนี้นับถือมาก เชิญท่านไปสักหน่อยเถิดอย่าขัดขืนเลย งักหลุยก็ยอมไป ฮันคิเหลงพางักหลุยมาถึงบ้านจัดที่ให้นั่งเป็นอันดี แล้วถามว่าท่านมาแต่ข้างไหนแซ่ไรชื่อใดจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ งักหลุยได้ฟังจึงคิดว่า ซึ่งเศรษฐีมาถามชื่อและแซ่เราดังนี้ ครั้นจะบอกตามจริงก็ไม่แจ้งว่าจะดีหรือร้าย จึงแกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียชื่อเหลงอยู่ตำบลบ้านทึงอิมกุย จะไปหาพี่น้องที่เมืองเล่งแฮ ฮันคิเหลงจึงว่าตัวข้าพเจ้าชื่อฮันคิเหลง เห็นท่านเดินทางมามีเงินทองมากก็วิตกกลัวโจรจะทำร้ายแก่ท่าน จึงได้เชิญท่านมาพูดจาบอกให้รู้ความ ท่านอยู่ที่ตำบลทิมอึงกุ้ยรู้เรื่องความบูเชียงก๋งบ้างหรือไม่ งักหลุยได้ฟังถามถึงบิดาก็แกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นคนยากจนเที่ยวทำมาหากิน ไม่ทราบว่าเรื่องความบูเชียงก๋งจะร้ายดีประการใด ท่านมีธุระอะไรหรือจึงถามบูเชียงก๋ง ฮันคิเหลงว่าเดิมบิดาข้าพเจ้าเป็นทหารของจงเล่าซิว บิดาข้าพเจ้ามีความผิดจงเล่าซิวจะฆ่าเสีย บูเชียงก๋งได้อ้อนวอนขอไว้จึงได้รอดชีวิต เมื่อบิดาข้าพเจ้าจะตายนั้นสั่งไว้ว่า บูเชียงก๋งมีคุณมากให้เขียนชื่อบูเชียงก๋งไว้เซ่นบูชา ครั้นบิดาตายแล้วข้าพเจ้าก็ได้เซ่นไหว้บูเชียงก๋งฉลองคุณมาทุกวันมิได้ขาด ที่บูชาบูเชียงก๋งอยู่ที่นั้นท่านจงไปดูเถิด งักหลุยได้ฟังพูดถึงบูเชียงก๋งบิดา น้ำตาก็ไหลอาบหน้าลงมา ฮันคิเหลงเห็นก็สงสัย พูดว่าท่านนี้ทีจะเป็นพวกพ้องของบูเชียงก๋งดอกกระมังจงบอกตามจริงเถิด งักหลุยว่า ข้าพเจ้าจะขอดูที่บูชาให้เห็นก่อนจึงจะแจ้งความแก่ท่าน ฮันคิเหลงก็พางักหลุยเข้าไปดูที่บูชา งักหลุยเห็นชื่อบิดาเขาเขียนไว้เซ่นไหว้ก็คุกเข่าลงคำนับ ก้มหน้าร้องไห้แล้วพูดว่า ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย ตัวข้าพเจ้าเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋งชื่องักหลุย แล้วก็เล่าความซึ่งบูเชียงก๋งผู้บิดาและงักฮุนเตียเหียนผู้พี่ที่ตายในพระราชวังเพราะความคิดชีนไคว่ บัดนี้มีรับสั่งมาให้จับมารดากับญาติพี่น้องของข้าพเจ้าไปให้สิ้น มารดาสั่งให้ข้าพเจ้าหนีไปอยู่ด้วยจงเล่าซิวที่เมืองเล่งแฮ ข้าพเจ้าจึงได้เดินมาทางนี้ ฮันคิเหลงได้ฟังก็คิดสงสารเวทนางักหลุยยิ่งนัก พูดว่าบิดาของท่านมีคุณแก่บิดาข้าพเจ้าเป็นอันมาก ยังไม่ได้ฉลองคุณ วันนี้ท่านมาถึงบ้านข้าพเจ้าแล้ว จงอยู่ด้วยกันก่อนเถิด อย่าเพิ่งไปหาจงเล่าซิวที่เมืองเล่งแฮเลย คอยฟังข่าวคราวมารดากับญาติพี่น้องของท่านให้รู้ความเสียก่อนว่าจะดีร้ายเป็นประการใด ภายหลังจึงค่อยคิดการต่อไป งักหลุยจึงว่าข้าพเจ้าเป็นคนมีทุกข์จะมากวนท่านให้ได้ความลำบากนั้นไม่ควร ฮันคิเหลงว่าข้อนั้นไม่เป็นไร ท่านกับเรามาสาบานเป็นพี่น้องเสียจะยอมหรือไม่ งักหลุยว่าถ้าท่านเมตตาจริงแล้วข้าพเจ้าก็ยอม ฮันคิเหลงกับงักหลุยก็ชวนกันเข้าไปหน้าโต๊ะบูชาชื่อบูเชียงก๋ง คุกเข่าลงคำนับทั้งสองคนแล้วทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องกัน ฮันคิเหลงก็ให้คนใช้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยงงักหลุยจัดที่ให้อยู่กินหลับนอนเป็นสุขสบาย คอยฟังข่าวมารดาและพี่น้องอยู่ที่ตำบลซิดโป้วติ้นทุกวันทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายงูทองตามงักหลุยมาสามวันก็ไม่พบ ครั้นถึงตำบลซิดโป้วติ้นเห็นมีโรงเตี๊ยม งูทองแสบท้องก็แวะเข้าไปซื้อของกิน เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดกับข้าวของกินมาตั้งให้ที่โต๊ะตามเคยที่คนมาซื้อกินแต่ก่อน งูทองเข้านั่งกินประเดี๋ยวใจของที่โต๊ะก็หมดสิ้นเรียกเติมอีก เจ้าของร้านหามาเติมสักเท่าไรก็ไม่พอ จึงนึกว่าคนนี้กินจุเกินประมาณ หรือจะเป็นฝีปิศาจปลอมมาดอกกระมัง ก็นิ่งเฉยเสียหาเอาของมาเติมให้อีกไม่ งูทองเห็นเจ้าของไม่เต็มใจก็เดินออกมาจากโรงเตี๊ยม เจ้าของร้านก็กั้นไว้ว่าท่านกินของแล้วเงินค่าสิ่งของยังไม่ได้ให้ จะไปไหนจงเอาเงินมาคิดราคาของให้เสียก่อนจึงจะให้ไป งูทองว่าเรามาตามพี่น้องเป็นการด่วนไม่ได้เอาเงินมา ท่านจงจดบัญชีไว้เถิด แล้วเราจึงจะเอาเงินมาใช้ให้ เจ้าของร้านว่าเรากับท่านไม่รู้จักตำบลหนแห่งว่าอยู่ที่ไหน จดบัญชีไว้จะไปทวงเอาแก่ใคร จงเอามาให้เสียเดี๋ยวนี้ งูทองว่าไม่มีจะเอาที่ไหนมาให้ เจ้าของร้านโกรธเข้าทุบตีเอางูทอง งูทองก็หัวเราะพูดว่า เราเดินมาเหนื่อยท่านช่วยทุบให้หายเมื่อยก็ดีอยู่ เจ้าของร้านได้ฟังก็โกรธแค้นนัก เรียกลูกจ้างมาช่วยทุบตีงูทองจนเจ็บมือ งูทองว่าทุบตีเสียเร็ว ๆ ให้แล้วเถิดเราจะรีบไป
ฝ่ายฮันคิหองน้องฮันคิเหลง เดินเที่ยวเล่นกับบ่าวไพร่สิบสี่สิบห้าคนมาทางนั้น เจ้าของโรงเตี๊ยมเห็นฮันคิหองเดินมาก็ออกไปบอกความว่า มีชายผู้หนึ่งเข้ามาซื้อของกินแล้วจะลุกไปเสียข้าพเจ้าทวงเงินก็ไม่ให้ จึงได้พูดทุ่มเถียงกัน ขอท่านจงได้ช่วยชำระให้ข้าพเจ้าด้วย ฮันคิหองได้ฟังก็ตรงเข้าไปถามงูทองว่า เจ้าคนนี้มาแต่ไหน ซื้อของเขากินแล้วทำไมจึงไม่ให้เงินเขา จงเอาเงินมาให้เขาเสียโดยเร็ว งูทองว่าเราซื้อของกินที่ร้านต่างหาก มิใช่การของท่าน ฮันคิหองได้ฟังก็โกรธสั่งให้บ่าวไพร่เข้าทุบตีงูทอง งูทองเอามือผลักคนเหล่านั้นล้มลง ฮันคิหองเห็นก็ยิ่งโกรธมากขึ้นตรงเข้าไปจะตีงูทอง งูทองจับตัวฮันคิหองโยนออกไปกลางถนน ฮันคิหองได้ความอับอายแก่คนเหล่านั้นก็กลับไปเรียกพวกพ้องมาอีกจะจับตัวงูทองให้ได้ งูทองเห็นพวกเหล่านั้นกลับก็จะเดินทางต่อไป เจ้าของโรงเตี๊ยมคิดจะเข้าจับไว้ ก็สู้งูทองไม่ได้ไม่รู้ที่จะทำประการใดก็ต้องปล่อยให้ไป งูทองเดินพ้นโรงเตี๊ยมมาประมาณสามสิบโรง พอฮันคิหองไปเรียกบ่าวไพร่และทหารถือเครื่องมือไล่ตามมาทันก็เข้าล้อมงูทองไว้ แล้วให้ชาวตลาดเอาไม้และม้าขวางทางกั้นเสียอย่าให้หนีไปได้ งูทองเดินทางมาหลายวันเมื่อยล้าอาหารก็กินไม่อิ่ม ต้านทานพวกฮันคิหองไม่ได้เสียทีล้มลง ทหารและบ่าวไพร่ของฮันคิหองก็จับตัวได้เอาไปมัดไว้ที่เสาในบ้าน ฮันคิหองให้บ่าวเอาหวายมาเฆี่ยนงูทอง งูทองก็ร้องด้วยเสียงอันดังว่า พวกเจ้าเฆี่ยนเราไม่รู้เจ็บ เฆี่ยนเร็ว ๆ เข้าเถิด มัดไว้เช่นนี้ลำบากนัก ฮันคิหองก็โกรธให้บ่าวไพร่เฆี่ยนขนาบไป งูทองก็ไม่รู้จักเจ็บ ด้วยงูทองคนนี้มีดาวประจำตัวเทพยดารักษาถูกทุบตีจึงไม่เจ็บ
๖๓
ฝ่ายฮันคิเหลงกับงักหลุย นั่งพูดกันอยู่ที่บ้านได้ยินเสียงอื้ออึง งักหลุยถามฮันคิเหลงว่า คนอื้ออึงนั้นด้วยเหตุอันใด ฮันคิเหลงบอกว่า บ้านที่อึงนั้นไม่ใช่คนอื่นเป็นน้องของข้าพเจ้าชื่อฮันคิหอง คนนอกเรียกว่าเตียวหุยน้อย เดิมปู่ข้าพเจ้าเป็นพวกซ้องกั๋งมีฝีมือเข้มแข็ง เข้าทำราชการในเมืองหลวง ครั้นเกิดขุนนางกังฉินขึ้นมาก ปู่ข้าพเจ้าก็ไม่ทำราชการกลับมาอยู่บ้าน บิดาข้าพเจ้าเข้าไปเป็นขุนนางนายทหารของจงเล่าซิว บิดาข้าพเจ้าทำผิดโทษถึงตาย บิดาของน้องขอไว้จึงได้รอดชีวิตกลับมาบ้าน ซึ่งฮันคิหองน้องข้าพเจ้าคนนี้อยากแต่จะคบคนพาล จะว่ากล่าวสิ่งใดก็ไม่เชื่อจึงได้อื้ออึง พี่จะไปดูให้รู้ความ งักหลุยว่าถ้าพี่ไปดู น้องก็จะไปด้วย ฮันคิเหลง งักหลุยก็พากันมาที่บ้านฮันคิหอง ฮันคิหองเห็นฮันคิเหลงมาก็ออกไปต้อนรับคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะไปเชิญพี่มาช่วยชำระความสักหน่อยพอพี่มาก็ดีแล้ว คนที่มากับพี่นั้นชื่อไร ฮันคิเหลงบอกว่าคนนี้เป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง ชื่องักหลุย งูทองได้ฟังออกชื่องักหลุยก็ดีใจร้องเรียกว่า พี่งักหลุยมาแก้น้องด้วย น้องชื่องูทอง เป็นบุตรของงูเกา งักหลุยได้ฟังก็ถามว่าเจ้ามาทำไม งูทองเล่าความแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ ฮันคิเหลง ฮันคิหองได้ฟังงูทองแจ้งความก็แก้มัดออกโดยเร็ว เชิญให้นั่งพูดจากัน ฮันคิหองจึงพูดว่าไม่รู้จักจึงได้จับมาเฆี่ยนตีเป็นนักหนา ท่านอย่าถือโทษเลยขออภัยเสียเถิด งูทองว่าเฆี่ยนตีเท่านั้นไม่เป็นไรดอก พูดจาสนทนากันแล้วงูทองว่าข้าพเจ้ามาติดตามพี่งักหลุยที่บ้าน มารดาบอกว่าพี่มาแต่เช้าข้าพเจ้าจึงได้ตามมา บัดนี้ก็พบกันแล้วพี่อย่าต้องไปเมืองเล่งแฮเลย กลับไปด่วนโง่วทองก๊วนบ้านข้าพเจ้าด้วยกันเถิด ฮันคิเหลงได้ฟังงูทองชวนงักหลุยให้ไปด่านโง่วทองก๊วน จึงพูดว่าข้าพเจ้าได้ใช้คนไปสืบข่าว ณ เมืองนิ่มอันก็ยังไม่กลับมา ท่านจงคอยท่าอยู่ที่นี่ด้วยกันเถิด ถ้าได้ข่าวประการใดจึงช่วยกันคิดอ่านต่อไป งักหลุยกับทองก็อยู่ที่บ้านฮันคิเหลง
ฝ่ายจงฮวงเป็นที่จงเล่าซิวแทนบิดา ได้ข่าวเขาเล่าลือมาว่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนนั้นชีนไคว่คิดอุบายฆ่าตายเสียที่เมืองนิ่มอันแล้ว จงฮวงมีความเสียใจคิดวิตกยิ่งนัก จึงเรียกจงเหลียงผู้บุตรมาสั่งว่า เจ้าจงไปที่บ้านบูเชียงก๋งตำบลทึงอิมกุ้ย สืบดูข่าวคราวว่าจะดีร้ายประการใด จงเหลียงรับคำบิดาแล้วคำนับลามาจัดเงินทองบ้างเล็กน้อย ก็ออกจากเมืองเล่งแฮเดินทางมาหลายวันถึงตำบลทึงอิมกุ้ย ก็เที่ยวไถ่ถามแจ้งความเรื่องบูเชียงก๋งทุกประการแล้ว แต่งักหลุยนั้นจะไปไหนก็ไม่รู้ จงเหลียงก็เที่ยวตามหาสืบข่าวไปจนถึงตำบลซิดโป้วติ้นก็ไม่ได้ความ ครั้นจะตามต่อไปอีกเงินทองก็หมดไม่มีซื้อกิน จำจะต้องหยุดอยู่ที่ตำบลนี้ก่อน คิดแล้วก็เดินไปหาที่อาศัย พบศาลเจ้ากวนตี้เบี้ยว จงเหลียงก็เข้าไปพักอยู่ที่ศาลเจ้า แล้วก็เที่ยวชักชวนเด็กชาวบ้านที่รุ่นหนุ่มมาฝึกหัดเพลงอาวุธต่าง ๆ ได้หลายคน จงเหลียงเป็นซินแสสอนศิษย์อยู่ที่ศาลเจ้าหลายวัน ศิษย์นั้นก็มาฝึกหัดเพลงอาวุธต่าง ๆ มากขึ้นทุกเวลามิได้ขาด เฮียก๋งผู้รักษาศาลเจ้าเห็นซินแสมาฝึกหัดเพลงอาวุธให้ ผู้คนก็ไปมามาก เฮียก๋งคิดวิตกว่านานไปข้างหน้าจะเกิดความขึ้นก็จะพาเราได้ความลำบาก จะต้องไปบอกฮันคิเหลง ฮันคิหองเศรษฐีทั้งสองให้ทราบไว้จึงจะดี คิดแล้วเฮียก๋งก็มาบอกกับฮันคิเหลง ฮันคิหองว่ามีซินแสผู้หนึ่งมาสอนเพลงอาวุธต่าง ๆ อยู่ที่ศาลเจ้า ข้าพเจ้ากลัวจะเกิดความผิด ขอท่านทั้งสองช่วยห้ามปรามเสียด้วย ฮันคิเหลง ฮันคิหองจึงพูดว่าผู้ใดหนอช่างกล้าหาญ เราจะไปลองฝีมือทำให้ซินแสได้ความอายแก่ศิษย์เหล่านั้น พูดแล้วฮันคิเหลง ฮันคิหองก็ชวนงักหลุย งูทองไปกับเฮียก๋ง บ่าวไพร่ของฮันคิเหลง ฮันคิหองก็ติดตามไปเป็นหลายคน
ฝ่ายจงเหลียงซินแส ครั้นถึงเวลาศิษย์ทั้งหลายมาพร้อมกันก็สั่งสอนฝึกหัดเพลงอาวุธศิษย์เหล่านั้นอยู่ ครั้นฮันคิเหลง ฮันคิหอง กับงักหลุย งูทองไปถึงศาลเจ้าก็เข้าไปดู เห็นซินแสนั่งอยู่หน้าโต๊ะรูปร่างโตใหญ่ผมแดงหน้าดำล่ำสันแข็งแรงนัก ศิษย์เหล่านั้นเห็นฮันคิเหลง ฮันคิหองมาก็บอกซินแสว่า ท่านเศรษฐีสองคนนั้นฝีมือเข้มแข็งนัก ในตำบลนี้ไม่มีผู้ใดต้านทานได้ จงเหลียงซินแสจึงว่าตั้งแต่เรามาสอนพวกเจ้าอยู่ที่ศาลเจ้านี้ก็กว่าสิบห้าวันแล้ว ยังไม่เห็นผู้ใดที่มีฝีมือเข้มแข็งมาทดลองกันเลย ถ้าผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งไม่กลัวตายก็จงมาทดลองกันเถิด ฮันคิเหลงได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวท่านมาฝึกหัดศิษย์อยู่ที่นี้ จึงพากันมาจะให้สั่งสอนบ้าง งูทองจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะขอเข้าลองฝีมือกับซินแสคนนี้ ถ้าเสียทีข้าพเจ้าจะทุบตีซินแสให้แทบตาย งูทองก็เข้าลองฝีมือกับจงเหลียง จงเหลียงถามว่าจะเอากระบองหรือมือเปล่า งูทองว่าตามใจท่าน ผู้ใดมีแรงจับอีกผู้หนึ่งได้ก็ชนะ ทั้งสองก็เอามือเปล่าเข้าสู้ทดลองกัน งูทองทานกำลังจงเหลียงไม่ได้ งูทองล้มเป็นหลายหน จงเหลียงจึงพูดว่าท่านคนนี้ไม่มีแรง ผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งก็เข้ามาอีกเถิด งูทองสู้กำลังจงเหลียงซินแสไม่ได้ก็ถอยออกมา งักหลุยว่าข้าพเจ้าจะทดลองกับท่านเอง งักหลุยก็เข้าไปสู้กับซินแสได้ประมาณครึ่งวัน ต่างคนว่องไวหาแพ้ชนะกันไม่ งักหลุยก็รำเพลงที่บูเชียงก๋งบิดาสอนให้ จงเหลียงซินแสเห็นก็จำได้จึงถามว่าเพลงนี้ของบูเชียงก๋ง ใครฝึกหัดให้ท่าน ฮันคิเหลงได้ฟังซินแสถามงักหลุยดังนั้นจึงพูดว่า ท่านรู้ว่าเพลงท่านี้ของบูเชียงก๋งแล้วก็คงจะเป็นคนดีมีฝีมือ อย่าเพิ่งทดลองกันเลย เชิญท่านไปบ้านพูดจาสนทนาก่อนเถิด จงเหลียงซินแสว่าข้าพเจ้าก็อยากจะไปบ้านท่าน แต่มีการสอนศิษย์ ศิษย์เหล่านั้นจึงบอกกับซินแสจงเหลียงว่า เศรษฐีคนนี้ใจคอโอบอ้อมอารีดีนัก เชิญไปนั่งพูดเล่นที่บ้านท่านก่อนเถิด เวลาอื่นจึงค่อยสั่งสอนพวกข้าพเจ้า ศิษย์เหล่านั้นก็ลาซินแสกลับไป ฮันคิเหลง ฮันคิหอง งักหลุย งูทองก็พาซินแสไปบ้านจัดที่ให้นั่งที่สมควร แล้วต่างคนคำนับกัน งักหลุยจึงถามซินแสว่าท่านเห็นข้าพเจ้ารำเพลงของบูเชียงก๋งเหตุไฉนจึงรู้ ท่านอยู่บ้านเมืองไหนชื่อใดแซ่ไรจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ จงเหลียงว่าปู่ข้าพเจ้าชื่อจงเล่าซิว บิดาข้าพเจ้าชื่อจงฮวง ตัวข้าพเจ้าชื่อจงเหลียง ชอบพอรักใคร่กันกับบูเชียงก๋งถึงสามชั่วคนมาแล้ว ครั้นบิดาข้าพเจ้าได้ข่าวว่ามีรับสั่งให้หาบูเชียงก๋งเข้าไปเมืองหลวง ชีนไคว่คิดอุบายฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนเสีย จะเท็จจริงประการใดไม่ทราบก็มีความวิตกยิ่งนัก จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาสืบข่าวที่ตำบลทึงอิมกุ้ย ครันข้าพเจ้าไปถึงก็แจ้งความ จึงได้เที่ยวตามงักหลุยมา แล้วได้ข่าวอีกว่ารับสั่งเขียนรูปงักหลุยมาถึงหัวเมืองด่านทางทุกตำบลว่า ถ้าพบปะงักหลุยที่แห่งใดก็ให้จับตัวส่งเข้าไป ข้าพเจ้าได้แจ้งดังนั้นก็มีความวิตกยิ่งนักจึงได้ตามมาจนถึงตำบลนี้ พบท่านทั้งสี่ใจดีเชิญให้มานั่งพูดเล่น ท่านนี้มีฝีมือเข้มแข็งทดลองกันก็ยังไม่แพ้ชนะ ตัวท่านชื่อไร งักหลุยจึงถามว่าท่านเป็นบุตรจงฮวงหลานจงเล่าซิวหรือ ข้าพเจ้าจะไปเอาหนังสือมาให้ งักหลุยก็เดินไปหยิบเอาหนังสือ จงเหลียงจึงถามว่าท่านทั้งสามนี้ชื่อไร ฮันคิเหลงก็บอกชื่อให้ทั้งสามคนแล้ว บอกว่าคนที่ไปเอาหนังสือนั้นชื่องักหลุย จงเหลียงได้ฟังก็ดีใจ พองักหลุยเอาหนังสือมาส่งให้จงเหลียงรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความก็ยินดีจึงพูดว่า ข้าพเจ้าเที่ยวตามหานักหนาก็ไม่ได้ข่าวคราวเลย บัดนี้มาพบกันก็ดีแล้ว แต่บิดาข้าพเจ้ามีความวิตกนัก ขอเชิญท่านไปด้วยกันเถิด งูทองพูดว่าซึ่งจะไปถึงเมืองเล่งแฮหนทางก็ไกล เชิญพี่ทั้งสองไปด่านโง่วทองก๊วนบ้านข้าพเจ้าคอยฟังข่าวคราวก็จะรู้เร็ว ฮันคิเหลงว่าข้าพเจ้าให้คนไปสืบข่าวเมืองหลวงแล้ว จงคอยฟังอยู่ด้วยกันที่บ้านข้าพเจ้าก่อนเถิด ถ้าได้ความประการใดจะได้คิดการต่อไป จงเหลียง งักหลุย งูทองก็คอยฟังข่าวอยู่ที่บ้านฮันคิเหลงด้วยกันทั้งสามคน
ฝ่ายเงยอ๋วน ผู้คุมพาบุตรภรรยาครอบครัวหนีมาบ้านเดิมของตัวแล้ว ก็นำหนังสือของบูเชียงก๋งตรงไปถึงค่ายจูเซียนติ้น เอาหนังสือเข้าไปส่งให้งูเกาซีฉวน งูเกาซีฉวนรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่า บูเชียงก๋งกับงักฮุน เตียเหียนตายก็ร้องไห้โศกเศร้าเป็นอ้นมาก งูเกาแค้นชีนไคว่ยิ่งนัก ก็สั่งให้เอาเงยอ๋วนผู้ถือหนังสือมานั้นไปฆ่าเสีย เงยอ๋วนได้ฟังก็ตกใจ ซีฉวนจึงห้ามไว้ว่าเงยอ๋วนมีบุญคุณกับบูเชียงก๋งพี่เราเป็นอันมาก ไม่ใช่พวกชีนไคว่ งูเกาได้ฟังจึงว่าเราไม่รู้ขอโทษเสียเถิด พูดแล้วก็ถามเงยอ๋วนว่าชีนไคว่คิดอุบายประการใด จึงได้ฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตร สองคนได้ เงยอ๋วนก็เล่าตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ งูเกาซีฉวนกับนายทหารทั้งปวงก็พากันร้องไห้กลิ้งเกลือกไปทุกตัวคน ซีฉวนก็เอาเงินห้าร้อยตำลึงมาให้เงยอ๋วนตอบแทนบุญคุณ เงยอ๋วนรับเงินแล้วก็คำนับลากลับไปบ้าน งูเกาจึงปรึกษากับนายทหารทั้งปวงว่า บูเชียงก๋งมีหนังสือมาถึงพวกเราว่า ถ้าบูเชียงก๋งตายแล้วไม่ให้พวกเรายกกองทัพไปแก้แค้นกลัวชื่อเสียงจะเสีย ให้พวกเรากลับไปบ้านทำไร่ทำนากิน บัดนี้ชีนไคว่คิดอุบายกำจัดบูเชียงก๋งพี่เรากับงักฮุน เตียเหียนดังนี้ เรามีความแค้นยิ่งนัก จะยกกองทัพไปจับชีนไคว่ฆ่าเสียทดแทนที่มันทำกับพี่เรา ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด พี่น้องและนายทหารเห็นด้วยพร้อมกัน งูเกา ซีฉวนก็สั่งทหารจัดเครื่องขาวทั้งสิ้นเสร็จแล้วก็พากันใส่เสื้อกางเกงขาวธงก็ขาว งูเกาก็ยกกองทัพออกจากตำบลจูเซียนติ้นมา ราษฎรชาวบ้านแจ้งว่าบูเชียงก๋งตายก็พากันร้องไห้ทุกตัวคน แล้วก็จัดสิ่งของเสบียงอาหารมาให้งูเกาเป็นอันมาก ปรารถนาจะให้งูเกายกกองทัพเข้าไปแก้แค้นแทนบูเชียงก๋ง งูเการับของราษฎรทั้งหลายแล้วก็ยกกองทัพตรงไปเมืองนิ่มอัน ครั้นเดินกองทัพไปถึงแม่น้ำเอียจือกัง งูเกาก็ให้ทหารไปจัดหาเรือเล็กใหญ่มาพากันลงเรือข้ามไปถึงกลางน้ำ พอเกิดอัศจรรย์พวกนายทหารเห็นเป็นรูปบูเชียงก๋งอยู่กลาง งักฮุน เตียเหียนอยู่สองข้างซ้ายขวาลอยมาบนอากาศกับธงที่มีหนังสือสี่ตัวเรียกว่า จีนตงโปก๊ก ลอยอยู่ตรงหน้าบูเชียงก๋ง นายทหารทั้งปวงก็คุกเข่าคำนับอยู่ที่ในเรือแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปแก้แค้นชีนไคว่แทนท่าน รูปบูเชียงก๋งที่ลอยอยู่บนอากาศก็โบกมือเหมือนกับพูดว่าอย่าไป งูเกาจึงว่าพี่เราเป็นคนซื่อตรงโบกมือไม่ให้ไปก็ช่างเถิด เราจะไปแก้แค้นให้จงได้ ก็เร่งทหารแจวเรือไปแล้วพากันแลดูเห็นรูปบูเชียงก๋งยังอยู่หน้าตาเหมือนโกรธแค้น เอามือปัดไปปัดมาในแม่น้ำนั้นก็เกิดลมพายุพัดกล้าคลื่นใหญ่ เรือเล็กล่มเป็นหลายลำ อือฮวยเหลงจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้าจะพากันไปแก้แค้นชีนไคว่ท่านก็ไม่ให้ไป ซึ่งตัวข้าพเจ้านี้จะเอาชีวิตอยู่ไปทำไมจะตายตามท่านไปดีกว่า พูดแล้วอือฮวยเหลงก็เอากระบี่เชือดคอตาย ฮอง่วนเค่งเห็นดังนั้นจึงพูดว่า อือฮวยเหลงก็ตายตามท่านไปแล้ว ข้าพเจ้าก็จะตายตามท่านไปเหมือนกัน ว่าแล้วฮอง่วนเคงก็เอาลูกตุ้มที่ถือทุบศีรษะตัวเองแตกตาย งูเกาเห็นก็เสียใจจึงพูดว่า ไม่ให้ข้าพเจ้าไปแก้แค้นแล้วจะอยู่ไปทำไม ตายเสียให้รู้แล้วไป งูเกาก็โดดลงในแม่น้ำคลื่นซัดลอยไป ซีฉวนเห็นก็ร้องไห้แลไปดูเห็นรูปบูเชียงก๋งยังลอยอยู่บนอากาศ ก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่า ถ้าไม่ให้ไปแก้แค้นแล้วก็ขอให้คลื่นลมหยุดเถิด ข้าพเจ้าจะได้พากันกลับไปเสีย พอพูดดังนั้นคลื่นลมก็สงบเงียบลงทันที รูปบูเชียงก๋งที่ลอยอยู่นั้นก็หายไป ซีฉวนก็ให้กลับไปริมฝั่งตามเดิม แล้วพูดกับพี่น้องและนายทหารทั้งปวงว่า บูเชียงก๋งไม่ให้พวกพ้องเราไป ท่านทั้งหลายจงกลับไปบ้านเถิด ทหารเหล่านั้นก็จนใจพากันร้องไห้รักบูเชียงก๋งแล้วก็แยกย้ายกันกลับไปบ้านของตัว ซีฉวน เตียเฮียน เฮงกุ้ย เตียหุน เลียงเฮง จิวแช กิดแช เจ็ดคนกับทหารสามพันแปดร้อยนั้น มีความรักใคร่บูเชียงก๋งมากก็ไม่กลับไป ซีฉวนจึงพูดว่าทหารเหล่านั้นเขาพากันกลับไปบ้านแล้ว ท่านเหล่านี้ทำไมจึงไม่ไป ทหารทั้งปวงว่า พวกข้าพเจ้านี้คิดถึงบุญคุณบูเชียงก๋งจึงไม่กลับไป อยากจะใคร่ตอบแทนคุณท่าน ซึ่งคนกังฉินที่คิดทำร้ายกับบูเชียงก๋งนั้นก็คงจะเป็นอันตรายลงวันหนึ่ง ถ้าได้ทีพวกข้าพเจ้าจึงช่วยกันซ้ำเติมเอา แต่คราวนี้พวกข้าพเจ้าอยากจะใคร่ไปเซ่นไหว้ศพบูเชียงก๋งสักครั้งหนึ่ง แล้วท่านจะไปไหนพวกข้าพเจ้าจะติดตามท่านไปด้วย ซีฉวนได้ฟังจึงพูดว่า ครั้นจะชวนกันไปอยู่ที่จูเซียนติ้นก็กลัวชีนไคว่จะคิดร้าย เราไปอยู่ด้วยกันที่เขาไทฮังซัวก่อนแล้วจึงค่อยคิดอ่านต่อไป ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด ทหารเหล่านั้นก็เห็นชอบพร้อมกัน ซีฉวนกับพี่น้องเจ็ดคนนั้นก็พาพวกทหารตรงไปอยู่เขาไทฮังชัว ซ่องสุมเป็นโจรคอยตีปล้นเลี้ยงชีวิตอยู่เนือง ๆ ซีฉวนก็ให้คนใช้ไปสืบข่าวที่เมืองหลวงอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายงูเกาโดดลงในน้ำจะให้ตายก็ไม่ตาย คลื่นลมพัดซัดไปติดอยู่ริมฝั่ง งูเกาได้ฟังเสียงเหมือนคนมาร้องเรียกก็ลืมตาขึ้นดู เห็นเปาฮวงเล่าโจ๊ครูที่ได้สั่งสอนแต่เดิมมากับศิษย์คนหนึ่ง ศิษย์นั้นถือเสื้อกางเกงยืนอยู่ข้างหลัง ครั้นเห็นดังนั้นงูเกาก็ขึ้นจากน้ำโดยเร็วเข้าไปคุกเข่าคำนับลงตรงหน้า เปาฮวงเล่าโจ๊จึงพูดว่า งูเกาเจ้ายังไม่ถึงที่ตายนานไปจะมีวาสนา จงเอาเสื้อกางเกงไปผลัดเถิด งูเกาว่าบูเชียงก๋งนั้นกังฉินฆ่าเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะไปแก้แค้นตอบแทนก็ไม่ได้จึงจะตายเสีย เปาฮวงเล่าโจ๊ว่าบูเชียงก๋งกับชีนไคว่นั้นเขาเป็นเวรล้างผลาญกัน ซึ่งชีนไคว่นั้นก็ไม่ช้าแล้วคงจะเป็นอันตรายต่าง ๆ นานไปข้างหน้าเจ้าแผ่นดินก็คงรู้ว่าบูเชียงก๋งซื่อตรง จะแต่งตั้งจัดศาลไว้เซ่นไหว้ แล้วยังจะมาหาตัวท่านไปทำราชการอีก เจ้าอย่าวิตกเลย จงไปอยู่กับซีฉวนและพี่น้องเหล่านั้นที่เขาไทฮังซัวเถิด งูเกาได้ฟังก็คลายวิตกคำนับรับเสื้อกางเกงมาใส่ เปาฮวงเล่าโจ๊กับศิษย์นั้นก็หายไป งูเกาเดินไปถึงเขาไทฮังซัว เล่าความให้ซีฉวนกับพี่น้องเหล่านั้นฟังทุกประการแล้วก็อยู่ที่เขาไทฮังซัวด้วยกัน
ฝ่ายปังตง ปังเฮาคุมบุตรภรรยากับผู้คนของบูเชียงก๋งมาถึงเมืองนิ่มอันแล้วก็ไปแจ้งความกับชีนไคว่ ชีนไคว่ได้ฟังก็ดีใจใช้ให้คนไปตรวจนับบุตรภรรยาบูเชียงก๋งจะถ้วนหรือไม่ถ้วน คนใช้ไปตรวจดูแล้วกลับมาแจ้งกับชีนไคว่ว่าบุตรบูเชียงก๋งหายไปคนหนึ่งชื่องักหลุยบุตรที่สอง ชีนไคว่ได้ฟังก็โกรธจึงสั่งให้เอาบุตรภรรยากับคนของบูเชียงก๋งนั้นไปขังไว้ที่คุก แล้วชีนไคว่ก็ให้ช่างเขียนรูปงักหลุยกับหนังสือรับสั่ง แล้วให้คนใช้ถือไปถึงหัวเมืองและด่านทางทั้งปวง ว่าให้ผู้รักษาเมืองตรวจตราจับตัวงักหลุยส่งเข้ามาเมืองหลวงโดยเร็ว ผู้รักษาเมืองแจ้งก็ตรวจตรากันกวดขัน ชีนไคว่จึงคิดว่าจำเราจะฆ่าบุตรภรรยาของบูเชียงก๋งเสียก่อน ถ้าได้ตัวงักหลุยมาเมื่อไรจึงให้ฆ่าเสีย คิดแล้วทำหนังสือปลอมรับสั่งว่าให้เอาบุตรภรรยาบูเชียงก๋งไปฆ่าเสียให้สิ้น ทำหนังสือแล้วก็ให้ ปังตง ปังเฮา ถือรับสั่งไปฆ่าครอบครัวบูเชียงก๋ง ปังตง ปังเฮารับรับสั่งมาแล้วก็จัดการไว้เสร็จ
ฝ่ายฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยิน ได้แจ้งว่าชีนไคว่ทำหนังสือแอบอ้างรับสั่งไปให้หาบูเชียงก๋งเข้ามาเมืองหลวงจะคิดทำอันตรายแก่บูเชียงก๋ง จึงปรึกษากับนางเนียฮูหยินภรรยาว่า บูเชียงก๋งเป็นคนซื่อได้อาสาปราบยุคเข็ญในแผ่นดิน มีความชอบมาก เข้าไปเมืองหลวงครั้งนี้ตกอยู่ในอำนาจชีนไคว่ขุนนางกังฉิน เห็นจะคิดหาอุบายทำอันตรายแก่บูเชียงก๋งเสียเป็นแน่ จำเราจะพากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงทูลชี้แจงการงานให้ทรงทราบ อย่าให้พระเจ้าซ้องเกาจงลุ่มหลงไปด้วยถ้อยคำชีนไคว่ทูลยุยงลงโทษแก่ผู้มีความชอบ ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินก็จัดบ่าวไพร่ออกเดินเข้าไปเมืองหลวง ครั้นถึงก็แจ้งความว่า ชีนไคว่คิดฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนเสียแล้ว บัดนี้จะเอาบุตรภรรยาครอบครัวบูเชียงก๋งไปฆ่าเสียอีก ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินมีความแค้นเคืองยิ่งนักก็รีบเข้าไปเมืองหลวง พอพบปังตง ปังเฮาคุมเอาตัวบุตรภรรยาบูเชียงก๋งออกจากคุกจะไปฆ่าเสีย ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินก็เข้าสกัดห้ามไว้ว่าอย่าเพิ่งเอาไปฆ่าก่อน เราจะไปพูดกับชีนไคว่ นางเนียฮูหยินก็ให้ฮั่นซีตงผู้สามีกำกับปังตง ปังเฮารักษาครอบครัวของบูเชียงก๋งอยู่ที่นั่น ตัวนางเนียฮูหยินรีบไปบ้านชีนไคว่ นางเฮงสีฮูหยินภรรยาชีนไคว่เห็นนางเนียฮูหยินมาก็เชิญไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้ว นางเนียฮูหยินถามว่าท่านชีนไคว่สามีของเจ้าไปข้างไหนอยู่หรือไม่ นางเฮงสีฮูหยินเห็นหน้าตานางเนียฮูหยินมึนตึงขึ้งโกรธอยู่ จึงแกล้งบอกว่าชีนไคว่นั้นมีรับสั่งให้หาเข้าไปเฝ้า ท่านมีธุระสิ่งใดหรือจงบอกให้ทราบเถิด นางเนียฮูหยินว่าตัวบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนนั้นผิดอย่างไรจึงได้เอาไปฆ่าเสีย แล้วยังซ้ำจะเอาบุตรภรรยาญาติพี่น้องไปฆ่าเสียให้สิ้นทั้งโคตรนั้นด้วยโทษอะไร เรามาหาชีนไคว่อยากจะให้เข้าไปเฝ้าด้วยกัน นางเฮงสีฮูหยินว่าสามีข้าพเจ้าเข้าไปเฝ้าก็เพราะด้วยความเรื่องนี้ท่านจงคอยอยู่ก่อนเถิด นางเฮงสีฮูหยินก็กระซิบสั่งคนใช้ให้ไปบอกกับชีนไคว่ตามซึ่งได้พูดกับนางเนียฮูหยิน คนใช้เข้าไปในห้องหนังสือแจ้งความกับชีนไคว่แล้ว ชีนไคว่สั่งคนใช้ว่าเจ้าจงไปบอกปังตงปังเฮาว่าอย่าเพิ่งเอาตัวบุตรภรรยาบูเชียงก๋งไปฆ่า ให้เอากลับไปขังไว้ที่คุกก่อน คนใช้ก็คำนับลารีบไปบอกปังตง ปังเฮา ปังตง ปังเฮาแจ้งแล้วก็สั่งให้ผู้คุมพาครอบครัวบูเชียงก๋งกลับไปขังไว้ที่คุก ชีนไคว่นั้นแต่งตัวเหมือนเข้าไปเฝ้ากลับออกมาบ้านเห็นนางเนียฮูหยินก็ทำเป็นถามว่า ท่านมาหาข้าพเจ้านี้ด้วยธุระสิ่งใด นางเนียฮูหยินว่ามาด้วยเรื่องบูเชียงก๋ง ท่านฆ่าเสียทั้งสามคนพ่อลูกแล้ว ยังจะคิดฆ่าบุตรภรรยาญาติพี่น้องเสียให้สิ้นทั้งโคตรทีเดียวหรือ ข้าพเจ้าจะเชิญท่านให้เข้าไปเฝ้าด้วยกัน ชีนไคว่ว่าความเรื่องนี้ข้าพเจ้าก็เห็นว่ามีรับสั่งขัดเคืองเกินไป ได้เข้าไปทูลขอเป็นหลายครั้งก็ไม่โปรดให้ วันนี้ข้าพเจ้าไปทูลขออีกจึงโปรดไม่ให้ตายแต่ต้องเนรเทศให้ไปอยู่เมืองฮุนหนำ
นางเนียฮูหยินได้ฟังจึงพูดว่าถ้าโปรดไม่ให้ตายแล้วข้าพเจ้าก็จะลาท่านกลับไป นางเนียฮูหยินก็เดินออกจากบ้านชีนไคว่ไปหาฮั่นซีตง เล่าความซึ่งได้พูดกับชีนไคว่ให้ฟังทุกประการ แล้วก็พากันเข้าไปที่คุกเยี่ยมเยือนบุตรภรรยาบูเชียงก๋งร้องไห้สงสารกันเป็นอันมาก แล้วนางเนียฮูหยินบอกกับนางลีสีฮูหยินภรรยาบูเชียงก๋งว่าชีนไคว่เขาบอกว่ามีรับสั่งโปรดไม่ให้ตายแล้ว แต่ต้องเนรเทศไปอยู่เมืองฮุนหนำ เวลาพรุ่งนี้ฮั่นซีตงกับเราจะเข้าไปเฝ้าทูลขออย่าให้ต้องไปเมืองฮุนหนำ นางลีสีฮูหยินว่าซึ่งสามีกับบุตรข้าพเจ้าตายนั้นก็เป็นการสิ้นอายุของเขา ตัวข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงท่านจะไปทูลขอให้อยู่ในเมืองหลวงเห็นว่าใกล้ขุนนางกังฉินนัก คงจะคิดร้ายทำอันตรายต่อไป ถ้าได้ไปอยู่เสียเมืองฮุนหนำตามรับสั่ง เห็นว่าไกลพวกกังฉินพอจะรักษาตัวไปได้ท่านอย่าทูลคัดง้างไว้เลย แต่ข้าพเจ้าอยากจะใคร่ทุเลาอยู่สักเดือนหนึ่ง พอได้จัดการฝังศพสามีกับบุตรเสียก่อน แต่ศพนั้นไม่แจ้งว่าอยู่ที่ตำบลไหน นางเนียฮูหยินว่าถ้ากระนั้นก็ไม่ต้องกราบทูล ข้าพเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านกว่าจะทำการฝังศพแล้วจึงจะไป แต่ศพสามีกับบุตรท่านตายขณะนั้นเป็นวันตรุษจีน เวลากลางคืนไม่รู้ว่าศพฝังไว้ที่ไหน ถ้าจะให้รู้ท่านจงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ศาลเจ้าว่า ถ้าผู้ใดรู้จักที่ฝังศพบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองแล้วพาให้ไปพบได้สำคัญแน่จะให้เงินร้อยตำลึง นางลีสีฮูหยินได้ฟังก็เห็นชอบด้วย ฮั่นซีตงกับเนียฮูหยินก็รับเอาบุตรภรรยาญาติพี่น้องของบูเชียงก๋งกับครอบครัวเหล่านั้นไปไว้ด้วยกันที่บ้านของนางเนียฮูหยินที่อยู่ในเมืองนิ่มอัน นางเฮงสีฮูหยินจึงถามชีนไคว่ผู้สามีว่า ซึ่งท่านพูดกับนางเนียฮูหยินว่าจะเนรเทศบุตรภรรยาครอบครัวบูเชียงก๋งไปเมืองฮุนหนำนั้นจริงหรือ ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้าคนเหล่านี้ไม่ตายเสียแล้วก็คงจะคิดแก้แค้นทำแก่เราเป็นแน่ ท่านจะเห็นประการใด ชีนไคว่ว่านางเนียฮูหยินกับฮั่นซีตงผัวเมียสองคนนี้มีฝีมือเข้มแข็ง ถ้าเราไม่พูดผ่อนปรนดังนั้นแล้ว ก็คงจะทำอันตรายแก่ชีวิตเราทั้งสอง ที่ไหนจะพ้นฝีมือเขา ซึ่งบุตรภรรยาญาติพี่น้องของบูเชียงก๋งนั้นเจ้าอย่าวิตก เราจะคิดกำจัดเสียให้ได้ ด้วยทางจะเดินไปเมืองฮุนหนำนั้น ต้องผ่านไปหน้าเมืองของบุตรชาเลียงอ๋อง ชาเลียงอ๋องนั้นบูเชียงก๋งฆ่าตายเสียเมื่อครั้งสอบสวนฝีมือกัน เราจะมีหนังสือไปให้บุตรชาเลียงอ๋องฆ่าบุตรภรรยาญาติพี่น้องของบูเชียงก๋งแก้แค้นแทนบิดาก็คงจะตายสิ้น นางเฮงสีฮูหยินได้ฟังก็เห็นชอบด้วย
ฝ่ายนางเนียฮูหยินรับเอานางลีสีฮูหยินมาไว้ก็ชอบพอรักใคร่กันสนิท กระทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องกัน นางลีสีฮูหยินเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูบ้านและศาลเจ้าว่า ถ้าผู้ใดรู้เห็นว่าศพบูเชียงก๋งกับบุตรทั้งสองฝังที่ใด จงมาบอกจะให้เงินร้อยตำลึงเป็นบำเหน็จ
ฝ่ายเฮงเหลง ลีติดสองคน เห็นหนังสือปิดไว้ด้วยเรื่องศพบูเชียงก๋ง ครั้นจะไปบอกกับนางลีสีฮูหยินตามตรงก็กลัวพวกขุนนางกังฉินจะคิดร้าย ครั้นเวลาค่ำดึกประมาณสองยามเศษ เฮงเหลง ลีติดก็มาที่ประตูบ้านนางเนียฮูหยินเขียนหนังสือลงที่กระดาษปิดไว้นั้นว่า ถ้าอยากจะ ใคร่รู้ที่ฝังศพทั้งสามก็ให้ไปหาที่เนินเปลือกหอยจึงจะพบ เขียนแล้วก็พากันกลับไป ครั้นรุ่งขึ้นเจ้าบ่าวของนางเนียฮูหยินออกมาเห็นหนังสือผิดประหลาดอยู่ก็เลิกเอากระดาษหนังสือไปให้นางลีสีฮูหยินกับนางเนียฮูหยินดู นางทั้งสองแจ้งความแล้วก็ใช้ให้งักอันไปสืบถามดูว่า เนินเปลือกหอยอยู่ที่ไหน งักอันไปถามชาวบ้านได้ความแล้วก็กลับมาแจ้งแก่นางลีสีฮูหยินว่าเนินเปลือกหอยอยู่ข้างทิศตะวันตก นางลีสีฮูหยินกับนางเนียฮูหยินก็ชวนกันไปดูทางทิศตะวันตกเห็นเนินเปลือกหอยเป็นรอยที่ฝังศพ ก็ให้บ่าวไพร่ขุดลงไปดู พบศพหีบหนึ่งเห็นอักษรจารึกที่ฝาหีบว่าศพเตียเปา แล้วขุดต่อไปพบศพทั้งสามอยู่ริมเรียงกัน เห็นหนังสือที่ฝาหีบว่าศพบูเชียงก๋ง ศพงักฮุน ศพเตียเหียน เห็นแน่ถนัดแล้วก็พากันร้องไห้ จัดสิ่งของไปทำการเซ่นไหว้อยู่ที่เนินเปลือกหอยนั้น
ฝ่ายนางงักปันเสียเจียะบุตรสาวบูเชียงก๋ง ครั้นเซ่นไหว้ศพบิดากับพี่ชายเสร็จแล้ว จึงคิดว่าตัวเราเป็นหญิงผัวก็ยังไม่มี บิดาเราก็เป็นคนซื่อตรง ชีนไคว่ขุนนางกังฉินคิดอุบายฆ่าเสีย เราจะอยู่ไปก็คิดแก้แค้นแทนบิดาและพี่ไม่ได้ อายแก่คนทั้งหลายตายเสียดีกว่า คิดแล้วก็เดินไปโดดลงในบ่อน้ำที่ริมเนินเปลือกหอยตาย
๖๔
บ่าวไพร่เห็นพากันลงไปช่วยก็ไม่ทัน จึงเอาศพนางงักปันเสียเจียะขึ้นมา นางลีสีฮูหยินมารดาและญาติพี่น้องเหล่านั้นร้องไห้รักกันเป็นอันมาก แล้วไปซื้อหีบมาใส่ศพไว้เป็นห้าศพด้วยกัน นางเนียฮูหยินจึงพูดกับนางลีสีฮูหยินว่าที่เนินเปลือกหอยนี้ไม่ชอบกันเป็นที่ฮวงซุ้ยไม่ได้ คิดอ่านหาที่ฝังศพเสียใหม่เถิด นางลีสีฮูหยินก็ใช้ให้งักอันไปเที่ยวหาดูว่าที่ตำบลใดจะมีบ้าง งักอันก็ลาไปเที่ยวดูพบที่แห่งหนึ่งกว้างขวางควรจะฝังศพทั้งห้าได้ จึงถามเจ้าของว่าจะขายสักเท่าใด เศรษฐีเจ้าของที่นั้นว่าถ้าจะฝังศพบูเชียงก๋งแล้ว เงินทองเราไม่เอาจะยกให้เปล่า ๆ งักอันก็กลับมาแจ้งความกับนางลีสีฮูหยิน นางลีสีฮูหยินนางเนียฮูหยินชวนกันไปดูที่นั้นชื่อแฮเนียเห็นกว้างขวางดี ให้งักอันไปเชิญเศรษฐีเจ้าของมาว่าขอซื้อ เศรษฐีเจ้าของไม่เอาราคา นางลีสีฮูหยินว่าซึ่งท่านจะไม่เอาราคานั้นไม่ชอบ ด้วยศพสามีข้าพเจ้าตายในระหว่างโทษ ถ้าชีนไคว่รู้ท่านก็จะพลอยมัวหมองด้วย จงรับเอาราคาเถิด เศรษฐีเจ้าของขัดไม่ได้ก็ยอมรับเอาราคาแต่เพียงยี่สิบตำลึงแล้วก็ลากลับไป นางลีสีฮูหยินกับนางเนียฮูหยินก็ให้ยกศพทั้งห้าไปแต่งการฝังไว้ในที่นั้น เสร็จแล้วก็พากันกลับมาบ้าน นางเนียฮูหยินจึงบอกกับข้าหลวงซึ่งจะคุมบุตรภรรยาญาติพี่น้องบูเชียงก๋งไปส่งเมืองฮุนหนำนั้นว่าการฝังศพก็เสร็จแล้ว ท่านจะพาไปเมื่อไรก็ตามควรเถิด นางเนียฮูหยินจึงพูดปรึกษากับฮั่นซีตงสามีว่า ชีนไคว่จัดให้ข้าหลวงยี่สิบสี่นายคุมครอบครัวบูเชียงก๋งไปนั้น ข้าพเจ้าคิดวิตกกลัวว่าชีนไคว่จะคิดอุบายทำร้ายเสียกลางทาง ขอท่านจงให้นายทหารของเรากำกับระวังไปส่งให้ถึงเมืองฮุนหนำแล้วจึงให้กลับมา ฮั่นซีตงได้ฟังก็เห็นด้วย จึงจัดนายทหารสี่คนให้ไปส่งนางลีสีฮูหยิน ข้าหลวงยี่สิบสี่นายจัดการเสร็จแล้ว ก็คุมเอาบุตรภรรยาครอบครัวคนใช้ของบูเชียงก๋งสามร้อยแปดสิบคนออกเดินจากเมืองหลวง นายทหารฮั่นซีตงทั้งสี่ก็ตามคอยระวังไปด้วย ฮั่นซีตงกับนางเนียฮูหยินภรรยาเห็นเขาเอาครอบครัวบูเชียงก๋งไปแล้วโศกเศร้าเสียใจ พากันกลับไปบ้านเมืองตามเดิม หาได้เฝ้าพระเจ้าซ้องเกาจงไม่ ฝ่ายชีนไคว่ให้ข้าหลวงคุมบุตรภรรยาบูเชียงก๋งไปเมืองฮุนหนำแล้ว ก็สั่งให้ปังตง ปังเฮาไปริบเอาทรัพย์สิ่งของที่บ้านเรือกสวนไร่นาของบูเชียงก๋งที่ตำบลทึงอิมกุ้ยมาเป็นของหลวงทั้งสิ้น แล้วให้ปังตง ปังเฮา ไปคอยระวังอยู่ที่ฝังศพบูเชียงก๋ง ถ้ามีผู้ใดมาเซ่นไหว้ก็ให้จับตัวฆ่าเสีย ปังตง ปังเฮา ได้คำสั่งแล้วก็คำนับลาไป ชีนไคว่จึงเขียนหนังสือไปถึงบุตรของชาเลียงอ๋องที่เมืองยือหนำ มีความว่าบูเชียงก๋งเป็นโทษถึงตายแล้ว บุตรภรรยาญาติพี่น้องต้องเนรเทศไปอยู่เมืองฮุนหนำจะเดินมาทางนี้ ให้ท่านคิดฆ่าบุตรภรรยาญาติพี่น้องของบูเชียงก๋งเสียให้สิ้น จะได้แก้แค้นแทนที่บูเชียงก๋งฆ่าชาเลียงอ๋องบิดาท่านเสียนั้น ครั้นเขียนหนังสือแล้วก็มอบให้คนสนิทถือรีบล่วงหน้าไปโดยเร็ว
ฝ่ายฮันคิเหลง ฮันคิหอง กับจงเหลียง งักหลุย งูทอง นั่งพูดพร้อมกันอยู่ พอคนใช้ไปสืบข่าวในเมืองนิ่มอันกลับมาแจ้งความเรื่องบูเชียงก๋งตั้งแต่ต้นมา จนนางลีสีฮูหยินบุตรภรรยาครอบครัวต้องเนรเทศไปอยู่เมืองฮุนหนำให้ฟังทุกประการ งักหลุยแจ้งความแล้วก็ร้องไห้กลิ้งเกลือกจนแน่นิ่งสงบไป พี่น้องทั้งสี่ช่วยกันแก้ไขฟื้นขึ้นแล้ว งักหลุยพูดรำพันไปว่าบิดาของข้าพเจ้าสัตย์ซื่อกตัญญูต่อแผ่นดิน มีใจรักใคร่ราษฎรทั้งหลายเป็นอันมาก บัดนี้ขุนนางกังฉินคิดอุบายฆ่าบิดาเสียแล้ว มารดาและญาติพี่น้องต้องเนรเทศไปอยู่เมืองฮุนหนำ จะได้ความลำบากตรากตรำประการใดก็ไม่แจ้งเลย การอันนี้ถ้าชีวิตข้าพเจ้ายังอยู่แล้วก็จะคิดแก้แค้นให้ได้วันหนึ่ง ฮันคิเหลงกับพี่น้องเหล่านั้นจึงว่าไหน ๆ การก็เป็นไปแล้ว ท่านจงอุตส่าห์ตั้งความเพียรคิดไปก็คงจะแก้แค้นได้ งักหลุยว่าธรรมเนียมบุตรกับบิดาเมื่อตายแล้วก็ต้องไหว้เซ่นศพทุก ๆ คนสืบมา ตัวข้าพเจ้าเป็นบุตร บิดาตายไม่ได้ไหว้เซ่นศพเป็นที่เสียใจนัก ขอพี่น้องทั้งหลายจงช่วยคิดอ่านให้ได้ไปเซ่นศพบิดาตามธรรมเนียมคนทั้งหลายเสียก่อน ภายหลังจึงจะตามมารดาไปเมืองฮุนหนำ ถ้าเห็นมีที่อยู่เป็นปรกติแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะกลับมาคิดการแก้แค้นชีนไคว่ ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด ฮันคิเหลงพูดว่าคนของเราไปสืบได้ความมาว่า ชีนไคว่ให้คนตรวจตราคอยระวังอยู่ที่ฝังศพบูเชียงก๋ง ถ้าเห็นใครจะเซ่นไหว้ก็ให้จับทำโทษฆ่าเสีย ประการหนึ่งด่านทางหัวเมืองทั้งปวง ชีนไคว่ให้เขียนรูปของท่านไปไว้ทุกแห่ง ให้คอยจับตัวส่งขึ้นไปเมืองหลวง การคิดอยู่ดังนี้ทำไฉนจะไปเซ่นศพบิดาท่านได้ งูทองจึงว่าข้อนั้นไม่เป็นไร ถ้าใครจะมาจับข้าพเจ้าจะรับสู้เอง จงเหลียงว่าถ้ากระนั้นเราทั้งห้าคนไปด้วยกัน ถ้าโดยว่าจะมีผู้มาจับสักหมื่นสักพันก็ไม่กลัวพอจะสู้รบได้ คนทั้งห้าปรึกษาพร้อมใจกันแล้ว ฮันคิเหลงก็จัดเงินทองที่จะใช้สอยพร้อมเสร็จ ชวนกันออกจากบ้านซิดโป้วติ้นตรงไปเมืองนิ่มอัน
ฝ่ายจูกัดเองตั้งแต่จากกับบูเชียงก๋งที่แม่น้ำฮั่นเยียงกังกลับไปบ้านแล้วก็คิดวิตกถึงบูเชียงก๋งอยู่เนือง ๆ ไม่สบายใจจนป่วยไข้ลง จูกัดเองก็ตาย มีบุตรชายอยู่คนหนึ่งชื่อจูกัดกิม เวลาคืนวันหนึ่งนอนหลับฝันเห็นว่าบิดามาร้องบอกว่างักหลุยบุตรของบูเชียงก๋งจะไปเซ่นไหว้ศพบิดา ณ เมืองนิ่มอัน เจ้าจงรีบไปช่วยงักหลุยโดยเร็วเถิด ในฝันนั้นว่าจูกัดกิมตอบว่าบิดาทำทีนี้ให้ลูกนี้รำลึกถึง ก็ตรงเข้าไปไหว้คำนับ จูกัดเองผลักให้ล้มลง พอจูกัดกิมตกใจตื่นขึ้นก็มาเล่าความฝันให้มารดาฟังทุกประการ มารดาว่าแต่แรกเราก็คิดอยู่ว่าจะให้เจ้าไปเยี่ยมเยือนนางลีสีฮูหยินที่บ้านทึงอิมกุ้ย บัดนี้บิดามาเข้าฝันเจ้าจงรีบไปให้ทันตามความฝันนั้นเถิด จูกัดกิมก็คำนับลามารดามาจัดเงินทองสิ่งของเป็นเสบียงกลางทาง แล้วก็ออกจากเมืองนำเอี๋ยงตรงไปทางเมืองเชียงจิว เวลาวันหนึ่งจูกัดกิมเดินไปพอจวนค่ำไม่มีโรงเตี๊ยมที่อาศัย พอเห็นศาลเจ้าแห่งหนึ่งหักพังร้างเซ จูกัดกิมก็เข้าไปอาศัยนอนอยู่ในศาลเจ้านั้น หลับไปฝันเห็นว่ามีผู้เฒ่าคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาสะอาด หนวดยาว นุ่งห่มเป็นทีอาจารย์มาร้องเรียกจูกัดกิมว่า หลานเอ๋ย เรามิใช่คนอื่น เป็นปู่ทวดของเจ้าชื่อ จูกัดเหลียง ขงเบ้ง มาบอกให้เจ้ารู้จงรีบไปช่วยงักหลุยโดยเร็ว ด้วยบูเชียงก๋งและบุตรภรรยาเป็นคนสัตย์ซื่อตรงดีทั้งพวก นานไปข้างหน้าเจ้าจะได้ทำราชการกับงักหลุย มีชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดิน ปู่มีตำราพิชัยสงครามอยู่สามเล่ม เจ้าจงเอาไปดูให้ขึ้นใจไว้ก็คงจะรู้การต่าง ๆ ทุกอย่าง ถ้าสำเร็จราชการแล้ว ตำรานี้จงเอาเผาไฟเสียอย่าให้กับผู้ใด สั่งดังนั้นแล้วก็หายสูญไป จูกัดกิมตื่นขึ้นก็รู้ว่าความฝันครั้นรุ่งสว่างแลเห็นห่อผ้าวางอยู่ที่ริมนั้น จึงหยิบเอามาแก้ห่อออกดู เห็นเป็นตำราพิชัยสงครามสามเล่มสมดังฝันก็มีความยินดี เอาหนังสือสามเล่มวางลงแล้วก็คุกเข่าคำนับจูกัดเหลียง ผู้เป็นปู่ชวดโดยความเคารพเป็นอันดี แล้วก็เอาห่อหนังสือนั้นผูกคาดไว้กับตัวออกเดินจากศาลเจ้าไป เวลาค่ำก็หยุดพักนอนตามโรงเตี๊ยมเป็นระยะมา ครั้นใกล้จะถึงเมืองคังโตว จูกัดกิมก็ซื้อเสื้อกางเกงมาใส่ปลอมตัวเป็นหลวงจีนเดินเข้าไปในเมือง จึงคิดว่าปู่และบิดาเราให้ไปช่วยงักหลุยซึ่งจะเซ่นไหว้ศพบูเชียงก๋ง บัดนี้งักหลุยจะอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เมืองคังโตวนี้เป็นเมืองใหญ่ผู้คนเดินทางไปมามาก จำจะหยุดพักคอยสืบข่าวอยู่ที่นี่ เมื่อได้ความแล้วจึงค่อยติตตามไป จูกัดกิมก็เข้าอาศัยอยู่ที่ศาลเจ้าเปอ๋องเบี้ยวประพฤติการเป็นหมอดู คนชายหญิงเหล่านั้นก็มาให้หลวงจีนดูทายเคราะห์ร้ายเคราะห์ดีเป็นอันมาก
ฝ่ายงักหลุยกับพี่น้องทั้งสี่เดินทางมาถึงเมืองคังโตวเห็นคนยืนอยู่เป็นหมู่ก็แวะเข้าไปดู เห็นหลวงจีมหมอดูดูเคราะห์ร้ายเคราะห์ดีให้คนเหล่านั้นอยู่ งักหลุยกับพี่น้องทั้งสี่ก็ยืนฟังหลวงจีนทายดีและร้ายให้คนเหล่านั้น ครั้นเห็นผู้คนเบาบางลงแล้ว งักหลุยก็เข้าไปพูดกับหลวงจีนว่า ท่านช่วยดูเคราะห์ให้ข้าพเจ้าสักทีเถิด จูกัดกิมเห็นงักหลุยรูปพรรณคล้ายคลึงกับงักฮุนซึ่งเป็นบุตรบูเชียงก๋ง ได้เคยอยู่ด้วยกันมาแต่ก่อน ก็นึกสำคัญใจว่าคนนี้จะเป็นงักหลุยบุตรที่สองของบูเชียงก๋งแน่แล้ว จึงพูดว่าท่านนี้มิใช่คนเลวเชิญไปดูที่ข้างในเถิด จูกัดกิมหลวงจีนก็เก็บเครื่องหมอดู พางักหลุยเข้าไปในศาลเจ้าคำนับกันแล้ว หลวงจีนจูกัดกิมจึงถามว่าท่านนี้ชื่องักหลุยหรือ งักหลุยได้ฟังก็ตกใจบอกปฏิเสธว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียมิใช่แซ่งัก จูกัดกิมว่าท่านอย่าพรางเลยข้าพเจ้าไม่ใช่คนอื่นดอก บิดาชื่อจูกัดเอง ตัวข้าพเจ้าชื่อจูกัดกิม บิดาข้าพเจ้าตายแล้วมาเข้าฝันให้ข้าพเจ้ารีบมาช่วยท่าน จึงได้เที่ยวติดตามมา บัดนี้ก็ได้พบกันดีแล้ว งักหลุยได้ฟังก็ดีใจจึงพูดว่าข้าพเจ้ากับท่านไม่ได้พบปะกันเลยทำไมจึงได้รู้จัก จูกัดกิมว่าแต่ก่อนเมื่อบูเชียงก๋งทำศึกกับกิมงึดตุดนั้น ข้าพเจ้าได้ไปกับบิดารู้จักชอบพอกันกับงักฮุนพี่ท่าน ข้าพเจ้าได้เห็นรูปร่างท่านคล้ายคลึงกับงักฮุน ก็นึกสำคัญในใจว่าท่านชื่องักหลุยเป็นน้องงักฮุนแน่แล้ว พี่น้องทั้งสี่เหล่านั้นก็พากันดีใจทุกคน จึงพูดว่าเราได้มาพบท่านอีกคนหนึ่งแล้ว การที่จะไปไหว้ศพบูเชียงก๋งนั้นจะเป็นทุกข์อะไร งูทองจึงพูดขึ้นว่าตัวท่านเป็นโหรหมอดูมีสติปัญญา จงช่วยกันตีหักเอาเมืองนิ่มอันฆ่าชีนไคว่เสีย ยกพี่งักหลุยขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ พี่จูกัดกิมเป็นกุนซือที่ปรึกษาว่าราชการบ้านเมืองจะไม่ดีหรือ งักหลุยว่าน้องอย่าพูดอย่างนั้นไม่ดี ถ้าผู้ใดเขาได้ยินเข้าก็จะเกิดความใหญ่ จูกัดกิมจึงถามชื่อและแซ่พี่น้องเหล่านั้น รู้จักกันทุกคนแล้วก็หยุดนอนค้างอยู่ที่ศาลเจ้าคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าพี่น้องทั้งหกก็ออกจากศาลเจ้าไปเมืองนิ่มอัน เดินทางมาวันหนึ่งยังค่ำ พอถึงเมืองกุยจิวเข้าหยุดอยู่ที่โรงเตี๊ยมซื้อของกินแล้วก็ค้างอยู่ที่นั้นคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าออกเดินจากเมืองกุยจิวไปถึงแม่น้ำ จูกัดกิมจึงพูดว่าเราไปหยุดอยู่ที่ศาลเจ้ากิมเหล็งไตอ๋องเบี้ยวก่อนเถิด ไปเที่ยวหาเรือข้ามฟากได้แล้วจึงค่อยพากันไป งักหลุยว่าข้าพเจ้าจะไปเที่ยวหาเรือเอง พี่น้องทั้งห้าคนคอยอยู่ที่นี่ก่อน งักหลุยก็ไปเที่ยวหาเรือตามริมแม่น้ำเห็นเรือลำหนึ่งจอดอยู่ริมฝั่ง เจ้าของนั่งอยู่ในเรือ งักหลุยก็ตรงเข้าไปถามว่าข้าพเจ้าจะจ้างให้ส่งข้ามฟากจะได้หรือไม่ เจ้าของเรือเห็นงักหลุยรูปพรรณเหมือนกับที่เขียนประกาศไว้ให้จับตัวไปส่งเมืองหลวง จึงคิดว่าคนนี้เห็นจะเป็นงักหลุยบุตรบูเชียงก๋งแน่แล้ว จึงพูดว่าท่านจะจ้างให้ข้ามส่งก็ได้ แต่จะไปเรียกเพื่อนอีกคนหนึ่งมาช่วยแจวเรือ ท่านจงคอยอยู่ที่นี่ก่อน เจ้าของเรือก็ไปบอกกับผู้ตรวจที่จะคอยจับงักหลุยนั้นว่ามีผู้มาจ้างข้ามส่ง ข้าพเจ้าเห็นรูปร่างหน้าตาเหมือนรูปที่เขียนไว้ เห็นจะเป็นงักหลุยบุตรบูเชียงก๋งแน่แล้ว ผู้ตรวจได้ฟังก็มีความยินดีเรียกเพื่อนอีกคนหนึ่งกับเจ้าชองเรือ ครั้นถึงก็เห็นงักหลุยนั่งคอยท่าอยู่ ผู้ตรวจสองคนนั้นทำเป็นพูดกันว่าเราทั้งสองคนนี้จะไปเมืองนิ่มอัน ด้วยบูเชียงก๋งนั้นมีคุณกับเราเป็นอันมาก เราจะไปเซ่นไหว้ศพบูเชียงก๋งฉลองคุณสักครั้งหนึ่ง พูดแล้วก็ถามงักหลุยว่าท่านจะไปข้างไหน งักหลุยได้ฟังดังนั้นน้ำตาก็ไหลสำคัญว่าคนทั้งสองจะไปเซ่นไหว้ศพบิดาจริง ครั้นคนทั้งสองถามก็บอกว่าข้าพเจ้าก็จะไปเมืองนิ่มอัน บูเชียงก๋งนั้นเป็นบิดาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าชื่องักหลุยเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง ท่านทั้งสองจะไปก็ดีแล้วจะได้ไปด้วยกัน ผู้ตรวจทั้งสองนั้นได้ฟังก็แจ้งว่างักหลุยแน่แล้ว จึงพูดว่าเราอยู่ที่เมืองกุยจิว ชีนไคว่มีหนังสือมาให้จับตัวท่าน วันนี้พบท่านเข้าก็เป็นบุญของเรา พูดแล้วสองนายก็ตรงเข้าจับงักหลุย งักหลุยก็ไม่สู้รบต้านทาน สองนายนั้นก็เอาตัวงักหลุยไปส่งให้ผู้รักษาเมืองกุยจิว ผู้รักษาเมืองก็มีความยินดีนัก เห็นงักหลุยไม่คุกเข่าคำนับก็โกรธ จึงพูดว่าเจ้านี้เป็นพวกไส้ศึกไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน บัดนี้เขาจับมาได้ยังไม่คุกเข่าลงคำนับหรือ งักหลุยตอบว่าพวกเรานี้มีแต่ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ขุนนางกังฉินคิดอุบายกำจัดบิดากับพี่ชายเราเสีย เราจะต้องมาคำนับท่านทำไม ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็โกรธสั่งให้เอาตัวงักหลุยไปจำขังตะรางไว้ พรุ่งนี้จะได้เอาตัวส่งเข้าไปเมืองหลวง ผู้คุมก็เอาตัวงักหลุยไป
ฝ่ายจูกัดกิม จงเหลียง งูทอง ฮันคิเหลง ฮันคิหอง ห้าคนนั่งคอยงักหลุยอยู่ที่ศาลเจ้าครึ่งวันไม่เห็นงักหลุยกลับมาก็มีความสงสัย ชวนกันไปตามที่แม่น้ำก็ไม่พบปะ แล้วเที่ยวไปตามแถวแม่น้ำเห็นมีคนนั่งพูดกันอยู่สามคน จูกัดกิมกับพี่น้องสี่คนก็เดินเข้าไปได้ยินชายสามคนพูดว่า ผู้รักษาเมืองกุยจิวคราวนี้เคราะห์ดีคงจะมีความชอบมาก จับงักหลุยบุตรบูเชียงก๋งได้ พรุ่งนี้เข้าจะเอาตัวไปส่ง คนหนึ่งพูดว่าน่าเสียดายบูเชียงก๋งเป็นคนซื่อตรงมาเสียทีให้ชีนไคว่ฆ่าตาย ถ้าครั้งนี้จับตัวงักหลุยไปได้ ภายหน้าเห็นจะไม่มีผู้ใดแก้แค้นแทนบูเชียงก๋ง เรามีความสงสารนัก จูกัดกิมกับพี่น้องสี่คนได้ฟังแจ้งความแล้วก็ชวนกันกลับมาที่ศาลเจ้าปรึกษากันว่าจะทำประการใดดี จงเหลียงว่าเพราะงูทองให้งักหลุยไปเขาจึงจับไปได้ งูทองว่าตกพนักงานข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าจะไปตีเมืองแย่งชิงเอาพี่งักหลุยมาให้ได้ จูกัดกิมว่าไม่ได้อย่าอื้ออึงไป เราจะถามเจ้าดูก่อน จูกัดกิมก็จุดธูปเทียนทอดไม้ถามเจ้าได้ความแล้ว ก็บอกกับพี่น้องสี่คนว่าไม่เป็นไรดอก เวลาค่ำวันนี้จะมีผู้มาช่วยให้ออกได้ เราห้าคนนี้จงไปคอยอยู่นอกกำแพงก็คงจะพบกัน สี่คนได้ฟังก็ยังสงสัยอยู่ นั่งคอยท่าจนเวลาค่ำก็พากันไปคอยอยู่นอกกำแพงเมืองทั้งห้าคน
ฝ่ายงักหลุยเขาเอาตัวไปขังตะรางไว้ก็ร้องไห้บ่นรำพันไปว่า บิดาเรามีความชอบต่อแผ่นดินเป็นอันมาก ได้ปราบปรามข้าศึกเป็นหลายครั้ง แล้วได้ช่วยพระเจ้าซ้องเกาจงที่เขางูเท่าซัว บิดาเราไม่มีความผิด พวกกังฉินคิดฆ่าบิดากับพี่เราเสีย มารดากับน้องเราก็ต้องเนรเทศไปอยู่เมืองฮุนหนำแล้ว ยังซ้ำจับเอาตัวเรามาจำขังไว้ให้ได้ความลำบากดังนี้ พวกเราไม่มีความผิดเลย ถ้าแม้นเราออกได้จะฆ่าพวกเหล่านี้เสียให้สิ้น ว่าดังนั้นแล้วก็ร้องไห้
ฝ่ายเอาเอียงซองเสียง ตั้งแต่ส่งเตียเปาข้ามแม่น้ำเข้าไปเมืองหลวงแล้วก็เที่ยวหากินอยู่ที่แม่น้ำนั้น ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเอาเอียงซองเสียงวิวาทกับพวกทหารที่เมืองกุยจิว ผู้ร้กษาเมืองกุยจิวให้ทหารมาจับตัวเอาเอียงซองเสียงไปได้ ก็เอาตัวไปขังไว้ที่ตะราง ผู้คุมนั้นแจ้งว่าเอาเอียงซองเสียงมีฝีมือเข้มแข็งกลัวจะหักพังตะรางหนีไปก็เอาใจมิให้ขัดเคือง ตะรางนั้นอยู่ใกล้ติดกันกับตะรางที่ขังงักหลุยไว้ เอาเอียงซองเสียงได้ฟังงักหลุยบ่นว่ารำพันต่าง ๆ ก็แจ้งว่าเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋งชื่องักหลุย เขาจับมาได้ จำเราจะหาอุบายช่วยงักหลุยให้หนีออกไป ถ้าไม่ช่วยไว้งักหลุยตายเสียก็ไม่มีผู้ใดแก้แค้นแทนบูเชียงก๋งได้ คิดแล้วก็ทำเป็นร้องตวาดว่าคนที่มาใหม่ไม่ใช่ชายชาติทหารจึงกลัวความตาย มาร้องไห้บ่นว่าให้ผู้ใดฟัง เรารำคาญนัก จึงร้องเรียกผู้คุมมาบอกว่าคนที่มาใหม่อื้ออึง เรารำคาญไม่สบายใจจะทำประการใดดี ผู้คุมก็อ้อนวอนว่าท่านอย่าโกรธเลยทนเอาคืนหนึ่ง เวลาพรุ่งนี้เขาก็จะเอาตัวส่งไปเมืองหลวงท่านก็คงสบาย เอาเอียงซองเสียงจึงพูดว่า วันนี้เป็นวันแซยิดของเรา มีคนอื้ออึงให้ใจไม่สบาย ท่านจงเอาเงินห้าตำลึงของเรานี้ไปซื้อโต๊ะและสุรามาให้ เราจะกินโต๊ะเสพสุราให้สบายใจสักหน่อย พูดแล้วก็หยิบเงินออกให้ผู้คุมไปซื้อโต๊ะและสุรามาพร้อม เอาเอียงซองเสียงก็ชวนผู้คุมกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน แล้วเอาเอียงซองเสียงเอาโต๊ะและสุรามาให้คนโทษด้วยกันทั้งสิ้น เมื่อขณะกินโต๊ะอยู่ในตะรางนั้นเวลาก็จวนค่ำ ผู้คุมและคนโทษเหล่านั้นเสพสุราเมาก็พากันนอนหลับไป เอาเอียงซองเสียงเห็นผู้คุมกับคนโทษหลับหมดแล้ว เวลาก็ดึกสองยามเศษ กำลังสงัด เอาเอียงซองเสียงก็งัดตรวนออกเอาเชือกพันเอวปีนข้ามฝาตะรางมาบอกกับงักหลุยว่า ข้าพเจ้าชื่อเอาเอียงซองเสียง ได้ฟังท่านพูดบ่นก็แจ้งว่าเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง เขาจับมาขังไว้พรุ่งนี้จะส่งเข้าไปเมืองหลวง ข้าพเจ้าจึงได้มาช่วยจะให้ท่านหนีออกไปด้วยกัน งักหลุยได้ฟังก็คำนับพูดว่าท่านมาช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้บุญคุณเป็นที่สุด ถึงตายก็ไม่ลืมคุณของท่าน เอาเอียงซองเสียงก็ตัดตรวนให้งักหลุย แล้วก็พาออกมาถึงประตูหักกุญแจเปิดประตูออกมาได้ ขึ้นไปบนกำแพงเอาเชือกผูกเอวงักหลุยหย่อนลงไปนอกกำแพง แล้วเอาเอียงซองเสียงก็โดดกำแพงเมืองลงไป จูกัดกิม จงเหลียง งูทอง ฮันคิเหลง ฮันคิหองนั่งคอยอยู่เห็นงักหลุยก็ยินดี งูทองว่าพี่จูกัดกิมดูแน่นัก แล้วก็ถามงักหลุยว่าที่มาด้วยท่านนั้นผู้ใด งักหลุยก็แจ้งความให้ฟังทุกประการ แล้วบอกว่าชื่อเอาเอียงซองเสียง ห้าคนได้ฟังก็คำนับเอาเอียงซองเสียงแล้วพูดว่า ท่านช่วยงักหลุยพี่น้องข้าพเจ้าได้ดังนี้ บุญคุณนักหนา เอาเอียงซองเสียงถามว่าท่านทั้งห้าแซ่ใดชื่อไร ห้าคนนั้นก็บอกแซ่และชื่อให้ทุกคน เอาเอียงซองเสียงได้ฟังก็ดีใจจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจะไปไหว้ศพบูเชียงก๋งด้วย แต่เรารีบไปข้ามแม่น้ำเสียเดี๋ยวนี้อย่าให้ทันสว่างได้ พูดแล้วก็ชวนกันไปถึงแม่น้ำ งักหลุยเห็นเรือลำนั้นยังอยู่ ก็บอกเอาเอียงซองเสียงว่าเรือที่จอดอยู่นั้น เจ้าของเรือไปบอกเขามาจับตัวข้าพเจ้าไปส่ง เอาเอียงซองเสียงได้ฟังก็เดินไปริมฝั่งเรียกว่าเจ้าของเรือจ้างถอยเรือมาเร็ว ๆ เราจะเอาตัวงักหลุยที่จับได้เมื่อเช้าข้ามไปส่งเมืองนิ่มอัน เจ้าของเรือได้ฟังดังนั้นก็ถอยเรือมา เอาเอียงซองเสียงก็ลงไปในเรือแล้วถามงักหลุยว่าเจ้าของเรือคนนี้หรือมิใช่ งักหลุยว่าคนนี้แหละที่ไปบอกเขามาจับข้าพเจ้า เอาเอียงซองเสียงก็เอากระบี่ฟันคอเจ้าของเรือขาดตายก็ผลักลงน้ำลอยไป เจ็ดคนนั้นก็ลงเรือข้ามฟากไปถึงฝั่งพอจวนรุ่ง ชวนกันขึ้นเดินตรงไปเมืองนิ่มอัน
๖๕
ฝ่ายผู้คุมที่ตะรางเมืองกุยจิวครั้นรุ่งขึ้นเช้ารู้ว่า งักหลุยหนีไปแต่เวลากลางคืนแล้ว ตกใจรีบเอาความไปแจ้งกับเจ้าเมืองกุยจิว เจ้าเมืองกุยจิวก็ใช้ให้ทหารติดตามไป
ฝ่ายงักหลุย งูทอง จงเหลียง ฮันคิเหลง ฮันคิหอง จูกัดกิม เอาเอียงซองเสียง เจ็ดคนครั้นเดินไปถึงหน้าด่านปักซิมก๊วน เห็นตึกสำหรับให้คนเดินทางเข้าพักอาศัยหลังหนึ่ง จึงพากันเข้าไปพักอยู่ที่ตึกนั้น เห็นโต๊ะที่บูชาตั้งอยู่โต๊ะหนึ่ง มีอักษรจารึกชื่อบูเชียงก๋งอยู่ที่โต๊ะนั้น งักหลุยคิดประหลาดใจจึงถามพวกเพื่อนว่าเหตุใดจึงเอาชื่อบิดาเราจารึกไว้ดังนี้ คนทั้งปวงก็ไม่ทราบ งักหลุยจึงเรียกตัวเฮงเต็กผู้เจ้าของตึกนั้นมาถาม เฮงเต็กแจ้งความว่าเมื่อครั้งบูเชียงก๋งตกไปอยู่ในเรือนโทษนั้น ชีนไคว่ให้ข้าพเจ้าเป็นผู้คุม ครั้นบูเชียงก๋งถึงแก่ความดายแล้ว ข้าพเจ้าก็ไม่ได้อยู่ทำราชการกับชีนไคว่กลับมาอยู่บ้าน และชื่อบูเชียงก๋งซึ่งจารึกไว้นั้น ด้วยเป็นผู้ประกอบไปด้วยความสัตย์กตัญญูใจคอกว้างขวางโอบอ้อมอารีมีเมตตาแก่คนทั้งหลายเป็นอันมาก ชื่อเสียงก็ปรากฏว่าเป็นผู้ตั้งอยู่ในยุติธรรม ควรจะเป็นที่นับถือแก่คนทั้งหลายได้ ข้าพเจ้าจึงได้จารึกชื่อไว้ เป็นที่คำนับบูชา งักหลุยจึงว่าตัวเรานี้คืองักหลุยเป็นบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง ท่านรู้จักเราหรือไม่ เฮงเต็กได้ฟังก็คำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าหารู้จักท่านไม่ขออภัยเสียเถิด และท่านพากันมานี้จะไปตำบลใดหรือ งักหลุยบอกว่าเราจะไปเซ่นศพบิดาที่ตำบลซีเหียเนี้ย เฮงเต็กจึงว่าข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าชีนไคว่ให้ทหารตั้งซุ่มอยู่ริมที่ฝังศพบิดาท่าน ถ้าเห็นผู้ใดมาคำนับศพแล้วก็ให้จับตัวไว้ ข้าพเจ้าเห็นว่าท่านจะไปในเวลากลางวันนั้นจะมีเหตุเป็นมั่นคง ขอท่านไปคำนับเวลากลางคืนเถิด งักหลุยเห็นชอบด้วย ครั้นเวลากลางคืนประมาณยามเศษงักหลุยกับพวกเพื่อนก็พากันไป ครั้นไปถึงหน้าบ้านชีนไคว่จูกัดกิมจึงกำชับพี่น้องเหล่านั้นว่าถึงหน้าบ้านชีนไคว่แล้ว ท่านทั้งปวงอย่าพูดจากันอื้ออึงไป
ฝ่ายงูทองจึงคิดว่าเราจะเดินไปข้างหลังคนทั้งปวง ถ้าถึงประตูบ้านชีนไคว่ เราจะหนีเข้าไปแต่ผู้เดียวฆ่าชีนไคว่เสียให้ได้ ครั้นเดินมาถึงประตูบ้านชีนไคว่ งูทองก็แวะเข้าไปในบ้านชีนไคว่ คนทั้งหกซึ่งมาด้วยกันนั้นไม่รู้ก็เดินเลยไป งูทองเข้าไปในบ้านชีนไคว่ ในเวลานั้นผู้คนในบ้านก็นอนหลับเงียบสงัด เดินล่วงเข้าไปถึงประตูชั้นในเห็นประตูปิดอยู่ งูทองปีนขึ้นไปบนหลังคาตึกซึ่งชีนไคว่อยู่แล้วรื้อกระเบื้องลงไปในห้องได้ เห็นคนนอนอยู่บนเตียงคนหนึ่ง งูทองดีใจเดินเข้าไปมองดูก็มิใช่ชีนไคว่ แล้วเห็นประทัดและดอกไม้ต่าง ๆ มีอยู่ในห้องนั้นมาก งูทองก็รู้ว่าเป็นห้องสำหรับไว้ของเล่น ครั้นจะเที่ยวค้นหาห้องชีนไคว่ต่อไปก็จวนจะสว่างขึ้น งูทองก็เก็บเอาประทัดห่อผ้าได้ห่อหนึ่งแล้วก็เดินไปเอากระบี่ตัดศีรษะคนซึ่งนอนอยู่นั้นตายแล้วเอากระดาษจุดไฟที่ตะเกียงเผาห้องไหม้ขึ้น งูทองก็ขึ้นบนหลังคาออกจากบ้านชีนไคว่รีบเดินตามพวกพี่น้องไป ฝ่ายชีนไคว่และบ่าวไพร่นอนหลับอยู่ แว่วเสียงคนร้องว่าไฟไหม้ก็ตกใจตื่นขึ้น เห็นเพลิงไหม้คุอยู่ในห้องเครื่องเล่น ชีนไคว่ก็เรียกบ่าวไพร่เข้าดับเพลิงสงบแล้วเห็นไซ่หู้ซึ่งทำดอกไม้คอขาดอยู่ในเพลิง ชีนไคว่ก็รู้ว่ามีผู้โกรธแค้นพยาบาทไซ่หู้ จึงได้คิดกระทำการดังนี้ ฝ่ายงักหลุยครี่นพากันไปถึงที่ฝังศพบิดาแล้ว ไม่เห็นงูทองมาด้วยก็ตกใจ จูกัดกิมจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าเพิ่งเสียใจก่อน ข้าพเจ้าจะจับยามดูก็จะรู้เหตุดีและร้าย ว่าแล้วจับยามดูก็รู้ว่างูทองมาจวนจะถึงแล้วจึงบอกว่า งูทองนั้นไปมีเหตุขึ้นแต่เอาตัวรอดได้ประเดี๋ยวนี้ก็จะมาถึง พอว่าขาดคำลงงูทองก็มาถึงแจ้งความซึ่งได้เข้าไปเผาบ้านชีนไคว่ให้ฟังทุกประการ งักหลุยและพวกเพื่อนทั้งปวงเห็นงูทองมาถึงพร้อมแล้ว ก็พากันเซ่นคำนับศพบูเชียงก๋ง ในขณะนั้นงักหลุยร้องไห้เศร้าโศกถึงบิดาจนสลบไปเป็นหลายครั้ง ฝ่ายงูทองจึงคิดว่าประทัดซึ่งเราเอาห่อผ้ามาจากบ้านชีนไคว่ก็มีอยู่ควรเราจะจุดขึ้น แล้วก็เอาประทัดนั้นจุดขึ้นเป็นอันมาก
ฝ่ายทหารซึ่งชีนไคว่ให้ตั้งรักษาศพบูเชียงก๋งอยู่นั้น ครั้นได้ยินเสียงประทัดก็รู้ว่ามีผู้มาเซ่นศพ ปังตงตัวนายจึงคุมทหารแปดร้อยยกมาเข้าล้อมไว้ ฝ่ายพวกเพื่อนของงักหลุยได้ยินเสียงทหารโห่ร้องยกมาล้อมไว้ก็ตกใจจึงพากันหนีหักออกไปได้ แต่งักหลุยนั้นสลบล้มนิ่งอยู่ ครั้นค่อยคลายได้สติขึ้นก็พอปังตงจับตัวได้และเอาไปให้ชีนไคว่ ครั้นเดินมาถึงริมฝั่งแม่น้ำแห่งหนึ่ง ทางซึ่งจะไปนั้นเป็นเชิงเขาจำเพาะเดินได้แต่คนเดียว ปังตงลงจากม้าแล้วไม่ไว้ใจเอางักหลุยเดินไปข้างหลัง ครั้นถึงที่แคบงักหลุยผลักปังตงตกลงในน้ำกระทบศิลาศีรษะแตกตาย แล้วเอากระบี่ของปังตงเข้าไล่ฟันทหารปังตงเจ็บปวดล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายนั้นก็พากันหนีไปสิ้น งักหลุยจึงเอาม้าของปังตงขี่รีบเดินทางไปถึงตำบลเจียวตินฉี เห็นบ้านหนึ่งประตูเปิดอยู่ งักหลุยจึงเข้าไปใน บ้านนั้น เห็นมีคนแก่สองคนผัวเมียทำเต้าหู้ขาย งักหลุยลงจากม้าเข้าไปคำน้บ ชายแก่ผู้นั้นจึงถามว่าเจ้านี้มาแต่ไหนมีกิจธุระสิ่งใดหรือ งักหลุยบอกว่าข้าพเจ้ามาแต่ทางไกล มีเงินมายี่สิบตำลึงผู้ร้ายชิงเอาไปเสียหมด ข้าพเจ้าจะขอพักอาศัยท่านสักสองสามเวลา แล้วก็ถามชื่อและแซ่ชายแก่ผู้นั้น ชายแก่บอกว่าเราแซ่เตีย แล้วชายแก่ก็ถามงักหลุยว่าเจ้าแซ่ไรเล่า งักหลุยบอกว่าข้าพเจ้าแซ่เตียเหมือนกับท่าน ชายแก่จึงเอาเต้าหู้ให้งักหลุยกินชามหนึ่ง ในขณะนั้นเตียวต้าย จียีสองคนเป็นนักเลงเที่ยวเสพสุราเดินมาไปถึงหน้าบ้านชายแก่นั้น จึงชวนกันเข้าไปซื้อเต้าหู้กิน และเมื่อขณะนั่งกินเต้าหู้อยู่นั้น เตียวต้าย จียีพิจารณาดูงักหลุยเห็นเหมือนกับรูปคนหนีคุกซึ่งแขวนไว้ที่ตำบลต่าง ๆ แล้วก็บอกชายแก่เจ้าของเต้าหู้ว่า ข้าพเจ้าจะไปกินสุราประเดี๋ยวหนึ่งจึงจะมากินเต้าหู้อีก ครั้นเดินออกไปนอกบ้านแล้วจึงปรึกษากันว่า คนซึ่งนั่งกินเต้าหู้นั้นจะเป็นงักหลุยที่หนีคุกไปเป็นแน่ รูปพรรณเหมือนกับรูปซึ่งเขียนแขวนไว้ จำเราจะจับเอาตัวไปให้ชีนไคว่ เราสองคนก็จะมั่งมีขึ้นเป็นมั่นคง จียีว่าเราสองคนเท่านี้เห็นจะจับตัวไม่ได้ดอกกระมัง เตียวต้ายจึงว่าเพื่อนเรายังมีอีกหลายคน จะบอกมาช่วยกันจับก็จะได้ ว่าแล้วก็รีบไปบอกพวกเพื่อนมาได้อีกหลายคน ก็เข้าไปในบ้านคนขายเต้าหู้ถามชายแก่นั้นว่า คนซึ่งนั่งกินเต้าหู้อยู่นั้นคือผู้ใด ชายแก่เห็นคนทั้งสองพาพวกเพื่อนมาอีกหลายคนก็นึกสงสัย แกล้งบอกว่าชายผู้นี้เป็นหลานของเราเจ้ามาถามด้วยเหตุอันใด เตียวต้ายจึงว่าคนผู้นี้เป็นคนโทษหนีคุกเหตุใดท่านจึงว่าเป็นหลาน ตั้งแต่เราเที่ยวเล่นอยู่ในตำบลนี้ก็นานหลายปีมาแล้วยังไม่ได้ยินผู้ใดว่าท่านมีหลานเลย ท่านพูดไม่จริงเราจะจับเอาไปให้นายบ้าน ว่าแล้วก็พากันกลุ้มรุมเข้าจับงักหลุยมัดเอาออกมานอกบ้าน ให้พวกเพื่อนคุมตัวไว้ เตียวต้ายกลับเข้าไปขู่ชายแก่ว่าเหตุใดท่านจึงมาสมคบเอาคนโทษหนีคุกมาไว้ดังนี้ มีความผิดมาก เราจะจับตัวไปให้นายบ้านชำระทำโทษเสียให้สาหัส ชายแก่นั้นตกใจกลัวจึงว่า ข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่าเป็นคนหนีคุก ขอโทษเสียทีเถิดอย่าจับตัวไปเลย ข้าพเจ้าก็เป็นคนอนาถาอีแปะค่าเต้าหู้นั้นข้าพเจ้ายกให้ท่าน และสุกรข้าพเจ้าเลี้ยงไว้ตัวหนึ่งจงเอาไปเถิด เตียวต้ายได้ฟังก็ดีใจจับสุกรมัดแบกขึ้นบ่ารีบคุมตัวงักหลุยไปส่งลีเปกแซผู้เป็นนายบ้าน ลีเปกแชเห็นดังนั้นมีความยินดี พิเคราะห์ดูงักหลุยก็เห็นว่าเหมือนกับรูปซึ่งเขียนไว้แล้วสั่งให้ผู้คุมเอาตัวงักหลุยไปขังไว้หลังบ้าน ลีเปกแซจึงว่ากับเตียวต้าย จียี ว่าขอทุเลาก่อน เวลาอื่นจึงค่อยมาเอาเงินสินบน เตียวต้ายกับพวกเพื่อนก็พากันไป
ฝ่ายลีเปกแชเป็นคนประกอบไปด้วยโลภมาก คิดจะเอากำนัลจากราษฎรชาวบ้านจงเที่ยวป่าวร้องว่า บัดนี้เราจับงักหลุยคนโทษสำคัญได้ ชีนไคว่จะให้เป็นขุนนางสำเร็จราชการดูแลทำนุบำรุงราษฎรในแขวงนี้ ถ้าผู้ใดมีทุกข์ร้อนอย่างไรก็คงต้องพึ่งเรา ให้พากันเอาของกำนัลมาคำนับลีเปกแชเสียจงทุกคน ถ้าผู้ใดไม่เอาของคำนับมาให้ก่อน ถึงจะมีทุกข์ร้อนมาก็ไม่เป็นธุระ ราษฎรแจ้งความดังนั้นก็พากันแตกตื่น จัดเอาของคำนับต่าง ๆ มากำนัลลีเปกแชเป็นอันมาก ลีเปกแชก็ดีใจ สั่งแก่พวกราษฎรว่าถ้ามีกิจธุระสิ่งใดจงมาบอกเรา เราจะช่วย พวกราษฎรได้ฟังก็มีความยินดีต่างคนก็คำนับลาไป
ฝ่าย งูทอง จงเหลียง ฮันคิเหลง ฮันคิหอง เอาเอียงซองเสียง จูกัดกิม หกคนหนีไปถึงตำบลหนึ่ง เห็นพวกชาวบ้านพากันแบกหามสิ่งของกำนัลเดินทางไปเป็นอันมาก งูทองจึงถามพวกชาวบ้านว่าท่านทั้งปวงคุมสิ่งของมานี้จะไปแห่งใด พวกชาวบ้านบอกว่า บัดนี้ลีเปกแชซึ่งเป็นนายบ้านตำบลเจียวตินฉี จับงักหลุยคนโทษหลวงหนีคุกได้ ลีเปกแชเขามีความชอบมากจะเป็นขุนนางใหญ่ในบ้านนี้ พวกเราจึงพากันเอาของกำนัลไปให้ฝากตัวไว้ภายหน้าจะได้พึ่งบุญเขาต่อไป งูทองกับพวกเพื่อนได้ฟังก็มีความยินดี แล้วปรึกษากันว่าจำเราจะซื้อสิ่งของไปกับชาวบ้านให้พบงักหลุย ครั้นปรึกษากันแล้วก็เอาเงินซื้อสิ่งของพอสมควรไปกับพวกชาวบ้าน ลีเปกแชเห็นคนทั้งหกแปลกหน้ามาจึงถามว่าเจ้าหกคนนี้มาแต่ไหน งูทองบอกว่าข้าพเจ้าเป็นพ่อค้ามาแต่ทางไกล ทราบความว่าท่านจับงักหลุยคนโทษหนีคุกได้ พวกข้าพเจ้าพลอยมีความยินดีด้วย ท่านคงจะมีวาสนาใหญ่ยิ่งขึ้นไป พวกข้าพเจ้าจะได้มาพึ่งท่าน และงักหลุยนั้นข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าที่ศีรษะข้างหลังนั้นมีตาอีกสองตาท่านเห็นหรือไม่ ลีเปกแชว่าบ่าวไพร่ของเราเขาจับมาให้ไม่ทันพิจารณาจะมีหรือไม่มีก็ไม่รู้ งูทองจึงว่าถ้าไม่มีตาข้างหลังอีกสองตา แล้วก็มิใช่งักหลุย จะผิดตัวไป ลีเปกแชมิได้รู้ในอุบายจึงว่า ถ้ากระนั้นเจ้าจงไปดูให้แน่จะเป็นงักหลุยหรือมิใช่ งูทองก็แกล้งพูดว่าเป็นคนโทษสำคัญอยู่ไปดูจะมีความผิดดอกกระมัง ลีเปกแชว่าเราสั่งให้ไปดูจะมีความผิดมาแต่ไหน งูทองกับเพื่อนหกคนก็เข้าไปที่หลังบ้าน ครั้นไปถึงที่ขังงักหลุยเห็นงักหลุยนั่งอยู่ในกรง งูทองกับเพื่อนหกคนก็เอากระบี่ฟันกรงเข้าไป เอางักหลุยออกมาได้ ผู้คุมซึ่งรักษางักหลุยเห็นดังนั่นก็วิ่งออกมาบอกลีเปกแช ลีเปกแชตกใจวิ่งเข้าไปดู งูทองเอากระบี่ฟันลีเปกแชตาย แล้วเข้าไล่ฆ่าฟันบ่าวไพร่ของลีเปกแชเจ็บปวดล้มตายเป็นหลายคน แล้วก็พางักหลุยรีบออกจากตำบลเจียวตินฉีหนีไปทางทิศตะวันออก
๖๖
ครั้นเดินทางล่วงตำบลเจียวตินฉีไปถึงแม่น้ำไทโอ๋ เห็นเรือตกเบ็ดอยู่ประมาณสิบเอ็ดสิบสองลำ จูกัดกิมจึงเรียกมาขอโดยสารข้ามฟาก เจ้าของเรือไม่ยอมให้โดยสาร จูกัดกิมเห็นเจ้าของเรือพูดจาบิดพลิ้วเสียแล้วจึงถามว่าในตำบลนี้มีบ้านเรือนที่ไหนบ้าง เจ้าของเรือบอกว่า ท่านเดินเลียบฝั่งไปเถิด ต้นไม้ใหญ่ข้างหน้านั้นมีศาลเจ้าอยู่ศาลหนึ่ง จูกัดกิมก็พากันเดินเลียบชายตลิ่งไป ครั้นถึงหมู่ไม้ใหญ่ก็พบศาลเจ้าเห็นมีเรือนทำด้วยแฝกอยู่หลายหลัง ผู้คนเดินไปมาเป็นอันมาก ที่ริมฝั่งหน้าศาลเจ้านั้นมีเรือเล็กจอดอยู่ประมาณยี่สิบลำ งักหลุยจึงเดินเข้าไปพูดกับผู้รักษาศาลเจ้าว่าข้าพเจ้าจะขอพักอาศัยอยู่สักคืนหนึ่งจะได้หรือไม่ ผู้รักษาศาลเจ้าก็ยอมให้อาศัย ในขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งเดินมาจากหลังศาลเจ้า เข้ามาจับมืองักหลุยแล้วถามว่า ท่านนี้ชื่องักหลุยดอกกระมัง งักหลุยได้ฟังก็ตกใจจึงร้องบอกว่า เรามิใช่งักหลุย เราแซ่เตียวเราหารู้จักงักหลุยไม่ ชายผู้นั้นเห็นงักหลุยครั้นคร้ามอยู่จึงพูดว่า ท่านอย่าพรางเลย ข้าพเจ้ามิใช่ผู้อื่น ข้าพเจ้าชื่ออ๋องเหมง เดิมเป็นทหารของบูเชียงก๋ง ครั้นสิ้นบุญบูเชียงก๋งแล้วข้าพเจ้าก็หนีมาเที่ยวอยู่ที่ตำบลนี้ ภายหลังทราบว่างักหลุยพาพวกเพื่อนมาเซ่นศพบูเชียงก๋งผู้บิดา ทหารชีนไคว่จับงักหลุยได้จะส่งไปให้ชีนไคว่ ณ เมืองหลวง ข้าพเจ้าจึงมาตั้งเตรียมอยู่ ถ้าทหารชีนไคว่คุมทหารมาถึงตำบลนี้แล้วข้าพเจ้าก็จะเข้ารบชิงเอางักหลุยไว้ให้จงได้ งักหลุยเห็นอ๋องเหมงพูดจาถูกต้องดังนั้นแล้วก็เล่าความทุกข์ร้อนแต่หลังให้อ๋องเหมงฟังทุกประการ อ๋องเหมงจึงว่า ข้าพเจ้าทราบว่าชีนไคว่ให้กองทัพเรือไปจับมารดาและครอบครัวของท่านไป ณ เมืองหลวงให้สิ้น บัดนี้กองทัพเรือมาตั้งอยู่ที่ปลายน้ำคืนหนึ่งแล้วยังไม่ได้ไป งักหลุยจึงถามว่า ทางจะไปจากนี้ไกลสักกี่มากน้อย อ๋องเหมงบอกว่าทางประมาณสักสิบลี้ ขอท่านจงไปตีตัดเสียให้แตกข้าพเจ้าจะไปด้วย จูกิดกิมจึงว่าซึ่งเราจะไปทำการโดยซึ่งหน้านั้นเห็นไม่ตลอด ต้องคิดเป็นอุบายจึงจะได้ อ๋องเหมงถามว่า ท่านจะคิดอุบายประการใด จูกัดกิมว่าเวลากลางคืนวันนี้ดึกประมาณสองยามเราทำคบเพลิงลงเรือเล็กลอบไป ครั้นเห็นคนในเรือนอนหลับสิ้นแล้วจึงตัดสายสมอเรือเสียเอาคบจุดเพลิงทิ้งลงในเรือนั้นก็จะไหม้ คนในเรือก็จะไม่เหลือสักคนหนึ่ง อ๋องเหมง งักหลุยและคนทั้งปวงก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้ทำคบเพลิงเตรียมไว้ ครั้นเวลาดึกประมาณสองยามเศษ อ๋องเหมงกับงักหลุยพร้อมด้วยคนทั้งปวงเอาคบเพลิงลงเรือเล็กประมาณสิบลำ ครั้นไปถึงเห็นเรือกองทัพทอดสมอห่างตลิ่งอยู่สามลำ เห็นคนในเรือนอนหลับเงียบสงัดก็ตัดสายสมอเรือนั้นก็ลอยออกไปห่างฝั่ง แล้วเอาคบจุดเพลิงทิ้งลงไปในเรือกองทัพพร้อมกัน เพลิงนั้นก็ไหม้เรือขึ้น ผู้คนในเรือก็ตื่นวิ่งวุ่นเป็นอลหม่านเพลิงไหม้ตายตกน้ำตายทั้งสิ้น
ฝ่ายอ๋องเหมง งักหลุยเห็นไฟไหม้เรือสิ้นแล้ว ก็พากันกลับมาที่ศาลเจ้า ครั้นเวลาเช้าอ๋องเหมงจึงให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงงักหลุยกับคนเหล่านั้นกินอิ่ม แล้วอ๋องเหมงจึงถามงักหลุยว่าท่านจะคิดไปข้างไหนอีก งักหลุยว่าตั้งแต่เรามาก็นานนักหนาแล้ว จะต้องไปเยี่ยมมารดาเสียสักครั้งหนึ่งจึงจะคิดการต่อไป จูกัดกิมจึงว่าซึ่งท่านจะไปตำบลฮุนหนำเยี่ยมมารดาทางซึ่งจะไปไกลนัก ด้วยรูปท่านนั้นเขาเขียนแขวนอยู่ทุกด่านทุกตำบลไป กลัวจะไม่ตลอดภายหลังจะได้ความเดือดร้อน และข้าพเจ้าทราบว่างูเกานั้นบัดนี้ยังตั้งอยู่ที่เขาไทฮังซัวมีทแกล้วทหารเป็นอันมาก ถ้าท่านไปหางูเกาขอทหารไปส่งถึงจะมีเหตุประการใดจะได้เป็นกำลังช่วยป้องกันสู้รบ งักหลุยเห็นชอบด้วยแล้วก็คำนับลาอ๋องเหมงออกเดินทางไปถึงเขาไทฮังซัว พวกทหารงูเกาก็ออกจากเขาเข้าล้อมไว้แล้วว่า พวกเจ็ดคนนี้จะมาหาที่ตายหรือ งูทองบุตรงูเกาได้ฟังดังนั้นก็โกรธร้องไปว่าให้ไปบอกงูเกามาหาเราโดยเร็ว ต่างคนก็พูดจาทุ่มเถียงกันอยู่ งักหลุยเห็นจะเกิดความขึ้นจึงร้องไปว่าจงไปบอกงูเกาเถิดว่าเราชื่องักหลุยจะมาหา พวกทหารเหล่านั้นได้ฟังก็พากันมาคำนับ งักหลุยจึงว่างูทองนี้เป็นบุตรงูเกานายของเจ้ารู้หรือไม่ ทหารเหล่านั้นก็ดีใจแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ทราบเลยว่าท่านเป็นบุตรของนายขอโทษเสียเถิด แล้วก็พางักหลุยไป ณ ค่าย
ฝ่ายงูเกาแจ้งว่างักหลุยมาก็ดีใจ รีบออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปในค่ายแล้วพูดกับงักหลุยว่า ข้าพเจ้าคิดรำลึกถึงท่านอยู่เนือง ๆ ท่านมานี้จะไปตำบลใดหรือ งักหลุยบอกว่าจะไปเยี่ยมมารดา ณ เมืองฮุนหนำ จะขอทหารท่านไปส่งให้ถึงเมืองฮุนหนำ งูเการับคำว่าท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะจัดทหารไปส่งให้ถึงเมืองฮุนหนำ งักหลุยก็เล่าความทุกข์ร้อนให้งูเกาฟังทุกประการ งูเกาได้ฟังก็ร้องไห้ งูทองเห็นงูเกาบิดาร้องไห้ก็ตวาดเอาว่าท่านนี้หามีความกตัญญูต่อบูเชียงก๋งไม่ ทแกล้วทหารก็มีเป็นอันมาก เหตุใดจึงมิได้คิดที่จะแก้แค้นแทนบูเชียงก๋ง มาตั้งเป็นโจรอยู่ดังนี้ควรแล้วหรือ งูเกาได้ฟังทองผู้บุตรว่าก็นึกอายแก่คนทั้งปวง คิดว่าตัวเราประพฤติการไม่ดีงูทองจึงว่าหยาบช้าขู่ตวาดได้ ก็หาได้ตอบประการใดไม่ งูเกาว่ากับงักหลุยว่าท่านจงหยุดพักอยู่ที่นี้ก่อนเถิดข้าพเจ้าจึงจะไปส่ง งักหลุยก็ยอมพักอยู่ตามคำงูเกา
ฝ่ายนางลีสีซึ่งเป็นภรรยาของบูเชียงก๋ง ตั้งแต่ต้องเนรเทศออกจากเมืองหลวงไปถึงตำบลน่ำเหลง และที่ตำบลน่ำเหลงนั้นมีพี่น้องอยู่บ้านหนึ่ง นางลีสีก็เข้าไปขออาศัยพักอยู่
ฝ่ายชาฮกบุตรชาเลียงอ๋อง ซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลน่ำเหลง ตั้งแต่ได้รับหนังสือลับของชีนไคว่แล้วก็ตั้งใจคอยนางลีสีอยู่มิได้ขาด ครั้นแจ้งความว่านางลีสีพาครอบครัวมาถึงแล้วก็คุมทหารไปที่อยู่นางลีสี
ฝ่ายนางลีสีแจ้งว่าชาฮกคุมทหารมาจะทำร้ายก็ตกใจ จึงปรึกษากับพวกของตัวว่า ชาฮกคุมทหารมาจะทำร้ายเราท่านจะคิดประการใด เตียเองจึงว่าท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะสู้รบเอง ว่าแล้วก็พาพวกออกไปสู้รบกับชาฮกเป็นสามารถยังหาแพ้ชนะกันไม่ พอเวลาค่ำต่างคนก็เลิกกลับไป
ฝ่ายนางชาฮูหยินมารดาชาฮกรู้ความว่าชาฮกผู้บุตรคุมทหารไปทำร้ายนางลีสี จึงหาตัวมาพูดว่าเจ้าจะเชื่อฟังหนังสือชีนไคว่ให้ทำร้ายกับนางลีสีซึ่งเป็นผู้หญิงนั้นไม่ควร ถึงจะทำอันตรายนางลีสีได้ก็ไม่มีความชอบและชื่อเสียงปรากฏ ด้วยเขาเป็นผู้หญิงจะสู้รบอะไรได้ เจ้าจงฟังคำมารดาห้ามเถิดอย่ากระทำเขาเลย ชาฮกจึงว่ามารดาพูดนั้นก็ชอบอยู่ แต่ข้าพเจ้าได้รับหนังสือของชีนไคว่ไว้จะมิขาดไมตรีกันเสียหรือ นางชาฮูหยินได้พังก็โกรธร้องตวาดว่า บูเชียงก๋งซึ่งถึงแก่ความตายนั้นเป็นผู้สุจริตตั้งอยู่ในยุติธรรม ชื่อเสียงจึงได้ปรากฏ ได้ปราบข้าศึกศัตรูแผ่นดินเป็นที่นับถือของคนทั้งหลาย ชีนไคว่นั้นเป็นศัตรูต่อแผ่นดิน เหตุใดจึงมากลัวชีนไคว่เล่า ชาฮกเห็นมารดาโกรธก็จนใจนิ่งอยู่ นางชาฮูหยินจึงให้คนใช้ไปเชิญนางลีสีมาแล้วคำนับกันธรรมเนียมแล้ว นางชาฮูหยินจึงเล่าความตามหนังสือซึ่งชีนไคว่มีมาให้นางลีสีฟังทุกประการ นางลีสีคำนับแล้วพูดว่า ซึ่งท่านเมตตากรุณาข้าพเจ้ามิให้เป็นอันตรายนั้นคุณของท่านนักหนา แล้วก็พูดไต่ถามถึงทุกข์สุขกันตามธรรมเนียม นางชาฮูหยินจึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงนางลีสี แล้วนางลีสีจะคำนับลาไป ชาฮกจึงบอกกับนางลีสีว่า เอกโฮ้ผู้รักษาด่านติ้นน่ำก๋วนหนึ่ง ปาฮุนผู้รักษาด่านเพงน้ำก๋วนหนึ่ง เจียะซันผู้รักษาด่านจินน่ำก๋วนหนึ่ง ผู้รักษาด่านสามตำบลนี้ก็ได้รับหนังสือของชีนไคว่ไว้ให้คอยจะทำร้ายท่าน ท่านอย่าไปเลย จงอยู่กับมารดาข้าพเจ้าเถิด นางลีสีว่าซึ่งท่านมีความเมตตาข้าพเจ้าผู้เป็นคนโทษนั้นบุญคุณนักหนาแล้ว ตัวข้าพเจ้านั้นคงจะไม่พ้นความตาย แต่บูเชียงก๋งสามีข้าพเจ้าประกอบไปด้วยกตัญญูมีความชอบต่อแผ่นดินก็ยังต้องตายด้วยอาญาของศัตรูแผ่นดิน ตัวข้าพเจ้านี้ก็ยอมตายไม่อาลัยแก่ชีวิตจะขอลาท่านไป นางชาฮูหยินกับชาฮกก็พูดจาอ้อนวอนนางลีสีให้อยู่ด้วย นางลีสีก็ไม่ยอม นางชาฮูหยินกับชาฮกเห็นนางลีสีไม่ยอมอยู่ด้วยจึงว่าเมื่อท่านจะไปให้ได้แล้ว เราแม่ลูกจะไปส่งป้องกันรักษาภัยอันตรายให้ถึงเมืองฮุนหนำ นางชาฮูหยิน ชาฮกก็จัดทหารไปด้วยนางลีสี ครั้นไปถึงด่านสามตำบล ผู้รักษาด่านเห็นนางชาฮูหยินกับชาฮกมาส่งก็ไม่อาจจะกระทำอันตรายแก่นางลีสีและครอบครัวบูเชียงก๋งได้ ครั้นไปถึงเมืองฮุนหนำ ข้าหลวงซึ่งคุมมานั้นก็เอาหนังสือเข้าไปให้จูตี้เจ้าเมือง จูตี้ทราบหนังสือและบัญชีคนแล้วก็รับไว้ แต่นางชองสีภรรยางักฮุนที่ตายนั้นมีรูปร่างลักษณะงดงาม จูตี้นึกรักอยากจะใคร่ได้เป็นภรรยา อยู่มาวันหนึ่งเป็นเวลากลางคืนจูตี้จึงลอบไปหานางชองสี เห็นนางชองสีนั่งเล่นอยู่ จูตี้ก็เข้าไปนั่งใกล้แล้วพูดว่า ทุกวันนี้เจ้ามีความสุขอยู่หรือ นางชองสีจึงว่าท่านอย่าถามเลย อันตัวข้าพเจ้านี้ท่านก็ย่อมทราบแล้วว่าเป็นคนลำบาก ผัวตายในโทษจะมีความสุขมาแต่ไหน จูตี้จึงพูดว่าเราเห็นเจ้าก็มีความสงสารมากนัก แต่เห็นว่าเป็นบุญของเจ้าจึงได้ตกมาอยู่ในบังคับเรา เราคิดอยู่ว่าสามีเจ้านั้นก็ตายไปแล้ว อยู่แต่ผู้เดียวไม่มีผู้ร่วมสุขร่วมทุกข์เจ้าจะเห็นประการใด นางชองสีจึงว่าซึ่งท่านว่ารักนั้นพระคุณนักหนา แต่ตัวข้าพเจ้านี้มิใช่เป็นคนมีความดีเหมือนเขาทั้งหลาย เป็นคนโทษต้องเนรเทศออกเสียจากบ้านเมือง ประการหนึ่งก็มิใช่สาวแส้เป็นแม่หม้ายและบุญวาสนาก็ตกต่ำ ไม่คู่ควรจะร่วมสุขร่วมทุกข์แก่ท่าน แต่ท่านสงเคราะห์ให้ที่อยู่มีความสุขก็เป็นการดีนักหนาแล้ว จูตี้จึงว่าซึ่งต้องโทษโปรดให้เนรเทศได้ความเวทนาเดือดร้อนมาทั้งนี้ก็เพราะสามีเจ้า เจ้าเป็นภรรยาจึงจำต้องรับโทษก็เป็นธรรมดาอยู่เองเราไม่ถือ และข้อซึ่งว่าบุญวาสนาน้อยไม่คู่ควรนั้น อันลักษณะชายและหญิงจะคบหากันนั้น ซึ่งจะอาศัยเหตุมีวาสนาหรือหาวาสนาไม่นั้นไม่ได้ ต้องอาศัยความรักเป็นใหญ่เราเห็นสมควรอยู่แล้วจึงได้มาอ้อนวอน นางชองสีก็พูดจายั่งยืนไม่ยอมตามถ้อยคำ
๖๗
จูตี้เห็นนางชองสีพูดจาแข็งขัดก็โกรธ จึงว่าตัวเจ้าก็ตกมาในเงื้อมมือเรา เราเห็นดีแล้วเราจึงได้มาพูดจา ถ้าเจ้าจะขืนขัดอยู่ดังนี้เราจะทำโทษให้สาหัส พอเวลาจวนสว่างจูตี้ก็กลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาเช้านางชองสีก็เอาความไปแจ้งแก่นางชาฮูหยิน นางชาฮูหยินได้ฟังก็โกรธจึงให้หาตัวจูตี้มาว่ากล่าวห้ามปราม ตั้งแต่นั้นมาจูตี้ก็หาได้ไปรบกวนนางชองสีต่อไปอีกไม่ นางลีสีตั้งแต่ไปอยู่เมืองฮุนหนำแล้วก็ยังมีความวิตกถึงงักหลุยมิได้ขาดสักเวลา วันหนึ่งจึงให้หาบุตรชายสามคนเข้ามาแล้วพูดว่า งักหลุยพี่ชายชองเจ้าไปคำนับศพบิดาหายไปไม่ได้ข่าวคราวเลย งักเข่งจึงว่ามารดาอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะไปตามดูให้รู้เหตุจงได้ นางลีสีจึงว่าเจ้าจะไปก็ตามเถิด แต่มารดาคิดกลัวจะมีเหตุขึ้น นางชาฮูหยินว่าซึ่งงักเข่งจะไปนั้นอย่าวิตก เราจะให้หนังสือสำหรับตัวฉบับหนึ่ง ถ้าเจ้าเมืองด่านทางแห่งใด ๆ จะกักขังไว้ก็จงเอาหนังสือนี้ให้ก็คงจะไม่มีอันตราย ว่าแล้วก็ทำหนังสือส่งให้งักเข่ง งักเข่งก็คำนับลามารดาออกมาจัดบ่าวไพร่พอสมควรแล้วก็รีบไป
ฝ่ายงักหลุยอยู่ที่เขาไทฮังซัวหลายเวลามาแล้ว ก็จะลางูเกาไปเยี่ยมมารดา งูเกาจึงจัดทหารห้าพันมอบให้งักหลุย งักหลุยก็ลาพาพวกเพื่อนคุมทหารออกจากเขาเดินทางไป ครั้นไปถึงแขวงด่านติ้นน่ำก๋วน จึงหยุดทหารพักอยู่ที่เชิงเขา
ฝ่ายงูทองครั้นเวลาบ่ายก็เดินขึ้นไปเที่ยวเล่นบนเขา เห็นศาลาราบรื่นมีต้นไม้เย็นชื่นก็เข้าอาศัยนอนเล่นหลับไป ครั้นตื่นแล้วก็เดินเที่ยวเล่นลงไปถึงเชิงเขา เห็นค่ายตั้งอยู่ค่ายหนึ่งมีคนอยู่ประมาณสามสิบคน งูทองจึงเดินลงไปดู คนอยู่ในค่ายเห็นงูทองเดินเข้ามาก็ออกมาจะจับตัว งูทองจึงหักกิ่งไม้เป็นอาวุธเข้าตีคนซึ่งรักษาค่ายนั้นสู้มิได้ก็ทิ้งค่ายเสียพากันหนีไป งูทองเดินเข้าไปในค่ายเห็นโต๊ะตั้งอยู่โต๊ะหนึ่งมีของกินพร้อม งูทองก็เข้านั่งกินโต๊ะอยู่ประมาณครู่หนึ่งยังไม่ทันอิ่ม เห็นทหารประมาณห้าร้อยยกมาล้อมค่ายนั้นไว้ งูทองนึกว่าวันนี้จะเกิดเหตุใหญ่ อาวุธที่ตัวก็ไม่มีมาจึงหักเอาขาโต๊ะออกสองขาถือเป็นอาวุธแล้วก็ออกมาสู้รบกับทหารห้าร้อยเป็นสามารถ
ฝ่ายงักหลุยเห็นงูทองหายไปก็เที่ยวตามหา ครั้นข้ามเขาไปได้ยินเสียงทหารโห่ร้องอื้ออึงจึงพาทหารเข้าไปดู เห็นงูทองถือไม้เข้าสู้รบกับทหารเป็นอลหม่าน จึงยกมือขึ้นร้องห้ามว่าหยุดเสียก่อนอย่ารบกัน งูทองกับพวกทหารเหล่านั้นก็หยุดอยู่ งักหลุยถามว่าเหตุใดจึงได้สู้รบกันดังนี้ งูทองบอกว่าข้าพเจ้าเดินมาเที่ยวเล่นทหารพวกนี้พากันกลุ้มรุมออกมาจะจับ ข้าพเจ้าไม่มีความผิดสิ่งใดจึงได้สู้รบกัน งักหลุยจึงถามพวกทหารเหล่านั้นว่าเจ้าพวกนี้เหตุใดจึงมาซ่องสุมกันอยู่ที่นี่ เตียเกาซึ่งเป็นที่โลฮวยอ๋องนายทหารจึงตอบว่า ตัวเราชื่อโลฮวยอ๋องเป็นเชื้อพระวงศ์ พระเจ้าซ้องเกาจงเจ้าแผ่นดินแต่ก่อนประทานที่อันนี้ให้แก่เราจึงได้มาตั้งอยู่ที่นี่ ตัวท่านนี้คือผู้ใดจึงได้มาถึงนี่ งักหลุยได้ฟังว่าเป็นเชื้อเจ้าแผ่นดินก็เข้าไปคำนับ แล้วบอกว่าข้าพเจ้าชื่องักหลุยจะไปเยี่ยมมารดาที่เมืองฮุนหนำ โลฮวยอ๋องแจ้งว่างักหลุยก็มีความยินดีต่างคนคำนับกันแล้ว โลฮวยอ๋องว่าขอเชิญท่านไปพักสนทนากันเล่นที่บ้านข้าพเจ้าก่อน งักหลุยก็ชวนกันไป ณ บ้านโลฮวยอ๋อง โลฮวยอ๋องเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจึงถามข้อความราชการงักหลุยต่าง ๆ งักหลุยก็แจ้งความทุกข์ร้อนตั้งแต่ชีนไคว่คิดฆ่าบูเชียงก๋งบิดาให้โลฮวยอ๋องฟังทุกประการ โลฮวยอ๋องจึงว่าชีนไคว่นี้เป็นคนปราศจากกตัญญู ถ้ายังเป็นขุนนางใหญ่อยู่ในเมืองหลวงตราบใดบ้านเมืองก็ไม่มีความจำเริญ งักหลุยจึงถามว่าซึ่งท่านตั้งซักซ้อมทหารนี้จะไปข้างไหนหรือ โลฮวยอ๋องว่าจะรบกับเฮกโฮ้ผู้รักษาด่านติ้นน่ำก๋วน งักหลุยถามว่าเป็นอริบาดหมางสิ่งใดกับท่านจึงจะสู้รบกัน โลฮวยอ๋องว่าเฮกโฮ้มาขอบุตรสาวเรา เราเห็นว่าเฮกโฮ้เป็นพวกชีนไคว่จึงไม่ให้ เฮกโฮ้โกรธถือตัวว่ามีทแกล้วทหารมากจะยกมารบชิงเอาให้ได้ เราจึงได้ซักซ้อมทหารไว้ป้องกัน และท่านก็ได้มาถึงแล้วจงช่วยเราด้วย งักหลุยว่าท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะช่วยป้องกันรักษามิให้เสียทีแก่เขาได้ โลฮวยอ๋องได้ฟังก็ดีใจขณะนั้นจูกัดกิมมากับงักหลุยด้วยจึงถามว่ากำหนดเขาจะยกทัพมาเมื่อไรท่านทราบหรือไม่ โลฮวยอ๋องบอกว่าเดือนแปดขึ้นค่ำหนึ่งเขาจะมา จูกัดกิมว่าอุบายข้าพเจ้ามีอยู่อย่างหนึ่ง ถึงเฮกโฮ้ยกมาก็ไม่ต้องสู้รบกัน โลฮวยอ๋องจึงถามว่าอุบายท่านนั้นประการใด จูกัดกิมก็เข้าไปกระซิบบอกที่หูโลฮวยอ๋อง โลฮวยอ๋องพยักหน้าแล้วก็นั่งอยู่ งักหลุยจึงสั่งให้ทหารห้าพันของตัวคอยซุ่มอยู่หลังเขา
ฝ่ายเฮกโฮ้ ครั้นถึงวันกำหนดก็คุมทหารมา ณ บ้านโลฮวยอ๋อง โลฮวยอ๋องแจ้งว่าเฮกโฮ้มาก็ให้งูทองแต่งตัวเป็นผู้หญิงเข้านั่งอยู่ในห้อง เอามู่ลี่กั้นไว้โดยรอบ แล้วก็ทำเป็นออกมาต้อนรับเชิญเฮกโฮ้เข้าไปในบ้านนั่งที่สมควรคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วโลฮวยอ๋องจึงพูดว่า ไหน ๆ ท่านก็คงจะเป็นสามีบุตรสาวของข้าพเจ้า ท่านจงเข้าไปข้างในให้บุตรีข้าพเจ้าคำนับเสียก่อน จึงค่อยกินโต๊ะ เฮกโฮ้มิได้รู้ในอุบายก็มีความยินดีด้วยอยากจะเห็นนาง ก็เข้าไปในห้องเห็นมู่ลี่กั้นอยู่รอบ เฮกโฮ้ก็เปิดมู่ลี่เข้าไป งูทองซึ่งอยู่ในมู่ลี่เห็นได้ทีก็เอากระบองตีถูกศีรษะเฮกโฮ้แตกตายในทันใดนั้น งักหลุยเห็นเฮกโฮ้ตายแล้วก็ให้ทหารเข้าไล่ฆ่าฟันทหารเฮกโฮ้เจ็บป่วยล้มตายประมาณสามส่วน หนีไปได้ส่วนหนึ่งโลฮวยอ๋อง งักหลุยและทหารทั้งปวงก็ยกตามไปด่านติ้นน่ำก๋วน ทหารซึ่งเฮกโฮ้ให้รักษาด่านรู้ความว่านายของตัวเสียกลถูกโลฮวยอ๋องฆ่าตายเสียแล้ว บัดนี้โลฮวยอ๋องยกกองทัพมาถึงด่านจะสู้รบป้องกันก็เหลือกำลัง พากันออกมาอ่อนน้อมคำนับโลฮวยอ๋อง โลฮวยอ๋องจึงเลือกดูทหารที่มีสติปัญญาให้อยู่รักษาด่านแล้วก็กลับมาบ้าน โลฮวยอ๋องจึงให้ทำโต๊ะแล้วยกมาเลี้ยงกัน โลฮวยอ๋องจึงพูดกับงักหลุยว่าครั้งนี้ถ้าท่านไม่ช่วยคิดอ่านให้แล้วก็คงจะเสียทีแก่เฮกโฮ้ ข้าพเจ้าขอบใจท่านมากนักหามีของสิ่งใดจะตอบแทนท่านไม่ และตัวข้าพเจ้านี้ก็มีอายุมากแล้ว เปรียบเหมือนไม้ใกล้ฝั่งนับวันอยู่ ข้าพเจ้าจะยกบุตรสาวคนนี้ให้เป็นภรรยาท่านจะเห็นประการใด งักหลุยว่าซึ่งท่านเมตตาข้าพเจ้าจะยกบุตรสาวให้นั้นพระคุณของท่านยิ่งนัก แต่ในเวลานี้ท่านก็ย่อมทราบอยู่แล้วด้วย ข้าพเจ้ายังไม่ได้กระทำการแก้แค้นฉลองคุณบิดาเลย ประการหนึ่งมารดาก็ยังได้ความลำบากเวทนาอยู่ ซึ่งจะทำการมงคลในเวลานี้นั้นผิดประเพณีนักของท่านได้งดก่อน ต่อค่อยเป็นปรกติเรียบร้อยแล้วข้าพเจ้าจึงจะกลับมาฉลองคุณท่าน โลฮวยอ๋องได้ฟังไม่รู้ที่จะทำประการใดก็นิ่งอยู่ ครั้นเวลารุ่งขึ้นงักหลุยก็พาพวกเพื่อนคุมทหารรีบไปถึงตำบลด่านเพงน่ำก๋วน จึงหยุดพักทหารอยู่ที่ตำบลนั้นแล้วให้ฮันคิเหลง ฮันคิหอง ไปบอกกับผู้รักษาด่านว่าจะไปเมืองฮุนหนำขอจงเปิดทางให้ไปโดยสะดวก ฮันคิเหลง ฮันคิหองก็ไปบอกปาฮุนผู้รักษาด่านตามคำงักหลุย ปาฮุนได้ฟังก็โกรธจึงคุมทหารสามพันออกไปจะจับตัวงักหลุย ฮันคิเหลงจึงขับม้าออกไปแล้วร้องว่ากับปาฮุนว่า ท่านรักชีวิตอยู่แล้วจงเปิดทางให้นายเราไปเมืองฮุนหนำโดยดี ปาฮุนตอบว่าชีนไคว่มีหนังสือมาถึงเราว่า ถ้าเห็นงักหลุยมาถึงแล้วก็ให้จับตัวไว้ ท่านจงให้เราจับงักหลุยโดยดีอย่าได้ขวางเลย ฮันคิเหลงได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับปาฮุนประมาณสิบเพลง ฮันคิเหลงเอากระบองตีถูกหลังปาฮุนตกม้าลง ทหารปาฮุนเข้ามาป้องกันประคองเอาปาฮุนเข้าด่านได้
ฝ่ายนางสิวหลิมบุตรปาฮุน เห็นบิดาต้องอาวุธเจ็บปวดสาหัสหนักก็เข้ามาปรนนิบัติพยาบาล
ฝ่ายฮันคิเหลงครั้นได้ชัยชนะแก่ปาฮุนแล้ว ก็ขับม้าไปหน้าด่านร้องท้าทายให้ชาวด่านออกรบอีก นางสิวหลิมได้ยินฮันคิเหลงม้าร้องท้าดังนั้นก็โกรธ แต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธเปิดประตูออกไปรบด้วยฮันคิเหลงเป็นสามารถ นางสิวหลิมต้านทานฝีมือฮันคิเหลงไม่ได้ก็ขับม้าหนีจะเข้าด่าน ฮันคิเหลงก็ไล่กระชั้นมา นางจึงขับม้าหนีต่อไป ครั้นไปถึงวัดก็เข้าไปในวัด เห็นหลวงชียืนอยู่หน้าห้อง จึงลงจากม้าไปอาศัยอยู่ในห้อง แล้วสั่งหลวงชีว่าเห็นชายผู้หนึ่งตามมาแล้ว ท่านจงบอกว่าเราเข้าอยู่ในห้อง ถ้าชายผู้นั้นตามเข้ามาจะเอากระบี่ฟันเสียให้ตาย พูดพอขาดคำลงฮันคิเหลงก็มาถึง เห็นม้าผูกอยู่จึงถามหลวงชีว่าท่านเห็นหญิงเจ้าของม้าไปข้างไหน หลวงชีบอกว่าเห็นเข้าไปอยู่ในห้องท่านตามเข้าไปเถิด ฮันคิเหลงลงจากม้าตามเข้าไปพอถึงประตูห้อง นางสิวหลิมจึงเอากระบี่ฟันฮันคิเหลง ฮันคิเหลงเอากระบองรับ นางสิวหลิมแทงซ้ำมาอีก ฮันคิเหลงก็เอากระบองปัดกระบี่ตกจากมือ แล้วก็เข้าไปจับข้อมือนางสิวหลิมจูงขึ้นไปบนเตียง ฮันคิเหลงพิจารณาดูนางสิวหลิมก็นึกรัก จึงพูดว่าซึ่งเจ้ากับเราได้มาสู้รบกันทั้งนี้ก็เพราะเทพยดาบันดาลดลใจจะให้เราทั้งสองได้มาพบปะกัน ด้วยเป็นวาสนาของเราทั้งสองจะเป็นคู่ร่วมรักกัน เจ้าจงสมัครสโมสรด้วยเราเถิด นางสิวหลิมเห็นรูปร่างฮันคิเหลงหมดจดงดงาม และได้ฟังถ้อยคำก็จับใจนึกรัก แต่แกล้งพูดเป็นมารยาว่าตัวข้าพเจ้ากับท่านนั้นเป็นข้าศึกได้สู้รบกัน ข้าพเจ้าแพ้ท่านจึงได้หนีมาท่านตามจับตัวข้าพเจ้าได้ตกอยู่ในเงื้อมมือแล้วควรแต่จะฆ่าเสีย ซึ่งจะมาพูดจาแทะโลมเอาเป็นมิตรไมตรีนั้นยังกระไรอยู่หรือ ฮันคิเหลงว่าซึ่งเจ้าพูดดังนี้ไม่ถูกอันลักษณะคนซึ่งจะเป็นมิตรและศัตรูกันนั้นจะประมาณมิได้ บางทีเป็นมิตรกันแล้วภายหลังก็กลับเป็นศัตรูต่อกัน บางทีเป็นศัตรูกันแล้วก็กลับเป็นมิตรไมตรีรักใคร่สนิท ความข้อนี้หายั่งยืนมั่นคงไม่ เหมือนหนึ่งตัวเจ้ากับเราเดิมก็เป็นข้าศึกกัน ครั้นมาพบเจ้าเข้าแล้วความขึ้งโกรธซึ่งมีมาแต่เดิมนั้นก็สูญหายไปหมดสิ้น มีแต่ความรักอย่างเดียว ในเวลานี้ถึงเจ้าจะเอากระบี่มาฟันแทงให้เจ็บปวดแทบประดาตายก็มิได้โกรธ ขอแต่ให้เจ้ามีความรักใคร่แก่เราเถิด นางสิวหลิมได้ฟังถ้อยคำก็บังเกิดความกำหนัดกำเริบมากขึ้น แล้วพูดว่าตัวข้าพเจ้านี้เปรียบเหมือนดอกไม้อันอยู่ในป่า ถ้ามีผู้เดินทางมาพบเข้าก็จำต้องเด็ดเชยชมเล่นแล้วก็จะทิ้งเสีย หาคิดที่จะเอาไปเป็นอาณาประโยชน์ไม่ ซึ่งท่านว่ารักนั้นกลัวจะเป็นเช่นดอกไม้ป่ากระมัง ฮันคิเหลงได้ฟัง นางสิวหลิมก็แกล้งทำมารยาปัดป้องเกียดกันไปตามนิสัยสตรีแล้วก็เอนอ่อนลงให้ ฮันคิเหลงกับนางสิวหลิมได้เป็นภริยาสามีกันในวัดนั้น
ฝ่ายฮันคิหองเห็นฮันคิเหลงไล่ตามนางสิวหลิมหายไปก็ควบม้าตามมาถึงวัด เห็นม้าซึ่งฮันคิเหลงขี่นั้นผูกอยู่ จึงถามหลวงชีว่าเห็นหญิงกับชายสองคนไล่กันเข้ามาในวัดนี้หรือไม่ หลวงชีบอกว่าหญิงหนีเข้าไปในห้อง ชายก็ตามเข้าไปไม่เห็นออกมา จะมีเหตุประการใดข้าพเจ้าไม่ทราบ ฮันคิหองก็ลงจากม้าเข้าไปเที่ยวค้นหา เห็นฮันคิเหลงพี่ชายกับนางสิวหลิมนอนอยู่ด้วยกันบนเตียงของหลวงชีก็กลับออกมา เห็นหญิงสาวชาวบ้านมาไหว้พระนั่งเล่นอยู่ที่ห้องกับหลวงชี ฮันคิหองจึงนึกว่าพี่เราเขารบศึกกับผู้หญิงก็ได้ชัยชนะสำเร็จแล้ว จำเราจะทำศึกกับนางคนนี้บ้างจึงจะไม่เสียเปรียบเขา คิดแล้วก็เข้าไปนั่งพูดไต่ถามถึงชื่อและแซ่ นางนั้นบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ซูชื่อเกียน ท่านมาถามชื่อมีธุระสิ่งใดหรือ ฮันคิหองว่าอยากรู้จักเป็นมิตรไมตรีไว้ หลวงชีเหล่านั้นเห็นฮันคิหองพูดจาแทะโลมนางซูเกียนก็กลัวจะเป็นที่กีดขวางพากันลุกหลีกไปเสียสิ้น ฮันคิหองก็เข้าอุ้มเอานางซูเกียนเข้าไปในห้องที่นอนหลวงชีร่วมประเวณีกันสำเร็จแล้ว พอฮันคิเหลงพี่ชายออกมาจากห้อง ก็เล่าความตามซึ่งได้ภรรยาทั้งสองคนให้กันฟังแล้วต่างคนก็เอาภรรยาขึ้นม้ากลับมาใกล้จะถึงด่าน นางสิวหลิมจึงพูดกับฮันคิเหลงว่า ข้าพเจ้าจะขอเข้าไปแจ้งความกับบิดาเสียให้ทราบก่อน ฮันคิเหลงว่าเราจะเข้าไปด้วย ฮันคิเหลงกับนางสิวหลิมก็เข้าไปในด่าน ให้ฮันคิหองยืนม้าคอยอยู่หน้าด่าน
ฝ่ายม้าใช้ของงักหลุย เห็นฮันคิเหลงเข้าไปในด่านได้ก็รีบเอาความมาบอกแก่งักหลุย งักหลุยคิดสำคัญว่าฮันคิเหลงตีเข้าไปในด่านได้แล้วก็รีบพาทหารตามเข้าไปในด่าน
ฝ่ายปาฮุนนายด่านนอนป่วยอยู่ ได้ยินเสียงคนร้องอื้ออึงว่าข้าศึกยกมาเข้าในด่านได้แล้ว ปาฮุนก็ตกใจรากเลือดออกมาตายในทันใดนั้น
๖๘
นางสิวหลิมเข้าไปเห็นบิดาตายก็ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก พองักหลุยเข้าไปถึง ฮันคิเหลง ฮันคิหองก็พาภรรยาออกมาคำนับงักหลุย แจ้งความซึ่งได้ภรรยาให้ฟังทุกประการ งักหลุยมีความยินดีสั่งให้ฮันคิเหลงกับนางสิวหลิมทำการฝังศพบิดาตามธรรมเนียม แล้วให้จัดโต๊ะเลี้ยงกันเป็นที่สบายพักอยู่รักษาด่าน งักหลุยก็ยกทหารพาพวกเพื่อนออกจากด่านเพงน่ำก๋วนไป ครั้นถึงด่านจินน่ำก๋วนก็ให้หยุดพักทหารอยู่ แล้วสั่งให้งูทองเข้าไปบอกผู้รักษาด่านว่าจะขอให้เปิดทางไปเมืองฮุนหนำ งูทองคำนับลาไปบอกกับเจียะซันผู้รักษาด่านเจียะซันไม่ยอมให้ไป จัดทหารออกมาจะจับตัวงักหลุยส่งไปเมืองหลวงตามหนังสือชีนไคว่ งูทองเห็นเจียะซันพูดจาเกะกะจัดทหารจะยกออกมา งูทองก็รีบออกมาคอยอยู่หน้าด่าน เจียะซันคุมทหารออกมา งูทองก็ขับม้าเข้ารบกับเจียะซันได้ประมาณสามสิบเพลง เจียะซันทานกำลังงูทองไม่ได้ก็ขับม้าหนีกลับเข้าด่าน จึงปรึกษากับนางลวนเองบุตรสาวว่าบัดนี้งักหลุยมาถึงด่านเราแล้ว บิดาออกไปสู้รบจะจับงักหลุยก็สู้กำลังทหารของเขาไม่ได้ เจ้าจงออกไปสู้ดูกำลังแทนบิดาสักครั้งหนึ่ง นางลวนเองก็คำนับลามาขึ้นม้า ถืออาวุธคุมทหารออกจากด่าน
ฝ่ายงูทองเห็นหญิงขี่ม้าถืออาวุธออกมาจากด่านก็รู้ว่าบุตรสาวของเจียะซัน จึงคิดว่าฮันคิเหลง ฮันคิหองก็ได้ภรรยาแล้ว จำเราจะคิดอ่านเอานางนี้เป็นภรรยาให้จงได้ คิดแล้วก็ขับม้าเข้าไปรบประมาณสิบเพลง นางลวนเองก็ทำเป็นขับม้าหนีห่างออกไป แล้วเอาก้อนศิลาวิเศษขว้างไปถูกไหล่ขวางูทองซบลงกับหลังม้า เอาเอียงซองเสียงเห็นงูทองเสียทีก็ขับม้าควบไปจะรบด้วยนางลวนเอง ยังไม่ทันถึงตัวนางลวนเองก็เอาก้อนศิลาขว้างไปถูกเอาเอียงซองเสียงตกม้าลง ทหารวิ่งเข้าไปช่วยพยุงขึ้นม้าได้กลับมาค่าย ในขณะนั้นจงเหลียงก็ขับม้าจะไปรบด้วยนางลวนเอง นางลวนเองเห็นจงเหลียงขับม้าเข้ามาใกล้ได้ทีก็เอาก้อนศิลาขว้าง จงเหลียงหลบโจนลงจากม้าทันหาถูกไม่ ก้อนศิลาถูกตีนม้าซึ่งจงเหลียงขี่นั้นหักข้างหนึ่ง นางลวนเองก็ขับม้ารุกเข้ามา พอฮันคิเหลง ฮันคิหองขับม้าประดากันเข้ามา นางลวนเองเห็นกำลังของตัวถอยลงแล้วก็ขับม้ากลับเข้าด่าน ฮันคิเหลง ฮันคิหองก็กลับมาค่าย
ฝ่ายงูทองถูกก้อนศิลาเจ็บปวดนักกลับไปค่ายไม่ทันก็ไปแอบพุ่มไม้อยู่ ครั้นเห็นข้าศึกเลิกไปแล้วจึงอุตส่าห์แข็งใจขับม้ามา ยังมีชายสองคนเที่ยวยิงนก เห็นงูทองหน้าสลดเหมือนคนป่วย ก็พากันเข้าไปถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน งูทองบอกว่าข้าพเจ้าชื่องูทอง บิดาข้าพเจ้าชื่องูเกา ชายทั้งสองนั้นแจ้งว่าเป็นบุตรงูเกาก็ชวนกันลงจากม้าเข้ามาคำนับ งูทองจึงถามว่าท่านทั้งสองนี้คือใดจึงได้มาคำนับข้าพเจ้า ชายทั้งสองบอกว่าข้าพเจ้าชื่อซีหอง เป็นบุตรซีฉวน คนนั้นชื่อทึงเองเป็นบุตรทึงฮวย งูทองได้ฟังก็ดีใจลงจากม้านั่งสนทนากัน ซีหองจึงถามงูทองว่าท่านจะไปตำบลใดหรือ งูทองบอกว่าข้าพเจ้ามากับงักหลุยจะไปเยี่ยมมารดา ณ เมืองฮุนหนำ ครั้นมาถึงด่านนี้ผู้รักษาด่านไม่ให้ไปจึงได้สู้รบกัน ข้าพเจ้าเสียทีถูกอาวุธเจ็บปวดจึงได้ถอยหนีมาพักอยู่ใต้ร่มไม้ ท่านทั้งสองจะไปแห่งใดเล่า ซีหองบอกว่าข้าพเจ้ากับทึงเองนี้แจ้งว่ามารดาต้องเนรเทศไปกับมารดางักหลุย พากันมาจะไปเยี่ยมมารดาที่เมืองฮุนหนำเหมือนกัน ครั้นมาถึงด่านนี้ผู้รักษาด่านจับตัวไว้ให้ข้าพเจ้าเป็นบุตรเลี้ยงเป็นอันจนก็ต้องจำใจอยู่ วันนี้ได้มาพบท่านก็เป็นบุญแล้ว จะได้ช่วยกันคิดอ่านสู้รบกับผู้รักษาด่าน เอาชัยชนะไปเมืองฮุนหนำให้จงได้ งูทองว่าจะคิดประการใดจึงจะกำจัดเจียะซันได้ ซีหองว่าต้องคิดเป็นอุบาย ข้าพเจ้าจะจับตัวท่านเอาเข้าไปให้เจียะซัน แล้วข้าพเจ้าจะตัดศีรษะเจียะซันเสียให้จงได้ งูทองก็เห็นชอบด้วย ซีหองจึงเอาเชือกมัดงูทองคุมตัวเข้าไปให้เจียะซัน แจ้งว่างูทองผู้นี้เป็นทหารงักหลุย ข้าพเจ้าสองคนไปเที่ยวยิงนกพบจึงจับตัวมาให้ท่าน เจียะซันมีความยินดีว่าทหารผู้นี้ได้สู้รบกับเราครั้งหนึ่งแล้วฝีมือเข้มแข็งนัก ว่าแล้วก็สั่งให้เอาตัวไปจำขังไว้
ฝ่ายซีหองเห็นได้ทีก็โดยเข้าไปเอากระบี่ฟันเจียะซันตัวขาดออกเป็นสองท่อนตาย ทึงเองก็แก้มัดงูทองออกแล้วก็พากันไล่ฆ่าฟันทหารเจียะซันเจ็บปวดล้มตายเป็นอันมาก งูทองในเวลานั้นคิดถึงนางลวนเอง ก็ตรงเข้าไปข้างในเห็นนางลวนเองตื่นตกใจวุ่นวายอยู่ก็เข้าอุ้มเอานางลวนเองออกมาภายนอก แล้วเอาขึ้นม้ารีบแจ้งความให้งักหลุยฟังทุกประการ งักหลุยแจ้งว่าได้ด่านแล้วก็คุมทหารเข้าไปในด่าน แต่งูทองนั้นอยู่กับนางลวนเองที่ค่ายหาได้เข้าไปในด่านไม่
ฝ่ายซีหอง ทึงเองเห็นงักหลุยคุมทหารเข้ามาก็ออกไปคำนับ แจ้งความแต่หลังจนมาพบงูทองคิดอุบายฆ่าเจียะซันให้งักหลุยฟังทุกประการ งักหลุยจึงว่าครั้งนี้ถ้าไม่ได้ท่านทั้งสองแล้วที่ไหนจะได้ด่านนี้โดยง่าย แล้วก็พูดจาถึงทุกข์สุขกันตามธรรมเนียม
ฝ่ายงูทองครั้นได้นางลวนเองมาเป็นภรรยาแล้ว ก็พานางลวนเองเข้าไปในด่าน ให้คำนับงักหลุยและพวกเพื่อนทั้งปวง งักหลุยจึงพูดกับงูทองว่า ภรรยาฮันคิเหลงกับภรรยาฮันคิหองสองคนเขาก็อยู่รักษาด่านติ้นน่ำก๋วน ท่านจงให้ภรรยาของท่านไปอยู่ช่วยกันรักษาด่านติ้นน่ำก๋วนเถิด งูทองก็รับคำจัดทหารให้ไปส่งนางลวนเองจนถึงด่าน
ฝ่ายงักหลุยพักทหารอยู่ที่ด่านหลายเวลาแล้ว จึงจัดทหารที่มีสติปัญญาให้อยู่รักษาด่าน งักหลุยกับพวกเพื่อนก็คุมทหารเดินตัดตรงไปถึงเมืองฮุนหนำ งักหลุยและพวกเพื่อนก็พากันเข้าไปคำนับนางลีสีและนางชาฮูหยิน แล้วก็พูดจาไต่ถามถึงความทุกข์ร้อนกันตามประเพณี งักหลุยจึงถามมารดาว่างักเข่งนั้นไปอยู่ไหน นางลีสีบอกว่า มารดาแจ้งว่าเจ้าไปคำนับศพบูเชียงก๋ง เห็นหายไปกลัวจะมีเหตุ จึงให้ไปตามเจ้าบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา งักหลุยว่าข้าพเจ้าก็ไม่ได้ข่าวคราวพบปะเลย
ฝ่ายงักเข่ง ครั้นไปถึงเมืองเล่งแฮก็เข้าไปคำนับจงฮวงเจ้าเมือง แล้วแจ้งความซึ่งมาตามงักหลุยให้จงฮวงฟังทุกประการ จงฮวงว่าเมื่อก่อนเราได้รู้ว่า งักหลุยพี่เจ้าไปเซ่นศพบูเชียงก๋งเราก็มีความวิตก ด้วยชีนไคว่วางทหารไว้คอยจับทุกด่านทุกตำบล เราได้ให้ทหารไปเที่ยวสืบเสาะตามไปป้องกันก็หาพบไม่ กลับมาแจ้งว่างักหลุยกับพวกเพื่อนทั้งปวงไปถึงเมืองฮุนหนำแล้ว งักเข่งได้ฟังก็ดีใจว่า ข้าพเจ้ามาถึงเมืองเล่งแฮนี้ก็ใกล้เมืองนิ่มอันแล้ว ข้าพเจ้าอยากจะไปเซ่นศพบิดาแล้วจึงจะกลับมา จงฮวงว่าเจ้าจะไปก็ตามเถิด เราจะให้ทหารไปเป็นเพื่อนตามทาง ถ้ามีเหตุประการใดจะได้ช่วยป้องกัน แล้วก็จัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งให้งักเข่งสี่นาย งักเข่งคำนับลาไปถึงเขาแห่งหนึ่งเห็นมีม้าผูกอยู่ที่ต้นไม้สองตัว งักเข่งจึงเดินเข้าไปดูเห็นชายสองคนนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ งักเข่งถามว่าท่านทั้งสองนี้จะไปตำบลใดหรือจึงมาพักอยู่ที่นี้ ชายสองคนบอกว่าข้าพเจ้าชื่อฬอหอง คนหนึ่งชื่อกิดเซงเหลียง เป็นชาวเมืองโอวก๊วงจะไปไหว้ศพบูเชียงก๋ง ณ เมืองนิ่มอัน งักเข่งว่าท่านเป็นชาวเมืองโอวก๊วงเหตุใดจะไปไหว้ศพถึงเมืองนิ่มอัน ฬอหองว่าท่านไม่ทราบความเดิม ฬอเอียนเก่งบิดาข้าพเจ้ากับกิดแชบิดากิดเซงเหลียงเป็นทหารของบูเชียงก๋ง บัดนี้บิดาข้าพเจ้าป่วยตาย บิดากิดเซงเหลียงก็หายสูญไปหาได้ข่าวคราวไม่ ข้าพเจ้าผู้เป็นบุตรคิดถึงคุณบูเชียงก๋งซึ่งได้รักใคร่ทำนุบำรุงชอบพอกับบิดาข้าพเจ้า จึงจะไปไหว้ศพฉลองคุณตามประเพณี งักเข่งได้ฟังก็ร้องไห้บอกว่า ข้าพเจ้านี้ชื่องักเข่งเป็นบุตรที่สามของบูเชียงก๋ง จะไปไหว้ศพบิดา ฬอหอง กิดเซงเหลียงได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ ต่างคนคำนับกันพูดถึงทุกข์สุขแล้วก็พากันไปถึงเขาแห่งหนึ่ง เห็นชายผู้หนึ่งถือทวนยืนขวางทางอยู่ ฬอหองจึงร้องถามว่าผู้ใดบังอาจมากั้นทางไว้ดังนี้ ชายผู้นั้นตอบว่า ท่านทั้งสามจะไปแล้วต้องเอาเงินมาเสียค่าทางก่อนจึงจะให้ไป งักเข่งได้ฟังก็โกรธเอาทวนแทง ชายผู้นั้นเอาง้าวปัดรบกันประมาณสี่สิบเพลง ฬอหองเห็นฝีมือชายผู้นั้นแข็งแรงนักจึงร้องห้ามว่า ท่านทั้งสองหยุดก่อน งักเข่งกับชายผู้นั้นต่างคนก็หยุดถอยห่างกันออกไป ฬอหองว่าเราเห็นฝีมือท่านเข้มแข็งน่ารักนัก เหตุใดจึงมาเป็นพวกโจรอยู่ดังนี้ ชายผู้นั้นว่าไม่ได้เป็นพวกโจร ชื่อเฮงเองเป็นบุตรเฮงกุ้ยจะไปไหว้ศพบูเชียงก๋ง ณ เมืองนิ่มอัน มาถึงที่นี้สิ้นเงินซึ่งจะซื้อเสบียงอาหาร จึงได้มารักษาทางไว้เพื่อจะขอเงินจากผู้เดินทางบ้าง พอซื้อเสบียงอาหารแล้วก็จะไป ท่านจงเอาเงินมาให้เราเสียบ้างเล็กน้อยจึงจะให้ไป งักเข่ง ฬอหอง กิดเซงเหลียงได้ฟังก็รู้ว่าเป็นบุตรเฮงกุ้ยมีความยินดีลงจากม้าบอกว่า เราชื่องักเข่งเป็นบุตรบูเชียงก๋ง พี่สองคนนี้ชื่อฬอหองเป็นบุตรฬอเอียนเก่ง อีกคนหนึ่งนั้นชื่อกิดเซงเหลียงเป็นบุตรกิดแช พากันจะไปไหว้ศพบูเชียงก๋งบิดาเรา เฮงเองได้ฟังก็ดีใจลงจากม้าคำนับกันแล้ว งักเข่งจึงพูดว่าได้มาพบกันก็ดีแล้ว เราทั้งสี่คนจงไปด้วยกันเถิด แล้วก็ออกเดินไปถึงตำบลไหถัง เห็นชายอีกคนหนึ่งออกจากพุ่มไม้เดินไปข้างหน้า ฬอหองพูดกับงักเข่งว่า ข้าพเจ้ากับกิดเซงเหลียงจะควบม้าไปตามทางแต่สองคน ดูว่าชายที่เดินนั้นจะหลีกให้หรือไม่ ว่าแล้วก็ควบม้าไป
ฝ่ายชายที่เดินไปหน้านั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าม้ากระชั้นชิดเข้ามาก็เหลียวหน้ามาดู เห็นชายสองคนขับม้าแข่งเคียงขึ้นมาก็โกรธ เอามือเอื้อมจับบังเหียนม้าทั้งสองนั้นรั้งให้ถอยหลังไปเป็นหลายก้าว แล้วชักลูกตุ้มออกมาจะตีเอาฬอหอง ฬอหองเอาทวนปัดไว้แล้วว่า ท่านมีฝีมือกล้าหาญประการใดจึงบังอาจมาจับม้าเราไว้ ชายผู้นั้นตอบว่าเจ้าทั้งสองมีฝีมือเป็นอย่างไรจึงได้ดูถูกขับม้าเข้ามาจะโดนเอาเรา แล้วต่างคนต่างทุ่มเถียงกัน พองักเข่ง เฮงเองขับม้ามาทันก็ร้องห้ามว่า ท่านทั้งสามอย่าเพิ่งทุ่มเถียงกันก่อน ซึ่งท่านมาแต่ผู้เดียวนี้จะไปไหน ชายผู้นั้นตอบว่าเราจะไปไหว้ศพบูเชียงก๋งที่เมืองนิ่มอัน คิดกำจัดชีนไคว่แก้แค้นแทนบูเชียงก๋งให้จงได้ งักเข่งถามว่าท่านแซ่ไรชื่อใด เป็นอะไรกับบูเชียงก๋งหรือ ชายผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าแซ่อือชื่อหลุยเป็นบุตรอือฮวยเหลง บิดาข้าพเจ้าเป็นทหารของบูเชียงก๋ง บัดนี้ถึงแก่ความตายเสียแล้ว งักเข่งและคนทั้งสามได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี งักเข่งจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่องักเข่งเป็นบุตรบูเชียงก๋งจะไปไหว้ศพบิดาข้าพเจ้า แล้วก็บอกชื่อคนทั้งสามให้ฟัง อือหลุยได้ฟังก็มีความยินดีนัก ลงจากม้าคำนับกันถามถึงความทุกข์สุขแต่หลังแล้วก็พากันไปถึงเมืองนิ่มอัน เข้าพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมซื้ออาหารกิน
๖๙
เจ้าของโรงเตี๊ยมถามงักเข่งว่า ท่านพากันมานี้จะไปลองฝีมือกับเขาหรือ หรือจะไปตำบลใด งักเข่งจึงถามว่าในเมืองนิ่มอันนี้มีผู้ซักซ้อมฝีมือที่ไหนหรือ เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่า เตียจุนเป็นขุนนางผู้ใหญ่มีบุตรชายอยู่คนหนึ่ง ชื่อเตียก๊กเขียม เป็นคนชอบดูมวยปล้ำ บัดนี้ได้คนชกมวยดีไว้สองคน ปลูกโรงใหญ่ขึ้นสำหรับทดลองฝีมือ ถ้าผู้ใดดีก็ให้ไปลองฝีมือที่โรงหน้าบ้านเขานั้น ท่านกินอาหารแล้วจะไปดูเขาเล่นก็ได้ ในขณะนั้นคนใช้มาแจ้งแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมว่ามีผู้เดินทางมาจะเช่าที่อยู่อีกสามคนมีข้าวของมามาก เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ออกมารับเข้าไปนั่งแล้วชายสามคนจึงถามว่าโรงเขาลองฝีมือกันนั้นอยู่ที่ไหน เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่าอยู่ที่หน้าบ้านเตียจุนท่านจะไปลองฝีมือกับเขาหรือ ชายสามคนนั้นว่า ข้าพเจ้าจะไปลองฝีมือดูเล่นสักพักหนึ่ง แต่จะกินอาหารเสียก่อนจึงจะไป แล้วก็ให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดสุราอาหารมากินอยู่ที่นั้น
ฝ่ายอือหลุยเห็นรูปร่างชายสามคนนั้นคมสันสมเป็นทหารจึงพูดกับงักเข่งว่า ชายทั้งสามซึ่งนั่งกินโต๊ะอยู่ท่วงทีองอาจแข็งแรงเห็นจะมีฝีมือ ข้าพเจ้าอยากจะไปพูดจาสนทนาให้เป็นไมตรีกันไว้ งักเข่งว่าข้าพเจ้าจะออกไปพูดจาไต่ถามเขาเอง ว่าแล้วก็เดินออกไปถามชายสามคนนั้นว่าท่านนี้มาแต่ไหนชื่อไรแซ่ใด เงาเหลียนบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเงาเหลียน อีกสองคนนั้นชื่อฮอหงคนหนึ่ง ชื่อแต้ซีปอคนหนึ่ง เป็นชาวเมืองทันจิว งักเซ่งถามว่าท่านอยู่เมืองทันจิวนั้น ท่านรู้จักเงาเซียงจี้หรือไม่ เงาเหลียนบอกว่าเงาเซียงจี้นั้นเป็นบิดาข้าพเจ้า งักเข่งได้ฟังก็มีความยินดี จึงว่าท่านกับข้าพเจ้าเจ้ามิใช่ผู้อื่น ข้าพเจ้าชื่องักเข่งเป็นบุตรบูเชียงก๋ง เงาเหลียนได้ฟังก็ร้องไห้ งักเข่งจึงถามว่าท่านทั้งสองนั้นคือบุตรผู้ใดเล่า เงาเหลียนบอกว่า ฮอหงนั้นเป็นบุตรฮอง่วนเคง แต้ซีปอนั้นเป็นบุตรแต้ฮวย พากันหนีมาไหว้ศพบิดาท่าน งักเข่งว่าเราได้มาพบกันก็ดีแล้วจะได้ไปด้วยกัน พูดแล้วงักเข่งก็เรียกแต่บรรดาคนซึ่งมาด้วยนั้นออกมาคำนับ พูดจาแล้วก็นอนค้างอยู่ที่นั้นคืนหนึ่ง ครั้นเวลาเช้างักเข่งจึงให้ฬอหอง กิดเซงเหลียง เฮงเองสามคนคุมเครื่องเซ่นล่วงหน้าไปคอยอยู่ที่ตำบลซีเหียเนี้ย แล้วงักเข่งกับเพื่อนเหล่านั้นก็พากันไปถึงโรงซ้อมมวยหน้าบ้านเตียจุน แวะเข้าไปดูเห็นเตียก๊กเขียมนั่งอยู่บนเก้าอี้ คนที่มีฝีมือมวยนั้นออกมารำอยู่ที่หน้าโรงแล้วพูดว่า ผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งก็ดีให้เร่งมาชกดูฝีมือกันเล่น ในขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งขึ้นไปบนโรงจะลองฝีมือ เตียก๊กเขียมจึงว่าท่านซึ่งมานี้ชื่อไร ชายผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียวบูฉิน เตียก๊กเขียมจึงว่าท่านจงลองกับเราก่อนเถิดอย่าเพิ่งถึงอาจารย์เราเลย ว่าแล้วต่างคนก็เข้าชกกัน ประเดี๋ยวหนึ่งเตียก๊กเขียมชกเตียวบูฉินตกลงจากโรง แล้วเตียก๊กเขียมร้องว่าผู้ใดจะลองฝีมือกับเราอีกก็เร่งขึ้นมาโดยเร็ว เงาเหลียนพูดกับงักเข่งว่าข้าพเจ้าจะขึ้นไปชกกับเตียก๊กเขียมสักพักหนึ่ง ด้วยเตียก๊กเขียมพูดจาอวดดีนัก งักเข่งว่าท่านอย่าเพิ่งเลยข้าพเจ้าจะขึ้นไปก่อนว่าแล้วก็ขึ้นไปบนโรง
ฝ่ายเตียก๊กเขียมครั้นเห็นรูปร่างงักเข่งเล็กกว่าตัวก็นึกประมาท พูดว่าเจ้าจะมาสู้กับเรานั้นชื่อไร งักเข่งว่าสู้กันเสียก่อนเถิดจึงค่อยถามชื่อ เตียก๊กเขียมกับงักเข่งก็เข้าสู้กันประเดี๋ยวหนึ่ง งักเข่งชกเตียก๊กเขียมตกโรงลงมา เงาเหลียนอยู่ข้างล่างเห็นได้ทีก็เอาเท้ากระทืบหน้าอกเตียก๊กเขียมรากเลือดตาย ในขณะนั้นทหารเตียก๊กเขียมเห็นนายของตัวตายก็โกรธพากันกลุ้มรุมจะจับงักเข่ง อือหลุยจึงเอาลูกตุ้มเข้าไล่ตีทหารเหล่านั้นตายเป็นหลายคน แล้วก็พากันรีบไป ณ ที่ฝังศพบูเชียงก๋งทำการคำนับเซ่นไหว้ศพตามธรรมเนียมแล้ว ก็ออกเดินลัดตัดทางตรงไป ณ เมืองฮุนหนำ
ฝ่ายทหารพวกชกมวยที่เหลือตาย ก็เอาความไปแจ้งแก่เตียจุน เตียจุนได้ฟังก็โกรธจึงให้ทหารเที่ยวสืบติดตามค้นหาพวกเหล่านั้นก็ไม่พบ
ฝ่ายเฮงเหลง ลีติดตั้งแต่บูเชียงก๋งถึงแก่ความตายแล้วก็นุ่งขาวไว้ทุกข์ให้บูเชียงก๋งตามธรรมเนียม อยู่มาวันหนึ่งเฮงเหลง ลีติดคิดถึงบูเชียงก๋งไม่สบายใจจึงเดินไปเที่ยวเล่นตามต้นไม้ที่บนเขา ไปถึงศาลเทพารักษ์แห่งหนึ่ง เฮงเหลง ลีติดก็เข้าไปนั่งเล่นเห็นอักษรจารึกชื่อว่าศาลหงอจูซู เฮงเหลงนั่งตรึกตรองคิดถึงบูเชียงก๋งขึ้นมาก็ร้องไห้จึงเข้าไปว่ากับเจ้าในศาลว่า ท่านเป็นเทพารักษ์แล้วก็ย่อมจะตั้งอยู่ในสัตย์ธรรมไม่ดูแลสิ่งใดบ้างเลย บูเชียงก๋งนั้นสัตย์ซื่อกตัญญูต่อแผ่นดิน เป็นที่นับถือแก่คนทั้งหลาย เหตุใดจึงมิได้ช่วยป้องกันชีวิตไว้ นิ่งให้ชีนไคว่ศัตรูแผ่นดินแอบอ้างรับสั่งฆ่าตายเสีย ว่าดังนั้นแล้วก็ยิ่งโกรธหนักขึ้น จึงเอาก้อนศิลาขว้างศาลนั้นหักพังยับเยินแล้วก็พากันเดินไปถึงร้านขายสุราแห่งหนึ่ง เข้าไปซื้อสุรากินแ ละเมื่อขณะกินสุราอยู่นั้นคิดถึงบูเชียงก๋งขึ้นมาอีกก็ร้องไห้แล้วก็หัวเราะเสียงดังขึ้น เจ้าของร้านเห็นเฮงเหลง ลีติด ทำอาการเหมือนหนึ่งคนเสียจริตทั้งสองคน ก็ถามว่าท่านเสพสุราแล้วจะไปแห่งใดหรือ หรือจะกลับเข้าไปในเมือง เฮงเหลง ลีติด บอกว่า เรากินสุราแล้วก็จะกลับเข้าไปในเมือง เจ้าของร้านว่าท่านจงรีบไปเถิด จวนประตูจะปิดด้วยเวลาค่ำมืดแล้ว เฮงเหลง ลีติดก็ออกจากร้านขายสุรา ไปถึงประตูเมืองเห็นประตูปิดเสียแล้ว ก็กลับไปนอนอยู่ที่ฝังศพบูเชียงก๋ง เฮงเหลงนอนหลับสนิทนิมิตฝันเห็นถึงเรื่องบูเชียงก๋ง ครั้นตื่นขึ้นก็เล่าความฝันให้ลีติดฟังว่า เมื่อขณะเราขว้างปราสาทนั้น หงอจูซูเทพารักษ์ไม่อยู่ไปกินโต๊ะอยู่เมืองพญานาค ครั้นกลับมาถึงปิศาจที่เฝ้าศาลบอกความที่เราขว้างศาลแก่หงอจูซู หงอจูซูเทพารักษ์ขึ้นไปเฝ้าเซียงเต้ ทูลความถ้อยคำซึ่งเราทั้งสองว่าโกรธกับเทพารักษ์ที่ศาล เชียงเต้ตรัสเล่าให้เทพารักษ์หงอจูซูฟังว่า เดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทำการบวงสรวงเทวดาเขียนคำบวงสรวงที่อ่านประกาศนั้นเป็นคำดูถูกหยาบช้าต่อเราผู้เป็นเซียงเต้ จึงได้ให้มังกรหนวดแดงลงไปเกิดเป็นกิมงึดตุด บุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊ก กระทำทดแทนลงโทษแก่ตระกูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ และบูเชียงก๋งนั้นคือนกอินทรีมีความผิดเมื่อครั้งจิกนางค้างคาวตาย หลวงจีนศิษย์พระยุไหลจึงได้ขับไล่เสีย ครั้นไปถึงแม่น้ำอึ้งโหเห็นมังกรเล่นน้ำอยู่ นกอินทรีก็จิกเอาจักษุมังกรบอดทั้งสองข้าง นกอินทรีนั้นไปเกิดเป็นบูเชียงก๋ง มังกรตาบอดไปเกิดเป็นชีนไคว่ นางค้างคาวไปเกิดเป็นนางเฮงสี คนเหล่านี้เป็นชาติเวรกันจึงได้ตามล้างผลาญทดแทน แต่ชีนไคว่นั้นมีความผิดมาก เมื่อครั้งนกอินทรีไปเกิดเป็นทารกอยู่ในเมืองเชียงจิว มังกรก็ตามไปสำแดงฤทธิ์ทำให้น้ำท่วมเมือง จนราษฎรเหล่านั้นตายเสียเป็นอันมาก บัดนี้มาทำร้ายแก่บูเชียงก๋งจนถึงชีวิตอีก จะต้องลงโทษชีนไคว่ให้ได้ความเดือดร้อนจงหนัก เซียงเต้สั่งให้เทวดาสำหรับใช้ลงไปบอกบูเชียงก๋งและปิศาจทั้งปวงไปทำชีนไคว่ให้ได้ความลำบากเวทนาถึงสาหัส ลีติดได้ฟังเฮงเหลงเล่าความฝันดังนั้นแล้วจึงว่าท่านฝันนี้เป็นเรื่องราวชอบกลดี เราจะคอยดูอยู่ว่า ถ้าชีนไคว่มีเหตุได้ความเดือดร้อนลำบากจริงเหมือนความฝืนแล้ว จึงจะสร้างศาลให้เทพารักษ์หงอจูซูงดงามยิ่งกว่าเก่า ครั้นพูดกันแล้วพอเวลารุ่งสว่างประตูเมืองเปิดก็กลับเข้าไปบ้าน คอยฟังเหตุการณ์ชีนไคว่อยู่ทุกเาลา
ฝ่ายชีนไคว่ตั้งแต่กำจัดบูเชียงก๋งแล้ว ก็ยังไม่สิ้นความวิตกเลย ด้วยพรรคพวกทแกล้วทหารของบูเชียงก๋งยังมีอยู่อีกมากจะควบคุมกันคิดทำร้ายต่อไป จะต้องคิดกำจัดเสียให้สิ้นเชิงจึงจะได้ คิดแล้วก็ทำเรื่องราวฉบับหนึ่งกล่าวโทษแต่บรรดาพรรคพวกทแกล้วทหารบูเชียงก๋งเป็นข้อฉกรรจ์ต่าง ๆ เมื่อขณะเขียนเรื่องราวอยู่นั้น ชีนไคว่แลเห็นปิศาจบูเชียงก๋งกับปิศาจทั้งปวงเป็นอันมากจะเข้ามากลุ้มรุมตี ชีนไคว่ตกใจร้องด้วยเสียงอันดังว่าบูเชียงก๋งขอชีวิตไว้ก่อนเถิด พอสิ้นคำก็สลบแน่นิ่งไป นางเฮงสีภรรยาได้ยินชีนไคว่ร้องออกชื่อบูเชียงก๋งก็วิ่งเข้าไปดูในห้องหนังสือ เห็นชีนไคว่ล้มนอนกลิ้งสลบนิ่งอยู่ นางเฮงสีตกใจเข้าประคองกอดเอาชีนไคว่ไว้แล้วว่า ท่านบูเชียงก๋งอย่าทำอันตรายแก่ชีนไคว่สามีข้าพเจ้าเลย จะทำเครื่องเซ่นไปบวงสรวงให้ นางเฮงสีก็ร่ำไรบนบานไปเป็นอันมาก พอชีนไคว่ฟื้นได้สติขึ้นพูดกับนางเฮงสีว่าเราจะทำเรื่องราวกล่าวโทษพวกพ้องบูเชียงก๋งถวายพระเจ้าซ้องเกาจงให้กำจัดเสียให้สิ้น ซึ่งปิศาจบูเชียงก๋งกับปิศาจเป็นอันมากจะเข้าทำร้ายเรา การที่คิดนั้นเห็นจะทำไปไม่ตลอดแล้ว นางเฮงสีบอกว่าเมื่อท่านสลบไปนั้นข้าพเจ้าได้บนบานปิศาจบูเชียงก๋งและเทพารักษ์ทั้งปวงเป็นอันมาก จะต้องทำเครื่องเซ่นไปแก้สินบนและทำบุญไปให้บูเชียงก๋งที่วัดเลงอึมยี่เสียจึงจะได้
๗๐
ครั้นเวลาเช้าชีนไคว่กับนางเฮงสีก็พากันไปทำบุญที่วัดเลงอึมยี่และเซ่นไหว้เทพารักษ์ แล้วคุกเข่าลงคำนับที่หน้าพระกล่าววาจาขอให้บูเชียงก๋งกับปิศาจที่ตายเหล่านั้นไปเกิดเสียเถิด อย่าได้มารบกวนต่อไปอีกเลย ครั้นคำนับกราบไหว้บวงสรวงเทพยดาแล้ว ชีนไคว่กับนางเฮงสีก็เดินไปเที่ยวเล่นในวัดเห็นที่ผนังตึกเขียนเป็นคำโคลงไว้ว่า จับเสือได้ง่าย เมื่อจะปล่อยนั้นยาก ชีนไคว่เห็นก็คิดประหลาดใจว่าคำโคลงอันนี้ นางเฮงสีทำให้เราเมื่อวันจะฆ่าบูเชียงก๋ง ไม่มีใครได้รู้ได้เห็นเลย เหตุใดจึงมีมาเขียนไว้ที่นี่เป็นที่น่าสงสัยนัก จึงให้หาหลวงจีนเจ้าวัดมาถามว่าใครเขียนคำโคลงไว้ที่ผนังตึกนี้ หลวงจีนเจ้าวัดบอกว่าในวัดนี้ไม่มีผู้ใดแปลกปลอมเข้ามา เห็นอยู่แต่หลวงจันเสียจริตองค์หนึ่งเธอมักพูดเลอะเทอะไปต่าง ๆ หรือหลวงจีนเสียจริตจะเขียนไว้ดอกกระมัง ชีนไคว่ว่าท่านจงไปหาตัวมาให้ข้าพเจ้าจะถามดูให้ได้ความ หลวงจีนเจ้าวัดก็ไปพาตัวหลวงจีนเสียจริตมาให้ชีนไคว่ ชีนไคว่เห็นรูปร่างหลวงจีนพิกลน่าเกลียดน่าชังนัก จึงพูดว่ารูปร่างของท่านนี้วิปริตผิดคนทั้งหลายมาบวชอยู่ทำไม หลวงจีนเสียจริตตอบว่า รูปร่างข้าพเจ้าวิปริตก็จริง แต่ใจนั้นดีนัก ไม่เป็นคนหน้าพระใจงูเหมือนกับท่าน ชีนไคว่ได้ฟังหลวงจีนพูดจาหยาบช้าดังนั้นก็โกรธ จึงถามว่าคำโคลงซึ่งเขียนไว้ที่ผนังตึกนี้ท่านเขียนเองหรือผู้ใดเขียน หลวงจีนว่าภรรยาท่านเขียนได้เราก็เขียนได้เหมือนกัน ชีนไคว่ว่าเราตรวจดูคำโคลงของท่านที่เขียนไว้นั้นเห็นไม่กว้างขวาง หลวงจีนว่าไม่กว้างขวางนั้นจริงจึงบวชเป็นหลวงจีนรักษาศีลได้ ถ้าใจกว้างขวางก็เป็นเหตุให้เกิดความชั่วความร้ายขึ้นปลายมือ ชีนไคว่จึงถามต่อไปว่าไม้กวาดและไม้กระบอกซึ่งท่านถือติดมืออยู่นั้นด้วยเหตุอันใด หลวงจีนบอกว่าไม้กวาดนี้สำหรับกวาดคนซึ่งประพฤติการไม่เป็นสุจริต ไม้กระบอกนี้สำหรับเป่าให้ควันซึ่งมีพิษขึ้นมาได้ทั้งสี่ทิศ ชีนไคว่ถามว่าเหตุใดท่านจึงได้เป็นง่อย หลวงจีนบอกว่าข้าพเจ้าเที่ยวไปที่แม่น้ำไทโอ๋ พบซินแสขายยาอี๋ก็เข้าไปซื้อเอายาอี๋นั้นมาจึงได้เป็นง่อยไปไม่ทราบว่าเหตุอันใด นางเฮงสีว่าท่านเป็นง่อยอยู่ดังนี้ทำไมจึงไม่ไปหาซินแสมารักษาเสียให้หาย หลวงจีนว่าโรคข้าพเจ้านี้ถึงจะรักษาก็เห็นจะไม่หายด้วยต้องลมร้าย ลมร้ายนั้นกล้าพัดมาแต่ทิศตะวันออก พูดดังนั้นแล้วก็หัวเราะ นางเฮงสีได้ฟังถ้อยคำหลวงจีนก็โกรธจึงพูดกับชีนไคว่ว่าหลวงจีนคนนี้เป็นบ้าพูดจาเหลวไหลเลอะเทอะ ให้เขาเอาตัวไปเสียเถิด หลวงจีนว่าแต่คนทั้งสามท่านยังเอาไปทำอันตรายเสียได้ ข้าพเจ้านี้จะยากลำบากอะไร ชีนไคว่ได้ฟังถ้อยคำหลวงจีนพูดคล่องรู้ความลับก็คิดสงสัยว่าหลวงจีนนี้จะเป็นผู้วิเศษดอกกระมัง จำจะให้ทำโคลงดูอีกสักบทหนึ่ง จึงพูดกับหลวงจีนว่าท่านเป็นคนวิเศษมีสติปัญญาจงทำโคลงให้เราฟังสักบทหนึ่ง หลวงจีนก็รับว่าทำได้ ชีนไคว่จึงให้เอาศิลาฝนหมึกกับกระดาษมาให้ หลวงจีนว่ากระดาษของข้าพเจ้ามีอยู่แล้ว ก็หยิบเอากระดาษออกมาจากมือเสื้อ ชีนไคว่เห็นกระดาษชอกช้ำยับเยิน จึงว่ากระดาษของท่านยับเยินดังนี้จะเขียนคำโคลงได้หรือ หลวงจีนว่ากระดาษนี้ช้ำยับเพราะเจ้าของห่อยาอี๋ไว้ ชีนไคว่กับนางเฮงสีได้ฟังก็สะดุ้งตกใจด้วยหลวงจีนพูดเสียดแทงถึงความจริงทุกข้อ หลวงจีนทำคำโคลงเป็นใจความว่า ชีนไคว่เป็นมหาอุปราชสำหรับทำนุบำรุงแผ่นดิน แต่คนทั้งหลายพากันเห็นว่าชีนไคว่เป็นเสี้ยนหนามศัตรูแผ่นดิน คิดล้างผลาญผู้มีสติปัญญาและกตัญญูต่อแผ่นดินเสีย ปรารถนาจะให้แผ่นดินซ้องสาบสูญไปเป็นเชลยแก่พวกฮวนฝ่ายทิศตะวันออก ถ้าชีนไคว่พบซีฉวนเข้าเวลาไรก็จะถึงซึ่งชีวิต ครั้นทำแล้วก็ส่งให้ชีนไคว่ดู ชีนไคว่คิดโกรธหลวงจีนยิ่งนัก แต่อุตส่าห์สะกดใจไว้สั่งทหารทั้งปวงว่าถ้าผู้ใดพบปะซีฉวนเข้าแล้วก็จงจับฆ่าเสียให้ได้ ชีนไคว่ถามหลวงจีนว่าท่านนี้ชื่อไร หลวงจีนบอกว่าชื่อเอียเซียวอีด ถ้าผู้ใดประพฤติการผิด ๆ แล้วข้าพเจ้าเป็นผู้สำหรับจะทำโทษ ชีนไคว่ได้ฟังก็ยิ่งมีความโกรธมากขึ้น ว่าอ้ายหลวงจีนบ้าคนนี้มันพูดดูถูกเรานักทหารจงจับเอาตัวไปฆ่าเสีย นางเฮงสีได้ฟังจึงเข้าห้ามไว้ว่าท่านจะฆ่าคนบ้าดังนี้ไม่ควร คนทั้งปวงเขาจะนินทาได้ ชีนไคว่ก็อดโทษเสีย พานางเฮงสีออกจากวัดกลับมาบ้าน
ฝ่ายซีฉวนซึ่งอยู่กับงูเกาที่ตำบลเขาไทฮังซัวนั้นให้มีใจคิดแค้นโกรธชีนไคว่นัก อยากจะเข้าไปเมืองนิ่มอันฆ่าชีนไคว่แก้แค้นแทนบูเชียงก๋งเสียให้ได้ คิดแล้วก็ไปลางูเกาว่าจะเข้าไปฟังข้อราชการในเมืองนิ่มอัน งูเกาก็ยอมให้ไป ซีฉวนขึ้นม้าไปแต่ผู้เดียว ครั้นไปถึงที่ฝังศพบูเชียงก๋งก็เข้าไปไหว้ศพ ได้ยินคนเหล่านั้นพูดกันว่าชีนไคว่ออกไปทำบุญอยู่วัดเลงอึมยี่ ซีฉวนได้รู้ดังนั้นก็ยินดีคิดว่าถ้าชีนไคว่กลับก็คงจะมาทางสะพานบวนอันเกียนี้ จำเราจะไปคอยอยู่ พอชีนไคว่เดินมาถึงสะพาน ซีฉวนเห็นก็เดินตรงเข้าไปจะยกกระบี่ขึ้นฟันพอเผอิญให้มืออ่อนยกไม่ขึ้น ด้วยปิศาจบูเชียงก๋งเห็นว่าซีฉวนเป็นทหารของตัว ครั้นจะนิ่งให้ฟันชีนไคว่ตายก็กลัวจะเสียชื่อด้วยได้ตั้งอยู่ในความดีแต่เดิมมาแล้วจึงบันดาลให้เป็นไป ชีนไคว่เห็นดังนั้นก็โกรธ ให้ทหารจับเอาตัวมาถามว่ามึงเป็นทหารผู้ใดใครใช้ให้มาทำร้ายกูหรือจงบอกไปแต่ตามจริง ซีฉวนว่าตัวกูชื่อซีฉวนเป็นทหารบูเชียงก๋ง มึงเป็นศัตรูราชสมบัติแผ่นดินซ้องจึงจะกำจัดมึงเสียแก้แค้นแทนนายกู ชีนไคว่ได้ฟังก็โกรธจึงว่า อ้ายซีฉวนคนนี้ที่หลวงจีนบอกไว้ก็สั่งให้ทหารเอาตัวไปฆ่าเสียแล้วก็ไปบ้าน นางเฮงสีจึงพูดกับชีนไคว่ว่าหลวงจีนเสียจริตที่วัดนั้นเห็นจะเป็นพวกซีฉวนมั่นคง จึงได้ล่วงรู้ว่าซีฉวนจะคอยทำร้ายท่าน ขอท่านให้ไปจับเอาตัวหลวงจีนมาฆ่าเสียด้วยจึงจะสิ้นเสี้ยนหนาม ชีนไคว่เห็นด้วยจึงสั่งให้ฮอลิบไปจับตัวหลวงจีนมา ฮอลิบก็คุมทหารเก้าคนสิบคนไปถึงวัดเลงอึมยี่ เห็นหลวงจีนเดินเล่นอยู่ก็ตรงเข้าไปจับตัว หลวงจีนจึงพูดกับฮอลิบว่าเรารู้แล้วว่าชีนไคว่จะให้มาจับ เราก็คิดจะไปคำนับชีนไคว่อยู่พอดี ท่านมาก็ดีแล้วเราจะไปด้วยท่านคอยเราอยู่สักประเดี๋ยวหนึ่ง จะผลัดเสื้อกางเกงเสียก่อนว่าแล้วก็เข้าไปในตึก ฮอลิบนั่งคอยอยู่เห็นช้านานก็เดินตามเข้าไปดูไม่พบหลวงจีน เห็นแต่อักษรเขียนไว้ที่ผนังว่า ตัวเรานี้เป็นทหารของเซียงเต้สำหรับกระทำโทษมนุษย์ บัดนี้เราจะไปเขาตังหนำเต้ยอิดซัวที่อยู่ของเรา ให้ฮอลิบไปบอกชีนไคว่เถิดว่าจะพบเราอีกก็จงตามไปที่เขานั้น ฮอลิบอ่านหนังสือแจ้งความแล้วก็กลับมาบอกชีนไคว่ทุกประการ ชีนไคว่ได้ฟังก็โกรธจึงว่าให้ให้ไปจับหลวงจีน ตัวเห็นแก่หน้ากันพบแล้วแกล้งปล่อยให้ไปเสีย กลับมาพูดจาลวงเราหาเชื่อไม่ สั่งให้ทหารไปเอาตัวมารดาฮอลิบมาจำเสียแล้วว่ากับฮอลิบว่า ตัวจงไปเที่ยวสืบเอาตัวหลวงจีนมาให้ได้เราจึงจะถอดมารดาออกให้ ฮอลิบกลัวไม่อาจจะทุ่มเถียงก็คำนับลาไป
ฝ่ายงักเข่งพาพวกเพื่อนทั้งปวงไปถึงเมืองฮุนหนำ ก็เข้าไปคำนับมารดาและพี่ชาย
ฝ่ายนางชาฮูหยินเห็นงักเข่งมาถึงพร้อมกันแล้วก็มีความยินดี จึงว่าท่านทั้งหลายนี้ล้วนแต่เป็นผู้สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินฝีมือก็แกล้วกล้าสามารถทุกคน ควรจะคิดทำการแก้แค้นแทนบูเชียงก๋งจึงจะชอบ และชาฮกบุตรเราคนนี้จะให้เป็นพี่น้องกันจะได้ช่วยทำราชการต่อไป บรรดาบุตรบูเชียงก๋งและทหารซึ่งมีฝีมือทั้งปวงก็รับคำมีความยินดี นางชาฮูหยินจึงให้เอาเครื่องบูชามาแล้วก็ตั้งสัตย์สาบานกันว่า ข้าพเจ้าทั้งปวงซึ่งมาประชุมพร้อมกันนี้ จะขอเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน จะตั้งใจอาสาปราบปรามศัตรูแผ่นดิน มิได้คิดประทุษร้ายต่อกัน ถ้ามีข้าศึกศัตรูมาถึงผู้ใดเสียที ข้าพเจ้าทั้งปวงจะแก้กันจนกว่าจะหาชีวิตไม่ ไปภายหน้าถ้าข้าพเจ้าทั้งปวงทิ้งความสัตย์เสียเอาใจออกห่างคิดคดทรยศต่อกัน ขอให้ตัวข้าพเจ้าขาดออกเป็นสองท่อนนั้นเถิด ครั้นตั้งสัตย์สาบานพร้อมกันแล้วจึงปรึกษากันว่าชาฮกมีอายุมากกว่าคนทั้งนั้นให้เป็นพี่ใหญ่ งักหลุย เป็นน้องที่หนึ่ง งักเข่ง เป็นน้องที่สอง งักหลิม เป็นน้องที่สาม งักจิ้น เป็นน้องที่สี่ และทหารซึ่งมีฝีมือทั้งปวงนั้นก็เป็นที่พี่น้องกันตามซึ่งมีอายุมากและน้อยเป็นลำดับกัน ตั้งแต่นั้นมาก็ฝึกหัดซักซ้อมเพลงอาวุธอยู่เสมอทุกเวลา ครั้นถึงเดือนแปดขึ้นสิบห้าค่ำชาฮกให้ทำโต๊ะเลี้ยงกัน เมื่อขณะกินโต๊ะนั้น ชาฮกจึงพูดขึ้นว่าพวกเราได้ฝึกหัดซักซ้อมเพลงอาวุธมาก็ช้านานแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าท่านผู้ใดจะแม่นเกาทัณฑ์เป็นเอกได้ เราจะพากันไปเที่ยวยิงนกและสัตว์ต่าง ๆ ที่ในป่าให้เห็นฝีมือ ถ้ายิงถูกเสือเป็นฝีมือดีที่หนึ่ง ถ้ายิงถูกเนื้อเป็นฝีมือที่สอง ถ้ายิงถูกสัตว์เล็กน้อยเป็นฝีมือดีที่สาม ทหารทั้งปวงก็เห็นชอบด้วยต่างคนจัดอาวุธเครื่องมือและม้าขี่พร้อมกันแล้วก็ไปถึงป่า ต่างคนก็แยกไปเที่ยวหาสัตว์ ในขณะนั้นเสือวิ่งผ่านหน้างักหลิมมาตัวหนึ่ง งักหลิมก็ขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเสือแล้วขับม้าไล่ตามไป ครั้นทันก็เอาทวนแทงถูกเสือนั้นตาย ในขณะนั้นทหารลิซุดโพ๊วซึ่งตั้งกองอยู่ในป่าวิ่งออกมาห้ามงักหลิมว่าท่านอย่าเอาเสือของข้าไป งักหลิมได้ฟังก็โกรธจึงว่าเสืออยู่ในป่าเรายิงตายเหตุใดจึงจะว่าเสือของเจ้า เสือนี้มิใช่ของเจ้าดอกทวนที่เราถือนี่แหละเป็นของเจ้า ทหารผู้นั้นได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับงักหลิมประมาณสิบเพลง งักหลิมแทงด้วยทวนตกม้าตาย งักหลิมก็มัดเอาเสือขึ้นหลังม้ามา
๗๑
ฝ่ายลิซุดโพ๊วแจ้งว่ามีผู้มายิงสัตว์ในป่าแล้วฆ่าทหารของตัวตาย ก็คุมทหารไล่ตามไป ครั้นทันเข้าลิซุดโพ๊วจึงร้องว่าอ้ายผู้ร้ายจะหนีไปไหน งักหลิมได้ยินเหลียวหน้ามาเห็นลิซุดโพ๊วรูปร่างหน้าตาโตใหญ่คมสันก็นึกครั่นคร้าม ครั้นจะหนีก็จวนตัวเข้าแล้วจึงแข็งใจเข้ารบกับลิซุดโพ๊วได้ประมาณสามสิบเพลง งักหลิมทานกำลังลิซุดโพ๊วไม่ได้สิ้นกำลังลงเสียที ลิซุดโพ๊วจับตัวได้ก็พาไปยังที่พักแล้วลิซุดโพ๊วจึงถามว่าตัวมาแต่ไหน เป็นทหารของผู้ใด จึงบังอาจฆ่าทหารเรามิได้กลัวเราผู้เป็นใหญ่อยู่ในแว่นแคว้นฮุนหนำนี้ งักหลิมว่าท่านจะมาพูดจาเซ้าซี้ไปกระไร เมื่อจับเรามาได้แล้วก็ฆ่าเสียเถิด ลิซุดโพ๊วว่าตัวไม่กลัวความตายหรือจึงมิได้อ่อนน้อมแก่เรา งักหลิมว่าเราเป็นบุตรท่านแม่ทัพ บิดาเราเป็นขุนนาง ชาติทหารไม่เคยอ่อนน้อมต่อผู้ใด ลิซุดโพ๊วจึงถามว่าตัวอวดว่าบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่นั้นคือผู้ใด งักหลิมบอกว่าบิดาเราชื่อบูเชียงก๋ง ลิซุดโพ๊วได้ฟังก็คิดขึ้นได้จึงถามต่อไปว่า บิดาท่านนั้นชื่อบูเชียงก๋งซึ่งทำสงครามกับกิมงดดุตที่ตำบลจูเซียนติ้นนั้นหรือมิใช่ งักหลิมก็รับว่านั้นแหละคือบิดาข้าพเจ้า ลิซุดโพ๊วได้ฟังก็ดีใจให้แก้มัดออกแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร ลิซุดโพ๊วจึงพูดว่าเราคิดสงสารบิดาท่านนัก เสียแรงมีสติปัญญาทั้งฝีมือก็เข้มแข็ง ชื่อเสียงปรากฏเหมือนหนึ่งฟ้าร้อง ไม่ควรจะมาตายด้วยสติปัญญาและฝีมือชีนไคว่ผู้เป็นศัตรูแผ่นดินเสียเลย งักหลิมได้ฟังก็มิได้ตอบประการใดสั่นศีรษะแล้วน้ำตาตก ลิซุดโพ๊วจึงว่าเรากับบิดาท่านเมื่อยังมีชีวิตอยู่ได้รักใคร่กันมาก เราคิดถึงอยู่เสมอมิได้ขาด บัดนี้ได้พบท่านผู้เป็นบุตรก็ยินดีนักเรามีบุตรสาวอยู่คนหนึ่งไม่เห็นสมควรกับผู้ใด เราคิดจะปลูกฝังให้เป็นภรรยาท่านผู้เป็นบุตรบูเชียงก๋งให้สมควรกับความซึ่งรักใคร่บูเชียงก๋งมาแต่ก่อนท่านจะเห็นประการใด งักหลิมจึงว่าท่านคิดถึงบิดาและเมตตาข้าพเจ้านั้นคุณของท่านนักหนา แต่ในเวลานี้ข้าพเจ้าขอทุเลาก่อนด้วยยังมิได้ทำการแก้แค้นแทนบิดา ถ้าทำการเสร็จแล้วข้าพเจ้าจึงจะมารับใช้สอยท่าน ลิซุดโพ๊วเห็นงักหลิมพูดจาบิดพลิ้วไปจึงว่าพี่น้องของท่านก็มีเป็นหลายคนพอจะคิดแก้แค้นฉลองคุณบิดาได้ ท่านจงรับถ้อยคำเราเถิด เมื่อเสร็จการแล้วถึงจะไปคิดการฉลองคุณบิดาก็ตาม แล้วก็พูดจาว่าวอนงักหลิมไปเป็นอันมาก งักหลิมจะขัดขวางนั้นก็เกรงใจด้วยตัวตกอยู่ในอำนาจเขา จึงรับยอมตามถ้อยคำลิซุดโพ๊ว ลิซุดโพ๊วมีความยินดีจึงเลิกทหารพาตัวงักหลิมกลับไปเมืองแจ้งความกับภรรยาตามซึ่งจะยกบุตรสาวให้งักหลิม ภรรยาลิซุดโพ๊วก็มีความยินดีจัดแจงเตรียมการที่จะแต่งงานบุตรสาว
ฝ่ายชาฮก งักหลุย และพวกพ้องพี่น้องทหารทั้งปวง ครั้นเวลาเย็นก็เลิกกลับไปบ้าน ไม่เห็นงักหลิมกลับมาก็ตกใจพากันออกเที่ยวตามค้นหาในป่าก็ไม่พบ เห็นชายผู้หนึ่งเดินมา งักหลุยจึงถามว่าท่านพบปะงักหลิมน้องชายเราบ้างหรือไม่ มาเที่ยวยิงนกยิงเนื้ออยู่ด้วยกันก็หายไป ชายผู้นั้นบอกว่าเมื่อเวลากลางวันเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งรบกับลิซุดโพ๊ว ลิซุดโพ๊วจับตัวไปได้ งักหลุยถามว่าลิซุดโพ๊วนั้นคือผู้ใดอยู่ที่ไหน ชายแก่ผู้นั้นบอกว่า ลิซุดโพ๊วนั้นเป็นใหญ่ในแขวงฮุนหนำนี้ ออกมาเที่ยวตั้งชุมนุมอยู่ในป่านี้ท่านจะไปข้าพเจ้าจะพาไป งักหลุยกับพี่น้องนายทหารก็ให้ชายแก่ผู้นั้นพาไปถึงที่ชุมนุมลิซุดโพ๊วตั้งอยู่ก็ไม่เห็นเพราะเกิดกลับไปแล้ว จึงปรึกษากันว่าครั้นเราจะตามเข้าไปในบ้านเมืองเขาก็น้อยตัว กลัวจะเกิดสู้รบฆ่าฟันกันขึ้น จำจะให้ไปสืบสวนฟังข่าวคราวดูก่อน
ฝ่ายลิซุดโพ๊ว ครั้นงักหลิมยอมเป็นบุตรเขยจะแต่งงานกับบุตรสาวแล้ว ก็ทำหนังสือไปถึงนางลีสีมารดางักหลิมและพี่น้องญาติทั้งปวง กล่าวความตั้งแต่ต้นซึ่งได้ชอบพอรักใคร่กับบูเชียงก๋งจนจับงักหลิมไปได้ จะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยา ครั้นทำหนังสือเสร็จแล้วก็มอบให้ม้าใช้ถือไปให้นางลีสี ครั้นม้าใช้มาถึงที่ชุมนุมในป่าพบชาฮก งักหลุยกับพี่น้องทั้งปวงก็ส่งหนังสือให้ งักหลุยก็รับหนังสือที่ม้าใช้มาเปิดผนึกออก อ่านแจ้งความแล้วก็ดีใจพากันเข้าไปในเมืองของลิซุดโพ๊ว ลิซุดโพ๊วแจ้งว่าพี่น้องพวกพ้องของงักหลิมตามมาก็ออกมาเชิญเข้าไปจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว จึงพูดว่าท่านทั้งปวงอย่ามีความน้อยใจเลย ที่จับเอางักหลิมมานั้นตัวเรานี้ได้เป็นคนชอบพอรักใคร่กันกับบูเชียงก๋งมาแต่ก่อน มีความอาลัยคิดถึงบูเชียงก๋งอยู่มิได้ขาด บัดนี้เรามีบุตรสาวอยู่คนหนึ่ง จะยกให้เป็นภรรยางักหลิม การต่อไปข้างหน้าจะได้พึ่งอาศัยแก่กัน ชาฮกกับงักหลุยได้ฟังก็มีความยินดี ลิซุดโพ๊วจึงให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงกัน เมื่อขณะกินโต๊ะอยู่นั้นพอคนใช้เข้ามาบอกว่า เฮกมันเหลงไปเที่ยวป่ากลับมาถึงแล้ว ลิซุดโพ้วจึงเรียกเฮกมันเหลงเข้ามาให้รู้จักกับชาฮก งักหลุย และคนทั้งปวงเหล่านั้น ลิซุดโพ๊วจึงพูดว่าฮกมันเหลงนี้เป็นหลานของเรา ได้สาบานเป็นพี่น้องมิตรสหายกับงักฮุน งักหลุยได้แจ้งว่าฮกมันเหลงเป็นสหายกับงักฮุนพี่ชายที่ตายก็มีความยินดีลุกขึ้นคำนับกันเหมือนหนึ่งญาติอันสนิท เฮกมันเหลงพูดว่าข้าพเจ้ามีความแค้นชีนไคว่นัก คิดจะยกกองทัพไปทดแทนแก้แค้นอยู่ทุกเวลาแต่ยังไม่ว่างเปล่าจึงได้งดอยู่ งักหลุยว่าข้าพเจ้าทั้งปวงก็คิดจะทำการตอบแทนแก่ชีนไคว่อยู่ให้สมที่ทำความข่มขี่ลงอาญาบิดาข้าพเจ้าเสีย แต่ทแกล้วทหารยังมีน้อยกลัวจะทำการไปไม่ตลอด และครอบครัวของตัวก็ตกอยู่ในระหว่างโทษต้องเนรเทศ เฮกมันเหลงจึงว่าตัวข้าพเจ้าผู้เดียวจะยกกองทัพไปตัดศีรษะชีนไคว่เสียให้ได้ ถ้าไม่ได้สมคิดก็ไม่กลับมาเมือง พูดแล้วก็คำนับลาลิซุดโพ๊วออกมาจัดทหารพวกพ้องของตัวได้สามหมื่นจะยกไปเมืองนิ่มอัน ชาฮก งักหลุยพูดกับลิซุดโพ๊วว่าซึ่งท่านจะยกบุตรสาวให้งักหลิมนั้น ข้าพเจ้าทั้งปวงก็มีความยินดีนัก แต่จะขอลาท่านไปบอกกับมารดาเสียให้ทราบก่อน เมื่อฤกษ์ดีแล้วจึงจะพากันมา ชาฮก งักหลุยกับคนเหล่านั้นก็กลับมาแจ้งความกับนางชาฮูหยินและนางลีสีฟังทุกประการ นางมารดาทั้งสองก็มีความยินดี ครั้นถึงวันฤกษ์นางชาฮูหยิน นางลีสีกับบุตรและนายทหารทั้งปวงก็มาแต่งงานงักหลิมที่เมืองของลิซุดโพ๊ว ตั้งแต่นั้นมานางชาฮูหยิน นางลีสีก็ชอบพอไปมาหาสู่ลิซุดโพ๊วอยู่เนือง ๆ
ฝ่ายฮอลิบตั้งแต่ชีนไคว่ใช้มาเที่ยวสืบเสาะตามหาหลวงจีนก็เที่ยวเซซังไปหลายแห่งหลายตำบล พอมาถึงที่แห่งหนึ่งพบซินแสหมอดู ฮอลิบก็เข้าไปคำนับ ซินแสถามว่าท่านมีธุระสิ่งใดหรือ ฮอลิบก็เล่าความซึ่งชีนไคว่ใช้ให้เที่ยวตามหาหลวงจีนให้ซินแสฟังทุกประการ ซินแสว่าซึ่งท่านจะพบกับหลวงจีนเอียเซียวอีดนั้นก็ได้ แต่ทางซึ่งจะไปกันดารนัก ฮอลิบว่าถึงจะยากเย็นเป็นตายก็ตามเถิดคงจะไปให้ถึง ด้วยชีนไคว่เอามารดาข้าพเจ้าไปจำไว้ ถ้ากลัวลำบากไม่ไปให้พบหลวงจีนได้ตัวมาให้ชีนไคว่ ก็เหมือนหนึ่งไม่มีกตัญญูต่อมารดา ซินแสว่าถ้ากระนั้นท่านจงไปเมืองซือจิวเถิดก็คงจะได้ความ ฮอลิบได้ฟังก็ยินดีคำนับลาซินแสหมอดูไป ถึงเมืองซือจิวพบศาลเทพารักษ์แห่งหนึ่งชื่อศาลซือเซียนซื้อ ฮอลิบเข้าไปคำนับเจ้าแล้วก็อาศัยนอนหลับอยู่ที่นั้น นิมิตฝันเห็นว่าเดินไปพบเขาแห่งหนึ่ง บนเขานั้นมีวัด ฮอลิบก็เดินเข้าไปในวัดเห็นหลวงจีนองค์หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ฮอลิบถามว่าหลวงจีนเอียเซียวอีดอยู่นี่หรือ หลวงจีนที่นั่งเก้าอี้บอกว่าอยู่ แล้วก็เดินเข้าไปในวัด ประเดี๋ยวหนึ่งได้ยินเสียงมโหรีประโคมขึ้น มีคนหนึ่งแต่งตัวโอ่โถงเดินออกมาถามฮอลิบว่า ชีนไคว่ให้เจ้ามาจับเราหรือ ชีนไคว่นั้นเราจับเอาตัวไปทำโทษไว้ที่เมืองนรกแล้ว เจ้าอยากจะพบปะเราจะเรียกมาให้ดู คนผู้นั้นสั่งให้ทหารปิศาจเอาตัวชีนไคว่มา ฮอลิบเห็นชีนไคว่ต้องจำด้วยโซ่ตรวนอันสาหัส ที่ตัวมีรอยตบต่อยยับเยินก็ตกใจตื่นขึ้น จึงคิดคาดการณ์ไปตามความฝันเห็นว่าชีนไคว่จะสิ้นบุญตายเสียแล้ว ทหารผีในนรกจึงได้เอาตัวไปทำโทษดังนี้ ครั้นเราจะถือคำสั่งชีนไคว่ดื้อตามหลวงจีนไปก็จะป่วยการเปล่า จำจะกลับไปเมืองนิ่มอันฟังอาการชีนไคว่ดู คิดตกลงในใจดังนั้นแล้วก็กลับมาเสีย
๗๒
ฝ่ายชีนไคว่ตั้งแต่ให้ฮอลิบไปตามหลวงจีนแล้วก็ไม่มีความสบาย นอนหลับลงเวลาไรก็มีแต่ฝันว่าพระยายมจับเอาไปทำโทษได้ความเวทนาต่าง ๆ จนตกใจตื่นขึ้นทุกวันทุกเวลา จนเป็นฝีที่สันหลังกำเริบมากอาการทรุดหนักลง จนลุกนั่งก็ต้องพยุง ครั้นฮอลิบกลับมาถึงเมืองนิ่มอันก็เข้าไปหาชีนไคว่ ชีนไคว่บอกว่ามารดาของเจ้านั้นเราปล่อยไปแล้วเจ้าจงไปปรนนิบัติมารดาเถิด ตัวเรานี้ป่วยหนักเห็นจะสิ้นอายุเสียแล้ว ฮอลิบก็เล่าว่าเมื่อข้าพเจ้าไปถึงศาลเจ้าซือเซียนซื้อที่เมืองซือจิวนั้นฝันเห็นถึงท่าน ก็เล่าความฝันให้ชีนไคว่ฟังทุกประการ ชีนไคว่ได้ฟังก็เสียใจ สั่นศีรษะไม่พูดประการใด ฮอลิบก็คำนับลากลับไปที่อยู่
ฝ่ายเฮกมันเหลงยกกองทัพมาถึงเมืองชำก๋วน ปลายแดนหน้าด่านแผ่นดินซ้องก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ผู้รักษาเมืองชำก๋วนแจ้งว่าเฮกมันเหลงยกกองทัพมา ก็ให้ทหารขึ้นประจำรักษาหน้าที่ไว้โดยรอบเป็นสามารถมิได้ออกสู้รบ เฮกมันเหลงจึงทำหนังสือไปถึงผู้รักษาเมืองชำก๋วน มีความว่าชีนไคว่เป็นศัตรูแผ่นดินประพฤติการไม่สุจริต อาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อน ตัวเราชื่อเฮกมันเหลงเป็นนายทหารใหญ่อยู่ในแว่นแคว้นฮุนหนำ รู้ว่าชีนไคว่ทำผิดประเพณีนัก เรายกกองทัพมาครั้งนี้หวังจะกำจัดชีนไคว่เสีย ให้ผู้รักษาเมืองชำก๋วนทำหนังสือบอกเข้าไปในเมืองหลวง กราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงให้ส่งตัวชีนไคว่ออกมายังกองทัพเราเสียโดยดี เราก็จะเลิกกองทัพกลับไป ถ้าขืนขัดไม่ส่ง รักชีนไคว่มากกว่าราชสมบัติบ้านเมืองแล้วเราจะยกกองทัพเข้าไปตีเมืองนิ่มอัน ทำลายเสียให้ราบคาบเป็นแผ่นดินเปล่า ครั้นแต่งหนังสือเสร็จแล้วก็ให้ทหารถือไปปักไว้ที่หน้าเมืองชำก๋วน ทหารเมืองชำก๋วนซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินเห็นก็ออกไปเอาเข้ามาให้ผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองแจ้งความแล้วจึงทำหนังสือบอกข้อราชการส่งต้นหนังสือของเฮกมันเหลงไปยังเมืองหลวงกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง ทรงทราบแล้วก็ตกพระทัยไม่รู้ที่จะคิดประการใด ด้วยชีนไคว่ไจเสี่ยงซึ่งเป็นที่นับถือไว้วางพระทัยก็ป่วยอยู่ไม่ได้เข้ามาเฝ้า จึงเสด็จไปเยี่ยมเยือนชีนไคว่ถึงบ้าน เห็นอาการป่วยหนักก็เสียพระทัย ทรงกันแสงตรัสว่าเราไม่รู้เลยว่าท่านป่วยอาการหนักถึงเพียงนี้ ชีนไคว่กราบทูลว่าข้าพเจ้าป่วยครั้งนี้ เห็นจะไม่ได้อยู่ฉลองพระเดชพระคุณต่อไปแล้ว พอทูลขาดคำลงพิษฝีกำเริบมากขึ้นก็สลบนิ่งแน่ไป พระเจ้าซ้องเกาจงตกพระทัย รับสั่งให้หาบรรดาหมอหลวงมาประกอบยารักษา ชีนไคว่ฟื้นได้สติขึ้นพูดไม่ออกเอาแต่มือชี้เข้าที่อกแล้วก็กลอกหน้า พระเจ้าซ้องเกาจงเห็นอาการชีนไคว่ดังนั้นก็มิได้ตรัสถึงความซึ่งเฮกมันเหลงมีหนังสือมา เสด็จกลับเข้าพระราชวัง ก็ไม่ได้จัดแจงสั่งให้ผู้ใดยกกองทัพออกไปรักษาเขตแดนต่อสู้กับกองทัพของเฮกมันเหลง
ฝ่ายเฮกมันเหลงยกมาตั้งอยู่หน้าเมืองชำก๋วน ไม่เห็นผู้ใดออกมาสู้รบแล้วก็ยกล่วงเลยเข้ามา บรรดาด่านและหัวเมืองรายทางเหล่านั้นแจ้งว่ากองทัพยกมาก็เป็นแต่รักษาเมืองและด่านมั่นไว้ ไม่มีผู้ใดออกต่อสู้ต้านทานขัดขวาง เฮกมันเหลงจึงได้ยกกองทัพล่วงเข้ามาตั้งอยู่ถึงชานเมืองหลวง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบก็ตกพระทัย จึงรับสั่งให้ขุนนางเข้ามาประชุมพร้อมในที่ว่าราชการ จึงตรัสปรึกษาว่า เฮกมันเหลงยกกองทัพมาครั้งนี้รวดเร็วนัก ท่านทั้งปวงจะคิดป้องกันรักษาเมืองประการใด ขณะนั้นมีทหารผู้หนึ่งชื่ออองบู๊เป็นขุนนางฝ่ายทหาร กราบทูลรับอาสาคุมทหารออกไปสู้รบเอง พระเจ้าซ้องเกาจงก็ดีพระทัย สั่งเจ้าพนักงานให้จัดทหารมอบให้อองบู๊ยกออกไป อองบู๊กราบถวายบังคมลามาที่ประชุมทหารพร้อมแล้วก็ยกออกจากเมืองไปรบกับเฮกมันเหลง ไม่ทันได้กี่เพลงเฮกมันเหลงก็ฆ่าตาย พวกทหารอองบู๊เห็นนายตายก็แตกตื่นวิ่งหนีกลับเข้าเมือง พระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบว่าอองบู๊เสียทีแก่ข้าศึกตายในที่รบ ทัพแตกหนีกลับเข้าเมืองก็ตกพระทัยจนพระองค์สั่น ตรัสกับเตียจุ้นว่า เราไม่เห็นใครที่จะมีฝีมือกล้าหาญออกไปสู้รบกับข้าศึก ท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่จงรับอาสาคุมทหารห้าพันออกไปรักษาอยู่ที่วัดเจงซือยี่ อย่าให้ข้าศึกตีหักเข้ามาในเมืองได้ เตียจุ้นก็กราบถวายบังคมลามาจัดทหารพร้อมแล้ว ก็ยกออกไปตั้งอยู่ที่หน้าวัดเจงซือยี่ ให้หาแต่บรรดานายทหารมาประชุมปรึกษาว่าเฮกมันเหลงยกมานี้ ทหารล้วนแต่มีฝีมือเข้มแข็งแกล้วกล้านัก ตัวเราจะยกออกต่อสู้ซึ่งหน้าเหมือนอองบู๊นั้นเห็นจะไม่ได้ ต้องตั้งรักษามั่นไว้ ถึงเฮกมันเหลงมีทหารเข้มแข็งก็จริง แต่น้อยตัวเห็นจะไม่อาจหักหาญบุกบั่นเข้ามาตีเอาเมืองได้ อองกิดเสงนายทหารจึงว่า เฮกมันเหลงยกมาแต่เมืองฮุนหนำทางไกลอิดโรยมาก ขอให้ท่านรีบยกเข้าตีเอาก็คงจะได้ชัยชนะ เตียจุ้นแม่ทัพว่าเราไม่เห็นด้วย ด้วยกำลังศึกกล้าต้องรักษามั่นไว้ก่อน
ฝ่ายนางลีสีได้แจ้งความว่าเฮกมันเหลง ซึ่งเป็นทหารเพื่อนรักของงักฮุนยกกองทัพจะเข้าไปตีเมืองหลวงก็ไม่สบายใจ จึงทำหนังสือไปถึงเฮกมันเหลงฉบับหนึ่งมีความว่าบูเชียงก๋งสามีข้าพเจ้ากับงักฮุนสหายของท่าน ซึ่งตายด้วยอาญาชีนไคว่นั้น พิเคราะห์ดูก็เห็นความชัดว่าพ่อลูกสิ้นอายุแต่เพียงนั้น ซึ่งชีนไคว่คิดมิชอบหาความใส่แก่ผู้สัตย์ซื่อกตัญญูต่อแผ่นดิน เทพยาดาซึ่งรักษาฟ้าและดินคงจะบันดาลให้วิบัติเป็นอันตรายไปเอง ซึ่งท่านจะยกกองทัพเข้าไปตีเมืองหลวงนั้น พระเจ้าซ้องเกาจงจะตกพระทัย ราษฎรทั้งปวงจะได้ความเดือดร้อน ไม่สมควรกับที่รักใคร่เป็นสหายกับบุตรข้าพเจ้าผู้ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินเลย ถ้าท่านคิดถึงบูเชียงก๋งสามีข้าพเจ้าอยู่แล้ว ขอให้ประพฤติใจดับโทโสความอาฆาตชีนไคว่เสียให้เหมือนใจบูเชียงก๋งสามีข้าพเจ้าดังนั้นแหละจึงจะสมควร ขอให้ท่านเลิกทัพกลับมาเสียเถิด ทำหนังสือแล้วก็ให้คนใช้รีบตามไปห้ามทัพเฮกมันเหลงไว้ ผู้ถือหนังสือมาถึงเมืองชำก่วน แจ้งความว่าเฮกมันเหลงยกเข้าไปถึงเมืองหลวงแล้วก็รีบตามเข้ามาถึงค่าย เฮกมันเหลงกำลังจัดทหารจะยกไปตีค่ายเตียจุ้น คนใช้ของนางลีสีก็ส่งหนังสือให้เฮกมันเหลง เฮกมันเหลงรับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วก็เสียใจถอนใจใหญ่ คิดว่านางลีสีเป็นมารดาของงักฮุนสหายของเรา เราก็นับถือเหมือนมารดาเรา ซึ่งมีหนังสือมาห้ามปราบดังนี้แล้ว ครั้นจะดื้อดึงไม่ฟังถ้อยคำก็เหมือนไม่มีกตัญญูรักใคร่กัน ประการหนึ่งเรายกมาครั้งนี้ก็เร่งรีบมาโดยเร็ว เสบียงอาหารก็น้อย ครั้นจะทำการขับเคี่ยวไปก็กลัวจะไม่ตลอด จึงสั่งให้งดกองทัพเลิกไปทำการเซ่นศพบูเชียงก๋งที่ตำบลซีเหียเนี้ย เสร็จแล้วยกกองทัพเลิกกลับมาเมืองฮุนหนำ
ฝ่ายเตียจุ้นเห็นกองทัพข้าศึกถอยกลับไปสิ้นแล้วก็มีความยินดี พาทหารกลับเข้าเมืองกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง ว่าได้ยกกองทัพออกไปตั้งสู้รบกับเฮกมันเหลงหลายครั้ง เฮกมันเหลงเสียทีถอยกองทัพเลิกกลับไปสิ้นแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงฟังก็ดีพระทัย สั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะมาเลี้ยงเตียจุ้นกับนายทัพนายกองพร้อมกันที่หน้าที่นั่ง ตรัสสรรเสริญชมเชยต่าง ๆ แล้วก็เสด็จขึ้น
ฝ่ายชีนไคว่ป่วยอาการหนักพิษฝีกำเริบมากขึ้นร้องด้วยเสียงอันดังออกชื่อว่าบูเชียงก๋งก็พอขาดใจตาย ชีนฮีผู้บุตรชีนไคว่เห็นบิดาสิ้นใจแล้วก็เข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง พระเจ้าซ้องเกาจงทรงพระอาลัยถึงชีนไคว่ยิ่งนัก สั่งให้เจ้าพนักงานเอาศพชีนไคว่ไปฝังไว้ตามยศอย่างไจเสี่ยงขุนนางผู้ใหญ่ เจ้าพนักงานกับชีนฮีก็กราบถวายบังคับลามาจัดการฝังศพชีนไคว่ตามรับสั่งแล้วเสร็จ
๗๓
ฝ่ายโอมังเตียบเป็นคนได้เรียนหนังสือลึกซึ้ง มีสติปัญญารู้การผิดและชอบ ตั้งบ้านเรือนอยู่ในเมืองนิ่มอัน เห็นว่าพระเจ้าแผ่นดินโง่เขลาเชื่อถือแต่ขุนนางกังฉิน ราชการแผ่นดินไม่เป็นยุติธรรม โอมังเตียบจึงได้หลบหลีกอยู่ไม่เข้าทำราชการ เมื่อขณะชีนไคว่คิดอุบายกำจัดบูเชียงก๋งเสียนั้น โอมังเตียบก็มีความแค้นเคืองชีนไคว่แทนบูเชียงก๋งอยู่มิได้ขาด เที่ยวบ่นพูดว่ามนุษย์ซึ่งจะทำนุบำรุงแผ่นดินไม่เป็นยุติธรรมแล้ว เทพยาดาผู้รักษาฟ้าและดินไม่แลดูความผิดความชั่วของมนุษย์บ้างเลยหรือ จึงได้ปล่อยให้ขุนนางกังฉินคิดทำอันตรายแก่คนซึ่งมีความซื่อสัตย์กตัญญู ได้ทำนุบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรมีความสุขเสียจนสิ้นโคตรตระกูลดังนี้ หรือว่าแผ่นดินจะไม่มีผีสางเจ้านายศักดิ์สิทธิ์ดอกกระมัง แต่เที่ยวบ่นเที่ยวพูดอยู่ดังนี้เนือง ๆ ครั้นแจ้งความว่าเฮกมันเหลงเป็นสหายของงักฮุนบุตรบูเชียงก๋ง ยกกองทัพเข้ามาจะแก้แค้นชีนไคว่แทนบูเชียงก๋งก็ดีใจ คอยฟังการอยู่ทุกวันทุกเวลา ครั้นแจ้งความว่าพระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จมาบ้านชีนไคว่ แล้วกลับไปให้เตียจุ้นยกกองทัพออกไปรบกับเฮกมันเหลง เฮกมันเหลงถอยทัพเลิกกลับไป โอมังเตียบได้แจ้งดังนั้นก็เสียใจไม่รู้ที่จะไปพูดปรึกษาหารือปรับทุกข์ร้อนแก่ผู้ใด จึงเขียนหนังสือเป็นคำโคลงมีความว่า ชนทั้งหลายในแผ่นดินนับถือว่าเงกเซียงฮ่องเต้เป็นผู้จัดการให้เกิดมนุษย์และสัตว์เดียรัจฉานสรรพสิ่งในแผ่นดิน พระยายมเป็นผู้ดูแลมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ซึ่งจะทำความชั่วและความดี เมื่อผู้ใดทำความชั่วก็ต้องปรับโทษไปตามการ เมื่อผู้ใดทำดีก็ต้องยกย่องให้มีความจำเริญเป็นยุติธรรมเที่ยงทันนัก และการซึ่งมนุษย์มาถือมั่นกันดังนี้เห็นจะไม่จริงเสียดอกกระมัง ถ้ามีท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์จริงแล้ว คนชั่วที่ไหนจะกำเริบทำร้ายคนดีจนสิ้นโคตรตระกูลได้ดังนี้ เขียนแล้วก็เอากระดาษคำโคลงนั้นเผาไฟเสีย เมื่อขณะนั้นโอมังเตียบยังหารู้ว่าชีนไคว่ตายเสียแล้วไม่ จึงได้ทำโคลงเผาไฟดังนั้น โอมังเตียบเสพสุราเมาซบหน้าหลับอยู่กับโต๊ะสิ้นสติ ลมหายใจก็อ่อนไม่ปรากฏไหวติง คนใช้เห็นดังนั้นก็ตกใจไปบอกกับภรรยาโอมังเตียบ ว่านายเสพสุราเข้าไปซบอยู่กับโต๊ะขาดลมหายใจเสียแล้ว บุตรภรรยาญาติพี่น้องก็ตกใจพากันมาร้องเรียกสั่นปลุก โอมังเตียบก็ไม่ไหวติงแน่นิ่งเหมือนตาย บุตรภรรยาญาติพี่น้องก็ร้องไห้ สำคัญว่าโอมังเตียบเป็นลมจับตายคลำดูที่อกก็ยังอุ่นตัวก็อ่อน จึงช่วยกันอุ้มพยุงไปไว้ในที่นอน ไปซื้อหีบมาไว้สำหรับจะใส่ศพ ญาติพี่น้องก็นั่งเฝ้าผลัดเปลี่ยนคอยระวังดูอยู่ ถ้าศพเย็นแข็งแล้วก็จะเอาใส่หีบไปฝังเสีย ครั้นถึงสามวันโอมังเตียบก็ฟื้นขึ้น เห็นบุตรภรรยาจัดหีบจะใส่คนตายมาวางไว้ข้างตัวก็ถามว่าเจ้าเหล่านี้จะทำอะไร บุตรภรรยาญาติพี่น้องจึงบอกว่าท่านสลบไปถึงสามวัน ข้าพเจ้าคิดว่าตายแล้วก็จะเอาใส่หีบไปฝังเสีย โอมังเตียบว่าการซึ่งเป็นดังนี้ก็เพราะด้วยเราทำคำโคลงติเตียนพระยายมว่าไม่เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระยายมจึงได้ใช้ทหารผีมาเอาจิตวิญญาณของเราไป เมื่อทหารผีมาพาเดินไปนั้นเป็นทางป่าชัฏรกเยือกเย็นน่ากลัวนัก ครั้นไปถึงกำแพงเมืองทหารผีก็พาเข้าไปในประตู เห็นมีร้านขายของต่าง ๆ ผู้คนเดินไปมามาก ครั้นเข้าไปถึงกำแพงชั้นสองเห็นมีอักษรเขียนไว้บนซุ้มประตูว่า เองเอียวจือฮู้ แปลว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์มีทหารศีรษะเป็นโคกระบือ เสือ ช้างสัตว์ร้ายต่างๆ ตัวเป็นคนถืออาวุธสามง่ามยืนรักษาประตูอยู่ทั้งสองแถวเราเห็นก็ตกใจ จึงคิดว่าตัวเรานี้เห็นจะตายตกมาเมืองผีแล้ว ทหารพาเข้าไปถึงเก๋งใหญ่พระยายมนั่งอยู่บนโต๊ะที่สูง ทหารยืนอยู่ข้างซ้ายขวาถือกระดานป้ายและสมุดพู่กันคอยเขียนอยู่ทั้งสองข้าง พระยายมถามว่าเราเป็นคนได้เรียนหนังสือรู้ผิดและชอบอยู่ทั้งสิ้น ทำไมจึงได้ทำโคลงหมิ่นประมาทว่าโลกไม่มีผู้ศักดิ์สิทธิ์ดังนี้ผิดนักจริงหรือไม่ เราจึงให้การรับว่าจริง เมื่อขณะนั้นเสพสุราเมาจึงได้คิดโทมนัสน้อยใจด้วยชีนไคว่คิดอุบายฆ่าบูเชียงก๋งผู้มีความสัตย์ซื่อกตัญญูต่อแผ่นดินเสียได้โดยง่ายสมความปรารถนา ตัวชีนไคว่และภรรยาพวกพ้องกังฉินเหล่านั้นก็มีความจำเริญ คนทั้งแผ่นดินก็ต้องเกรงกลัวอยู่ในอำนาจสิ้น ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าถ้ามีผู้ศักดิ์สิทธิ์ในโลกแล้ว ชีนไคว่ไหนจะทำกับผู้มีคุณแก่ราษฎรได้ดังนี้ พระยายมว่าเจ้าอวดตัวว่ารู้สรรพการดีและชั่วจึงได้ติเตียนประมาทหมิ่นเรา มีความผิดอยู่ เจ้าจงทำคำให้การกล่าวความให้ถูกต้องแก่ความที่รู้เห็น ถ้าดีก็จะยกโทษปล่อยให้กลับไป ถ้าไม่ถูกเป็นแต่โวหารติเตียนเล่นเปล่า ๆ ดังนั้น ก็จะเอาตัวไปทำโทษในนรก พระยายมส่งกระดาษกับพู่กันมาให้เรารับเอามาเขียน คำให้การมีความว่า เดิมตั้งฟ้าและดินแล้วก็บังเกิดเทวดาและมนุษย์ ปิศาจสามพวกและสัตว์ต่าง ๆ แต่เทวดามนุษย์และปิศาจนั้นใจและอาการกิริยาต่าง ๆ กัน ตัวข้าพเจ้านี้ตั้งแต่เล็กมาได้เรียนรู้การชั่วและดีผิดและชอบแล้ว จึงมาตรึกตรองพิจารณาเห็นว่าสิ่งอันประเสริฐในโลกยิ่งกว่าการทั้งปวง ควรจะประพฤติและนับถือเป็นเที่ยงแท้ได้มีอยู่แต่ความสัตย์สุจริตซื่อตรงเที่ยงทันสิ่งเดียวกว่าสรรพสิงทั้งปวง จึงได้ประพฤติไม่เบียดเบียนและคิดประทุษร้ายแก่ท่านผู้หนึ่งผู้ใด มีความสุจริตเสมอมาจนทุกวันนี้ ครั้นมาได้เห็นชีนไคว่ขุนนางกังฉินกระทำการบูเชียงก๋งซึ่งเป็นคนมีความสัตย์สุจริต เป็นที่นับถือช่วยดับยุคเข็ญให้คนทั้งหลายได้มีความสุขนั้นให้จนถึงความตายด้วยอาญาอันมิได้เป็นยุติธรรม แล้วมิหนำซ้ำเนรเทศบุตรภรรยาญาติพี่น้องบ่าวไพร่ครอบครัวของบูเชียงก๋งออกไปได้ความทุกข์เวทนาอยู่นอกเขตแดน ตัวชีนไคว่และพวกกังฉินนั้นก็มีความจำเริญคนกลัวเกรงทั้งแผ่นดิน ข้าพเจ้าจึงได้เสียใจว่าผู้สัตย์ซื่อถือความสุจริตมาแพ้ภัยเป็นอันตรายเพราะขุนนางกังฉินทำดังนี้ ชะรอยจะไม่มีท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์เที่ยงทันแลดูความดีและชั่วของมนุษย์ในโลกดอกกระมัง เมื่อครั้งแผ่นดินหงอโตได้ยินคำเล่ากันต่อ ๆ มาว่า ฮั่นคิมโห โคลายก๋ง กังซินเซียง ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสามมีสติปัญญาสัตย์ซื่อตั้งอยู่ในยุติธรรมดีนัก ได้ออกปากไว้ว่าถ้าตายไปจะไปเป็นพระยายมดูผิดและชอบของมนุษย์ในโลก ท่านทั้งสามนี้จะไม่ได้มาเป็นพระยายมดอกกระมัง ข้าพเจ้าจึงได้เขียนคำโคลงเผาไฟมา เป็นความสัตย์จริงแต่เท่านี้ แล้วก็ส่งคำให้การให้พระยายมดู พระยายมพูดกับขุนนางที่ยืนอยู่ซ้ายขวาว่า โอมังเตียบนี้เป็นคนมีสติปัญญาว่ากล่าวถูกต้องดี แต่ไม่รู้การในเมืองนรกที่เราได้ลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดต่าง ๆ จำจะให้พาไปดูเสียให้เห็นจริงจะได้ไม่หมิ่นประมาทเราต่อไป พระยายมสั่งให้ทหารผีพาเราไปถึงที่แห่งหนึ่ง กำแพงทำด้วยศิลาประตูทำด้วยเหล็ก กว้างขวางใหญ่โต เข้าไปในประตูเห็นมีคุกขังนักโทษตั้งเรียงรายกันไปเป็นอันมากจะนับประมาณไม่ถ้วน เสียงคนโทษเหล่านั้นร้องครางด้วยต้องอาญาต่าง ๆ เป็นที่สังเวชน่ากลัวยิ่งนัก ครั้นเดินไปถึงกำแพงยาวแห่งหนึ่งเห็นคนต้องโทษถูกเอาตะปูตรึงมือเท้าถ่างติดกับกำแพงไว้เป็นแถวไป ทหารผีบอกว่านางเฮงสีภรรยาชีนไคว่ เมกคิหู หลออูจิบ เตียจุ้นนั้นถูกเอาวิญญาณมาตรึงติดกำแพงไว้แล้วแต่ตัวยังไม่ตาย สักหน่อยหนึ่งก็จะตายมาต้องโทษอยู่ในนรก แต่ชีนไคว่นั้นตายแล้ว ยมบาลเอาตัวมาสามวันออกทำโทษครั้งหนึ่งจนครบสามปี จึงจะให้ไปเกิดเป็นสัตว์สำหรับให้เขาฆ่าแล้วก็กลับเอาตัวมาทำโทษอีกไม่ได้เกิดเป็นมนุษย์เลย สักประเดี๋ยวหนึ่งเห็นทหารผีศีรษะเป็นโคกระบือมือถือแหลนถือหลาวและเหล็กสามง่าม คุมเอาตัวชีนไคว่มากระทำโทษต่าง ๆ เชือดเนื้อเถือหนังแทงด้วยหลาวและเหล็กสามง่ามเลือดไหลโทรมไปทั้งตัว ชีนไคว่ร้องครางกลิ้งเกลือกไปเป็นที่น่ากลัวนัก แล้วทหารผีก็พาเรากลับมา พระยายมถามเราว่าได้เห็นคนโทษทั่วแล้วหรือ เราคุกเข่าลงคำนับกราบไหว้ แล้วว่าท่านเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์เที่ยงแท้จริงแล้ว ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้าจะไม่มีความประมาทเลย เราจึงถามพระยายมว่าบูเชียงก๋งเดี๋ยวนี้ไปอยู่ที่ไหน พระยายมบอกว่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนนั้นไปเป็นขุนนางอยู่บนสวรรค์แล้ว เพราะด้วยความสัตย์กตัญญูของเขา พระยายมพูดว่าเอาตัวเรามาหลายวันแล้ว ร่างกายที่เมืองมนุษย์จะเปื่อยเน่าให้เร่งกลับไปอยู่กับบุตรภรรยาอีกสิบปี จึงจะสิ้นอายุ เราก็คำนับลาพระยายมมากับทหารผี ตามทางเป็นทุ่งเป็นป่าเยือกเย็นนักก็พอตื่นฟื้นขึ้น บุตรภรรยาญาติพี่น้องได้ฟังโอมังเตียบเล่าความก็เป็นที่อัศจรรย์ใจนัก พอคนใช้เข้ามาบอกว่าชีนไคว่ตายเสียได้ห้าวันแล้ว โอมังเตียบว่าเรารู้เราเห็นแล้ว ตั้งแต่นั้นมาโอมังเตียบก็ถือมั่นในความสัตย์หมั่นคำนับเทพยดาและพระยายมทุกวันทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายเมืองไตกิมก๊ก ลังจู๊เป็นเจ้าแผ่นดินมีบุตรห้าคน เนียมฮั่นเป็นบุตรผู้ใหญ่ที่ไทจือตายเสียเมื่อครั้งมารบกับบูเชียงก๋ง ครั้นลังจู๊เจ้าเมืองตาย ญาติพี่น้องและขุนนางยกอวนงันเสียบุตรเนียมฮั่น ขึ้นเป็นเจ้าเมืองว่าราชการเป็นที่ลังจู๊แทนปู่
ฝ่ายกิมงึดตุดให้คนมาสืบข่าวในเมืองนิ่มอัน กลับไปแจ้งความว่า ชีนไคว่กับนางเฮงสีคิดฆ่าบูเชียงก๋งกับบุตรสองคนตายเสียแล้ว ทหารพวกพ้องของบูเชียงก๋งก็แตกกระจัดกระจายกันไปสิ้น ในแผ่นดินซ้องไม่มีผู้เข้มแข็งเป็นที่กีดขวางแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังก็ยินดี จึงเอาความไปแจ้งกับลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ว่าจะขอยกกองทัพไปตีเมืองนิ่มอันอีก ด้วยครั้งนี้บูเชียงก๋งกับบุตรที่มีฝีมือเข้มแข็งก็ตายเสียสิ้นแล้ว คงจะทำการได้ตลอดสมความปรารถนา ลังจู๊ได้ฟังก็ยินดีเห็นชอบด้วย มอบอาญาสิทธิ์สำหรับที่แม่ทัพใหญ่ให้กิมงึดตุดเกณฑ์ทหารแต่บรรดาหัวเมืองขึ้นมาสมทบพร้อมกันแล้ว ให้คับมิชีกับอุดลิหมีเป็นที่ปรึกษาคุมทหารและทหารเลวห้าสิบหมื่นยกไป ครั้นถึงวันฤกษ์ดีกิมงึดตุดก็ยกกองทัพออกจากเมืองไตกิมก๊กเดินมาตามทางตำบลจูเซียนติ้น
ฝ่ายผู้รักษาที่จูเซียนติ้น และหัวเมืองด่านทางทั้งปวงรู้ว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาอีกก็ตกใจ ทำหนังสือบอกข่าวศึกให้ม้าใช้รีบถือเข้าไปเมืองนิ่มอันกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจง
๗๔
ฝ่ายนางเฮงสีภรรยาชีนไคว่ตั้งแต่ชีนไคว่ตายแล้วก็ไม่มีความสบาย ครั้นแจ้งความว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาใกล้ถึงตำบลจูเซียนติ้นก็ดีใจนัก คิดว่ากิมงึดตุดกับเราได้สาบานกันไว้ว่าถ้าได้แผ่นดินซ้องสำเร็จความปรารถนาแล้ว จะตั้งให้เราเป็นที่ฮุยฮองเฮามเหสีซ้าย บัดนี้กิมงึดตุดก็ยกกองทัพมา ถ้าเราจะนิ่งเฉยเสียก็ไม่ดี จะจำออกไปคอยรับให้ถึงตำบลจูเซียนติ้น แจ้งความดีและร้ายในเมืองนิ่มอันให้กิมงึดตุดรู้ จะได้ตีเมืองหลวงได้โดยง่าย คิดแล้วก็หันหน้ามาจะชวนบุตรออกไปรับกิมงึดตุด พอแลเห็นชีนไคว่ผู้เป็นสามีหน้าตายับเยินโลหิตไหลโทรมตัวมีเครื่องจำติดตัวอยู่ครบ นางเฮงสีก็ตกใจร้องวี้ดขึ้นล้มลงสลบไป ครั้นได้สติฟื้นขึ้นก็เล่าความให้บุตรฟังพอสิ้นคำก็ขาดใจตาย ชีนฮีผู้บุตรจึงเอาความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเกาจงทรงทราบแล้ว จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาหีบมาใส่ศพนางเฮงสีไปฝังไว้กับศพชีนไคว่ตามยศที่ฮูหยินแล้วเสร็จ ครั้นเวลารุ่งเช้า พระเจ้าซ้องเกาจงเสด็จออก เจ้าพนักงานก็นำหนังสือบอกหัวเมืองด่านทางขึ้นกราบทูลว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาเกือบจะถึงตำบลจูเซียนติ้นแล้ว พระเจ้าซ้องเกาจงได้ทรงทราบก็ตกพระทัยตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า ผู้ใดจะรับอาสาออกไปสู้รบกับกองทัพกิมงึดตุดได้บ้าง หลออูจิบเฝ้าอยู่ในที่นั่นด้วยปิศาจบูเชียงก๋งเข้าสิงอยู่ก็ลุกเดินเข้าไปคุกเข่าลงคำนับตรงหน้าพระที่นั่ง ร้องทูลด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้างักฮุยจะขอรับอาสาไปปราบปรามข้าศึกเอง พระเจ้าซ้องเกาจงได้ฟังก็ตกพระทัยสิ้นสติพลัดตกลงมาจากพระที่นั่ง ขุนนางซ้ายขวาเข้าประคองพระองค์ฟื้นขึ้นพยุงเสด็จกลับเข้าข้างในตั้งแต่นั้นมาพระเจ้าซ้องเกาจงก็ทรงประชวรหนักลง จึงได้หาขุนนางเข้าไปตรัสว่าตัวเรานี้ป่วยหนักเห็นจะไม่รอดแล้ว บุตรที่จะครองราชสมบัติสืบไปนั้นก็ไม่มี เห็นจะอยู่แต่เกียนอ๋องอุย หลานเรามีสติปัญญาควรจะครอบครองสมบัติสืบไปได้ ถ้าเราดับสูญแล้วท่านทั้งปวงจงยกเกียนอ๋องอุยขึ้นครองราชสมบัติเป็นเจ้าแผ่นดินต่อไปเถิด และเกียนอ๋องอุยคนนี้เป็นหลานโบ๊ยอ๋อง พระราชบุตรพระเจ้าเตียคังเอี๋ยนสืบลงมาถึงห้าชั่วจึงถึงเกียนอ๋องอุย พระเจ้าซ้องเกาจงรับสั่งแก่ขุนนางดังนั้นแล้ว พอเวลาค่ำก็เสด็จสู่สวรรค์ ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยประชุมพร้อมกันตั้งการราชาภิเษกเชิญเกียนอ๋องอุยขึ้นนั่งที่กษัตริย์ ถวายพระนามว่าพระเจ้าซ้องเฮาจงฮ่องเต้ ขุนนางข้าราชการทั้งปวงก็กราบถวายบังคมตามอย่างพระมหากษัตริย์ซึ่งได้ครองราชสมบัติใหม่ แล้วเชิญศพพระเจ้าซ้องเกาจงใส่หีบไม้หอมไปฝังไว้นอกเมืองนิ่มอันตามธรรมเนียมศพเจ้าแผ่นดิน พระเจ้าซ้องเฮาจงฮ่องเต้รับสั่งให้เจ้าพนักงานมีหนังสือบอกประกาศด้วยเปลี่ยนแผ่นดินใหม่ไปถึงหัวเมืองใหญ่น้อยทั้งปวงทั่วราชอาณาเขต
ฝ่ายเตียซินเป็นเชื้อพระวงศ์ มีสติปัญญาสัตย์ซื่อเป็นผู้สำเร็จราชการรักษาเมืองน่ำถัง เมื่อแผ่นดินพระเจ้าซ้องเกาจงนั้นเตียซินเห็นว่าคังอ๋องเจ้าแผ่นดินโง่เขลาไม่รู้จักการดีและร้ายผิดและถูก ครั้นจะเข้ามาเพ็ดทูลว่ากล่าวตักเตือนก็เห็นการไปไม่ตลอด จึงนิ่งรักษาเมืองอยู่ ครั้นได้แจ้งว่าเปลี่ยนแผ่นดินใหม่ เกียนอ๋องอุยเป็นเชื้อพระวงศ์ของพระเจ้าเตียคังเอียนได้ขึ้นครองราชสมบัติก็มีความยินดี พูดกับขุนนางกรมการทั้งปวงว่าวงศ์พระเจ้าเตียคังหงีได้เป็นเจ้าแผ่นดินมาถึงแปดชั่วคนแล้ว ไม่ใคร่จะมีสติปัญญาแต่สักองค์หนึ่ง เชื่อถือแต่ขุนนางกังฉิน ขุนนางกังฉินเข้าแทรกปนเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ทุก ๆ แผ่นดินมา บัดนี้เกียนอ๋องอุยเป็นเชื้อวงศ์ของพระเจ้าเตียคังเอี๋ยนได้เป็นเจ้าแผ่นดินเปลี่ยนแปลงเชื้อวงศ์แล้ว เห็นบ้านเมืองจะค่อยเป็นสุขเรียบร้อยดีกว่าแต่ก่อน จำเราจะเข้าไปฟังราชการดูในเมืองหลวง พูดแล้วก็จัดแจงบ่าวไพร่พอสมควรเข้าไปเมืองนิ่มอัน เฝ้าพระเจ้าซ้องเฮาจงฮ่องเต้กราบทูลว่า บัดนี้ กิมงึดตุดยกกองทัพล่วงแดนเข้ามารบกวนอีก พระองค์จะโปรดประการใด พระเจ้าซ้องเฮาจงตรัสว่าตัวเราพึ่งได้ครอบครองราชสมบัติใหม่ ไม่รู้จักขุนนางข้าราชการทหารพลเรือนทั่ว ท่านเป็นเชื้อวงศ์อันสนิท เข้าใจการแต่ก่อนมาจะคิดประการใดจึงจะดี เตียซินจึงกราบทูลว่าข้าพเจ้ามีความอยู่ห้าข้อ ถ้าพระองค์โปรดแล้วก็ไม่กลัวแก่ข้าศึก พระเจ้าซ้องเฮาจงตรัสว่าท่านจะว่าประการใดก็จงพูดไปเถิด เราจะเอาสติปัญญาท่านเป็นที่ตั้ง เตียซินทูลว่า ข้อหนึ่งขอให้เอาตัวขุนนางกังฉินไปจำใส่คุกเสียให้สิ้น พวกราษฎรและหัวเมืองทั้งหลายก็จะยินดีมีใจช่วยราชการ ข้อสองบูเชียงก๋งซึ่งชีนไคว่คิดฆ่าตายเสียนั้น ขอให้ปลูกศาลทำรูปบูเชียงก๋งขึ้นไว้เซ่นไหว้บูชา ด้วยขุนนางและราษฎรหัวเมืองทั้งปวงนับถือว่าบูเชียงก๋งเป็นคนสัตย์ซื่อกตัญญูต่อแผ่นดิน รู้ว่าพระองค์นับถือปลูกศาลเซ่นไหว้บูชามีควานชอบต่อแผ่นดินดังนั้นแล้ว คนทั้งปวงก็มีความยินดีพร้อมใจกันเข้าเป็นทหารช่วยปราบปรานกิมงึดตุดผู้เป็นศัตรูซึ่งจะเข้ามาทำร้ายแย่งส่งเอาสิริราชสมบัติ ข้อสามขอให้ยกโทษบุตรภรรยาบูเชียงก๋ง แต่งขุนนางออกไปรับกลับเข้ามาทำนุบำรุงเลี้ยงให้มียศสมควรกับความชอบของบูเชียงก๋ง ข้อสี่ขอให้แต่งขุนนางที่มีสติปัญญาออกไปเกลี้ยกล่อมอ้อนวอนชักชวนงูเกาและทหารของบูเชียงก๋งที่ไปอยู่เขาไทฮังซัว ให้เข้ามาทำราชการเป็นขุนนางตามเดิม ข้อห้าให้มีหนังสือประกาศไปหาตัวนายทหารพวกพ้องของบูเชียงก๋งซึ่งกระจัดกระจายไปอยู่ทุกบ้านทุกเมืองให้เข้ามาทำราชการ จะทรงชุบเลี้ยงให้เป็นขุนนางสมกับบำเหน็จความชอบ ความห้าข้อนี้ถ้าพระองค์ทรงโปรดแล้ว ข้าศึกศัตรูก็จะไม่ล่วงแดนเข้ามาได้ บ้านเมืองก็คงจะจำเริญ พระเจ้าซ้องเฮาจงตรัสว่า เมื่อชีนไคว่แอบอ้างรับสั่งทำโทษแก่บูเชียงก๋งนั้น ตัวเราก็คิดเวทนาสงสารนักแต่เป็นผู้น้อยไม่รู้ที่จะทำประการใด ซึ่งท่านมาว่าความห้าข้อนี้ต้องกับน้ำใจเราแล้ว ท่านจงไปจับเอาตัวพวกกังฉินไปจำใส่คุกเสียให้สิ้น ให้เจ้าพนักงานทำหนังสือไปยกโทษบุตรภรรยาบูเชียงก๋ง ให้ตันจงหงีขุนนางถือไปเมืองฮุนหนำรับบุตรภรรยาบูเชียงก๋งเข้ามา ให้หลีบุนเซงถือหนังสือรับสั่งไปเกลี้ยกล่อมงูเกาที่เขาไทฮังซัวให้เข้ามาทำราชการ ตันจงหงี หลีบุนเซง ได้หนังสือรับสั่งแล้วก็พาบ่าวไพร่แยกไป แล้วรับสั่งให้เตียกีซือไปปลูกศาลทำรูปบูเชียงก๋ง และรูปนายทหารพวกพ้องของบูเชียงก๋งซึ่งมีความชอบแก่แผ่นดินขึ้นไว้สำหรับเซ่นไหว้ตามฤดูปี เตียกีซือก็กราบถวายบังคมลาออกมา ให้ทหารซ้ายขวาไปเอาตัวชีนฮีบุตรชีนไคว่ กับเมกคิหู หลออูจิบ เตียจุ้น ทั้งบุตรภรรยาญาติพี่น้องพวกพ้องขุนนางกังฉินไปจำใส่คุกไว้
ฝ่ายม้าใช้ถือหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งปวงแล้ว ก็เอาหนังสือส่งให้ผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองแจ้งความแล้วก็ทำหนังสือไปไว้ตามศาลเจ้าประตูเมืองทุกแห่ง ขุนนางผู้ใดที่มีความเสียใจออกนอกราชการเพราะด้วยชีนไคว่คิดทำร้ายแก่บูเชียงก๋ง บัดนี้พระเจ้าซ้องเฮาจงได้ราชสมบัติ รับสั่งให้จับพวกขุนนางกังฉินไปจำใส่คุกไว้ทั้งบุตรภรรยาครอบครัวสิ้นแล้ว ให้ขุนนางพวกพ้องของบูเชียงก๋งกลับเข้ามาทำราชการตามตำแหน่งเดิมเถิด จะทรงชุบเลี้ยงให้สมกับบำเหน็จความชอบ
ฝ่ายจิวซำอุยแจ้งความในหนังสือประกาศซึ่งปิดไว้ก็มีความยินดี รีบกลับเข้ามาเมืองหลวงทำเรื่องราวถวายพระเจ้าซ้องเฮาจง มีความว่า เดิมข้าพเจ้าผู้ชื่อจิวซำอุยเป็นขุนนางตำแหน่งตุลาการใหญ่อยู่ในเมืองหลวง ชีนไคว่บังคับให้ชำระความกดขี่บูเชียงก๋ง ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ยุติธรรมจึงได้หนีออกนอกราชการ บัดนี้ทราบว่าพระองค์ได้ครองราชสมบัติกำจัดขุนนางพวกกังฉินเสียสิ้นแล้ว จึงได้กลับเข้ามาทำราชการแล้วแต่จะโปรดชุบเลี้ยง พระเจ้าซ้องเฮาจงได้ทรงอ่านในเรื่องราวของจิวซำอุยแล้วก็ขัดเคืองพวกกังฉินมากขึ้น ให้ชำระเอาตัวพวกกังฉินมาใส่คุกเสียให้สิ้นเชิง อย่าให้หลงเหลืออยู่ได้ จิวซำอุยก็กราบถวายบังคมลามารับราชการตามตำแหน่ง
ฝ่ายหลีบุนเซงถือหนังสือรับสั่งไปถึงเขาไทฮังซัว ก็บอกแก่พวกทหารงูเกาว่า เราถือหนังสือรับสั่งมาจะเข้าไปหานายท่าน งูเกาได้แจ้งแล้วก็ให้เชิญหลีบุนเซงเข้าไปคำนับกันตามธรรมเนียม งูเกาถามว่าท่านมาบัดนี้ด้วยกิจธุระสิ่งใด หลีบุนเซงบอกว่าเราถือหนังสือรับสั่งมาถึงท่าน ท่านจะคำนับรับหนังสือรับสั่งเสียก่อนเถิดจึงค่อยพูดกัน งูเกาว่าเราไม่ได้เป็นขุนนางไม่ต้องการที่จะฟังรับสั่ง กษัตริย์ในเมืองนิ่มอันนี้เราสิ้นนับถือเสียหมดแล้ว บูเชียงก๋งกับพวกพ้องพี่น้องของเราทำราชการอาสาแผ่นดินมีความขอบบาก ยังให้ชีนไคว่ขุนนางกังฉินคนหนึ่งซึ่งไม่มีความดีต่อแผ่นดินเลยคิดฆ่าบูเชียงก๋งเสียได้ ท่านมานี้จะหลอกเราเข้าไปให้พวกกังฉินมันฆ่าเสียอีกหรือ จงเร่งนำหนังสือรับสั่งกลับไปเสีย ถ้าขืนพูดเซ้าซี้เราจะฆ่าเสียให้ตาย หลีบุนเซงจึงว่าท่านอย่าเพิ่งทำใจวู่วามโกรธขึ้งไปก่อน ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง บัดนี้พระเจ้าซ้องเกาจงดับสูญสิ้นแล้ว เกียนอ๋องอุยซึ่งเป็นพระราชนัดดาของโบ๊ยอ๋องพระราชโอรสพระเจ้าเตียคังเอี๋ยนได้ครองราชสมบัติทรงพระนามว่าพระเจ้าซ้องเฮาจง ทรงมีพระทัยรักใคร่ขุนนางสัตย์ซื่อ รับสั่งให้จับพวกขุนนางกังฉินไปทำโทษใส่คุกไว้ทั้งสิ้น แล้วให้ข้าหลวงถือหนังสือออกไปยกโทษให้หาบุตรภรรยาบูเชียงก๋งเข้ามา จะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์สมควรแก่ความชอบของบูเชียงก๋ง แล้วรับสั่งให้ทำศาลหล่อรูปบูเชียงก๋งขึ้นไว้เป็นที่คำนับบูชาแก่คนทั้งหลาย พระทัยของพระเจ้าซ้องเฮาจงทรงรักผู้มีสติปัญญาไม่โง่เขลาเหมือนพระเจ้าซ้องเกาจงดอก งูเกาจึงว่ากษัตริย์แผ่นดินซ้องวงศ์เตียคังหงีสืบมาถึงแปดชั่วคนแล้วเราได้ฟังปู่ย่าตายายเล่าต่อ ๆ มา ว่ามีพวกกังฉินเข้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่แทรกปนอยู่ทุกๆ แผ่นดินมา ถ้าเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าเตียคังหงีแล้วเราก็ไม่ขอเข้าไปทำราชการเลย นี่พระเจ้าซ้องเฮาจงเป็นวงศ์พระเจ้าเตียคังเอี๋ยนแล้ว เราก็จะเข้าไปลองดู เมื่อดีอยู่เราก็จะทำราชการ ถ้าไม่ดีเราก็จะกลับมาเสีย กิดแชได้ฟังงูเกาพูดดังนั้นจึงห้ามว่าช้าก่อน การอันนี้จะเท็จหรือจะจริงก็ไม่รู้ เราจะต้องพากันไปเมืองฮุนหนำให้พบนางลีสีฮูหยินภรรยาชองนายเราก่อน ถ้าเป็นความจริงดังหลีบุนเซงพูดแล้ว พวกเราจึงค่อยเข้าไปทำราชการในเมืองหลวง งูเกาได้ฟังก็เห็นชอบ จึงพูดกับหลีบุนเซงว่าท่านกลับไปเมืองหลวงกราบทูลพระเจ้าซ้องเอาจงก่อนเถิด ว่าเราจะไปเมืองฮุนหนำพบกับบุตรภรรยาบูเชียงก๋งพร้อมแล้วจึงจะพากันเข้าไปเฝ้า งูเกาก็สั่งกิดแชให้รวบรวมพวกพ้องยกออกไปจากเขาไทฮังซัวเดินทางไปเมืองฮุนหนำ หลีบุนเซงก็ลาแยกทางกลับไปเมืองหลวง
ฝ่ายนางลีสีกับนางชาฮูหยินนั่งสนทนากันอยู่ พอคนใช้เข้ามาบอกว่า ตันจงหงีข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาถึงท่าน นางลีสีก็เรียกบุตรมาพร้อมจัดเครื่องบูชาถือออกไปคำนับรับหนังสือรับสั่งเชิญเข้ามาข้างใน
ตันจงหงีขุนนางผู้ถือหนังสือก็อ่านหนังสือรับสั่งให้นางลีสีฮูหยินกับบุตรฟังแจ้งความแล้วก็ยินดี รับหนังสือมาวางบนโต๊ะคุกเข่าลงคำนับ นางลีสีฮูหยินให้จัดสุรามาเลี้ยงตันจงหงี แล้วตันจงหงีก็ลานางลีสีฮูหยินกลับมาเมืองหลวง
ฝ่ายลิซุดโพ๊วแจ้งความว่าพระเจ้าซ้องเฮาจงมีรับสั่งมายกโทษนางลีสีฮูหยินกับบุตร แล้วให้กลับเข้าไปทำราชการตามเดิมก็มีความยินดี ชวนงักหลิมบุตรเขยกับบุตรชายบุตรสาวมาเยี่ยมเยียนนางลีสีฮูหยิน นางลีสีฮูหยินแจ้งความว่าลิซุดโพ๊วพางักหลิมกับบุตรสาวมาก็ออกมารับเชิญลิซุดโพ๊วเข้าไปข้างใน ลิซุดโพ๊วพูดว่าข้าพเจ้าทราบว่ามีหนังสือรับสั่งมาให้ท่านกลับเข้าไปเมืองหลวง จึงได้พาบุตรชายของท่านกับบุตรหญิงของข้าพเจ้ามาส่งจะได้เข้าไปเมืองหลวงด้วย นางลีสีฮูหยินได้ฟังก็ยินดีจึงว่าข้าพเจ้าจะลาท่านไปก่อนแล้ว ซึ่งข้าพเจ้ามาตกอยู่ในแขวงฮุนหนำนี้ท่านมีความเมตตาเอ็นดูก็ขอบใจนักหนาคิดถึงบุญคุณอยู่มิได้ขาด เมื่อการต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรข้าพเจ้าจะมีหนังสือบอกมาให้ท่านทราบ นางลีสีฮูหยินก็รวบรวมสิ่งของพาบุตรและญาติพี่น้องครอบครัวทั้งปวงออกเดินจากเมืองฮุนหนำ ลิซุดโพ๊วส่งนางลีสีฮูหยินแล้วก็กลับไปบ้าน นางชาฮูหยินกับชาฮกผู้บุตรตามไปส่งนางลีสีฮูหยินถึงด่านซำก่วนแล้วก็ลาแยกทางกลับไป นางลีสีฮูหยินเดินทางมาหลายวันถึงด่านเพงน่ำก๋วนก็เข้าหยุดพักอยู่ ด้วยเดิม งักหลุย ฮันคิเหลง ฮันคิหอง งูทองได้ภรรยาไว้ที่นั้นทั้งสี่คน ครั้นถึงวันฤกษ์ดี นางลีสีฮูหยินก็จัดการมงคลให้ งักหลุย ฮันคิเหลง ฮันคิหอง งูทอง อยู่กินกับภรรยา แล้วนางลีสีฮูหยินก็พาบุตรสะใภ้และภรรยาคนเหล่านั้นออกจากด่านเพงน่ำก๋วน ไปหลายวันถึงด่านถีโลก๋วน เห็นกองทัพเดินสวนทางมา นางลีสีฮูหยินจึงใช้ให้คนไปถามว่ากองทัพนี้จะยกไปไหนผู้ใดเป็นนายทัพ คนใช้ถามได้ความแล้วกลับมาแจ้งว่า กองทัพงูเกายกมาแต่เขาไทฮังซัวจะไปหาท่านที่เมืองฮุนหนำ นางลีสีฮูหยินแจ้งแล้วก็หยุดพักอยู่ที่นั้น
ฝ่ายงูเกาแจ้งว่า นางลีสีฮูหยินกับบุตรและญาติพี่น้องพากันกลับมาก็ยินดี สั่งให้ทหารหยุดกองทัพไว้ งูเกาก็ไปคำนับนางลีสีฮูหยิน นางลีสีฮูหยินก็เล่าความซึ่งมีรับสั่งให้หาเข้าไปเมืองหลวงให้งูเกาฟังทุกประการแล้ว ถามงูเกาว่าท่านยกกองทัพจะไปไหน งูเกาก็แจ้งความตามซึ่งมีรับสั่งให้ฟัง แล้วจึงว่าข้าพเจ้าไปหาท่านบัดนี้มาพบกันก็ดีแล้ว นางลีสีฮูหยินก็ให้บุตรทั้งหลายมาคำนับงูเกาแล้วพูดว่าท่านจงไปพาพี่น้องพวกพ้องที่เขาไทฮังซัวเข้าไปในเมืองนิ่มอันทำราชการต่อไปเถิด งูเกาก็คำนับลากลับไปเขาไทฮังซัวชักชวนพี่น้องทั้งหลายพร้อมกันแล้วก็ยกออกจากเขาไทฮังซัว ติดตามนางลีสีฮูหยินไปหลายวันพบที่กลางทางก็เข้าสมทบเดินทางไปด้วยกัน
๗๕
ครั้นถึงเมืองนิ่มอัน นางลีสีฮูหยินก็ให้ตั้งพักอยู่นอกเมือง ตัวนางลีสีฮูหยินกับบุตรและนายทหารทั้งปวงก็เข้าไปในเมืองหาเจ้าพนักงานให้นำเฝ้าเจ้าพนักงานเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเฮาจงทรงทราบก็ดีพระทัย รับสั่งให้หานางลีสีฮูหยินและนายทหารเหล่านั้นเข้าไปเฝ้า แล้วตรัสกับนางลีสีฮูหยินว่าพระเจ้าซ้องเกาจงทรงเชื่อถือชีนไคว่ขุนนางกังฉินเกินนัก ชีนไคว่จึงได้ทำการแอบอ้างรับสั่งทำแก่บูเชียงก๋งด้วยอาญาต่าง ๆ จนถึงแก่ความตาย ตัวเรานี้เมื่อขณะนั้นเป็นผู้น้อยไม่รู้ที่จะพูดจาประการใด การงานสิ่งใดจะชั่วดีอย่างไรก็รู้อยู่ทุกสิ่งหาเหมือนพระเจ้าซ้องเกาจงไม่ดอก ท่านทั้งหลายจงตั้งใจทำราชการหาบำเหน็จความชอบให้มีชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดินเถิด เราจะทำนุบำรุงชุบเลี้ยงให้ต้องตามยุติธรรม ท่านทั้งปวงเหล่านี้ได้ทำราชการกับบูเชียงก๋งมามีความชอบมากเราก็รู้อยู่ แล้วรับสั่งตั้งให้นางลีสีฮูหยินเป็นที่อิดพินฮูหยินมียศใหญ่กว่าฮูหยินทั้งหลาย ตั้งให้งักหลุย งักเข่ง งักหลิม งักจิ้นบุตรบูเชียงก๋ง ทั้งสี่คนเป็นที่โฮแจะขุนนางนายทหารใหญ่ ตั้งให้งูเกา กิดแช เตียหุน เลียงเฮง สี่นายเป็นที่เมกฮูเจียงกุนขุนนางนายทหารเอก ตั้งให้ ฮันคิเหลง ฮันคิหอง งูทอง จงเหลียงเป็นที่โตะถองขุนนางทหารรอง จัดที่บ้านพระราชทานให้ตามยศศักดิ์ทุกคน นางลีสีฮูหยินกับบุตรและขุนนางเหล่านั้นได้รับยศบรรดาศักดิ์แล้ว ก็คุกเข่าลงคำนับกราบถวายบังคมลากลับไปอยู่ที่บ้านตามตำแหน่ง
ฝ่ายเตียกีซือ ขุนนางซึ่งไปทำศาลให้บูเชียงก๋งเสร็จแล้วก็เข้ามากราบทูลพระเจ้าซ้องเฮาจง รับสั่งหองให้บูเชียงก๋งเป็นที่งักก๊กอ๋อง หองให้งักฮุนเป็นที่ตกเลียดก๋ง นางงักปันเสียเจียะบุตรหญิงบูเชียงก๋งเป็นที่เฮาหัวฮูหยิน ให้เตียเหียนเป็นที่เซงหงีเจียงกุน บุตรเลี้ยงบุตรตัวบูเชียงก๋งทั้งสามคนนั้นให้ทำรูปจารึกชื่อเดิมและชื่อตั้งไปไว้ที่ศาลบูเชียงก๋ง แต่ซีฉวนนั้นตั้งให้เป็นโทเอีย คือพระภูมิเจ้าที่ทำศาลไว้ที่สะพานเจงอันเกีย เฮงฮวยนั้นให้เป็นโทตี๋เทพารักษ์เจ้าที่ทำศาลไว้ที่แม่น้ำเพงกังเอี๋ย เตียเปา ทึงฮวย เอียไจเฮง สามคนหองให้เป็นที่ตงยงเจียงกุน นายทหารพวกของบูเชียงก๋งที่ตายในกลางศึกนั้น ก็หองให้เป็นขุนนางมียศทุกคน ทำรูปไว้ที่ศาลบูเชียงก๋งทั้งสิ้น บุตรภรรยาขุนนางที่มีความชอบซึ่งตายไปแล้วนั้นก็พระราชทานเบี้ยหวัดเงินเดือนให้ทุกตัวคน แล้วรับสั่งกับจิวซำอุย งูเกาว่าท่านทั้งสองจงเอาตัวพวกกังฉินไปชำระเสียให้เสร็จโดยเร็ว แล้วเราจะไปกระทำการเซ่นศพบูเชียงก๋ง กำหนดให้นางลีสีฮูหยินกับบุตรและนายทหารทั้งนั้นไปพร้อมกันที่ศาลบูเชียงก๋ง รับสั่งเสร็จแล้วก็เสด็จขึ้น จิวซำอุยกับงูเกาพากันมาที่ชำระความ ให้เจ้าพนักงานเอาตัวชีนฮี บุตรชีนไคว่กับเมกคิหู หลออูจิบ ออกมาชำระ จิวซำอุย งูเกา ให้เอาตัวชีนฮีเข้ามาถามว่า ชีนไคว่บิดาของตัวก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ ตัวก็เป็นขุนนางรองอยู่ในบิดา เหตุไฉนจึงไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดินเป็นไส้ศึกคบคิดกับกิมงึดตุด ทำหนังสือปลอมรับสั่งไปเอาตัวบูเชียงก๋งกับบุตรเข้ามาฆ่าเสียแล้ว ยังมิหนำซ้ำเนรเทศบุตรภรรยาญาติพี่น้องของบูเชียงก๋งออกไปอยู่นอกเขตแดน ให้ได้ความลำบากทนทุกข์เวทนานั้น ใจของตัวจะคิดประการใดจงให้การแทนชีนไคว่บิดาไป ชีนฮีได้ฟังตุลาการถามดังนั้นก็ก้มหน้านิ่งอยู่ยังไม่ได้ให้การ งูเกาจึงพูดขึ้นว่าด้วยพวกกังฉินถามมันทำไม่ให้เสียปาก เอาไปตบเสียคนละสี่สิบทีก่อนเถิด ทหารก็เข้าตบปากชีนฮีสี่สิบทีแล้วคุมเอาตัวออกไปไว้ให้เอาตัวเตียจุ้นเข้ามาถาม ว่าตัวเป็นขุนนางนายทหาร เหตุไฉนจึงได้เข้ายอมตัวเป็นพวกชีนไคว่ เที่ยวกระทำข่มเหงราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนต่าง ๆ เตียจุ้นได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะให้การอย่างไรนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ งูเกาว่าอย่าถามมันเลยเอาไปตบปากเสียสี่สิบทีแล้วจึงค่อยทำโทษ ทหารก็เอาตัวเตียจุ้นไปตบตามงูเกาสั่ง จิวซำอุยให้เอาตัวเมกคิหูเข้ามาถาม ว่าตัวเป็นตุลาการผู้ชำระความบูเชียงก๋ง ทำไมจึงไม่ชำระแต่ตามตรง กดขี่ทำอาญาต่าง ๆ จนบูเชียงก๋งตายนั้น ตัวคิดปรารถนาด้วยเหตุอันใด เมกคิหูให้การว่าชีนไคว่เป็นขุนนางผู้ใหญ่บังคับให้ทำ ข้าพเจ้าก็ต้องทำตาม ซึ่งตัวข้าพเจ้าจะได้เกี่ยวข้องซึ่งโกรธชิงชังบูเชียงก๋งนั้นหามิได้ จิวซำอุยให้เอาตัวหลออูจิบเข้ามาถาม หลออูจิบให้การว่า เมกคิหูเป็นใหญ่ให้ทำประการใดข้าพเจ้าก็ต้องทำตาม งูเกาว่าอ้ายสองคนนี้สอพลอพลอยยุยงส่งเสริมดีนัก ให้เอาตัวไปตบปากเสียคนละสี่สิบทีเถิด ทหารก็เอาตัวไปตบตามสั่ง แล้วจิวซำอุยให้ผู้คุมเอาคนโทษทั้งสี่ไปจำขังไว้ในคุกดังเก่า จิวซำอุยกับงูเกาก็เลิกจากที่ชำระความกลับมาบ้าน จิวซำอุยจึงทำคำปรึกษาโทษพวกกังฉินขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องเอาจงว่า ชีนไคว่กับนางเฮงสีภรรยา ชีนฮีผู้บุตรไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดินคบคิดกับกิมงึดตุดผู้เป็นไส้ศึกคิดฆ่าบูเชียงก๋งผู้มีความชอบต่อแผ่นดินเสีย ปรารถนาจะให้แผ่นดินซ้องเป็นเชลยแก่พวกฮวนเมืองไตกิมก๊กนั้นมีโทษเป็นฉกรรจ์ให้ตัดศีรษะชีนฮีผู้บุตรและญาติพี่น้องพวกพ้องเสียให้สิ้น ให้ขุดเอาศพชีนไคว่กับนางเฮงสีขึ้นทำโทษประจาน อย่าให้ผู้ใดดูเยี่ยงอย่างต่อไป เมกคิหู หลออูจิบเป็นตุลาการชำระความไม่ซื่อตรงถือคำสั่งชีนไคว่ยิ่งกว่าความชื่อสัตย์กตัญญูต่อแผ่นดินนั้นมีโทษต้องตัดศีรษะเสีย บุตรภรรยานั้นต้องเนรเทศไปเสียนอกเขตแดน เตียจุ้นนั้นกระทำข่มเหงแก่ราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนเป็นอันมาก ให้เอาเตียจุ้นไปทำโทษมัดไว้ให้ราษฎรทั้งปวงทำโทษเองจนกว่าจะตาย พระเจ้าซ้องเฮาจงได้ทรงฟังก็เห็นด้วยจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาคนเหล่านั้นไป ทำโทษตามคำปรึกษาแล้วรับอังให้เอาเหล็กมาหล่อเป็นรูปชีนไคว่ นางเฮงสี เมกคิหู หลออูจิบ สี่รูปหมอบอยู่ตรงหน้าศาลสำหรับคนทั้งหลายเหยียบขึ้นเหยียบลงเขาจะได้แช่งด่าด้วยกระทำกับบูเชียงก๋งซึ่งมีความชอบมาก เจ้าพนักงานก็มาจัดการหล่อรูปทั้งสี่ตามรับสั่งเสร็จแล้ว จิวซำอุยกับงูเกาจึงจัดเอาเครื่องแห่เอากลองทะลุ ม้าล่อแตกตีประโคม คนซึ่งแห่นั้นถือขื่อคาโซ่ตรวนเครื่องมือสำหรับทำโทษเดินแห่ไปตามถนน ราษฎรชาวบ้านทั้งปวงก็ชวนกันมาดูเป็นอันมากถึงที่หน้าศาลก็ตั้งรูปทั้งสี่ลงไว้
ฝ่ายนางลีสีอิดพินฮูหยิน กับบุตรและนายทหารจัดเครื่องเซ่นพร้อมแล้วก็ไปเตรียมคอยเสด็จอยู่ที่ศาล ครั้นถึงกำหนดพระเจ้าซ้องเฮาจงก็เสด็จพร้อมด้วยขุนนางนำตามไปถึงที่ศาล ทรงจุดเทียนเซ่นบูเชียงก๋งแล้วให้หลีบุนเซงขุนนางฝ่ายบุ๋นคำนับไหว้เซ่นศพบูเชียงก๋งแทนพระองค์ ด้วยธรรมเนียมพระมหากษัตริย์จะไหว้คำนับขุนนางนั้นไม่ได้ ครั้นทำการไหว้เซ่นบูเชียงก๋งเสร็จแล้วก็ตรัสสั่งแก่จิวซำอุยว่า พวกขุนนางกังฉินนั้นท่านจงเอาตัวมาทำโทษตามอาญาเถิด ตรัสแล้วเสด็จกลับเข้าพระราชวัง จิวซำอุยสั่งให้ทหารไปขุดศพชีนไคว่กับนางเฮงสีภรรยา เอาตัดศีรษะที่หน้าศาลพร้อมกับชีนฮี เมกคิหู หลออูจิบ เอาศีรษะคนทั้งห้าเซ่นบูเชียงก๋ง แล้วให้เอาศพเหล่านั้นไปทิ้งเสียที่โสโครกให้สุนัขกิน แต่ตัวเตียจุ้นนั้นให้ไปปักหลักมัดเข้าไว้ ป่าวร้องประกาศแก่ราษฎรว่าผู้ใดมีความแค้นเคืองอย่างไรก็จงทำโทษแก่เตียจุ้นตามความประสงค์เถิด พวกราษฎรที่เตียจุ้นกดขี่ข่มเหงก็เข้าไปแช่งด่าแล้วเอาปากกัดเนื้อมาคนละก้อนจนเนื้อเตียจุ้นไม่มีเหลืออยู่แต่ร่างกระดูก ซึ่งราษฎรพากันเข้าแช่งด่าและกัดเนื้อเตียจุ้นดังนี้ เพราะด้วยเตียจุ้นได้สาบานไว้เมื่อครั้งงักฮุยเข้าไปซ้อมฝีมือแย่งชิงที่จอหงวนในเมืองหลวง จึงเผอิญให้เป็นไปตามคำสาบานครั้งนั้น เตียจุ้นสิ้นเนื้อในตัวแล้วก็ขาดใจตาย พวกราษฎรเอาเชือกผูกคอลากศพไปทิ้งให้สุนัขกัดกระดูกกิน
ฝ่ายเฮงเหลง ลีติด ตั้งแต่บูเชียงก๋งตายแล้วก็สวมเสื้อกางเกงขาวไว้ทุกข์ให้บูเชียงก๋ง ครั้นบุตรภรรยาบูเชียงก๋งมาเซ่นไหว้ที่ศาล เฮงเหลง ลีติดก็มาเซ่นไหว้ด้วยแล้วก็ร้องไห้ งักหลุยเห็นไม่แจ้งว่าผู้ใด จึงถามว่าท่านทั้งสองนี้เป็นพี่น้องกับบิดาข้าพเจ้าหรือจึงได้มาร้องไห้ดังนี้ เฮงเหลง ลีติดบอกว่าไม่ได้เป็นพี่น้องกับบูเชียงก๋งดอก แต่บูเชียงก๋งนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ข้าพเจ้ามีใจรักใคร่ เมื่อบูเชียงก๋งติดอยู่ในคุก ข้าพเจ้าทั้งสองได้ออกเงินให้ใช้สอยจ้างคนปรนนิบัติจนตาย ครั้นเมื่อตายแล้ว ข้าพเจ้าได้ลักเอาศพไปฝังไว้ งักหลุยได้ฟังก็ดีใจถามชื่อและแซ่แจ้งความแล้วก็บอกกับมารดา นางลีสีอิดพินฮูหยินสั่งให้บุตรทั้งสี่ไหว้คำนับตอบแทนคุณเฮงเหลง ลีติด คนละสามครั้งแล้วก็เลิกการกลับมาบ้าน ราษฎรทั้งหลายที่เดินไปตามหน้าศาลเห็นรูปชีนไคว่กับนางเฮงสีหล่อด้วยเหล็กตั้งไว้ที่หน้าศาลบูเชียงก๋ง ก็เข้าไปพูดแช่งด่าว่าสมน้ำหน้าซึ่งคิดร้ายกระทำกับบูเชียงก๋ง เขาจึงได้หล่อรูปมาประจานไว้
ฝ่ายนางลีสีอิดพินฮูหยินกลับมาถึงบ้าน คิดจะฉลองคุณเฮงเหลงลีติดอีก ให้งักหลุยไปตามสืบหาก็ไม่พบไม่แจ้งว่าบ้านอยู่ที่ตำบลใด
ฝ่ายจิวซำอุยมานั่งที่ศาลชำระความ สั่งให้เอาญาติพี่น้องของชีนไคว่ไปฆ่าเสีย บุตรภรรยาญาติพี่น้องของเมกคิหู หลออูจิบ เตียจุ้น สามคนนั้นให้เนรเทศไปอยู่เมืองเนียหนำ ผู้คุมก็พาเอาตัวส่งไปตามโทษทั้งสิ้น
ฝ่ายผู้รักษาตำบลจูเซียนคี กับหัวเมืองใกล้เคียงเหล่านั้นมีหนังสือบอกเข้ามาอีกว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาเกือบจะถึงตำบลจูเซียนติ้นแล้ว ขอให้กองทัพหลวงยกออกไปช่วยโดยเร็ว เจ้าพนักงานนำหนังสือขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องเฮาจงทรงทราบแล้วมีรับสั่งให้หางักหลุยเข้ามาเฝ้า โปรดตั้งให้งักหลุยเป็นที่เชาปักง่วนโซยแม่ทัพใหญ่ ตั้งให้งูเกาเป็นปลัดทัพ ตั้งจูกัดกิมเป็นที่ปรึกษา บรรดานายทหารทั้งปวงก็ตั้งให้มียศศักดิ์ทั้งสิ้น คุมทหารยี่สิบหมื่นยกกองทัพไปรักษาตำบลจูเซียนติ้นสู้รบกับกิมงึดตุด งักหลุยและนายทหารทั้งปวงก็คำนับรับที่ตั้งแล้วถวายบังคมลาออกมา เตียซิมก็จัดทหารยี่สิบหมื่นพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารมอบให้งักหลุย งักหลุยจึงแบ่งทหารออกเป็นหมวดเป็นกองให้ทหารพวกพ้องของตัวที่เคยเชื่อถือเห็นฝีมือไว้ใจได้ว่ากล่าวควบคุมเป็นทัพหน้าทัพหลังปีกซ้ายปีกขวา ยกออกจากเมืองนิ่มอันไป
ฝ่ายตังเอียวจงเป็นบุตรตังเซียน มารดาชื่อนางจิวสีตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เขาเกาเลงซัว เดิมเมื่อตังเซียนกับเตียเหียนไปอยู่กับบูเชียงก๋งนั้นหาได้พาบุตรภรรยาไปด้วยไม่ ครั้นอยู่มาตังเซียนตาย บูเชียงก๋งให้เอาเงินทองมาให้นางจิวสีมารดาตังเอียวจงใช้สอยอยู่มิได้ขาด จนบูเชียงก๋งตาย นางจิวสีก็อุตส่าห์เลี้ยงบุตรเติบใหญ่ขึ้นให้ฝึกสอนวิชาเพลงอาวุธ จนอายุได้สิบแปดปีมีฝีมือเข้มแข็งนัก รูปร่างโตใหญ่หน้าดำถือกระบองเหล็กสองมือหนักร้อยห้าสิบชั่งเศษเป็นอาวุธ ราษฎรในตำบลเหล่านั้นกลัวเกรงตังเอียวจงนัก เรียกตังเอียวจงว่ากวนติโฮ้วแปลว่าเสือคะนอง ครั้นอยู่มาตังเอียวจงได้ข่าวเขาเล่าลือว่า ชีนไคว่คิดอุบายฆ่าบูเชียงก๋งเสียแล้ว ตังเอียวจงมีความโกรธแค้นยิ่งนัก คิดจะไปฆ่าชีนไคว่แก้แค้นแทนบูเชียงก๋ง จึงเข้าไปพูดกับมารดาว่า บูเชียงก๋งนั้นท่านเป็นผู้มีคุณ ตั้งแต่บิดาข้าพเจ้าตายแล้วก็ได้ส่งเงินทองมาให้มารดาเลี้ยงข้าพเจ้ามาจนโต บัดนี้ชีนไคว่คิดอุบายฆ่าเสีย ข้าพเจ้าจะขอลามารดาเข้าไปฆ่าชีนไคว่แก้แค้นเสียให้ได้ นางจิวสีจึงว่าซึ่งเจ้าคิดถึงท่านผู้มีคุณนั้นก็เป็นความจำเริญแก่ตัวดีอยู่แล้ว แต่จะไปฆ่าชีนไคว่นั้น เขาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ทแกล้วทหารมีมาก ถึงเจ้ามีกำลังเข้มแข็งเรี่ยวแรงนักก็จริง แต่ตัวผู้เดียวจะทำการไปไม่ตลอด รอคอยฟังไปอีกก่อนเถิด เมื่อได้ข่าวว่าบุตรบูเชียงก๋งไปตั้งอยู่ที่ตำบลใด จึงค่อยไปประจบคิดการกับเขา ครั้นอยู่มาได้ข่าวว่าเมืองหลวงเปลี่ยนเจ้าแผ่นดินใหม่ ตั้งให้งักหลุยเป็นแม่ทัพยกไปปราบปรามกิมงึดตุด ตังเอียวจงก็ลามารดาจะไปหางักหลุยบุตรบูเชียงก๋ง มารดาก็อนุญาตให้ไป ตังเอียวจงมาจัดเงินทองพอซื้อเสบียงกลางทาง แล้วก็ถือกระบองสั้นสองมือออกจากป่าเขาเกาเลงซัวตรงไปทางเมืองนิ่มอัน
ฝ่ายเฮงปิวบุตรเฮงหวย อยู่ที่บ้านริมแม่น้ำเอียงจือกังกับมารดา ตั้งแต่ปังตง ปังเฮงฆ่าเฮงหวยบิดาตาย ทหารของบูเชียงก๋งเอากระบองสำหรับมือเฮงหวยไปให้เฮงปิว เฮงปิวรับกระบองไว้แล้วคิดจะไปแก้แค้นแทนบูเชียงก๋งกับบิดา ก็เป็นห่วงอยู่ด้วยมารดาไม่มีผู้ปรนนันัดิ ครั้นมารดาตายเฮงปิวก็จัดการฝังศพมารดาแล้วรวบรวมเงินทองได้บ้างเล็กน้อย ก็ถือกระบองของบิดาออกจากบ้านที่แม่น้ำเอียงจือกังจะเข้าไปเมืองนิ่มอัน ครั้นเดินมาหลายวันถึงเขาเลียดฮังซัว เงินทองที่จะซื้อกินก็หมด เฮงปิวจึงพักอยู่ที่เขาเลียดฮังซัวคอยดูผู้คนเดินทาง ถ้าเห็นว่ามีเงินทองมาเข้าแย่งชิงได้บ้างแล้วก็จะเดินทางต่อไป
ฝ่ายตังเอียวจงเดินมาถึงเขาเลียดฮังชัว เฮงปิวเห็นก็ออกสกัดทางร้องถามว่าท่านที่เดินมานี้จะไปข้างไหน ถ้าจะไปก็เอาเงินมาให้ค่าทางเสียก่อนเราจึงจะให้ไป ตังเอียวจงว่าทางของท่านมาสร้างไว้เมื่อครั้งไรเราไม่มีเงินจะให้ มีแต่กระบองที่ถือมานี้แหละจะให้ท่าน เฮงปิวได้ฟังก็โกรธตรงเข้ารบกับตังเอียวจงหลายพักประมาณครึ่งวัน ต่างคนมีกำลังว่องไว้ไม่แพ้ชนะกัน ตังเอียวจงจึงคิดว่าคนผู้นี้ฝีมือเข้มแข็งเสมอกันกับเรา จำจะถามชื่อและแซ่ให้รู้จัก คิดแล้วก็ถอยห่างออกไปร้องพูดว่า ตัวเจ้ากับเรารบกันหลายพักช้านานแล้ว จงหยุดถามชื่อและแซ่ให้รู้จักเสียก่อนจึงค่อยรบกันใหม่ เฮงปิวจึงตอบว่าตัวเราชื่อเฮงปิวคนทั้งหลายเรียกว่า เอียวโซโหว เป็นบุตรเฮงหวยทหารหน้าม้าของบูเชียงก๋ง ชีนไคว่ขุนนางกังฉินคิดอุบายฆ่าบิดาเรากับบูเชียงก๋งตาย ตังเอียวจงได้ฟังก็ยินดีร้องบอกว่าตัวเรานี้ชื่อตังเอียวจงเป็นบุตรตังเซียน ทหารเอกของบูเชียงก๋งเหมือนกัน เรากับท่านมิใช่คนอื่นได้มาพบกันแล้วจงสาบานเป็นพี่น้องเสียเถิด จะได้ไปช่วยงักหลุยทำศึกกับกิมงึดตุด เฮงปิวได้ฟังดังนั้นก็ยินดี ต่างคนสิ้นความโกรธหยุดนั่งสาบานเป็นพี่น้องกันแล้วก็ชวนกันเดินทางไป
ฝ่ายเอียคีจิว บุตรเอียไจเฮงตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมพวกพ้องเป็นโจรอยู่ที่เขาเกาเลงซัว เดิมเมื่อเอียไจเฮงบิดาตายนั้นเอียคีจิวยังเด็กอยู่ ครั้นมารดาตายแล้วตัวค่อยเติบใหญ่ขึ้น แจ้งความว่าชีนไคว่คิดอุบายฆ่าบูเชียงก๋งผู้มีคุณกับบิดาเสียแล้วก็มีความโกรธยิ่งนัก คิดจะไปแก้แค้นชีนไคว่ฉลองคุณบูเชียงก๋งก็ไม่มีพวกเพื่อน จึงได้ตั้งเกลี้ยกล่อมหาพวกเป็นโจรอยู่ที่เขาเกาเลงซัว ครั้นเห็นตังเอียวจงกับเฮงปิวเดินทางมา จึงร้องพูดว่าท่านทั้งสองเดินมาทางนี้ต้องเอาเงินค่าทางมาก่อนจึงจะให้ไป เฮงปิว ตังเอียวจง จึงพูดตอบไปว่าเราไม่มีเงินทองมีแต่กระบองเหล็กติดมือถือมาทั้งสองคน เมื่อท่านจะต้องการก็จะให้ เอียคีจิวได้ฟังก็โกรธเข้ารบกับเฮงปิวได้หลายเพลงไม่แพ้ชนะกัน ตังเอียวจงจึงร้องห้ามไปว่า ท่านทั้งสองอย่าเพิ่งรบกัน เราทั้งสองมานี้จะรีบไปช่วยงักหลุยบุตรบูเชียงก๋งรบกับกิมงึดตุด เอียคีจิวจึงถามว่าท่านทั้งสองนี้แซ่ใดชื่อไร จึงจะได้ไปช่วยงักหลุยบุตรของนายบิดาเรา ตังเอียวจงจึงบอกว่าบิดาเราชื่อตังเซียนตัวเราชื่อตังเอียวจง บิดาของน้องเรานั้นชื่อเฮงหวยเป็นทหารของบูเชียงก๋งน้องเราชื่อเฮงปิว เรามีความเจ็บแค้นด้วยชีนไคว่ขุนนางกังฉินคิดฆ่าบูเชียงก๋งผู้มีคุณกับบิดาเราเสียจึงจะรีบไปอยู่กับงักหลุยบุตรของนายบิดาเรา เอียคีจิวได้ฟังจึงพูดว่าถ้ากระนั้นก็มิใช่คนอื่นเป็นพวกเดียวกัน ตัวเราชื่อเอียคีจิวเป็นบุตรเอียไจเฮงทหารบูเชียงก๋ง เราคิดแค้นชีนไคว่ขุนนางกังฉินจะใคร่ไปฆ่ามันเสีย แต่จนใจด้วยไม่มีผู้ร่วมคิด จึงได้มาตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมหาพวกเพื่อนอยู่ที่นี่ เชิญท่านทั้งสองเข้าไปที่เขาเกาเลงซัวที่อยู่ข้าพเจ้าก่อนแล้วจึงค่อยไปด้วยกัน ตังเอียวจง เฮงปิวได้ฟังก็ยินดี เอียคีจิวพาตังเอียวจง เฮงปิวไปถึงที่อยู่บนเขาแล้ว จัดโต๊ะมาเลี้ยงกินอิ่มแล้วก็สาบานเป็นพี่น้องกัน เอียคีจิวจึงพูดว่าท่านกับเราจะพากันไปเดี๋ยวนี้ทหารและผู้คนที่จะใช้สอยก็มีอยู่น้อย ท่านทั้งสองจงพักเกลี้ยกล่อมไพร่พลทหารอยู่ที่นี่ด้วยกันก่อน เมื่อได้ความชัดแน่แล้วจึงค่อยยกไป ตังเอียวจง เฮงปิวได้ฟังก็เห็นชอบจึงหยุดอยู่กับเอียคีจิวที่เขาเกาเลงซัว
ฝ่ายทหารสี่นายซึ่งคุมบุตรภรรยาครอบครัวของพวกขุนนางกังฉินซึ่งต้องโทษเนรเทศไปอยู่เมืองเนียหนำ เดินทางมาถึงเขาเกาเลงซัว พวกโจรบริวารเอียคีจิวเห็นก็เอาความขึ้นไปบอกแก่นายว่าขุนนางเมืองหลวงคุมครอบครัวมาทางนี้ เห็นจะมีเงินทองมามาก เอียคีจิวได้ฟังก็สั่งให้พวกโจรบริวารไปจับเอาตัวผู้คุมและนักโทษเหล่านั้นมาได้ทั้งสิ้น เอียคีจิวจึงถามว่ามันเหล่านี้เป็นโทษอะไร ถ้าเป็นการกดขี่ข่มเหงเราก็จะปล่อยไปเสีย นายทหารทั้งสี่ซึ่งคุมมานั้นจึงบอกว่า คนเหล่านี้เป็นบุตรภรรยาของพวกขุนนางกังฉินซึ่งทำร้ายแก่บูเชียงก๋ง พระเจ้าซ้องเฮาจงซึ่งได้ครองราชสมบัติใหม่ให้ชำระความลงโทษแก่พวกขุนนางกังฉิน ที่ฆ่าตายเสียก็มาก ที่เหลืออยู่นี้ให้เนรเทศไปอยู่เมืองเนียหนำ แล้วก็เล่าความซึ่งพระเจ้าซ้องเฮาจงตั้งศาลให้บูเชียงก๋ง ตัดศีรษะพวกขุนนางกังฉินเซ่นไหว้บูชา แล้วตั้งให้งักหลุยบุตรบูเชียงก๋งที่สองเป็นแม่ทัพยกไปปราบปรามกิมงึดตุดที่ตำบลจูเซียนติ้น เอียคีจิว ตังเอียวจง เฮงปิวได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนักจึงพูดว่า วันนี้พวกเรามีลาภใหญ่นักหนา จะได้ฆ่าพวกกังฉินแก้แค้นทดแทนฉลองคุณบูเชียงก๋งนายของบิดาเราแล้ว ท่านทั้งสองจงไปจัดตั้งโต๊ะบูชาเขียนชื่อบูเชียงก๋งกับชื่อบิดาทั้งสามวางไว้บนโต๊ะให้พร้อมเถิด ตังเอียวจง เฮงปิวช่วยกันจัดการเสร็จแล้ว เอียคีจิว ตังเอียวจง เฮงปิว ก็ตัดศีรษะบุตรภรรยาพวกกังฉินประมาณสี่สิบคนเศษมาเซ่นไหว้บูเชียงก๋งกับบิดาทั้งสาม แล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงทหารผู้คุมสี่นาย ให้เก็บเอาเงินทองของบุตรภรรยาและญาติของพวกกังฉินที่ตายมอบให้เป็นสิทธิ์กับทหารสี่นายทั้งสิ้นแล้วให้กลับไปเมืองนิ่มอัน นายทหารทั้งสี่ได้รับเงินทองมีความยินดีคำนับลาออกจากเขาเกาเลงซัวกลับไปเมืองหลวง เอียคีจิวพูดกับตังเอียวจง เฮงบิว ว่า บัดนี้มีรับสั่งให้งักหลุยเป็นแม่ทัพยกไปปราบปรามข้าศึก งักหลุยยกกองทัพมาตั้งค่ายจึงอยู่ที่จูเซียนติ้นแล้ว ครั้นเราทั้งสามจะพาไพร่พลทหารไปเราก็ยังไม่รู้จักกับงักหลุย กลัวงักหลุยจะมีความสงสัย ท่านทั้งสองไปแจ้งความกับงักหลุยแม่ทัพให้ทราบก่อน ภายหลังเราจึงจะคุมทหารยกตามไป ตังเอียวจง เฮงปิวได้ฟังจึงว่าท่านคิดนี้ถูกต้องแล้ว ตังเอี่ยวจงกับเฮงปิวก็ลาเอียคีจิวออกจากเขาเกาเลงซัวตรงไปตำบลจูเซียนติ้น
ฝ่ายงักหลุยแม่ทัพเดินกองทัพไปตามทาง ผู้รักษาเมืองรายทางทั้งปวงแจ้งว่างักหลุยแม่ทัพมาก็ยินดี จึงหาสิ่งของและเสบียงอาหารมาให้ทุก ๆ เมืองแล้วก็ลาไป งักหลุยเดินกองทัพไปถึงตำบลจูเซียนติ้นก็ให้ทหารตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วก็ให้ม้าใช้ไปสืบดูว่ากิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้จะมีไพร่พลทหารมากน้อยประการใด ม้าใช้ก็คำนับลามาสอดแนมดูเแล้ว ก็กลับไปแจ้งความว่ากิมงึดตุดมีไพร่พลทหารประมาณห้าสิบหมื่นนายทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งก็มีมาก งักหลุยแม่ทัพได้ฟังแล้วจึงพูดกับขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า กิมงึดตุดยกทัพมาครั้งนี้มีไพร่พลทหารมาก ท่านจงระวังรักษาค่ายให้มั่นคง จะได้คิดตรึกตรองการถ่ายเทหาอุบายต่อไป
ฝ่ายกิมงึดตุดยกกองทัพมาใกล้ตำบลจูเซียนติ้นก็ให้ตั้งค่ายมั่นไว้ แล้วให้ทหารม้าใช้ไปสืบดูว่าผู้ใดเป็นแม่ทัพยกมา ทหารม้าใช้คำนับลามาสอดแนมดูรู้ความแล้วก็กลับไปแจ้งความกับกิมงึดตุดว่า พระเจ้าซ้องเฮาจงมีรับสั่งตั้งให้งักหลุยบุตรที่สองของบูเชียงก๋ง เป็นแม่ทัพคุมทหารยี่สิบหมื่นยกกองทัพมา กิมงึดตุดได้ฟังจึงคิดว่าในเมืองหลวงครั้งนี้เห็นจะไม่มีคนที่มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งแล้ว พระเจ้าซ้องเฮาจงจึงตั้งให้เด็กมาเป็นแม่ทัพ ที่ไหนจะต้านทานพวกเราได้ คิดแล้วก็ให้ทหารม้าใช้ไปสืบดูอีกว่างักหลุยแม่ทัพจะคิดอ่านสู้รบต้านทานเราประการใด ม้าใช้คำนับลาไป
ฝ่ายงักหลุยนั้นให้ประชุมขุนนางนายทหารมาพร้อมกันแล้วถามว่าท่านผู้ใดจะรับอาสาไปสู้รบดูฝีมือข้าศึกได้บ้าง เอาเอียงซองเสียงรับว่าข้าพเจ้าจะขออาสาไปสู้รบกับข้าศึกเอง งักหลุยก็ให้เอาเอียงซองเสียงคุมทหารสามพันยกไป เอาเอียงซองเสียงคำนับลามาจัดทหารพรักพร้อมแล้วก็จับขวานสองมือขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายไปท้ารบ
ฝ่ายทหารม้าใช้ของกิมงึดตุดเห็นทหารงักหลุยยกกองทัพมา ก็กลับไปแจ้งแก่กิมงึดตุดว่างักหลุยให้นายทหารกองทัพมาท้าชวนรบ กิมงึดตุดได้ฟังจึงพูดกับนายทหารทั้งปวงว่า ตั้งแต่เรายกมาก็ยังไม่ได้สู้รบกับผู้ใดเลย วันนี้เป็นวันขึ้นต้นแรกรบ ผู้ใดจะรับอาสาไปผู้เอาชัยชนะได้บ้าง โท้วเต็กเหลงนายทหารจึงว่าข้าพเจ้าจะขออาสาไปสู้รบเอาชัยชนะให้จงได้ กิมงึดตุดก็ให้โท้วเต็กเหลงคุมทหารสามพันยกออกไป โท้วเต็กเหลงคำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้ว ก็ถือกระบองเหล็กสองมือมาขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่าย เอาเอียงซองเสียงยืนคอยท่าอยู่หน้าค่าย เห็นนายทหารข้าศึกคุมทหารออกมา จึงคิดว่าทหารผู้ที่มานี้หน้าตาน่ากลัว ตั้งแต่แรกเกิดมาก็ยังไม่เคยเห็นคนเช่นนี้ ชะรอยจะมีฝีมือเข้มแข็ง วันนี้เป็นวันแรกออกรบ จำจะคิดหาอุบายเอาชัยชนะให้ได้ คิดแล้วก็ขับม้าเข้าใกล้ ร้องถามว่านายทหารที่มานี้ชื่อไร โท้วเต็กเหลงจึงตอบว่าตัวเรา เป็นนายทหารเอกในเมืองไตกิมก๊ก บัดนี้กิมงึดตุดบุตรที่สี่ของลังจู๊นายเรายกกองทัพมาปรารถนาจะตีเอาบ้านเมืองแผ่นดินซ้อง ตัวของท่านนี้แซ่ไรชื่อใด จึงได้มากีดกั้นหนทางไว้ ถ้ากลัวตายจงพาทหารหนีไปเสียโดยเร็ว เอาเอียงซองเสียงตอบว่าท่านไม่รู้จักเราหรือ ชื่อเอาเอียงซองเสียง เป็นนายทหารของงักหลุยแม่ทัพ ถ้าท่านกลัวตายก็จงลงม้ามาคำนับยอมสามิภักดิ์เสียแต่โดยดีจึงจะรอดชีวิตไปได้ โท้วเต็กเหลงได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้ามาใกล้เอากระบองเหล็กตีเอาเอียงซองเสียง เอาเอียงซองเสียงก็เอาขวานรับเข้ามารบกันได้ประมาณสิบห้าเพลง โท้วเต็กเหลงสู้ฝีมือเอาเอียงซองเสียงไม่ได้เสียที เอาเอียงซองเสียงเอาขวานฟันถูกศีรษะโท้วเต็กเหลงผ่าออกเป็นสองซีกตกม้าตาย ทหารของโท้วเต็กเหลงเห็นนายตายก็แตกกระจัดกระจายหนีกลับเข้าค่าย เอาเอียงซองเสียงได้ชัยชนะก็คุมทหารกลับไปค่ายแจ้งความให้งักหลุยแม่ทัพฟังทุกประการ งักหลุยก็มีความยินดีให้จดบัญชีความชอบไว้
ฝ่ายทหารฮวนก็เข้าไปแจ้งกับกิมงึดตุดว่า โท้วเต็กเหลงยกกองทัพออกไปต้านทานทหารเมืองนิ่มอันไม่ได้ โท้วเต็กเหลงตายเสียในกลางศึกแล้ว กิมงึดตุดได้ฟังยังไม่ทันพูดประการใด โท้วเต็กโฮ้ว โท้วเต็กปิว โท้วเต็กป่าได้ฟังทหารมาแจ้งว่าโท้วเต็กเหลงพี่ชายใหญ่ตายก็โกรธแค้นนัก เข้าไปคำนับกิมงึดตุดแล้วว่าทหารเมืองนิ่มอันฆ่าพี่ชายของข้าพเจ้าตาย ข้าพเจ้าทั้งสามนี้จะขออาสาไปแก้แค้นแทนพี่ชายสักครั้งหนึ่ง กิมงึดตุดได้ฟังก็สั่งให้คุมทหารยกไป โท้วเต็กโฮ้ว โท้วเต็กปิว โท้วเต็กป่า คำนับลามาคุมทหารห้าพันออกจากค่าย ตรงไปร้องท้าให้ออกรบ ทหารหน้าค่ายก็เข้าไปแจ้งกับงักหลุยว่ามีทหารฮวนมาท้าชวนรบหน้าค่าย งักหลุยได้ฟังก็สั่งให้ กิดแช จงเหลียง อือหลุย สามนายคุมทหารสามพันยกไป กิดแช จงเหลียง อือหลุย คำนับลามาจัดทหารพร้อมเสร็จก็ยกออกจากค่ายตรงไป กิดแชขับม้าเข้าใกล้ถามว่าทหารทั้งสามที่มานี้ชื่อไร นายทหารฮวนทั้งสามบอกว่าเราชื่อโท้วเต็กโฮ้ว โท้วเต็กปิว โท้วเต็กป่า สามคนนี้เป็นน้องของโท้วเต็กเหลงซึ่งพวกท่านฆ่าตาย เราทั้งสามจะมาฆ่าท่านแก้แค้นแทนพี่ชายเรา ท่านที่ยกออกมานี้ชื่อไร กิดแชตอบว่าเราเป็นนายทหารเอกของงักหลุยแม่ทัพชื่อกิดแช ถ้าท่านทั้งสามกลัวตายก็จงมาสามิภักดิ์เสียโดยดีจึงจะรอดชีวิตกลับไป โท้วเต็กโฮ้ว ได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้ากันรบกิดแชได้ประมาณสามสิบเพลง โท้วเต็กปิวเห็นโท้วเต็กโฮ้วอ่อนกำลังลงจะสู้กิดแชไม่ได้ก็ขับม้าเข้าช่วย จงเหลียงเห็นดังนั้นก็ขับม้าขวางเข้าไปรบกับโท้วเต็กปิว โท้วเต็กป่าขับม้าเข้าช่วย อือหลุยก็ออกสกัดรบกับโท้วเต็กป่านายทหารทั้งหกสู้รบกันเป็นสามารถ โท้วเต็กโฮ้วเสียทีกิดแชเอาทวนแทงถูกตกม้าตาย โท้วเต็กปิวเห็นพี่ชายตายก็เสียใจรบพลั้งท่า จงเหลียงได้ทีเอากระบองตีถูกศีรษะโท้วเต็กปิวแตกตกม้าตาย โท้วเต็กป่าเห็นพี่ชายตายแล้วก็ขับม้าหนีไปอือหลุยได้ทีเข้าไล่ฆ่าฟันทหารพวกฮวนล้มตายเป็นอันมาก กิดแช จงเหลียง อือหลุย ได้ชัยชนะแล้วก็ตัดเอาศีรษะนายทหารฮวนทั้งสองกลับมาค่าย แจ้งความแก่งักหลุยทุกประการ งักหลุยยินดีให้จดบัญชีความชอบนายทหารทั้งสามไว้
ฝ่ายโท้วเต็กป่ากับทหารหนีกลับไปถึงค่ายเข้าแจ้งความแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดจึงพูดว่า งักหลุยนี้มีทหารฝีมือเข้มแข็งมาหลายคน เราให้ออกไปรบครั้งใดก็เสียที ทหารพวกเรามีผู้ใดจะอาสาออกไปสู้รบกับข้าศึกได้อีกบ้าง เนียมเต็กลัดนายทหารใหญ่จึงเข้ารับว่า ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปจับเอาตัวทหารของงักหลุยมาฆ่าเสียให้ได้ กิมงึดตุดได้ฟังก็ดีใจจึงสั่งให้จัดทหารสามพันยกไปกับเนียมเต็กลัด เนียมเต็กลัดคำนับลามาถือกระบองเหล็กใหญ่หนักร้อยยี่สิบชั่งขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่าย ตรงไปที่สนามรบหน้าทัพงักหลุย ร้องท้าชวนให้ทหารงักหลุยออกรบ
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุเห็นกองทัพพวกฮวนมาก็เข้าไปแจ้งแก่งักหลุยแม่ทัพว่ามีนายทหารฮวนยกมาอีกแล้ว งักหลุยสั่งให้ฬอหองกับงูทอง คุมทหารสามพันยกออกไป ฬอหองเห็นนายทหารฮวนรูปร่างโตใหญ่ถือกระบองเหล็กท่วงทีน่ากลัวนัก จึงขับม้าเข้าไปร้องถามว่าท่านที่เป็นนายทัพมานี้ชื่อไร นายทหารฮวนบอกว่าเราชื่อเนียมเต็กลัด เป็นนายทหารใหญ่ของกิมงึดตุด จะมาตัดเอาศีรษะพวกนายทหารของงักหลุยไปคำนับนายเรา งูทองจึงร้องตอบไปว่าตัวเราชื่องูทอง ยกออกมานี้ก็ปรารถนาจะเอาศีรษะท่านไปบอกความชอบนายเราให้จดบัญชีไว้ เนียมเต็กลัดได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับงูทอง งูทองเอาง้าวฟัน เนียมเต็กลัดเอากระบองปัดแล้วตีด้วยกระบองใหญ่ งูทองเอาง้าวรับทานกำลังไม่ได้ พลัดตกม้าลง ฬอหองขับม้าเข้าไปรบกันไว้ พอทหารพาเอางูทองกลับมาค่ายได้ งักหลุยให้จงเหลียง เอาเอียงซองเสียง อือหลุย แต้ซีปอสี่นายออกไปช่วยฬอหอง นายทหารทั้งสี่เข้ารบกันเนียมเต็กลัด จนเวลาใกล้ค่ำอ่อนกำลังลง เห็นจะต้านทานกำลังฝีมือเนียมเต็กลัดไม่ได้ก็ถอยหนีพาทหารกลับข้าค่าย เนียมเต็กลัดได้ชัยชนะแก่ทหารของงักหลุยทั้งห้าแล้วก็เลิกทัพกลับไปแจ้งความแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดได้ฟังก็ยินดี สั่งว่าเวลาพรุ่งนี้ท่านจงออกไปรบอีก เนียมเต็กลัดก็คำนับลากลับไปที่อยู่
ฝ่ายฬอหอง จงเหลียง เอาเอียงซองเสียง อือหลุย แต้ซีปอ นายทหารทั้งห้าถอยหนีเนียมเต็กลัดเข้าไปในค่ายแจ้งความแก่งักหลุยแม่ทัพว่า นายทหารฮวนคนนี้มีกำลังฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าทั้งห้าคนช่วยกันรบก็ยังต้านทานไม่ได้ งักหลุยได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าเนียมเต็กลัดคุมทหารมารบอีก งักหลุยแม่ทัพจึงสั่งให้เฮงเองหนึ่ง กิดเซงเหลียงหนึ่ง ซีหองหนึ่ง เงาเหลียนหนึ่ง ทึงเองหนึ่ง ฮันคิเหลงหนึ่ง ฮันคิหองหนึ่ง อือหลุยหนึ่ง งักเข่งหนึ่ง ฮอหงหนึ่งรวมสิบนายยกออกไป เห็นเนียมเต็กลัดนายทหารฮวนยืนม้าอยู่ก็ตรงเข้าล้อม เนียมเต็กลัดผู้เดียวสู้นายทหารถึงสิบคนได้ด้วยกำลังเรี่ยวแรงว่องไว นายทหารทั้งสิบอ่อนกำลังเปลี้ยลงทุกคน กลัวจะเสียทีก็ชักม้าหนีพาทหารถอยกลับเข้าค่าย เนียมเต็กลัดไล่เข้าไปจนถึงหน้าค่าย ทหารในค่ายเอาเกาทัณฑ์ยิงกราดลงมา เนียมเต็กลัดเห็นจะหักเข้าไปไม่ได้ก็ถอยทัพกลับไป เมื่อขณะรบกันอยู่นั้น งักหลุยขึ้นดูอยู่บนหอรบเห็นทหารของตัวทั้งสิบนายสู้ทหารฮวนคนเดียวไม่ได้ก็เสียใจกลับลงมาจากหอรบ ให้ประชุมขุนนางนายทหารพร้อมกันแล้วปรึกษาว่า เนียมเต็กลัดนายทหารฮวนคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนักจะทำประการใดดีจึงจะได้ชัยชนะ จูกัดกิมจึงพูดขึ้นว่าเวลาคืนนี้ ข้าพเจ้าตรวจดูดาวบนอากาศเห็นประหลาดแล้วจับยามดูตามเคยสังเกต ในยามว่าจะมีทหารผู้หนึ่งมาช่วยกำจัดข้าศึก ท่านอย่าเพิ่งวิตกไปก่อน ในขณะนั้นทหารหน้าค่ายเข้ามาแจ้งว่าเนียมเต็กลัดทหารฮวนมาร้องท้าทายด้วยคำหยาบช้า ว่าถ้าไม่มีผู้ใดออกรบก็จะตีหักค่ายเข้ามา งักหลุยแม่ทัพได้ฟังก็นึกครั่นคร้ามหน้าตาไม่สบาย จึงพูดกันนายทหารทั้งปวงว่าเราจะต้องเอาเมียนเจียนป้าย คือหนังสือผัดทุเลาไปแขวนไว้ขอหยุดสักสามวันจึงจะออกสู้รบอีก
๗๖
ขณะนั้นงูเกาปลัดทัพเดินมาได้ฟังงักหลุยแม่ทัพพูดปรึกษากับนายทหารดังนั้นก็ร้องห้ามว่าอย่าเพิ่งเอาเมียนเจียนป้ายออกไปแขวนก่อน เมือบูเชียงก๋งบิดาท่านเป็นแม่ทัพจะยกไปแห่งใดก็ตั้งให้ข้าพเจ้าไปทุกครั้ง ยกไปทำศึกที่ตำบลใดก็มีชัยชนะ บัดนี้ตัวท่านเป็นบุตรบูเชียงก๋งได้เป็นแม่ทัพใหญ่มาแล้ว แต่ทหารฮวนคนเดียวเท่านี้ไม่มีปัญญาจะจับเอาตัวได้แล้วจะไปปราบข้าศึกทิศเหนือใต้เรียบร้อยได้หรือ ซึ่งจะเอาเมียนเจียนป้ายไปแขวนไว้นั้นเป็นที่อัปยศแก่ข้าศึกนัก ข้าพเจ้าจะออกไปสู้รบจับตัวนายทหารฮวนมาให้เอง พูดแล้วงูเกาก็ถือกระบองสำหรับมือขึ้นม้าคุมทหารยกออกไปหน้าค่ายร้องถามว่าท่านนี้หรือชื่อเนียมเต็กลัด เนียมเต็กลัดตอบว่าเมื่อรู้จักชื่อเราแล้วมาถามทำไม ตัวท่านมีชื่อและแซ่ใด จึงได้กล้าหาญออกมาหาที่ตาย งูเกาว่าเรานี้เราเรียกชื่อว่างูเกาเอียได้ฆ่าทหารพวกฮวนตายเสียนับหมื่นมาแล้ว เนียมเต็กลัดว่าถ้าดังนั้นก็จงมาลองกระบองของเราสักพักหนึ่ง งูเกาได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปเอากระบองสองมือตีเนียมเต็กลัดเอากระบองปัดป้องไว้แล้วตีม้า งูเกาเอากระบองขึ้นรับทานกำลังไม่ได้เจียนจะตกม้า เห็นเหลือกำลังที่จะต้านทานก็ขับม้าหนี
ฝ่ายกวนเหลงเมื่อแต่ก่อนอยู่ในกองทัพบูเชียงก๋งที่ตำบลจูเซียนติ้น ครั้นงูเกายกกองทัพเข้าไปจะแก้แค้นแทนบูเชียงก๋งกวนเหลงก็ไปด้วยถึงแม่น้ำจะข้ามไปเมืองนิ่มอันปิศาจบูเชียงก๋งออกห้ามทัพไว้ ทหารที่ยกกองทัพไปนั้นเชือดคอตายเสียบ้าง งูเกาก็โดดน้ำไป กวนเหลงเห็นนายทหารพลัดพรากกันไปสิ้นแล้วก็กลับไปบ้านคิดจะแก้แค้นแทนบูเชียงก๋งอยู่ทุกเวลา ครั้นอยู่มาได้ยินข่าวว่าเมืองนิ่มอันเปลี่ยนเจ้าแผ่นดินใหม่ พระเจ้าซ้องเฮาจงได้ครองราชสมบัติ ตั้งให้งักหลุยบุตรบูเชียงก๋งเป็นแม่ทัพยกมารบกับกิมงึดตุดที่ตำบลจูเซียนติ้น กวนเหลงแจ้งความแล้วก็รีบมาเมืองลูจิว ชวน เล็กบุนเหลง ฮวนเสง เงียมเซงฮอง เต็กหลุยสี่นายไปช่วยงักหลุยรบกับข้าศึกฮวนที่ตำบลจูเซียนติ้น ครั้นเดินทางมาจวนจะถึงค่ายจูเซียนติ้น เห็นทหารฮวนขับม้าไล่งูเกามา กวนเหลงก็รีบขับม้าสกัดออกไปร้องบอกงูเกาว่าท่านอย่าหนีข้าพเจ้ามาช่วยแล้ว งูเกาเห็นทหารทั้งห้าก็ดีใจบอกว่านายทหารฮวนคนนี้มีฝีมือกำลังเข้มแข็งนัก พอเนียมเต็กลัดไล่มาทันร้องตวาดว่างูเกาเอ็งจะหนีไปไม่พ้นแล้ว กวนเหลงก็ขับม้าออกไปรบกับเนียมเต็กลัดได้ประมาณสามสิบเพลง เต็กหลุยเห็นกวนเหลงอ่อนกำลังลงก็ขับม้าเข้าไปช่วยกวนเหลงรบได้อีกยี่สิบเพลง เงียมเชงฮองจะขับม้าเข้าไปช่วยอีกเล็กบุนเหลงห้ามไว้ว่าพี่อย่าไปเลย น้องจะช่วยรบเอง เล็กบุนเหลงขับม้าตรงเข้าไปเอาทวนแทงถูกหัวม้าซึ่งเนียมเต็กลัดขี่ถูกเจ็บโดดโผนไปด้วยกำลังแรงเนียมเต็กลัดพลัดตกลง ฮวนเสงขับม้าเข้าไปเอากระบี่ฟันถูกศีรษะเนียมเต็กลัดตาย ทหารฮวนขี่ตามเนียมเต็กลัดมานั้นเห็นนายตายก็ตกใจวิ่งหนีกลับไป นายทหารทั้งห้าไล่ฆ่าฟันทหารฮวนเหล่านั้นล้มตายลงเป็นอันมาก งูเกาก็พานายทหารทั้งห้าเข้าไปหางักหลุยเล่าความซึ่งได้ฆ่าเนียมเต็กลัดให้ฟัง งักหลุยมีความยินดียิ่งนักสั่งให้เอาศีรษะเนียมเต็กลัดไปเสียบไว้หน้าค่าย แล้วทำหนังสือบอกข้อราชการเสนอความชอบขอตั้งนายทหารทั้งห้าเป็นขุนนาง ให้ม้าใช้ถือเข้าไปเมืองหลวงกราบทูลพระเจ้าซ้องเฮาจง
ฝ่ายซุนลันผู้รักษาเมืองฮอกันฮู้คุมข้าวเสบียงมาส่งกองทัพงักหลุย ครั้นเดินมาใกล้จะถึงค่ายจูเซียนติ้น ทหารพวกฮวนสกัดตีชิงเสบียง ซุนลันได้สู้รบป้องกันไว้ ให้ม้าใช้รีบไปบอกแก่งักหลุย งักหลุยได้แจ้งแล้วจึงถามนายทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสาออกไปช่วยป้องกันเสบียงมาให้ได้ งูเกาว่าข้าพเจ้าจะอาสาไปเอง งักหลุยแม่ทัพยอมให้งูเกาคุมทหารสามพันรีบไป เห็นซุนลันสู้อยู่กับพวกฮวนงูเกาก็ขับม้าเข้าไปช่วย ทหารฮวนสู้ฝีมืองูเกาไม่ได้ก็แตกหนีไปสิ้น งูเกาให้ซุนลันคุมเสบียงตรงไปค่ายจูเซียนติ้น ตัวงูเกานั้นขับม้าไล่ตามนายทหารพวกฮวนไปถึงเขาแห่งหนึ่ง ได้ยินเสียงคนร้องเรียกว่างูเกาหยุดก่อน งูเกาเหลียวไปดูเห็นเปาฮวงเล่าโจ๊วอาจารย์ของตัวก็ลงจากม้าเข้าไปคุกเข่าคำนับ ถามว่าท่านอาจารย์มาที่นี่ด้วยเหตุอันใด เปาฮวงเล่าโจ๊วพูดว่าเจ้าอย่าติดตามนายทหารพวกฮวนไปเลยเขายังไม่ถึงที่ตาย เรามานี้จะบอกให้รู้ว่าบุตรของเจ้ากับนายทหารคนหนึ่งจะต้องอาวุธวิเศษเจ็บป่วยเกือบตาย เจ้าจงเอายาสองเม็ดนี้แก้ ให้กินครึ่งหนึ่งทาครึ่งหนึ่งก็คงหาย ถ้าข้าศึกใช้ของวิเศษเวทมนตร์มาเจ้าจงเอาลูกเกาทัณฑ์ที่เราให้ไว้แต่ก่อนยิงไป ก็จะทำลายล้างของวิเศษได้ เปาฮวงเล่าโจ๊วเอายาสองเม็ดส่งให้ งูเกาคำนับรับยามาห่อใส่ไถ้ไว้แล้ว เปาฮวงเล่าโจ๊วออกเดินหายตัวไปงูเกาก็กลับมาค่าย
ฝ่ายกิมงึดตุดได้แจ้งว่า เนียมเต็กลัดถูกข้าศึกฆ่าตายเสียแล้วก็เสียใจนัก จึงคิดว่านายทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งตายเสียครั้งนี้หลายคน จะได้ผู้ใดออกไปสู้รบจึงจะเอาชัยชนะได้ คิดไปก็ไม่เห็นอุบายสิ่งใด นั่งเป็นทุกข์ตรึกตรองอยู่
ฝ่ายลังจู๊ เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ตั้งแต่กิมงึดตุดยกกองทัพไปก็ช้านานแล้วไม่ได้ข่าวคราวสิ่งใดมา มีความวิตกคอยฟังข่าวอยู่ทุกวันทุกเวลา จึงคิดขึ้นได้ว่ามีนักบวชชื่อหลวงฮวนโพฮองอยู่คนหนึ่งเป็นผู้วิเศษ จำจะให้ไปเชิญตัวมาปรึกษาดูแล้วจะได้ให้ไปช่วยกิมงึดตุด คิดดังนั้นแล้วลังจู๊ก็ให้ขุนนางไปเชิญหลวงฮวนโพฮองมา พูดว่าตั้งแต่กิมงึดตุดอาข้าพเจ้ายกกองทัพไปตีเมืองนิ่มอันแผ่นดินซ้องก็ช้านานแล้วไม่แจ้งว่าร้ายดีอย่างไรเลย ขอเชิญท่านไปช่วยกิมงึดตุดทำสงครามกับพวกแผ่นดินซ้องสักคราวหนึ่งเถิด หลวงฮวนโพฮองว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่ว่าจะไปช่วยกิมงึดตุด แต่ไม่มีผู้ใดเชื้อเชิญก็ต้องนิ่งอยู่ ท่านยอมแล้วข้าพเจ้าก็จะรีบไปโดยเร็ว ลังจู๊ตั้งให้หลวงฮวนโพฮองเป็นที่ก๊กซือ คือโหรผู้ใหญ่ในเมืองไตกิมก๊ก หลวงฮวนโพฮองรับที่ตั้งแล้วก็ลากลับมาที่อยู่ จัดของวิเศษพร้อมแล้วออกจากเมืองไตกิมก๊กด้วยกำลังอิทธิฤทธิ์ไปถึงค่ายกิมงึดตุดที่ตำบลจูเซียนติ้น ทหารฮวนทั้งปวงเห็นหลวงฮวนโพฮองมาก็พากันยินดีเอิกเกริก กิมงึดตุดรู้ก็ออกไปรับเชิญเข้ามาในค่าย หลวงฮวนโพฮองเล่าความซึ่งลังจู๊มีความวิตกเชิญให้มาช่วย แล้วถามกิมงึดตุดว่าท่านยกกองทัพมาสู้รบกับทหารแผ่นดินซ้องเป็นประการใดบ้าง กิมงึดตุดทอดใจใหญ่แล้วบอกว่า ทหารเมืองนิ่มอันครั้งนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก เมื่อครั้งก่อนมาทำศึกก็ยังได้ชัยชนะบ้างแพ้บ้าง ครั้งนี้ยกออกไปครั้งใดก็เสียทีไม่ได้ชัยชนะแก่ข้าศึกเลย ท่านมาถึงแล้วขอจงช่วยให้ได้ชัยชนะแก่ข้าศึกเถิด หลวงฮวนโพฮองได้ฟังก็หัวเราะพูดว่าท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะจับนายทหารพวกเมืองนิ่มอันมาให้ท่านดูเล่นสักสิบคน กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความยินดี สั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงหลวงฮวนโพฮองแล้วจัดที่ให้อยู่ตามสบาย ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าหลวงฮวนโพฮองพูดกับกิมงึดตุดว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปรบดูกำลังข้าศึกแต่ผู้เดียวก่อน หลวงฮวนโพฮองก็ออกจากค่ายตรงไปถึงหน้าทัพงักหลุย ร้องชวนให้ออกรบ ทหารหน้าค่ายเห็นก็เข้าไปแจ้งแก่งักหุลุย ว่ามีหลวงฮวนผู้หนึ่งมาร้องท้าชวนรบ งักหลุยจึงถามนายทหารทั้งปวงที่นั่งอยู่พร้อมกันว่าผู้ใดจะอาสาออกไปรบกับหลวงฮวนได้บ้าง งูทองกับฮอหงรับว่า ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบกับหลวงฮวนเอง งักหลุยว่าท่านทั้งสองจะออกไปก็ดีแล้ว แต่อย่ามีความประมาท คำโบราณกล่าวไว้ว่า ถ้าผู้หญิงหรือพวกนักบวชเป็นหลวงฮวนมาท้าชวนรบแล้วก็คงวิชาต่าง ๆ งูทองกับฮอหงก็คำนับลาคุมทหารออกไปจากค่าย งักหลุยทั้งให้กิดเซงเหลียง ทึงเอง อือหลุยสามนายคุมทหารยกตามไปช่วย งูทอง ฮอหงออกไปถึงหน้าค่ายเห็นหลวงฮวนยืนอยู่ร้องถามว่า หลวงฮวนคนนี้มาแต่ไหน หลวงฮวนตอบว่าเราชื่อโพฮอง เจ้าเมืองไตกิมก๊กตั้งให้เป็นที่ก๊กซือ จะมาจับพวกท่านไปให้สิ้น งูทองได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปเอากระบองตี หลวงฮวนโพฮองเอากระบี่รับทำถอย งูทองไล่ตามไป หลวงฮวนโพฮองก็เอาก้อนศิลาวิเศษชื่อฮุนง่วนจู๊ออกเสกด้วยคาถาแล้วโยนขึ้นไปบนอากาศ ก้อนศิลาเสกนั้นบันดาลเป็นก้อนโตใหญ่ตกลงมา ถูกงูทองทั้งคนทั้งม้าล้มสลบอยู่กับที่ หลวงฮวนโพฮองอ่านคาถาเรียกศิลานั้นกลับไป แล้วชักกระบี่ขับม้าเข้ามาจะตัดศีรษะงูทอง พอฮอหงขับม้าเข้าไปรบสกัดไว้พวกทหารก็เข้าช่วยพยุงหามงูทองกลับเข้าค่ายได้ ฮอหงกับหลวงฮวนรบกันได้สองสามเพลง หลวงฮวนขับม้าหนีฮอหงไล่ตามไป หลวงฮวนเอาก้อนศิลาวิเศษโยนไปบนอากาศจะให้ตกลงมาถูกฮอหง ฮอหงเห็นหลวงฮวนสำแดงของวิเศษก็ชักม้ากลับจะหนีก็ไม่ทัน ก้อนกรวดวิเศษตกลงมาถูกหลังฮอหงตกม้าสลบอยู่กับแผ่นดิน หลวงฮวนโพฮองตรงเข้าไปจะตัดศีรษะพอ ทึงเอง อือหลุย กิดเซงเหลียง สามนายตามมาทันก็เข้าสกัดหน้ารบกันไว้ ให้ทหารเข้าพยุงหามฮอหงกลับมาค่าย หลวงฮวนโพฮองรบกับนายทหารทั้งสามได้ประมาณห้าเพลง ก็เอากรวดวิเศษโยนขึ้นไปบนอากาศอีก นายทหารทั้งสามเห็นก็ขับม้าหนี แต่ม้าของกิดเซงเหลียงนั้นฝีเท้าไม่เร็วหนีไม่พ้น ก้อนกรวดตกลงมาถูกหัวม้าของกิดเซงเหลียงแตกตาย กิดเซงเหลียงโดดหนีไปได้ หลวงฮวนโพฮองขับม้าไล่ตามไปจนถึงหน้าค่าย ทหารซึ่งรักษาค่ายก็เอาเกาทัณฑ์ยิงกราดไว้ หลวงฮวนโพฮองเห็นลูกเกาทัณฑ์ยิงมาหนาหนัก ก็ชักม้าถอยกลับมาค่าย แจ้งความให้กิมงึดตุดฟังทุกประการ กิมงึดตุดยินดีให้ทหารจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงฮวนเป็นที่สบาย
ฝ่ายนายทหารหนีหลวงฮวนโพอองกลับเข้าค่ายแจ้งแก่งักหลุยแม่ทัพว่า หลวงฮวนโพฮองนี้มีของวิเศษฤทธิ์เดชหนักเหลือกำลังที่จะป้องกัน งักหลุยเห็นงูทอง ฮอหงถูกของวิเศษหลวงฮวน สลบนิ่งแน่อยู่ ให้หมอเข้าแก้ไขวางยาสักเท่าใดก็ไม่ฟื้นสำคัญใจว่างูทอง ฮอหงคงตาย ก็มีความอาลัยร้องไห้นั่งเป็นทุกข์อยู่
ฝ่ายงูเกากลับมาถึงค่ายแจ้งความว่า งูทอง ฮอหงไปรบกับหลวงฮวน ถูกอาวุธวิเศษสลบนิ่งแน่เกือบจะตายแล้ว งูเกาจึงเข้าไปพูดกับงักหลุยว่า สองคนที่ถูกอาวุธมานั้นไม่เป็นไรดอกท่านอย่าวิตก งูเกาหยิบยาสองเม็ดออกมาฝนละลายน้ำกรอกงูทอง ฮอหง ให้กินเข้าไปบ้างทาบ้างฟื้นขึ้นได้หายเป็นปรกติ งักหลุยเห็นก็ดีใจ ถามงูเกาว่ายานี้ท่านได้มาแต่ไหน งูเกาบอกว่าท่านอาจารย์ข้าพเจ้าให้มาไว้สำหรับตัว แก้ของวิเศษที่ข้าศึกจะใช้มากระทำให้ได้เจ็บป่วย
ฝ่ายงูทองกับฮอหงฟื้นแล้วก็คิดโกรธหลวงฮวนโพฮองยิ่งนัก พูดกับงักหลุยว่า ข้าพเจ้าจะขอไปรบกับหลวงฮวนโพฮองอีกแก้แค้นมันเสียให้จงได้ งักหลุยว่าท่านพึ่งหายขึ้นอย่าเพิ่งไปเลย หลวงฮวนโพฮองนั้นมีก้อนกรวดวิเศษดุร้ายนัก จำจะต้องแขวนหนังสือเมียนเจียนป้ายทุเลาไว้สักสองสามวัน จึงคอยคิดหาอุบายออกสู้รบ งูเกาจึงพูดขึ้นว่าการแต่เท่านี้จะต้องแขวนเมียนเจียนป้ายด้วยเล่า ไม่อายเขาบ้างเลยหรือ ครั้งบิดาท่านเป็นแม่ทัพ ทหารฮวนนับไม่ถ้วนมีฝีมือแข็งแรงมากกว่านี้ ยังไม่ต้องแขวนหนังสือเมียนเจียนป้าย ท่านนี้เป็นเด็กไม่รู้จักอะไรตกใจกลับไปเปล่า ๆ เวลาพรุ่งนี้แหละข้าพเจ้าจะไปจับตัวหลวงฮวนโพฮองมาเอง งักหลุยได้ฟังก็นิ่งอยู่
ฝ่ายกิมงึดตุดกับหลวงฮวนโพฮองกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันแล้วก็กลับไปที่อยู่ ครั้นเวลารุ่งเช้าหลวงฮวนโพฮองแต่งตัวขึ้นม้าออกมาท้าชวนรบที่หน้าค่ายงักหลุยอีก ทหารหน้าค่ายก็เอาความเข้าไปแจ้งแก่งักหลุย งักหลุยพูดปรึกษากับจูกัดกิมว่า งูเกาอาเรารับอาสาไว้แต่วานนี้ว่าจะสู้รบกับหลวงฮวนโพฮองเอง จะต้องให้เอางูทอง ฮอหง กิดเซงเหลียง ทึงเอง อือหลุย ห้านายออกไปรบให้อางูเกากำกับออกไปด้วย จูกัดกิมได้ฟังก็เห็นชอบจึงสั่งให้ทหารไปเชิญงูเกามาบอกว่า หลวงฮวนมาร้องท้าชวนรบอีกแล้ว งูเกากับนายทหารทั้งห้าก็แต่งตัวขึ้นม้าออกไปหน้าค่าย งูเกานั้นเอาเกาทัณฑ์ชื่อซึงฮุนจีของวิเศษซึ่งเปาฮวงเล่าโจ๊วอาจารย์ให้ไว้ออกไปด้วย นายทหารทั้งห้าเห็นหลวงฮวนโพฮองยืนอยู่ก็ตรงเข้าล้อมรบ หลวงฮวนโพฮองสู้รบได้สองสามเพลงก็ขับม้าถอยห่างออกไป เอาเม็ดกรวดฮุนง่วนจู๊โยนขึ้นไปบนอากาศ เม็ดกรวดก็สำแดงฤทธิ์บันดาลเป็นก้อนศิลาใหญ่จะตกลงมาทับนายทหารทั้งห้า งูเกาเห็นก็เอาเกาทัณฑ์ซึงฮุนจียิงไปทำลายล้างของวิเศษได้ ศิลาใหญ่นั้นก็กลับกลายเป็นก้อนกรวดตกลงมากลิ้งอยู่กลางดิน งูทองเห็นก็เก็บเอาขึ้นดู เห็นก้อนกรวดนั้นเป็นรูทะลุตลอดไป งูทองร้องพูดไปกับหลวงฮวนโพฮองว่า ของวิเศษของท่านเราเก็บได้ไว้แล้ว เราจะขว้างไปให้ทำอันตรายท่านบ้าง งูทองขว้างก้อนกรวดไปหมายจะให้ถูกหลวงฮวนโพฮอง หลวงฮวนโพฮองร่ายมนต์เรียกเอาก้อนกรวดกลับมาได้ พิจารณาดูเห็นเป็นรูทะลุสิ้นฤทธิ์ใช้ไม่ได้แล้วก็เสียใจ พออือหลุยขับม้าตรงเข้ามาเอาลูกตุ้มตี หลวงฮวนโพฮองหลบไม่ทันถูกบ่าตกม้าลง งูทองขับม้าสะอึกเข้าไปจะซ้ำ หลวงฮวนโพฮองก็ร่ายมนต์บังตัวหายหนีไปได้ งูเกากับนายทหารทั้งห้าเห็นหลวงฮวนหายตัวไปแล้ว ก็กลับเข้าค่ายแจ้งความแก่งักหลุย งักหลุยแจ้งว่าอาวุธวิเศษของหลวงฮวนโพฮองสู้เกาทัณฑ์ซึงฮุนจีของงูเกาไม่ได้สิ้นฤทธิ์แล้วก็มีความยินดีนัก
ฝ่ายหลวงฮวนโพฮองร่ายมนต์บังตัวหนีไปถึงค่ายก็แจ้งความแก่กิมงึดตุดซึ่งเสียอาวุธวิเศษแก่ข้าศึก กิมงึดตุดได้ฟังก็ถอนใจใหญ่พูดว่า เรายกกองทัพมาครั้งนี้เป็นคราวเคราะห์อย่างไรไม่รู้เลย ให้ผู้ใดออกสู้รบก็มีแต่เสียที ที่ไหนจะตีแผ่นดินซ้องได้สมความปรารถนา หลวงฮวนโพฮองว่าท่านอย่าเพิ่งวิตกข้าพเจ้ายังมีวิชาอยู่อีกอย่างหนึ่งวิเศษนัก เวลาพรุ่งนี้จะฆ่าทหารพวกเมืองนิ่มอันเสียให้สิ้น กิมงึดตุดได้ฟังจึงถามว่าท่านจะทำประการใดจึงจะฆ่าเขาได้ หลวงฮวนโพฮองว่าเดิมข้าพเจ้าไปเรียนวิชาอยู่กับครูผู้วิเศษบอกมนต์ให้ทำอย่างหนึ่งเรียกว่าตอเหลง คืองูเล็กห้าพันสี่ร้อยแปดเอาใส่ไว้ในน้ำเต้า ถ้าจะต้องการใช้ก็เอาน้ำเต้านั้นขึ้นตั้งบูชาอ่านมนต์ ในน้ำเต้าก็จะเกิดเป็นงูขึ้นอยู่เต็ม เมื่อจะใช้เวลาใดอ่านมนต์เปิดน้ำเต้า งูซึ่งอยู่ในนั้นออกมาขึ้นลอยบนอากาศสำแดงฤทธิ์คล้ายมังกร ตาทั้งสองข้างนั้นแดงลุกเหมือนไฟตรงไปกัดข้าศึกตาย กิมงึดตุดได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีพูดว่าขอเชิญท่านจัดการเสียโดยเร็วเถิด หลวงฮวนโพฮองก็ลากลับมาจัดการบูชาน้ำเต้านั่งบริกรรมร่ายมนต์อยู่ จนเวลายามหนึ่งก็เปิดน้ำเต้าปล่อยของวิเศษออกรูปร่างโตใหญ่คล้ายคลึงกับมังกร ตาแดงลุกโพลงเหมือนแสงไฟลอยตรงไปค่ายงักหลุย ทหารพวกงักหลุยเห็นก็ร้องกันอื้ออึงว่าไฟลอยมาบนอากาศมากมายหลายดวงนักหนา ขณะนั้นงักหลุยกับนายทหารทั้งปวงนั่งประชุมกันปรึกษาราชการอยู่ ได้ยินเสียงอื้ออึงก็พากันออกไปดู จูกัดกิมเห็นก็ตกใจร้องบอกแก่งักหลุยและนายทหารเหล่านั้นว่าเร่งหนีเร็ว ๆ เถิดจึงจะพ้นภัยอันตราย งักหลุยกับนายทหารและทหารเลวก็พากันวิ่งหนีทิ้งค่ายไปทางประมาณหกลี้ ทหารที่ไม่รู้ตัวหนีไม่พ้นตอเหลงห้าพ้นสี่ร้อยแปดก็เข้ากัดตายดูดโลหิตกินจนเวลาจวนจะสว่างก็กลับเข้าไปอยู่ในน้ำเต้าตามเดิม งักหลุยกับนายทหารทั้งปวงเห็นตอเหลงตาแดงเป็นแสงไฟลอยกลับไปสิ้นแล้ว ก็พานายทหารและทหารเลวกลับมาค่าย เห็นทหารของตัวต้องงูกัดกินเลือดตายเกลื่อนกลาดก็มีความสงสารยิ่งนัก ให้ตรวจนับศพได้ถึงหมื่นแปดพัน จึงสั่งให้ทหารไปขุดหลุมฝังเสีย งูเกาจึงถามจูกัดกิมว่าของวิเศษซึ่งเขาใช้มาดังนี้เรียกว่าอะไร จูกัดกิมบอกว่าชื่อตอเหลงเกิดด้วยมนต์วิชาผู้วิเศษเสกน้ำเต้า ถ้าจะแก้ก็ได้นี่เราเสียทีก็เพราะไม่รู้ งักหลุยจึงพูดว่าท่านจะแก้อย่างไรก็เร่งคิดเสีย ค่ำวันนี้มันจะปล่อยมากัดพวกเราตายอีก จูกัดกิมว่าขอให้ท่านเกณฑ์ทหารขุดคูหน้าค่ายให้กว้างลึกพอสมควร เอาดินดำกำมะถันกับหญ้าแห้งฟางแห้งใส่ไว้ในคู แล้วเอาไม้ขัดเอาหญ้าปิดปากคูนั้นเสียเกลี่ยดินให้เหมือนพื้นเดิม ฆ่าสุนัขโคกระบือเอาเนื้อหนังโลหิตไปเรี่ยรายวางไว้บนปากคู จัดทหารถือเกาทัณฑ์เพลิงไว้พันหนึ่งแล้วจัดทหารนุ่งกางเกงดำใส่เสื้อดำ ถือเกาทัณฑ์ไว้อีกห้าพัน ด้วยตอเหลงนั้นเป็นเทือกปิศาจได้คาวเนื้อและกลิ่นโลหิตก็คงจะลงไปกินก่อน เมื่อเห็นตอเหลงลงกินซากศพสัตว์ตายแล้วก็ให้ทหารที่ถือเกาทัณฑ์เพลิงจุดเชื้อยิงระดมเข้าไปให้ติดดินกำมะถันในคูลุกขึ้น ตอเหลงถูกเปลวไฟได้กลิ่นกำมะถันก็จะสิ้นกำลัง แล้วให้พวกแม่นเกาทัณฑ์ห้าพันยิงระดมลงไป ตอเหลงเหล่านั้นก็คงจะตายทั้งสิ้น งักหลุย งูเกาได้ฟังจูกัดกิมบอกเล่ห์กระเท่ห์ดังนั้นก็มีความยินดี สั่งให้นายทหารคุมไพร่พลไปทำการให้แล้วเสร็จแต่ในเวลาเย็นเตรียมการไว้ให้พร้อม ค่ำวันนี้หลวงฮวนโพฮองมันก็คงจะใช้ให้ตอเหลงมาอีก นายทหารก็คำนับลาแม่ทัพออกมาเร่งกันทำการแล้วพร้อมเสร็จ
ฝ่ายหลวงฮวนโพฮองกำกับตอเหลงกลับไปถึงค่าย พอเวลารุ่งเช้าก็เข้าไปบอกความกับกิมงึดตุดว่าเวลาคืนนี้ตอเหลงงูวิเศษได้กัดทหารกองทัพเมืองนิ่มอันสักสองหมื่น พอเวลาจวนรุ่งสว่างจึงได้กลับมา ค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะปล่อยตอเหลงกำกับไปฆ่าเสียให้สิ้นทั้งทัพ กิมงึดตุดได้ฟังก็มีความยินดีนักว่าการครั้งนี้จะสำเร็จก็เพราะอิทธิฤทธิ์คุณวิชาของท่าน ท่านเห็นจะเหน็ดเหนื่อยอดนอนมา จงกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันให้สบายเถิด หลวงฮวนโพฮองกับกิมงึดตุดก็นั่งกินโต๊ะอยู่ด้วยกัน ครั้นเวลาบ่ายเย็นจวนจะค่ำ หลวงฮวนโพฮองก็ตั้งเครื่องบูชาบริกรรมร่ายมนต์เสกน้ำเต้า จนถึงเวลายามหนึ่งก็เปิดปล่อยงูตอเหลงออกไป หลวงฮวนโพฮองถือกระบี่ขี่ม้ากำกับไปด้วย ตอเหลงลอยไปบนอากาศถึงหน้าค่ายได้กลิ่นคาวเนื้อและโลหิตสุนัขโคกระบือก็ลงกินอยู่ปากคูหน้าค่ายทั้งสิ้น หาเข้าไปกัดคนในค่ายไม่ ทหารเกาทัณฑ์เพลิงก็จุดเชื้อยิงระดมเข้าไปติดดินดำกำมะถันลุกขึ้น งูตอเหลงถูกเปลวเพลิงและกลิ่นกำมะถันก็อ่อนเปลี้ยตกลงไปในคูบ้างอยู่บนปากคูบ้าง ทหารแม่นเกาทัณฑ์ห้าพันเห็นตัวถนัดก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกงูนั้นตายทั้งสิ้น หลวงฮวนโพฮองเห็นการณ์เกิดขึ้นดังนั้นก็อ่านมนต์เรียกตอเหลงงูวิเศษให้กลับมา ตอเหลงถูกอาวุธตายเสียแล้วก็ไม่ได้กลับมาสักตัวหนึ่ง ทหารที่ซุ่มอยู่หน้าค่ายเห็นหลวงฮวนโพฮองขับม้าเข้ามาที่ริมคูก็พากันออกไปเอาเกาทัณฑ์ไล่ระดมยิงถูกม้าที่หลวงฮวนโพฮองขี่นั้นตาย หลวงฮวนโพฮองร่ายมนต์บังตัวหายไป แล้วจึงคิดว่าทหารในกองทัพเมืองนิ่มอันนี้มีสติปัญญาอาจแก้ของวิเศษของเราได้ทุกประการ ครั้นจะอยู่ช่วยกิมงึดตุดคิดราชการต่อไปอีกก็สิ้นของวิเศษเสียหมดแล้ว คำเราได้พูดอวดอ้างไว้แก่กิมงึดตุดแต่ก่อนนั้นก็ไม่สม ครั้นเราจะไปหากิมงึดตุดก็มีความละอายนัก จำเราจะหนีไปอยู่ที่ตามเดิมเถิด อย่าให้กิมงึดตุดพบตัวอีกเลย คิดดังนั้นแล้วหลวงฮวนโพฮองก็กลับไปด้วยอิทธิฤทธิ์
๗๗
ฝ่ายทหารฮวนคอยเหตุได้เห็นหลวงฮวนโพฮองเสียทีแก่ข้าศึกหนีหายสาบสูญไปแล้ว ก็เอาความไปแจ้งแก่กิมงึดตุด กิมงึดตุดเสียใจยิ่งนัก จึงพูดว่าหลวงฮวนโพฮององค์นี้เธอก็มีวิชาความรู้วิเศษต่าง ๆ พวกกองทัพงักหลุยก็คิดแก้ได้ เราจะทำศึกสงครามขับเคี่ยวกันไปอีกไพร่พลก็น้อยตัวลงแล้ว จำจะมีหนังสือบอกข้อราชการไปให้ลังจู๊ขอไพร่พลและนายทหารที่มีฝีมือกล้าแข็งมาช่วยอีก คิดแล้วก็ทำหนังสือให้ม้าใช้รีบไปเมืองไตกิมก๊กโดยเร็ว
ฝ่ายงักหลุยแก้ของวิเศษได้ชัยชนะแก่หลวงฮวนโพฮองแล้วก็มีความยินดี ปรึกษากับจูกัดกิมว่า กิมงึดตุดยกกองทัพมาครั้งนี้ไพร่พลถึงห้าสิบหมื่นเศษ นายทหารฮวนที่มีฝีมือเข้มแข็งพวกเราก็ฆ่าตายเสียหลายคน หลวงฮวนที่มีวิชาเราก็ทำลายล้างเอาชัยชนะได้ เห็นกิมงึดตุดจะย่อท้อเสียใจอยู่แล้ว เราจะรีบยกกองทัพตีหักหาญเอาชัยชนะเสียให้ได้ในขณะนี้ ท่านจะเป็นประการใด จูกัดกิมว่าท่านคิดชอบแล้ว ขอจงจัดทหารให้เป็นกระบวนยกหนุนเนื่องกันเข้าไปก็คงจะได้ชัยชนะแก่กิมงึดตุด งักหลุยจึงสั่งให้ประชุมนายทหารมาพร้อมกันแล้ว จึงจัดให้กวนเหลง งูทองคุมทหารสามพันเป็นทัพหน้าที่หนึ่ง ให้เล็กบุนเหลง ฮวนเสงคุมทหารสามพันเป็นทัพที่สอง ให้งูเกา กิดแช เลียงเฮง เตียหุน จิวแช ห้านายคุมทหารสามพันเป็นทัพที่สาม ให้กิดเซงเหลียง เต็กหลุยสองนายคุมทหารเป็นปีกซ้าย ให้เงียมเซงฮอง เงาเหลียนคุมทหารเป็นปีกขวา งักหลุยแม่ทัพคุมทหารเอกทหารเลวเป็นกองกลาง ครั้นจัดกระบวนครบถ้วนแล้วรุ่งขึ้นเวลาเช้าก็ยกตรงไปค่ายกิมงึดตุด
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุเห็นกองทัพยกมา ก็เข้าไปแจ้งความแก่กิมงึดตุดว่า งักหลุยยกกองทัพหนุนเนื่องกันมาเป็นอันมาก กิมงึดตุดได้ฟังก็สั่งให้ทหารจัดแจงเตรียมตัวพร้อมกันออกตั้งหน้ากระดานรับอยู่นอกค่าย พอกองทัพเข้ามาปะทะสู้รบฟันแทงกันตะลุมบอนทหารฮวนมากกว่าก็จริง แต่เคยเสียทีกลัวทหารพวกบูเชียงก๋งมาแต่ก่อนก็รวนเรมิได้คิดสู้รบแข็งแรง ทหารซ้องฆ่าพวกฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก กิมงึดตุดเห็นจะเสียทีก็ท้อใจจะถอยกลับเข้าค่าย ทหารซ้องก็รบรุกหนักเข้าไปยั้งตัวไม่ทันค่ายก็แตก กิมงึดตุดทิ้งค่ายพาทหารหนี กองทัพงักหลุยก็ไล่ติดตามไปจนถึงแดนต่อแดนก็ตั้งค่ายพักทหารอยู่ กิมงึดตุดแตกหนีไปเข้าไปในแดนฮวนแล้วไม่เห็นกองทัพงักหลุยติดตามมาก็ให้ตั้งค่ายพักรวบรวมทหาร นับตรวจได้แค่สิบหมื่น ตายเสียในกลางศึกบ้างหนีไปบ้างประมาณสี่สิบหมื่น จึงพูดกับคับมิชีว่า เราทำศึกมาแต่ก่อนได้สู้รบใหญ่ ๆ ก็หลายครั้ง ทหารหาอ้อแอ้อ่อนแอเหมือนครั้งนี้ไม่ ครั้งนี้ช่างกระไรพอเห็นข้าศึกยกมา ทหารฝ่ายเราก็คิดแต่จะหนีไม่แข็งแรงเลย เหมือนกับวัวเห็นเสือ จะต้องคิดกลับไปเมืองไตกิมก๊กจัดหาทหารฝึกหัดเสียใหม่จึงค่อยคิดมาแก้แค้น คับมิชีว่าท่านคิดนี้ถูกต้องแล้ว ถ้าขืนอยู่ไปก็คงจะยับเยิน กิมงึดตุดตั้งพักรวบรวมทหารมาหมดแล้วก็ออกเดินกองทัพกลับไปเมือง ฝ่ายม้าใช้ถือหนังสือของกิมงึดตุดไปถึงเมืองไตกิมก๊กก็เอาหนังสือไปส่งให้ลังจู๊เจ้าเมือง ลังจู๊เปิดผนึกออกดูแจ้งความว่าหลวงฮวนโพฮองใช้วิชาเสียทีแก่แผ่นดินซ้อง ก็มีความวิตกไม่สบาย คิดว่าหลวงฮวนโพฮองนี้เธอก็มีวิชาเชี่ยวชาญสามารถนัก ยังเอาชัยชนะทหารกองทัพแผ่นดินซ้องไม่ได้ ทุกวันนี้ในเมืองเราผู้ที่มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งก็น้อยตัวไม่เหมือนแต่ก่อน ยังไม่เห็นว่าจะให้ผู้ใดไปช่วยกิมงึดตุดได้ จึงสั่งให้หาขุนนางนายทหารมาประชุมพร้อมกัน ปรึกษาว่ากิมงึดตุดอาเรายกกองทัพไปตีเมืองนิ่มอันก็ยังไม่ได้ท่วงทีติดพันกันอยู่ ท่านผู้ใดจะอาสาไปช่วยได้บ้าง ซัวไซต๋อกับเลียนยี่ซินเสียงขุนนางนายทหารลุกขึ้นคุกเข่าคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งสองจะขอรับอาสายกกองทัพไปช่วยเอง ลังจู๊ได้ฟังก็ยินดีตั้งให้ซัวไซต๋อเป็นแม่ทัพให้เลียนยี่ซินเสียงเป็นที่จงเปียะนายทหารใหญ่คุมไพร่พลห้าพันยกไปโดยเร็ว ซัวไซต๋อ เลียนยี่ซินเสียงรับที่ตั้งคำนับลามาจัดทหารพร้อมไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ ยกกองทัพออกจากเมืองไตกิมก๊กไป
ฝ่ายกิมงึดตุดกับขุนนางนายทหารซึ่งเสียทัพเดินทางมาหลายวันถึงเขาไกซัวในแดนเมืองไตกิมก๊ก เห็นกองทัพยกสวนทางมาไม่รู้ว่าผู้ใดก็ใช้ให้ทหารไปถาม ได้ความกลับมาแจ้งว่าลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กตั้งให้ซัวไซต๋อเป็นแม่ทัพเลียนยี่ซินเสียงเป็นนายทหารใหญ่คุมไพร่พลห้าพันยกมาร่วมท่าน กิมงึดตุดได้ฟังก็สั่งให้ทหารหยุดตั้งพัก ซัวไซต๋อกับเลียนยี่ซินเสียงก็เข้าไปหาคำนับกิมงึดตุด แล้วแจ้งความว่าเมื่อท่านมีหนังสือบอกเข้าไปว่าหลวงฮวนโพฮองเสียทีแก่ข้าศึก ลังจู๊มีความวิตกนัก ให้ข้าพเจ้าทั้งสองคุมทหารห้าพันรีบมาช่วยท่านโดยเร็ว ซึ่งท่านยกกองทัพกลับมาเสียนี้ด้วยเหตุผลประการใด กิมงึดตุดว่าเรายกไปตั้งอยู่ที่ตำบลจูเซียนติ้นได้สู้รบกับงักหลุยทหารแผ่นดินซ้องหลายครั้ง เสียนายทหารเอกและไพร่พลเป็นอันมาก ทั้งเสบียงอาหารก็ขัดสน จึงได้เลิกกองทัพกลับมาหมายจะไปเกณฑ์รวบรวมทหารให้ได้มากแล้ว จึงจะยกกลับไปสู้รบอีก ซัวไซต๋อว่าข้าพเจ้ารับอาสาเจ้าเมืองไตกิมก๊ก ยกมาครั้งนี้ก็หมายจะจับงักหลุยและนายทหารฆ่าเสียให้สิ้น กิมงึดตุดจึงว่าดีแล้วทหารซึ่งเรามานี้ก็จะมอบให้ท่าน แต่ตัวเราจะต้องกลับเข้าไปเมืองไตกิมก๊กกะเกณฑ์รวบรวมผู้คนได้พอใช้แล้วจึงจะยกตามไป บัดนี้กองทัพงักหลุยก็ยกตามมาเกือบจะถึงที่เขาตำบลนี้แล้ว ท่านจงดูที่ชัยภูมิตั้งค่ายคอยสู้รบกองทัพงักหลุยอยู่ที่นี้เถิด พูดแล้วกิมงึดตุดก็มอบไพร่พลในกองทัพให้ซัวไซต๋อแม่ทัพเสร็จแล้ว ตัวกิมงึดตุดกับคับมิชีก็พาบ่าวไพร่กลับไปเมืองไตกิมก๊ก ซัวไซต๋อได้รับทหารแล้วก็สั่งให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ริมเขาไกซัวคอยท่ากองทัพงักหลุย
ฝ่ายงักหลุยแม่ทัพหยุดพักกองทัพ คอยเสบียงอาหารมาถึงพร้อมแล้วจึงให้หานายทหารมาประชุมพร้อมกัน ปรึกษาว่ากิมงึดตุดเสียทัพยับเยินไพร่พลทหารก็เบาบางแล้ว เราจะรีบยกกองทัพตีเข้าไปให้ถึงเมืองไตกิมก๊ก รับสองกษัตริย์กลับมาเมืองให้ได้ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทหารจึงพูดว่าเมื่อบิดาท่านเป็นแม่ทัพยกมากับฮั่นซีตงถึงที่ตำบลนี้ พอชีนไคว่มีหนังสือแอบอ้างรับสั่งมาให้หากลับไปก็พากันเสียใจทั้งกองทัพ ซึ่งท่านจะยกเข้าไปตีเมืองไตกิมก๊กนั้นชอบแล้ว สมประสงค์เหมือนบิดาท่านคิดไว้แต่ก่อน งักหลุยเห็นนายทหารยอมพร้อมกันก็สั่งให้เดินกองทัพล่วงเขตแดนฮวงเข้าไปถึงเขาไกซัว ทหารม้าใช้กองสอดแนมมาแจ้งว่ากองทัพฮวนตั้งค่ายอยู่ริมเขาไกซัวหลายค่าย งักหลุยสั่งให้จูกัดกิมดูที่ชัยภูมิตั้งค่ายมั่นลงไว้ที่นั้น
ฝ่ายซัวไซต๋อแม่ทัพฮวน แจ้งว่ากองทัพทหารแผ่นดินซ้องยกมาถึงก็แต่งตัวขึ้นมาถืออาวุธ คุมทหารยกออกจากค่ายตรงไปท้าชวนทหารซ้องออกรบ งักหลุยแจ้งว่ามีนายทหารฮวนมาชวนรบจึงถามนายทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสาไปรบกับนายทหารฮวนได้บ้าง กวนเหลงว่าข้าพเจ้าจะอาสาออกไปเอง งักหลุยก็สั่งให้จัดทหารสามพันมอบให้กวนเหลงยกออกไป กวนเหลงออกไปถึงหน้าทัพพวกฮวน เห็นนายทหารรูปร่างสูงใหญ่หน้าพิกลไม่เหมือนพวกฮวนทั้งหลาย จึงร้องถามไปด้วยเสียงอันดังว่านายทหารผู้นี้ชื่อไรจึงได้บังอาจมากันกองทัพใหญ่ไว้ ถ้ากลัวความตายก็จงหลีกไปเสียโดยเร็ว ซัวไซต๋อตอบว่าตัวเราชื่อซัวไซต๋อเจ้าเมืองไตกิมก๊กตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่จะยกไปตีเมืองนิ่มอัน ด้วยกษัตริย์วงศ์ซ้องเจ้านายของท่านโง่เขลานัก ขุนนางผู้ใหญ่ก็ล้วนแต่เป็นคนโกงทั้งสิ้น เห็นว่าราษฎรไพร่พลเมืองได้ความเดือดร้อน จึงคิดจะตีเอาเมืองนิ่มอันทำลายล้างวงศ์ซ้องเสียให้สิ้น จะให้กิมงึดตุดบุตรเจ้าเมืองไตกิมก๊กไปครอบครองทำนุบำรุงต่อไป ตัวเจ้านี้กับงักหลุยแม่ทัพเป็นเด็กหนุ่มไม่รู้อะไร มาละเมอทำศึกสงครามสู้รบกับพวกเราก็จะต้องติดคุกตายเหมือนบูเชียงก๋งดอกกระมัง กวนเหลงได้ฟังดังนั้นก็โกรธตอบว่า งักหลุยกับตัวเราเป็นเด็กหนุ่มก็จริง แต่ตัดศีรษะผู้ใหญ่พวกฮวนเสียหนักหนาเหลือที่จะนับประมาณได้ ซัวไซต๋อได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกวนเหลงได้ประมาณสิบเพลง กวนเหลงเห็นฝีมือซัวไซต๋อเข้มแข็งเรี่ยวแรงนักก็ขับม้าหนี ซัวไซต่อไล่ฆ่าฟันทหารพวกกวนเหลงตายประมาณพันเศษแล้วก็เลิกทัพกลับไปค่าย กวนเหลงหนีกลับมาถึงค่ายเข้าไปแจ้งความแก่งักหลุยว่า ซัวไซต๋อนายทหารฮวนคนนี้มีกำลังเรี่ยวแรงนักเหลือที่จะต้านทาน งักหลุยได้ฟังก็คิดตรึกตรองว่าซัวไซต๋อรบได้ชัยชนะกวนเหลงไปวันนี้ คงจะกำเริบคิดมาปล้นค่ายเราในเวลาค่ำวันนี้เป็นแน่ จำจะต้องทำอุบายไว้สู้รบเอาชัยชนะให้ได้ จึงสั่งให้ถอยทัพไปตั้งค่ายห่างค่ายเก่าประมาณสิบลี้ สั่งให้กวนเหลงกับเงียมเชงฮองคุมทหารนายละสามพันยกไปซุ่มอยู่ริมค่ายเก่าทั้งข้างซ้ายข้างขวา ให้เล็กบุนเหลงคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่ที่ต้นทางริมเขาไกซัว ให้คอยฟังเสียงประทัดสัญญาณเป็นสำคัญ นายทหารทั้งสามคำนับลามาคัดทหารพร้อมเสร็จ ครั้นเวลาค่ำก็ยกแยกย้ายกันไปตามแม่ทัพสั่ง
ฝ่ายซัวไซต๋อได้ชัยชนะกลับไปถึงค่าย เลียนยี่ซินเสียงก็ออกมารับซัวไซต๋อเข้าไปนั่งในที่ว่าราชการแล้ว ซัวไซต๋อเอาความที่ได้สู้รบมีชัยชนะแก่นายทหารซ้องเล่าให้พวกทหารของตัวเหล่านั้นฟัง เลียนยี่ซินเสียงจึงพูดว่า เวลาวันนี้ท่านก็มีชัยชนะแล้ว ถ้าเวลาค่ำท่านกับข้าพเจ้าคุมทหารไปตีหักซ้ำเติมเอาค่ายงักหลุย ก็คงจะได้สมความปรารถนา ซัวไซต๋อว่าทหารพวกแผ่นดินซ้องเขาก็มีสติปัญญามากอยู่อย่าประมาท กิมงึดตุดยกกองทัพไปครั้งไรถูกกลอุบายทุกครั้ง เราคิดจะให้ฮองหนิม ฮองฮก คุมทหารพันหนึ่งยกไปทำทีจะปล้นค่าย แล้วให้จุดประทัดสัญญาณขึ้นถอยกลับออกมา ทหารพวกแผ่นดินซ้องก็จะสำคัญว่าพวกเราไปปล้นค่าย คงจะคุมทหารไล่ตามมา เรากับท่านจึงคุมทหารแยกกันเข้าไปทั้งซ้ายขวา ตีหักเข้าไปเอาค่ายก็จะมิดีกว่าไปปล้นค่ายตรง ๆ หรือ เลียนยี่ซินเสียงได้ฟังก็เห็นชอบ ครั้นปรึกษากันแล้วเวลาค่ำดึกประมาณสองยามเศษซัวไซต๋อก็ให้อองหนิม ฮองฮก คุมทหารพันหนึ่งยกไปปล้นค่าย ซัวไซต๋อแม่ทัพกับเลียนยี่ซินเสียง คุมทหารยกแยกกันไป ฮองหนิม ฮองฮกพาทหารพันหนึ่งไปถึงค่ายงักหลุย เห็นเงียบสงัดคิดว่าคนนอนหลับ ก็จุดประทัดสัญญาณขึ้นแล้วถอยกลับออกมา เล็กบุนเหลงซึ่งซุ่มอยู่ต้นทางเห็นทหารฮวนยกล่วงเข้าไปแล้วก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น กวนเหลง เงียมเชงฮองได้ยินเสียงประทัดสังเกตจำได้ว่าพวกของตัวจุด ก็คุมทหารออกมาทั้งสองข้างทาง
ฝ่ายซัวไซต๋อกับเลียนยี่ซินเสียงได้ยินประทัดสัญญาณครั้งแรกก็สังเกตจำได้ว่าพวกตัวจุดขึ้น ก็คุมทหารยกขนาบเข้าไปคนละทาง พอได้ยินเสียงประทัดจุดขึ้นอีกผิดสังเกตก็สะดุ้งใจ พอกวนเหลง เงียมเชงฮอง คุมทหารยกออกมาจากข้างทางไล่ฆ่าฟันทหารพวกซัวไซต๋อกับเลียนยี่ซินเสียง เลียนยี่ซินเสียงก็เข้ารบเป็นสามารถ เล็กบุนเหลงยกทหารออกสกัดทางรุกเข้ามาล้อมไว้ ทหารกวนเหลง เงียมเชงฮอง เล็กบุนเหลง สามพวกก็เข้าไล่ฆ่าฟันทหารฮวนล้มตายลงเป็นอันมาก ซัวไซต๋อ เลียนยี่ซินเสียงเห็นเสียทีก็ขับม้าหนีกลับมาค่าย ตรวจดูทหารของตัวที่ยกไปตายเสียประมาณพันเศษ ซัวไซต๋อจึงพูดว่าเราได้ว่าแล้วแต่ก่อนว่าพวกทหารแผ่นดินซ้องเจ้าอุบายเล่ห์กลนัก ถ้าจะรบกันก็ตรง ๆ ซึ่งหน้าดีกว่าใช้กลอุบาย พรุ่งนี้เราจะยกออกไปรบดูให้สิ้นฝีมือ
ฝ่ายกวนเหลง เงียมเชงฮอง เล็กบุนเหลง มีชัยชนะแก่พวกฮวนเก็บเครื่องศัสตราวุธได้เป็นอันมาก ก็กลับไปค่ายแจ้งความแก่งักหลุยแม่ทัพ งักหลุยมีความยินดีด้วยว่ากะการณ์ได้สมคาดหมาย
ฝ่ายเลียนยี่ซินเสียง ครั้นเวลารุ่งเช้าก็เข้าไปพูดกับซัวไซต๋อว่า วันนี้ข้าพเจ้าจะขอคุมทหารออกไปรบแก้แค้นข้าศึกเอง ซัวไซต๋อจัดทหารสามพันให้เลียนยี่เซงเสียงยกไปถึงหน้าค่ายงักหลุย ร้องท้าชวนรบทหาร กองคอยเหตุเห็นพวกฮวนยกกองทัพมาก็เข้าไปแจ้งแก่งักหลุยแม่ทัพ งักหลุยถามขุนนางนายทหารว่าผู้ใดจะอาสาออกไปสู้รบครั้งนี้ เงียมเชงฮองรับอาสาว่าข้าพเจ้าจะออกไปสู้ลองดูฝีมือข้าศึกเอง งักหลุยสั่งให้จัดทหารสามพันมอบให้เงียมเชงฮอง เงียมเชงฮองก็ลายกทหารออกจากค่าย เห็นนายทหารฮวนยืนม้าอยู่กับขับม้าเข้าไปใกล้ร้องถามว่า นายทหารฮวนคนนี้ชื่อไร เลียนยี่ซินเสียงตอบว่า ตัวเราชื่อเลียนยี่ซินเสียงเป็นนายทหารเอกอยู่ในเมืองไตกิมก๊กยกมาจะฆ่าพวกทหารซ้องเสียให้สิ้น เงียมเชงฮองได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับเลียนยี่ซินเสียงได้สี่สิบเพลงเห็นกำลังเลียนยี่ซินเสียงเข้มแข็งนัก จะสู้รบขับเคี่ยวไปไม่ได้ก็ขับม้าหนี เลียนยี่ซินเสียงขับม้าไล่ตามไป
ฝ่ายตังเอียวจงกับเฮงปิวมาจากเขาเกาเลงซัว ถึงค่ายจูเซียนติ้น แจ้งว่างักหลุยแม่ทัพได้ชัยชนะแก่พวกฮวนยกตามกิมงึดตุดไป ตังเอียวจงกับเฮงปิวก็ตามกองทัพงักหลุยมาใกล้จะถึงค่ายเขาไกชัว พอเงียมเชงฮองขับม้าหนีมาถึงนั่น ตังเอียวจง เฮงปิว ร้องถามว่าขับม้ามานี้ลนลานโดยเร็วด้วยเหตุสิ่งใดหรือ เงียมเชงฮองบอกว่าเราเป็นทหารของงักหลุยออกสู้รบกับนายทหารฮวนเสียทีจึงได้หนีมา ตังเอียวจง เฮงปิว จึงร้องว่าข้าพเจ้าทั้งสองก็เป็นพวกเดียวกัน ท่านอย่ากลัวมันข้าพเจ้าจะสู้รบเอง พอเลียนยี่ซินเสียงไล่มาถึง ตังเอียวจงก็ขับม้าถือเหล็กสามง่ามเป็นอาวุธออกสกัดหน้าร้องตวาดว่า อ้ายพวกฮวนไล่พวกพ้องของเรามาไม่กลัวความตายหรือ เลียนยี่ซินเสียงได้ฟังก็โกรธ จึงว่าอ้ายทหารคนนี้ หน้าดำเหมือนผีมาแต่ข้างไหน ก็ขับม้าไปเอาง้าวฟันตังเอียวจง ตังเฉียวจงเอาเหล็กสามง่ามเข้ารับไว้สู้รบกันได้ประมาณยี่สิบเพลง เฮงปิวกับเงียมเชงฮองเห็นตังเอียวจงอ่อนกำลังลงกลัวจะผู้นายทหารฮวนไม่ได้ ก็ขับม้าเข้าช่วยกันรบทั้งสามนาย เลียนยี่ซินเสียงเหลือกำลังที่จะต้านทาน นายทหารทั้งสามก็ขับม้าหนีกลับไป เงียมเชงฮอง ตังเอียวจง เฮงปิว เห็นนายทหารฮวนหนีกลับไปแล้วก็ถามชื่อและแซ่และบิดา รู้จักแล้วก็พากันกลับมาค่ายเข้าไปหางักหลุยแจ้งความซึ่งตังเอียวจงเป็นบุตรของตังเซียน เฮงปิวเป็นบุตรเฮงหวย พบกันกลางทางได้ช่วยสู้รบนายทหารฮวนหนีกลับไปแล้ว ตังเอียวจงกับเฮงปิวบอกกับงักหลุยว่า เอียคีจิวบุตรเอียไจเฮงตั้งซ่องสุมผู้คนอยู่ที่เขาเกาเลงซัว ให้ข้าพเจ้าทั้งสองมาหาท่านก่อน แล้วเอียคีจิวจะรวบรวมไพร่พลตามมาภายหลัง งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดี สั่งทหารจัดที่ให้ตังเอียวจง เฮงปิวอยู่โดยสมควร
ฝ่ายเลียนยี่ซินเสียงกลับไปถึงค่ายแจ้งความให้ซัวไซต๋อแม่ทัพฟังทุกประการ ซัวไซต๋อว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะออกไปเอง ครั้นเวลารุ่งเช้าซัวไซต๋อก็คุมทหารออกมาถึงหน้าค่ายร้องชวนให้งักหลุยแม่ทัพออกรบ ทหารหน้าค่ายเข้ามาบอกแก่งักหลุย งักหลุยว่าเราจะออกไปรบดูฝีมือซัวไซต๋อเองสักพักหนึ่ง เฮงเองจึงว่าท่านอย่าออกไปเลย ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบเอง งักหลุยว่าซัวไซต๋อเขามีฝีมือเข้มแข็งนัก ท่านอย่าประมาทระวังตัวให้จงดี พูดแล้วก็สั่งให้จัดทหารมอบให้เฮงเอง เฮงเองคำนับลามาแต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารสามพันออกจากค่าย ซัวไซต๋อเห็นก็ขับม้าเข้ามาร้องถามว่าท่านนี้ชื่อไร เฮงเองร้องตอบไปว่าเราชื่อเฮงเอง เป็นนายทหารของงักหลุยแม่ทัพใหญ่ ซัวไซต๋อว่าให้งักหลุยออกมาสู้รบกับเราจึงจะสมควร ตัวท่านนี้เป็นนายทหารชื่อไม่ปรากฏเราจะฆ่าก็เสียดายคมอาวุธ เฮงเองได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับซัวไซต๋อได้หลายเพลง เฮงเองต้านทานกำลังซัวไซต๋อไม่ได้ก็ขับม้าหนีไป
ฝ่ายงูเกาไปเร่งกองลำเลียงกลับมาเกือบจะถึงค่าย เห็นซัวไซต๋อไล่เฮงเองมาก็ออกสกัดหน้าไว้ ซัวไซต๋อร้องตวาดว่าอ้ายทหารคนนี้มาแต่ไหน งูเการ้องว่าไม่รู้จักเราหรือ ชื่องูเกาฆ่าทหารฮวนตายเสียนับไม่ถ้วนแล้ว ซัวไซต๋อได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้าไปจะรบกับงูเกา งูเกาเอากระบองตีซัวไซต๋อ ซัวไซต๋อเอาง้าวปัดด้วยกำลังแรง กระบองงูเกาหลุดจากมือกระเด็นไป งูเกาตกใจขับม้าหนี ซัวไซต๋อขับม้าไล่ตามไป
ฝ่ายเอียคีจิวรวบรวมพวกบริวารโจรยกตามตังเอียวจง เฮงปิวมาช่วยงักหลุย ครั้นถึงที่ตำบลจูเซียนติ้นก็แจ้งว่างักหลุยยกทัพตามกิมงึดตุดล่วงแดนฮวนเข้าไปแล้ว เอียคีจิวก็ยกทหารตามมาเกือบจะถึงเขาไกซัว เห็นงูเกาขับม้าหนีมีนายทหารฮวนไล่ติดตามมา งูเการ้องถามว่าท่านนี้มาแต่ไหน เอียคีจิวบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียคีจิวเป็นบุตรเอียใจเฮงจะยกกองทัพมาช่วยงักหลุย งูเกาว่าเราเป็นพวกเดียวกัน ทหารฮวนที่ไล่เรามานี้มันมีฝีมือเข้มแข็งนักหนีไปเสียก่อนเถิด เอียคีจิวได้ฟังจึงว่าท่านอย่ากลัวข้าพเจ้าจะสู้รบเอง พอซัวไซต๋อขับม้ามาเอียคีจิวก็ออกสกัดไว้ ซัวไซต๋อร้องถามว่าทหารคนนี้มาแต่ไหนอีกเล่าจึงได้สกัดขัดขวางไว้ เมื่อตะกี้ก็มากีดขวางอยู่คนหนึ่ง จักแหล่นจะตายด้วยง้าวของเรามันหนีมาทางนี้ เอียคีจิวว่าตัวเราชื่อเอียคีจิวเป็นบุตรเอียไจเฮง ซัวไซต๋อได้ฟังก็หัวเราะว่าเอียไจเฮงบิดาเจ้าตายด้วยฝีมือทหารฮวนหรือมิใช่ ตัวเจ้าอยากจะตายตามไปก็จงมารบกับเราเถิด เอียคีจิวได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับซัวไซต๋อ พอเฮงเองมาทันก็เข้าช่วยรบ งูเกาเห็นนายทหารทั้งสองรบกับซัวไซต๋อกลัวจะเสียที ก็ขับม้าเข้าช่วยรุมรบเป็นสามคน ซัวไซต๋อรบต้านทานทหารทั้งสามอ่อนกำลังลงก็ขับม้าหนีกลับไปค่าย งูเกาจึงพูดกับเอียคีจิวว่าตัวชื่องูเกา ได้สาบานเป็นพี่น้องกับบิดาท่าน เอียคีจิวก็ลงจากม้าคุกเข่าคำนับงูเกาเหมือนอย่างบิดา แล้วก็พากันมาค่าย แจ้งความกับงักหลุยแม่ทัพตามซึ่งได้สู้รบกับซัวไซต๋อให้ฟังทุกประการ เอียคีจิวจึงเล่าให้งักหลุยฟังว่าเมื่อข้าพเจ้าอยู่ที่เขาเกาเลงซัวนั้น ขุนนางสี่คนคุมครอบครัวพวกกังฉินซึ่งต้องเนรเทศไปเมืองเนียหนำมาทางนั้น ข้าพเจ้าทราบว่าคนเหล่านั้นเป็นญาติพี่น้องพวกพ้องของชีนไคว่ เมกคิหู และหลออูจิบ ข้าพเจ้าจึงได้ตั้งเครื่องบูชาเขียนชื่อบิดาท่าน เอาคนเหล่านั้นฆ่าเช่นแก้แค้นเสียจนสิ้น งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดีว่าขอบใจท่านนักหนาซึ่งได้พลอยเจ็บแค้นแทนบิดาเรา แล้วงักหลุยก็สั่งให้เอียคีจิวพาทหารเข้าสมทบอยู่ด้วยกันในค่ายใหญ่
ฝ่ายซัวไซต๋อหนีกลับมาถึงค่ายคิดวิตกว่ากองทัพงักหลุยมีทหารฝีมือเข้มแข็งมากหลายคนนัก ตัวเรากับเลียนยี่ซินเสียงสองคนเท่านี้เห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ นั่งตรึกตรองเป็นทุกข์ใจอยู่
ฝ่ายหลวงฮวนโพฮองนั้น ครั้นหนีกลับไปถึงที่อยู่แล้วก็มีใจเจ็บแค้นยิ่งนัก คิดจะมาแก้แค้นงักหลุยแม่ทัพให้จงได้ ก็ไปเที่ยวเรียนวิชาหาของวิเศษได้หลายอย่าง เล่ามนต์กำกับได้ชำนิชำนาญแล้วก็ออกจากที่อยู่เดินมาใกล้จะถึงเขาไกซัว แจ้งว่ากองทัพทั้งสองฝ่ายตั้งอยู่ริมเขาไกซัว หลวงฮวนโพฮองก็ตรงไปค่ายบอกกับทหารฮวนว่าชื่อโพฮองก๊กซือจะมาหาท่านแม่ทัพ ทหารฮวนก็เข้าไปแจ้งกับซัวไซต๋อแม่ทัพว่าหลวงฮวนโพฮองก๊กซือมาหาท่าน
๗๘
ซัวไซต๋อได้ฟังจึงคิดว่าโพฮองก๊กซือคนนี้ กิมงึดตุดได้เล่าให้ฟังว่าเธอมีก้อนกรวดฮุนง่วนจู๊กับตอเหลงของวิเศษมาสองสิ่ง ก็สู้รบทหารพวกซ้องไม่ได้เสียของวิเศษแล้วหนีกลับไป เหตุไฉนโพฮองก๊กซือจึงกลับมาอีกเล่า จำจะให้ไปเชิญเข้ามาสนทนาฟังความคิดเธอดู ก็ให้ทหารไปเชิญโพฮองก๊กซือเข้ามาในค่ายจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว ซัวไซต๋อจึงพูดว่ากิมงึดตุดนั้นล่าถอยทัพไปเมืองแล้ว แต่ได้พูดไว้กับข้าพเจ้าว่าท่านมีของวิเศษมาสองอย่างก็สู้รบทหารซ้องไม่ได้ กลับไปที่อยู่เสียแล้ว ข้าพเจ้าได้ฟังกิมงึดตุดบอกก็มีความแค้นแทนท่านมากนัก บัดนี้ท่านมาด้วยเหตุอันใด หลวงฮวนโพฮองว่าเมื่อก่อนข้าพเจ้ามาเสียของวิเศษสองอย่างไปนั้นมีใจเจ็บแค้นนัก จึงได้ไปเที่ยวเล่าเรียนวิชาหาของวิเศษมาอีก จะฆ่าพวกทหารงักหลุยเสียให้สิ้นจึงจะหายความแค้น ท่านแม่ทัพได้สู้รบกับข้าศึกเป็นประการใดบ้าง ซัวไซต๋อว่าทหารในกองทัพงักหลุยมีฝีมือเข้มแข็งหลายคนนัก ข้าพเจ้ายกออกไปรบครั้งใด ทหารงักหลุยที่มีฝีมือก็ออกรุกรบหลายคนนักเหลือกำลังที่จะต้านทาน เสียทีถอยหนีมาทุกคราวไม่รู้ที่จะทำประการใดเลย หลวงฮวนโพฮองพูดว่าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะออกไปจับทหารกองทัพงักหลุยมาฆ่าแก้แค้นเสียให้เปลืองไป ท่านอย่าวิตก ซัวไซต๋อได้ฟังก็ดีใจสั่งให้ยกโต๊ะมาตั้งเลี้ยง หลวงฮวนโพอองกินอาหารเสพสุราแล้วซัวไซต๋อก็แต่งที่ให้พักอยู่โดยสมควร ครั้นเวลารุ่งเช้าซัวไซต๋อจัดทหารสามพันมอบให้หลวงฮวนโพฮอง หลวงฮวนโพฮองถือกระบี่ขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายเดินตรงไปถึงหน้าค่ายงักหลุย แล้วร้องด้วยเสียงอันดังว่าเราชื่อโพฮองก๊กซือผู้วิเศษมาถึงแล้ว ทหารพวกแผ่นดินซ้องจงพากันมาให้เราฆ่าเสียโดยดีเถิด ทหารหน้าค่ายได้ฟังความก็เข้าไปแจ้งแก่งักหลุย งักหลุยสะดุ้งใจไม่สบายพูดว่าหลวงฮวนโพฮองกลับมาอีกดังนี้ก็คงจะมีวิชาต่าง ๆ เราจะทำประการใด นายทหารทั้งปวงพากันพูดว่าหลวงฮวนโพฮองครั้งก่อนใช้ของวิเศษก็เสียทีแก่พวกเราหนีกลับไป มาครั้งนี้อีกก็คงจะแพ้พ่ายไปเหมือนกัน ท่านจะวิตกไปทำไมนักหนา พวกข้าพเจ้าจะอาสาไปกำจัดเสียเอง งักหลุยว่าท่านทั้งปวงอย่าประมาทวิชาของวิเศษมาแต่ข้าศึกนั้นกว่าเราจะรู้แก้ได้ก็ได้ความลำบากล้มตายเสียก่อน ไม่เหมือนสู้กันด้วยสติปัญญาและฝีมือ เราจะต้องเอาหนังสือเมียนเจียนป้ายไปแขวนขอทุเลาหยุดรบสักสี่ห้าวันพอจะได้สืบสวนให้รู้กระบวนวิชาของหลวงฮวนโพฮองเสียก่อนจึงค่อยออกรบ กิดแชได้ฟังจึงว่าพวกเรามีฝีมือเข้มแข็งมีมากด้วยกัน จะมานั่งกลัวหลวงฮวนโพฮองคนเดียวดังนี้ไม่ควรเลย ท่านอย่าแขวนหนังสือเมียนเจียนป้ายให้ข้าศึกดูหมิ่นว่าเราย่อท้อถอย เลียงเฮง เตียหุน จิวแชได้ฟังกิดแชพูดดังนั้นก็เห็นชอบ จึงว่าข้าพเจ้าทั้งสามจะขอไปช่วยกิดแชสู้รบด้วย งูเกาว่าข้าพเจ้าจะกำกับออกไปจึงจะได้ชัยชนะ พูดแล้วนายทหารทั้งห้าคุมทหารซึ่งตัวได้ว่ากล่าวยกออกจากค่ายไป งักหลุยแม่ทัพยังไม่ทันอนุญาต จูกัดกิมเห็นดังนั้นจึงพูดกับงักหลุยว่า ท่านเป็นแม่ทัพถืออาชญาสิทธิ์การงานสิ่งใดก็สำเร็จเด็ดขาดอยู่แก่ท่านผู้เดียว เหตุใดจึงปล่อยให้นายทหารทั้งห้าดื้อยกออกไปสู้วิชาหลวงฮวนโพฮองนั้นจะเป็นอันตรายเสียดอกกระมัง จงให้ไปตามเรียกหากลับมาเสียโดยเร็วเถิด งักหลุยว่านายทหารทั้งห้านี้เป็นผู้ใหญ่ได้สาบานเป็นพี่น้องกับบิดาเรา ครั้นจะว่ากล่าวดุดันเอานักก็ไม่ได้ จำจะให้ทหารยกไปช่วยอีก พูดแล้วก็สั่งให้เล็กบุนเหลง กวนเหลง เต็กหลุย ฮวนเสง สี่นายคุมทหารรีบยกตามไปช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายกิดแช เลียงเฮง เตียหุน จิวแช งูเกา ยกออกไปเห็นหลวงฮวนโพฮอง ยืนม้าอยู่หน้าทหาร กิดแชก็ขับม้าเข้าไปรบกับหลวงฮวนโพฮอง เลียงเฮง เตียหุน จิวแช ขับม้าตามเข้าไปรบหมายจะฆ่าหลวงฮวนโพฮองเสียให้ทันใจ งูเกายืนม้ากำกับอยู่ หลวงฮวนโพฮองรบกับนายทหารทั้งสี่อยู่หน่อยหนึ่งก็ขับม้าล่าถอยไปเอาพลอยเฮกฮองจูของวิเศษออกอ่านมนต์โยนขึ้นไปบนอากาศ พลอยนั้นบันดาลเป็นเม็ดโตใหญ่หลายหมื่นหลายพันตกลงมาดังเม็ดฝน กิดแช จิวแช เตียหุน เลียงเฮง นายทหารทั้งสี่ถูกพลอยเฮกฮองดูของวิเศษก็ตกม้าลงสลบอยู่กับพื้นแผ่นดิน งูเกาเห็นนายทหารทั้งสี่ตกม้าลงแน่นิ่งอยู่กับพื้นดินก็ตกใจ เอาเกาทัณฑ์ซึงฮุนจียิงไปก็ลบล้างอิทธิฤทธิ์พลอยนั้นหาย หลวงฮวนโพฮองเห็นเกาทัณฑ์ซึงฮุนจีทำลายล้างอิทธิฤทธิ์พลอยวิเศษเสียได้ก็อ่านมนต์เรียกเอาลูกเกาทัณฑ์ซึงฮุนจีกับพลอยเฮกเฮงจูคืนไปได้ งูเกาเสียลูกเกาทัณฑ์ไปกับหลวงฮวนก็ตกใจร้องว่าเสียการแล้ว หลวงฮวนโพฮองขับม้าตรงเข้ามาจะตัดเอาศีรษะนายทหารทั้งสี่ พอกวนเหลง เล็กบุนเหลง เต็กหลุย ฮวนเสง สี่นายขับม้ามาทันเข้ารบสกัดกั้นไว้ หลวงฮวนโพฮองเอาพลอยเฮกฮองจูโยนขึ้นไปบนอากาศอีก พลอยนั้นถูกเกาทัณฑ์ซึงฮุนจีเสียฤทธิ์ใช้ไม่ได้ตกลงมาเปล่า หลวงฮวนโพฮองจะหยิบเอาของวิเศษอีกอย่างหนึ่งออกก็ไม่ทัน ด้วยนายทหารทั้งสี่รบรุกเข้ามาชิดตัวก็ร่ายมนต์หายตัวหนีไป นายทหารทั้งสี่ไม่เห็นหลวงฮวนโพฮองแล้วก็พาทหารพยุงอุ้มเอานายทหารทั้งสี่ที่ถูกอาวุธวิเศษกลับมาค่าย งูเกากับนายทหารทั้งสี่เข้าไปแจ้งความแก่งักหลุย งักหลุยตกใจเรียกหมอให้เอายามาแก้ กิดแช จิวแช เตียหุน เลียงเฮง ก็ขาดลมหายใจเสียแล้ว งักหลุยและนายทหารทั้งปวงมีก็ความเศร้าโศกร้องไห้รักนายทหารทั้งสี่เป็นอันมาก งักหลุยจึงพูดว่าไม่พอที่เลยเราเห็นการอยู่แล้ว ครั้นจะห้ามก็กลัวจะขัดใจ จึงสั่งให้จัดหีบมาใส่ศพนายทหารทั้งสี่ เลือกหาฮวงซุ้ยได้ดีแล้วก็ฝังศพทั้งสี่ตามยศขุนนางนายทหาร กิดเซงเหลียงบุตรกิดแชครั้นฝังศพบิดาแล้วก็ร้องไห้ร่ำไรมิหยุดหย่อน งักหลุยจึงเข้าไปพูดว่าท่านอย่าโศกเศร้านักเลย เกิดมาเป็นคนแล้วก็คงตายเหมือนกันทั้งสิ้น การซึ่งเป็นดังนี้ก็เพราะไม่เชื่อฟังคำเรา
ฝ่ายหลวงฮวนโพฮอง ร่ายมนต์กำบังตัวกลับไปถึงค่าย แจ้งความให้ซัวไซต๋อแม่ทัพฟังตามซึ่งได้ชัยชนะฆ่านายทหารพวกเมืองซ้องตายหลายคน ซัวไซต๋อได้ฟังก็มีความยินดีนัก สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงฮวนโพฮอง ครั้นเวลารุ่งเช้าหลวงฮวนโพฮองก็คุมทหารออกจากค่ายไปท้าชวนรบอีก ทหารหน้าค่ายเห็นก็เข้าไปแจ้งความแก่งักหลุยแม่ทัพว่า หลวงฮวนโพอองกลับมาท้าชวนรบอีกแล้ว งักหลุยจึงปรึกษากับจูกัดกิมว่าเราจะคิดประการใดดี จึงจะทำลายล้างวิชาหลวงฮวนโพฮองได้ จูกัดกิมว่าจะต้องแขวนหนังสือเมียนเจียนป้าย ทุเลาหยุดรบสักสองสามเวลาจึงค่อยคิดอ่านหาอุบายต่อไป กิดเชงเหลียงบุตรกิดแชได้ฟังจูกัดกิมพูดดังนั้น จึงว่าซึ่งจะแขวนหนังสือเมียนเจียนป้ายอยู่เช่นนี้ แล้วการศึกที่ไหนจะสำเร็จ ข้าพเจ้าจะขอออกไปรบแก้แค้นแทนบิดาสักครั้งหนึ่ง กวนเหลง เต็กหลุย เฮงปิว เตียเองว่า ข้าพเจ้าทั้งสี่นี้จะขอยกออกไปช่วยกิดเซงเหลียงด้วย งักหลุยว่าซึ่งท่านทั้งห้ามีฝีมือเข้มแข็งดีก็จริง แต่จะไปสู้วิชาความรู้นั้นเราวิตก ครั้นจะขัดขืนก็จะเสียใจ ท่านจะออกไปจงระวังตัวให้ดี ถ้าเห็นหลวงฮวนโพฮองทำวิชานั้นแล้วก็จงรีบหนีกลับเข้าค่ายเสียให้ทัน นายทหารทั้งห้าก็คำนับลาขึ้นม้าออกจากค่ายตรงไป เห็นหลวงฮวนโพฮองยืนม้าอยู่ นายทหารทั้งห้าก็ขับม้าตรงเข้ารบตะลุมบอน หลวงฮวนโพฮองหลบหลีกอาวุธถอยห่างออกไป หยิบเอาธงเฮกฮองกีของวิเศษขึ้นโบก ก็บันดาลให้อากาศมืดมัวเกิดเป็นลมพายุพัดหอบเอาก้อนศิลาและกรวดทรายตกลงมาดังห่าฝน นายทหารทั้งห้ากับไพร่พลตกใจขับม้าหนีก้อนศิลาตกลงมาถูกศีรษะแตกโลหิตไหล ทั้งห้านายอุตส่าห์แข็งใจขับม้าหนีพ้นไปได้ ทหารเลวที่หนีไม่ทันถูกก้อนศิลาตายประมาณพัน หลวงฮวนโพฮองได้ทีก็รุกไล่เข้าไปจนถึงหน้าค่าย ก้อนศิลากรวดทรายก็ปลิวตกตามเข้าไปถูกทหารในค่าย งักหลุยกับนายทหารทั้งปวงตกใจปิดประตูหลังค่ายถอยทัพหนีไปทางประมาณสามสิบลี้ จึงให้ตั้งค่ายพักทหารอยู่ หลวงฮวนโพฮองเห็นกองทัพแตกหนีไปแล้ว ก็อ่านมนต์เรียกธงของวิเศษกลับมาเก็บไว้ พาทหารเลิกกลับมาค่ายแจ้งความให้ซัวไซต๋อฟังทุกประการ ซัวไซต๋อมีความยินดีพูดว่า ท่านไปรบเหน็ดเหนื่อยมามากไปพักเสียให้สบาย เวลาอื่นจึงค่อยออกไปอีก หลวงฮวนโพฮองก็ลาไปที่อยู่
ฝ่ายงักหลุย เห็นนายทหารทั้งห้าศีรษะแตกโลหิตไหลเจ็บป่วยมากมีความวิตกนัก สั่งให้หาหมอมารักษาพยาบาลแล้วปรึกษากับจูกัดกิมว่า หลวงฮวนโพฮองมีพลอยวิเศษมา งูเกายิงเกาทัณฑ์ไปลบล้างเสียได้ หลวงฮวนโพฮองเสกคาถาเรียกเอาเกาทัณฑ์ของงูเกาไป และธงเฮกฮองกีนี้วิเศษสำคัญนัก จะคิดอ่านแก้ไขอย่างไรดี จูกัดกิมว่า ข้าพเจ้าก็มีความวิตกมาก เวลาคืนนี้พิเคราะห์ดูดาวบนอากาศแล้วตรวจดูตำรา เห็นว่าอีกสองเวลาจะมีผู้วิเศษมาช่วย ท่านอย่าเพิ่งทุกข์ร้อนไปก่อนเลย งักหลุยได้ฟังก็ค่อยคลายใจจึงสั่งแก่นายทหารเหล่านั้นว่า จงช่วยกันระวังรักษาค่ายให้มั่นคง ถ้ามีผู้ใดมาถามหาก็จงเข้ามาบอกโดยเร็ว
ฝ่ายเปาฮวงเล่าโจ๊วผู้วิเศษ ซึ่งเป็นอาจารย์ของงูเกานั้นนั่งอยู่ที่สำนักให้มีความร้อนรนไม่สบาย จึงเข้านั่งระงับจิตพิจารณาดูเหตุการณ์ รู้ว่าหลวงฮวนโพฮองมากระทำวิชาให้งักหลุยแม่ทัพกับงูเกาผู้เป็นศิษย์ได้รับความลำบากเดือดร้อน จึงพิจารณาดูชะตาแผ่นดินต่อไปอีก ก็ว่าแผ่นดินซ้องนี้เดิมชะตาตก บัดนี้เป็นคราวชะตาขึ้นแล้ว ควรเราจะไปช่วยปราบปรามหลวงฮวนโพฮองเสีย อย่าให้กระทำแก่ทหารแผ่นดินซ้องยับเยินเสียได้ คิดแล้วเปาฮวงเล่าโจ๊วก็ออกจากที่สำนักมาด้วยอิทธิฤทธิ์ถึงค่ายงักหลุย ก็บอกกับทหารรักษาประตูว่าเราเป็นอาจารย์ของงูเกา จะมาหาท่านแม่ทัพกับงูเกา ทหารรักษาประตูก็รีบเอาความเข้ามาแจ้งแก่งักหลุย งูเกา งักหลุย งูเกามีความยินดีออกไปรับเชิญเปาฮวงเล่าโจ๊วเข้ามาในค่ายจัดที่ให้นั่งตามสมควรแล้วก็คุกเข่าลงคำนับโดยความเคารพนับถือ งูทอง ฮอหง ก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับเปาฮวงเล่าโจ๊วแล้วว่า ท่านให้ยาบิดาข้าพเจ้าช่วยแก้ชีวิตข้าพเจ้าทั้งสองไว้พระคุณหาที่เปรียบมิได้ ข้าพเจ้าทั้งสองคิดจะไปคำนับท่านก็ยังไม่ได้ว่างเปล่าเลย เปาฮวงเล่าโจ๊วจึงพูดกับงักหลุยแม่ทัพว่า ท่านยกกองทัพมาปราบปรามข้าศึก ขัดขวางอยู่ด้วยหลวงฮวนโพฮองมาทำให้ท่านกับไพร่พลทั้งหลายได้รับความลำบากล้มตายไปหนักหนา เราจึงมาช่วย งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดีว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้าสู้หลวงฮวนโพฮองไม่ได้ก็มีโทษเป็นอันมาก บัดนี้ท่านได้มาช่วยก็เป็นบุญของแผ่นดินซ้องที่จะไม่สาบสูญ ขอเชิญท่านจัดการสู้รบเถิด ข้าพเจ้าจะขอมอบทหารและอาชญาสิทธิ์ให้ท่านว่ากล่าวบังคับบัญชา เปาฮวงเล่าโจ๊วว่าไม่ต้องการใช้อาชญาสิทธิ์ดอก เราจะเล่าให้ท่านฟัง หลวงฮวนโพฮองคนนี้เดิมเป็นชาติปลาดำอยู่ในแม่น้ำฮั่วกัง บนศีรษะมีดาวเจ็ดดวง เวลากลางคืนขึ้นมาลอยอยู่บนหลังน้ำดูดาวจระเข้อยู่ถึงพันปีเศษ จึงได้กลับกลายมาเป็นหลวงฮวนโพฮอง เมื่อชาติก่อนบิดาท่านได้ล้างผลาญบุตรของโอวเหลงเซียบ๊ออาจารย์ของหลวงฮวนโพฮอง โอวเหลงเซียบ๊อจึงได้สั่งหลวงฮวนโพฮองไว้ว่าถ้าพบพวกแซ่งักจะทำการสิ่งใดก็ให้ขัดขวางป้องกันไว้ การซึ่งเป็นดังนี้ก็เพราะด้วยเวรชาติก่อนมีมา หลวงฮวนโพฮองนี้ไม่มีสติปัญญาและฝีมือดอก อาศัยแต่ฤทธิ์ของวิเศษเท่านั้น ท่านจงยกกองกลับไปค่ายเดิมเถิด ถ้าหลวงฮวนโพฮองมาท้ารบท่านจงให้นายทหารผู้ใดออกไปสักคนหนึ่งเราจะกำกับไปด้วย ถ้าหลวงฮวนโพฮองเอาธงของวิเศษออกใช้เมื่อไรเราก็จะเรียกเอามาเสีย เมื่อสิ้นของวิเศษแล้วสู้แต่ทหารเลวคนหนึ่งก็ไม่ได้ งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดียิ่งนัก ลุกขึ้นคำนับกราบไหว้แล้วให้ยกกองทัพกลับมาค่ายเก่าตั้งอยู่ตามเดิม
ฝ่ายซัวไซต๋อกับหลวงฮวนโพฮองนั่งพูดกันว่า ทหารเมืองนิ่มอันล้มตายแตกตื่นทิ้งค่ายหนีไปแล้ว เห็นจะไม่ยกกลับมาอีก จำเราจะคอยท่ากิมงึดตุดไปกะเกณฑ์ไพร่พลยกกองทัพมาถึงพร้อมกันเมื่อใด จึงค่อยยกไปตีเมืองนิ่มอันก็จะได้สมความปรารถนา ซัวไซต๋อกับหลวงฮวนโพฮองพูดกันแล้วหัวเราะรื่นเริงเป็นที่สบายใจ พอทหารม้าใช้คอยเหตุเข้ามาบอกว่า กองทัพงักหลุยยกกลับมาที่ค่ายเดิมอีกแล้ว หลวงฮวนโพฮองได้ฟังจึงพูดว่า ทหารเมืองนิ่มอันมันจะมาหาที่ตาย ข้าพเจ้าจะฆ่าเสียให้สิ้นมิให้เหลือหลอไปได้ ซัวไซต๋อแม่ทัพกับเลียนยี่ซินเสียงว่า ข้าพเจ้าทั้งสองจะไปด้วยช่วยฆ่าเล่นให้สนุกมือ หลวงฮวนโพฮองกับซัวไซต๋อ เลียนยี่ซินเสียงก็แต่งตัวคุมทหารออกจากค่ายตรงไปถึงหน้าค่ายงักหลุย หลวงฮวนโพฮองร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายทหารซ้องเหล่านี้ยังจะกลับมาให้ฆ่าเสียอีกหรือ งูทองก็ขับม้าออกมาร้องว่าวันนี้อ้ายหลวงฮวนโพฮองมึงจะถึงที่ตายแล้วก็เข้าสู้รบกับหลวงฮวนโพฮอง เปาฮวงเล่าโจ๊วยืนดูเห็นหลวงฮวนโพฮอง ถอยห่างออกไปหยิบเอาเกาทัณฑ์ซึงฮุนจีที่เรียกได้มาจากงูเกายิงไป เปาฮวงเล่าโจ๊วก็เรียกเอาเกาทัณฑ์ซึงฮุนจีนั้นไว้เสีย หลวงฮวนโพฮองแลเห็นเปาฮวงเล่าโจ๊วเรียกเอาลูกเกาทัณฑ์ไว้เสียได้ก็โกรธร้องตวาดว่าท่านผู้นี้มาแต่ไหน ก็ตรงเข้าไปเงื้อกระบี่จะฟัน เปาฮวงเล่าโจ๊วหลบเสียข้างหนึ่งให้งูทองเข้ารบ
ฝ่ายกวนเหลง เต็กหลุย เล็กบุนเหลง ฮวนเสง เงียมเชงฮอง กิดเซงเหลียง ซีหอง ฮอหง แต้ซีปอ เงาเหลียน เอาเอียงซองเสียง นายทหารสิบเอ็ดคนที่เตรียมกันไว้ก็กรูออกรบ ร้องว่าช่วยกันจับตัวอ้ายหลวงฮวนโพฮองให้ได้ หลวงฮวนโพฮองชักม้าหนีถอยห่างออกไป ชักธงเฮกฮองกีขึ้นโบกก็บันดาลให้มืดมัวไปทั้งอากาศ เกิดลมพายุพัดหอบก้อนศิลากรวดทรายปลิวมามืดมนเหมือนฝนจะตก เปาฮวงเล่าโจ๊วเห็นก็เอากระจกโปกงเกียของวิเศษออกมาส่อง ก็บันดาลเป็นลมพายุพัดก้อนศิลากรวดทรายปลิวสูญหายไป อากาศที่มืดมัวนั้นก็สว่างไปตามเดิม หลวงฮวนโพฮองเห็นก็มีความโกรธแค้นยิ่งนัก ชักเอากระบอกเหล็กที่เหน็บออกมาถือ อ่านมนต์โยนขึ้นไปบนอากาศ ก็บันดาลเป็นกระบองเหล็กนับได้หมื่นได้แสนจะเข้าไล่ทุบตีเอาทหารพวกงักหลุย ทหารเหล่านั้นเห็นก็ตกใจขยับจะวิ่งหนี เปาฮวงเล่าโจ๊วเอาแส้หางม้าวิเศษที่ถือมาอ่านมนต์โยนขึ้นไปบนอากาศ ก็บันดาลเป็นแส้นับหมื่นแสน ปัดกวาดกระบองเหล็กสูญหายไปเหลืออยู่แต่อันเดียวตกลงมา เปาฮวงเล่าโจ๊วก็อ่านมนต์เรียกแส้และกระบอกเหล็กของหลวงฮวนโพฮองมาไว้เสีย หลวงฮวนโพฮองสิ้นของวิเศษก็เสียใจ สิ้นความคิดอ่านมนต์จะกำบังตัวหนีไป พอเอาเอียงซองเสียงขับม้าเข้าไปทันเอาขวานฟันถูกหลวงฮวนโพฮองล้มลงอยู่กับที่ อ่านมนต์ก็ไม่ทันจบหายตัวไปไม่ได้ เต็กหลุยขับม้าเข้าไปเอากระบอกตีถูกศีรษะหลวงฮวนโพฮองแตกตาย ซากศพนั้นก็กลับกลายเป็นปลาดำกลิ้งอยู่กลางดิน ซัวไซต๋อแม่ทัพกับเลียนยี่ซินเสียงยืนดูหลวงฮวนโพฮองทำวิชาสู้รบอยู่ ครั้นเห็นหลวงฮวนโพฮองเสียที ทหารงักหลุยฆ่าตาย ซัวไซต๋อก็ขับม้าเข้าไปรบด้วยกำลังโกรธ เอียคีจิวก็ขับม้าเข้าสู้กับซัวไซต๋อเป็นสามารถ เลียนยี่ซินเสียงขับม้าเข้าไปช่วยซัวไซต๋อ เล็กบุนเหลงเห็นก็ขับม้าออกสกัดรบกับเลียนยี่ซินเสียง เอียคีจิวรบกับซัวไซต๋ออ่อนกำลังลงกลัวจะเสียทีก็ทำเป็นขับม้าหนี ซัวไซต๋อไล่ตามเกือบจะทัน เอียคีจิวโดดลงจากหลังม้า ซัวไซต๋อขับม้าถลันเข้าไป เอียคีจิวเอาทวนแทงถูกชายโครงซัวไซต๋อตกม้าลงตาย เลียนยี่ซินเสียงรบอยู่กับเล็กบุนเหลงได้หลายสิบเพลง เลียนยี่ซินเสียงแลไปเห็นซัวไซต๋อถูกข้าศึกฆ่าตายก็ตกใจขยับจะชักม้าหนี เล็กบุนเหลงได้ทีเอาทวนแทงถูกต้นคอเลียนยี่ซินเสียง ตลอดไปข้างหลังขาดใจตายอยู่บนหลังม้า พวกทหารฮวนเห็นนายตายทั้งสองคนก็ตกใจแตกตื่นไม่คิดจะสู้รบ ทหารในกองทัพงักหลุยไล่ฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็หนีกระจัดพลัดพรายไป งักหลุยได้ขัยชนะแก่ข้าศึกแล้วก็ตีม้าล่อเรียกทหารกลับเข้าค่าย พูดกับเปาฮวงเล่าโจ๊วว่า ท่านมาช่วยครั้งนี้มีบุญคุณหาที่จะเปรียบไม่ได้ ข้าพเจ้าจะยกกองทัพตามกิมงึดตุดเข้าไปอยากจะใคร่เชิญท่านไปด้วย เปาฮวงเล่าโจ๊วว่าการซึ่งท่านจะยกกองทัพไปข้างหน้านั้นไม่สู้สำคัญนักดอก ด้วยชะตาแผ่นดินซ้องครั้งนี้กำลังขึ้น จะยกไปตีบ้านเมืองใดก็คงได้ชัยชนะ ตัวเราจะลาท่านแม่ทัพและนายทหารทั้งปวงไปก่อนแล้ว งูเกานั้นเราได้ให้เกือกมาสำหรับใช้ในการที่จะเดินน้ำ บัดนี้ก็สิ้นการแล้วจงไปหยิบเกือกมาให้เราดู งูเกาไปหยิบเอาเกือกมาวางลงกลายเป็นนกคู่หนึ่งบินไป เปาฮวงเล่าโจ๊วก็ลุกเดินออกจากค่าย งักหลุยและนายทหารทั้งปวงก็ตามออกไปคำนับส่งถึงนอกค่าย เปาฮวงเล่าโจ๊วเรียกนกคู่นั้นมาแล้วก็ออกเดินหายตัวไป งักหลุยตั้งกองทัพอยู่รวบรวมเสบียงอาหาร ทำหนังสือบอกข้อราชการซึ่งได้ชัยชนะแก่ข้าศึก แล้วจะยกล่วงเขตแดนเข้าไปตีเอาเมืองไตกิมก๊กให้ทหารม้าใช้ถือไปเมืองหลวง งักหลุยให้ประชุมนายทัพนายกองมาพร้อมจัดกระบวนทัพ ให้เอาเอียงซองเสียงเป็นที่เซียนฮองแม่ทัพหน้า ให้อือหลุย เต็กหลุยเป็นปลัดซ้ายขวา คุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปก่อน ให้งูทองเป็นที่เซียนอ๋องแม่ทัพหนุน ให้เตียเอง ซีหอง สองนายเป็นปลัดซ้ายขวาคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปเป็นที่สอง ตัวงักหลุยกับนายทหารเหล่านั้นยกเป็นกองทัพใหญ่ตามไป เดินทางไปหลายวันกองทัพหน้ายกไปถึงเมืองมกเอียงเสีย หน้าด่านเมืองไตกิมก๊ก เอาเอียงซองเสียงสั่งให้ตั้งค่ายมั่นห่างเมืองทางประมาณสามสิบลี้ ครั้นทำค่ายเสร็จแล้ว เอาเอียงซองเสียงกับอือหลุย เต็กหลุยก็ขึ้นม้าคุมทหารตรงไปถึงหน้าเมือง ร้องชวนผู้รักษาเมืองให้ออกรบ
ฝ่ายอวนงันซิว ผู้รักษาเมืองมกเอียงเสียนั้นรูปร่างสูงใหญ่หน้าลายเหมือนเสือ กำลังเรี่ยวแรงมาก คนทั้งปวงสรรเสริญว่าสู้ทหารได้หมื่นหนึ่ง มีทหารเอกอยู่สองนายชื่อเซกกวางโจวกับเซกกีโจวพี่น้องสองคนเป็นบุตรของเซกฮวง ทหารแผ่นดินซ้องซึ่งเอาเกาทัณฑ์ลอบยิงบูเชียงก๋งซึ่งงูเกาฆ่าตายเสียแล้ว บุตรสองคนพี่น้องจึงหนีไปสามิภักดิ์อยู่กับอวนงันซิว ซึ่งเป็นอาของลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ครั้นม้าใช้เข้ามาแจ้งว่ามีกองทัพยกเข้ามาตั้งห่างเมืองประมาณสามสิบลี้ มีนายทหารสามคนเข้ามาร้องท้าชวนรบถึงหน้าเมือง อวนงันซิวได้ฟังก็สั่งให้จัดไพร่พลทหารไว้พร้อม อวนงันซิวแต่งตัวขึ้นม้าถือง้าวคุมทหารยกออกจากเมือง เห็นนายทหารซ้องยืนม้าอยู่ก็ร้องถามไปว่า ทหารเหล่านี้มาแต่ไหนจึงได้ล่วงเข้ามาถึงเมืองเรา เอาเอียงซองเสียงตอบว่าเราเป็นนายทหารของงักหลุยแม่ทัพเมืองนิ่มอัน ยกมาจะปราบพวกฮวนฝ่ายเหนือเสียให้ราบคาบ ตัวท่านนี้ชื่อไร อวนงันซิวบอกว่าเราเป็นผู้รักษาเมืองมกเอียงเสีย ชื่ออวนงันซิวเป็นอาของลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ถ้าพวกเจ้ารักตัวกลัวตายจงเร่งถอยทัพออกไปเสียให้พ้น ถ้าขืนอยู่สู้รบตีเอาบ้านเมืองเรา เมื่อท่านมานั้นมีทางเมื่อจะกลับไปนั้นไม่มีทางคงตายอยู่ที่นี้สิ้น เอาเอียงซองเสียงตอบว่างักหลุยแม่ทัพของเรายกไปรบครั้งใดก็ได้ชัยชนะทุกแห่งไม่มีผู้ใดอาจจะต้านทานได้ เมืองท่านเล็กเท่านี้มาพูดฮึกเหิมให้เกินกำลัง ถ้าไม่ยอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเราตีหักเข้าไปได้จะฆ่าคนและสัตว์ในเมืองเสียให้สิ้นมิให้หลอเหลืออยู่ได้ อวนงันซิวได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้าไปเอาง้าวฟันเอาเอียงซองเสียง เอาเอียงซองเสียงเอาทวนขึ้นรับรบกันได้สี่สิบเพลงเศษ เอาเอียงซองเสียงแรงน้อยทานกำลังอวนงันซิวไม่ได้ เสียทีอวนงันซิวเอาง้าวฟันถูกกลางตัวเอาเอียงซองเสียงขาดเป็นสองท่อนตาย อือหลุย เต็กหลุยขับม้าเข้ารบกับอวนงันซิวทหารเลวเข้าอุ้มเอาศพเอาเอียงซองเสียงกลับไปค่ายได้ อือหลุย เต็กหลุยรบอยู่ได้ประมาณสิบเอ็ดสิบสองเพลงก็ชักม้าล่าถอยกลับไปค่าย อวนงันซิวก็มิได้ไล่ติดตามไปเลิกทัพกลับเข้าเมือง อือหลุย เต็กหลุยกลับมาถึงค่าย ทำหีบใส่ศพเอาเอียงซองเสียงไปฝังไว้แล้วก็ตั้งใจรอคอยกองทัพใหญ่อยู่ ฝ่ายงูทองยกทัพหนุนมาถึงก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงตรงค่ายกองทัพหน้า อือหลุย เต็กหลุย ไปแจ้งความกับงูทองว่า เอาเอียงซองเสียงออกรบต้องอาวุธอวนงันซิวตายเสียในกลางศึกแล้ว งูทองได้ฟังก็โกรธพวกฮวนนักว่า เราจะยกไปทำลายเมืองมกเอียงเสียเสียให้ราบแก้แค้นให้ได้ อือหลุย เต็กหลุยห้ามว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธวู่วามไปก่อนเลย คอยท่างักหลุยแม่ทัพใหญ่ยกมาถึงแล้วจึงค่อยคิดอ่านต่อไป งูทองก็รอคอยงักหลุยแม่ทัพอยู่ ฝ่ายอวนงันซิวได้ชัยชนะกลับเข้าไปถึงเมืองแล้วก็คิดวิตกว่าเมืองเราเป็นหน้าด่านไพร่พลทหารก็น้อย กองทัพเมืองซ้องยกมาครั้งนี้มากนัก แต่ทัพหน้ามาถึงก็ยังมากกว่าคนในเมืองเราเสียแล้ว จำจะมีหนังสือบอกเข้าไปถึงลังจู๊ขอกองทัพมาช่วยโดยเร็วจึงจะรักษาเมืองไว้ได้ คิดแล้วก็ทำหนังสือบอกให้ม้ารบใช้ถือไป
ฝ่ายลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ได้รับหนังสือแจ้งความว่ากองทัพซ้องยกเข้ามาถึงเมืองมกเอียงเสีย ก็ให้เชิญกิมงึดตุดผู้อามาปรึกษาว่า กองทัพซ้องยกมาตั้งประชิดเมืองมกเอียงเสีย อวนงันซิวขอกองทัพให้ยกไปช่วยโดยเร็ว ท่านจะคิดประการใดดี กิมงึดตุดว่าข้าพเจ้าพึ่งมาถึง ยังไม่ได้ตระเตรียมทแกล้วทหาร ขอท่านจงมีหนังสือไปถึงไซยือตัด แม่ทัพซึ่งตั้งรักษาอยู่ที่ด่านเอียวก๋วน ให้คุมทหารมาช่วยเมืองมกเอียงเสียก่อน ตัวข้าพเจ้าจะไปเชิญโอวเหลงเซียบ๊ออาจารย์ผู้วิเศษที่ตำบลเชยฮวยตัง เขาบวนกิมซัวนั้นมาพูดด้วย โอวเหลงเซียบ๊อเชี่ยวชาญในการวิชาต่าง ๆ มีทหารอยู่สามพันเรียกว่าฮือลันเปีย แปลว่าทหารเกล็ดปลาฝีมือเข้มแข็งอยู่คงกระพัน ถ้าโอวเหลงเซียบ๊อมาช่วยรบแล้ว ถึงทหารซ้องจะมาสักเท่าใด ๆ ก็คงพ่ายแพ้ไปสิ้นท่านอย่าวิตก ลังจู๊ได้ฟังก็ยินดีจึงทำหนังสือไปถึงไซยือตัดผู้รักษาด่านเอียวก๋วน ให้ยกกองทัพมาช่วยเมืองมกเอียงเสียโดยเร็ว ให้ทหารรีบถือไป กิมงึดตุดก็ลาลังจู๊มาจัดบ่าวไพร่พอสมควร ออกเดินไปหาโอวเหลงเซียบ๊อ ณ เขาบวนกิมซัว
ฝ่ายไซยือตัดผู้รักษาด่านเอียวก๋วน ได้รับหนังสือของลังจู๊แจ้งความแล้วก็ตระเตรียมทหารและเครื่องศัสตราวุธพานางไซฮุนเชียม้วยบุตรสาวมาขึ้นม้าคุมทหารออกจากด่านเอียวก๋วน เดินกองทัพมาหลายวันถึงเมืองมกเอียงเสีย อวนงันซิวแจ้งว่าลังจู๊ให้ไซฮือตัดยกกองทัพมาช่วย ก็ออกมารับเชิญเข้าไปในเมืองจัดที่ให้กองทัพพักอยู่พร้อมมูลแล้ว ก็พูดจาปรึกษากันที่จะสู้รบกับกองทัพซ้อง
ฝ่ายงักหลุยยกกองทัพมาถึงเมืองมกเอียงเสีย ก็สั่งให้ทหารตั้งค่ายลงต่อค่ายทัพหน้ามา งูทอง อือหลุย เต็กหลุยเข้าไปหา แจ้งความซึ่งเอาเอียงซองเสียงออกรบกับอวนงันซิวเสียทีตายในที่รบ งักหลุยได้แจ้งก็มีความอาลัยถึงเอาเอียงซองเสียงเป็นอันมาก ครั้นทหารที่เลื่อยล้ามาถึงพร้อมมูลกันแล้ว งักหลุยแม่ทัพก็สั่งให้งักเข่งผู้น้องคุมทหารไปชวนชาวเมืองออกรบ งักเข่งยกทหารตรงไปถึงหน้าเมือง ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เห็นก็ไปแจ้งความแก่อวนงันซิวกับไซยือตัด ว่ามีทหารซ้องยกมาท้าทายชวนรบอยู่หน้าเมือง ไชยือตัดพูดกับอวนงันซิวว่าข้าพเจ้าจะขอออกไปสู้รบเอง ไซยือตัดพูดแล้วก็มาแต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมืองไป งักเข่งเห็นนายทหารฮวนยกออกมาก็ขับม้าเข้าไปใกล้ร้องว่า นายทหารคนนี้ชื่อไรจึงได้อาจสามารถออกมาจะรบกับเรา ไซฮือตัดว่าตัวเจ้าเด็กเท่านี้มาดูถูกประมาทผู้ใหญ่ยกล่วงเขตแดนเข้ามา เราจะตัดศีรษะเสียเสียให้สิ้นทั้งทัพ ตัวเรานี้เป็นนายทหารแม่ทัพใหญ่ในเมืองไตกิมก๊ก ชื่อไซยือตัด ตัวเจ้าชื่อไรเร่งบอกมาโดยเร็ว งักเข่งว่าเราเป็นบุตรที่สามของบูเชียงก๋ง ชื่องักเข่ง ถือทวนมาวันนี้จะฆ่าพวกฮวนเอาความชอบให้แม่ทัพจดบัญชีไว้ ไซยือตัดได้ฟังก็โกรธขับม้ารำง้าวเข้ารบกับงักเข่งได้สามสิบเพลง ไชยือตัดมีกำลังมากก็จริง แต่ฝีมือเพลงอาวุธไม่คล่องแคล่วเหมือนงักเข่งก็เสียทีพลาดท่า งักเข่งเอาทวนแทงถูกไหล่ตลอดไปข้างหลังไซยือตัดตกม้าตาย งักเข่งตรงเข้าตัดเอาศีรษะมาได้ ทหารซ้องบุกรุกเข้าฆ่าฟันพวกฮวนตาย พวกที่เหลือแตกหนีกลับเข้าเมือง อวนงันซิวกับนายทหารทั้งสองยืนดูอยู่บนหอรบเห็นไซยือตัดตาย ทหารซ้องไล่ล่วงเข้ามา ก็ให้ปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง งักเข่งได้ชัยชนะแล้วก็พาทหารกลับมาค่ายแจ้งความแก่งักหลุย งักหลุยได้จดบัญชีความชอบงักเข่งไว้
ฝ่ายอวนงันซิวครั้นทหารซ้องกลับไปแล้ว ก็ให้ไปเอาศพไซยือตัดเข้ามาในเมืองไม่เห็นมีศีรษะ สั่งให้ช่างทำศีรษะต่อแล้วจัดหีบใส่ศพไว้ นางไซฮุนเชียม้วยเห็นบิดาตายก็ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก นุ่งขาวจัดการฝังศพบิดาตามยศนายทหารใหญ่แม่ทัพเมืองฮวนเสร็จแล้ว นางไซฮุนเชียม้วยคิดแค้นทหารพวกซ้องยิ่งนักจึงพูดกับอวนงันซิวว่า ข้าพเจ้าจะลาออกไปรบแก้แค้นแทนคุณบิดาให้จงได้ อวนงันซิวก็ยอมให้ไป นางไซฮุนเชียม้วยแต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมืองตรงไปถึงหน้าค่ายงักหลุย ร้องด้วยเสียงอันดังว่าให้ส่งตัวงักเข่งออกมา เราจะฆ่าแก้แค้นแทนบิดาเสียเดี๋ยวนี้ งักเข่งได้ยินก็โกรธ พูดกับงักหลุยแม่ทัพว่าหญิงฮวนมาท้าทายกล่าวหยาบช้า ข้าพเจ้าจะขอออกไปสู้รบเอง งักเข่งก็ถือทวนขึ้นม้าออกไปจากค่าย งักหลุยคิดวิตกว่าหญิงและหลวงจีนเป็นทหารออกมารบ คงจะมีวิชามาแน่ หารบซึ่งหน้าด้วยกำลังฝีมือเหมือนทหารผู้ชายไม่ จึงสั่งฮวนเสง เงาเหลียนให้คุมทหารตามออกไป
ฝ่ายนางไซฮุนเชียม้วย เห็นงักเข่งออกมาก็ขับม้าเข้ารบกับงักเข่งได้เจ็ดเพลง นางไซฮุนเชียม้วยทานกำลังงักเข่งไม่ได้ จึงคิดว่างักเข่งคนนี้มีกำลังแข็งแรงนัก จะต้องฆ่าด้วยของวิเศษจึงจะได้ คิดแล้วก็ชักม้าถอยห่างออกไป งักเข่งไล่ตามใกล้จะทัน นางไซฮุนเชียม้วยหยิบเอาอิมถันชองวิเศษเม็ดกำขว้างไป อิมถันสำแดงฤทธิ์เป็นควันมืดคลุ้มตรงไปถูกงักเข่งตกม้าลงสลบอยู่กับที่ นางไซฮุนเชียม้วยขับม้ามาชักกระบี่ออกจะตัดศีรษะงักเข่ง พอฮวนเสงขับม้ารบสกัดกั้นไว้ทหารเข้าพยุงอุ้มงักเข่งกลับมาค่าย นางไซฮุนเชียม้วยรบอยู่กับฮวนเสงก็ทำล่าถอยหนี ฮวนเสงไล่ตามไปนางไซฮุนเชียม้วยเอาอิมถันของวิเศษออกขว้างไปเป็นควันมืดคลุ้มตรงไปถูกฮวนเสงตกม้าสลบอยู่ นางไซฮุนเชียม้วยขับม้าจะเข้าไปซ้ำ พอเงาเหลียนขับม้าเข้าสกัดกั้นรบไว้ นางไซฮุนเชียม้วยรบกับเงาเหลียนได้หลายเพลง เห็นรูปร่างเงาเหลียนงดงามก็ชอบใจ จึงคิดว่าตั้งแต่เรารุ่นสาวมาจนถึงอายุสิบหกปีไม่เห็นผู้ใดมีรูปร่างงามเหมือนเช่นนี้เลย จำจะจับเอาตัวไปเกลี้ยกล่อมเอาเป็นผัวให้ได้ คิดแล้วนางไซฮุนเชียม้วยก็ขับม้าถอยล่อให้เงาเหลียนไล่ตามไป แล้วหยิบเอาเอียงถันของวิเศษสีแดงขึ้นชูร้องว่า ท่านนายทหารจงดูของวิเศษของเรานี้ พูดแล้วก็ขว้างเอียงถันไป บันดาลให้เป็นมังกรลอยมาบนอากาศตรงเข้ารัดเอาเงาเหลียนไว้ นางไซฮุนเชียม้วยก็ขับม้าเข้ามาจับเอาเงาเหลียนขึ้นหลังม้า ให้ทหารคุมกลับไปค่าย ทหารพวกซ้องเห็นเขาจับเอาตัวเงาเหลียนไปได้ จะเข้าแก้ชิงเอาก็ไม่ทันช่วยกันอุ้มพยุงฮวนเสงกลับมาค่าย งักหลุยแม่ทัพเห็นงักเข่ง ฮวนเสง ถูกของวิเศษสิ้นสติสลบให้หมอรักษาพยาบาลก็ไม่ฟื้น งักหลุยมีความวิตกเป็นทุกข์ยิ่งนัก
ฝ่ายนางไซฮุนเชียม้วยเอาตัวเงาเหลียนไปค่าย ก็สั่งให้ทหารคอยระวังรักษาไว้โดยดีมิให้เงาเหลียนได้รับความลำบาก แล้วให้สาวใช้คนสนิทไปพูดจาเกลี้ยกล่อมจะเอาเงาเหลียนเป็นสามีถ้าไม่ยอมก็จะฆ่าเสีย สาวใช้ไปพูดกับเงาเหลียนแต่แรก เงาเหลียนก็ดื้อดึงไม่ยอม ครั้นสาวใช้พูดเกลี้ยกล่อมไปอีกเงาเหลียนจึงว่าถ้าจะให้เรายอมก็ต้องเชื่อฟังถ้อยคำเรา มีความอยู่ข้อหนึ่งด้วยเอาเอียงซองเสียงกับเราไปสาบานกันไว้ว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน บัดนี้อวนงันซิวฆ่าเอาเอียงซองเสียงซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสาบานของเราตาย ถ้าได้ฆ่าอวนงันซิวแก้แค้นแทนเอาเอียงซองเสียงแล้วเราจะตามคำทุกอย่าง ถ้าไม่ได้แก้แค้นแทนเอาเอียงซองเสียงแล้วเราก็จะสู้ตายเสียไม่ยอมเลย จงเอาความอันนี้ไปแจ้งกับนายท่านเถิด สาวใช้กลับมาบอกนางไซฮุนเชียม้วยตามคำเงาเหลียนพูดทุกประการ นางไซฮุนเชียม้วยกำลังกำเริบรัก คิดว่าครั้นจะไม่ฆ่าอวนงันซิวเสีย เงาเหลียนก็จะไม่ยอม ถ้าเงาเหลียนตายก็เสียดายรูปร่างนัก นางนั่งคิดตรึกตรองอยู่พอคนใช้ของอวนงันซิวมาบอกว่า ให้นางไซฮุนเชียม้วยส่งทหารซ้องซึ่งจับมาได้นั้นไปให้อวนงันซิวจะฆ่าเสีย นางไซฮุนเชียม้วยได้ฟังจึงพูดกับคนใช้ว่า ท่านจงกลับไปบอกอวนงันซิวว่างักเข่งฆ่าบิดาของเราตายยังไม่ได้แก้แค้น จะเอาตัวนายทหารคนนี้ไว้ก่อน ถ้าจับงักเข่งมาได้แล้วจึงจะฆ่าเสียให้พร้อมกัน ทหารนั้นกลับเอาความไปบอกอวนงันซิว อวนงันซิวได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่าผู้หญิงคนนี้ออกไปสู้รบมีชัยชนะมาครั้งหนึ่งก็ดูถูกเราเสียแล้ว เวลาพรุ่งนี้เราจะยกออกไปจับมาสักสองสามคน ครั้นรุ่งเช้าอวนงันซิวกับนายทหารทั้งสอง เซกกวางโจว เซกกีโจว ก็แต่งตัวขึ้นม้าแล้วให้ทหารขึ้นไปบอกกับนางไซฮุนเชียม้วย ว่าเราจะไปจับทหารซ้องมาสักสองสามคน ให้นางไซฮุนเชียม้วยตามออกไปดู สั่งแล้วก็คุมทหารออกจากเมือง ทหารก็ไปแจ้งแก่นางไซฮุนเชียม้วย นางไซฮุนเชียม้วยก็จัดทหารของตัวตามออกมายืนดูอยู่ที่คูเมือง อวนงันซิวยกออกไปถึงหน้าด่านท้าชวนรบ ทหารหน้าค่ายเห็นก็เข้าไปบอกงักหลุย แม่ทัพงักหลุยสั่งให้เล็กบุนเหลงคุมทหารออกรบ เล็กบุนเหลงก็คุมทหารออกจากค่ายขับม้าตรงเข้ารบกับอวนงันซิวได้ห้าสิบเพลง เล็กบุนเหลงฝีมือเพลงอาวุธคล่องแคล่ว อวนงันซิวกำลังมากก็จริงแต่ไม่สู้ชำนาญเพลงอาวุธป้องปัดรับรองไม่ใคร่ทัน จึงร้องเรียกให้นางไซฮุนเชียม้วยช่วย นางไซฮุนเชียม้วยได้ยินก็นิ่งเฉยเสียไม่ออกช่วย อวนงันซิวขับม้าหนีจะเข้าเมือง เล็กบุนเหลงขับม้าไล่ตามไปทัน ก็เอาทวนแทงถูกอวนงันซิวตกม้าตายที่ริมคูเมือง เซกกวางโจว เชกกีโจว ก็ขับม้าเข้ารบกับเล็กบุนเหลงได้หลายเพลง ต้านทานฝีมือเล็กบุนเหลงไม่ได้ขับม้าหนีจะเข้าเมือง นางไซอุนเชียม้วยให้ทหารชักสะพานข้ามคูเสีย เซกกวางโจว เซกกีโจว ขับม้าหนีมาด้วยกำลังแรงไม่ทันรู้ว่าชักสะพานเสียแล้ว เลยยั้งตัวไม่ทันขับม้าตกสะพานลงไปม้าทับตายเสียทั้งสองคน ทหารฮวนซึ่งอวนงันซิวคุมออกไปรบตายด้วยฝีมือข้าศึกบ้าง วิ่งหนีจะเข้าเมืองตกสะพานตายบ้าง เล็กบุนเหลงเข้ามาจนถึงคูเมืองเห็นข้ามไปไม่ได้แล้วก็กลับมาค่าย แจ้งความให้กับงักหลุยแม่ทัพฟังทุกประการ งักหลุยมีความยินดีให้จดบัญชีความชอบเล็กบุนเหลงไว้ แล้วสั่งให้ทหารเอาตัวพวกเชลยที่จับได้มาถามถึงเงาเหลียนก็ไม่ได้ความ
ฝ่ายนางไซฮุนเชียม้วย ครั้นนายทหารซ้องกลับไปแล้ว ก็พาทหารของตัวกลับมาที่อยู่
๗๙
ฝ่ายนางซุยเซียนกุนจู๊บุตรอวนงันซิว แจ้งว่าบิดาตายก็เดินร้องไห้มาถึงที่อยู่นางไซฮุนเชียม้วย นางไซฮุนเชียม้วยออกไปรับเข้ามาพูดว่าเจ้าอย่าร้องไห้นักเลย เวลาอื่นเราจะไปจับทหารซ้องมาฆ่าทดแทนแก้แค้นบิดาเจ้าให้ได้ จงกลับไปบ้านเสียก่อนเถิด พูดแล้วก็สั่งให้ทหารไปส่งนางซุยเซียนกุนจู๊จนถึงบ้าน แล้วนางไซฮุนเชียม้วยจึงคิดว่าอวนงันซิวตายครั้งนี้เพราะเราไม่ได้ช่วย เงาเหลียนได้สัญญาไว้ว่าให้ฆ่าอวนงันซิวแก้แค้นแทนเอาเอียงซองเสียงเพื่อนรักร่วมสาบานได้แล้วจึงจะยอมเป็นสามี จำจะให้ไปบอกเงาเหลียนให้รู้ คิดแล้วก็เรียกนางไซฮองสาวใช้มาบอกว่าเจ้าจงไปบอกเงาเหลียนว่าเวลาวันนี้อวนงันซิวออกไปรบ เสียทีทหารซ้องไล่มา อวนงันซิวเรียกให้เราช่วยเรานิ่งเสียไม่ช่วยอวนงันซิวจึงได้ตาย การก็เป็นที่แก้แค้นแทนเอาเอียงซองเสียงได้แล้ว จึงควรจัดการมงคลอยู่กินเป็นสามีภริยากันเสียวันพรุ่งนี้เถิด นางไซฮองสาวใช้คำนับลาไปแจ้งความกับเงาเหลียนตามซึ่งนางสั่งทุกประการ เงาเหลียนรู้ว่าอวนงันซิวตายก็ดีใจจึงพูดกับนางไซฮองสาวใช้ว่า การซึ่งจะอยู่กินเป็นสามีภริยากันนั้นเรามีความยินดี แต่เป็นมงคลอันใหญ่ ตัวเราตกมาอยู่คนเดียวไม่มีพวกพ้องติดตามมาว่ากล่าวสู่ขอให้ศีลให้พรตามประเพณีการบ่าวสาว เรากลัวว่าอยู่ไปจะไม่มีความสุขสบาย ขอให้มีพวกพ้องของเรามาว่ากล่าวเป็นเถ้าแก่เสียสักคนหนึ่งแล้วก็เป็นการเต็มใจที่จะยอมโดยดี เจ้าจงกลับไปแจ้งความกับนางไซฮุนเชียม้วยตามเราพูดดังนี้เถิด นางไซฮองสาวใช้ก็กลับมาบอกความแก่นายทุกประการ นางไซฮุนเชียม้วยจึงคิดว่าซึ่งจะให้ทหารซ้องมาว่ากล่าวเป็นเถ้าแก่ไม่ยากนักดอก พรุ่งนี้เราจะออกไปจับมาสักสองสามคนก็จะได้ ครั้นเวลารุ่งเช้านางไซฮุนเชียม้วยก็ขึ้นม้าคุมทหารไปถึงหน้าค่ายร้องชวนให้งักหลุยแต่งทหารออกมารบ
ฝ่ายงักหลุยให้หมอรักษาพยาบาลงักเข่งกับฮวนเสงซึ่งถูกของวิเศษของนางไซฮุนเชียม้วย อาการฟื้นขึ้นแล้วกลับทรุดหนักไปมึนมัวไม่ได้สติ เงาเหลียนซึ่งนางไซฮุนเชียม้วยจับไปนั้นจะตายหรือเป็นสืบสวนก็ไม่ได้มีความวิตกนัก จึงปรึกษากับงูกัดกิมว่า นางไซฮุนเชียม้วยทำศึกด้วยความรู้วิชาดังนี้ยากที่จะคิดอ่านแก้ไขเอาชัยชนะได้ จูกัดกิมว่าเมื่อเวลาคืนนี้ข้าพเจ้าได้ตรวจดูในตำราชะตาแผ่นดินซ้องและจับยามดู ชะตาของท่านแม่ทัพเป็นความจำเริญ ดาวสำหรับพระมหากษัตริย์และท่านแม่ทัพก็มีรัศมีสุกใสบริสุทธิ์ดี ซึ่งการขัดขวางอยู่ดังนี้คงจะมีผู้มาช่วยท่านอย่าทุกข์ร้อนวิตกไปนักเลย อันผู้หญิงฮวนคนนี้ที่มีวิชาใช้ของวิเศษอีกสองวันสามวันก็คงจะเป็นอันตรายพ่ายแพ้เห็นไม่ผิดในตำราของข้าพเจ้าดอก พูดปรึกษากันอยู่ดังนั้นพอทหารเข้ามาแจ้งว่า นางไซฮุนเชียม้วยยกมาถึงหน้าค่ายร้องชวนให้ออกรบ งักหลุยได้ฟังจึงสั่งให้จัดทหารเป็นกระบวนเตรียมไว้พร้อม ตัวงักหลุยแม่ทัพกับนายทหารทั้งนั้นก็ยกออกมาจากค่าย นางไซฮุนเชียม้วยเห็นทหารซ้องทั้งกระบวนออกมาจากค่ายแน่นหนาหลายนายนัก จึงร้องพูดไปด้วยเสียงอันดังว่า นายทหารพวกแผ่นดินซ้องเหล่านี้จะมาหาที่ตายด้วยของวิเศษของเราในวันนี้แล้ว งักหลุยได้ฟังก็โกรธจึงถามนายทหารว่าผู้ใดจะอาสาไปจับอีผู้หญิงคนนี้มาให้เราได้ กิดเซงเหลียงว่าข้าพเจ้าจะอาสาไปจับเอง พูดแล้วก็ขับม้าตรงเข้าไป เอาขวานฟันนางไซฮุนเชียม้วย รบกันได้ห้าเพลง นางไซฮุนเชียม้วยถอยห่างออกไปเอาอิมถันของวิเศษขว้างมา ก็ให้บังเกิดมืดมัวเป็นควันคลุ้มตรงเข้ามาถูกกิดเซงเหลียงตกม้าลงสลบอยู่ ฮอหงเห็นก็ขับม้าเข้าไปรบกับนางไซฮุนเชียม้วย ทหารเข้าพยุงอุ้มเอากิดเซงเหลียงกลับมาค่าย นางไซฮุนเชียม้วยรบกับฮอหงได้เจ็ดเพลงก็ถอยห่างออกไป เอาอิมถันของวิเศษขว้างมาก็บังเกิดเป็นไฟลุกไล่ไหม้ฮอหงตกม้าลงสลบอยู่ งูทองเห็นก็ขับม้าเข้าไปรบต้านทานไว้ ทหารเข้าพยุงอุ้มเอาฮอหงกลับเข้าค่าย นางไซฮุนเชียม้วยเห็นหน้างูทองหน้าดำ ก็ร้องถามว่านายทหารคนนี้หน้าดำเหมือนผีมาแต่ไหน งูทองว่ามิใช่ผีเป็นนายทหารเอก มีภรรยาอยู่คนหนึ่งใช้ของวิเศษเหมือนอย่างเจ้า ถ้าได้เจ้ามาเป็นภรรยาอีกคนหนึ่งแล้วก็จะดีทีเดียว นางไซฮุนเชียม้วยได้ฟังก็โกรธรบกับงูทองได้ห้าเพลงทานกำลังงูทองไม่ได้ ก็หยิบเอาแปะเลงต๋อขว้างไปบังเกิดเป็นมังกรขาวตรงเข้ารัดเอางูทองไว้ ซีหอง ทึงเอง ฮันคิเหลง ฮันคิหอง สี่นายขับม้าเข้ารบป้องกันให้ทหารพยุงงูทอง ซึ่งแปะเลงต๋อมังกรขาวรัดไว้กลับเข้าค่าย นางไซฮุนเชียม้วยสู้รบอยู่กับนายทหารทั้งสี่จะถอยห่างออกไปใช้ของวิเศษก็ไม่ทันกระชั้นตัวนัก งักหลุยสั่งให้ทหารเกาทัณฑ์รุกเข้ามายิงลูกเกาทัณฑ์หนามานักก็กลัวจะถูก ขับม้าหนีกลับเข้าเมือง งักหลุยแม่ทัพกับนายทหารทั้งปวงเห็นนางไซฮุนเชียม้วยกลับเข้าปิดประตูเมืองรักษามั่นคง ก็พาทหารเลิกกลับมาค่าย เห็นแปะเลงต๋อมังกรขาวรัดงูทองไว้มั่นคงจะแก้ไขฉุดชักอย่างไรก็ไม่ออก เอากระบี่และมีดที่คมเข้าเชือดไม่เข้าสิ้นความคิดนั่งจนใจอยู่ งักหลุยจึงเขียนหนังสือไปปิดไว้ที่หน้าค่ายว่า ถ้าผู้ใดแก้แปะเลงต๋อได้จะให้เงินพันตำลึงก็ยังไม่มีผู้รับแก้ได้
ฝ่ายนางไซฮุนเชียม้วยกลับมาถึงที่อยู่ พูดกับสาวใช้ว่าเราคุมทหารออกไปรบวันนี้ก็มีชัยชนะ แต่จับทหารพวกซ้องมาไม่ได้จะทำประการใดดี นางไซฮองสาวใช้ว่าท่านสู้รบเช่นนี้ที่ไหนจะจับได้ ทหารพวกเขาคอยแย่งชิงเอากันไป ถ้าจะให้ได้ตัวก็ต้องล่อมาให้ห่างพวกแล้ว จึงเอาของวิเศษขว้างให้ตกม้าลงจับเอาตัวมา ถึงพวกพ้องจะตามมาแก้ไขแย่งชิงก็ไม่ทัน นางไซฮุนเชียม้วยก็เห็นชอบด้วยจึงว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะออกไปรบอีก
ฝ่ายเงาเหลียนอยู่ในค่าย ด้วยนางไซฮุนเชียม้วยจะเอาไปเป็นผัว สั่งให้ทหารผู้คุมคอยระวังรักษามิได้อดอยาก เงาเหลียนแจ้งว่านางไซฮุนเชียม้วยออกไปรบก็มีความวิตกกลัวว่างักหลุยและนายทหารเหล่านั้นจะเป็นอันตรายด้วยวิชาอาวุธวิเศษ จึงถามผู้ที่เฝ้ารักษาอยู่นั้นว่าวันนี้นายท่านคุมทหารยกออกไปรบเป็นประการใดบ้าง ผู้คุมบอกว่านางไซฮุนเชียม้วยยกออกไปก็มีชัยชนะ ทหารซ้องต้องอาวุธวิเศษไปสองนาย นายหนึ่งต้องมัดด้วยมังกรขาวทหารซ้องแย่งชิงเอากันไปได้ เวลาพรุ่งนี้ได้ยินว่าจะออกไปรบอีก เงาเหลียนได้ฟังก็คิดวิตกจึงทำเป็นพูดว่าถ้าจับได้นายทหารซ้องมาแต่สักคนหนึ่ง ก็จะได้เป็นเถ้าแก่มาว่ากล่าวให้อยู่กินเป็นสามีภรรยากัน ตัวเราทุกวันนี้ก็เหมือนนายพวกท่าน ท่านจงไปจัดหาโต๊ะและสุราอย่างดีมาเลี้ยงเราให้สบายสักเวลาหนึ่งเถิด การซึ่งท่านอุปภัมภ์บำรุงเรานั้นเราไม่ลืมคุณ ต่อไปภายหน้าเราจะคิดบำรุงท่านให้มีความสุขยิ่งกว่านี้ ทหารผู้คุมได้ฟังก็ดีใจจึงไปซื้อสุราอย่างดีมา จัดโต๊ะเสร็จแล้วก็ยกเข้ามาเชิญให้เงาเหลียนกิน เงาเหลียนว่าถ้าเราได้เป็นผัวนางไซฮุนเชียม้วยแล้ว จะตั้งท่านทั้งหลายให้มียศเท่ากัน ท่านมากินโต๊ะเสพสุราด้วยเราเถิด ทหารเหล่านั้นว่าพวกข้าพเจ้าไม่ควรจะกินกับท่าน เงาเหลียนว่าเราไม่ถือดอกจะพูดจากันเล่นให้สบาย ทหารทั้งสี่ขัดไม่ได้ก็เข้านั่งกินโต๊ะด้วย ชักชวนพูดจาสนุกสนาน เอาสุรามอมนายทหารทั้งสี่จนเมาเหลือกำลังสิ้นสติก็หลับไป เงาเหลียนก็จัดแจงแต่งตัวมั่นคง ครั้นเวลาพลบค่ำก็เปิดประตูหลังบ้านหนีไปได้ทางประมาณห้าลี้ ไม่รู้แห่งว่าจะไปทางไหน ได้ยินเสียงคนตีเกราะเดินยามมาก็ตกใจหาที่จะแอบอาศัยก็ไม่มี เห็นกำแพงกันอยู่แห่งหนึ่งไม่แจ้งว่าบ้านผู้ใด พอคนเดินยามเข้ามาใกล้เงาเหลียนก็โดดข้ามกำแพงเข้าไปเห็นสวนดอกไม้ มีเก๋งเรียงรายหลายหลังดูงดงามนักก็เดินไปชั้นในไม่เห็นมีผู้คน เงาเหลียนคิดอัศจรรย์ใจว่าบ้านช่องโตใหญ่สนุกสนานเหตุไฉนจึงไม่มีผู้คนอยู่ หาทางจะออกไปนอกบ้านก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหน เที่ยวหาทางจะออกไปก็ไม่พบ เห็นมีเก๋งหลังหนึ่งทำไว้งดงามมีของเล่นต่าง ๆ เตียงนอนเตียงนั่งพร้อมบริบูรณ์ เงาเหลียนก็เที่ยวดูไปทุกห้อง
ฝ่ายนางซุยเซียนกุนจู๊ บุตรสาวของอวนงันซิว ตั้งแต่บิดาตาย นางซุยเซียนกุนจู๊ร้องไห้ไม่ว่างเว้นสักเวลา วันนั้นนางซุยเซียนกุนจู๊กับสาวใช้สองคนไปเซ่นไหว้ที่ฝังศพบิดาแล้วกลับมา พอเวลาค่ำก็ชวนสาวใช้ไปนอนที่เก๋งในสวนดอกไม้
ฝ่ายเงาเหลียนเข้าไปอยู่ในเก๋งนั้น ได้ยินเสียงคนพูดกันเดินถือโคมตรงมาที่เก๋ง ไม่แจ้งว่าหญิงหรือชายตกใจจะหนีออกก็ไม่ทัน ในเก๋งนั้นที่จะแอบแฝงซ่อนเร้นก็ไม่มี จึงมุดเข้าไปซ่อนอยู่ใต้เตียงนอน นางซุยเซียนกุนจู๊เข้าไปถึงในเก๋งแล้วคิดถึงบิดานางก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นรำพันไปต่าง ๆ สาวใช้สองคนพูดปลอบว่าท่านอย่าร้องไห้ไหน ๆ บิดาก็ตายแล้วจะกลับเป็นขึ้นมาไม่ได้ บิดาท่านตายครั้งนี้ก็เพราะนางไซฮุนเชียม้วย ด้วยนางไซฮุนเชียม้วยออกไปรบจับนายทหารซ้องมาได้คนหนึ่งชื่อเงาเหลียนรูปร่างงาม นางไซฮุนเชียม้วยรักจะใคร่เอาเป็นผัว บิดาท่านให้ไปขอเงาเหลียนมาจะฆ่าเสียด้วยเป็นพวกข้าศึก นางไซฮุนเชียม้วยไม่ให้บิดาท่านจึงได้โกรธยกกองทัพออกไปรบ ครั้นเสียทีแก่ทหารซ้องร้องเรียกให้นางไซฮุนเชียม้วยช่วยก็นิ่งเฉยเสียไม่ช่วย บิดาท่านจึงได้ตาย เวลาวานนี้นางไซฮุนเชียม้วยยกออกไปรบจะจับทหารซ้องให้เข้ามาอยู่ด้วยเงาเหลียนก็ไม่ได้ ได้ยินว่าเวลาพรุ่งนี้จะยกออกไปรบอีก ท่านจงคิดแก้แค้นนางไซฮุนเชียม้วยแทนบิดาดีกว่ามานั่งเศร้าโศกร้องไห้อยู่ดังนี้ นางซุยเซียนกุนจู๊ได้ฟังก็คิดแค้นนางไซฮุนเชียม้วย ค่อยคลายความโศกที่คิดถึงบิดา ขึ้นไปนอนบนเตียงปิดประตูห้อง สาวใช้ก็ออกมานอนอยู่ข้างนอก เงาเหลียนเข้าอยู่ใต้เตียงได้ยินนางสาวใช้พูดประการใดก็เข้าใจสิ้น มองดูเห็นรปร่างนางซุยเซียนกุนจู๊งามก็มีความรัก จึงคิดว่าจำเราจะออกไปพูดเกลี้ยกล่อมเอานางซุยเซียนกุนจู๊เป็นภรรยาให้ได้แล้วจะคิดฆ่านางไซฮุนเชียม้วยเสีย คิดแล้วก็คลานออกมาขึ้นนั่งบนเตียงเคียงนางซุนเซียนกุนจู๊เอามือสั่นปลุกให้ลุกขึ้น นางซุนเซียนกุนจู๊ตกใจตื่น เห็นชายเข้ามานั่งอยู่ชิดตัวก็ถามว่าท่านนี้อยู่ที่ไหน จึงบังอาจเข้ามาจนถึงห้องนอนของเราไม่กลัวความตายหรือ เงาเหลียนว่าถ้าเจ้าจะฆ่าเราเราก็จะฆ่าเจ้าเสียก่อนอย่าเพิ่งอื้ออึงไปเลยจะเล่าให้ฟัง นางซุยเซียนกุนจู๊ลุกขึ้นขยับจะวิ่งหนีเงาเหลียนก็จับข้อมือไว้มั่น เล่าความตั้งแต่นางไซฮุนเชียม้วยจับตัวมาทำประการใดให้ฟังจนสิ้นเรื่องแล้วพูดว่า ตัวเรานี้หนีมาไม่รู้จักแห่งทางจึงได้หลงเข้ามาจนถึงในห้องของเจ้า ชะรอยเทพยดาจะชักนำตัวเราทั้งสองเห็นจะเป็นคู่สร้างกันมาแต่ก่อน ซึ่งบิดาเจ้าตายนั้นก็เพราะนางไซฮุนเชียม้วยแกล้งจึงได้เสียที เราจะแก้แค้นแทนให้ แล้วจะพาเจ้าไปสามิภักดิ์ทำราชการช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินซ้องให้มีความสุขเจริญ ตัวเราชื่อเงาเหลียนเป็นนายทหารใหญ่ นางซุยเซียนกุนจู๊ได้ฟังและดูรูปร่างเงาเหลียนงดงาม ถ้อยคำพูดจาก็เพราะเกิดความกำหนัดยินดีขึ้น ด้วยเป็นธรรมดาหญิงกับชายเข้าร่วมที่กำบังสงัดด้วยกันแล้วราคะก็กำเริบขึ้น นางซุยเซียนกุนจู๊จึงคิดว่าทุกวันนี้บิดาก็ตายสิ้นที่พึ่ง แล้วเงาเหลียนคนนี้ท่วงทีจะมีวาสนาพอเป็นที่พึ่งได้ จึงทำถอนใจใหญ่พูดว่าท่านฆ่านางไซฮุนเชียม้วยทดแทนแก้แค้นบิดาข้าพเจ้าได้แล้วก็จะยอมเป็นภรรยาท่าน เงาเหลียนว่าข้อนั้นไม่เป็นไร เวลาพรุ่งนี้นางไซฮุนเชียม้วยจะออกไปรบอีกเจ้าจงคุมทหารออกไปคอยรับอยู่ที่ประตูเมืองตัวเราจะแต่งตัวปลอมเป็นทหารของเจ้าไปด้วย ถ้าได้ทีก็จะฆ่านางไซฮุนเชียม้วยเสีย นางซุยเซียนกุนจู๊ได้ฟังก็เห็นชอบ ครั้นพูดจากตกลงกันแล้วนางซุยเซียนกุนจู๊ก็ให้สาวใช้จัดโต๊ะมาเลี้ยงเงาเหลียน กินด้วยกันแล้วก็เข้านอนร่วมประเวณีได้เป็นผัวเมียกัน
ฝ่ายทหารทั้งสี่ที่รักษาเงาเหลียน ครั้นดึกสงัดน้ำค้างตกสร่างเมาตื่นขึ้นไม่เห็นเงาเหลียนก็ตกใจ เที่ยวหาเงาเหลียนก็ไม่พบ พอเวลารุ่งเช้าเข้าไปแจ้งแก่นางไซฮุนเชียม้วยว่าเงาเหลียนหนีไปเสียได้แต่คืนนี้แล้ว นางไซฮุนเชียม้วยได้ฟังก็โกรธจึงสั่งให้ทหารเที่ยวหาในเมืองมกเอียงเสียทุกแห่งทุกตำบลก็ไม่พบ นางมีความแค้นยิ่งนัก ถืออาวุธขึ้นม้าคุมทหารยกออกจากเมืองตรงไปค่ายงักหลุยร้องชวนท้ารบ ทหารหน้าค่ายเข้าไปแจ้งแก่งักหลุย ว่านางไซฮุนเชียม้วยออกมาชวนรบอีกแล้ว งักหลุยปรึกษากับนายทัพนายกองทั้งปวงว่า นางผู้หญิงฮวนคนนี้มันมีวิชาเชี่ยวชาญนักยากที่ผู้ใดจะต่อสู้ เห็นจะต้องเอาหนังสือเมียนเจียนป้ายไปแขวนขอทุเลาไปสักสองสามเวลาจึงจะออกรบ นายทหารเหล่านั้นก็เห็นด้วย งักหลิมจึงพูดกับงักหลุยผู้พี่ว่าอย่าแขวนเมียนเจียนป้ายเลย ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปรบเอง งักหลุยว่าเจ้าจะรบกับเขานั้นต้องระวังให้ดี งักหลิมก็คำนับลามาขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายตรงไป ร้องตวาดหญิงคนนี้บังอาจมาท้ารบถึงหน้าค่าย ไม่กลัวความตายหรือ นางไซฮุนเชียม้วยแลเห็นรูปร่างงักหลิมงดงามหนุ่มน้อยน่ารัก จึงตอบว่านายทหารคนนี้มาสามิภักดิ์อยู่กับเราเสียเถิด จะทำนุบำรุงตั้งแต่งให้เป็นขุนนางมีความสุขสบาย งักหลิมว่ามาชวนเราให้สามิภักดิ์นั้น จงดูทวนของเรานี้จะคมหรือไม่คม พูดแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับนางไซฮุนเชียม้วยได้เจ็ดแปดเพลง นางไซฮุนเชียม้วยทำเป็นขับม้าหนีไปทางป่าแห่งหนึ่ง ก็หยุดม้าคิดจะจับตัวงักหลิมไปเป็นผัว งักหลิมไล่ตามไปเห็นนางไซฮุนเชียม้วยยืนม้าอยู่ก็ตรงไปเอาทวนแทง นางไซฮุนเชียม้วยหยิบเอาแปะเลงต๋อ เรียกว่ามังกรขาว ของวิเศษออกมาโยนขึ้นบนอากาศ งักหลิมเห็นก็ชักม้ากลับขับหนี มีหลวงจีนองค์หนึ่งชื่อซีหงิมออกจากเขาร้องเรียกงักหลิมว่า ท่านอย่ากลัวเลยตกพนักงานเราเอง งักหลิมเหลียวไปเห็นหลวงจีนรูปร่างงดงามเหมือนเซียน ขี่แรดมือถือกระบี่ร่ายมนต์เรียกแปะเลงต๋อของวิเศษไว้ได้ นางไซฮุนเชียม้วยเห็นหลวงจีนมาเรียกเอาแปะเลงต๋อของวิเศษไปก็โกรธ ขับม้าเข้าไปจะเอากระบี่ฟันหลวงจีน งักหลิมขับม้าถลันออกรบป้องกันไว้ นางไซฮุนเชียม้วยรบกับงักหลิมได้อีกสองสามเพลงก็ถอยห่างออกไปหยิบเอาอิมถันของวิเศษเม็ดดำขว้างมา หลวงจีนซีหงิมก็เรียกเอาไว้เสีย นางไซฮุนเชียม้วยเห็นก็ยิ่งมีความแค้นยิ่งนัก หยิบเอาเอียงถันของวิเศษขว้างไปอีก หลวงจีนซีหงิมก็เรียกเอาไว้ได้ นางไซฮุนเชียม้วยสิ้นอาวุธวิเศษแล้ว ครั้นจะเข้าสู้รบก็ทานกำลังงักหลิมไม่ได้ ชักม้าขับหนี งักหลิมก็ไล่ตามไป
ฝ่ายนางซุยเซียนกุนจู๊กับเงาเหลียน แจ้งว่านางไซฮุนเชียม้วยออกไปรบก็คุมทหารมาคอยอยู่ที่ประตูเมือง เห็นนางไซฮุนเชียม้วยหนีกลับเข้ามาก็เปิดประตูเมืองออกรับ เงาเหลียนแอบอยู่ริมประตู พอนางไซฮุนเชียม้วยเข้ามาถึงประตู เงาเหลียนก็โดดเข้าฟันด้วยกระบี่ถูกกลางตัวนางไซฮุนเชียม้วยขาดตายแล้วก็เข้าตัดเอาศีรษะไว้
ฝ่ายงักหลิมไล่นางไซฮุนเชียม้วยไม่ทันแล้วก็ชักม้ากลับมาพาหลวงจีนซีหงิมไปค่าย แจ้งความกับงักหลุยแม่ทัพซึ่งหลวงจีนมาช่วยเรียกเอาของวิเศษนางไซฮุนเชียม้วยมาได้ทั้งสามอย่าง นางไซฮุนเชียม้วยเสียทีหนีกลับเข้าเมือง งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดีลุกขึ้นคุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ท่านมาช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้บุญคุณเป็นที่ยิ่ง ท่านมาแต่สำนักไหนชื่อไรข้าพเจ้าอยากจะใคร่ทราบ หลวงจีนบอกว่าเราอยู่สำนักเขาฮองไลซัว ชื่อซีหงิม แจ้งว่าน้องท่านจะได้ความลำบากจึงรีบมาช่วย ซึ่งไพร่พลท่านที่ถูกอาวุธวิเศษนั้นเราจะรักษาให้จงไปเอาตัวมาเถิด งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดีนัก ให้ทหารไปหามเอางักเข่ง ฮวนเสง กิดเซงเหลียง ฮอหง งูทองมาแล้ว หลวงจีนก็หยิบเอายาวิเศษออกละลายน้ำให้กินเข้าไปก็ฟื้นขึ้นได้เป็นปรกติทั้งสี่คน งูทองนั้นแปะเลงต๋อมังกรขาวรัดไว้แน่น เห็นนายทหารทั้งสี่ฟื้นขึ้นแล้วก็ร้องว่า ท่านช่วยข้าพเจ้าด้วยเหลือทนแล้ว หลวงจีนซีหงิมก็ร่ายมนต์เอามือชี้ที่แปะเลงต๋อ แปะเลงต๋อนั้นก็ขาดเป็นท่อนๆออกไป งูทองพ้นจากมังกรขาวมัดแล้วก็ลุกขึ้นคุกเข่าคำนับหลวงจีนซีหงิมพร้อมกันทั้งห้านาย งูทองมีความแค้นแปะเลงต๋อยิ่งนักจึงถามหลวงจีนว่า มังกรขาวนี้ทำด้วยสิ่งอันใดจึงได้ดุร้ายคงทนนัก เอากระบี่เข้าเชือดก็ไม่เข้า หลวงจีนซีหงิมบอกว่าแปะเลงต๋อนั้นคือผ้าพ้นเท้าผู้หญิง เอามาอ่านมนต์กำกับจึงเป็นแปะเลงต๋อเรียกว่ามังกรขาว แล้วหลวงจีนหยิบเอาเอียงถัน อิมถันของวิเศษออกมาให้งักหลุยและนายทั้งทหารทั้งปวงดูแล้วบอกว่า อิมถันเม็ดดำนี้ทำด้วยตะกั่วดำ เอียงถันเม็ดแดงนั้นทำด้วยแป้งลิ้นจี่ ของสองสิ่งนี้มีมนต์คาถาเสกปลุกอยู่ช้านานจึงได้เป็นของวิเศษ งักหลุยกับนายทหารเหล่านั้นได้ฟังก็คุกเข่าคำนับสรรเสริญว่าท่านนี้เป็นผู้วิเศษโดยแท้หามีเสมอเหมือนไม่ งักหลุยจัดห้องที่สะอาดให้หลวงจีนซีหงิมอยู่เป็นสุขสบาย
ฝ่ายนางซุยเซียนกุนจู๊ ครั้นเงาเหลียนตัดศีรษะนางไซฮุนเชียม้วยได้แล้ว ก็ร้องประกาศแก่ทหารและไพร่บ้านพลเมืองว่าเราจะออกไปสามิภักดิ์แก่แม่ทัพเมืองซ้องแล้ว ถ้าผู้ใดไม่ยอมก็ตามใจ ถ้าผู้ใดยอมก็จงมาไปด้วยกับเรา ทหารพวกฮวนเหล่านั้นที่ไม่ยอมก็พากันหนีออกจากเมือง ที่เป็นพวกพ้องของนางซุยเซียนกุนจู๊ก็มาประชุมกันออกไปด้วยนางซุยเซียนกุนจู๊ ครั้นไปถึงค่ายเงาเหลียนก็เอาศีรษะนางไซฮุนเชียม้วยเข้าไปแจ้งแก่งักหลุยแม่ทัพ แล้วพานางซุยเซียนกุนจู๊กับนายทหารไพร่พลพวกฮวนเข้าไปคำนับงักหลุย ยกเมืองมกเอียงเสียให้งักหลุย งักหลุยมีความยินดีปราศรัยกับนางซุยเซียนกุนจู๊ว่า ท่านมายอมสามิภักดิ์ยกเมืองให้โดยดี มิให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนนั้นเราขอบใจนักหนา งักหลุยก็สั่งให้ยกกองทัพเข้าพักอยู่ในเมืองมกเอียงเสีย ห้ามมิให้ทหารในกองทัพกระทำเบียดเบียนราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองทั้งหลายได้ทำมาหากินตามภูมิลำเนาเป็นปรกติ แล้วสั่งให้ทำบัญชีทรัพย์สิ่งของและจำนวนไพร่พลในเมืองมกเอียงเสียเสร็จแล้ว ก็จัดการมงคลให้เงาเหลียนกับนางซุยเซียนกุนจู๊อยู่กินเป็นสามีภรรยากัน
ฝ่ายกิมงึดตุดไปถึงตำบลเชยฮวนตังเขาบวนกิมซัวแล้วก็เข้าไปคำนับโอวเหลงเซียบ๊อ แจ้งความว่าข้าพเจ้ามาหาท่านครั้งนี้ปรารถนาจะเชิญท่านไปช่วยปราบปรามข้าศึกพวกแผ่นดินซ้องซึ่งยกล่วงแดนเมืองไตกิมก๊กเข้ามา โอวเหลงเซียบ๊อได้ฟังก็รับเชิญว่าจะไป และโอวเหลงเซียบ้อนี้เดิมปู่อยู่ในเมืองหลวงแต่ครั้งแผ่นดินตังจิ้นชื่อเกซือกุน มีบุตรสาวคนหนึ่งรูปร่างงดงาม ซินเหลงเป็นปิศาจจำแลงตัวมาขอบุตรสาวเกซือกุนเป็นภรรยาอยู่กินด้วยกัน มีบุตรชายสองคนบุตรหญิงคนหนึ่ง ครั้นอยู่มาโคจีนกุนเซียนแจ้งว่าปิศาจจำแลงเป็นคนมาอยู่กับบุตรสาวเกซือกุนก็โกรธ จึงตามมาเรียกเอาซินเหลงปิศาจกับบุตรสามคนนั้นไปจะฆ่าเสีย เกซือกุนแจ้งว่าบุตรสาวของตัวได้ผัวปิศาจ โคจีนกุนเซียนจะเอาตัวไปฆ่าก็อ้อนวอนขอหลานไว้ได้คนหนึ่ง ซึ่งบุตรสองคนกับปิศาจบิดานั้นโคจีนกุนเซียนก็ฆ่าเสีย นางบุตรสาวของเกซือกุนนั้น ตั้งแต่ปิศาจสามีกับบุตรสองคนตายแล้วก็ไปบวชเป็นหลวงชีเที่ยวร่ำเรียนวิชาการต่าง ๆ บุตรชายที่เกซือกุนผู้เป็นตาขอไว้นั้น อยู่นานมากลับกลายเป็นเกาเหลงมังกรอยู่ในแม่น้ำ เมื่อครั้งงักฮุยยังเป็นนกอินทรีจะขึ้นไปเกิดนั้น เห็นมังกรเล่นน้ำอยู่ นกอินทรีก็บินลงไปจิกเอาตามังกรบอดแล้วมังกรก็ตาย หญิงหลวงชีมารดาของมังกรก็มีความโกรธนัก คิดจะแก้แค้นแทนบุตรหลวงชีนั้น ครั้นความรู้วิชาแก่กล้าก็ขึ้นมาอยู่ที่เขาบวนกิมซัวสั่งสอนศิษย์ทั้งหลาย ศิษย์จึงเรียกหลวงชีนั้นว่าอาจารย์โอวเหลงเซียบ๊อ อาจารย์โอวเหลงเซียบ๊อจึงสั่งกับศิษย์ว่าถ้าพบปะบุตรหลานงักฮุยก็ให้แก้แค้นทดแทนให้เราด้วย บัดนี้หลวงฮวนโพฮองก็ตาย คิดจะไปแก้แค้นแทนบุตรเราให้ได้ ครั้นกิมงึดตุดไปหาพูดว่าจะเชิญให้มาช่วยปราบปรามกองทัพซ้อง ก็มีความยินดีจะไปช่วยด้วยสมความปรารถนาโอวเหลงเซียบ๊อที่คิดพยาบาทมาแต่ก่อน ก็จัดทหารฮือลันเปียเรียกว่าทหารเกล็ดปลาสามพันออกจากเขาบวนกิมซัวมากับกิมงึดตุด ครั้นเดินมาพบทหารฮวนที่แตกหนีมา ก็แจ้งความว่าเมืองมกเอียงเสียเสียแก่กองทัพพวกซ้องแล้ว กิมงึดตุดจึงปรึกษากับโอวเหลงเซียบ๊อว่ากองทัพพวกซ้องยกมาตีได้เมืองมกเอียงเสียแล้วจะทำประการใดดี โอวเหลงเซียบ๊อว่าท่านอย่าวิตกเราจะคุมทหารไปตั้งค่ายอยู่ริมแม่น้ำซินฮัวกังเสียก่อนจึงค่อยคิดการต่อไป กิมงึดตุดกับโอวเหลงเซียบ๊อก็พากันไปตั้งค่ายอยู่ริมแม่น้ำซินฮัวกัง กิมงึดตุดให้ไปเกณฑ์ไพร่พลแต่บรรดาหัวเมืองที่ขึ้นกับไตกิมก๊กนั้น ให้ยกกองทัพมาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายงักหลุยต้องพักกองทัพอยู่ที่เมืองมกเอียงเสีย จัดการบ้านเมืองเรียบร้อยแล้วก็แยกทหารออกเป็นสี่กอง ให้ฮันคิเหลง ฮันคิหอง เอียคีจิว ตังเอียวจง สี่นายคุมเป็นกองซ้าย ให้ฬอหอง กิดเซงเหลียง เฮงเสง อือหลุย สี่นายคุมเป็นกองขวา ตัวงักหลุยแม่ทัพเป็นกองกลาง ให้งูเกาเป็นกองหลังยกออกจากเมืองมกเอียงเสีย มาหลายวันใกล้จะถึงแม่น้ำซินฮัวกังทางประมาณห้าสิบลี้ ก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงเป็นซ้ายเป็นขวาเสร็จแล้ว สั่งให้เตียเอง เฮงปิวสองนายคุมทหารไปตัดไม้ทำแพจะข้ามแม่น้ำ
ฝ่ายผู้รักษาเมืองฮวนทั้งหลายซึ่งขึ้นกับเมืองไตกิมก๊กได้แจ้งหนังสือกิมงึดตุดแล้ว ก็เกณฑ์ทหารไพร่พลรีบยกมาสมทบกันรวมได้ทหารสิบหมื่น กิมงึดตุดก็ให้ตั้งเรียงไปตามริมแม่น้ำซินฮัวกัง
ฝ่ายโอวเหลงเซียบ๊อเห็นไพร่พลมาถึงพร้อมแล้ว ก็ออกดูหาที่ชัยภูมิพร้อมด้วยดินน้ำลมไฟได้แล้ว กะให้ทหารตั้งค่ายเป็นกระบวนเรียกว่ามังกรดำ จัดทหารเป็นหมวดเป็นกองให้ต้องตามตำราค่ายมังกรดำเสร็จแล้ว โอวเหลงเซียบ๊อพูดกับกิมงึดตุดว่า ท่านจงมีหนังสือไปนัดให้งักหลุยแม่ทัพซ้องยกมาตีค่ายเราเถิด กิมงึดตุดก็เขียนหนังสือนัด ใช้ให้ทหารถือไปถึงค่ายงักหลุย ก็ส่งหนังสือให้นายประตูเอาเจ้าไปให้งักหลุย งักหลุยดูหนังสือรบแจ้งแล้วก็เขียนสลักหลังลงว่าเวลาพรุ่งนี้จะยกไป แล้วเอาออกมาส่งให้ทหารกิมงึดตุดกลับมา กิมงึดตุดกับโอวเหลงเซียบ๊อรู้ว่างักหลุยจะยกมาก็จัดการพร้อมหน้าคอยท่าอยู่ที่ค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้า งักหลุยแม่ทัพสั่งให้นายทหารยกเดินตรงไปแม่น้ำซินฮัวกัง กิมงึดตุดเห็นกองทัพงักหลุยมาก็ขึ้นม้าถืออาวุธออกจากค่ายจึงร้องพูดกับงักหลุยว่า คำโบราณท่านว่าไว้ว่าถ้าจะไล่ก็อย่าไล่ให้เหลือเกิน จะทำสิ่งใดก็อย่าให้สิ้นฝีมือ เดิมเรายกกองทัพไปตีเมืองเปียนเหลียง ก็ไม่มีผู้ใดออกต้านทานสู้รบ เพราะด้วยเจ้าแผ่นดินซ้องโฉดเขลาขุนนางก็ไม่ซื่อตรง บ้านเมืองจึงได้เสียแก่เรา บัดนี้มาสร้างเมืองหลวงขึ้นที่นิ่มอัน ต่างคนก็รักษาเขตแดนของตัว เหตุไฉนท่านจึงยกกองทัพล่วงเขตแดนเมืองเราเข้ามา ถ้าแม้นพลาดพลั้งลงแต่ศีรษะก็ไม่ติดตัวคืนกลับไป งักหลุยว่าท่านนี้พูดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว เมื่อท่านยกกองทัพล่วงเขตแดนเข้าไปจับเอาสองกษัตริย์เจ้านายของเรามานั้นด้วยเหตุผลสิ่งใดเล่า คนในแผ่นดินซ้องคิดแค้นท่านอยู่ทุกตัวคน จนชั้นเด็กสามขวบก็จะทำการแก้แค้นท่าน ตัวเราพวกแซ่งักจึงได้เข้ารับอาสายกกองทัพมาจะปราบพวกฮวนข้าศึกฝ่ายเหนือให้ราบคาบ ถ้าท่านกลัวความตายอยู่แล้วจงยอมสามิภักดิ์เสียโดยดี กิมงึดตุดได้ฟังโกรธขับม้าจะเข้ารบกับงักหลุย กวนเหลงขับม้าเข้าสกัดรบกับกิมงึดตุดได้หลายสิบเพลง กิมงึดตุดเห็นกำลังกวนเหลงมากนักกลัวจะเสียทีก็ขับม้าหนีกลับเข้าค่าย กวนเหลงไล่ตามไป โอวเหลงเซียบ๊อขี่กระบือออกมาจากค่าย กวนเหลงเห็นก็ร้องถามว่า หลวงชีคนนี้มาแต่ไหน หลวงชีบอกว่าเราชื่อโอวเหลงเซียบ๊ออยู่เขาบวนกิมซัว แจ้งความกองทัพซ้องยกล่วงเขตแดนเข้ามาเราจึงมาจะจับพวกทหารซ้องฆ่าเสียให้สิ้น กวนเหลงได้ฟังก็โกรธขับม้าไปเอาง้าวฟัน โอวเหลงเซียบ๊อป้องกันสู้รบได้สามเพลงก็ถอยกลับเข้าค่าย ให้ทหารฮือลันเปียสามพันยกออกไป ทหารฮือลันเปียนั้นแต่งตัวเอาหนังกระเบนเป็นเสื้อห่อหุ้มทั้งตัว มีช่องแต่นัยน์ตากับปากถืออาวุธต่าง ๆ จะฟันแทงก็ไม่เข้า กวนเหลงเห็นทหารแต่งตัวประหลาดออกมาก็ขับม้าถอยหนี กิมงึดตุดได้ทีก็ขับทหารฮือลันเปียไล่ตามไป งักหลุยสั่งให้นายทหารและทหารเลวเข้ารบต้านทานฟันแทงยิงเกาทัณฑ์ถูกทหารฮือลันเปียก็ไม่เข้า ทหารฮือลันเปียบุกบั่นเข้าไล่รบทหารงักหลุยล้มตายถอยหนีไปทางประมาณยี่สิบลี้ กิมงึดตุดได้ชัยชนะแก่งักหลุยแล้วก็พาทหารฮือลันเปียกลับมาค่าย
ฝ่ายงักหลุยเห็นกองทัพกิมงึดตุดถอยกลับไปแล้วก็ให้ตั้งกองทัพหยุดอยู่ที่มั่น ตรวจดูทหารตายในที่รบสามพันเศษที่เจ็บป่วยก็เป็นอันมาก
๘๐
ฝ่ายงูเกากับหลวงจีนซีหงิมเป็นกองทัพหลังยกตามมาถึง งักหลุยก็ออกไปคำนับรับหลวงจีนซีหงิม เล่าความซึ่งได้รบเสียทีแก่ทหารฮือลันเปียให้หลวงจีนซีหงิมฟังทุกประการ หลวงจีนซีหงิมพูดว่าท่านอย่าวิตก เวลาพรุ่งนี้เราจะออกไปจับเอาตัวมาให้ งักหลุยได้ฟังก็มีความยินดี ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ยกกองทัพตรงมาที่ค่ายกองทัพฮวน กิมงึดตุดเห็นก็ขึ้นม้าคุมทหารออกไปจากค่าย งักหลุยเห็นก็สั่งให้งูเกาเข้ารบ งูเกาขับม้าถือกระบองสั้นตรงเข้าไปรบกับกิมงึดตุดได้สิบเพลง กวนเหลง เล็กบุนเหลง เต็กหลุย เงียมเชงฮอง ฮวนเสง งูทอง หกนายก็ขับม้าเข้าช่วยงูเการบ ทหารฮวนชื่อคับตงบุ๋น คับตงบู๊ เลงเมงชิด โอลิปุด ชัดลิซือ ชัดลิโฮว หกนายก็ขับม้าเช้าช่วยกิมงึดตุดรบ จงเหลียงนายทหารยืนอยู่ข้างงักหลุย เห็นทหารสิบสองนายรบกันชุลมุนได้ทีก็ขับม้าสะอึกเข้าไป เอากระบองตีถูกบ่ากิมงึดตุดเกือบจะตกม้าเจ็บปวดนักมอบซบตัวขับม้าหนีไปเข้าค่าย นายทหารเหล่านั้นเห็นกิมงึดตุดถูกกระบองหนีกลับแล้วก็พะว้าพะวังรบไม่เต็มมือ กวนเหลงได้ทีเอาง้าวฟันถูกคับตงบุ๋นตกม้าตาย เล็กบุนเหลงเอากระบอกตีถูกคับตงบู๊ตาย นายทหารฮวนเหล่านั้นเสียทีก็ขับม้าหนีกลับเข้าค่าย โอวเหลงเซียบ๊อขี่กระบือถือกระบี่คุมทหารฮือลันเปียยกออกมาสู้รบกับทหารงักหลุย ทหารงักหลุยฟันแทงทหารฮือลันเปียไม่เข้าก็ท้อใจขับม้าจะหนีกลับ หลวงจีนซีหงิมขี่แรดถือน้ำเต้าขึ้นขับตรงมาร้องเรียกพวกทหารงักหลุยว่าอย่าตกใจเราจะช่วย หลวงจีนซีหงิมก็เอาน้ำเต้าของวิเศษขึ้นแกว่งไปแกว่งมาบังเกิดเป็นนกปากเหล็กบินมาเป็นอันมาก ตรงเข้าจิกลูกตาทหารฮือลันเปียปวดล้มตายหนีไปสิ้น นกปากเหล็กก็บินกลับมาหายเข้าไปอยู่ในน้ำเต้าตามเดิม โอวเหลงเซียบ๊อเห็นก็โกรธขับกระบือเข้ามาใกล้ร้องถามว่า ท่านหลวงจีนองค์นี้มาแต่ข้างไหน เหตุใดจึงได้ทำลายล้างทหารฮือลันเปียของเราเสีย หลวงจีนซีหงิมตอบว่าจำไม่ได้หรือ เรานี้เป็นศิษย์ของโคจีนกุนเซียน อาจารย์ซึ่งจับปิศาจผัวของเจ้ากับตัวเจ้าและบุตรไปจะฆ่าเสีย เรายังได้ช่วยขอชีวิตตัวเจ้ากับบุตรคนหนึ่งไว้ให้รอดอยู่ คิดว่าเจ้าจะไปรักษาตัวอยู่โดยดี บัดนี้กลับมาเข้ากับคนผิดคิดจะลบล้างแผ่นดินซ้องเสียอีก ถ้าเจ้ากลัวตายจงเอาตัวกิมงึดตุดมาส่งให้เสียโดยดี เราจึงจะไว้ชีวิตให้รอดกลับไป โอวเหลงเซียบ๊อได้ฟังก็พิเคราะห์ดู นึกจำได้ว่าเป็นศิษย์ของโคจีนกุนเซียนก็ตกใจ จึงนึกว่าความรู้วิชาเราเห็นจะสู้เขาไม่ได้จะทำประการใดดี จึงพูดว่าท่านไม่รู้หรือ กิมงึดตุดคนนี้เง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งให้มาเกิดเป็นข้าศึกลงโทษแก่เจ้าแผ่นดินซ้อง งักฮุยนั้นเมื่อจะมาเกิดเป็นมนุษย์บุตรข้าพเจ้าเล่นน้ำอยู่ งักฮุยนกอินทรีลงจิกเอาตาบอดจนตายไป ข้าพเจ้าจึงได้มีใจเจ็บแค้นมาช่วยกิมงึดตุดจะฆ่าบุตรงักฮุยทดแทนบุตรข้าพเจ้า การอันนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่านจะมาช่วยเขาทำไม หลวงจีนซีหงิมว่าเจ้าพูดไม่ถูก บุตรเจ้าตามงักฮุยไปทำให้น้ำท่วมที่ตำบลทึงอิมกุ้ยให้ผู้คนตายเสียนักหนา เซียงเต้จึงได้เอาบุตรเจ้าไปฆ่าเสีย ซึ่งเจ้าจะพยาบาทอาฆาตต่อบุตรหลานของงักฮุยนั้นไม่ชอบ ถ้าขืนจะเข้าด้วยคนผิดเราก็คงจะฆ่าเจ้าเสียให้ได้ โอวเหลงเซียบ๊อได้ฟังก็โกรธพูดว่าเราไม่ให้กองทัพข้ามไปได้ ท่านมีความรู้วิชาดีก็จงมาตีค่ายของเราเถิด หลวงจีนซีหงิมขับแรดเข้ารบกับโอวเหลงเซียบ๊อได้สามเพลง โอวเหลงเซียบ๊อก็ถอยกลับเข้าค่าย หลวงจีนซีหงิมตามไป โอวเหลงเซียบ๊อเอาธงดำของวิเศษขึ้นโบกบังเกิดเป็นลมพัดพายุหนักน้ำท่วมนองขึ้นมาบนตลิ่ง สัตว์ในน้ำที่ดุร้ายต่าง ๆ ก็อ้าปากเข้ามาจะคาบจะกัดหลวงจีนซีหงิมและนายทหารซ้องทั้งปวง หลวงจีนซีหงิมร่ายมนต์บันดาลให้ฟ้าผ่าลงมา สัตว์น้ำเหล่านั้นก็หายไปสิ้น ค่ายโอวเหลงติ้นก็แตกพังทำลายไป หลวงจีนซีหงิมเข้าไล่จับโอวเหลงเซียบ๊อ โอวเหลงเซียบ๊อกลายเป็นมังกรดำตรงเข้ามาจะกัดหลวงจีนซีหงิม หลวงจีนซีหงิมร่ายมนต์มังกรดำอ่อนสิ้นฤทธิ์ก็จับตัวได้ชักกระบี่ออกจะฆ่าเสีย โอวเหลงเซียบ๊อมังกรดำร้องขอชีวิต หลวงจีนซีหงิมว่าเราไม่ฆ่าแล้วจะเอาตัวไปให้ท่านอาจารย์ หลวงจีนซีหงิมร้องบอกงักหลุยกับนายทหารทั้งปวงว่า เราจะเอาตัวโอวเหลงเซียบ๊อไปให้ท่านอาจารย์ เชิญท่านทั้งหลายสู้รบไปเถิด หลวงจีนซีหงิมก็ขับแรดพาเอาตัวโอวเหลงเชียบ๊อมังกรดำหายไป งักหลุยเห็นค่ายโอวเหลงติ้นแตก ได้ยินหลวงจีนซีหงิมร้องบอกมาดังนั้น ก็ขับทหารเร่งเข้าตีค่ายกิมงึดตุดหักพังเข้าไป ทหารฮวนสู้รบต้านทานไม่ได้ก็แตกหนี กิมงึดตุดนั้นถูกกระบองของจงเหลียงตีเจ็บป่วยมาก มือข้างหนึ่งถืออาวุธไม่ถนัด เห็นกองทัพพวกของตัวแตกก็ขึ้นม้าขับหนีไป งูเกาไล่ตามทันร้องตวาดว่ากิมงึดตุดจะหนีไปไหน วันนี้เป็นวันตายแล้ว ก็เอากระบองตีกิมงึดตุด กิมงึดตุดเอาง้าวรับไว้แล้วว่า งูเกาวันนี้เจ้าข่มเหงเรานักหนา งูเกาตอบว่าวันนี้คงได้เห็นฝีมือกัน ก็เอากระบองตีรุกเข้าไป กิมงึดตุดป่วยสู้ได้แต่มือเดียว ทานกำลังงูเกาไม่ได้ก็ตกม้า งูเกาโดดม้าลงไปกอดตัวคร่อมขี่กิมงึดตุดไว้ กิมงึดตุดดิ้นสะบัดไม่ไหวเสียใจ รากโลหิตออกมาขาดใจตายในขณะนั้น งูเกาเห็นกิมงึดตุดตายด้วยกำลังฝีมือของตัวก็ดีใจ หัวเราะด้วยเสียงอันดังเลยไปจนขาดใจตายอยู่ที่นั้นด้วยกัน ทหารงักหลุยไล่ฆ่าฟันทหารฮวนไปจนถึงแม่น้ำซินฮัวกัง ที่ลงเรือข้ามฝากหนีไปได้ก็มี ที่ลงเรือไม่ทันตายในที่รบและจับตัวได้เป็นอันมาก เล็กบุนเหลงจับตัวคับมิชีได้ กวนเหลงจับแปะงันคุดโตนายทหารใหญ่ได้ เงาเหลียนตัดศีรษะโอเปกลัดได้ก็พาเอามาให้งักหลุยแม่ทัพ งูทองเห็นบิดากับกิมงึดตุดตายอยู่ด้วยกันก็ร้องไห้ เอาความมาแจ้งแก่งักหลุย งักหลุยพานายทหารทั้งปวงไปดูศพ ทหารเลวที่ได้เห็นเมื่องูเกาจับกิมงึดตุดได้นั้นก็เล่าให้งักหลุยฟังทุกประการ งักหลุยให้ทำหีบใส่ศพงูเกา ให้เอาหีบมาไล่ศพกิมงึดตุดไว้ แล้วให้ทหารเอาตัวคับมิชีกับแปะงันคุดโตไปฆ่าเสีย เอาศพกิมงึดตุดกับคับมิชี แปะงันคุดโตฝังไว้ที่ตำบลซึ่งมีชัยชนะฆ่ากิมงึดตุดตาย ให้นายทหารถือไปกราบทูลพระเจ้าซ้องเฮาจง ณ เมืองนิ่มอัน ครั้นจัดการเสร็จแล้วก็สั่งให้เตียเฮง เฮงปิว ทำแพส่งทหารข้ามแม่น้ำซินฮัวกังไป
ฝ่ายหัวเมืองรายทางและนายทหารฮวนซึ่งรักษาด่านทางทุกแห่งทุกตำบล แจ้งว่ากิมงึดตุดเสียทีแก่ข้าศึกตายในที่รบก็ตกใจ ไม่มีใครคิดที่จะต่อสู้ งักหลุยก็เดินกองทัพไปได้โดยสะดวกจนใกล้จะถึงเมืองไตกิมก๊กทางประมาณห้าสิบลี้ ก็หยุดกองทัพตั้งค่ายมั่นลงไว้ ทำหนังสือให้ทหารถือไปถึงลังจู๊ให้จัดกองทัพออกมารบ
ฝ่ายลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กแจ้งว่ากิมงึดตุดเสียทัพตัวตายในกลางศึก กองทัพซ้องยกเข้ามาตั้งอยู่ใกล้เมืองแล้วก็มีความวิตกยิ่งนัก จึงปรึกษากับขุนนางทั้งปวงว่าการจวนตัวเข้าดังนี้แล้วท่านคิดประการใด เซียวเงยขุนนางผู้ใหญ่พูดว่ากิมงึดตุดที่เป็นกำลังศึกสงครามก็ตายเสียแล้ว ไม่เห็นผู้ใดที่จะต้านทานกองทัพงักหลุยได้ ขอท่านจงเขียนหนังสือยอมสามิภักดิ์ ส่งศพสองกษัตริย์ออกไปให้งักหลุยแม่ทัพระงับการศึกสงครามไว้ ลังจู๊ได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้ฮวนงันกิมก๊อผู้เป็นอาออกไปว่ากล่าวอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ระงับการศึกเสียให้ได้ ฮวนงันกิมก๊อก็จัดบ่าวไพร่พอสมควร ออกจากเมืองตรงไปถึงกองทัพงักหลุย บอกกับขุนนางนายทหารซึ่งตั้งอยู่หน้าค่ายว่า ข้าพเจ้าชื่อฮวนงันกิมก๊อเป็นอาลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ลังจู๊ใช้ให้มาเจรจาความเมืองกับท่านแม่ทัพ นายทหารเอาความเข้าไปแจ้งแก่งักหลุย งักหลุยสั่งให้ประชุมนายทัพนายกองมาพร้อมกันแล้ว จึงให้ขุนนางนายทหารออกไปรับฮวนงันกิมก๊อเข้ามาในค่ายคำนับกันแล้ว ฮวนงันกิมก๊อจึงว่าลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กให้ข้าพเจ้ามาแจ้งแก่ท่านว่า แต่ก่อนกิมงึดตุดยกไปทำการแก่แผ่นดินซ้องให้ได้ความเดือดร้อนนั้นก็เป็นข้อผิดใหญ่ บัดนี้กิมงึดตุดก็ตาย สองกษัตริย์ซึ่งเอามากักขังไว้นั้นก็ดับสูญเสียหลายปีมาแล้ว ได้เอาศพใส่หีบฝังไว้ บัดนี้ลังจู๊จะยอมสามิภักดิ์เป็นเมืองขึ้นประเทศราชขึ้นแก่แผ่นดินซ้อง ขอท่านจงได้เมตตาเอ็นดูอย่าทำแก่บ้านเมืองให้ราษฎรได้ความเดือดร้อนเลย งักหลุยจึงตอบว่าการซึ่งกิมงึดตุดยกกองทัพล่วงเดินเข้าไปทำแก่บ้านเมืองให้เจ้านายของเราได้ความลำบากนั้น ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองก็มีใจเจ็บแค้นทุกตัวคน แต่เราจะคิดเห็นว่าการซึ่งเป็นมาแล้วนั้นก็เพราะเทวดาฟ้าและดินให้เป็นไป ครั้นจะผูกเวรพยาบาทกระทำทดแทนให้สมควรแก่การซึ่งเป็นมาแต่ก่อน ก็คิดสงสารแก่อาณาประชาราษฎรไพร่บ้านพลเมืองจะได้ความเดือดร้อนเป็นเวรติดต่อกันไปเราหาต้องการไม่ เราจะได้ยอมรับเป็นไมตรี แต่จะขอให้เจ้านายของท่านทำหนังสือสัญญาสามิภักดิ์โดยความอ่อนน้อมเป็นอันดี ถึงปีให้ส่งเครื่องบรรณาการไปตามธรรมเนียมอย่าให้ขาด ข้อหนึ่งของเครื่องสำหรับกษัตริย์ที่กิมงึดตุดเก็บเอามาแต่เมืองเปียนเหลียงนั้น ให้ส่งคืนมาจนสิ้น ให้ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กแต่งขุนนางเป็นทูตเชิญพระศพสองกษัตริย์ไปส่งให้ถึงเมืองนิ่มอัน ข้อหนึ่งซึ่งขุนนางและไพร่พลแผ่นดินซ้องซึ่งตกมาเป็นเชลยอยู่นั้นให้ส่งตัวคืนมาให้สิ้น ฮวนงันกิมก๊อว่าสองกษัตริย์นั้นได้จัดที่ฝังพระศพไว้ ทั้งฮองเฮารวมอยู่ด้วยกันสิ้น ขุนนางที่ตามเสด็จมานั้นสาบสูญล้มตายหายไปเสียหมดยังเหลืออยู่แต่เตียกีเสงคนเดียว ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ฝังพระศพสองกษัตริย์ ข้าพเจ้าจะส่งตัวเตียกีเสงออกมาให้ ฮวนงันกิมก๊อก็คำนับลางักหลุยกลับเข้าเมืองแจ้งความแก่ลังจู๊ตามซึ่งงักหลุยแม่ทัพเอาความสี่ข้อนั้นเล่าให้ฟัง ลังจู๊ก็ยอมจึงเขียนหนังสืออ่อนน้อมสามิภักดิ์ แล้วจัดให้ฮวนงันกิมก๊อผู้อาเป็นราชทูตเชิญพระศพสองกษัตริย์กับศพแต้ฮองเอาเฮียฮองเฮา รวมเป็นสี่ศพ กับเตียกีเสงขุนนางซึ่งยังเหลืออยู่คนหนึ่ง กับทั้งเครื่องสำหรับกษัตริย์สิ่งของดี ๆ ซึ่งกิมงึดตุดเก็บเอามาแต่เมืองเปียนเหลียง และเครื่องราชบรรณาการเป็นอันมากส่งไป ณ ค่ายงักหลุย งักหลุยแม่ทัพกับนายทหารทั้งปวงออกมารับเชิญหีบศพสองกษัตริย์กับสองฮองเฮาเข้าไปตั้งในค่ายแล้วกระทำเซ่นคำนับพร้อมกันทั้งนายและไพร่ เสร็จแล้วจัดขุนนางนายทหารคุมไพร่สามพันนำราชทูตเชิญพระศพสองกษัตริย์กับเตียกีเสงล่วงไปเมืองนิ่มอันก่อน ฮวนงันกิมก๊อราชทูตกับเตียกีเสงและขุนนางทหารก็คำนับลาเชิญพระศพออกเดินทางล่วงหน้าไป
ฝ่ายนายทหารในกองทัพงักหลุยจึงเข้าไปพูดกับงักหลุยว่า เรายกกองทัพมาครั้งนี้ ไพร่พลก็ได้ความลำบากล้มตายเสียนักหนา ล่วงเข้ามาถึงเมืองไตกิมก๊กแล้ว การจะต้องให้มีผลประโยชน์แก่ทหารทั้งปวงบ้างจึงจะดี งักหลุยจึงว่าการอันนี้เราก็คิดแล้ว แต่คิดเห็นว่าเมืองไตกืมก๊กเป็นเมืองใหญ่ใจคนก็กระด้าง ครั้นจะกดขี่เอากันนักก็จะชอกช้ำหมองหมางเป็นเวรติดต่อกันไป เราจึงได้เอาความดีเข้าต่อ ให้ไพร่บ้านพลเมืองเห็นความดีว่าพวกเราไม่มีความเบียดเบียน ให้ความดีของเราปรากฏอยู่กับแผ่นดินสืบต่อไป โดยว่าการข้างหน้าเจ้าแผ่นดินไตกิมก๊กจะคิดเป็นศัตรูขึ้นเหมือนกิมงึดตุด ก็คงมีความละอายแก่ราษฎรและราษฎรเหล่านั้นก็จะไม่เต็มใจด้วย เราคิดเห็นการดังนี้ จึงสู้ระงับความโลภและความปรารถนาสรรพสิ่งทั้งปวงเสีย ท่านทั้งปวงอย่าเสียใจเลยว่ามาชนะศึกตีได้บ้านเมืองใหญ่ทั้งทีไม่มีของสิ่งใดไปฝากบุตรภรรยา การอันนี้จงอดใจเสียเถิดเอาแต่ความดีให้ปรากฏไว้ จำเริญยืดยาวกว่าได้ของสรรพสิ่งทั้งปวง นายทัพนายกองได้ฟังแม่ทัพพูดอธิบายดังนั้นก็เห็นชอบด้วย
ฝ่ายลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊ก ก็จัดสิ่งเสบียงอาหารออกมาส่งกองทัพพร้อมบริบูรณ์แล้ว งักหลุยแม่ทัพก็สั่งให้เลิกกองทัพเดินกลับมาตามระยะทาง พ้นเขตแดนฮวนถึงตำบลจูเซียนติ้นแล้ว แต่บรรดาราษฎรหัวเมืองรายทางในเขตแผ่นดินซ้อง ก็จัดเครื่องบูชาและของกินออกมาตั้งตามหน้าบ้านหน้าเรือนคำนับสรรเสริญให้พรงักหลุยรายทางมา
ฝ่ายฮวนงันกิมก๊อกับเตียกีเสงและขุนนางนายทหารของงักหลุย เชิญพระศพและเครื่องราชบรรณาการมาถึงเมืองหลวงแล้ว ก็บอกให้ขุนนางเจ้าพนักงานกราบทูลพระเจ้าซ้องเฮาจงทรงทราบแล้วก็ดีพระทัย รับสั่งกับขุนนางผู้ใหญ่ให้จัดกระบวนแห่พร้อมด้วยขุนนางข้าราชการ ออกมารับเชิญพระศพสองกษัตริย์กับฮองเฮาถึงนอกเมือง แห่เชิญเข้าไปตั้งไว้ที่ตำหนักพระราชวัง พองักหลุยยกกองทัพกลับมาถึง ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ออกมารับงักหลุยแม่ทัพกับนายทหารทั้งปวงเข้าไปในพระราชวัง ครั้นเวลาเสด็จออกเจ้าพนักงานทูลเบิกทรงทราบแล้ว พระเจ้าซ้องเฮาจงก็รับสั่งให้หางักหลุยกับนายทหารเข้าไปเฝ้า กราบทูลข้อความซึ่งได้สู้รบมีชัยชนะแก่พวกฮวนเมืองไตกิมก๊กให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องเอาจงได้ฟังก็มีพระทัยยินดีตรัสแก่งักหลุยว่า ท่านยกกองทัพไปปราบเมืองฮวนได้มาตกอยู่ในอำนาจ เชิญพระศพสองกษัตริย์กลับมาเมืองได้นั้น มีความชอบต่อแผ่นดินเป็นอันมาก ท่านทั้งปวงไปได้ความยากลำบากเหนื่อยนักหนา เราจะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์ใหญ่โดยสมควร จงพากันกลับไปบ้านพบบุตรภรรยาเสียก่อนให้สบายเถิด เวลาอื่นจึงค่อยเข้ามา งักหลุยและนายทหารทั้งปวงก็กราบถวายบังคมลาแยกย้ายกันกลับไปบ้านเรือน พระเจ้าซ้องเฮาจงรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานไปรื้อบ้านชีนไคว่เสียให้สิ้นของเก่าแล้ว ให้ก่อตึกทำที่ข้างหน้าข้างในให้รโหฐานใหญ่โต จะพระราชทานให้งักหลุยแม่ทัพซึ่งไปชนะศึกฮวนมีความชอบมาก สั่งให้ปลูกศาลใหญ่ขึ้นใหม่ที่ตำบลซีเหียเนี้ยจะไว้รูปบูเชียงก๋งกับนายทหารให้กว้างขวางใหญ่โต แล้วสั่งให้เจ้าพนักงานนำฮวนงันกิมก๊อ ราชทูตเมืองไตกิมก๊กเข้ามาเฝ้าตรัสปราศรัยว่า เมืองไตกิมก๊กกับแผ่นดินซ้องแต่ก่อนก็เป็นไมตรีกัน กิมงึดตุดเห็นว่าพระมหากษัตริย์แผ่นดินซ้องโลเลเชื่อถือแต่ขุนนางกังฉิน จึงได้ยกกองทัพเข้ามากระทำแก่บ้านเมืองจับเอาสองกษัตริย์ไป เราก็มีความน้อยใจอยู่ แต่บัดนี้ลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กคนใหม่รู้สึกโทษอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์โดยดีแล้วเราก็สิ้นความพยาบาท ท่านจงไปบอกลังจู๊เจ้าเมืองไตกิมก๊กเถิดว่าให้รักษาข้อคำสัญญาไว้ให้มั่นคงบ้านเมืองจึงจะมีความสุขเจริญ ตรัสแล้วก็สั่งให้พระราชทานสิ่งของให้ราชทูตและขุนนางซึ่งมาส่งเครื่องราชบรรณาการตามธรรมเนียม ฮวนงันกิมก๊อก็กราบถวายบังคมลากลับไปเมืองไตกิมก๊ก พระเจ้าซ้องเฮาจงสั่งให้เจ้าพนักงานทำที่ฝังศพสองกษัตริย์เสร็จแล้ว ถึงวันฤกษ์ดีก็เชิญพระศพแห่เต็มไปด้วยอิสริยยศออกไปกระทำเซ่นบูชาฝังตามธรรมเนียมศพพระมหากษัตริย์มาแต่ก่อน เสร็จแล้วก็เสด็จกลับเข้าพระราชวัง สั่งให้ประชุมแม่ทัพนายกองมาพร้อมกันในที่เสด็จออก ตรัสว่าบูเชียงก๋งมีความชอบต่อแผ่นดินมาก ใจคอซื่อสัตย์มั่นคงหาผู้เสมอมิได้ หองให้ปู่และบิดาของบูเชียงก๋งที่ล่วงไปแล้วนั้นเป็นที่อ๋อง เลื่อนหองบูเชียงก๋งขึ้นเป็นบูเม้กอ๋อง เชิญรูปไปไว้ที่หอตังชินเปียวเหมือนกับหอไทเปียว ที่ไว้รูปเชื้อพระวงศ์กษัตริย์ เลื่อนนางลีสีฮูหยินเป็นที่ฮวดอ๋องฮูหยิน ตั้งงักหลุยเป็นที่เพงปักอ๋องแม่ทัพใหญ่ ตั้งนางเตียกุนจู๊ภรรยางักหลุยเป็นที่ชีนเต็กฮูหยิน ตั้งงักเข่ง งักหลิม งักจิ้น เป็นที่เจียงกุนขุนนางนายทหารผู้ใหญ่ หองให้งักฮุน เตียเหียน งูเกา เตียเปา เฮงหวย ซีฉวน หกนายที่ตายนั้นเป็นที่เจียงกุน หองให้กิดแช เลียงเฮง เตียหุน จิวแช เอาเอียงซองเสียง เฮงกุ้ย ทึงฮวย เตียเฮียน จูกัดเอง เอียไจเฮง ตังเชียน กอทอง แต้ฮวย เตียกุย อือฮวยเหลง ฮอง่วนเคง สิบหกนายที่ตายในกลางศึกนั้นเป็นพระภูมิเจ้าที่มีศาลต่าง ๆ ด้วยกันทุกคน ตั้งให้งูทอง ฮันคิเหลง ฮันคิหอง แต้ซีปอ เอียคีจิว ตังเอียวจง กิดเซงเหลียง เล็กบุนเหลง เงาเหลียน ซีหอง จงเหลียง เงียมเชงฮอง ฬอหอง อือหลุย ยี่สิบนายเป็นที่จงเปียว่าฝ่ายทหารกำกับหัวเมือง ตั้งให้จูกัดกิมเป็นที่สิหนึ่งขุนนางที่ปรึกษาในการทัพศึก กับตั้งให้เตียเอง เฮงปิวเป็นที่ขุนนางนายทหารหน้า บรรดาทหารเลวซึ่งไปราชการทัพกับงักหลุยนั้นที่ยังอยู่ทำราชการก็ให้เพิ่มเบี้ยหวัดเงินเดือนขึ้นอีกส่วนหนึ่ง ที่ลาออกจากราชการกลับไปก็พระราชทานหนังสือคุ้มห้ามค่านาและภาษีอากรให้ทุกคน ที่ตายในการศึกก็ให้เจ้าพนักงานเอาเงินไปพระราชทานให้บุตรภรรยาคนละสิบตำลึง งักหลุยแม่ทัพกับนายทหารทั้งปวงก็คุกเข่าลงคำนับรับที่ตั้งแล้ว ก็ถวายบังคมลากลับไป แล้วพระเจ้าซ้องเฮาจงก็ตั้งให้เตียกีเสงเป็นที่ไซซือขุนนางผู้ใหญ่ ตั้งให้เตียซินเป็นที่ตินก๊กก๋ง แล้วรับสั่งให้ข้าหลวงถือหนังสือไปเมืองฮุนหนำตั้งให้ลิซุดโพ๊วเป็นที่สุนกีอ๋อง ผู้สำเร็จราชการแขวงเมืองฮุนหนำทั้งปวง ตั้งให้เฮกมันเหลงเป็นที่จุนหงีเจียงกุนขุนนางนายทหาร กับพระราชทานเงินทองแพรพรรณไปให้นางชาฮูหยินกับชาฮกผู้บุตรโลฮวยอ๋อง ซึ่งตั้งอยู่หัวเมืองต่อแดนกับเมืองฮุนหนำเสร็จแล้ว หัวเมืองแขวงฮุนหนำนั้นก็จัดเครื่องบรรณาการส่งมาอ่อนน้อมถวายทุกปีมิได้ขาด
ฝ่ายนางลีสีซึ่งเป็นฮวดอ๋องฮูหยินครั้นได้วันฤกษ์ดีก็ทำการมงคลให้ งักเข่ง งักจิ้น อยู่กินกับบุตรสาวเตียกีเสงและเตียซินเป็นสามีภริยากัน พระเจ้าซ้องเฮาจงทรงทราบก็พระราชทานสิ่งของเงินทองให้เป็นอันมาก พวกแซ่งักมียศและความสุขทั่วกัน พระเจ้าซ้องเฮาจงเอาพระทัยสอดส่องในราชการใหญ่น้อย ทรงประพฤติอยู่ในยุติธรรม บ้านเมืองปราศจากข้าศึกศัตรูโจรผู้ร้าย ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้ทำมาหากินเป็นสุขเจริญทั่วทั้งพระราชอาณาเขต.