ไซอิ๋ว
ไม่ปรากฏผู้แต่ง
เดิมจะมีเรื่องไซอิ๋วนี้ ตั้งแต่ครั้งพงศาวดารเรื่องซุยถัง มีความว่า พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ คือพระนามเดิมชื่อหลีซิบิ๋น ได้เปนกษัตริย์สืบวงษ์ถัง เสวยราชสมบัติในเมืองถังเปนศุขแล้ว
ครั้นอยู่มาในราตรีวันหนึ่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ พระองค์เสด็จเข้าที่พระบรรทมหลับสนิท ทรงพระสุบินนิมิตฝันไปว่า มีพระยานาคราชตนหนึ่งมาอ้อนวอนขอให้พระองค์ช่วยชีวิตรไว้ โดยเหตุว่า พระยานาคนั้น เปนพนักงานให้น้ำฝน พระยานาคได้กระทำให้น้ำฝนตกลงมาในมนุษย์โลกย์มากเกินกว่ากำหนดไป เง็กเซียนฮ่องเต้คือ พระอิศวร ทรงพระพิโรธกริ้วพระยานาค มีรับสั่งให้งุยเต็งซึ่งเปนขุนนางของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เปนเพ็ชฆาฎผู้ฆ่าพระยานาคซึ่งเปนผู้มีความผิด พระยานาครู้ว่างุยเต็งเปนขุนนางในพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงได้มาเข้าฝันขอให้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ช่วยว่ากล่าวงุยเต็งขอชีวิตรไว้
ครั้นพระองค์ทรงฟื้นจากที่พระบรรทมแล้ว จึงรับสั่งให้หางุยเต็งเข้ามาเฝ้า ทรงชวนงุยเต็งเล่นหมากรุกโดยมีพระราชประสงค์จะมิให้งุยเต็งไปฆ่าพระยานาคได้ตามกำหนด
ครั้นงุยเต็งเล่นหมากรุกอยู่ด้วยพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มากหลายกระดานเข้า หาวนอนก็เคลิ้มสะติหลับไปหน่อยหนึ่ง จึงร้องขึ้นว่า (ชัว) แปลเปนภาษาไทยว่า (ฆ่า) แล้วก็ได้สะติสดุ้งตื่นเลยเล่นหมากรุกแก่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ต่อไป
ส่วนพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เมื่อพระองค์ได้ทรงฟังงุยเต็งร้องขึ้นว่า (ซัว) แล้วก็เล่นหมากรุกต่อไปฉนั้น จึงรับสั่งถามงุยเต็งว่าเมื่อตะกี้ท่านว่ากระไร
งุยเต็งจึงกราบทูลว่า มีรับสั่งเง็กเซียนฮ่องเต้ ให้ข้าพระพุทธเจ้าประหารชีวิตรเล่งอ๋องคือพระยานาค ซึ่งมีความผิดได้ให้น้ำฝนเกินกว่ากำหนดที่เง็กเซียนฮ่องเต้กำหนดไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงทราบดังนั้น ก็ทรงเสียพระไทยที่มิได้ทรงทราบว่า งุยเต็งจะไปประหารชีวิตรพระยานาคได้ด้วยวิญญาณ ทรงเข้าพระไทยว่างุยเต็งจะไปฆ่าพระยานาคพร้อมด้วยร่างกายแลวิญญาณ จึงได้ทรงชวนงุยเต็งให้มาเล่นหมากรุกอยู่เสียกับพระองค์
งุยเต็งผู้นี้ ถ้าเวลากลางวันก็รับราชการอยู่ในเมืองมนุษย์ ครั้นเวลาราตรีกลางคืนก็ไปรับราชการฆ่าสัตว์อยู่ในเมืองนะรกตามหน้าที่ของตนที่เปนเพ็ชฆาฎในเมืองนะรก
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้พระองค์ประชวรพระโรคลมสลบแน่นิ่งไปช้านาน ครั้นเจ้าพนักงานแพทย์พยาบาลพระองค์ทรงฟื้นคืนมีพระสติขึ้นได้แล้ว ก็ทรงพระราชดำริห์แต่ในการพระราชกุศล อันเปนเหตุที่จะให้เปนอุปนิไสยปัจจัยแก่พระองค์ไปในปะระโลกเบื้องน่าต่อไป จึงมีรับสั่งให้ราชบุรุษไปอาราทนาพระทังซัมจั๋งเข้ามาเฝ้าในพระราชวัง ทรงพระปรารพรับสั่งแก่พระทังซัมจั๋ง เพื่อให้ไปเรียนพระพุทธสาศนาในลังกาทวีปฝ่ายทิศตวันตก ซึ่งเปนประเทศต่อเมืองแก่มัชฌิมะประเทศ อันเปนประเทศที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาบังเกิด คือประเทศฮินดูในทุกวันนี้ อันคนโบราณทั้งหลายเรียกว่าชมภูทวีปมาแต่ก่อน
จึงพระทังซัมจั๋งได้รับอาสาไปเรียนพระพุทธสาศนาในชมภูทวีป คือทิศตวันตกที่เกาะลังกาสิงหฬในกาละทุกวันนี้ และไปได้ศิษย์วิเศษผู้หนึ่งชื่อ (เกาซือเทียน) คือ (หงอคง) ภาษาไทยว่าหณุมารจีน
ต่อไปนี้จะได้กล่าวตามเรื่องประวัติของเกาซือเทียนคือหงอคง ซึ่งเปนลิงเผือก ท่านผู้อ่านผู้ฟังจะได้ทราบเรื่องเบื้องต้นอันเปนประวัติของหงอคงหณุมารจีน ดังจะได้กล่าวต่อไปนี้โดยพิสดาร
ประวัติของหงอคง
เดิมฟ้าและดินชลในอากาศวิถีมีดาวเดือนตวัน พระจันทร์พระอาทิตย์แลมีธาตุเครื่องคุมต่าง ๆ คือดินน้ำลมไฟและภูเขากรวดทรายศิลาแม่น้ำลำธารห้วยหนองต้นไม้ ใบหญ้าลัดาวัลิและมีจักรวาฬและทวีปน้อยใหญ่ คือ ทวีปบูรพาทางทิศตวันออก แลทวีปปราจิณทิศตวันตก แลทวีปอุดรทิศเหนือ แลทวีปทักษิณทิศใต้
แต่ในเรื่องไซอิ๋วนี้ ได้กล่าวแต่ฝ่ายทิศบูรพาข้างตวันออกก่อนว่า ริมฝั่งชายทะเลตวันออกมีเมืองอยู่เมืองหนึ่งชื่อว่าเมือง (เง่าล่ายก๊ก) ในทะเลมีเกาะมีภูเขาสูงชื่อว่า (ฮวยก๊วยซัว) ภูเขานี้เปนต้นเหตุของนา ๆ ทวีปและเปนที่อาไศรยของพระยานาคราชทั้งหลาย บนยอดเขามีก้อนศิลาเรียกว่า (เจียเซียน) แปลเปนภาษาไทยว่า ศิลาเทวดา สูงประมาณสามวาสองศอกห้าองคุลี วัดอ้อมรอบโตประมาณสามวา ที่บนยอดศิลามีช่องเล็ก ๆ อยู่เก้าช่อง ได้รับเอาแสงพระอาทิตย์ พระจันทรแลอากาศธาตุฤดูต่าง ๆ ก็เกิดเปนกายสิทธิ์ปรากฎขึ้นเปนวานรคือลิงหิน มีมือและเท้าศีศะอันบริบูรณ์ ก็สำแดงกิริยาไหวกระดิก นั่งยืนเดินกระโดดโลดโผนได้ต่าง ๆ มีไนยตาเปนแสงสว่างช่วงดังดวงพระทิณกร ส่องแสงไนยตาขึ้นไปถึงดาวดึงษ์พิภพเทวโลกย์ ได้กระทำให้เทพยดาทั้งหลายมีความพิศวงตื่นตกใจ
อาไศรยเหตุที่กล่าวมานี้ จึงเง็กเซียงฮ่องเต้คือพระสยมภูวญาณ ได้แก่พระอิศวร มีรับสั่งให้เชยหลีงั้นเทพบุตร และซุ่นฮองฮี้เทพบุตรสององค์นี้ลงไปตรวจดูที่เขาฮวยก๊วยซัวนั้นว่า จะมีเหตุประการใด
เทพยเจ้าทั้งสองพระองค์จึงได้เหาะลงมา ยังเขาฮวยก๊วยซัวเที่ยวตรวจดูทั่วทุกสถานแล้ว ก็เหาะกลับนำประพฤติเหตุอันนั้น กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ที่มีแสงสว่างดังสีทองคำนั้น คืออยู่ข้างทิศบูรพาฝ่ายตวันออกเมืองเง่าล่ายก๊ก ที่ภูเขาฮวยก๊วยซัวมีก้อนศิลาเกิดเปนฟองคือ (ไข่) ถูกแสงพระอาทิตย์แลอากาศธาตุฤดูต่าง ๆ เข้าอบรม ก็บันดานให้เกิดเปนลิงเผือกหินขึ้น พึ่งจะมีกิริยาหัดนั่งยืนเดินแลกระโดดโลดเต้น มีจักษุแดงดังแสงพระอาทิตย์เมื่ออุไทย เพราะฉนั้นจึงมีแสงสว่างส่องขึ้นมายังดาวดึงษ์พิภพนี้ ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
เง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงสดับเหตุ ตามที่เทพยดาทั้งสองมากราบทูลดังนั้น จึงมีเทวบัญชาตรัสแก่เทพยดาทั้งหลายว่า ธรรมดาในใต้หล้าย่อมบังเกิดสัตว์ที่เปนกายสิทธิ์ฤทธเดชขึ้นได้ดังนี้ ก็เพราะอาไศรยความร้อนแลความเย็นอบรมกัน จึงบังเกิดธาตุต่าง ๆ เพราะลมอากาศได้กระทำให้เปนขึ้นเปนเหตุเดิม ย่อมเปนวิไสยแห่งโลกย์ปลาดคือหมู่สัตว์แลสังขาร สำหรับฟ้าแลดินอยู่อย่างนั้น ไม่เปนความปลาดอัศจรรย์อะไรนัก เง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสเท่านั้นแล้วก็เสด็จเข้าทิพย์สถานแห่งพระองค์
ครั้นต่อมาลิงหินเผือกตัวนั้น มีอาการกิริยานั่งยืนเดินโลดเต้นแลเที่ยวหาอาหารผลไม้กินได้ และมีกำลังพลังเรี่ยวแรงเปนอันมาก ผิดกว่าปรกติธรรมดาลิงทั้งหลาย จึงฝูงสัตว์ทั้งหลายก็มามั่วสุมประชุมกันอยู่ด้วยพระยาวานรเผือก คล้ายๆ แก่พวกพลบริวาร พระยาลิงย่อมมีความศุขสำราญตามวิไสยธรรมดาของสัตว์ในถ้ำภูผาและเนินเขาใหญ่ มีความศุขสบายมาช้านาน
อยู่มาวันหนึ่งเปนฤดูคิมหันต์อากาศร้อนวิปริตมาก พวกวานรและฝูงค่างชะนีทั้งหลาย พากันมาอาไศรยอยู่ที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ทั้งพระยาลิงเผือกก็มาสะโมสรประชุมพร้อมกันในที่นั้น จึงพวกวานรทั้งหลายก็พากันลงเล่นน้ำในลำธาร จึงได้เห็นกระแสน้ำนั้นไหลเชี่ยว ฝูงลิงและค่างทั้งหลายจึงได้พูดกันว่า ควรพวกเราจะไปดูให้ถึงต้นทางที่น้ำไหลมานี้ว่า น้ำนี้ได้ไหลออกมาจากสถานที่อันใด จึงพวกวานรทั้งหลายกับพระยาลิงเผือกได้เดินเลียบลำธาร มาจนถึงที่ต้นแห่งกระแสน้ำนั้น จึงได้รู้ว่าน้ำนั้นได้ไหลออกมาจากภูผา ลิงทั้งหลายจึงได้พูดว่าน้ำนี้ใสสอาดบริสุทธิ์นัก แต่ผู้ใดจะสามารถดำเข้าไปดูให้รู้แน่ว่าในถ้ำนั้นเปนประการใด ที่น้ำไหลออกมานั้นจะมีสิ่งอันใดอยู่ภายใน เมื่อใครสามารถเข้าไปตรวจดูให้รู้เหตุผลได้แน่นอนแล้ว พวกเราจะยกผู้นั้นให้เปนใหญ่ คือเปนเจ้านายแห่งพวกเราทั้งหลาย
เมื่อพระยาวานรเผือกได้ฟังพวกลิงทั้งหลายพูดดังนั้น ก็กระโดดลงไปยืนอยู่ตรงหน้าวานรทั้งหลายแล้วประกาศว่า เราเองเปนผู้สามารถจะดำน้ำเข้าไปตรวจดูให้รู้เหตุการในนั้น ครั้นว่าดังนั้นแล้ว พระยาวานรก็ดำน้ำเข้าไปในถ้ำนั้น ผุดขึ้นข้างในช่องศิลา เห็นสะพานเหล็กตั้งคร่อมทางน้ำไหลอยู่ ในใต้สะพานมีช่องน้ำไหลซอนไปในช่องศิลา เมื่อเห็นดังนั้นแล้วก็ถอยออกมายืนดูอยู่ข้างบน เห็นที่ริมสองข้างสะพานมีช่องเปนชั้นเปนลำดับดุจดังว่าบ้านเรือนที่มีคนอยู่อาไศรย พระยาลิงเผือกจึงขึ้นบนสะพานเหล็ก จึงได้แลเห็นป้ายศิลาจารึกอักษร ๑๐ ตัว หรือคำว่า “ฮวยก๊วยซัวยกตี้จุ๊ยเลียมต๋อง ๆ” แปลเปนภาษาไทยได้ความว่า ภูเขามาลาผลไชยภูมิ์ถ้ำน้ำคั่นปราสาทถ้ำฟ้า
เมื่อพระยาลิงเผือกได้เห็นดังนั้นแล้ว ก็มีความยินดีเปนอันมาก กลับโผลงในน้ำดำผุดออกมาจากช่องผา ขึ้นมาตบมือร้องด้วยเสียงอันดังว่า ในช่องภูผานั้นเปนที่ปลาดงดงามอย่างยิ่งที่สุดราวกับเทพยดามานิฤมิตร์แลสร้างไว้
พวกวานรทั้งหลายจึงถามว่า ในถ้ำนั้นเปนประการใด ขอท่านได้ชี้แจงให้พวกข้าพเจ้าทราบด้วยบ้าง
พระยาลิงเผือกจึงเล่าว่า เราได้เข้าไปในถ้ำเห็นมีสะพานเหล็กริมข้างสะพานดูดุจเทพยดานิฤมิตรไว้ เห็นงดงามแก่ตาหาที่เปรียบมิได้
พวกลิงทั้งหลายพากันถามว่า ท่านเข้าไปอย่างไร ขอให้ช่วยแนะนำในท่าทางที่จะเข้าไป
จึงพระยาวานรได้ตอบว่า กระแสน้ำที่ไหลออกมานี้ ได้ไหลออกมาจากใต้สะพานเหล็กใหญ่ ที่ริมสองข้างทางสะพานนั้น มีสิ่งของปลาดต่าง ๆ คือต้นไม้ที่มีผลและดอกดกไสว แลมีห้องศิลาเปนลำดับเรียบร้อยเรียงรายกันไป ในห้องทั้งหลายเหล่านั้น มีเครื่องภาชนะใช้สอยต่าง ๆ สำหรับห้อง ควรที่พวกเราทั้งหลายจะเข้าไปอาไศรยอยู่ในสถานถ้ำอันนี้ จะมีความศุขสำราญปราศจากไภยอันตรายต่างๆ แลพ้นจากอากาศอันร้อนได้
ฝ่ายพวกวานรทั้งหลาย เมื่อได้ฟังพระยาลิงเผือกบอกเล่าชี้แจงดังนั้น ก็มีความยินดี จึงพูดแก่พระยาลิงเผือกว่า พวกข้าพเจ้าทั้งหลายมีความยินดีในถ้อยคำของท่าน ขอท่านได้นำพวกข้าพเจ้าเข้าไปอยู่เถิด
เมื่อพระยาวานรได้ฟังลิงทั้งหลายกล่าวคำวิงวอนดังนั้น ก็หลับตากระโดดลงในน้ำดำเข้าไปผุดขึ้นข้างในถ้ำ พวกลิงทั้งหลายก็กระทำตามโดดลงในน้ำดำเข้าไปในถ้ำทุกตัว
ครั้นผุดขึ้นข้างในก็ได้เห็นสิ่งของในถ้ำมีอยู่เปนอันมาก ก็พากันแย่งชิงกันไปมาตามวิไสยแห่งสัตว์เดรฉาน แต่พระยาวานรมิได้ประพฤติเช่นแก่ฝูงลิงทั้งหลาย จึงขึ้นบนแท่นศิลาแล้วร้องประกาศว่า ท่านทั้งหลายได้พูดสัญญาไว้ว่า ถ้าใครดำน้ำเข้ามาได้ในถ้ำและรู้เหตุการแล้ว ควรออกไปบอกเล่าให้พวกท่านทั้งหลายรู้เหตุการได้ไม่อันตรายท่านทั้งหลายจะยอมอยู่ในอำนาจ ยกให้เราเปนเจ้านายแห่งท่าน บัดนี้เราก็ได้ทำการตลอดมาแล้วตามท่านพูดสัญญา แลยังได้พาพวกท่านเข้ามาเห็นในถ้ำ อันเปนสถานที่ประเสริฐเปนบรมศุขสำราญนิราศไภยแล้วฉนี้ ท่านทั้งหลายจะว่าประการใดต่อไปเราจะขอฟัง
ฝ่ายพวกวานรทั้งหลายก็พร้อมกันยกมือขึ้นประนมเหนือเศียรเกล้า แล้วก็กล่าวถ้อยคำปฏิญาณตนว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายขอยกท่านให้เปน (เชยส่วยใต้อ๋อง) แปลว่าพระยาผู้เปนใหญ่พันปี
ตั้งแต่นั้นมาพระยาเชยส่วยใต้อ๋องก็เปลี่ยนนามเดิมให้บริวารทั้งหลายเรียกชื่อใหม่ว่า (มุ้ยเกาอ๋อง) แปลภาษาไทยว่าพระยาวานรโสภา
อาไศรยเหตุนี้ ในตอนนี้ จึงมีคำโคลงแปดบทเทียบเปนพยาน คำที่หนึ่งมีว่า ซัมเอี๋ยมเกาตัย ซั้นดุนเซง แปลว่า อากาศเกื้อกูลกระทำให้เกิดสัตว์ต่าง ๆ คำสองมีว่า เซียมเจียะเปา ฮ้ามยักง้วยเจ๋ง แปลว่า ศิลาเทวดาครอบคลุมรับแสงพระอาทิตย์พระจันทรจงกระทำให้พระยาลิงเผือกขาวบริสุทธิ์มีกำลังมาก คำที่สามมีว่าเจียวหมีงห่วยเก๊าส่วนใต้เต๋า แปลว่าอาไศรยไข่เปนรูปเกิดลิงหินเปนต้นเหตุแห่งมรรคผล คำที่สี่มีว่า เก๊ทามีแส่พ่วยตันเซ้ง แปลว่าสมมุติชื่อแซ่นั้นเพื่อสำเหร็จแล้ว คำที่ห้ามีว่า หลายกวยปุดเซ็ก ยินโป้เสียง แปลว่าพิจารณาข้างในไม่รู้ เพราะไม่มีรูปแลลักษณะ คำที่หกมีว่า งั่วฮะเมงจายจวกฮู่เฮ้ง แปลว่าประกอบภายนอกรู้แจ้งทำเปนรูป คำที่เจ็ดมีว่า เละต๋ายนั่งนั้งกายเซอกือ แปลว่าต่อมาทุก ๆ คนต้องอาไศรยลิงตัวนี้ คำที่แปดมีว่า แชอวงแชเซี้ย ตั้วตุ๊งฮ้วน แปลว่าเปนเจ้าพระยาอยู่ที่นั้น สิ้นคำโคลงเทียบแปดบทเท่านี้
ตั้งแต่พระยามุ้ยเกาอ๋อง ควบคุมลิงบริวารทั้งหลายอยู่ในถ้ำนั้น ก็ได้จัดสรรกันขึ้นเปนมุลนาย ให้บังคับบัญชากันเปนผู้ใหญ่ผู้น้อยดุจในตำแหน่งแห่งราชการบ้านเมืองฝ่ายมนุษย์ ที่ปกครองบ้านเมืองอยู่เหนือราษฎรที่เปนไพร่พลเมืองฉนั้น
ครั้นเวลาเช้าก็พากันไปบนเขา เที่ยวแสวงหาผลไม้เปนอาหาร เวลาค่ำก็กลับมาอยู่ในคูหา ซึ่งภาษาจีนเรียกว่า (จ๊ยเลียมต๋อง) มิได้ปะปนด้วยสัตว์ทั้งหลายอย่างอื่น เปนศุขสำราญอยู่ด้วยฝูงลิงค่างบริวารทั้งหลายในพวกของตน พระยามุ้ยเกาอ๋องเปนศุขสบายมาได้ประมาณสองร้อยปีเสศ
อยู่มาวันหนึ่ง พระยามุ้ยเกาอ๋องคำนึงคิดถึงเบื้องน่าอนาคตกาลต่อไป ไห้เกิดความวิตกมากขึ้น มีสีหน้าอันสลดเศร้าหมองไม่ผ่องใสเปนปรกติเหมือนแต่ก่อนมา
บรรดาลิงบริวารทั้งหลาย เมื่อได้เห็นเจ้านายของตนมีอาการวิปริตเศร้าหมองดังนั้น จึงพร้อมกันถามว่า ใต้อ๋องทำไมจึงมีความเศร้าหมองดังนี้เล่า เปนน่าปลาดใจนัก ขอท่านได้ชี้แจงให้พวกข้าพเจ้าทราบศุขและทุกข์ด้วย
พระยามุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่า พวกเรามาอยู่ในถ้ำนี้ก็มีความผาศุขสบายอยู่แล้วจริง แต่เราหากวิตกถึงการข้างน่าต่อไป โดยเหตุเรามีความเห็นว่า สรรพสิ่งทั้งปวงในโลกย์ ย่อมปราศจากความยั่งยืน ไม่มีความเที่ยงแท้ถาวร เพราะฉนั้นเราจึงมีความเศร้าหมองไม่มีความสบายใจด้วยเหตุนี้
พวกวานรทั้งหลายจึงถามว่า ใต้อ๋องและข้าพเจ้าทั้งหลายซึ่งอาไศรยอยู่ในสถานที่อันเปนไชยภูมิ์ที่ดีอย่างนี้แล้ว ดุจว่าเทพยดามานิฤมิตรให้ เปรียบประดุจว่าถ้ำาแก้วคูหา อันเปนลับแลในมหาทวีปใหญ่ ไม่มีสัตรูหมู่ใดจะมาข่มเหงย่ำยี หรือเดือดร้อนด้วยอากาศธาตุฤดูจะวิบัติด้วยประการใด ๆ ย่อมเปนที่ถาวรวัฒนามาช้านานมาแล้ว ท่านยังเห็นการต่อไปว่าจะเปนประการใด
พระยามุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่า ข้อที่ท่านทั้งหลายกล่าวนั้นก็เปนความจริงอยู่แล้ว แต่เราพิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า อันเหตุการต่าง ๆ อย่างอื่นที่จะพึงมีมาถึงเรา ๆ ก็สามารถว่าจะหลีกเลี่ยงรักษาตัวเอาตัวรอดได้ทุกประการ แต่ความแก่ชะราโดยอายุสังขารมีวัยอันเจริญมากเข้า ย่อมมีธรรมดาจะซุดโซมสิ้นกำลังลงทุกเวลา อิกประการหนึ่งธรรมดาสัตว์ที่มีลมหายใจเข้าออกแลเสพย์อาหาร ย่อมมีความไข้เจ็บ อิกประการหนึ่งสัตว์ทั้งหลายที่มีชีวิตร ความเปนย่อมมีความตาย แตกดับแห่งร่างกายและชีวิตรอินทรีย์ทั่วกัน มิได้มีผู้ใดจะข้ามเว้นไปได้ โดยเหตุแห่งมัจจุราชมีอำนาจไม่มีผู้จะต่อต้านได้ มิวันใดก็วันหนึ่ง (เงียมฬ่ออ๋อง) คือพระยามัจจุราชคงจะมีโอกาศให้เสนาของมัจจุราชมานำเอาชีวิตรไปสักวันหนึ่ง เมื่อเปนดังเราวิตกแล้ว ก็เหมือนเราเกิดมาเสียเปล่า ๆ มิได้คิดหาช่องทางที่จะหลีกหนีความตายให้พ้นได้ เราจึงได้มีความวิตกอยู่ในใจเราฉนี้ ท่านทั้งหลายจงทราบเถิด
ฝ่ายพวกบวิวารทั้งหลาย เมื่อได้ฟังพระยามุ้ยเกาอ๋องชี้แจงดังนั้นก็พากันเห็นจริงเกิดความสังเวชสลดจิต คิดถึงความแก่ความไข้ความตายเปนอารมณ์ด้วยกันแทบทั่วทุกตัวลิง
ในทันใดนั้น มีวานรตัวหนึ่งยืนขึ้นแล้วก็กล่าวตามความเห็นว่า ซึ่งใต้อ๋องมีความวิตกโดยได้ดำริห์เห็นเหตุการ ตามความจริงของโลกย์นั้น ก็เปนจริงอย่างที่ใต้อ๋องกล่าว แต่ข้าพเจ้ายังมีความเห็นว่า หนทางที่จะหลีกหนีมัจจุราช คือ (เงียมฬ่ออ๋อง) นั้น ก็คงจะมีเปนเที่ยงแท้ เปรียบว่ามีของร้อนแล้วคงมีของเย็นแก้ เมื่อมีธรรมอันให้เกิดมาแล้วคงมีธรรมอันไม่ตายเปนคู่กัน แต่กุศลธรรมมีอยู่สามภูมิคือ กามาวะจะระกุศลภูมิหนึ่ง รูปาวะจะระกุศลภูมิหนึ่ง อรูปาวะจะระกุศลภูมิหนึ่ง ในสามภูมินี้ไม่พ้นพระยามัจุราช
แต่มรรคผลซึ่งเปนพระโลกุตรกุศล เปนปัญญาแจ้งพระนิพพานมีอยู่ พ้นจากมัจจุราชได้ คือพระรัตนไตรยแก้วสามประการ ที่ฝ่ายจีนเรียกว่า (ซำโปกง) คือพระพุทธเจ้าหนึ่ง พระธรรมเจ้าหนึ่ง พระสงฆ์เจ้าหนึ่ง
เมื่อผู้ใดถึงพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ สามวัตถุนี้เปนสะระณะแล้ว กระทำให้แจ้งด้วยอริยมรรคปัญญาตาญาณ ก็พ้นจากความเกิดแก่เจ็บตายได้
พระยามุ้ยเกาอ๋องจึงถามว่า อันจะศึกษากุศลธรรมสูงยิ่งกว่าสามภูมิที่ท่านว่านั้น จะไปศึกษากับผู้ใด ผู้ที่จะแนะนำเปนครูอาจาริย์นั้น จะอยู่ประเทศแลสถานทิศใด
วานรตัวนั้นจึงทูลพระยามุ้ยเกาอ๋องว่า อันจะศึกษาในกุศลธรรมส่วนพระโลกุตรนั้น ต้องไปในชมภูทวีปคือทิศตวันตก ที่เรียกตามบาฬีว่ามัชฌิมประเทศ อันเปนประเทศท่ามกลางที่มาแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แลพระปัจเจกะพุทธเจ้า พระอรหันต์สาวกพุทธเจ้า แลเปนที่ต้นเดิมของพระธรรม ที่ให้เกิดพระอรหันต์ อันมีนามปรากฎว่า (พระรัตนไตรย) แก้วสามประการ ที่ฝ่ายจีนเรียกว่า (ซำโปกง) ฉนั้น
เมื่อพระยามุ้ยเกาอ๋องได้ฟังวานรบริวารชี้แจงให้ฟังดังนั้น ก็เกิดความปีติโสมนัศมีศรีหน้าอันผ่องใส จึงแจ้งความแก่วานรบริวารทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายจงอยู่ปกป้องครองกันให้จงดี วันพรุ่งนี้เราจะลาท่านทั้งหลายไปเที่ยวสืบเสาะหาผู้วิเศษ ซึ่งเปนผู้สำเหร็จสามารถจะให้เรารู้แลเรียนธรรมที่ไม่ตายได้ ถ้าเราได้พบปะแล้ว ก็จะอุสาหะเล่าเรียนศึกษาแลปฏิบัติให้สำเหร็จจงได้ เมื่อสำเหร็จเสร็จสมดังความมุ่งหมายแล้ว จะได้หลีกหนีพ้นจากมัจจุราชได้ จึงจะได้กลับมาอยู่ด้วยท่านทั้งหลายต่อไปในสถานที่นี้ ท่านทั้งหลายจงอยู่เปนศุขทุกตนเถิด
ฝ่ายพวกวานรบริวารทั้งหลายก็มีความยินดีชื่นชมโสมนัศ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าพระยามุ้ยเกาอ๋อง จึงให้ฝูงลิงบริวารทั้งหลายช่วยกันหักไม้มัดทำเปนแพพอท่าตัวอยู่แก้ว ก็ค้ำให้แพเลื่อนออกพ้นห่างจากตลิ่ง แพไม้ก็ลอยไปตามกระแสน้ำในมหาสมุทร ออกห่างมาถึงที่ลึกในทะเล ก็บังเกิดคลื่นลมระดมพัดส่งแพนั้นไปข้างทิศตวันตกเฉียงใต้ แล้วพัดส่งไปข้างทิศเหนือ อันเปนเขตรแห่งชมภูทวีป โดยอาไศรยเหตุที่วาศนาของมุ้ยเกาอ๋องจะได้พบท่านผู้วิเศษ แลจะได้เรียนความรู้เปนผู้สำเร็จ จึงบังเอินให้เกิดลมฝ่ายตวันออกพัดส่งแพไปตวันตก อันเปนฝั่งฝ่ายชมภูทวีป เมื่อแพไม้เข้าถึงฝั่งแล้ว มุ้ยเกาอ๋องก็ขึ้นจากแพ จึงได้เห็นมนุษย์ทั้งหลายชายแลหญิงประกอบการบาปหยาบช้า กระทำการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตรตัวเปนให้จำตาย มุ้ยเกาอ๋องเดินเข้าไปใกล้ก็ตรงเข้าจับโน่นจับนี่ ตามวิไสยธรรมดาของวานร
ฝ่ายมนุษย์ทั้งหลาย เมื่อได้เห็นวานรเผือกผิดปลาด ก็พากันวิ่งหนีทิ้งสิ่งของโดยความกลัว จึงพระยามุ้ยเกาอ๋องตรงโถมเข้าจับตัวไว้ได้คนหนึ่ง ก็เปลื้องถอดเอาเสื้อแลกางเกงของมนุษย์มาสวมใส่ตัวแล้ว ก็เดินตัดเข้าไปในเมืองเที่ยวเดินดูตามตลาดสังเกตกิริยาธรรมเนียมของมนุษย์ คอยจดจำสำเนียงแลภาษาคำพูด ตั้งใจจะไปเรียนพระพุทธสาศนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แลหายาอายุวัฒนกินเพื่อไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายให้จงได้ พระยามุ้ยเกาอ๋องเห็นว่า มนุษย์แลสัตว์ทั้งหลาย ประกอบไปด้วย ราคะ โทสะ โมหะ โลภ โกรธ หลง หาได้คิดถึงชีวิตรแลร่างกายของตนที่หาได้ด้วยยากไม่
ในเรื่องนี้มีคำโคลงสุภาสิต ของท่านผู้รู้กล่าวไว้แปดบท บทที่หนึ่งว่า แจ่เมี้ยตอกหลีกีซิฮิว แปลว่าชิงเสื้อแย่งผลไม้มีเวลาอยุด บทที่สองว่า จำกี้ตีมินปุ๊ตจืออือ แปลว่าเช้าตื่นค่ำนอนจิตรไม่ปรกติ บทที่สามว่า เชี้ยเตยิกลือล้อซือจุ๊นเบ๊ แปลว่าตัวขี่ฬาอูดแลมามุ่งม้าแก้ว บทที่สี่ว่า กัวคือจั่ยเสียงบ๋งอ๋องเฮ้า แปลว่าเปนขุนนางจตุสดมหมายมุ่งเจ้าชีวิตร บทที่ห้าว่า จี๋เล่าอีชิดต่ามลาวเล็ก แปลว่าล้วนกังวลการกินนุ่งห่มมัวให้ลำบาก บทที่หกว่า หอเปกเงียมกุนจิ๋วซิ้วเกา แปลว่าไม่กลัวมัจจุราชมาจับคลำ บทที่เจ็ดว่า กิ๋จิ๋วมิซุนยิ้มบู๋กุ่ย แปลว่า มั่วสุมมั่งมีให้บุตรหลาน บทที่แปดว่า กันโป๊เจ๊กก๊ายชั่งห้วยเท้า แปลว่าไม่มีสักคนคิดกลับใจ ครั้นคิดดังนั้นแล้วมุ้ยเกาอ๋องก็เที่ยวหาสาศนา ก็ไม่มีผู้ใดจะเล่าบอกได้เหลือนิไสยที่จะพบเห็นได้
จึงคิดว่าตั้งแต่เราเที่ยวเสาะหาธรรมวิเศษ ก็นับได้แปดปีแล้วยังหาได้พบปะธรรมวิเศษไม่ ครั้นมาถึงฝั่งทะเลตวันตกมุ้ยเกาอ๋องคิดว่ากลางทะเลคงจะมีผู้สำเร็จแลเทพารักษ์อันศักดิ์สิทธิ์ จำเราจะทำแพเหมือนเมื่อแรกมา คิดดังนั้นแล้วก็หาไม้ทำแพเหมือนเมื่อแรกมา ลงในแพแล้วก็ค้ำแพให้ห่างจากตลิ่งลอยลิ่วไปในพระมหาสมุทไปทางทิศตวันตก ครั้นมาใกล้ฝั่งเข้าก็นึกว่าเห็นจะเปนเขตรทวีปที่ผู้วิเศษอยู่เปนแน่ คิดดังนั้นแล้วจ้งค้ำแพให้เทียบเข้ากับตลิ่ง ขึ้นบนบกเดินเที่ยวสืบเสาะมาหลายเวลา
วันหนึ่งเดินเที่ยวมาเห็นภูเขาหนึ่งสูงตระหง่านงาม มีต้นพฤกษาลัดาวัลิผลิดอกออกช่อดกไสว มุ้ยเกาอ๋องเห็นแล้วก็มีความยินดีเปนอันมาก จึงเดินตรงขึ้นไปบนเขาพิจารณาดูรอบแล้ว ได้ยินสำเนียงมนุษย์พูดกันจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ ค่อยเงี่ยหูฟังจึงรู้แน่ว่าเสียงคนร้องเพลง มุ้ยเกาอ๋องได้ยินถนัดแน่ใจดังนั้นแล้วก็มีความยินดี จึงนึกว่าชะรอยจะเปนผู้วิเศษสำเร็จอยู่ในที่นี้ หรือเทพยดาสิงสถิตย์อยู่ในที่นี้เปนมั่นคง
คิดแล้วก็รีบเดินเข้าไปในที่นั้น มองดูก็เห็นแต่คนตัดฟืนคนเดียวเงื้อขวานจะฟันฟืนแต่ปากร้องเพลง มุ้ยเกาอ๋องจึงเดินเข้าใกล้คนผู้นั้นแล้วจึงถามว่า ท่านเปนเทวดาหรือเปนผู้วิเศษข้าพเจ้าขอคำนับถามท่าน
ฝ่ายคนตัดฟืนได้ฟังดังนั้นก็เหลียวหน้ามาดู เห็นแล้วก็โยนขวานทิ้งไว้ แล้วตอบว่าท่านเรียกข้าพเจ้าว่าผู้วิเศษนั้นไม่สมควร ข้าพเจ้าเปนคนโง่เง่านุ่งห่มไม่บริบูรณ์ ทำไมท่านมายกย่องข้าพเจ้าว่าเปนเทวดาหรือผู้วิเศษเล่าเกินไป
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่า ท่านไม่ใช่เทวดาแลผู้วิเศษแล้ว เหตุใดจึงกล่าวถ้อยคำอันสูงแลลึกลับผิดกว่าเสียงมนุษย์เช่นนั้นเล่า
ผู้ตัดฟืนจึงย้อนถามว่า ข้าพเจ้าพูดคำใดเปนคำสูงแลเสียงเทวดาขอให้ท่านชี้แจง
มุ้ยเกาอ๋องตอบว่าท่านร้องเพลง คำที่ว่าปะกันมีความเจริญนั้น แม้มิใช่เทวดาก็คงเปนผู้วิเศษ อันมีจิตรระงับจึงได้กล่าวเปนปัญคาอันสำคัญ เทวดา หรือผู้วิเศษย่อมกล่าวถ้อยคำอย่างที่ท่านกล่าว
คนตัดฟันจึงตอบตุ้ยเกาอ้องว่า ข้าพเจ้าไม่กล่าวเท็จให้ท่านเชื่อ คำที่ข้าพเจ้ากล่าวนั้นเปนถ้อยคำของผู้วิเศษ ท่านสอนให้ข้าพเจ้าว่า เมื่อเวลาจิตรใจเศร้าหมองไม่สบายก็ให้ร้องแก้รำคาญ ด้วยท่านผู้วิเศษนั้นอยู่ใกล้แก่ที่บ้านข้าพเจ้าอยู่ เมื่อตะกี้ข้าพเจ้ามีความมัวหมองในดวงจิตร จึงได้ร้องเพลงพอให้แก้รำคาญเท่านั้น บังเอินท่านแอบมาฟัง
มุ้ยเกาอ๋องถามต่อไปว่า ผู้วิเศษอยู่ใกล้บ้านท่านเหตุใด ท่านไม่เรียนความรู้แลปฏิบัติให้เปนผู้สำเร็จไม่แก่ไม่ตายเล่า
คนตัดฟืนตอบว่า วาศนาข้าพเจ้าเปนคนอาภัพ เกิดมาแต่ยังเล็ก บิดาถึงแก่กรรม มารดาก็เปนหม้ายมีแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวเที่ยวตัดฟืนขายได้เงินพอซื้ออาหารเลี้ยงมารดา เพราะฉนั้นจึงไม่มีเวลาที่จะเล่าเรียนทางปฏิบัติอะไรได้
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่าถึงคำที่ท่านพูดข้อนั้น ก็ไม่จัดว่าท่านเปนผู้กตัญญูต่อบิดามารดาควรเรียกว่าเปน (กุนจื้อ) แม้ในประจุบันนี้จะมิได้ปฏิบัติก็คงมีนิไสยไปภายน่า ขอท่านได้อนุเคราะห์ชี้ที่อยู่ของท่านผู้วิเศษให้แก่ข้าพเจ้า ๆ จะได้ไปนมัศการท่าน เพื่อจะได้ถามข้อวัตรปฏิบัติบ้าง
คนตัดฟืนจึงพูดว่าท่านผู้สำเหร็จนั้นอยู่ไม่สู้ไกลนัก เรียกตามภาษาจีนว่า (กุดเล่งท้ายซิด) คือเขาอองชุนซัว ข้างในนั้นมีถ้ำเรียกว่า ถ้าซำแซต๋อง ในถ้ำนั้นมีพระอาจาริย์ใหญ่ มีนามว่าโผเถโจ๊ซือออาจาริย์ มีศิษย์ประมาณสามสี่สิบคน ท่านจงเดินไปทางทิศพายัพไกลประมาณแปดโยชน์ ที่ตรงนั้นเปนที่อยู่ของโผเถโจ๊ซือ
มุ้ยเกาอ๋องจับมือคนตัดฟืนแล้วอ้อนวอนว่า ท่านสงเคราะห์ช่วยพาข้าพเจ้าไปสักหน่อยเถิด ถ้าข้าพเจ้าได้พบท่านอาจาริย์แล้วจะมิได้ลืมพระคุณของท่านเลย
คนตัดฟืนจึงพูดแก่มุ้ยเกาอ๋องว่า ทำไมท่านจึงไม่เข้าใจเลย ข้าพเจ้าได้บอกแก่ท่านแล้วมิใช่หรือว่า ข้าพเจ้าต้องเปนห่วงหาเลี้ยงมารดาด้วยการตัดฟืนขาย ถ้าข้าพเจ้าไปกับท่านแล้ว ก็จะป่วยการเสียเวลาตัดฟืนของข้าพเจ้าไป จะได้ใครหาเลี้ยงมารดาข้าพเจ้าเล่า
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่าซึ่งท่านพูดดังนี้ข้าพเจ้าไม่อาจจะข่มขืนน้ำใจท่านได้แล้ว มุ้ยเกาอ๋องก็ลาคนตัดฟืนออกจากป่าแล้วเดินขึ้นบนเนินเขาข้ามโขดศิลาไปประมาณได้แปดโยชน์ ก็เห็นไชยภูมิ์เขาถ้ำหนึ่ง เหมือนถ้อยคำของคนตัดฟืนบอก จึงหยุดพิจารณาดูเห็นประตูถ้ำปิดอยู่เงียบสงัดไม่ได้ยินเสียงผู้คน แล้วแลขึ้นไปดูเห็นบนแง่ศิลามีป้ายหินตั้งอยู่ มีอักษรจารึกไว้สิบคำคือ (เล่งท้ายฮองซุนซัว จ้อง้วยซำแซต๋อง) แปลภาษาไทยว่า กายสิทธิ์มณฑปเขาองคุลีวงจันทรตรีดาราถ้ำ มุ้ยเกาอ๋องดูอักษรนั้นแล้ว ก็มีความยินดีเปนอันมาก แลดูบานประตูก็ยังปิดอยู่ ไม่กล้าจะเข้าเฆาะประตูได้ แต่รีรอเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ช้านาน จึงแลเนินต้นไม้ที่ปากถ้ำมีผลดกออกระย้า มุ้ยเกาอ๋องจึงกระโดดขึ้นบนต้นไม้เก็บผลไม้กิน
สักประเดี๋ยวได้ยินเหมือนประตูเปิด มุ้ยเกาอ๋องแลเห็นคนหนุ่มน้อยเดินออกมาจากถ้ำ ร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า ใครมาอึกกระทึกข้างนอกนี้
มุ้ยเกาอ๋องก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ แล้วเดินเข้าไปใกล้คำนับแล้ว จึงบอกแก่ชายหนุ่มน้อยว่า ข้าพเจ้าจะมาเปนสานุศิษย์เล่าเรียนวิชาไม่ใช่มารบกวนอะไร ขอท่านได้นำข้าพเจ้าไปนมัศการท่านอาจาริย์สักหน่อยเถิด
หนุ่มน้อยได้ยินมุ้ยเกาอ๋องพูดวิงวอนดังนั้น จึงหัวเราะแล้วทำเปนพูดว่า ท่านเปนผู้มาหาเพื่อจะเรียนธรรมของพระสาศนาจริงแลหรือ
มุ้ยเกาอ๋องตอบว่า ข้าพเจ้าอุสาหะมาทั้งนี้โดยความตั้งใจจะมาเล่าเรียนศึกษาให้รู้จริง ๆ มิได้คิดแก่ความเหนื่อยยากเลย
หนุ่มน้อยจึงตอบว่า เมื่อตะกี้ท่านอาจาริย์พึ่งลงจากธรรมาศน์ เมื่อขึ้นบนธรรมาศน์ก็ยังหาได้แสดงธรรมไม่ ท่านอาจาริย์ให้เราออกมาเปิดประตู ท่านได้พูดว่าข้างนอกมีคนจะมาเรียนสาศนาให้เราออกมารับ เรามาคิดดูชะรอยจะเปนตัวท่านนี้เอง
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาแต่ผู้เดียวหาได้มิผู้ใดมาด้วยไม่ นักสิทธิ์หนุ่มน้อยจึงให้มุ้ยเกาอ๋องเดินตามเข้าไปในประตูถ้ำ แล้วหนุ่มน้อยหันหน้ามาบอกว่า ท่านต้องสำรวมระวังกิริยาให้เรียบร้อยเถิด ว่าแล้วก็เดินนำหน้าไป
มุ้ยเกาอ๋องก็สำรวมกิริยาเรียบร้อย แล้วก็เดินตามนักสิทธิ์หนุ่มน้อยเข้าไปในถ้ำ แลได้พิจารณาดูไปตามทางเดินด้วย เห็นเปนช่องชั้นมีดังเครื่องประดับเปนระย้าห้อยย้อยสง่างาม ดูดังว่าปราสาทราชมณเฑียรงดงามสุดที่จะพรรณนาได้ แลเปนที่สงัดเงียบสมควรจะเปนที่อยู่ของผู้ระงับอารมณได้ มุ้ยเกาอ๋องเดินพลางชมพลางก็เกิดปีติโสมนัศมีความยินดีบันเทิงจิตร พอมาถึงข้างแท่นเอียวท้ายกี่แลดูบนแท่นเห็นโผเถโจ๊ซืออาจาริย์ใหญ่ นั่งอยู่กลางแท่นมีกิริยาอันสงบระงับสมควรเปนผู้วิเศษ สองข้างนักสิทธิ์ทั้งหลายก็ยืนอยู่เปนลำดับประมาณสามสิบคน มุ้ยเกาอ๋องแลเห็นแล้วก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับกราบลงตรงหน้าพระอาจาริย์ แล้วกล่าววาจาว่าข้าแต่พระอาจาริย์เจ้าขา สานุศิษย์ตั้งใจมานมัศการ
ขณะนั้นพระอาจาริย์จึงถามว่า เจ้าเปนเดรฉานหรือเปนมนุษย์ เดิมอาไศรยอยู่แห่งหนตำบลใด ชื่อแลแซ่อย่างไรจงบอกให้เรารู้ก่อน
มุ้ยเกาอ๋องจึงยกมือขึ้นประนมแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าอยู่ข้างทิศบูรพาทวีปตวันออกเขตรเมืองเง่าล่ายก๊ก เขาฮวยก๊วยซัวจุ๊ยเลี่ยมต๋อง เปนที่รกรากเดิมของข้าพเจ้า
พระอาจาริย์จึงทำเปนขู่ตวาดแลใช้ให้ศิษย์ขับไล่ออกไปเสีย โดยเหตุว่าเปนผู้กลับกลอกกล่าวมุสาจะบวชเรียนอะไรได้
มุ้ยเกาอ๋องได้ฟังดังนั้น มีความเสียใจเปนอันมาก จึงวิงวอนว่าข้าพเจ้าเปนผู้ซื่อตรงสุจริตหาได้กล่าวเท็จต่อท่านไม่ ขอพระอาจาริย์ได้โปรดเมตตาแก่ข้าพเจ้าเถิด
พระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือ จึงว่าตัวเปนคนซื่อตรงจริงแล้วเหตุใดจึงว่าตัวอยู่ทิศบูรพา ทางทิศบูรพาวิถีที่จะไปมามีมหาสมุทกว้างใหญ่ลึกเหลือประมาณ เหตุใดตัวเจ้าจึงมาถึงชมภูทวีปได้
มุ้ยเกาอ๋องกราบลงแล้วก็ชี้แจงว่า ข้าพเจ้าได้เอาไม้ไผ่มัดทำแพลอยมาตามน้ำในมหาสมุทใหญ่ ลมได้พัดพาข้ามทะเลมาถึงฝั่งขึ้นเขาลงห้วยเที่ยวสืบเสาะหาสาศนามาช้านานประมาณได้สิบปีแล้ว จึงได้บรรลุถึงสำนักแห่งพระอาจาริย์ ขอท่านได้ทราบถึงความยากของข้าพเจ้าแลมีความกรุณาแก่ข้าพเจ้าเถิด
พระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือ ถามว่าตัวชื่อใดแซ่ใดจงบอกเราไปแต่ความจริง
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่าข้าพเจ้าหามีแซ่แลชื่อเหมือนคนทั้งหลายไม่ ถ้าจะมีผู้ด่าว่าข้าพเจ้า ๆ ก็ไม่ร้อนใจ หรือใครจะทุบตีข้าพเจ้าก็ไม่มีความโกรธโดยมีความอดกลั้นได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าเกิดมาจึงไม่มีแซ่
พระอาจาริย์จึงถามอีกว่า บดามารดาของเจ้ามีแซ่แลชื่ออย่างไรเจ้ารู้หรือไม่
มุ้ยเกาอ๋องจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเปนผู้เกิดมาโดยมิได้มีบิดาแลมารดา
พระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือจึงถามว่า ถ้าเกิดมาไม่มีบิดามารดาแล้วเช่นนั้น ชะรอยตัวเจ้าจะมิเกิดจากต้นไม้ใบหญ้าหรือ
มุ้ยเกาอ๋องตอบว่า ข้าพเจ้ามิได้เกิดจากต้นพฤกษา ข้าพเจ้าเกิดจากก้อนศิลา ครั้นข้าพเจ้าเติบใหญ่จำได้ว่า เดิมบนยอดเขาฮวยก๊วยซัวมีศิลาก้อนหนึ่ง ครั้นศิลานั้นต้องแสงอาทิตย์แลน้ำฝนก็แตกออก ข้าพเจ้าก็เกิดมาจากก้อนศิลานั้นเปนต้นเดิมของข้าพเจ้า
เมื่อพระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือได้ฟังมุ้ยเกาอ๋องชี้แจงดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นตัวเจ้าก็เกิดเพราะดินฟ้าอากาศประกอบกันเปนแน่ แล้วจึงพูดแก่มุ้ยเกาอ๋องว่า เจ้าจงลุกขึ้นเดินไปมาให้เราดูลักษณกิริยาว่าจะเปนประการใด
มุ้ยเกาอ๋องคำนับแล้วก็ลุกขึ้นเดินสองรอบให้พระอาจาริย์ดูลักษณ พระอาจาริย์พิเคราะห์ดูแล้วจึงว่า ลักษณเจ้าหยาบช้านักไม่งามดูดุจกิริยาแห่งวานรที่กินผลพฤกษาเปนอาหารฉนั้น เราจะตั้งแซ่ให้เรียกว่า (ซึง) มุ้ยเกาอ๋องมีความยินดีกราบลงสามครั้งว่าควรแล้ว ตั้งแต่นั้นมามุ้ยเกาอ๋องจึงถือเอาซึงว่าเปนแซ่ของตนต่อมาตามคำพระอาจาริย์ประทานให้
จึงคำนับพระอาจาริย์แล้ววิงวอนว่า ได้โปรดเมตตาให้แซ่แล้วแต่ชื่อยังหามีไม่ ขอพระอาจาริย์เจ้าได้โปรดให้ชื่อด้วย จะได้ใช้เรียกหาเพื่อสำเหนียกรู้ชื่อแห่งตน
โผเถโจ๊ซืออาจาริย์จึงพูดว่า มีหนังสือของเราสิบสองตัวเปนกำหนดไฉยาในทางปฏิบัติ คือตัวก๊องต๋ายตี๊ฮุยจินยู้เซ้งฮั่ยตินหงออีกั๋ว สิบสองอักขระนี้ อักขระหงอคงนั้นสมแก่ตัวเจ้าเราจะตั้งชื่อเจ้าว่า (หงอคง) ตั้งแต่นั้นมาพระอาจาริย์แลเพื่อนสานุศิษย์เหล่านั้น ก็พากันเรียกว่าหงอคงทั้งสิ้น
มุ้ยเกาอ๋องได้ชื่อที่พระอาจาริย์ตั้งให้แล้ว ก็ชื่นชมยินดีเปนที่สุดพระอาจาริย์จึงสั่งศิษย์ทั้งหลายให้นำหงอคงออกไปที่ลานวัด กวาดล้างสิ่งโสโครกให้หมดสอาด เพื่อรู้จักขนบทำเนียมที่ทางซึ่งจะไปมาให้รอบคอบ หงอคงกราบลาพระอาจาริย์ สานุศิษย์ทั้งหลายก็พาหงอคงออกมาจัดที่หลับที่นอนข้างระเบียงนั้น ครั้นเวลาเช้า ๆ ทุกวันหงอคงก็เล่าเรียนหนังสือแลหัดเขียนหัดอ่าน แลทำการกิจวัดต่าง ๆ บ้าง บางเวลาว่างการเล่าเรียนแล้วก็ปลูกต้นไม้ตักน้ำรดต้นไม้ในสวนแลขุดดินดายหญ้าในสวนตามเวลาการ
ครั้นอยู่ประมาณได้หกเจ็ดปีแล้ว มาวันหนึ่งพระอาจาริย์ประชุมสานุศิษย์ทั้งหลายพร้อมกัน พระอาจาริย์ก็ขึ้นนั่งบนธรรมาศน์แสดงในพระไตรยลักษณญาณ แลพระไตรสระณคม แลพระไตรยปิฎกธรรม แลญาณสามกิจสิบหกในอะริยะสัจสี่ซึ่งเปนพระพุทธสาศนาแท้ แลถ้อยคำของพระอิสีดาวบท แลคำของนักปราชทั้งหลายมีขงจู๊เปนต้น แตในพระพุทธสาศนาคำที่เรียกว่า ภาสิตนั้นมีอยู่สี่ประการคือ หนึ่งพุทธภาสิต สองสาวกภาสิต สามอิสีภาสิต สี่เทวดาภาสิต รวมคำภาสิตเปนความแสดงธรรมคำสอนเพื่อให้ลุแจ้งเห็นจริง ลงเปนหนึ่งในดวงจิตรเปนใจความดังนี้ ธรรมที่ไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายนั้น คือ (อมัตตะธัม) อันท่านจัดเปนอะสังขะตะธรรม ได้แก่พระนฤพาน ให้ผู้ปฏิบัติกระทำความเพ่งธรรมนั้นอยู่เปนอารมณ์เสมอ
เมื่อขณะกำลังพระอาจาริย์แสดงธรรมอยู่นั้น ซึงหงอคงฟังคำแสดงธรรมเกิดปีติยิ่งนัก ก็เกาหูแลเกาคางกระทำกิริยาหน้าเลิกรื่นเริง แลกระโดดโลดเต้นตบมือตามวิไสยเดิมของตนที่เปนชาติวานร
ฝ่ายพระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือเหลือบมาเห็นเข้า จึงถามซึงหงอคงว่า กำลังในที่ประชุมสดับธรรมเทศนาอยู่พร้อมกัน ทำไมตัวจึงไม่รักษากิริยาสำรวมกายวาจา ทำเปนบ้าหลังตบมือโลดเต้นอย่างนั้นเล่า
ซึงหงอคงจึงตอบว่า ข้าพเจ้าตั้งใจฟังพระอาจาริย์แสดงธรรมไพเราะเพราะหูจับใจเกิดปีติโสมนัศศรัทธาหาที่เปรียบมิได้ ก็เผลอสะติไปโดยอำนาจปีติ จึงบังเกิดความไหวติงไปทั่วกายแลใจ ขอพระอาจาริย์เจ้าได้กรุณายกโทษให้แก่ข้าพเจ้า
พระอาจาริย์จึงถามว่า ตัวฟังเพราะหูนั้นยังจะรู้ศึกหรือไม่ว่าตนมาอยู่ในถ้ำนี้ได้กี่ปีแล้ว
หงอคงจึงตอบว่ามากแลน้อยเท่าใดตามเวลากาลนั้น ข้าพเจ้าไม่สามารถจะทราบได้ แต่ข้าพเจ้าจำได้ว่าเคยไปเก็บฟืนข้างเขานั้น เห็นต้นชมภู่งามที่ข้าพเจ้าเคยเก็บกินอิ่มเจ็ดครั้งแล้ว
พระอาจาริย์จึงพูดว่า ที่หลังเขานั้นเรียกชื่อว่า (ลันทัอซัว) ตัวเคยเก็บลูกชมภู่กินเจ็ดครั้งนั้นคือ กำหนดไว้เจ็ดปี ตัวมาอยู่กับเราประสงค์จะเรียนรู้ธรรมเพื่อมรรคผลในที่สุดอย่างไรหรือ จงชี้แจงความประสงค์ในใจเจ้า
หงอคงตอบว่า ขอพระอาจาริย์ได้โปรดแล้วแต่จะเมตตาให้เรียนธรรมอันใด ที่ควรแก่มรรคผลจะพึงได้แลถึง ข้าพเจ้าก็จะปฏิบัติตามทุกประการกว่าจะสำเร็จได้
พระอาจาริย์จึงชี้แจงว่า ในพระคำภีร์มีสามร้อยหกสิบคำภีร์ ทุก ๆ คำภีร์ย่อมประกอบเปนทางมรรคผลได้ เราไม่รู้ว่าตัวเจ้าจะพอใจเรียนคำภีร์ใด
ซึงหงอคงจึงตอบว่าขอพระอาจาริย์โปรดใคร่ครวนดูว่า คำภีร์ใดจะควรแก่นิไสยลันดานแห่งข้าพเจ้า
(๑) พระอาจาริย์จึงว่า เราจะให้เจ้าเรียนพระคำภีร์ (ซุดหมึ้ง) คือเวทเจ้าจะชอบหรือไม่
ซึงหงอคงถามว่า คำภีร์ (ซุดหมึ้ง) อธิบายว่าอย่างไร ขอพระอาจาริย์ได้โปรดแสดงให้ข้าพเจ้าทราบด้วย
พระอาจาริย์จึงว่า (ซุดหมึ้ง) นั้น คือเชิญเจ้าเข้าทรงแลเชิญเทพารักษ์เรียกปิศาจต่าง ๆ ได้ทำกิริยาเหล่านี้เปนอารมณ์
หงอคงถามอาจาริย์ว่า ถ้าเรียนกิจเหล่านี้เสร็จแล้ว ไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายหรือ อาจาริย์ตอบว่าไม่พ้น หงอคงว่าถ้าอย่างนั้นข้าพเจ้าของดไว้ก่อนยังไม่เรียน
(๒) พระอาจาริย์บอกว่าถ้าดังนั้นจะให้เรียน (หลิวหมึ้ง) จะพอใจหรือไม่
หงอคงถามว่าคำภีร์ (หลิวหมึ้ง) มีความว่ากระไร ขอพระอาจาริย์ได้โปรดอธิบายให้ข้าพเจ้าเข้าใจ
พระอาจาริย์บอกว่า (หลิวหมึ้ง) นั้น คือจับยามดูฤกษคูณหารพระเคราะห์ร้ายดี แลแพทย์ยาอันจะรักษาโรคต่าง ๆ หมอดูภูมิสาตรแผนที่ดีร้าย กะหมายยึดเหล่านี้เปนอารมณ์
หงอคงถามว่า เรียนคำภีร์เหล่านี้อายุจะยืนไม่ตายหรือไม่ ขอพระอาจาริย์ได้โปรดชี้แจง
พระอาจาริย์จึงพูดว่า แม้ท่านอยากจะเรียนทางอายุยืนนั้น ต้องเหมือนเสาตั้งอยู่กลางเรือน
หงอคงถามว่า เสาตั้งอยู่กลางเรือนนั้นอย่างไร ข้าพเจ้าคนโง่ยังหาเข้าใจไม่ ขอท่านได้กรุณาโปรดอธิบาย
พระอาจาริย์จึงพูดว่า เปรียบเหมือนคนทั้งหลาย เมื่อจะปลูกเรือน ก็หวังใจจะให้มั่นคงยืนยาว จึงยกเสาขึ้นตั้งค้ำอยู่กลางเรือน ย่อมไม่ซุดไม่เซเรือนจึงตั้งอยู่นานได้
หงอคงว่าถ้าเช่นนั้น กิริยาที่ทำเพียงเท่านั้น ข้าพเจ้ายังไม่เห็นว่าจะยั่งยืนดำรงถาวรไปได้สักเท่าใด ข้าพเจ้าของดก่อนยังไม่เรียน
(๓) พระอาจาริย์ว่า ถ้าดังนั้นเราจะสอนให้เจ้าเรียนทาง (เจ่งหมึ้ง) คือระงับเจ้าจะพอใจหรือไม่
หงอคงถามพระอาจาริย์ว่า (เจ่งหมึ้ง) นั้นคือมีความประการใด
พระอาจาริย์ตอบว่า อดอาหารทำในใจให้หมดความกระสับกระส่าย เข้าที่หลับตาถือศีลห้ามเจรจาต่าง ๆ นั่งขัดสมาศธิ์นิ่งอยู่กับที่ไมไหวติง
หงอคงถามว่า ถ้าทำกิจเหล่านี้สำเร็จแล้ว ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย อายุยืนหรือ อาจาริย์ว่าดุจอิฐบนหัวตึก หงอคงหัวเราะแล้วถามว่า ทำไมจึงเปรียบเหมือน อิฐบนหัวตึก มีความอธิบายว่าอย่างไร
พระอาจาริย์ตอบว่า เหมือนอิฐบนหัวตึกนั้น คือเมื่อคนทั้งหลายจะคิดก่อตึกย่อมไปขุดเอาดินมาปั้นเปนรูปอิฐแล้ววางอยู่ หาได้เอาเข้าไฟเผาให้สุกไม่ ครั้นมีฝนตกลงมาถูกอิฐนั้น ก็ละลายไปกับน้ำฝนฉนั้น
หงอคงพูดว่าอย่างนี้ไม่มั่นคงยืนยาวอะไร ข้าพเจ้าไม่อยากเรียน
(๔) พระอาจาริย์จึงว่า จะให้เรียนคำภีร์ (ต่องหมึ้ง) ตัวจะพอใจหรือไม่
หงอคงจึงถามพระอาจาริย์ว่า จะให้เรียนคำภีร์ (ต่องหมึ้ง) นั้น เปนประการใด
พระอาจาริย์ตอบว่า คำภีร์ (ต่องหมึ้ง) นั้นประกอบการภายนอก คือประกอบน้ำให้เปนไฟ ประกอบไฟให้เปนน้ำ จับศรยิงหน้าไม้แล่นแร่แปรธาตุ กิริยาเหล่านี้คือคำภีร์ (ต่องหมึ้ง)
หงอคงถามว่า กิริยาเหล่านี้จะให้อายุยืนไม่ตายนั้นจะได้หรือไม่ พระอาจาริย์ตอบว่า คำภีร์นี้จะยืนยาวเหมือนกับดวงจันทรในน้ำ คือเปนแต่เงาเท่านั้น
หงอคงจึงถามว่า เหตุใดจึงเหมือนแก่ดวงเดือนในน้ำเล่า
พระอาจาริย์ตอบว่า ดวงเดือนอยู่กลางอากาศแต่เงาอยู่ในน้ำ ถึงอยู่ในน้ำก็จริงแต่จะหยิบหรือจะจับก็จะไม่ถูก ครั้นถึงที่แล้วก็เปล่าไปไม่มีรูปแลลักษณะ แลไม่มั่นคงไม่เปนแก่นสารอะไร ย่อมเปนอะนัตตาทั้งสิ้นมิใช่ตัวตน
หงอคงจึงพูดว่า แม้มิใช่ตัวตนแลมิใช่แก่นสารอะไรไม่ควรจะเรียน
ท่านอาจาริย์โผเถโจ๊ซือได้ยินหงอคงว่าไม่เรียน ท่านก็ลงมาจากธรรมาศน์ เดินตรงเข้ามาถึงหงอคงจึงถามว่า ตัวเปนเช่นวานร เหตุไรสอนอย่างนี้ก็ไม่เรียนสอนอย่างโน้นก็ไม่เรียน พระอาจาริย์ฉวยได้ไม้บันทัดตีลงตรงศีศะหงอคงสามทีแล้ว พระอาจาริย์ก็หันหลังกลับเข้ากุฎีปิดบานประตูเสีย
เวลานั้นเปนในที่ประชุมพร้อมกันเห็นว่า พระอาจาริย์มีความโกรธหงอคง ต่างก็มีความตกใจทุก ๆ คน พากันเห็นไปว่าพระอาจาริย์มีความโกรธหงอคงเปนอันมาก เพราะเหตุหงอคงพูดโต้ตอบกวนใจพระอาจาริย์ พากันบ่นว่าหงอคงต่างๆ
ขณะนั้นหงอคงมิได้มีความวิตกทุกข์ร้อนอะไรเลย ยิ่งมีความชื่นชมยินดีเปนอันมาก ด้วยหงอคงคิดเห็นเปนปัณหาของพระอาจาริย์ก็นั่งตรึกตรองอยู่ในใจว่า คือที่พระอาจาริย์ตีศีศะเราสามทีนั้น ได้แก่เวลาสามยาม พระอาจาริย์คงจะบอกธรรมอันวิเศษให้แก่เราเปนแน่ ครั้นเวลาค่ำลงในดินวันนั้น หงอคงก็ท่าเปนนอนด้วยสานุศิษย์ทั้งหลายตามเดิม หงอคงตั้งใจรอคอยเวลา กว่าจะก็งกำหนด
ครั้นถึงเวลาสามยามเข้าแล้ว หงอคงก็ค่อยย่องเบา ๆ จัดแจงนุ่งห่มเสร็จแล้ว ก็ออกจากห้องเดินไปทางหลังกุฎีพระอาจาริย์ เห็นประตูเปิดอยู่ก็ดีใจ หงอคงจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้อง เห็นพระอาจาริย์กำลังหลับอยู่ จึงนั่งคอยอยู่ที่น่าเตียงประมาณสักครู่หนึ่ง พระอาจาริย์ก็รู้ศึกตัวเหยียดสองเห้า ปากก็ร้องค่าเปนสัมมาทิฐิมรรคว่า ยากนักยากหนายากจริง ๆ อยากให้ธรรมอันวิเศษง่าย ๆ แต่ไม่พบคนที่มีศรัทธาความเชื่อจริง ๆ จึงไม่ควรให้ธรรมอันวิเศษ แม้จะบอกให้ก็จะเสียธรรม ถึงจะสอนก็จะป่วยการเสียเวลา
หงอคงได้ยินพระอาจาริย์พูดดังนั้น จึงร้องบอกพระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าสานุศิษย์ผู้จะศึกษาธรรมอยู่นี่แล้ว ขอท่านได้กรุณาให้ทานธรรมแก่ข้าพเจ้าเถิด
ฝ่ายพระอาจาริย์เมื่อได้ยินเสียงหงอคง แล้วก็ลุกขึ้นห่มผ้านั่งอยู่บนเตียง ทำตวาดหงอคงว่า ท่าไมเองไม่อยู่ข้างนอกล่วงเลยเข้ามาในนี้ทำไม ข้าหลับนอนอยู่เองไม่รู้หรืออย่างไร
หงอคงจึงตอบว่า เมื่อเวลาวานนี้พระอาจาริย์ทำปฤษนาให้ข้าพเจ้า ๆ คิดเห็นว่า พระอาจาริย์คงจะสอนธรรมวิเศษให้แก่ข้าพเจ้า เพราะฉนั้นพอเวลาได้สามยามข้าพเจ้าจึงได้เข้ามา เห็นพระอาจาริย์ยังหลับอยู่ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถจะเข้ามาใกล้ได้ จึงได้คอยอยู่จนพระอาจาริย์ตื่น แลกล่าวถ้อยคำเปนสัมมาทิฐิมรรคขึ้นแล้วจึงสามารถเข้ามาใกล้ได้ดังนี้
ฝ่ายพระอาจาริย์โผเถโจ้ซือ เมื่อได้ฟังหงอคงพูดดังนั้นก็นิ่งนึกตรึกตรองอยู่ จึงเห็นว่าชะรอยเทพยดาฟ้าแลดินให้หงอคงเกิดมา จึงสามารถอาจตีความของเราออกได้ฉนี้
หงอคงเห็นเปนโอกาศก็พูดต่อไปว่า ในที่นี้ไม่มีคน ขอพระอาจาริย์ได้เมตตาชี้ธรรมอันไม่ตายให้แก่ข้าพเจ้าเถิด
พระอาจาริย์จึงพูดแก่หงอคงว่า ตัวเจ้ามีนิไสยในทางธรรมแล้ว เราจะชี้แจงอธิบายในมูลธรรมให้เจ้าขยับเข้ามาให้ใกล้จงระงับใจสงบกายวาจาคอยเงี่ยโสตรสดับ เราจะบอกซึ่งธรรมอันวิเศษปราศจากความเศร้าหมองแลอายุก็ยืนยาว
หงอคงคำนับกราบลงแล้ว ก็ค่อย ๆ คลานขยับเข้าไปใกล้แล้วก็นั่งคุกเข่าพนมมือสำรวมจิตรแลรักษาอิริยาบถเปนอันดี ตั้งใจฟังธรรมที่พระอาจาริย์จะบอกทางให้
ฝ่ายพระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือ จึงแสดงหัวใจธรรมการลึกล้ำวิเศษให้แจ่มแจ้งแนบเนียนรอบคอบปลอดโปร่งโดยละเอียด อาไศรยความปฏิบัติไม่พูดแก่ใคร สำรวมทั้งสิ้นมูลภาคของกำลังจึงสำเร็จได้ คือรักษาธรรมที่ได้แจ้งแก่ใจแล้วนั้น อย่าให้หวั่นไหวรั่วไหลล้นออกไปได้ อุสาหะทำจิตรให้บริบูรณ์ตามธรรมควรแก่ธรรม ก็จะสำเร็จมรรคผลพ้นมนุษย์แลเทวดาทั้งหลาย ไม่สามารถจะมาเบียดเบียฬได้ ในเวลานั้นพระอาจาริย์ได้แสดงธรรมแก่ซึงหงอคง ให้เห็นซึ่งมูลราคของธรรมแล้ว หงอคงมีจิตรอันสว่างใสบริสุทธิ์บริบูรณ์ เต็มไปด้วยกุศลธรรมที่ตนได้สดับสว่างแจ้งในการสังวัทยาย ขึ้นสู่วาจาขึ้นใจแล้ว ก็นมัศการพระบารมีคุณแห่งธรรมแล้วก็กราบลาพระอาจาริย์กลับมาที่อยู่ของตน ตั้งใจสำรวมกิจอยู่ในธรรมได้สามปีเสศ
วันหนึ่งพระอาจาริย์ขึ้นธรรมาศน์ ประชุมสานุศิษย์ทั้งหลายแสดงธรรม พระอาจาริย์จึงถามศิษย์ทั้งหลายว่าหงอคงไปไหน หงอคงได้ยินเสียงพระอาจาริย์ก็เข้ามาใกล้บอกว่าข้าพเจ้าอยู่ที่นี่
พระอาจาริย์จึงถามว่า ตัวปฏิบัติบวชเรียนเปนอย่างไรบ้าง หงอคงตอบพระอาจาริย์ว่า มูลแห่งธรรมค่อยแจ่มแจ้งในสันดานมั่นคงบ้างแล้ว อาจาริย์จึงพูดว่า ตัวลุมูลสันดานเข้าในมูลราคสดับเข้าในภาคนั้นแล้ว จงตั้งใจระวังไภยสามประการอันร้ายแรง
หงอคงได้ยินพระอาจาริย์พูดแนะดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่เปนนาน แล้วจึงถามพระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าเคยได้ฟังว่า บารมีมรรคผลก็แรงยืนยงคงเสมอฟ้าไฟน้ำประกอบกัน ร้อยไขยก็ไม่เกิดได้ เหตุใดจะยังมีไภยสามอย่างอันร้ายแรงอีกเล่า
พระอาจาริย์จึงตอบว่า ซึ่งไภยทั้งสามมีการธรรมดา เพราะของก่อสร้างซึ่งเกิดแต่ดินน้ำลมไฟเบียดสูญจันทร์ซึ่งกันแลกัน ก็จะสำเร็จต่อภายหลัง ถ้าตั้งสะติสดับก็มีราศีเพิ่มอายุ แต่ต่อไปห้าร้อยปีข้างน่า ฟ้าจะผ่าลงมาไฟฟ้าจะฟาดตัวเจ้าจงเร่งระวังตัวทำให้แจ่มแจ้งบริสุทธิ์เห็นมูลสันดานแล้ว จงเร่งหลีกหลบหนีให้พ้นอายุก็จะยืนเสมอฟ้า ถ้าหลีกไม่พ้นตัวเจ้าก็จะสิ้นชีวิตร แล้วต่อไปข้างน่าอีกห้าร้อยปี ไฟกรดจะมาไหม้เจ้า ไฟที่จะเผาเจ้านั้นไม่ใช่ไฟฟ้าไม่ใช่ไฟในมนุษย์ ไฟนั้นเรียกนามว่าขันธอัคคี คือไฟในกายของตัวเจ้า เกิดขึ้นเองจะเผาผลาญร่างกาย ที่มีอาการสามสิบสอง ก็จะย่อยยับดับไปสิ้น ความรักษาได้สักพันปี ทุกข์ธรมานหนเดียวก็จะสิ้นไป แล้วไปข้างน่าอีกห้าร้อยปี ฟ้าจะให้ลมคือไฟลมอันมิใช่ลมสี่ทิศ เปนลมที่หน้าผากของเจ้าเป่าเข้า ภายในท้องแซกทวารทั้งเก้า กระดูกแลเนื้อก็จะป่นละเอียดร่างกายก็จะหลุดล่วงแยกแตกกันไปหมดสิ้น เพราะฉนั้นไฟร้ายแรงเหล่านี้ตัวเร่งหลีกหลบให้พ้นได้แล้ว อายุก็จะยืนได้นานเท่าฟ้าแลดิน
หงอคงได้ฟังอาจาริย์พูดดังนั้น ให้บังเกิดขนพองสยองเกล้า จึงคำนับกราบพระอาจาริย์แล้ววิงวอนว่า ขอท่านได้กรุณาสอนธรรมที่จะหลีกหนีให้พ้นไภยทั้งสามนั้นให้ต่อไป
พระอาจาริย์จึงพูดว่า ซึ่งไภยสามอย่างนั้นก็ยังมีทางที่จะหลีกหนีได้อยู่ ไม่ยากอะไร โดยมีกิริยาคาบฟ้าคาบดินสองอย่าง คาบฟ้านั้นคือกิริยา (เทียนกัง) สามสิบหก คาบดินนั้นคือ (ตี้ซัว) มีกิริยาเจ็ดสิบสองคาบตามแต่จะเรียนอย่างไหน ถ้าผู้ใดเรียนได้สำเร็จตลอดแล้วก็จะหนีพ้นไภยทั้งสามนั้นได้
หงอคงจึงบอกแก่ท่านอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าจะขอเรียนกิริยา (ตี้ซัว) คาบดิน ขอพระอาจาริย์ได้โปรดบอกคาบดินให้แก่ข้าพเจ้าเถิด
พระอาจาริย์จึงว่าแก่หงอคงว่า ถ้าตัวอยากเรียนกิริยาคาบดินก็จงขยับเข้ามาให้ใกล้ พระอาจาริย์ก็กระซิบบอกอุปเท่ห์ให้แก่หงอคงด้วยอุบายแลวิธีลัทธิต่าง ๆ หงอคงก็ได้ลุแก่คาบที่พระอาจาริย์ประสิทธิ์ให้ โปร่งปรุทุกสิ่งทุกอย่างยิ่งขึ้นไปทุกวัน ๆ
หงอคงก็ค่อยหัดค่อยฝึก จนถึงนฤมิตรบิดเบือนแปลงกายได้ถึงเจ็ดสิบสองอย่าง แลทรงกำลังพะลังมีฤทธากล้าหาญ อยู่มาวันหนึ่งพระอาจาริย์โผเถโจ๊ซือ กับสานุศิษย์ทั้งหลายนั่งอยู่น่าลานวัดพร้อมกัน พระอาจาริย์จึงถามหงอคงว่าตัวเรียนวุฒิวิทยา ได้กระทำให้สำเร็จมโนรถแล้วดังปราถนาหรือ
หงอคงจึงตอบพระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าได้อุสาหะพยายามประกอบกิจการบำเพ็ญเพียรภาวนาสำรวมเวท ได้บันลุธรรมวิเศษส่วนอิทธิฤทธิ์ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
พระอาจาริย์จึงว่า ถ้าเจ้าร่ำเรียนทำให้สำเร็จได้จริงดังนั้นแล้ว เจ้าจงสำแดงวิทยาให้เราดู ให้เห็นปรากฎแก่ชนทั้งหลายซึ่งอยู่พร้อมกันในสถานที่นี้
หงอคงจึงสำรวมจิตรบริกรรมกระทำอิทธิปาฏิหาร ก้าวเดินจากพื้นด้นได้ห้าก้าวลอยขึ้นไปบนอากาศหายลับไป ประมาณเคี้ยวหมากจืดแล้วก็กลับมา ประมาณเหาะไปได้สักสามโยชน์คือพันสองร้อยเส้น หงอคงก็ลงมาต่อหน้าพระอาจาริย์แล้วยกมือขึ้นคำนับ กล่าววาจาว่าข้าพเจ้าเหาะได้อย่างนี้
พระอาจาริย์จึงว่าที่เหาะได้อย่างนี้เรียกว่าอาไศรยเมฆไม่ใช่ดั้นเมฆ โบราณเขาดั้นเมฆเหาะไปได้รอบจักรวาฬจึงเรียกว่าดั้นเมฆ
หงอคงอ้อนวอนพระอาจาริย์ว่า ขอท่านได้กรุณาโปรดสอนให้ข้าพเจ้าเรียนวิชาดั้นเมฆได้ด้วยเถิด พระอาจาริย์ก็แนะนำสั่งสอนให้หงอคงท่องบ่นสังวัทยายจนขึ้นใจ จำได้แลประกอบบริกรรมทำทดลองก็สำเร็จได้ดังประสงค์ทุกสิ่งทุกประการ พวกสานุศิษย์ทั้งหลายจึงถามหงอคงว่า พระ อาจาริย์สั่งสอนให้ท่านเหาะเหินเดินอากาศได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ท่านได้เรียนทำสำเร็จดังประสงค์แล้วทุกประการหรือ หงอคงตอบว่าข้าพเจ้าได้เรียนรู้แลทำได้ทุกประการแล้ว
พวกเพื่อนศิษย์ทั้งหลายจึงว่า ถ้ากระนั้นท่านจงทำให้ข้าพเจ้าชมเห็นประจักษ์แก่ตาบ้างจะได้หรือไม่
หงอคงจึงว่าท่านทั้งหลายจะให้ข้าพเจ้าทำประการใด ขอให้ท่านบอกมาข้าพเจ้าจะทำให้ท่านดูทุกประการ พวกเพื่อนศิษย์จึงขอให้นิฤมิตรเปนต้นพฤกษาใหญ่ หงอคงก็ร่ายพระเวทสำรวมจิตรบริกรรมภาวนาร่างกายก็สูญหายกลายเปนต้นพฤกษาใหญ่สูงเทียมเมฆ พวกสานุศิษย์ก็ตบมือหัวเราะกันเปนอันดังออกแซ่ไป
ฝ่ายพระอาจาริย์โผเถโจ๊ซืออยู่ในกุฎีได้ยินเสียงคนร้องดังนั้นก็ตกใจ จึงจับไม้เท้าเดินออกมาถามว่าใครอยู่ข้างนอกทำอะไรกันเสียงอึกกระทึก
พวกสานุศิษย์ทั้งหลายนั่งอยู่พร้อมกัน ตอบว่ามิได้อึกกระทึก เปนแต่หงอคงสำแดงฤทธิ์นฤมิตรตนเปนต้นไม้ใหญ่สูงเทียมเมฆ พวกข้าพเจ้าเห็นเปนอัศจรรย์พากันพิศวงยินดี ในวิชาของหงอคงที่ทำฤทธิ์ได้เช่นนั้น
พระอาจาริย์จึงตวาดว่า เมื่อตะกี้เราได้ยินเสียงออกแซ่ดูดังมิใช่คนบวชเรียน ทำการฟุ้งสร้านเช่นนี้จะเปนอันบวชเรียนอะไรได้
พวกศิษย์ทั้งหลายจึงบอกว่า เมื่อตะกี้พวกข้าพเจ้านั่งอยู่พร้อมกันได้ขอให้หงอคงสำแดงวิชาที่เขาได้จากพระอาจาริย์ให้ดูเขาจึงได้ทำให้ดู
ฝ่ายพระอาจาริย์เมื่อได้ฟังศิษย์ทั้งหลายบอกดังนั้น จึงว่าพวกเจ้าหลีกไปเสียให้พ้น แลไปบอกหงอคงให้เข้ามานี่ พวกศิษย์ทั้งหลายก็พากันหลีกไปแลบอกหงอคงว่า พระอาจาริย์ให้หาตัว หงอคงก็เข้ามาหมอบกราบแลเคารพอยู่ตรงหน้าพระอาจาริย์ ๆ จึงถามหงอคงว่า ตัวแผลงฤทธิ์เดชอวดดีต่อหน้าคนเปนอันมากอย่างนั้นให้เขาเห็น ถ้าเขาจะขอให้ตัวสอนเขา ถ้าตัวจะไม่สอนให้เขาก็จะเกิดไภยอันตรายขึ้นแก่ตัว เราจะป้องกันตัวเจ้ามิได้
หงอคงได้ยินพระอาจาริย์พูดดังนั้น ก็กราบลงแล้วขอโทษพระอาจาริย์ ๆ จึงว่าเราไม่เอาโทษเจ้าดอก แต่ตัวเจ้าจะอยู่ในที่นี้ต่อไปไม่ได้
หงอคงได้ยินพระอาจาริย์พูดดังนั้น มีความเสียใจเปนที่สุด จึงเรียนถามพระอาจาริย์ว่า เมื่อเปนดังนี้แล้วพระอาจาริย์จะให้ข้าพเจ้าไปอยู่ที่ไหนเล่า
พระอาจาริย์จึงบอกว่าเจ้ามาจากที่ใด ก็จงกลับไปอยู่ในสถานที่นั้นเถิด
หงอคงได้ฟังพระอาจาริย์ว่าดังนั้น ก็นิ่งนึกอยู่ในใจเปนนานจึงนึกขึ้นมาได้ว่า เดิมเรามาจากทิศรพาเมืองเง่าล่ายก๊ก เขาฮวยก๊วษ่ชัว่จุ๊ยเสียมติอง ครั้นน้กขึ้นได้แล้วก็นิ่งอยู่
พระอาจาริย์จึงบอกแก่หงอคงว่า ตัวจงรีบไปให้พ้นจากที่นี้ ช้าไปตัวจะไม่รอดพ้นจากความตาย
หงอคงรับคำอาจาริย์แล้วก็นมัศการลาพระอาจาริย์แลเพื่อนศิษย์ทั้งหลาย แล้วพระอาจาริย์จึงว่าหงอคงว่า ตัวกลับไปคงจะมีเหตุ ถ้ามีเหตุประการใดตัวจะแผลงฤทธิ์แผลงเดชด้วยประการใด ๆ ถ้าใครจะถามว่าได้เล่าเรียนมาจากไหนใครเปนครูบาอาจาริย์ เจ้าอย่าได้บอกออกชื่อเราว่าเปนครูบาอาจาริย์แห่งเจ้าเลยเปนอันขาด ถ้าเจ้าบอกเล่าใครว่าเจ้าเปนสานุศิษย์แห่งเรา แลออกชื่อเรา เรารู้แล้วจะจับตัวเจ้ามาถลกหนังหัวเสีย แลสับกระดูกเจ้าให้ป่นละเลียดแลกดวิญญาณของเจ้าให้ลงไปตกอยู่ในนรกใต้เถรเทวทัตอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์ มิให้ตัวกลับมาได้อีกต่อไป
หงอคงเมื่อได้ฟังพระอาจาริย์กำชับสั่งเสียดังนั้นแล้ว หงอคงก็คำนับกราบลาพระอาจาริย์ออกจากถ้ำ จึงสำรวมจิตรบริกรรมพระเวทคาถากายาก็ลอยขึ้นดั้นเมฆข้ามมหาสมุทใหญ่ บัดเดี๋ยวใจก็แลเห็นเขาฮวยก๊วยซัวจุ๊ยเลียมต๋อง จึงนึกในใจว่าเมื่อไปกระดูกก็หนักกายก็หนัก ครั้นรู้วิชาเล่าเรียนสำเร็จ กระดูกก็เบาต้วก็เบาไปทั้งสิ้น คนในโลกนี้ไม่มีความเพียร ถ้าใครมีความเพียรเหมือนแก่เรา ก็สามารถจะรู้ได้ดีจนสว่างไสวเข่นเราฉนี้ หงอคงจึงสกดเมฆให้ลดลงถึงพื้นแล้ว ก็เดินตรงเข้าไปยังเขาฮวยก๊วยซัว ก็ได้ยินเสียงนกหกร่ำร้องออกแซ่ไป เหมือนหนึ่งจะแสดงความยินดีต้อนรับฉนั้น โดยเหตุที่เห็นหงอคงกลับมา หงอคงครั้นกลับมาถึงสำนักถ้ำแล้ว ก็ร้องเรียกบริวารลิงทั้งหลายแลบอกว่าเรามาถึงแล้ว
ฝ่ายบริวารลิงทั้งหลายที่อยู่ตามภูเขา แลอยู่พุ่มไม้เมื่อได้ยินเสียงมุ้ยเกาอ๋อง ก็พรั่งพรูกรูกันมาห้อมล้อมมุ้ยเกาอ๋อง แล้วคุกเข่าลงคำนับ จึงถามมุ้ยเกาอ๋องใต้อ๋องตั้งแต่ไปจากข้าพเจ้าทำไมจึงนานนัก ข้าพเจ้าทั้งหลายตั้งใจคอยท่านดุจว่าเวลาหิวจะคอยกินอาหารฉนั้น อยู่ภายหลังถูกอ้ายปิศาจร้ายชื่อว่า (หุนซีหม้อกุน) มาแย่งชิงที่ถ้ำ พวกข้าพเจ้าสู้รบไม่คิดแก่ชีวิตร แต่สู้มันมิได้มันจับเอาพวกบริวารแลลูกหลานไปเปนอันมากแล้ว เปนบุญนักหนาที่ใต้อ๋องได้กลับมาเวลานี้ ถ้าแม้ใต้อ๋องยังไม่กลับมาพวกข้าพเจ้าออกสู้รบมันคงจะจับไปได้หมดทั้งสิ้น
หงอคงได้ยินพวกบริวารเล่าให้ฟังดังนั้น ก็มีความโกรธยิ่งนัก ตบมือกระทืบเท้าแหงนหน้าในตากลอก ออกปากว่าอ้ายยักษ์ผีดิบมันบังอาจสามารถข่มเหงบริวารของเราอย่างนี้ เราจะไปตามแก้แค้นมันให้จงได้
พวกบริวารจึงบอกว่าอ้ายพวกปิศาจนั้นมันอยู่ข้างทิศอุดร หงอคงถามว่าใกล้หรือไกล ประมาณทางสักเท่าไร พวกบริวารบอกว่าเมื่อมันมาก็มีพยุห์ เมื่อมันไปก็เปนหมอกมืดกลุ้ม ไม่รู้ว่าหนทางไปมาจะใกล้ไกลสักเท่าใด
หงอคงจึงพูดว่าถ้าดังนั้นเราจะไปสืบดูก่อน ว่าแล้วหงอคงก็บริกรรมร่ายพระเวทคาถาเหาะลอยขึ้นไปบนอากาศ ไปทางทิศอุดร พิเคราะห์ดูเห็นภูเขาหนึ่งยอดเยี่ยมตระหง่านสูงเทียมเมฆ มีลำธารแลห้วยเหวลึกลงไปถึงภูมิภาค มีกระแสชลประกอบเปนธาตุน้ำ สักประเดี๋ยวได้ยินเสียงพูดกัน หงอคงจึงเหาะลงค้นดูที่คูข้างเพิงน่าเขา มีถ้ำชื่อว่า (จุ๊ยจ่างต๋อง) ข้างน่าถ้ำมีบริวารปิศาจน้อยกระโดดโลดเต้นเข้ามาใกล้ แต่พวกปิศาจหาได้เห็นหงอคงไม่ เพราะกำลังเล่นเพลินอยู่ หงอคงก็กระโดดเข้ามาใกล้ร้องว่าพวกเองอย่าวิ่งหนี ตัวเราอยู่เขาฮวยก๊วยซัวจุ๊ยเลียมต๋องเจ้าของถ้ำข้างทิศพายัพ นายพวกเจ้าชื่อ (หุนซีหม้อกุน) เหตุใดจึงสามารถไปกระทำย่ำยีข่มเหงบริวารพวกลิงของเราหลายครั้งแล้ว ตัวเราจะมาลองฝีมือดูให้เห็นฤทธิ์แลกำลัง พวกเองจงเร่งไปบอกนายเองให้รีบมารบกันโดยเร็ว
พวกบริวารปิศาจเหล่านั้น เมื่อได้ฟังหงอคงว่าดังนั้นก็พากันวิ่งตรงเข้าถ้ำบอกแก่นายว่าไภยจะมาถึงแล้ว ข้างนอกมีอ้ายลิงเผือกตัวหนึ่งมาท้าทายชวนรบ มันบอกว่ามันอยู่ที่เขา (ฮวยก๊วยซัว) ถ้ำจุ๊ยเลียมต้อง ว่าท่านไปข่มเหงบริวารลูกหลานของเขา ๆ จึงมาจะต่อรบแก่ท่าน หุนซีหม้อใต้กุนได้ยินบริวารมาบอกดังนั้น จึงหัวเราะแล้วพูดว่า เราได้ยินลิงปิศาจน้อยบอกว่า มีนายลิงตัวหนึ่งตั้งตัวเปนใต้อ๋องไปบวชเรียนเสียแล้วบัดนี้เห็นมันจะกลับมา พวกเองเห็นมันมานั้น มันถือเครื่องสาตราอาวุธอันใดมาด้วยหรือเปล่า
พวกบริวารเหล่านั้นบอกว่าไม่เห็นมันถือเครื่องสาตราอาวุธสิ่งไรเลย เห็นแต่แต่งตัวสวมเสื้อสีแดงคาดพุงผ้าสีเหลือง สอดรองเท้าดำดูท่วงทีกิริยาสุภาพ แต่ทำท่าทางแข็งแรงคอยอยู่ที่ปากประตูถ้ำ
หม้ออ๋องได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นสวมเกราะ มือจ้บง้าวเรียกพวกบริวารเดินตามหลังออกมาที่น่าถ้ำ จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่าใครหวาเปนเจ้าของถ้ำฮวยก๊วยซัวจุ๊ยเลียมต๋อง
หงอคงได้ยินเสียงก็เหลือบไปดู เห็นหุนซีหม้อกุนที่ศีศะมีหมวกทองคำ ตัวสรวมเสื้อดำสอดเกราะเหล็กเท้าสอดรองเท้าดำทำด้วยหนัง บั้นเอวโตประมาณสิบกำตัวสูงประมาณสามวา มือถือง้าวเปนอาวุธ หงอคงจึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายปิศาจเองไม่รู้จักเราหรือ
หม้ออ๋องเห็นหงอคงแล้วจึงหัวเราะพูดว่า ตัวเองก็ต่ำเตี้ยไม่ถึงสี่ศอก อายุก็ยังไม่ถึงสามสิบปี ในมือก็ไม่มีอาวุธ ทำไมจึงอาจสามารถมาทำใจโตอวดดีจะมาหาที่ตายหรืออย่างไร
หงอคงว่ากูไม่มีอาวุธมีสองมือก็จะให้มึงเห็นกำลังได้ ว่าแล้วหงอคงก็กระโดดเข้าชกคางหม้ออ๋อง หม้ออ๋องเอามือรับไว้จงพูดว่าตัวของเจ้าทั้งเตี้ยทั้งเล็กตัวเราทั้งสูงทั้งใหญ่ถ้าเราจะถืออาวุธรบแก่เจ้า บริวารทั้งหลายจะหัวเราะแลดูถูกเราได้ ว่าแล้วหม้ออ๋องก็ทิ้งอาวุธเสีย ตั้งท่ามวยเข้าชกหงอคง หงอคงก็แข็งข้อรับชกกันชุลมุนหม้ออ๋องมือยาวชกข้ามศีศะหงอคง ๆ คอยหลบชกได้ถนัดก็ถูกทุกที หม้ออ๋องเห็นหงอคงว่องไวด้วยเปนชาติลิง แต่แข็งใจสู้เปนหลายยกถูกชกเปนหลายที จึงฉวยเอาอาวุธฟันลงไปที่ศีศะหงอคง ๆ ก็หลบได้ไม่ถูกต้อง หงอคงกระโดดออกไปห่างจึงร่ายมนต์พระคาถาถอนขนใส่ปากภาวนา แล้วพ่นออกไปเปนลิงบริวารสามร้อยตัว เข้ากลุ้มรุมกันล้อมหม้ออ๋องไว้รอบตัว
อันหงอคงนั้น เมื่อเดิมไปเรียนวิชาสำเร็จมีขนอยู่แปดหมื่นสี่พันเส้น ทุกๆ ขนย่อมผันแปรได้ต่าง ๆ พวกลิงน้อยกายสิทธิ์เหล่านั้น โลดโผนว่องไวก็กรูกันเข้าล้อมหม้ออ๋องทั้งข้ายชวา บ้างก็เข้าฉุดคร่าแลรวบรัดจนอาวุธหลุดจากมือ หงอคงก็กระโจนเข้าชิงอาวุธหม้ออ๋องมาได้ ก็เอาอาวุธฟั้นถูกหม้ออ๋องตัวขาดเปนสองท่อน แล้วก็ไล่ประหารบริวารเข้าไปในถ้ำ ฆ่าพวกผีดิบบริวารหม้ออ๋องล้มตายลงไปสิ้น แล้วอ่านคาถาเรียกขนกลับเข้าในตัวตามเดิม แต่บริวารลิงน้อย ๆ ที่หุนซีหม้อกุนอ๋องจับมาขังไว้ในถ้ำนั้น หงอคงก็เรียกออกมาจากถ้ำ ประมาณสี่ห้าสิบตัวแล้วหงอคงเอาไฟเผาถ้ำจุ๊ยจ่างต๋อง ไหม้เปนจุณไปหมดสิ้น แล้วเรียกบริวารลิงเหล่านั้นมาสั่งว่า พวกเจ้าทั้งหลายจงหลับตาเสียทุก ๆ ตัว พวกลิงเหล่านั้นก็กระทำตามคำนายสั่ง หงอคงก็ร่ายพระเวทกระทำให้เปนลมพัดหอบเอาบริวารลิงเหล่านั้นไปจนถึงที่ถ้ำเก่าตามเดิมแล้ว หงอคงก็ร้องบอกว่าพวกเองจงลืมตาดูเถิด พวกลิงน้อย ๆ เหล่านั้นก็พากันลืมตาขึ้นดู เห็นที่อยู่เดิมของตนแน่แล้วก็จำได้จึงพากันกระโดดวิ่งเข้าในถ้ำ
ฝ่ายพวกบริวารลิงทั้งหลายใหญ่น้อยก็เรียงรายกันเข้ามาประชุมพร้อมกันคำนับหงอคง กล่าวถ้อยคำสรรเสริญหงอคงต่าง ๆ แล้วไต่ถามว่า ตั้งแต่ใต้อ๋องไปเรียนวิชาก็ช้านานประมาณกว่าสิบปี ท่านได้ไปถึงไหนจึงได้วิชาอันประเสริฐสมความปราถนามาดังนี้
หงอคงจึงตอบว่า ตั้งแต่ปีออกจากถ้ำไปได้รับความลำบากยากกายเหลือเกิน ต้องข้ามมหาสมุทใหญ่จึงได้ไปถึงเขตชมภูทวีป แล้วก็เที่ยวไปพบปะมนุษย์จึงได้เรียนหัดกิริยาท่าทางรู้จักนุ่งห่มแล้ว ใช่แต่เท่านั้นยังระเหระหนเที่ยวไปอีกประมาณแปดเก้าปี เพื่อจะค้นหาผู้วิเศษจะได้เรียนวิชาต่าง ๆ ก็ยังไม่พบเห็นเปนช้านาน มาวันหนึ่งคิดข้ามมหาสมุทไปทางทิศปราจิณ ขึ้นฝั่งแล้วเที่ยวสืบดูก็ได้พบพระอาจาริย์ผู้สอนธรรมอันวิเศษอายุยืนเท่าฟ้าแลดิน พวกวานรพากันสรรเสริญว่า วิชาอย่างนี้ประเสริฐหาที่สุดมิได้แล้ว
หงอคงจึงแจ้งความแก่บริวารว่า พวกเจ้าทั้งหลายจงทราบว่าพระอาจาริย์ท่านได้ให้ชื่อแลแซ่เราแล้ว คือ แซ่ (ซึง) ชื่อหงอคง พวกบริวารทั้งหลายได้ยินหงอคงบอกว่า แซ่ (ซึง) ชื่อหงอคงก็พากันตบมือร้องว่าดีแล้ว ๆ พวกข้าพเจ้าทั้งหลายก็จะถือเอาแซ่ซึงด้วยกันทุก ๆ ตนเหมือนตัวท่าน
มีคำเทียบว่า (ก๊วนทงเจ๊กแส่ซินกวยปิ๋ง) แปลว่าตลอดกันแซ่เดียวทั้งสิ้น (จี๋ต่ายหยงเทียนเซียนเล็กเมี้ย) แปลว่าต้องคอยเทวดาเลื่อนชื่ออันงาม
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งหงอคงตรึกตรองเห็นว่า ตั้งแต่ไปปราบปรามหุนซีหม้อกุนอ๋องเอาอาวุธมาได้ดังนี้ ควรจะฝึกหัดใช้อาวุธซักซ้อมฝีมือไว้ให้ชำนาญจึงจะชอบ จึงสั่งวานรทั้งหลายให้ไปเที่ยวหาไม้มาทำอาวุธคือกระบองพลองสั้นสองมือแลพลองยาวสี่ศอก แลหาไม้รวกมาทำหลาวแหวนเครื่องทิ่มแทง แลให้ทำธงสีต่างๆ หัดตั้งค่ายขุดสนามเพลาะกระทำสนามรบ หัดรำเพลงอาวุธต่าง ๆ ให้ชำนิชำนาญมาหลายเวลาแล้ว
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งหงอคงนั่งตริตรองคิดขึ้นมาได้ จึงบอกแก่พวกบริวารทั้งหลายว่า เราอยู่ที่นี่ฝึกหัดซ้อมเพลงอาวุธกันอย่างนี้ เราวิตกอยู่ว่านานไปจะเปนการเล่าลือทั่วไป ในประเทศบ้านเมืองทั้งหลาย หากรู้ว่าเรามั่วสุมประชุมกันอยู่ที่นี่มาก ก็คงจะยกทัพใหญ่มารบกวนพวกเรา คงจะเกิดรบสู้ฆ่าฟันกันขึ้น เราจะเอาอาวุธที่ไหนมาต่อสู้แก่สัตรูของเราได้ เพราะฉนั้นเราจะต้องเตรียมหาเครื่องสาตราวุธที่เปนเหล็กไว้สำหรับพวกเราให้พร้อมมือกันจึงจะควร เราคิดเห็นอย่างนี้แต่ยังไม่รู้ที่ว่าจะไปเอาอาวุธที่ไหนได้
ในเวลานั้นมีหัวหน้าวานรอยู่สี่ตน เปนลิงเสนสองตนเปนลิงชะนีสองตน ได้ยินหงอคงปรารพดังนั้นจึงลุกยืนขึ้นแล้วคำนับหงอคงพูดว่า ใต้อ๋องจะต้องการเครื่องอาวุธเหล็กอันมีคมดูจะไม่สู้ยากนัก เพราะข้าพเจ้าทราบว่ามีเมืองหนึ่งชื่อว่า (เมืองเง่าล่ายก๊ก) ในเมืองนั้นบริบูรณ์ประกอบไปด้วยสมบัติผู้คนมาก ย่อมบริบูรณ์ด้วยเครื่องสาตราวุธต่าง ๆ แต่หนทางที่จะไปเมืองนั้น ต้องข้ามทะเลไปทางทิศตวันออก ไกลประมาณสองร้อยโยชน์จึงจะถึงเมืองนั้น ถ้าใต้อ๋องไปเมืองนี้เห็นจะสำเร็จเปนแน่ อีกประการหนึ่งธรรมเนียมบ้านเมืองต้องมีเครื่องรักษาอาณาเขตรจึงจะมั่นคง
หงอคงได้ฟังสี่วานรชี้แจงให้ทราบแล้ว ก็มีความยินดีเปนที่สุด จึงพูดว่าถ้าดังนั้นท่านทั้งหลายจงพร้อมกันคอยเราอยู่ในสถานที่นี้ สั่งแล้วหงอคงก็ร่ายพระเวทคาถาสำรวมกิริยาเหาะขึ้นบนอากาศข้ามทะเลใหญ่ไปประมาณสองร้อยโยชน์ ก็แลเห็นไชยภูมิเมือง (เง่าล่ายก๊ก) ในเมืองนั้นมีเรือนร้านตลาดผู้คนไปมาค้าขายสินค้าสิ่งของเครื่องบร้โภคแลเครื่องใช้สอยต่างๆ พิเคราะห์ดูมีความสนุกสนานมาก หงอคงค่อยลอยพิจารณาดูจึงมาคิดในใจว่า ชะรอยในกำแพงเมืองคงจะมีเครื่องสาตราวุธรักษาเมืองเปนแน่ ถ้าเราลงไปถามซื้อคงจะขัดข้อง เพราะตัวเราเปนชาติต่างภาษากันคงจะไม่สำเร็จ จำจะต้องคิดเอาโดยลับเห็นจะดีกว่า
เมื่อคิดเห็นดังนั้นแล้วจึงร่ายพระเวทวิทยามหามนต์ เปนลมพายุใหญ่มืดฟ้ามัวฝน พัดเปนทรายหินศิลาส่งเข้าไปในเมือง ผู้คนตามบ้านร้านตลาด ตกใจตื่นวุ่นวาย ก็ปิดประตูน่าต่างทุกบ้านทุกเรือน ตามถนนไม่มีใครเดินไปมา หงอคงเห็นได้การจึงอ่านคาถาผ่อนกายลงยังพื้นดินตรงเข้าไปจนถึงประตูคลังที่ไว้อาวุธต่างๆ สิบแปดอย่างก็ถีบประตูคลังทำลายลง เห็นเครื่องอาวุธเรียงรายกันอยู่ก็มีความยินดี จึงคิดว่าถ้าเราจะเอาคนเดียวก็จะเอาไปไม่ได้เท่าใด คิดดังนั้นแล้วก็อ่านคาถากระชากขนในตัว ใส่ปากภาวนาพ่นออกมาเปนวานรประมาณพันตัว จึงสั่งวานรเหล่านั้นให้เข้าเก็บขนเอาอาวุธต่าง ๆ วานรกายสิทธิ์ทั้งหลายเหล่านั้น ก็พร้อมกันเข้าแบกขนเครื่องอาวุธมัดหอบเอาเต็มกำลังทั้งพันตัว ได้แล้วหงอคงก็เหาะนำหน้าขึ้นอากาศ ลิงกายสิทธิ์ทั้งหลายก็เหาะตามหงอคงตรงมายังที่สำนัก หงอคงก็อ่านพระเวทคาถาวานรทั้งหลายก็สูญหายไป กลับเปนขนเข้ากายไปตามเดิม เครื่องอาวุธต่าง ๆ ที่ลิงกายสิทธิ์ขนมากองวางอยู่เปนอันมาก หงอคงจึงเรียกวานรทั้งหลายมาแล้วสั่งว่า พวกเจ้าจงเลือกเอาอาวุธไว้สำหรับมือทุก ๆ ตน
วานรทั้งหลายได้ยินหงอคงสั่งดังนั้น ต่างตัวต่างก็วิ่งมาพร้อมกัน เห็นอาวุธวางกองอยู่ก็มีความยินดี บ้างหยิบเอาหอกบ้างหยิบเอาดาบแลอาวุธต่าง ๆ ไว้สำหรับตัวทุก ๆ ตน ครั้นรุ่งขึ้นหงอคงก็ฝึกหัดให้วานรทั้งหลายใช้อาวุธฟันแทงยิงแลปัดป้องให้ว่องไว แลตั้งกระบวนค่ายมั่นแลเดินกระบวน แลทำทีจะเข้าประจนประจันบานให้รู้ในทางหนีทีไล่จนชำนิชำนาญ รวบรวมพวกวานรได้สี่หมื่นเก้าพันเสศ ตั้งแต่นั้นมาก็เล่าลือทั่วไป ตามปิศาจแลยักษ์ที่อยู่ในถ้ำแลเขาเจ็ดสิบสองแห่ง ได้ทราบกิติศัพท์ก็ตกใจหวั่นไหวไปทุกตำบลทุกถ้ำแลทุกเขา พวกปิศาจยักษ์เหล่านั้นก็พากันเข้ามาสาพิภักดิ์เข้าด้วยหงอคงแลยกหงอคงขึ้นเปนหงอใต้อ๋อง ครั้นถึงปีใหม่บรรดาพวกยักษ์ทั้งหลายก็นำเอาเครื่องบรรณาการมาเคารพย์หงอคงมิได้ขาด ตั้งแต่นั้นมาก็ฝึกหัดแลซักซ้อมพลทหารวานรทั้งหลาย ให้แคล่วคล่องว่องไว จัดกันเปนหมวดเปนกองเรียบร้อย ก็สะสมสะเบียงอาหารผลไม้สดแห้งไว้พรักพร้อมบริบูรณ์ ตั้งมั่นอยู่เขตรเขาฮวยก๊วยซัว เพราะเขาฮวยก๊วยซัวเปนที่คับขันธ์มั่นคงรอบคอบดุจกำแพงเหล็ก หงอคงใต้อ๋องกับบริวารมีความศุขสำราญ ปราศจากไภยอันตรายต่าง ๆ หงอคงจึงพูดแก่บริวารว่า พวกเจ้ามีอาวุธครบมือกันบริบูรณ์แล้ว แต่ตัวเรายังหามีอาวุธสำหรับมือให้พอแก่กำลังของเราไม่ ง้าวที่ได้มาจากหม้ออ๋องก็ดูเกะกะไม่เปนที่พอใจเรา
ในขณะนั้นมีวานรใหญ่ตนหนึ่งซึ่งเปนทหาร จึงบอกแก่หงอคงว่า ท่านก็เปน (เซียน) คือเทวดามีอานุภาพแล้ว เครื่องอาวุธเหล่านี้ที่ได้มาไม่ควรใช้ ใต้อ๋องจะไปในน้ำได้หรือไม่
หงอคงตอบว่าเราตั้งแต่เรียนวิชาสำเร็จแล้ว พระอาจาริย์บอกคาบกิริยาที่จะเหาะเหินเดินอากาศดำน้ำแลลุยไฟ หรือล่องหนกำบังกาย หรือจะนิฤมิตรบิดเบือนเปลี่ยนแปลงกายได้ถึงเจ็ดสิบสองอย่างโดยชำนิชำนาญย่อมสำเร็จได้ทุกสิ่งทุกประการ ทำไมเราจึงจะเดินน้ำแลดำน้ำไม่ได้เล่า
วานรตนนั้นจงพูดว่า ถ้าใต้อ๋องมีวิชาอันวิเศษเช่นนั้น ในถ้ำนี้ใต้สะพานเหล็กลงไปมีลำธารทะลุตลอดไปถึงเมืองบาดานอันเปนสถานที่อยู่ของพระยา (เล่งอ๋อง) คือพระยานาคในฝ่ายทิศบูรพาตวันออกมหาสมุทใหญ่ ใต้อ๋องลงไปค้นดูที่เมืองพระยานาค คงจะมีอาวุธวิเศษที่พอใจสักอย่างหนึ่งเปนแน่
หงอคงได้ฟังบริวารบอกเล่าดังนั้น ก็มีความยินดีจึงพูดแก่บริวารทั้งหลายว่า ถ้าดังนั้นเราจะลงไปยังเมืองพระยานาคสืบถามดูให้รู้แน่ ว่าดังนั้นแล้วหงอคงก็ออกมาที่สะพานเหล็ก จึงโอมอ่านพระเวทคาถาแหวกน้ำแล้วก็กระโดดลงไปในน้ำ ดุจดังว่าเดินอยู่ที่บนบกฉนั้น หงอคงเดินตัดกระแสชลไปยังเมืองพระยานาค
ฝ่ายพวกพลตระเวรนาคในเมืองบาดาล ที่เดินรักษาท้องที่กระแสชลอยู่ในที่นั้น ครั้นมาพบหงอคงเข้าก็ร้องถามหงอคงว่า ที่เดินมานั้นเปนทหาร หรือเทพารักษ์เปนเจ้าในเขตรแขวงประเทศทิศใดขอจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง เพื่อจะได้เชื้อเชิญตามสมควร
หงอคงจึงบอกแก่พลตระเวรผู้รักษาด่านทางว่า เราอยู่ที่เขาฮวยก๊วยซัว ฟ้าแลดินให้ตัวเราบังเกิด นามเราชื่อว่าหงอคงแซ่ซึง เราเปนผู้ที่ชอบพอกันแก่พระยาเล่งอ๋อง ทำไมพวกท่านไม่รู้จักเราหรือ
พวกพลตระเวรได้ฟังหงอคงบอกดังนั้น ก็พากันกลับเข้าไปบอกพระยานาคว่า มีใต้อ๋องผู้หนึ่งมาบอกว่าอยู่เขาฮวยก๊วยซัวชื่อซึงหงอคง แลพูดว่ารู้จักคุ้นเคยแก่พระองค์จะเข้ามาหา
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องได้ฟังดังนั้น ก็ออกมาจากปราสาทจุ๊ยเจียต้อนรับหงอคงเชิญเข้าไปในปราสาท นั่งที่อันสมควรแล้ว จึงถามว่าท่านได้ศึกษาเล่าเรียนบันลุมรรคผลแล้วหรือ ได้เรียนรู้วิชาอันวิเศษสิ่งใดบ้าง
หงอคงจึงตอบพระยานาคว่า ตัวข้าพเจ้าได้พยายามบวชแลศึกษาเล่าเรียนรู้วิชาแสวงหาผู้วิเศษ เพื่อรู้ธรรมที่ไม่เกิดไม่แก่ไม่ตาย มาบัดนี้ข้าพเจ้าได้ฝึกหัดซ้อมทหารวานรไว้เพื่อได้รักษาอาณาเขตรเขาแลถ้ำซึ่งเปนที่อยู่อาไศรย บัดนี้ขัดด้วยเครื่องสาตราอาวุธอย่างดีสำหรับมือยังทามีไม่ แม้ว่าที่มีอยู่แล้วก็หาพอแก่กำลังของข้าพเจ้าไม่ ข้าพเจ้าได้ทราบข่าวว่าท่านมีความศุขสบายสำราญอยู่ในเมืองบาดานนี้ช้านานมาแล้ว คงจะมีอาวุธกายสิทธิ์วิเศษที่เหลือใช้อยู่บ้างเปนแน่ เพราะฉนั้นจึงอุสาหะมา เพื่อจะขออาวุธท่านสักสิ่งหนึ่งไว้ถือสำหรับมือ
ขณะนั้นพระยานาคราชเหลงอ๋อง ได้ฟังหงอคงพูดว่าจะขออาวุธวิเศษสักอย่างหนึ่ง ก็ไม่สามารถจะขัดได้ จึงรับสั่งแก่ขุนนางเจ้าพนักงานปลาซึ่งเปนผู้รักษาเครื่องอาวุธ ให้แบกง้าวอย่างใหญ่ออกมาให้หงอคง ๆ เห็นแล้ว จึงบอกแก่พระยานาคว่า ง้าวเล่มนี้เบาไปไม่พอแก่กำลังข้าพเจ้า ๆ ขอคืน
พระยานาคจึงสั่งขุนนางให้ไปนำเอาเหล็กแหลมอันใหญ่สำหรับมือมาให้หงอคงดู หงอคงลงจากแท่นเดินมาจับยกขยับดู แล้วบอกพระยานาคว่า เบาไปไม่ควรแก่กำลังเรา
พระยานาคหัวเราะแล้วพูดว่าเหล็กแหลมอันนี้ หนักถึงสามพันหกร้อยชั่ง
หงอคงจึงบอกว่า ถึงหนักเท่านั้นก็จริงแต่ยังหาพอกำลังของเราที่จะจับถือรบสู้แก่ข้าศึกไม่
พระยานาคได้ฟังดังนั้นก็หวาดหวั่นอยู่ในใจ จึงเรียกอุปราชแลขุนนางนายทหารทั้งสองให้พลทหารหามทวนเล่มใหญ่ออกมา ทวนเล่มนั้นมีน้ำหนักถึงเจ็ดพันสองร้อยชั่ง
หงอคงรับทวนใหญ่มายกขยับดูแล้ว ก็ร้องว่าเบาไม่พอแก่มือเราเลย พระยาเหลงอ๋องได้เห็นดังนั้น ก็สดุ้งตกใจประหม่าหน้าซีดสลดลงทันที จึงพูดแก่หงอคงว่าข้าพเจ้ามีของสำหรับบ้านเมืองอยู่แต่สามสิ่งนี่แลเปนอาวุธวิเศษแล้ว นอกจากนี่ก็ไม่มีอาวุธอันใดจะให้สมประสงค์ของท่านได้แล้ว
หงอคงได้ฟังพระยานาคบอกว่า อาวุธวิเศษสำหรับบ้านเมืองมีอยู่สามอย่างเท่านั้น ไม่มีอาวุธที่จะดีกว่านี้ต่อไปแล้ว จึงทำเปนหัวเราะแล้วพูดว่า นี่แน่ท่านพระยาเหลงอ๋อง เราได้ฟังคำโบราณท่านกล่าวปรากฎว่า ในเมืองบาดาลมีของดี ๆ มาก ตัวท่านเล่าก็เปนพระยานาคอันประเสริฐ จะไม่มีของวิเศษกายสิทธิ์บ้างเทียวหรือ ข้าพเจ้ายังมีความสงไสยอยู่ ท่านจะลวงเราดอกกระมัง เรายังหาเชื่อท่านไม่ ท่านจงกลับเข้าไปค้นดูเอง บางทีจะมีอาวุธวิเศษอยู่อีกกระมังขอท่านอย่าอำพราง ได้เห็นแก่ไมตรีของเราเถิด ถ้าได้สมความปราถนาแล้ว จะมีความขอบคุณท่านเปนอันมาก แลจะคิดราคาให้แก่ท่านจงสมควร
พระยาเหลงอ๋องบอกว่า ข้าพเจ้ามิได้ฬ่อลวงท่านเลย พูดตามความสัจจริงทุกประการ เพราะสิ่งของที่อย่างดีนั้นไม่มีแล้ว
เมื่อขณะพระยานาคพูดอยู่แก่หงอคง มเหสีแห่งพระยานาคอยู่ข้างใน ครั้นได้ยินจึงพยักหน้าให้พระยานาคเข้าไปข้างในเพื่อจะบอกความลับ พระยานาคก็เดินเข้าไปที่มเหษี ภรรยากับบุตรีจึงบอกว่าการที่หงอคงมาครั้งนี่ไม่ใช่การเล็กน้อย ย่อมเปนการสำคัญมากอยู่ ข้าพเจ้าทราบว่าในเขตรท้องทะเลของเรานี้ ยังมีแท่งเหล็กใหญ่กายสิทธิ์จมอยู่ในกลางพระมหาสมุทแห่งหนึ่ง แลเมื่อสามสี่วันก่อนนี้ มีแสงสว่างพลุ่งขึ้นดูรัสมีโชติช่วง เห็นเปนอัศจรรย์มากนัก คงจะเปนเหตุประกอบกันแก่หงอคงใต้อ๋องนี้เปนแน่ ข้าพเจ้าเห็นดังนี้ท่านจะเห็นประการใด
ขณะนั้นพระยาเหลงอ๋องก็นึกขึ้นมาได้ จึงพูดว่าเหล็กแท่งนี้เมื่อครั้ง (ใต้อู๊ตี๋) ได้สกดจมน้ำไว้จริง เราจะไปเอามาให้เขาได้หรือ แลอีกประการหนึ่งก็เปนของกายสิทธิ์ผู้ใดจะเอามาใช้ก็เห็นจะไม่ได้ ฮูหยินของพระยานาคจึงพูดว่า ท่านจะขัดเขาทำไมตามใจเขา เมื่อเขาจะเอาใช้ได้หรือไม่ได้นั้น ก็สุดแล้วแต่เขาช่างเขาเปนไร เราปัดส่งเสียแต่พอให้พ้นเราไปเท่านั้นจะไม่ดีหรือ
ตามที่ข้าพเจ้าคิดเห็นนี้ย่อมเปนประโยชน์ทั้งสองอย่าง คือหนึ่งถ้าหงอคงไปเอาแท่งเหล็กได้ก็จะขอบคุณท่านว่าไม่ปิดบัง สองถ้าหงอคงไปเอาแท่งเหล็กนี้ไม่ได้ โดยเหตุฤทธาหงอคงไม่พอแก่เหล็กก็จะมีความอายเลยหลบหน้าไปทีเดียว ไม่ต้องกลับมารบกวนเราอีกเปนแน่ ข้าพเจ้าเห็นการเช่นนี้ขอท่านได้ดำริห์ดูจงดีเถิด
พระยาเหลงอ๋องได้ฟังภรรยากับบุตรพูดชี้แจงให้สะติดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงกลับออกมาพูดแก่หงอคงว่า ยังมีแท่งเหล็กใหญ่อยู่อีกแท่งหนึ่ง สกดจมอยู่กลางใจทะเล แม้ท่านจะต้องการก็ขอเชิญท่านไปเอาเถิด
หงอคงว่าขอท่านช่วยสงเคราะห์ให้ใครไปนำมาให้ด้วยเถิด จะขอบใจท่านเปนอันมาก
พระยานาคตอบว่า ของกายสิทธิ์สิ่งนี้มีน้ำหนักมากนัก ไม่มีใครแบกหามไหว เมื่อท่านจะต้องการแล้วขอเชิญท่านไปดูเอาเองเถิด
หงอคงจึงว่าถ้าดังนั้น ขอท่านได้นำชี้ที่ให้ด้วยเถิด เหลงอ๋องก็นำหงอคงไปยังสะดือทะเล แล้วชี้แจงให้หงอคงเข้าใจแล้วก็กลับมายังบาดาร
ฝ่ายหงอคงก็ดำลงไปคลำสังเกตดูก็รู้ได้ว่าเหล็กกายสิทธิ์นั้นยาวประมาณสองวาเศษ หงอคงจึงจับโดยมั่นคงแล้วก็โยคไปโยคมาปากก็บริกรรมว่าสั้นเข้าแลเล็กลง ๆ เหล็กกายสิทธิ์นั้นก็สั้นเข้าแลเล็กลงทุกที จนได้ขนาดพอดีที่จะถือเปนอาวุธคือคะธาธร หงอคงมีความยินดีที่สุดจึงจับเอามาพิจารณาดู ด้วยเดิมเหล็กแท่งนี้เปนท่อนเหล็กเลี่ยมทองสองข้าง มีอักษรจารึกไว้แถวหนึ่งห้าอักษรคือ (ยู่อี่กิมซือเป็ง) มีน้ำหนักหมื่นสามพันห้าร้อยชั่ง หงอคงมีความยินดีหาที่เปรียบมิได้ จึงคิดว่าของกายสิทธิ์สิ่งนี้ถูกแก่ใจเรา หงอคงก็แผลงอิทธิฤทธิ์มายังเมืองพระยานาค พระยานาคเห็นดังนั้นอกใจเต้นสั่นระรัวแขงใจเดินออกมารับหงอคง หมู่นาคบริวารแลปลาทั้งหลาย ก็พากันกลัวเกรงอำนาจพระยาวานรเผือก
ฝ่ายพระยาวานรก็เดินตรงเข้าไปนั่งในท่ามกลางนาคทั้งหลาย จึงมีสุนทรวาจาแก่พระยานาคว่า ขอบใจท่านที่ได้ช่วยแนะนำจนได้อาวุธวิเศษสมความมุ่งหมาย บัดนี้ยังขาดแต่เครื่องประดับสำหรับยุทธ์ ของท่านมีข้าพเจ้าขอท่านสักเครื่องหนึ่ง พระยานาคบอกว่าเครื่องแต่งตัวจะให้สมควรแก่ท่านนั้น ของข้าพเจ้าหามีไม่
หงอคงจึงว่าแก่พระยาเหลงอ๋องว่า ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้เครื่องแต่งตัวแล้ว ข้าพเจ้าก็จะไม่ไปจากปราสาทท่าน
พระยาเหลงอ๋องพูดอ้อนวอนว่า ขอท่านใต้อ๋องได้เที่ยวค้นดูตามทะเลอื่น ๆ บางทีจะได้บ้างดอกกระมัง
หงอคงจึงตอบว่าถึงจะไปเที่ยวหาให้หลายแห่งหลายหนก็คงจะสู้ที่นี่ไม่ได้ ขอร้อยขอพันท่านก็คงช่วยขอให้ได้ พระยาเหลงอ๋องก็ยืนคำอยู่ว่าไม่ได้ไม่มีจริง ๆ
หงอคงว่าถ้าไม่ได้จริง ๆ แล้ว เราจะเอากระบองเหล็กอันนี้ลองศีศะท่าน พระยานาคได้ฟังดังนั้นก็ตกใจกลัว จึงอ้อนวอนหงอคงว่าท่านอย่าเพ่อวุ่นวายคอยข้าพเจ้าจะถามน้องดูก่อน ถ้ามีแล้วจะขอให้ท่านเครื่องหนึ่งจงได้
หงอคงถามว่าน้องท่านอยู่ที่ไหน ใกล้หรือไกลเมื่อไรจะรู้กัน
เหลงอ๋องตอบว่าอยู่ทิศทักษิณมหาสมุทผู้หนึ่ง ชื่อเง่าคำเหลงอ๋อง อยู่ทิศอุดรผู้หนึ่ง ชื่อเง่าสุนเหลงอ๋อง อยู่ทิศปราจิณผู้หนึ่งชื่อเง่าหยุนเหลงอ๋อง อยู่ทิศบูรพาคือตัวข้าพเจ้า รวมเปนสี่คนด้วยกัน เปนผู้รักษาอาณาเขตรในทะเลทั้งสี่ทิศ
หงอคงจึงพูดแก่เง่าก๊วงเหลงอ๋องว่า ถ้าดังนั้นจงช่วยสงเคราะห์ไปถามดูบางทีจะได้บ้างข้าพเจ้าจะคอย ถ้าได้จะขอบใจท่านเปนอันมาก
พระยานาคตอบว่าไม่ต้องไปก็ได้ เพราะข้าพเจ้ามีหอกลองเหล็กหอระฆังทองสำหรับเปนเครื่องสัญญา ถ้าจะมีทุกข์ศุขประการใดอย่างไรแล้ว ก็ขึ้นบนหอตีกลองตีระฆังขึ้นสามลา ตามบรรดาน้องทั้งหลายนั้นก็มาโดยทันที หงอคงจึงว่าถ้ากระนั้นท่านจงตีระฆังขึ้นโดยเร็วเถิด
พระยาเหลงอ๋องก็ขึ้นหอตีระฆังตีกลองขึ้นสามลา บรรดาน้องชายทั้งสามรู้แล้วรีบตกแต่งกายมายังปราสาท เหลงอ๋องผู้น้องทั้งสามคน ครั้นถึงจึงถามว่าพี่มีกิจธุระทุกข์ร้อนประการใดหรือ จึงได้ตีกลองแลระฆังสัญญา
เง่าก๊วงเหลงอ๋องจึงพูดว่าไภยมาถึงตัวเราแล้ว คือเหตุมีขึ้นที่เขาฮวยก๊วยซัว ฟ้าดินประกอบกันให้บังเกิดวานรขึ้นตัวหนึ่ง ชื่อซึงหงอคง เปนผู้สำเร็จประกอบด้วยวิทยามีฤทธิ์เดชานุภาพมาก มาทำเปนว่าสหายเข้ากับเรา แล้วอ้อนวอนขอเครื่องอาวุธง้าวทวนอันวิเศษ ล้วนแต่ไม่มีผู้ใดจะถือได้มีน้ำหนักเกินประมาณ ทุก ๆ สิ่งเราเอามาให้ก็ไม่ชอบใจ เพราะฉนั้นพี่จึงชี้ให้ไปเอาแท่งเหล็กกายสิทธิ์ที่จมอยู่ในกลางใจทะเลนั้น เธอก็ไปเอามาได้สมประสงค์ ตกลงว่าเปนได้เครื่องอาวุธพอใจแล้ว ยังขอเครื่องประดับแต่งตัวต่อไปอิกเช่นนี้ พี่จึงบอกว่าไม่มี เธอก็ไม่ยอมจะเร่งเอาให้จงได้ ถ้าไม่ได้ก็คงจะทำอันตรายพี่ ได้ชื่อว่าพี่ตกอยู่ในที่คับแค้นแล้ว จึงได้ตีกลองตีระฆังเรียกน้องทั้งสามมาเพื่อจะได้ปฤกษาหาฤๅกัน ว่าเจ้ามีเครื่องแต่งตัวอะไรบ้าง จะได้ให้เธอ ๆ จะได้ไปเสียรู้แล้วไป หาไม่ก็จะมารบกวนอยู่มิรู้แล้ว
เง่าคำเหลงอ๋องผู้น้องจึงพูดว่า เราสี่คนพี่น้องช่วยกันล้อมจับหงอคงให้ได้มิดีหรือ จะมาปล่อยให้ข่มขี่อยู่ทำไม
เง่าก๊วงเหลงอ๋องผู้พี่จึงห้ามว่า เจ้าอย่าพูดเช่นนั้นเลย พวกเราหมดทั้งสี่คนสี่เมืองก็หาสู้กำลังเขาได้ไม่ แต่โดยน้ำหนักของแท่งเหล็กกายสิทธิ์นั้นเขาไม่ต้องตีรันอะไรเขา จะเอาวางทับเราลงทั้งสี่คนพวกเราก็จักเหลวแหลกละเอียดไปไม่ถึงแก่จะรบรอต่อกร
เง่าหยุนเหลงอ๋องจึงพูดว่าเขามีศักดานุภาพเช่นนั้น ก็อย่าวุ่นวายแก่เขาเลย สู้เราหาเครื่องประดับสำหรับตัวให้เขาจะดีกว่า ภายหลังเราทั้งสี่คิดทำฎีกา ขึ้นไปถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ เง็กเซียงฮ่องเต้คงจะลงโทษเขาโดยสาหัศ
เง่าสุนเหลงอ๋องว่าส่วนตัวข้าพเจ้ามีรองเท้าทำด้วยใยบัวหนึ่งคู่ใส่แล้วก็เหาะได้ เง่าหยุนเหลงอ๋องว่าข้าพเจ้ามีเกราะทองคำเกราะหนึ่งสามารถจะป้องกันอาวุธได้ เง่าคำเหลงอ๋องว่าข้าพเจ้ามีหมวกทองคำปีกหงษ์หนึ่งหมวก สวมศีศะแล้วก็แคล้วคลาศ เง่าก๊วงเหลงอ๋องผู้พี่พูดว่า ถ้าดังนั้นเปนการดีแล้ว ก็พากันเอาหมวกแลเกราะแลรองเท้ามาให้หงอคง ๆ ก็สวมใส่หมวกแลเกราะแลรองเท้าแล้ว มีความยินดี มือถือกระบองเหล็กยืนพูดแก่พระยานาคทั้งสี่ตนว่า ข้าพเจ้าขอบใจท่านทั้งสี่พี่น้องเปนอย่างยิ่ง เราจะขอลาท่านกลับไปแล้ว พระยานาคทั้งสี่ก็กระทำคำนับ หงอคงก็ออกจากเมืองบาดาร
พระยานาคทั้งสี่ก็ตรึกตรอง การที่จะทำฎีกาถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ต่อไป
หงอคงออกจากเมืองนาคแล้ว ก็ลงตามกระแสน้ำกลับมา ครั้นถึงสะพานเหล็กก็โดดขึ้นบนสะพาน บรรดาวานรทั้งหลายที่คอยรับหงอคงอยู่ริมสะพานทั้งซ้ายขวา เห็นหงอคงกลับมาบริวารทั้งหลายต่างตนก็คำนับต้อนรับอยู่พร้อมกัน
หงอคงขึ้นนั่งอยู่บนแท่นท่ามกลางลิงบริวาร จึงเอากระบองเหล็กวางไว้ข้างตัว เหล่าวานรทั้งหลายเห็นกระบองเหล็กก็เข้าไปลูบคลำดูบ้าง ก็ลองผลักดูก็มิได้ไหวสะเทือนเลย ทุก ๆ วานรเห็นดังนั้นก็ให้มีใจหวั่นหวาดกลัวเกรงยิ่งนัก แล้วจึงถามหงอคงว่าใต้อ๋องได้กระบองเหล็กนี้ในที่ใด
หงอคงลุกยืนขึ้นจับกระบองชูให้ดู แล้วบอกพวกวานรว่าสิ่งของนี้เดิมมีเจ้าของเขาเอามาสกดจมน้ำไว้กลางทะเล แลในปีนี้มีรัศมีเกิดพลุ่งขึ้นมาพระยานาคนำไปชี้ให้แก่เรา แล้วพระยานาคบอกว่าตัวเขาแลบริวารนาคทั้งสิ้น จะยกหรือจับก็ไม่ไหวเขยื่อนเลย เพราะเปนเหล็กกายสิทธิ์น้ำหนักถึงหมื่นสามพันห้าร้อยชั่ง ถ้าเราจะบอกกระบองให้ใหญ่ออกไปก็ได้ จะบอกให้เล็กเข้ามาก็ได้ตามความประสงค์ แต่น้ำหนักก็คงอยู่เท่านั้น แล้วหงอคงก็สั่งให้ใหญ่ให้เล็กให้พวกบริวารทั้งหลายเห็นทั่วกัน จนที่สุดให้เล็กเท่าเข็มเอาขึ้นทัดหูก็ได้ แล้วหงอคงเดินออกมานอกถ้ำก็ทำแผลงอิทธิฤทธิ์ให้พวกวานรดูต่าง ๆ กระทำให้กายสูงเท่าเขาพระสุเมรุก็ได้ รูปร่างน่ากลัวในตาดุจสายฟ้าแลบปากกว้างดังบ่อ เขี้ยวแลฟันคมเหมือนหอกดาบมือทั้งสองข้างยกขึ้นสูงสิบสองชั้นฟ้า เมื่อหงอคงทำแผลงฤทธิ์ครั้งนั้น ก็บันลือสะเทือนไปถึงพระยาปิศาจยักษ์ทุก ๆ ถ้ำทั้งเจ็ดสิบสองถ้ำมีความกลัวเกรงหงอคงก็ล้มศีร์ษะยกมือคำนับ ในอกใจให้สั่นไปทุก ๆ คนแล้ว หงอคงก็กลายกลับเท่ารูปเดิม แต่กระบองเหล็กนั้นให้เล็กเท่าเข็มเหน็บส้อนไว้ในหู แล้วก็กลับเข้ามาในถ้ำขึ้นบนแท่น พวกปิศาจยักษ์ทั้งหลายก็เข้ามาคำนับพร้อมกัน หงอคงจึงสั่งให้พลทหารวานรทั้งหลายยกธงอาชญาสิทธิ แลตีกลองฝึกหัดทหารซักซ้อมให้พร้อมเพรียงกันในกระบวนศึกทุกประการ แล้วหงอคงก็จัดตั้งวานรให้เปนนายทหารใหญ่สี่วานร คือลิงเสนสองตัวนั้นให้เปนที่ (หลิวเบ๊) แม่ทัพ ชะนีสองตัวนั้นตั้งให้เปนนายทหารเอก คือ (ปั่งป้าเจียงกุ๋น) หงอคงจึงมอบการฝึกหัดแลการรับผิดชอบ ให้นายทหารวานรทั้งสี่จัดแจงดูแลแทนตัวเสร็จแล้ว หงอคงก็เที่ยวเหาะไปรอบจักรวาฬ คบเพื่อนมิตร์สหายแต่ที่มีฤทธาศักดานุภาพแขงแรง คือพระยา (หงู้หม้ออ๋อง) ชาติกระบือหนึ่ง พระยา (เกาหม้ออ๋อง) ชาตินาคาหนึ่ง พระยา (พังหม้ออ๋อง) ชาตินกอินทรีหนึ่ง พระยา (ไซท่ออ๋อง) ชาติสิงห์โตหนึ่ง พระยา (มีเกาอ๋อง) ชาติค่างหนึ่ง พระยา (โง่ซุดอ๋อง) ชาติหมีหนึ่ง รวมทั้งหงอคงใต้อ๋องเปนเจ็ดพระยาด้วยกัน ชวนกันมาประชุมฝึกหัดซักซ้อมกำลังแลฝีมือกันเล่นเสมอ ๆ เปนที่รื่นเริงสำราญมาช้านาน
อยู่มาวันหนึ่งหงอคงให้จัดอาหารเลี้ยง เชิญสหายทั้งหกคนมาเสพสุราเปนที่รื่นเริงสำราญใจ ครั้นเลี้ยงดูกันเสร็จแล้วสหายทั้งหกพระยาก็ลาหงอคง ๆ ก็ออกมาส่งสหายทั้งหกคน แต่เมื่อจะกลับเข้าถ้ำหงอคงเมาสุรามายืนพิงต้นไม้หลับไป ให้เกิดนิมิตรฝันว่ามีบุรุษสองคนเดินตรงเข้ามา มิมือถือป้ายหนังสือ ในป้ายจารึกอักษรสามตัวว่า (ซึงหงอคง) ครั้นเข้ามาใกล้แล้วบุรุษย์สองคนนั้นก็เอาเชือกมัดมือหงอคงฉุดลากไปจนถึงกำแพงแห่งหนึ่ง ในขณะเวลาฝันนั้น หงอคงพอสร่างเหล้าจึงแหงนหน้าขึ้นดูบนน่าประตูกำแพงมีป้ายเหล็กแผ่นหนึ่งมีหนังสืออักษรใหญ่สามตัวว่า (อูเบงก่าย) คือต้นอาณาเขตรเมืองนรก หงอคงเห็นดังนั้นก็ได้สติพูดว่า ที่นี่ (อูเบงก่าย) ทำไมเราจึงมาที่นี่ได้เล่า บุรุษย์ทั้งสองได้ยินหงอคงถามดังนั้นจึงบอกว่าในมนุษย์โลกย์อายุของท่านสิ้นแล้ว เราทั้งสองได้รับคำสั่งของ (เงียมฬ่ออ๋อง) คือพระยามัจจุราชให้จับตัวท่านมา
หงอคงได้ฟังดังนั้นจึงพูดแก่คนทั้งสองว่า เราออกจากสามภพแล้วไม่ได้อยู่ในธาตุทั้งสี่ แลมิได้อยู่ในบังคับของผู้ใด เหตุใดจึงบังอาจไปจับเรามาทำไมจะพาเราไปข้างไหน คนทั้งสองก็ไม่ฟัง เข้าฉุดคร่าจะพาเอาตัวหงอคงไปให้ได้ หงอคงเกิดโทโสขึ้นมือจับกระบองเหล็กกายสิทธิ์ตีถูกคนทั้งสองป่นละเอียดไป แล้วหงอคงก็ควงกระบองเหล็กตีกระหนาบเข้าไปในกำแพงเมือง พวกยมบาลหน้าม้าหน้ากระบือพากันวิ่งหลบหนีไปสิ้น บ้างก็วิ่งเข้าไปแจ้งความแก่พระยามัจจุราชว่า ไภยจะมาถึงท่านในเดี๋ยวนี้แล้ว ข้างนอกนั้นสัตว์อะไรข้าพเจ้าไม่รู้จัก เหมือนรามสูรมีขนรุงรัง ตีกระหนาบเข้ามาจวนจะถึงท่านอยู่แล้ว
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบคนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ รีบจัดแจงแต่งกายเสร็จแล้วก็เดินออกไปดู เห็นวานรตัวหนึ่งทำกิริยาดุร้ายยิ่งนัก จึงร้องว่าท่านใต้เซียนจงหยุดก่อน ท่านชื่อไรเหตุไรจึงได้ทำบังอาจล่วงเกินดังนี้
หงอคงตอบว่าท่านไม่รู้จักชื่อเราหรือ ทำไมท่านอาจสามารถใช้ให้คนของท่านไปจับเรามาทำไม ซึ่งท่านมาถามเราเราจะบอกให้ เราอยู่เขาฮวยก๊วยซัวถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง ฟ้ามาบังเกิดคือตัวเราแซ่ซึงชื่อหงอคง ตัวท่านเปนขุนนางตำแหน่งอะไรรีบบอกเรามาโดยเร็ว
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบคนจึงบอกแก่หงอคงว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายเหล่านี้ที่หนึ่งชื่อซินกวั้งอ๋อง ที่สองชื่อโซ้กังอ๋อง ที่สามชื่อซังตี๋อ๋อง ที่สี่ชื่อเหงากัวอ๋อง ที่ห้าชื่อเงียมฬ่ออ๋อง ที่หกชื่อเบี๊ยนเส้งอ๋อง ที่เจ็ดชื่อทั้ยซั้นอ๋อง ที่แปดชื่อเพ็งเต็งอ๋อง ที่เก้าชื่อเตาฉีอ๋อง ที่สิบชื่อจ๊วนลุ้นอ๋อง ข้าพเจ้าทั้งสิบนี้คือเปนพระยามัจจุราชได้ดูการงานในที่อันนี้
หงอคงได้ฟังพระยาเงียมฬ่ออ๋องบอกชื่อแลตำแหน่งดังนั้นแล้ว จึงว่าท่านทั้งหลายก็มีเกียรติยศยุติธรรมแลเปนที่ศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดจึงไม่รู้การดีแลชั่ว ตัวเราก็ได้บวชรักษาศีลเจริญกุศลภาวนาได้สำเร็จบันลุธรรมวิเศษข้ามพ้นจากภพทั้งสามแล้ว อายุเราก็ยืนเสมอเท่าฟ้าแลดินปราศจากธาตุทั้งสี่ดินน้ำลมไฟแล้ว ทำไมท่านจึงใช้ให้คนไปจับเรามาท่านจะทำอะไรแก่เราหรือ
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบจึงว่า ขอท่านได้ระงับความโกรธเสียก่อนเราจะว่าให้ท่านฟัง ด้วยในใต้หล้านี้ชื่อเดียวแซ่เดียวกันหรือพ้องกันก็มีโดยชุกชุม ซึ่งคนทั้งสองไปจับท่านมานั้นบางทีจะจับผิดไป หงอคงตอบว่าท่านทั้งหลายพูดไม่เปนยุติธรรม ถ้าเจ้าใช้แลนายใช้จะผิดอะไรแก่คนไปจับ ท่านจงรีบไปเอาสารบบมาให้เราดูเดี๋ยวนี้ เงียมฬ่ออ๋องจึงเชิญหงอคงขึ้นไปนั่งบนที่นั่งซันหลอ คือที่พระยามัจราชรับแขก หงอคงก็ขึ้นไปนั่งอยู่ท่ามกลางพระยามัจุราช ๆ จึงให้ขุนนางนำสมุดสารบัญชีชื่อสัตว์เกิดตาย มาให้หงอคงใต้อ๋องดู หงอคงก็หยิบสารบบคลี่เปิดพลิกไปดูตลอด ๆ ทุกสัตว์ที่มีปีกมีขนจนถึงวานร ลักษณคล้ายคนแต่ไม่มีชื่อแลแซ่เหมือนมนุษย์ ไม่อยู่ในบังคับสัตว์ทั้งหลาย
หงอคงหยิบสารบบเล่มอื่นมาตรวจดูอีกจนถึงชื่อหงอคง ว่าอากาศประมวญศิลาเกิด มีกำหนดอายุยืนสามร้อยยี่สิบสองปีจึงจะสิ้นอายุ หงอคงตรวจดูเห็นดังนั้นแล้ว จึงหยิบภู่กันจุ้มน้ำหมึกเข้าแล้ว ก็ตรวจดูอีก ถ้าเห็นที่ไหนมีชื่อวานรก็ขีดกาลบเสียทั้งสิ้นแล้วจึงพูดว่า ตั้งแต่นี้ไปเราไม่ต้องอยู่ในบังคับผู้ใดทั้งสิ้นในโลกย์นี้ ครั้นลบบาญชีเสร็จแล้ว หงอคงก็จับกระบองควงเดินออกมา เงียมฬ่ออ๋องทั้งหลายเหล่านั้น ก็ไม่อาจเข้าใกล้หงอคง ครั้นหงอคงไปแล้วเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบคนก็ชวนกันทำฎีกา จะถวายเง็กเซียงฮ่องเต้แต่ยังมิได้ถวาย
ฝ่ายหงอคงในขณะเมื่อฝันว่า ออกมาจากเมืองนรกแล้วเดินไปสดุดเถาวัลเข้าเกือบจะล้มก็ได้สะติตกใจตื่นขึ้น รู้สึกตัวว่าเปนความฝันบิดกายแล้วก็ลืมตาขึ้นทันที พอได้ยินเสียงวานรทั้งสี่ซึ่งเปนทหารเอกพูดว่า ใต้อ๋องเสพสุราเห็นจะเมามากไปกระมัง เมื่อคืนนี้ยืนหลับทั้งคืนไม่ตื่นเลย
หงอคงบอกว่า เมื่อคืนนี้เราหลับไปหน่อยหนึ่งก็ฝันว่า มีคนสองคนมาจับตัวเราไป จนถึงเมืองพระยามัจจุราชจึงได้สร่างเมาได้สะติมา เมื่อในฝันว่าเราได้เข้าไปในปราสาทเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบ แลได้พูดโต้ตอบกันแก่พระยามัจจุราช ๆ จึงเอาสารบบบาญชีซึ่งกำหนดเกิดตายของสัตว์ทั้งหลายมาให้เราดู ๆ แล้วแลเห็นชื่อเราแลชื่อท่านทั้งหลาย เราจึงเอาภู่กันจุ้มน้ำหมืกลบเสียสิ้นแล้ว เพราะฉนั้นตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเราไม่ต้องอยู่ในบังคับผู้ใดทั้งสิ้น
พวกวานรทั้งหลาย เมื่อได้ฟังหงอคงเล่าให้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีพากันกราบไหว้สรรเสริญหงอคงแลขอบพระคุณขึ้นพร้อมกันทั้งสิ้น เพราะอาไศรยเหตุนี้วานรทั้งหลายจึงมีอายุยืนมาก หงอคงอยู่ในถ้ำกับด้วยฝูงบริวารเปนศุขสำราญมาช้านาน
ฝ่ายเง็กเซียงฮ่องเต้วันหนึ่งเสด็จออกพระที่นั่ง วิมานเหลงเซียวโป๋เต้ย แวดล้อมไปด้วยหมู่เทพยดาทั้งหลายเฝ้าพร้อมหน้ากัน ในขณะนั้นมีเทพบุตร (ดูฮ้วงเจ๋) องค์หนึ่งกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบข้างนอกมีพระยาเง่าก๊วงเหลงอ๋อง อันอยู่สำนักยังมหาสมุททิศฝ่ายบูรพา จะมาเฝ้าถวายฎีกาด้วยเรื่องใดไม่ทราบ บัดนี้อยู่ข้างนอก
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงทราบดังนั้น จึงมีรับสั่งให้นำพระยานาคเข้ามาเฝ้า พระยานาคก็ถวายฎีกาแก่เง็กเซียงฮ่องเต้ เทพบุตรเซียงกงพนักงานรับฎีกาก็อ่านฎีกาถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ ในฎีกามีใจความว่า
ข้าพระพุทธิเจ้าเง่าก๊วงซึ่งเปนผู้รักษาเขตร มหาสมุทใหญ่ในทิศบูรพ ขอพระราชทานกราบทูลทรงทราบ ด้วยทึ๋เขาฮวยก๊วยซัวถาจุ๊ยเลียมต๋องมีปิศาจลิงชื่อซึงหงอคง มีความหมิ่นประมาทดูถูกพระบารมีของพระองค์ ลงไปที่บาดารบังคับขอเครื่องอาวุธแลเครื่องแต่งตัว ข้าพระองค์ก็ให้แท่งเหล็กกายสิทธิ์ที่สกดจมอยู่กลางใจทะเล แลหมวกปีกหงษทองคำหมวกหนึ่ง เกราะทองคำสำรับหนึ่ง รองเท้าใยบัวคู่หนึ่งรวมสี่สิ่งแล้ว หงอคงยังทำอิทธิฤทธิ์กดขี่ข่มเหงข้าพระพุทธิเจ้าไม่สามารถจะต่อต้านสู้รบได้ ขอพระองค์ได้โปรดมีเทวบัญชาให้เทพยดาองค์ใดไปปราบปรามจับตัวหงอคงมาลงโทษให้เข็ดหลาบ ข้าพระพุทธิเจ้าจะได้รักษาอาณาเขตร ในท้องทะเลให้อยู่เย็นเปนศุขสืบไป
เมื่อเง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงทราบความตามฎีกาของพระยานาคแล้ว จึงรับสั่งว่าท่านจงกลับไปรักษามหาสมุทตามเดิม การต่อไปเราจะคิดอ่านปราบปราม
ขณะนั้นมีกัดเซียงกงเทพยดาองค์หนึ่ง กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ขึ้นว่า ขอพระองค์จงทราบบัดนี้มีพระยามัจจุราช จะเข้ามาถวายฎีกา แลมีชื่อพระตี้จองอ๋องในฎีกาด้วยแล้วส่งฎีกา ให้เทพบุตรเจ้าน่าที่นำฎีกาถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ ใจความในฎีกามีว่า
ในเมืองนรกอาณาเขตรฟ้าแลดิน ก็มีเจ้าแลมีวนเวียนกลับไปกลับมา คือเกิดแล้วก็ตาย ๆ แล้วกลับเกิด แลย่อมมีสภาพลิงคเพศพันธุ์เปนหญิงแลชาย เปนไปตามกำหนดแห่งยะถากรรมของสัตว์ที่ประกอบกรรมดีแลกรรมชั่ว อันจะให้เปนวิบากผลตกแต่งสัตว์ แต่บัดนี้ที่เขาฮวยก๊วยซัวถ้ำจุ้ยเลียมต๋อง มีศิลาก้อนหนึ่งต้องแสงพระอาทิตย์พระจันทร แลดินฟ้าอากาศธาตุฤดูร้อนแลเย็นบังเกิดเปนลิงปิศาจตัวหนึ่งขึ้นชื่อซึงหงอคง ทำอำนาจดุร้ายดื้อดึงไม่ยอมอยู่ในบังคับบัญชาของผู้ใด แผลงฤทธาศักดานุภาพรุกไล่ตีตลอดไปถึงเมืองนรก รบกวนรุกราญไปกระทั่งปราสาทที่อยู่ของพระยามัจจุราช บังคับให้ข้าพระพุทธิเจ้านำเอาสารบบบาญชี ชื่อจำนวนพวกวานรมาลบเสียหมดว่า ไม่อยู่ในบังคับของความเกิดดับฉนี้ ขอพระเปนเจ้าเปนประธานแห่งเทวโลกย์ ได้โปรดปราบปรามเสียให้ราบคาบ สวรรค์แลนรกจึงจะเปนไปตามนิยมแห่งยะถากรรมของสัตว์ได้
ฝ่ายพระผู้เปนเจ้าแห่งโลกย์ จึงมีเทวบัญชาให้พระยามัจจุราชกลับไปยังที่อยู่ก่อน แล้วพระองค์จึงจะทรงจัดการต่อไป
เง็กเซียงฮ่องเต้ จึงมีรับสั่งถามเทพบุตรทั้งหลายว่า สัตว์เดรฉานวานรตัวนี้เกิดเมื่อไร ถือความปาฏิหารอย่างไร จึงได้วิชาอันเชี่ยวชาญอย่างนี้ เทพยดาทั้งหลายก็พากันนิ่งอยู่ไม่มีเทพบุตรพระองค์ใดกราบทูลประการใด
มีเทพยดาสองพระองค์มีนามว่าเชยลี้หงันพระองค์หนึ่ง นามว่าซุ่นฮองฮี้พระองค์หนึ่งเทพบุตรทั้งสองนี้ กราบทูลขึ้นว่า วานรนี้เมื่อสามร้อยปีก่อน ประกอบอากาศธาตุฟ้าดินบังเกิด แล้วต่อมาไม่ทราบว่าจะไปบวชเรียนแห่งหนตำบลใด จึงได้วิชาอันเชี่ยวชาญ บันดายักษ์แลปิศาจแลสัตว์ทั้งหลายย่อมอยู่ในอำนาจลิงตัวนี้
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงตรัสว่า ถ้าดังนั้นต้องให้เทพยดาที่มีมหิศระเดชาลงไปปราบเสียโดยเร็วจึงจะได้
ในขณะนั้น ไทเปกกิมแชเทพยดาผู้ใหญ่จึงกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ในไตรโลกธาตุอันนี้ มีทวารทั้งเก้าแลมีความประพฤติดีแล้ว บวชเรียนก็คงสำเร็จได้ดังประสงค์ วานรตัวนี้ประกอบด้วยกำลังอากาศธาตุฤดูฟ้าดินบังเกิด มีลักษณรูปคล้ายมนุษย์ จึงไปบวชเล่าเรียนรู้วิชาอันเชี่ยวชาญเหมือนมนุษย์ไม่ผิดกัน ขอพระองค์ได้ทรงพระเมตตาโปรดอย่าให้เสียเกียรติยศแห่งเซียนทั้งหลายเลย ข้าพระองค์จะขออาสาไปเกลี้ยกล่อมขึ้นมาตั้งเปนขุนนางแต่เล็กน้อย เพื่อให้อยู่ในอำนาจของพระองค์ ถ้าประพฤติดีมีความชอบอยู่ในเทวบัญชาก็แล้วแต่จะโปรดประทานบำเหน็จรางวัลตามความชอบ ถ้ามิอยู่ในบังคับบัญชาจึงค่อยจับตัวลงโทษเมื่อภายหลัง เพราะเขาก็ได้เล่าเรียนแลบวชเปนนักพรต คงมีภูมิแลนิไสยในมรรคผลหนทางอันดีอยู่แล้ว จึงตั้งตัวมีอำนาจอันดีได้ฉนี้
เมื่อเง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น ก็มีพระไทยยินดีเห็นชอบด้วย จึงรับสั่งแก่ ปุนเต็กแชกุนสมุห์บัญชีใหญ่ให้แต่งพระอักษรพระราชทานให้แก่ ไทเป๊กกิมแชลงไปเกลี้ยกล่อมหงอคง
ครั้นพนักงานแต่งพระอักษรเสร็จแล้ว ไทเป๊กกิมแชก็ถวายบังคมลา เหาะลงมายังเขาฮวยก๊วยซัว ร้องบอกเหล่าวานรทั้งหลายว่าพวกเจ้ารีบไปบอกแก่ใต้อ๋องว่า เราถือรับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้เปนเทวราชทูตลงมาเชิญใต้อ๋องนายพวกเจ้าให้ขึ้นไปเฝ้าเดี๋ยวนี้
พลวานรที่เฝ้าประตูชั้นนอกได้ฟังดังนั้น จึงบอกกันต่อ ๆ ไปเปนชั้น ๆ จนถึงวานรที่เปนนายใหญ่ ก็นำความแจ้งแก่หงอคงใต้อ๋องตามถ้อยคำของเทพยดา
ซึงหงอคงได้ฟังวานรบอกดังนั้นก็มีความยินดีเปนที่สุด แล้วจึงว่าเมื่อสองวันก่อนนั้นเราก็คิดอยู่แล้ว ว่าจะไปเฝ้าพระอิศวรผู้เปนเจ้าจอมพิภพ มาวันนี้บังเอินมีเทวราชทูตลงมาเชิญตัวเรา ๆ มีความยินดียิ่งนัก ว่าแล้วก็จัดแจงแต่งกายออกไปรับเทวราชทูต
ครั้นออกมาถึงเห็นไทเป๊กกิมแชก็เชิญให้เข้าไปในถ้ำให้นั่งที่อันสมควร แล้วยกน้ำชามาเลี้ยงดูกันตามธรรมเนียม ไทเป๊กกิมแชแจ้งความแก่หงอคงใต้อ๋องว่า บัดนี้เง็กเซียงฮ่องเต้มีเทวบัญชาให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านใต้อ๋องขึ้นไปเฝ้า จะพระราชทานตำแหน่งยศให้ท่านมีอำนาจในเทวสถานด้วย
หงอคงได้ฟังไทเป๊กกิมแชบอกดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดว่าขอบพระคุณของพระผู้เปนประธานโลกย์ วันนี้ท่านได้มาถึงสถานที่อยู่แห่งข้าพเจ้าแล้ว ขอเชิญท่านผู้เปนเทพยดาใหญ่รับประทานอาหารด้วยข้าพเจ้าสักมื้อหนึ่ง
ไทเป๊กกิมแชตอบว่าขอบใจท่านแล้วแต่จะอยู่ชิามิได้ ด้วยมีรับสั่งให้กลับโดยเร็วพระเปนเจ้ายังคอยท่านอยู่ ขอเชิญท่านใต้เซียนขึ้นไปเฝ้าโดยเร็วเถิด
หงอคงจึงเรียกวานรซึ่งเปนนายใหญ่ ทหารเอกทั้งสี่นายมามอบหมายกิจการทั้งปวงให้รับผิดแลชอบ ดูแลรักษาอาณาเขตรเขาฮวยก๊วยซัวเสร็จแล้ว ก็พร้อมกับไทเป๊กกิมแชออกจากถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องสำรวมจิตรร่ายพระเวท ให้กายเบาเหาะลอยขึ้นไปยังชั้นดาวดึงษพิภพ หงอคงเหาะเร็วกว่าไทเป๊กกิมแช ครั้นถึงก็เข้าไปในประตูนำทีหมึง ท้าวจัตุโลกย์กระบาลคือเจงเซียนทีอ๋องหมึง กับนายทหารทั้งสามคือ พั่งล้าวเซียนหนึ่ง เตงซึงเซียนหนึ่ง เตียวกอเซียนหนึ่ง ถืออาวุธกั้นหน้าหงอคงไว้ห้ามมิให้เข้าไป
หงอคงจึงพูดว่าไทเป๊กกิมแชนี้เห็นจะไปหลอกเรา แต่เดิมได้บอกแก่เราว่า เง็กเซียงฮ่องเต้มีหนังสือรับสั่งไปให้เชิญเราขึ้นมา เหตุไรเล่าจึงใช้ทหารถืออาวุธมากั้นกางห้ามมิให้เราเข้าไป หงอคงกำลังพูดอยู่ไม่ทันจะขาดคำลง ไทเป๊กกิมแชก็เหาะมาพอถึงเข้า หงอคงโกรธไทเป๊กกิมแชเปนกำลัง จึงต่อว่าไทเป๊กกิมแชว่า ท่านบอกว่าเง็กเซียงฮ่องเต้ให้หาแล้วทำไมเล่า จึงให้พวกนี้ถืออาวุธมาคอยห้ามกั้นกางอยู่อย่างนี้
ไทเป๊กกิมแชจึงตอบว่า ท่านใต้เซียนอย่าเพ่อโกรธขึ้งข้าพเจ้าก่อน เพราะว่าตั้งแต่เดิมนั้นท่านยังไม่เคยขึ้นมา เพราะฉนั้นผู้เฝ้าประตูสวรรค์จึงยังไม่ปล่อยให้ท่านเข้าไป แม้ท่านได้รับตำแหน่งยศเข้าอยู่ในหมู่เทวดาแล้ว ถึงจะไปจะมาก็ไม่มีใครขัดขวางได้เลย
หงอคงได้ฟังไทเป๊กกิมแชชี้แจงดังนั้น จึงพูดว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะยังไม่เข้าไปจะคอยอยู่ที่นี่ ไทเป๊กกิมแชว่าท่านต้องเข้าไปพร้อมกับข้าพเจ้าจึงจะควร ไทเป๊กกิมแชจึงเรียกผู้เฝ้าประตูให้เปิดรับ แล้วบอกว่าท่านผู้นี้เปนใต้เซียนอยู่ในใต้หล้า เง็กเซียงฮ่องเต้มีลายพระราชหัดถ์ให้เราไปเชิญขึ้นมาเฝ้า ท่านอย่าสงไสยเลย ผู้เฝ้าประตูก็เปิดประตูยอมให้เข้าไป
ไทเป๊กกิมแชพาหงอคงค่อยเดินเข้าไป หงอคงเดินพลางพิศดูวิมานปราสาทราชมณเฑียรของเง็กเซียงฮ่องเต้เรียงรายล้วนแล้วแต่ด้วยแก้วอันมีสีต่าง ๆ ประดับประดามีแสงอันสว่างรุ่งเรืองงดงามหาที่เปรียบมิได้
ไทเป๊กกิมแชพาหงอคงเข้ามาถึงวิมาน (เหลงเซียวเต้ย) แล้วให้รอคอยฟังรับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้ ไทเป๊กกิมแชก็เดินตรงเข้าไปยังหน้าพระที่นั่งถวายบังคม แต่หงอคงยืนนิ่งอยู่ส่วนหนึ่งมิได้ถวายคำนับ คอยเงี่ยแต่หูฟังอยู่ว่าพระเปนเจ้าจะตรัสประการใด
ไทเป๊กกิมแชจึงกราบทูลว่า ซึ่งโปรดเกล้าให้ข้าพระพุทธเจ้าไปว่ากล่าวแก่หงอคงให้ขึ้นมารับราชการนั้น ข้าพระพุทธเจ้าได้ลงไปพูดจาชักชวนหงอคง บัดนี้ได้พาตัวขึ้นมาเฝ้าพร้อมอยู่น่าพระที่นั่งแล้ว ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
เง็กเซียงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นหงอคง ๆ จึงย่อตัวลงแล้ว ก็ทูลว่าตัวข้าพเจ้าเองชื่อ ซึงหงอคงใต้อ๋อง
ขณะนั้นหมู่เทพยดาทั้งหลายแลเซียนกำลังเฝ้าอยู่พร้อมกัน ได้ยินหงอคงกราบทูลดูเปนอาการที่ถือตัวมีความกระด้างมาก ก็พากันหวาดหวั่นสดุ้งใจ จึงพูดว่าลิงไพรตัวนี้พูดจาจองหอง ไม่มีความเคารพย์คารวะอ่อนน้อมยำเกรงเลย จะต้องถึงความตายเปนเที่ยงแท้แล้ว
ฝ่ายเง็กเซียงฮ่องเต้มีเทวบัญชาทรงโปรดอะไภยว่า ท่านทั้งหลายอย่าถือเลย เพราะเขาอยู่ในมนุษย์โลกย์ไม่รู้ขนบธรรมเนียมในเมืองสวรรค์ พึ่งจะได้สำเร็จใหม่ ๆ แม้จะมีความผิดพลั้งประการใด ๆ เรายกโทษให้ไม่ทรงถือ
หมู่เทพยดาแลเซียนทั้งหลาย ได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้โปรดอภัยดังนั้นจจึงพากันน้อมกายถวายคำนับขอบพระคุณ ที่ทรงพระกรุณาเมตตาแก่สัตว์ทั่วหน้ากัน
หงอคงได้ยินรับสั่งดังนั้น ก็คุกเข่าลงถวายคำนับโดยความเคารพย์
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงรับสั่งถามเทพยดาทั้งซ้ายแลขวาว่า ตำแหน่งหน้าที่ขาดแห่งใดบ้าง เราจะตั้งหงอคงขึ้นให้เปนเกียรติยศ
ขณะนั้น (ปุนเต็กแชกุน) ได้ยินรับสั่งถามดังนั้น จึงคุกเข่าลงคำนับกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ในสวรรค์ขุนนางทุกตำแหน่งมิได้ขาดน่าที่ ยังขาดอยู่ก็แต่นายกองคนเลี้ยงม้าเท่านั้น ควรจะตั้งให้หงอคงมีหน้าที่ในตำแหน่งนี้ เง็กเซียงฮ่องเต้ก็ทรงตั้งให้หงอคงเปนขุนนางตำแหน่งที่ (เป๊กเบ๊อุน) หงอคงก็มีความยินดีถวายบังคมรับที่ตั้งเสร็จแล้ว เง็กเซียงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้ปั๊กเต๊กแชกุนพาตัวหงอคงเป๊กเบ้อุนไปยังที่โรงม้าจัดการ มอบให้ดูแลรักษาการตามรับสั่ง
ครั้นหงอคงมาถึงแล้วก็ดูแลรักษาการ ตรวจดูสิ่งของเครื่องใช้สอยแลม้าลงบัญชีไว้เรียบร้อย แล้วมอบให้สมุห์บาญชีเก็บรักษาไว้ตามเดิม ตั้งแต่หงอคงมารับหน้าที่ตำแหน่งเป๊กเบ๊อุน ก็ตั้งใจคอยระวังดูแลการงานทั้งกลางวันแลกลางคืน มิใคร่จะได้หลับนอน ม้าก็อ้วนพีบริบูรณ์ขึ้นทุก ๆ ตัว ตั้งแต่หงอคงเข้ามาจัดการในโรงม้าแลรักษาการก็เรียบร้อย คิดดูก็รู้สึกว่ากว่าครึ่งเดือนมาแล้ว
อยู่มาวันหนึ่งว่างธุระการสำราญใจ บรรดานายรองที่รับใช้สอยของหงอคงพร้อมมูลกัน ยกสุราเครื่องแกล้มมาเลี้ยงหงอคงเพื่อความสำราญแลหมายว่าพึ่งได้รับเกียรติยศที่ตั้งใหม่ ๆ หงอคงก็เข้านั่งรับประทานพร้อมกันตามความสบาย หงอคงจึงถามบรรดานายรอง ๆ ลงไปว่า อันที่เป๊กเบ๊อุนนี้จะเปนที่ขุนนางตำแหน่งยศอะไร นายรองทั้งหลายจึงบอกว่า เป๊กเบ๊อุนเปนที่นายเลี้ยงม้า หามีตำแหน่งยศขุนนางไม่
หงอคงจึงพูดว่าถ้าไม่มีตำแหน่งยศขุนนางคงจะเปนที่ใหญ่ นายรองตอบว่าไม่ใหญ่ไม่โตอะไรดอก คือนามเรียกว่ายังไม่มีตำแหน่ง หงอคงจึงว่าเหตุใดจึงว่าไม่มีตำแหน่ง นายรองบอกว่า ไม่มีตำแหน่งนั้น คือเปนที่เล็กที่สุด เปนแต่ผู้คุมคนเลี้ยงม้าเท่านั้นเองเปนที่นี้ ถ้าหากว่าเลี้ยงม้าอ้วน ม้าไม่เจ็บไม่ไข้ก็ได้ชื่อว่าเลี้ยงม้าดี ไม่มียศศักดิ์อะไร แม้ว่าเลี้ยงม้าผอมไผ่ หรือมีโรคก็จะได้รับซึ่งความอับประยศแล้วก็จะมีโทษด้วย
หงอคงได้ฟังนายรองทั้งหลายชี้แจงดังนั้น ดุจไฟลุกขึ้นในหัวใจ ก็กัดฟันร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า มีความหมิ่นประมาทเราเหลือเกิน เราอยู่ที่เขาฮวยก๊วยซัวเปนเจ้าเปนนาย ไปเชิญเรามาย่ำยีให้เราเปนคนเลี้ยงม้า มีความดูถูกเราอย่างนี้ เราไม่ทำราชการให้เสียเวลา เราจะกลับไปถิ่นที่เดิมของเรา หงอคงพูดดังนั้นแล้ว จึงทุบแลถีบโต๊ะฉีกบาญชีเสียทั้งสิ้น แล้วฉวยกระบองเหล็กกายสิทธิ์ออกจากหูร่ายพระเวทคาถาแกว่งกวัดให้ใหญ่ขึ้นแล้ว ก็ออกจากที่เลี้ยงม้า เดินตรงออกมาจากประตูสวรรค์ (นำทีหมึง) หมู่เทวดาที่เฝ้าประตู เห็นเป๊กเบ๊อุนก็รู้ว่านายกองเลี้ยงม้า ก็หาได้พูดจาขัดขวางประการใดไม่ ปล่อยให้ออกประตูไป หงอคงเหาะมาประเดี๋ยวก็ถึงเขาฮวยก๊วยซัว แลเห็นนายวานรทั้งสี่แลพวกปิศาจยักษ์ทุกถ้ำมาประชุมพร้อมกันฝึกหัดเพลงอาวุธอยู่ หงอคงจึงเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านทั้งหลายเรามาแล้ว
ขณะนั้นพวกบริวารวานร แลพวกปิศาจยักษ์ทั้งหลายก็กรูกันเข้ามาคำนับเชิญหงอคงเข้าถ้ำ หงอคงมาถึงก็ขึ้นนั่งบนแท่นแล้วบริวารทั้งหลายก็เข้ามานั่งเรียงรายกันตามน่าที่ จึงพากันไต่ถามว่าใต้อ๋องได้ขึ้นไปบนสวรรค์นั้น ได้รับยศศักดิ์ประการใด ขึ้นไปอยู่ก็นานถึงสิบห้าปี มีศุขทุกขประการใดบ้าง
หงอคงจึงบอกว่าได้ไปอยู่ประมาณสักสิบห้าวันเท่านั้น ทำไมท่านทั้งหลายว่าเราไปอยู่ถึงสิบห้าปีเล่า บริวารว่าในมนุษย์ปีหนึ่งเปนวันเดียวในสวรรค์ ท่านใต้อ๋องได้รับตำแหน่งที่อันใด
หงอคงได้ยินบริวารถามซ้ำดังนั้นก็ยกมือขึ้นโบกบอกว่า อย่าถามเลยไม่ควรพูด นึกขึ้นมาแล้วเราแค้นใจนัก อายเขาเหลือที่จะอาย ด้วยเง็กเซียงฮ่องเต้ไม่รู้จักใช้คน ตั้งให้เราเปนอะไรก็ไม่รู้เรียกว่า (เป๊กเบ๊อุน) เปนที่นายกองเลี้ยงม้า ไม่มีตำแหน่งเกียรติยศอะไรเดิมเราก็หาทราบไม่ ครั้นมาวันหนึ่งเราจึงรู้เหตุเพราะเราถามพวกที่อยู่ด้วยกันนั้น เขาบอกว่าเปนที่ขุนนางอย่างต่ำที่สุด เราจึงมีความแค้นใจนัก จึงได้ทำลายสิ่งของเสียสิ้นแล้วเราจึงกลับมา ที่ถ้ำนี้ของเราก็มีความศุขสบายหาที่เปรียบมิได้ บันดาถ้ำใหญ่น้อยใกล้ไกลก็มายอมสาพิภักดิ์เข้าด้วยทั้งสิ้น ไปอยู่ทำไมในสวรรค์เปนที่นายกองเลี้ยงม้าไม่สมเกียรติยศเลยป่วยการเปล่า ๆ
พวกนายทหารทั้งสี่นายสั่งบริวารวานรทั้งหลาย ให้จัดสุรามาให้หงอคงใต้อ๋องรับประทานกับเครื่องกินโอชารศต่าง ๆ ในขณะที่หงอคงนั่งรับประทานสุราอยู่นั้น บริวารวานรเข้ามาคำนับบอกว่าข้างนอกมีต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องสองตน บอกว่าจะขอเข้ามาหาใต้อ๋อง หงอคงจึงให้วานรออกไปพาเข้ามาในถ้ำ ต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องเข้ามาถึงเห็นหงอคงนั่งอยู่ท่ามกลางบริวาร ต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องทั้งสองก็คุกเข่าลงคำนับแล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งสองได้ทราบว่าใต้อ๋องมีน้ำใจโอบอ้อมอารีแก่ผู้น้อยซึ่งมาสาพิภักดิ์อยู่ในความปกครอง กับได้ยินข่าวว่าใต้อ๋องได้รับเกียรติยศในสวรรค์แลกลับลงมา ข้าพเจ้ามีเสื้อแพรเหลืองตัวหนึ่งนำมาคำนับท่านเปนบรรณาการ แลข้าพเจ้าทั้งสองขอสาพิภักดิ์อยู่ด้วยท่านตามแต่ใต้อ๋องจะใช้สอย
หงอคงได้ฟังต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องพูดดังนั้น ก็พิศดูเห็นต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องทั้งสองหน้าตาดุร้าย มีเขาอยู่ที่ศีศะคนละเขา ดูเขานั้นคล้ายแก่เขากระบือ หงอคงเห็นดังนั้นแล้วก็มีความยินดี จึงรับเอาเสื้อแพรสีเหลืองไว้แล้วก็ตั้งให้ต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องทั้งสองเปนที่จงเต๊กเซียนฮองคือแม่ทัพน่า ต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องรับที่แม่ทัพน่าแล้ว จึงคำนับถามว่าใต้อ๋องได้รับยศตำแหน่งที่อะไรในสวรรค์
หงอคงตอบว่าเง็กเซียงฮ่องเต้มีความดูถูกเรามากนัก ตั้งให้เราเปนที่เป๊กเบ๊อุน คือนายกองเลี้ยงม้า
ต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องเซียนฮองจึงพูดว่า ใต้อ๋องมีฤทธิ์อานุภาพไม่มีผู้ใดจะต่อต้าน ธุระอะไรจะมาต้องยอมเปนที่นายกองเลี้ยงม้า ข้าพเจ้าเห็นว่าฤทธิ์เดชของใต้อ๋องสมควรจะเปน (ซีเทียนใต้เซีย) คือเปนใหญ่เสมอฟ้าจึงจะสมควร
หงอคงได้ฟังต๊อกกั๊กกุ๊ยอ๋องก็มีความยินดี จึงตอบว่าถ้าท่านเห็นสมควรแล้วเราก็ย่อมตามใจท่านทั้งหลาย พูดแล้วก็สั่งวานรผู้ใหญ่ให้ออกไปตั้งเสาธงชักธงยี่ห้อขึ้น ให้เขียนอักษรสี่ตัวคือ (ซีเทียนใต้เซีย) ตั้งแต่นี้ต่อไปให้เรียกเราอย่างนี้ อย่าให้เรียกใต้อ๋องต่อไปแล้วประกาศให้รู้ทั่วกันทุก ๆ ถ้ำ บรรดาที่อยู่ในความปกครอง นายทหารทั้งปวงก็ทำตามคำสั่งทุกประการ
ฝ่ายเง็กเซียงฮ่องเต้เสด็จออกทิพยบัลลังก์เทพยดาเฝ้าพร้อมกัน เวลานั้นเตียวเทียนซือเทวบุตร พานายรองเลี้ยงม้าของเป๊กเบ๊อุนเข้ามาเฝ้า ทูลว่าขอพระเปนเจ้าได้โปรด ด้วยเป๊กเบ๊อุนนั้นโกรธว่า ได้เปนที่เล็กน้อยไม่พอใจ เมื่อจะหนีกลับลงไปได้ทุบต่อยแลฉีกบาญชี ในขณะเมื่อเตียวเทียนซือกราบทูลอยู่นั้น ท้าวจัตุโลกบาล (เจงเปียงทีอ๋อง) นำพวกวิศณุกรรม์มาเฝ้าถวายบังคมกราบทูลว่าเป๊กเบ๊อุนไม่ทราบว่าอย่างไรเห็นออกไปจากประตูนำทีหมึงแล้ว
เมื่อเง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเทพบุตรทั้งหลายกราบทูลดังนั้น จึงรับสั่งว่าท่านทั้งสองจงกลับไปที่อยู่เถิด เราจะจัดเทพบุตรให้ลงไปจับตัวเป็กเบ๊อุนให้จงได้ ในขณะเง็กเซียงฮ่องเต้กำลังตรัสอยู่ดังนั้น ยังมีเทพยดาองค์หนึ่งชื่อ (ถักทะลีทีอ๋อง) กับโลเฉียผู้บุตรทั้งสองมากราบทูลว่า ข้าพระองค์ทั้งสองจะขอรับอาญาสิทธิ์ของพระองค์ลงไปปราบปรามปิศาจวานรให้ราบคาบ
(ถักทะลีทีอ๋อง) นี้คือ (หลีเจง) แลโลเฉียไทจือซึ่งแต่ก่อนมีชื่ออยู่ในห้องสิน พ่อลูกได้มาเปนเทพบุตรอยู่ในดางดึงษ์
เมื่อเง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเทพบุตรรับอาสาดังนั้น จึงรับสั่งให้ถักทะลีทีอ๋องเทพบุตรเปนแม่ทัพ ให้จัดเทพบุตรเปนหมวดเปนกองลงไปยังเขาฮวยก๊วยซัวถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง จับตัวเป๊กเบ๊อุนมาให้จงได้
ถักทะลีทีอ๋องแลโลเฉียทั้งสองได้รับสั่งดังนั้นแล้ว ก็ถวายบังคมลาออกไปยังที่ประชุม จึงให้กือเล่งสินเทวดาเปนเซียนฮองแม่ทัพหน้าถักทะลีทีอ๋องจัดเสร็จแล้ว พร้อมกันออกประตู นำทีหมึงรีบขับพลเทวดาเหาะมายังเขาฮวยก๊วยซัว ครั้นถึงแล้วก็ตั้งค่ายมั่นลงในที่สมรภูมิไชย ถักทะลีทีอ๋องจึงสั่งให้กือเล่งสินเข้าไปท้าชวนรบ
กือเล่งสินได้ฟังแม่ทัพสั่งดังนั้น ก็ลามาจัดแจงแต่งตัวมือถือขวานเปนอาวุธออกมาจากค่าย ตรงมายังปากถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง กือเล่งสินแลไปเห็นพวกวานรแลพวกปิศาจยักษ์เปนอันมาก ล้วนเพศพันธ์รูปกายหน้าตาต่าง ๆ มือถืออาวุธฝึกหัดซ้อมกันอยู่ กือเล่งสินเห็นดังนั้น จึงร้องตวาดไปด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายพวกปิศาจทั้งหลายเหล่านี้ เองจงรีบไปบอกเป๊กเบ๊อุนนายของเองว่า เราคือทหารเอกซึ่งอยู่ในดาวดึงษ์ รับสั่งพระเปนเจ้าจอมโลกา เง็กเซียงฮ่องเต้ให้ลงมาปราบปรามพวกเองให้ราบคาบ เองเร่งไปบอกนายเองให้มาอ่อนน้อมยอมสาพิภักดิ์เสียโดยดี แม้ขัดขืนดื้อดึงพวกเองจะถึงแก่ความตายทั้งสิ้น
ฝ่ายพวกวานรแลอสุระยักษ์ผีปิศาจทั้งหลาย เมื่อได้ฟังถ้อยคำกือเล่งสินดังนั้น ก็เข้าไปในถ้ำบอกแก่ซีเทียนใต้เซียว่า บัดนี้มีกองทัพยกมาแต่สวรรค์ ตัวแม่ทัพน่ามาร้องท้าชวนรบ บอกว่าเปนขุนนางผู้ใหญ่ของเง็กเซียงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้ลงมากำจัดพวกวานรแลปิศาจอสุระยักษ์เสียให้สิ้น แล้วบอกแก่ข้าพเจ้าให้เข้ามาบอกแก่ใต้เซียนให้รีบออกไปยอมสาพิภักดิ์เสียโดยเร็ว ถ้าขัดขืนจะทำลายถ้ำเสียให้ราบเปนน่ากลองไป
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังดังนั้น จึงให้วานรเอาเครื่องแต่งตัวมาแต่งเสร็จแล้ว มือก็ถือกระบองเหล็กกายสิทธิ์พาพวกบริวารเดินออกจากถ้ำ ทั้งสี่วานรนายทหารใหญ่ก็คุมพวกพลวานรแลปิศาจอสุระกายตั้งเปนกระบวนทัพตามพิไชยสงคราม คอยระวังคิดจะต่อสู้อยู่โดยสามารถ
ฝ่ายกือเล่งสินแลเห็นจึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายชาติวานรชั่วร้ายเองจำเราได้หรือไม่
ซีเทียนใต้เซียได้ยินดังนั้น จึงร้องตอบไปว่าเราหารู้จักว่าตัวเจ้าเปนชาติอะไรไม่ เจ้าจงรีบบอกชื่อแลแซ่มาให้รู้จักไว้ก่อน
กือเล่งสินจึงตอบว่า ตัวเปนชาติวานรจึงไม่รู้จักเรา เจ้าจำเราไม่ได้หรือ ตัวเราคือเทวดาเปนเซียนฮองแม่ทัพน่าของถักทะลีทีอ๋อง ๆ ถือรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ลงมาปราบปรามตัวเจ้า แม้ว่ารู้ศึกตัวกลัวความตายแล้ว ให้รีบอ่อนน้อมแก่เราเสียโดยดี เราจะช่วยเบี่ยงบ่ายแก้ไขขอโทษที่เจ้าได้กระทำหยาบช้าแก่เทวดาแลมนุษย์ทั้งหลาย ถ้าขัดขืนดื้อดึงถือดีว่ามีกำลังฤทธิ์เดช ก็จะถึงแก่ความตายด้วยฝีมือเราเปนเที่ยงแท้
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังดังนั้น จึงร้องตอบไปว่าเจ้าอย่าอวดอ้างวางโตให้มากเกินไป จะถูกด้วยกระบองเหล็กสักทีเดี๋ยวก็จะบี้แบนป่นเปนจุณไป เพราะฉนั้นเราจะไว้ชีวิตรก่อนให้เจ้ากลับไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า พระองค์หารู้จักใช้คนไม่ เรามีฤทธาศักดานุภาพดีทุกสิ่งทุกอย่าง อาจจะปราบภูตผีปิศาจแลยักษมารแลคนพาลคนชั่วร้ายในโลกได้ เหตุใดจึงตั้งให้เราเปนนายกองเลี้ยงม้า โดยความดูถูกเราเหลือเกินนัก ตัวจงดูเสาที่เราปักธงขึ้นไว้นั้น ถ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ตั้งเราเปนขุนนางตามอักษรสี่ตัวนี้แล้ว เราก็จะเลิกการรบพุ่งไม่ชิงไชย ถ้าไม่ตามใจเราอย่างนี้เราก็จะตีกระหนาบขึ้นไปยังดาวดึงษ์ ให้ถึงปราสาทเหลงเซียวเต้ย มิให้เง็กเซียงฮ่องเต้มีความศุขอยู่ได้
กือเล่งสินเทพบุตรได้ยินถ้อยคำของใต้เซียดังนั้น จึงเหลือบขึ้นไปดูบนเสาธง เห็นมีอักษรอยู่สี่ตัว คือ (ซีเทียนใต้เซีย) เห็นแล้วก็หัวเราะ พูดว่าอ้ายเดระฉานมิได้รู้จักหนักแลเบาว่าฟ้าต่ำดินสูง อยากเปนซีเทียนใต้เซีย จงมาลองดูคมขวานของเราเสียก่อนว่าจะคมตัดฅอเองขาดได้หรือไม่ ว่าดังนั้นแล้วกือเล่งสิน ขยับยกขวานฟันลงตรงศีศะซีเทียนใต้เซีย ๆ ยกกระบองเหล็กกายสิทธิ์ขึ้นรับ ขวานก็สะท้อนมือกือเล่งสินแทบจะหลุด ง่ามมือกือเล่งสินฉีกโลหิตไหล กือเล่งสินทานกำลังซีเทียนใต้เซียมิได้จวนจะหนีอยู่แล้ว
ซีเทียนใต้เซียยกกระบองขึ้นตี กือเล่งสินยกขวานขึ้นรับ ด้ามขวานหักออกไปเปนสองท่อน กือเล่งสินกระโดดถอยหนีรีบกลับไปยังค่ายโดยเร็ว
ซีเทียนใต้เซียเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายกระเป๋าหนังแขวนก้น ถูไว้ชีวิตรมึงให้รีบกลับไปบอกนายมีงโดยเร็วเถิด
ฝ่ายกือเล่งสินหนีกลับเข้าค่ายได้แล้ว ก็มาคำนับบอกถักทะลีอ๋องแม่ทัพว่า เป๊กเบ๊อุนมีฤทธาศักดานุกาพมากนัก จะเอาไชยชนะเห็นจะไม่ได้ ขอท่านได้โปรดยกโทษให้ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่ง
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธแล้วพูดว่า ท่านไปกระทำให้ข้าศึกสัตรูมันมีใจกำเริบ แลเสื่อมเสียเกียรติยศของเง็กเซียงฮ่องเต้ อ้ายลิงจะมีใจกำเริบดูถูกได้ จึงเรียกเพ็ชฆาฎให้เอาตัวกือเล่งสินไปประหารชีวิตรเสีย
ฝ่ายโลเฉียจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ซึ่งโทษของกือเล่งสินนั้นข้าพเจ้าของดไว้ก่อน ข้าพเจ้าจะอาสาออกไปลองฝีมือแก่ซีเทียนใต้เซียดูว่าจะเปนประการใด
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังโลเฉียว่าดังนั้น จึงยกโทษกือเล่งสินให้แก่โลเฉีย กือเล่งสินพ้นโทษได้แล้วก็คำนับลาแม่ทัพกลับไปยังที่อยู่ โลเฉียก็จัดแจงแต่งตัวใส่เกราะเสร็จแล้ว มือถืออาวุธออกมาจากค่ายตรงไปยังน่าถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง เวลานั้นซีเทียนใต้เซียจวนจะพาพลพวกวานรกลับอยู่แล้ว พอเห็นโลเฉียรีบมาโดยกำลังเร็ว ซีเทียนใต้เซียจึงร้องถามไปว่า ชายหนุ่มน้อยคนนี้อยู่ที่ตำบลใดจึงเดินมาที่ปากถ้ำของเราได้ ท่านจะมีกิจธุระอย่างไรหรือ
โลเฉียได้ยินหงอคงถามดังนั้นจึงตอบว่า อ้ายวานรเดรฉานชาติชั่วมึงไม่รู้จักกูหรือ เราเปนบุตรที่สามของถักทะลีทีอ๋องท้าวเทวราชผู้เปนใหญ่ได้อาญาสิทธิ์จากเง็กเซียงฮ่องเต้ ใช้ให้ลงมาจับตัวเจ้าเองยังไม่รู้สึกดอกหรือ
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ตัวเจ้าเปนเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ทำไมจึงสามารถบังอาจพูดจาโอหัง เราจะยกชีวิตรไว้ให้กลับไปเพราะยังเปนเด็กอยู่ เจ้าจงดูบนเสาธงเปนยี่ห้ออะไร จงจำไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ตั้งเราตามยี่ห้อที่เราจารึกไว้ในธงนั้นเปนขุนนางตำแหน่งนี้ เราจึงจะงดไม่รบพุ่งต่อสู้ แลจะยอมนอบน้อมต่อเง็กเซียงฮ่องเต้ ถ้าไม่ตั้งให้พอใจเรา ๆ ก็จะยกทัพขึ้นไปให้กระทั่งถึงปราสาทเหลงเซียวเต้ยให้จงได้
โลเฉียได้ฟังดังนั้น จึงแลขึ้นไปดูบนเสาธงเห็นมีอักษรสี่ตัวว่า (ซีเทียนใต้เซีย) โลเฉียจึงพูดว่าเองเปนเดรฉานมาใช้ยี่ห้ออย่างนี้ มิได้รู้จักความตายความฉิบหายว่าจะมีมาถึงตัว เองจงก้มคอมารับคมอาวุธเกี้ยมสักทีหนึ่งก่อนจะได้รู้สึกดีแลชั่ว
ซีเทียนใต้เซียก็มิได้มีความหวาดหวั่น จึงร้องบอกแก่โลเฉียว่า เจ้าอยากฟันก็จงเข้ามาฟันลองดูสักสองสามทีก็ได้ เพราะเห็นว่าเจ้ายังเปนเด็กจึงจะยอมให้ลองฟันดูเล่นก่อน
โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงตวาดด้วยเสียงอันดังสำแดงเปนสามเศียรหกมือ กุมอาวุธหกอย่าง คือเกี้ยมสำหรับฆ่าปิศาจยักษ์หนึ่ง มีดหมอหนึ่ง เชือกมัดยักษหนึ่ง กระบองเหล็กใหญ่หนึ่ง จักรไฟหนึ่ง ตะกร้อหนึ่งคือเหมือนลูกทุเรียน ครั้นจับอาวุธครบทั้งหกมือแล้วก็วิ่งเข้ามาจะตีซีเทียนใต้เซีย ๆ เห็นดังนั้นจึงร้องด่าว่าอ้ายเด็กทารกแกล้งทำกิริยาอาการแปรปรวนไปต่าง ๆ เองเข้าใจว่าของเองดีที่สุดแล้วหรือ เรายังมีความรู้ดีวิเศษกว่าเจ้ามากนัก ว่าแล้วก็ตวาดด้วยเสียงอันดัง แปลงกายเปนสามเศียรหกกรได้เหมือนกันกับโลเฉีย มีมือถือกระบองทั้งหกมือเข้ารบรับกับโลเฉียเปนสามารถ
ขณะเมื่อโลเฉีย กับซีเทียนใต้เซียเข้ารบกันนั้นพื้นพสุธาก็หวั่นไหวเขาไม้ห้วยธารก็สะเทือนไปทั้งสิ้น ต่างคนต่างมีฤทธาศักดานุภาพแคล่วคล่องว่องไวขับเขี้ยวกันได้สามร้อยสามสิบเพลง โลเฉียสำแดงอาวุธหกอย่างให้เปนพันเปนหมื่นออกไปมากกว่ามาก ซีเทียนใต้เซียก็สำแดงกระบองออกเปนพันเปนหมื่นเหมือนกันยังหาทันแพ้ขนะกันไม่ ซีเทียนใต้เซียจึงถอนขนเพ็ชออกหนึ่งเส้นร่ายพระเวทเปนรูปซีเทียนใต้เซียขึ้นอิกรูปหนึ่งก็อาวุธเหมือนกัน ยืนฬ่อรบประจัญบาลกับโลเฉียอยู่ ตัวซีเทียนใต้เซียแอบเข้าข้างโลเฉีย ตีด้วยกระบองเหล็กกายสิทธิ์ โลเฉียหลบไม่ทันถูกที่ท้ายทอยเจ็บปวดยิ่งนัก ก็ล่าหนีกลับเข้าค่าย
ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องแลเห็นดังนั้น ก็ตกใจจึงออกปากพูดว่าหงอคงนี้มีฤทธาศักดานุภาพมากนัก เราจะทำอย่างไรจึงจะเอาชัยชนะมันได้
โลเฉียจึงบอกกับถักทะลีทีอ๋องว่า ที่ปากถ้ำนั้นมันตั้งเสาธงไว้ เขียนอักษรสีตัวในธงว่า (ซีเทียนใต้เซีย) แลมันได้บอกข้าพเจ้าว่า ถ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ตั้งให้มันรับยี่ห้อสี่ตัวนั้นแล้ว ก็จะอ่อนน้อมยอมอยู่ในบังคับ แลให้สงบการรบพุ่งจลาจล ถ้าไม่ตั้งให้แก่มันตามอักษรสี่ตัวนั้นแล้ว มันจะบุกบั่นรบพุ่งให้กระทั่งถึงปราสาทเหลงเซียวเต้ย
ถักทะลีทีอ๋องจึงพูดว่าถ้าดังนั้น ไม่ต้องต่อสู้รบพุ่งอะไรกันเรากลับขึ้นไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ขอเอาพลเทพบุตรที่เข้มแขงยกมาล้อมจับให้จงได้
ถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียปฤกษากันตกลงแล้ว ก็รีบขับพลเหาะกลับขึ้นไปยังดาวดึงษ์โดยเร็ว
ฝ่ายซีเทียนใต้เซียเมื่อมีไชยชนะแก่เทพยดาแล้ว ก็พาพวกบริวารกลับเข้าถ้ำที่อยู่ พวกปิศาจยักษ์ทั้งเจ็ดสิบสองถ้ำแลมิตรสหายทั้งหกก็มาพร้อมกันคำนับแลเชยชมฝีมือแลสรรเสริญต่าง ๆ ซีเทียนใต้เซียจึงให้จัดของเลี้ยงมาเลี้ยงกันเปนที่รื่นเริงสำราญ
ซีเทียนใต้เซียจึงพูดแก่มิตรสหายทั้งปวงว่า ท่านทั้งหลายยกเราขึ้นเปนซีเทียนใต้เซียแล้ว ท่านทั้งหลายก็จะต้องเปนใต้เซียเหมือนเรา
ขณะนั้นหงู้หม้ออ๋องได้ยินซีเทียนใต้เซียพูดดังนั้น จึงคำนับแล้วพูดว่า ท่านพูดดังนั้นก็สมควรอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจะตั้งนามของข้าพเจ้าให้เรียกว่า (เพงเทียนใต้เซีย) เกาหม้ออ๋องพูดว่าข้าพเจ้าจะตั้งนามว่าหงอทัยใต้เซีย พังหม้ออ๋องพูดว่าข้าพเจ้าจะตั้งนามว่า หุ้นเทียนใต้เซีย ไซท่ออ๋องพูดว่าข้าพเจ้าจะตั้งนามว่าอีซัวใต้เซีย มีเกาอ๋องพูดว่า ข้าพเจ้าจะตั้งนามว่าทงฮวงใต้เซีย โง่ซุดอ๋องพูดว่าข้าพเจ้าจะตั้งนามว่าคูสินใต้เซีย ในเวลานั้นใต้เซียทั้งเจ็ดตั้งตัวโดยลำพังตนเองแล้ว ก็เปนที่สนุกสนานรื่นเริงสำราญใจ ครั้นเลี้ยงดูกันเสร็จแล้วใต้เซียทั้งหกก็คำนับลาซีเทียนใต้เซีย พากันกลับไปอยู่ตามภูมิลำเนาของตน ๆ
ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียกลับมาถึงดาวดึงษ์แล้ว ก็ตรงเข้าไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ จึงกราบทูลพระเปนเจ้าว่าข้าพเจ้ารับอาญาสิทธิ์ลงไปรบแก่หงอคง ๆ มีฤทธานุภาพกล้าแขงนัก เหลือสติกำลังที่จะต่อสู้เอาไชยชะนะได้ ขอพระองค์ได้โปรดให้เทพบุตรเพิ่มเติมไปช่วยอีก ข้าพเจ้าจะยกลงไปแก้มือดูอีกสักครั้งหนึ่ง
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังถักทะลีทีอ๋องทูลดังนั้น จึงตรัสถามว่าปิศาจวานรตัวเดียวเท่านั้น เปนเหตุอย่างไรจึงต้องมาขอพลเพิ่มเติมอีก
โลเฉียจึงกราบทูลว่าขอพระองค์ได้ทรงทราบ หงอคงวานรตัวนี้มีกระบองเหล็กกายสิทธิ์ ตีกือเล่งสินด้วยกำลังทีเดียว ด้ำขวานเหล็กหักออกไปเปนสองท่อนต้องหนีกลับเข้าค่าย ข้าพเจ้าออกรบต่อสู้มันตีถูกท้ายทอยเจ็บปวดเหลือกำลังที่จะทนทานได้ ข้าพระองค์หนีมาโดยเร็วจึงได้รอตพ้นจากความตาย ขอพระองค์ได้ทรงทราบโทษานุโทษแห่งข้าพเจ้าแล้วแต่จะโปรด
อีกประการหนึ่งหงอคงมันมีฤทธาอานุภาพมิใช่น้อย ที่ปากถ้ำตั้งเสาธงเขียนอักษรยี่ห้อสี่ตัวว่าซีเทียนใต้เซีย มันบอกว่าถ้าแม้นพระองค์ไม่ยอมตั้งยี่ห้อให้มันเหมือนดังอักษรสี่ตัวแล้วตามประสงค์ มันจะตีบุกรุกขึ้นมาในดางดึงษ์ให้ถึงพระที่นั่งเหลงเซียวเต้ยให้จงได้
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้นก็ตกพระไทยเปนอันมาก ตรัสว่าทำไมมันจึงมีความสามารถถึงเพียงนี้ ถ้าดังนั้นต้องจัดพลเทพบุตรที่เข้มแขงเพิ่มเติมลงไปปราบมันเสียให้ราบคาบ จะได้สิ้นความยุคเข็ญให้จงได้
เมื่อกำลังเง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสอยู่นั้น ไทเป๊กกิมแชเทวดาองค์หนึ่งกราบทูลขึ้นว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ปิศาจวานรตนนี้ อยากมียศถาบันดาศักดิ์โดยความหลง เพราะกำเริบฤทธาแลเชี่ยวชาญด้วยวิทยาอาคมขลัง ซึ่งพระองค์จะเกณฑ์พลเทพบุตรลงไปรบพุ่งแก่มันในคราวเดียวให้ได้ไชยชะนะนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าจะไม่สำเร็จ กลับจะพาให้เปนที่เสื่อมเสียพระเกียรติยศแลอำนาจไปเสียอีก ขอให้พระองค์ทรงตั้งอยู่ในความกรุณา มีพระราชหัดถ์เลขาไปเกลี้ยกล่อมตั้งให้มันมียศตามความประสงค์แห่งมัน เปนซีเทียนใต้เซีย ตำแหน่งเปล่า ๆ กระนั้น มิได้บังคับบัญชาสิ่งใด ก็จะไม่ร้อนใจแห่งเทพยเจ้าทั้งหลาย
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังไทเป๊กกิมแชทูลดังนั้น จึงย้อนตรัสถามว่าอย่างไรจึงเรียกว่ามีที่ตั้งแต่ไม่มีการทำ
ไทเป๊กกิมแชจึ่งกราบทูลว่า เปนซีเทียนไต้เซีย แต่ไม่มีน่าที่ว่าการ แลไม่มีที่ได้ที่เสียอะไรสักอย่างเดียว ขอพระองค์ได้ทรงทราบ กักตัวเอาไว้บนสวรรค์ให้กลับใจดีได้อย่าให้เปนพาลมิจฉาทิฐิต่อไป ฟ้าแลดินก็จะเปนปรกติ
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น ก็ทรงเห็นด้วย จึงตรัสว่า ถ้าดังนั้นก็ตามที่ท่านว่านี้สมควรแล้ว จึงรับสั่งแก่บุนเค็กแชกุน ให้แต่งพระอักษรมอบให้ไทเป๊กกิมแชลงไปเกลี้ยกล่อมในวันนี้
ฝ่ายบุนเค๊กแชกุน ก็แต่งพระอักษรเสร็จแล้ว นำมาถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ก็พระราชทานให้แก่ไทเป๊กทิมแช ๆ ก็ถวายบังคมลาออกจากประตูนำทีหมีง แล้วก็สำแดงฤทธิ์เหาะตรงลงมาปังเขาฮวยก๊วยซัว ครั้นถึงไทเป๊กกิมแชก็เดินมายังประตูถ้ำจุ๊ยเลียมต๊อง พิศดูไปก็เห็นผิดตากว่าแต่ก่อน บัดนี้มีค่ายคูประตูหอรบ แลพลทหารก็เข้มแข็ง รักษาหน้าที่ประจำอยู่พร้อมเพรียงทั้งเครื่องสาตราวุธ ก็เรียบเรียงไว้เรียบร้อย เหมือนจะคอยสู้รบ ปิศาจยักษ์แลฝูงลิงก็มีเปนอันมาก ฝึกหัดเพลงอาวุธแลโลดเต้นคะนองเหี้ยมฮึก ไทเป๊กกิมแชเดินมาถึงถ้ำจุ๊ยเลียมต๊องเข้าทันที พวกพลวานรทั้งหลายเหล่านั้นเห็นไทเป๊กกิมแชมาก็กรูกันมาจะทำอันตราย ไทเป๊กกิมแชจึงร้องบอกว่า พวกเจ้าอย่าวุ่นวาย พวกเจ้ารีบไปบอกนายเจ้าว่า เราถือรับสั่งเชิญลายพระราชหัดถ์ของเง็กเซียงฮ่องเต้ เปนราชทูตลงมาเชิญนายท่านขึ้นไปเฝ้าบนสวรรค์ เปนการดีแก่นายเจ้า
พวกวานรทั้งหลาย ได้ฟังไทเป๊กกิมแชบอกดังนั้นก็พากันรีบเข้าไปแจ้งความแก่ซีเทียนใต้เซียตามถ้อยคำของเทวดาที่มาบอกเล่า
ซีเทียนใต้เซีย ได้ฟังพวกวานรเข้ามาบอกเล่าดังนั้น จึงพูดว่าคราวนี้เห็นจะมาดี เราเห็นว่าครั้งก่อนนั้น ไทเป๊กกิมแชลงมาเชิญเราไปตั้งเปนขุนนางในตำแหน่งที่ไม่สมควร เราจึงหนีกลับลงมาเสียเปนครั้งทีหนึ่ง ครั้งนี้ไทเป๊กกิมแชลงมาอีก คงจะมีความดีเปนแน่ ว่าแล้วจึงสั่งให้วานรทั้งหลายถือธงตีกลองตั้งแถวยืนเปนลำดับออกไป แล้วซีเทียนใต้เซียตกแต่งกายคลุมหมวกสวมเสื้อสอดเกราะเสร็จแล้ว ก็พร้อมด้วยฝูงวานรห้อมล้อมออกไปรับไทเป๊กกิมแช ครั้นถึงปากถ้ำเห็นไทเป็กกิมแช ซีเทียนใต้เซียก็ย่อกายลงคำนับแล้วจึงพูดว่า ท่านผู้เฒ่าไทเป๊กกิมแช ข้าพเจ้าขอเชิญท่านเข้าไปในถ้ำเถิด แล้วต่างคนก็ต่างทำคำนับกันตามธรมเนียม แล้วพากันเข้าในถ้ำ เชิญให้ไทเป๊กกิมแชนั่งที่อันสมควร
ไทเป๊กกิมแชจึงพูดว่า ครั้งก่อนใต้เซียมีความน้อยใจว่า ที่ขุนนางเล็กน้อยไม่สมเกียรติยศ การอันนี้ย่อมเปนธรรมเนียมอยู่ท่านไม่เข้าใจหรือ อันวิไสยแลธรรมดาข้าราชการ ก็ต้องรับตำแหน่งหน้าที่เปนผู้น้อยไปก่อน เมื่อมีความชอบความดีก็ค่อยเลื่อนยศขึ้นไปทุกที ไม่ควรใต้เซียจะโทมนัศน้อยใจ วันก่อนถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียรับอาสามารบแก่ท่าน แล้วกลับขึ้นไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ท่านตั้งเสาธงใช้ยี่ห้อว่า ซีเทียนใต้เซีย บันดาขุนนางเทพบุตรในดาวดึงษ์ฝ่ายทหาร ขออาสายกพลโยธาเทพบุตรลงมารบแก่ท่านอีก แต่ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย จึงได้กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ทัดทานขัดขวางแลขอโทษท่านแลได้กราบทูลชี้แจงว่า ซึ่งจะยกพลทหารลงมาต่อสู้ชิงไชยแก่ท่าน คงเปนความยากความลำบากเดือดร้อนทั่วไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย ข้าพเจ้าทูลขอให้ตั้งท่านเปนขุนนางตามความประสงค์ของท่าน การรบพุ่งก็จะสงบเรียบร้อยไม่ร้อนรณแก่เทพยดาแลมนุษย์ต่อไป เง็กเซียงฮ่องเต้ทรงเห็นชอบด้วย จึงรับสังตั้งให้ข้าพเจ้าเปนเทวราชทูตลงมาพูดจาชี้แจงแก่ท่าน ถ้าท่านเห็นชอบด้วย มีความยินดีสวามิภักดิ์ต่อพระเปนเจ้าแล้ว ขอเชิญท่านขึ้นไปเฝ้าพร้อมกับข้าพเจ้าทีเดียว
ซีเทียนใต้เซีย ได้ฟังไทเป๊กกิมแชชี้แจงดังนั้นก็มีความยินดีแล้วหัวเราะว่า ครั้งก่อนก็มีความลำบากแก่ท่านหนหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็มีความลำบากแก่ท่านอีก ข้าพเจ้าขอบพระคุณท่านเปนที่สุด แต่ไม่ทราบว่าบนสวรรค์นั้นจะมีตำแหน่งขุนนางใต้เซียหรือไม่มีประการใด
ไทเป๊กกิมแชจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้แล้ว จึงได้อาสาลงมาเชิญท่านใต้เซียขึ้นไปรับที่ตั้ง ท่านอย่าได้มีความสงไสยเลย
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังไทเป๊กกิมแชดังนั้นมีความยินดีเปนที่สุด จึงสั่งเสียกิจการทั้งปวง แก่วานรนายทหารแลพลเรือนให้รักษาถ้ำที่อยู่แลควบคุมดูแลบังคับบัญชากันอยู่ตามเคย แล้วก็ชวนไทเป๊กกิมแชออกมาจากถ้ำ ต่างสำรวมจิตรร่ายพระเวทคาถาขึ้นเหยียบเมฆเหาะลอยขึ้นไปยังประตูสวรรค์นำทีหมิง ก็แลเห็นนายทหารแลเทพบุตรแลพระวิษณุกรรม์พากันยกมือขึ้นคำนับพร้อมบัน ไทเป๊กกิมแชนำซีเทียนใต้เซียเข้าในปราสาทเหลงเซียวเต้ย ตรงเข้าไปน่าพระที่นั่งไทเป๊กกิมแชจึงถวายบังคมกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ซึ่งมีเทวบัญชารับสั่งใช้ให้ข้าพเจ้าลงไปเชิญ หงอคงเป๊กเบ๊อุนก็ขึ้นมาแล้ว ๆ แต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงมีเทวโองการแก่หงอคงว่า ตั้งแต่นี้ไปเราตั้งให้เปนซีเทียนใต้เซียตำแหน่งสูงที่สุด ถ้าได้รับที่ตั้งเปนขุนนางแล้วอย่าได้ประพฤติการอันมิควร จงประพฤติแต่การที่ควร อันจะเปนคุณแก่โลกทั้งหลาย ตรัสแล้วก็ทรงเซ็นลายพระราชหัดถ์ให้แก่หงอคง
ฝ่ายหงอคงเมื่อได้รับตำแหน่งเปนขุนนางแล้ว แลได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้ทรงกำชับสั่งสอนทั้งนั้น จึงถวายบังคมกราบทูลขอบพระคุณแล้วก็ถอยออกมายืนเฝ้าอยู่ตามตำแหน่ง
เง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งให้เทพบุตรจัดทำเปนหอขึ้นที่ริมมุมต้นชมภู่ข้างด้านเหนือปลูกเปนสองหอ ข้างซ้ายเปนที่อยู่ระงับใจ ข้างขวาเปนที่รักษาอารมณ์ สั่งให้เทพบุตรเซียนถองอยู่คอยรับใช้สอยทั้งสองแห่ง แล้วรับสั่งให้เง้าเต๊กแชกุนนำซีเทียนใต้เซียไปยังที่อยู่ แลประทานสุราที่เซียนเคยบริโภคสองคนโท กับดอกไม้ทองคำสิบกิ่งได้เปนที่ระงับจิตร เพื่อมิให้ทำความชั่วต่อไป
ซีเทียนใต้เซียได้รับของประทานแล้ว ก็ถวายบังคมลาออกมาพร้อมด้วยเง้าเต๊กแชกุนไปยังที่อยู่ ครั้นถึงแล้วซีเทียนให้จัดโต๊ะเปิดสุราซึ่งพระเปนเจ้าพระราชทานมานั้นเชิญกันรับประทานแล้ว เง้าเต๊กแชกุนก็คำนับลากลับไปที่อยู่ของตน ซีเทียนใต้เซียก็เข้าในหอพักสำราญอารมณ์มีความปราโมชบันเทิงใจเปนที่ยิ่งอยู่ในสวรรค์ทุกเช้าเย็นนิรันดรไม่มีที่ขัดขวาง แต่หารู้ว่าตนเปนขุนนางตำแหน่งไหนไม่ มีแต่ชื่ออยู่เท่านั้น
หอที่อยู่ของซีเทียนใต้เซีย มีเซียนคอยเฝ้ารักษาพยาบาลประคับประคองให้ซีเทียนใช้สอยอยู่เสมอมิได้ขาด แล้วก็ไม่มีธุระวุ่นวายอะไร มีแต่ความผาศุขอยู่เนืองนิตย์ไม่มีความขัดขวางด้วยเหตุสิ่งใดสิงหนึ่ง เวลาว่างก็ไปเที่ยวเล่นตามห้องวิมานแห่งเทพยดาทั้งหลาย สั่งสนทนาคบหากันเปนมิตรสหายชอบชิดสนิทสนม ทั้งท้าวจัตุโลกบาลก็ไปมาหาสู่อยู่เนือง ๆ มิได้ขาด
มาวันหนึ่งเง็กเซียงฮ่องเต้เสด็จออกเทพบุตรเฝ้าแวดล้อมอยู่พร้อมกัน ในเวลานั้นมีท่านเค้าเซงอ๋องจินหยินเทพบุตรผู้ใหญ่องค์หนึ่งเข้ามายังหน้าพระที่ฟัง ถวายบังคมกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรดโดยข้าพเจ้าเห็นว่าซีเทียนใต้เซีย ตั้งแต่ขึ้นมาอยู่ในวิมานก็มีความศุขสำราญอยู่ทุกๆ วัน ไม่มีธุระอะไรไปเที่ยวเล่นทุกๆ วิมานอยู่เสมออย่างนี้ ข้าพเจ้าวิตกว่ามีความสบายหนักเข้าก็อาจทำให้ใจกำเริบได้ นานไปข้างน่าคงจะเกิดเหตุเปนแน่ ขอพระองค์จงตั้งให้ซีเทียนใต้เซียดูแลการงานอะไรเสียสักอย่างหนึ่ง พอเปนเครื่องกังวลให้กดใจไว้บ้าง
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเค้าเซงอ๋องจินหยินกราบทูลดังนั้น ก็ทรงเห็นชอบด้วย จึงรับสั่งให้เทพบุตรไปตามตัวซีเทียนใต้เซียมาเฝ้าถวายบังคม แล้วซีเทียนใต้เซียจึงทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญโปรดเกล้าฯ ให้หาข้าพเจ้ามาเฝ้าด้วยเหตุใด
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงรับสั่งว่า เราเห็นซีเทียนใต้เซียว่างเปล่าอยู่ไม่มีการสิ่งใด เราหวังจะให้เปนธุระในราชการสักอย่างหนึ่ง คือให้จัดแจงดูแลในสวนชมภู่ ตามแต่ซีเทียนจะไปจัดการให้เรียบร้อยเถิด
ซีเทียนได้รับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้แล้ว ก็ถวายบังคมลาตรงไปยังสวนชมภู่ ครั้นถึงแล้วก็เข้าไปตรวจดูในเวลานั้น เทพารักษ์ห้าวตี่ก๋งคือ (พระภูมิเจ้าที่) ออกมาขวางหน้าถามว่าใต้เซียจะไปข้างไหน ซีเทียนตอบว่า เง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งให้ข้าพเจ้ามาตรวจตราดูแลในสวนชมภู่นี้
เทพารักษ์ท้าวตี่ก๋งได้ฟังดังนั้น ก็ยกมิอขึ้นคำนับ พวกวิศณุกรรม์ลักสือที่เฝ้าอยู่ในสวนนั้น ก็พากันมาคำนับซีเทียนใต้เซียทุก ๆ ตน ซีเทียนใต้เซียพิจารณาดูสักครู่หนึ่ง จึงถามท้าวตี่ก๋งว่า ต้นชมภู่หมดด้วยกันทั้งนี้มีประมาณสักเท่าใด
ท้าวตี่ก๋งจึงบอกว่ามีอยู่สามพันหกร้อยต้น สวนที่หนึ่งพันสองร้อยต้น ดอกเล็กผลเล็ก สามพันปีสุกครั้งหนึ่ง ถ้าใครได้กินผลหนึ่งได้สำเร็จเปนเซียน
สวนที่สองพันสองร้อยต้น ดอกซ้อนผลหวาน หกพันปีจึงจะสุกครั้งหนึ่ง ถ้าผู้ใดได้กินผลหนึ่ง เหาะเหินเหยียบเมฆเที่ยวเล่นโดยทางอากาศได้ ทั้งมีอายุมากไม่แก่ด้วย
สวนที่สามมีพันสองร้อยต้น ผิวเขียวเมล็ดละเอียด เก้าพันปีจึงจะสุกครั้งหนึ่ง ใครได้กินผลหนึ่งอายุยืนเสมอฟ้าดิน แลเท่าเวลากาลแก่พระอาทิตย์พระจันทร์ชั่วนิรันดร
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังท้าวตี่ก๋งบอกดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่สุด เที่ยวตรวจดูโดยละเอียดแล้วก็กลับมายังที่อยู่ ตั้งแต่นั้นมาถึงหกวันซีเทียนก็เข้าไปตรวจดูครั้งหนึ่ง ส่วนการไปมาหาสู่คบเพื่อนก็หยุด มิได้ไปเที่ยวเล่นเช่นแต่ก่อน
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง ซีเทียนใต้เซียเข้าไปในสวนเที่ยวตรวจดูแล้วก็ไปนั่งเล่นใต้ต้นชมภู่ เห็นมีผลสุกอยู่หลายผล ในใจจะใคร่กินผลชมภู่ที่แรกสุก แต่เกรงท้าวตี่ก๋งแลผู้คนใช้สอยอยู่ที่นั่นพรักพร้อมกัน จึงอุบายบอกว่า ท่านทั้งหลายจงไปคอยเราข้างนอกประตูสวน เพื่อให้เงียบเสียงซึ่งเจรจา เราจะได้พักหลับสักประเดี๋ยว
พวกที่ใช้สอยเหล่านั้น ได้ฟังซีเทียนใต้เซียว่าดังนั้น ต่างก็พากันออกไปนั่งสนทนากันอยู่ที่ประตูสวนตามสบาย
ครั้นพวกเหล่านั้นออกไปแล้ว ซีเทียนก็ถอดหมวกแลเครื่องแต่งตัววางลงไว้บนหอเย็นที่กลางสวนแล้ว ก็กระโดดปีนขึ้นไปบนต้นชมภู่ เลือกดูผลไหนสุกก็เก็บกินตามสบาย ครั้นกินแล้วก็กระโดดลงมาแต่งตัวเสร็จแล้วดังเก่า จึงเรียกเซียนเหล่านั้นมาสั่งการเสร็จแล้วก็กลับมาที่อยู่
ต่อมาซีเทียนเข้าไปในสวนก็ทำอุบายเหมือนดังก่อน ขะโมยชมภู่กินอยู่อย่างนั้นเนือง ๆ จนชมภู่ที่สุกนั้นก็บางลงไปทุก ๆ ต้น
ครั้นมาวันหนึ่ง นางเท้าเทวราช คือ (พรหมผู้หญิง) จะทำการเลี้ยงโต๊ะเปนการใหญ่ จึงสั่งให้นางฟ้าทั้งเจ็ดองค์ไปเก็บชมภู่ที่ผลสุกเพื่อจะเอามาเลี้ยงโต๊ะ เทพธิดาทั้งเจ็ดองค์ รับๆ สั่งนางท้าวถือกระเช้าสำหรับใส่ชมภู่ ต่างก็ชวนกันไปยังสวน ครั้นมาถึงก็เข้าไปหาท้าวตี่ก๋งแลพวกเฝ้าสวนทั้งหลาย นางทั้งเจ็ดก็เข้ามาคำนับ แล้วบอกแก่ท้าวตี่ก่งว่า เจ้าแม่มีรับสั่งให้ข้าพเจ้าทั้งหลายมาเก็บผลชมภู่ที่สุกในสวนไปเลี้ยงโต๊ะตามเคยเหมือนทุกปีมา
ท้าวตี่ก๋งได้ทราบดังนั้นแล้วจึงบอกว่า เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนแต่ก่อน เพราะเง็กเซียงฮ่องเต้มอบธุระกิจการในสวนให้แก่ซีเทียนใต้เซีย จำจะต้องบอกเล่าแก่ซีเทียนใต้เซียก่อนแล้วจึงจะเก็บได้
นางทั้งเจ็ดถามว่า ซีเทียนใต้เซียนั้นอยู่ที่ไหน ท้าวตี่ก๋งจึงบอกว่า เห็นจะเข้ามานอนที่หอเย็นกลางสวนนั้นกะมัง
นางทั้งเจ็ดพูดว่าถ้าดังนั้นต้องเข้าไปถาม ถ้าข้าไปกลับไม่ทันข้าพเจ้าจะมีความผิด
ท้าวตี่ก๋งพร้อมด้วยนางทั้งเจ็ดก็เข้าไปในสวนเพื่อจะได้บอกเล่าแก่ซีเทียนใต้เซีย ครั้นเข้ามาถึงหอเย็นเห็นแต่เครื่องแต่งตัวไม่เห็นซีเทียนใต้เซีย
ฝ่ายซีเทียนใต้เซียนั้น เมื่อแรกเข้าไปในสวนเก็บผลชมภู่กินอิ่มแล้ว จำแลงกายเปนทารกเด็กน้อยเท่าองคุลี บังใบชมภู่นอนอยู่บนกิ่งไม้
นางทั้งเจ็ดบอกแก่ท้าวตี่ก๋งว่า พวกข้าพเจ้ารับคำสั่งเจ้าแม่มาหาตัวซีเทียนก็ไม่ปะจะกลับไปเสียนั้นเห็นจะไมได้ หากจะมีความผิดขึ้น พวกเซียนที่เฝ้าสวนจึงพูดแก่นางเทพธิดาทั้งเจ็ดองค์ว่า ถ้าเช่นนั้นนางไปเก็บเสียก่อนก็ได้ เมื่อซีเทียนใต้เซียกลับมา ข้าพเจ้าทั้งหลายจึงจะบอกก็ได้ นางทั้งเจ็ดได้ฟังพวกเซียนว่าดังนั้น ก็ชวนกันเที่ยวเลือกเก็บผลชมภู่ที่สุกในสวนที่หนึ่ง เก็บได้สามกระเข้า ในสวนที่สอง เก็บได้สองกระเช้าแล้ว ในสวนที่สามพิจารณาดูเห็นผลชมภู่เบาบางไปทุก ๆ ต้น ดอกก็ร่วงโรยมีแต่ต้นละสองผลสามผลเท่านั้น แลมีแต่ผลที่เขียวดิบๆ อยู่ไม่มีผลสุก โดยเหตุที่ซีเทียนใต้เซียลักเก็บกินเสียหมด
นางเทพธิดาทั้งเจ็ดเที่ยวมองหาแลค้นดูทุก ๆ ต้นก็ไม่เห็นมีผลสุก ดูไปดูมาเห็นที่ต้นหนึ่งมีอยู่สองสามผลสุกครึ่งหนึ่งดิบครึ่งหนึ่ง นางเสื้อเขียวก็เอื้อมมือเหนี่ยวกิ่งลงมาจะเก็บ นางเสื้อแดงก็เก็บ ครั้นเก็บแล้วก็ปล่อยกิ่ง ๆ ชมภู่ลัดขึ้นไปถูกซีเทียนที่มานอนอยู่
ซีเทียนใต้เซียตกใจตื่นขึ้นคลายมนต์กายกลับเปนรูปเดิม ถือกระบองเหล็กคู่มือแล้วร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อีพวกผีปิศาจเหล่านี้อยู่ที่ไหนจึงอาจสามารถเข้ามาในสวนเก็บผลชมภู่ของกูได้
ฝ่ายพวกนางเทพธิดาทั้งเจ็ดองค์ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ คุกเข่าลงแล้วก็คำนับบอกว่า พวกข้าพเจ้าทั้งเจ็ดคนนี้ ถือรับสั่งพระแม่เจ้าให้มา เพราะพวกข้าพเจ้าทั้งหลายเหล่านี้เปนพนักงานเก็บผลชมภู่ทุก ๆ ปี ท้าวตี่ก๋งบอกว่าท่านอยู่ในสวน ข้าพเจ้าเข้ามาจะคำนับท่านก็ไม่พบท่าน ครั้นจะรอให้พบท่านก็จะไม่ทันราชการเกรงจะมีความผิด เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงบอกแก่ท้าวตี่ก๋งว่าจะขอเก็บผลชมภู่ก่อน เมื่อท่านกลับมาจึงค่อยบอกความต่อทีหลังก็จะได้ จะได้ไม่เสียเวลา ขอท่านอย่าได้ถือโทษพวกข้าพเจ้าเลย เพราะคราวนี้จะเลี้ยงโต๊ะเปนการประชุมใหญ่
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังดังนั้นก็หายโกรธ กลับมีความยินดีพูดแก่นางทั้งเจ็ดให้ลุกขึ้นแล้วจึงถามว่า เจ้าแม่ทำการประชุมใหญ่เลี้ยงโต๊ะคราวนี้จะเชิญผู้ใดบ้าง
นางฟ้าทั้งเจ็ดองค์จึงบอกว่า ทุกคราวทุกครั้งที่เคยทำมาแล้วนั้น ทิศปราจิณได้เชิญพระโพธิสัตว์กับผู้สำเร็จ ทิศพายัพน้ำเก็กใต้เซียนแลพระกวนอิม ทิศบูรพาช่องอินใต้ตี่อับจิวเต๊าเซียนกง ทิศอุดรปักเก๊กเหี้ยนเล้ง ทิศใต้ยิดเค๊กอึงกั๊กใต้เซียน แลทั่วไปทุก ๆ ภูมิสะฐาน เทพยดาเทพารักษ์ในจักระวาฬมาประชุมพร้อมกันในเวลานั้น เปนมหาไชยมงคลอันใหญ่สำหรับปี
ซีเทียนใต้เซียได้ฟังนางเทพธิดาทั้งเจ็ดบอกเล่าดังนั้น จึงถามต่อไปอิกว่า เจ้าแม่ได้เชิญเราด้วยหรือไม่ ด้วยเราก็เปนเซียนผู้สำเร็จเหมือนกัน
นางเทพธิดาทั้งเจ็ดตอบว่า ที่ข้าพเจ้าเล่ามานี้ตามที่เคยมาทุกปีแล้ว แต่ในคราวนี้ยังไม่เคยทราบว่าจะเชิญผู้ใดมากน้อยเท่าใด ข้าพเจ้าหาทราบไม่ ซีเทียนจึงบอกแก่นางทั้งเจ็ดว่า ถ้ากระนั้นนางจงคอยเราสักประเดี๋ยว เราจะไปฟังข่าวดูว่าจะเปนประการใด พูดแล้วซีเทียนก็สำรวมพระคาถาผูกนางทั้งเจ็ดไว้ แล้วบอกว่าเจ้าจงยืนอยู่ที่นี่ก่อน นางทั้งเจ็ดถูกมัดด้วยเวทมนต์ก็พากันยืนแขงอยู่ใต้ต้นชมภู่ ซีเทียนก็เหาะไปยังตำหนักเจ้าแม่ตรวจดูว่า จะสนุกสนานครึกครื้นประการใด
แต่เมื่อซีเทียนเหาะไปนั้นเผอิญมาพบชิดเคียดใต้เซียน เทวดาองค์หนึ่งเหาะมา ซีเทียนก้มศีศะทำคำนับแล้วคิดอุบายถามว่า ท่านใต้เซียนจะไปข้างไหน ชิดเคียดใต้เซียนจึงบอกว่า นางอ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยให้ไปเชิญมาประชุมเลี้ยงโต๊ะคราวใหญ่ ซีเทียนจึงพูดว่าดีแล้วพบท่านตามทางข้าพเจ้าจะบอกท่านใต้เซียนให้ทราบว่า เง็กเซียงฮ่องเต้เห็นว่าข้าพเจ้าเหาะเหินเร็ว จึงใช้ให้ข้าพเจ้าไปคอยทุกหนทาง เพื่อให้เชิญใต้เซียนทั้งหลายไปประชุมที่ปราสาทธงเม่งเต้ยก่อน แล้วจึงไปที่ประชุมเลี้ยงโต๊ะต่อภายหลัง ชิดเคียดใต้เซียนได้ฟังดังนั้นก็สำคัญว่าจริง จึงเหาะกลับไปยังวิมานธงเม่งเต้ย
ซีเทียนเห็นชิดเคียดใต้เซียนกลับหลังไปแล้ว ซีเทียนก็ร่ายคาถาแปลงกายเปนชิดเคียดใต้เซียน รีบเหาะไปยังที่ประชุมเลี้ยงโต๊ะ ครั้นถึงแล้วก็ลงเดินเข้าไปในตำหนัก เห็นที่บนโต๊ะจัดแจงแต่งตั้งไว้ ล้วนประดับประดาด้วยเครื่องวิเศษงดงามปลาดต่าง ๆ ในมนุษย์โลกไม่มีที่จะเปรียบได้ เครื่องโภชนาโอชารสทิพต่าง ๆ ดูเรียบเรียงไว้เรี่ยรายเปนลำดับดูน่ากินยิ่งนัก ยังคอยท่าแต่หมู่เทพยดายังหามีใครมาไม่ ซีเทียนตรวจดูเห็นไม่รู้สิ้นสุด ขณะเมื่อซีเทียนยืนดูอยู่นั้น หอมกลิ่นทิพโอชารสสุรามากระทบจมูกเข้า ซีเทียนจึงหันมาเห็นทิพสุราตั้งอยู่ข้างฝาสองสามคนโท ล้วนแต่สุราทิพที่กลั่นอย่างวิเศษ ซีเทียนเห็นดังนั้น นึกอยากจนน้ำลายไหลออกมา อยากจะเดินเข้าไปหยิบกินก็นึกเกรงพวกรักษาการยังเฝ้าอยู่ ซีเทียนจึงถอนขนในตัวใส่ปากเศกคาถาพ่นออกไป เปนตัวแมลงหวี่ต่าง ๆ บินไปจับเกาะในตาทุก ๆ เซียน พนักงานเหล่านั้นก็คันหูคันตาหาวนอน ต่างก็ง่วงงัวเงียมือเท้าอ่อนสัปหงกหลับ ต่างก็ล้มนอนไปทั้งสิ้น ซีเทียนเห็นดังนั้น ก็เดินเข้าไปหยิบคนโทสุราทิพรินออกมากินตามสบายใจ เมาจนไม่รู้สึกตัว แล้วกลับได้สติคิดขึ้นได้ว่าไม่ดีไม่ควร ถ้าช้าอยู่ที่นี่เทวดามาประชุมพร้อมกันเข้าก็จะจับตัวเรา ทำอย่างไรดีเห็นจะสู้กลับไปนอนยังที่จะดีกว่า คิดดังนั้นแล้ว ก็ลุกเดินโซเซออกมาจากที่นั่นจะเหาะกลับมา พันเอินหลงไปหาใช่ที่อยู่ไม่ เหาะไถลไปยังชั้นวิมานดุสิต ที่วิมานนี้พ้นวิมานดางดึงษ์มาแล้ว ซีเทียนครั้นเหาะเลยขึ้นไปก็พอสร่างสุราได้สติขึ้นก็แลเห็นวิมานชั้นตุสิต นึกขึ้นมาได้ว่าเราหลงทางขึ้นมาถึงที่นี่ ก็พ้นวิมานดางดึงษ์มาได้แล้ว ซึ่งมาถึงที่นี้ เห็นจะเปนชั้นพรหมที่ท่านท้ายเสียงเล่ากุนอยู่ ซีเทียนคิดจะเข้าไปหาท้ายเสียงเล่ากุน แต่วิตกที่ตนไม่เคยมา คิดว่าเราหลงมาเวลานี้ จำจะต้องเข้าไปหาดูก่อนเห็นจะดี คิดแล้วก็สำรวมกิริยาเดินเข้าไป เหลียวซ้ายแลขวาเห็นเงียบสงัด ไม่ได้เห็นใครสักคนเดียว เพราะในเวลานั้นท้ายเสียงเล่ากุนอยู่บนตำหนักชั้นสูง คอยฟังพระเหยียนเตงเทศนา พระเหยียนเตงนั้น คือพรหมผู้ใหญ่ หมู่เทพยดาใหญ่น้อยเคยมาประชุมแวดล้อมคอยฟังเทศนา
ซีเทียนค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องยาของท้ายเสียงเล่ากุน ปราถนาจะถามความก็ไม่เห็นมีใคร เหลียวซ้ายแลขวา จึงเห็นน้ำเต้าใส่ยาอยู่บนชั้น แลมีน้ำเต้าห้าลูก ในน้ำเต้านั้นล้วนแต่ใส่ยาวิเศษสำเร็จแล้ว ซีเทียนเห็นแล้วก็ดีใจ จึงคิดว่าของสิ่งนี้ ตั้งแต่เราสำเร็จจะขอเรียนวิชาเปนแพทย์ประกอบยาวิเศษ อย่างนั้ไว้ช่วยมนุษย์ พันเอินไม่ให้มีเวลาว่าง วันนี้เห็นเปนอุปนิไสยอันใหญ่จึงให้หลงมาพบยาอันวิเศษ แลท้ายเสียงเล่ากุนก็ไม่อยู่ด้วย จำเราจะลองกินสักสองเม็ด เปนลาภปากที่เราได้มาปะเข้าแล้ว คิดดังนั้นแล้วก็เข้าไปหยิบน้ำเต้าเทยาออกมาใส่ปาก เคี้ยวกินเล่นดุจถั่วขั้ว กินจนหมดยาในน้ำเต้าทั้งห้าลูก ครั้นซีเทียนกินยาหมดแล้ว ฤทธิ์เมาสุรานั้นก็หายไป ครั้นได้สติก็คิดวิตกว่า ตัวเราไม่ดีทำการเกินตัวครั้งนี้ โทษเราใหญ่หลวงเท่าฟ้าแลดิน จำเราจะหนีกลับลงไปยังที่เดิมอันเคยอยู่ของเรา คิดแล้วก็ออกจากวิมานเหาะกลับออกมาทางทิศปราจิณ ร่ายพระเวทวิทยากำบังกายรีบเหาะตรงลงมายังเขาฮวยก๊วยซัว ครั้นถึงปากถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องจึงร้องเรียกบริวารวานรว่า พวกเจ้าทั้งหลายเรากลับมาแล้ว
ฝ่ายพวกบริวารเมื่อได้ยินเสียงซีเทียนใต้เซียดังนั้น ต่างก็มีความยินดี กรูกันออกมาคำนับถามว่าใต้เซีย ไปสบายใจนานแล้วไม่ลงมาเยี่ยมเยือนพวกข้าพเจ้าบ้างเลย ท่านมีศุขทุกข์ประการใด
ซีเทียนเดินพลางทูลพลางด้วยพวกบริวารว่า เราไปก็ไม่สู้นานกี่วันนัก ครั้นเดินถึงในถ้ำขึ้นนั่งบนแท่นแล้ว ๆ วานรนายทหารทั้งสี่พร้อมด้วยบริวารใหญ่น้อยคำนับแล้วถามว่า ท่านใต้เซียขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ มีความศุขสำราญอย่างไรบ้าง แลได้รับน่าที่เปนขุนนางตำแหน่งอะไร
ซีเทียนได้ยินบริวารถามดังนั้น จึงหัวเราะแล้วพูดว่า ในคราวนี้ขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้โปรดปราณมาก ทรงตามใจตั้งให้เราเปนซีเทียนใต้เซีย แล้วโปรดให้มีที่สำนักนิ์สองแห่ง แลให้พนักงานไว้ใช้สอย มาวันหนึ่งท่านเห็นว่าเราไม่มีน่าที่ราชการอันใด จึงโปรดรับสั่งให้เราไปดูการในสวนชมภู่ ครั้นอยู่มานางท้าวเทวราชจะประชุมการเลี้ยงโต๊ะคราวใหญ่ เชิญเทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลาย แต่ตัวเราท่านมิได้เชิญ เพราะฉนั้นเราจึงลอบไปก่อนลักกินสุราทิพแลเครื่องโอชารสเสียสิ้น เราเมาสุราเดินหลงทางเลยไปยังสำนักนิ์ท้ายเสียงเล่ากุน ลักยาวิเศษกินหมดทั้งห้าน้ำเต้า ครั้นกินแล้วก็สร่างเมาเราคิดวิตกว่าจะทราบถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ จะมีโทษถึงสิ้นชีวิตร เพราะฉนั้นเราจึงต้องหนีกลับลงมาเสียดังนี้
พวกบริวารได้ฟังดังนั้น ก็พากันมีความยินดี จึงพร้อมกันจัดแจงเครื่องแกล้มแลสุรามาตั้งเรียงราย แล้วก็รินสุราออกแลยกขึ้นคำนับซีเทียน ๆ ก็รับดื่มเข้าอีกหนึ่งก็หน้านิ่วคิ้วย่น ร้องว่ากินไม่ดี ๆ แลพูดว่าเมื่อเราลักสุราที่อ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยเลี้ยงโต๊ะกินนั้นรสดีกว่าสุรานี้ ด้วยสุรานั้นเปนของทิพ กินแล้วทำให้อายุยืนไม่แก่ไม่ตาย
พวกวานรทั้งหลายเหล่านั้น ได้ยินซีเทียนใต้เซียพูดดังนั้นต่างก็ดีใจ อยากจะได้กินบ้าง จึงพูดว่าซีเทียนใต้เซียไปเถิดข้าพเจ้าจะคอยท่า
ซีเทียนได้ฟังบริวารว่าดังนั้น ก็รีบออกจากถ้ำเหาะขึ้นไปยังตำหนักเอี้ยนตี้ ครั้นถึงแล้วซีเทียนก็ร่ายคาถากำบังตัวเดินตรงเข้าไปข้างใน แลเห็นเซียนเหล่านั้นยังนั่งสับประหงกง่วงอยู่ ซีเทียนก็เข้าไปหยิบสุราทิพได้สองชวด แล้วหนีบรักแร้อีกสองขวดก็ถือเอามา แล้วเดินออกมาพ้นวิมาน ก็เหาะมายังเขาฮวยก๊วยซัว บอกบริวารให้จัดโต๊ะประชุมให้พร้อมกันจะได้เสพสุราอันมีนามว่า (เซียมจิ้วหวย) คือ สุราทิพสำหรับเทวดากิน ครั้นจัดแจงเสร็จแล้ว ก็พากันเสพสุราทิพเปนที่รื่นเริง
ฝ่ายนางฟ้าทั้งเจ็ดคนที่ถูกซีเทียนร่ายคาถามัดอยู่ในสวนนั้น ครั้นซีเทียนลงไปเมืองมนุษย์แล้ว มนต์ก็เสื่อมคลายจึงหลุดออกมาได้ นางทั้งเจ็ดก็รีบยกกระเช้าชมภู่กลับเข้าไปในตำหนักวิมาน คำนับแล้วยืนก้มหน้านิ่งอยู่
อ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยนางเทวราชจึงถามนางทั้งเจ็ดว่า พวกเจ้าไปเก็บชมภู่ได้มามากน้อยเพียงใด
นางทั้งเจ็ดจึงทูลว่า สวนนอกได้สองกระเช้าเล็ก สวนกลางได้สามกระเช้า สวนหลังนั้นไมได้เลย ข้าพเจ้าคิดดูเห็นซีเทียนใต้เซียจะลักเก็บกินเปนแน่ เพราะในเวลานั้นข้าพเจ้าทั้งหลายกำลังค้นผลชมภู่อยู่ ซีเทียนอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบ กระโดดออกมาร้องตวาดพวกข้าพเจ้า แล้วถามว่า เจ้าแม่จะเลี้ยงโต๊ะจะเชิญท่านผู้ใดบ้าง พวกข้าพเจ้าจึงบอกว่า ตามที่เจ้าแม่ได้เชิญนั้นเล่าให้ฟัง แล้วซีเทียนก็ร่ายคาถามัดพวกข้าพเจ้าให้ยืนนิ่งอยู่ในที่นั้น มาถึงเวลานั้จึงได้หลุดกลับมาได้
นางเทวราชอ๋องโป้เนี่ยเนี้ยได้ฟังดังนั้น แล้วก็รีบขึ้นไปยังปราสาทเหลงเซียวเต้ย กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ทรงทราบทุกประการ
ขณะเมื่ออองโป้เนี่ยเนี้ย กำลังทูลอยู่นั้นพวกเซียนเฝ้าสุราทิพพากันกราบทูลอิกว่า ไม่ทราบว่าผู้ใดลอบแอบเข้าไปลักสุราทิพไปหมด ทั้งเครื่องทิพโอชาก็เปื้อนเปรอะไปทั้งนั้น
ในขณะนั้นเทพยดาแลเซียนทั้งสี่มากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้อีกว่า ท้ายเสียงเล่ากุนมาแล้ว เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังแล้วก็ลงมาจากทิพบัลลังพร้อมกับนางท้าวเทวราชออกมารับท้ายเสียงเล่ากุนเข้ามา
ท้ายเสียงเล่ากุนจึงทูลแก่เง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ในตำหนักของข้าพเจ้านั้น ประกอบยาวิเศษสำเร็จแล้วไว้หวังจะนำเอามายังที่ประชุม ให้เทพยดารับประทานบังเอินถูกขะโมยลักไปเสียหมดแล้ว ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังท้ายเสียงเล่ากุนแจ้งดังนั้นก็ตกพระไทยตลึงไป สักครู่หนึ่งพวกเซียนที่รับใช้ของซีเทียนเข้ามากราบทูลว่าซีเทียนใต้เซียไม่ดูแลการในสวน หายไปตั้งแต่วานนี้แล้วก็ไม่เห็นกลับมา ไม่ทราบว่าจะไปแห่งหนตำบลใด ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังพวกเซียนทูลดังนั้น ก็ยังทรงนิ่งนึกตรึกตรองอยู่ แล้วทอดพระเนตรเห็นชิดเคียดใต้เซียนเข้ามากราบทูลอิกว่า ข้าพเจ้าได้รับเชิญเจ้าแม่มาประชุมเมื่อวานนี้ ปะซีเทียนใต้เซียบอกว่าพระองค์ให้บันดาเทพบุตร แลเซียนเข้ามาประชุมที่ปราสาทธงเม่งเต้ยก่อนแล้วจึงค่อยไปตำหนักเอี้ยวตี้ต่อภายหลัง ข้าพเจ้าก็สำคัญว่าจริงจึงได้กลับมายังธงเม่งเต้ยก็มิได้เห็นพระองค์ ข้าพระองค์จึงได้เลยมาเฝ้าในครั้งนี้
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้นก็ยิ่งหวาดหวั่นพระไทยยิ่งนัก จึงรับสั่งว่าเราหาได้สั่งแก่ซีเทียนใต้เซียไม่ มันคงหลอกให้ท่านหลงเชื่อมัน การคงจะเปนดังนี้เปนแน่ตรัสดังนั้นแล้วจึงรับสั่งให้ (เฉเหลงกัว) เทพบุตรไปสืบดูทั่วทุกวิมานว่าจะเปนด้วยเหตุประการใด เฉเหลงกัวรับๆ สั่งแล้ว ถวายบังคมลาออกมาแล้วก็เที่ยวไปสืบดูทุก ๆ วิมาน ครั้นได้ทราบความแน่แล้วก็กลับมากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ซึ่งเกิดความวุ่นวายนั้นมิใช่ใครอื่นไกล ซีเทียนนั้นแลขอพระองค์ทรงทราบ
เง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงฟังดังนั้นก็ทรงพระพิโรธรับสั่งให้ท้าวจัตุโลกบาลทั้งสี่พร้อมด้วย (ถักทะลีทีอ๋อง) กับโลเฉียแลดาวยี่สิบแปดดวงสิบสองง่วนสินแลดาวทั้งเก้ากับเง้าฮวงเจี๊ยวเทพารักษ์ กับเทวดาทั้งสี่ทิศ พร้อมกันทั้งพลเทพยดารวมได้สิบหมื่น
ครั้นจัดกันพร้อมแล้ว ก็พร้อมกันถวายบังคมลาออกจากประตูนำทีหมึง ถักทะลีทีอ๋องเร่งพลเทพยดาเหาะลงมายังเขาฮวยก๊วยซัว ครั้นถึงแล้วถักทะลีทีอ๋อง สั่งให้รายพลล้อมเขาฮวยก๊วยซัวไว้แน่นหนาแล้ว ถักทะลีทีอ๋องถังให้เก๊าเอี๋ยวดาวทั้งเก้าเข้าไปน่าถ้ำชวนซีเทียนใต้เซียให้ออกมารบ เก๊าเอี๋ยวก็ยกพลเข้าไปร้องท้าทายที่ปากถ้ำ
ฝ่ายพวกบริวารวานรทั้งหลายเมื่อได้ยินเก๊าเอึ๋ยวมาร้องท้าดังนั้น ก็รีบนำความเข้าไปบอกแก่ซีเทียนใต้เซีย ๆ เมื่อได้ฟังวานรนำความมาแจ้งดังนั้นก็มิได้แสดงความครั่นคร้ามหวาดเสียวแต่อย่างหนึ่งอย่างใด นั่งเสพย์สุราเฉยอยู่ แล้วจึงพูดว่าวันนี้เรากินสุราเมาอยู่อย่าให้ใครเปนธุระพวกบ้านเลย พูดยังไม่ทันขาดคำพวกวานรวิ่งเข้ามาบอกอิกว่า เทวดาทั้งเก้าองค์ได้กล่าวคำหยาบช้าต่อใต้อ๋องมากมายนัก
ฝ่ายซีเทียนใต้เซียเมื่อได้ฟังพวกวานรมาบอกดังนั้น จึงบอกว่าช่างเขาเถิด จะด่าว่าประการใดก็ช่างเขาท่านทั้งหลายอย่าเอาเปนธุระเลย เรามีสุราสู่กันกินให้สบายอย่าวิตกทุกร้อนอะไรไปทำไม
ซีเทียนพูดยังไม่ทันจะขาดคำลง พวกวานรวิ่งเข้ามาบอกว่าเทพารักษ์เก้าองค์ทำลายประตูถ้ำเสียแล้ว พากันตีเข้ามาเกือบจะถึงอยู่แล้ว
ซีเทียนได้ฟังดังนั้น จึงเรียกต๊อกกั๊กกุ้ยอ๋องเซียนฮองให้พายักษ์เจ็ดสิบสองถ้ำแลพวกทหารวานรยกออกไปก่อน
ฝ่ายต๊อกกั๊กทุ้ยอ๋องเซียนฮองแม่ทัพน่ารับคำสั่งแล้วก็รีบจัดทหารเสร็จแล้วก็ขับทหารออกไปก่อน ฝ่ายซีเทียนชักกระบองออกกวัดแกว่งแลเรียกหมู่ทหารวานรพร้อมกันหนุนออกมา
ฝ่ายต๊อกกั๊กกุ้ยอ๋องเซียนฮองครั้นออกมาถึงนอกถ้ำเห็นเทพารักษ์เก้าองค์ตั้งสกัดทางขวางน่าอยู่ที่สนามเล็กจะออกไปหาได้ไม่ พอซีเทียนมาถึงเข้าแล้ว แลเห็นดังนั้นก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า จงรีบเปิดทางโดยเร็วว่าแล้วก็สำแดงฤทธาแกว่งกระบองโจมตีออกมาด้วยกำลัง
ฝ่ายเทพารักษ์ทั้งเก้าองค์จะต่อสู้ต้านทานกำลังซีเทียนมิได้ ก็ล่าถอยออกมาตั้งรายเปนกระบวนอยู่ แล้วจึงพูดแก่ซีเทียนว่า ตัวท่านไม่รู้จักความตายจะมาถึงตัว เจ้าบังอาจล่วงละเมิดกระทำความผิดเปนมหันตโทษ กินชมภู่ในสวนจนหมดแล้วยังมิหนำซ้ำไปลักสุรากินอิกเล่า ใช่แต่เท่านั้นยังกระทำวุ่นวายหลอกลวงให้การประชุมของนางท้าวเทวราชอ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยเสียไปด้วย แล้วมิหนำซ้ำลักสุราลงมาเลี้ยงพวกของตัวอิก ทำการชั่วร้ายแรงนัก ยังไม่รู้โทษตัวว่ากระทำผิดหรือ
ซีเทียนได้ยินเทพารักษ์ว่าดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า การทั้งปวงก็จริงดังท่านว่า แต่บัดนี้ท่านจะทำประการใดแก่เราก็ให้เร่งว่ามาเถิด
เทพารักษ์เก้าองค์จึงตอบว่า เรารับคำสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ลงมากำจัดตัวเจ้า ๆ จึงยอมเสียโดยดี ถ้าขืนดื้อดึงต่อสู้แก่เรา พวกเจ้าก็จะถึงความวินาศลงด้วยฝีมือเราแลพลแห่งเทพยดาทั้งหลาย
ซีเทียนจึงว่าตัวเปนแต่เทพารักษ์เล็กน้อยจะมีฤทธิ์เดชสักเท่าใดจึงมาพูดข่มขี่บังคับเราแม้ได้ถูกกระบองเหล็กสักทีหนึ่งจึงจะรู้สำนึกตนว่าจะเปนประการใด
เทวดาทั้งเก้าองค์ได้ฟังซีเทียนหมิ่นประมาทดังนั้นก็มีความโกรธ จึงพร้อมกันเรียงหน้าโจมตีเข้าไปด้วยกำลัง ซีเทียนแกว่งกระบองเหล็กกายสิทธิ์รับรองป้องปัดต่อสู้เทพารักษ์เก้าองค์ด้วยกำลังอันเรี่ยวแรงแขงขัน เทพารักษ์ทั้งเก้าองค์จะรบรอต่อกรแลทานกำลังซีเทียนมิได้ ก็ล่าถอยกลับเข้าค่ายชี้แจงแก่ถักทะลีทีอ๋องแม่ทัพว่า ซีเทียนมีกำลังฤทธิ์เดชเข้มแขงนักจะต่อสู้ทานกำลังมิได้ ขอท่านได้ทราบ
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังเทพารักษ์ทั้งเก้าองค์ชี้แจงดังนั้น จึงสั่งให้ท้าวจัตุโลกบาลแลยี่จับโป้ยสือคือดาวยี่สิบแปดดวงพร้อมกันออกไปรบ
ซีใต้เซียนอ๋องกับเทพยดาทั้งหลายรับคำสั่งแล้วก็คำนับลาแม่ทัพ ยกพลทหารออกไปตั้งกระบวนรบอยู่ที่สมรภูมิ์ไชย
ฝ่ายซีเทียนก็จัดให้ต๊อกกั๊กกุ้ยอ๋องเซียนฮองแลนายปิศาจยักษ์ทั้งเจ็ดสิบสองถ้ำ กับวานรทหารเอกทั้งสี่พร้อมกันยกออกไปตั้งอยู่น่าถ้ำคอยทีข้าศึกอยู่
ครั้นสองทัพยกมาประจัญหน้า ต่างก็เข้าต่อยุทธ์รบสู้กันเปนสามารถ ต๊อกกั๊กเซียนฮองทั้งสองแลพวกยักษ์เจ็ดสิบสองถ้ำแลพวกบริวารวานรทั้งหลาย จะต่อพลเทพารักษ์มิได้เสียทีจับไปได้ทั้งสิ้น เหลือแต่นายทหารวานรทั้งสี่แลพวกวานรเท่านั้นหลบหนีเข้าถ้ำไปได้
ฝ่ายซีเทียนเห็นพวกของตนภายแพ้แก่เทพยดาดังนั้น ก็มีความโกรธเปนอันมากสองตาลุกดังดวงดาวโรหินี ขนทั่วทั้งกายพองชันดุจขนเม่น ก็ขบฟันแกว่งกระบองเข้ารุกไล่โจมตีเทพยดาทั้งหลายแตกร่นออกไปไม่สามารถจะทานกำลังซีเทียนได้
ถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียแลท้าวจัตุโลกบาลทั้งสี่เห็นพวกเซียนแตกย่นอ่อนกำลังลง ต่างก็เข้าช่วยกันระดมรบซีเทียนแลล้อมไว้จนเวลามืดลงทุกที ซีเทียนเห็นดังนั้นก็ถอดขนเพ็ชร์ในตัวออกกำมือหนึ่งแล้วก็ใส่ปากร่ายพระเวทคาถาพ่นออกไปเปนซีเทียน นับได้หมื่นแลแสนตน ล้วนแต่ถือกระบองเหล็กเหมือนซีเทียนตรงเข้าโจมตีมิได้รั้งรอ ซีใต้เทียนอ๋องกับแม่ทัพเทพยดาแลพลโยธาทั้งหลายไม่สามารถจะต่อต้านทานกำลังรูปซีเทียนนิฤมิตได้ ก็แตกร่นถอยหนีพากันกลับเข้าค่าย
ซีเทียนเห็นดังนั้น ก็ร่ายพระเวทคาถาเรียกขนเพ็ชร์กลับเข้ากายแล้วเหาะกลับมายังปากถ้ำ พวกวานรบริวารก็พากันออกมาต้อนรับบางตัวก็หัวเราะบางตัวก็ร้องไห้ ซีเทียนจึงถามว่าเหตุไรพวกเจ้าหัวเราะแลร้องไห้ด้วยฉนี้เล่า
พวกวานรบริวารจึงบอกว่า ที่ข้าพเจ้าหัวเราะนั้นเพราะดีใจว่าท่านได้ไชยชะนะ ที่ร้องไห้นั้นเพราะคิดถึงเซียนฮองแลพวกนายปิศาจยักษ์เจ็ดสิบสองถ้ำที่เทพยดารบจับเอาตัวไปได้
ซีเทียนจึงพูดว่าธรรมดารบกันไม่แพ้ก็ขนะ ท่านทั้งหลายอย่าวิตกไปเลย พวกเจ้าจงระวังรักษาปากถ้ำของเราไว้ให้แข็งแรง เราจะพักผ่อนเอาแรงไว้สู้รบในวันพรุ่งนี้ เราจะแผลงฤทธิ์จับตัวพวกเทวดาแก้แค้นแทนพวกเราให้จงได้
พวกวานรทั้งหลายได้ฟังซีเทียนว่าดังนั้นก็ค่อยมีน้ำใจขึ้น จึงช่วยกันปิดประตูถ้ำ แล้วก็ผลัดกันหลับนอนผ่อนพักเอากำลังแลผลัดเปลี่ยนกันรักษาน่าที่
ฝ่ายพวกเทพยดาแลท้าวจัตุโลคบาลรวมพลเข้าแล้วก็ตรวจตราดูพวกปิศาจยักษ์ที่จับมาได้ บ้างเปนเสือเปนลิงมีลักษณรูปร่างต่าง ๆ กัน จับไม่ได้ก็แต่พวกวานร ถักทะลีทีอ๋องจึงสั่งให้ตั้งล้อมเขาฮวยก๊วยซัวไว้ให้แน่นหนา พวกเซียนทั้งหลายก็พร้อมกันจัดการตามแม่ทัพบัญชาสั่งเข้าล้อมเขาฮวยก๊วยซัวไว้ทุกด้านโดยความกวดขัน
ฝ่ายพระกวนอิมได้รับนิมนต์เจ้าแม่อ๋องโป๊เนี่ยเนี้ย จึงเสด็จมาจากเขาไฮ้โพ้ท่อซัวกับด้วยศิษย์ทั้งหลาย ถึงวิมานก็เดินตรงเข้ายังตำหนักเอี้ยวตี้ที่ประชุมเลี้ยงโต๊ะนั้น ก็เห็นเงียบสงัดอยู่ไม่เห็นผู้ใด เห็นแต่เทพบุตรแลเซียนอยู่สองสามองค์นั่งสนทนากันอยู่ พระกวนอิมจึงเข้าไปใกล้ ถามเซียนทั้งหลายเหล่านั้น ๆ เห็นพระกวนอิมก็ยืนขึ้นคำนับแล้วแจ้งความตามเหตุผลทุกประการให้พระกวนอิมฟัง
พระกวนอิมได้ทราบดังนั้นแล้วจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นท่านจงตามเราไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ฟังดูจะเปนประการใด ใต้เซียนทั้งหลายก็ตามพระกวนอิมไปยังปราสาท (ธงเม่งเต้ย)
ในเวลานั้นซีใต้เทียนซือกับซิดเคียดใต้เซียน จึงออกมาต้อนรับพระกวนอิม พระกวนอิมจึงบอกแก่ใต้เซียนทั้งสองว่า ท่านจงกลับเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่าอาตมภาพพระกวนอิมจะมาเฝ้า
เซียนทั้งสองได้ฟังดังนั้นจึงกลับเข้าไปกราบทูล เง็กเซียงฮ่องเต้ว่าพระกวนอิมจะขอเข้ามาเฝ้า
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงทราบดังนั้น จึงรับสั่งว่าให้นิมนต์ท่านเข้ามาเถิด เซียนทั้งสองก็ออกไปนิมนต์พระกวนอิมเข้ามาเฝ้า เง็กเซียงฮ่องเต้จึงนิมนต์ให้นั่งที่อันสมควร
ในเวลานั้นท้ายเสียงเล่ากุนใต้เซียน แลนางท้าวเทวราชอ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยก็พร้อมกัน นมัศการพระกวนอิม แล้วพระกวนอิมจึงถามการประชุมเลี้ยงโต๊ะเหตุผลประการใดจึงได้เงียบสงบไปดังนี้
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงตรัสว่า ทุก ๆ ปีมาก็เปนที่รื่นเริงโดยการประชุม มาในปีนี้เปนเหตุด้วยวานรปิศาจตนหนึ่ง ได้กระทำให้เกิดการวุ่นวาย ข้าพเจ้ามีความเศร้าหมองใจมาก เพราะฉนั้นจึงได้จัดพลเทพบุตรสิบหมื่นลงไปกำจัดวานรมาได้วันหนึ่งแล้ว ยังหาเห็นกลับขึ้นมาไม่ การจะเปนประการใดก็ยังไม่ทราบต่อไป
พระกวนอิมได้ทราบดังนั้นแล้ว จึงเรียกฮุยไง้สานุศิษย์คนใหญ่มาแล้วสั่งว่า ท่านจงลงไปฟังข่าวที่เขาฮวยก๊วยซัว สืบดูซึ่งเหตุการที่รบพุ่งกันนั้นให้รู้ว่าจะเปนประการใด ถ้าปะกำลังสู้รบกันอยู่ ก็จงช่วยเปนกำลังแห่งเทพยดาทั้งหลายด้วย
ฮุยไง้คนนี้คือ (ปุดเฉีย) ซึ่งเปนบุตรที่สองของถักทะลีทีอ๋องแม่ทัพ ฮุยไง้รับคำสั่งพระอาจาริย์แล้วก็จัดแจงแต่งกายเสร็จ มือจับกระบองเหล็กลาพระอาจาริย์ออกจากประตูนำทีหมึงเหยียบเมฆเหาะตรงลงมายังเขาฮวยก๊วยซัวครั้นถึงก็เดินตรงมาที่น่าเขา เห็นหมู่เทพบุตรตั้งทัพล้อมเขาฮวยก๊วยซัวอยู่ ฮุยไง้ตรงมายังประตูค่ายจึงเรียกเทพบุตรผู้รักษาประตูบอกว่า ท่านจงไปแจ้งความแก่ท่านแม่ทัพว่า ข้าพเจ้าบุตรที่สองของถักทะลีทีอ๋อง ซึ่งเปนสานุศิษย์ของพระกวนอิม ใช้ให้มาสืบข่าวในทัพที่รบพุ่งกัน ท่านนำความไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพด้วยเถิด
ผู้เฝ้าประตูจึงบอกกันต่อ ๆ ไป จนทราบถึงถักทะลีทีอ๋อง ถักทะลีทีอ๋องจึงอนุญาตให้เซียนพนักงานนำเข้ามาหา ฮุยไง้เข้ามาถึงจึงกระทำคำนับท่านแม่ทัพผู้เปนบิดาแล้วยืนอยู่ข้างหนึ่ง ถักทะลีทีอ๋องจึงถามบุตรว่าเจ้ามาทำไมมีกิจธุระสิ่งใดหรือ
ฮุยไง้จึงแจ้งความแก่บิดาว่า ข้าพเจ้าตามพระกวนอิมขึ้นไปยังดาวดึงษ์ที่ตำหนักเอี้ยวตี้ ครั้นไปถึงท่านอาจาริย์ไม่เห็นเลี้ยงโต๊ะเงียบสงบอยู่ จึงได้ถามพวกเซียน ๆ ทั้งหลายแจ้งความตามเหตุผล พระอาจาริย์จึงให้เทพบุตรนำท่านไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ จึงได้รับสั่งชี้แจงเหตุผลไห้พระอาจาริย์ฟัง พระอาจาริย์จึงให้ข้าพเจ้าลงมาฟังเหตุการที่รบกันว่าจะแพ้ชนะประการใด เพื่อจะได้ทราบเรื่องตลอดได้
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังบุตรชี้แจงดังนั้น จึงเล่าความตามการที่ได้รบพุ่งกันแต่เวลาวานนี้ทุกประการ ให้ฮุยไง้ผู้บุตรฟังยังหาทันขาดคำไม่ เซียนที่เฝ้าประตูเข้ามาบอกว่าบัดนี้ซีเทียนพาพวกทหารวานรมาร้องท้าทายพูดจาหยาบคายมาก ชวนให้ออกไปรบกัน
ซีใต้เซียนอ๋อง กับถักทะลีทีอ๋อง ได้ฟังพวกเซียนมาบอกดังนั้น ก็จัดแจงพลทหารจะออกรบ ฮุยไง้จึงยืนขึ้นคำนับบอกแก่บิดาว่า ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งของพระอาจาริย์มาว่า แม้ลงมาสืบข่าวเมื่อปะกำลังรบพุ่งกันก็ให้ข้าพเจ้าเข้าช่วยเปนกำลังแก่บิดาด้วย
เวลานี้แม้ถึงฤทธาข้าพเจ้าน้อยก็จริง แต่จะขออาสาออกไปรบลองกำลัง แลฝีมือข้าศึกดูสักครั้งหนึ่ง ซีเทียนใต้เซียจะมีฤทธิ์เดชประการใด
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังบุตรอาสาดังนั้น จึงอนุญาตว่า ตามแต่น้ำใจเจ้าไม่ห้ามปราม แต่จงระมัดระวังให้จงหนัก อย่าให้เสียทีแก่ข้าศึกได้
ฮุยไง้ได้ฟังบิดาอนุญาตแลกำชับดังนั้นก็มีความยินดี คำนับลาแล้วก็จับกระบองออกจากค่าย มายืนอยู่ตรงน่าค่ายข้าศึก แล้วก็ร้องไปด้วยเสียงอันดังว่า ตัวไหนชื่อซีเทียนใต้เซีย จงรีบออกมาโดยเร็ว
ซีเทียนได้ยินฮุยไง้ร้องถามมาดังนั้น จึงร้องตอบออกไปว่าเรานี้แลผู้ชื่อว่าซีเทียนใต้เซีย แล้วซีเทียนใต้เซียถามว่า ตัวเจ้าเปนอะไรจึงสามารถมาถามถึงชื่อเสียงแห่งเรา ผู้มีอานุภาพหาผู้เสมอมิได้
ฮุยไง้จึงตอบว่า เราต้อบุตรที่สองของถักทะลีทีอ๋องเปนสานุศิษย์ของพระกวนอิมชื่อฮุยไง้
ซีเทียนได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เจ้าเปนศิษย์ของพระกวนอิมทำไมไม่อยู่ที่น่ำไฮ้รักษาข้อวัตรปฏิบัติอันดีเล่า เหตุใดจึงมาที่นี่ด้วยกิจธุระอันใด
ฮุยไง้ตอบว่า เราได้รับคำสั่งของพระอาจาริย์กวนอิมให้มาฟังข่าวในการสงคราม แลเราได้เห็นท่านประพฤติการดุจว่าบุคคลอันหาสติปัญญาความคิดมิได้ เราจึงอาสามาเพื่อจะจับตัวท่านไปให้แม่ทัพ
ซีเทียนจึงตอบว่า ตัวเปนลูกเด็กเล็กน้อยไม่ควรมาพูดอวดอ้างวางโต จงมาลองน้ำหนักกระบองของเราดู ว่าจะมิพิศสงสักเพียงใด ว่าแล้วซีเทียนก็เงื้อกระบองขึ้นกระโจมตีฮุยไง้ ๆ ยกกระบองเหล็กขึ้นรับไว้ แลต่อสู้โดยสามารถประมาณหกสิบเพลง ฮุยไง้ทานกำลังซีเทียนมิได้ ก็ถอยหนีกลับมายังค่าย ซีเทียนเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วก็มิได้ไล่ติดตามไป จึงเรียกพลทหารกลับมาหน้าถ้ำแล้วร่ายพลตั้งกระบวนรบคอยท่าข้าศึกอยู่
ฝ่ายฮุยไง้หนีกลับเข้าในค่ายแล้วมาคำนับบิดาบอกว่า ซีเทียนมีกำลังแลฤทธิ์เดชมากนัก ข้าพเจ้าเข้าลองฝีมือต่อสู้ก็ทานกำลังมิได้จึงล่าถอยมา
ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังฮุยไง้ผู้บุตรบอกดังนั้น ก็ให้มีความวิตกยิ่งนัก จึงปฤกษาหารือตามเหตุที่ได้สู้รบแก่ข้าศึกเห็นพร้อมกันแล้ว จึงเขียนข้อความบอกเหตุการที่ได้ต่อสู้แลพ่ายแพ้แก่ศัตรู มอบให้ตั้วลักกุ้ยอ๋องพร้อมกับด้วยฮุยไง้ถือกลับขึ้นไปยังดาวดึงษ์ ถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ เง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงทราบแล้วก็ทรงพระสรวลตรัสว่า วานรปิศาจตัวเตียวสามารถต่อสู้เทพยดาได้ถึงสิบหมื่น ถักทะลีทีอ๋องมีหนังสือมาขอพลเทพบุตรเพิ่มเติมอีก จะได้เทพยดาองค์ใดลงไปดี
ในขณะเง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสอยู่นั้น พระกวนอิมจึงถวายพระพรว่า อาตมภาพเห็นเทพารักษ์องค์หนึ่ง อาจสามารถจะลงไปปราบปรามซีเทียนได้
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังพระกวนอิมถวายพระพรดังนั้น จึงรับสั่งถามพระกวนอิมว่า ท่านเห็นเทพารักษ์พระองค์ใดที่สมควรจะไปรบแก่ซีเทียนได้
พระกวนอิมถวายพระพรว่า เทพารักษ์พระองค์นี้ก็นับว่าเปนนัดดาของพระองค์ ชื่อ (ยี่หนึงจินกุน) คือเอียวเจี้ยนเมื่อครั้งแผ่นดินฮ่องสินนั้น ก็มีชื่อเลื่องลือปรากฎว่ามีฝีมือเปนเอกในสมัยนั้น บัดนี้อยู่ที่ศาลปากน้ำก๊วนจิ๋ว ท่านผู้นี้เดิมได้กำจัดลักสินหนหนึ่งแล้ว แลที่เขาบ๊วยซัวมีมิตรสะหายมากล้วนแต่ฝีมือเข้มแขง กับพวกเทพารักษ์ยอดหญ้าพันสองร้อยเปนบริวารฤทธิ์เดชมาก แต่วิตกว่าจะฟังรับสั่งหรือไม่ก็ยังไม่ทราบ ขอพระองค์ได้มีหนังสือรับสั่งไปสักฉบับหนึ่ง ให้ยี่หนึงมาช่วยเปนกำลังกำจัดซีเทียน ก็คงจะสำเร็จได้ดั่งประสงค์
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังพระอาจาริย์ชี้แจงดังนั้น จึงรับสั่งแก่เซียนผู้พนักงานฝ่ายอาลักษณ์ ให้แต่งหนังสือถึงยี่หนึงจินกุนให้ยกพลมาช่วยปราบซีเทียน เซียนพนักงานก็แต่งหนังสือรับสั่งมามอบให้ตั้วลักกุ๊ยอ๋อง ๆ ได้หนังสือรับสั่งแล้ว ก็รีบเหาะไปยังแม่น้ำก๊วนจิ๋วที่ศาลยี่หนึงจินกุนอยู่โดยเร็ว ครั้นถึงศาลก็เรียกผู้รักษาประตูบอกว่า เราเชิญหนังสือรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้มาแต่สวรรค์จะมาหายี่หนึงจินกุน ผู้เฝ้าประตูได้ทราบดังนั้นจึงเข้าไปบอกแก่ยี่หนึงจินกุนโดยเร็ว ยี่หนึงจินกุนกับเทพารักษ์มิตรสะหายก็พร้อมกันออกมารับพระอักษรรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ พาตั้วลักกุ๊ยอ๋องเข้าไปข้างในแล้วเชิญให้นั่งที่อันสมควร
ยี่หนึงจินกุนจุดธูปเทียนแล้ว ก็เปิดผนักหนังสือออกอ่านในพระอักษรมีว่า ตำบลเขาฮวยก๊วย์ซัวมีปิศาจวานรตนหนึ่ง ชื่อซีเทียนใต้เซีย กระทำการอยาบช้าสามาญให้เปนที่ร้อนรณแก่เทพยดาอารักษ์ทั้งหลาย แลได้กระทำให้เสียการประชุมเลี้ยงโต๊ะคราวใหญ่แล้วหนีลงไปจากสวรรค์ เราให้ยกพลเทพยดาลงไปสิบหมื่นจับตัวก็ยังหาได้ไม่ เราขอให้เจ้าผู้เปนนัดดาจัดพลโยธาแลพวกเพื่อนมิตรสะหายยกไปยังเขาฮวยก๊วยซัว ช่วยกันระดมกำจัดศัตรูเสียให้ราบคาบ เมื่อเสร็จศึกสงครามแล้วจะปูนบำเหน็จรางวัลแก่เจ้าให้มีเกียรติยศเปนอันมากให้สมควรแก่ความชอบ
จินกุนแลพี่น้องทั้งหลาย เมื่อได้ทราบความตามพระอักษรฉนั้นแล้ว ก็พากันมีความยินดีทุก ๆ เทพารักษ์ แล้วจินกุนจึงพูดแก่ตั้วลักกุ๊ยอ๋องว่า ท่านจงกลับไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้เถิดว่า ข้าพเจ้าจะรีบจัดพลโดยเร็ว ถ้าพรักพร้อมแล้วก็จะยกไปกำจัดศัตรูเสียให้ราบคาบมิให้เสียเกียรติยศของเง็กเซียงฮ่องเต้ไปได้ ตั้วลักกุ๊ยอ๋องก็ลายี่หนึงกลับไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ตามถ้อยคำของยี่หนึงซึ่งสั่งมาให้ทูลทุกประการ
ฝ่ายจินกุนจึงเรียกพี่น้องทั้งหกคน คือด้งหนึ่งเตียวหนึ่งเอี๋ยวหนึ่งลี้หนึ่งก๊วยชินหนึ่ง เต็กเกี๋ยนหนึ่งมาประชุมพร้อมกันแล้ว ก็จัดพลเทพารักษ์ยอดหญ้าได้พันสองร้อย แล้วก็ให้ถืออาวุธเตรียมตัวแลขี่สัตว์ต่าง ๆ ครั้นพรักพร้อมกันแล้ว จินกุนให้ยกพลออกจากสำนักพาบริวารเหาะตามลมข้ามมหาสมุทใหญ่ตรงไปยังทิศบูรพา ครู่หนึ่งก็ถึงเขาฮวยก๊วยซัว ยี่หนึงจินกุนแลไปเห็นพลเทพบุตรล้อมรอบภูเขาเปนชั้น ๆ ดูแน่นหนาไม่มีทางที่จะเข้าออกได้ จินกุนเห็นดังนั้นแล้วก็ขับพลลงยังพื้นพระสุธาเดินเข้าไปใกล้ค่าย บอกแก่ผู้รักษาประตูว่า ข้าพเจ้ายี่หนึงจินกุน ถือรับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ยกพลมา ช่วยจงบอกแก่ท่านแม่ทัพให้ทราบ
ฝ่ายผู้เฝ้าประตูเมื่อได้ฟังยี่หนึงบอกดังนั้น ก็บอกกันต่อไป ครั้นชีใต้เซียนอ๋อง แลถักลีทีอ๋องทราบก็พากันออกมาประตูค่ายเชิญยี่หนึงจินกุนเข้าไปข้างในแล้วก็ให้นั่งที่อันสมควร จินกุนจึงถามถึงการรบพุ่งว่าแพ้ชะนะเปนประการใด
ซีใต้เซียนอ๋องกับถักทะลีทีอ๋องจึงเล่าความ ตามที่ได้รบพุ่งต่อสู้กันให้ยี่หนึงจินกุนฟังทุกประการ ตามที่ได้เปนมาแล้ว ยี่หนึงจินกุนได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามาครั้งนี้จะสำแดงฤทธิ์รบแก่ซีเทียนใต้เซียให้ท่านเห็นฝีมือ ตาข่ายที่ล้อมไว้นั้นจงเก็บเลิกเสียเถิดไม่ต้องการใช้ ส่วนถักทะลีทีอ๋องจะช่วยข้าพเจ้าเอากระจกขึ้นไปคอยสร่องบนอากาศ คอยจับปิศาจวานรนั้น ให้เหาะขึ้นไปอยู่บนเวหาให้คอยดู ถ้าซีเทียนมันแพ้คงจะหนีไปทิศอื่น ขอท่านได้สร่องดูให้แจ่มแจ้งอย่าให้มันหนีไปเสียได้ ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังยี่หนึงจินกุนสั่งดังนั้น ก็ไปคอยทำการอยู่ตามสั่ง
ยี่หนึงจินกุนพร้อมด้วยพี่น้องเปนเจ็ดคนด้วยกัน กับเทพารักษ์ยอดหญ้าต่างตระเตรียมกันพร้อมเสร็จแล้วก็ยกมาน่าถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง ครั้นถึงจินกุนเห็นวานรตั้งกระบวนเรียงรายกันเปนหมวดเปนหมู่เรียกว่าค่ายมังกรขด ในกลางค่ายตั้งเสาธงยี่ห้อซีเทียนใต้เซีย จินกุนเห็นแล้วจึงพูดว่าอ้ายวานรปิศาจนี้ อาจสามารถตั้งตัวเปนซีเทียนใต้เซียได้ จะปราบเสียให้ราบคาบในคราวนี้
ฝ่ายหมู่วานรเมื่อได้แลเห็นยี่หนึงจินกุนยกมาดังนั้นก็รีบเข้าไปบอกแก่ซีเทียนว่า บัดนี้มีพลทหารยกมาตั้งอยู่น่าค่ายเปนอันมาก พิเคราะห์ดูท่าทางองอาจมากนักขอท่านจงทราบ
ซีเทียนได้ฟังบริวารบอกดังนั้น ก็จับกระบองเหล็กกายสิทธิ์สำหรับมือเดินออกจากถ้ำเห็นจินกุนท่วงทีองอาจเข้มแข็ง พิศดูลักษณะรูปร่างงดงาม ซีเทียนจึงหัวเราะ แล้วก็ยกกระบองขึ้นกวัดแกว่งร้องถามไปว่า เฮ้ยเองผู้นั้นอยู่ที่หนตำบลใดรูปร่างน้อยจ้อยมีชื่อแลแซ่ประการใดสามารถมาท้าชวนเรารบไม่กลัวความตายหรือประการใด
จินกุนได้ฟังดังนั้นจึงร้องตวาดไปว่า เองมีแต่ในตาเนื้อหามีแก้วตาที่จะเห็นไม่เองจำเราไม่ได้หรือเราเปนหลานของเง็กเซียงฮ่องเต้รับที่ตั้งให้เปนเจียวฮุยเล่งเหี้ยนอ๋องยี่หนึง บัดนี้เรารับคำสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้จะมากำจัดตัวเจ้า ๆ ยังหารู้จักความตายว่าจะมีมาถึงตัวเจ้าไม่
ซีเทียนได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าถ้ากระนั้นเรานึกได้แล้วคือน้องสาวของเง็กเซียงฮ่องเต้ลงมาในเมืองมนุษย์โลกย์ได้เสียกันแก่เอี๊ยงกุนแล้วเกิดบุตรชายด้วยกันคนหนึ่ง ท่านเอี๊ยงกุนผู้นี้เคยถือขวานเข้าป่าตัดไม้ชมภู่ที่ภูเขาสูงนั้นเปนนิจชาติตระกูลของตัวอย่างนี้มิใช่หรือ เราจะบอกให้เข้าใจตัวเจ้าเปนเด็กเล็กน้อยไม่สมควรจะรบแก่เรา เจ้าจงบอกซีใต้เซียนอ๋องแลถักทะลีทีอ๋องให้มาลองฝีมือแก่เราเถิด
จินกุนได้ฟังซีเทียนพูดดังนั้นก็มีความโกรธ ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายชาติเดระฉานพูดจาหยาบช้าไม่มีความเกรงจงมาลองคมง้าวของกูดูก่อน พูดแล้วจินกุนก็ตรงเข้าไปยกง้าวขึ้นฟันลงไปตรงศีศะซีเทียน ๆ ยกกระบองขึ้นรับไว้ไม่ถูกศีศะ ต่างเข้าบุกบั่นรบพุ่งกันด้วยกำลังเข้มแขงได้สามร้อยเพลงยังหาแพ้ชนะกันไม่
จินกุนสำรวมจิตรร่ายพระเวทแปลงกาย กลายเปนพรหมสูงประมาณสามหมื่นวา สองมือจับสามง่ามแหลมดุจเขาฮวยซัว หน้าเขียวฟันแดงหัวหูผมขนรุงรังดุร้ายยิ่งนัก ถือสามง่ามกระโจนแทงซีเทียน
ซีเทียนเห็นดังนั้น ก็สำรวมจิตรร่ายพระเวทแปลงกายเปนพรหมเหมือนจินกุนบ้าง ถือกระบองดุจภูเขาคุนลุนซัวฉนั้น ยกขึ้นรับรบกับจินกุน ต่างมีอิทธิฤทธิ์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย
ในขณะเมื่อจินกุนกับซีเทียนรบกันอยู่นั้นพวกพี่น้องทั้งหลายเห็นดังนั้นจึงขับหมู่เทพารักษ์ยอดหญ้าแลสัตว์ร้ายต่าง ๆ ตรงมายังถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องรบกระหนาบเข้าไปบ้างยิงเกาทัณฑ์ แลน่าไม้ระดมเข้าไปในถ้ำพวกพลวานรของซีเทียนไม่สามารถจะทนได้ ก็ทิ้งค่ายทิ้งอาวุธหนีไปเอาตัวรอด ซีเทียนเห็นพวกวานรแตกกันวุ่นวายไปหมดดังนั้นก็มีความวิตกท้อถอยลง สำรวมกายร่ายพระเวทกลับเปนรูปเดิมแล้วโดดหนีไป
จินกุนเห็นดังนั้นก็ไล่ประชิดติดตามมา จึงร้องว่าอ้ายวานรไพรจะหนีกูไปข้างไหนเล่าจงกลับมายอมเสียโดยดี กูจะไว้ชีวิตรให้รอดตายสักครั้งหนึ่ง
ซีเทียนไม่มีใจที่จะต่อสู้ รีบหนีมายังถ้ำปะทหารทั้งหกร่ายกันสกัดกั้นหน้าซีเทียนไว้ ร้องตวาดว่าอ้ายวานรจะวิ่งหนีไปข้างไหน
ซีเทียนเห็นดังนั้น ก็ร่ายพระเวทให้กระบองเหล็กเล็กลงเท่าเข็มยัดส้อนในรูหู แล้วก็แปลงกายเปนนกกระจอกน้อยโผขึ้นจับอยู่บนยอดพฤกษา ทหารทั้งหกเหลียวซ้ายแลขวาค้นหาก็ไม่เห็น จึงร้องว่าอ้ายวานรหนีไปแล้ว พอจินกุนมาถึงเข้าก็ถามว่าซีเทียนวานรหนีไปไหนเล่า พวกทหารทั้งหกคนบอกว่าพวกข้าพเจ้าล้อมอยู่ที่นี่แต่มันได้หายไป
จินกุนเมื่อได้ทราบดังนั้นจึงพิเคราะห์ดูบนต้นพฤกษา เห็นนกกระจอกน้อยตัวหนึ่งจับอยู่บนกิ่งไม้ จึงร่ายพระเวทแปลงกายเปนนกเค้าแมวกระพือปีกขึ้นจะตี ซีเทียนเห็นดังนั้นก็แปลงกายเปนนกฝักบัวบินขึ้นบนเวหาหนีไป จินกุนจึงแปลงกายเปนนกการเวกบินสกัดหน้าตรงเข้าจิกนกฝักบัว ซีเทียนเห็นดังนั้นก็โผลงในน้ำกลายเปนปลาน้อยมุดอยู่สายชลทีหายไปในน้ำ
จินกุนบินไล่มาไม่เห็นซีเทียนก็นึกว่าเห็นจะแปลงเปนสัตว์น้ำ จำเราจะตามจับตัวให้จงได้ คิดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเปนนกกระทุงลอยคออยู่ท้ายน้ำ สักครู่หนึ่งซีเทียนที่แปลงเปนปลาก็ล่องน้ำลงมาเห็นนกกระทุงลอยอยู่แปลกใจนึกว่า เห็นจะเปนจินกุนแปลงเปนนกมาคอยจะจับเราอยู่ คิดเห็นดังนั้นแล้วก็หันกลับทวนน้ำว่ายหนีกลับขึ้นไปเหนือน้ำ จินกุนเห็นปลากลับว่ายทวนน้ำดังนั้น ก็คิดเห็นว่าจะเปนซีเทียนแปลงเปนปลาแน่แล้ว จึงไล่ติดตามไปพอทันเข้าก็เอาปากจิก ปลาก็กระโดดหนีกลายเปนงูปลาเล็ดลอดเข้าส้อนตามสวะลอยไป
จินกุนเห็นปลาหายไปก็เหลียวซ้ายแลขวาไปเห็นงูปลาตัวหนึ่ง จินกุนจึงแปลงกายเปนนกยางยืนคอยอยู่ริมฝั่งจ้องจะคอยจิกงู งูกลายเปนนกอวนเอี๋ยงคือนกกาเรียนรีบบินขึ้นจากน้ำไปจับอยู่บนพุ่มไม้ยอดเขา
จินกุนกลับเห็นซีเทียนแปลงเปนนกกะเรียน จึงกลับเปนรูปเดิม จับลูกเกาทัณฑ์ที่เหน็บเอวพาดสายหมายตรงนกอวนเอี๋ยง ซีเทียนเห็นดังนั้นก็หลบตกลงข้างเขากลายเปนศาลาทำปากอ้าเปนประตูศาล เอาฟันทำเปนบานประตูเอาลิ้นทำเทวะรูป เอาไนตาทำเปนโคมยี่ห้อแขวนที่หน้าศาล ยังแต่หางซ่อนไม่ได้จึงแปลงเปนเสาธงตั้งอยู่หลังศาล แปลงสำเร็จแล้วก็นิ่งสกดใจอยู่
ฝ่ายจินกุนเห็นนกตกลงไปชายเขาจึงตามลงไปดู ไม่เห็นนกเห็นแต่ศาลเจ้าเหลียวซ้ายแลขวาพิเคราะห์ดูศาลเจ้า แปลกจากธรรมดา คือถ้าศาลเจ้าจริงคงจะทีเสาธงอยู่น่าศาลสองเสา นี่เสาธงกลับไปอยู่หลังศาลแต่เสาเดียวชะรอยจะเปนศาลเจ้าซีเทียนแปลง เมื่อจินกุนคิดเห็นดังนั้นแล้ว จึงแกล้งพูดว่าเราจะต้องทำลายศาลเจ้าเสียก่อนเราจึงจะเข้าไปในศาลเจ้าต่อภายหลัง
ฝ่ายซีเทียนเมื่อได้ยินจินกุนว่าดังนั้นทีความสดุ้งใจ ด้วยเหตุบานประตูก็คือฟันของเรา ถ้าจินกุนฟันประตูแล้วอันตรายก็จะมีแก่เราเปนแน่ คิดดังนั้นแล้วก็ร้องเปิ๊บขึ้นดุจเสียงเสือ แล้วก็กลายเปนเสือโคร่งกระโดดขึ้นบนอากาศแซกเข้าในกลีบเมฆไป
ฝ่ายจินกุนเที่ยวค้นหาก็มิได้เห็น พอมาพบพี่น้องทั้งหกคนเข้า จึงถามจินกุนว่าท่านจับตัวซีเทียนได้หรือไม่
จินกุนหัวเราะแล้วพูดว่าเมื่อตะกี้นี้ซีเทียนแปลงตัวเปนศาลเจ้าหลอกเรา เรารู้ทันจะตีโคมน่าศาลเจ้า ที่เปนไนตาของมัน ๆ กลัวเราจึงหนีสูญหายไปไม่มีร่องรอยเลยเราเที่ยวหาอยู่เดี๋ยวนี้
พี่น้องทั้งหกก็พากันเที่ยวค้นดูก็มิได้เห็น จินกุนจึงสั่งพี่น้องว่าจงคอยระวังตรวจตราดูอยู่ที่นี่ เราจะไปเที่ยวค้นหาดู สั่งแล้วก็ขึ้นบนอากาศมายังถักทะลีทีอ๋อง ถักทะลีทีอ๋องกำลังเอากระจกส่องจับอยู่ในเมฆ จินกุนครั้นมาถึงจึงถามถักทะลีทีอ๋องว่าท่านเห็นซีเทียนหนีขึ้นมาหรือไม่
ถักทะลีทีอ๋องบอกว่าไม่เห็นขึ้นมาทางนี้ ข้าพเจ้าถือกระจกคอยส่องอยู่ก็ไม่เห็น
จินกุนจึงเล่าความให้ถักทะลทีอ๋องฟัง ว่าซีเทียนมันนิมิตบิดเบือนได้ทุกประการ แต่ข้าพเจ้าสามารถจะรู้เท่าถึงความคิดแห่งมัน ๆ จึงได้หนีสูญหายไปฉนี้
ถักทะถีทีอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงเอากระจกส่องดูรอบทั้งแปดทิศ ถักทะลีทีอ๋องเห็นแล้วจึงหัวเราะบอกแก่จินกุนว่า มันหนีลงไปอยู่ที่ศาลเดิมของท่านแล้ว
จินกุนได้ฟังถักทะลีทีอ๋องบอกดังนั้น จึงลาถักทะลทีอ๋องมือถือสามง่ามเหาะตามไปยังแม่น้ำก๋วนจิ๋วโดยเร็ว
ฝ่ายซีเทียนเหาะไปถึงก่อนก็แปลงกายเหมือนจินกุน ลงเดินมายังศาลพวกบริวารทั้งหลายนึกว่าจินกุนกลับมาต่างก็ออกมาต้อนรับเข้าไปในศาลซีเทียน เข้าไปในศาลแล้วก็ขึ้นนั่งอยู่ท่ามกลางศาล จึงทำเปนถามกิจการธุระต่าง ๆ ในศาล เห็นคนหนึ่งชื่อลี้เฮ้าเอาซาแซมาแก้บน อิกคนหนึ่งชื่อเตียเล้งมาขอความอยู่เย็นเปนศุข เตียวกะมาขอให้มีบุตร แลทำหนังสือทานบลให้ไว้ก็มี บางคนมาขอมิให้ไข้เจ็บก็มี ซีเทียนกำลังนั่งตรวจดูสักประเดี๋ยวก็มีผู้มาบอกว่า มีจินกุนอิกองค์หนึ่งมา แล้วพวกเฝ้าศาลจึงออกมาดูเห็นดังนั้นต่างก็ตกใจต่างยืนตกตะลึงอยู่
จินกุนถามพวกบริวารว่าเห็นซีเทียนใต้เซียมานึ่หรือเปล่า พวกเฝ้าศาลจึงแจ้งความว่า ซีเทียนใต้เซียไม่เห็น ๆ แต่เจ้าเล่าเอี๋ยนนั่งอยู่ในศาล กำลังนั่งตรวจตราธุระการในศาลอยู่ จินกุนก็รีบเข้าไปในศาล ซีเทียนแลเห็นจินกุนก็กลับกลายเปนรูปเดิมแล้วจึงพูดว่า จินกุนจะไม่ยอมให้เราอยู่ในศาลแล้วหรือ
จินกุนยกสามง่ามกายสิทธิ์ แทงลงตรงแก้มซีเทียน ๆ สำรวมร่ายพระมนต์หลบกระโดดออกมาห่างแล้ว ชักกระบองกายสิทธิ์ออกรับต่างรบรอต่อสู้กันไปมาเสียงสะท้านหวั่นไหว เครื่องภาชนะในศาลแตกตกเลอียดไปด้วยกำลังทั้งสองที่รบกัน ซีเทียนถอยพลางรบพลางออกจากศาลเจ้า ต่างก็แผลงฤทธิ์เหาะขึ้นกลางอากาศเข้ารบกันด้วยกำลังความสามารถ ซีเทียนค่อยรบค่อยถอยมาจนถึงเขาฮวยก๊วยซัว ถักทะลีทีอ๋องกับซีใต้เซียนอ๋องเห็นดังนั้น ก็ตวาดให้เสียงแก่พลทั้งปวง เทพบุตรทั้งหลายก็คอยระวังอยู่โดยกวดขัน
พวกพี่น้องทั้งหกแลเห็นจินกุนรบกับซีเทียน ก็กรูกันเข้าล้อมไว้โดยแน่นหนา ซีเทียนตกอยู่ในที่ล้อมแต่มิได้ย่อท้อ กัดฟันรบรุกบุกบั่นไปโดยความสามารถ
ฝ่ายตั้วลักกุ๊ยอ๋อง ซึ่งเปนผู้นำพระอักษรของเง็กเซียงฮ่องเต้ลงไปให้ยี่หนึงจินกุน แล้วกลับขึ้นมากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ทรงทราบแล้ว ในเวลานั้นพระกวนอิมนางอ๋องโป๊เนี่ยเนี้ย แลหมู่เทพบุตรใต้เซียนพร้อมกันนั่งสนทนาในทางสาศนา เง็กเซียงฮ่องเต้จึงตรัสว่ายี่หนึงจินกุนยกพลไปแล้ววันหนึ่งก็ยังหาได้ข่าวคราวประการใดไม่
ฝ่ายพระกวนอิมได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสดังนั้น จึงถวายพระพรว่า ขอพระองค์จงเสด็จออกยังประตูสวรรค์นำทีหมิงทอดทิพเนตรแลเล็งลงไปดูก็คงจะทราบได้สิ้นทุกประการ เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังพระกวนอิมทูลดังนั้นก็ทรงเห็นชอบด้วย จึงมีเทวโองการตรัสสั่งเทพบุตรพนักงานรถให้เทียบรถพระที่นั่ง เง็กเซียงฮ่องเต้ขึ้นทรงรถพร้อมด้วยเทพยดาทั้งหลายแวดล้อม ตามเสด็จออกประตูนำทีหมิงถึงที่ประทับรถ แล้วทอดพระเนตรลงมาตรงเขาฮวยก๊วยซัว ก็เห็นซีใต้เซียนอ๋องกับหมู่พลเทพบุตรกำลังชุลมุนเข้าล้อมรบซีเทียน ๆ ตกอยู่ท่ามกลางในที่ล้อมแลถักทะลีทีอ๋องโลเฉียอยู่กลางอากาศคอยส่องกระจกจะจับวานร แลเห็นจินกุนเข้ารุกรบจะจับซีเทียน แต่ซีเทียนหาย่อท้อไม่
พระกวนอิมจึงพูดแก่ท้ายเสียงเล่ากุนว่า ยี่หนึงจินกุนนั้นท่านเห็นเปนอย่างไรบ้าง อาตมภาพได้พูดไว้ว่าจินกุนมีฤทธิศักดานุภาพมาก เข้าล้อมจับซีเทียนอยู่กลางอากาศแต่กระนั้นยังจับมิได้ อาตมภาพจะช่วยจินกุนอิกสักแรงหนึ่ง ก็จะจับตัวซีเทียนได้โดยแท้
ท้ายเสียงเล่ากุนจึงถามพระกวนอิมว่า ท่านจะเอาสิ่งอะไรช่วยเปนกำลัง
พระกวนอิมจึงตอบว่า อาตมภาพจะเอาขวดน้ำมนต์วิเศษคว่างลงไปให้ถูกศีศะซีเทียนแต่พอล้มลง แต่อย่าให้ตายพอให้ยี่หนึงจินกุนจับได้โดยง่าย
ท้ายเสียงเล่ากุนจึงพูดว่าขวดน้ำมนต์ของท่านนั้นเปนขวดแก้ว แม้ว่าขว้างลงไปถูกศีศะซีเทียนขวดก็จะแตก ขอท่านอย่าเพ่อขว้างลงไปเลย ข้าพเจ้าจะช่วยเปนกำลังเอง
พระกวนอิมจึงถามว่า ของวิเศษของท่านท้ายเสียงเล่ากุนนั้นคือสิ่งอะไร
ท้ายเสียงเล่ากุนจึงบอกว่าข้าพเจ้ามีของวิเศษสิงหนึ่ง ว่าแล้วก็ล้วงมือเข้าไปในมื้อเสื้อควักออกมาให้พระกวนอิมดูว่า ของนี้ถึงเกิดการกุลียุคคงจะแก้ได้ เพราะเปนแม่ทองคำชมภูนุท ข้าพเจ้าประกอบด้วยยาอันวิเศษเปนแผ่นทองกายสิทธิ์ไว้คุ้มตัว แม้จะถูกไฟก็ไม่ไหม้ แม้จะเรียกสิ่งของอื่น ๆ ให้เข้ามาหาก็ได้ เรียกชื่อว่า (กัมกังต๊อก) หรือจะเรียกว่า (กิมกังทั้ว) ก็ได้ ท่านจงคอยดูข้าพเจ้าจะคว่างลงไปให้ท่านเห็นสักทีหนึ่ง
ท้ายเสียงเล่ากุนพูดดังนั้นแล้วก็เศกด้วยคาถาขว้างกิมกังต๊อกลงไป ตั้งแต่วิมานในดาวดึงษ์ ปลิวลงไปยังเขาฮวยก๊วยซัวเร็วดังลมพัด
เวลานั้นซีเทียนกำลังรบอยู่กับจินกุนชุลมุนด้วยพี่น้องทั้งหกคน หาทันรู้ว่าของวิเศษนั้นตกลงมาไม่ บังเอินแผ่นทองถูกตรงกระหม่อมซีเทียน ๆ พลาดถลาล้มลงแล้วพลิกตัวจะลุกตะกายหนี จินกุนได้ทีไล่ชิดมาตีด้วยสามง่ามถูกน่าขาซีเทียน ซีเทียนก็ล้มลงกับพื้นแผ่นดิน ซีเทียนร้องด่าด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายตายโหงไม่ไปรัก่ษาบ้านช่องของตัวมาคับเขี้ยวแก่กูเองจะเอาอะไรที่กูหรือ ว่าแล้วพลิกตัวจะลุกขึ้นพวกพ้องจินกุนก็เข้ารุมกันเอาอาวุธกดไว้ แล้วเอาเชือกวิเศษมัดไว้แน่นหนา เอามีดวิเศษแทงเสียบเข้าในกระดูกสันหลังไม่ให้เปลี่ยนแปลงได้อิกต่อไป
ฝ่ายท้ายเสียงเล่ากุนเห็นจับซีเทียนได้ จึงเรียกของวิเศษคืนกลับเข้าไว้ในมือเสื้อเสียตามเดิม
เวลานั้นเง็กเซียงฮ่องเต้เห็นจับซีเทียนได้แล้วพระองค์ก็เสด็จกลับ เข้าสู่ทิพย์สฐานพร้อมด้วยเทพยดาแลเซียนทั้งหลาย
ซีใต้เซียนอ๋องกับถักทะลีทีอ๋องแลเทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลาย พร้อมกันในที่ประชุมจึงพากันสรรเสริญยี่หนึงจินกุนว่า หากได้พึ่งกำลังท่านการจึงได้สำเร็จ หาไม่พวกข้าพเจ้าจะลำบากหลายเวลา
ยี่หนึงจินกุนจึงตอบว่า การนี้เพราะบุญบารมีของเง็กเซียงฮ่องเต้แลกำลังของเทพยดารักษ์ทั้งหลาย ซึ่งตั้งใจช่วยกันโดยแขงแรงการจึงได้สำเร็จได้ แต่ลำพังตัวข้าพเจ้าถึงมีฤทธิ์เดชอย่างไรก็คงจะไม่เอาไชยชะนะซีเทียนได้โดยง่าย เพราะซีเทียนก็มีกำลังแลฝีมือเหมือนกัน
ฝ่ายพวกพี่น้องจึงว่าเราต้องคุมตัวซีเทียนขึ้นไปถวายเง็กเซียงฮ่องเต้เดี๋ยวนี้จึงจะขอบ เพราะจะโปรดปรานประการใดจะได้ทราบ
จินกุนจึงชี้แจงแก่พี่น้องทั้งหกว่า ตัวท่านยังมิได้รับที่ตั้งบนสวรรค์ จะขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ยังไม่ได้ จงรวบรวมจัดการกันอยู่ที่นี้ให้เรียบร้อย คอยเราจะขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ฟังพระกระแสดูก่อนจะโปรดปรานประการใด ต่อข้าพเจ้ากลับมาแล้วจึงพร้อมกันขึ้นไปเฝ้าจึงจะควร พี่น้องทั้งหกเห็นชอบพร้อมกันแล้วก็พักรออยู่ที่เขาฮวยก๊วยซัว ส่วนจินกุนจึงสั่งเทพารักษ์ให้คุมตัวซีเทียนขึ้นไปยังสวรรค์
ซีเทียนใต้อ๋องแลพวกพลเทพารักษ์พร้อมด้วยจินกุนยกกองทัพเหาะกลับมายังดาวดึงษ์ ครั้นถึงประตูนำทีหมึงก็เดินตรงเข้าไปในปราสาทธงเม่งเต้ย ซีใต้เทียนซือจึงเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่าซีใต้เซียนอ๋องกับถักทะลีทีอ๋องแลหมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายจับตัวซีเทียนใต้เซียมาได้แล้ว พักอยู่ข้างนอกยังคอยฟังรับสั่งพระองค์อยู่ว่าจะโปรดปรานประการใด
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงรับสั่งว่า ให้ตั้วลักกุ๊ยอ๋องแลพวกธิเตงพิศณุกรรม์เพ็ชฆาฎเอาตัวซีเทียนใต้เซียไปยังสนามสำหรับฆ่าปิศาจประหารชีวิตรเสีย แลทำลายกายให้ย่อยยับละเอียดป่นเปนธุลี
ฝ่ายตั้วลักกุ๊ยอ๋องกับธิเตงได้ฟังรับสั่งแล้วก็พาซีเทียนไปยังที่ฆ่านักโทษจึงเอาตัวซีเทียนมัดเข้ากับเสาแล้ว พวกเพ็ชฆาฎก็เอาดาบเข้าฟันอาวุธก็มิได้บาดร่างกายซีเทียนสักเท่าเส้นขน
น่ำเต๋าแชกุนจึงเรียกพวกเทพารักษ์อัคคีให้เอาไฟเผา ไฟก็ไม่ไหม้ร่างกายซีเทียน แล้วเรียกรามสูรย์เอาขวานฟ้ามาผ่าอกซีเทียน ร่างกายซีเทียนก็มิได้เปนอันตราย ซีเทียนก็ยังคงมีชีวิตรอยู่
พวกเซียนเพ็ชฆาฎก็สิ้นปัญญาไม่สามารถจะฆ่าซีเทียนให้ตายได้
ฝ่ายตั้วลักกุ๊ยอ๋องเห็นดังนั้นแล้ว จึงกลับมากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า ซึ่งพระองค์ทรงโปรดให้ข้าพเจ้าทั้งหลายนำตัวซีเทียนไปประหารชีวิตรนั้น พวกข้าพเจ้าทั้งหลายได้เอาอาวุธมีคมต่าง ๆ เข้าฟาดฟันแต่อาวุธเหล่านั้นมิได้ทำอันตรายร่างกายของซีเทียน ที่สุดจนเอาไฟเผาไฟก็มิได้สังหารร่างกายซีเทียนให้ไหม้ได้ แลได้ให้รามสูรย์เอาขวานฟ้ามาฟันก็มิได้เปนอันตรายฉะนี้ จะโปรดเกล้าประการใดต่อไป
เง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงฟังดังนั้นแล้วจึงตรัสว่า ถ้ากระนั้นจะทำไฉนจึงจะปราบลิงตัวนี้ได้
ท้ายเสียงเล่ากุนได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งดังนั้นจึงทูลว่า ซีเทียนวานรตัวนี้ได้กินสิ่งของวิเศษคือชมภู่ทิพย์ สุราทิพย์ แลยาวิเศษซึ่งเปนยาอายุวัฒนะอันประกอบด้วยเครื่องทิพย์โอสถเข้าอยู่ในกาย ของเหล่านี้ล้วนเปนกายสิทธิ์ทั้งนั้น เพราะฉนั้นจะเอาสิ่งใดเข้ามาทำลายนั้นไม่ได้ ขอพระองค์โปรดมอบตัวให้แก่ข้าพเจ้า ๆ จะเอาตัวซีเทียนไปใส่เบ้าโป้ยก่วย เผาหลอมเอายาทิพย์ออกแล้วร่างกายซีเทียนก็จะละลายแหลกละเอียดไป
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังท้ายเสียงเล่ากุนทูลดังนั้น ทรงเห็นด้วย จึ่งรับสั่งให้ตั้วลักกุ๊ยอ๋องแลหลักเตงออกไปแก้มัดซีเทียน พามามอบให้ท้ายเสียงเล่ากุนเอาตัวไปทำตามความคิด
ตั้วลักกุ๊ยอ๋องจึงพากันออกไปแก้มัดซีเทียนแล้วก็เอาตัวซีเทียนมามอบให้ท้ายเสียงเล่ากุน
ฝ่ายท้ายเสียงเล่ากุนก็พาตัวซีเทียนไปยังวิมานดุสิตโดยเร็ว ฝ่ายยี่หนึงจินกุนก็เข้ามาเฝ้าถวายบังคมน่าพระที่นั่งเง็กเซียงฮ่องเต้โปรดประทาน ดอกไม้ทองคำทิพย์ร้อยกิ่ง สุราทิพย์ร้อยคนโท โอสถทิพย์ร้อยเมล็ด แลของวิเศษต่าง ๆ รับสั่งให้แบ่งปันกันแก่พวกพี่น้องทั้งหกนั้น
จินกุนครั้นได้รับพระราชทานบำเหน็จรางวัลแล้วก็มีความยินดี
ฝ่ายพระกวนอิมเห็นเสร็จการสิ้นธุระแล้วก็ถวายพระพรลาเง็กเซียงฮ่องเต้แล้วก็พยักหน้าให้จินกุนถวายบังคมลาออกจากประตูสวรรค์ แล้วขึ้นเหยียบเมฆต่างก็เหาะกลับไปยังที่สำนักนั้นแต่เดิมมา
ฝ่ายท้ายเสียงเล่ากุนเมื่อพาตัวซีเทียนขึ้นมายังชั้นดุสิต ครั้นถึงแล้วเล่ากุนก็จัดแจงเบ้าโบ้ยก่วยเสร็จแล้ว จึงเอาตัวซีเทียนแก้มัดถอนมีดกายสิทธิ์ที่เสียบสันหลังนั้นออกเสียแล้ว ก็ผลักตัวซีเทียนลงในเบ้าแล้วเอาฝาปิดแน่นหนาให้สานุศิษย์เอาไฟใส่สุม เบ้านั้นประกอบด้วยอากาศธาตุแปดส่วน คือเขียนว่า ฟ้าหนึ่ง น้ำหนึ่ง กึ้นว่าไม้หนึ่ง ทั้ยว่าทองหนึ่ง จิ๊นว่ากระท้านหนึ่ง ซ้อนว่าลมหนึ่ง ลี้ว่าไฟหนึ่ง คุมว่าดินหนึ่ง (กระท้านนั้นคือลมพยุห์) รวมทั้งแปดนี้ประกอบเปนเบ้ากายสิทธิ์เรียกว่าเบ้า (โบ้ยก่วย)
เมื่อเวลาท้ายเสียงเล่ากุนเอาตัวซีเทียนใส่ลงในเบ้านั้น ซีเทียนแอบมาอยู่ที่ส่วนลมเพราะลมบังคับไฟให้เย็นได้ เพราะฉนั้นซีเทียนจึงไม่เปนอันตราย แลจักษุของซีเทียนนั้นแดงเปนไฟ เพราะไฟนอกสุมแรงมากไนตาซีเทียนเขม้นอยู่ ตาของซีเทียนแดงเหมือนแสงไฟขณะเมื่อไฟฟ้าร้อนนั้น ซีเทียนก็หาร้อนหาเปนอันตรายไม่
ตั้งแต่ท้ายเสียงเล่ากุนสุมไฟมาได้สิบเก้าวันตามกำหนดแล้ว ท้ายเสียงเล่ากุนให้เปิดฝาเบ้าเอายาวิเศษที่ซีเทียนลักกินนั้น ครั้นพวกศิษย์งัดฝาเบ้าเผยขึ้นจะออก เมื่อซีเทียนอยู่ในเบ้าไม่เห็นแสงสว่าง ครั้นได้ยินเสียงเบ้าสะเทือนจึงแลขึ้นไปเห็นแสงสว่าง จึงได้ดำริห์ในใจว่าเราจะนิ่งอยู่อย่างนี้เห็นจะไม่เปนการ จำจะหนีไปเสียแต่เมื่อยังไม่ทันเขาระวังจึงจะได้ คิดดังนั้นแล้วก็คอยขยับ พอฝาเบ้าแย้มเปิดซีเทียนก็เผ่นขึ้นบนปากเบ้าถีบด้วยกำลังอันแรง เบ้านั้นก็หกคว่ำพวกเซียนซึ่งอยู่พร้อมกันในที่นั้นก็ตรูกันเข้าจับ ซีเทียนก็กระโจนเข้าทุบตีพวกเซียนเหล่านั้นคนละทีสองทีลุกล้มวิ่งกระจายไปหมดไม่มีผู้ใดจะรบรอต่อสู้ซีเทียนได้แต่สักคนหนึ่ง
ฝ่ายท้ายเสียงเล่ากุนเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้ามาจะจับตัวซีเทียน ในขณะนั้นซีเทียนดุจเสือร้าย ท้ายเสียงเล่ากุนตรงเข้ามาจะจับตัวซีเทียน ๆ ก็ชกด้วยหมัดถูกท้ายเสียงเซไปแล้วก็ล้มลง ซีเทียนก็รีบออกจากที่นั้น ชักกระบองออกจากหูร้องว่าใหญ่ ๆ กระบองก็ใหญ่ขึ้นมาทันทีตามคำสั่ง ซีเทียนจับกระบองกวัดแกว่งตีออกมามิได้เว้นว่าใครแลใคร พวกเซียนทั้งหลายพากันวิ่งวุ่นวายหวั่นหวาดไปทุกวิมาน ซีเทียนไล่พวกเซียนแลเทวดามาจนถึงวิมานดาวทั้งเก้า ๆ ก็ต้องปิดประตูวิมานเงียบไปหมด
ท้าวจัตุโลคบาลซีใต้ทีอ๋องก็พากันวิ่งหนีไปหมด ในคราวนั้นซีเทียนไม่เลือกหน้าไม่ว่าผู้ใดสูงหรือต่ำถือกระบองเที่ยวไล่ตีกระหนาบไปทั้งนั้น ไม่มีผู้ใดจะรอได้ ซีเทียนไล่ตีลงมาจนถึงปราสาทธงเม่งเต้ย ซีเทียนคิดจะตีเข้าไปในปราสาทเหลงเซียวเต้ย บังเอินพบอีวเซี้ยจินกุน จอสือเล่งกัวเทพบุตรทั้งสองนี้เปนขุนนางผู้ใหญ่ของเง็กเซียงฮ่องเต้ อีวเซี้ยจินกุนเห็นซีเทียนไล่ตีเข้ามาดังนั้น ก็ชักกระบองกายสิทธิ์เข้าสกัดหน้าร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าอ้ายลิงไพรจะไปข้างไหน เหตุใดตัวจึงบังอาจกระทำการกำเริบบ้าคลั่งเช่นนี้ ซีเทียนเห็นเข้าแล้วก็มิได้รอรั้งยกกระบองขึ้นตีตรงเข้ามา จอสือเล่งกัวเห็นดังนั้นก็ถลันแขงเข้ามาเอากระบองยกขึ้นรับ ต่างรบกันอยู่ที่น่าประตูปราสาทเหลงเซียวเต้ยยังหาทันแพ้ชนะกันไม่ อีวเซียจินกุนจึงให้พวกเซียนทหารไปเรียกพวกราย์มสูรสามสิบหกนายมาให้รีบช่วยกันรบซีเทียน
ฝ่ายพวกรามสูรย์ก็ถือสาตราเครื่องอาวุธครบมือกันมาระดมล้อมซีเทียนไว้ทั้งซ้ายขวา ซีเทียนเห็นพวกเทพบุตรมาล้อมไว้แน่นหนาดังนั้นจึงร่ายพระเวทแปลงกายเปนสามเศียรหกกร ถือกระบองสามอันกวัดแกว่งดุจดังว่าจักรผันเข้ารบเทพบุตรอยู่ไนท่ามกลางที่ล้อม เทพบุตรทั้งหลายก็มิอาจที่จะเข้าใกล้ซีเทียนได้ เวลานั้นเสียงสู้รบกันก็สะท้านหวั่นไหวไปทั้งวิมาน ทราบถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ตกพระไทยจึงรับสั่งให้อิ่วเปี๋ยนเล่งกัว อีวเซี้ยจินกุนทั้งสองรีบไปยังทิศปราจิณนิมนต์สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊มาโดยเร็ว เทพบุตรทั้งสองได้ฟังรับสั่งพระเปนเจ้าโลกย์ดังนั้นแล้ว ก็ถวายบังคมลารีบออกจากวิมานเมืองฟ้าเหาะไปยังทิศปราจิณ
ครั้นถึงเทพบุตรทั้งสองก็เหาะลงยังพื้นดินเดินตรงเข้ามายังอารามลุ่ยอิมเข้าไปนมัศการซี้ใต้กิมกังแลพระสานุศิษย์ทั้งหลายแล้วจึงบอกว่า ขอได้กรุณาช่วยกราบเรียนพระผู้เปนเจ้าเปนที่พึ่งของโลกย์ทราบว่า ข้าพเจ้าทั้งสองนี้รับเทวบัญชาของเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ลงมานิมนต์พระผู้เปนเจ้าขึ้นไปยังดาวดึงษ์บัดนี้
ส่วนสานุศิษย์ทั้งหลายเมื่อได้ทราบความดังนั้นจึงเข้าไปกราบทูลพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ (เข้าใจกันว่าพระยูไล) คือ พระอรหันต์ พระองค์จึงโปรดอนุญาตให้นำอี่วเปี๋ยนเล่งกัวอีวเซี้ยจินกุนทั้งสองเข้าไปเฝ้า ครั้นถึงก็กระทำการนมัศการกราบไหว้โดยความเคารพแล้วก็คุกเข่าประนมมือนิ่งอยู่
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊จึงถามว่า เง็กเซียงฮ่องเต้มีกิจธุระอะไรจึงให้ท่านทั้งสองมาหาข้าพเจ้า เทพบุตรทั้งสองจึงกราบทูลความตามที่ซีเทียนได้กระทำการวุ่นวายตั้งแต่ต้นจนปลายให้พระเปนเจ้าทรงทราบทุกประการ แล้วกราบทูลต่อไปว่าเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ข้าพเจ้ามานิมนต์พระผู้เปนเจ้าไปช่วยระงับ ด้วยซีเทียนรุกราญเข้าไปจวนจะถึงอับจนอยู่แล้ว ถ้าพระองค์ไม่ทรงพระกรุณาเห็นดาวดึงษ์พิภพจะเปนอันตรายเสียเปนมั่นคงขอพระองค์ได้โปรด
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ได้ทรงทราบดังนั้นแล้ว จึงตรัสเรียกพระออนันฮุดโจ๊กับพระเกียเอี๊ยมฮุดโจ๊ทั้งสองให้ตามพระองค์ไปด้วย
ครั้นพร้อมกันเสร็จแล้ว สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊พร้อมด้วยศิษย์แลเทพบุตรออกจากพระอารามแล้วทรงกระทำปาฏิหารไปทั้งสามองค์ เทพบุตรทั้งสององค์ก็เหาะตามไปยังดาวดึงษ์
ครั้นถึงน่าประตูเหลงเซียวเต้ยพระองค์ทรงรับสั่งแก่เทพบุตรทั้งหลายว่า ท่านทั้งปวงจงเลิกการรบพุ่งเถิด เทพบุตรทั้งหลายเมื่อได้ยินพระเปนเจ้าตรัสสั่งดังนั้นต่างก็ถอยห่างออกไปจากที่รบ
ฝ่ายสมเด็จพระเซ๊กเกียมมองนิฮุดโจ๊ จึงทรงตรัสเรียกว่าซีเทียนจงออกมานี่ เราจะถามดูเหตุผลต้นปลายเปนประการใด จึงได้มารบพุ่งกันออกวุ่นวายดังนี้
ฝ่ายซีเทียนเมื่อได้ยินพระเปนเจ้าเรียกดังนั้นก็คลายมนต์กลับเปนรูปเดิมตามปรกติแต่กำลังยังมีโทสะอยู่ จึงร้องถามด้วยเสียงอันดังว่าท่านผู้นี้อยู่ที่ไหนจึงอาจสามารถมาห้ามปรามเราเมื่อกำลังรบพุ่ง แลเรียกชื่อเราฉนี้จะมีธุระอะไรหรือ
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ได้ทรงสดับซีเทียนถามดังนั้น จึงตรัสว่าตัวเจ้าทำการวุ่นวายในมนุษย์โลกย์จนกระทั่งถึงเทวะโลกย์ทุก ๆ แห่งให้ได้ความเดือดร้อนไปทั้งสิ้น ไม่ทราบว่าตัวเจ้าเกิดเมื่อไรอยู่ที่ไหนได้ธรรมอันวิเศษอันใด จึงทำการให้เกิดวุ่นวายดังนี้
ซีเทียนได้ยินถามดังนั้นก็ร้องตอบว่าตัวข้าพเจ้านี้ คืออากาศฟ้าดินประมวนรวมธาตุกายสิทธิ์ในศิลา จึงบังเกิดตัวข้าพเจ้าเปนวานรอาไศรยอยู่ในภูเขาฮวยก๊วยซัวถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องเปนที่อยู่ เที่ยวสืบหาอาจาริย์เรียนวิชาบันลุธรรมวิเศษอายุวัฒนากาลไม่ตาย แลมีวิทยาอาจสำแดงแผลงฤทธิ์ได้ต่าง ๆ หาที่สุดมิได้ เพราะอยู่ในมนุษโลกย์คับแคบไม่พอใจอยากจะใคร่อยู่ในสวรรค์บ้าง จึงขึ้นมายังวิมานเหลงเซียวเต้ยที่แห่งนี้ อันตำแหน่งเง็กเซียงฮ่องเต้นี้ ธรรมดาก็ต้องผลัดเปลี่ยนกัน ผู้ใดมีกำลังฤทธาอานุภาพมากจะต้องยกให้ผู้นั้นเปนจึงจะสมควร เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงปราถนาจะมาชิงเอาที่นี้บ้างตามความปราถนา
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ได้ทรงฟังซีเทียนวานรพูดดังนั้นจึงทรงแย้มพระโอฐตรัสว่า ตัวเจ้าก็เปนแต่วานรชาติเดระฉานทำไมอาจสามารถมีความกำเริบคิดจะเปนถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ จะได้ด้วยเหตุอะไรเจ้ายังจะรู้สึกแล้วหรือ เราจะว่าให้เจ้าเข้าใจก่อนคือท่านเง็กเซียงฮ่องเต้นี้ ตั้งแต่เล็กมาก็รักษาศีลให้ทานแลเจริญกุศลภาวนามีความบริสุทธิ์ตั้งอยู่ในทางสัมมาปะฏิบัติต่อ ๆ มา พันห้าร้อยห้าสิบกัลป์ ๆ หนึ่งเปนสิบสองหมื่นเก้าพันหกร้อยปี เจ้าจงคิดดูว่ามากน้อยเท่าใด เพราะดังนั้นจึงได้ขึ้นมารับบรมศุขในวิมานชั้นดาวดึงษ์นี้ด้วยอานิสงษ์คุณที่ได้สร้างมา ก็ตัวเจ้าเพียงแต่กำเนิดลิงยังอยู่ในชาติเดระฉาน อาจสามารถจะปราถนาทิพย์สมบัติขึ้นนั่งที่เปนเง็กเซียงฮ่องเต้ทีเดียวหรือ เจ้าจงคิดกลับใจเสียใหม่เถิด คิดดังนั้นหาสมควรไม่ อายุของเจ้าจะถอยสั้นไม่เปนผลเจ้าจงเร่งกลับใจโดยเร็ว อายุจะได้ยืนนาน ถ้าเจ้าไม่ฟังคำเราสอนชีวิตร์ของเจ้าจะดับสูญไปโดยเร็ว เรามีความกรุณาว่าตัวเจ้าเคยปฏิบัติทางชอบทางดีมาช้านานจงคิดกลับใจเสียใหม่เถิด
ซีเทียนได้ฟังสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ ทรงสั่งสอนให้สะติตักเตือนดังนั้นจึงตอบว่า มาทว่าเง็กเซียงฮ่องเต้รักษาศีลมานานมากกัลป์นานปีก็จริงแต่ไม่ควรอยู่ในที่นี้ เพราะคำบูราณท่านกล่าวไว้ว่าที่ทางต้องอาไศรย์เปลี่ยนแปลงกัน ในปีนี้ควรข้าพเจ้าจะได้นั่งที่นี้ ต้องให้ท่านเง็กเซียงฮ่องเต้ออกไปอยู่เสียที่อื่น วิมานนี้ให้เปนสิทธิ์แก่ข้าพเจ้า การกุลียุคจึงจะราบคาบไปได้ทั้งสิ้น แม้มิยกที่นี้ให้แก่ข้าพเจ้าการกุลียุคก็จะเกิดวุ่นวายไม่มีความศุขได้ทั่วโลกย์
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ได้ฟังซีเทียนพูดดังนั้น จึงตรัสว่าเจ้าพูดว่าเจ้ามีอายุยืนเท่านั้น จะชิงเอาวิมานของเทพยดาจะได้หรือเจ้าไม่รู้จักอะไรเลย อันทิพย์สฐานวิมานฟ้าแลทรัพย์สมบัติยศบริวารทั้งหลาย ย่อมได้ด้วยผลของความดีความชอบคือบุญกุศลที่ตนได้สร้างมาแต่ชาติปางก่อนมิใช่จะได้โดยฤทธาอานุภาพเรี่ยวแรงเมื่อไรมี
ซีเทียนจึงพูดว่า ข้าพเจ้าก็มีศีลมีสัตย์แลมีวิทยาหลายประการ แปลงกายได้ถึงเจ็ดสิบสองอย่าง หมื่นกัลป์ข้าพเจ้าก็ไม่แก่ไม่ตายแลชำนาญในการกระทำปาฏิหารตีลังกาไปได้ทีหนึ่งไกลถึงหมื่นแปดพันโยชน์ ทำไมจะนั่งที่พระอินทร์ไม่ได้ทีเดียวหรือ
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ตรัสว่า ถ้าเจ้าอวดอ้างว่าเจ้ามีวิชาดีจริงแล้ว เจ้าจงกระทำปาฏิหารให้เราดู แม้เจ้ากระโดดพ้นฝ่ามือของเราไปได้ เราจะให้เง็กเซียงฮ่องเต้ไปอยู่เสียข้างทิศปราจิณจะให้เจ้าอยู่ในวิมานดางดึงษ์นี้ตามความปราถนาของเจ้า ถ้าเจ้ากระโดดไม่พ้นฝ่ามือเรา เจ้าต้องลงไปเปนปิศาจลิงอยู่เบื้องต่ำรักษาศีลเจริญภาวนารักษาตัว ปฏิบัติไปอีกหลายกัลป์จึงค่อยมาชิงเอาวิมานนี้
ซีเทียนครั้นได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าตีลังกาทีหนึ่งไปได้ถึงหมื่นแปดพันโยชน์ ฝ่ามือนิดหนึ่งเท่านั้นทำไมจะโดดไปไม่พ้น แล้วซีเทียนจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นขอให้ท่านยื่นฝ่ามือมา ข้าพเจ้าจะกระโดดให้ท่านดู
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊จึงยื่นพระหัดถ์ แบฝ่ามือออกมาให้ซีเทียน ซีเทียนสำรวมจิตรร่ายพระเวทคาถา กระโดดขึ้นอยู่ในฝ่าพระหัดถ์ของพระแล้วจึงพูดว่า ท่านจงคอยดูข้าพเจ้าจะหกขะเมนไปเดี๋ยวนี้ ว่าแล้วซีเทียนก็ตีลังกาหกขะเมนไป หวังใจว่าจะให้พ้นฝ่าพระหัดถ์ของพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ทรงเล็งทิพย์จักษุแลตามช่องเมฆที่ซีเทียนไปโดยเร็วดุจลมพัดนั้นด้วย
ซีเทียนเมื่อตีลังกาไปจนสิ้นกำลังแล้ว ก็ลงหยุดยังฟากตีนฟ้าจึงแลไปเห็นเสาจันทน์แดงห้าต้นค้ำฟ้าอยู่ อันเสาจันทน์แดงนั้นคือนิ้วพระหัดถ์ของพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊เรียกว่าเสานิ้วแดงก็ว่า
ซีเทียนจึงคิดว่า เรามาถึงนี่แล้วก็สิ้นระยะทางเท่านั้น ในคราวนี้เราจะกลับไป พระได้สัญญาไว้แก่เรา ๆ คงได้นั่งที่แทนเง็กเซียงฮ่องเต้เปนบรมศุขแล้ว คิดดังนั้นแล้วจึงมาคิดว่าเราจำจะทำสำคัญไว้จึงจะชอบ คิดดังนั้นแล้วจึงถอนขนเพ็ชร์ออกเส้นหนึ่งร่ายพระคาถาเปนภู่กันอันหนึ่ง จึงเขียนอักษรหกตัวที่เสากลางว่า (ซีเทียนใต้เสียเก่าบี้) แปลเปนความไทยว่า ซีเทียนได้มาถึงที่นี้ ครั้นเขียนแล้วจึงเรียกขนเพ็ชร์กลับเข้าตนตามเดิม แล้วก็ถ่ายปัศสาวะลงไว้ที่โคนเสาแล้วหกขะเมนกลับมายังฝ่ามือดังเก่า แล้วจึงพูดว่าท่านต้องบอกเง๊กเซียงฮ่องเต้ให้ยกวิมานให้แก่ข้าพเจ้าเดี๋ยวนี้เถิด
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊จึงตรัสว่า ตัวเจ้าออกไปยังไม่พ้นฝ่ามือเราเลยจะนั่งวิมานยังไม่ได้
ซีเทียนเถียงว่า ข้าพเจ้าได้หกคะเมนไปจนสิ้นระยะทางแล้วปะเสาจันทน์แดงห้าต้นได้จารึกอักษรหกตัวไว้เปนสำคัญ แลได้ถ่ายปัศสาวะไว้ที่โคนเสาจันทน์ด้วย ถ้าท่านไม่เชื่อข้าพเจ้า ๆ จะพาท่านไปดูจะได้เห็นจริงด้วยกัน
พระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊จึงตรัสว่า เราไม่ต้องไปให้ลำบากเจ้าจงก้มลงดูที่ฝ่ามือเราก่อน จะได้เห็นสิ่งสำคัญว่าเจ้าไปไม่พ้นฝ่ามือเรา
ซีเทียนจึงก้มศีศะลงมองดู ก็เห็นที่นิ้วกลางของพระนั้นมีอักษรอยู่หกตัว แลมีน้ำปัศสาวะของตัวอยู่ด้วย ซีเทียนเห็นดังนั้นก็ตกใจ นึกว่าเราเขียนหนังสือไว้หกตัวอยู่ที่เสาต้นกลางทำไมจึงมาอยู่ที่นิ้วมือพระองค์นี้เปนที่อัศจรรยใจนัก แล้วมานึกว่าหรือจะมีคนจับยามรู้ว่าเราเขียนอักษรไว้ที่เสาจันทน์นั้น จึงได้เอามาเขียนที่นี่ คิดแล้วจึงพูดแก่พระว่า ข้าพเจ้ายังไม่เห็นจริงไม่เชื่อ ข้าพเจ้าจะขอหกขะเมนกลับไปดูใหม่ ซีเทียนว่าแล้วขยับจะหกขะเมนไป พระจึงคว้าฝ่าพระหัดถ์ลงครอบซีเทียนไว้ ซีเทียนก็ติดอยู่ในอุ้งมือของพระ แล้วพระองค์ก็สลัดให้ซีเทียนกระเด็นไปจากวิมานดาวดึงษ์ ทางประตูทิศปราจิณ บังเกิดเปนเบ็ญจะคีรีห้ายอดครอบซีเทียนลงไว้กับพื้นพระสุธาดล เขานั้นติดกันทั้งห้าเขาเรียกว่า (เง้าเห้งซัว) คือ ประกอบด้วยเบ็ญจะธาตุทั้งห้า คือธาตุทองคำหนึ่ง ธาตุไม้หนึ่ง ธาตุน้ำหนึ่ง ธาตุไฟหนึ่ง ธาตุดินหนึ่ง หมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายแลเห็นดังนั้น ต่างก็ตบมือร้องสาธุการสรรเสริญว่าชอบแล้วควรแล้ว พากันมีความยินดีทุกทั่วหน้า
มีคำกลางว่า ตั้งความเพียรอุสาหะปฏิบัติมานานปีตั้งหมื่นกัลป์ไม่เคลื่อนทางมรรคผล คราวนี้แผลงฤทธิ์เดชดังสท้านสเทื้อนตลอดโลกย์ ไม่รู้ว่าอีกกี่พันปีจึงจะกลับออกได้
ฝ่ายสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ทรงกำจัดซีเทียนแล้ว จึงเรียกพระออนันแลพระเกียเอี๊ยมจะเสด็จกลับยังทิศปราจิณ ในขณะนั้นมีเซียนสองเซียน คือ ทิผอง ทิอิ๋ว เทพบุตรทั้งนี้มาคุกเข่านิมนต์ขอให้พระองค์หยุดสักประเดี๋ยว ด้วยเง็กเซียงฮ่องเต้จะออกมาเฝ้าพระองค์ก์ทรงรับนิมนต์ บัดเดี๋ยวเง็กเซียงฮ่องเต้ก็ออกมาเฝ้าถวายพระอะภิวาทกราบไหว้แล้วจึงพูดว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญข้าพระพุทธิเข้าขอบพระบารมีของพระองค์เปนที่ยิ่ง ซึ่งได้กำจัดซีเทียนให้เสื่อมเสียพยศอันร้าย พวกเซียนทั้งหลายได้เปนศุขทุก ๆ วิมาน พระบารมีคุณนั้นหาที่สุดมิได้ ขออาราธนานิมนต์หยุดพักสักวันหนึ่ง จะได้เชิญเทพยดาทั้งหลายทำพิธีเลี้ยงโต๊ะแลถวายเครื่องทิพย์โภชนาหารแก่พระองค์สักครั้งหนึ่ง
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ได้ทรงฟังเง็กเซียงฮ่องเต้นิมนต์ดังนั้น จึงตรัสว่า อาตมภาพทราบว่าบพิธมีความเดือดร้อนจึงมาช่วยระงับเหตุการ โดยความประสงค์จะให้เทพยดาอารักษ์ทั้งหลายได้มีความผาศุขสวัสดิภาพโดยปรกติตน
เง็กเซียงฮ่องเต้จึงทูลนิมนต์ขอให้พระองค์ขึ้นพักอยู่บนพระตำหนักสถิตย์ยังทิพรัตนบัลลังก์ แล้วจึงตรัสสั่งให้พวกเทพบุตรรามสูรย์รีบแยกกันเหาะไปทุกวิมาน เชิญเทพยดามาพร้อมกันยังตำหนักเง็กเกียกิมข้อยไท้เหี้ยนโป๊เก๋ง จะได้นมัศการขอบพระบารมีคุณของพระ
ฝ่ายหมู่รามสูรย์ก็แยกย้ายกันไปเที่ยวประกาศป่าวร้องตามรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ ครั้นพวกรามสูรย์ไปแล้วจึงรับสั่งแก่ซีใต้เทียนซือเทพบุตรแลหมู่นางฟ้าให้จัดแจงเปิดพระตำหนักเง็กเกียกิมข้อยไท้เหี้ยนโป๊เก๋งปราสาทแล้ว แลรัตนบัลลังก์สำหรับพระซึ่งจะได้ประทับอยู่ท่ามกลางสองข้างไว้ที่เซียนเทพบุตนั่ง แลประดับด้วยเครื่องวิเศษต่าง ๆ แลเครื่องทิพย์โอชารสต่าง ๆ
ครั้นจัดเสร็จแล้วในเวลานั้น มีเง็กเซงง่วนซุ้ย่ทีจุนหนึ่ง เสียงเซงเล่งโป๊ทีจุนหนึ่ง ทั้ยเซงเต่าเง็กทีจุนหนึ่ง เง้าขี่จินกุนหนึ่ง เง้าเต้าแชกุนหนึ่ง ซัมกัวซื้อเซียหนึ่ง เก๊าอิ๋วแชกุนหนึ่ง จ๊าหูหนึ่ง อิ๋วปักที่อ๋องหนึ่ง (อธิบายว่าท่านที่ออกนามมานั้นล้วนแต่พรหมทั้งสิ้น)
โลเฉียหนึ่ง เหี้ยนหยื้อหนึ่ง หมู่นี้เทพบุตรนำเครื่องราชวัดฉัตรธง แลเครื่องวิเศษดอกไม้ทิพย์ของหอมปลาดต่างๆ ครั้นมาถึงก็นำขึ้นถวายพระกราบนมัศการพร้อมกันแล้วกล่าวว่า ขอพระบารมีคุณซึ่งทรงปราบซีเทียนวานรให้พินาศไปได้ พวกข้าพเจ้าทั้งหลายจึงได้พ้นจากความเดือดร้อนรำคาญ
ในเวลานั้นเง็กเซียงฮ่องเต้พร้อมด้วยเทพยดาแลพรหมทั้งหลาย กระทำสักการะบูชาพระเสร็จแล้วด้วยประการต่าง ๆ ก็ประชุมเลี้ยงโต๊ะกันเปนการรื่นเริง ครั้นเสร็จการเลี้ยงแล้วจึงพร้อมกันกราบทูลสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ ขอให้พระองค์ทรงตั้งนามการประชุมนี้ไว้เปนที่ระฦกอยู่สิ้นกาลนานในภายน่า
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ ได้ทรงฟังเทพเจ้าทั้งหลายทูลขอนามการประชุมเลี้ยงโต๊ะครั้งนั้น ทรงแย้มพระโอฐโปรดประทานนามว่า (เทียนอันพิฮวย) แปลว่าวิมานประชุมความศุขของหมู่เทพยดาทั้งหลาย ๆ จึงพร้อมกันเรียกว่า (อันพิฮวย) แล้วพร้อมกันนั่งกินเลี้ยงโต๊ะอิกคราวหนึ่ง ตามลำดับผู้น้อยผู้ใหญ่แลประโคมเครื่องดนตรีพิณพาทย์ระนาดฆ้องเปนที่รื่นเริงสำราญทั่วทุกเทพยดา
ฝ่ายอ๋องโป้เนี่ยเนี้ยนางท้าวเทวราช ก็นำเครื่องมาลาปลาดต่าง ๆ แลผลชมภู่สองผลขึ้นถวายพระ แล้วนมัศการกราบทูลว่า ขอบพระบารมีคุณอะภินิหารของพระองค์ที่ทรงกำจัดปิศาจวานรเสียได้ กระทำให้พวกข้าพเจ้าได้มีความศุขสำราญทั่วกัน
สักประเดี๋ยวหนึ่งมีน่ำเก๊ดซินแซเหาะมา ครั้นถึงตรงเข้าถวายบังคมเง็กเซียงฮ่องเต้ แล้วก็นมัศการพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ แล้วจึงทูลว่าซีเทียนนั้นได้ยินว่าท้ายเสียงเล่ากุนเอาตัวไปหลอมเผาหมายว่าในวิมานจะเปนศุขบังเอินหนีไปได้ ครั้งนี้พึ่งบารมีของพระองค์ปราบลงได้ ข้าพเจ้าทั้งหลายจึงได้พ้นจากความเดือดร้อนเปนบรมศุขสัดถาวร ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งของอันใด มีแต่ทิพย์โอสถหญ้าทิพย์ของหอมจะขอถวายแก่พระองค์อันเปนที่เลื่อมไสยแห่งข้าพเจ้า แล้วกล่าวพรถวายว่า ขอให้พระองค์มีพระชนมายุยืนยาวเท่าแก่ทรายในพระมหาสมุท แล้วกล่าวคำถวายพรว่า ขอให้พระกายของพระองค์สูงหกวาพระศิริระรูปเปนทองคำธรรมชาติประทับนั่งบนบัวเก้าชั้น แลมีธรรมอันสุขุมเปล่าว่างเทพยดาแลมนุษย์ทั้งหลายในสากลโลกย์นี้ไม่มีผู้เสมอด้วยพระองค์แล้ว
ขณะนั้นแลเห็นชิดเคียดใต้เซียนเหาะมาถึง แล้วเดินตรงเข้ามาถวายบังคมเง็กเซียงฮ่องเต้ แล้วคุกเข่าลงคลานนมัศการพระแล้วนำผลสาลี่ทิพย์สองผลกับพุทราทิพย์สองผลถวาย แล้วทูลถวายพรแก่สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊
แล้วพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ก็เสด็จลงจากอาศนะ ในขณะนั้นซุนซีเลงกัวมากราบทูลว่า ซีเทียนโผล่ศีศะออกมาจากเขาแล้ว ซุนซีเลงกัวนี้คือเปนทหารรักษาองค์ของเง็กเซียงฮ่องเต้
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊จึงตรัสว่าท่านอย่าวิตก ตรัสแล้วก็ชักเอายันต์ออกจากกลีบจีวรในยันต์มีอักษรหกตัวคืองั่ยมิมอนิปัดฮ่อง ส่งให้พระออนันให้รีบไปยังเขาเง้าเห้งซัว ให้เอายันต์นี้ไปปิดที่ยอดเขา พระออนันฮุดโจ๊รับยันต์แล้วปาฏิหารรีบกลับลงไปยังเขาเง้าเห้งซัว ครั้นถึงจึงเอายันต์นั้นปิดที่ยอดเขาแลเขาก็บันดานมีรากงอกลงไป พระออนันต์ปิดยันต์แล้วก็กระทำปาฏิหารกลับมายังดาวดึงษ์พิภพ กราบทูลว่าได้นำยันต์ไปปิดแล้วตามสั่ง
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ทรงภาวนาเรียกหมู่พระภูมิเจ้าที่ซึ่งอยู่ณะเขาเง้าเห้งซัวให้ขึ้นไปที่ดาวดึงษ์ พระภูมิทั้งหลายก็ขึ้นไปเฝ้าถวายนมัศการแล้วก็ยืนอยู่ในที่อันสมควร พระจึงตรัสสั่งแก่พระภูมิเจ้าที่ทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายจงอยู่รักษาดูแลที่เขาเง้าเห้งซัวนี้ให้จงดีทรมานให้ซีเทียนหมดพยศหมดโทษแล้ว ต่อไปภายน่าก็คงจะมีผู้ช่วยซีเทียนให้พ้นจากเขาได้ ตรัสดังนั้นแล้วพระองค์ก็ทรงสนทนาแก่เง็กเซียงฮ่องเต้แลเซียนทั้งหลายเสร็จแล้ว ๆ ก็ทรงตรัสกำชับท้าวตี่ก๋งคือพระภูมิเจ้าที่ให้ระวังซีเทียนเสร็จแล้ว ก็ทรงลาเง็กเซียงฮ่องเต้ออกจากวิมานพร้อมด้วยพระออนัน ครั้นถึงพระทอดพระเนตรเห็นหมู่ศิษย์ทั้งหลายใหญ่น้อย ถือฉัตรธงแลมาลาธูปเทียนยืนรายกันคอยนมัศการรับพระองค์ ๆ จึงตรัสแก่ศิษย์ทั้งหลายเปนอรรถว่า ปัญญาลุ่มลึกรู้แจ้งทั้งสามภพ มูลรากสันดานเดิมสุดสิ้นระงับทุกข์ดุจดังอากาศว่าง อันไม่มีลักษณะเจตะสิกธรรมไม่มีแลกำจัดวานรร้าย การเหล่านี้ไม่อาจรู้ได้นามเดิมว่าเกิดดับธรรมลักษณะดังนี้แล เมื่อพระองค์ตรัสอรรถธรรมดังนั้นแล้ว รัศมีเปล่งออกจากพระเมาลี เปนศรีรุ้งขาวเขียวแดงเหลืองหงษ์สิบบาตยี่สิบสี่สายส่องสว่างรอบทั่วในอากาศ
หมู่ศิษย์ทั้งหลายเห็นดังนั้น ต่างตนก็ประนมมือนมัศการ อิกประเดี๋ยวหนึ่งพระองค์ก็เสด็จเข้าในที่ ขึ้นนั่งบนบัลลังก์บัวเก้าชั้น แล้วทรงระงับกิริยาแน่วแน่
ฝ่ายหมู่สานุศิษย์ทั้งหลาย ต่างคนก็นมัศการแล้วนั่งประนมมือพร้อมกันทูลถามพระองค์ว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐสูงสุด ซึ่งเกิดการวุ่นวายบนวิมานนั้น ได้สงบเรียบร้อยแล้วหรือประการใด
พระองค์จึงทรงตรัสว่า การวุ่นวายนั้นคือในตำบลเขาฮวยก๊วยซัว เกิดมีวานรตัวหนึ่งได้กระทำให้หมู่เทพยดาทั้งหลายได้ความเดือดร้อนเหลือที่จะพรรณนา แม้หมู่เทพยดาทั้งหลายก็ไม่สามารถจะปราบปรามได้ ขณะเมื่อเราไปถึงวานรอยู่ท่ามกลาง หมู่เทพยดาอารักษ์รามสูรย์ล้อมวานรไว้แน่นหนา วานรก็สำแดงฤทธิ์ห้าวหาญไม่มีผู้ใดสามารถจะต่อฤทธิ์วานรได้
เราจึงให้หมู่เทพบุตรทั้งหลายหยุดรบกัน เราจึงได้ไต่ถามวานรแลวานรได้ตอบโต้ชี้แจงอวดอิทธิฤทธิ์ พระองค์ทรงเล่าความตามที่ได้กล่าวมาแล้วไปเบื้องต้นจนที่สุด ที่พระองค์ได้กระทำให้วานรไปถูกทรมานอยู่ในเขาเง้าเห้งซัวให้ศิษย์สาวกฟังทุกประการ พวกศิษย์สาวกทั้งหลายเมื่อได้ฟังพระองค์ทรงเล่าดังนั้น ก็พากันยกมือขึ้นประนมร้องสาธุการ แล้วต่างคนก็ถวายอะภิวาททูลลากลับไปยังสฐานแห่งตน
อยู่มาวันหนึ่งสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ จึงรับสั่งแก่ศิษย์ทั้งหลายว่า ตั้งแต่เราปราบปรามวานรวิมานสวรรค์ก็ได้เปนศุขมาประมาณถึงพันปีแล้ว ในเวลานี้เรามีบาตรวิเศษจะประชุมทำฉลากพัดเลี้ยงศิษย์ทั้งปวงจะควรหรือไม่ ศิษย์ทั้งหลายยกมือขึ้นนมัศการแล้วทูลว่าข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐหาผู้เสมอมิได้ ข้าพเจ้าทั้งหลายเห็นควรแล้ว สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ทรงฟังศิษย์ทั้งหลายทูลว่าชอบพร้อมกันแล้ว จึงรับสั่งให้พระออนันกับพระเกียเอี๊ยมจัดแจง
พระออนันกับพระเกียเอี๊ยมรับคำสั่งแล้วจึงออกมายังศาลาธรรม บอกบุญแก่พวกทายกทั้งหลาย ๆ ก็บอกกันต่อๆ ไป ครั้นได้เวลาก็เอาเครื่องแจมาใส่ในบาตรพระตามศรัทธา พระออนันพระเกียเอี๊ยมครั้นจัดแจงเสร็จแล้ว จึงนิมนต์หมู่ศิษย์ใหญ่น้อยทั้งหลายมาประชุมพร้อมกันแล้ว นั่งเรียงรายเปนลำดับรับซึ่งไทยทานเปนที่ระงับกายวาจาใจ ครั้นเสร็จแล้วต่างก็ถวายยะถาสัพพีแล้วก็ลุกมากระทำนมัศการพระโดยความเคารพ
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ พระองค์ก็เสด็จขึ้นประทับบนธรรมาศน์นั่งสำรวมกิริยา หมู่ศิษย์ทั้งหลายต่างนมัศการประนมมือตั้งโสตรคอยสดับรับรศพระสัทธัม พระองค์จึงทรงแสดงทูลรากไตรย์ศิกขา แลธรรมอันยิ่งคืออะภิธรรมซึ่งจะให้ผู้ปฏิบัติบันลุถึงมรรคแลผลตามลำดับ ในเวลานั้นศิษย์สาวกทั้งหลายได้สดับธรรมแล้วต่างก็บังเกิดปีติศุขโสมนัศ รื่นเริงยินดีในรสพระสัทธัม ครั้นพระองค์ทรงแสดงธรรมาภิไมยแล้ว จึงตรัสต่อไปว่า เราได้พิจารณาดูทั้งแปดทวีปในชมภูทวีปนี้ ซึ่งหมู่สัตว์ทั้งหลายมักจะมากไปด้วยความโลภเจตนา แลความโกรธประทุษร้ายแลโมหะความหลง มีความมัวเมาประมาทแลเห็นผิดวิปลาดไปต่าง ๆ เรามีพระไตรย์ปิฎกธรรมควรจะให้บุถุชนรักษาปะฏิบัติ จะได้ละพ้นหลุดจากความชั่วใจบาปอยาบช้ากว่าจะได้ลุถึงซึ่งมรรคผลแลนฤพานพระไตรยปิฎกรวมมีสิบห้าผูกคิดเปนหมื่นห้าพันร้อยยี่สิบสี่เล่ม ล้วนเปนธรรมอันวิเศษสัมมาปะฏิปะธาหนทางวิสุทธิมรรคอันจะนำสัตว์เข้าสู่ห้องพระนฤพาน อาไศรยเหตุนี้ เราปราถนาจะให้ใครที่มีบุญญาอะภินิหารบารมีเชี่ยวชาญ ข้ามไปข้างทิศบุรพาในประเทศจีน ชักนำผู้มีศรัทธาอุสาหะข้ามมาประเทศนี้ อาราธนาพระไตรยปิฎกไปรักษาปะฏิบัติให้แพร่หลายทั่วไป แลแสดงธรรมสั่งสอนสาธุชนให้มีจิตรตั้งอยู่ในกุศลธรรมทางสัมมาทิฐิ คนผู้นั้นก็จะได้บุญกุศลมีนิไสยอันใหญ่ยิ่งหาที่เปรียบมิได้ เรายังไม่เห็นว่าผู้ใดจะสามารถข้ามไปได้
ในขณะเมื่อพระทรงปรารพอยู่นั้น มีพระกวนอิมองค์หนึ่งคลานเข้าไปไกล้ธรรมาศน์แล้วประนมมือขึ้นนมัศการ แล้วทูลว่าข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาไปยังทิศทูรพาในประเทศจีน เกลี้ยกล่อมชักชวนให้ผู้มีศรัทธาในประเทศนั้น มาอาราธนาพระไตรย์ปิฎกไปประดิษฐานในประเทศทิศบูรพาให้จงได้
เมื่อสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ ได้ทรงฟังพระกวนอิมกราบทูลดังนั้น พระองค์มีพระไทยยินดีเปนอันมาก จึงตรัสแก่พระกวนอิมว่าโดยผู้อื่นจะรับอาสาไป เรายังไม่เชื่อว่าจะตลอดสำเร็จได้ ถ้าตัวท่านอาสาไปแล้ว เรามีความเชื่อว่าอาจสำเร็จได้ดังประสงค์จริง
พระกวนอิมจึงกราบทูลว่า ซึ่งโปรดจะให้ข้าพเจ้าไปนั้นจะทำประการใดจึงจะควรขอพระองค์ได้โปรดทรงแนะนำให้ข้าพเจ้าทราบด้วย
สมเด็จพระเซีกเกียมองนิฮุดโจ๊จึงตรัสว่า เมื่อไปนั้นควรจะทำปาฏิหารก็ให้กระทำปาฏิหาร ถ้าเห็นว่าไม่ควรจะกระทำก็ให้เดินไป จะได้พิจารณาระยะทางว่าใกล้หรือไกล ร้ายหรือดีก็จะได้รู้แม่นยำสำหรับจะได้เล่าบอกแก่ผู้ที่มีศรัทธา จะได้ข้ามมานำพระไตรยปิฎกไปจะได้รู้ซึ่งหนทางเดิน เราจะให้ของวิเศษแก่ท่านไปห้าอย่าง ตรัสดังนั้นแล้ว ก็ทรงเรียกพระออนันกับพระเกียเอิ๊ยมให้นำของวิเศษทั้งห้านั้นออกมา คือผ้ากาสาวะพัดจีวรหนึ่ง ไม้เท้าหนึ่ง มงคลดอกไม้สามวง รวมห้าอย่างมาถวายต่อพระหัดถ์
สมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ทรงรับของห้าอย่างแล้ว จึงตรัสสั่งแก่พระกวนอิมว่า จีวรแลไม้เท้าสองสิ่งนี้ให้ผู้ที่ตั้งใจมาเชิญพระไตรยปิฎกสำหรับตัว จีวรนั้นถ้าห่มแล้วก็สามารถจะพ้นจากวัตตะสงสาร ไม้เท้านั้นถ้าถือแล้วก็พ้นจากวิบากขันธ์แลไภยอันตรายต่าง ๆ ได้ดังความปราถนา
พระกวนอิมรับจีวรแลไม้เท้าแล้ว พระองค์จึงหยิบมงคลสามวง แลตรัสสั่งพระกวนอิมว่า มงคลสามวงนี้เอาไว้แก่ตัวท่านก่อนเมื่อเวลาผู้ที่จะมาเชิญพระไตรยปิฎกนั้น ถ้าเดินมาตามทางบางทีจะพบปะผู้ที่มีฤทธาอานุภาพอันเชี่ยวชาญ จะได้เอามงคลนี้บังคับให้อยู่ในอำนาจของผู้ที่จะมาเชิญพระไตรปิฎกนั้น จะได้เอาไปเปนสานุศิษย์ใช้สรอย บางทีจะดื้อดึงไม่อยู่ในโอวาท จึงให้เอามงคลนี้ครอบใส่บนศีศะแล้วเอาคาถาภาวะนา มงคลนั้นก็จะรัดศีศะจนไนตาปลิ้นออกมาให้มีความเจ็บปวดยิ่งนัก คนผู้นั้นจึงจะมีความเกรงกลัวแลอยู่ในอำนาจไม่ขัดขืนคำสั่งแลบังคับได้
พระกวนอิมได้ฟังพระตรัสดังนั้นแล้ว ก็รับสิ่งของทั้งห้าอย่างนั้นจากพระหัดถ์ แล้วถวายบังคมลาคลานออกมาจากโรงธรรมศาลา จึงเรียกฮุยไง้สานุศิษย์ ให้จัดแจงสิ่งของที่ควรจะเอาไปใช้ได้ตามทาง ฮุยไง้จัดแจงเสร็จแล้วถือกระบองเหล็กสำหรับมือ พระกวนอิมจึงเอาของวิเศษห้าอย่างมอบให้ฮุยไง้ใส่ถุงย่ามสะพายไป พระกวนอิมกับฮุยไง้ก็ลงจากเขาเดินมา ครั้นถึงเชิงเขากิมเต๊งใต้เซียนทั้งห้าก็ออกมารับนิมนต์พระกวนอิมเข้านั่งพักแล้วยกน้ำชามาถวาย พระกวนอิมจึงเล่าความที่จะไปยังประเทศทิศบูรพาในเขตแขวงเมืองจีนให้พวกเซียนทั้งหลายฟังทุกประการ
กิมเต๊งใต้เซียนจึงถามว่า สักเมื่อไรผู้ที่จะมาเชิญพระไตรย์ปิฎกจึงจะมาถึงที่นี่
พระกวนอิมจึงบอกว่า ประมาณอิกสักสองสามปีจึงจะมาถึง พระกวนอิมสนทนาแก่กิมเต๊งใต้เซียนแล้วก็จะลามา กิมเต๊งใต้เซียนจึงตามออกมาส่ง แล้วก็นมัศการลากลับไปยังที่อยู่ของตน
พระกวนอิมกับศิษย์ออกจากนั้นไปสังเกตหมายระยะทางตรงไปยังทิศบูรพา เมื่อพระกวนอิมไปนั้นบางทีเดินบางทีเหาะตามกำลังที่จะไปได้ในเมื่อเวลานั้นได้แลเห็นแม่น้ำหนึ่งกว้างใหญ่ เรียกว่าแม่น้ำ (ลิ้วซัวฮ้อ) พระกวนอิมแลเห็นดังนั้นจึงเหาะรอบนอากาศแล้วพูดแก่ฮุยไง้ว่าแม่น้ำนี้จะทำการลำบากแก่ผู้ที่จะมาเชิญพระไตรย์ปิฎก โดยเหตุที่กว้างใหญ่แลไม่มีเรือแพพาหะนะที่จะข้ามได้
ในขณะนั้นได้ยินเสียงดังอยู่ใต้น้ำสักประเดี๋ยวก็เกิดเปนคลื่นลมพัดกล้าขึ้น แลไปเห็นสัตว์โผล่ขึ้นมาจากน้ำหน้าตาน่ากลัวรูปร่างน่าเกลียด พิจารณาดูเหมือนจะเปนปิศาจยักษ์ มีมือถือกระบองตรงเข้ามาจะจับพระกวนอิมกินเปนอาหาร ฮุยไง้เห็นดังนั้นก็เข้าขวางหน้าร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายปิศาจมึงจะไปข้างไหน
ฝ่ายยักษ์ถือกระบองก็มิได้พูดจาตรงเข้ามาเอากระบองตีฮุยไง้ ๆ แกว่งกระบองเหล็กเข้ารบรับกันอยู่ต่างคนต่างมีแรงมีฤทธิ์เข้มแข็ง ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันไปมารบกันประมาณได้สักยี่สิบเพลงก็หาแพ้ชนะกันไม่ ปิศาจยักษ์ค่อยถอยห่างออกมาแล้ว จึงร้องถามว่าตัวเปนพวกไหนพาพระที่ไหนมาสามารถล่วงเข้ามาในแดนของเรา
บกเฉียจึงตอบว่าเราคือบุตรที่สองของถักทะลีทีอ๋องชื่อบกเฉีย ครูให้ชื่อว่าฮุยไง้ทำไมเจ้าไม่รู้จักเราหรือ ตัวเจ้าเปนชาติ์ปิศาจอะไรจึงอาจสามารถมากั้นกางขวางหน้าแห่งเราฉนี้
ปิศาจได้ฟังฮุยไง้บอกดังนั้นจึงตอบว่าถ้ากระนั้นเราจำได้คือท่านเปนสานุศิษย์ของพระน่ำไฮ้กวนอิมหรือมิใช่
ฮุยไง้จึงชี้บอกว่า ที่ยืนอยู่ข้างฝั่งน้ำนั้นแลคือพระกวนอิมแล้ว เจ้าไม่มีไนตาหรือ
ปิศาจยักษ์เมื่อได้ทราบดังนั้นจึงย่อตัวลงคำนับแล้วก็เดินตรงขึ้นมาบนฝั่งวางอาวุธลงแล้วจึงกระทำการเคารพนมัศการกราบไหว้ แล้วจึงพูดว่าขอพระองค์จงได้โปรดงดโทษข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าจะเล่าซึ่งเหตุผลให้ท่านทราบทุกประการ คือตัวข้าพเจ้านี้มิใช่ปิศาจยักษ์มารอะไร คือเปนเซียนสำหรับแหวกพระวิสูตรของเง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อเวลาที่พระองค์เสด็จมาประทับยังตำหนัก ห่งท้อที่ประชุมคราวเลี้ยงโต๊ะเทพยดานั้น เวลานั้นข้าพเจ้าเปิดพระวิสูตรหาทันพิจารณาไม่ ชายพระวิสูตรสบัดไปถูกคนโทแก้ววิเศษตกแตก เง็กเซียงฮ่องเต้จับข้าพเจ้าทำโทษลงอาญาสาปข้าพเจ้าให้รูปกายพิกลอย่างรูปปิศาจลงมาประจำอยู่ในที่นี้ถึงเจ็ดวันแล้วก็มีอาวุธเกี่ยมคือกระบี่วิเศษลอยลงมาแทงชายโครงข้าพเจ้าเจ็ดวันครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อนเหลือกำลัง ทรมานความอดอยากเปนที่สุด เมื่อสองสามวันก่อนข้าพเจ้าขึ้นมาจากแม่น้ำเที่ยวหาเนื้อมนุษย์กิน บังเอินมีคนเดินมาคนหนึ่ง ข้าพเจ้าจึงจับมาฉีกเนื้อกินเสียแล้ว มาวันนี้ก็มาพบพระองค์เข้าก็หมายใจจะเอาเปนอาหาร ขอพระองค์ได้โปรดงดโทษข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าตัวเจ้ามีโทษบนสวรรค์ต้องสาปลงมาแล้ว มิหนำซ้ำกระทำปาณาฏิบาตฆ่าสัตว์ตัดชีวิตรดังนี้ จะมิเปนโทษหนักลงไปอิกหรือ บัดนี้เรารับคำสั่งของพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ให้หันไปทิศบูรพาประเทศจีน แสวงหาผู้ซึ่งมีศรัทธาเลื่อมไสยในคุณแห่งพระรัตนไตรย ไปเชิญพระไตรยปิฎกมาประดิษฐานในบูรพาประเทศทิศตวันออกเจ้าคอยอยู่ที่นี่ แลจงกลับใจปฏิบัติตามพระพุทธสาศนาซึ่งเปนสัมมาปฏิปะธาเถิด ถ้าคนนั้นมาที่นี่เจ้าจงตามไปเปนสานุศิษย์ เราจะทำอภินิหารมิให้อาวุธเกี่ยมแทงเจ้าได้ เมื่อเจ้าไปติดตามท่านผู้นั้นไปได้พระไตรยปิฎกแล้วกลับมา ยกคุณความชอบอันลบล้างโทษจะได้คืนขึ้นไปยังสวรรค์ตามเดิม เราว่าดังนี้ใจของเจ้าจะเห็นเปนประการใด
ปิศาจยักษ์ประนมมือแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นชอบด้วยแล้ว จะขอรัปทานปฏิบัติตามที่พระองค์สั่งสอนทุกประการ แล้วพูดต่อไปว่าข้าพเจ้าอยู่ที่นี้กินเนื้อคนเสียมากแล้ว เมื่อก่อนมีคนเดินมาทางนี้ ข้าพเจ้าจับตัวมาถามคนผู้นั้นบอกว่า จะไปเชิญพระไตรยปิฎกข้าพเจ้าก็หักคอกินเนื้อเสีย แต่ศีศะขว้างลงไปไนแม่น้ำอิวซัวฮ้อจมลงไปทั้งสิ้น เพราะแม่น้ำนั้นละเอียดไม่ว่าสิ่งใดตกลงไปแล้วก็จม ยังมีปลาดศีศะอิกเก้าศีศะที่คนจะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก ข้าพเจ้าได้จับกินแล้วยังเหลือศีศะโยนลงไปในน้ำศีศะคนทั้งเก้าก็มิได้จม ลอยอยู่บนหลังน้ำ ข้าพเจ้าเห็นปลาดได้เขี่ยกลับเอาขึ้นมา แล้วเอาเชือกเล็กร้อยแขวนไว้ เวลาสบายว่างธุระก็เอาออกมาดูเล่น ข้าพเจ้าวิตกคิดเห็นว่าคนที่จะมาเชิญพระคำภีร์ไตรยปิฎกนั้นจะไม่อาจเดินทางนี้ ถ้ามิได้มาทางนี้แล้วจะมิคลาดทางไปเสียหรือ
พระกวนอิมพูดว่าทำไมจะไม่ไปทางนี้ท่านอย่าวิตกเลย จึงเอาศีศะคนทั้งเก้ามาทำเปนลูกประคำร้อยแขวนคอไว้ เผื่อว่าผู้ที่จะมาอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกนั้นจะมีประโยชน์ใช้ได้บ้างดอกกระมัง
ปิศาจยักษ์จึงตอบว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะทำตามถ้อยคำที่ท่านสั่งสอน
พระกวนอิมจึงยกหัดถ์ลูบศีศะยักษ์นั้นแล้วก็ให้ศิลห้าแก่ปิศาจยักษ์ แล้วจึงชี้ทรายนั้นให้ยักษ์ดูว่าจะตั้งแซ่ให้คือในแม่น้ำ ลิวซัวฮ้อ ซัวนั้นคือทราย ๆ นั้นเกิดมาแต่หิน ๆ นั้นเกิดมาแต่เขา จึงตั้งแซ่ให้เปนแซ่ซัว นามคือชื่อเรียกหงอเจ๋งที่คนทั้งหลายเรียกว่าซัวเจ๋งนั้นเอง ในเวลานั้นซัวหงอเจ๋งได้อยู่ในคำสั่งสอนของพระ แล้วก็มีความชื่นชมยินดีหาที่เปรียบมิได้
พระกวนอิมบอกแก่หงอเจ๋งว่า เราจะต้องลาท่านไปก่อน ท่านจงอุสาหะตั้งใจถึงพระรัตนไตรยเปนที่พึ่งแลรักษาศีลห้าไว้ให้มั่นคง จะได้พ้นทุกขกลับไปเมืองสวรรค์ ซัวหงอเจ๋งก็ตามส่งพระกวนอิมไปจนพ้นเขตรแล้วก็คำนับลากลับมายังที่อยู่ของตนตามเดิม
ฝ่ายพระกวนอิมกับฮุยไง้เดินตรงมาทางทิศบูรพา ครั้นมาถึงภูเขาสูงขวางหน้า เห็นอากาศเปนลมร้ายหมอกมืดมัวฟุ้งขึ้นมาจะเดินต่อไปก็ไม่เห็นหนทาง จึงเหาะขึ้นไปสูงหมายใจจะข้ามเขาก็ยังหาทันจะข้ามพ้นไปได้ไม่ บังเกิดเปนลมพะยุห์ใหญ่ แลไปข้างหน้าเห็นปิศาจยักษ์หน้าตาดุร้ายคล้ายดังสุกร มีขนแลผมรุงรังแยกเขี้ยวออกดุจคมมีดในมือถือสามง่ามไม่พูดจาว่าอะไร ตรงขึ้นมาจะแทงพระกวนอิม ฮุยไง้แลเห็นดังนั้นก็แกว่งกระบองแซงเข้ามาสกัดหน้าร้องตวาดว่าอ้ายสัตว์เดระฉานมึงอย่าทำล่วงเกิน จงดูกระบองเหล็กนี้ก่อน
ฝ่ายปิศาจสุกรจึงร้องว่า อ้ายพวกเหล่านี้ไม่รู้จักความตาย เองจงดูสามง่ามนี้บ้างเปนไร ต่างคนโต้ตอบกันแล้วก็เกิดโทโสขึ้นมาด้วยกันไม่รอรั้งตรงเข้าประจัญบาลรบกันเปนสามารถ
พระกวนอิมนั้นลอยดูอยู่บนอากาศ เห็นทั้งสองรบเขี้ยวขับกันไปมาหาเพลี้ยงพลั้งต่อกันไม่ จึงเศกคาถาเปนดอกบัวคว่างลงมาสกัดกลางแยกคนทั้งสองนั้นให้ออกห่างกัน
ฝ่ายปิศาจเห็นปลาดดังนั้น ใจก็สดุ้งหวาดเสียวจึงร้องถามว่า คนที่เหาะลอยอยู่บนอากาศนั้นมาแต่ข้างไหน จึงทำดอกไม้มาล้อเราเล่นดังนี้
ฮุยไง้ได้ยินยักษ์หมูถามดังนั้นจึงบอกว่า ไนตาเจ้าเห็นจะไม่มีแก้วตา เพราะเปนสัตว์เดระฉานจึงมิได้รู้ว่าท่านผู้ใด เราคือสานุศิษย์ใหญ่ของพระน้ำไฮ้ที่ขว้างดอกบัวดอกนั้น คือพระกวนอิมเจ้าจำไม่ได้หรือ
ฝ่ายปิศาจสุกรจึงพูดว่า ถ้าเปนน่ำไฮ้กวนอิมจริงดังเจ้าว่า ก็เปนผู้โปรดสัตว์ทั้งหลายจริงหรือ
ฮุยไง้ตอบว่าไม่ใช่ก็ใครเล่า ปิศาจสุกรได้ฟังดังนั้นก็ทิ้งสามง่ามลงกับพื้นดิน แล้วจึงคำนับฮุยไง้ว่าท่านจงช่วยพาข้าพเจ้าไปคำนับนมัศการพระกวนอิมด้วย ขอท่านจงอไภยแก่ข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด
ฮุยไง้จึงชี้ขึ้นไปบนอากาศว่า องค์ที่ลอยอยู่นั้นมิใช่พระกวนอิมหรือ
ปิศาจสุกรจึงแหงนหน้าขึ้นไป เห็นพระกวนอิมยืนลอยอยู่บนเมฆ จึงประนมมือนมัศการแล้วร้องด้วยเสียงอันดังว่า ขอพระได้โปรดยกโทษให้แก่ข้าพเจ้าเถิด
พระกวนอิมได้ยินดังนั้นจึงลอยลงมายังพื้นปัตพีดล เดินตรงเข้ามาถามว่า เจ้าเปนปิศาจมาจากไหน จึงเปนรูปลักษณสุกร ทำไมจึงอาจสามารถมากั้นทางเราดังนี้
ปิศาจสุกรจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามิใช่ชาติสุกร เดิมข้าพเจ้าเปนนายทหารใหญ่ ที่ตั้งเรียกว่าเทียนฮองง่วนโซ่ย ได้เปนผู้รักษาอยู่ในลำน้ำทีฮ้อ เหตุด้วยข้าพเจ้าเมาสุรามาหยอกนางจันทรเทพธิดา ครั้นทราบถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ ท่านก็จับเอาข้าพเจ้าไปทำโทษ เฆี่ยนข้าพเจ้าสองพันที แล้วสาปข้าพเจ้าให้ลงมาในมนุษย์โลกย์ ครั้นเมื่อกายข้าพเจ้าจุติลงมาบังเอินให้หลงทางไป จึงเข้าสู่ท้องแม่สุกร กายข้าพเจ้าจึงแปรเปนรูปลักษณอย่างนี้ ข้าพเจ้ามีความอายจึงกินแม่สุกรแลฝูงหมูทั้งหลายเสียจนสิ้น จึงได้อาไศรยภูเขานี้เปนที่อยู่แลคอยจับมนุษย์กินเปนภักษาหารพอแก้หิว ครั้นมาวันนี้หมายใจจะเอาท่านเปนภักษาหารโดยเหตุที่มิได้รู้จักพระองค์ ขอพระองค์ได้โปรดยกโทษข้าพเจ้าพ้นทุกขด้วยเถิด
พระกวนอิมจึงถามว่า ภูเขานี้ชื่อว่าภูเขาอะไร ปิศาจสุกรจึงบอกว่า นามเรียกภูเขาฮกลิ่นซัว ในเขามีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่งเรียกว่า (หุ้นจางต๋อง) ในถ้ำนั้นเดิมมีปิศาจหญิงอยู่คนหนึ่ง เรียกนามว่านางหุ้นจางต๋องเห็นข้าพเจ้ามีฤทธิ์มาก จึงยอมเปนภรรยาให้ข้าพเจ้าเปนสามี ครั้นอยู่มายังไม่ทันถึงปีภรรยาข้าพเจ้าตาย มรฎกในถ้ำนั้นก็ตกอยู่แก่ข้าพเจ้าได้รักษาดูแลทั้งสิ้น ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก็นานปีนานเดือนมาแล้ว ไม่ทราบว่าสักเมื่อไรจะได้กลับคืนขึ้นไปสวรรค์อย่างเดิมเปนความจนใจก็ต้องอาไศรยอยู่ที่นี้ คอยจับมนุษย์กินพอประทังชีวิตรไปวันหนึ่ง ๆ เท่านั้น ขอท่านผู้มีบุญญาอะภินิหารโปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระกวนอิมจึงพูดว่า มีคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า แม้อยากจะใคร่หาหนทางข้างน่าให้ตลอดอย่าทำให้หนทางข้างน่านั้นเสียไป ตัวเจ้าทำผิดบนสวรรค์แล้วก็ยังไม่กลับใจที่โหดร้ายเสีย ซ้ำกระทำซึ่งการบาปมีฆ่าสัตว์ตัดชีวิตรเปนต้น กันเปนอกุศลโทษอยู่อย่างนี้จะมิเปนสองโทษขึ้นหรือ
ปิศาจสุกรจึงตอบว่าหนทางข้างน่านั้น แม้ข้าพเจ้าจะทำตามคำสอนของท่านก็ยังขัดอยู่ เพราะโลกย่อมถือว่าถ้าขัดขวางข้อบังคับคือกฎประกาศพระราชบัญญัติ ก็ถูกเฆี่ยนถูกจำปรับประหารชีวิตร ทำตามพระพุทธบัญญัติคำสอนในพระพุทธสาศนาจะต้องอดอยากทนทรมานจึงจะทำไปได้ ข้าพเจ้าคิดดูจะสู้จับมนุษย์ที่อ้วน ๆ มากินไม่ ด้วยเนื้อหนังก็อร่อย พวกพี่น้องวงษ์ญาติของเขาก็ไม่เอาโทษ จะมีโทษอะไร สองโทษสามโทษร้อยโทษหมื่นโทษจะมีด้วยอย่างไร
พระกวนอิมจึงพูดว่า แม้ผู้ใดจะประพฤติในทางชอบหรือทางผิดนั้น เทวดาแลมนุษย์ก็จะไม่เห็นด้วย ผลของความดีแลความชั่วนั้นแลจะบันดานให้เปนศุขแลทุกข์เกิดขึ้นให้ปรากฎ อันผู้ที่ประพฤติชอบทางสัมมาวายามะตามองค์มรรค คงจะบันดานให้ผลเกิดขึ้นเปนเครื่องเลี้ยงชีพ แม้ผู้ที่ทำตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ไม่เห็นผู้ใดอดอยากลำบากใจ เพราะอาหารในโลกย์ก็ย่อมมีบริบูรณ์หรือพอเปนยาวะชีวังเพื่อระงับทุกข์เวทนาได้ หรือบางทีกระทำให้อิ่มเอิบด้วยปีติปราโมชก็มี เช่นท่านที่ได้ฌานแลสมาธิสมาบัติฉนั้น ท่านก็ไม่ต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิตรแลกินเนื้อมนุษย์ให้ได้ความกระวนกระวายเล่า
ปิศาจสุกรเมื่อได้ฟังพระกวนอิมพูดแนะนำสั่งสอนโดยทางธรรมเช่นนั้น ดุจดังว่าเวลาตื่นขึ้นจากหลับอันประกอบไปด้วยสติแลความรู้สึก จึงยกมือขึ้นนมัศการแล้วว่า ข้าพเจ้ามีความเชื่ออยากจะปฏิบัติตามธรรมในทางพระพุทธสาศนา แต่ขัดอยู่ด้วยโทษที่ข้าพเจ้าทำผิดเท่าฟ้าไม่แลเห็นทางที่จะทำให้พ้นโทษได้
พระกวนอิมจึงพูดต่อไปว่าเรารับคำสั่งของพระพุทธเจ้าให้ไปทางทิศบูรพาประเทศจีน แสวงหาผู้มีความเชื่อในคุณแห่งพระรัตนไตรยให้ข้ามไปเชิญคำภีร์พระพุทธสาศนาคือพระไตรยปิฎกมาประดิษฐานในทิศบูรพาประเทศ เจ้าจงสามิภักดิ์เปนสานุศิษย์ติดตามท่านผู้นั้น เมื่อการสำเร็จดังประสงค์แล้ว จะได้อาไศรยคุณความชอบนั้น มาหักล้างลบโทษที่กระทำผิด เราจะช่วยขอให้ตัวเจ้าพ้นโทษจะไม่ดีกว่าประพฤติชั่วร้ายอยู่อย่างนั้นหรือ
ปิศาจสุกรจึงร้องขึ้นเต็มปากว่า ข้าพเจ้าจะขอติดตามท่านผู้นั้นไป ตามแต่ท่านจะเห็นชอบเถิด
พระกวนอิมจึงยกพระหัดถ์ลูบศีศะยักษ์สุกรนั้นแล้ว ก็ให้ยักษ์สมาทานศีลห้า จึงตั้งแซ่แลชื่อให้ตามที่ตัวเปนมนุษย์หน้าเปนสุกรว่าแซ่ตือ ๆ นั้นคือสุกร (หรือหมู) นามนั้นเรียกว่า (หงอเหนง) ครั้นให้แซ่แลชื่อแล้วจึงให้กินเครื่องกระยาบวชคือเครื่อง (แจ) ละเว้นซึ่งการทุจริตในกายวาจาใจ แล้วสั่งว่าเจ้าจงคอยอยู่ที่นี้ ถ้าผู้จะไปเชิญพระไตรยปิฎกคำภีร์พระพุทธสาศนามาถึงนี้แล้ว เจ้าจงเข้าสาพิภักดิ์เปนศิษย์ติดตามไปด้วย ตัวเจ้าก็จะพ้นทุกขได้ความสุขสืบต่อไปภายน่า
ตือหงอเหนงเมื่อได้รับศีลแลได้ฟังพระกวนอิมชี้แจงให้ฟังทุกประการดังนั้นแล้ว ก็ยกมือขึ้นนมัศการกำหนดไว้ในใจด้วยความยินดีเชื่อถือ พระกวนอิมก็ออกจากที่นั้นไป ตือหงอเหนงก็ตามไปส่งจนสิ้นเขตรแดนแล้ว ก็นมัศการลากลับไปยังสำนักนิ์ที่อยู่เดิมแห่งตน
ฝ่ายพระกวนอิมกับฮุยไง้พร้อมกันเหาะขึ้นกลางอากาศ ตรงมาทางทิศบูรพา ในเวลานั้นแลเห็นมังกรตัวหนึ่งแขวนอยู่กลางอากาศมีเสียงร้องเรียกว่าพระจงช่วยข้าพเจ้าด้วย
พระกวนอิมได้เห็นแล้ว เหาะเข้ามาใกล้จึงร้องถามว่าเจ้าเปนมังกรที่ไหนจึงมาต้องโทษอยู่ที่นี่
มังกรจึงบอกว่าข้าพเจ้าเปนบุตรของพระยาเล่งอ๋องชื่อว่า (หยุน) อยู่ในมหาสมุททิศปราจิณ ข้าพเจ้ามีความน้อยใจบิดาว่าไม่รักษ์บุตรเสมอกัน เมื่อข้าพเจ้าคิดผิดฉนี้แล้ว จึงได้เอาไฟจุดปราสาทของบิดา ครั้นเพลิงไหม้ปราสาทนั้นเสียแล้ว บิดาข้าพเจ้าจึงไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ทรงพระพิโรธให้จับข้าพเจ้ามาแขวนไว้ในกลางอากาศ พรุ่งนี้ก็จะเอาตัวข้าพเจ้าไปประหารชีวิตรเสีย ขอท่านได้กรุณาโปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระกวนอิมได้ฟังมังกรบอกดังนั้นจึงพูดแก่มังกรว่าเจ้าจงคอยเราก่อน เราจะขึ้นไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ขอโทษให้ ว่าแล้วก็พยักหน้าฮุยไง้ก็เหาะตามขึ้นไปยังประตูนำทีหมึง ครั้นถึงก็ตรงเข้าไปยังปราสาทเหลงเซียวเต้ย พระกวนอิมจึงบอกแก่ดูเตียวเทียนซือทั้งสองให้นำเฝ้า เทียนซือจึงนำพระกวนอิมเข้าไปยังที่เฝ้า
ครั้นถึงกำลังเง็กเซียงฮ่องเต้ประทับอยู่พระกวนอิมจึงทูลว่า ขอถวายพระพร อาตมาภาพมาทั้งนี้โดยรับสั่งของสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ ให้ไปยังทิศบูรพาประเทศจีน แสวงหาผู้ที่มีศรัทธาเลื่อมไสยในคุณแห่งพระรัตนไตรย ข้ามไปมัชณิมะประเทศเชิญพระปริยัติธรรมทั้งสามปิฎกไปประดิษฐานในประเทศทิศตวันออก อาตมภาพเหาะมากลางอากาศ พบบุตรของพระยาเล่งอ๋องต้องโทษแขวนอยู่กลางอากาศ อาตมภาพขอถวายพระราชกุศลในมหาบพิตรจะขอบิณฑบาตรซึ่งชีวิตรมังกรผู้นั้นไว้ เพื่อจะได้ใช้ให้ตามไปเปนพาหนะแก่ผู้จะมาเชิญ พระพุทธสาศนาไปประดิษฐานในทิศตวันออก เพื่อโทษของมังกรตัวนั้นจะได้บันเทาเบาบางลงบ้าง แลทั้งจะได้กุศลแก่มหาบพิธด้วย ควรมิควรขอถวายพระพร
เง็กเซียงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงฟังพระกวนอิมถวายพระพรขอโทษมังกร ทรงเห็นเปนการกุศลแลทั้งเปนประโยชน์ด้วย จึงรับสั่งแก่ (ทิเจียงกุน) เทพบุตรให้ไปแก้มัดมังกรมอบให้พระกวนอิมไปตามซึ่งพระกวนอิมขอ
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นก็ถวายพระพรลาเง็กเซียงฮ่องเต้ พร้อมด้วยทิเจียงกุนเหาะไปยังที่มัดมังกร ครั้นถึงเจียงกุนก็แก้มัดมังกรออก แล้วมอบตัวให้แก่พระกวนอิมเสร็จแล้ว ก็นมัศการลากลับไปยังดาวดึงษ์
ฝ่ายพระกวนอิมจึงสั่งมังกรนั้นว่าจงอยู่อาไศรยในลำแม่น้ำนี้ คอยกว่าคนที่จะมาเชิญพระไตรยปิฎกมาทางนี้จะได้เปนศิษย์ติดตามไปด้วย
ฝ่ายมังกรครั้นได้รอดชีวิตรแล้วก็มีความยินดี จึงถวายนมัศการขอบคุณพระ แล้วจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะคอยอยู่ที่นี้กว่าท่านผู้นั้นจะมาแล้วก็นมัศการลาพระกวนอิมกลับไปยังที่อาไศรยสำนักเดิมนั้น
ฝ่ายพระกวนอิมครั้นมังกรลากลับไปแล้ว จึงชวนฮุยไง้เหาะตรงไปยังทิศบูรพาประมาณสักสองวัน แลไปข้างน่าเห็นศรีรัศมีฟุ้งขึ้นเปนศรีทองระยับงามปลาดต่าง ๆ ฮุยไง้จึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ที่รัศมีพลุ่งขึ้นมานั้นเห็นจะเปนภูเขาเง้าเห้งซัว บนยอดเขานั้นมียันต์ปิดอยู่ ยันต์นั้นสมเด็จพระเซ๊กเกียมองนิฮุดโจ๊ให้พระออนันมาปิดไว้
พระกวนอิมจึงพูดว่าที่นี้คือเมื่อเกิดความวุ่นวายเดือดร้อนบนวิมานสวรรค์ คือซีเทียนใต้เซียต้องประจุอยู่ในเขานั้น พระกวนอิมกับฮุยไง้พูดกันแล้วจึงลอยลงที่ภูเขา แล้วจึงเดินมาที่ปิดยันต์นั้น ดูในแผ่นยันต์มีอักษรหกตัว คือ ง่าย มอ นิ ปั๊ด มิ ฮอง พระกวนอิมดูแล้วจึงทำโคลงเขียนที่แผ่นผาเปนโคลงสี่บท ๆ ที่หนึ่งว่า คำถางเกียวเก้าปุ๊ดฮ่องกง แปลว่าโอ้โอ๋วานรไม่รักทางดีอยู่ในบังคับ บทที่สองว่าตึ้งนี้กวงบ๋องซิ้นเองฮ้อง แปลว่าเมื่อปีเปนบ้าหลังทำอวดเก่ง บทที่สามว่า จื่อเช่าหงอฮุดอยู่ไล้ขุ่น แปลว่าต้องด้วยพระองค์เจ้าบังคับอยู่ บทที่สี่ว่า ท้อยิดซือซินจ้ายเหี้ยนกัง แปลว่าไม่รู้ว่าอันใดจะรอดพ้นกลับดีใหม่
ในเวลาที่พระกวนอิมกับฮุยไง้พูดกันอยู่นั้นก็ได้ยินถึงเกาซีเทียน ๆ ติดอยู่ในที่ถิ่นเขาได้ยินดังนั้นจึงร้องถามขึ้นมาด้วยเสียงอันดังว่า ผู้ใดอยู่บนยอดเขานั้นนินทาข้าพเจ้าด้วยเหตุประการใด
พระกวนอิมได้ยินดังนั้นจึงเดินลงมาที่ตีนเขา เที่ยวค้นหาก็หาพบเห็นผู้ใดไม่
ฝ่ายพระภูมิเจ้าที่แลเทพารักษ์ทั้งหลายก็พร้อมกันมานมัศการพระกวนอิม พระกวนอิมจึงถามหมู่เทพยดาว่า เสียงอันใดร้องถามออกมาเมื่อตะกี้ พระภูมิเจ้าที่กับเทพารักษ์จึงบอกว่าเสียงซีเทียนใต้เซีย ซึ่งตกอยู่ในเขานี้พูดแล้วก็นำพระกวนอิมกับฮุยไง้ไปยังที่ซีเทียนติดอยู่นั้น
เดิมเมื่อแรกซีเทียนจะติดอยู่นั้นตัวมือท้าวติดอยู่ในหิน แต่ศีศะโผล่ออกมาได้เพียงฅอปากพูดได้ตัวกระดิกไม่ได้
พระกวนอิมจึงถามว่าแซ่ซึงเจ้าจำเราได้หรือไม่ เกาซีเทียนจึงเหลือบตาดูแล้วยกศีศะสับปะหงกเหมือนคำนับ แล้วพูดว่าทำไมข้าพเจ้าจะจำท่านไม่ได้ ท่านคือน่ำไฮ้โพ้ท้อซัวคือพระกวนอิม ขอบพระคุณท่านได้อุสาห์มาเยือนข้าพเจ้า ๆ ติดอยู่นานปีนานวันมาแล้วไม่มีผู้ใดมาเยือนสักครั้งหนึ่งเลย ท่านจะไปข้างไหนหรือจึงมาถึงที่นี่
พระกวนอิมจึงตอบว่าเรารับคำสั่งของพระจะไปยังทิศบูรพาประเทศจีน แสวงหาผู้ซึ่งมีศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธสาศนาจะได้ไปนำพระคำภีร์ไตรปิฎกมาประดิษฐานในฝ่ายทิศบูรพา เพราะฉนั้นเราจึงต้องเดินข้ามเขามาทางนี้จึงได้แวะมาเยือนเจ้า
เกาซีเทียนจึงว่าท่านยูไลมีความดูถูกข้าพเจ้าเหลือเกิน จับข้าพเจ้าครอบติดอยู่ที่นี่ประมาณกว่าห้าร้อยปีแล้ว ไม่กระดิกพลิกแพลงไหวติงได้เลย ขอท่านได้ช่วยข้าพเจ้าด้วยอุบายอันใดก็ตามโดยความกรุณาเมตาจิตรแห่งท่าน พอได้พ้นจากที่นี้พระคุณของท่านจะอยู่แก่ข้าพเจ้าชั่วฟ้าแลดิน
พระกวนอิมได้ฟังซีเทียนพูดอ้อนวอนดังนั้น จึงพูดว่าโทษของเจ้าเท่าฟ้าแลดิน ถ้าเราช่วยเจ้าออกได้เกรงว่าเจ้าจะไม่ละพยศร้าย จะทำให้เกิดความวุ่นวายมีเหตุขึ้นอีกเราก็จะพลอยตัวหมองเสียไปด้วย
เกาซีเทียนจึงพูดว่าข้าพเจ้ารู้สึกตัวกลับใจได้แล้ว แม้ท่านช่วยออกได้แล้ว ข้าพเจ้าจะอยู่ในถ้อยคำของท่านทุกอย่างทุกประการ ขอท่านได้กรุณา ทั้งข้าพเจ้าก็จะถือในทางชอบธรรมตามพระพุทธสาศนากว่าชีวิตรข้าพเจ้าจะหาไม่
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก จึงพูดแก่เกาซีเทียนว่า เจ้ามีความเห็นชอบคิดกลับใจได้ดังนั้นก็ควรแล้ว แต่เจ้าต้องรอคอยเราอยู่ที่นี่ก่อน ตัวเราจะไปยังประเทศจีน หาผู้ซึ่งมีศรัทธาในพระรัตนไตรยไปเชิญพระไตรยปิฎกในประเทศทิศตวันตก ถ้าคนผู้นั้นมาถึงที่นี่แล้วคงจะช่วยเจ้าให้ออกจากเขานี้ได้ เจ้าจงตามท่านผู้นั้นไปเปนสานุศิษย์ดังนี้จะดีหรือไม่
เกาซีเทียนได้ฟังพระกวนอิมพูดดังนั้นมีความยินดีเปนที่สุด จึงพูดว่าควรแล้วข้าพเจ้าจะขอตามไปปฏิบัติในพระพุทธสาศนาด้วย
พระกวนอิมจึงพูดว่าถ้ากระนั้นเจ้าก็ตั้งอยู่ในทางสัมมาทิฐิแล้ว เราจะตั้งนามเจ้าให้ ซีเทียนจึงตอบว่าข้าพเจ้ามีชื่ออยู่แล้ว เรียกว่า ซึงหงอคง
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดต่อไปว่าเมื่อเรามาตามทางนั้น มีคนสองคนเข้ารับรักษาศีล เราตั้งนามเรียกชื่อว่า หงอเจ๋งคนหนึ่ง หงอเหนงคนหนึ่งก็เปนอักษรเดียวกันแก่เจ้า ดีแล้วเจ้าจะได้ร่วมหนทางไปด้วยกัน ถ้ากระนั้นเราจะรีบไปก่อน
เกาซีเทียนในเวลานั้นก็เกิดปีติโสมนัศแจ่มแจ้งในสันดานเปนที่ยิ่ง ผงกศีศะคำนับพระกวนอิมโดยความชื่นชม
ฝ่ายพระกวนอิมออกจากเขาเง้าเห้งซัวด้วยฮุยไง้เหาะตรงมายังทิศบูรพาไม่ถึงวันก็มาถึงประเทศจีนถึงเมืองเชียงอาน พระกวนอิมกับฮุยไง้ก็สำรวมกิริยาเปนหลวงจีนมีโรคขี้เรื้อนกุตถังควรที่คนทั้งหลายจะพึงเกลียด เสร็จแล้วก็เดินตรงเข้ามายังเมืองเชียงอาน ครั้นเข้าไปในประตูเมืองได้แล้วเวลาก็จวนค่ำ รีบเดินมาข้างริมตลาดใหญ่แลเห็นศาลเจ้าศาลหนึ่ง พระกวนอิมกับฮุยไง้ก็พากันเดินตรงเข้าไปในศาล
ฝ่ายพระภูมิเจ้าที่ แลเจ้าหลักเมืองเจ้ารักษาเมืองกับบริวารทั้งหลาย เห็นพระกวนอิมเข้ามาต่างก็ตกใจวุ่นวาย พร้อมกันมาคำนับแล้วพระภูมิจึงให้บริวารไปบอกกันทุก ๆ ศาลให้รู้ทั่วกัน เจ้าต่างศาลทุกศาล ครั้นได้ทราบแล้วต่างก็พร้อมกันมาคำนับพระกวนอิม พระกวนอิมจึงสั่งแก่พระเจ้าทั้งหลายว่า อย่าให้บอกเล่าแก่ผู้ใดให้รู้เหตุว่าเรามา เพราะอาตมภาพรับคำสั่งของสมเด็จพระเซ็กเกียมองนิฮุดโจ๊มาในเมืองนี้ หาผู้ซึ่งประพฤติทางวิสุทธิมรรค จะได้ไปในปราจิณทิศเชิญพระคำภีร์ไตรย์ปิฎกมาประดิษฐานในทิศบูรพา เราขออาไศรย์ศาลสักสองสามวันกว่าธุระจะสำเร็จแล้วก็จะลากลับไป
หมู่เจ้าแลเทพาอารักษ์ทั้งหลายได้ทราบดังนั้น ก็มีความยินดี ต่างถวายนมัศการกลับไปที่อยู่แห่งตน
ฝ่ายพระกวนอิมกับฮุยไง้ แปลงกายซ่อนเร้นอาไศรย์ในศาลพระภูมิอยู่ต่อมา
ตอนที่ ๒
บัดนี้จะกล่าวถึงตำบลเจียบไซ คือเมืองเชียงอานอันเปนเมืองหลวงใหญ่ในเวลานั้น ต่อมากระษัตริย์ทุกพระองค์ก็ตั้งอยู่เปนเมืองหลวงในตำบลนี้ ตั้งแต่ครั้งวงษ์จิว วงษ์ฉิน วงษ์ฮั่น ต่อ ๆ กันลงมาเปนที่ไชยภูมิเมืองสง่างามมั่นคง แลกว้างขวางแลท่าทางเข้าออกหาที่เปรียบมิได้ มีแม่น้ำใหญ่แปดแม่น้ำล้อมรอบกำแพงเมือง
ครั้งนั้นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เสวยราชสมบัติทรงตั้งยี่ห้อว่า (เจงกวน) พระองค์เสวยราชสมบัติได้สิบสามปีมาแล้ว ในปีนั้นเปนปีมะเส็ง ทั่วทุกอาณาเขตรชาวประเทศราชแลสามันราษฎรพากันอยู่เปนศุขทุกถ้วนหน้า น้ำท่าอาหารบริบูรณ์ส่วยสาอากรก็เก็บได้เปนอันมาก ประเทศราชเมืองใหญ่น้อยก็นำเครื่องราชบรรณาการเข้ามาถวายทุกเมือง
พระเจ้าแผ่นดินที่เปนเอกราชทั้งหลายที่นอกเขตรแดนจีนออกไปก็มีความเกรงกลัวเดชานุภาพกฤษดาภินิหาร พากันมาอ่อนน้อมถวายราชสาสน์แลเครื่องมงคลราชบรรณาการทุก ๆ ปี
อยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จออกยังพระที่นั่งบันลังก์มังกร ข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายทหารพลเรือนยืนแลนั่งเฝ้าอยู่ตามตำแหน่งพร้อมทั้งซ้ายขวาน่าหลังเปนลำดับ
ในเวลานั้นงุยเต็งเปนขุนนางผู้ใหญ่ ลุกจากที่นั่งมายืนตรงน่าพระที่นั่ง ถวายคำนับแล้วทูลว่า ข้าพระองค์เห็นว่าบ้านเมืองก็อยู่เย็นเปนศุขแล้ว ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินก็มีความศุขสำราญทุกทั่วหน้าต้องตามแบบโบราณแล้ว แต่โรงเรียนหนังสือในการศึกษาศิลปสาตร์ยังหาบริบูรณ์ไม่ ปีนี้ถึงกำหนดคราวสอบไล่หนังสือแล้ว ขอพระองค์ได้โปรดสั่งให้มีท้องตราแลประกาศไปให้ทั่วทุกหัวเมืองบรรดาซึ่งอยู่ในพระราชอาณาจักรของพระองค์ ให้นักเรียนเข้ามาสอบไล่หนังสือแลศิลปสาตร์ความรู้ที่ตนได้เล่าเรียนศึกษาไว้ให้เชี่ยวชาญทั้งฝ่ายทหารแลพลเรือน หรือวิชาโหราสาตร์แลดูไชยภูมิที่ดิน ถ้าสอบไล่ได้ความรู้สมควรจะมิเกียรติยศจะได้ตั้งแต่งให้รับราชการในตำแหน่งน่าที่ตามคุณวิทยาแห่งตน ก็จะได้ผู้มีสะติปัญญาแลฝีมือเข้ารับราชการบ้านเมืองเปนกำลังแผ่นดิน พระองค์ก็จะมีความเจริญอยู่ในศิริราชสมบัติอันปราศจากความเดือดร้อน ทั่วพระราชอาณาเขตรตลอดยืดยาวไปในเบื้องน่า
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังงุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่กราบทูลดังนั้น ก็ทรงเห็นชอบด้วย จึงรับสั่งแก่งุยเต็งว่า ท่านมีความเห็นดังนั้นชอบแล้ว ตรัสดังนั้นแล้ว จึงรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ทำประกาศแลให้มีท้องตราออกไปทั่วทุกตำบลแลหัวเมืองน้อยใหญ่ให้ทราบทั่วกันว่า ถ้านักเรียนหัวเมืองที่สอบไล่ที่หัวเมืองตนอยู่ได้ชั้นหนึ่งชั้นสองชั้นสามไม่ตกสติปัญญาดี ก็ให้เจ้าเมืองกรมการส่งตัวให้มายังเมืองหลวง จะได้สอบไล่ต่อไป
ขุนนางอาลักษณ์ได้รับสั่งแล้วก็ถวายบังคมลาไปจัดการแต่งหมายประกาศ แลให้มีท้องตราไปทั่วพระราชอาณาจักร์ตามรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้
ในสมัยนั้น ยังมีบ้านหนึ่งเรียก (ฮ่องหนง) ว่าตำบลไฮ้จิว ๆ นี้อยู่ในมณฑลเมืองเชียงอาน มีชายผู้หนึ่งแซ่ตั้นชื่อกองหยี เปนคนกำพร้าบิดา ยังมีแต่มารดา ชื่อนางเตียวสี ตั้นกองหยีได้เรียนหนังสือมีสติปัญญาละเอียดลึกซึ้ง คนทั้งหลายชมว่าตั้นกองหยีเปนผู้รู้หนังสือดี
เวลาหนึ่งตั้นกองหยี เที่ยวเดินเล่นเห็นคนยืนดูหมายประกาศมุงกันอยู่ ตั้นกองหยีก็เข้าไปอ่านดูรู้ความตลอดแล้วก็กลับมาบ้านเข้าไปหามารดา คำนับแล้วจึงพูดแก่มารดาว่า บัดนี้มีหมายประกาศปิดประตูเมืองมีใจความว่า ในเมืองหลวงจะสอบไล่หนังสือ ลูกอยากจะเข้าไปสอบไล่สักครั้งหนึ่ง ถ้าสมคะเนนึกก็จะได้มีเกียรติยศชื่อเสียงปรากฎไปในแผ่นดิน แลงามหน้าแก่บิดามารดา มีความเจริญศุขแก่บุตรภรรยาญาติต่อไปภายหลัง ลูกเห็นความดังนี้ เพราะฉนั้นลูกจึงมาบอกให้มารดาทราบ
นางเตียวสี เมื่อได้ฟังบุตรบอกเล่าชี้แจงดังนั้น ก็มีความยินดี จึงพูดแก่บุตรว่า ดีแล้วแม่เห็นชอบด้วย แต่เจ้าจะเข้าไปในเมืองหลวงนั้น เจ้าจงระมัดระวังตัวอย่าให้มีความผิดได้ ถ้าสมประสงค์ได้เกียรติยศ จงทูลลากลับมาหามารดาก่อน มารดาจะได้สิ้นความวิตก
ตั้นกองหยีได้ฟังมารดาให้อนุญาตแลสั่งกำชับดังนั้นแล้ว จึงเรียกคนใช้มาสั่งให้จัดหาสะเบียงอาหารพร้อมเสร็จแล้ว จึงคำนับลามารดา ๆ ก็ให้พรแลสั่งสอนบุตรด้วยประการต่าง ๆ
ตั้นกองหยีก็ออกจากบ้านตรงไปยังเมืองเชียงอาน เมื่อเดินทางถึงระยะโรงเตี๊ยมก็หยุดพักซื้ออาหารรับประทาน ค่ำก็พักโรงเตี๊ยมดูหนังสือมิได้เห็นแก่หลับนอน ครั้นมาถึงเมืองเชียงอานก็เข้าในกำแพงเมือง เห็นมีหอไล่หนังสือตั้งเรียงรายอยู่หลายหลังผู้คนเข้าออกแออัดล้วนแต่พวกนักเรียน ตั้นกองหยีจึงหยุดพักอยู่ข้างนอกคอยท่าเวลา ครั้นถึงเวลาเข้าสอบไล่ตั้นกองหยีก็จัดแจงเตรียมตัวเข้าไป
เมื่อเวลาตั้นกองหยีเข้าไปสอบไล่นั้น แต่งใจความตามกระทู้จูค้าวถูกต้องทั้งสามประโยค ครั้นสิ้นเวลาไล่แล้ว จูค้าวก็นำคำแก้ของนักเรียนทั้งหลาย เข้าไปถวายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ๆ ทรงทอดพระเนตรถ้อยคำของตั้นกองหยี พอพระไทยเปนอันมาก จึงทรงเซ็นลายพระราชหัดถ์ตั้งให้ตั้นกองหยีเปนที่จอหงวน
ครั้นตั้นกองหยีได้รับเกียรติยศเปนจอหงวนแล้วก็แต่งตัวตามยศอันธรรมเนียมเมืองจีนนั้น ถ้าใครได้เปนจอหงวนแล้ว ต้องแห่เปนฤกษ์รอบเมืองสามวัน เจ้าพนักงานจัดกระบวนแห่เสร็จแล้ว ก็เชิญจอหงวนขึ้นเกี้ยวหามแห่ไปตามถนนรอบพระนคร ครั้นกระบวนแห่มาถึงน่าบ้านงุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่ งุยเต็งนั้นมีบุตรสาวคนหนึ่งอายุสิบหกปี ชื่อนางอุนเกี๋ยว ในเวลานั้นผู้คนเซ็งแซ่มาดูแห่จอหงวน
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวอยู่บนหอสูงกำลังเสี่ยงทายหาคู่ เมื่อได้ยินเสียงคนแลเสียงพิณพาทย์ฆ้องกลองดังอึกกระทึกที่น่าบ้าน นางจึงถือแพรถักที่มีสันถานเหมือนตะกร้อ เดินมาเยี่ยมน่าต่างตึกดูกระบวนแห่ เวลานั้นพอเกี้ยวตั้นกองหยีจอหงวนมาถึงน่าต่างตรงนาง ด้วยบุพเพสันนิวาศของคนทั้งสองเคยสร้างสมมาเปนคู่กัน ก็บังเอินลมพัดม่านที่เกี้ยวจอหงวนแหวกเปิดออกไป จอหงวนแลขึ้นไปเห็นนางอุนเกี๋ยวต่างให้มีจิตรปะฏิพัดผูกใจรักใคร่กันทั้งสองฝ่าย
แต่นางพิจารณาดูตั๊นกองหยี เห็นลักษณอันงามทั้งมีกิริยาเรียบร้อย การไล่หนังสือคงเชี่ยวชาญจึงได้เปนที่จอหงวน นางคิดเห็นดังนั้นแล้ว จึงเอาลูกตะกร้อแพรโยนลงไปให้ถูกกายจอหงวน
ด้วยธรรมเนียมเมืองจีน ถ้าหญิงคนใดพอใจในบุรุษย์คนใด ก็เอาแพรซึ่งถักเปนลูกตะกร้อนั้นโยนไปถูกชายคนใดแล้ว ก็เปนรู้กันว่าหญิงผู้นั้นพอใจสมัคแก่ชายผู้นั้น
ฝ่ายตั๊นกองหยีเมื่อถูกขว้างด้วยตะกร้อแพรแล้ว ก็หยิบลูกตะกร้อนั้นมาถือไว้ แล้วแลดูที่น่าต่างหอสูงได้ยินเสียงมโหรีพิณพาทย์รับร้องออกแส้เสียงอยู่บนหอนั้น บัดเดี๋ยวใจก็มีหญิงสาว ๆ ประมาณสิบคนเดินออกมาจากประตูใหญ่ตรงเข้ามา แต่หญิงที่มาน่าสองคนเข้าจับเกี้ยวที่หามตั๊นกองหยีไว้ แล้วหญิงที่มาข้างหลังทั้งแปดคน จึงคำนับเชิญตั๊นกองหยีว่า นายของข้าพเจ้าซึ่งอยู่บนหอสูงนั้น ให้ข้าพเจ้ามาคำนับเชิญท่านจอหงวนขึ้นไปพักบนหอสูง รับประทานน้ำชาแก้เหนื่อยก่อน
จอหงวนได้ฟังดังนั้นจึงลงจากเกี้ยว หญิงพวกนั้นจึงพาจอหงวนเข้าไปในบ้าน จอหงวนเดินตามสาวใช้เข้าไปในบ้านถึงหอนั่งรับแขก
ฝ่ายงุยเต็งกับฮูหยินภรรยา ออกมาเชิญจอหงวนให้นั่งตามที่แล้ว ต่างคนต่างคำนับกันตามธรรมเนียม พูดจาสนทนาผูกใจเปนไมตรีกัน ครั้นได้เวลาฤกษ์ดีแล้วจึงจัดการวิวาหะมงคล ยกนางอุนเกี๋ยวให้แก่จอหงวนแล้วก็ไหว้เทพยดาฟ้าดินแลไหว้พ่อตาแม่ยายเสร็จแล้ว จึงจัดการเลี้ยงโต๊ะเปนการใหญ่สนุกสนานรื่นเริงสำราญตามพักพวกวงษาคะณาญาติ
ครั้นเสร็จการเลี้ยงโต๊ะแล้ว ก็ต่างคนต่างคำนับลาพากันกลับไปบ้านเรือน นางอุนเกี๋ยวกับจอหงวนก็ได้อยู่ด้วยกันเปนภรรยาสามีกันตามประเพนี (ไม่ควรกล่าวให้ยืดยาวในข้อนี้)
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเวลาเช้าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนาง ประทับยังพระที่นั่งราชาอาศน์ ขุนนางเฝ้าพร้อมกันตามตำแหน่งยศผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายทหารพลเรือน พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ตรัสถามถึงตั้นกองหยีจอหงวนใหม่ว่า จะควรตั้งให้รับราชการตำแหน่งไหน
ขณะนั้นงุยเต็งกราบทูลว่าข้าพระพุทธเจ้าตรวจดูในพระราชอาณาเขตรทุกตำบล ตำแหน่งขุนนางก็บริบูรณ์เต็มน่าที่ แต่เมืองกังจิวนั้นยังหามีขุนนางผู้จะรักษาเมืองไม่ ขอพระองค์ได้โปรดให้ตั้นกองหยีจอหงวนออกไปเปนผู้รักษาเมืองกังจิว ก็อาจรับราชการสนองพระเดชพระคุณได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้นก็ทรงเห็นชอบด้วย ขณะเมื่องุยเต็งกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินอยู่นั้นตั้นกองหยีจอหงวนก็เฝ้าอยู่พร้อมกับขุนนางทั้งหลายในที่นั้น พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งตั้งให้ตั้นกองหยีจอหงวนใหม่นั้นไปว่าราชการเมืองกังจิวตามคำงุยเต็งทูล แล้วรับสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งตราตั้งมอบให้จอหงวนไป
ตั้นกองหยีจอหงวนได้ฟังรับสั่งดังนั้น ก็คุกเข่าถวายบังคมรับตราตั้งเปนผู้รักษาเมืองกังจิวพระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จขึ้น งุยเต็งกับจอหงวนก็กลับมายังบ้านแจ้งความให้บุตรภรรยาฟัง ตั้นกองหยีจอหงวนก็ให้บ่าวไพร่จัดสะเบียงอาหารกับครอบครัวพร้อมแล้ว จอหงวนกับนางอุนเกี๋ยวภรรยาก็พากันเข้าไปกราบลางุยเต็งกับนางฮูหยินผู้เปนมารดาของภรรยา
ฝ่ายงุยเต็งกับฮูหยินก็ให้ศีลให้พรแก่บุตรเขยแลบุตรสาว ครั้นเสร็จการสั่งเสียกันแล้วตั้นกองหยีจอหงวนก็พาภรรยามาขึ้นเกี้ยว บ่าวไพร่หามออกจากบ้านไป ในเวลานั้นกำลังฤดูร้อนเดือนสามผลไม้กำลังออกช่อใบสง่างาม จอหงวนจึงพูดแก่ภรรยาว่าจะต้องแวะไปเยือนมารดาก่อนเพราะจากกันมานานแล้ว พูดดังนั้นแล้วก็พาภรรยากับบ่าวไพร่เดินตรงมายังบ้านมารดา ครั้นถึงแล้วจอหงวนก็พาภรรยาเข้าไปกราบไหว้มารดาโดยความเคารพแลชื่นชมยินดี
ฝ่ายนางเตียวสีแลเห็นบุตรมียศเปนขุนนางกลับมาก็มีความยินดียิ่งนัก นางเตียวสีจงถามตั๊นกองหยีผู้บุตรว่าเจ้าได้ภรรยามาด้วยหรือ
จอหงวนจึงแจ้งความแก่มารดาว่า ข้าพเจ้านี้ได้พึ่งบาระมีของมารดาเข้าไปสอบไล่ก็ได้ที่จอหงวน มีรับสั่งให้แห่รอบพระนครสามวันตามธรรมเนียมจอหงวนใหม่ บังเอินกระบวนแห่ไปทางน่าบ้านท่านใจเสียง นางอุนเกี๋ยวผู้นี้กำลังเสี่ยงทายตะกร้อแพรอยู่ ได้โยนลงมาถูกข้าพเจ้า ท่านใจเสียงผู้บิดากับฮูหยินผู้มารดามีความกรุณาจึงได้ยกนางอุนเกี๋ยวให้เปนภรรยาข้าพเจ้า ได้ทำวิวาหะมงคลตามธรรมเนียม
บัดนี้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ โปรดมีรับสั่งให้ข้าพเจ้าออกไปว่าราชการเมืองกังจิว ลูกจึงได้แวะเข้ามารับมารดาหมายใจจะเชิญท่านมารดาไปเมืองกังจิวด้วยท่านมารดาจะเห็นควรประการใด
นางเตียวสีผู้มารดาได้ฟังบุตรบอกดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งให้คนใช้จัดสิ่งของพร้อมเสร็จแล้ว ตั๊นกองหยีจอหงวนพร้อมด้วยมารดาแลภรรยากับบ่าวไพร่ทั้งหลายก็ออกเดินตรงไปยังเมืองกังจิว
ครั้นเดินทางมาได้สองวัน ถึงตำบลบ้านฮวยเตียมก็หยุดพัก เจ้าของเตี๊ยมแซ่เล้าชื่อเชี้ยวยี่ออกมาเชิญจอหงวนให้หยุดพัก จอหงวนจึงเชิญมารดากับภรรยาผู้คนบ่าวไพร่เข้าพักอยู่ในเตี๊ยม
เล้าเชี้ยวยี่ก็จัดการรับรองให้สมเกียรติยศ ในขณะนั้นบังเอินนางเตียวสีป่วยไม่สบาย จึงบอกแก่จอหงวนผู้บุตรว่า มารดาให้มีอาการปวดหัวตัวร้อนไม่ปรกติ ขอลูกจงหยุดพักสักสองสามวัน ให้มารดาค่อยสบายแล้วจึงค่อยไป
จอหงวนได้ฟังมารดาบอกดังนั้น ก็รออยู่ตามคำมารดา จึงให้เจ้าของโรงเตี๊ยมไปเยี่ยวหายามาให้มารดารับประทาน จอหงวนกับคนทั้งหลายก็ต้องรอพักอยู่ในโรงเตี๊ยม ครั้นเวลาเช้าที่หน้าโรงเตี๊ยมมีคนมาร้องขายปลา จอหงวนออกไปดูเห็นปลากิมหลีฮื้อตัวหนึ่งเกล็ดเปนสีทองคำ จึงซื้อปลาตัวนั้นต่อนายประโมงเปนราคาหนึ่งเหรียน แล้วหิ้วปลาเข้ามาในโรงแรม ครั้นพิเคราะห์ดูเห็นกิริยาลูกตาปลาเพ่งดูก็ให้คิดสงสาร คิดแต่ในใจว่าปลาตัวนี้น่าที่จะเปนอาหารของมารดาเราแล้ว แต่หาควรที่เราจะทำลายชีวิตรปลานี้เสียไม่ ปลานี้เปนคราวคราะห์ร้ายไม่ควรจะเที่ยวมาให้ติดโป๊ะแลอวนเลย พิเคราะห์ดูอาการของปลาเหมือนจะกลัว จนหายใจหอบเหงือกปะงาบ ๆ อยู่ เราไม่ควรจะทำลายชีวิตรปลานี้เสียเลยเพื่อให้เปนอาหารของมารดาเรา
จึงกลับคิดว่า ถ้าปล่อยปลาตัวนี้เสียบางทีจะได้รับผลอันวิเศษในทางกุศลที่เปนอานิสงษ์ ของความเมตตากรุณาให้ชีวิตรเปนทาน เมื่อใคร่ครวนคิดไปก็เห็นชอบ จึงเรียกนายประโมงมาแล้วก็มอบปลานั้นให้ แล้วสั่งว่าท่านจงนำปลาตัวนี้ไปปล่อยเสียที่เดิม สั่งแล้วก็หยิบอิแปะมาให้นายประโมง อิกห้าสิบอิแปะเปนค่าจ้างให้ช่วยนำปลาไปปล่อยให้ตามคำสั่ง
นายประโมงก็รับอิแปะแลปลา นำไปปล่อยที่แม่น้ำฮองกังตามเดิมตามคำสั่งของจอหงวนแล้วก็กลับไปบ้าน เล่าให้บุตรภรรยาฟังว่า จอหงวนนี้ดีจริงประกอบไปด้วยจิตรเปนกุศล คนอย่างนี้หายากนักมิใคร่จะมี
ฝ่ายจอหงวนกลับเข้ามาในโรงเตั๊ยมแล้ว ก็เข้าไปในห้องนอนของมารดา คุกเข่าลงคำนับแล้วก็เล่าว่า เมื่อเช้านี้ข้าพเจ้าซื้อปลากิมหลีฮื้อตัวหนึ่ง นำเข้ามาวางลงไว้คิดว่าจะต้มให้มารดารับประทาน เห็นปลาตัวนั้นมีน้ำตาอันไหลออกมา ข้าพเจ้ามีจิตรคิดสงสารได้ให้เอาปลานั้นไปปล่อยเสียในน้ำแล้ว ข้าพเจ้าจึงมาแจ้งความแก่ท่านผู้มารดาให้ได้โมทนาในกุศลเมตตาด้วย
นางเตียวสีเมื่อได้ฟังบุตรบอกความดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่ยิ่ง จึงพูดแก่บุตรว่า เจ้ามีความเมตตาปล่อยสัตว์ดังนี้มีความดีมากอายุเจ้าจะเจริญยิ่ง มารดาพลอยมีความยินดีด้วย เดชะผลที่เจ้าปล่อยปลา ดูอาการของมารดาก็ค่อยธุเลาลงเปนลำดับ แต่ยังอิดโรยด้วยเปนคนชะราอายุมาก
ครั้นพักอยู่ที่โรงเตี้ยมนั้นได้สามว้นแล้ว จอหงวนคิดวิตกต่อไปด้วยราชการ ครั้นจะรอต่อไปอิกก็เกรงจะช้าเกินกว่ากำหนดในท้องตรา จอหงวนจึงเข้าไปหามารดาคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ารับพระอักษรรับสั่งให้รีบไปว่าราชการเมืองกังจิว บัดนี้วันก็จวนจะถึงกำหนดในท้องตราอยู่แล้ว ข้าพเจ้าเกรงว่าจะผิดในทางราชการ ไม่ทราบว่ามารดาจะค่อยสบายหรือยังไร ข้าพเจ้าคิดว่าจะรีบไปในวันพรุ่งนี้เช้า
นางเตียวสีผู้มารดาได้ฟังบุตรพูดดังนั้นจึงพูดว่า ตัวของมารดานี้ก็ไม่ค่อยจะแขงแรงเพราะความชะรามากอยู่แล้ว ฤดูนี้เปนคิมหันต์ฤดูร้อนกล้า มารดาวิตกว่าจะไปด้วยเจ้านั้น บางทีจะทำให้โรคกำเริบมากขึ้นได้ จะเกิดความลำบากแก่เจ้า แม่เห็นว่าถ้าเจ้าหาที่เช่าให้มารดาพักอยู่ไปกว่าจะสิ้นฤดูร้อน เจ้าจึงกลับมารับมารดาไปเห็นจะดีกระมัง ส่วนตัวเจ้าจงรีบไปจัดราชการตามรับสั่งเถิด จะไม่เสียราชการบ้านเมือง
จอหงวนได้ฟังมารดาพูดดังนั้นก็เห็นสมควรตามคำมารดา จึงออกมาข้างนอกบอกแก่นางอุนเกี๋ยว ครั้นตกลงกันแล้วจอหงวนจึงให้เช่าเรือนหลังหนึ่ง แลจัดคนใช้สอยให้คอยปฏิบัติรักษาแลจัดเข้าปลาเสบียงอาหารไว้พร้อมเสร็จแล้ว จอหงวนจึงเข้าไปเชิญมารดาไปพักอยู่ที่เรือนเช่านั้น จอหงวนจึงฝากมารดาของตนแก่ชาวบ้านซึ่งอยู่ใกล้เคียงแก่เรือนเช่าที่มารดาอยู่นั้นแล้ว รุ่งเช้าจอหงวนจึงให้คนจัดเข้าของเสร็จแล้วก็พาภรรยาเข้าไปลามารดา นางเตียวสีผู้มารดาก็ให้โอวาทสั่งสอนบุตรต่าง ๆ จอหงวนกับภรรยาก็คำนับลามารดารีบพาผู้คนบ่าวไพร่ออกเดินทางจะไปยังเมืองกังจิว
จอหงวนเมื่อเวลาเดินทางมีความลำบากมาก กลางวันก็รีบเดินกลางคืนก็หยุดพักตามระยะทาง ครั้นเดินมาถึงปากน้ำฮ่องกังก็หยุดพักผู้คนบ่าวไพร่แล้ว เห็นที่ริมฝั่งแม่น้ำมีเรือลำหนึ่งมีคนอยู่ในเรือสองคน ๆ หนึ่งชื่อฮองแซ่เล้าคนหนึ่งชื่อแพแซ่ลี้
ฝ่ายเล่าฮองลี้แพแลเห็นคนยืนอยู่ริมฝั่งจึงถ่อเรือเข้ามาใกล้ แล้วร้องถามว่าท่านทั้งปวงนี้จะข้ามฟากหรือ
จอหงวนจึงตอบว่าเราจะข้ามไปเมืองกังจิว เจ้าของเรือได้ฟังดังนั้น จึงเทียบเรือเข้ามาริมตลิ่งจะรับ ครั้นเรือเข้าถึงแล้วจอหงวนจึงให้คนใช้จัดแจงเข้าของลงในเรือจ้างเสร็จแล้ว จอหงวนกับภรรยาแลบ่าวไพร่ก็พร้อมกันลงเรือจ้าง เจ้าของเรือก็ค้ำเรือออกจากท่าตรงจะไปเมืองกังจิว เวลานั้นเปนคราวเคราะห์ของตั้นกองหยีร้าย เวรกรรมที่ทำไว้แต่ชาติก่อนติดตามมาให้ผล
เมื่อขณะขนของพากันลงเรือออกจากท่าแล้ว เล่าฮองนั่งอยู่ข้างท้ายเรือ แลเข้าไปในประทุนเห็นนางอุนเกี๋ยวภรรยาจอหงวนรูปร่างงามน่ารัก มีลักษณ์มาระยาตงามพร้อม เล่าฮองเห็นดังนั้นให้มีจิตรกระสันในการประเวนี ก็บังเกิดใจร้ายขึ้นทันทีในขะณะนั้นจึงคิดอุบายกับลี้แพเสร็จแล้ว ก็พูดแก่จอหงวนว่าเวลานี้ลมก็ต้านน่าน้ำก็เชี่ยวจะต้องหาที่บังลมพักต่อเวลาดึกลมตกจึงจะไปได้ ว่าแล้วก็ค้ำเรือเข้าไปแอบที่บังลมในที่อันเปลี่ยว ดรั้นเวลาดึกสองยามเห็นจอหงวนกับบ่าวไพร่หลับสนิทหมดแล้ว เล่าฮองกับลี้แพถืออาวุธเข้าไปในประทุนเรือจับพวกบ่าวไพร่ของจอหงวนฆ่าเสียสิ้นแล้วก็เอาซากศพสิ้นด้วยกันโยนลงในน้ำ แล้วช่วยกันทุบตีจอหงวนจนตายเอาศพทิ้งลงในน้ำ
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวเห็นเขาฆ่าผัวกับบ่าวไพร่ดังนั้นก็มีความกลัวตกประหม่าเหมือนชีวิตรจะออกจากร่าง ครั้นได้สติก็เปิดน่าต่างท้ายเรือจะกระโจนลงน้ำให้ตายเสีย
เล่าฮองเห็นดังนั้นจึงเข้าจับยุดนางไว้แล้วจึงพูดว่า เจ้าอย่าตายเสียเลยยอมเปนภรรยาเราแล้ว สารพัดสิ่งของทั้งปวงเราจะยกให้แก่เจ้าทั้งสิ้น แม้เจ้าขืนดื้อดึงไปไม่ปลงใจด้วยเรา ๆ จะเชือดเนื้อเจ้าให้เปนชิ้นน้อยชิ้นใหญ่แล้ว จะตัดตัวเจ้าเปนสามท่อนทิ้งลงในน้ำให้เจ้าตายตามสามีของเจ้าไป
นางอุนเกี๋ยวได้ฟังอ้ายโจรพูดสำทับคาดคั้นดังนั้น ก็คิดตรึกตรองอยู่ไม่เห็นอุบายอันใดที่จะเอาตัวรอดให้พ้นจากอำนาจของมันได้จึงพูดว่า เวลานี้ตัวข้าพเจ้ามีครรภ์อยู่จะขอผัดพอให้คลอดบุตรแล้วก็ตามแต่ท่านจะเมตาชุบเลี้ยงไม่ขัดขืนน้ำใจท่าน
เล่าฮองได้ฟังดังนั้นก็ให้บังเอินเคลือบเคลิ้มเชื่อถือว่านางจะปลงใจด้วยจริงให้มีความยินดียิ่งนัก จึงมอบเรือจ้างให้ลี้แพจัดแจงหากินต่อไปตามเคย ส่วนตัวเล่าฮองก็รวบรวมเครื่องยศของจอหงวนใส่แต่งตัวเสร็จแล้วหยิบตราสำหรับเมือง แลสิ่งของเครื่องสำหรับขุนนางเสร็จแล้ว ก็พานางอุนเกี๋ยวขึ้นบกเดินตามระยะทางตรงไปยังเมืองกังจิว เมื่อเวลากลางคืนที่เล่าฮองฆ่าพวกบ่าวไพร่จอหงวนแลจอหงวนในวันนั้น ซากอาศพก็กระจักกระจายลอยไปตามน้ำ แต่ส่วนซากศพจอหงวนนั้นบันดานให้ตกจมอยู่ในที่นั้นไม่เปนอันตรายเพราะอำนาจบุญของบุตรที่จะได้เปนเชื้อสายสืบพระพุทธสาศนาต่อไปในภายน่า
ฝ่ายพวกบริวารของพระยาเล่งอ๋องเที่ยวตรวจตระเวนมาตามลำแม่น้ำ ครั้นมาปะซากศพของจอหงวนก็ตกใจจึงรีบกลับไปยังบาดาล นำความไปแจ้งแก่พระยาเล่งอ๋องว่าขอพระองค์ได้ทราบ ในลำแม่น้ำฮ่องกังนั้นไม่ทราบว่าผู้ใดตีนักเรียนคนหนึ่งตาย แล้วซากอาศพทิ้งจมน้ำอยู่
พระยาเล่งอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงสั่งคนใช้ให้ไปนำเอาศพนั้นมาแล้ว พระยาเล๋งอ๋องก็ออกมาดูพิจารณาโดยละเอียดแล้วจึงพูดว่า นักเรียนคนนี้เราจำได้ชัดเจนแล้วคือเปนผู้มีคุณแก่เรา ได้ช่วยชีวิตรเราเมื่อครั้งก่อนเราแปลงเปนปลาไปเที่ยวตรวจตามลำแม่น้ำ ชาวประโมงจับเราได้ ท่านผู้นี้ได้ซื้อเรามาจากนายประโมงแล้วจึงปล่อยเรามาเราจึงได้รอดชีวิตร ท่านผู้นี้มีคุณแก่เรามากนักจำเราจะต้องตอบแทนคุณท่านบ้าง ว่าดังนั้นแล้วจึงเรียกคนใช้ให้รีบขึ้นไปยังศาลพระภูมิเจ้าที่ขอรับดวงจิตร คือชีวิตรแลวิญญาณของตั๊นจอหงวนลงมายังบาดาร
ฝ่ายพระภูมิเจ้าที่เมื่อทราบดังนั้น ก็มอบจิตรวิญญาณของตั้นจอหงวนมากับคนใช้ของพระยาเล่งอ๋อง คนใช้ก็นำจิตวิญญาณจอหงวนมาส่งให้แก่พระยาเล่งอ๋อง ๆ จึงถามจิตรวิญญาณของตั๊นจอหงวน ๆ ชี้แจงตั้งแต่ต้นจนปลายตามที่ได้กล่าวมาแล้วในเบื้องต้น ให้พระยาเล่งอ๋องทราบทุกประการ
พระยาเล่งอ๋องจึงพูดว่า เดิมท่านได้ปล่อยปลากิมหลีฮื้อตัวนั้น คือตัวข้าพเจ้าเอง ท่านได้ช่วยข้าพเจ้าให้รอดชีวิตรเปนมาได้ เวลานี้ข้าพเจ้าก็ต้องสนองพระคุณท่านช่วยท่านบ้าง
พระยาเล่งอ๋องพูดดังนั้นแล้ว จึงสั่งให้ยกศพตั้นจอหงวนไปไว้ในห้องที่ลับแล้ว เอาแก้ววิเศษใส่ปากซากอาศพนั้นไว้ ประสงค์จะมิให้ซากศพนั้นเปนอันตราย ต่อภายหลังสิ้นเคราะห์แล้ว จึงจะเอาดวงจิตรของท่านใส่ให้ท่านตามเดิม แล้วจึงจะส่งท่านขึ้นไปยังเมืองมนุษย์คิดแก้แค้นอ้ายคนพาล แต่เวลานี้วิญญาณของท่านต้องอยู่ในบาดารนี้ก่อน ข้าพเจ้าขอตั้งให้วิญญาณของท่านเปนผู้สำเร็จราชการ ดวงจิตจอหงวนรับคำแลขอบคุณพระยาเล่งอ๋อง วิญญาณจอหงวนก็รับราชการอยู่ในบาดารตั้งแต่นั้นมา
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยว เมื่อเวลาตามเล่าฮองไปนั้น ก็มีจิตรคั่งแค้นเปนที่สุด แต่ไม่รู้ที่จะคิดประการใด จำใจจำเปนต้องนิ่งทนความแค้นแลความโศกอยู่ในใจดังนั้น
แล้วมาคิดถึงที่ตนมีครรภ์กับจอหงวนได้สามเดือนเสศแล้ว ยังหารู้ว่าบุตรในครรภ์จะเปนหญิงหรือชายไม่ ครั้นจะฆ่าตัวตายเสียก็สงสารแก่บุตรที่ในครรภ์ แต่คิดอะหลักอะเหลื่ออยู่ไม่รู้ที่จะทำประการใดดี นางเดินพลางคิดพลางตามระยะทางไป ครั้นมาถึงเมืองกังจิว พวกข้าราชการในเมืองรู้ว่าขุนนางในเมืองหลวงออกมาเปนผู้รักษาเมือง ก็พากันออกมาต้อนรับเข้าไปในเมือง นำมาพักที่จวนสำหรับเปนที่อยู่แห่งเจ้าเมืองแต่ก่อน ๆ มา จอหงวนปลอมก็เข้าพักในที่สำหรับเจ้าเมือง
พวกขุนนางกรมการทั้งหลาย ก็พากันมาคำนับตามธรรมเนียม เล่าฮองจึงพูดแก่ขุนนางทั้งหลายว่า ข้าพเจ้ามาครั้งนี้ก็เพราะจะรับราชการต่างพระเนตรพระกรรณของสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน ท่านทั้งหลายจงเปนธุระช่วยข้าพเจ้าด้วย เพราะข้าพเจ้ายังไม่ทราบการทั่วไปได้ ตัวท่านทั้งหลายจงเปนน้ำหนึ่งใจเดียวกันการจึงจะเปนไปได้ พวกขุนนางทั้งหลายก็มิได้ทราบว่า เล่าฮองเปนขุนนางปลอม จึงพูดตอบว่าท่านเปนขุนนางผู้ใหญ่ไล่ได้ถึงชั้นจอหงวน อาจสามารถจะรักษาราชการแลราษฎรดุจบุตรของท่าน ส่วนน่าที่ในโรงศาลพวกข้าพเจ้าก็เคยกระทำมาแล้ว ขอท่านได้โปรดแนะนำความเจริญศุขทั่วไปทั้งในเมืองแลนอกเมือง พวกข้าพเจ้าทั้งหลายจะขอพึ่งบุญบาระมีท่านสืบไป ครั้นสนทนากันตามธรรมเนียมแล้วก็พากันลาเจ้าเมืองปลอมกลับไป
ตั้งแต่เล่าฮองมาอยู่เมืองกังจิว ก็มิได้มีผู้ใดรู้ว่าเล่าฮองเปนโจรไม่ ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง เล่าฮองมีกิจธุระออกจากที่อยู่ไปตรวจราชการมิได้อยู่ที่จวน
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวนั่งอยู่บนหอเย็น ตรึกตรองถึงตัวด้วยตกอยู่ในที่ลำบากยากแค้น แล้วกลับหวนคิดถึงนางเตียวสีผู้มารดาของจอหงวนซึ่งได้ความลำบากพักอยู่กลางทาง จะร้ายดีประการใดก็ไม่ทราบ ขณะเมื่อตรึกตรองอยู่นั้น บังเอินให้ร่างกายของนางเมื่อยเพลียท้องก็ให้เจ็บปวดสาหัศ จนเหลือที่จะทนก็ซบหน้าลงกับพื้นแทบจะสิ้นสมประฤดี พอลมกามะชวาดพัดส่งนางก็คลอดบุตรออกมาเปนชาย ในขณะนั้นนางอุนเกี๋ยวได้ยินเหมือนเสียงคนมากระซิบบอกที่หูว่า เจ้าจงจำคำของเราไว้เราคือดาวนำเต็กแชกุน พระกวนอิมให้เรานำเอาบุตรมาให้เจ้า บุตรคนนี้นานไปเมื่อน่าถ้าเติบใหญ่จะมีชื่อเสียงปรากฎในแผ่นดิน จะมีบุญญาธิการเชี่ยวชาญมาก เจ้าจงอุส่าห์รักษาไว้ให้ดี เมื่อภายน่าแม่ลูกจะได้พบกัน ถ้าเล่าฮองมันกลับมา เห็นว่าเจ้าคลอดบุตรเปนชายมันก็จะเอาทารกไปฆ่าเสีย เจ้าจงแก้ไขด้วยปัญญาของเจ้าให้จงดี แต่สามีของเจ้านั้นเวลานี้ยังอยู่ในบาดาร พระยานากรับเอาไปเลี้ยงไว้มีความศุขสะบายยังหาเปนอันตรายไม่ ต่อไปภายน่าผัวเมียจะได้พบกัน
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวก็ตกใจลืมตาขึ้นแลดูมิได้เห็นผู้ใด นางมีความอัศจรรใจยิ่งนัก ชะรอยจะเปนผู้วิเศษจะมาบอกให้นางจ้าได้ทุกสิ่งทุกประการ เห็นว่าสามีคงจะยังไม่เปนอันตรายเปนแท้ เหตุนี้คงจะเปนเทพาอารักษ์มาช่วยบอกให้ จึงอุ้มบุตรขึ้นวางตักแล้วไม่เที่จะทำประการใดนั่งเปนทุกขอยู่
ฝ่ายเล่าฮองเมื่อกลับมาเข้าไปในห้อง เห็นนางอุนเกี๋ยวอุ้มบุตรอยู่ มีความริศยาแลโกรธครึ่งยิ่งนัก จึงพูดแก่นางอุนเกี๋ยวว่าเด็กคนนี้เอาไว้ไม่ได้ เจ้าจงส่งมาให้เรา ๆ จะเอาไปโยนน้ำเสียจึงจะได้
นางอุนเกี๋ยวเมื่อได้ฟังเล่าฮองว่าดังนั้นก็ตกใจ แต่แกล้งทำใจดีตอบเล่าฮองว่า ท่านอย่าเพ่อทำใจเร็ววู่วามคนทั้งหลายล่วงรู้จะเปนที่กินแหนงว่า เหตุใดท่านจึงได้เอาบุตรที่รักไปทำเสียดังนั้นเล่า ผิดวิไสยแลธรรมดามะนุษย์ทั้งหลาย จะเกิดความคะระหานินทาขึ้น รอแต่พอเวลาค่ำข้าพเจ้าจะนำเอาไปทิ้งน้ำเสีย จึงจะไม่มีเหตุการต่อไป ท่านจะเห็นเปนประการใด
เล่าฮองได้ฟังนางอุนเกี๋ยวชี้แจงดังนั้นก็เห็นจริง สำคัญเสียว่านางเปนใจด้วยก็มีความยินดี พอคนใช้เข้ามาบอกว่า มีพวกโจรป่าเข้ามาแย่งชิงสิ่งของ ๆ ราษฎรชาวตลาด เล่าฮองได้ฟังดังนั้น จึงสั่งนางอุนเกี๋ยวว่าตัวเราจะรีบไประงับโจรผู้ร้ายข้างนอกเมือง เจ้าอยู่ข้างหลังจงเอาทารกนี้ไปโยนน้ำเสียโดยเร็ว ครั้นสั่งนางดังนั้นแล้วเล่าฮองก็ออกมาข้างน่า จัดแจงผู้คนบ่าวไพร่ยกออกจากบ้านไป
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวเมื่อเห็นเล่าฮองออกไปแล้ว จึงคิดว่าแม้เอาลูกคนนี้ไว้เล่าฮองมันกลับมาก็คงไม่รอด จ่าเปนจะต้องเอาไปลอยน้ำเสียโดยเร็ว เมื่อจะเปนตายประการใดก็แล้วแต่กุศลผลกรรม เดชบุญเทพยดาฟ้าดินช่วยชักนำให้รอดชีวิตรเมื่อภายน่าก็คงจะได้พบกัน ครั้นนางคิดดังนั้นแล้ว ก็กัดนิ้วมือของตนให้โลหิตไหลออกแล้วก็เอาโลหิตเขียนหนังสือบอกเหตุการทุกข์ยากตั้งแต่ต้นจนปลายแล้วเซียนแซ่แลชื่อบิดามารดาแลวงษาคะณาญาติทุกประการ ครั้นเขียนแล้วก็พับซ่อนไว้แล้วมามีความวิตกต่อไปภายน่าว่า ไปพบปะกันเข้าก็จะไม่รู้จักบุตรจำจะต้องทำสำคัญในกายตัวแห่งบุตรไว้ คิดแล้วนางจึงแข็งใจกัดนิ้วเท้าข้างซ้ายของบุตรให้เปนรอยไว้เปนสำคัญเสร็จแล้ว ก็เอาเสื้อชั้นในของนางห่อบุตรพลางร้องไห้พลาง แล้วก็กลัวอ้ายโจรมันจะกลับมาบุตรจะเปนอันตราย นางเหลียวซ้ายแลขวาเห็นเวลาว่างคนก็อุ้มบุตรออกไปจากตึกเดินแอบลงไปตามริมฝั่งแม่น้ำ นั่งคร่ำครวนอาไลยบุตรอยู่มิใคร่จะจากบุตรได้ ให้พะวักพะวนดุจจะชีวิตรจะขาดจากร่างกายแตกทำลายลงไปในเวลานั้น เดชะกุศลผลบุญคนทั้งสองที่จะได้พบกันในภายน่า บังเอินให้นางเห็นกระดานแผ่นหนึ่งอยู่ในที่นั้น นางจึงวางบุตรลงไว้ลงไปลากกระดานนั้นมาที่ริมตลิ่งแล้ว จึงยกมือขึ้นประนมนมัศการตั้งสัตย์อัทธิษฐานว่า ตัวข้าพเจ้าผู้ชื่อว่าอุนเกี๋ยวมีความสัตย์สุจริตต่อสามี ขอให้เทพยดาที่รักษาแม่น้ำยมนานัดที ช่วยบุตรข้าพเจ้าให้พ้นจากอันตราย ด้วยอำนาจเทพยดาฟ้าดินทั้งหลาย ซึ่งสิงสะถิตย์อยู่ในฝั่งน้ำจงช่วยอะภิบาลบำรุงรักษาบุตรข้าพเจ้าด้วย อัทธิษฐานแล้วก็วางบุตรลงเหนือแผ่นกระดานเอาผ้าคาดเอวผูกติดแก่กระดานแล้ว เอาหนังสือที่เขียนด้วยโลหิตฉบับนั้นวางสอดไว้ในผ้าบนอกบุตรเสร็จแล้ว นางก็แขงใจเสือกกระดานให้ลอยไปตามกระแสน้ำไหล ยืนแลตามดูจนลับตาแล้ว ก็แข็งใจกลั้นความโศกกลับมายังบ้าน ครั้นเล่าฮองกลับมานางก็เล่าความให้ฟังทุกประการ เล่าฮองก็ค่อยคลายความวิตก
ฝ่ายทารกเมื่อมารดาวางบนกระดานเสือกลอยมาในน้ำ ก็ไหลตรงไปถึงน่าท่าวัดกิมซัวยี่ ก็เข้าเกยติดอยู่กับริมฝั่งน้ำที่วัดกิมซัวยี่ ในวัดนั้นมีสมภารใหญ่องค์หนึ่ง นามเรียกว่า (ฮวดเม้งท้ายซือ) คือเปนอาจาริย์ใหญ่ เปนผู้ถือสิกขาวินัยเคร่งครัดมากได้บันลุธรรมถึงฌานสมาบัติเบื้องบน (ในคำกล่าวดูเหมือนจะแจ้งมรรคผล)
ฝ่ายพระอาจาริย์ฮวดเม้งท้ายซือ เวลานั้นเข้าที่ระงับอารมณ์อยู่ ได้ยินเสียงเด็กร้องอยู่ข้างท่าน้ำ มีความปลาดใจก็ลุกเดินออกมาตรงลงไปที่ท่าน้ำ จึงพิเคราะห์ดูตามเสียงทารกร้อง จึงเห็นที่ริมฝั่งมีเด็กน้อยนอนอยู่บนแผ่นกระดาน ก็ให้คิดพิศวงปลาดใจมาก จึงรีบเดินลงไปที่ทารก แก้ผ้าที่รัดเด็กออกแล้ว จึงเห็นหนังสือฉบับหนึ่งอยู่บนอกเด็ก พระอาจาริย์จึงหยิบหนังสือนั้นมาคลี่ออกอ่านดูก็รู้มูลเหตุของเด็กนั้นทุกประการ จึงอุ้มเด็กนั้นกลับมายังกุฎีโดยความกรุณา ตั้งชื่อให้เรียกว่า (กังลิ้ว) แปลว่าลอยคลอง พระอาจาริย์จึงเก็บหนังสือฉบับนั้นซ่อนไว้ แล้วจึงสั่งแก่ศิษย์ทั้งหลายให้เลี้ยงเด็ก เอานมแลเนยป้อนแลอาบน้ำให้นอนตามเวลา ครั้นจำเนียรกาลนานมา เด็กกังลิ้วนั้นก็เติบใหญ่อายุได้สิบแปดปี พระอาจาริย์ฮวดเม้งเห็นเด็กกังลิ้วเติบใหญ่ขึ้นแล้ว ก็ให้ปลงผมบวชเปนหลวงจีน พระอาจาริย์ให้นามว่า (เหี้ยนจึง) ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเปนฤดูเดือนห้าอากาศกำลังร้อนจัด พวกสานุศิษย์ทั้งหลายพากันมานั่งใต้ร่มไม้ ต่างก็สังวัธยายข้อวัตปะฏิบัติในเวลานั้นมีเถรโค่งรูปหนึ่ง เปนคนเลอะเทอะพูดจาโฮกฮากไม่รู้จักข้อวัตปะฏิบัติ แต่ทำอวดรู้ถามสาศนาแก่หลวงจีนเหี้ยนจึง ๆ ก็ตอบแก้ไขได้ต่าง ๆ ครั้นถึงคราวหลวงจีนเหี้ยนจึงถามบ้าง เถรโค่งก็จนในข้อความที่ถาม จึงได้มีความอายแก่เพื่อนศิษย์ทั้งหลาย บันดานโทสะกล้าเหลือที่จะอดกลั้น จึงต่อว่าหลวงจีนเหี้ยนจึงด้วยคำหยาบว่า อ้ายเดระฉานไม่รู้สึกตัว ชื่อแซ่ก็ไม่มี พ่อแม่ก็ไม่รู้จักยังจะทำอวดรู้เปนผู้วิเศษกว่าคนทั้งหลายหรือ
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังคำเถรโค่งด่าว่าด้วยถ้อยคำหยาบช้าดังนั้นก็มีความอายแก่พวกศิษย์วัดด้วยกันอุส่าห์กลั้นน้ำตา เดินเข้าไปหาพระอาจาริย์ ครั้นถึงก็คลานเข้าไปกราบไหว้แล้วก็คุกเข่าลงร้องไห้พลางถามพระอาจาริย์พลางว่า อันธรรมดาเกิดมาในโลกย์มีรูปแลนามนั้น ก็ย่อมอาไศรยครรภ์แห่งมารดาโดยการอะสัทธรรมแห่งบิดาจึงได้เกิดได้ มีแห่งรูปนามของมนุษย์ชาติ์ ขอพระอาจาริย์ได้โปรดบอกนามของบิดาแลมารดาแห่งข้าพเจ้าว่า อยู่ที่ใด ตำบลใด ชื่อไรแซ่ใด ข้าพเจ้าจะได้รู้จักไว้เพื่อจะได้สนองพระเดชพระคุณท่าน ถามดังนั้นแล้วก็ก้มหน้าลงร้องไห้
ฝ่ายพระอาจาริย์ฮวดเม้งท้ายซือ ได้ฟังหลวงจีนเหี้ยนจึงถามดังนั้นแลร้องไห้อยู่ ให้มีจิตรสังเวชเปนที่สุด จึงพูดว่าถ้าอยากจะทราบเรื่องของบิดามารดา จงตามมาในกุฎีจึงจะรู้ได้ ว่าแล้วพระอาจาริย์ก็ลุกเดินเข้าไปในกุฎี หลวงจีนเหี้ยนจึงก็เดินตามเข้าไป พระอาจาริย์จึงหยิบหนังสือลับ กับเสื้อชั้นในของมารดาหลวงจีนเหี้ยนจึงที่ซ่อนไว้นั้นออกมาส่งให้ดู
หลวงจีนเหี้ยนจึงรับเสื้อกับหนังสือมาดู ตั้งแต่ต้นจนปลายก็รู้เรื่องว่า บิดามารดาชื่อนั้นแลถูกโจรทำร้ายได้ความคับแค้นแสนสาหัศ ครั้นอ่านทราบเรื่องแล้วก็ร้องไห้จนสลบลงกับที่
ฝ่ายพระอาจาริย์เห็นดังนั้น ก็เข้าช่วยบีบนวดเส้นสายแก้ไขหลวงจีนเหี้ยนจึงก็ฟื้นขึ้น จึงพูดว่าเกิดมาอายุได้สิบแปดปีแล้วก็ยังไม่เห็นหน้าบิดาแลมารดาว่าเปนอย่างไร แลทั้งมิได้ทดแทนพระคุณเลย มาวันนี้จึงรู้ชัดได้ ถ้าไม่มีพระอาจาริย์อุปถัมภ์เลี้ยงดู ที่ไหนเลยจะได้มีชีวิตรรอดมาถึงเพียงนี้
ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว จึงกราบเรียนพระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าจะขอกราบลาพระอาจาริย์ไปเที่ยวเสาะแสวงหามารดา ถ้าพบปะกันแล้วจะได้สืบหาย่าแลศพบิดา จะได้สนองพระคุณท่านซึ่งเปนต้นแซ่แลตระกูล ถ้าเสร็จธุระแล้วจะกลับมานะมัศการพระอาจาริย์ต่อไป
ฝ่ายพระอาจาริย์ฮวดเม้งท้ายซือ ได้ฟังหลวงจีนเหี้ยนจึงลาดังนั้น ก็ยอมอนุญาตให้ไป แล้วกำชับสั่งหลวงจีนเหี้ยนจึงว่าแม้นจะไปหามารดา จงเอาหนังสือที่เขียนด้วยโลหิตกับเสื้อของมารดานั้นไปด้วย เพราะเปนสิ่งสำคัญเครื่องหมายแลให้ทำกิริยาเหมือนไปเที่ยวเรี่ยราย เมื่อเดินไปตามหนทางที่จะเข้าเมืองกังจิวนั้น จงตรงเข้าไปที่จวน ถ้าถึงศาลที่ชำระความแล้ว จงทำกิริยาเปนที่หลวงจีนบ้านนอก ร้องขอเรี่ยรายคงจะได้พบกับมารดาสมความปราถนา
หลวงจีนเหี้ยนจึง ครั้นได้ฟังพระอาจาริย์แนะนำสั่งสอนดังนั้นแล้ว ก็นมัศการลาออกมาข้างนอก จัดแจงเอาของสำคัญของมารดาใส่ย่ามเสร็จแล้ว ก็ออกจากวัดเดินตั้งหน้าตรงไปยังเมืองกังจิว
เมื่อเดินไปเกือบใกล้จะถึงเมืองเข้าแล้ว ให้บังเอินเวลานั้นเล่าฮองกิจสำคัญอย่างหนึ่ง ก็จัดแจงผู้คนบ่าวไพร่ออกจากบ้านจะไปข้างนอกเมือง โดยเทพยดาเข้าดลใจที่จะให้แม่ลูกได้พบกัน
ครั้นหลวงจีนเหี้ยนจึงมาถึงเมืองกังจิว ก็เดินเข้าไปยังศาลาว่าการน่าจวน แกล้งทำเปนร้องเรี่ยราย
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยว เมื่อเวลากลางคืนที่ล่วงไปนั้นนางนิมิตรฝันเห็นไปว่า เห็นพระจันทรเหมือนข้างแรมไม่เต็มดวงบริบูรณ์ ครั้นนางพิจารณาดูไปก็กลับเห็นเต็มดวงสว่างเหมือนอย่างเดิม ครั้นตื่นขึ้นแล้วก็นั่งตรึกตรองคิดถึงความนิมิตรฝัน แล้วหวนคิดถึงนางเตียวสีผู้แม่ผัวว่า เมื่อจอหงวนจะจากมายังป่วยอยู่ยังหาหายเปนปรกติไม่ ไม่ทราบว่าจะร้ายดีประการใด แลคิดถึงบุตรชายที่ลอยน้ำไปนั้นจะเปนตายประการใดก็ไม่ทราบ ถ้ามีผู้เก็บได้เลี้ยงไว้ป่านนี้ก็ได้สิบเก้าปีแล้ว นางนั่งคร่ำครวนคิดถึงสามีแลบุตรอยู่ดังนั้น พอได้ยินเสียงคนมาเรี่ยรายจึงเดินออกมาที่น่าหอ แลเห็นหลวงจีนหนุ่มน้อยเดินร้องเรี่ยรายอยู่ นางจึงถามว่า หลวงจีนองค์นี้อยู่สำนักนิ์ที่วัดใดจึงเที่ยวมาเรี่ยรายจนถึงที่นี่
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึงเห็นมารดามาถามดังนั้น จึงบอกว่าข้าพเจ้าอยู่วัด (กิมซัวยี่) เปนสานุศิษย์ของพระอาจาริย์ฮวดเม้งท้ายซือ
นางจึงตอบว่า ถ้าท่านอยู่วัด (กิมซัวยี่) แล้วขอนิมนต์หยุดพักก่อน นางจึงเรียกคนใช้ให้พาหลวงจีนขึ้นมาบนหอนั่ง แล้วจึงให้คนใช้ยกน้ำชามาถวาย แล้วนางสั่งให้สาวใช้หาเครื่องแจถวาย นางสาวใช้ก็จัดเครื่องแจมาถวาย
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึงรับประเคนแล้ว ก็นั่งฉันตามสมณะเพศ นางอุนเกี๋ยวนั่งพิเคราะห์ดูหลวงจีนหนุ่มน้อย มีลักษณกิริยามารยาทรูปโฉมคล้ายคลึงเหมือนตั้นจอหงวนผู้สามี จะนั่งเดินก็ดูไม่ผิดกับจอหงวน นางเห็นดังนั้นก็ยิ่งนึกสงไสยอยู่ในใจ ครั้นจะถามก็เกรงความจะแพร่งพราย นางจึงอุบายลวงสาวใช้ให้ไปเสียให้พ้นในที่นั้น แล้วนางจึงถามหลวงจีนว่า ท่านบวชตั้งแต่เล็กมาหรือบวชเมื่อใหญ่ บิดามารดาชื่อไรแซ่ใด บิดามารดาอยู่พร้อมกันหรือประการใด
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังมารดาถามดังนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าไม่ได้บวชตั้งแต่เล็ก บวชเมื่ออายุได้สิบแปดปี ข้าพเจ้ามีความทุกข์ร้อนคับแค้นมากนัก เพราะกรรมเวรของข้าพเจ้า ด้วยบิดาของข้าพเจ้าต้องรับโจรไภยถึงแก่ความตาย มารดาของข้าพเจ้าตกอยู่ในมือโจร พระอาจาริย์บอกให้มาในเมืองกังจิวว่าจะได้พบท่านผู้มารดา ข้าพเจ้าจึงได้ทำเปนมาเรี่ยรายทั้งนี้ ก็เพื่อประสงค์จะได้พบแก่มารดาผู้บังเกิดเกล้า ข้าพเจ้าเมื่อยังเล็กชื่อกังลิ้ว ครั้นบวชแล้วท่านอาจาริย์ให้นามว่าเหี้ยนจึง
นางได้ฟังหลวงจีนบอกดังนั้นแล้ว จึงบอกว่าอุนเกี๋ยวนั้นคือชื่อของฉันเอง ท่านมีอะไรเปนพยานบ้างหรือไม่เล่า
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ยินนางบอกชื่อดังนั้นก็รู้แน่ว่ามารดา ลุกจากเก้าอี้คุกเข่าลงตรงหน้ามารดา แล้วก็ร้องไห้สอึกสอื้นไปเปนอันมาก แล้วจึงพูดว่า ถ้ามารดายังมีความสงไสยอยู่ไม่เชื่อ ข้าพเจ้ายังมีสิ่งสำคัญคือหนังสือเขียนด้วยโลหิตแลเสื้อเปนพยานอยู่ จึงหยิบหนังสือแลเสื้อออกมาส่งให้มารดา
นางอุนเกี๋ยวรับเอาเสื้อกับหนังสือมาพิจารณาดู ก็รู้แน่ว่าเปนบุตรจริงแล้ว ต่างคนต่างก็ร้องไห้รักกันเปนอันมาก แล้วนางจึงบอกหลวงจีนผู้บุตรว่า ท่านรีบกลับไปวัดเสียโดยเร็วเถิด ถ้าช้าอยู่อ้ายโจรมันกลับมาจะสงไสยอันตรายจะมี
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังมารดาว่าดังนั้น จึงตอบว่าข้าพเจ้าเกิดมาได้สิบแปดปีแล้ว พึ่งได้พบมารดาวันเดียวนี้ มารดาจะให้ข้าพเจ้าละมารดาไปเสียนั้น ข้าพเจ้ามีความอาไลยเปนที่สุดแล้ว ไม่สามารถจะทิ้งมารดาไปได้
นางอุนเกี๋ยวจึงปลอบบุตรว่า ท่านจงเชื่อมารดาเถิด ด้วยอ้ายเล่าฮองผู้นี้ใจฅอมันร้ายกาจอยาบช้านัก ถ้ามันมาพบเราแม่ลูกเข้า บางทีมันจะฆ่าเสียทั้งสองคน จงกลับไปเสียก่อนเถิด วันพรุ่งนี้มารดาจะทำเปนป่วย เพราะเดิมได้บลไว้ว่า จะถวายรองเท้าหลวงจีนสักร้อยคู่ มารดาจะไปแก้บนที่วัด จึงค่อยพบกันใหม่ อุบายที่มารดาคิดนี้เห็นพอจะเอาตัวรอดได้ พ่อจงรีบกลับไปเสียก่อนเถิด
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังมารดาชี้แจงดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงคำนับลามารดารีบกลับไปยังวัด
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวครั้นหลวงจีนผู้บุตรกลับไปแล้ว นางก็แกล้งทำเปนป่วยไม่มีความสบาย ตั้งแต่นางได้พบแก่บุตรแล้วก็มีความดีใจหาที่เปรียบมิได้ ครั้นว่าเห็นเล่าฮองจวนจะกลับมานางแกล้งทำนอนครางอยู่บนเตียงนอน
เล่าฮองกลับมาเห็นนางนอนครางอยู่ดังนั้น จึงถามว่าเจ้าเจ็บป่วยเปนประการใดหรือ
นางจึงตอบว่าเมื่อฉันยังเล็กอยู่นั้นได้อัทธิษฐานไว้ว่า จะถวายรองเท้าให้หลวงจีนร้อยคู่ ก็ยังหาได้ถวายไม่เมื่อประมาณได้สักหัาวันมาแล้ว ฉันฝันเห็นว่ามีหลวงจีนองค์หนึ่งถือดาบมายืนตรงหน้าร้องทวงรองเท้า ตั้งแต่วันนั้นมาใจฅอก็ไม่สบายเลยจึงได้ป่วยเจ็บมาดังนี้ เล่าฮองได้ฟังนางบอกดังนั้นจึงพูดว่าการเล็กน้อยเท่านั้น ทำไมจึงไม่บอกให้รู้จะได้จัดแจงแก้เสีย พูดดังนั้นแล้วจึงออกมาน่าจวนขึ้นนั่งที่ว่าราชการเรียกคนใช้ซ้ายขวามาสั่งว่า ให้ไปบอกชาวบ้านในกำแพงเมืองกังจิว ทุก ๆ บ้านให้ทราบทั่วกัน ว่าให้จัดทำรองเท้าหลวงจีนบ้านละคู่ กำหนดห้าวันให้นำมาส่งให้พร้อมกัน คนใช้ก็ไปสั่งตามคำเจ้าเมืองปลอมสั่งทุกประการ
ฝ่ายพวกชาวบ้านได้ฟังคนใช้ของเจ้าเมืองมาสั่ง ก็รีบจัดหาแลทำ ครั้นเสร็จแล้วก็นำมามอบให้พนักงานทุก ๆ คน
ฝ่ายเล่าฮองครั้นเห็นราษฎรนำรองเท้าเข้ามาส่งตามคำสั่งครบแล้ว จึงเข้าไปบอกแก่นางอุนเกี๋ยวว่ารองเท้าได้จัดหามาพร้อมแล้ว
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวเมื่อเล่าฮองมาบอกดังนั้น จึงถามว่าในแขวงเมืองนี้วัดไหนเปนวัดใหญ่ เล่าฮองบอกว่าวัดกัมซัวยี่นั้นเปนวัดใหญ่ หลวงจีนดูเคร่งครัดเรียบร้อยดี เจ้าจงไปทำการแก้บนที่วัดนั้นเถิด
นางอุนเกี๋ยวได้ฟังเล่าฮองบอกดังนั้น ก็ดีใจด้วยสมความปราถนา แกล้งพูดว่าฉันได้ยินเขาพูดกันว่าวัดกัมซัวยี่เปนวัดใหญ่งดงามดีควรจะไปแก้บนในวัดนั้น
เล่าฮองจึงเรียกอ๋องลี้คนใช้ทั้งสองให้จัดเรือลำใหญ่หนึ่งลำ ครั้นจัดเสร็จแล้วคนใช้ทั้งสองก็เข้ามาบอกกับนางว่าเรือจัดไว้เสร็จแล้ว
นางอุนเกี๋ยวจัดเข้าของแลรองเท้าร้อยคู่กับธูปเทียนสิ่งของต่าง ๆ เสร็จแล้ว จึงเรียกสาวใช้ที่สนิทให้ขนของลงเรือ ครั้นขนเสร็จแล้วนางก็พร้อมด้วยบ่าวไพร่พากันลงเรือออกจากท่าแจวตรงไปยังวัดกิมซัวยี่
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึงเมื่อกลับมาถึงวัดแล้ว ตรงเข้าไปกราบพระอาจาริย์เล่าความซึ่งได้ไปพบแก่มารดาให้พระอาจาริย์ฟังทุกประการ พระอาจาริย์ก็มีความยินดี
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งมีชายคนใช้ของนางอุนเกี๋ยวมาบอกว่า วันนี้นางฮูหยินจะเอาของมาแก้บนขอท่านท้ายซือได้ทราบ
พระอาจาริย์ฮวดเม้งท้ายซือได้ฟังคนใช้มาบอกดังนั้น จึงเรียกศิษย์ทั้งหลายให้ไปคอยรับที่น่าท่า
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวฮูหยินครั้นเรือมาถึงน่าท่าวัดแล้ว จึงให้บ่าวไพร่ขนของเข้าไปในวัด แล้วนางก็เดินเข้าไปในวัดเห็นหลวงจีนทั้งหลายมายืนคอยรับอยู่ นางก็กระทำคำนับหลวงจีนทั้งปวงแล้วก็เดินมายังพระอุโบสถใหญ่ จึงจุดธูปเทียนบูชาพระยูไลแล้วก็เดินไปยังศาลาใหญ่ข้างน่าวัด
ฝ่ายพระอาจาริย์ฮวดเม้งพร้อมด้วยหลวงจีนลูกวัดทั้งหลายก็มานั่งคอยรับอยู่ในศาลา ครั้นนางขึ้นมาบนศาลาแล้วก็กระทำนมัศการ นางจึงให้จัดเครื่องแจถวาย แล้วจัดรองเท้าใส่ถาดยกไปตั้งไว้ในศาลา นางจึงเข้ามาบอกแก่ท่านอาจาริย์ ฮวดเม้งท้ายซือว่ารองเท้านี้ดีฉันถวายหลวงจีนทั่วทุกองค์ ท่านอาจาริย์จึงให้ศิษย์ยกไปถวายพระทั่วทุกองค์
ครั้นเสร็จธุระแล้วหลวงจีนทั้งหลายก็ต่างคนต่างกลับไปที่อยู่
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึง เห็นหลวงจีนทั้งหลายกลับไปกุฎีหมดแล้ว จึงเข้ามานั่งใกล้มารดา นางอุนเกี๋ยวจึงบอกแก่หลวงจีนเหี้ยนจึงผู้บุตรว่าจงถอดรองเท้าออกมาให้มารดาดูสิ่งสำคัญสักหน่อย
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังมารดาว่าดังนั้น จึงถอดรองเท้าแลถุงเท้าออกให้มารดาดู
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวพิจารณาดูเห็นปลายนิ้วเท้าข้างซ้ายนั้นขาดไปนิ้วหนึ่ง เหมือนสำคัญของนาง ๆ จึงรู้ชัดว่าบุตรของตัวแน่ สองคนแม่ลูกก็ร้องไห้รักกันเปนอันมาก ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว ก็พากันมานมัศการพระอาจาริย์ ขอบพระเดชพระคุณของท่านที่ได้อุปถัมภ์เลี้ยงดูมา
พระอาจาริย์ฮวดเม้งจึงพูดว่าเวลานี้ แม่กับลูกได้มาพบกันแล้ว เราวิตกว่าอ้ายเล่าฮองถ้ามันรู้จะมีเหตุอันตรายนางจงรีบกลับไปเสียเถิด
นางได้ฟังพระอาจาริย์ตักเตือนให้สะติดังนั้นก็เห็นจริง จึงสั่งหลวงจีนเหี้ยนจึงผู้บุตรว่า พ่อจงรีบไปเมืองเชียงอานเสาะหาตายายได้แล้ว แจ้งเหตุให้รู้จึงเอากำไลทำด้วยไม้หอมแลหนังสือสำคัญฉบับนี้เข้าไป เมื่อเดินทางจงไปแวะที่ตำบลบ้านฮ่องจิว ตั้งแต่นี้ไประยะทางประมาณพันห้าร้อยโยชน์เสศ ข้างทิศตวันตกเฉียงเหนือมีโรงเตี้ยมอยู่แห่งหนึ่ง ยี่ห้อเตี้ยมนั้นชื่อบ้วนฮวย เดิมบิดาพาย่ากับมารดาจะมาเมืองกังจิวได้แวะพักที่เตี้ยมนั้น บังเอินให้ย่าป่วยไข้มาไม่ได้ บิดาของพ่อจึงให้ย่าพักอยู่ที่นั่น หวังใจว่าไปถึงเมืองกังจิวแล้วจะได้กลับไปรับย่า ก็บังเอินพบอ้ายโจรร้ายเข้าปล้นจึงเปนเหตุตั้งแต่นั้นมา ก็มิได้ข่าวว่าจะเปนตายประการใด ถ้าพ่อไปถึงแล้วจึงแวะเข้าสืบถามดูก็คงจะรู้ข่าวดีแลร้ายได้ แล้วจงรีบเข้าไปยังเมืองหลวงไปหาตากับยาย ตาเปนขุนนางผู้ใหญ่ที่ใจเสียง จงเอาหนังสือส่งให้ตาดูรู้ความแล้ว จะได้กราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ทรงทราบ แล้วจะได้ยกทัพมาจับตัวอ้ายโจรเล่าฮอง แก้แค้นให้บิดา แลมารดาก็จะพ้นจากอำนาจของอ้ายโจร พ่อจงจำคำของมารดาสั่งนะอย่าหลงลืม มารดาอยู่ช้าไม่ได้อ้ายโจรมันจะสงไสย นางพร่ำสั่งหลวงจีนเหี้ยนจึงผู้บุตรเสร็จแล้ว จึงลาพระอาจาริย์เดินออกมาจากวัดรีบกลับมายังบ้าน
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึง ครั้นมารดากลับไปแล้วหยิบหนังสือฉบับหนึ่ง กับกำไลทำด้วยไม้หอมขรหนึ่งกลับมาที่พักแล้ว จัดแจงสิ่งของเสร็จแล้วก็เข้าไปลาพระอาจาริย์ ๆ ก็ให้ศีลให้พรต่าง ๆ หลวงจีนเหี้ยนจึงนมัศการรับพรพระอาจาริย์แล้ว ก็ออกจากวัดเดินตรงไปยังตำบลฮ่องจิว แต่เดินทางมาได้สองสามเวลาสิ้นทางได้ประมาณพันห้าร้อยโยชน์เหมือนคำมารดาบอกไว้ ก็ลุถึงตำบลฮ่องบ้วนจิว จึงเที่ยวสืบถามตามชาวบ้านมาข้างทิศตวันออกเฉียงเหนือ จึงได้พบเตี้ยมโรงหนึ่งมียี่ห้อว่าบ้วนฮวยเตี้ยม จึงถามเจ้าของเตี้ยมว่านางเตียวสีอยู่ที่ไหน เจ้าของเตี้ยมบอกว่า เดิมก็อยู่ไนโรงเตี้ยมของข้าพเจ้า ครั้นอยู่มาหน่อยไม่มีค่าเช่าจะให้สามสี่ปีมาแล้ว บัดนี้ตาก็เสียแลไม่เห็นอะไรแล้ว ไปอยู่ข้างทิศตวันออกเฉียงใต้ริมประตูเมือง ที่ริมนั้นมีเตาเผากระเบื้อง เจ้าของเขาทิ้งเสียนมนานแล้ว ยายเตียวสีไปอาไศรยอยู่ที่เตานั้น เช้า ๆ เคยออกมานั่งริมถนนขอทานชาวบ้านแถวนี้อยู่เสมอ ๆ นิมนต์ท่านไปถามดูเถิด
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังเจ้าของโรงเตี้ยมบอกดังนั้น ให้เกิดความสังเวชสลดจิตร์คิดสงสาร ประหนึ่งว่าจะอดกลั้นน้ำตาไว้มิได้ แต่อุสาหะแขงใจรีบลาเจ้าของเตี้ยมไปยังเตาเผากระเบื้อง ตามคำเจ้าของโรงเตี้ยมบอก
ครั้นมาถึงเตาเผากระเบื้อง ก็แลเห็นยายแก่คนหนึ่งจักษุบอดนั่งอยู่ที่นั่น ก็เข้าใจแน่ว่าคงเปนย่าของตัว จึงเดินเข้าไปนั่งลงแล้วถามว่าย่าทำไมจึงมาอยู่ที่นี่เล่า
ฝ่ายนางเตียวสีเมื่อได้ยินเสียงคนมาร้องเรียกว่าย่า จึงถามว่าใครมาเรียกข้าว่าย่า สำเนียงเสียงเหมือนตั๊นกองหยีลูกชายข้า
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังย่าพูดดังนั้น ก็มีความยินดีรู้แน่ว่าย่าของตนแท้แล้ว จึงตอบว่าฉันมิใช่ตั้นกองหยี ฉันเปนถูกชายของตั๊นกองหยี นางอุนเกี๋ยวนั้นคือมารดาของฉันเอง
นางเตียวสีได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ เข้าลูบคลำตัวหลวงจีนแล้วจึงถามว่า บิดาทำไมจึงไม่มาด้วยเล่า
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังย่าถามดังนั้นจึงตอบว่า บิดานั้นเมื่อเดินทางไปกับมารดา เจ้าของเรือจ้างเปนโจรเข้าปล้นทุบตีบิดาถึงแก่ความตายเอาศพบิดาทิ้งน้ำเสีย แต่มารดานั้นเอาไปจะให้เปนภรรยา มารดาผัดแก่โจรว่ายังมีครรภอยู่ ขอให้บุตรคลอดออกจากครรภ์ก่อน โจรก็ยอมตามคำของมารดา ครั้นฉันคลอดออกมาได้วันหนึ่งอ้ายโจรจะให้มารดาฆ่าฉันเสีย มารดาฉันขัดอาญาอ้ายโจรไม่ได้จึงเอาฉันใส่กระดานลอยไปถึงวัดกิมซัวยี่ ท่านสมภารเลี้ยงฉันไว้จนเติบใหญ่แล้วท่านจึงบอกให้ฉันไปตามมารดา หลวงจีนเหี้ยนจึงเล่าความทุกประการให้ย่าฟังตั้งแต่ต้นจนตามมาพบย่า ณบัดนี้
นางเตียวสีจึงถามว่า เหตุใดจึงรู้ว่าย่ามาอยู่ที่เตาเผากระเบื้องนี้เล่า
หลวงจีนเหี้ยนจึง จึงตอบว่า มารดาบอกให้ฉันแวะมาหาย่าที่นี้ บัดนี้หนังสือแลกำไลทำด้วยไม้หอมเปนสำคัญก็ให้มาพร้อมแล้ว หลวงจีนเหี้ยนจึงก็ส่งให้ถึงมือท่านย่า ๆ รับของสองสิ่งมาคลำดูก็แน่ใจแล้วจึงพูดว่า ลูกของข้าคิดว่าได้ดีมียศขึ้นจะลืมมารดาเสีย เราคิดว่าลูกจะเปนคนอะกะตัญญูไม่รู้จักคุณของบิดามารดา ไม่ทราบเลยว่าเปนเหตุถึงแก่ชีวิตร พูดดังนั้นแล้วย่าหลานก็ร้องไห้คร่ำครวนไปต่าง ๆ เปนอันมาก
ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว ท่านย่าจึงพูดว่าเดชบุญเทพยดาฟ้าดินปกป้องรักษา ให้บังเกิดหลานขึ้นจึงไม่สูญแซ่ได้มาพบปะกันรู้จักกัน
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึง พิจารณาดูย่าเห็นจักษุทั้งสองข้างเสียจึงถามว่า ทำไมตาย่าจึงได้มืดไปเสียทั้งสองข้างดังนี้
นางเตียวสีผู้ย่าจึงตอบว่า เพราะย่าคิดถึงบิดาเจ้าจึงร้องไห้ทุกวัน ๆ ไนตาจึงได้มัวหมองจนแลไม่เห็น เพราะเหตุที่คิดถึงบิดามารดาของเจ้า
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังย่าบอกดังนั้น ก็คุกเข่าลงกับพื้นยกมือขึ้นประนม ตั้งสัตยาอัทธิฐานว่าขอเดชเทพยดาอารักษ์ซึ่งรักษาฟ้าดินทั้งหลายจงเล็งเห็นความสัตย์ปัฏิญาณแห่งข้าด้วย บิดามารดาเกิดตัวข้าพเจ้ามาอายุได้สิบแปดปีแล้ว ก็ยังหาได้ตอบแทนฉลองพระเดชพระคุณบิดามารดาของข้าพเจ้าไม่ บัดนี้ข้าพเจ้ารับคำสั่งของมารดามาตามหาย่าผู้มีพระคุณแก่บิดาข้าพเจ้าก็พบแล้ว แต่บังเอินย่าของข้าพเจ้าจักษุมืดไปเสียแล้ว เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจะขอเอาชิวหาของข้าพเจ้าเลียตาย่าข้าพเจ้า จงขอให้ตาย่าข้าพเจ้ากลับสว่างขึ้นดังแต่ก่อนเถิด ครั้นตั้งอัทธิฐานแล้วหลวงจีนเหี้ยนจึงก็เลียไนตาด้วยปลายลิ้นทั้งสองข้าง สักครู่หนึ่งไนตานางเตียวสีก็สว่างขึ้นอย่างเดิม แลเห็นหลวงจีนผู้หลาน จึงพูดว่าเปนหลานของย่าจริงแล้ว ด้วยลักษณรูปร่างไม่ผิดแก่ตั้นกองหยีเลย พูดพลางก็เข้าลูบคลำหลวงจีนผู้เปนหลาน แลมีความยินดีเปนอันมาก
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึง เห็นย่าตาสว่างดีแล้ว จึงพาย่าออกจากเตาเผากระเบื้องแล้ว พาตรงไปยังเตี้ยมเล่าเซี้ยวยี่ เอาเงินของตนออกใช้หนี้ที่ย่าค้างอยู่แต่ก่อนแล้ว ก็ออกเงินใหม่เช่าห้องหนึ่งให้ย่าพักอาไศรยอยู่ ให้เงินเจ้าของเตี้ยมไว้ซื้ออาหารให้ย่ารับประทานเสร็จแล้ว จึงบอกแก่ย่าว่า ย่าจงรอพักอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะเข้าไปยังเมืองหลวงว่าอย่างช้าสักเดือนหนึ่งฉันจะกลับมารับย่าไป
นางเดียวสีได้ฟังหลวงจีนผู้หลานว่าดังนั้น จึงกำชับแก่หลานว่า ถ้าพ่อไปพบตายายแล้ว จงรีบกลับมาโดยเร็ว เพราะย่าแก่ชรามากอยู่แล้ว
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังย่าสั่งกำชับดังนั้น ก็ลาออกจากเตี้ยมเดินตรงไปยังเมืองหลวง เมื่อเดินมานั้นในใจให้คิดถึงย่าแลมารดาเปนอันมากมิได้ขาดเลย
ครั้นมาถึงเมืองเชียงอานแล้ว ก็เดินเข้าในประตูเมืองทางถนนทิศตวันออกเที่ยวสืบถามตามชาวบ้าน ถึงท่านใจเสียงผู้เปนตา ชาวบ้านทั้งหลายก็บอกให้ต่อ ๆ มา หลวงจีนเหี้ยนจึงก็เดินตรงมาตามชาวบ้านบอก ถึงบ้านหนึ่งโตใหญ่สังเกตดูเห็นจะเปนบ้านใจเสียงผู้เปนตาแน่แล้ว ก็เดินตรงมาที่ประตูบ้าน จึงบอกแก่ผู้ที่เฝ้าประตูว่า ข้าพเจ้านี้เปนวงษ์ญาติแก่ท่านใจเสียงจะมาหาเพราะมีกิจธุระร้อน ขอท่านได้นำคำที่ข้าพเจ้าบอกนี้ ไปเรียนแก่ท่านใจเสียงให้ทราบ
คนเฝ้าประตูได้ฟังหลวงจีนบอกดังนั้น ก็เข้าไปกราบเรียนแก่ท่านใจเสียง ว่าข้างนอกมีหลวงจีนหนุ่มน้อยผู้หนึ่งว่าเปนญาติของท่านจะเข้ามาหา ว่ามีธุระร้อนจะมาแจ้งความแก่ท่าน
งุยเต็งได้ยินคนเฝ้าประตูบอกดังนั้นก็นึกสงไสยว่า เราก็ไม่มีวงษ์ญาติเปนหลวงจีนเลย นางฮูหยินภรรยาพูดว่าเมื่อคืนนี้ฉันฝันว่านางอุนเกี๋ยวลูกสาวของเรานั้นกลับมา ชะรอยจะเปนตั้นกองหยีจอหงวนบุตรเขยของเรานั้นจะมีหนังสือฝากมาบอกข่าวอะไรบ้าง จะฝากหลวงจีนมาบ้างดอกกระมัง
ท่านใจเสียงได้ฟังภรรยาว่าดังนั้น จึงสั่งนายประตูให้พาหลวงจีนเข้ามาในบ้าน ขึ้นบนตึกหอนั่งแล้วหลวงจีนเห็นท่านใจเสียงกับภรรยาผู้เปนตายายเหมือนแก่มารดาของตัว ก็ให้มีจิตรคิดถึงมารดาขึ้นมาทันทีจนน้ำตาไหล แขงใจเดินตรงเข้าไปนำหนังสือออกส่งให้ท่านใจเสียง ๆ รับหนังสือมาอ่านดู ทราบความตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการแล้วก็ร้องไห้
นางฮูหยินผู้ภรรยาเห็นดังนั้น จึงถามว่าเหตุใดท่านดูหนังสือแล้วก็ร้องไห้ ใจเสียงจึงเล่าความตามหนังสือให้ภรรยาฟังทุกประการ ภรรยาได้ทราบความดังนั้นก็ร้องไห้สอึกสอื้นจนสลบไป
พวกสาวใช้ทั้งหลายเห็นดังนั้น ก็เช้านวดฟั้นแก้ไขจนนางฟื้นคืนได้สติมา ใจเสียงจึงพูดแก่ภรรยาว่าอย่าเศร้าหมองทุกข์ร้อนไปเลย เราจะไปกราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ทรงทราบ จึงค่อยยกทัพขึ้นไปจับตัวอ้ายคนร้ายแก้แค้นแทนบุตรเขยแลบุตรสาว พูดแล้วก็สั่งคนใช้ให้จัดที่ให้หลวงจีนผู้หลาน อยู่สำนักนิ์เปนศุขสำราญมิให้อะนาทรร้อนใจ
ครั้นเวลารุ่งเช้างุยเต็งก็แต่งตัวขึ้นเกี้ยว ให้คนหามเข้าในพระราชวัง ครั้นถึงก็ลงจากเกี้ยวเดินเข้าไปในพระราชวังเข้าในท้องพระโรง เวลานั้นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางเฝ้าพร้อมกันตามตำแหน่งน่าที่ผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายทหารพลเรือน งุยเต็งจึงกราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่า ซึ่งพระองค์โปรดให้ตั้นจอหงวนขึ้นไปรักษาราชการเมืองกังจิวนั้น เมื่อไปตามทางตั้นจอหงวนถูกผู้ร้ายปล้นฆ่าตายเสียแล้ว อ้ายผู้ร้ายเก็บเครื่องยศแลท้องตราได้นำไปยังต่อกรมการผู้รั้ง ไม่ทราบเหตุก็เชื่อถืออ้ายผู้ร้าย ๆ ก็รักษาว่าการบ้านเมืองอยู่จนทุกวันนี้ถึงสิบแปดปีมาแล้ว งุยเต็งกราบทูลเหตุผลต้นปลายทุกประการให้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงทราบทุกประการ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงทราบดังนั้น ก็ทรงพระพิโรธเปนอันมาก จึงรับสั่งให้เกณฑ์ทหารม้ารักษาพระองค์เปนอันมากมอบกระบี่อาชญาสิทธิ์ให้แก่งุยเต็งคุมทหารหกหมื่น รีบยกขึ้นไปยังเมืองกังจิวกำจัดอ้ายพวกเหล่าร้ายเสีย
งุยเต็งถวายบังคมลาออกมาจากที่เฝ้า ตรงไปยังที่ประชุมทหาร จัดพลทหารเสร็จแล้วได้เวลาฤกษ์ดีงุยเต็งจึงพาหลวงจีนเหี้ยนจึงผู้หลานยกกองทัพออกเดินไป กลางวันก็เดินกลางคืนก็หยุดพักรอนแรมมาตามระยะ ทางเปรียบประดุจนกบิน
ครั้นกองทัพจวนจะถึงเมืองกังจิว ฟากข้างทิศตวันตกเฉียงเหนือ งุยเต็งแม่ทัพก็ให้ตั้งค่ายลงพักพลทหารแล้วงุยเต็งจึงเอาป้ายทองอาชญาสิทธิ์ส่งให้ม้าใช้ไปบอกนายทหารกองมณฑลที่รักษาเมืองกังจิวให้รีบมาโดยเร็วในคืนวันนี้ให้จงได้
ทหารม้าใช้รับป้ายอาชญาสิทธิ์แล้ว ก็คำนับลาขึ้นม้ารีบขับไปยังกองทหารมณฑล ตรงเข้าไปแจ้งความแก่นายทหารเอาป้ายอาชญาสิทธิ์ส่งให้แล้วบอกว่า งุยเต็งแม่ทัพใหญ่มีบัญชาสั่งให้ท่านผู้กำกับกองทหารมณฑลรีบไปหาท่านแม่ทัพโดยเร็วในคืนวันนี้
นายทหารกองมณฑลได้ฟังก็ตกใจ หารู้ว่าจะมีเหตุการประการใดไม่ ก็รีบแต่งต้วขึ้นม้ามากับทหารม้าใช้
ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับท่านแม่ทัพใหญ่แล้ว ก็ถอยมายนคอยฟังบัญชาอยู่
ฝ่ายงุยเต็งครั้นเห็นนายทหารกองมณฑลมาแล้ว ก็เล่าเหตุซึ่งเปนมาแล้วแต่หลัง ให้นายทหารกองมณฑลฟังทุกประการ แล้วสั่งว่าท่านจงกลับไปที่ประชุมทหาร เร่งเกณฑ์ทหารกองมณฑลมาสมทบกับกองเราโดยเร็วอย่าให้เนิ่นช้า
นายทหารกองมณฑลได้ฟังท่านแม่ทัพบัญชาสั่งดังนั้น ก็คำนับลารีบด่วนมายังที่ประชุมทหาร เรียกทหารมาแจ้งความให้ฟังแล้วก็จัดแจงเครื่องสาตราอาวุธพร้อมแล้ว ก็รีบเดินมายังกองทัพใหญ่หยุดพักพลทหารรอคำสั่งแม่ทัพ
ฝ่ายงุยเต็งครั้นรู้ว่ากองทหารมณฑลมาพร้อมแล้วก็ยินดี เรียกทหารออกจากค่ายเข้าสมทบทันเปนกองใหญ่ ยกลงเรือข้ามฟากในเวลาพลบค่ำ ครั้นถึงฝั่งแล้วก็ยกทหารขึ้นบก รีบเดินกองทัพเข้าประตูเมือง นายประตูยังหาทันจะปิดประตูเมืองไม่ งุยเต็งเร่งทหารให้เข้าล้อมจับผู้ว่าราชการเมือง ในขณะนั้นก็ยังหาทันจะสว่างไม่ ทหารก็ทลายประตูโจมเข้าไปในห้องได้หลายคน
ฝ่ายเล่าฮองกำลังนอนอยู่ในตึก ได้ยินเสียงประทัดแลกลองม้าฬ่อดังสนั่น พวกทหารตรูกันเข้าจับตัวเล่าฮองได้ก็มัดไว้แน่นหนาแล้วพาตัวมาให้ท่านแม่ทัพ งุยเต็งสั่งให้ทหารไปจับตัวพวกบริวารบ่าวไพร่โจรที่เปนใจแก่เล่าฮองมาได้ประมาณพันเสศ สั่งให้เอาไปยังสนามฆ่าเสียทั้งสิ้น แล้วจึงสั่งให้นายทหารรวมพลทหารออกไปตั้งค่ายพักอยู่นอกเมือง งุยเต็งลงจากม้าขึ้นบนหอนั่ง ๆ บนเก้าอี้สั่งให้สาวใช้ไปเชิญนางอุนเกี๋ยวให้ออกมาหา
ครั้นสาวใช้เข้าไปบอกนางอุนเกี๋ยว ๆ ได้ทราบความว่า บิดาให้ทหารจับเล่าฮองแลพวกโจรไปประหารชีวิตรหมดแล้วนางก็มีความยินดี อยากจะออกมาหาบิดา แต่มีความอายด้วยตัวมาตกอยู่ในมือโจรเพราะความจำใจ คนทั้งหลายก็ล่วงรู้จะคะระหาติเตียนต่าง ๆ จะอยู่ไปก็จะได้รับแต่ความอดสูดูร้ายไม่มีที่สุด นางคิดดังนั้นแล้วก็ไล่สาวใช้ให้ออกไปเสียนางเอาผ้าผูกกับลูกกรงน่าต่างตึกผูกฅอแขวนอยู่
ฝ่ายสาวใช้เห็นอาการปลาดก็วิ่งมาบอกแก่หลวงจีนว่า มารดาของท่านดูเหมือนจะผูกฅอตาย ท่านจงรีบไปดูโดยเร็วเถิด
ฝ่ายหลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังสาวใช้บอกดังนั้นก็ตกใจ มิทันจะได้บอกเหตุการแก่งุยเต็งผู้เปนตา ก็รีบเข้ามาโดยเร็วพอถึงห้องมารดาก็เห็นมารดาผูกฅออยู่กับลูกกรงน่าต่าง ก็เข้าแก้ผ้าที่ผูกฅอมารดาได้ นางยังหาทันสิ้นใจไม่แล้วคุกเข่าลงคำนับพูดแก่มารดาว่า ข้าพเจ้ากับท่านแม่ทัพผู้เปนตาได้ยกพลทหารมากำจัคโจรแก้แค้นได้แล้ว เหตุใดมารดาจึงจะทำลายชีวิตรเสียดังนี้เล่า ถ้ามารดาตายแล้วข้าพเจ้าก็ไม่ขออยู่ จะต้องทำลายชีวิตรตายตามมารดาไป
เมื่อขณะแม่ลูกพูดกันอยู่นั้น ท่านงุยเต็งก็เข้ามาในห้องพูดแก่บุตรว่า บิดามาแก้แค้นอ้ายโจรได้แล้ว เหตุใดเจ้าจึงจะมาทำลายชีวิตรเสียเล่า
นางอุนเกี๋ยวเมื่อได้ฟังบิดาถามดังนั้น จึงคำนับบิดาแล้วพูดว่า ลูกได้ยินคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า ธรรมดาเกิดมาเปนหญิง ต้องมีผัวเดียวจนตลอดชีวิตรจึงจะมีชื่อเสียงหอมตลอดโลกย์ ความเจ็บแค้นด้วยอ้ายโจรฆ่าสามีของข้าพเจ้าเสีย จะแก้แค้นแทนสามีก็ไม่ได้ แล้วมิหนำซ้ำมาอยู่กับอ้ายโจรจะมีหน้าอยู่ดูหน้าผู้ใดได้ ซึ่งจำใจอยู่กับอ้ายโจรนั้น ก็เพราะตั้งใจจะรักษาบุตรในครรภ์ไว้จึงได้ผ่อนตามเวลา วันนี้มาเห็นหน้าบุตรกับบิดายกพลทหารมากำจัดอ้ายผู้ร้ายได้แล้ว บิดาก็ได้แก้แค้นแทนลูกได้แล้ว ลูกจะมีหน้าอยู่ต่อไปอย่างไรได้ เพราะคนทั้งหลายเขาหาเห็นในดวงจิตรของลูกไม่ว่าดีขั่วประการใด ลูกจะขอตายตามผัวไปดีกว่าจะอยู่เปนมนุษย์ต่อไป นางอุนเกี๋ยวเมื่อพูดแก่บิดาแล้วก็สอึกสอื้นไปเปนอันมาก
งุยเต็งจึงพูดว่า ซึ่งการเปนมาแล้วทั้งนี้ ก็เปนความจำเปน มิใช่เจ้าจะเอาใจออกหากจากผัวเจ้าเมื่อไร ซึ่งเปนทั้งนี้ก็โดยผลกรรมที่ทำไว้แต่ชาติปางก่อนติดตามสนองให้โทษ แต่ข้อที่เจ้ามีความสุจริตซื่อตรงก็มีหลักฐานพยานอยู่ ที่เจ้าอุสาหะคิดการทุกอย่างจนบุตรของเจ้าได้นำความไปแจ้งแก่บิดา จึงได้รู้ความก็เพราะความดีของเข้า แสดงให้เห็นได้ว่าเจ้ามิได้ลุ่มหลงปลงรักแก่อ้ายโจร ย่อมเปนไปตามความจำเปน เจ้าจงคิดหักใจเสียเถิดอย่าคิดอดสูใจไปเลย ว่าพลางงุยเต็งก็ร้องไห้ นางอุนเกี๋ยวกับหลวงจีนเหี้ยนจึงก็ร้องไห้
งุยเต็งจึงพูดแก่บุตรว่าจงระงับดับความโศกเสีย บัดนี้อ้ายโจรร้ายเราก็จับตัวได้แล้ว เจ้าจงตามเราไปยังสนามที่ฆ่าคน จะได้ลงโทษอ้ายผู้ร้ายแก้แค้นเสียให้สิ้น งุยเต็งครั้นพูดดังนั้นแล้วก็พาลูกหลานออกจากห้องเดินมานอกประตูจวน ขึ้นเกี้ยวมีทหารแห่น่าหลังมายังสนามที่ฆ่าคน งุยเต็งเห็นคนโทษพร้อมกันแล้วก็มีความยินดี จึงสั่งให้ทหารเอาอ้ายเล่าฮองกับอ้ายลี้แพมัดมือมัดเท้าขึงเหยียดออก ให้พนักงานเฆี่ยนคนละร้อยที แล้วทำฉลากปิดบนศีศะอ้ายผู้ร้าย บอกให้รู้ทั่วกันว่า อ้ายผู้ร้ายคนนี้ที่ฆ่าตั๊นกองหยีจอหงวน แล้วให้เอาตัวอ้ายลี้แพคว่ำลงบนม้าแล้วให้เอาตะปูตรึงให้ติดกับม้าไม้ แล้วให้ม้าไม้ออกไปกลางตลาด ให้เพ็ชฆาฎเอามีดเชือดเนื้อเปนชิ้นน้อยชิ้นใหญ่ ทรมานให้สาสมที่ใจมันเปนพาลกระทำแก่ท่าน ไม่เกรงกลัวพระราชอาญาแผ่นดินแลบาปกรรม แล้วก็ตัดศีศะเสียบประจานไว้ที่หนทางสามแพร่ง เพื่อให้คนทั้งหลายดู อย่าให้เอาเยี่ยงอย่างอ้ายคนร้ายต่อไป
ครั้นกระทำโทษลี้แพเสร็จแล้ว จึงสั่งให้ทหารคุมตัวอ้ายเล่าฮองไปยังแม่น้ำฮ่องกัง ที่ตำบลเล่าฮองฆ่าจอหงวนนั้น
ฝ่ายงุยเต็งพร้อมด้วยนางอุนเกี๋ยว แลหลวงจีนเหี้ยนจึงผู้หลานก็ยกกองทัพตรงไปยังแม่น้ำฮ่องกัง ครั้นถึงแล้วงุยเต็งจึงให้พักไพร่พลอยู่ริมแม่น้ำ ให้พนักงานจัดเครื่องเซ่นจะพลีกรรมเซ่นเสร็จแล้ว
งุยเต็งกับบุตรสาวแลหลานชาย ก็จุดธูปเทียนเสร็จแล้ว งุยเต็งสั่งพนักงานให้เอาตัวอ้ายเล่าฮองมัดเข้ากับเสาแล้ว ก็ให้ผ่าอกเอาหัวใจตับไตใส่จานตั้งบนโต๊ะ เซ่นตั้นกองหยีผู้เปนที่จอหงวนแล้วให้เอาหนังสือคำบวงสรวงเซ่นมาอ่าน แล้วให้เผาไฟ
นางอุนเกี๋ยวกับหลวงจีนเหี้ยนจึงผู้บุตรก็พากันร้องไห้เศร้าโศกเปนอันมาก
ฝ่ายพวกบริวารของพระยานาค ที่เคยเที่ยวตรวจเหตุการในห้องทะเล ในวันนั้นตรวจมาถึงปากอ่าวฮ่องกัง เห็นคนเปนอันมากกำลังเซ่นไหว้อยู่ จึงแอบเข้าริมฝั่งตรวจดู เห็นหนังสือที่สำหรับเซ่นลอยน้ำมาจึงเก็บเอาไว้ แล้วก็กลับลงไปยังบาดารนำหนังสือนั้นขึ้นถวายพระยานาค
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องรับหนังสือมาอ่านดูก็รู้ว่า พวกญาติเขาเซ่นไหว้ตั๊นกองหยี ด้วยตั้นกองหยีก็เปนเวลาสิ้นเคราะห์แล้วด้วย จำเราจะต้องช่วยอุปถัมภ์จึงจะควร ครั้นดำริห์ในใจแล้วดังนั้นจึงใช้ขุนนางตะภาพน้ำ ให้ไปเชิญตัวตั้นกองหยีมา พาตัวเข้าไปคำนับพระยาเล่งอ๋อง ๆ จึงพูดว่า ข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยท่านเปนอันมาก บัดนี้ท่านงุยเต็งผู้เปนบิดาภรรยาของท่าน กับนางอุนเกี๋ยวภรรยาของท่าน แลบุตรชายของท่านพร้อมกันทั้งสามคน มาเซ่นไหว้ท่านอยู่ที่ปากน้ำฮ่องกัง เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจะส่งท่านให้กลับไปเข้ารูปตามเดิม แต่ข้าพเจ้ามีของเล็กน้อยจะขอคำนับขอบคุณท่าน ว่าแล้วพระยาเล่งอ๋องจึงหยิบบู่อี่จูเม็ดหนึ่ง กับพลอยวิเศษอีกสองเม็ด แพรสิบม้วน เข็มขัดมะนีสายหนึ่งแล้วบอกว่า ของเหล่านี้ข้าพเจ้าให้แก่ท่าน ขอท่านจงรับไว้เอาเปนเครื่องระลึกแห่งข้าพเจ้าด้วยเถิด บัดนี้วงญาติของท่านพากันมาพร้อมอยู่ที่แม่น้ำฮ่องกังแล้ว เชิญท่านขึ้นไปเถิดจะได้พบกัน ข้าพเจ้าจะให้บริวารของข้าพเจ้าพาท่านขึ้นไปส่ง
วิญญาณตั้นกองหยีครั้นได้ฟังพระยานาคบอกดังนั้น ก็มีความยินดี กับเห็นของวิเศษที่พระยาเล่งอ๋องให้โดยความสุจริต จึงคำนับรับของเหล่านั้น แล้วก็คุกเข่าลงคำนับลาพระยานาค
พระยานาคจึงสั่งให้วิญญาณจิตร แลซากศพตั้นกองหยีจอหงวนขึ้นไปยังปากน้ำฮ่องกัง
พวกบริวารทั้งหลายได้ฟังพระยาเล่งอ๋องสั่งดังนั้น ก็พร้อมกันแบกศพตั้นกองหยี แลรับเอาวิญญาณรีบขึ้นไปยังริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเอาวิญญาณใส่เข้าในซากศพตั้นกองหยี ปล่อยให้ลอยขึ้นมาเหนือหลังน้ำแล้วก็พากันกลับไปยังบาดาล
ฝ่ายงุยเต็ง นางอุนเกี๋ยว หลวงจีนเหี้ยนจึง เมื่อเวลาเซ่นไหว้ก็ร้องไห้คร่ำครวนรำพรรณไปต่าง ๆ ตามประสาที่มีความอาไลยแลคิดถึงตั้นกองหยีจอหงวน
ฝ่ายพวกคนใช้แลผู้คนทั้งหลาย ซึ่งพร้อมกันอยู่ณที่นั้น แลไปในน้ำเห็นศพลอยติดอยู่ริมฝั่ง จึงร้องบอกพวกกันให้ดูอยู่อื้ออึงไปทั้งนั้น
ฝ่ายนางอุนเกี๋ยวเมื่อขณะนั่งร้องไห้อยู่นั้น ได้ยินเสียงคนร้องบอกกันเซ็งแซ่ก็แลไปดู ครั้นเห็นซากอาศพก็จำได้ว่าเปนศพของตั้นกองหยี นางเห็นดังนั้นแล้วในอกใจให้ตื้นตันเต็มไปด้วยความโศก ลมประทะขึ้นมานางก็ล้มลงปราศจากสะติสมปฤดี
ฝ่ายคนทั้งหลายก็พากันวิ่งมาดูทิ่ริมแม่น้ำเปนอันมาก โดยมิได้ทราบเหตุการตลอดว่าเปนประการใด
ฝ่ายตั๊นกองหยีจอหงวน เมื่อวิญญาณเข้าสู่ร่างกายแล้ว ลมอัศสาสะปัศสาสะ ก็เดินเข้าออกตามทวารทั้งเก้าวิญญาณก็แล่นตามเส้นประสาทรูป สักประเดี๋ยวก็ยืดมือแลเท้าออกได้ มีความรู้สึกสำผัศตลอดทั่วอะวะยะวะ ก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งได้ แต่ยังงงงวยอยู่ คนทั้งหลายเห็นดังนั้น อกใจให้สดุ้งหวาดไหวไปทุกคน
ฝ่ายท่านงุยเต็งนางอุนเกี๋ยว เมื่อเห็นตั๊นกองหยีแน่ถนัดแก่ใจแล้ว งุยเต็งก็จูงมือหลวงจีนหลานชายเข้ามานั่งใกล้ นางอุนเกี๋ยวก็มานั่งใกล้ล้อมตั้นจอหงวนอยู่รอบข้าง แล้วก็พากันร้องไห้อยู่ในที่นั้น
ฝ่ายตั๊นกองหยีเมื่อฟื้นแล้วแต่ยังงงงวยอยู่ ครั้นได้ยินเสียงร้องไห้ก็ลืมตาขึ้นแลดู เห็นนางอุนเกี๋ยวผู้เปนภรรยากับท่านงุยเต็งผู้เปนพ่อตาแลหลวงจีนหนุ่มน้อยอีกคนหนึ่ง เข้านั่งอยู่ริมตัวพากันร้องไห้คร่ำครวญอยู่ก็ให้มีจิตรคิดสงไสย จึงถามว่าทำไมท่านทั้งปวงจึงได้พากันมานั่งร้องไห้อยู่ในที่นี้
นางอุนเกี๋ยวเมื่อได้ฟังสามีถามดังนั้นจึงบอกว่า ตัวท่านอ้ายโจรมันตีตายแล้วโยนทิ้งลงในน้ำ ตัวข้าพเจ้าอ้ายโจรมันจับเอาไปขังไว้ ครั้นคลอดบุตรแล้วเปนชายคือหลวงจีนคนนี้ ได้พึ่งบารมีท่านฮวดเม้งท้ายซือเลี้ยงมาจนโต จึงให้ไปหาพบแก่ข้าพเจ้า ๆ ได้ให้หนังสือลับเข้าไปในเมืองเชียงอาน บิดาข้าพเจ้าทราบเหตุการแล้วจึงได้กราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงให้ยกกองทัพมาจับตัวอ้ายโจรฆ่า แลให้ผ่าอกอ้ายเล่าฮองเอาหัวใจตับปอดเซ่นไหว้ท่าน เมื่อขณะเซ่นไหว้อยู่ก็พอแลเห็นศพท่านลอยขึ้นมา ข้าพเจ้ากับบิดาก็พากันดีใจ เหตุไฉนท่านจึงได้กลับคืนเปนมาได้ ขอท่านได้ชี้แจงไห้ข้าพเจ้าแลบิดาฟัง
ฝ่ายตั๊นกองหยีเมื่อได้ฟังภรรยาถามดังนั้น ก็กลับได้สะติระลึกรู้สึกตามเหตุผลที่เปนมาแล้วแต่หลัง จึงหันหน้ามาคำนับท่านงุยเต็ง แล้วก็กอดหลวงจีนผู้บุตรเข้าไว้มิอาจกลั้นน้ำตาได้ จึงเล่าความเดิมตั้งแต่มาพักที่บ้านฮวยเตี้ยม ซึ่งได้ซื้อปลากิมหลีฮื้อไปปล่อยโดยความเมตา มิได้รู้ว่าปลาตัวนั้นคือพระยาเล่งอ๋อง ในเมื่อโจรตีตายแล้ว จึงได้พบพวกบริวารของพระยาเล่งอ๋อง พาศพไปให้พระยาเล่งอ๋อง ตั้นจอหงวนเล่าความที่ได้กล่าวมาแล้วทุกประการ จนถึงเวลาที่พระยาเล่งอ๋องให้บริวารนำศพแลวิญญาณมาส่ง จึงได้ลอยขึ้นมาดังนี้ สิ่งของที่พระยาเล่งอ๋องให้มาก็ยังอยู่ในเสื้อ อนึ่งตัวข้าพเจ้าก็มิได้นึกว่าจะมีบุตรชายมาดังนี้ไม่ แลท่านแม่ทัพก็ได้ยกพลทหารมาปราบปรามคนร้ายแก้แค้นได้แล้ว การที่เปนมาแล้วทั้งนี้ ก็เพราะอาไสยเวรกรรมของข้าพเจ้าที่ได้ทำไว้แต่หนหลัง เวลานี้ก็เห็นจะหมดเวรแล้ว จึงได้มาพบบุตรภรรยาพร้อมหน้ากัน ก็เห็นจะเปนเพราะกุศลหนหลังช่วยเราเปนแน่ พูดแล้วต่างคนก็มีความยินดีทุกคน
แต่บรรดาขุนนางนายทัพนายกองทั้งหลาย ต่างคนก็มาเยี่ยมท่านจอหงวนถามทุกข์ศุขกันตามความนับถือ คนทั้งหลายมีความยินดีในที่จอหงวนได้กลับคืนเปนมาได้
ฝ่ายท่านงุยเต็งแม่ทัพใหญ่ จึงให้จัดโต๊ะแลสุรามาเลี้ยงกัน บรรดาขุนนางแลพลทหารทั้งหลายเปนการรื่นเริงยินดีทั่วกัน งุยเต็งจึงให้ยกพลทหารกลับเข้าเมืองหลวง ครั้นเดินทัพมาถึงบ้านบ้วนฮวยเตี้ยม งุยเต็งจึงให้หยุดพักอยู่ที่นั้น ตั้นกองหยีกับหลวงจีนเหี้ยนจึงก็รีบเดินไปหานางเตียวสี
ฝ่ายนางเตียวสี ในเวลากลางคืนวันเมื่อจะพบแก่บุตรแลนัดดาฝันเห็นว่าต้นพฤกษาต้นหนึ่ง ตายแห้งแล้วกลับออกดอกแลใบอิกดูงดงามอย่างเดิม ครั้นนางตื่นขึ้นแล้ว เวลาเช้าออกมานั่งอยู่ที่ประตูโรง ได้ยินเสียงกามาร้องเปนสำเนียงรื่นเริง นางจึงมานึกแต่ในใจว่า เห็นบุตรนัดดาเราคงจะมาถึงกระมัง กาจึงได้มาร้องเปนสำเนียงไพเราะอย่างนี้ นางนั่งนึกรำพึงอยู่ดังนั้น
ฝ่ายตั้นกองหยีกับหลวงจีนบุตรขาย ก็พากันมาถึงโรงที่นางเตียวสีอาไศรยอยู่ หลวงจีนเหี้ยนจึงเห็นย่านั่งอยู่ที่ประตูโรง จึงชี้ให้บิดาดูว่าโน้นแน่ไม่ใช่ย่าหรือ
ฝ่ายตั้นกองหยีเมื่อได้เห็นมารดาของตนแล้วก็ตรงเข้ามาคุกเข่าลงคำนับมารดา แล้วก็ร้องไห้คร่ำครวนไปต่าง ๆ
ฝ่ายนางเตียวสีเมื่อได้เห็นบุตรเข้ามาคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงน่าก็จำได้แน่ว่าเปนบุตรของตน จึงกอดบุตรเข้าไว้แล้วก็ร้องไห้คร่ำครวนรำพรรณไปต่าง ๆ ตามประสาแม่ลูกที่จากกันไปช้านาน ครั้นค่อยคลายความโศกแล้ว ตั้นกองหยีก็เล่าเรื่องที่ทุกข์ยากให้มารดาฟังตั้งแต่ตั้นจนปลายแล้ว ตั้นกองหยีก็ชำระเงินให้แก่เจ้าของโรงเตี้ยมเสร็จแล้ว ก็พามารดากับหลวงจีนผู้บุตรมายังกองทัพ นางอุนเกี๋ยวก็มาคำนับนางเตียวสีตามธรรมเนียม ต่างก็เล่าความทุกข์ให้กันฟัง แล้วพากันสรรเสริญหลวงจีนเหี้ยนจึงซึ่งมีความอุสาหะพยายามช่วยบิดามารดาแลย่าจนสำเร็จ ย่อมเปนการดีในโลกย์นี้แลโลกย์หน้า
ฝ่ายงุยเต็งเห็นว่าได้พบปะกันพร้อมแล้ว จึงสั่งพลทหารให้ยกเดินตรงไปยังเมืองหลวง แต่หยุดพักรอนแรมเปนหลายวันจนถึงเมืองเชียงอาน งุยเต็งจึงสั่งนายหมวดนายกองให้พาพลทหารทั้งหลายไปยังที่พักอยู่ตามเดิมแล้ว งุยเต็งก็พานางเตียวสีตั้นกองหยีนางอุนเกี๋ยวหลวงจีนเหี้ยนจึงพร้อมกันเข้ามายังบ้าน นางฮูหยินรู้ก็ออกมาต้อนรับคำนับกันตามลำดับวงษ์ญาติ ต่างมีความโสมนัศยินดีต่อกันแลกันทุกคน นางฮูหยินจึงสั่งให้จัดโต๊ะเลี้ยงดูกันเปนที่รื่นเริงสำราญ งุยเต็งจึงให้นามการที่ประชุมกันในครั้งนี้ว่า (ต้วนอีหวย) แปลว่าพรั่งพร้อมกัน
ครั้นเสร็จการเลี้ยงโต๊ะกันแล้วต่างคนก็ไปยังที่พักแห่งตน ครั้นเวลารุ่งเช้า งุยเต็งจัดแจงแต่งตัวชวนตั้นกองหยีจอหงวนกับหลวงจีนเหี้ยนจึงออกจากบ้านเข้าไปในพระราชวังเตรียมคอยเฝ้าอยู่พร้อมด้วยขุนนางทั้งปวง
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ถึงเวลาก็เสด็จออกยังพระที่นั่งกิมล่วนเต้ย งุยเต็งก็เข้าไปคุกเข่าถวายคำนับ แล้วก็กราบทูลประพฤติเหตุซึ่งได้ไปจัดการปราบปรามผู้ร้ายที่เมืองกังจิว กับได้ตัวจอหงวนกลับมาให้ทรงทราบทุกประการ แล้วจึงกราบทูลต่อไปว่าตั้นกองหยีจอหงวนนั้นสมควรจะให้รับราชการในตำแหน่งกรมอาลักษณ์ได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้น ก็ทรงเห็นชอบด้วย จึงโปรดพระราชทานยศตั้งให้ตนกองหยีจอหงวนเปน (ต้ายหั๊กสือ) ผู้สำเร็จราชการในกรมอาลักษณ์
ตั๊นกองหยีจอหงวนครั้นได้รับพระราชทานที่ตั้งแล้วก็คุกเข่าลงถวายบังคมรับตำแหน่งที่ (ต้ายหั๊กสือ) แล้วลุกขึ้นถอยหลังออกไปยืนเฝ้าตามตำแหน่ง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เจ้าพนักงานปลูกกุฎีให้หลวงจีนเหี้ยนจึงอยู่ระงับจิตร เปนบรมศุขยังวัด (อั่งฮกยี) เจ้าพนักงานก็ถวายบังคมลาไปจัดการทำกุฎีถวายหลวงจีนเหี้ยนจึงตามรับสั่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็เสด็จขึ้น ขุนนางข้าราชการก็ออกจากเฝ้ากลับบ้านเรือน งุยเต็งตั้นกองหยีหลวงจีนเหี้ยนจึงก็กลับมายังบ้าน
ฝ่ายวงษ์ญาติทั้งหลายครั้นทราบว่าตั๊นกองหยีได้มียศแลหลวงจีนเหี้ยนจึงได้รับพระราชทานกุฎีวิหารอยู่ดังนั้น ก็มีความยินดีให้ศีลให้พรต่าง ๆ แลคำนับขอบพระคุณสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน แล้วต่างคนต่างกลับไปยังที่อยู่แห่งตน
ครั้นอยู่มาพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เสวยราชสมบัติเปนบรมศุข ใช้ยี่ห้อ (เจงกวน) ได้สิบสามปี
จะกลับกล่าวถึงเมืองเชียงอาน
ที่เมืองเชียงอานนอกกำแพงเมืองมีลำแม่น้ำใหญ่ชื่อแม่น้ำ (เกียฮ้อ) ข้างริมฝั่งแม่น้ำนั้นข้างทิศใต้มีโรงกระท่อมเล็กหลังหนึ่งเปนที่อยู่ของคนหาปลา ริมข้างเหนือเปนของคนตัดฟืน
มีชายนักเรียนสองคนเปนเพื่อนมิตรสหายกัน ชายทั้งสองคนเดิมเข้าไปไล่หนังสือตกไม่ได้ ก็เลยคบกันเปนมิตรสหายอย่างสนิทเที่ยวหากินตามสบาย ไม่ชอบอยู่ในบังคับใคร ผู้หนึ่งชื่อ (เตียวเส่า) ชอบหากินในทางตกเบ็ดตีอวน คนหนึ่งชื่อ (ลี้เตี้ย) ชอบหากินตามป่าตัดฟืนขาย
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งต่างคนก็ต่างไปหากินตามถนัดของตัว ฝ่ายเตียวเส่าไปหาปลามาได้ก็กลับมา ฝ่ายลี้เตี้ยตัดฟืนมาได้ก็มาถึงบ้านพร้อมกันแล้ว ก็พากันเข้าไปในเมืองเชียงอานไปเที่ยวเร่ขาย ครั้นขายได้เงินแล้วก็พากันกลับออกนอกกำแพงเมือง จึงพากันเข้าในโรงเตี้ยมที่เขาขายสุราแห่งหนึ่ง ให้เจ้าของสุราจัดกับแกล้มแลสุราพร้อมแล้ว สองสหายก็ชวนกันเสพสุราพอสบายแล้ว ก็คิดเงินค่าสุราแลสิ่งของให้แก่เจ้าของโรงเตี้ยมเสร็จแล้ว ก็ออกจากโรงเตี้ยมเดินมาจะกลับบ้านคนทั้งสองเดินพลางพูดกันไปพลาง ฝ่ายเตียวเส่าพูดว่าเราได้พิเคราะห์ดูคนเราในทุกวันนี้ ที่รู้จักการมาหลงโลภฟังคำเขายกยอชื่อเสียงจนไม่รู้สึกความไม่เที่ยงที่จะมีมาถึงตัว ที่หลงเพ้อละเมอเมาเกียรติยศเปนขุนนาง ดุจดังว่านอนอยู่ในระหว่างอกเสือ รักเจ้านายโปรดปราน ถ้าจะเปรียบก็เหมือนเลี้ยงงูพิศม์หรืองูอยู่ในมือเสื้อฉนั้น คิดไปดูก็สู้เราหากินด้วยตนเองไม่ได้ ความศุขของเราอย่างนี้ไม่ต้องอยู่ในบังคับใคร สบายตามภูมิลำเนาทางป่าแลทางน้ำอย่างนี้ดีกว่า ข้ามไปวันหนึ่งก็เปนที่เย็นใจได้
ฝ่ายลี้เตี้ยได้ยินเตียวเส่าพูดดังนั้นจึงตอบว่า ที่พูดดังนั้นก็นับว่าเปนคะติได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าในน้ำสู้ตามภูมิลำเนาเขาไม้ไม่ได้
เตียวเส่าจึงตอบว่า ในภูมิลำเนาป่าเขาไม้นั้นสู้ในกระแสชลไม่ได้ คนทั้งสองโต้แย้งกันไปมาหาตกลงกันไม่ ลี้เตี้ยจึงชวนเตียวเส่าว่า เราทั้งสองพูดกันก็หาแพ้ชะนะกันไม่ อย่าเลยเรามาร้องเพลงโต้กันคนละบทพอได้แก้รำคาญดีกว่าเถียงกัน แล้วต่างคนก็ต่างหัวเราะกัน เตียวเส่าจึงพูดว่าเชิญน้องร้องก่อนแล้วเราจะร้องตอบต่อที่หลัง
ครั้นพูดกันดังนั้นแล้วสองคนก็เดินพลางร้องเพลงพลาง บัดเดี๋ยวก็มาถึงต้นทางแยก คนทั้งสองก็ยกมือต่างคำนับจะลากันเตียวเส่าจึงร้องบอกแก่ลี้เตี้ยว่า เจ้าไปทางป่าเขาจงระวังระไวให้ดี บางทีพบเสือเข้าเจ้าจะทำประการใด เราวิตกว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีเพื่อนที่เคยเดินด้วยกัน
ลี้เตี้ยได้ฟังเตียวเส่าพูดดังนั้นก็นึกขัดใจจึงพูดว่า ทำไมท่านจึงพูดเปนลางร้ายแรงดังนั้น ถ้าพูดดังนี้ตัวของพี่ก็จงระวังให้จงดีเถิด เพราะว่าถึงพี่จะไปในทางน้ำ บางทีพะยุห์และคลื่นใหญ่จะซัดตัวพี่ให้จมน้ำดอกกระมังพี่จงระมัดระวังให้ดี
เตียวเส่าจึงตอบว่า ตัวเราทั้งชาติไม่ต้องวิตกด้วยคลื่นลมจะซัดพัดพาให้จมน้ำ
ลี้เตี้ยจึงพูดว่าทำไมจึงพูดเช่นนี้ เราจะกำหนดได้หรืออันกิจการบนอากาศย่อมเปนวิไสย แลธรรมดาที่จะพึงเปนหามีผู้ใดที่จะกำหนดแน่รู้เวลาที่จะเปนได้ไม่
เตียวเส่าจึงพูดว่าซึ่งเจ้าพูดดังนั้นก็จริงอยู่ แต่เจ้ายังไม่รู้เหตุ แต่เรารู้เหตุกำหนดได้ว่าไม่เปนไร
ลี้เตี้ยจึงพูดว่า พี่หากินในท้องมะหาสมุทมีการร้ายมากทำไมจึงพูดว่าไม่เปนไร
เตียวเส่าจึงตอบว่าเจ้ายังไม่แจ้ง บัดนี้ในเมืองเชียงอานที่ต้นทางถนนใหญ่ที่ประตูเมืองข้างทิศตวันตก มีจีนแสผู้หนึ่งชื่อ (อวนซิ้วเซ้ง) เปนหมอดูอยู่ทุกวัน เราเอาปลาไปให้จีนแสตัวหนึ่ง จีนแสก็จับยามให้ว่าเราจะตีอวนทางทิศไหนดี จีนแสพิเคราะห์แล้วก็ชี้ทิศให้ไปตีอวนทางทิศนั้น เราก็ได้กุ้งปลามามาก ๆ ทุกวัน วันก่อนนี้ เราได้เอาปลากิมลี้ฮื้อไปให้จีนแสตัวหนึ่ง จีนแสก็จับยามให้ว่า วันนี้จะไปตีอวนจงไปทางแม่น้ำเกียฮ้อ ที่ปากน้ำจะลงอวนก็ลงข้างทิศตวันออกแล้วลากอวนมาข้างทิศตวันตก ดงจะได้กุ้งปลาเต็มลำเรือ ถ้าพรุ่งนี้เราได้ปลาสมประสงค์ เราจะได้เอาไปขายในเมืองเราก็จะได้อัฐมาซื้อสุรากิน เราทั้งสองจะร้องเพลงพลางกินสุราพลางให้มีความศุขสำราญมิดีหรือ
คนทั้งสองครั้นพูดกันดังนั้นแล้ว ก็ต่างคนต่างลาแยกทางกันไป
เมื่อขณะคนทั้งสองพูดจาโต้ตอบชี้แจงกันดังนั้น มีพวกบริวารของพระยาเล่งอ๋องเที่ยวตรวจมาตามลำแม่น้ำ ครั้นได้ยินคนทั้งสองพูดกันดังนั้นก็แอบคอยฟัง ครั้นรู้แจ้งในเหตุการดังนั้นแล้ว ก็รีบกลับไปยังบาดาล เข้าไปเฝ้าพระยาเล่งอ๋อง ครั้นถึงจึงทูลว่าขอพระองค์ได้ทรงทราบ วันนี้ข้าพเจ้าไปตรวจตามลำแม่น้ำแลมหาสมุท พอไปถึงฝั่งแม่น้ำเกียฮ้อ พบชายสองคน ๆ หนึ่งแซ่เตียวชื่อเส่า คนหนึ่งแซ่ลี้ชื่อเตี้ย คนทั้งสองเดินพูดกันอยู่ริมฝั่งน้ำว่าในเมืองเชียงอานที่ริมประตูเมืองทางทิศตวันตก มีจีนแสคนหนึ่งตั้งโต๊ะเปนหมอดู ๆ ให้แก่คนชาวเมืองเชียงอานทั้งหลาย เตียวเส่าเคยไปให้จีนแสดูอยู่ทุกวัน จีนแสดูให้เตียวเส่าว่าวันนี้จะลงอวนก็ให้ไปทางแม่น้ำเกียฮ้อที่ปากน้ำ จะลงอวนให้ลงข้างทิศตวันออกลากอวนมาข้างทิศตวันตก คงจะได้กุ้งปลาเต็มลำเรือ แม้ว่าจีนแสคนนี้ดูให้อย่างนี้ ถ้าจริงเช่นจีนแสทาย บริวารน้ำของเราเตียวเส่าคงจะจับไปหมด ขอพระองค์ได้โปรดพวกสัตว์พาหะนะของพระองค์จะหมดสิ้นไปโดยเร็ว พระองค์จะได้พาหนะที่ไหนมาใช้สอย ข้าพเจ้าได้ทราบความมาดังนี้ ขอพระองค์ได้ทรงพระดำริห์ให้มาก
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องครั้นได้ทราบดังนั้นก็มีความโกรธยิ่งนัก จึงพูดว่า จำเราจะไปฆ่าจีนแสผู้นี้เสียจึงจะได้ ครั้นว่าแล้วก็จัดแจงแต่งกายจะขึ้นไปยังเมืองเชียงอาน เวลานั้นกำลังขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยประชุมกันพร้อมอยู่ในที่นั้น จึงพากันทูลทัดทานพระยาเล่งอ๋องว่า ขอพระองค์ได้ทรงระงับพระไทย เพราะมีคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า การสิ่งใดที่มีผู้นำมาบอกเล่า พระองค์ยังมิได้เห็นอย่าเพ่อให้ฟังเอาเปนจริงก่อน ถ้าพระองค์จะไปในเวลากำลังโกรธเช่นนี้ ฤทธาอานุภาพของพระองค์ก็มาก หากจะเกิดเปนลมเปนฝนข้าพเจ้าวิตกว่าจะไหวหวั่นโกลาหลไปทั้งเมืองเชียงอาน ไพร่บ้านพลเมืองจะพากันตื่นตกใจ เง็กเซียงฮ่องเต้ทรงทราบจะทรงพระพิโรธก็จะมิลงโทษพระองค์ได้หรือ ขอพระองค์จงแปลงกายขึ้นไปทดลองดูก่อนว่า จีนแสนั้นจะทายเหตุการภายน่าถูกต้องได้จริงจังหรือไม่ ถ้าจีนแสทายถูกแม่นยำจริงดังนั้น เห็นช่องฆ่าได้ก็จะได้ฆ่าเสีย แม้ว่าเปนการเคลื่อนคลาศไม่สมจริงก็จะทุกข์ร้อนอะไรมี
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องครั้นได้ฟังพวกขุนนางพูดทัดทานแลชี้แจงดังนั้น ก็เห็นขอบด้วยค่อยบันเทาความโกรธลง จึงร่ายมนต์แปลงกายเปนชายหนุ่มนักเรียนแล้วก็ออกจากปราสาทจุ้ยเจียยี่ ขึ้นมายังเมืองเชียงอาน ครั้นถึงก็เดินตรงมายังประตูเมืองข้างทิศตวันตกที่ประตูเมือง เห็นหมู่ชนชายหญิงแออัดกันอยู่จึงเดินเข้าไปใกล้ แลเห็นป้ายแซวนที่ประตูน่าบ้านก็รู้แน่ว่าหมอดูอยู่ที่นี่ จึงเดินเข้าไปใกล้แลเห็นจีนแสนั่งอยู่ กำลังคนมาหาให้จีนแสดู ทายตามเคราะห์ดีเคราะห์ร้าย นักเรียนแปลงจึงเบียดคนเข้าไปคำนับแล้วก็นั่งลง
ฝ่ายจีนแสเห็นนักเรียนหนุ่มน้อยดังนั้น ก็ยกน้ำชาให้กินแล้วจึงถามว่า ท่านมามีกิจธุระอย่างใดหรือ นักเรียนแปลงจึงตอบว่าขอท่านจีนแสได้โปรดดูอากาศเบื้องบนนั้นว่าจะเปนประการใด ขอท่านจีนแสได้พิเคราะห์ให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
จีนแสอวนซิ้วเซ้งเมื่อได้ฟังถามดังนั้น จึงยกมือขึ้นจับยามตรวจดูก็รู้ได้ว่า ในวันพรุ่งนี้จะมีฝน จึงบอกแก่นักเรียนผู้นั้นว่าแม้เมฆตั้งคลุ้มฟ้าหมอกล้อมป่าอยู่ ลักษณะอย่างนี้ ทายว่าณวันพรุ่งนี้จะมีฝน
นักเรียนแปลงจึงถามต่อไปว่า พรุ่งนี้ฝนจะตกเวลาใด ฝนตกมากน้อยเท่าใด น้ำท่วมลึกกี่ศอกกี่องคุลี ขอท่านจีนแสโปรดพิเคราะห์ทายให้แน่ ข้าพเจ้าจะมีรางวัลคำนับท่านให้ถึงใจ
จีนแสได้ฟังนักเรียนแปลงถามดังนั้น จึงนับนิ้วมือพิเคราะห์ดูโดยละเอียดแล้ว จึงพูดว่าเวลาพรุ่งนี้เช้าสามโมงเมฆจะตั้ง สี่โมงเช้าฟ้าจะร้อง ถ้าถึงเวลาเที่ยงฝนจะตก บ่ายสองโมงฝนจะหยุด ประมาณน้ำในเมืองจะท่วมลึกสามศอกเสศสามองคุลี เม็ดฝนมีสี่สิบแปดเม็ด
นักเรียนแปลงได้ฟังดังนั้น ทำเปนหัวเราะแล้วพูดแก่จีนแสว่า ข้าพเจ้าขออนุญาตแก่ท่านจีนแส ถ้าท่านจีนแสทายดังนี้ แม้ว่าถูกต้องตามเวลาของท่านทายแล้วข้าพเจ้าจะคำนับรางวัลท่านห้าสิบตำลึงทอง แม้ไม่ถูกตามเวลาที่ท่านกำหนดไว้นั้น ข้าพเจ้าจะขอทำลายป้ายที่แขวนเสีย ด้วยกระบองเหล็กให้แหลกละเอียด ท่านจงรีบออกจากบ้านนี้ไป ข้าพเจ้าจะเปนผู้ไล่ท่าน ให้ออกไปพ้นเมืองเชียงอานไม่ให้อยู่ที่นี่เพื่อจะหลอกลวงคนทั้งหลายต่อไปดังนี้ ท่านจะเห็นเปนประการใด
ฝ่ายจีนแสอวนซิ้วเซ้งได้ฟังนักเรียนพูดคำมั่นคงดังนั้น จึงตอบแก่นักเรียนผู้นั้นว่า ข้าพเจ้ายอมขอรับสัญญาแก่ท่าน ถ้าฝนไม่ตกไม่หยุดฟ้าไม่ร้องตามเวลา น้ำไม่เท่าที่ข้าพเจ้ากำดนดตามสัญญาก็ให้ท่านทำตามสัญญาเถิด
ฝ่ายนักเรียนแปลง ครั้นพูดสัญญาแก่จีนแสเสร็จแล้ว ก็ลาออกไปจากบ้านจีนแส ครั้นลับตาแล้วก็ชำแรกพสุธากลับลงไปยังบาดาล ครั้นถึงสฐานที่อยู่แล้วก็คลายมนต์กลับเปนพระยาเล่งอ๋องไปตามเดิม
ฝ่ายหมู่บริวารทั้งหลายก็พากันเข้ามาคำนับถามว่า วันนี้พระองค์ขึ้นไปยังเมืองเชียงอาน สืบข่าวจีนแสหมอดูนั้นได้ความเปนประการใดบ้าง
พระยาเล่งอ๋องจึงบอกว่ามีจีนแสผู้หนึ่งชื่ออวนซิ้วเซ้ง ดูลักษณะก็ยังอ่อนท่วงทีร่างกายก็งามสมควรเปนผู้รู้อยู่ เราได้ถามจีนแสว่าช่วยดูฤกษ์บลอากาศว่าจะเปนอย่างไรบ้าง จีนแสจับยามแล้วทายว่าพรุ่งนี้จะมีฝน เราจึงซักถามว่าเวลาใดจะมีฝน จีนแสว่าเวลาเช้าสามโมงเมฆจะตั้งสี่โมงฟ้าจะร้องเที่ยงฝนจะตก บ่ายสองโมงฝนจะหยุดน้ำในเมืองจะลึกสามศอกกับสามองคุลี มีเม็ดฝนสี่สิบแปดเม็ด เราจึงพนันว่าถ้าแม้ถูกเราจะให้ทองคำห้าสิบตำลึง แม้ว่าผิดเราจะทำลายป้ายแลขับไล่จีนแสมิให้อยู่ในเมืองเชียงอาน จีนแสก็ยอมรับตามเราพูดสัญญา
พวกบริวารทั้งหลายจึงพูดว่า พระองค์ก็เปนใหญ่ในมหาสมุท ๆ ทั้งแปดก็อยู่ในอำนาจของพระองค์ทั้งสิ้น แลหมู่เทพยดาทั้งหลายก็รู้จักแก่พระองค์ เมขลาแลรามสูรย์อสุรี ก็ย่อมฟังอำนาจของพระองค์ จะมีฝนหรือไม่มีฝนพระองค์ก็คงรู้ได้ โดยได้รับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้ก่อน เหตุใดจีนแสจึงจะทายทักล่วงน่าหมายมั่นเอาอย่างนี้จะมิผิดหรือ ครั้นพวกบริวารทูลแก่พระยาเล่งอ๋องดังนั้นแล้วก็พากันหัวเราะ
ในทันใดนั้นได้ยินเสียงบนอากาศ ร้องเรียกว่าพระยาเล่งอ๋องผู้เปนใหญ่ในลำแม่น้ำมหาสมุทเกียฮ้อ เชิญท่านมารับท้องตราของเง็กเซียงฮ่องเต้ ในเมื่อเวลากำลังประชุมอยู่พร้อมกันนั้น ต่างก็แหงนหน้าแลขึ้นไปดู จึงเห็น (กิมอีลักสือ) ราชทูตถือท้องตราของเง็กเซียงฮ่องเต้เหาะลอยอยู่ในอากาศ
พระยาเล่งอ๋องก็แต่งตัวจุดธูปเทียนแล้วยืนขึ้นคำนับ (กิมอีลักสือ) ก็ลอยลงมาใกล้พระยาเล่งอ๋องแล้ว จึงส่งท้องตราให้แก่พระยาเล่งอ๋อง แล้วก็เหาะกลับไปยังสวรรค์ พระยาเล่งอ๋องครั้นเห็นเทวราชทูตกลับไปแล้ว ก็คลี่ท้องตราออกอ่านดูใจความมีว่า ให้พระยาเล่งอ๋องมีหมายเกณฑ์ออกไปให้พระยาเล่งอ๋องทั้งแปดมหาสมุท กระทำให้ฝนตกลงมายังเมืองเชียงอานในวันพรุ่งนี้ เวลาเช้าสามโมงให้ตั้งเมฆ ครั้นถึงเวลาเช้าสี่โมงให้ฟ้าร้อง ถ้าถึงเวลาเที่ยงให้ฝนตก บ่ายสองโมงจงให้ฝนหยุด น้ำในเมืองเชียงอานให้มีบริบูรณ์ลึกสามศอกสามองคุลีเศษให้มีสี่สิบแปดเม็ดฝน
พระยาเล่งอ๋องครั้นได้ทราบความในท้องตราดังนั้น สิ้นสะติตกตลึงจึงพูดว่า จีนแสอวนซิ้วเซ้งนี้ทำนายแม่นยำยิ่งนักมิได้ผิดเลยสักเส้นผมหนึ่ง พระยาเล่งอ๋องจึงพูดแก่บริวารทั้งหลายว่า ในมนุษย์โลกย์นี้ยังมีคนวิเศษถึงอย่างนี้ ล่วงรู้ตลอดได้ทั้งดินฟ้าอากาศ พระยาเล่งอ๋องพูดดังนั้นแล้ว ก็ยิ่งมีความวิตกมากขึ้น
ในขณะนั้นมีขุนนางปลาตนหนึ่ง จึงทูลว่าพระองค์จงวางพระไทยเถิด ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งซึ่งจะให้จีนแสที่ทายไว้นั้นให้ผิดจงได้
พระยาเล่งอ๋องจึงถามว่า อุบายของท่านจะทำประการใด จึงจะให้ผิดจากคำทำนายของจีนแสได้
ขุนนางปลาจึงทูลว่า ขอพระองค์จงทำให้น้ำฝนผิดประมาณทั้งเวลาก็อย่าให้ตรงตามกำหนด เกินหรือลดลงให้ผิดคำจีนแสทายแล้วพระองค์ก็จะปรับโทษจีนแสได้ตามความปราถนา จะต้องวิตกทำไมมี
พระยาเล่งอ๋องครั้นได้ฟังขุนนางปลาพูดดังนั้น ก็ค่อยคลายความวิตกเห็นชอบไปด้วย มิได้คิดว่าตนจะมีความผิดที่กระทำให้ผิดจากรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ไม่ สมด้วยคำโบราณท่านกล่าวว่า หวังใจจะให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นกลับมาถึงตัวเหมือนพระยาเล่งอ๋องผู้นี้
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องครั้นรุ่งเช้า จึงมีหมายไปยังพระพายแลรามสูรย์แลเมฆฟ้า แลเล่งอ๋องทั้งแปดทิศให้มาประชุมพร้อมกันบนอากาศเมืองเชียงอานให้มีฝนในเวลาเช้าพรุ่งนี้ ครั้นพวกเทพบุตรพนักงานทำฝนได้ทราบหมายดังนั้น ต่างก็มาเตรียมกันอยู่พร้อมบนอากาศที่ตรงเมืองเชียงอาน คอยรอคำสั่งพระยาเล่งอ๋องผู้เปนประทานอยู่
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องเมื่อส่งหมายไปแล้ว ก็จัดแจงตัวชำแรกแผ่นดินขึ้นจากบาดาลเหาะตรงไปยังเมืองเชียงอาน ครั้นถึงจึงสั่งว่าเช้าสี่โมงตั้งเมฆ เวลาเที่ยงให้ฟ้าร้องบ่ายให้ฝนตกบ่ายสี่โมงให้ฝนหยุด ให้มีน้ำมากท่วมในเมีองลึกสามศอกถ้วน มีเม็ดฝนสี่สิบเบ็ดเม็ด
ฝ่ายเทพบุตรแลเล่งอ๋องทั้งหลาย ได้ฟังคำสั่งพระยาเล่งอ๋องผูเปนประทานแล้ว ต่างก็เต่รียมการของตน ๆ ครั้นถึงเวลากำหนดแล้วต่างก็ทำตามสั่งบันดาลเมฆแลลมฝนให้มีขึ้นในอากาศ ตามน่าที่พนักงานแห่งตน ๆ ครั้นเสร็จแล้วต่างก็มาคำนับพระยาเล่งอ๋องลากลับไปยังที่อยู่ของตน
พระยาเล่งอ๋องครั้นทำฝนให้ตกแล้ว แลทำให้เคลื่อนคลาดเวลาแลเสศเม็ดฝนให้ลดน้อยลงแล้วก็ยินดี จึงคิดว่าเราทำให้ผิดที่จีนแสทำนายไว้ได้แล้ว จำเราจะเลยไปปรับโทษจีนแสตามที่เราได้สัญญาไว้ คิดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเปนนักเรียนหนุ่มน้อยเหาะลอยลงมาพื้นแผ่นดิน แล้วก็เดินมายังบ้านจีนแสหมอดู ครั้นถึงก็เข้าทุบป้ายแตกแล้วก็จับโยนทิ้งเสีย แล้วเดินเข้าถีบประตูพังลงแลกระชากกลอนประตูถือเดินเข้าไปข้างใน เห็นจีนแสอวนซิ้วเซ้งนั่งอยู่จึงร้องว่า อ้ายจีนแสทำไมมึงยังไม่ออกไปให้พ้นบ้านพ้นเมืองอีกเล่า ยังจะมานั่งไขว่ห้างอยู่ที่นี่ทำไม เองอวดดีทำนายว่าฝนจะตก ครั้นฝนตกก็ไม่ถูกต้องตามเวลาที่ทายไว้ เศษฝนก็ผิดไม่ถูกต้องตามสัญญาเราจะยกชีวิตรให้จงรีบออกไปเสียโดยเร็ว
ฝ่ายจีนแสนั่งอยู่บนเล้าอี้ แลเหนนักเรียนมาทำกิริยาหยาบช้าดังนั้น ก็มิได้หวาดหวั่นอะไร แกล้งนั่งเฉยแล้วก็ทำเปนหัวเราะเสีย
พระยาเล่งอ๋องเมื่อได้เห็นกิริยาจีนแสทำดังนั้น ก็ยิ่งบันดาลความโกรธมากขึ้น ตรงเข้าไปใกล้ยกไม้กลอนประตูขึ้นเงื้อจะตีแลร้องว่าจงไปเสียให้พ้นที่นี่ อย่านั่งอยู่ไม่กลัวความตายหรือ
จีนแสอวนซิ้วเซ้งได้ฟังนักเรียนแปลงว่าดังนั้น ก็กระทำเปนแหงนหน้ามองดูฟ้าหัวเราะแล้วก็ตอบว่า อันความตายเราไม่กลัวโดยเหตุว่าเราไม่มีความผิดอะไรที่จะมีโทษให้ถึงแก่ความตาย เรามีความวิตกถึงแต่ตัวท่านจะถึงที่ตายเปนแน่ ท่านดีแต่หลอกผู้อื่น จะมาหลอกเราด้วยนั้นไมได้ เรารู้อยู่ว่าท่านเปนพระยาเล่งอ๋องแลเปนใหญ่อยู่ในลำแม่น้ำเกียฮ้อมิใช่หรือ ท่านแกล้งแปลงรูปเปนนักเรียนมาฬ่อลวงเอาความ เราจะบอกให้ท่านรู้สึกตัว ท่านขัดคำสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้เปลี่ยนแปลงเวลาให้ผิดจากคำสั่งของพระผู้เปนเจ้าโลกย์ วันพรุ่งนี้ท่านจะตายหรือเราจะตายก็จงคอยดูเถิด พูดแล้วก็หัวเราะด้วยเสียงอันดัง
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องเมื่อได้ฟังจีนแสพูดดังนั้น ก็ให้ตกตลึงอกใจให้เต้นสั่นระรัวไปทั้งกายเสโทก็ซึมทราบอยู่โซมกาย กลอนประตูที่ถือก็หลุดจากมือ จึงย่อตัวลงคำนับจีนแสแล้วพูดอ้อนวอนว่า ขอท่านจีนแสได้เมตตาข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าหมายใจว่าจะทำเล่น ๆ ก็มากลับเปนความจริงไปดังนี้ ขอท่านจีนแสได้ช่วยแก้ไขให้ชีวิตรข้าพเจ้ารอดด้วยเถิด ว่าพลางพระยาเล่งอ๋องก็ร้องไห้
ฝ่ายอวนซิ้วเซ้งจีนแส เห็นพระยาเล่งอ๋องร้องไห้คร่ำครวนอยู่ดังนั้น ก็มีจิตรคิดสงสารจึงพูดว่า ข้าพเจ้าไม่มีอุบายอันใดที่จะแก้ให้ท่านรอดพ้นจากความตายได้ เปนแต่จะชี้ทางให้ อันจะพ้นหรือมิพ้นจะเอาจริงเข้าก็จะยังไม่ได้ แต่ก็ลองดูตามบุญตามกรรมเผื่อจะพ้นได้บ้างดอกกระมัง
พระยาเล่งอ๋องจึงถามว่า หนทางใดที่จะรอดตายได้บ้าง ขอท่านได้โปรดแนะนำให้ทราบเถิด ข้าพเจ้าจะกระทำตาม
จีนแสอวนซิ้วเซ้งจึงบอกว่า วันพรุ่งนี้เวลาเที่ยงเง็กเซียงฮ่องเต้คงมีรับสั่งให้งุยเต็งเปนเพ็ชฆาฎฆ่าตัวท่าน แต่งุยเต็งเปนขุนนางอยู่ในพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ท่านจงรีบไปหาพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้โดยเร็วเถิด อ้อนวอนขอให้พระองค์ช่วย
พระยาเล่งอ๋องได้ฟังจีนแสชี้แจงแนะนำดังนั้น ก็มีความยินดีเปนอันมาก คุกเข่าลงคำนับแล้วก็ลาจีนแสรีบไป เมื่อเวลาออกจากบ้านจีนแสนั้น ก็พอเปนเวลาจวนค่ำ พระยาเล่งอ๋องก็ไม่กลับลงไปยังบาดาร เหาะลอยอยู่ในอากาศ ครั้นเวลาเที่ยงคืนเห็นเงียบสงัดแล้วก็แหวกกลีบเมฆลอยลงมายังพื้นพระสุธาดล เดินตรงเข้าในทวารพระราชวังข้างใน เวลานั้นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้บรรทมอยู่บนพระแท่นหลับสนิท ทรงพระสุบิณนิมิตว่า พระองค์ทรงพระดำเนินออกจากพระราชมนเฑียรสฐาน ไปยังพระราชอุทยานสวนดอกไม้ทอดพระเนตรเห็นมานพหนุ่มน้อยคนหนึ่ง เดินตรงเข้ามา ครั้นใกล้พระองค์ก็คุกเข่าลงถวายคำนับแล้วก็ร้องไห้ ทูลว่าขอให้พระองค์ช่วยชีวิตรไว้ด้วยเถิด แล้วทูลว่าคนนั้นคือเปนพระยาเล่งอ๋องผู้ใหญ่อยู่ในแม่น้ำเกียฮ้อ เหตุด้วยทำการละเมิดรับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ คือให้ฝนแลลมให้ผิดเวลาแลกำหนด บัดนี้เง็กเซียงฮ่องเต้มีรับสั่งให้งุยเต็งขุนนางของพระองค์เปนเพ็ชฆาฎ วันพรุ่งนี้เวลาเที่ยงก็จะเอาตัวข้าพเจ้าไปยังสนามที่จะประหาญชีวิตร ข้าพเจ้าก็คงจะถึงแก่ความตาย ขอพระองค์ได้โปรดช่วยข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าจะมิได้ลืมพระเดชพระคุณของพระองค์เลย
ในพระสุบิณว่าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสแก่พระยาเล่งอ๋องว่า ถ้างุยเต็งเปนเพ็ชฆาฎจริงแล้ว เราจะช่วยแก้ไขให้พ้นซึ่งความตาย ท่านอย่ามีความวิตกเลย จงกลับไปเถิด
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋อง ได้ฟังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงรับว่าจะช่วยดังนั้น ก็มีความยินดี จึงลุกขึ้นถวายคำนับขอบพระคุณแล้วก็ลากลับไป
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เมื่อทรงพระสุบิณนิมิตเห็นไปดังนั้นแล้วก็สดุ้งตื่นฟื้นรู้สึกพระองค์ เสด็จลุกจากพระแท่นที่พระบรรทม ทรงพระราชดำริห์รำพึงอยู่แต่ในพระไทย พอได้อะรุณรุ่งสว่างก็เสด็จเข้าที่สรงทรงเสวย แล้วก็เสด็จออกประทับยังพระที่นั่งกิมล่วนเต้ย ขุนนางฝ่ายทหารพลเรือนเฝ้าพร้อมตามตำแหน่งน่าที่ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นขุนนางเฝ้าอยู่พร้อมหน้ากันหมด ยังขาดแต่งุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่ผู้เดียวยังไม่เห็นมา พระองค์จึงรับสั่งแก่ชีมงกงกุนซือว่า เมื่อคืนนี้เราฝันไปว่า มีชายหนุ่มน้อยคนหนึ่งมาคำนับแล้วบอกว่าตัวเปนพระยาเล่งอ๋อง อยู่แม่น้ำเกียฮ้อ บัดนี้มีความผิดโดยละเมิดเทวโองการ จะให้ประหาญชีวิตรพระยาเล่งอ๋อง รับสั่งให้งุยเต็งเปนเพ็ชฆาฎฆ่าพระยาเล่งอ๋องในเวลาเที่ยงวันนี้ ขอให้เราช่วย เราเห็นพระยาเล่งอ๋องมาร้องขอให้เราช่วยชีวิตรดังนั้น เราก็ได้ออกปากรับว่าจะช่วยดังนี้ ไม่ทราบว่าจะเปนประการใด เวลานี้ก็ไม่เห็นงุยเต็งเข้ามา เราฝันดังนี้ท่านจะเห็นเปนประการใด
ชีมงกงได้ฟังรับสั่งถามดังนั้น จึงทูลว่าพระองค์ทรงพระสุบิณนิมิตรดังนี้ควรให้หางุยเต็งเข้ามาเฝ้า แล้วกักตัวงุยเต็งไว้ให้อยู่ในพระราชวังจนสิ้นเวลา ก็คงจะช่วยชีวิตรพระยาเล่งอ๋องไว้ได้ตามความที่พระองค์ทรงพระสุบิณนิมิตรนั้น
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังชีมงกุนซือทูลดังนั้นก็ทรงเห็นชอบด้วย จึงมีรับสั่งให้ขันธีออกไปตามตัวงุยเต็งให้เข้ามาเฝ้าโดยเร็ว ขันธีถวายบังคมรับ รับสั่งรีบไปยังบ้านงุยเต็ง
ฝ่ายงุยเต็งเมื่อเวลากลางคืนก่อนนั้น ยังอยู่บนหอสูงพิจารณาดูซึ่งฤกษบนในเวลาดึกเงียบสงัด บัดเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงบนอากาศเหมือนเสียงนกการะเวกร้อง งุยเต็งจึงเหลือบขึ้นไปดู ก็เห็นราชทูตเทวบุตรถือท้องตราเหาะมา ครั้นใกล้หอสูงที่งุยเต็งนั่งอยู่ ก็เหาะลอยลงมาใกล้ตัวงุยเต็ง จึงส่งท้องตรานั้นให้งุยเต็งแล้วก็ลาเหาะกลับไป
งุยเต็งคำนับรับท้องตราแล้วก็จุดธูปเทียนคำนับบูชา คลี่หนังสือออกอ่านในท้องตรามีความว่า พระยาเล่งอ๋องในมหาสมุทเกียฮ้อมีความผิดด้วยขัดรับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้ โทษถึงประหารชีวิตร บัดนี้มีรับสั่งให้งุยเต็งเปนเพ็ชฆาฎฆ่าผู้ผิด ไปยังอากาศในเวลาเที่ยงพรุ่งนี้ เอาตัวพระยาเล่งอ๋องไปตัดศีศะเลีย งุยเต็งทราบดังนั้นแล้วก็ตั้งพิธีบูชาจะเข้าที่ระงับจิตรไปปรากฎในสวรรค์เทวโลกย์ เพราะฉนั้นจึงมิได้มาในที่เฝ้า
ฝ่ายพวกขันธี ครั้นมาถึงบ้านงุยเต็งแล้วก็เข้าไปหางุยเต็งบนหอสูง เห็นงุยเต็งกำลังจัดแจงเครื่องบูชา ก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับแล้วกราบเรียนว่า บัดนี้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาตามท่านให้เข้าไปเฝ้าโดยเร็ว ไม่ทราบว่าจะมีราชการสิ่งใด
งุยเต็งได้ทราบดังนั้นก็รีบแต่งตัว ครั้นเสร็จแล้วก็ชวนขันธีออกจากบ้าน รีบเข้าไปยังพระราชวัง ครั้นถึงงุยเต็งก็เข้าไปยังพระที่นั่ง ถวายบังคมแล้วจึงทูลว่าพระราชอาญาไม่พ้นเกล้า โดยมีกิจธุระจึงมิได้เข้ามาเฝ้า ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ข้าพเจ้าผู้มีความผิด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้น ก็ทรงพระสรวล แล้วตรัสว่าเราไม่ถือโทษท่านดอก เราเห็นว่าท่านหายไปจึงให้ไปตามท่านมา ปราถนาจะใคร่คิดราชการบ้านเมืองให้มีความศุขแก่อาณาประชาราษฎรต่อไปในเบื้องน่า เมื่อเวลาที่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้รับสั่งอยู่กับงุยเต็งนั้น ก็จวนเวลาที่ขุนนางจะออกจากเฝ้าอยู่แล้ว ขุนนางทั้งหลายเห็นได้เวลาแล้วก็ถวายบังคมลาพากันออกจากที่เฝ้า
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เห็นขุนนางไปหมดแล้ว จึงรับสั่งแก่งุยเต็งว่า เชิญท่านเข้าไปข้างในด้วยกัน แล้วเสด็จลงจากพระที่นั่ง ทรงพระราชดำเนินเข้าในพระราชมณเฑียรฝ่ายใน งุยเต็งก็เดินตามเสด็จเข้าในห้องพระตำหนัก ถวายบังคมแล้วก็นั่งยังเก้าอี้
เวลาจวนจะเที่ยงอยู่แล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงรับสั่งแก่พวกขุนนางพนักงานให้นำกระดานหมากรุกมาตั้งบนโต๊ะ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงตรัสแก่งุยเต็งว่า ไจเสียงมาเดินหมากรุกกับเราดูเล่นสักกระดานหนึ่งพอแก้รำคาญ
งุยเต็งได้ฟังรับสั่งดังนั้น มิได้ทราบในพระราชอุบาย ก็ถวายบังคมขยับเก้าอี้เข้าไปให้ใกล้โต๊ะ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ทรงจับตัวหมากรุกเดิน งุยเต็งก็จับตัวหมากรุกเดิน ต่างเดินไปมากันอยู่ดังนั้น ยังมิได้ทันจะแพ้ชนะแก่กัน เวลานั้นพระอาทิตย์ตรงเที่ยงเปนมัชฌันติกไสมย งุยเต็งจะจับตัวหมากรุกเดินบังเอินให้ตัวของตัวอ่อนพับซบหน้าลงกับโต๊ะม่อยหลับไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เห็นอาการงุยเต็งเปนดังนั้น ก็ทรงนิ่งอยู่โดยเข้าพระไทยว่า งุยเต็งอดนอนจึงนิ่งหวังพระไทยว่า จะให้งุยเต็งระงับกายสักครู่หนึ่งพอพ้นเวลาเที่ยง งุยเต็งตกใจตื่นขึ้นก็ลงจากเก้าอี้ คุกเข่าลงถวายบังคมแล้วทูลว่า ขอพระองคได้โปรดโทษข้าพเจ้าถึงแก่ความตาย โดยข้าพระองค์มีความประมาทมาหลับในที่เฝ้าดังนี้ มีความผิดเปนอันมากนัก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้นก็ทรงพระสรวล ตรัสแก่งุยเต็งว่าเราได้อนุญาตแก่ท่านแล้ว จงลุกขึ้นมาเล่นกันใหม่เถิด
งุยเต็งได้ฟังรับสั่งทรงพระอนุญาตแล้ว ก็ถวายบังคมลุกขึ้นนั่งตามเดิม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ รับสั่งให้นางพนักงานเรียงหมากรุกถวายใหม่ ครั้นเรียงเสร็จแล้วก็ทรงเตือนงุยเต็งให้เดินก่อน งุยเต็งถวายบังคมแล้วก็เดินหมากรุกไปตาหนึ่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงทรงจับตัวหมากรุกจะทรงเดิน ก็พอได้ยินเสียงข้างนอกอึกกะทึกร้องกันวุ่นวายเซ็งแซ่ บัตรเดี๋ยวใจเห็นชีมงกงกับซินซกโป๊หิ้วศีศะมังกรเข้ามาในพระตำหนักแล้ววางลงต่อน่าพระที่นั่ง แล้วกราบทูลว่า ยังไม่เคยพบเห็นการอย่างนี้เลยดูเปนความปลาดอัศจรรย์ใจมากนัก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ทอดพระเนตรเห็นดังนั้น จึงตรัสถามขุนนางทั้งสองว่าอันศีศะมังกรนี้ ท่านเอามาแต่ข้างไหน
ชีมงกงซินซกโป๊ จึงกราบทูลว่าทิศตวันออกเฉียงใต้ที่ถนนจับยี่เกย มีเสียงดังอยู่บนอากาศในกลีบเมฆ บัดเดี๋ยวศีศะมังกรก็หล่นลงมา การอัศจรรย์ดังนี้ ข้าพระองค์เห็นเปนความปลาดมาก จึงได้มากราบทูลให้ทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังขุนนางทั้งสองกราบทูลดังนั้น จึงรับสั่งถามงุยเต็งว่าการปลาดดังนี้ท่านจะเห็นเปนประการใด
งุยเต็งจึงกราบทูลว่า ซึ่งเกิดการนี้ข้าพระองค์เปนผู้ประหารชีวิตรพระยาเล่งอ๋องเอง ขอพระองค์ได้ทรงทราบอย่าทรงพระวิตกสงไสยเลย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า ก็เมื่อท่านนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับเราไม่เห็นไปข้างไหน แล้วก็ไม่เห็นท่านมีอาวุธสิ่งใด ทำไมจึงจะไปฆ่าพระยาเล่งอ๋องได้ เรามีความสงไสยนัก ขอท่านจงชี้แจงให้เราทราบด้วย
งุยเต็งจึงกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบเมือคืนนี้ข้าพระองค์ได้รับท้องตราของเง็กเซียงฮ่องเต้มีรับสั่งให้เทพบุตรนำลงมาให้ ให้ข้าพระองค์เปนเพ็ชฆาฎสำหรับฆ่าพระยาเล่งอ๋อง ครั้นเทพยดาคุมตัวพระยาเล่งอ๋องมาที่สนามบนอากาศแล้ว ข้าพระองค์จึงได้ไปประหารชีวิตรพระยาเล่งอ๋องเสียตามเทวบัญชา เมื่อขณะข้าพระพุทธิเจ้าเล่นหมากรุกอยู่กับพระองค์ ข้าพระองค์ได้เผลอสะติหลับไป ดวงจิตรก็ออกจากกายลอยขึ้นไปยังสนามบนอากาศได้ เพื่อไปตัดศีศะพระยาเล่งอ๋อง เพราะฉนั้นศีศะพระยาเล่งอ๋องจึงได้ตกลงมาจากอากาศ ขอพระองค์ได้ทรงทราบฝ่าพระบาท
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้นก็ทรงพระโสมนัศยินดีแล้วก็กลับเสียพระราชหฤไทยยิ่งนัก
(ในที่นี้มีคำถามว่า เหตุใดทรงยินดีแล้วจึงกลับทรงเสียพระไทยอีกเล่า มีคำแก้ว่าที่ทรงยินดีนั้นเพราะงุยเต็งเปนขุนนางของพระองค์ แลยังได้รับน่าที่ในสวรรค์ด้วย ที่ทรงเสียพระไทยนั้น เพราะตั้งพระไทยจะช่วยชีวิตรพระยาเล่งอ๋องก็มิได้สมดังพระราชประสงค์จึงเสียพระไทย)
แล้วพระองค์มีรับสั่งให้ซินซกโป๊นำศีศะมังกรไปแขวนไว้ที่ตลาดแล้วป่าวร้องให้ราษฎรทั้งหลายทราบว่า การที่เปนนี้มิใช่เปนเหตุการร้ายแรงหรือให้โทษแก่บ้านเมืองแต่ประการใดเลย แล้วพระราชทานบำเหน็จรางวัลแก่งุยเต็งตามสมควร ขุนนางทั้งสามก็ถวายบังคมลาออกจากพระราชวังกลับไปบ้านเรือนแห่งตน
เวลานั้นประมาณบ่ายสักสองโมงเสศ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จกลับเข้าไปประทับบนพระแท่นที่พระบรรทม ในพระไทยของพระองค์ให้เศร้าหมองขุ่นมัว พระกายให้มีพระอาการอ่อนเปลี้ยไปมิได้เปนปรกติ ในคืนวันนั้นเวลาสองยามเสศพระองค์ได้ยินเสียงนอกประตูตำหนักเหมือนเสียงคนร้องไห้ ในพระไทยให้สดุ้งหวั่นหวาดปราศจากความผาศุขไม่สะบายพระไทยเลย บางทีให้เคลิ้มพระสะติเห็นไปว่า พระยาเล่งอ๋องมีมือถือหิ้วศีศะของตัวเองมาทั้งโลหิต แล้วร้องเรียกว่า ถังไทจงเอาชีวิตรมาใช้ให้เรา จงเอาชีวิตรมาเดี๋ยวนี้ แล้วพูดว่า เมื่อเวลาคืนวันวานนี้ ท่านรับเต็มปากว่าจะช่วยชีวิตรเรา ทำไมจึงปล่อยให้งุยเต็งไปฆ่าเราเสีย ตัวเรากับท่านจะต้องลงไปให้ถึงพระยามัจจุราช จึงจะรู้ผิดแลชอบ พระยาเล่งอ๋องพูดดังนั้นแล้ว ก็เข้ามาจับยึดข้อพระกรพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ไว้แล้ว ก็กระชากฉุดไปมาหาวางพระกรของพระองค์ไม่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จะร้องก็ไม่ออกได้อึดอัดจนพระเสโทโซมพระศิริระกาย ในเวลานั้นจะว่าเคลิ้มหรือจะว่าฝันก็หาแน่ได้ไม่ บัดเดี๋ยวพระองค์ทอดพระเนตรเห็นทางทิศอาคะเณ บนอากาศในกลีบเมฆมีนางเทพอับษรองค์หนึ่ง ถือกิ่งสนเหาะตรงมาใกล้พระองค์แล้ว เอากิ่งสนที่ถือมานั้นฟาดศีศะมังกร ๆ ก็วางพระกรของพระองค์ แล้วเห็นพระยาเล่งอ๋องร้องไห้เดินสะอึกสะอื้นไปทางทิศปราจิณเฉียงเหนือ
(มีคำอธิบายว่าที่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เห็นนางเทพอับษรถือกิ่งสนนั้นคือพระกวนอิมที่มาพักอยู่ศาลพระภูมิได้มาช่วยขับปิศาจพระยาเล่งอ๋อง)
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเตัครั้นฟื้นได้พระสติสมประดีแล้ว ทรงร้องด้วยพระสุระเสียงอันดังโดยที่ตกพระไทยกลัวปิศาจมังกร
ฝ่ายพวกนางสนมแลนางพนักงานได้ยินรับสั่งดังนั้น ก็ตกใจกันทุกคนนืคีนวันนั้น พากันมีความวิตกไม่ทราบว่าจะมีเหตุผลประการใด พากันตรวจตราหาเปนอันที่จะหลับนอนไม่ เห็นพระเจ้าแผ่นดินหวาดสดุ้งอยู่จนสว่าง
ฝ่ายขุนนางทั้งหลายครั้นถึงเวลาเฝ้า ก็เข้ามาพร้อมกันยังท้องพระโรงคอยเตรียมเฝ้า ก็มิได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกตามเคย คอยเฝ้าอยู่จนเวลาเช้าสามโมงจึงเห็นขันธีออกมาจากข้างในบอกแก่ขุนนางทั้งปวงว่า มีรับสั่งให้ประกาศแก่ท่านทั้งหลายว่าวันนี้ไม่สบายพระไทยไม่เสด็จออก ขอเชิญท่านทั้งหลายกลับไปเถิด ครั้นบอกแล้วขันธีกลับเข้าข้างใน
ฝ่ายขุนนางทั้งหลายเมื่อได้ทราบกระแสรับสั่งแล้วก็ต่างคนกลับบ้าน แลมีความสงไสยด้วยไม่รู้ว่าทรงพระประชวรหรือเปนประการใด แต่เวลาเฝ้าก็พากันเข้ามาคอยเฝ้าก็มิได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินเสด็จออก แต่เปนดังนั้นมาประมาณสักห้าวันแล้วก็ไม่เห็นเสด็จออก บรรดาขุนนางทั้งปวงอยากจะใคร่ทราบแลจะใคร่เข้ามาเฝ้าทูลถามพระอาการประชวรก็หาได้มีโอกาศที่จะได้เฝ้าแลทูลถามพระอาการได้ไม่
อยู่มาวันหนึ่งเห็นขันธีพาไทอุยหมอหลวงเข้าไปข้างใน ขุนนางทั้งปวงก็พากันวิตกไปต่าง ๆ
ฝ่ายขันธีพาหมอเข้าไปถึงแล้วนางไท้ฮ่องเฮ้าพระราชมารดาจึงรับสั่งให้ไทอุย ประกอบพระโอสถที่ชื่นพระไทยจะให้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสวย
ไทยอุยได้รับสั่งแล้วก็จัดแจงประกอบพระโอสถที่ชื่นพระอารมณ์ขึ้นถวาย ครั้นพระองค์เสวยพระโอสถแล้วไทอุยก็ถวายบังคมลากลับออกมา บันดาขุนนางที่ยังอยู่ที่พระทวารพระราชวังคอยฟังข่าวเห็นไทอุยออกมา จึงถามหมอว่าพระเจ้าแผ่นดินประชวรนั้นโดยพระอาการเปนพระโรคอะไร หมอบอกว่าพระองค์ประชวรนั้นทางวาโยธาตุไม่ปรกติให้เคลือบเคลิ้มพระสติ มักให้เห็นเปนปิศาจผีสางมาหลอกหลอนพระไทยให้หวั่นไหวทั้งธาตุก็วิกาลไม่มีกำลัง วิตกว่าพระชนจะไม่ยาวยืนเกินกว่าเจ็ดวันไปได้
บันดาขุนนางทั้งปวงเมื่อได้ฟังไทอุยหมอหลวงบอกดังนั้น ต่างมีความวิตกเปนอันมาก ครั้นไทอุยบอกพระอาการแก่ขุนนางดังนั้นแล้วก็คำนับลาขุนนางกลับไปที่อยู่
ขณะนั้นมีขันธีออกมาจากข้างในบอกว่า นางไท้ฮ่องเฮ้ามีรับสั่งให้หาชีมงกงซินซกโป๊อวยชีจงทั้งสามคนให้เข้าไปเฝ้าข้างในเดี๋ยวนี้
ชีมงกงซินซกโป๊อวยชีจงทราบว่ามีรับสั่งให้หาดังนั้น ขุนนางทั้งสามก็เดินตามขันธีเข้าไปในพระตำหนัก ครั้นถึงขุนนางทั้งสามก็ถวายบังคมแล้วนั่งตามที่ตามลำดับกัน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นขุนนางทั้งสามเข้ามาเฝ้าก็มีพระไทยยินดี จึงมีพระราชดำรัสตรัสแก่ขุนนางทั้งสามว่าเมื่อเราอายุได้สิบเก้าปียกกองทัพไปเที่ยวหัวเมืองฝ่ายใต้ฝ่ายเหนือ ซอกซอนไปทุกหนแห่งก็ไม่เคยเห็นปิศาจผีสางอะไรที่ไหน มาเมื่อสองสามคืนนี้ให้เห็นเปนคนถือศีศะมังกรมาหลอกหลอนแลพูดจา ทำทีคล้ายปิศาจเราวิตกด้วยไม่เคยเปนเลย ท่านทั้งหลายจะคิดประการใด
อวยชีจงได้ฟังรับสั่งดังนั้นจึงกราบทูลว่า พระองค์คิดตั้งบ้านเมืองครอบครองราชสมบัติ ได้ฆ่าคนเสียนับไม่ถ้วนก็ยังไม่มีปิศาจที่ไหนมารบกวน บัดนี้จะมีปิศาจที่ไหนมาเล่า
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงรับสั่งว่า แม้ว่าท่านจะใคร่ทราบความจริงจงคอยฟังดูที่ประตูตำหนัก ถ้าถึงเวลาที่เราจะเข้านอนก็คงจะได้ยินเสียงดุจเอาอิฐเอาทรายมาคว่างปา แล้วก็จะได้ยินเสียงร้องไห้แลโห่ร้องกระทำอาการต่าง ๆ ท่านคงจะได้เห็นความจริง ตามที่เราเล่าให้ท่านฟัง
ซินซกโป๊จึงทูลว่าขอพระองค์จงวางพระไทยเถิด คืนวันนี้ข้าพระองค์กับท่านอวยชีจงจะเฝ้าคอยอยู่ที่ประตูพระตำหนักข้างนอก คอยดูว่าจะเปนปิศาจผีสางอะไร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังซินซกโป๊ทูลดังนั้น ก็ทรงพระอนุญาตโปรดให้ขุนนางทั้งสองอยู่ตามคำที่กราบทูล ชีมงคงครั้นเห็นเวลาบ่ายแล้วก็ถวายบังคมลาออกจากพระราชวังกลับไปบ้าน
ฝ่ายซินซกโป๊กับอวยชีจง ก็พักอยู่ข้างพระทวารพระราชวังชั้นใน ครั้นเวลาพลบค่ำ ขุนนางทั้งสองก็จัดแจงแต่งตัวถืออาวุทยืนเฝ้าประตูนอกพระตำหนักใกล้ที่พระบันทม จนตลอดราตรีรุ่งสว่างก็ไม่เห็นปิศาจผีสางอะไร ในคืนวันนั้นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงพระบันทมหลับสนิทเปนปรกติ มิได้ยินเสียงปิศาจแลสิ่งใดเงียบสงัดไปได้คืนหนึ่ง
ครั้นเวลาเช้าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงบำเหน็จรางวัลให้ขุนนางทั้งสองเปนอันมาก แล้วพระองค์ตรัสว่าตั้งแต่เราไม่สบายมาหลายเวลาแล้ว จะนอนก็ไม่ปรกติเลยสักคืนหนึ่ง หากเมื่อคืนนี้ได้ท่านทั้งสองมาอยู่จึงได้นอนหลับสนิทค่อยมีความสบายขึ้นเปนอันมาก เชิญท่านทั้งสองกลับไปพักให้สบายเถิด เวลาค่ำจึงค่อยเข้ามาคอยระวังเราอิก
ขุนนางทั้งสองได้ฟังรับสั่งดังนั้นแล้ว ก็ถวายบังคมลาออกจาพระราชวังไป ตั้งแต่นั้นมาขุนนางทั้งสองก็มาคอยเฝ้าระวังอยู่ดังนั้นถึงสามสี่วันมา ก็เห็นเงียบสงัดอยู่ไม่มีเหตุการอะไรเลย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เห็นขุนนางทั้งสองเข้ามาเฝ้าระวังอยู่ดังนั้นทุกคืน ได้รับความลำบากหาเปนอันจะได้หลับนอนไม่ พระองค์มีความเกรงใจขุนนางทั้งสองเปนอันมาก ครั้นมาวันหนึ่งจึงรับสั่งให้ขุนนางทั้งปวงให้เข้าไปเฝ้า พระองค์จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งหลายว่าตัวเราเมื่อสองสามคืนนี้ก็เปนศุขปรกติดี แต่เราเห็นว่าซินซกโป๊อวยชีจงท่านทั้งสองมีความลำบาก เราคิดว่าจะให้ช่างเขียนเข้ามาวาดรูปท่านทั้งสองไปปิดไว้ที่ประตูแลในที่อยู่ของเรา จะไม่ต้องลำบากแก่ท่านทั้งสองท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด
ขุนนางทั้งหลายก็เห็นชอบพร้อมกัน ตามกระแสพระราชดำริห์จึงให้ช่างเขียนเข้ามาวาดรูปซินซกโป๊กับรูปอวยซิจง ครั้นช่างทั้งสองเขียนรูปขุนนางทั้งสองแล้ว จึงให้เจ้าพนักงานนำไปปิดที่ประตูพระตำหนักข้างใน ตั้งแต่นั้นมาชนทั้งหลายจึงได้เขียนรูปซินซกโป๊แลรูปอวยชีจงปิดประตูบ้านแลศาลเจ้า สมมุติว่าเปนรูปสักสิทธิ์ป้องกันปิศาจได้เปนธรรมเนียมต่อ ๆ มาจนทุกวันนี้ ตั้งแต่นั้นมาได้สองสามวันก็เงียบสงัด
ครั้นอยู่มาหลายเวลาก็ได้ยินเสียงก้องดังอยู่ที่หลังตำหนักห้องเครื่องนอกประตูออกไป แต่ได้ยินเสียงดุจกองทัพยกเข้ามาเสียงหวั่นไหวอิฐทรายสาดเข้ามา ในคืนวันนั้นพระโรคพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็กลับกำเริบมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า พระองค์จึงรับสั่งให้หาขุนนางทั้งหลายเข้าไปเฝ้าโดยเร็ว
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ครั้นพระองค์เห็นขุนนางเข้ามาเฝ้าอยู่พร้อมกันแล้ว จึงมีพระราชดำรัสแก่ขุนนางว่าประตูข้างน่าก็ปรกติเงียบดีแล้ว แต่คืนนี้ประตูข้างหลังตำหนักเราได้ยินเสียงดุจยกกองทัพเข้ามา แลเสียงร้องอึกทึกทั้งคว่างอิฐทรายเข้ามาแลเสียงกู่ร้องออกเซ็งแซ่ ตัวเราให้มีใจหวาดหวั่นโรคจึงกำเริบหนักยิ่งขึ้นกว่าเก่า
ชีมงกงจึงกราบทูลว่าประตูนอกเงียบสงัดดีแล้ว เพราะให้ซินซกโป๊อวยซิจงรักษา ประตูข้างหลังยังไม่มีผู้ใดรักษา ข้าพระองค์ขอให้งุยเต็งรักษาเฝ้าระวังอยู่จึงจะควร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังชีมงกงกราบทูลดังนั้นทรงเห็นชอบด้วย จึงรับสั่งให้งุยเต็งไปเฝ้ารักษาประตูหลัง
งุยเต็งได้ฟังรับสั่งแล้ว ก็ถวายบังคมลามาจัดแจงแต่งตัวมือถือง้าวแลเกี่ยมซึ่งสำหรับฆ่ามังกร ออกไปยังประตูหลังพระตำหนัก เฝ้าอยู่คืนหนึ่งจนสว่างก็ไม่มีผีสางอะไร หรือมีเสียงร้องโห่เกรียวคราวก็หามิได้ ประตูน่าหลังก็เงียบสงัดไปหมด แต่พระโรคของพระเจ้าแผ่นดินนั้นก็ยิ่งหนักขึ้นทุกที
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง นางไท้ฮ่องเฮ้าพระราชมารดาของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เห็นพระราชบุตรทรงพระประชวรมีพระอาการมาก ไม่ไว้พระไทยแก่ราชการ จึงมีรับสั่งให้ขันธีออกไปเชิญขุนนางเข้าไปเฝ้าในพระราชวังชั้นใน เพื่อพระเจ้าแผ่นดินจะได้สั่งราชการบ้านเมือง
ขุนนางทั้งปวง เมื่อได้ฟังดังนั้น จึงพากันเข้ามาในพระราชวังข้างใน ครั้นถึงพร้อมกันแล้วก็ถวายบังคมพร้อมกัน ยืนเฝ้าตามตำแหน่ง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ บรรทมอยู่บนแท่น เห็นขุนนางมาพร้อมกันแล้ว จึงรับสั่งเรียกชีมงกงให้เข้าไปใกล้แล้วตรัสว่า ให้จัดแจงราชการบ้านเมืองทุกน่าที่แลเปนผู้สำเร็จราชการทั้งสิ้น
ครั้นพระองค์ทรงมอบราชการแก่ชีมงกงแล้ว จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาน้ำพระสุคนธ์มาสรง ครั้นสงเสร็จแล้วก็ผลัดภูษาทรงใหม่ แล้วเสด็จประทับบนพระแท่น ขณะนั้นงุยเต็งจึงคุกเข่าถวายบังคมคลานเข้ามายกพระหัดถ์พระเจ้าแผ่นดินทูนศีศะของตัวไว้แล้ว ก็กราบทูลว่าขอพระองค์จงวางพระไทยเถิด ข้าพระองค์จะช่วยฉลองพระเดชพระคุณให้พระองค์มีพระชนม์มายุเจริญนานไปได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังงุยเต็งกราบทูลดังนั้น จึงตรัสว่า โรคของเราเหลือมือแพทย์ที่จะรักษา เห็นเปนปัจฉิมที่สุดแล้ว ท่านจะทำประการใดจึงจะหายได้ ขอให้เราทราบในอุบายแลความคิดของท่าน
งุยเต็งกราบทูลว่า ข้าพระองค์มีหนังสือฉบับหนึ่งถวาย เพื่อพระองค์จะได้เอาติดไปในเมื่อพระองค์ลงไปในเมืองล่าง ถึงที่ฮองโตประตูชั้นต้น มีขุนนางสมุห์บาญชีใหญ่ แซ่ทุยชื่อปัง พระองค์เอาหนังสือฉบับนี้ส่งให้สมุห์บาญชีนั้นเถิด เขาจะได้ช่วยให้พระองค์กลับมาเมืองมนุษย์ได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งถามว่า ทุยปังนั้นคือผู้ใด งุยเต็งกราบทูลว่า ทุยปังนั้นเปนขุนนางผู้ใหญ่ของพระเจ้าเชียงหงวนฮ่องเต้ เดิมเปนที่กำนัน ครั้นภายหลังเลื่อนเปนที่กรมท่า เมื่อเปนมะนุษย์เปนเพื่อนสนิทกันกับข้าพระองค์ ครั้นตายแล้วได้ลงไปเปนที่สะมุห์บาญชีใหญ่ในยมโลกย์ พนักงานทำบาญชีเกิดแลตายของมนุษย์ที่ในศาลฮองโต เมื่อเวลาข้าพระองค์นอนหลับก็ได้พบปะกันเสมอ ๆ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงทรงรับหนังสือนั้นมาใส่ไว้ในมือเสื้อแล้วพระองค์ก็หลับพระเนตรพระวาโยก็อ่อนลงไปทุกที จนหมดอัศสาสะปัศสาสะประสาทเช่นบุคคลอันไม่มีชีวิตรแล้ว
ฝ่ายพวกนางสนมข้างในแลขุนนางทั้งหลาย ซึ่งอยู่ในที่นั้นก็พากันร้องไห้สงสารพระเจ้าแผ่นดินเปนอันมาก ครั้นแล้วก็ให้เจ้าพนักงานยกพระศพขึ้นบนแท่นสุวรรณยังตำหนักแปะเฮ้าเต้ย จัดแจงแต่งเครื่องประดับตามพระเกียรติยศแห่งสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน แต่ยังหาได้เชิญพระศพเข้าในหีบ ซึ่งสำหรับใส่พระศพพระเจ้าแผ่นดินไม่ เพราะงุยเต็งให้รอไว้ก่อน ฝ่ายราชการบ้านเมือง ชีมงกงกับขุนนางผู้ใหญ่ทั้งปวง ก็ช่วยกันจัดแจงดูแลว่าราชการบ้านเมืองโดยความเรียบร้อยไม่มีเหตุร้ายแรงแต่อย่างใด
เมื่อขณะพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้สวรรคตนั้น พระวิญญาณเคลือบเคลิ้มดุจเมื่อเวลานอนหลับฝัน วิญญาณนั้นออกจากพระราชวังไป ทอดพระเนตรเห็นไปว่า ทหารรักษาพระองค์มาเชิญเสด็จให้พระองค์เที่ยวประพาศป่า พระองค์ก็เสด็จประทับยังราชรถแล้วเสด็จไปได้สักครู่หนึ่ง ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นก็หายไป พระองค์เห็นดังนั้นก็ตกพระไทย ลงจากราชรถทรงพระดำเนินไปแต่พระองค์เดียวอยู่ในพงป่ารก พระองค์ยิ่งตกพระไทยสดุ้งหวาดจะหาหนทางที่จะเดินออกไปก็หามีไม่ พอได้ยินเสียงคนร้องมาข้างหลังพระองค์ว่า พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จมาถึงที่นี่แล้วหรือ พระองค์ได้ยินก็ตกพระไทยจึงเหลียวไปดู ก็เห็นคนผู้นั้นใส่หมวกดำพะนมมือคุกเข่าคำนับอยู่ข้างริมทางเดิน แล้วผู้นั้นจึงทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรดข้าพเจ้ามารับเสด็จช้าไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงตรัสถามว่าท่านนี้คือผู้ใด ทุยปังจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าเมื่ออยู่ในมะนุษย์โลกนั้น เปนขุนนางของพระเจ้าเชียงหงวนฮ่องเต้ ข้าพเจ้าแซ่ทุยชื่อปัง บัดนี้ข้าพเจ้าลงมาอยู่ในเมืองนะรกนี้ ได้เปนสมุห์บาญชีใหญ่สำหรับตรวจดูคนเกิดแลตาย เมื่อวันก่อนข้าพเจ้าเห็นพระยาเล่งอ๋องลงมาบอกแก่ข้าพเจ้าว่าจะกล่าวโทษพระองค์ต่อพระยาเงียมฬ่ออ๋อง ข้าพเจ้าจึงคิดว่าพระองค์จะต้องลงมา จึงได้มาคอยรับพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าช้าไปนั้นขอพระองค์ได้โปรดพระราชทานอะไภยแก่ข้าพเจ้าเถิด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น มีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงจับมือทุยปังแล้วตรัสว่าขอบใจท่าน อุสาหะทนลำบากมาคอยรับเรา ๆ ขอบใจท่านเปนอันมาก แล้วจึงตรัสแก่ทุยปังว่า งุยเต็งซึ่งเปนขุนนางผู้ใหญ่ของเรานั้น มีหนังสือฉบับหนึ่งฝากมาถึงท่านจีนแสบังเอินมาพบท่านดังนี้ก็ดีแล้ว ๆ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงชักหนังสือออกจากมือเสื้อส่งให้ทุยปัง ๆ คำนับรับหนังสือจากพระหัดถ์แล้ว ทุยปังคลี่ออกอ่านในใจความว่า ข้าพเจ้างุยเต็งผู้น้อง ขอคำนับแจ้งความมายังท่านทุยปังผู้พี่แลที่นับถือของข้าพเจ้าทราบ ด้วยข้าพเจ้าคิดถึงเมื่อเวลาเคยเที่ยวอยู่ด้วยกันกับท่าน เมื่อยังอยู่ในมนุษย์โลกย์ มาบัดนี้ไม่ได้ฟังคำสั่งสอนของท่าน เพราะต่างคนต่างอยู่ จะได้พบก็แต่เมื่อเวลาฝัน ข้าพเจ้าพึ่งทราบว่าท่านได้เลื่อนที่มีเกียรติยศขึ้น ก็มีความยินดีเปนที่ยิ่ง แต่ขัดด้วยอยู่คนละแห่งไม่รู้ที่จะทำอย่างไรได้ บัดนี้มีเหตุด้วยเจ้าของข้าพเจ้า สวรรคตลงมายังเมืองล่าง คงจะได้โต้ตอบด้วยธุระความอย่างหนึ่ง เพราะฉนั้นขอให้ท่านผู้เปนที่นับถือช่วยธุระในการซึ่งเกิดมีในพระองค์ท่าน ข้าพเจ้าขอฝากพระเจ้าแผ่นดินของข้าพเจ้าไว้ในท่าน แลขออุบายของท่านให้ช่วยแก้ไขให้พระองค์ได้กลับมายังมะนุษย์โลกย์ด้วยสะติปัญญาแห่งท่าน พระคุณของท่านจะอยู่แก่ข้าพเจ้าหาที่สุดมิได้
ครั้นทุยปังอ่านข้อความตลอดแล้วทุกประการ ก็มีความยินดียิ่งนัก จึงทูลแก่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่า งุยเต็งนั้นเมื่อวันก่อนได้ถอดหัวใจไปฆ่าพระยาเล่งอ๋อง การนั้นข้าพเจ้าได้ทราบก่อนแล้ว ขอบคุณเขาได้ไปเยี่ยมบุตรนัดดาของข้าพเจ้าอยู่เสมอ ๆ บัดนี้ได้ฝากหนังสือมาให้ข้าพเจ้า ขอพระองค์จงวางพระไทยไว้เปนธุระข้าพเจ้า จะให้พระองค์ได้กลับไปยังมะนุษย์โลกย์ เสวยราชสมบัตินานไปได้อีก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังดังนั้นมีพระไทยยินดียิ่งนัก สรรเสริญคุณขอบใจทุยปัง แล้วทอดพระเนตรเห็นที่ข้างริมถนนมีเต็กเชงอีท่งจือคน ถือธงแลสับปะทนมาทูลว่า บัดนี้พระยามัจจุราชคือเงียมฬ่ออ๋อง สั่งให้ข้าพเจ้ามาเชิญพระองค์เสด็จไปยังปราสาทซิมล้อเต้ย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้น พระองค์ตรัสชวนทุยปังและเชงอีท่งจือทั้งสอง ดำเนินไปบัดเดี๋ยวก็ถึงกำแพงเมืองมีบานประตูใหญ่เปนเหล็กเลื่อนขึ้นไปขันรอกไว้ข้างบน ที่ประตูกำแพงเมืองเห็นป้ายแขวนมีอักษรใหญ่ตัวทองเจ็ดตัว อ่านได้ความว่า (ฮิวเป๊งตี้ฮู้กุ๊ยมึงกวน) แปลว่าประตูเมืองผียมโลกย์
ท่งจือทั้งสองนำพระองค์เข้าในกำแพงเมือง เดินไปตามถนนประมาณสักครู่หนึ่ง ทอดพระเนตรเห็นพระเจ้าถังโกโจพระราชบิดาเดินน่าหลีปั้นป้าพระอนุชาเดินตามหลังสวนทางมา พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ดีพระไทย จะกระทำคำนับ รูปทั้งสองก็หายไป
ครั้นเดินต่อไปอีกก็เห็นหลีเกียนเสง หลีง่วนกิจ พี่น้องกับอึงท้ายสวยคนใช้เดินสวนทางมา คนทั้งสามเห็นจึงออกขวางน่าร้องว่าหลีซีบิ๋นมาแล้วหรือ ก็เข้ายึดเอามือพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ๆ ตกพระไทยจะหลบหลีกก็หาทันไม่ คนทั้งสามก็เข้ายึดชายเสื้อไว้
ทุยปังเห็นดังนั้น ก็ร้องเรียกยมพระบาล ๆ หน้าเขียวมีเขี้ยวมาตวาดให้คนทั้งสามนั้นถอยไป
กวนเสงถับง่วนกิจอึงท้ายสวย ได้ยินเสียงยมพระบาลตวาดดังนั้นก็ตกใจ จึงได้ปล่อยพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้แล้วก็วิ่งหลบหายไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จไปสักครู่หนึ่ง ก็แลเห็นตึกเปนแถวเรียงรายดูเรียบร้อยสง่างาม พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้หยุดยืนพิจารณาดูเห็นข้างในจัดแจงประดับประดาดูงดงามยิ่งนัก น่าประตูมีโคมแขวนอยู่คู่หนึ่ง บัดเดี๋ยวแลเห็นพระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบลงจากบันไดเดินออกมาคำนับรับพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ๆ ก็ทรงรับคำนับพระยาเงียมฬ่ออ๋องเปนอันดี แล้วพระองค์ตรัสแก่พระยาเงียมฬ่ออ๋องว่า ขอเชิญท่านทั้งสิบเดินไปก่อน
พระยามัจจุราชจึงพูดว่า พระองค์เปนเจ้ามนุษย์ ข้าพเจ้าทั้งหลายเปนเจ้าฝ่ายเมืองผี พระองค์ควรทรงพระดำเนินจึงจะถูกต้องด้วยแบบอย่าง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสตอบว่า ข้าพเจ้าเปนผู้ต้องคะดีเขาฟ้องร้อง ท่านทั้งหลายเปนตุลาการควรจะเดินน่าข้าพเจ้าจึงจะชอบ
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบ ก็จะให้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เดินไปข้างน่าก่อน ต่างเถียงกันไปมาหลายหน เงียมฬ่ออ๋องพูดว่าเชิญท่านผู้อยู่เมืองบนเดินขึ้นน่าไปก่อน ข้าพเจ้าทั้งสิบหาความรังเกียจมิได้เลย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เห็นเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบไม่มีความรังเกียจแล้ว จึงได้ทรงพระดำเนินไปก่อน ครั้นถึงซิมล้อเต้ยแล้วต่างคำนับกันนั่งที่ตามสมควร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ประทับอยู่สักครู่หนึ่ง พระยามัจจุราชที่หนึ่งคือชีนก๊วง จึงถามพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่า ข้าพเจ้าขออนุญาตพระองค์ จะขอถามความสักข้อหนึ่ง คือพระยาเล่งอ๋องแม่น้ำเกียฮ้อนั้นมาร้องว่า พระองค์ได้รับคำแก่เขาว่า จะช่วยให้พ้นซึ่งโทษนั้น แล้วกลับให้งุยเต็งขุนนางของพระองค์ไปฆ่าเขาถึงแก่ความตายนั้น การเปนจริงอย่างไร ขอพระองค์ได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทั้งสิบทราบโดยละเอียดเถิด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ฟังพระยามัจจุราชถามดังนั้น จึงตอบว่า การทั้งนี้ข้าพเจ้ารับได้ว่าจริง แต่ไม่ทราบว่างุยเต็งถอดดวงจิตรได้ ซึ่งพระเจ้าเง็กเซียงฮ่องเต้มีรับสั่งให้งุยเต็งเปนเพ็ชฆาฎฆ่าพระยาเล่งอ๋องนั้น ในเวลานั้นข้าพเจ้าก็ได้เรียกงุยเต็งให้เข้ามาอยู่ในพระราชวัง ข้าพเจ้าได้ชวนงุยเต็งเล่นหมากรุกอยู่ ก็หวังใจว่างุยเต็งคงจะมิได้ไปฆ่าพระยาเล่งอ๋องได้ ครั้นประเดี๋ยวหนึ่งเห็นงุยเต็งม่อยหลับไปสักครู่หนึ่ง แล้วก็ตื่นขึ้นเล่นหมากรุกด้วยข้าพเจ้าอีกต่อไป ข้าพเจ้าหาได้ทราบว่างุยเต็งถอดดวงจิตรไปฆ่าพระยาเล่งอ๋องไม่ การที่ข้าพเจ้าได้รับปากไว้ก็ได้ช่วยเต็มกำลังอยู่แล้วหาได้ทอดทิ้งธุระของพระยาเล่งอ๋องไม่ ซึ่งโทษของพระยาเล่งอ๋องถึงแก่กรรมตายด้วยการจำเปนอยู่เองอย่างนี้ จะมาเอาโทษแก่ข้าพเจ้าผู้ไม่มีความผิดเปนแต่จะช่วยก็ช่วยไม่ตลอดเท่านั้นจะถูกหรือ ขอท่านทั้งสิบจงโปรดวินิจฉัยให้เปนยุติธรรมเถิด
ฝ่ายพระยามัจจุราชทั้งสิบ ได้ฟังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้การชี้แจงดังนั้น ก็เห็นจริงพร้อมกัน คำนับแล้วจึงตอบว่าพระยาเล่งอ๋องนี้เมื่อจะปะฏิสนธิมาเกิดเปนใหญ่อยู่ในบาดาร ในสารบบเกิดตายของน่ำเต๊าแชกุนนั้น ก็ได้กำหนดแน่แล้วว่า พระยาเล่งอ๋องนี้จะต้องตายด้วยมืองุยเต็งขุนนางในเมืองมนุษย์ อันเหตุการทั้งหลายเหล่านี้ ข้าพเจ้าทั้งหลายก็ได้ทราบอยู่ก่อนแล้ว แต่พระยาเล่งอ๋องมาฟ้องร้องให้ชำระ ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ทราบว่าพระองค์จะลงมา คงจะได้สอบถามให้ทราบซึ่งความจริงแลเท็จว่าเปนประการใด ข้าพเจ้าทั้งหลายก็ได้ส่งพระยาเล่งอ๋องให้ไปเกิดในกำเนิดสัตว์เดระฉานแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายขอขะมาโทษเพราะรีบรัดให้พระองค์ลงมา ขอพระองค์ได้โปรดอะไภยแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระยามัจจุราชทิ้งสิบพูดดังนั้นแล้ว จึงเรียกทุยปังสมุห์บาญชีให้เอาสารบบบาญชีเกิดตายมาตรวจดูว่า พระองค์จะรับความศุขนั้นได้สักเท่าใด
ทุยปังได้ยินพระยามัจจุราชทั้งสิบสั่งดังนั้น ก็รีบเข้าไปในห้องบาญชี หยิบเอาสารบบมหากระษัตริย์ที่อยู่ในชมภูทวีปมาตรวจดู ตั้งแต่ต้นลงไปดูมาจนถึงพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ใช้ยี่ห้อว่าเจงกวนกำหนดเสวยราชสมบัติได้สิบสามปีแล้ว จึงหยิบเอาภูกันเขียนเติมบนอักษรหนึ่งนั้นอีกสองแต้ม สิบสามกลับเปนสามสิบสามมากขึ้นไปอีกยี่สิบปี ครั้นทุยปังเขียนเติมลงแล้วก็เอาสารบบนั้นมาส่งให้พระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องดู เงียมฬ่ออ๋องจึงตรวจดูมาถึงยี่ห้อจงกวนคือพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จะได้เสวยราชสมบัติสามสิบสามปี เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบตกใจ จึงถามพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่าพระองค์เสวยราชสมบัติมาได้กี่ปีแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงตอบว่าข้าพเจ้าครองราชสมบัติมาได้สิบสามปีแล้ว
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าพระองค์จงวางพระไทยเถิด ด้วยพระองค์ยังจะทรงพระชนม์อยู่ในราชสมบัติอีกยี่สิบปี ซึ่งพระองค์ลงมาครั้งนี้ข้าพเจ้าได้ทราบเรื่องตลอดแล้ว พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะส่งพระองค์กลับขึ้นไปยังมนุษย์โลกย์
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังดังนั้นก็กระทำคำนับขอบใจพระยามัจจุราชทั้งสิบโดยความยินดี
เงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบจึงสั่งทุยปังจูท้ายอุ้ยขุนนางทั้งสองให้ไปส่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ขึ้นไปยังมนุษย์โลกย์ ขุนนางทั้งสองก็เชิญพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้เสด็จ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็คำนับลาเงียมฬ่ออ๋องโดยเคารพ เงียมฬ่ออ๋องก็คำนับตอบแล้วก็ตามออกมาส่งยังประตูนอก
เมื่อพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จออกมานอกประตูแล้ว จึงถามเงียมฬ่ออ๋องว่า บนเมืองข้าพเจ้าฝ่ายข้าราชการสบายดีอยู่หรือเปนประการใด ท่านทราบโปรดให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
เงียมฬ่ออ๋อง จึงบอกว่าบนเมืองของท่านนั้นข้าราชการสบายดีอยู่ด้วยกันหมด วิตกแต่น้องสาวของพระองค์เห็นอายุจะไม่ยืนไปนาน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงตรัสแก่เงียมฬ่ออ๋องว่าข้าพเจ้าจะกลับไปแล้วไม่มีของสิ่งใดที่จะนำมาขอบคุณท่าน มีแต่ผลแตงโมงามดีจะให้คนนำมาฝากท่านโดยความนับถือ
เงียมฬ่ออ๋องได้ฟังดังนั้นก็คำนับลาพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้กลับไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงดำเนินไป จูท้ายอุ้ยถือธงนำน่าทุยปังตามหลัง พระองค์เสด็จออกจากกำแพงเมืองนะรกแล้วก็เดินตามขุนนางซึ่งนำน่า เมื่อพระองค์ทรงพระดำเนินอยู่ได้ทอดพระเนตรไปตามหนทางที่พระองค์เคยมา พระองค์เห็นมิใช่ทางเก่า จึงถามว่าทางนี้มิผิดไปแล้วหรือ
ทุยปังจึงทูลว่าในเมืองนะรกนี้ แม้ได้ออกไปแล้วหนทางนี้ไม่มีกลับมาได้ ข้าพเจ้าจึงจะส่งพระองค์ออกไปทางนี้ อีกประการหนึ่งหวังจะพาพระองค์ให้เที่ยวทอดพระเนตรขุมนรกแล้ว จึงจะส่งพระองค์ไปยังรูปเดิม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังดังนั้นแล้วก็เดินตามขุนนางทั้งสองไป
ครั้นถึงภูเขาหนึ่งมีเมฆหมอกปกคลุมลงมาถึงพื้นดิน พระองค์จึงตรัสถามว่าที่แห่งนี้เรียกว่าภูเขาอะไร
ทุยปังจึงทูลว่าในนะรกภูเขานี้เรียกว่าป๋วยอิมซัว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้เห็นแล้วก็มีพระไทยหวั่นหวาด จึงตรัสแก่ทุยปังว่าทำไฉนเราจึงจะไปได้ ทุยปังทูลว่าพระองค์จงวางพระไทยเถิดข้าพเจ้าทั้งสองจะนำพระองค์ไปให้จงได้ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังขุนนางทั้งสองกราบทูลดังนั้นก็เสด็จตามไป แต่พระไทยให้ระรัวแลไม่เปนสมประดี
ครั้นข้ามพ้นเขานั้นมาแล้ว เดินมาถึงแห่งหนึ่งเข้า เห็นขุมนะรกหลายขุม ได้ยินแต่เสียงร้องไห้คร่ำครวนออกแซ่หู จึงตรัสถามทุยปังว่าแห่งนี้เปนที่อะไร จึงได้ยินเสียงแต่คนร้องคร่ำครวนออกแส้ไป
ทุยปังจึงทูลว่า ที่แห่งนี้เปนหลังเขาปั๋วยอิมซัว มีขุมนะรกสิบแปดขุม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงถามว่า เปนอย่างไรจึงเรียกสิบแปดขุม ทุยปังทูลว่าขุมที่หนึ่งเรียกว่าเตี้ยวกึนเง็ก คือทำโทษเอาศิลาก้อนใหญ่แขวนติดกับมือแลท้าวแล้วเอาเชือกผูกกลางตัวแขวนขึ้นไว้ในที่สูง ขุมที่สองเรียกว่าฮิ่วตัวเง็กคือขังอยู่ในที่มืดไม่มีแสงสว่าง ขุมที่สามเรียกว่าฮ้วยกังเง็ก คือจับคนที่มีโทษใส่ในบ่อไฟซึ่งกำลังลุกอยู่มิรู้ดับ สามขุมนี้คือมนุษย์ทำบาปทำกรรมหลายประการ ต้องมารับโทษเหล่านี้ ขุมที่สี่เรียกว่าฮองโตเง็ก คือมีหนอนตัวโตเท่าลำตาลเกาะกินที่ปากนักโทษเปนอาหาร ขุมที่ห้าเรียกว่าปัดจี้เง็กคือเอาเบ็ดเกี่ยวลากเอาลิ้นออก ขุมที่หกเรียกว่าเล็กฝอยเง็ก คือทำโทษถลกหนังออกแล้วเอาน้ำเกลือน้ำแสบราดรด สามขุมนี้คนที่อยู่ในเมืองมนุษย์ไม่ซื่อตรงไม่มีความกตัญญูแลไม่ถือสาศนา แลพูดว่าตัวเปนคนดีปากหวานหน้าพระใจดุจงู เพราะฉนั้นตายแล้วจึงต้องมาทนทรมานอยู่ในขุมทั้งสามนี้ ขุมที่เจ็ดเรียกว่าบั้วซิเง็ก คือเอานักโทษใส่ในสีหินแล้วหมุนสีจนละเอียด ขุมที่แปดเรียกว่าชัดเต๊าเง๊กคือเอาคนโทษใส่ครกหินแล้วก็ตำจนละเอียด ขุมที่เก้าเรียกว่าเซียปังเง็กคือจับนักโทษนอนลงแล้วเอาเกวียนเหล็กเข็นขึ้นทับบนตัว สามขุมนี้คือคนอยู่บนมนุษย์โลกย์ดวงจิตมืดมัวไม่เสมอแต่งฝีปากพูดให้คนหลงเสียทรัพย์แลความศุขต่าง ๆ ครั้นตายแล้วต้องลงมาสู่กรรมทรมานทุกข์อยู่ในสามขุมนี้ ขุมที่สิบเรียกว่าห่านจุ๊ยเง็กคือเอานักโทษใส่ในน้ำหนาวซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างที่สุด ขุมที่สิบเอ็ดเรียกว่าทุกขราชเง็กคือเอานักโทษถลกหนังทั้งตัวให้แร้งกาปากเหล็กจิกกิน ขุมที่สิบสองเรียกว่าชูเตี๊ยงเง็ก คือเอาคนโทษลากไส้ออกมา สามขุมนี้คือคนที่อยู่ในเมืองมนุษย์ทำบาปด้วยการค้าขายช่อด้วยปากสัดปากทนาน แลตาชั่งตาเตงแลดูถูกคนโง่คนจน เพราะฉนั้นครั้นเมื่อตายแล้วจึงต้องมาตกนรกอยู่ในสามขุมนี้ ขุมที่สิบสามเรียกว่าอิ้วฮ้อเง็ก คือเอาคนโทษใส่ในหม้อน้ำมันต้มจนละเอียด ขุมที่สิบสี่เรียกว่าเฮกอ่ำเง็ก คือเอานักโทษขึ้นบนม้าไม้แล้วเอาเลื่อยชักกลางตัว ขุมที่สิบห้าเรียกว่าโตซัวเง็ก คือเอานักโทษโยนขึ้นเขาดาบ สามขุมนี้คือคนที่อยู่ในมนุษย์โลกย์ทำบาปด้วยใช้อำนาจเบียดเบียฬคนซื่อตรงซึ่งตั้งอยู่ในทานศีลภาวะนาให้ได้ความเดือดร้อน ทั้งวาจาก็สอพลอแลมีใจอันริศยาให้เขาได้ความขุ่นหมองใจเกิดขึ้น เพราะฉนั้นเมื่อตายแล้วต้องลงมาเกิดในนรกสามขุมนี้ ขุมที่สิบหกเรียกว่าฮ่อยตี้เง็กคือเอานักโทษใส่ลงไปในบ่อโลหิตให้กินน้ำเลือด ขุมที่สิบเจ็ดเรียกว่าออพี่เง็ก คือเอานักโทษทรมานใส่ในบ่อน้ำกรด ให้มีแต่ความเจ็บแสบทุกเวลาไม่มีเวลาหยุด ขุมที่สิบแปดเรียกว่าฉิ่นเซียนเง็กคือเอานักโทษเกี่ยวขึ้นตาเตง สามขุมนี้คนทำบาปในมนุษย์โลกย์นั้นคิดอุบายฬ่อลวงเอาทรัพย์ของผู้อื่นมาเปนของตัว แลคิดฆ่าชีวิตรเขาเอาทรัพย์ แลเลี้ยงสัตว์ฆ่าสัตว์ขาย เพราะทำบาปเหล่านี้ครั้นตายแล้วจึงลงมาตกนะรกอยู่ในสามขุมนี้ยากที่จะพ้นได้ แลไม่มีเวลาที่จะกลับตัวได้เรียกฟ้าเรียกดินก็ไม่ช่วยได้ หน้านิ่วคิ้วย่นอกใจให้ระรัวสั่นหวาดเสียวขุ่นหมอง อยู่ทุกชั่วลมหายใจเข้าออก เพราะเหตุนี้ผู้ซึ่งอยู่ในมนุษย์โลกย์ไม่ควรจะมีความประมาทประพฤติความชั่วกระทำการอะกุศล ควรจะรีบคิดถึงตนที่ได้เกิดมาเปนมนุษย์เปนชาติอันประเสริฐ ควรแสวงหาสะระณะที่พึ่งถึงพระรัตนไตรย คิดให้เห็นความไม่เที่ยงที่จะอยู่ในโลกย์นี้ ไม่ทราบว่าเวลาใดความแตกความดับจะมีมาถึงตน เกิดมาแล้วเปรียบเหมือนปล่อยมือจากยอดตาลอันสูง มีอย่างเดียวแต่ที่จะลิ่วลอยลงมากระแทกกับพื้นพระสุธาดลฉันใด ไม่ต่างแก่ผู้ที่เกิดมามีรูปกายชีวิตรแล้ว ก็มีแต่ความจะแตกความดับคือแก่เจ็บตายวิโยคพลัดพลากเท่านั้น ทำชั่วก็จะไปสู่ที่ชั่วทำดีก็จะไปสู่ที่ดี
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังทุยปังพรรณาขุมนรกทั้งสิบแปดขุมให้ฟังทุก ๆ ขุมแล้ว ในพระไทยให้หวาดเสียวสดุ้งกลัวเปนที่สุด ครั้นแล้วก็เลยมาสักประเดี๋ยว แลเห็นพวกยมพบาลถือธงมานั่งคอยรับอยู่ที่สะพาน ทุยปังแลเห็นแล้วจึงร้องเรียกพวกยมพบาลให้เดินนำหน้าข้ามสพานทองไป
ยมพบาลทั้งหลายได้ฟังดังนั้นต่างก็ถือธงนำเดินข้ามสพานไป
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เมื่อเดินตามยมพบาลไปถึงกลางสพาน จึงทอดพระเนตรแลไปข้างริมนั้นมีอีกสพานหนึ่งเรียกว่าสพานเงิน บนสพานเห็นคนเดินข้ามไปมา เห็นยมพบาลถือธงนำหน้าคนที่เดินตามเหล่านั้นแต่งกายงดงามสามสี่คน เห็นจะเปนคนมีความกตัญญูซื่อตรง เห็นเดินตามพวกถือธงนั้นไป แลอิกข้างหนึ่งก็มีสพานใต้สะพานเห็นมีลมคลื่นเปนฟูฝอยล้วนแต่น้ำเลือด เสียงร้องให้ออกแส้เสียงไปไม่หยุด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ตรัสถามทุยปังว่าสพานนี้ชื่ออะไร ทุยปังทูลว่าสพานนี้เรียกว่าใน่ห้อเกี้ยว ถ้าพระองค์กลับไปมนุษย์โลกย์แล้วอย่าลืม ขอพระองค์จงแสดงให้ทราบทั่วกันคือสฐานนี้ยาวได้หนึ่งโยชน์กว้างสามเกรียกสูงแลลึกร้อยศอก ราวที่จับอาไสยนั้นไม่มี ใต้สะพานมีสิ่งของที่ร้ายกาจต่างๆ แลข้างริมสพานทั้งสองข้างนั้น มียมพบาลดุร้ายคอยขยับเขี้ยวคำรามจะคอยประหารอยู่ใต้สพานนี้ พวกที่ต้องธรมานโทษทนทุกขเวทนาอยู่หาที่เปรี่ยบมิได้
ผู้ซึ่งมาตกอยู่ใต้สพานนี้ ก็เพราะเดิมทำบาปกรรมด่าว่าคนผู้ใหญ่ที่มีศีลมีธรรม แลจิตรใจก็มัวหมองหมกนุ่นด้วยเมถุนธรรมไม่มีประมาณมาตกอยู่ใต้สพานนี้ ถูกสุนัขปากเหล็กงูทองแดงแย่งกันกัดเคี้ยวกินเปนพักษาหารทนทุกขเวทนาไม่มีวันที่จะพ้นได้
เวลาทุยปังกราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้อยู่นั้น ฝ่ายทวกยมพบาลก็คำนับลากลับไป พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีพระไทยหวาดเสียวพระกายสั่นระรัวไปทั้งพระองค์ ทุยปังจูท้ายอุ้ยจึงนำพระองค์ดำเนินต่อไปพอข้ามพ้นเขตรสพานชื่อในห้อเกี๊ยว แลพ้นแม่น้ำเลือดนั้นแล้ว บัดเดี๋ยวก็มาถึงแห่งหนึ่งมีกำแพงล้อมรอบเรียกว่ากำแพงอ่วงเซี้ย แปลว่ากำแพงกันพวกฝีปิศาจที่ตายโหง พระองค์ได้ยินเสียงร้องเรียกว่า หลีซิบิ๋นมาหรือ หลีซิบิ๋นมาแล้ว
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ยินเรียกดังนั้นก็มีความสดุ้งหวาดในพระไทย แล้วทอดพระเนตรไปเห็นพวกหนึ่งศีศะไม่มีเปนอันมาก ปิศาจผีเหล่านั้นก็กรูกันมากั้นหน้าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ไว้ แล้วก็ร้องทรงชีวิตรว่าจงเอาชีวิตรของเรามาท่านจงเอาชีวิตรของเราคืนมา เมื่อพระองค์ได้ยินปิศาจร้องดังนั้นในพระไทยให้หวาดเสียวสดุ้งกลัว จึงร้องเรียกทุยปังว่าท่านจงช่วยเราด้วยเถิด
ทุยปังจึงทูลว่าแม้พระองค์มีเงินหรืออิแปะ ข้าพเจ้าจึงจะช่วยพระองค์ได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสแก่ทุยปังว่า เรามีแต่ตัวเปล่าลงมาจะเอาเงินแลอิแปะที่ไหนมาเล่า
ทุยปังจึงทูลว่าพวกปิศาจตายโหงเหล่านี้ คือพวกที่พระองค์คุมทหารไปเที่ยวรบพุ่งฆ่าฟันตายไนเมื่อคราวรบกันนั้น ครั้นวิญญาณของคนเหล่านั้นไม่มีที่จะอาไสยด้วยตนมิได้ทำกุศลอันใดไว้ เพราะฉนั้นจึงมิได้ไปเกิดในที่ดี ๆ ต้องมาอยู่ทนทุกข์เวทนาอยู่อย่างนี้ แลมีความอดอยากไม่มีสะเบียงแลโสหุ้ยจะได้เจือจานให้อิ่มได้ ถ้าพระองค์มีเงินหรืออิแปะให้ทานแจกให้แก่สัตว์จำพวกนี้ ข้าพเจ้าจึงจะช่วยได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้นจึงตอบว่า เราลงมาโดยทางข้อความส่วนหนึ่งหามีเงินแลอิแปะติดตัวเรามาไม่ จะเอาที่ไหนมาให้ทานเล่า ทุยปังจึงว่ามีคนผู้หนึ่งมีเงินหลายคลังได้ฝากไว้ในเมืองนรกนี้ ขอพระองค์ได้ทำหนังสือขอยืมข้าพเจ้าจะรับเปนประกันให้ ถ้าพระองค์กลับไปยังมนุษย์โลกย์แล้ว จึงค่อยคืนเงินให้แก่ท่านผู้นั้น
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสถามทุยปังว่าคนผู้เจ้าของเงินอยู่ที่ไหน
ทุยปังกราบทูลว่าคนเจ้าของเงินนั้นอยู่ในอาณาเขตรของพระองค์ หัวเมืองห้อล้ำคายฮองฮู้แซ่เซียงชื่อเลี้ยงมีเงินสิบสามคลัง พระองค์จงยืมสักคลังหนึ่งแจกให้ทานแล้ว เมื่อพระองค์กลับขึ้นไปจึงใช้ให้เซียงเลี้ยงเสีย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น แล้วจึงทำหนังสือยืมเงินให้ทุยปังลงชื่อรับประกัน
ทุยปังจึงให้ผู้รักษาคลัง เบิกเงินขนเงินออกมากองไว้นอกคลังแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงเอาเงินนั้นให้จุท้ายอุ้ย แจกให้แก่พวกผีสัตว์นรกเหล่านั้นพอเปนสะเบียงโสหุ้ยเท่า ๆ กันแล้ว ทุยปังจึงร้องประกาศแก่พวกผีทั้งหลายว่า พวกเจ้าทั้งหลายจงหลีกออกไปให้พ้น ข้าพเจ้าจะบอกแก่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ทำการกุศลแผ่อานิสงษ์ให้พวกเจ้า ๆ จะได้ไปเกิดที่ศุขคะติ
ฝ่ายพวกผีสัตว์นรกทั้งหลายครั้นได้รับทานแจกแล้ว แลได้ฟังทุยปังพูดดังนั้นต่างก็คำนับแล้วก็กลับไปที่อยู่ของตน
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ครั้นแจกทานแล้ว พระองค์ก็ดำเนินไปกับทุยปังแลท้ายอุ้ยออกมาพ้นที่นั้นแล้ว เดินมาถึงแห่งหนึ่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ทอดพระเนตรเห็นมีคนหลายจำพวกแลมีประตูอยู่หกประตู พระองค์จึงตรัสถามทุยปังว่าที่แห่งนี้มีทางอยู่หกทางเรียกว่าทางอะไร
ทุยปังกราบทูลว่า ที่แห่งนี้คือแสดงว่าสัตว์ทั้งหลายซึ่งยังท่องเที่ยวอยู่ในวัฏฏะสงสาร เวียรเกิดแลเวียรตายยังหาแน่ลงไม่ ในแห่งนี้ยังมีอีกนามหนึ่งเรียกว่า (จ๊วนล้วนเต๊า) แปลว่าวลเวียรคือหกทางนี้ ผู้ใดตั้งอยู่ในกรรมบทสิบก็ได้ไปเกิดในทางเทวดา ผู้ใดซื่อสัตย์กะตัญญูก็ได้ไปเกิดในเมืองมนุษย์ ผู้ใดจิตรใจมากไปด้วยโทสะก็เกิดในทางยักษ์ ผู้ใดตระหนี่เหนียวแหน่นในจิตรคับแคบก็ไปเกิดในทางเปรจอะสุรกาย ผู้ใดจิตตั้งไปในอันฆ่าสัตว์แลฉ้อโกงแลเปนมิจฉาทิฐิก็ไปเกิดในนรก ผู้ใดจิตรมักพลิกแพลงไม่มั่นคงไม่ซื่อตรงเปนคนอะกะตัญญู ก็ไปเกิดในทางสัตว์เดระฉาน ขอพระองค์จงจำไว้ เมื่อกลับไปยังมนุษย์โลกย์แล้ว จึงประกาศบอกให้รู้ทั่วกัน คนทั้งหลายจะได้ไม่ประพฤติความชั่วร้าย ประกอบแต่การดีกุศลผลบุญจะได้แก่พระองค์เปนอันมาก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น ก็ทรงกำหนดจดจำไว้ในพระไทยโดยละเอียด
ทุยปัง ครั้นกราบทูลให้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงทราบทุกประการแล้ว จึงพาพระองค์ไปทางมนุษย์ ครั้นถึงต้นทางแล้ว ทุยปังก็คำนับทูลว่า ขอพระองค์จงตรงไปทางนี้ ข้าพเจ้าขอลากลับไปแล้ว ถ้าพระองค์กลับไปถึงแล้วพระองค์จงจำให้ได้ ซึ่งจะทำการมะหากุศลนั้นอย่าได้ลืมเสียเลย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสตอบว่าขอบใจท่านอุส่าห์มาตามส่งโดยทางไกล แลชี้แจงให้ข้าพเจ้าได้ทราบการดีแลชั่วทุกประการ ถ้าข้าพเจ้ากลับไปถึงแล้วคงจะไม่ลืมถ้อยคำของท่านที่พร่ำสอนแนะนำให้แก่ข้าพเจ้า ขอเชิญท่านจงกลับไปเถิด ทุยปังคำนับลาแล้วก็กลับไป
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ครั้นทุยปังกลับไปแล้ว ก็ทรงพระดำเนินไปกับท้ายอุ้ยตามทางมนุษย์นั้น เวลาที่เดินมาตามทางนั้นท้ายอุ้ยแลไปเห็นม้าตัวหนึ่งยืนอยู่ริมทางที่จะไป มีบังเหียนเครื่องเบาะอานพร้อม ท้ายอุ้ยจึงจับม้าตัวนั้นยึดไว้ แล้วเชิญพระเจ้าแผ่นดินถังให้ขึ้นทรงม้า
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เห็นดังนั้น จึงขึ้นทรงม้าแล้วก็ขับไปโดยเร็วดุจดูกเกาทัณฑ์ ท้ายอุ้ยตามรักษาอยู่ข้างม้าพระที่นั่งติดไปด้วยกัน
ครั้นมาถึงแห่งหนึ่งเห็นแม่น้ำใหญ่ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ทอดพระเนตรดูกระแสน้ำ เห็นปลากิมหลีฮื้อคู่หนึ่งผุดโผล่ว่ายเวียรเล่นกันอยู่ พระองค์รอม้าพระที่นั่งทอดพระเนตรปลาจนเพลินเผลอพระไทยไป ท้ายอุ้ยแลเห็นดังนั้น จึงร้องว่าพระองค์ทำไมจึงหยุดไม่รีบขับม้า ถ้ารออยู่ช้าจะเสียเวลาเปล่า พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้หลงดูปลาเพลินพระองค์ไม่ใคร่จะขับม้าพระที่นั่งไปได้ ท้ายอุ้ยจึงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ทำไมจึงยังไม่ไปเล่า ว่าแล้วก็เข้าตบหลังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ แล้วก็ผลักพระองค์ลงไปในแม่น้ำ วิญญาณของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ออกพ้นจากเมืองนรก กลับมายังเมืองมนุษย์ วิญญาณก็กลับปะฏิสนธิต่อติดกับรูปเดิม
ฝ่ายไท้ฮ่องเฮ้ากับฮ่องเฮ้า นางพระสนมทั้งหลายกับพวกข้าราชการขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย ซึ่งพร้อมกันไว้ทุกข์ตามประเพณีทุก ๆ คน มาประชุมพร้อมกันที่แปะเฮ้าเต้ยที่ตั้งพระศพไว้นั้น ไท้ฮ่องเฮ้ากับฮ่องเฮ้าแลขุนนางทั้งหลายปฤกษากันคิดจะตั้งฮ่องไทจือ พระราชโอรสขึ้นเสวยราชสมบัติ แต่งุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่พูดขัดไว้ว่า ท่านทั้งหลายจงคอยรออีกสักเวลาหนึ่งเถิด พระองค์จะกลับคืนมา
ฝ่ายเค้าเก๊งจง ซึ่งเปนพระราชวงษ์เจ้าผู้ใหญ่ จึงพูดว่าท่านงุยเต็งพูดดังนี้จะมิผิดไปหรือ ซึ่งท่านพูดดังนี้ข้าพเจ้าสงไสยอยู่
งุยเต็งจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้เคยเรียนทางโหราสาตรมีทิพจักษุจึงได้เห็นแลรู้ได้ว่า พระองค์คงจะไม่สวรรณคตเปนแน่ กำลังเค้าเก๊งจงพูดอยู่กับงุยเต็งดังนั้น ก็พอได้ยินเสียงร้องว่า ทำไมจึงบังคับให้เราตายดังนี้เล่า
เวลาที่กำลังประชุมพร้อมกันทุก ๆ คน ได้ยินเสียงในหีบพระศพร้องเสียงดังออกมาดังนั้น ก็ตกใจทุก ๆ คนต่างคนต่างไม่อาจเข้าใกล้หีบพระศพ ขุนนางทั้งหลายก็กรูมาอยู่ที่ชีมงกงกับงุยเต็งทั้งสิ้น ที่ใจกล้าคือซินซกโป๊กับอวยชีจง ก็พากันขึ้นบนพระแท่นที่ตั้งหีบใส่พระศพแล้ว ถวายบังคมคุกเข่าลงข้างหีบพระศพ แล้วจึงร้องกราบทูลว่าขอพระองค์ได้โปรด พระองค์ล่วงไปไม่วางพระไทยด้วยข้าราชการสิ่งหนึ่งสิ่งใดแล้ว พวกข้าพระองค์อยู่ที่นี้พร้อมกันแล้ว จงรับสั่งเถิดตามที่พระองค์ทรงพระวิตก พวกข้าพระพุทธิเจ้าจะรับฉลองพระเดชพระคุณตามรับสั่ง อย่าได้ทรงหลอนหลอกดังนี้เลยพวกข้าราชการทั้งหลายจะพากันตกใจกลัว
ในทันใดนั้น งุยเต็งพูดว่าไม่ใช่หลอนหลอกอะไรดอก คือพระองค์จะฟื้นคืนมาเปนแน่แล้ว พวกพนักงานจงเร่งเอาเครื่องมือมาเปิดฝาหีบโดยเร็ว
ครั้นเปิดฝาหีบขึ้นแล้ว ก็เห็นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงลุกขึ้นนั่งอยู่ในหีบ ตรัสว่า เมื่อตะกี้ใครทำให้เราตาย นี่ใครมาช่วยแก้ให้เรารอดชีวิตรมาเล่า
ชีมงกงจึงเข้าประคองพระองค์แล้วทูลว่า ขอพระองค์จงเสด็จออกจากหีบเถิด พวกข้าพเจ้าทั้งหลายมาเฝ้าอยู่พร้อมกันในที่นี้แล้ว
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงลืมพระเนตรทรงตรัสว่า เมื่อตะกี้เรารีบหนีพวกปิศาจร้ายมาปะแม่น้ำจะจมน้ำตายเสียแล้ว
ขุนนางทั้งหลายจึงทูลถามว่า พระองค์พบแม่น้ำอะไรที่ไหน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า เราขี่ม้ารีบมาถึงแห่งหนึ่งมีแม่น้ำใหญ่ เราเห็นปลากิมหลีฮื้อสองตัวเล่นน้ำอยู่ริมฝั่งเราดูเพลินไป ท้ายอุ้ยมีความดูถูกผลักเราลงไปในน้ำจมน้ำแทบจะสิ้นชีวิตร
งุยเต็งได้ฟังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ตรัสดังนั้นจึงทูลว่า วิญญาณของพระองค์ยังไม่ปรกติ ขอเชิญพระองค์เสด็จออกจากหีบเถิด ว่าแล้วก็เข้าพะยุงพระเจ้าแผ่นดินออกจากหีบ ให้ขึ้นประทับบนพระแท่นแล้ว ให้ขันธีเรียกไทอุยหมอหลวงเข้ามาโดยเร็ว ครั้นหมอเข้ามาถึงแล้วก็ประกอบพระโอสถถวาย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสวยพระโอสถแล้ว พระไทยก็เปนปรกติ คิดตั้งแต่วันสวรรณคตมาจนถึงวันที่ฟื้นคืนมารวมเปนสามวัน ครั้นพระองค์ฟื้นแล้วพระไทยก็เปนปรกติไม่มีความกระวลกระวาย ในเวลานั้นจวนจะค่ำอยู่แล้ว ขุนนางทั้งหลายเห็นพระองค์เปนปรกติดีอยู่ จึงพร้อมกันถวายบังคมลาออกจากพระราชวังใน
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ก็เสด็จเข้าที่พระบันทมตลอดราตรี พระไทยก็เปนปรกติ มีความสำราญในพระไทยมิได้มีวี่แววหวาดเสียวสิ่งใด พอ เวลาจวนรุ่งพระองค์ก็ตื่นจากพระบันทมทรงแต่งพระองค์ ครั้นเสร็จแล้ว พอสว่างดีพระองค์ก็เสด็จออกขุนนางประทับยังพระที่นั่งบันลังก์แก้วมังกร ขุนนางทั้งซ้ายขวาก็ถวายบังคมพร้อมกันแล้ว ต่างก็นั่งที่ตามลำดับยศ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่าท่านทั้หลายจะมีกิจสิ่งใดก็จงบอกเรามาเถิด ถ้าไม่มีกิจธุระสิ่งใดก็จงพากันกลับบ้านของท่านเถิด
เมื่อพระองค์ตรัสดังนั้น ขุนนางฝ่ายขวาคือชีมงกงกับงุยเต็งฝ่ายซ้ายคือซินซกโป๊ ฮืนคาช้ออวยชีจงห้านายนี้ลุกมาพร้อมกันจากที่คุกเข่าลงน่าที่นั่งถวายบังคมแล้ว จึงทูลว่า พระองค์ทรงพระสุบิณนิมิตรในเหตุซึ่งประชวร เหตุใดจึงได้ช้านัก ขอพระองค์จงโปรดเล่าเรื่องที่พระองค์ทรงพระสุบิณนิมิตรให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสเล่าความในเมืองนรกให้ขุนนางทั้งปวงฟังโดยละเอียดทุกประการแล้วพระองค์รับสั่งต่อไปว่า เราได้รับคำสั่งของพระยามัจจุราชทั้งสิบว่า ถ้าเรากลับมาถึงแล้วจะฝากแตงโมไปตอบคุณพระยามัจจุราช แลเมื่อเราออกจากซิมล้อเต้ยแล้วเดินกลับมาตามทางได้เห็นคนที่ทำบาป แลคนไม่ซื่อไม่ตรงอะกะตัญญู กระทำซึ่งปาณาฏิบาตฆ่าสัตว์ฉ้อลักคดโกงกระทำตาชั่งตาเต็งแลกามะมิจฉาจารพลิกแพลงกลับกลอกคิดอุบายให้เขาผู้อื่นได้ความเดือดร้อนแก่เพื่อนมนุษย์ทั้งหลาย เพราะฉนั้นจึงต้องตกลงไปอยู่ในนรกได้รับโทษใส่ครกตำศีศะเผาไฟถลกหนังต้มน้ำมันบ้างลอกหนังเกี่ยวเบ็ดทำทรมานให้ได้ความลำบากต่าง ๆ เราเห็นแล้วก็หวาดเสียว ครั้นพ้นแห่งนั้นมาแล้ว ถึงอีกแห่งหนึ่งเรียกว่ากำแพงเมืองผีตายโหง ในกำแพงนั้นผีตายโหงมากนับไม่ถ้วน เมื่อเราเดินมาถึงพวกผีเหล่านั้นกรูกันมาล้อมขวางน่าเราไว้เดินไปหาได้ไม่ ได้พึ่งทุยปังเปนประกันยืมเงินของเซียงเลี้ยงอยู่ตำบลเมืองห้อล้ำเอาเงินนั้น ออกบริจากแจกเปนทานให้แก่พวกผีเหล่านั้นแล้วจึงได้เดินมาได้ ทุยปังได้สั่งเราว่าถ้ากลับมายังมนุษย์โลกย์แล้ว จงทำมหากุศลอุทิศส่งไปให้พวกผีเหล่านั้น ๆ จะได้พ้นจากเวรกรรมได้ไปเกิดในที่ชอบ การเปนดังนี้ท่านทั้งหลายจงทราบเถิด
ฝ่ายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยได้ฟังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ตรัสเล่าดังนั้น ก็พร้อมกันสรรเสริญพระบารมีของพระองค์หาที่เปรียบมิได้ แล้วขุนนางผู้ใหญ่ จึงสั่งให้ทำหมายประกาศบอกกันให้รู้ทั่วทั้งไพร่บ้านพลเมืองว่า จะทำบุญเปนการฉลองพระเจ้าแผ่นดินถังเปนการกุศลใหญ่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานกรมเมืองปล่อยนักโทษในกองมหันตะโทษประมาณสี่ร้อยคนกว่า โปรดปล่อยให้กลับไปบ้านเรือนทุก ๆ คน
ฝ่ายนักโทษทั้งหลายมีความชื่นชมยินดี ถวายพรแก่พระเจ้าแผ่นดิน แล้วก็พากันกลับไปยังถิ่นฐานบ้านเรือนตน
ครั้นเสร็จการปล่อยนักโทษแล้ว พวกขุนนางจึงทำหนังสือปิดตามประตูเมืองให้ทราบทั่วกันว่า ด้วยพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้กำหนดจะบริจากทานให้แก่คนกำพร้าอะนาถากะยาจก แลสนมข้างในพระองค์ก็โปรดปล่อยให้ออกไปตามอัทยาไสยของตัวทุกคนประมาณสามพันหกร้อยคน ครั้นเสร็จการกุศลแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์แต่งหนังสือเปนคำสั่งสอนปิดไว้ทุก ๆ ประตู ในแลนอกพระนคร ไพร่บ้านพลเมืองให้รู้ทั่วกัน ในหนังสือนั้นมีความว่า
ฟ้าดินกว้างใหญ่ พระอาทิตยพระจันทร์ส่องแสงสว่างอาณาเขตร์กว้างยาว เทวดาเทพารักษ์มิได้เข้าแก่คนผิดชั่วร้ายอันมีอุบายคดโกงต่าง ๆ ผลกรรมที่ตนกระทำลงไว้แล้ว จะให้ผลแก่ตนจงได้
ผู้ที่ซื่อตรงสุจริตกตัญญูมีเมตาปรานีแลอดทนไม่ไหลไปตามความปราถนา ได้สร้างสมกุศลผลกรรมส่วนชอบ คงจะติดตามมอบความศุขในโลกย์นี้แลโลกย์น่า คนพาลสันดารชั่วร้ายร้อยพันคนจะสู้คนสุจริตอันตั้งอยู่ในยุติธรรมแต่คนหนึ่งก็มิได้ คนมีพาหนะแลฤทธิ์เดชเชี่ยวชาญอย่างไร ก็สู้บุญกุศลไม่ได้ ผู้ซึ่งมีมารยากระทำให้ผู้อื่นเห็น ว่าตนเปนคนดีมีเมตตาจิตรอุส่าห์ดูคำภีร์แลตำรา หวังให้คนทั้งหลายนิยม แต่ดวงจิตรกอบไปด้วยทุจริตลามก คนผู้นั้นแม้จะเปนผู้รู้พระคำภีร์ของพระอะริยะเจ้าก็ป่วยการเล่าเรียนเสียเปล่า ๆ เพราะตนมิได้รับรศพระสัทธรรม
สิ้นคำสั่งสอนของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้แต่เท่านี้ ครั้นชาวเมืองทั้งหลายได้ดูได้อ่านได้ฟัง ก็พากันมีความพอใจ ที่คนมีความศรัทธาจิตรก็ตั้งอยู่ในทางกุศลด้วยกันทุกคน ๆ ในเวลานั้นรับสั่งให้อาลักษณ์แต่งหนังสือประกาศ หาผู้ที่จะรับอาสานำแตงโมไปให้พระยาเงียมฬ่ออ๋องยังเมืองนรก ขุนนางเจ้าพนักงานก็ทำประกาศไปติดไว้ตามรับสั่งทุกประตูเมือง แล้วพระองค์รับสั่งแก่อวยชีจงให้เบิกเงินพระคลังข้างที่ นำไปยังเมืองห้อล้ำใช้ให้เซียงเลี้ยง อวยชีจงได้รับสั่งแล้ว ก็เบิกเงินนำไปยังเมืองห้อล้ำตามรับสั่ง
เมื่อปิดประกาศที่ประตูเมืองได้สักสามวัน มีชายผู้หนึ่งแซ่เล่าชื่อช้วน เปนคนอยู่ตำบลเมืองกุนจิ๋ว เล่าช้วนเปนคนมีทรัพย์บริบูรณ์ มีบุตรด้วยสองคน เมื่อวันจะมีเหตุ นางลี้จุ๋ยเน้ยภรรยาเล่าช้วนเห็นหลวงจีนมาเรี่ยรายการบุญ นางมีใจศรัทธา ถอดกำไลออกจากข้อมือถวายให้หลวงจีนไป เล่าช่วนเห็นดังนั้นก็มีความโกรธจึงพูดคำเสียดสีต่าง ๆ ว่าภรรยาไม่อยู่ในอำนาจสามีอย่างนี้ทำเอาตามใจของตนเอง นับว่าเปนหญิงอย่างอยาบเลวที่สุด
นางลี้จุ๋ยเน้ยได้ยินผัวพูดเสียดสีอยาบคายดังนั้น นางให้มีความอัปยศแก่คนทั้งหลายยิ่งนัก นางมีความโทมนัศเปนกำลัง ครั้นเล่าช้วนมีกิจธุระมิได้อยู่บ้าน นางจึงให้บุตรทั้งสองนอนหลับแล้ว นางก็เอาผ้ามาผูกฅอของนางเองแขวนที่ริมฝาเรือนขาดใจตาย
ฝ่ายเล่าช้วนครั้นเสร็จธุระแล้วกลับมาบ้าน เห็นนางลี้จุ้ยเน้ยภรรยาผูกฅอตายเสียแล้วก็ร้องไห้เศร้าโศกไปต่าง ๆ ครั้นค่อยคลายความโศกลงแล้วจึงเอาศพภรรยาไปฝัง เซ่นไหว้แล้วก็กลับมาบ้าน เห็นบุตรร้องไห้ด้วยว่าบุตรยังกินนมอยู่ ผู้เลี้ยงเด็กไม่มีนมจะให้เด็กกิน เด็กก็ร้องทั้งกลางวันแลกลางคืน
เล่าช้วนเห็นดังนั้นก็เสียใจเปนอันมาก ไม่อยากจะเห็นบุตร เพราะความรำคาญใจ ครั้นหมายประกาศปิดประตูเมืองได้สองสามวัน เล่าช้วนก็ตรึกตรองว่า เราตายเสียดีกว่า เพื่อจะได้ลงไปเมืองนรกพบแก่ภรรยาของเรา ตกลงในใจดังนั้นก็ละบุตรแลทิ้งเรือนเสีย ออกจากบ้านตรงไปยังประตูเมืองฉีกเอาหมายประกาศแล้ว ก็เข้ามายังพระราชวัง ให้เจ้าพนักงานนำเข้าเฝ้าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จะขออาสานำแตงโมไปถวายพระยามัจจุราชณเมืองนรก
ขณะนั้น กำลังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ยังประทับตรัสอยู่กับขุนนาง เห็นเล่าช่วนเข้ามาอาสา จะนำแตงโมไปถวายพระยามัจจุราชดังนั้น พระองค์มีความยินดีพระไทยยิ่งนัก จึงรับสั่งให้เล่าช้วนไปยังหอกิมเต็ง เล่าช้วนก็ถวายบังคมลาไปตามรับสั่ง พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งแก่ขุนนางทั้งหลาย ให้จัดเลือกแตงโมผลใหญ่สองผลใส่ถาดทองเอาไปยังหอกิมเต็งจัดแจงให้เล่าช้วนเอาไป
ฝ่ายขุนนางทั้งหลายได้ฟังรับสั่งดังนั้น ก็พากันถวายบังคมลาออกมาจัดเสร็จแล้ว จึงพากันมายังหอกิมเต็ง จึงให้เล่าช้วนคุกเข่าลงแล้วเอาถาดแตงโมวางบนศีศะเล่าช้วน ข้อมือก็ให้ผูกอิแปะทองคำของหลวง ปากให้อมยาพิศม์ ครั้นยาพิศม์แล่นไปทั่วสารภางกายเล่าช้วนก็นิ่งแน่ไป วิญญาณก็ออกจากรูปศีศะก็ทูลถาดแตงโมนั้นไป ครั้นวิญญาณของเล่าช้วนมายังประตูชื่อกุ๊ยหมึงกวน เล่าช้วนจึงบอกแก่นายประตูว่า ได้เอาแตงโมลงมาถวายเงียมฬ่ออ๋อง
ฝ่ายทหารผีที่เฝ้าประตู เมื่อได้ฟังเล่าช้วนบอกดังนั้นแล้ว ก็นำเล่าช้วนมายังปราสาทซิมล้อเต้ย ครั้นถึงเล่าช้วนก็เอาแตงโมเข้าไปตั้งข้างใน คุกเข่าลงคำนับแล้วก็ทูลว่า ข้าพเจ้าผู้ได้ถือรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้นำแตงโมมาถวายฉลองพระเดชพระคุณ ขอพระองค์ได้ทราบ
พระยาเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบจึงพูดว่า พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีบุญบารมีมาก ทั้งมีความสัตย์ไม่เสื่อมคลายพูดดังนั้นแล้ว จึงให้พนักงานรับเอาผลแตงโมไปเก็บไว้ แล้วจึงถามเล่าช้วนว่าเจ้าอยู่ที่ไหน
เล่าช้วนว่า ข้าพเจ้าอยู่ตำบลบ้านกุนจิ๋ว แซ่เล่าชื่อช้วน เพราะด้วยนางลี้จุ๋ยเน้ยภรรยาข้าพเจ้าผูกฅอตาย ทิ้งลูกเล็กไว้สองคน ข้าพเจ้ามีความเสียใจจึงได้ทิ้งบ้านเรือนแลบุตรสองคนเสีย เข้ารับอาสาฉลองพระเดชพระคุณเจ้าแผ่นดินถัง เอาแตงโมมาถวายพระองค์ดังนี้
พระยามัจจุราชได้ฟังเล่าช้วนบอกดังนั้น จึงสั่งให้ยมพบาลไปตรวจดูวิญญาณของนางลี้จุ๋ยเน้ย ถ้าอยู่จงรีบพาเอามาโดยเร็ว
ยมพบาลได้ฟังรับสั่งเงียมฬ่ออ๋องดังนั้น ก็รีบไปเที่ยวหาวิญญาณนางลี้จุ๋ยเน้ย ครั้นพบแล้วก็นำวิญญาณนั้นมา ครั้นดวงจิตรของนางลี้จุ๋ยเน้ยเข้ามาเห็นเล่าช้วนผู้สามีแล้ว ผัวเมียก็ร้องไห้รักกัน ครั้นคลายความโศกลงบ้างแล้ว ฝ่ายเมียจึงคำนับตอบขอบคุณพระยายม ซึ่งได้โปรดให้ผัวเมียพบกัน
ฝ่ายพระยาเงียมฬ่ออ๋องจึงเอาสารบบเกิดตายมาตรวจตู จนถึงชื่อเล่าช้วน กับนางลี้จุ๋ยเน้ย เห็นอายุยังไม่ถึงกำหนดตาย พระยาเงียมฬ่ออ๋อง จึงให้ยมพบาลคุมวิญญาณคนทั้งสองส่งกลับขึ้นไปยังมนุษย์โลกย์ตามเดิม ยมพบาลจึงทูลแก่พระยามัจจุราชว่า ร่างกายนางลี้จุ๋ยเน้ยซุดโซมเสียแล้ว พระยามัจจุราชจึงสั่งว่าให้เอารูปของนางลี้เง็กเอ็ง ซึ่งเปนน้องสาวของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้นั้นแทนเถิด
เมื่อยมพบาลได้ฟังพระยามัจจุราชสั่งดังนั้น ก็คำนับลาพระยามัจจุราช นำวิญญาณเล่าช้วนกับนางลี้จุ๋ยเน้ย ทั้งสองรีบมาจะเอาไปส่งยังมนุษย์โลกย์โดยเร็ว
เมื่อยมพบาลนำวิญญาณเล่าช้วนกับนางลี้จุ๋ยเน้ยออกจากเมืองนรกแล้ว มายังเมืองเชียงอาน ครั้นถึงยมพบาลจึงเอาวิญญาณของเล่าช้วนส่งเข้าไปในหอกิมเต็งให้เข้ารูปเดิม ครั้นวิญญาณของเล่าช้วนเข้าร่างกายเสร็จแล้ว ยมพบาลก็พาวิญญาณของนางลี้จุ๋ยเน้ยเข้าในพระราชวังมายังสวนดอกไม้
ฝ่ายนางลี้เง็กเอ็งเปนขนิฐาภคินีของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เวลานั้นมาเที่ยวในสวนดอกไม้ นางกำลังเที่ยวเดินชมพฤกษาชาติในสวนเปนที่สำราญแล้วก็มายืนพักอยู่ใต้ร่มใม้ ขณะนั้นยมพบาลเห็นนางลี้เง็กเอ็งกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ยมพบาลก็ตรงเข้าทุบที่ท้องน้อยนางก็ล้มลงขาดใจตาย ยมพบาลก็เอาวิญญาณของนางลี้จุ๋ยเน้ยใส่เข้าในรูปนางลี้เง็กเอ็ง ครั้นเสร็จแล้วยมพบาลก็กลับไปยังเมืองนรกตามเดิม
ฝ่ายพวกสาวใช้ซึ่งมาในสวนเห็นนางลี้เง็กเอ็งหกล้มมีอันเปนดังนั้น ต่างก็วิ่งเข้าไปบอกแก่นางฮ่องเฮ้ามะเหษีว่า บัดนี้นางลี้เง็กเองกำลังเที่ยวเล่นในสวนยืนอยู่ดี ๆ ก็ล้มลงขาดใจตายเสียแล้ว
ฝ่ายนางฮ่องเฮ้าได้ฟังสาวใช้มาบอกดังนั้นก็ตกใจออกจากตำหนัก มากราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่า นางลี้เง็กเอ็งไปเที่ยวในสวนล้มลงสิ้นชีวิตรเสียแล้ว
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังฮ่องเฮ้าทูลดังนั้นจึงตรัสว่า เหตุการอันนี้เอาเปนจริงไม่ผิด เพราะเราเมื่อลาพระยามัจจุราชจะกลับมา ก็ได้ถามเงียมฬ่ออ๋องว่าบนเมืองมนุษย์ข้าราชการจะมีเหตุการประการใดบ้าง พระยามัจจุราชก็ได้บอกแก่เราว่า ข้าราชการทั้งหลายก็สบายดีอยู่ทุกคน วิตกแต่น้องสาวของเราจะมิได้อยู่ในเมืองมนุษย์นาน ซึ่งพระยายมราชบอกแก่เรานั้นก็จริงไม่ผิดเลย เมื่อพระองค์ตรัสแก่ฮ่องเฮ้าดังนั้นแล้วก็เสด็จมายังสวนดอกไม้
ครั้นมาถึงใต้ร่มพฤกษาใหญ่ แลเห็นนางลี้เง็กเอ็งมีลมหายใจเนือง ๆ อยู่ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เห็นดังนั้นแล้ว จึงตรัสห้ามคนทั้งหลายว่า อย่าร้องไห้อื้ออึงไป พระองค์ก็เสด็จเข้าใกล้เอาพระกรประคองศีศะนางลี้เง็กเองขึ้นจึงตรัสเรียกนางลี้เง็กเอ็งว่า เง็กเอ็ง ๆ จงฟื้นขึ้นเถิด
ฝ่ายดวงจิตรนางลี้จุ๋ยเน้ย เมื่อเข้าสิงรูปนางลี้เง็กเอ็ง ครั้นได้ยินเสียงคนเรียกดังนั้นก็พลิกตัว แล้วร้องเรียกเล่าช้วนผู้สามีว่า จงคอยข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ฟังนางกงจู๊น้องสาวพูดดังนั้น จึงตรัสว่าพี่อยู่ที่นี่
เมื่อนางลี้จุ๋ยเน้ยได้ยินเสียงพูดดังนั้น จึงลืมตาขึ้นเห็นคนทั้งหลายมานั่งล้อมอยู่ จึงลุกขึ้นนั่งแล้วถามว่า นี่คนอะไรที่ไหนจึงอาจสามารถคุมขังเราอย่างนี้ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าไม่ใช่คนอื่น คือพี่ชายพี่สะไภ้ของเจ้าเอง
นางลี้จุ๋ยเน้ยจึงตอบว่า เอาที่ไหนมาพูดพี่ชายพี่สะใภ้ของข้าไม่มี ตัวข้าพเจ้าชื่อลี้จุ๋ยเน้ยต่างหาก สามีของข้าพเจ้าแซ่เล่าชื่อช้วน อยู่ด้วยกันมีบุตรสองคน บ้านตำบลเมืองกุนจิ๋ว เพราะเมื่อสามเดือนก่อน ข้าพเจ้ามีจิตรศรัทธาเอากำไลมือออกทำบุญถวายแก่หลวงจีนไป สามีข้าพเจ้าทราบจึงกล่าวอยาบช้าแก่ข้าพเจ้าต่าง ๆ ว่าไม่อยู่ในโอวาทของสามี ทำโดยพะละการตนเอง แล้วกล่าวคำเสียดสีต่าง ๆ ข้าพเจ้ามีความโทมนัศน้อยใจ อายแก่ชาวบ้านทั้งหลายจึงได้สละชีวิตรเอาผ้าแพรผูกฅอตาย ครั้นสามีข้าพเจ้าไปพบแก่ข้าพเจ้าบอกว่าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งใช้ให้นำแตงโมไปถวายพระยาเงียมฬ่ออ๋อง ๆ มีความกรุณาปล่อยผัวข้าพเจ้าแลตัวข้าพเจ้าให้กลับมายังมนุษย์โลกย์นี้ เวลาข้าพเจ้าเดินตามหลังสามีข้าพเจ้ามานั้น ข้าพเจ้าเดินช้าตามไม่ทันบังเอินหกล้มลง สามีข้าพเจ้าเดินไปทางไหนไม่ทราบ นี่ท่านทั้งหลายเหล่านี้เหตุใดจึงมาล้อมคุมเราอยู่อย่างนี้ไม่รู้จักผิดแลชอบหรือ
เมื่อพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ฟังนางพูดดังนั้น พระองค์เข้าพระไทยไปเสียว่า นางกงจู๊หกล้มลงพระสติเสียฟั่นเฟือนเคลือบเคลิ้มไปจึงได้พูดจาเลอะเทอะ จึงรับสั่งให้ขันธีไปตามไทอุยหมอหลวง แล้วรับสั่งให้นางสาวใช้ช่วยกันพะยุงนางเข้าไปที่พระตำหนักข้างใน
เมื่อเวลาพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ กำลังประทับตรัสด้วยเรื่องนางเง็กเอ็งกับฮ่องเฮ้าอยู่นั้น ฝ่ายพวกขันธีซึ่งคอยระวังการข้างน่ามากราบทูลว่า บัดนี้เล่าช้วนที่อาสานำแตงโมไปถวายพระยามัจจุราชกลับเปนขึ้นมาแล้ว จะคอยเข้าเฝ้าพระองค์อยู่ที่ประตูชั้นนอก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้รับสั่งให้ขันธีพาเล่าช้วนเข้ามาเฝ้า เล่าช้วนถวายบังคมแล้วก็ถอยออกมายืนอยู่ที่ควร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ตรัสถามเล่าช้วนว่า ซึ่งเจ้านำแตงโมไปถวายเงียมฬ่ออ๋องนั้นเปนประการใด
เล่าช้วนกราบทูลว่าข้าพเจ้าได้ลงไปถึงประตูผีกุ๊ยหมึงกวน คนเฝ้าประตูจึงนำข้าพเจ้าเข้าไปยังปราสาทซัมล้อเต้ย ครั้นถึงข้าพเจ้านำแตงโมถวายพระยาเงียมฬ่ออ๋องมีความยินดีนัก จึงสั่งให้เอาแตงโมไปเก็บ พระยามัจจุราชถามชื่อแลแซ่ว่าเหตุใดจึงลงมาในเมืองนรกข้าพเจ้าจึงบอกเหตุว่าภรรยาผูกฅอตาย จึงได้มานะเข้าอาสาลงมาถวายแตงโมให้ทราบทุกประการ เงียมฬ่ออ๋องจึงใช้ให้ยมพบาลไปตามวิญญาณของภรรยาข้าพเจ้ามาพบกับข้าพเจ้า แล้วเงียฬ่ออ๋องค้นสารบบบาญชีเกิดตาย แล้วพูดว่าข้าพเจ้าทั้งสองยังไม่ถึงกำหนดตาย ให้ยมพบาลพาข้าพเจ้าทั้งสองคนกลับมาส่งยังมนุษย์โลกย์ เมื่อเวลาเดินมานั้น ข้าพเจ้าเดินมาน่าภรรยาเดินตามหลังมา ข้าพเจ้าก็มาเข้ารูปเดิมฟื้นขึ้นแล้ว ไม่ทราบว่าภรรยาของข้าพเจ้าไปข้างไหน เข้ารูปอะไรก็หาทราบไม่ ข้าพเจ้าจึงได้มาเฝ้าพระองค์ การเปนดังนี้ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเล่าช้วนทูลดังนั้น ก็เฉลียวพระไทย พระองค์จึงตรัสถามเล่าช้วนต่อไปว่า พระยาเงียมฬ่ออ๋องได้พูดอะไรอีกบ้างหรือเปล่า เล่าช้วนกราบทูลว่า ก็ไม่เห็นพูดอะไร ได้ยินแต่ยมพบาลพูดแก่พระยามัจจุราชว่า นางลี้จุ๋ยเน้ยตายนานแล้วรูปกายก็เปื่อยเน่าซุดโซมแล้วจะทำอย่างไร
พระยาเงียมฬ่ออ๋องจึงสั่งให้ยมพบาลเอารูปนางลี้เง็กเอ็งกงจู๊แทน ให้เอาวิญญาณของนางลี้จุ๋ยเน้ยเข้าอาไศรยเถิด ข้าพเจ้าได้ยินพระยามัจจุราชสั่งยมพบาลดังนี้ ไม่ทราบว่านางลี้เง็กเอ็งกงจู๊นั้นคนไหนบ้านเรือนอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบยังหาได้ไปค้นหาไม่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเล่าช้วนทูลดังนั้น ก็มีพระไทยยินดียิ่งนัก พระองค์จึงตรัสแก่ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งหลายว่า เมื่อเราจะลาเงียมฬ๋ออ๋องกลับมานั้น เราได้ถามเงียมฬ่ออ๋องว่า บนเมืองมนุษย์เปนอย่างไรบ้าง เงียมฬ่ออ๋องบอกว่าข้าราชการพร้อมเพรียงกันอยู่ดี แต่น้องสาวของเราอายุจะไม่ยืนยาว เมื่อตะกี้นี้นางกงจู๊น้องสาวเราไปเที่ยวในสวนอยู่ดี ๆ ก็ล้มสลบไป เรารู้เหตุจึงได้ไปที่นางล้มอยู่ เราเข้าประคับประคองแก้ไขได้สติฟื้นขึ้นบอกว่าชื่อนางลี้จุ๋ยเน้ยซึ่งเปนภรรยาเล่าช้วน ซึ่งนางพูดดังนี้เราก็คิดว่าเห็นว่าเปนการปลาดอยู่ การสมต้นสมปลายเหมือนที่เล่าช้วนมาเล่าให้เราฟังเดี๋ยวนี้ ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด
ฝ่ายงุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่จึงทูลว่า ซึ่งการจะเปลี่ยนดวงจิตรนั้นก็คงจะมีอยู่บ้าง ถ้าจะให้สิ้นสงไสยแล้ว ขอเชิญกงจู๊มาข้างน่าให้ดูเล่าช้วนก็จะได้รู้เหตุจริงประจักได้ ข้าพเจ้าเห็นการดังนี้ ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ตรัสว่าเราได้ให้ไทอุยเขารักษาอยู่จะเปนประการใดยังไม่ทราบ ตรัสดังนั้นแล้วจึงรับสั่งให้สาวใช้ไปบอกให้กงจู๊น้องเราออกมาข้างน่าเดี๋ยวนี้
นางสาวใช้ได้ฟังรับสั่ง ก็รืบเข้าไปข้างในตามรับสั่ง ฝ่ายไทอุยซึ่งประจำรักษานางกงจู๊นั้น ก็ประกอบยาให้นางพนักงานนำไปถวายนางกงจู๊ นางสาวใช้ก็นำมาถวายแลทูลเตือนให้นางเสวย
ฝ่ายนางลี้จุ๋ยเน้ยเห็นนางสาวใช้แลพนักงานมาวุ่นวายดังนั้น จึงพูดว่าเราเจ็บไข้อะไร เรามากับสามี ๆ ของเราหายไปเราจึงมีความวิตกทั้งคิดถึงบุตรของเราทั้งสองยังไม่รู้ว่าจะเปนประการใด ซึ่งตัวเรามาอยู่ที่นี้ได้ความคับแค้นเหมือนอยู่ในกรงขังสัตว์ ตัวเราหาใช่กงจู๊ไม่ ถ้าท่านเอ็นดูเราแล้ว ก็จงปล่อยเราให้ออกไปเสียเถิด ว่าแล้วก็ร้องไห้สอึกสอื้นไปไม่หยุดเลย
ฝ่ายนางพนักงานครั้นมาถึงตำหนักแล้ว ก็บอกแก่นางกงจู๊ว่า มีรับสั่งให้นางกงจู๊ออกไปข้างน่าเดี๋ยวนี้ แล้วก็กันเข้าพยุงให้นางเดินออกมาข้างน่า ครั้นถึงแล้วจึงให้นางคำนับพระเจ้าแผ่นดินแล้วยืนเฝ้าอยู่ที่ควร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงรับสั่งว่า เจ้าจำสามีของเจ้าได้แน่แล้วหรือ นางลี้จุ๋ยเน้ยจึงกราบทูลว่า เหตุใดข้าพเจ้าจะจำสามีของข้าพเจ้าไมได้เล่า ข้าพเจ้า สองคนผัวเมียนี้บิดามารดาได้สู่ขอกันไว้ตั้งแต่เล็ก ครั้นเติบใหญ่ขึ้นบิดามารดาได้แต่งให้อยู่กินด้วยกันจนเกิดบุตรสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่งทำไมจะจำกันไม่ได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้นแล้ว จึงรับสั่งให้นางสาวใช้พาตัวนางกงจู๊ลงไปข้างล่างที่ชะลา
ฝ่ายนางลี้จุ๋ยเน้ยเมื่อลงมาข้างล่างก็เห็นเล่าช้วนนางจำได้แน่ถนัด นางตรงเข้าจับมือเล่าช้วนยึดไว้แล้ว ถามว่าทำไมตัวทิ้งฉันหนีมาเสียก่อน ไม่คอยฉันบ้างเลยฉันสดุดหกล้มลงแล้ว ครั้นลุกขึ้นได้ก็ไม่เห็นเจ้าไปข้างไหนก็ไม่รู้ ฉันถูกคนทั้งหลายล้อมคุมฉันอยู่ ฉันก็ไม่ยอมอยู่ด้วยคนเหล่านั้น คิดจะหนีคนเหล่านั้นเที่ยวตามหาเจ้า บังเอินมาพบกันดังนี้ เจ้าไปข้างไหนมา
เล่าช้วนเห็นนางมายึดข้อมือพูดดังนั้น ก็ให้นึกสงไสยกะอำกะอากอยู่ จึงนึกว่าน้ำเสียงนั้นก็จำได้ไม่ผิดภรรยาของเรา แต่ร่างกายหาใช่ไม่ ครั้นจะพูดตอบแก่นางก็กลัวความผิด เพราะนางกงจู๊เปนน้องสาวของพระเจ้าแผ่นดิน ก็ยืนตกตลึงตรองอยู่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นดังนั้น จึงรับสั่งว่าซึ่งการเปนดังนี้ อุประมาเหมือนภูเขาแยกแลแผ่นดินซุด ยากที่จะได้พบเห็นอย่างนี้ คือเอาดวงจิตรคนที่เปนใส่ในร่างกายคนที่ตาย ก็เพื่อประสงค์จะเปลี่ยนร่างกายกันเท่านั้น พระองค์ตรัสดังนั้นแล้วจึงบำเหน็จรางวัลแก่เล่าช้วนตามสมควร แล้วให้นางสาวใช้ไปขนเครื่องใช้สอยแลเครื่องแต่งตัวของนางกงจู๊มาพระราชทานให้แก่เล่าช้วนแลภรรยาทั้งสิ้น แล้วพระองค์ทรงพระอักษร ยกนางกงจู๊พระราชทานให้เปนภรรยาเล่าช้วน แล้วทรงพระอนุญาตให้พากันไปบ้านเรือนของตนตามเดิม
ฝ่ายเล่าช้วนกับภรรยาครั้นได้รับพระราชทานบำเหน็จรางวัลแล้วทั้งสองคน ก็คุกเข่าถวายคำนับทูลลาพระเจ้าแผ่นดินออกจากพระราชวังไป ผัวเมียก็มีความรื่นเริงในใจเปนที่สุด ก็พากันเดินทางไปยังเมืองกังจิว ครั้นถึงบ้านเดิมจึงเข้าไปในห้องเรือนเห็นบุตรทั้งสองซึ่งชาวบ้านเขาเมตาเลี้ยงไว้ให้ ก็ยิ่งมีความชื่นชมโสมนัศเปนอันมาก ทั้งสองผัวเมียก็อยู่เปนศุขสืบตระกุลต่อมา
ฝ่ายอวยชีจงมีรับสั่งให้นำเงินในคลัง ๆ หนึ่งบันทุกเกวียนไปยังเมืองห้อล้ำ ครั้นถึงจึงเที่ยวค้นหาบ้านเซียงเลี้ยงผู้เจ้าของเงิน ครั้นรู้แน่แล้ว อวยชีจงพร้อมด้วยขุนนางกรมการก็รีบไปยังบ้านเซียงเลี้ยงผู้เจ้าของทรัพย์
ครั้งนั้นยังมีเฒ่าชะราคนหนึ่งชื่อเซียงเลี้ยง เปนคนใจกุศล มีภรรยาคนหนึ่งก็เปนคนชะราเหมือนกัน แต่หามีบุตรชายหญิงที่จะสืบแซ่ไม่ ตายายทั้งสองคนนั้นเปนคนซื่อตรง หากินค้าขายโดยทางสุจริต ในบ้านเฒ่าทั้งสองนั้น ขายเปนหม้อแลไหเตาอั้งโล่แลเครื่องเบ็ดเตล็ดต่าง ๆ แม้ขายได้กำไรมากน้อยเท่าใดก็เอาไว้แต่พอค่าโสหุ้ยกินเท่านั้น นอกจากนั้นก็ให้ทานแลทำบุญด้วยหลวงจีนแลซื้อกระดาดเงินกระดาดทองเผาฝากไว้ในเมืองผีเนือง ๆ สองเฒ่าตายายทำแต่การกุศลอยู่อย่างนี้เนืองนิตย์มิได้ขาด
ฝ่ายอวยชีจงกับขุนนางกรมการบันทุกเงินตรงมายังบ้านเซียงเลี้ยง เสียงรถแลม้าแลคนเดินเซ็งแซ่ เฒ่าเซียงเลี้ยงกับยายเห็นขุนนางผู้ใหญ่แลม้ารถเข้ามาในบ้านดังนั้น ก็ตกใจดุจหูหนวกตาบอดระรัวสั่นเทาไปทั้งกายจะหนีก็หนีหาทันไม่ ตายายก็ก้มหน้าคุกเข่าลงกับดินคำนับหมอบนิ่งอยู่
อวยชีจงเห็นดังนั้นก็ลงจากเกี้ยวเดินเข้าไปใกล้ แลเห็นเฒ่าทั้งสองคุกเข่าอยู่กับดิน จึงร้องบอกว่าตายายทั้งสองจงลุกขึ้นเถิด ข้าพเจ้าเปนขุนนางผู้ใหญ่ก็จริง แต่มีพระราชประสงค์มาโดยการดี ตายายอย่าได้มีความวิตกกลัวแต่อย่างใดเลย เพราะข้าพเจ้ารับ ๆ สั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้นำเงินคลังหนึ่งมาใช้ให้แก่ตายาย ๆ จงรับไปเก็บไว้ จะได้เลี้ยงชีวิตรไปภายน่า ข้าพเจ้าจะได้กลับไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบ
สองเฒ่าได้ฟังขุนนางผู้ใหญ่พูดดังนั้น ตายายก็งกงันอกใจเต้นตึกตักปากฅอสั่นรัวไป แขงใจตอบว่าข้าพเจ้าเปนคนจนค้าขายพอเลี้ยงชีวิตรไปวันหนึ่ง ๆ เท่านั้น จะเอาเงินเอาทองที่ไหนมาเปนคลังสองคลังให้เจ้านายยืม ข้าพเจ้าก็ไม่ใช่ผู้มีทรัพย์สมบัติอะไร ท่านทั้งปวงนี้จะมาผิดบ้านผิดตัวเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะรับทรัพย์ซึ่งไม่แจ่มใสดังนี้ ไม่อาจรับได้ ขอท่านได้ไปค้นดูที่อื่นเถิด
อวยชีจงได้ฟังตายายพูดดังนั้น จึงตอบว่า ตายายยังไม่ทราบเรื่องตลอดจึงยังคลางแคลงอยู่ ไว้ธุระข้าพเจ้าจะเล่าให้ตายายฟัง คือตายายเปนคนจนก็จริง แต่ตายายได้ทำบุญแก่หลวงจีนที่ถือบวชเหมือนพระ แลให้ทานแก่คนอะนาถาแลได้ซื้อกระดาดทองกระดาดเงินเผาฝากลงไปยังเมืองนรกเงินมีหลายคลังแล้ว เมื่อพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้สวรรณคตไปนั้น ได้ลงไปยังเมืองนรก ครั้นเมื่อเวลาจะกลับขึ้นมาเมืองมะนุษย์ ได้ยืมเงินของตายายหนึ่งคลังทรงบริจาคให้ทานแก่พวกผีปิศาจอะสุรกายเหล่านั้น ผู้เปนประกันเงินให้แก่พระองค์นั้น คือทุยปังสมุห์บาญชีใหญ่ในเมืองนรกนั้น เพราะฉนั้นเมื่อเวลาทรงฟื้นกลับคืนเปนขึ้นมาแล้ว จึงรับสั่งให้ข้าพเจ้าบันทุกเงินที่ยืมไปให้ทานนั้นมาคืนให้ตายาย ๆ จงรับไว้เถิด
เฒ่าทั้งสองได้ฟังดังนั้น จึงยกมือขึ้นเหนือเกล้าแล้วพูดว่า ของทั้งนี้ข้าพเจ้าทั้งสองไม่สามารถจะรับไว้ได้ แม้จะรับซึ่งเงินทองนี้ไว้ ถ้าตายเสียจะดีกว่า แม้ถึงข้าพเจ้าได้เผากระดาษเงินทองก็จริง แต่เหมือนอยู่ในที่มืดมัวไม่แจ่มแจ้งกระจ่างเห็นจริงสว่างชัดใสได้ พระเจ้าแผ่นดินยืมเงินนั้นก็หามีสิ่งใดเปนสำคัญควรเชื่อถือได้ไม่ ถ้าขืนจะให้ข้าพเจ้าจะทนสู้รับพระราชอาญายอมตายเปนแท้ ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าทั้งสองผู้ชราเถิด
อวยชีจงได้ฟังตายายพูดยืนยันมั่นคงอยู่ดังนั้นก็เปนที่จนใจ ก็พาเกวียนบันทุกเงินกับบ่าวไพร่กลับมายังเมืองหลวง เข้าเฝ้ากราบทูลตามเหตุผลซึ่งได้ไปพบปะเซียงเลี้ยง แลที่เซียงเลี้ยงกับภรรยาไม่ยอมรับเงินให้พระเจ้าแผ่นดินทรงทราบทุกประการ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งว่าสองเฒ่าตายายนี้จัดเอาเปนคนซื่อตรงใจบุญแท้ รับสั่งดังนั้นแล้ว จึงรับสั่งให้อวยชีจงนำเงินนั้นไปสร้างวัด แลปะฏิสังขรณ์วัดวาอารามที่ชำรุดหักพังให้กลับคืนดีขึ้นดังเก่า แลกระทำศาลาที่อาไศรยชาวชนจะได้พึ่งพักเวลาเดินทาง เหมือนดังได้ใช้ให้แก่ตายายทั้งสองนั้นแล้ว
ฝ่ายอวยชีจงเมื่อได้ฟังรับสั่งดังนั้นแล้ว จึงนำเงินนั้นไปซื้อที่ดินอันบริสุทธิ์ ซึ่งเจ้าของมิได้หวงแหนเต็มใจขายให้ เปนเนื้อที่สี่เหลี่ยมกว้างยาวเท่ากันคือกว้างสิบเส้นยาวสิบเส้น ครั้นฤกษดีจึงให้ช่างก่อสร้างเปนวัดขึ้นวัดหนึ่ง พร้อมทั้งศาลาแลบ่อน้ำแลกุฎีวิหาร กับถนนหนทางที่แห่งใด ๆ ที่ซุดโซมก็ปฏิสังขรณ์ขึ้นดังเก่า ครั้นทำการเสร็จแล้วบริบูรณ์จึงนำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ พระองค์ได้ทรงทราบแล้วจึงพระราชทานนามว่าวัดเซียงก๊กยี่ ประสงค์เอานามอักษรเซียงเพราะหมายความว่าเงินของเซียงเลี้ยงออกสร้าง
ที่ข้างวัดข้างขวานั้น ให้ปลูกเปนห้องตึกอันงดงาม ให้สลักแผ่นศิลาลงชื่อเซียงเลี้ยงผัวเมีย แล้วจารึกชื่ออวยชีจงในแผ่นศิลาด้วยว่าเปนผู้กำกับสร้างวัดด้วยคนหนึ่ง
ครั้แเสร็จการที่ทรงเพิ่มเติมแล้ว จึงรับสั่งให้อวยชีจงมีการฉลองวัดใหม่ อวยชีจงจึงได้จัดการฉลองวัดตามรับสั่ง
ครั้นสร้างวัดเสร็จแล้ว จึงได้นำความขึ้นกราบทูลถวายส่วนพระราชกุศลการฉลองให้ทราบทุกประการ เมื่อพระองค์ได้ทรงทราบแล้ว มีพระไทยโสมนัศยินดีเปนที่ยิ่ง
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้สั่งให้เจ้าพนักงานทำหนังสือประกาศให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย มาประชุมพร้อมกันในที่เสด็จออก จะทรงปฤกษาในราชการมหากุศล กับให้ขุนนางฝ่ายธรรมการมีหนังสือบอกกำหนดวัน ให้หลวงจีนทั่วทั้งมณฑลเมืองเชียงอานให้รู้ทุกอารามหลวง จะได้จัดคัดเลือกหลวงจีนที่เชี่ยวชาญมีวิชาความรู้แลสะติปัญญา แลความปฏิบัติเรียบร้อยบริสุทธิ์ตั้งให้เปนเจ้าคณะใหญ่ ให้มาประชุมพร้อมกันในระหว่างเดือนหนึ่ง ครั้นปิดหนังสือประกาศแล้วก็ทราบทั่วกันทุก ๆ พระอาราม บันดาหลวงจีนเจ้าคณะผู้ใหญ่ก็มาพร้อมกันที่ศาลาธรรมในพระราชวัง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งให้ท่วนเบี้ยนขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ จัดเลือกหลวงจีนรูปใดที่มีคุณวุฒิเชี่ยวชาญ ชำนิชำนาญในข้อวัตปฏิบัติ แลการสวดเรียนได้ตลอดทุกประการแล้ว จะตั้งให้เปนเจ้าคณะตามสมควรแก่คุณานุรูป ท่วนเบี้ยนก็ทำหนังสือขึ้นถวายมีความว่า
ในเมืองปราจิณทิศนั้นสาศนาไม่มีเจ้ามีข้า แลไม่มีบิดาแลบุตร เอาแต่ความอะบายตามภูมิทุกทาง อาไศรยเหตุเหล่านี้เปนคำสั่งสอน ที่คนเฉลียวฉลาดแสดงว่าบาปบุญ ปากก็สวดภาษามะคธเอาเปนอารมณ์ว่าพ้นซึ่งโทษ อันที่จริงความเกิดตายอายุยืนหรือไม่ยืนนั้น ตามมูลเหตุจะเปนไป ซึ่งข้ออาญาจักรอำนาจบุญภาคบารมีนั้น ก็อาไศรยผู้ที่เปนเจ้ามนุษย์ ในประจุบันนี้ชาวชนทั้งหลายกล่าวว่าอาไศรยเหตุทางพุทธนั้นเปนอารมณ์ ก็เมื่อเดิมนั้นยังไม่มีสาศนธรรมของพุทธเจ้า ก็มีแต่เง้าตี่ซามอ๋อง ท่านทั้งหลายนี้ก็มีความซื่อตรง เจ้าก็ตั้งอยู่ในยุติธรรม ข้าก็มีความกตัญญู อายุก็ยืนยาว ต่อมาภายหลังมาถึงวงษ์ฮ้านเม่งตี้พึ่งตั้งว่าพุทธสาศนา คือเมืองมัชฌิมประเทศคำภีร์คำสั่งสอนก็ไม่พอที่จะเชื่อถือได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ทรงทอดพระเนตรความในหนังสือนั้นแล้วพระองค์ก็ส่งหนังสือนั้นให้ขุนนางทั้งหลายดู แลให้ปฤกษาหาฤๅกันดูใครเห็นประการใด
ขณะนั้นขุนนางใจเสียงคนหนึ่ง ชื่อเซียวอู๊จึงลุกออกจากที่แล้วถวายบังคมทูลว่า ซึ่งการในทางพุทธสาศนานั้น ก็มีความรุ่งเรืองมาหลายวงษ์แล้ว พระสาศนธรรมนี้ย่อมเปนมูลราคแห่งมหากุศลอันใหญ่ สามารถจะนำสัตว์ให้ได้ความศุขความเจริญในโลกย์นี้แลโลกย์น่า แลสามารถจะทำลายเสียซึ่งอกุศลมูล คือโลภะ โทสะ โมหะ อะวิชขา แต่มนุษย์ทั้งปวงหากจะผินหลังทางกุศล พอใจจะเดินอยู่แต่ในทางอะกุศล เพราะประกอบไปด้วยความโง่ คือโมหะมีแต่ความประมาทมัวเมา พุทธนั้นคือองค์พระสัมมาสัมพุทโธ ซึ่งเสด็จดับขันธ์นิพพานล่วงลับไปแล้ว คงยังแต่พระธรรมคำสอนต่างพระองค์ ต้องอาไศรยพระมหากระษัตริย์ปกครองไพร่ฟ้าอาณาจักรเปนสาศนูประถัมภ์
เพราะฉนั้นขอพระองค์ได้โปรดบังคับด้วยอาญาจักร อย่าให้หมิ่นประมาทพระพุทธสาศนาอันเปนบรมรัตน ยากที่จะเกิดจะมีได้ในโลกย์ในครั้งหนึ่งคราวใด
ท่วนเบี้ยนได้ฟังดังนั้น ก็ลุกขึ้นตอบเซียวอู๊ว่า ธรรมดาคนทั้งหลายที่รู้จักบุญแลบาปแล้ว จะต้องเคารพบิดามารดาแลเคารพเจ้านายของตนจึงจะชอบ
ฝ่ายพระพุทธสาศนานั้น กลับกลายไม่เคารพบิดามารดาแลละทิ้งบ้านเมืองเหย้าเรือนเคหาเอาตัวรอดแต่ผู้เดียว ไม่รักษาความกะตัญญูแลไม่อยู่ในอำนาจของพระเจ้าแผ่นดิน เอาแต่ความศุขโดยลำพังตนฉนี้ จะมิเปนข้ออะกะตัญญูหรือ ก็ส่วนตัวท่านเซียวอู๊นั้นเล่า มิใช่ว่าจะไม่มีบิดามารดาผู้ได้ให้บังเกิดมาเมื่อไร จะมาเคารพนับถือคำสั่งสอนอันไม่มีวงษ์ญาติแลบิดามารดาดังนี้ ความจริงข้อนี้จะมิเปนอะกะตัญญูหรือ
เซียวอู๊ได้ฟังดังนั้น จึงทำเปนประสานมือพะนมยกขึ้นเหนือเศียรเกล้าแล้วพูดว่า ซึ่งท่านแสดงหมิ่นประมาทโดยโมหาคะติแห่งท่านดังนี้ ก็คือเปนพวกสัตว์นรกนั้นเองจะต่างอะไรแก่สัตว์นรกเล่า
ท่วนเบี้ยนกับเซียวอู๊โต้ตอบกันดังนั้น ก็ยังไม่ยุติตกลงกัน พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังขุนนางทั้งสองโต้ตอบกันดังนั้นจึงเบือนพระพักตร์ไปตรัสถามขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ทั้งสอง คือเตียวเก้าง้วนเตียวสือฮ่วน ว่าซึ่งการในพระพุทธสาศนานั้นท่านเห็นเปนอย่างไร
ขุนนางทั้งสองจึงกราบทูลว่าพระพุทธสาศนานั้น เปนนิยามิกมรรค มีความวิสุทธิ์วิมุติศุขพ้นจากคำสอนของสาศนาในโลกย์นี้ เปนหนทางแห่งความระงับทุกข์แลระงับกิเลศ เปนธรรมรัตน์อันวิเศษประเสริฐยิ่ง เมื่อครั้งวงษ์จิวน้ำซ่องบู๊จัดเปนไตรยสาศนา คือพุทธสาศน์หนึ่งไสยสาตรหนึ่งอิสีสาตรหนึ่งเปนสามสาศนาด้วยกัน พุทธสาศนาเปนที่หนึ่ง ตั้งแต่ครั้งพระมหาต้ายฮุยเสียนซืออาจาริย์มีอะภินิหารล้ำเลิศลึกซึ้ง มีคำสอนปรากฎปกแผ่ให้หมู่ชนทั้งหลายปฏิบัติรักษา แลความปรากฎให้ได้รับผลเห็นคุณประจักษ์มิใช่จะไม่มีความศักดิ์สิทธิ์เมื่อไร
แลเมื่อครั้งพระอาจาริย์เง้าโจ๊จุติเวลานั้นก็เห็นปรากฎได้ แลเมื่อพระธรรมาจาริย์ก็ให้เห็นปรากฎด้วยพระสาศนะธรรมอยู่อย่างนี้ ตั้งแต่เดิมมาจนบัดนี้ พระพุทธสาศนาก็เปนที่สูงสุดหาที่จะเปรียบมิได้ดังนี้ หาควรที่จะทอดทิ้งเสียไม่แลไม่ควรทำลายให้เสื่อมสูญไป ความจริงย่อมเปนดังนี้ ขอพระองค์ได้ทรงพระดำริห์โดยสุขุม แลทรงพิจารณาให้กระจ่างแจ้งด้วยพระปรีชาญาณเถิด
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังขุนนางทั้งสองทูลดังนั้นมีพระไทยใสโสมนัศยินดียิ่งนัก จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งสองว่าท่านทั้งสองพูดดังนี้ ถูกต้องตามกระแสธรรมสมควรแก่สาศนาแล้ว พระองค์จึงรับสั่งเปนฉินทภากคำขาดว่า ถ้าผู้ใดขืนพูดคัดค้านโต้เถียงขึ้นอีก จะให้ลงโทษจงหนัก
แล้วพระองค์ตรัสแก่งุยเต็ง เซียวอู๊เตียวเก้าง้วนขุนนางทั้งสามให้นิมนต์หลวงจีนมาประชุมให้พร้อมกันยังสะภาคาระศาลาธรรม แล้วให้เลือกหลวงจีนที่สมควรเปนเจ้าคณะจัดการในพระพุทธสาศนา
ขุนนางทั้งสามได้ฟังรับสั่งแล้ว ก็ลุกจากที่ถวายบังคมลาออกจากพระราชวังกลับไปที่อยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเชิญหลวงจีนมาประชุมพร้อมกันแล้ว จึงตรวจเลือกดูในที่ประชุมว่าหลวงจีนรูปใดจะมีคุณวุฒิสมควรที่จะยกให้เปนใหญ่ได้ ครั้นไล่เลียงไต่ถามเข้าก็ได้หลวงจีนรูปหนึ่งมีมาระญาติอันงาม แลมีความรู้เชี่ยวชาญเคร่งครัดข้อวัตปะฏิบัติดีมีความบริสุทธิ์ คือกิมเสียนโพธิสัตว์แปลว่าท่านผู้ข้องอยู่ในที่จะได้ตรัสรู้ในเบื้องน่าได้จุติลงมาในมนุษย์โลกย์ เมื่อยังเปนทารกอยู่นั้นมีนามว่ากังลิ้ว ครั้นเติบใหญ่อุประสมบทแล้วพระอาจาริย์ให้นามว่าเหี้ยนจึง หลวงจีนเหี้ยนจึงองค์นี้ ตั้งแต่คลอดออกจากครรภ์มาไม่มีแผ้วพานในการโลกีย์ ตานั้นคืองุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่ บิดานั้นคือตั๊นกองหยี ๆ เมื่อเปนที่จอหงวนได้กลับมาเมืองหลวงแล้ว พระเจ้าแผ่นดินตั้งให้เปนที่ต้ายหั๊กสือขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ หลวงจีนรูปนี้เธอไม่พอใจในกามะโภคีแลชื่อเสียงเกียรติยศ มีสันดานสุภาพมักน้อยสันโดฐปฏิบัติทางธรรมระงับจิตรไปห่างจากกิเลศ เครื่องร้อนมีวิหาระธรรมเครื่องอยู่แห่งใจ ความรู้ในทางสาศนาก็เชี่ยวชาญมาก
ครั้นขุนนางทั้งสามตรวจสอบใต่สวนไล่เลียงโดยละเอียดแล้ว จึงได้นำหลวงจีนเหี้ยนจึงเข้าเฝ้า ขุนนางทั้งสามกราบทูลว่าฃอพระบารมีปกเกล้า ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งสามไปเลือกหลวงจีนนั้น บัดนี้ได้มารูปหนึ่งมีความรู้ในพระพุทธสาศนาโดยละเอียด ชื่อหลวงจีนตั๊นเหี้ยนจึง ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังขุนนางทั้งสามกราบทูลดังนั้น พระองค์จึงคิดอยู่สักครู่หนึ่งแล้วจึงตรัสถามว่า หลวงจีนรูปนี้เปนบุตรของตั้นกองหยีจอหงวนมิใช่หรือ
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังรับสั่งถามดังนั้น จึงย่อตัวแล้วถวายพระพรว่าถูกต้องแล้วตามพระกระแสรับสั่ง ข้าพเจ้าเปนบุตรตั๊นกองหยีจอหงวน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งสามว่า ท่านทั้งสามเลือกได้หลวงจีนรูปนี้ก็สมควรแล้ว จึงตรัส่ว่าเราจะตั้งให้เปนพระราชาคณะผู้บังคับบัญชาว่ากล่าวสั่งสอนหลวงจีนทั้งปวงในการวัดวาอาราม คือฝ่ายพระพุทธสาศนาให้เรียบร้อย พระองค์จึงจัดผ้าไตรยแลเครื่องบริขารตามยศสมณะศักดิ์ของราชาคะณะพระราชทานหลวงจีนเหี้ยนจึง
หลวงจีนเหี้ยนจึงครั้นได้รับยศเปนราชาคณะแล้วก็ถวายพระพรลาออกมาจากพระราชวัง กลับมายังวัดใหญ่ชื่อวัดฮั้วเซ็งยี่ไม่ใกล้ไกลนักกับพระราชวัง ครั้นมาถึงแล้วหลวงจีนเหี้ยนจึงให้หลวงจีนทั้งหลายฝึกซ้อมกันตามหมวดตามหมู่ แลผู้คนข้าราชการทั้งปวงที่มาช่วยในการนี้ ก็ให้ดูการตามน่าที่อันสมควร ครั้นเสร็จการพรักพร้อมแล้วหลวงจีนเหี้ยนจึง ๆ หาฤกษ์ได้วันดีที่จะทำการเปิดพิธี
ฝ่ายหลวงจีนลูกวัดทั้งหลายตรวจนับรวมกันได้พันสองร้อยรูป จัดเปนสามส่วนคืออย่างสูงอย่างกลางอย่างต่ำ ให้รักษาการตามน่าที่ ครั้นวันกำหนดการมงคลคือศักราชเจงกวนได้เสวยราชสมบัติสิบสามปีแล้ว ในปีนั้นเปนปีมะเสงเดือนสิบเอ็ดขึ้นสามค่ำ วันนั้นเปนวันมหามงคลพิธีเจ็ดๆหนเปนสี่สิบเก้าวันจึงหยุดการ ครั้นหลวงจีนเหี้ยนจึงทำการเสร็จแล้วจึงทำหนังสือขึ้นถวาย
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ครั้นพระองค์ทรงทราบแล้ว ถึงวันกำหนดพระองค์ก็เสด็จออกขุนนางครั้นขุนนางพร้อมแล้ว ก็เสด็จออกจากพระราชวังขึ้นทรงรถพร้อมด้วยขุนนางซ้ายขวาหน้าหลัง แห่นำตามเสด็จมายังวัดฮั้วเซ็งยี่ ครั้นพระองค์เสด็จถึงวัดพวกพิณพาทย์ก็บันเลงดนตรีรับเสด็จตามธรรมเนียม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ลงจากราชรถเสด็จพระราชดำเนินขึ้นสู่โรงราชพิธีธรรม ประทับบนพระเก้าอี้ ขุนนางทั้งปวงก็เฝ้าตามลำดับยศถวายบังคมพร้อมกันแล้วก็นั่งอยู่ตามสมควร
ฝ่ายหลวงจีนเจ้าคณะผู้ใหญ่จึงให้เฆาะระฆังสัญญา หลวงจีนทั้งหลายเมื่อได้ยินระฆังดังนั้นก็ครองจีวรมาประชุมพร้อมกัน หลวงจีนเหี้ยนจึงนำน่าหลวงจีนทั้งหลายเข้ามาในที่พิธี ยืนเปนลำดับเรียบร้อย หลวงจีนเหี้ยนจึงก็จุดธูปเทียนเครื่องนมัศการพร้อม ขุนนางพนักงานเครื่องสักการะบูชาก็จัดธูปเทียนขึ้นถวายพระเจ้าแผ่นดิน พระองค์ทรงรับธูปเทียนขึ้นบูชาแล้ว ทรงตั้งสัตยาธิฐานตามความประสงค์เสร็จแล้วก็ทรงถวายนมัศการพระพุทธรูปโดยเคารพ
ฝ่ายขุนนางใหญ่น้อยต่างคนก็ต่างจุดธูปเทียนบูชานมัศการพระปฏิมากรเสร็จแล้ว หลวงจีนเหี้ยนจึงสวดพระพุทธมนต์จบแล้วจึงนำหลวงจีนทั้งหลายเข้ามาเฝ้า แล้วหลวงจีนเหี้ยนจึงก็ถวายหนังสือแสดงข้อความในการพิธีนั้น พระเจ้าแผ่นดินทรงทอดพระเนตรตลอดแล้วก็มีพระไทยใสโสมนัศสายิ่งนัก จึงตรัสแก่หลวงจีนทั้งหลายว่า ท่านผู้เปนนักบวชทั้งหลายจงอุสาหะช่วยข้าพเจ้าทำการพิธีนี้ให้สำเร็จเพื่อจะได้เปนคุณทั่วกัน ข้าพเจ้าจะมีความขอบใจท่านเปนที่ยิ่ง
หลวงจีนทั้งหลายได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินรับสั่งดังนั้นต่างก็พร้อมกันถวายพระพรว่า อาตมภาพทั้งหลายนี้จะขอสนองพระเดชพระคุณให้สมพระราชประสงค์ของมหาบพิตร ไม่มีความรังเกียจท้อถอยแต่อย่างใดเลย
ในวันนั้นการพิธีเสร็จแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็เสด็จกลับเข้าสู่พระราชวัง
จะกล่าวถึงพระกวนอิมกับฮุยไง้ เมื่อกำบังตัวอาไศรยอยู่ในศาลพระภูมินั้นหลายเวลา แต่เที่ยวหาคนศรัทธาเชื่อในคุณแห่งพระรัตนไตรย เพื่อจะได้ไปนำพระคำภีร์พระพุทธสาศนาก็ยังหาได้ไม่ ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง ได้ยินข่าวว่าพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งตั้งให้หลวงจีนกังลิ้วเปนราชาคะณะพิธีธรรม ด้วยหลวงจีนรูปนี้เดิมเราได้ให้นำเต๊าแชกุนนิมนต์มาจุติในครรภ์นางอุนเกี๋ยว พระกวนอิมรู้แน่ดังนั้นแล้วก็มีความยินดียิ่งนัก จึงแปลงตัวเปนหลวงจีนอะนาถากายตัวล้วนแต่โรคเรื้อนกุตถัง ครั้นแปลงตัวเสร็จแล้วก็เดินมาตามถนนร้องขายผ้ากาสาวะภัตรกับไม้เท้าไปตามถนน ครั้นเดินมาพบหลวงจีนรูปหนึ่งถามว่า ไม้เท้ากับผ้าจีวรนี้ท่านจะขายสักเท่าใด
พระกวนอิมจึงแกล้งตอบว่ากาสาวะภัตรนี้ราคาห้าพันตำลึงเงิน ไม้เท้านี้ราคาสองพันตำลึงเงิน หลวงจีนรูปนั้นไม่รู้จักก็หัวเราะแล้วพูดว่าพระขี้เรื้อนกุตถังเอาจีวรไม้เท้าอะไรที่ไหนมาขายสองสิ่ง ราคาถึงเจ็ดพันตำลึงเงิน จะมีความวิเศษประเสริฐอย่างไรหนอ
ฝ่ายพระกวนอิมเมื่อได้ฟังหลวงจีนพูดดังนั้น ก็มิได้โต้ตอบประการใด ออกเดินตามถนนเรื่อยมา แต่เดินมาก็หลายชั่วโมง ครั้นถึงประตูเมืองข้างทิศตวันออก ก็บังเอินพบขุนนางผู้ใหญ่ ชื่อเซียวอู๊ ๆ เวลานั้นออกจากเฝ้าจะกลับบ้าน คนนำน่าของเซียวอู๊ร้องให้คนหลีกทาง คนทั้งหลายเห็นก็พากันหลีกไปมิได้กล้าที่จะรออยู่ช้า
ฝ่ายพระกวนอิมเดินมาถึงก็ไม่หลีก แกล้งยืนขวางอยู่ มือก็ถือผ้าจีวรแลไม้เท้า ใจมิได้หวาดหวั่น
เซียวอู๊อยู่บนหลังม้าเห็นดังนั้นจึงรั้งบังเหียนม้าให้หยุด แลเห็นผ้าจีวรนั้นมีรัศมีสว่างไสวออกมา จึงบอกให้คนใช้ถามว่า ของสองสิ่งนั้นจะราคาสักเท่าใด
พระกวนอิมจึงบอกว่า ผ้ากาสาวะภัตรนี้กับไม้เท้านี้จะขายราคาเจ็ดพันตำลึง เซียวอู๊ถามว่าของสองสิ่งนี้จะมีความวิเศษประการใดราคาจึงได้แพงนัก พระกวนอิมตอบว่า บางทีก็ดีบางทีก็ไม่ดี บางทีเอาราคาบางทีไม่เอาราคา
เซียวอู๊จึงถามว่า ดีไม่ดีนั้นเปนอย่างไร พระกวนอิมตอบว่า ดีนั้นคือผู้ใดได้ครองผ้ากาสาวะภัตร์นี้แล้ว ปราศจากกิเลศแลไภยอะสรพิศม์ทั้งหลายไม่ทำอะไรได้ แลไม่ตกในอะบายภูมิสี่ ไม่ดีนั้นคนที่มีจิตรโกรธโลภหลงด้วยกามราค เปนทุสีละบุคคล ไม่มีความอายเปนอะสัชชีตา ทำลายพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ คนอย่างนี้ยากที่จะได้พบได้ปะผ้ากาสาวะภัตร์แลไม้เท้าอย่างนี้
เซียวอู๊จึงถามต่อไปว่า อย่างไรจึงว่า บางทีจะเอาเงิน บางทีจะไม่เอาเงิน
พระกวนอิมตอบว่า แม้บุคคลผู้ใดไม่มีศรัทธาไม่เชื่อในคุณแห่งพระรัตนไตรย์ ถ้าขืนจะซื้อของสองสิ่งนี้จะเอาราคาเจ็ดพันตำลึงเงิน อย่างนี้จะต้องเอาเงิน แลแม้ผู้ใดมีจิตรศรัทธาเคารพต่อคุณพระรัตนไตรยใจบุญยินดีในทางกุศล ถ้าอยากจะได้ของสองสิ่งนี้ก็จะอนุญาตให้แลจะผูกไมตรีให้เปนที่ชอบกันโดยธรรม อย่างนี้แลจะไม่เอาเงินเลย
เซียวอู๊ได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งเพิ่มความศรัทธากล้าหาญขึ้นมาก แล้วเซียวอู๊คิดอยู่แต่ในใจโดยความอนุมาณคาดหมาย ประกอบเข้ากับกิริยาอาการแลทั้งเห็นปาฏิหารที่ได้เห็นรัศมีในของทั้งสองสิ่งนั้นด้วย จึงเข้าใจว่าท่านผู้นี้คงจะเปนผู้มีอะภินิหารเปนมั่นคง จึงลงจากหลังม้าแล้ว ก็พะนมมือนมัศการถามว่า ข้าพเจ้าขออะไภยโทษเถิด ท่านอย่าได้ถือโทษข้าพเจ้าเลย แล้วเซียวอู๊จึงพูดแก่หลวงจีนทั้งสองว่า บัดนี้พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีพระศรัทธาในพระพุทธสาศนานั้นหาที่เปรียบมิได้ บัดนี้พระองค์ตั้งพระราชพิธีกระทำการมหากุศลทั้งน้ำทั้งบก ออกพระราชทรัพย์บริจาคเปนทานทุกแห่งทุกหน ผ้ากาสาวะภัตร์นี้สมควรจะถวายหลวงจีนเหี้ยนจึง ๆ จะชอบ ข้าพเจ้าขอนิมนต์ท่านทั้งสองเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินด้วยข้าพเจ้าเถิด
พระกวนอิมได้ฟังเซียวอู๊พูดดังนั้น ก็มีความยินดีด้วยสมประสงค์ที่คิดไว้ จึงตอบว่าตามแต่ใจท่านเถิด
เซียวอู๊ได้ฟังดังนั้น ก็พาหลวงจีนทั้งสองเข้าไปในพระราชวัง ครั้นถึงหน้าพระลาน เซียวอู๊ก็บอกแก่ขันธีตามซึ่งได้พาหลวงจีนสองรูปมาจะขอเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน
ขันธีเมื่อได้ทราบดังนั้น จึงเข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินตามที่เซียวอู๊สั่งมาทุกประการ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เมื่อได้ทรงทราบดังนั้น จึงรับสั่งให้ขันธีไปนำเซียวอู๊กับหลวงจีนทั้งสองรูปเข้ามาเฝ้า เซียวอู๊เข้ามาถึงถวายบังคมแล้วก็ยืนคอยฟังรับสั่งอยู่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งถามเซียวอู๊ว่า มีกิจธุระอย่างไรหรือ เซียวอู๊กราบทูลเรื่องผ้ากาสาวะภัตร์กับไม้เท้านั้น ให้พระเจ้าแผ่นดินทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสถามหลวงจีนทั้งสองว่า ของสองสิ่งนั้นจะคิดเปนมูลค่าสักเท่าใด
ฝ่ายพระกวนอิมกับฮุยไง้ เมื่อตามเซียวอู๊กับขันธีเข้ามายืนอยู่นั้น หาได้คำนับพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ไม่ ครั้นได้ยินรับสั่งถามดังนั้น จึงตอบว่าผ้ากาสาวะภัตร์นั้นห้าพันตำลึง ไม้เท้านั้นสองพันตำลึง พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่า ของสองสิ่งนี้จะวิเศษอะไรจึงได้คิดราคามากดังนั้น
พระกวนอิมตอบว่า ผ้าจีวรนี้เปนของวิเศษเปนฝีมือของนางเทพอับษรเปนผู้ทำ มีรัศมีสว่างรุ่งโรจ แลยังมีคำอธิบายชี้แจงว่าผ้ากาสาวะภัตร์นี้ เปนมหรรครัตนอาจให้ผู้ครองบรรลุภูมิสี่ทางหกตลอดสำเร็จเสร็จสิ้น แจ้งพระนฤพานพ้นจากกิเลศอาสาวะ รักษากายให้บริสุทธิ์อาไศรยอยู่ในจักระวาฬเขาสุวรรณบรรพต จิตรกายบริสุทธิ์ดุจคนโทเพ็ชร์ ตั้งแต่สมเด็จพระพุทธเจ้าบัญญัติทำผ้ากาสาวะภัตรนี้ร้อยหมื่นพันกัลป์ ผู้ใดก็ไม่อาจสามารถจะได้พบเห็นของสิ่งนี้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ แลขุนนางทั้งปวงได้ฟังหลวงจีนพูดชี้แจงให้ฟังดังนั้น ก็มีความเชื่อเกิดปีติโสมนัศศรัทธาด้วยกันทุก ๆ คน จึงพระเจ้าถึงไทจงฮ่องเต้ทรงถามต่อไปว่า ไม้เท้านั้นจะมีคุณวิเศษประการใด
พระกวนอิมตอบว่า ไม้เท้าทำด้วยทองแดงกับเหล็กประกอบกัน บนยอดนั้นมีเก้าองค์ระย้าแลเก้าปล้อง แลประกอบด้วยของวิเศษ แม้ผู้ใดได้ถืออยู่กับมือแล้ว ย่อมป้องกันสรรพไภยแลอะสรพิศม์ก็ไม่ทำร้ายได้ อาจพังประตูนรกได้ แลให้ผู้ที่ถือนั้นมีจิตรอันผ่องไสยไม่มีกังวลเสพยในที่ชั่ว คือกามคุณทั้งห้า แลตัณหามานะทิฐิ แลบรรลุถึงอะมะตะธรรมนิยะตะสะฐานอันเปนอะกุปธรรมไม่รู้กำเริบคืนคลาย คือพระนฤพาน ไม้เท้านี้วิเศษอย่างนี้ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังหลวงจีนอาคันตุกะกล่าวสรรเสริญของวิเศษสองอย่างดังนั้นแล้ว รับสั่งให้เซียวอู๊รับผ้ากาสาวะภัตรมาคลี่ดู
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ทอดพระเนตรทรงพิจารณาโดยละเอียดตลอดทั้งผืนแล้ว ทรงนึกในพระไทยว่า ของสิ่งนี้เปนของวิเศษโดยแท้ พระองค์จึงตรัสกับหลวงจีนนั้นว่า บัดนี้ข้าพเจ้าได้ตั้งพิธีธรรม กระทำการมหากุศลยังวัดฮั้วเซงยี่ ให้หลวงจีนทั้งหลายสวดมนต์แลแสดงธรรมอยู่ แลในพิธีนั้นมีหลวงจีนรูปหนึ่งมีบุญอะภินิหารบาระมีมาก ข้าพเจ้าได้ตั้งเธอเปนเจ้าคณะในพิธีนี้ บัดนี้ข้าพเจ้าได้เห็นจีวรของท่าน สมควรแก่หลวงจีนเจ้าคณะรูปนั้น เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจะขอซื้อผ้ากาสาวะภัตรนี้ กับไม้เท้าสองสิ่งด้วยกัน เพื่อถวายหลวงจีนเหี้ยนจึง เธอจะได้ครองกระทำการพิธีนั้น ท่านจะคิดเอาราคามากน้อยเท่าใดก็ตาม
หลวงจีนทั้งสองจึงพูดว่าแม้นหลวงจีนเหี้ยนจึงนั้น เธอมีความบริสุทธิ์แลมีบุญอภินิหารแล้ว อาตมภาพขอถวายพระองค์ตามพระไทยประสงค์ไม่รับพระราชทานราคา หลวงจีนทั้งสองพูดดังนั้นแล้วก็ย่อตัวถอยออกมาจะเลยไป พระเจ้าแผ่นดินเห็นหลวงจีนพูดดังนั้นกับเห็นหลวงจีนจะกลับไป จึงรับสั่งให้เซียวอู๊ร้องนิมนต์ให้หยุดก่อน พระองค์ลงจากเก้าอี้เสด็จเข้ามาใกล้หลวงจีนแล้ว จึงย่อพระองค์ลงตรัสแก่หลวงจีนทั้งสองนั้นว่า เดิมท่านว่าราคาของสองสิ่งนั้นถึงเจ็ดพันตำลึง ท่านเห็นข้าพเจ้าจะต้องประสงค์ท่านจะไม่เอาเงินดังนี้ ดุจข้าพเจ้าเอาอำนาจข่มขี่เอาของ ๆ ท่าน การอันนี้ก็หาเช่นนั้นไม่ ข้าพเจ้าจะคิดสมนาคุณท่านตามราคาท่านอย่าได้เกรงใจเลย
หลวงจีนทั้งสองได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าเติมอาตมภาพได้อัทธิฐานไว้แล้ว มาบัดนี้พระองค์ก็มีพระไทยเลื่อมไสยในพระพุทธสาศนาแลมีบุญบารมีหาที่เปรียบมิได้ แลหลวงจีนเหี้ยนจึงก็เปนผู้มีบุญบารมีแก่กล้าทั้งทรงสฏิปัญญาเชี่ยวชาญในทางพระพุทธสาศนา สมควรที่จะนำของสองสิ่งนี้ถวายให้สำหรับตัว เปนอันขาดอามตภาพไม่รับพระราชทานเงินราคาของสองสิ่งนั้นแล้ว
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังหลวงจีนทั้งสองตั้งใจดังนั้น จึงรับสั่งให้ขุนนางจัดเครื่องแจมาจะเลี้ยงตอบแทนคุณ หลวงจีนทั้งสองไม่รับนิมนต์ย่อตัวลงแล้วก็เดินกลับออกมาจากพระราชวัง มาตามทางถนนเข้าพักอยู่ในศาลพระภูมิตามเดิม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนาง จึงรับสั่งให้งุยเต็งไปยังวัดฮั้วเซงยี่ นิมนต์หลวงจีนเหี้ยนจึงให้เข้ามาเดี๋ยวนี้
งุยเต็งครั้นได้ฟังรับสั่งดังนั้นแล้วก็ถวายบังคมลาออกมาจากที่เฝ้า ขึ้นม้ารีบไปยังวัดฮั้วเซงยี่ ครั้นถึงจึงลงจากม้าเข้าไปยังที่อยู่ของหลวงจีนผู้หลาน บอกว่ามีรับสั่งให้มานิมนต์เข้าไปในพระราชวังเดี๋ยวนี้
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังว่ารับสั่งให้หาดังนั้นก็จัดแจงครองผ้าออกจากที่อยู่ขึ้นเกี้ยว งุยเต็งก็ขึ้นม้ารีบออกจากวัดตรงมายังพระราชวัง ครั้นถึงหลวงจีนลงจากเกี้ยวงุยเต็งลงจากม้าเข้าในพระราชวังใน กำลังเสด็จออกขุนนางพนักงานนิมนต์ให้นั่งที่อันสมควร
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสแก่หลวงจีนเหี้ยนจึงว่า ท่านมีความเหน็จเหนื่อยในการพิธีไม่มีอันใดที่จะทดแทนคุณของท่าน เมื่อเวลาเช้าเซียวอู๊พาหลวงจีนอาคันตุกะสององค์เข้ามาหาโยม หลวงจีนทั้งสองนั้นมีจิตรศรัทธานำผ้ากาสาวะภัตรแลไม้เท้ามาให้โยม ๆ ขอเอาของสองสิ่งนี้ถวายตอบแทนคุณท่าน แล้วแต่ท่านจะเอาไปใช้สอยตามประสงค์เถิด
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินรับสั่งดังนั้นก็รับเอาจีวรกับไม้เท้านั้นมา พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งว่าท่านโปรดครองจีวรฉลองศรัทธาโยมเดี๋ยวนี้โยมจะได้โมทะนา หลวงจีนเหี้ยนจึงก็ครองจีวรตามรับสั่ง
พระเจ้าแผ่นดินแลขุนนางทั้งหลายได้เห็นหลวงจีนเหี้ยนจึงครองผ้ากาสาวะภัตรนั้น มีรัศมีสีแสงระยับเปนที่เจริญตาเห็นสมควรแก่หลวงจีนเหี้ยนจึงโดยแท้ ขุนนางทั้งหลายเห็นพร้อมกันดังนั้นต่างก็สรรเสริญว่างามหาที่เปรียบมิได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งให้ขุนนางจัดกระบวนแห่ให้แห่ไปส่งยังวัดที่ทำพิธี ขุนนางทั้งหลายก็ถวายบังคมลามาจัดกระบวนแห่ตามรับสั่ง หลวงจีนเหี้ยนจึงก็ถวายพระพรลาออกจากพระราชวัง บันดาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็ตามออกมาส่งพวกกระบวนแห่ก็เดินกระบวน
ราษฎรชายหญิงพากันมาดูกระบวนแห่เต็มไปทั้งถนน พากันบ่นสรรเสริญว่างดงามราวกับพระอรหันต์เสด็จมา
การที่แห่หลวงจีนเหี้ยนจึงครั้งนี้ เหมือนเมื่อแห่ต้ายหั๊กสือครั้งเมื่อเปนจอหงวนซึ่งเปนโยมของหลวงจีนเหี้ยนจึงครั้งนั้น ครั้นกระบวนแห่มาถึงวัดแล้วหลวงจีนทั้งหลายก็มาพร้อมกันยืนคอยรับอยู่น่าวัด
ครั้นกระบวนแห่มาถึงประตูวัด หลวงจีนเหี้ยนจึงก็ลงจากเกี้ยวเดินเข้าในโรงพิธีจุดธูปเทียนบูชาพระพุทธรูปแล้ว ต่างคนต่างก็กลับไปที่อยู่ของตน
ตั้งแต่วันเปิดพิธีมาก็ได้เจ็ดวันแล้วอันการพระราชกุศลนั้นก็ทราบทั่วกันไปทุก ๆ ตำบล ในวันนั้นเปนวันที่เจ็ดหลวงจีนเหี้ยนจึง ๆ ทำหนังสือขึ้นถวายเชิญเสด็จพระเจ้าแผ่นดินถังมายังวัด จะได้ทรงฟังพระสัทธรรม พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงทราบหนังสือเชิญดังนั้น จึงรับสั่งให้ฮ่องเฮ้ากับพระสนมตามเสด็จไปยังวัด ครั้นพร้อมกันแล้วพระองค์ก็ทรงรถเสด็จไปยังวัดฮั้วเซงยี่ ลงจากราชรถเสด็จขึ้นประทับที่เก๋งเหล็กริมโรงพิธี
ฝ่ายพระกวนอิมครั้นรู้ว่าพระเจ้าแผ่นดินเสด็จมายังวัดแล้ว จึงพูดแก่ฮุยไง้ว่าวันนี้งานพระราชพิธีครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว แลเปนวันประชุมใหญ่ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสด็จไปทรงธรรมยังวัดแล้วเราจะแอบแฝงไปดู หนึ่งจะได้เห็นในที่ประชุมพิธีนั้นว่าจะเปนประการใด สองจะได้เห็นหลวงจีนเหี้ยนจึงนั้นว่าจะมีบุญญาธิการครองผ้ากาสาวะภัตรอันวิเศษนั้นได้หรือไม่ สามจะไปฟังดูว่าหลวงจีนเหี้ยนจึงจะแสดงพระธรรมคำภีร์ใด พระกวนอิมพูดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเดินตรงไปยังที่วัดฮั้วเซงยี่ ครั้นถึงแล้วก็เข้าไปยังข้างโรงพิธีแอบพิเคราะห์ดูในพิธีนั้น เห็นงดงามวิจิตรด้วยการตกแต่งดุจดังว่าวิมานสฐาน ได้ยินดนตรีพิณพาทย์ประโคมขานสนั่นก้องน่าปลื้มจิตรเปนที่รื่นเริงบันเทิงใจในการกุศลธรรมยิ่งนัก พระกวนอิมก็แอบเดินเข้าไปใกล้ธรรมาศน์ แลเห็นหลวงจีนเหี้ยนจึงนั่งอยู่บนธรรมาศน์กำลังแสดงธรรมแยกออกเปนสามประการ คือทิฐะธัมมิกัดธะประโยชน์เปนประโยชน์ ชั่วเกิดถึงตายส่วนหนึ่งเปนธรรมอันผู้จะได้รับผลตั้งแต่ธรรมกาฬะกิริยาตายไปแล้ว เรียกว่าสัมปะรายิกัฐประโยชน์แปลว่าประโยชน์เบื้องน่า อิกส่วนหนึ่งเปนปะระมัถประโยชน์แปลว่าประโยชน์ที่พ้นชาตินี้แลชาติน่าคือพระนฤพาน
พระกวนอิมครั้นได้ฟังดังนั้นจึงเข้าไปใกล้ธรรมาศน์ เอามือตบธรรมาศน์แล้วพูดว่าที่ท่านแสดงด้วยปะระมัถประโยชน์นั้นยังย่อนักไม่พิศดาน ขอให้แสดงโดยวิถานกว้างขวางด้วยหนทางแห่งพระอะริยะมรรคไม่ได้หรือ
หลวงจีนเหี้ยนจึงได้ยินพระกวนอิมว่าดังนั้น จึงลงจากธรรมาศน์มาคำนับแล้วกล่าวว่า ข้าพเจ้าขอขะมาโทษเพราะข้าพเจ้าไม่ทันเห็นว่าท่านมา แลไม่ทันจะได้เคารพเพราะมัวแสดงธรรมอยู่ ข้าพเจ้าแลหลวงจีนทั้งหลายเข้าใจในธรรมแต่ส่วนอยาบ ๆ มิได้รอบรู้ในพระปริยัติธรรมคำภีร์พระพุทธสาศนาให้ลึกซึ้ง อันพระมหาปะระมัถอรรตธธรรมโดยพิสดานนั้นประการใดขอท่านได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่าคำภีร์ที่ท่านแสดงนั้นเปนคำภีร์ต่ำโปรดคนตายให้พ้นโทษไม่ได้ เปนแต่สมมุติตามเหตุของโลกเท่านั้น ข้าพเจ้ามีซึ่งพระมหาปะระมัถคือพระไตรยปิฎกธรรมอันบริบูรณ์ ธรรมอย่างนั้นโปรดคนตายให้ไปสู่ศุคะติได้ เปนธรรมอันสูงสุดกระทำผู้รู้แจ้งแทงตลอดให้ถึงอะมัตธรรมไม่เกิดไม่ตายได้ย่อมเปนบรมศุข
ขณะเมื่อพระกวนอิมกำลังชี้แจงให้หลวงจีนเหี้ยนจึงฟังอยู่นั้น มีพนักงานผู้หนึ่งเที่ยวเดินตรวจดูการรอบโรงพิธีเดินมาเห็นหลวงจีนขี้เรื้อนองค์นั้น เรียกหลวงจีนเหี้ยนจึงซึ่งกำลังแสดงธรรมอยู่ให้ลงมาพูดกันดังนั้น จึงรีบเข้าไปกราบทูลพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่าขอพระองค์ได้ทรงทราบ บัดนี้มีหลวงจีนรูปหนึ่งมาดูกิริยาอาการอยาบคายเข้าไปยังที่ธรรมาศน์ที่หลวงจีนเหี้ยนจึงกำลังแสดงทำอยู่ ก็เรียกให้ลงมาจากธรรมาศน์จะเปนพระอะไรก็ไม่ทราบ ดูกิริยาจะอวดตนดีว่าเปนคนรู้ท่าทางเห็นวุ่นวายอยู่มาก
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานไปพาตัวหลวงจีนนั้นเข้ามายังน่าพระที่นั่ง หลวงจีนทั้งสองเข้ามาแล้วก็มิได้กระทำคำนับพระเจ้าแผ่นดินยืนสำรวมนิ่งอยู่
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นหลวงจีนทั้งสองก็ทรงจำได้ จึงรับสั่งถามว่าท่านทั้งสองนี้ที่ได้เอาผ้ากาสาวะภัตรกับไม้เท้ามาให้มิใช่หรือ หลวงจีนทั้งสองก็ถวายพระพรว่าอาตมภาพได้ถวายมหาบพิตรจริง พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่าท่านจะมาฟังธรรมหรือ ๆ จะขบฉันสิ่งใดของข้าพเจ้ามีอยู่พร้อมถวาย เหตุใดท่านจึงไปเรียกผู้แสดงธรรมอยู่บนธรรมาศน์เล่า ท่านเห็นสมควรอย่างไรหรือ
หลวงจีนทั้งสองตอบว่าท่านผู้ที่แสดงธรรมนั้น รู้แต่คำภีร์ที่สั่งสอนชั้นต่ำ ๆ จะโปรดคนตายให้วิญญาณจิตรพ้นโทษนั้นไม่ได้ อาตมภาพมีพระปริยัติธรรมคือพระไตรยปิฎกธรรม อาจสามารถจะโปรดสัตว์ทั้งหลายให้พ้นโทษไปสู่ศุกคะติได้ แลจะให้บันลุธรรมวิเศษทิศเบื้องบนคือมรรคผลแลนฤพานได้ด้วย
เมื่อพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังหลวงจีนชี้แจงดังนั้น พระองค์ให้เกิดโสมนัศศรัทธาเปนที่ยิ่ง จึงรับสั่งถามหลวงจีนทั้งสองว่าอันพระปริยัติธรรมซึ่งเปนที่รวบรวมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรียกว่าพระไตรยปิฎกคือพระสูตรพระปะระมัถพระวินัยนั้น ประดิษฐานอยู่ในประเทศใดขอพระผู้เปนเจ้าได้โปรดชี้แจงให้โยมทราบ
หลวงจีนจึงตอบว่าอันพระไตรยปิฎกนั้นอยู่ทิศปราจิณประเทศที่วัดลุ่ยอิมยี่ ยังที่สมเด็จพระพุทธเจ้าทรงประทับอยู่นั้น จึงจะมีพระไตรยปิฎกธรรม
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าท่านยังจะทรงจำอรรถธรรมนั้นได้หรือไม่ หลวงจีนจึงตอบว่าจำได้บริบูรณ์ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนี้ก็มีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงสั่งหลวงจีนเหี้ยนจึงให้พาหลวงจีนนั้นไปที่ธรรมาศน์จะได้แสดงธรรม ครั้นถึงหลวงจีนเหี้ยนจึงก็นิมนต์หลวงจีนขี้เรื้อนให้ขึ้นยังธรรมาศน์ หลวงจีนแปลงได้ฟังดังนั้น ก็ทำอิทธิปาฎิหารลอยขึ้นไปบนอากาศ หลวงจีนซึ่งเปนศิษย์คือฮุยไง้ก็ลอยตามอาจาริย์ขึ้นไปเหยียบเมฆทั้งสององค์ มีรัศมีเหมือนสายรุ้งสว่างลอยอยู่กลางอากาศ แปรกลับรูปตามเดิมเปนพระกวนอิมมือถือคนโทหยกวิเศษแลกิ่งสนทั้งซ้ายขวา ฮุยไง้ศิษย์มือถือกระบอง ยืนเคียงข้างอาจาริย์ลอยอยู่ในอากาศด้วยกัน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นดังนั้น ก็ทรงจุดธูปเทียนบูชานมัศการ
ฝ่ายพวกขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยกับหลวงจีนทั้งหลายกับนางชีแลชนมาประชุมกันในครั้งนั้น ต่างก็กราบไหว้นมัศการบูชาแล้วพร้อมกันสวดว่า นะโมกวนซิอิมโพ่ซาด พระเจ้าแผ่นดินถังให้ช่างเขียนมาวาดรูปพระกวนอิมไว้จะได้เปนที่ระรึก
ตันแชโง่เต่าจึ๊อช่างเขียนสองคนได้ฟังรับสั่งดังนั้น จึงแหวกหน้าขึ้นบนอากาศเอาภู่กันวาดรูปผู้วิเศษแล้วก็นำขึ้นถวาย ครั้นพระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรพอพระไทยแล้ว รับสั่งให้ขันธีเอาฉากรูปเขียนไปเก็บไว้ในที่อันสมควร
ฝ่ายพระกวนอิมลอยอยู่บนอากาศเปล่งรัศมีเปนสีทองลอยตามอากาศไปจนสุดสายตาแล้วก็หายไปในเมฆ คนทั้งหลายแลตามไปก็ไม่เห็นองค์พระกวนอิม เห็นแต่กระดาดแผ่นหนึ่งลอยอยู่บนอากาศแล้วก็ตกลงมายังน่าโรงพิธี ข้าราชการทั้งหลายเห็นแล้วก็เก็บเอามาถวายพระเจ้าแผ่นดินให้ทอดพระเนตร พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้รับมาทรงทอดพระเนตรอักษรในหนังสือนั้นว่า ขอคำนับพระเจ้าแผ่นดินถังให้ทรงทราบ คือที่มัชฌิมประเทศนั้นมีพระธรรมอันวิเศษแต่ระยะทางไกลกันดารถึงสิบหมื่นแปดพันโยชน์ ใครมีศรัทธาได้ไปอาราธนามาได้แล้วแลได้สวดพระธรรมคาถานั้นเมื่อเวลาใดหมู่ผีแลปิศาจที่มีโทษอันกรรมให้ผลทรมานอยู่ จึงจะพ้นโทษได้ ถ้าผู้ใดตั้งใจไปจนได้สมประสงค์แล้วมรรคผลกุศลนั้นจะสำเร็จได้เปนแท้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ทรงทราบความในจดหมายดังนั้นแล้ว จึงรับสั่งให้หยุดการพิธีนั้นไว้ก่อน คอยรอให้ผู้ที่จะอาสาไปเชิญพระไตรยปิฎกมาแล้วจึงค่อยตั้งพิธีใหม่ต่อไปอีก
เจ้าพนักงานทั้งหลายได้รับสั่งแล้วก็งดการพิธีนั้นไว้ตามรับสั่ง
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จึงตรัสถามว่า ผู้ใดจะมีศรัทธาอุสาหะรับอาสาไปยังมัชฌิมประเทศนมัศการพระพุทธเจ้า ขออาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกมาให้สมประสงค์ของเราได้บ้าง
เมื่อขณะพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้รับสั่งขาดพระโอษฐ์ลงทันที หลวงจีนเหี้ยนจึงก็ลุกออกมายืนตรงหน้าพระที่นั่งทูลว่า อาตมภาพจะขออาสาสนองพระเดชพระคุณไปยังมัชฌิมประเทศ เชิญพระคำภีร์พระไตรยปิฎกมาให้สมดังพระราชประสงค์ให้จงได้
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้นก็มีพระไทยยินดีใสโสมนัศยิ่งนัก พระองค์ลุกจากราชบัลลังก์เสด็จมาจับมือหลวงจีนเหี้ยนจึงแล้วตรัสว่า แม้ท่านมีความอุสาหะกระตัญญูเช่นนั้น ข้าพเจ้าขอผูกไมตรีนับท่านว่าเปนน้องชายของข้าพเจ้า ดุจได้ร่วมบิดามารดาเดียวกันเถิด เมื่อพระองค์ตรัสดังนั้นแล้ว จึงพาหลวงจีนเหี้ยนจึงเข้าไปยังพระพุทธรูปจุดธูปเทียนนมัศการกราบสี่หนแล้ว จึงทรงลุกขึ้นตรัสเรียกหลวงจีนเหี้ยนจึงว่าพระน้องเราที่รักษ์ พระเหี้ยนจึงคำนับขอบพระคุณซึ่งทรงนับถือว่าอยู่ในพระบรมวงษ์แล้วจึงทูลว่า อาตมภาพก็หาบุญบารมีอะไรที่ไหนไม่ซึ่งพระองค์ทรงพระเมตาดังนี้ ก็จะขอฉลองพระเดชพระคุณไปยังมัชฌิมประเทศอาราธนาพระไตรยปิฎกมาจงได้ ถ้าแม้มิได้ก็จะยอมตายไม่กลับมา แม้มิจริงใจต่อพระองค์แล้วขอให้อาตมภาพตกไปในทางอบายภูมิเถิด
ครั้นหลวงจีนเหี้ยนจึงกระทำสัตย์ปัฏฏิญาณตน ต่อน่าพระพุทธปะฏิมากรดังนั้นแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็มีพระไทยยินดีรับสั่งว่า จะหาวันฤกษดีก่อนจึงค่อยออกหนังสือเดินทาง พระองค์ตรัสดังนั้นแล้วก็ลาพระเหี้ยนจึงเสด็จขึ้นทรงราชรถ เสด็จกลับเข้าสู่พระราชวัง พวกขุนนางข้าราชการทั้งหลายก็พากันกลับสฐานบ้านเรือนแห่งตน ๆ
ฝ่ายพระเหี้ยนจึงก็ออกจากวัดฮั้วเซงยี่ กลับไปยังวัดอั่งฮกยี่ที่อยู่ของตนตามเดิม
ฝ่ายหลวงจีนในอารามวัดอั่งฮกยี่ทั้งหลาย เห็นหลวงจีนเหี้ยนจึงกลับมา ก็ต่างคนต่างพากันมาเยี่ยมเยือน ไต่ถามข่าวคราวทุกข์สุขแลการที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก ส่วนหลวงจีนที่เปนสานุศิษย์ของพระเหี้ยนจึง จึงเข้ามาคำนับถามว่า หนทางที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมนั้น ได้ยินคำคนเขาเล่าลือพูดกันว่า ทางก็ไกลกันดาร เดินแสนยากลำบากที่สุด แลทั้งประกอบไปด้วยสัตว์ร้ายต่างๆ ชุกชุมมาก ยากที่จะระวังรักษาชีวิตรให้ตลอดไปได้
พระเหี้ยนจึง ๆ ตอบว่า เราปฏิญาณอัทธิฐานตัวเราแล้ว ถ้าทำใจท้อถอยไม่ไปตามที่ตั้งสัตย์อธิษฐานไว้แล้ว ตัวเราก็จะต้องไปในอบายภูมิทั้งสี่นั้น หามีเวลาที่จะเกิดไม่ แต่ที่เราจะไปนี้ยังหารู้ว่าจะร้ายหรือจะดีไม่ ท่านทั้งหลายจงจำไว้ เราไปก็ยังหามีกำหนดไม่ว่าจะช้าหรือจะเร็ว บางทีจะสองสามปี หรือบางทีจะหกเจ็ดปีก็ยังว่าไม่ถูก ท่านจงดูกิ่งสนนั้น แม้ว่าชี้ไปข้างทิศตวันออก นั่นแลเราจะกลับมาเปนแน่ แม้ไม่ตรงดังนั้นเราก็ยังจะมิได้กลับมา
พวกศิษย์ทั้งหลายได้ฟังดังนั้น ต่างคนก็กำหนดจดจำตามคำอาจาริย์สั่ง
ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ครั้นรุ่งขึ้นจึงเสด็จออกขุนนางพระองค์มีรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ แต่งหนังสือเดินทางตามซึ่งพระองค์ทรงพระดำริห์
ฝ่ายขุนนางพนักงานอาลักษณ์ ก็แต่งตามใจความที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกยังมัชฌิมประเทศทิศตวันตก ครั้นแต่งเสร็จแล้วนำขึ้นถวาย พระเจ้าแผ่นดินทรงรับมาทอดพระเนตรแล้ว พระองค์จึงทรงเซ็นพระนาม ให้ขุนนางเอาใส่ของผนึกแล้ว ประทับตราแผ่นดินเปนหนังสือเดินทาง ขุนนางฝ่ายโหราสาตรถวายพระฤกษว่า วันนี้เปนวันฤกษดีมหามงคลอันจะออกเดินทางไกล
ฝ่ายพวกขันทีก็กราบทูลว่า พระเจ้าน้องยาเธอพระเหี้ยนจึงก็มาคอยฟังรับสั่งอยู่ข้างนอกแล้ว ขอพระองค์ได้ทรงทราบ
สมเด็จพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ได้ทรงฟังขันธีทูลดังนั้น จึงรับสั่งให้ขันธีออกไปนิมนต์พระเหี้ยนจึงเข้าไปเฝ้า พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่า วันนี้เปนวันฤกษดีควรจะออกเดินทางได้ ต้องเอาหนังสือสำหรับเดินทางฉบับนี้ไปสำหรับตัว บางทีจะข้ามด่านแลเดินทางไม่ขัดขวาง แลบาตร ๆ นี้ข้าพเจ้าถวายให้ไว้สำหรับจะได้บิณฑบาตเมื่อเวลาขัดสน แล้วรับสั่งให้จัดคนที่ล่ำสันแขงแรงสองคนให้ตามไปสำหรับใช้สอย กับม้าขาวตัวหนึ่งจะได้ขี่ไปในทางกันดาร
ฝ่ายพระเหี้ยนจึง รับหนังสือแลสิ่งของที่พระราชทานเสร็จแล้ว ก็ถวายพระพรลาออกจากพระราชวัง
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย ก็พร้อมกันตามส่งพระเหี้ยนจึงจนถึงประตูกำแพงเมือง ครั้นถึงประตูเมืองพร้อมกันแล้วพระเหี้ยนจึงก็พักรอคอยฤกษอยู่ก่อน
ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายพร้อมกันมาคอยส่งอยู่ที่ประตูเมือง ต่างมีผ้าหนาวแลผ้าร้อนก็เอามาส่งให้พระเหี้ยนจึง สำหรับที่จะได้ใช้ตามทาง พระเหี้ยนจึงรับสิ่งของแล้วก็ทำความคำนับขอบใจทุก ๆ คน
พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงตรัสแก่พระเหี้ยนจึงว่า เวลานี้จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก ข้าพเจ้าจะขอตั้งนามใหม่ให้ท่านให้เรียกว่า ถังซัมจั๋ง แปลว่าพระไตรยปิฎกเมืองถัง
พระเหี้ยนจึงได้ฟังดังนั้น จึงย่อตัวลงรับนามตามรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จึงรับสั่งถามถังซัมจั๋งว่าท่านไปแล้วสักเมื่อไรจะกลับ
พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า ประมาณสามปีจะกลับ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่า หนทางเข้าป่าจะเดินก็นานเดือนนานวันอย่าได้ลืมบ้านเก่าเมืองเดิมของเราเสีย เมื่อถึงสำเร็จความปราถนาแล้วจงรีบกลับมา ข้าพเจ้าจะคอยท่า ตรัสดังนั้นแล้วพระองค์ทรงอวยพรให้
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง ครั้นได้มงคลฤกษอันอุดมแล้ว จึงถวายพระพรลาสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินถัง กับบรรดาข้าราชการที่มาส่งขึ้นม้าขาวที่พระราชทานกับคนใช้ทั้งสองคน ออกจากประตูกำแพงเมืองเชียงอาน ตั้งหน้าตรงไปปราจิณทิศ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้กับคนทั้งหลายที่มาส่ง ครั้นพระถังซัมจั๋งเดินไปลับตาแล้ว พระเจ้าแผ่นดินก็ขึ้นทรงม้าพระที่นั่ง เสด็จกลับเข้าพระมหาราชวัง ขุนนางทั้งหลายก็ต่างคนต่างกลับไปยังสฐานบ้านเรือน
ตอนที่ ๓
เมื่อพระถังซัมจั๋งออกจากเมืองเชียงอานนั้น พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสวยราชสมบัติได้สิบสามปีแล้ว คือเปนปีมะเสงเดือนสิบเอ็ดขึ้นสิบค่ำ พระถังซัมจั๋งได้ออกเดินพ้นเขตรเมืองเชียงอาน
ครั้นมาได้หลายวัน ถึงพระอารามใหญ่แห่งหนึ่งนามวัดชื่อว่า (อวดฮุ้นยี่) เจ้าวัดแลหลวงจีนทั้งหลายรู้ก็ออกมาน่าวัดคอยรับ ครั้นพระถังซัมจั๋งมาถึงแล้ว ก็เชิญเข้าไปข้างในเอาน้ำชามาเลี้ยงดูกัน ในวัดนั้นมีหลวงจีนประมาณห้าร้อยรูป เวลาที่พระถังซัมจั๋งมาหยุดพักก็จวนจะพลบค่ำ จึงหยุดนอนอยู่ในวัดนั้นคืนหนึ่ง ในคืนวันนั้นหลวงจีนทั้งหลายก็มาสนทนาด้วย ถามข่าวที่มีรับสั่งจะให้ไปมัชฌิมประเทศ ต่างองค์ต่างก็ว่าหนทางที่จะไปนั้นแสนกันดาร ข้ามห้วยข้ามเขาเปนการลำบากมากมายนัก แลทั้งมีผีปิศาจยักย์แลสัตว์ร้ายต่าง ๆ ชุกชุม ยากที่จะปราบปรามได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังหลวงจีนทั้งหลายพูดดังนั้น ก็นิ่งอยู่แต่ในใจ พยักหน้าสองสามหนแล้วเอานิ้วมือจี้เข้าที่อกของตน หลวงจีนทั้งหลายเหล่านั้นไม่ทราบว่าจะเปนปัญหาหรืออุบายประการใด
พระถังซัมจั๋งพูดเปนในว่า แม้จิตรเกิดยักษ์มารก็เกิด ถ้าจิตรระงับยักษ์มารก็ระงับ ตัวของข้าพเจ้าเมื่อยังอยู่ในโบถวัดฮั้วเซงยี่ต่อหน้าพระพุทธรูปได้ตั้งความอัทธิฐานปะฏิญาณตัวแล้ว ถึงจะเปนประการใดก็ต้องจำใจไปกว่าจะถึงมัชฌิมประเทศ ขออาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกเอาพระธรรมกลับมาให้จงได้ พระเจ้าแผ่นดินของเราก็จะทรงพระเจริญอยู่ในศิริราชสมบัติสิ้นกาลนาน
หลวงจีนทั้งหลายได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น ก็พากันสรรเสริญว่ามีความสัตย์หาผู้เสมอมิได้ พูดดังนั้นแล้วก็พากันกลับไปยังที่อยู่ของตน ๆ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งหยุดพักอยู่ไนวัดนั้นคืนหนึ่งแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าฉันแล้ว ก็จัดแจงนุ่งห่มเปนปะริมณฑลแล้วก็เข้าไปในโบถนมัศการพระพุทธรูป แล้วจึงตั้งความอัทธิฐานว่า ข้าพเจ้าตั๊นเหี้ยนจึง ตั้งจิตรจะตรงไปยังมัชฌิมประเทศ นิมนต์พระปะริยัติธรรมคือพระคำภีร์พระไตรยปิฎก ด้วยข้าพเจ้านี้เปนปุถุชนเปรียบเหมือนคนจักษุมืด ไม่รู้ว่าพระพุทธองค์นั้นพระรูปโฉมเปนประการใด ข้าพเจ้าขออัทธิฐานว่า ไปตามทางนั้น ถ้าพบพระก็จะนมัศการพระ ถ้าพบปะพระเจดีย์สฐานก็จะกล้ากราบพระเจดีย์ ขอคุณพระพุทธเจ้าจงบันดารให้ข้าพเจ้าเห็นพระกายของพระองค์ ซึ่งมีรัศมีเปนทองคำ ขอพระองค์ได้โปรดประทานพระไตรยปิฎกธรรมได้แก่ข้าพเจ้า ๆ จะได้นำพระคำภีร์กลับมายังเมืองเชียงอาน สั่งสอนมหาชนให้นับถือเลื่อมใสในพระพุทธสาศนา ได้แพร่หลายไปในทิศบุรพาประเทศ
สิ้นคำอธิบฐานแล้วก็ออกจากโบถมาลาหลวงจีนทั้งหลายแล้วก็ออกเดินมากับคนใช้ ตั้งหน้าตรงไปยังมัชฌิมประเทศ
เวลานั้นเปนต้นฤดูหนาว ครั้นเดินมาได้สองวันถึงตำบลหนึ่งเรียกว่า เมือง (กงจิ้ว) พวกข้าราชการในเมืองนั้น ครั้นรู้ว่าพระถังซัมจั๋งมาถึงก็พากันออกมาต้อนรับนิมนต์ให้เข้าไปในเมือง จัดแจงที่ให้พักอยู่คืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าก็จัดแจงอาหารแจถวายแลเลี้ยงคนใช้ทั้งสองเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งก็ลาข้าราชการทั้งหลาย ขึ้นม้าพาคนใช้ทั้งสองคนออกจากเมืองไป กลางวันก็รีบเดินกลางคืนก็หยุดพัก แต่เดินทางมาได้หลายเวลา ครั้นวันหนึ่งมาถึงตำบลหนึ่งเรียกว่า (ห้อจิว) ตำบลนี้คือปลายเขตรแดนของเมืองถัง มีขุนนางกำนันตรวจตรารักษาด่าน ครั้นรู้ข่าวว่าพระถังซัมจั๋งมาถึง ก็พาพวกข้าราชการกับหลวงจีนแลราษฎรในด่านออกมารับ พระถังซำจั๋งได้เข้าไปพักในเมือง จัดเครื่องแจถวายแล้วก็พาให้เข้าพักในวัด (ฮกหงวนยี่) คืนหนึ่ง ในคืนวันนั้น พระถังซัมจั๋งได้ยินไก่ขันต้นยามสี่ จึงเรียกคนใช้ให้ผูกม้า แล้วพระถังซัมจั๋งก็ลาหลวงจีนแลคนทั้งหลายออกจากวัดรีบเดินไป เวลานั้นไก่ขันจวนจะแจ้งแต่อากาศเปนหมอกมัวไม่ใคร่จะเห็นหนทาง อาไศรยแสงพระจันทร์พอเดินได้
ครั้นเดินมาพ้นเขตรเมืองแล้ว ประมาณทางสักร้อยห้าสิบเส้น เห็นภูเขาหนึ่งข้างริมเขานั้นทางเดินหามีไม่ มีคูโขดรกร้างเปนความลำบากมาก ก็ค่อย ๆ เดินแหวกพงหญ้าลอดลัดด้นไปโดยความลำบาก บังเอินเดินหลงไปไม่รู้ว่าทางไหนที่จะออกได้ ทั้งสามคนยืนปฤกษากันอยู่ แล้วก็เดินต่อไปอีกพากันตกลงไปในหลุ่มทั้งสามคน ตกใจเปนอันมาก แล้วได้ยินเสียงโฮกฮากเข้ามาใกล้ดุจลมพะยุห์พัด แล้วได้ยินเสียงว่าฉุดเอามาลากเอามา พอสิ้นเสียงลงก็มีลมพะยุห์พัดอู้มาแลเห็นปิศาจยักษ์ร้ายต่าง ๆ กรูกันออกจากพงรก เข้ามาจับพระถังซัมจั๋งแลคนทั้งสองได้แล้วก็ลากเอาไป พระถังซัมจั๋งจิตรใจก็สั่นระรัวขวันหนีดีฝ่อใจไม่อยู่แก่ตัว
พวกปิศาจยักษ์ลากคนทั้งสามมาเกือบจะถึงที่อยู่ พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นปิศาจตัวนายนั่งอยู่บนแท่นศิลา หน้าตาน่ากลัวเปนที่สุด ท่วงทีไว้อำนาจ กายดำดุจน้ำรัก ไนตาเหมือนสายฟ้า เมื่อแลมาดุจแสงไฟ เสียงคำรามดุจดังว่าฟ้าลั่นหวั่นไหวไปทั้งป่า เขี้ยวออกนอกปากดุจฟันเลื่อย ตัวกลมเปนลายมีหนวดบ้างเล็กน้อย มีเล็บยาวดุจปลายหอก พระถังซำจั๋งเห็นดังนั้นใจฝ่อกายเย็นไปทั้งกาย คนทั้งสองก็สิ้นสะติสมประฤดี
พระยายักษ์ เสืออิ๊มเจียงกุนท่วนหม้ออ๋อง เมื่อเห็นคนทั้งสามจึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ให้มัดหมูโดยเร็ว พวกปิศาจก็เอาเชือกมัดคนทั้งสามลากเข้ามาไว้ข้างใน อิ๊มเจียงกุนท่วนหม้ออ๋องสั่งบริวารให้แล่เนื้อมาโดยเร็ว บริวารก็เข้าจับมนุษย์ให้นอนลงชุลมุนกันอยู่ พอได้ยินเสียงข้างนอกโฮกฮากเข้ามา พวกยักษ์บริวารวิ่งเข้ามาบอกว่า ซัวกุนอ๋องกับเต็กชู้สืออ๋อง พระยาควายจะเข้ามาหาท่าน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับคนทั้งสองเมื่อต้องมัดอยู่ ครั้นได้ยินพวกยักษ์เข้ามาบอกนายดังนั้น ก็ยิ่งตกใจเปนอันมาก จึงแลไปดูข้างนอกเห็นทั้งสองเดินเข้ามา คนที่เดินเข้ามาน่านั้น หน้าตาดุจทาหมึก อีกคนหนึ่งที่มาข้างหลังรูปร่างโตใหญ่ ท้องยุ้ยหน้าสีหมอกดำ คนทั้งสองนั้นเดินเข้ามากิริยาเหมือนเดรฉาน พระถังซัมจั๋งกับคนทั้งสองสิ้นสะติสมประฤดีตกใจตลึงอยู่
อิ๊มเจียงกุนท่วนหม้ออ๋อง เห็นสหายทั้งสองมาก็ลงจากที่ไปต้อนรับ ซัวกุนอ๋องจึงถามอิ๊มเจียงกุนว่า ในคราวนี้เราเห็นว่าจะมีที่พอใจอะไรสักอย่างหนึ่งเปนแน่ เต็กชู้สืออ๋องจึงพูดว่าฝีมืออิ๊มเจียงกุนดูแปลกกว่าแต่ก่อน อิ๊มเจียงกุนตอบซัวกุนอ๋องกับเต็กชู้สืออ๋องว่า ส่วนท่านทั้งสองนั้นผลประโยชน์อย่างไรบ้าง ซัวกุนเต็กชู้สือจึงตอบว่า ก็พอเวลาไปมื้อหนึ่งคราวหนึ่งเท่านั้นเอ็ง แล้วต่างคนก็นั่งสนทนากัน
ซัวกุนอ๋องแลไปเห็นคนทั้งสามต้องมัดอยู่ในนั้น ร้องไห้ครวนครางอยู่ ซัวกุนจึงถามอิ๊มเจียงกุนว่า คนทั้งสามนี้อยู่ที่ไหนจึงได้มาถูกมัดอยู่ที่นี่
อิ๊มเจียงกุนตอบว่า คนเหล่านี้เขามาส่งเนื้อของเขายังประตูของข้าพเจ้าเอ็ง
เต็กชู้สืออ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า สมควรจะเลี้ยงแขกหรือไม่ อิ๊มเจียงกุนตอบว่าควรแล้ว ซัวกุนอ๋องจึงพูดขึ้นว่า เรากินแต่สองคนก่อนก็พอแล้ว อิกคนหนึ่งเอาไว้สำหรับเปนสะเบียงเมื่อเวลาขัดสน อิ๊มเจียงกุนได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งบริวารให้เอามนุษย์สองคนนั้น ผ่าอกเอาหัวใจแลตับไตกับศีศะมาเลี้ยงกัน พวกบริวารก็จัดทำตามคำสั่งของนาย เอาศีศะตับไตไส้พุงกับหัวใจใส่จานตั้งบนโต๊ะเลี้ยงนายทั้งสาม เหลือจากนั้นปันกันตามพวกบริวารยักษทั้งหลาย เวลาที่พวกปิศาจยักษ์ทั้งหลายกินเนื้อมนุษย์นั้น กิริยาโฮกฮากดุจเสือแลหมีกัดกันเนื้อกวาง ยื้อแย่งกันไปมาเปนการรื่นเริงสำราญใจ
เวลานั้นพระถังซัมจั๋งต้องมัดอยู่ แลเห็นพวกยักษเอาคนทั้งสองไปกินเปนอาหารดังนั้น มีใจอันสลดสิ้นสติซบลงกับที่แน่นิ่งไป ครั้งนี้เปนครั้งแรก ที่พระถังซัมจั๋งได้ความเดือดร้อนทนทุกข์ทรมาน
เวลานั้นพอเปนเวลาสาง ๆ จวนจะแจ้ง พวกปิศาจได้ยินเสียงร้องตวาดลงมาจากอากาศดุจฟ้าผ่าภูเขา ปิศาจทั้งหลายพากันตกใจไม่มีสมประดี ต่างคนต่างก็โลดโผนโจนหนีไป เข้าซุ่มซ่อนตัวอยู่ตามซอกห้วยชานเขา ตามแต่จะซ่อนซุกอยู่ได้
ฝ่ายไทเป๊กแชกุน เมื่อปิศาจหนีไปหมดแล้ว ก็ลอยลงมาที่พระถังซัมจั๋งสลบอยู่ แปลงกายเปนผู้เฒ่าชาวป่า ถือไม้เท้าเดินมายังที่ ๆ พระถังซัมจั๋งสลบอยู่ เอามือเสื้อปัดที่กายพระถังซัมจั๋งหนหนึ่ง เชือกที่มัดพระถังซัมจั๋งไว้ก็หลุดออกได้ แล้วอ่านมนต์ป่าวลงที่ตรงกายพระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ได้สติฟื้นกลับคืนมา เงยหน้าขึ้นดูไม่เห็นพวกปิศาจยักษ์เห็นแต่ผู้เฒ่าจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ท่านตาช่วยชีวิตรอาตมาไว้สักครั้งหนึ่งเถิด
ไทเป๊กแชกุนผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า ท่านจงลุกขึ้นเถิด พระถังซัมจั๋งก็ลุกขึ้นคำนับผู้เฒ่า ไทเป๊กแชกุนจึงถามว่าสิ่งของๆ ท่านอะไรหายบ้างหรือไม่
พระถังซัมจั๋งบอกว่าสานุศิษย์สองคนที่ตามมาด้วยนั้น พวกยักษ์ได้เอาไปกินเสียแล้ว ยังแต่ม้ากับถุงย่ามไม่ทราบว่าหายไปข้างไหน
ไทเป๊กแชกุนผู้เฒ่าจึงเอาไม้เท้าชี้ว่าโน้นแน่จงไปดู พระถังซัมจั๋งแลไปก็เห็นถุงย่ามแลม้ายังอยู่ จึงเดินไปจับม้าแลแก้ถุงย่ามออกดูสิ่งของก็ยังอยู่ทั้งนั้น จึงกลับมาคำนับท่านผู้เฒ่าแล้วจึงถามว่าที่แห่งนี้เปนที่อะไร แลนายยักษ์ทั้งสามนั้นเปนอะไรจึงดุดันนัก
ไทเป๊กแชกุนจึงบอกว่าที่ตำบลนี้เรียกว่าภูเขา (ซังขึ้ซัว) ล้วนแต่พวกปิศาจยักษ์มารทั้งนั้น ทำไมท่านจึงได้หลงมาที่นี่ เต็กชู้สืออ๋องนั้นคือปิศาจควายดำ ซัวกุนอ๋องนั้นคือปิศาจหมี อิ๊มเจียงกุนนั้นคือปิศาจเสือ บริวารนอกนั้นเปนปิศาจต่าง ๆ อาไศรยอยู่ในป่าตำบลนี้ มันกินเนื้อท่านไม่ได้เพราะบุญบารมีของท่านที่ได้สร้างสมอบรมมามากแล้ว ผู้เฒ่าพูดดังนั้นแล้วจึงบอกพระถังซัมจั๋งว่าท่านจงตามข้าพเจ้ามาเถิด จะชี้หนทางให้ท่านไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีที่สุด จึงหยิบถุงย่ามพาดบนหลังม้าแล้วจับบังเหียนจูงเดินตามผู้เฒ่า ครั้นออกมาพ้นภูเขาเหล่านั้นมาแล้วก็ถึงทางใหญ่. พระถังซัมจั๋งจึงเอาม้าผูกไว้ที่ข้างทางแล้ว หันหน้ามาจะคำนับขอบคุณท่านผู้เฒ่า ก็เห็นเปนลมหอบเอาท่านผู้เฒ่าลอยขึ้นไปบนอากาศแล้วมีนกการะเวกบินมารับ ท่านผู้เฒ่าก็ขึ้นนั่งบนหลังนกการะเวกลอยตามลมไปทางทิศตวันออก ขณะเมื่อพระถังซัมจั๋งยืนดูท่านผู้เฒ่าอยู่นั้น เห็นกระดาดลอยลงมาจากอากาศ ตกลงที่ตรงหน้าจึงหยิบขึ้นมาดูเห็นเปนอักษรสี่แถวในหนังสือนั้นว่า ตัวข้าพเจ้าคือไทเป๊กแชกุนมาช่วยชีวิตรท่านให้พ้นจากมือมาร ถ้าท่านไปข้างน่า จะได้ศิษย์ที่มีฤทธิ์ไปกับท่านด้วย ถึงท่านจะได้ความลำบากอย่างไรก็อย่าได้ออกปากว่าได้ความยากเพราะไปเชิญพระคำภีร์เลย พระถังซัมจั๋งอ่านสิ้นข้อความแล้วก็ยกมือขึ้นนมัศการ แล้วก็จูงม้าตั้งน่าเดินไปแต่ผู้เดียว ทอดอาไลยในชีวิตรของตนอุส่าห์จูงม้าขึ้นเขาข้ามเนินไปได้สองวันเปลี่ยวเปล่าไม่มีบ้านคนเลย สะเบียงอาหารที่จะฉันก็หมดลงมีความกระวลกระวายโดยอดอาหาร ทั้งทางเดินก็แสนที่ลำบากเปนคูโขดลุ่มดรรกเรี้ยว
เมื่อจูงม้าเดินไปนั้น แลเห็นเสือสองตัวยืนสกัดทางอยู่ก็ตกใจเปนอันมาก จึงหันหน้าจะกลับก็แลเห็นงูตัวใหญ่นอนขดอยู่ข้างซ้ายทางที่จะกลับไป ครั้นจะหลีกไปทางข้างขวาก็แลเห็นสัตว์ร้ายต่าง ๆ พระถังซัมจั๋งยืนตลึงอยู่ผู้เดียวสิ้นความคิด จึงทอดอาไลยในร่างกายแลชีวิตรของตน แล้วแต่จะเปนไปไม่รู้แห่งที่จะหลีกหนีไปทางใดได้ แลดูม้าๆ ก็อ่อนเปลี้ยลงหมอบฟุบอยู่กับที่จะจูงก็ไม่เดิน พระถังซัมจั๋งสิ้นความคิดที่จะแก้ไขยืนตลึงจิตรใจลอยอยู่ดังนั้น
ในทันใดนั้นได้ยินเสียงหวั่นไหว พระถังซัมจั๋งแลเห็นสัตว์ร้ายทั้งหลายเหล่านั้นสดุ้งพากันโดดหนีไปทั้งสิ้น เที่ยวซุกซ่อนหายไปหมด พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ค่อยมีน้ำใจชื่นขึ้น จึงแลไปข้างหน้าเห็นคนรูปร่างใหญ่โตแขงแรงเดินมา มีมือถืออาวุทคือง้าวที่บั้นเอวนั้นแขวนน่าไม้เดินข้ามเขาลงมา ครั้นใกล้พระถังซัมจั๋ง ๆ จึงคุกเข่าลงพะนมมือแล้วพูดว่า ใต้อ๋องจงช่วยชีวิตรข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด
ฝ่ายผู้ที่เดินมาเห็นดังนั้นจึงวางง้าวลงแล้วเข้ามาประคองพระถังซัมจั๋ง ให้ลุกขึ้นยืนแล้วจึงพูดว่า ท่านอย่ากลัวเลยข้าพเจ้าเปนพรานเที่ยวตามเขานี้ เพื่อหาเนื้อสัตว์เปนอาหารเลี้ยงชีวิตร ข้าพเจ้าชื่อว่า (เล่าเป๊กกิม) ตั้งบ้านเรือนอยู่แถบนี้ ข้าพเจ้าได้เที่ยวค้นหาเนื้อสมันแลสัตว์ต่าง ๆ บังเอินมาพบท่านทำให้ท่านได้รับความหวั่นหวาดนั้น ขออะไภยโทษเถิด
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า อาตมภาพเปนพระของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ๆ รับสั่งให้อาตมภาพไปยังมัชฌิมประเทศ เพื่อนมัศการพระพุทธเจ้าแลเพื่อขออาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎก มาประดิษฐานในบูรพาทิศเพื่อพระราชพิธีธรรมเปนการมหากุศล อาตมภาพมาถึงตำบลนี้พบซึ่งสัตว์ร้ายต่างๆ ชุกชุมฉนี้จนไม่รู้ที่ จะทำประการใดจะไปต่อก็ไปไม่ได้ บังเอินท่านเดินสวนทางมาสัตว์ร้ายทั้งหลายเหล่านั้นพากันตกใจเร้นซ่อนหนีไปหมด เปรียบเหมือนท่านช่วยชีวิตรอาตมภาพไว้ พระคุณของท่านอยู่แก่ข้าพเจ้าหาที่เปรียบมิได้
เล่าเป๊กกิมได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าข้าพเจ้าเปนพรานอยู่ในป่าที่ตำบลนี้ เพราะฉนั้นสัตว์เสือร้ายทั้งหลายเมื่อได้ยินเสียงข้าพเจ้าแล้ว ก็พากันหลบลี้หนีเอาตัวซ่อนเร้นไปทั้งสิ้น ท่านเปนพระของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้พระเจ้าแผ่นดินถัง ท่านกับข้าพเจ้าก็นับว่าเปนข้าเจ้าเดียวกัน ในที่ตำบลนี้ยังเปนเขตรแดนของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ท่านกับข้าพเจ้าก็เปนคนเมืองเดียวกัน เพราะฉนั้นขอเชิญท่านไปพักบ้านข้าพเจ้าสักคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นแล้วข้าพเจ้าจะพาท่านไปส่ง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเล่าเป๊กกิมพูดดังนั้น ก็มีความยินดีจึงพูดว่าสุดแต่ท่านจะเห็นควร
เล่าเป๊กกิมได้ฟังดังนั้นก็ออกเดินนำน่าพระถังซัมจั๋งก็จูงม้าเดินตามเล่าเป๊กกิมมาเบื้องหลัง พอข้ามโขดเขามาได้สักครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงโฮกฮากออกมาข้างน่า เล่าเป๊กกิมจึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่าที่เสียงโฮกฮากออกมานั้นคือเสียงแมวเขามันมา ท่านจงคอยอยู่นี่ข้าพเจ้าจะไปจับตัวมันมาต้มเลี้ยงท่านสักเวลาหนึ่ง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเล่าเป๊กกิมพูดดังนั้น อกใจให้สั่นระรัวไปจะก้าวจะเดินก็ไม่ออก
เล่าเป๊กกิมพูดดังนั้นแล้วก็ถือง้าวเดินรีบตรงไปข้างน่า เห็นเสือดำตัวหนึ่งเผ่นลงมาจากเขาตรงหน้าเล่าเป๊กกิม ครั้นเสือเห็นเล่าเป๊กกิมก็ตกใจหันหน้าจะหนี เล่าเป๊กกิมก็ตวาดด้วยเสียงอันดังดุจฟ้าร้องวิ่งทะลวงไล่เสือด้วยความรวดเร็ว เสือเห็นจวนตัวดังนั้นก็หันกลับหน้าขยายเล็บ แลแยกเขี้ยวพองขนร้องโฮกโผนเข้ามาตะครุบเล่าเป๊กกิม ๆ เอาง้าวยกขึ้นรับเสือ ๆ ก็ตะหลบรอรับกันไปมาประมาณสักพักใหญ่ เสือพลาดท่าเล่าเป๊กกิมได้ทีเอาง้าวแทงถูกชายโครงเสือ ๆ ก็ล้มลงขาดใจตาย เล่าเป๊กกิมเข้าจับใบหูเสือลากออกมาทิ้งไว้ข้างทางแล้ว เดินกลับมาบอกแก่พระถังซำจั๋งว่าข้าพเจ้าแทงเสือตัวนั้นตายแล้ว จะเอาไปบ้านต้มเลี้ยงท่านสักสองสามเวลาเชิญท่านเดินตามข้าพเจ้าไปเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็เดินจูงม้าไปตามเล่าเป๊กกิม ๆ มือหนึ่งถือง้าวมือหนึ่งลากเสือเดินนำหน้าตรงมายังบ้าน ครั้นเดินมาสักครู่หนึ่งก็ถึงบ้าน เล่าเป๊กกิมลากเสือเข้าไปไว้ข้างริมโรง แล้วเรียกคนใช้ให้จัดแจงเอาเสือไปแล่หนังแล้วต้มแกงตามเคย ครั้นสั่งเสร็จแล้วก็ออกไปนิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้ามาในบ้าน เชิญให้นั่งที่อันสมควร แล้วก็ยกน้ำชามาถวายแล้วเล่าเป๊กกิมจึงเข้าไปบอกแก่มารดาว่า บัดนี้มีพระของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ถือรับสั่งมาให้ไปอาราธนาพระไตรยปิฎกในมัชฌิมประเทศ พบกับลูกที่กลางป่าบัดนี้ลูกได้นิมนต์มาพักอยู่ข้างนอกเวลาพรุ่งนี้เช้าจึงจะส่งท่านไปตามรับสั่ง
ฝ่ายมารดาเล่าเป๊กกิมได้ฟังบุตรดังนั้นก็มีความยินดีเปนที่สุด จึงพูดแก่บุตรว่า วันพรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดวันเส้นบิดาของเจ้านิมนต์ท่านไว้อิกสักวันหนึ่ง จะได้ให้ท่านสวดมนต์แล้วจะได้ถวายอาหารเปนการทำบุญจะได้แผ่กุศลไปถึงบิดาเจ้า
เล่าเป๊กกิมเปนคนทำปาณาฏิบาตก็จริง แต่เปนคนมีความกะตัญญูมาก ครั้นได้ยินมารดาว่าดังนั้นก็ไม่อาจจะขัดมารดาได้ จึงจัดแจงแต่งโต๊ะพร้อมด้วยธูปเทียนแลกระดาดเงินกระดาดทองเสร็จแล้ว ก็พอเวลาจวนค่ำ
ฝ่ายคนใช้แล่เนื้อเสือเสร็จแล้วต้มบ้างแกงบ้าง ครั้นเสร็จแล้วจึงยกมาน่าบ้าน
ฝ่ายเล่าเป๊กกิมจึงจัดแจงที่ทางแลหาน้ำใช้น้ำฉันเสร็จแล้ว จึงมานิมนต์พระถังซัมจั๋งว่า เนื้อเสือกำลังร้อน ๆ เชิญท่านรับประทานเถิด แก้หิวดีนัก
พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่เล่าเป๊กกิมว่า ขอบใจท่านมีจิตรเอื้อเฟื้อแก่อาตมภาพ ๆ นี้ตั้งแต่ออกจากครรภ์มารดามาจนบัดนี้ ซึ่งเนื้อถึกนั้นไม่เคยฉัน ๆ แต่ผักแลถั่วงาเปนเครื่องแจ นอกจากเครื่องแจก็ไม่ฉันเลยเปนอันขาด ทั้งผิดเวลาก็ฉันไม่ได้
เล่าเป๊กกิมครั้นได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็นิ่งคิดอยู่แต่ในใจ แล้วจึงตอบว่า บ้านข้าพเจ้าขัดสนมานานแล้ว อันเครื่องแจนั้นก็มิได้จัดหาไว้ ไม่รู้ว่าจะทำประการใดดี
เมื่อขณะเล่าเป๊กกิมพูดอยู่แก่พระถังซัมจั๋งนั้น ฝ่ายมารดาเล่าเป๊กกิมได้ยินเข้า จึงร้องบอกออกมาว่าเจ้าอย่าวุ่นวายเลย มารดาได้จัดหาเตรียมไว้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้เช้าจึงค่อยถวายให้ท่านฉันเถิด
เล่าเป๊กกิมได้ฟังมารดาว่าดังนั้นก็นิ่งอยู่ ครั้นพลบค่ำลงเล่าเป๊กกิมก็จุดธูปเทียนขึ้นบูชา พระถังซัมจั๋งครองจีวรเสร็จแล้ว ก็สวดมนต์ตั้งแต่พลบค่ำจนสว่างได้ห้าจบก็พอรุ่งแจ้ง
ฝ่ายภรรยาเล่าเป๊กกิม ครั้นหุงต้มเครื่องแจแลอาหารเสร็จแล้วก็ให้คนใช้นำมาน่าบ้าน เล่าเป๊กกิมจึงจัดน้ำใช้น้ำฉันเสร็จแล้ว ยกสำรับมาวางเรียบร้อยเปนอันดี จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งฉัน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งครั้นฉันเสร็จแล้ว ก็ยะถาสัพพีให้พรตามเพศของหลวงจีน
ในเวลาคืนวันนั้น บุตรสาวของเล่าเป๊กกิมนอนหลับฝันว่าเห็นปู่  รุ่งเช้าจึงมาบอกแก่เล่าเป๊กกิมว่าเมื่อคืนนี้ฉันฝันเห็นปู๋มาบอกว่า ตายไปนานแล้วไปทนทุกข์เวทนาอดอยากอยู่ในเมืองนรกไม่ได้ไปเกิดในที่ศุขเลย มาวันนี้ได้พึ่งบารมีของพระถังซัมจั๋งตั้งใจสวดพระธรรมอุทิศให้จึงได้พ้นโทษ พระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องให้ยมพบาลส่งไปเกิดยังเมืองหลวงเปนลูกเศรษฐี จึงมาบอกให้รู้จะได้ตอบแทนพระคุณท่าน
เล่าเป๊กกิมได้ฟังบุตรสาวเล่าความฝันให้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า เมื่อคืนนี้บิดาก็ฝันเหมือนกันอย่างที่เจ้าฝันนี้ บิดาจะไปบอกให้ย่ารู้จะได้ดีใจ แล้วเล่าเป๊กกิมก็มาเล่าความฝันให้มารดาฟัง
ฝ่ายมารดาเล่าเป๊กกิมได้ฟังบุตรบอกดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าเมื่อคืนนื้แม่ก็ฝันเหมือนกันแก่เจ้า แม่ลูกหลานก็ดีใจพากันรื่นเริงทั่วทั้งบ้าน แล้วมารดาเล่าเป๊กกิมจึงเรียกคนแต่บรรดาที่อยู่ในบ้านทั้งชายแลหญิงเด็กแลผู้ใหญ่ให้มาพร้อมกัน กราบไหว้นมัศการขอบคุณพระถังซัมจั๋ง
ครั้นเสร็จแล้วเล่าเป๊กกิมจึงจัดสเบียงอาหาร ที่จะให้พระถังซัมจั๋ง ครั้นจัดเสร็จแล้วก็เล่าความฝันให้พระถังซัมจั๋งฟังทุกประการ แล้วเล่าเป๊กกิมจึงพูดว่า ขอบพระคุณท่านหาที่เปรียบมิได้ เพราะท่านตั้งใจสวดพระธรรม ให้บิดาข้าพเจ้า ๆ จึงได้พ้นโทษไปเกิดในที่ชอบแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น มีความยินดีเปนอันมาก แล้วเล่าเป๊กกิมจึงเอาเงินมาถวายแก่พระถังซัมจั๋ง เพื่อจะได้ใช้เปนสเบียงเดินทาง พระถังซัมจั๋งก็หารับไม่ พูดแก่เล่าเป๊กกิมว่า แม้ท่านมีความเมตตาแก่ข้าพเจ้า ขอให้ช่วยส่งอาตมภาพไปในระยะย่านหนึ่ง อาตมภาพจะมีความขอบคุณท่านเปนที่สุด
เล่าเป๊กกิมได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงเรียกภรรยาให้จัดห่อเข้าตากขนมแห้งจะได้เอาไปกินตามทาง
ภรรยาได้ฟังดังนั้น ก็มาจัดหาสิ่งของตามคำสามีสั่ง แล้วเรียกคนใช้สองสามคนให้หาบของแลถืออาวุทตามไปส่ง
ครั้นจัดแจงเสบียงอาหารเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงลาคนทั้งหลายขึ้นม้าพร้อมด้วยเล่าเป๊กกิม แลคนใช้ของเล่าเป๊กกิมออกจากบ้าน เดินไปได้ครึ่งวัน แลเห็นภูเขาหนึ่งสูงใหญ่ยอดจดเมฆ ก็พากันเดินข้ามเขาไปได้สักครู่หนึ่งยังไม่พ้นเขา เล่าเป๊กกิมจึงแจ้งความว่า ท่านจงตั้งน่าไปเถิดข้าพเจ้าจะขอลากลับแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น จึงชักม้าหยุดลงจากม้า พูดแก่เล่าเป๊กกิมว่า ขอท่านได้กรุณาช่วยสงเคราะห์อาตมภาพส่งไปอีกสักย่านหนึ่งเถิด
เล่าเป๊กกิมได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นจึงตอบว่า ท่านไม่ทราบตำบลเขานี้ เรียกว่าเขาต่อแดน ครึ่งหนึ่งข้างนี้เปนเขตรของใต้ถัง ครึ่งหนึ่งข้างโน้น เปนเขตรของเมือง (ถัดทาก๊ก) ข้างโน้นสัตว์เนื้อเสือร้ายมิได้อยู่ในอำนาจของข้าพเจ้า ๆ ไปไม่ได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงจะขอลาท่านกลับ ขอท่านได้เดินไปแต่ผู้เดียวเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเล่าเป๊กกิมพูดดังนั้น ก็มีความเสียใจยิ่งนักไม่รู้ที่จะทำประการใด ในเวลาที่กำลังจะจากกัน จิตรใจของพระถังซัมจั๋งก็อ่อนหวิว
พอได้ยินเสียงร้องเรียกดังดุจฟ้าผ่าว่า หลวงพ่อมาแล้ว ๆ พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจกายสั่นดุจลูกนก เล่าเป๊กกิมก็ตกใจ เที่ยวแลนหาก็ไม่เห็นสิ่งใด บัดเดี๋ยวได้ยินเสียงร้องเรียกอีกดังก้องกังวาน คนใช้ของเล่าเป็กกิมจึงพูดขึ้นว่า เสียงนี้ชะรอยจะเปนเสียงวานรที่ติดอยู่ในซอกตีนเขานั้นดอกกระมัง
เล่าเป๊กกิมจึงพูดว่าถ้าดังนั้น ก็เห็นจะเปนลิงตัวนั้นแน่แล้วเปลี่ยนแปลงกายได้ จึงมีเสียงเรียกได้ดังนี้
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าลิงอะไรอยู่ที่ไหน มีคำอะธิบายว่า ภูเขาลูกนี้เดิมเรียกว่า เขาเง้าเห้งซัว ต่อไปผ่ายหลังพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ยกทัพมาเจงไซปราบปรามมาถึงตำบลนี้ จึงเปลี่ยนนามเขานี้เรียกว่า (เหลียงก๊ายซัว) คือเขาต่อแดน
เมื่อเล่าเป๊กกิมได้ฟังพระถังซัมจั๋งถามดังนั้น จึงบอกว่าเมื่อปีก่อนนั้นเคยได้ยินผู้เฒ่าเล่าให้ฟังว่า เมื่อแผ่นดินฮั่น อ๋องมั๋งคิดกระบถชิงราชสมบัติ ในเวลานั้นข้างบนฟ้ามีภูเขาตกลงมาทับวานรตัวหนึ่งติดอยู่ในซอกหิน แต่วานรนั้นก็ไม่วิตกแก่ความหนาวแลความร้อน ถึงเวลาจะกินเข้าน้ำ พระภูมิเจ้าที่ก็นำมาให้กินแต่น้ำนั้นเปนน้ำทองแดง ถ้าอยากข้าวก็เอาเหล็กแดงมาไข้กิ* ได้ความทรมาน อดอยากมาอย่างนี้ช้านานแล้วแต่ไม่ตาย วันนี้มเสียงรม เรียกเห็นจะเปนวานรตัวนั้นเอง ท่านอย่าได้วิตกเราพากันลงไปดู จะได้เห็" ว่าเปนประการใด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเล่าเป๊กกิมพูดดังนั้น จึงจูงม้าพร้อมกันลงไปยังตีนเขา เดินลงไปประมาณสักสิบเส้นเสศ แลไปข้างน่าเห็นในซอกเขามีวานรตัวหนึ่งตัวติดอยู่กับหิน โผล่แต่ศีศะกับมือยื่นออกมานอกเขา เห็นกวักมือเรียกอยู่วุ่นวาย ได้ยินร้องถามว่าทำไมหลวงพ่อพึ่งจะมาป่านนี้เล่า มาดีแล้วช่วยข้าพเจ้าให้ออกได้ ข้าพเจ้าจะได้อาสาท่านไปเมืองไซที
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้ พิจารณาดูเห็นลักขณะวานรนั้น ปากแหลมคางเซี่ยมแก้วตาเหลืองบนศีศะล้วนแต่หญ้าขึ้นปกคลุม ในช่องหูตะไคร่น้ำขึ้นท่วมหู ตามคางตะไคร่น้ำจับย้อยเปนระย้า เห็นแล้วก็ยืนพิจารณาอยู่
แต่เล่าเป๊กกิมเปนคนใจกล้า ตรงเข้าไปเอามือถอนหญ้าที่ขึ้นปกคลุมแลขูดตะไคร่น้ำออกให้ดีแล้ว เล่าเป๊กกิมจึงถามว่า ท่านมีธุระกิจการอย่างใดหรือ วานรตอบว่าไม่มีธุระอะไรดอก ขอเชิญหลวงพ่อเข้ามานี้ ข้าจะขอถามสักหน่อยเถิด
พระถังซัมจั๋งจึงเดินเข้ามาใกล้วานรแล้วพูดว่า ท่านจะถามอะไรแก่เราหรือ
วานรจึงถามว่าท่านเปนพระของพระเจ้าแผ่นดินถังหรือ มีรับสั่งให้ไปเมืองไซทีเพื่ออาราธนาพระธรรมคือพระไตรยปิฎกหรือมิใช่
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า ตัวอาตมภาพนี้เองเปนผู้จะไปอาราธนาพระธรรมปิฎก ท่านจะถามทำไม ท่านมีธุระอย่างไรหรือ
วานรตอบว่า ข้าพเจ้าเมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้นบนวิมานชั้นดาวดึงษ์เกิดเหตุวุ่นวายเดือดร้อน คือตัวข้าพเจ้าชื่อเกาซีเทียนนี้เอง เพราะโทษที่ทำผิดนั้นพระยูไลยจึงได้ปรับโทษ บันดารเปนภูเขาครอบข้าพเจ้าติดอยู่อย่างนี้ เมื่อคราวก่อนพระกวนอิมรับคำสั่งของสมเด็จพระยูไลยให้ไปยังประเทศจีน หาผู้ซึ่งมีจิตรศรัทธาเพื่อจะได้ไปอาราธนาพระไตรยปิฎกยังมัชฌิมประเทศ ท่านได้มาถึงที่นี้แล้วข้าพเจ้าได้อ้อนวอนขอให้ท่านช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากเขานี้ ท่านได้กำชับสั่งสอนให้ข้าพเจ้ากลับใจถึงพระรัตนไตรยเปนที่พึ่ง ว่าภายหลังคงจะมีผู้มาอาราธนาพระไตรยปิฎกเดินทางนี้ นั่นและข้าพเจ้าจึงจะพ้นทุกข์พ้นโทษได้ แลสั่งให้ข้าพเจ้าเปนสานุศิษย์ตามไปยังมัชฌิมประเทศ สำเร็จการแล้วต่อภายหลังจะได้ความศุข เพราะฉนั้นข้าพเจ้าตั้งใจคอยท่านทั้งกลางวันแลกลางคืน บัดนี้ท่านมาถึงแล้วจงช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด ข้าพเจ้าจะได้ตามไปปะฏิบัติท่าน กว่าจะสำเร็จการของท่าน
พระถังซัมจั๋งได้ฟังวานรเล่าซึ่งมูลเหตุ แลจะขอตามไปด้วยดังนั้นก็มีความยินดี จึงตอบวานรวาตัวมีจิตรศรัทธาอย่างนั้นก็เปนการดีแล้ว แต่ที่จะให้ช่วยตัวเจ้าออกจากศิลานั้น เราไม่มีสิ่วขวานแลเครื่องมืออันใดที่จะขุดเอาเจ้าออกได้ ทำอย่างไรจึงจะช่วยเจ้าได้เล่า
วานรจึงพูดว่า การทั้งนี้ไม่ต้องใช้สิ่วขวานอะไรดอก แต่ท่านมีจิตรกรุณาจะช่วยข้าพเจ้าแล้ว ขอท่านได้ขึ้นไปบนยอดเขาแกะเอาพระคาถาอักขระหกตัวมาแล้ว ข้าพเจ้าก็จะออกได้เอง อักขระหกตัวนั้นเปนของสมเด็จพระเซ็กเกียมองนิฮุดโจ๊ท่านปิดไว้ ไม่ให้ข้าพเจ้าออกได้ แม้ท่านแกะเอาอักขระนั้นออกเสียแล้วข้าพเจ้าก็จะออกได้ไม่ต้องลำบากอะไร
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น จึงหันหน้ามาพูดแก่เล่าเป๊กกิมว่า ท่านกับข้าพเจ้าขึ้นไปดูที่นั่นจะเปนประการใด เล่าเป๊กกิมจึงพูดว่าซึ่งวานรพูดนั้นไม่ทราบว่าจะเท็จหรือจริงประการใด
เกาซีเทียนได้ยินเล่าเป๊กกิมพูดดังนั้น ก็ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ของนั้นมีจริง ไม่ใช่ความเท็จเชิญท่านขึ้นไปดูเถิด
เล่าเป๊กกิมได้ฟังดังนั้น ก็ชวนพระถังซัมจั๋งค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนเขาจนถึงที่สุดยอดเขาแล้ว เห็นก้อนศิลาสี่เหลี่ยมตั้งอยู่มีรัศมีสว่างเปนศรีต่างๆ  ดูงามปลาดตาแลมีแผ่นทองคำมีอักขระหกตัวติดอยู่บนยอดศิลาก้อนนั้น. พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น จึงเดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือขึ้นนมัศการ คุกเข่าลงตรงก้อนศิลานั้น ตั้งสัจจาอัทธิฐานว่า ข้าพเจ้าตั้นเหี้ยนจึงได้รับคำสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม แม้ว่าวานรนี้เคยเปนสานุศิษย์อันขอบธรรมของข้าพเจ้าแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าแกะอักขระทั้งหกนี้ออกได้โดยสดวกเถิด ถ้าลิงตัวนี้เปนหมู่มารแลสัตว์ร้าย ไม่เคยมีอุปนิไสยแก่ข้าพเจ้าแล้ว ขออย่าให้ข้าพเจ้าแกะอักขระนั้นออกได้เลย
ครั้นอัทธิฐานแล้ว จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปยังก้อนศิลายกมือจับขยับแต่เบา ๆ แผ่นอักษรนั้นก็หลุดออกโดยง่าย ขณะนั้นมีลมพัดมามีกลิ่นหอมวิเศษยิ่งนัก แผ่นทองที่มีอักษรนั่นก็ลอยขึ้นบนอากาศ แลมีเสียงในอากาศดังปรากฎว่า ซีเทียนวันนี้สิ้นเคราะห์แล้วเราคือเทพารักษ์ ซึ่งรักษาน่าที่เปนผู้คุม จะนำเอาพระคาถานี้ไปถวายพระยูไลย พอสิ้นเสียงลงแผ่นทองก็ลอยหายไปในอากาศ
พระถังซัมจั๋งกับเล่าเป๊กกิมได้ยินเสียงบนอากาศพูดดังนั้น ก็นมัศการขึ้นไปบนอากาศ ครั้นแล้วก็พากันกลับลงมายังที่วานรติดอยู่นั้น จึงบอกแก่วานรว่าอาตมภาพได้ขึ้นไปแกะยันต์อักขระนั้นออกแล้ว ตัวจงออกมาเถิด
ซีเทียนได้ฟังดังนั้นก็ดีใจเปนที่สุด จึงบอกพระถังซัมจั๋งว่า หลวงพ่อจงถอยออกไปให้ห่าง ข้าพเจ้าจะออก หลวงพ่อกับคนทั้งหลายอย่าตกใจ
เล่าเป๊กกิมจึงพาพระถังซัมจั๋งรีบเดินออกไปห่างประมาณสักสามสิบเส้น ครั้นเห็นว่าห่างแล้วก็หยุดอยู่ ได้ยินเสียงวานรร้องบอกว่าให้เดินห่างออกไปอีกเถิด เล่าเป๊กกิมจึงพาพระถังซัมจั๋งเดินลงจากเขาไปอีกประมาณสามสิบเส้น ก็ได้ยินเสียงดุจฟ้าลั่นดูดังแทบภูเขาจะทลายแผ่นดินดุจซุด ต่างก็ตกใจสักประเดี๋ยวเห็นวานรมาถึงตรงหน้าพระถังซัมจั๋ง แล้วก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่าข้าพเจ้าออกได้แล้ว แล้วก็มาคำนับเล่าเป๊กกิมพูดว่าขอบใจท่าน ได้อุสาหะตามมาส่งพระอาจาริย์ แลขอบคุณท่านได้ช่วยทึ้งถอนหญ้าแลตะไคร่น้ำให้ข้าพเจ้าได้พ้นความรำคาญ
ครั้นพูดแก่เล่าเป๊กกิมแล้ว ก็ไปเอาหาบมาจัดแจงใส่สะพายแล้วจะไปผูกม้า ม้า ๆ เห็นวานรใกล้เข้ามาม้านั้น ก็ยืนตัวสั่นอ่อนเปลี้ยแทบจะล้มลง เหตุเพราะซีเทียนเดิมเคยเลี้ยงม้ามังกรบนสวรรค์ของเง็กเซียงฮ่องเต้ ม้าในเมืองมนุษย์จึงได้กลัวอำนาจซีเทียน
พระถังซัมจั๋งเห็นวานรมีกิริยาเข้าใจในทางนักบวชดังนั้น จึงถามว่า เจ้าจะมาเปนสานุศิษย์เราเจ้าแซ่ใด ซีเทียนบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ซึง พระถังซัมจั๋งว่า เราจะให้นามเจ้า ๆ จะได้สำคัญเมื่อเราเรียกเจ้า ซีเทียนจึงบอกว่าชื่อเดิมของข้าพเจ้ามีอยู่แล้ว ข้าพเจ้าชื่อซึงหงอคง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังหงอคงบอกดังนั้นจึงพูดว่าดีแล้ว อักษรแซ่อยู่ในนามของสมณกิจ เราจะตั้งชื่อให้ใหม่เรียกว่า (ซึงเห้งเจีย) จะดีหรือไม่
ซีเทียนได้ฟังพระอาจาริย์ตั้งชื่อให้ใหม่ดังนั้น ก็มีความยินดี แล้วจึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ซึ่งโปรดตั้งชื่อให้ข้าพเจ้าใหม่นั้นสมควรแล้ว ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งหลายจึงเรียกเกาซีเทียนว่า (เห้งเจีย)
ฝ่ายเล่าเป๊กกิมจึงพูดแก่พระถังซัมจั๋ง ว่าบัดนี้ท่านได้สานุศิษย์แล้ว เห็นว่าจะรักษาท่านไปได้ ข้าพเจ้าจะขอลาท่านทั้งสองกลับไปบ้าน ขอท่านไปจงสำเร็จตามความปราถนาเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเล่าเป๊กกิมลาดังนั้น ก็ย่อตัวลงแล้วพูดว่า ขอบคุณท่านเปนอันมาก ได้อุสาหะมาส่งข้าพเจ้าจนถึงที่นี่ ขอให้ท่านจงมีความศุขสวัสดิ์เถิด เล่าเป๊กกิมก็นมัศการลาพาคนใช้กลับไปที่อยู่ตามเดิม
ฝ่ายซึงเห้งเจียเอาหาบขึ้นใส่บ่า พระถังซัมจั๋งขึ้นม้าแล้วพร้อมกันออกเดินไปประมาณได้สองสามชั่วโมง ข้ามพ้นเขาเง้าเห้งซัวไปได้หน่อยหนึ่ง แลไปข้างหน้าเห็นเสือโคร่งตัวหนึ่ง เดินมาตรงหน้ากระดิกหางทำขนพองร้องเสียงโฮกกระทำอิทธิฤทธิ์ เปนน่ากลัวยิ่งนัก
พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้า เห็นดังนั้นก็ตกใจสิ้นสติตลึงไป เห้งเจียเดินตามม้ามาข้างหลังแลเห็นดังนั้นก็ดีใจ จึงพูดว่าพระอาจาริย์อย่าวิตก เสือตัวนี้มันจะเอาเครื่องนุ่งห่มมาให้ข้าพเจ้า เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็เอาหาบวางลง ชักเข็มในหูออกมาร่ายมนต์ เข็มนั้นก็โตออกเปนกระบองเหล็ก เห้งเจียถือกระบองแกว่งกวัดแล้วหัวเราะว่า กระบองเหล็กนี้ห้าร้อยปีแล้วไม่ได้เอาออกใช้ มาวันนี้ต้องเอาออกมาหาเครื่องนุ่งห่ม จะได้แต่งตัวตามพระอาจาริย์ไป พูดดังนั้นแล้วก็ถือกระบองออกสกัดหน้าเสือ ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายสัตว์เดระฉานมึงจะไปข้างไหน เสือได้ยินเสียงเห้งเจียดังนั้นก็ตกใจ ย่อตัวหมอบลงไม่กล้าจะกระดุกกระดิก เห้งเจียกระโดดเข้าใกล้เอากระบองหวดตรงศีศะ ๆ เสือแตกกระจายละเอียดลงกับที่
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น ก็พลัดตกจากหลังม้าร้องว่าฟ้าเอ๋ยฟ้า เมื่อวันก่อนเล่าเป๊กกิมก็ตีกับเสือหลายชั่วโมงจึงได้ตัว วันนี้ซึงเห้งเจียไม่ต้องต่อสู้เอากระบองตีลงทีเดียวก็ละเอียดไปอย่างนี้
ฝ่ายเห้งเจียจึงลากศพเสือนั้นมาแล้วบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ขอท่านนั่งพักคอยท่าสักประเดี๋ยวข้าพเจ้าจะลอกหนังเสือนี้ เอาทำเสื้อแลกางเกงแล้วจึงค่อยไป เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็ถอนเอาขนหางของตนออกมาเส้นหนึ่ง ร่ายพระคาถาเป่าให้เปนมีดแล้วก็แล่หนังเสือออกตัดเปนสี่เหลี่ยมสองผืน ๆ หนึ่งห่มผืนหนึ่งพันบั้นเอ็ว กระชากเอาเถาวัลมาผูกรัดเอ็ว แล้วบอกแก่พระอาจาริย์ว่าไปเถิด เมื่อไปถึงบ้านคนจึงขอยืมเข็มเขาเย็บ พูดดังนั้นแล้วจึงร่ายคาถาให้กระบองเหล็กใหญ่นั้นเล็กลงเท่าเข็มแล้วเอาส้อนไว้ในรูหู แล้วก็ยกหาบใส่บ่า นิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นม้าออกเดินต่อไป
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าเมื่อตะกี้นี้ เจ้ามีกระบองใหญ่เอามาตีเสือ เดี๋ยวนี้เอาไปไว้ที่ไหนจึงไม่เห็น
เห้งเจียหัวเราะแล้วบอกว่าพระอาจาริย์ยังไม่เข้าใจ กระบองอันนี้ข้าพเจ้าได้มาจากทะเลใหญ่ทิศบูรพา เปนของกายสิทธิ์จมอยู่ในกลางทะเล พระยาเล่งอ๋องบอกให้จึงได้มา หากจะเรียกให้เล็กก็เล็กจะเรียกให้ใหญ่ก็ได้ดังประสงค์ เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าขึ้นไปรบแก่เทวดาบนวิมานดาวดึงษ์ก็เอาติดสำหรับตัวไปด้วย จะเก็บส้อนไว้ในหูก็ได้เมื่อต้องการจึงค่อยเอาออกมาใช้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นก็มีความยินดีเปนอันมาก จึงถามต่อไปว่าเสือใหญ่นั้นเหตุใดเห็นเจ้าเข้าแล้ว จึงได้หมอบนิ่งไม่กระดุกกระดิก
เห้งเจียจึงบอกว่าข้าพเจ้าไม่แกล้งจะยกตัวเลยโดยความจริง ขอพระอาจาริย์ได้ทราบ อย่าว่าแต่เสือเลยถึงจะมีมังกรแลนาคร้ายอย่างไรข้าพเจ้าคงจะปราบปรามได้ทั้งสิ้น ข้าพเจ้าสามารถจะเปลี่ยนแปลงร่างกายได้ทุกสิ่งทุกอย่าง จะทำให้ใหญ่โตกว้างขวางออกไปก็ได้ จะทำให้เล็กเท่าแก่ละอองธุลีก็ได้ อย่าว่าแต่เสือตัวเดียวเลย ให้มากยิ่งกว่านี้ก็ไม่พอมือที่จะต่อเแก่ข้าพเจ้าได้
พระถังซัมจั๋งครั้นได้ฟังซึงเห้งเจียเล่าชี้แจงให้ฟังทุกประการดังนั้นก็มีใจอันเบิกบานยิ่งนัก ศิษย์กับอาจาริย์เดินพูดกันมาก็พอพระอาทิตย์จวนจะมิดดวง เห้งเจียจึงพูดว่าตะวันก็จวนจะตกอยู่แล้ว ข้างแถวพุ่มไม้ใหญ่นั้นเห็นจะมีบ้านคนอยู่ เราพากันเข้าไปดูจะได้อาไศรยพักสักคืนหนึ่งพรุ่งนี้เช้าจึงค่อยออกเดินต่อไป
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงชักม้าเดินตรงเข้าไปในบ้านนั้น ครั้นถึงพระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้า เห้งเจียวางหาบลงแล้วก็เดินเข้าไปที่น่าประตู ร้องเรียกว่าเปิดประตูรับข้าพเจ้าด้วย
ขณะนั้นในบ้านมีคนผู้เฒ่าอยู่คนหนึ่ง ครั้นได้ยินเสียงคนมาร้องเรียกก็จับไม้สักท้าวเดินออกมาเปิดประตูให้ ครั้นมองไปเห็นเห้งเจียฅอพันหนังเสือตัวก็นุ่งหนังเสือรูปร่างก็น่ากลัว หน้าตาก็ดุร้ายราวกับรามสูรย์ ผู้เฒ่าเห็นดังนั้นก็ตกใจตัวอ่อนเปลี้ยแทบจะล้มลงร้องว่า ปิศาจมาแล้วยักษใหญ่มาแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ร้องบอกว่า ท่านอย่ากลัวเลย นี่คือสานุศิษย์ของอาตมภาพเอง มิใช่ผีปิศาจแลยักษ์มารอะไรดอก
ฝ่ายผู้เฒ่าได้ยินเสียงพูดดังนั้นจึงเงยหน้าดู เห็นพระถังซัมจั๋งรูปร่างลักษณะงดงามจึงค่อยได้สะติหายจากความกลัว แล้วถามว่าท่านถือเพศเปนนักบวชทำไมจึงพาคนอย่างนี้เข้ามาในบ้านข้าพเจ้าเล่า
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า อาตมภาพนี้คือเปนพระของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง มึรับสั่ง่ให้อาตมภาพไปยังมัซฌิมประเทศวัดลุ่ยอิมยี่ นมัศการพระขออาราธนาพระไตรยปิฎก วันนี้มาถึงนี่ก็พอเปนเวลาพลบค่ำ จะขออาไศรยนอนสักคืนหนึ่งพอรุ่งแจ้งจึงจะลาท่านไป ขอท่านผู้เฒ่าได้โปรดสงเคราะห์ด้วยเถิด
ฝ่ายผู้เฒ่าได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดชี้แจงดังนั้นจึงตอบว่า ส่วนท่านเปนพระของพระเจ้าแผ่นดินถัง ก็อิกคนหนึ่งนั้นเปนคนดุร้ายจะไม่ใช่คนใต้ถังดอกกระมัง
เห้งเจียได้ยินผู้เฒ่ากล่าวดังนั้น จึงร้องด้วยเสียงเปนอันดังว่า ท่านผู้เฒ่าเห็นจะไม่มีไนตา ท่านว่าอาจาริย์ข้าพเจ้าเปนคนใต้ถังส่วนตัวข้าพเจ้าผู้เปนสานุศิษย์ท่านว่าไม่ใช่คนใต้ถัง ถ้ากระนั้นจะเปนคนอะไรเล่าตัวข้าพเจ้านี้คือซีเทียนใต้เซีย ติดอยู่ในเขาเง้าเหงซัวนั้น ท่านจำไม่ได้หรือ
ฝ่ายผู้เฒ่าครั้นได้ฟังดังนั้นก็นึกขึ้นมาได้ จึงถามว่าท่านอยู่ที่เขานั้น เหตุใดจึงออกมาได้เล่า
เห้งเจียได้ฟังผู้เฒ่าถาม จึงเล่าความแต่หลังให้ผู้เฒ่าฟังทุกประการ แล้วก็พูดว่าเพราะเหตุฉนี้ข้าพเจ้าจึงได้มาเปนสานุศิษย์พระถังซัมจั๋ง
เมื่อผู้เฒ่าได้ฟังเห้งเจียเล่าให้ฟังดังนั้นก็สิ้นความสงไสย จึงคำนับพระถังซัมจั๋ง แล้วเชิญให้เข้ามาข้างในแล้วยกน้ำชาออกมาถวาย แล้วผู้เฒ่าจึงถามเห้งเจียว่าอายุของท่านได้เท่าใดแล้ว
เห้งเจียจึงย้อนถามผู้เฒ่าว่าอายุของท่านได้สักเท่าใดเล่า
ผู้เฒ่าจึงตอบเห้งเจียว่าอายุของข้าพเจ้าได้ร้อยสามสิบปีแล้ว เห้งเจียจึงพูดว่าอายุของท่านผู้เฒ่านี้เท่าแก่อายุหลานเหลนของข้าพเจ้า ตัวข้าพเจ้าตั้งแต่เกิดมานั้นได้เท่าใดก็จำไม่ได้ คิดตั้งแต่ข้าพเจ้าติดอยู่ในเขาเง้าเห้งซัวนั้นได้ห้าร้อยปีกว่ามาแล้ว
ผู้เฒ่าได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น จึงพูดว่าเห็นจะจริงอย่างท่านพูด ข้าพเจ้าฟังปู่ย่าตาชวดได้เล่าต่อกันมาว่า ภูเขาลูกนี้อยู่บนอากาศตกลงมาครอบวานรไว้ตัวหนึ่ง มาบัดนี้ท่านได้รอดพ้นออกมาได้ดังนี้ก็เปนบุญหาที่เปรียบมิได้แล้ว
ฝ่ายคนในบ้านได้ยินผู้เฒ่าพูดดังนั้นก็พากันหัวเราะทุก ๆ คน ผู้เฒ่าจึงสั่งคนใช้ให้จัดอาหารมาเลี้ยงตามประสาบ้านป่า
เห้งเจียจึงถามว่าท่านผู้เฒ่านั้นแซ่อะไร ผู้เฒ่าจึงตอบว่าข้าพเจ้าแซ่ตั๊น พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงว่าอาตมภาพนี้เมื่อเปนฆะราวาศก็แซ่ตั๊นเหมือนกัน ผู้เฒ่าได้ทราบว่าพระถังซัมจั๋งแซ่ตั๊นก็ยิ่งเพิ่มพูลความยินดีมากขึ้นอิก
เห้งเจียจึงพูดแก่ผู้เฒ่าว่าท่านโปรดให้คนใช้ต้มน้ำให้อาจาริย์กับข้าพเจ้าอาบ จะได้สะล้างเหงื่อไคลให้สอาดสักหนหนึ่งเถิด เพราะข้าพเจ้าเมื่อติดอยู่ในเขานั้นห้าร้อยปีกว่าก็มิได้ปะน้ำท่าอะไรเลย
ผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงสั่งคนใช้ให้ต้มน้ำ จะให้พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียชำระเหงื่อใคล ครั้นคนใช้ต้มน้ำแล้วก็ยกมาถวายพระถังซัมจั๋ง ๆ จัดแจงสรงน้ำเสร็จแล้ว เห้งเจียจึงได้อาบน้ำชำระต่อทีหลัง ครั้นเสร็จแล้วเห้งเจียก็เข้ามาข้างในคำนับผู้เฒ่าแล้วก็พูดว่า ขอท่านตาโปรดสักอย่างหนึ่งเถิด ท่านมีเข็มขอยืมให้ข้าพเจ้าสักหน่อย
ผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงเข้าไปข้างในห้องหยิบเอาเข็มกับด้ายออกมาส่งให้เห้งเจีย ๆ รับเข็มกับด้ายแล้ว จึงขอยืมผ้าคนใช้ในบ้านนั้นผลัดเอาหนังเสือออกเย็บทำเปนผ้าผืนหนึ่งเสร็จแล้วก็นุ่ง แต่งตัวแล้วก็เดินออกมายืนตรงหน้าพระถังซัมจั๋ง คำนับแล้วก็พูดว่าพระอาจาริย์จงดูข้าพเจ้าแต่งตัววันนี้กับวันก่อนนั้นจะเปนอย่างไรบ้าง
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า แต่งตัวอย่างนี้ดูดีสมกับชื่อว่าเห้งเจีย เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ว่าดังนั้นก็มีความยินดี จึงออกไปข้างนอกเก็บหาบเข้ามา แล้วไปจูงม้าเข้ามาผูกไว้ในบ้านแล้วก็พักนอนอยู่ในบ้านป่านั้นคืนหนึ่ง
ครั้นรุ่งเช้าผู้เฒ่าเจ้าของบ้าน จึงจัดหาเครื่องแจมาถวายพระถังซัมจั๋ง ๆ ฉันแล้ว ก็ให้พรตามเพศแห่งสมณะฝ่ายหลวงจีนแล้วก็ลาผู้เฒ่ามาขึ้นม้า เห้งเจียก็หาบสะเบียงพากันออกจากบ้านป่าเดินต่อไป ครั้นสิ้นแสงตวันก็หาที่พักหลับนอนระงับความเหนื่อยมาตามระยะทาง เวลานั้นกำลังฤดูหนาวจัดอาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดินมา เมื่อกำลังเดินอยู่นั้น ได้ยินเสียงอึกกระทึกมาข้างน่า ขณะนั้นเห็นคนเดินออกมาหกคน ล้วนแต่ถืออาวุทยืนสกัดทางอยู่ แล้วร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า พระรูปนั้นจะไปข้างไหน จึงวางสิ่งของลงไว้ให้เรา ๆ จะยกชีวิตรไว้ให้ ถ้าขืนดื้อดึงก็จะฆ่าเสียทั้งสองคน
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้น ก็ตกใจพลัดตกจากหลังม้าสิ้นสะติสมประดี
เห้งเจียแลเห็นพระอาจาริย์มีความกลัวดังนั้น ก็วางหาบลงวิ่งมาประคองอาจาริย์ แล้วพูดว่าพระอาจาริย์จงวางใจเถิดอย่าวิตกเลย อ้ายพวกเหล่านี้มันจะเอาสะเบียงเสื้อผ้าอาหารมาให้เรา จะกลัวมันทำไมมี
พระถังซัมจั๋งพูดว่าหูเจ้าไม่มีหรือ ได้ยินหรือไม่เขาบอกให้เราวางสิ่งของไว้ให้เขา ถ้าไม่ให้เขาโดยดีเราก็จะต้องเสียชีวิตร เจ้าจงไปถามคนทั้งหกดูหรือ ว่าเขาจะต้องประสงค์สิ่งใด จงมาเอาตามปราถนาเถิดขอแต่ชีวิตรไว้ เราจะได้ตั้งหน้าไปไซที
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น จึงพูดว่า พระอาจาริย์จงเฝ้าม้าแลหาบไว้ ข้าพเจ้าจะไปถามดูว่ามันจะเปนประการใด เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วจึงเดินมาทำยกมือขึ้นคำนับแล้วถามว่า ท่านจะต้องประสงค์สิ่งใดหรือจึงต้องมาสกัดทางข้าพเจ้าอย่างนี้
คนทั้งหกจึงตอบว่า พวกเราเปนใต้อ๋องเจ้าของภูเขานี้ชื่อเสียงก็โด่งดังมาช้านานแล้ว เจ้าจงรีบเอาสิ่งของเหล่านั้นมาให้เรา แล้วเราจึงจะปล่อยให้เจ้าเดินทางไป
เห้งเจียจึงว่า ข้าพเจ้ากับอาจาริย์เดินทางมาก็หลายเดือนแล้ว ท่านเปนเจ้าภูเขามาหลายปีแล้ว ข้าพเจ้ายังไม่เคยได้ยินชื่อเสียงท่านทั้งหลายนี้เลย
คนทั้งหกตอบว่า แม้ท่านไม่รู้จักเรา ๆ จะบอกให้ท่านรู้จัก ตัวเราชื่อว่า (งั้นขันชี้) แปลว่าจักษุเห็นอยากได้ อีกคนหนึ่งชื่อว่า (ยี้เทียลอ) แปลว่าโสตรหูได้ยินอยากได้ อีกคนหนึ่งชื่อว่า (ภิชืออ้าย) แปลว่าจมูกรู้กลิ่นอยากได้ อีคนหนึ่งชื่อว่า (จิสองซื้อ) ลิ้นรู้รศอยากได้ อีกคนหนึ่งชื่อว่า (ซิ้นปุ๊มอิ๋ว) แปลว่ากายสำผัสรู้อยากได้ อีกคนหนึ่งชื่อว่า (อี่เกี้ยนออก) แปลว่าใจรู้กำหนัดอยากได้
เห้งเจียได้ฟังโจรทั้งหกบอกดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงพูดว่า อ้ายโจรทั้งหกนี้เดิมเปนขนน่าแข้งของเรา เอ็งจำเราไม่ได้หรือ ตัวเราไปถือศีลตามทางพระ ตัวเรานี้แลคือเปนนายพวกเจ้า ๆ อาจสามารถพากันมาสกัดทางจะตีชิงเอาสิ่งของๆ เรา ๆ จะบอกให้เจ้ารู้สึกตัว แม้เจ้าไปปล้นสิ่งของๆ เขาทั้งหลายได้มาไว้มากน้อยเท่าใด ให้เจ้านำเอามาปันเปนเจ็ดส่วนให้ได้เท่ากัน เราก็จะยกชีวิตรให้ ถ้าไม่ฟังเราว่า เราจะฆ่าเจ้าเสียให้หมดทั้งหกคน
พวกโจรทั้งหกคนได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น มีความโกรธเปนอันมาก ต่างคนถืออาวุทตรงเข้ามาพูดว่า อ้ายนี่พูดจองหองไม่มีธรรมเนียม เจ้าเปนอะไรมาจึงจะมาพูดบังคับบัญชาเราจะให้แบ่งปันสิ่งของให้แก่เจ้า พูดแล้วก็พร้อมกันเข้าล้อมเห้งเจีย เอาอาวุธเข้าประหารตีรันฟันแทง เห้งเจียก็ยืนนิ่งให้พวกโจรทำ ก็มิได้เปนอันตราย พวกโจรมีความปลาดใจเปนอันมาก
ฝ่ายเห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เราปล่อยให้พวกเจ้าทำแก่เราพอแล้ว ทีนี้เราจะทำแก่พวกเจ้าบ้าง แต่ข้าจะเอาเข็มออกมาลองเจ้าให้รู้รศ
พวกโจรทั้งหกพูดว่าจะเอาเข็มมาทำไม เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงชักเข็มออกจากหู แล้วยกขึ้นแกว่ง เข็มนั้นก็ใหญ่ขึ้นเปนกระบองเหล็กอันหนึ่งถืออยู่แล้วร้องว่า พวกเจ้าให้เราลองตีดูสักทีหนึ่งจะเปนประการใด
พวกโจรทั้งหกคนเห็นดังนั้น ก็ตกใจพากันกระโดดหนีวิ่งไปทั้งหกคน เห้งเจียก็วิ่งไล่ติดตามไปทันเข้า ก็เอากระบองเหล็กตีคนละทีสองทีตายหมดทั้งหกคน จึงเปลื้องเอาเสื้อผ้าของโจรแลสะเบียงอาหารได้แล้วก็กลับมาบอกพระอาจาริย์ว่า พวกโจรเหล่านั้นข้าพเจ้าตีตายหมดแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เจ้าจะได้รับไภยอันใหญ่แล้ว แม้เขาเปนโจรผู้ร้าย เราควรจับตัวไปให้ขุนนางเขาชำระตัดสินลงโทษตามกฎหมายบ้านเมือง ถึงเราจะมีฤทธากล้าหาญอย่างไรก็ควรต้องละไว้ก่อน นี่ทำไมเจ้าไปตีเขาจนตายดังนี้ เจ้าหามีความเมตตาปรานีแก่เขาไม่ ผิดประเพณีของนักบวชไปมากนัก
เห้งเจียพูดว่า ถ้าข้าพเจ้าไม่ตีมันตายมันก็จะตีท่านอาจาริย์ตาย จึงจะละมันไว้มิได้เลย
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า เราถือทางพระแม้ถึงดังนั้นเราก็ต้องยอมตายจึงจะชอบ ที่จะทำใจดุร้ายอย่างนี้หาควรไม่ เห้งเจียจึงพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังท่านอาจาริย์ ข้าพเจ้าเคยเปนใต้อ๋องปราบปรามหมู่ปิศาจยักษ์ไม่รู้ว่าจะนับประมาณว่าเท่าใด ถ้าเหมือนที่พระอาจาริย์พูดดังนี้ ที่ไหนข้าพเจ้าจะทำถึงที่ซีเทียนใต้เซียได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า เพราะเจ้ามีความประมาทดังนั้น จึงต้องติดโทษลงห้าร้อยปีกว่ามิใช่หรือ บัดนี้ตัวเจ้าก็เข้าในพระพุทธสาศนาถือศีลกินเพนแล้ว ยังจะทำใจดุร้ายอยู่ดังนี้ เห็นจะไปไซทีด้วยเราไม่ได้
เห้งเจียเมื่อได้ฟังพระอาจาริย์พูดเปนทีโกรธดังนั้น ก็มีความน้อยใจเปนอันมาก จึงคิดว่าเราทำคุณกลับมาเปนโทษพระอาจาริย์โกรธแลติเตียนต่าง ๆ ยิ่งคิดไปใจก็หุนหันมุทะลุดุดันขึ้นมา จึงพูดว่า ถ้าพระอาจาริย์พูดว่าข้าพเจ้าบวชเรียนไม่ได้ ไปไซทีก็ไม่ได้ ท่านไม่ต้องพูดให้มากความไปทำไม เมื่อท่านไม่พอใจในข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็จะกลับไปเท่านั้น ท่านไม่ต้องพูดให้มากความไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง เมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็นั่งก้มหน้านิ่งอยู่มิได้พูดประการใดต่อไป
เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ดังนั้น จึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าจะกลับไปอยู่ที่ของข้าพเจ้าแล้ว ว่าเท่านั้นแล้วก็โดดหายไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงเห้งเจียร้องบอกดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นดูก็ไม่เห็นตัวได้ยินแต่เสียงหวิวไปข้างทิศตวันออกเท่านั้น ครั้นเห้งเจียไปแล้ว พระถังซัมจั๋งก็อยู่แต่ผู้เดียวให้เปล่าเปลี่ยวใจยิ่งนัก จึงมานึกแต่ในใจว่า อ้ายเห้งเจียมันไม่เชื่อฟังคำสั่งสอน ถ้าพูดจาสั่งสอนมัน ๆ กลับโกรธแล้วก็หายไปเสียมิได้เห็นร่องรอยว่ามันไปทางใด เห็นว่าชะตาของเราจะมีสานุศิษย์มิได้ ไหน ๆ เราก็สละชีวิตรแล้วก็ตามแต่จะเปนไปเถิด เราตั้งหน้าตรงไปแต่ผู้เดียว อย่ากังวลอาไศรยผู้ใดเปนอารมณ์เลย คิดตกลงดังนั้นแล้ว ก็จัดแจงเอาหาบใส่บ่า มือหนึ่งก็จูงม้าค่อยเดินค่อยไป พอแลไปข้างน่าเห็นยายเฒ่ามือถือเสื้อข้างหนึ่ง แลมงคลวงหนึ่งเดินตรงเข้ามาใกล้
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น จึงจูงม้าเดินเข้าแอบข้างทาง ยายเฒ่าครั้นเดินมาถึงพระถังซัมจั๋งแล้ว จึงร้องถามว่า นี่ท่านมาจากไหน จึงได้เดินมาคนเดียวอย่างนี้
พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่าอาตมภาพนี้อยู่ประเทศจีน พระเจ้าแผ่นดินถังมีรับสั่งให้ไปยังมัชฌิมประเทศ นมัศการพระยูไลย ขออาราธนาคำภีร์พระไตรย์ปิฎกธรรมไปไว้ในประเทศจีน จะได้สั่งสอนมหาชนให้เลื่อมไสยนับถือพระพุทธสาศนา
ยายเฒ่าได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงบอกว่าไซทีที่พระยูไลยอยู่นั้น อยู่ที่วัดลุ่ยอิมยี่ ประเทศเมืองไซเต็ก ตั้งแต่นี้ไประยะทางไกลถึงสิบหมื่นแปดพันโยชน์ ท่านเดินผู้เดียวไปกับม้า ไม่มีสานุศิษย์ไปเปนเพื่อน ทำไมจึงจะไปได้
พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่า เมื่อวันก่อนนั้นอาตมภาพได้มีสานุศิษย์คนหนึ่งเปนเพื่อน แต่ใจเขาดุร้ายไม่ฟังคำสั่งสอน ครั้นสั่งสอนเขาสองสามคำเขาก็โกรธทิ้งอาตมภาพไว้กลับไปเสียแล้ว
ยายเฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ดิฉันมีเสื้อพื้นเหลืองตัวหนึ่ง กับมงคลวงหนึ่งของบุตรดีฉันได้แต่งกาย แต่สามวันก็สิ้นอายุไปเสียแล้ว ดีฉันไปยังวัดที่ฝังศพบุตรร้องไห้คิดถึง จึงเอาเสื้อกับมงคลมาไว้เปนที่ระลึก แม้ท่านมีศิษย์ดีฉันจะถวายให้ท่านเอาไปให้ศิษย์ท่านใช้
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่าขอบใจ ที่ท่านยายมีน้ำใจด้วยอาตมภาพ สานุศิษย์ของอาตมภาพนั้นเขาหนีไปเสียแล้ว อาตมภาพไม่อาจรับไว้ได้
ยายเฒ่าจึงถามว่าเขาหนีไปทางไหน พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่าได้ยินเสียงเหมือนลมพัดไปข้างทิศบูรพา ยายเฒ่าจึงพูดว่าถ้าไปทางทิศบูรพาเห็นจะไปไกลนัก แถบนั้นจะเปนบ้านดีฉันเอง ดีฉันมีคาถาอยู่บทหนึ่ง นามเรียกว่าคาถาสะกดหัวใจ แลเรียกว่ารัตนมงคล ท่านจงเล่าจำไว้ให้ขึ้นใจแม่นยำแล้วอย่าให้ผู้ใดรู้ ดีฉันจะไปตามสานุศิษย์ของท่านมาให้สำหรับจะได้ตามท่านไป ถ้าเขากลับมาท่านจงเอาเสื้อตัวนี้แลมงคลนี้ให้เขาใส่ ถ้าดื้อดึงไม่ฟังคำท่าน จงภาวะนาคาถานี้แล้ว เขาก็ไม่อาจจะดุร้ายได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงกระทำขอบคุณยายเฒ่า ฝ่ายยายเต่าเมื่อกำชับพระถังซัมจั๋งแล้ว ก็บันดานรัศมีเปนแสงทองพุ่งไปทางทิศตวันออกแล้วก็หายไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น ก็ทราบได้ว่าพระกวนอิมมาสอนพระคาถาให้ จึงจุดธูปเทียนนมัศการหันหน้าไปทางทิศบูรพา แล้วจึงเอาเสื้อกับมงคลใส่ไว้ในถุงย่าม ก็เล่าพระคาถาที่พระกวนอิมบอกให้จนเจนใจจำได้ดีแล้วก็นั่งอยู่ริมทาง
ฝ่ายเห้งเจียเมื่อทิ้งพระอาจาริย์ไปนั้น ก็เหาะด้วยกำลังฤทธิ์ดั้นเมฆไปบัดเดี๋ยวก็ถึงทะเลใหญ่ ทางทิศตวันออกก็โผลงแซกน้ำลงไปยังบาดานถึงที่อยู่พระยาเล่งอ๋อง
ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องเห็นจึงมาคำนับถามว่า ได้ยินว่าท่านพ้นโทษแล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าท่านคงจะไปจัดแจงถ้ำที่เดิมของท่านเรียบร้อยแล้ว จึงจะได้มาเที่ยวที่นี่
เห้งเจียได้ฟังพระยาเล่งอ๋องพูดดังนั้น จึงตอบว่าข้าพเจ้าก็ตั้งใจจะกลับไปที่เดิม แต่บัดนี้ก็บวชเรียนถือศีลเสียแล้ว
พระยาเล่งอ๋องถามว่าท่านบวชเพศเปนอย่างไร ข้าพเจ้าอยากจะทราบบ้าง
เห้งเจียบอกว่า เพราะข้าพเจ้าได้รับคำสั่งสอนของพระกวนอิมท่านชักนำให้รักษาศีล แลให้อุส่าห์ตามพระถังซัมจั๋งไปยังประเทศไซที อาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎก เพราะฉนั้นจึงได้รักษาทางสัมมาทิฐิกะธรรม จึงได้นามใหม่เรียกว่า เห้งเจีย
พระยาเล่งอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงถามว่าซึ่งท่านทิ้งทางไม่ชอบธรรมเสีย มาถือทางสัมปะฏิปะธาแล้ว ข้าพเจ้าก็มีความยินดีด้วยท่านเปนที่สุด แต่ข้าพเจ้าขออะไภย จะขอถามท่านสักหน่อยว่า เหตุใดท่านจึงไม่ตามพระอาจาริย์ไปไซทีเล่า มาหาข้าพเจ้าด้วยจะต้องการสิ่งอะไรหรือ
เห้งเจียได้ฟังพระยาเล่งอ๋องถามดังนั้น ก็หัวเราะแล้วตอบว่า พระถังซัมจั๋งไม่รู้จักน้ำใจคน เราจึงได้มาเสีย เมื่อวันเดินทางไปนั้น บังเอินไปปะพวกโจรทั้งหกมาสกัดทางเราไว้ แล้วว่าจะเอาสิ่งของให้หมด ข้าพเจ้าขัดใจจึงได้ตีตายเสียทั้งหกคน พระถังซัมจั๋งพูดติเตียนข้าพเจ้าต่าง ๆ ข้าพเจ้ามีความเสียใจจึงได้ทิ้งกลับมาเสีย หมายจะกลับไปยังที่เดิมของข้าพเจ้า ครั้นถึงช่องด่านเมืองของท่าน ข้าพเจ้าระลึกถึงท่านจึงได้แวะมาเยือนท่าน แลจะมาขอน้ำชาท่านกินสักถ้วยหนึ่ง
พระยาเล่งอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงให้ยกน้ำชามาให้เห้งเจียกิน เมื่อขณะเห้งเจียกินน้ำชาอยู่นั้น เหลือบไปเห็นฉากแขวนอยู่ข้างฝาผนังจึงถามพระยาเล่งอ๋องว่า นั่นเปนฉากอะไรจึงได้มีคำโคลงเขียนไว้
พระยาเล่งอ๋องจึงบอกว่า ฉากนี้มีมาต่อภายหลังท่านเกิดจำไม่ได้หรือ เขาเรียกกันว่า (กี๋เกี๊ยวซามจิ๊นลี้) เห้งเจียถามว่ากี๋เกี๊ยวซามจิ๊นลี้นั้นแปลว่ากระไร
พระยาเล่งอ๋องจึงเล่าให้ฟังว่า คือเดิมนั้นมีเทวดานามชื่อว่า (อึ๊งเจี๊ยกง) นั่งอยู่ที่หัวสะพานห้อยเท้าแกว่งเล่น รองเท้าก็ตกลงในน้ำ เทววานั้นจึงเรียกเตียวเหลียงวานได้ลงไปเก็บขึ้นมาได้ แล้วเทวดาก็แกล้งทำได้ตกลงไปอีก แต่ทำให้ตกดังนั้นถึงสามครั้ง เตียวเหลียงก็อุส่าห์ลงไปเก็บทั้งสามครั้ง เตียวเหลียงก็ไม่มีใจโกรธเคืองอะไรเลย เทวดาเห็นเตียวเหลียงมีใจเย็นหนักแน่นดังนั้น จึงสอนตำหรับวิทยาการให้ไว้สำหรับรักษาบ้านเมือง ต่อมาภายหลังเตียวเหลียงได้เปนขุนนางผู้ใหญ่ในแผ่นดินไซฮั่น ครั้นเวลาบ้านเมืองเรียบร้อยแล้ว เตียวเหลียงก็หลีกตัวออกจากราชการเข้าป่ารักษาใจถือเพศอย่างเซียน ภายหลังก็ได้สำเร็จเปนเซียนสมความปราถนาของเตียวเหลียง ถ้าท่านเห้งเจียไม่ตามปะฏิบัติรักษาพระถังซัมจั๋ง แลไม่เชื่อฟังคำสอน ต่อไปภายน่าท่านคงเปนปิศาจยักษ์ จะสัมเร็จในทางมรรคผลนั้นอย่าพึงนึกเลย
เห้งเจียได้ฟังพระยาเล่งอ๋องพูดดังนั้น ก็นิ่งคิดอยู่แต่ในใจยังมิได้พูดประการใด
พระยาเล่งอ๋องจึงพูดต่อไปว่า ท่านใต้เซียจงตรองดูได้ดี อย่าถือเอาแต่ความสบายพอใจของตน จะทำให้ผิดทางที่ท่านทำมา
เห้งเจียจึงว่า ท่านอย่าพูดมากไปเลย ข้าพเจ้าจะกลับไปปะฏิบัติรักษาพระอาจาริย์อีก พูดแล้วจึงลาพระยาเล่งอ๋องรีบออกจากปราสาทแล้ว แซกน้ำขึ้นมาจากบาดาร แผลงฤทธิ์เหาะกลับมา เมื่อกำลังเหาะมานั้น พอพบพระกวนอิมในกลางอากาศ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงยกมือขึ้นนมัศการ พระกวนอิมจึงถามเห้งเจียว่า ทำไมเจ้าจึงไม่ไปตามพระถังซัมจั๋ง เจ้ามาที่นี่มีธุระอย่างไรหรือ
เห้งเจียได้ฟังพระกวนอิมถามดังนั้นจึงตอบว่า ตั้งแต่ได้พึ่งบารมีของท่านชักนำเข้าในทางสัมมาปะฏิบัติแล้ว ต่อมาก็เหมือนดังคำท่านพูด มีพระถังซัมจั๋งมาช่วยเอาอักขระนั้นออก จึงได้พ้นจากทุกข์ทรมานได้ แล้วข้าพเจ้าก็ได้ตามพระถังซัมจั๋งไป แล้วเห้งเจียก็เล่าความซึ่งบาดหมางแก่อาจาริย์ ให้แก่พระกวนอิมฟังทุกประการ เพราะท่านว่าข้าพเจ้าดุร้าย ข้าพเจ้าจึงได้หลบหนีท่านไปเสีย บัดนี้ข้าพเจ้าจะกลับไปตามรักษาท่านอาจาริย์อยู่ตามเดิมต่อไปอีก
พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นจึงพูดแก่เห้งเจียว่า จงรีบกลับไปโดยเร็วอย่าให้เสียเวลาได้
เห้งเจียได้ฟังพระกวนอิมสั่งดังนั้น ก็นมัศการลาแล้วรีบเหาะไปบัดเดี๋ยวก็มาถึงเห็นพระอาจาริย์นั่งกอดเข่าอยู่ริมทาง เห้งเจียจึงเดินเข้ามาหาพระอาจาริย์คำนับแล้วถามว่า พระอาจาริย์ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่
พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียกลับมาก็ดีใจจึงพูดว่า ตัวทิ้งเราไปข้างไหนก็ไม่รู้ ทำให้เราไปไม่ได้ก็ต้องนั่งคอยอยู่ที่นี่
เห้งเจียจึงบอกว่า ข้าพเจ้าอยากน้ำจึงได้ลงไปหาพระยาเล่งอ๋องหาน้ำชากิน พระถังซัมจั๋งพูดว่า ตัวเปนคนอยู่ในศีลในธรรมทำไมจึงพูดเปนคำเท็จเช่นนั้นเล่า ตัวเจ้าหายไปจากที่นี้ไม่ถึงสองชั่วโมงว่าได้ไปถึงบาดาน หาพระยาเล่งอ๋องได้กินน้ำชาอย่างนี้ จะมิเปนคำเท็จหรือ
เห้งเจียจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังพระอาจาริย์บอกโดยความจริง ด้วยข้าพเจ้าได้เรียนทางสัมเร็จ หกขะเมนหรือตีลังกาทีหนึ่งไปไกลได้ถึงหมื่นแปดพันโยชน์ เพราะฉนั้นทางไปบาดานไม่เปนการยากอะไรตีลังกาไปทีเดียวก็ถึง ขอพระอาจาริย์อย่ามีความสงไสยเลย
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า ถ้าเจ้าพูดจริงทำอิทธิฤทธิ์ไปได้เจ้าไม่ต้องลำบาก แต่เราไม่มีฤทธิ์เหมือนเจ้ามิต้องลำบากอยู่ที่นี่หรือ
เห้งเจียจึงพูดว่า แม้พระอาจาริย์จะอด ข้าพเจ้าจะไปบิณฑบาตรข้าวมาถวาย พระถังซัมจั๋งว่า ไม่ต้องไปบิณฑบาตรดอกในถุงย่ามนั้นยังมีเข้าตากขนมแห้งก็ยังมีอยู่ จงเอามาให้เราแล้วจงเอาบาตรไปตักน้ำมาให้เราจะฉันเดี๋ยวนี้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงยกเอาหาบมาแล้วแก้ถุงย่ามออก เอาขนมแลเข้าตากออกมาประเคนให้อาจาริย์ แล้วจะหยิบเอาบาตรออกจากย่ามแลเห็นในย่ามนั้นมีแสงสว่างวับแวมอยู่ เห้งเจียเห็นของปลาดดังนั้นจึงหยิบขึ้นมาดูก็ชอบใจ จึงถามว่าเสื้อกับหมวกนี้เอามาจากเมืองเชียงอานหรือ พระถังซัมจั๋งก็นิ่งเฉยสักครู่หนึ่งจึงพูดว่าของเราบวชตั้งแต่เปนเด็ก หมวกนั้นใส่แล้ว หนังสือแลพระธรรมจะอ่านได้โดยเร็ว ไม่ต้องสอนก็รู้ได้ เสื้อนั้นใส่เข้าแล้วไม่รู้จักธรรมเนียมไหว้กราบก็รู้จักธรรมเนียมทั้งสิ้น
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงพูดว่า พระอาจาริย์ให้ข้าพเจ้าใส่เถิด พระถังซัมจั๋งว่าตามใจหยากได้ก็ใส่เถิด เห้งเจียก็เอาหมวกใส่ศีศะ เอาเสื้อใส่เข้าแล้วก็ดีใจยิ่งนัก
พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียสวมเสื้อคลุมหมวกแล้ว ก็ฉันสิ่งของนั่งนึกภาวนาพระคาถาที่พระกวนอิมสอนให้นั้นสองสามจบ เห้งเจียก็ว่าปวดหัวเต็มทีแทบศีศะจะแตกแล้ว พระถังซัมจั๋งไม่หยุดภาวนาอีกสองสามรอบ เห้งเจียก็ประคองศีศะหมุนลงกับพื้นดินแล้วเอามือแกะกระชากหมวกมงคลนั้นก็ไม่หลุด พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นกลัวหมวกมงคลจะขาด จึงหยุดภาวนา เห้งเจียหายปวดศีศะทันที จึงเอามือคลำดู สังเกตดูก็คล้ายแก่ด้ายที่ตีเกลียวรัดแน่นอยู่ จึงเอามือจับกระชากก็ไม่หลุดไม่ขาด เพราะพระถังซัมจั๋งภาวนากระทำให้บันดาลมงคลติดอยู่ไม่หลุด
เห้งเจียมีความโกรธเปนอันมาก จึงเอากระบองออกจากหูแล้วงัดมงคลก็ไม่ออก พระถังซัมจั๋งกลัวจะงัดมงคลขาด จึงภาวนาอีกสองสามรอบ ศีศะเห้งเจียก็ปวด มงคลก็ยิ่งลัดจนตาปลิ้นตัวก็อ่อนล้มลงกับที่
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็มีความเวทนาจึงหยุดภาวนาเสีย ศีศะเห้งเจียก็หายปวด เห้งเจียมีความสงไสยจึงถามพระถังซัมจั๋งว่า ท่านแกล้งภาวนาพระคาถาดอกกะมัง ข้าพเจ้าจึงได้ปวดศีศะนัก
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียถามจึงตอบว่า อาตมภาพภาวนามงคลคาถาต่างหาก เราจะภาวนาถึงเห้งเจียทำไม เห้งเจียว่าไหนพระอาจาริย์ลองภาวนาดูอิกสักหนหนึ่งหรือ ศีศะข้าพเจ้าเปนประการใด
พระถังซัมจั๋งก็ภาวนาอีกสองสามรอบ เห้งเจียก็ปวดศีศะหมุนคว่ำลงกับที่ จึงร้องบอกพระอาจาริย์ว่าอย่าภาวนาเลยจงอยุดเถิดข้าพเจ้าเหลือทนแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าตั้งแต่นี้จะเชื่อฟังคำเราสั่งสอนหรือไม่ เห้งเจียร้องบอกว่าจะเชื่อคำสั่งสอนไม่ขัดขืนทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว แต่ในใจให้คิดแค้นเปนกำลังจึงควักเอากระบองออกจากหู กวัดแกว่งกระบองก็ใหญ่ออกเปนกระบองเหล็ก ทำท่าขยับจะเข้าทำร้ายพระถังซัมจั๋ง ๆ เห็นดังนั้น จึงภาวนาอิกสองสามรอบเห้งเจียก็ปวดศีศะเปนกำลังล้มคว่ำลงกับที่พื้นดิน ปล่อยกระบองทันทีร้องเรียกพระอาจาริย์ว่าหยุดเถิดอย่าภาวนาเลยข้าพเจ้ากลัวแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น จึงถามว่าทำไมจึงมีใจประมาทเราอย่างนี้ เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าไม่ประมาทท่านต่อไปแล้ว ๆ เห้งเจียจึงถามพระอาจาริย์ว่า มีผู้ใดมาบอกคาถาบทนี้ให้แก่ท่าน
พระถังซัมจั๋งบอกว่ามียายเฒ่าเดินมาทางนี้สอนคาถาให้เรา เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็โกรธยิ่งนักจึงพูดว่า ยายเฒ่านี้ข้าพเจ้ารู้ได้แน่แล้ว คือพระกวนอิมนั้นเองทำไมจึงคิดให้ฆ่าข้าพเจ้าอย่างนี้เล่า ข้าพเจ้าจะไปน่ำไฮ้จะตีพระกวนอิมให้รู้ฝีมือ เสียบ้าง
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าพระกวนอิมเธอสอนคาถานี้ให้เรา เธอก็ย่อมรู้คาถาบทนี้แล้ว ถ้าเจ้าไปคิดตีเธอ ๆ ก็จะภาวนาพระคาถานี้ขึ้น ตัวเจ้าจะมิถึงแก่ความตายหรือ เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดถูกต้องดังนั้น ก็ไม่อาจที่จะคิดร้ายพระกวนอิมอีกต่อไป แล้วตรึกตรองดูเห็นความจริงตามคำของอาจาริย์ จึงคุกเข่าลงสารภาพนมัศการพระอาจาริย์แล้วพูดว่า ขอพระอาจาริย์ได้โปรดเถิด ท่านจะสั่งสอนข้าพเจ้าอย่างไรข้าพเจ้ามิได้คิดจะกลับกลายอิกต่อไปแล้ว ขอปฏิบัติรักษาท่านไปกว่าจะถึงเมืองไซที แลจะขอยอมตายไม่คิดสองใจเหมือนแต่ก่อนแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียมีใจอ่อนลงแล้วจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นท่านจงจัดแจงเถิดเราจะไป เห้งเจียก็ลุกขึ้นแล้วไปเอาเบาะอานมาผูกม้าเสร็จแล้ว จึงนิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นม้าแล้วก็ยกหาบใส่บ่าพร้อมกับอาจาริย์ออกเดินหมายทิศปราจิณตรงไป
ครั้นมาได้สองสามวันกำลังเปนฤดูหนาวลมพัดกล้าอากาศเยือกเย็นตามเนินเขาน้ำค้างตกลงมาดาดทั่วไปทั้งนั้น ครั้นจะตัดเดินไปตามบนเขาทางก็เปนคูเปนโขดเปนลำดับแสนที่จะกันดาน พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้ามีความวิตกเปนอันมากในกำลังที่เดินไปนั้น ได้ยินเหมือนเสียงคลื่นซัดน้ำออกฉาดฉาน พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นจึงถามเห้งเจียว่าที่ใกล้ ๆ นี้เห็นจะมีแม่น้ำจึงได้ยินเสียงคลื่นซัดดังนี้
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ถามดังนั้นจึงบอกว่า ที่แห่งนี้ข้าพเจ้าจำได้เรียกว่าเขา (จั๋วปั๋วซัว) มีบึงหนึ่งกว้างใหญ่นามเรียกว่า (เองเส้าบึง) ซึ่งได้ยินเสียงเหมือนคลื่นนั้นเห็นจะเปนบึงนี้เอง เมื่อกำลังพูดกันอยู่นั้นเดินใกล้บึงเข้ามา
พระถังซัมจั๋งเดินเข้าไปริมฝั่งบึง พิจารณาดูในลำบึงสักครู่หนึ๋งได้ยินเสียงใต้น้ำแลเปนละลอกฟูขึ้นเปนฝอย เห็นมังกรร้ายโผล่ขึ้นมาตัวหนึ่งโบกหางเล่นคลื่นอยู่กลางน้ำ บัดเดี๋ยวก็รี่เข้ามาริมฝั่งเลื้อยขึ้นมาใกล้ตรงมาจะทำร้ายพระถังซัมจั๋ง
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจ วางหาบวิ่งเข้าอุ้มพระถังซัมจั๋งลงจากาหลังม้าหนี มังกรไล่มาไม่ทันก็หันหน้ากลับคาบเอาม้าขยอกกลืนเข้าไปทั้งตัวแล้วกลับลงน้ำจมลงไปไม่เห็นตัว เห้งเจียอุ้มพระถังซัมจั๋งไปวางไว้ที่โขดสูงแล้ว ก็กลับมาจะเอาหาบแลม้า ครั้นมาถึงก็เห็นแต่หาบแต่ม้าหาเห็นไม่ จึงยกหาบมาวางที่พระอาจาริย์แล้วจึงบอกว่ามังกรนั้นหายไปข้างไหนแล้วหาเห็นตัวไม่ แต่ม้าของเรานั้นจะตกใจวิ่งหนีไปข้างไหนหารู้ไม่ ข้าพเจ้าจะไปตามค้นหาดูก่อน พูดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นกลางอากาศเอามือป้องหน้าพิจารณาดูรอบทั้งสี่ทิศโดยละเอียด ก็มิได้เห็นร่องรอยที่ไหนจึงกลับลงมาบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ม้าของเรานั้นจะสูญเสียแล้วชะรอยมังกรจะกินเสียแล้ว ข้าพเจ้าเหาะขึ้นไปดูบนกลางอากาศเที่ยวแลรอบก็มิได้เห็นเลย
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดบอกดังนั้นจึงพูดว่า มังกรนั้นปากมันจะกว้างสักเท่าใด จึงอาจกลืนม้าเข้าไปได้ทั้งตัวทีเดียวหรือ เราคิดเห็นว่าม้าของเราจะตกใจ เที่ยวหนีซุกซ่อนตามป่าหรือซอกเขาเปนแน่ ท่านจงกลับไปเที่ยวค้นดูให้ดีเถิดบางทีจะพบบ้างดอกกระมัง
เห้งเจียบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านยังไม่ทราบเหตุของข้าพเจ้า ๆ นี้ได้จักษุอันวิเศษ ถ้ากลางวันดังนี้แล้วข้าพเจ้าแลไปเห็นได้ลงพันโยชน์ ถึงจะมีตัวสัตว์อะไรเล็กน้อยเท่าละอองธุลีก็อาจเห็นได้ ทำไมม้าตัวใหญ่ ๆ อย่างนี้ข้าพเจ้าจะไม่เห็นเล่า ขอพระอาจาริย์อย่าได้สงไสยเลย
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าถ้าดังนั้น เราจะได้ม้าที่ไหนขี่ต่อไปเล่า หนทางก็ไกลแสนกันดารทำอย่างไรจะไปได้ พูดดังนั้นแล้วน้ำตาก็ไหลหยดลงผอย ๆ
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความสงสารพระอาจาริย์ยิ่งนัก จึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ขอพระอาจาริย์อย่าโทมนัศไปเลย จงนั่งคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี้ ข้าพเจ้าจะไปตามม้าของเรามาให้จงได้
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าอย่าไปเลย ถ้าเห้งเจียทิ้งเราไว้ไปเที่ยวหาม้าแล้ว มังกรมันก็จะแอบเข้ามาข้างนี้กินเราเสียทั้งม้าทั้งคนก็จะไปรวมอยู่ในท้องมังกรหมด เจ้าคิดอย่างนี้จะดีหรือ
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น ก็ยิ่งแค้นใจขึ้นมาเปนอันมาก จึงร้องขึ้นด้วยกำลังโทสะดุจเสียงฟ้าผ่า ว่าถ้าอย่างนี้จะทำอย่างไรต่อไปเล่า ม้าก็อยากได้ จะไปก็ไม่ให้ไปตามถ้าอย่างนั้นจะมิต้องนั่งเฝ้าหาบอยู่ที่นี่จนแก่ ไม่ต้องไปไซทีแล้ว เมื่อเห้งเจียกำลังพูดเสียงอยู่ดังนั้นยังหาตกลงว่าจะทำอย่างไรไม่ ก็พอได้ยินเสียงบนอากาศพูดว่าท่านถังซัมจั๋งกับเห้งเจีย อย่าโทมนัศวุ่นวายไปเลย ข้าพเจ้านี้คือหมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลาย ซึ่งพระกวนอิมใช้ให้มาคอยคุ้มครองป้องกันรักษา ผู้ที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก ในทันใดนั้นเห้งเจียจึงร้องถามตอบขึ้นไปว่า ท่านที่พูดอยู่นั้นคือท่านพระองค์ใด โปรดบอกนามมาให้ข้าพเจ้าทราบจะได้จดจำไว้
เทพยดาจึงตอบว่าข้าพเจ้าคือหลักเต็งหลักกะเหงาฮึกเวี๊ยดที้หู้แก่แค่ล้ำได้ผลัดกันมาคอยระวังรักษาท่าน แลคอยฟังเหตุการต่าง ๆ
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นก็เชิญท่านหลักเต็งแลหมู่เทพารักษ์ทั้งหลายมาอยู่รักษาเฝ้าพระอาจาริย์ข้าพเจ้าไว้อย่าให้มีเหตุการขึ้นได้ ข้าพเจ้าจะได้ไปตามมังกรเอาม้าคืนมาให้ได้
หมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลาย เมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า ท่านอย่ามีความวิตกเลย ซึ่งพระอาจาริย์ของท่านนั้นข้าพเจ้าจะรับรักษามิให้มีเหตุการขึ้นได้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็วางใจจึงนิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นนั่งอยู่บนโขดเขาคอยท่า แล้วเห้งเจียก็ลาพระอาจาริย์เหาะขึ้นบนอากาศรีบมา ครั้นถึงก็คอยอยู่กลางบึง แล้วร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายสัตว์เดระฉานอยู่ใต้น้ำ เองจงเร่งเอาม้ามาให้กูโดยเร็วถ้าช้าไปกูจะทำลายบึงให้ราบเปนธุลี
ฝ่ายมังกรเมื่อกินม้าแล้ว ก็จมกบดานอยู่ใต้น้ำรักษาอารมณ์อยู่ พอได้ยินเสียงคนมาร้องเรียกอยู่ปากบึง กล่าวถ้อยคำโอหังต่าง ๆ ก็สะกดใจไว้ไม่อยู่ โทสะบันดานเกิดขึ้นไม่สามารถจะอดกลั้นไว้ได้ก็ผุดทะลึ่งโผนขึ้นมาอยู่บนหลังน้ำ ร้องถามมาว่าใครหวาอาจสามารถมาร้องเรียกให้เราหนวกหู เองไม่กลัวชีวิตรจะเปนอันตรายหรือ
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า มึงอย่าหนีไปจงรีบเอาม้ามาให้เราเสียโดยเร็ว พูดดังนั้นแล้วก็ควงกระบองตรงมาจะตีมังกร ๆ ก็อ้าปากแยกเขี้ยวขยายเล็บกระโดดเข้าต่อสู้
เห้งเจียกับมังกรต่อสู้กันไปมาประมาณสองชั่วโมง มังกรทานกำลังเห้งเจียไม่ได้ก็กระโดดกลับลงในน้ำหนีจมลงไปกบดานอยู่ใต้นำไม่ขึ้นมาต่อสู้ เห้งเจียด่าว่าสักเท่าใด ๆ มังกรก็ทำไม่ได้ยินเสียนิ่งกบดานเฉยอยู่เสียแต่ใต้น้ำ เห้งเจียก็สิ้นปัญญาไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใดก็กลับมาหาพระอาจาริย์
พระถังซัมจั๋งจึงว่า เมื่อวันก่อนนั้นเจ้าตีเสือตายได้พูดอวดแก่เราว่า ถึงมังกรแลเสือก็คงจะกำจัดได้ทั้งสิ้น วันนี้ทำไมจึงไม่ปราบมังกรให้ได้เล่า
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดนั้น ก็มีมานะนึกโกรธขึ้นมาจึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านอย่าพูดให้มากไปเลยข้าพเจ้าจะกลับไปลองฝีมือกับมังกรให้ถึงแพ้ชะนะจงได้ เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็รีบเหาะกลับมาที่ริมบึงแล้ว ก็ร่ายพระคาถาบันดานให้น้ำในบึงใสเห็นกระทั่งพื้นดินด้วยอำนาจพระคาถา ใต้บึงก็เกิดเปนคลื่นหามีความศุขไม่ มังกรจึงเผยอศีศะฉะเง้อขึ้นดูเห็นเห้งเจียอยู่ริมบึง ก็มีความโกรธแค้นเปนอันมาก ขยับเขี้ยวคำรามทะลึ่งโลดขึ้นมาร้องถามเห้งเจียว่า อ้ายปิศาจที่ไหนมาพูดจาดูถูกเราอย่างนี้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า มึงไม่ต้องมาขู่กู ถ้าเอ็งไม่อยากจะตายเอ็งจงเร่งคืนม้ามาให้แก่กู ๆ จะยกชีวิตรให้สักครั้งหนึ่ง ถ้าขัดขืนแล้วเอ็งจงมาลองฝีมือกันกับกูให้ถึงแพ้แลชะนะ
มังกรตอบว่าม้านั้นถูกกลืนเข้าในท้องเสียแล้ว ภูไม่มีม้าจะใช้ให้มึง เมื่อมึงจะทำประการใดก็ให้เร่งมาทำแก่กูเถิด
เห้งเจียจึงว่ามึงไม่คืนม้าให้แก่กูได้ กูก็จะฆ่ามึงแทนม้า ว่าแล้วเห้งเจียก็กระโดดเข้าตีมังกร ๆ ก็ต่อสู้โดยสามารถ ต่างกล้าหาญถ้อยทีผลัดเปลี่ยนกันไปมา
ฝ่ายมังกรกำลังอ่อนลงทุกที เห็นว่าจะสู้เห้งเจียไม่ได้ก็ร่ายมนต์แปลงตัวเปนงูน้ำมุดซ่อนตัวอยู่ในปล้องหญ้าริมขอบบึง
เห้งเจียเห็นมังกรหายไปดังนั้น จับกระบองเหล็กแหวกหญ้าค้นหาก็ไม่เห็นร่องรอย ยืนนิ่งคิดขึ้นได้ จึงภาวนาคาถาเรียกพระภูมิเจ้าที่ แลเจ้าเขาเจ้าป่าให้มาโดยเร็ว
ฝ่ายพระภูมิเจ้าที่แลเจ้าป่าเจ้าเขาทั้งหลาย เมื่อเห้งเจียอ่านคาถาเรียกดังนั้นก็พากันรีบมาโดยเร็ว
ครั้นถึงก็คุกเข่าคำนับเห้งเจีย แล้วถามว่าท่านจะประสงค์สิ่งใด
เห้งเจียจึงถามว่า ทำไมท่านทั้งหลายจึงไม่มาเยือนเราบ้าง เมื่อเราติดอยู่ในเขาเง้าเห้งซัว ก็ไม่เห็นมาเยี่ยมเยือนเราเลย เจ้าพวกนี้มีความผิดมาก จะต้องตีด้วยกระบองจึงจะสมแก่ความผิด
เทพารักษ์ทั้งหลายกับพระภูมิเจ้าที่ จึงพูดอ้อนว่อนว่า ขอท่านใต้เซียได้โปรดข้าพเจ้าทั้งหลายด้วยเถิด เดิมท่านติดอยู่ในเขาเมื่อไรก็ไม่ทราบ ขอท่านจงกรุณายกโทษข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
เห้งเจียจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเราไม่ตีจะยกโทษให้ เรามีประสงค์จะถามว่า ในบึงนี้มีมังกรร้ายตัวหนึ่ง บัดนี้มันกินม้าของพระอาจาริย์เราเสียแล้ว เราจะทำประการใดจึงจะรู้ว่ามันหลบหนีซ่อนเร้นอยู่ที่ไหน
เทพารักษ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียถามว่าดังนั้น จึงตอบว่า แต่เดิมมาข้าพเจ้าทั้งหลาย ไม่เคยเห็นพระอาจาริย์องค์ใดมาทางนี้เลย พระอาจาริย์ของใต้เซียนั้นมาเมื่อเวลาใดเล่า จึงได้เกิดเหตุขึ้นดังนี้
เห้งเจียจึงบอกว่า ท่านทั้งหลายยังไม่ทราบเหตุเดิม เพราะพระกวนอิมสั่งเราให้ติดตามไปเปนสานุศิษย์พระถังซัมจั๋ง เพื่อไปอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกธรรมที่ประเทศเมืองไซที เพราะฉนั้นจึงต้องเดินทางมาทางนี้ เรากับอาจาริย์มาถึงบึงนี้ มังกรร้ายมันจับเอาม้าของพระอาจาริย์เราไปกินเสีย
เทพารักษ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียเล่าให้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าบึงนี้ตั้งแต่เดิมมาก็ไม่มีของร้ายอะไรอยู่ แลลำบึงนี้ก็กว้างยาว น้ำก็ใสแลเห็นตลอดถึงก้นบึง พวกปักษากานกบินข้ามบึงก็แลเห็นเงาอยู่ในน้ำ นกทั้งหลายซึ่งบินข้ามบึง เมื่อแลเห็นเงาอยู่ในน้ำก็นึกว่าพวกเดียวกันอยู่ที่นั่น ก็ราปีกรอดูน้ำ บางตัวก็พลัดตกลงในน้ำ เพราะฉนั้น จึงมีนามเรียกว่าบึง (เสร้ากั๊ง) เมื่อปีที่ล่วงมาแล้วนั้น พระกวนอิมเหาะข้ามมาทางนี้ จะไปหาคนอาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎก จึงได้เอามังกรตัวหนึ่งมาไว้ในบึงนี้ บัดนี้ก็มาทำความชั่วอย่างนี้อีก เห็นว่ามันจะถึงชีวิตรอันตรายเปนแน่แล้วจึงได้ทำการดังนี้
เห้งเจียพูดว่า เมื่อกี้นี้มันแปลงตัวมุดลงไปในกอหญ้าแล้วหายไป เราค้นหาก็ไม่เห็น
พระภูมิเจ้าที่จึงบอกว่า ในลำบึงนี้รูเรี้ยวตั้งหมื่นตั้งพันเห็นจะมุดเข้าแอบตามรูซ่อนตัวอยู่กระมัง ถ้าดังนั้นท่านใต้เซียอย่าวิตก ท่านคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปเชิญพระกวนอิมมาจับตัวมันให้จงได้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงชวนเทพารักษ์ทั้งหลายมาหาพระอาจาริย์ เล่ามูลเหตุให้ฟังทุกประการ
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ท่านทั้งหลายจะไปหาพระกวนอิมนั้นสักกี่เวลาจึงจะได้กลับมา อาตมอยู่ที่นี่ถ้าเกิดอันตรายขึ้นประการใดจะเหลียวหาใครเล่า พูดปฤกษากันยังไม่ทันจะขาดคำลง ก็ได้ยินเสียงบนอากาศพูดว่า ท่านเห้งเจียแลเทพารักษ์ทั้งหลายไม่ต้องวุ่นวายไว้ธุระข้าพเจ้าจะไปนิมนต์พระกวนอิมมาเอ็ง (ที่พูดนั้นคือเทพยดาเอี๊ยดที้)
พระถังซัมจั๋งเห้งเจียเทพารักษ์ทั้งหลาย ได้ยินดังนั้นก็มีความยินดี ต่างคนสนทนานั่งคอยอยู่
ฝ่ายเทพยดาเอี๊ยดที้ร้องบอกดังนั้นแล้ว ก็ขึ้นยืนบนเมฆเหาะตรงไปยังเขาน่ำไฮ้โพ้ท่อซัว ครั้นถึงก็เข้าไปนมัศการแล้วจึงเล่าความตามเหตุผลให้พระกวนอิมฟังทุกประการ พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นจึงพร้อมด้วยเอี๊ยดที้ ปาฏิหารย์รีบเหาะตรงมายังบึง ครั้นถึงพระกวนอิมจึงรออยู่บนอากาศ แลไปเห็นเห้งเจียกำลังยืนอยู่ข้างริมบึง ด่าแช่งเสียงอึกกระทึกอยู่ พระกวนอิมจึงให้เอี๊ยดที่ลงไปเรียกเห้งเจียบอกว่าพระกวนอิมให้ไปหาเดี๋ยวนี้
เห้งเจียได้ทราบดังนั้น ก็รีบเหาะขึ้นไปหาเห็นพระกวนอิมลอยอยู่ในอากาศจึงตรงเข้าไปพูดว่า ทำไมท่านจึงคิดมาแกล้งข้าพเจ้าอย่างนี้ เดิมพระพุทธเจ้าทั้งเจ็ดพระองค์ ก็เปนครูบาอาจาริย์สั่งสอนสืบมา อันความเมตากรุณาจิตรนั้นเปนที่หนึ่ง เหตุใดท่านจึงสอนคาถาให้ท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งดังนี้ ท่านเห็นควรแลหรือ
พระกวนอิมได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงตอบว่าเราเที่ยวหาคนจะให้ไปอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกจึงได้มาพบเจ้า เราได้ช่วยเจ้าให้รอดพ้นจากที่คับแค้นแล้ว เจ้าหามีความเคารพต่อคุณของเราซึ่งมีแก่เจ้าไม่ เจ้ายังมีหน้ากลับมาพูดต่อว่าอย่างนี้อีกเล่า
เห้งเจียจึงพูดว่า ท่านปล่อยข้าพเจ้าออกแล้วสั่งให้ข้าพเจ้ารักษาคุ้มครองพระถังซัมจั๋งไปไซทีก็ดีแล้ว เหตุไฉนท่านจึงเอาหมวกมงคลมาให้พระถังซัมจั๋งหลอกให้ข้าพเจ้าใส่ แลสอนคาถาภาวนาให้ข้าพเจ้าปวดศีศะแทบจะพังอย่างนี้ ไม่ใช่คิดฆ่าข้าพเจ้าดอกหรือ
พระกวนอิมหัวเราะแล้วจึงพูดว่า ตัวเปนวานรไม่อยู่ในคำสั่งสอนแลไม่มีความอดทน มีแต่ความมุทะลุดุดันดื้อดึง ถ้าไม่มีเครื่องบังคับกดขี่ไว้เช่นนั้น ตัวก็จะทำบ้าหลังไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูงว่าผิดชอบหนักเบาประการใด เหมือนเมื่อครั้งก่อนนั้น ก็ได้เกิดความวุ่นวายใหญ่เพราะไม่มีใครบังคับเจ้าได้ เพราะฉนั้นจึงต้องมีหมวกหัวผีอย่างนี้จึงจะบังคับเจ้าได้ เจ้าจะได้ตั้งอยู่ในทางสัมมาปะฏิปทาตลอดไปได้
เห้งเจียจึงตอบว่า หมวกอย่างนี้เรียกว่าหัวผีคุ้มตัวข้าพเจ้าได้ก็ตามทีเถิด ก็เหตุใดจึงเอามังกรร้ายมาทิ้งไว้ที่ในบึงนี้ จนเกิดเปนปิศาจขึ้น มากินม้าของพระอาจาริย์ข้าพเจ้าเสีย ถ้าพิเคราะห์ดูก็เหมือนท่านคบค้าแก่คนร้ายเหมือนกัน
พระกวนอิมว่ามังกรตัวนี้ เราได้ไปขอเง็กเซียงฮ่องเต้ให้อยู่ที่นี่ เพื่อคอยท่าผู้ที่จะไปไซทีอาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกมาทางนี้ จะได้รับเปนพาหะนะอันประเสริฐ เจ้ามาคิดเสียดายม้าในมนุษย์นั้นหาชอบไม่ ด้วยระยะทางที่จะไปนั้น แสนกันดานทำไมจึงจะไปถึงได้ ถ้าได้ม้ามังกรขี่ไปจึงจะถึงได้โดยเร็ว
เห้งเจียได้ฟังพระกวนอิมพูดชี้แจงดังนั้น ก็ดีใจจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นก็เปนบุญของข้าพเจ้าจริง แต่มังกรนั้นมันดำน้ำหายไปเสียแล้วจะทำประการใดดี จึงจะได้ตัวมันมาเล่า
พระกวนอิมได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงสั่งให้เอี๊ยดที้เปที่ริมบึงร้องเรียกเง็กเล้งซัมไทจื๊อให้ขึ้นมาหา บอกว่าเราคอยท่าอยู่ที่นี่
เอี๊ยดที้ได้ฟังพระกวนอิมสั่งดังนั้น ก็ลงไปข้างริมบึงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ซัมไทจื๊อเร่งขึ้นมาโดยเร็ว
ฝ่ายมังกร เมื่อได้ยินออกชื่อพระกวนอิมดังนั้น ก็แหวกน้ำขึ้นมาแปลงกายเปนรูปมนุษย์ แล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศ มาคำนับพระกวนอิมแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งบารมีของท่านจึงรอดชีวิตร ข้าพเจ้าตั้งใจคอยท่าอยู่ที่นี้นานแล้ว ยังไม่เห็นผู้ที่จะไปอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกมาทางนี้เลย แลไม่ได้ข่าวคราวนานนักหนาแล้ว
พระกวนอิมจึงชี้ให้ดูเห้งเจียว่า นั่นมิใช่สานุศิษย์ใหญ่ของผู้จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกหรือ
มังกรได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า วานนี้ข้าพเจ้าอดอยากมีความหิวเปนกำลัง จึงได้ขึ้นมาจับม้าของท่านผู้นี้กินเสีย ท่านผู้นี้มีกำลังแลฝีมือเปนอันมาก ข้าพเจ้าสู้ไม่ได้จึงหนีซ่อนอยู่ในปล้องหญ้า ข้าพเจ้าไม่เห็นผู้อาราธนาสักคนหนึ่งเลย
เห้งเจียจึงพูดว่าทำไมตัวจึงไม่ถามเราเล่า มังกรว่าเราได้ถามแล้วว่าอยู่ที่ไหน มาที่นี่ด้วยเหตุอะไรท่านก็ไม่ตอบให้เรารู้ ตั้งใจทวงแต่จะเอาม้าให้จงได้ ไม่ได้บอกอะไรแต่สักคำหนึ่งเลย
พระกวนอิมพูดว่า เห้งเจียนั้นเปนคนมักจะอวดดีแลเจ้าโทโส ถ้าออกชื่อคนอาราธนาพระคำภีร์แล้ว ก็จะไม่ต้องลำบากเลยตั้งแต่นี้ต่อไปแม้ผู้ใดจะยอมสาพิภักดิ์ไปด้วย ก็ให้ออกนามผู้จะไปอาราธนาพระคำภีร์ อย่าทำเอาโดยอำนาจของตัว การข้างน่าจึงจะไม่ลำบากต่อไป
เห้งเจียได้ฟังคำสั่งของพระกวนอิมดังนั้น ก็คำนับมีความยินดี พระกวนอิมจึงเอาไม้เขียนฮุดปักบนศีศะมังกร ร่ายพระคาถาเรียกให้มังกรแปลงเปนม้า มังกรก็แปรกายเปนม้าขาวยืนนิ่งอยู่ พระกวนอิมจึงสั่งม้ามังกรว่า ตัวเจ้าจงตั้งใจไปให้ดี เมื่อสำเร็จการแล้วจะพ้นซึ่งเวรกรรม คงจะได้แจ้งมรรคผลในภายน่า
มังกรก็รับคำสั่งพระกวนอิม ๆ จึงเรียกเห้งเจียมาสั่งให้พาม้ามังกรไปให้พระถังซัมจั๋ง อาตมาจะลากลับไปน่ำไฮ้
เห้งเจียได้ฟังพระกวนอิมพูดดังนั้น จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า หนทางเมืองไซทีที่จะไปนั้น ระยะทางแสนจะกันดารแลมีสัตว์ร้ายปิศาจยักษ์ก็ชุกชุม จะรักษาคุ้มครองพระถังซัมจั๋งซึ่งเปนปุถุชลอย่างนี้สักเมื่อไรจึงจะถึงได้ ชีวิตรข้าพเจ้าจะไม่ตลอด จะสำเร็จมรรคผลอะไรได้ ข้าพเจ้าจะไม่ไปละ
พระกวนอิมจึงพูดแนะนำสั่งสอนเห้งเจียว่า เกิดมาเปนรูปกายชีวิตรอินทรีย์อย่างนี้แล้ว ต้องจำเปนอุตสาหะรักษาความดีให้ตลอด ตั้งความเพียรมีมานะอย่าทำใจหดหู่ท้อถอย ทำไมเจ้าจึงคิดท้อถอยเช่นนี้เล่า วิไสยธรรมดาของผู้ปฏิบัติจะต้องมีความอดทนเอาความระงับแลความสัตย์เชื่อในคุณแห่งพระรัตนไตรยเปนที่ตั้ง มาทว่าเห้งเจียจะถึงแก่ความตายหรือคับแค้น อาตมภาพก็จะร้องให้ฟ้าแลดินช่วย คงจะประสิทธิ์ให้ดังประสงค์ แล้วเรียกเห้งเจียให้กระเถิบเข้ามาให้ใกล้ พระกวนอิมจึงเอากิ่งสนมาเด็ดออกสามใบวางลงที่ท้ายทอยเห้งเจีย แล้วก็ร่ายพระคาถาเป่าลงที่ใบสน ๆ ก็กลับเปนขนคุ้มชีวิตรสามเส้น ครั้นเสร็จแล้วจึงสั่งว่า แม้ถึงที่อับจนไม่มีที่อาไศรยแล้ว จงผันแปรไปตามการก็จะช่วยให้พ้นความทุกข์ยากได้
ฝ่ายเห้งเจีย ครั้นพระกวนอิมให้สิ่งของอันวิเศษแลสั่งสอนทุกประการ ก็มีความยินดีเปนอันมาก คำนับลาแล้วก็จูงม้ามังกรกลับมาหาพระถังซัมจั๋ง
ฝ่ายพระกวนอิมก็เหาะกลับไปยังน่ำไฮ้ที่อยู่ตามเดิม
ฝ่ายเห้งเจียจูงม้ามาถึงพระอาจาริย์แล้วก็คำนับ พระถังสัมจั๋งเห็นม้าก็ดีใจจึงถามเห้งเจียว่า ม้านี้ทำไมดูกลับแข็งแรงยิ่งกว่าเก่า ท่านไปค้นหาได้มาแต่ที่ไหนดูอ้วนพีมีกำลังมาก
เห้งเจียบอกว่าเมื่อกี้นี้กิมเท้าเอี๊ยดที้เทพยดา ไปเชิญพระกวนอิม ท่านจึงได้มาจับม้ามังกรที่ในบึงนั้น ท่านให้มังกรแปลงกายเปนม้าให้ข้าพเจ้าพามาให้พระอาจาริย์ แล้วเห้งเจียก็เล่าความตั้งแต่หลังให้พระถังซัมจั๋งฟังทุกประการ
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียบอกเล่าดังนั้น จึงจุดธูปเทียนขึ้นนมัศการผินหน้าไปทางทิศน่ำไฮ้ ครั้นแล้วเห้งเจียจึงบอกให้เทพยดาทั้งหลายกลับไปที่อยู่ แล้วก็นิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นม้า เห้งเจียเอาหาบใส่บ่าพากันออกเดินตรงไปยังมัชฌิมประเทศ ครั้นมาถึงฝั่งบึงจะข้ามฟาก แลไปเห็นเฒ่าชะราคนหนึ่งค้ำแพลอยมาก็ดีใจ เห้งเจียจึงกวักมือร้องเรียกว่า ท่านตาโปรดอะนุเคราะห์ช่วยส่งข้าพเจ้าข้ามฟากด้วยเถิด
ผู้เฒ่าได้ยินดังนั้นก็ค้ำแพเทียบเข้ามาริมฝั่ง เห้งเจียจึงจูงม้าเอาหาบลงแล้วพระถังซัมจั๋งก็ลงแพ ผู้เฒ่าก็ค้ำแพข้ามไปครั้นถึงฝั่งแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงขึ้นบนฝั่ง เห้งเจียก็จูงม้ายกหาบขึ้นวางบนบก แล้วจะเอาเงินให้ผู้เฒ่าเปนค่าเหนื่อย แต่ผู้เฒ่าก็หารับเงินไม่ ค้ำแพออกจากตลิ่งลอยตามน้ำไป พระถังซัมจั๋งจึงร้องว่าขอบใจท่านตาขอให้ท่านเจริญศุข ๆ เถิด
เห้งเจียจึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านจำไมได้หรือคือเจ้าในลำบึงนี้เอ็ง พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นก็นิ่งอยู่ เห้งเจียเอาหาบขึ้นบ่า พระถังซัมจั๋งขึ้นม้าแล้ว อาจาริย์กับศิษย์ก็ออกเดินตามระยะทางมา ครั้นเวลาจวนค่ำพระถังซัมจั๋งแลไปข้างน่าเห็นข้างทางนั้นมีศาลเจ้าศาลหนึ่ง จึงหยุดม้าแล้วลงจากม้าเดินเข้าไปที่น่าศาล เห็นหนังสือแขวนไว้ตัวใหญ่ ๆ สามตัวคือ (ลี้เสียสื้อ) พระถังซัมจั๋งก็เดินเข้าในศาล มืผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินออกมารับคำนับแล้ว เชิญพระถังซัมจั๋งให้นั่งอาศน์อันควรแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงถามผู้เฒ่าว่าที่แห่งนี้ทำไมจึงเรียกว่า ลี้เสียสื้อ
ผู้เฒ่าตอบว่าที่ตำบลนี้เรียกว่า กั๊ปปี๊ดก๊ก เปนเขตนแดนเมืองไซฮวน ที่ศาลนี้คนทั้งหลายเขาบูชาเจ้าแม่ประสปเปนที่นับถือกันทั้งเมือง แล้วผู้เฒ่าจึงถามพระถังซัมจั๋งว่า นี่ท่านอาจาริย์อยู่ที่เมืองไหนจึงได้มาถึงตำบลนี้
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า อาตมอยู่เมืองใต้ถังทิศบูรพาพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้ไปยังประเทศไซที นมัศการพระขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้เดินทางมาก็จวนค่ำขอท่านจงได้กรุณาให้อาตมภาพอาไศรยนอนสักคืนหนึ่ง พอได้อรุณก็จะลาไป
ผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นก็จัดหาน้ำชาออกมาเลี้ยง แล้วผู้เฒ่าก็เดินออกไปที่ประตูศาลเจ้า แลเห็นม้าผูกข้างริมนั้นดูงามดี แต่ทำไมจึงไม่มีเบาะแลบังเหียนจึงกลับเข้ามาในศาลเจ้า ถามว่าเหตุใดเครื่องสำหรับม้าจึงหามีไม่
เห้งเจียได้ฟังผู้เฒ่าถามดังนั้น ก็เล่าความตั้งแต่หลังมาให้ผู้เฒ่าฟังทุกประการ ผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าดีแล้ว ข้าพเจ้ามีเครื่องม้าสำรับหนึ่งเก็บไว้เปล่า ๆ ข้าพเจ้าจะให้ท่านเอาไปใช้ไม่คิดเอาราคาเลย
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าขอบคุณท่านตาได้เอ็นดูแก่ข้าพเจ้า ต่างสนทนากันได้เวลาแล้วต่างก็ลากันไปพักกาย ครั้นรุ่งสว่างผู้เฒ่าก็จัดแจงเอาเครื่องแจมาถวาย พระถังซัมจั๋งฉันแล้วก็ยะถาสัพพีให้พรไปตามเพศแลลัทธิ์หลวงจีน
ผู้เฒ่าเอาเครื่องม้ามาให้เห้งเจีย ๆ ก็มีความยินดีจึงเอาเครื่องม้าออกไปจัดแจงแต่งม้าเสร็จแล้วก็มานิมนต์พระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ลาผู้เฒ่าออกจากศาลเจ้าขึ้นม้า เห้งเจียก็คำนับลาผู้เฒ่าเอาหาบขึ้นใส่บ่า ผู้เฒ่าเดินตามออกมาส่งยังทาง แล้วผู้เฒ่าเอาธูปหอมอย่างดีอันหนึ่งแลไม้เรียวถักด้วยเอ็นเสืออันหนึ่ง ถวายให้พระถังซัมจั๋ง ๆ มีความยินดีรับสิ่งของผู้เฒ่าแล้วจึงพูดว่า ขอบคุณท่านตาได้เอ็นดูให้ของแก่อาตมภาพ ๆ ขอลาท่านไปก่อนแล้ว ผู้เฒ่ารับคำนับแล้วก็กลับไป
พระถังซัมจั๋งออกเดินได้สามสี่ก้าว จึงหันหน้ากลับมาดูผู้เฒ่าก็ไม่เห็นผู้เฒ่า ทั้งศาลเจ้าก็หายไปแลเตียนโล่งเปนป่าหมด ขณะนั้นได้ยินเสียงบนอากาศร้องลงมาว่า ท่านถังซัมจั๋งข้าพเจ้าขออะไภยเถิด ข้าพเจ้าคือเจ้าสิงอยู่ที่เขาน่ำไฮ้ รับคำสั่งของพระกวนอิมใช้เอาเครื่องม้ามาให้ท่าน ขอท่านจงตั้งใจไปอย่าท้อถอยเลย
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็ลงจากม้าคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าเปนมนุษย์บุทชลหารู้หาทราบความไม่ ขอท่านจงได้ให้อะไภยแก่ข้าพเจ้าเถิด
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังกั่ก ๆ พระถังซัมจั๋งถามว่าท่านหัวเราะด้วยเหตุอะไรจึงได้ออกงอไปดังนั้น จงคำนับขอบคุณท่านเสียเถิด
เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าหาคำนับไม่ ควรจะเอากระบองตีสักทีจึงจะดีเพราะมาหลอกกันเล่นอย่างนี้ ข้าพเจ้าเกรงใจพระกวนอิมจึงนิ่งให้กลับไปโดยปรกติ ถ้าข้าพเจ้าคำนับจะกล้ากลับมารับคำนับข้าพเจ้าหรือ
พระถังซัมจั๋งห้ามว่าอย่าพูดให้มากไปเลยจงจัดแจงไปเถิด
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ว่าดังนั้นก็ยกหาบขึ้นบ่าออกเดินไปตามทาง มาประมาณได้สักสองเดือนโดยความสวัสดีปราศจากไภยอันตรายทั้งปวง แต่ตามระยะทางนั้นมีสัตว์ร้ายต่าง ๆ ชุกชุมแต่หาได้ทำอันตรายสิ่งใดไม่ ขณะนั้นเปนฤดูเดือนสามพฤกษากำลังผลัดเปลี่ยนใบใหม่อาจาริย์กับศิษย์เดินชมมาเปนที่เจริญตา วันหนึ่งเดินมาจวนค่ำพระถังซัมจั๋งรอม้าแลไปในหุบเขาเห็นมีตึกหอสูงเปนลำดับดูงดงามยิ่งนัก จึงถามเห้งเจียว่านั่นจะเปนปราสาทราชวังกระมัง เห้งเจียแลไปเห็นดูแล้วก็พูดว่ามิใช่ปราสาทราชวังอะไรดอก ข้าพเจ้าสังเกตดูเห็นจะเปนวัดเวลานี้ก็จวนเย็นจะค่ำอยู่แล้ว เราควรจะพักอาไศรยนอนสักคืนหนึ่ง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงชักม้าเดินตรงเข้าไปถึงประตูวัด พิจารณาดูเห็นเปนพระอารามใหญ่ พระถังซัมจั๋งลงจากม้าแล้วก็เดินเข้าไปในวัด เห็นหลวงจีนเดินออกมาสามสี่องค์ พระถังซัมจั๋งจึงยืนหยุดอยู่ข้างทางแล้ว ครั้นหลวงจีนเข้ามาใกล้พระถังซัมจั๋งจึงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามาแต่เมืองถังเวลานี้ก็ค่ำแล้ว ข้าพเจ้าขออาไศรยพักค้างในวัดสักคืนหนึ่งเถิด หลวงจีนเหล่านั้นได้ฟังดังนั้นก็เชิญพระถังซัมจั๋งเข้าไปในวัด พระถังซัมจั๋งร้องบอกเห้งเจียให้จูงม้าเข้ามาข้างใน หลวงจีนเหล่านั้นเห็นเห้งเจียปลาดกว่าคนทั้งหลายจึงถามว่า คนที่จูงม้ามานั้นเปนคนอะไรข้าพเจ้าไม่เคยเห็นเลย
พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่า ท่านพูดแต่เบา ๆ ด้วยเขาเปนคนใจน้อย ถ้าได้ยินพวกท่านพูดไม่ชอบใจก็จะโกรธมุทะลุขึ้น คนนั้นหรือคือเปนสานุศิษย์ของข้าพเจ้าเอง
หลวงจีนทั้งหลายได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ทำไมท่านจึงได้หาสานุศิษย์อย่างนี้รูปร่างไม่น่าดูเลย
พระถังซัมจั๋งตอบว่าถึงรูปร่างไม่ดีก็จริง แต่ต้องการก็ใช้ได้ หลวงจีนทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็ยังหาได้ตอบประการใดไม่ จึงพาพระถังซัมจั๋งเดินเข้ามาถึงในโบถ
พระถังซัมจั๋งแลขึ้นไปเห็นกระดานป้ายน่าประตู จารึกอักษรใหญ่สี่ตัวว่า (กวนอิมเซียนยี่) เห็นแล้วก็เดินตามหลวงจีนเข้าไปข้างใน ครั้นถึงน่าพระประธาน ก็คุกเข่าลงกราบพระพุทธรูป หลวงจีนทั้งหลายก็ตีกลองเปนสัญญานมัศการพระ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าฉวยไม้ไปเคาะระฆัง ครั้นพระถึงซัมจั๋งนมัศการพระแล้ว หลวงจีนก็หยุดตีกลอง แต่เห้งเจียหาหยุดตีระฆังไม่ หลวงจีนทั้งหลายจึงร้องว่าอาจาริย์ไหว้พระแล้วจงหยุดตีระฆังเถิด
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านไม่เข้าใจบวชเปนพระได้วันหนึ่งก็เคาะระฆังทีหนึ่ง จึงจะถูกตามแบบอย่าง ว่าดังนั้นแล้วก็ตีระฆังหาหยุดไม่
หลวงจีนทั้งหลายที่อยู่ในวัดได้ยินเสียงระพังตีไม่หยุดานวายต้งพ๎ ต่างคนก็ตกใจวิ่งมาดูแล้วพูดว่าอ้ายคนปาอยู่ที่ไหนจึงมาตระพังอย่างนื้
เห้งเจียได้ยินเสียงหลวงจีนร้องพูดมาดังนั้น จึงปล่อยไม้ตีระฆังเสีย กระโดดออกมาพูดว่าไม่ใช่ใครมาตีดอก คือเราเปนตาของพวกท่านทั้งหลายมาตีระฆังเอง
หลวงจีนทั้งหลายเห็นเห้งเจียร่างน่ากลัวดังนั้น ต่างคนตกใจวิ่งหลบถลาหกล้มบ้าง ก็ร้องว่ารามสูรย์หรือยักษ์มาแล้ว
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงร้องว่า รามสูรย์นั้นเปนหลานของเราเอง พวกท่านทั้งหลายจงลุกขึ้นเถิดอย่าวิ่งหนีไปให้ได้ความลำบากยากเหนื่อยเลย ข้าพเจ้าคืออยู่ประเทศจีนใต้ถังมาด้วยท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งอย่าตกใจไปเลย ไม่ทำอันตรายดอก
หลวงจีนทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็เหลียวไปเห็นพระถังซัมจั๋ง จึงค่อยมีสะติลุกขึ้นมาเคารพกันตามกิจแห่งหลวงจีน พระถังซัมจั๋งจึงได้ออกจากโบถมายังกุฎีใหญ่ หลวงจีนทั้งหลายจึงเชิญพระถังซัมจั๋งให้นั่งที่อันสมควรแล้วก็ยกน้ำชามาเลี้ยง
ขณะนั้นเห็นเด็กพะยุงหลวงจีนผู้เฒ่าออกมา พระถังซัมจั๋งจึงย่อตัวลงคำนับ อาจาริย์เจ้าวัดก็คำนับตอบ แล้วพูดว่าข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยได้ยินเขาพูดกันว่าพระใต้ถังมาถึงนี่ จึงได้ออกมาคำนับแลอยากจะใคร่พบท่านว่า มาจากเมืองถึงนี้ระยะทางใกล้ไกลสักเท่าใด
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า ข้าพเจ้ามาจากเมืองเชียงอานสิ้นเขตรนั้นห้าพันโยชน์กว่า จากเขาเหลียงกัยซัวต่อแดนนั้นมา ข้ามเมืองไซฮวนปิ๊ดก๊ก จนมาถึงที่นี่ประมาณสักหกพันโยชน์กว่า
อาจาริย์ผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ระยะทางก็ไกลท่านยังอุส่าห์มาถึงนี่ อันตัวข้าพเจ้าทั้งชาติก็มิได้ออกไปข้างไหนเลยเปรียบเหมือนนั่งอยู่ในบ่อ แลเห็นแต่ฟ้าเท่านั้นเอง
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าพระอาจาริย์อายุเท่าใดแล้ว หลวงจีนผู้เฒ่าจึงตอบว่าอายุข้าพเจ้าได้สองร้อยเจ็ดสิบปีแล้ว
เห้งเจียนั่งอยู่ข้างริมนั้น ครั้นได้ยินเจ้าวัดบอกดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านยังเปนคราวแก่หลานเหลนโหลนของเราอยู่ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ทำขึงตาไม่ให้เห้งเจียพูด เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์ทำไนตาดังนั้นก็นิ่งอยู่มิได้พูดต่อไป
ในขณะนั้นพอเด็กศิษย์ยกถาดที่ชาซึ่งทำด้วยหยกแลถ้วยชาสำริดสามถ้วยมาวางบนโต๊ะ แล้วมีเด็กอิกคนหนึ่งยกกาปั้นทองฃาวมารินน้ำชาสามถ้าย พระผู้เฒ่าจึงเชิญพระถังซัมจั๋งให้ฉัน
พระถังซัมจั๋งแลเห็นดังนั้นจึงชมว่า ของใช้ของท่านแต่ล้วนมีราคาทั้งนั้น หลวงจีนผู้เฒ่าจึงพูดว่าสิ่งของเล็กน้อยอย่างนี้ท่านชมเสียสายตาเปล่า ๆ ไม่ปลาดอะไรนักหนา ท่านมาจากเมืองหลวงมีสิ่งของอะไรปลาดบ้าง ฃอให้ข้าพเจ้าผู้บ้านนอกชมบ้างพอเปนขวัญตา
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่าข้าพเจ้ามาจากเมืองหลวงก็จริง แต่มิได้เอาของอะไรมา เพราะหนทางแสนที่กันดานลุ่มดอนโขดเขาทั้งเหลือที่จะไกลมากนัก
เห้งเจียครั้นได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น ก็ร้องบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า ของเรามีของวิเศษคือผ้ากาสาวะภัตร เอาออกมาอวดกับเขาบ้างไม่ได้หรือ
หลวงจีนทั้งหลายได้ยินเห้งเจียว่าดังนั้น ก็พากันหัวเราะเปนที่เย้ย เห้งเจียเห็นหลวงจีนทั้งปวงพากันหัวเราะ จึงถามว่าท่านหัวเราะอะไรกัน
หลวงจีนรูปหนึ่งบอกแก่เห้งเจียว่า ได้ยินท่านพูดว่าผ้ากาสาวะภัตรวิเศษของท่านมี หลวงจีนทั้งหลายเขาจึงพากันหัวเราะ อันผ้ากาสาวิเศษนั้นของข้าพเจ้าทั้งปวงนี้ก็มีคนละสามสี่สิบผืน แต่ของท่านอาจาริย์ใหญ่นั้นไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดร้อยผืน ซึ่งเก็บไว้เราจะให้คนยกมาให้ท่านดู พูดดังนั้นแล้วก็เรียกคนรักษาสั่งมาว่า ให้ไปเอาผ้ากาสาที่เก็บไว้ในตู้ทั้งสิบสองตู้มาที่นี่ คนใช้ก็ไปเปิดตู้ขนเอาผ้าออกมาห้อยจนเต็มราวที่น่ากุฎีใหญ่ หลวงจีนผู้เปนสมภารรองจึงเชิญให้พระถังซัมจั๋งดู
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงชมว่า ผ้ากาสาเหล่านี้งามดีทุก ๆ ผืนล้วนแต่แพรจินเจา ที่ประดับประดาต่างสีดูระยับระย้างามหาที่เปรียบมิได้
เห้งเจียแลเห็นดังนั้นก็เกิดมานะขึ้น จึงพูดว่าดีแล้ว ๆ เราจะเอาของเราออกให้ดูบ้าง พระถังซัมจั๋งเห็นอาการเห้งเจียดังนั้น จึงกระหยิบตาว่าจะเอาจีวรออกประกวดแก่เขาทำไม เราสองคนมาจากทางไกล โบราณท่านว่า อันเพ็ชร์นินจินดาของงามของดีไม่ต้องจะให้คนเห็น ถ้าจิตรไม่ดีแล้วจิตรนั้นจะเกิดความโลภขึ้นมีความหยากได้ ก็จะคิดกลอุบายกระทำร้ายแก่เราต่าง ๆ
เห้งเจียจึงพูดว่า พระอาจาริย์จงวางใจเถิด ไว้เปนธุระข้าพเจ้าเอง ว่าแล้วจึงไปเอาถุงย่ามนั้นมาแก้ออก ยกเอาห่อผ้านั้นออกมาแล้ว ก็แก้ห่อผ้านั้นออก เอาผ้ากาสาวะภัตรคลี่ขึงออกให้หลวงจีนทั้งหลายดู หลวงจีนทั้งหลายเหล่านั้น ต่างพิจารณาดูผ้ากาสาวะภัตร เห็นเปนรัศมีสว่างไปทั้งกุฎีดูปลาดอรรศจรรย์งามหาที่เปรียบมิได้ ต่างออกปากร้องชมกนออกแซ่ไปว่า งามหาที่เปรีนบมิได้ เปนบุญตาของพวกเราจึงได้มาเห็นของวิเศษอย่างนี้
ฝ่ายสมภารผู้เฒ่า เมื่อได้เห็นดังนั้นก็บังเกิดจิตรโลภขึ้นในทันใดนั้น จึงลุกจากที่นั่งมายืนตรงหน้าพระถังซัมจั๋ง คำนับแล้วคุกเข่าลงพนมมือร้องไห้พูดว่า ข้าพเจ้าไม่มีนิไสยแต่ชาติก่อนจึงมิได้พบของวิเศษอย่างนี้ มาบัดนี้ได้เห็นของวิเศษอันปลาด ขอโอกาศให้ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
พระถังซัมจั๋งจึงประคองตัวหลวงจีนผู้เฒ่าขึ้นแล้ว ถามว่าท่านอาจาริย์จะมีกิจธุระพูดอะไรหรือ
หลวงจีนผู้เฒ่าจึงพูดว่า อันผ้ากาสาวะภัตรของท่านเอาออกให้ข้าพเจ้าดู เวลาก็จวนจะค่ำอยู่แล้ว ไนตาข้าพเจ้าก็มืดนักจะดูก็ไม่เห็นทั่วทั้งผืน ข้าพเจ้ามีความเสียใจนัก ถ้าแม้ท่านมีจิตรกรุณาแก่ข้าพเจ้าแล้วขอให้ข้าพเจ้ายืมไปในห้องดูสักคืนหนึ่งเถิด พรุ่งนี้จะส่งคืนไม่ทราบว่าท่านจะกรุณาหรือไม่
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นในใจให้หวาดเสียวแล้วกลับคิดแค้นเห้งเจีย จึงหันหน้ามาพูดว่า เหตุนี้เปนเพราะเจ้าเองจึงได้เกิดความอย่างนี้ขึ้น
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบพระอาจาริย์ว่า พระอาจาริย์วิตกอะไรจงให้เอาไปเถิด ถ้าเปนเหตุประการใดแล้ว ข้าพเจ้าจะรับประกันเอง เห้งเจียพูดดังนั้นแล้ว ก็หยิบผ้ากาสาวะภัตรนั้นส่งให้หลวงจีนผู้เฒ่าไป หลวงจีนผู้เฒ่ามีความยินดีเปนที่สุด รับเอาผ้ามาแล้วจึงสั่งให้หลวงจีนทั้งปวงจัดกุฎีให้พระถังซัมจั๋งอยู่ข้างนอก ครั้นสั่งเสร็จแล้วก็ถือผ้ากาสาวะภัตรเดินเข้าไปยังห้องข้างใน
ฝ่ายหลวงจีนลูกวัดก็พาพระถังซัมจั๋งไปยังศาลาที่พัก จัดแจงห้องแลของเครื่องใช้สอยให้พระถังซัมจั๋งแล้วก็ลากลับไป
ฝ่ายเห้งเจียครั้นหลวงจีนทั้งหลายพากันกลับไปแล้ว ก็เอาผ้ามาผูกทอดหญ้าฟางไว้เสร็จแล้ว ยกหาบมาวางไว้ในห้อง จัดแจงที่นอนให้อาจาริย์แล้วก็ปิดประตูลั่นกลอน อาจาริย์กับศิษย์เหนื่อยมาก็นอนหลับไป
ฝ่ายหลวงจีนผู้เฒ่าได้จีวรวิเศษไปแล้ว ก็เข้าห้องจุดตะเกียงคลี่ผ้ากาสาวะภัตรออกดูโดยละเอียด จึงคิดว่าของสิ่งนี้เปนของวิเศษยากที่ผู้ใดจะหาได้ ถึงเราอยากได้ก็เห็นจะไม่สมประสงค์ ทำอย่างไรดีหนอจึงจะได้ผ้านี้เปนของเรา ยิ่งนึกไปก็ไม่เห็นท่าทางที่จะคิดฉ้อโกงเอาได้ ลงจนใจก็ลงสิ้นแต้มร้องไห้สอึกสอื้นอยู่ ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายได้ยินเสียงร้องไห้ดังนั้นก็พากันเข้าไปดู เห็นท่านเจ้าวัดร้องไห้อยู่ดังนั้นจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงได้ร้องไห้ดังนี้ อาจาริย์ผู้เฒ่าจึงบอกว่าตัวข้าไม่มีนิไสยที่จะดูผ้ากาสาวะภัตรอันนี้ของพระถังซัมจั๋งแล้ว
ศิษย์ทั้งหลายจึงพูดแนะนำว่า ผ้ากาสาวะภัตรอยู่กับมือแล้วมิใช่หรือ ทำไมจึงต้องร้องไห้ดังนั้น
อาจาริย์ผู้เฒ่าจึงพูดว่า ถึงดูได้ก็จริงแต่มิได้ไว้ชม เหตุฉนี้ข้าจึงเสียใจนัก อายุข้านี้ก็ได้สองร้อยเจ็ดสิบแล้วได้เก็บเอาผ้าเหล่านั้นไว้เปนหลายร้อยก็ไม่เห็นมีประ โยชน์อะไร ผ้ากาสาวะภัตรผืนนี้หากจะได้ครองวันหนึ่งแล้วก็ตายก็ยังเปนที่พอใจอยู่
หลวงจีนศิษย์ทั้งหลายจึงพูดว่า แม้ท่านปราถนาจะใคร่ครองดูก็จะไม่ยากอะไร จงชักชวนให้หลวงจีนถังซัมจั๋งรอหยุดพักอยู่อีกสักวันสองวันก็ได้ ท่านอาจาริย์คงจะได้ครองจีวรตามประสงค์ จะมาทุกข์ร้อนอะไรให้ป่วยการเสียเปล่า ๆ
หลวงจีนผู้เฒ่าว่าถึงอยู่สักปีหนึ่ง ถ้าเขาจะไปก็ต้องคืนให้เขา จะเอาของเขาไว้อย่างไรได้
ขณะนั้นยังมีเถรโค่งรูปหนึ่งชื่อกวั๊งตี๊จึงพูดว่า ถ้าอยากจะได้ผ้ากาสาวะภัตรไว้เปนของเราให้ยืดยาวนั้นจะยากอะไร ไม่เห็นจะต้องวิตกเลย
อาจาริย์ผู้เฒ่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจเปนอันมาก จึงถามว่าหลานเห็นอย่างไรหรือ เถรโค่งตอบว่า พระถังซัมจั๋งเปนคนเดินทางมาเหน็จเหนื่อยมาก บัดนี้ก็หลับสนิทแล้ว พวกเราหลายคนด้วยกัน พร้อมมือช่วยกันงัดกลอนเปิดประตูเข้าไปจับคนทั้งสองฆ่าเสีย แล้วม้ากับของในหาบ แลผ้ากาสาวะภัตรก็จะตกอยู่ในมือเรา อย่างนี้จะไม่ยืดยาวหรือ
อาจาริย์ผู้เฒ่าได้ยินดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่สุด เอาผ้าเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่าดีแล้วคิดอุบายอย่างนี้ จึงสั่งให้กวั๊งตี๊จัดแจงเตรียมอาวุธ
ยังมีเณรโค่งอีกองค์หนึ่งขึ๋อกวั๊งบู๊ เห็นกวั๊งตี๊จัดแจงอาวุธวุ่นวาย จึงมาพูดแก่อาจาริย์ว่า ซึ่งคิดจะฆ่าเขานั้นต้องดูให้แนบเนียน คนที่เปนอาจาริย์นั้นไม่สู้กระไร วิตกแต่อ้ายคนหน้าขนที่เปนสานุศิษย์ ดูเหมือนหากเราทั้งร้อยคนก็จะสู้มันไม่ได้ อุบายอย่างนี้เห็นจะไม่สู้ดี ถ้าไม่สำเร็จซ้ำจะเกิดไภยแก่พวกเรา ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ไม่ต้องถึงใช้อาวุธก็ได้
อาจาริย์ผู้เฒ่าจึงถามว่า อุบายของเจ้านั้นอย่างไร ขอให้ชี้แจงให้เราฟัง
กวั๊งบู๊จึงบอกว่า ความเห็นของข้าพเจ้านั้น ให้พวกเราเก็บไม้แห้งที่เปนเชื้อไฟให้มาก เอามาสุมไฟเผากุฎีที่คนทั้งสองนอนอยู่ทั้งคนทั้งม้าก็จะเปนจุลไปหมด ถึงพวกชาวบ้านเขาเห็นเขาก็คงเข้าใจว่าผู้ที่มาอาไศรยทำไฟให้ติดขึ้นไหม้กุฎีแลไหม้ตัวเอง ความก็จะไม่อื้อฉาวเงียบสูญไป ผ้ากาสาวะภัตรก็จะตกอยู่แก่เราจะไปไหนเสีย ข้าพเจ้าคิดอย่างนี้จะเห็นดีด้วยหรือไม่ อาจาริย์เจ้าวัดได้ยินดังนั้นก็ตบมือหัวเราะก๊าก ๆ แล้วชมว่าความคิดของเจ้าดีแท้ เออ อย่างนั้นซิกาสาวะภัตรจะได้เปนของเราได้ยืดยาว ว่าแล้วก็สั่งสานุศิษย์ที่ร่วมใจให้รู้ทั่วทุกคน
ฝ่ายสานุศิษย์ทั้งหลาย ต่างคนต่างก็เตรียมตัวคอยท่าอยู่ ได้เวลาก็จะเอาไฟเผากุฎีตามที่คิดกันไว้
ฝ่ายเห้งเจียจิตรใจเปนกายสิทธิ์ ผิดกว่าธรรมดามนุษย์แลสัตว์ทั้งหลายทั่วโลกย์ ถึงจะนอนหูก็ไวรู้สึกได้ง่าย ทั้งเปนธรรมดาของวานรทั้งหลายหูไวเปนที่สุด ทั้งพระถังซัมจั๋งก็นับเนื่องเข้าในพระโพธิสัตว์แลเปนผู้ประกอบด้วยบุญญาภิสังขารมาก ย่อมมีธรรมรักษาอยู่เสมอ
เวลานั้นเห้งเจียกำลังนอน ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบอยู่ข้างนอกก็มีความสงไสยเปนอันมาก ผุดลุกขึ้นจะเปิดประตูออกไปดู ก็กลัวอาจาริย์จะตกใจ จึงสำร่วมจิตร่ายพระเวทแปลงกายเปนแมลงผึ้งบินลอดออกมาทางช่องน่าต่าง ก็แลเห็นหลวงจีนทั้งหลายกำลังพากันขนเอาไม้แห้งแลฟางฝอยมากองรอบกุฎี สังเกตดูคงจะเอาไฟเผาคลอกเรากับอาจาริย์เปนแน่ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะแต่ในใจนึกว่าไม่ผิดคำพระอาจาริย์ที่พูดไว้เลย หลวงจีนเหล่านี้มันคิดอุบายจะเผาเรา เพราะมันอยากได้ผ้ากาสาวะภัตรของอาจาริย์เท่านั้น มันจึงได้คิดร้ายอย่างนี้ ถ้าเราจะตีก็จะตายเสียทั้งสิ้นแต่วิตกว่าพระอาจาริย์จะว่าเราดุร้าย อย่าเลยเราจะต้องเอากลซ้อนกลเห็นจะดี คิดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นไปยังประตูสวรรค์น่ำทีหมึง ครั้นถึงจึงเดินเข้าไปในหมู่เทวดาที่ประตูสวรรค์อยู่นั้น เทวดาทั้งหลายเหล่านั้นพากันตกใจร้องบอกกันวุ่นวายว่า ให้รีบหนีโดยเร็วเถิด ครั้งก่อนก็ได้มาทำวุ่นวายให้พวกเราเดือดร้อนทีหนึ่งแล้ว บัดนี้ก็มาอิกแล้ว พวกเทวดาเหล่านั้นพากันตื่นวิ่งหนีกระจายไป
เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงโบกมือห้าม แล้วร้องว่าท่านทั้งหลายอย่ากลัวเลย ข้าพเจ้าจะมาหาท่านกวั๊งหมุดทีอ๋องดอก หาได้มาคิดทำร้ายแก่ท่านทั้งหลาย กำลังเห้งเจียพูดยังไม่ทันจะขาดคำลงก็พอกวั๊งหมุดทีอ๋องก็เดินออกมา เห้งเจียแลเห็นกวั๊งหมุดทีอ๋องก็คำนับแล้วพูดว่า บัดนี้พระถังซัมจั๋งเดินทางมาพักนอนที่ในวัด หลวงจีนใจร้ายจะเอาไฟคลอกเผาเสียให้ตาย การก็จวนเต็มทีแล้ว ข้าพเจ้ามาทั้งนี้ ปราถนาจะยืมลูกบังไฟไปช่วยพระถังซัมจั๋งสักครั้งหนึ่ง ถ้าการสำเร็จแล้วจะเอากลับมาคืนส่งให้โดยเร็ว
กวั๊งหมุดทีอ๋องได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นจึงกลับถามว่า ถ้าคนร้ายจะเอาไฟคลอกชอบแต่จะเอาน้ำแก้ จึงจะต้องด้วยแบบแผน ทำไมท่านจะเอาลูกบังไฟไปทำไมเล่า
เห้งเจียจึงชี้แจงว่า ท่านหาทราบในความคิดของข้าพเจ้าไม่ คือถ้าเอาน้ำช่วยไฟก็จะไม่ติดขึ้นได้ พวกคนร้ายก็จะไม่สมความคิด ข้าพเจ้าปราถนาจะให้พวกคนร้ายเขาสมความคิดของเขา ข้าพเจ้าจึงมายืมลูกไฟไปช่วยแต่พระถังซัมจั๋งองค์เดียวเท่านั้น นอกนั้นตามแต่เขาจะเผากันให้ไหม้อย่างไร ก็ตามแต่ยะถากรรมของเขาเถิด ขอท่านได้รีบให้ข้าพเจ้าโดยเร็วเถิด ถ้าช้าอยู่ก็จะเสียการ
กวั๊งหมุดทีอ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วนึกว่าวานรตัวนี้มีความคิดจะเอาแต่ตัวรอดไม่เอาธุระของใคร คิดดังนั้นแล้ว กวั๊งหมุดทีอ๋องก็หยิบลูกบังไฟส่งให้ แล้วกำชับว่า ถ้าเสร็จธุระแล้วจงรีบเอามาส่ง
เห้งเจียรับลูกบังไฟแล้วมีความยินดีคำนับลากวั๊งหมุดทีอ๋อง รีบออกจากประตูสวรรค์เหาะกลับมาลงยังวัด ครั้นถึงเห้งเจียจึงเอาลูกบังไฟ คลี่ออกคลุมกุฎีที่พระถังซัมจั๋งนอนกับทั้งม้าแลหาบเสบียงอาหารเสร็จแล้ว เห้งเจียก็ออกไปที่หลังกุฎีใหญ่ที่อาจาริย์ผู้เฒ่าใจร้ายอยู่นั้น นั่งแอบคอยระวังผ้ากาสาวะภัตร แลคอยดูหลวงจีนใจร้ายจะลงมือทำการเมื่อไร ก็จะประสมเข้าทำด้วย
ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายเมื่อเห็นได้เวลาสมควรแล้ว จึงเอาไฟมาจุดฟางที่ใต้ถุนกุฎีพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียนอนอยู่นั้น ให้ลุกขึ้นไฟโพลงโดยรวดเร็ว เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็ร่ายพระคาถาเรียกลมเป่าประสมซ้ำช่วย ไฟก็ยิ่งลุกพลุ่งโพลงเลยไปติดกุฎีแลที่ใกล้เคียงต่อ ๆ ไปอีกเปนอันมาก ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายเมื่อเห็นดังนั้นก็พากันตกใจ ต่างวุ่นวายไปทั้งวัด ช่วยกันหามตู้แลหีบขนของเครื่องใช้ร้องเรียกกันเสียงอึกกะทึกไปทั้งวัด ในเวลานั้นไฟก็ยิ่งลุกออกแดงไปในท้องอากาศก็สว่างไปจนถึงถ้ำปิศาจยักษ์
ในที่ใกล้นั้นมีปิศาจตนหนึ่ง อยู่ทางทิศอาคะเณ มีภูเขาหนึ่งเรียกว่า เขาเฮ๊กฮองซัว มีถ้ำ ๆ หนึ่งเรียกว่าเฮ๊กฮองต๋อง เวลาเมื่อไฟไหม้วัดนั้น แสงไฟถ่อไปถึงถ้ำเฮ๊กฮองต๋อง ปิศาจยักษ์นอนอยู่ในถ้ำ พลิกกลับตัวหันหน้าออกมาทางปากถ้ำ ได้ยินเสียงลมพะยุห์หวั่นไหว แลไปดูเห็นแสงไฟสว่างส่องมาถึงน่าถ้ำ ก็ตกใจลุกขึ้นเดินออกมาดู เห็นไฟไหม้สว่างอยู่ข้างทิศอุดร ก็นึกว่าเห็นไฟจะไหม้ที่วัดกวนอิมเซียนอื๊อแน่แล้ว จำเราจะต้องไปช่วยดับไฟจึงจะชอบ คิดแล้วก็รีบเหาะมายังวัด ครั้นถึงก็พิจารณาดูเห็นกุฎีใหญ่นั้นไฟหาไหม้ไม่ แลข้างหลังกุฎีใหญ่มีคนนั่งภาวะนาเรียกลมอยู่ เมื่อปิศาจยักษ์เห็นดังนั้น จึงร่ายมนต์กำบังตัวลอยลงแอบเข้าไปในกุฎีใหญ่ เห็นมีห่อผ้าแพรวางอยู่บนโต๊ะมีรัศมีสว่างออกมาเปนสีแสงต่าง ๆ ก็นึกอรรศจรรย์ใจยิ่งนัก จึงเดินเข้าไปใกล้หยิบห่อผ้าแก้ออกดู ก็เห็นผ้ากาสาวะภัตรวิเศษงามยากที่จะหาสิ่งใดมาเปรียบได้ มีความยินดียิ่งนัก เดิมคิดจะมาช่วยดับไฟ ครั้นมาเห็นผ้ากาสาวะภัตรเข้า จิตรก็กลับไม่คิดที่จะช่วยดับไฟ จึงหยิบเอาผ้ากาสาวะภัตรนั้นได้แล้ว ก็ออกจากห้องกุฎีเหาะกลับไปยังถ้ำที่อยู่ของตนตามเดิม
ครั้นไฟโซมลงแล้ว ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายในวัดนั้นต่างคนต่างร้องไห้ด้วยความเสียดายเข้าของที่ไหม้ไฟหมดด้วยกันทุก ๆ คน เปนที่น่าสังเวชยิ่งนัก สมด้วยคำบูราณท่านกล่าวไว้ว่า (ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นกลับมาลงตัวเห็นทันตา)
ฝ่ายเห้งเจียเห็นไฟโซมลงแล้ว จึงเปิดลูกบังไฟนั้นออกจากกุฎีที่พระถังซัมจั๋งอยู่ ก็รีบเหาะไปยังสวรรค์เอาลูกบังไฟไปส่งกวั๊งหมุดทีอ๋อง แล้วก็รีบเหาะกลับลงมาก็พอสว่าง จึงคิดเห็นว่าพระอาจาริย์ถังซัมจั๋งยังไม่ตื่น จึงแปลงกายเปนแมลงผึ้งบินลอดเข้าไปในช่องหน้าต่าง ครั้นเข้าไปแล้วก็กลายเปนรูปเดิมเดินเข้ามาปลุกพระอาจาริย์
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อรู้สึกแล้ว ลุกขึ้นครองผ้าเปิดประตูเดินออกมาแลไปทั้งสี่ทิศ ไม่เห็นห้องหอแลกุฎีศาลา เห็นแต่กำแพงพังทลายไฟไหม้เปนเถ้าถ่านไปหมดสิ้น ครั้นเห็นดังนั้นแล้วก็มีความตกใจจึงถามเห้งเจียว่า นี่เปนด้วยเหตุผลประการใด
เห้งเจียจึงแกล้งตอบว่า พระอาจาริย์เห็นจะนอนฝันไปดอกกระมัง เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าหนีไฟแทบจะไม่พ้นเสียแล้ว
พระถังซัมจั๋งยิ่งมีความฉงน จึงถามว่าทำไมอาตมภาพจึงไม่รู้เล่า เห้งเจียจึงพูดว่าข้าพเจ้าคอยแต่ระวังรักษาแต่กุฎีที่เราอยู่ จะปลุกพระอาจาย์ก็กลัวจะตกใจ
พระถังซัมจั๋งพูดว่าทำไมจึงไม่ช่วยรักษาที่อื่นบ้างเล่า เห้งเจียว่าข้าพเจ้าจะบอกให้พระอาจาริย์ทราบ ที่เกิดเหตุขึ้นทั้งนี้นั้น ก็เหมือนดังคำที่พระอาจาริย์ว่าเมื่อวานนี้ เพราะพวกหลวงจีนเหล่านี้คิดอยากจะได้ผ้ากาสาวะภัตรของเรา จึงได้คิดจะเอาไฟเผาเราให้ตายเสีย ถ้าเราตายเสียแล้ว ผ้าจะได้ตกอยู่แก่เขา นี่หากว่าข้าพเจ้ารู้สึกเสียก่อนแล้ว จึงมิได้เปนอันตราย หาไม่ป่านนี้ก็จะเหลือแต่กระดูก ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าพวกนี้หามีหิริโอตับปะไม่ ข้าพเจ้าจึงไม่ช่วย เลยซ้ำเรียกลมมาให้พัดส่งใหญ่ไฟจึงได้ลุกลามมากมายไปดังนี้ เพื่อให้สมน้ำหน้าแลพอใจของพวกคนพาลที่มุ่งร้ายหมายจะทำแก่เรา
พระถังซัมจั๋งพูดว่า ธรรมดาไฟจะต้องเอาน้ำดับจึงจะชอบ นี่ท่านกลับเอาลมมาประสมดังนี้จะควรหรือ
เห้งเจียว่า คำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า (ตัวเปนคนอย่าคิดร้ายแก่เสือ เสือก็อย่าคิดร้ายแก่คน) ถ้าเขาไม่ใช้ไฟเราก็ไม่เรียกลม เห้งเจียพูดแล้วก็หัวเราะ
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นผ้ากาสาวะภัตรจะมิไหม้ไฟเสียแล้วหรือ เห้งเจียว่าเห็นจะไม่เปนไร ด้วยผ้ากาสาวะภัตรอยู่ที่กุฎีใหญ่ไฟมิได้ไหม้ไปถึงได้ จำเราจะไปทวงเอาผ้ากาสาวะภัตรของเราเถิด พระถังซัมจั๋งจึงจูงม้าเดินมายังกุฎีใหญ่ เห้งเจียยกหาบใส่บ่าเดินตามมา
เวลานั้นหลวงจีนทั้งหลายกำลังนั่งคร่ำครวนทุกข์ร้อนอยู่ พอแลเห็นพระถังซัมจั๋งกับศิษย์เดินตามกันมา ต่างคนก็ตกใจสำคัญว่าปิศาจคนทั้งสองที่ไฟไหม้ตายมาทวงชีวิตร ต่างคนก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่าขอท่านได้โปรดเถิด คนที่คิดร้ายต่อท่านนั้น หาใช่พวกข้าพเจ้าไม่ ท่านอย่ามาทวงเอาชีวิตรแก่ข้าพเจ้าเลย
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงตวาดว่า พวกเดรฉานไม่รู้จักคน พวกเจ้าจะต้องถึงแก่ความตาย นึ่ใครมาทวงชีวิตรแก่พวกเจ้าเล่า จงรีบไปเอาผ้ากาสาวะภัตรนั้นมาให้โดยเร็วเราจะได้ไป
ขณะนั้นหลวงจีนทั้งหลายพากันตลึงไปหมดไม่รู้ที่ว่าจะตอบประการใด มีหลวงจีนสองรูปเปนคนใจกล้าจึงถามว่า เมื่อคืนนี้ท่านพักนอนอยู่ในกุฎี ไฟไหม้ตายแล้วยังมาทวงจะเอาผ้ากาสาวะภัตรดังคนเปนฉนี้ผีหรือคน เรามีความสงไสยอยู่
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่าไฟที่ไหนไม่เห็นไหม้ตัวเรา จงพากันไปดูที่กุฎีนั้นซี ไฟไหม้หรือไม่ไหม้จะได้รู้แน่
พวกหลวงจีนเหล่านั้นก็พากันออกไปดูที่กุฎี ก็เห็นกุฎีนั้นยังดีอยู่มิได้ไหม้เกรียมหรือไหม้อะไรสักนิดหนึ่ง ครั้นเห็นดังนั้นแล้ว ต่างคนก็ครั่นคร้ามเกรงกลัวแล้วมาคิดเห็นว่า พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียนี้เห็นจะเปนผู้วิเศษสำเร็จแล้ว จึงมีอะภินิหารโดยเปนผู้รักษาธรรมอันบริสุทธิ์ จึงหาเปนอันตรายไม่ คิดเห็นดังนั้นแล้ว จึงพากันเข้ามาในกุฎีใหญ่จะบอกความแก่ท่านผู้เฒ่า
ขณะนั้นอาจาริย์ผู้เฒ่ากำลังคร่ำครวนเปนทุกข์อยู่ ด้วยหาผ้ากาสาวะภัตรไม่เห็นทั้งไฟก็ไหม้วัดวาอารามหมดสิ้น พอได้ยินหลวงจีนลูกวัดมาพูดดังนั้น ก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ในจิตรใจให้หมกมุ่นเพราะกระทำการไม่ตลอด จึงลุกเดินเข้าไปข้างในเอาศีศะกะแทกเข้ากับฝาผนัง จนศีศะแตกถึงแก่ความตายจึงมีคำกลางกล่าวว่า (หลวงตาเฒ่าคิดมิดีกอบไปด้วยความโลภ คิดเอาไฟเผาท่านท่านก็ไม่เปนอันตราย ตัวกลับต้องมาถึงแก่ความตายก็เพราะโลภะเจตนา) ดังนี้และ
ฝ่ายหลวงจีนทั้งหลายเห็นพระอาจาริย์ผู้เฒ่าฆ่าตัวตายดังนั้น ต่างคนต่างก็ร้องไห้ กลับออกมาบอกพระถังซัมจั๋งแลเห้งเจียว่า พระอาจาริย์ผู้เฒ่าเอาศีศะโดนฝาตายเสียแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายค้นหาผ้ากาสาวะภัตรก็ไม่พบไม่เห็น แล้วแต่ท่านจะมีความกรุณาแก่พวกข้าพเจ้าเถิด
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธเปนกำลัง ตวาดด้วยเสียงเปนอันดังดุจฟ้าผ่าว่า พวกเจ้าเหล่านี้เอาไปซ่อนเสียเปนมั่นคง ว่าแล้วก็เรียกหลวงจีนมาทุกคน เห้งเจียค้นหาโดยละเอียดก็ไม่พบเห็น แล้วจึงเดินไปเที่ยวค้นทุกหีบทุกตู้ก็มิได้เห็น พระถังซัมจั๋งมีความโทมนัศแลแค้นเห้งเจียเปนที่สุด
เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์โกรธจึงพูดว่า พระอาจาริย์อย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าคงจะสืบเสาะหาเอามาให้จงได้ เห้งเจียกระโดดมาฉวยไม้กระบองเหล็กออกจากหูไล่ตีหลวงจีนเหล่านั้น
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงร้องห้ามเห้งเจียว่า อย่าทำวุ่นวาย จงไปตรวจถามดูจะตกหล่นอยู่ที่ไหนบ้างดอกกระมัง ด้วยเกิดฟืนไฟไหม้ลนอย่างนี้
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ร้องห้ามดังนั้นก็หยุดอยู่ หลวงจีนทั้งหลายจึงคำนับแล้วพูดว่าข้าพเจ้าทั้งหลายมิได้รู้เห็นด้วยเลย เหตุการทั้งนี้เพราะตาผีเฒ่าอยากได้ผ้ากาสาวะภัตรของท่าน จึงได้คิดอุบายหวังจะฆ่าท่าน ข้าพเจ้าทั้งหลายก็หาได้ทราบไม่ ข้าพเจ้าทั้งหลายมัวสาละวนดับไฟแลขนของอยู่ ผ้ากาสาวะภัตรนั้นจะตกไปอยู่แห่งใดก็หาทราบไม่
เห้งเจียได้ฟังหลวงจีนพูดดังนั้นก็ยิ่งมีความโกรธมากขึ้น จึงเดินเข้าไปในกุฎีใหญ่ที่ห้องสมภารตายอยู่นั้น ค้นดูทั่วก็มิได้พบเห็นผ้ากาสาวะภัตร จึงใช้ให้หลวงจีนเหล่านั้นขุดดินใต้กุฎิขึ้นหาดูจนทั่วไปก็มิได้พบเห็น ซึ่งจะเข้าใจว่าไฟไหม้เสียแล้วก็หาชอบไม่ จึงถามหลวงจีนทั้งหลายเหล่านั้นว่า ที่ในบริเวรใกล้เคียงเหล่านี้มียักษ์แลปิศาจอสุรกายปรากฎอยู่บ้างหรือไม่ จึงสมภารรองผู้หนึ่งบอกว่า ทางข้างทิศอาคะเณนี้มีภูเขาหนึ่งเรียกว่าเฮกฮองซัว มีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่งเรียกว่าเฮกฮองต๋อง มีปิศาจยักษ์อยู่ตนหนึ่งชอบอัธยาไสยแก่สมภารที่ตายเคยไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ ๆ
เห้งเจียถามว่าอยู่ใกล้หรือไกล สมภารรองบอกว่าไม่สู้ไกลนักประมาณห้าสิบเส้น เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดแก่พระอาจาริย์ว่า จงวางใจเสียเถิดไม่ต้องสงไสยเลย คือปิศาจยักษ์นี้เองมันดอดมาขะโมยเอาไปเปนแน่แล้ว ข้าพเจ้าจะไปค้นหาดู พูดดังนั้นแล้วจึงเรียกหลวงจีนทั้งหลายเหล่านั้นมาพร้อมกันแล้วจึงสั่งว่า ท่านทั้งหลายจงระวังรักษาพระอาจาริย์ของเราไว้ให้ดี แลจงระวังดูม้าของเราไว้ด้วย แม้มีเหตุการอันตรายแต่อย่างใดแล้ว เราจะตีด้วยกระบองเหล็กนี้ให้หัวแลตัวเจ้าแหลกละเอียดไปทั้งนั้น เห้งเจียพูดสั่งหลวงจีนเหล่านั้นแล้ว จึงแกว่งกระบองเหล็กตีซ้ายป่ายขวาด้วยกำลังอิทธิฤทธิ์ กำแพงแลอิฐปูนเหล่านั้นพังทะลายลงไปหมด หลวงจีนทั้งหลายได้เห็นดังนั้น ก็ยิ่งมีความกลัวจนตัวงอลีบลงคุกเข่าคำนับแล้วก็พูดว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายจะระวังรักษาพระอาจาริย์ตามท่านสั่ง มิให้เปนอันตรายได้
เห้งเจียครั้นได้ฟังหลวงจีนทั้งหลายรับปะฏิญาณดังนั้น แล้วก็มีความยินดีจึงจัดแจงแต่งตัวมั่นคง แล้วก็รีบเหาะไปยังเขาเฮกฮองซัว
เมื่อเห้งเจียเหาะไปนั้นพวกหลวงจีนทั้งหลายในวัด แลขึ้นไปบนอากาศ เห็นเห้งเจียมีฤทธาศักดานุภาพยิ่งนัก ต่างคนต่างก็มีความกลัวเกรงทุก ๆ คน แล้วพูดว่า เหาะเหินเดินอากาศได้ดังนี้ทั้งไฟก็มิได้ทำอันตรายได้ ตาเฒ่าเจ้าวัดไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูงคิดความร้ายทำลายเขา โทษนั้นกลับมาถึงตัวต้องมรณาเพราะความโลภเจตนาที่เห็นผิดเปนชอบ
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่านี่แน่ท่านทั้งหลาย เห้งเจียไปตามหาผ้ากาสาวะภัตรถ้าได้มาสมประสงค์ก็จะดีไป ถ้าไม่ได้ผ้ากาสาวะพัสตรมาชีวิตรท่านทั้งหลายไม่ทราบว่าจะเปนประการใด ด้วยเห้งเจียเปนคนดุร้าย
เมื่อพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น หลวงจีนทั้งหลายมีความวิตกเปนอันมาก ต่างคนต่างคุกเข่าลงคำนับเทพยดาเทพาอารักษ์รุกขะพิมานร้องขอพรว่า ขอให้เห้งเจียได้ผ้ากาสาวะภัตรสมประสงค์เถิด ต่างวิตกนั่งคอยฟังข่าวเห้งเจียอยู่พร้อมกัน
ฝ่ายเห้งเจียรีบเหาะตรงไปยังเขาเฮกฮองซัว ครั้นถึงก็รออยู่บนอากาศ พิจารณาดูโดยละเอียดเห็นภูเขาสูงเปนสง่างาม เวลานั้นกำลังเปนฤดูเดือนสาม ต้นไม้กำลังผลิดอกออกช่อเปนที่น่าชม เห้งเจียพิจารณาดูภูเขารอบทั่วแล้ว แลไปข้างเนินเขาเห็นมีคนนั่งพูดกันอยู่สามคน จึงลงมาข้างริมเนินกำบังตัวแอบเข้าไปดูเห็นยักษ์นั่งอยู่สองข้าง ๆ ละคน อีกคนหนึ่งมีสีกายดำนั่งอยู่ข้างบนที่นั่งอยู่ข้างขวาเปนเต๊าหยิน ที่นั่งอยู่ข้างซ้ายนั้นเปนชีผ้าขาว ทั้งสามคนนั่งสนทนากัน ด้วยเรื่องฝึกฝนการบวชเรียนแลวิทยาวิชาต่าง ๆ อ้ายคนตัวดำนั้นหัวเราะแล้วพูดว่า วันมะรืนนี้เปนแซยิดของข้าพเจ้า ๆ ขอเชิญท่านทั้งสองได้เอ็นดูข้าพเจ้า มาประชุมในการสัมมรรคคีด้วย
คนที่เปนชีผ้าขาวนั้นตอบว่า ทุก ๆ ปีข้าพเจ้าก็ต้องมาช่วยใต้อ๋อง ถึงปีนี้ก็ต้องมาช่วยอวยพรกันตามเคยเหมือนทุกปีมา
เจ้าตัวดำจึงพูดว่า เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าได้ของวิเศษสิ่งหนึ่งนามเรียกว่าผ้ากาสาวะภัตร ของสิ่งนี้เปนของดีงามปลาดตา วันพรุ่งนี้จะประชุมเลี้ยงฉลองผ้ากาสาวะภัตร จะตั้งนามประชุมนั้นว่า (กาสาประชุม) ท่านทั้งสองจะเห็นเปนอย่างไร
คนที่เปนเต๊าหยันหัวเราะแล้วตอบว่า ถ้าดังนั้นวันพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะมาคำนับก่อน
เห้งเจียแอบฟังแต่ต้นจนปลายทราบความทุกประการแล้ว ก็อุส่าห์สะกดใจไว้จนทราบเรื่องตลอดแล้ว ก็กระโดดเข้ามาร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายขะโมยมึงลักเอาผ้ากาสาวะภัตรของกูมา เอ๋งจงรีบเอามาคืนให้เราโดยเร็ว หาไม่มึงจะเปนอันตรายถึงแก่ชีวิตร ว่าแล้วก็ถือกระบองเงื้อจะตี ปิศาจยักษทั้งสามเห็นดังนั้นก็ตกใจ อ้ายตัวดำบันดานให้กายหายเปนลมหนีไป เต๊าหยินโจนหนีเหาะขึ้นไปแฝงกลีบเมฆไป ยังแต่ชีผ้าขาวนั่งตกตลึงอยู่หาได้หนีไปไม่ เห้งเจียตีด้วยกระบองล้มลงขาดใจตาย ซากศพนั้นก็กลายกลับเปนรูปงูขาวตัวหนึ่ง เห้งเจียเอากระบองเขี่ยขึ้นดูตัวก็ขาดเปนสองท่อน แล้วเหลียวหาอ้ายตัวดำกับเต๊าหยินยังแลเห็นหลังอยู่ ก็รีบเหาะไล่ตามข้ามเขาไป เห็นหว่างเขาเปนชะโงกง้ำออกมามีถ้ำใหญ่ ปิดปากถ้ำแน่นหนา ข้างบนปากถ้ำมีศิลาจารึกอักษรว่า เฮกฮองซัว ถ้ำเฮกฮองต๋อง เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงแกว่งกระบองร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายตายโหงจงรีบเอาผ้ากาสาวะภัตรของพระอาจาริย์กูมาโดยเร็ว ถ้าขัดขืนช้าไปกูจะทำลายถ้ำเสียให้ราบเปนน่ากลอง
ฝ่ายพวกบริวารยักษ ได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปบอกแก่ใต้อ๋องว่าการที่จะประชุมกาสานั้นเห็นจะไม่สำเร็จ บัดนี้ข้างนอกที่ปากถ้ำนั้นมีอ้ายปากแหลมหน้าเหมือนรามสูรย์มาร้องทวงผ้ากาสาวะภัตร ถ้าไม่ออกไปมันว่าจะทำลายถ้ำเสียเดี๋ยวนี้ ขอท่านได้ทราบ
นายปิศาจยักษได้ฟังบริวารยักษบอกดังนั้น มีความโกรธยิ่งนัก จึงเรียกบริวารให้เอาเกราะกับทวนมาให้ แล้วก็แต่งตัวสวมเกราะมือถือทวน รีบเดินออกมาที่ประตูถ้ำ เห้งเจียยืนคอยอยู่ ครั้นเห็นปิศาจดำตลอดตัวใส่หมวกดำ คล้ายรูปม้าสวมเกราะทองแดงเสื้อชั้นนอกทับเกราะแพรดอกดำ มือถือทวนเปนอาวุธ สอดรองเท้าหนังดำ แลดูทั้งกายปิศาจดำดุจดินหม้อแลถ่านไฟ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะนึกในใจว่า อ้ายนี่เห็นกำเนิดมันจะเปนพวกเผาถ่าน คิดดังนั้นแล้วก็นิ่งคอยดูอยู่
ฝ่ายปิศาจยักษ์เดินออกมาถึงประตูถ้ำแล้ว จึงร้องถามด้วยเสียงเปนอันดังว่า ใครอยู่ที่วัดไหนหวา จึงมาถามหาผ้ากาสาวะภัตรทำไม เองอยู่ที่ไหนผ้ากาสาวะภัตรนั้นหายแต่เมื่อไร จึงได้เซอะซะมาทวงถามถึงที่นี่เองเชื่อดีอย่างไรหรือ
เห้งเจียได้ฟังจึงตอบว่า ผ้ากาสานั้นเก็บไว้ในกุฎีใหญ่ที่วัดกวนอิมเซียนอี้เมื่อคืนนี้ เกิดไฟไหม้วัดขึ้นตัวมึงแอบเข้าไปในกุฎีลักเอามาแลนัดพวกพ้องมาจะทำกาสาประชุม ยังจะมีหน้ามาโต้ตอบได้อีกหรือ เร็ว ๆ จงรีบเอามาให้กูเสียโดยดี หาไม่ชีวิตรมึงจะไม่รอดพ้นจากฝีมือกู
ฝ่ายอะสุระยักษ์ปิศาจได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วตอบว่า อ้ายคนเสเพลเจ้าอุบายมาก เมื่อคนนี้ไฟไหม้วัดนั้น เพราะด้วยเองเอาไฟมาทิ้งเอ็งแล้ว เราเห็นเอ็งนั่งอยู่หลังกุฎีใหญ่เรียกลมช่วยไฟให้ลุกขึ้นแรง จนไฟไหม้ไปทั้งวัด อันที่จริงข้าเอาผ้ากาสามาเสียนั้น ก็โดยคิดกลัวว่าไฟจะไหม้เสีย เจ้าจะทำอะไรเราหรือ ตัวเจ้าชื่อไรแชใดมีฝีมืออย่างไร จึงอาจสามารถทำปากกล้ามาพูดจาจองหองที่นี่
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่า เอ็งจำปู่ไม่ได้หรือ ปู่เปนสานุศิษย์พระเจ้าน้องยาเธอพระถังซัมจั๋ง นามของเรานี้คือซึงเห้งเจีย ถ้าเอ็งอยากจะรู้ฝีมือเราว่าจะกล้าแขงแรงฤทธิ์สักเท่าใดเราจะเล่าให้เจ้าฟัง หากเจ้าจะตั้งสะติไม่อยู่ขวัญจะหนีไปจากตัว
ปิศาจยักษ์จึงพูดว่าไหนเจ้าลองเล่าให้เราฟังดูทีหรือ เราจะได้รู้ว่าเจ้ามีฤทธิ์เดชสักเท่าใด
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะว่า อ้ายเหลนของกูเอ็งจงเงี่ยหูลงคอยฟัง ทวดจะเล่าให้เอ็งฟัง
ตั้งแต่แรกเมื่อเกิดทวดมีฤทธิ์เดชประกอบด้วยอากาศจึงเติบใหญ่ ได้ไปเรียนวิชาต่อครูสอนให้ทวดรู้วิทยาแลยาวิเศษไม่แก่ไม่ตาย ทวดได้สำเร็จเปนใต้เซียนสารพัดคาบจะเปลี่ยนแปลงกายได้ทุกประการ หมื่นกิจแสนการดวงจิตรก็ไม่กอบไปด้วยตัณหาราคะ อายัตนะหกประการบริสุทธิ์ภาคมั่นคง ได้ลงไปปราบพระยาเล่งอ๋องได้กระบองวิเศษแล้วกลับมาเปนเจ้าอยู่ที่ถ้ำเลียมต๋องเง็กเซียงฮ่องเต้ตั้งให้เปนที่ซีเทียนใต้เซีย อยู่บนสวรรค์มียศเปนขุนนางผู้ใหญ่ เราทำวุ่นวายบนวิมานก็ไม่มีผู้ใดจะต่อต้านได้ เหตุเพราะท้ายเสียงเล่ากุนกับยี่หนึ่งจินกุนจับเราได้เอาไปบนสวรรค์ ท้ายเสียงเล่ากุนเอาไฟเผาเราด้วยเบ้าก็ไม่ตาย ทวดจึงถือกระบองกายสิทธิ์ตีขนาบเข้าไปถึงสามสิบสามชั้นวิมานไม่มีผู้ใดจะสู้ได้ สมเด็จพระเซ็กเกียมองนิฮุดโจ๊ จึงได้บันดาลเขาเง้าเห้งซัวครอบทวดไว้ได้ห้าร้อยปี ทวดจึงได้มาพบพระถังซัมจั๋ง บัดนี้เราตั้งอยู่ในสัมมาทิฐิมรรค จะไปวัดลุ่ยอิมยี่นมัศการพระผู้ประเสริฐ ผู้กระทำที่สุดของโลกยและข้ามโลกยได้แล้วทั้งรอบจักรวาฬฟ้าดินต่อ ๆ มาถึงเดี๋ยวนี้ ก็รู้จักชื่อเราทั้งสิ้น เหลนจงฟังคำทวดที่เล่าให้ฟังนี้เถิด
ฝ่ายปิศาจยักษเมื่อได้ฟังเห้งเจียเล่าให้ฟังดังนั้น หัวเราะแล้วพูดว่า เออฉนั้นเรานึกได้แล้วคือมูลเหตุนั้น เง๊กเซียงฮ่องเต้ตั้งให้เจ้าเปนที่เป๊กเบ๊อุนอ้ายคนเลี้ยงม้ามิใช่หรือ
เห้งเจียได้ฟังปิศาจยักษกล่าวออกชื่ออักษรสามตัว ว่าเป๊กเบ๊อุน อันอักษรสามตัวนี้ ถ้าได้ยินได้เห็นเวลาใดก็เกิดโทโสดุจไฟเข้าลนหัวใจ ดวงตาเห้งเจียลุกดุจดาวโรหินี แกว่งกระบองกายสิทธิ์ชื่อกิมตอปัง ตรงเข้าตีปิศาจ ๆ ก็ขยับทวนเข้ารับ ต่างรบกันไปมาประมาณยี่สิบเพลงพอตวันจวนเที่ยง ปิศาจยักษ์เอาทวนกดกระบองเห้งเจียไว้แล้ว ร้องพูดแก่เห้งเจียว่า เวลานี้ก็จวนจะเที่ยงอยู่แล้ว จงพักให้เรากินอาหาร แล้วจึงค่อยมาต่อสู้กันใหม่ พูดแล้วก็ชักทวนถอยกลับเข้าถ้ำ สั่งบริวารให้ปิดประตูแน่นแล้วให้จัดเครื่องเลี้ยงแลเขียนหนังสือไปเชิญ พวกพ้องมิตรสหายทุก ๆ แห่งมาเลี้ยงโต๊ะจะได้คิดการต่อสู้แก่ข้าศึกต่อไป บริวารได้หนังสือแล้วก็รีบแยกย้ายกันไป
ฝ่ายเห้งเจีย ครั้นปิศาจกลับเข้าถ้ำแล้วคิดจะทำลายถ้ำเข้าไปก็เหนื่อย เหลือกำลัง จึงเหาะกลับมายังวัดอิมเซียนอี้เข้าไปคำนับพระอาจาริย์ แล้วเล่าความว่าปิศาจมีกายดำมันลักผ้ากาสาวะภัตร ไปจะทำการเลี้ยงโต๊ะ ในการแซยิดของมัน แลได้ต่อสู้กันจนกลับมาให้พระอาจาริย์กับหลวงจีนทั้งปวงฟังทุกประการ หลวงจีนทั้งหลายจึงจัดแจงเครื่องแจถวายเพลพระถังซัมจั๋งฉันแล้ว เห้งเจียจึงรับประทานต่อภายหลัง ครั้นเสพย์อาหารอิ่มเสร็จแล้ว เห้งเจียก็คำนับลาพระอาจาริย์เหาะกลับไปยังเขาเฮกฮองซัว เมื่อขณะเหาะกลับมาแลลงไปเห็นบริวารปิศาจยักษ์เดินมามือถือหีบไม้สาลีหีบหนึ่ง เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ลอยลงยังที่พื้นดิน ตรงเข้าสกัดหน้าเอาไม้กระบองตีปิศาจยักษตายคาที่ เห็นกายปิศาจอ่อนน่วมดุจฟองน้ำ เห้งเจียจึงลากศพทิ้งข้างทางแล้วเอาหีบนั้นมาเปิดดู ก็เห็นเปนหนังสือเชิญกินโต๊ะ ในใจความว่าข้าพเจ้าเฮกหันพระยาหมีดำ ขอคำนับมายังท่านกิมตือเล่าเสียงอาจาริย์ได้ทราบ ด้วยบัดนี้ข้าพเจ้าจะทำการเลี้ยงโต๊ะแลทำการกาสาประชุม ขอเชิญท่านมานั่งเล่นพอเปนกิริยาที่รื่นเริงในกำหนดวันพรุ่งนี้เปนวันประชุมขอจงมาในเวลากำหนดเถิด เห้งเจียอ่านดูรู้ความดังนั้นแล้วจึงหัวเราะว่า เหตุนี้เองทำให้อ้ายอาจาริย์เฒ่าที่ตายคบค้ากับอ้ายพวกปิศาจยักษมารเหล่านี้เปนเพื่อนฝูง อายุมันจึงได้ยืนถึงสองร้อยเจ็ดสิบปี เห็นอ้ายพวกปิศาจเหล่านี้จะให้ว่านยาอะไรกิน จึงได้มีอายุยืนนานฉนั้น จำเราจะแปลงกายเปนอาจาริย์เฒ่าผู้นั้น เข้าไปในถ้ำก็คงจะได้เห็นผ้ากาสาวะภัตร เพราะเราเคยเห็นแลจำตัวอ้ายนั่งข้างขวาได้ คือเต๊าหยินที่เหาะหนีเราไปครั้งก่อน คิดดังนั้นแล้ว จึงสำรวมกิริยาร่ายพระเวทคาถาแปลงกายให้เหมือนรูปอาจาริย์เต๊าหยิน
ครั้นแปลงกายแล้วก็เดินเข้ามายังถ้ำ เรียกให้เปิดประตูรับ พวกยักษ์บริวารได้ยินก็ออกมาเปิดประตูถ้ำ แลเห็นท่านอาจาริย์กิมตี้มาจึงกลับเข้าไปบอกนายว่า บัดนี้ท่านอาจาริย์กิมตี้มาแล้ว
เฮกหันได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า เราใช้คนไปเชิญเหตุใดจึงมาเร็วนัก ชะรอยจะเปนเห้งเจียไปอ้อนวอนเชิญให้มาขอผ้ากาสาวะภัตรคืนดอกกระมัง จำเราจะเอาผ้ากาสาวะภัตรซ่อนไว้เสียก่อน อย่าให้เห็น คิดดังนั้นแล้วก็เอาผ้ากาสาวะภัตรนั้นเก็บซ่อนเสีย
ฝ่ายเห้งเจียเดินเข้าไปในประตูถ้ำ เดินพลางชมพลางเห็นผลไม้ดกออกดอกช่ออระชอนดุจสวนบนสวรรค์ ครั้นเดินเข้าไปถึงประตูชั้นที่สองเห็นทั้งสองข้างมีเหลี่ยนหนังสือคู่หนึ่ง ข้างขวามีคำว่าระงับศุขสำราญไม่มีความโลภ ข้างซ้ายมีคำว่าอยู่ที่ลับความสนุกดุจเทวสะฐาน เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงคิดอยู่แต่ในใจว่า หนังสือที่เขียนไว้นั้นเปนข้อนำความสำเร็จที่จะให้พ้นจากโลกย์ ยักษ์เหล่านี้ก็รู้จักทางมรรคผลของความดี
เห้งเจียคิดดังนั้นแล้วก็เดินเข้าไปถึงประตูชั้นที่สาม แลดูรอบในนั้นเห็นประตูน่าต่างสลักเสลาเปนช่อเปนชั้น ลวดลายต่าง ๆ งดงามเจริญตาเปนที่เจริญใจยิ่งนัก ก็เดินตรงเข้าไปจนถึงตัวเฮกหัน
ฝ่ายเฮกหันครั้นเห็นเห้งเจียเดินเข้ามา ก็สวมเสื้อแต่งตัวออกมารับเชิญแล้วจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะทำการเล็กน้อยในวันพรุ่งนี้ ท่านอาจาริย์มีธุระหรือจึงมาก่อนกำหนดในจดหมาย
เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าจะใคร่ชมผ้ากาสาวะภัตร จึงได้รีบมาก่อนกำหนด เพราะได้ทราบในจดหมายซึ่งท่านให้คนถือไปให้ กำลังสนทนากันอยู่นั้น พวกบริวารที่ไปเที่ยวสอดแนมกลับเข้ามาบอกว่า ใต้อ๋องจงทราบเถิดว่า คนที่ถือหนังสือเทียบไปเชิญพระอาจาริย์กิมตี้นั้น ไปได้ครึ่งทางพบเห้งเจียเข้าเห้งเจียตีตายเสียแล้ว แปลงกายปลอมเปนอาจาริย์กิมตี้เข้ามาในถ้ำ จะคิดอุบายเอาผ้ากาสาวะภัตรคืนเปนแน่ ข้าพเจ้าได้แอบดูได้เห็นประจักษ์แก่ตาแล้ว
เฮกหันครั้นได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธจึงเอาทวนแทงเห้งเจีย ๆ แลเห็นดังนั้นหลบถอยหลังแปรกลับเปนรูปเดิม ชักกระบองเข้ารบรับกันในถ้ำ แลท่อยทีหนีไล่ถอยออกมาจนนอกประตูถ้ำ แลขึ้นรบกันบนยอดเขาต่างมีฤทธิ์เข้มแขงรบกันได้หลายร้อยเพลง จนเวลาจวนค่ำก็ยังหาแพ้แลชะนะกันไม่
เฮกหันเอาทวนรับกระบองไว้แล้วร้องพูดว่า เห้งเจียหยุดก่อนเราจะพูดให้ท่านฟัง ด้วยเวลานี้ก็จวนจะค่ำอยู่แล้วเราหยุดรบกันเสียก่อนพรุ่งนี้เช้าเราจึงค่อยมารบกันให้ถึงแพ้แลชะนะ พูดดังนั้นแล้วก็บันดานตัวให้เปนสายเหมือนลมหายไปต่อหน้า
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ไม่สามารถที่จะทำประการใดได้ ก็เหาะกลับมายังวัดเข้าไปคำนับพระอาจาริย์
พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียกลับมาจึงถามว่า ไปพบผ้ากาสาวะภัตรนั้นเปนประการใดได้หรือไม่ได้
เห้งเจียจึงเล่าความตั้งแต่ต้นจนปลาย ให้พระอาจาริย์ฟังทุกประการ
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นจึงย้อนถามว่า ฝีมือปิศาจกับตัวเจ้า ใครจะเปนอย่างไรกัน
เห้งเจียจึงตอบพระอาจาริย์ว่า ก็พอจะสู้กันได้ไม่สู้กระไรนัก พระถึงซัมจั๋งจึงว่าถ้าดังนั้นทำประการใดจึงจะได้ผ้ากาสาวะภัตรคืนเล่า
เห้งเจียตอบว่าพรุ่งนี้คงจะเอาคืนให้จงได้ ค่ำวันนี้จะขอหยุดพักพอให้มีแรงเสียสักคืนก่อน
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จิตใจให้วิตกด้วยผ้ากาสาวะภัตรยิ่งนัก ในคืนวันนั้นพระถังซัมจั๋งหาเปนอันที่จะหลับนอนไม่ นั่งอยู่ที่ตรงน่าต่างตรึกตรองหามีความสบายไม่
ฝ่ายเห้งเจียเมื่อพักนอนครั้นดึกสามยามเห้งเจียก็ผุดลุกขึ้นเรียกหลวงจีนทั้งหลายมาพร้อมกัน สั่งให้ระวังรักษาพระอาจาริย์ให้ดี เราจะมีธุระไปสักหน่อย
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งนั่งตรึกตรองเปนทุกข์อยู่หาหลับไม่ ครั้นได้ยินเห้งเจียสั่งหลวงจีนดังนั้น ก็ลงจากเตียงร้องถามออกมาว่าเห้งเจียจะไปข้างไหนเวลาค่ำมืดดังนี้แล้ว
เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าคิดว่าการสิ่งนี้ จะต้องไปหาพระกวนอิมเพราะที่วัดนี้ชาวชนทั้งหลายมาสักการบูชา สร้างขึ้นถวายเปนวัดของพระกวนอิม เพราะอักษรเขียนชื่อวัดก็เปนชื่อพระกวนอิม ๆ ให้สัตว์เดรฉานปิศาจยักษ์อยู่ใกล้วัดดังนี้ ข้าพเจ้าจะไปเชิญท่านแลเล่าการให้ท่านฟังจะได้นิมนต์ท่านมา เห็นคงจะได้ผ้ากาสาวะภัตรคืนโดยง่าย ข้าพเจ้าคิดเห็นอย่างนี้จึงจะไปเชิญท่านมา
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าท่านไปเมื่อไรท่านจะกลับมา ด้วยพระกวนอิมก็อยู่ไกล
เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าคะเนเวลากินเข้าเช้าแล้วก็คงจะกลับมาถึง ถ้าอย่างช้าก็เพียงเที่ยง เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็คำนับลาพระอาจาริย์เหาะตรงไปยังเขาน่ำไฮ้บัดเดี๋ยวก็มาถึง เห้งเจียลอยพิจารณาอยู่บนอากาศเห็นไชยภูมิเขามีน้ำไหลรินเปนฟูฝอยไสยสอาด มีต้นผลไม้ต่าง ๆ ผลิดอกออกช่อหลายอย่างหลายพัน ทั้งภูเขาโขดคูแลเพิงพักซับซ้อนเปนลำดับต่าง ๆ มีไม้ต้นไม้ลำต่าง ๆ ดุจคนแกล้งมาปลูกไว้ ฝูงทีฆะชาติปักษาก็มาร่อนร้องแลลงจับจิกกินผลไม้ที่มีผล เร่าร้องสนั่นเสียงเซ็งแซ่ เห้งเจียดูก็ให้เกิดความเพลิดเพลินเจริญใจ จึงนึกแต่ในใจว่าในสฐานที่นี้ ควรเปนที่อยู่ของผู้วิเศษที่มีสะติปัญญาความระงับจะเปนที่อาไศรย ครั้นแล้วก็ลอยลงยังพื้นดินเดินเข้าไปยังป่าไผ่ ครั้นถึงประตูเก๋งใหญ่เห้งเจียก็เดินเข้าไปข้างในแลเห็นพระกวนอิมนั่งอยู่บนบัลลังก์บัว เห้งเจียก็คุกเข่าลงคำนับนมัศการโดยเคารพ พระกวนอิมเห็นเห้งเจียจึงถามว่า เจ้ามีกิจธุระอะไรหรือจึงได้มาจนถึงนี่
เห้งเจียนมัศการแล้วตอบว่า ข้าพเจ้ากับพระอาจาริย์มีความร้อนใจเปนอันมาก เมื่อเดินทางไปไซทีพบวัดเข้าวัดหนึ่งมีนามว่าวัดกวนอิมเซียนอี้ ชนทั้งหลายมีความเลื่อมใสมาสักการบูชาด้วยธูปเทียนดอกไม้อยู่เนืองนิตย์มิได้ขาด บัดนี้มีสัตว์หมีปิศาจยักษ์ตนหนึ่งอยู่ใกล้วัด มันลักเอาผ้ากาสาวะภัตรของพระอาจาริย์ข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าไปทวงถามหลายครั้งแล้วมันหาคืนให้ไม่ บัดนี้ข้าพเจ้าจะมาขอทวงเอาที่ท่านเพราะท่านเปนเจ้าของวัด ยอมอนุญาตให้ปิศาจยักษ์อยู่ใกล้เคียงวัดกวนอิมเซียนอี้ ขอให้ท่านเปนธุระจัดแจงเอามาให้
พระกวนอิมได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงว่าเดระฉานไม่รู้จักผิดแลชอบพูดจาไม่มีแบบแผนเลย อ้ายปิศาจหมีมันลักเอาไปควรเอ็งจะไปทวงเอาแก่มันจึงจะถูก เหตุใดจะมาทวงเอาที่อาตมเล่า ซึ่งเหตุการเกิดความเดือดร้อนขึ้นดังนี้ ที่แท้ก็เพราะเจ้าใจใหญ่นำเอาของวิเศษออกประกวดอวดแก่เขา ให้คนร้ายคนพาลเห็นแล้วยังมิหนำ ซ้ำตัวเจ้าได้กระทำผิดเมื่อไฟติดขึ้นแล้ว เจ้ายังเรียกลมให้ประสมพัดจนไฟไหม้วัดวาอารามหมดสิ้นดังนี้ ยังมีหน้าเอาความร้ายมาใส่เราอีกหรือ เราว่าดังนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าใครผิดแน่
เห้งเจียเห็นพระกวนอิมมีความโกรธดังนั้น ก็ลนลานกราบลงแล้วพูดว่า ขอท่านได้ยกโทษให้ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด อันที่จริงนั้นข้าพเจ้าเห็นว่า อ้ายปิศาจมันไม่ยอมคืนผ้ากาสาวะภัตรให้แก่ข้าพเจ้าเปนแน่ พระถังซัมจั๋งจะภาวนาบีบศีศะข้าพเจ้าเหลือที่จะทนได้ เพราะฉนั้นซึ่งข้าพเจ้ามาทั้งนี้ หมายจะพึ่งพระบารมีท่าน ขอได้โปรดกรุณาแก่ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
พระกวนอิมจึงพูดว่า เอาเถอะข้าก็จะช่วยเพราะเห็นแก่พระถังซัมจั๋ง พูดดังนั้นแล้วก็ออกจากที่อยู่ปาฏิหารเหาะลอยขึ้นบนอากาศ ตั้งหน่าตรงไปยังเขาเฮกฮองซัว เห้งเจียก็เหาะตามไปข้างหลัง ครั้นใกล้จะถึงพระกวนอิมเห้งเจียลอยลงเดินไปตามทาง ขณะนั้นมีเต๊าหยินคนหนึ่งถือถาดเดินมาในถาดมียาวิเศษอายุวัฒนะสองเม็ด เดินมาปะหน้าเห้งเจีย ๆ ยกไม้กระบองฟาดลงทีหนึ่ง เต๊าหยินล้มดิ้นขาดใจตาย พระกวนอิมเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงพูดว่า อ้ายสัตว์วานรนี้ชั่วช้านักทำไมจึงได้ทำดังนี้เล่า เพราะว่าคนนี้เขามิได้ขะโมยผ้ากาสาวภัตรของตัวไป เหตุใดจึงไปตีเขาให้ถึงแก่ความตาย
เห้งเจียพูดว่าท่านยังไม่ทราบ เต้าหยินนี้คือพวกพ้องบริวารของอ้ายยักษ์หมีดำ ถ้าละไว้ไม่คิดตัดกำลังปล่อยให้มากขึ้น พรุ่งนี้อ้ายเหล่านี้ก็จะมาประชุมกัน อ้ายเต๊าหยินคนนี้มันเที่ยวหาของมาช่วย พูดดังนั้นแล้วก็จับศพเต๊าหยินยกขึ้นมาดูก็เห็นเปนชะมดตัวหนึ่ง เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็หัวเราะแลไปที่ในถาดเห็นมียาวิเศษอยู่สองก้อนที่ก้นถาด มีอักษรจารึกอยู่สี่ตัว คือ ลีนฮือจื๊อเจ่ เห้งเจียเห็นดังนั้นแล้วก็พูดว่า บังเอินสบเหมาะ จึงหันหน้ามาคำนับพระกวนอิมแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าคิดอุบายได้อย่างหนึ่ง จะใช้ซ้อนกลแต่ไม่ทราบว่าท่านจะยอมหรือไม่
พระกวนอิมจึงถามว่า อุบายของท่านประการใดจงชี้แจงให้เราฟัง เมื่อเห็นสมควรจะทำก็จะได้ทำ
เห้งเจียจึงว่า หนังสือในถาด ลีนฮือจื๊อเจ่นั้น คือชื่อของเต๊าหยินตายนั้นเอง ขอให้ท่านแปลงกายให้เหมือนเต๊าหยิน ข้าพเจ้าจะแปลงเปนยาหนึ่งเม็ดวางอยู่ในถาด ท่านจงยกเข้าไปช่วยการแซยิดของปิศาจหมี ถ้าอ้ายยักษ์กินยานั้นเข้าไปในท้อง ข้าพเจ้าก็จะทำถนัด แม้มันไม่ยอมให้ผ้ากาสาวะภัตร ข้าพเจ้าจะรวบรัดเอาไส้มันออกมาให้หมด ท่านจะเห็นชอบด้วยหรือไม่
พระกวนอิมได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น จึงหัวเราะแล้วพูดว่าได้การแล้ว พระกวนอิมจึงสำรวมจิตรนึกน้อมกระทำภาวนาแปลงกายเปนเต๊าหยินกระทำกิริยาอาการให้เหมือนดุจคนเดียวนั้น
เห้งเจียเห็นพระกวนอิมแปลงรูปเปนลีนฮือจี๊อเจ่ จึงชมว่าช่างเหมือนจริง ๆ แล้วบอกว่าข้าพเจ้าจะแปลงบ้าง พูดแล้วก็สำรวมจิตรร่ายพระคาถาตัวเห้งเจียก็กลายเปนยาเม็ดกลมกลิ้งอยู่ในถาด พระกวนอิมก็ถือถาดเดินมายังถ้ำ ครั้นถึงก็พิจารณดูท่าทางที่ปากถ้ำแลต้นผลไม้ร่มรื่นเปนน่าอยู่ อาจให้เกิดความผาศุขสบายใจได้ ควรเปนที่อาไศรยปฏิบัติอาจให้เกิดมรรคผลได้อยู่ ว่าเราจะต้องแก้ไขช่วยชีวิตรปิศาจไว้บ้างจะได้ไม่ถึงแก่ความตาย แลไม่ขาดเมตาจิตรแห่งเรา
เมื่อพระกวนอิมคิดดังนั้นแล้ว ก็เดินเข้าไปยังประตูถ้ำ เห็นหมู่ปิศาจยักษ์น้อย ๆ พูดกันว่า ท่านฤๅษีลีนฮือจื๊อเจ่มาแล้ว บ้างก็รีบเข้าไปบอกเฮกหันใต้อ๋องว่าบัดนี้ท่านลีนฮือจื๊อเจ่มาแล้ว
เฮกหันได้ฟังดังนั้นก็เดินออกมารับ เชิญท่านลีนฮือจื๊อเจ่เข้าไปนั่งที่อันสมควรแล้ว ยักษ์หมีจึงพูดว่าขอบใจท่านได้เอ็นดูแก่ข้าพเจ้าเอาของมาช่วย พระเดชพระคุณของท่าน อยู่แก่ข้าพเจ้าเปนอันมาก
พระกวนอิมจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยาวิเศษหนึ่งเม็ดมาคำนับท่าน พูดแล้วก็ยกถาดยานั้นมาส่งให้แก่เฮกหันแล้ว ก็อวยพรว่าขออายุท่านจงเจริญยืนนานชั่วฟ้าแลดินเถิด
ปิศาจยักษได้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีเปนอันมาก มิได้มีความรังเกียจกินแหนงเลย จึงหยิบยาใส่ปากกลืนลงไปในท้องในทันใดนั้น
เห้งเจียเมื่อเข้าไปอยู่ในท้องเฮกหันได้แล้ว ก็กลับกลายจากเม็ดยาเปนรูปเดิม เอามือจับใส้เฮกหันหมุนบิดไปมา จนเฮกหันได้ความทุกข์เวทนาเจ็บปวดถึงสาหัศ ร้องไห้ลีนฮือจื๊อเจ่ช่วยว่าข้าพเจ้าจะถึงแก่ชีวิตรอันตรายแน่แล้ว ขอท่านได้กรุณาแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด ร้องพลางดิ้นพลางอยู่กลางพื้นถ้ำ
ฝ่ายพระกวนอิมเห็นดังนั้น ก็คลายมนต์กลับเปนรูปเดิมร้องตวาดว่า เจ้าจงรีบเอาผ้ากาสาวะภัตรออกมาให้เรา ๆ จึงจะยกโทษให้
เฮกหันครั้นเห็นลีนฮือจื๊อเจ่ กลับเปนพระกวนอิมไปดังนั้น ก็รู้ว่าตนต้องอุบายของเห้งเจียแล้ว ทั้งเจ็บทั้งกลัวเหลือกำลังสิ้นทิฐิมานะลง จึงร้องสั่งบริวารให้ไปเอาผ้ากาสาวะภัตรมาโดยเร็ว
ปิศาจน้อยได้ฟังนายสั่งดังนั้น ก็ไปเอาผ้ากาสาวะภัตรออกมาถวายพระกวนอิม ๆ ก็รับผ้านั้นไว้แล้วก็บอกเห้งเจียออกมา เห้งเจียก็บันดานเปนลมอากาศออกมาจากท้องเฮกหัน เดินมาหยิบผ้ากาสาวะภัตรถือไว้
ฝ่ายพระกวนอิมเห็นปิศาจยักษยังฟุบหน้าอยู่คิดวิตกไปว่า ถ้าปิศาจยักษยังจะมีโทสะอยู่ก็จะทำการจลาจลต่อไป อย่าเลยจะต้องเอามงคลครอบศีศะไว้เสียเถิด คิดดังนั้นแล้ว ก็เอามงคลที่พระให้ไว้สวมศีศะเฮกหันลงทันที
ฝ่ายเฮกหันเมื่อมงคลต้องศีศะก็ทลึ่งลุกขึ้น ฉวยทวนจะแทงพระกวนอิม ๆ กับเห้งเจียกระทำปาฏิหารขึ้นลอยอยู่บนอากาศแล้ว พระกวนอิมก็ร่ายพระมนต์ ออกชื่อเฮกหันยักษ์หมีผู้เดียว เฮกหันก็ปวดเศียรเวียนเกล้าราวกับศีศะจะแตกลงกลิ้งอยู่กับพื้นดิน ทวนก็หลุดจากมือร้องขอโทษอ้อนวอนไปต่าง ๆ
พระกวนอิมจึงกล่าวว่า อ้ายสัตว์เดรฉานเจ้าจะยอมกลัวเราหรือไม่
เฮกหันจึงว่าข้าพเจ้ายอมกลัวท่านแล้ว ขอรับประทานชีวิตรไว้สักครั้งหนึ่งเถิด เห้งเจียเห็นดังนั้นก็อยากจะใคร่ตีด้วยกระบองสักทีหนึ่ง แต่พระกวนอิมว่าอย่าทำให้ถึงตายเลย อาตมาจะเอาไปไว้ใช้
เห้งเจียถามว่า จะเอาไปไว้ใช้ที่ไหน พระกวนอิมบอกว่าที่หลังเขาน่ำไฮ้นั้นยังไม่มีคนเฝ้า จะพาไปไว้ให้เฝ้าที่ตำบลนั้น เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า นี่แลจริงแท้ว่ามีความกรุณาไม่บกพร่อง
ฝ่ายปิศาจเฮกหันครั้นฟื้นขึ้นแล้ว ก็พะนมมือร้องว่า ข้าพเจ้าจะรักษาธรรมสัมมาปฏิบัติตลอดชีวิตร พระกวนอิมได้ฟังดังนั้นจึงลอยลงมายังพื้นดิน แล้วจึงเดินมาลูบศีศะเฮกหันสอนให้ถือศีล แล้วบอกว่าท่านจงถือทวนตามเราไป
ฝ่ายปิศาจหมีตั้งแต่นั้นจิตรใจก็ปราศจากความชั่วร้ายเปนปรกติ ถือทวนคอยตามพระกวนอิมไปเขาน่ำไฮ้ พระกวนอิมจึงสั่งเห้งเจียว่าท่านจงเอาผ้ากาสาวะภัตรไปให้พระถังซัมจั๋ง แลตัวเจ้าจงอุสาหะคุมรักษาเธอไปให้ดี ถ้าทีหลังอย่าเอาผ้ากาสาวะภัตรนั้นออกอวดแก่ผู้ใดอีกต่อไป
เห้งเจียได้ฟังพระกวนอิมสั่งดังนั้น ก็คำนับลาลอยลงยังพื้นดินเอาไฟเผาถ้ำนั้นเสียสิ้นแล้วก็เหาะกลับไปยังวัดกวนอิมเซียนอี้ พระกวนอิมก็หาเฮกหันไปยังเขาน่ำไฮ้ ที่อยู่ของพระกวนอิม
ฝ่ายเห้งเจียเมื่อเหาะกลับมาถึงวัดกวนอิมเซียนยี่ ก็ลอยลงยังพื้นดิน เดินเข้ามาคำนับพระอาจาริย์ แล้วก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลาย ตามที่พระกวนอิมได้มาช่วยให้พระอาจาริย์ฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียเล่าแลได้ผ้ากาสาวะภัตรคืนมาดังนั้น ก็มีความยินดี จึงตั้งจิตรน้อมนมัศการไปยังเขาน่ำไฮ้ พวกหลวงจีนทั้งหลายก็พากันมีความยินดีทุกคน แล้วจัดแจงทำเครื่องแจที่โอชารศถวายพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียให้ฉันเสร็จแล้ว เห้งเจียจึงผูกม้านิมนต์พระอาจาริย์ขึ้นม้า เห้งเจียกยกหาบขึ้นบ่า พร้อมกันออกเดิน หลวงจีนทั้งหลายก็ตามมาส่งจนพ้นเขตรวัด ต่างคนคำนับซึ่งกันแลกันแล้วก็กลับไป
เห้งเจียเดินนำหน้าพระอาจาริย์ไปในเวลานั้น เปนเวลากำลังฤดูเดือนสี่ ต้นไม้ออกผลอุดมตามแนวทางออกดาดาศ บ้างผลิดอกออกช่ออระชรระรื่นหอมไปทั้งป่า ครั้นเดินมาได้หกเจ็ดวันทางก็เปลี่ยวเข้าทุกที
วันหนึ่งเดินมาก็จวนจะค่ำ มองหาที่พักนอน พระถังซัมจั๋งแลไปแต่ไกลเห็นมีหมู่บ้าน จึงบอกแก่เห้งเจียว่า ที่ข้างน่านั้นมีภูเขาแลหมู่บ้านคนอยู่ จำเราจะเข้าไปอาไศรยพักสักคนหนึ่ง เห้งเจียแลไปก็เห็นบ้านมีรั้วไม้ไผ่ล้อม บ้านเรือนสสับสลอนเรียงรายกันอยู่เปนอันมาก เมื่อเห็นนั้นเวลาก็โพล้เพล้จวนค่ำ
เห้งเจียว่าที่แห่งนี้มีหมู่บ้านคนควรจะต้องพักอาไศรย พระถังซัมจั๋งก็ชักม้ารีบเดินบัดเดี๋ยวก็มาถึงปากช่องทาง แลไปเห็นเด็กหนุ่มน้อยคนหนึ่งถือร่มเดินออกมา สวมเสื้อกั๊กนุ่งกางเกงขาวเท้าสอดเกือกหญ้าท่วงทีเหมือนจะมีธุระไปข้างไหน
เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงเดินไปสกัดหน้ายึดข้อมือไว้แล้วถามว่า พ่อหนุ่มน้อยจะไปข้างไหน ฉันจะขอถามสักหน่อยเถิดว่า ที่หมู่บ้านนี้เขาเรียกว่าบ้านอะไร อยู่ในเขตรแขวงเมืองใด
หนุ่มน้อยนั้นมีสีหน้าเหมือนมีทุกข์ไม่ใคร่จะพูด แต่จำใจขัดไม่ได้จึงบอกว่าบ้านนี้ไม่มีคนพูดเท่านั้นก็สบัดมือจะไป
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พ่อหนุ่มน้อยอย่าวุ่นไปเลยเราเห็นเจ้ามีทุกข์อยู่เปนแน่ เราจะช่วยแก้ทุกข์ร้อนให้เจ้าอย่าดิ้นรนไปเลย
หนุ่มน้อยได้ฟังดังนั้นมีความโกรธแต่ไม่พูดว่าอะไร จะกระโดดหนีก็เห็นจะไม่พ้น แล้วกลับคิดโกรธนายของตัวเปนที่สุด เพราะใช้ให้มาจึงได้มาพบอ้ายหัวขูดจับรั้งไว้ตามชอบใจ
เห้งเจียจึงอ้อนวอนถามว่า การขัดข้องในใจอย่างไรจงบอกเราทราบแล้ว เราก็จะปล่อยท่านไปดอก หนุ่มน้อยก็ไม่พูดจาสิ่งใด เห็นว่าหนีไม่พ้นแน่แล้ว ก็เกิดโทสะมากขึ้นจึงเอาร่มที่ถือตีเห้งเจีย ๆ ปัดร่มกระเด็นไปแล้วก็ยังไม่วางข้อมือ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงร้องห้ามเห้งเจียว่า คอยคนอื่นมาจึงค่อยถามไม่ได้หรือ จำเพาะถามคนนี้ทำไมเล่า เห้งเจียจึงว่าจะถามคนอื่นนั้นไม่ได้ความ จะต้องถามคนนี้จึงจะได้ทราบเหตุผล
หนุ่มน้อยเห็นเห้งเจียไม่ปล่อยข้อมือแน่แล้ว จึงบอกว่า ที่นี้คืออาณาเขตรเมือง (โอซือจั๋งก๊ก) ตำบลนี้เรียกว่าบ้าน (เกาเล้าจึง) ท่านจงปล่อยให้ข้าพเจ้าไปเถิด
เห้งเจียว่าเราดูกิริยาเจ้ามิใช่คนเดินทาง จงบอกแก่เราโดยตรงจะไปข้างไหน มีกิจธุระอะไรให้ทราบแล้วเราจะปล่อยให้ไป
หนุ่มน้อยนั้นไม่รู้แห่งที่จะทำประการใดเปนที่จนใจยิ่งนัก ก็บอกความตามจริงว่า เจ้าของบ้านข้าพเจ้า ชื่อเกาท้ายกง ข้าพเจ้าชื่อเกาใช้ ท่านท้ายกงมีบุตรสาวคนหนึ่งอายุได้ยี่สิบปียังหามีผัวไม่ เมื่อแต่ก่อนสามปีมาแล้ว มีปิศาจยักษ์ตนหนึ่งมาข่มขืนนางนั้นเอาเปนภรรยา ท่านท้ายกงไม่ชอบใจด้วยได้บุตรเขยเปนปิศาจยักษ์ จะเสาะหาหมอดีมาขับไล่ปิศาจยักษ์ให้ไปเสีย บัดนี้ปิศาจยักษ์จับเอานางไปขังไว้ในห้องเรือนข้างหลังบ้าน ประมาณสักครึ่งปีผู้ใดมิได้เห็นหน้านางไม่รู้ว่าจะเปนหรือตายประการใด ท่านท้ายกงมีความทุกข์ร้อนยิ่งนัก จึงเอาเงินให้ข้าพเจ้าสองสามตำลึงให้ไปหาหมอมาขับไล่ปิศาจ ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้ามิได้หยุดเดินเลย
เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าได้ไปหาหมอทั้งหลวงจีนแลคฤหัสถ์มาตั้งพิธีทำการขับไล่ ก็ไม่อาจจะปราบปรามปิศาจลงได้ ท้ายกงโกรธข้าพเจ้าว่าไม่เอาธุระช่วยแก้ทุกข์ร้อน จึงด่าว่าด้วยถ้อยคำหยาบช้าต่าง ๆ บัดนี้ใช้ให้ข้าพเจ้าไปตามเชิญหาหมอที่ดี ๆ อันมีเวทมนต์เชี่ยวชาญให้จงได้ บังเอินมาพบท่านกั้นกางเราไว้อย่างนี้จะมิเสียเวลาของข้าพเจ้าไปหรือ ข้าพเจ้าได้รับซึ่งความอยาบคายของท้ายกงเหลือที่จะพรรณา เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงจะได้รีบไปอย่างเดียว ขอท่านได้กรุณาโปรดปล่อยข้าพเจ้าไปเถิด
เห้งเจียครั้นได้ฟังหนุ่มน้อยเล่าให้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่าบังเอินเปนเคราะห์ของเจ้าดีเอ็ง แล้วจึงพูดแก่เกาใช้ว่าเจ้าอย่าไปหาหมอให้เสียเงินเลย เราจะช่วยเจ้าไม่เห็นแก่สินจ้างสินบนของเจ้าดอก อันความจริงเรามีฝีมือเข้าใจการที่จะปราบปรามยักษ์ผีปิศาจได้โดยแท้ เจ้าจงกลับไปบอกให้นายเจ้ารู้ว่าบัดนี้มีพระมาแต่เมืองใต้ถังกับสานุศิษย์คนหนึ่ง จะไปยังไซทีนมัศการพระยูไลยแล้วขออาราธนาพระคำภีร์พระไตรยปิฎกไปไว้สั่งสอนมหาชนในเมืองถัง แลเข้าใจในการขับไล่ผีปิศาจโดยเชี่ยวชาญ จะขอรับรักษาคนไข้ให้หายโรคที่ปิศาจสิง เจ้าจงเร่งไปบอกแก่นายของเจ้าดังคำข้าสั่งนี้เถิด เจ้าอย่าวิตกทุกข์ร้อนไปเลย
เกาใช้พูดว่าท่านอย่าท่าพูดเล่นคล่อง ๆ เพราะข้าพเจ้าก็ได้เคยรับความโกรธของท้ายกงมามากแล้ว ถ้าฝีมือท่านไม่พอที่จะปราบปิศาจนั้นได้แล้ว ก็จะทำให้ข้าพเจ้าได้รับความเดือดร้อนอีก
เห้งเจียจึงพูดว่าเจ้าอย่าวิตกเลยเรามิให้ผิดถึงตัวเจ้าได้ จงพาเราไปที่บ้านเถิดจะได้แก้ไขให้เห็นจริงในทันตาทีเดียว
เกาใช้ได้ฟังดังนั้นไม่รู้แห่งที่จะทำประการใด จำใจจำพาพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียเดินกลับมายังประตูบ้าน ครั้นถึงเกาใช้ก็ตรงขึ้นบนตึกพอพบกับเกาท้ายกง ๆ จึงด่าว่าอ้ายสัตว์เดรฉานใช้ให้ไปหาหมอยังจะกลับมาทำไมเล่า เกาใช้คุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า ขอท่านได้ทราบบัดนี้ข้าพเจ้าไปพบพระแลสานุศิษย์ ทั้งสองพูดว่าเปนผู้เชี่ยวชาญในสรรพวิชาต่าง ๆ เปนชาวเมืองใต้ถัง บัดนี้จะไปเมืองไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก เธอพูดว่าเข้าใจในการกำหราบปิศาจแลยักษ์ร้ายต่าง ๆ ได้ บัดนี้ข้าพเจ้าพามาคอยอยู่นอกประตูบ้านแล้ว
ท้ายกงได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าพระเดินทางอวดว่ามีเวทมนต์เชี่ยวชาญ วิตกแต่จะไม่ดีจริง ว่าดังนั้นแล้วพร้อมด้วยเกาใช้เดินออกมาน่าประตู แล้วร้องว่าเชิญท่านทั้งสองเข้ามาข้างในเถิด
พระถังซัมจั๋งเห็นเจ้าของบ้านมาเชิญดังนั้น ก็ขึ้นไปบนตึกกับเห้งเจีย ครั้นถึงเกาท้ายกงเชิญให้นั่งที่อันสมควรแล้ว ยกน้ำชามาถวายพระถังซัมจั๋งฉันเห้งเจียก็นั่งนิ่งอยู่ข้างริมนั้น ท้ายกงแลไปเห็นรูปร่างเห้งเจียลักษณดุร้ายน่ากลัวดังนั้นก็ตกใจ จึงเรียกเกาใช้มาถามว่าทำไมเจ้าจึงพาอ้ายยักษ์มาอิกเล่า อ้ายคนที่อยู่ในห้องของเราก็น่ากลัวอยู่แล้วจะคิดแก้ไขก็ยังหาได้ไม่ ยังมิหนำซ้ำไปพาเอามาใหม่อิกเล่า เจ้าแกล้งจะให้มาฆ่าข้าหรือ
เห้งเจียเห็นเจ้าของบ้านพูดดังนั้น อดอยู่ไม่ได้จึงพูดว่า ท่านผู้เฒ่ามีอายุมากเสียเปล่า ๆ ไม่รู้จักอะไรเลย ถ้าจะคิดเลือกเอารูปลักษณะดีทั้งนั้น ท่านจะเอารูปไปต้มแกงกินหรือ เหมือนอย่างข้าพเจ้ามีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวก็จริง แต่จะช่วยท่านเปนธุระจับปิศาจเอาบุตรสาวกลับคืนให้ท่านได้ อย่างนี้จะดีหรือไม่ดี ทำไมท่านจึงเอาแต่รูปร่างเปนประมาณเล่า
ท้ายกงได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็เห็นจริง จึงเชิญเห้งเจียขึ้นมานั่งข้างบน แล้วท้ายกงจึงพูดว่า เกาใช้มาบอกแก่ข้าพเจ้าว่าท่านทั้งสองอยู่เมืองถัง เดินทางมาจะไปไซทีหรือ
พระถังซัมจั๋งจึงตอบว่า จริงดังท่านถาม ด้วยอาตมภาพจะไปมัชฌิมประเทศนมัศการพระยูไลย แล้วจะเชิญพระไตรยปิฎกไปยังเมืองใต้ถัง
บัดนี้อาตมภาพมาถึงตำบลนี้ จวนจะพลบค่ำอยู่แล้ว ขอพักอาไศรยสำนักนิ์ท่านสักคืนหนึ่ง รุ่งเช้าก็จะลาไป
เกาท้ายกงจึงพูดว่า ท่านจะมาพักอาไศรยนอนเราก็ไม่ว่า แต่ทำไมท่านจึงอวดว่ามีฝีมือ แลเชี่ยวชาญอาจสามารถจะจับยักษ์แลปิศาจได้ด้วยเล่า
เห้งเจียจึงตอบว่า ซึ่งท่านให้พักอาไศรยนอนนั้น ก็เปนพระเดชพระคุณอยู่แล้ว แต่ข้อที่จะให้จับปิศาจนั้น ต้องดูท่าทางปิศาจก่อน ควรจับก็ต้องจับควรฆ่าก็จะต้องฆ่า ข้าพเจ้าขอถามท่านว่า ในตำบลนี้มีปิศาจสักกี่ตน
ท้ายกงตอบว่ามันไม่มีกี่ตัวดอก มีอยู่ตัวเดียวก็เปนบุตรเขยเสียแล้ว ทำวุ่นวายให้ชาวบ้านได้ความเดือดร้อนรำคาญไปทั้งนั้น
เห้งเจียจึงว่า ขอท่านจงเล่าให้ข้าพเจ้าทราบว่าปิศาจมันทำอิทธิฤทธิ์นั้น คือมันทำอย่างไรโปรดให้ฃ้าพเจ้าทราบตลอดเรื่องด้วยเถิด
ท้ายกงจึงเล่าว่า เดิมเราอยู่กินกับภรรยามาช้านานหามีบุตรชายไม่ มีแต่บุตรหญิงสามคน ๆ ที่หนึ่งชื่อเฮียงลั้น คนที่สองชื่อเง็กลั้น ศนที่สามชื่อ จุ่ยลั้น สองคนได้สามีอยู่ในตำบลบ้านนี้เอง แต่นางจุ่ยลั้นคนเล็ก เราหมายว่าจะหาบุตรเขยที่ดีให้มาอยู่กับบ้านของเรา ๆ จะได้พึ่งเมื่อเวลาแก่เฒ่า ครั้นอยู่มาได้ประมาณสามปีมาแล้ว ยังมีชายคนหนึ่งมาหาข้าพเจ้า บอกว่าบ้านเรือนของเขาตั้งอยู่ที่เขาฮกลินซัว แซ่ตือประสงค์นางจุ่ยลั้นจะขอเลี้ยงเปนภรรยา ข้าพเจ้าคิดว่าเปนคนดี จึงได้ยกบุตรสาวของเราให้เปนภรรยาคนแซ่ตือ ข้าพเจ้าก็มีความรักใคร่อย่างธรรมดาบุตรเขย ครั้นอยู่มาไม่นานนัก เจ้าแซ่ตือบุตรเขยของข้าพเจ้า ก็กลับกลายผิดคนธรรมดาไป คอปากคางก็ยาวออกมาดูน่าสงไสยนัก
เห้งเจียถามว่าท่านดูลักษณกิริยาจะเปนอย่างไรบ้าง
ท้ายกงจึงบอกว่า แต่แรกนั้นรูปร่างดำท้องโต ที่ท้องมีขนเหมือนแปลงหมู ปากคางยื่นออกมา ใบหูใหญ่ดุจหูสัตว์ บนท้ายทอยมีผมขนรุงรังคล้ายกับหมูป่า เมื่อแรกมาอยู่ก็กินแจมาภายหลังกลับกินเหล้า แลกินเนื้อสัตว์ไม่ว่าเนื้ออะไรกินทั้งสิ้นกินก็จุเหลือประมาณ ตั้งแต่นั้นมาในบ้านข้าพเจ้าก็มีแต่ความขัดสนลงทุกที
พระถังซัมจั๋งพูดว่าเพราะเขาได้ที่อยู่เปนศุขจึงกินใหญ่ ท้ายกงพูดว่าการกินนั้นเปนการเล็กน้อยไม่สู้กระไรนัก แต่บัดนี้มันแผลงฤทธิ์จะไปจะมาทำให้เปนลมพยุห์พัด เปนหินกรวดทรายสาดหวาดไหวไปทั้งนั้น ชาวบ้านใกล้เรือนเคียงพากันไม่เปนศุข แล้วเอาบุตรสาวข้าพเจ้าขังอยู่ในห้องหลังบ้านมาครึ่งปีแล้ว ไม่เห็นน่าเห็นตาไม่ทราบว่าจะเปนประการใด ข้าพเจ้าทราบว่ามันเปนปิศาจยักษ์แท้แล้ว จึงได้ใช้ให้เกาใช้ไปหาหมอที่มีเวทมนต์คาถาอันเชี่ยวชาญจะได้ขับไล่ให้ไปเสีย
เห้งเจียจึงพูดว่าท่านตาอย่าวิตกวางใจข้าพเจ้าเถิด คืนวันนี้ข้าพเจ้าจะรับเปนธุระจับปิศาจ จะขับไล่ให้ไปเสียพ้นบ้านท่านจะเปนอย่างไร
เกาท้ายกงจึงพูดว่าท่านจะช่วยสงเคราะห์แล้ว ขอพ่านจงกำจัดให้สิ้นรากเง่าจึงจะได้
เห้งเจียพูดว่าการอย่างนั้นไม่เปนไร คืนวันนี้คงจะได้เห็นกันดอก ท้ายกงได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีเปนที่สุด จึงสั่งคนใช้ให้ยกเครื่องแจมาถวายพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจีย ก็พอเวลาประมาณยามเสศ เห้งเจียจึงบอกแก่เกาท้ายกงว่าขอท่านไปเชิญคนที่มีอายุมาสักสามสี่คน จะได้นั่งเปนเพื่อนพระอาจาริย์ ตัวข้าพเจ้าจะไปจับปิศาจมาให้คนเหล่านั้นดู จะได้สิ้นความร้อนใจของท่าน
ท้ายกงได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็ให้เกาใช้ไปเชิญผู้เฒ่ามาสี่คน ครั้นผู้เฒ่าเหล่านั้นมาแล้ว เห้งเจียก็ถือไม้กระบองบอกท้ายกงให้นำทางไป ท้ายกงก็พาเห้งเจียเดินไปที่เรือนหลังบ้าน
ครั้นถึงเห็นบานประตูปิดแน่นอยู่ เห้งเจียจึงเดินมาคลำประตูผลักดูเห็นใส่กุญแจแน่นเปิดไม่ได้ เห้งเจียจึงเอากระบองกะทุ้งกุญแจ ๆ ก็หักหลุดลงทันที เห้งเจียผลักประตูเปิดเข้าไปในห้อง ดูดุจในถ้ำ เห้งเจียจึงบอกแก่ท้ายกงว่า จงเรียกบุตรสาวดูทีหรือจะเปนประการใด ท้ายกงจึงอุส่าห์แขงใจร้องเรียกว่า จุ๋ยลั้นลูกของพ่อเอ๋ยอยู่หรือเปล่า
นางจุ๋ยลั้นได้ยินเสียงบิดาก็ขานรับเสียงเบา ๆ ว่าฉันอยู่นี่ค๊ะ เห้งเจียคะเม่นมองเข้าไปในห้องเห็นนางจุ๋ยลั้นผมหัวรุงรัง น่านางออกโซมซีดเหมือนคนใช้ ขณะนางจุ๋ยลั้นเดินออกมาแลเห็นท้ายกงผู้บิดาก็เข้ายึดไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นไปเปนอันมาก เห้งเจียจึงห้ามว่าอย่าร้องไห้ไปเลยจะเสียเวลาไป แล้วจึงถามนางว่าเดี๋ยวนี้ปิศาจมันไปข้างไหน นางบอกว่ามันจะไปจะมาก็เปนพยุห์ไม่มีร่องรอยจะรู้ได้ เพราะมันรู้ว่าบิดาข้าพเจ้าเที่ยวหาหมอจะมาขับไล่มัน ๆ คอยระวังอยู่เสมอ ๆ เช้าก็ไปค่ำก็มาดังนี้
เห้งเจียจึงว่าถ้าดังนั้นท่านท้ายกงจงพาบุตรไปเสียน่าบ้าน ตัวข้าพเจ้าจะรอคอยอยู่ในห้องนี้ ท้ายกงมีความยินดีหาที่เปรียบมิได้ ก็รีบพาบุตรออกจากห้องมาที่เรือนใหญ่โดยเร็ว
ฝ่ายเห้งเจียเห็นท้ายกงพาบุตรไปแล้ว ก็ร่ายมนต์แปลงกายให้เหมือนรูปนางจุ๋ยลั้นไม่ผิดเพี้ยน แล้วก็นั่งคอยอยู่บนเตียงในห้อง พอประมาณสักครู่หนึ่ง ก็บังเกิดลมพยุห์พัดมืดมัวไปทั้งท้องฟ้า บัดเดี๋ยวก็แลเห็นปิศาจยักษ์เหาะมาบนอากาศ รูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวคางดำขนสั้นปากยาวหูใหญ่ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะอยู่ในใจ จึงคิดว่าเราจะนอนอยู่บนเตียงนี้ จะได้ฬ่อลวงเอาความเท็จความจริงให้จงได้ ถ้ามันจะมานอนเราจะทำเปนเจ็บครางไม่หยุด จะดูหรือว่ามันจะทำเปนประการใด คิดดังนั้นแล้วก็เอนตัวลงนอนคอยดูอยู่
ฝ่ายปิศาจเข้ามาในห้องหาได้พูดจาว่ากระไรไม่ ตรงเข้าคร่อมนางทำกิริยาเหมือนจะทำการสังวาศ พอฉะเง้อยื่นปากเข้ามาจะจูบ เห้งเจียก็เอากำหมัดตุ้ยถูกปากก็ตกลงไปข้างเตียงดังโครมใหญ่ ปิศาจผุดลุกขึ้นจับข้างเตียงแล้วจึงถามว่า วันนี้ทำไมเจ้าขัดเคืองพี่ด้วยเหตุไรหรือ ๆ ว่าพี่มาช้าไปเปนประการใด
เห้งเจียบีบเสียงทำเหมือนเสียงนางตอบว่า ไม่ได้ขัดเคืองอะไรพี่ดอก วันนี้ตัวข้าพเจ้าไม่สบายเธอจงถอดเสื้อมานอนด้วยกันเถิด
ปิศาจหมูได้ฟังนางปลอมพูดดังนั้นก็ดีใจ ลุกเดินไปถอดเสื้อแขวนไว้ เห้งเจียก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ฝ่ายปิศาจถอดเสื้อแล้วก็กลับมาขึ้นบนเตียง นางแปลงจึงคร่ำครวญร้องไห้ว่าเหลือกำลังแล้ว ปิศาจถามว่าเหลือกำลังอย่างไร ตั้งแต่เรามาอยู่ในบ้านนี้กินเข้ากินน้ำเท่านั้น แลได้ช่วยทำการงานทำไร่ไถนาปลูกผักปลูกต้นไม้ต่าง ๆ จนบัดนี้ผลไม้ก็มีบริบูรณ์อุดมทั้งสิ้นในสี่ฤดู อย่างนี้แล้วเจ้ายังไม่พอใจหรือ จึงได้คร่ำครวญร้องทุกข์ว่าเหลือกำลังอยู่ดังนี้
นางแปลงว่ามิใช่การดังนั้น ด้วยบัดนี้บิดามารดาข้าพเจ้า จะกั้นปิดมิให้ไปมาหากัน ท่านพูดว่าข้าพเจ้ากับท่านเปนภรรยาสามีกันดูไม่สมควรกันเลย แล้วบ่นว่าได้ลูกเขยมาคนหนึ่งหน้าตาก็หน้าเกลียด ทั้งไม่รู้จักขนบธรรมเนียมอะไรเลย บ้านเกิดเมืองนอนอยู่ที่ไหนแซ่ชื่ออะไรก็ไม่รู้ จะทำให้เชื้อวงษ์ตระกูลมีความอับอายแก่ชาวบ้าน บิดามารดาจึงได้ตัดพ้อต่อว่าด่าตีข้าพเจ้า เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงเศร้าหมองไม่มีความสบาย
ยักษ์หมูได้ฟังนางปลอมพูดดังนั้น จึงพูดว่าอันตัวข้านี้รูปร่างไม่งามก็จริง แม้จะใคร่ให้งามก็จะไม่สู้ยากอะไรนัก เมื่อแรกมาขอก็ได้พูดตกลงกันแล้ว บิดาเจ้าพอใจแล้ว จึงได้รับไว้เปนบุตรเขย นี่ทำไมจึงจะมายกเอาเหตุนี้ขึ้นมาพูดอีกเล่า เราได้บอกแล้วว่าบ้านนั้นอยู่ที่ภูเขาฮกลิ่นซัว ถ้ำหุ่นจันต๋อง ข้าตั้งแซ่ตามลักษณเรียกว่าแซ่ตือ ตำแหน่งที่เปนขุนนางนั้น เรียกว่าตือกังเจีย ถ้าบิดาจะถามจงเอาแซ่แลชื่อนี้บอกให้ฟังเถิด
นางแปลงบอกว่า ได้ยินบิดาว่าจะไปเชิญหมอมาจับตัวท่าน
ปิศาจยักษ์หมูได้ฟังดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่า การที่จะไปหาหมอนั้นเราหาวิตกไม่ ถึงบิดาจะเชิญเทพยดาเทพาอารักษ์แลเจ้าอะไร ๆ ไหนที่ศักดิ์สิทธิ์มาเราก็ไม่กลัว เจ้าแลเทวดาก็จะไม่อาจสามารถทำอะไรแก่เราได้
เห้งเจียจึงตอบว่า บัดนี้บิดาได้เชิญหมอมาคนหนึ่งชื่อซีเทียนใต้เซีย เมื่อครั้งห้าร้อยปีมานั้นได้ทำการวุ่นวายจลาจลบนดาวดึงษ์มีฝีมือยิ่งนัก บัดนี้เขาเชิญมาแล้วจะมาจับตัวท่าน
ปิศาจยักษ์หมูเมื่อได้ฟังดังนั้นสดุ้งจิตรดุจศีศะจะแตกออกไป จึงพูดว่าถ้าดังนั้นเราจะต้องหนีไปเห็นจะอยู่มิได้แล้ว ข้ากับเจ้าจะต้องจากกันเปนแท้แล้ว
นางแปลงจึงถามว่า ทำไมจึงจะต้องหนีเจ้ากลัวเขานักทีเดียวหรือ
ปิศาจยักษตอบว่า ตัวเจ้าไม่รู้ที่เขาทำจลาจลบนดาวดึงษ์นั้น คือตัวเบ๊กเบ๊อุนมีฝีมือเข้มแขงนัก เหลือกำลังข้าจะสู้ความรู้เขาไม่ได้ พูดดังนั้นแล้วก็ลุกมาหยิบเสื้อสวมเปิดประตูจะออกไปนอกบ้าน
เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงกระโดดมาจับข้อมือปิศาจยักษ์หมูไว้แล้วก็กลับเปนรูปเดิม แล้วร้องว่าอ้ายหมูหูยาวมึงจะหนีไปไหน จงหันหน้ามาดูว่านี่ใคร
ปิศาจยักษ์หมูได้ยินเสียงดังนั้นก็ตกใจ จึงหันหน้ากลับมาดูเห็นรูปเห้งเจียดุจรามสูรย์ก็สิ้นสะติ มือแลท้าวอ่อนไปหมด ก็ร้องด้วยเสียงอันดัง แล้วกระชากเสื้อสบัดขาดหลุดจากมือเห้งเจียแล้วก็เผ่นหนีไป เห้งเจียก็วิ่งติดตามจะจับตัว ปิศาจยักษ์หมูก็บันดานเปนไฟมีแสงสว่างแล้วก็หนีไปยังเขาที่อยู่ เห้งเจียก็เหาะติดตามไปร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่าเองจะหนีไปข้างไหน บนฟ้าหรือใต้ดินเราก็คงจะตามไปจับตัวเจ้ามาให้จงได้ แม้ที่สุดเจ้าจะไปในนรกเราก็คงจะตามไปจงได้ ร้องพลางเหาะตามพลางมาจนใกล้เขาฮกลีนซัว
ฝ่ายปิสาจยักษ์หมูรีบหนีมา ครั้นถึงเขาที่อยู่ก็เข้าในถ้ำ ฉวยได้คราดเหล็กเก้าซี่ กลับออกมาจะต่อสู้แก่เห้งเจีย ๆ เห็นดังนั้น ก็ตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายสัตว์ยักษ์หมู มึงรู้จักไหมว่ากูมีชื่อเสียงแลฝีมือให้เร่งบอก จะไว้ชีวิตรไม่ฆ่าฟัน
ปิสาจยักษ์หมูจึงตอบว่า เดิมเราเกิดมามีจิตรโฉดเขลาเกียจคร้านไม่รู้แล้ว ไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนที่สุดความบวชเรียนอย่างไรเราไม่รู้ จิตรมืดมัวหมกมุ่นแต่ในกามคุณ ครั้นวันหนึ่งเราปะฤๅษีเอาคำภีร์มาเทศน์ให้ฟังสอนให้กลับใจไปทางที่ชอบ ชี้สวรรค์นรกให้เราเข้าใจ บอกตามหัวใจแพทย์ให้รู้ เราฟังดูก็ชอบใจ จึงได้เรียนต่อมาทั้งกลางวันแลกลางคืนมิได้ขาด จนสำเร็จแก่กล้าเหาะได้ด้วยฌาน จึงได้ขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้เสมอ ๆ มิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งเปนวันประชุมเทพบุตร์เลี้ยงโต๊ะ ครั้นเทพยดาพร้อมกันแล้วเง็กเซียงฮ่องเต้ จึงทรงตั้งให้เราเปนเซียนพ่องแม่ทัพใหญ่ มีน่าที่ได้รักษาวิมานทั่วไป กับได้กำกับในลำแม่น้ำทีฮ้อ บังคับบัญชาได้สิทธิ์ขาด
เมื่อเหตุจะมี อ๋องโป๊เนี่ยเนี้ยได้จัดการเลี้ยงโต๊ะชมภู่ เทพยดาทุกวิมานเปนคราวใหญ่ เมื่อเวลาประชุมนั้นเราเมาสุราหลงเข้าไปในตำหนัก เห็นนางฟ้ามีรูปโฉมอันงามยิ่งนัก ความกำหนัดได้เกิดขึ้นในใจเราจนดวงจิตรเคลิ้มไปไม่รู้สึกผิดแลชอบ จึงจับนางฟ้ากอดรัดจะใคร่ร่วมประเวณี ทันใดนั้นมีเทพบุตรพวกสอดแนมเห็นเข้า จึงนำเหตุการทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ทรงพระพิโรธสั่งให้จับตัวเรา เง็กเซียงฮ่องเต้ ปรับโทษเราเปนมหันตะโทษ แต่ในขณะนั้นท่านไทเป๊กกิมแชช่วยทูลเบี่ยงบ่ายขอโทษ เง็กเซียงฮ่องเต้จึงได้โปรดยกโทษประหารชีวิตร แต่ให้ลงโทษเฆี่ยนสองพันที จนเนื้อหนังเราแตกโลหิตไหลแล้วสาบไล่ไปให้พ้นวิมาน เราจึงได้ลงมาจากสวรรค์ อาไศรยอยู่ที่เขาฮกลีนซัว เพราะมีโทษดังนั้นจึงได้จุติไปเข้าในท้องสุกร จึงได้มีนามว่าตือกังเจีย เรื่องราวของเราเปนดังนี้เจ้าจงรู้เถิด
เห้งเจียได้ฟังปิศาจหมูชี้แจงดังนั้นจึงพูดว่า ข้าพเจ้ารู้แล้วเหตุเดิมนั้นเจ้าเปนเทียนพ่องง่วนโซ่ยแม่ทัพผู้บัญชาการในลำแม่น้ำทีฮ้อบนสวรรค์ จุติลงมาเปนปิศาจยักษ์หมู เที่ยวกวนชาวป้านให้ได้ความเดือดร้อนอย่างนั้นซิเจ้าจึงได้รู้จักชื่อเรา
ปิศาจสุกรมีความขัดใจจึงร้องตอบไปว่า เมื่อครั้งก่อนตัวเจ้าทำการวุ่นวายบนสวรรค์ชื่ออ้ายเป๊กเบ๊อุนคนนี้ ทำให้พวกเราที่อยู่บนฟ้าได้ความเดือดร้อน ทำไมเราจะไม่รู้จักชื่อเสียงแห่งท่านเล่า บัดนี้จะมาทำการอวดอิทธิฤทธิ์ที่นี่อิก ไม่รู้จักฝีมือเราจงลองกินคราดเหล็กสักทีหนึ่งจะได้รู้ว่าดีหรือไม่ดี
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นเกิดโทสะพลุ่งขึ้นมา แกว่งกระบองโถมเข้าตี ตือกังเจียเอาคลาดรับรบกันไปมาต่างมีกำลังเข้มแข็งหาลดละแก่กันไม่ รบกันในคืนวันนั้นตั้งแต่สองยามจนตวันขึ้น ตือกังเจียทานกำลังเห้งเจียไม่ได้ จึงบันดานเปนลมหนีกลับเข้าถ้ำปิดประตูไม่ออกมาต่อสู้อีกหายเงียบไป
เห้งเจียเห็นที่ประตูถ้ำนั้นมีแผ่นศิลาตั้งวางบนปากถ้ำ มีอักษรสามตัวอ่านว่าหุ่นจันต๋องแปลว่าถ้ำประชุมเมฆ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงแลพระอาทิตย์เห็นขึ้นสูงแล้ว ก็วิตกถึงพระอาจาริย์ว่าจะคอยท่า ก็รีบเหาะกลับมายังบ้านเกาท้ายกง
ครั้นถึงก็ลอยลงยังพื้นดินเดินเข้าไปในป้าน นมัศการพระอาจาริย์แลคำนับท่านผู้เฒ่าทั้งหลายแล้ว จึงเล่าเรื่องที่จับยักษ์ปิศาจหมูแลได้ต่อสู้กันให้ฟังทุกประการ แล้วจึงเรียกเกาท้ายกงมาพูดว่าปิศาจนั้นมิใช่คนในมนุษย์โลกย์นี้ แลมิใช่เปนปิศาจยักษ์อะไร มูลเหตุเดิมนั้นเปนขุนนางบนสวรรค์ เปนที่เทียนพ่องง่วนโซ่ยของเง็กเซียงฮ่องเต้ บัดนี้จุติลงมาเปนสุกรป่า เพราะฉนั้นปากคางจึงยาวดุจหมูอันความจริงจิตรกายสิทธิ์บริบูรณ์อยู่ หากว่าเขากินเข้ากินน้ำเปลืองไปมาก เปนแต่เลี้ยงชีวิตรเท่านั้นเอง ไมได้ทำความอะไรให้เดือดร้อนแก่บุตรสาวของท่านตา ข้าพเจ้าเห็นว่าบุตรเขยคนนี้ก็ไม่ต้องอับอายอะไรแก่ใคร ควรท่านจะเลี้ยงไว้จะขับไล่เสียทำไม
ฝ่ายเกาท้ายกงได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงตอบว่า เขามิได้ทำร้ายแก่บุตรสาวข้าพเจ้าก็จริงอยู่ แต่ชื่อเสียงนั้นไม่งามเพราะชาวบ้านที่ใกล้ไกลเหล่านั้นเขาพูดกันว่า บ้านข้าพเจ้าได้บุตรเขยเปนปิศาจยักษ์ไว้ในบ้าน เขาพูดกันอย่างนี้ใจข้าพเจ้าไม่สบายเลย
พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่เห้งเจียว่า เจ้าช่วยเขาก็จงช่วยให้ตลอด ให้เขาเห็นเท็จแลจริงทำไมจึงจะมาทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างนั้นเล่า
เห้งเจียพูดว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าไปคราวนี้จะจับตัวมาให้ท่านทั้งหลายดู พูดดังนั้นแล้วก็บอกว่าข้าพเจ้าจะไปละ คนทั้งหลายแลไปก็มิได้เห็นร่างกายเห้งเจีย พากันแลดูตากันตกตลึงอยู่ทั้งนั้น ฝ่ายเห้งเจียรีบมาถึงเขาฮกลีนชัวก็ลอยลงยังเนินเขาเดินเข้ามายังประตูถ้ำ เห็นถ้ำยังปิดอยู่ เห้งเจียจึงเอากระบองเหล็กกะทุ้งประตูถ้ำทะลายลงไปหมด แล้วเดินเข้าไปร้องท้าทายอึกกระทึก
ฝ่ายตือกังเจียกำลังนอนหลับกรนเสียงครืดคราดอยู่ในถ้ำ พอได้ยินเสียงอึกกระทึกที่ปากถ้ำแลด่าว่าท้าทาย อดโทโสอยู่มิได้ก็ลุกขึ้นจับคราดสำรวมบริกรรมภาวนา ให้ร่างกายเกิดกำลังแล้วก็กระโดดออกมาร้องว่า เฮ้ยเป๊กเบ๊อุนเราทำอะไรให้แก่ท่าน ๆ จึงได้มารื้อประตูถ้ำของเราเสียดังนี้ ท่านไม่ได้เรียนกฎหมายโลกย์หรือ ท่านว่าผู้ใดพังประตูบ้านเขาโทษถึงตาย
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลูกสัตว์สี่เท้าไม่รู้จักอะไร กูตีประตูพังไปโทษถึงตาย ใครจะมาชำระกูให้แก่มึงเล่า ส่วนที่มึงไปชิงลูกสาวเขามาเปนเมียไม่มีเถ้าแก่แลขันหมากอย่างนี้แลโทษมึงจะถึงตาย
ตือกังเจียได้ฟังดังนั้นจึงร้องว่า อย่าพูดมากไปเลย เอ็งจงดูคราดของเรานี้ก่อนเถิดว่าคมหรือไม่ ถ้าเห็นว่าคมก็อย่าทำหึกหาญไปเลย จะมาถึงที่ตายเสียเปล่า ๆ ดอก
เห้งเจียพูดว่าคราดของเอ็งนั้นวิเศษอะไรนักหนา เราเห็นดีอย่างเดียว แต่จะคราดกุมฝอยในสวนเกาท้ายกงพ่อตาเอ็งเท่านั้น
ตือกังเจียจึงบอกว่าเจ้าจำไม่ได้หรือคราดอันนี้ มิใช่ของมนุษย์โลกย์นี้ เราจะแสดงเหตุเดิมให้ท่านเข้าใจ คือ ประกอบไล่ด้วยอากาศน้ำกายสิทธิ์ทำเปนเหล็กอันวิเศษ ท้ายเสียงเล่ากุนเอาเหล็กนั้นทำเปนลูกสะดึงแลระฆัง ยังเหลืออยู่อีกจึงได้ทำเปนคราดอันหนึ่งเก้าซี่ประกอบด้วยฟ้าดินแลฤดูทั้งสาม ทั้งอายพระอาทิตย์พระจันทร์ เพราะฉนั้นนามคราดนี้จึงได้เรียกว่าเซียงโป๊ซึมกีมป่า คือ คราดวิเศษอย่างดีที่หนึ่ง ได้นำไปถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ไว้สำหรับคุมทหารเหลงเซียวเต้ย เมื่อเรารับเปนที่พ่องง่วนโซ่ย พระองค์ประทานให้เราไว้สำหรับตัว จะเปลี่ยนแปลงกายก็ได้โดยใจประสงค์ จะเหาะเหินไปมามีคาบเรียกเปนไปได้ทุกสิ่งทุกประการ เมื่อเวลาคราวประชุมบนสวรรค์เราเอาติดตัวไปด้วย เพราะมีความห้าวหาญจึงได้เสียการตกลงมาในที่ดังนี้ จิตร์เราเปนมิจฉาทิฐิกินมนุษย์เสียเปนอันมากลงทะเลมังกรก็เกรงกลัว ขึ้นบกเขาหมู่เสือก็ขยาดอำนาจฤทธิ์แห่งเรา เราคิดเวทนาว่าหัวของเจ้าเปนเหล็กหรือทองแดง เราบอกให้รู้สึกก่อนโดยความเอนดู เจ้ารู้ดังนี้แล้วขวัญจะไม่อยู่กับตัว เจ้าจงรีบกลับไปเสียเถิด
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อ้ายสัตว์สี่เท้าเอ็งอย่าออกฝีปากไปเลย เราจะยื่นศีศะให้เจ้าลองสับดูสักทีก็จะได้รู้ว่า ขวัญเราจะหายหรือไม่ พูดแล้วเห้งเจียก็ก้มศีศะร้องบอกให้ตือกังเจียฟัน ตือกังเจียเห็นดังนั้นก็ยกคราดสับลงไปด้วยเต็มกำลังถูกศีศะเห้งเจียเปนประกายออกมาดุจไฟพะเนียงเมื่อเวลาคนจุด แต่เห้งเจียก็ยืนเฉยอยู่ไม่แสดงความหวั่นไหวหวาดเสียวเจ็บป่วยอะไร ตือกังเจียเห็นดังนั้นมือแลเท้าก็อ่อนไป ให้คิดครั่นคร้ามอยู่ในใจ จึงแกล้งทำเปนพูดว่าหัวเจ้าแขงจริง เจ้านี้เรารู้จักจำได้แล้ว เมื่อก่อนขึ้นไปทำอิทธิฤทธิ์วุ่นวายบนสวรรค์ บ้านเดิมเจ้าอยู่ที่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องได้สูญหายไปนานแล้ว บัดนี้ทำไมจึงได้มาถึงที่นี่อีกเล่า ฉะรอยพ่อตาเราจะไปจ้างมาดอกกระมังจึงได้วุ่นวายเช่นนี้อีก
เห้งเจียจึงพูดว่าพ่อตาของเจ้าก็มิได้ไปหาเรามา เพราะเรากลับใจรักษาศีลแลภาวนาตั้งอยู่ในสัมมาทิฐิมรรค ตามรักษาพระอาจาริย์ถังซัมจั๋งเพื่อจะไปประเทศไซทีนมัศการพระยูไลย ขออาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกไปประดิษฐานในประเทศทิศตวันออก เราเดินทางมาพอค่ำลงจึงได้ขอพักอาไศรยนอนที่บ้านเกาท้ายกง ๆ เล่าความให้เราฟังแลเชิญเราได้ช่วยจับตัวอ้ายกินรำ
ตือกังเจีย ได้ฟังเห้งเจียเล่าถึงพระที่จะไปไซทีให้ฟังทุกประการก็ดีใจ จึงโยนคราดเหล็กที่ถืออยู่นั้นเสีย แล้วคำนับเห้งเจียพูดว่า ขอท่านได้กรุณาข้าพเจ้าด้วยเถิด พระที่จะไปไซทีนั้นบัดนี้อยู่ที่ไหน ขอท่านได้นำข้าพเจ้าไปให้พบปะสักหน่อยเถิด
เห้งเจียจึงถามตือกังเจียว่า เจ้าอยากจะใคร่พบปะกับพระนั้นด้วยเหตุประการใด
ตือกังเจียจึงตอบว่า เดิมพระกวนอิมมาสั่งสอนให้ข้าพเจ้ารักษาศีล ข้าพเจ้าก็ได้รับโอวาทคำสั่งสอนของท่าน แล้วท่านซ้ำสั่งว่าให้คอยอยู่ที่เขานี้ เมื่อมีพระเมืองใต้ถังจะมาอาราธนาพระไตรยปิฎกเดินมาทางนี้ ก็ให้ข้าพเจ้าตามไปเปนสานุศิษย์ ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าก็ตั้งใจคอยอยู่สองสามปีมานี่แล้ว ก็มิได้ข่าวคราวอะไรที่ไหนเลย ท่านเปนศิษย์ของพระแล้วทำไมจงไม่บอกบ้างเล่า ถือว่ามีฤทธิ์มากก็มาทำข่มเหงเราดังนี้ ข้าพเจ้ามิได้รู้สึกว่าท่านเปนประการใด ก็จำเปนต้องสู้รบกัน แม้ถึงท่านทำแก่ข้าพเจ้าดังนี้ เมื่อข้าพเจ้าได้ทราบความตลอดดังนี้แล้ว ก็มิได้มีใจถือโกรธแห่งท่าน ขอท่านกรุณาได้อนุกูลช่วยพาไปให้ได้พบแก่พระด้วยเถิด
เห้งเจียพูดว่า เจ้าอย่าใช้อุบายล่อลวงเรายังไม่วางใจเจ้า ถ้าเจ้ามีน้ำใจจะติดตามไปเมืองไซทีด้วยกันจริงแล้ว จึงให้สัตย์ปฏิญาณตนเสียก่อน เราจึงจะพาไปให้พบแก่พระอาจาริย์ของเรา
ตือกังเจียได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงคุกเข่าลงกับพื้นดินแล้วเงยหน้าขึ้นบนอากาศ กล่าวคำปะฏิญาณว่า นะโมพุทธะ ถ้าข้าพเจ้าไม่มีใจจริงดังปากว่า ขอให้ต้องโทษฟ้าจงทำลายตัวข้าพเจ้าให้ป่นเปนร้อยท่อนเถิด
เห้งเจียเห็นตือกังเจียให้สัตย์ปฏิญาณดังนั้น ก็มีความยินดี จึงเรียกให้ตือกังเจียลุกขึ้นแล้วก็พูดว่า เราเห็นจริงแลเชื่อในความสัตย์ของเจ้าแล้ว จึงช่วยกันเก็บกิ่งไม้ใบหญ้าแห้งมาใส่ถ้ำแล้วเอาไฟจุดเผาถ้ำเสีย ครั้นเสร็จแล้วตือกังเจียจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ว้นนี้ในใจฅอของข้าพเจ้าปลอดโปร่งไม่มีความขัดข้องอะไรแล้ว ขอท่านจงช่วยพาข้าพเจ้าไปเถิด
เห้งเจียได้ฟังตือกังเจียพูดดังนั้น จึงจับคราดเหล็กของตือกังเจียมาถือไว้แล้ว มือหนึ่งก็จับหูตือกังเจียโดดขึ้นบนอากาศเหาะกลับมายังบ้านเกาท้ายกง ครั้นถึงก็พาตือกังเจียเดินเข้าไปในบ้าน
เวลานั้นพระถังซัมจั๋งกำลังนั่งอยู่กับผู้เฒ่าเกาท้ายกง ๆ แลไปเห็นเห้งเจียจับหมูปิศาจมาได้ ต่างคนต่างก็มีความยินดีเปนที่สุดจึงพากันเดินออกมารับ ตือกังเจียเห็นพ่อตากับพระเดินออกมารับจึงตรงเข้ามาคุกเข่าลงคำนับกราบพระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า ขอพระอาจาริย์ได้โปรด ถ้าเมื่อแรกทราบว่าพระอาจาริย์มาอยู่ในบ้านพ่อตาดังนี้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะมีความยินดีมิได้รบพุ่งกันเลย ข้าพเจ้าตั้งใจมานมัศการขอท่านจงได้กรุณาข้าพเจ้าด้วยเถิด
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่านี่ทำกันอย่างไรจึงพากันมาได้ เห้งเจียจึงว่าแก่ตือกังเจียว่า เจ้าจงเล่าให้พระอาจาริย์ฟังเถิด
ตือกังเจียได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงแจ้งความตามเหตุผลตั้งแต่ต้นได้พบพระกวนอิมจนตลอดมาถึงบัดนี้ทุกประการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังก็ทราบความตามเรื่องที่เปนมา มีความยินดียิ่งนักจึงพูดแก่เกาท้ายกงว่า ให้ตั้งโต๊ะเครื่องบูชาขึ้นแล้วพระถังซัมจั๋งกับเกาท้ายกงก็คุกเข่าลงคำนับระลึกคุณของพระกวนอิม ครั้นเสร็จแล้วต่างคนนั่งสนทนากัน
ฝ่ายตือกังเจียนมัศการพระถังซัมจั๋ง ขอยอมตัวเปนศิษย์จะได้ปะฏิบัติรักษาพระอาจาริย์ไปในทางกันดาน แลคำนับเห้งเจียขอเปนน้อง
พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าเวลานี้ ตือกังเจียก็ปะฏิญาณตนเปนผู้ตั้งอยู่ในทางสัมมาปะฏิปะธาแล้ว เพราะฉนั้นอาตมภาพจะตั้งฉายาให้ใหม่ จะเห็นดีด้วยหรือไม่
ตือกังเจียจึงตอบว่า ขอพระอาจาริย์ได้ทราบ ตั้งแต่ข้าพเจ้าได้พบพระกวนอิม ๆ ตั้งฉายาให้เรียกข้าพเจ้าว่า (ตือหงอเหนง) แล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดว่าดีแล้ว เปนสาวกเดียวกันกับเห้งเจีย
ตือกังเจียจึงพูดว่าข้าพเจ้าได้รับะปฏิบัติ ถือศีลแปดรับประทานแจมานานแล้ว บัดนี้มาปะพระอาจาริย์ข้าพเจ้าจะขอลาออกจากกินแจ พระอาจาริย์จะเห็นชอบด้วยหรือไม่
พระถังซัมจั๋งจึงห้ามว่า เดิมได้กินแจแล้วจะมากลับใจอย่างนั้นหาควรไม่ ไว้อาตมจะให้ชื่อตามกิริยาที่ถือนั้นจะได้เรียกตามเวลาการ คือให้ชื่อว่าตือโป๊ยก่าย แปลว่าถือศีลแปด
ตือกังเจียได้ฟังพระอาจาริย์ตั้งนามให้ดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่ยิ่งจึงคำนับรับชื่อนั้นโดยความเคารพ
ฝ่ายเกาท้ายกงเห็นยักษ์หมูผู้บุตรเขย เข้าปะฏิบัติในทางสัมมาปะฏิปะธาดังนั้นก็มีความยินดี จึงสั่งให้คนใช้จัดโต๊ะเครื่องแจมาเลี้ยงพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์แลผู้เฒ่าที่มาอยู่ในเวลานั้น
ตือโป๊ยก่ายจึงบอกแก่เกาท้ายกงว่า บิดาจงให้ภรรยาข้าพเจ้าออกมาคำนับพระอาจาริย์กับท่านผู้เฒ่าเหล่านี้ จะได้รู้เห็นว่าเปนภรรยาข้าพเจ้า
เห้งเจียได้ยินดังนั้นจึงตวาดว่า ตัวได้สละใจปฏิบัติทางธรรมแล้วไม่ควรจะยกเอาเรื่องภรรยามากล่าวต่อไปอิก ตั้งแต่นี้อย่าพูดเรื่องภรรยาต่อไป เราพากันรับประทานแจแล้วจะลาท่านทั้งหลายออกเดินไปกับด้วยพระอาจาริย์
เกาท้ายกงจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นนั่งฉันองค์เดียว เห้งเจียกับโป๊ยก่ายเข้าโต๊ะเดียวกัน ส่วนผู้เฒ่าทั้งหลายรวมกันโต๊ะหนึ่ง ครั้นจัดเสร็จแล้วก็ลงมือรับประทาน เกาท้ายกงจึงเข้าไปเอาเงินแลทองมาใส่เต็มถาดหนึ่ง แล้วยกออกมาถวายฉลองคุณพระถังซัมจั๋ง ๆ จึงพูดว่าอาตมาเดินทางไปบิณฑบาตของฉันเลี้ยงชีพไปคราวหนึ่ง ๆ ซึ่งเงินทองอย่างนี้หาควรแก่อาตมภาพไม่
เห้งเจียจึงลุกมาหยิบเงินทองในถาดมากำมือหนึ่ง แล้วเรียกเกาใช้มาบอกว่านี่รางวัลให้เจ้า เพราะเจ้าได้ชักนำมาจึงได้ตือโป๊ยก่ายมาเปนเพื่อนอิกคนหนึ่ง เราขอบใจเจ้ามาก ๆ จงรับเงินทองนี้ไปไว้ใช้สอยตามปราถนาเถิด เกาใช้ก็คำนับรับเอาเงินนั้นไว้
ฝ่ายเกาท้ายกงเอากาสาผืนหนึ่ง ถวายพระถังซัมจั๋งกับรองเท้าสองคู่ให้เห้งเจียหนึ่งคู่ ตือโป๊ยก่ายหนึ่งคู่สำหรับเดินป่า
โป๊ยก่ายจึงพูดว่าข้าพเจ้าขอฝากคำลาแก่วงษ์ญาติทั้งหลาย บัดนี้ข้าพเจ้าจะตามพระอาจาริย์ไป แล้วบอกแก่เกาท้ายกงว่าภรรยาข้าพเจ้านั้นข้าพเจ้าขอฝากกับบิดาไว้ด้วย จงระวังรักษาให้แก่ข้าพเจ้าด้วย บางทีถ้าข้าพเจ้าไปอาราธนาพระไตรยปิฎกไม่สำเร็จ ข้าพเจ้าจะกลับมาเปนบุตรเขยท่านอีกต่อไป
เห้งเจียได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงตวาดว่าอ้ายคนพูดอะไรเลอะเทอะดังนั้น
ตือโป๊ยก่ายพูดว่าพี่ยังไม่ทราบ บางทีข้าพเจ้าไปข้างโน้นนานวัน อยู่ข้างนี้แม่ยายก็จะยกภรรยาข้าพเจ้าให้เปนภรรยาผู้อื่นเสีย
พระถังซัมจั๋งได้ยินพูดกันดังนั้นจึงพูดว่า อย่าเอาความอันมิใช่กิจของเราผู้ถือบวชมาพูดให้เสียเวลาเลย จงจัดแจงเก็บของใส่หาบจะได้ไป โป๊ยก่ายก็จัดแจงเตรียมตัวเสร็จ พระถังซัมจั๋งจึงลาเกาท้ายกงแลคนทั้งหลายแล้วออกมาขึ้นม้า เห้งเจียก็คำนับลาเกาท้ายกงถือกระบองเหล็กเดินข้างหน้าพระอาจาริย์ โป๊ยก่ายก็ยกหาบใส่บ่าแล้วก็ออกเดินตามไป
เกาท้ายกงกับคนทั้งหลายก็เดินตามออกมาส่ง ครั้นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสองพ้นไปแล้ว ก็ต่างคนต่างคำนับลากันไปที่อยู่ของตน ๆ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์เดินตามกันมาตามระยะทางแนวป่า ชมพลางเดินพลางหมายทิศปราจิณ เดินมาได้ประมาณสักเดือนหนึ่งก็มีความสบายดีอยู่มิได้มีเหตุการสิ่งใด ข้ามพ้นเฃตร (โอซือจั๊งก๊ก) ครั้นเดินมาก็แลเห็นภูเขาหนึ่งสูงยอดเทียมเมฆ พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่าข้างหน้ามีภูเขาสูงจงระวังระไว
โป๊ยก่ายได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้นจึงตอบว่า ขอท่านอย่าวิตกซึ่งเหตุการอันใดเลย ภูเขานี้นามเรียกว่า (ภู่โท่ซัว) ในเขานี้มีพระสำเร็จฌานองค์หนึ่งนามเรียกว่า (โอเซ้าเสี้ยนซือ) รักษาปะฏิบัติอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าเคยมาหาท่าน พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายบอกดังนั้นก็นิ่งอยู่ ครั้นขึ้นมาบนเนินเขาพระถังซัมจั๋งแลไปข้างหน้าเห็นบนต้นไม้หอม มีรังใหญ่รังหนึ่งทำด้วยหญ้าแลกิ่งไม้ บนยอดไม้นั้นมีนกต่าง ๆ จับอยู่ ร้องส่งเสียงคูขันเปนที่น่าฟังยิ่งนัก โป๊ยก่ายจึงชี้บอกว่า ที่ต้นไม้นั้นแลเปนที่อยู่ของพระโอเซ้า พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นเร่ขับม้าตรงเข้าไปที่ต้นไม้นั้น
ฝ่ายพระอาจาริย์โอเซ้าแลเห็นคนทั้งสามเข้ามาดังนั้น พิเคราะห์ดูก็รู้ว่า พวกเมืองถังมา จึงโดดลงจากต้นไม้เข้ามายืนตรงน่าม้าพระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขออะไภยท่านเถิด ที่ข้าพเจ้าได้มารับท่านช้าไป
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็ลงจากม้าคุกเข่าคำนับ พระอาจาริย์โอเซ้าจึงจับมือพระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า ขอท่านจงลุกขึ้นเถิด
ฝ่ายโป๊ยก่ายเดินเข้ามาคำนับพระอาจาริย์โอเซ้า ๆ เห็นตือกังเจียจึงถามว่า ตัวอยู่เขาฮกลิ่นซัวมีนิไสยด้วยหรือ จึงได้เข้าร่วมทางไปด้วยท่านผู้สำเร็จอย่างนี้
โป๊ยก่ายจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งพระกวนอิมชี้แจงชักชวนแนะนำในทางมรรคผล เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้ตั้งจิตรอะธิฐานจะตามพระอาจาริย์ไป
พระอาจาริย์โอเซ้าพูดว่าดีแล้ว ๆ จึงชี้มือมาตรงเห้งเจียถามว่าผู้นี้คือใคร
เห้งเจียได้ยินพระอาจาริย์โอเซ้าถามดังนั้น ก็หัวเราะแล้วตอบว่าทำไมท่านจำข้าพเจ้าไม่ได้ จำได้แต่โป๊ยก่ายเท่านั้นหรือ
พระอาจาริย์โอเซ้าพูดว่า อาตมนี้ยังไม่เคยรู้จักท่าน พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่า คนนั้นคือสานุศิษใหญ่ของข้าพเจ้าเอง นามเดิมเรียกว่าหงอคง
พระอาจาริย์โอเซ้าได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดว่า อาตมไม่ทันปราไสยขออะไภยเสียเถิด
พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าไซทีนั้นยังใกล้หรือไกล ขอพระอาจาริย์ได้โปรดชี้แจงให้ทราบด้วย พระอาจาริย์โอเซ้าตอบว่าไกลนัก ๆ แต่จงอุส่าห์ไปเถิดก็จะมีเวลาถึงดอก แต่หนทางนั้นที่จะไปนั้นกันดาร มีสัตว์ร้ายเปนต้นว่าเสือแลลายอ้อนชุกชุม ยักษ์มารแลปิศาจมีมาก อาตมาจะถวายพระคาถาเครื่องคุ้มตัว ถ้าพบปะยักษ์มารอันร้ายกาจ จงบริกรรมภาวนาแล้วก็จะคุ้มตัวได้สาระพัตร ให้พ้นจากไภยอันตรายต่างๆ พระคาถานี้มีห้าสิบสี่วรรคคิดเปนอักษรสามร้อยเจ็ดสิบตัวอักษร
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงพูดว่า ขอพระอาจาริย์ได้โปรดสอนให้ข้าพเจ้าเถิด
ท่านอาจาริย์โอเซ้าได้ฟังพระถังซัมจั๋งว่าดังนั้น จึงสาธยายพระคาถานั้นให้พระถังซัมจั๋งฟัง มีอัตถ์ดังจะกล่าวต่อไปนี้
คือ มาฮาปัญญะปาลามิโต ซิมเกงกวนจู่จ๋ายโพซาด เห่งซิมปัญญะปาลามิโต สี้เจี๊ยวกีเง้าอุ๊นกายกงโต้อิ๊ด เซียดเค้าเว็ดเซี้ยลี่เจจื้อ เซกปุ๊ดอี่คง ๆ ปุ๊ดอี่เซก เซกเจกซีคง ๆ เจกซีเซกซีวเสี่ยงเห่งเซก เอียดหกยู่สี เซี้ยลี่จื้อ สีจูฮวดคงเสียง ปุ๊ดเซงปุ๊ดเบี๊ยด ปุ๊ดเก๊า ปุ๊ดเจ๋ง ปุ๊ดก๊าม สีโก่คงตัง โม่เซก เทียเฮียวมีชอกฮวด โบ่งั้นก่าย หนายจีโบ่อีเซกก่าย โบ่ๆเม้งเอียดโบ่ๆเม้งจิ๊น หนายจีโบ่ เล้าซี้เอียดเล้าซีจิ๋น โบ่เก้าเจกเบี๊ยด เต๊าโบ่ตี๊เอียดโบ่หงาย โบ่ซ้อเตกโก โพธิสัตว์ท้าอี ปัญญะปาลามิโต โก่ซิมโม่ กว๊ายหงายโบ๋ กว๊ายหวายโก๋ โบ่อิ้ว ต้งโผ่ อ้วนลีเตียนเต๊ามั่ง เสียงกู๊เก๊งเนียดพิ้น ซัมซิจูฮุด อีปัญญะ ปาลามิโต โก่เต็กออเหมาโตลาซัมเมียว ซัมโพนิโก่ตี ปัญญะปาลามิโต สีต๋ายสินจู่ สีต่ายเม้งจู่ สีโบ่เสียงจู่ โบ่เต๊งๆจู่ เน่งตื้ออิ๊ดเซียดเก้า จินซิดปุ๊ฮือ โก่ส้อยปัญญะปาลามิโตจู่เจ่ก ส้วยจู๊เอี๊ยะเอี๊ยดที้ปาลา ที้ปาลาเอี๊ยดที้ซอปาฮอ (จบคาถา)
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง เมื่อได้ฟังพระอรรถคาถาดังนั้นก็จำทรงไว้ได้ โดยเหตุบุญญาภิสังขกรสร้างสมอบรมพระโพธิสมภารมามากแล้ว ย่อมมีพระปัญญาอันสุขุมสามารถจะจำทรง ขณะเมื่อประภิกษุโอเซ้าว่าคาถาให้ฟังเที่ยวเดียวก็จำได้ จนตลอดจบพระคาถานั้น ทุกวันนี้ได้รู้ออกแพร่หลายตาม ชาวชนทั้งหลายได้สั่งสอนกันต่อ ๆ มาเปนคำข้อปะฏิบัติในทางสัมมาทิฐิอย่างประเสริฐ
ฝ่ายพระโอเซ้าครั้นสอนให้พระถังซัมจั๋งจำพระคาถาได้แล้ว ก็หันหน้าจะกลับขึ้นบนรังที่อยู่ของตนตามเดิม พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามายึดพระโอเซ้าไว้ จะใคร่ถามหนทางอันจะไปไซที
พระอาจาริย์โอเซ้าเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ซึ่งหนทางจะเดินไปนั้นไม่สู้ยากอะไรนัก ในระยะทางนั้นห้วยเขาก็มากไม่คะณะนานับได้ มีสิงสัตว์ที่ดุร้ายยักษ์ผีปิศาจชุกชุม ถึงกระนั้นจงวางใจเถิดอย่ามีความหวาดเสียวสดุ้งกลัวอะไรเลย ถ้าไปถึงเขาม่อฮี้งัมข้างริมนั้นจงระวังระไว เพราะมีป่ามืดมีปิศาจเสือปลามักสกัดทางทำร้าย แลในเขตรนั้นมียักษ์มารออกดาดาษมีสัตว์สิงห์โตแลเสือเหล่านี้อาจเปลี่ยนแปลงกายาได้ต่าง ๆ เมื่อพระโอเซ้าบอกหนทางให้เสร็จแล้วจึงกล่าวคำเปนปฤษณาว่า หมู่ป่าหาบคอนคงจะพบน้ำร้าย เมื่อครั้งแรกมาพบลงหินนานปี จงถามดูซึ่งหนทางจะไปไซทีนั้นเขารู้จักทางเปนแน่
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดว่า พวกเราไปเถิดไม่ต้องถามแล้ว จงถามข้าพเจ้าดีกว่า
พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระโอเซ้าพูดดังนั้น ก็คิดไม่ออกว่าอะไรยืนนิ่งอยู่
ฝ่ายพระอาจาริย์โอเซ้าเมื่อพูดเปนปฤษณาแล้ว ก็บันดานเปนแสงสว่างเหมือนสีทองลอยขึ้นไปนั่งบนรังตามเดิม พระถังซัมจั๋งก็ยกมือขึ้นคำนับขอบคุณโดยเคารพ
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความโกรธพระโอเซ้าเปนอันมากจึงเอากระบองคว่างขึ้นไป แลเห็นเปนรัศมีแลดอกบัวมีศรีต่าง ๆ แลเมฆหมอกออกกลุ้มไปล้อมรังพระโอเซ้าอยู่ กระบองของเห้งเจียก็ไม่ทำอันตรายพระโอเซ้าได้
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงร้องห้ามเห้งเจียว่า ทำไมจึงคิดทำลายรังผู้สำเร็จดังนี้เล่า
เห้งเจียจึงพูดว่าเมื่อตะกี้นี้พระโอเซ้าพูดหยาบช้า เปรียบข้าพเจ้าทั้งสอง พระอาจาริย์ไม่ได้ยินหรือ
พระถังซัมจั๋งพูดว่าเธอพูดเแจงหนทางให้ต่างหาก มิได้พูดอยาบช้าอะไรเลย
เห้งเจียตอบว่า พระอาจาริย์หาเข้าใจไม่ เธอพูดว่าหมูป่าหาบคอนนั้น คือพูดถึงโป๊ยก่าย ลิงหินนานปีนั้นคือพูดถึงตัวข้าพเจ้า พระอาจาริย์หาคิดเห็นได้ไม่ โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงห้ามว่าพี่เห้งเจียอย่าโกรธครึ่งเลย พระองค์นี้ท่านรู้ได้ทั้งอะดีตอะนาคต ซึ่งท่านพูดว่าแรกจะพบน้ำร้ายนั้น คือได้แก่อะไรยังคิดหาออกไม่ จงคอยดูไปก่อนก็จะเห็นเท็จแลจริง
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายห้ามดังนั้น ก็ร่ายมนต์เรียกกระบองกลับลงมาถือไว้ แล้วก็นิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นม้าพากันลงมาจากเขาหมายทิศปราจิณเดินไป ครั้นเดินมาถึงตำบลหนึ่งเวลาจวนค่ำ พระถังซัมจั๋งแลไปข้างน่าริมตีนเขาเห็นมีหมู่บ้าน จึงบอกแก่ศิษย์ทั้งสองว่าเวลาก็โพล้เพล้จวนจะค่ำแล้ว เราควรจะหาที่อาไศรยพักที่ตำบลบ้านนี้สักคืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งแล้วจงค่อยเดินต่อไป
ฝ่ายโป๊ยก่ายได้ยินพระอาจาริย์พูดดังนั้น จึงพูดว่าพวกเรารีบไปให้ถึงบ้านจะได้พักเหนื่อยสักคราวหนึ่ง แลจะได้ขออาหารตามชาวบ้านกินให้อิ่มสักมื้อหนึ่งด้วยวันนี้หิวมากนัก ถ้าอยู่บ้านเหมือนอย่างแต่ก่อนเราก็จะให้แม่น่านวนจัดแต่งโต๊ะมากิน กูจะจ้ำเสียให้ท้องแทบครากจึงจะสมแก่ที่หิว
เห้งเจียเดินอยู่ข้างหน้าได้ยินโป๊ยก่ายพูดบ่นดังนั้น จึงร้องว่าอ้ายผีเรือนคนนี้เดินมาจากบ้านไม่กี่วันก็คิดถึงบ้าน อดอยากสักนิดหน่อยก็ไม่ได้ เดินบ่นออดแอดถึงแต่แม่ทูลหัวไปทีเดียว มึงหิวเต็มทีหรือจงเดินมาให้ใกล้ๆ กูจะได้ซัดให้สักตูมหนึ่ง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดแก่โป๊ยก่ายดังนั้น จึงเรียกโป๊ยก่ายเข้ามาใกล้แล้วจึงพูดว่าเจ้ามีจิตรกังวลหน่วงหนักอยู่กับบ้าน มากไปด้วยความห่วงแลอาไลยอย่างนี้ จะปะฏิบัติทางสัมมาสมาธิเห็นจะไม่ได้ เจ้าจงกลับไปบ้านของเจ้าตามเดิมเถิด จะอยู่บ่นว่าไปทำไม
โป๊ยก่ายได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น ก็ตกใจวางหาบลงจากบ่าแล้ว ก็คุกเข่าลงต่อหน้าพระอาจาริย์คำนับแล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้าหาได้บ่นว่าอะไรไม่ เมื่อตะกี้นี้ข้าพเจ้าได้พูดว่า ถ้าไปถึงบ้านคนอยู่จะได้หาอาหารกินแก้หิว ที่เห้งเจียได้ยินข้าพเจ้าพูดดังนั้น จึงว่าข้าพเจ้าเปนอ้ายผีเรือน ข้าพเจ้าก็หาได้บ่นว่ากระไรไม่ ข้าพเจ้าได้สะมาทานรักษาศีลปฏิบัติตามคำสอนของท่านแล้ว ข้าพเจ้าก็จะตั้งหน้าปฏิบัติไปไม่ท้อถอย ขอพระอาจาริย์ได้มีความกรุณาแก่ข้าพเจ้า ๆ จะติดตามท่านไปกว่าจะสำเร็จการของพระอาจาริย์ แม้จะถึงอันตรายชีวิตรจะขาดจะดับลงก็จะมิได้กลับใจ แลคืนคลายความสัตย์ปัฏฏิญาณ
ถ้าทีหลังข้าพเจ้าบ่นว่าด้วยการอย่างนี้อิก พระอาจาริย์จงลงโทษข้าพเจ้าให้จงหนักเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายให้ทานบนดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าเจ้ามีความจริงใจดังนั้น เจ้าจงลุกขึ้นเถิด
โป๊ยก่ายได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น จึงลุกขึ้นคำนับแล้วเอาหาบใส่บ่าเดินตามไป พระถังซัมจั๋งจึงขับม้ารีบเดินเข้าไปยังหมู่บ้านถึงประตูรั้ว แลเข้าไปในบ้านเห็นมีผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งภาวนาอยู่ พระถังซัมจั๋งจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่า ท่านตาขออนุญาตเถิด อาตมจะขอถามความสักหน่อย
ฝ่ายตาเฒ่ากำลังนั่งภาวนาอยู่ ได้ยินเสียงคนเรียกจึงลืมตาลุกจากเก้าอี้เดินออกมายังประตูบ้าน แลไปเห็นพระถังซัมจั๋ง ตาเฒ่าจึงยกมือขึ้นนะมัศการแล้วพูดว่าขออะไภยท่านเถิด ข้าพเจ้าไม่ทันออกมารับท่านก่อน นี่ท่านอยู่ประเทศไหนจึงได้มาถึงตำบลบ้านนี้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังผู้เฒ่าถาม จึงตอบว่าอาตมภาพอยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ทรงพระนามว่า (หลีซีบิ๋น) ให้อาตมไปยังเมืองไซทีอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกมาไว้จะได้ทำการมะหากุศล บัดนี้อาตมภาพเดินทางมาถึงตำบลนี้ก็จวนค่ำ ขอท่านตาได้เมตาจิตรให้อาตมภาพอาไศรยพักสักคืนหนึ่ง พอเวลารุ่งเช้าอาตมก็จะลาท่านตาไป
ตาเฒ่าเมื่อได้ฟังพระถังซัมจั๋งบอกเล่าดังนั้น ก็สั่นศีศะแล้วพูดว่า ทิศไซทีนั้นกันดารนักยากที่จะไปได้ยากที่สุด ถ้าท่านมีจิตรเลื่อมใสจะไปอาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกแล้ว ก็จงกลับไปยังทิศบูรพาเถิด เสาะหาพระคำภีร์ก็คงจะมี อันจะไปประเทศไซทีนั้นไปไม่ได้เปนแน่
พระถังซัมจั๋งได้ฟังผู้เฒ่าพูดดังนั้นก็นิ่งตรึกตรองอยู่ แล้วจึงถามผู้เฒ่าว่า ทิศปราจิณประเทศไซทีนั้นเปนอย่างไรหรือท่านจึงว่าไปไม่ได้ ตาเฒ่าก็ตอบยืนคำอยู่ว่า กลับไปทิศบุรพาเถิด คงจะมีพระคำภีร์พระไตรยปิฎก
ฝ่ายเห้งเจียยืนอยู่ข้างริมนั้น ได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้น ก็อดพูดไม่ได้ จึงเดินเข้าไปใกล้ตาเฒ่าแล้วถามว่า ท่านตา ๆ อายุก็มากอยู่แล้ว ทำไมไม่แจ้งเหตุดีแลร้ายให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง พวกข้าพเจ้าเพราะมาทางไกลเวลาก็จวนค่ำ จะขออาไศรยสักคืนหนึ่ง ท่านตาเอาเหตุการอะไรมาพูดกลบเกลื่อนอย่างนี้ ข้าพเจ้าก็ไม่งอนง้ออาไศรยที่บ้านท่าน พวกเราพากันไปอาไศรยนอนตามใต้ต้นไม้ก็ได้ ทนนั่งเอาสักคืนหนึ่งก็ได้ พูดดังนั้นแล้วก็พากันหันหน้าจะกลับออกจากบ้าน
ฝ่ายตาเฒ่าเมื่อได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจ จึงเดินออกมายึดพระถังซัมจั๋งไว้แล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์ทำไมไม่เห็นพูดว่ากระไร แต่อ้ายหน้าผีสานุศิษย์ของท่านพูดไม่เพราะหูเลย
เห้งเจียได้ฟังผู้เฒ่าพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านตาอย่าดูถูกข้าพเจ้า ถึงตัวข้าพเจ้าไม่งามไม่สวยรูปร่างต่ำเล็กก็จริง แต่ฤทธาอานุภาพเข้มแข็งนัก
ตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่าอ้อดังนั้นหรือ ถ้าท่านมีวิชาเชี่ยวชาญเข้มแข็งดังนั้น ก็เห็นพอจะรอดตัว
เห้งเจียจึงบอกว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังอะไรแก่ท่านตา ขอท่านตาพิจารณาดูเอาเถิด
ฝ่ายตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียพูดอวดอ้างดังนั้น จึงพิจารณาดูเห้งเจียแล้วถามว่า ตำแหน่งบ้านท่านอยู่ที่ไหน ก็เหตุใดท่านจึงเข้ามารับรักษาศีลอย่างนี้ ท่านจงเล่ามูลเหตุให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
เห้งเจียจึงตอบตาเฒ่าว่า เดิมข้าพเจ้าเกิดข้างทิศบูรพา เมืองเง่าก่ายก๊กเขาฮวยก๊วยซัว ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง
แต่เดิมได้ไปเรียนวิชาความรู้แลได้รับที่ตั้งเปนซีเทียนใต้เซีย อยู่ในดาวดึงษ์สวรรค์ ต่อมาภายหลังไม่มีความพอใจ ข้าพเจ้าจึงได้ทำการวุ่นวายบนพิมานครั้งหนึ่ง ต่อมาก็ได้สะติคิดได้จึงกลับใจเข้ารักษาศีลเปนสานุศิษย์ตามปะฏิบัติรักษาพระอาจาริย์จะไปประเทศไซทีเพื่อจะได้นมัศการพระยูไลย ถึงมาทว่าตามทางที่จะไปนั้น จะมีเหตุการร้ายแรงต่าง ๆ ประการใด ๆ ก็ดี ข้าพเจ้าก็คงกำจัดให้จงได้ทั้งสิ้น ท่านอย่าวิตกเลย
ฝ่ายตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียเล่าให้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ถ้าท่านมีวิชาความรู้ดังนั้นก็คงจะไปไซทีได้โดยแท้ แล้วตาเฒ่าถามว่าท่านมาด้วยกันกี่คน ขอเชิญเข้าไปพักในบ้านข้าพเจ้าเถิด จะได้พักให้มีกำลังรุ่งเช้าจะได้ไป
พระถังซัมจั๋งได้ฟังผู้เฒ่าเห็นมีจิตรเลื่อมไสยศรัทธาอะนุญาตดังนั้นก็มีความยินดีจึงพูดว่าขอบใจท่านผู้เฒ่าเปนที่ยิ่ง แต่พวกข้าพเจ้ามาด้วยกันสามคน
ตาเฒ่าถามว่าท่านมาด้วยกันสามคน อิกคนหนึ่งอยู่ที่ไหนเล่า เห้งเจียได้ยินผู้เฒ่าถามดังนั้นจึงเอามือชี้ไปว่า ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้นั้นอิกคนหนึ่ง
ตาเฒ่าหันหน้าไปมองดูเห็นโป๊ยก่ายรูปร่างดุร้ายหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวฅอเหนียงดุจปิศาจยักษ์ ก็ตกใจกลัวขนหัวพองตั้งกายตั้งสติไม่อยู่ มือแลเท้าอ่อนเพลียล้มลงทั้งยืน แล้วลุกขึ้นด้วยความกลัวจะกลับเข้าประตูบ้านปากก็เรียกคนในบ้าน ให้มาช่วยปิดประตูบ้านโดยเร็วว่าผีปิศาจยักษ์มาแล้ว ร้องพลางตะเกียกตะกายลุกคลานจะหนีไป
เห้งเจียเห็นตาเฒ่ามีความกลัวดังนั้น ก็เดินเข้าไปใกล้ประคองตาเฒ่าไว้แล้วบอกว่าท่านอย่ากลัวเลย มิใช่ผีปิศาจอะไร คนนั้นคือสานุศิษย์ของพระอาจาริย์แห่งข้าพเจ้าเอง
ฝ่ายตาเฒ่าตกใจกำลังสั่นระรัวพูดกับเห้งเจียว่า พ่อเจ้าเอ๋ยข้าไม่เคยพบเห็นคนอะไรรูปร่างอย่างนี้
เมื่อกำลังผู้เฒ่าพูดกับเห้งเจียอยู่นั้น โป๊ยก่ายก็เดินเข้ามาใกล้จึงพูดแก่ผู้เฒ่าว่า ท่านตามาเกลียดชังแลกลัวรูปร่างข้าพเจ้านั้นหามีประโยชนไม่ ตัวข้าพเจ้ารูปร่างไม่ดีก็จริง แต่ใช้ได้ทำให้ประโยชน์สำเร็จได้มาก
เมื่อผู้เฒ่าได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นตรึกตรองดูก็ค่อยมีสติบันเทาความกลัวลงมาก จึงหันหน้ามาถามพระถังซัมจั๋งว่า คนนี้ศิษย์ของท่านและหรือ พระถังซัมจั๋งหัวเราะแล้วตอบว่าเปนศิษย์ของอาตมาจริงท่านอย่าได้กลัวเลย
ขณะเมื่อพระถังซัมจั๋งกับตาเฒ่าพูดกันอยู่นั้น มีหนุ่มห้อยสองคนหยุงยายเฒ่าเดินมากับเด็กน้อยทั้งหญิงแลชายสามสี่คน เดินตามหลังยายเฒ่ามายังประตูบ้าน ครั้นมาถึงยายเฒ่าชราผู้นั้นจึงถามว่าท่านตาทำอะไรกันหรือจึงได้มายืนอยู่ที่นี่
โป๊ยก่ายเมื่อเห็นยายเฒ่าพาเด็กมาแลถามดังนั้น โป๊ยก่ายก็เดินเข้ามาใกล้ เอาใบหูยื่นออกกวัดไปกวัดมาแล้วอ้าปากยื่นออกมา แกว่งไปแกว่งมาให้ยายเฒ่ากับเด็กเห็น เมื่อยายเฒ่ากับเด็กเหล่านั้นแลเห็นโป๊ยก่ายทำกิริยาอย่างนั้น ทั้งแลเห็นรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวต่างก็ตกใจสินสะติขวัญไม่อยู่กับตัวก็วิ่งหกล้มก้มคลานไป พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงร้องบอกว่าท่านทั้งหลายอย่ากลัวเลย มิใช่ผีปิศาจอะไรดอก คือศิษย์ของอาตมเองไม่ทำร้ายแก่ผู้ใดเลย
ฝ่ายยายผู้เฒ่ากับคนทั้งหลายเมื่อได้ฟังพระถังซัมจั๋งบอกดังนั้นจึงค่อยได้สะติหายกลัว ต่างคนต่างนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสองเข้ามาในบ้านจัดที่ให้พักตามสมควร
พระถังซัมจั๋งเมื่อเข้าพักแล้ว มารำพึงถึงสานุศิษย์ทั้งสองคนขึ้นมาแล้วก็ถอนใจใหญ่ ให้อัดอั้นตันใจด้วยศิษย์ทั้งสองรูปร่างพิรุธหยาบคาย เพราะฉนั้นไปถึงไหนจึงได้เกิดความวุ่นวายตื่นแตกดังนั้น กระทำให้ชาวบ้านได้ความเดือดร้อนทุกครั้งทุกคราว ครั้นจะไล่เสียก็ไม่มีใครจะไปเปนเพื่อนในทางกันดาร เปนที่จนใจไม่รู้ที่จะทำประการใด
ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่อได้เห็นพระอาจาริย์หน้าตาเศร้าหมองไม่สบายดังนั้นก็รู้ในทีว่า พระอาจาริย์คิดวิตกด้วยเราเปนแน่ จึงเข้ามาใกล้แล้วคำนับพูดกับพระอาจาริย์ว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าตามพระอาจาริย์มาข้าพเจ้ามีความสัมรวมระวังกิริยาอยาบคายเสียมาก ๆ แล้ว เมื่อข้าพเจ้ายังอยู่ที่บ้านพ่อตานั้น ข้าพเจ้าเอาปากยื่นออกมาทีหนึ่งเอาใบหูกวักหนหนึ่ง คนทั้งหลายเห็นก็ตกใจกลัววิ่งโดนกันบ้างล้มลงเหยียบกันตายบ้าง ขวัญหนีดีฝ่อเลยเจ็บไข้ตายบ้าง ประมาณสักสามสิบสี่สิบคนก็ไม่เห็นพ่อตาของข้าพเจ้าว่ากระไร มาครั้งนี้พระอาจาริย์วิตกด้วยข้าพเจ้าทั้งสองหรือ จึงได้นั่งถอนใจใหญ่อยู่ดังนี้
เห้งเจียเมื่อได้ฟังโป๊ยก่ายพูดแก่พระอาจาริย์ดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายกินรำเจ้าจงเอาหูกับคางของเจ้าเก็บส้อนเสียให้เรียบร้อยช่างไม่รู้จักอายบ้างเลย ยังแค่นจะเอาใบหูปากคางมาพูดอวดเอาอะไรอิกเล่า
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดว่าลักษณ์บังเกิดมาดังนั้นจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนเห็นจะไม่ได้
เห้งเจียตอบว่าไม่เห็นยากอะไรนักหนา ถ้าเอาปากก้มลงกับอกเอาใบหูมัดแอบไคว่ติดกับท้ายทอยอย่าให้กระดุกกระดิกได้ ถ้าทำดังนี้ให้เรียบร้อยก็จะพอดูได้ คนทั้งหลายเห็นจะไม่น่ากลัว
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดแนะนำดังนั้นก็กระทำตามเห้งเจีย จึงจับเอาใบหูของตัวผูกเหน็บไคว่แอบที่ท้ายทอย เอาปากเหน็บลงกับอกดูเรียบร้อยแล้วจึงถามเห้งเจียว่า อย่างนี้ดีหรือยัง เห้งเจียเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไมได้ จึงบอกแกโป๊ยก่ายว่าพอดูได้แล้ว แล้วโป๊ยก่ายก็เดินมายืนอยู่ตรงหน้าพระอาจาริย์ เห้งเจียจึงออกไปยกหาบเข้ามาเก็บแล้วออกไปจูงม้าเข้ามาผูกข้างในรั้วบ้านแล้ว กลับเข้ามาที่พระอาจาริย์
ฝ่ายตาเฒ่าจึงยกน้ำร้อนออกมาถวายพระถังซัมจั๋ง แลเลี้ยงเห้งเจียกับโป๊ยก่ายกินเสร็จแล้วก็มานั่งอยู่ที่พระถังซัมจั๋งต่างสนทนากัน
พระถังซัมจั๋งจึงถามผู้เฒ่าว่าข้าพเจ้าขออไภยท่านเถิดท่านตานั้นแซ่ไร ตาเฒ่าบอกว่าข้าพเจ้าแซ่อ๊วง พระถังซัมจั๋งถามอิกว่าท่านผู้เฒ่ามีบุตรนัดดาหรือเปล่า ตาเฒ่าบอกว่าม้บุตรชายสองคนหลานมีสามคน พระถังซัมจั๋งจึงถามว่าท่านตามีอายุสักเท่าใดแล้ว ตาเฒ่าบอกว่าปีนี้อายุของข้าพเจ้าได้หกสิบแปดปีแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงถามว่า ท่านตาพูดว่าทิศปราจิณประเทศนั้นแสนยากที่จะไปเชิญพระไตรยปิฎกมาได้มีการกันดารอย่างไรหรือ จงเล่าให้ข้าพเจ้าฟังนึกว่าเอ็นดูแก่ข้าพเจ้าเถิด
ตาเฒ่าได้ฟังถามดังนั้นจึงบอกว่า พระไตรยปิฎกธรรมนั้นไม่ยากดอก ที่ยากลำบากนั้นก็เพราะด้วยหนทางที่จะไปนั้นก็แสนกันดานเปนที่สุด ตามระยะทางมีสัตว์อันร้ายกาจชุกชุม ตั้งแต่บ้านข้าพเจ้าตรงไปข้ามทิศปราจิณนั้น ประมาณทางสามสิบโยชน์ มีภูเขาอันใหญ่สูงขวางทางอยู่ เรียกว่าโป๊ยแปะลี้อึงฮองเนี้ยที่ในเขานั้น ล้วนแต่ปิศาจยักษ์ร้ายชุกชุม เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงว่ายากอยู่ที่จะไปได้ เมื่อตะกี้นี้สานุศิษย์ของท่านอาจาริย์ พูดว่ามีฝีมือแลรู้วิชาเชี่ยวชาญเข้มแข็งห้าวหาญ อาจสามารถจะปราบปรามปิศาจยักษ์ร้ายนั้นได้ ถ้าสมดังสานุศิษย์ท่านพูดจริงอย่างนั้น ข้าพเจ้าก็เห็นว่าคงจะไปถึงได้ดังประสงค์ ขอท่านอาจาริย์จงทราบเถิด
ขณะนั้นเด็กคนใช้ยกเครื่องกระยาหาร มาจัดแจงตั้งบนโต๊ะเสร็จแล้ว ตาเฒ่าก็เชิญเห้งเจียกับโป๊ยก่ายให้กินอาหาร
ฝ่ายโป๊ยก่ายได้ฟังตาเฒ่าเชิญดังนั้นก็ด้ใจ กำลังหิวไม่รอรั้งตรงเข้านั่ง โต๊ะก่อนเห้งเจีย ฉวยชามเข้าพุ้ยกินสิ้นไปชามหนึ่ง เห้งเจียเดินมายังไม่ทันจะถึงโต๊ะโป๊ยก่ายกินเข้าสิ้นไปสามสี่ชามแล้ว เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงด่าว่าอ้ายเปรจอะสุรกาย ช่างตะกละตะกลามนี่กระไรยังไม่ทันอะไรแดกสิ้นไปเปนหลายชามแล้ว
ฝ่ายตาเฒ่าเห็นกิริยาโป๊ยก่ายหิวโหยกินได้มากดังนั้น จึงร้องเรียกคนใช้ให้เอาเข้ามาเติมอิก คนใช้ได้ฟังดังนั้นก็เอาของมาเติมอิก
ฝ่ายโป๊ยก่ายก้มหน้ากินมิได้เหลียวแลดูใครพุ้ยเข้าตะพัดเข้าไป เข้ากว่าสิบชาม ตาเฒ่าเห็นโป๊ยก่ายกินจุดังนั้น จึงเรียกคนใช้ให้หุงเข้ามาเติมอิก
เห้งเจียได้ยินผู้เฒ่าร้องสั่งคนใช้ดังนั้น จึงบอกแก่ผู้เฒ่าว่าไม่ต้องเติมดอกของนั้นบริบูรณ์อยู่แล้ว โป๊ยก่ายจึงพูดว่าพอไม่พอพี่พูดทำไมเขาเอามาเติมอิกเราก็กินอิกร่ำไปมิดีหรือ โป๊ยก่ายพูดพลางพุ้ยพลางหาหยุดมือไม่ หมดทั้งสิ้นไม่ว่าสิ่งใดเกลี้ยงทุกๆชาม ลูกเด็กเล็กน้อยทั้งบ้านพากันอดไม่ได้กินทั้งบ้าน แต่โป๊ยก่ายกินได้ครึ่งท้องเท่านั้น ครั้นของหมดแล้วจึงออกจากที่กินโต๊ะ เดินมากินน้ำเช็ดปากเช็ดมือเสร็จแล้วต่างก็พากันไปพักนอน
ครั้นเวลารุ่งเช้าสว่างแล้ว เห้งเจียโป๊ยก่ายก็เก็บเข้าของลงใส่หาบเตรียมเสร็จ พระถังซัมจั๋งก็ลาผู้เฒ่าจะออกเดิน เห้งเจียโป๊ยก่ายก็มาคำนับลาผู้เฒ่าพร้อมกันออกจากบ้านผู้เฒ่า
พระถังซัมจั๋งก็ขึ้นม้าออกเดินหมายทิศปราจิณตรงไป ครั้นเดินมาพ้นบ้านผู้เฒ่าประมาณสักครึ่งวัน เห็นภูเขาหนึ่งสูงยอดเทียมเมฆ ตั้งขวางหน้าพิจารณาดูเปนคูโขดล้วนเพิงผาแสนลำบากยากที่จะเดินข้ามไปได้ อาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามคนก็อุสาหะขึ้นเขาเดินเลาะเลียบลัดแลงไปตามซอกศิลาจนถึงชายเขา จึงแลดูไปข้างหน้า ขณะนั้นได้ยินเสียงลมพัดมาดุจพยุห์ใหญ่พัดประทะน่าม้าหนหนึ่ง พระถังซัมจั๋งเห็นการปลาดดังนั้น ก็ตกใจสดุ้งหวาดจึงบอกแก่เห้งเจียว่า ลมพัดมาวิปริตผิดสังเกตอย่างนี้เจ้าจงระวังให้ดี เกือบจะมีเหตุแก่พวกเราเปนแน่
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้นจึงตอบว่า ขอพระอาจาริย์อย่าได้วิตกจงวางใจเถิด ลมมันไม่ทำไมเราดอก ข้าพเจ้าจะจับลมมาถามดูก็คงจะรู้ร้ายดี
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงหัวเราะแล้วถามเห้งเจียว่า พี่จะจับลมมาถามได้หรือ
เห้งเจียจึงตอบว่าน้องยังไม่รู้ความ พี่ได้เรียนวิชาจับตัวลมได้ พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็เอามือคว้าจับลมมากำมือหนึ่ง แล้วเอากำมือมาอุดที่รูหูของตัวไว้ครู่หนึ่ง แล้วร่ายคาถาสองอึดใจก็รู้ได้ว่าลมอันนี้เปนลมร้าย ชะรอยจะมีปิศาจเสือร้ายเปนแน่ เห้งเจียพูดยังไม่พันจะขาดคำพอแลขึ้นไปบนเนินเขา เห็นเสือโคร่งตัวหนึ่งสบัดหางเผ่นกระโดดกระโจนเข้ามาหน้าคนทั้งสาม พระถังซัมจั๋งเห็นเสือทำกิริยาดุร้ายดังนั้นก็ตกใจ พลัดตกจากหลังม้าลุกขึ้นยืนอยู่ริมทาง
โป๊ยก่ายเห็นเสือทำสิงหนาทอย่างนั้น ฉวยได้คราดเหล็กกระโดดมาสกัดหน้าเสือไว้แล้ว ตวาดด้วยเสียงอันดังว่าอ้ายสัตว์เดรฉานมึงจะไปข้างไหน แล้วยกคราดขึ้นสับลงตรงศีศะเสือ ๆ ก็ยกมือขึ้นจับคราดเหเล็กไว้ได้ แต่เสือทานกำลังโป๊ยก่ายไม่ได้เซขวางตัวไป โป๊ยก่ายเอาคราดเหล็กสับลงทีหนึ่งถูกเสือขนกระจุย เสือเห็นเสียท่าก็กระโดดหลบเข้าข้างทาง แล้วคลายมนต์รูปกลับเปนคนแต่ศีศะเปนเสือ แล้วร้องว่าดีแล้วคงจะได้เห็นฝีมือกันตัวเราไม่ใช่พวกอื่นดอก เราเปนพวกของอึ้งฮองใต้อ๋องตัวเราเปนที่เซียนฮองททารเอก ใต้อ๋องมีคำสั่งให้เราเที่ยวตรวจหาจับมนุษย์ทำการเลี้ยงโต๊ะ พวกเจ้าอยู่ที่ไหนจึงอาจสามารถเดินมาทางนี้ ชีวิตรพวกเจ้าจะถึงแก่ความตายแน่แล้ว
โป๊ยก่ายได้ฟังเสือพูดดังนั้นก็มีความโกรธยิ่งนัก จึงร้องด่าว่าอ้ายเสือสางแม่นางโกงมึงไม่รู้จักคน ชาติเดรฉานแท้ไม่มีแก้วตากูจะบอกให้ว่า พวกเรานี้หาใช่คนจรเหมือนคนทั้งหลายไม่ คือมีรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ซึ่งครองเมืองอยู่ทิศบูรพา ให้พระอาจาริย์ของเราไปประเทศไซทีนมัศการพระยูไลย ขออาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกธรรมไปประดิษฐานไว้ทิศบูรพา ชนทั้งปวงจะได้ปฏิบัติทางศีลสมาธิปัญญาเปนประโยชน์ต่อไปภายน่า เราทั้งสามจึงได้มาตามรับสั่ง เจ้ารู้แล้วจงหลีกไปเสียให้พ้น อย่ามาทำให้พระอาจาริย์เราตกใจเจ้าจะมีโทษมาก ครั้งนี้เราจะยกชีวิตรไว้ให้สักครั้งหนึ่ง ถ้ายังจะขืนดื้อดึงอวดดีกีดขวางอยู่ เราก็จะฆ่าเลียให้ตาย
ฝ่ายปิศาจเสือเมื่อได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็มีความโกรธจึงขึ้นบนชะโงกผามองดูโป๊ยก่าย เห็นโป๊ยก่ายมัวแต่ดูอยู่ข้างล่าง เห็นได้ทีก็กระโจมตีลงมา โป๊ยก่ายเหลือบเห็นก็ยกคราดเหล็กขึ้นรับไว้ได้ ปิศาจเสือเห็นเสียท่าก็กระโดดหนีเข้าซอกผาหายไป
โป๊ยก่ายมีความโกรธเปนอันมากก็ไล่รุกติดตามมา ปิศาจเสือก็วิ่งไป ครั้นถึงพุ่มไม้รกชัดแห่งหนึ่ง ก็วิ่งเข้าไปซุ่มอยู่ จับมีดสั้นสองเล่มซึ่งซ่อนไว้นั้น หันกลับออกมารบกับโป๊ยก่ายโดยสามารถ ต่างมีกำลังว่องไวด้วยกันทั้งสองข้าง ยังหาแพ้ชะนะกันไม่
ฝ่ายเห้งเจียซึ่งอยู่รักษาพระอาจาริย์ เห็นโป๊ยก่ายหายไปช้านานนัก จึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ขอท่านจงคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี่สักประเดี๋ยว ข้าพเจ้าจะตามไปช่วยโป๊ยก่ายจับปิศาจเสือให้จงได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นจึงตอบว่า เจ้าจงไปตามโป๊ยก่ายให้รีบกลับมา เราจะได้พากันไป
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ อนุญาตดังนั้นแล้วก็ชักกระบองเหล็กออกจากหู รีบติตตามโป๊ยก่ายไปโดยเร็ว
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อนั่งอยู่แต่ผู้เดียว อกใจให้หวาดเสียวสดุ้งไปทั้งกาย หาสงบระงับใจอยู่ได้ไม่ นั่งเปนทุกข์คอยท่าเห้งเจียโป๊ยก่ายอยู่ริมทาง
เห้งเจียวิ่งมาถึงเห็นโป๊ยก่ายกำลังรบกับคนศีศะเสืออยู่ดังนั้น เห้งเจียจึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้วโดดเข้าช่วยรบหายั้งมือไม่ โป๊ยก่ายเห็นเห้งเจียมาช่วยรบดังนั้น ก็ตีรุกขนาบเอาโดยแรง ปิศาจเสือทานกำลังเห้งเจีย เปียก่ายมิได้ ก็ล่าถอยวั๋งหนลงจากเขา เห้งเจียกับโป๊ยก่ายก็ช่วยกันระดมรุก รบติดตามมา
ฝ่ายปิศาจเสือเมื่อถูกรบรุมถงสองแรงดังนั้น ก็สินกำลังอ่อนลงทุกท เห็น ว่าจะเอฬยชนะไม่ได้เปนแน่ จึงสำรวมจิตรร่ายพระเวทคาถาแปลงกายเปนเสือโคร่งอย่างเดิม แล้วกระโดดหลบเข้าแอบก้อนศิลา ถอดรูปเสือออกคลุมก้อนศิลาไว้แล้ว ก็บันดานตัวเปนขี้เมฆแซกหนีลอยตามลมไปยังปากช่อง ต้นทางที่พระถังซัมจั๋งนั่งพักอยู่นั้น ขณะเมื่อปิศาจเสือมาถึงพระถังซัมจั๋งก็ยังนั่งหลับตาภาวนาอยู่ ก็ตรงเข้าอุ้มเอาพระถังซัมจั๋งเหาะกลับรีบลัดหนีมา ครั้นถึงถ้ำที่อยู่ก็จูงพระถังซัมจั๋งมาให้ใต้อ๋องแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าเที่ยวตรวจตามภูเขาพบหลวงจีนรูปนี้อยู่ณเมืองใต้ถังจะไปประเทศไซที นมัศการพระยูไลยเดินข้ามเขามาทางนี้ ข้าพเจ้าจับมาได้จึงพามาให้ใต้อ๋องเพื่อเปนภักษาหาร
ฝ่ายปิศาจหนูซึ่งตั้งตัวเปนอึ้งฮองใต้อ๋อง เมื่อได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงถามเซียนฮองว่าได้ยินข่าวเล่าฦๅกันว่า หลวงจีนถังซัมจั๋งมีสานุศิษย์นามเรียกว่าเห้งเจีย มีฤทธาศักดานุภาพมากเหาะเหินเดินอากาศ แลเปลี่ยนแปลงกายได้ทุกสิ่งทุกประการ ทำไมเจ้าจึงจับตัวอาจาริย์เขามาได้
ปิศาจเสือเซียนฮองจึงบอกว่า หลวงจีนถังซัมจั๋งเธอมีสานุศิษย์สองคน ๆ หนึ่งถือคราดเหล็กเปนอาวุธคนหนึ่งถือกระบองเหล็กเปนอาวุธ ได้ต่อสู้กับข้าพเจ้า ๆ ทานกำลังเขาทั้งสองไม่ได้ จึงคิดอุบายแปลงรูปถอดครอบก่อนศิลาทิ้งไว้ แล้วข้าพเจ้าจึงได้บันดารเปนลมกลับย้อนไปจับตัวหลวงจีนถังซัมจั๋งได้พามาให้ท่านเดี๋ยวนี้
อึ้งฮองใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นอย่าเพ่อกินก่อน เราวิตกด้วยอ้ายศิษย์ทั้งสองคนคงจะมาตามพระอาจาริย์ของมัน ก็จะเกิดวุ่นวายรบพุ่งกันขึ้น อย่ากระนั้นเลย เจ้าทั้งหลายจงเอาหลวงจีนนี้ไปผูกไว้หลังถ้ำก่อน ถ้าอ้ายศิษย์ทั้งหลายมันไม่มาจริงแล้ว เราจึงค่อยเลี้ยงโต๊ะกันให้สนุกสักเวลาหนึ่ง อึ้งฮองใต้อ๋องพูดดังนั้นแล้ว จึงเรียกปิศาจทหารให้เอาตัวหลวงจีนไปมัดไว้ที่เสาศิลาหลังถ้ำ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อต้องมัดอยู่หลังถ้ำนั้น ได้ความทุกข์เวทนาแสนสาหัศ มือทั้งสองก็เปนเหน็บชา กายก็กระดิกไม่ได้ ให้ทุรนทุรายหาความศุขมิได้ ตั้งตาคอยศิษย์ทั้งสองก็ไม่เห็นมา จึงคิดว่าตัวเราเห็นจะสิ้นชีวิตรเสียครั้งนี้เปนแน่แล้ว ตาก็แลดูต้นทางใจก็คิดถึงเห้งเจียกับโป๊ยก่าย
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายเห็นปิศาจเสือโดดหนีก็ไล่ติดตามต่อมา พอเลี้ยวข้างเขาเห็นเสือหมอบอยู่ เห้งเจียก็ยกกระบองขึ้นตีลงไปเต็มกำลัง โป๊ยก่ายสับด้วยคราดลงทีหนึ่งเต็มแรง แล้วยกคราดขึ้นดูแลเห็นเปนคราบหนังเสือคลุมอยู่บนก้อนศิลาหาใช่ตัวเสือไม่ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจพูดว่าเราถูกอุบายของมันแล้ว โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงถามว่าอุบายอะไรที่ไหน เห้งเจียจึงบอกว่าถูกกลมัน ๆ ถอดรูปหลอกไว้ตัวมันหนีไปแล้ว เราต้องกลับไปดูพระอาจาริย์ของเรา เห้งเจียโป๊ยก่ายปฤกษากันแล้ว ก็รีบกลับมายังที่พระอาจาริย์พักอยู่นั้น ครั้นถึงก็หาเห็นพระอาจาริย์ไม่ตกใจร้องบอกโป๊ยก่ายเสียงดุจฟ้าลั่นว่า ปิศาจจับเอาพระอาจาริย์ของเราไปแน่แล้ว อ้ายพวกผีปิศาจเหล่านี้ชะรอยจะอยู่ภูเขาเหล่านี้เปนแน่ พวกเราต้องรีบไปเที่ยวค้นหาโดยเร็ว ว่าแล้วเห้งเจียโป๊ยก่ายก็รีบเที่ยวซอกซอนค้นหาตามดูไปทุก ๆ แห่งก็หาพบพระอาจาริย์ไม่ เห้งเจียจึงสั่งโป๊ยก่ายว่า น้องจงอยู่เฝ้าสิ่งของกับม้าอยู่ที่นี่เถิด พี่จะไปตามหาพระอาจาริย์แต่ผู้เดียวก่อน ครั้นว่าจะไปเสียทั้งสองคนก็เปนห่วงด้วยเข้าของแลม้าลา แต่ต้องระวังตัวให้ดีเจ้าอย่ามีความประมาท ว่าดังนั้นแล้วเห้งเจียก็เดินต่อไป เห็นมีฉะโงกเขายื่นออกมาเปนฉะวากกว้างมีปากถ้ำใหญ่ เห้งเจียหยุดยืนพิจารณาดู เห็นประตูถ้ำข้างบนมีอักษรตัวใหญ่หกตัวจารึกไว้ว่า (อึ้งฮองเนี้ยอึ้งฮองต๋อง) แปลว่าภูเขาลมเหลือง ถ้ำลมเหลือง เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงคิดว่าอ้ายพวกปิศาจคงพาเอาพระอาจาริย์มาไว้ที่นี่เปนแน่ คิดเห็นดังนั้นแล้ว จึงร้องท้าด้วยเสียงเปนอันดังว่า อ้ายพวกผีปิศาจมึงจงเร่งเอาพระอาจาริย์ของกูส่งมาให้กูโดยเร็ว ถ้าไม่ส่งออกมากูจะรื้อที่อยู่ของมึงเสียทั้งสิ้น
ฝ่ายพวกบริวารยักษ์ผีที่เฝ้าประตู เมื่อได้ยินเสียงเห้งเจียร้องท้าทายดังนั้น ก็รีบเข้าไปบอกแก่ใต้อ๋องว่า บัดนี้ที่นอกประตูมีอ้ายรามสูรย์หน้าขนมือถือกระบองเหล็กมาร้องทวงพระอาจาริย์ของมัน ๆ ว่าถ้าไม่ส่งอาจาริย์ของมันให้แก่มันโดยเร็ว มันจะทำลายถ้ำเสีย
อึ้งฮองใต้อ๋องเมื่อได้ฟังบริวารบอกดังนั้นก็ตกใจ จึงเรียกเสือยักษ์เซียนฮองมาพูดว่าตัวเราสั่งให้เจ้าไปค้นหาเนื้อถึก ทำไมเจ้าจึงไปจับเอาหลวงจีนถังซัมจั๋งมา บัดนี้เกิดเหตุขึ้นแล้ว คือสานุศิษย์มันมาตามทวงเอาพระอาจาริย์ของมัน ถ้าไม่ส่งพระอาจาริย์ของมันให้แก่มัน ๆ จะทำลายถ้ำที่อยู่ของเราให้ย่อยยับเสียทั้งสิ้น เจ้าจะคิดประการใด
ปิศาจเซียนฮองได้ฟังอึ้งฮองใต้อ๋องว่าดังนั้นจึงพูดว่า ใต้อ๋องจงวางใจเถิด ข้าพเจ้าจะออกไปจับตัวอ้ายเห้งเจียกับอ้ายโป๊ยก่ายมาให้จงได้ พูดดังนั้นแล้วก็จัดแจงแต่งตัว มือถือมีดทั้งสองมือเรียกพวกบริวารออกจากถ้ำร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายหน้าลิงมึงอยู่ที่ไหน จึงอาจสามารถมาร้องท้าทายถึงที่นี่ มึงไม่กลัวความตายหรือประการใด
เห้งเจียครั้นเห็นปิศาจเสือออกมาพูดถ้อยคำโอหังดังนั้นจึงตอบไปว่า อ้ายสัตว์เดรฉานมึงทำอุบายลอกหนังทิ้งไว้ หนีกลับมาลักเอาพระอาจาริย์ของกูมาส้อนไว้ ถ้ามึงยังรักชีวิตร์อยู่จงรีบส่งพระอาจาริย์มาให้กูเสียเร็ว ๆ ถ้าช้าไปมึงจะต้องเปนอันตรายด้วยกระบองของกู ว่าแล้วเห้งเจียก็ทลวงโดดเข้าไปใกล้ตีด้วยกระบองเหล็กใหญ่ ปิศาจเสือก็ยกมีดขึ้นรับไว้ได้ ต่างมีกำลังด้วยกันทั้งสองฝ่าย รบกันอยู่ยังหาแพ้ชะนะกันไม่
ฝ่ายเห้งเจียเห็นปิศาจเสืออ่อนกำลังลงบ้างแล้ว ก็แขงข้อเข้าไปบุกบั่นกระชั้นชิด มิให้ปิศาจรอรั้งตั้งตัวได้ ปิศาจก็อ่อนกำลังจะต้านทานฝีมือเห้งเจียอยู่มิได้ จึงกระโดดถอยหนีไปทางอื่นหาได้กลับเข้าถ้ำของตัวไม่ เพราะเมื่อจะออกมารบ ได้อวดฝีมือของตัวต่อใต้อ๋องไว้ ครั้นแพ้ก็ไม่กล้ากลับเข้าถ้ำ หนีเตลิดเลยไป เห้งเจียไล่ประชิดติดพันมา ขณะนั้นบังเอินโป๊ยก่ายนั่งเฝ้าม้าอยู่ใต้พุ่มไม้ ได้ยินเสียงไล่กันมาก็ออกมาดู เห็นเห้งเจียกำลังไล่ปิศาจเสือมา โป๊ยก่ายก็ออกสกัดหน้ายกคราดสับศีศะปิศาจลงไปโดยเต็มกำลัง ปิศาจเสือก็ล้มลงขาดใจตายอยู่กับที่ โลหิตไหลนองไปทั้งกาย พอเห้งเจียไล่ติดมาเห็นโป๊ยก่ายตีปิศาจตายก็ดีใจยิ่งนัก โป๊ยก่ายเห็นเห้งเจียมาจึงถามว่า พระอาจาริย์อยู่ที่ไหนพี่พบแล้วหรือยัง เห้งเจียบอกว่าอ้ายปิศาจมันจับเอาพระอาจาริย์ของเราไปไว้ที่สวนหลังถ้ำ มันจะเลี้ยงโต๊ะกัน แต่ยังหาทันจะเลี้ยงกันไม่ อ้ายเสือเซียนอ๋องตัวนี้กำลังสู้อยู่กับพี่ มันทานกำลังพี่ไม่ได้ มันจึงหนีมาทางนี้เจ้าจึงได้ตีมันตาย เจ้าจงดูเฝ้าเข้าของแลม้าไว้ก่อน เราจะกลับไปที่ถ้ำรบกับอ้ายตัวใต้อ๋อง ถ้าจับตัวอ้ายใต้อ๋องใหญ่ได้สมคะเนแล้ว นั่นแลเราจึงจะแก้พระอาจาริย์ของเราออกมาได้
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงสั่งว่าถ้าพี่รบกับมันอีกจงทำแพ้หนีมาทางนี้ให้จงได้ ถ้ามันแพ้ก็ให้ต้อนมาทางนี้ ข้าจะได้สกัดจับมันสับกระบานเสียให้จบทุก ๆ คน
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็หัวเราะ แล้วจึงสั่งโป๊ยก่ายว่าเจ้าจงรักษาสิ่งของแลม้าไว้ให้ดีเถิด เห้งเจียสั่งโป๊ยก่ายแล้วมือหนึ่งจับกระบองมือหนึ่งฉุดลากซากศพปิศาจเสือ ตรงมาถึงปากถ้ำจึงจับเอาซากศพปิศาจเสือนั้น โยนเข้าไปที่ประตูถ้ำ แล้วร้องด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายพวกปิศาจเร่งเข้าไปบอกนายมึงว่า อ้ายเซียนฮองนั้นกูตีตายเสียแล้ว ให้นายมึงออกมาคำนับกูโดยดี หาไม่จะทำลายถ้ำเสียให้ราบเปนน่ากลอง
ฝ่ายบริวารปิศาจยักษ์ทั้งหลายได้ยินเห้งเจียร้องบอกดังนั้น ทั้งได้เห็นศพปิศาจเสือเซียนฮองด้วยก็ยิ่งตกใจเปนอันมาก ต่างก็วิ่งแข่งกันจะเข้าไปบอกแก่ใต้อ๋องโดยเร็ว
ฝ่ายปิศาจในถ้ำอึ้งฮองต๋อง ในเมื่อเวลาเซียนฮองออกไปต่อสู้กับเห้งเจียอยู่นั้น ก็ยังหาได้รู้ว่าแพ้ชนะเปนอย่างไรไม่ กำลังนั่งนิ่งไตร่ตรองอยู่แต่ในใจ บัดเดี๋ยวใจพวกเฝ้าประตูวิ๋งเข้ามาบอกว่า บัดนี้เซียนฮองถูกอ้ายหน้าขนมันตีตายกำลังลากเอาศพมาทิ้งที่น่าประตูถ้ำ ขอใต้อ๋องได้ทราบ อึ้งฮองใต้อ๋องได้ยินบริวารมาบอกดังนั้นก็ยิ่งมีความแค้นขึ้นมาจึงพูดว่า มันทำไมจึงไม่รู้การอย่างนี้ เรายังหาได้กินเนื้ออาจาริย์ของมันไม่ มันกลับมาตีเซียนฮองของเราตายอย่างนี้ จะไม่มีความโกรธอย่างไรได้ จำเราจะต้องออกไปดูอ้ายคนอะไรลือว่าชื่อเห้งเจีย จะจับตัวมาแก้แค้นให้เซียนฮองของเราให้จงได้ พูดแล้วก็รีบแต่งตัวใส่เกราะแล้วมือถืออาวุธสามง่าม พาพวกบริวารน้อยตามหลังออกมายังน่าประตูถ้ำ
ฝ่ายเห้งเจียยืนรออยู่น่าประตูถ้ำ ครั้นแลเห็นอึ้งฮองใต้อ๋องออกมาดู กิริยาเข้มแข็ง
อึ้งฮองใต้อ๋อง ครั้นออกมาเห็นเห้งเจียยืนอยู่ จึงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายคนไหนที่ชื่อซึงเห้งเจีย ๆ ได้ยินดังนั้นมือหนึ่งถือหนังปิศาจมือหนึ่งคุมกระบองเหล็กจึงตอบว่า แซ่ซึงตาของเจ้ายืนอยู่นี่ เจ้าจงริบส่งพระอาจาริย์ออกมาโดยเร็วจะได้รอดพ้นจากความตาย
อึ้งฮองใต้อ๋องพิจารณาดูเห้งเจียโดยละเอียดเห็นรูปลักษณเห้งเจียไม่น่าดูต่ำเตี้ยหยาบคายสูงประมาณสามศอกเศษ อึ้งฮองหัวเราะแล้วพูดว่า น่าเวทนารูปร่างอะไรอย่างนี้ จะเปนคนเก่งกาจอะไร พิเคราะห์ดูดุจหัวกระโหลกผี จะสู้รบอะไรกับใครได้
เห้งเจียได้ฟังอึ้งฮองพูดดังนั้น จึงพูดว่าอ้ายทารกเอ็งไม่มีไนยตา ทำไมเจ้าจึงไม่รู้จักตาหรือ ตานี้แม้ว่าตัวต่ำเตี้ยก็จริงแต่มีความปลาดมาก แม้ตีหัวทีหนึ่ง ตัวข้าก็จะยืดสูงขึ้นไปอีกก็ได้ จึงยื่นศีศะให้อึ้งฮองใต้อ๋องเอาด้ำสามง่ามตีลงที่ศีศะเห้งเจียทีหนึ่ง เห้งเจียไหวตัวทะลึ่งสูงขึ้นอีกหกศอก อึ้งฮองใต้อ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจ แล้วยกสามง่ามขึ้นแขงใจร้องตวาดว่าอ้ายซึงเห้งเจียเอาวิชากลอะไรมาหลอกเราเล่นดังนี้ เจ้าจงมาลองฝีมือกันดูให้รู้ว่าใครจะแพ้ชะนะ ว่าแล้วอึ้งฮองเอาสามง่ามแทงเห้งเจีย เห้งเจียเอากระบองรับรบกันไปมา ต่างมีกำลังเข้มแข็งด้วยกัน รบกันประมาณสามสิบเพลงยังหาแพ้ชะนะกันไม่ แต่เห้งเจียคิดจะรีบเอาไชยชะนะจึงถอนขนในตัวออกกำมือหนึ่งใส่ในปากเคี้ยว แล้วร่ายเวทคาถาพ่นออกไป ร้องเรียกให้แปลงขนเหล่านั้นแปลงกายดุจรูปเดียวกับเห้งเจียทุก ๆ รูปทุก ๆ ขน ก็กรูกันเข้าล้อมอึ้งฮองใต้อ๋องอยู่ท่ามกลาง
อึ้งฮองใต้อ๋องเห็นดังนั้น ออกใจให้หวั่นหวาดไปทั้งกายก็สั่นระรัวจึงคิดว่าตัวเราวันนี้จะถึงที่ตาย แล้วหวนคิดขึ้นได้จึงเอาปากก้มลงกับพื้นธรณีแล้วร่ายคาถาม้วนลม บัดเดี๋ยวใจก็บันดานเกิดเปนลมพยุห์พัดหอบเอาขนเห้งเจียที่เปนรูปนั้นก็ปลิวไปตามลมทั้งสิ้น
เห้งเจียแลไปเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงร่ายคาถาเรียกขนคืนยังเดิมแล้ว ยังแต่เห้งเจียผู้เดียวมือถือกระบองเหล็กตรงมาจะทำร้ายอึ้งฮอง ๆ เห็นดังนั้นก็เป่าด้วยลมทิพถูกสองแก้วตาเห้งเจีย ๆ เหลือที่จะทนความเจ็บแสบนั้นได้ก็กระโดดกลับถอยหนี กลับออกมากลับไปหาโป๊ยก่าย อึ้งฮองเห็นดังนั้นก็เรียกลมกลับคืนมาแล้วพาพวกบริวารกลับเข้าถ้ำ
ฝ่ายโป๊ยก่ายแอบอยู่ในซอกเขาเฝ้าม้าแลสิ่งของอยู่แลเห็นเห้งเจียถูกลมพยุห์อันใหญ่มืดฟ้ามัวฝนก็รู้ได้แน่ว่าอึ้งฮองใต้อ๋องทำลมพยุห์พัดต่อสู้กับเห้งเจีย นั่งคอยเงี่ยหูฟัง บัดเดี๋ยวใจลมพยุห์ก็หยุดได้ยินเสียงกระหืดกระหอบมา โป๊ยก่ายแลเห็นเห้งเจียจึงถามว่าพี่เมื่อกี้อึ้งฮองมันทำลมพยุห์ใหญ่พี่ไปอยู่ในที่ไหนจึงมานี่
เห้งเจียบอกว่าเหลือกำลัง ตั้งแต่เกิดมาเปนตัวข้าพเจ้ายังไม่เคยพบเห็นลมอะไรอย่างนี้ อ้ายปิศาจคนนี้มันถือสามง่ามมาต่อสู้กับพี่ ๆ ร่ายมนต์เปนรูปวานรเข้าล้อมมัน ๆ เรียกลมพยุห์พัดวานรนั้นปลิวไปตามลมหมด ลมนั้นพัดแรงเหลือที่จะตั้งมั่นอยู่ได้ เพราะฉนั้นพี่จึงได้หนีออกนอกสายลมนั้นกลับมา พี่ก็เคยเรียกลมเรียกฝน แต่ไม่เหมือนลมของอ้ายปิศาจอึ้งฮองนี้ ดูมันเรี่ยวแรงเหลือเกิน
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า ถ้ากระนั้นเราจะคิดประการใดต่อไป จึงจะช่วยพระอาจาริย์ของเราออกมาได้
เห้งเจียบอกว่าซึ่งการจะแก้พระอาจาริย์ออกมานั้น จำจะต้องคิดหาอุบายใหม่ ไม่ทราบว่าตำบลนี้จะมีหมอยารักษาตาหรือไม่ จะได้ให้หมอรักษาตา เพราะในแก้วตาเจ็บปวดเหลือเกิน
โป๊ยก่ายถามว่าไนยตานั้นเจ็บเปนอย่างไร จึงต้องหาหมอรักษา เห้งเจียโกรดด่าว่าอ้ายเดรฉาน อึ้งฮองมันพ่นด้วยลมทิพหลบไม่ทันจึงถูกลมทิพ ในแก้วตาจึงได้ปวดเหลือที่จะทน
โป๊ยก่ายว่าอยู่ในกลางป่าแลเขาเช่นนี้ เวลาก็จวนจะค่ำอยู่แล้ว จะไปอาไศรยอยู่ที่ไหนจะได้หาหมอยาตาได้
เห้งเจียพูดว่า ซึ่งจะหาที่อาไศรยนั้นไม่สู้ยากนัก พี่คิดดูว่าอ้ายปิศาจมันยังหาอาจกินเนื้ออาจาริย์เราได้ไม่ จำเราจะพากันออกแนวทางหาบ้านคนจะได้อาไศรยสักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้จึงค่อยคิดหาอุบายต่อไป พูดดังนั้นแล้วคนทั้งสองก็พากันเดินตัดทางออกจากเขา บัดเดี๋ยวก็ออกพ้นซอกเขาลงเดินตามแนวทาง ประเดี๋ยวใจก็ได้ยินเสียงสุนักเห่า คนทั้งศองก็ยืนพจารณาดูก็แลเห็นที่ริมชายเขามีเรือนหลังหนึ่งตามไฟอยู่วับแวม
เห้งเจียโป๊ยก่ายเห็นดังนั้น ก็ดีใจจึงบุกหญ้าพงตัดตรงเข้าไปจนถึงประตูบ้าน เห้งเจียจึงเข้าไปเฆาะประตูร้องเรียกว่า เปิดประตูรับด้วย เรียกอยู่สองสามคำ บัดเดี๋ยวก็มีตาเฒ่าเดินออกมาถามว่า คนที่ไหนมาร้องเรียกมีกิจธุระอะไรหรือ
เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าทั้งสองนี้อยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้อาจาริย์ข้าพเจ้าไปเมืองไซทีประเทศ นมัศการพระพุทธเจ้า ขออาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกธรรม เพื่อจะได้ทำมหากุศลอันใหญ่ บัดนี้ข้าพเจ้าทั้งสองตามพระอาจาริย์เดินข้ามเขาอึ้งฮองมา อึ้งฮองใต้อ๋องออกสกัดทางจับเอาพระอาจาริย์ของข้าพเจ้าหนีเข้าถ้ำแล้ว บัดนี้เวลาจวนค่ำแล้ว ขออาไศรยนอนพักสักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าข้าพเจ้าจะลาไปขอท่านได้กรุณาเถิด
ตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น จึงบอกว่าขอเชิญท่านทั้งสองคนเข้ามาเถิด เห้งเจียโป๊ยก่ายก็จูงม้ายกหาบเข้ามาข้างในแล้ว ต่างมาเคารพตาเฒ่า ๆ ก็เชิญให้นั่งที่อันสมควร แล้วยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยงพูดจาสนทนากัน บัดเดี๋ยวคนใช้ก็ยกอาหารเครื่องแจออกมาตั้งบนโต๊ะ แล้วตาเฒ่าก็เชิญเห้งเจียโป๊ยก่ายกินข้าว ครั้นคนทั้งสองเสพย์อาหารเสร็จแล้ว ตาเฒ่าก็จัดที่ให้นอนพัก
เห้งเจียจึงถามตาเฒ่าว่า ขอท่านได้โปรดในที่ตำบลนี้มีหมอรักษาตาอยู่บ้างหรือไม่
ตาเฒ่าได้ฟังถามดังนั้น จึงถามว่าผู้ใดเจ็บตาหรือท่านจึงถามหาหมอยาตา
เห้งเจียบอกว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังอะไรแก่ท่านตา ข้าพเจ้าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจ็บตาเลย แต่วันนี้สู้รบกับอึ้งฮองใต้อ๋องอยู่ที่หน้าถ้ำมันพ่นด้วยลมพิศม์ถูกตาข้าพเจ้าเจ็บปวดเหลือที่จะทนได้
ตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น จึงพูดว่าท่านผู้นี้เล่าให้ข้าพเจ้าฟังดังนี้ ข้าพเจ้ามีความวิตกมาก เพราะอึ้งฮองใต้อ๋องพ่นพิศม์เปนลมมีฤทธิ์อันแรงร้ายมากนัก อันลมนี้มิใช่ลมสี่ฤดูในสี่ทิศ
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า เปนลมในขมับหรือลมในแก้วหูหรือลมในหัวสมองดอกกระมังจึงได้ร้ายแรงดังนี้
ตาเฒ่าตอบว่าไม่ใช่ มิใช่นามลมอย่างนี้เกิดแก่เวทมนต์คาถา
เห้งเจียถามว่าทำอย่างไรจึงจะรู้ชัดซึ่งลมอันนี้ได้ ตาเฒ่าบอกว่า ลมอันนี้บังเกิดขึ้นแล้วมืดฟ้ามัวฝน แม้เทวดาเทพารักษ์กระทบถูกเข้าก็ให้เศร้าหมอง ถูกหินศิลาก็แตกหักไปทั้งสิ้น แม้ถูกมนุษย์แลสัตว์ใด ๆ ก็จะต้องถึงความตายมิได้รอดพ้นไปเลย เว้นแต่เซียนทั้งหลายจึงจะไม่ตาย
เห้งเจียว่าพวกข้าพเจ้ามิใช่เทพยดาก็จริง แต่เปนเชื้อภูมิของเทพยดาเซียน อันชีวิตร์นั้นยากที่จะทำลายได้ แต่ถูกในแก้วตาปวดแสบเหลือทน
ตาเฒ่าจึงพูดว่าถ้ากระนั้นก็ยังแก้ไขได้ แต่ในตำบลบ้านนี้ไม่มีผู้ใดจะขายยา ข้าพเจ้ามียาวิเศษอยู่ขนานหนึ่ง เปนยาของท่านผู้วิเศษบอกให้ สามารถจะแก้รักษาลมทั้งหลายนั้นได้
เห้งเจียได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้น ก็มีความดีใจเปนที่สุด จึงพูดแก่ตาเฒ่าว่า ถ้ากระนั้น ขอท่านได้สงเคราะห์ให้ยาข้าพเจ้าลองดูบางทีจะหายได้บ้างกระมัง ตาเฒ่าจึงหยิบยามาส่งให้เห้งเจียแต้มดู แล้วสั่งว่าแม้แต้มยาเข้าไนยตาแล้ว จงระงับจิตร์นอนให้สะบาย พอรุ่งแจ้งไนยตาก็จะหายปวด
เห้งเจียทำตามคำสั่งแล้ว ก็เอายาใส่ตาแล้วก็หลับตาไม่ลืมดูอะไรดุจคนตาบอด
โป๊ยก่ายเห็นเห้งเจียใส่ยาตาดังนั้นแล้ว จึงจัดแจงปูลาดที่นอน ร้องเรียกพี่เห้งเจียจงมานอนเถิด เห้งเจียค่อย ๆ คลำเก้กังมา โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าท่านตาให้ยาใส่แล้วทำไมท่านตาไม่ให้ไม้ท้าวด้วยเล่า
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงด่าว่าอ้ายสัตว์กินรำ มึงดูถูกกูเช่นคนตาบอดขอทานหรือ โป๊ยก่ายก็หัวเราะก๊ากใหญ่แล้วก็ขึ้นเตียงนอน
ฝ่ายเห้งเจียในคืนวันนั้น ก็นั่งสำรวมจิตร์ให้ระงับอยู่ในที่ศุข ถึงสามยามจึงปล่อยใจนอน ครั้นจวนรุ่งเห้งเจียก็ผุดลุกขึ้นเกาคางเกาหูลืมตาสว่างแจ่มใสยิ่งกว่าเดิมได้ร้อยเท่าพันเท่า จึงพูดว่ายาของท่านตานั้นดีจริงหาที่เปรียบมิได้ พูดฉนั้นแล้วก็เหลียวซ้ายแลขวามิได้เห็นบ้านเรือน ๆ สูญหายไปหมดสิ้น เห็นแต่ต้นไม้ใหญ่ เห้งเจียกับโป๊ยก่ายนอนอยู่บนหญ้า โป๊ยก่ายเห็นปลาดดังนั้นจึงพูดแก่เห้งเจียว่าพี่เห็นเปนอย่างไร เห้งเจียก็มองไปมิได้เห็นบ้านเรือนอะไรเลย โป๊ยก่ายตรึกนึกขึ้นได้ก็ตกใจว่าบ้านเรือนหายไปหมดดังนี้ ก็หาบของแลม้านั้นอยู่ที่ไหน เห้งเจียชี้มือว่า ที่ต้นไม้นั้นม้ากับหาบของเราไม่ใช่หรือ โป๊ยก่ายพูดว่าบ้านนี้เรามานอนอาไศรยอยู่เหตุใดยกไปจึงไม่ให้เรารู้เล่า หรือเห็นว่าเราเปนคนแปลกเดินมาอาไศรย ผู้ใหญ่บ้านจะจับผิด เพราะฉนั้นจึงได้ยกไปไม่ทันสว่าง พวกเรานอนหลับไม่รู้ตัวดุจคนตาย เหตุใดเมื่อเขารื้อบ้านจึงไม่ดังตึงตังบ้างเลย
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า เจ้าอย่าพูด!เลอะเทอะไปเลย จงไปดูบนกิ่งไม้นั้น กระดาษหนังสืออะไรอยู่ที่นั่น
โป๊ยก่ายเหลียวไปเห็น ก็วิ่งเข้าไปดูแล้วเอามือแกะลงมาพิจารณาดู เห็นมีอักษรสี่แถวเปนคำอรรถว่า (จึงกือพิสี่จอกหยินกือ ฮู้ฮวดแกล้ำเตี๊ยมฮ่วยลู้ เบี้ยวยอกอิ้วกุนอิ่งนี้เกี่ย จิ้นซิมหั้งกว่ายบอกเตาตู้) แปลเปนภาษาไทยได้ความว่า ตำบลนี้ไม่ใช่ถิ่นมะนุษย์อยู่ เปนของเทวดาเทพารักษ์บันดานให้ ยาวิเศษให้ท่านแก้ตาเจ็บ จงตั้งใจกำจัดปิศาจให้ราบคาบอย่าหันเห
เห้งเจียรู้ใจความแล้ว จึงพูดว่าพวกเจ้าแลเทพยดาเทพารักษ์เหล่านี้ ตั้งแต่คราวได้ม้ามังกรมาจนบัดนี้มิได้ใช้สอยอะไร บัดนี้มาทำหลอกเล่นดังนี้ โป๊ยก่ายว่าทำไมเทวดาจะมายอมให้พี่ใช้สอยเล่า เห้งเจียว่าน้องยังไม่รู้เรื่อง พวกเทพารักษ์เหล่านี้ คือได้รับคำสั่งของพระโพธิสัตว์คอยตามคุ้มครองรักษาพวกเราแลพระอาจาริย์ ตั้งแต่ที่เขาปั๊วจั่วซัวได้บอกนามชื่อกับเราตั้งแต่ครั้งนั้นมาก็มิได้ใช้สอยอะไร
โป๊ยก่ายจึงพูดว่า ท่านเหล่านี้คอยคุ้มครองรักษาพระอาจาริย์ เพราะฉนั้นจึงมิให้เราเห็น มาบันดานบ้านเรือนแลให้ยาตาใส่หายได้พี่จะโกรธเคืองทำไม เรารีบพากันไปช่วยพระอาจาริย์ของเราเถิด
เห้งเจียพูดว่า ตำบลนี้ระยะทางไปถ้ำอึ้งฮองต๋องไม่สู้ไกลกี่มากน้อย เจ้าจงอยู่ที่นี่คอยระวังม้าแลหาบสิ่งของ แอบอาไศรยอยู่พุ่มไม้นี้ พี่จะเข้าไปในถ้ำฟังข่าวดูพระอาจาริย์จะมีข่าวประการใด แล้วจึงค่อยคิดสู้รบกันต่อไป
โป๊ยก่ายพูดว่า พี่จงไปสืบข่าวฟังดูให้แน่ว่าจะเปนตายประการใด ถ้าพระอาจาริย์ตายเสียแล้วเราจะได้ต่างคนต่างไปทำธุระการงานบ้าง ถ้าอาจาริย์ยังไม่ตายเราจะได้คุ้มเกรงรักษาพระอาจาริย์ไปกว่าจะสำเร็จการกลับมา
เห้งเจียจึงพูดว่าเจ้าอย่าพูดให้วุ่นไปข้าจะไปสืบดูก่อน ว่าแล้วก็เหาะไปยังถ้ำอึ้งฮองต๋อง ครั้นถึงเห้งเจียก็หยุดยืนพิจารณาดู เห็นประตูถ้ำปิดแน่นเสียงเงียบอยู่ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงร่ายพระคาถาแปลงกายเปนยุงขาลาย บินลอดเข้าไปในถ้ำร่อนพิจารณาดูทั่วไป เห็นพวกปิศาจน้อยยังนอนหลับอยู่ทั้งนั้น แต่อึ้งฮองผู้เดียวตื่นอยู่ร้องสั่งให้ปิศาจน้อยคอยระวังประตูถ้ำให้กวดขันวิตกว่า วานนี้เห้งเจียต้องลมจะไม่ตาย วันนี้คงจะมาแก้แค้นเราเปนแน่ เห้งเจียหยุดฟังอึ้งฮองต๋องสั่งบริวารดังนั้นแล้วก็บินเลยเข้าไป เห็นประตูชั้นในปิดแน่นจึงบินลอดเข้าไป ข้างหลังนั้นมีสวนมีเสาปักอยู่เห็นพระอาจาริย์ต้องมัดอยู่กับเสา กำลังคร่ำครวนทุกข์ร้อนบ่นถึงเห้งเจียโป๊ยก่ายอยู่ เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงบินโผลงจับที่ศีศะพระอาจาริย์ หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ยินเสียงเรียกก็จำได้ว่าเห้งเจีย จึงถามว่าอยู่ที่ไหนเราไม่เห็นตัว เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าจับอยู่บนศีศะพระอาจาริย์อย่าวิตกโทมนัศไปเลย วันนี้ข้าพเจ้าจะคิดทำลายถ้ำกำจัดปิศาจอึ้งฮองเสียให้จงได้ พระอาจาริย์จึงจะพ้นทุกขได้ วันนี้พระอาจาริย์จึงตั้งสะติอารมณ์ให้ดีเถิด ว่าเท่านั้นแล้วก็โผบินกลับออกมายังที่อึ้งฮองต๋องกำลังจัดสั่งให้พวกบริวารกระเกรียมการระวังรักษา บัดเดี๋ยวเห็นปิศาจวิ่งเข้ามาบอกว่า ข้าพเจ้าไปตรวจตูตามแนวป่าพบอ้ายปากยาวหูใหญ่นั่งแอบอยู่ในพุ่มรก นี่หากว่าข้าพเจ้าหลบมาเสียเร็ว ถ้าหาไม่มันคงจะจับได้ แต่ไม่เห็นอ้ายหน้าขนเมื่อวานนี้ มันจะไปข้างไหนหาทราบไม่ ขอใต้อ๋องได้ทราบ
อึ้งฮองใต้อ๋องได้ฟังพลตระเวรมาบอกดังนั้นจึงพูดว่า อ้ายเห้งเจียฉรอยถูกลมร้ายตายเสียแล้ว แม้ว่าไม่ตายก็คงจะไปหาผู้วิเศษมาช่วยเปนแน่
พวกบริวารจึงถามว่า ถ้าเห้งเจียยังไม่ตายจะไปหาผู้วิเศษมาช่วยดังนั้น ใต้อ๋องจะคิดต่อสู้ด้วยประการใดเล่า
อึ้งฮองใต้อ๋องจึงพูดว่า เราวิตกอยู่แต่เล่งเกิ๊ยดโพธิสัตว์องค์เดียวนั่นแลจึงจะกำจัดเราได้ นอกจากนั้นเราไม่วิตกเลย
เวลาที่อึ้งฮองใต้อ๋องพูดดังนั้น เห้งเจียยุงจับอยู่บนขื่อได้ฟังอึ้งฮองพูดทุกประการ ก็มีความยินดีจึงรีบโผบินออกจากถ้ำแล้วแปลงกายกลับเปนรูปเดิมตรงมายังที่โป๊ยก่ายส้อนอยู่นั้น เรียกโป๊ยก่ายว่าเรามาแล้ว โป๊ยก่ายเห็นเห้งเจียมาก็ดีใจ ถามว่าพี่ไปสืบข่าวพระอาจาริย์นั้นได้ความอย่างใดบ้าง เมื่อตะกี้นี้อ้ายปิศาจพลตระเวรเดินตรวจมาทางนี้ ข้าพเจ้าไล่จับไม่ทันมันวิ่งหนีไปได้ เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายเล่าความให้ฟังดังนั้น จึงหัวเราะแล้วพูดว่าจริงของเจ้า แล้วเห้งเจียก็เล่าความซึ่งลอบเข้าไปในถ้ำให้โป๊ยก่ายฟังทุกประการ เห้งเจียพูดว่ามันวิตกกลัวแต่เล่งเกี่ยดโพธิสัตว์เท่านั้น แต่เล่งเกี่ยดโพธิสัตว์จะอยู่ที่ไหนเล่า เมื่อสองคนกำลังปฤกษากันอยู่นั้น แลไปเห็นตาแก่เดินมาข้างทางคนหนึ่ง โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ที่คำบูราณท่านกล่าวไว้ว่า อยากจะใคร่รู้หนทางป่าเขาก็ให้ถามคนเดินทาง บัดนี้มีตาเฒ่าเดินมาควรจะถามดูหากจะได้รู้ได้บ้างดอกกระมัง
เห้งเจียจึงเอาไม้กระบองส้อนเสียแล้ว จึงมีคำถามท่านตาเฒ่าว่า ข้าพเจ้าเปนศิษย์ของหลวงจีนถังซัมจั๋ง จะไปอาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้มาถึงที่นี้พระอาจาริย์ของข้าพเจ้าหายไป ข้าพเจ้าขอถามท่านตาว่า พระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดนั้นอยู่ที่ไหน ขอได้โปรดบอกให้แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด
ตาเฒ่าได้ฟังถามดังนั้นจึงชี้มือบอกว่า พระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดนั้นอยู่ทิศอาคเณ ระยะทางใกล้ไกลประมาณสองพันโยชน์ ที่ตำบลนั้นมีภูเขาชื่อว่าสุเมรุน้อย ในภูเขานั้นมีพระอุโบสถใหญ่พระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดบัดนี้ท่านกำลังแสดงธรรมอยู่ แม้ว่าท่านจะอาราธนาพระคำภีรก็เชิญไปเถิด
เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่จะไปอาราธนาพระคำภีร์ของท่านดอก ข้าพเจ้ามีธุระแต่ไม่รู้จักหนทางที่จะไปหาท่าน เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้ถามท่านเพื่อจะขอความกรุณาช่วยแนะนำ ตาเฒ่าจึงชี้มือตรงทิศนี้ตามทางและจะพบโพธิสัตว์ เห้งเจียหันหน้ามาตาเฒ่าก็หายไปไม่เห็นรูปกาย แลไปเห็นแต่กระดาดตกอยู่ข้างทาง เห้งเจียเดินมาหยิบขึ้นดูเห็นมีอักษรสี่แถว มีคำอรรถภาษาจีนว่า (เสี้ยงฮกซีเทียนใต้เซี้ย เล่านั้งหนัยสีลี้ตึ้งแก ซูมีซัวอิ้วปวยเล่งกุน เล่งเกี่ยดตวงนี้ซี่วฮุดเปีย) เห้งเจียคลี่อ่านดูก็รู้ในใจความทั้งสิ้น โป๊ยก่ายถามว่าทำไมเราจึงปะแต่พวกผีปิศาจที่บันดานเปนสายเปนลมหายไปนั้นเปนคนอะไร เห้งเจียบอกว่าไม่ใช่อื่นคือลี้ตึ้งแก เห้งเจียจึงส่งกระดาดหนังสือนั้นให้แก่โป๊ยก่าย โป๊ยก่ายคลี่ออกอ่านจึงถามว่าลี้ตึ้งแกนั้นคือผู้ใด เห้งเจียบอกว่าคือไทเบ๊กกิมแชนั้นเอง โป๊ยก่ายได้ฟังว่าไทเบ๊กกิมแชมีความยินดีพูดว่า ผู้มีคุณเมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าไม่ได้พึ่งท่านผู้นี้ทูลขอโทษเง๊กเซียงฮ่องเต้แล้ว ตัวข้าพเจ้าป่านนี้จะเปนลอองธุลีผงคลีไปแล้ว
เห้งเจียจึงสั่งว่าน้องอย่าออกนอกทาง จึงส้อนตัวอยู่ในพุ่มรกนี้ก่อน แลจงระวังม้ากับหาบของเราไว้ให้ดี พี่จะไปนิมนต์เล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์มาจึงค่อยแก้ไขเอาอาจาริย์ออก
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้นจึงบอกว่า พี่ตั้งใจไปหาพระโพธิสัตว์เถิด อย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้ามีวิชาซ่อนตัวได้ดุจเต่าหับ ไม่มีผู้ใดเห็นตัวเลย
เห้งเจียครั้นสั่งโป๊ยก่ายเสร็จแล้ว ก็สำรวมจิตรเหาะขึ้นกลางอากาศลอยไปยังทิศอาคเณ บัดเดี๋ยวก็มาถึงเห็นภูเขาหนึ่งสูงเทียมเมฆมีรัศมีศรีต่าง ๆ สอดแสงระยับตา ที่ท่ามกลางระหว่างเขามีพระวิหารใหญ่ได้ยินเสียงระฆังวังเวงแลธูปเทียนหอมระรื่นไปทั้งสิ้น  เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความยินดี จึงร่ายพระคาถาลอยลงยังพื้นแล้ว ก็เดินตรงมายังน่าประตูวิหาร ครั้นถึงแลไปบนลานพระวิหาร เห็นชีผ้าขาวคนหนึ่งนั่งบริกรรมเจริญพระพุทธคุณอยู่ เห้งเจียค่อย ๆ เดินใกล้เข้าไปแล้ว ยกมือคำนับแล้วพูดว่าขอท่านได้โปรดว่าที่นี้ใช่ที่พระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดหรือมิใช่
ชีผ้าขาวตอบว่านี่แลถูกแล้ว ท่านจะมีกิจธุระอย่างไรหรือ
เห้งเจียบอกว่าขอท่านได้โปรดกราบเรียนแก่พระโพธิสัตว์ด้วยว่า ข้าพเจ้าเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋งอยู่ณะเมืองใต้ถังทิศบูรพา มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้หลวงจีนถังซัมจั๋ง ไปนมัศการพระพุทธเจ้า ขออาราธนาคำภีร์พระไตรยปิฎกยังประเทศไซที บัดนี้มีกิจธุระร้อนข้าพเจ้าอยากจะพบท่าน
ชีผ้าขาวว่าท่านสั่งข้าพเจ้ามากความนักข้าพเจ้าจำมิได้ เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นท่านจงกราบเรียนอย่างนี้ก็ได้ว่า บัดนี้ศิษย์หลวงจีนถังซัมจั๋ง ชื่อซึงหงอคงจะมาเฝ้า ชีผ้าขาวรับคำแล้วเข้าไปกราบเรียนว่าขอพระผู้เปนเจ้าได้ทราบ บัดนี้สานุศิษย์หลวงจีนถังซัมจั๋งชื่อซึงหงอคง มีธุระจะเข้ามาเฝ้า ขอพระผู้เปนเจ้าได้ทราบ
ฝ่ายพระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดทราบว่า หงอคงจะมาหา จึงออกไปยังยังวิหารรับเข้ามา เห้งเจียเห็นพระโพธิสัตว์ออกมา จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วก็เดินตามเข้าไป เห้งเจียเดินพลางพิจารณาดูพลาง เห็นตามฝาแลห้องหอประดับประดาล้วนแต่เพ็ชร์นิลจินดาแก้วระย้ามีศรีต่าง ๆ ดุจวิมานสวรรค์ ครั้นถึงที่ข้างในพระโพธิสัตว์เชิญให้นั่งแล้วให้เอาน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยง เห้งเจียพูดว่า น้ำร้อนน้ำชานั้นขอท่านอย่าได้วุ่นวายเลย บัดนี้พระอาจาริย์ของข้าพเจ้าเดินทางมาถึงตำบลเขาอึ้งฮองซัวต๋อง อึ้งฮองใต้อ๋องจับเอาอาจาริย์ของข้าพเจ้าไปไว้ในถ้ำ อาจาริย์ข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อนอยู่สองสามเวลาแล้ว ถ้าช้าไปก็คงจะเปนอันตรายถึงชีวิตรเปนแน่ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมาเชิญพระโพธิสัตว์ไปให้ช่วยปราบปรามปิศาจร้ายจะได้แก้พระอาจาริย์ออกให้พ้นจากที่ยากด้วย
พระเล่งเกี๊ยดได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อาตมาได้รับคำสั่งของพระพุทธเจ้าอยู่ที่เขานี้ คอยกำจัดหมู่ปิศาจแลสัตว์ร้ายในเขาอึ้งฮองซัว ครั้งก่อนได้จับตัวมันมาสั่งสอน ให้ตั้งอยู่ในทางสัมมาปะฏิบัติ บัดนี้มันมีจิตรกำเริบประทุษร้ายอย่างนี้ ก็เปนน่าที่ของอาตมาภาพจะต้องไปกำจัดเสีย ไว้นานไปจะเกิดจุลาจลขึ้นมากมายไป พระพุทธเจ้าได้ให้ของวิเศษไว้สองอย่าง คือยาบังลมเม็ดหนึ่ง ไม้กระบองมังกรทองคำอันหนึ่ง สำหรับกำจัดปิศาจร้ายพวกนี้พระโพธิสัตว์พูดดังนั้นแล้ว จึงจับไม้กระบองถือเดินออกมาจากวิหารพร้อมด้วยเห้งเจีย เหาะตรงมายังเขาอึ้งฮองซัว ครั้นถึงพระโพธิสัตว์สั่งเห้งเจียว่า ท่านจงลงไปฬ่อมันให้ออกมานอกถ้ำ อาตมจะคอยอยู่บนกลีบเมฆ ถ้ามันออกมาแล้วอาตมจะเอาของวิเศษจับตัวมันให้ได้
เห้งเจียครั้นได้ฟังพระโพธิสัตว์สั่งดังนั้นแล้ว ก็ลงมายังประตูถ้ำ เอากระบองเหล็กกะทุ้งประตูถ้ำหักพังหลายลงไปทั้งสิ้น มือก็ตีปากก็ด่าด้วยคำอยาบช้าต่าง ๆ
พวกปิศาจเฝ้าประตูถ้ำเมื่อได้เห็นเห้งเจียทำดังนั้นก็ตกใจ พากันวิ่งเข้าไปบอกอึ้งฮองใต้อ๋องว่า บัดนี้อ้ายหน้าขนมาพังประตูถ้ำเสียแล้ว ขอใต้อ๋องได้ทราบเถิด
อึ้งฮองใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นมีความโกรธยิ่งนักจึงพูดว่า อ้ายนี่จองหองเหลือเกินไม่มีความยำเกรงเลย หมิ่นประมาทเรามากนัก เราจะออกไปทำลมร้ายพัดให้ตายเสียจะได้สิ้นชาติ ว่าดังนั้นแล้วก็จับสามง่ามเปนอาวุธรีบออกมานอกประตูถ้ำ พอแลเห็นเห้งเจียอึ้งฮองก็เอาสามง่ามแทงเห้งเจีย ๆ ยกกระบองขึ้นรับไว้ รบกันไปมาประมาณสองเพลง อึ้งฮองจะใคร่ทำลมร้ายให้บังเกิดขึ้น พอจะร่ายมนต์พระเล่งเกี๊ยดเห็นดังนั้น จึงร่ายพระคาถาคว่างไม้ตระบองลงไป สั่งให้เปนมังกรทองแปดเล็บเข้าจับอึ้งฮอง ๆ หนีไม่พ้นมังกรก็รัดอึ้งฮองไว้ อึ้งฮองสิ้นกำลังก็แปลงกายเปนรูปเดิม คือเปนหนูขนเหลือง เห้งเจียกระโจนมาจะตีให้ตาย พระโพธิสัตว์ร้องขอไว้ว่าอย่าทำให้มันตายเลย ด้วยเดิมมันได้รักษาศีลภาวนามานานแล้ว เพราะด้วยมันลักกินน้ำมันที่ตามไว้ไนถ้วยแก้วที่น่าพระพุทธรูปนั้นมืดไป มันกลัวเทพยดาเทพารักษ์ ที่รักษาพระอารามจะจับตัวมัน ๆ จึงได้หนีมาอาไศรยอยู่ที่เขานี้ ไว้อาตมจะเอาตัวไปหาพระพุทธเจ้า
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงนมัศการขอบพระคุณพระโพธิสัตว์ ๆ ก็กลับไปยังสำนักตามเดิม
ฝ่ายโป๊ยก่ายนั่งอยู่ในพุ่มไม้คอยถ้าอยู่ บัดเดี๋ยวก็แลเห็นเห้งเจียมา โป๊ยก่ายจึงถามว่า พี่ไปหาพระโพธิสัตว์ได้ความประการใดบ้างหรือเปล่า
เห้งเจียเล่าเหตุการตามที่ได้ไปเชิญพระโพธิสัตว์มาปราบปิศาจหมู่ให้โป๊ยก่ายฟังทุกประการ บัดนี้เราควรจะรีบไปแก้พระอาจาริย์ของเราออกมาเถิด
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียเล่าให้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีหาที่เปรียบมิได้ เห้งเจียโป๊ยก่ายก็พากันมาที่ในถ้ำเดินเข้าข้างใน โป๊ยก่ายเอาคราดเหล็กสับตะบมเข้าไปไม่เลือกว่า ปิศาจเล็กใหญ่ตายวินาทไปทั้งสิ้น เห้งเจียก็เอากระบองเหล็กตีขนาบไปไม่ว่าห้องหอแลประตูน่าต่างล้มพังไปทั้งสิ้น แล้วก็พากันตรงเข้าไปหลังถ้ำแก้พระอาจาริย์ออกจากเสา เห้งเจียจึงเล่าความทั้งปวงให้พระอาจาริย์ฟังตั้งแต่ต้นมา
พระถังซัมจั๋งเมื่อได้ฟังเห้งเจียเล่าดังนั้น จึงยกมือขึ้นนมัศการขอบคุณพระโพธิสัตว์ ครั้นแล้วพระอาจาริย์กับศิษย์ก็พากันมาในถ้ำ นั่งพักกินน้ำร้อนน้ำชาสักประเดี๋ยวพอหายเหนื่อย แล้วก็พากันออกจากถ้ำ ตั้งหน้าตรงไปยังมัจฌิมประเทศ
เมื่อหลวงจีนถังซัมจั๋งออกพ้นไภยปิศาจอึ้งฮองใต้อ๋องแล้ว พร้อมด้วยเห้งเจียโป๊ยก่ายออกเดินมาวันหนึ่ง ก็ข้ามพ้นอึ้งฮองเนี้ย ลงเดินกับพื้นดินตัดตรงหมายทิศปราจิณ ในฤดูนั้นเปนฤดูวะสันต์จักระจั่นเรไรร้องออกเพรียกไปทั้งป่า อาจาริย์กับศิษย์เดินพลางชมพลางตามทางมา ในเวลานั้นตวันยอแสงจวนจะค่ำ ได้ยินเสียงคลื่นละลอกซัดดังสนั่น หลวงจีนถังซัมจั๋งแลไปข้างหน้าเห็นแม่น้ำขวางหน้ากว้างใหญ่แลไม่เห็นฝั่ง คลื่นซัดขึ้นสูงดุจภูเขา แลดูเวิ้งว้างน่ากลัว จึงร้องเรียกเห้งเจียโป๊ยก่ายเข้ามาใกล้แล้ว ถามว่าข้างน่านั้นมีแม่น้ำขวางน่าแลไม่เห็นฝั่ง ทำไมไม่แลเห็นเรือไปมาเลยเราจะข้ามไปทางใดได้เล่า
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์ถามดังนั้น จึงเหาะขึ้นไปบนอากาศเอามือบังตาดู แล้วก็ลงมาบอกแก่พระอาจาริย์ว่า อันแม่น้ำนี้กว้างซวางนักยากที่จะข้ามไปได้ หลวงจีนถังซัมจั๋งถามว่า กว้างประมาณสักเท่าใด เห้งเจียบอกว่า กว้างประมาณแปดร้อยโยชน์เสศ โป๊ยก่ายถามว่า ทำไมพี่ประมาณรู้ว่าแปดร้อยโยชน์เล่า ข้าพเจ้ามีความสงไสยอยู่
เห้งเจียตอบว่าน้องยังไม่รู้ สองจักษุพี่นี้ดุจดวงพระอาทิตย์ที่ส่องโลกย์อยู่เวลากลางวันพี่แลไปเห็นได้พันโยชน์ มีความดีร้ายพี่ย่อมรู้ได้ทั้งสิ้น แต่ลำแม่น้ำนี้ด้านใต้ด้านเหนือไม่รู้ว่าใกล้ไกลสักเท่าใด แต่พอคะเนได้ว่าตรงที่จะข้ามไปนี้กว้างประมาณแปดร้อยโยชน์
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็มีจิตรหวาดเสียวเศร้าหมอง จึงชักม้าหันถอยหลังหันหน้าไปแลเห็นเสาศิลาปักอยู่มีอักษรจารึกไว้สามอักษร อาจาริย์กับศิษย์เดินเข้าไปใกล้ อ่านดูว่า (หลิวซัวหอ) คือกระแสชลทราย แลข้างบนนั้นมีหนังสือตัวเล็กสี่แถวว่า โป๊ยแปะหลิวซัวก่าย แปลว่าแปดร้อยโยชน์กระแสชล แถวที่สองว่า (ซัมเชยเนกจุ๊ยซิม) แปลว่าลึกนั้นสามพันเส้น แถวที่สามว่า (หง่อหม้อเพียวปุ๊ดกี้) แปลว่าขนห่านก็ไม่ลอยได้ แถวที่สี่ว่า (สูฮวยเตี้ยเต้ยติ๊ม) แปลว่าถึงใบไม้เล็กน้อยหรือขนแห่งจามจุรีถ้าตกลงแล้วก็ไม่อาจลอยอยู่หลังน้ำได้
อาจาริย์กับศิษย์กำลังดูหนังสือนั้นอยู่ พอได้ยินเสียงดังในลำแม่น้ำ คลื่นละลอกนูนสูงขึ้นดุจภูเขา เสียงหวั่นไหวไปทั้งลำแม่น้ำ บัดเดี๋ยวใจแลไปที่กลางน้ำ เห็นโผล่ขึ้นมารูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว บนศีศะมีผมสีแดงรุงรัง จักษุทั้งสองข้างสว่างโชติดุจดาวประจำเมือง เสียงดุจฟ้าลั่นตัวสวมเสื้อขนห่านลาย นุ่งผ้าถักด้วยหวาย ที่ฅอแขวนโกลกหัวผีเก้าโกลก มือถือไม้พลองวิเศษดูเข้มแข็งปิศาจนั้นแลเห็นหลวงจีนถังซัมจั๋งก็เดินรี่ตรงเข้ามาที่ตลิ่ง คิดจะทำร้ายหลวงจีนถังซัมจั๋ง
เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็เข้าอุ้มเอาพระอาจาริย์ลงจากหลังม้าหลีกออกไปให้ห่าง โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็วางหาบลงกับพื้น ฉวยคราดเหล็กตรงมาสกัดหน้าปิศาจไว้ แล้วยกคราดขึ้นสับลงที่ศีศะปิศาจ ๆ เอาพลองขึ้นรับ ต่างคนต่างเข้มแข็งรบกันประมาณยี่สิบเพลงก็ยังหาแพ้แลชะนะกันไม่
เห้งเจียกำลังเฝ้ารักษาพระอาจาริย์อยู่ เห็นโป๊ยก่ายต่อสู้ปิศาจดังนั้น อดไม่ได้จึงบอกพระอาจาริย์ว่า พระอาจาริย์จงอยู่ที่นี่ข้าพเจ้าจะไปช่วยโป๊ยก่ายตีจับอ้ายปิศาจนั้นให้จงได้ พูดแล้วก็จับกระบองเหล็กกระโดดวิ่งเข้าไป ครั้นถึงก็ยกกระบองตีลงที่ศีศะปิศาจ ๆ เห็นดังนั้นจึงเอาไม้รับแล้วกระโดดถอยออกมาลงน้ำหนีไป มิได้ผุดขึ้นมาอีก โป๊ยก่ายโกรธเห้งเจียว่าพี่มาทำไมก็ไม่รู้ ปิศาจนั้นฝีมือมันอ่อน อีกสามสี่เพลงก็จะจับตัวได้ นี่มันเห็นพี่ดุร้ายนักมันกลัวมันจึงหนีลงไปเสียจะทำอย่างไรจึงจะจับตัวได้เล่า
เห้งเจียพูดว่า พี่เห็นน้องรบกับปิศาจพี่ก็คันมืออดอยู่ไม่ได้ลองฝีมิอให้มันรู้มันกลัวมันก็หนีลงน้ำไป พูดแล้วก็พากันไปหาพระอาจาริย์
หลวงจีนถังซัมจั๋งถามว่า จับตัวปิศาจได้หรือเปล่า เห้งเจียบอกว่ามันไม่ต่อสู้หนีลงน้ำไปไม่ขึ้นมา หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่าปิศาจนี้มันอยู่ในลำน้ำนี้ มันคงจะรู้เหตุการได้ทุกประการ
เห้งเจียจึงพูดว่า เห็นจะจริงของพระอาจาริย์แต่มันอยู่ในน้ำจะทำประการใด โป๊ยก่ายจึงพูดว่า เมื่อเดิมข้าพเจ้าเปนผู้บังคับการในแม่น้ำทีฮ้อบนสวรรค์ ข้าพเจ้าเข้าใจได้ แต่วิตกว่าในน้ำมีบริวารมากข้าพเจ้าคนเดียวจะต่อสู้ไม่ไหว เห้งเจียจึงพูดว่าถ้ากระนั้นน้องจงลงไปรบฬ่อให้มันขึ้นมาบนบก่อน แล้วพี่จะคอยจับตัวมันให้จงได้ โป๊ยก่ายว่าถ้ากระนั้นเห็นจะได้การ โป๊ยก่ายพูดแล้วก็ผลัดผ้าผูกรัดให้แน่นมั่นคงดีแล้ว มือถือคราดเหล็กโดดลงไปในน้ำ ร่ายพระเวทคาถาเบิกน้ำให้เปนช่องแล้ว ก็ลงไปยังที่ปิศาจอาไศรย์อยู่
ฝ่ายปิศาจรบแพ้ไปนั่งพักบัดเดี๋ยวใจ ก็แลเห็นคนแหวกน้ำลงมา ผุดลุกขึ้นเห็นอ้ายคนที่คู่รบกันลงมา จึงฉวยได้พลองร้องตวาดว่า อ้ายคนนี้มึงลงมาที่นี่ทำไม มึงจงดูให้ดีกูจะตีหัวมึง ว่าแล้วก็ยกกระบองขึ้นตรงมาจะตีศีศะโป๊ยก่าย ๆ เอาคราดรับปัดป้องกันไปมา แล้วโป๊ยก่ายจึงถามว่า นี่เองเปนปิศาจยักษ์อะไรที่ไหนจึงสามารถมาอยู่กั้นกลางหนทางอย่างนื้
ปิศาจยักษ์ตอบว่า เจ้าจำเราไม่ได้หรือ เรามิใช่ปิศาจราชทูตยักษ์มารอะไรที่ไหน แลมิใช่ไม่มีชื่อเสียงเมื่อไรมี เจ้าอยากจะรู้มูลเหตุเราจะเล่าให้เจ้าฟัง เมื่อเริ่มเกิดนั้น มีภากเชี่ยวชาญหาใช่น้อยไม่ ครั้นมาภายหลังได้เรียนวิชา สำเร็จทางโลกิยฌานสำรวมจิตร์ ต่อมาพระอาจาริย์แนะนำทางมรรคผล นานวันฌานนั้นก็แก่กล้าขึ้นทุกที จึงจุติไปเกิดอยู่ในชั้นดาวดึงษ์ พระผู้เปนจอมโลกาคือเง็กเซียงฮ่องเต้ ทรงตรัสต่อพระโอฐให้เปนที่ราชองครักษ์ใต้เจียงกุน พระเปนเจ้าจะเสด็จแห่งหนตำบลใด เราต้องตามเสด็จทุกครั้ง สำหรับคอยแหวกวิสูตรราชรถ มาวันหนึ่งแม่อ๋องโบ๊เลี้ยงโต๊ะชมภู่ พร้อมด้วยเทพบุตร์เทพธิดา บังเอินเคราะห์ร้าย ข้าพเจ้าทำคนโทแก้วเจียระไนแตก เทวดาทั้งหลายพากันตกใจ เง็กเซียงฮ่องเต้ทรงพระพิโรธรับสั่งให้ประหารชีวิตร์ข้าพเจ้า เดชะบุญท่านชิดเคียดเซียนกราบทูล ขอโทษข้าพเจ้าไว้จึงได้รอดชีวิตร์ แต่ให้ลงอาญาเฆี่ยนแปดสิบที สาบให้ลงมาใต้หล้าอาไศรย์แม่น้ำหลิวซัวฮ้อ ทรมานอดอยากเหลือที่จะพรรณา หิวก็เที่ยวหาเนื้อมนุษย์กิน อิ่มแล้วก็จมอยู่ในน้ำ เที่ยวท่องไปมาอยู่อย่างนี้ กินมนุษย์ก็มากมายหลายคนอยู่แล้ว เก็บกะโลกหัวผีไว้แขวนฅอดูเล่น ทำไมเจ้าจึงอาจสามารถมาอวดดีในถิ่นที่แห่งเรา วันนี้ท้องเรามันร้องคอยเจ้าอยู่แล้ว เจ้าอย่าพูดเลอะเทอะไปเลย
โป๊ยก่ายได้ฟังปิศาจเล่าให้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าเจ้าอย่าอวดดีไปเลย ถ้าเจ้าดีจริงแล้วเหตุใดเจ้าจึงหนีเราลงมาดำน้ำอยู่เล่า ตัวเราก็กำเนิดมาจากน้ำเหมือนกัน. เจ้าจงแลดูคราดของเรา โป๊ยก่ายว่าดังนั้นแล้วก็ยกคราดขึ้นสับลงไปตรงศีศะปิศาจ ๆ ก็ยกพลองขึ้นป้องกันรับรองไว้ ต่างรบกันโดยมีความสามารถมิได้ย่อหย่อน โป๊ยก่ายรบรอฬ่อขึ้นมาทางบก เห้งเจียยืนอยู่ริมฝั่งเห็นโป๊ยก่ายรบแก่ปิศาจอยู่กลางน้ำ ฬ่อเข้ามาจนริมฝั่ง ปิศาจก็ไล่แต่ไม่อาจเข้าริมฝั่งรั้งรออยู่ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ จับกระบองเหล็กจะใคร่ตีปิศาจสักทีหนึ่ง ปิศาจเห็นดังนั้นก็ไม่ต่อสู้ กลับดำน้ำหนีไปเสียมิได้ผุดขึ้นมาอีก โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจึงบ่นว่าพี่เห้งเจียทำใจดุจลิงไม่คอยรอรั้ง ให้ข้าพเจ้าฬ่อมันขึ้นมาถึงบนบกก่อนแล้วจึงค่อยล้อมจับมัน พี่มาทำใจร้อนมันกลัวมันก็หนีลงน้ำไปเสียแล้วไม่ขึ้นมา ทีนี้จะทำอย่างไรต่อไปเล่าจึงจะจับมันได้
เห้งเจียจึงว่าอ้ายสัตว์เดระฉานมึงอย่าบ่นไปเลย พากันไปหาอาจาริย์ก่อน แล้วจึงค่อยคิดอ่านกันใหม่ ครั้นมาถึงจึงเล่าเหตุการที่รบกันกับปิศาจให้พระอาจาริย์ฟังทุกประการ
หลวงจีนถังซัมจั๋ง จึงพูดว่าถ้าดังนั้นเราจะทำประการใดดี โป๊ยก่ายว่าถ้าได้ตัวปิศาจนี้มาแล้ว สารพัดการก็คงจะสำเร็จได้ทุกประการ
เห้งเจียจึงพูดว่าพระอาจาริย์อย่ามีความวิตกเลย เวลาจวนค่ำอยู่แล้ว ไว้รอพรุ่งนี้ฉันเช้าแล้วจึงค่อยคิดอ่านกันใหม่ ในคืนนั้นศิษย์กับอาจาริย์นอนพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ รุ่งเช้าเห้งเจียจึงเอาบาตรเหาะไปทางทิศอุดร บิณฑบาตบัดเดี๋ยวใจก็ได้กระยาหารเหาะกลับมาเอาอาหารถวายพระอาจาริย์ ๆ จึงถามว่า เห้งเจียไปบิณฑบาตร์ทำไมจึงไม่ถามเหตุการในลำแม่น้ำนี้เล่า บางทีเขาจะรู้ได้บ้างกระมัง
เห้งเจียบอกว่า ข้าพเจ้าเหาะไปไกลทางถึงเจ็ดพันโยชน์ บ้านเหล่านั้นอยู่ไกลนักที่ไหนจะรู้เหตุการในลำแม่น้ำนี้ได้เล่า
โป๊ยก่ายฟังเห้งเจียพูดแปลกหูดังนั้น จึงถามว่าพี่ไปมาก็บัดเดี๋ยวใจ ทำไมว่าไกลถึงเจ็ดพันโยชน์ พี่พูดดังนี้ใครเขาจะเชื่อได้
เห้งเจียพูดว่า อันความข้อนี้น้องยังหาเข้าใจไม่ เพราะวิชาของพี่หกเหาะไปทีหนึ่งเปนระยะทางได้ถึงหมื่นแปดพันโยชน์ ทำไมกับทางเจ็ดพันโยชน์เล่า ขยับตัวหน่อยเดียวก็จะไปมาถึงได้โดยเร็ว
โป๊ยก่ายพูดว่า พี่มีฤทธาศักดานุภาพเหาะเหินเดินอากาศได้โดยสดวก จะให้พระอาจาริย์ขึ้นบ่าแบกเหาะข้ามไปไม่ต้องรบพุ่งจะมิดีหรือ
เห้งเจียจึงพูดว่า น้องก็มีฤทธาอานุภาพเหมือนกัน ทำไมจึงไม่อุ้มพระอาจาริย์ข้ามฟากไปเล่า น้องอย่าเข้าใจว่าเปนการง่าย ด้วยพระอาจาริย์ร่างกายจิตร์ใจเปนปุถุชนมีความหนักยิ่งกว่าเขาพระสุเมรุ ส่วนพี่ร่างกายเปนกายสิทธิ์มีฤทธิ์เปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่างทุกประการ แต่ที่พระอาจาริย์นั้นแสนยาก ดังคำโบราณท่านว่า ภูเขาใหญ่จะใคร่ให้ย้ายไปพ้นพี่ ก็เบาดุจเมล็ดพรรณผักกาด อันจะยกปุถุชนให้ข้ามพ้นขันธมารนั้น ยากที่จะให้พ้นได้ มาทว่าเราทั้งสองมีฤทธาอานุภาพอันเชี่ยวชาญก็คุ้มได้แต่ชีวิตรของเรา อันจะคุ้มชีวิตรร่างกายของพระอาจาริย์ด้วยนั้น ยากที่จะคุ้มให้พ้นสมุททุกข์ได้ แลหากว่าโดยง่าย เราทั้งสองเหาะไปอาราธนาพระไตรปิฎกธรรมมาก่อนจะไม่ได้หรือ ก็ขัดอยู่อิกเล่า ด้วยไปถึงโน่นพระพุทธเจ้าจะไม่ให้ก็จะเปนการยากที่สุด เราจะว่าง่ายอย่างไรได้เล่า พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็จัดเครื่องแจถวายพระอาจาริย์เหลือจากนั้น เห้งเจียกับโป๊ยก่ายก็รับประทาน
ครั้นเสร็จแล้วพระถังซัมจั๋งจึงถามเห้งเจียว่า เห้งเจียจะคิดประการใดต่อไป เห้งเจียว่าไม่ต้องอย่างไร จะต้องให้โป๊ยก่ายลงไปฬ่ออิกสักครั้งหนึ่ง จึงสั่งโป๊ยก่ายว่า วันนี้น้องต้องลงไปรบฬ่ออิกสักครั้งหนึ่ง ทีนี้พี่ไม่ทำใจเร็ว จะคอยให้มันขึ้นมาบนบกให้ถนัดแล้ว จึงจะล้อมจับมัน โป๊ยก่ายขัดไม่ได้ เกาหัวเกาหูแล้วก็ผลัดผ้าจับคราดสำหรับมือแล้ว ก็ร่ายพระเวทแหวกน้ำลงไปยังที่ปิศาจอยู่ ปิศาจแลเห็นโป๊ยก่ายก็กระโดดออกมาสกัดหน้าพูดว่า เฮ้ยอ้ายนี่อย่าเพ่อเข้ามา แล้วตวาดด้วยเสียงอันดังว่ามึงจงดูพลองของกูก่อน
โป๊ยก่ายว่าพลองของเองดุจไม้ท้าวที่ถือไว้ทุกข์ให้แก่คนตาย ยังมีหน้าเอาออกมาให้ปู่ตาดูจะวิเศษอย่างไร
ปิศาจว่าเจ้ายังไม่รู้เรื่องพงษาวดารของพลองนี้ ไม้พลองวิเศษอันนี้มิใช่ของในมนุษย์โลกย์นี้เมื่อไร ไม้นี้เปนของผู้สำเร็จกระทำประกอบด้วยของวิเศษแลประดับล้วนแต่เพ็ชร์นิลจินดามีราคามาก เปนของไว้สำหรับปราบปิศาจแลยักษ์ร้าย แลไว้สำหรับคุ้มกัน บนปราสาทเล่งเซียวโป๊เต้ โดยเราเปนองครักษ์สำหรับพระองค์เรียกว่าใต้เจียงกุน เง็กเซียงฮ่องเต้ประทานให้เราสำหรับตัว อยากให้ยาวก็ได้ให้สั่นก็ได้ จะให้เล็กให้ใหญ่ก็ได้ทั้งสิ้น เพราะฉนั้นจึงได้เรียกว่าพลองวิเศษ มิใช่ของในมนุษย์โลกย์นี้ ตั้งแต่เราถูกถอดก็ถือติดมือมาจนทุกวันนี้ ไม่เหมือนอาวุธของเจ้า เปนคราดที่สำหรับเขาคราดหญ้าคราดฟางอย่างนั้น ก็เอามาถืออวดกับเขาช่างไม่มีอายเลยจริง ๆ
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดว่า เจ้าอย่าประมาทว่าคราดหญ้าคราดฟาง ถ้าเอ็งถูกสักทีหนึ่งแล้วเลือดก็จะไหลออกมาสด ๆ ทั้งเก้าแผล พูดเถียงกันไปมาปิศาจยักษ์ยกพลองขึ้นตีโป๊ยก่าย โป๊ยก่ายก็ยกคราดขึ้นรับรบกันเปนสามารถ โป๊ยก่ายสู้พลางถอยพลางทำอุบายรบฬ่อทอดคราดลากหนี ปิศาจก็ไล่กระชั้นชิดติดพัน โป๊ยก่ายร้องว่าเฮ้ยอ้ายปิศาจมึงดีแล้วจงขึ้นมารบกันบนบกให้ถึงแพ้แลชนะจึงจะเห็นจริงว่าเจ้ามีฝีมือ
ปิศาจยักษ์ว่าเจ้าหลอกเราจะให้ขึ้นบนบก เจ้าจะได้ช่วยกันกับอ้ายหน้าขนรุมกันรบเรากระนั้นหรือ ถ้าเจ้าถือว่ามีฤทธิ์ก็จงลงมารบกันในน้ำเถิด
เมื่อปิศาจหัน ๆ รีๆ พูดโต้ตอบแก่โป๊ยก่ายอยู่ริมฝั่งน้ำ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็บังเกิดใจร้อน จึงคิดในใจว่าจำเราจะแปลงเปนนกตะกรุมหาปลา คิดดังนั้นแล้วก็ร่ายพระเวทแปลงกายเปนนกตะกรุมบินขึ้นบนอากาศ แล้วโผลงที่ปิศาจจะเข้าโฉบเอาปิศาจ ฝ่ายปิศาจกำลังโต้ตอบอยู่แก่โป๊ยก่าย ได้ยินเสียงลมหวิวมาแลขึ้นไปเห็นนกตะกลุมลงมา ก็คิดว่าเห็นจะเปนอ้ายหน้าขนแปลงกายมาจึงโดดลงน้ำดำหนีไปมิได้ขึ้นมาสู้รบ
ฝ่ายเห้งเจียกับโป๊ยก่ายต่างพูดกันว่า อ้ายปิศาจร้ายนี้มันก็มีกำลังแลฝีมือจะรบเอาไชยชนะมันก็ไม่ได้ จะฬ่อให้ขึ้นบกมันก็ไม่ขึ้น ดูเปนการยากที่สุดเสียแล้ว เห้งเจียกับโป๊ยก่ายก็พากันกลับมาหาพระอาจาริย์เล่าความที่ได้สู้รบกับปิศาจ ให้พระอาจาริย์ฟังทุกประการ
พระถังซัมจั๋งเมื่อได้ฟังเห้งเจียกับโป๊ยก่ายเล่าให้ฟังดังนั้น ก็ไม่มีความสบายจึงพูดว่าการที่มาติดขัดเสียเช่นนี้แล้ว ฉันใดเราจะได้ข้ามแม่น้ำนี้ไปได้เล่า
เห้งเจียจึงพูดว่าอย่าเลยข้าพเจ้าจะไปน่ำไฮ้หาพระโพธิสัตว์กวนอิม นิมนต์ท่านมาช่วยแก้ไขจึงจะได้ โป๊ยก่ายจงอยู่ระวังรักษาพระอาจาริย์อย่าให้มีเหตุอันตรายได้
โป๊ยก่ายจึงพูดว่าพี่จงไปเถิดดีแล้ว แต่ถ้าไปถึงแล้วพี่ช่วยกราบเรียนขอบพระคุณของท่านด้วย โดยท่านได้อนุเคราะห์แนะนำสั่งสอนข้าพเจ้า หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงสั่งว่า เห้งเจียจงไปเร็วมาเร็วเปนการรีบร้อนอย่าได้นอนใจเลย
เห้งเจียคำนับพระอาจาริย์แล้ว แล้วก็สำรวมจิตร์เหาะขึ้นเวหาหมาตรงไปยังทิศอาคะเณเขาน่ำไฮ้ มาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงน่ำไฮ้ ลงยังพื้นพสุธาเดินเข้าไปยังสำนัก ครั้นถึงประตูนอกเห้งเจียบอกแก่เด็กที่เฝ้าประตู ให้กราบเรียนพระโพธิสัตว์
เวลานั้นพระโพธิสัตว์อยู่ที่ริมสระบัวกับด้วยพวกศิษย์ทั้งหลาย ครั้นทราบว่าเห้งเจียมาพระโพธิสัตว์ก็กลับเข้ามายังสำนัก ให้เปิดประตูรับเห้งเจียเข้าไป เห้งเจียนมัศการแล้วก็ยืนคอยฟังพระโพธิสัตว์อยู่ ส่วนพระโพธิสัตว์จึงถามว่าท่านมีกิจธุระอย่างใดหรือ เห้งเจียกราบเรียนว่า วันก่อนนั้นมาถึงตำบลเกาเล้า จึงได้สานุศิษย์คนหนึ่งชื่อหงอเหนง แล้วเดินมาพึ่งข้ามพ้นอึ้งฮองเนี้ย บัดนี้มาถึงลำแม่น้ำหลิวซัวฮ้อ แม่น้ำนั้นกว้างใหญ่น้ำก็ลึกเรือแพจะใช้พาหนะข้ามก็ไม่มี แลในแม่น้ำนั้นมีปิศาจยักษ์ร้ายจะคอยทำร้ายพระอาจาริย์ หงอเหนงได้ต่อสู้ถึงสามครั้งแล้ว ก็เอาไชยชะนะมิได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมาขอพึ่งพระบารมีท่านได้โปรดสงเคราะห์ด้วย โดยข้าพเจ้าสิ้นความคิดแล้ว
พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อันสัญชาติวานรแล้วย่อมอวดเก่งว่าตนมีฝีมือ พอใจแต่จะรบสู้เหตุใดท่านไม่บอกเล่าว่าจะไปอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกธรรมเล่า เห้งเจียว่าข้าพเจ้าหมายจะจับตัวปิศาจให้ได้ จะได้บังคับให้พาพระอาจาริย์ข้ามน้ำส่ง ก็หาทันจะบอกออกชื่อว่าจะไปอาราธนาพระคำภีร์ไตรยปิฎกไม่
พระโพธิสัตว์พูดว่ามันมิใช่ยักษ์มารอะไรที่ไหน มันคือองครักษ์ใต้เจียงกุน ขุนนางข้างที่ของเง็กเซียงฮ่องเต้ ต้องโทษบนสวรรค์จึงสาบให้ลงมาอยู่ในลำแม่น้ำหลิวซัวฮ้อนี้ เมื่อครั้งก่อนอาตมได้ชักนำสั่งสอนให้อยู่ปฏิบัติรักษาธรรม แลได้สั่งว่าแม้มีผู้มาทางนี้ก็ให้ติดตามสามิภักดิ์เปนศิษย์ไป กว่าจะสำเร็จการธุระภายหลังจึงจะเอาคุณลบล้างโทษ แม้เมื่อแรกมาบอกว่าจะไปอาราธนาพระไตรย์ปิฎกแล้ว เธอก็คงจะเข้าสาพิภักดิ์ ไม่ให้ต้องลำบากอย่างนี้ พระโพธิสัตว์พูดดังนั้นแล้ว จึงเรียกฮุยไง้สานุศิษย์ใหญ่มาแล้ว จึงหยิบลูกน้ำเต้าในมือเสื้อออกมาส่งให้ฮุยไง้แล้วสั่งว่า จงไปด้วยเห้งเจียยังแม่น้ำหลิวซัวฮ้อ ยืนบนหลังน้ำร้องเรียกว่าหงอเจ๋ง บัดนี้มีผู้จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกมาแล้ว ให้รีบขึ้นมาสาพิภักดิ์ติดตามไปด้วยเถิด แล้วส่งน้ำเต้าให้หงอเจ๋งร้อยหัวโกลกผีเปนวงรอบ แล้วเอาน้ำเต้าไว้ตรงกลางวงทำเปนกิริยาเรือจะได้ส่งพระถังซัมจั๋งข้ามฟาก
ฮุยไง้ได้ฟังพระโพธิสัตว์สั่งทุกประการแล้ว คำนับลาพระโพธิสัตว์พาเห้งเจียออกจากสำนัก เหาะกลับมายังแม่น้ำหลิวซัวฮ้อ ครั้นถึงฮุยไง้หยุดกลางแม่น้ำ แล้วร้องเรียกว่าหงอเจ๋ง ๆ บัดนี้ผู้อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมมาคอยถ้าอยู่นี่แล้ว ทำไมจึงไม่รีบขึ้นมาสาพิภักดิ์เปนศิษย์ไปเล่า ฮุยไง้เรียกดังนั้นแล้ว ก็เลยมาหาพระถังซัมจั๋ง ต่างคำนับกัน โป๊ยก่ายแลเห็นฮุยไง้มาก็ดีใจ จึงมาคำนับ โป๊ยก่ายคำนับแล้วคำนับอีก เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงพูดว่าน้องอย่ากระทำให้ชักช้าไป ให้ท่านเรียกปิศาจขึ้นมาเสียก่อนเถิดจึงค่อยขอบพระคุณท่าน
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า ใครจะเรียกปิศาจเล่า เห้งเจียบอกว่าพระโพธิสัตว์สั่งฮุยไง้มาให้เปนผู้เรียก
หลวงจีนถังซัมจั๋ง ได้ทราบว่าพระโพธิสัตว์มีความกรุณาเมตาจิตร์อย่างนั้น ก็มีความยินดีจึงยกมือขึ้นนมัศการไปยังทิศที่พระโพธิสัตว์อยู่ แล้วคำนับขอบใจฮุยไง้ซึ่งได้มีใจมาช่วย
ฝ่ายปิศาจอยู่ใต้น้ำ เมื่อได้ยินเสียงมาเรียกชื่อของตัว แลพูดว่ามีผู้มาอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรม มาคอยอยู่ข้างฝั่งดังนั้น ก็นึกขึ้นได้คือพระโพธิสัตว์สั่งไว้ คิดดังนั้นก็แซกน้ำโผล่ขึ้นมาเหลียวซ้ายแลขวา พอแลมาปะฮุยไง้เข้าก็จำได้ คำนับแล้วก็ถามว่า พระโพธิสัตว์อยู่ที่ไหน ฮุยไง้บอกว่า พระโพธิสัตว์มิได้มา สั่งให้ข้าพเจ้ามาสั่งท่านว่า จงรีบติดตามสาพิภักดิ์หลวงจีนถังซัมจั๋งไปประเทศไซที แลให้เอาโกลกหัวผีเก้าหัวที่ห้อยคอนั้นร้อยรอบเปนวงแล้ว เอาน้ำเต้าวางกลางวง แล้วยกวางลงบนหลังน้ำเปนต่างเรือ จะได้ส่งพระอาจาริย์ข้ามฟากไป
หงอเจ๋งจึงถามว่าบัดนี้ผู้จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกนั้นอยู่ที่ไหน ฮุยไง้จึงชี้มือว่าที่ยืนอยู่บนฝั่งน้ำนั้นมิใช่หรือ
หงอเจ๋งแลไปเห็นพระถังซัมจั๋งยืนอยู่ จึงวางไม้พลองเสียวิ่งมากราบนมัศการแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามีตาเนื้อ แต่ไม่มีแก้วตาปัญญาจำอาจาริย์ไม่ได้ ขอพระอาจาริย์อย่าได้ถือโทสาข้าพเจ้าเลย
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ตัวมีจิตร์ศรัทธาจริงใจจะยอมอยู่ในคำสั่งสอนของอาตมาหรือ
หงอเจ๋งพูดว่าข้าพเจ้าได้พึ่งพระโพธิสัตว์สั่งสอน แลได้รับคำสั่งสอนของท่าน แลท่านได้ตั้งฉายาให้นามเรียกว่า (ซัวหงอเจ๋ง) เมื่อได้รับอย่างนี้แล้ว ทำไมจะไม่อยู่ในคำสั่งสอนของท่านเล่า
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่าถ้าดังนั้นก็ดีแล้ว จึงเรียกเห้งเจียให้เอามีดโกนมาโกนผมให้หงอเจ๋ง แล้วหงอเจ๋งจึงนมัศการหลวงจีนถังซัมจั๋งเปนอาจาริย์ คำนับเห้งเจียโป๊ยก่ายเปนพี่ พระถังซัมจั๋งเห็นกิริยาหงอเจ๋งมัทยัด จึงให้เรียกนามว่า (ซัวฮั่นเสียงแลซัวเจ๋งก็เรียก)
ฝ่ายฮุยไง้เห็นซัวเจ๋งมีความเคารพเรียบร้อยแล้ว จึงพูดว่า หงอเจ๋งได้สะมาทานองค์ศีลแล้ว จงอย่ามีความเกียจคร้าน รีบทำเรือจะได้ส่งท่านถังซัมจั๋งข้ามฟาก
หงอเจ๋งได้ฟังฮุยไง้บอกดังนั้น ก็ถอดหัวโกลกผีทั้งเก้าออกจากฅอแล้ว เอาเชือกหวายร้อยวงกระโหลกทั้งเก้านั้นวางลงที่หลังน้ำแล้วเอาน้ำเต้าวางอยู่ท่ามกลาง แล้วจึงนิมนต์พระอาจาริย์ถังซัมจั๋งลงเหยียบน้ำเต้า ตัวลอยดุจอยู่บนเรือไม่พลิกแพลงดุจยืนอยู่บนแผ่นดิน ข้างซ้ายมีโป๊ยก่ายข้างขวามีซัวเจ๋งประะคับประคอง ข้างหลังมีเห้งเจียจูงม้า ข้างบนมีฮุยไง้คุมรักษา วันเมื่อหลวงจีนถังซัมจั๋งเหยียบน้ำเต้าข้ามฟากไปนั้น ก็โดยอานุภาพอะภินิหารของพระกวนอิมน้ำเต้าก็ลอยละลิ่วไป คลื่นละลอกก็มิได้ซัดสงัดสงบเงียบถึงฟากฝั่งได้โดยสะดวกดังประสงค์ อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันขึ้นบก ฮุยไง้ก็ลงเก็บเอาน้ำเต้าขึ้นมา หัวโกลกผีเหล่านั้นก็อันตระทานสูญหายไป ฮุยไง้ก็ลากลับไปยังน่ำไฮ้ หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ยกมือนมัศการ อาจาริย์กับศิษย์ก็ตั้งหน้าตรงไปยังทิศปราจิณ ตรงไปตามแนวป่าต้นผลไม้มีดอกออกช่อดกอุดม เดินพลางชมพลางเวลานั้นก็จวนจะเย็น หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามเห้งเจียว่า เวลานี้ก็จวนจะค่ำแล้ว เราจะหาที่พักอาไศรยแห่งใดดีเล่า เห้งเจียว่าพระอาจาริย์จะถามทำไมแก่ที่อาไศรย เราเปนสมณะเพศแล้ว ตามแต่จะเปนไปจะกำหนดว่านอนแห่งนั้นแห่งนี้หามิได้ โป๊ยก่ายพูดว่าพี่เดินตัวเปล่าจะรู้ว่าหนักเบาอย่างไร บางวันความทุกซ์ความหนักก็อยู่แก่โป๊ยก่าย ๆ ต้องหาบทุกวันไป ใครเหมือนพี่เดินตามเปนสานุศิษย์จัดให้ข้าพเจ้าเปนหัวแรง ข้าพเจ้าทราบว่าพี่เห้งเจียมีจิตรโอ่โถงไม่ชอบหาบหาม แต่ม้านั้นรูปร่างก็ใหญ่โตมีกำลังรับรองให้พะอาจาริย์ขี่แต่องค์เดียวก็ไม่สู้หนักสักเท่าได ถ้าเอาสิ่งของในหาบนี้แบ่งให้บันทุกสักสองสามสิ่งเห็นจะดี
เห้งเจียได้ยินโป๊ยก่ายบ่นว่าดังนั้นจึงพูดว่า นี่เจ้าเห็นว่าม้ามันเปนม้าจริง ๆ หรือ เธอเปนบุตรที่สามของพระยาเหลงอ๋อง เพราะทำผิดมีโทษบนสวรรค์ เง็กเซียงฮ่องเต้สั่งให้ประหารชีวิต พระโพธิสัตว์กวนอิมขอไว้จึงได้รอดชีวิตร จึงให้แปลงเปนม้าไว้สำหรับขี่ไปประเทศไซทีเอาคุณลบล้างโทษ โป๊ยก่ายอย่าไปเกี่ยวข้องถึงเธอเลย
ซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงถามว่านี่มังกรแปลงเปนม้าจริงหรือ เห้งเจียตอบว่าจริงดังนั้น
โป๊ยก่ายถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาพูดกันว่ามังกรนั้นมี่ฤทธาอานุภาพทำเมฆฝนแลทำอำนาจแผลงฤทธิ์ให้น้ำในท้องมหาสมุทหวั่นไหวไปทุกประการก็มี นี่ทำไมจึงเดินหง่อย ๆ ไม่แขงแรง
เห้งเจียพูดว่า พี่จะบอกให้มังกรออกฤทธิ์ให้ดู ว่าแล้วเห้งเจียก็จับไม้กระบองขึ้นแกว่งกวัดมีรัศมีออกต่าง ๆ ม้ามังกรก็ตกใจคิดว่าเห้งเจียจะตีเอาก็ออกแรงเผ่นห้อไปเร็วดุจสายฟ้าแลบ พระอาจาริย์นั่งอยู่บนหลังจับบังเหียนรั้งยอก็ไม่หยุด วิ่งไปชั่วแล่นข้ามพ้นพื้นเขาตลอดไปทางใหญ่จึงหยุด หลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งอยู่บนหลังออกหอบ แลไปข้างหลังเห็นศิษย์ทั้งสามวิ่งตามมาทัน หลวงจีนถังซัมจั๋ง เงยหน้าแลไปข้างน่า เห็นมีหมู่ไม้สนร่มรื่นสง่างามมีบ้านเรือนอยู่หลายหลังจึงบอกแก่ศิษย์ว่า ข้างน่านั้นมีหมู่บ้าน จำเราจะไปขออาไศรยพักสักคืนหนึ่ง
เห้งเจียแลไปก็เห็นเปนเมฆต่าง ๆ สีปกคลุ้มก็รู้ได้ว่าเปนสำนักของผู้สำเร็จบันดาลขึ้น เห้งเจียก็นิ่งอยู่แต่ในใจ จึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่าที่ตรงนี้ดีควรจะพักได้ หลวงจีนถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าพากันเดินเข้าไปยังประตูนอก พิจารณาดูบนห้องหอล้วนสลักเสลาศิลาเปนรูปต่าง ๆ แลปิดทองประดับซับซ้อนเปนลวดรายระบายสีต่าง ๆ
โป๊ยก่ายพูดว่า ชะรอยว่าจะเปนบ้านของคนที่มั่งมีใหญ่โตจึงได้ทำอย่างนี้ เห้งเจียจะใคร่เข้าไปหลวงจีนถังซัมจั๋งห้ามว่า อย่าเข้าไปเลย พวกเราเปนคนถือศีลกินเพน ต้องมีความเกรงใจเจ้าของบ้านจะติฉินได้ คอยให้มีคนเดินออกมา เราจึงค่อยพูดขออาไศรย์สักคืนหนึ่ง พูดกันดังนั้นแล้วก็นั่งคอยอยู่ที่ข้างแท่นริมประตูสักครู่หนึ่ง เห้งเจียใจร้อนเห็นไม่มีคนเดินออกมาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปข้างในประตูเหลียวซ้ายแลขวาก็เห็นหอตึกหลังหนึ่งสามห้อง จึงเดินเข้าไปใกล้ก้าวขึ้นบนตึก พิจารณาดูเห็นห้องหอกลางมีฉากหนังสือจีนสี่ตัวแต่มีเครื่องโต๊ะตั้งเปนลำดับ แลที่บนเสามีเหรียญสลักเปนตัวหนังสือทองแขวนสองข้างฝาผนัง มีฉากเขียนสี่ฤดูแขวนทั้งสองข้าง ยิ่งพิจารณาดูก็ยิ่งงดงามไนยตา บัดเดี๋ยวได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินข้างในออกมา เปนผู้หญิงอายุกลางคนถามว่า ผู้ใดเข้ามาในบ้านข้าพเจ้าหญิงหม้ายทำไมเล่า
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงตอบว่าข้าพเจ้าคือคนอยู่ณประเทศตวันออก คือเมืองจีนพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้หลวงจีนถังซัมจั้งไปยังประเทศไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้ข้าพเจ้าศิษย์กับอาจาริย์สี่คนมาถึงที่นี้ ก็จวนเวลาค่ำจะขออาไศรยพักสักคืนหนึ่ง ขอท่านได้กรุณา พรุ่งนี้เช้าก็จะลาท่านไป
หญิงหม้ายได้ยินเห้งเจียเล่าบอกชี้แจงให้ฟังดังนั้น ก็มีความศรัทธา จึงถามว่า บัดนี้ท่านทั้งสามนั้นอยู่ที่ไหนเล่า ขอเชิญท่านเข้ามาข้างในนี้เถิด เห้งเจียจึงได้ร้องนิมนต์ด้วยเสียงอันดังว่า เชิญพระอาจาริย์เข้ามาในนี้เถิด
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียรองนิมนต์ดังนั้น ก็พร้อมด้วยโป๊ยก่าย ซัวเจ๋งยกหาบจูงม้าเข้าไปข้างใน ครั้นถึงหลวงจีนถังซัมจั๋ง จึงเดินขึ้นไปบนหอนั่ง หญิงหม้ายก็ออกมาเชิญเข้าไปข้างใน
โป๊ยก่ายตามหลังอาจาริย์ขึ้นไป ตาเขม้นดูหญิงหม้ายคนนั้นเห็นสวยงามดุจหญิงพึ่งแรกรุ่น หลวงจีนถังซัมจั๋ง ครั้นขึ้นมาบนหอนั่งหญิงหม้ายก็เชิญให้นั่งที่อันสมควร สักประเดี๋ยวมีเด็กสาวน้อยยกถาดน้ำชาออกมาวางบนโต๊ะ หญิงเจ้าของบ้านจึงนิมนต์ให้หลวงจีนถังซัมจั๋งฉันน้ำชาแลสานุศิษย์ทั้งสามก็นั่งเก้าอี้รับประทานน้ำชา
หลวงจีนถังซัมจั๋งถามว่า ท่านสีกาโยมนั้นแซ่อะไรชื่อใดตำบลนี้มีนามอย่างไร
หญิงเจ้าของบ้านบอกว่าตำบลนี้คือทิศปราจิณ ประเทศนี้เปนประเทศทิศตวันออกนามเรียกว่าตั๋งอิ้น ข้าพเจ้าแซ่โก๊สามีข้าพเจ้าแซ่ป๊อดบิดามารดาล่วงไปแล้ว ข้าพเจ้าสามีภิริยาปกครองรักษาทรัพย์สมบัติไร่นาก็มีมาก ข้าพเจ้าไม่มีบุตรผู้ชายมีแต่บุตรผู้หญิงสามคน สามีข้าพเจ้าถึงแก่กรรมตัวข้าพเจ้าเปนหม้าย เลี้ยงบุตรอยู่จนทุกวันนี้ ทรัพย์สินก็บริบูรณ์มั่งคั่ง วงศาคณาญาติหามีไม่ ข้าพเจ้าต้องเปนธุระรักษาไป บุตรสาวทั้งสามคนคิดจะใคร่ให้ออกเรือนไปมีสามีดูก็ยากนัก บัดนี้ท่านมาถึงนี่ก็ดีแล้ว รวมทั้งถูกศิษย์อาจาริย์ก็เปนสี่คน ข้าพเจ้าแม่ลูกรวมสี่คน ใจข้าพเจ้าอยากจะใคร่ขอให้ท่านเปนสามีเห็นจะดีหรือไม่ ใจท่านจะเห็นเปนประการใด ข้าพเจ้าก็ยังไม่ทราบในใจท่าน
หลวงจีนถังซัมจั๋ง ได้ฟังนางพูดดังนั้นก็มิได้พูดโต้ตอบว่ากระไร ดุจคนใบ้หูหนวกหลับตาระงับจิตร์นั่งนิ่งอยู่
หญิงนั้นเห็นหลวงจีนทำกิริยาอย่างนั้น จึงพูดต่อไปอิกว่าอันมรดกที่มีนั้น คือนาฟางกว่าสามร้อยไร่ นาป่าก็กว่าสามร้อยไร่ เรือกสวนก็กว่าสามร้อยขนัด ผลไม้มีสาระพัดโคกระบือตั้งฝูงใหญ่ หมู่แพะแกะเป็ดไก่นับไม่ถ้วน เครื่องภาชนะใช้สอยแพรผ้าสีต่าง ๆ เข้าปลาตั้งยุ้งฉาง เครื่องเพ็ชร์นิลนิจดาแก้วแหวนเงินทองมีมากหลาย หากว่าจะใช้สอยกินอยู่นุ่งห่มสักสามชั่วคนก็ไม่หมด ส่วนท่านอาจาริย์กับศิษย์สามคน แม้ว่าจะเห็นแก่ข้าพเจ้าแม่ลูกปลงใจอยู่ด้วยข้าพเจ้า ก็จะมีความเจริญสุขสถาวร หากจะดีกว่าที่จะไปไซทีให้ลำบากเปล่า ๆ
หลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งนิ่งไม่โต้ตอบว่ากะไร หญิงนั้นก็พูดต่อไปว่า ข้าพเจ้าปีกุญปีนี้ได้สี่สิบห้าแล้ว บุตรสาวคนใหญ่อายุได้ยี่สิบชื่อว่านางจินๆ บุตรคนที่สองอายุได้สิบเก้าปีชื่ออ๋ายๆ บุตรคนสุดท้องนั้นอายุได้สิบหกปีแล้วชื่อนางหลินๆ บุตรทั้งสามนี้ก็ยังไม่มีสามี ตัวข้าพเจ้านี้หากว่าไม่สวยไม่งาม ก็แต่บุตรทั้งสามนั้นรูปร่างสวยงามผิวพรรณยุดผ่อง การเย็บทอปักชำนาญทำได้ทุกอย่าง เพราะไม่มีบุตร์ชายตั้งแต่ยังเยาว์ สามีข้าพเจ้าให้เรียนหนังสือ จัแต่งเปนกลอนเปนโคลงเปนฉันท์ก็ทำได้ ถึงอยู่ประเทศบ้านนอกอย่างนี้ก็จริง แต่ความรู้วิชาแลการกิริยามาระยาตร์ก็พอคล้ายคลึงแก่ชาวพระนคร ท่านทั้งสี่แม้ว่าสมัครักใคร่กับด้วยข้าพเจ้าแม่ลูกแล้ว ก็จะมีความศุขกายศุขใจอยากนุ่งก็มีนุ่งอยากกินก็มีกินเปนที่ถาวรวัฒนาการที่สุด จะมาคิดเห็นดีอะไรแก่หม้อบาตร์เหล็กนุ่งห่มผ้าย้อมกรักอย่างนั้น จะวิเศษด้วยข้ออะไรมี
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังหญิงหม้ายพูดพรรณนาดังนั้น ศรีหน้าสลดให้ตกใจหวาดเสียวสดุ้ง ดุจทารกได้ยินเสียงฟ้าร้องไห้งม ๆ เซอะ ๆ หวั่นไหวกายสั่นระรั้วนั่งนิ่งสกดใจสำรวมอยู่มิได้พูดจาว่ากระไร
โป๊ยก่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้ ได้ฟังหญิงหม้ายพูดอวดความมั่งมี รูปศรีสวยๆ งามดังนั้น จิตร์ใจให้คันเหลือจะทนได้ นั่งไม่เปนศุขเหลียวซ้ายแลขวา มือเท้าให้ไหวติงไปทั้งกายอดอยู่ไม่ได้ ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมาสกิดพระอาจาริย์ว่า นางหญิงหม้ายทำซึ่งความดีมาจะใคร่ผูกสมัคทำไมตรี ทำไมอาจาริย์จึงนิ่งทำเฉยไม่พอใจอย่างนั้นเล่า
หลวงจีนถังซัมจั๋ง ได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงหันหน้ามาตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายสัตว์เดรฉานทำสูรู้ไม่รู้จักอะไร อาตมเปนสมณะรักษาเพศบรรพชิต ประพฤติพรตพรหมจรรย์ จะเอาความมั่งมีมาทำให้จิตร์เศร้าหมองควรอยู่หรือ จะเอารูปรศกลิ่นเสียงมามัดผูกเราได้หรือ เขาพูดว่ากระไรก็ช่างเขาเปนไรไยเขามิพูดไปช่างเขาเถิด
ฝ่ายนางหญิงหม้ายได้ยินพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงหัวเราะแลวพูดว่า คิดดูก็น่าสงสารคนที่บวชนั้นจะมีความดีอะไรที่ไหน
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า ก็ท่านสีกาโยมอยู่กับบ้านนั้นจะมีความดีอะไรเล่า หญิงหม้ายตอบว่าขอมิมนต์ท่านนั่งฟังไว้ ข้าพเจ้าจะชี้แจงให้ท่านฟังก็ทำไมจึงจะทราบได้ จำจะต้องทำคำโคลงเปนคำหนึ่งที่ท่านกล่าวไร้ว่า (ชุนจ๊ายฮองเสงเตี๊ยดซิมล้อ) แปลว่าฤดูเดือนสามเดือนสี่เดือนห้าสวมแพรโล่ คำที่สองว่า (ที้อ้วยกิมแซเสียงเล็กฮ้อ) แปลว่าฤดูเดือนหกเดือนเจ็ดเดือนแปดใส่แพรบางกินน้ำแช่ใบยาเย็น คำที่สามว่า (ชิวอิ๊วชินโซเฮียงจุดจี๊ว) แปลว่าฤดูเดือนเก้าเดือนสิบเดือนสิบเอ็ด ใส่เสื้อแพรจินเจาดอกกินเล่าเข้าเหนียวหอมโอชารศ คำที่สี่ว่า (ตังไล้น่วนก๊อกจุ๋ยงั่นท้อ) แปลว่าฤดูเดือนสิบสองเดือนอ้ายเดือนยี่ เฃ้านอนในหออุ่นเมาเพลิน คำที่ห้าว่า (สี่ซี้ซิวเอ่งปัน ๆ อิ๊ว) แปลว่าสี่ฤดูประสงค์ของมีพร้อม คำที่หกว่า (โป๊ยเจียดเตียนซูเกี๋ยเกี๋ยโต) แปลว่าแปดน่าของบริโภคมีรศมีทุกสิ่ง คำที่เจิดว่า (ชิมกิมโพหลินฮวยเจ็กแม้) แปลว่าเครื่องใส่แพรสีมีต่าง ๆ กลางคืนมีไฟตามตั้งสีสว่างไสว คำที่แปดว่า (เขี่ยงยู่เห้งเกียดเหลยมิท้อ) แปลว่าดียิ่งกว่าที่คนไปไหว้พระพุทธมิท้อ นางหญิงม่ายอ่านคำโคลงชี้แจงให้หลวงจีนถังซัมจั๋งฟังดังนั้นแล้ว หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่าท่านสีกาโยมพูดดังนั้นก็ดีแต่อยู่กับบ้าน เปนฆราวาศรับซึ่งความสวยงามบริโภคกามคุณศุขกายศุขตา จะนุ่งห่มก็บริบูรณ์จะกินก็เครื่องคาวหวานโอชารสอิ่มเอิบ บุตรสาวก็พรักพร้อมบริบูรณ์ดังนั้นเอาเปนจริง แต่ท่านหาได้ทราบในความดีของสมณะกิจผู้ระงับบาปไม่ แม้ว่าพูดกันทำไมจะรู้ได้ ต้องเอาโคลงเปนพยานจึงจะรู้กันได้ ดังเราจะนำมากล่าวให้ท่านฟังบ้าง คำที่หนึ่งว่า (ชุดเกียหลิบจี่ปุ่นเพียเซี้ยง) แปลว่าเข้าอุปสมบทบวชนั้นตั้งความเพียรไม่เหมือนอย่างโลกย์ คำที่สองว่า (ซีเก่าช่งเจ๊ยอินอั่ยต๋อง) แปลว่าสละความรักใคร่แลเย่าเรือนเคหา คำที่สามว่า (วั่วม้วยปุ๊ดแชเอ่ยเก้าจี๊) แปลว่าของนอกไม่เอาเปนอารมณ์ตามปากลิ้น คำที่สี่ว่า (ซิมตังจู้อิ๊วเอี๊ยง) แปลว่ากายตัวก็มีความศุขด้วยอากาศ คำที่ห้าว่า (กังฮวนเห้งมั้วเซียวกิมก่วย) แปลว่าสำเร็จความเพียรเข้าที่ระงับ คำที่หกว่า (เม่งซิมกี๊แส่พั่งกู๊เฮียว) แปลว่าจิตรสว่างเห็นสันดานเข้าบ้านเดิม คำที่เจ็ดว่า (เส่งเจ้อต้อแกทัมฮวยซิด) แปลว่าดีกว่าอยู่กับบ้านกินเลือดเนื้อ คำที่แปดว่า (เหลาล้ายจุ๊ยโล๊ะเฉ่าภ่วยลั้น) แปลว่าความชราก็ตกลงในถุงเน่า หลวงจีนถังซัมจั๋งพรรณนาความตามในโคลงนั้น ให้นางหญิงหม้ายฟังดังนั้น หญิงนั้นมีความโกรธยิ่งนักจึงพูดว่า สงฆ์ที่เขาทิ้งพูดจาไม่มีสัมมาคารวะ ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าท่านมาจากเมืองใต้ถัง จะไล่ออกไปให้พ้นจากที่ ข้าพเจ้ามีจิตรจริงใจเอาเย่าเรือนทรัพย์สมบัติเงินทองมาผูกพันธ์สมัคจะใคร่เปนที่อาไศรยซึ่งกันแลกัน นี่ท่านเอาคำอยาบคายพูดให้ข้าพเจ้าเจ็บใจ แม้ว่าท่านเปนผู้รักษาศีลอุปสมบทตั้งมั่นอยู่ในทางสมณกิจสึกไมใต้ ก็ศิษย์มีเปนสามคน จะอนุญาตให้อยู่สักคนหนึ่งก็เปนไร นี่ท่านมาตั้งมั่นทำเอาแต่ใจของท่านผู้เดียวไม่ผ่อนผัน เอาแต่ธรรมเนียมของท่านฝ่ายเดียว
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นนางโกรธดังนั้นก็ทำเปนเกรง ๆ กลัว ๆ จึงร้องเรียกว่าเห้งเจียจะให้อยู่ที่นี่จะรับหรือไม่ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยธุระการบ้านเรือน ขอพระอาจาริย์ให้โป๊ยก่ายอยู่เถิด โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นจึงพูดว่าพี่เห้งเจียไม่ควรจะปลูกคนอย่างนั้น สาระพัดการต้องผู้ใหญ่ก่อนจึงถูกต้องตามธรรมเนียม หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ถ้าเห้งเจียโป๊ยก่ายไม่ยอมก็ให้ซัวเจ๋งอยู่เถิด ซัวเจ๋งพูดว่าขอพระอาจาริย์ได้ทราบ ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งของพระโพธิสัตว์กวนอิมชักนำสั่งสอน แลข้าพเจ้าได้รับสมาทานศีลแล้ว แลสั่งให้ข้าพเจ้าติดตามพระอาจาริย์ไป ที่ไหนจะมาหลงรักความมั่งมีนั้นได้ ถ้าโดยที่สุดตายเสียก็จะดีกว่า เพราะฉนั้นข้าพเจ้าขอตั้งจิตรตรงไปได้ถึงประเทศไซที อันการมีจิตรประมาทอย่างนี้ข้าพเจ้ารับอยู่ไม่ได้เปนอันขาด หญิงหม้ายเห็นอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสี่คนนั้นไม่มีใครยอมอยู่เปนเขยทุกคน นางมีความโกรธผุดลุกจากเก้าอี้เดินเข้าในชั้นในแล้วปิดประตู ทิ้งศิษย์กับอาจาริย์ไว้ให้อยู่ข้างนอก น้ำร้อนน้ำชาไม่หาให้กินทั้งสิ้นเงียบสงัดไม่มีผู้คนออกมา
โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจิตรใจให้เศร้าหมอง คิดแค้นพระอาจาริย์พูดว่า พระอาจาริย์ไม่เข้าการเลย เอาการอะไรมากล่าวให้ล้างความดีของเราเสีย แม้เขาจะพูดจาว่ากระไรก็ตามแต่ใจเขา เราคอยพูดยกยอผ่อนผันพอได้อิ่มสักมื้อหนึ่ง พอรุ่งเช้าเราก็จะลาไป อันการนั้นมันก็สุดแต่เราพูดให้เสียการอย่างนี้พากันอดอยากเปล่า ๆ
ซัวเจ๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นพี่โป๊ยก่ายอยู่รับเปนลูกเขยก่อนจะสำเร็จการทั้งสิ้น
โป๊ยก่ายว่าน้องอย่าพูดปลูกคนอย่างนั้นไม่ดีเลย ซึ่งการทั้งปวงต้องให้ผู้ใหญ่คิดผู้ใหญ่พูดจึงจะดี เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงพูดว่า จะต้องคิดอะไรกับใคร เมื่อกี้นี้เจ้าบอกแก่พระอาจาริย์ให้รับเปนสามีเขา ตัวก็ต้องรับเปนลูกเขย จะต้องคิดอะไรอิกเล่า แลบ้านนี้ก็มีทรัพย์สินเงินทองมั่งคั่งบริบูรณ์ ทั้งเครื่องภาชนะใช้สอย แม้จะแต่งงานทำขันหมากก็พอใช้ จะเลี้ยงดูเข้าของก็บริบูรณ์ตามแต่พวกเราจะรับซึ่งความศุขแล้ว ตัวสึกออกไปเปนฆราวาศอยู่นั้น ก็เปนศุขอย่างนี้จะมิดีกว่าพวกเราทั้งสองหรือ
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงตอบว่า อันความที่พี่พูดก็จริงดังนั้น ข้าพเจ้าสละแล้วจะกลับเปนฆราวาศอีกดูกระไรอยู่ สละลูกเมียแล้วแลจะกลับไปหาเมียอีกเล่า
ซัวเจ๋งถามว่าพี่เคยมีภรรยาแล้วหรือ เห้งเจียพูดว่าซัวเจ๋งยังไม่รู้ โป๊ยก่ายนี้เดิมอยู่ที่เมืองโอซือก๊ก ดูเปนลูกเขยของเกาท้ายก๋ง เพราะพี่ปราบปรามจับตัวได้เธอรับศีล เพราะฉนั้นจึงได้สละภรรยาตามพระอาจาริย์มาจะไปไซที เพื่อนมัศการพระพุทธเจ้า เธอจากเมียมานานแล้ว บัดนี้มาพบปะอาหารเช่นที่เคยอย่างนี้ จึงคิดถึงความหลัง จิตร์ใจก็ประหวัดหวั่นไหว เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วจึงเรียกโป๊ยก่ายมาบอกว่า เจ้าจงเปนลูกเขยเขาเถิด แลเจ้าจงรู้จักคุณของเห้งเจียให้มาก ๆ เถิด จงมาคำนับข้าเสียข้าจึงจะไม่ขัดฅอเจ้า
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า เอาความอะไรมากล่าวเลอะเทอะอย่างนี้ แม้ถึงตัวพี่ใจอย่างนั้นก็พอใจเหมือนกัน จะเอาความชั่วมาใส่ให้แต่ข้าพเจ้าคนเดียวอย่างไร คำโบราณท่านเปรียบว่าสมณะนั้นรูปศรีดุจปิศาจ แต่ผู้ใดเล่าจะไม่มีความปราถนา เหตุฉนี้ผู้ใดใคร ๆ ก็พูดเอาแต่ที่ดีเอาตัวรอด อ้างความสำเร็จจนไม่มีน้ำร้อนน้ำชาจะกิน ทั้งเข้าปลาอาหารก็ไม่มีจะกิน ใต้ไฟก็ไม่มีจะจุด จนถึงความอดอยากก็ไม่สู้กระไรนัก มาวิตกด้วยม้าไม่มีหญ้าจะกิน พรุ่งนี้จะต้องรับให้พระอาจาริย์ขี่เดินทาง จะเอากำลังที่ไหนพาเดินทางได้ จะมิต้องถึงลอกหนังม้าดอกกระมัง พูดดังนั้นแล้วจึงพูดว่า พี่น้องจงอยู่ที่นี่ไว้ธุระข้าพเจ้าจะไปปล่อยม้าให้ไปเที่ยวกินหญ้า โป๊ยก่ายก็ลงจากหอไปแก้ม้าจูงเดินไป เห้งเจียจึงบอกแก่ซัวเจ๋งว่า น้องจงอยู่ที่นี่ เปนเพื่อนพระอาจาริย์ พี่จะไปดูโป๊ยก่ายจะไปข้างไหน เห้งเจียก็ออกจากหอแปลงเปนแมลงวันบินแอบตัวโป๊ยก่ายไปมิได้รู้สึก
ฝ่ายโป๊ยก่ายจูงม้ามาถึงที่มีหญ้า ก็ไม่ปล่อยม้าให้กินหญ้า จูงม้าเลยไปทางประตูหลังบ้านของหญิงนั้น โดยความตั้งใจจะใคร่พบแก่แม่หญิงหม้าย
ฝ่ายแม่หญิงหม้ายเวลานั้น กำลังพาบุตร์สาวทั้งสามคนไปชมดอกไม้อยู่หลังบ้าน พอแลเห็นโป๊ยก่ายมา บุตรสาวทั้งสามคนก็เดินหลบเข้าไปในประตู แม่หญิงยืนอยู่ที่ประตูจึงถามว่าท่านจะไปไหน โป๊ยก่ายตะลีตาลานปล่อยม้าเดินมาพะนมมือแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าพาม้ามาจะให้กินหญ้าขอท่านแม่ได้ทราบ
แม่หญิงหม้ายพูดแกโป๊ยก่ายว่า ท่านหลวงจีนถังซัมจั๋งมัทยัดละเอียดนัก อยู่ที่นี่เปนบุตร์เขยของข้าพเจ้า จะไม่ดีกว่าที่ไปประเทศไซทีหรือ ไม่ต้องหอบหิ้วให้ลำบากกายลำบากใจ
โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า อันที่พระอาจาริย์นั้น เพราะรับ ๆ สั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เธอหาอาจอยู่ได้ไม่ เมื่อกี้นี้ก็จะให้ข้าพเจ้าอยู่ด้วยท่านแม่คิดกันแล้ว แต่ข้าพเจ้ายังเกรงอยู่กลัวท่านแม่จะติว่าข้าพเจ้าปากยาวหูยาว เพราะฉนั้นจึงยังเห็นว่าขัดข้องอยู่
แม่หญิงหม้ายได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ติเตียนอะไรดอก เพราะจะใคร่ได้บุตร์เขยไว้ในบ้านสักคนหนึ่ง แต่วิตกว่าบุตรสาวจะมีความเลือกอย่างไรก็ยังทราบไม่ได้ ข้าพเจ้าจะไปลองบอกดูก่อน
โป๊ยก่ายพูดว่า ขอท่านแม่โปรดบอกแก่แม่น้องด้วยเถิดว่า อย่าเลือกรูปร่างเลย แม้ว่าตัวข้าพเจ้าอยาบคายก็จริงอยู่ แต่มีวิชาหลายประการนัก จะจัดการบ้านเรือนนั้นเปนได้หลายอย่าง
แม่หญิงหม้ายจึงถามโป๊ยก่ายว่า เจ้ามีวิชาการอย่างไรบอกให้ข้าพเจ้ารู้บ้าง โป๊ยก่ายพูดว่า ถึงตัวข้าพเจ้ารูปร่างหยาบคายก็จริง แต่ธุระกิจการในบ้านนั้นหมั่นอุสาหะ แม้ไร่นาก็ไม่ต้องใช้วัวควายไถคราด คราดเหล็กของข้าพเจ้ามีอันเดียวก็กระทำให้สำเร็จได้ทั้งสิ้น คราวไม่มีฝนจะทำให้ฝนตกก็ได้ หากไม่มีลมจะทำให้ลมพัดก็ได้ ถ้าตึกบ้านห้องหอต่ำแคบจะทำให้ใหญ่โตสูงกว้างก็ได้ สาระพัดการก็สำเร็จได้ทุกสิ่งทุกอย่าง
แม่หญิงจึงพูดว่า ถ้ามีความเพียรแลมีวิชาความรู้อย่างนั้นก็ดีแล้ว แต่ต้องกลับไปตรึกตรองปฤกษาหาฤๅกับท่านอาจาริย์เสียก่อน ถ้าตกลงเรียบร้อยแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะรับท่านเปนบุตรเขย
โป๊ยก่ายจึงพูดว่า ไม่ต้องตรึกตรองอะไร แม้พระอาจาริย์เล่าก็มิใช่บิดามารดาบังเกิดเกล้า ซึ่งธุระนั้นสุดแต่ใจข้าพเจ้าทั้งสิ้นไม่ต้องไปปฤกษาพาฤๅแก่ผู้ใดอีกต่อไปแล้ว สุดแล้วแต่ใจข้าพเจ้าผู้เดียว
แม่หญิงได้ฟังโป๊ยก่ายดังนั้น จึงพูดว่าถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว ข้าพเจ้าจะบอกให้บุตรเขารู้ตัวเสียก่อน แล้วจึงจะค่อยจัดแจงแต่งงาน พูดดังนั้นแล้วก็เดินเข้าไปข้างในงับประตูหลังบ้าน โป๊ยก่ายก็ไม่พาม้าไปให้กินหญ้า กลับจูงมาข้างหน้าหอ โป๊ยก่ายหาได้รู้สึกว่าเห้งเจียตามไปฟังความรู้หมดสิ้นทุกประการแล้วไม่
เห้งเจียเมื่อตามไปฟังทราบความตลอดแล้ว ก็กลับมาแจ้งความแก่หลวงจีนถังซัมจั๋งว่า โป๊ยก่ายจูงม้ากลับมาแล้ว หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามโป๊ยก่ายว่า เอาม้าไปปล่อยให้กินหญ้าแล้วหรือ
โป๊ยก่ายตอบว่า ไม่มีหญ้างามที่จะให้ม้ากิน เห้งเจียจึงพูดขึ้น ไม่มีที่จะให้ม้ากิน แต่มีที่จูงม้าไปเที่ยวได้
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดกระทบดังนั้นก็คิดว่าการลับของเราคงมีผู้รู้แล้ว ให้คิดระอายแก่ใจยิ่งนักนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ สักครู่หนึ่งก็ได้ยินประตูข้างเปิด แลไปก็เห็นนางหญิงหม้ายพาบุตรสาวเดินออกมามีคนถือโคมนำหน้าออกมา หอมกลิ่นระรื่น ครั้นเดินมาถึงที่น่าหอนั่ง แม่หญิงหม้ายจึงบอกบุตรสาวทั้งสามว่า ให้ไหว้คำนับหลวงจีนถังซัมจั๋งแลเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง บุตรสาวทั้งสามคนได้ยินมารดาบอกดังนั้นก็ยืนรายกันทั้งสามคนคำนับไหว้ พิจารณาลักษณรูปร่างนางทั้งสามคนนั้น ดุจดังว่านางฟ้าลงมาดิน ยากที่จะหานางใดในมนุษย์โลกย์นี้มาเปรียบเทียบได้
ฝ่ายอาจาริย์สานุศิษย์ทั้งสามสี่คนนั้น ก็ทำเปนไม่รู้ไม่เห็นเมินหน้าไปเสียทางอื่น มิได้รับรองโต้ตอบประการใด แต่โป๊ยก่ายเมื่อแลเห็นนางทั้งสามคน มีศิริรูปโสภาผ่องไสงดงามดังนั้น ในดวงจิตรก็ประวัติ มีความกำหนัดในรูปเกิดขึ้น จิตรใจก็ให้งวยงงร่างกายก็กำเริบหวั่นไหว จึงเอื้อนโอฐออกสุนทรวาจาเสียงเบา ๆ ว่า ลำบากแก่ท่านมารดาต้องพานางฟ้าลงมาดิน ขอเชิญให้แม่น้องผู้รูปงามทั้งสามกลับเข้าไปเถิด
นางทั้งสามเมื่อได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นแล้ว ก็คำนับกลับเข้าไปข้างใน เอาโคมเต็งลั้งไว้คู่หนึ่ง
ฝ่ายแม่หญิงหม้ายจึงถามว่า ท่านผู้ใดจะพอใจเปนบุตรเขยข้าพเจ้า ขอเชิญเถิด
ซัวเจ๋งได้ยินนางถามดังนั้นจึงตอบว่า ได้จัดเรียบข้อยแล้วคือแซ่ตือชื่อโป๊ยก่ายนั้นแลจะให้เปนบุตรเขย
โป๊ยก่ายได้ยินซัวเจ๋งพูดดังนั้นจึงพูดว่า พี่น้องอย่าเหมาให้เราดังนั้นจะต้องคิดไตร่ตรองกันก่อนจึงจะชอบ
เห้งเจียพูดว่ายังจะไตร่ตรองอะไรต่อไปอิกเล่า ข้างหลังบ้านได้นัดแนะพูดจากันไว้แล้วก็เปนที่ตกลงกันแน่นอนแล้วนะซิ อาจาริย์เปนเจ้าสาวข้าพเจ้าเปนเจ้าบ่าวให้ซัวเจ๋งเปนเถ้าแก่ ไม่ต้องหาฤกษ์วันคืนอะไรแล้ว วันนี้ก็เปนวันธงไชยได้ฤกษดีแล้ว ควรจะแต่งงานวิวาหะมงคลอยู่กินด้วยแล้ว โป๊ยก่ายไปไหว้อาจาริย์แล้วจะได้ส่งตัวเข้าไป โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงพูดวา อย่าทำเล่น ๆ ดังนั้นไม่สำเร็จเอาที่ไหนมา ยังไม่ทันไรก็จะเอาลงเปนแน่นอนอย่างนี้ไม่ได้
เห้งเจียจึงพูดว่าทำไมจะไม่สำเร็จเล่า เจ้ากับแม่หญิงได้ยินยอมตกลงกันแล้ว ทำไมจึงว่าไม่สำเร็จ เจ้าจงรีบเร็ว ๆ ไปด้วยนาง เห้งเจียพูดดังนั้นแล้ว ก็เข้ามาจับมือโป๊ยก่ายจูงมาให้นางแม่หญิงหม้ายแล้วพูดว่า คนนี้คือบุตร์เขยท่าน ๆ จงพาไปจัดแจงแต่งเถิด
ฝ่ายนางแม่หญิงหม้าย เห็นเห้งเจียมอบตัวโป๊ยก่ายมาให้แล้ว นางก็รับพาโป๊ยก่ายไป
ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่อเห้งเจียมอบตัวให้ตามนางแม่หญิงหม้ายไปเวลานั้น ร่างกายให้ไหวติงไปทั้งตัวมีความยินดียิ่งนัก ก็เดินตามนางเข้าไปข้างใน นางหญิงหม้ายจึงเรียกเด็กคนใช้ให้เอาเครื่องแจน้ำร้อนน้ำชาไปเลี้ยงเห้งเจียกับซัวเจ๋งข้างนอก แล้วเรียกพวกทำเครื่องโต๊ะให้กระเกรียมจัดแจงทำเครื่องโต๊ะในการวิวาหะมงคลในเวลาพรุ่งนี้ ครั้นนางสั่งการเสร็จแล้วก็พาโป๊ยก่ายเดินไป
ฝ่ายพระอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามนั่งอยู่ข้างนอก ครั้นเสร็จธุระแล้วก็พากันหลับนอนตามสบาย
เมื่อโป๊ยก่ายเดินตามแม่หญิงเข้าไปนั้น เห็นหอห้องเปนชั้นเรียบร้อยเรียงรายมากมาย จึงถามว่าท่านมารดา ในชั้นนี้เห็นเปนห้องหอแลมีประตูเปนชั้น ๆ นั้นจะเปนห้องสำหรับใส่อะไรไว้หรือ
นางบอกว่านี่ไว้สำหรับใส่ของกินแลเครื่องใช้ต่าง ๆ โป๊ยก่ายจึงชมว่า บ้านผู้ดีแท้ ๆ เดินไปอีกก็เลี้ยวมุมตึก ข้างนั้นมีทางเดินไป จึงมาถึงตึกใหญ่ แม่หญิงหม้ายพาโป๊ยก่ายเดินตรงขึ้นบนเต๊งสูง ครั้นถึงนางจึงบอกโป๊ยก่ายว่า เมื่อกี้นี้เห้งเจียพี่ของเจ้าบอกว่าวันนี้เปนวันธงไชย ก็เปนการด่วนจัดแจงไม่ทัน เจ้าจงไหว้พอเปนกิริยาแล้วจึงได้เข้าร่วมห้อง
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นนึกดีใจก็ทำตาม จึงจุดธูปเทียนมาปักโต๊ะเทวดาแลปู่ย่าตายาย แล้วคำนับไหว้ตามธรรมเนียม ครั้นเสร็จแล้วจึงมาไหว้แม่ยาย แล้วโป๊ยก่ายจึงถามว่า ท่านมารดาจะให้บุตร์คนไหนเปนภรรยาข้าพเจ้าเล่า
นางจึงตอบว่า แม่นี้ยังมีความสงไสยอยู่ ด้วยคนทั้งสามนี้จะมีความเสียใจบ้างดอกกระมัง จะยกคนใหญ่ให้คนกลางคนเล็กจะเสียใจ จะยกคนกลางให้คนใหญ่คนเล็กจะเสียใจ จะยกคนเล็กให้คนใหญ่คนกลางจะเสียใจ เพราะฉนั้นจึงเปนความลำบากอยู่ยังไม่แน่ลงไปได้
โป๊ยก่ายว่า ถ้ากระนั้นท่านมารดาโปรดยกให้เสียทั้งสามคนก็แล้วกัน ไม่ต้องวุ่นวายอะไรเลย นางจึงพูดว่าทำอย่างนั้นจะมิเสียธรรมเนียมไปหรือ บุตร์เขยคนหนึ่งจะเอาบุตร์สาวสามคนนั้นไม่ได้ โป๊ยก่ายว่าท่านพูดดังนั้น ก็ที่ท่านเปนขุนนางหรือผู้มีทรัพย์ บ้านเรือนใหญ่โต เขามีเมียมาก ๆ ก็มีอยู่ถมไปจะผิดชอบอะไรไป ตัวข้าพเจ้าตั้งแต่ยังเล็กเคยไปเรียนวิชาแปลงกายได้ ถึงจะมีภรรยาหลายคนก็จะผ่อนผันให้พอใจได้ทุก ๆ คน นางจึงพูดว่าทำอย่างนั้นก็ไม่ดี แม่มีผ้าแพรขาวผืนหนึ่ง เจ้าเอาปิดตาปิดหูเสียแล้ว เสี่ยงทายใหหญิงทั้งสามนั้นมายืนตรงหน้าเจ้าถ้าเจ้าจับถูกคนใดแม่จะยกคนนั้นให้เปนภรรยา
โป๊ยก่ายได้ฟังแม่ยายพูดดังนั้นก็นึกดีใจ จึงรับเอาผ้าแพรขาวมาแล้ว ก็ครุมหัวปิดตาปิดหูเสร็จแล้วก็ร้องบอกว่า ขอท่านมารดาได้บอกแม่น้องให้มายืนอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าเถิด นางจึงร้องบอกบุตร์สาวทั้งสามว่าเจ้าจงออกมาให้เขาเสี่ยงทายเถิด เมื่อเปนบุญของใครแม่จะได้ยกให้มีผัว นางทั้งสามได้ฟังมารดาสั่งดังนั้น ต่างก็พร้อมกันออกมายืนอยู่ โป๊ยก่ายได้กลิ่นหอมมาเข้านาสิกก็รู้ว่านางทั้งสามออกมายืนอยู่แล้ว จึงเดินตรงเข้าไปใกล้คว้าซ้ายคว้าขวาไล่จับก็มิได้ถูกต้องนางคนใด จนหน้าตาโดนประตูแลน่าต่างฝาผนัง ตาหูปากคางฟกบวม จับใครก็ไม่ได้แต่สักคนเดียว จนไปโดนบานประตูหกล้มลงนั่งอยู่กับพื้น แล้วร้องบอกว่าบุตร์สาวของท่านมารดาวิ่งเร็วนักจับไม่ได้จะทำอย่างไรดี
นางแม่ยายเห็นดังนั้น จึงมาแก้ผ้าที่ผูกตาออกเสียแล้ว พูดว่าไม่ใช่นางน้องทั้งสามนั้นวิ่งเร็ว เพราะเขาเปนผู้ดีจึงหลบหลีกไม่กล้าให้เจ้าจับตัวได้ เขาจะไม่ยอมเปนภรรยาเจ้า โป๊ยก่ายจึงว่า ถ้านางทั้งสามเขาไม่ยอมเปนภรรยาข้าพเจ้าแล้ว ท่านแม่ยอมก็ใช้ได้เหมือนกัน ท่านแม่ยายจึงพูดว่า ลูกเขยอะไรอย่างนี้จึงจะคิดเล่นแม่ยายเล่า เห็นไม่สมควรจะคิดเลย นางจึงพูดว่าบุตร์สาวทั้งสามคนนี้มีฝีมือได้ปักเสื้อประดับด้วยพลอยต่าง ๆ สี งามที่สุดมีอยู่คนละตัว แม้ว่าเจ้าใส่ได้สมตัวเสื้อตัวใดแล้ว จะยกคนนั้นให้แก่เจ้า
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า ถ้ากระนั้นขอท่านแม่เอาเสื้อออกมาข้าพเจ้าจะลองใส่ดู แม่ยายจึงเดินเข้าไปข้างในหยิบเสื้อออกมาตัวหนึ่ง ส่งให้โป๊ยก่าย ๆ ก็รับเอาเสื้อมาแล้วก็เปลื้องเสื้อเดิมออกเสีย เอาเสื้อใหม่สวมตัวเข้าลองใส่ดู พอยกเสื้อสอดมือทั้งสองเข้าไปไนแขนเสื้อ ๆ กลายเปนเชือกมัดผูกไว้ทั้งมือแลท้าว โป๊ยก่ายก็ล้มกลิ้งลงกับพื้น มีความเจ็บปวดเปนอันมาก หญิงก็อันตระทานสูญหายไป
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งกับเห้งเจีย ซัวเจ๋งนอนอยู่ที่น่าหอนั่ง พอรุ่งสว่างตื่นขึ้นเหลียวซ้ายแลขวา ก็มิได้เห็นบ้านเรือนแลห้องหอ นอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงเรียกเห้งเจียกับซัวเจ๋งให้ตื่นขึ้น ซัวเจ๋งจึงถามเห้งเจียว่า พวกเราเห็นจะถูกปิศาจอะสุรกายหลอกลวงดอกกระมัง จึงได้เปนปลาดอัศจรรย์ดังนี้ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เข้าใจแน่ จึงหัวเราะแล้วพูดว่า ซึ่งบังเกิดมีป่าไม้อยู่อย่างนี้ ไม่รู้ว่าอ้ายสัตว์กินรำมันจะไปต้องโทษอยู่ที่ไหน
หลวงจีนถังซัมจั๋งถามว่า โป๊ยก่ายจะต้องโทษด้วยเหตุอะไร เห้งเจียจึงพูดว่า เมื่อวานนี้มีห้องหอตึกบ้านแลมีหญิงหม้ายหญิงสาวนั้น ไม่ทราบว่าจะเปนพระโพธิสัตว์พระองค์ใด มาบันดานแปลงกายพอครึ่งคืนก็อันตระทานไปเสีย ถ้ากระนั้นก็เห็นว่าโป๊ยก่ายคงจะต้องทรมารอยู่เปนแน่แล้ว
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ยกมือนมัศการเนืองไป บัดเดี๋ยวแลไปข้างริมต้นไม้สน เห็นกระดาดตกลงมายังพื้นดิน ซัวเจ๋งก็วิ่งไปเก็บมาอ่านดู ในกระดาดนั้นมีคำโคลงเขียนด้วยอักษรจีนอยู่แปดบท เปนคำอรรถว่า (ลี่ซัวเล่าโป๊ปุ๊ดซือฮ้อม) แปลว่าเจ้าแม่เล่าโป๊ไม่ใช่รักทางโลกย์ คำที่สองว่า น่ำไฮ้กวนอิมลงมาจากเขา แปลว่าพระโพธิสัตว์เสด็จมาจากเขาน่ำไฮ้ คำที่สามว่า บุญซู้เทาเฮี้ยนกายสี้แปะ แปลว่าพระโพธิสัตว์ทั้งสองแปลงกายมา คำที่สี่ว่า ห่วยเซ้งมุ้ยนิ้งต้อลีมตัง แปลว่าพระโพธิสัตว์ทั้งสามแปลงเปนนางรูปสวย คำที่ห้าว่า เซ้งเจงพ้ามเป๊าะเสี้ยนกีเตี้ย แปลว่าจะมาลองใจหลวงจีนถังซัมจั๋งว่าจะมั่นคงเพียงไร คำที่หกว่า โป๊ยก่ายทามเอิ้มเหลียกแส่ง้วน แปลว่า โป๊ยก่ายนั้นจิตร์มากด้วยความกำหนัด คำที่เจ็ดว่า ส่งจี๊เซ้ยซิมซูเก๊ยก่วย แปลว่า ตั้งแต่นี้ต่อไปภายหลังให้ขมาโทษอย่าได้คิดต่อไป คำที่แปดว่า หยอดแซต๊ายมั่นโล่โต้ลั้น แปลว่า แม้มีความเกียจคร้านไปข้างน่าจะมีความลำบากมาก
เมื่อเวลาลูกศิษย์กับอาจาริย์กำลังดูคำโคลงอยู่นั้น ได้ยินเสียงร้องเรียกว่า พระอาจาริย์ช่วยข้าพเจ้าด้วยสักครั้งหนึ่งเถิด ต่อไปข้าพเจ้าไม่กล้ากระทำอิกแล้ว
พระอาจาริย์ถังซัมจั๋งจึงถามว่า เสียงที่ร้องเรียกนั้นเสียงโป๊ยก่ายมิใช่หรือ ซัวเจ๋งบอกว่าใช่ เห้งเจียบอกแก่ซัวเจ๋งว่า ช่างเขาอย่าเปนธุระถึงเขาเลยพวกเราจัดแจงไปเถิด หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า แม้โป๊ยก่ายมีความโฉดเขลาดังนั้นก็จริงอยู่ แต่ต้องเห็นแก่พระโพธิสัตว์ ต้องช่วยแก้สักครั้งหนึ่งก่อน
ซัวเจ๋งยกหาบใส่บ่า เห้งเจียจูงม้านำหน้าพระอาจาริย์เดินเข้าไปยังพุ่มไม้ในป่ารกค้นหาโป๊ยก่าย แหวกหญ้าบุกรกเข้าไปบัดเดี๋ยวก็แลเห็นโป๊ยก่ายถูกมัดอยู่บนต้นไม้ เสียงร้องครางไม่อยุด เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้ทำแกล้งพูดเยาะว่า โป๊ยก่ายลูกเขยป่านนี้ยังไม่มาเคารพนบนอบวงษ์เพื่อนฝูงทั้งหลาย แลทำไมจึงไม่มาบอกให้พระอาจาริย์ยินดีบ้างเล่า ขึ้นไปนอนอยู่บนที่ตึกสูงตามสะบายใจ ได้ดีแล้วก็ไม่ทักไม่ทายกันบ้างเลย จะลืมกันเสียทีเดียวหรือ โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดเยาะเย้ยดังนั้น ให้มีความละอายเปนที่สุด สู้อุส่าห์กัดฟันไม่ร้องคราง
ฝ่ายซัวเจ๋งยืนอยู่ข้างนั้น เห็นโป๊ยก่ายถูกมัดมีความเจ็บปวดครางอยู่ดังนั้น ก็นึกสงสารจึงขึ้นไปแก้มัดให้โป๊ยก่ายแล้วก็พากันลงมา จึงมีคำกลางว่ารูปศรีอันงาม ดุจอาวุธอันบุคคลไว้สำหรับฆ่าตัวเอง ความกำหนัดโลภหลง จะต้องด้วยไภยอันใหญ่ หญิงแรกรุ่นกำดัด ดุจยักษ์แลปิศาจรากโษษอันร้ายแรงฉนั้น
โป๊ยก่ายครั้นซัวเจ๋งแก้มัดให้ลงมาถึงแผ่นดินได้แล้ว ก็จุดธูปนมัศการขมาโทษ เห้งเจียถามว่ารู้ว่าโพธิสัตว์องค์ใดแกล้งแปลงมาหรือไม่ โป๊ยก่ายบอกว่า ข้าพเจ้าต้องมัดเจ็บปวดมืดมัวหารู้ว่าองค์ใดไม่ เห้งเจียจึงหยิบกระดาษที่เก็บได้นั้นมาส่งให้โป๊ยก่ายดู โป๊ยก่ายรับกระดาดมาดูก็รู้ชัดว่าพระโพธิสัตว์แปลงกายมา ยิ่งมีความอดสูแก่ใจหาที่เปรียบมิได้ ซัวเจ๋งหัวเราะแล้วพูดว่านี่โป๊ยก่ายมีนิสัยอันใหญ่ ได้ร่วมญาติกันกับพระโพธิสัตว์ทั้งสี่องค์
โป๊ยก่ายจึงพูดว่า ตั้งแต่นี่ไปน้องอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อิกต่อไป ต้องตั้งจิตร์หาบหามตามพระอาจาริย์ไปกว่าจะสำเร็จการเถิด หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงพูดว่าถ้าดังนั้นก็สมควรแล้ว
เห้งเจียเห็นการเรียบร้อยแล้ว จึงเดินนำหน้าพากันออกเดินมายังทางใหญ่ หมายระยะทางตรงไปยังทิศปราจิณ ครั้นเดินตามระยะทางตามแนวป่าเช้าค่ำก็พักนอน วันหนึ่งเดินมาตามทางแลไปข้างน่าเห็นภูเขาใหญ่มีต้นไม้ขึ้นเปนช่อชั้นงาม บนยอดเขามีเมฆห้อมล้อมมีรัศมีต่าง ๆ อาจาริย์กับศิษย์เดินพลางชมพลาง หลวงจีนถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าเห็นดังนั้นก็มีความรื่นเริง จึงพูดว่าเราข้ามเขาข้ามน้ำมาก็มากแล้ว ยังไม่เห็นเหมือนภูเขานี้ พิเคราะห์ดูไชยภูมิงดงามยิ่งกว่าทุกเขา เห็นจะใกล้เขตรวัดลุ่ยอิมยี่ดอกกระมัง เราทั้งหลายจงตั้งจิตรสำรวมกิริยาให้เรียบร้อย จะได้เข้าเฝ้าพระพุทธองค์
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า จะเร็วดังนั้นทีเดียวหรือ ซัวเจ๋งจึงถามเห้งเจียว่าวัดลุ่ยอิมยิ่นั้นหากพวกเราจะไปนั้น หนทางจะไกลใกล้ประมาณสักเท่าใด เห้งเจียตอบว่าหนทางนั้นหมื่นแปดพันโยชน์สิบส่วนเรามายังไม่ได้หนึ่งส่วน
โป๊ยก่ายถามว่าหากจะไปนั้นสักกี่ปีจึงจะถึง เห้งเจียตอบว่าถ้าน้องทั้งสองไปสิบวันจึงจะถึง ถ้าพี่จะไปวันหนึ่งไปมาห้าสิบรอบก็ยังเห็นแสงตวันไม่ค่ำ ถ้าเปรียบพระอาจาริย์ไปเมื่อไรจะถึงอย่าเพ่อคิดเลย
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า ถ้าเห้งเจียพูดดังนั้นก็เมื่อไรจึงจะถึงเล่า เห้งเจียตอบว่าเปรียบพระอาจาริย์ไปนั้นตั้งแต่เล็กจนแก่อย่างนี้พันหนก็ยังไม่ถึง หากพระอาจาริย์มีมูลสันดานผ่องไสยบริสุทธิ์ ชั่วระลึกหยุดก็ถึงที่เขาเล่งซัวนั้นเอง
ซัวเจ๋งจึงถามว่าแม้ตำบลนี้มิใช่วัดลุ่ยอิมยี่พิจารณาดูในแห่งนี้ก็จะเปนสฐานที่ของผู้วิเศษจะอาไศรยอยู่ดอกกระมัง เห้งเจียว่าน้องเห็นความดังนั้นก็จะเปนได้บ้างเห็นเกือบจะถูกต้อง สมควรจะเปนสำนักของผู้วิเศษจริงไม่กระนั้นก็จะเปนสำนักเซียน แลอิสีดาบสอยู่เปนแน่ พวกเราค่อย ๆ เดินพิศดูเล่น
จะกล่าวมูลเหตุของภูเขานี้ มีนามเรียกว่าเขาบ้วนซี่วซัวบนเขานั้นมีสำนักเรียกว่า เหงาจึงกวนสำนัก ๆ นี้มีเซียนฤๅษีองค์หนึ่งนามเรียกว่า ติ๋นหงวนจื้อในภูมิที่นั้น เกิดของวิเศษอยู่สิ่งหนึ่ง ของสิ่งนี้คือตั้งแต่เริ่มตั้งโลกย์ยังไม่ปันฟ้าปันดิน ก็บังเกิดมีของกายสิทธิ์อย่างนี้ คือในใต้หล้านี้ทั้งสี่ทวีปมีแต่อุดรทวีปนั้นแรกมี ต่อมามีชมภูทวีปต่อทีหลัง นามของวิเศษนั้นเรียกว่า เช้าฮ่วนตันคือยาวิเศษแลเรียกยีนเซียมก๊วน คือมีต้นเกิดผลเปนรูปคล้ายคน จะเรียกมรรคลีผลก็ได้ สามพันปีจึงจะออกดอกอิกสามพันปีจงจะตั้งผล อิกสามพันปีจึงจะสุก รวมหมื่นปีจึงบริบูรณ์ กำหนดมีเฉภาะสามสิบผล ผลนั้นคล้ายแก่ทารกพึ่งจะออกจากครรภ์มารดา สามวันผลนั้นเปนเบญจะสาขาบริบูรณ์ แม้ผู้ใดมีนิไสยได้ดมกลิ่นทีหนึ่งอายุยืนสามร้อยหกสิบปี แม้ได้กินผลหนึ่งอายุยืนสี่หมื่นเจ็ดพันปี แต่เมื่อเวลาวันนั้นติ๋นหงวนต้ายเซียนฤๅษีอาจาริย์ใหญ่มีกิจธุระด้วยหงวนซุ้ยเทียนจุนพรหมใหญ่ เชิญไปฟังธรรมบนวิมานมิลอสวรรค์ ติ๋นหงวนต้ายเซียนนั้นสั่งสอนสานุศิษย์แพร่หลายเหลือที่จะคะเนนับ ในเวลานั้นยังมีอยู่สี่สิบแปดคน ๆ นี้ ได้สำเร็จมรรคของเซียนโดยเชี่ยวชาญ ในเวลานั้นติ๋นหงวนอาจาริย์ใหญ่พาสานุศิษย์สี่สิบแปดคนนั้นไปยังสวรรค์ เมื่อจะไปนั้นให้ศิษย์สองคนอยู่เฝ้าสำนัก ชื่อเชงฮองคนหนึ่งชื่อเม่งง้วยคนหนึ่ง เชงฮองอายุได้พันสามร้อยยี่สิบปี เม้งง้วยอายุได้พันสองร้อยปี ใต้เซียนติ๋นหงวนใกล้จะไปได้สั่งสอนสานุศิษย์เชงฮองเม่งง้วยไว้ว่า วันมะรืนนี้คนชอบแก่ข้าพเจ้าจะมาทางนี้คือเปนสมณะสงฆ์อยู่ประเทศจีนเมืองใต้ถัง นามเรียกว่า ถังซัมจั๋ง เธอรับคำสั่งของพระเจ้าแผ่นดินถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปมัชฌิมประเทศ เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม เมื่อเธอมาถึงนี่ตัวทั้งสองอย่าได้เกียจคร้าน จงเชื้อเชิญให้หยุดพักแล้วไปเก็บผลยิ่นเซียมบนต้นลงมาถวายให้เธอฉันสองผล
เชงฮองเม่งง้วยทั้งสองจึงพูดว่า คำโบราณท่านกล่าวไว้ว่าความปะฏิบัติไม่เหมือนกันอย่าได้ร่วมคิด ก็นี่เธอเปนสมณะจะมาเปนสมรรคพรรคพวกได้หรือ
ติ๋นหงวนผู้อาจาริย์ได้ฟังเชงฮองเม่งง้วยพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านทั้งสองไม่รู้เหตุผลด้วยเดิมพระถังซัมจั๋งนั้น เมื่อครั้งพระพุทธองค์ประชุมเลี้ยงมหาสังฆทานนั้น ตั้งแต่นั้นมาจนบัดนี้นับได้ห้าร้อยปีแล้ว เมื่อครั้งเธอเปนโพธิสัตว์ บัดนี้เธอกลับชาติมาเปนสมณะสงฆ์ แม้เธอมาถึงเอาผลยิ่นเซียมถวายให้เธอ จงระวังระไวอย่าให้สานุศิษย์ของเธอรู้เหตุการ
เชงฮองเม่งง้วยได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้นก็เคารพรับคำสั่ง แล้วใต้เซียนติ๋นหงวนก็พาสานุศิษย์สี่สิบแปดคนเหาะขึ้นบนสวรรค์
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งเดินมากับด้วยสานุศิษย์ทั้งสามคน พิจารณาดูเพิงผาโขดเขาคีรีบัดเดี๋ยวก็เห็นมีต้นไม้สน ที่พื้นลานดูร่มรื่นเปนที่ไชยภูมิสงัดเงียบสำหรับระงับใจให้มีความศุขเย็นใจดุจผู้ปฏิบัติ หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงลงจากม้า แลไปเห็นมีแผ่นศิลาจารึกอักษรใหญ่สิบตัว คือ (บ่วนซี่วซัวฮกตี้เหงาจึงกวนต๋องเทียน) แปลว่าเขาบ้วนซิ่วที่ไชยภูมิสำนักเหงาจึงกวนถ้ำฟ้า
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงบอกแก่ศิษย์ว่า ที่นี้เปนที่สำนักงดงามพวกเราเดินเข้าไปดูเล่น เห้งเจียพูดว่าเห็นจะดีแล้วศิษย์กับอาจาริย์ก็พากันเดินเข้าไปยังประตู มองขึ้นไปดูที่สองข้างประตูมีหนังสือเหลียนเขียนไว้ข้างละเจ็ดตัว คำหนึ่งว่าเชียงแซปุ๊ดเหลาสินเซียนฮู้ แปลว่าอายุยืนไม่แก่ที่เทวดา คำสองว่าอื่อเทียนตั้งซิวเต๋ายิ้นแก ยืนนานเสมอฟ้าหรือสี่มรรค
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วจึงพูดว่า พวกฤาษีเหล่านี้พูดอวดตัวมากนัก ข้าพเจ้าเบื่อหูเมื่อข้าพเจ้าอยู่บนสวรรค์ที่มหาพรหมท้ายเสียงเล่ากุนก็ยังไม่เคยฟังพูดอวดใหญ่โตอย่างนี้ พูดดังนั้นแล้วก็พากันเดินเข้าไปข้างในประตู มองเข้าไปเห็นมีหนุ่มน้อยสองคนเดินออกมา พิเคราะห์ดูรูปร่างงามแปลกปลาดกว่าคนธรรมดาทั้งหลาย หนุ่มน้อยนั้นคือเชงฮองเม่งง้วย เธอทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ยกมือขึ้นคำนับพูดว่า ขอนิมนต์ท่านอาจาริย์เข้ามาพักข้างใน
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีพากันเดินตามหนุ่มน้อยทั้งสองเข้าไปยังสำนัก ครั้นถึงเชงฮองเม่งง้วยจึงเชิญหลวงจีนถังซัมจั๋งให้นั่งที่อันสมควร แล้วยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย
หลวงจีนถังซัมจั๋งแลขึ้นไปบนที่บูชา เห็นมีอักษรใหญ่สองตัวคือ (เทียนตี้) แปลว่าฟ้าดิน แลมีเครื่องตั้งประดับประดาเปนชั้น ๆ หลวงจีนถังซัมจั๋ง จึงลุกเดินเข้ามาจุดธูปบูชา แล้วกลับมานั่งจึงถามเชงฮองเม่งง้วยว่า ที่สำนักนี้เปนสุขุมระงับเย็นดุจที่เมืองพระพุทธเจ้าอยู่ ทำไมไม่เห็นบูชาพรหมซัมเชงแลเทพยดาดาวทั้งหลาย บูชาแต่อักษรสองตัว ฟ้ากับดินเท่านั้นเอง
เชงฮองเม่งง้วยได้ฟังหลวงจีนถังซัมจั๋งถามดังนั้น หัวเราะแล้วจึงตอบว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังท่านอาจาริย์ อาจาริย์ของข้าพเจ้าท่านบูชาอักขระฟ้าดินสองตัวนี้ เปนที่สุดยอดแล้ว พรหมแลเทพยดาเทพารักษ์หรือดาวทั้งหลาย ไม่อาจรับการบูชาของอาจาริย์ข้าพเจ้าได้ เพราะอาจาริย์ของข้าพเจ้าออกจากที่อันฉลาดเฉลียวแล้ว หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า อันฉลาดเฉลียวนั้นเปนใจความอย่างไร
เชงฮองเม่งง้วยตอบว่า พรหมซัมเซงเปนเพื่อนของพระอาจาริย์ข้าพเจ้า เทวดาเทพารักษ์เจ้าแลดาวทั้งหลาย เปนที่ชอบกับอาจาริย์ของข้าพเจ้า เพราะฉนั้นจึงไม่อาจรับเครื่องสักการะบูชาของอาจาริย์ข้าพเจ้า
เห้งเจียยืนอยู่ข้างนั้น ได้ยืนเชงฮองเม่งง้วยพูดดังนั้นก็หัวเราะออกงอๆ แล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้าเข้าใจกำจัดซึ่งภูตผีปิศาจทั้งหลาย ฟังดูหนุ่มน้อยเด็กทั้งสองคนนี้เข้าใจพูดอ้อมค้อม หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า บัดนี้อาจาริย์ของท่านทั้งสองไปข้างไหน
เชงฮองเม่งง้วยตอบว่า พระอาจาริย์ของข้าพเจ้านั้น ท่านพรหมง่วนซุ้ยเทียนอุนเชิญขึ้นไปบนสวรรค์ ยังวิมานหมี่หลอฟังวิสัชนาธรรม เห้งเจียได้ฟังเชงฮ่องเม่งง้วยบอกดังนั้นก็หัวเราะใหญ่ หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น จึงบอกสานุศิษย์ให้ออกไปหาเตาจะได้หุงต้ม เห้งเจียโป๊ยก่ายได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้น ก็พากันออกมาที่หอกลางไปข้างห้องหออาไศรย ที่โรงครัวจัดแจงหุงต้ม
ฝ่ายเชงฮองเม่งง้วย จึงถามว่าท่านอาจาริย์คือเปนพระที่อยู่เมืองจีน ชื่อถังซัมจั๋งจะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกใช่หรือไม่ หลวงจีนถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพนี้แล คือพระถังซัมจั๋ง เหตุใดท่านทั้งสองจึงรู้จักชื่ออาตมภาพเล่า เชงฮองเม่งง้วยจึงบอกว่า อาจาริย์ของข้าพเจ้า เมื่อท่านจะไปได้สั่งไว้ว่า ท่านอาจาริย์จะมาถึงที่นี่ สั่งให้ข้าพเจ้าทั้งสองนิมนต์ท่านพักก่อน ขอท่านอาจาริย์ได้นั่งคอย ข้าพเจ้าจะไปเก็บผลไม้เล็กน้อยมาถวาย เชงฮองเม่งง้วยก็คำนับลาเข้าไปในห้อง หยิบไม้ขอทองเอาแพรปูรองถาด ครั้นแล้วคนทั้งสองก็พากันออกจากห้อง เดินตรงไปยังสวนดอกไม้ ข้ามพ้นสวนดอกไม้ไปบัดเดี๋ยวก็มาถึงที่ต้น (ยิ่นเซี่ยมก๊วย) เชงฮองก็ปีนขึ้นไปบนต้น เอาไม้ตะกร้อทองเกี่ยวผลยิ่นเซียมสองผลขยับสั่น ผล (ยิ่นเซียมก้วย) ก็หล่นลงมาในตะกร้อ เม่งง้วยเอาถาดรองรับไว้ในถาด แล้วคนทั้งสองก็พากันเดินกลับมายังสำนัก จึงนำถวายหลวงจีนถังซัมจั๋ง แล้วพูดว่าที่สำนักนี้ไม่มีสิ่งใดจะถวาย มีแต่ผลไม้เล็กน้อยอย่างนี้ นิมนต์ท่านฉันพอเปนยาวะชีวิก
หลวงจีนถังซัมจั๋งแลไปในถาด จิตร์ใจให้ไหวสั่นถอยหลังออกมาสามก้าวแล้วพูดว่า ปีนี้ไร่นาเข้าปลาก็บริบูรณ์ ทำไมตำบลนี้แห้งแร้งหรือ จึงเอาเด็กพึ่งคลอดได้สามวันมาให้อาตมฉัน จะควรหรือ เชงฮองได้ฟังหลวงจีนถึงซัมจั๋งพูดดังนั้น แลทั้งมีกิริยาสะดุ้งหวาดไม่รู้จักของวิเศษ เม่งง้วยเห็นดังนั้น ก็เดินเข้ามาใกล้บอกว่าท่านอาจาริย์ยังไม่ทราบ ผลไม้นี้นามเรียกว่า ยิ่นเซียมก้วยผลนั้นเกิดอยู่บนต้น
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ท่านทั้งสองทำไมจึงพูดไพล่เผลดังนั้นเล่า ต้นไม้จะมาเกิดเปนคนมีหรือ จงเอาไปเสียเถิดอาตมฉันไม่ได้ เชงฮองเม่งง้วย ฟังหลวงจีนพูดดังนั้น ก็ไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงยกถาดผลไม้กลับเข้าไปในห้อง เชงฮองเม่งง้วยจึงพูดว่า ผลไม้นี้จะไว้ช้าไม่ได้จะเสียกินไม่ได้ เราทั้งสองแบ่งกันคนละผล พูดแล้วก็ต่างคนกินคนละผล เชงฮองเม่งง้วยนั่งกินผลไม้อยู่ในห้อง ฝาห้องติดกับโรงครัว โป๊ยก่ายกำลังหุงต้มอยู่ในครัวได้ยินเชงฮองเม่งง้วย กระซิบพูดกันเมื่อตะกี้ เอาไม้ขอแลถาดไปใส่อะไรที่ไหน แลได้ยินว่าพระถังซัมจั๋งไม่กล้ากินผลยิ่นเซียมก้วย คนทั้งสองเอากลับไปในห้องแบ่งกันกินเสีย โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นน้ำลายไหลโดยความที่อยากกิน ทำไมเราจะได้สักผลหนึ่งมากินแก้อยาก ตัวเองก็ยังกังวลหุงต้มอยู่ไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใด จึงนั่งคอยเห้งเจียมาจะได้ปฤกษากัน บัดเดี๋ยวเห้งเจียก็จูงม้ามาผูกที่โคนต้นไม้ แล้วก็เดินเลยไปข้างหลังสำนัก โป๊ยก่ายแลเห็นเห้งเจียเดินไปจึงกวักมือร้องเรียกว่า พี่เห้งเจียกลับมานี่ก่อน ๆ เห้งเจียหันหน้ากลับมายังโรงครัว จึงถามว่าอ้ายกินรำมึงเรียกทำไม โป๊ยก่ายว่าที่สำนักนี้มีของวิเศษแกจะรู้อะไร
เห้งเจียถามว่าของวิเศษอะไรที่ไหน โป๊ยก่ายบอกว่าคือผลยิ่นเซียมก้วยแกเคยเห็นบ้างหรือ เห้งเจียได้ยินก็ตกใจแต่ที่จริงไม่เคยได้เห็น เปนแต่เคยได้ฟังเขาเล่าให้ฟังว่าผลยิ่นเซียมก้วยนี้เขาเรียกว่า (เช้าฮ่วนตัน) คือยาวิเศษถ้าได้กินแล้วอายุยืนนานเดี๋ยวนี้ที่ไหนจะมี เปนของหายากนัก
โป๊ยก่ายบอกว่าในที่สำนักนี้มี หนุ่มน้อยทั้งสองนั้นเอามาสองผลถวายพระอาจาริย์ ๆ พูดว่า เด็กทารกพึ่งออกได้สามวันพระอาจาริย์ไม่กล้ากิน เขาทั้งสองพูดอ้อนวอนให้กินพระอาจาริย์ก็ไม่รัปทานแล้วท่านก็ไม่บอกได้เรารู้ด้วย หนุ่มน้อยสองคนเอาไปซ่อนกินไม่ให้พวกเรารู้ เราทำอย่างไรจะได้กินบ้างสักผลหนึ่ง ข้าคิดว่าเราไปเที่ยวค้นดู ถ้าพบแล้วเก็บเอามากินสักสองสามผลจะเปนอย่างไรบ้างก็จะได้รู้กัน
เห้งเจียพูดว่าถ้าดังนั้นก็ไม่สู้ยากอะไรนัก เปนธุระพี่จะไปเที่ยวค้นดู ถ้าพบแล้วพี่เอามากินเล่น พูดแล้วก็เดินออกไป โป๊ยก่ายยึดไว้ว่าอย่าเพ่อก่อนข้าพเจ้าได้ยินมันพูดกันว่า เอาอะไรเปนไม้ตะกร้อในห้องไปสอย เห็นจะต้องเอาสิ่งนั้นไปเก็บจึงจะได้ดอกกระมัง พี่จงแอบเข้าไปดูก่อน
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงพูดว่าพี่เข้าใจได้ เห้งเจียจึงร่ายมนต์บังตามิให้เห็นตัว แล้วก็เดินเข้าไปในห้อง เวลานั้นเชงฮองเม่งง้วยมิได้อยู่ในห้อง เห้งเจียสอดตามองรอบห้องแลเห็นไม้ขอทองที่บนประตูห้องแขวนอยู่ ยาวประมาณสองแขนเสศ ข้างหนึ่งใหญ่ข้างหนึ่งเล็ก ผ้าแพรสีต่าง ๆ พันคันขอ เห้งเจียเห็นแล้วก็คิดว่าเห็นจะเปนไม้อันนี้เอง จึงเดินเข้าไปหยิบเอามาเดินดูไปในสวนจนข้ามสวนดอกไม้ไปถึงสวนต้นไม้ใหญ่ ดูกิ่งก้านออกเขียวรื่นไปทั้งหมู่ ผลแลดอกออกฉ้อดูงดงามยิ่งนัก เห้งเจียก็เดินมาใกล้ต้นยิ่นเซียมก้วยยืนอยู่ที่โคนต้น แลขึ้นไปดูบนต้นเห็นข้างทิศอาคะเณนั้นมีกิ่งมีผลห้อยอยู่ พิจารณาดูดังทารกแดง ๆ ผลนั้นติดอยู่ปลายกิ่งห้อยแกว่งกวัดผามลม เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความยินดีหาที่เปรียบมิได้ ก็ปีนขึ้นบนต้นไม้นั้นจนถึงยอดเอาไม้ตะกร้าสอยลูกหนึ่งพอบิดผลยิ่นเซียมก้วยก็หล่นตกลงมายังพื้นดิน เห้งเจียก็กระโดดตามลงมาค้นหาดูรอบในที่นั้นก็ไม่เห็น แหวกหญ้าดูก็ไม่มีร่องรอยอะไรเลย เห้งเจียนึกว่าผลไม้นี้มีตีนเห็นจะเดินหนีได้โดยจะหนีไปก็ไม่พ้น ปลาดจริง ๆ ทำไมจึงหาไม่เห็น จึงคิดว่าชะรอยพวกพระภูมิเจ้าที่ ๆ รักษาในสวนนี้ จะไม่ยอมให้เราลักผลยิ่นเซียมก้วยจึงเก็บเอาไปซ่อนเสีย พูดแล้วก็อ่านคาถาเรียกพระภูมิเจ้าที่ในเขตรนั้น บัดเดี๋ยวพระภูมิก็มาพร้อมกันคำนับแล้วถามว่า ท่านใต้เซียเรียกพวกข้าพเจ้ามานี้มีกิจธุระจะสั่งเสียอะไรหรือ
เห้งเจียพูดว่าท่านทั้งหลายไม่รู้ ข้าพเจ้าลือรอบจักรัวาฬคือเปนหัวขะโมยใหญ่ บนสวรรค์นั้นลักชมภู่ลักสุราชองเง็กเซียงฮ่องเต้แลลักยาวิเศษของท้ายเสียงเล่ากุน ผู้ใดก็ไม่กล้าจะขัดขวางอะไร บัดนี้ข้าพเจ้าขะโมยเก็บผลไม้ผลหนึ่ง ทำไมพวกท่านเอาของเราไปซ่อนเสียที่ไหน ผลไม้ก็เปนของอยู่กลางอากาศเกิดขึ้น ควรจะแบ่งให้เรากินสักผลหนึ่ง จะเสียหายสักเท่าใด เราพึ่งสอยลงมาผลหนึ่งเท่านั้นทำไมจึงเก็บเอาไปซ่อนเสียที่ไหน
พระภูมิเจ้าที่ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงบอกว่า ท่านใต้เซียเห็นผิดเสียแล้ว พวกข้าพเจ้าเปนแต่เจ้าผีซึ่งสิ่งผลไม้วิเศษอย่างนี้พวกเทวดาเซียนเขาอาจทำได้ พวกข้าพเจ้าจะเอาไปที่ไหนได้แต่จะดมกลิ่นก็ไม่ได้ดม
เห้งเจียถามว่าถ้าพวกท่านไม่ได้เอา เราสอยตกลงมาแล้วจะหายไปข้างไหนเล่า พระภูมิเจ้าที่บอกว่าใต้เซียทราบแต่ของวิเศษไม่ทราบที่พื้นนี้ขัดแก่เบ็ญจะธาตุเหงาเฮ้งอยู่
เห้งเจียถามว่าเหตุใดจึงมีขัดข้อง พระภูมิเจ้าที่จึงตอบว่าผลไม้นี้ถูกธาตุทองก็หล่นถูกธาตุไม้ก็เหี่ยวถูกน้ำก็แปรสูญ ถูกธาตุไฟก็เผาละเอียดถูกธาตุดินก็มุดสูญไป เวลาจะเก็บก็ต้องเอาทองทำไม้สอยหล่นแล้วก็ต้องเอาถาดแลเอาแพรแลสำลีรองรับผลไม้ไว้ ผลไม้จึงจะมิได้แปรปรวน ถ้าผลไม้เหี่ยวแห้งกินอายุก็ไม่ยืนนาน ท่านใต้เซียไม่ทราบเพราะฉนั้นสอยตกถูกดินจึงได้อันตระทานหายไป
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงเอากระบองเหล็กกะทุ้งดินงัดขึ้นดูก็ไม่เห็นจึงพูดว่าเห็นจะเปนจริงดังท่านพูดข้าพเจ้าผิดเอง ท่านทั้งหลายจงกลับไปเถิด พวกพระภูมิเจ้าที่ก็พากันกลับไป เห้งเจียจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้มือหนึ่งจับขอสอย มือหนึ่งเอาผ้าผูกฅอทำเปนถุงรับ สอยลงมาได้สามผลแล้วก็กระโดดกลับลงมา ไปยังที่ห้องครัวแก้ห่อออกมาให้โป๊ยก่ายดู แล้วพูดว่าผลไม้นี้จะต้องแบ่งให้เท่ากัน โป๊ยก่ายจงเรียกกันมาให้พร้อมกันดูเล่นเปนขวัญตา โป๊ยก่ายจึงออกไปจากห้องเรียกซัวเจ๋งมา ครั้นพร้อมเห้งเจียจึงขยายห่อออกถามว่า ผลไม้อย่างนี้พี่น้องเคยเห็นที่ไหนมีบ้างหรือ
ซัวเจ๋งบอกว่าข้าพเจ้าเคยเห็นแต่ไม่เคยได้กิน ครั้งก่อนเมื่อข้าพเจ้าอยู่บนสวรรค์ เคยเห็นเทพยดาตามป่าหิมพานต์นำมาถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ เมื่อเวลาแซยิดนั้นก็ได้เคยเห็นทุกครั้ง ซัวเจ๋งจึงพูดว่าถ้ากระนั้นพี่ให้ฉันสักผลหนึ่ง เห้งเจียว่าน้องไม่ต้องขอจะต้องแบ่งกันคนละผล เห้งเจียหยิบผลยิ่นเซียมก๊วยให้โป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งคนละผลต่างคนต่างกิน โป๊ยก่ายปากกว้างเอาผลไม้ใส่ปากแล้วกลืนเข้าไปในท้องแล้วถามคนทั้งสองว่า กลิ่นรศชาติเปนประการใดบ้าง
เห้งเจียว่าตัวกินเข้าไปแล้วจะมาถามใครอิกเล่า ลิ้นตัวไม่มีดอกหรือจึงไม่รู้สึกว่ารศชาติเปนประการใด โป๊ยก่ายบอกว่ากลืนเข้าไปเร็วนักไม่ทันจะรู้ว่ามีเมล็ดหรือไม่มีก็ไม่ทราบ อยากจะให้พี่ไปเอามาอีกสักผลหนึ่ง ค่อย ๆ กินจึงจะได้รู้รศว่าเปนประการใด เห้งเจียพูดว่าน้องทำไมจึงไม่รู้จักพอ ที่พี่น้องเราได้กินคนละผลก็พอเปนนิไสยปัจจัยอันใหญ่ยิ่งมิใช่การเล็กน้อย เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็มิได้ไปเก็บผลไม้อิก
ฝ่ายโป๊ยก่ายยังบ่นไม่หยุดปาก พูดแต่เรื่องกินผลยิ่นเซียมก๊วยบังเอินเชงฮองเม่งง้วยกลับมาในห้องนั่งอยู่ ได้ยินเสียงโป๊ยก่ายบ่นว่า ทำไมหนอจะได้กินผลยิ่นเซียมก๊วยอิกสักผลหนึ่ง ให้อร่อยลิ้นจึงจะดี เชงฮองได้ยินดังนั้น ก็มีความสงไสยจึงพูดแก่เม่งง้วยว่า อ้ายปากหมูมันพูดอะไรว่า อยากจะกินยิ่นเซียมก๊วยอีกสักผลหนึ่ง
เมื่อท่านอาจาริย์จะไปนั้นก็ได้สั่งไว้ว่า ให้ระวังสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋งมันมักซุกซน นี่เห็นมันจะขะโมยเก็บผลยิ่นเซียมก๊วยมากินเข้าไปแล้วดอกกระมัง เม่งง้วยจึงหันหน้าไปดูไม้ขอทองเห็นตกอยู่กับพื้นจึงร้องบอกแก่เชงฮองว่าเห็นจะไม่เปนการแล้ว ไม้ตะกร้อทำไมจึงพลัดตกลงมาอยู่กับพื้น เราพากันไปดูที่สวน จะมีเหตุการอะไรบ้าง พูดกันแล้วเชงฮองกับเม่งง้วยก็พากันออกจากห้องไปยังสวน ครั้นถึงจึงแลขึ้นไปดูบนต้นไม้ตลอดมา เห็นยังเหลืออยู่ยี่สิบสองผล เม่งง้วยพูดว่า ผลไม้มีอยู่สามสิบผล ท่านอาจาริย์เก็บกินสองผล เราเก็บถวายพระถังซัมจั๋งสองผล ก็ยังเหลืออยู่ยี่สิบหกผลจึงจะถูก นี่ทำไมจึงยังเหลืออยู่แต่ยี่สิบสองผลเล่า จะมีขาดหายไปเสียสี่ผลหรือ ไม่ต้องสงไสยเลยอ้ายพวกศิษย์พระนั้นเองคงจะขะโมยกินเปนแน่ จำเราจะไปต่อว่าแก่หลวงจีนผู้อาจาริย์จึงจะชอบ ว่าแล้วก็พากันเดินกลับมายังสำนักหอน่า ครั้นถึงก็เดินขึ้นบนหอแล้วชี้หน้าหลวงจีนถังซัมจั๋งว่า พวกอ้ายโล้นหน้าโล้นหลังสกปรกไม่มีดี เชงฮองเม่งง้วยทั้งด่าทั้งว่าด้วยถ้อยคำอันอยาบช้า
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นคนทั้งสอง มาชี้หน้าว่ากล่าวอยาบหยามอย่างนั้น ก็มิได้รู้ว่าเหตุผลต้นปลายเปนประการใด จึงถามเชงฮองเม่งง้วยว่าท่านทั้งสองมีความร้อนใจอะไรหรือ เชงฮองพูดว่ายังจะทำหูหนวกไปอิกหรือ ขะโมยผลไม้ยิ่นเซียมก๊วยไปกินเสียสี่ผลแล้วจะไม่ให้เราพูดจะได้หรือ
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า ผลยิ่นเซียมก๊วยนั้นรูปร่างเปนอย่างไรเรายังหารู้จักแลเข้าใจไม่ เม่งง้วยบอกว่าเมื่อตะกี้นี้เอามาให้ท่านกินท่านว่าเด็กทารกพึ่งเกิดนั้นมิใช่หรือ หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า อะนิจจังอะนิจจาเมื่อตะกี้นี้ข้าพเจ้ากลัวมิอาจเข้าใกล้ เหตุใดจึงจะไปลักกินเข้าไปได้เล่า ท่านพูดดังนี้จะมิผิดไปหรือ
เชงฮองจึงพูดว่า ท่านไม่กินก็พวกสานุศิษย์ของท่านขะโมยเอาไปกิน หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงว่า ถ้ากระนั้นเห็นจะจริงท่านจงคอย อาตมภาพจะเรียกมาถามดู ถ้าได้ขะโมยจริงดังท่านว่าก็มีความผิด ว่าแล้วหลวงจีนถังซัมจั๋งก็เรียกศิษย์ทั้งสาม ซัวเจ๋งได้ยินพระอาจาริย์เรียกก็ตกใจ จึงพูดว่าเห็นจะไม่ชอบกนเสียแล้วคงจะเกิดความด้วยเรื่องผลไม้นี้เอง
เห้งเจียพูดว่า โทษขะโมยของกินมีความผิดมากกว่าฆ่าคนตาย เขาจะลือว่าพวกเราขะโมยกินตาย ถึงหนักหนาอย่างไรพวกเราอย่ารับ โป๊ยก่ายว่าถ้าอย่างนั้น เราพร้อมใจกันอย่ารับก็แล้วกัน พูดปฤกษากันตกลงแล้ว เห้งเจียโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งก็พร้อมกันขึ้นไปบนหอนั่ง
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นศิษย์มาพร้อมกันแล้วจึงถามว่า ใครไปลักผลไม้ยิ่นเซียมก๊วยของเขากินจงบอกมาตามจริง โป๊ยก่ายได้ฟังพระอาจาริย์ถามดังนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าคนซื่อไม่รู้ไม่เห็น
เชงฮองแลเห็นเห้งเจียยืนหัวเราะอยู่ จึงชี้ว่าคนที่ยืนหัวเราะนั้นแลตัวการ เห้งเจียตวาดว่า ข้าพเจ้าเกิดมาเปนคนขี้หัวเราะ ทำไมเจ้าต้องห้ามข้าด้วยหรือ หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า เราทั้งหลายเปนคนถือศีลอย่าพูดคำกลับกลอก อย่ากินของที่มืดมัว แม้ว่าได้กินของเขาแล้ว จงรับเขาโดยดีขอขะมาโทษเสียจึงจะพ้นความผิด จะไปพูดทำยอกย้อนกันทำไม เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์พูดถูกต้องตามธรรมเนียม จึงรับตามจริงว่า ขอพระอาจาริย์ได้ทราบ ข้าพเจ้ามิได้เกี่ยวข้องเลย เพราะโป๊ยก่ายบอกให้ข้าพเจ้าเก็บมาแบ่งกันคนละผล
เม่งง้วยว่า ขะโมยมาสี่ผลบอกว่าขะโมยมาแต่สามผล คนถือศีลพูดเท็จหย่างนี้หรือ พิเคราะห์ดูก็เหมือนอ้ายโจรนั้นแล โป๊ยก่ายพูดว่าสี่ผลได้มาแต่สามผลยังอีกผลหนึ่งอยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายพูดบ่นไม่หยุด
เชงฮองเม่งง้วยถามได้ความจริงก็ยิ่งโกรธ ด่าว่าด้วยถ้อยคำอันอยาบช้าต่าง ๆ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธดังไฟกัลป์ ขยับเขี้ยวเคี้ยวฟันไนยตาพอง คิดในใจว่าจำกูจะทำลายเสียอย่าให้มันกินอีกต่อไป คิดดังนั้นแล้วก็ถอนขนเพ็ชร์ออกเส้นหนึ่ง เศกเปนรูปเห้งเจียปลอมให้ยืนอยู่กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง บังตัวเหลื่อมออกไปยังหลังสวน ถึงต้นยิ่นเซียมก๊วยปีนขึ้นบนต้นแล้ว ชักกระบองออกฟาดซ้ายฟาดขวา กิ่งก้านหักไปทั้งสิ้น แล้วแผลงฤทธิ์โค่นต้นล้มลงกับพื้นพสุธา เห้งเจียเที่ยวค้นหาผลยิ่นเซียมก๊วยแต่สักผลเดียวก็มิได้เห็นมีเลย ด้วยของสิ่งนี้แม้ถูกธาตุทองคำก็ย่อมฉิบหายไปสิ้น แลกระบองเหล็กของเห้งเจียสองข้างก็หุ้มทองคำ เพราะฉนั้นของกายสิทธิ์นี้จึงฉิบหายละลายไปโดยธรรมดาธาตุที่แพ้กัน เมื่อเห้งเจียค้นหาผลไม้มิได้แล้วก็ร้องว่าดีแล้ว ๆ แล้วกลับมายังน่าหอเรียกขนเพ็ชร์เข้าตัวไปตามเดิม เข้าไปยืนอยู่มิได้มีผู้ใดรู้ เชงฮองเม่งง้วยทั้งสองด่าว่าอยู่นานแล้ว เชงฮองพูดว่าคนเหล่านี้มีความโกรธด้วยเราด่าว่า แต่เขาก็รับแล้วว่าได้ลักมากินจริง หรือใบก้านกิ่งจะปิดบังอยู่เราจะดูไม่เห็น จึงพากันไปที่สวน แลไปเห็นต้นยิ่นเซียมก๊วย โค่นล้มลงอยู่กับพื้น รากเง่าหลุดถอนไปหมด คนทั้งสองเห็นดังนั้นก็สิ้นสติล้มลงกับพื้น พูดจาพล่ำเผลอดุจคนเปนใบ้บ้าจึงร้องบอกกันว่าจะทำอย่างไรดี มันทำลายยาวิเศษของพวกเราเสียหมดแล้ว ท่านอาจาริย์เรากลับมาเราจะพูดแก่ท่านว่าอย่างไรเล่า
เม่งง้วยว่าอย่าบ่นว่าอะไรเลย ซึ่งการนี้อ้ายหน้าขนนี่เองไม่ต้องสงไสย ถ้าจะโต้ตอบก็จะเกิดตีด่ากันขึ้น เราสองคนเขาถึงสี่คนจะสู้เขาไม่ได้ เราทำเปนหลอกว่าพวกเรานับผลไม้ผิดไป เราทำใจดีเอาเครื่องแจเล็กน้อยให้กิน เวลาเธอเข้าไปนั่งกินเราปิดประตูชั้นนอกชั้นในใส่กุญแจเสียทุกประตูขังไว้ถ้าท่านอาจาริย์เรามา ตามแด่ท่านจะว่ากระไร
เชงฮองได้ฟังเมงง้วยพูดดังนั้นจึงพูดว่า ท่านคิดอย่างนี้ดีแล้วจึงพากันกลับมายังสำนักขึ้นบนหอนั่ง เข้ามาเคารบหลวงจีนถังซัมจั๋ง แล้วพูดว่าข้าพเจ้าทั้งสองขอขะมาโทษท่านอย่าได้ถือโกรธข้าพเจ้าเลย
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นคนทั้งสองเข้ามาพูดดังนั้น จึงถามว่าท่านทั้งสองว่ากระไรหรือ เชงฮองเม่งง้วยพูดว่า ผลยิ่นเซียมก๊วยนั้นมิได้หายดอก ข้าพเจ้ากลับไปดูก็อยู่ครบบริบูรณ์ดี เพราะใบก้านปิดบังไว้ข้าพเจ้าไม่ทันเห็น
เห้งเจียยืนอยู่ที่นั่นได้ยินดังนั้นจึงนึกในใจว่า ต้นยิ่นเซียมก๊วยเราโค่นลงอยู่กับดินด้วยมือเรา ทำไมอ้ายสองคนนี้จึงมาพูดอย่างนี้หรือต้นไม้นั้นจะฟื้นขึ้นดอกกระมัง หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเม่งง้วยเชงฮองทั้งสองพูดดังนั้นก็ยุติ จึงเรียกสานุศิษย์ให้ยกเข้ามากินแล้วจะได้ออกเดินต่อไป
โป๊ยก่ายจึงยกเข้ามาประเคนให้พระอาจาริย์แล้ว เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พร้อมกันนั่งกินแห่งเดียวกัน เชงฮองเม่งง้วยเห็นศิษย์อาจาริย์กำลังกินก็รีบไปยกน้ำชาแลเครื่องแจมาถวาย แล้วก็ยืนเฝ้าปะฏิบัติอยู่สองข้าง เชงฮองเม่งง้วยเห็นอาจาริย์กับศิษย์นั่งกินเพลินก็วิ่งไปปิดประตูทุก ๆ ประตูแล้วเอากุญแจลั่นเสียทุกประตู
โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นหัวเราะแล้วพูดว่า ผิดธรรมเนียมกินเข้าทำไมต้องปิดประตู เม่งง้วยพูดว่ากินแล้วจึงค่อยเปิด เชงฮองจึงพูดว่า อ้ายพวกโจรหัวโล้นยังไม่รู้สึกตัว ลักขะโมยผลไม้กินแล้วมิหนำซ้ำทำลายขุดทั้งรากเง่า ยังจะมีหน้าอ้าปากพูดอะไรอิกเล่า หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเชงฮองเม่งง้วยพูดดังนั้น ก็ทิ้งชามเข้าจับเอาก้อนหินตีเข้าที่น่าอก
ฝ่ายเชงฮองเม่งง้วย ครั้นลั่นกุญแจทุกประตูแล้วก็ยืนอยู่นอกประตู ด่าว่าอยาบช้าจนเวลาบ่าย หลวงจีนถังซัมจั๋งคิดแค้นใจเห้งเจียจึงพูดว่า มึงไปถึงไหนมึงก็ทำแต่ความชั่วทุกหนทุกแห่งไปอย่างนี้ อยากลักผลไม้ของเขากินก็ให้เขาด่าว่าก็แล้วกัน เหตุไรจึงไปโค่นต้นของเขาลงอย่างนี้ หากว่าถึงฟ้องถึงร้องยังโรงศาลจะเอาอะไรมาแก้ตัวโต้ตอบกะเขาเล่า
เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์อย่าร้อนใจ ให้มันไปนอนแล้วเราจึงคอยลอบหนีไปในเวลากลางคืนก็ได้ ซัวเจ๋งจึงถามว่ามันลั่นกุญแจไว้ทุกประตูแล้ว ทำอย่างไรจึงจะออกไปได้เล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ไม่ต้องเปนธุระพี่จะทำโดยวิชาก็คงจะไปได้ดังประสงค์ โป๊ยก่ายถามว่าพี่เห้งเจียมีวิชาจะทำแต่ลำพังตัวเอง เปลี่ยนแปลงเปนสัตว์ยุงริ้นบินลอดไปตามช่องน้อยก็ไปได้ ข้าพเจ้าทั้งหลายบินไม่ได้จะมิต้องทนทุกข์อยู่ในนี้หรือ
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ถ้าทำมิให้ออกพร้อมกันได้ อาตมจะภาวนาให้มงคลรัดศีศะ จะทนเจ็บปวดได้ก็ทนไป โป๊ยก่ายถามพระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้ายังไม่ทราบว่า คาถาอะไรที่ภาวนาแล้วจะให้พี่เห้งเจียปวดศีศะจนทนไม่ได้
เห้งเจียบอกว่าน้องยังไม่รู้เรื่องตลอด อันมงคลที่ใส่อยู่บนหัวพี่นั้น คือเปนของที่พระโพธิสัตว์กวนอิม ให้พระอาจาริย์ใส่ศีศะเรา ถ้าเราดื้อดึงดุร้ายว่าไม่ฟังแล้ว ให้ภาวนาเราก็ปวดศีศะจนทนไม่ได้ มงคลนี้เรียกว่า (กิ๊มซือยี้จู)  สำหรับบังคับเรา ว่าแล้วเห้งเจียก็พิจารณาดูตามช่องฝา เห็นแสงเดือนขึ้นแล้ว ก็ชักกระบองออกจากหูร่ายพระเวทคาถาสะเดาะกุญแจออกทุกกญแจเปิดประตูได้แล้ว ก็เข้าไปนิมนต์พระอาจาริย์ เรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งยกหาบจูงม้าออกเดินมาทางใหญ่หมายใจตรงไปยังปราจิณทิศ เห้งเจียจึงบอกแก่โป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งว่า เราจะกลับไปสะกดให้หนุ่มน้อยสองคนนั้นหลับอยู่ตั้งเดือน เจ้าจงนำพระอาจาริย์เดินไปพลาง พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็กลับไปยังสำนักนั้น เวลานั้นหนุ่มน้อยทั้งสองยังกำลังหลับอยู่ เห้งเจียก็เอายาโรยที่หน้าให้ยาเข้าจมูกคนทั้งสอง ๆ ก็หลับมิได้รู้สึกสมประดี
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งตั้งหน้าเดินไปยังรุ่ง มิได้หยุดพักจนท้องฟ้าขาวใกล้สว่าง หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ชาติลิงแล้วคงหาเหตุให้เกิดขึ้นจนเราได้ความยากลำบากอย่างนี้ ส่วนมันกินสบายอร่อยฅอมัน ส่วนเราได้ความเดือดร้อนสาหัส เห้งเจียจึงพูดว่าขอพระอาจาริย์อย่าได้มีความโทมนัศบ่นว่าไปเลย รอพอให้สว่างแล้วจึงค่อยหยุดพักเอากำลังเถิด ครั้นสว่างขึ้นแล้วหลวงจีนถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าแวะเข้าข้างทางใต้ร่มต้นไม้สน โป๊ยก่ายวางหาบลงแล้วก็ปัดกวาดจัดแจงปูลาดให้พระอาจาริย์นอนพัก โป๊ยก่ายก็นอนอยู่ข้าง ๆ พระอาจาริย์ ซัวเจ๋งพาม้าไปผูกไว้กับต้นไม้แล้วก็พักนอน
ฝ่ายเห้งเจียเปนนิไสยวานรค่อนอยู่ข้างจะซุกซน ก็ปีนขึ้นไปนอนอยู่บนกิ่งไม้ อาจาริย์แลศิษย์ก็นอนหลับมิได้รู้สึกสมประดี
ฝ่ายฤๅษีติ๋นหงวนต้ายเซียน ครั้นเลิกประชุมแล้วก็พาสานุศิษย์กลับลงมายังสำนัก ครั้นถึงเห็นประตูหอใหญ่ก็เปิดบนที่บูชาธูปเทียนก็ไม่มีทั้งคนก็เงียบสงัด ติ๋นหงวนต้ายเซียนเห็นดังนั้น ก็เดินเลยไปที่ห้องเชงฮองเม่งง้วย เห็นปิดประตูนอนกรนอยู่เรียกเท่าใดก็ไม่ฟื้น บันดาสานุศิษย์ก็เข้าช่วยกันคัดบานประตูออก จึงแลเห็นสองคนนอนหลับไม่รู้ตัว พากันเข้าผลักปลุกก็ไม่ตื่น ติ๋นหงวนต้ายเซียนเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วจึงว่าความปฏิบัติในทางฤๅษีสำเร็จมูลภาควิญญาณจิตรมิได้เคลิบเคลิ้มในการง่วงเหงาหาวนอน แต่คนทั้งสองนี้เหตุใดจึงอ่อนเปลี้ยไปไม่รู้สึกตัวอย่างนี้เล่า ชะรอยจะมผู้ใดทำให้หลัลใหลไปดอกกระมัง พูดดังนั้นแล้วจึงเรียกสานุศิษย์ให้ตักน้ำเย็นมาคนโทหนึ่ง ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงยกคนโทน้ำขึ้นเศกด้วยพระคาถา แล้วเอาน้ำมนต์พ่นหน้าเชงฮองเม่งง้วยก็หายหาวนอน ในเวลานั้นก็รู้สึกผวาตื่นลืมตา เห็นอาจาริย์ใหญ่กับเซียนพี่ทั้งหลาย เชงฮองเม่งง้วยเห็นดังนั้นก็ลุกลงจากเตียงนอนมาคำนับอาจาริย์ แลเซียนทั้งหลายแล้วจึงพูดว่า ท่านอาจาริย์สั่งว่า คนรู้จักอะไรที่ไหนที่ประเทศตวันออกมา ดูพวกสงฆ์เหล่านี้ล้วนแต่หัวขะโมยสิ้นทั้งนั้น ทั้งดุร้ายเหลือเกินด้วย
ติ๋นหงวนต้ายเซียนถามว่าเปนอย่างไรหรือ เชงฮองเม่งง้วยก็เล่าตั้งแต่ต้นจนจบปลาย ให้อาจาริย์ฟังทุกประการแล้วก็ร้องไห้
ติ๋นหงวนต้ายเซียนได้ฟังศิษย์เล่าให้ฟังแล้ว จึงบอกว่าเจ้าทั้งสองอย่าร้องไห้ไปเลย เจ้าไม่รู้เหตุของเห้งเจีย ๆ คนนี้คือดาวท้ายเป๊กแบ่งภาคจุติลงมามีฤทธิ์อานุภาพมาก เคยทำสงครามบนสวรรค์เมื่อครั้งก่อน บัดนี้มาทำลายโค่นล้มต้นไม้วิเศษของเราเสียสิ้น เจ้าจำตัวได้หรือไม่ เชงฮองเม่งง้วยบอกว่าจำได้ ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงบอกว่า ถ้ากระนั้นเจ้าทั้งสองจงตามข้าไป แล้วสั่งพวกสานุศิษย์ทั้งหลายให้จัดแจงเกรียมเชือกไว้ คอยเมื่อข้าจับตัวมาได้จะได้ลงโทษ
ฝ่ายพวกสานุศิษย์ทั้งหลายรับคำสั่งของอาจาริย์แล้ว ก็พร้อมกันเหาะขึ้นบนอากาศหมายทิศปราจิณ จะไปตามจับหลวงจีนถังซัมจั๋ง เหาะมาบัดเดี๋ยวใจประมาณทางได้พันโยชน์ ติ๋นหงวนต้ายเซียนแลไปข้างหน้าฝ่ายทิศตวันตกก็ไม่เห็นหลวงจีนถังซัมจั๋ง กลับหันหน้ามาดูข้างทิศตวันออก เชงฮองชี้บอกว่าหลวงจีนถังซัมจั๋งอยู่ใต้ต้นไม้โน่นแน่ ต้ายเซียนแลเห็นแล้วก็สำรวมกิริยาแปลงกายเปนคนถือศีลเดินทาง แล้วก็ลดลงยังพื้นดินเข้ามาใกล้พระถังซัมจั๋งที่นั่งพักอยู่นั้น จึงยกมือคำนับหลวงจีนถังซัมจั๋งก็คำนับตอบ ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงถามว่าท่านอาจาริย์มาจากไหน
หลวงจีนถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพมาจากประเทศจีนจ้างทิศตวันออก ได้รับคำสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปมัชฌิมประเทศ อาราธนาพระไตรปิฎกธรรม ติ๋นหงวนต้ายเซียนทำเปนถามว่าท่านเดินมาได้แวะพักที่ภูเขาสำนักข้าพเจ้าหรือเปล่า
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่าสำนักของท่านอยู่ที่ไหนข้าพเจ้ายังไม่ทราบเรื่อง ติ๋นหงวนต้ายเซียนบอกว่าที่เขาบ้วนซีวซัวเหงาจึงกวนสำนักนั้นและ เปนที่อยู่แห่งข้าพเจ้า
เห้งเจียนั่งอยู่ข้างนั้นได้ฟังดังนั้นก็ชิงบอกว่า ข้าพเจ้าเดินมาตามทางใหญ่มิได้แวะที่ตำบลนั้น ติ๋นหงวนได้เซียนได้ฟังเห้งเจียบอกว่ามิได้แวะดังนั้น จึงชี้หน้าเห้งเจียว่าอ้ายสัตว์วานร พวกมึงไม่แวะก็คือใครเล่าแวะเข้าไปอาไศรย แล้วมิหนำขะโมยกินแล้วก็ทำลายหักโค่นต้นเสียด้วย แล้วแอบหนีมาในเวลากลางคืน ยังจะมีสำนวนเถียงเลี่ยงหลีกไปข้างไหนอีกเล่า เจ้าอย่าหนีไปจงทำให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยของเราคืนเปนขึ้นจึงจะไปได้
เห้งเจียได้ฟังคำติ๋นหงวนต้ายเซียนพูดดังนั้น ก็โกรธดุจไฟกัลป์ ชักระบองตีติ๋นหงวนตายเซียน ติ๋นหงวนต้ายเซียนหลบทัน ก็เหาะขึ้นไปบนอากาศกลับเปนรูปเดิม
ฝ่ายเห้งเจียไล่ตามมาไม่รู้ผิดถูก ติ๋นหงวนต้ายเซียนเห็นได้ทีจึงเอาถุงวิเศษร่ายมนต์คว่างไป ถุงก็ขยายออกกว้างแล้วรวบรัดเอาหลวงจีนถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเข้าไว้ในถุงได้ทั้งสี่คน ทั้งม้าแลเข้าของก็เข้าอยู่ในถุงด้วยทั้งสิ้น ติ๋นหงวนต้ายเซียนก็เรียกถุงกลับมายังสำนัก ครั้นถึงก็ขึ้นบนน่าหอเรียกศิษย์ทั้งหลายมาพร้อมกันสั่งให้เอาถุงไปเทให้คอยระวังจับตัวทั้งสี่คน มัดผูกไว้ที่โคนต้นไม้ต้นละคน จูงม้าเข้าไปผูกข้างในเข้าของหาบก็ยกมาเก็บข้างใน ติ๋นหงวนต้ายเซียนบอกให้เอาเชือกหนังมาเฆี่ยนทั้งสี่คนแก้แค้นต้นไม้ยิ่นเซียมก๊วย พวกศิษย์จึงเอาเชือกมาจะเฆี่ยน แล้วถามอาจาริย์ว่าจะให้เฆี่ยนคนไหนก่อน
ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงสั่งให้เฆี่ยนหลวงจีนถังซัมจั๋งก่อน เพราะเปนอาจาริย์ไม่สั่งสอนศิษย์ให้เรียบร้อย เห้งเจียได้ฟังว่าจะเฆี่ยนอาจาริย์จึงร้องบอกว่า ท่านต้ายเซียนเฆี่ยนอาจาริย์ข้าพเจ้าก่อนนั้นผิดไป ขะโมยผลไม้กินแลหักโค่นต้นไม้ลงมานั้นข้าพเจ้าทำทั้งสิ้น จะต้องเฆี่ยนข้าพเจ้าก่อนจึงจะถูก เพราะข้าพเจ้าเปนต้นเหตุ
ติ๋นหงวนต้ายเซียนได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า อ้ายลิงนี้มันมีคำพลิกแพลง ถ้ากระนั้นจงเฆี่ยนมันเสียก่อน พวกศิษย์ถามว่าจะเฆี่ยนมันสักเท่าใด ต้ายเซียนว่าให้เฆี่ยนตามกำหนดผลไม้สามสิบที เซียนน้อยจึงยกไม้เรียวหนังจะหวดลง เห้งเจียแขม่วท้องร่ายคาถาแปลงขนแปลงเปนเหล็กสองแท่งรับที่ขา แล้วนิ่งให้เซียนน้อยเฆี่ยนกว่าจะครบสามสิบทีเวลานั้นก็จวนเย็น ต้ายเซียนจึงสั่งให้เฆี่ยนหลวงจีนถังซัมจั๋ง ข้อที่ไม่สั่งสอนสานุศิษย์ให้อยู่ในยุติธรรมจึงได้เกิดวุ่นวาย
เซียนน้อยก็ถือไม้เรียวหนังจะมาเฆี่ยนหลวงจีนถังซัมจั๋ง เห้งเจียจึงร้องบอกว่าท่านต้ายเซียนจะเฆี่ยนอาจาริย์ข้าพเจ้านั้นไม่ถูก ผลไม้นั้นข้าพเจ้ากินเอง อาจาริย์ข้าพเจ้าไม่รู้เห็นด้วย ท่านจะให้เฆี่ยนอาจาริย์ข้าพเจ้านั้นหาเปนยุติธรรมถูกต้องไม่ เหตุการเหล่านี้พวกข้าพเจ้าพี่น้องทำเอง แม้จะเฆี่ยนอาจาริย์ข้าพเจ้า ๆ เปนสานุศิษย์จะต้องขอรับโทษแทนอาจาริย์ ขอท่านจงเฆี่ยนข้าพเจ้าแทนอาจาริย์เถิด
ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงพูดว่าอ้ายลิงตัวนี้มันซุกซนก็จริง แต่มันมีความกะตัญญูต่อครูบาอาจาริย์ของมัน ถ้ากระนั้นก็ให้เฆี่ยนมันอิกสามสิบที เซียนน้อยก็มาเฆี่ยนเห้งเจียอิกสามสิบที เห้งเจียก็ยืนนิ่งให้เฆี่ยน ๆ สักเท่าใดก็ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดอะไร
ดี๋นหงวนต้ายเซียนจึงสั่งให้เอาเชือกหนังแช่น้ำไว้พรุ่งนี้จึงจะเฆี่ยนใหม่ พวกศิษย์ทั้งหลายก็กลับไปยังห้องหลับนอน
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งมีความเสียใจโทมนัศคิดแค้นสานุศิษย์ทั้งสามไปก่อเหตุพาให้ต้องโทษทรมานอยู่อย่างนี้จะคิดทำประการใด
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์บ่นว่าดังนั้นจึงพูดว่าขอพระอาจาริย์อย่าได้ทุกข์โทมนัศเสียใจไปเลย เราคิดตรึกตรองหนีคงจะได้ พูดแล้วเห้งเจียก็ร่ายมนต์ให้ตัวเล็กลอดออกมาจากเชือกได้ แล้วเดินมาที่พระอาจาริย์บอกว่าไปเถิด จึงแก้มัดที่อาจาริย์แลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งช่วยกันเก็บสิ่งของแลม้าพากันออกจากสำนักแล้ว เห้งเจียบอกโป๊ยก่ายให้เอาไม้สนถากสี่ท่อน โป๊ยก่ายทำแล้วเห้งเจียจึงเอาไม้สนสี่ท่อนนั้นไปไว้ที่มัดวางแห่งละท่อน ๆ แล้วเสกคาถาให้เห็นเปนรูปอาจาริย์แลเหงเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็รีบออกเดินมิได้พักจนสว่าง หลวงจีนถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าง่วงนอนสับปะหงก เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงพูดว่าพระอาจาริย์เหนื่อยอ่อนไม่เปนปรกติ จงหยุดพักสักประเดี๋ยวก่อนจึงค่อยไป พูดดังนั้นแล้วอาจาริย์กับสานุศิษย์ก็พากันเข้านั่งพักอาไศรยอยู่ข้างทาง
ฝ่ายติ๋นหงวนต้ายเซียนครั้นรุ่งแจ้งแล้วก็ออกมาน่าหอ เรียกศิษย์สั่งว่าวันนี้เอาไม้เรียวเฆี่ยนหลวงจีนกับศิษย์ พวกศิษย์ได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้น จึงเอาไม้เรียวมาแล้วบอกพระถังซัมจั๋งว่าเราจะเฆี่ยน ไม้รูปพระถังซัมจั๋งก็พูดว่าจะเฆี่ยนหรือ เซียนน้อยก็หวดพักหนึ่งสามสิบทีแล้วตรงมาที่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งบอกว่าจะเฆี่ยน ไม้รูปแปลงวาจะเฆี่ยนหรือ เซียนน้อยก็เอาไม้เรียวหวดสามสิบที แล้วตรงมาที่เห้งเจียจะเฆี่ยน เห้งเจียว่าวานนี้ก็เฆี่ยนเราแล้วทำไมวันนี้จะเฆี่ยนเราอิกเล่า รูปคนที่ท่านเฆี่ยนเปนรูปไม้เราทำปลอมไว้ทั้งนั้น ว่าแล้วเห้งเจียก็คลายมนต์หนีไป รูปคนเหล่านั้นก็กลายเปนไม้ไปหมดทั้งสี่ท่อน
เซียนน้อยเห็นดังนั้นก็โยนไม้เรียวเสีย วิ่งไปบอกแก่อาจาริย์ว่าเมื่อตะกี้นี้ท่านให้เฆี่ยนนั้นเปนไม้สนทั้งสี่ท่อนมิใช่คนดอก ติ๋นหงวนใต้เซียนได้ฟังศิษย์พูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลิงตัวนี้มันดีจริงทำกลรูปไม้ไว้แทนแล้วตัวมันก็หนีไป เราจะไปตามจับมาให้จงได้ พูดแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศตามไปข้างทิศตวันตกขะเม่นมองไปข้างหน้า ก็พอแลเห็นหลวงจีนถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามคนกำลังเดินไป ติ๋นหงวนใต้เซียนเห็นดังนั้น ก็รีบเหาะเข้ามาใกล้แล้วก็ลงยังพื้นพะสุธาร้องเรียกว่าเห้งเจียเจ้าจะหนีไปข้างไหนเจ้าจงใช้ยิ่นเซียมก๊วยให้เราเสียก่อน
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่ามาพบกันเข้าอิกแล้ว เห้งเจียจึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านจงประพฤติทางอันชอบธรรม ข้าพเจ้าจะต่อสู้แก่เขาเองเพื่อจะได้พ้นความอันตราย
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ให้กลัวจนตัวสั่นพูดไม่ออก เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามคน ออกช่วยกันระดมตีติ้นหงวนต้ายเซียน ติ้นหงวนต้ายเซียนถือไม้แซ่ยุงปัดปัดป้องไปมาประมาณครึ่งชั่วโมง ติ้นหงวนต้ายเซียนจึงร่ายมนต์ปล่อยถุงให้กว้างออกล้อมจับอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามคน รวบเข้าอยู่ในถุงทั้งม้าแลเข้าของ ติ้นหงวนต้ายเซียนเรียกถุงมาแล้วก็รีบเหาะกลับมายังสำนัก ขึ้นบนหอน่าร่ายมนต์แก้ปากถุงเอาหลวงจีนถังซัมจั๋งออกผูกมัดไว้ที่โคนต้นไม้ข้างริมหอน่า โป๊ยก่ายซัวเจ๋งผูกไว้คนละข้าง เอาเห้งเจียมัดมือมัดเท้าทิ้งไว้ริมบันใด ติ้นหงวนต้ายเซียนสั่งศิษย์ให้เอาผ้าขาวมาสิบพับ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงพูดแก่โป๊ยก่ายว่า ตาติ้นหงวนต้ายเซียนนี้เห็นจะคิดเอาผ้าขาวมาห่อเราเปนแน่ พวกศิษย์ของติ้นหงวนต้ายเซียนก็ขนเอาผ้าขาวมากองไว้ตามสั่ง ต้ายเซียนจึงบอกให้เอาผ้าขาวพันหลวงจีนถังซัมจั๋งแลโป๊ยก่าย ซัวเจ๋งให้รอบตัวเหลือไว้แต่ศีศะ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงพูดว่า ติ้นหงวนต้ายเซียนวันนี้ทำตราสังใหญ่แล้ว ครั้นพวกศิษย์เอาผ้าขาวพันเสร็จแล้ว ต้ายเซียนบอกให้เอาน้ำรักมาทาให้ตลอดตัวไว้แต่ศีศะ ต้ายเซียนสั่งให้เอากระทะใหญ่มาตั้งเตาขึ้นแล้วเอาน้ำมันมาใส่ลงในกระทะ ก่อไฟให้ติดต้มน้ำมันให้ร้อนเดือด ครั้นน้ำมันเดือดแล้ว เซียนน้อยจึงบอกแก่อาจาริย์ว่า น้ำมันเดือดแล้ว ติ้นหงวนต้ายเซียนสั่งให้เอาเห้งเจียใส่กระทะ
เห้งเจียได้ยินดังนั้นก็ยินดีอยู่ในใจว่า ตัวเราตั้งแต่มาก็ยังมิได้อาบน้ำเลย เนื้อตัวมีแต่เหงื่อไคลมาก วันนี้ต้ายเซียนมีแก่ใจจะเอาเราอาบน้ำ เรามีความขอบใจมาก ๆ เห้งเจียยังวิตกอยู่ว่า ต้ายเซียนจะทำวิชาใช้น้ำมันเศกด้วยเวทมนต์คาถา คิดแล้วก็ขยับตัวใกล้บันใด เหลือบไปเห็นสิงห์โตหินอยู่บนแท่นตัวหนึ่ง เห้งเจียก็ร่ายคาถากัดปลายลิ้น เศกพ่นโลหิตเข้าไปที่ตัวสิงห์โตหินร้องเรียกให้สิงห์โตหินแปลงเปนรูปเห้งเจียแทนตัว เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปอยู่บนอากาศ พวกศิษย์ของต้ายเซียนก็พากันมาสี่คนยกเห้งเจียปลอมก็ไม่ขึ้น เติมเข้าช่วยกันอีกสี่คนยกก็ไม่ขึ้น รวมสิบสองคนแล้วก็ยกไม่ขึ้น พวกเซียนพูดว่า อ้ายลิงนี้มันกบดานแล้วจึงยกไม่ขึ้น ต้ายเซียนเห็นดังนั้น จึงสั่งให้เข้าช่วยกันอีกยี่สิบคน ยกหามขึ้นทุ่มลงไปในกระทะน้ำมันดังเสียงตูม น้ำมันกำลังเดือดก็กระเด็นขึ้นกระจายถูกหน้าพวกเซียนทั้งหลายเหล่านั้น แสบร้อนทุก ๆ คนไป แล้วแลเข้าไปเห็นที่ก้นเตาไฟ ก็ยิ่งลุกขึ้นออกฮือโหมกระทะก็ทะลุก้นน้ำมันก็ไหลแห้งไปหมด เซียนทั้งหลายเดิมไม่รู้ว่าเปนสิงห์โตหินหมายว่าเห้งเจีย ครั้นโยนลงไปในกระทะก็กลายเปนสิงห์โตศิลาไปแล้วทะลุก้นกระทะลงไปอยู่ในเตาไฟ
ติ๋นหงวนต้ายเซียนเห็นดังนั้น ก็ยิ่งมีความโกรธจึงพูดว่า อ้ายลิงนี้ไม่มีดี หนีได้ก็ให้หนีไปยังมิหนำทำลายเตาไฟเสียด้วย ฤทธิ์เดชของมันมากราวกับจับลม จะต้องตั้งเตาใหม่ จับหลวงจีนถังซัมจั๋งใส่ต้มแก้แค้นแทนต้นยิ่นเซียมก๊วยที่ตายนั้น
เห้งเจียอยู่บนเมฆได้ยินติ๋นหงวนต้ายเซียนพูดดังนั้นก็ลงมายังพื้นเดินขึ้นไปยังหอน่าพนมมือคำนับต้ายเซียนแล้วพูดว่า ขอท่านติ๋นหงวนต้ายเซียนอย่าจับอาจาริย์ข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้ากลับมาแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าลงกระทะเถิด ติ๋นหงวนต้ายเซียนเห็นเห้งเจียมาพูดดังนั้นก็ด่าว่าอ้ายสัตว์เดรฉาน ทำไมมึงจึงได้แผลงฤทธิ์ทำลายเตาของกูให้เสียไปอย่างนี้
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านถามแล้วก็ต้องบอก ด้วยเวลานั้นข้าพเจ้าจวนจะผายลม ครั้นว่าจะผายลมในน้ำนั้นก็วิตกเกรงจะโสโครกแก่น้ำมันของท่านไป เพราะว่าบางทีจะได้เอาไว้ผัดผักฝักถั่วกินบ้างก็จะไม่บริสุทธิ์ บัดนี้ข้าพเจ้าไปอุจจาระเครื่องปฏิกูลออกแล้วจึงกลับมาจะขอลงกระทะ ขอท่านอย่าได้จับอาจาริย์ข้าพเจ้าใส่ลงกระทะเลย ติ๋นหงวนต้ายเซียนครั้นได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็หัวเราะ ผุดลุกจากเก้าอี้มาจับยึดเห้งเจียไว้
ติ๋นหงวนต้ายเซียนจับเห้งเจียยึดไว้กับมือแล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้ารู้มูลเหตุเดิมของเจ้าทั้งสิ้นว่า จะหนีไปข้างไหนก็ไม่รอดพ้นมือเรา เจ้าจงไปกับข้ายังทิศไซทีเฝ้าพระพุทธเจ้าของเจ้า พระองค์ใดทำปาฏิหารอย่างใดให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยของเราฟื้นขึ้นเปนตามเดิม แม้ไม่ดังนั้นเจ้าอย่าพึงนึกไปว่ามีฤทธิ์ อานุภาพประการใดจะหนีไปนั้นยากนัก เห้งเจียได้ยินต้ายเซียนพูดดังนั้นหัวเราะแล้วพูดว่า เดิมท่านต้ายเซียนทำไมจึงไม่พูดอย่างนั้น ถ้าพูดเช่นนี้แล้วจะต้องวุ่นวายอะไรมี
ต้ายเซียนว่าข้าพเจ้าไม่ต้องวุ่นวายจะยอมอนุญาตให้ เห้งเจียว่าขอท่านได้แก้มัดปล่อยอาจาริย์ข้าพเจ้าออก ข้าพเจ้าจะทำให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยของท่านเปนอยู่ตามเดิม ต้ายเซียนพูดว่า แม้เจ้ากระทำให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยของข้าฟื้นขึ้นแล้ว ข้าพเจ้าจะไหว้แปดทิศผูกมิตร์เปนสหายแก่ตัวเจ้าจนวันตาย เห้งเจียว่าท่านอย่าเร่งรัดจงปล่อยพวกข้าพเจ้าออกแล้ว ต้นยิ่นเซียมก๊วยของท่านนั้น ข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง ต้ายเซียนได้ฟังดังนั้นก็คิดว่า คนเหล่านี้ก็จะไม่หนีไปข้างไหนพ้น จึงสั่งให้แก้มัดปล่อยคนทั้งสามออกเสียทันที
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า เห้งเจียจะไปหายาที่ไหนมาแก้ให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยกลับคืนเปนมาดังเก่าได้ เห้งเจียตอบพระอาจาริย์ว่าจะไปเที่ยวหาตามเกาะในทะเลใหญ่ตามละเมาะเกาะแก่งทั้งหลาย บางทีจะปะพบผู้สำเร็จภาคแลว่านยาอันวิเศษบ้าง ได้มาแล้วจะได้รักษาต้นไม้ให้เปนขึ้น ใช้ให้แก่ท่านต้ายเซียนเธอ บัดนี้ข้าพเจ้าจะข้ามทเลไปทางทิศตวันออก พระถังซัมจั๋งถามว่าจะไปสักกี่เวลาจึงจะได้กลับมา เห้งเจียว่าข้าพเจ้าไปสามวันจะกลับมา เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็คำนับลาอาจาริย์ออกจากสำนัก เหาะขึ้นกลางอากาศหมายทิศบูรพา เหาะไปบัดเดี๋ยวก็ถึงละเมาะเกาะหนึ่ง นามเรียกว่า (แป๊ะฮู้น) น่าถ้ำมีต้นสนออกสาขาร่มรื่น แลเห็นที่ใต้ต้นพฤกษามีผู้เฒ่านั่งเล่นหมากรุกกันอยู่สามคน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ลดลงเดินเข้าไป ก็แลเห็นซัมแชคือดาวทั้งสาม ดาวซิวแซนั้นนั่งดูดาวฮกแช แลดาวลกแชนั้นนั่งเดินหมากรุกกันอยู่ เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้ร้องเรียกว่าท่านน้องทั้งสามข้าพเจ้าคำนับ ซัมแชทั้งสามแลเห็นเห้งเจียก็ดีใจปล่อยหมากรุกทำคำนับตอบ แล้วถามว่าท่านไปข้างไหนมา
เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าจะมาหาพวกท่านด้วยมีกิจธุระ ซิวแชถามว่าท่านเห้งเจียได้ยินว่าท่านติดตามรักษาพระถังซัมจั๋ง จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก เหตุใดจึงวางธุระมาเสียได้ เห้งเจียบอกว่าความจริงข้าพเจ้าไม่ปิดบังอะไรท่าน ข้าพเจ้าได้ติดตามพระถังซัมจั๋งไปประเทศไซทีจริง บัดนี้มามีเหตุขัดข้องขึ้นกลางทาง เพราะฉนั้นข้าพเจ้ามาทั้งนี้เพื่อจะขอพึ่งท่านทั้งหลายให้ช่วยสงเคราะห์ด้วย แต่ยังไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่
ฮกแชจึงถามว่ามีความขัดข้องที่แห่งใด จึงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ ถ้าช่วยได้จะช่วย เห้งเจียจึงบอกว่าที่เขาบ้วนซิ่วซัวสำนักเหงาจึงกวน ซัมแชเซียนจึงพูดว่าสำนักเหงาจึงกวนนั้นเปนที่ของติ๋นหงวนต้ายเซียนอยู่ นี่เห็นเห้งเจียจะไปเอาผลยิ่นเซียมก๊วยกินดอกกระมัง
เห้งเจียหัวเราะแล้วบอกว่า ได้ลักกินผลหนึ่งจะดีร้ายอย่างไรหรือ ซัมแชเซียนบอกว่า ตัวเปนลิงไม่รู้จักของวิเศษ ผลไม้นี้เขาเรียกว่า (บ้วนซีวเช้าฮ่วนตัน) คือยาอายุยืน พวกข้าพเจ้าไม่เท่าเซียนจำพวกนี้ ทางปฏิบัติของเธอง่ายกว่าพวกข้าพเจ้า อายุเธอเสมอฟ้า พวกข้าพเจ้าปฏิบัติรักษาไม่รู้ว่ามากน้อยเท่าใด ความเพียรเท่าใด เห้งเจียทำไมจะถามร้ายดีอย่างไรใต้หล้านี้พันธุ์เผือกไม้กายสิทธิ์เปนที่สุดวิเศษ
เห้งเจียพูดว่าต้นผลไม้นี้วิเศษจริง ๆ ข้าพเจ้าทำลายโค่นล้มลงมาทั้งรากเง่เสียหมดแล้ว ซัมแชเซียนทั้งสามได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ถามว่าทำไมจึงได้ทำให้ล้มลงดังนั้นเล่า
เห้งเจียจึงเล่าตามเหตุที่ได้ลักผลไม้ยิ่นเซียมก๊วยกินให้ฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้ติ๋นหงวนต้ายเซียนกักข้งไว้มิให้ไป เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าเที่ยวหายาเพื่อจะรักษาต้นยิ่นเซียมก๊วยให้คืนเปนอย่างเดิม ท่านทั้งสามมียาอะไรที่จะแก้ได้บ้าง ขอให้ข้าพเจ้าไปรักษาต้นไม้นั้นให้คืนเปนดังเก่า จะได้ให้พระอาจาริย์ออกพ้นจากที่ยากได้
ซัมแชทั้งสามได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็นั่งนึกอยู่ในใจแล้วพูดว่า แม้ว่าท่านเห้งเจียตีสัตว์ทั้งหลายตาย จะต้องการประสงค์ยาของข้าพเจ้าไปแก้ก็คงจะคืนเปนได้ อันต้นยิ่นเซียมก๊วยของเทวดาจะแก้ไม่ได้ เห็นสิ้นปัญญาข้าพเจ้าไม่มียาจะแก้ เห้งเจียเห็นว่าไม่มียาจะแก้ในใจก็ไม่สบายไม่มีความรื่นเริงหน้านิ่วคิ้วย่น ฮกแชพูดว่าที่นี่ไม่มีที่อื่นจะมีบ้างดอกกระมังท่านจะด่วนเสียใจทำไม
เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าจะไปหาที่อื่นเห็นจะดี แต่ขัดด้วยท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งยังตกอยู่ในบังคับแน่นหนานัก ไม่สิ้นห่วงที่จะให้มีโอกาศไปเที่ยวหาให้ทันในกำหนดสามวัน แม้สามวันไม่กลับไปท่านก็จะภาวนาพระคาถาให้มงคลรัดศีศะเจ็บปวดเหลือที่จะทนได้
ซิ่วแชได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นท่านเห้งเจียอย่าวิตกเลย ติ๋นหงวนต้ายเซียนเปนใหญ่ก็จริง แต่คุ้นเคยชอบพอแก่ข้าพเจ้าทั้งสามคนนี้ ข้าพเจ้าทั้งสามจะไปพูดจาขอร้องให้ผ่อนผันทั้งจะให้ท่านอาจาริย์รู้ข่าวอย่าให้ท่านภาวนา ข้าพเจ้าไปถึงแล้วอย่าว่าแต่สามวันเลยห้าหกวันก็ได้ แต่จะต้องคอยถ้าเห้งเจียอยู่ก่อนกว่าจะกลับ ข้าพเจ้าทั้งสามจึงจะกลับมาที่อยู่
เห้งเจียได้ฟังซัมแชพูดดังนั้นจึงพูดว่า ขอบใจท่านน้องทั้งสามมาก ๆ ขอเชิญท่านไปให้ข่าวด้วยเถิด ข้าพเจ้าจะไปเที่ยวค้นหายามาให้จงได้ พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็คำนับซัมแชออกจากตำบลถ้ำแปะฮู้นเหาะไป
ฝ่ายซัมแชเห็นเห้งเจียเหาะไปแล้ว ซัมแชก็พากันเหาะไปยังสำนักเหงาจึงกวน ที่สำนักเหงาจึงกวนในเวลานั้นกำลังพร้อมกันอยู่ ได้ยินเสียงบนอากาศเหมือนนกการเวกอยู่บนเวหา สานุศิษย์ในสำนักแลขึ้นไปเห็นก็รีบเข้าไปบอกแก่ติ๋นหงวนต้ายเซียนว่า บัดนี้ท่านซัมแชทั้งสามลงมาจากเวหา เวลานั้นต้ายเซียนกำลังนั่งอยู่กับหลวงจีนถังซัมจั๋ง ได้ยินเซียนน้อยมาบอกดังนั้นก็ลุกจากเก้าอี้ เดินออกมายังน่าหอร้องเชิญซัมแช
โป๊ยก่ายเห็นซิ่วแชก็ตรงเข้ามาจับข้อมือหัวเราะแล้วพูดว่า อีตาหัวเนื้อนานแล้วมิได้พบปะกันเลย ทำไมจึงไม่สวมหมวก ดูคล้าย ๆ คนที่เปนขี้ค่าเขาอย่างนี้
ซิ่วแชได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็โกรธจึงพูดว่า อ้ายคนนี้พูดอยาบช้าอะไรอย่างนี้ มิได้มีอาฌาไสยรู้จักต่ำสูงอะไรเลย พูดหมิ่นประมาทเช่นนี้เขาเปนขี้ค่าของเจ้าหรือ โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า พวกท่านไม่ใช่ขี้ค่าก็เปนคนดีอายุยืนคนมีบุญมีวาศนา เปนคนมีทรัพย์มีสินมาก
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นโป๊ยก่ายพูดเลอะเทอะดังนั้นก็ตวาดให้ถอยไป โป๊ยก่ายก็จัดเสื้อใส่คำนับซัมแช ๆ ก็คำนับติ๋นหงวนต้ายเซียนตามธรรมเนียมที่คุ้นเคยกัน
ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงเชิญให้นั่งที่ตามสมควร แล้วลกแชพูดว่าตั้งแต่จากท่านต้ายเซียนไปครั้งนั้นนานแล้วมิได้มาคำนับท่านเลย บัดนี้เพราะเห้งเจียต้ายเซียนไปหาข้าพเจ้าทั้งสามพูดบอกว่า ได้ทำลายต้นผลไม้ยิ่นเซียมก๊วยของท่านล้มลงเสียแล้ว จะไปขอยาที่ข้าพเจ้ามารักษาต้นยิ่นเซียมก๊วยให้เปนขึ้นมาดังเก่า ข้าพเจ้าทั้งสามไม่มียาจะให้ บัดนี้เห้งเจียจะไปเที่ยวค้นหายาที่อื่น แต่เห้งเจียวิตกว่าจะกลับมาในกำหนดสามวันกลัวจะไม่ทัน เกรงพระอาจาริย์จะภาวะนาคาถาจะเจ็บปวด เพราะฉนั้นจึงให้ข้าพเจ้าทั้งสามมาขอพระอาจาริย์ผ่อนผันให้เธอด้วย
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังซัมแชมาขอร้องดังนั้นจึงพูดว่า อาตมภาพไม่ภาวนาท่านซัมแชอย่าได้วิตกเลย โป๊ยก่ายนั่งอยู่ข้างนั้นก็แอบเข้ามาใกล้ท่านฮกแชจะใคร่ขอผลไม้กิน สองมือก็คลำตามเสื้อค้นหารอบตัว หลวงจีนถึงซัมจั๋งเห็นโป๊ยก่ายทำดังนั้น จึงถามว่าท่านทำดังนั้นด้วยมีธุระอย่างไรหรือ โป๊ยก่ายบอกว่าไม่มีธุระอะไรดอก ซึ่งทำอย่างนี้เรียกว่าเปนบุญ หลวงจีนถึงซัมจั๋งจึงขับโป๊ยก่ายให้ถอยไปเสีย
ฝ่ายเห้งเจียเมื่อออกจากซัมแชก็เหาะเที่ยวไป มาถึงชายเกาะละเมาะหนึ่ง เห้งเจียก็ลงยังพื้นในดวงจิตรมิได้มีความสบายที่จะได้พิจารณาชมเชยสิ่งใดเลย ก็เดินตรงเข้าไปในสำนักหอมกลิ่นมาตามลมพัดถูกจมูกเห้งเจีย แลได้ยินเสียงนกการเวกร้องแลไปเห็น (ตังฮวยตี๊กุน) เสด็จมา เห้งเจียก็เดินเข้ามาสกัดหน้าร้องเรียกว่า (ตี๊กุน) ข้าพเจ้าคำนับท่าน (ตี๊กุน) เห็นเห้งเจียจึงคำนับตอบแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ทันเห็น เชิญท่านเข้าไปในตำหนักรับประทานน้ำให้สบายก่อน
เห้งเจียกับตี๊กุนจับมือพากันเดินเข้าไปในตำหนัก เชิญเห้งเจียให้นั่งที่อันสมควร แล้วเห้งเจียแลเข้าไปในตำหนัก เห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งเดินออกมา รูปร่างลักษณงดงามแต่งตัวเปนเพศเซียนฤๅษีถือบวชเรียกนามว่า (ตังฮองเซาะ) เทวดาเห้งเจียเห็นก็จำได้จึงถามว่า อ้ายหัวขะโมยน้อยมาอยู่กับตี๊กุนที่นี่หรือ ไม่มีชมภู่จะกินอิกแล้ว (ตังฮองเซาะ) คำนับแล้วพูดว่า อ้ายหัวขะโมยใหญ่ทำไมจึงมาถึงนี่เล่า อาจาริย์ข้าพเจ้าไม่มียาวิเศษจะให้ขะโมยกินอิกแล้ว
ตี๊กุนจึงเรียกตังฮองเซาะ แลห้ามว่าอย่าพูดวุ่นวายไป จงไปจัดแจงยกน้ำชามาเถิด เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้ามาครั้งนี้ มีกิจธุระอย่างหนึ่ง ยังไม่ทราบว่าตี๊กุนจะสงเคราะห์ข้าพเจ้าได้หรือไม่ ว่าแล้วเห้งเจียก็เล่าความตามที่ได้ทำต้นยิ่นเซียมก๊วยล้มนั้น ให้ตี๊กุนฟังทุกประการโดยละเอียด
ตี๊กุนครั้นได้ฟังเห้งเจียเล่าบอกดังนั้น จึงพูดว่าข้าพเจ้ามียาวิเศษอยู่เม็ดหนึ่งเรียกว่า (เก๊าจ๊วนท้ายอิดฮ่วนตัน) คือยาวิเศษประกอบทำถึงเก้าหนจึงสำเร็จ หากว่ามนุษย์หรือสัตว์เดรฉานแลต้นไม้ในใต้หล้าเปนอันตราย ยานี้ก็คงจะรักษาให้กลับฟื้นคืนมาได้ แต่ที่สำนักเหงาจึงเปนที่เทวดาชั้นสูง แลภูเขาบ้วนซิ่วซัวนั้นก็เปนที่ไชยภูมิของพรหมแต่ต้นยิ่นเซียมก๊วยนั้น ก็เปนของกายสิทธิ์ เกิดเมื่อเริ่มตั้งฟ้าตั้งดินมิใช่ของธรรมดาในใต้หล้านี้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าไม่มียาจะรักษา
เห้งเจียพูดว่าถ้าท่านไม่มียาแก้ได้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะลาท่านไปหาที่อื่น พูดดังนั้นแล้วก็ลาตี๊กุนออกจากสำนักเหาะไป ถึงชายเกาะแห่งหนึ่งมีต้นไม้ร่มรื่น เห้งเจียแลไปที่ใต้ต้นไม้มีคนรูปร่างหนุ่มแต่ผมนั้นหงอกขาว นั่งเล่นหมากรุกแลกินสุราเปนการรื่นเริงกันอยู่ เห้งเจียก็ลดลงเดินเข้าไปใกล้เห็นถนัดก็จำได้ คือ (กี๊วเล้า) เห้งเจียจึงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้ารื่นเริงด้วยสักคนหนึ่ง
ฝ่ายพวกเทวดาได้ยินเสียงร้องเรียกจึงหันหน้าดู ต่างคนลุกขึ้นเชิญรับเห้งเจีย ๆ จึงถามว่า พวกท่านทั้งหลายมีความศุขอยู่ดอกหรือ กี๊วเล้าจึงตอบว่า แม้เมื่อก่อนท่านเห้งเจียไม่ทำให้เกิดเหตุวุ่นวายบนสวรรค์แล้ว ท่านจะมีความศุขยิ่งกว่าข้าพเจ้าหลายเท่า เวลานี้ท่านปฏิบัติทางธรรมตามหลวงจีนถึงซัมจั๋งไปมัชฌิมประเทศแล้ว เหตุใดจึงวางธุระมาถึงนี่เล่า
เห้งเจียจึงเล่าเหตุผลต้นปลายให้กี๊วเล้าฟังทุกประการ กี๊วเล้าได้ฟังก็พากันตกใจ พูดว่าท่านทำไมจึงไปทำดังนั้นเล่า ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่มียาจะรักษาให้ฟื้นได้ เห้งเจียได้ฟังกี๊วเล้าบอกว่าไม่มียา ก็ลากี๊วเล้าจะไปหาที่อื่น กี๊วเล้าจึงพูดว่าท่านได้มาถึงที่นี่แล้ว เชิญรับประทานของสักเล็กน้อยก่อนแล้วจึงค่อยไป เห้งเจียก็นั่งกินสุราเซียนถ้วยหนึ่งกับของแกล้มคำหนึ่ง แล้วก็ลากี๊วเล้าออกจากที่นั้นไป บัดเดี๋ยวก็พ้นเกาะยันจิว หมายตรงทิศบูรพาทะเลใหญ่ใกล้เขา (โละแก่ซัว) ครั้นถึงเห้งเจียก็ลดลงยังพื้นแล้วเดินเข้าไปในดงไผ่ จะเข้าไปหาพระโพธิสัตว์กวนอิม
ฝ่ายพระโพธิสัตว์กวนอิมเวลานั้นอยู่ในสำนัก กำลังเทศนาให้พรหมแลเทวดาแลฮุยไง้เล่งหนึงฟัง พระโพธิสัตว์กวนอิมรู้ว่าเห้งเจียมา จึงใช้ให้ต้ายสินออกไปรับ ต้ายสินคำนับแล้วออกจากดงไผ่แลเห็นเห้งเจีย จึงร้องทักว่าหงอคงไปไหนมา เห้งเจียหันหน้ามาตวาดว่า เจ้าเปนสัตว์ผีดำทำไมจึงมาเรียกเราว่าหงอคง ไม่มีความเกรงใจ เมื่อก่อนนั้นเราปล่อยเจ้ามิใช่หรือ เจ้าคือปิศาจผีที่เขาเฮกฮองซัว บัดนี้มาอยู่ด้วยพระโพธิสัตว์สมาทานอันชอบธรรม จะเรียกเราว่าท่านผู้ใหญ่สักคำหนึ่งไม่ได้หรือ ทำไมจึงต้องเรียกว่าหงอคงเล่า
ต้ายสินผู้นี้เดิมก็ได้พึ่งเห้งเจียมาก่อนจริง ครั้นได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า คำโบราณท่านว่า อันเปนมนุษย์ที่มีความรู้แล้วมิได้มีความพยาบาท บัดนี้พระโพธิสัตว์ให้ข้าพเจ้ามารับเชิญท่านเข้าไปข้างใน เห้งเจียกับต้ายสินก็พากันเดินเข้าไป ครั้นถึงเห้งเจียคำนับแล้วก็ยืนอยู่ข้างนั้น พระโพธิสัตว์จึงถามว่า เห้งเจียท่านมาด้วยเหตุธุระทุกข์ร้อนประการใดหรือ
เห้งเจียพนมมือแล้วจึงเล่าเรื่องที่ตนทำ ต้นยิ่นเซียมก๊วยล้มโคนตั้งแต่ต้นจนปลาย บัดนี้จะมาขอยารักษาให้ต้นยิ่นเซียมก๊วยฟื้นขึ้น
พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ทำไมเห้งเจียจึงไม่มาหาอาตมภาพก่อน เที่ยวค้นหาที่ไหนให้ช้าการเปล่า ๆ เห้งเจียได้ฟังพระโพธิสัตว์พูดดังนั้นก็นึกดีใจ จึงคลานเข้าไปใกล้อ้อนวอน พระโพธิสัตว์พูดว่าขวดน้ำมนต์ของอาตมภาพนี้ อาจรักษาต้นไม้ของพวกเทวดาเซียนนั้นได้ เห้งเจียพนมมือแล้วถามว่า ได้เคยรักษามาแล้วหรือประการใด พระโพธิสัตว์บอกว่าพรหมท้ายเสียงเล่ากุนได้เคยลอง อาตมภาพให้ท้ายเสียงเล่ากุน ถอนเอาต้นสนไปใส่ในเบ้าหุงยานั้นจนเกรียมแห้งแล้ว เอามาส่งให้อาตมภาพ ๆ เอาน้ำมนต์ในขวดนี้ พรมลงไว้คืนหนึ่งกับวันหนึ่ง ต้นสนนั้นก็กลับเปนขึ้นอย่างเดิมใบก้านออกงามยิ่งกว่าเก่า
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ต้นสนแห้งเกรียมแล้วยังกลับเปนได้ อันต้นยิ่นเซียมก๊วยนี้เปนแต่เพียงล้มลงเท่านั้น ยังไม่สู้กระไรนักคงจะกลับคืนได้
พระโพธิสัตว์จึงสั่งหมู่บริวารทั้งหลายให้ดูเฝ้าสำนัก อาตมภาพจะไปธุระ เสร็จแล้วจึงจะกลับมา พระโพธิสัตว์สั่งแล้วมือหนึ่งถือขวดน้ำมนต์นกแก้วขาวบินนำหน้า เห้งเจียเดินตามหลังออกจากดงไผ่ปาฏิหารตรงไปยังภูเขาบ้วนซิ่วซัว
ฝ่ายติ๋นหงวนต้ายเซียนกับซัมเล่าเซียน กำลังสนทนากันอยู่แลไปเห็นเห้งเจียลงมาจากเมฆเดินเข้ามาบอกว่า พระโพธิสัตว์มาแล้ว พวกเซียนทั้งหลายได้ฟังดังนั้น ต่างก็รีบออกมารับยังน่าหอ
พระโพธิสัตว์เดินเข้ามาบนหอ ทักถามติ๋นหงวนต้ายเซียน ๆ คำนับเชิญเข้าไปนั่งที่อันสมควรแล้ว พวกเซียนทั้งหลายเหล่านั้น ก็มาคำนับพระโพธิสัตว์ทุก ๆ คน เห้งเจียจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งให้มาพบกับพระโพธิสัตว์ เห้งเจียเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาคำนับพระโพธิสัตว์ แล้วเห้งเจียจึงบอกแก่ติ๋นหงวนต้ายเซียนว่า ท่านต้ายเซียนอย่าช้าจงรีบจัดแจง พระโพธิสัตว์จะรักษาต้นยิ่นเซียมก๊วยให้เปนขึ้นอย่างเดิม ติ๋นหงวนต้ายเซียนได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงสั่งสานุศิษย์ทั้งหลายให้ออกไปที่สวน จัดแจงปัดกวาดแลตั้งโต๊ะบูชา พวกศิษย์ทั้งหลายก็ออกไปจัดแจงกระทำตามสั่งทุกประการ แล้วก็กลับเข้ามาบอกแก่ติ๋นหงวนต้ายเซียน ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงลุกมานิมนต์พระโพธิสัตว์ ๆ จึงได้ดำเนินไปยังสวน หมู่เซียนทั้งหลายก็เดินตามพระโพธิสัตว์ไปยังสวนด้วยกันทั้งสิ้น ครั้นพระโพธิสัตว์มาถึงสวนแล้ว จึงพิจารณาดูต้นยิ่นเซียมก๊วยเห็นล้มนอนราบอยู่กับพื้นใบก้านก็ร่วงโรยแห้งเหี่ยวไปทั้งสิ้น พระโพธิสัตว์จึงเรียกเห้งเจียเข้าไปใกล้แล้วบอกเห้งเจียว่า ให้ยื่นมือซ้ายแล้วแบฝ่ามือออกให้พระโพธิสัตว์ ๆ จึงจับยอดกิ่งสนจุ้มน้ำมนต์ในขวด แล้วเขียนยันต์บนฝ่ามือเห้งเจีย เปนยันต์รักษาต้นยิ่นเซียมก้วยให้เปนขึ้น แล้วเอาน้ำมนต์พรมลงไปในฝ่ามือเห้งเจีย แล้วสั่งเห้งเจียให้เอาฝ่ามือตบพรมที่รากต้นยิ่นเซียมก๊วย แลกำหนดน้ำที่รากนั้นมิให้ไหลออกมาก จึงค่อยตักพรมทั้งต้นต่อไป แลเมื่อมีขึ้นห้ามมิให้เอาของทั้งห้าตัด คือธาตุห้าอย่างได้แก่ ทองหนึ่ง ไม้หนึ่ง น้ำหนึ่ง ไฟหนึ่ง ดินหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงประคองมือซ้ายที่เขียนยันต์เดินมาที่รากต้นยิ่นเซียมก๊วยนั้น บัดเดี๋ยวใจที่รากก็มีน้ำเกิดขึ้นไหลออกโดยมาก ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงให้เอาถ้วยหยกสามสิบสี่ถ้วย มาตักน้ำนั้นรดบนต้นยิ่นเซียมก๊วยจนตลอดทั้งต้น
พระโพธิสัตว์จึงเรียกเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสาม ให้ช่วยกันพะยุงยกต้นยิ่นเซียมก๊วยขึ้นตั้งตรงอย่างเดิมแล้ว พระโพธิสัตว์เดินเข้าไปใกล้ต้นยิ่นเซียมก๊วยเอาขวดน้ำมนต์รดบนต้นยิ่นเซียมก๊วย ภาวนาด้วยคาถา บัดเดี๋ยวต้นยิ่นเซียมก๊วยก็ฟื้นสดขึ้นอย่างเดิม ต้นใบก้านผลก็ออกบริบูรณ์อย่างเดิม ผลยิ่นเซียมก๊วยมียี่สิบสามผล เชงฮองเม่งง้วยจึงพูดว่าปลาดจริงๆ ผลนั้นยังเหลือยี่สิบสองผล ทำไมจึงมีขึ้นอิกหนึ่งผล เห้งเจียว่านานวันจึงจะเห็นความจริงของข้าพเจ้า เดิมข้าพเจ้าเก็บมาสามผล อิกผลหนึ่งหล่นถึงแผ่นดินแล้วมุดหายไปใต้ดิน โป๊ยก่ายยังมีความสงไสย ว่าข้าพเจ้าซ่อนไว้หนึ่งผล
ฝ่ายติ๋นหงวนต้ายเซียน เมื่อได้เห็นต้นยิ่นเซียมก๊วยกลับคืนเปนมาได้ดังนั้น ก็มีความยินดีรื่นเริงเปนอันมาก จึงบอกให้สานุศิษย์เอาไม้ขอทองคำขึ้นสอยลงมาสิบผลแล้ว นิมนต์พระโพธิสัตว์กลับมายังสำนัก แลซัมแชเล่าเซียนกับด้วยบริวารทั้งหลายก็ตามพระโพธิสัตว์กลับมายังสำนัก ครั้นถึงติ๋นหงวนต้ายเซียน จึงนิมนต์พระโพธิสัตว์ขึ้นนั่งที่อันสมควรแล้ว แลซัมแชก็เข้านั่งยังที่ประชุมพร้อมกันแล้ว พระโพธิสัตว์นั่งอยู่กลาง สองข้างซัมแชเล่าเซียนนั่ง ติ๋นหงวนต้ายเซียนจึงให้ศิษย์ยกผลยิ่นเซียมก๊วยมาถวายพระโพธิสัตว์หนึ่งผล หลวงจีนถังซัมจั๋งหนึ่งผล ซัมเล่าแชคนละหนึ่งผล เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งคนละหนึ่งผล ติ๋นหงวนต้ายเซียนหนึ่งผล สานุศิษย์หนึ่งผล เมื่อติ๋นหงวนต้ายเซียนเลี้ยงผลยิ่นเซียมก๊วยเสร็จแล้ว พระโพธิสัตว์จึงลาติ๋นหงวนต้ายเซียนกลับไปยังน่ำไฮ้ ซัมแชห็ลากลับไปยังสำนักเดิม
ฝ่ายติ๋นหงวนต้ายเซียนส่งพระโพธิสัตว์ไปแล้ว ก็จัดเครื่องแจเลี้ยงเห้งเจียผูกไมตรีเปนมิตรสหายกัน ตั้งแต่นั้นหลวงจีนถังซัมจั๋งกับติ๋นหงวนต้ายเซียน กับสานุศิษย์ทั้งสองฝ่าย ก็ผูกรักเปนสามัคคีกันทุก ๆ คน เวลานั้นก็จวนจะค่ำ ต่างคนไปหยุดพักหลับนอน
ครั้นเวลารุ่งแจ้งหลวงจีนถังซัมจั๋งจะออกเดิน ติ๋นหงวนต้ายเซียนมีใจจงรักภักดี ยังหน่วงขอให้พักอยู่ห้าหกเวลา พระถังซัมจั๋งก็พักอยู่ห้าหกเวลา จึงได้ลาติ๋นหงวนต้ายเซียนออกเดินต่อไป
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋ง ตั้งแต่ได้กินผลยิ่นเซียมก๊วยแล้ว ร่างกายดุจเปลี่ยนแปลงใหม่ มีกำลังพะลังยิ่งขึ้นกว่าเก่า เวลาที่กำลังเดินมานั้น แลไปข้างน่าเห็นภูเขาใหญ่ยอดสูงเทียมเมฆ หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงเรียกศิษย์ทั้งสามแล้วกำชับว่าจงระวีงระไวให้ดี บางทีที่เขานี้จะมีสัตว์ร้ายของร้าย เห้งเจียตอบว่าพะอาจาริย์อย่ามีความวิตก ข้าพเจ้าเคยเปนพระยาวานร แม้จะมีสัตว์ร้ายเช่นแก่เสือก็ไม่ต้องวิตกกลัว ขอพระอาจาริย์จงวางอารมณ์เถิด เห้งเจียพูดดังนั้นแล้ว มือถือกระบองเหล็กออกเดินนำหน้าตัดทางขึ้นบนเขา
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงบอกเห้งเจียว่า อาตมภาพเดินมาก็ออกหิวแล้ว เห้งเจียจงไปเที่ยวบิณฑบาตร์อาหารมาให้อาตมภาพฉันเถิด เห้งเจียจึงว่าท่านอาจาริย์ไม่ทราบหรือ ในป่าในดงไม่มีบ้านเรือนผู้คนอย่างนี้จะไปบิณฑบาตร์อาหารแก่ผู้ใดเล่า หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจิตร์ใจก็เศร้าหมองไม่สบาย จึงพูดแก่เห้งเจียว่าเดิมเจ้าติดอยู่ในเขาพูดได้แต่ปาก มือแลเท้าก็กระดิกไม่ไหว เราได้ช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าหลุดพ้นจากความทรมาน เจ้าติดตามเรามาเปนสานุศิษย์ไม่มีความเพียรมีแต่ความเกียจคร้านอย่างนี้
เห้งเจียจึงตอบว่าข้าพเจ้าก็มีความจงรักภักดีต่อท่าน หาได้มีความเกียจคร้านไม่ หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงว่า ถ้าเจ้าไม่เกียจคร้านแล้ว เหตุใดเราให้ไปบิณฑบาตร์ท่านจึงมิไปเล่า ท้องเราหิวอย่างนี้จะเดินไปที่ไหนได้เล่า เห้งเจียจึงพูดว่าพระอาจาริย์อย่าโกรธครึ่งเลย ข้าพเจ้าทราบได้ว่าท่านถือว่ามีคาถา แม้ข้าพเจ้าขัดขืนท่านก็จะภาวนาให้ข้าพเจ้าได้รับความเดือดร้อน แม้ท่านมีความหิวโหยแล้ว ขอให้ลงจากม้าพักก่อนข้าพเจ้าจะไปเที่ยวหาบ้านคน บิณฑบาตร์จังหันมาถวาย
เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศ แลไปดูทั้งสี่ทิศก็มิได้เห็นมีบ้านเรือนผู้คน มีแต่ป่าดงพงไพร เห้งเจียแลไปข้างทิศอาคเณเห็นมีภูเขาหนึ่ง มีผลไม้ชมภู่สุกแดงไปทั้งเขา เห้งเจียเห็นดังนั้นแล้วก็ลดลงยังพื้นพสุธา มาบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ข้าพเจ้าเหาะขึ้นไปดูรอบทุกทิศ ไม่เห็นมีบ้านเรือนผู้คน เห็นข้างทิศอาคเณมีภูเขาหนึ่งมีผลชมภู่สุก ข้าพเจ้าจะไปเก็บมาถวายให้ท่านฉันแก้หิวก่อน หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็มีความยินดีจึงพูดแก่เห้งเจียว่า เราถือเพศเปนสมณะถ้าได้กินผลชมภู่ก็ดีกว่าของอื่น เห้งเจียไดฟังพระอาจาริย์ว่าดังนั้น ก็ฉวยบาตร์เหาะขึ้นบนเวลาตรงไปยังทิศอาคเณ ครั้นถึงก็ลงยังพื้นภูเขาตรงมาที่ต้นชมภู่ ก็เลือกเก็บตามชอบใจ
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งคอยเห้งเจียอยู่ที่ภูเขานั้น (มีคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า แม้มีภูเขาสูงใหญ่ก็จะมีสัตว์ที่ดุร้าย หรือปิศาจอันสำคัญ) ก็จริงเหมือนดังคำโบราณที่ท่านกล่าวไว้ คือในภูเขานั้นมีปิศาจยักษ์ตนหนึ่ง (ในเวลานั้นมันเหาะขึ้นกลางอากาศแอบเมฆมองดูทั้งสี่ทิศ บังเอินแลลงมาเห็นหลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ก็มีความยินดียิ่งนัก จึงออกปากบังเอิน ๆ เราได้ยินชาวชนเล่าลือกันว่า มีพระสงฆ์อยู่ข้างทิศตวันออก จะไปอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรม เธอองค์นั้นคือกิมเสียนโพธิสัตว์กลับชาติ์ บวชเรียนมาได้สิบชาติแล้ว มีความบริสุทธิ์ถ้าผู้ใดกินเนื้อเธอก้อนหนึ่งจะมีอายุยืนยาวนาน บัดนี้มาถึงเขตร์เขาแดนของเรา เราจะเข้าไปจับตัวก็เกรงสานุศิษย์ทั้งสามนั่งเฝ้าอยู่ เมื่อปิศาจเห็นดังนั้นแล้ว จึงตรึกตรองคิดกลอุบายว่า จำเราจะแปลงกายฬ่อลวงดูก่อนว่าจะเปนประการใด คิดดังนั้นแล้วก็ลงยังซอกเขา แปลงภายเปนรูปหญิงสาว มือหนึ่งถือชามเข้ามือหนึ่งถือจานของหวาน เดินตรงมายังทิศตวันออก
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งคอยเห้งเจียที่นั่น แลไปเห็นหญิงคนหนึ่งเดินมา หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งถามว่า เห้งเจียพูดว่าตำบลนี้เปนที่เปลี่ยวไม่มีบ้านเรือนผู้คน ทำไมจึงมีผู้หญิงเดินมาแต่ข้างไหนเล่า โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าจะถามดูก่อน พูดดังนั้นแล้วจึงทำกิริยาเรียบร้อยเดินมาข้างหน้าหญิงนั้น พิเคราะห์ดูรูปร่างงดงาม โป๊ยก่ายมีความกำหนัดในรูปหญิงนั้น จึงมีสุนทรวาจาถามว่า แม่น้องหญิงท่านจะไปข้างไหน ที่มือนั้นท่านถือสิ่งของอะไร
ปิศาจแปลงได้ฟังถามดังนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเอาเข้าหอมของหวานจะมาแก้บนถวายพระสงฆ์ ไม่ได้ไปไหนจะมาที่นี่เอง โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็กลับมาบอกอาจาริย์ว่า เกิดเปนคนมีบุญแล้วก็มีมาเอง ท่านอาจาริย์ใช้ให้พี่เห้งเจียไปเที่ยวบิณฑบาตร์ เธอว่าจะไปเก็บชมภู่ก็เธอเปนชาติลิง บางทีไปปะชมภู่จะเก็บกินให้อิ่มเสียก่อนแล้วจึงจะกลับมา อาจาริย์ดูหญิงนั้นจะมาถวายสังฆะทาน หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงพูดว่า พวกเรามานี่ก็ยังหาพบผู้คนที่มีศรัทธาถวายเข้าสงฆ์ไม่ โป๊ยก่ายบอกว่าโน่นแล้วมิใช่หรือ
หลวงจีนถังซัมจั๋งแลไปเห็นหญิงนั้นมานั่งอยู่ จึงมีสุนทรวาจาถามว่า สีกาโยมบ้านช่องอยู่ที่ไหน จะแก้บนด้วยเหตุอย่างไร จึงได้มีจิตร์เอาเข้ามาถวายศังฆะทานถึงที่นี่ ปิศาจปลอมบอกว่า ขอท่านอาจาริย์ได้ทราบว่าตำบลภูเขานี้ (จั่วฮ่วยทู้เป๊ด) บนยอดเขานั้นเรียกว่า (แปะเฮ้าเนี้ย) ข้างทิศตวันตกนั้นคือบ้านข้าพเจ้าตั้งอยู่ที่นั่น บิดามารดาข้าพเจ้าอยู่ในศีลในธรรมไม่ทำบาปอยาบช้า สามีข้าพเจ้าเปนคนใจบุญ คิดทำแต่ที่เปนการกุศล วันนี้ข้าพเจ้ามีนิไสยอันใหญ่จึงได้มาพบท่านอาจาริย์ ข้าพเจ้าขอนำเครื่องกระยาหารถวายต่อท่าน
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังหญิงแปลงพูดดังนั้น ก็ไตร่ตรองในใจยังไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรให้ควรแก่การนั้น โป๊ยก่ายออกอยากเต็มกลั้น จึงเดินมาฉวยชามเข้ากับขนมยกมา แล้วก็ลงมือกินบังเอินแลไปก็เห็นเห้งเจียกลับมา เห้งเจียเหลือบไปเห็นรูปหญิงแปลงก็อาจสามารถรู้ได้ว่าปิศาจ จึงวางบาตรลงทันทีชักกระบองตรงเข้าตีที่ศีศะปิศาจ หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ ร้องห้ามว่าอย่าเพ่อก่อนนี่เหตุใดจึงมาตีเขาทำไม เห้งเจียว่าหญิงคนนี้มันเปนปิศาจพระอาจาริย์ยังไม่ทราบ มันมิใช่คนดีมันจะมาฬ่อลวงให้หลงกลแล้วจะกินเนื้อพระอาจาริย์เสีย พระถังซัมจั๋งว่าอ้ายลิง เขามีศรัทธาจะเอาเข้ามาถวายทำไมเจ้าหาเหตุไปตีเขาอย่างนี้ควรแล้วหรือ
เห้งเจียได้ฟังพระอาจาริย์พูดดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์ที่ไหนจะรู้ได้ซึ่งเล่ห์กลของปิศาจนั้น ข้าพเจ้าอยู่ที่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง แม้ว่าจะคิดกินเนื้อคนแล้วก็ได้โดยแท้ มันจะเปลี่ยนแปลงประการใดข้าพเจ้าก็รู้ได้ทั้งสิ้น ถ้าข้าพเจ้ามาช้าสักหน่อยท่านอาจาริย์ก็จะต้องเดือดร้อนด้วยปิศาจร้าย แม้มาทว่าเห้งเจียพูดดังนั้นแล้ว หลวงจีนถังซัมจั๋งก็มิได้เห็นจริงด้วย เห้งเจียจึงได้พูดต่อไปว่า ข้าพเจ้าทราบเหตุแล้วว่าท่านอาจาริย์เห็นรูปหญิงนั้น งามจึงมีความรักใคร่ถ้าท่านมีจิตรกระสันอย่างนั้นแล้ว ก็จงปลูกบ้านเรือนอยู่ในที่ตำบลนี้ จะได้ทำการวิวาหะมงคลด้วยกันแก่หญิงนี้ พวกข้าพเจ้าจะได้กลับไปยังถิ่นฐานตามเดิมจะไม่ดีหรือ จะต้องไปอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรมให้ลำบากป่วยการทำไมเล่า
หลวงจีนถังซัมจั๋งเปนผู้มัทยัดมักน้อย เมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดแดกดันประชดดังนั้น ก็ให้มีใจโกรธเห้งเจียแลมีความอายเปนอันมากจนหน้าแดง เห้งเจียยกกระบองตีปิศาจล้มกลิ้งลงกับพื้น แต่ปิศาจนั้นมีอิทธิฤทธิ์ ก็ถอดรูปทิ้งซากอศพไว้บันดานเปนลมหนีไปในอากาศ
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นดังนั้น อกใจก็ซ้านเสียวระรัวสั่นไปทั้งกาย จึงร้องด่าเห้งเจียว่า ถ้ายชาดวานรทำไมมึงจึงมิได้มีเมตาจิตรเลย เขาไม่มีโทษผิดอะไร เหตุใดจึงตีเขาให้ถึงแก่ความตายอย่างนี้ เห้งเจียตอบว่าพระอาจาริย์จงดู ในชามจานเหล่านั้นเปนของอะไร หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงลุกเดินเข้าไปใกล้ พิจารณาดูในชามนั้นก็ล้วนแต่หนอน ในจานก็ล้วนแต่กบแลเขียดอึ่งกิ่งกือทั้งสิ้น เมื่อเห็นดังนั้นจึงค่อยมีความเชื่อเห้งเจีย แต่กระนั้นก็ไม่ห้ามความโกรธของโป๊ยก่ายได้ โป๊ยก่ายบอกแก่อาจาริย์ว่า หญิงคนนั้นเขาเปนชาวนา ทำไมว่าเขาเปนปิศาจ แท้ที่จริงพี่เห้งเจียตีเขาตายแล้ว กลัวพระอาจาริย์จะภาวนา จึงแกล้งทำกลบังตาแปลงเปนรูปต่าง ๆ อย่างนี้ หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดชี้แจงดังนั้น ก็พาซื่อกลับเห็นจริงด้วยโป๊ยก่าย จึงภาวนาคาถาเห้งเจียก็หมุนลงกับพื้น ร้องว่าอาจาริย์อย่าภาวนาเลย ข้าพเจ้าจะขอพูดให้อาจาริย์ฟัง หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าจะพูดอะไร เปนผู้ถือศีลแล้วทุกเวลาจะต้องตั้งอยู่ในธรรมอันชอบ นี่เจ้าตีเขาจนตายอย่างนี้ควรหรือ แม้จะตามไปอาราธนาพระธรรมมาจะต้องการอะไร เจ้าจงเร่งกลับไปเสียเถิดจะไปต่๐ไปด้วยกันมิได้แล้ว
เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์มีความโกรธเคืองดังนั้นจึงถามว่า อาจาริย์จะให้ข้าพเจ้ากลับไปข้างไหน หลวงจีนถังซัมจั๋งพูดว่า ข้าไม่เอาเจ้าไปเปนศิษย์อิกแล้ว เห้งเจียว่าแม้ท่านไม่ให้ข้าพเจ้าไปด้วย ข้าพเจ้าวิตกกลัวว่าท่านจะไปไม่ตลอดถึงไซที หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าชีวิตรเราอยู่กับดินฟ้า มิใช่เจ้าจะช่วยให้พ้นจากความตายนั้นได้เมื่อไร เจ้าจงรีบกลับไปเถิด เห้งเจียว่าข้าพเจ้ากลับไปก็ได้ แต่ทะว่าข้าพเจ้ายังหาได้สนองพระคุณท่านไม่ หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าข้ากับเจ้ามีคุณอะไรต่อกัน เห้งเจียได้ฟังอาจาริย์พูดดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าตั้งแต่ทำวุ่นวายบนสวรรค์ จนพระเจ้าลงโทษเอาภูเขาครอบตัวต้องทรมานอยู่ในนั้น พระโพธิสัตว์กวนอิมสั่งสอนให้รับศีลแล้ว พระอาจาริย์จึงได้มาช่วยให้พ้นทุกข์ แม้ข้าพเจ้ามิไปไซทีด้วยท่าน คนทั้งหลายเขารู้เหตุว่าข้าพเจ้ามิได้รู้จักคุณของท่าน เขาทั้งหลายจะแช่งด่าว่ากล่าวความชั่วของข้าพเจ้า จะติดอยู่ชั่วฟ้าแลดิน ขอพระอาจาริย์ได้เมตาแก่ข้าพเจ้าเถิด
หลวงจีนถังซัมจั๋งเปนผู้มีเมตาจิตร ครั้นได้ฟังเห้งเจียพูดอ้อนวอนดังนั้น ก็มีความสงสารจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเราจะยกโทษให้สักครั้งหนึ่ง ถ้าภายหลังท่าเช่นนี้อิก จะภาวนาให้ถึงความเจ็บปวดสาหัศ เห้งเจียคำนับแล้วลุกขึ้นไปเอาชมภู่ที่เก็บมานั้น ถวายพระอาจาริย์ให้ฉันพอแก้หิวแล้ว ก็ออกเดินข้ามเขามา
ฝ่ายปิศาจนั้นหนีรอดชีวิตรมาได้แล้ว แอบอยู่บนอากาศมีความโกรธเห้งเจียนัก กัดฟันคันเขี้ยวบ่นว่าเราได้ยินมาหลายปีแล้ว เขาเล่าลือกันว่า หลวงจีนถังซัมจั๋งมีสานุศิษย์มีฤทธาอานุภาพมาก มาวันนี้เราเห็นจริงเหมือนคำคนที่เล่าลือกัน หลวงจีนถังซัมจั๋งเธอดูไม่ออกจวนจะกินของที่เราถวายอยู่แล้ว บัดเดี๋ยวเราก็จะจับตัวได้ บังเอินเห้งเจียมาทันเข้า ทำให้เราเสียความคิดแล้วกลับมาตีเราด้วยกระบองเหล็ก ที่ไหนเราจะยอมให้มันข้ามเขาไปได้ เราจำคิดหลอกมันดูอิกสักครั้งหนึ่ง คิดดังนั้นแล้วก็ลงยังพื้นพสุธาแปลงกายเปนยายเฒ่าคนหนึ่ง อายุประมาณแปดสิบเสศ ถือไม้เท้าเดินสกัดหน้ามา ร้องไห้พลางเดินพลาง
โป๊ยก่ายแลเห็นดังนั้น จึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ไม่เปนการแล้วพี่เห้งเจียตีหญิงคนนั้นตาย ที่ยายเฒ่าเดินมานั้น เห็นจะเปนแม่มาตามลูกสาวแกดอกกระมัง เห้งเจียว่าเจ้าโป๊ยก่ายเจ้าอย่าพูดมากไป หญิงแก่นี้อายุถึงแปดสิบเก้าสิบแล้ว หญิงที่ตายอายุสิบแปดสิบเก้า ยายคนนี้จะมีบุตรเมื่ออายุหกสิบแล้วยังไรได้ ชะรอยปิศาจมันแกล้งแปลงมาจะฬ่อลวงเราให้หลงกล จำข้าจะไปดูมันให้แน่นอนก่อน ว่าแล้วเห้งเจียก็เดินสกัดหน้ายายเฒ่านั้น แล้วพิจารณาดูแก่หง่อมหน้านิ่วคิ้วย่นเดินเซซังมา เห้งเจียก็รู้ได้ว่าปิศาจแปลง ก็มิได้รั้งรอยกกระบองขึ้นตีศีศะปิศาจ ๆ เห็นยกไม้กระบองตีก็ถอดรูปทิ้งซากอาศพไว้ บันดานเปนลมหายไป
หลวงจีนถังซัมจั๋งเห็นก็ตกใจ ลงมาจากม้ามาดูซากอาศพเห็นนอนกลิ้งอยู่กับพื้นก็สิ้นสะติไม่รู้ที่ว่าจะพูดประการใด จึงภาวนาคาถายี่สิบจบ มงคลก็รัดศีศะเห้งเจียล้มกลิ้งลงกับพื้น เจ็บปวดสาหัศแทบจะขาดใจ จึงร้องว่าพระอาจาริย์อย่าภาวนาเลย จะว่ากะไรก็ให้ว่าเถิด หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าจะพูดอะไรอีกต่อไปเล่า สั่งสอนอย่างไรก็ไม่เชื่อฟังแล้ว ขืนทำแต่ดุร้ายฆ่าตีเขาให้ถึงแก่ความตาย นี่เหตุอะไรจึงได้เปนเช่นนี้
เห้งเจียว่ามันเปนปิศาจจะไว้มันได้หรือ จำเปนจะต้องตัดรอนมันเสีย หาไม่มันก็จะทำร้ายเรา หลวงจีนถังซัมจั๋งพูดว่าอ้ายลิงมึงอย่ามาพูดเลอะเทอะไปเลย อะไรจะมีปิศาจมากมายอย่างนั้นทีเดียว น้ำใจมึงดุร้ายอย่างนี้แล้วจะอยู่ต่อไปไม่ได้ จงรีบกลับไปเสียโดยเร็วเถิด เราไม่ให้เจ้าตามเราต่อไปแล้ว เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์จะให้ข้าพเจ้ากลับไปก็ไม่ยากอะไรดอก แต่ยังมีข้อขัดข้องอยู่ประการหนึ่ง
หลวงจีนถังซัมจั๋งจึงถามว่า ขัดข้องด้วยเหตุประการใดจงชี้แจงให้เราฟัง เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่ปิดบังพระอาจาริย์ ตั้งแต่ห้าร้อยปีก่อนนั้น เคยตั้งตัวเปนใหญ่อยู่ในเขาฮวยก๊วยซัวถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง ตั้งแต่ตามพระอาจาริย์มาเปนสานุศิษย์ ต้องมงคลบังคับรัดอยู่บนศีศะ จะให้กลับไปหาเพื่อนฝูงอย่างไรได้ แม้ว่าพระอาจาริย์ไม่ต้องประสงค์ข้าพเจ้าแท้แล้ว ขอท่านได้ภาวนาคาถา ถอดมงคลนั้นออกเสียก่อน ข้าพเจ้าจะได้ลาท่านไปไม่ขัดขวางดื้อดึง ซึ่งข้าพเจ้าอุสาหะพยายามตามท่านมาก็ไม่สำเร็จประโยชน์แล้ว ก็จะกลับลาท่านไปยังที่เดิม หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจ ด้วยเวลานั้นพระโพธิสัตว์สอนแต่พระคาถารัด พระคาถาถอนท่านยังหาได้สอนไม่ จึงพูดว่าเราจะเอาอะไรที่ไหนไปถอนให้ได้เล่า เห้งเจียจึงพูดว่าแม้ไม่มีคาถาถอนท่านต้องเอาข้าพเจ้าไปด้วย จะขับไล่ข้าพเจ้าเสียนั้นหาควรไม่
หลวงจีนถังซัมจั๋งไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงพูดว่าถ้ากระนั้นเราจะยกโทษให้อิกสักครั้งหนึ่ง เจ้าจงลุกขึ้นเถิดตั้งแต่นี้ไปอย่าได้ทำดุร้ายเช่นนี้อิกต่อไป เห้งเจียคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่กล้าทำอีกต่อไป พูดแล้วก็ไปจับม้ามาให้พระอาจาริย์ขี่ เห้งเจียก็ออกเดินนำหน้าตัดทางไป
ฝ่ายปิศาจถูกเห้งเจียตีสองครั้ง ก็หาเปนอันตรายไม่ นึกสรรเสริญเห้งเจียว่าอ้ายลิงตัวนี้มันดีแท้ มันรู้จักดูเรา ๆ ทำฬ่อลวงมันสองครั้งแล้วมันก็สามารถรู้ได้ พวกเหล่านี้มันเดินเร็ว ถ้าลงพ้นจากเขานี้ไปสี่สิบโยชน์ ก็จะพ้นอาณาเขตร์ของเรา จำเราจะต้องแปลงตัวไปฬ่อลวงมันดูอีกสักครั้งหนึ่ง คิดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเปนรูปตาเฒ่าชะรามือถือลูกประคำ ปากภาวนาบริกรรมพระพุทธคุณ หลวงจีนถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้า แลเห็นคนแก่เดินมาจึงพูดสรรเสริญว่า ทิศปราจิณประเทศนี้มีคนใจบุญมาก มีการธุระเดินทางยังอุส่าห์ภาวนาเจริญพระพุทธคุณ
โป๊ยก่ายจึงพูดว่าพระอาจาริย์อย่าเพ่อสรรเสริญ ไภยจะมีมาถึงตัว หลวงจีนถังซัมจั๋งถามว่า ไภยจะมีมาแต่ข้างไหนอีกเล่า โป๊ยก่ายบอกว่าตีลูกสาวเขาตายแล้วมิหนำยังตีเมียเขาตายอีกเล่า อีตาเฒ่าคนนี้น่ากลัวจะเปนผัวแลเปนพ่อของหญิงสองคนที่เห้งเจียตีตาย ชะรอยจะมาตามลูกเมียของเขา
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงพูดว่าอ้ายชาติหมูมึงอย่าพูดให้เลอะเทอะไป ข้าจะไปดูให้รู้แน่ก่อนว่าจะเปนประการใด เห้งเจียเอาไม้กระบองซ่อนเสียแล้ว ก็เดินตัดหน้าตาเฒ่ามาร้องถามว่าท่านตาจะไปข้างไหน ทำไมจึงต้องเดินภาวนาไปด้วยเล่า ตัวเราเปนชาติเสือสมิง เจ้าทำอุบายฬ่อลวงต่าง ๆ จะมาฬ่อลวงเราด้วยหรือ จะฬ่อลวงได้ก็แต่ผู้อื่น จะมาหลอกลวงเราด้วยนั้นไม่ได้ กูรู้จักมึงคืออ้ายปิศาจผีร้าย
ฝ่ายปิศาจแปลงได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น อ้าปากไม่ออก เห้งเจียก็ชักกระบองแล้วคิดว่า เราตีมันสองครั้งแล้ว มีแต่โทษไม่มีคุณ ในครั้งนี้จำเราจะตีมันให้สิ้นชีวิตร อย่าให้เปนได้อิกต่อไปแม้พระอาจาริย์จะโกรธเคืองเราก็จะมีที่อ้าง เราก็จะพูดได้เต็มปาก คิดดังนั้นก็ร่ายพระคาถา เรียกเจ้าเขาแลเทวดาแลพระภูมิเจ้าที่ในตำบลนั้น บัดเดี๋ยวก็มาพร้อมกัน เห้งเจียจึงร้องสั่งว่าท่านทั้งหลายจงเปนธุระแก่ข้าพเจ้า ด้วยปิศาจตนนี้มันสิงสู่อยู่ที่นี่ มันมาทำการฬ่อลวงพระอาจาริย์สองครั้งแล้ว ครั้งนี้ข้าพเจ้าจะตีมันให้สิ้นชาติเสีย ขอท่านทั้งหลายคอยระวังสกัดไว้อย่าให้มันหนีไปได้
เจ้าเขาแลเทวดาแลพระภูมิเจ้าที่ได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้น ก็พากันคอยระวังอยู่ เห้งเจียเมื่อสั่งเสร็จแล้วก็ถือกระบองเหล็กเดินตรงเข้าไปตีถูกตาเฒ่าแปลงปิศาจนั้น ล้มลงกับพื้นก็สิ้นชีวิตร หลวงจีนถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าเห็นดังนั้น ก็ตกประหม่าร่างกายสั่นระรัวไปทั้งกาย โป๊ยก่ายเห็นดังนั้น หัวเราะแล้วพูดว่าเดินหนทางได้ครึ่งวันเท่านั้น ตีคนตายเสียถึงสามคนพี่เห้งเจียนี้ฝีมือแกดีมากๆ
หลวงจีนถังซัมจั๋งจะภาวนาพระคาถา เห้งเจียวิ่งมาร้องว่าพระอาจาริย์อย่าเพ่อภาวนาก่อน ท่านจงมาดูรูปร่างปิศาจว่ามันเปนประการใด มีแต่กระดูกกองอยู่ เท่านั้น หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงเดินเข้าไปใกล้พิจารณาดู ก็เห็นแต่กระดูกเปนกองอยู่ จึงถามเห้งเจียว่า คนพึ่งตายใหม่ ๆ ทำไมจึงมีแต่กระดูกอยู่อย่างนี้เล่า
เห้งเจียบอกว่าปิศาจนั้น มันบังเกิดกายสิทธิ์มันมีฤทธิ์แปลงกายได้อาไศรยอยู่ในที่ตำบลนี้ คอยเที่ยวหลอกลวงชนทั้งหลายให้หลงเชื่อ มันต้องกระบองกายสิทธิ์จึงตาย ร่างกายจึงได้แปรกลับเปนรูปเดิม มันเปนไม้อกไก่นามเรียกภาษาจีนว่า (แป๊ะกุ๊ดฮูหยิน) เพราะฉนั้นมันบังเกิดเปนปิศาจฉนี้
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังแลเห็นศพดังนั้นก็เชื่อ โป๊ยก่ายยืนอยู่ข้างนั้นสอพลอพูด พระอาจาริย์อย่าเพ่อเชื่อก่อน ที่คนตายก็แลเห็นแจ้งอยู่กับตา พี่เห้งเจียแกกลัวท่านภาวนา แกจึงเล่นกลทำให้ตาคนเห็นเปนรูปกระดุกเช่นนี้
หลวงจีนถังซัมจั๋งเปนคนหูเบา แลทั้งไม่ชอบเห้งเจียว่าเปนคนดุร้ายอยู่แล้วก็พาซื่อเห็นจริงด้วยโป๊ยก่าย มีความโกรธเห้งเจียจึงภาวนาพระคาถา เห้งเจียร้องว่าขอพระอาจาริย์ได้หยุดก่อน ข้าพเจ้าจะพูดให้ท่านฟัง
หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าอ้ายหัวลิงยังจะมาพูดว่ากระไรต่อไปอิกเก่า วิไสยคนทำความดีดุจหญ้าเมื่อฤดูเดือนสาม ถึงไม่เห็นสูงแต่มากวันเข้าย่อมสูงยาวขึ้นคนทำการชั่วร้าย เปรียบเหมือนเอามีดสับกับหิน ถึงไม่เห็นคอดนานไปก็เห็นเปนรอย นี่เจ้าตีคนตายในวันเดียวถึงสามคนฉะนี้ เห็นว่าสันดานเจ้าดุร้ายเหลือเกิน มิได้คิดจะทิ้งพยศอันชั่วเลย เราจะผ่อนผันอย่างไรได้ เจ้าจงไปเสียให้พ้นเราโดยเร็ว ข้าไม่เลี้ยงเจ้าอิกแล้ว
เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์โกรธเคืองข้าพเจ้าจะมิผิดไปหรือ ก็เมื่อเห็นแก่ตาว่าเปนเปนปิศาจร้าย คิดฬ่อลวงจะฆ่าพระอาจาริย์ข้าพเจ้าป้องกันท่านไว้กำจัด ศาจเสียได้ฉะนี้ ท่านมาหลงเชื่อฟังอ้ายหัวหมูมันสอพลอพูดยุยง กลับมาให้โทษโกรธข้าพเจ้าอย่างนี้จะควรหรือ แลท่านกลับมาขับไล่ข้าพเจ้า ๆ จะไม่ไปก็เปนคนไม่มีความอาย ครั้นข้าพเจ้าจะไปก็วิตกถึงพระอาจาริย์ที่จะไม่มีคนใช้ไปข้างน่าอีก
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็โกรธจึงพูดว่า อ้ายชาติลิงไม่มีอาฌา อวดว่าตัวเปนคนดีไม่มีผิด โป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั้นไม่ใช่คนหรือ เห้งเจียพูดอ้อนวอนชี้แจงอย่างไรพระถังซัมจั๋งก็ไม่เชื่อฟังก็มีความโทมนัศเสียใจเปนอันมาก จึงถอนใจใหญ่พูดว่าแสนเข็น ๆ เมื่อพระอาจาริย์ออกจากเมืองหลวง มาถึงเล่าเป๊กกิม ๆ ก็ส่งมาถึงเหลียงก่ายซัว ท่านช่วยข้าพเจ้าออกจากเขาข้าพเจ้าก็คำนับท่านว่าเปนอาจาริย์ ข้าพเจ้าตามมาข้ามเขาเข้าถ้ำปราบปิศาจจับผีร้าย จับโป๊ยก่ายได้ซัวเจ๋งอย่างนี้ มีความทุกข์ยากลำบากมากับท่านสุดที่จะพรรณา มาวันนี้พระอาจาริย์จะมาหลงเชื่ออ้ายคนสอพลอยุยงโกรธข้าพเจ้าไล่ข้าพเจ้าเสีย มิให้ไปตามตั้งแต่นี้ก็จะขาดกัน แต่ยังขัดข้องด้วยพระคาถานั้นอยู่
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่าเจ้าจงกลับไปเถิด คาถานั้นข้าไม่ภาวนาต่อไปแล้ว เห้งเจียจึงตอบว่าอย่างนี้ก็ยากอยู่ที่จะเชื่อได้ ไปข้างน่าบางทีไปปะปิศาจหรือยักษ์ร้ายโป๊ยก่ายสู้ไม่ได้ก็จะคิดถึงข้าพเจ้า ท่านก็จะภาวนาพระคาถาขึ้น ข้าพเจ้าก็จะมีความเจ็บปวดจะทนที่ไหนได้เล่า
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ยิ่งมีความแค้น จึงลงจากหลังม้าเรียกซัวเจ๋งให้เอาถุงมา จึงเอากระดาษภู่กันออกเขียนหนังสือสัญญาแล้วส่งให้เห้งเจีย พูดว่าเจ้าถือหนังสือนี้ไว้เปนพยาน ตั้งแต่นี้ไปเราไม่ต้องการใช้เจ้าต่อไป หรือเจ้าไม่เชื่อเราจะปฏิญาณตัวให้ เห้งเจียรับหนังสือแล้วพูดว่าท่านไม่ต้องปฏิญาณดอก ข้าพเจ้าจะลาพระอาจาริย์ไปแล้ว ข้าพเจ้าสาพิภักดิ์ตามท่านมาก็ไม่สำเร็จมรรคผลอันใด มาได้ครึ่งทางก็จากกันไป ขอพระอาจาริย์นั่งลงข้าพเจ้าจะกราบลา
หลวงจีนถังซัมจั๋งหันหน้าไปเสียไม่รับลา แล้วพูดว่า ข้าเปนสมณะตั้งอยู่ในกิจแห่งธรรม ไม่เหมือนเจ้าเปนชาติคนพาลเราไม่รับไหว้ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงร่ายพระคาถา แล้วถอนขนเพ็ชร์ออกสามเส้นเศกขึ้นเปนรูปเห้งเจียอิกสามรูป เข้าล้อมหน้าล้อมหลังไหว้อาจาริย์ หลวงจีนถังซัมจั๋งหลบไม่พ้นจึงรับไหว้เห้งเจีย ครั้นเห้งเจียไหว้แล้วก็ลุกขึ้นเรียกขนเพ็ชร์กลับเข้าตัวตามเดิม แล้วจึงมาสั่งซัวเจ๋งว่าน้องเปนคนดีแม้ไปข้างน่า จงระวังอย่าไว้ใจอ้ายโป๊ยก่ายชาติชั่วมักจะพูดสอพลอส่อเสียด เมื่อเดินตามทางไปนั้นจงระวังระไว บางทีจะปะปิศาจแลยักษ์ร้าย ถ้าดังนั้นเจ้าจงออกชื่อพี่ว่าเปนสานุศิษย์ใหญ่ พวกปิศาจเหล่านั้นรู้สึกเคยเข็ดหลาบ ฤทธาอานุภาพของพี่จะคลั่นคร้ามไม่อาจจะทำร้ายพระอาจาริย์
หลวงจีนถังซัมจั๋งพูดว่า ข้าเปนสมณะสุจริตไม่เหมือนเจ้าคนชั่วร้ายอย่างนั้น เจ้าอย่าวุ่นวายว่ากล่าวสั่งสอนเลย จงรีบไปให้พ้นโดยเร็วเถิด เห้งเจียเห็นว่าอาจาริย์สิ้นความอาไลยแท้แล้วมิรู้ที่จะทำประการใด ก็จำจะต้องกลับไป เห้งเจียก็เหาะขึ้นกลางอากาศหกขะเมนทีหนึ่ง เหาะตรงมายังเขาฮวยก๊วยซัว เมื่อเวลาเหาะมานั้น เอ้กาแต่ผู้เดียว ในดวงจิตรให้มีความอาไลยสท้อนถอนใจใหญ่บัดเดี๋ยวใจก็มาถึงฝั่งทเลมหาสมุททิศตวันออก เห้งเจียก็ลอยอยู่บนอากาศ คิดถึงพระอาจาริย์มีความโทมนัศยิ่งนักก็ร้องไห้สอึกสอื้นคร่ำครวนไปต่างๆ หยุดสักประเดี๋ยวแล้วก็เหาะเลยไป จึงคิดอยู่แต่ในใจว่าหนทางนี้ ห้าร้อยกว่าปีแล้วเรามิได้มาทางนี้คิดดังนั้นแล้ว ก็เหาะลงมาถึงเขาฮวยก๊วยซัว เห้งเจียก็ลดลงยังเนินเขาเหลียวซ้ายแลขวาก็เห็นเงียบสงัดอยู่ ต้นไม้ดอกไม้แห้งเหี่ยวร่วงโรยราไปหมดสิ้น แลที่ตั้งแต่งด้วยศิลาเคยนั่งเล่นเย็นเช้าก็หักพังเสียหายไปทั้งสิ้น เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ยิ่งมีความโทมนัศมากขึ้น ในเมื่อเห้งเจียคร่ำครวญอยู่นั้น ได้ยินเสียงในซอกเขาพุ่มรก เห็นลิงน้อย ๆ วิ่งออกมาเจ็ดแปดตัว พากันเข้าล้อมหน้าล้อมหลัง คำนับแล้วพูดว่า วันนี้ท่านไต้เซียกลับมาแล้ว
เห้งเจียถามว่าพวกเจ้าไปข้างไหนหมดจึงได้เงียบสงัดอย่างนี้ ข้ามาถึงนานแล้วก็มิได้เห็นพวกเจ้านี่เปนด้วยเหตุอย่างไร พวกวานรน้อย ๆ ได้ฟังเห้งเจียต่างตนเล่าบอกว่า ตั้งแต่ใต้เซียไปแล้ว อยู่ภายหลังมีพวกพรานมาทำแก่พวกข้าพเจ้าให้ได้รับความทุกข์สุดที่จะรำพรรณ มันเอาอาวุธศรแลน่าไม้มายิง แลเอาสุนักข์มาล้อมไล่ตีจับเปนเอาบ้างจับตายเอาบ้าง เพราะฉนั้นพวกข้าพเจ้าจึงหนีซ่อนเร้นอยู่ตามซอกห้วยชานเขาแลพุ่มรกแลในถ้ำจึงได้รอดพ้น นี่ข้าพเจ้าได้ยินเสียงใต้เซียกลับมาพวกข้าพเจ้าจึงออกมาหา เห้งเจียได้ทราบดังนั้น ก็ยิ่งมีความโทมนัศเสียใจยิ่งนัก จึงถามว่าพวกพรานเหล่านั้น มันจับพวกเจ้าไปทำประการใด
วานรน้อย ๆ เหล่านั้นจึงบอกว่า มันจับตายได้ก็เอาไปต้มแกงกิน มันจับเปนได้ก็เอาไปหัดเล่นงิ้วเล่นลคร แล้วเอาไปกลางตลาดทำเล่นเต้นรำต่าง ๆ มันพากันตีกลองแลม้าฬ่อเฮฮาหัวเราะกันเปนการสนุกสนานของมันอย่างนี้
เห้งเจียได้ฟังพวกวานรเล่าให้ฟังดังนั้น มีความแค้นดุจไฟลุกอยู่ในทรวงอก จึงถามว่าเดี๋ยวนี้ในถ้ำใครเปนหัวน่า ลิงน้อยจึงตอบว่ามีนายเบ๊ลิ้วเจียงกุนแม่ทัพที่สามเปนหัวน่า เห้งเจียว่าพวกเรารีบไปบอกให้ออกมาหาเราโดยเร็ว ลิงน้อยก็พากันวิ่งเข้าไปบอก
เบ๊ลิ้วแม่ทัพที่สามได้ฟังลิงน้อยมาบอกดังนั้น ก็มีความยินดี จึงพาพวกวานรออกมาคำนับรับใต้เซียเข้าไปในถ้ำ เห้งเจียขึ้นนั่งอยู่บนที่ท่ามกลางบริวารวานรใหญ่น้อยแล้ว พวกวานรทั้งหลายก็พากันคำนับแล้วจึงถามว่า พวกข้าพเจ้าได้ยินว่า ท่านรอดชีวิตรออกแล้วตามพระถังซัมจั๋งไปประเทศไซทีเพื่ออาราธนาพระธรรม ทำไมใต้เซียจึงกลับมาได้เล่า
เห้งเจียได้ฟังพวกวานรถามดังนั้นจึงดอบว่า พวกเจ้าทั้งหลายยังหารู้เหตุผลต้นปลายไม่ ถังซัมจั๋งนั้นไม่รู้จักคนดีแลคนชั่ว เราเห็นแก่เธอตามไปช่วยรักษา ด้วยตามระยะทางที่ไปนั้นมีแต่ภูตผีปิศาจยักษ์มารร้ายกาจมาก ได้ปราบปรามภูตผีปิศาจร้ายให้ราบคาบไปได้ทั้งสิ้น เพราะความจงรักภักดีได้ความลำบากทรมานกาย ได้ตีปิศาจตายเธอกลับพูดว่าเปนคนดุร้ายเหี้ยมโหด ทำหนังสือสัญญาว่าไม่ใช้เราอีกต่อไปขับไล่ให้เรากลับเสีย เราจึงได้กลับมาดังนี้
พวกวานรทั้งหลายได้ฟังใต้เซียเล่า ก็พากันตบมือหัวร่อว่าดีแล้วใต้เซียกลับมาอยู่ จะได้ปกครองรักษาพวกข้าพเจ้า ๆ จะได้มีความศุข ท่านจะตามไปทำไมให้ป่วยการไม่เปนผลประโยชน์อะไร พวกวานรพูดแล้วบอกกันให้เอาน้ำเหล้ามะพร้าวมาให้ใต้เซียกินแก้ทุกข์ เห้งเจียห้ามว่าอย่าเพ่อกินก่อน ข้าจะถามพวกเจ้าว่า พวกพรานนั้นกี่วันมันจึงจะมาหนหนึ่ง เบ๊ลิ้วบอกว่ามันมาทุกวันเปนนิตย์ วันนี้ท่านคอยดูก็จะได้เห็น
เห้งเจียได้ฟังพวกวานรบอกดังนั้น จึงสั่งลิงน้อยให้ช่วยกันเก็บหินแลกรวดไปกองไว้บนเนินเขาให้มาก แล้วพวกเจ้าจงแอบหนีอยู่ในถ้ำ ไว้ธุระข้าจะทำวิชาแก้มือ ฝ่ายลิงน้อยทั้งหลายรับคำสั่งแล้วก็ไปเที่ยวเก็บหินแลตรวดมากองไว้ตามสั่ง แล้วก็พากันหลบหนีเข้าซ่อนอยู่เสียในถ้ำ เห้งเจียจึงขึ้นบนยอดเขาคอยดู บัดเดี๋ยวก็แลเห็นข้างทิศอาคะเณทั้งคนทั้งม้าประมาณสักพันเศษ ถืออาวุธน่าไม้ธนูแลแหลนหลาวหอกดาบต่าง ๆ แลสุนักข์สำหรับไล่ก็มีมาหลายสุนักข์ พวกคนก็ตีกลองแลม้าฬ่อโห่ร้องกันขึ้นมา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ยิ่งมีความโกรธเปนอันมาก จึงร่ายพระคาถาคาบม้วนลมบังเกิดเปนลมพยุห์ใหญ่ พัดหอบเอาหินตรวดเหล่านั้นสาดลงไปยังพวกพรานเหล่านั้น เจ็บปวยล้มตายไปทั้งสิ้น ซากอาศพล้มกลิ้งอยู่กับที่โลหิตไหลนองไป
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตบมือหัวเราะพักใหญ่ แล้วพูดว่าเราตามพระอาจาริย์ไป ท่านก็สั่งสอนทุกวัน ๆ ว่าพันวันทำความดี ความดีไม่ใคร่จะพอ วันเดียวทำความชั่วร้าย ๆ มากเหลือนั้น อันคำนี้ก็เปนความจริงได้ ฆ่าปิศาจสองสามหนท่านว่าดุร้าย เรากลับมาบ้านวันนี้ เราทำเวรฆ่าชีวิตรเขาโดยมาก พูดเช่นนี้แล้วจึงสั่งพวกวานรให้ถอดเสื้อกางเกงของคนตายนั้นมาใส่ ถลกหนังม้ามาทำสายธนูน่าไม้ เก็บเอาเครื่องสาตราอาวุธนั้นมาฝึกหัดซ้อมฝีมือกัน เก็บเอาธงศรีต่าง ๆ นั้นมาประจบเย็บติดกันเข้าเปนธงห้าศรี แล้วเขียนอักษรลงสิบสี่ตัวว่า (ต้งซิว ฮวยก้วยซัว หกจิ๊นจุ๊ยเลียมต๋อง ซีเทียนใต้เซีย) แปลว่าซ่อมแปลงเขาฮวยก๊วยซัวปฏิสังขรณ์ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องขึ้น เห้งเจียเปนซีเทียนใต้เซียมายังเดิม แล้วเห้งเจียสั่งให้ชักธงขึ้นตั้งมั่วสุมสะสมสะเบียงอาหารแลเกลี้ยกล่อมพวกยักษ์มารปิศาจที่มีฝีมือ เห้งเจียย่อมเปนผู้มีสันดานพอใจเปนคนโต ตั้งฤทธาอานุภาพเวทมนต์ก็ประสิทธิ์ขลังแขงแรง เห้งเจียไปขอน้ำทิพย์ของพระยานาคมาทั้งสี่มหาสมุทมาล้างบนเขาให้สอาดแล้ว ก็ปลูกต้นไม้พรรณต่าง ๆ ให้เปนที่ร่มรื่นสำราญ
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งเชื่อฟังโป๊ยก่ายส่อเสียดขับไล่เห้งเจียกลับไปแล้วก็ขึ้นม้าออกเดิน ซัวเจ๋งยกหาบไส่บ่าเดินตามกันไปเดินข้ามเขาแป๊ะเฮ้าซัว แลไปข้างน่าเห็นมีดงไม้ใหญ่ ร้องสั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่าหนทางดงป่ารกเปลี่ยวจงระวังระไวให้มาก ๆ โป๊ยก่ายถือคราดเหล็กออกเดินนำน่าตัดทางเข้าดง ในเวลากำลังเดินนั้น หลวงจีนถังซัมจั๋งยอหยุดม้าบอกแก่โป๊ยก่ายว่าอาตมภาพมีความหิวอ่อนนักท่านจงไปหาเข้ามาให้กินแก้หิวเสียก่อนแล้วจึงค่อยไป โป๊ยก่ายว่าถ้ากระนั้นอาจาริย์ลงหยุดพักที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปบิณฑบาตรหลวงจีนถังซัมจั๋งก็ลงจากม้า ซัวเจ๋งวางหาบลงหยิบบาตรส่งให้โป๊ยก่าย ๆรับบาตรเดินลัดออกจากดงตรงไปข้างทิศตวันตกประมาณร้อยเส้นเที่ยวค้นหาบ้านคนก็ไม่เห็นมี พบแต่สัตว์เสือร้าย โป๊ยก่ายเดินลำบากเข้าก็คิดถึงเห้งเจียถ้าอยู่เปนผู้บิณฑบาตร มาวันนี้เขาไม่อยู่ตกเปนน่าที่ของตัวเราก็ตรึกนึกถึงเห้งเจีย ถ้าอยู่ก็เปนผู้หาบิณฑบาตรโป๊ยก่ายเดินลำบากต้องตกเปนน่าที่ของเรา นี่ก็จริงเหมือนคำที่เขาพูดกันว่า (มีบ้านจึงจะรู้ราคาเข้าแลฟืน เลี้ยงลูกจึงจะรู้คุณของบิดามารดา) นี่เราจะไปหาที่ไหนได้ โป๊ยก่ายคร่ำครวนดังนั้น ก็บังเกิดง่วงเหงาหาวนอนโป๊ยก่ายทนหาวนอนไม่ไหว ก็เดินแวะเข้าไปที่พุ่มรกก็มุดเข้าไปนอนหลับเสียพักใหญ่จนไม่รู้สึกตัว
ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งคอยโป๊ยก่ายอยู่ในกลางดงจิตรใจให้หวาดเสียว ไม่มีความผาศุขสบายเลยในตาก็ให้เขม่นไม่หยุด จึงเรียกซัวเจ๋งมาพูดว่า โป๊ยก่ายไปบิณฑ์บาตรตวันก็พ้นเพนแล้วยังไม่เห็นกลับมา ที่เนินดงนี้ไม่ควรเราจะพักเราจงไปหาที่พักจึงจะดี ซัวเจ๋งพูดว่าอย่าเพ่อไปก่อน รอข้าพเจ้าไปตามโป๊ยก่ายก่อน จึงค่อยพร้อมกันไป หลวงจีนถังซัมจั๋งก็เห็นชอบด้วย ซัวเจ๋งก็ถือกระบองเดินออกมาจากดงเที่ยวตามโป๊ยก่ายตามเนินป่า ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋งนั่งอยู่ในดงแต่ผู้เดียวในจิตรใจให้ง่วงเหงา จึงขืนอุสาหะสะกดใจไว้แล้วก็ผุดลุกขึ้น ค่อย ๆ เดินชมพิศดูตามต้นผลไม้พอให้แก้รำคาร อันที่ในดงนั้นมีทางมากแยกไปหลายทาง หลวงจีนถังซัมจั๋งเวลานั้นจิตรใจไม่ปรกติเดินหลงทางไปไม่รู้ที่ว่าจะกลับก็เดินหลงออกดงไปทางทิศอาคะเณ แลไปข้างหน้าเห็นมีรัศมีทองฟุ้งขึ้นมา เวลานั้นแสงตวันส่องมากระทบยอดพระเจดีย์จึงได้มีรัศมีผุดผ่องขึ้น พระถังซัมจั๋งแลไปก็เห็นองค์พระเจดีย์ จึงคิดว่าเมื่อเราจะออกจากเมืองหลวงก็ได้อัทธิฐานว่าแม้ปะพระพุทธรูปจะนมัศการ พบพระสถูปเจดีย์ก็จะกวาดล้างทำไมเมื่อเดินมาจึงไม่เห็น ที่ข้างพระเจดีย์นั้นคงจะมีวัดวาอารามพระเจ้าพระสงฆ์อยู่ จำเราจะแวะเข้าไปดู แต่ที่ของแลม้าอยู่กลางดงนั้นเห็นจะไม่เปนอันตราย เพราะในดงนั้นน้อยนักที่คนจะไปมา แม้คอยโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาพร้อมกันก็ดีแต่ยังช้าจำเราจะเข้าไปในวัดก่อน คิดดังนั้นแล้วก็เดินตัดตรงเข้าไปที่องค์พระเจดีย์ ครั้นถึงประตูไหญ่พระถังซัมจั๋งแลเข้าไปในพระเจดีย์ก็เห็นมู่ลี่แขวนห้อยอยู่ จึงเดินเข้าไปข้างในเปิดมู่ลี่เข้าไปชั้นในเห็นมีแท่นศิลา ข้างบลแท่นนั้นมีคนนอนแต่หน้าเขียวแยกเขี้ยวออกจากปาก กำลังนอนหลับอยู่บนแท่นพระถังซัมจั๋งเห็นก็รู้ว่ายักษ์ปิศาจ ในอกใจก็รัวสั่นไปทั้งกายหันหน้าวิ่งกลับออกมาข้างนอกทันที
ฝ่ายปิศาจยักษ์ตกใจตื่นขึ้น ร้องถามพวกปิศาจน้อย ๆ ว่าข้างนอกนั้นคนอะไรที่ไหนมา ปิศาจน้อยมองตามไปก็เห็นพระสงฆ์ จึงบอกว่าพระสงฆ์ที่ไหนมาก็ไม่ทราบ ปิศาจยักษ์ได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่า นี่เหมือนแมลงวันมาจับบนหัวงู มันเอาภักษาหารมาให้เรา พวกเรารีบตามจับตัวมาให้ได้ พวกปิศาจน้อย ๆ วิ่งตามไปจับตัวหลวงจีนมาได้แล้ว ก็พากันฉุดคร่าเอาตัวมา
หลวงจีนถังซัมจั๋งยกมือคำนับ ปิศาจยักษ์จึงถามว่านี่ตัวเปนสงฆ์อยู่ประเทศไหนจะไปข้างไหนจึงมาทางนี้ จงบอกมาให้แจ้งโดยเร็ว พระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมภาพอยู่เมืองใต้ถัง รับรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมประเทศไซที บัดนี้อาตมภาพมาถึงนี่จะใคร่นมัศการพระเจดีย์ บังเอินทำให้ท่านตกใจ ขอท่านได้ยกโทษให้แก่อาตมภาพที่ได้ผิดนี้ ถ้าอาตมภาพไปธุระสำเร็จแล้ว กลับไปถึงเมืองอาตมภาพจะจดชื่อท่านไว้เปนที่ระลึก
ปิศาจยักษ์ได้ฟังหลวงจีนถังซัมจั๋งพูดดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่า ตัวอยู่เมืองบนเปนมนุษย์โดยความจริงเราอยากกินเนื้อ บัดนี้เนื้อนั้นจะต้องอยู่ในปากเราจะปล่อยไปไม่ได้ จะหนีไปไหนก็คงหนีไปไม่พ้น พูดดังนั้นแล้ว จึงสั่งบริวารให้เอาตัวพระถังซัมจั๋งไปมัดไว้กับเสาที่ในถ้ำอย่าให้หนีไปได้ ปิศาจยักษ์ก็ถือมีดเดินมาใกล้ถามพระถังซัมจั๋งว่าตัวมากี่คนจึงมาถึงนี่ เพราะว่าคนเดียวคงจะมาไม่ได้เปนแน่
พระถังซัมจั๋งก็บอกตามจริงว่า อาตมภาพมามีสานุศิษย์สองคนนามเรียกว่า โป๊ยก่ายซัวเจ๋งคนทั้งสองพากันไปเที่ยวบิณฑบาตรแลหาบกับม้ายังทิ้งอยู่กลางดง ปิศาจว่าถ้ากระนั้นยิ่งดีมากอาจาริย์สานุศิษย์กับม้ารวมเปนสี่ด้วยกัน ก็พอกินได้สักเวลาหนึ่งพูดดังนั้นแล้วจึงสั่งบริวารว่า พวกเจ้าจงปิดประตูคอยท่า เราจะไปจับตัวพวกศิษย์มาพร้อมกับอาจาริย์จึงค่อยต้มเลี้ยงกันสักเวลาหนึ่ง
ฝ่ายซัวเจ๋งออกจากดงเที่ยวตามหาโป๊ยก่าย เดินมาประมาณทางไกลร้อยเส้นเสศ เที่ยวค้นหาก็ไม่เห็นโป๊ยก่าย ทั้งบ้านช่องผู้คนก็ไม่มี จึงขึ้นยืนบนเนินสูงแลไปดู ก็ได้ยินเสียงในพุ่มไม้รกมีเสียงคนพูด ซัวเจ๋งจึงรีบเดินเข้ามาใกล้ เอาไม้กระบองแหวกหญ้ารกดู ก็เห็นโป๊ยก่ายนอนหลับสนิทไม่รู้สึกตัว ปากก็ละเมอพูดเลอะเทอะไม่ได้ศัพย์ ซัวเจ๋งเข้าไปจับใบหูดึงขึ้น เรียกว่าอ้ายหมูป่าอาจาริย์ใช้ให้ไปบิณฑบาตร ทำไมจึงมานอนซุกซ่อนหลับอยู่อย่างนี้
โป๊ยก่ายตกใจตาลีตาลานลุกขึ้นถามว่าเวลานี้กี่โมงแล้ว ซัวเจ๋งบอกว่าท่านให้ไปบิณฑบาตรเข้า ๆ ก็ไม่ได้แล้วจะไปหาที่ไหน จงกลับไปหาท่านก่อน โป๊ยก่ายก็กะหืดกะหอบมากับซัวเจ๋ง ตัดทางเดินตรงมาในดงที่หยุดนั้น ครั้นถึงที่พักแลไปก็ไม่เห็นพระอาจาริย์ ซัวเจ่งไม่เห็นอาจาริย์ก็โกรธโป๊ยก่าย จึงพูดว่าเพราะอ้ายชาติหมูนี่แลไปซุ่มหลับเสียจึงกระทำให้ช้าการ ปิศาจแลยักษ์ร้ายมันคงจะจับเอาอาจาริย์ไปเสียแล้ว
โป๊ยก่ายหัวเราะว่าในดงนี้เปนที่ไชยภูมิดี ปิศาจผียักษ์ที่ไหนจะมี นี่เห็นพระอาจาริย์จะเที่ยวเดินชมป่าเล่นเพื่อแก้รำคาญดอกกระมัง เราทั้งสองเดินตามไปดูก่อนเถิด พูดกันแล้วโป๊ยก่ายจ฿งม้าซัวเจ๋งเอาหาบใส่บ่าก็พากันเดินออกจากดง ตรงมายังทิศอาคะเณเดินไปมองหาไปก็ไม่เห็น บัดเดี๋ยวแลไปก็เห็นมีรัศมีออกสว่างไสว โป๊ยก่ายแลเห็นดังนั้นจึงพูดว่า ที่ตรงนั้นมีพระเจดีย์คงจะมีวัดวาอารามเปนแน่ พระอาจาริย์เห็นจะไปฉันเข้าในวัดนั้นดอกกระมัง เราพากันเข้าไปดูเพื่อจะพบท่าน ซัวเจ๋งว่าเรายังไม่แนใจว่าจะร้ายหรือดี เราจงดูข้างนอกก่อน คนทั้งสองก็พากันเดินเข้ามายังประตูใหญ่ ครั้นถึงเห็นบนประตูใหญ่มีอักษรจารึกไว้หกตัวว่า ถ้ำ (อั๊วจื๊อปอง้วยต๋อง) ซัวเจ๋งจึงพูดว่า ที่นี่ไม่ใช่วัดวาอารามเปนที่ปิศาจยักษ์ร้ายอยู่ อาจาริย์ของเราเห็นจะอยู่ในนี้เปนแน่ โป๊ยก่ายว่าพี่จะไปถามดู มือถือคราดเหล็กเดินมายังประตูแล้วตะโกนเรียกว่าใครอยู่ในนั้นช่วยเปิดประตูรับด้วย
พวกปิศาจน้อยได้ยินเสียงคนเรียก จึงวิ่งมาเปิดประตู แลไปก็เห็นสองคนรูปร่างปลาดก็รีบกลับเข้าไปบอกใต้อ๋องว่า อ้ายสองคนมาแล้ว ปิศาจยักษ์ถามว่าสองคนไหน ปิศาจน้อยบอกว่าอยู่นอกคนหนึ่งปากยาวหูใหญ่คนหนึ่งหน้าสีหมอกหัวผมรุงรัง มันร้องเรียกให้เปิดประตูรับ ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีพูดว่า อ้ายสองคนนี้คือโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งมันมาตามอาจาริย์ของมัน หน้าตามันดุร้ายอยู่ เราจะทำหละหลวมแก่มันนั้นเห็นจะไม่ได้ คิดเห็นดังนั้นแล้วจึงเรียกเอาเครื่องแต่งตัวมาแต่ง มือถืออาวุธมีดง้าวเดินออกมายังประตู
โป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นปิศาจหน้าตาดุร้าย แลท่าทางเหี้ยมฮ่าวหาญแขงแรง ศรีหน้าเขียวมีเขี้ยวหนวดสีชมภูผมแดงดังชาด สวมเกราะทองแดงมือถือมีดดาบ ชื่อนั้นเรียกว่า (อึ่งเพ้าใต้อ๋อง) เมื่ออึ่งเพ้าใต้อ๋องออกมาถึงประตูแล้วจึงมีคำถามว่า พวกเจ้ามาแต่ไหนจึงบังอาจมาทำฮึกฮักดังนี้ จงเร่งบอกมาโดยเร็ว
โป๊ยก่ายได้ยินถามดังนั้น จึงตอบว่าอ้ายทารกมึงจำไม่ได้หรือ เราคือพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้พระอาจาริย์เราไปอาราธนาพระธรรมยังมัชฌิมประเทศ อาจาริย์เราเปนน้องพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ถ้าอยู่ในถ้ำนี้ขอให้ส่งมาโดยเร็ว มิฉนั้นเราจะเอาคราดเหล็กตีกระหนาบเข้าไป อึ่งเพ้าใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าจริงมีสงฆ์รูปหนึ่งอยู่ในถ้ำเรา เราไม่มีความรังเกียดทุกเวลาก็จงรักภักดี เราทำโต๊ะเนื้อคนเลี้ยงทุกเช้าเย็น พวกเจ้าอยากกินก็เข้ามาจะให้กินสักก้อนหนึ่ง จะได้รู้รศชาดว่ามันอร่อยอย่างไร
โป๊ยก่ายคิดว่าจริงจะใคร่เข้าไป ซัวเจ๋งวิ่งมายึดไว้ถามว่าพี่กินเนื้อคนเมื่อไร โป๊ยก่ายจึงนึกขึ้นได้มีความโกรธยิ่งนัก จับคราดตรงเข้าสับลงที่ศีศะปิศาจอึ่งเพ้า ๆ หลบทันก็เข้าต่อสู้กันเปนสามารถ คนทั้งสองต่างแผลงอิทธิฤทธิ์เหาะขึ้นรบกันบนอากาศ ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็วางหาบปล่อยม้า ชักไม้พลองเหล็กเหาะขึ้นไปตามช่วยโป๊ยก่ายรบระดมต่อสู้กันเปนสามารถยังหาแพ้ชะนะกันไม่ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งต่อสู้แก่ปิศาจอึ่งเพ้าได้สามสิบเพลง โดยเหตุบุญบารมีของพระถังซัมจั๋ง ที่จะยังไม่ถึงแก่ชีวิตรอันตราย จึงบันดานมิให้เปียก่ายซัวเจ๋งแพ้แก่อึ่งเพ้าปิศาจ เทพยดาคอยรักษาโป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่ ฝ่ายหลวงจีนถังซัมจั๋ง ต้องมัดอยู่ในถ้ำนั้นกำลังร้องไห้โศกเศร้าอยู่ แลไปเห็นหญิงคนหนึ่งเดินออกมายืนอยู่ข้างพระถังซัมจั๋งถามว่า เธอนี้อยู่ที่ไหน เหตุใดจึงได้มาต้องมัดอยู่อย่างนี้
พระถังซัมจั๋งได้ยินถามดังนั้น จึงพิเคราะห์ดูหญิงนั้นอายุประมาณสามสิบปีเสศ จึงตอบว่าอาตมภาพก็ถึงที่ตายแล้ว มาถึงที่ของสีกาแล้วจะกินเนื้อก็กินเสียเถิด จะถามอะไรไปทำไมให้เนิ่นช้าไปเล่า หญิงนั้นจึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า ข้าพเจ้ามิใช่ผีปิศาจดอก บ้านข้าพเจ้าจากที่นี่ไปสามร้อยโยชน์ที่ตำบลนั้นมีเมืองหนึ่งเรียกว่า (โป๊เชียงก๊ก) ข้าพเจ้านี้คือพระราชบุตรีที่สามชื่อข้าพเจ้าเรียกว่า (แป๊ะฮ่องเซียว) เหตุเมื่อน่าก่อนสิบสามปี เดือนสิบขึ้นสิบห้าค่ำออกมายังสวนดอกไม้ชมเดือนแลดอกไม้ อ้ายปิศาจตนนี้มันทำลมพะยุห์มืดฟ้ามัวฝน แล้วพัดหอบเอาข้าพเจ้ามาเปนผัวเมียแก่มันสิบสามปีแล้ว มีบุตรชายบุตรหญิงสองคนก็ไม่มีข่าวคราวไปถึงเมืองได้ พระราชบิดามารดาก็มิได้เห็นหน้าสิบสามปีแล้ว ก็ตัวของท่านเหตุใดมันจึงจับมาได้
หลวงจีนถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพนี้ถือรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จะไปประเทศไซที อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บังเอินหลงเข้ามาในที่นี่ปิศาจจึงได้จับอาตมภาพได้ ยังจะคอยจับสานุศิษย์ทั้งสองมาพร้อมกันแล้ว จึงจะได้ต้มกินเสียด้วยกันทั้งสามคน ฝ่ายก๋งจู๊ได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น หัวเราะแล้วพูดว่า แม้ว่าท่านจริงใจจะไปอาราทนาพระไตรยปิฎกแน่แล้ว ข้าพเจ้าจะช่วยท่านได้ ที่เมืองโป๊เชียงก๊กนั้น ตรงหนทางที่ท่านจะไป ท่านสงเคราะห์ข้าพเจ้านำหนังสือข่าวนี้ไปไหพระราชบิดาข้าพเจ้าทราบได้ ข้าพเจ้าจะขอปิศาจให้ปล่อยท่านไป
พระถังซัมจั๋งได้ฟังก๋งจู๊พูดดังนั้นจึงพูดว่า แม้ก๋งจู๊ช่วยอาตมภาพได้ อาตมภาพจะรับนำหนังสือนั้นไปให้ ก๋งจู๊ได้ฟังพระถังซัมจั๋งรับอาสาดังนั้น จึงกลับเข้าไปหยิบกระดาษมาเขียนหนังสือเสร็จแล้วก็เข้าผนึกเดินออกมาแก้มัดพระถังซัมจั๋ง ส่งหนังสือฉบับนั้นให้พระถังซัมจั๋ง ๆ รับหนังสือนั้นมาแล้วพูดว่า อาตมภาพขอบคุณก๋งจู๊ได้ช่วยให้รอดพ้นจากความตาย เมื่ออาตมภาพไปถึงเมืองจะนำเข้าไปถวาย แต่อาตมภาพยังวิตกว่า ก๋งจู๊พลัดพรากมาหลายปีแล้วบางทีพระราชบิดาจะจำไม่ได้ ก๋งจู๊อย่าสงไสยว่าอาตมภาพจะพูดกลับกลอก
ก๋งจู๊ว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเลย เพราะพระราชบิดานั้นมีบุตรีสามคน ข้าพเจ้าเปนคนสุดท้อง แม้หนังสือไปถึงแล้วพระราชบิดาก็จำได้ พระถังซัมจั๋งรับหนังสือใส่มือเสื้อแล้วก็ลานางก๋งจู๊เดินออกไปน่าถ้ำ ก๋งจู๊จึงห้ามว่าท่านอย่าออกไปทางน่าถ้ำ ที่น่าถ้ำปิศาจกับศิษย์ของท่านกำลังรบต่อสู้กันอยู่ ท่านจงออกไปทางหลังถ้ำไปแอบซุ่มตัวอยู่ตามพุ่มรกก่อน ไว้ให้ข้าพเจ้าเกลี้ยกล่อมขอร้องเขาก่อนแล้ว จึงให้สานุศิษย์ไปตามจะได้พร้อมกันไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังก๋งจู๊พูดแนะนำดังนั้นก็เห็นชอบด้วยจึงลานางออกไปทางหลังถ้ำ ก๋งจู๊เห็นพระถังซัมจั๋งพ้นไปแล้วจึงกลับเดินออกไปยังน่าถ้ำคิดอุบายได้ประการหนึ่ง ในเวลานั้นก่งจู๊ออกมายืนยังน่าถ้ำได้ยินเสียงอึกกะทึกอยู่กลางอากาศ แลเห็นโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งกำลังรบกับอึ่งเพ้า ก๋งจู๊เรียกว่าอึ่งเพ้าใต้อ๋องลงมาก่อน
อึ่งเพ้าใต้อ๋องได้ยินเสียงเรียกดังนั้นก็ผละโป๊ยก่ายซัวเจ๋งลดลงยังปากถ้ำเดินมาถามก๋งจู๊ว่ามีธุระอะไรหรือ ก๋งจู๊จึงบอกว่าข้าพเจ้ากำลังหลับอยู่ในห้องฝันไปว่าเจ้ากิมกะมา อึ่งเพ้าว่าเจ้ากิมกะพูดว่ากระไรหรือ ก่งจู๊บอกว่าเมื่อข้าพเจ้ายังเยาว์อยู่ปักเสาไว้อัทธิฐานว่า แม้ข้าพเจ้าเดิบใหญ่ไปข้างหน้า มีสามีชื่อเสียงปรากฎฤทธาอานุภาพยิ่งกว่าคน ข้าพเจ้าจะทำสังฆทานแลกุศลต่าง ๆ บัดนี้มาร่วมรักกับใต้อ๋องเปนสามีภิริยากัน ข้าพเจ้าก็หานึกได้ไม่ เจ้ากิมกะมาทวงตามซึ่งข้าพเจ้าได้อัทธิฐานไว้นั้นแล้ว ตวาดข้าพเจ้าก็ตกใจตื่นจะมาบอกแก่ใต้อ๋อง เดินออกมาจากห้องก็มาพบพระสงฆ์ต้องผูกมัดอยู่กับเสา ขอใต้อ๋องได้กรุณาแก้พระสงฆ์ปล่อยไปเถิด เปรียบเหมือนใต้อ๋องช่วยแก้ความอัทธิฐานของข้าพเจ้านั้น แต่ยังไม่ทราบว่าใต้อ๋องจะเห็นควรหรือไม่
อึ่งเพ้าใต้อ๋องได้ฟังนางก๋งจู๊พูดดังนั้น จึงพูดว่าก่งจู๊ทำไมจะต้องสงไสยให้มากความไปเล่า ข้าพเจ้าจะใคร่กินเนื้อแม้ว่าก๋งจู๊ได้อัทธิฐานไว้พระสงฆ์ที่จับได้นั้นตามแต่จะปล่อยไปเถิด แต่ให้ไปทางหลังถ้ำก็แล้วกัน ก๋งจู๊เห็นอึ่งเพ้ายกให้ดังนั้นก็มีความดีใจจึงเดินเข้าไปในถ้ำ อึ่งเพ้าก็เดินออกมาทางน่าถ้ำตะโกนร้องเรียก โป๊ยก่ายซัวเจ๋งบอกว่า เจ้าทั้งสองจงลงมานี่ก่อน แต่มิใช่ข้าจะยอมแพ้ฝีมือเจ้าดอกเพราะข้าเห็นแก่ภรรยาของข้า บัดนี้อาจาริย์ของเจ้าข้าพเจ้าปล่อยออกไปข้างหลังถ้ำแล้ว จงรีบไปหาจะได้พากันไปโป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังอึ่งเพ้าร้องดังนั้น ก็ตกใจลดลงยังพื้นรีบไปยกหาบจูงม้าตัดข้ามไปทางหลังถ้ำร้องเรียกว่าพระอาจาริย์อยู่ที่ไหน ฝ่ายพระถังซัมจั๋งซ่อนอยู่ในรก ครั้นได้ยินเสียงร้องเรียกก็จำได้ จึงขานว่าอาตมอยู่นี่
ซัวเจ๋งก็แหวกหญ้าเข้าไปรับอาจาริย์ออกมาให้ขึ้นม้าแล้วรีบเดินไป โป๊ยก่ายนำทางซัวเจ๋งหาบตามมาข้างหลัง ตัดเนินออกจากดงเข้าทางใหญ่รีบไป โป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งเดินทั้งทะเลาะกันไปตามทางไม่หยุด พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ห้ามคนทั้งสองมิให้ทะเลาะกัน
เมื่อออกจากอึ่งเพ้าเล้ว เช้าก็ออกเดินค่ำก็หยุดพักเดินมาได้ประมาณสามร้อยโยชน์ แลไปข้างหน้าก็เห็นกำแพงเมือง คือเมืองเชียงโป๊ก๊ก พิศดูไชยภูมิงดงาม เดินไปดูไม่รู้สิ้นซึ่งสิ่งอันปลาดต่าง ๆ ครั้นเดินเข้าไปในเมืองแล้วถึงศาลาพักแห่งหนึ่ง อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเข้าพักอาไศรยอยู่ในศาลา หลวงจีนก็หยิบเอาหนังสือที่ก๋งจู๊ฝากมานั้น เดินเข้าไปถึงประตูเมืองชั้นในบอกแก่ผู้เฝ้าประตูว่าบัดนี้มีพระสงฆ์อยู่เมืองใต้ถังจะขอเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ขอท่านได้ช่วยนำความกราบทูลให้ทรงทราบ
ฝ่ายขุนนางกรมวังผู้เฝ้าประตูได้ฟังพระถังซัมจั๋งบอกดังนั้น ก็รีบนำความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า บัดนี้มีพระสงต์มาจากเมืองใต้ถังจะขอเข้ามาเฝ้า
ฝ่ายเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กได้ฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น จึงรับสั่งให้นิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้าไปเฝ้า ขุนนางก็ออกไปนิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้าไปเฝ้า พระถังซัมจั๋งทำกิริยาคำนับแล้วก็นั่งที่อันสมควร ในเวลานั้นขุนนางเฝ้าอยู่พร้อมกัน พากันสรรเสริญพระถังซัมจั๋งว่าพระสงฆ์มาจากเมืองบนมีกิริยาเรียบร้อยงามดี
เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กจึงตรัสถามพระถังซัมจั๋งว่า ท่านมีธุระอย่างไรหรือ จึงได้มาถึงเมืองข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพเปนสมณะอยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าแผ่นดินให้อาตมภาพไปเมืองไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมมีหนังสือเดินทางตามธรรมเนียม จะต้องเอามาเปลี่ยน เพราะฉนั้นอาตมภาพจึงต้องเข้ามาเฝ้าพระองค์ขอความกรุณาได้โปรด
จึงเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กตรัสว่า แม้มีหนังสือเดินทางของพระเจ้าแผ่นดินถังมาท่านจงเอาให้ดูก่อน พระถังซัมจั๋งก็ถวายหนังสือเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กรับแล้วคลี่ออกอ่านดูใจความมีว่า ในมหาชมภูทวีปนี้เมืองใต้ถังเมืองใหญ่มีหนังสือเดินทางฉบับหนึ่ง ด้วยพระองค์ได้เสวยราชสมบัติปกครองอาณาประชาชนโตยยุติธรรม ไพร่บ้านพลเมืองมีความศุขความเจริญ เพราะผิดด้วยไฮ้เล่งอ๋องครั้นเมื่อพระองค์สวรรคตแล้ว วิญญาณจิตรของพระองค์ลงไปยังเมืองนรก ได้เที่ยวทอดพระเนตรตามขุมนรก ได้เห็นซึ่งสัตว์นรกที่มีกรรมเวรทรมานอยู่ทุกข์ต่าง ๆ พระยามัจจุราชได้สั่งให้ยมพบาลพาพระองค์กลับมาส่งยังเมืองมนุษย์ เพราะฉนั้นพระองค์จึงมีพระราชศรัทธาเลื่อมไสยในพระพุทธสาศนา ตั้งพิธีทำมหากุศล เหตุนี้พระโพธิสัตว์กวนอิมเสด็จปาฏิหารมาชี้นำว่า พระไตรปิฎกธรรมในประเทศไซที ถ้าได้มาแล้วตั้งพิธีจึงจะช่วยบรรเทาบันเทากรรมของสัตว์นรกให้ปลดเปลื้องเบาบางออกไปได้ เพราะฉนั้นจึงให้พระสงฆ์เหี้ยนจึงตั้งความเพียรอุสาหะมากว่าจะถึงแม้ว่าพระถังซัมจั๋งไปถึงเมืองใดในประเทศตวันตก แม้ว่าท่านเจ้าเมืองใดตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรมแล้ว ได้ทราบหนังสือฉบับนี้ขอให้ท่านประทับตราส่งต่อ ๆ ไปในฉบับนั้นมีลายพระราชหัดถ์เซ็นว่า พระเจ้าเจงกวนเสวยราชได้สิบสามปีแลประทับตราเก้าดวง
เมื่อพระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กทอดพระเนตรจบแล้ว จึงประทับตราของพระองค์ลงในหนังสือฉบับนั้นเปนสำคัญ แล้วจึงส่งให้พระถังซัมจั๋งไป พระถังซัมจั๋งรับหนังสือแล้ว จึงถวายพระพรว่า ข้อหนึ่งอาตมภาพขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ข้อสองอาตมภาพนำข่าวพระราชบุตรีของพระองค์มาถวาย
เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กตรัสถามว่าข่าวอะไร พระถังซัมจั๋งตอบว่าพระราชบุตรีที่สามของพระองค์ บัดนี้ต้องทนทุกข์อยู่ที่ปิศาจอึ่งเพ้าจับไว้ที่เขาอั๊วจื๊อซัวถ้ำปอง้วยต๋อง อาตมภาพเดินทางมาทางนั้นจึงได้พบ ก๋งจู๊ได้ฝากหนังสือมาให้พระองค์ทราบ เจ้าเมืองได้ฟังดังนั้น ก็ทรงพระกันแสงตรัสว่า สิบสามปีแล้วมิได้เห็นหน้าแลข่าวคราวก๋งจู๊เลย ทำไมท่านจึงรู้ว่าปิศาจยักษ์จับไป พระถังซัมจั๋งจึงหยิบเอาหนังสือออกจากมือเสื้อถวายให้ทรงทอดพระเนตร เห็นที่สลักหลังซองข้างนอกว่าเจริญศุข ก็จำได้ว่าเปนลายมือของลูก พระหัดถ์ให้อ่อนเปลี้ยไปจนไม่สามารถจะเปิดผนึกหนังสือออกอ่านได้ จึงรับสั่งให้ขุนนางมาเปิดออกอ่านดูมีใจความว่า ข้าพเจ้าหญิงกตัญญู คือแป๊ฮวยเซี้ยวถวายบังคมมายังพระราชบิดาทราบ แลฝ่ายในใหญ่น้อยทั้งหลาย แลฝ่ายหน้าขุนนางทั้งหลายได้ทราบว่า ข้าพเจ้าเปนหญิงเกิดมา พระคุณของบิดามารดาดุจดังว่าฟ้าแลดิน ข้าพเจ้าก็ยังหาได้ตอบแทนไม่ บังเอินเมื่อก่อนสิบสามปี เดือนสิบขึ้นสิบห้าค่ำ พระราชบิดามีรับสั่งทั้งฝ่ายในฝ่ายหน้าเลี้ยงโต๊ะด้วยความรื่นเริง แลชมพระจันทรในวันเพ็ง ในขณะนั้นก็บังเกิดมืดมนอนธกาลพยุห์ใหญ่ มีปิศาจร้ายลงมาอุ้มหอบข้าพเจ้าเหาะขึ้นบนอากาศพาไปยังถ้ำ ได้ความคับแค้นแสนสาหัศสุดที่จะแก้ไข ปิศาจจึงได้ข่มขืนร่วมประเวณีมาได้สิบสามปีมีบุตรด้วยปิศาจสองคนหญิงหนึ่งชายหนึ่ง เหตุนี้จำใจต้องจำเปนให้เสียชาติมนุษย์ ซึ่งเปนการอัปยศอย่างนี้ไม่ควรจะกล่าวให้พระองค์ทรงฟัง แต่มีความวิตกว่าลูกตายไป เมื่อภายหลังพระบิดาจะมิได้ทราบเรื่องว่าเปนประการใด ข้าพเจ้าคิดถึงพระบิดามารดาแลวงษาคณาญาติก็ไม่รู้ที่จะทำประการใด บังเอินพบพระถังซัมจั๋งอยู่ณเมืองใต้ถังเดินมาทางนี้ปิศาจจับมัดไว้ ข้าพเจ้าคิดอุบายแก้ไขปล่อยได้ จึงได้ฝากหนังสือบอกข่าวมา เมื่อพระบิดามารดาจะได้ทรงทราบแล้ว คือหาทหารที่มีฤทธิ์มาปราบปรามปิศาจที่เขา (อั๊วจื๊อซัวถ้ำปอง้วยต๋อง) จับตัวอึ่งเพ้าให้ได้ช่วยข้าพเจ้าให้ได้กลับบ้านคืนเมือง ได้เห็นหน้าพระบิดาแลมารดาเพื่อได้ฉลองพระเดชพระคุณต่อไป
ครั้นอาลักษณ์อ่านจบสิ้นข้อความแล้ว พระราชบิดาก็ทรงพระกันแสง บันดาข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อย ก็พากันโศกเศร้าถึงเจ้านายที่ต้องตกยากไปอยู่กับปิศาจ ต่างคนมีความสงสารทุก ๆ คน ทั้งฝ่ายในแลฝ่ายหน้า จึงมีรับสั่งถามขุนนางใหญ่น้อยทั้งปวงว่า ผู้ใดยังสามารถอาจอาสายกพลโยธาไปต่อสู้ จับตัวปิศาจนั้นมาได้บ้าง ให้ข้าพเจ้าแก้แค้นก๋งจู๊ผู้บุตรกลับมาได้ แต่พระองค์ตรัสถามดังนี้ถึงสามครั้ง ก็หามีผู้ใดจะออกปากรับอาสาไม่ พระองค์ก็ทรงพระโทมนัศทรงพระกันแสงมากขึ้น
ฝ่ายขุนนางข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อย เมื่อพระเจ้าแผ่นดินทรงพระกันแสงทุกข์โทมนัศถึงพระราชธิดาดังนั้น จึงพร้อมกันกราบทูลว่าธรรมดามนุษย์เช่นพวกข้าพเจ้าทั้งหลาย ได้ฝึกหัดเพลงสาตราอาวุธแลตำหรับพิไชยสงครามก็สำหรับจะได้ต่อสู้ เอาไชยชะนะแก่มนุษย์ด้วยกัน อันปิศาจยักษ์เช่นอึ่งเพ้านี้ มีฤทธาอานุภาพเหาะเหินเดินอากาศได้ แลทั้งนิมิตรบิดเบือนกายเปนลมแลเปนไฟได้ จำเปนจะต้องคิดหาผู้วิเศษเช่นพระถังซัมจั๋ง โดยเหตุว่าหนทางที่จะมาจากทิศตวันออกจากเมืองใต้ถัง ถ้ามิใช่ผู้มีอภินิหารบุญญาบารมีมากแล้ว ก็จะไม่สามารถจะมาได้ถึงเพียงนี้ เพราะฉนั้นพระถังซัมจั๋งคงจะมีศิษย์หาที่ดีมีฤทธิ์ปราบปิศาจได้บ้าง มีคำสุภาสิตพูดไว้ว่า มาทางใดต้องเอาทางนั้นแก้ ขอพระองค์ได้นิมนต์พระถังซัมจั๋งให้ช่วยปราบปิศาจให้ ก็คงจะช่วยนางก๋งจู๊ให้คืนมาได้ ขอพระองค์จงได้ทรงพระดำริห์เถิด หากจะสำเร็จได้เปนแน่
พระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊ก ได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น จึงเบือนทระภักตรมาตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่า ถ้ากระนั้นนิมนต์ท่านช่วยโยมกำจัดปิศาจยักษ์ แก้ก๋งจู๊บุตรโยมให้กลับมาเมืองแล้ว ท่านไม่ต้องไปไซทีให้ลำบาก เรากับท่านผูกสมัครักกันเหมือนญาติ อยู่รับความศุขสำราญมิดีหรือ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น จึงพูดว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ อาฒภาพเปนสมณะประกอบกิจวัดสวดมนต์ไหว้พระเท่านั้น การที่จะปราบปิศาจยักษ์ร้ายหารู้ไม่
เจ้าเมืองจึงถามว่า ท่านไม่มีฤทธิ์อานุภาพทำไมท่านจึงอาจสามารถมาประเทศไซทีได้ พระถังซำจั๋งตอบโดยความจริงว่า อาตมภาพมีศิษย์สองคน คอยรักษาอาตมภาพจึงได้มาถึงนี่ พระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊ก จึงรับสั่งให้หาโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งเข้ามาในที่เฝ้า พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า สานุศิษย์สองคนนั้น รูปร่างหยาบช้ารุงรัง อาตมภาพวิตกว่าให้เข้ามาในพระราชวังแล้ว คนทั้งหลายจะพากันหวาดเสียว ทั้งพระองค์ก็จะตกพระไทย
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า เมื่อได้บอกให้ทราบแล้วดังนี้ก็ไม่ต้องวิตกอะไรดอก จึงโปรดรับสั่งให้ขุนนางถือป้ายทองคำออกไปรับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งยังศาลา โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ทราบดังนั้น ก็เก็บเข้าของแลม้าฝากมอบไว้แก่คนที่รักษาศาลาแล้ว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ต่างถืออาวุธสำหรับมือ ตามขุนนางเข้าไปในพระราชวัง ครั้นถึงหน้าพระที่นั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็คำนับแล้วก็ยืนสองข้าง
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดิน ทอดพระเนตรเห็นคนทั้งสองมีลักษณน่ากลัวดังนั้น ในพระไทยก็ให้หวาดเสียวทรงนิ่งไปเปนครู่ จึงตรัสถามว่าท่านทั้งสองท่านผู้ใดเข้าใจในการปราบปิศาจยักษ์มารได้ โป๊ยก่ายได้ยินถามดังนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเข้าใจเคยปราบได้ พระเจ้าแผ่นดินถามว่าท่านทำประการใดในวิธีปราบปิศาจจึงปราบได้ โป๊ยก่ายตอบว่าข้าพเจ้าอยู่บนสวรรค์ เปนที่ขุนนางพ่องง้วนเส้ย เพราะมีโทษทำผิดจึงต้องลงมาตามโทษอยู่ในทางสัมมาปะฏิบัติ ตั้งแต่เมืองใต้ถังมาถึงนี่ข้าพเจ้านี่แลปราบปิศาจที่หนึ่ง
เจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กจึงตรัสว่า ถ้ากระนั้นก็เปนทหารบนฟ้าลงมาดินคงจะเปลี่ยนแปลงกายได้ โป๊ยก่ายทูลว่าการเปลี่ยนแปลงก็ทำได้แต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง เจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กว่าขอเชิญท่านแปลงให้ดูสักหน่อยเถิด โป๊ยก่ายว่าจะโปรดให้แปลงเปนอะไรขอให้ทราบก่อน จะได้ทำตามต้องการ เจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กว่าขอให้แปลงตัวให้สูง
อันที่จริงโป๊ยก่ายแปลงตัวได้ถึงสามสิบหกอย่าง เมื่อได้ฟังเจ้าแผ่นดินบอกดังนั้น โป๊ยก่ายร่ายพระคาถาร้องเสียงดังว่าสูงตัวนั้นก็สูงแปดเก้าวา รูปร่างดุจปิศาจขุนนางทั้งหลายเมื่อได้เห็นดังนั้น ก็พากันตกใจตัวสั่นไปทุกคน
มีขุนนางฝ่ายทหารผู้หนึ่ง ถามว่าท่านแปลงได้เท่านี้แลหรือ ๆ จะสูงเพียงใดได้อิก โป๊ยก่ายว่าดูตามสายลม ถ้าลมตวันออกยังปรกติไม่เปนไร ถ้าลมตวันตกก็ยังไม่เปนไร แม้ว่าลมทิศอาคะเณมาก็หอบทั้งท้องฟ้าได้ พระเจ้าแผ่นดินได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็ร้องห้ามว่าท่านอย่าแปลงเลย โป๊ยก่ายจึงร่ายพระคาถาลดตัวให้เล็กลงตามเดิม
พระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กเห็นดังนั้นก็มีความยินดีเปนที่สุด จึงเรียกขันธีให้เอาสุรามารินรางวัลให้โป๊ยก่ายถ้วยหนึ่ง โป๊ยก่ายรับแล้วก็ดื่มหมดถ้วย เจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กพูดว่านี่ข้าพเจ้ารางวัล ต่อเมื่อช่วยก๋งจู๋มาได้แล้วจะรางวัลเงินทองให้ยิ่งกว่านี้
โป๊ยก่ายพอดื่มสุราแล้วก็เหาะลอยไปในอากาศ เจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็สรรเสริญว่าท่านเหาะเหินได้ โป๊ยก่ายเหาะไปแล้วซัวเจ๋งดื่มสุราแล้วก็เหาะลอยขึ้นกลางอากาศตามไป พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็ตกใจร้องห้ามว่าท่านถังซัมจั๋งอย่าเพ่อเหาะไปก่อนนิมนต์นั่งสนทนากับข้าพเจ้าก่อน พระถังซัมจั๋งว่าอาตมภาพนี้เหาะได้แต่แข้ยอดหญ้า จะย่างก้าวก็ไม่ได้จะเหาะไปข้างไหนได้ ในเวลานั้นพระถังซัมจั๋งกับพระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กนั่งสนทนากันอยู่ในพระราชวัง
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเหาะไปบัดเดี๋ยวก็ถึงปากถ้ำจึงลดลงยังพื้นแล้วก็เดินเข้าไปยังประตูถ้ำเอาคราดเหล็กสับขุดประตูถ้ำล้มลงทั้งสิ้น พวกปิศาจที่เฝ้าประตูเห็นดังนั้นก็พากันวิ่งเข้าไปในถ้ำ บอกว่าใต้อ๋องได้ทราบเถิด บัดนี้อ้ายปากยาวหูใหญ่กับอ้ายสีหมอกมันมาขุดรื้อประตูทลายลงหมดแล้ว
อึ่งเพ้าได้ฟังดังนั้นก็ตกใจเอาเกราะสวมตัวเสร็จแล้วมือถือมีดดาบรีบเดินออกมายังปากถ้ำ ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าข้าปล่อยอาจาริย์เจ้าไปแล้ว เหตุใดจึงกลับมาทำสามารถดังนี้ โป๊ยก่ายตอบว่าอ้ายปิศาจเอ็งไม่มีความดี ทำอิทธิฤทธิ์อานุภาพลอบลักบุตร์หญิงที่สามของเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กมาข่มขืนเปนเมียถึงสิบสามปีแล้ว บัดนี้กูรับอาสามาจะจับตัวมึง ๆ รักตัวกลัวตายจงเร่งส่งนางโดยเร็วเถิดกูจะไว้ชีวิตร
อึ่งเพ้าได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็ยิ่งมีความโกรธเปนกำลัง ยกมีดขึ้นฟันโป๊ยก่ายหลบทันก็ยกคราดเหล็กขึ้นรับรองต่อสู้กัน ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็จับไม้พลองเหล็กวิ่งตามมาระดมตีอึ่งเพ้า รบกันครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน อึ่งเพ้าโป๊ยก่ายซัวเจ๋งตลบตแลงต่อสู้กันที่บนเนินเขา โดยสามารถได้แปดสิบเพลงโป๊ยก่ายกำลังล้าลงท่าจะเอาไชยชะนะไม่ได้ รบคราวนี้สู้อึ่งเพ้าไม่ได้ เพราะคราวก่อนมีเทวดาช่วยเปนกำลัง คราวนี้เทพยดาติดตามรักษาพระถังซัมจั๋งอยู่เมืองเชียงโป๊ก๊ก เพราะฉนั้นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งจึงสู้อึ่งเพ้าไม่ได้ โป๊ยก่ายเห็นกำลังตัวอ่อนลงจึงร้องให้ซัวเจ๋งสู้ไปก่อน ไว้พี่พักประเดี๋ยวพูดดังนั้นแล้วก็ผละทิ้งให้ซัวเจ๋งรบ วิ่งมุดแอบเข้ารกนอนเสียไม่ออกมารบ
ฝ่ายอึ่งเพ้าปิศาจ เห็นโป๊ยก่ายหนีแล้ว ก็ออกกำลังรบซัวเจ๋ง ๆ กำลังน้อยอ่อนพลาดท่าอึ่งเพ้ากระโจนเข้าจับตัวได้เอาเข้ามาในถ้ำ แล้วเอาเชือกมาขึงพืดถ่างไว้ทั้งเท้าแลมือ อึ่งเพ้าปิศาจยักษ์เมื่อจับซัวเจ๋งมามัดขึงไว้แล้ว จิตรใจก็ยังไม่หมายจะทำอันตรายแก่ซัวเจ๋ง จึงนั่งตรึกตรองนึกในใจว่า อันพระถังซัมจั๋งเปนสมณะประพฤติชอบย่อมรู้ผิดถูกดีชั่วบุญบาป เราปล่อยให้เธอรอดชีวิตรไป แลจะกลับให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งกลับมาทำร้ายเราดังนี้ก็ผิดไป หากจะไม่เปนไปได้ ซึ่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมารบนี้ ชะรอยเมียของเราเอ็ง เขียนหนังสือรับฝากพระถังซัมจั๋งไปถวายพระราชบิดา ๆ เธอทราบความจึงใช้ให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งกลับมาทำร้ายเรา อึ่งเพ้าคิดดังนั้นแล้ว ก็ให้คิดแค้นก๋งจู๊จะใคร่ฆ่านางเสีย
ฝ่ายนางก๋งจู๊ก็หารู้ตัวไม่ ครั้นหวีผมแต่งตัวแล้วก็เดินออกมาจากห้อง อึ่งเพ้าเห็นจึงชี้หน้าว่าอีชาติหญิงร้ายจิตรคล้ายสุนักข์ไม่มีความดี ตั้งแต่ได้เจ้ามาเราก็มิได้กล่าวคำอยาบช้าให้เคืองหู ถนอมน้ำใจเจ้าทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ที่สุดจะตกแต่งร่างกายก็ได้อุส่าห์หาให้ได้ดังความปราถนา จะกินจะนอนก็มิให้ร้อนรน แต่เจ้ามิได้มีความกะตัญญูรู้คุณแห่งเรา เจ้าคิดถึงบิดามารดาก็ตามใจเจ้า แต่มิได้คิดถึงที่ได้เปนผัวเมียร่วมรักกันมา
ก๋งจู๊ครั้นได้ฟังอึ่งเพ้าพูดดังนั้น มีความตกใจสดุ้งทั้งตัว จึงคุกเข่าลงต่อหน้า อึ่งเพ้าแล้วพูดว่าใต้อ๋องทำไมวันนี้มากล่าวความอันไม่มียางรักแลอาไลยเช่นนี้เล่า อึ่งเพ้าว่าไม่รู้ว่าเราแตกร้าวหรือเจ้าคิดให้แตกร้าว เราจับได้ถังซัมจั๋งจะใคร่กินเนื้อ ทำไมเจ้าแก้มัดปล่อยไป แลแอบฝากหนังสือลับไปด้วยให้บิดาเจ้ารู้เรื่อง ถ้ามิดังนั้นทำไมอ้ายสองคนจะได้กลับมาทำร้ายแก่เราอย่างนี้เล่า แลทั้งมันได้ทวงให้ส่งเจ้ากลับไปเมือง
ก่งจู๋ได้ฟังอึ่งเพ้าพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านไต้อ๋องเห็นจะโกรธข้าพเจ้าผิดดอกกระมัง ข้าพเจ้าก็หาได้ฝากข่าวอะไรไปไม่ อึ่งเพ้าว่ายังจะทำปากกล้าไปอิกเดี๋ยวนี้เราจับได้คนหนึ่งเปนพยาน ก๋งจู๊ถามว่าใครที่ไหน อึ่งเพ้าว่าอ้ายซัวเจ๋งศิษย์ของพระถังซัมจั๋งเปนพยานนะสิ แรกมันมาถึงแล้วมันหนีรอไปได้เลยจะใคร่มาหาที่ตายอีก นี่คงจะมีคนใช้ให้มาจึงได้มาอีกฉนี้ ก๋งจู๊ได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าใต้อ๋องมีความสงไสย ขอใต้อ๋องจงยับยั้งซึ่งความโกรธไว้ก่อน ใต้อ๋องกับข้าพเจ้าไปต่อหน้าซัวเจ๋งถามดู แม้ว่าข้าพเจ้ามีหนังสือฝากไปจริงตามแต่ท่านจะฆ่าฟันเถิด แม้ว่าไม่จริงใต้อ๋องก็อย่าเพิ่งทำอันตรายแก่ข้าพเจ้าก่อนเลย
อึ่งเพ้าได้ฟังดังนั้นก็ไม่ว่ากระไร ตรงมาจับมวยผมลากไป ครั้นมาถึงที่ ๆ ซัวเจ๋งต้องมัดอยู่นั้น อึ่งเพ้าจึงผลักนางคว่ำลงกับพื้น มือถือมีดดาบร้องถามโดยความโกรธว่า อ้ายซัวเจ๋งมึงจงบอกโดยความจริง ซึ่งเจ้าสองคนบังอาจสามารถมาพังประตูถ้ำของเราให้เสียไปทั้งนี้ เพราะอีหญิงคนนี้ฝากหนังสือไปให้พระราชบิดามันรู้ข่าว จึงให้มึงทั้งสองมาทำร้ายกูมิใช่หรือ
ซัวเจ๋งเวลานั้นยังต้องมัดอยู่ เห็นอึ่งเพ้ามีกิริยาดุร้ายจะใคร่ฆ่านางก๋งจู๊ แลถามถึงหนังสือดังนั้น ซัวเจ๋งแซ่งทำหน้าชื่นแล้วตอบว่า อ้ายมารร้ายมึงอย่าทำให้ผิดธรรมเนียมไป ใครมีหนังสือลับอะไรที่ไหน เหตุนี้เพราะด้วยมึงจับอาจาริย์กูขังไว้ในถ้ำ ท่านเลยเห็นรูปร่างนาง ครั้นท่านเข้าไปขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กได้เอารูปวาดของนางออกมาให้ดู เพื่อจะสืบถามข่าวคราวว่าได้พบปะบ้างหรือ อาจาริย์ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ จึงบอกว่าได้พบเห็นอยู่ในถ้ำนี้ เพราะฉนั้นเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กจึงให้เรามาทวงนางกงจู๊ เปนความจริงอย่างนี้ จะมีหนังสือใครฝากไปที่ไหนเจ้าจะฆ่าก็จงเร่งฆ่าเราเสียดีกว่า จะฆ่าทำไมแก่ผู้หญิงคนซื่อตรง
อึ่งเพ้าได้ฟังซัวเจ๋งพูดจาองค์อาจกล่าวกล้าดังนั้น ก็ทิ้งมืดเข้าประคองนางให้ลุกขึ้น ปัดเป่าผงดินแล้วพูดว่า ขอเจ้าอย่าได้ถือโทษโกรธเราเลย เพราะเปนเวลาโกรธปราศจากสะติหาทันจะได้ตรึกตรองไม่ ว่าดังนั้นแล้ว ก็พยุงก๋งจู๊ขึ้นนั่งบนที่สูง คำนับขอขะมาโทษที่ได้กระทำผิดล่วงเกินอยาบช้านั้น นางก็อนุญาตให้ แล้วจึงบอกแก่สามีว่าใต้อ๋องจงแก้มัดซัวเจ๋งออก เอากุญแจใส่ดีกว่า อึ่งเพ้าก็ทำตาม ซัวเจ๋งก็มีความดีใจ เราทำความดีแก่ท่าน ๆ ก็ทำความดีตอบแทนแก่เรา อึ่งเพ้าจึงให้จัดโต๊ะแลสุราเสร็จแล้ว อึ่งเพ้ากับก๋งจู๊ก็นั่งโต๊ะเสพสุราเปนที่สะบายใจ แล้วอึ่งเพ้าคิดขึ้นมาได้จึงให้ปิศาจคนใช้นำเอาเสื้อกางเกงเครื่องนุ่งห่มสำรับใหม่มานุ่งห่ม ครั้นแต่งต้วเสร็จแล้วเอามีดดาบซ่อนไว้ในเสื้อ จึงเอามือลูบหลังนางก๋งจู๊แล้วสั่งว่า เจ้าจงคอยระวังบุตรทั้งสองแลระวังอย่าให้อ้ายซัวเจ๋งหนีไปได้ บัดนี้ถังซัมจั๋งคงจะยังอยู่ในพระราชวัง แลเราจะไปเยี่ยมญาติด้วย
นางก๋งจู๊ถามว่าใต้อ๋องจะไปเยี่ยมญาติที่ไหน ข้าพเจ้ายังไม่เคยได้ยินใต้อ๋องพูดถึงญาติเลย อึ่งเพ้าจึงบอกว่าบิดาของเจ้าก็เปนพ่อตาของเรา ๆ เปนบุตรเขยของท่าน ทำไมไม่ไปเยือนเล่า ก๋งจู๊ห้ามว่าใต้อ๋องอย่าไปเลย เพราะเดิมพระราชบิดาก็มิได้รู้จักรูปร่างว่าเปนประการใด ใต้อ๋องมีรูปแลลักษณะอย่างนี้ จะเข้าไปในพระราชวัง ถ้าพระราชบิดาทอดพระเนตรเห็นก็จะมีจิตรหวาดเสียวสดุ้งกลัวยิ่งนักหรือ จะพาให้เกิดการไม่ดีขึ้นดอกกระมัง ถ้าจะไม่ไปเสียเลยจะดีกว่าดอกกระมัง ขอใต้อ๋องจงดำริห์ดูให้จงดีก่อน อึ่งเพ้าพูดว่าถ้ากระนั้นเราจะจำแลงตัวให้สะสวยคนทั้งหลายได้เห็นก็จะชมว่างาม ว่าแล้วอึ่งเพ้าก็ร่ายพระเวทบิดเบือนกายกลายเปนมานบหนุ่มน้อยนักเรียนรูปร่างสะสวย
ก๋งจู๊เห็นปิศาจแปลงกายสะสวยแล้วอย่างนั้น ก็มีความยินดียิ่งนัก แล้วจึงพูดว่า แม้ถึงแปลงกายสะสวยแล้วอย่างนี้ ใต้อ๋องจะเข้าเฝ้าพระราชบิดาก็คงจะไม่เสียเกียรติยศ พระราชบิดาก็คงจะทรงกรุณาบันดาขุนนางใหญ่น้อยทั้งหลายก็คงจะมีความรักใคร่นับถือเปนแน่ พระราชบิดากับขุนนางทั้งหลายก็คงจะรับรองเลี้ยงดูเปนอันดี แต่เมื่อเวลาจะนั่งโต๊ะรับประทานอาหาร บางทีจะเมาสุรามากเข้าก็เผลอตัว รูปแลกิริยาดุร้ายแปรออกให้เขาเห็นก็จะพาให้เสียการ
อึ่งเพ้าจึงตอบว่า เราคิดรอบคอบไปอย่างนั้นก็ชอบแล้ว แต่เปนธุระส่วนตัวของพี่คงจะระวังรักษากิริยาไว้ให้ดีมิให้เสียการไปได้ พูดดังนั้นแล้ว ก็เหาะขึ้นบนอากาศตรงไปยังเมืองเชียงโป๊ก๊กประเดี๋ยวก็มาถึงเมือง อึ่งเพ้าก็ลงยังพื้นเดินเข้าไปในประตูวัง ครั้นถ้งจึงบอกแก่ขุนนางว่า บัดนี้พระราชบุตรเขยที่สามจะขอเข้าไปเฝ้าพระราชบิดา ขอท่านได้เข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบ ฝ่ายขุนนางพนักงานเฝ้าทวารครั้นได้ฟังดังนั้น จึงนำความเข้าไปกราบทูลว่าบัดนี้มีพระราชบุตรเขยที่สาม จะเข้ามาเฝ้าขอพระองค์ได้ทรงทราบ ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น ก็นึกสงไสยจึงตรัสถามขุนนางทั้งหลายว่าบุตรเขยของเรามีแต่สองคนเท่านั้น จะมีบุตรเขยที่สามมาแต่ไหนเล่า
พวกขุนนางทั้งหลายจึงกราบทูลว่า บุตรเขยที่สามนั้น เห็นจะเปนปิศาจยักษ์ดอกกระมัง ครั้นพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น จึงตรัสว่าถ้ากระนั้นก็ให้พาตัวเข้ามาเถิด พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่าอันกายสิทธิ์ถึงจะเปนปิศาจ มันย่อมเหาะเหินเดินอากาศได้ แม้จะเรียกมันก็มาได้ จะไม่เรียกมันก็มาได้ บัดนี้มาถึงแล้ว ซอพระองค์จงเรียกตัวให้เข้ามาเถิด จะได้เห็นรูปร่างเนื้อตัวว่าเปนประการใด เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊ก เมื่อได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงรับสั่งแก่ขุนนางให้ออกไปพาตัวอึ๋งเพ้าเข้ามา อึ่งเพ้าครั้นเข้ามาถึงน่าที่นั่งแล้ว ก็ทำกิริยาคำนับ แล้วก็ยืนอยู่ส่วนหนึ่ง
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางทั้งหลาย เห็นอึ่งเพ้ารูปร่างสะสวยดังนั้น ก็หารู้ว่าปิศาจแปลงกายไม่ พากันเห็นเปนคนดีไปทั้งนั้น ส่วนพระเจ้าแผ่นดินพระองค์จึงตรัสถามว่า ถิ่นฐานบ้านเรือนของเจ้าอยู่แห่งหนตำบลใด แลเมื่อเวลาไรได้กับบุตรเรา มาวันนี้จึงได้มาเยี่ยมญาติ
ปิศาจแปลงถวายคำนับแล้วทูลว่า ข้าพเจ้าอยู่ข้างทิศตวันออกตรงไปจากเมืองนี้ ตำบลนั้นเขาเรียกว่า (เขาอั๊วจื๊อป้วนปอง้วยต๋อง) จากนี้ไปสามร้อยโยชน์ พระเจ้าแผ่นดินทรงซักต่อไปว่า ทางไกลถึงสามร้อยโยชน์ เหตุใดก๋งจู๊จึงได้ไปถึงพบปะเปนผัวเมียแก่เจ้า
อึ่งเพ้าแก้ไขโดยความเท็จว่า เดิมข้าพเจ้าฝึกหัดยิงธะนูน่าไม้ เที่ยวยิงโคถึกมฤคีเลี้ยงชีพ เมื่อก่อนสิบสามปีเดือนสี่ขึ้นสิบห้าค่ำ ข้าพเจ้าขึ้นไปบนเนินเขา จะใคร่ไปยิงเนื้อบังเอินพบเสือเฒ่าตัวหนึ่งแบกหญิงสาวคนหนึ่งข้ามเนินลงมา ข้าพเจ้าโก่งน่าไม้ยิงไปถูกเสือเฒ่านั้นล้มลงยังพื้น พวกข้าพเจ้าก็ตรูกันเข้าจับเสือมัดแล้วพาไปบ้าน แลหญิงนั้นก็อุ้มเอาไปบ้านด้วย ค่อยพิทักษ์รักษาเอายาชะโลมแลให้กินเข้าน้ำจนหายเปนปรกติดีแล้ว นางก็มิได้บอกว่าเปนพระราชบุตรี แม้ว่าบอกแก่ข้าพเจ้าแต่แรกว่าเปนก๋งจู๊ที่สามแล้ว ที่ไหนจะอาจสามารถร่วมรักกันได้ ข้าพเจ้าก็คงจะนำนางมาถวาย เอาความชอบเปนขุนนางมีเกียรติยศ เพราะก๋งจู๊บอกว่าตนเปนพลเรือนข้าพเจ้าจึงได้ยึดไว้เปนภรรยามาก็หลายปีแล้ว แลเมื่อเวลาวันที่ข้าพเจ้าแต่งงานจะเอาเสือเฒ่าตัวนั้นออกต้มแกง เพื่อจะเชิญวงษ์ญาติมากินเลี้ยงเปนที่รื่นเริงกัน นางก๋งจู๊เห็นดังนั้นจึงพูดอ้อนวอนข้าพเจ้า ขอให้ปล่อยเสือเฒ่านั้นไปมิให้ฆ่า ข้าพเจ้าก็ปล่อยไปมิได้ทำอันตรายแก่เสือ เสือเฒ่าเห็นแก้มัดแล้วก็ไปจำศีลอยู่ในถ้ำหลายปี สำเร็จในทางฌานเปลี่ยนแปลงกายได้ต่าง ๆ เที่ยวทำให้ชาวชนหลงเชื่อ แลทำอันตรายแก่มนุษย์ทั้งหลายอยู่เนือง ๆ ข้าพเจ้าได้ยินว่าเมื่อปีก่อน มีพระสงฆ์ชื่อถังซัมจั๋งมาจากเมืองใต้ถัง เพราะมีรับสั่งให้ไปมัชฌิมประเทศอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ข้าพเจ้าได้พบปะแลได้ยินอย่างนี้หลายครั้ง จึงคิดว่าอ้ายเสือเฒ่าแปลงกายได้ มันได้ฆ่าพระถังซัมจั๋งเสียแล้วได้หนังสือเดินทาง เพราะฉนั้นมันจึงเที่ยวหลอกเขาตลอดมา แปลงเปนรูปพระถังซัมจั๋งอย่างนี้ บัดนี้มาหลอกพระองค์ในพระราชวังใน ทำไมพระองค์จึงเชื่อถือยกย่องให้นั่งอยู่บนนั้นเล่า นี่แลคือเสือเฒ่าที่แบกก๋งจู๊ไปเมื่อสิบสามปีก่อนนั้นมิใช่พระถังซัมจั๋งที่จะไปอาราธนาพระธรรมดอก
เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กได้ฟังฮูเบ๊บุตรเขยพูดดังนั้น ก็ตกพระไทยตลึงไปเปนครู่ จึงได้พระสติถามว่าทำไมฮูเบ๊จึงจำได้ว่าเสือเฒ่าตัวนี้พาก๋งจู๊ไป ปิศาจแปลงได้ฟังถามดังนั้นจึงทูลว่าข้าพเจ้าอยู่ยังป่าเขากิริยาของเสือเฒ่านี้จะผันแปรประการใดข้าพเจ้าทราบได้ทั้งสิ้น เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงจำได้
พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่า ฮูเบ๊จำได้ข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นรู่ปร่างเปนอย่างไร ฮูเบ๊ปิศาจจึงทูลว่าถ้าพระองค์จะใคร่เห็นรูปเดิมของเสือนั้นขอน้ำเยนสักถ้วยหนึ่ง ข้าพเจ้าจะทำให้พระองค์เห็น จะได้ทรงทราบว่าจะจริงหรือไม่จริง
พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขันธีเอาน้ำมาถ้วยหนึ่งให้แก่ฮูเบ๊ ๆ ก็เศกด้วยคาถาแล้วอมน้ำพ่นไปยังหน้าพระถังซัมจั๋ง สั่งให้แปรร่างกายเปนเสือเฒ่า รูปร่างพระถังซัมจั๋งก็กลายเปนเสือเฒ่านั่งขยับเขี้ยวคำรามร้องโฮกฮากอยู่ เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กกับขุนนางใหญ่น้อยทั้งหลายเห็นจริงดังนั้นก็พากันตกใจ หลบหนีซุกซ่อนกลัวเสือไปทุกคน ยังแต่ขุนนางฝ่ายทหารที่ใจกล้าก็พากันถืออาวุธเข้าล้อมตีเอาเสือเฒ่า
ในครั้งนี้หากชีวิตรของพระถังซัมจั๋งยังไม่ถึงที่อันตราย แม้พวกทหารตีแทงฟันสักร้อยครั้ง ก็มิได้กระทบถูกต้องถึงเนื้อหนังแลรู้สึกเจ็บถึงพระถังซัมจั๋ง โดยเทพยดาป้องกันรักษาอยู่ หากเปนผลกรรมก่อนซึ่งได้กระทำไว้ก็ให้เปนไปตามยะถากรรมฉนั้น ถ้าไม่มีบุญญาบารมีเทพยดามิได้พิทักษ์รักษาแล้ว เนื้อหนังพระถังซัมจั๋งก็จะแหลกละเอียดไปเช่นแก่เต้าฮู่ยี้ พวกขุนนางนายทหารทั้งหลายคอยระวังล้อมเสือจนเวลาบ่าย จึงจับเสือใส่กรงเหล็กได้แล้วจึงรับสั่งแก่ขุนนางให้จัดโต๊ะ เลี้ยงตอบคุณฮูเบ๊ที่ได้มาช่วย เวลานั้นก็จวนเย็นบันดาขุนนางก็ออกจากเฝ้าเจ้าพนักงานจัดเครื่องโต๊ะพร้อมแล้ว ก็เชิญฮูเบ๊ไปนั่งโต๊ะ อึ่งเพ้าก็เข้านั่งกินตามสบาย ทั้งสองข้างซ้ายชวามีนางบำเรอรุ่นสาวรูปร่างสอาดสวยทุก ๆ คน มายืนคอยเฝ้าฮูเบ๊ปิศาจสิบแปดคน บ้างก็รินสุราแลขับร้องดีดสีตีเป่าบำเรอต่าง ๆ อึ่งเพ้านั่งกินคนเดียวจนเวลาครึ่งคืน เสพย์สุรามากจนมึนเมาก็สกดใจไว้มิอยู่ ผุดลุกขึ้นหัวเราะเสียงดังสนั่นก้อง รูปเดิมก็ปรากฎออกมาใหญ่โตสูงกว่าแปดศอก เอื้อมมือไปจับหญิงที่ดีดพิณลากมาอ้าปากออกกัดเอาศีศะเคี้ยวกินต่างแกล้มสุรา
ฝ่ายพวกหญิงบำเรออีกสิบเจ็ดคนเห็นดังนั้น ต่างตกใจตัวสั่นสิ้นสะติทุก ๆ คน ต่างพากันลุกวิ่งหนีเที่ยวซุกซ่อน แลมิได้อาจร้องไห้อื้ออึงไปได้ ด้วยเปนเวลามืดค่ำ พระเจ้าแผ่นดินเข้าสู่ที่พระบันทมแล้ว
ฝ่ายปิศาจอึ่งเพ้านั่งอยู่ที่โต๊ะแต่ผู้เดียวก็รินสุราออกดื่มลากเอาศพคนตายมากัดกินแกล้มเหล้าโลหิตไหลออกเปื้อนสองข้างริมฝีปากเลอะเทอะ ฝ่ายม้ามังกรของพระถังซัมจั๋ง ซึ่งผูกอยู่ที่ศาลาโรงพักนั้น ได้ยินคนพูดเล่าลือกันว่าพระถังซัมจั๋งเปนเสือเฒ่า ให้แค้นใจดังใครเอามีดมาแทงเข้าที่ยอดอก นึกในใจว่าอาจาริย์ของเราคนดี ๆ ทำไมมันจึงพูดว่าเปนเสือเฒ่า ถ้าจริงดังนั้นเห็นปิศาจมันจะทำเอาจึงได้แปรเปนเช่นนั้นไป ซึ่งมันทำดังนี้ คือมันจะคิดฆ่าพระอาจาริย์ของเรา ทำอย่างไรหนอจึงจะแก้ไขได้ พี่เห้งเจียหรือก็กลับไปเสียนานแล้ว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ไม่ได้ข่าวคราว ถ้าวันนี้เรามิได้ช่วยพระอาจาริย์ การที่เราอุสาหะกระทำมาเปนพาหะนะก็ไม่มีประโยชน์อะไร ล้มละลายไปหมดสิ้น เวลานี้ก็สองยามแล้ว ม้ามังกรไม่สามารถจะอดใจอยู่ได้ก็สลัดกระซากเชือกบังเหียนขาด เผ่นขึ้นกลางอากาศแปรรูปเปนมังกรลอยอยู่บนเมฆพิจารณาดู ก็เห็นในพระราชวังใน ที่ตำหนัก (งึ้นอานเต้ย) เห็นจุดประทีปสว่างอึ๋งเพ้าปิศาจนั่งอยู่ท่ามกลางเสพย์สุรากินเนื้อคนตายสะบายใจ มังกรพิศดูโดยลเอียดแล้วจึงหัวเราะพูดว่า จำเราจะแปลงตัวเข้าไปฬ่อลวงบางทีจะสมคิดจับตัวปิศาจไว้ จะได้แก้พระอาจาริย์ออกได้ คิดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเปนหญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างสอาดงามดุจผู้หญิงชาววังใน ค่อยย่องก้าวเดินขึ้นบนตำหนักเข้าไปข้างในแล้ว จึงมีวาจาโอนอ่อนพูดว่า ท่านฮูเบ๊ท่านอย่าทำร้ายข้าพเจ้า ๆ จะรินสุราให้ท่านกิน ฮูเบ๊ปิศาจพูดว่าเจ้าจงรินเถิด นางมังกรแปลงก็หยิบเอาป้านสุรามารินใส่ถ้อย สุราก็มูนสูงพ้นปากถ้อยขึ้นมาสององคุลี โดยเหตุมังกรเศกพระเวทไว้มิให้น้ำสุราล้นไหลออกไปได้ แล้วยกไปส่งให้อึ๋งเฝ้าปิศาจ ๆ ชมว่าเจ้ารินสุราดี เจ้ายังจะรินให้สูงกว่านี้ได้หรือไม่ นางแปลงบอกว่าได้ จึงหยิบถ้วยมาวาง ยกป้านขึ้นรินน้ำสุราลงในถ้วย น้ำสุรามูลสูงมียอดดุจเจดีย์ ปิศาจอึ่งเพ้ารับถ้อยสุรามาดื่มหมดถ้วยแล้ว ก็คว้าเอาศพคนตายมากัดกินอีก จึงถามหญิงแปลงว่าเจ้าร้องเพลงได้หรือไม่ นางแปลงบอกว่าร้องได้บางเล็กน้อย แล้วก็ร้องให้ปิศาจฟัง ปิศาจถามว่าเจ้ารำเปนหรือไม่ นางแปลงบอกว่ารำได้บ้าง แต่รำมือเปล่าไม่งาม สู้มีสิ่งใดถือแล้วรำจึงงาม ปิศาจก็ชักเกี่ยมที่เหน็บซ่อนไว้ในตัวออกส่งให้ นางแปลงรับเอาเกี่ยมมาแล้ว ยกเกี่ยมขึ้นคำนับสามหน ก็ย่างเท้าออกท่ารำฟันซ้ายฟันขวาท่าทางคล่องแคล่ว อึ่งเพ้าแลดูไม่กระพริบตา นางเห็นได้ทีก็รำแอบเข้าไปใกล้ ยกเกี่ยมขึ้นฟันลงไปที่ศีศะปิศาจ อึ่งเพ้าหลบทันกระโดดถอยหลัง ฉวยเหล็กค้ำกันสาด หนักประมาณแปดสิบชั่งมารับรอต่อสู้แก่นางแปลง หลบไล่กันออกมาในท้องฟ้ามืดต่อสู้กันไปมาประมาณแปดเก้าเพลงกำลังมังกรก็อ่อนลง จึงขยับท่าห่างออกไปขว้างด้วยอาวุธเกี่ยม อึ่งเพ้าจึงเอามือรับจับเกี่ยมไว้ได้ มือหนึ่งเอาเหล็กค้ำกันสาดขว้างไป ถูกสะโพกมังกรเจ็บปวดสาหัศ มังกรก็โดดลงน้ำไป ปิศาจไล่ตามมาก็มิได้เห็นจึงกลับมายังตำหนัก (งึ้นอานเต้ย) ตามเดิมกินสุราเมาแล้วก็นอนหลับไป
ฝ่ายมังกรหนีหลบอยู่ในน้ำ ประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นเงียบเสียงจึงได้โผล่ขึ้นมา เหาะขึ้นบนอากาศกลับไปยังที่พักศาลาเดิม กลายเปนม้าไปยังเก่าเข้านอนอยู่ในโรง แต่ที่สะโพกรอยถูกเหล็กกันสาดนั้นฟกบวมมีความเจ็บปวดมาก
ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่อปล่อยให้ซัวเจ๋งรบแก่อึ่งเพ้าอยู่นั้น ตัวก็เข้าซุกรกมมุดหัวนอนเสียตื่นหนึ่ง ครั้นถึงครึ่งคืนก็ตกใจตื่นขึ้นแหงนดูบนท้องฟ้าเห็นดาวขึ้นเต็มท้องฟ้า จึงคิดแต่ในใจว่าซัวเจ๋งเห็นปิศาจจะจับไปแล้ว เราจะต้องกลับไปยังเมืองก่อน คิดดังนั้นแล้วเหาะกลับมาบัดเดี๋ยวก็ถึงศาลาโรงพัก ลงยังพื้นเดินเข้าไปมองดูไม่เห็นอาจาริย์ ในเวลานั้นเงียบสงัดไม่มีคน มองไปก็เห็นม้านอนอยู่ในโรงก็ตกใจ จึงถามว่าทำไมจึงนอนหายใจมีอาการดุจคนเกือบจะสิ้นชีวิตร เหตุอะไรที่สะโพกจึงได้บวมเล่า เห็นจะมีคนมาทำร้ายอาจาริย์จับม้าทุบตีจึงได้เปนอย่างนี้
ม้ามังกรได้ยินเสียงโป๊ยก่ายบ่นดังนั้นก็จำได้ จึงร้องด้วยเสียงอันดังว่าอ้ายหมูป่าไปไหนมา โป๊ยก่ายได้ยินเสียงคนก็ปลาดใจแทบจะล้มลงยั้งตัวได้จะใคร่ออกวิ่ง ม้าก็หันปากกัดชายเสื้อไว้แล้วพูดว่าอย่ากลัว โป๊ยก่ายตัวสั่นถามว่าทำไมวันนี้น้องจึงพูดภาษาคนได้ จะมีเหตุร้ายแรงอย่างไรดอกกระมัง
ม้าจึงพูดว่า พี่ไม่รู้หรืออาจาริย์นั้นมีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นแล้ว โป๊ยก่ายบอกว่าเราไม่รู้เลย ม้าพูดว่าไม่รู้จริงฉันจะเล่าให้พี่ฟัง ม้าจึงเล่าตั้งแต่ต้นจนปลายให้โป๊ยก่ายฟังทุกประการ โป๊ยก่ายว่ามีเหตุขึ้นอย่างนี้เราจะคิดแก้ไขอย่างไรดี ม้ากลับถามโป๊ยก่ายว่าพี่จะคิดอย่างไรเล่า
โป๊ยก่ายว่าเราขยับขยายกลับไปยังทะเลเถิด เข้าของเหล่านี้พี่จะหาบไปยังบ้านพ่อตา กลับไปเปนลูกเขยเขาเสียดีกว่า ม้ามังกรได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็กัดเอากางเกงดึงไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วก็ร้องไห้อ้อนวอนว่าขอพี่อย่าได้คิดเช่นนั้นเลย โป๊ยก่ายถามว่าไม่ให้คิดอย่างนั้นจะให้คิดอย่างไรเล่า ซัวเจ๋งปิศาจก็จับขังไว้เสียแล้ว ข้ารบสู้มันไมได้ จะไม่ไปจะให้ทำอย่างไรอิก
ม้ามังกรก็ร้องไห้อ้อนวอนว่า พี่อย่าคิดอย่างนั้นเลย แม้ว่าพี่คิดจะช่วยพระอาจาริย์แล้ว พี่จงรีบไปหาคนหนึ่งก็คงจะช่วยได้เปนแน่ โป๊ยก่ายว่าเจ้าจะให้ไปหาใครที่ไหน ม้าจึงพูดว่าพี่จงรีบเหาะไปยังเขาฮวยก๊วยซัวเชิญพี่เห้งเจียมา เธอมีฤทธิ์อานุภาพมากคงจะปราบปิศาจได้ ก็จะช่วยพระอาจาริย์ให้พ้นไภยได้ ทั้งจะได้แก้แค้นที่เราแพ้มันด้วย
โป๊ยก่ายจึงพูดว่าหมายว่าจะให้ไปเชิญใครที่ไหนเล่า มิรู้ก็จะให้ไปเชิญพี่เห้งเจีย เห็นแกจะไม่มาเปนแน่เพราะแกสิไม่ชอบแก่เราอยู่แล้ว เมื่อก่อนอยู่ที่ภูเขาแปะเฮ้าซัว เธอตีปิศาจแปะกุดฮูหยินตาย ท่านอาจาริย์โกรธเคืองจึงไล่แกกลับไป เธอมาโกรธเรา เราก็ไม่รู้ว่าโดยเหตุอะไรที่ไหน เธอคงจะไม่มาเห็นจะป่วยการเปล่า บางทีเราพูดไม่ถูกใจก็จะจับตัวเราไว้ทรมาน เราจะทำอย่างไรเล่าจึงจะรอดชีวิตรได้ ม้ามังกรพูดว่าพี่เห้งเจียนั้นคงจะไม่ทุบตีท่านเปนแน่ เธอเปนพระยาลิงมีความกตัญญูมาก พี่ไปถึงแล้วก็อย่าได้บอกว่าอาจาริย์ต้องทุกข์ไภย ให้พูดว่าพระอาจาริย์คิดถึงให้มาหาต้องหลอกเธออย่างนั้น ครั้นเมื่อเธอมาถึงแล้วเราจึงให้รู้เรื่อง เมื่อเธอมาถึงได้เห็นแก่ตาแล้ว ก็คงจะ ต้องคิดปราบปรามปิศาจ คงจะช่วยอาจาริย์ออกได้
โป๊ยก่ายครั้นได้ฟังม้าพูดดังนั้น จึงพูดว่าดีแล้ว เจ้ามีกะใจดังนี้ เราก็คงจะไปตามเจ้าว่า แม้เราไม่ไปคนทั้งหลายจะติฉินนินทาว่าเราไม่มีความกะตัญญูต่ออาจาริย์ โป๊ยก่ายพูดดังนั้นแล้ว ก็เหาะไปยังเขาฮวยก๊วยซัว ในคราวนี้พระถังซัมจั๋งยังไม่ถึงที่ตาย โป๊ยก่ายจึงกางใบหูทั้งสองข้างดุจกางใบ ก็แล่นฉิวตามลมไป บัดเดี๋ยวก็มาถึงตังเกียทะเลใหญ่ เหาะข้ามพ้นทะเลแล้วก็ลดลงยังพื้นเดินไป ตัดตรงเข้าป่าหาทางจะเดินไปยังเขาฮวยก๊วยซัว มาประเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงพูด โป๊ยก่ายเงี่ยหูฟังแน่แล้วแลไปก็เห็นเห้งเจีย
ในเวลานั้นแห้งเจียออกมานั่งที่เนินเขาอยู่บนแท่นหิน พวกลิงบริวารแวดล้อมยืนคำนับเปนลำดับกัน โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจึงคิดว่าเห้งเจียมีเกียรติยศมาก เวลานี้เราอย่าเพ่อให้เห็นก่อน จำจะแอบอยู่ตามพุ่มไม้ที่รกก่อน ดูได้ช่องแล้วจึงเข้าไปหา
ฝ่ายเห้งเจียนั่งอยู่บนแท่นหิน แลไปก็เห็นโป๊ยก่ายเข้าแอบรกซ่อนตัวอยู่ เห้งเจียจึงบอกแก่บริวารว่า พวกเจ้าจงรีบไปจับตัวอ้ายคนป่าที่แอบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มรกนั้นมา พวกวานรทั้งหลายก็ตรูกันวิ่งไปจับตัวโป๊ยก่ายมาแล้ว ผลักให้นั่งลงกับพื้น เห้งเจียถามว่าอ้ายคนป่ามึงอยู่ที่ไหนไปไหนมา จึงมาซุ่มอยู่ที่นี่ โป๊ยก่ายก้มหน้าพูดว่า ไม่อาจรับคำถามแลมิใช่คนป่า เปนคนรู้จักชอบกัน เห้งเจียพูดว่าที่ตำบลของเรานี้ ที่ไหนคนจะไปมาถึงได้ โป๊ยก่ายก้มหัวซุกปากไม่ให้เห็น แล้วพูดว่าท่านกับเราเปนพี่น้องกันมาหลายปีแล้ว มาวันนี้ทำไมจำไม่ได้แล้วหรือ กลับพูดว่าคนป่าอะไรที่ไหน เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ไหนเจ้าจงเงยหน้าขึ้นดูทีหรือ โป๊ยก่ายแหงนหน้ายื่นปากพูดว่าดูก็ดูซี จำเราได้หรือไม่ ถ้าจำไม่ได้ก็จำเอาแต่ที่ปากเถิด
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงเรียกว่าตือโป๊ยก่าย โป๊ยก่ายได้ยินร้องเรียกคำหนึ่ง ก็กระโดดยืนขึ้นบอกว่านี่และนี่และคือตือโป๊ยก่ายแน่แล้ว เห้งเจียถามว่าทำไมไม่ตามพระอาจาริย์ไปกลับมานี้มีธุระอะไรหรือ หรือเจ้าทำให้พระอาจาริย์ขัดเคืองอย่างไร พระอาจาริย์ขับไล่เจ้าเสียดอกกระมัง โป๊ยก่ายบอกว่าไม่ได้ทำให้อาจาริย์ขัดเคืองอะไรดอก เห้งเจียว่าไม่ได้ทำให้ขัดเคืองทำไมจึงมาที่นี่ข้าสงไสยอยู่ โป๊ยก่ายว่าเพราะด้วยพระอาจาริย์คิดถึง จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาเชิญพี่ไป เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์นั้นได้ทำหนังสือสัญญาให้ไว้แก่เราแล้ว บัดนี้จะมาคิดถึงเราทำไมไม่หน้าเชื่อเลย
โป๊ยก่ายว่า พระอาจาริย์ท่านคิดถึงจริง ๆ เพราะว่าเมื่อวันก่อนพระอาจาริย์อยู่บนหลังม้ากำลังเดินไป อาจาริย์ก็เรียกสานุศิษย์ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ยิน ซัวเจ๋งก็ไม่ได้ยินทำหูหนวกเสีย เพราะฉนั้นพระอาจาริย์จึงได้คิดถึงพี่ ว่าพวกข้าพเจ้าทั้งสองไม่เปนการโง่เขลามึนตึงนัก พูดว่าพี่เปนผู้ว่องไวฉลาดเฉลียว เวลาใดเรียกก็ได้ยินทุกครั้ง เพราะฉนั้นจึงได้รีบเร่งให้ข้าพเจ้ามาเชิญพี่ไป ขอพี่จงได้ไปเถิด เห้งเจียครั้นได้ฟังดังนั้น จึงลงมาจากแท่นหิน เดินมาจับมือโป๊ยก่ายพูดว่า น้องมาลำบากโดยทางไกล จงอยู่เล่นก่อนแล้วจึงค่อยไป โป๊ยก่ายว่าหนทางนั้นเหลือไกล วิตกแต่อาจาริย์จะคอยท่า เราสองคนขอให้รีบไปเถิด
เห้งเจียพูดว่าน้องมาถึงวันนี้ จึงไปชมไชยภูมิเขานี้เล่นก่อนเถิด โป๊ยก่ายก็ไม่อาจขัด แต่ใจนั้นว้อนเหมือนไฟโดยวิตกถึงพระอาจาริย์ แต่จนใจจำใจเดินตามเห้งเจียไปเหมือนคนไม่มีวิญญาฉนั้น เห้งเจียจับมือโป๊ยก่ายจูงขึ้นบนบอดเขา ภูเขานี้ตั้งแต่เห้งเจียกลับมาก็จัดแจงซ่อมแซมดูงดงามขึ้นมาก เปนที่หนึ่งแห่งภูเขาในใต้หล้านี้ เห้งเจียพาโป๊ยก่ายเที่ยวดูแล้วก็พากลับเดินลงจากยอดเขา เห็นพวกบริวารวานรพากันเอาผลไม้ต่าง ๆ มาให้เห้งเจียเปนเข้าเช้าเวลาเช้า เห้งเจียพูดว่าน้องของเราท้องใหญ่ ผลไม้เล็กน้อยที่ไหนจะพอ เห้งเจียจึงว่า เชิญน้องกินแก้หิวเถิด เวลานั้นตวันก็ขึ้นสูง โป๊ยก่ายจึงเร่งเห้งเจียว่า พระอาจาริย์จะคอยท่าพี่จงรีบไปเถิด เห้งเจียว่าน้องจะเข้าไปชมในถ้ำก่อนเถิด โป๊ยก่ายไม่ยอมไป เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นข้าไม่กล้าจะหน่วงเจ้าไว้ แม้เจ้าจะไปก็เชิญเถิด
โป๊ยก่ายถามว่าพี่ไม่ไปกับข้าดอกหรือ เห้งเจียถามว่าเจ้าจะให้ข้าไปไหน เราอยู่ที่นี่ไม่มีผู้ใดมาบังคับเราได้ กินนอนก็เปนศุขแล้ว จะวิ่งไปหาความทุกข์ยากอะไรที่ไหนอีกเล่า พระอาจาริย์ถังซัมจั๋งก็ไล่เราแล้ว จะคิดถึงเราทำไมมีเราไม่เห็นด้วยเลย โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็เสียใจเปนที่สุด ไม่อาจที่จะพูดอะไรอีกต่อไป จึงคำนับลาออกเดินไป เห้งเจียเห็นโป๊ยก่ายเดินลงไปจากเขาแล้ว จึงเรียกวานรบริวารมาสั่งว่า เจ้าจงตามโป๊ยก่ายไปแอบฟังดูว่า โป๊ยก่ายจะพูดจาว่าบ่นประการใด พวกวานรได้ฟังคำสั่งดังนั้น ก็พากันตามไป
ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่อเดินลงมาจากเขาหันหน้ากลับชี้มือพูดว่า อ้ายเห้งเจียอ้ายชาติลิงไพร มึงไม่ตามพระอาจาริย์ผู้มีคุณไป มึงจะอยู่เปนปิศาจยักษ์หาความศุข กูมีกระใจมาเชิญมึง ๆ ไม่ไปก็ช่างเถิด เดินพลางด่าพลางไม่หยุดปาก พวกวานรที่เดินตามไปฟัง ได้ยินดังนั้นก็กลับมาบอกเห้งเจียตามที่โป๊ยก่ายบ่นด่าว่าทุกประการ เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็บันดานโทโสร้องสั่งว่าพวกเจ้าจงตามไปจับตัวมาให้ได้พวกลิงทั้งหลายก็กรูกันไปล้อมจับเอาตัวโป๊ยก่ายมัดมือไพล่หลังพามายังถ้ำ
ฝ่ายเห้งเจียอยู่ในถ้ำ เห็นพวกวานรจับตัวโป๊ยก่ายมาได้ จึงด่าว่าอ้ายชาติหภูกินรำมึงจะไปก็ไยมิไป ทำไมมึงจึงต้องด่าว่ากูด้วยเล่าโป๊ยก่ายคุกเข่าลงกับพื้น พูดว่าข้าพเจ้าอาจด่าพี่ได้ที่ไหน แม้ด่าพี่จริงดังนั้นก็ให้พี่ตัดฅอข้าพเจ้าเสียเถิด เห้งเจียว่าเจ้าจะหลอกข้าได้อยู่หรือ หูข้างซ้ายของข้าได้ยินตลอดชั้นฟ้า เทวดาจะพูดร้ายดีอย่างไรข้าก็ได้ยิน หูข้างขวาของข้าได้ยินตลอดยังพระยาเงียมฬ่ออ๋อง (ยมราช) เจ้าด่าข้า ๆ จะไม่รู้ทีเดียวหรือ เห้งเจียจึงเรียกวานรให้เลือกไม้พลองอันใหญ่ ๆ มาจับอ้ายโป๊ยก่ายให้นอนหงายขึ้น ตีด้วยพลองที่ท้องยี่สิบทีแล้ว คว่ำลงจะเฆี่ยนหลังอีกยี่สิบทีแล้วข้าจะเอากระบองเหล็กตีส่งไปอีก โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียสั่งดังนั้น จึงคำนับพูดว่าขอพี่ได้เห็นแก่พระอาจาริย์เถิด ขอให้ยกโทษข้าพเจ้าไว้ก่อนเถิด ด้วยข้าพเจ้าได้ผิดแล้ว เห้งเจียจึงว่าเราจะเห็นอะไรแก่พระอาจาริย์ ๆ ก็ได้ขับไล่เราเสียแล้ว โป๊ยก่ายว่า พี่ไม่เห็นแก่พระอาจาริย์ก็จงเห็นแก่พระโพธิสัตว์เถิด เห้งเจียได้ยินออกชื่อพระโพธิสัตว์ใจก็อ่อนลงทันที จึงพูดว่าถ้ากระนั้นเราไม่เฆี่ยนเจ้า ๆ จงบอกไปตามจริง พระอาจาริย์ต้องไภยได้ทุกข์อย่างไรหรือ เจ้าจึงมาฬ่อหลอกเราอย่างนี้
โป๊ยก่ายยังยืนคำอยู่ว่าพระอาจาริย์มิได้ต้องไภยได้ทุกข์ที่ไหนดอก เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็ไม่เชื่อ จึงพูดว่าเจ้ามาหลอกเราได้ เฆี่ยนเสียจึงจะดีตั้งแต่เรากลับมา พระอาจาริย์เดินไปก็ได้มีไภยทุก ๆ ตำบล เกิดเหตุร้ายแรงทุกย่างก้าว เจ้าจงรีบบอกมาโดยเร็วเราจึงจะยกโทษให้ หาไม่จะต้องตีเสียให้แทบตาย โป๊ยก่ายจึงพูดว่า ข้าพเจ้าปดพี่จริง ๆ ไม่ทราบว่าพี่จะมีหูทิพย์ตาทิพย์ศักดิ์สิทธิ์อย่างนี้เลย ขอพี่จงยกโทษอย่าเฆี่ยนตีข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าจะบอกตามจริงทุกประการแล้ว
เห้งเจียจึงบอกว่าลุกขึ้นเถิด พวกวานรทั้งหลายก็พากันถอยห่างออกไป โป๊ยก่ายผุดลุกขึ้นก้าวซ้ายก้าวขวาทำท่าจะหนี เห้งเจียว่าเองจะก้าวไปข้างไหน โป๊ยก่ายว่าไม่ไปไหน เดินผิดทางไปเห็นทางว่างก็เดินไปกระนั้น เห้งเจียว่าต่อให้เจ้าไปก่อนสามวัน เราจะตามไปจับตัวมาให้ทันมิให้หนีไปพ้นได้ เจ้าจงเข้ามาบอกความจริงโดยเร็วเถิด โป๊ยก่ายก็เข้าไปยืนใกล้แล้ว ก็เล่าบอกตั้งแต่ต้นจนปลายตามที่เปนมาทุกประการ เห้งเจียครั้นได้ฟังโป๊ยก่ายพูดเล่าบอกดังนั้นมีความโกรธจึงพูดว่า เมื่อเราจะกลับมาเราก็ได้สั่งไว้ทุกประการว่า แม้ไปพบปะปิศาจภูตผีแลยักษ์มารในที่ใด ๆ จึงบอกชื่อเราว่าเปนสานุศิษย์ของพระอาจาริย์ปิศาจทั้งหลายเหล่านั้น ก็จะไม่กล้าทำร้ายแก่พระอาจาริย์ นี่เปนเพราะพวกเจ้าอวดดีจึงได้เกิดเหตุร้ายแรงขึ้นอย่างนี้
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียว่ากล่าวก็เปนการจริงใจทุกอย่าง จึงคิดว่าอย่าเลยจะพูดให้เสียดแทงหัวใจเห้งเจียจึงจะได้ คิดแล้วจึงพูดว่าข้าพเจ้าก็ได้ออกชื่อพี่ แต่ปิศาจมันกลับหมิ่นประมาทดูถูกไม่มีความยำเกรง เห้งเจียถามว่ามันไม่เกรงกลัวนั้นมันพูดอยาบช้าหมิ่นประหมาทอย่างไร
โป๊ยก่ายเห็นได้ทีจึงปดทับถมว่า ข้าพเจ้าได้พูดว่าปิศาจมึงอย่าจองหอง อย่ามาคิดร้ายแก่พระอาจาริย์ ยังมีพี่กูเปนสานุศิษย์ใหญ่ชื่อว่า (หงอคง) เธอมีฤทธาอานุภาพมากเหาะเหินเดินอากาศได้ เคยปราบปรามภูตผีปิศาจยักษ์มารมามากแล้ว ถ้าเธอมาเวลาใดมึงก็จะถึงความพินาศจนไม่มีที่จะฝังศพ เมื่อข้าพเจ้าออกชื่อพี่ดังนี้ปิศาจมันกลับบังอาจพูดว่า ไหนอ้ายคนไหนที่ชื่อว่าอ้าย (ซึงหงอคง) ขอให้มันมาเอาโลหิตเส้นคมอาวุธดูสักหน่อยเถิด ต้องการอยากพบแก่มันนัก ถ้ามันมาแล้วเราจะจับมันลอกหนังเสีย แลชักเอาเส้นเอ็นออกกัดกระดูกให้แหลกเหลวลากหัวใจออกมากินเสีย เราจะปล่อยให้มันมาต่อสู้แก่เราทำไมหรือบางทีก็จะต้มน้ำมันเสีย
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายบอกดังนั้นเหมือนใครเอาไฟมาจุดเข้าที่หัวใจลุกขึ้นโลดเต้นเกาหูเกาคางออกวุ่นวายตามกิริยาของลิง แล้วจึงถามว่าอ้ายปิศาจอะไรจึงสามารถมาด่าว่าท้าทายเราได้ถึงเพียงนี้ โป๊ยก่ายจึงว่าพี่จงหยุดยั้งอย่าเพ่อโกรธวุ่นวายก่อน ที่มันพูดมันดูถูกพี่นั้นคืออ้ายปิศาจอึ่งเพ้า เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงจำมาเล่าให้พี่ฟัง
เห้งเจียจึงพูดว่าเราจะไปปราบปิศาจแม้เรามิไป มันจะหมิ่นประมาทเราได้ว่าไม่สู้มัน โป๊ยก่ายว่าขอพี่ได้ไปแก้แค้นหรือพี่จะไม่ไปก็ตามแต่ใจของพี่เถิด เห้งเจียกระโดดลงจากแท่นเข้าห้องผลัดเครื่องนุ่งห่มออกแล้ว เอาเครื่องผ้าผูกฅอแลผ้านุ่งด้วยหนังเสือ ครั้นแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมามือถือกระบองเหล็ก พวกบริวารวานรก็กรูกันมาถามว่าใต้เซียจะไปไหน
เห้งเจียพูดว่าเดิมเราตามพระอาจาริย์ไปทั่วจักระวาฬ ก็รู้ว่าเราเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง เวลานั้นเธอว่าเราเปนคนผิดไล่เราให้เรากลับมา เรากลับมายังที่เดิมของเรา ๆ ก็มีความศุขสำราญแล้ว บัดนี้เราจะไปตามรักษาพระอาจาริย์ไปอาราธนาพระธรรม กว่าจะสำเร็จแล้วเราจึงจะกลับมาหาพวกเจ้า จะได้ความบรมศุขด้วยกันไปภายน่า พวกบริวารได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้นต่างก็คำนับทุก ๆ ลิง
เห้งเจียจับมือโป๊ยก่ายไว้แล้วก็เหาะขึ้นบนเวหา ลอยละลิ่วปลิวมาเร็วยิ่งกว่าลมพัด บัดเดี๋ยวก็ถึงตังเอี๋ยงทเลใหญ่เหาะข้ามฟากมา ครั้นถึงฝั่งตวันตกเห้งเจียบอกแก่โป๊ยก่ายว่า น้องจงค่อย ๆ ไปพี่จะลงอาบน้ำสักประเดี๋ยวจะตามไป ตั้งแต่พี่กลับมามันติดกลิ่นอ้ายปิศาจจะเหม็นสาบพระอาจาริย์ไม่ชอบ ท่านชอบแต่คนสะอาด
โป๊ยก่ายเวลานั้นก็รู้สึกได้ว่า เห้งเจียเปนผู้ใจกะตัญญูจริงมิได้คิดนอกใจแก่พระอาจาริย์ โป๊ยก่ายรอคอยอยู่บนอากาศ เห้งเจียลงไปอาบน้ำประเดี๋ยวก็เหาะกลับขึ้นมา พร้อมกันเหาะตรงมายังปราจิณทิศ แลไปข้างหน้าก็เห็นพระเจดีย์มีรัศมีออกโชตช่วง โป๊ยก่ายชี้มือบอกว่านั่นและที่อยู่ของปิศาจอึ่งเพ้าแล้วซัวเจ๋งยังอยู่ในนั้น เห้งเจียว่าไว้ธุระพี่จะลงไปดูก่อน จะได้คิดต่อสู้แก่ปิศาจต่อไป โป๊ยก่ายว่าเวลานี้ปิศาจมิได้อยู่ในถ้ำ เห้งเจียว่าพี่เข้าใจได้แล้วพูดกันดังนั้นแล้วก็ลอยลงไปยังประตูถ้ำ เห้งเจียก็เดินเข้าไปในประตูถ้ำเที่ยวมองดูก็เห็นปิศาจเด็กสองคนกำลังวิ่งเล่นกันอยู่ เห้งเจียก็วิ่งเข้าจับเอาจุกผมลากมาทั้งสองคนเด็กก็ร้องอึกกะทึกขึ้น พวกปิศาจบริวารเหล่านั้นก็เข้าไปบอกแก่นางก๋งจู๊ว่า บัดนี้ลูกของก๋งจู๊ทั้งสองคนนั้นมีคนมาจับไปข้างนอกแล้ว
นางก๋งจู๊ได้ฟังดังนั้น ก็รีบออกมาข้างนอก แลเห็นเห้งเจียจับเอาบุตรไป จึงร้องไปว่า ท่านทำไมมาจับบุตรของเราไปข้างไหน พ่อของมันดุร้ายนัก ท่านอย่าทำดังนั้นจะวุ่นวายขึ้น เห้งเจียพูดว่า ก๋งจู๊จำเราไม่ได้หรือ เราคือสานุศิษย์ใหญ่ของพระถังซัมจั๋ง คือ ซึงหงอคง บัดนี้น้องของเรา คือ ซัวเจ๋ง ยังอยู่ในถ้ำนี้ นางก๋งจู๊ไปปล่อยออกมาแล้ว เด็กทั้งสองนี้เราจึงจะคืนให้ นางก๋งจู๊ได้ฟังดังนั้น ก็วิ่งกลับเข้าไปในถ้ำ ตวาดพวกปิศาจที่คุมซัวเจ๋งให้ถอยออกไป แล้วนางเข้าแก้มัดซัวเจ๋งออก ซัวเก่งว่าอย่าปล่อยข้าพเจ้า ปิศาจมันจะทำอันตรายแก่ท่าน นางก๋งจู๊พูดว่าท่านมีคุณได้ช่วยข้าพเจ้า ๆ จะแก้ให้ท่านไปพ้นจากอันตราย บังเอินบัดนี้ที่น่าถ้ำ มีพี่ของท่านชื่อเห้งเจียมาบอกให้เราปล่อยท่านออกไป ซัวเจ๋งครั้นได้ทราบดังนั้น แลได้ยินอักษรสองคำว่าเห้งเจียดุจดังว่าน้ำทิพย์มายาใจ มีความรื่นเริงหาที่เปรียบมิได้ก็รีบออกมายังประตูถ้ำ แลเห็นเห้งเจียคำนับแล้วพูดว่า วันนี้พี่อยู่บนฟ้ามาหรือ ขอให้ช่วยข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เมื่อก่อนนั้นหากว่าอาจาริย์ภาวะนาคาถา ช่วยกันแก้ไขบ้างก็จะดี กลับทำพูดส่อเสียดจะรับรักษาพระอาจาริย์ไปทางไซทีให้ตลอด ทำไมไม่ไปกลับมาคุดคู้อยู่ที่นี้เล่า ซัวเจ๋งจึงพูดว่าพี่เปนคนกุนจือ การที่แล้วไปไม่ควรกลับเอามากล่าว ซัวเจ๋งก็พบแก่โป๊ยก่าย จึงเล่าถึงการเมื่อวานนี้ให้ฟัง เห้งเจียว่าอย่าพูดให้ช้าการ เจ้าสองคนจงรีบเอาเด็กนี้ไปยังเมืองเชียงโป๊ก๊กก่อน ฬ่อปิศาจอึ่งเพ้า ที่นี่ไว้ธุระพี่จะคอยมันมา ซัวเจ๋งว่าจะฬ่อมันอย่างไร เห้งเจียว่า น้องทั้งสองจงเอาเด็กไปยังปราสาทในพระราชวัง เอาเด็กนี้ฟาดลงกับพื้น ถ้าใครถามก็จงบอกว่าเด็กนี้เปนลูกของปิศาจอึ่งเพ้าจับมาได้ ถ้าปิศาจเห็นแลรู้ดังนั้นก็คงกลับมายังถ้ำ พี่ไม่ต่อสู้แก่มันในเมือง โดยเห็นว่าราษฎรจะตกใจแตกตื่นวุ่นวายกัน โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็คำนับลาอุ้มเด็กเหาะกลับตรงเข้าไปในเมืองเชียงโป๊ก๊ก
เห้งเจียเห็นคนทั้งสองไปแล้ว ก็เดินเข้าไปยังประตูใน ก๋งจู๊จึงเดินมาถามว่า ท่านเปนคนอยู่ในศีลในธรรม ทำไมไม่ถือธรรมเนียม ท่านว่าให้ปล่อยน้องท่าน ๆ จะปล่อยลูกเรากลับ นี่น้องท่านเราก็ปล่อยไปแล้ว ทำไมท่านจึงไม่คืนลูกของเรามาให้เราเล่า เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ก๋งจู๊อย่าเพ่อโกรธก่อน บุตรท่านข้าพเจ้าให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งพาไปเฝ้าพระเจ้าตาแล้ว ก๋งจู๊ว่าท่านทำอย่างนั้นมิผิดหรือ คืออึ่งเพ้านั้นไม่เหมือนคนทั้งหลาย อึ่งเพ้าที่ไหนจะยอมให้ท่านทำอย่างนั้น เห้งเจียหัวเราะแล้วถามว่า ก๋งจู๊มีจิตรห่วงผัวหรือ ทำไมจึงไม่คิดถึงบิดามารดาเล่า ถ้าเช่นนั้นจะมิเปนคนอกกตัญญุตาไปหรือ ก๋งจู๊ได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็นึกขึ้นมาได้มีความลอายแก่เห้งเจีย มีศรีหน้าอันแดงจึงบอกแก่เห้งเจียว่า ขอท่านทราบมิใช่จะไม่คิดถึงบิดามารดาเมื่อไรมี เพราะปิศาจมันพามาขังไว้ที่นี่จะไปไหนก็ไม่ได้ เปนที่ยากสุดที่จะรำพรรณ ไม่มีใครจะนำข่าวคราวไปได้ จะใคร่ตายเสียแต่หากคิดถึงบิดามารดาจะไม่ทราบเหตุการ ก็จะเข้าใจว่าข้าพเจ้าหนีตามผู้ชายไป จึงได้รักษาชีวิตรไว้คอยหาช่องอยู่ชะนี้ พูดดังนั้นแล้วร้องไห้
เห้งเจียพูดว่า ก๋งจู๊อย่าโทมนัศเลย ข้าพเจ้าทราบว่าก๋งจู๊มีหนังสือไปฉบับหนึ่ง แลได้ช่วยพระอาจาริย์ของข้าพเจ้าให้รอดชีวิตร ในหนังสือนั้นมีใจความว่า คิดถึงบิดามารดา ไว้ธุระข้าจะจับปิศาจได้แล้วจะได้พาก๋งจู๊กลับเมือง ก๋งจู๊ว่าท่านอย่ามาหาที่ตายเลย เมื่อวานนี้น้องของท่านทั้งสองรูปร่างดูแขงแรงยังสู้มันไม่ได้ ตัวของท่านผอมดุจคนรื้อไข้จะมีฝีมืออย่างไรจึงจะจับมันได้ เห้งเจียพูดว่าอันฝีมือนั้นก่งจู๊ยังไม่เคยเห็นข้าพเจ้ากำจัดปิศาจดอก ก๋งจู๊ถามว่าท่านทำอย่างไร จึงจะปราบมันได้ เห้งเจียว่าจงหาที่ซ่อนตัวไว้ข้าพเจ้าคอยมันกลับมา จะได้ตีมันให้ล้มลงแล้ว ข้าพเจ้าจะพาก๋งจู๊กลับไปเมือง ก๋งจู๊ได้ฟังเห้งเจียแนะนำดังนั้น ก็กลับเข้าไปในถ้ำหาที่แอบซ่อนตัวอยู่ เห้งเจียก็แปลงกายเปนเหมือนก๋งจู๊นั่งคอยท่าอึ่งเพ้าอยู่ในถ้ำ
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง อุ้มลูกปิศาจสองคนเหาะมายังพระราชวังใน ครั้นถึงน่าพระที่นั่ง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เอาเด็กนั้นฟาดลงกับพื้น ร่างกายเด็กทั้งสองก็อ่อนน่วมไปทั้งตัว เวลานั้นกำลังขุนนางข้าราชการอยู่พร้อมกัน เมื่อได้เห็นดังนั้นก็พากันตกใจว่าไม่ดีแล้ว บนฟ้าฟาดคนลงมาสองคน โป๊ยก่ายร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายเด็กสองคนนั้นคือลูกของปิศาจอึ่งเพ้า ข้าพเจ้าโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งไปจับมันมาได้เอง
ฝ่ายปิศาจกำลังเมานอนอยู่ในตำหนักงึ้นอันเต้ย เวลานั้นกำลังนอนฝัน ได้ยินเสียงคนออกชื่ออึ่งเพ้า ก็ตกใจพลิกตัวตื่นเงยหน้ามองดู เห็นโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งยืนอยู่บนเมฆสองคน ทำอึกกะทึกแส้เสียง อึ่งเพ้าจึงดำริห์แต่ในใจว่า เมื่อวานนี้โป๊ยก่ายก็หนีแล้ว ซัวเจ๋งก็จับได้ขังไว้ในถ้ำ ทำไมมันจึงมาได้ แลลูกของเราก็อยู่ในถ้ำ ทำไมจึงมาตกอยู่ในมือมันได้ อย่ากระนั้นเลย เราจะกลับไปดูที่ถ้ำก่อน จะมีเหตุร้ายดีประการใด แล้วเราจึงค่อยกลับมาโต้ตอบแก่มันก็ไม่ช้าอะไร คิดดังนั้นแล้วก็มิได้เข้าไปลาเจ้าเมือง รีบเหาะตรงไปยังถ้ำ ในเวลานั้นก็รู้ทั่วกันว่าฮูเบ๊นั้นคือปิศาจยักษ์ เจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กจึงรับสั่งให้คอยระวังเสือเฒ่านั้น
ฝ่ายอึ่งเพ้ามาถึงถ้ำจึงเดินเข้าไปในประตู เห้งเจียแปลงนั่งคอยท่าปิศาจ พอแลเห็นเดินเข้ามาเห้งเจียเอานิ้วหยิกในตาแล้วร้องไห้สอึกสอื้นน้ำตาก็ไหลลงอาบกาย แล้วเอามือทุบอกแลทอดกายลงดิ้นร้องไห้เสียงโฮ ๆ เมื่อปิศาจอึ่งเพ้าเห็นดังนั้น ก็อดกลั้นอยู่มิได้วิ่งมาใกล้ลูบไล้ใต่ถามว่าเปนอย่างไรที่ไหนหรือ จึงได้เศร้าโศกเดือดร้อนรำคารอย่างนี้
เห้งเจียจึงมารยาบอกว่าใต้อ๋องมีคำเขาพูดว่า ชายไม่มีเมียทรัพย์ไม่มีเจ้าของ หญิงไม่มีผัวตัวก็ลอยเปล่า เหมือนเมื่อวานนี้ท่านไปเยือนญาติทำไมไม่กลับมา เมื่อเช้าวันนี้โป๊ยก่ายมันมาแย่งเอาซัวเจ๋งไปแล้วมิหนำซ้ำจับเอาลูกทั้งสองไปด้วย ข้าพเจ้าขอร้องเท่าไรมันก็ไม่ฟัง มันว่าจะพาไปในพระราชวังเยี่ยมพระเจ้าตา ครึ่งวันแล้วก็มิได้เห็นลูก ไม่รู้ว่าจะตายเปนประการใดก็ไม่เห็นใต้อ๋องกลับมาข้าพเจ้าจะทำอย่างไรได้ เพราะฉนั้นให้มีความเจ็บแค้นในใจ จะกลั้นน้ำตาไว้มิได้
อึ่งเพ้าได้ฟังก๋งจู๊เล่าให้ฟังดังนั้น ก็โกรธพูดว่าลูกของเราจริงแล้ว เห้งเจียแปลงพูดว่าโป๊ยก่ายมันแย่งเอาไปเสียแล้ว ปิศาจก็โกรธดุจไฟกัลป์ กระโดดโลดเต้นขยับเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า มันเอาลูกกูไปฆ่าเสียแล้ว เราจะต้องจับอ้ายสองคนนี้มาฆ่าเสียบ้างจะได้แก้แค้นให้แก่ลูกเรา อึ่งเพ้าพูดแก่ก๋งจู๊แปลงว่าเจ้าอย่าโทมนัษร้องไห้ไปเลยในจิตรใจของเจ้านั้น เปนอย่างไรบ้างหรือเปล่า เห้งเจียแปลงบอกว่าไม่เปนอะไรดอก เพราะข้าพเจ้าคิดถึงลูกร้องไห้หนักเข้า ในท้องก็ให้จุกขึ้นมา ปิศาจพูดว่าเจ้าไม่ต้องรีบรัดใจ อันการจุกเสียดนั้นมีของวิเศษเอาคลึงเข้าที่เสียดนั้นก็จะหาย เอานิ้วดีดทีหนึ่งก็ถอนหัวใจของเราออกมา
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ ปิศาจก็พาเห้งเจียไปในที่ลับแล้ว สำรอกของวิเสศสิ่งหนึ่งออกมาประมาณเท่าฟองไก่ เห้งเจียเห็นก็ดีใจ พูดว่าของนี้ประกอบมากี่ปีจึงสำเร็จเปนของวิเศษ ข้าพเจ้ามีนิไสยอันใหญ่จึงได้มาเห็นซึ่งของนี้ เห้งเจียจึงหยิบเอามาลองคลึงดูที่น่าอกแล้วก็ลองเอานิ้วดีดดู ปิศาจก็ปัดมือจะเอาคืน เห้งเจียก็เอาใส่เข้าในปาก กลืนลงไปในท้องปิศาจกำหมัดจะทุบ เห้งเจียก็เอามือหนึ่งยกขึ้นรับไว้ เกาคางทีหนึ่ง ก็แปลงกายกลับเปนรูปเดิมแล้วจึงพูดว่า อ้ายปิศาจยักษ์มึงอย่าทำให้ล่วงเกิน เองจงดูว่ากูนี้คือใครจำได้หรือไม่
ปิศาจอึ่งเพ้าเห็นดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าก่งจู๊ทำไมเจ้าจึงได้แปรรูปร่างเปนเช่นนี้ไปเล่าเห้งเจียว่าเรารู้ว่าเจ้าเปนปิศาจ มึงว่าใครเปนเมียของมึง ปู่ย่ายายมึงจำไม่ได้หรือ ปิศาจก็ตรึกนึกขึ้นมาว่าข้าจำได้แต่ว่าจำชื่อไม่ได้ เจ้าคือใครที่ไหน แลอยู่ที่ไหนมีธุระอะไรมาถึงบ้านเรา ฬ่อลวงเอาของวิเศษของเราไป อันความจริงคือเปนคนร้าย เห้งเจียว่าทำไมเจ้าจำข้าไม่ได้หรือ เราคือเปนสานุศิษย์ใหญ่ของพระถังซัมจั๋ง นามเรียกว่า ซึงหงอคงเห้งเจีย เมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้นเราเปนปู่ย่าตาชวดของเอง ปิศาจพูดว่าอย่าพูดปดเราเลย เราจับถังซัมจั๋งได้มีสานุศิษย์สองคนเท่านั้น นามเรียกว่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ไม่เคยได้ยินแซ่ซึ่งไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน เปนอ้ายปิศาจผีมาฬ่อลวงเอาของวิเสศของเราอย่างนี้
เห้งเจียพูดว่าเรามิได้มาพร้อมกับคนทั้งสองนั้น เพราะเราตีปิศาจตาย อาจาริย์โกรธว่าเราดุร้ายไล่เราให้กลับไปเสีย จึงมิได้ร่วมทางมาด้วยกัน ทำไมเจ้าจึงไม่รู้จักปู่ย่าตาชวดของเองเล่า อึ่งเพ้าตอบว่าเจ้ามิใช่คนดี อาจาริย์เจ้าไล่กลับแล้วยังจะแบกหน้ามาดูคนทั้งหลาย เจ้าไม่มีความอายแก่เขาทั้งหลายเลย เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติข้า มึงไม่รู้หรือว่าวันหนึ่งก็เปนครู สิ้นชีวิตร์นบน้อมนั้นเปนพ่อมึงคิดร้ายทำแก่พระอาจาริย์กู ทำไมเราจะไม่มาช่วยเล่า จึงจะได้ทำตามสบายใจของมีง แลมีงด่าลับหลังกูทำไม ปิศาจตอบว่าข้าได้ด่าเจ้าที่ไหน
เห้งเจียว่าโป๊ยก่ายบอกแก่เราว่าเจ้าด่าเรา ปิศาจว่าอ้ายตือโป๊ยก่าย อ้ายปากแหลมมันหัศฝีปากแม่สื่อ ทำไมจึงพอใจเชื่อมัน เห้งเจียว่าเจ้าอย่าพูดให้มากไปเลย โหยกเหยกเสียเวลา เจ้ามีความเกียจคร้าน แขกมาทางไกลไม่มีอะไรจะเลี้ยงแขก เจ้าจงยื่นหัวออกมาให้เราตีสักทีหนึ่งเปนชาแก้หยากน้ำร้อน อึ่งเพ้าหัวเราะแล้วพูดว่าเห้งเจียเจ้าเข้าใจผิดไป แม้ว่าเจ้าอยากจะตี ไม่ต้องถึงตัวเรา พวกบริวานของเราอเนกอนันตัง ตามใจเจ้าจะเลือกตีเอาเรา วิตกกลัวว่าเจ้าจะออกประตูไม่ได้ ว่าแล้วอึ่งเพ้าก็เรียกปิศาจน้อยทั้งหลายให้ล้อมกั้นประตูไว้ทุกประตูโดยความแน่นหนา
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะด้วยเสียงอันดัง มือก็ถือกระบองเหล็กร้องแปลงก็แปลงสามหัวหกมือ จับกระบองสามอันก็ตรงเข้ามายังพวกปิศาจตีขนาบตายราบไปทั้งสิ้น เหลือแต่อ้ายปิศาจอึ่งเพ้าหนีลอดออกมานอกประตูถ้ำได้ แล้วร้องด่าว่าอ้ายชาติลิงไพร มึงอวดดีมาบุกรุกยังที่เขา ว่าแล้วก็กระโจนฟันเห้งเจียด้วยดาบเห้งเจียเอากระบองเหล็กรับ ต่างต่อสู้กันไปมาประมาณหกสิบเพลง เห้งเจียคิดแต่ในใจว่าปิศาจนี้มันมีมีดดาบ รบแขงแรงอาจรับกระบองได้ ฝีมือมันก็เข้มแขง จำเราจะฬ่อให้มันไล่ตามแล้วจึงหวนกลับมา มันเสียท่ามีดนั้นก็จะเอาได้ คิดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็ยกกระบองขยับฬ่อทำท่าหนีออกห่าง ปิศาจมือถือมีดดาบไล่รุกตามมา เห้งเจียเห็นได้ทีก็หวนกลับสวนมา ปิศาจรับไม่ทัน เห้งเจียเอากระบองตีปัดมีดดาบกระเด็นไป แล้วตีถูกปิศาจทีหนึ่ง ปิศาจก็สูญหายไปในทันทีนั้น เห้งเจียก็ยืนคิดอยู่ว่า ปิศาจเห็นจะหนีไปแล้ว เห้งเจียก็เหาะขึ้นบลอากาศแลหาจนรอบทั้งแปดทิศก็มิได้เห็น จึงคิดขึ้นได้ว่า ปิศาจมันได้พูดว่าจำเราได้ ชะรอยจะเปนดาวลงมาจากสวรรค์ จำเราจะขึ้นไปค้นดูจะเปนปิศาจเจ้าอะไร คิดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นไปยังประตูสวรรค์น่ำทีหมึง เดินเข้าไปในปราสาทธงเม่งเต้ยพบซีใต้เซียนซือทักว่าเห้งเจียท่านไปข้างไหนมา เห้งเจียคำนับบอกว่าข้าพเจ้าตามถังซัมจั๋งไปไซที บัตรนี้มาถึงเมืองเชียงโป๊ก๊ก มีปิศาจยักษ์ลักเอาลูกสาวเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊กไป แลทำร้ายแก่พระถังซัมจั๋ง ข้าพเจ้าได้ต่อสู้มันได้หนีสูญหายไป ข้าพเจ้าคิดเห็นว่ามันจะเปนเจ้าหรือดาวบลสวรรค์ลงไป จึงได้ตามมาตรวจว่าจะเปนเจ้าภูมิอารักษ์ตนใด ซีใต้เซียนซือได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น ก็นำความเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ตรัสสั่งให้ตรวจดู ซีใต้เซียนซือก็ไปเที่ยวตรวจทุก ๆ ภูมิห้องชั้นฟ้าดาวดึง ก็ไม่มีเทพยะดาองค์ใดหายไป อยู่พร้อมกันทุกภูมิที่ แล้วก็ตรวจรอบนอก ตามภูมิดาวทั้งหลายตรวจไปก็เห็นในภูมิยี่สิบแปดดาวนั้น ยังเหลือแต่ยี่สิบเจ็ดดวง หายไปแต่ดาวกุยแช ซีใต้เซียนซือก็นำความมากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ จึงตรัสถามว่า หายไปสักกี่วันแล้ว ซีใต้เซียนซือทูลว่าหายไปได้สิบสามวันแล้ว
เง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสว่า อันสิบสามวันในดาวดึงษ์นี้ เปนสิบสามปีในมนุษย์โลกย์ จึงรับสั่งให้หมู่ดาวลงไปตามกุยแช หมู่ดาวทั้งหลาย ก็พร้อมกันถวายบังคมลาออกจากปราสาทวิมานเล่งเซียวเต้ย ไปยังประตูน่ำทีหมึงก็พากันเหาะลงยังเขาอั๊วจื๊อซัว ครั้นถึงหมู่ดาวก็พักอยู่กลางอากาศ เดิมเมื่อปิศาจหนีเห้งเจียนั้น หมู่ดาวบลสวรรค์ก็เกรงฤทธิ์เห้งเจีย จึงพากันมาหลบอยู่ที่ริมเขานั้นจึงไม่เห็น ครั้นปิศาจกุยแชได้ยินหมู่ดาวภาวนาเรียกจึงได้ออกมาให้เห็น หมู่ดาวก็พาตัวปิศาจไปยังสวรรค์
เห้งเจียเมื่อเห็นปิศาจมา ก็เข้ามาสกัดหน้าจะใคร่ตี หมู่ดาวทั้งหลายจึงห้ามว่าอย่าให้ทำเลย จงขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้เถิด เห้งเจียก็พร้อมกับหมู่ดาวตามขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ ครั้นถึงหมู่ดาวก็นำเข้าถวาย กุยแชก็เอาป้ายทองคำถวาย แล้วก็ถวายบังคมรับผิดสารภาพตามโทษที่กระทำ
เง็กเซียงฮ่องเต้ จึงตรัสถามกุยแชว่า บนสวรรค์นี้เปนบรมศุขสำราญ เหตุใดท่านจึงได้หนีลงไปอยู่ในมนุษย์โลกย์ทำไม กุยแชจึงกราบทูลว่า ซึ่งโทษของข้าพเจ้ากระทำผิด ก็ถึงประหาญชีวิตรแล้วแต่ขอพระองค์ได้โปรด เหตุทั้งนี้เปนด้วยนางก๋งจู๊บุตรีเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊ก คือนางฟ้า (เง็กนึ้ง) อยู่ในตำแหน่งพีเฮียง มิจิตรปะฏิพัตผูกรักแก่ข้าพเจ้า ๆ จึงวิตกว่าจะเปนความมัวหมองในวิมานสฐานทิพจึงให้จุติลงไป เอากำเนิดเปนนางก๋งจู๊ที่สาม ของพระเจ้าแผ่นดินเมืองเชียงโป๊ก๊ก ข้าพเจ้ามีความผูกพันธ์จึงได้แปลงกายเปนปิศาจลงไปยังมนุษย์โลกย์ จองเอาภูเขาอั๊วจื๊อซัว เปนสฐานที่อาไศรย จึงได้พานางมาอยู่ด้วยกันที่ในถ้ำนั้นประมาณสิบสามปี บัดนี้เห้งเจียมาถึงก็เปนความสำเร็จดามประสงค์แล้ว ข้าพเจ้าก็ยอมรับโทษซึ่งได้กระทำผิดล่วงละเมิดโดยพะละการ ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด
เง็กเซียงฮ่องเต้ครั้นได้ทรงฟังกุยแชกราบทูลดังนั้น พระองค์จึงเก็บป้ายทองคำนั้นไว้ ถอดกุยแชออกจากหมู่ดาวส่งไปให้อยู่กับท้ายเสียงเล่ากุนในชั้นดุสิต ช่วยในการสุมไฟเอาคุณถ่ายซึ่งโทษ เห้งเจียเห็นเง็กเซียงฮ่องเต้ปรับโทษกุยแชแล้วก็มีความยินดี ถวายบังคมลาแลคำนับลาหมู่เทพบุตรแล้วก็ออกมายังประตูน่ำทีหมึง เหาะมายังเขาอั๊วจื๊อซัวถ้ำปอง้วยต๋อง ครั้นถึงก็เข้าในถ้ำค้นหานางก๋งจู๊ แล้วก็เล่าความตามที่เปนมาให้นางก๋งจู๊ฟังทุกประการ ในทันใดนั้นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็มาถึง เห้งเจียจึงพานางก่งจู๊ออกจากถ้ำกลับมาเมืองเชียงโป๊ก๊ก บัดเดี๋ยวก็ถึงพระราชวังโดยอำนาจอิทธิฤทธิ์ของเห้งเจีย นางก๋งจู๊ก็เดินตรงเข้าปราสาทกิมหลวนเต้ยคำนับพระราชบิดา บรรดาพวกข้าราชการฝ่ายหน้าแลฝ่ายใน ก็พากันแวดล้อมเยี่ยมเยือนก๋งจู๊ ๆ กราบทูลพระราชบิดาว่า เห้งเจียได้ปราบปรามปิศาจด้วยกำลังอิทธิฤทธิ์เข้มแขง จึงได้รอดชีวิตรมาเห็นพระภักตร์พระราชบิดาแลหมู่พระญาติ
เจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กเมื่อได้เห็นพระราชธิดากลับมาได้แล้ว ก็มีพระไทยยินดีเบิกบานยิ่งนัก จึงตรัสถามว่าอันปิศาจคือดาวกุยแชแปลงกายมา นางก่งจู๊คือนางฟ้าเง็กนึ้งนั้น อยู่ในตำหนักพีเฮียงบนสวรรค์จุติลงมาโดยมีนิไสยต่อกัน จึงได้เปนภรรยาสามีกันฉนั้นหรือ เห้งเจียก็ทูลว่าเปนดังนั้น แลบัดนี้เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ปรับโทษกุยแชถอดเสียจากหมู่ดาวให้ไปอยู่กับท้ายเสียงเล่ากุนเปนพนักงานสุมไฟ พระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊กเมื่อได้ทรงฟังเห้งเจียดังนั้น ก็มีความขอบคุณเห้งเจียยิ่งนัก จึงรับสั่งให้เห้งเจียไปดูพระอาจาริย์ ขุนนางทั้งหลายก็ช่วยกันหามกรงเหล็กที่ใส่เสือเฒ่านั้นออกมาแล้วให้ถอดซี่กรงนั้นออก คนอื่น ๆ เห็นพระถังซัมจั๋งเปนเสือเฒ่า แต่เห้งเจียผู้เดียวเห็นพระอาจาริย์ว่าถูกเวทมนต์ของปิศาจ แต่ปากแข้งขาไหวติงไม่ได้ เห้งเจียเห็นดังนั้นหัวเราะแล้วจึงพูดว่า พระอาจาริย์ทำไมไม่แก้ไขเล่า ท่านเห็นว่าเราเปนคนดุร้ายไล่ให้เรากลับไปเสีย เหตุใดท่านจึงเปนรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวดังนี้เล่า
โป๊ยก่ายจึงพูดแก่เห้งเจียว่าพี่จะช่วยก็จงช่วยท่านเถิด จะทำพูดล้อเล่นเช่นนี้หาควรไม่ เห้งเจียว่าสาระพัดที่เจ้าจะพูดส่อเสียดยุยง เธอจึงได้เข้าใจว่าเจ้าเปนคนดี ข้าเปนคนไม่ดีเจ้าคนดีทำไมจึงไม่ช่วยเธอเล่า ยังมีหน้ามาว่าเราอีกเล่า เดิมมาเราได้บอกว่าจะไปแก้แค้นปิศาจที่ด่าเรา เราก็ได้แก้แค้นสมประสงค์แล้ว เราจะกลับไปยังถ้ำของเราตามเดิม
ซัวเจ๋งได้ยินเห้งเจียพูดว่าจะกลับไป จึงคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พี่ไม่เห็นแก่หน้าพระอาจาริย์ก็จงเห็นแก่พระพุทธเจ้าเถิด แม้ว่าพวกข้าพเจ้าช่วยได้แล้ว ก็จะไม่ต้องไปหาพี่ทางไกลเลย เห้งเจียได้ฟังซัวเจ๋งพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพยุงซัวเจ๋งให้ลุกขึ้นพูดว่า เหตุใดพี่จึงจะไม่ช่วยเล่าเจ้าจงเอาน้ำมาโดยเร็วเถิด ซัวเจ๋งจึงไปตักน้ำมาให้เห้งเจีย ๆ รับน้ำมาวางบนมือแล้วร่ายพระเวทคาถา เศกน้ำพ่นพระอาจาริย์ก็คลายซึ่งเวทมนต์นั้น พระถังซัมจั๋งก็แปรกลับตามรูปเดิม พระถังซัมจั๋งก็มาจับมือเห้งเจียถามว่า เห้งเจียมาจากไหน ซัวเจ๋งจึงเล่าความตามซึ่งโป๊ยก่ายได้ไปเชิญเห้งเจียมา แลทั้งได้ช่วยก๋งจู๊ให้กลับเมืองได้แล้ว แลได้คลายเวทมนต์ของปิศาจที่ทำแก่พระอาจาริย์ให้แก้พระอาจาริย์ด้วย
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็มีความยินดีแลขอบคุณเห้งเจียเปนอันมาก จึงพูดว่าสานุศิษย์ได้พึ่งเจ้าผู้เดียว ถ้าไปถึงไซทีสำเร็จแล้วได้กลับไปยังเมืองใต้ถังแล้ว จะนำความชอบของเห้งเจียขึ้นถวายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ทรงทราบว่าเปนที่หนึ่งในความชอบ เห้งเจียว่าการอันนี้พระอาจาริย์ไม่ต้องพูด ข้าพเจ้าก็คงรู้พระคุณของพระอาจาริย์อยู่เอง
ฝ่ายเจ้าเมืองเชียงโป๊ก๊ก จึงสั่งให้จัดโต๊ะเครื่องแจเลี้ยงทั้งอาจาริย์แลศิษย์ แลให้นำเงินทองสิ่งของดีต่าง ๆ มาถวายพระถังซัมจั๋งเปนรางวัล พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็มิได้รับ กลับถวายคืนไว้เปนพระราชทรัพย์ไปตามเดิม ครั้นเสร็จธุระแล้ว พระถังซัมจั๋งกับศิษย์สามคนก็คำนับลาพระเจ้าแผ่นดินเชียงโป๊ก๊ก ๆ กับขุนนางก็พากันตามส่งจนกระทั่งประตูเมือง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งได้เห้งเจียกลับมาแล้ว ศิษย์กับอาจาริย์ก็ตั้งใจตรงไปยังประเทศไซที ออกจากเมืองเชียงโป๊ก๊ก เวลากลางวันก็ออกเดินเวลากลางคืนก็หยุดพักนอน เวลานั้นเปนฤดูเดือนสามต้นไม้กำลังผลัดเปลี่ยนใบจะออกช่อดอกดูสง่างาม พากันเดินพลางชมพลางแลไปข้างน่าเห็นภูเขาใหญ่ขวางอยู่พระถังซัมจั๋งเตือนศิษย์ให้ระวัง เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ทำไมจึงพูดเหมือนชาวบ้านอย่างนั้น พระอาจาริย์ได้พระคาถาซิมเกงของพระโอเซ้าให้คุ้มตัวในคาถาว่า (ซิมโป๊ก้วยหงายฮองโป๊ขงโพ้) แปลว่า จิตรไม่มีความสงไสย ความสดุ้งหวาดเสียวก็ไม่มี เพราะฉนั้นจะต้องกวาดสิ่งโสโครกในจิตรนั้นให้สิ้น แลล้างซึ่งผงละอองเปื้อนในหูนั้นให้หมด ท่านอย่ามีความเศร้าหมอง อันการร้ายดีทั้งหลายอยู่แก่ตัวข้าพเจ้าเอง
พระถังซัมจั๋งยอม้าแล้วจงพูดว่า อาตมภาพตั้งแต่รับ ๆ สั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ออกจากเมืองหลวงแล้ว ก็ตั้งใจจะไปไซทีนมัศการพระพุทธเจ้าอุส่าห์ข้ามเขาแลห้วยธารมา ไม่รู้ว่าเวลาใดจึงจะได้ศุขกายศุขใจบ้าง เห้งเจียได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์จะใคร่ได้ศุขกายศุขใจนั้นก็ไม่สู้ยากอะไรนัก แม้ว่าสำเร็จการตามความประสงค์แล้ว สารพัดจะมีความศุข ย่อมมีความบริบูรณ์พร้อมอยู่เอง วันทั้งหลายก็ว่างเปล่า ในเวลานั้นก็มีศุขโดยลำพัง ถ้าดังนั้นแล้วจะไม่เรียกว่าความศุขหรือ
พระถังซัมจั๋งครั้นได้ฟังเห้งเจียอธิบายให้ฟังดังนั้น ในดวงจิตรก็ปล่อยอุปาทานความยึดถือเสียได้ขณะหนึ่ง สิ้นความเศร้าหมองในใจทั้งหลายแล้ว ก็ชักม้าให้เดินขึ้นเขา อันหนทางนั้นแสนที่จะลำบากในเวลากำลังเดินอยู่นั้น แลเห็นคนตัดฟืนยืนอยู่บนเนินสูง ร้องเรียกว่าท่านผู้นั้นจงหยุดก่อน ข้าพเจ้าจะบอกข่าวให้ ในเขานี้มีปิศาจยักษ์ร้าย มันคอยจับมนุษย์กินเปนอาหาร ใครเดินไปมาทางนี้ ย่อมไม่พ้นฝีมือมันไปได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังคนตัดฟืนบอกดังนั้น มีความตกใจสดุ้งกลัวจึงถามสานุศิษย์ว่า ใครได้ยินหรือเปล่าว่าคนตัดฟืนร้องบอกว่ากระไร เห้งเจียว่าข้าพเจ้าจะไปถามดู ว่าแล้วก็เดินไปที่คนตัดฟืน คำนับแล้วถามว่า เมื่อกี้นี้ท่านบอกว่ากระไรฟังไม่ถนัด คนตัดฟืนคำนับตอบแล้ว ก็ถามว่าพวกท่านมีธุระอย่างไรหรือ จึงได้มาถึงตำบลนี้ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าไม่ปิดบังอะไรแก่ท่าน พวกข้าพเจ้านี้ คือมาจากเมืองใต้ถัง จะไปเมืองไซที อาราธนาพระไตรปิฎกธรรม บังเอินมาถึงนี่ ได้ยินท่านร้องบอกว่า มีปิศาจยักษ์ร้ายอะไรอยู่ที่ไหนข้าพเจ้าฟังไม่ถนัด จึงมาขอถามท่านให้แน่นอนแก่ใจว่า ปิศาจนั้นมีมากี่ปีแล้ว แลมารนั้นมันเกิดเมื่อไร ขอท่านได้โปรดบอกแก่ข้าพเจ้าโดยความจริงเถิด ข้าพเจ้าจะได้ให้พระภูมิเจ้าที่ แลเจ้าป่าเจ้าเขาขับไล่มันไปเสียให้พ้น
คนตัดฟืนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า พวกท่านเดินทางแม้จะเรียนรู้เวทมนต์ที่ขับไล่ซึ่งผีปิศาจก็ยังไม่เคยพบเห็น ซึ่งมารยักษ์ร้ายอย่างนี้ ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านทราบ ทางจะข้ามเขานี้มีระยะหกร้อยโยชน์ เขานี้เรียกว่าเขา (ซือเพ่งเต๊งซัว) มีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่งเรียกว่า (เน่ยฮวยต๋อง) ในถ้ำนั้นมีปิศาจยักษ์สองตนมันวาดรูปถังซัมจั๋งไว้ มันจะใคร่กินเนื้อพระถังซัมจั๋ง แม้ท่านเปนพวกอื่นมาก็ไม่เปนไร ถ้าพวกของถังซัมจั๋งแล้ว อย่าพึงนึกว่าจะรอดไปเลย
เห้งเจียว่าข้าพเจ้านี้แลเปนผู้มาด้วยพระถังซัมจั๋ง คนตัดฟืนพูดว่า ปิศาจนั้นมันจะคอยกินเนื้อถังซัมจั๋ง แลมันมีของวิเศษห้าอย่าง มีฤทธาอานุภาพมาก แม้ท่านรักษาถังซัมจั๋งไป จงระวังระไวให้มากอย่าได้มีความประมาทเลย เห้งเจียพูดว่า แม้ท่านบอกดังนี้แล้วข้าพเจ้าจะคอยระวัง พูดแล้วเห้งเจียก็ลาคนตัดฟืนนั้นกลับมา ครั้นถึงจึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ไม่มีการร้ายแรงอะไรดอกแต่คนตัดฟืนนั้นเปนคนขลาด แม้จะมีเหตุการสิ่งใด ขอท่านอาจาริย์จงวางใจแก่ข้าพเจ้าเถิด พระ ถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ค่อยวางใจไม่สู้เปนทุกข์ เวลาออกเดินนั้นแลไปก็ไม่เห็นคนตัดฟืน เห้งเจียก็แลดูด้วยตาสว่างของเห้งเจียเหลือบไปดู เห็นเปนเจ้าเชากง เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปไล่ตามตวาดด่าสองสามคำว่า ทำไมมาบอกแล้วจึงไม่บอกให้จะแจ้งว่า ปิศาจนั้นมันจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร
เชากงได้ยินดังนั้นก็ตกใจยกมือขึ้นคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขออนุญาตเถิด อันความจริงนั้น ปิศาจสองตนนี้มีฤทธาอานุภาพมาก เพราะข้าพเจ้าเห็นท่านมีความรู้ฉลาดก็จริง แต่ไม่มีความเฉลียว พอจะรักษาพระถังซัมจั๋งไปได้ แม้ว่าท่านข้ามไปจงระวังให้มาก ถ้าพลั้งพลาดก็จะมีความลำบากมาก
เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็ตวาดไล่เจ้าเชากงไป แล้วก็ตรึกตรองแต่ในใจว่า แม้เราจะนำเนื้อความอันนี้เล่าบอกให้พระอาจาริย์ฟังตามจริง เธอก็จะตกใจกลัว เราจะต้องไม่บอกจึงจะดี ถ้าปิศาจมันจับพระอาจาริย์ไป เราก็จะมีความลำบากมาก จำเราจะให้โป๊ยก่ายเปนธุระออกหน้าก่อน รบแก่ปิศาจสักพักหนึ่งบางทีจะชะนะปิศาจ อันความชอบนั้นจะได้เปนของโป๊ยก่าย ถ้าจะสู้ปิศาจไม่ได้ ปิศาจมันจับไปได้เราจึงไปแก้ออกมา ก็จะรู้สึกในความชอบของเรา แต่วิตกด้วยโป๊ยก่ายจะรังเกียดไม่ยอมไป แลทั้งพระอาจาริย์ก็จงรักภักดีแก่โป๊ยก่ายด้วย จำเราจะพูดให้เข้าที่บังคับจึงจะได้ เห้งเจียคิดดังนั้นแล้ว ก็เอามือขยี้ไนยตาให้น้ำตาออกแล้ว จึงกลับมาหาพระอาจาริย์
โป๊ยก่ายเห็นกิริยาเห้งเจียเศร้าโศกดังนั้น จึงเรียกซัวเจ๋งให้วางหาบลงพูดว่า เราสองคนจงหาทางไปเถิด พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นจึงด่าว่าอ้ายชาติหมูป่า กำลังเดินทำไมจึงได้พูดเลอะเทอะดังนี้ โป๊ยก่ายว่าพระอาจาริย์ท่านไม่ดูพี่เห้งเจียบ้างเล่า เธอร้องไห้กลับมานั้นไม่เห็นหรือ เธอมีฤทธาอานุภาพมาก เหาะเหินเดินอากาศได้เธอยังมีความหวาดสดุ้งเสียวร้องให้กลับมา คงจะไปพบปะหรือรู้เรื่องปิศาจร้ายมาแล้ว ข้าพเจ้าทั้งสองเปนคนอ่อนแอ จะต่อสู้แก่ปิศาจอย่างไรได้ พระถังซัมจั๋งว่าเจ้าอย่าพูดวุ่นวายไปไว้ข้ากับเห้งเจียดูเหตุผลนั้นจะเปนประการใด จึงถามเห้งเจียว่าเหตุผลนั้นเปนอย่างไรหรือ จึงได้มีกิริยาเศร้าโศก กระทำให้อาตมภาพพลอยมีความหวาดหวั่นไปด้วย เห้งเจียบอกว่าเมื่อตะกี้นี้ เธอบอกว่าปิศาจดุร้ายนัก ทั้งทางที่จะไปก็ลำบาก จะข้ามไปนั้นไม่ได้ขอพระอาจาริย์จงกลับเถิด
หลวงจีนถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ตกใจแล้วพูดว่าเห้งเจียนี่เรามาได้ส่วนครึ่งแล้วยังอิกส่วนครึ่งเท่านั้น ทำไมจึงพูดถอยหลังอย่างนี้เล่า เห้งเจียว่ามิใช่ข้าพเจ้าจะไม่มีแก่ใจเมื่อไรเล่า เพราะเหตุว่าปิศาจยักษ์มีกำลังมาก ถ้าคนเดียวจะสู้ไม่ได้จึงได้มีความวิตก หลวงจีนถังซัมจั๋งว่าคนเดียวนั้นก็ลำบากจริง แต่พวกเรายังมีโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ตามแต่จะจัดแจงที่จะต้องการใช้อย่างไร จะได้พร้อมใจช่วยกันป้องกันรักษาเราให้พ้นเขาไป อย่างนี้จะไม่สำเร็จมรรคผลหรือ เห้งเจียได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า แม้พระอาจาริย์จะใคร่ข้ามเขานี้ให้ได้ จะต้องให้โป๊ยก่ายทำสองประการ จึงจะข้ามเขานี้ไปได้ ถ้าไม่ทำตามสองประการนี้ แต่องคุลีเดียวก็ข้ามไม่พ้นไปได้เลย
โป๊ยก่ายว่าพี่เห้งเจียไปไม่ได้ก็กลับเถิด อย่าเกี่ยวข้าพเจ้าเข้าไปเลย ข้าพเจ้าขอถามว่าจะให้ข้าพเจ้าทำอะไร เห้งเจียว่า ข้อหนึ่งจะให้คอยรักษาอาจาริย์ ข้อสองจะให้ไปตรวจตามบนเขา
โป๊ยก่ายถามว่ารักษาอาจาริย์นั้นจะให้ทำอย่างไรแลไปตรวจบนเขานั้นจะให้ทำอย่างไร จงแสดงชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบ ข้าพเจ้าจะได้ทำตามให้ถูกต้องแก่การนั้นๆ เห้งเจียบอกว่า อันรักษาอาจาริย์นั้นคือพระอาจาริย์จะไปไหน จะต้องติดตามไปป้องกันรักษาอย่าให้อาจาริย์อุธรร้อนใจได้ ถ้าอาจาริย์จะใคร่ฉันจังหันก็ให้ไปบิณฑบาตรมาให้ ถ้าทิ้งให้อาจาริย์โหยหิวจะต้องปรับคว่ำลงเฆี่ยน โป๊ยก่ายว่า ที่ข้อนี้ก็แสนยาก เห้งเจียพูดว่า ข้อสองไปตรวจดูบนภูเขานั้น โป๊ยก่ายว่าทำอย่างไร เห้งเจียบอกว่าจะต้องขึ้นบนเขาเที่ยวตรวจดู ที่ไหนมีผีปิศาจยักษ์ร้ายมากน้อยเท่าใด ชื่อเขาอะไรถ้ำอะไร พวกเราจะควรไปได้หรือไม่ โป๊ยก่ายพูดว่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะขอขึ้นไปตรวจบนเขา พูดดังนั้นแล้วก็แต่งตัวเอาผ้าคาดพุงแน่นหนาแล้ว มือจับคราดเหล็กดูท่าแขงแรง ก็ออกเดินขึ้นบนเขา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้จึงหัวเราะขึ้น
พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียหัวเราะดังนั้น จึงว่าอ้ายชาติลิงไม่มีดี ตั้งใจแต่จะอิดฉากันไม่มีเมตาต่อกัน เจ้าออกความคิดอย่างสัตว์ดังนี้จะให้โป๊ยก่ายไปตรวจอะไรที่ไหน เจ้าอยู่ที่นี่คอยหัวเราะเยาะเล่นอย่างนั้นหรือ เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ ท่านจงคอยดูโป๊ยก่ายไปตรวจบนเขานั้นคงจะไม่ไปเปนแน่ จะไปแอบหลับเสียที่ไหนสักครู่หนึ่งแล้ว ก็จะกลับมาปดเราเปนแน่ ถังซัมจั๋งถามว่า ทำไมจึงจะรู้ว่าจะเปนเช่นนั้นได้เล่า เห้งเจียว่าซึ่งข้าพเจ้าให้เธอไปก็เพราะทราบนิไสยได้แท้ พระอาจาริย์ไม่เชื่อข้าพเจ้าจะตามไปดูจึงจะเห็นจริง เห้งเจียก็แปลงเปนแมลงหวี่ บินตามโป๊ยก่ายไปจับที่ใบหู ฝ่ายโป๊ยก่ายเดินไปก็ไม่รู้สึกว่าเห้งเจียแปลงเปนแมลงหวี่มาจับอยู่ที่หู เดินไปได้เจ็ดแปดโยชน์ก็ยืนหยุดเอาคราดเหล็กทิ้งลงกับพื้น จึงหันหน้ากลับเอามือชี้ตรงที่พระถังซัมจั๋งแล้วออกอุทานว่า อีตาเฒ่าอ่อนถังซัมจั๋ง อ้ายคนโลดโผนเป๊กเบ๊อุน อ้ายคนหน้าหมอกซัวเจ๋ง มันทั้งสามคนอยู่เล่นสบาย บังคับให้กูมาได้ความลำบากตรวจทางเขา เพราะอยากได้มรรคผล เราก็รู้แล้วว่าคงจะมีปิศาจยักษ์ร้าย มันจึงให้เรามาหาที่เดือดร้อน เราก็ไม่ต้องไปให้ป่วยการ ว่าดังนั้นแล้วใจก็ถอยไม่กล้าจะไป จำเราจะไปหาที่แอบนอนเสียสักตื่นหนึ่ง แล้วจึงกลับไปพูดโต้ตอบก็ได้ว่าได้ไปตรวจแล้ว จะรู้ที่ไหนว่าเราไปหรือไม่ไปจริง คิดดังนั้นแล้วก็เที่ยวหาที่นอน เห็นที่ซอกเขามีเถาวัลขึ้นซุ้มเซิง มีที่ร่มพอจะอาไศรย์ได้ โป๊ยก่ายก็มุดเข้าไปเอาคราดวางลงแล้วก็เอนหลังนอนลง บิดตัวพลิกไปพลิกมา พูดว่าอ้ายเป๊กเบ๊อุนสู้เราไม่ได้
ฝ่ายเห้งเจียแปลงเปนแมลงหวี่จับอยู่ที่ใบหูโป๊ยก่าย ได้ฟังโป๊ยก่ายพูดร้ายดีทุกประการ อดใจไม่ได้โผบินออกจากโป๊ยก่ายแปลงเปนตัวต่อ แล้วก็บินกลับมาต่อยเอาปากโป๊ยก่ายทีหนึ่ง แล้วก็บินขึ้นร่อนอยู่ โป๊ยก่ายถูกเจ็บก็ตกใจผุดลุกขึ้นบ่นด่าออกวุ่นวาย พูดว่าอ้ายผีเปรจที่ไหนเอาอะไรมาแทงปากเราอย่างนี้ จะไม่เจ็บปวดหรือ โป๊ยก่ายจึงเอามือคลำที่ปากมีโลหิตซึมไหลออกมา พูดว่าเราก็ไม่ได้ไปทำอะไรที่ไหน ทำไมปากจึงมีโลหิตแดงดังนี้ พูดดังนั้นแล้วก็เหลียวซ้ายแลขวาเห็นเงียบอยู่ จึงแหงนหน้าขึ้นไปดูเห็นตัวต่อกำลังบินร่อน จึงด่าว่าอ้ายเป๊กเบ๊อุนแล้ว มึงไม่เห็นกูเปนคนเลย มีงต่อยเอาปากกูให้ได้ความเจ็บปวด ทำไมไม่ไปหาโพรงไม้จะได้ไปหาหนอนกิน มาต่อยเอาปากกูทำไม กูจะเอาปากซ่อนเสียแล้วก็จะนอนให้สบาย พูดดังนั้นแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีก
เห้งเจียก็บินมาโผลงต่อยเอาใบหูอิกทีหนึ่ง โป๊ยก่ายก็ผุดลุกขึ้นร้องด่าว่าอ้ายตายโหง แล้วคิดว่าที่นี่เห็นจะเปนรังของต่อมัน มันจะคิดว่าเราจะแย่งรังของมัน มันจึงได้ต่อยเอาเรา เรามานอนอยู่ที่นี่จะกีดขวางมัน พูดเช่นนั้นแล้วก็ฉวยคราดออกจากพุ่มไม้เดินไปประมาณสักพักหนึ่ง เห้งเจียก็หัวเราะงอแปลงเปนแมลงหวี่บินตามไปจับใบหูโป๊ยก่ายไปด้วย
ฝ่ายโป๊ยก่ายก็เดินขึ้นบนเนินเขา มาปะก้อนศิลาใหญ่สี่เหลี่ยมเข้าก้อนหนึ่ง โป๊ยก่ายก็วางคราดตรงเข้าใกล้ก้อนศาลาร้องว่าขอรับ เห้งเจียแลเห็นดังนั้นก็หัวเราะอยู่ในใจ คอยดูโป๊ยก่ายจะทำประการใด
โป๊ยก่ายนึกเอาก้อนศิลาเปนพระถังซัมจั๋งแลเห้งเจียซัวเจ๋ง เพื่อจะหัดพูดโต้ตอบ คิดว่าแม้เราจะกลับไปหาพระอาจาริย์ ๆ จะถามว่าไปพบปิศาจหรือเปล่า เราจะตอบว่าพบ ถ้าจะถามต่อไปว่าปิศาจนั้นชื่อไร เราจะตอบว่าที่โน่นเธอทั้งสามจะด่าเราว่าอ้ายชาติหมู เราจะตอบว่า นามชื่อเขานั้นเรียกว่าเขาเจี๊ยเท้าซัว ถ้าจะถามว่าถ้ำอะไร เราจะตอบว่าถ้ำเจี๊ยเท้าต๋อง ถ้าจะถามว่าประตูอะไรเราจะตอบว่าเซี้ยเที้ยหมึง ถ้าจะถามว่าในถ้ำนั้นเข้าไปไกลสักเท่าใด เราจะตอบว่าเข้าไปสามชั้นประตู ถ้าถามว่าตะปูตอกสักกี่อัน เราจะตอบว่ามิได้จำเห็นสร้างทำพร้อมแล้ว เราจะหลอกให้เห้งเจียไป โป๊ยก่ายคิดจะพูดโต้ตอบดังนั้นเห็นว่าดีแล้ว ก็ฉวยคราดแบกเดินกลับมา
ฝ่ายเห้งเจียฟังก็รู้ได้ทุกประการแล้ว จึงผละออกจากใบหูโป๊ยก่าย ชิงบินมาก่อนโป๊ยก่าย ครั้งถึงก็แปลงกลับเปนรูปเดิมเข้ามาคำนับพระอาจาริย์แล้ว จึงเล่าเรื่องโป๊ยก่ายคิดการจะมาโกหกทุกประการให้พระอาจาริย์ทราบก่อนแล้ว บัดเดี๋ยวใจโป๊ยก่ายก็เดินกลับมาถึงยืนชะงักกลัวว่าที่คิดจะปดพูดโต้ตอบนั้นจะลืมเสีย ก็ยืนก้มหน้ายืนบ่นท่องพึมพำอยู่
เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายชาติหมูมึงยืนบ่นภาวนาอะไรอยู่ โป๊ยก่ายตกใจหูชันขึ้นพูดว่าข้าพเก้าไปดูสุดทางแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่าไปพบปิศาจหรือเปล่า โป๊ยก่ายตอบว่ามีปิศาจ พระถังซัมจั๋งถามว่าปิศาจนั้นทำประการใดบ้าง จึงได้กลับมา โป๊ยก่ายตอบว่า ปิศาจมันเรียกข้าพเจ้าว่าเปนตาเปนปู่ของมัน มันจัดแจงเครื่องโอชารสมาเลี้ยงข้าพเจ้าแล้ว ก็จัดแจงมีธงมีกลองม้าฬ่อมาส่งข้าพเจ้ากลับมา เห้งเจียพูดว่าข้านึกดูเห็นจะนอนในพุ่มเถาวัลนั้นฝันเห็นดอกกระมัง
โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าท่านอาจาริย์ข้าพเจ้านอนทำไมท่านจะรู้ได้เล่า เห้งเจียกระโดดมาจับมือโป๊ยก่าย ถามว่าเขาอะไรถ้ำอะไรประตูอะไร โป๊ยก่ายตอบว่าเขาเจี๊ยเท้าซัวถ้ำเจี๊ยเท้าต๋อง ประตูเซี้ยเที้ยหมึง เห้งเจียว่าเจ้าพูดยังไม่หมดความเราจะพูดแทนให้เจ้า โป๊ยก่ายว่าพี่ไม่ได้ไปทำไมจะพูดแทนข้าพเจ้าได้เล่า
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เธอถามว่าในถ้ำนั้นไกลสักเท่าใด ในนั้นมีประตูสามชั้น บนประตูนั้นมีตะปูมากน้อยเท่าใด ตอบว่าข้าพเจ้ามิได้จำ เจ้าพูดดังนี้มิใช่หรือ โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจคุกเข่าลงกับพื้น เห้งเจียว่ามึงเอาก้อนศิลาใหญ่ ทำต่างเราแลพระอาจาริย์แลซัวเจ๋งมิใช่หรือ แล้วเจ้าพูดว่าจะหลอกเราว่าที่ถ้ำนั้นสร้างทำพรักพร้อมแล้วจะให้เราไปมิใช่หรือ
โป๊ยก่ายตาลีตาลานคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไปตรวจพี่ตามไม่แอบฟังหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าเข้าใจได้ว่าสันดานของเจ้าอ้ายชาติหมูกินรำ ให้ไปตรวจทางบนเขาเพื่อจะได้รู้ร้ายดี เข้าแอบนอนเสีย ข้าจึงแปลงเปนต่อต่อยจึงมิได้นอนหลับได้ หาไม่เจ้าก็จะนอนหลับเสียตื่นหนึ่งแล้ว ก็จะกลับมาพูดโกหกอย่างนี้ จะไม่เสียการใหญ่ไปดอกหรือ เจ้าจงนอนลงข้าจะตีด้วยกระบองสั่งสอนให้จำไว้มิให้ปดดังนี้ต่อโป โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียว่าจะตี ก็ร้องไห้ดุจว่าศพจะลงจากเรือนเสียงโฮ ๆ แล้วพูดว่ากระบองนั้นหนักนัก แม้จะตีเสียสักห้าทีเห็นข้าพเจ้าจะตายเสียเปนแน่ เห้งเจียว่าเจ้ากลัวตายแล้ว เหตุใดจึงได้เรียนโกหกดังนี้ทำไม โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้าพึ่งจะโกหกครั้งหนึ่ง ถ้าภายหลังข้าพเจ้าทำอิกจึงค่อยตี เห้งเจียว่าถ้าหนเดียวก็ตีสามที พอให้เข็ดหลาบจึงจะได้ โป๊ยก่ายตอบว่าท่านพี่อย่าว่าแต่สามทีเลย แม้แต่ครึ่งทีก็ทนไม่ได้ โป๊ยก่ายไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงเข้ายึดพระอาจาริย์ขอให้ช่วยขอโทษให้
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงพูดว่า หงอคงเขาบอกแก่เราว่าเจ้าพูดพลิกแพลงโกหกเราก็ยังหาเชื่อไม่ มาบัดนี้ก็สมดังคำเขาพูดล่วงน่าโทษของเจ้าควรจะตีได้อยู่แล้ว แต่จะข้ามเขาไปยังขาดคนที่ใช้สอยอยู่ เพราะฉนั้นขอให้เห้งเจียยกโทษให้โป๊ยก่ายสักครั้งหนึ่งก่อนรอข้ามเขาแล้วจึงค่อยตีเถิด
เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะยกโทษให้สักครั้งหนึ่ง แต่เจ้าจงรีบไปตรวจบนเขาโดยเร็ว แม้ครั้งนี้มาพูดปดอีกเราจะไม่ยกโทษให้เปนอันขาด โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็ผุดลุกขึ้นคำนับแล้ว ฉวยคราดได้ก็ออกเดินขึ้นทางไป โป๊ยก่ายเมื่อเดินไปในใจคิดสงไสยทุกย่างเก้า คือให้คิดว่าเห้งเจียจะแปลงตัวตามมาอิก นึกพลางเดินพลางมาบัดเดี๋ยวแลเห็นเสือมาข้างน่าแผ่นวิ่งข้ามเนินเขาไป โป๊ยก่ายสำคัญว่าเห้งเจียแปลงกายตามมา มิได้มีความกลัวถือคราดยืนดูแล้วพูดว่า พี่เห้งเจียจะแอบมาฟังหรือ ข้าพเจ้าไม่ได้พูดโกหกเลยพูดแล้วก็เดินมาอิกพักหนึ่ง มีลมพัดโยกเอาต้นไม้ตายแห้งนั้นโค่นล้มลงที่ตรงหน้าโป๊ยก่าย ๆ ตกใจกระทืบดินทุบอกพูดว่า ข้าพเจ้ามาครั้งนี้ไม่กล้าจะโกหก ทำไมพี่จึงต้องแปลงเปนต้นไม้มาตีคนอย่างนี้เล่า พูดดังนั้นแล้าก็เดินไปอิกพักหนึ่ง แลเห็นนกเขาตัวหนึ่งจับกิ่งไม้มองหน้าร้องขันว่าตรวจตรา ๆ สองสามคำแล้วก็บินไป โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้าได้บอกแล้วไม่เชื่อว่าไม่โกหกอิกแล้ว จะแปลงมาตามฟังอะไรที่ไหน แต่ที่จริงเห้งเจียหาได้แปลงตามมาไม่ เปนแต่โป๊ยก่ายหวาดหวั่นไปเอ็ง
จะกล่าวถึงภูเขาเพ่งเต๊งซัวถ้ำเน่ยฮวยต๋อง ในถ้ำนั้นมีปิศาจยักษ์สองตน ตนหนึ่งนามชื่อว่า (กิมกั๊กใต้อ๋อง) ตนหนึ่งนามชื่อว่า (งึ้นกั๊กใต้อ๋อง) ในเวลานั้นกิมกั๊กถามงึ้นกั๊กว่า พวกเรานี้ไม่ได้ไปเที่ยวตรวจบนเขานั้นมาได้สักกี่วันแล้ว งึ้นกั๊กตอบว่า ได้สิบวันแล้ว กิมกั๊กจึงพูดว่าวันนี้ น้องจงคุมพวกไปตรวจดู คือเราได้ยินข่าวเล่าลือกันว่า ถังซัมจั๋งน้องชายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม มีศิษย์มาด้วยสามคนรวมสี่คนด้วยกัน แลมีม้าด้วยหนึ่งม้า บางทีเราไปตรวจพบพวกนี้ คือถังซัมจั๋ง เห้งเจีย โป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง น้องจงจับเอามาให้พี่ งึ้นกั๊กใต้อ๋องได้ฟังพี่สั่งดังนั้น จึงพูดว่าเราก็จะต้องประสงค์กินเนื้อพวกนี้ ปะแล้วจะปล่อยไปอย่างไรได้
กิมกั๊กพูดว่า น้องยังไม่รู้เหตุในปีนี้เราออกจากสวรรค์ ก็ได้ยินเล่าลือกันว่า ๆ มีพระโพธิสัตว์กิมเสี้ยนสิบชาติแล้ว ความปฏิบัติไม่เกี่ยวข้องในกามคุณประพฤติพรมจรรย์มาสิบชาติแล้ว บัดนี้ก็กลับชาติมาเปนถังซัมจั๋ง แม้ว่าผู้ใดกินเนื้อเธอก้อนหนึ่ง อายุยืนยาววัฒนะ งึ้นกั๊กพูดว่า อายุได้ยืนยาวดังนั้นสารพัดการเราจะไม่ต้องฝึกฝนให้ป่วยการ คอยแต่กินเนื้อเธอก็แล้วกัน เปนธุระของข้าพเจ้าจะไปคอยตรวจดู ถ้าพบจะจับตัวมาให้จงได้ กิมกั๊กใต้อ๋องพูดว่าน้องอย่าทำใจเร็วบางทีพี่จะต้องดูให้แน่ก่อน เพราะว่าบางทีจะไมใช่ถังซัมจั๋ง จะเสียเวลาจับ ข้าพเจ้าได้รูปวาดถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามไว้ น้องจงเอาไปดูสอบให้ถูกต้อง งึ้นกั๊กใต้อ๋องจึงรับเอารูปวาดในฉากนั้นมา แลถามชื่อแลแซ่ได้ความชัดเจนแล้ว จึงเกณฑ์พวกปิศาจสามสิบชื่อพร้อมกันแล้ว งึ้นกั๊กก็พาพวกบริวารออกจากถ้ำ ตรงไปบนภูเขาแล้ว ให้พวกบริวารเที่ยวแยกย้ายรายกันตรวจตราดูทุกช่องทาง ฝ่ายโป๊ยก่ายกำลังเดินมา บังเอินปะทะหน้าแก่พวกปิศาจ ๆ เห็นโป๊ยก่ายก็กรูกันเข้าสกัดหน้าหลังล้อมไว้ แล้วถามว่านี่คือใครที่ไหนมา โป๊ยก่ายแลไปเห็นพวกปิศาจก็ตกใจคิดว่า แม้เราบอกไปตามจริงว่าพวกสงฆ์จะไปไซที อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมมันก็จะจับเราไปเปนแน่ โป๊ยก่ายจึงบอกว่าข้าพเจ้าคนเดินทาง พวกปิศาจจึงวิ่งมาบอกว่าใต้อ๋องคนนั้นเปนคนเดินทาง ในเวลานั้นมีปิศาจน้อยตนหนึ่งพูดว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูคนนั้นกิริยาจะเปนเพศพระสงฆ์แลคล้าย ๆ แก่ที่รูปวาดในฉาก
งึ้นกั๊กใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น จึงเรียกเอาฉากมาดู โปันก่ายได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ คิดในใจว่านี่มันไปเอารูปวาดมาตั้งแต่ครั้งใด จึงวาดรูปเราไว้ได้ ปิศาจจึงเอาฉากผูกปลายหอกคลี่ออกงึ้นกั๊กใต้อ๋องจึงเอามือชี้ว่า ที่ขี่ม้าขาวนี้คือถังซัมจั๋ง หน้าตาอย่างนี้คือเห้งเจีย โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นตกใจให้หวั่นหวาด ปากก็บ่นว่า ขอพระภูมิเจ้าที่เทพยุดาเทพารักษ์ทั้งหลาย ขออย่าให้มันจับไปได้สูญหายไปข้าพเจ้าจะถวายหัวหมูยี่สิบหัว ปิศาจจึงชี้ต่อไปว่า หน้าหมอกดำนี้คือซัวเจ๋ง อ้ายปากยาวหูใหญ่นี้คือโป๊ยก่าย
โป๊ยก่ายได้ยินออกชื่อถึงตัว จึงอ้าปากก้มหัวซุกอยู่กับน่าอก งึ้นกั๊กจึงว่า เจ้าจงยื่นปากออกมาดูทีหรือ โป๊ยก่ายบอกว่าที่ท้องเปนโรคยื่นไม่ออก งึ้นกั๊กตวาดด้วยเสียงอันดัง บอกพวกบริวารให้เอาไม้ขอเหล็กเบ็ดเกี่ยวออกมา โป๊ยก่ายตกใจก็ยื่นปากออกมางึ้นกั๊กก็จำได้ ฉวยอาวุธเกี่ยมกระโดดเข้ามาฟันโป้ยก่าย ๆ ก็เอาคราดรับต่อสู้กันไปมาประมาณยี่สิบเพลงไม่แพ้ไม่ชะนะกัน งึ้นกั๊กจึงร้องเรียกพวกบริวารให้พร้อมกันระดมเข้าล้อมไว้ พวกปิศาจก็ระดมกันเข้าต่อตี โป๊ยก่ายเห็นปิศาจตรูกันเข้ามาวุ่นวายรอรับไม่อยู่ก็ออกวิ่งหนี พวกปิศาจก็ไล่กระชั้นเข้ามาใกล้ ทางบนเขาก็ไม่เรียบร้อย โป๊ยก่ายวิ่งไปเตะเถาวัลเข้าก็หกล้ม พวกปิศาจก็ตรูกันเข้าจับโป๊ยก่ายได้ บ้างก็จับหูจับผมช่วยกันลากเอามาถ้ำ
งึ้นกั๊กบอกแก่กิมกั๊กว่า ข้าพเจ้าจับได้อ้ายคนหนึ่งแล้ว กิมกั๊กใต้อ๋องจึงพิจารณาดู จึงพูดว่าน้องจับผิดตัวเสียแล้ว อ้ายคนนี้ไม่ต้องการอะไร โป๊ยก่ายชิงพูดว่าจะต้องการอะไรก็ไม่ได้ไม่สมประสงค์จงปล่อยไปเถิด งึ้นกั๊กว่าไม่ควรจะปล่อย แม้ไม่ต้องประสงค์ก็จริงอยู่ แต่โป๊ยก่ายเปนพวกเดียวแก่ถังซัมจั๋ง ขอเอาไปแช่น้ำสองคืนให้อิ่มก่อน โป๊ยก่ายได้ยินปิศาจพูดดังนั้น ร้องว่าตายจริง ๆ มาโดนอ้ายพวกปิศาจขี้เมาเข้าแล้ว ฝ่ายพวกปิศาจบริวารก็พากันเข้าลากเอาโป๊ยก่ายไปโยนในบ่อแล้วก็คอยระวังอยู่มิให้หนีได้
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งคอยท่าโป๊ยก่ายอยู่ที่เนินเขา ก็บังเอินบันดานให้สดุ้งหวาดเสียวไนยตาให้เขม่นไม่หยุด ตัวก็ให้เสียวซ่านไม่สบาย จึงเรียกเห้งเจียบอกว่าตัวเราไม่สบาย แลโป๊ยก่ายก็หายไปไม่เห็นมา เห้งเจียว่านิมนต์อาจาริย์ขึ้นม้าออกเดินเถิด ตามดูพักหนึ่งจะเปนประการใด พระถังซัมจั๋งจึงขึ้นม้า ก็ขับเดินขึ้นบนเนินเขาตรวจดูไปตามทางเดิน
ฝ่ายกิมกั๊กปิศาจ จึงเรียกงึ้นกั๊กปิศาจว่า น้องจับโป๊ยก่ายได้คงจะมีถังซัมจั๋งเปนแน่ จงรีบไปตรวจดูอีกเถิด อย่าให้ข้ามเขาไปพ้นได้ งึ้นกั๊กปิศาจจึงเรียกบริวารห้าสิบคนเตรียมเครื่องสาตราอาวุธพร้อมแล้ว งึ้นกั๊กก็พาบริวารออกจากถ้ำขึ้นเขาเที่ยวรายกันตรวจดู
ฝ่ายพวกปิศาจเมื่อเดินมา แลไปข้างหน้าเห็นเปนเมฆฟุ้งขึ้นมีสีต่าง ๆ ห้อมล้อมอยู่ข้างบน งึ้นกั๊กเห็นดังนั้นจึงพูดว่า ถังซัมจั๋งมาโน่นแล้ว พวกปิศาจบริวารถามว่า ถังซัมจั๋งมาอยู่ที่ไหน งึ้นกั๊กพูดว่าคนมีบุญจึงมีเมฆห้อมล้อมอยู่บนศีศะอย่างนั้น ถังซัมจั๋งนั้นเธอเปนกิมเสี้ยนโพธิสัตว์กลับชาติมาบวชสิบชาติบริสุทธิ์ เพราะฉนั้นจึงมีเมฆห้อมล้อม พวกปิศาจบริวารว่าไม่เห็นทีไหน งึ้นกั๊กจึงเอามือชี้ว่าโน้นมิใช่หรือ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกำลังเดินก็ให้สะท้านหนาวใจ ปิศาจชี้ไปอีก ถังซัมจั๋งก็สะท้านหนาวดังนี้สามหน ในใจก็ให้ครั่นครามไม่ปรกติ จึงถามเห้งเจียว่า เปนอย่างไรจิตรใจเราจึงให้หนาวแลครั่นคร้ามไปดังนี้เล่า เห้งเจียตอบว่าพระอาจาริย์ขี่ม้าขึ้นเขาสูง จึงให้ครั่นคร้ามจิตร พระอาจาริย์อย่าได้วิตกกลัวไปเลย ไร้ธุระข้าพเจ้าจะอวดฝีมือรำให้ท่านดูแก้หวั่นหวาดใจ เห้งเจียจับกระบองออกท่าตีซ้ายป่ายขวาถอยน่าถอยหลัง รำออกกลมเกลียวแคล่วคล่องว่องไวท่าทางแข็งแรง ออกน่าม้านำทางไป
ฝ่ายปิศาจงึ้นกั๊กได้เห็นเห้งเจียทำสง่าท่าทางดังนั้น จิตรก็นึกออกขยาดฝีมือเห้งเจียอยู่ ให้ตกตลึกนิ่งไปเปนครู่จึงได้สะติ สรรเสริญเห้งเจียว่า เราได้ยินชื่อเห้งเจียมาสองสามปีแล้ว วันนี้ได้เห็นแก่ตาเราเอง ที่คำพูดเล่าลือนั้นไม่ผิด พวกปิศาจบริวารจึงถามว่าใต้อ๋องสรรเสริญใครที่ไหน งึ้นกั๊กจึงชี้มือว่านั่นไม่ใช่หรือ ที่นั่งอยู่บนหลังม้าขาวนั้นแลถังซัมจั๋ง เห้งเจียนั้นมีฤทธานุภาพกร้างใหญ่เห็นจะกินถังซัมจั๋งไม่ได้ พวกปิศาจบริวารถามว่า กินไม่ได้โป๊ยก่ายจะมิต้องปล่อยหรือ
งึ้นกั๊กใต้อ๋องจึงพูดว่าที่จับมานั้นก็ไม่ผิดอะไร จะส่งคืนไปทำหมิ่นก็ไม่ควร ถังซัมจั๋งนั้นก็จะต้องกิน แต่จะต้องทำอุบายจึงจะได้ จะจับโดยร้ายนั้นไม่ได้ เรามีฤทธิ์เปลี่ยนแปลงได้ จึงจะจับเธอได้ พูดดังนั้นแล้ว จึงไล่พวกปิศาจบริวารให้แยกย้ายกันไป งึ้นกั๊กก็เดินลงมาจากยอดเขาแต่ผู้เดียว เข้าแอบข้างหนทางเดินแล้วแปลงตนเปนผู้เฒ่าถือพรตทำเปนขาหักพิการ กำลังโลหิตไหลออกซึมอาบไปทั้งขานอนแอบอยู่ในพุ่มรกปากก็ร้องว่าจงช่วยชีวิตรข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด
พระถังซัมจั๋งกำลังเดินมาก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้ช่วยชีวิตร จึงพูดว่าในห้วยเขาป่ารกเปลี่ยวอย่างนี้ มีคนที่ไหนมาร้องให้ช่วยอย่างนี้ จึงคิดว่าหรือจะถูกสัตว์ดุร้ายกัดเอาดอกกระมัง พระถังซัมจั๋งก็ยอม้าหยุดอยู่แล้วร้องถามว่าท่านผู้ใดต้องไภยร้ายอะไรจงออกมานี่เถิด
ปิศาจงึ้นกั๊กได้ฟังดังนั้นก็ค่อย ๆ คลานออกมาจากรก มายังน่าม้าพระถังซัมจั๋งกระทำคำนับ พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นรูปเปนคนมีอายุ แลมีกิริยาถือบวชพระถังซัมจั๋งก็ลงจากหลังม้า เข้าพยุงปิศาจ ๆ ก็ทำเปนร้องว่าโอยเจ็บนัก พระถังซัมจั๋งก็วางมือแลไปดูที่ขานั้น เห็นโลหิตไหลออกเลอะเทอะ พระถังซัมจั๋งถามว่านี่ท่านจีนแสอยู่ไหนมาขาจึงได้เจ็บอย่างนี้ ปิศาจตอบว่าข้าพเจ้าอยู่ข้างแง้มเขาทิศตวันตกนั้นมีที่เงียบสงัดเปนสำนัก ข้าพเจ้าอยู่ในสำนักนั้นถือบวช เหตุเมื่อวานนี้ไปที่บ้านทายกทำการไหว้ดาวสะเดาะเคราะห์ ครั้นกลับมาปะเสือโคร่งตัวหนึ่งมาคาบสานุศิษย์ของข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจึงหลีกหนีมาก็สดุดโขดหินล้มลง ขานั้นกระทบกับหินก็เคล็ด ข้าพเจ้าได้ตามเจ็บปวดสาหัศจึงเดินกลับบ้านไม่ได้ วันนี้เปนบุญจึงได้มาพบท่านอาจาย์ ขอท่านได้กรุณาโปรดส่งข้าพเจ้าไปถึงสำนักแล้ว ข้าพเจ้าจะขอบพระเดชพระคุณท่านเปนที่ยิ่ง
พระถังซัมจั๋งได้ฟังปิศาจพูดอ่อนหวานดังนั้น ก็สำคัญคิดว่าเปนความจริง จึงพูดว่า ท่านจินแสก็เปนผู้ถือบวช อาตมาที่ไหนจะไม่ช่วยเล่า แต่ท่านเดินไม่ได้จะให้ทำอย่างไร ปิศาจแปลงมารยาพูดว่า แต่ยืนยังไม่ได้ทำไมจึงจะเดินได้เล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่า ถ้ากระนั้นอาตมจะเดินไป ม้านั้นจะให้ท่านขี่ไป ปิศาจพูดว่า ขอท่านอาจาริย์ได้เมตาเถิด ขาข้าพเจ้านั้นก็หักเสียแล้วจะขี่ม้ามิได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ถ้ากระนั้นก็ให้ซัวเจ๋งรองให้ขี่ไป จึงบอกซัวเจ๋งให้วางหาบของลงบนหลังม้าก่อน ช่วยพาจีนแสไปสักพักหนึ่ง ปิศาจหันหน้ามาทำเช็ดน้ำตา แล้วบอกว่าท่านอาจาริย์ ข้าพเจ้าพึ่งถูกเสือทำให้หวาดหวิวใจ ซัวเจ๋งหน้าสีหมอกดำ เข้าใกล้ข้าพเจ้าก็ยิ่งมีใจสดุ้งเสียวไม่กล้าขี่
พระถังซัมจั๋ง หันหน้ามาเรียกเห้งเจียให้ขี่ไป เห้งเจียเข้ารับว่าไว้ธุระข้าจะเอาไปเอ็ง ปิศาจก็ยอมขี่เห้งเจีย ๆ ก็ตามใจเอาหลังมารอให้ปิศาจขี่แล้วหัวเราะว่าอ้ายมารสัตว์เดระฉาน ทำไมมันอาจสามาทมาหลอกเรา ๆ จำได้ว่ามึงเปนปิศาจในเขานี้ มึงจะใคร่กินเนื้ออาจาริย์กูหรือ อาจาริย์ของเราเอ็งกินไม่ได้ง่าย ๆ ไม่เหมือนคนทั้งหลาย มึงอยากกินเนื้อเธอก็จงแบ่งให้เรากินครึ่งหนึ่ง ปิศาจได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น จึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า ข้าพเจ้าคนสุจริตแลถือบวชวันนี้ต้องไภยเสือร้าย ข้าพเจ้ามิใช่ปิศาจยักษ์มารดอก เห้งเจียว่ากลัวสัตว์ร้ายทำไมไม่สวดคำภีร์ปั๊กเต๊าเกงเล่า พระถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น จึงด่าว่าอ้ายชาติลิงไม่รู้จักอะไร ช่วยชีวิตรคน ๆ หนึ่งได้บุญมากยิ่งกว่าสร้างกุศลเจ็ดวัน เจ้าให้เธอขี่ก็ให้ขี่ไปถามปั๊กเต๊าเกงทำอะไร เห้งเจียจึงเข้าพยุงปิศาจขึ้นเกาะหลังแล้วก็เดินไปพักหนึ่ง พระถังซัมจั๋งก็ข้ามเขาลงไป เห้งเจียเดินข้างหลัง แลไปไม่เห็นพระอาจาริย์กับซัวเจ๋ง เห้งเจียจะใคร่คิดฆ่าปิศาจ
ฝ่ายปิศาจก็รู้ได้ว่าเห้งเจียจะคิดร้าย ก็ร่ายเวทเรียกเขาสุเมรุให้เลื่อนลอยมาทับศีศะเห้งเจีย ๆ ตกใจหลบเขานั้นก็ทับเห้งเจียอยู่ขาซ้าย เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านบันดานอ่านเวทอันใด เรียกเขาหนักมาทับเราอย่างนี้ เรา ก็มิได้วิตกหวาดเสียวสดุ้งกลัวเลย พูดดังนั้นแล้วก็วิ่งตามอาจาริย์
ปิศาจเห็นภูเขาทับเห้งเจียไม่อยู่ ก็ร่ายเวทเรียกภูเขา (ง่อมีซัว) ลอยมาตกลงทับเห้งเจีย เห้งเจียหลบทัน เขานั้นตกลงติดอยู่ขาขวา เห้งเจียก็รีบตามอาจาริย์ดุจตัวเปล่า ปิศาจเมื่อได้เห็นดังนั้นจิตรให้ระย่อท้อถอยสดุ้งกลัวประหม่าจนเหงื่อเปียกทั้งตัว คิดว่าเห้งเจียมีวิชาแบกเขาได้ ปิศาจจึงสำรวมจิตร่ายพระเวทเรียกภูเขาท้ายซัวลอยลงมาบนอากาศทับอิก เห้งเจียถูกเขาท้ายซัวทับลงบนหัวแลเอาอำนาจฤทธิ์กายสิทธิ์ทับซ้อนลงเห้งเจียก็ติดอยู่กับที่นั้น จะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่ไหวแล้ว ปิศาจก็ผละออกรีบตามถังซัมจั๋งเหาะขึ้นแซกเมฆเอามือยื่นลงมาจับถังซัมจั๋งบนหลังม้า ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ ชักไม้พลองเข้าตีสกัด ปิศาจงึ้นกั๊กถือเกี่ยมตรงเข้ามาประจันหน้ารบกับซัวเจ๋ง เข้ารบรุกบุกบั่นโดยความสามารถ ซัวเจ๋งทานกำลังปิศาจมิได้ก็ล่าถอยจะหนี ปิศาจก็บันดานให้มือใหญ่รวบจับซัวเจ๋งไว้ได้ลากมาหนีบไว้ใต้รักแร้ข้างซ้าย เอามือขวารวบจับถังซัมจั๋งไว้ได้เล้ว ก็บันดานเปนลมใหญ่เหาะกลับมายังถ้ำ ครั้นถึงจึงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า พี่ใต้อ๋องข้าพเจ้าจับถังซัมจั๋งมาได้แล้ว กิมกั๊กปิศาจแลไปเห็นแล้วจึงพูดว่าน้องจับผิดตัวเสียแล้ว งึ้นกั๊กว่าพี่ให้จับถังซัมจั๋งข้าพเจ้าก็จับมา กิมกั๊กว่าเห้งเจียซึ่งมีฤทธิ์นั้นจับมาได้ จึงจะกินเนื้อถังซัมจั๋งได้
งึ้นกั๊กหัวเราะแล้วพูดว่าซึ่งตัวเห้งเจียนั้น ข้าพเจ้าเรียกภูเขาใหญ่สามเขามาทับไว้แล้ว สักองคุลีก็ไม่เคลื่อนไปได้ บัดนี้เราไม่ต้องลงมือใช้ให้ปิศาจบริวารของตนเอาของวิเศษสองสิ่ง ไปเรียกมันใส่น้ำเต้าเอาตัวมาไม่ต้องวุ่นวายอะไรเลย
กิมกั๊กถามว่า ของวิเศษสองสิ่งนั้นคืออะไร งึ้นกั๊กบอกว่าของที่เรียก (เอี๊ยกจีเง็ก) คือ ขวดน้ำมนต์หยก กับลูกน้ำเต้าทอง กิมกั๊กจึงหยิบขวดวิเศษส่งให้แล้วเรียกปิศาจทั้งสองคือ เจงเส่ยผีตนหนึ่ง เล่งหลีตนหนึ่ง สั่งว่าเจ้าทั้งสองจงเอาของวิเศษนี้ไปบนยอดเขาคว่ำปากน้ำเต้าลงแล้วร้องเรียกชื่อเห้งเจียคำหนึ่ง ถ้าขานรับ มันก็เข้าอยู่ในน้ำเต้านั้นแล้ว เจ้าจงเอาแผ่นยันต์ปิดปากน้ำเต้าแล้วเอามาให้ข้า มันอยู่ในนั้นครึ่งชั่วโมง กายมันก็จะแปรเปนน้ำหนองไป ปิศาจทั้งสองรับเอาของวิเศษสองสิ่งมาแล้วคำนับลาออกจากถ้ำตรงไป กิมกั๊กงึ้นกั๊กสั่งให้ปิศาจมัดถังซัมจั๋งซัวเจ๋งแขวนไว้ที่ริมประตูระเบียงเสร็จแล้วทั้งสองคน
ฝ่ายเห้งเจียถูกปิศาจเรียกเขามาทับไว้ ทุกข์ร้อนคิดถึงอาจาริย์ร้องคร่ำครวญด้วยเสียงอันดังบ่นว่า เมื่ออาจาริย์มาถึงแดนต่อแดนเขาเหลียงกัยซัว ได้ช่วยข้าพเจ้าออกพ้นซึ่งความทุกข์ แนะนำให้ข้าพเจ้าบวชเรียน ข้าพเจ้าก็ปลงใจด้วยท่าน ไม่รู้เลยว่ามาถึงแห่งนี้จะถูกปิศาจมารร้ายมาสกัดกั้นกางอย่างนี้ แลมิหนำถูกมันเอาเขามาทับไว้ ท่านตายก็ควรแล้ว สงสารแต่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งกับมังกรที่แปลงเปนม้านั้นจะพากันบันไลยไปทั้งสิ้น ดุจไม้ใหญ่ต้องพยุห์พัดล้มพลอยทับเอาไม้เล็ก ๆ ล้มไปด้วย คนอยากได้ชื่อเสียงล้างเอาคนอื่นละลายไปด้วย เห้งเจียคร่ำครวญโศกสันน้ำตาไหลอาบไปทั้งกาย เวลาเมื่อเห้งเจียร้องไห้คร่ำครวญอยู่นั้น ก็ร้อนถึงเทพยดาเขาเอี๊ยดที้ จึงมีคำถามพระภูมิ์เจ้าที่แลเจ้าเขาว่า ภูเขานี้ของผู้ใด พระภูมิเจ้าที่บอกว่าของพวกข้าพเจ้ารักษาเอง เทพยดาถามว่า ที่ถูกเขาทับอยู่นั้นคือใคร พระภูมิเจ้าที่ตอบว่าไม่ทราบว่าผู้ใด เจ้าเอี๊ยดที้พูดว่า ท่านทั้งหลายยังไม่รู้ว่าใคร นั้นแลคือเมื่อห้าร้อยปีก่อนทำให้ชั้นวิมานครั่นคร้ามวุ่นวาย คือชื่อซีเทยนใต้เซียซึงหงอคง บัดนี้เข้าทางขอบแล้วมาตามพระถังซัมจั๋งเปนสานุศิษย์ ทำไมท่านทั้งหลายมาช่วยปิศาจเอาเขาทับเธอเล่า หากเธอหลุดออกมาได้ เธอจะยอมท่านทั้งหลายหรือ พระภูมิ์เจ้าที่ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจกลัวจึงคิดกับเจ้าเอี๊ยดที้ว่า ข้าพเจ้าจะถอนเขาออก พูดฉนั้นแล้วก็อ่านคาถาถอนเอาเขานั้นออกไปเสีย เห้งเจียก็กระโดดขึ้นมาชักกระบองออกจากหู เรียกพระภูมิ์เจ้าที่เจ้าเขาว่าให้นอนลงเราจะตีคนละสองที ให้เราแก้รำคาร เจ้าเขาเจ้าที่ก็ตกใจกลัวคำนับแล้วขอโทษตัว เห้งเจียจึงพูดว่าภูมิ์เจ้าที่เจ้าเขากลัวแต่ปิศาจไม่มีความกลัวเรา ดีแล้วจะได้เห็นกันเปนไรมี พระภูมิเจ้าที่จึงพูดว่าปิศาจทั้งสองนั้นฤทธาอานุภาพเชี่ยวชาญ มันร่ายเวทเรียกพวกข้าพเจ้าวันละคนมารักษาการทุกวันไป เห้งเจียได้ฟังว่ารักษาการ จิตใจให้หวั่นหวาดแหงนขึ้นบนฟ้าร้องว่าฟ้า ๆ เขียวให้เกิดจึงให้มีพวกนี้มาด้วยเล่า พูดดังนั้นแล้วแลไปบนเขาเห็นมีรัศมีระยับยอยลงมา เห้งเจียจึงถามเจ้าเขาแลเจ้าที่ว่าพวกท่านอยู่ในถ้ำนั้นเคยเห็นหรือว่าในถ้ำนั้นมีรัศมีดังนี้
เจ้าที่ตอบว่าที่มีรัศมีนั้น คือขวดหยกวิเศษของปิศาจ ข้าพเจ้าคิดดูเห็นจะเปนปิศาจเอาของวิเศษมาสำแดงดอกกระมัง เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นเปนอันดี เราจะขอถามท่านว่า ปิศาจทั้งสองนั้นมีที่ชอบที่รักแก่ใครบ้างหรือเปล่า ภูมิ์เจ้าที่บอกว่า ที่ชอบที่รักก็คือพวกฤๅษีถือพรตฝึกฝนในทางประกอบยาสำเร็จ นามพระดาวบษนั้นชื่อว่าช่วนจินเต๊าหยิน
เห้งเจียครั้นได้ฟังดังนั้นแล้ว จึงบอกแก่เจ้าเขาแลเจ้าที่ให้กลับไปยังสฐานแห่งตนเถิด ข้าพเจ้าจะคิดจับมันให้จงได้ แล้วเห้งเจียก็แปลงกายเปนตาเฒ่า เต๊าหยินคนหนึ่ง ยืนคอยอยู่บัดเดียวปิศาจทั้งสองก็เดินมาถึง เห้งเจียก็จับกระบองเงื้อ ปิศาจทั้งสองเห็นดังนั้นก็ตกใจ หกล้มลงแล้วคลานลุกขึ้นมองเห็นเห้งเจีย จึงพูดว่าทำไมจึงเงื้อไม้จะตีเราดังนี้ เห้งเจียตอบว่า เรามาการธุระ ปิศาจถามว่าท่านอยู่ที่ไหนมา เห้งเจียตอบว่าข้ามาจาก (เขาพ่วงล่ายซัว) ปิศาจถามว่าที่เขาพ่วงล่ายซัวเปนที่เทวะดาอยู่มิใช่หรือ เห้งเจียว่านี่มิใช่เทวะดาหรือ ปิศาจทั้งสองได้ฟังดังนั้นก็หายโกรธพูดว่า ขอโทษข้าพเจ้าทั้งสองนี้เถิด บางทีจะพูดผิดพลั้งไปบ้างท่านอย่าถือข้าพเจ้าเลย เพราะพวกข้าพเจ้ามีแต่ตาเนื้อไม่มีตาทิพย์จึงไม่รู้ดูคนดีแลคนชั่ว เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าไม่ถือท่านดอก เวลานี้ข้าพเจ้ามาถึงเขานี้ด้วยความตั้งใจจะโปรดคนผู้หนึ่ง ให้สำเร็จมรรคผล จะมีคนใดติดตามเราไปบ้าง เห้งเจียถามว่าท่านทั้งสองอยู่ที่ไหนไปไหนมา ปิศาจตอบว่า นายข้าพเจ้าใช้ให้มาจับซึงเห้งเจีย ๆ ถามว่าที่ตามพระถังซัมจั๋งมานั้นหรือ ปิศาจตอบว่านั่นและ ๆ ท่านจำได้หรือ เห้งเจียตอบว่าเรารู้จักแล้ว คือลูกลิงมันไม่รู้จักธรรมเนียม เรามีความเคืองใจมันอยู่ เราจะช่วยทั้งสองไปจับมันให้ได้ ปิศาจว่าท่านไม่ต้องช่วยดอกนายข้าพเจ้าเรียกภูเขาทั้งสามมาทับไว้แล้ว ให้ข้าพเจ้าเอาของวิเศษมาใส่มัน เห้งเจียถามว่าของวิเศษนั้นรูปร่างอย่างไร ขอดูสักหน่อยจะได้หรือไม่ได้
ปิศาจเจงเส่ยพูดว่า คือขวดหยกแลน้ำเต้าทองสองสิ่งนี้ ถ้าเอาปากลงเอาก้นขึ้นเรียกชื่อคำหนึ่งแม้ว่าขานรับ ตัวของผู้ขานนั้นก็เข้าไปอยู่น้ำเต้านั้น แล้วเอายันของท้ายเสียงเล่ากุนปิดปากสักครึ่งชั่วโมง กายของผู้ที่เข้าไปอยู่ในน้ำเต้านั้นก็ละลายเปนน้ำหนองไปหมด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ แล้วแกล้งทำเปนหัวเราะพูดว่าไหนขอดูสักหน่อยหรือของวิเศษจะเปนประการใด ปิศาจไม่รู้ศึกว่าเห้งเจียก็ส่งของสองสิ่งให้เห้งเจียดู เห้งเจียก็รับมาพิจารณาดู มีความยินดีพูดว่าเปนดีแน่ แล้วคิดว่า ถ้าเราจะชิงเอาเสียเดี๋ยวนี้ก็จะได้ แต่จะเสียชื่อ เขาจะเหมาว่าเราวิ่งราวกลางวันดูแล้วก็ส่งคืนให้ แล้วพูดว่าท่านทั้งสองยังไม่เคยเห็นของวิเศษของเรา ปิศาจถามว่าท่านอาจาริย์มีของวิเศษอย่างไร ขอให้ข้าพเจ้าดูสักหน่อยเถิด เห้งเจียเอามือล้วงไปข้างหลัง ถอนเอาขนหางมาเส้นหนึ่ง ร้องเรียกให้แปลงก็แปลงเปนลูกน้ำเต้าทองคำโตประมาณสองกำมา เอาออกมาจากเอ็วส่งให้ปิศาจ ๆ ดูแล้วพูดว่า ของท่านอาจาริย์มีรูปลักษณใหญ่ดังนี้พิศดูงดงามยิ่งนัก แต่ต้องการใช้ไม่ได้ เห้งเจียถามว่าเหตุใดจึงใช้ไม่ได้ ปิศาจว่าของนี้เรียกคนไปประจุได้พันคนทั้งสองสิ่ง เห้งเจียว่าของที่ใส่คนนั้นไม่ปลาดอะไร น้ำเต้าของเรานี้ ใส่ได้ทั้งท้องฟ้าเรียกให้เข้าในนี้ได้หมด ปิศาจถามว่าจริงดังนั้นหรือ เห้งเจียว่าดังนั้นซี ปิศาจว่าแม้จริงดังนั้น ขอท่านอาจาริย์ลองทำให้ข้าพเจ้าดูสักทีเถิด เห้งเจียว่า แม้ว่าฟ้าทำให้เราขัดใจ เดือนหนึ่งเราเรียกเข้าเจ็ดแปดหน ถ้าไม่ทำให้ขัดใจครึ่งปีก็ไม่เรียกใส่ครั้งหนึ่ง
ปิศาจเล่งหลีพูดแก่เจงเส่ยว่า เอาของเราแลกแก่ท่านเถิด เจงเส่ยพูดว่า ของเธอใส่ได้ทั้งฟ้าจะยอมแลกแก่เราที่ไหน เล่งหลีพูดว่า เราเอาขวดนั้นเติมให้เห็นเธอจะให้ดอกกระมัง เห้งเจียมีความยินดีอยู่ในใจแล้วจึงพูดว่า ของเราใส่ได้ทั้งฟ้าท่านจะเอาของท่านเปลี่ยนจะควรหรือ ปิศาจพูดว่า แม้ใส่ทั้งฟ้าได้ก็จะเปลี่ยน ถ้าไม่เปลี่ยนให้ข้าพเจ้าท่านจะเปนเด็กทารก เห้งเจียพูดว่าดีแล้ว ข้าพเจ้าจะเรียกใส่ให้ดูพูดแล้วก็ก้มหน้าลงร่ายพระคาถา เรียกเทวะดาเจ้าที่เที่ยวตระเวรตามท้องฟ้าแลเจ้าเอี๊ยดที้มาพร้อมกันในทันใดนั้น เห้งเจียสั่งว่าให้ขึ้นไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ว่า บัดนี้เราตามรักษาพระถังซำจั๋งจะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมยังมัชฌิมประเทศ เราอยากจะได้ของวิเศษของปิศาจ ขอพระองค์ได้โปรดให้ข้าพเจ้ายืมท้องฟ้าสักครึ่งชั่วโมง เรียกใส่ในน้ำเต้านี้ แม้ว่าขัดขืนไม่ยอมให้ เราจะขึ้นไปเล่งเซียวเต้ย
ฝ่ายเจ้าทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้น ก็พากันเหาะขึ้นไปยังสวรรค์ เข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ทรงทราบทุกประการ เง็กเซียงฮ่องเต้จึงตรัสว่าอ้ายลิงมันพูดจาไม่มีความยำเกรง น้ำใจโตอาจสามารถมายืมท้องฟ้าไปเรียกใส่น้ำเต้า มันจะเรียกใส่อย่างไรได้ เวลาที่เง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสดังนั้น มีน่อจาท้ายจื๊อออกมากราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ท้องฟ้าเรียกใส่ได้ เง็กเซียงฮ่องเต้ตรัสถามว่าทำอย่างไรจึงใส่ได้ น่อจาทูลว่า ขอพระองค์มีรับสั่งออกไปทางประตูสวรรค์ทิศอุดร ขอยืมธงดำวิเศษของท่านพรหมจินบู๊นั้น เอามายังประตูน่ำทีหมึง ถือออกโบกหอบเดือนตวันแลดาวทั้งหลายให้มืดท้องฟ้าแลไม่เห็นหน้ากัน สักประเดี๋ยวพอหลอกปิศาจ อย่างนี้ก็ครอบเอาท้องฟ้าได้ ก็จะช่วยเห้งเจียให้สำเร็จได้ เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังน่อจากราบทูลดังนั้น พระองค์ทรงพระสวนเห็นชอบด้วย จึงตรัสสั่งให้ทำตามน่อจากราบทูลนั้น
ฝ่ายเจ้าทั้งหลาย เมื่อได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งดังนั้นแล้ว ก็ถวายบังคมลากลับลงมายังมนุษย์โลกย์ เข้าใกล้เห้งเจียกระซิบบอกให้รู้ทุกประการ เห้งเจียจึงบอกแก่ปิศาจทั้งสองว่า เจ้าจงคอยดูเถิดข้าพเจ้าจะทำให้เห็นแก่ตา ปิศาจทั้งสองพูดว่าท่านจะเรียกก็จงเรียกเถิด เห้งเจียจึงเอาน้ำเต้าขว้างขึ้นไปกลางอากาศ
ฝ่ายน่อจายืนอยู่บนประตูน่ำทีหมึงเห็นดังนั้น ก็เอาธงคลี่ออกกวัดแกว่งไปมา ท้องฟ้าก็มืดคลุ้มไปทั้งหมด แลไม่เห็นดวงดาวแลพระอาทิตย์พระจันทร์ มองดูหน้ากันก็ไม่เห็นหน้า ปิศาจทั้งสองเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงพูดว่า เมื่อพูดกันนั้นดูเหมือนตวันกำลังเที่ยงทำไมดูมืดค่ำไปดังนี้ เห้งเจียว่าเราเรียกท้องฟ้ามาใส่ในน้ำเต้าแล้วทำไมจะไม่มืดเล่า ปิศาจถามว่าท่านอาจาริย์นั่งพูดอยู่ที่ไหน เห้งเจียพูดหลอกว่าอย่าก้าวไป ที่นี่ฟากฝั่งทะเลใหญ่ แม้พลัดตกลงไปเจ็ดแปดวันก็ยังไม่ถึงพื้นล่าง ปิศาจทั้งสองได้ยินดังนั้นก็เชื่อตกใจ กลัวบอกว่าท่านอาจาริย์จงปล่อยฟ้าไปเถิด ข้าพเจ้าเข้าใจในวิชาของท่านแล้ว อย่าให้ข้าพเจ้าตกทะเลไปเลย เห้งเจียเห็นปิศาจทั้งสองมีใจเชื่อถือแน่แล้ว จึงร่ายพระคาถาส่งจิตรไปถึงน่อจาให้รู้ น่อจาจึงเอาธงม้วนเสีย ท้องฟ้าก็สว่างมาอย่างเดิม ปิศาจทั้งสองจึงสรรเสริญว่าดีแท้ ๆ ของวิเศษอย่างนี้เราจะไม่ขอแลกอย่างไรได้ จึงหยิบน้ำเต้าแลขวดหยกส่งให้แก่เห้งเจีย ๆ เอาน้ำเต้าเก๊ปลอมส่งให้แก่ปิศาจ แลกกันแล้วก็เหาะไปยังประตูน่ำทีหมึงขอบคุณน่อจา แล้วเห้งเจียก็กลับลงมาหยุดอยู่กลางอากาศแลดูปิศาจทั้งสอง
ฝ่ายปิศาจทั้งสองครั้งเปลี่ยนน้ำเต้านั้นมาแล้ว ต่างก็แย่งกันดูกลับหน้ามาก็มิได้เห็นเห้งเจีย เล่งหลีปิศาจพูดว่าเทวดาองค์นี้เห็นจะพูดหลอกลวงเราดอกกระมัง ว่าจะโปรดพวกเราให้สำเร็จมรรคผลเปนเทวดา ทำไมไปจึงไม่ลาเราเล่า เจงเส่ยปิศาจพูดว่าแม้เธอไปแล้วเราเอาน้ำเต้านั้นมาลองดู จึงหยิบน้ำเต้านั้นโยนขึ้นไป น้ำเต้านั้นก็กลับตกลงมา เล่งหลีถามว่าทำไมจึงไม่ใส่ฟ้าเล่า ถ้าใส่ไม่ได้เห็นจะเปนเห้งเจียเอาของปลอมมาเปลี่ยนของจริงไปดอกกระมัง
เจงเส่ยปิศาจพูดว่าน้องอย่าพูดเลอะเทอะไป เห้งเจียนั้นภูเขาใหญ่สามเขาทับไว้แล้ว ทำไมจึงจะออกมาเอาของเราไปได้ พี่จะภาวนาลองดูอิกทีจะเปนประการใด ว่าแล้วก็เอาน้ำเต้านั้นคว่างขึ้นบนอากาศแล้วภาวนาว่า ถ้าไม่สงเคราะห์เรา ๆ จะขึ้นไปทำจุลาจลยังปราสาทเล่งเซียวเต้ย ภาวนายังไม่ทันจะแล้วน้ำเต้าก็ตกลงมาดิน ปิศาจทั้งสองพูดว่าเห็นจะใส่ไม่ได้แล้วเปนของปลอมแท้ทีเดียว เมื่อปิศาจทั้งสองกำลังบ่นอยู่นั้น เห้งเจียอยู่บนอากาศฟังดูก็รู้แจ้งทุกประการ จึงเรียกขนนั้นคืนเข้าที่ตามเดิม น้ำเต้าก็สูญหายไป ปิศาจทั้งสองต่างถามกันว่าน้ำเต้าไปข้างไหน เล่งหลีว่าพี่เอาไปโยนลองมิใช่หรือ ทำไมจึงหายไปได้ จึงพากันลงที่ดินเที่ยวค้นหาตามหญ้าที่รกก็มิได้เห็น ปิศาจสองยิ่งตกใจกลัวพูดปฤกษากันว่าเราจะทำอย่างไรดี ของวิเศษของเราก็ไม่เห็น ทำอย่างไรจึงจะกลับไปได้ เราจะต้องถูกใต้อ๋องตีตายเปนแน่ เล่งหลีพูดว่าถ้ากระนั้นเราพากันหนีไปเสียเห็นจะดีกว่า
เจงเส่ยพูดว่าเราอย่าหนีเลยกลับไปดีกว่า เราเห็นว่าอยู่ทุกวันนี้ งึ้นกั๊กใต้อ๋องเห็นแก่หน้าน้อง อันความผิดนั้นให้น้องรับคนเดียวบางทีใต้อ๋องจะยกชีวิตรให้ แม้ไม่ฟังก็ตามแต่จะทำเถิดอย่างนั้นจะดีกว่าเราอย่าทำสองใจเลย ปิศาจทั้งสองปฤกษากันตกลงแล้วก็เดินกลับมายังถ้ำ เห้งเจียอยู่บนอากาศเห็นปิศาจเดินกลับไป ก็แปลงเปนแมลงวันบินตามปิศาจมา
ฝ่ายปิศาจทั้งสองเดินมาครั้นถึงประตูถ้ำก็เดินเข้าไปข้างใน เวลานั้นใต้อ๋องทั้งสองกำลังนั่งเสพยสุราอยู่ ปิศาจน้อยเข้ามาถึงคำนับแล้วก็คุกเข่าลงกับพื้นก้มหน้าอยู่มิได้พูดว่ากระไร
ใต้อ๋องทั้งสองเห็นดังนั้นจึงถามว่า เจ้าทั้งสองไปจับเห้งเจียได้มาแล้วหรือ ปิศาจน้อยคำนับแล้วก็ก้มหน้านิ่งอยู่มิได้อาจบอกว่ากระไร ถามดังนั้นถึงสามครั้งปิศาจน้อยจึงพนมมือพูดว่าอันโทษข้าพเจ้าทั้งสองนี้ถึงร้อยพันหมื่นตาย ขอใต้อ๋องได้กรุณาข้าพเจ้ารับของวิเศษนั้นเดินไปได้ครึ่งเขา พบเทวะดามาจากเขา (พ่องล่ายซัว) เธอมีน้ำเต้าทองวิเศษ เรียกใส่ทั้งท้องฟ้าได้ ข้าพเจ้าเห็นเปนของวิเศษมีใจโลภเจตนาจะใคร่ได้ เห็นว่าของเธอใส่ได้ทั้งท้องฟ้าของเราใส่ได้แต่คนจึงได้ขอเปลี่ยนแก่เธอ ทั้งเล่งหลีก็เอาขวดของวิเศษให้ไปด้วย ครั้นข้าพเจ้าเอาออกลองดูก็สูญหายไปทั้งน้ำเต้าเทวะดาก็ไม่เห็น ขอใต้อ๋องได้ทราบโทษข้าพเจ้าทั้งสองถึงแก่ชีวิตรขอได้กรุณา
กิมกั๊กใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น ดุจใครเอาไฟมาแยงเข้าที่ทรวงอก ร้องเสียงดังดุจฟ้าผ่าว่า กูรู้แล้ว ๆ คืออ้ายซึงหงอคงเห้งเจียมันเอาของเก้มาเปลี่ยนเอาของกูไป อ้ายลิงนี้มันมีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวงนัก มันรู้จักกันทุกแห่งทุกหน เข้าไหนก็ปล่อยมันออกนั่นจึงได้หลอกเอาของวิเศษของเราได้ งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดว่า อันเหตุที่อ้ายลิงนั้นจงสงบไว้ก่อน มันหนีไปได้ก็ชั่งมัน ข้าพเจ้าไม่มีปัญญาจับมันได้แล้ว ก็ไม่อยู่เปนปิศาจในถ้ำนี้ต่อไป กิมกั๊กใต้อ๋องถามว่าจะทำอุบายอย่างใดจึงจะจับมันได้ งึ้นกั๊กใต้อ๋องจึงพูดว่า เรามีของวิเศษห้าอย่าง สองอย่างมันเอาไปแล้ว ยังมีอยู่แต่สามอย่างคือ อาวุธเกี่ยม พัดไฟอยู่ที่นี่ เชือกวิเศษอยู่ที่เขาเอี๋ยมเล่งซัว ถ้ำเอี๋ยมเล่งต๋องมารดาเก็บไว้ เราใช้ให้คนไปเชิญมารดามากินเนื้อถังซัมจั๋ง แลสั่งให้มารดาเอาเชือกนั้นมาด้วย จะได้คิดจับเห้งเจียให้จงได้ กิมกั๊กถามว่าจะให้ผู้ใดไปดี งึ้นกั๊กใต้อ๋องตอบว่าไม่ต้องใช้อ้ายระยำสองคนนี้อีก จึงตวาดไล่ให้เล่งหลีกับเจงเส่ยออกไปเสียให้พ้น แล้วจึงเรียกปิศาจน้อยปาซัวเฮ้าคนหนึ่ง กี๊ฮั้ยเล้งคนหนึ่งเข้ามาจึงสั่งว่าให้ไปเชิญมารดามากินเนื้อถังซัมจั๋ง แลบอกให้มารดาเอาเชือกวิเศษมาด้วย จะได้จับตัวเห้งเจีย
สองปิศาจรับคำสั่งแล้วก็คำนับลาออกจากถ้ำรีบตรงไป ก็หารู้ว่าเห้งเจียอยู่ในที่นั้นไม่ เห้งเจียได้ฟังรู้ความทุกประการแล้ว จึงบินโผออกจากถ้ำตามปิศาจทั้งสองนั้นไปจับอยู่บนศีศะปิศาจนั้น มาได้ประมาณสักสามสี่โยชน์ เห้งเจียจะใคร่ตีปิศาจทั้งสองให้ตาย จึงมาตรึกตรองว่าจะฆ่าเสียก็ไม่ยากอะไร แต่ยังวิตกว่าบ้านมารดาของปิศาจอยู่ที่ไหน จำจะถามมันสักคำหนึ่งเห็นจะดี คิดดังนั้นแล้วก็โผออกจากตัวปิศาจ แปลงเปนปิศาจน้อยตนหนึ่งวิ่งตามร้องเรียกว่า ที่เดินข้างน่านั้นหยุดคอยก่อน กี๊ฮั้ยเล้งหันหน้ามาถามว่าตัวอยู่ที่ไหน วิ่งมาตามเราทำไมมีธุระอะไรหรือ
เห้งเจียตอบว่านายเดียวกัน ยังไม่รู้จักกันหรือ กี๊ฮั้ยเล้งบอกว่าเราไม่เคยเห็น เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าอยู่ข้างนอกมิได้เข้ามาจึงไม่รู้จักกัน ปิศาจถามว่าบัดนี้จะไปข้างไหน เห้งเจียบอกว่า ใต้อ๋องพูดว่าใช้พี่มาสองคน ให้ไปเชิญมารดามากินเนื้อถังซัมจั๋ง แลให้มารดาเอาเชือกวิเศษไปจับเห้งเจียด้วย วิตกว่าพี่จะเดินช้าไปจะเสียการ จึงให้ข้าพเจ้าตามมาเตือนพี่ทั้งสองให้รีบไปโดยเร็ว ปิศาจทั้งสองเมื่อได้ฟังดังนั้น ก็สำคัญว่าจริงไม่มีความสงไสย จึงพร้อมกันรีบเดินไป เห้งเจียจึงถามว่า ยังไกลอยู่หรือ กี๊ฮั้ยเล้งจึงเอามือชี้บอกว่า ที่ดงไม้ใหญ่นั้นและ เห้งเจียเงยหน้าขึ้นมองดู ก็เห็นมีดงไม้ใหญ่ข้างน่านั้น เห็นไม่สู้ไกลแล้ว จึงชักกระบองออกจากหูตีปิศาจทั้งสองนั้นล้มลงกับพื้น ตัวน่วมดุจแป้งขนม เห้งเจียก็ลากเอาศพทิ้งแอบไว้ข้างทางแล้ว ก็ถอนเอาขนหางออกขนหนึ่ง เป่าแปลงเปนปาซัวเฮ้า ตัวเห้งเจียก็แปลงเปนกี๊ฮั้ยเล้ง รีบเดินมาครั้นถึงปากช่องดงไม้ใหญ่ ก็เดินตรงเข้าไปเห็นมีประตูบานหนึ่งเปิดบานหนึ่งปิด มีหญิงปิศาจเฝ้าประตูอยู่คนหนึ่งเห็นเห้งเจียเดินเข้ามาจึงถามว่านี่ท่านจะไปข้างไหน
เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าอยู่ที่เขาเพ่งเต๊งซัวถ้ำเน่ยฮวยต๋อง บัดนี้ใต้อ๋องให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านแม่ไป หญิงปิศาจได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่าเชิญเข้าไปข้างในเถิด เห้งเจียก็เดินเข้าไปถึงประตูชั้นสามแลไปก็เห็นนางปิศาจเฒ่านั่งอยู่บลที่สูง เห้งเจียหวนคิดขึ้นมาก็โทมนัศใจร้องไห้
มีคำถามว่า (เหตุใดเห้งเจียจึงร้องไห้) ตอบว่าเธอคิดขึ้นมาว่าเราเกิดมามีฤทธาอานุภาพไม่เคยเคารพใคร นอกจากพระพุทธเจ้ากับพระโพธิสัตว์กวนอิมแลพระอาจาริย์ วันนี้จะต้องมาเคารพต่อปิศาจหญิง ครั้นจะไม่คำนับ การที่คิดไว้ก็จะเสียไป คิดไปก็เปนความยากแก่ใจ เพราะเห็นแก่อาจาริย์ที่ต้องไภยจึงจะต้องทนความอดสู เห้งเจียคิดแล้วก็เข้าไปยังหน้าปิศาจหญิงเฒ่า เคารพแล้วคุกเข่าลงกับพื้น ปิศาจหญิงเฒ่าพยักหน้าแล้วบอกว่าให้ลุกขึ้นเถิด แล้วถามว่าลูกอยู่ที่ไหนไปไหนมา
เห้งเจียตอบว่ามาจากถ้ำเน่ยฮวยต๋อง ใต้อ๋องทั้งสองใช้ให้มาเชิญท่านแม่ไปกินเนื้อถังซัมจั๋ง แลสั่งให้ท่านแม่เอาเชือกวิเศษนั้นไปด้วย จะได้คิดจับเห้งเจีย หญิงเฒ่าปิศาจจึงพูดว่า ลูกของเรามีกตัญญู มีของกินก็อุสาห์มาเชิญแม่ พูดดังนั้นแล้ว ก็สั่งปิศาจคนใช้ให้เอาเกี้ยวหามออกมาจัดแจง พวกปิศาจคนใช้ก็จัดแจงหามเกี้ยวออกไปตามสั่งเสร็จสรรพแล้ว ก็กลับมาบอกว่าเสร็จแล้ว
ฝ่ายปิศาจหญิงเฒ่าจัดแจงแต่งกายเสร็จแล้ว ก็ออกมาจากถ้ำเข้านั่งในเกี้ยว ปิศาจหญิงสองคนก็เข้าหามเดินมา เมื่อเดินมาได้ประมาณสามสี่โยชน์ คนหามก็ลงพักหยุดหายเหนื่อยนั่งอยู่ เห้งเจียจึงชักกระบองออกมาฟาดคนหามตายทั้งสองคน ปิศาจหญิงเฒ่าอยู่ในเกี้ยว ชะเง้อหัวออกมามองดู เห้งเจียเอากระบองกะทุ้งถูกศีศะแตกตายอยู่กับที่ เห้งเจียก็จับออกมาดู ที่สุดเปนตัวเสือปลาเก้าหาง เห้งเจียจึงเอาเชือกวิเศษพันกับพุงมีความดีใจที่สุด ออกปากว่า แม้อ้ายใต้อ๋องจะมีฝีมือเข้มแข็งอย่างไร ของวิเศษเราก็เอามาได้สามสิ่งแล้ว พูดดังนั้นแล้วก็ถอนขนหางออกสี่เส้น แปลงเปนปิศาจกี๊ฮั้ยเล้งปาซัวเฮ้า อีกสองขนก็แปลงเปนหญิงหามเกี้ยว ตัวเห้งเจียเอ็งแปลงเปนปิศาจหญิงเฒ่า ขึ้นนั่งบนเกี้ยวให้ขนแปลงนั้นหามมา บัดเดี๋ยวก็ถึงน่าถ้ำเน่ยฮวยต๋อง ขนแปลงเปนปาซัวเฮ้ากี๊ฮั้ยเล้งทั้งสอง ก็เดินนำหน้ามาถึงก็ร้องเรียกให้เปิดประตูรับ พวกปิศาจเฝ้าประตูก็เปิดประตู แล้วถามว่าท่านใต้อ๋องใช้ไปเชิญท่านแม่มาแล้วหรือ ปิศาจแปลงว่าท่านที่นั่งอยู่ในเกี้ยวนั้นไม่ใช่หรือ พวกเฝ้าประตูก็วิ่งเข้าไปบอกแก่ใต้อ๋องทั้งสองว่า ท่านแม่มาแล้วอยู่ข้างนอก
ปิศาจใต้อ๋องทั้งสองได้ฟังดังนั้น ก็สั่งให้พวกปิศาจทั้งหลายจัดแจงออกไปรับ ออกมาพร้อมกันที่นอกประตู เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ดีใจลงจากเกี้ยวเดินเข้าไปข้างใน ขึ้นนั่งบลที่สูงอยู่แต่ผู้เดียว ปิศาจใหญ่น้อยทั้งหลายก็พร้อมกันมาคำนับ ใต้อ๋องทั้งสองก็เข้ามาคำนับ ก็คุกเข่าลงกับพื้นบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งสองเคารพ เห้งเจียแปลงบอกว่าลูกของแม่จงลุกขึ้นเถิด
ฝ่ายโป๊ยก่ายที่ต้องแขวนอยู่บลขื่อนั้น แลไปเห็นเข้าก็หัวเราะขึ้น ซัวเจ๋งถามว่าถูกมัดแขวนอยู่อย่างนี้ยังจะมีแก่ใจสนุกหัวเราะได้อีกหรือ โป๊ยก่ายบอกว่า น้องเอ๋ยพี่หัวเราะนั้น คือพี่ได้เห็นแล้วรู้แล้วว่า มันไปเชิญมารดามันมาจะใคร่กินเนื้อเรา แต่มิใช่มารดาของมันดอก เปนแต่คนพูดแทน ซัวเจ๋งถามว่าใครพูดแทนที่ไหน โป๊ยก่ายตอบว่า เป๊กเบ๊อุน ซัวเจ๋งว่าทำไมที่จึงรู้ได้ โป๊ยก่ายว่าน้องไม่ดูหางพันอยู่ที่บั้นเอ็วนั้น หางตุงอยู่ข้างหลังพี่กับน้องแขวนอยู่สูงจึงได้เห็นถนัด ซัวเจ๋งห้ามว่าพี่อย่าพูดไป ไว้ดูเขาจะทำประการใดกัน
เห้งเจียนั่งอยู่บนท่ำกลาง ถามว่าลูกทั้งสองให้คนไปเชิญแม่มามีกิจธุระอะไรหรือ ปิศาจทั้งสองตอบว่า ข้าพเจ้าทั้งสองนานแล้วมิได้ไปเยือนมารดา บัดนี้ข้าพเจ้าจับได้ถังซัมจั๋งก็ไม่อาจกินก่อนมารดา เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้ไปเชิญมารดามา จะได้ทำเนื้อถังซัมจั๋งต้มแกงให้มารดากินสักเวลาหนึ่ง อายุของมารดาจะได้ยืนยาว เห้งเจียพูดว่าอันเนื้อถังซัมจั๋งกินยาก ได้ยินว่าได้โป๊ยก่ายมาด้วย มารดาอยากกินแต่ใบหูโป๊ยก่าย ลูกจงตัดใบหูโป๊ยก่ายทำกับกินกับเหล้าเถิด โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าปะอ้ายห่านี้เข้าแล้ว มันคิดจะตัดใบหูเรากินแกล้มเหล้าเสียแล้ว ประเดี๋ยวกูจะร้องขึ้นให้ปิศาจมันรู้ ในเวลาที่โป๊ยก่ายบ่นวุ่นวายอยู่นั้น แลไปเห็นปิศาจพลตระเวรวิ่งเข้ามาบอกว่า ขอใต้อ๋องได้ทราบเห้งเจียตีท่านแม่ตายแล้ว บัดนี้แปลงกายเข้ามาที่นี่ ปิศาจทั้งสองได้แจ้งดังนั้นก็ชักเกี่ยมวิเศษกระโดดขึ้นฟันเห้งเจีย ๆ ไหวกายเปนแสงสว่างแดงไปทั้งถ้ำแล้วก็รีบหนีออกจากถ้ำ
กิมกั๊กใต้อ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจ บอกว่าน้องจงแก้มัดถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งคืนให้มันเสียเถิดจะได้สิ้นความจลาจล งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดว่าพี่พูดอะไรอย่างนั้น เราได้รับความลำบากมาไม่รู้ว่าเท่าไรแล้วจึงจับมาได้ จะปล่อยเสียโดยง่ายนั้นอย่างไรได้ พี่จงนั่งให้สบายอย่าวิตก ข้าพเจ้าได้ยินว่าเห้งเจียมีฤทธาอานุภาพเข้มแขง เราพึ่งได้มาพบก็ยังหาได้ดูฝีมือกันไม่ ไว้ธุระข้าพเจ้าจะลองฝีมือดูก่อน แม้ว่าเธอไม่ชะนะเรา ๆ ก็จะกินถังซัมจั๋ง โป๊ยก่าย ซัวเจ๋งโดยง่าย แม้ว่าเราสู้ไม่ได้ เราจึงค่อยปล่อยไปไม่ช้าอะไร งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดดังนั้นแล้ว ก็แต่งตัวถืออาวุธเกี่ยมเดินออกมาที่น่าถ้ำ ร้องเรียกว่าอ้ายซึงเห้งเจีย มึงจงใช้ของวิเศษแลมารดาเราให้เรา เราจะปล่อยอาจาริย์มึงไปไซที เห้งเจียอยู่บลเมฆได้ยินดังนั้น ร้องด่าลงมาว่าอ้ายมารร้าย มึงจงรีบส่งอาจาริย์แลน้องของกูออกมาอย่าให้ทันปู่ลงมือได้
ปิศาจงึ้นกั๊กได้ฟังดังนั้น ถือเกี่ยมเหาะขึ้นไปบนอากาศ เห้งเจียถือกระบองตรงเข้าสู้กันกลางเวหาประมาณสักสามสิบเพลง ยังไม่แพ้ชะนะกัน เห้งเจียนึกในใจว่าอ้ายนี่มีอาวุธเกี่ยมเข้มแขงอาจทานรับกระบองเราอยู่ได้ โดยจะคิดต่อสู้ทางอาวุธก็เสียกำลังจำจะเอาน้ำเต้าแลขวดหยกวิเศษนเรียกจับมันเห็นจะดีกว่า คิดดังนั้นแล้วหากเรียกมันไม่ขารเรามิเสียทีหรือสู้เอาเชือกวิเษศไม่ได้ เห้งเจียเอาเชือกวิเศษคว่างไปมัดปิศาจ ๆ เห็นดังนั้นก็อ่านคาถาเชือกที่เห้งเจียคว่างไปนั้นกลับมามัดเอาเห้งเจียเข้าไว้
ซึ่งเปนทั้งนี้เพราะปิศาจได้คาถาไว้สองบท ๆ หนึ่งสำหรับมัดข้าศึก บทหนึ่งกลับมามัดผู้ที่คว่างเชือกนั้นเอง เพราะฉนั้นเห้งเจียจะเปลี่ยนแปลงอย่างไรก็ไม่ได้ ปิศาจก็เข้าจับเชือกลากลงมายังฟันเอาเกี่ยมฟันศีศะเห้งเจียเจ็ดแปดที ศีศะเห้งเจียก็มิได้เปนอันตรายปิศาจก็จูงเห้งเจียเข้าไปในถ้ำ ร้องบอกกิมกั๊กว่าข้าพเจ้าจับมาได้แล้ว กิมกั๊กแลไปเห็นก็มีความยินดีเปนที่สุด พูดว่านี่และอ้ายเห้งเจียจึงให้เอามัดใส่คาไว้ที่โคนเสาใหญ่ แล้วแก้เอาน้ำเต้ากับขวดหยกวิเศษออกมาจากตัว ปิศาจทั้งสองก็พากันไปนั่งข้างในเสพย์สุราเปนที่สบายใจทั้งสองคน
ฝ่ายเห้งเจียต้องมัดอยู่กับโคนเสานั้นก็ดิ้นรนกลิ้งเกลือกไป โป๊ยก่ายเห็นดังนั้น ก็หัวเราะก๊าก ๆ ถามว่า เห็นจะกินใบหูเราไม่ได้แล้วหรือ เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติหมูมึงอย่าทำพูดมากไปประเดี๋ยวเราจะออกได้ แก้ไขเอาพวกเราออกให้จงได้ พูดดังนั้นแล้วเหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นใคร ก็ชักกระบองเหล็กออกจากหูงัดคาออกจากฅอได้แล้ว ถอนเอาขนหางแปลงเปนรูปปลอมเข้าติดคาอยู่กับที่นั้น ตัวเห้งเจียก็แปลงเปนปิศาจน้อยเข้าไปยืนเฝ้าปิศาจอยู่ที่ริมตัว เห้งเจียจะใคร่ลักเอาของวิเศษนั้น จึงเดินเข้าไปใกล้ปิศาจ บอกว่าใต้อ๋อง ข้าพเจ้าเห็นเห้งเจียกลิ้งเกลือกดิ้นรนดังนั้น เชือกนั้นจะขาดไป แม้ได้เชือกใหญ่ ๆมาเปลี่ยนเอาเชือกนั้นออกเห็นจะดี กิมกั๊กใต้อ๋องพูดว่าจริงอยู่ ว่าแล้วก็แก้เชือกที่คาดพุงออกจากเอวส่งให้เห้งเจีย ๆ รับเอามาก็แก้เอาเชือกวิเศษออกเอาเชือกใหญ่มัด เห้งเจียแปลงไว้ตามเดิมแล้วเอาเชือกวิเศษซ่อนไว้ในตัว ถอนขนหางออกเส้นหนึ่ง แปลงเปนเชือกวิเศษอิกเส้นหนึ่งมาส่งให้แก่ปิศาจใต้อ๋องทั้งสอง ปิศาจก็มิได้พิจารณาเชือกว่าปลอมหรือจริงไม่ เห้งเจียครั้นได้เชือกวิเษศมาแล้ว ก็รีบออกไปนอกถ้ำกลายเปนรูปเดิมแล้ว ก็ร้องเรียกพวกปิศาจด้วยเสียงอันดังว่า พวกปิศาจน้อยจึงถามว่า ตัวอยู่ที่ไหนมาจึงมาเรียกอึกกระทึกอย่างนี้ เห้งเจียบอกว่า พวกเจ้าจงเร่งไปบอกให้อ้ายพวกมารใหญ่มันรู้ว่า คือเจียเห้งซึงมาแล้ว ปิศาจน้อยได้ฟังดังนั้น ก็นำความเข้าไปแจ้งแก่ปิศาจใต้อ๋อง กิมกั๊กใต้อ๋องได้ฟังปิศาจน้อยบอกดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าเราจับซึงเห้งเจียมัดไว้ได้แล้ว นี่เหตุใดจึงมีเจียเห้งซึงมาอิกเล่า งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดว่าวิตกกลัวมันทำไม น้ำเต้าวิเษศของเรายังมี ข้าพเจ้าจะออกไปเรียกมันให้เข้าอยู่ในน้ำเต้าก็ได้ พูดดังนั้นแล้ว ก็หยิบเอาน้ำเต้าออกไปยังประตูถ้ำ ร้องถามว่าเจ้าคือใครที่ไหนมา
เห้งเจียตอบว่าเรานี้แลคือน้องของเห้งเจีย ข้ารู้ว่าเจ้าจับเอาเห้งเจียพี่ของข้ามาไว้ บัดนี้ข้าจะมาเปนธุระด้วยพี่ข้า งึ้นกั๊กพูดว่าเจ้ามารบแก่เราหรือ เราจะไม่รบแก่เจ้าจะเรียกเจ้าสักคำหนึ่งเจ้าอาจขานได้หรือ เห้งเจียตอบว่าเราจะกลัวอะไรแก่เจ้านักหนาจนถึงแก่จะไม่กล้าขานรับ ต่อให้เรียกสิบคำข้าจะขานสักหมื่นคำก็ได้
ปิศาจงึ้นกั๊กได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็เหาะขึ้นบนเวหา เอาน้ำเต้าคว่ำลงแล้วก็เรียกว่าเจียเห้งซึงก็ไม่กล้าขานรับ ปิศาจก็เรียกอิกคำหนึ่งว่าเจียเห้งซึง เห้งเจียมาคิดว่าเราชื่อเห้งเจีย มันมาเรียกเจียเห้งซึงผิดความจริงคงจะจับเราไม่ได้ คิดดังนั้นแล้วขานรับออกมาคำหนึ่ง เห้งเจียก็เข้าไปอยู่ในน้ำเต้าวิเศษของปิศาจ ๆ ก็เอายันต์ปิดปากน้ำเต้าไว้ อันความจริงนั้นถ้าใครขานแล้วก็เข้าไปอยู่ในน้ำเต้าจะเปนเก๊หรือไม่เก๊นั้นไม่เปนข้อสำคัญ
ฝ่ายเห้งเจียเข้าไปติดอยู่ในน้ำเต้าแล้ว ดูมืดดำไปหมดมิได้เห็นแสงสว่างเลย เปนที่คับแค้นแสนลำบากสุดที่จะทนได้ เมื่อเราพบปิศาจทั้งสองบอกว่าน้ำเต้ากับขวดหยกนั้น เรียกเข้าอยู่ข้างในแล้วบัดเดี๋ยวใจก็แปรเปนน้ำหนอง ส่วนตัวเราไม่อาจให้เปนเช่นนั้นได้ จึงคิดขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนห้าร้อยปี พรหมท้ายเสียงเล่ากุนจับเราใส่ในเบ้า (โป๊ยก่วย) หลอมเรา แต่หัวใจเราเปนทองแดงกายสิทธิ์ตัวเปนเหล็กตาไฟแก้วตาเปนทองกายสิทธ์ ของวิเศษเหล่านี้ก็ไม่ทำอันตรายเราได้
ปิศาจงึ้นกั๊กเมื่อเรียกเจียเห้งซึงเข้าในน้ำเต้าแล้ว ก็พาไปยังถ้ำร้องบอกกิมกั๊กว่า ข้าพเจ้าจับเจียเห้งซึงได้แล้วขังอยู่ในน้ำเต้านี้ กิมกั๊กใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดแกงึ้นกั๊กว่าเอาไว้สั่นดูถ้ามันไม่มีเสียงแล้วจึงค่อยเปิดยันต์ออกดู
เห้งเจียอยู่ในน้ำเต้าได้ยินปิศาจมันพูดกันดังนั้นจึงคิดว่า อันตัวของเรานี้ทำไมจึงจะสั่นไม่มีเสียงได้ ถ้ากายนั้นไม่แปรก็มีเสียงอย่าเลยเราจะหลอกมัน ถ้ามันสั่นไม่ได้ยินเสียงมันก็จะเปิดยันต์ออกเราจะได้คิดหนีไป คิดแล้วก็นึกว่าทำอย่างนั้นเห็นจะไม่เปนคนเก่งได้ ไว้คอยมันสั่นเราจึงทำกระแอมไอจามหลอกมันให้เปิดเราออกก็จะไปได้ เห้งเจียคัดดังนั้นแล้วก็เกรียมตัวคอยอยู่ มิได้รู้ว่าปิศาจทั้งสองมันมัวกินสุราเสียมิได้มาสั่นน้ำเต้า เห้งเจียจะใคร่หลอกปิศาจให้มาสั่นน้ำเต้าจึงร้องว่าฟ้าเอ๋ยรูปนั้นแปรแล้ว ปิศาจก็มิได้มาสั่น เห้งเจียก็ร้องอิกว่าแม่เอ๋ยแปรเข้าไปถึงบันเอ๋วแล้ว
ปิศาจกิมกั๊กได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าแปรเข้าไปถึงบั้นเอ็วก็คงจะแปรเข้าไปขาดครึ่งตัวจงเปิดดูที เห้งเจียได้ยินดังนั้นจึงถอนขนหางแปลงเปนรูปครึ่งตัวอยู่ในนั้น ตัวเห้งเจียก็แปลงเปนแมลงหวี่คอยจะบินออกเมื่อเปิด ปิศาจกิมกั๊กจึงยกเอาน้ำเต้ามาเปิดยันต์ออกดู เห้งเจียก็บินออกไปแปลงเปนปิศาจกี๊ฮั้ยเล้งยืนอยู่ข้างนั้น กิมกั๊กใต้อ๋องก็ยกน้ำเต้าขึ้นมองดูแลเข้าไปก็เห็นมีรูปครึ่งตัวอยู่ในนั้น มิได้รู้ศึกว่ารูปแปลงหรือจริง ก็ร้องบอกว่าเร็ว ๆ ปิดเสียมันแปลงยังไม่หมดตัว งึ้นกั๊กใต้อ๋องก็เอายันต์ปิดเข้าตามเดิม กิมกั๊กใต้อ๋องจึงหยิบเอาป้านสุรามารินกินอิกสองสามถ้วย แล้วส่งให้งึ้นกั๊กพูดว่าเจ้ามีความลำบากมากควรพี่จะรินสุราให้เจ้ากิน งึ้นกั๊กเห็นพี่มีกะใจดังนั้นก็รับมากินอิกสองสามถ้วย หยิบน้ำเต้าส่งให้กี๊ฮั้ยเล้งโดยไม่รู้ศึกว่าเห้งเจียแปลงเปนปิศาจ ทั้งสองก็ส่งสุราไปมากินกันอยู่จนเมา
เห้งเจียเห็นปิศาจมิได้สงไสยจึงเอาน้ำเต้านั้นส้อนไว้ในเสื้อ ถอนขนหางแปลงเปนน้ำเต้ายืนถืออยู่ ปิศาจเสพย์สุรามึนเมาแล้วก็กลับรับเอาน้ำเต้าคืนมา ก็กลับเข้านั่งที่กินสุราไปอิกพักหนึ่ง เห้งเจียได้ของวิเศษแล้วก็ถอยออกมามีความดีใจ
ฝ่ายเห้งเจียได้ของวิเศษมาแล้วก็หนีออกมานอกถ้ำ กลายเปนรูปเดิมร้องด่าท้าทายอยู่น่าถ้ำด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายพวกปิศาจมึงจงรีบไปบอกนายมึงว่ากูมาแล้ว ปิศาจน้อยถามว่าท่านอยู่ที่ไหนมา เห้งเจียว่ากูคือเห้งเจียซึง พวกปิศาจน้อยได้ฟังดังนั้นก็รีบนำความเข้าไปแจ้งแก่ใต้อ๋องทั้งสอง กิมกั๊กใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นจิตรใจให้สดุ้งหวาดจึงพูดแก่งึ้นกั๊กผู้น้องว่า เห็นจะไม่เปนการเราไปโดนรังมันแล้วหมายว่าสองคน มันมีพี่น้องมากมันค่อยทอยกันมาอย่างนี้ เห็นจะไม่สำเร็จการ
งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดว่าพี่จงวางใจเถิด น้ำเต้าวิเศษของเราใส่ได้ถึงพันคน นี่เราพึ่งจับเจียเห้งซึงคนเดียว พี่จะวิตกอะไรแก่เห้งเจียซึง ข้าพเจ้าจะออกไปจับมันอิกคนหนึ่งให้ดู งึ้นกั๊กจึงหยิบเอาน้ำเต้าปลอมออกไปยังน่าถ้ำ โดยยังเข้าใจอยู่ว่าน้ำเต้านั้นเปนของจริง ครั้นออกมาร้องถามว่าอ้ายคนไหน สามารถมาท้าทายอึกกะทึกอยู่ที่นี่หวา มึงจงมานี่กูไม่ต่อสู้แก่มึง จะเรียกมึงคำหนึ่งมึงยังอาจจะขานรับหรือ เห้งเจียพูดว่าเจ้าเรียกข้า ๆ ก็อาจขานรับ ข้าจะเรียกเจ้าบ้างเจ้าอาจขานรับหรือ งึ้นกั๊กใต้อ๋องพูดว่าข้าเรียกเจ้า ๆ เข้าอยู่ในน้ำเต้าเจ้าจะได้อะไรที่ไหนมาใส่ข้า เห้งเจียตอบว่าข้าก็มีน้ำเต้าเหมือนกัน เจ้าอย่าสำคัญว่ามีแต่ของเจ้าผู้เดียวเลย งึ้นกั๊กว่าถ้ามีจริงจงเอาออกมาให้ดูสักทีจะได้หรือไม่ หรือเจ้าพูดอวดเล่นดอกกะมัง เห้งเจียได้ฟังปิศาจพูดท้าทายดังนั้น ก็หยิบเอาน้ำเต้าวิเศษออกจากมือเสื้อ ยกขึ้นชูแล้วว่าอ้ายมารร้ายเอ็งจงดูน้ำเต้าเถิด งึ้นกั๊กแลไปเห็นน้ำเต้าก็สดุ้งหวาดตกใจ พูดว่าทำไมจึงเหมือนของเราราวกับอันเดียวกัน จึงร้องถามว่าน้ำเต้าลูกนี้เจ้าได้ที่ไหนมา เห้งเจียไม่รู้ว่าจะบอกอย่างไรด้วยไม่ทราบว่ากำเนิดเดิมมาอย่างไร จึงกลับย้อนถามว่าก็น้ำเต้าของเอ็งได้มาจากไหนเล่า
ฝ่ายปิศาจพาซื่อหารู้ว่าเห้งเจียจะเอาคำของตัวไม่ ก็ตอบตามความจริงว่าอันน้ำเต้าของเรานี้ เมื่อเริ่มฟ้าเริ่มดินมีท่านพรหมท้ายเสียงเล่ากุนแปลงเปนนางหนึงฮวย ประกอบทำหินปะฟ้า ครั้นปะมาถึงทิศตวันออกที่เขากุลหลุนซัว ข้างริมเขานั้นมีของวิเศษของเทวะดา ท้ายเสียงเล่ากุนเอาของนั้นมาประกอบทำเปนน้ำเต้าทอง เพราะฉนั้นจึงมีมาจนทุกวันนี้ เห้งเจียได้ฟังปิศาจบอกดังนั้นจึงตอบว่า ของเราก็มีกำเนิดเหมือนของเจ้านั่นและ แต่ของเราเปนตัวผู้ของเจ้าเปนผัวเมียฤทธิ์น้อยกว่ากัน
ปิศาจได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ไม่ต้องการด้วยตัวผู้แลตัวเมีย ใช้ได้แล้วก็เปนดีเหมือนกัน เห้งเจียพูดว่า เจ้าพูดดังนั้นก็จริงของเจ้าแล้ว เรายอมให้เจ้าเรียกก่อน เราจะเรียกต่อภายหลัง ปิศาจงึ้นกั๊กได้ฟังเห้งเจียยอมดังนั้นก็ดีใจ โดยเหตุที่ไม่รู้ศึกว่าของตนเปนของปลอม จึงถือน้ำเต้าเหาะขึ้นไปบนอากาศ เอาน้ำเต้าคว่ำลงแล้วก็เรียกว่าเห้งเจียซึงโวย เห้งเจียได้ยินเรียกก็รับขานว่าโวย ๆ เจ็ดแปดครั้ง ก็มิได้เห็นว่าเปนประการใด งึ้นกั๊กปิศาจเห็นดังนั้น ก็ลดลงยังพื้นกระทืบเท้าทุบอกร้องว่า เทวะดาเอ๋ยเทวะดาใครจะรู้เลยว่ามันจะแปรปรวนไปอย่างนี้ น้ำเต้าของเราเปนตัวเมียไปเห็นตัวผู้เข้าก็ใช้ไม่ได้เสียแล้ว
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ของเจ้าจงเก็บไปเถิด คราวนี้ถึงที่ข้าจะเรียกบ้าง เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปกลางอากาศ เอาปากน้ำเต้าคว่ำลงตรงปิศาจแล้วก็ร้องเรียกว่า อ้ายงึ้นกั๊กปิศาจโวย งึ้นกั๊กก็รับขานว่าโวย ในทันใดนั้น งึ้นกั๊กก็เข้าไปอยู่ในน้ำเต้า เห้งเจียก็ลดลงยังพื้น เดินตรงเข้าไปที่ปากถ้ำ ทางเดินไม่ค่อยจะเรียบร้อย เห้งเจียหิ้วน้ำเต้ามาได้ยินเสียงในน้ำเต้าร้องไม่หยุดเดินมาประเดี๋ยวก็มาถึงประตูถ้ำยกน้ำเต้าขึ้นสั่นพักหนึ่ง จึงภาวนาว่า (จิวเหยียดบุนอ๋อง ขงจื๊อ เซี้ยหยิน ถัวฮวยหนึง เซียนแซกุ้ยก๊ก จื๊อเซียนแซ) พวกปิศาจเห็นดังนั้น ก็วิ่งเจ้าไปบอกกิมกั๊กว่าใต้อ๋องบัดนี้เกิดเหตุแล้ว เห้งเจียซึงจับงึ้นกั๊กใต้อ๋องใส่ในน้ำเต้ามายืนภาวนาอยู่น่าถ้ำนั้น
กิมกั๊กใต้อ๋องได้ฟังพวกปิศาจบอกดังนั้น ก็ตกตลึงล้มลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยเสียงอันดังพูดว่า น้องเอ๋ยพี่กับเจ้าลงมาจากสวรรค์ จุติยังมนุษโลกย์เปนเจ้าเขา คิดว่าจะได้รับความศุขด้วยกัน ไม่รู้ว่าอ้ายพวกถือบวชเหล่านี้ มันจะมาฆ่าเจ้าให้ถึงแก่ความตาย พวกปิศาจเห็นนายเศร้าโศกโทมนัศร้องไห้ก็พากันร้องไห้ทั้งถ้ำ โป๊ยก่ายต้องมัดโยงแขวนอยู่บนขื่อ เห็นดังนั้นอดอยู่มิได้ ก็ร้องพูดออกมาว่า เฮ้ยอ้ายปิศาจน้องของเองบัดนี้ก็ตายแล้ว เองจะร้องไห้ไปทำไมให้ป่วยการ เจ้าจงรีบจัดแจงทำเครื่องแจให้สอาด เชิญพวกข้าจะสวดพระธรรมให้น้องเจ้าไปสวรรค์
กิมกั๊กได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งแสนแค้นจะใคร่เอาโป๊ยก่ายมาฆ่ากินเสียก่อน แลไปเห็นพวกปิศาจวิ่งเข้ามาบอกว่า บัดนี้เห้งเจียซึงมาร้องด่าท้าทายอยู่ที่น่าถ้ำอีกแล้ว กิมกั๊กก็ตกใจจึงให้พวกปิศาจตรวจของวิเศษดูว่ายังอยู่กี่สิ่ง ปิศาจน้อยบอกว่ายังอยู่สามสิ่ง คือเกี่ยม พัดไฟ ขวดน้ำมนต์ กิมกั๊กพูดว่ามันกลับเอาคนของเราใส่เข้าไปในน้ำเต้า จงเอาพัดไฟแลเกี่ยมนั้นมา พวกบริวานจึงหยิบของสองสิ่งนั้นมาใส่ให้ใต้อ๋อง กิมกั๊กจึงเอาพัดเหน็บไว้กับฅอเสื้อ มือก็ถือเกี่ยมเดินออกมายังน่าถ้ำ ร้องด่าว่าอ้ายชาติลิงมึงฆ่ามารดากับน้องกู กูมีความแค้นมึงยิ่งนัก
เห้งเจียจึงด่าว่า อ้ายชาติปิศาจมึงยังจะมาหาที่ตายอีกหรือ มึงจงรีบเร็วๆ ส่งอาจาริย์กูออกมา กูจะยกชีวิตรมึงไว้ กิมกั๊กมิได้พูดโต้ตอบว่ากระไร ถือเกี่ยมตรงเข้ามาฟันเอาเห้งเจีย ๆ ยกกระบองขึ้นรับ ต่างออกกำลังรบกันได้ประมาณยี่สิบเพลง ยังไม่แพ้ชะนะแก่กัน ปิศาจเอาเกี่ยมชี้ให้พวกบริวานเข้าช่วยระดมตี พวกปิศาจก็กรูเข้าล้อมจับเห้งเจีย ๆ อยู่ท่ามกลาง เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงถอนขนออกกำมือหนึ่ง ร้องไห้ขนแปลงเปนเห้งเจียมากดังเม็ดฝน ตรงเข้าตีแยกปิศาจนั้นออกกระจายไป พวกปิศาจก็พากันวิ่งหลบหนีแลร้องว่าสู้เขาไมได้แล้ว เห้งเจียเต็มไปทั้งนั้นอย่างนี้ กิมกั๊กก็ถือเกี่ยมตรงเข้ามา มือหนึ่งฉายพัดออกหันหน้าไปทิศอาคะเณย์ร้องขึ้นคำหนึ่ง เอาพัดไฟโบกไปทีหนึ่ง พื้นดินก็ลุกเปนไฟขึ้นโดยแรงเปนเปลวปลิวขึ้นบนอากาศ
เห้งเจียเห็นไฟลุกขึ้นดังนั้น ก็ถอนขนในตัวออกขนหนึ่งร่ายคาถาเป่าไปเปนรูปเห้งเจียยืนอยู่ ตัวเห้งเจียก็เหาะหนีไฟไป ครั้นออกจากที่ลับไฟนั้นแล้ว ก็เหาะไปยังน่าถ้ำเน่ยฮวยต๋อง คิดจะเข้าไปแก้อาจาริย์ออก ก็ตรงเข้าไปในถ้ำเอากระบองตีปิศาจตายไปทั้งสิ้น แลเข้าไปในถ้ำนั้นมีแสงแดงสว่างไปทั้งถ้ำ เดิมคิดว่าไฟ ดูไปก็มิใช่ไฟเปนแสงรัสมี เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้มองดูเห็นขวดน้ำมนต์มีแสงสว่าง เห้งเจียก็ลักเอาขวดนั้นมาหาทันจะช่วยอาจาริย์ไม่ ก็รีบหนีออกมาจากถ้ำ บังเอินมาพบกิมกั๊กกลับเข้ามา กิมกั๊กเห็นเห้งเจียก็ตรงเข้าเอาเกี่ยมฟันเห้งเจีย ๆ ก็เหาะหนีหายไปในอากาศ กิมกั๊กเห็นเห้งเจียหนีหายไปแล้ว ก็เดินเข้าไปในถ้ำ แลไปเห็นพวกปิศาจบริวารล้มตายไปทั้งสิ้น เงียบสงัดไมได้ยินเสียง กิมกั๊กเห็นดังนั้นก็ยิ่งแสนโทมนัศเสียใจ คิดขึ้นมาแล้วก็ร้องไห้ นั่งพักที่โต๊ะเลยหลับไป
ฝ่ายเห้งเจียลักได้ขวดน้ำมนต์วิเศษมาแล้ว ก็รัดผูกเข้ากับบั้นเอ็วเหาะย้อนกลับมายังถ้ำเน่ยฮวยต๋อง ครั้นถึงเห้งเจียก็แอบย่องดูในถ้ำเห็นเงียบสงัดอยู่ เห้งเจียก็ค่อย ๆ เดินเข้าไป แลเห็นปิศาจนั่งหลับอยู่กับโต๊ะ พัดไฟกับเกี่ยมวางอยู่บนโต๊ะ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เดินเบา ๆ เข้าไปข้างโต๊ะ เอื้อมหยิบเอาพัดนั้นมาก็วิ่งหนีออกไป กิมกั๊กตกใจลืมตาเห็นเห้งเจีย จึงฉวยเอาเกี่ยมกระโดดไล่เห้งเจียออกมายังน่าถ้ำ เห้งเจียวิ่งออกมาจากถ้ำแล้ว เอาพัดไฟเหน็บไว้กับบั้นเอ็วแล้ว สองมือถือกระบองตรงเข้ามาประจันหน้ารบกับปิศาจกิมกั๊กออกกำลังรับเห้งเจียได้สี่สิบเพลง ทานกำลังเห้งเจียไม่ไหว ก็ล่าถอยเหาะหนีไปทิศตวันตกตรงไปยังถ้ำเอี๋ยมเล่งต๋อง เห้งเจียเห็นปิศาจหนีไปแล้ว ก็ลงเดินเข้าไปในถ้ำ แก้มัดอาจาริย์โป๊ยก่ายซัวเจ๋ง อาจาริย์กับสานุศิษย์ก็มีความดีใจ จัดหาอาหารกินในถ้ำนั้น แล้วก็พักนอนในถ้ำคืนหนึ่ง
ฝ่ายปิศาจกิมกั๊กหนีไปหาน้าชายรวบรวมปิศาจทั้งชายแลหญิงเข้าสมทบกันพร้อมแล้ว อาชิดใต้อ๋องยกมา เห้งเจียกำลังนั่งอยู่ได้ยินเสียงลมพัดฉิวมาก็วิ่งออกมานอกประตูแลไป เห็นกิมกั๊กพาพักพวกมา เห้งเจียก็กลับเข้าไปบอกว่าบัดนี้ปิศาจไปพาพวกมาเปนอันมาก จึงสั่งให้ซัวเจ๋งคอยระวังพระอาจาริย์ เรียกโป๊ยก่ายให้คอยช่วยรบ เห้งเจียเก็บเอาของวิเศษเหล่านั้นซ่อนเข้าไปแล้ว มือจับกระบองพร้อมด้วยโป๊ยก่ายเดินออกมา แลไปเห็นอาชิดนายใหญ่ยืนอยู่ข้างน่าดูรูปร่างลักษณะหน้าขาวดุจเพ็ชหนวดยาวคิ้วตั้งแขง ใบหูดุจมีดมือถืออาวุธทวนร้องด่าด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายชาติลิงไม่มีดี มึงอาจสามารถประมาทคน มึงจงยื่นฅอออกมายอมตายเสียโดยดีจะได้แก้แค้นแทนวงษ์ญาติของเรา เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็เกิดโทโสจึงร้องด่าว่าเอ็งจะต้องตายไม่ดีทั้งโคด มึงยังไม่รู้จักฝีมือกูซึ่งเปนปู่ของเอ็ง มึงอย่าวิ่งหนีจงมารับกระบองดูสักทีหนึ่ง ปิศาจอาชิดเอาทวนแทงเห้งเจีย ๆ ยกกระบองขึ้นรับปิดไว้ ต่างออกกำลังเข้มแขงรบกันโดยสามารถได้สามสิบเพลง ปิศาจกำลังน้อยทานกำลังเห้งเจียไม่ได้ก็ถอยหนี เห้งเจียไล่กระชั้นมา กิมกั๊กยกเกี่ยมเข้าสกัดหน้ารบกันอิกสามสิบเพลง อาชิดก็หวนมาช่วยรบ โป๊ยก่ายแลเห็นจึงจับคราดเหล็กกระโดดเข้าสกัดรบแก่อาชิดใต้อ๋อง รบกันได้พักใหญ่ยังหาแพ้ชะนะกันไม่ อาชิดจึงร้องให้ปิศาจบริวารเข้าระดมช่วย พวกปิศาจก็พากันเข้าช่วยรบ ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็จับพลองเหล็กตรงเข้ามาสกัดหน้า ตีพวกพลปิศาจกระจายไปทั้งสิ้น อาชิดใต้อ๋องเห็นเสียทีก็หันโดดหนีไป โป๊ยก่ายไล่กระชั้นตามมาเอาคราดสับลงทีหนึ่งตายคาที่ เอาคราด ๆ มาดูศพ เปนเสือปลาตัวหนึ่ง กิมกั๊กเห็นฆ่าน้าชายตายแล้ว ผละออกจากเห้งเจีย ถือเกี่ยมมารบกับโป๊ยก่าย ๆ ก็เข้าต่อสู้กับกิมกั๊ก ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็จับพลองเข้าช่วยโป๊ยก่าย ปิศาจทานกำลังสองนายไม่ไหว ก็ผละออกเหาะหนีไป โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ไล่ตามไป เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ชิงเหาะสกัดหน้า เอาขวดวิเศษออกหันปากขวดไปตรงปิศาจกิมกั๊กร้องเรียกคำหนึ่งว่า กิมกั๊กใต้อ๋อง กิมกั๊กหมายว่าพวกบริวารตามมาเรียก จึงขานรับกิมกั๊กก็แล่นเข้าไปอยู่ในขวดวิเศษ เห้งเจียก็เอายันต์ปิดปากขวดไว้ แลไปเห็นเกี่ยมวิเศษของปิศาจตกอยู่กับพื้น เห้งเจียก็เก็บเอามา เห้งเจียกำจัดปิศาจร้ายตายแล้วก็พากันกลับมายังถ้ำ เข้าไปคำนับพระอาจาริย์แล้วเห้งเจียจึงพูดแก่พระถังซัมจั๋งว่า บัดนี้ก็ราบคาบแล้ว ขอนิมนต์พระอาจาริย์ขึ้นม้าออกเดินเถิด ถังซัมจั๋งมีความยินดี พร้อมอาจาริย์กับศิษย์ก็ออกเดินหมายตรงไปยังปราจิณทิศ ในเมื่อกำลังเดินไปนั้น แลไปเห็นตาเฒ่าผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างทาง เดินออกมายึดเอาพระถังซัมจั๋งแล้วถามว่า พระสงฆ์จะไปข้างไหน จงคืนของวิเศษนั้นมาให้ข้าพเจ้า เห้งเจียพิศดูไปมาก็รู้ว่า ท่านพรหมท้ายเสียงเล่ากุน จึงคำนับแล้วถามว่า นี่ท่านจะไปข้างไหน
ท้ายเสียงเล่ากุนได้ยินเห้งเจียถามดังนั้น ก็เหาะขึ้นไปนั่งบลบัลลังก์แก้วลอยอยู่กลางอากาศร้องเรียกว่าซึงเห้งเจีย จงคืนของวิเศษมาให้ข้าพเจ้า เห้งเจียก็เหาะตามขึ้นไปถามว่า ของวิเศษนั้นคืออะไรที่ไหน เล่ากุนบอกว่า น้ำเต้านั้นของเราใส่ยา ขวดนั้นของเราใส่น้ำ เกี่ยมนั้นของเราปราบมารร้าย พัดนั้นของเราใช้ไฟ เชือกนั้นของเราไว้คาดเอ็ว สองปิศาจนั้นคนหนึ่งสำหรับรักษาเบ้าทอง ชื่อ (กิมท่งจื๊อ) คนหนึ่งรักษาเบ้าเงิน ชื่อ (งึ้นท่งจื้อ) เธอทั้งสองลักเอาของวิเศษหนีลงมาเกิดในมนุษย์โลกย์นี้ เที่ยวค้นหาก็ไม่พบ บัดนี้เห้งเจียจับได้มีซึ่งความชอบ เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่านี่คือท่านปล่อยสานุศิษย์ลงมาให้ทำร้ายโทษนี้อยู่แก่ท่าน เพราะสั่งสอนไม่เรียบร้อย เล่ากุนตอบว่า ข้อนั้นเราไม่เกี่ยวข้องด้วย เหตุด้วยอาจาริย์สานุศิษย์พวกถังซัมจั๋ง มิใช่พวกมารปิศาจทำให้ลำบาก ถ้ามิฉนั้นก็จะไม่สำเร็จมรรคผล เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็มีใจผ่องไสโสมนัศ จึงพูดว่าแม้ของวิเศษแห่งท่านก็จงมาเอาไปเถิด เห้งเจียก็นำของมาส่งให้เล่ากุน ๆ รับเอามาแล้วจึงเปิดยันต์ที่ปากขวดน้ำเต้า คว่ำเทออกมาสองสายย้อย เล่ากุนเอามือชี้เข้าทีหนึ่ง ก็กลายกลับคืนอย่างเดิมเปนกิมท่งจื้อ งึ้นท่งจื้อ ยืนเฝ้าซ้ายขวา เล่ากุนบันดานเปนแสงสว่างเหาะกลับไปยังทิพสฐานวิมานฟ้า
ฝ่ายเห้งเจียเอาของวิเศษคืนให้ท่ายเสียงเล่ากุนไปแล้วก็เหาะกลับลงมายังพื้นดิน เล่าความให้ถังซัมจั๋งฟังทุกประการ ถังซัมจั๋งได้ทราบดังนั้นก็มีความยินดี ตั้งน่าหมายมุ่งไปยังทิศปราจิณ ครั้นเดินไปได้หลายเวลาถังซัมจั๋งแลไปข้างน่าเห็นมีภูเขาใหญ่ขวางอยู่ พระถังซัมจั๋งจึงเรียกสานุศิษย์มาถามว่า นั้นภูเขาอะไรขวางน่าอยู่ จะมีอะไรบ้างดอกกระมัง พวกเราจงระวังระไวเกลือกว่าจะมีผีปิศาจยักษ์อยู่บ้าง
เห้งเจียพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าวิตกคิดวุ่นวายไป จงตั้งจิตรให้แน่วแน่ลงเปนหนึ่ง สาระพัดเหตุการก็จะไม่มีอยู่เอง พระถังซัมจั๋งถามว่า หนทางที่จะไปไซที ทำไมจึงมีความลำบากอย่างนี้ อาตมาจำได้ตั้งแต่ออกจากเมืองมา คิดได้สี่ห้าปีแล้วก็ยังไม่ถึง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ไม่ช้าไม่เร็ว ยังมิได้จากประตูเลย ท่านอาจาริย์อย่าได้เอามารำพึงเปนอารมณ์เลย จงวางอารมณ์ตั้งน่าไปเถิด แม้มีความเพียรแล้ว ความประสงค์อย่างใดก็คงสำเร็จดังความปราถนาทั้งสิ้น พูดกันพลางศิษย์กับอาจาริย์ก็พากันเดินมาเวลาก็จวนจะใกล้ค่ำ แลไปเห็นที่ริมปากช่องเขา มีตึกห้องหอเรียงระดับกันเปนแถวๆ พิศดูเห็นเปนอารามวัดใหญ่ พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าพากันเดินเข้าไป ครั้นมาถึงประตูใหญ่ แลขึ้นไปเห็นมีอักษรใหญ่ห้าตัวบอกนามวัดว่า (กือเซ็กซูโป๊ลิ้มยี่) คือวัดหลวงสร้าง
เห้งเจียถามว่าใครจะเข้าไปขออาไศรย์นอน ถังซัมจั๋งว่า อาตมจะเข้าไปเอง ว่าแล้วก็จัดครองจีวรนุ่งห่มเรียบร้อยเปนปริมณฑลแล้ว ก็เดินเข้าไปในประตูชั้นที่หนึ่ง มองเข้าไปก็เห็นมีรูปเจ้ากิมกังบูชาอยู่ เดินเข้าไปในประตูชั้นที่สอง เห็นมีรูปเจ้าท้าวจัตตุโลก หลังรูปเข้าไปในประตูชั้นที่สาม แลไปเห็นมีไม้สนต้นใหญ่สี่ต้น มีต้นหนึ่งมีพุ่มออกสาขาปกคลุมร่มรื่น แลไปข้างนั้นมีพระอุโบสถใหญ่ พระถังซัมจั๋งสำรวมกริยาแล้ว ก็เดินเข้าไปนมัศการพระพุทธรูป แล้วก็เดินไปทางข้างหลังพระอุโบสถ แลไปเห็นอุบาสกคนหนึ่งเดินออกมา พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า อาตมภาพมาจากเมืองไต้ถังจะไปไซที บัดนี้มาถึงตำบลนี้ก็จวนค่ำแล้ว จะขออาไศรย์พักสักคืนหนึ่ง รุ่งเช้าก็จะลาไป
อุบาสกผู้นั้นตอบว่า ข้าพเจ้ามิใช่เจ้าของวัด เปนแต่คนกวาดล้าง เจ้าวัดท่านยังมีอยู่ข้างใน ข้าพเจ้าจะเรียนถามท่านก่อน ถ้าท่านยอมให้อาไศรย์ ข้าพเจ้าจะมานิมนต์เข้าไป อุบาสกนั้นรีบกลับเข้าไปบอกว่า ขอท่านได้ทราบข้างนอกมีแขกมาหา ท่านเจ้าอาวาสก็เดินออกมา แลไปเห็นพระถังซัมจั๋ง ก็เกิดโทโสพูดดุอุบาสกว่า คนเช่นนี้เฆี่ยนเสียจึงจะดี ตัวไม่รู้หรือเราเปนพระสงฆ์ราชาคณะมีเกียรติยศ ถ้ามีขุนนางมีวาศนายศศักดิ์ควรเราจะออกมารับ นี่เปนแต่พระสงฆ์อาคันตุกะจรมา ทำไมจึงต้องให้เราออกมาเชื้อเชิญเล่า ทั้งพิเคราะห์ดูกิริยาก็เปนพระสงฆ์เดินหน เวลานี้ก็จวนจะค่ำเธอจะใคร่มาขออาไศรย์พัก ในกุฎีนี้จะให้เธอเฃ้าอาไศรย์ได้หรือ บอกเธอให้ออกไปตามแต่จะโลดเต้นที่ข้างนอกระเบียงนั้นเถิด ตัวมาบอกทำไม พูดดังนั้นแล้วก็ห้นหน้าเดินกลับเข้าไปข้างใน
เมื่อพระถังซัมจั๋งได้ฟังพระสมภารพูดดูถูกอย่างนั้น ก็ให้เกิดความโทมนัศจนน้ำตาไหลอาบหน้า จึงบ่นว่าอนิจจังอนิจจา เหมือนคำบูราณว่า ออกจากบ้านแล้วก็มีแต่ความต่ำช้า อาตมนี้อุปสมบทมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ ก็ยังหาได้ประพฤติผิดธรรมวินัยไม่ แลมิได้รู้ว่าชาติปางก่อน ทำผิดแก่ฟ้าแลดินไว้อย่างไรหรือ จึงบันดานให้เรามาปะพบซึ่งผู้ไม่ชอบธรรมเช่นนี้ สมภารมิให้เราพักก็ตามทีเถิด เหตุไรจะถือตัวแลบอกให้เราไปโลดเต้นข้างระเบียงนั้นเล่า อันตามธรรมเนียมจะต้องมีความเคารพเปนต้น จำเราจะต้องตามเข้าไปถามดูสักคำหนึ่ง พระถังซัมจั๋งคิดแล้วก็เดินเข้าไปน่ากุฎี แลไปเห็นสมภารกำลังนั่งสีหน้ากำลังโกรธอยู่ พระถังซัมจั๋งยืนอยู่กลางประตูกุฎีใหญ่ ยกมือขึ้นเคารพพูดด้วยคำสูภาพว่า ข้าพเจ้าขอเคารพท่านอาจาริย์
สมภารแลไปไม่อยากจะโต้ตอบ เห็นเคารพก็ไม่รู้ที่จะทำอย่างไร ต้องเคารพตอบแลถามว่า นี่ท่านมาแต่ข้างไหนจะไปข้างไหนหรือ พระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมนี้ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ไปไซที อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้ข้ามมาถึงตำบลนี้เวลาก็จวนจะพลบค่ำ อาตมภาพจะขออาไศรยพักในอารามของท่านสักคืนหนึ่ง รุ่งเช้าก็จะลาไป ขอท่านอาจาริย์ได้กรุณาด้วย ท่านสมภารได้ฟังดังนั้น พูดว่าท่านจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม ทำไมจึงไม่ไปตรงทางทิศตวันตก มีแห่งหนึ่งประมาณห้าสิบเส้น ที่นั้นมีห้องเตี้ยมค้าขายข้าวแกงบริบูรณ์ ทั้งที่ห้องพักก็ดี อาตมาให้พักไม่ได้ เพราะเปนพวกสงฆ์เดินทาง คำบูราณท่านย่อมว่าเสือร้ายเข้ามาถึงต้องปิดประตูบ้าน แม้ว่ามิได้กัดคน แต่เมื่อก่อนได้ทำให้เสียชื่อ พระถังซัมจั๋งได้ฟังสมภารพูดดังนั้น จึงย้อนถามว่าท่านอาจาริย์ว่าครั้งก่อนได้เสียชื่อนั้น คือเหตุผลเปนประการใด
พระสมภารตอบว่า เมื่อคราวก่อนมีพวกพระสงฆ์เดินทางมานั่งพักที่นอกประตูใหญ่ อาตมาเห็นเธอขัดสนเสื้อผ้าขาดพะรุงพะรัง จึงนิมนต์เข้ามาพักข้างใน ยกข้าวแจมาเลี้ยงแลเอาจีวรมาถวายให้องค์ละผืน ให้พักอยู่สองสามวัน ก็มิได้ทราบว่าจิตรเธอโลภด้วยความกินนอน เธอก็มิได้คิดที่จะไปก็พักอยู่ได้เจ็ดแปดปี ครั้นเห็นอยู่สะบายแล้ว ก็กระทำธุราจารไม่ชอบธรรมต่าง ๆ
พระถังซัมจั๋งถามว่า เธอประพฤติไม่ชอบธรรมนั้น เธอทำประการใด สมภารบอกว่าท่านจงคอยฟัง เวลาสนุกก็เอาอิฐแลกระเบื้องมาขว้างปาเล่น เวลาไม่สนุกก็เที่ยวเจาะไชตามฝาผนังแลกำแพง เวลาหนาวก็หักไม้ประตูมาติดไฟผิง เวลาร้อนก็เปิดประตูทิ้งไว้เกะกะ ผ้าธงท่งฮอนก็เอาฉีกมัดทำเกือก แลลักธูปลักเทียนลักหม้อลักไหสาระพัดไม่อาจกำหนดได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังสมภารเล่าให้ฟังดังนั้น จึงมาคิดแต่ในใจว่า คิดสงสารแต่ตัวเรามิใช่จะเปนเช่นเขาอย่างนั้นเมื่อไร คิดดังนั้นแล้วก็เดินกลับออกมา มีหน้าอันเต็มไปด้วยน้ำตา เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์เดินกลับออกมามีสีหน้าเศร้าโศกดังนั้น จึงถามว่าพระสงฆ์ในวัดตีด่าว่ากระไรพระอาจาริย์หรือ จึงมีความเศร้าโศกดังนี้
พระถังซัมจั๋งบอกเห้งเจียว่าเขาไม่พอใจ เห้งเจียว่าท่านไปไม่สำเร็จ ข้าพเจ้าจะไปเองจึงจะสำเร็จ ว่าแล้วเห้งเจียก็ถือไม้กระบองเหล็กเดินตรงเข้าไปยังโบถใหญ่ แลไปเห็นอุบาสกนั้นกำลังจุดธูปบูชาพระอยู่ เห้งเจียร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง อุบาสกคนนั้นตกใจก็ล้มลงแล้วลุกขึ้นแลไปดู เห็นหน้าตาเห้งเจียดังนั้นก็ให้หวาดหวั่น กระโดดวิ่งหนีออกไปทางหลังพระอุโบสถเข้าไปในกุฎีใหญ่บอกว่า ข้างนอกนั้นมีพวกพระสงฆ์มาอิกแล้ว สมภารได้ฟังอุบาสกพูด จึงว่าเฆี่ยนเสียเห็นจะดี บอกว่าให้เขาไปข้างนอกระเบียงนั้น ยังจะเข้ามาบอกทำไมอีกเล่า ถ้าขืนมาบอกอีกจะเฆี่ยนยี่สิบที อุบาสกบอกว่าคนนี้ไม่เหมือนพระสงฆ์คนก่อน หน้าตาล้วนแต่ขนทั้งสิ้น ดูดุจรามสูรมือถือกระบองดูสีหน้ามีความโกรธจะใคร่หาคนตี สมภารได้ฟังอุบาสกพูดชี้แจงดังนั้น จึงเปิดประตูออกมาดู ก็พอเห้งเจียเข้ามาถึง สมภารเห็นรูปร่างดุร้ายดังนั้น ตกใจกลัวก็ปิดประตูเสียทันที เห้งเจียเดินตรงเข้าไปเอากระบองกระทุ้งประตูบานหักไปบานหนึ่ง แล้วบอกว่าให้รีบจัดแจงห้องให้สะอาดพันห้อง เราจะได้พักนอน สมภารแอบอยู่ในห้องพูดแก่อุบาสกว่า ดูรูปร่างดุร้ายแรกมาก็พูดดุดันหักโค่นเอาอย่างนี้ ในวัดของเรานี้มีห้องแต่สามร้อยห้อง มันจะเอาพันห้องเราจะเอาที่ไหนมาให้มันพอ
อุบาสกพูดว่า ข้าพเจ้ากลัวแทบจะขาดใจ ท่านอาจาริย์จงช่วยพูดแก้ไขเถิด สมภารก็รัวสั่นไปทั้งตัว อุส่าห์ขืนใจพูดด้วยเสียงอันดังว่า ท่านที่มาขออาไศรยพักนั้น วัดข้าพเจ้าอยู่ในป่าดอน ขอเชิญท่านไปหาที่พักที่อื่นเถิด
เห้งเจียได้ฟังพระสมภารพูดดังนั้น ก็เอากระบองแปลงเท่าอ่างใหญ่ ยืนอยู่หน้ากุฎีพูดว่า สมภารไม่พอใจก็ขนของออกไปให้หมด สมภารพูดว่าในวัดนี้สี่ห้าร้อยชื่อ จะให้ข้าพเจ้าขนไปไว้ที่ไหน เห้งเจียว่า ถ้าไม่มีจะขนไปให้ออกมานี่สักคนหนึ่ง จะตีด้วยกระบองเปนตัวอย่าง สมภารบอกให้อุบาสกออกไปให้เธอตีเปนตัวอย่างสักทีหนึ่งก่อน อุบาสกพูดว่า กระบองใหญ่เท่าอ่าง จะให้ออกไปรับตีจะทนได้หรือ เห้งเจียพูดว่า แม้ทนไม่ได้ข้าจะหาของอื่นตีให้ดูเปนตัวอย่างจะได้รู้สึก เห้งเจียแลไปเห็นสิงห์โตศิลาตัวหนึ่งตั้งอยู่ จึงเอากระบองตีลงทีหนึ่ง สิงโตก็แตกละเอียดไปทั้งสิ้น สมภารอยู่ในห้องแอบมองตามช่องฝาเห็นดังนั้น ก็ตกตลึงมือแลเท้าก็อ่อนเปลี้ยไปทั้งตัว จึงร้องออกมาว่ากระบองนั้นหนักนัก อาตมภาพจะยอมพอใจแล้ว เห้งเจียพูดว่าเราจะไม่ตีแต่เราจะถามว่า พระสงฆ์ในวัดนี้มีสักเท่าใด สมภารบอกว่ารวมทั้งสิ้นที่ได้รับฉัยยาแล้วห้าร้อยรูป เห้งเจียว่าสมภารจงรีบไปบอกห้าร้อยสงฆ์นั้น ให้ครองผ้าให้เรียบร้อยพร้อมกัน ออกไปรับพระถังซัมจั๋งเข้ามา สมภารว่าแม้ท่านไม่ตีแน่แล้ว ข้าพเจ้าจะออกไปรับเข้ามา เห้งเจียว่าจงรีบไปจัดแจงเถิด สมภารจึงสั่งอุบาสกให้ตีระฆังแลกลองสัญญา อุบาสกก็ไม่กล้าออกไปทางประตูจึงมุดลงช่องใต้ถุนออกไป เดินมาที่โบถขึ้นตีกลองแลระฆังสัญญา ประชุมสงฆ์สามแม่สามลูก
ฝ่ายพระสงฆ์ในอาราม ได้ยินระฆังแลกลองสัญญา ก็พร้อมกันไปที่โบถ อุบาสกจึงบอกว่า ท่านเจ้าคณะสั่งให้ครองผ้าพร้อมกันออกไปน่าวัดรับพระถังซัมจั๋งซึ่งมาจากเมืองใต้ถัง พระสงฆ์ทั้งหลายก็จัดแจงครองผ้าเรียบร้อยพร้อมกันแล้ว ออกมายืนคอยอยู่หน้ากุฎีใหญ่ สมภารก็นำน่าออกมายังประตูใหญ่ ครั้นถึงพระถังซัมจั๋งก็พร้อมกันคุกเข่าลงคำนับแล้ว พูดว่าขอเชิญท่านอาจาริย์เข้าไปพักในกุฎีใหญ่เถิด
พระถังซัมจั๋งเห็นพระสงฆ์มาคำนับพร้อมกันดังนั้น ก็ไม่อาจนิ่งได้จึงพูดว่า นิมนต์ท่านทั้งหลายลุกขึ้นเถิด พระสงฆ์ทั้งหลายต่างลุกขึ้น ต่างก็ช่วยกันจูงม้ายกหาบเข้าไปข้างใน พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เก็บเข้าไปข้างในมายังกุฎีใหญ่ พระถังซัมจั๋งเข้านั่งกลาง พระสงฆ์ทั้งหลายก็จัดแจงน้ำร้อนน้ำชามาถวายเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งมีความขอบใจสมภารแลลูกวัดทั้งหลาย พระถังซัมจั๋งจึงบอกแก่พระสมภารว่า ขอท่านจงไปพักผ่อนระงับกายเถิด สมภารบอกว่าไม่เปนไรดอก พระถังซัมจั๋งถามว่าจะให้อาตมภาพนอนที่ไหน สมภารพูดว่าท่านอาจาริย์อย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะจัดแจงให้เรียบร้อย ว่าแล้วก็สั่งอุบาสกหาหญ้าให้ม้ากิน แลให้ออกไปจัดแจงให้เรียบร้อย อุบาสกได้ฟังแล้วก็ออกไปจัดแจงทุกประการ เสร็จแล้วจึงกลับเข้ามานิมนต์พระถังซัมจั๋งออกไปพัก พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเดินออกไปยังหอธรรม ครั้นถึงพระถังซัมจั๋งพิเคราะห์ดูเห็นในนั้นมีตามตะเกียงไฟสว่างไสว มีเตียงอยู่สี่เตียง พระถังซัมจั๋งให้อุบาสกจูงม้ามาผูกที่ริมนั้น แลให้เอาหญ้าม้ามาไว้พร้อมแล้ว จึงอนุญาตให้อุบาสกไปพักหลับนอน อุบาสกก็คำนับลาไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งก็เข้านั่งอยู่กลางหอ พระสงฆ์ทั้งหลายก็มาเฝ้าอยู่ พระถังซัมจั๋งจึงย่อตัวบอกว่า ขอนิมนต์ท่านทั้งหลายกลับไปพักเถิด พระสงฆ์เหล่านั้นก็คำนับลากลับไป พระถังซัมจั๋งเห็นพระสงฆ์ไปหมดแล้ว ก็เดินไปข้างนอกจึงแหงนหน้าขึ้นดูบนฟ้าเห็นดาวเดือนสว่างไปทั้งฟ้า จึงเรียกเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออกมาดู ในเวลานั้นท้องฟ้าก็ไสสอาดไม่มีเมฆหมอกแลดูรอบฟ้าก็โชดช่วง พระถังซัมจั๋งจึงบอกแก่สานุศิษย์ทั้งสามว่า เดินมาเมื่อยขบก็จงไปหลับนอนก่อนเถิด อาตมภาพจะสวดมนต์สักพักหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าอาจาริย์บวชตั้งแต่เล็กมาจนบัดนี้จำไม่ได้หรือจึงต้องสวดอีก แลรับๆสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ จะไปอาราธนาพระธรรม พระพุทธเจ้าก็ยังมิได้เห็น พระธรรมก็ยังไม่ได้เห็น พระอาจาริย์จะสวดพระคัมภีร์อะไร พระถังซัมจั๋งว่าอาตมภาพตั้งแต่ออกจากเมืองมาทางเดินลำบากกันดารไม่มีความศุข อันพระธรรมนั้นเรียนมาตั้งแต่เล็ก วิตกกลัวจะลืมเสีย เวลานี้พอมีความศุขได้บ้าง อาตมภาพจึงจะหัดสวดซ้อมไว้ให้ชัดเจน เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นพวกข้าพเจ้าจะพากันไปนอนก่อน ทั้งสามคนก็พากันเข้าไปนอนคนละเตียง ๆ พระถังซัมจั๋งก็เข้ามาปิดประตูแล้วจึงมาที่โต๊ะกลาง จุดธุปเทียนบูชาแล้วก็นั่งสวดบริกรรมไป พระถังซัมจั๋งนั่งบริกรรมอยู่ในหอพระธรรมนั้น ตกประมาณสามยามเศษ ได้ยินเสียงลมพัดอู้ดุจพยุใหญ่ พัดตรอกเข้ามาในประตูกระทบแสงไฟวับแวม ๆ บางทีทำให้มืดไปบ้างสว่างบ้าง ในเวลานั้นพระถังซัมจั๋งให้เคลิ้ม ๆ คล้าย ๆ กับจะหลับต่อตื่น ก็ฟุบลงกับโต๊ะ ไนตาให้มัวหมองแต่จิตรใจยังแจ่มไสมีราคีอยู่มาก ได้ยินเสียงข้างนอกร้องเรียกเบา ๆ ว่าท่านอาจาริย์ คำหนึ่ง พระถังซัมจั๋งก็เงยหน้าขึ้นแลดู เห็นมีชายผู้หนึ่งมายืนที่นอกประตูเปียกน้ำทั่วทั้งกาย เสียงร้องเรียกไม่หยุดว่าท่านอาจาริย์น้ำตาก็ไหลออกซึมซาบทั้งหน้า พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ย่อกายถามว่า ตัวเปนปิศาจผีก็จงรีบหนีไป อย่าขืนมาที่หอพระธรรมนี้ ผู้นั้นพูดว่าท่านอาจาริย์ ข้าพเจ้ามิใช่ปิศาจอสุรกายอะไรคอก ขอท่านอาจาริย์ดูด้วยปัญญาจักษุโดยละเอียดเถิด พระถังซัมจั๋งพิจารณาดูโดยละเอียดก็เห็นบนศีศะสวมหมวกอย่างมหากระษัตริย์ ตัวสวมเสื้อมังกรแดงรัดสายเขมขัดหยก สอดรองเท้าปักไหมทอง มือถือก้อนหยกสีขาว หน้าดุจเจ้าตังงักตี้ รูปลักษณะดุจหบุ่นเชียงกุน พระถังซัมจั๋งพิจารณาโดยละเอียดเห็นดังนั้นแล้วก็ตกใจย่อกายถามว่าท่านคือกระษัตริย์ที่ไหนมา จะมีกิจธุระอะไรหรือ จึงได้มาในเวลากลางคืนดังนี้ ผู้นั้นจึงร้องไห้แล้วพูดว่าพระอาจาริย์ที่ข้าพเจ้าอยู่นั้น อยู่พ้นที่นี้ไปประมาณสี่สิบโยชน์ ที่นั้นมีกำแพงเมืองใหญ่ คือสมบัติของข้าพเจ้าปลูกสร้างขึ้นเอง นามเมืองนั้นเรียกว่า (โอเกยก๊ก) เพราะเหตุเมื่อห้าปีก่อน เกิดมีความแห้งแล้งฝนฟ้าไม่มี หญ้าฟางก็ไม่มีแห้งเกรียบไปทั้งสิ้น ราษฎรได้ความลำบากอดอาหารการกินล้มตายไปหาประมาณมิได้ ข้าพเจ้ามีความสงสาร ในเมืองหลวงยุ้งฉางก็ไม่มีเข้าที่จะจับจ่ายให้ขุนนางแลราษฎรทั้งหลายกิน แต่ข้าพเจ้าเองก็ไม่มีจะกินให้อิ่มพอได้ ข้าพเจ้าจึงตั้งพิธีทั้งวันทั้งคืนก็ตั้งจิตรจะให้ฝนตก จุดธูปเทียนสักการะบูชาบวงสวงขอฝนสามปีฝนก็ไม่ตก แห้งแล้งจนบ่อแลสระเปนระแหงไปทั้งสิ้น เวลานั้นในบ้านเมืองก็กำลังเข้าคับแค้น บังเอินมีอาจาริย์ (ช่วนจิน) ถือเพศฤๅษีอยู่ที่เขาแจงน่ำซัว เหาะลงมา เธอมีเวทมนต์เชี่ยวชาญประสิทธิ์ขลังอาจเรียกลมแลฝนได้ แลทำศิลาให้เปนทองคำก็ได้ ข้าพเจ้าจึงเชื่อถือเชิญเธอให้ตั้งพิธีขอฝน ข้าเห็นคุณประสิทธิ์ในทันใดนั้น ป้ายที่ตั้งอยู่บลที่บูชานั้นก็สั่นไหวบัดเดี๋ยวใจก็มีฝนตกลงมาเปนอันมาก ข้าพเจ้าขอน้ำท่วมเพียงสามศอก ช่วนจินว่าแห้งแล้งมานานแล้วจะไม่ทันชุ่มชื่นจึงได้ตกลงมาอิกเปนอันมาก ไร่นาเรือกสวนน้ำก็มีบริบูรณ์ ข้าพเจ้าเห็นช่วนจินจิตรเมตาอย่างนั้น จึงผูกพันสมักปฏิญาณตัวเปนมิตรสหายแก่เธอ ร่วมกินร่วมนอนมิได้มีความรังเกียจกินแหนง ได้ประมาณสักสองปี เวลาฤดูเดือนสี่เดือนห้ากำลังต้นผลไม้ทั้งหลายชิงดอกออกช่อใบอ่อน พร้อมด้วยขุนนางข้าราชการซ้ายขวา ฝ่ายน่าฝ่ายในพระญาติวงษ์น้อยใหญ่ พากันตามเสด็จไปเที่ยวชมเล่นเปนที่รื่นเริงสำราญ ครั้นสิ้นเวลาแล้วก็พากันกลับ ยังแต่ข้าพเจ้ากับฤๅษีช่วนจิน จับมือกันค่อย ๆ เดินเข้าไปยังสวนหลวงชั้นใน ครั้นเดินชมมาใกล้บ่อแปดเหลี่ยม นามเรียกว่าบ่อ (ลิวลี่จี๊) ไม่ทราบว่าเธอขว้างอะไรลงไปในบ่อ ในบ่อนั้นมีรัศมีแสงทองฟุ้งมาหลอกข้าพเจ้าให้เดินเข้าไปใกล้บ่อพิศดูว่าจะเปนของวิเศษสิ่งใด ไม่รู้เลยว่าเธอใจร้ายผล้กข้าพเจ้าตกลงไปในบ่อแล้วเอาหินทุ่มลงไปปิดปากบ่อ แล้วเอาดินทรายกลบเต็มปากบ่อเอาหน่อกล้วยมาปลูกไว้ข้างบน ข้าพเจ้าตายมาได้สามปีแล้ว มิได้ไปเกิดเลยต้องเปนผีอยู่อย่างนั้น ขอท่านได้ทราบเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเรื่องดังนั้นก็ให้หวาดเสียวสดุ้งขนลุกทั้งตัว จึงถามว่าท่านพูดดังนั้น จะไม่มีมูลหลักฐานเค้าเงื่อนดอกกระมัง เพราะท่านตายมาสามปีแล้ว เหตุใดขุนนางทั้งหลายแลฮ่องเฮ้าฝ่ายในจะไม่ค้นหาท่านหรือ ผู้นั้นตอบว่าถ้าพูดตามมนุษย์โลกย์แล้วก็ไม่มีใครเห็น ตั้งแต่วันเธอฆ่าข้าพเจ้าแล้วยังอยู่ในสวนนั้น เธอก็แปลงตัวเปนรูปร่างให้เหมือนข้าพเจ้าจึงไม่มีผู้ใดรู้ บัดนี้ขึ้นเสวยราชสมบัติอยู่เหมือนข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งถามว่าซึ่งการเปนจริงดังนั้นทำไมจึงไม่ไปฟ้องพระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องเล่า ผู้นั้นจึงพูดว่าเธอมีฤทธาอานุภาพกว้างใหญ่ พระภูมิ์เจ้าที่ก็นับถือเกรงกลัวเธอเคยเสพย์สุรายาเมาเปนเพื่อนเกลอแก่เธอ พระยามัจจุราชก็เปนเพื่อนฝูงแก่เธอ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงไม่มีที่จะฟ้องร้องได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าพระยามัจจุราชฟ้องร้องไม่ได้จะกลับมาให้มนุษย์ทำประการใดเล่า ผู้นั้นตอบว่าท่านอาจาริย์ อันวิญญาณที่เปนไปตามวิบากของผลกรรมนั้นก็ยังไม่สิ้นสูญ แม้เทพยดาเจ้าที่ทำลมหอบข้าพเจ้าส่งมา เจ้านั้นก็ได้บอกแก่ข้าพเจ้าว่าอันไภยเวรจมน้ำสามปีนั้นสิ้นแล้ว ให้ข้าพเจ้ามาหาท่านอาจาริย์บอกว่าสานุศิษย์ของท่านชื่อซีเทียนใต้เซีย สามารถจะกำจัดปิศาจผียักษ์ร้ายได้ บัดนี้ข้าพเจ้ามาขอเคารพเชิญท่านไปยังเมืองของข้าพเจ้าช่วยกำจัดปิศาจร้ายนั้นด้วย เพื่อให้เห็นเท็จแลจริงแล้วข้าพเจ้าจะสนองพระเดชพระคุณท่านให้ถึงขนาด พระถังซัมจั๋งถามว่านี่ท่านจะมาหาอาตมภาพกับสานุศิษย์ให้กำจัดจับปิศาจนั้นหรือ ผู้นั้นตอบว่าก็อย่างนั้นและ พระถังซัมจั๋งพูดว่าสานุศิษย์ของอาตมภาพนั้น จะให้จับผีปิศาจยักษ์ร้ายก็สามารถจะทำได้จริงแต่เปนความยากอยู่
ผู้นั้นถามว่าเหตุใดจึงเปนยาก พระถังซัมจั๋งบอกว่าอันปิศาจนั้นมันแปลงรูปร่างก็เหมือนพระองค์ ขุนนางนอกในทั้งเมืองก็พร้อมกันเห็นว่าเปนพระองค์ท่านไปเสียหมดแล้ว หากสานุศิษย์ของอาตมภาพจะมีฝีมือก็ไม่อาจจะทำสงศรามได้ บางทีเธอจับได้จะไม่ปรับโทษเอาว่าพวกอาตมภาพเปนขบถหรือ จะเปนเหมือนเขาไปหาเสือดอกกระมัง ผู้นั้นตอบว่า ข้าพเจ้ายังมีคนที่เชื่อได้อยู่ในเมืองเปนอันมาก พระถังซัมจั๋งถามว่า คนพี่เชื่อได้นั้นคือใคร ในพระราชวังยังมีพระราชโอรส คือบุตรของข้าพเจ้าเอง จะแทนที่ครองราชสมบัติได้ พระถังซัมจั๋งว่า พระราชโอรสนั้นปิศาจจะไม่กำจัดเสียแล้วหรือ ผู้นั้นตอบว่ายังมิได้กำจัดดอก เธอยังอยู่ในปราสาทกิมหลวนเต้ย ในตำหนักหอเง้าฮองเล้า แตปิศาจนั้นห้ามสามปีแล้วแม่ลูกมิได้พบกัน พระถังซัมจั๋งถามว่า เปนด้วยเหตุอย่างไรจึงได้ห้ามมิให้แม่ลูกพบปะกันดังนั้น ผู้นั้นบอกว่าคือปิศาจคิดอุบายกลัวแม่ลูกจะพบกัน จะคิดปฤกษาพูดจาถึงการผิดชอบก็จะเกิดเหตุขึ้น เพราะฉนั้นแม่ลูกจึงมิได้เห็นหน้ากัน พระถังซัมจั๋งพูดว่า แม้ว่าลูกนั้นอยู่ในพระราชวังทำไมจะได้พบแก่อาตมภาพเล่า ผู้นั้นพูดว่ารุ่งพรุ่งนี้ เธอพาผู้คนมาประพาศป่าดงคงจะได้พบแก่ท่าน ท่านจงนำคำของข้าพเจ้าที่กล่าวมานี้เล่าให้ฟังก็คงจะเชื่อได้ พระถังซัมจั๋งถามว่าพระราชโอรสนั้น เธออยู่ในวังอย่างนั้น เธอจะไม่เรียกปิศาจว่าบิดาวันหนึ่งสองสามคำหรือ ผู้นั้นจึงว่าข้าพเจ้าจะให้ของสำคัญไว้แก่ท่านสิ่งหนึ่งเปนเครื่องหมาย พูดแล้วก็หยิบเอาเพ็ชร์หยกขาวก้อนหนึ่งส่งให้พระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า ของสิงนี้ไว้เปนที่หมาย พระถังซัมจั๋งถามว่า ของสิ่งนี้เปนสำคัญอย่างไร ผู้นั้นพูดว่าตั้งแต่ปิศาจช่วนจินแปลงเปนข้าพเจ้า ก็มิได้ถือหยกก้อนนี้ เธออุบายบอกว่าตั้งแต่ช่วนจินขอฝนแล้ว ก็ขอเอาหยกก้อนนี้ไป เพราะฉนั้นสามปีมานี้แล้ว ช่วนจินจึงมิได้ถือหยกก้อนนี้ แม้ว่าบุตรของข้าพเจ้าได้เห็นแล้ว ก็จะรู้ศึกคิดถึงข้าพเจ้า คงจะคิดแก้แค้นได้
พระถังซัมจั๋งรับว่าเอาเถิด จะรับของสิ่งนี้ไว้ปฤกษาหาฤๅแก่สานุศิษย์ก่อน แล้วถามผู้นั้นว่าจะคอยอยู่ที่ไหน ผู้นั้นตอบว่าจะอยู่ช้าไม่ได้ จะขี่เจ้าเทพารักษ์ส่งเข้าไปพระราชวังเข้าฝันฮ่องเฮ้าบอกให้คิดอ่านพร้อมใจแก่บุตร แลให้ท่านกับสานุศิษย์ให้พร้อมกัน พระถังซัมจั๋งครั้นได้ฟังดังนั้นก็รับเปนธุระวิญญาณของผู้นั้นเคารพแล้วก็ลาไป พระถังซัมจั๋งเดินออกไปส่งแล้วก็เดินกลับเข้ามาสดุดธรนีเข้าก็ตกใจตื่นก็รู้สึกว่านอนฝัน แต่ตะเกียงมืดมัว ก็ร้องเรียกสานุศิษย์คำหนึ่ง
โป๊ยก่ายตกใจตื่น ถามว่าป่านนี้ยังไม่นอนจะทำอะไรหรือ พระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมาพึ่งนอน ฝันไปเห็นเปนการปลาดที่สุด เห้งเจียผุดลุกขึ้นพูดว่า อาจาริย์จิตรประวัติผูกพันธ์ก็ฝันไป ยังไม่ทันจะขึ้นเขาก็มีจิตรกลัวเสียแล้ว เห็นหนทางมีหมอกมัวก็คิดถึงบ้านเมืองมากความตรึกตรองก็ฝันไป เหมือนข้าพเจ้าตั้งใจจะไปไซทีอยากจะพบพระพุทธเจ้า ก็ไม่ฝืน
พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมฝันนี้ มิใช่คิดถึงบ้านเมืองอะไรที่ไหน ในเวลาหลับตาก็ได้ยินเสียงดุจพะยุห์พัศโกรกเข้ามาในนี้ ได้ยินที่ประตูข้างนอกมีเสียงคน เธอบอกว่าเธอเปนเจ้าเมืองโอเกยก๊ก จึงเล่าความตามที่ฝันให้เห้งเจียฟังทุกประการ เห้งเจียได้ฟังแล้วก็หัวเราะพูดว่าเธอให้ฝันพระอาจาริย์เหตุนั้น คงจะมีปิศาจ เปนธุระของข้าพเจ้าจะช่วยจับปิศาจเองให้เห็นเท็จแลจริง พระถังซัมจั๋งบอกว่าเธอได้ให้ของสำคัญไว้สิ่งหนึ่งเปนพยานในความจริง จงออกไปดูทีจะเปนของอะไรแน่
เห้งเจียไปเปิดประตูเดินออกไป ในเวลานั้นแสงเดือนสว่าง แลไปที่พื้นบันไดเห็นก้อนหยกขาววางอยู่กับพื้น เห้งเจียจึงเก็บเอามาบอกว่าท่านอาจาริย์ของนั้นมีจริง พรุ่งนี้เช้าการจับปิศาจนั้นข้าพเจ้าจะเปนธุระเอง จะต้องทำตามข้าพเจ้าจึงจะได้ พระถังซัมจั๋งถามว่าท่านจะให้ทำตามท่านอย่างไร
เห้งเจียบอกว่าไม่ควรแสดง ไว้ข้าพเจ้ากับอาจาริย์ของอะไรสองสิ่ง พูดแล้วเห้งเจียก็ถอนขนเส้นหนึ่งแปลงเปนแอบเล็ก ๆ ลงรักปิดทอง จึงหยิบเอาก้อนหยกนั้นใส่เข้าในแอบปิดฝาดีแล้ว ส่งให้พระถังซัมจั๋งแล้วสั่งว่า วันพรุ่งนี้เวลาเช้าท่านอาจาริย์ครองจีวรที่ประทานนั้น มือถือแอบนี้นั่งอยู่กลางโบถภาวนาบริกรรมไว้ข้าพเจ้าจะไปดูวิธีจะเปนประการใด แม้ว่าพระโอรสของเธอออกมาจริงดังนั้น ข้าพเจ้าจะฬ่อให้มาหาพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งถามว่า บางทีเธอมาถึงนี่จะรับรองอย่างไร เห้งเจียว่าแม้ว่าเธอตรงมา ข้าพเจ้าจะมาบอกก่อนอาจาริย์เปิดแอบ ข้าพเจ้าจะแปลงเปนพระสงฆ์น้อย ๆ เข้าอยู่ในแอบท่านถือแอบอยู่กับมือ ไท้จื๊อมาถึงนี่คงจะเข้ามานมัศการพระ เธอจะไหว้ก็ชั่งอย่าหลีกหลบหวาดหวั่น เธอคงจับผิดท่านว่าดูถูก บางทีจะจับจะเฆี่ยนตีอย่างไรก็ตามแต่จะทำไมต้องกลัว
พระถังซัมจั๋งถามว่าเธอไทจื้อมีอำนาจบางทีจะให้ฆ่าเราเสียจะแก้ไขอย่างไรได้ เห้งเจียว่าไม่ธุระอะไรมีข้าพเจ้าอยู่แล้วกลัวอะไร ถ้าเธอจะถามท่านจงบอกว่า มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ไปไซทีอาราธนาพระธรรม จะนำของวิเศษไปถวาย ถ้าเธอจะถามว่าของวิเศษอะไร ท่านเอาเหตุกาสาวิเศษเล่าให้ฟังว่าของวิเศษที่สาม ยังมีอีกที่หนึ่งที่สองเปนของวิเศษอย่างยิ่ง ถ้าเธอจะถามต่อไปให้บอกว่าแอบนี้มีของวิเศษอยู่ข้างใน ใคร่รู้การข้างน่าได้ห้าร้อยปีการข้างหลังห้าร้อยปี แล้วท่านเปิดให้ข้าพเจ้าออกข้าพเจ้าจะได้เล่าตามความฝันให้เธอฟัง แม้ว่าเธอเชื่อแล้วก็ดี บางทีจะไม่เชื่อ จึงเอาก้อนหยกวิเศษนั้นให้เธอดู เธอคงจะจำได้ว่าเปนของพระราชบิดาเธอ
พระถังซัมจั๋งพูดว่าความคิดอุบายนี้ดีแล้วแต่ของวิเศษนั้น สิ่งหนึ่งเรียกว่ากาสา สิ่งหนึ่งเรียกว่าหยกขาว ที่แปลงนั้นจะเรียกว่าอะไร เห้งเจียบอกว่าให้เรียกว่า (ลิบเต๊ห่วย) คือตั้งอาญาสิทธิ์เจ้า พระถังซัมจั๋งก็จำไว้ในใจ พระถังซัมจั๋งเห้งเจียนั่งคิดอ่านกันอยู่ก็หาได้นอนไม่ จนรุ่งสว่างขึ้น เห้งเจียจัดแจงแล้วมาสั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งให้อยู่รักษาอาจาริย์ แล้วก็ออกมาเหาะไปทางตวันตก แลเห็นมีกำแพงเมืองใหญ่ ก็เหาะใกล้เข้าไปดูโดยละเอียด ก็เห็นมีหมอกเมฆกลุ้มปกอยู่ข้างบน เห้งเจียก็รู้ได้ว่าคืออ้ายปิศาจ บัดเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงปืนยิง แลไปทางประตูทิศตวันออก เห็นหมู่คนขี่ม้าถืออาวุธต่างๆเดินออกมาจากประตูเมือง พิเคราะห์ดูก็เห็นเปนพวกเที่ยวป่า แลไปเห็นคนหนึ่งหนุ่มขี่ม้าสีเหลืองมือถืออาวุธเกี่ยม ที่เอวแขวนธนูสร ดูรูปลักษณะก็สมเปนเจ้า กิริยาควรจะเปนฮ่องเต้ มิใช่คนเลวทราม เห้งเจียเห็นดังนั้นแล้วก็มีความยินดีว่าไม่ต้องสงไสยเลย คนนี้เองคือไท้จื๊อเราจะหลอกเธอเล่นสักทีหนึ่ง คิดดังนั้นแล้วก็ลงยังพื้นแปลงเปนกะต่ายขาวตัวหนึ่ง วิ่งผ่านหน้าไท้จื๊อมา ไท้จื๊อเห็นกะต่ายวิ่งผ่านไปดังนั้นก็ขับม้าไล่ตามเอาศรโก่งขึ้นยิงไปทางกะต่าย เห้งเจียเห็นศรยิงมาก็หลบจับลูกศรได้แล้วก็วิ่งหนีมา ไท้จื๊อเห็นกะต่ายถูกศรก็ชิงขับม้าขึ้นหน้าไล่ตามกะต่ายไป เห้งเจียเห็นไท้จื๊อไล่มาเร็วก็วิ่งเร็วไล่มาช้าก็วิ่งช้า ไล่ตามมากะต่ายก็ไม่วิ่งไปไกล วิ่งมาพักหนึ่งก็ถึงวัด (โป๊ลิ่มยี่) เห้งเจียวิ่งมาถึงประตูวัด ก็แปลงเปนรูปเดิม เอาลูกศรนั้นเหน็บไว้บนประตูแล้ว เลยรีบเข้าไปในโบถบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่าไท้จื๊อมาแล้ว เห้งเจียจึงแปลงเปนพระสงฆ์เล็กเท่าสององคุลีเข้าอยู่ในแอบนั้น
ฝ่ายไท้จื๊อครั้นไล่มาถึงประตูวัดแลไปก็ไม่เห็นกะต่าย เห็นแต่ถูกศรติดอยู่บนประตูก็นึกประหลาดใจมากที่สุด เหตุไฉนหนอเรายิงไปถูกกะต่ายวิ่งมาทางนี้ ทำไมกะต่ายจึงหายไปลูกศรมาติดอยู่ที่ประตูฉนี้ จึงนึกว่าศรนี้นานวันเข้าจะเกิดปิศาจเข้าสิงอยู่ จึงเข้าไปชักลูกศรออก แลดูบนประตูก็เห็นมีตัวอักษรจารึกว่าวัด (โป๊ลิ่มยี่) ไท้จื๊อเห็นดังนั้น จึงคิดว่าเราจะเข้าไปดูในวัด จึงลงจากม้าจะเดินเข้าไป มองไปข้างหลังเห็นพวกพลทหารวิ่งตามมาก็พากันเดินเข้าไปในประตู
ฝ่ายพระสงฆ์ในวัดก็รีบพากันออกมารับเข้าไปในโบถใหญ่ ไท้จื๊อจะใคร่นมัศการพระพุทธรูป แลไปเห็นมีพระสงฆ์นั่งอยู่กลาง ไท้จื๊อโกรธว่าพระสงฆ์องค์นี้เปนไฉน เราพาพวกพลทหารเข้ามาในวัดทำไมไม่มีความยำเกรงยังนั่งอยู่ได้ จึงร้องบอกให้ทหารรักษาองค์จับตัวลงมา
พวกรักษาองค์ก็กรูกันเข้าจับพระถังซัมจั๋งลงมา ไท้จื๊อจึงตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เปนพระสงฆ์ป่าดงที่ไหนมาจึงไม่รู้จักขนบธรรมเนียม พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพนี้คือพระสงฆ์อยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปไซที อาราตนาพระไตรยปิฎกธรรม จะเอาของวิเศษมาถวาย ไท้จื๊อถามว่าอันเมืองใต้ถังนั้นจะมีของวิเศษอะไร จงแสดงให้เราฟังดูทีหรือ พระถังซัมจั๋งพูดว่ากาสาวพัดที่อาตมาครองอยู่นี้ของวิเศษที่สามยังมีที่หนึ่งที่สองอีก ไท้จื๊อถามว่า อันกาสานั้นครองได้ครึ่งหนึ่ง บนบ่าครึ่งหนึ่งแวกข้างล่าง จะมีราคาสักเท่าไรจึงได้อวดว่าเปนของวิเศษ พระถังซัมจั๋งตอบว่า กาสาวะพัตรนี้ครึ่งหนึ่งก็จริง แต่มีคำว่า กาสาของพระพุทธเจ้าไม่ต้องครอง ข้างในมรรคผลข้างนอกปราศจากกิเลศร้อยเขมพันไหมทำสำเร็จสัมมาปฏิบัติแลประกอบด้วยเพ็ชนินจินดา เทพยดานางฟ้าประกอบเย็บประทานให้อาตมภาพครองกันสิ่งโสโครก อาตมภาพเห็นไท้จื๊อไม่รับก็ควรแล้ว ท่านไม่แก้แค้นแทนบิดาเกิดมาก็เสียทีเกิดเปนมนุษย์ ไท้จื๊อได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็ยิ่งโกรธเปนอันมาก พูดว่าผืนผ้ากาสานั้น ตามแต่ปากพูดอวดดีวิเศษอย่างไรก็ตาม อันความแค้นบิดาของข้าพเจ้าที่ไหนเอามาพูดเลอะเทอะอย่างนี้ จงแสดงความมาให้เราฟัง พระถังซัมจั๋งจึงเดินเข้าไปไกล้ไท้จื๊อย่อตัวลงพูดว่า ไท้จื๊ออันความจริงอาตมภาพก็หาได้รู้เรื่องไม่ แต่ในแอบวิเศษนี้นามเรียกว่า (ลิบเต้ห่วย) แอบนี้รู้ได้ข้างน่าห้าร้อยปีข้างหลังห้าร้อยปี แลประจุบันนี้ห้าร้อยปี รวมกันเปนพันห้าร้อยปี ถ้าพระองค์อยากจะรู้ถามดูก็อาจรู้ซึ่งความเท็จแลความจริง ไท้จื๊อได้ฟังดังนั้น จึงบอกว่าเอามาให้ข้าพเจ้าพิจารณาดูจะเปนประการใด พระถังซัมจั๋งเปิดแอบออก เห้งเจียกระโดดออกมาเหลียวซ้ายแลขวาออกวุ่น ไท้จื๊อแลเห็นจึงพูดว่าคนเล็ก ๆ อย่างนี้จะรู้อะไรได้ซึ่งการนานปี เห้งเจียได้ยินดังนั้นจึงเอามือเท้าบั้นเอ็วแอ่นหน้าทีหนึ่งตัวก็สูงขึ้นสามสอกเลย พวกทหารทั้งหลายเห็นดังนั้นก็พากันตกใจ พากันพูดว่าถ้าสูงเร็วดังนี้ไม่กี่วันจะสูงค้ำฟ้า ไท้จื๊อเห็นดังนั้นจึงถามว่า ซึ่งพระสงฆ์นั้นพูดว่ารู้การล่วงน่าแลล่วงไปแล้วแลประจุบันได้หรือ ตัวทำเต้าดูหรือว่าจับยามจึงรู้ได้ เห้งเจียตอบว่าไม่ต้องอาไศรยอะไรทั้งสิ้น พึ่งลิ้นข้าพเจ้าเท่านั้น สาระพัดการก็อาจรู้ได้ทั้งสิ้น ไท้จื๊อว่ากระนั้นท่านจงแสดงเหตุผลในบ้านเมืองของข้าพเจ้าว่าเปนอย่างไร เห้งเจียพูดว่า อันเหตุการที่ในเมืองของท่านข้าพเจ้ารู้ทั้งสิ้น ข้าพเจ้าสามารถจะแสดงให้ท่านรู้ได้ทุกประการ ตัวท่านคือเปนพระราชโอรสของพระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก เมื่อห้าปีก่อนฝนไม่ตกแห้งแล้ง ราษฎรได้ความเดือดร้อนอดอยาก บิดาของท่านได้ตั้งพิธีบวงสวงขอฝนก็ไม่สมความปราถนาในเวลานั้น บังเอินมีฤๅษีตนหนึ่งนามเรียกอาจาริย์ (ช่วนจิน) อาไศรยอยู่บนเขา (เจงน่ำซัว) ลงมา เธอมีวิช้าแต้มศิลาเปนทองคำได้ แลเรียกลมเรียกฝนได้ฝนก็ตกตามความประสงฆ์ บิดาของท่านจึงได้ปฏิญาณผูกรักเปนมิศหายแก่ช่วนจินร่วมกินร่วมนอนด้วยกัน อย่างนี้มีจริงเปนจริงหรือไม่ ไท้จื๊อพูดว่ามีจริงเปนจริงดังท่านว่า ขอท่านจงแสดงต่อไปอิก เห้งเจียจึงพูดต่อไปว่าแล้วต่อมาภายหลังอิกสามปี ช่วนจินก็หายไป บัดนี้ที่ตั้งตัวเปนเจ้าอยู่นั้น คือผู้ใดท่านรู้หรือไม่ ไท้จื๊อว่าช่วนจินเปนสหายของพระราชบิดาเรานั้นจริง แต่เมื่อเวลาฤดูชมดอกไม้ พระราชบิดาพากันสองต่อสองเดินเข้าไปในสวนดอกไม้ ช่วนจินบันดารเปนลมพยุห์เอาก้อนเพ็ชร์จากพระหัถพระราชบิดาไป บัดนี้ไปอยู่ที่เขาเจงน่ำซัวนั้นแล้ว เพราะฉนั้นพระราชบิดาเราก็คิดถึงเธออยู่จึงได้ไปปิดสวนดอกไม้มิให้ใครเข้าออกสามปีมาแล้ว ที่นั่งเมืองอยู่บัดนี้มิใช่พระราชบิดาของเราแล้วก็คือใครเล่า
เห้งเจียได้ฟังไท้จื๊อตรัสดังนั้น ก็ทำเปนหัวเราะแล้วนิ่งเสียไม่ตอบว่ากระไร ไท้จื๊อก็โกรธตวาดว่า ควรพูดสิไม่พูด เหตุใดจึงหัวเราะดังนี้ควรหรือ เห้งเจียบอกว่าจะพูดออกไปนั้นยังไม่ควรด้วยเนื้อความยังมากมายนัก ด้วยผู้คนซ้ายขวามีอยู่มาก ไม่ควรจะให้คนเหล่านี้รู้ความลับที่ควรปิด ไท้จื๊อเห็นเธอพูดมีเค้าเงื่อนหลักฐานอยู่ จึงรับสั่งให้พวกข้าราชการที่ตามมานั้นออกไปเสียแล้วไท้จื๊อนั่งอยู่กลาง ถังซัมจั๋งนั่งอยู่ข้างหนึ่ง เห้งเจียจึงเดินเข้ามาใกล้ไทจื๊อพูดว่า ที่สูญหายไปนั้นคือพระราชบิดาของท่าน ที่นั่งเมืองอยู่เดี๋ยวนี้ คือตัวช่วนจินปลอม
ไท้จื๊อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านเอาอะไรมาพูดเลอะเทอะอย่างนี้เล่า ด้วยตั้งแต่ช่วนจินไปแล้วฝนลมก็ตกต้องตามฤดู ราษฎรก็ได้ความศุขสำราญ แม้พระบิดาได้ทราบว่าท่านพูดอย่างนี้ จะจับตัวท่านไปตัดหมื่นท่อน แล้วไท้จื๊อขับเห้งเจียให้ถอยไป เห้งเจียจึงหันหน้ามาพูดแก่ถังซัมจั๋งว่า ข้าพเจ้ารู้แล้วว่าเธอจะไม่เชื่อก็จริงดังนั้น จงเอาก้อนหยกวิเศษนั้นเปลี่ยนเอาหนังสือไปไซทีเถิด พระถังซัมจั๋งก็เอาแอบส่งให้เห้งเจีย ๆ รับมาแล้วก็เอามือทุบลงทีหนึ่ง แอบนั้นก็อันตรธานไป จึงหยิบเอาก้อนหยกขาวนั้นมาถวายไท้จื๊อ ๆ รับมาดูแล้วพูดว่า พวกสงฆ์นี้ดีแล้ว เมื่อสามปีก่อนช่วนจินลักเอาไป บัดนี้แปลงเปนสมณเอามาถวาย จึงเรียกให้คนจับตัวถังซัมจั๋ง ๆ ก็ตกใจ แต่เห้งเจียร้องห้ามว่าพระองค์อย่าเพ่อวุ่นวายไป การใหญ่ของพระองค์จะเสียไป ถ้าข้าพเจ้าไม่ทำ (ลิบเต้ห่วย) ก็ชื่อคงมีจริง ไท้จื๊อโกรธพูดว่า จงมานี่ข้าจะถามอันชื่อจริงนั้นจะส่งไปศาลชำระหรือ
เห้งเจียพูดว่า ข้าพเจ้าคือสานุศิษย์ของท่านพระถังซัมจั๋ง ข้าพเจ้าชื่อซึงหงอคง จะไปกับพระอาจาริย์ณประเทศไซที อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม เมื่อคืนนี้อาจาริย์ของข้าพเจ้านอนหลับฝันเห็นไปว่า พระราชบิดาของพระองค์มาบอกว่า ถูกช่วนจินทำอุบายฆ่าอยู่ในสวนดอกไม้ ที่ในบ่อแปดเหลี่ยม (ลิวลี่) นั้น ช่วนจินแปลงรูปร่างให้เหมือนแก่พระองค์ บัดนี้ตั้งตัวปลอมเปนพระองค์อยู่ในพระราชวัง ขุนนางทั้งหลายก็หามีผู้ใดจะรู้สึกได้ไม่ ตัวท่านก็ยังทรงพระเยาว์อยู่ หารู้ความอะไรไม่ ได้ห้ามท่านมิให้เข้าข้างในเกรงจะรู้ระแคะระคาย แลได้ปิดประตูสวนสามปีมาแล้ว เมื่อคืนนี้พระราชบิดาท่านมาชี้แจงแลขอให้ช่วยกำจัดปิศาจช่วนจิน แลได้บอกว่าท่านวันนี้จะมาประพาศป่า เพราะฉนั้นจึงแปลงตัวเปนกะต่ายฬ่อให้ท่านไล่มา เพื่อพบแก่พระอาจาริย์ของข้าพเจ้า ท่านจำก้อนหยกวิเศษได้แล้ว ทำไมจึงไม่คิดถึงพระราชบิดาที่ได้บังเกิดท่านมาเล่า
ไท้จื๊อได้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายดังนั้น ก็สลดจิตรลงทันทีคิดอยู่ในใจว่า จะไม่เชื่อหรือความที่พูดก็ล้วนแต่เปนความจริงทุกประการ ถ้าเชื่อทำไมจะได้เห็นพระราชบิดาเล่า คิดไปก็แสนยาก เห้งเจียเห็นกิริยาไท้จื๊อยังไม่เชื่อสนิทลงได้ จึงพูดว่าไท้จื๊อไม่ต้องสงไสยเลย ถ้าจะให้ได้ความจริงแล้ว จงรีบไปถามพระราชมารดาดูก่อนนั้นแลจะได้เห็นจริง คือพระราชมารดาได้ทรงสังเกตหรือไม่ว่า พระราชสามีก่อนกับบัดนี้ มีความแปลกปลาดผิดสังเกตอย่างไรบ้าง ก็จะรู้ได้แน่นอน ไท้จื๊อว่าดังนั้นเห็นจะรู้ความได้จริง จะเข้าไปถามมารดาดูก่อนแล้วจึงจะกลับมา พูดดังนั้นแล้วก็ผุดลุกจะไป มือกำก้อนหยกไว้ด้วย เห้งเจียจึงห้ามไท้จื๊อว่าจะไปมาอย่าให้ใครรู้ความพระองค์จงไปแต่ผู้เดียว จงกลับแต่ผู้เดียว อย่าเข้าทางข้างหน้า จงเข้าทางประตูหลังพระราชวัง แม้ว่าปะพระราชมารดาแล้วอย่าพูดเสียงตัง จงพูดแต่เบา ๆ ด้วยปิศาจช่วนจินนั้น มีฤทธาอานุภาพกว้างใหญ่ แม้ว่ารู้ถึงมันแล้วแม่ลูกจะไม่ดำรงอยู่ได้ ไท้จื๊อได้ฟังเห้งเจียแนะนำก็ทรงจำไว้ในใจ จึงออกมาข้างนอกบอกพวกทหารให้คอยอยู่ที่นี่ อย่าไปข้างไหนข้ามีกิจอันหนึ่ง จะกลับมาพร้อมกันก่อนจึงค่อยไป สั่งแล้วก็ขึ้นทรงม้ารีบขับเข้าไปหาพระราชมารดายังวังใน
บัดเดี๋ยวก็ถึงพระนคร เข้าประตูเมืองเลยไปยังประตูหลังวังใน เข้าไปในวัง เวลานั้น นางฮ่องเฮ้าออกมานั่งอยู่ที่หอเย็น มีสาวใช้เฝ้าอยู่ด้วยสองสามคน นางกำลังคร่ำครวญโศกศัลอยู่ โดยเหตุที่ทรงพระสุบินฝันไปถึงพระราชสามี พอไท้จื๊อเข้าไปถึงคุกเข่าลงคำนับร้องเรียกว่าพระมารดา ฮ่องเฮ้าเงยพระภักตร์แลไปเห็นไท้จื๊อ ออกพระโอฐว่าลูกแม่ดีแล้วดีแล้ว สองสามปีแล้วไม่ได้พบเห็น แม่คิดถึงเปนที่สุด วันนี้ทำไมจึงมาหาแม่ได้เล่า เขาไม่ห้ามปรามดอกหรือ ไท้จื๊อเคารพแล้วพูดว่า ลูกมีธุระจะพูดด้วยพระมารดา ขอจงบอกคนเหล่านี้ให้ออกไปเสียก่อน ฮ่องเฮ้าจึงบอกให้สาวใช้เหล่านั้นออกไปเสียแล้ว ไท้จื๊อพูดว่าขอพระมารดาได้โปรดยกโทษให้ลูกเถิด ลูกจึงจะพูดได้ ฮ่องเฮ้าตรัสว่าแม่ลูกกันทำไมไม่กล้าพูดเล่า เจ้าจงพูดไปเถิด ไท้จื๊อถามว่า พระมารดาอยู่กินอบรมณ์กับพระราชบิดาเมื่อสามปีก่อนกับสามปีหลังนั้นมีความผิดแปลกพระไทยอย่างไรบ้าง
ฮ่องเฮ้าได้ฟังไท้จื๊อทูลถามดังนั้น ให้หวาดหวิวในพระไทยตกตลึงไปเปนครู่ จึงลุกมากอดไท้จื๊อไว้กับอก น้ำพระเนตรตกลงพราก ๆ จึงค่อยกระซิบแต่เบาๆ ถามว่า นี่ลูกไปเอาเหตุการที่ไหนมาถามแม่ แม้ว่าเจ้าไม่ถามแม่ ถึงแม่ตายไปเมืองนรกแล้ว ความเรื่องนี้ก็ไม่แจ่มแจ้งว่ากระไรเลย แม่จะเล่าให้พ่อฟัง เมื่อสามปีก่อนจะอยู่กินด้วยกันอบอุ่นสุขุมดี เมื่อสามปีหลังมาจนบัดนี้ ความสัมผัศถูกต้องรู้สึกว่าเย็นดุจน้ำแข็งแลกระด้างขัดแข็ง ถามเธอ ๆ ก็บอกว่าอายุมากกำลังก็ถอยไป ไท้จื๊อเมื่อได้ฟังพระราชมารดาเล่าให้ฟังดังนั้นก็เคารพจะลาไป ฮ่องเฮ้าจึงยึดไว้ถามว่ามีกิจธุระจะทำไมหรือ เหตุใดไม่พูดให้หมดความจะด่วนไปข้างไหน ไท้จื๊อทูลว่าลูกไม่อาจอยู่ช้า ด้วยเมื่อเช้านี้มีรับสั่งให้ออกไปป่าไล่เนื้อ บังเอินไปพบพระถังซัมจั๋งแลสานุศิษย์ชื่อเห้งเจีย จะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม เห้งเจียมีฤทธาอานุภาพอาจปราบภูตผีปิศาจได้ เหตุด้วยพระราชบิดาตายอยู่ที่ในสวน ที่บ่อโป๊ยกั๊กลิวลี่แจ๊ ช่วนจินแปลงเปนพระราชบิดาชิงราชสมบัติตั้งตั้วอยู่บัดนี้ เมื่อคืนนี้ในเวลาสามยามพระราชบิดาไปเข้าฝัน เชิญเธอทั้งสองมายังเมืองจับปิศาจ พระราชบิดาให้หยกขาวแก่พระถังซัมจั๋งไว้เปนสำคัญ ลูกก็ไม่สามารถจะเชื่อได้ จึงได้เข้ามาถามพระมารดาก็ได้ทราบเหตุการดังนี้ จึงแน่ใจว่าปิศาจจริงไม่สงไสย จึงส่งหยกขาวให้พระราชมารดาทอดพระเนตร ฮ่องเฮ้ารับหยกมาดูก็รู้แน่ว่า เปนของพระราชสามีก็ทรงพระกันแสง บอกไท้จื๊อว่า เมื่อคืนนี้เวลาย่ำรุ่งพระบิดาของเจ้ามายืนอยู่ต่อหน้าแม่นี้ เปียกน้ำทั้งพระองค์ บอกว่าเธอสิ้นพระชนม์แล้ว วิญญาณจิตรของเธอไปนิมนต์พระถังซัมจั๋งให้ช่วยมาปราบปรามปิศาจ เธอเล่าบอกให้ฟังทุกประการ จำได้บ้างลืมไปเสียบ้าง เวลานี้กำลังตรึกตรองอยู่ บังเอินเจ้าเข้ามาพูดดังนี้ แลทั้งได้เพ็ชร์นั้นมาด้วย แม่จะขอเอาเพ็ชร์นั้นไว้ก่อน ลูกจงไปเชิญพระถังซัมจั๋งเข้ามา จะได้คิดอ่านกำจัดปิศาจนั้นเสีย เพื่อได้รู้ความเท็จจริง แลจะได้แก้แค้นแทนบิดาด้วย
ไท้จื๊อได้ฟังพระราชมารดาสั่งสอนดังนั้น ก็รีบทูลลากลับออกมาขึ้นม้า ตรงไปยังวัด (โป๊ลิ่มยี่) ลงจากม้าเข้าไปหาพระถังซัมจั๋งแต่พระองค์เดียว ครั้นถึงจึงคำนับเห้งเจีย ๆ จับมือไท้จื๊อถามว่า พระองค์ไปพบพระราชมารดาได้ความประการใด ไท้จื๊อแจ้งความว่า ข้าพเจ้าได้ถามพระราชมารดาแล้ว พระองค์ทรงเล่าความฝันให้ฟังไม่ผิดเพี้ยนตรงกันทุกประการตามที่ท่านเล่าบอก เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า การก็นานมาถึงสามปีแล้วก็เงียบสงบอยู่ไม่มีผู้รู้เหตุ ขอไท้จื๊ออย่ารีบร้อนจะเสียการ ไว้ธุระข้าพเจ้าจะคิดกำจัดปิศาจนั้นให้จงได้ เวลานี้ก็จวนค่ำแล้ว พระองค์จงรีบกลับไปเมืองก่อน คอยรอเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะเข้าไป
ไท้จื๊อพูดว่า มีรับสั่งให้ข้าพเจ้าออกมาไล่เนื้อ ในวันนี้ก็ไม่ได้สัตว์สักตัวเดียว จะกลับเข้าไปก็ยากอยู่ เห้งเจียพูดว่าทำไมจึงไว้ให้จวนเวลาอย่างนี้ พูดแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศ ร่ายพระคาถาเรียกเจ้าที่เจ้าเขาเจ้าป่ามาพร้อมกันในทันใดนั้น เห้งเจียพูดว่า ขอแรงเจ้าเขาเจ้าป่าทั้งหลาย ให้ช่วยไล่สัตว์ป่ามาให้ไท้จื๊อ เธอจะได้กลับเมือง เจ้าทั้งหลายได้ฟังคำสั่งเห้งเจียดังนั้น ต่างก็พากันไปให้พวกผีไล่ประเดี๋ยวใจ สัตว์ป่าต่าง ๆ ก็วิ่งมาเปนอันมาก เจ้าทั้งหลายก็มาคำนับบอกเห้งเจีย เห้งเจียก็ร่ายพระคาถาให้สัตว์เหล่านั้นอยู่ที่ข้างทาง เห้งเจียก็กลับลงมาบอกแก่ไท้จื๊อให้ไปจับสัตว์ป่าที่ข้างหน้านั้น
ไท้จื๊อจึงคำนับพระถังซัมจั๋งแลเห้งเจียแล้ว สั่งให้พวกทหารยกกลับเข้าเมือง ไท้จื๊อขี่ม้าขับพลเดินมาประเดี๋ยวหนึ่ง แลไปข้างหน้าก็เห็นสัตว์ป่ายืนอยู่มากมายหลายตัว พวกพลก็ดีใจพากันเข้าจับได้ต่างคนต่างร้องสรรเสริญว่า ไท้จื๊อมีบุญมากเทพยดาจึงไล่สัตว์มาให้ดังนี้ พวกเหล่านั้นก็หาได้รู้ว่าความสักสิทธิ์ของเห้งเจียไม่ พวกพลทหารพากันร้องเพลงรื่นเริงมาตามทาง
ฝ่ายเห้งเจียพระถังซัมจั๋งครั้นไท้จื๊อกลับไปแล้ว ก็พากันกลับเข้าไปพักยังหอพระธรรม ประมาณยามเศษเห้งเจียมีธุระในจิตรก็หลับไม่ลง จึงผุดลุกขึ้นมาเดินมาข้างเตียงพระถังซัมจั๋ง เรียกว่าพระอาจาริย์ข้าพเจ้ามีธุระอย่างหนึ่ง พระถังซัมจั๋งถามว่ามีธุระอะไรหรือ เห้งเจียว่าเมื่อกลางวันนี้พูดอวดแก่ไท้จื๊อว่า อันจะจับปิศาจนั้นดุจล้วงของในถุง ข้าพเจ้ามานึกขึ้นได้ว่า เห็นจะเปนการยากมากที่สุดเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่ายากด้วยเหตุอย่างไร เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ก็รู้แต่สวดมนต์ไหว้พระเท่านั้น หาได้รู้การผันแปรอะไรไม่ คำโบราณท่านว่าแม้จับโจรก็ต้องดูท่วงที ปิศาจนี้มันแปลงทำเปนพระเจ้าแผ่นดินสามปีแล้ว ได้ร่วมสำผัดสนมนางใน ขุนนางซ้ายขวาก็เปนที่รื่นเริงด้วยกันทั้งสิ้น แม้ว่าข้าพเจ้าจับได้ปิศาจนั้นก็จะไม่มีข้ออันใดคาดโทษลงได้ พระถังซัมจั๋งถามว่าทำไมจึงจะไม่คาดโทษลงได้ เห้งเจียพูดว่าปิศาจจะพูดว่าข้าพเจ้าไม่มีผิดอะไร มาจับเขาเอาโทษอะไรมาชี้แจงให้เห็นเท็จแลจริง หากเขาจะพูดอย่างนี้เราจะเอาอะไรมาสำแดงเล่าดูไม่ชอบกล พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าถ้าดังนั้นก็สุดแต่เห้งเจียจะคิดอ่านให้การสำเร็จได้ก็แล้วกัน เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้คิดอุบายไว้อย่างหนึ่งเสร็จแล้ว แต่ยังวิตกด้วยพระอาจาริย์มีความป้องกัน พระถังซัมจั๋งถามว่าป้องกันด้วยเหตุอะไร เห้งเจียว่าโป๊ยก่ายมีความถือตัวว่า อาจาริย์มีความลำเอียงเข้าแก่เธอมาก พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมไม่ลำเอียง เห้งเจียจะต้องประสงค์อย่างไรหรือ เห้งเจียจึงพูดว่าจะต้องทำการให้ทันในเวลานี้ คือข้าพเจ้ากับโป๊ยก่ายจะต้องเข้าไปในเมืองโอเกยก๊ก แลเข้าไปในสวนดอกไม้ที่บ่อ (โป๊ก๊กลิวลี่แจ๊) ค้นหาซากศพเอามา พรุ่งนี้เราพากันเข้าไปในเมืองทำเปนจะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง แม้เห็นปิศาจได้เข้าไปใกล้ถึงแล้ว ข้าพเจ้าจะตีด้วยกระบอง แม้ว่าปิศาจจะมีความโต้ตอบว่ากะไร เราเอาศพนั้นให้เธอดู แลพูดว่า มึงฆ่าพระเจ้าแผ่นดินแล้วแปลงตัวปลอมเข้านั่งเมือง แล้วให้ไท้จื๊อออกมาร้องไห้ดูศพพระราชบิดา แลให้ฮ่องเฮ้าออกมาพิจารณาดูพระศพพระราชสามี แลให้ข้าราชการดูพระศพเจ้านายของตัว ต้องกระทำอย่างนี้ข้าพเจ้าจึงจะลงมือกระทำได้ถนัด เพราะเรามีสิ่งสำคัญเปนพยานปรากฎมั่นคงแล้ว
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็นึกยินดีอยู่ในใจจึงพูดว่า ซึ่งเห้งเจียคิดอ่านดังนี้ก็ดีแล้ว วิตกแต่โป๊ยก่ายจะไม่ยอมไป เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าพูดว่าอาจาริย์คอยป้องกัน ทำไมพระอาจาริย์จึงรู้ว่าโป๊ยก่ายจะไม่ยอมไปเล่า แม้ว่าพระอาจาริย์ไม่ลำเอียงแล้ว อย่าว่าแต่โป๊ยก่ายคนเดียวเลย ให้อีกเก้าโป๊ยก่ายข้าพเจ้าก็มีปัญญาคิดให้ตามหลังข้าพเจ้าไปได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ตามใจเห้งเจียเห็นชอบเห็นควรอย่างใดก็จงทำเถิด เห้งเจียจึงเดินไปริมเตียงโป๊ยก่าย ร้องเรียกว่าโป๊ยก่ายจงลุกขึ้นเถิด โป๊ยก่ายขี้เซาไม่ลุก เห้งเจียเปิดมุ้งดึงใบหูให้ลุกขึ้น โป๊ยก่ายตกใจพูดว่า ป่านนี้แล้วก็ยังไม่นอน จะมาหยอกอะไรกันอยู่อิก นอนเอากำลังไว้พรุ่งนี้จะให้เดิน เห้งเจียพูดว่าไม่ใช่หยอกเล่น มีธุระสำคัญจะใคร่ให้โป๊ยก่ายไปด้วยกัน โป๊ยก่ายถามว่า มีธุระอะไรที่ไหน เห้งเจียบอกว่า น้องไม่ได้ยินหรือเมื่อกลางวันนี้ไท้จื๊อเธอมาพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ปิศาจนั้นมีของวิเศษวันพรุ่งนี้พวกเราจะเข้าไปในเมืองก็คงจะไม่ทันต่อสู้กับปิศาจ แต่วิตกว่าปิศาจมีของวิเศษ ก็จะกลับให้ร้ายแก่พวกเรา จำเปนพวกเราจะต้องลงมือเสียก่อน ลักเอาของวิเศษนั้นมาเสียจะมิดีหรือ
โป๊ยก่ายว่า นี่พี่จะหลอกให้ข้าไปเปนโจรโขมยด้วยหรือ ถ้าดังนั้นข้าพเจ้าไปด้วยไม่ได้ หากว่าไปกับพี่แม้ได้ของวิเศษมาข้าพเจ้าจะเอาเปนของข้าพเจ้า พี่จะยอมให้ข้าพเจ้าหรือ เห้งเจียบอกว่าพี่จะยอมให้ของวิเศษแก่น้อง ตัวพี่จะขอแต่ชื่อเสียงเท่านั้น โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ ผุดลุกขึ้นหยิบเอาเสื้อใส่เสร็จแล้ว ก็พร้อมกันค่อย ๆ เปิดประตูออก เห้งเจียโป๊ยก่ายก็เหาะไปยังเมืองโอเกยก๊ก เวลานั้นตีกลองยามได้สองยาม โป๊ยก่ายเห้งเจียก็ลงเดินเข้าไปยังกำแพงชั้นในเผ่นขึ้นไปบนกำแพงแล้วโดดลงไปยังพื้น ก็พากันเดินเที่ยวค้นหาสวนดอกไม้ เห้งเจียเดินมาก่อนเห็นประตูลั่นกุญแจไว้แน่นหนา เห้งเจียบอกโป๊ยก่ายให้ลงมือ โป๊ยก่ายเอาคราดสับกระชากประตูก็หักพังล้มลงไปสิ้น เห้งเจียกระโดดเข้าไปก่อน โป๊ยก่ายตกใจยึดเห้งเจียไว้ พูดว่าเราเปนโขมยทำอึกกระทึกอย่างนี้ เขารู้เขามิจับตัวเราไปชำระหรือ จะไม่ถึงความตายดอกหรือ เห้งเจียพูดว่าน้องยังไม่รู้ น้องจงพิเคราะห์ดูในสวนนี้ มีต้นผลไม้ดอกไม้ปลาดต่างๆ ดูงดงามหาที่เปรียบมิได้ โป๊ยก่ายว่าไปสนุกทำไมกับของเหล่านั้น รีบไปธุระของเราให้เสร็จจะได้กลับ เห้งเจียจึงคิดขึ้นได้ว่า พระอาจารย่ได้ฝันเห็นว่า ที่ใต้ต้นกล้วยนั้นมีบ่อ แลไปก็เห็นต้นกล้วยมีอยู่ต้นหนึ่ง เห้งเจียบอกโป๊ยก่ายว่า ของวิเศษนั้นอยู่ใต้ต้นกล้วยนี้ จึงรีบลงมือขุดเถิด โป๊ยก่ายก็เอาคราดสับลงกระชากต้นกล้วยล้มลงแล้วค่อย ๆ เอาปากคุ้ยดินขึ้นประมาณลึกสักสามสี่ศอก ก็แลเห็นมีแผ่นศิลาใหญ่ปิดขวางอยู่ โป๊ยก่ายดีใจพูดว่า พี่เห้งเจียเห็นจะมีของวิเศษจริง จึงมีแผ่นศิลาปิดอยู่อย่างนี้ เห้งเจียบอกว่าจงงัดเอาแผ่นศิลานั้นขึ้น โป๊ยก่ายก็เอาปากคุ้ยงัดแผ่นศิลานั้นขึ้นแล้ว เห็นมีแสงสว่างฟุ้งขึ้นมาเปนวาววับ โป๊ยก่ายดีใจว่าเปนของวิเศษ ครั้นพิจารณาดูก็เปนบ่อ ด้วยแสงพระจันทร์ส่องลงไปจึงได้มีแสงระยับขึ้นดังนั้น โป๊ยก่ายว่าถ้ารู้ว่าเปนดังนี้ เราได้ติดเอาเชือกมาด้วยก็จะดีได้ลงไป เห้งเจียถามว่าจะลงไปหรือ โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าจะลงไป เห้งเจียว่าถ้าจะลงไปก็ผลัดเสื้อกางเกงเสีย พี่จะทำให้ลงไปได้โป๊ยก่ายก็ผลัดเสื้อกางเกง เห้งเจียก็เอากระบองวิเศษออกร้องให้ยาว กระบองก็ยาวออกแปดเก้าศอก บอกโป๊ยก่ายให้กอดหัวกระบอง แล้วเห้งเจียก็ค่อย ๆ หย่อนลงไปในบ่อ ครั้นถึงหลังน้ำเห้งเจียร้องถามว่า เห็นของวิเศษหรือยัง โป๊ยก่ายว่าของวิเศษไม่เห็น ๆ แต่น้ำเท่านั้น เห้งเจียว่าของวิเศษนั้นจมอยู่ก้นบ่อ จงดำลงไปเอาขึ้นมา โป๊ยก่ายถนัดในการน้ำ เมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ปล่อยจากกระบองดำมุดลงไป บ่อนั้นลึกลงไปยังบาดาร โป๊ยก่ายดำลงไปทีหนึ่งก็ลืมตาแลดูเห็นมีตึกสูง มีหนังสือจดไว้ที่น่าประตูว่าตำหนัก (จุ๊ยเจียเกง) โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ตกใจ สำคัญว่านี่เราออกท้องทะเลใหญ่ ด้วยเดิมโป๊ยก่ายก็มิได้รู้ว่าบ่อนั้นทะลุไปถึงบาดาร บังเอินบริวารพวกพระยานาคเที่ยวตระเวรตามชายทะเล มาพบโป๊ยก่ายเข้าก็รีบไปบอกแก่ฮั้ยเล่งอ๋องว่า ข้าพเจ้าไปพบคนผู้หนึ่งปากยาวหูใหญ่แหวกน้ำเดินมาขอใต้อ๋องได้ทราบ
เล่งอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เห็นทีจะเปนพ่องง่วนโซ่ยเมื่อวานนี้ เทพารักษ์ได้มานำเอาวิญญาณจิตรของเจ้าเมืองโอเกยก๊กไปหาถังซัมจั๋ง บัดนี้จะมาถึงดอกกระมัง จึงเดินออกมาน่าตำหนักแลเห็นโป๊ยก่าย จึงเรียกว่าพี่พ่องง่วนโซ่ยเข้ามาพักข้างในก่อน โป๊ยก่ายแลไปเห็นเล่งอ๋องก็ค่อยดีใจด้วยคุ้นเคยกันมาแต่ก่อน โป๊ยก่ายเข้าไปข้างในตัวยังเปียกน้ำอยู่ จึงคำนับแล้วเข้านั่ง เล่งอ๋องถามว่าข้าพเจ้าได้ยินว่า ท่านรักษาพระถังซัมจั๋งไปประเทศไซทีอาราธนาพระธรรม ทำไมท่านจึงลงมาถึงที่นี่ได้ โป๊ยก่ายตอบว่า อันความจริงก็จริงดังท่านถาม แต่พี่ซึงหงอคงให้ข้าพเจ้าลงมาเอาของวิเศษอะไรที่ท่านก็ไม่รู้ เล่งอ๋องพูดว่า ข้าพเจ้าจะเอาของวิเศษอะไรที่ไหนมาให้ ไม่เหมือนท่านเล่งอ๋องตามมะหาสมุทใหญ่ เธอเหาะเหินเปลี่ยนแปลงรูปกายได้ จึงจะมีของวิเศษ ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่แต่ละวันก็มิได้เห็นจะเอาของวิเศษที่ไหนมา
โป๊ยก่ายพูดว่าท่านเล่งอ๋อง อย่าหลีกเลี่ยงไปเลย แม้มีแล้วจงเอาออกมาเถิด เล่งอ๋องพูดว่ามีก็มีอยู่สิ่งหนึ่งแต่เอาออกไมได้ ท่านง่วนโซ่ยไปดูเอาเองเถิด โป๊ยก่ายว่าดีแล้วๆ โป๊ยก่ายเดินตามเล่งอ๋องไปดู ครั้นถึงที่ห้องหอระเบียง เล่งอ๋องยกมือชี้ว่านี่แลของวิเศษแล้ว โป๊ยก่ายแลไปก็เห็นคนนอนอยู่บนเตียง ตัวยาวหกศอก เล่งอ๋องพูดว่านี่แลคือของวิเศษ โป๊ยก่ายเดินเข้าไปใกล้พิจารณาดู ก็เห็นเปนซากอาศพคนตาย บนศีศะสวมหมวกอย่างกระษัตริย์ พร้อมเครื่องแต่งตัวล้วนแต่เครื่องกระษัตริย์ โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หวเราะแล้วพูดว่า ของวิเศษอย่างนี้เมื่อข้าพเจ้าอยู่เปนปิศาจ เอามากินเสียกระดูกกองเท่าภูเขา อย่างนี้จะว่าของวิเศษอะไรได้ เล่งอ๋องพูดว่า ท่านง่วนโซ่ยยังไม่ทราบ นี่แลคือพระเจ้าแผ่นดิน (โอเกยก๊ก) ตกลงมาในบ่อนี้ถึงแก่ความตาย ข้าพเจ้าเอาแก้ววิเศษใส่ปากไว้ รูปกายจึงยังไม่เน่าเปื่อยพอง อยู่มาได้จนทุกวันนี้ แม้ว่าท่านเอาขึ้นไปให้หงอคงบางทีจะหายาวิเศษแก้ฟื้นเปนขึ้นได้แล้ว สารพัดของวิเศษท่านจะปราถนาอย่างไรก็คงได้ทั้งสิ้น
โป๊ยก่ายพูดว่าถ้ากระนั้นท่านเล่งอ๋องกับข้าพเจ้าช่วยกันหามออกไป ท่านจะให้เงินข้าพเจ้าหรือ เล่งอ๋องพูดว่าความจริงนั้นเงินของข้าพเจ้าก็ไม่มี ข้าพเจ้าจะเอาที่ไหนมาให้ท่านเล่า โป๊ยก่ายพูดว่าท่านใช้คนทำไมไม่มีเงินเล่า ถ้าไม่มีเงินข้าพเจ้าก็ไม่หามละ
เล่งอ๋องพูดว่าท่านไม่หามก็เชิญออกไปเถิด โป๊ยก่ายก็เดินกลับออกไป เล่งอ๋องจึงเรียกบริวารสองคนให้หามศพนั้นออกไปนอกประตูแล้ว เอาแก้ววิเศษบังน้ำ โป๊ยก่ายหันหน้ามาดูก็ไม่เห็นห้องหอ เอามือไปคลำดูก็ถูกซากอาศพก็ตกใจ รีบโผล่ขึ้นบนหลังน้ำ เกาะอยู่ข้างริมบ่อร้องเรียกว่าพี่เห้งเจีย ส่งไม้กระบองลงมารับข้าพเจ้าด้วย เห้งเจียร้องถามลงไปว่า มีของวิเศษหรือเปล่า โป๊ยก่ายบอกว่าข้างก้นนั้นมีพระยานาคบอกให้ข้าพเจ้าหามศพคนตายขึ้นมา ข้าพเจ้าไม่ยอมหาม เห้งเจียบอกว่านั่นแลของวิเศษแล้ว ทำไมจึงไม่หามขึ้นมาเล่า โป๊ยก่ายบอกว่าเปนขากศพเปรอะเปื้อนข้าพเจ้าจะหามอย่างไรได้ เห้งเจียว่าถ้าเจ้าไม่หามศพขึ้นมาข้าจะกลับไปวัดนอนให้สบายใจดีกว่า
โป๊ยก่ายตกใจพูดว่า พี่อย่าเพ่อไปคอยข้าพเจ้าก่อนจะกลับไปหามขึ้นมา โป๊ยก่ายดำลงไปคลำค้นพบแล้วก็พยุงยกขึ้นวางบนหลังแบกกลับขึ้นมา โผล่พ้นน้ำแล้วจึงร้องเรียกว่าพี่เห้งเจียส่งกระบองลงมารับทีเถิด เห้งเจียก็หย่อนกระบองลงไป โป๊ยก่ายก็อ้าปากกัดกระบอง เห้งเจียก็ค่อย ๆ ลากขึ้นมา โป๊ยก่ายก็วางซากศพนั้นลง เอาเสื้อผ้าผลัดเห้งเจียก็มาพิจารณาดู เห็นรูปกายก็ยังสดใสดุจคนเปน จึงหันหน้ามาพูดแก่โป๊ยก่ายว่า คนนี้ตายได้สามปีแล้วทำไมจึงไม่ซุดโซมเน่าเปื่อย โป๊ยก่ายพูดว่าพี่ยังไม่รู้ที่ใต้บ่อนี้มีเล่งอ๋อง บอกแก่ข้าพเจ้าว่า เธอได้เอาแก้วมณีวิเศษใส่ไว้ในปากศพ รูปกายจึงมิได้ซุดโซม เห้งเจียว่าเหมาะแล้ว ๆ ข้อหนึ่งเธอยังมิได้แก้แค้น ข้อสองจะให้หากเราสำเร็จคิด โป๊ยก่ายจงรีบแบกไปเถิด
โป๊ยก่ายถามว่าจะให้แบกไปที่ไหน เห้งเจียว่าแบกกลับไปหาอาจาริย์ โป๊ยก่ายบ่นว่าเรากำลังนอนดี ๆ ถูกอ้ายหัวลิงมันหลอกว่ามีของวิเศษ แล้วมิหนำซ้ำใช้ให้เราแบกคนตายไปอีก เราไม่แบกไปแล้ว เห้งเจียว่าถ้าเจ้าไม่แบกไป ก็จงนอนลงให้เราตีเสียยี่สิบที โป๊ยก่ายตกใจพูดว่า ไม้กระบองใหญ่แม้จะตียี่สิบที ก็จะเหมือนพระเจ้าแผ่นดินนี้เปนแน่ เห้งเจียพูดว่าแม้เจ้ากลัวตาย ก็จงรีบแบกศพนี้ไปโดยเร็วเถิดข้าจะได้ไม่ตี โป๊ยก่ายก็เข้าพยุงศพขึ้นบนหลังแบกออกจากสวนดอกไม้ เห้งเจียก็ร่ายพระคาถา บันดานเปนม้วนลมเป่าหอบเอาโป๊ยก่ายข้ามพ้นกำแพงเมืองออกมา เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ลงยังพื้นค่อยๆ เดินไป โป๊ยก่ายเดินพลางนึกแค้นใจว่าอ้ายลิงนี้มันธาระกรรมกู กูกลับไปถึงต่อหน้าพระอาจาริย์จะแก้แค้นมันบ้าง เดินมาประเดี๋ยวก็ถึงวัด เดินเข้ามาที่น่าหอ เอาศพวางลงที่น่าประตู แล้วร้องเรียกว่าอาจาริย์ลงมาดูเถิด พระถังซัมจั๋งถามว่าดูอะไร โป๊ยก่ายพูดว่าไม่ทราบว่าปู่ย่าตายายหรือชวดอะไรของพี่เห้งเจีย ใช้ให้ข้าพเจ้าแบกมานี่แล้ว
พระถังซัมจั๋งก็รีบเปิดประตูออกมาดู เห็นรูปพระมหากระษัตริย์ยังสดไสอยู่มิได้แปรปรวน ดูดุจยังมิชีวิตรอยู่ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนี้ก็เกิดคาามสังเวทพูดว่า ไม่รู้พระองค์ทำกรรมเวรไว้อย่างไรจึงให้เขาคิดฆ่าได้อย่างนี้ แลทั้งบุตรภรรยาแลขุนนางข้าราชการแลราษฎรทั้งบ้านทั้งเมืองก็ไม่มีใครรู้เหตุผลคิดดูก็น่าสงสาร พูดดังนั้นแล้วน้ำตาก็ไหลตกลงพรั่งพราย โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าเธอก็มิใช่วงษาคะณาญาติของอาจาริย์ ทำไมจึงได้ร้องไห้ร้องห่มเอาจริงเอาจังอย่างนั้น
พระถังซัมจั๋งพูดว่า เราบวชเปนสมณะต้องมีจิตรกรุณาปรานจึงจะควร โป๊ยก่ายทำไมจึงมีจิตรคัดง้างอย่างนั้นเล่า โป๊ยก่ายพูดว่าไม่ใช่คัดง้าง คือเหตุที่พี่เห้งเจียได้พูดแก่ข้าพเจ้าว่า เธอจะแก้ให้ฟื้นขึ้นอย่างเดิม พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น จึงเรียกเห้งเจียมาพูดว่า แม้ฝีมือประสิทธิ์แก้ให้พระมหากระษัตริย์กลับเปนมาได้ จะสร้างกุศลสักเจ็ตวันก็สู้ไม่ได้ เห้งเจียพูดว่า ทำไมพระอาจาริย์จึงไปเชื่ออ้ายชาติหมูกินรำอย่างนั้นเล่า อันธรรมดาคนตายแล้วได้เจ็ดวันก็ดี หรือเดือนหนึ่งก็ดี ในมนุษย์โลกย์ก็สิ้นกรรมเวรแล้ว ย่อมเคลื่อนไปปะฏิสนธิต่อเข้าแห่งภพน่าถือเอากำเนิดมีวิญญานอิก ในภพใดภพหนึ่ง ก็นี่ตายมาได้ถึงสามปีแล้ว ทำอย่างไรจึงจะแก้ให้คืนกลับเปนมาได้เล่า
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดชี้แจงดังนั้น จึงพูดว่า ถ้าดังนั้นก็เห็นจะแก้ไม่ได้ โป๊ยก่ายยังไม่หายโกรธ พูดว่าอาจาริย์ถูกเธอหลอกแล้ว ท่านลองภาวนาคาถาดูทีเธอจะแก้ได้หรือไม่ พระถังซัมจั๋งก็เชื่อจึงภาวนา เห้งเจียก็ปวดศีศะในตาทะเล้นออกมาเหลือจะทนได้ จึงร้องขอพระอาจาริย์ว่า ท่านจงหยุดก่อน ข้าพเจ้าจะคิดอ่านแก้ไขให้จงได้ พระถังซัมจั๋งว่าจะแก้อย่างไร จงบอกให้เรารู้ เห้งเจียตอบว่า จะต้องไปหาพระยามัจจุราชเงียมกุน รับวิญญาณมาจึงจะแก้ได้ โป๊ยก่ายว่าพระอาจาริย์อย่าเชื่อ เธอพูดว่าไม่ต้องไปหาเงียมกุนในมนุษย์โลกย์แก้จึงจะเห็นคุณ พระถังซัมจั๋งเชื่อฟังโป๊ยก่ายก็ยิ่งภาวนา เห้งเจียก็รับว่าจะรักษาในมนุษย์โลกย์นี้และ โป๊ยก่ายว่าพระอาจาริย์อย่าหยุดภาวนาไปเถิด เห้งเจียด่าว่าอ้ายโป๊ยก่าย อ้ายสัตว์เดรัจฉาน มึงยุให้อาจาริย์ภาวนาให้กูได้ความเจ็บโป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า พี่เห้งเจียแกซิรู้จักแกล้งข้าพเจ้า ๆ จะไม่รู้จักแกล้งแกบ้างหรือ เห้งเจียจึงพูดว่าอาจาริย์จงหยุดเถิด รอให้ข้าพเจ้าไปหายามาแก้เถิด พระถังซัมจั๋งว่าจะไปหายาที่ใหน เห้งเจียบอกว่าจะไปหายาบลสวรรค์ คือจะไปหาท้ายเสียงเล่ากุน ขอยาวิเศษสักเม็ดหนึ่ง เรียกวิญญาณเข้ารูปได้ ก็จะฟื้นขึ้นยังเดิม พระถังซัมจั๋งจึงบอกว่า เห้งเจียจงรีบไปหายาเถิดอย่าได้ช้าเลย
เห้งเจียว่าเวลานี้ก็ได้สามยามมาแล้ว จะไปมาก็พอสว่างพอดี คนก็กำลังนอนเงียบสงัด จะได้ใครร้องไห้ศพสักคนหนึ่งจึงจะดี โป๊ยก่ายว่าพี่เห้งเจียไม่ต้องพูด การร้องไห้เปนธุระของข้าพเจ้าจะร้องเอง เชิญพี่ไปหายาเถิดอย่าเปนห่วงเลย เห้งเจียพูดว่าไหนเจ้าลองร้องให้ข้าฟังเปนตัวอย่างดูทีหรือจะได้หรือไม่ โป๊ยก่ายก็อ้าปากร้องไห้ไม่หยุดสอึกสอื้นคร่ำครวนดุจคนร้องไห้น่าศพจริง ๆ โป๊ยก่ายร้องจนผู้ฟังเกิดความสมเพศน้ำตาออก พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายคร่ำครวญก็เกิดสังเวศสลดจิตรจนน้ำตาไหล เห้งเจียก็อดหัวเราะไม่ได้แล้วพูดว่า ร้องไห้อย่างนี้ดีแล้ว จงร้องไปอย่าหยุด แม้ว่าไม่ร้องจะเฆี่ยนยี่สิบที โป๊ยก่ายพูดว่าพี่จงไปเถิด พนักงานร้องไห้อยู่กับข้าพเจ้าเอ็ง
เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปยังประตูสวรรค์น่ำทีหมึงชั้นดุสิต เข้าไปยังวิมานท้ายเสียงเล่ากุน เดินเข้าไปในประตู เวลานั้นท้านเสียงเล่ากุน กำลังปรุงยาอยู่ในห้องยา เห็นเห้งเจียเข้ามา ร้องสั่งสานุศิษย์ทั้งหลายว่าจงระวังยา อ้ายหัวโขมยยามาแล้ว เห้งเจียคำนับแล้วก็พูดว่า ข้าพเจ้าเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ท้ายเสียงเล่ากุนถามว่า อ้ายลูกลิงทำไมไม่ไปตามพระถังซัมจั๋ง มาที่นี่มีธุระอะไรหรือ เห้งเจียจึงเล่าเหตุซึ่งพระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊กให้เล่ากุนฟังทุกประการ บัดนี้ข้าพเจ้ามาขอความกรุณา ขอยาวิเศษที่เรียกวิญญาณให้คืนได้สักพันเม็ด จะได้เอาไปแก้พระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊กให้กลับเปนมาตามเดิม
เล่ากุนพูดว่ายาวิเศษจะขอไปพันเม็ดนั้นจะเอาไปกินเล่นต่างเข้าหรือ ยานั้นไม่มีจงไปเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า โปรดให้ทานสักร้อยเม็ดก็เอาเถิด ท้ายเสียงเล่ากุนพูดว่าไม่มีจงไปเถิด เห้งเจียก็ลุกขึ้นเดินออกไป เล่ากุนหวนคิดขึ้นมาว่าเห็นจะไม่ได้การ ด้วยอ้ายลิงตัวนี้ฝีมือดีตัวสำคัญ บอกให้ไปก็ไปเอาง่ายๆ ดังนี้ มันคงจะหวนกลับมาลักเอายาเปนแน่ คิดเห็นดังนั้นแล้วก็เดินตามออกมา เรียกว่าเห้งเจียจงกลับมาก่อน เราจะให้ยาไปแต่สักหนึ่งเม็ด เห้งเจียพูดว่าท่านเล่ากุน แม้ว่ารู้ฝีมือข้าพเจ้าก็จงเอายามาให้เสียดี ๆ เล่ากุนก็เอาน้ำเต้ามาเทยาออก หยิบยาหนึ่งเม็ดส่งให้เห้งเจีย เห้งเจียรับยานั้นมาแล้วก็คำนับลาเล่ากุนออกจากประตูน่ำทีหมึง เหาะมายังวัดโป๊ลิ่มยี่ ก็ยังได้ยินเสียงโป๊ยก่ายร้องไห้อยู่ไม่หยุด เห้งเจียก็เข้ามายังหอธรรมร้องเรียกอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งถามว่าเห้งเจียมาแล้วหรือ ได้ยามาหรือไม่
เห้งเจียบอกว่าได้มาแล้ว จึงร้องบอกโป๊ยก่ายว่าไม่ต้องร้องไห้แล้ว จงหลีกไปร้องที่อื่นเถิด แล้วเรียกซัวเจ๋งให้ไปตักน้ำมา ซัวเจ๋งก็เอาถ้วยแก้วไปตักน้ำที่บ่อมาส่งให้เห้งเจีย ๆ ก็คายยาออกจากปากวางลงในปากศพพระเจ้าแผ่นดิน แล้วเอาน้ำตรอกลงไป ยาก็ลงไปในท้องบัดเดี๋ยวก็ได้ยินท้องร้อง แต่ร่างกายยังไหวติงไม่ได้ พระถังซัมจั๋งว่าตายมานานแล้วลมกำลังก็สิ้นเสียแล้ว อย่างนี้ถ้าได้ใครต่อลมจึงจะฟื้นได้ โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นจึงว่าข้าพเจ้าจะต่อให้ พระถังซัมจั๋งว่า ตัวกินสัตว์เมือกคาวยังมีอยู่ลมปากไม่สอาจ ให้เห้งเจียเขาต่อเถิด เพาะเขาบวชเรียนตั้งแต่เล็กมา กินแต่ผลไม้ลมก็สอาจดี เห้งเจียนั่งก้มลงเอาปากจดกับปากศพพระเจ้าแผ่นดินแล้ว เปิดปากออกเป่าลมเข้าไปในฅอหอยลมก็แล่นลงไปกระทั่งท้องน้อย สักประเดี๋ยวมือแลเท้าก็กระดิกได้ แลร้องเรียกพระอาจาริย์คำหนึ่ง ก็ผุดลุกขึ้นคุกเข่าอยู่กับพื้นพูดว่าเมื่อคืนวานนี้ยังจำได้ว่า จิตรยังเปนผีมานะมัศการท่าน วันนี้กลับคืนเปนอย่างมนุษย์โลกย์แล้ว พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็เข้าพยุงประคองให้ลุกขึ้น เชิญให้นั่งที่อันสมควรแล้ว
ฝ่ายพระสงฆ์ในวัดจัดของแจมาถวายพระถังซัมจั๋งเวลาเช้า แลไปเห็นพระเจ้าแผ่นดินก็พากันตกใจมีความสงไสย เห้งเจียจึงเดินออกไปบอกว่าท่านทั้งหลายอย่ามีความสงไสยเลย นี่คือพระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก เปนเจ้านายของท่านทั้งหลาย เมื่อสามปีก่อนปิศาจมันฆ่าตาย เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าช่วยชีวิตรกลับคืนมาได้วันนี้จะเข้าไปในเมือง ชำระให้รู้เท็จแลจริง แม้มีเครื่องแจขอให้พวกข้าพเจ้ากินสักมื้อหนึ่ง จะได้เข้าไปในเมือง พวกพระสงฆ์เมื่อได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็จัดเครื่องแจมาเลี้ยง เห้งเจียจึงบอกให้เจ้าเมืองถอดเครื่องสำหรับกระษัตริย์นั้นออกเสีย ขอผ้าขาวสมภารมาสองผืนผลัดนุ่งห่มเปนตาปะขาวดาวบศ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่าท่านแต่งตัวดังนี้ตามพวกข้าพเจ้าเข้าไปในเมือง
พระเจ้าแผ่นดินคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ท่านเปรียบประดุจบิดามารดาบังเกิดข้าพเจ้ามาใหม่ ท่านไปไหนข้าพเจ้าจะขอติดตามท่านไปกว่าจะหาชีวิตรไม่ เห้งเจียว่าท่านไม่ต้องไป เมื่อไปในเมืองกำจัดปิศาจแล้ว ท่านจะได้อยู่รักษาบ้านเมืองแลราษฎรต่อไป พวกข้าพเจ้าก็จะขอลาไปไซที พูดดังนั้นแล้วก็พร้อมกันออกจากวัด ตรงมายังเมืองโอเกยก๊ก
ฝ่ายพระสงฆ์ในวัดห้าร้อยรูป ก็เดินตามออกมาส่งจนสิ้นเขตร์อาวาศ เห้งเจียจึงพูดแก่พระสงฆ์ทั้งหลายว่า ขอท่านทั้งหลายจงกลับยังกุฎีวิหารเถิด อย่าติดตามมาให้อื้อฉาวเลยจะทำให้เสียการไป จงรักษาแต่เครื่องของพระมหากระษัตริย์ไว้ให้จงดี เมื่อข้าพเจ้ากำจัดปิศาจแล้ว ท่านทั้งหลายจึงค่อยนำมาถวายเถิด ข้าพเจ้าจะได้เสนอความชอบให้แก่ท่านทั้งหลาย พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็พากันกลับวัดทั้งสิ้น
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์เดินมาได้ครึ่งวันก็ถึงเมืองโอเกยก๊ก ครั้นเดินเข้าไปใกล้กำแพงเมือง เห้งเจียจึงเชิญให้อาจาริย์ลงจากม้าแล้ว ห้าคนก็พากันเดินเข้าไปในเมือง ครั้นถึงประตูพระราชวังเห้งเจียบอกแก่ขุนนางกรมวังว่า พวกข้าพเจ้าอยู่เมืองใต้ถัง พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้ไปประเทศไซที อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้มาถึงนี่จะขอประทานเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ขอท่านเจ้าพนักงานได้นำความขึ้นกราบทูลให้ทรงทราบ อันกุศลก็จะมีแก่ท่านด้วย พวกขันทีก็นำความขึ้นกราบทูลทรงทราบแล้ว จึงรับสั่งให้นำเข้าไปเฝ้า พวกขันทีจึงออกมาพาพระถังซัมจั๋งกับศิษย์เข้าไปเฝ้า
ครั้นถึงน่าพระที่นั่ง เห็นขุนนางข้าราชการข้ายขวา ยืนเฝ้าอยู่ตามน่าที่เปนลำดับ เห้งเจียจึงนำพระถังซัมจั๋งมายืนอยู่ข้างหน้าไม่สดุ้งหวาดหวั่น พวกขุนนางแลเห็นดังนั้น ต่างก็ตกใจทุก ๆ คนแล้วพูดว่า พระสงฆ์ป่าดงอะไรที่ไหนมาก็ไม่รู้ เข้าเฝ้าเจ้านายก็ไม่มีความเคารพคารวะอย่างนี้ ขุนนางเหล่านั้นพูดยังไม่ทันขาดคำ พระยามารก็ถามว่า พระสงฆ์เหล่านี้อยู่ที่ไหน เห้งเจียทำหน้าชื่นพูดว่า พวกข้าพเจ้าอยู่เมืองใต้ถังอันเปนพระมหานครใหญ่ พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ รับสั่งให้ไปเมืองไซที อาราธนาพระธรรม บัดนี้มาถึงเมืองนี้จะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทางตามธรรมเนียม พระยามารว่าหนังสืออยู่ที่ไหนจงเอามาดู เห้งเจียจึงเอาหนังสือส่งขึ้นไปถวาย พระยามารรับแล้วคลี่ออกอ่าน ถามว่าเดินออกจากเมืองแต่คนเดียวมาตามทางได้ศิษย์อีกสามคน รวมเปนสี่คนด้วยกัน ก็อีกคนหนึ่งนั้นทำไมไม่มีในหนังสือดูน่าสงไสย คนนั้นคือชื่อแซ่อะไร แลอยู่ที่ไหนจีบมาดูทีหรือ
เจ้าเมืองโอเกยก๊กได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จนตัวสั่นสิ้นสติถามเห้งเจียว่าจะทำอย่างไรดี เห้งเจียจึงมาจับมือพูดว่าท่านอย่ากลัว ข้าพเจ้าจะรับแทนท่านเอง เห้งเจียจึงเดินขึ้นมาข้างน่า บอกว่าคนนั้นเปนใบ้พูดไม่ออก หูก็หนวกไม่ได้ยินเสียงพูด ยันการร้ายดีมูลเหตุของคนนั้น ข้าพเจ้าทราบได้ทั้งสิ้น สามารถจะชี้แจงแทนได้ทุกประการ พระยามารพูดว่า ถ้ากระนั้นจงชี้แจงตามความจริงจะได้ไม่ต้องถือโทษโกรธครึ่ง เห้งเจียจึงพูดว่า คนนั้นตั้งแต่เล็กมาจนแก่ หูหนวกเปนใบ้ จิตรใจซึมเซอะบ้านเรือนเคหาก็ป่นปี้ บ้านเกิดเมืองเดิมอยู่ตำบลนี้ เมื่อห้าปีก่อนก็ซุดโซมแห้งแล้งไม่มีฝน ชาวชนทั้งหลายได้รับความเดือดร้อนอดอยาก ครั้งนั้นมีอาจาริย์ (ช่วนจิน) มาจากเขาเจงน่ำซัว มีวิชาเรียกลมเรียกฝนได้ ต่อมาช่วนจินเอาคนนั้นผลักลงบ่อแล้ว ชิงเอาราชสมบัติมาจนเท่าบัดนี้ได้สามปีแล้ว ข้าพเจ้าได้ช่วยเปนกำลังแก้ไขตายแล้วให้กลับเปนขึ้น จะมาที่ประสาทกิมหลวนเต้ยนี้ เพื่อจะใคร่รู้เท็จจริง จับปิศาจมารร้ายฆ่าเสียแล้ว จะได้ยกขึ้นครองราชสมบัติไปตามเดิม
เมื่อปิศาจมารร้ายได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น มีความสดุ้งตกใจกลัวสีหน้าเผือดสลดลงทันที ลุกจากที่เดินมาชักเอาเกี่ยมที่ขุนนางนายทหารออกอันหนึ่งได้แล้ว ก็เหาะหนีขึ้นไปยังอากาศ ซัวเจ๋งโกรธร้องดุจเสียงฟ้าลั่น โป๊ยก่ายก็เคืองเห้งเจียว่า เพราะพูดเอาเรื่องเหล่านั้นมาให้มันรู้ มันจึงร้อนใจอยู่มิได้ จึงดั้นเมฆหนีไป เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พี่น้องทั้งหลายอย่าพูดวุ่นวายไป จงให้เชิญไท้จื๊อมาคำนับพระราชบิดาก่อน แล้วให้เชิญฮ่องเฮ้าสนมนางในออกมารับพระราชสามี แลให้ขุนนางทั้งหลายมาคำนับเจ้าเดิมของตนแล้ว จึงค่อยคิดจับปิศาจ ซัวเจ๋งก็จัดการตามสั่งทุกประการ
ฝ่ายเห้งเจียก็รีบเหาะขึ้นกลางอากาศ แลไปทั่วทั้งแปดทิศ ก็เห็นปิศาจหนีไปทางทิศตวันออกเฉียงเหนือ เห้งเจียก็รีบเหาะตามไป ครั้นใกล้ก็ตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายมารร้ายมึงจะหนีไปข้างไหน ซึงเห้งเจียมาแล้ว
ฝ่ายช่วนจินมือถือเกี่ยมหันหน้ากลับมาพูดด้วยเสียงอันดังว่า แม้เราชิงราชสมบัติก็เปนของผู้อื่นมิใช่ของเจ้า เรียกว่ามิใช่การของตัวเลย เหตุไฉนเจ้าจึงจะมากั้นกางกีดขวางเราเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายมารร้ายมึงช่างตับใหญ่ทำไมไม่นั่งเมืองอยู่เล่า จะหนีกูไปข้างไหนมึงจงมาลองกินกระบองดูสักทีเถิด จะได้รู้รศชาติไว้ว่าจะหวานมันประการใด ช่วนจินได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็โกรธ ถือเกี่ยมตรงเข้ามาฟันเห้งเจีย ๆ ยกกระบองขึ้นรับ ต่อสู้กันได้สองสามเพลงปิศาจธานกำลังเห้งเจียไม่ได้ ก็ล่าถอยหนีกลับเข้าในเมืองไปยังน่าพระที่นั่ง แล้วแปลงกายเปนพระถังซัมจั๋งยืนอยู่น่าบัลลังแก้ว เห้งเจียก็ไล่ติดตามมาจะตีด้วยกระบอง อ้ายปิศาจแปลงร้องว่าเห้งเจียอย่าตีอาตมเองดอก เห้งเจียชักกระบองจะตีพระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ร้องว่าเห้งเจียอย่าตีอาตมเองดอก มีถังซัมจั๋งปลอมแลถังซัมจั๋งจริง สองคนดังนี้ก็ย่อมเปนที่ฉงน เห้งเจียไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงร้องเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาถามว่า คนไหนเปนปิศาจแน่ คนไหนอาจาริย์ของเราเจ้ารู้จักหรือไม่
โป๊ยก่ายพูดว่าก็พี่ไล่ติดตามมาข้าพเจ้าเหมือนคนตามืดเห็นมีสองคนอย่างนี้ก็ไม่รู้ว่าคนไหนปิศาจ คนไหนอาจาริย์ของเรา เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงร่ายพระคาถาเรียกเทพารักษ์ก็มาในทันใดนั้น เห้งเจียจึงถามว่าข้าพเจ้าจับปิศาจ ๆ มันกลับแปลงเหมือนพระอาจาริย์ยากที่จะรู้ได้ แม้ว่าท่านทั้งหลายเห็นจงเชิญอาจาริย์ขึ้นบนแท่นข้าพเจ้าจะได้จับปิศาจ
ฝ่ายปิศาจช่วนจินครั้นได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น ก็รีบขึ้นแท่นก่อน เห้งเจียยกกระบองจะตีพระถังซัมจั๋ง พวกเทพารักษ์ก็เข้ากั้นไว้บอกว่าใต้เซีย ปิศาจมันขึ้นแท่นก่อนแล้ว เห้งเจียไล่ขึ้นไปปิศาจก็กระโดดลงจากแท่น มาจับพระถังซัมจั๋งชุลมุนอยู่ในหมู่คน เห้งเจียในใจให้ร้อนรน โป๊ยก่ายยืนหัวเราะอยู่แล้วพูดว่า พี่เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าเปนหมู พี่ก็เหมือนข้าพเจ้าเหมือนกันอันอาจาริย์นั้นยากที่จะรู้ได้ ทำไมพี่ไม่จำที่ปวดหัวนั้นเล่า พี่จงเรียกอาจาริย์ให้ภาวนา ถ้าปิศาจไม่รู้ก็จะภาวนาบ้างอย่างนี้ก็จะไม่ยากอะไรเลย
เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงหันหน้ามาพูดแก่พระอาจาริย์ว่า ขอพระอาจาริย์จงภาวนาคาถาให้ข้าพเจ้าดูที พระถังซัมจั๋งก็ภาวนาเห้งเจียก็ปวดศีศะ ปิศาจเห็นดังนั้นก็ภาวนาบ้างปากบ่นพึมพำเห้งเจียก็ไม่เปนไร โป๊ยก่ายจึงร้องว่าอ้ายบ่นพึมพำนั้นแลปิศาจแล้ว โป๊ยก่ายก็ชักคราดมาสับลงที่ปิศาจ ๆ ก็เหาะขึ้นบนเวหาหนีไป โป๊ยก่ายร้องตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วก็ขึ้นตามไปบนเวหา ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็จับพลองไล่ตามขึ้นไปซ้ายขวาช่วยกันระดมตี เห้งเจียหัวเราะว่าเราจะเข้าประจันหน้ามันก็จะหนีไป จำเราจะขึ้นบนสูงก่อนแล้วกระแทกลงมาจึงจะดี คิดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นไปบนสูงกว่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง จะใคร่เอากระบองกระแทกลงที่ศีศะปิศาจ แลไปข้างทิศตวันตกเฉียงเหนือ เห็นคนอยู่ในกลบเมฆ ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่าเห้งเจียอย่าเพ่อลงมือ
เห้งเจียแลเห็นพระโพธิสัตว์บุญซู้ เห้งเจียก็เก็บกระบองเสียพนมมือ คำนับถามว่าพระโพธิสัตว์จะไปข้างไหนมา พระบุญซู้ตอบว่าอาตมาจะมาช่วยจับปิศาจ จึงเอากระจกออกจากมือเสื้อ ส่องตรงปิศาจ ปิศาจก็หนีไปไม่ได้ เห้งเจียแลดูในกระจกเห็นรูปร่างดุร้ายจึงถามพระโพธิสัตว์ว่า สิงห์โตตัวนี้ของท่านสำหรับขี่หรือท้าไมจึงหนีมาได้
พระโพธิสัตว์บอกว่าไม่ใช่เธอจะหนีเอง พระเปนเจ้าใช้มาเพื่อลงโทษเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก ด้วยเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก มีจิตรสรัทธารักษาศิลกินแจ พระเจ้าให้อาตมแนะนำเพื่อให้เธอสำเร็จซึ่งมรรคผล อาตมแปลงเปนพระสงฆ์ปุถุชลมาบิณฑบาตเข้าแจ ถามเธอสองสามคำที่เธอไม่พอใจ เธอโกรธก็จับเอาอาตมภาพมัดแช่น้ำไว้ที่น่าตำหนักแพสามวันสามคืน เพราะฉนั้นพระเปนเจ้าจึงได้ใช้ให้สิงห์โตตัวนี้มา มาลงโทษเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊กให้สิ้นเวรสิ้นกรรม บัดนี้ท่านทั้งหลายมาถึงที่นี่ได้สำเร็จความคิดแล้ว
เห้งเจียถามว่า อันธรมาเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊กนั้นก็เปนอันสมควรว่าสิ้นเวรกรรมแล้ว แต่ข้อนี้ผิดประเวณีแก่ฮ่องเฮ้าแลสาวสนมนั้นจะไม่มีโทษส่วนหนึ่งหรือ พระโพธิสัตว์ว่า ส่วนนั้นไม่เปนไร เพราะเธอเปนสิงห์โตมา เห้งเจียว่าถ้าดังนั้น ขอพระโพธิสัตว์ได้เรียกกลับคืนไปเถิด พระโพธิสัตว์บุญซู้จึงร้องเรียกว่าอ้ายสัตว์ยังไม่กลับไปหรือ ปิศาจก็แปลงเปนรูปเดิม พระโพธิสัตว์เอาดอกบัววางสกดไว้แล้ว ขึ้นบนหลังแล้วก็บันดานเปนแสงสว่างเหาะไปยังเขาเง่าท้ายซัว ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสาม เห็นพระโพธิสัตว์กลับไปแล้ว ก็พากันเหาะกลับลงมาเข้าในพระราชวังใน
ฝ่ายพวกขุนนางข้าราชการทั้งหลายก็พากันออกมารับ เห้งเจียจึงเล่าเรื่องที่พระโพธิสัตว์มาจับปิศาจให้พระมหากระษัตริย์แลขุนนางฟังทุกประการแล้ว ต่างก็ยกมือขึ้นคำนับเนื่องไป มีความรื่นเริงทั่วกันทุกๆคน
ในเวลาเมื่อกำลังสรรเสริญเห้งเจียอยู่นั้น เห็นขุนนางขันทีเข้ามาทูลว่าบัดนี้ ข้างนอกประตูมีพระสงฆ์สี่รูปจะเข้ามาเฝ้า จึงทรงพระอนุญาตให้รับเข้ามา ครั้นพระสงฆ์สี่รูปเข้ามาถึงแล้ว คือเปนพระสงฆ์ที่วัดโป๊ลิ้มยี่ นำเครื่องทรงของฮ่องเต้มาถวาย เห้งเจียแลเห็นก็มีความยินดีพูดว่าดีแล้วดีแล้ว บอกให้พวกขุนนางเอาเครื่องแต่งให้พระเจ้าแผ่นดิน แล้วเห้งเจียเชิญให้ขึ้นครองราชสมบัติไปตามเดิม แลให้ไท้จื๊อเอาก้อนหยกชาวนั้นมาถวาย
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก ไม่อาจขึ้นนั่งบนพระที่นั่ง คุกเข่าลงกลางพื้นท้องพระโรงแล้วก็ทรงพระกันแสง ตรัสว่าข้าพเจ้าตายไปสามปีแล้ว บัดนี้ได้คืนเปนมา โดยอำนาจสติปัญญาของท่านช่วยข้าพเจ้าไม่อาจขึ้นเปนกระษัตริย์ต่อไปได้ ขอเชิญท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งขึ้นครองราชสมบัติเปนกระษัตริย์เถิด ข้าพเจ้าจะพาบุตรภรรยาไปอยู่นอกพระนครขอเปนไพร่ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊กตรัสดังนั้น จึงพูดแก่เห้งเจียว่า ท่านจงรับครองราชสมบัติเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังท่านทั้งหลาย แม้ข้าพเจ้าจะอยากเปนฮ่องเต้แล้ว ในใต้หล้าทุก ๆ เมืองก็จะเปนได้ตลอดไปทั้งสิ้น ข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในทางสมณะกิจประพฤติพรตพรหมจรรย์ อันการครอบครองเคหะสฐานบ้านเรือนย่อมเปนที่รังเกียจไม่พอใจ แม้ว่าเปนฮ่องเต้กลางคืนก็ไม่ได้นอน ยิงปืนก็ต้องตื่นได้ยินแต่ข่าวบ้านเมืองก็ไม่สะบาย ราษฎรมีความเดือดร้อนก็ไม่เปนศุข พวกข้าพเจ้าจะรับอย่างไรได้ สมบัติของท่าน ท่านก็จงรับเปนฮ่องเต้ต่อไปเถิด ข้าพเจ้าเปนสมณะปฏิบัติพรตพรหมจรรย์ไปกว่าจะสำเร็จซึ่งมรรคแลผล เชิญท่านขึ้นรักษาบ้านเมืองเถิด
พระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก เห็นพระถังซัมจั๋งแลศิษย์ไม่รับครองราชสมบัติแล้ว ก็ขึ้นครองราชสมบัติรับเปนกระษัตริย์ไปตามเดิม จึงพระราชทานรางวัลแก่พระสงฆ์วัดโป๊ลิ่มยี่ แลรับสั่งให้ปล่อยนักโทษแลเปิดพระคลังจ่ายเงินออกให้เปนทาน แลจัดตำหนักกังกั๊กจัดเครื่องแจโต๊ะเลี้ยงพระถังซัมจั๋งแลพวกสานุศิษย์ทั้งสาม แลประชุมขุนนางเปนที่รื่นเริง แล้วสั่งให้เปิดพระคลังในนำของวิเศษประจำเมืองมาถวายพระถังซัมจั๋งแลศิษย์ทั้งสาม แต่พระถังซัมจั๋งแลสานุศิษย์ก็มิได้รับคืนกลับให้ไว้สำหรับบ้านเมือง ขอแต่เปลี่ยนหนังสือเดินทางเท่านั้นแล้วก็เร่งเห้งเจียให้รีบจัดแจงจะลาไป
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินโอเกยก๊ก ก็ไม่พอใจจะให้ไป แต่จนใจขัดมิได้ จึงรับสั่งให้จัดราชรถ นิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นนั่งบนรถแล้วรับสั่งให้ขุนนางทั้งหลายตามไปส่ง แลรับสั่งให้พระญาติพระวงษ์/*211ทั้งหลายออกมาเชิญรถส่งพระถังซัมจั๋ง ส่วนพระองค์ก็ตามส่งจนนอกประตูเมือง พระถังซัมจั๋งลงจากรถแล้ว ต่างก็คำนับลากันไป เจ้าเมืองโอเกยก๊ก น้ำพระเนตรก็ไหลลงโหมพระภักตร์ พระถังซัมจั๋งไปลับแล้ว พระองค์ก็กลับเข้าพระราชวัง ปกครองบ้านเมืองอยู่เย็นเปนศุขต่อไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม เดินตามทางใหญ่ไป เวลานั้นกำลังเปนเดือนเก้าเดือนสิบพากันเดินมาได้ครึ่งเดือน แลไปข้างหน้าเห็นภูเขาใหญ่สูงยอดเทียมเมฆบังตวันร่ม พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าเห็นดังนั้นอกใจให้หวั่นหวาด จึงเรียกเห้งเจียร้องสั่งว่าข้างน่ามีภูเขาสูงขวางอยู่ จงระวังระไวยให้ดี
เห้งเจียพูดว่าตั้งใจเดินไปเถิด อย่าคิดให้มากไปเลย ข้าพเจ้าก็ต้องระวังอยู่เอง ถังซัมจั๋งก็ขับม้ารีบเดิน บัดเดี๋ยวก็มาถึงเนินเขาดูน่ากลัวยิ่งนัก เมื่อเวลาอาจาริย์กับศิษย์เดินขึ้นเขาอยู่นั้น ในใจก็หวั่นหวาดอยู่ด้วยกันทุกคน เห้งเจียแลไปที่ซอกเขาเห็นมีสายเมฆแดงฟุ้งขึ้นไปข้างบนอากาศแล้วม้วนกลมเปนก้อนไฟ. เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงวิ่งมาอุ้มพระถังซัมจั๋งลงจากหลังม้า แล้วเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่าอย่าเพ่อไปปิศาจร้ายมันจะมา โป๊ยก่ายซัวเจ๋งตกใจ ต่างก็ผูกรัดผ้าผ่อนถืออาวุธคอยระวังทีอยู่ อันที่ในแสงแดงนั้นคือปิศาจสามสองปีมาแล้ว ได้ยินว่าเมืองใต้ถังมีพระถังซัมจั๋งจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม ถ้าใคร่ได้กินเนื้อพระถังซัมจั๋งแล้วจะมี/*212อายุยืน เพราะฉนั้นปิศาจจึงได้ตั้งใจคอยดูอยู่ทุกวัน บังเอินวันนั้นปิศาจอยู่บนอากาศ แลลงมาเห็นพระถังซัมจั๋งนั่งมาบนหลังม้าหน้าขาว ที่สานุศิษย์ทั้งสามนั้นดูหน้าตาอยาบคาย ถืออาวุธคุมเชิงอยู่ดังจะคอยรบสู้แก่สัตรู หากจะมีคนหนึ่งในสามคนนั้น ที่มีแก้วตารู้เห็นเหตุการได้ จึงได้คอยระวังอยู่อย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นที่ไหนเราจะกินได้ง่าย ๆ เล่า เช่นนี้เราจะควรทำประการใดดี อย่าเลยจะต้องคิดอุบายเอาน้ำเย็นเข้าฉโลมจะดีกว่า ถ้าหลงกนเราแล้วก็จะจับตัวได้โดยง่าย จะต้องลงไปลองดูก่อน คิดแล้วก็ลดลงยังซอกเขา แปลงกายเปนเด็กน้อยอายุเจ็ดขวบ เปลือยกายมิได้นุ่งห่ม เอาเถาวัลย์ผูกมือแลเท้าแขวนอยู่บนยอดไม้สูงปากก็ร้องเรียกให้ช่วยชีวิตรด้วย
ฝ่ายเห้งเจียแหงนดูบนอากาศ เห็นแสงแดงสูญหายไปจึงบอกพระถังซัมจั๋งให้ขึ้นม้าไปเถิด พระถังซัมจั๋งถามว่า เมื่อตะกี้ตัวพูดว่าปิศาจร้าย ทำไมจึงจะไปเล่า เห้งเจียตอบว่า เมื่อตะกี้ข้าพเจ้าเห็นเมฆแดงฟุ้งขึ้นบนอากาศ รวมเปนควันไฟแดงจึงรู้แน่ว่าปิศาจร้าย บัดนั้ก็หายแสงแดงเห็นจะเปนปิศาจเดินทาง โป๊ยก่ายว่าปิศาจเดินทางมีหรือ เห้งเจียว่าเจ้าที่ไหนจะล่วงรู้ได้ บางทีมีภูเขามีถ้ำมีพระยาใต้อ๋อง พวกปิศาจจะเลี้ยงกันก็เที่ยวเชิญบรรดามิศหายปิศาจด้วยกันไปประชุมเลี้ยงโต๊ะ เพราะตั้งใจจะไปประชุมจึงมิได้กระทำอันตรายแก่เรา ถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น เชื่อ/*213บ้างไม่เชื่อบ้างลังเลอยู่ไม่แน่แก่ใจนัก ก็ขับม้าเดินไป ขณะนั้นได้ยินเสียงเด็กร้องให้ช่วยชีวิตร พระถังซัมจั๋งตกใจถามว่าในกลางป่าเขาอย่างนี้ มีคนอะไรมาร้องเรียกอึกกะทึกเล่า เห้งเจียพูดว่าท่านอย่าเปนธุระจงตั้งใจเดินไปเถิด
คร้นเดินมาบัดเดี๋ยว ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกให้ช่วยชีวิตรอีก พระถังซัมจั๋งว่านี่เห็นจะมีคนต้องไภยได้ทุกข์ดอกกระมัง จึงได้ร้องเรียกดังนี้ พวกเราไปช่วยดูเปนไร เห้งเจียพูดว่าวันนี้พระอาจาริย์จงเก็บเมตตาจิตรเสียบ้างเถิด ด้วยความดีน้อยความร้ายมากนัก พระถังซัมจั๋งขับม้ารีบเดินไป เห้งเจียคิดอยู่แต่ในใจว่า ไม่รู้ว่าปิศาจระยำนี้มันเรียกอยู่ที่ไหน จำเราจะร่ายพระคาถาแยกทางอย่าให้พบกัน คิดแล้วเห้งเจียปล่อยให้ไปก่อนสักสิบเก้า จึงร่ายคาถาย่นทางเอากระบองชี้ตามหลังส่งพระถังซัมจั๋งข้ามเขาไปแล้ว จึงร่ายคาถาทิ้งปิศาจให้อยู่ข้างหลัง แล้วเห้งเจียก็วิ่งตามพระถังซัมจั๋งไป
ฝ่ายปิศาจอยู่บนยอดเขาร้องเรียกสามสี่คำ ก็ไม่มีใครเข้าไป ปิศาจนึกว่าเมื่อกี้นี้เราเห็นถังซัมจั๋งมาไม่สู้ไกล ทำไมเปนนานก็ไม่เห็นมาถึง เห็นจะแยกทางไปดอกกระมัง คิดดังนั้นแล้วก็สลัดเชือกขาดเหาะขึ้นไปสูงพิจารณาดู เห้งเจียแหงนหน้าขึ้นดูก็เห็นมีแสงแดงขึ้นอิก เห้งเจียก็วิ่งมาอุ้มถังซัมจั๋งลงจากม้า แลกำชับว่าพี่น้องระวังให้ดี ปิศาจมันมาอิกแล้ว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งตกใจต่างก็ถืออาวุธล้อมพระถังซัมจั๋งอยู่มิได้มีความประมาท
ฝ่ายปิศาจอยู่บนอากาศแสลงมาเห็นดังนั้น ก็สรรเสริญว่า พวกเหล่านี้มันดีจริง มันมีคนตาสว่างรู้เห็นได้ทันท่วงที จำเราจะต้องจับอ้ายคนนี้ก่อน จึงจะจับถังซัมจั๋งได้ มิดังนั้นก็จะเสียการ คิดแล้วก็ลดลงยังพื้นแปลงกายเปนเด็กยังเยาว์ เอาเถาวัลย์มัดมือแล้วก็เหาะขึ้นแขวนอยู่กับยอดไม้ ประมาณที่พระถังซัมจั๋งเดินไกลสักเส้นหนึ่ง
ฝ่ายเห้งเจียแหงนหน้าดู เห็นแสงแดงนั้นหายไป จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นม้าเดินต่อไป พระถังซัมจั๋งถามว่า เมื่อตะกี้บอกว่าปิศาจมาเดี๋ยวนี้จะให้ขึ้นม้าไปอย่างไรอยู่ เห้งเจียว่านี่ก็เปนปิศาจเดินทางเหมือนกัน มันจึงไม่กล้าทำร้ายเรา พระถังซัมจั๋งโกรธด่าว่าอ้ายสัตว์ลิงมึงหลอกเล่นตามสบายที่ไม่มีหลอกว่ามี ทำให้เราหวั่นหวาดบ่อย ๆ อย่างนี้หรือ ประเดี๋ยวจับขึ้นประเดี๋ยวจับลง จนจะล้มลงแข้งขาหักจะได้ไม่ต้องไปอย่างนั้นหรือ เห้งเจียพูดว่า อันขาแข้งหักยังแก้ได้ ถ้าปิศาจมันจับไปได้จะไปค้นหาที่ไหน
พระถังซัมจั๋งก็ยิ่งโกรธใหญ่ จะใคร่ภาวนาคาถา ซัวเจ๋งอ้อนวอนขอมิให้ภาวนา พระถังซัมจั๋งจึงขึ้นม้าเดินไป ออกเดินไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเรียก หลงพ่อช่วยชีวิตว์ข้าพเจ้าด้วย พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นเด็กน้อยแขวนอยู่บนยอดไม้ผ้านุ่งห่มก็ไม่มี พระถังซัมจั๋งก็หยุดม้าด่าเห้งเจียว่าอ้ายชาติลิง ข้าว่าเสียงคนเรียกมันว่าปิศาจยักร้าย จงดูที่แขวนอยู่บนยอดไม้นั้นคนหรือปิศาจ เห้งเจียเห็นอาจาริย์ขัดเคืองก็มิได้โต้/*215ตอบประการใด พระถังซัมจั๋งก็เดินเข้าไปใกล้เอาแซ่ชี้ถามว่า เจ้านี้เปนลูกเต้าใครที่ใหน จึงได้มาแขวนอยู่อย่างนี้ จงบอกแก่เรา ๆ จะช่วยแก้ให้
ปิศาจเห็นพระถังซัมจั๋งเข้ามาถามดังนั้น ก็ทำร้องไห้ว่าท่านอาจาริย์ที่เขานี้ไปข้างทิศตวันตกมีหมู่ต้นสนแห้งแลห้วยน้ำเขาที่นั้น มีหมู่บ้านคือบ้านข้าพเจ้าอยู่ ปู่ข้าพเจ้าแซ่อั๊งนามเรียกแปะบ้วนอายุชะราก็ล่วงไปแล้ว สมบัตินั้นก็ยกให้แก่บิดาข้าพเจ้า ๆ ซุดโซมบ้านเรือนก็ทิ้งไม่ดูแล เที่ยวคบหาแต่คนที่มีฝีมือเก่งกาจจำหน่ายเงินทองให้กู้ให้ยืมจะใคร่ได้ผลประโยชน์ ก็บังเอินถูกคนไม่ดีหลอกหลอนเอาไป ต้นทุนแลกำไรก็ไม่ได้คืน บิดาข้าพเจ้าก็มีความแค้น จึงสาบาลตัวว่าไม่ให้ใครกู้ยืมต่อไปอีก พวกคนเหล่านั้นจะคิดอย่างไรก็ไม่ได้ จึงคุมสมรรคพรรกพวกล้วนแต่คนดุร้าย พากันมาปล้นบ้านบิดาข้าพเจ้าในเวลากลางวัน เก็บขนเอาทรัพย์สิ่งของไปหมดสิ้นแล้ว ฆ่าบิดาข้าพเจ้าเสียด้วย จับมารดาข้าพเจ้าไป มารดาอุ้มข้าพเจ้ามาด้วย โจรจะฆ่าข้าพเจ้า มารดาข้าพเจ้าอ้อนวอนขออย่าให้ฆ่าข้าพเจ้าด้วยมีดฟันเลย โจรจึงจับข้าพเจ้ามัดแขวนไว้บนต้นไม้ให้อดตายเอง แล้วโจรพามารดาข้าพเจ้าไปข้างไหนก็ไม่ทราบ ข้าพเจ้าต้องแขวนอยู่อย่างนี้สามวันมาแล้ว ไม่มีผู้ใดเดินมาทางนี้แต่สักคน แม้ว่าท่านมีเมตาจิตร ช่วยชีวิตรให้ข้าพเจ้ารอดไปแล้ว ข้าพเจ้าไปถึงบ้านจะขายตัวแทนคุณท่านไม่ลืมพระคุณท่านจนวันตาย
/*216พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็ให้สงสารบอกโป๊ยก่ายให้ขึ้นไปแก้ลงมา โป๊ยก่ายจะปีนขึ้นไป เห้งเจียยืนอยู่ข้างนั้นอดไม่ได้ ร้องตวาดว่าอ้ายสัตว์เขาทึ้ง กูจำได้มึงอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ บ้านมึงถูกโจรปล้นหมดแล้ว พ่อมีงโจรฆ่าตายแล้ว แม่มึงโจรจับไปแล้ว จะช่วยมึงลงมาแล้วจะเอามึงไปส่งให้ใคร มึงจะเอาอะไรมาตอบแทนคุณกู ปิศาจได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจกลัว แลเข้าใจแน่ว่าเห้งเจียรู้เท่า จึงทำมาญยาร้องไห้แล้วพูดว่า หลงพ่อแม้ว่าบิดามารดาข้าพเจ้าตายก็จริงสมบัติหมดก็จริง แต้ที่ทางเรือกสวนยังอยู่ ทั้งวงษ์ญาติฝ่ายบิดามารดาก็ยังบริบูรณ์พร้อมเพรียง หลวงพ่อช่วยข้าพเจ้าให้รอดตายแล้ว ท่านไปบ้านข้าพเจ้าจะประชุมญาติทั้งหลาย ขายไร่นาเรือกสวนสนองพระเดขพระคุณท่านหาน้อยไม่
โป๊ยก่ายพูดแก่เห้งเจียว่า อ้ายเด็กทารกนิดเดียวพี่จะถามไปทำไมให้มากความ ช่วยให้ลงมาก็แล้วกัน โป๊ยก่ายก็ปีนขึ้นไปเอามีดโกนตัดเชือกที่มือที่เท้าปิศาจแล้ว ปิศาจก็ก้มหน้าอยู่ตรงหน้าพระถังซัมจั๋งร้องไห้ไม่หยุด พระถังซัมจั๋งก็มีความเม็ตา เรียกเจ้าหนูจงมาขึ้นม้าเราจะพาไป
ปิศาจว่าข้าพเจ้าถูกมัดมือแลเท้าเจ็บไปหมดทั้งตัว แลในแถบนี้ชาวบ้านไม่เคยขี่ม้า พระถังซัมจั๋งว่าถ้าอย่างนั้นโป๊ยก่ายให้เขาขี่ไป ปิศาจร้องว่าหลงพ่อ ท่านผู้นี้ข้าพเจ้าไม่กล้าขี่ ขนคอแหลมดุจเข็มข้าพเจ้ากลัวนัก พระถังซัมจั๋งว่าดังนั้น ซัวเจ๋งให้เขาขี่ไป ปิศาจร้อง/*217ว่าหลงพ่อเมื่อวานนี้ปล้นบ้านข้าพเจ้าหน้าตาคล้าย ๆ ท่านผู้นี้ ข้าพเจ้ากลัวไม่กล้าขี่ พระถังซัมจั๋งจึงว่าถ้าดังนั้นเห้งเจียจงให้เขาขี่ไปเถิด เห้งเจียหัวเราะก๊ากใหญ่ ไว้ข้าพเจ้าจะให้ขี่ไปเองปิศาจก็ดีใจ เห้งเจียลองจับขยับยกดูมีน้ำหนักสามชั่งสิบตำลึง หัวเราะแล้วพูดว่าอ้ายปิศาจนี้มึงจะถึงที่ตายแล้ว มึงอาจสามารถทำผีหลอกอย่างนี้จะได้อยู่หรือ ปิศาจเรียกหลงพ่อว่าข้าพเจ้าเปนลูกคนแท้ มีทุกขร้อนเคราะห์ร้ายอย่างนี้
เห้งเจียถามว่ามึงเปนลูกคนทำไมกระดูกจึงเบาเล่า ปิศาจว่าข้าพเจ้ายังเปนทารกกระดูกเล็กยังเด็กอยู่ เห้งเจียพูดว่าเอาเถอะก็จะให้ขี่ไป แม้จะขี้เยี่ยวจงบอกให้กูรู้ก่อน เห้งเจียก็เดินตรงไปทางทิศตวันตก เห้งเจียให้ปิศาจขี่อยู่บนหลัง ก็นึกแค้นอยู่ในใจจะใคร่หาอุบายฆ่ามันเสีย ปิศาจก็รู้ซึ่งความคิดของเห้งเจีย จึงร่ายพระเวทอ้าปากคาบอากาศทั้งสี่ทิศ เป่ามนต์บนหลังให้หนักประมาณพันชั่ง
เห้งเจียรู้ศึกตัวก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลูกของกูมึงทำมนต์อะไรบนหลังกูให้หนักอย่างนั้นเล่า ปิศาจกลัวเห้งเจียจะทำร้ายก็ถอดรูปออกจากหลังเห้งเจีย เหาะขึ้นยืนอยู่บนเวหา ทิ้งรูปแปลงอยู่ที่หลังเห้งเจีย ๆ ก็ยิ่งหนัก จึงคิดโทโสคว้าลากลงจากหลังเอาฟาดลงกับศิลา ตัวก็น่วมดุจแป้งขนม แล้วฉีกมือเท้าละเอียดไปทั้งสิ้น ทิ้งศพไว้ข้างทาง
/*218ฝ่ายปิศาจอยู่บนอากาศแลลงมาเห็นดังนั้น อดโทโสไม่ได้จึงพูดว่า อ้ายสัตว์ลิงนี้มันถือดีนัก เวลานี้ถ้าเราไม่ตามจับถังซัมจั๋งไว้ช้ามันจะมีปัญญาขึ้นมากจะลำบาก ปิศาจจึงร่ายเวททำเปนลมพยุห์ใหญ่ หอบพัดดินทรายหินกรวดซัดสาดมาโดยแรง พระถังซัมจั๋งอยู่บลหลังม้าก็เหลือจะทนได้ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ก้มหัวปิดตาเห้งเจียก็รู้ได้ว่าปิศาจมันทำลมพยุห์ จึงรีบวิ่งตามพระถังซัมจั๋ง เวลานั้นปิศาจก็จับเอาพระถังซัมจั๋งไปแล้ว บัดเดี๋ยวลมพยุห์ก็หายแสงตวันก็ออกสว่างท้องฟ้า เห้งเจียเดินมาเรียกโป๊ยก่าย ๆ ก็ผุดลุกขึ้นพูดว่ามีพยุห์ใหญ่เหลือเกิน เห้งเจียถามว่าพระอาจาริย์อยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายว่าเมื่อเกิดลมพยุห์นั้น ข้าพเจ้าทั้งสองหาที่หลีกหลบมิได้ พระอาจาริย์ก็ฟุบอยู่บนหลังม้า ประเดี๋ยวนี้ทำไมไม่ได้ยินเสียงเลย ไม่รู้ว่าจะอยู่หรือจะไปข้างไหน เห็นลมพยุห์จะหอบเอาไปเสียแล้วดอกกระมัง
เห้งเจียเมื่อได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงพูดว่าตั้งแต่นี้ไปก็ตามแต่ใครจะไปข้างไหนเถิด โป๊ยก่ายว่าถ้ากระนี้แล้วก็รีบหาทางไปดีกว่า ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความเสียใจเปนอันมาก จนตกตลึงไปแล้วพูดว่า พี่เอาถ้อยคำอะไรมาพูดดังนี้เล่า พไม่รู้ศึกหรือว่าพวกเรามีโทษ ได้พึ่งพระกวนอิมท่านสั่งสอนชักนำให้เข้าอยู่ในทางชอบธรรม เปลี่ยนชื่อแปลงนามเคารพต่อพระพุทธสาศนา ก็ได้อธิฐานตั้งจิตรรักษาพระอาจาริย์ถังซัมจั๋งไปไซที เพื่อแสวงหาความดีลบล้างโทษที่ได้ล่วงไปแล้ว มาวันนี้พี่เอาคำอันไม่สมควรมากล่าวขึ้นดังนี้ จะมิเอา/*219โทษมาทำลายล้างคุณความดีที่ได้ทำมาแล้วนั้นเสียหรือ แลความดีที่พวกเราได้อุสาหะพยายามมาจะมิสูญเสียไปเปล่าหรือ เห้งเจียว่าที่น้องพูดดังนี้ก็ถูกต้องจริงหมด แต่เหตุผลขัดข้องย่อมมาจากพระอาจาริย์ทั้งสิ้น โดยท่านมิได้เชื่อความดีแลมืได้รู้จักดีแลชั่วผิดแลชอบ
เมื่อตะกี้เกิดลมพยุห์ใหญ่นั้น คืออ้ายปิศาจเด็กที่อยู่บนต้นไม้นั้นเอง พี่รู้ว่ามันคือปิศาจยักษ์ร้าย น้องทั้งสองก็ไม่รู้ได้ว่ามันเปนปิศาจ พระอาจาริย์ก็มิได้รู้เท่าทันมัน เข้าใจเสียว่ามันเปนมนุษย์ พี่จับมันฟาดลงกับศิลามันจึงถอดรูปหนีไปแล้ว จึงได้บันดาลให้เปนลมพยุห์ใหญ่ มาหอบเอาพระอาจาริย์ไป เราแค้นเหลือที่จะแค้นในข้อที่เธอมิได้เชื่อฟังเราเลย ทุก ๆ ครั้งชอบช่วยแต่ปิศาจร้าย เราจึงได้มีจิตรเบื่อหน่ายคิดเห็นไปว่า จะหาทางกลับจะดีกว่า แม้ว่าซัวเจ๋งน้องมีจิตรคิดดังนั้น พวกเราควรจะรีบจัดแจงไปค้นหาปิศาจ เมื่อพบแล้วจะได้ช่วยกันแก้พระอาจาริย์ โป๊ยก่ายว่าถูกจริง ๆ ต่างคนก็พร้อมกันรวบรวมเข้าของแล้วก็จูงม้าเดินตัดเข้าดงไป คนทั้งสามเดินมาประมาณร้อยเส้นเศษก็ไม่ได้ข่าวคราว เห้งเจียยิ่งเดือดดาลในใจ ก็ไหวตัวเผ่นขึ้นบนเพิงผาสูงกระทำสิงหะนาจตวาดคำหนึ่งร้องว่าแปลง ร่างกายก็แปลงเปนสามเศียรหกกรชักกระบองออกแกว่งกวัดแปลงเปนสามอัน ยกขึ้นตีไปข้างตวันออก แล้วก็กลับมาตีข้างตวันตก หวดซ้ายป่ายขวา แผลงฤทธิ์สักดาอานุภาพ หวั่นไหวไปทั้งเขาดุจซุดจะทำลายไหวสะเทื้อนไป/*220ทั้งเขา บัดเดี๋ยวใจเจ้าที่แลเจ้าเขาเจ้าป่าเจ้าดงก็พากันวิ่งมาคุกเข่าลงคำนับอยู่ต่อหน้าเห้งเจีย ร้องบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายมาแล้ว เห้งเจียจึงถามว่าทำไมเจ้าจึงมากหลายดังนี้
เจ้าทั้งหลายจึงคำนับแล้วตอบว่า ที่เขานี้เรียกว่า (ลักแป๊ะลี้จั๊บเท้าพ้อซัว) รวมหกร้อยโยชน์สิบโยชน์มีเจ้ารักษา รวมสามสิบเจ้าเขา เมื่อวารนี้ได้ยินว่าใต้เซียมา แต่รวมกันยังไม่พร้อมจึงได้ช้าไป ขอใต้เซียได้ยกโทษพวกข้าพเจ้าด้วย เห้งเจียจึงถามว่าบนเขานี้มีปิศาจผีร้ายสักเท่าใดเจ้ารู้หรือไม่ เจ้าทั้งหลายตอบว่ามีตนเดียว แต่มันได้ทำพวกข้าพเจ้าเหลือที่จะทนได้ มันทำจนไม่มีธูปเทียนแลผู้เซ่นไหว้ ไม่พอกินไม่พอนุ่งห่ม อ้ายปิศาจตัวเดียวเท่านั้น มันทำให้ได้ความเดือดร้อนอย่างนี้ เห้งเจียถามว่าที่อยู่ของปิศาจมันอยู่ที่ไหน เจ้าเขาเหล่านั้นจึงบอกว่า ที่ดงไม้สนแห้งมีห้วยน้ำไหล ข้างตำบลนั้นมีที่หนึ่งเรียกว่าถ้ำ (ฮ้วยหุ่นต๋อง) ปิศาจนั้นอยู่ในถ้ำอันนี้ แต่มันมีฤทธาอานุภาพมาก มันจับพวกข้าพเจ้าใช้การอยู่เนืองนิตย์ แลเก็บเงินค่าส่วยอะไรไม่รู้ เห้งเจียพูดว่า พวกท่านเปนเทพาอารักษ์จะมีเงินทองอะไรที่ไหน หมู่เจ้าพูดว่าจริงของท่านเงินทองไม่มีจริง ก็ต้องจับละมั่งกวางซายเอาไปให้มันแทนเงิน มีดังนั้นมันก็แกล้งรื้อศาลลอกเสื้อแลกางเกงเสียสิ้น มันทำแก่พวกข้าพเจ้าทั้งหลายมิให้มีความศุข ขอใต้เซียได้กำจัดปิศาจนี้เสียให้จงได้ ช่วยชีวิตรสัตว์ทั้งหลายในตำบลนี้ไว้ ให้พ้นไภยแห่งปิศาจถึงซึ่งความศุข
เห้งเจียถามว่าปิศาจนั้นมันอยู่ที่ใด มันชื่อใดจงบอกให้รู้ด้วย พวกเจ้าทั้งหลายจึงบอกว่า ปิศาจนี้มันเปนลูกงู้หม้ออ๋องแม่มันคือล่อซัว มันบวชเรียนรู้วิชาที่เขาฮ้วยเอี๊ยมซัว ได้สามร้อยปีแล้ว มันเรียนอรรคคีฌานสำเร็จ งู้หม้ออ๋องให้มันตั้งอยู่ที่ตำบลเขานี้ ชื่อเดิมมันเรียกว่า (อั้งฮั้ยยี้) ยี่ห้อเรียกว่า (เซี้ยเองใต้อ๋อง) เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ดีใจบอกให้เจ้าทั้งหลายกลับไปยังถิ่นฐานตามเดิม เห้งเจียก็แปลงกายกลับเปนรูปเดิมเผ่นลงมาจากยอดเขา พูดว่าพี่น้องเราอย่าวิตกเลย อาจาริย์เราคงจะไม่ถึงที่ตาย อ้ายปิศาจนี้เกี่ยวเปนญาติของพี่ มันเปนบุตรของงู้หม้ออ๋อง แม่มันชื่อนางล่อซัว ชื่อมันเรียกว่า อั้งฮั้ยยี้คิดมาห้าร้อยปีก่อนนั้น ได้ผูกเปนมิตรสหายกันกับบิดาของมัน คืองู้หม้ออ๋อง ปิศาจนั้นถ้าคิดมามันต้องเรียกเราว่าเปนอา มันที่ไหนจะอาจฆ่าอาจาริย์ เรามาพากันรีบไปตาม ซัวเจ๋งหัวเราะแล้วพูดว่า สามปีไม่ได้ไปมาญาตินั้นก็จะขาดญาติ นี่พี่กับเขาก็จากกันมาห้าร้อยปีกว่าแล้ว มิได้ไปมาหากัน แลทั้งมิได้พบปะกันเขาจะจำพี่ได้หรือ เห้งเจียพูดว่า แม้ว่าเขาจำเรามิได้ ที่จะฆ่าอาจาริย์นั้นก็คงยังฆ่าไม่ได้ พี่น้องทั้งสามพูดกันดังนั้นแล้ว ก็พากันเดินตัดทางไป เดินมาได้ประมาณสองร้อยเล้น แลไปเห็นดงไม้สนที่กลางนั้นมีลำห้วย น้ำในห้วยมีน้ำใสไหลเชี่ยวแรง ที่ปลายลำห้วยนั้นมีสะพานศิลาข้ามตลอดไปกระทั่งถ้ำ พี่น้องทั้งสามยืนพิจารณาดูก็รู้ว่าปิศาจนั้นคงจะอยู่ในถ้ำนี้
เห้งเจียจึงเรียกซัวเจ๋ง ให้จูงม้ากับหาบไปแอบอยู่ในชายป่าแล้ว กำชับว่าจงระวังระไวให้ดี เห้งเจีย โป๊ยก่ายต่างก็ถืออาวุธเดินไปเที่ยวค้นหาเดินเลียบตามลำห้วยขึ้นไป ครั้นมาถึงสพานศิลาก็พากันเดินข้ามไป ตรงเข้าในถ้ำก็รู้ชัดว่าปิศาจอยู่ แลไปเห็นแผ่นศิลาทั้งอยู่จารึกอักษรแปดตัว คือเขาพ้อซัวห้วยโกช่งกั๊น ถ้ำฮ้วยหุ่นต๋อง ข้างน่าประตูถ้ำนั้นมีบริวารปิศาจอยู่ กำลังโลดโผนถืออาวุธลองฝีมือกัน เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้ ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยเจ้าพวกนั้น มึงจงรีบไปบอกนายมึงว่า จงรีบส่งพระอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็ว พวกเจ้าจะได้รอดชีวิตรทั้งถ้ำ พวกปิศาจน้อยได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็วิ่งเข้าไปในถ้ำบอกนาย
ฝ่ายปิศาจตั้งแต่จับถังซัมจั๋งเข้าไปไว้ในถ้ำแล้ว ก็เปลื้องเอาผ้าผ่อนออกหมด ใช้ให้ปิศาจน้อยตักน้ำมารดขัดล้างให้สอาจ โดยที่คิดจะต้มกิน บังเอินพอปิศาจบริวารมาบอกว่าข้างน่าถ้ำ มีอ้ายหน้าขนรามสูรพาอ้ายหูใหญ่ปากยาวมาด้วยอิกคนหนึ่งยืนอยู่ที่น่าถ้ำ ไม่รู้ว่ามาทวงอาจาริย์อะไรของมัน ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังบรวารบอกดังนั้นก็หัวเราะพูดว่าสองคนนี้ คือเห้งเจียโป๊ยก่ายจะตามมาค้นหาถังซัมจั๋งพูดดังนั้นแล้ว จึงเรียกบริวารที่แขงแรง ให้จัดเตรียมเข็นเกวียนเล็กห้าเล่มออกไปตั้งที่ประตูถ้ำ พวกปิศาจบริวารก็จัดแจงเข็นเกวียนออกไปรายตั้งเปนเหงาเฮ้ง คือตั้งเปนธาตุน้ำไฟลมไม้ดิน
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋อง ถือทวนเปนอาวุธยาวไม่แต่งตัวใส่อะไรสักสิ่งหนึ่ง นุ่งผ้าผืนเดียวเดินตรงออกมาน่าถ้ำ ร้องตวาดว่าใครที่ไหนสามารถมาอึกกระทึกอยู่น่าถ้ำเรา เห้งเจียโป๊ยก่ายยืนพิเคราะห์ดูปิศาจหน้าขาวนวลดุจผัดแป้ง คิ้วดุจวงเดือน ริมฝิปากแดงดุจชาด ผมเขียวเกล้าจุก เห้งเจียจึงมึวาจาตอบว่า พ่อหลานรักของอา เจ้าจับอาจาริย์ของอาไปพ่อจงรีบส่งออกมาอย่าช้า อย่าให้ถึงความผิดใจกัน บิดาของเจ้าจะติอาว่าไม่คิดถึงน้ำสาบานที่พูดกันไว้ ปิศาจอั้งฮั้ยยี้ได้ฟังเห้งเจียพูดเช่นนั้น ยิ่งบันดารโทสะดุจไฟเข้าจุดในทรวงอก ร้องตวาดว่าอ้ายชาติลิง เรากับเจ้าเปนวงษ์ญาติอะไรกัน ใครเปนหลานของเจ้าที่ไหน เห้งเจียพูดว่านี่แน่หนุ่มน้อยเจ้ายังไม่เข้าใจ ข้าพเจ้าเมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้น ข้ากำลังรบกับเทพยดาข้าผูกสมัคกับบิดาของเจ้า ร่วมศาบาลกันเจ็ดคน บิดาเจ้าคืองู้หม้ออ๋อง ข้าคือซีเทียนใต้เซีย ซึงหงอคง คือเรานี้และ ในเวลานั้นเจ้าก็ยังไม่เกิด ปิศาจอั้งฮั้ยยี้ได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งบังเกิดโทสะถือทวนตรงเข้ามาแทงเห้งเจีย ๆ แกว่งกระบองเข้าประจันน่ารบกันทั้งสองก็เหาะขึ้นกลางเวหา เห้งเจียด่าว่าอ้ายสัตว์เดรัจฉานมึงไม่รู้สูงต่ำ ต่างรบกันโดยกำลังความสามารถอิทธิฤทธิ์แห่งตน ๆ ได้ประมาณยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชะนะกัน โป๊ยก่ายยืนอยู่ที่นั่นดูเห็นชัดว่าปิศาจอ่อนกำลังลงแล้ว ไม่มีใจจะรบอยู่แล้ว โป๊ยก่ายเห็นดังนั้น มือถือคราดเหล็กกระโจนเข้าสับปิศาจ ๆ เห็นดังนั้นก็ตกใจล่าถอยหนีกลับลงมายังประตูถ้ำ เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ไล่ติดลงมา ปิศาจมือหนึ่งถือทวนขึ้นยืนบนเกวียน มือหนึ่งกำมือทุบเข้าที่สันจะมูกของตัวเองสองที โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า อ้ายนี่ไม่มีความอายมันจะทุบจะมูกมันให้เลือดออกแล้วมันจะเอาทาหน้าให้แดง มันจะไปฟ้องที่ไหนดอกกระมังมิได้รู้ว่ามันจะแผลงฤทธิ์ ปิศาจทุบจะมูกสองทีแล้ว ก็ร่ายพระเวทในทันใดในปากลุกเปนไฟออกมา ในรูจะมูกควันก็ฟุ้งออกมามืดมัวไปทั้งอากาศ เกวียนเล็กนั้นไฟก็ลุกขึ้นพร้อมกันแดงไปทั้งท้องฟ้ารอบที่เขตรถ้ำนั้น ล้วนแต่ไฟแลควันทั้งสิ้นมืดมัวแลไม่เห็นอะไร
โป๊ยก่ายแลเห็นดังนั้นก็ตกใจ บอกแก่เห้งเจียว่าเห็นจะไม่เปนการเสียแล้ว เราเข้ามาอยู่ในถ้ำดังนี้ อย่าได้คิดว่าจะรอดไปได้เลย ข้าพเจ้าจะต้องถูกไฟเผาเปนแน่ แลยิ่งมีรศหอมให้มันอร่อยทีเดียว จงรีบหนีโดยเร็วเถิด พูดแล้วก็ออกวิ่งมิได้เหลียวหลังดูเห้งเจีย โป๊ยก่ายวิ่งข้ามสพานมา เห้งเจียก็แซกเข้าไปในไฟค้นหาปิศาจ ไฟก็ยิ่งลุกขึ้นแรงกว่าเก่า (ถามว่าไฟนี้คือไฟอะไร) ตอบว่าไฟนี้ไม่ใช่ไฟฟ้า ไม่ใช่ไฟป่า คือไฟปิศาจมันฝึกประกอบจิตรสำเร็จในทางฌาน เรียกว่าไฟภาคจิตร แลเรียกว่าไฟซิมม้วยฮวย คือไฟที่จิตรเที่ยงเปนดวงเดียว เห้งเจียถูกควันไฟฟุ้งมืดมัวไม่เห็นปิศาจแลไม่เห็นประตูถ้ำ ก็รีบหลีกออกมาพ้นไฟ
ฝ่ายปิศาจเห็นเห้งเจียหนีออกไปแล้ว เรียกไฟคืนแล้วก็เก็บเครื่องไฟเข้าถ้ำปิดประตูถ้ำ นึกว่าเอาไชยชนะได้ก็รื่นเริง
ฝ่ายเห้งเจียหนีข้ามห้วยมาแล้ว ก็ลดลงยังพื้นดินเดินมา ก็ได้ยินโป๊ยก่ายนั่งคุยอยู่กับซัวเจ๋ง เห้งเจียตวาดว่า อ้ายโป๊ยก่ายมึงชาติหมูเห็นไฟก็หนีเอาตัวรอดมาแต่ผู้เดียว ทิ้งกูไว้อย่างนี้มึงจะเปนคนได้หรือ โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้นก็หัวเราะว่า พี่เห้งเจียอันคำโบราณท่านย่อมว่าให้รู้เวลาจึงจะเปนคนเชี่ยวชาญได้ อ้ายปิศาจมิใช่ญาติของพี่ ๆ ก็ขืนพูดว่ามันเปนญาติ มันต่อสู้กับพี่แลมันปล่อยไฟไม่มีจิตรเกรงดังนี้ยังไม่หนีจะคิดสู้รบอะไรได้ เห้งเจียถามว่าเพลงทวนปิศาจรบกับพี่เจ้าเห็นเปนอย่างไรบ้าง โป๊ยก่ายพูดว่ามันสู้ไม่ได้จึงช่วยระดมตี เอาคราดสับทีหนึ่งก็บังเอินมันล่าหนีลงมาเสีย ครั้นมันปล่อยไฟออกมาเมา ข้าพเจ้าก็ต้องเลี่ยง เห้งเจียโป๊ยก่ายนั่งสนทนากันอยู่ ซัวเจ๋งนั่งพิงอยู่ข้างต้นสนกลั้นหัวเราะไม่ได้ เห้งเจียจึงถามว่าน้องหัวเราะอะไร ซัวเจ๋งว่าที่พี่พูดว่าปิศาจสู้ฝีมือไม่ได้นั้นเมื่อข้าพเจ้าตรองไปแล้ว ก็เห็นว่าเปนความหนุนแลยอกันจัดนัก แม้จะเอาไชชะนะก็จะไม่สู้ยากอะไรนัก
เห้งเจียได้ฟังซัวเจ๋งพูดดังนั้น ก็หัวเราะแล้วจึงว่า พี่น้องพูดดังนั้นก็ถูกต้องแล้ว ถ้าจะเอาความหนุนแลความขัดกันนั้น ก็จะต้องเอาน้ำขัดไฟ ถ้ากระนั้นน้องทั้งสองพักคอยอยู่ที่นี่ก่อน พี่จะไปหาพระยาเล่งอ๋อง ขอแรงให้เอาน้ำมาช่วยดับไฟ สั่งแล้วเห้งเจียก็เหาะไปยังทะเลทิศตวันออก บัดเดี๋ยวก็มาถึง จึงร่ายพระคาถา/*226แซกน้ำลงไปยังบาดาน เดินเข้าไปยังปราสาทจุ้ยเจียทำคำนับกันแก่พระยาเล่งอ๋องแล้ว เห้งเจียจึงพูดแก่เง่ากวั้งเล่งอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะมาขอให้ท่านช่วยธุระสักครั้งหนึ่ง ด้วยบัดนี้ท่านพระถังซัมจั๋งเดินทางมาถึงตำบลเขาพ้อซัว ตำบล (ห้วยโคกั๊น) ถ้ำฮ้วยหุ่นต๋อง มีปิศาจอั้งฮั้ยยี้จับเอาตัวพระถังซัมจั๋งไป ข้าพเจ้าได้เข้าชิงไชยแก่ปิศาจ ๆ พ่นไฟออกมาพวกข้าพเจ้าจะเอาไชยชะนะมิได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมาขอให้ท่านช่วยทำฝนเพื่อดับไฟสักครั้งหนึ่ง จะได้ช่วยพระถังซัมจั๋งพ้นจากไภยแห่งปิศาจได้ เล่งอ๋องพูดว่า แม้ว่าท่านได้ขอฝนข้าพเจ้าไม่อาจทำเองได้ ถ้าได้ท้องตรารับสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ พร้อมด้วยเมฆขลารามสูรแล้วจึงจะทำได้
เห้งเจียพูดว่า ไม่ต้องมีเมฆขลารามสูรแลเมฆลมทำไม ขอท่านทำน้ำดับไฟให้เท่านั้น พระยาเล่งอ๋องพูดว่าถ้ากระนั้น ท่านคอยสักประเดี๋ยว ข้าพเจ้าจะบอกน้องทั้งสามมาช่วยท่านเปนกำลัง เง้ากวั้งเล่งอ๋องก็ส่งจิตรไปถึงทะเลทิศปราจิณ ทิศอุดร ทิศอาคะเน เล่งอ๋องทั้งสามรู้แล้ว ก็พร้อมกันมากับเง่ากวั้งเล่งอ๋องแลบริวารนาค บัดเดี๋ยวก็ถึงเขาพ้อซัว เห้งเจียจึงสั่งว่าท่านทั้งหลายจงหยุดพักอยู่บนอากาศนี้ก่อน ข้าพเจ้าจะต่อสู้กับปิศาจ แม้ได้ทีท่านทั้งหลายไม่ต้องจับ แม้ว่ามันปล่อยไฟออก ข้าพเจ้าจะเรียกท่านทั้งหลายจงพ่นน้ำลงไปดับไฟ เล่งอ๋องทั้งสี่ก็รับคำเห้งเจียคอยจะทำการตามคำสั่ง เห้งเจียก็ลดลงเดินเข้าไปหาโป๊ยก่ายซัวเจ๋งบอกให้คนทั้งสองรู้แล้ว ก็เดินเข้าไปในประตูถ้ำยืนเรียกปิศาจพวกเฝ้าประตูบอกว่า ให้พวกเจ้าเข้าไปบอกนาย พวกปิศาจที่เฝ้าประตูก็วิ่งเข้าไปบอกว่าเห้งเจียมาอีกแล้ว อั้งฮั้ยยี้ได้ฟังดังนั้นก็ลุกขึ้นจับทวนให้ปิศาจบริวารเข็นเกวียนไฟออกไป
อั้งฮั้ยยี้ออกมาถึงประตูถ้ำแล้ว จึงร้องถามเห้งเจียว่าเจ้าจะมาทำไมอีก เห้งเจียพูดว่ามึงรีบส่งอาจาริย์กูออกมาโดยเร็ว อั้งฮั้ยยี้พูดว่า อ้ายหัวลิงมึงชั่งไม่รู้ผันแปร ถังซัมจั๋งเปนอาจาริย์ของเจ้าก็จริง แต่เปนเครื่องแกล้มเหล้าของเรา เจ้าจะคอยมุ่งหมายจะใคร่ได้คืนนั้น เห็นจะป่วยการเสียแล้ว เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็โกรธดุจไฟเข้าจ่อจุดในอก ชักกระบองออกจากหูตรงเข้าตีปิศาจ อั้งฮั้ยยี้ยกทวนขึ้นรับรบกันได้ประมาณยี่สิบเพลง ปิศาจเห็นจะเอาไชยชนะมิได้ ก็เอาทวนแทงไปทีหนึ่งก็ชักทวนถอยหนี กำหมัดทุบที่สันจมูกสองที ก็พ่นไฟออกเกวียนเหล่านั้นก็เปนไฟลุกขึ้นบิน ที่ตาที่ปากปิศาจล้วนแต่ไฟลุกบินขึ้นเปนเปลวแดงทั้งอากาศ เห้งเจียหันหน้ามาร้องว่าเล่งอ๋องอยู่ที่ไหน เล่งอ๋องพี่น้องพร้อมกับบริวารก็พ่นน้ำเข้าไปที่ปิศาจจะให้ดับไฟก็มิได้ เพราะน้ำที่พระยานาคพ่นออกนั้น จะดับได้แต่ไฟธรรมดา อันจะดับไฟฤทธิ์ของปิศาจด้วยนั้นมิได้ แม้เอาน้ำรดเข้าไปก็ดุจดังเอาน้ำมันเข้าใส่ไฟให้ลุกมากขึ้น เห้งเจียมุดเข้าไปในไฟจะค้นหาปิศาจ ๆ เห็นเห้งเจียเข้ามา ก็พ่นไฟออกที่หน้าเห้งเจีย เห้งเจียถูกควันไฟเข้าตาก็ทนไม่ได้ หันหน้ากลับมาลืมตาไม่ขึ้นน้ำตาไหลพราก ๆ เห้งเจียนั้นมิได้กลัวไฟ กลัวแต่ควัน/*228ที่เข้าตาแลจมูกปากหายใจไม่ออก เพราะฉนั้นเห้งเจียจึงต้องถอยหนีกลับออกมา เมื่อปิศาจเห็นเห้งเจียไปแล้ว ก็สั่งให้เก็บเครื่องไฟเข้าถ้ำปิดประตู
ฝ่ายเห้งเจียหนีออกมาจากไฟ ๆ ก็ติดไหม้ทั้งตัว ก็โจนลงในห้วยหาน้ำดับไฟหมายว่าจะให้เย็น มิได้รู้ว่าถูกน้ำเย็นไฟยิ่งจะลุกขึ้นร้อนแรง ไฟร้อนเข้าในหัวใจวิญญาณก็ถอดออกจากกาย ธาตุลมก็สูญสิ้นดับไปหมด ร่ายกายก็เย็นไปทั้งตัว เล่งอ๋องทั้งสี่เห็นดังนั้นก็พากันตกใจ รีบมาบอกแกโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ๆ ได้ทราบดังนั้นก็รีบแก้ม้ายกหาบใส่บ่าออกจากดงไม้สนเดินมา โคลนเลนอะไรก็มิได้กลัวเปื้อนเปรอะ แลหาตามห้วยเห็นน้ำกระเพื่อมอยู่ ซัวเจ๋งก็กระโจนลงไปอุ้มเห้งเจียขึ้นมาบนบก เห้งเจียดิ้นรนมืองอไปหมดทั่วสาระภางกายเย็นไปหมด ซัวเจ๋งก็ร้องไห้พูดว่า น่าเสียดายพี่ร้อยหมื่นปีไม่แก่ไม่ตาย มาวันนี้เหตุใดจึงได้แปลเปนอายุสั้นไปอย่างนี้เล่า
โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า อย่าร้องไห้ไปเลยอ้ายลูกลิงมันแกล้งทำตายหลอกให้พวกเรากลัว เธอเปลี่ยนแปลงได้ถึงเจ็ดสิบสองอย่างก็มีเจ็ดสิบสองชีวิตร โป๊ยก่ายบอกให้ซัวเจ๋งยืดเท้าเธอออก ซัวเจ๋งจับเท้าเห้งเจียยืดออก โป๊ยก่ายเข้าประคองศีศะแล้ว ยกตั้งให้นั่งขัดสมาธิ โป๊ยก่ายก็คะยี่สองฝ่ามือให้ร้อนแล้ว ลูบตามทวารช่องหูช่องตาแลลูบที่ท้องน้อย เห้งเจียถูกน้ำเย็นลมหยุดทุกทวาร กระแสเสียงไม่มี ครั้นโป๊ยก่ายทำวิธีนวดฟั้นดังนั้น บัดเดี๋ยวลมก็เดินตลอดเปนปรกติ จึงออกปากร้องเรียกพระอาจาริย์คำหนึ่ง ซัวเจ๋งพูดว่าพี่เปนห่วงอาจาริย์จนตัวตายแล้วก็ยังอยู่ในปาก จงฟื้นขึ้นเถิดพวกข้าพเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว เห้งเจียลืมตาพูดว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งพี่น้องทั้งหลาย พูดแล้วก็ผุดลุกขึ้นแหงนหน้าถามว่า พี่น้องเง่ากวั้งเล่าอ๋องอยู่ที่ไหน เล่งอ๋องตอบว่าพี่น้องข้าพเจ้าคอยอยู่นี่ เห้งเจียพูดว่าขอบใจพี่น้องทั้งหลายมาช่วยโดยความลำบาก ก็ไม่สำเร็จการ ขอเชิญท่านกลับเถิด วันอื่นข้าพเจ้าจะไปขอบคุณ เล่งอ๋องก็คำนับลาเห้งเจียแล้วก็พาพวกบริวารกลับไปสถานที่แห่งตน ๆ
ซัวเจ๋งเข้าพยุงเห้งเจียเดินเข้าพักในดงไม้สน เห้งเจียนั่งพักประเดี๋ยว ก็ได้สะติมีกำลังขึ้น คิดขึ้นมาน้ำตาก็ไหลนองอาบหน้า ออกปากว่าพระอาจาริย์ลำบากเหลือที่จะทนได้ ซัวเจ๋งพูดว่าพี่จะร้องไห้ไปทำไม พวกเราจงคิดอุบายไปเชิญพลที่ไหนมาช่วยแก้อาจาริย์ออก เห้งเจียว่าจะไปหาใครที่ไหนมาช่วย ตั้งแต่ทำสงครามมาเทพยดามนุษย์ที่ไหนก็ไม่อาจต่อสู้พี่ได้ ก็อันปิศาจนี้มันมีฤทธิ์เข้มแขง ต่อผู้ใดมีฤทธาอานุภาพมากกว่าพี่จึงจะต่อสู้มันได้ ถ้าไม่เชิญหระโพธิสัตว์กวนอิมมา ก็จะแก้ปิศาจนี้ไม่ได้ แต่ขัดด้วยตัวพี่ยังเจ็บทั่วสาระภางกาย จะเหาะไปยังมิได้ ทำอย่างไรจึงจะเหาะไปได้
โป๊ยก่ายพูดว่า พี่จะสั่งเสียว่ากระไร ข้าพเจ้าจะไปเชิญเอง เห้งเจียวาดีแล้ว แม้ว่าน้องไปถึงท่านแล้วจงทำกิริยาคำนับแล้วคุกเข่าก้มหน้า คอยท่านถามจงนำความตำบลนี้เล่าบอกชื่อปิศาจแลเหตุการให้ท่านทราบ แลนิมนต์ท่านให้มาช่วย แก้อาจาริย์ออกด้วย โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้น ก็เหาะขึ้นบนอากาศไปยังเขาน่ำไฮ้
ฝ่ายปิศาจอั้งฮั้ยยี้ เวลานั้นอยู่ในถ้ำ ดีใจก็ดีใจกลัวก็กลัวพูดแก่บริวารว่า เห้งเจียถูกไฟหนีวันนี้แม้ไม่ตายก็มืดมัว เราวิตกว่าหากจะไปหาใครมาช่วยอีก เราจะต้องออกไปดู มันจะไปหาผู้ใดมา อั้งฮั้ยยี้ว่าแล้วก็เดินออกไปนอกถ้ำ เหาะขึ้นบนอากาศพิจารณาดู บังเอินโป๊ยก่ายเหาะไปทางทิศน่ำไฮ้ ปิศาจเห็นแล้วจึงคิดว่าเห็นจะไปหาพระกวนอิม ปิศาจก็ลดลงมายังถ้ำ เรียกปิศาจน้อยให้เอาถุงหนังออกมา จัดแจงเปลี่ยนเชือกหูรูดเสียใหม่ไม่ได้ใช้นานแล้ว กลัวเชือกจะไม่แน่นหนา พวกเจ้าจงจัดเกวียนไว้ คอยข้าจะไปจับโป๊ยก่ายมาใส่ถุงนี้ต้มให้สุก อันที่จริงปิศาจอั้งฮั้ยยี้มีถุงวิเศษ พวกปิศาจบริวารจึงเอาถุงออกมาตระเตรียมไว้สำรอง ปิศาจอั้งฮั้ยยี้เดินออกไปนอกถ้ำแล้วก็เหาะขึ้นบนเวหาชิงออกหน้าโป๊ยก่ายแล้วลงหยุดนั่งบนยอดเขา แปลงกายให้เหมือนพระกวนอิม นั่งคอยท่าโป๊ยก่าย
โป๊ยก่ายเหาะมาแลไปเห็นพระกวนอิมนั่งอยู่ โป๊ยก่ายมิได้รู้ว่าปิศาจแปลง พอแลเห็นก็นึกว่าพระกวนอิม โป๊ยก่ายก็ลดลงนะมัศการว่าพระโพธิสัตว์ ข้าพเจ้าคือหงอเหนงคำนับ ปิศาจว่าทำไมไม่ไปตามถังซัมจั๋งมาหาเราจะมีกิจธุระอะไรหรือ โป๊ยก่ายบอกว่าข้าพเจ้าตามอาจาริย์ไปข้ามมาถึงเขาพ้อซัว ตำบลห้วยโคกั๊นถ้ำฮ้วยหุ่นต๋อง ปิศาจอั้งฮั้ยยี้จับเอาพระอาจาริย์ไปส้อนไว้ในถ้ำ พี่น้องข้าพเจ้าได้ตามมารบกับมัน ๆ พ่นไฟออกเผาจึงมิได้เอาไชยชะนะแก่มันได้ ครั้งที่สองพี่เห้งเจียเชิญพระยาเล่งอ๋องเอาน้ำมาดับไฟ ก็ไม่เอาไชยชะนะมันได้ จึงให้ข้าพเจ้ามานิมนต์ท่านไปช่วยแก้อาจาริย์ให้พ้นไภย
ปิศาจพูดว่าที่ถ้ำฮ้วยหุ่นต๋องปิศาจก็หาได้ทำร้ายแก่ผู้ใดไม่ เห็นพวกเจ้าจะไปทำถูกต้องอย่างไรดอกกระมัง โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้ามิได้ทำอะไรแก่เธอ พี่เห้งเจียจะไปทำอย่างไรบ้างข้าพเจ้ารู้ไม่ได้ แต่ปิศาจนั้นแปลงเปนเด็กเจ็ดขวบ ขึ้นไปแขวนอยู่บนยอดไม้สูงอาจาริย์บอกให้ข้าพเจ้ารับไปข้าพเจ้าว่าให้ขี่พี่เห้งเจียไป พี่เห้งเจียเอาเธอฟาดลงกับพื้น เธอก็ทำให้เปนพยุห์มืดมัวแล้วก็จับอาจาริย์ไป
ปิศาจพูดว่าเจ้าจงลุกขึ้นตามเราไปที่ถ้ำนั้น เมื่อเข้าไปถึงจงไหว้เขาเสียทีหนึ่งจะได้ขออาจาริย์ออก โป๊ยก่ายมิได้รู้ศึกว่าปิศาจก็ตามหลังปิศาจกลับไปยังถ้ำ มาบัดเดี๋ยวก็ถึงประตูถ้ำ ปิศาจพูดแก่โป๊ยก่ายว่าเขาจะมีความสงไสยเพราะเธอกับเราชอบกัน เจ้าจงตามเราเข้าไปข้างใน โป๊ยก่ายก็เดินตามเข้าไปในประตู พวกปิศาจบริวารก็โห่ขึ้นพร้อมกันจับโป๊ยก่ายใส่เข้าในถุงหนัง แล้วรวบมัดปากถุงลากมาแขวนไว้บนอกไก่
ปิศาจอั้งฮั้ยยี้ก็แปลงกลับเปนรูปเดิม แล้วถามว่าโป๊ยก่ายมึงมีฝีมืออย่างไร จึงได้รักษาถังซัมจั๋งไปไซที แลอาจไปนิมนต์พระกวนอิมให้มากำจัดกู สองตามึงไม่รู้จักกูหรือ เราคือเซี้ยเองใต้อ๋อง วันนี้จะต้มมึงให้สุกจะเอาเนื้อเจ้ารางวัล ให้บริวารของเรากินแกล้มเหล้าเล่น โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็ด่าว่าอ้ายสัตว์เดระฉาน มึงทำไมฬ่อหลอกกูมาจะกินเนื้อกูตามแต่มึงจะกิน กูจะทำให้มึงหัวบวมใหญ่ขึ้นให้เปนโรคทุก ๆ คน
ฝ่ายเห้งเจียนั่งอยู่กับซัวเจ๋งมีสายลมพัดมาเหม็นคาว เห้งเจียก็จามขึ้นทีหนึ่งแล้วพูดว่าไม่ดีแล้ว สายลมนี้ร้ายมากกว่าดีเห็นโป๊ยก่ายจะเดินทางผิดไปพบปิศาจเข้าเสียแล้วดอกกระมัง เห้งเจียจึงพูดแก่ซัวเจ๋งว่า น้องจงอยู่ดูแลเข้าของไว้พี่จะไปฟังดูว่าจะมีเหตุร้ายดีประการใด ซัวเจ๋งว่าพี่ยังเจ็บอยู่ให้ข้าพเจ้าไปฟังเองเถิด เห้งเจียพูดว่าน้องไปไม่ได้ไม่เปนการให้พี่ไปเอง เห้งเจียก็ทนเจ็บอุส่าห์เดินไปตรงมายังน่าถ้ำ ครั้นถึงจึงเรียกอ้ายพวกปิศาจที่เฝ้าประตู ก็วิ่งเข้าไปบอกว่าเห้งเจียมาอิกแล้ว
ปิศาจอั้งฮั้ยยี้จึงร้องให้จับตัวมันไว้ ปิศาจเหล่านั้นก็พากันถืออาวุธวิ่งตรูออกมาเปิดประตูร้องว่าจับตัวให้ได้ เห้งเจียเวลานั้นกำลังยังอ่อนก็ไม่อาจสู้รบ จึงหลบอยู่ข้างทางร่ายคาถาแปลงเปนเป๋าเล็กเป๋าหนึ่ง พวกปิศาจวิ่งออกมาก็เห็นเป๋าตกอยู่ จึงเก็บเอากลับเข้าไปในถ้ำบอกแก่ปิศาจใต้อ๋องว่า เห้งเจียกลัวพวกข้าพเจ้าจะจับก็วิ่งหนีทิ้งเป๋าไว้ข้างทางข้าพเจ้าเก็บมาได้ อั้งฮั้ยยี้พูดว่าเป๋านิดหนึ่งเท่านี้ราคาไม่เท่าไรก็ไม่เอาเปนธุระทิ้งไว้ข้างในประตู
/*233เห้งเจียแปลงจึงถอนขนออกมาขนหนึ่ง แปลงเปนเป๋าหนังอย่างเดียว ตัวของเห้งเจียก็แปลงเปนแมลงวันตัวหนึ่ง บินขึ้นจับบนธรณีประตูได้ยินเสียงโป๊ยก่ายบ่นอยู่ในถุงที่แขวนนั้น แลได้ยินโป๊ยก่ายด่าว่าปิศาจด้วยถ้อยคำอยาบช้าว่า มึงทำแปลงเปนพระกวนอิมหลอกให้กูมาในถ้ำ จับกูแขวนจะกินเนื้อกู แม้พี่กูมาแผ่นอำนาจทั่วทั้งเขา กำจัดพวกเองเปิดถุงปล่อยกูออกมา ก็จะจับพวกมึงด้วยคราดนี้จึงจะสาแก่ใจกู
เห้งเจียแอบได้ยินก็กลั้นหัวเราะมิได้ จึงคิดว่าโป๊ยก่ายอยู่ในถุงนี้ ได้ความทุกข์ธรมานถึงเพียงนี้ยังไม่คิดลดทิ้งอาวุธ คิดจะอุบายแก้โป๊ยก่ายออกในขณะนั้น ก็พอได้ยินเสียงปิศาจใต้อ๋องเรียกว่าทหารทั้งหกอยู่ที่ไหน ปิศาจทั้งหกนั้นคือผู้ที่แขงแรง ปิศาจใต้อ๋องตั้งนามให้เรียก หุ้นลี้บู๊ผู้หนึ่ง บู๊ลี้หุ้นผู้หนึ่ง กิมยู่ฮ้วยผู้หนึ่ง ข่วยยู่ฮองผู้หนึ่ง เฮ้งอั่งเฮงผู้หนึ่ง เฮงอั่งเฮ้งผู้หนึ่ง ทหารทั้งหกได้ยินใต้อ๋องเรียกก็เข้ามาคุกเข่าลง อั้งฮั้ยยี้ถามว่าพวกเจ้าทั้งหกจำใต้อ๋องบิดาข้าได้หรือไม่ ทหารทั้งหกบอกว่าจำได้ อั้งฮั้ยยี้บอกว่าพวกเจ้าจงไปเชิญเธอมาบอกว่าบัดนี้ข้าจับถังซัมจั๋งได้แล้วจะต้มให้เธอกิน จะได้อายุยืนยาวอยู่ชั่วฟ้าแลดิน ทหารทั้งหกก็คำนับลาไป เห้งเจียได้ยินดังนั้นก็โผบินตามทหารทั้งหกไป
ฝ่ายทหารปิศาจทั้งหกออกจากถ้ำ ก็หมายตรงไปยังทิศตวันตกเฉียงใต้ เห้งเจียก็คิดในใจว่า ปิศาจอั้งฮั้ยยี้จะให้พวกเหล่านี้ไปเชิญบิดามันมากินเนื้ออาจาริย์เรา บิดามันคืองู้หม้ออ๋อง ๆ เดิมก็ผูกสมรรคเปนมิตรสหายกับเรา มาบัดนี้เราเข้าหาที่ชอบแล้ว งู้หม้ออ๋องยังเปนมิจฉาทิฐิอยู่ ถึงจากกันไปนานก็จริงแต่ยังจำกิริยาอาการกันได้อยู่ อย่าเลยเราจะแปลงเปนงู้หม้ออ๋อง หลอกมันดูสักคราวหนึ่ง ดูจะเปนประการใด เห้งเจียบินขึ้นหน้าปิศาจทั้งหกประมาณสักห้าสิบเส้นแล้ว ก็ไหวกายแปลงเปนรูปงู้หม้ออ๋อง แล้วถอนขนออกสี่ห้าเส้นแปลงเปนคนใช้ห้าคนอยู่ในเนินเขาทำเปนกิริยาไล่เนื้อป่า คอยปิศาจทั้งหกอยู่ในป่านั้น
ฝ่ายพวกปิศาจทั้งหกตนกำลังเดินมา แลไปเห็นงู้หม้ออ๋องนั่งอยู่ท่ามกลางเฮงอั้งเฮ้ง เฮ้งอั้งเฮง ทั้งสองก็คำนับแล้วคุกเข่าลงกับพื้นพูดว่าท่านเล่าใต้อ๋องอยู่ในที่นี้ ปิศาจหุ้นลี้บู๊ บู๊ลี้หุ้น กิมยู่ฮ้วย ข่วยยู่ฮองทั้งหกตนก็มาคำนับคุกเข่าลงพร้อมกัน พูดว่าพวกข้าพเจ้านี้เซียเองใต้อ๋องบุตรของท่านให้มาเชิญเล่าใต้อ๋องไปกินเนื้อถังซัมจั๋งให้อายุยืนยาว เห้งเจียจึงบอกว่าพวกเจ้าจงลุกขึ้นเถิด จะกลับไปแต่งตัวแล้วจึงค่อยไป
ปิศาจทั้งหลายคำนับแล้วพูดว่า ขอใต้อ๋องดูพอสมควรไม่ต้องกลับไปก็ได้ ขอเชิญท่านไปเดี๋ยวนี้เถิด เห้งเจียหัวเราะพูดว่าถ้ากระนั้นก็ไปเถิด พวกเจ้าจงออกนำทางก่อนเราจะตามไป
ปิศาจทั้งหกก็เตรียมตัวแขงแรง ออกร้องตวาดนำทางไป เดินมาสักครู่ใหญ่ก็ถึง ปิศาจกิมยู่ฮ้วย ข่วยยู่ของทั้งสองนี้ ก็เดินเข้าไปในถ้ำก่อน บอกว่าใต้อ๋องได้ทราบ บัดนี้เล่าใต้อ๋องมาแล้ว อั้งฮั้ยยี้ใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ พูดว่าพวกเจ้าเอาใจใส่ดีไปมาโดยเร็ว ในทันใดนั้นก็สั่งพวกพนักงาน จัดกันให้เปนหมู่เปนหมวดไปรับใต้อ๋อง ครั้นจัดเสร็จแล้ว อั้งฮั้ยยี้ก็ออกมายังประตูถ้ำ เห้งเจียครั้นมาถึงก็ทำหน้าชื่นบาลเดินเข้าไปในถ้ำขึ้นนั่งอยู่ท่ามกลาง อั้งฮั้ยยี้ก็มาคุกเข่าพูดว่าบิดาข้าพเจ้าขอทำเคารพ เห้งเจียพูดว่าลูกไม่ต้องไหว้ อั้งฮั้ยยี้ทำเคารพสี่ทีแล้ว ก็ลุกขึ้นยืนอยู่ เห้งเจียถามว่าลูกของพ่อ เจ้าให้คนไปเชิญบิดามาจะมีกิจธุระอย่างไรหรือ อั้งฮั้ยยี้ก็ย่อกายพูดว่า ลูกไม่มีฝีมืออะไร เมื่อวันวานนี้จับได้ถังซัมจั๋ง ที่มาจากเมืองใต้ถัง คือเธอบวชปฏิบัติมาสิบชาติแล้ว แม้ว่าผู้ใดได้กินเนื้อเธอสักก้อนหนึ่ง อายุจะยืนยาว ลูกไม่อาจกินเอง จึงเชิญบิดามาเพื่อจะได้กินกับลูก
เห้งเจียได้ฟังก็ทำตกใจ ถามว่าไหนถังซัมจั๋งอยู่ที่ไหน อั้งฮั้ยยี้ตอบว่าถังซัมจั๋งที่จะไปไซทีนั้น เห้งเจียถามว่าถังซัมจั๋งที่เปนอาจาริย์ของเห้งเจียนั้นหรือ อั้งฮั้ยยี้ตอบว่านั่นและ เห้งเจียทำเปนโบกมือสั่นศีศะแล้วพูดว่า อย่าไปทำวุ่นวายแก่เขา ๆ ซึงเห้งเจียนั้นคือน้องเปนมิตรสหายของบิดาได้สาบาลผูกรักกันไว้ ลูกยังไม่รู้จักเธอ เธอมีฤทธาอานุภาพกว้างใหญ่นัก เปลี่ยนแปลงกายได้หลายประการนัก เธอเคยได้ขึ้นไปประจนบนสวรรค์ เง็กเซียงฮ่องเต้ให้พลทหารเทพบุตรสิบฟมื่นไปต่อสู้แก่เธอ ยังจับเธอหาได้ไม่ ลูกทำไมจึงอาจกินเนื้ออาจาริย์ของเธอเล่า จงรีบปล่อยคืนไปเสียเถิดอย่าได้เกี่ยวข้องแก่ลูกลิงนี้เลย จะเกิดวุ่นวายขึ้น แม้ว่าเธอสืบรู้ว่ากินเนื้ออาจาริย์เธอแล้ว เธอก็ไม่ต้องรบพุ่งด้วยเจ้า เธอเอากระบองวิเศษมางัดเอาภูเขานี้ก็จะพินาศไปทั้งสิ้น ลูกจะไม่มีที่อาไศรย บิดาจะได้อาไศรยใครเมื่อแก่เล่า
อั้งฮั้ยยี้ว่าทำไมบิดาจึงพูดดังนั้น ให้เสียอำนาจของเราไปกระทำให้เขามีความกำเริบได้ ซึงเห้งเจียเคยต่อสู้แก่ลูกสองครั้งแล้วก็ไม่เห็นมีความปลาดอะไร ครั้งที่หนึ่งลูกได้ปล่อยไฟเผาก็ล่าหนีไปครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองไปหาพระยาเล่งอ๋องเอาน้ำมาช่วยก็ดับไฟไม่ลง ถูกลูกเอาไฟเผาจนมืดมัวสิ้นสะติก็หนีไป แล้วให้โป๊ยก่ายไปเชิญพระกวนอิมมาช่วย ลูกก็แปลงเปนพระกวนอิม จับโป๊ยก่ายใส่ถุงวิเศษแขวนอยู่นั้น เมื่อเช้านี้ก็ทำอึกกระทึกลูกให้บริวารน้อยออกไปจับตัว เห้งเจียก็วิ๋งหนีทิ้งเป๋าไว้เป๋าหนึ่ง จึงได้ไปเชิญบิดามาพิเคราะห์ดูถังซัมจั๋งนั้นควรจะต้มกิน
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ทำเปนหัวเราะแล้วพูดว่า ลูกรู้แต่ไฟภาคเผาเท่านั้น หารู้ว่าเธอมีฤทธิ์เปลี่ยนแปลงได้ถึงเจ็ดสิบสองอย่าง อั้งฮั้ยยี้พูดว่า ต่อให้เธอเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร ลูกก็คงจะรู้ได้ลูกคิดดูเธอไม่อาจจะมาเปนแน่ เห้งเจียว่าแม้ว่าลูกรู้ได้ เธอก็หาแปลงเปนเสือช้างอย่างนั้นไม่ เธอจะแปลงเปนแมลงวันแมลงหวี่ตัวเล็กน้อยต่าง ๆ อย่างนี้ แลแปลงเหมือนแก่รูปบิดาอย่างนี้ลูกจะรู้อย่างไรได้ อั้งฮั้ยยี้พูดว่าอย่างนั้นไม่ต้องเปนทุกข์ ถึงจะใจเหล็กใจทองแดงเปนอันขาดไม่กล้ามา เห้งเจียว่าอย่างนั้น ลูกก็มีฝีมือฤทธาอานุภาพกินเนื้อถังซัมจั๋งได้แล้ว แต่ขัดด้วยบิดากินไม่ได้เปนแน่ อั้งฮั้ยยี้จึงถามว่า เหตุใดจึงจะกินไม่ได้เล่า เห้งเจียพูดว่าด้วยบัดนี้บิดาอายุก็มากแล้ว มารดาเจ้าอ้อนวอนให้บิดาทำการกุศลบ้างบิดาคิดดูไม่รู้ว่าจะทำประการใด จึงกินแจเปนทางกุศล
อั้งฮั้ยยี้ถามว่าไม่ทราบว่าบิดาจะกินแจจนชีวิตรหาไม่หรือ หรือว่ากินมีกำหนดปีเดือน เห้งเจียตอบว่าแจนั้นไม่มีกำหนดปีเดือนเรียกว่าแจรามสูรทุกเดือนมีสี่วัน อั้งฮั้ยยี้ถามว่าสี่วันอะไร เห้งเจียตอบว่า คือวันซามซินวันนี้ถูกวันซินอิ๋วก็ถึงวันที่ถือแจ แลไม่รับแขก ไว้วันพรุ่งนี้เช้าบิดาจะไปดูขัดล้างต้มขึ้นกินกันจึงจะดี อั้งฮั้ยยี้ปิศาจได้ฟังดังนั้น ก็ตรึกตรองอยู่ในใจ พูดว่าบิดาทุกวัน ๆ เอาเนื้อเปนภักษาหารมาจนบัดนี้อายุได้พันปีกว่าแล้ว ทำไมจึงกลับกินแจอย่างนี้ ก็สามสี่วันเท่านี้จะแก้โทษที่ทำบาบกรรมได้หรือ คำนี้พูดออกมาก็น่าสงไสย จึงผุดลุกออกไปข้างนอก เรียกปิศาจทั้งหกมาถามว่าพวกเจ้าไปเชิญบิดาที่ไหนมา ปิศาจเหล่านั้นบอกว่าพวกข้าพเจ้าไปพบที่กลางทาง อั้งฮั้ยยี้พูดว่า ข้าถามว่าพวกเจ้าทำไมมาเร็วนัก จะมิได้ไปถึงที่ถ้ำหรือ พวกปิศาจเหล่านั้นบอกว่า มิได้ไปถึงพบเข้าที่กลางทางก็พามา อั้งฮั้ยยี้ได้ฟังดังนั้น พูดว่าเห็นจะผิดเสียแล้ว จะมิใช่บิดาแล้ว
ปิศาจน้อยจึงพูดว่า บิดาของใต้อ๋องจะจำไม่ได้หรือ จึงมาสงไสยดังนี้ อั้งฮั้ยยี้พูดว่าพิจารณาดูลักษณะกิริยาก็ไม่ผิด แต่คำพูดแผลงไปไม่ตรงกัน เราวิตกว่าจะมิใช่ กระนั้นพวกเจ้าไปเตรียมสาตราอาวุธให้พรักพร้อม เราจะกลับเข้าไปถามใหม่ ถ้าโต้ตอบไม่ตลอดพวกเจ้าพร้อมกันลงมือ พวกปิศาจบริวารก็จัดแจงตระเตรียมตามคำสั่งของใต้อ๋องไว้พร้อมทุกประการ อั้งฮั้ยยี้เดินกลับเข้าไปข้างใน จึงเคารพเห้งเจียแล้ว เห้งเจียบอกว่าอยู่บ้านลูกไม่ต้องเคารพทำไมบ่อย ๆ จะมีธุระอะไรลูกจงบอกไป อั้งฮั้ยยี้คุกเข่าพนมมือพูดว่า ขอบิดาได้ทราบ ข้อหนึ่งเชิญบิดามากินเนื้อถังซัมจั๋ง ข้อสองลูกจะขอถามบิดา เพราะเมื่อวันก่อนลูกไปพบซินแสเตียวเต้าเหลง เธอเห็นลักษณลูกได้ส่วนตามตำรา เธอจึงถามลูกซึ่งปีเดือนวันเวลา เพราะลูกอายุยังเยาว์จำจะไม่แน่นอน ซินแสนั้นจะใคร่ดูให้ลูก เพราะลูกจะถามบิดาถึงความข้อนี้ เพื่อจะได้จดจำจารึกไว้ ทีหลังปะซินแสจะได้ให้เธอดูให้ลูก
เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็นึกหัวเราะในใจ นึกในใจว่าอ้ายปิศาจมันซอกแซกหาความถาม ซึ่งการบ้านเรือนสั้นยาวดังนี้ เราก็จะตอบได้ อันถามวันเดือนปีอย่างนี้ที่ไหนจะตอบได้ เห้งเจียก็ไม่หวั่นหวาดอะไร นั่งเฉยอยู่ท่ามกลางหัวเราะดีใจ จึงบอกว่าลูกจงลุกขึ้นเถิด พูดว่าอันบิดานี้อายุก็มากชราอยู่แล้ว มีธุระการมากก็หาได้จำไว้ไม่ ไว้พรุ่งนี้กลับไปบ้านถามมารดาเจ้าดูก็รู้ได้ อั้งฮั้ยยี้ว่า บิดาทุก ๆ วันเอาโป๊ยยี่ของข้าพเจ้าพูดว่าอายุยืนเท่าฟ้า ทำไมมาวันนี้จึงได้ลืมไป จะมีอย่างนี้หรือ ถ้าดังนั้นก็เก๊แน่แล้วอั้งฮั้ยยี้ก็ร้องว่า (เอา) คำเดียวเท่านั้น พวกปิศาจน้อยก็พากันตรูขึ้นล้อมเห้งเจีย ระดมตีฟันแทง เห้งเจียก็ชักกระบองกายสิทธิ์ออกรบรับ แล้วแปลงกายกลับเปนรูปเดิม พูดแก่อั้งฮั้ยยี้ว่า มึงทำไมไม่มีธรรมเนียม อ้ายลูกมาตีพ่ออย่างนี้มีที่ไหน อั้งฮั้ยยี่ได้ฟังดังนั้น ก็มีความอายไม่รู้ว่าจะพูดโต้ตอบประการใดได้ เห้งเจียก็บันดาลเปนแสงสว่าง หนีออกจากถ้ำมือถือกระบองหัวเราะกากใหญ่ข้ามห้วยเดินมา ซัวเจ๋งเห็นก็เดินออกมารับ ถามว่าพี่ไปช้าครึ่งวันแล้วมีความยินดีหัวเราะ เห็นจะแก้อาจาริย์ออกมาได้แล้วหรือ เห้งเจียว่าถึงจะแก้อาจาริย์ออกยังไมได้ก็จริง แต่พี่ได้อยู่เหนือลมพักหนึ่ง
ซัวเจ๋งถามว่าอะไรเหนือลม เห้งเจียจึงเล่าความที่ได้เปนมาให้ซัวเจ๋งฟัง ซัวเจ๋งว่าพี่ได้เหนือลม น้องเกรงว่าชีวิตรอาจาริย์จะไม่คงอยู่ได้ เห้งเจียว่าอันข้อนั้นไม่ควรจะต้องทุกข์ พี่จะไปนิมนต์พระโพธิสัตว์มาช่วย ซัวเจ๋งพูดว่าพี่ยังเจ็บอยู่มิใช่หรือ เห้งเจียบอกว่าหายแล้ว พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นบนเวหาไปยังน่ำไฮ้ ตรงมายังที่เขาโละแก่ซัวเข้าไปหาพระกวนอิม ครั้นถึงก็คุกเข่าลงนมัศการ พระโพธิสัตว์ถามว่าเห้งเจียมาทำไม มีกิจธุระสิ่งใดหรือ เห้งเจียยกเอาความที่เปนมาเล่าให้พระโพธิสัตว์ฟังทุกประการ พระโพธิสัตว์ว่า ปิศาจมีไฟภาคอย่างนั้น ทำไมจึงไม่รีบมาบอกก่อน เห้งเจียว่าข้าพเจ้าก็อยากจะมาบอก แต่ไปถูกฤทธิ์ไฟของปิศาจเผาป่นปี้ ได้ความเจ็บป่วยจึงมามิได้ แต่ได้ใช้ให้โป๊ยก่ายมา /*240พระโพธิสัตว์พูดว่า ไม่เห็นโป๊ยก่ายมา เห้งเจียว่าโป๊ยก่ายยังมิได้มาจริง เพราะอ้ายปิศาจมันแปลงเปนพระโพธิสัตว์ หลอกจับโป๊ยก่ายใส่ถุงไว้ บัดนี้ยังแขวนอยู่ในถ้ำ จะใคร่ต้มกิน
พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น ก็โกรธพูดว่าอ้ายปิศาจเขาทิ้ง มันอาจสามารถแปลงเปนรูปอาตมได้ พูดดังนั้นแล้วจึงเอาขวดมะนีคว่างไปในทะเล เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าพระโพธิสัตว์ใจร้อนยังไม่หมด เราเล่าเรื่องปิศาจให้ฟังซึ่งร้ายแลดี เธอเอาขวดมะนีกว่างไปดังนี้ น่าเสียดายจริง ๆ ถ้ารู้ดังนี้เรารับเอาก่อนจะมิดีหรือ พูดยังไม่ขาดคำก็เห็นในทะเลเปนคลื่นละลอกขึ้นมา มีเต่าตัวหนึ่งที่หลังถูกขวดมะนีวิเศษ คลานขึ้นมาที่ตรงหน้าพระโพธิสัตว์ เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็นึกหัวเราะแต่ในใจพูดว่า หมายว่าจะมิได้เห็นขวดมะนีแล้ว จะ ใคร่ตามเอาขวด พระโพธิสัตว์ถามว่าเห้งเจียพูดว่ากระไร เห้งเจียตอบว่ามิได้พูดว่ากระไร จึงพระโพธิสัตว์บอกให้เห้งเจียหยิบขวดมะนีขึ้นมานี่ เห้งเจียจึงเข้าไปยกขวดก็มิได้ขึ้นเลย แลทั้งมิได้ขะเยื่อนเท่าเส้นผม เห้งเจียวางขวดเดินมาคำนับพระโพธิสัตว์ บอกว่าขวดนั้นข้าพเจ้ายกไม่ไหว พระโพธิสัตว์ถามว่าขวดเล็กนิดเดียวทำไมจึงยกไม่ขึ้น เห้งเจียไม่รู้หรือ ทุกวันมีแต่ขวดเปล่า วันนี้คว่างลงไปในทะเล ตัวจะมีกำลังสักเท่าใดจึงจะยกทะเลไหว เพราะฉนั้นจะเอากำลังมายกจึงมิได้ขะเยื่อนได้ เห้งเจียยกมือขึ้นนมัศการ แล้วพูดว่าข้าพเจ้ามิได้ทราบเลย
/*241พระโพธิสัตว์เดินลงไปเอามือขวายกขึ้นเบา ๆ แล้วก็วางลงไว้ในฝ่ามือข้างซ้าย เต่าตัวนั้นก็ยกศีศะคำนับแล้วก็คลานลงน้ำไป พระโพธิสัตว์จึงนั่งลงบนแท่น เรียกเห้งเจียมาพูดว่าขวดน้ำนี้ กับน้ำพระยานาคเล่งอ๋องไม่เหมือนกัน น้ำขวดนี้กับไฟภาคของปิศาจนั้นดับกันได้ดังประสงค์ จะให้เห้งเจียเอาไปก็จะยกไม่ไหว จะให้นางเล่งนึ้งเอาไปกับเห้งเจีย เห้งเจียมักจะหลอกหลอนคน หรือบางทีจะเห็นว่านางเล่งนึ้งของอาตมสวยงาม แลขวดวิเศษนี้ถ้าเห้งเจียเอาไปแล้วจะไปตามที่ไหน เห้งเจียจงให้สิ่งของอันใดไว้เปนสำคัญจึงจะได้
เห้งเจียจึงพูดว่าน่าสงสารตัวข้าพเจ้า พระโพธิสัตว์ทำไมจึงคิดสงไสยไปดังนี้ ในตัวของข้าพเจ้านี้มีหรือสักสิ่งหนึ่ง มีผ้าแพรผืนนี้ก็เปนของพระอาจาริย์ใหญ่ กระบองนี้จะไปไหนก็สำหรับตัวที่จะได้ต่อสู้แก่สัตรู บนศีศะหรือก็มีแต่มงคลทอง ข้าพเจ้าจะขอเอาสิ่งนี้เปนมัดจำ ขอท่านได้ภาวนาคาถาถอดออกเถิด พระโพธิสัตว์พูดว่าเห้งเจียใจเจ้าจะใคร่ได้แต่ความสบาย อาตมาจะขอเอาขนรักษาชีวิตรที่ท้ายทอยนั้นหนึ่งเส้นเท่านั้นจะเอาไว้เปนมัดจำ เห้งเจียพูดว่าอันขนเส้นนี้ก็ของท่านให้ จะถอนเส้นหนึ่งก็วิตกว่าจะพังตามกันลงมาหมด จะเอาอะไรมารักษาชีวิตรต่อไป
พระโพธิสัตว์จึงด่าว่าอ้ายลูกลิงแต่ขนเส้นหนึ่งยังถอนไม่ได้ นางเล่งนึ้งก็ยากที่จะปล่อยให้ไปได้ เห้งเจียพูดว่าท่านมีความสงไสยมากไป แม้ไม่เห็นแก่สงฆ์ก็จงเห็นแก่พระพุทธสาศนาเถิด ขอท่านได้ไปช่วยแก้ให้อาจาริย์ข้าพเจ้าออกพ้นจากปิศาจด้วยเถิด พระโพธิสัตว์มีความยินดีจึงเดินออกมาจากสำนัก บอกแก่เห้งเจียให้ข้ามทะเลไปก่อน เห้งเจียคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่อาจทำต่อหน้าท่านจะเปนการอวดดีไป เพราะหกขะเมนนั้นดูกิริยาไม่น่าดู วิตกเกรงจะเปนความผิด พระโพธิสัตว์จึงให้เสียนใช้เล่งนึ้งไปเก็บใบบัวมาใบหนึ่ง ทิ้งลงในน้ำแล้วบอกให้เห้งเจียขึ้นยืนบนใบบัวจะทนได้หรือไม่ เห้งเจียพูดว่าใบบัวเท่านั้นท่านจะให้ข้าพเจ้าขึ้นยืนเหยียบ ใบบัวจะทานได้หรือ พระโพธิสัตว์จึงพูดว่าเห้งเจียจงขึ้นลองดูที เห้งเจียก็ขึ้นเหยียบใบบัวก็ลอยอยู่ดุจเรือสำเภาอย่างใหญ่ เห้งเจียดีใจพูดว่าใบบัวนี่ทานตัวข้าพเจ้าไหว
พระโพธิสัตว์พูดว่าถ้าใบบัวทานตัวท่านได้แล้ว ให้เห้งเจียข้ามไปเถิด เห้งเจียพูดว่าไม่มีถ่อแจวแลใบจะข้ามไปอย่างไรได้เล่า พระโพธิสัตว์บอกว่าไม่ต้องพายแจวแลถ่อค้ำลมพัดดอก ท่านจงบันดานให้เปนลมพัดไปทีหนึ่งก็จะข้ามพ้นมหาสมุทใหญ่ เห้งเจียกระโดดขึ้นบนบกแล้วหัวเราะพูดว่า พระโพธิสัตว์ทำอะภินิหารจับเราให้ไปมาก็ได้ไม่ต้องป่วยการแรงสักนิดเดียว
ฝ่ายพระโพธิสัตว์ก็ปาฏิหารออกจากเขาเพ้าท่อซัว สั่งให้ฮุยไง้ไปดาวดึงขอยืมอาวุธวิเศษบิดาเจ้าทีกังสามสิบหกอันจะต้องการใช้ ฮุยไง้คำนับแล้วก็เหาะไป บัดเดี๋ยวก็เอามีดวิเศษกลับมาถึง ส่งมีดทีกังให้แก่พระโพธิสัตว์ ๆ จับดูแล้วก็โยนขึ้น ร่ายพระคาถาเป่าไปมีดนั้นก็/*243กลายเปนกลีบบัวรวมกันประดับเปนแท่น พระโพธิสัตว์ก็ขึ้นนั่งบนแท่นแล้ว จึงบันดานให้ไปยังเขา (พ้อซัว) พระโพธิสัตว์ก็หยุดลอยอยู่บนอากาศ จึงร่ายพระคาถาเรียกพระภูมิ์เจ้าที่เจ้าเขาว่าท่านทั้งหลายอย่ามีความสดุ้งตกใจกลัว วันนี้อาตมจะมาจับปิศาจร้าย จงมาห้อมล้อมช่วยกันกวาดล้างให้พวกผีปิศาจเหล่านี้ราบคาบสิ้นเชิง จงขับไล่พวกสัตว์ต่าง ๆ ออกไปให้พ้นในสามโยชน์ เจ้าทั้งหลายรับคำสั่งพระโพธิสัตว์แล้ว ก็ไปจัดการเตรียมไว้เสร็จบัดเดี๋ยวก็กลับมา
ส่วนพระโพธิสัตว์จึงเอาขวดมะนีวิเศษ เทออกเสียงดังดุจฟ้าร้อง เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกสรรเสริญในใจว่า อย่างนี้แลจริงแท้ว่ามเมตากรุณามุทิตาอุเบกขาจริง พระโพธิสัตว์จึงเรียกเห้งเจียให้ยื่นมือออกมา เห้งเจียก็ยื่นมือซ้ายออกมา พระโพธิสัตว์ก็หยิบกิ่งสนจุ้มน้ำมนต์แล้วเขียนอักขระลงกลางใจมือเห้งเจีย คือตัว (บี๊) แปลว่าเคลิบเคลิ้ม พระโพธิสัตว์บอกเห้งเจียให้กำมือไว้ ไปชวนปิศาจอั้งฮั้ยยี้ให้ออกรบทำแพ้อย่าเอาชะนะฬ่อให้ออกมาถึงที่อาตมอยู่ อาตมภาพจะจับมันเอง เห้งเจียรับคำสั่งแล้วก็เดินมายังประตูถ้ำร้องเรียกอั้งฮั้ยยี้ ปิศาจพวกเฝ้าประตูก็วิ่งเข้าไปบอกอั้งฮั้ยยี้ว่าเห้งเจียมาอิกแล้ว อั้งฮั้ยยี้บอกให้ปิดประตูแล้วพูดว่าอย่าไปธุระแก่มัน
เห้งเจียร้องเรียกอิกแล้วพูดว่า อ้ายลูกน้อยมึงไล่พ่อออกมาแล้ว ทำไมไม่เปิดประตูออกมาสู้กันเล่า ปิศาจน้อยวิ่งเข้าไปบอกอีกว่า เห้งเจียมาร้องด่าท้าทายอยู่ที่นอกประตู ปิศาจอั้งฮั้ยยี้ว่าชั่งมัน เห้งเจียเห็นช้าก็โกรธ ชักไม้กระบองออกจากหูกระทุ้งประตูพังทะลายลงไปทั้งสิ้น ปิศาจเห็นประตูพังลงไปดังนั้นก็บันดารโทสะมือถือทวนเดินออกมา พอแลเห็นเห้งเจียก็ด่าว่าอ้ายลิงอายุมากแล้วไม่รู้จักอะไร มาตีประตูของเราให้ล้มไปดังนี้ จะจับโทษอะไรหรือ เห้งเจียว่าอายลูกของพ่อก็มึงไล่ออกมานอกประตู มึงจะคาดโทษอะไรแก่กูเล่า อั้งฮั้ยยี้โกรธเอาทวนแทงหมายตรงท้องเห้งเจีย ๆ เอาตระบองปัดแล้วทำล่าถอยหนีออกมา ปิศาจยืนหยุดพูดว่า เราจัดล้างถังซัมจั๋งไว้แล้ว เพื่อจะได้ต้มแกล้มเหล้า ทำไมเอ็งวิ่งหนีไปเล่า เห้งเจียพูดว่าอ้ายลูกของพ่อ บนฟ้ามองดูเอ็งอยู่แล้ว เอ็งจงไล่ออกมาเถิด ปิศาจได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งโกรธดุจไฟกัลป์ ตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วก็รุกไล่ออกมาทันที เห้งเจียต่อสู้ได้สองสามเพลงก็ทำถอยหนี
ฝ่ายอั้งฮั้ยยี้ก็หารู้ว่าเปนกลอุบายไม่ ถือทวนไล่ตามออกมาอิก เห้งเจียก็ทอดกระบองล่าหนีมา จึงเอามือที่พระโพธิสัตว์เขียนอักขระสยายปรายออก ปิศาจอั้งฮั้ยยี้ก็ให้เคลิบเคลิ้ม ตั้งใจไล่เห้งเจียออกมา บัดเดี๋ยวก็แลเห็นพระโพธิสัตว์ เห้งเจียจึงหันหน้าพูดแก่อั้งฮั้ยยี้ว่าข้ากลัวเจ้าแล้ว เจ้าไล่มาถึงน่ำไฮ้กวนอิมแล้ว เจ้ายังไม่กลับไปอีกหรือ ปิศาจไม่เชื่อก็คะยิกไล่ต่อมาอิก เห้งเจียเห็นจวนก็ตลบเข้าส้อนตัวอยู่ข้างตัวพระโพธิสัตว์ ปิศาจเข้ามาใกล้เหลือบแลไปเห็นพระโพธิสัตว์จึงพูดว่า นี่เห็นจะเปนเห้งเจียนิมนต์มาช่วยดอกกระมัง พระโพธิสัตว์ก็มิได้พูดจาว่ากระไร ปิศาจยกทวนแล้วตวาดด้วยเสียงอันดัง พระโพธิสัตว์ก็มิได้โต้ตอบว่ากระไร ปิศาจยก/*245ทวนแทงพระโพธิสัตว์ทีหนึ่ง พระโพธิสัตว์ก็บันดารเปนแสงทองเหาะหนีขึ้นอยู่บนเวหา เห้งเจียฮุยไง้ก็เหาะตามขึ้นไปอยู่กลางเวหา ปิศาจหัวเราะว่า อ้ายลิงมันคิดผิดมันไม่รู้จักเรา มันต่อสู้แก่เราหลายครั้งก็เอาไชยชะนะเราไม่ได้ มันยังไปหาพระโพธิสัตว์เป๋าน๋องที่ไหนมาถูกทวนเราทีหนึ่งก็สูญหายไปไม่เห็นเงา ทิ้งแท่นกลีบบัวอยู่นี่ ไว้เราขึ้นนั่งเล่นจึงจะดี ปิศาจก็ขึ้นนั่งขัดสมาธอยู่กลางแท่น พระโพธิสัตว์เห็นดังนั้น ก็เอายอดสนชี้ลงร้องว่าถอยคำหนึ่ง ดอกบัวนั้นก็หายไป ปิศาจก็นั่งอยู่กับมีด พระ โพธิสัตว์ก็ให้ฮุยไง้เอาไม้ท้าวปราบปิศาจลงไป เฆาะไปเฆาะมาที่มีดนั้น ประมาณสักร้อยทีมีดก็แทงตามแข้งขาปิศาจโลหิตไหลออกนองไป
ฝ่ายปิศาจติดอยู่จะไปทางใดก็มิได้ ต้องทนความเจ็บปวดสุดที่จะพรรณา ก็เอาทวนโยนทิ้งสองมือจับมีดถอน พระโพธิสัตว์เห็นดังนั้น ก็เอากิ่งสนชี้ลงไปร่ายพระคาถามีดนั้นก็ยิ่งมัดแน่นเข้าจะดิ้นรนไปอย่างไรก็ไม่ไหว ปิศาจรู้สึกตัวกลัวตายร้องไห้พูดว่าขอพระเมตาปรานีแห่งพระโพธิสัตว์เจ้า ข้าพเจ้าเปนคนไม่มีแก้วตา ไม่รู้จักท่านผู้มีอะภินิหารบาระมี แม้ท่านได้โปรดปล่อยข้าพเจ้าออก ข้าพเจ้าไม่อาจทำร้ายต่อไป จะขอปะฏิบัติตามทางชอบธรรม พระโพธิสัตว์ได้ฟังปิศาจร้องขอโทษดังนั้น ก็พาเห้งเจียลดลงมายังที่ปิศาจ พระโพธิสัตว์ถามว่าเจ้าจะยอมถือศีลตามอาตมไปหรือ ปิศาจ/*246ว่าแม้ท่านยกชีวิตรไว้ ข้าพเจ้าจะขอถือทางชอบธรรมตามท่านไป พระโพธิสัตว์ว่าถ้ากระนั้นอาตมจะโกนผมให้แลรับศีล พระโพธิสัตว์จึงเอามีดโกนออกจากมือเสื้อเดินเข้ามาใกล้ จับผมทำเปนสามเหยมนอกนั้นก็โกนเสีย เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะ พูดว่าอ้ายปิศาจดูแปลกปลาด พิเคราะห์ดูมิใช่ชายมิใช่หญิง ไม่รู้ว่าจะเหมือนรูปอะไรที่ไหน พระโพธิสัตว์ชำระเสร็จแล้วจึงพูดว่าบัดนี้เจ้าได้รับศีลแล้ว อาตมก็ไม่กล้าจะพูดดูถูกได้อาตมจะให้ชื่อ คือให้เรียกว่า (เสียนใช้ท่งจื๊อ) จะดีหรือไม่ ปิศาจผงกศีศะยอมแต่จิตรก็คิดจะให้พระโพธิสัตว์ปล่อยเท่านั้น พระโพธิสัตว์เอามือชี้ไปที่แท่นร้องว่าถอนคำหนึ่ง มีดสามสิบหกอันก็ตกลงไปทั้งสิ้น ปิศาจก็หลุดออกได้ พระโพธิสัตว์สั่งให้ฮุยไง้เก็บเอามีดไปส่งเสียยังที่เดิม บัดเดี๋ยวก็กลับมา
ฝ่ายปิศาจอั้งฮั้ยยี้จิตใจบาบยังไม่หมด แลเห็นที่แข้งขามีบาดแผลยับเยิน แลบนศีศะก็มีผมอยู่สามหย่อม จึงคิดว่าเธอนี้มีฤทธิ์อานุภาพสักเท่าใด อันที่จริงก็ทำแต่บังคับเราเท่านั้น คิดดังนั้นแล้วจึงวิ่งไป เก็บเอาทวนตรงมาแทงพระโพธิสัตว์ เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็ชักกระบองออกจะตี พระโพธิสัตว์ร้องห้ามว่าอย่าทำอาตมจะบังคับเอง พระโพธิสัตว์จึงล้วงมงคลออกจากมือเสื้อวงหนึ่งบอกแก่เห้งเจียว่า อันมงคลนี้เดิมพระพุทธเจ้าให้มาสามวง วงหนึ่งเรียกว่ารัตนมงคล ก็ใส่ให้เห้งเจียแล้วอิกวงหนึ่งเรียกว่าคุ้มห้ามมงคลใส่ให้เจ้าเฝ้าเขานั้นแล้ว วงนี้เรียกสุวรรณมงคล จะต้องใส่ให้คนนี้ โดยเหตุมันเชี่ยวชาญมาก พระโพธิสัตว์พูดดังนั้นแล้ว ก็เอามงคลโยนขึ้นไป ร้องว่าแปลงก็แปลงเปนห้าวง แล้วจับมาหมายตรงอั้งฮั้ยยี้ขว้างไปร้องว่าใส่ มงคลห้าวงนั้นก็สรวมใส่หัวหนึ่งวงใส่มือสองวงใส่เท้าสองวง แล้วพระโพธิสัตว์ก็ร่ายพระคาถา มงคลทั้งห้านั้นก็รัดเอาปิศาจเจ็บปวดเหลือที่จะทนได้ ก็หมุนล้มลงกับพื้น
ฝ่ายพระโพธิสัตว์ร่ายพระคาถาสองรอบสามรอบ ก็หยุดปิศาจก็หายเจ็บปวด จึงลุกขึ้นแลดูในตัวที่ฅอแลมือแลเท้าทั้งสองข้างใส่ห่วงทองคำรึงรัดเจ็บปวดเหลือที่จะทน จะถอดออกก็อย่าพึงนึกเลยว่าจะถอดได้ คือห่วงนั้นกระทบเนื้อก็มีรากขึ้น ยิ่งถอดดึงก็ยิ่งเจ็บ
เห้งเจียเห็นแล้วก็หัวเราะพูดว่า พระโพธิสัตว์วิตกว่าจะเลี้ยงเจ้าไม่ใหญ่ จึงให้เจ้าใส่วงแหวน อั้งฮั้ยยี้ได้ฟังดังนั้นก็ร้อนใจวุ่นวาย ฉวยทวนไล่แทงเห้งเจีย ๆ ก็หลบอยู่ที่ข้างพระโพธิสัตว์ ร้องเรียกพระโพธิสัตว์ให้ร่ายพระคาถา พระโพธิสัตว์จึงเอายอดสนจุ้มน้ำมนต์พรมไปทีหนึ่ง ร้องให้ประนมมือทวนนั้นก็หล่นไป สองมือก็ประนมเข้าหว่างอก ก็เลยเปิดไม่ออก
ฝ่ายท่งจื๊อเปิดมือไม่ออกจะจับทวนก็ไม่ได้ จึงรู้สึกว่าอำนาจพระบารมีของพระโพธิสัตว์นั้นเชี่ยวชาญใหญ่กล้า ไม่รู้แห่งที่จะแก้ได้ด้วยประการใด จึงได้ก้มศีศะลงเคารพต่อพระโพธิสัตว์ ๆ จึงร่ายพระคาถาเอาขวดมะนีน้ำมนต์ เทกลับคืนไปยังทะเลใหญ่ ไม่เหลือ/*248สักหยดหนึ่ง แล้วพระโพธิสัตว์จึงบอกแก่เห้งเจียว่า ปิศาจนี้มันก็ยอมแล้ว แต่จิตรของมันยังไม่เรียบได้ อาตมภาพจะต้องธรมานมันให้เดินก้าวหนึ่งไหว้ทีหนึ่ง กว่าจะถึงเขาพ่อซัวจึงจะถอนอาคมให้มัน แต่เห้งเจียจงรีบไปแก้อาจาริย์ออกเถิด เห้งเจียได้ฟังพระโพธิสัตว์ตรัสดังนั้น ก็มีความยินดี ฝ่ายปิศาจก็กระทำความเคารพต่อพระโพธิสัตว์สามสิบห้าที
ฝ่ายซัวเจ๋งนั่งอยู่ในดงไม้สน คอยท่าเห้งเจียหายไปยังไรจึงไม่เห็นกลับมา ก็ยกหาบวางลงบนหลังม้าแล้ว เดินออกจากดงตั้งตาแลไปทางทิศอาคเณ สักประเดี๋ยวก็แลเห็นเห้งเจียเดินมาดูกิริยารื่นเริง ซัวเจ๋งออกต้อนรับถามว่า พี่ไปเชิญพระโพธิสัตว์ป่านนี้จึงมาถึง เห้งเจียจึงเล่าเรื่องที่พระโพธิสัตว์ปราบปิศาจให้ซัวเจ่งฟังทุกประการ ซัวเจ๋งก็ดีใจ ทั้งสองคนเก็บหาบจูงม้าเข้าไปยังประตูถ้ำ เข้าไปในถ้ำ ตีขนาบเข้าไป จนพวกปิศาจบริวารล้มตายหมดสิ้น ก็เข้าไปแก้โป๊ยก่ายออกจากถุงแล้ว เลยเข้าไปแก้พระอาจาริย์ออก แล้วเห้งเจียจึงเล่าเรื่องที่พระโพธิสัตว์มาช่วยจับปิศาจได้พระถังซัมจั๋งฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งก็คุกเข่าลงนมัศการเนื่องไปยังน่ำไฮ้ แล้วจึงสั่งซัวเจ๋งให้หาเข้าแจ อาจาริย์กับสานุศิษย์กินอาหารเสร็จแล้วก็ออกจากถ้ำ หมายปราจิณทิศออกเดินไปตามลำดับ ครั้นมาได้ประมาณสักเดือนเศษ ในเวลากำลังเดินอยู่นั้น ได้ยินเสียงน้ำดังกระทบหูพระถังซัมจั๋งเรียกสานุศิษย์ถามว่า นั่นเสียงน้ำอะไร/*249ดังอยู่ที่ไหน เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์นี้สงไสยมากเรื่องเดินมาด้วยกันสี่คนไม่มีใครได้ยิน ท่านได้ยินแต่ผู้เดียว พระอาจาริย์เอาคัมภีร์ชิมเกงไปทิ้งลืมเสียวรรคหนึ่งแล้ว
พระถังซัมจั๋งพูดว่า ชิมเกงคัมภีร์นี้ ของท่านอาจาริย์โอเซ้าสอนให้เราต่อปาก ทุกวันนี้เราภาวนาอยู่เสมอเปนนิตย์ เห้งเจียรู้ว่าเราลืมวรรคไหน เห้งเจียตอบว่า ลืมวรรคที่ว่าโบ้งั้นฮี้พี้อี๊ซินอี่ คือตาหูจมูกลิ้นกายใจ อันวิไสยคนบวชเรียนในทางสมณะกิจ ตาอย่าไปดูรูปสวยงาม หูอย่าไปฟังเสียงที่เพราะหวาน จมูกอย่าไปสูดดมกลิ่นที่หอมหวน ลิ้นอย่าไปเลียลิ้มรศ กายอย่าไปสัมผัสถูกต้องรูป จิตรอย่าไปน้อมนึกอารมณ์ที่ฟุ้งซ่านอย่างนี้จึงเรียกว่าเปลื้องโจรทั้งหกได้ ท่านอาจาริย์ทุกวันนี้ ตั้งใจจะไปอาราธนาพระธรรม กลัวปิศาจมารร้ายไม่ยอมสละกาย มีความอยากในรศกังวลแก่ลิ้นพอใจแก่กลิ่นอันหอม ไปฟังเสียงสดุ้งหวาดไปเห็นซึ่งรูปสีจิตรก็ให้ฟั่นเฟือนไปต่าง ๆ โจรทั้งหกก็เข้ากลุ้มรุมในดวงจิตร ทำไมจึงจะไปถึงไซที เห็นพระพทธเจ้าได้เล่า พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็นิ่งนึกอยู่ในใจสักครู่หนึ่ง จึงพูดว่าตั้งแต่ออกจากพระเจ้าแผ่นดินมา ใจก็รีบร้อนระมัดระวัง ไม่รู้ว่าเวลาใดจึงจะเต็มบริบูรณทั้งสามได้ ไปรับธรรมของพระพุทธเจ้ามาได้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อันที่จริงพระอาจาริย์มีความคิด/*250ถึงบ้านเมืองยากที่จะหยุดได้ แม้ว่าจะใคร่ให้สามบริบูรณจะยากอะไร ยังมีคำกล่าวว่า แม้ทำให้ถึงก็สำเร็จอยู่เอง โป๊ยก่ายพูดว่าพี่แม้จะคิดตามซึ่งมีมารร้ายนั้น จะไปพันปีก็ไม่สำเร็จการ ซัวเจ๋งพูดว่าพี่ทั้งสองคิดเห็นเหมือนข้าพเจ้าคิด ตามประสาคนโง่โง่ เอาแต่บ่าลับฝนไปไม่หยุด ไปภายน่าก็สำเร็จได้อยู่เอง อาจาริย์กับศิษย์เดินพูดกัน แลไปข้างน่าเห็นมีกระแสน้ำดำขึ้นโอบฟ้าม้าเดินไม่ได้ พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้า ถามศิษย์ว่าน้ำนี้ทำไมจึงดำดังนี้ เห้งเจียพูดว่าเห็นใครจะทิ้งอะไรดอกกระมัง จะมิใช่ดำเองโดยธรรมดาน้ำ ซัวเจ๋งพูดว่า หรือใครเอาหมึกลงไปล้างดอกกระมังจึงได้ดำอย่างนี้ เห้งเจียว่าอย่าพูดเลอะเทอะไป จะคิดทำอย่างไรให้พระอาจาริย์ข้ามไปได้
พระถังซัมจั๋งถามว่าลำแม่น้ำนี้ จะกว้างสักเท่าใดจะรู้ได้หรือไม่ โป๊ยก่ายพูดว่าประมาณกว้างสักห้าสิบเส้น พระถังซัมจั๋งถามว่าให้คิคดูทั้งสามคนนี้ คนใดจะให้อาตมขี่ข้ามไปได้บ้าง เห้งเจียว่าโป๊ยก่ายให้อาจาริย์ขี่ข้ามไปได้ โป๊ยก่ายว่าไม่ได้ แม้จะให้ขี่เหาะเหินก็ไม่พ้นดินสามศอก โบราณท่านย่อมว่า แบกมนุษย์คนหนึ่ง ดุจภูเขาพระสุเมรุ์ แม้ว่าจะขี่ข้าพเจ้าข้ามน้ำไป จะพาข้าพเจ้าจมน้ำไปด้วย อาจาริย์กับศิษย์กำลังหาฤๅกันอยู่ แลไปก็เห็นคนค้ำเรือล่องลงมา พระถังซัมจั๋งเห็นก็ดีใจ เอามือชี้บอกพวกศิษย์ว่ามีเรือจ้างลงมาแล้ว ซัวเจ๋งจึงตะโกนเรียกว่า ที่ค้ำเรือมานั้นโปรดช่วยข้ามส่งพวกข้าพเจ้าด้วย แม้มิใช่เรือจ้างก็จะให้ค่าจ้างรางวัลแก่ท่าน คนค้ำเรือเมื่อได้ยินซัวเจ๋งเรียกก็ค้ำเรือเข้ามาใกล้ตลิ่ง บอกว่าเรือข้าพเจ้าเล็ก ทำไมจะบันทุกหมดเล่า พระถังซัมจั๋งก็เดินมาใกล้เรือ แต่เรือนั้นคือท่อนไม้เขาเอามาเจาะทำเฉภาะ นั่งได้แต่สองคนเท่านั้น พระถังซัมจั๋งพูดว่าทำอย่างไรจึงจะดี
ซัวเจ๋งจึงพูดว่าจะต้องเปนสองเที่ยว ข้ามไปเที่ยวละสองคน โป๊ยก่ายจะใคร่ข้ามไปกับพระอาจาริย์ก่อน จึงเข้าพยุงอาจาริย์ลงเรือ เจ้าของเรือก็ค้ำเรือออกจากตลิ่ง ไปพอถึงกลางน้ำก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาทีหนึ่ง ดุจฟ้าลั่นก็เกิดละลอกขึ้น แลไปไม่เห็นอะไรมืดมัวหมด มีลมพยุห์ใหญ่พัดกล้าน่ากลัว แลไปเห็นพระถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายจมลงไปในน้ำกับทั้งเรือ ซัวเจ๋งเห้งเจียเห็นดังนั้น ก็ตกใจ ซัวเจ๋งว่าเห็นเรือจะคว่ำไปแล้วดอกกระมัง เห้งเจียว่ามิใช่เรือคว่ำ แม้เรือคว่ำโป๊ยก่ายถนัดในทางน้ำ คงพาอาจาริย์ขึ้นมาได้ เมื่อกี้นี้พิเคราะห์ดูเจ้าของเรือจะไม่สุจริต ชะรอยจะทำลมพะยุห์เอาอาจาริย์ทิ้งลงไปในน้ำ ซัวเจ๋งว่าทำไมพี่ไม่พูดไม่บอกเสียแต่แรก กระนั้นที่จงดูม้าไว้ ข้าพเจ้าจะลงไปค้นดู พูดแล้วที่ผลัดผ้าเสื้อกางเกง มือก็จับพลองวิเศษ ยกขึ้นตีบนหลังน้ำทีหนึ่ง ร่ายพระคาถาแล้วก็เดินไป เวลากำลังลมคลื่นเดินมานั้นก็ได้ยินเสียงคนพูด ซัวเจ๋งจึงแอบฟังแลไปในที่นั้น มีศาลเจ้ามีหนังสือแปดอักษรคือตำบล (ชวนเฮียกก๊อก) ลำแม่น้ำ (เฮ๊กจุ๊ยฮ้อ) ศาล (สินฮู้) ได้ยินเสียงปิศาจนั่งอยู่กลางพูดว่า มีความลำบากคราวหนึ่ง บัดนี้จึงได้มาถึงมือ อันพระสงฆ์นี้สิบชาติมาแล้วบวชเรียนก็บริสุทธิดี แม้ได้กินเนื้อก้อนหนึ่งอายุก็ยืนยาวไม่แก่ เราก็อดมานานวันแล้ว ได้ปิศาจบริวารเปิดเอาออกจากกรงเหล็กไล่กะทะต้มให้สุก แล้วไปเชิญ (อะยี่กู๋) น้ามากินอายุจะได้ยืนยาว ซัวเจ๋งแอบได้ยินดังนั้นดุจเอาไฟเข้าจุดหัวใจ จึงยกพลองขึ้นตีซ้ายป่ายขวาลุกไล่เข้าไปในประตูมิได้รั้งรอ ร้องด่าว่าอ้ายพวกปิศาจ มึงจงรีบส่งอาจาริย์กูออกมาโดยเร็ว
พวกปิศาจที่เฝ้าประตูได้ฟังดังนั้นก็ตกใจวิ่งเข้าไปบอก ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็แต่งตัวใส่เกราะ มือถือพลองทองแดงรีบเดินออกมายังประตูร้องถามว่า อ้ายคนไหนอาจสามารถมาตีประตูของกูเองไม่กลัวความตายหรือ ซัวเจ๋งพูดว่าอ้ายปิศาจมึงทำไมจึงอาจสามารถทำอุบายเปนลมพยุห์ใหญ่ลักเอาอาจาย์ของกูลงมาไว้ เองจงรีบส่งมาเสียโดยเร็วจะยกโทษให้สักครั้งหนึ่ง ปิศาจได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายคนนี้มาพูดจาจองหองหารู้จักความตายไม่ อันอาจาริย์ของเจ้าเราจับมาได้จะใคร่ต้มให้สุก จะได้เชิญพวกพ้องมากินให้อะร่อยสักมื้อหนึ่ง เจ้ามาอิกคนหนึ่งก็ดีแล้ว จงมาเถิดเราจะจับไว้อิกคนหนึ่งจะได้ต้มเสียทั้งสองคนทีเดียว กินเสียให้หมดอย่าได้นึกว่าจะได้ไปไซทีเลย
ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งบันดานโทษะ แกว่งกระบองโจมตีปิศาจ ปิศาจก็ยกพลองขึ้นรับต่อสู้รบกันอยู่ใต้น้ำ ได้สามสิบเพลงกำลังก็เสมอกัน ซัวเจ๋งคิดอยู่ในใจว่า อ้ายปิศาจนี้มันมีฝีมือเสมอเท่าแก่เรา/*253จะเอาไชยชะนะมันมิได้ ก็จะป่วยการรบแก่มัน อย่าเลยเรารบฬ่อขึ้นบนน้ำให้พี่เห้งเจียแกตีมันจึงจะดี คิดดังนั้นแล้วทำทีตีไปแล้วก็ลากพลองหนี ปิศาจก็มิได้ไล่ตามพูดว่าเจ้าไปเถิดข้าไม่รบกับเจ้า เราจะจัดแจงเขียนหนังสือไปเชิญพวกพ้องมากินเนื้อถังซัมจั๋งดีกว่า ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นก็รีบกลับขึ้นพ้นน้ำ มาบอกแก่เห้งเจียตามเรื่องที่ได้พบรบแก่ปิศาจให้เห้งเจียฟังทุกประการ
เห้งเจียถามว่ารู้ว่ามันเปนปิศาจอะไร ซัวเจ๋งว่าคล้ายกับตะพาบน้ำ เห้งเจียว่าไม่รู้ว่าน้าชายของมันคือใครที่ไหน พูดกระนั้นยังหาทันสิ้นความไม่ ในคุ้งน้ำนั้นผุดขึ้นมาเปนตาแก่เดินคำนับมาแต่ไกล คุกเข่าพูดว่าใต้เซียข้าพเจ้าอยู่ในแม่น้ำนี้ ขอทำความเคารพท่าน เห้งเจียถามว่านี่คือปิศาจที่ค้ำเรือจะมาฬ่อลวงอิกหรือ
คนผู้เฒ่านั้นคำนับแล้วน้ำตาก็ไหลพร่างพรายลงพูดว่า ข้าพเจ้าหาใช่ปิศาจผีร้ายไม่ ข้าพเจ้าคือเจ้าซึ่งสถิตย์อยู่ในลำแม่น้ำนี้ เหตุว่าเมื่อปีกลายนี้เดือนเจ็ดที่ทะเลทิศตวันตกทำน้ำท่วมมาที่นี้ ปิศาจได้ต่อสู้แก่ข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าอายุมากกำลังน้อยสู้ปิศาจมิได้ มันจึงแย่งศาลเจ้าของข้าพเจ้าเข้าอาไศรยอยู่จนทุกวันนี้ ข้าพเจ้าไม่รู้แห่งที่จะทำอย่างไรจึงได้ฟ้องแก่เล่งอ๋องทะเลทิศตวันตก เล่งอ๋องนั้นคือน้าชายของมันก็ไม่ชำระให้แก่ข้าพเจ้ามันจึงอยู่ที่ศาลเจ้านั้น ข้าพเจ้าจะใคร่ฟ้องแก่เง๊กเซียงฮ่องเต้ก็เกรงด้วยข้าพเจ้ามีตำแหน่งเล็กน้อย วันนี้ข้าพเจ้าได้ทราบว่าใต้เซียมาถึงนี้จึงมาบอกให้ท่านทราบ ขอใต้เซียได้เปนธุระแก้แค้นให้ข้าพเจ้าด้วย
/*254เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เล่งอ๋องทะเลทิศตวันตกนี้ต้องโทษ เห้งเจียจึงบอกแก่เจ้าว่า ขอท่านจงอยู่เปนเพื่อนซัวเจ๋ง ข้าพเจ้าจะไปจับตัวไซฮั้ยเล่งอ๋องมาให้เธอจับปิศาจร้ายตนนี้ เจ้าคงคาว่าขอบพระคุณท่านแล้ว เห้งเจียก็เหาะไปยังทิศตวันตกมหาสมุทใหญ่ ครั้นถึงกลางทะเลก็ร่ายพระคาถาแซกน้ำเดินลงไปยังบาดาน ครั้นถึงแลไปเห็นปิศาจปลากา ถือหีบเล็กใส่หนังสือถือเดินมาจากท้ายน้ำรีบเดินโดยเร็ว เห้งเจียเดินมาสะกัดหน้าตบเอาทีหนึ่งปิศาจก็ล้มลง เห้งเจียเอากระบองกระทุ้งหัวทีหนึ่ง มันในสมองก็ทะเล้นออกมา เห้งเจียก็ทะลึ่งขึ้นพ้นน้ำ จึงเปิดหีบดูเห็นในนั้นมีหนังสือฉบับหนึ่ง มีจ่าน่าว่าหลาน คือกูเคียดคำนับถึงน้าทั้งสอง เง่าเล้าใต้ยิ้นเมื่อก่อนได้พึ่งท่าน บัดนี้ข้าพเจ้าจับได้สองสัตว์ คืออยู่ทิศตวันออกเปนพระสงฆ์สองรูป คือในใต้หล้านี้หายากหลานไม่อาจกินเองแต่ลำพัง เพราะคิดถึงท่านน้า ขอเชิญมาเปนกิริยาพรอายุจะได้ยืนยาวเปนที่รื่นเริง ขอจงรีบมาให้ทันเวลาด้วยเทอญ
เห้งเจียครั้นดูรู้เหตุดังนั้นแล้ว จึงหัวเราะว่าหนังสือนี้มันเชิญกันมากินเนื้อพระอาจาริย์ คิดดังนั้นแล้วก็พับใส่ในมือเสื้อ เดินไปเดินมาประเดี๋ยว มีพวกพลตระเวนในน้ำมาพบเห้งเจียก็รีบกลับเข้าไปบอก พระยาเล่งอ๋องเง่าสูนก็เดินออกมารับเห้งเจียเชิญเข้าไปนั่งในที่สมควรแล้วก็ยกน้ำชามาเลี้ยง เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้ายังไม่กินน้ำชาของท่าน ท่านไปกินน้ำเหล้าของข้าพเจ้าก่อน เง่าสูนเล่งอ๋องหัวเราะแล้วพูดว่า /*255ท่านไปถือศีลแล้วน้ำเหล้าแลสดคาวก็ไม่ต้องพูดถึง แลท่านจะเชิญข้าพเจ้าไปกินเวลาใด เห้งเจียว่าท่านไม่ได้กินแต่ต้องมีโทษผิดด้วยบริวาร พูดแล้วเห้งเจียก็นำหนังสือออกมาจากมือเสื้อส่งให้เง่าสูนเล่งอ๋อง ๆ รับมาดูก็ตกใจสิ้นสติตลึงไป แล้วคุกเข่าลงคำนับพูดว่า ใต้เซียจงยกโทษข้าพเจ้าด้วย มันคือบุตรที่เก้าของน้องสาวข้าพเจ้า เพราะสามีของน้องนั้นทำผิดด้วยแปรเวลาลดน้ำฝนให้น้อยลง ไม่ตรงแก่คำสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ มีรับสั่งให้เพ็ชฆาฎ งุยเต็งขุนนางผู้ใหญ่เอาไปประหารชีวิตรเสีย ทิ้งอ้ายหลานคนนี้ไว้ ข้าพเจ้าจึงให้ไปปฏิบัติรักษากายอยู่ในลำน้ำเฮกฮ้อนั้น ไม่ทราบเลยว่ามันคิดทำการชั่วร้ายอย่างนี้ไว้ ข้าพเจ้าจะให้คนไปจับตัวมา พูดแล้วจึงเรียกบุตรชายไท้จื๊อ (มอหงัง) สั่งว่าให้เลือกคัดทหารที่แขงแรงห้าสิบคนรีบไปจับตัวอ้ายกูเคียดมาชำระ เห้งเจียก็ลาเล่งอ๋องไปพร้อมด้วยมอหงังไท้จื๊อ ยกพลออกจากไซไฮ้ทะเลแล้ว มายังแม่น้ำเฮ๊กฮ้อ ครั้นถึงมอหงังจึงให้คนเข้าไปบอกปิศาจให้รู้ก่อนว่า ไซไฮ้เล่งอ๋อง ไท้จื๊อ มอหงังมาแล้ว
ปิศาจได้ฟังในใจก็นึกสงไสย ด้วยเราใช้ให้ปลากาเอาหนังสือไปเชิญเล่าเลงอ๋องก็ยังไม่เห็นกลับมาบอก ทำไมท่านน้าเล่งอ๋องไม่มาใช้ให้ท่านไท้จื้อมา ปิศาจกำลังคิดอยู่ในใจก็พอแลเห็นทหารมาบอกว่า ใต้อ๋องที่ในลำแม่น้ำนั้นมีพลทหารมาด้วย
ปิศาจพูดว่าพี่ไท้จื๊อมากินเลี้ยงทำไมเอาทหารมาด้วยเล่า เห็นจะ/*256มีเหตุเปนแน่ จึงให้ปิศาจบริวารเข้าไปเอาเกราะแลพลองทองแดงออกมาคอยสำรอง แล้วก็เดินออกไปยังนอกประตู แลไปเห็นมีทหารนั่งกองอยู่ ปิศาจก็เดินเข้าไปใกล้ ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า พี่ไท้จื๊อน้องมานี่แล้ว ไท้จื๊อมือถือเหล็กสามเหลี่ยมเดินออกไป ถามว่าจะเชิญท่านน้ามาทำไมหรือ ปิศาจพูดว่า ข้าพเจ้าได้พี่งคุณของท่านน้า จึงได้อยู่ในที่ตำบลนี้เปนศุข ยังไม่มีอะไรที่จะตอบแทนพระคุณท่าน เมื่อวานนี้ข้าพเจ้าจับพระสงฆ์ได้รูปหนึ่งมาจากเมืองใต้ถัง ข้าพเจ้าได้ยินว่าสิบชาติมาแล้ว เธอได้บวชมาโดยความสุจริต แม้ผู้ใดได้กินเนื้อเธออายุยืนยาว เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงให้ไปเชิญให้ท่านน้ามา
ไท้จื๊อได้ฟังดังนั้นจึงตวาดว่า เจ้าชั่งมีจิตรแน่นหนาจริง ๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพระสงฆ์นั้นคือใคร ปิศาจพูดว่าเธอคือพระเจ้าแผ่นดินใต้ถังรับสั่งให้ไปไซทีอาราธนาพระธรรม ไท้จื๊อพูดว่าเจ้ารู้จักแต่พระถังซัมจั๋ง เจ้าไม่รู้จักสานุศิษย์ของเธอ ปิศาจพูดว่ามึคนหนึ่งข้าพเจ้าจับได้แล้วจะใคร่ต้มพร้อมแก่พระถังซัมจั๋ง เมื่อวารนี้มาทวงอาจาริย์อีกคนหนึ่ง ถูกข้าพเจ้าตีก็หนีไป ไม่ทราบว่าใครจะมีฝีมืออีก ไท้จื๊อพูดว่าเจ้าไม่รู้อะไร ถังซัมจั๋งยังมีศิษย์อีกคนหนึ่ง เมื่อห้าร้อยปีก่อนทำจุลาจลบนสวรรค์ คือชื่อซีเทียนใต้เซีย บัดนี้นามเรียกว่า (ซึงเห้งเจีย) เจ้าทำไมจึงหาไภยใส่ตัวดังนั้น เธอเดินไปกลางทะเล เจ้าให้คนไปเชิญบิดาไปพบเธอเข้าเอาหนังสือไปต่อว่า/*257แก่บิดาเราดังนี้ เจ้าจงรีบแก้ถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายส่งออกมาจะได้ขอโทษให้เจ้า ชีวิตรจะได้รอดพ้นจากความตาย แม้ว่าเจ้าขัดขืนก็อย่าพึงนึกว่าจะรอดพ้นจากความตาย
ปิศาจได้ฟังดังนั้นก็โกรธแล้วพูดว่า ตัวเปนวงษ์ญาติแก่เรากลับไปเข้าแก่คนอื่น ที่จะให้ส่งถังซัมจั๋งแลโป๊ยก่ายนั้น ไม่มีตำราแล้ว ไท้จื๊อกลัวเขาแล้ว จะมาให้เราพลอยกลัวเขาด้วยหรือ แม้ว่าเขามีฤทธาอานุภาพอย่างไร ก็เชิญมาลองฝีมือกันดูสักสองสามเพลง ถ้าชะนะเรา ๆ จึงจะส่งอาจาริย์ให้มันไป แม้ไม่ชะนะเรา ๆ จะรวมทั้งสามคนมาต้มกินให้อร่อยแก่โคนลิ้น สิ้นวงษ์ญาติเราไม่ต้องไปเชิญผู้ใดมา จะปิดประตูกินคนเดียวให้สะบายใจเรา ไท้จื๊อร้องด่าว่าอ้ายเดียระฉาน มึงชั่งไม่มีความยำเกรง ไม่ต้องเห้งเจียสู้รบ มึงลองฝีมือดูกับกูก็แล้วกัน ปิศาจพูดว่าถ้าจะเปนคนเก่งก็ไม่ต้องเว้นว่าใครหมดจะต้องกลัวกันทำไม จึงเรียกบริวารให้เอาเกราะแลอาวุธมาแต่งถืออยู่ ต่างตีกลองสัญญาม้าฬ่อเข้าประจันบานกัน ไท้จื๊อถือเหล็กสามเหลี่ยมตีลงทีหนึ่ง ปิศาจหลบไม่ทันถูกบ่าซ้ายก็ล้มคว่ำลงกับพื้น พวกทหารตรูกันเข้าจับมัดมือไพล่หลัง เอาเชือกเหล็กสอดร้อยกระดูกสันหลังลากขึ้นมาบนบกต่อหน้าเห้งเจีย ไท้จื๊อจึงให้เห้งเจียพิพากษาโทษ เห้งเจียพูดว่ามึงทำไมไม่ฟังคำสั่ง น้าของเจ้าเธอให้เจ้าอยู่ที่นี่รักษาตัวโดยชอบธรรม /*258เจ้าทำไมจึงแย่งชิงศาลของเจ้าคงคา อวดดีทำดุร้าย หลอกเอาอาจาริย์แลน้องเราไป ควรจะตีด้วยกระบองสักทีหนึ่ง
ปิศาจว่าใต้เซีย ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านมีชื่อเสียงเกียรติยศอานุภาพแขงแรงเช่นนั้นแลย ข้าพเจ้าทำผิดพี่ข้าพเจ้าจึงตีจับมา ขอใต้เซียได้โปรดยกโทษให้ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่ง จะมีความขอบคุณท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้ามัดอาจาริย์ท่านอยู่ในศาล ถ้าท่านปล่อยข้าพเจ้า ๆ จะไปแก้อาจาริย์มาส่งให้แก่ท่าน ไท้จื๊อพูดว่าใต้เซียปล่อยไม่ได้ เพราะจิตรมันกลับกลอก แม้ปล่อยมันมันจะคิดร้ายทันที ซัวเจ๋งพูดว่าข้าพเจ้าจำได้ ข้าพเจ้าจะไปพาอาจาริย์ขึ้นมาเอง จึงพร้อมด้วยเจ้าคงคาแซกน้ำลงไปยังศาล เห็นบานประตูเปิดไม่เห็นมีปิศาจเล็กน้อยอะไร ก็เข้าไปข้างใน แลไปก็เห็นอาจาริย์กับโป๊ยก่ายต้องมัดอยู่ ซัวเจ๋งกับเจ้าคงคา ก็แก้มัดถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายออกแล้ว ก็อุ้มเดินขึ้นมาบนบกทั้งสองคน โป๊ยก่ายแลเห็นปิศาจก็โกรธ ชักคราดมาจะสับปิศาจ ด่าว่าอ้ายสัตว์เดียระฉาน มึงกินกูไม่ได้แล้ว เห้งเจียห้ามโป๊ยก่ายว่า พี่ได้ยกโทษตายให้มันแล้ว เห็นแก่เล่งอ๋องไท้จื๊อพ่อลูกทั้งสอง ไท้จื๊อมอหงังจึงมาคำนับเห้งเจียว่าข้าพเจ้าอยู่ช้าไม่ได้ จะขอเอาปิศาจนี้ไปหาบิดา แม้ท่านยกโทษตายให้มัน บิดาคงจะไม่ยกโทษเปนให้มัน เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นไท้จื๊อจงพาไปหาบิดาเถิด จงบอกด้วยว่าข้าพเจ้าขอบคุณเปนอันมาก ไท้จื๊อก็คำนับลาแลพาปิศาจไปยังทะเลไซยฮั้ย เจ้าคงคา/*259ก็คำนับขอบคุณเห้งเจีย ที่ได้ช่วยเอาศาลคืนให้ พระถังซัมจั๋งถามว่าจะท่าอย่างไรจึงจะข้ามไปได้ เจ้าคงคาบอกว่าท่านอย่าวิตก ขอนิมนต์ขึ้นม้าข้าพเจ้าจะเปิดทางน้ำให้ท่านข้ามไป พระถังซัมจั๋งขึ้นม้า เจ้าคงคาจึงทำวิธีกั้นน้ำหยุดข้างบน บัดเดี๋ยวน้ำก็แห้งบันดานเปนหนทางใหญ่ อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดินข้ามฟากไปถึงฝั่งแล้ว จึงขอบคุณเจ้าคงคาแล้วก็พากันออกเดินต่อไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม หมายตัดตรงทิศตวันตกฝ่าแดดฝ่าฝนเดินไป ครั้นเดินมาได้หลายเวลา กำลังฤดูเดือนสามเดือนสี่ ต้นไม้กำลังจะออกดอกออกฉ้อหอมระรื่นไปตามแนวทาง ก็พากันเดินชมเล่น ได้ยินเสียงโห่ร้องดังสนั่นคะเนสักพันคน พระถังซัมจั๋งสดุ้งตกใจประหม่า หันหน้ามาถามเห้งเจียว่าเสียงอะไรที่ไหนดังสท้านหวั่นไหวไปดังนั้น โป๊ยก่ายพูดว่า เสียงดุจภูเขาพังหรือแผ่นดินซุด ซัวเจ๋งพูดว่า ฟังดูดุจเสียงฟ้าฟาด พระถังซัมจั๋งว่าฟังดูคล้ายเสียงคนโห่ร้อง เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านทั้งหลายมีความสงไสยก็ยังไม่ถูก ข้าพเจ้าจะไปดูจึงจะรู้แน่ เห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศ แลไปทั่วทิศเห็นมีกำแพงเมืองตั้งอยู่ ก็เลยเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เห็นมีศรีสว่างวับ ๆ แวม ๆ ขึ้น แต่ไม่เห็นมีอากาศร้ายอะไร เห้งเจียก็นิ่งตรึกตรองแต่ในใจ พูดว่าที่นั้นก็ปรกติดีอยู่ ไม่เห็นมีเหตุร้ายอะไร ทำไมจึงมีเสียงสนั่นหวั่นไหวไปดังนั้น เมื่อกำลังพิจารณาดูนั้นที่นอกประตูเมือง มีกองดินแลกองทรายอยู่กองทนึ๋ง ที่พื้นว่าง/*260เปล่านั้น เห็นพวกพระสงฆ์มากหลายรูป พากันลากเกวียน คือพระสงฆ์เหล่านั้น ออกแรงร้องเปนสัญญาว่า มหากำลังโพธิสัตว์เพราะฉนั้นเสียงหวาดหวิว จึงไปถึงพระถังซัมจั๋ง เห้งเจียก็ลดลงเข้าไปใกล้ พิจารณาดูในเล่มเกวียนบันทุกล้วนแตกระเบื้องอิฐไม้ ที่ต้นเนินนั้นสูงตั้งชัน แลมีทางเล็กแยกตรงทางหนึ่ง มีประตูใหญ่ทางที่ประตูนั้นมีกำแพงสูง อันเกวียนนั้นจะเข็นขึ้นอย่างไรได้ ดูท้องฟ้าศุขุมดี แต่พิเคราะห์ดูพระสงฆ์เหล่านั้นค่อนอยู่ข้างจะคับแค้น เห้งเจียมีความสงไสย พิเคราะห์ดูเห็นจะสร้างวัด ชะรอยตำบลนี้เข้าปลาจะไม่บริบูรณ จะหาจ้างคนกุลีไม่ได้ พระสงฆ์จึงต้องทำเองดังนี้ แต่ยังสงไสยไม่แน่แก่ใจ แลไปก็เห็นในประตูเมืองเดินออกมา เปนเต้าหยินหนุ่มน้อยสองคน ฝ่ายพระสงฆ์เหล่านั้น เมื่อเห็นเต้าหยินเดินมาทุก ๆ คนมีศรีหน้าสดุ้งหวาดออกแรงทนทุกขเวทนาเข็นเกวียนไป
เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็นึกรู้ได้ว่าพระสงฆ์เหล่านั้นมีความกลัวเต้าหยิน เราเคยได้ยินชาวชนพูดกันว่า บางทีจะไปไซทีนั้นมีที่นับถือฤๅษีไม่นับถือพระสงฆ์ แน่แล้วเห็นจะเปนที่นี่เอง จำเราจะลงไปถามดูให้รู้ประจักษ์จริงแก่ใจ คิดแล้วก็ไหวกายแปลงเปนเต้าหยินปากก็ภาวนาคัมภีร์ฤๅษี เดินมาใกล้ประตูเมือง ยืนคอยรับเต้าหยินทั้งสองนั้น
ฝ่ายเต้าหยินตั้งสองเดินออกมา เห้งเจียก็ย่อตัวพูดว่า ท่านผู้มีอายุทั้งสอง ข้าพเจ้าเคารพ เต้าหยินตั้งสองก็เคารพตอบ แล้วถาม/*261เห้งเจียว่า ท่านซินแสจะไปข้างไหน เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าเที่ยวมาทุกทิศไม่เว้นว่าทางน้ำทางบก วันนี้มาถึงนี่จะหาบ้านที่มีศรัทธาจิตร ขอถามท่านทั้งสองว่า ในกำแพงเมืองนี้ ทางไหนจะดี ข้าพเจ้าจะได้บิณฑบาตกิน เต้าหยินทั้งสองได้ฟังดังนั้นหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านซินแสทำไมจึงพูดคำทดถอย คิดดูว่าท่านมาจากไกลจะไม่เข้าใจการในเมืองนี้ ในเมืองนี้อย่าว่าแต่ขุนนางจัตตุดมมนตรีใหญ่น้อย แล เสรษฐีมหาเสรษฐี ทั้งผู้ดีเข็นใจไพร่บ้านพลเมืองทั้งสิ้น ก็ย่อมนับถือในเพศฤๅษีทั้งสิ้น จนที่สุดพระเจ้าแผ่นดินก็ยังนับถือ เต้าหยินทั้งสองได้ชี้แจงว่า ในเมืองนี้นามเรียกว่า (เซียตี้ก๊ก) พระเจ้าแผ่นดินกับข้าพเจ้าเปนญาติกันสนิท เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ถ้ากระนั้นพระเจ้าแผ่นดินมิเปนเต้าหยินหรือ เต้าหยินทั้งสองตอบว่าไม่ใช่ เหตุว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน ราษฎรมีความเดือดร้อนโดยแห้งแล้งฟ้าฝนไม่บริบูรณ ไม่ว่าขุนนางแลราษฎร ต่างก็ทำตัวสอาด ตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบ่วงสรวงขอฝน เวลานั้นราษฎรเข้าที่คับแค้น บนฟ้าให้เทวะดาใหญ่ลงมาสามองค์ ช่วยสัตว์ทั้งหลายให้พ้นจากความเดือดร้อนคับแค้น
เห้งเจียถามว่านั้นคือฤๅษีอะไร เต้าหยินอธิบายว่า คืออาจาริย์ข้าพเจ้าทั้งสามนามเรียกว่า (เฮ้าลัดใต้เซียน) ที่สองนามว่า (ลกลัดใต้เซียน) ที่สามนามว่า (เอี๊ยวลัดใต้เซียน) เห้งเจียถามว่า ท่านอาจาริย์ทั้งสามนั้นมีฤทธาอานุภาพสักเพียงใด /*262เต้าหยินบอกว่า เธอเรียกลมเรียกฝนได้ แต้มศิลาให้เปนทองดุจพลิกมือคว่ำหงาย เพราะฉนั้นพระเจ้าแผ่นดินแลขุนนางจึงได้นับถือ แลเขาทั้งหลายนับถือพวกข้าพเจ้าดุจญาติอันสนิท เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นฮ่องเต้นี่มีความดีสิบส่วน อันท่านอาจาริย์มีฝีมืออย่างนั้น ถึงจะผูกเปนญาติก็ไม่ต้องพึ่งผู้ใด ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าจะมีนิศไสยจะไปเคารพท่านได้หรือไม่ เต้าหยินหัวเราะแล้วพูดว่า การดังนั้นจะยากอะไร ข้าพเจ้าทั้งสองนี้เปนสานุศิษย์ดุจหัวใจของเธอ ถ้าจะพาท่านไปดุจแรงเป่าเถ้า เห้งเจียก็ยังทำนบ ๆ นอบ ๆ พูดว่าขอพึ่งท่านได้ยกย่องมาก ๆ
เต้าหยินบอกเห้งเจียว่าคอยสักประเดี๋ยว ข้าพเจ้าจะไปตรวจราชการเสียก่อนแล้วจึงค่อยไป เห้งเจียถามว่าเราบวชเปนเพศฤๅษีแล้วจะมีราชการอะไรที่ไหน เต้าหยินเอามือชี้ที่กองดินแลซายที่สงฆ์ทั้งหลายนั้น คือตายเปนอยู่ในมือข้าพเจ้า วิตกด้วยสงฆ์ทั้งหลายจะเกียจคร้าน ข้าพเจ้าจึงต้องไปตรวจดูสักครั้งหนึ่งแล้วจึงจะมา เห้งเจียพูดว่าอันหมู่สงฆ์นั้น คือคนบวชเรียนทำไมจึงใช้ให้เธอทำการงานให้เราด้วยเล่า แลต้องอยู่ในบังคับเราดังนั้นจะสมควรหรือ เต้าหยินจึงพูดว่า ท่านยังไม่ทราบเหตุ คือเมื่อปีนี้ในเวลาตั้งพิธีฝน พวกพระสงฆ์อยู่ข้างหนึ่ง ฝ่ายฤๅษีอยู่ข้างหนึ่ง ข้างพระสงฆ์ก็สวดมนต์ไหว้พระขอฝน ข้างฤๅษีไหว้ดาวเดือนเชิญดาวขอฝน เวลานั้นก็ประชุมพร้อมราษฎรแลขุนนางทั้งหลาย
/*263ฝ่ายพระสงฆ์สวดมนต์ก็ไม่เปนการ คือฝนไม่ตกไม่มีมา ฝ่ายฤๅษีอาจาริย์ข้าพเจ้าก็เรียกลมขอฝนได้ดังประสงค์ ไพร่บ้านพลเมืองก็ได้ความศุขในราชการตัดสินว่า พระสงฆ์ไม่ต้องการต่อไป ก็กำจัดเสียซึ่งหมู่สงฆ์ แลเรียกหนังสือคุ้มตัวคืนให้อยู่ในบังคับข้าพเจ้า เพราะฉนั้นจึงเข้ารวมกันให้ข้าพเจ้าใช้การต่าง ๆ เพราะห้องหอยังไม่แล้ว จึงบังคับให้พระสงฆ์ไปลากเกวียนกระเบื้องอิฐไปทำ ข้าพเจ้ากลัวว่าพระสงฆ์จะเกียจคร้าน จึงต้องไปทั้งสองคนคอยตรวจตราดู เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็มายึดเต้าหยินทั้งสองน้ำตาไหลลงพร่างพรายแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่มีนิศไสยก็ไม่มีนิศไสยจริง จะมิได้เห็นหน้าท่านอาจาริย์แล้ว เต้าหยินถามว่าอย่างไรจึงจะมิได้เห็นหน้าเล่า เห้งเจียว่า ข้าพเจ้าอยู่เมืองบนมาเที่ยว ข้อหนึ่งเห็นแก่ชีวิตร ข้อสอง เห็นแก่ญาติจะใคร่มาเยี่ยมเยียนให้รู้ทุกข์ศุข เต้าหยินถามว่าญาติที่ไหน เห้งเจียว่าข้าพเจ้ามีอาคนหนึ่งไปอุปสมบทเปนพระสงฆ์หลายปีมาแล้วมิได้เห็นกลับบ้าน ข้าพเจ้าคิดถึงว่าเปนญาติจึงได้เที่ยวมาค้นหา นึกว่าต้องคับแค้นอยู่ที่นี่ ก็จะไม่ได้พ้นแล้วก็จะยังไม่รู้แน่ ข้าพเจ้าจะทำอย่างไร จึงจะได้ไปค้นหาได้ ได้พบปะสักครั้งหนึ่งแล้ว จึงจะพร้อมกับท่านเข้าไปในเมือง
เต้าหยินว่าถ้ากระนั้นเปนการง่าย ข้าพเจ้าทั้งสองจะนั่งคอยอยู่ที่นี่ ท่านซินแสช่วยแทนไปตรวจดู มีบาญชีคือคนนั้นห้าร้อยด้วยกันแม้ว่าไปตรวจนั้นมีอาญาติของท่านแล้ว ข้าพเจ้าจะปล่อยไป แล้ว/*264จึงพร้อมกันกับซินแสเข้าไปในเมืองจะมิดีหรือ เห้งเจียคำนับขอบคุณหาที่เปรียบมิได้ จึงออกจากเต้าหยินมายังที่กองดินนั้น เดินออกจากสองประตูมาที่ทางแยกนั้น พระสงฆ์ทั้งหลายเห็นแล้วต่างก็คุกเข่าลงคำนับพูดง่า พวกข้าพเจ้าไม่มีเกียจคร้าน อยู่พร้อมกันทั้งห้าร้อยคนคอยเข็นเกวียน เห้งเจียโบกมือว่าอย่าคุกเข่าเลยอย่ากลัวข้าพเจ้า ๆ ไม่ใช่คนตรวจ ข้าพเจ้าจะมาหาญาติ หมู่สงฆ์ได้ยินว่าจะเยี่ยมญาติก็พากันล้อมรอบเห้งเจีย สงฆ์เหล่านั้นก็ออกหน้ามาทุก ๆ คน บ้างก็ทำกระแอมไอ ที่คนไหนไม่อยากให้เซาจำหน้าก็ถอยออกไป พูดว่าไม่รู้ว่าใครเปนญาติของเธอ เห้งเจียตรวจจำไปพักหนึ่งแล้ว ก็หัวเราะก๊าก ๆ พระ สงฆ์ทั้งหลายจึงถามว่า ท่านหัวเราะอะไรที่ไหน
เห้งเจียบอก ท่านทั้งหลายไม่ทราบว่าข้าพเจ้าหัวเราะอะไรหรือ ข้าพเจ้าหัวเราะว่าท่านทั้งหลายไม่มีความเจริญ ด้วยบิดามารดาของท่านเกิดท่านมา เพราะเหตุด้วยต้องเคราะค์ร้าย เว้นพ่อละแม่ทิ้งลูกทิ้งเมียละสมบัติมาบวชเปนสงฆ์ ทำไมจึงไม่อยู่ในไตรยสรณาคมไม่สวดมนต์ไหว้พระ เหตุไรจึงไปรับจ้างแก่พวกเต้าหยินดังนี้เล่า จะไม่เสียกิริยาสะมะณะไปหรือ หมู่สงฆ์พูดว่า ท่านเล่าเอี๊ยมาพูดความอับประยศ พวกข้าพเจ้านึกว่าท่านประเทศไกลมาไม่ทราบความคับแค้นของข้าพเจ้าทั้งหลายพูดแล้วก็ร้องไห้ แล้วพูดว่าที่ในเมืองข้าพเจ้านี้ เจ้าแผ่นดินกลับใจเข้าหาทางเต้าหยิน มีความยินดีไปด้วย/*265พวกเล่าเอี๊ย ทำความคับแค้นแก่หมู่พระสงฆ์ เห้งเจียถามว่า คือเหตุอย่างไร พระสงฆ์ตอบว่า เพราะด้วยขอลมขอฝนมีพวกเต้าหยินอาจาริย์ทั้งสามมานี้ กำจัดพวกข้าพเจ้าทำหลอกหลอนด้วยอุบายต่าง ๆ เจ้าแผ่นดินก็หลงเชื่อ หักล้มทำลายวัดวาอาราม ขับไล่ไปให้พวกเต้าหยินบังคับใช้สรอยให้กระทำการอยาบช้าต่าง ๆ มีความลำบากเหลือที่จะพรรณา แม้ว่าท่านเปนเต้าหยินเดินหน จงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินรับรางวัลเถิด แม้ว่าสงฆ์มาทางไกลก็มิได้เลือกว่าใกล้ไกล คงจับส่งไปให้พวกเต้าหยินบังคับใช้การงานทั้งสิ้น
เห้งเจียจึงถามว่า อันอาจาริย์เต้าหยินนั้นจะมีวิชาคุณวุฒิอย่างไร จึงชักนำให้เจ้าแผ่นดินหลงเชื่อได้ แม้ว่าเธอมีความรู้เรียกลมเรียกฝนได้ คือคัมภีร์ไสยสาตรที่ไหนจะทำให้พระเจ้าแผ่นดินหลงได้ หมู่พระสงฆ์พูดว่า เธอแต้มศิลาให้เปนทองคำก็ได้ แลประกอบยาวิเศษก็ได้ แลบัดนี้จะสร้างทำเปนตำหนักหอสูงบูชาซัมเซง ขอฟ้าดินสวดมนต์ตามไสยเวท ขอให้เจ้าแผ่นดินอายุยืนยาว อาไศรยเหตุนี้ จึงกระทำให้พระเจ้าแผ่นดิน ทรงเห็นเปนชอบธรรมไปตามเหตุเดิมทีมีดังนั้น เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นท่านทั้งหลายจะพากันหลบหนีไปเสียจะไม่ดีหรือ หมู่พระสงฆ์ทั้งหลายตอบว่า หนีไม่รอดเพราะอาจาริย์เต้าหยิน ทูลแก่พระเจ้าแผ่นดินให้วาดรูปพวกข้าพเจ้าไว้ทั้งสิ้น แล้วให้เที่ยวแขวนไว้ทุก ๆ ประตูเมือง ในอาณาเขตร /*266(เซียตี้ก๊ก) นี้ มีรูปแขวนไว้ทั้งสิ้น ที่ตำบลใดแห่งใดก็มีรูปแขวนทุกตำบล แลมีลายพระราชหัถเซ็นว่า ถ้าผู้มียศจับพระสงฆ์ที่หลบหนีได้องค์หนึ่ง ก็จะมีรางวัลเลื่อนยศให้ ถ้าเปนพลเรือนมิใช่ขุนนาง ก็จะรางวัลให้เงินห้าสิบตำลึง เพราะเหตุนี้จึงหนีไปไม่พ้น จึงไม่รู้ที่จะทำประการใดได้ จำเปนต้องทนทุกข์ทรมานอยู่อย่างนี้ เห้งเจียจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นท่านทั้งหลายตายเสียดีกว่าที่จะอยู่ต่อไปอย่างนี้ หมู่พระสงฆ์พูดว่า ตายเสียก็มากแล้วพวกข้าพเจ้า แลสงฆ์ที่จับมาจากอื่นรวมกันถึงพ้นเศษ มาถูกความลำบากคับแค้น ตายไปหกร้อยกว่าแล้ว ยังเหลือพวกข้าพเจ้าห้าร้อยเศษไม่ตาย
เห้งเจียถามว่าเหตุใดจึงไม่ตาย หมู่พระสงฆ์พูดว่า ไปผูกฅอเชือกก็ไม่ขาด เอามีดเชือดเชือดก็ไม่เข้า กระโดดลงน้ำก็ลอยขึ้นมาไม่จม กินยาพิศม์ยาก็ไม่มีพิศม์ เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นก็เปนบุญของท่านทั้งหลายเทวะดาจะให้อายุยืนยาวอยู่ต่อไป หมู่พระสงฆ์พูดว่ายังขาดอีกอักษรหนึ่งคือให้ยืนยาวความทุกข์เท่านั้น พวกข้าพเจ้ากินเข้าวันละสามเวลา ก็ล้วนแต่ข้าวแดงแลปลายเข้า เวลาค่ำก็อาไศรยนอนที่กองศิลากองดินทรายนั้น จวนจะหลับก็มีเทวะดามาคอยรักษา เห้งเจียว่ามีความลำบากก็เคลิบเคลิ้มเห็นปิศาจผีว่าเปนเทพยดาอารักษ์ไปดอกกระมัง หมู่พระสงฆ์พูดว่ามิใช่ผีปิศาจ คือลักเตงลักกะเจ้าแลท้าวมหาชมภูแลเทพารักษ์เจ้าทั้งหลาย ถึงเวลา/*267กลางคืนก็มารักษา เธอเข้าฝันพวกข้าพเจ้าทุกคน แลได้ชักนำสั่งสอนให้พวกข้าพเจ้าว่า อย่าให้คิดฆ่าตัวตายเสียก่อนเลย จึงอุสาหะทนทุกข์คอยพระถังซัมจั๋งก่อน ด้วยพระถังซัมจั๋งจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม เธอคือจะเปนพระอรหันต์ มีสานุศิษย์ที่มีฤทธาอานุภาพเข้มแขง นามชื่อว่า (ซีเทียนใต้เซีย) น้ำจิตรเธอซื่อตรงมักจะแก้แค้นให้แก่คนที่มีทุกข์ร้อน คอยเมื่อเธอมาถึงแล้วจะได้แผ่อำนาจฤทธิ์เดช ล้างผลานอ้ายพวกเต้าหยินเสียให้สิ้นได้ ก็จะกลับนับถือทางชอบธรรมตามพระพุทธสาศนา พวกท่านก็จะได้ความศุข เห้งเจียได้ฟังพระสงฆ์พูดดังนั้น ก็นึกหัวเราะอยู่ในใจว่าพวกเรามีฝิมือ พวกเทพารักษ์แลเจ้า แอบเอาชื่อเรามาบอกก่อนแล้ว เห้งเจียก็ออกจากหมู่สงฆ์นั้นไป กลับมายังประตูเมืองเข้าหาเต้าหยินทั้งสองนั้น เต้าหยินทั้งสองถามว่า พบญาติของท่านหรือไม่
เห้งเจียบอกแก่เต้าหยินว่าพระสงฆ์ทั้งห้าร้อยรูปนั้น ล้วนแต่ญาติของข้าพเจ้าทั้งนั้น เต้าหยินทั้งสองได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ทำไมวงษ์ญาติของท่านจึงได้มากดังนั้น เห้งเจียตอบว่า ร้อยหนึ่งคือเพื่อนข้างขวา ร้อยหนึ่งคือเพื่อนข้างซ้าย ร้อยหนึ่งเกี่ยวข้างบิดา ร้อยหนึ่งเกี่ยวข้างมารดา ร้อยหนึ่งมิตรสหายของข้าพเจ้า แม้ว่าท่านทั้งสองเอาพระห้าร้อยนี้ปล่อยออก ข้าพเจ้าจะเข้าไปกับท่าน แม้ไม่ปล่อยข้าพเจ้าก็ไม่ไป
เต้าหยินพูดว่าท่านเห็นจะเปนโรคลมดอกกระมัง ประเดี๋ยวเดียว/*268ก็พูดเลอะเทอะไปเช่นนี้ อันพระสงฆ์เหล่านั้นเปนของพระเจ้าแผ่นดินทรงประทานให้เอง แม้ว่าจะปล่อยองค์หนึ่งหรือสององค์ก็ต้องให้พระอาจาริย์ลงเนื้อเห็นด้วยว่าควรปล่อย แลต้องทำรายงานกราบทูลก่อนจึงจะได้ ท่านจะมาบอกให้ปล่อยไปทั้งหมดอย่างนั้น จะเปนไปที่ไหนได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ตลอดได้เปนแน่
เห้งเจียถามว่าไม่ได้แน่ละหรือ เต้าหยินตอบว่าปล่อยอย่างใดทั้งหมด เห้งเจียถามดังนั้นสามครั้ง เต้าหยินก็ตอบยืนคำอยู่ว่าปล่อยอย่างไรได้ เห้งเจียชักกระบองออกจากหูยกขึ้นแกว่งไปทีหนึ่งหมายตรงศีศะเต้าหยิน ตีซ้ายตีขวาก็ล้มลงตายทั้งสองคน หมู่สงฆ์อยู่ที่กองดินทรายวงมาร้องว่าไม่ดีแล้ว ๆ ตีฆ่าญาติของพระเจ้าแผ่นดินตายแล้ว เห้งเจียถามว่าใครเปนญาติของพระเจ้าแผ่นดิน หมู่พระสงฆ์เหล่านั้นบอกว่าที่ตายนั่นซิ บอกแล้วก็เปลื้องเอาผ้าผ่อนออกคลุมศพไว้ แล้วพูดว่าท่านอาจาริย์ของเธอที่ตายนั้นเปนใหญ่ ไม่ไหว้เจ้าแลขุนนาง เจ้าแลขุนนางเรียกเธอว่า (ก๊กซือ) นี่ซินแสมาติศิษย์ของท่านตายดังนี้ อาจาริย์ของเธอก็จะคาดโทษว่าพวกข้าพเจ้าฆ่าศิษย์ของท่านตายจะทำอย่างไร คงจะต้องเข้าไปในเมืองกับท่านให้รู้เหตุดีร้ายนี้แล้วกลับออกมา
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าท่านทั้งหลายอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะช่วยท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้ามิใช่พวกเต้าหยินดอก คือเปนสานุศิษย์ใหญ่ของพระถังซัมจั๋งจะมาช่วยท่านทั้งหลายให้พ้นซึ่งความคับแค้นทุกข์ยาก
/*269พระสงฆ์ทั้งหลายพูดว่าไม่ใช่ ๆ ข้าพเจ้ารู้จักจำได้ ศิษย์พระถังซัมจั๋งไม่ใช่รูปอย่างนี้ เห้งเจียว่าท่านทั้งหลายยังไม่เคยพบปะทำไมจึงว่าจำได้ สงฆ์ทั้งหลายบอกว่าข้าพเจ้าเคยฝันเห็นเนือง ๆ แลทั้งมีผู้เฒ่าคนหนึ่งเธอชื่อ (ท้ายเป๊กกิมแช) บอกแก่พวกข้าพเจ้าว่าซึงเห้งเจียนั้นรูปร่างไม่เหมือนใคร
เห้งเจียถามว่าเฒ่านั้นบอกแก่ท่านว่ากะไร สงฆ์ทั้งหลายพูดว่าผู้เฒ่านั้นบอกว่า เห้งเจียนั้นในแก้วตาเปนสีทองคำ ศีศะกลมหน้ามีขนแก้มตอบฟันแหลมจิตรใจห้าวหาญ คล้าย ๆ รามสูรมือถืออาวุธกระบองวิเศษ มีฤทธาอานุภาพเชี่ยวชาญไม่ยำเกรงผู้ใด น้ำใจซื่อตรงพอใจจะช่วยผู้ที่ได้ความคับแค้น เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็พูดเสียงดังว่า ท่านทั้งหลายจริงใจว่ามิใช่เห้งเจีย ข้าพเจ้าเปนบวิวารของเห้งเจียจะมาหาเหตุเล่น แล้วเห้งเจียเอามือชี้ไปว่าโน่นไม่ใช่เห้งเจียหรือพระสงฆ์ทั้งหลาย ก็พากันหันหน้าแลไปดูตามมือเห้งเจียที่ชี้ให้ดู เห้งเจียก็แปลงกายกลับเปนรูปเดิม พระสงฆ์ทั้งหลายเห็นดังนั้น ต่างคนก็คุกเข่าลงคำนับ พูดว่าท่านใต้เอี๊ย พวกข้าพเจ้าในตาต่ำ มิได้ทราบว่าท่านมีฤทธาอานุภาพเปลี่ยนแปลงกว้างอย่างนี้ไม่ ขอท่านได้ช่วยแก้แค้นให้พวกข้าพเจ้าด้วยเถิด แลขอท่านเข้าไปในเมืองกำจัดพวกมิจฉาทิฏฐิให้ราบคาบ เห้งเจียว่าท่านทั้งหลายจงตามข้าพเจ้าไป สงฆ์เหล่านั้นก็เดินตามเห้งเจียมายังกองดินทรายนั้น จับเกวียนลากออกประตู แล้วฟาดลงกับพื้นแตกหักไปสิ้น ทั้งอิฐปูนทรายไม้/*270กระเบื้อง สิ่งของที่ปลูกสร้างเหล่านั้น ก็เก็บโยนลงจากที่เนินสูงนั้นทั้งสิ้น แล้วก็บอกแก่พระสงฆ์เหล่านั้น ให้แยกย้ายกันไปเถิด พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะเข้าไปหาพระเจ้าแผ่นดิน จะกำจัดพวกเต้าหยินนี้ให้ราบคาบ พระสงฆ์ทั้งหลายบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่กล้าจะไปไกลกลัวขุนนางจะจับได้ ก็จะส่งคืนเข้ามาอีก ก็จะเกิดไภยมากขึ้นกว่าเก่า
เห้งเจียพูดว่าถ้าเช่นนั้น ข้าพเจ้าจะให้ของคุ้มตัวทุก ๆ คน เห้งเจียจึงถอนขนในตัวออกกำมือหนึ่ง แล้วส่งให้พระสงฆ์ทั้งหลายคนละขนเหน็บไว้ในเล็บนิ้วนางข้างขวาแลให้กำมือไว้ แม้ไปปะเขาจะมาจับตัว ก็ปล่อยมือออกร้องเรียกว่า ซีเทียนใต้เซียคำหนึ่ง ข้าพเจ้าจะไปช่วยท่านทั้งหลาย แม้ว่าทางจะไกลสักกี่ร้อยโยชน์ก็คุ้มได้ทั้งสิ้น ในหมู่พระสงฆ์นั้น ยังมีพระสงฆ์องค์หนึ่งใจกล้า กำมือแล้วร้องเรียกซีเทียนใต้เซีย ในทันทีนั้นมีรามสูรมาต่อหน้า รูปร่างดุร้ายมือถือกระบองเหล็กกระทำสีหะนาจน่ากลัว ถึงจะมีทหารสักหมื่นก็ไม่อาจสามารถจะทำอันตรายได้ พระสงฆ์ทั้งหลายเห็นดังนั้น ก็พากันทดลองร้องเรียกทุก ๆ คน ก็ให้เห็นแลได้เปนจริงปรากฎทุกคน จึงพากันคำนับเห้งเจียแล้วพูดว่า ท่านมีอะภินิหารเดชาอานุภาพใหญ่หลวงเห็นปรากฎจริง ๆ ประจักษ์แก่ตาข้าพเจ้าทั้งหลาย เห้งเจียบอกว่าแม้เรียกดังนั้นแล้ว ต้องภาวนาเรียกกลับคืน แล้วก็บอกคาถาว่า (ติ) ตัวเดียว ก็เรียกเปนขนคืนกลับมาเข้าเล็บไปตามเดิม พระสงฆ์/*271ทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ ต่างก็จำทรงไว้ทุก ๆ องค์ เห้งเจียสั่งพระสงฆ์ทั้งหลายว่า แม้ท่านจะไปก็อย่าไปให้ไกลนัก จงคอยฟังข่าวในเมือง เพื่อจะมีประกาศให้หาพระสงฆ์ ถ้าดังนั้นท่านทั้งหลายจงเอาขนมาคืนให้ข้าพเจ้า หมู่พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้นก็พากันแยกย้ายไปในที่ต่าง ๆ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งรอคอยเห้งเจียไม่เห็นมา จึงเรียกโป๊ยก่ายให้จูงม้าเดินไปทางทิศตวันตก จวนจะถึงกำแพงเมืองก็พบหมู่พระสงฆ์เดินสวนทางมาสิบรูปกว่า แลไปเห็นเห้งเจียอยู่ริมกำแพงเมือง พระถังซัมจั๋งก็ขับม้าเดินเข้าไปใกล้ เห้งเจียเห็นก็รีบมาคำนับอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งถามว่าทำอะไรอยู่จึงไม่เห็นกลับไป เห้งเจียจึงเล่าเรื่องของพระสงฆ์เหล่านั้นให้อาจาริย์ฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจแล้วจึงถามว่า อันการเกิดขึ้นดังนี้จะทำประการใดดี
พระสงฆ์เหล่านั้นคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าวิตกมีท่านใต้เอี๊ยรักษาแล้วสารพัดการก็จะไม่เปนอะไรหมด ที่ในกำแพงเมืองมีวัดใหญ่ของพระเจ้าแผ่นดินก่อนมีศรัทธาได้สร้างไว้ เพราะในวัดนั้นมีพระพุทธรูปอยู่จึงมิได้ทำลาย นามวัดนั้นเรียกว่า (ตี้เอียนยี่) ข้าพเจ้าทั้งหลายนี้บวชอยู่ในวัดนั้น ขอเชิญท่านอาจาริย์ไปพักที่ในวัดนั้นก่อน รอพอรุ่งพรุ่งนี้ท่านเห้งเจียเข้าไปในเมือง จัดแจงก็จะสำเร็จทุกประการได้
เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นเห็นจะดี พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงลงจากหลังม้าพากันเข้าไปในเมืองมายังวัดตี้เอียนยี่ พระถังซัมจั๋งมา/*272ถึงวัดแล้ว แลขึ้นไปบนประตูใหญ่มีกระดานป้ายใหญ่ จารึกอักษรว่าวัดตี้เอียนยี่ พวกพระสงฆ์เหล่านั้นก็ผลักประตูเข้าไป พระถังซัมจั๋งเดินเข้าไปยังโบถครองผ้าแล้วก็เดินเข้าไปนมัศการพระพุทธรูป แล้วก็เดินเข้าไปยังกุฎีใหญ่ ในกุฎีนั้นมีพระสงฆ์ผู้เฒ่าอยู่องค์หนึ่งเดินออกมารับแลเห็นเห้งเจียก็คำนับพูดว่าท่านเล่าเอี๊ยมาแล้ว เห้งเจียถามว่าท่านรู้จักข้าพเจ้าว่าเปนผู้ใด
พระสงฆ์เฒ่าผู้นั้นตอบว่าข้าพเจ้าจำได้ท่านคือซีเทียนใต้เซีย ซึงเห้งเจีย พวกข้าพเจ้าฝันเห็นรูปท่านอยู่เนือง ๆ แลทั้งท่านท้ายเป๊กกิมแชเคยมาให้ฝันอยู่เสมอ ๆ ว่า ถ้าท่านมาถึงแล้วก็จะได้รอดชีวิตร วันนี้จึงได้เห็นท่านมา เห้งเจียพูดว่าท่านรอพรุ่งนี้จึงจะได้รู้การตลอด พระสงฆ์ทั้งหลายก็จัดแจงน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยง แล้วก็จัดที่ให้พระถังซัมจั๋งพักต่างก็พากันไปหลับนอน ในเวลานั้นสองยามเศษ
ฝ่ายเห้งเจียมีธุระในใจนอนไม่หลับ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงผุดลุกขึ้นเดินออกมาจากห้อง เหาะขึ้นบนอากาศพิเคราะห์ดู เห็นข้างทิศตวันออกเฉียงใต้ไฟตะเกียงออกสว่างไสว เห้งเจียก็ลงไปใกล้ ๆ พิเคราะห์ดูโดยละเอียด เห็นมีที่บูชาพรหมซัมเซง แลเต้าหยินอาจาริย์ทั้งสามกำลังทำพิธีเชิญดาว ข้างน่าประตูมีหนังสือเหรียญคำพรแขวนไว้สองข้างประตูคู่หนึ่ง คำพรนั้นว่าขอลมฝนให้ตกต้องตามฦดูขอฟ้าอะภินิหารธรรมได้ประเสริฐมหาสมุทให้ระงับสุกไส เจ้าแผ่นดินอายุเจริญนาน ฝ่ายอาจาริย์เต้าหยินทั้งสาม แต่งตัวยืนอยู่ท่ามกลาง/*273พวกสานุศิษย์เต้าหยินล้อมรอบทั้งเล็กใหญ่ ประมาณสักเจ็ดแปดร้อยคน บางคนตีกลองบางคนตีระฆัง ต่างมีธุระในการพิธีนั้นทุกคนๆ เห้งเจียจึงคิดว่า เราจะลงไปทำให้ป่นเกรงว่าเรามาคนเดียวจะลำบาก จำจะกลับไปชวนโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งมาเปนเพื่อนด้วย จึงจะทำการได้ถนัดดี คิดเห็นดังนั้นแล้วก็เหาะกลับมายังที่อาไศรยเดินเข้าไปในกุฎี เรียกซัวเจ๋ง ๆ ตกใจผุดลุกขึ้นถามว่าพี่ป่านนี้ยังไม่นอนอิกหรือ
เห้งเจียบอกว่าเจ้าจงลุกขึ้นไปกับพี่ไปหาของที่ต้องการ ซัวเจ๋งถามว่า ครึ่งค่อนคืนป่านนี้แล้ว จะไปหาของต้องการอะไรที่ไหน เห้งเจียพูดว่าในกำแพงเมืองมีหอใหญ่ตั้งที่บูชาพรหมซัมเซง เวลานี้พวกอาจาริย์เต้าหยินกำลังตั้งพิธีเชิญดาว มีเครื่องสารพัดขนมนมเนยโอชารศต่าง ๆ ทั้งผลไม้ก็มีเปนอันมาก น้องไปกับพี่กินให้อิ่มแล้วจึงกลับมา โป๊ยก่ายกำลังนอนได้ยินพูดถึงเรื่องกินอะไรที่ไหน อดไม่ได้ก็ผุดลุกขึ้นถามว่า พี่ไม่เอาข้าพเจ้าไปด้วยดอกหรือ เห้งเจียห้ามว่าอย่าพูดอึกกะทึกไปอาจาริย์จะรู้เรื่องเข้า เจ้าจงมาตามเราไปเถิด โป๊ยก่าย ซัวเจ๋งสวมเสื้อแต่งตัวเสร็จแล้วก็ค่อย ๆ ออกจากประตูเหาะตามเห้งเจียไป
ฝ่ายโป๊ยก่ายเหาะมาใกล้ เห็นแสงไฟสว่างไสวจะใคร่ลงมือ เห้งเจียยึดไว้ห้ามว่าอย่าเพ่อก่อน รอพวกเต้าหยินไปแล้วเราจึงลงไป ในทันใดนั้น เห้งเจียร่ายพระคาถาเอาธาตุลมเป่าไปบันดานเปนลมพยุห์ใหญ่พัดโกรกเข้าไปในที่บูชานั้น สาระพัดเครื่องบูชาทั้งหลายก็หักล้มลงทั้ง/*274สิ้น ประทีบโคมไฟก็ดับมืดไปทั้งหมด พวกเต้าหยินพากันตกใจไปทุกคน เฮ้าลัดใต้เซียนอาจาริย์ใหญ่พูดว่า สานุศิษย์ทั้งหลายจงไปก่อนเถิด อันม้วนลมพยุห์ดังนี้พัดมาดับตะเกียงไฟไปดังนั้น ควรจะกลับไปหลับนอน พรุ่งนี้จึงค่อยมาพร้อมกัน สวดมนต์สองสามจบเพิ่มเติม พวกสานุศิษย์เต้าหยินเหล่านั้นก็พากันกลับไปทั้งสิ้น
เห้งเจียเห็นพวกเต้าหยินกลับไปแล้ว ก็พาโป๊ยก่ายซัวเจ๋งลงไปยังโรงพิธีนั้น โป๊ยก่ายพอมาถึงเห็นขนมลูกไม้ตั้งอยู่บนโต๊ะไม่เลือกว่าสุกหรือดิบคว้าได้ก็อ้าปากรีบกิน เห้งเจียจึงว่าเจ้าทำกิริยาอาการอย่างนี้เหมือนแก่ทารก จะนั่งลงให้เรียบร้อยจึงค่อยกินจะไม่ได้หรือโป๊ยก่ายว่าไม่ต้องอายใคร ขะโมยกินให้หมดแล้วจึงค่อยนั่ง ซัวเจ๋งว่าบางทีเขาเชิญมาจะทำอย่างไร เห้งเจียถามว่าฉากที่แขวนอยู่นั้นคือรูปโพธิสัตว์อะไร โป๊ยก่ายบอกว่ารูปซัมเซงจะไม่รู้ทีเดียวหรือ เห้งเจียถามว่าซัมเซงอะไร โป๊ยก่ายบอกว่าที่รูปอยู่กลางนั้นคือพรหมง่วนซุ้ยทีกุน ข้างซ้ายนั้นคือเล่งโป๊เต้ากุน ข้างขวานั้นคือท้ายเสียงเล่ากุน เห้งเจียว่าเราทั้งสามจงแปลงเปนซัมเซงทั้งสาม นั่งกินให้สบายใจ โป๊ยก่ายได้กลิ่นหอมโดนจะหมูกก็นึกอยากกิน จึงกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะสองมือกระชากฉากซัมเซงลงมา แล้วพูดว่าท่านทั้งสามนั่งนานแล้ว ขอให้ข้าพเจ้านั่งบ้าง โป๊ยก่ายก็แปลงกายเปนท้ายเสียงเล่ากุน เห้งเจียก็แปลงเปนง่วนซุ้ยทีกุน ซัวเจ๋งก็แปลงเปนเล่งโป๊เต้ากุน
เห้งเจียว่าโป๊ยก่ายเอารูปฉากทิ้งเกะกะดังนี้ บางทีพวกเต้า/*275หยินมาเห็นเข้า ความจะไม่แตกออกหรือ จงเอาไปส้อนเสียให้พ้น โป๊ยก่ายว่าในที่นี้ก็ไม่มีที่จะส้อนที่ไหน เห้งเจียว่าที่ข้างนี้เห็นจะมีสระอยู่เอาไปทิ้งเสียก็แล้วกัน โป๊ยก่ายจึงกระโดดลงฉวยเอารูปฉากนั้นไปทิ้งในสระน้ำแล้วก็กลับมา ทั้งสามคนก็ขึ้นนั่งกินตามสบายใจ เห้งเจียกินผลไม้ได้สามสี่ผล โป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสองกินดุจลมหอบเมฆพักเดียวก็หมดเกลี้ยง
ฝ่ายพวกเต้าหยินน้อย ๆ พึ่งจะล้มตัวลงนอนก็ตรึกตรองคิดขึ้นได้ว่า ลืมทิ้งระฆังไว้ในที่นั้น จึงผุดลุกขึ้นเดินไปในที่พิธีจะใคร่ไปหาระฆัง ก็เที่ยวคลำหา ครั้นได้ระฆังแล้วเดินจะกลับมาได้ยินเสียงหายใจ เต้าหยินตกใจรีบก้าวเดินออกมา ไปเหยียบถูกเมล็ดเงาะเข้าก็พลาดล้มลงระฆังก็แตกออกไป โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ จึงหัวเราะด้วยเสียงอันดัง เต้าหยินได้ยินดังนั้นก็ยิ่งมีความตกใจตาลีตาลานรีบลงมาจากหอใหญ่ ตบประตูร้องเรียกว่าท่านตาท่านตาไม่เปนการแล้ว
ฝ่ายอาจาริย์เต้าหยินทั้งสามยังไม่หลับ จึงเปิดประตูออกมาถามว่ามีเหตุการอย่างไรหรือ เต้าหยินน้อยตัวสั่นอุทัจพูดไม่ใคร่จะออกจึงบอกว่าข้าพเจ้าขึ้นไปหาระฆังที่ในโรงพิธี ได้ยินเสียงคนหัวเราะจนข้าพเจ้าตกใจกลัวโดยไม่รู้ว่าใครมาอยู่มืด ๆ อย่างนั้น อาจาริย์เต้าหยินทั้งสามได้ฟังดังนั้น จึงให้เอาตะเกียงไฟมา จะออกไปดูว่าจะมีเหตุการร้ายดีประการใด จึงเรียกสานุศิษย์ให้ตื่นขึ้นพร้อมกัน/*276ทั้งเด็กแลผู้ใหญ่ จุดไฟขึ้นพร้อมกันเดินขึ้นไปยังที่พิธี เพื่อจะดูให้รู้แน่แก่ใจ
ฝ่ายเห้งเจียนั่งอยู่ท่ามกลาง มือขวาจับซัวเจ๋งมือซ้ายจับโป๊ยก่ายกระชุ่นให้รู้สึกว่าคนมา โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็รู้สึก จึงนั่งนิ่งไม่พูดจาว่ากระไร คอยแลดูพวกเต้าหยินว่าจะทำประการใด พวกเต้าหยินเอาไฟเที่ยวส่องดูข้างหน้าข้างหลัง เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั่งนิ่งดุจรูปอิฐรูปปูน เฮาลัดอาจาริย์พูดว่า ไม่มีคนพาลที่ไหนมา ทำไมผลไม้แลเครื่องบูชาจึงหมดสิ้นไปดังนี้ ลกลัดอาจาริย์พูดว่าดูดุจคนกิน แม้ว่าคนกินก็คงทิ้งเมล็ดทิ้งเปลือก นี่ทำไมจึงหมดไปดังนี้ แล้วก็ไม่เห็นมีคน เอี๋ยวลัดอาจาริย์พูดว่า ท่านพี่ทั้งสองอย่าสงไสยคิดดูว่าพวกเราตั้งจิตรสวดมนต์ จึงร้อนขึ้นไปถึงพรหมทั้งหลายนี่คือท่านซัมเซงลงมารับของบูชาเปนแน่ เวลานี้ท่านกำลังอยู่เราขอน้ำมนต์ต้มยากิน แลจะได้ถวายพระเจ้าแผ่นดินจะไม่ดีหรือ พวกเราจะได้มีความชอบในพระเจ้าแผ่นดิน
เฮาลัดใต้เซียนอาจาริย์ใหญ่พูดว่า คิดดังนั้นเห็นจะถูกต้อง จึงเรียกศิษย์ให้ตีเครื่องสัญญาประโคม แลให้ไปเอาเสื้อผ้าเครื่องจะเข้าพิธี แลคอยรอเราทำการบวงสรวงเชิญแล้ว จึงค่อยพร้อมกันสวดมนต์ เต้าหยินทั้งหลายรับคำสั่งแล้วก็พากันจัดแจงรอคอยอยู่พร้อมกัน สวดคัมภีร์เซียนไสยสาตรได้จบหนึ่ง เฮาลัดใต้เซียนแต่งตัวแล้วก็ยืนอยู่ท่ามกลาง ทำการบวงสรวงเคารพเชิญ แล้วก็/*277คุกเข่าลงคำนับขอน้ำทิพย์จะได้ถวายพระเจ้าแผ่นดิน โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นในใจให้กระสับกระส่ายกระซิบบอกแก่เห้งเจียว่า นี่พวกเรากินแล้วยังไม่ไป ถ้าเขาบวงสรวงแล้วจะขออะไรเราจะทำอย่างไร เห้งเจียสะกิจมิให้โป๊ยก่ายพูด แล้วจึงออกปากพูดว่า พวกท่านทั้งหลายอย่าเพ่อขออะไรเลย เรามาจากที่ประชุมเลี้ยงชมภู่แล้วก็เลยมา มิได้ติดน้ำมนต์ทิพย์แลยาก็มิได้เอามา วันอื่นจึงจะเอามาให้ พวกเต้าหยินได้ยินเสียงพูดดังนั้น ต่างตกประหม่าตัวสั่นไปทุกคน พูดว่าท่านเอี๊ย ๆ ลงมาจากสวรรค์แล้ว ขอท่านอย่าทิ้งซึ่งธรรมพิเศษที่ให้อายุยืนนานเลย ลกลัดเต้าหยินเดินเข้ามาอ้อนวอนว่า ขอท่านจงไว้น้ำมนต์ทิพย์ให้พวกข้าพเจ้าอายุยืนนานด้วย ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นจึงสกิดเห้งเจียกระซิบว่า พวกเต้าหยินจะรีบรัดขอเอาอย่างนี้ เห้งเจียว่าจะต้องให้เขา
ฝ่ายพวกเต้าหยินทำการบวงสรวงแล้ว เห้งเจียจึงออกปากพูดว่าไม่ต้องกราบไหว้วุ่นวาย เราไม่อยากได้ไหว้ แต่วิตกว่าจะเสียการพิธี ครั้นจะให้ก็เปนที่ง่ายนัก พวกเต้าหยินได้ฟังดังนั้น จึงพร้อมกันกราบลงกับพื้น อ้อนวอนว่าขอท่านได้เห็นแก่พวกข้าพเจ้าซึ่งได้มีใจเคารพดังนี้ ขอได้โปรดให้พวกข้าพเจ้าได้ตามความประสงค์แล้ว พวกข้าพเจ้าจะกราบทูลเจ้าแผ่นดินให้เคารพนับถือในคัมภีร์ไสยสาตรทั่วไป เห้งเจียพูดว่า ถ้ากระนั้นจงเอาของมาใส่เถิด พวกเต้าหยินได้ฟังดังนั้น ต่างก็เคารพกราบลงพร้อมกัน ใต้เซียน/*278ทั้งสามให้เอาอ่างใหญ่มาตั้งไว้ บ้างก็เอากระถางใหญ่แลขวดดอกไม้มาตั้งไว้เสร็จแล้ว เห้งเจียจึงพูดว่า พวกเจ้าจงออกไปคอยนอกหับบานประตูเสีย พวกเต้าหยินได้ฟังสั่งต่างก็พากันถอยออกไปข้างนอก คุกเข่าคอยท่าอยู่ข้างน่าลาน เห้งเจียเห็นพวกเต้าหยินออกไปข้างนอกหมดแล้ว จึงลุกยืนขึ้นถกผ้าหนังเสือขึ้นแล้ว ก็เยี่ยวใส่ในขวดดอกไม้เต็มทั้งสองขวด โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ดีใจ พูดว่าวันนี้เราจะต้องให้เขาบ้าง จึงยืนขึ้นถกกางเกงเยี่ยวออกซ่า ๆ ดุจเทน้ำลงกระดาน เยี่ยวใส่กระถางใหญ่เต็มกระถาง ซัวเจ๋งก็เยี่ยวใส่อ่างไว้เต็มอ่าง ครั้นเสร็จแล้วก็ลงนั่งเรียบร้อยอย่างเดิม พูดว่าพวกเจ้าจงเข้ามาเอาน้ำมนต์ทิพย์ไปเถิด
ฝ่ายพวกเต้าหยินเปิดประตูเข้าไป ต่างก็พากันเคารพขอบคุณช่วยกันยกน้ำรวมไว้ที่เดียวกัน จึงบอกพวกสานุศิษย์ทั้งหลายให้เอาถ้วยเล็กมาตักกิน เฮาลัดใต้เซียนได้ถ้วยมาตักกิน พอดื่มเข้าไปอุส่าห์จีบปากจีบคอกลืน ลกลัดใต้เซียนถามว่าพี่กินดีหรือ เฮาลัดว่าว่ารสฝาดๆ ขื่นๆ เอี๋ยวลัดใต้เซียนดื่มเข้าไปครึ่งถ้วยว่าคาว ๆ ดุจเยี่ยวหมู เห้งเจียนั่งอยู่ข้างบนได้ยินดังนั้น ก็นึกรู้ว่าจะเกิคความแล้ว เราลองฝีมือให้มันรู้แลไว้ชื่อให้ปรากฎด้วย คิดดังนั้นแล้วก็ออกปากเรียกว่า เฮ้ยอ้ายพวกเต้าหยิน มึงทำการทุจริตมากมายเหลือเกินไม่มีความยุติธรรมเลย มึงคิดว่าท่านพรหมซัมเซงจะลงมาง่าย ๆ ดังนั้นหรือ เราจะบอกพวกเจ้าให้รู้สึกตามความจริง /*279นี่คือพระถังซัมจั๋งรับรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ วันนี้วันดีจึงลงมากินเครื่องบวงสรวงขนมนมเนย จะเปนที่สำราญแก่พวกเจ้าที่เคารพนบนอบ ไม่มีอะไรจะตอบแทนให้สมความดีของพวกเจ้า จึงถ่ายปัสสาวะลงไว้ในขวดในหม้อต่างน้ำมนต์ ให้พวกเจ้ากินเพื่อสิริมงคลแลอายุยืนนาน ฝ่ายพวกเต้าหยินเมื่อได้ฟังดังนั้น ก็พากันกั้นประตู พร้อมกันถือเครื่องสาตราอาวุธอิฐแลไม้ต่าง ๆ ปาส่งเข้าไป แล้วก็ตรูกันถือไม้บุกรุกเข้าไปจะตี ฝ่ายเห้งเจียคอยต่อสู้รับรองมือหนึ่งหนีบโป๊ยก่าย มือหนึ่งหนีบซัวเจ๋ง ปิดป้องลอดหนีออกมาพ้นประตู ก็เหาะหนีกลับมายังวัดตี้เอียนยี่ ครั้นถึงก็ลงเดินเข้าในกุฎีพากันเข้าที่นอน สักประเดี๋ยวก็สว่างในพระราชวังก็ตีกลองสัญญา พระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกขุนนาง ๆ เข้าเฝ้าประชุมพร้อมกันทั้งซ้ายขวา เวลานั้นพระถังซัมจั๋งก็ตื่นนอนลุกจากที่เรียกสานุศิษย์ทั้งสาม จะเข้าไปในวังเปลี่ยนหนังสือเดินทาง
เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ก็ตื่นขึ้นล้างหน้าล้างตาแล้วก็จัดแจงตามอาจาริย์ไป อาจาริย์กับศิษย์พากันเดินมา ครั้นถึงหอเหงาฮ่องเล้า พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่ขุนนางที่เฝ้าประตูว่า อาตมภาพพระสงฆ์อยู่เมืองใต้ถังถือรับสั่งจะไปเมืองไซทีอาราธนาพระธรรม บัดนี้มาถึงนี่จะขอเปลี่ยนหนังสือ ขอท่านได้เข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบด้วย พวกขุนนางก็นำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบแล้ว จึงมีรับสั่งว่าพวกพระสงฆ์เหล่านี้ไม่มีที่ตายจะมาหาที่ตาย พวก/*280ขุนนางที่คอยจับทำไมอยู่จึงไม่จับมาส่งเล่า ขะณะนั้นมีขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งกราบทูลขึ้นว่า เมืองใต้ถังในชมภูทวีปนี้เปนเมืองใหญ่ มาถึงนี้ทางไกลตั้งหมื่นโยชน์ อันพระสงฆ์ที่มานี้คงจะมีอะพินิหาญฤทธาอานุภาพ จึงสามารถมาประเทศไซทีได้ ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาเอาแต่หนังสือดู ถ้าถูกต้องแล้วก็ควรจะปล่อยไป จึงจะชอบด้วยทางทศพิธราชธรรม พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงเห็นชอบด้วยตามถ้อยคำที่ขุนนางกราบทูลนั้น จึงรับสั่งให้นำพระถังซัมจั๋งเข้าไปเฝ้า
พระถังซัมจั๋งกับพวกศิษย์ทั้งสามก็พร้อมกันเข้ามาในท้องพระโรง ครั้นถึงน่าพระที่นั่งก็ยืนเรียงกันเปนแถวอยู่ จึงนำหนังสือสำหรับตัวออกถวาย พระเจ้าแผ่นดินทรงรับมาทอดพระเนตรพิจารณาดู ในขะณะนั้นพวกขันธีเข้ามากราบทูลว่า บัดนี้ท่านอาจาริย์เต้าหยินจะขอเข้ามาเฝ้า เมื่อพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น ก็ลงจากพระที่นั่งเสด็จออกมาคอยรับ ฝ่ายเต้าหยินทั้งสามก็เสินเข้ามาถึงพระที่นั่ง ก็ขึ้นนั่ง ส่วนพระเจ้าแผ่นดินก็ย่อพระองค์รับเชิญ พระถังซัมจั๋งหันหน้าไปดู เห็นเต้าหยินเดินตรงเข้ามาขึ้นที่นั่งมิได้เคารพต่อผู้ใด พวกขุนนางซ้ายขวาก็ก้มหน้าไม่กล้าแลดู เต้าหยินขึ้นนั่งเสมอพระเจ้าแผ่นดินก็มิได้ทำความเคารพ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่า ข้าพเจ้ามิได้ให้หา เหตุใดท่านใต้เซียนจึงเข้ามา ท่านจะมีกิจธุระประการใดหรือ เต้าหยินกราบทูลว่า ข้าพเจ้ามีกิจอันหนึ่งจึงได้มาเฝ้า คือพวกพระสงฆ์ทั้งสี่นี้จะมาแต่เมืองใดข้าพเจ้าไม่ทราบ พระเจ้า/*281แผ่นดินตรัสบอกว่าเธออยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้ไปไซทีอาราธนาพระธรรม เต้าหยินได้ฟังดังนั้นก็ตบมือหัวเราะพูดว่า ข้าพเจ้าหมายว่ามันหนีพ้นไปแล้ว มิรู้ก็กลับมาอยู่ที่นี่เอง
พระเจ้าแผ่นดินตกพระไทยถามว่า พระสงฆ์เหล่านี้ได้ทำให้ท่านอาจาริย์เดือดร้อนอย่างไรหรือ เธอมาบอกชื่อแซ่แก่ข้าพเจ้า ๆ ก็อยากจะใคร่ส่งไปให้ท่านใช้ แต่ท่านขุนนางผู้ใหญ่ท้ายซือได้ทูลทัดทานเราเห็นว่าถูกต้อง แลทั้งเห็นว่าเธอมาจากเมืองใต้ถัง จึงเรียกเข้ามาพิจารณาดูหนังสือนั้น หากว่าพวกพระสงฆ์เหล่านี้มีโทษก็แล้วแต่ท่านเถิด เต้าหยินหัวเราะแล้วพูดว่า พระองค์ยังไม่ทรงทราบคือเธอมาเมื่อวันวานนี้ ยังที่ประตูเมืองทิศตวันออก ฆ่าสานุศิษย์ของข้าพเจ้าตายเสียสองคนแล้ว แลยังซ้ำปล่อยพระสงฆ์ห้าร้อยรูปเสียด้วยอีก แลทำลายเกวียนกระเบื้องอิฐปูนไม้เสียไปทั้งสิ้น ครั้นเมื่อคืนนี้มาทำลายที่บูชาซัมเซงไปหมดสิ้นอีก แลลักกินผลไม้ขนมนมเนยที่พระราชทานหมดสิ้น พวกข้าพเจ้าสำคัญว่าซัมเซงเสด็จลงมาจึงพากันขอน้ำมนต์น้ำยาทิพย์ เพื่อจะนำมาถวายพระองค์ มิได้รู้ว่าสงฆ์พวกนี้ถ่ายปัสสาวะไว้ในที่ หลอกลวงข้าพเจ้า ๆ จะจับตัวก็พากันหนีไป บัดนี้กลับมาอยู่ที่นี่
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงทราบดังนั้นก็ทรงพระพิโรธยิ่งนัก จะใคร่ลงโทษพระสงฆ์ทั้งสี่นั้น ในทันใดนั้นเห้งเจียจึงพูดขึ้นด้วยเสียง/*282อันดังว่า ขอพระองค์จงยับยั้งพระไทยก่อน ข้าพเจ้าจะทูลให้ทรงทราบบ้าง ซึ่งอาจาริย์เต้าหยินมาทูลกล่าวโทษว่าข้าพเจ้าฆ่าศิษย์เสียสองคนนั้นผู้ใดเปนพยานได้รู้เห็น แม้ว่าจริงดังนั้นพวกข้าพเจ้าจะยอมถ่ายใช้ชีวิตรให้เธอทั้งสอง ข้อที่กล่าวว่าข้าพเจ้าทำลายเกวียนแลสิ่งของที่ปลูกสร้างเหล่านั้น แลปล่อยพระสงฆ์ที่มีโทษ การที่กล่าวนี้ไม่มีพยานยืนยัน แลกล่าวว่าข้าพเจ้าทำลายรูปซัมเซงแลสิ่งของเครื่องบูชาเสียนั้น ทั้งลักกินผลไม้แลขนมนมเนย ก็พวกข้าพเจ้าจรมาแต่เมืองใต้ถังหนทางไกลไม่รู้เบาะแส เหตุใดจะรู้ว่าโรงพิธีอยู่ที่แห่งใด แลข้อที่กล่าวว่าข้าพเจ้าถ่ายปัสสาวะไว้ ก็ควรจะจับคุมเอาตัวไว้จึงจะชอบ ซึ่งเอาความเท็จไม่จริงมากล่าวโทษข้าพเจ้าว่ากลางวันฆ่าผู้ฟันคนตายดังนี้ แลมนุษย์ทั้งหลายที่ปลอมชื่อปลอมแซ่กันก็มีอยู่เปนเช่นอย่างถมไปจะนับจะประมาณมิได้ ด้วยเหตุอย่างไรจึงพูดว่าข้าพเจ้ากระทำการชั่วร้ายดังนี้ เปนข้อความเลื่อนลอยหามีหลักฐานอันใดไม่ ขอพระองค์ได้ทรงพระราชดำริห์ก่อนโดยทางยุติธรรม
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินทรงฟังเห้งเจียชี้แจงก็ลังเลพระไทยอยู่ แต่หากมีความเชื่อแลความนับถือเต้าหยินก็ยังทรงตรึกตรองอยู่ พอเห็นขุนนางเข้ามากราบทูลว่า พวกกำนันผู้ใหญ่บ้านทั้งหลายมาคอยรับรับสั่งอยู่นอกประตู พระองค์ทรงทราบแล้วจึงโปรดให้นำเข้าไปเฝ้าพวกขุนนางก็ออกไปนำกำนันผู้ใหญ่บ้านสี่สิบคนกว่าเข้าไปเฝ้า ถวายบังคมแล้วก็กราบทูลว่า ชอพระองค์ได้ทรงทราบ ในปีนี้ตั้งแต่/*283เดือนห้าเดือนหกเดือนเจ็ดมาแล้วนี้ไม่มีฝน วิตกว่าเดือนแปดเดือนเก้าฝนจะแล้ง เพราะฉนั้นพวกข้าพเจ้ามากราบทูล ขอเชิญท่านอาจาริย์เต้าหยินตั้งพิธีขอฝน ขอพระบารมีเปนที่พึ่งได้โปรดเกล้าทรงพระอะนุกูลแก่อาณาประชาชนทั้งหลาย ให้ได้รับความร่มเย็นเปนศุข
สมเด็จพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสว่าการที่ท่านทั้งหลายมากราบทูลนี้ก็ทรงทราบอยู่แล้ว พระองค์จึงตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่า ข้าพเจ้านับถือสาศนาเต้าหยิน มิได้นับถือพระสงฆ์เพราะเหตุใด เพราะเหตุที่พระสงฆ์ตั้งพิธีขอฝน ๆ ก็ไม่ตก ส่วนท่านเต้าหยินลงมาจากฟ้าทำพิธีขอฝน ๆ ก็ตกลงมาชุ่มชื่น ราษฎรทั้งหลายมีความอิ่มเอิบบริบูรณ์ทั่วทุกตำบล ก็ท่านมาแต่ทางไกลได้ผิดพลั้งต่อท่านใต้เซียน ก็ย่อมมีโทษมาก แต่ข้าพเจ้าจะยกให้ ท่านยังสามารถจะตั้งพิธีขอฝนให้ฝนตกได้หรือไม่ แม้ว่าท่านขอฝนได้ข้าพเจ้าจะยกโทษนั้นให้มิให้มีโทษ แลเปลี่ยนหนังสือเดินทางให้ แม้ว่าฝนไม่ตกก็จะต้องโทษตามกฎหมาย ประจานให้ชาวเมืองรู้ทั่วกัน เห้งเจียได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่าข้าพเจ้าสามารถจะขอฝนให้ตกได้ตามต้องการ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียรับดังนั้น จึงรับสั่งให้ขุนนางพนักงานจัดเครื่องพิธี แลสั่งให้จัดราชรถ พระองค์จะเสด็จไปทอดพระเนตรยังหอเหงาฮ่องเล้า
ฝ่ายขุนนางพนักงานก็จัดการตามรับสั่งเสร็จ พระองค์ก็เสด็จพร้อมด้วยขุนนางข้าราชการ มาประทับยังหอเหงาฮ่องเล้าแล้ว พระถัง/*284ซัมจั๋งกับพวกศิษย์ก็พากันตามเสด็จมาอยู่ข้างล่าง ฝ่ายอาจาริย์เต้าหยินทั้งสามขึ้นนั่งอยู่บนหอกับด้วยพระเจ้าแผ่นดิน บัดเดี๋ยวมีขุนนางขี่ม้าวิ่งมาบอกว่า การพิธีสารพัดจัดเสร็จแล้ว ขอเชิญท่านใต้เซียนไปบวงสรวง
เฮ้าลัดอาจาริย์ใหญ่ได้ฟังดังนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ย่อตัวคำนับแก่พระ เจ้าแผ่นดินแล้ว เดินลงมาจากหอ เห้งเจียวิ่งมากั้นหน้าไว้ ถามว่าจินแสจะไปข้างไหน เต้าหยินตอบว่าจะขึ้นทำพิธีขอฝน เห้งเจียว่าเห็นจะผิดที่ท่านยกย่องกันเอง ทำไมไม่ให้ข้าพเจ้าผู้มาทางไกลขอก่อนเล่า นี่คือดุจกำลังมังกรจะเบียฬที่ของงูหรือ แม้ว่าท่านจะขึ้นไปก่อน จะต้องต่อน่าพระที่นั่ง พระเจ้าแผ่นดินแสดงความทรงพระอนุญาตจึงขึ้น เต้าหยินถามว่าแสดงความอะไร  เห้งเจียว่าท่านกับข้าพเจ้าพร้อมกันขึ้นทำพิธีขอฝน จะรู้ได้หรือว่าฝนของท่านหรือฝนของข้าพเจ้า ก็จะไม่รู้ว่าความชอบของผู้ใด เต้าหยินพูดว่า จึงดูป้ายจะร้องเรียกเปนลำดับ คือที่หนึ่งร้องให้มีลม ที่สองร้องไห้มีเมฆ ที่สามร้องให้มีฟ้าร้อง ที่สี่ให้มีฝนตก ที่ห้าให้ฝนหยุด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่ แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าพวกสงฆ์ยังไม่เคยเห็น เชิญท่านเถิด ๆ
เต้าหยินใต้เซียนจึงเดินไปก่อน พระถังซัมจั๋งกับศิษย์เดินตามหลังไป ครั้นมาถึงน่าประตูพิธี แลเข้าไปเห็นมีแท่นสูงสักสามวาในรอบนั้นปักธงยี่สิบแปดคัน เปนอย่างดาวยี่สิบแปดดวง บนแท่น/*285นั้นมีโต๊ะตั้งไว้โต๊ะหนึ่ง มีเครื่องบูชากระถางปักธูปเชิงเทียนหม้อไฟ กลางโต๊ะมีป้ายทองจารึกชื่อเจ้ารามสูร ข้างนั้นมีกะถางตั้งห้ากะถาง ใส่น้ำใสเต็มทุกกะถาง บนน้ำนั้นทิ้งยอดใบสนลอยอยู่ทุก ๆ กะถาง มีป้ายเหล็กวางซ้อนบนกระถางแผ่นหนึ่ง เขียนยันต์ชื่อรามสูร ข้างนั้นมีไม้หลักห้าอันเขียนชื่อพระพายทุกๆ หลัก ๆ หนึ่งมีเต้าหยินยืนอยู่สองคน มือถือลูกตุ้มเหล็กคอยเคาะหลักนั้น ข้างหลังแท่นมีพวกเต้าหยินหลายคนคอยเขียนหนังสือยันต์ ที่หว่างปักกระดาดราวไฟไว้ราวหนึ่ง แลมีรูปหุ่นคนสองสามรูป เปนกิริยาราชทูตของพระภูมิเจ้าที่ใช้สอย
ฝ่ายเต้าหยินมาถึงก็ตรงขึ้นไปบนแท่นยืนอยู่ข้างหนึ่ง ข้างนั้นมีเต้าหยินน้อย มือถือกระดาษยันต์เหลือง แลเกี่ยมอันหนึ่ง เอามาส่งให้อาจาริย์เต้าหยิน ๆ รับเอาเกี่ยมแลยันต์มาถือมือก็จับเกี่ยมยกขึ้นเสกร่ายเวท เอายันต์แผ่นหนึ่งวางเผาบนหม้อไฟแล้ว ข้างล่างนั้นพวกเต้าหยินน้อยสองสามคนก็เอายันต์เผา แลกระดาดยันต์ที่ราวนั้นก็จุดไฟเผา ข้างบนแท่นนั้นเสียงอู้ทีหนึ่งแลป้ายพระพายก็มีเสียงลั่นดังบนเวหามีลมพัดฉิว ๆ มา
โป๊ยก่ายเห็นดังนั้น ปากก็บ่นว่าเห็นจะไม่เปนการ เต้าหยินนี้เธอมีความรู้วิเศษจริง อาจทำป้ายให้มีเสียงขึ้นได้ ก็มีลมพัดมาดังนี้ เห้งเจียว่าพวกเราจงเงียบ ๆ อย่าพูดจาแก่เรา ๆ จะมีธุระการไป พูดดังนั้นแล้วก็ถอนขนเพ็ชร์ออกหนึ่งขน ร่ายพระคาถาเป่าแปลงเปนเห้งเจียปลอมยืนอยู่ที่นั่น ตัวเห้งเจียก็เหาะขึ้นบนเวหา ถาม/*286ว่าผู้ใดเปนพนักงานลม ฝ่ายพระพายตกใจก็รีบรัดปากถุงลมให้หยุดแล้ว ก็ลงคำนับเห้งเจีย ๆ พูดว่าข้าพเจ้ารักษาพระถังซัมจั๋งไปไซทีอาราธนาพระธรรม จะทดลองขอฝนแก่เต้าหยินทำไมพระพายจึงไม่ช่วยเรา กลับไปช่วยเต้าหยินเล่า เราจะยกโทษให้ จงเก็บลมเสียให้สิ้น แม้ว่ามีสักหนิดหน่อย พัดให้สิ่งของ ๆ เต้าหยินไหวเราจะตีด้วยกระบองเหล็กกายสิทธิ์นี้ยี่สิบที พระพายตอบว่า ข้าพเจ้าไม่กล้าแล้ว ในทันใดนั้นลมก็สงัดเงียบหยุดไปสิ้น
ฝ่ายเต้าหยินก็เอายันต์ออกเผาอีกแผ่นหนึ่งก็ตบกับโต๊ะทีหนึ่ง ก็เห็นบนอากาศมีสายเมฆออกมัวท้องฟ้า เห้งเจียร้องถามว่าที่ทำเมฆนั้นผู้ใด เทพบุตทำเมฆก็ตกใจมาคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าคือหนึงกุน เห้งเจียจึงเอาความนั้นมาเล่าให้ฟังทุกประการแล้ว หนึงกุนก็เก็บเมฆเสียหมดสิ้น ท้องฟ้าทั่วโลกไม่มีเมฆฝนเลย
ฝ่ายเต้าหยินจิตรใจให้ร้อนรณ ก็คลายมวยผมปล่อยลงร่ายเวทเสกเผายันต์อีกแผ่นหนึ่ง เอาป้ายตบลงกับโต๊ะ ก็แลเห็นข้างทิศอาคะเณ เทพยดาเตงทีกุน ขับพวกรามสุรมายังอากาศ พบเห้งเจียก็คำนับ เห้งเจียก็ชี้แจงเล่าเหตุผลให้ทราบทุกประการ แล้วต่อว่า ๆ ทำไมพวกท่านมาโดยใจดังนี้มีรับสั่งอย่างไรหรือ
ทีกุนบอกว่า เต้าหยินเผายันต์รามสูรแลหนังสือขอร้องขึ้นไปร้อนถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้พวกข้าพเจ้ามาพวกข้าพเจ้าจึงได้มาทำการตามรับสั่ง เห้งเจียว่า ถ้ากระนั้นจงหยุดก่อน ไว้รอ/*287ข้าพเจ้ากระทำการ จึงลงมือช่วยกันเถิด ฝ่ายเต้าหยินเห็นไม่มีเสียงรามสูรจิตรใจให้หวาดหวั่น ก็รีบจุดธูปจุดเทียนเพิ่มเติมเอายันต์เผาอีกแผ่นหนึ่งเอาป้ายตบลงกับโต๊ะ ทันใดนั้นเห็นเล่งอ๋องพระยานาคทั้งสี่สมุทขับบริวารรีบมา เห้งเจียมาสกัดร้องตวาดถามว่า เง่ากวั๊งเล่งอ๋องจะไปข้างไหน เง่ากวั๊งเล่งอ๋องเห็นเห้งเจียก็เข้ามาคำนับ เห้งเจียจึงเล่าเหตุการนั้น ๆ ให้ฟังทุกประการ แล้วพูดว่าเมื่อวันก่อน มีความลำบากแก่ท่านไม่สำเร็จ คราวนี้ขอช่วยเปนกำลัง
เล่งอ๋องพูดว่าท่านอย่ามีความวิตก ข้าพเจ้าจะทำตามท่านสั่งทุกประการ เห้งเจียว่าขอบใจท่าน เมื่อวันก่อนบุตรของท่านได้มาช่วยจับปิศาจ ช่วยอาจาริย์ของข้าพเจ้าให้ข้ามฟากมาได้ เล่งอ๋องบอกว่า ปิศาจนั้นบัดนี้ยังมัดอยู่ในทะเลยังไม่กล้าชำระเองจะใคร่เชิญใต้เซียไปตัดสิน เห้งเจียพูดว่า โทษานุโทษนั้นแล้วแต่ท่านจะเห็นสมควรเถิด เวลานี้ขอท่านได้ช่วยเปนกำลังแก่ข้าพเจ้าเถิด ด้วยเต้าหยินร้องเรียกสี่หนแล้ว ก็ถึงเวนข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่เข้าในยันต์เขียนแลตบตีซึ่งป้ายนั้น เตงทีกุนพูดว่า ท่านสั่งแล้วก็ต้องทำตามท่านสั่ง แต่วิตกว่าไม่มีสัญญาจะไม่เข้าใจกันได้ เห้งเจียพูดว่า ข้าพเจ้าจะเอากระบองนี้เปนสัญญา แม้ว่าข้าพเจ้าชี้ขึ้นจงให้มีลม พระพายก็รับสัญญาว่าจะให้เกิดลม ถ้าชี้ที่สองจงให้เกิดเมฆขึ้น หนึงกุนก็รับสัญญาว่า จะทำให้เกิดเมฆขึ้น ถ้าชี้ที่สามจงให้ฟ้าร้อง รามสูรก็รับสัญญาจะทำให้ฟ้าร้อง ถ้าชี้ที่/*288สี่จงให้ฝนตก เล่งอ๋องทั้งสี่ก็รับสัญญาจะทำให้ฝนตก ถ้าชี้ที่ห้าให้ฟ้าสว่างปรกฏิ แล้วกำชับว่า ตามสัญญานี้ขออย่าให้เคลื่อนคลาด กำชับแล้วเห้งเจียก็ลงมายังที่เดิม เรียกขนกลับเข้าตัวแล้วก็ยืนแอบพระถังซัมจั๋งอยู่ แล้วร้องเรียกด้วยเสียงอันตังว่า ท่านจินแสเชิญสี่หนแล้ว ก็ไม่มีลมแลเมฆแลฟ้าร้องแลฝนเล่า จะต้องให้ข้าพเจ้าทำบ้างจึงจะควร
ฝ่ายเต้าหยินจนใจไม่รู้ที่จะทำประการใด ก็เดินกลับลงมาไปขึ้นหอ (เหงาฮ่องเล้า) เข้าเฝ้าทูลพระเจ้าแผ่นดิน เห้งเจียก็เดินตามไป พระเจ้าแผ่นดินก็ตรัสถามว่า ข้าพเจ้าคอยฟังคอยดูท่านอาจาริย์ทำการพิธีบวงสรวงสี่หนแล้ว ก็ไม่เห็นมีลมแลฝนการจะเปนอย่างไรหรือ เต้าหยินทูลว่า วันนี้เทพยดาพนักงานที่ทำลมแลฝนไม่อยู่ เห้งเจียพูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า วันนี้เทพยดาอยู่พร้อมกัน ที่ฝนไม่ตกนั้นเพราะวิทยาของจินแสไม่ศักดิ์สิทธิ์ เชิญเธอจึงไม่มา เมื่อพระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงทรงอะนุญาตว่า ถ้ากระนั้นเห้งเจียจงกระทำให้เกิดลมแลฝนเถิดเราจะคอยดู เห้งเจียได้อนุญาตแล้ว ก็คำนับเดินกลับมายังพิธี บอกพระถังซัมจั๋งให้ขึ้นบนโรงพิธี พระถังซัมจั๋งว่า อาตมภาพไม่เคยขอฝน เห้งเจียพูดว่าท่านไม่ต้องบวงสรวงจงทำเปนนั่งสวดมนต์เท่านั้น ข้าพเจ้าจะทำเองท่านอย่าได้วิตกเลย พระถังซัมจั๋งขึ้นบนแล้วนั่งสำรวมจิตรสวดพระคำภีร์ (ซิมเกง) เวลานั้นมีขุนนางขี่ม้าวิ่งมาถามว่า ท่าน/*289สงฆ์หมู่นี้ทำไมไม่ได้ยินเสียงป้ายสัญญาเล่า แลทำไมไม่เผากระดาษยันต์เล้า เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงพูดด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้าไม่ต้องการ พวกข้าพเจ้าไม่ต้องบวงสรวงขอเอาโดยทางความระงับ ขุนนางผู้นั้นก็กลับไปกราบทูล เห้งเจียได้ฟังพระถังซัมจั๋งสวดมนต์จบแล้ว จึงชักกระบองออกจากหู แกว่งกวัดไปมาทีหนึ่งแล้ว เอากระบองชี้ขึ้นบนเวหา ในทันใดนั้นก็บังเกิดลมพัดเปนพยุห์ใหญ่ พัดจนกระเบื้องแลดินทรายปลิวว่อนมืดมนต์ไปทั้งอากาศ แล้วเห้งเจียเอากระบองชี้ขึ้นบนอากาศอีกทีหนึ่ง ในทันใดนั้นเมฆฝนก็ตั้งขึ้นเต็มไปทุกทิศเขียวชะอุ่ม เห้งเจียเอากระบองชี้ขึ้นไปบนเวหาอิกทีหนึ่ง ในทันใดนั้นฟ้าก็ร้องครื้นครั่นลั่นสะท้านไปทั่วโลกย์ เห้งเจียก็ชี้กระบองขึ้นไปบนเวหาอิกทีหนึ่ง ฝนก็ตกลงมาทันทีตั้งแต่สามโมงเช้าจนเวลาเที่ยง ในกำแพงเมืองน้ำท่วมถนนหนทางไปทั้งสิ้น เจ้าแผ่นดินรับสั่งว่าน้ำก็มากแล้ว เข้าปลาจะเสียไปหมด จะกลับเปนไม่ดี
เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงเอากระบองชี้ขึ้นบนเวหาทีหนึ่ง ฝนก็หยุดลมก็หายรามสูรย์ก็ไม่มีเสียง เมฆก็ม้วนหอบหายไปหมด ท้องฟ้าก็ขาวสว่างไสวผ่องไสเหมือนปรกติแต่เดิม พระเจ้าแผ่นดินมีพระไทยโสมนัศยินดียิ่งนัก พวกขุนนางทั้งหลาย ก็พร้อมกันสรรเสริญทุกๆ คน ว่าพระสงฆ์องค์นี้ดีจริง พระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จกลับเข้าพระราชวัง ทรงเปลี่ยนหนังสือสัญญาประทับตราแผ่นดินให้
/*290เต้าหยินทั้งสามกราบทูลขัดขวางว่า ขอพระองค์ได้ทราบฝนตกในครั้งนี้ ไม่ใช่พาหนะของพระสงฆ์พวกนี้ คือพาหนะอำนาจของข้าพเจ้าทั้งสิ้น พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งว่าท่านอาจาริย์พูดว่าเล่งอ๋องไม่อยู่ขอฝนไม่ได้ ครั้นเธอขึ้นไปขอก็ตกลงมาห่าใหญ่ฉนี้ ทำไมจึงมาพูดลบล้างความชอบของเธอเสียเล่า เฮ้าลัดทูลว่าข้าพเจ้าขึ้นทำพิธีบวงสรวงแลเผาซึ่งยันต์ แลหนังสือกราบทูลไปยังสวรรค์แลเฆาะไม้สัญญา เล่งอ๋องจะไม่มานั้นได้อยู่หรือ ครั้นข้าพเจ้าลงจากพิธีฝ่ายพระสงฆ์ขึ้นพอมาประจวบเข้าจึงได้บังเกิดฝน เมื่อจะพิเคราะห์ให้ดีแล้วก็เปนด้วยข้าพเจ้าบวงสรวงทั้งสิ้น ทำไมจึงกลับเปนความชอบของพระสงฆ์ไปฝ่ายเดียวเล่า
พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเต้าหยินก็เกิดความสงไสย ไม่แน่นอนในใจลงไปได้ว่าอย่างไร เห้งเจียจึงกราบทูลว่าขอพระองค์ได้ทราบ คือเธอทำด้วยเวทมนต์กละเล่ห์ทางไสยสาตร์ไม่เปนความจริงได้ แม้จะเห็นว่าไม่แน่ว่าเปนความจริงฝนตกด้วยอำนาจของผู้ใด บัดนี้เล่งอ๋องนาคทั้งสี่อยู่บนเวหา ข้าพเจ้ายังไม่บอกให้ไป ถ้าเต้าหยินเปนผู้วิเศษจริงจงเรียกเล่งอ๋องออกมาให้เห็นตัวได้ จึงจะเห็นจริงว่าซึ่งลมแลฝนตกนั้นเปนเพราะฤทธิ์เดชแลความสำเร็จมาจากเธอจริง
พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียกราบทูลดังนั้น ก็มีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงตรัสว่าข้าพเจ้าได้ราชสมบัติยี่สิบสามปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นรูปพระยาเล่งอ๋องว่าจะเปนประการใด ขอท่านทั้งสองจงสำแดงวิทยาความ/*291รู้อันประเสริฐให้ข้าพเจ้าเห็นเปนขวัญตาสักครั้งหนึ่งเถิด ความชอบจะอยู่แก่ท่านผู้เดียว ถ้าหากว่าเรียกมาไม่ได้จะเอาโทษให้สาหัศ
เต้าหยินทูลว่าพวกข้าพเจ้าไม่เข้าใจ ขอให้พวกสงฆ์เรียกมาเถิด เห้งเจียแหงนหน้าขึ้นบนอากาศร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านเง่ากวั๊งอยู่ทื่ไหนจงพาพวกพี่น้องบริวารออกทั้งรูป ให้เห็นปรากฎแก่ตามมนุษย์โลกย์ เล่งอ๋องได้ยินดังนั้นก็ออกจากกลีบเมฆลอยอยู่บนเวหาทั้งสี่พี่น้อง พลิกแพลงเลี้ยวลดเร่ร่อนไปมาตรงปราสาทกิมหลวนเต้ย
พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรเห็นดังนั้น ก็จุดธูปเทียนบูชาขุนนางทั้งหลายก็คุกเข่าลงคำนับทุกคน แล้วพระองค์จึงตรัสว่ามีความลำบากแก่ท่านเล่งอ๋องได้อุสาหะลงมาขอเชิญท่านกลับเถิด วันอื่นข้าพเจ้าจึงจะตอบแทนพระคุณ เห้งเจียพูดว่าท่านเล่งอ๋องแลเทพบุตรทั้งหลายจงกลับไปยังที่เถิด วันอื่นข้าพเจ้าจะขอบพระคุณท่าน ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องแลเทพยดาทั้งหลายได้ฟังดังนั้น ก็อันตระทานสูญหายกลับไปยังสำนักแห่งตน ๆ
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินเห็นเห้งเจียมีอำนาจฤทธิ์เดชสักสิทธิ์ อาจสามารถเรียกเชิญเล่งอ๋องแลเทวดาได้ จึงหยิบเอาตราจะประทับส่งให้พระถังซัมจั๋งไป ฝ่ายเต้าหยินทั้งสามก็คุกเข่าลงคำนับกับพื้น พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็เสด็จลงจากบัลลังก์ เข้าประคองอาจาริย์เต้าหยินไว้แล้วตรัสว่า ท่านอาจาริย์ทำไมวันนี้จึงมาทำกิริยาอย่างนี้จะว่ากระไรหรือ เต้าหยินทูลว่า พระองค์ได้ทราบคือพวกข้าพเจ้ามาถึงเมืองนี้ก็/*292ปราถนาจะรักษาบ้านเมืองของพระองค์ให้ราษฎรมีความศุข มาวันนี้พวกสงฆ์เอาวิชาความรู้ออกเล่น แม้พระองค์ปล่อยเธอไปก็จะเสียเกียรติยศของพวกข้าพเจ้า พระองค์เห็นแก่ฝนเวลาเดียวก็มายกโทษฆ่าคนตายเสียนั้น จะไม่มีความประมาทพวกข้าพเจ้ามากหรือ ขอพระองค์อย่าเพ่อให้หนังสือไปก่อน ให้พวกพี่น้องข้าพเจ้าทดลองดูก่อน เมื่อพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเต้าหยินกราบทูลดังนั้น ก็ให้วุ่นวายในพระไทยไป จึงยังมิได้พระราชทานหนังสือให้ จึงตรัสถามเต้าหยินว่าท่านจะใคร่ทดลองด้วยประการใดหรือ
เฮ้าลัดอาจาริย์ทูลว่า ข้าพเจ้าจะลองด้วยนั่งสมาธิ พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งว่า ฝ่ายพระสงฆ์นั้นเธออยู่ในทางสมาธิเปนอารมณ์ ทำไมจึงจะเอาสะมาธิมาทดลองแก่เธอเล่า เต้าหยินทูลว่า อันสมาธินี้ไม่เหมือนแก่สมาธิตามเคยนั้น เรียกว่าอะริยะเมฆเปนบันใดสมาธิ พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่า อย่างไรเรียกว่าอะริยะสมาธิขอให้ท่านชี้แจงข้าพเจ้ายังไม่เข้าใจ เต้าหยินทูลว่า คือเอาไม้ร้อยท่อน เอาห้าสิบท่อนซ้อนขึ้นให้สูงประมาณสิบวา ข้างบนนั้นมีที่นั่งได้ จะขึ้นไปไม่ให้เอามือจับแลไม่ให้ใช้บันได จะขึ้นก็เหยียบเมฆขึ้นไปนั่ง กำหนดสองสามชั่วโมงกายไม่ไหวสั่น
พระเจ้าแผ่นดินเห็นว่าเปนการยาก จึงมีรับสั่งแก่พระสงฆ์ว่ามีผู้ใดเข้าใจจะทำได้บ้างหรือ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ยังนิ่งอยู่ โป๊ยก่ายถามว่าทำไมพี่จึงไม่พูดว่ากระไร เห้งเจียพูดว่าน้องพี่ไม่ปิดบังอำ/*293พรางอะไรแก่น้อง แม้ว่าจะขึ้นฟ้าดำดินแลวิดน้ำในทะเลหรือเลื่อนแม่น้ำทุก ๆ อย่าง ซึ่งความปลาดเหล่านั้นพี่ทำได้ทั้งสิ้น แต่ที่ว่านั่งสมาธินั้นพี่ต้องยอมด้วยสันดานยังมิได้เคย ที่ไหนจะนั่งได้เล่า
พระถังซัมจั๋ง ได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดว่าอาตมนั่งสมาธิได้ เห้งเจียดีใจพูดว่าดีแล้ว ๆ ถามว่าอาจาริย์จะนั่งได้สักเท่าใด พระถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพได้พบท่านผู้วิเศษสำเร็จทางสมาธิ อธิบายซึ่งรากเง่าประเภทของสมาธิให้ฟัง คือสมาธิอย่างสูงสำรวมจิตรวางที่ช่องทวารเกิดดับ นั่งได้ทนสามปีสี่ปีแต่วิตกจะขึ้นไปไม่ได้ เห้งเจียว่าอาจาริย์อย่าวิตกจงไปรับเถิด ข้าพเจ้าจะส่งอาจาริย์ขึ้นไปเองพระถังซัมจั๋งจึงเดินมายังน่าที่นั่งพนมมือพูดว่า อันศมาธินั้นอาตมภาพนั่งได้
จึงพระเจ้าแผ่นดินรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดทำขึ้นโดยเร็ว ประมาณชั่วโมงหนึ่งก็แล้วสำเร็จตามรับสั่งสองแท่น ยังที่ประสาทกิมหลวนเต้ยซ้ายขวา ฝ่ายเฮ้าลัดอาจาริย์ใหญ่ก็ลุกจากที่เดินลงมายังพื้นล่าง ก็สำแดงขึ้นเหยียบเมฆตรงขึ้นไปนั่งปรกติอยู่บนแท่นข้างทิศตวันตก เห้งเจียก็ถอนขนออกหนึ่งขน แปลงเปนเห้งเจียยืนอยู่กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ตัวเห้งเจียก็บันดานเปนเมฆห้าสีเข้าโอบยกเอาพระถังซัมจั๋งขึ้นนั่งบนแท่นข้างทิศตวันออก เห้งเจียก็รวมเมฆแปลงเปนแมลงหวี่บินกลมลงมาจับข้างใบหูโป๊ยก่าย บอกว่าน้องทั้งสองอย่าพูดจาแก่รูปแปลงนั้นโป๊ยก่ายบอกว่ารู้แล้ว
/*294ฝ่ายลกลัดอาจาริย์ที่สอง นั่งอยู่ข้างล่างเห็นเธอทั้งสอง ขันนั่งสมาธิก็หลายชั่วโมงยังไม่แพ้ชะนะกัน จึงนึกว่าเราจะช่วยใต้เซียนสักแรงหนึ่ง จึงถอนเอาผมท้ายทอยออกเส้นหนึ่ง เสกเปนก้อนกลมแล้ว ดีดขึ้นไปติดบนศีศะพระถังซัมจั๋งแปลงเปนตัวหนอนเกาะอยู่ ก็กัดไชศีศะพระถังซัมจั๋ง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง ทีแรกก็รู้ศึกคัน ทีหลังก็รู้ศึกเจ็บ อันความสัญญานั่งสมาธิ กายมิให้ไหวถ้าไหวก็เรียกว่าแพ้ เมื่อหนอนกัดศีศะพระถังซัมจั๋งหนักเข้าก็ทนไม่ไหว จึงคุดงอศีศะลง โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นพูดว่าเห็นจะไม่เปนการ ท่านอาจาริย์จะบังเกิดลมอะไรขึ้นแล้ว
เห้งเจียพูดว่า อาจาริย์เราพูดคำเดียวไม่เปนคำสองแม้รับได้ก็ได้ น้องทั้งสองอย่าวุ่นวาย พี่จะขึ้นไปดูจะเปนอย่างไรดอกกระมัง เห้งเจียก็บินโผขึ้นไป ถึงศีศะพระถังซัมจั๋งจึงพิจารณาดู เห็นมีเท่าเมล็ดถั่วเขียวใหญ่ เกาะไชยอยู่บนศีศะพระถังซัมจั๋ง เห้งเจียก็เอื้อมมิอไปแกะออกแล้วเอามือเกาถูให้อาจาริย์ พระถังซัมจั๋งก็ไม่เจ็บไม่คันนั่งปรกติไปตามเดิม เห้งเจียจึงนึกว่าศีศะพระสงฆ์ก็โล้นไม่มีเหาเลนอะไรจะอยู่ได้ นี่ทำไมหนอจึงมีหนอนมาเกาะอยู่อย่างนี้ เห็นจะเปนพวกเต้าหยินคนใดคนหนึ่งคิดทำลายอาจาริย์เราเปนแน่ จำเราจะต้องแกล้งมันบ้าง เห้งเจียจึงโผบินข้ามไปยังที่อาจาริย์เต้าหยินนั่งอยู่ตรงนั้น แปลงเปนตะขาบตัวหนึ่งยาวเจ็ดองคุลีตรงเข้าเกาะที่รูจะมูกเต้าหยิน ๆ ก็นั่งไม่เปนศุข ขยับตัวทีหนึ่งก็หกคะเมนลงมาจากแท่นจะถึงแก่ความตาย บัง/*295เอินมีคนช่วยก็รอดตายไปได้ พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็ตกพระไทย จึงรับสั่งให้ขุนนางพาตัวอาจาริย์ไปอาบน้ำยังตำหนักบุ้นฮวย
เห้งเจียจึงบันดานเปนเมฆรับพระถังซัมจั๋งลงมานับว่าเปนการชะนะพวกเต้าหยิน พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้หนังสือเดินทางแก่พระถังซัมจั๋ง ลกลัดอาจาริย์ที่สอง ก็คุกเข่าลงคำนับทูลขัดว่าขอพระองค์ได้ทราบ พี่ข้าพเจ้าเคยเปนโรคลม ครั้นขึ้นสูงถูกลมอากาศจึงได้เปนเช่นนั้น พวกพระสงฆ์จึงได้ชะนะดังนี้ ขอพระองค์ได้โปรดได้ข้าพเจ้าขันพนันทายบังตาลองดูก่อน พระเจ้าแผ่นดินถามว่า การทายบังตานั้นอย่างไร เต้าหยินทูลว่า ข้าพเจ้าทายรู้ได้ซึ่งสิ่งของในที่ลับ รู้ได้ว่าเปนของสิ่งใด แม้ว่าพวกพระสงฆ์ทายรู้ได้ก็ควรยอมได้เธอไป แม้เธอทายไมได้ขอพระองค์ปรับโทษที่ฆ่าคนนั้นเถิด
พระเจ้าแผ่นดินก็ลงเนื้อเห็นเชื่อตามเต้าหยิน จึงรับสั่งให้ขันธียกตู้ล่องชาติแดงนั้นออกมายังตำหนักใน เอาของวิเศษใส่เข้าไว้แล้วปิดประตูตู้เสียหามออกมาตั้งไว้ข้างนอกน่าพระที่นั่ง แล้วพระองค์จึงรับสั่งว่า พวกท่านทั้งสองฝ่าย จงทายว่าในตู้นั้นมีของสิ่งใด ในทันใดนั้นเห้งเจียแปลงเปนแมลงหวี่ เข้าเกาะตู้พิจารณาดูเห็นมีช่องเล็กก็ลอดเข้าไปข้างใน จึงได้เห็นเสื้อวิเศษตัวหนึ่งกางเกงวิเศษตัวหนึ่ง จึงจับยกขึ้นฉีกป่นไปหมด จึงกัดปลายลิ้นเอาโลหิตพ่นเข้าไปร้องแปลง เสื้อกางเกงก็กลายเปนระฆังแตกระฆังหนึ่ง แล้วก็ถ่ายปัสสาวะไว้ด้วย แล้วก็ลอดออกมาจับที่ใบหูพระถังซัมจั๋งบอก/*296ให้ทายของวิเศษว่าระฆังแตกจะเปนของวิเศษอะไร จงทายอย่างนั้นไม่ต้องวิตกอะไรเลย พระถังซัมจั๋งจึงเดินเข้าไปจะทาย เต้าหยินก็ชิงทายว่า ในตู้นั้นมีเสื้อหนึ่งตัวกางเกงหนึ่งตัวเปนของวิเศษสองสิ่ง พระถังซัมจั๋งพูดว่าไม่ใช่ ในตู้นั้นมีระฆังแตกระฆังหนึ่งเท่านั้น
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า พระสงฆ์นี้ดูถูกเราว่าไม่มีสิ่งของวิเศษ จึงได้ทายว่าระฆังแตกฉนี้ รับสั่งให้จับตัวไว้ พระถังซัมจั๋งจึงทูลว่าขอพระองค์ได้เปิดตู้ดูเสียก่อน แม้ว่ามีของวิเศษจริงขอรับพระราชอาญาตามโทษ ถ้ามิใช่ของวิเศษก็เพียงอย่าลงโทษอาตมภาพเลย จึงพระเจ้าแผ่นดินโปรดให้เปิดตู้ดู ก็แลเห็นมีแต่ระฆังแตกอยู่ระฆังหนึ่งเท่านั้น ก็ยิ่งทรงพระพิโรธว่าใครเอาระฆังแตกใส่เข้าไว้ พระมเหษีทูลว่า ข้าพเจ้าใส่แก่มือข้าพเจ้าเอง คือเสื้อกางเกงของวิเศษสองสิ่ง เหตุใดจึงกลายเปนของอย่างนี้ไปเล่า
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าเรารู้เหตุแล้ว ให้พระมเหษีเสด็จเข้าจึงรับสั่งให้ยกตู้เข้าไปข้างใน แล้วพระองค์เสด็จเข้าไปเอาผลชมภู่เซียนผลหนึ่งใส่ไว้ในตู้นั้นปิดประตูเสียแล้ว สั่งให้หามออกไปข้างนอก จึงรับสั่งให้ทาย เห้งเจียก็เข้าไปในตู้อิกเช่นครั้งก่อน พอแลเห็นผลชมภู่ ก็กลายเปนรูปเดิมกินผลชมภู่จนหมดลูกยังเหลือแต่เมล็ดในก็วางไว้ แล้วแปลงเปนแมลงหวี่กลับออกมากระซิบบอกพระถังซัมจั๋งว่า พระอาจาริย์จงทายว่าเมล็ดในชมภู่เซียน พระถังซัมจั๋งจะออกปากทาย เต้าหยินก็ชิงทายว่า ชมภู่ผลหนึ่ง พระถังซัมจั๋งว่า ชมภู่ก็จริงแต่ไม่มีเนื้อมีแต่เมล็ดในเท่านั้น
/*297พระเจ้าแผ่นดินตวาดว่า คราวนี้ข้าพเจ้าใส่เองกับมือข้าพเจ้าคือชมภู่เซียนผลหนึ่ง ทำไมจึงทายว่ามีแต่เมล็ดในเล่า พระถังซัมจั๋งทูลว่า ถ้าไม่เชื่อขอให้เปิดตู้ออกดูก็จะเห็นจริงว่าเปนประการใด จึงรับสั่งให้ขุนนางเปิดประตูตู้ออกดู ก็เห็นเมล็ดในชมภู่จริงของพระถังซัมจั๋ง พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็ตกพระไทย จึงตรัสแก่เต้าหยินอาจาริย์ว่า อย่าขันสู้แก่เธอเลยจงปล่อยให้ไปเถิด ข้าพเจ้าได้เอาผลชมภู่เซียนใส่แก่มือของข้าพเจ้าเองทั้งผล เหตุใดจึงเหลือแต่เมล็ดในดังนี้เล่า ชะรอยจะมีเทพยดารักษาเธออยู่เปนแน่
ขณะเมื่อพระเจ้าแผ่นดินตรัสอยู่ดังนั้น เฮ้าลัดอาจาริย์ใหญ่เมื่อตกลงมาจากแท่นก็ออกไปอาบน้ำชำระกายแล้ว กลับเข้ามายังน่าที่นั่ง กราบทูลว่าขอพระองค์ได้ทราบ พระสงฆ์เหล่านี้เข้าใจกลอาจเรียกสิ่งของที่ไม่มีวิญญาณ แลให้เปลี่ยนแปลงได้ จงยกตู้ขึ้นมาข้าพเจ้าจะทำลายตู้นั้นเสียให้เธอทายใหม่ พระเจ้าแผ่นดินถามว่าพระอาจาริย์จะทายอะไรอิกหรือ เต้าหยินทูลว่า กลนั้นเคลื่อนได้แต่สิ่งของเท่านั้น สิ่งที่มีวิญญาณจิตรเคลื่อนไม่ได้ เอาเด็กน้อยซ่อนเข้าไว้ในตู้แล้ว ปิดประตูตู้เสีย ยกตู้ลงไปให้เห้งเจียมาทาย เห้งเจียเห็นยกตู้ลงมาตั้งไว้อิก ก็บินไปจับที่ตู้ลอดเข้าไปในตู้ เห็นมีเด็กน้อยนั่งอยู่ก็รู้ศึกจึงแปลงเปนอาจาริย์เต้าหยิน เรียกว่าสานุศิษย์คำหนึ่ง เด็กก็ถามว่าอาจาริย์มาทางไหน เห้งเจียบอกว่าเราแซกเข้ามา /*298เด็กถามว่าอาจาริย์เข้ามาจะสั่งว่ากระไรหรือ เห้งเจียว่าเจ้าเข้าอยู่ในตู้นี้ พวกสงฆ์นั้นแลเห็นเสียแล้ว หากว่าเขาทายว่ามีเด็กน้อยจะมิเสียทีเขาหรือ คิดโกนผมเสียพวกเราจะทายว่าสามเณรน้อย เด็กนั้นพูดว่าตามใจอาจาริย์เถิด เห้งเจียก็เรียกกระบองให้แปลงเปนมีดโกน จึงโกนผมเด็กนั้นเสียให้หมดทั้งศีศะแล้วแปลงเสื้อกางเกงของเด็กนั้นเปนผ้าเหลืองนุ่งห่มให้เด็ก ๆ ก็เหมือนแก่รูปพระสงฆ์ แล้วเห้งเจียถอนขนออกเส้นหนึ่ง แปลงเปนระฆังเล็กระฆังหนึ่งส่งให้เด็กนั้นถือแล้วกำชับสั่งว่า เจ้าจงคอยฟังถ้าเรียกว่าเด็กน้อยแล้วจงอย่าได้ออกมาเลย ถ้าเรียกว่าเณรน้อยแล้วจงเปิดประตูตู้มือถือระฆังเฆาะเดินออกมา ปากก็สวดว่า (อะมิโธพุทธะ) จงจำไว้ข้าจะไปก่อนแล้ว เห้งเจียก็กลับเปนแมลงหวี่บินลอดออกมาพูดกระซิบที่หูพระถังซัมจั๋งว่าจงทายว่าเณรน้อย
เฮ้าลัดใต้เซียนจึงเรียกว่า เด็กน้อยในตู้นั้นจงออกมา เรียกเท่าใด ๆ เด็กนั้นก็หาออกมาไม่ พระถังซัมจั๋งพนมมือพูดว่า ในตู้นั้นคือสามเณรน้อย โป๊ยก่ายจึงออกแรงเรียกว่า ในตู้นั้นสามเณรน้อยจงออกมา เด็กน้อยได้ยินเรียกว่าสามเณรน้อย ก็เปิดประตูตู้ออกมา มือถือระฆังปากก็สวดอะมิโธพุทธะ พวกขุนนางทั้งหลายเห็นดังนั้น ต่างก็พร้อมกันสรรเสริญ เต้าหยินทั้งสามก็ตกตลึงปากพูดไม่ออก
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า พวกพระสงฆ์นี้มีฤทธาอนุภาพมาก /*299แลมีเทพยดาคอยประคับประคองอยู่เสมอ เหตุใดเด็กอยู่ในตู้จึงได้กลายเปนสามเณรน้อยไปได้ ท่านอาจาริย์จงปล่อยให้เธอไปเถิด เฮ้าลัดใต้เซียนทูลว่าขอพระองค์ได้ทรงทราบ ไหน ๆ ก็ได้มาพบผู้มีฝีมือด้วยกันแล้ว แต่เล็กมาข้าพเจ้าก็เคยเล่าเรียนฝึกหัด จะขอลองฝีมือแก่พวกพระสงฆ์อิกสักครั้งหนึ่ง
พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งถามว่า ท่านอาจาริย์จะใคร่ลองฝีมืออย่างไร เต้าหยินทูลว่า พี่น้องข้าพเจ้าทั้งสามคนนี้จะขันตัดศีศะผ่าท้องเอาไส้ออก แลกลับทำให้ดีอย่างเดิมได้ น้ำมันต้มให้เดือดก็ลงไปอาบเล่นได้ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็ตกพระไทย จึงตรัสว่าการทั้งสามอย่างนั้นถึงชีวิตรทั้งนั้น ท่านจะทำไปจะกะไรอยู่ ข้าพเจ้ายังหนักใจมาก เกลือกจะเปนอันตรายดอกกระมัง
เฮ้าลัดใต้เซียนทูลว่า พวกข้าพเจ้ามีความรู้วิชาสามารถจะกระทำได้ จึงได้กล้ากราบทูลพระองค์ดังนี้ ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเลย พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่าอาจาริย์ของข้าพเจ้ายังไม่ยอมให้ท่านไป จะขอลองขันตัดศีศะผ่าห้องอาบน้ำมันที่เดือดกำลังร้อนอยู่
เห้งเจียได้ฟังก็กลับยังรูปเดิมหัวเราะแล้ว ก็ทูลว่าดีแล้ว ๆ ค้าขายมาถึงประตูบ้านแล้ว โป๊ยก่ายถามว่า ทั้งสามอย่างนั้นถึงแก่ชีวิตรทั้งนั้นมิใช่หรือ พี่พูดอะไรมาถึงประตูบ้านข้าพเจ้าคนโง่ยังไม่เข้าใจ เห้งเจียพูดว่า น้องยังไม่รู้ความดีของพี่หรือ คือตัดศีศะ/*300ขาดแล้วก็ยังพูดได้ ผ่าห้องแบะออกไม่มีรอย น้ำมันต้มกำลังเดือดร้อนๆ อาบได้ไม่ร้อน ของง่ายๆ ไม่ยากอะไรเลย จะได้สะล้างเหงื่อไคลด้วย พูดดังนั้นแล้วจึงเดินเข้าไปทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า ข้าพเจ้าเคยเรียนรู้ตัดศีศะได้ ไม่ทราบว่าจะดีหรือไม่ดี บัดนี้จะขันพนันลองดู พระเจ้าแผ่นดินทรงพระสวนแล้วตรัสว่า พระสงฆ์พวกนี้ยังไม่เคย เหตุไฉนจึงอาจลองได้ เฮ้าลัดเต้าหยินจึงทูลว่า เธออยากอย่างนั้นจึงจะได้สมแก่ความแค้นของข้าพเจ้า พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้จัดสนามให้พระสงฆ์ไปตัดศีศะก่อน
เห้งเจียมีความยินดี พนมมือพูดเสียงดังว่า ขอขะมาท่านอาจาริย์เต้าหยิน อย่าถือว่าข้าพเจ้าใจกล้าชิงทำก่อน พูดดังนั้นแล้วก็หันหน้าเดินออกไปที่สนามฆ่า พวกเพ็ชฆาฎก็จับมัดลงแล้วก็ร้องว่าลงดาบ ก็ตัดศีศะหล่นลงทันที แล้วผลักล้มลงกับพื้นดุจตัดแตงโมฉนั้น ศีศะกระเด็นไปห่างกาย แต่ที่ฅอเห้งเจียโลหิตมิได้ไหลออก ได้ยินในท้องร้องเรียกว่าศีศะจงกลับมา ลกลัดเต้าหยินก็รีบร่ายเวทบอกพระภูมิ์เจ้าที่ให้ยึดศีศะเห้งเจียไว้
ฝ่ายพวกเจ้าพระภูมิ์เหล่านั้น เพราะพวกเต้าหยินได้เวทเหงาลุ้ยไว้จึงต้องช่วยเต้าหยิน ก็แอบบังตัวเข้าไปจับศีศะเห้งเจียไว้มิให้ไปติดกับตัว เห้งเจียเรียกอีกคำหนึ่งว่า หัวจงกลับมาหัวนั้นก็ดุจมีรากไม่เขยื้อนไปได้ เห้งเจียก็กำมัดออกแรงสลัดทีหนึ่งเชือกที่มัดก็ขาดหลุดไปสิ้น ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าให้สูงขึ้น ก็เห็นที่ฅอมีศีศะโผล่ขึ้นมาเหมือนอย่างเดิม
/*301พวกเพ็ชฆาฎเหล่านั้นก็พากันตกตลึงตัวแข็งไปทุกคน ทั้งพวกทหารรักษาองค์ก็พากันตกใจตัวสั่น มีความอุทัจหน้าซีดสลดไปทุกคน แล้วพวกขุนนางข้าราชการแลเพ็ชฆาฎ ก็นำความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า เปนการปลาดอรรศจันที่สุด ตัดศีศะขาดแล้วกลับมีศีศะเกิดขึ้นอีกอย่างเดิมได้ กำลังที่พวกขุนนางกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินอยู่นั้นก็เห็นเห้งเจียเดินเข้ามา ร้องเรียกอาจาริย์
พระถังซัมจั๋งดีใจถามว่า มีความลำบากนักหรือเปล่า เห้งเจียว่าไม่มีความลำบากอะไรหามิได้จะลองเล่นดูเท่านั้น พวกพี่น้องต่างก็มีความรื่นเริง พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า พวกพระสงฆ์จงมารับหนังสือ ข้าพเจ้ายกโทษให้จงไปเถิด เห้งเจียทูลว่า หนังสือก็ต้องรับแต่จะต้องให้อาจาริย์เต้าหยิน ออกไปตัดศีศะลองดูก่อน
เฮ้าลัดได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็เดินออกไปยังสนามให้พวกเพ็ชฆาฎจับมัดแล้วฟันฅอศีศะขาดกระเด็นลงกับแผ่นดิน ที่ฅอก็ไม่มีโลหิตออกได้ยินเสียงร้องเรียกว่าศีศะจงกลับมา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็รีบถอนขนออกเส้นหนึ่ง ร่ายคาถาเป่าไปก็กลายเปนสุนักข์ตัวหนึ่ง วิ่งเข้าไปในสนามคาบเอาศีศะเต้าหยินนั้นหนีไป วิ่งไปทิ้งที่แม่น้ำน่าตำหนักแพ เต้าหยินเรียกว่าติด ๆ อิกสามคำศีศะนั้นก็ไม่คืนกลับมาเข้าที่ ที่ฅอนั้นก็มีแสงแดงผุดขึ้นบัดเดี๋ยวก็ขาดใจตายล้มลงกับพื้น พวกคนเข้าไปดูก็เห็นเปนเสือสีเหลืองหัวขาดตัวหนึ่ง พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงทราบดังนั้นก็ตกประหม่าสิ้นสะติ
/*302ลกลัดอาจาริย์ที่สองทูลว่าพี่ข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิตรแล้ว เหตุใดจึงกลายเปนเสือ เหตุทั้งนี้คือพวกพระสงฆ์ทำกลวิชาให้เห็นเปนเสือ ข้าพเจ้าไม่ยอมแพ้จะขอขันทดลอง ผ่าอกควักหัวใจออกให้จงได้ พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังลกลัดเต้าหยินทูลดังนั้นก็ได้สะติ จึงเรียกพระสงฆ์มาบอกว่า อาจาริย์ที่สองจะรับผ่าอกแก่พวกท่าน ๆ จะรับขันสู้หรือไม่ เห้งเจียทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า นานแล้วไม่ได้กินของสุกด้วยไฟ เมื่อวันก่อนเดินมาตามทางพบผู้มีศรัทธาอ้อนวอนให้กินข้าวแจ ก็ได้รับมาหลายครั้ง ทำให้เจ็บท้องมาหลายเวลาแล้ว จะใคร่ยืมมีดของพระองค์มาผ่าท้องเอาไส้ออกล้างให้สอาจ จะได้ไปไซทีนมัศการพระพุทธเจ้า
พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงรับสั่งให้จับเห้งเจียไปยังสนาม เห้งเจียพูดว่าไม่ต้องจับข้าพเจ้าจะไปเอง แล้วเห้งเจียพูดว่าไม่ต้องมัดผูกทั้งสิ้นข้าพเจ้าจะล้างไส้พุงเอง พูดแล้วก็เข้าพิงกับเสาถอดเสื้อผ้าออก แล้วปลิ้นท้องออกพวกเพ็ชฆาฏก็เอาเชือกผูกรัดตัวเข้ากับเสา แล้วเอามีดสั้นแทงพุงเข้ากรีดแหวะออก เห้งเจียก็เอาสองมือควักไส้พุงตับปอดออกทั้งสิ้น ลำดับเปนสิ่ง ๆ ไว้สักครู่หนึ่ง แล้วก็เอากลับคืนเข้าที่ไว้ตามเดิม พระเจ้าแผ่นดินได้เห็นดังนั้นก็ตกพระไทย หยิบหนังสือถืออยู่กับพระหัถตรัสว่า พระสงฆ์ผู้วิเศษจงมารับหนังสือไปเถิดช้าไปจะเสียการ
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าหนังสือเปนการเล็กน้อย ขอให้อาจาริย์/*303ที่สองออก ไปทดลองตามสัญญาก่อนบ้างให้เห็นจริง พระเจ้าแผ่นดินตรัสแก่ลกลัดอาจาริย์ที่สองว่า เหตุการอันนี้มิใช่การของข้าพเจ้า เปนเพราะอาจาริย์ขันทดลอง แก่เธอเอง จงเชิญออกไปทดลองให้ปรากฎเถิด ลกลัดเต้าหยินทูลว่าขอพระองค์จงวางพระไทยเถิด ข้าพเจ้าไม่ยอมให้แพ้เธอเปนอันขาด ทูลแล้วเต้าหยินก็เดินไปยังสนาม พวกเพ็ชฆาฏจับตัวมัดเอามีดมาแหวะผ่าท้องออก เต้าหยินสองมือควักล้วงไส้พุงออกแล้ว เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ถอนขนเส้นหนึ่งเป่าไปเปนนกแร้งตัวหนึ่ง บินโผลงมาโฉบเอาไส้พุงได้แล้วก็บินหนีไป ไม่รู้ว่าจะไปกินที่ไหน ในท้องเต้าหยินก็ไม่มีไส้พุงตับไตบัดเดี๋ยวก็ขาดใจตาย พวกเพ็ชฆาฎเข้าแก้มัดออกดู เห็นร่างกายกลายเปนกวางขาวไป พวกเพ็ชฆาฎแลขุนนางเห็นปลาดดังนั้นก็ตกใจ จึงนำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ได้ทรงทราบดังนั้นก็ยิ่งทรงพระวิตกมากขึ้น ตรัสถามว่าทำไมจึงกลายเปนกวางไปได้
เอี๊ยวลัดอาจาริย์ที่สามทูลว่า พี่ข้าพเจ้าตายแล้วกลายเปนกวางนั้นชะรอยพระสงฆ์พวกนี้ทำเล่ห์กลฆ่าพวกข้าพเจ้า เพราะฉนั้นข้าพเจ้าต้องขอแก้แค้นแทนพี่ทั้งสองให้จงได้ พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่าท่านจะมีวิชาอะไรจึงจะไปขันทดลองแก่เธอเล่า เต้าหยินทูลว่าข้าพเจ้าขอขันสู้ด้วยอาบน้ำมันเดือดร้อน ๆ พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานทำเตาตั้งกะทะใหญ่เอาน้ำมันใส่ติดไฟให้เดือดร้อน แล้วอนุญาตให้ทั้งสองฝ่ายไปทดลองกัน
/*304เห้งเจียทูลว่าข้าพเจ้านี้นานแล้วไม่ได้อาบน้ำล้างตัวเลย มาสองสามวันนี้เนื้อหนังให้แสบคัน มีน้ำมันร้อนดังนี้ชอบใจนัก ครั้นน้ำมันเดือดพล่านแล้วจึงบอกให้เห้งเจียลงไปอาบ เห้งเจียพนมมือถามว่า จะให้อาบซ้ายหรืออาบขวา พระเจ้าแผ่นดินถามว่าอาบซ้ายอย่างไรอาบขวาอย่างไร เห้งเจียทูลว่าซ้ายอาบไม่ถอดเสื้อผ้าลงไปทั้งตัว กลับขึ้นมาเสื้อผ้าก็มิให้เปียกเปื้อน แม้ว่าเปียกเปื้อนสักหยดหนึ่งก็เอาเปนแพ้ ขวาอาบนั้นต้องถอดเสื้อผ้าแต่ตัวเปล่าลงไปอาบแล้วกลับขึ้น พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามเอี๊ยวลัดเต้าหยินว่าท่านอาจาริย์จะพอใจให้อาบอย่างไหน เต้าหยินทูลว่าแม้ให้อาบทั้งเสื้อผ้าเกรงจะมียาแก้ร้อน จงให้เธออาบขวาเถิด
เห้งเจียก็ยืนขึ้นพนมมือ พูดว่าขออะนุญาตให้ข้าพเจ้า เพราะทุกครั้งข้าพเจ้าชิงขึ้นก่อน พูดดังนั้นแล้วก็เดินเข้าไปที่ข้างกะทะถอดเสื้อผ้าออกแล้ว ก็กะโดดลงไปในกะทะดำผุดมุดว่ายกลิ้งเกลือกไปมาดุจอาบน้ำเย็น โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็กระดิกลิ้นพูดแก่ซัวเจ๋งว่าพวกอ้ายหลงผิดไม่รู้ว่าอ้ายลิงนี้ มันมีอิทธิฤทธิ์เดชามหานุภาพอย่างนี้เลย พูดสรรเสริญแก่ซัวเจ๋งอยู่ดังนั้น
เห้งเจียเหลือบไปเห็นคนยืนบ่นอยู่ จึงถามว่านั่นพูดนินทาอะไรข้า โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วบอกว่าไมได้พูดอะไรดอก เห้งเจียพูดว่ามีวิชาก็ต้องลำบาก ที่ไม่ดีไม่รู้อะไรมันก็ได้สะบาย แล้วนึกว่าจะทำเล่นดูให้พากันตกใจไม่สบายจึงจะได้ คิดดังนั้นแล้วก็ดำมุดหายอยู่ใต้ก้นกะทะ
/*305พวกขุนนางพนักงานเห็นดังนั้น ก็นำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ บัดนี้พวกสงฆ์ลงอาบน้ำมันนั้นถูกน้ำมันเดือดร้อนหลวกตายเสียแล้ว พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็มีพระไทยยินดี จึงรับสั่งให้เก็บกะดูกขึ้น พวกพนักงานก็เอาสวิงเหล็กลงช้อนไปช้อนมา สวิงนั้นห่างเห้งเจียแปลงเล็กเท่าเมล็ดพุดซาลอดออกนอกสวิง พวกขุนนางจึงมากราบทูลว่าพวกพระสงฆ์นั้นกระดูกอ่อนน้ำมันกินละเอียดไปหมดแล้ว จะเอากระดูกก็มิได้ พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งว่า ยังอีกสามองค์ให้จับไส่ลงต้มเสีย พวกทหารรักษาองค์เห็นโป๊ยก่ายหน้าตาดุร้ายก็ตรงเข้าจับก่อน
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า ขอพระองค์จงผ่อนให้อาตมภาพสักชั่วโมงหนึ่ง ด้วยสานุศิษย์คนนี้ ตั้งแต่สามิภักดิ์มา ก็มีความขอบมาก บัดนี้มาทำการข้ามเกินท่านอาจาริย์เต้าหยินตายอยู่ในกะทะนั้น อาตมภาพก็ไม่คิดอยากจะเปนอยู่ แต่ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดให้เข้าถ้วยเกลือเม็ดหนึ่ง พอได้ในการเส้นไหว้ที่กะทะนั้นแล้ว อาตมภาพกับศิษย์ก็จะยอมตายตามโทษานุโทษ
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า เมืองใต้ถังมีคนดีที่มีความกะตัญญูมาก จึงรับสั่งให้จัดเข้าเกลือมาให้ตามที่เธอขอร้อง พระถังซัมจั๋งบอกให้ซัวเจ๋งยกไปตั้งที่ข้างกะทะแล้ว ก็จุดธูปเทียนรินสุรารินน้ำแล้ว พระถังซัมจั๋ง/*306ยืนอยู่ข้างกะทะพรรณาร้องเรียกว่า เห้งเจียตั้งแต่เข้ามาสามิภักดิสมาทานถือฝ่ายพระพุทธสาศนารักษาอาตมภาพจะไปยังไซที มีบุญคุณนั้นลึกล้ำเหลือที่จะคณะนา ก็ปราถนาจะให้สำเร็จแก่มรรคผล ไม่รู้เลยว่า จะมาสิ้นชีวิตรเสียในเวลานี้ เมื่อเปนผู้ตั้งจิตรอันชอบแล้ว แม้ตายไปก็จงตั้งใจถึงพระพุทธเจ้า อันวิญญาณสักสิทธ์ แม้อยู่ไกล้ใกลจงมารับเถิด
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าอาจาริย์พรรณาอย่างนั้นไม่ถูกไว้ข้าพเจ้าจะอ้อนวอนเส้นเอง โป๊ยก่ายก็คุกเข่ากับพื้นบอกให้ซัวเจ๋งรินเหล้าแทน โป๊ยก่ายพูดด้วยโทโสว่า อ้ายหาเหตุอ้ายลิงระยำ อ้ายไม่รู้จักตาย อ้ายเป๊กเบ๊อุน สิ้นชาติลิงเท่านี้ หมดรากเง่าเป็กเบ๊อุนแล้วอ้ายฉิบหายตายโหงจงมารับเครื่องเส้นเถิด
ฝ่ายเห้งเจียกบดานอยู่ก้นกะทะ ได้ยินโป๊ยก่ายด่าแช่งดังนั้นก็อดไม่ได้ ก็แปลงกลับรูปเดิมผุดขึ้นมายืนกลางกะทะ ถามว่าอ้ายชาติหมู อ้ายกินรำมึงด่าว่าใคร พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียก็ดีใจ จึงพูดว่าเห้งเจียอย่าทำให้อาตมภาพตกใจเลย ขุนนางใหญ่น้อยเห็นดังนั้นก็นำความมากราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบพวกพระสงฆ์นั้นไม่ตายอยู่ก้นกะทะผุดขึ้นมาแล้ว ครั้นทูลดังนั้นแล้วก็เกรงจะผิดจึงทูลต่อไปว่า เห็นจะตายแล้ว แต่หากจะเปนปิศาจกลับผุดขึ้นมาเปนแน่
/*306เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็โกรธ กระโดดออกจากกะทะชักกระบองออกจากหู ตรงมาตีขุนนางพนักงานทีหนึ่งก็น่วมอยู่กับพื้น แล้วพูดว่าเราเปนลิงเปนปิศาจที่ไหน ขุนนางเหล่านั้นก็ตกใจรีบแก้มัดโป๊ยก่ายออก ต่างพากันคุกเข่าลงคำนับขอโทษ เจ้าแผ่นดินลงจากพระแท่นจะหนีเห้งเจียเข้ายึดไว้ พูดว่าพระองค์ไม่ต้องหนีจงรับสั่งให้เต้าหยินอาจาริย์ที่สามลงกะทะไปอาบน้ำมัน พระเจ้าแผ่นดินไม่เปนสมประดี พระกายสั่นระริกระรัวไป แขงพระไทยเรียกว่าพระอาจาริย์ช่วยข้าพเจ้าด้วย จงรีบลงกะทะน้ำมันโดยเร็วอย่าให้พระสงฆ์ติข้าพเจ้าเลย
เอึ๊ยวลัดอาจาริย์ที่สาม ก็เดินไปยังที่กระทะทำตามอย่างเห้งเจียถอดเสื้อผ้าออกแล้วก็กระโดดลงไปในกระทะ เห้งเจียก็เดินแอบมาที่ข้างกะทะ เอามือจุ่มในน้ำมันดูก็ไม่ร้อนดุจน้ำเย็นฉนั้น เห้งเจียคิดขึ้นได้ว่าเห็นจะมีเล่งอ๋องที่ไหนมาช่วยเปนแน่ น้ำนี้จึงได้เย็นไปคิดดังนั้นแล้ว ก็เหาะขึ้นไปบนอากาศร่ายคาถาเรียกเล่งอ๋องสมุททิศอุดรมาทันใด ถามว่าทำไมจึงช่วยทำน้ำมันในกะทะให้เย็น อาจาริย์เต้าหยินจะเอาชะนะเราได้ฉนี้
เล่งอ๋องตกใจคำนับแล้วพูดว่า ท่านจงทราบเถิดข้าพเจ้ามาช่วยเองไม่ได้ ท่านยังไม่ทราบมันคือสัตว์แพะตั้งความเพียรปฏิบัติได้เปลี่ยนแปลงถอดรูปได้ แต่เธอได้ยินเหงาลุ้ยนั้นจริง นอกนั้นเปนส่วนไสยสาตร์ไม่จริง ที่สองคนก่อนใต้เซียได้ทำลายเสียแล้ว ยังอิกคนหนึ่งนี้ มันฝึกเล่งอ๋องทำให้น้ำมันเย็นนั้น มันฬ่อลวงชาวชนทั้ง/*308หลายให้หลงเชื่อมันทั้งสิ้น แม้ว่าข้าพเจ้าเก็บมังกรเย็นเสียแล้ว เนื้อหนังมันก็จะละเอียดไปหมด จะอวดเก่งแก่ใครได้ต่อไปอิกเล่า เห้งเจียจึงสั่งพระยาเล่งอ๋องว่า จงรีบไปเก็บมังกรเย็นเสียโดยเร็ว พระยาเล่งอ๋องก็บันดารลมพยุลงมาจับมังกรเย็นนั้นกลับไปยังทะเล เห้งเจียก็ลงมายืนอยู่ริมกะทะน้ำมันคอยพิจารณาดู
ฝ่ายเต้าหยินอยู่ในกะทะกลิ้งเกลือกโลดเต้นไปมา ประเดี๋ยวก็ล้มลงหนังเนื้อก็ลอกออกทั้งสิ้น พวกขุนนางพนักงานเห็นดังนั้น ก็นำความขึ้นกราบทูลว่า บัตรนี้อาจาริย์ที่สามนั้นตายในกะทะน้ำมันแล้ว พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงทราบดังนั้น ก็ตบโต๊ะเสียพระไทยทรงพระกันแสงยิ่งนัก เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็เข้ามาใกล้ร้องขึ้นไปด้วยเสียงอันดังว่า พระองค์ทำไมจึงได้เศร้าโศกเสียพระไทยอย่างนี้เล่า อันอาจาริย์ทั้งสามนั้นมันเปนสัตว์อยู่ป่าเขา เพราะได้สำเร็จในการเปลี่ยนแปลงกายได้ต่าง ๆ พระองค์ก็ได้เห็นชัดด้วยพระเนตรของพระองค์แล้ว จะมาเศร้าโศกเสียใจร้องไห้ไปทำไม อ้ายพวกปิศาจร้ายเหล่านี้มันคิดจะมาฆ่าท่าน ๆ ยังมิได้รู้สึกเลย หากข้าพเจ้ากำจัดมันเสียก่อน มิฉนั้นราชสมบัติของพระองค์ ก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือพวกปิศาจร้ายทั้งสิ้น พระองค์อย่าทรงพระกันแสงไปเลย จงรีบขอหนังสือเดินทางให้ข้าพเจ้าไปโดยเร็วเถิด
พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียทูลดังนั้น แลขุนนางซ้ายขวาก็กราบทูลพร้อมกันว่า ซึ่งท่านเห้งเจียกราบทูลดังนี้ ย่อมเปนความ/*309จริงทุกประการ ขอพระองค์จงเชื่อฟังถ้อยคำเห้งเจียเถิด จึงพระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า ถ้ากระนั้น เวลานี้ก็จวนจะค่ำอยู่แล้ว ขอจงรอพักอยู่พอให้ข้าพเจ้าตอบแทนพระคุณท่านบ้าง จึงรับสั่งให้ขุนนางพาพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ไปพักอยู่ที่จัดตี้เอียมยี่ พรุ่งนี้จึงค่อยจัดแจงเลี้ยงสนองพระเดชพระคุนท่านทั้งสี่สักครั้งหนึ่ง
ครั้นวันที่สองพอได้เวลาพร้อมขุนนางน้อยใหญ่เข้าเฝ้า จึงรับสั่งให้ร่างหนังสือ ประกาศนิมนต์พระสงฆ์ที่หลบหนีไปนั้น ให้กลับมาอยู่ตามวัดวาอารามของตนๆ ตามเดิม แลให้จัดเครื่องโต๊ะถวายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม ยังจัดตี้เอียมยี่ ครั้นเจ้าพนักงานจัดการตามรับสั่งแล้ว พระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางข้าราชการก็พร้อมกันไปยังวัดตี้เอียมยี่ถวายเครื่องแจแก่พระถังซัมจั๋ง นอกนั้นก็เลี้ยงตามธรรมดา
ฝ่ายพระสงฆ์ที่เห้งเจียปล่อยให้หนีไปนั้น เมื่อได้ทราบประกาศก็มีความยินดี พากันกลับมายังวัดวาอารามตามเดิม แลไปหาเห้งเจียเพื่อจะคืนขนเพ็ชร์ที่เห้งเจียให้ไปคุ้มตัวนั้น ทั้งจะได้ขอบคุณเห้งเจียด้วย เวลาเมื่อพระถังซัมจั๋งฉันแล้ว เจ้าเมืองเซียตี้ก๊ก จึงเปลี่ยนหนังสือเดินทางมอบให้พระถังซัมจั๋งไป พระถังซัมจั๋งรัปหนังสือแล้วก็คำนับลาพระเจ้าแผ่นดิน ๆ พร้อมด้วยขุนนางก็ตามส่งพระถังซัมจั๋งจนออกนอกประตูเมือง เมื่อขณะเดินมานั้น ตามหนทางมีหลวงจีนคุกเข่าเคารพอยู่เต็มไปทั้งสองข้างทาง ปากก็ร้องว่าพระผู้เปนเจ้ามาแล้ว พวกข้าพเจ้าทั้งหลายเหล่านี้ คือที่ท่านปล่อยให้หนีไปนั้นได้ทราบว่า/*310ท่านกำจัดปิศาจที่ดุร้ายราบคาบแล้ว พวกข้าพเจ้ามีความยินดีรีบนำขนเพ็ชร์มาคืนให้แก่ท่านแลขอเคารพขอบพระเดชพระคุณของท่านด้วย
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วถามว่าพวกท่านมาพร้อมกันแล้วหรือ หลวงจีนเหล่านั้นตอบว่า มาพร้อมกันทั้งห้าร้อยไม่ขาด เห้งเจียก็เรียกขนเพ็ชร์กลับคืนเข้ากาย แล้วทูลแก่พระเจ้าแผ่นดินเซียตี้ก๊กว่า หมู่หลวงจีนทั้งหลายเหล่านี้ข้าพเจ้าได้ปล่อยให้หนีไป แลสิ่งของทั้งหลายที่อาจาริย์ทั้งสามทำไว้ ข้าพเจ้าก็พังทำลายเสียทั้งสิ้น แลพวกศิษย์ทั้งหลายของอาจาริย์เต้าซือที่ให้ออกมาดูการนั้น ข้าพเจ้าก็ตีตายเสียทั้งสองคน บัดนี้พวกเหล่าร้ายก็สงบแล้ว เห็นจริงในส่วนธรรมของพระพุทธเจ้า เปนทางอันชอบแท้ ต่อนี้ไปท่านจงตั้งอยู่ในพระไตรสรณาคม อย่ามีความเคลือบแคลงสงไสยต่อไป แลให้มีเมตตาปราณีแก่สมณะชีพรามณ์อาณาประชาราษฎรของพระองค์ ให้ได้รับความร่มเย็นเปนศุข อย่ามีความฟุ้งซ่านกลับเปนมิจฉาทิฐิเห็นผิดเปนชอบ บ้านเมืองของพระองค์จะได้รุ่งเรืองวัฒนากาล เจ้าแผ่นดินเซียตี้ก๊กได้ฟังเห้งเจียให้โอวาทตักเตือนดังนั้น ก็มีความขอบคุณยิ่งนัก ครั้นเสร็จการสนทนากันแล้ว พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามก็ลาไป เจ้าเมืองเซียตี้ก๊กก็ยืนรออยู่จนพระถังซัมจั๋งไปลับตาแล้วจึงพาขุนนางกลับเข้าเมือง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม ออกจากเมืองเซียตี้ก๊กแล้วก็หมายทิศปราจิณตรงไป กลางวันก็ออกเดิน กลางคืนก็หาที่พัก/*311อาไศรยหลับนอนผ่อนพักมาตามระยะทาง มาวันหนึ่งเดินไปในไสมยนั้นเปนฤดูร้อน ท้องฟ้าก็แจ่มแจ้ง ครั้นเวลาจวนค่ำพระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียว่า คืนวันนี้เราจะอาไศรยพักนอนที่ไหน เห้งเจียตอบว่ามีแสงเดือนสว่างเดินไปอีกสักพักหนึ่ง จึงค่อยหาที่พักนอนเถิด พูดดังนั้นแล้วก็เดินไปอีกสักครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงคลื่นซัดน้ำดังออกฉาดฉาน โป๊ยก่ายได้ยินเข้าแล้วจึงพูดว่าสิ้นหนทางแล้ว ซัวเจ๋งพูดว่ามีลำแม่น้ำขวางน่า พระถังซัมจั๋งว่าไม่รู้ว่าแม่น้ำจะกว้างสักเท่าใด
เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าจะเหาะขึ้นไปดูก็จะรู้ได้ว่าจะเปนประการใด ว่าแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นไปบนกลางอากาศ เอามือป้องเพ่งดูก็เห็นสายน้ำขาวไกลลิบ ๆ ดุจทะเลหลวงไม่รู้ว่ากว้างสักเท่าใด เห้งเจียกลับลงมาบอกแก่พระอาจาริย์ว่า กว้างแท้ ๆ ข้าพเจ้าเพ่งดูด้วยตาก็ยังแลไม่เห็นฝั่ง ตาข้าพเจ้าเห็นได้ไกลถึงพันโยชน์ ข้าพเจ้าแลสุดตาก็ยังไม่เห็นฝั่งจึงไม่ทราบว่าจะกว้างสักเท่าใด พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นมีความวิตกเปนที่สุดจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเราจะคิดอ่านประการใดจึงจะข้ามได้
ซัวเจ๋งชี้มือไปข้างริมฝั่งบอกว่าพระอาจาริย์จงดู ที่ริมฝั่งตั้งอยู่ดูเหมือนรูปคนยืนไม่ใช่หรือ เห้งเจียเดินไปดูก็หาใช่คนไม่ เปนเสาศิลาเขาปักไว้ ที่เสาศิลามีอักษรตัวใหญ่จารึกไว้สามตัว คือลำแม่น้ำ (ทงทีฮ้อ) ต่อลงมาข้างล่างมีอักษรตัวเล็กสองแกวสิบตัว คือ (เกีย/*312ก่วยโป๊ยเชยลึ้โก๊โป้นั้งเกี๊ย) แปลภาษาไทยว่าข้ามไปแปดพันโยชน์เดิมมาไม่มีคนเดิน เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงนิมนต์อาจาริย์มาดู พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นแล้วในใจก็เร่าร้อนเต็มไปด้วยความวิตกไม่มีความสบาย
โป๊ยก่ายบอกว่าพระอาจาริย์จงฟังดู นั่นจะเปนเสียงกลองแลม้าฬ่อตีที่ไหน เห็นจะเปนบ้านแถวเหล่านี้มีกระมัง ชะรอยเขาจะทำกงเต๊กพวกเราพากันไปที่นั่น หาเครื่องแจกินเห็นจะดีแล้วจะได้ถามดูลาดเลาเหตุผลในลำแม่น้ำนี้ดูว่าจะเปนประการใด ถ้ารู้เรื่องแล้วจะได้คิดอ่านข้ามไป
พระถังซัมจั๋งอยู่บลหลังม้าก็ได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อเหมือนกัน จึงชักม้าหันหน้าไปตรงนั้น แต่หามีทางเดินไม่ ต้องพากันบุกรกลุยโคลนไป เดินมาประเดี๋ยวก็แลเห็นหมู่บ้านคนอยู่ ประมาณสี่ห้าร้อยหลังเรือน มีบ้านหนึ่งอยู่ต้นทางตั้งเสาธงสองเสาในบ้านนั้นตามโคมไฟสว่าง มีกลิ่นธูปเทียนดอกไม้หอมฟุ้งมานอกบ้าน ครั้นถึงบ้านพระถังซัมจั้งก็ลงจากม้า สำรวมกิริยาแล้วมือถือไม้เท้าเดินเข้าไปที่ประตูบ้าน แลเห็นประตูเปิดแง้มอยู่บานหนึ่งไม่อาจเข้าไป จึงยืนรออยู่ที่น่าประตู ประเดี๋ยวเห็นผู้เฒ่าเดินมาที่นั่นคนหนึ่ง ที่ฅอสวมประคำปากภาวนาว่า พุทโธ ๆ เดินออกมาเปิดประตูบ้าน พระถังซัมจั๋งเห็นแล้วก็ย่อตัวร้องเรียกว่า ท่านตาอาตมภาพปราถนาจะใคร่ถามสักหน่อย
ฝ่ายผู้เฒ่าครั้นแลเห็นพระสงฆ์ก็ยกมือขึ้นนมัศการแล้วถามว่าท่านทำไมมาล้าหลังจนป่านนี้เล่า พระถังซัมจั๋งไม่เข้าใจจึงถามว่า/*313ท่านตาว่ากระไรข้าพเจ้าไม่เข้าใจ ผู้เฒ่าจึงพูดว่าวันนี้บ้านข้าพเจ้าเมื่อเวลาเพนถวายเข้าสงฆ์แลถวายสบงจีวรกับเข้าสารแลเงิน ท่านมาถึงเวลานี้สิ่งของก็หมดเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าท่านตา ข้าพเจ้ามาบัดนี้มิได้ต้องการสิ่งใด อาตมภาพมาจากเมืองใต้ถังมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้อาตมภาพไปประเทศไซที อาราธนาพระไตรยปิฎก ครั้นมาถึงตำบลนี้เวลาก็พอค่ำ ได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อจึงได้ตรงมาหวังใจจะขออาไศรยพักนอนสักคืนหนึ่ง พอรุ่งเช้าก็จะลาไป ตาเฒ่าได้ฟังดังนั้นก็ยกมือสั่นว่า ท่านเปนสะมะณะอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย อันเมืองใต้ถังมาถึงที่นี่ระยะทางห้าหมื่นสี่พันโยชน์ รูปร่างท่านเล็กน้อยเช่นนี้ทำไมจึงจะมาได้ ข้าพเจ้าสงไสยนัก พระถังซัมจั๋งพูดว่า คำของท่านตาที่ว่าไม่เชื่อก็สมควรอยู่แล้ว แต่อาตมภาพมีศิษย์สามคนตามรักษาจึงมาได้จนถึงที่นี่ ตาเฒ่าถามว่าท่านมีศิษย์ทำไมจึงไม่เห็นมากับท่านเล่า
พระถังซัมจั๋งจึงหันหน้าไปเรียก เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง คนทั้งสามได้ยินอาจาริย์เรียกก็พากันยกหาบจูงม้าเดินมา ตาเฒ่าเห็นหน้าตาดุร้ายน่ากลัวทั้งสามคน ก็ตกใจสิ้นสะติล้มลงปากก็ร้องว่าผียักษ์ร้ายมาแล้ว พระถังซัมจั๋งก็เข้าพยุงตาเฒ่าให้ลุกขึ้นแล้ว บอกว่าท่านตาอย่ากลัวเลย ทั้งสามคนนี้เปนสานุศิษย์ของอาตมภาพเอง ไม่ใช่ผีใช่ยักษ์อะไรที่ใหนดอก ตาเฒ่าจึงค่อยได้สะติพูดว่า อาจาริย์/*314รูปร่างงดงามดีสานุศิษย์ทำไมรูปร่างจึงได้เปนอย่างนี้ พระถังซัมจั๋งพูดว่า รูปร่างไม่น่าดูก็จริง แต่มีฤทธาอานุภาพอาจจับเสือแลมังกรได้ แลจับผีปิศาจยักษ์ร้ายก็ได้ ตาเฒ่าได้ฟังดังนั้นก็ไม่ใคร่จะเชื่อ จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นบนเรือน ในบ้านมีหลวงจีนสองสามรูป กำลังสวดมนต์อยู่ที่น่าโต๊ะหันหน้าไปเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามคนเดินขึ้นมา ต่างก็ตกใจไม่เปนสมประดีล้มลุกคลุกคลานลุกขึ้นวิ่งหนีซุกซ่อนตัว ในบ้านโคมไฟก็ดับหมด เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็หัวเราะ จึงร้องไปว่า พวกเจ้าทำไมไม่มีปัญญาที่จะพิจารณาเลย ไม่รู้จักต่ำสูงทำให้เขาตกใจทิ้งบ้านทิ้งสวดมนต์สวดพรเสียวิ่งหนีไปอย่างนั้น คนในบ้านก็พากันวุ่นวายไปทุก ๆ คน พวกเจ้าทำอย่างนี้ก็เหมือนหาความผิดให้แก่เรา
ตาเฒ่าได้ฟังศิษย์พระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น ก็เชื่อใจว่าเปนสานุศิษย์แน่ จึงเคารพพระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่าท่านอย่ามีความวิตกเลย ซึ่งการทำบุญนั้นก็จวนจะเลิกอยู่แล้ว พูดแล้วก็เรียกคนในบ้านให้จุดตามโคมไฟ คนใช้ได้ยินดังนั้นก็จุดโคมไฟยกมาตั้ง เหลือบไปเห็นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ตกใจถอยกลับไป แลร้องว่าผีปิศาจมาแล้ว เห้งเจียจึงจุดไฟขึ้นนิมนต์พระอาจาริย์ขึ้นนั่งข้างบน โป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห้งเจียก็นั่งเฝ้าอยู่สองข้าง ตาเฒ่าก็มานั่งอยู่ข้างนั้นด้วย คนในบ้านตาเฒ่าอีกคนหนึ่งเดินออกมาถามว่าเวลาค่ำมืดดังนี้ มีผีปิศาจอะไรที่ไหนมา ตาเฒ่าคนนั้นลุกขึ้นบอกว่าพี่เอง มิใช่ผีปิศาจที่ไหนมาท่านอาจาริย์ที่/*315มานี้ เปนพระสงฆ์มาแต่เมืองใต้ถัง จะไปไซทีอาราธนาพระธรรม สานุศิษย์ของท่านรูปร่างดุร้ายก็จริง แตใจดีมีฤทธิ์มาก ตาเฒ่าผู้พี่ได้ฟังน้องชายบอกดังนั้น ก็ค่อยวางใจไม่กลัว จึงเข้ามานั่งใกล้สนทนากับพระถังซัมจั๋ง พวกในบ้านแอบมองดู เห็นเจ้าของบ้านทั้งสองคนนั่งสนทนาโต้ตอบกันอยู่ดังนั้น ก็ค่อยหายความกลัว จึงจัดแจงยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย พระถังซัมจั๋งรับประเคนแล้ว ก็ย่อกายขอบใจท่านทั้งหลายทุก ๆ คน แล้วพระถังซัมจั๋งจึงปราไสยถามว่าท่านตาทั้งสองแซ่อะไร
ตาเฒ่าทั้งสองบอกว่า ข้าพเจ้าพี่น้องแซ่ตั๊นพระถังซัมจั๋งพูดว่าท่านทั้งสองร่วมแซ่แก่ข้าพเจ้า ตาเฒ่าทั้งสองถามว่า ท่านอาจาริย์ก็แซ่ตั๊นมาหรือ พระถังซัมจั๋งก็ตอบว่าอาตมภาพก็แซ่ตั๊นเหมือนกัน พระถังซัมจั๋งถามต่อไปว่า ท่านตาทำบุญด้วยเหตุอะไร ผู้เฒ่าทั้งสองตอบว่า ข้าพเจ้าทำบุญดังนี้เรียกว่าทำเพื่อตาย โป๊ยก่ายได้ยินก็หัวเราะแล้วพูดว่า ได้ยินแต่เขาทำบุญฝากไป ที่ทำกุศลเพื่อตายดังนี้ไม่เคยได้ยิน ตาเฒ่าถามว่าท่านจะไซทีทำไมไม่ไปตามทางใหญ่ลัดมาทางนี้ด้วยเหตุอะไร
เห้งเจียตอบว่าอันที่จริงก็เดินตามทางใหญ่ แต่มาปะแม่น้ำขวางน่า จะข้ามไปไม่ได้ เพราะได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อจึงได้แวะมาหาที่อาไศรยพักสักคืนหนึ่ง ตาเฒ่าถามว่าพวกท่านมาถึงริมฝั่งน้ำเห็นอะไรบ้างหรือเปล่า เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นแต่เสาศิลาปักอยู่ นอกนั้นก็ไม่เห็นมีอะไร ตาเฒ่าบอกว่าไปเหนือหลังเสาศิลาสัก/*316สองสามเส้นมีศาลเจ้าเรียกว่า (เล่งก๊ำใต้อ๋องเบี้ยว) คือศาลเจ้าสักสิทธิ์ท่านไม่เห็นหรือ เห้งเจียตอบว่ายังไม่ได้เคยเห็น แล้วเห้งเจียพูดว่าท่านตาโปรดเล่าให้ข้าพเจ้าฟัง เหตุใดจึงเรียกว่าศาลเจ้าสักสิทธิ์ ตาเฒ่าทั้งสองได้ฟังถามดังนั้น ก็ร้องไห้สอึกสะอื้นบอกว่า ท่านยังไม่ทราบ เจ้าใต้อ๋องนี้ว่าเปนอย่างไร คือความสักสิทธิ์ได้ปกป้องรักษาชาวบ้าน ตำบลนี้ให้มีความศุขฟ้าฝนก็ได้ตกต้องตามฤดูกาล เข้าปลาธัญญาหารก็อิ่มเอิบทั่วถึงกันทุกบ้าน
เห้งเจียจึงว่าศักดิ์สิทธิ์ให้ความศุขอย่างนั้น ก็เปนความดีความเจริญอย่างยิ่งแล้ว ทำไมท่านตาทั้งสองจึงร้องไห้สอึกสอื้นด้วยเหตุอย่างไร ตาเฒ่าทั้งสองยกมือขึ้นทุบอกพูดว่า ท่านยังไม่ทราบอันมีคุณนั้นก็จริง แต่มีความคับแค้นเพราะฆ่าคน คือเจ้านั้นขอบกินเด็กทั้งเปนมิใช่เจ้ายุติธรรม เห้งเจียถามว่าเจ้านั้นชอบกินเนื้อเด็กๆ หรือ ตาเฒ่าทั้งสองตอบว่าเจ้าชอบกินเนื้อเด็ก ๆ จริง เห้งเจียถามว่าเห็นจะมาถึงเวรบ้านท่านดอกกระมัง
ตาเฒ่าตอบว่าปีนี้ถึงกำหนดข้าพเจ้าจะต้องเส้นไหว้ ที่ตำบลนี้ยังเกี่ยวขึ้นอยู่ในเมืองเซียตี้ก๊ก บ้านนี้เรียกว่าบ้านตั๊นแกจึง เจ้าศักดิ์สิทธิ์นี้ปีหนึ่งต้องเส้นหนหนึ่ง ต้องเอาเด็กชายหนึ่งหญิงหนึ่งแลสุกรเป็ดไก่ของต่าง ๆ แม้ว่ารับเครื่องเส้นนี้แล้ว ก็รักษาปกป้องคุ้มครองในตำบลนี้ได้ มีความศุขทั่วกันทุก ๆ บ้าน ถ้าไม่เส้นไหว้ตามเคยอย่างทุกปี ก็จะลงโทษกระทำร้ายต่าง ๆ ไม่มีความศุขทั่วกันทั้งตำบล เห้งเจียถามว่าในบ้านท่านตามีบุตรสักกี่คน
/*317ตาเฒ่าจึงเอามือทุบอกแล้วพูดว่า ท่านอย่าถามเรื่องลูกเลย คนนี้น้องชายข้าพเจ้าชื่อตั๊นเชงข้าพเจ้าชื่อตั๊นเท่ง ปีนี้อายุข้าพเจ้าได้หกสิบสามปีแล้ว น้องชายอายุได้ห้าสิบแปด ข้าพเจ้ามีบุตรหญิงคนหนึ่งอายุพึ่งได้แปดขวบนามเรียกว่าเจ็กชิ้นกิม น้องชายมีบุตรชายคนหนึ่งอายุได้เจ็ดขวบนามเรียกว่าตั๊นกวนโป๊ ข้าพเจ้าพี่น้องสองคนรวมกันอายุกว่าร้อยแล้ว จึงได้บุตรไว้ทำพันธุ์สองคนเท่านี้ ก็บังเอินเวรเวียนมาถึงข้าพเจ้าเส้นไหว้ก็มิอาจขัดได้จำจะต้องทำตามเคย เพราะฉนั้นยากที่จะหักความอาไลยในบุตรได้ จึงได้ทำการกุศลเพื่อไปให้ เหตุนี้จึงเรียกว่าทำเพื่อกุศล พระถังซัมจั๋งได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้นอดไม่ได้เกิดความโทมนัศน้ำตาไหลลงพร่างพราย แล้วพูดว่าดังนี้ก็เหมือนคำโบราณท่านย่อมว่า ลูกสุกยังไม่หล่นลูกอ่อนชิงหล่นก่อน
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะถามท่านตาว่าบ้านท่านตาเข้าของเงินทองไร่นาจะมีสักเท่าไร สองเฒ่าตอบว่า ของข้าพเจ้าที่มีนั้น คือนาลุ่มนาดรสามร้อยไร่เศษนาป่าก็มีหลายสิบแห่ง ในบ้านข้าพเจ้านี้กินสิบปีก็ไม่หมด แลเครื่องห่มมีนับไม่ถ้วน แลเครื่องใช้สอยต่าง ๆ ไม่ขณะนานับได้ เห้งเจียจึงพูดว่า ท่านตาทั้งสองมีสมบัติอย่างนี้ ข้าพเจ้าจะเตือนสะติให้ท่าน ตาเฒ่าทั้งสองถามว่า ท่านจะเตือนอย่างไร เห้งเจียตอบว่า ท่านมั่งมีออกเหลือล้น ทำไมจึงยอมสละบุตรชายหญิงของตัวเล่า ทิ้งเสียสักห้าสิบตำลึงเงินไปซื้อเด็กชายคนหนึ่ง ทิ้งเสียร้อยตำลึงเงินไปซื้อเด็กหญิงคนหนึ่ง รวมเงิน/*318ร้อยห้าสิบตำลึงเอาไปแทนตัวบุตรของเราจะมิดีหรือ สองเฒ่าได้ฟังดังนั้น น้ำตาไหลตกลงพราก ๆ พูดว่าท่านยังไม่ทราบเหตุ คือเจ้าใต้อ๋องเคยไปมาอยู่ที่บ้านข้าพเจ้าอยู่เสมอ ๆ
เห้งเจียถามว่า เจ้านั้นเคยไปมามีกิริยาอย่างไรบ้างหรือ สองเฒ่าตอบว่า ไม่เห็นตัวแต่ได้ยินเปนลมพยุห์ใหญ่ก็กำหนดรู้เอาว่ามาก็พากันจุดธูปเทียนบูชา คนใหญ่น้อยใกล้ไกลก็ย่อมรู้กันทั้งสิ้น แลปีเดือนวันเวลาทุกคนก็ย่อมรู้ได้ตลอด จำเพาะเอาบุตรนัดดาของเราเองท่านจึงจะพอใจท่านอย่าพูดว่าสองสามร้อยตำลึงเลย สักพันตำลึงหมื่นตำลึงก็จะทูนหัวให้ รูปร่างอย่างนี้ปีเดือนเหมือนกันจะไปหาที่ไหนได้ เห้งเจียว่าดังนั้นก็ตามทีเถิด แต่ท่านตาให้เด็กทั้งสองนั้น ออกมาให้ข้าพเจ้าดูรูปร่างก่อนว่าจะเปนอย่างไร จึงตาเฒ่าน้องชายเข้าไปข้างใน พาบุตรชายนั้นออกมา ให้นั่งลงตรงหน้าเห้งเจีย เด็กนั้นก็หารู้ว่าตัวจะตายไม่ มือก็ถือผลไม้รื่นเริงกัดกินไปตามประสาทารก
เห้งเจียพิศดูเด็กแล้วก็นิ่งไม่พูดว่ากะไร ในทันใดนั้นเห้งเจียก็แปลงกายเหมือนเด็กนั้น ตรงมาจับมือเด็กสัพยอกเล่นกัน เฒ่าทั้งสองเห็นดังนั้นก็ตกใจพูดว่า ท่านพึ่งพูดจากันประเดี๋ยวนี้ ทำไมจึงแปลงเหมือนกับบุตรข้าพเจ้าได้เล่า เชิญท่านแปลงกลับอย่างเดิม เห้งเจียเกาคางทีหนึ่งก็กลายเปนรูปเดิม ตาเฒ่าคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ไม่ทราบว่าท่านมีฤทธาอานุภาพอย่างนี้เลย เห้งเจียถามว่าอย่างนี้จะเหมือน/*319บุตรท่านหรือไม่ เฒ่าทั้งสองพูดว่าเหมือนแท้ ๆ เห้งเจียว่าแม้ว่าร่างกายเหมือนอย่างนี้ จะให้แทนบุตรท่านไปเส้นไหวได้หรือไม่ สองเฒ่าพูดว่า ถ้าอย่างนี้ก็ดีแล้ว ควรจะเอาไปเส้นแทนได้ เห้งเจียพูดว่า ข้าพเจ้าจะช่วยชีวิตรเด็กนั้นไว้ ให้พ้นจากความตาย จะได้อยู่สืบสายต่อวงษ์ตระกูลของท่านต่อไปภายน่า จะเห็นควรหรือไม่ ตาเฒ่าตั๊นเชงได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงคุกเข่าลงกับพื้นพูดว่า แม้ท่านมีความกรุณาอย่างนั้นจริงแล้ว ข้าพเจ้าจะเคารพคุณท่านเปนเงินพันตำลึง ให้พระอาจาริย์เปนเสบียงเดินทาง เห้งเจียพูดว่า ท่านไม่ให้เงินข้าพเจ้า ๆ จะไปให้ที่ไหน
ตาเฒ่าพูดว่า แม้ว่าเอาท่านไปเส้นชีวิตรท่านที่ไหนจะรอดกลับมาได้ เห้งเจียถามว่าทำไมจึงจะไม่รอดกลับมาได้ ตาเฒ่าตอบว่า แม้เอาท่านไปเส้นเจ้าใต้อ๋องก็จะกินท่านเสีย ที่ไหนท่านจะได้รอดไปได้ เห้งเจียพูดว่าเจ้านั้นจะกล้ากินเราทีเดียวหรือ ตาเฒ่าตอบว่าไม่กินก็ดีนะสิ เห้งเจียพูดว่าจะกินหรือไม่กินก็ชั่งข้าพเจ้าเถิด แม้ว่าเจ้ากินเรา ๆ ก็เปนคนอายุสั้น แม้ว่าไม่กินเราก็เปนบุญของเราเอง ท่านจงเอาข้าพเจ้าไปส่งเถิด ท่านอย่าวิตกถึงข้าพเจ้าเลย ตาเฒ่าตั๊นเชงเห็นเห้งเจียรับรองแน่นอนดังนั้น ก็กราบลงกับพื้นพูดว่า เงินนั้นข้าพเจ้าจะขอบคุณท่านเอง
ฝ่ายตาเฒ่าตั๊นเท่งไม่เคารพไม่กราบไหว้ เข้านั่งแอบบานประตูร้องไห้สอึกสอื้นอยู่ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาจับข้อมือตาเฒ่าตั๊นเท่ง/*320แล้วถามว่า ตามีความเสียดายบุตรสาวดอกกระมัง ตั๊นเท่งเห็นเห้งเจียมาถามดังนั้น ก็คุกเข่าลงกราบแล้วพูดว่าข้าพเจ้ามีความอาไลยถึงบุตรหญิงขอท่านได้กรุณาด้วย ท่านช่วยหลานชายให้รอดแล้ว ขอท่านได้กรุณาช่วยบุตรหญิงของข้าพเจ้าไว้ด้วย เพราะข้าพเจ้าไม่มีบุตรชายมีแต่บุตรหญิงคนเดียวเท่านั้น ความอาไลยในบุตรเพียงจะสิ้นใจแล้ว ขอท่านได้เมตาให้บุตรข้าพเจ้ารอดด้วยเถิด
เห้งเจียว่าท่านตาจงลุกขึ้นเถิด รีบไปหุงเข้าต้มแจให้พร้อม ให้อ้ายปากยาวมันกินอิ่มเอิบแล้ว ให้มันแปลงเปนบุตรหญิงของท่านตาเอาไปเส้นแทนตัว ข้าพเจ้าทั้งสองจะไปแทนให้เด็กทั้งสองรอดจากความตาย ท่านจะเห็นเปนอย่างไร โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้นจึงร้องว่า พี่เห้งเจียพี่จะอวดฤทธิ์อวดเดชอย่างไรก็ตามเถิด อย่ามาเกี่ยวข้องถึงข้าพเจ้าด้วยทำไม เห้งเจียพูดว่าน้องอย่าพูดอย่างนั้นจะเสียความกะตัญญู คำโบราณย่อมว่าท่านมีคุณต้องแทนคุณท่าน พวกเรามาถึงบ้านท่านได้พี่งคุณของท่าน ก็จะต้องแทนคุณท่านจึงจะถูกแลนับว่าเปนลูกผู้ชาย
โป๊ยก่ายว่าก็พี่แปลงได้ส่วนตัวข้าพเจ้าไม่เข้าใจแปลง จะให้ทำอย่างไร เห้งเจียว่าเจ้าแปลงได้ถึงสามสิบหกอย่าง ทำไมว่าไม่เข้าใจแปลงเล่า พระถังซัมจั๋งจึงเรียกโป๊ยก่ายมาบอกว่า ซึ่งเห้งเจียพูดนั้นควรแล้ว คำโบราณท่านย่อมว่าช่วยชีวิตรมนุษย์คนหนึ่ง ได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดองค์ ข้อสองได้แทนคุณผู้มีคุณเปนกุศลอย่างยิ่ง /*321พี่น้องจงพากันไปเถิด โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้าแปลงได้แต่เขาไม้ห้วยธารแลสิงสาราสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งจะแปลงเปนเด็กหญิงนั้นแสนยาก ยังไม่เคยแปลงเลย เห้งเจียพูดว่าท่านทั้งหลายอย่าเชื่อมัน ท่านจงไปพาเด็กหญิงนั้นออกมาดูก่อน ตาเฒ่าตั๊นเท่งก็รีบไปพาบุตรหญิงออกมา ผู้คนชายหญิงในบ้านก็พากันตามออกมาดู แล้วกราบไหว้อ้อนวอนว่าขอท่านได้เมตาช่วยชีวิตรเด็กไว้ด้วยเถิด เด็กนั้นก็ยืนอยู่ต่อหน้าคนทั้งหลาย มือก็ถือผลไม้กินอยู่ตามภาษาเด็ก
เห้งเจียร้องบอกโป๊ยก่ายว่า จงรีบแปลงให้เหมือนเด็กดุจเดียวกัน จะได้เอาไปให้เจ้าใต้อ๋อง โป๊ยก่ายว่าเด็กนั้นรูปร่างงดงาม ทำไมจะแปลงให้เหมือนได้เล่า เห้งเจียว่าจงรีบแปลงโดยเร็วอย่าให้ต้องลงมือ โป๊ยก่ายตกใจก็ร่ายพระคาถาสั่นศีศะสองสามทีร้องว่าแปลง ร่างกายก็กลายเปนเด็กหญิงเหมือนเด็กหญิงนั้นดุจเดียวกัน พร้อมทั้งรูปร่างเหมือนทั้งสิ้น เว้นแต่ท้องโตไปหาเหมือนไม่
เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็หัวเราะบอกให้โป๊ยก่ายแปลงใหม่ โป๊ยก่ายว่าแปลงไม่ได้ ขอพี่ได้ช่วยแปลงให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด เห้งเจียร่ายคาถาเป่าไปในตัวโป๊ยก่ายก็เหมือนเด็กดุจเดียวกัน เห้งเจียจึงเรียกสองเฒ่าบอกว่า จงรีบจัดแจงเอาไปเส้น แลพาเด็กทั้งสองแอบส้อนเสียในห้องเอาขนมนมเนยป้อนเลี้ยงให้ดี อย่าให้ร้องอื้ออึงขึ้นได้ เจ้าใต้อ๋องมันรู้เหตุจะเสียการ เห้งเจียถามว่า การที่จะเอาไปเส้นนั้น/*322จะมัดผูกไปหรือจะต้มแกงให้สุกก่อนจึงจะเอาไปเส้น โป๊ยก่ายพูดว่าพี่เห้งเจียแก่จะทำพูดเล่นไป ซึ่งจะทำไปอย่างนั้น ข้าพเจ้าเปนไม่ยอมไปเปนแน่
ตาเฒ่าทั้งสองพูดว่า ข้าพเจ้าไม่กล้าทำอย่างนั้นดอก จะต้องเอาถาดล่องชาติสองถาดให้ท่านนั่งกลางถาดแล้วให้หามไป เห้งเจียพูดว่าถ้าดังนั้นเปนความดีจริง กระนั้นเอาถาดมาจะขอดูให้เห็นว่าเปนอย่างไร เฒ่าทั้งสองก็เข้าไปยกถาดออกมาวางไว้ เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ขึ้นนั่งบนถาดคนละถาด เรียกคนมาสี่คนให้ลองยกดู สี่คนก็ยกเดินไปมาสองสามเที่ยวแล้วยกกลับมาวางไว้อย่างเดิม
เห้งเจียบอกโป๊ยก่ายว่า เราไม่ต้องเดินไปนั่งให้ยกอย่างนี้ดูมีเกียรติยศขึ้นมาก โป๊ยก่ายว่ายกไปยกมาจนสว่าง ข้าพเจ้าก็ไม่ต้องวิตก เขาจะเอาไปเส้นที่ศาลให้มันกินจะร้ายมาก เห้งเจียว่าแม้มากินเราก่อน น้องจงรีบหนีให้พ้น โป๊ยก่ายว่าถ้ากินชายก่อนก็ดีนะซิ หากว่ามันจะกินหญิงก่อนจะทำอย่างไรเล่า สองเฒ่าพูดว่า ตามเคยทุก ๆ ปีมาก็กินชายก่อน มีคนเขาได้แอบดูก็เห็นอย่างนั้น โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็ดีใจ แล้วพูดว่าถ้าเปนดังนั้นก็เหมือนเราได้เกิดใหม่ กำลังสนทนากันอยู่ ก็ได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อตีออกสนั่น พวกชาวบ้านหลายสิบคน เข้ามาเปิดประตูบ้านแล้วร้องให้เอาเด็กชายหญิงออกไป เฒ่าทั้งสองก็งกๆ งันๆ รีบเอาเด็กแปลงทั้งสองคนใส่ถาดให้คนหามออกไปส่ง
/*323ฝ่ายพวกชาวบ้านแกจึง ครั้นตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องทั้งสองเอาเด็กชายหญิงออกมาส่งพวกเหล่านั้นก็รับเอาเด็กนั้นยกไป แลต่างคนต่างถือเครื่องเส้นสุราแลหมูเป็ดไก่กับสิ่งของต่าง ๆ ครั้นพร้อมกันก็โห่สามลาพากันเดินไปยังศาลเจ้า ครั้นถึงก็พากันเข้าไปในศาล เอาเด็กชายหญิงทั้งสองขึ้นวางข้างบน ของนอกนั้นก็วางเรียงกันเปนลำดับลงมาที่กลางศาลข้างบน มีเปนป้ายอุ้ยเขียนหนังสือตัวทอง คือศาลเจ้าเล่งก๊ำอ๋อง
ฝ่ายพวกบ้านแกจึง ครั้นตั้งเครื่องเสร็จแล้ว ก็พากันจุดธูปเทียนขึ้น จึงมีคำบวงสรวงว่า ข้าพเจ้าหมู่บ้านแกจึง ได้พร้อมใจกันทำเครื่องเส้นมาเส้น แต่เจ้าของผู้เส้นนั้น คือตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องทั้งสอง ได้เอาเด็กชายหญิงเปนของเส้นเอก นอกนั้นพวกข้าพเจ้าตามเคย ในปีนี้เดือนนี้วันนี้เวลานี้ ขอเชิญท่านใต้อ๋องได้มารับเครื่องเส้นของพวกข้าพเจ้าเหล่านี้เถิด แลขอใต้อ๋องได้ปกครองพวกข้าพเจ้าให้ได้มีความศุขทุก ๆ คน แลขอให้ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูทั้งพืชผลต้นเข้าให้งอกงามบริบูรณ ให้อิ่มเอิบทุก ๆ คนเถิด
ครั้นเส้นแล้วต่างคนก็พากันกลับไปบ้าน ฝ่ายโป๊ยก่ายเห็นคนกลับกันไปหมดแล้ว จึงพูดแก่เห้งเจียว่า เราพากันกลับบ้านเถิด เห้งเจียถามว่าบ้านตัวอยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายตอบว่าไปที่บ้านเราพักนั้นอย่างไรละ เห้งเจียด่าว่าอ้ายสัตว์หมูพูดจาออกเลอะเทอะ ได้ตั้งใจยอมรับเปนธุระเขาแล้ว ก็ต้องทำไปให้ตลอดจึงจะถูกต้อง โป๊ยก่าย/*324พูดว่าพี่เปนสัตว์กลับมาว่าข้าเปนสัตว์ ทำหลอก ๆ เขาเล่นเท่านั้น นี่จะทำเอาจริงจังด้วยเล่า
เห้งเจียว่าเปนคนจะต้องให้มีจริง รับปากเขาแล้วจะต้องคอยให้จนปิศาจมันมากินจึงจะชอบ มิฉนั้นปิศาจมันก็จะไปลงโทษเอาเขา ก็จะเกิดไม่มีความศุข ในขณะที่เห้งเจียโป๊ยก่ายโต้ตอบกันอยู่ก็ได้ยินลมพยุห์ใหญ่พัดมา ก็นึกรู้สึกว่าเห็นปิศาจมันจะมาแล้ว โป๊ยก่ายไม่สบายใจพูดว่าเห็นจะไม่ได้การ อ้ายตัวเปรตเห็นจะมาแล้ว เห้งเจียห้ามว่าอย่าพูดเสียงดัง ไว้รอพี่โต้ตอบเอง บัดเดี๋ยวใจปิศาจก็มาถึง รูปร่างดุจยักษ์ร้ายแยกเขี้ยวเข้ามายืนขวางประตูศาล ร้องถามว่าปีนี้ใครเปนเจ้าของเส้น
เห้งเจียตอบว่า ตั๊นเท่งตั๊นเชงเปนเจ้าของ ปิศาจได้ฟังดังนั้นมีความสงไสย นึกแต่ในใจว่าทุกปีไม่มีอย่างนี้ อ้ายเด็กทารกนี้ทำไมจึงมีความกล้าหาญ ก่อน ๆ มานั้นถามคำหนึ่งก็พูดไม่ได้ ถามอิกคำหนึ่งก็สิ้นสติ เอามือจับดูก็ดุจคนตายแล้ว วันนี้ทำไมเด็กพูดโต้ตอบไม่สดุ้งหวาดวั่น ปิศาจเห็นดังนั้นก็ไม่อาจเข้าจับ จึงถามว่าเด็กชายหญิงชื่อเรียงเสียงไร เห้งเจียหัวเราะแล้วตอบว่าชายชื่อตั๊นกวนโป๊ หญิงชื่อเจ็กชิ้นกิม ปิศาจว่าวันนี้ก็ตามเคยมาทุกปีเราจะต้องกินเนื้อเจ้าทั้งสอง เห้งเจียว่าตามแต่ท่านจะประสงค์เถิด ข้าพเจ้าไม่กล้าขัดขวาง ปิศาจได้ยินดังนั้นก็ขยับเข้ามาร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง พูดว่ามึงอย่าทำปากกล้า ทุก ๆ ปีเราเคยกินเด็กชายก่อน /*325ปีนี้เราจะกินเด็กหญิงก่อน พูดแล้วก็เข้าจับโป๊ยก่าย ๆ เห็นดังนั้นกระโดดถอยหนีแปลงกลับเปนรูปเดิม ยกคราดเหล็กสับปิศาจ ๆ ก็ชักมือกลับกระโดดถอยออกนอกศาล โป๊ยก่ายก็ไล่ตามไป เห้งเจียเห็นดังนั้นก็กลับเปนรูปเดิม ไล่ติดตามไปช่วยรบ ปิศาจก็เหาะหนีขึ้นบนอากาศ เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ไล่ตามไป ปิศาจหามีอาวุธไม่ อยู่ในกลีบเมฆร้องถามว่าเฮ้ยอ้ายสองคนนี้อยู่แห่งหนตำบลใด ชื่อเรียงเสียงใด เหตุใดมึงจึงสามารถมาดูถูกกูถึงเพียงนี้
เห้งเจียตอบว่าอ้ายปิศาจร้าย ทำไมมึงจึงไม่รู้จักกู เราคือสานุศิษย์พระถังซัมจั๋ง มีรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปไซทีอาราธนาพระธรรม เพราะมาอาไศรยพักที่บ้านตั๊นเท่งตั๊นเชงจึงได้รู้ว่าเอ็งเปนปิศาจยักษ์ร้าย ปลอมตั้งชื่อว่าเปนเจ้าก๊ำอึงใต้อ๋อง ทุก ๆ ปีมาทวงเครื่องเส้นกินเด็กทั้งชายแลหญิงเปน ๆ ไม่มีจิตรเมตา เราทราบความมีความกรุณาจึงมาช่วยทุกข์ของทารกพวกชาวบ้าน จึงได้มาหวังจะจับตัวอ้ายปิศาจร้าย เอ็งจงเร่งสารภาพรับผิดโดยดี มึงอยู่ที่นี่ตั้งตัวมาหลายปีแล้ว กินเด็กชายหญิงมากน้อยเท่าใด เจ้าจงเร่งคิดคืนมาโดยเร็ว เราจะยกชีวิตรไว้ให้เจ้า
ปิศาจได้ฟังดังนั้นก็กระโดดหนี โป๊ยก่ายยกคราดสับก็ไม่ถูก ปิศาจก็รีบหนีดำลงในแม่น้ำทงทีฮ้อ เห้งเจียร้องห้ามว่าอย่าไล่มันไปเลย เห็นมันจะอยู่ในแม่น้ำนื้เปนแน่ ไว้คิดอุบายจับมันจะดีกว่า โป๊ยก่ายก็เชื่อพากันกลับมายังศาล เก็บเครื่องเส้นเหล่านั้นกลับมา/*326ยังบ้านตั๊นเท่งตั๊นเชง ในเวลานั้นพระถังซัมจั๋งกับซัวเจ๋งกำลังสนทนากันอยู่กับตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องทั้งสอง แลไปเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายยกของเครื่องเส้นนั้นกลับมา พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงถามว่า การเส้นนั้นเปนประการใด เห้งเจียก็ชี้แจงเหตุการที่ได้เปนนั้นให้ฟังทุกประการ
ฝ่ายตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดียิ่งนัก จึงยกที่นอนหมอนเสื่อออกมาจัดแจงให้อาจาริย์กับศิษย์อาไศรยนอน
ฝ่ายปิศาจครั้นหนีรอดชีวิตรไปได้แล้ว ลงในน้ำไปยังที่สำนักนั่งนิ่งไม่พูดจาว่ากะไร พวกบริวารน้ำเห็นดังนั้น ก็พากันมาถามว่า ใต้อ๋องเคยทุกปีไปรับเครื่องเส้นแล้ว ถ้ากลับมาก็ย่อมรื่นเริงปีนี้เปนประการใดกลับมาแล้วใต้อ๋องจึงมีความเศร้าหมองดังนี้เล่า ปิศาจใต้อ๋องตอบว่า ทุกๆ ปีได้เคยรับเครื่องเส้นแลยังได้นำมาฝากพวกเจ้ากินเปนที่รื่นเริงสนุกสนาน ปีนี้ตัวเราก็มิได้เครื่องเส้น แลสิ่งของต่างๆ ก็มิได้เอามา เพราะบังเอินไปพบอ้ายคนร้ายต่อสู้แก่เรา เดชบุญรอดชีวิตรมาได้
พวกบริวารได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า อ้ายคนร้ายนั้นคือใครที่ไหน ปิศาจบอกว่า อ้ายคนร้ายนั้นคือเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง อยู่ณเมืองใต้ถังจะไปยังมัชฌิมประเทศ อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม อ้ายคนทั้งสองนั้นมันแปลงเปนเด็กทั้งชายหญิงเข้านั่งอยู่ในศาล มันเห็นเราไปถึงมันกลับเปนรูปเดิมชักอาวุธออกจะเข้าทำร้ายเรา บังเอินเราหนีรอดมาได้ เราเคยได้ยินเขาเล่าลือกันว่า พระถังซัมจั๋ง/*327เธอเปนผู้บริสุทธิ์บวชมาสิบชาติแล้ว แม้ว่าผู้ใดได้กินเนื้อเธอก้อนหนึ่ง อายุของผู้นั้นจะยืนนานไม่นับได้ บังเอินสานุศิษย์ของเธอมาทำลายชื่อเสียงเราเสียได้ เรามีความอับประยศอดสูยิ่งนัก เราคิดจะใคร่จับตัวถังซัมจั๋งให้จงได้ แต่กีดด้วยศิษย์ของเธอมีฤทธิ์เข้มแข็งนักจะจับมิได้โดยง่าย ในเวลาที่ปิศาจพูดอยู่นั้น ในหมู่บริวารปลาตัวหนึ่งผุดลุกออกมา คือแม่ปลากระบอกตัวหนึ่งหัวเราะพูดว่า ใต้อ๋องจะใคร่จับพระถังซัมจั๋งนั้นจะยากอะไร แต่ไม่ทราบว่าถ้าจับตัวเธอได้แล้วจะมีบำเหน็จรางวัลประการใด
ปิศาจได้ฟังบริวารพูดดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าแม้นจับตัวถังซัมจั๋งได้แน่ดังนั้น ข้าพเจ้ากับนางจะปฏิญาณเปนพี่น้องกัน รับซึ่งความศุขสำราญด้วยกันทุกวันไป แม่ปลากระบอกได้ฟังดังนั้นก็กระทำความขอบคุณแล้วถามว่า ข้าพเจ้าได้ทราบว่าใต้อ๋องมีฤทธาอานุภาพอาจสามารถจะเรียกลมเรียกฝน แลทำคลื่นละลอกให้ไหวไปทั้งมหาสมุทได้ ไม่ทราบว่าใต้อ๋องจะทำให้เปนหมอกแลน้ำค้างได้หรือไม่ ปิศาจใต้อ๋องตอบว่า หมอกแลน้ำค้างนั้นข้าพเจ้าสามารถทำได้ดังประสงค์ แม่ปลากระบอกได้ฟังนั้นนั้นก็ตบมือหัวเราะว่า ถ้ากระนั้นก็เปนการง่ายที่สุด ปิศาจจึงให้นางปลากระบอกชี้แจงความคิดให้ฟัง คือว่าอุบายของนางปลากระบอกนั้นจะทำประการใด
นางปลากระบอกชี้แจงว่า คือวันนี้เข้ายามสามใต้อ๋องจงบันดานให้มีลมพัดหนาวจัด แลทำให้หมอกลงกลุ้มมืดในลำแม่น้ำทงทีฮ้อ/*328น้ำแข็งตลอดทั้งลำแม่น้ำ ข้าพเจ้าจะแปลงไปให้หลายคนเดินไปบนหลังน้ำ หาบบ้างคอนบ้างทำเดินไปมาว่าเปนทีธุระ ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อได้เห็นดังนั้น โดยที่ตั้งใจคิดจะไปไซทีก็จะลงเดินมา เราคอยรอให้พอถึงกลางแม่น้ำ ใต้อ๋องจงทำน้ำนั้นให้คืนเหลวไปอย่างเดิม ถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็จะจมน้ำ เวลานั้นก็จะจับเอาตามสบาย ปิศาจครั้นได้ฟังนางปลาชี้แจงดังนั้น ก็มีความยินดีเห็นว่าคงจะสมคิด จึงพูดว่าคิดอุบายอย่างนี้ดีที่สุดหาที่เปรียบมิได้ ปิศาจพูดสรรเสริญนางปลาฉนั้นแล้ว เวลาก็จวนสามยามจึงออกจากที่สำนักแหวกน้ำขึ้นมาหลังน้ำ บันดานให้เปนลมหมอกหนาวกล้ามืดไปทั้งลำแม่น้ำ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับพวกศิษย์ทั้งสาม พักอาไศรยนอนอยู่ที่บ้านตั๊นเท่งตั๊นเชง ในคืนวันนั้นจวนจะแจ้งก็เกิดความหนาวสั่นทุกคน โป๊ยก่ายถามว่าพี่หนาวหรือเปล่า เห้งเจียตวาดว่าเปนคนอยู่ในทางศีลทานหนาวหน่อยร้อนหน่อยก็วุ่นวายทำไม กลัวอะไรกับหนาวอย่างนี้เล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่าดูคืนวันนี้หนาวมากสักหน่อย อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันนอนไม่หลับ ต่างผุดลุกขึ้นหาผ้าห่ม เปิดประตูมองไปข้างนอก แลเห็นท้องฟ้ามีหมอกลงออกกลุ้มมืดมัวแลไม่เห็นอะไร เห้งเจียว่าเห็นจะเปนปิศาจร้ายสำแดงฤทธิ์คิดจะทำเราดอกกระมัง ดูน้ำค้างตกลงมาขาวราวกับเพ็ชร์ อาจาริย์สานุศิษย์นั่งพิศดูประมาณครู่ใหญ่ ในบ้านตั๊นเท่งเปิดประตูเอาน้ำร้อนออกมาถวายพระถังซัมจั๋งให้ล้างหน้าแลสานุศิษย์ก็พากันล้างหน้า พวกคนใช้ก็ยกน้ำชาออกมา/*329ถวายพระถังซัมจั๋งแลยกอั้งโล่ถ่านไฟมาให้ผิง อาจาริย์กับศิษย์ก็นั่งล้อมผิงไฟแก้หนาว พระถังซัมจั๋งถามตาเฒ่าตั๊นเท่งว่าที่ตำบลนี้มีเปนฤดูหรือเปล่า ตั๊นเท่งตอบว่าอันการอื่นก็ผิดบ้างแต่ฤดูสี่นั้นก็ไม่ผิดแก่เมืองบน
พระถังซัมจั๋งพูดว่าถ้าฤดูเหมือนกัน ทำไมฤดูนี้ก็มิใช่ฤดูหนาวทำไมจึงมีน้ำค้างแลหมอกลงออกขาวมืดมัวไปฉนี้ แลเกิดความหนาวจัดดุจฤดูหนาวจะมิผิดฤดูหรือ ตั๊นเท่งพูดว่าอันที่จริงฤดูหนาวเดือนสิบสองจึงจะมี แต่ที่ตำบลนี้เดือนสิบก็มีหนาวราย ๆ หมอกน้ำค้างก็มีบ้างแล้ว พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าผิดกับเมืองอาตมภาพ เมืองบนนั้นต่อเดือนสิบสองจึงจะมีหมอกแลน้ำค้าง พระถังซัมจั๋งพูดอยู่กับตั๊นเท่ง คนใช้ในบ้านออกมานิมนต์ฉันเข้าต้ม พระถังซัมจั๋งก็มานั่งรับประเคน ครั้นฉันแล้วศิษย์ทั้งสามก็ฉันก็พอเวลาสว่างดี หมอกน้ำค้างก็ยิ่งมาก บัดเดี๋ยวน้ำค้างที่แผ่นดินสูงขึ้นเปนศอกเศษ พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นน้ำค้างดังนั้นก็ให้เศร้าหมองในใจ เกิดทุกข์โทมนัศน้ำตาไหลออกอาบหน้า
ตาเฒ่าตั๊นเท่งเห็นดังนั้นพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าได้เศร้าหมองเลย บ้านข้าพเจ้าเข้าปลาบริบูรณ์จะเลี้ยงท่านมิให้อดอยากได้ จะกินสักสิบปีก็ไม่หมดท่านอย่าได้วิตกเลย พระถังซัมจั๋งพูดว่าท่านตายังไม่ทราบในความทุกข์ของอาตมภาพ เมื่อปีจะออกจากเมืองพระถังไทจง/*330ฮ่องเต้ได้เสด็จตามส่งถึงนอกเมืองได้ตรัสถามอาตมภาพว่าสักกี่ปีจึงจะได้กลับเมือง อาตมได้ทูลว่าสักสองสามปีจึงจะได้กลับมา บัดนี้ก็ได้เจ็ดแปดปีแล้ว ก็ยังมิได้เห็นพระภักตร์พระพุทธเจ้าว่าจะเปนประการใด วิตกจะไม่สมพระราชประสงค์ เพราะฉนั้นจึงมีความวิตกทุกข์ร้อน มาถึงนี่ได้อาไศรยท่านตาก็ขอบคุณท่านเปนที่สุด เห้งเจียโป๊ยก่ายได้ช่วยท่านตา ก็ปราถนาจะใคร่พึ่งเรือที่จะได้ข้ามไป มาบัดนี้ก็บังเอินเกิดหมอกน้ำค้างลงออกมากมายผิดปลาดดังนี้ จนมืดมัวท้องฟ้าแลไม่เห็นอะไร อันธุระของอาตมภาพไม่ทราบว่าเมื่อไรจะสำเร็จที่จะได้กลับบ้านเมืองเดิม
ตั๊นเท่งได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านอาจาริย์อย่าวิตกเลยจงวางใจเถิดจงพักอยู่ที่นี่ก่อน ไม่กี่วันรอท้องฟ้าบริสุทธิ์สว่างแล้วพวกข้าพเจ้าทั้งหลายจะพร้อมกันช่วยจัดเรือข้ามส่งท่านไป ตั๊นเท่งกำลังพูดอยู่กับพระถังซัมจั๋ง ก็เห็นคนใช้ออกมานิมนต์พระถังซัมจั๋งฉันเพน พระถังซัมจั๋งรับประเคนแล้ว พิจารณาดูเครื่องขบฉันเหล่านั้นล้วนแต่ของโอชารศต้องเปลืองต้องเสียทรัพย์มาก คิดขึ้นมาก็ไม่สบายใจโดยเหตุที่ตนได้มาอาไศรยพึ่งบุญเจ้าภาพอยู่นั้น ไม่รู้ที่จะเอาอะไรตอบแทน ครั้นพระถังซัมจั๋งฉันแล้ว ตาเฒ่าทั้งสองพี่น้องจึงใช้ให้คนปัดกวาดที่ในสวนดอกไม้ แล้วนิมนต์พระถังซัมจั๋งไปเที่ยวเล่นเพื่อจะให้แก้รำคาร
พระถังซัมจั๋งรับนิมนต์ออกไปพิจารณาดูที่สวนดอกไม้นั้นแล้ว เวลาก็จวนค่ำ ตั๊นเท่งจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกลับบ้าน ตั๊นเชงก็ให้คนใช้/*331ยกน้ำชามาถวาย พระถังซัมจั๋งกำลังฉันน้ำชา ได้ยินคนเดินทางพูดกันว่า ฟ้าหนาวน้ำลำแม่น้ำทงทีฮ้อแข็งไปตลอดทั้งแม่น้ำ พระถังซัมจั๋งได้ยินคนพูดดังนั้น จึงถามเห้งเจียว่า น้ำแข็งไปดังนี้จะทำอย่างไร ตั้นเท่งพูดว่า เห็นจะหนาวจัดน้ำแข็งข้างๆ ริมฝั่งดอกกระมัง คนพูดว่าน้ำแข็งตลอดลำแม่น้ำแม่น้ำดุจกระจก บนหลังนำมีคนเดินไปมาได้ พระถังซัมจั๋งได้ยินคนพูดว่าเดินไปมาได้ ก็อยากจะเดินออกไปดู ตั๊นเท่งพูดว่าท่านอาจาริย์อย่ารีบร้อนเลย วันนี้ก็เวลาค่ำแล้ว รอพรุ่งนี้จึงค่อยไปดูเถิด พระถังซัมจั๋งก็งดมิได้ไปพอค่ำก็พากันพักนอน พอรุ่งแจ้งฉันแล้ว พระถังซัมจั๋งเห้งเจียก็จัดแจงม้าจะได้ข้ามน้ำไป ตั๊นเท่งตั๊นเชงพูดว่า ขอพระอาจาริย์รอก่อนไว้น้ำคืนเหลวแล้ว พวกข้าพเจ้าจะเอาเรือข้ามส่งดีกว่า ซัวเจ๋งพูดว่า ควรไปได้จะต้องรีบไป ข้าพเจ้าจัดผูกม้าแล้ว นิมนต์พระอาจาริย์ขึ้นม้าไปเถิด
ตั๊นเท่งได้ฟังซัวเจ๋งพูดดังนั้น จึงพูดว่าเห็นจะถูก จึงเรียกพวกคนใช้ให้จัดผูกม้าหกม้า ครั้นแล้วก็พร้อมกันขึ้นม้าเดินไปริมฝั่งพิเคราะห์ดู ก็เห็นคนเดินไปมาบนหลังน้ำได้ พระถังซัมจั๋งจึงถามตั๊นเท่งว่า คนที่เดินนั้นอยู่ที่ไหนไปข้างไหนมา ตั๊นเท่งบอกว่าคนทิศตวันตกไปมาค้าขาย สิ่งของที่บ้านตำบลนี้ราคาร้อยสลึง ไปเมืองนั้นได้ราคาหมื่นสลึงลงทุนน้อยแต่มีกำไรมาก เพราะฉนั้นคนจึงไม่คิดถึงความตาย อุส่าห์พากันไปมาไม่คิดกลัว ทุกปีบางบ้านสี่ห้าคนลงเรือลำหนึ่ง บางลำก็สิบคนแล่นข้ามไปค้าขาย บัตรนี้/*332เห็นน้ำแข็งเดินได้จึงพากันเดินข้ามไปมา พระถังซัมจั๋งพูดว่า คะราวาศเขาเห็นด้วยลาภผลสู้อุสาหะไม่คิดกลัวความตาย อาตมภาพรับรับสั่งเพราะด้วยความกตัญญูต่อเจ้าดังนี้ จะมิผิดกว่าคะราวาศหรือ พูดดังนั้นแล้วก็เรียกเห้งเจียให้กลับไปบ้านตั๊นเท่ง จัดแจงรวบรวมเก็บสิ่งของจะได้ทันข้ามน้ำแข็งนี้ไป
เห้งเจียรับคำสั่งแล้วก็หัวเราะ ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นจึงพูดว่าโบราณย่อมว่า พันวันก็กินข้าวสิ้นพันถัง บัดนี้มาอาไศรยที่บ้านท่านตาทั้งสอง จะพักคอยอีกสักสองสามเวลาให้ท้องฟ้าแจ่มแจ้งแล้วแลน้ำกลับคืนเหลวแล้ว จึงค่อยหาฤๅกันข้ามไปจะมิดีหรือ ถ้ารีบร้อนนักเห็นจะไม่เปนการ วิตกเกรงจะมีความขัดข้องจะได้ความเดือดร้อน พระถังซัมจั๋งพูดว่า ซัวเจ๋งช่างโง่เสียจริง ๆ เวลาตามเวลากาลน้ำแข็งข้ามไป จะมานั่งคอยให้น้ำแปรจึงจะข้าม จะมิพาชักช้าวันคืนไปหรือ โป๊ยก่ายว่าท่านทั้งหลายอย่าเถียงกันเลย ข้าพเจ้าจะลองดูก่อน แม้ว่าไปได้จึงค่อยพากันไป โป๊ยก่ายก็ลงจากหลังม้าเดินมาริมฝั่งยกคราดขึ้นสับลงไปเต็มกำลังทีหนึ่ง คราดกะท้อนเจ็บมือ โป๊ยก่ายหัวเราะพูดว่าไปได้ไปได้ ข้างล่างก็แข็งตลอดลงไป พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็มีความยินดีที่สุดจึงพากันกลับมาบ้านตั๊นเท่ง ให้สานุศิษย์จัดสิ่งของเดินทาง
ฝ่ายตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องอ้อนวอนสักเท่าใดก็ไม่เชื่อ พี่น้องก็รีบหาสิ่งของเสบียงอาหารให้ไปตามทาง ตั๊นเท่งตั๊นเชงจึงเอาทอง/*333คำใส่ถาดยกออกมาตั้งขอบคุณ พระถังซัมจั๋งบอกคืนไม่รับพี่น้องก็อ้อนวอนเห้งเจียให้รับ เห้งเจียกลัวจะเสียใจจึงเอาสองนิ้วลงหยิบๆ ทีหนึ่งพอเปนกิริยา ครั้นเสร็จแล้วพระถังซัมจั๋งก็ลาตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องแลคนในบ้านทุก ๆ คน เห้งเจียโป๊ยก่ายต่างก็ลาคนในบ้านตั๊นแกจึงทุก ๆ คน ในบ้านตั๊นเท่งตั๊นเชงไม่ว่าเล็กใหญ่ พากันออกมาเคารพส่งทุก ๆ คน พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ก็พากันออกเดินมาถึงริมฝั่งน้ำก้าวลงไปในน้ำแข็งลื่นยั้งไม่อยู่ ม้าก็พลาดพระถังซัมจั๋งก็พลัดตกจากหลังม้า ซัวเจ๋งพูดว่าเห็นจะเดินยาก โป๊ยก่ายบอกว่าให้ขอหญ้าฟางที่บ้านตั้นเท่งผูกห่อขาม้าเสียจึงจะเดินไม่ลื่น
ตั๊นเท่งตั๊นเชงตามมาส่งถึงฝั่งน้ำ ได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็เรียกคนใช้ให้รีบไปแบกหญ้าฟางมาในทันใด โป๊ยก่ายก็เอาหญ้าฟางผูกห่อขาม้าแล้วนิมนต์อาจาริย์ให้ขึ้นขี่ก็ลาออกจากฝั่งข้ามไป ตั้งแต่นั้นก็เดินเปนปรกติ อาจาริย์กับศิษย์ก็ตั้งหน้ามุ่งจะข้ามไปยังปราจิณทิศ ไม่มีความวิตกหวาดหวั่นระวังอะไรเลย แลไม่ได้หยุดพักเลยรีบเดินไปโดยด่วน จนตวันจวนจะค่ำก็อาไศรยแสงพระจันทร์แลดาวเดินไป เห็นผิวน้ำแข็งวับแวมเปนเงาทั่วตลอดไป รีบเดินไปคืนหนึ่งจนสว่าง หิวก็เอาเข้าตากเข้าตูมากินแล้ว ก็ตั้งหน้ารีบตรงไป
เมื่อกำลังเดินไปนั้น ได้ยินเสียงลั่นอยู่ใต้น้ำ อาจาริย์กับศิษย์พากันตกใจ เหตุด้วยปิศาจคอยอยู่หลายเวลาแล้ว พอได้ยินเสียงเท้าม้าเดินข้ามมา ปิศาจก็สำแดงฤทธิ์บันดารให้น้ำเหลวกลับไป/*334อย่างเดิม เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เหาะขึ้นบนอากาศ พระถังซัมจั๋งกับม้าแลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันจมน้ำ ปิศาจร้ายก็มาจับพระถังซัมจั๋งเอาลงไปยังสำนัก ครั้นถึงก็เข้านั่งเก้าอี้เรียกว่านางน้องอยู่ที่ไหน นางปลากระบอกก็ออกมาคำนับ ปิศาจจึงพูดสรรเสริญว่า น้องพูดคำหนึ่ง แม้ว่าม้าฝีเท้าดีก็สู้ไม่ได้ เดิมเราได้สัญญาว่าถ้าจับถังซัมจั๋งได้ก็จะปฏิญาณเปนพี่น้อง เวลานี้ก็จับได้แล้ว พูดดังนั้นแล้วก็เรียกบริวารให้ยกโต๊ะออกมาตั้ง แลเอามีดที่คมดีมาจะผ่าอกเอาหัวใจพระสงฆ์ออกมาเรากับนางน้องจะได้กินเล่น เปนที่สำราญรื่นเริง
นางปลากระบอกได้ฟังดังนั้นจึงห้ามว่า ใต้อ๋องอย่าเพ่อกินก่อน ยังวิตกด้วยพวกสานุศิษย์ของเธอมาตามก็จะเกิดวุ่นวายกันขึ้น ขอให้รอสักสองเวลา แม้ว่าศิษย์ของเธอไม่มาตามก็แล้วแต่ใต้อ๋องจะกินหรือจะทำประการใด ปิศาจเมื่อได้ฟังนางปลากระบอกทัดทานก็เชื่อฟัง จึงขังพระถังซัมจั๋งไว้ในที่ลับ แล้วเอาแผ่นศิลาใหญ่ทับปิดประตูไว้แน่นหนา
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง หว้ายน้ำเก็บสิ่งของวางบนหลังม้าแล้วก็พากันหว้ายน้ำกลับมาเข้าฝั่งข้างทิศตวันออก แลไปก็เห็นเห้งเจียอยู่บนอากาศ เห้งเจียถามว่าพระอาจาริย์อยู่ที่ไหนจึงไม่เห็น โป๊ยก่ายตอบว่าพระอาจาริย์เปลี่ยนชื่อแล้วเรียกว่าแซ่ตั๊นชื่อก้นเบ้า ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะไปค้นหาที่ไหนได้แล้ว ต้องกลับเข้าฝั่งจึงค่อยติดต่อไป บัดนี้ก็เข้ามาถึงฝั่งแล้วกลับไปยังบ้านแกจึง คนในบ้านแกจึงเดินไป/*335พบเข้า ก็วิ่งกลับมาบอกแก่ตั๊นเท่งตั๊นเชงทั้งสอง สองเฒ่าได้ฟังดังนั้นก็รีบออกมารับแลเห็นเสื้อผ้าเข้าของเปียกน้ำหมดทั้งสิ้น สองเฒ่าถามว่าทำไมไม่เห็นท่านอาจาริย์กลับมาเล่า ข้าพเจ้าได้อ้อนวอนห้ามสักเท่าใดก็ไม่ฟัง จึงได้มีเหตุเกิดขึ้นดังนี้ โป๊ยก่ายพูดว่าต่อนี้ไปอย่าเรียกถังซัมจั๋งเลยเปลี่ยนชื่อให้เรียกว่า ตั๊นก้นเบ้าเถิด สองเฒ่าได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญว่าสงสารแก่ท่านอาจาริย์ ข้าพเจ้าอ้อนวอนจะให้เอาเรือส่งก็ไม่ยอม ขืนจะรีบไปให้ได้จนมาถึงแก่ชีวิตร์อันตรายอย่างนี้ เห้งเจียพูดว่าท่านตาทั้งสองอย่ามีความโทมนัศเลย ข้าพเจ้าเชื่อว่าประกันได้ อาจาริย์คงจะไม่ถึงแก่ความตาย ที่อ้ายปิศาจก๊ำอึงคงทำกลอุบายจับอาจาริย์ไปเปนแน่ ท่านตาอย่าวิตก ท่านตาจงโปรดเอาจีวรผ้าผ่อนกับหนังสือไปตากเสียให้แห้งแลหาหญ้าเลี้ยงม้าไว้ด้วย ไว้ธุระข้าพเจ้าพี่น้องคิดอุบายแก้พระอาจาริย์กลับคืนให้จงได้ ธรรมเนียมถางหญ้าต้องถอนรากจึงจะสิ้นความร้อนใจเพื่อภายหลังแลจะช่วยกำจัดอ้ายปิศาจนี้ด้วย ถ้ามิดังนั้นพวกชาวบ้านแกจึงก็จะไม่เปนศุข
ตั๊นเท่งตั๊นเชงได้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีที่สุด จึงให้คนยกเข้ามาเลี้ยง เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พร้อมกันกินเข้า ครั้นกินเสร็จแล้ว ต่างก็เตรียมอาวุธออกจากบ้านไปยังกลางน้ำค้นหาอาจาริย์ เห้งเจียถามว่าน้องทั้งสองใครจะเปนคนเข้าใจ ก็ลงน้ำไปเที่ยวสืบดูสักคนหนึ่งก่อน แม้ว่าทราบเหตุการแล้วจึงค่อยคิดแก้ไขต่อทีหลัง/*336โป๊ยก่ายพูดว่า พี่มีฝีมือยิ่งกว่าข้าพเจ้าทั้งสอง พี่จงลงน้ำไปก่อนจึงจะดี เห้งเจียพูดว่าพี่ไม่ปิดบังอะไรแก่น้องทั้งสอง แม้ว่าอยู่บนบกแลในเขาในป่า มีปิศาจยักษ์ร้ายสักเท่าใด ๆ พี่ก็มิต้องให้น้องออกแรง แต่ในน้ำนี้พี่หาสู้จะถนัดไม่ พี่ทราบว่าน้องทั้งสองถนัดทางน้ำมาก เพราะฉนั้นขอให้น้องลงไปก่อน
ซัวเจ๋งพูดว่า พวกข้าพเจ้าถนัดทางน้ำก็จริง แต่ไม่ทราบว่าใต้น้ำจะร้ายดีประการใด สู้เราพร้อมกันลงไปไม่ได้ พี่จงแปลงเปนกิริยาต่าง ๆ ขี่หลังข้าพเจ้าลงไปเที่ยวค้นหาที่สำนักปิศาจว่ามันจะอยู่ที่ใด พี่จะได้สืบอาจาริย์ แม้ได้ทราบแล้วเราจะได้คิดอ่านแก้ไขไปตามการ ข้าพเจ้าคิดเห็นดังนี้จะดีหรือไม่ดี
เห้งเจียว่าน้องคิดดังนี้ชอบแล้ว เห้งเจียจึงถามว่าใครจะให้ใครขี่ไป โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็นึกยินดีแต่ในใจว่าอ้ายลูกลิงมันแกล้งเราหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้เราจะเล่นแกล้งมันบ้าง คิดดังนั้นแล้วก็หัวเราะพูดว่า ข้าพเจ้าจะยอมให้พี่ขี่ไปเอง เห้งเจียก็นึกรู้ในวิธีของโป๊ยก่าย จำเราจะซ้อนกลให้มันเข็ดมือ คิดดังนั้นแล้ว ก็ขึ้นหลังโป๊ยก่ายขี่ไป ซัวเจ๋งเดินก่อนค่อยแหวกน้ำนำหน้า พร้อมกันทั้งสามแซกน้ำลงเดินไป ครั้นไปประมาณสักพันโยชย์ โป๊ยก่ายคิดแกล้งเห้งเจีย ๆ ก็นึกรู้จึงถอนขนออกเส้นหนึ่งเป่าแปลงรูปปลอมเกาะหลังโป๊ยก่าย ตัวเห้งเจียนั้นแปลงเปนหมัด เกาะแน่นอยู่ที่ใบหูโป๊ยก่าย ๆ ก็หารู้ศึกไม่ ครั้นกำลังเดินโป๊ยก่ายเห็นได้ทีก็ทำท่าเซซังจะล้ม จะ ใคร่/*337ฟาดเห้งเจียลงกับโคลน ครั้นโป๊ยก่ายล้มฟาดลงรูปนั้นก็สูญหายไป ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นจึงถามโป๊ยก่ายว่า ทำไมพี่ทำดังนั้นเล่า กำลังเดินทางมาดี ๆ พี่เอาพี่เห้งเจียหกล้มฟาดหายไปไหนไม่เห็น โป๊ยก่ายพูดว่า อ้ายชาติลิงมันยึดไม่แน่นพลาดลงมันแปรไปข้างไหนไม่รู้มัน เราไปค้นหาอาจาริย์เถิด จะไปเปนธุระถึงมันทำไม ซัวเจ๋งว่าจะไม่ชอบกลดอกกระมัง ต้องให้กลับมาก่อนจึงจะได้ แม้เธอไม่ชำนาญในทางน้ำก็จริง แต่ความฉลาดเฉลียวยิ่งกว่าเรา แม้มิได้เธอกลับมาข้าก็ไม่ไปด้วย
เห้งเจียจับอยู่ที่ใบหูโป๊ยก่าย ได้ฟังดังนั้นก็อดอยู่ไม่ได้ จึงร้องบอกว่าซัวเจ๋งพี่อยู่นี่ ซัวเจ๋งได้ยินดังนั้นสิหัวเราะแล้วพูดว่าตายและวะ ทำไมจึงเล่นแกล้งกันอย่างนี้ ก็เมื่อจะทำเธอ ๆ รู้เท่าแล้ว เธอจะแกล้งต่อไปอย่างไรก็ไม่สู้ โป๊ยก่ายตกใจคุกเข่าลงกับโคลนเอาศีศะโขกลงกับโคลนแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขอโทษพี่สักครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าไม่กล้าเล่นแกล้งอีกต่อไปแล้ว ขอพี่จงกลับมาแปลงอย่างเดิมเถิด ข้าพเจ้าจะให้ขี่ต่อไปไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ไว้ไปหาอาจาริย์พบแล้วขึ้นบกข้าพเจ้าจะขอขะมาพี่
เห้งเจียพูดว่าเจ้าเดินไปเถิด ข้าจะไม่แกล้งเจ้าดอกอย่าวิตกเลย จงรีบเดินไปโดยเร็ว โป๊ยก่ายก็ตั้งใจเดิน ครั้นมาประมาณอีกสักพันโยชน์ แลไปข้างในเห็นมีห้องหอใหญ่กว้าง ที่น่าประตูมีหนังสือ/*338ยี่ห้อสี่ตัวคือ (จุ๊ยง้วนจือเต๋ย) ซัวเจ๋งพูดว่าที่นี้เห็นจะเปนที่ปิศาจอยู่ เราทั้งสองเข้าไปยังประตู ท้าให้มันออกรบกับเราเห็นจะดี เห้งเจียถามว่าข้างประตูนั้นมีน้ำหรือเปล่า ซัวเจ๋งบอกว่าไม่มี เห้งเจียว่าถ้าไม่มีน้ำเจ้าทั้งสองจงแอบอยู่ซ้ายขวาข้างประตู ตัวพี่จะเข้าไปค้นหาอาจาริย์ พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็ผละออกจากหูโป๊ยก่าย แปลงเปนนางกุ้งตัวหนึ่งค่อยคลานเข้าไปในประตูพิจารณาดู แลไปข้างบนก็เห็นปิศาจนั่งอยู่ท่ำกลางสองข้างพวกบริวารน้ำ ยืนเฝ้าเรียงกันเปนลำดับลงมา ได้ยินปิศาจกับนางปลากระบอกกำลังพูดกันเรื่องจะกินเนื้อถังซัมจั๋ง เห้งเจียเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นอาจาริย์ แลไปข้างทิศปราจิณก็เห็นยายเฒ่ากุ้งก้ามกรามเดินออกมา เห้งเจียก็คลานแอบข้างยายเฒ่ากุ้งถามว่า แม่ ๆ ได้ยินใต้อ๋องจะกินเนื้อถังซัมจั๋งอยู่ที่ไหนจึงไม่เห็นเล่า
ยายเฒ่ากุ้งบอกว่า ใต้อ๋องทำน้ำค้างหมอกให้น้ำแข็ง ถังซัมจั๋งเดินมาใต้อ๋องบันดานให้น้ำเหลว ถังซัมจั๋งจมน้ำจึงจับได้ บัดนี้ขังอยู่หลังหอมีศิลาแผ่นใหญ่ปิดไว้แน่นหนา เห้งเจียเมื่อได้ทราบความชัดเจนแล้ว ก็หลีกแอบไปข้างหลังหอ เหลียวซ้ายแลขวาหาอาจาริย์ แลไปก็เห็นมีห้องหนึ่งทำแน่นหนาคล้าย ๆ โลงใส่ผี ข้างบนมแผ่นศิลาทับซ้อน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็คิดว่า เห็นจะอยู่ในที่นี้เปนแน่ จึงคลานแอบเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้สอึกสอื้น เห้งเจียแอบเงี้ยหูฟังก็ได้ยินเสียงคร่ำครวนว่า เมื่อแรกเกิดจากท้องมารดา/*339ก็ลอยน้ำก็ได้รอดชีวิตรมาได้ บัดนี้จะไปนมัศการพระพุทธเจ้า ก็บังเอินจมลงในน้ำที่ตายอย่างนี้ ไม่รู้ว่าเกิดมาจะผิดวันเวลาอย่างไร จึงได้ต้องในที่ทุกข์ไภยอย่างนี้ ไม่รู้ว่าสานุศิษย์จะมาตามหรือเปล่า แลจะได้พระคัมภีร์กลับบ้านหรือ หรือจะมาสิ้นชีวิตรแต่เพียงเท่านี้ก็ไม่รู้ พูดรำพันไปแล้วก็ร้องไห้สอึกสอื้นไปไม่หยุด
เห้งเจียครั้นได้ฟังเสียงจำได้แน่ว่าพระอาจาริย์ ก็อดไม่ได้จึงร้องเรียกว่า พระอาจาริย์อย่าแค้นเคืองถึงไภยแห่งน้ำไปทำไม ในคัมภีย์ย่อมว่า ดินคือแม่ธาตุทั้งหลาย น้ำคือรากเง่าของทั้งห้า ไม่มีดินก็เกิดไม่ได้ ไม่มีน้ำก็เติบโตไม่ได้ ข้าพเจ้าเห้งเจียมาแล้ว พระถังซัมจั๋งได้ยินก็ร้องบอกว่า ท่านจงช่วยเราด้วย เห้งเจียว่าท่านอาจาริย์จงวางใจเถิด ไว้ข้าพเจ้าจะกำจัดปิศาจร้ายเสียได้แล้วจึงจะกลับมาแก้อาจาริย์ออกให้พ้นไภย พระถังซัมจั๋งร้องบอกว่าเห้งเจียรีบลงมือเถิด
เห้งเจียก็หันกลับออกจากสำนักปิศาจแล้ว จึงแปลงกายกลับเปนรูปเดิม ร้องเรียกซัวเจ๋งโป๊ยก่ายบอกว่าเหมือนอย่างพี่พูด ปิศาจทำอุบายจับอาจาริย์ขังไว้ ในที่ลับ เราเข้าไปหาได้พบแล้ว เจ้าทั้งสองจงรบฬ่อมันให้ขึ้นพ้นน้ำ พี่จะคอยที่ริมฝั่งแม่น้ำ แม้นมันขึ้นมาพี่จะคอยตีจับมันให้จงได้ จะได้แก้เอาอาจาริย์ออกจึงจะได้ หรือเจ้าทั้งสองพอจะจับได้ก็ให้จับ ถ้าจับไม่ได้ก็ให้ฬ่อขึ้นมา เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็ร่ายคาถาแซกน้ำขึ้นมาคอยอยู่ยังริมฝั่งแม่น้ำ
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ก็มายังประตูสำนักปิศาจ ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายปิศาจโวยมึงจงรีบส่งอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็ว ฝ่ายพวกบริวารของปิศาจ เมื่อได้ยินดังนั้นก็วิ่งเข้าไปบอกนายว่า ใต้อ๋องมีคนมาร้องท้าทายทวงอาจาริย์ของเขาอยู่นอกประตู ปิศาจได้ฟังบริวารบอก ก็รู้ว่าพวกศิษย์ของถังซัมจั๋ง จึงเรียกเอาเกราะมาสวมใส่ตัวแล้วมือก็ถือลูกตุ้มทองแดง เดินออกมาร้องถามว่าอ้ายสองคนนี้มึงอยู่ที่ไหน จึงบังอาจมาร้องท้าทายยังน่าประตูกูฉนี้ เองไม่กลัวความตายดอกหรือ โป๊ยก่ายตวาดว่าอ้ายปิศาจที่กูตีผิดไปหนีมาได้รอดตายแล้ว ยังกลับมาทำร้ายอีก เมื่อคืนก่อนมึงไปตีฝีปากกับกูที่ศาลมึงจำไม่ได้หรือ ตัวกูคือสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง จะไปอาราธนาพระธรรม ณประเทศไซที มึงหลอกลวงชาวบ้านตั้งตัวเปนเจ้าก๊ำอึงอะไรที่ไหน ตั้งคอยกินเด็กชายหญิง กูแปลงเปนเด็กแทนให้ลูกหญิงของตั๊นเชง มึงตรงมาจะกินกูก่อน แล้วมึงถูกคราดเหล็กเข้าวิ่งหนีหายไป มึงยังจะทำเปนจำไม่ได้หรือ
ปิศาจได้ฟังแล้วพูดว่า มึงอ้ายถูกศิษย์วัดมาปลอมเปนเด็กหญิง โทษของมึงยังไม่รู้สิ้น กูยังไม่ทันจะกินมึง ๆ เอาคราดสับกูถูกมือ ๆ กูยังไม่หายจ์บ มึงยังบังอาจมาจนถึงที่อยู่แท่งกูอีก มึงจะว่ากะไรหรือ โป๊ยก่ายว่ามึงกลัวกูแล้ว เหตุใดมึงทำน้ำหมอกให้มืดมัวแลให้น้ำแข็งทั้งแม่น้ำ จึงจะคิดฆ่าอาจาริย์ของกูเสีย มึงจงรีบส่งอาจาริย์ออกมาเสียโดยเร็ว สารพัดโทษจะยกให้ไม่ฆ่าฟัน แม้ขัดขืนต่อสู้/*341ก็จะประหาญชีวิตรเสียเดี๋ยวนี้ ปิศาจพูดว่าเราจับอาจาริย์ของเจ้ามาไว้ก็จริงอยู่แล้ว แด่เจ้าทั้งสองจงมาลองฝีมือดูสักสองสามเพลงก่อน แม้ว่าเจ้าชะนะเรา ๆ จึงจะคืนอาจาริย์ให้ ถ้าเจ้าแพ้เรา ๆ จะจับมาทั้งศิษย์ทั้งอาจาริย์ จะผ่าอกออกกินเล่นเปนภักษาหาร โป๊ยก่ายด่าว่าอ้ายลูกกลับกลายมึงพูดดังนี้แล้ว มึงจงคอยระวัง กูจะฟันมึงด้วยคราด ว่าแล้วโป๊ยก่ายก็ยกคราดขึ้นฟันลงเต็มกำลัง ปิศาจยกลูกตุ้มขึ้นรับป้องปัดต่อสู้กันไปมา ซัวเจ๋งก็ชักกระบองตรงเข้าระดมช่วยโป๊ยก่าย คนทั้งสามรบกันโดยความสามารถ ต่างคิดจะเอาไชยชะนะต่างมีกำลังเข้มแข็ง รบกันไปได้ประมาณสักสามชั่วโมงยังไม่แพ้ไม่ชะนะกัน โป๊ยก่ายเห็นจะเอาไชยชะนะปิศาจไม่ได้แล้ว ก็ให้หน้าซัวเจ๋งให้หล้าถอย โป๊ยก่ายซัวเจ๋งรบพลางหนีพลางฬ่อปิศาจให้ไล่ ปิศาจก็รุกไล่ขึ้นมาบนหลังน้ำ
ฝ่ายเห้งเจียยืนอยู่ริมฝั่งคอยเขม้นแลดู เห็นคลื่นละลอกเลื่อนลั่นหวั่นไหวมาริมฝั่ง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งถึงฝั่งก็ขึ้นฝั่ง ปิศาจก็ไล่ติดตามมา เห้งเจียเห็นได้ทียกกระบองตรงมาร้องตวาดว่า อ้ายปิศาจมึงจงดูกระบองกายสิทธิ์ ปิศาจหันหน้ารับไม่อยู่ ก็โจนลงน้ำดำหนีไป เห้งเจียก็ไม่ไล่ตาม จึงกลับขึ้นบนบกพูดแก่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า อ้ายปิศาจนี้มันรู้ว่าขึ้นบกสู้ไม่ได้ แต่น้องทั้งสองเหน็ดเหนื่อยมาก ซัวเจ๋งพูดว่าอ้ายปิศาจนี้ขึ้นบกรู้ว่าสู้ไม่ได้ อยู่ใต้น้ำร้ายแรงมาก ข้าพเจ้ากับพี่โป๊ยก่ายคนละข้างระดมตีก็ยังเอาไชยชะนะ/*342ไม่ได้ จะทำอย่างจึงจะได้อาจาริย์ เห้งเจียพูดว่าอย่าสงไสยจะช้าการไป วิตกอยู่เกรงมันจะคิดทำร้ายอาจาริย์ น้องทั้งสองจงรีบลงไปชวนมันรบ พี่จะคอยสกัดมันเอง โป๊ยก่าย ซัวเจ๋งก็พากันรีบแซกน้ำลงไปอีกตามคำเห้งเจียสั่ง
ฝ่ายปิศาจถูกเห้งเจียตีด้วยกระบองรับไม่อยู่ ก็หนีกลับลงไปยังสำนัก พวกบริวารก็มาถามว่า ใต้อ๋องไล่อ้ายลูกศิษย์วัดไปถึงไหน ปิศาจบอกว่าอ้ายสองคนนั้นไม่สู้กะไรนัก ยังมีอีกคนหนึ่งฝีมือเหลือเกิน เราไล่อ้ายสองคนนี้ขึ้นบก อ้ายคนนั้นชักกระบองเหล็กมาสกัดตีด้วยกระบอง เรารับไม่อยู่ไม่รู้ว่ากระบองของมันหนักสักเท่าใด ลูกตุ้มทองแดงของเราก็รับไม่อยู่ ต่อสู้ยังไม่ได้สามเพลงเราต้องหล้าหนีกลับมา
นางปลากระบอกถามว่า ใต้อ๋องจำคนนั้นได้หรือไม่รูปร่างอย่างไร ปิศาจตอบว่า จำได้หน้ามันล้วนแต่ขนดูดุจหน้ารามสูร ในตาแดงเหมือนไฟมีแววตาเหลืองเหมือนสีทอง นางปลากระบอกได้ยินดังนั้นก็ตกใจหน้าซีดตัวสั่น จึงพูดแก่ใต้อ๋องว่า ข้าพเจ้าจะบอกให้ใต้อ๋องรู้ศึก นี่หากใต้อ๋องหนีมาก่อน ถ้าช้าอิกสักสามเพลงชีวิตรก็จะไม่รอดกลับมา เมื่อคราวก่อนข้าพเจ้าอยู่ยังทะเลทิศบูรพาได้ฟังเล่งอ๋องสรรเสริญว่า เธอมีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวง เมื่อห้าร้อยปีก่อน ขึ้นไปทำสงครามบนชั้นฟ้าเง็กเซียงฮ่องเต้กับเทพบุตรทั้งหลายขยาดคร้ามฝีมือเธอทั้งสิ้น นามเรียกว่าซีเทียนใต้เซีย มาบัดนี้/*343เธอละพยศร้ายเข้าบวชตามทางพระแล้ว ได้ตามพระถังซัมจั๋งไปไซทีอาราธนาพระธรรมเปลี่ยนชื่อเรียกว่าซึงหงอคงแลซึงเห้งเจียก็เรียก เธอมีเดชาอานุภาพมากนักเปลี่ยนกายได้หลายประการ ใต้อ๋องทำไมไปเกี่ยวข้องแก่เธอเล่า ต่อไปนี้อย่าได้สู้รบเธอเปนอันขาด พูดยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงบริวารวิ่งเข้ามาบอกว่า อ้ายสองคนมาอิกแล้วร้องท้าชวนรบอยู่ข้างนอกประตู ปิศาจจึงพูดว่านางน้องพูดเห็นจริง จึงสั่งพวกบริวารให้ปิดประตูให้แน่น เอาศิลาแลดินทับไว้อย่าให้ทลายได้ อ้ายสองคนมันเรียกร้องก็ชั่งมัน
ฝ่ายพวกบริวารก็ทำตามนายสั่ง เอาดินแลศิลามาถมปากประตูขึ้นจนสูงแล้วต่างก็พากันไปที่อยู่ ฝ่ายโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋ง ร้องเรียกท้าทายด่าว่าอย่างไรก็เห็นเงียบอยู่ โป๊ยก่ายขัดใจเอาคราดสับกระชากประตู ก็เห็นแต่ดินแลหินศิลาทับแน่นอยู่ ซัวเจ๋งพูดว่าอ้ายปิศาจเห็นจะมีความกลัวเกรงพวกเรา จึงได้เอาดินแลศิลาถมประตูเสียดังนี้ เราพากันกลับไปหาพี่เห้งเจียจะได้คิดอ่านกันใหม่
โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันกลับไปหาเห้งเจีย ครั้นถึงจึงเล่าให้เห้งเจียฟัง ตามที่มันไม่ออกสู้รบปิดประตูนิ่งอยู่ เห้งเจียได้ฟังแล้วพูดว่าถ้ากระนั้นก็สุดปัญญาที่จะคิดต่อไป เจ้าทั้งสองจงคอยลาดตระเวรอยู่อย่าให้ปิศาจหนีไปได้ ตัวพี่จะไปน่ำไฮ้ ถามพระโพธิสัตว์จึงจะรู้ความได้ สั่งแล้วเห้งเจียก็กระทำปาฏิหารไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงเขาเท้าถ้อซัว เห้งเจียลดลงยังพื้นเดินตรงเข้าไปยังสำนักใหญ่ /*344เห็นหมู่เทพบุตรแลเทพารักษ์เดินออกมาเชิญเข้าไปนั่งยังน่าหอ จึงบอกแก่เห้งเจียว่า เมื่อเวลาเช้าพระโพธิสัตว์สั่งพวกข้าพเจ้าไว้ว่า วันนี้ท่านใต้เซียจะมา ให้พวกข้าพเจ้าคอยรับ พระโพธิสัตว์ท่านเข้าไปในป่าไผ่แต่ผู้เดียวมิให้ใครตามสั่งให้ใต้เซียคอยอยู่ที่นี่ เมื่อพระโพธิสัตว์กลับมาจึงให้สนทนา
เห้งเจียได้ฟังเทพบุตรบอกดังนั้นก็นั่งคอยอยู่ที่น่าหอ แลไปเห็นเสี้ยนจ๊าย ทงจื้อเดินขึ้นมาคำนับ พูดว่าข้าพเจ้าพึ่งท่านใต้เซียมีจิตรโอบอ้อมอารี พึ่งพระโพธิสัตว์มความกรุณา เช้าค่ำเฝ้าอยู่ซ้ายขวา กระทำให้จิตรร้ายหายไปสิ้น เห้งเจียก็นึกว่า (อั้งฮั้ยยี้) จึงหัวเราะพูดว่า เมื่อเวลาก่อนจิตรเปนมารยังพาลหลง บัดนี้เข้าในทางตรงสัมมาทิฐิ จึงรู้ว่าเห้งเจียเปนคนดี เห้งเจียนั่งคอยพระโพธิสัตว์อยู่นานแล้วไม่เห็นมา จิตรใจก็ให้ธุรนธุรายจึงพูดว่า ท่านทั้งหลายช่วยไปกราบเรียนให้ท่านทราบทีเถิด แม้ช้าเวลาวิตกพระอาจาริย์จะไม่รอดชีวิตร
หมู่เทพยดาพูดว่าพวกข้าพเจ้าไปไม่ได้ เพราะพระโพธิสัตว์สั่งมิให้ตามไป ท่านจะกลับมาเอง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นใจร้อนที่ไหนจะนั่งคอยอยู่ได้ จึงผุดลุกเดินเข้าไปตามหมู่เทวดาไม่กล้าห้าม เห้งเจียเข้าไปยังป่าไผ่ แลไปก็เห็นพระโพธิสัตว์นั่งที่พื้นดินใต้ร่มไผ่แต่ผู้เดียวนั่งวัดไม้ไผ่ พระองค์ก็ไม่เห็นแต่งตัว เห้งเจียเห็นแล้วก็อดไมได้ จึงร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า พระโพธิสัตว์ข้าพเจ้าซึงหงอคงมานมัศการ/*345ด้วยอาจาริย์ข้าพเจ้ามีไภย จะใคร่กราบเรียนถามเหตุการแห่งปิศาจที่ลำแม่น้ำทงทีฮ้อนั้น พระโพธิสัตว์จึงบอกว่าพักคอยอยู่ข้างนอกก่อนสักประเดี๋ยวอาตมจะออกไป เห้งเจียจึงกลับออกมาจากป่าไผ่พูดแก่หมู่เทวดาว่า วันนี้ทำไมพระโพธิสัตว์จึงมีธุระการอะไรนัก ทำไมจึงไม่ขึ้นนั่งบนดอกบัวแลไม่แต่งตัว นั่งในป่าไผ่จักไม้ไผ่ทำไมที่ไหน
เทพยดาทั้งหลายพูดว่าการอย่างนี้พวกข้าพเจ้าไม่ทราบเลย เห็นเมื่อเช้าออกจากสำนักก็ไม่เห็นแต่งตัว สั่งพวกข้าพเจ้าให้คอยรับใต้เซีย เห็นคงจะมีธุระที่ใต้เซียดอกกระมัง เห้งเจียสนทนากับเทวดาอยู่ประเดี๋ยวแลไปก็เห็นพระโพธิสัตว์มือถือตะกร้าเดินออกมาจากป่าไผ่ ร้องเรียกเห้งเจียมาพูดว่า จงรีบไปกับอาตมภาพจะได้ช่วยพระถังซัมจั๋งให้ออกพ้นไภย เห้งเจียคุกเข่าลงพูดว่าข้าพเจ้าไม่กล้าเร่งรัด ขอท่านได้ครองผ้าแล้วจ้งค่อยไปก็ได้ พระโพธิสัตว์พูดว่าไม่ต้อง ต้องไปให้ทันเวลานี้ว่าแล้วก็กระทำปาฏิหารเทาะไป เห้งเจียก็เหาะติดตามมา บัดเดี๋ยวก็มาถึงแม่น้ำทงทีฮ้อ
ฝ่ายโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งนั่งคอยอยู่ที่ริมฝั่งก็พูดบ่นกันว่า พี่เห้งเจียใจก็ร้อนทำไมจึงช้าไม่เห็นมา พูดบ่นกันดังนี้สักชั่วหวีผมก็แลเห็นพระโพธิสัตว์เหยียบเมฆข้ามแม่น้ำมาถึง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็คุกเข่าลงคำนับกับพื้นดิน พระโพธิสัตว์ขยายสายแพรรัดเอ็วออกผูกปากตะกร้า แล้วเหาะขึ้นกลางอากาศร่ายคาถาเจ็ดรอบแล้วก็ขว้าง/*346ตะกร้าขึ้นบนเหนือน้ำ บัดเดี๋ยวก็ลากขึ้นมามีปลาทองกิมลีฮื้อนอนดิ้นอยู่ในตะกล้า พระโพธิสัตว์จึงเรียกเห้งเจียให้ลงไปรับอาจาริย์ขึ้นมา เห้งเจียจึงถามพระโพธิสัตว์ว่า ปิศาจยังจับไม่ได้ทำไมจึงจะไปช่วยอาจาริย์ขึ้นมาได้เล่า พระโพธิสัตว์ว่าในตะกร้านี้มิใช่ตัวปิศาจหรือ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งคำนับแล้วถามว่า ปลาตัวนี้ทำไมจึงมีฤทธิ์เดชมากนัก พระโพธิสัตว์ตอบว่า ปลาทองตัวนี้เดิมอยู่ในสระบัวของอาตมภาพเลี้ยงไว้จนโต ได้ลอยขึ้นฟังธรรมทุกวัน ๆ ปฏิบัติบวชจนสำเร็จจึงแปลงกายได้ ลูกตุ้มทองแดงที่ถือเปนอาวุธนั้นคือดอกหญ้าหอมมันประกอบปลุกเสกจึงได้กลายเปนอาวุธ มาวันหนึ่งน้ำทะเลท่วมมากมันจึงกระโดดออกจากสระหนีมาอยู่ที่นี่ เมื่อเช้านี้อาตมภาพออกไปจะชมสระดูดอกบัว จึงได้รู้ว่ามันหนีไปมิได้เห็นมันขึ้นมาไหว้ จึงตรวจดูก็รู้ว่ามันมาเปนปิศาจอยู่ที่ลำแม่น้ำนี้ เพราะฉนั้นอาตมภาพตั้งพิธีสานตะกร้ามาจับมัน
เห้งเจียได้ฟังพระโพธิสัตว์เล่าให้ฟังดังนั้นจึงขอนิมนต์ว่า ขอพระผู้เปนเจ้าพักสักประเดี๋ยว ข้าพเจ้าจะบอกพวกชาวบ้านแกจึงให้มานมัศการพระโพธิสัตว์ ด้วยเหตุว่าข้อหนึ่งจะไว้เปนคุณ ข้อสองจะให้รู้ว่าพระโพธิสัตว์มาจับปิศาจ ข้อสามจะให้หมู่บ้านแกจึงเลื่อมใสศรัทธาในทางธรรม เพราะฉนั้นพระโพธิสัตว์จึงให้เห้งเจียไปเที่ยวเป่าร้องชาวบ้านให้บอกกันมา โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็รีบไปในบ้านแกจึงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านทั้งหลายจงรีบมาดูพระโพธิสัตว์กวนอิม พวก/*347หมู่บ้านแกจึงได้ทราบดังนั้น ไม่ว่าชายแลหญิงเด็กผู้ใหญ่ พากันวิ่งมาดูเห็นพระโพธิสัตว์กวนอิมแล้ว ก็ต่างคนต่างคุกเข่าลงไม่ว่าดินทรายโคลนเลน ที่เปนช่างเขียนก็วาดรูปพระโพธิสัตว์ไว้ เพราะฉนั้นจึงมีรูปพระโพธิสัตว์กวนอิมถือตะกร้ามาจนเท่าทุกวันนี้ ครั้นพวกชาวบ้านแกจึงมานมัศการแล้ว พระโพธิสัตว์ก็เสด็จกลับคืนยังสะฐานที่น่ำไฮ้
โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็แซกน้ำลงไปยังสำนักที่ปิศาจอาไศรย ค้นหาอาจาริย์ตรงไปยังหลังหอ แลไปก็เห็นมีแผ่นศิลาทับอยู่ จึงงัดเปิดแผ่นศิลาออก โป๊ยก่ายก็ย่อตัวลงไปให้อาจาริย์ขึ้นนั่งบนหลังแล้วก็รีบออกจากสำนักปิศาจแซกน้ำขึ้นมายังบ้านแกจึง ตั๊นเท่งตั๊นเชงพี่น้องทั้งสองคนเห็นพระถังซัมจั๋งขึ้นมาได้ ต่างคนก็ดีใจคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ห้ามท่านแล้วท่านก็ไม่เชื่อ จึงได้เกิดความทุกข์ยากอย่างนี้ เห้งเจียจึงพูดว่า ท่านทั้งหลายอย่าพูดเลยการที่ล่วงไปแล้ว ป่วยการเสียเปล่า ข้าพเจ้าจะขอพึ่งท่านชาวบ้านนี้ให้ช่วยหาเรือสักลำหนึ่ง เพื่อจะได้ส่งพวกข้าพเจ้าข้ามฟาก ต่อนี้ไปทุก ๆ ปีก็ไม่ต้องเส้นไหว้ ด้วยได้กำจัดอ้ายปิศาจเสียแล้ว ไม่มีความร้ายอะไรอิกต่อไป
ตั๊นเท่งตั๊นเชงให้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงพูดว่าอันเรือแพนาวานั้นท่านอย่าวิตกเลย พวกข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง ตั๊นเท่งตั๊นเชงจึงป่าวร้องขอแรงพวกชาวบ้านมาช่วยทำ พวกชาวบ้านก็มีสัทธาทุก ๆ คน /*348บ้างออกกระดานบ้างออกถ่อแจวแลสิ่งของที่จะต้องใช้ในเรือนั้น จัดทำกันที่ริมฝั่งออกชุลมุน ในขะณะนั้นได้ยินเสียงร้องเรียกว่าท่านเห้งเจียใต้เซีย ไม่ต้องเสียเปลืองของชาวบ้าน ไว้ธุระข้าพเจ้าจะส่งพระอาจาริย์กับสานุศิษย์ให้ข้ามฟากไปเอง หมู่คนกำลังทำให้ฟังดังนั้นต่างก็ตกใจกันทุก ๆ คน บัดเดี๋ยวแลไปก็เห็นผุดขึ้นมาจากน้ำเปนเต่าใหญ่ตัวหนึ่ง เห้งเจียเห็นดังนั้น จับกระบองแกว่งกระโดดเข้าไปใกล้พูดว่า ข้าดูเจ้าก็เปนสัตว์เดระฉาน ถ้ามึงทำเหมือนอย่างปิศาจอย่างนั้นกูจะตีมึงให้ตายเดี๋ยวนี้
เต่าจึงพูดว่า ข้าพเจ้าคิดถึงคุณท่านจะมาส่งพวกท่านให้ข้ามฟาก ทำไมท่านจะมาตีข้าพเจ้า เห้งเจียถามว่า เรามีบุญคุณอะไรแก่เจ้า เต่าตอบว่าท่านใต้เซียยังไม่ทราบเรื่องในใต้น้ำนั้นว่าเปนอย่างไร อันที่สำนักจุ๊ยง้วนจือเต๋ยนั้น เปนที่อยู่ของข้าพเจ้ามาแต่เดิม แรกเริ่มก็ต่อๆ กันมาตั้งแต่ครั้งปู่ย่าตาชวด จนมาถึงข้าพเจ้า ได้รักษาดูแล ต่อมาเพราะข้าพเจ้ามีสติปัญญา ก็รักษาถือบวชอยู่ในที่นั้น จึงเปลี่ยนสร้างสำนักนั้นขึ้นใหม่ ตั้งยี่ห้อว่าจุ๊ยง้วนจือเต๋ยอักษรสี่ตัว อ้ายปิศาจนั้น เมื่อก่อนเก้าปีทำคลื่นละลอกใหญ่ซัดเข้ามาจากทะเล มาถึงที่นี้ก็ทำอำนาจดุร้ายรบข้าพเจ้า มันฆ่าพวกบริวารของข้าพเจ้าตายเสียหมดสิ้น ข้าพเจ้าจึงต้องหนีมันไปเที่ยวซุกซ่อนอยู่ จนเท่าทุกวันนี้ มาบัดนี้ท่านใต้เซียมาถึงนี่ได้ไปเชิญพระโพธิสัตว์มาจับปิศาจนั้นไป ที่สำนักนั้นก็คืนกลับมาเปนของข้าพเจ้าอยู่รักษาไปตามเดิม /*349บริวารของข้าพเจ้าก็ได้มีความศุข ข้าพเจ้าคิดถึงพระคุณของท่านดุจภูเขาใหญ่ ตามเหตุการที่ข้าพเจ้ากล่าวมานี้ ท่านจะไม่มีบุญคุณแก่ข้าพเจ้าหรือประการใด แลทั้งชาวบ้านแกจึงก็ไม่ห้องเส้นไหว้อีก ได้รอดชีวิตร์เด็กชายหญิงก็เพราะเหตุแห่งท่าน แปลว่าเปนคุณทั้งสองฝ่าย ถ้าดังนี้แล้วจะไม่คิดคุณท่านหรือ
เห้งเจียให้ฟังดังนั้นก็นึกมีความยินดี จึงเก็บกระบองเสียแล้วถามว่า เจ้ามีน้ำใจจริงดังนั้นหรือ เต่านั้นตอบว่าพระเดชพระคุณของใต้เซียดุจฟ้าแลดิน ข้าพเจ้าจะพูดเท็จได้หรือ เห้งเจียว่า แม้เจ้ามีน้ำใจสุจริตกตัญญูอย่างนั้นจริง จงสาบาลให้แก่เราว่า แม้ว่าเจ้าไม่ส่งพระถังซัมจั๋งข้ามฟากไป ขอให้ตัวเจ้าละลายเปนน้ำเลือดไปทั้งสิ้น เต่านั้นก็รับคำประหงกศีศะหงายหน้ายกศีศะขึ้นแลดูฟ้ากล่าวคำสาบาล เห้งเจียได้ฟังแล้วหัวเราะเรียกว่าเจ้าจงเข้ามานี่ เต่าก็แอบเข้าใกล้ฝั่งแล้วเกยขึ้นบนบก ดนทั้งหลายก็พากันมาดูเต่าใหญ่ประมาณกว้างสี่วาเศษแต่หลังขาว เห้งเจียนิมนต์พระอาจาริย์ให้ขึ้นบนหลังเต่าจะได้ข้ามไป
พระถังซัมจั๋งพูดว่า แต่น้ำแข็งยังพลาดพลั้งจมไป นี่หลังเต่านี้เกรงจะไม่เปนปรกติให้ เต่าจึงพูดว่า พระอาจาริย์อย่ามีความวิตกเลยจงวางใจเถิด อันน้ำแข็งนั้นสู้ความมั่นคงแข็งแรงของข้าพเจ้าไม่ได้ เห้งเจียจึงบอกอาจาริย์ว่า แม้ว่าสัตว์รู้จักพูดภาษาคนคงจะไม่กลับกลอก จึงให้ซัวเจ๋งจูงม้ามาเห้งเจียจูงม้าลงที่หลังเต่ายืนอยู่/*350กลาง พวกชาวบ้านแกจึงไม่ว่าชายแลหญิงเด็กผู้ใหญ่ มาพร้อมกันนมัศการส่งพระถังซัมจั๋ง
ฝ่ายเห้งเจียครั้นให้ม้าลงยืนดีเปนปรกติแล้ว จึงนิมนต์พระอาจาริย์ลงยืนที่ถัดต่อม้ามา ให้ซัวเจ๋งยืนข้างขวา โป๊ยก่ายยืนซ้าย เห้งเจียยืนข้างหน้า เห้งเจียกลัวว่าเต่าจะทำร้าย จึงแก้สายรัดเอ็วหนังเสือออกร้อยรูจะมูกเต่าทำสายบังเหียน เท้าหนึ่งก็เหยียบบ่าบนหลังเต่า เท้าหนึ่งก็เหยียบบนศีศะเต่า มือหนึ่งจับสายสะพาย มือหนึ่งจับกระบอง เห้งเจียจึงบอกให้เต่าค่อย ๆ เดินไป แม้ว่าทำเอียงทีหนึ่งจะตีศีศะทีหนึ่ง เต่าบอกว่าข้าพเจ้าไม่กล้าทำเอียง ว่าแล้วเต่าก็กางสี่เท้าพายลิ่วไปบนหลังน้ำ ชาวบ้านแกจึงอยู่ริมฝั่ง ก็พากันจุดธูปเทียนบลบ่นให้ไปเปนศุข ต่างก็นั่งแลดูกว่าจะไม่เห็นตัวจึงได้พากันกลับบ้าน
พระถังซัมจั๋งขี่เต่าข้ามไปวันหนึ่งก็ถึงฝั่งฟากข้างตวันตก ตัวก็ไม่เปียกน้ำดุจเดินบนที่แห้ง ครั้นเต่าถึงริมตลิ่งอาจาริย์กับศิษย์ก็พากันขึ้นบก พระถังซัมจั๋งจึงขอบคุณเต่าว่า ได้พึ่งท่าน ๆ ได้อุสาหะข้ามส่งมาถึงฝั่ง อาตมาภาพก็ไม่มีสิ่งใดจะรางวัลให้ จงรออาตมภาพไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมกลับมาแล้ว จะตอบแทนสนองพระคุณของท่าน เต่าพูดว่าไม่ต้องลำบากแก่ท่านอาจาริย์ แต่ข้าพเจ้าได้ยินว่าเมืองไซทีมีพระพุทธเจ้า เปนพระไม่เกิดไม่ตายต่อไป ล่วงรู้กาลทั้งอะดิตอะนาคตประจุบันสามกาล แต่ข้าพเจ้ารักษาศีลถือบวช/*351มาได้พันสามร้อยปีแล้ว อายุยืนตัวเบาแลพูดภาษามนุษย์ได้ แต่ถอดรูปเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ขอท่านอาจาริย์ได้โปรด แม้ไปถึงพระแล้ว ช่วยถามแทนข้าพเจ้าว่า อิกสักเมื่อไรจะถอดจากรูปเต่าเปนรูปมนุศย์ได้ พระถังซัมจั๋งก็รับปากว่าเอาเถอะเราจะช่วยทูลถามให้ เต่ายกศีศะคำนับแล้วก็ดำน้ำกลับไป เห้งเจียพยุงอาจาริย์ขึ้นแล้วศิษย์กับอาจาริย์ก็พากันออกเดิน
ในฤดูนั้นเปนฤดูหนาวจัดลมพัดกล้า น้ำค้างหมอกลงกลุ้มทั้งป่า อาจาริย์กับศิษย์กำลังเดินมา แลไปข้างหน้าก็เห็นภูเขาใหญ่ขวางอยู่ หนทางก็แคบเดินลำบากไม่เรียบราบ พระถังซัมจั๋งชักบังเหียนม้าหยุด เรียกเห้งเจียมาถามว่า ดูข้างหน้านั้นมีภูเขาสูง อาตมวิตกว่าจะมีสิงสาราสัตว์ร้ายดอกกระมัง จงเอาใจใส่ช่วยกันระวังให้จงดี เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์จงวางใจเถิด พวกพี่น้องข้าพเจ้าพร้อมใจกันจะตั้งจิตรตามทางอันชอบธรรม จะกลัวเกรงอะไรแก่สิงสาราสัตว์ที่ดุร้าย
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ค่อยคลายความวิตกตั้งน่าอุส่าห์บุกน้ำค้างทนหนาวมิได้คิดที่จะท้อถอย ครั้นข้ามยอดเขาลงมาถึงเชิงเขา พระถังซัมจั๋งแลไปในซอกเขา เห็นมีตึกสามห้องหอสูงตระหง่านดูงดงามสอาดตา พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ดีใจ จึงเรียกเห้งเจียมาพูดว่า อาตมภาพเดินมาวันนี้ทั้งหนาวทั้งหิวอกใจให้ระอาอ่อนไม่มีกำลัง ในซอกเขานั้นเห็นมีตึกบ้าน/*352ห้องหอเปนลำดับคงจะเปนบ้านคนอยู่ หรือวัดวาอารามเปนแน่ เห้งเจียลองไปบิณฑบาตบางทีจะได้บ้างดอกกระมัง จะได้มาฉันพอแก้หิวแล้วจะได้เดินต่อไป เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็แลไปดูในที่แห่งนั้น ก็เห็นมีขี้เมฆสีร้ายกลุ้มปกอยู่ข้างบน สลับซับซ้อนกันเปนกลุ่ม ๆ ดังนั้น จึงหันหน้ามาบอกแก่อาจาริย์ว่า ที่ตรงนั้นไม่ใช่ที่ดี หากจะมีสิ่งร้ายสำคัญ พระถังซัมจั๋งว่าเห็นมีเปนตึกรามห้องหอดูงดงาม เหตุใดเห้งเจียจึงว่าที่ไม่ดี
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์ที่ไหนจะรู้ได้ หนทางไซทีนั้น ปิศาจยักษ์ร้ายมักจะบันดานให้เห็นเปนตึกรามห้องหอ ที่ตรงนั้นดูงดงามแต่อากาศร้ายปกคลุมอยู่ ไม่ควรเราจะเข้าไปเลยพระถังซัมจั๋งว่าจะเข้าไปได้ก็ชอบแล้ว แต่อาตมภาพหิวนักจะทำอย่างไรดี เห้งเจียว่าแม้อาจาริย์หิวโหย จงนิมนต์ลงจากหลังม้านั่งพักก่อน ข้าพเจ้าจะไปบิณฑบาตที่อื่นมา ฉันแล้วจึงค่อยไป พระถังซัมจั๋งก็เชื่อเห้งเจียลงจากหลังม้าอาไศรยนั่งยังพื้นราบ ซัวเจ๋งจึงแก้เอาบาตส่งให้เห้งเจีย ๆ รับบาตรมาแล้วสั่งซัวเจ๋งว่า น้องอย่าไปข้างไหน จงระวังระไวพระอาจาริย์ให้มาก ๆ ให้อาจาริย์นั่งอยู่ตรงนี้ คอยกว่าเราจะกลับจึงค่อยไป ซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้นก็คอยระวังรักษาอาจาริย์
ฝ่ายเห้งเจียสั่งแล้วก็ยังไม่วางใจดี จึงหันหน้ามาบอกแก่อาจาริย์ว่า ที่ตรงนี้ร้ายมากดีน้อย พระอาจาริย์อย่าได้ออกจากที่นี้/*353ไปเลย ข้าพเจ้าวิตกกลัวแต่พระอาจาริย์จะไม่ยุติอยู่ได้ ข้าพเจ้าจะช่วยทำยันต์คุ้มไว้ให้ เห้งเจียพูดดังนั้นแล้ว ก็จับตะบองเขียนลงที่แผ่นดินเปนยันต์วงรอบวงหนึ่ง เขียนแล้วจึงนิมนต์อาจาริย์เข้านั่งในกลางวงยันย์ แล้วสั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งให้นั่งเฝ้าอยู่ซ้ายขวา แล้วเห้งเจียจึงบอกแก่อาจาริย์ว่า อันวงล้อมนี้มั่นคงยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก หากว่าจะมีผีปิศาจยักษ์ร้าย แลสิงสาราสัตว์ที่ดุร้ายก็ไม่อาจสามารถจะเข้ามาใกล้ แต่อาจาริย์อย่าได้ออกจากวงนี้เปนอันขาด จงนั่งอยู่แต่ในวงนี้ให้สบาย
พระถังซัมจั๋งฟังเห้งเจียสั่งดังนั้น ก็นั่งอยู่ในวงยันต์มิได้ไปข้างไหน เห้งเจียเห็นเรียบร้อยดีแล้วก็ปาฎิหารไปบิณฑบาตเหาะตรงไปยังทิศอาคเน แลไปก็เห็นมีต้นพฤกษาสูงใหญ่กระหง่านที่ข้างนั้นมีหมู่บ้าน เห้งเจียก็ลดลงยังพื้นดินเดินไปพิจารณาดูภูมิ์บ้านได้ยินเสียงคนเปิดประตูเดินออกมา เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งมือถือไม้ เท้าเงยหน้าขึ้นบนฟ้าพูดว่า วันนี้ลมหนาวพัดกล้าพรุ่งนี้ก็จะหยุด พูดยังไม่ทันจะสิ้นคำ เห็นสุนักข์ตัวหนึ่งวิ่งออกมาเห่าเห้งเจีย ตาเฒ่าเห็นสุนักข์เห่าจึงหันไปดู เห็นเห้งเจียยืนถือบาตอยู่ เห้งเจียจึงร้องบอกตาเฒ่านั้นว่า ข้าพเจ้าเปนศิษย์ของพระถังซัมจั๋งมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปไซทีอาราทนาพระธรรม บัดนี้มาถึงตำบลนี้ท่านอาจาริย์หิวโหย ขอท่านได้ทำบุญมากน้อยตามจะศรัทธา
/*354ฝ่ายตาเฒ่าเมื่อได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น จึงบอกว่าอย่าบิณฑบาตเลย ตัวเดินทางผิดเสียแล้ว ทางไปไซทีกับจะมาถึงที่นี่ไกลหลายร้อยโยชน์ทำไมจึงไม่ไปทางโน้นตามทางใหญ่ เห้งเจียพูดว่าก็จริงเหมือนท่านตาพูด แต่อาจาริย์ข้าพเจ้านั่งคอยอยู่ที่ทางใหญ่ ตาเฒ่าพูดว่าเปนชีบานาสงฆ์ถือทางพระ ทำไมจึงพูดจาเลอะเทอะอย่างนี้ ที่ว่าอาจาริย์ตัวนั่งอยู่ที่ทางใหญ่ ตัวมาบิณฑบาตหนทางเดินไกลถึงหกเจ็ดวันจึงจะถึง ถ้ากระนั้นอาจาริย์จะมิอดตายหรือ เห้งเจียว่าข้าพเจ้าไม่ปิดบังท่านตาข้าพเจ้าจากอาจาริย์มา น้ำร้อนที่รินใส่ถ้วยยังไม่ทันเย็นก็มาถึงนี่ บัดนี้บิณฑบาตได้แล้วกลับไปก็ทันเวลาเพน
ตาเฒ่าได้ฟังดังนั้นจ้งพูดว่าคนนี้เห็นจะเปนผีปิศาจยักษ์ พูดดังนั้นแล้วก็หันหน้าจะวิ่งกลับเข้าบ้าน เห้งเจียก็วิ่งมายึดไว้ถามว่าจะไปไหน มีอาหารก็จงรีบเอามาทำบุญเถิด ตาเฒ่าบอกว่าข้าไม่ปลงใจศรัทธา ในบ้านข้าหกเจ็ดปากกินอยู่ด้วยกันพึ่งเอาเข้าสานใส่หม้อตั้งยังไม่ทันสุก ตัวไปที่อื่นก่อนแล้วจึงค่อยมา เห้งเจียพูดว่าโบราณท่านย่อมว่าไปสามบ้านสู้บ้านเดียวไม่ได้ ข้าพเจ้าจะคอยอยู่ที่นี่กว่าเข้าจะสุกก็ได้ ตาเฒ่าเห็นเห้งเจียพูดรีบรัดข้างจะเอาดังนั้นจึงยกไม้เท้าขึ้นจะตี เห้งเจียก็ไม่สดุ้งหวาดอะไรยืนนิ่งอยู่ ตาเฒ่าก็ตีศีศะเห้งเจียเจ็ดแปดที เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าตามแต่ท่านตาจะตีอย่างไรก็ตีเถิด แม้ตีข้าพเจ้าทีหนึ่งจะคิดเอาเข้าทนานหนึ่งท่านตาจะต้องคิดตวงมาให้ข้าพเจ้า ตาเฒ่าได้ยินดังนั้นก็ทิ้งไม้เท้าวิ่งหนี/*355เข้าไปในบ้านปิดประตูร้องว่ามีผีมามีผีมา คนทั้งบ้านก็พากันตกใจไปทุกคน ก็พากันปิดประตูทุก ๆ ประตู
เห้งเจียเห็นปิดประตูทุกประตูก็นึกแต่ในใจว่า ตาเฒ่าคนนี้พูดว่าพึ่งซาวเข้าใส่หม้อจะจริงเท็จก็ไม่รู้ เพราะฉนั้นเราจะต้องเข้าไปดูให้รู้แน่ คิดดังนั้นแล้วก็ร่ายพระคาถาบังตัวแอบเข้าไปในครัวไฟ เห็นในกะทะควันขึ้นร้อน ๆ เข้าก็สุกครึ่งกะทะเห้งเจียเอาบาตลงตักทีหนึ่งเต็มแล้วก็ปาฏิหารกลับไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งนั่งอยู่ในวงยันต์ คอยเห้งเจียอยู่เปนนานก็ยังไม่เห็นมา จึงขยับตัวบ่นว่าอ้ายลูกลิงมันไปบิณฑบาตที่ไหนก็ไม่รู้ป่านนี้ยังไม่มา โป๊ยก่ายว่าจะรู้ว่าเธอไปข้างไหน เที่ยวเล่นตามสบายใจทิ้งให้เราตากน้ำค้างอยู่ดังนี้ พระถังซัมจั๋งถามว่าทำไมโป๊ยก่ายจึงถูกจำ โป๊ยก่ายว่าอาจาริย์ยังไม่รู้คนโทษถ้ามีโทษเขาเขียนวงจำไว้ ไม่ให้ไปข้างไหน เธอว่าวงนี้มั่นคงนั่งลอย ๆ อยู่ดังนี้ หากมีสิงสาราสัตว์มาจะเอาอะไรคุ้มได้ ถ้าดังนี้ก็ส่งเนื้อให้มันกินเสียง่าย ๆ ก็แล้วกัน พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดหาฤๅแก่โป๊ยก่ายว่า ตัวเห็นอย่างไรก็จงคิดดู โป๊ยก่ายพูดว่าความเห็นของข้าพเจ้าเห็นว่านั่งอยู่ที่นี้จะหาที่บังลมกันหนาวก็ไม่ได้ สู้เดินไปข้างหน้าไม่ได้บางทีพี่เห้งเจียบิณฑบาตกลับมาทางนั้นจะปะกัน นั่งคอยอยู่ที่นี่ก็จะเกิดหนาวมากขึ้น
พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็คิดเห็นชอบไปด้วย จึงพา/*356กันออกจากวงนั้นแล้วก็ไปทางทิศตวันตกเดินไป เดินมาประเดี๋ยวก็มาถึงที่ห้องหอนั้น มีประตูใหญ่อยู่ข้างน่าก่อทำประดับมีสีต่าง ๆ ที่ประตูเปิดบานหนึ่งปิดบานหนึ่ง โป๊ยก่ายก็จูงม้าเข้ามายังประตู ซัวเจ๋งก็เอาหาบวางลง พระถังซัมจั๋งก็นั่งพักอยู่ที่ประตู โป๊ยก่ายพูดกับอาจาริย์ว่า ที่บ้านนี้เห็นจะเปนบ้านขุนนางผู้ใหญ่ดูไม่เห็นมีคน เห็นคนจะอยู่ข้างในผิงไฟดอกกระมัง พระอาจาริย์นั่งอยู่นี่กับซัวเจ๋งก่อนข้าพเจ้าจะเข้าไปดูข้างใน พระถังซัมจั๋งว่าจะเข้าไปก็ดูให้เรียบร้อย อย่าไปทำให้เสียธรรมเนียม โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้าเข้าใจตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้าในทางพระทำนุกธรรมเนียมก็รู้มาก ไม่เหมือนอย่างพวกคะราวาศ พูดดังนั้นแล้วก็เอาคราดเหล็กเหน็บหลัง จัดแจงแต่งตัวแล้วก็เดินเข้าไปในประตูพิจารณาดูไปข้างหน้านั้น เห็นมีตึกหลังหนึ่งสามห้องมีมู่ลี่แขวนบังห้อยอยู่ดูเงียบสงัดไม่เห็นมีคน โป๊ยก่ายก็เดินต่อเข้าไปข้างใน ก็เห็นมีหอสูงประตูหน้าต่างแง้มเปิดครึ่งหนึ่ง มองขึ้นไปชั้นบนก็เห็นมีม่านแพรสีต่าง ๆ กั้นอยู่ ประดับประดางามตาแต่เงียบสงัดไม่ได้ยินเสียงผู้คน โป๊ยก่ายนึกแต่ในใจว่า เห็นจะเปนคนกลัวหนาวนอนยังไม่ตื่น คิดดังนั้นแล้วก็ตรงขึ้นไปบนหอ เอามือผลักประตูออกดู โป๊ยก่ายแลเห็นกระดูกคนกองอยู่เปนกองใหญ่ก็ตกตลึงล้มลง น้ำตาก็ร่วงเผาะผอย แลเข้าไปในม่านเห็นแสงไฟอันแจ่มโป๊ยก่ายนึกว่าเห็นจะมีคนเฝ้าจุดธูปเทียน โป๊ยก่ายเดินเข้าไปในม่านก็เห็นมีโต๊ะตั้งอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะนั้นมีเสื้อแพรปักไหมทอง โป๊ยก่ายหยิบขึ้นดูเห็น/*357งามดี ก็เอาเสื้อตัวนั้นเดินออกมาจากหอ ออกมายังประตูชั้นนอกพูดแก่อาจาริย์ว่าในนั้นไม่มีคน เปนที่เขาบูชาคนตาย ข้าพเจ้าได้ขึ้นไปบนหอพิจารณาดู ก็เห็นมีแต่กระดูกคนเปนกองใหญ่ บนโต๊ะมีเสื้อปักไหมทองอยู่ตัวหนึ่ง ข้าพเจ้าเอามา พวกเราเดินทางหนาวมากอาจาริย์จงเปลื้องจิวรออกเอาเสื้อตัวนี้ใส่ชั้นในอุ่นดีกันหนาวได้
พระถังซัมจั๋งว่า ไม่ควรไม่ควร ในสิกขาห้ามปรามสิ่งของอย่างนี้เราจะถือเอาไม่ได้จะเปนโทษ โป๊ยก่ายจงรีบเอาไปวางไว้เสียตามเดิม พวกเรานั่งคอยเห้งเจียมาแล้วจะได้พากันไป โป๊ยก่ายว่าไม่มีคนเห็นจะกลัวอะไร ใครจะมาโจทย์ว่าเราเปนขะโมยได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ตัวไม่เคยฟังหรือทำการอยู่ในห้องลับก็จริง แต่ยังมีเจ้ารู้แจ้ง อย่ามักได้สิ่งของที่ไม่บริสุทธิ์ โป๊ยก่ายถึงได้ฟังพระอาจาริย์ห้ามปรามดังนั้นก็อย่าพึงนึกว่าจะเชื่อฟัง จึงตอบอาจาริย์ว่าแม้ท่านไม่ประสงค์ ข้าพเจ้าจะเอาไว้ใส่กันหนาว รอพี่เห้งเจียบิณฑบาตกลับมาแล้วจึงค่อยคืนก็ได้ ซัวเจ๋งพูดว่า ถ้าดังนั้นก็ให้ข้าพเจ้าใส่กันหนาวตัวหนึ่ง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันถอดเครื่องของตัวออกแล้ว จึงเอาเสื้อปักนั้นแบ่งกันไส่คนละตัว ครั้นใส่เสร็จแล้วก็ไม่รู้ว่าเปนอะไร กำลังยืนอยู่ดีดีก็หกล้มลง โป้ยก่ายซัวเจ๋งครั้นใส่แล้ว ก็กรึงมัดมือแลเท้าออกแน่นจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่หลุดไม่ออก พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบมาถอดเสื้อให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ก็ถอดไม่ออกบัดเดี๋ยวก็จับมืงอติดกับอก พระถังซัมจั๋งจึงบ่นว่าคนทั้งสองไม่เชื่อฟัง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ร้องอึกกะทึงเสียงดัง
/*358ปิศาจครั้นได้ยินเสียงร้อง ก็วิ่งออกมามองดูเห็นทั้งสองต้องมัดอยู่แล้ว จึงเรียกปิศาจน้อยให้ออกไปเก็บตึกรามห้องหอเหล่านั้น แลจับถังซัมจั๋งกับม้าแลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเอาเข้ามาในถ้ำ ครั้นแล้วปิศาจใหญ่ก็ขึ้นนั่งบนแท่น เห็นปิศาจน้อยจับถังซัมจั๋งเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น ปิศาจจึงถามว่าตัวเปนสงฆ์อยู่ที่ไหนมา ทำไมจึงสามารถเวลากลางวันแสก ๆ ลักขะโมยเสื้อของเราดังนี้
พระถังซัมจั๋งร้องไห้แล้วตอบว่า อาตมภาพอยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้อาตมภาพไปอาราธนาพระธรรมยังเมืองไซที เพราะอาตมภาพมีความหิวโหย จึงให้สานุศิษย์ใหญ่ไปบิณฑบาตก็ยังหากลับมาไม่ อาตมภาพก็ไม่เชื่อฟังเธอสั่ง จึงเดินมาถึงที่นี่แอบลมหนาว ก็บังเอินเจ้าทั้งสองคนนั้นมีความมักได้ เอาเสื้อออกมาใส่กันหนาว จึงต้องถึงให้ใต้อ๋องจับมา ขอใต้อ๋องได้กรุณาปล่อยอาตมภาพไปอาราธนาพระธรรม พระเดชพระคุณของใต้อ๋องจะอยู่แก่ข้าพเจ้าชั่วพระจันทร์พระอาทิตย์ไม่มีเวลาลืม
ปิศาจได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า เราอยู่ตำบลนี้ได้ยินข่าวเล่าลือกันเนือง ๆ ว่า ถ้าผู้ใดได้กินเนื้อถังซัมจั๋งก้อนหนึ่ง ผมขาวกลับดำ ฟันหักกลับงอก วันนี้ไม่เชิญก็มาเอง ยังจะหมายให้เราปล่อยอีกหรือ ที่ว่าสานุศิษย์ใหญ่นั้นชื่อเรียงเสียงไรไปบิณฑบาตตำบลไหน โป๊ยก่ายได้ฟังปิศาจถามดังนั้น ก็พูดอวดแก่ปิศาจว่า พี่ข้าพเจ้าคือเมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้น ได้ขึ้นไปบนสวรรค์/*359ทำสงครามแก่เทพบุตรนามเรียกว่าซีเทียนใต้เซีย หรือซึงหงอคงก็เรียก ปิศาจได้ฟังดังนั้นก็ครั่นคร้าม จึงคิดในใจว่า เราเคยได้ยินเลื่องลือชื่อเสียงว่าเธอมีฤทธากล้าหาญมาก บัดนี้ไม่ได้นัดบังเอินมาปะกันเข้า คิดดังนั้นแล้วจึงสั่งพวกปิศาจให้มัดถังซัมจั๋งไปขังไว้ก่อน แลจับอ้ายทั้งสองนั้นถอดเสื้อออกเสียก่อน แล้วมัดเอาไปขังไว้แห่งเดียวกัน คอยจับอ้ายคนใหญ่มาแล้ว จึงค่อยสะล้างกินทีเดียว พวกปิศาจได้ฟังนายสั่งดังนั้น ก็พากันไปทำตามสั่งทุกประการ
ฝ่ายเห้งเจียครั้นได้เข้าเต็มบาตรแล้ว ก็เหาะกลับมายังที่อาจาริย์นั่งแล้วก็ลดลงยังพื้นราบ แลไปก็มิได้เห็นพระอาจาริย์กับโป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งทั้งม้าก็หายไปด้วย เห็นแต่วงที่เขียนไว้นั้นยังอยู่ จึงหันมองไปทางที่มีตึกห้องหอก็สูญหายไปหมดสิ้น เห็นแต่โขดเขาหินผาทั้งนั้น เห้งเจียพูดว่าเห็นจะพากันไปโดนที่ร้ายเข้าแล้ว คิดเห็นดังนั้นแล้วก็รีบเดินตามทางรอยท้าวม้านั้นไป เดินไปพักหนึ่งโดยกำลังระเหระหน ก็ได้ยินเสียงคนพูดกันที่ในโขดเขา เห้งเจียแลไปเห็นตาเฒ่าคนหนึ่งมือถือตะบองศีศะมังกร มีเด็กเดินตามหลังตาเฒ่ามาคนหนึ่ง ทั้งเดินทั้งร้องเพลงข้ามโขดเขามา เห้งเจียเห็นดังนั้น ก็วางบาตลงแล้ววิ่งไปสกัดหน้าปราไสยถาม ตาเฒ่าแลเห็นก็คำนับตอบแล้วถามว่าท่านจะไปข้างไหน เห้งเจียตอบว่า พวกข้าพเจ้าทั้งอาจาริย์แลศิษย์มาจากเมืองใต้ถัง มาด้วยกันสี่คน ส่วนตัวข้าพเจ้ามีกิจไปบิณฑบาต ข้าพเจ้าสั่งให้คอยอยู่ที่พื้นราบ/*360ริมโขดเขาทั้งสามคน ครั้นข้าพเจ้ากลับมาก็ไม่เห็นทั้งสามคนแลม้า ไม่ทราบว่าจะพากันไปทางใด ขอถามท่านตาเดินมาได้ปะบ้างหรือไม่ ตาเฒ่าได้ยินถามดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าพึ่งเดินมาเห็นคนทั้งสามเดินหลงพากันเข้าไปในปากปิศาจยักษ์เสียแล้ว
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ขอท่านตาได้กรุณาโปรดชี้ที่ทางได้ข้าพเจ้าด้วยเถิด คือปิศาจยักษ์ร้ายนั้นอยู่ที่ไหน ข้าพเจ้าจะได้ไปทวงถาม ตาเฒ่าตอบว่า อันนามภูเขานี้เรียกว่า (กิมเต๊าซัว) ข้างหน้าเขามีสำนักถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่ง ถ้ำนั้นเรียกว่าถ้ำกิมเต๊าต๋อง มีปิศาจตนหนึ่งนามว่า ต๊อกกั๊กจูใต้อ๋องมีอำนาจฤทธิ์เดชกล้าหาญ คนทั้งสามเข้าไปก็จะสูญชีวิตรเสียแล้ว ท่านจะไปตามเห็นจะกินท่านเสียอีกคนกระมัง เห้งเจียพูดว่าขอท่านได้ช่วยชี้ให้เถิด อันจะเปนตายประการใดจงยกไว้ ข้าพเจ้าจะนิ่งอยู่ที่ไหนได้ เห้งเจียจะใคร่เอาเข้าในบาตให้ตาเฒ่า จะได้ถือแต่บาตเปล่าไป ตาเฒ่าเห็นดังนั้นก็วางไม้เห้าลง แปลงรูปกลับเปนรูปเดิมคือพระภูมิ์ก็คุกเข่าลงกับพื้นคำนับแล้วพูดว่า ใต้เซียข้าพเจ้าไม่อาจจะปิดบังท่าน ข้าพเจ้าคือภูมิ์เจ้าเขานี้ ข้าพเจ้าคอยถ้ารับใต้เซียอยู่ที่นี่ บาตเข้านั้นข้าพเจ้าจะรับไว้ ใต้เซียจะได้เบาตัวไปแก้อาจาริย์ออกแล้ว จึงค่อยเอาเข้าในบาตนี้ไปถวายให้พระอาจาริย์ฉัน
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ตวาดว่า อีตาคนนี้จะหาเหตุให้เฆี่ยนหรืออย่างไร ก็เมื่อรู้ว่าเรามาแล้ว ทำไมจึงไม่มาคอยรับก่อน/*361ทำส้อนหัวส้อนหางดังนี้ ภูมิ์เจ้าที่พูดว่าใต้เซียใจร้อนข้าพเจ้ามีความเกรงกลัว เพราะฉนั้นจึงแปลงรูปเสีย มาบอกให้ใต้เซียรู้ก่อน เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นจงรักษาบาตไว้ คอยเราจะไปปราบปิศาจแล้วจึงจะกลับมา ภูมิ์เจ้าที่ก็รับบาตไว้ เห้งเจียจึงผูกรัดแต่งตัวแล้ว มือถือตะบองเหล็กเดินลัดไปทางน่าเขา เดินไปเห็นแต่หินโขดเกะกะ เห้งเจียไปยังประตู แลไปก็เห็นมีประตูหิน นอกประตูมีพวกปิศาจบริวาร เต้นรำฝึกหัดซักซ้อมเพลงอาวุธหอกดาบแหลนหลาวกำลังชุลมุลกันอยู่ เห้งเจียก็เดินตรงเข้าไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายพวกเหล่านี้จงรีบไปบอกแก่นายมึงว่า กูเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง คือซีเทียนใต้เซียหงอคง ให้รีบเอาอาจาริย์เรามาส่งเสียโดยเร็ว พวกเจ้าจะได้รอดชีวิตร พวกปิศาจบริวารได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งเข้าไปบอกแก่นายโดยเร็ว
ฝ่ายปิศาจเมื่อได้ยินดังนั้น ก็มีความยินดีแล้วพูดว่า เราเองก็อยากให้เธอมา ตัวเราตั้งแต่จากวิมานก็ยังไม่เคยได้ลองฝีมือแก่ใครเลย วันนี้เธอมาก็ดีแล้ว จึงเรียกให้เอาทวนทองแดงมา พวกบริวารก็ไปแบกเอาทวนมาวางไว้ให้ แล้วสั่งพวกบริวารให้ยกออกนอกประตู ปิศาจเดินนำน่าถือทวนออกไป พวกบริวารก็พร้อมกันตามหลังออกมา ปิศาจครั้นเห็นเห้งเจียแล้ว จึงร้องถามว่า อ้ายคนไหนชือหงอคง
/*362เห้งเจียเดินขยับเข้ามาแล้วตอบว่า อ้ายหลานน้อยตาอยู่นี่ เจ้าจงรีบส่งท่านอาจาริย์มาโดยเร็ว ทั้งสองฝ่ายจะได้ไม่เจ็บช้ำ แม้ผิดครึ่งคำไม่ถูกธรรมเนียม จะให้ตายไม่มีที่ฝังศพ ปิศาจร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า มึงชั่งตับใหญ่อ้ายลิงจะมีฝีมือสักเพียงใดมึงจึงสามารถมาพูดจาอวดอ้างอย่างนี้ อาจาริย์ของเจ้าขะโมยเสื้อของเราไปใส่ บัดนี้เราจับได้จะใคร่เอาต้มกิน แม้ว่าเจ้ามีฝีมือจงมาลองดูแก่เรา แม้ว่าเราแพ้เราจะปล่อยอาจาริย์ของเจ้าไป หากไม่ชะนะพวกของเจ้าก็ต้องสิ้นชีวิตร เห้งเจียได้ฟังปิศาจพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ฉะฉะอ้ายปิศาจเขาทิ้ง เอ็งไม่ต้องพูดจงมาลองกินตะบองดูสักทีหนึ่งหรือ จะได้รู้รศชาติว่าเปนประการใด เห้งเจียยกกระบองตีลงไป ปิศาจยกทวนขึ้นรับ ต่างมีกำลังเข้มแขงทั้งสองฝ่าย ตลบแตลงรบรับกันไปมาได้สามสิบเพลง ยังไม่แพ้ชะนะกัน ปิศาจเห็นเห้งเจียชำนาญในการตะบองคล่องแคล่วรวจเรวว่องไว จะคิดหักไม่ลง จึงทำเปนหัวเราะแล้วพูดสรรเสริญว่า อ้ายลิงนี้ดีจริงอาจทำสงครามบนสวรรค์ได้ ปิศาจจึงเอาด้ำทวนลงบนพื้น แล้วร้องให้บริวารเข้าระดมตี พวกปิศาจทั้งหลายก็พากันกุมอาวุธเข้าล้อมเห้งเจีย ๆ ก็มิได้หวาดหวั่น เห้งเจียเอาตะบองคว่างขึ้นไปบนอากาศร้องไห้แปลงตะบองก็บังเกิดขึ้นเต็มอากาศตกลงมาดังห่าฝน ปิศาจน้อยเห็นดังนั้นต่างก็ตกใจขวัญหาย พากันวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำ ปิศาจใหญ่เห็นดังนั้นก็ทำเปนหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลิงอย่ากำเริบให้เกิน/*363ไป เองจงคอยดูของเราบ้างว่าจะเปนประการใดจึงล้วงในมือเสื้อเอาของวิเศษสิ่งหนึ่งออกมา มีสันฐานเปนรูปวงกลมคว่างขึ้นไปบนอากาศ ร้องให้คล้องก็คล้องเอาตะบองของเห้งเจียไปเสียได้ เห้งเจียไม่มีอาวุธก็รีบหนีไป ฝ่ายปิศาจมีไชยชนะดังนั้นก็ยกกลับเข้าถ้ำมีความรื่นเริงโดยเหตุที่ได้ไชยชำนะนั้น
ฝ่ายเห้งเจียเวลานั้น รบกับต๊อกกั๊กปิศาจธานฤทธิ์ต๊อกกั๊กไม่ไหว ทั้งเสียตะบองเหล็กไปด้วย เห้งเจียสิ้นอาวุธก็ล่าหนีแอบข้างหลังเขากิมเง่ซัวนั่งร้องไห้คร่ำครวญ ถึงอาจาริย์ว่าเพระเหตุร้อนใจกับท่านปราถนาจะให้สำเร็จมักผล จึงได้อุสาหะมิได้คิดแก่ชีวิตร มาบัดนี้ก็สิ้นอาวุธเสียแล้ว จะทำประการใดจึงจะแก้อาจาริย์ออกมาได้เล่า เห้งเจียนั่งคร่ำครวญอยู่แต่ผู้เดียวแล้วนึกขึ้นมาได้ว่า อ้ายปิศาจร้ายนี้ มันพูดว่าจำเราได้เมื่ออยู่บนสวรรค์ ฉรอยจะเปนดาวร้ายบนสวรรค์จุติลงมาเปนแน่ จำเราจะขึ้นไปตรวจดูจึงจะดี คิดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นไปยังชั้นดาวดึง เข้าไปข้างในปราสาทเล่งเซียวเต้ยแลเห็นเทพยดาองค์ใหญ่ คือหลินก๊าดเซียนกงหนึ่ง เค้าเซียงเอี้ยงหนึ่ง กูวั่งเจ่หนึ่ง แลซีใต้เซียนก็อยู่พร้อมกันยังน่าปราสาทแลเห็นเห้งเจียเดินเข้ามา ก็พร้อมกันมาคำนับรับกัน เห้งเจียยกมือขึ้นคำนับตอบแล้วหมู่เทพยดาผู้ใหญ่จึงถามเห้งเจียว่า ท่านใต้เซียมามีกิจธุระสิ่งใดหรือ
เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้ามีธุระสำคัญจึงต้องขึ้นมา ขอท่านใต้เซียนโปรดนำความกราบทูลด้วย ซีใต้เซียนซือได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น/*364จึงนำเห้งเจียเข้าเฝ้า เห้งเจียตามใต้เซียนเข้าไปแลเห็นเง็กเซียงฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์แล้ว ก็ย่อตัวลงทำความเคารพแล้ว จึงทูลว่าขอพระองค์ได้ทราบ ซึ่งข้าพเจ้าป้องกันรักษาพระถังซัมจั๋งไปไซที หนทางก็กันดารไกลมากความร้ายก็มากกว่าความดี แต่กระนั้นก็ไม่ต้องพรรณา มาบัดนี้พวกข้าพเจ้าเดินทางมาพบปิศาจร้ายออกสกัด จับเอาพระถังซัมจั๋งไปซ่อนไว้ในถ้ำ ข้าพเจ้าเที่ยวค้นหามาถึงยังประตูถ้ำ ปิศาจร้ายออกต่อสู้รบกัน มันมีฤทธานุภาพมาก เรียกเอาตะบองเหล็กของข้าพเจ้าไปได้แลปิศาจนั้นพูดว่าจำข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้ามีความสงไสยว่าจะเปนหมู่ดาวบนสวรรค์จุติลงไป เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมากราบทูลให้พระองค์ทรงทราบ ขอพระองค์ให้ผู้รักษาการตรวจดู จะเปนดาวร้ายดวงใดลงไปแน่ ขอให้ยกพลเทพยดาลงไปกำจัดเสียให้สิ้นสัตว์บาป ข้าพเจ้าจะมีความขอบพระคุณหาที่เปรียบมิได้
ขณะที่เห้งเจียกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้อยู่นั้น มีเทพยดาก๊าดเซียนกงอยู่ที่นั่น จึงถามเห้งเจียว่า แต่ก่อน ๆ นั้นดูแข็งแรงทำไมบัดนี้จึงทำอ่อนน้อมเล่า เห้งเจียตอบว่าบัดนี้สิ้นอาวุธแล้วจะแขงแรงไปอย่างไรได้เล่า เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเห้งเจียกราบทูลร้องทุกข์ดังนั้น จึงรับสั่งให้เทพบุตรทั้งสองคือกัวหั้นซีหนึ่งตีเต๋าหนึ่งให้ออกไปตรวจดูให้รอบในชั้นดาวดึงว่า จะมีดาวดวงใดจุติลงไปบ้าง เทพบุตรทั้งสองได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็ถวายบังคมลารีบออกไปตรวจรอบทั้งนอกในชั้นดาวดึงก็ไม่มีขาด ดาวประจำก็อยู่คงที่ทุก ๆ ดวง เทพบุตรทั้งสอง/*365ก็กลับมาเฝ้ากราบทูลว่า ข้าพเจ้าทั้งสองได้ไปตรวจตามรับสั่งโดยละเอียด ก็ไม่มีดาวดวงใดขาดคงพร้อมอยู่ตามน่าที่ทุก ๆ ดาว ขอพระองค์ได้ทรงทราบ เง็กเซียงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังกัวหั้นซีตีเต๋าเทพบุตรกราบทูลดังนั้น จึงตรัสแก่เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นก็ให้เห้งเจียเลือกดูทหารเอกที่มีฝีมือเข้มแข็งคุมพลเทพบุตรลงไป กำจัดจับปิศาจร้ายเสียให้ได้
ฝ่ายซีใต้เทียนซือเทพบุตร เมื่อได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งดังนั้นจึงออกมาจากปราสาทเล่งเซียวเต้ย บอกแก่เห้งเจียให้ทราบตามรับสั่ง เห้งเจียจึงพูดขึ้นว่า อันทหารเทพบุตรนั้นเดิมข้าพเจ้าขึ้นมารบ ก็ไม่เห็นเทวะดาองคใดจะดีกว่าข้าพเจ้า ส่วนปิศาจมีฝีมือเข้มแขงทั้งฤทธิเดชก็มากที่ไหนจะเอาไชยชำนะได้ เทพบุตรเค้าเซียงเอี้ยงพูดแก่เห้งเจียว่าอันเวลาการนั้นผิดกัน มีรับสั่งมาดังนี้แล้วไม่ควรขัดขืน ตามแต่พอใจของท่านจะเลือกเอา ควรท่านผู้ใดจะต่อสู้ได้จะได้ยกลงไปช่วยปราบปราม
เห้งเจียพูดว่า ถ้าดังนั้นท่านช่วยโปรดกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ทรงทราบว่า ข้าพเจ้าจะขอท่านถักทะลีทีอ๋องแลโลเฉียท้ายจื๊อ เพราะเธอมีอาวุธหกอย่างอาจปราบปิศาจยักษ์มารได้ ท่านทั้งสองนี้ยกพลลงไปบางทีจะจับปิศาจได้ เทียนซือเทพบุตรได้ฟังดังนั้น ก็นำความเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้ถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียท้ายจื้อคุมพลเทพบุตรลงไปช่วยเห้งเจีย ถักทะลีทีอ๋องครั้น/*366ได้ฟังรับสั่งดังนั้น ก็คำนับลาออกมาจัดแจงเกณฑ์พลพร้อมกับเห้งเจีย ๆ จึงบอกแก่เทียนซือว่า ข้าพเจ้ายังมีธุระอีกอย่างหนึ่ง อยากจะได้พวกรามสูรไปช่วย ถ้าเวลารบกันจะให้รามสูรคอยอยู่บนอากาศผ่าลงศีศะปิศาจให้ตายอย่างนี้จึงดี เทียนซือได้ฟังดังนั้นก็กลับเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ จึงมีรับสั่งให้บอกรามสูรยกมาสมทบ ครั้นพร้อมเสร็จแล้วก็พากันยกออกจากประตูน่ำทีหมึง ถักทะลีทีอ๋องก็ขับพลมายังเขากิมเง่ซัวรอทัพอยู่บนอากาศ
เห้งเจียพูดว่า ท่านทั้งหลายคิดดูว่าท่านผู้ใดจะเข้าไปต่อสู้ก่อน ถักทะลีทีอ๋องพูดว่า จะต้องให้โลเฉียบุตรข้าพเจ้าเข้าไปรบก่อน เพราะเธอมีอาวุธวิเศษสำหรับปราบปิศาจ จะต้องให้เธอออกก่อน เห้งเจียว่าถ้ากระนั้น ข้าพเจ้าจะนำท้ายจื๊อไปร้องท้าทายให้มันออกรบ โลเฉียก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วพร้อมกับเห้งเจียเดินมาน่าถ้ำ แลไปก็เห็นปิดประตูไว้แน่นหนา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายปิศาจร้ายมึงจงรีบเปิดประตูส่งอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็ว
ฝ่ายพวกปิศาจที่เฝ้าประตูได้เห็นดังนั้น จึงรีบเข้าไปบอกนายว่า บัดนี้เห้งเจียพาเด็กหนุ่มที่ไหนมาท้าชวนรบอยู่น่าประตูถ้ำขอใต้อ๋องได้ทราบ ปิศาจต๊อกกั๊กได้ทราบดังนั้น ก็จับทวนรีบเดินออกมาดู แลไปเห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ รูปร่างสง่างาม ปิศาจก็หัวเราะแล้วพูดว่า นี่เจ้าเปนบุตรของถักทะลีทีอ๋องคือโลเฉียหรือ เหตุใดจึงมายังน่าประตูถ้ำของเราแล้วยังทำฮึกฮักดังนี้ โลเฉียพูดว่า/*367เพราะมึงอ้ายมารร้ายคิดทำลายพระถังซัมจั๋ง มีรับสั่งเง็กเซียงฮ่องเต้ให้เรามาจับตัวเจ้า ๆ ยังไม่รู้ศึกหรือ ต๊อกกั๊กได้ฟังดังนั้นก็โกรธพูดว่า นี่เจ้าเห็นจะเปนเห้งเจียไปเชิญมาหรือ เราคือเปนตัวมารของพระถังซัมจั๋งเจ้าจงเร่งรู้เถิด จงคิดดูให้ดีเจ้าเปนทารกเด็กเล็กน้อยจะมีฝีมือสักเพียงไร ต๊อกกั๊กพูดดังนั้นแล้วก็ยกทวนแทงโลเฉีย โลเฉียก็เอาเกี่ยมวิเศษขึ้นรับไว้ ต่างต่อสู้กันไปมาโดยสามารถ เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงเรียกพวกรามสูร ๆ ก็ขึ้นบนอากาศคอยได้ถ้าก็จะผ่าปิศาจ เห็นโลเฉียกำลังแผลงฤทธิ์แปลงเปนสามเศียรหกกรมือถืออาวุธหกอย่าง เข้าโจมตีปิศาจอยู่
ฝ่ายปิศาจเห็นดังนั้น ก็แปลงเปนสามเศียรหกกร มือถือทวนหกเล่มยกขึ้น รับ โลเฉียก็สำแดงวิธีอาวุธหกอย่าง คอเกี่ยมหนึ่ง ดาบหนึ่ง เชือกวิเศษหนึ่ง ตะบองวิเศษหนึ่ง จักรไฟหนึ่ง ตะกร้อวิเศษหนึ่ง ของหกอย่างนี้อาจปราบปิศาจยักษ์ร้ายได้ โลเฉียร้องด้วยเสียงอันดังว่าให้แปลง ของวิเศษหกอย่างก็แปลงออกตั้งหมื่นแสนดุจเม็ดฝนตกลงมาจากอากาศฟาดฟันปิศาจยักษ์ ปิศาจต๊อกกั๊กแลเห็นดังนั้น ก็มิได้มีความสดุ้งหวาดหวั่น จึงชักห่วงวิเศษออกขว้างไปบนอากาศร้องว่าเก็บ ของวิเศษห่วงนั้นก็เก็บของวิเศษเหล่านั้นเข้ามาได้ทั้งสิ้น ต๊อกกั๊กก็เรียกห่วงกลับคืน โลเฉียเห็นดังนั้นก็ตกใจล่าหนีกลับมายังที่ ฝ่ายปิศาจได้ไชยชะนะก็กลับไปยังถ้ำ
ฝ่ายเทพบุตรรามสูญทั้งสอง เห็นโลเฉียล่าหนีกลับมาก็มา/*368บอกว่า เห็นท่านแผลงฤทธิ์แผ่อำนาจอยู่ ข้าพเจ้าทั้งสองไม่อาจคว่างขวานลงไป บัดนี้ปิศาจมันเอาของวิเศษไปหมดแล้ว ท่านจะคิดประการใดต่อไป เห็นจะต้อง กลับไปหาท่านแม่ทัพก่อน พูดกันดังนั้นแล้วก็พร้อมกันทั้งโลเฉียมมาหาถักทะลีทีอ๋อง บอกว่าปิศาจนั้นมันมีอิทธิฤทธิ์มากจะเอาไชยชะนะมันมิได้
เห้งเจียว่า มันมีอานุภาพร้ายแรงที่ห่วงไม่รู้ว่าห่วงนั้นเปนของวิเศษอย่างไร มันโยนขึ้นก็รวบเอาของๆ เราไว้ได้ทั้งสิ้น ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าถ้ากระนั้นจะทำอย่างไรจึงจะปราบได้ เห้งเจียว่าตามแต่ท่านทั้งหลายจะคิดอ่านเหตุสำคัญที่ห่วง แม้ว่าสิ่งใดมันเรียกเอาไปไม่ได้แล้ว ก็คงจะจับตัวมันได้ ถักทะลีทีอ๋องพูดว่า สิ่งที่มันจะเรียกไปไม่ได้ก็มีอยู่แต่ไฟกับน้ำ ด้วยคำโบราณท่านย่อมว่าไฟกับน้ำไม่มีวิญญาณ
เห้งเจียพูดว่า ท่านคิดดังนั้นเห็นจะถูกต้องท่านคอยอยู่ที่นี่ข้าพเจ้าจะรีบไปบนสวรรค์ ไปเชิญพระเพลิงมาช่วยปล่อยไฟให้เผาปิศาจยักษ์ บางทีจะพลอยเผาถุงนั้นได้ด้วย ลองดูอิกสักครั้งหนึ่งบางทีจะเอาของวิเศษของเรากลับคืนได้ ท่านทั้งหลายก็จะได้พากันกลับไปสวรรค์ แลจะได้แก้พระอาจาริย์ให้พ้นไภยได้ โลเฉียได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีแล้วพูดว่า ถ้ากระนั้นท่านใต้เซียจงรีบไปรีบมา เห้งเจียก็เหาะขึ้นมาบนอากาศไปยังประตูสวรรค์น่ำทีหมึง ครั้นถึงก็เดินตัดไปยังตำหนักแพฮวยเกง ครั้นถึงหน้าตำหนักพระเพลิง (ฮ้วย/*369เต๊กแชกุน) แลเห็นเห้งเจียมาก็จัดแจงแต่งตัวออกมารับคำนับ พระเพลิงจึงพูดว่า เมื่อวานนี้ท่านกัวหั้นซีมาตรวจถึงตำหนักนี้ก็ไม่มีผู้ใดจุติลงไป
เห้งเจียพูดว่า ข้าพเจ้าทราบแล้ว บัดนี้ท่านถักทะลีทีอ๋อง กับบุตรชายโลเฉีย ยกพลเทพยดาลงไปก็ปะราไชยพ่ายแพ้ เสียของวิเศษปิศาจเก็บเอาไปหมดสิ้น เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงต้องมาเชิญท่านให้ลงไปช่วย เพราะปิศาจมันมีห่วงวิเศษอาจเรียกของอื่น ๆ ไปได้ทั้งสิ้น ก็หารู้ว่าจะเปนของวิเศษอะไรไม่ ท่านถักทะลีทีอ๋องเห็นว่าไฟเปนของเผาสิ่งอื่น ๆ ได้ แต่ที่เรียกไปนั้นไม่ได้ เพราะฉนั้นจึงให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านแชกุนลงไปปล่อยไฟเผาปิศาจยักษ์เสียให้สิ้น จะได้ช่วยพระอาจาริย์ข้าพเจ้าออกให้พ้นไภย
พระเพลิง ครั้นได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็รีบจัดพวกบริวารไฟพร้อมด้วยเห้งเจียออกจากประตูน่ำทีหมึง เหาะลงมายังเขากิมเง่ซัวครั้นถึงก็มาพบแก่ท่านแม่ทัพถักทะลีทีอ๋อง แลโลเฉียรามสูรต่างก็คำนับกันแล้ว ถักทะลีทีอ๋องบอกแก่เห้งเจียว่าให้ไปท้าชวนรบล่อปิศาจออกมา ข้าพเจ้าจะเข้ารบดูก่อน แม้ได้ทีก็ให้ฮ้วยเต๊กแชกุนปล่อยไฟออกเผามัน เห้งเจียก็ไปยังประตูถ้ำร้องท้าด้วยเสียงอันดัง ปิศาจต๊อกกั๊กได้ยินก็พาพวกบริวารถืออาวุธออกมา เห็นเห้งเจียก็ด่าว่าอ้ายชาติลิง มึงไปหากองทัพที่ไหนมาอิกหรือ
/*370ถักทะลีทีอ๋องร้องตวาดว่าอ้ายพวกมารร้าย มึงจำกูไมได้หรือต๊อกกั๊กปิศาจได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านถักทะลีทีอ๋องจะแก้แค้นให้บุตรชายหรือ แลจะใคร่ได้เอาอาวุธวิเศษคืนดอกกระมัง ถักทะลีทีอ๋องตอบว่า ข้อหนึ่งเราจะแก้แค้นเอาของวิเศษคืน ข้อสองเราจะจับตัวเจ้าแก้พระถังซัมจั๋งออก ว่าแล้วก็ยกง้าวขึ้นฟัน ปิศาจต๊อกกั๊กก็ยกทวนขึ้นรับ รบกันด้วยกำลังอันเข้มแข็ง ต่อสู้กันอยู่ที่น่าถ้ำ เห้งเจียจึงร้องให้ ฮ้วยเต๊กแชกุนปล่อยไฟพวกพระเพลิงก็จัดไฟพร้อมกัน
ฝ่ายถักทะลีทีอ๋อง กำลังรบเห็นปิศาจชักถุงออก ถักทะลีทีอ๋องถอยกระโดดหนี พวกอัคคีอยู่บนยอดภูเขาสูงก็ปล่อยไฟลงมาเผาปิศาจ ต๊อกกั๊กปิศาจแลเห็นไฟลุกโหมมาก็มิได้มีความหวั่นหวาด มือก็หยิบเอาถุงคว่างไปบนอากาศเสียงเปรี้ยง ไฟต่าง ๆ เหล่านั้นถุงก็หอบเอาไปทั้งสิ้น ปิศาจมีไชยชำนะแล้วก็กลับเข้าไปยังถ้ำ
ฝ่ายฮวยเต๊กแชกุนเมื่อปล่อยไฟไปก็หาทำอะไรแก่ปิศาจได้ไม่ จึงพาพวกพ้องบริวารกลับมาพร้อมกันอยู่ที่ยอดเขากิมเง่ซัว ถักทะลีทีอ๋องจึงพูดแก่เห้งเจียว่า บัดนี้เราก็เสียทีมันรวบเอาไฟไปได้แล้วเราจะทำประการใดดี เห้งเจียพูดว่าจะมาคร่ำครวญวิตกทำไม เสียไฟไปแล้วก็จะต้องเอาน้ำมาทำลายให้จงได้ ท่านทั้งหลายจงพักคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปเชิญจุ๊ยเต๊กแชกุนมาทำน้ำท่วมมันจึงจะเอาไชยชะนะได้ สิ่งของนี้เราเสียคงจะได้คืน ว่าแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้น/*371บนเวหาตรงไปยังประตูสวรรค์ปักทีหมึงทิศอุดร เข้าไปในตำหนักเจี๊ยวห้าวเกง
ฝ่ายจุ๊ยเต๊กแชกุนเห็นเห้งเจียเดินเข้ามา ก็ออกไปเชิญเข้ามาข้างในนั่งที่อันสมควรแล้ว จุ๊ยเต๊กแชกุนพูดว่าวันก่อนท่านกวหั้นซีมาตรวจวิตกในพวกข้าพเจ้านี้ว่าจะจุติลงไปบ้าง ท่านมิได้ไปตรวจในท้องพระมหาสมุท จะเปนปิศาจยักษ์ร้ายอะไรที่ไหน เห้งเจียพูดว่าอันปิศาจนั้นก็หาใช่อยู่ในท้องพระมหาสมุทไม่ ข้าพเจ้าได้ไปเชิญฮ้วยเต๊กแชกุนลงไปช่วยปล่อยไฟเผามัน มันก็เอาถุงคว่างขึ้นเรียกไฟเข้าถุงไปสิ้น ข้าพเจ้าคิดว่าของสิ่งที่ไม่กลัวไฟคงจะแพ้น้ำ เพราะฉนั้นข้าพเจ้ามาเชิญท่านลงไปปล่อยน้ำท่วมปิศาจให้ตาย ช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้าออกให้พ้นไภย
จุ๊ยเต๊กแชกุนได้ฟังดังนั้นก็รีบรวมบริวารน้ำพร้อมเสร็จแล้ว ก็ออกจากตำหนักพร้อมด้วยเห้งเจียเหาะไปยังเขากิมเง่ซัว เห้งเจียถามจุ๊ยเต๊กแชกุนว่าท่านจะเอาอะไรใส่น้ำ จุ๊ยเต๊กแชกุนจึงล้วงเอาขวดเล็กออกจากมือเสื้อขวดหนึ่ง แล้วบอกว่านี่แลข้าพเจ้าใส่น้ำ เห้งเจียถามว่าขวดเล็ก ๆ เท่านี้จะใส่น้ำได้สักเท่าใด จุ๊ยเต๊กแชกุนตอบว่าน้ำในลำแม่น้ำอึงฮ้อนั้นจะใส่ครึ่งลำแม่น้ำ ถ้าเต็มขวดก็หมดทั้งแม่น้ำ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ดีใจพูดว่าครึ่งขวดก็ดีแล้ว
ฝ่ายจุ๊ยเต๊กแชกุนออกจากสวรรค์ ก็เอาขวดวิเศษตักน้ำในลำแม่น้ำอึงฮ้อครึ่งขวดแล้วก็ตามเห้งเจียมา ครั้นถึงเขากิมเง่ซัวก็เข้าคำนับถักทะลีทีอ๋องหมู่เทพยดา ก็เล่าการที่รบสู้ให้จุ๊ยเต๊กแชกุนฟังทุกประการ /*372เห้งเจียพูดว่าอย่าพูดให้ช้าไป ขอท่านได้ตามข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจะเรียกพวกปิศาจให้เปิดประตูท่านไม่ต้องรอให้มันออก แม้เห็นมันเปิดประตูจงเทน้ำตรอกเข้าไปในถ้ำให้ท่วมทั้งถ้ำ มันตายหมดแล้วข้าพเจ้าจะได้รับอาจาริย์ออกต่อภายหลัง จุ๊ยเต๊กแชกุนกับเห้งเจียก็พร้อมกันไปที่น่าถ้ำเห้งเจียเรียกว่า อ้ายพวกมารร้ายมึงเร่งเปิดประตูออกมา
ต๊อกกั๊กได้ยินดังนั้นก็หยิบถุงวิเศษกระโดดออกมาเปิดประตู จุ๊ยเต๊กแชกุนก็เอาขวดน้ำวิเศษเทตรอกเข้าไปในถ้ำ น้ำก็ไหลอู้เข้าไป ต๊อกกั๊กเห็นดังนั้น ก็เอาถุงส่องตรงสายน้ำ ๆ ก็ไหลย้อนกลับออกไปปากถ้ำ เห้งเจียจุ๊ยเต๊กแชกุนเห็นดังนั้นก็ตกใจกระโดดถอยหนีขึ้นยอดเขา ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องกับหมู่เทวดาก็เหาะขึ้นกลางอากาศคอยดูเห็นน้ำไหลเปนคลื่นละลอกซัดออกฉาดฉาน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร้องว่าไม่เปนการ น้ำท่วมไร่นาชาวบ้านเสียไปหมด ปิศาจก็สบายอยู่ไม่ร้อนใจไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใดได้ จึงบอกจุ๊ยเต๊กแชกุนให้เรียกน้ำกลับคืน จุ๊ยเต๊กแชกุนว่าข้าพเจ้าทำได้แต่ปล่อยจะเรียกคืนกลับทำไม่ได้ (คำโบราณว่าน้ำเทแล้วกลับคืนเข้าไม่ได้) อันเขานั้นแม้จะสูงถ้าน้ำท่วมเขาขึ้นเขานั้นก็ต่ำลง สักประเดี๋ยวน้ำก็ไหลลงคลองหมด แลเห็นที่น่าถ้ำมีปิศาจกระโดดโลดเต้นตบมือเยาะเย้ย ถักทะลีทีอ๋องพูดว่าน้ำก็ไม่เข้าไปในถ้ำได้เสียเวลาเปล่า ๆ ไม่เปนผล เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ละอายแก่ใจ กำหมัดวิ่งมาร้องว่าอ้ายมารร้ายมึงอย่าหนีกูกูจะตีมึงให้ตาย
/*373ปิศาจบริวารเหล่านั้นก็พากันวิ่งหนีเข้าถ้ำ ไปบอกแก่ต๊อกกั๊กว่าอ้ายลิงมันไล่ตีมาอีกแล้ว ต๊อกกั๊กได้ยินดังนั้นก็ฉวยทวนวิ่งออกมาตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายนี่มึงแพ้หลายครั้งแล้วยังจะเอาชีวิตรมาทำลายเสียอีกหรือ เห้งเจียว่าอ้ายลูกน้อยมึงอย่าพูดโอหังมึงจงมากินหมัดตาสักทีหนึ่งเถิด ต๊อกกั๊กได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลิงมันอุส่าห์มาต่อสู้ มันมือเปล่ากำหมัดมวยใหญ่เสมอเมล็ดชมภู่ทำไมมันจึงมาอวดเก่ง พูดดังนั้นแล้วก็ร้องว่าเราจะวางทวนเสียเอามือเปล่า ลองเล่นมวยกับเจ้าสักพักหนึ่งให้เห็นฝีมือ ว่าแล้วก็วางทวน มือก็ถกกางเกงขึ้นผูกเชือกเอวแน่นดีแล้ว ก็ออกท่าตรงเข้ามายกกำหมัดขึ้นดุจลูกตุ้มเหล็ก เห้งเจียก็ขยับท่าคอยระวังทอได้ทีก็เข้าประจันบานต่างออกกำลังโดยเข้มแขงด้วยกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องโลเฉียหมู่เทพยดาอยู่บนยอดเขา แลเห็นก็ลงมาจะเข้าช่วยเห้งเจีย
ฝ่ายพวกปิศาจต่างก็ถือทวนหอกดาบอาวุธต่าง ๆ เต้นลำโห่ร้องตีกลองม้าฬ่อกึกก้องสนั่นหวั่นไหว พากันเข้าล้อมเห้งเจีย ๆ เห็นไม่ได้ท่าก็ถอนขนออกกำมือหนึ่ง คว่างไปบนอากาศร้องว่าแปลงก็แปลงเปนลิงน้อยห้าหกสิบตัวตรูกันเข้าล้อมจับต๊อกกั๊กบ้างเข้าจับแข้งจับขากอดบั้นเอวบ้างก็ควักลูกตา ปิศาจตกใจจึงควักถุงวิเศษออก เห้งเจียถักทะลทีอ๋องกับเทวะดาทั้งหลายเห็นปิศาจชักเอาถุงวิเศษออกก็พากันล่าถอยหนีออกขึ้นภูเขา ปิศาจคว่างถุงวิเศษไปเสียงเปลี้ยงก็รวบเก็บลิงแปลงนั้นเข้าถุงทั้งสิ้น ปิศาจมีไชยชำนะแล้วก็พาบริวารเข้าถ้ำปิดประตู
/*374ฝ่ายเห้งเจียถักทะลีทีอ๋องกับเทวดาทั้งหลายนั่งปฤกษากันว่า อ้ายปิศาจมารร้าย มันมีฤทธิ์ที่ถุงนั้นยากที่จะกำจัดได้ ฮ้วยเต๊กกับจุ๊ยเต๊กพูดว่า ถ้าได้ถุงวิเศษมาแล้วจึงจะปราบลงไปได้ เห้งเจียพูดว่า ทำอย่างไรจึงได้ถุงวิเศษของมันเล่า นอกจากจะขะโมยเปนไม่ได้ เทพบุตรทั้งหลายพูดว่า นอกจากท่านเห้งเจียก็ไม่เห็นใครผู้ใดจะเอาได้ เมื่อครั้งก่อนลักชมภู่ลักยาไม่มีผู้ใดเสมอ มาวันนี้จะต้องลักถุงวิเศษ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าท่านทั้งหลายช่างพูด ถ้ากระนั้นรอให้ข้าพเจ้าไปแอบดูลาดเลาก่อนจึงจะดี เห้งเจียพูดแล้วก็กระโดดลงจากเขาเดินมาถึงน่าถ้ำ ก็แปลงเปนแมลงวันหัวเขียวตัวน้อยบินเบา ๆ เข้าไปในถ้ำ แลไปก็เห็นหมู่ปิศาจนั่งอยู่ทั้งสองข้าง ปิศาจต๊อกกั๊กใต้อ๋องนั่งอยู่หัวโต๊ะ บนโต๊ะก็ตั้งเรี่ยรายล้วนเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เนื้องูเนื้อเสือเนื้อกวาง ปิศาจนั่งกินตามสะบาย เห้งเจียลงยังพื้นแปลงเปนตัวเหาน้อย ค่อยคลานเลียบเคียงเข้าข้างโต๊ะสอดในตาด้อมมองหา ก็มิได้เห็นถุงวิเศษ ค่อย ๆ คลานเลยไปข้างหลังโต๊ะแลขึ้นไปบนราวก็เห็นแขวนอยู่ มังกรไฟม้าไฟแลตะบองเหล็ก เห้งเจียแลเห็นแล้วก็อดใจไม่ได้ก็ลืมนึกแปลงรูปเดิมกระโดดขึ้นกระชากตะบองลงมาได้ก็แกว่งกวัดตีขนาบออกมา
ฝ่ายปิศาจตกใจด้วยไม่ทันรู้ตัว รอรับไม่อยู่เห้งเจียก็ออกมาจากถ้ำได้ ก็เดินขึ้นบนยอดเขา บอกแก่ถักทะลีทีอ๋องแลเทวดาทั้งหลายว่า ข้าพเจ้าเอาตะบองมาได้แล้ว ถักทะลีทีอ๋องถามว่าเข้าไปใน/*375ถ้ำเห็นเปนอย่างไรบ้างเห้งเจียก็เล่าให้ถักทะลีทีอ๋องฟังทุกประการ ในทันใดนั้นได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ้อหวั่นไหว แลไปเห็นพวกปิศาจต๊อกกั๊กคุมพวกบริวารไล่ตามเห้งเจีย เห้งเจียแลเห็นก็แกว่งตะบองตรงมาสะกัดน่าร้องถามว่าอ้ายมารร้าย มึงจะไปข้างไหน ปิศาจตอบว่าอ้ายขะโมยมึงชั่งไม่มีความอาย กลางวันแสก ๆ ก็มาปล้นเอาของกูมา เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติปิศาจมารร้าย มึงทำเล่ห์กลเอาของกูไป ของสิ่งใดว่าเปนของมึงที่กูได้เอามา ว่าแล้วเห้งเจียก็ยกตะบองขึ้นตี ปิศาจยกทวนขึ้นรับปัดป้อง ต่อสู้กันประมาณสามชั่วโมงไม่แพ้ไม่ชะนะกัน ตวันก็จวนจะค่ำปิศาจล่าถอยเข้าถ้ำปิดประตู เห้งเจียก็แบกเอาตะบองกลับมาบอกแก่ถักทะลีทีอ๋องแลเทพยดาว่า ปิศาจถูกฝีมือข้าพเจ้ารบวันนี้มันระอาอ่อนลงมาก ท่านทั้งหลายอย่าเปนทุกข์ รอข้าพเจ้าจะเข้าไปดูในถ้ำมัน จะค้นหาถุงนั้น แม้ว่าได้ท่วงทีก็จะลักมาการที่จะจับตัวก็คงจะสัมเร็จ สิ่งของวิเศษที่มันเอาไปไว้ ก็จะได้กลับคืนมาให้แก่ท่านทั้งหลายกลับไปสวรรค์
โลเฉียจึงห้ามว่าเวลานี้ก็จวนค่ำแล้วพรุ่งนี้จึงค่อยไปเถิด เห้งเจียพูดว่าท้ายจื๊อยังไม่เข้าใจ อันธรรมดาขะโมยนั้น กลางวันหาสู้จะถนัดไม่ กลางคืนจึงจะทำได้ตามสบาย พูดดังนั้นแล้วก็หัวเราะเอาตะบองเหน็บส้อนแล้วก็ลงจากยอดเขาตรงมายังประตูถ้ำ แปลงเปนตัวเล็นน้อยกระโดดมุดเข้าไปในประตูถ้ำ ไปเกาะจับอยู่ที่ฝาผนังคอยดูลาดเลา แลเห็นตามไฟสว่างไสว เห้งเจียค่อยพิศดู/*376โดยละเอียด เห็นพวกปิศาจน้อยกำลังเลี้ยงกันอยู่วุ่นวาย ทั้งเล่าทั้งเนื้อสัตว์กินเล่นตามสบายใจ ประมาณครู่ใหญ่ก็เก็บเลิก ต่างก็จัดหาที่นอน เวลานั้นได้สองยามเสษ เห้งเจียก็ออกจากที่คลานไปข้างชั้นใน ได้ยินเสียงปิศาจต๊อกกั๊กสั่งพวกบริวารให้ผลัดกันคอยระวังระไว จะนอนก็ให้อุส่าห์ตื่นลุกขึ้นบ้าง บางทีเห้งเจียจะแปลงตัวแอบเข้ามาขะโมยของ พวกเจ้าจงเอาระฆังมาสั่นนั่งยาม เห้งเจียเห็นแล้วก็เลยกระโดดคลานเข้าห้องใน เห็นมีเตียงหินโต๊ะหินมีเครื่องตั้งแต่งเรียงราย แลนางไม้ปิศาจเข้าคอยปะฏิบัตรรักษาต๊อกกั๊กอยู่ เห้งเจียแลไปเห็นต๊อกกั๊กถอดเสื้อถอดเครื่องแต่งตัวออกแล้วขึ้นนอนบนเตียงศิลา ที่แขนสรวมห่วงเหล็กดูคล้ายพวงร้อยลูกประคำ ปิศาจก็ไม่ถอดออกจากแขน กลับรูดขึ้นแน่นแล้วก็หลับ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็แปลงเปนตัวไรน้อย กระโดดขึ้นบนเตียงศิลา มุดแอบอยู่ในผ้าห่มนอน คลานมาใกล้ที่ห่วงวิเศษนั้น คะยิกกัดทีหนึ่ง
ฝ่ายปิศาจพลิกตัวด่าว่าอ้ายพวกเล็ก ๆ มันไม่ปัดกวาดที่นอนทิ้งไว้ให้ตัวอะไรมันติดอยู่กัดกูดังนี้ พูดดังนั้นแล้วก็เอามือรูดห่วงนั้นขึ้นแล้วก็นอนลงอย่างเดิม เห้งเจียก็กลับคลานเข้าที่ห่วงกัดอิกทีหนึ่ง ปิศาจก็นอนนิ่งเฉยไม่ธุระ เห้งเจียเห็นท่าจะขะโมยไม่ได้ก็กลับกระโดดลงจากเตียง แปลงกลับเปนตัวเล็นไปอย่างเดิมคลานออกจากห้องเข้าไปข้างหลัง ก็ได้ยินเสียงมังกรร้องม้าร้องออกอึกกะทึง ประตูชั้นในใส่กุญแจไว้แน่นหนามังกรไฟม้าไฟขังอยู่ในนั้น /*377เห้งเจียเห็นดังนั้นก็แปลงกลับเปนรูปเดิม เดินเข้ามายังน่าประตู ร่ายคาถาสะเดาะกุญแจหลุดถอนเปิดออกแล้ว เห้งเจียก็เข้าไปในห้องที่ไว้สิ่งของวิเศษไฟส่องแสงสว่างดุจกลางวัน แลเห็นทั่วไปที่แขวนที่พิงอยู่ตามฝาเปนเครื่องอาวุธต่าง ๆ คือเปนของโลเฉียแลสรไฟธนูไฟเปนของของจุ๊ยเต๊กแชกุนแลฮ้วยเต๊กแชกุน เห้งเจียเห็นแล้วแลไปเห็นมีแท่นศิลาบนนั้นมีถาดตั้งอยู่ถาดหนึ่ง ในนั้นมีขนสักกำมือหนึ่งเห้งเจียเห็นดังนั้นก็ดีใจ หยิบขึ้นเป่าทีหนึ่งร้องให้แปลงก็แปลงเปนวานรน้อยสี่ห้าสิบ เห้งเจียก็สั่งให้เก็บเอาอาวุธเหล่านั้นไป วานรน้อยก็พากันเก็บเอาไปหมดสิ้น เห้งเจียกระโดดขึ้นหลังมังกรไฟแล้ว ก็ปล่อยไฟตั้งแต่ในถ้ำตลอดออกมาจนปากถ้ำ ก็ได้ยินไฟลุกในถ้ำดุจพยุห์ใหญ่ ลุกไหม้โพลงแดงไปทั้งถ้ำ พวกปิศาจต่างตกใจลุกขึ้นร้องไห้เสียงอึกกะทึก ต่างเอาตัวรอดวิ่งหนีไฟ ไม่มีทางออกถูกไฟเผาล้มตายไปประมาณครึ่งหนึ่ง เห้งเจียก็กลับมาหาถักทะลีทีอ๋องเวลานั้นสามยามเสศ
ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องกับเทวดาทั้งหลายอยู่บนยอดเขาแลลงไปที่น่าถ้ำปิศาจ เห็นไฟลุกออกสว่างฟ้าก็พากันจะลงไป ก็พอแลเห็นเห้งเจียขี่มังกรไฟขับพวกลิงน้อยกลับมา ครั้นถึงก็ร้องเรียกเสียงดังว่าท่านทั้งหลายจงมารับเครื่องอาวุธเถิด แล้วเห้งเจียก็เรียกขนแปลงเหล่านั้นกลับคืนเข้าตัว โลเฉียท้ายจื๊อก็เก็บเอาเครื่องมือของตัว ฮ้วยเต๊กแชกุนก็/*378เก็บเอาเครื่องไฟแลมังกรไฟแล้ว ต่างก็ได้เครื่องมือกลับคืนทุกคนมีความรื่นเริง สรรเสริญเห้งเจียว่าท่านมีฝีมือดีมาก ข้าพเจ้าทั้งหลายสู้ไม่ได้
ฝ่ายต๊อกกั๊กอยู่ในถ้ำกำลังหลับได้ยินเสียงไฟลุกก็ตกใจ รีบเปิดประตูห้องสองมือจับห่วงวิเศษขึ้นบังซ้ายบังขวา ที่ไหนมีไฟลามลุกก็เอาห่วงวิเศษส่งไปไฟก็ดับสงบลงทันทีทั้งสิ้น ต๊อกกั๊กก็รีบไปช่วยพวกบริวาร ตรวจดูที่ถูกไฟตายเสียครึ่งหนึ่งแลค้นดูเครื่องอาวุธวิเศษที่ได้มาก็หายไปทั้งสิ้น แล้วเดินเลยไปข้างในดูโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ถังซัมจั๋งก็ยังอยู่พร้อม ม้าแลเข้าของก็อยู่พร้อม ต๊อกกั๊กคิดขึ้นมาก็แค้นใจพูดว่า อันไฟนี้ไม่ใช่ผู้ใดเลยอ้ายเห้งเจียเปนแน่ เมื่อเวลาข้าลงนอนไม่มีความศุข ชะรอยอ้ายลิงมันแปลงมาจะขะโมยของวิเศษของเรา มันจะเห็นท่าว่าจะเอาไม่ได้แล้ว มันจึงได้ลักเอาของเหล่านั้นไป จึงได้ปล่อยมังกรไฟให้เผาอย่างนี้ มันคิดจะใคร่เผาเราให้ตาย แม้อ้ายชาติลิงจะคิดกลอุบายประการใดก็คงป่วยการเปล่า มันมิได้รู้ว่าของวิเศษของเรานั้น ลงน้ำก็ไม่จมเผาไฟก็ไม่ไหม้ แม้ว่ากูจับอ้ายลิงนี้ได้ก็จะสับฟันให้สาแก่ใจกู พูดคร่ำครวญสักครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงไก่ขันจวนจะแจ้ง
ฝ่ายพวกเทพบุตรบนยอดเขา โลเฉียครั้นได้อาวุธกลับคืนแล้วจึงพูดแก่เห้งเจียว่า สว่างแล้วพวกเราพากันลงไปกำจัดปิศาจโดยเร็วในเวลากำลังตกใจอยู่ฉนี้ แลให้ฮ้วยเต๊กแชกุนเอาไฟปล่อยเผาช่วยเปนกำลัง/*379ท่านเห้งเจียจงไปรบกับปิศาจบางทีครั้งนี้จะจับตัวได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าเห็นการจะสำเร็จได้ พูดดังนั้นแล้วต่างก็จัดแจงแต่งตัวพร้อม เห้งเจียออกหน้าโลเฉียกับเทพบุตรแลถักทะลีทีอ๋องก็ยกพลหนุนตามไป ครั้นถึงน่าถ้ำแลไปเห็นบานประตูถ้ำทั้งสองบานถูกไฟไหม้เปนเท่าไปทั้งสิ้น ในประตูนั้นเห็นพวกปิศาจบริวารสองสามปิศาจกำลังเก็บกวาดขี้เท่าอยู่ เห้งเจียร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าอ้ายปิศาจมึงจงออกมารบกับกูให้เห็นฝีมือกันว่าผู้ใดจะดีกว่ากัน จนถึงแพ้ชะนะในครั้งนี้
ปิศาจบริวารได้ยินเสียงตวาดดังนั้น แลไปเห็นเห้งเจียก็ทิ้งไม้กวาดวิ่งเข้าไปบอกต๊อกกั๊กว่าใต้อ๋องอ้ายลิงมาอิกแล้ว ต๊อกกั๊กได้ยินดังนั้นก็ตกใจ มือจับทวนกระโดดลงจากแท่นเดินออกมายังประตูถ้ำแลเห็นเห้งเจียยืนอยู่ จึงร้องด่าว่าอ้ายผู้ร้ายปล้นเผาเรือนเก็บทรัพย์ มึงจะมีฝีมือสักเท่าใดก็จงมารบสู้กันจนถึงแพ้ชะนะอย่าหนี ว่าแล้วก็ยกทวนแทงไปหวังให้ถูกเห้งเจีย เห้งเจียก็ยกตะบองขึ้นรับปัดป้องไว้รบกันอยู่ช้านานหลายเพลง
ฝ่ายโลเฉียถักทะลีทีอ๋องแลเทพบุตรทั้งหลาย ก็ช่วยกันเข้าระดมรบฮ้วยเต๊กแชกุนก็ปล่อยไฟ พวกรามสูรก็คว่างขวานฟ้าผ่าลงมา ถักทะลีทีอ๋องถือง้าวเข้าช่วยเห้งเจียรบ โลเฉียเอาอาวุธวิเศษหกอย่างเข้าระดมรบ หมู่เทพยดาต่างแผลงฤทธิ์เข้าระดมพร้อมกันทุก ๆ คน แต่ปิศาจก็มิได้สดุ้งหวาดหวั่น หัวเราะแล้วมือก็ล้วงเอาห่วงวิเศษออก/*380จากมือเสื้อคว่างไปร้องว่าให้เก็บ ห่วงวิเศษก็เอาอาวุธเหล่านั้นแลตะบองเหล็กของเห้งเจียไปได้ทั้งสิ้น
ฝ่ายปิศาจต๊อกกั๊กเมื่อมีไชยชะนะแล้วก็พาบริวารปิศาจกลับเข้าถ้ำ สั่งบริวารให้เอาศิลาก้อนซ้อนทำปิดแทนประตูถ้ำขึ้นใหม่ แลจัดทำห้องหับให้เรียบร้อยดีแล้ว จะให้เอาพระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาฆ่าบวงสรวงที่ทางแล้ว จึงเอาเลี้ยงกันเปนที่รื่นเริงในพวกเรา ปิศาจทั้งหลายได้ฟังนายสั่งดังนั้นก็ไปจัดการตามนายสั่ง
ฝ่ายหมู่เทพยดา ครั้นแพ้ฝีมือปิศาจแล้วก็พากันกลับไปยังยอดเขากิมเง่ซัว ถักทะลีทีอ๋องโลเฉียฮ้วยเต๊กแชกุนกับเห้งเจีย ต่างก็มีความโกรธแค้นเว้นแต่จุ๊ยเต๊กแชกุนนั่งนิ่งอยู่ เห้งเจียอุส่าห์สกดใจแซ่งทำหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านทั้งหลายอย่ามีความวิตกเลย ไว้ธุระข้าพเจ้าจะไปสืบสาวราวเรื่องของอ้ายปิศาจนี้ ให้ทราบเหตุผลได้ความจริงก่อน โลเฉียพูดว่าท่านใต้เซีย เมื่อครั้งก่อนได้ขึ้นไปทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ก็ได้สืบตรวจดูจนชั้นฟ้าแล้วก็ไม่ได้ความ ก็บัดนี้ท่านจะไปสืบที่ไหนอิกเล่า เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าคิดว่าพระพุทธเจ้ามีอะภินิหารเปนสัพพัญญูรู้ทั่วโลกย์หาผู้ใดเปรียบเสมอมิได้ ข้าพเจ้าจะทูลถามก็จะรู้ได้ว่าปิศาจตนนี้จะเปนสิ่งอะไร แลจะใคร่จับปิศาจนั้นแก้แค้นให้ท่านทั้งหลายสิ้นธุระได้กลับไปยังเมืองสวรรค์ ถักทะลีทีอ๋องโลเฉียกับหมู่เทพยดาทั้งหลายพูดว่าท่านใต้เซีย พูดอย่างนี้ชอบแล้วถูกแล้ว ขอเชิญท่านรีบไปเถิด เห้งเจียก็รับว่าข้าพเจ้าจะไปเดี๋ยว/*381นี้ ว่าแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศตรงมาบัดเดี๋ยวก็ถึง เห้งเจียลงยังพื้นเดินพิจารณาดูรอบทั้งซ้ายขวา ได้ยินเสียงคนเรียกว่าซึงหงอคงไปอยู่ที่ไหนจะไปข้างไหน เห้งเจียหันน่ามาดู เห็นนางภิกขุนี เห้งเจียก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วจึงพูดว่า ข้าพเจ้ามีกิจมาเฝ้าสมเด็จพระพุทธเจ้า
นางภิกขุนีพูดว่า ท่านจะหาพระยุไลยทำไมไม่ขึ้นไปบนสำนักแก้วเล่า เห้งเจียพูดว่า ข้าพเจ้าพึ่งมายังไม่เคยไม่เข้าใจว่าควรจะเฝ้าได้ในที่ใด นางภิกขุนีบอกว่าท่านจงเดินตามข้าพเจ้าไปเถิดจะพาท่านไป เห้งเจียก็เดินตามนางภิกขุนีมาประเดี๋ยวก็ถึงประตูวัดลุ่ยอิมยี่ แลไปข้างในก็เห็นหมู่พวกพรหมอินทรแลเทพบุตรสาวกนั่งเฝ้าอยู่ เห้งเจียก็พักคอยอยู่ข้างนอก นางภิกขุนีก็เข้าไปกราบทูล พระองค์ทรงทราบแล้วก็รับสั่งว่าให้เห้งเจียเข้าไปเฝ้า เห้งเจียเข้าไปถึงก็ถวายอะภิวาทกราบไหว้โดยเคารพ แล้วนั่งคุกเข่าพะนมมือท่าพรหม
สมเด็จพระผู้มีพระภาคย์จึงมีพระพุทธฎีกาตรัสถามเห้งเจียว่า หงอคงตะถาคตได้ยินว่ากวนอิมโพธิสัตว์โปรดให้ออกจากทรมาทุกขแล้ว แลให้สะมาทานถือศีลปฏิบัติธรรม แลให้รักษาพระถังซัมจั๋งให้มาถึงนี่ เพื่อจะได้อาราธนาพระไตรปิฎกธรรม ทำไมจึงมาแต่ผู้เดียวเล่า มีกิจธุระสิ่งใดหรือ
เห้งเจียยกมือขึ้นเคารพแล้วทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรด ข้าพระองค์ตั้งแต่สะมาทานศีลแล้ว ก็ติดตามรักษาพระถังซัมจั๋งมา บัดนี้เดินทางมาถึงภูเขากิมเง่ซัว พบปิศาจมารร้ายเรียกนามว่า จู๊ต้าย/*382อ๋องมีฤทธิ์อานุภาพเชี่ยวชาญทำกลอุบายจับเอาพระถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไว้ในถ้ำ ข้าพเจ้าได้รบพุ่งต่อสู้แก่ปิศาจหลายครั้ง แลได้พึ่งเง็กเซียงฮ่องเต้ ให้หมู่เทพยดาเทพารักษ์ลงมาช่วย ก็พ่ายแพ้แก่ปิศาจไปทั้งสิ้น ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดช่วยปราบปิศาจร้าย เพื่อให้พระถังซัมจั๋งรอดพ้นจากมือมาร จะได้ตั้งความเพียรให้ถึงแก่มรรคผล
สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อได้ทรงฟังเห้งเจียกราบทูล ก็ทรงทราบโดยพระญาณวิถี จึงมีพระพุทธฎีกาบันหารตรัสแก่เห้งเจียว่า อันปิศาจนั้นแม้ว่าพระตะถาคตรู้เหตุการตลอดแล้ว ก็ไม่ควรจะแพร่งพรายให้เห้งเจียรู้แจ้งได้ ตะถาคตจะให้แต่สิ่งอันประกอบธรรมไปช่วยจับปิศาจได้อยู่ เห้งเจียทูลถามว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ พระองค์จะประทานสิ่งใดแก่ข้าพเจ้าให้ไปปราบจับปิศาจร้าย ขอให้ข้าพระพุทธเจ้าทราบ
สมเด็จพระผู้มีพระภาค จึงสั่งสิบแปดพระอะระหันต์ เปิดห้องแก้วหยิบยากิมตันสิบแปดเม็ด เอาไปถือต่างพระองค์ ๆ ละเม็ด ไปช่วยเห้งเจีย ๆ ทูลถามว่า ยากิมตันนั้นจะเปนประการใด พระองค์ตรัสว่า ครั้นเวลาถึงถ้ำปิศาจแล้ว เห้งเจียจงไปท้าฬ่อให้ปิศาจออกมานอกถ้ำ แล้วให้พระอะระหันต์ เอายากิมตันคว่างล้อมปิศาจมิให้ออกมาได้ เมื่อเวลานั้นเห้งเจียจะทำอย่างไรก็แล้วแต่เห้งเจีย
เห้งเจียได้ฟังพระองค์ตรัสชี้แจงสั่งดังนั้นก็มีความยินดี พูด/*383ว่ายาวิเศษ ๆ ขอได้โปรดรีบไปโปรดเถิด สิบแปดพระอะระหันต์ก็เข้าไปหยิบยากิมตันองค์ละเม็ดออกมาจากห้องแล้ว นะมัสการพระพุทธเจ้าแล้ว ก็เสด็จปาฏิหารเหาะไปยังเขากิมเง่ซัวพร้อมกับด้วยเห้งเจีย ๆ เหาะตามมาข้างหลังคอยตรวจดู เห็นพระอะระหันต์หายไปสององค์ เห้งเจียจึงพูดว่านี่ท่านไปข้างไหนเสียสององค์ พระอะระหันต์จึงถามว่าท่านบ่นอะไร เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าได้เห็นพระอะระหันต์สิบแปดองค์มาด้วยกัน บัดนี้ทำไมจึงเห็นแต่สิบหกองค์เล่า พูดยังไม่ทันขาดคำก็เห็นพระอะระหันต์มาอิกสององค์ พูดว่าเห้งเจียทำไมทิ้งเราเสียสององค์เล่า ด้วยอาตมภาพทิ้งสองล้าหลังคอยฟังคำสั่งพระพุทธเจ้าอยู่ เห้งเจียพร้อมกับพระอะระหันต์สิบแปดพระองค์เหาะมา บัดเดี๋ยวก็ถึงเขากิมเง่ซัว ถักทะลีทีอ๋อง แลเห็นก็รีบพาหมู่เทพบุตรออกมาคำนับรับเข้านั่งที่แล้ว ถักทะลีทีอ๋องจึงเล่าความให้พระอะระหันต์ฟังทุกประการ พระอะระหันต์ตรัสว่าไม่ต้องเล่าจะช้าไปเปล่าๆ จงรีบไปฬ่อให้ปิศาจออกมาเถิด เห้งเจียได้ฟังพระอะระหันต์ดังนั้น ก็แผลงฤทธิ์กำหมัดกัดฟันกะโดดลงไปยังน่าถ้ำร้องด่าว่าท้ายทายด้วยถ้อยคำอันหยาบช้าต่าง ๆ เพื่อให้ปิศาจมีใจโกรธจะได้ออกมาโดยเร็ว
ฝ่ายพวกปิศาจที่เฝ้าประตูถ้ำ เมื่อได้เห็นเห้งเจียมาร้องด่าท้าทายดังนั้น ก็รีบนำความเข้าไปแจ้งแก่ต๊อกกั๊กใต้อ๋อง ๆ ได้ฟังบริวารบอกดังนั้นก็บันดารโทสะเปนกำลัง ก็จับทวนเปนอาวุธสำหรับมือ/*384ถือเดินออกมา เห็นเห้งเจียยืนอยู่ก็ร้องด่าว่าอ้ายชาติไพร่ไม่มีความอาย มึงแพ้กูหลายครั้งแล้วยังหารู้ศึกคิดหนีเอาตัวรอดไม่ ยังจะกลับมาหาที่ตายหรือ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่าอ้ายมารร้าย มึงไม่รู้จักดี ถ้ามึงจะใคร่ให้ตาของมึงไม่มา มึงจงยอมสาพิภักดิ์ส์งอาจาริย์ของเราแลน้องเราทั้งสองออกมาแล้ว เราจึงจะละเจ้าไม่มารบกวนต่อไป
ปิศาจตอบว่าคนทั้งสามนั้น เราชำระขัดล้างไว้ดีแล้ว ไม่ช้าจะทำกับกินเปนแกล้มสุรากินเล่นให้อร่อย เจ้าเห็นจะยังไม่รู้ดอกกระมัง จึงยังมารองทวงดังนี้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็สกดใจไม่อยู่ กำหมัดตรงเข้าไปจะชกปิศาจ ๆ ก็เอาทวนรบปัดป้องแล้วเอาทวนแทงเห้งเจีย ๆ ก็ตลบซ้ายตลบขวาฬ่อให้ปิศาจไล่ตามมา ปิศาจมิได้ทราบในกลอุบาย ก็ขยิกไล่เห้งเจียออกมาพ้นน่าถ้ำข้างทิศอาคะเน เห้งเจียเห็นได้ทีก็ร้องให้พระอะระหันต์สิบแปดองค์ เอายากิมตันคว่างลงมา ยาก็บันดารเปนเม็ดซายตกลงมาดุจห่าฝน บัดเดี๋ยวซายท่วมขึ้นสามศอกเศษ ปิศาจยืนงงงวยมองดูที่เท้าก็เห็นซายยิ่งมูลมากขึ้นทุกที ปิศาจก็กระโดดขึ้นยืนบนน่าซายยั้งตัวไม่ใคร่อยู่ มองดูบัดเดี๋ยวเห็นซายท่วมขึ้นมาอิกสองสามศอก ปิศาจตกใจก็รีบชักห่วงออกคว่างขึ้นไปร้องให้เก็บคำหนึ่ง ห่วงก็รวบยากิมตันสิบแปดเม็ดมาได้หมด ปิศาจเก็บยากิมตันมาได้แล้วก็กลับไปยังถ้ำ
ฝ่ายพระอะระหันต์ก็เหลือแต่มือเปล่ายืนอยู่บนเมฆ เห้งเจีย/*385เข้ามาใกล้ถามว่า ทำไมท่านไม่ปล่อยยาลงมาเล่า พระอะระหันต์บอกว่าคว่างลงไปแล้ว ได้ยินเสียงอะไรดังเปรี้ยงทีหนึ่ง ยานั้นก็หายไปข้างไหนหมด เห้งเจียหัวเราะพูดว่าอ้ายปิศาจมันเอาไปเสียแล้ว ถักทะลีทีอ๋องว่ากำจัดมันยากที่สุด คราทีนี้จะทำประการใดดีเล่า
พระอะระหันต์หั้งเล้งหกเฮ้าทั้งสองพระองค์พูดแก่เห้งเจียว่า ท่านเข้าใจหรือเปล่าเมื่อออกจากอาราม อาตมภาพล้าหลังอยู่นั้นว่าเปนอย่างไร เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่เข้าใจเลย พระอะระหันต์บอกว่าพระผู้เปนเจ้าได้สั่งว่าปิศาจต๊อกกั๊กมีฤทธิ์เชี่ยวชาญ แม้ว่ามันเรียกเอากิมตันนั้นไปได้ ก็ให้เห้งเจียขึ้นไปชั้นดุสิตวิมานลีหึนที่สำนักท่านพรหมท้ายเสียงเล่ากุนอยู่นั้น สืบดูก็จะรู้เหตุผลแห่งปิศาจนั้น บางทีกระพริบตาเดียวก็จะจับตัวได้ เห้งเจียว่าน่าแค้นแท้ ๆ เมื่อแรกจะโปรดบอกเสียก็จะแล้วกัน ไม่ต้องให้ท่านทั้งหลายมาให้ป่วยการ ถักทะลีทีอ๋องพูดว่าพระพุทธเจ้าได้โปรดชี้แจงดังนั้นแล้ว ท่านเห้งเจียจงรีบไปสืบดูเถิด เห้งเจียก็เหาะขึ้นบนเวหาตรงไปยังชั้นดุสิตเข้าไปในวิมานลีหึนเกง ครั้นถึงที่ท้ายเสียงเล่ากุนอยู่ เห้งเจียก็ค่อยเดินเข้าไปแลเห็นเทพบุตรน้อยสองคนยืนเฝ้าข้างน่าสำนัก เห้งเจียก็ไม่บอกว่ากระไรเดินเลยเข้าไปข้างใน กำลังเดินเข้าไปก็เห็นท้ายเสียงเล่ากุนเดินออกมา เห้งเจียก็ลดลงคำนับแล้วพูดว่า นานแล้วข้าพเจ้ามิได้มาเยือน/*386ท่าน ท้ายเสียงเล่ากุนหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายลิงทำไมไม่ไปอาราธนาพระไตรปิฎกธรรมเจ้ามาที่ข้าจะมีธุระอะไรหรือ
เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าไปอาราธนาพระธรรม ไม่มีเวลาหยุดหย่อนเพราะหนทางไกลแลกันดาน ทั้งมียักษ์มารปิศาจร้ายแลสัตว์ร้ายต่างๆ จึงต้องมาดังนี้ ท้ายเสียงเล่ากุนว่าหนทางไซทีขัดข้องก็ไม่เกี่ยวอะไรแก่เรา เห้งเจียว่าท่านอย่าเพ่อพูดแม้สืบเหตุผลได้แล้วก็จะมัวหมองถึงตัวท่านด้วยหลบไม่พ้น ท้ายเสียงเล่ากุนว่าเราอยู่เบื้องบนมีเหตุผลอะไรจึงต้องมาสืบที่เรา เห้งเจียเดินเข้าไปสองตาเที่ยวสอดมองซ้ายมองขวา เดินเข้าไปอิกสองสามห้องมองไปที่ระเบียง เห็นข้างคอกโคมีเด็กนอนอยู่คนหนึ่งโคไม่มี เห้งเจียจึงหันมาบอกแก่ท้ายเสียงเล่ากุนว่าโคของท่านหนีไปแล้ว ท้ายเสียงเล่ากุนตกใจเดินมาดูก็ไม่เห็นโคจึงพูดว่าอ้ายสัตว์นี้มันหนีไปเมื่อไร ท้ายเสียงเล่ากุนกำลังบ่นว่าเด็กน้อย เด็กน้อยตกใจตื่นผุดลุกขึ้นคุกเข่าเคารพพูดว่า ข้าพเจ้ากำลังนอนไม่ทราบว่าโคมันหนีไปเมื่อไร
ท้ายเสียงเล่ากุนก็ด่าว่าเจ้าทำไมจึงนอนจนไม่รู้ศึกตัวดังนี้ เด็กนั้นพูดว่าข้าพเจ้าอยู่ห้องยาเก็บได้ยากิมตันเมล็ดหนึ่ง กินเข้าไปแล้วก็นอนหลับไปไม่รู้ศึกตัว ท้ายเสียงเล่ากุนจึงระลึกได้ว่าเมื่อวันก่อนนั้นได้ประกอบยาวิเศษไว้หายไปเสียเมล็ดหนึ่งมันเก็บเอาไปกิน ยานั้นใครกินเมล็ดหนึ่งก็นอนหลับไปเจ็ดวัน โคนั้นไม่มีใครเลี้ยงดูมัน เพราะฉนั้นมันจึงได้หนีลงไปเมืองใต้ วันนี้ก็ได้เจ็ดวันแล้วท้ายเสียงเล่ากุน/*387ก็ตรวจของวิเศษว่าจะหายสิ่งใดบ้าง เห้งเจียว่าไม่เห็นมีสิ่งใด เห็นแต่ห่วงเหล็กอย่างเดียวเปนของมีฤทธิ์มาก ท้านเสียงเล่ากุนจึงเดินเข้าไปดูข้างในจึงได้รู้ว่ากิมกางต๊อกหายไป จึงพูดว่ามันลักเอากิมกางต๊อกของวิเศษไป เห้งเจียพูดว่าของวิเศษสิ่งนี้ครั้งก่อนได้ตีข้าพเจ้า บัดนี้อ้ายสัตว์เดรฉานโคมันลักไปเมืองใต้แผลงอิทธิฤทธิ์ มันได้เรียกเอาของวิเศษไปมากแล้ว
ท้ายเสียงเล่ากุนจึงถามว่าบัดนี้มันอยู่ตำบลไหน เห้งเจียบอกว่าบัดนี้มันตั้งตัวอยู่ที่ตำบลเขากิมเง่ซัวถ้ำกิมเง่ต๋อง มันจับพระถังซัมจั๋งไปไว้เอาตะบองเหล็กของข้าพเจ้าไป ทั้งเครื่องอาวุธของถักทะลีทีอ๋องโลเฉีย กับเครื่องไฟของฮ้วยเต๊กแชกุน แลเครื่องกั้นน้ำของจุ๊ยเต๊กแชกุน แลเอายาวิเศษของพระอะระหันต์สิบแปดเม็ด ที่พระพุทธเจ้าให้มานั้นมันก็เรียกเก็บเอาไปทั้งสิ้น ท่านท้ายเสียงเล่ากุนปล่อยสัตว์ร้ายลงไปแย่งชิงเข้าของแลฆ่าคนดังนี้ โทษของท่านจะมีประการใด
ท้ายเสียงเล่ากุนพูดว่า กิมกางต๊อกของเรานั้น เปนของประกอบขับมารร้าย เราฝึกทำมาตั้งแต่เด็กจนได้สำเร็จเปนของวิเศษ เราต่อให้ของวิเศษอย่างไรไฟหรือน้ำก็หาอาจทำลายได้ไม่ ถ้าหากมันลักเอาพัดไปได้ด้วย ก็ไม่สามารถจะคิดแก้ไขได้ นี่มันลักเอาไปแต่สิ่งเดียวไม่เปนไร
เห้งเจียได้ฟังท้ายเสียงเล่ากุนพูดดังนั้น ก็มีความยินดีค่อยมีความเบาใจลงมาก ท้ายเสียงเล่ากุนก็จับพัดขึ้นเหยียบเมฆเหาะลง/*388ไป เห้งเจียก็เหาะตามท้ายเสียงเล่ากุนมา ออกจากประตูน่ำทีหมึงมายังเขากิมเง่ซัว บัดเดี๋ยวก็ถึงพบกับสิบแปดพระอะระหันต์แลหมู่เทพยดาทั้งหลาย เล่าความให้ท้ายเสียงเล่ากุนฟังทุกประการ ท้ายเสียงเล่ากุนจึงบอกให้เห้งเจียไปฬ่อให้ปิศาจมันออกมา เราจะได้จับตัวมันกลับคืนไป เห้งเจียได้ฟังท้ายเสียงเล่ากุนสั่งดังนั้นก็กระโดดลงไปยังน่าถ้ำร้องท้าด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายปิศาจมึงจงเร่งออกมารับความตาย ปิศาจต๊อกกั๊กคิดในใจว่า อ้ายลิงหัวขะโมยมันจะไปพาใครมาอิกดอกกระมังจึงกลับมาร้องท้าทายอยู่ดังนี้ คิดแล้วก็จับทวนถือเดินออกมาจากถ้ำ
ฝ่ายเห้งเจียครั้นเห็นต๊อกกั๊กเดินออกมา ก็แกล้งด่าว่าอ้ายสัตว์ร้ายมึงจะตายในวันนี้แล้ว เห้งเจียก็กำหมัดกระโดดเข้าชกถูกที่หูปิศาจ แล้วก็หันกลับวิ่งหนีไปฬ่อให้ไล่ ฝ่ายปิศาจต๊อกกั๊กก็ถือทวนไล่แทงเห้งเจียมา ได้ยินเสียงเรียกว่าอ้ายโคน้อยมึงยังไม่กลับที่หรือ ปิศาจเงยหน้าขึ้นไปดูก็เห็นท้ายเสียงเล่ากุนตกใจสดุ้งหวาด นึกว่าอ้ายลิงนี้มันดีจริงทำไมจึงรู้การดังนี้หนอ สามารถไปเชิญท่านเจ้าของๆ เรามาได้ ท้ายเสียงเล่ากุนร่ายเวทคาถาเอาพัดโบกลงไปทีหนึ่ง ปิศาจก็เอาห่วงคว่างขึ้น ท้ายเสียงเล่ากุนก็จับเอาห่วงนั้นไว้ได้ ก็เอาพัดโบกลงไปปิศาจนั้นก็สลดลงทันที มีอาการให้มือแลเท้าอ่อนเปลี้ยก็กลายกลับเปนโคไปอย่างเดิม
ท้ายเสียงเล่ากุนก็เอากิมกางต๊อกเจาะจะมูกแล้วเป่าทีหนึ่งก็ทะลุ /*389แก้เชือกคาดพุงออกร้อยผูก มือหนึ่งก็จับสายตะพาย แล้วก็ลาเทพบุตรทั้งหลาย ขึ้นนั่งบนหลังโคเหาะไปยังวิมานลีหึนเกง
ฝ่ายเห้งเจียกับเทพบุตรทั้งหลายก็พากันเข้าในถ้ำ ต่างก็เก็บเอาอาวุธเครื่องมือของตน ๆ เห้งเจียก็ตีพวกปิศาจบริวารตายหมดสิ้น เทพยดาทั้งหลายได้อาวุธแลเครื่องมือแล้ว ก็ลากลับไปยังวิมานแห่งตน ๆ เห้งเจียก็เข้าไปชั้นในแก้อาจาริย์แลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออก เก็บเข้าของแลม้าได้พร้อมแล้ว อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันออกจากถ้ำเดินไป กำลังเดินมานั้นได้ยินเสียงคนร้องเรียกอยู่ข้างทางว่า ท่านอาจาริย์ฉันจึงหันเสียก่อนจึงค่อยไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเดินมาได้ยินเสียงร้องเรียกก็ตกใจ แลไปเห็นพระภูมิเจ้าที่เจ้าเขา ยกบาตรเข้ามาพูดว่า บาตเข้านี้เปนบาตเข้าของท่านอาจาริย์ คือท่านให้เห้งเจียไปบิณฑบาต เพราะท่านทั้งหลายไม่เชื่อฟังคำเห้งเจีย จึงได้รับความเดือดร้อนเพราะปิศาจร้ายกระทำให้เธอได้ทุกข์ยากเหลือเกินหาที่เปรียบมิได้ จนวันนี้จึงได้แก้เอาออกมาได้ นิมนต์ท่านฉันเสียก่อนแล้วจึงค่อยไปเถิด อย่าให้เสียความกตัญญูของท่านเห้งเจียเลย พระถังซัมจั๋งพูดว่า ซึ่งอาตมภาพทำให้เห้งเจียได้ความยากลำบากนั้น แม้ว่ารู้เปนการเช่นนี้จะออกจากวงไปทำไมให้ได้ความเดือดร้อนถึงเพียงนี้ เห้งเจียพูดว่าเปนเหตุเพราะอาจาริย์ไม่เชื่อวงนั้น จึงให้ข้าพเจ้าไปรับทุกข์ทรมาห่วงของปิศาจ ทั้งน่าแค้นอ้ายกลับกลอกโป๊ยก่ายมึงแกล้งทำเล่น ให้/*390พระอาจาริย์ไปต้องไภยใหญ่แลให้เราต้องขึ้นฟ้าลงดิน เชิญพลเทพบุตรทั้งไฟทั้งน้ำ แม้พระพุทธเจ้าให้ยากิมตันมาก็ยังไม่สามารถจะปราบปิศาจได้ อาไศรย์พระพุทธเจ้าทรงชี้แจงเหตุผลให้ จึงไปเชิญท่านท้ายเสียงเล่ากุนลงมาจับจึงได้ อันปิศาจนั้นคือโคเขียวของท่านท้ายเสียงเล่ากุนหนีลงมาเปนปิศาจร้าย
พระถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียเล่าความดังนั้น ก็มีความรู้ศึกได้สะติคิดถึงความดีของเห้งเจีย จึงพูดแก่สานุศิษย์ว่า การที่เปนแล้วก็พ้นมาได้แล้ว ต่อไปภายน่าต้องเชื่อคำแนะนำของเห้งเจีย พูดดังนั้นแล้วก็ฉันจังหัน เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็แบ่งกันรับประทาน เห้งเจียเห็นเข้ายังร้อน ๆ จึงถามว่าเข้านี้ก็หลายเวลาแล้วทำไมยังร้อนอยู่เล่า พระภูมิเจ้าที่คุกเข่าลงบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านใต้เซียจะสำเร็จการจึงได้เอาเข้าร้อนมาให้กิน ครั้นกินข้าวอิ่มแล้วก็เก็บเข้าของเสร็จแล้วก็ลาพระภูมิเจ้าที่ พระถังซัมจั๋งขึ้นม้าออกเดิน ตัดมรรคาข้ามเขาใหญ่หมายทิศปราจิณ เดินมาหลายเวลาในฤดูนั้นเปนเดือนสามเดือนสี่ กำลังเดินมาก็พบลำคลองน้อยน้ำใสสีเขียวเยือกเย็น พระถังซัมจั๋งยอม้าพิจารณาดูเห็นต้นไม้ผลิดอกออกช่ออระชรงดงามน่าพึงชม มีเรือนกระท่อมน้อย ๆ อยู่ใต้ร่มไม้สองสามหลังเห้งเจียชี้ว่า ที่มีบ้านคนอยู่นั้นเห็นจะเปนคนรับจ้างส่งข้ามเปนแน่ โป๊ยก่ายก็วางหาบร้องเรียกว่า เจ้าเรือโวยเอาเรือมารับข้ามฟากทีเถิด เรียกซ้ำสองสามคำก็เห็นคนค้ำเรือเกะกะออกมา บัดเดี๋ยว/*391ก็ค้ำข้ามมาถึงฝั่งตวันออก ร้องถามว่าผู้ที่จะข้ามฟากนั้นอยู่ที่ไหนมา พระถังซัมจั๋งขยับม้ามาริมฝั่ง แลไปก็เห็นหญิงเฒ่าค้ำเรือมา เห้งเจียถามว่าแม่เฒ่าหรือเปนคนส่งเรือจ้าง หญิงนั้นรับว่าข้าพเจ้าเอง เห้งเจียถามว่า ก็ท่านตาไปไหนเล่าจึงไม่มา ใช้ให้ท่านยายส่งอย่างนี้ หญิงนั้นหัวเราะยิ้ม ๆ แล้วก็ไม่ตอบว่ากระไร พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็จูงม้ายกหาบลงเรือ หญิงนั้นก็ค้ำเรือออกจากท่าข้ามถึงฝั่ง พระถังซัมจั๋งก็ขึ้นบกสั่งให้โป๊ยก่ายแก้เอาเงินให้เจ้าของเรือจ้างแล้ว
เวลานั้นพระถังซัมจั๋ง อยากน้ำเห็นน้ำใสเย็นก็นึกอยากกิน เรียกโป๊ยก่ายให้เอาบาตไปตักน้ำสักครึ่งบาต โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้าก็อยากกินเหมือนกัน โป๊ยก่ายฉวยได้บาตก็ลงไปตักน้ำขึ้นมาส่งให้อาจาริย์ พระถังซัมจั๋งรับบาตมาฉันเข้าไปจนอิ่ม แล้วก็ส่งให้โป๊ยก่าย ๆ ก็กินเข้าไปจนอิ่มอิกคนหนึ่ง แล้วก็พะยุงพระถังซัมจั๋งขึ้นม้าจึงพากันเดินไปเดินมายังไม่ทันครึ่งชั่วโมง พระถังซัมจั๋งบ่นว่าปวดท้อง โป๊ยก่ายเดินตามอยู่ข้างหลังก็บ่นว่าเจ็บในท้อง ซัวเจ๋งพูดว่าเห็นจะถูกน้ำดอกกระมังพูดยังไม่ทันขาดคำ พระอาจาริย์ร้องว่าเจ็บกระชั้นยิ่งหนักขึ้นทุกที โป๊ยก่ายก็ร้องกระชั้นเข้าอาจาริย์กับศิษย์เจ็บเหลือที่จะทนได้ ท้องก็โตขึ้นทุกที เอามือคลำดูจุดก้อนโลหิตเคลื่อนไปเคลื่อนมา ในกายตัวพระถังซัมจั๋งไม่เปนปรกติ แลไปข้างริมทางก็เห็นมีหมู่บ้าน เห้งเจียพูดว่าดีแล้วอาจาริย์ที่ข้างนั้นมีโรงงานขายสุรา เราพากันเข้าไปบิณฑบาตน้ำร้อนให้อาจาริย์ฉัน แล้วถามดูบางทีจะ/*392มียาให้เจียดกินแก้เจ็บท้อง พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงพากันเข้าไปครั้นถึงพระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้า แลไปเห็นที่นอกประตูบ้านมียายเฒ่านั่งอยู่ที่พื้นดินกำลังมัดปอ เห้งเจียก็เดินเข้าไปไกล้ ปราไสยถามว่าท่านยายสะบายอยู่หรือ พวกข้าพเจ้ามาจากประเทศทิศบูรพา อาจาริย์ของข้าพเจ้าเปนพระเจ้าน้องยาเธอ ของสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง เพราะเมื่อเวลาข้ามคลองมากินน้ำในคลองเข้าไปมีอาการให้เจ็บในท้องเปนกำลัง
ยายเฒ่าได้ฟังดังนั้นก็ท้วเราะแล้วถามว่า นี่ท่านไปกินน้ำในลำคลองนั้นมาหรือ เห้งเจียรับว่ากินมา ยายเฒ่าว่าเห็นจะเกิดสนุกขึ้นแล้ว พวกท่านจงเข้ามาข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านฟัง เห้งเจียก็ออกไปพยุงพระถังซัมจั๋งเข้ามา ซัวเจ๋งก็พยุงโป๊ยก่ายเข้ามา พระถังซัมจั๋งก็ร้องครางหน้านิ่วคิ้วย่นด้วยเจ็บท้องเหลือที่จะทนได้ เห้งเจียร้องขอน้ำร้อนยายเฒ่าจะให้อาจาริย์กิน ยายเฒ่าก็ไม่ให้น้ำร้อนหัวเราะแล้วก็เดินไปหลังบ้านเรียกหญิงกลางคนออกมาสามสี่คน มองพระถังซัมจั๋งแล้วก็พากันหัวเราะ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็โกรธขยับเขี้ยวตวาดด้วยเสียงอันดัง พวกหญิงเหล่านั้นก็พากันตกใจ ต่างหกคว่ำคะมำหงายพากันวิ่งหนีเข้าไปหลังบ้าน เห้งเจียวิ่งมายึดไว้พูดว่าจงไปต้มน้ำร้อนเราจะปล่อย ฝ่ายยายเฒ่าตัวสั่นงกๆ งันๆ บอกว่าน้ำร้อนนั้นแก้ไม่ได้ ท่านจงปล่อยข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง เห้งเจียก็ปล่อยยายเฒ่า ๆ บอกว่าที่เมืองนี้มีนามเรียกว่าไซเหลียงก๊ก ล้วนแต่หญิงทั้ง/*393เมืองไม่มีผู้ชาย เพราะฉนั้นเห็นพวกท่านมาก็มีความชื่นชม อาจาริย์ของท่านกินน้ำผิด ลำคลองนั้นเรียกว่าจื๊อป๊อฮ้อ คือคลองน้ำแม่ลูกนอกจากกำแพงเมือง มีหอรับลมอากาศ ที่ประตูมีสระเรียกส่องท้องสระชาวเมืองนี้ แม้อายุได้ยี่สิบปีกว่า จึงกล้ากินน้ำในคลองจื๊อป๊อฮ้อ ครั้นกินแล้วท้องเจ็บไปได้สามวันก็ตั้งครรก็ แล้วก็ไปที่หอกินลมอากาศ แล้วก็มายืนที่ปากสระส่องดูเงา แม้ว่ามีเงาคู่ก็มีครรภ์ อาจาริย์ท่านได้กินน้ำในคลองนั้นแล้ว ก็จะมีครรภ์กำหนดว่าจะมีบุตร อันน้ำร้อนที่ไหนจะแก้ได้
พระถังซัมจั๋งได้ฟังยายเฒ่าพูดดังนั้นก็ตกใจถามเห้งเจียว่า ถ้าดังนั้นจะทำประการใด โป๊ยก่ายก็ค่อยประคองท้องเดินมาถามว่า หากจะมีลูกพวกเราไม่มีทวารลูกจะออกทางไหน เห้งเจียหัวเราะว่า เขาย่อมว่าแตงสุกก็หล่นเอ็ง อันท้องนั้น ครั้นถึงเวลาก็แยกชายโครงมีทางลูกก็ออกมาเอ็ง โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ยิ่งมีความเจ็บปวดมากขึ้น ซัวเจ๋งหัวเราะว่าพี่อย่าดิ้นรนไปท้องลูกจะช้ำชอกจะเกิดเจ็บปวดมากขึ้น โป๊ยก่ายเสียใจร้องไห้ จับเห้งเจียไว้แล้วพูดว่าพี่จ๋า พี่ช่วยถามยายเฒ่านั้นดูว่าที่ไหนจะมีหมอตำแยรับมาสำรองสักสองสามคน ถึงเวลาจะได้ช่วยนวดเคล้น ซัวเจ๋งหัวเราะพูดว่าพี่อย่านวดเคล้นนักกะเพาะลูกจะแตกตาย พระถังซัมจั๋งถามว่าท่านยาย ที่ตำบลนี้มียาแก้บ้างหรือไม่ จะได้ให้สานุศิษย์ไปเจียดมาจะได้กินแก้ให้ท้องลดเสีย
/*394ยายเฒ่าจึงบอกว่า ถึงจะกินยาก็แก้ไม่ได้ ที่ตำบลนี้ไปทางทิศอาคะเนมีภูเขาหนึ่ง นามเรียกว่าเขาเก๊ยเอี่ยงซัว มีถ้ำเรียกว่ากั้วยี้ต๋อง ในถ้ำนั้นมีสระน้ำเรียกว่าสระโละทัยจั๊ว ถ้าได้น้ำในสระนั้นมากินสักอึกหนึ่ง ท้องลูกนั้นก็ยุบหายไปเปนปรกติเหมือนอย่างเดิม แต่ในประจุบันนี้จะเอาน้ำนั้นไม่ได้เสียแล้ว เมื่อปีก่อนมีเต้าหยินคนหนึ่ง ตั้งนามว่ายู่อี่จินเซียม มาจองเอาถ้ำนั้นเปนของตน แปลงนามเรียกว่า สำนักจิ๋วเซียนอาน แลปกครองรักษาสระนั้นไม่ให้ผู้ใดมาตักน้ำได้โดยง่าย หากผู้ใดจะต้องการก็ต้องมีของกำนัน เป็ดไก่เล่าแลของหวานต่าง ๆ แลเงินด้วยถ้ามีให้ดังนั้น จึงจะให้น้ำไป ก็ท่านอาจาริย์มาจากทางไกล จะเอาของกำนันที่ไหนไปให้เขาได้เล่า จะต้องคอยรอตามเวลาเมื่อคลอดเถิด
เห้งเจียได้ฟังยายเฒ่าพูดดังนั้นก็ดีใจ จึงถามว่าท่านยายระยะทางตั้งแต่นี้ไปถึงเขาเก๊ยเอี่ยงซัวนั้น หนทางประมาณสักเท่าใด ยายเฒ่าบอกว่าสามพันโยชน์เสศ เห้งเจียว่าดีแล้ว ๆ จึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านอย่าวิตกเลยจงวางใจเถิด ไว้ธุระข้าพเจ้าจะไปเอาน้ำนั้นมาให้ท่านฉัน เห้งเจียก็ยืมขวดยายเฒ่าใบหนึ่งถือออกจากบ้าน เหาะขึ้นบนอากาศไปยังเขาเก๊ยเอี่ยงซัว ยายเฒ่าเห็นเห้งเจียเหาะเหินได้ดังนั้นก็ยกมือขึ้นเคารพ พูดว่าท่านผู้นี้มีฤทธิ์อานุภาพมากเชี่ยวชาญแท้ จึงเรียกหญิงในบ้านออกมาสองสามคน มาทำความเคารพพระถังซัมจั๋ง ต่างสรรเสริญว่าเปนพระอัศจรรย์ ทุกคนก็พากันไปหาข้าวแจมาถวาย
/*395ฝ่ายเห้งเจียเหาะมาประเดี๋ยวก็ถึงเขาเก๊ยเอี่ยงซัว จึงลงยังยอดเขาเที่ยวสอดส่องแลไป ก็เห็นข้างหลังเขามีสำนัก เห้งเจียก็เดินเข้าไปยังประตู แลเข้าไปดูเห็นมีตาเฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่น่าลาน เห้งเจียก็ลงกับพื้นแล้ว ก็เดินเข้าไปใกล้กระทำความคำนับปราไสย
ฝ่ายตาเฒ่าก็ทำคำนับตอบแล้วถามว่า ท่านมาจากไหน มาถึงที่นี้มีธุระ ประสงค์สิ่งใดหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้ามาจากเมืองใต้ถังเพราะมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้ไปประเทศไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรม อาจาริย์ข้าพเจ้ากินน้ำในลำคลอง จื๊อป๊อฮ้อเข้าไปก็ให้ปวดท้องเหลือที่จะทนได้ ถามชาวบ้านบอกว่ากินน้ำนั้นเข้าไปก็มีครรภ์เหลือที่จะแก๊ได้ จึงสืบถามชาวบ้านนั้น เขาบอกว่าเขานี้มีสระน้ำทำลายครรภ์ ให้เอาน้ำสระนี้กินจึงจะแก้ได้ เพราะฉนั้น ข้าพเจ้ามาหาท่านยู่อี่จินเซียม ขอน้ำนั้นไปแก้ไขอาจาริย์ข้าพเจ้า ขอท่านได้ช่วยนำไปชี้สระให้แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด
ตาเฒ่าเต้าหยินได้ฟังเห้งเจียเล่าบอกดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าที่ตำบลนี้เดิมเรียกว่า กั๊วยี้ต๋องบัดนี้เรียกว่า (จิ๋วเซียนอาน) ข้าพเจ้าเปนสานุศิษย์ของยู่อี่จีนเซียน ก็ท่านมีนามกรชื่อใด เราจะได้บอกให้ท่านทราบ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าเปนศิษย์ใหญ่ของพระถังซัมจั๋งมีนามเรียกว่าซึงหงอคง ตาเฒ่าถามว่าก็ของกำนันเป็ดหมูไก่เล่าแลเครื่องตามเคยมีครบแล้วหรือ
เห้งเจียตอบว่าพวกข้าพเจ้าเดินทางไกลมีแต่ความกันดาร จะ/*396เอาหมูเป็ดไก่แลสุราของกำนันมาแต่ไหน ตาเฒ่าได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าท่านอาจาริย์ทำไมจึงโง่อย่างนั้นเล่า ท่านอาจาริย์ของข้าพเจ้าปกครองรักษาสระน้ำนี้ ก็หาได้ให้ท่านผู้ใดไปเปล่า ๆ ไม่ ท่านจงกลับไปหาของมาก่อนเราจึงจะนำความเข้าไปบอกให้ ถ้ามิฉนั้นก็จงเชิญท่านกลับไปเสียเถิด อย่าพึงนึกว่าจะได้เลย เห้งเจียพูดว่ามนุษย์จิตรกว้างใหญ่ดุจฟ้า ท่านโปรดนำชื่อข้าพเจ้าเข้าไปบอกท่านคงจะมีจิตรเมตาบางทีจะให้บ้างดอกกระมัง เต้าหยินก็นำความเข้าไปบอก
ฝ่ายยู่อี่จินเซียม ยังไม่ทันฟังเหตุการตลอด ได้ยินออกชื่อซึงหงอคง ก็บันดารโทสะมีจิตรร้ายเกิดขึ้น ก็ผุดลุกขึ้นเรียกเอาเสื้อมาเปลี่ยน มือก็ถืออาวุธไม้ตะขอเหล็กเดินออกมาข้างนอกประตูร้องถามว่าอ้ายซึงหงอคงอยู่ที่ไหน เห้งเจียแลเห็นก็ยกมือขึ้นคำนับ พูดว่าข้าพเจ้าเองคือหงอคง ยูอี่จินเซียนพูดว่าตัวคือหงอคงจำเราได้หรือไม่ เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าเข้ารับปฏิบัติตามทางพระพุทธสาสนาแล้ว เพื่อนฝูงพี่น้องที่รู้จักกันมาแต่เดิม ก็ห่างเหินมิได้ไปมาหาสู่กันนานแล้ว บัดนี้มีธุระติดตามอาจาริย์ ขึ้นเขาลงห้วยก็ไม่ว่าง ที่รู้จักกันก็ลืมไปบ้าง บัดนี้ข้ามลำคลองจื๊อป๊อฮ้อ ถามชาวบ้านไซเหลียงบอกชื่อท่านจึงได้ทราบว่าท่านอยู่ที่นี้ ยู่อี่จินเซียมได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ตัวจงไปตามทางของตัว ข้าพเจ้าก็ปฏิบัติตามทางของข้าอย่ามาเกี่ยวข้องกันเลย
เห้งเจียพูดว่าเพราะอาจาริย์ของข้าพเจ้ากินน้ำในลำคลองจื๊อป๊อฮ้อ/*397เข้าไปก็เจ็บท้องตั้งครรภ์ ข้าพเจ้าจึงได้มาถึงสำนักท่านจะใคร่ขอน้ำสักขวดหนึ่ง ช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้าให้พ้นจากไภย ยู่อี่จินเซียมได้ฟังดังนั้นไนยตาลุก ถามว่าอาจาริย์ของตัวชื่อถังซัมจั๋งมิใช่หรือ เห้งเจียว่านั่นและ จินเซียมกัดฟันว่าพวกเจ้าได้ พบปะเซี้ยเอ็งใต้อ๋องบ้างหรือเปล่า เห้งเจียพูดว่าเธออยู่ที่ถ้ำฮ้วยหุ้นต๋องนามเรียกว่าอั้งฮั้ยยี้ปิศาจนั่นหรือ ท่านกับเธอเปนอะไรกันดอกกระมัง ยู่อี่จินเซียมพูดว่าอั้งฮั้ยยี้นั้นคือหลานของเรา งู่หม้ออ๋องนั้นคือพี่น้องของเรา ครั้งก่อนเธอได้ให้ข่าวมาให้เราว่า ถังซัมจั๋งมีสานุศิษย์ใหญ่ชื่อซึงหงอคงถือตัวว่ามีฤทธิ์ฆ่าเธอเสียแล้ว เราจะใคร่แก้แค้นบัดนี้เจ้าจะมาขอน้ำอะไร
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์เห็นจะผิด งู่หม้ออ๋องพี่ของท่านนั้น เดิมได้คบเปนมิตรสหายแก่ข้าพเจ้า แต่ตัวท่านข้าพเจ้าหาได้รู้จักไม่ บัดนี้หลานของท่าน อั้งฮั้ยยี้ก็ได้ดีแล้วเปนสานุศิษย์พระกวนอิม นามเรียกว่า (เสียนใช้ท่งจื๊อ) พวกข้าพเจ้าก็ยังไม่เท่าเธอ ทำไมท่านอาจาริย์จึงมีความเคืองแค้นข้าพเจ้าเล่า ยู่อี่จินเซียมตวาดว่า อ้ายลิงยังมาพูดกลับกลอก หลานของเราอยู่แต่ลำพังตามสะบาย ต้องไปตามหลังเปนข้าเขาจะดีอะไร เจ้าอย่าทำล่วงเกินจงมาลองกินขอเหล็กสักทีหนึ่ง จะมีรศชาติอย่างไรบ้าง ว่าแล้วก็ยกตะขอเหล็กขึ้นจะตีเห้งเจีย ๆ ก็ยกตะบองขึ้นรับหยุดพูดว่าอย่าพูดเรื่องรบพุ่งกันเลย ขอน้ำให้ข้าพเจ้าไปเถิด
ยู่อี่จินเซียมด่าว่าอ้ายลิงมึงไม่รู้จักตาย จงมาลองดูสักสามสี่/*398เพลง ถ้าเจ้าชะนะเรา ๆ จะยอมให้น้ำไป ถ้าแพ้เรา ๆ จะฆ่าเจ้าเสียเพื่อแก้แค้นแทนหลานเรา เห้งเจียขัดใจจึงว่าอ้ายนี่ ไม่รู้จักพระกาฬมึงอยากจะแพ้ชะนะก็จงมาลองดู ว่าแล้วก็แกว่งตะบองตรงมาจะตี ยู่อี่จินเซียมยกขอเหล็กรัมรบกันได้ยี่สิบเพลง เห้งเจียแกว่งตะบองดุจกังหันตีบุกบั่นมิได้ยั้งมือ ยู่อี่จินเซียมอ่อนกำลังลงรับไม่อยู่ ก็ผละหนีขึ้นบนเขา เห้งเจียไล่ตามไปไม่ทันแล้วก็กลับมาที่สำนัก เต้าหยินแลเห็นดังนั้นก็ปิดประตู เห้งเจียฉวยขวดก็ลงมาถีบประตูหักลงไปที่บ่อน้ำ แลเห็นตาเฒ่าเต้าหยินนอนซ่อนอยู่ข้างบ่อน้ำ เห็นเห้งเจียเข้ามาก็วิ่งหนีไป เห้งเจียก็เอาถังหย่อนลงไปจะตักน้ำ ยู่อี่จินเซียมก็ย้อนแอบเข้ามาเอาตะขอเหล็กตีหลังเห้งเจียทีหนึ่งก็ล้มคว่ำลงกับพื้น เห้งเจียลุกขึ้นได้เอาตะบองไล่ตียู่อี่จินเซียม ๆ ก็วิ่งตลบหนีอยู่ข้างบ่อ แล้วพูดว่าเจ้าทำอย่างไรก็ตักน้ำไปไม่ได้ เห้งเจียพูดว่ามึงจะมาตีกู ๆ จับได้จะทำมึงให้สาหัศ ยู่อี่จินเซียมก็ไม่อาจจะเข้ามาใกล้ คอยระวังมิให้เห้งเจียตักน้ำได้ มือขวาเห้งเจียถือตะบองมือซ้ายจับเชือก หย่อนถังลงไปลากน้ำขึ้นมา ยู่อี่จินเซียมก็เอาไม้ขอเหล็กมาเกี่ยวเชือกมิให้ลากขึ้น ต่างดึงกันไปมา เชือกก็หลุดจากมือเห้งเจียถังตกลงไปในบ่อน้ำ เห้งเจียขัดใจจับไม้ตะบองไล่มาตีตะบมไม่เลือกว่าหัวหู ยู่อี่จินเซียมก็วิ่งหนีไป เห้งเจียจะกลับมาเอาน้ำก็ไม่มีถังจะตัก แลวิตกว่าอ้ายยู่อี่จินเซียมจะเอาขอมาเกี่ยวอิกคิดขึ้นได้ว่า จำจะต้องไปเรียกซัวเจ๋งมาช่วยจึง/*399จะได้ คิดดังนั้นแล้วก็เหาะกลับมายังบ้านที่พัก เห้งเจียลดลงยังพื้นเดินเข้าไปเรียกซัวเจ๋ง ข้างในบ้านก็ได้ยินพระอาจาริย์กับโป๊ยก่ายร้องครางไม่หยุด ซัวเจ๋งได้ยินเสียงเห้งเจียเรียกก็ออกมารับ เห้งเจียเข้าไปหาพระอาจาริย์แล้วเล่าให้ฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็โทมนัศร้องไห้แล้วพูดว่า ถ้าดังนั้นจะทำอย่างไรดี เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้ากลับมาเพื่อพาซัวเจ๋งไปช่วยกัน คือข้าพเจ้าจะคอยต้อนตีอ้ายยู่อี่จินเซียมไว้ แม้ได้ช่องให้ซัวเจ๋งเข้าตักน้ำ พระถังซัมจั๋งว่าไปทั้งสองคนแล้ว อาตมภาพกับโป๊ยก่ายก็เจ็บจะได้ผู้ใดปฏิบัติรักษาเล่า
ฝ่ายยายเฒ่าเจ้าของบ้านจึงพูดว่า ท่านผู้เปนเจ้าขอจงวางใจเถิด พวกข้าพเจ้าจะขอรับดูแลเอง พวกท่านก็จวนเวลาการที่จะคลอด ข้าพเจ้ามีความสงสารแก่ท่าน จะมีความลำบากมาก พวกข้าพเจ้าเห็นฤทธาอานุภาพสานุศิษย์ของท่านเชี่ยวชาญ เหาะเหินเดินอากาศได้ พวกข้าพเจ้าก็ทราบว่าท่านเปนผู้มีอะภินิหารบารมีธรรมมากแก่กล้าเปนอันขาดพวกข้าพเจ้าไม่อาดทำร้ายท่าน เห้งเจียร้องเอ๊ะพวกท่านเปนผู้หญิงจะคิดฆ่าใครได้ ยายเฒ่าหัวเราะแล้วพูดว่า นี่หากพวกท่านพากันมาที่บ้านข้าพเจ้าก่อน ถ้าหากว่าเลยไปหมู่บ้านที่สองก็จะลอดไปไม่พ้น
โป๊ยก่ายกำลังครางอยู่ได้ยินดังนั้น ถามว่าจะลอดไม่พ้นจะเปนอย่างไร ยายเฒ่าบอกว่าในบ้านข้าพเจ้านี้มีห้าหกคนก็มีอายุมากด้วย/*400กันทุกคน แลความกำหนัดในการประเวณีย์ก็หมดสิ้นฤดูแล้ว เพราะฉนั้นจึงไม่คิดความที่จะทำลายท่านได้ หมู่บ้านที่สองนั้นอายุก็กำลังรุ่นเรี่ยวแรงด้วยความกำหนัดในการประเวณีย์ ที่ไหนเลยจะยอมให้ท่านลอดพ้นไปได้ คงจะจับไว้รวมประเวณีย์แก่พวกเขาเปนแน่ แม้พวกท่านไม่ยอมก็จะช่วยกันจับฆ่าเสีย แลตัดเพศในตัวท่านไปที่ไหนเลยชีวิตรจะได้ลอดไปได้ โป๊ยก่ายพูดว่าถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าคงไม่เปนไรเพราะเนื้อข้าพเจ้าเปนหมู จะตัดเอาไปก็เหม็นคาว ถ้าเห็นดังนั้นจะตัดเอาของข้าพเจ้าไปทำไม เห้งเจียหัวเราะว่าอย่าพูดให้มากไปจงฝ่าฝืนกำลังไว้จะได้ออกลูก เห้งเจียก็ยืมถังเอาเชือกของยายเฒ่าส่งให้ซัวเจ๋งพร้อมกันเหาะไปบัดเดี๋ยวก็ถึงเขาเก๊ยเอี๊ยงซัวลงยังพื้น เห้งเจียจึงสั่งซัวเจ๋งว่าน้องจงส้อนแอบคอยดู แม้พี่ฬ่อมันออกนอกแล้วเวลารบกันชุลมุน ก็รีบไปที่บ่อตักเอาน้ำไปก่อน เห้งเจียสั่งซัวเจ๋งเสร็จแล้ว ก็ถือตะบองมายังประตูถ้ำ ร้องเรียกให้เปิดประตู ตาเฒ่าเต้าหยินก็วิ่งเข้าไปบอก
ฝ่ายยู่อี่จินเซียมได้ฟังก็โกรธถือขอเหล็กออกมาที่ประตูถ้ำ ตวาดว่าอ้ายลิงมึงจะมาทำไมอิกเล่า เห้งเจียตอบว่าเราจะมาเอาน้ำ ยู่อี่จินเซียมพูดว่า อันบ่อนี้เปนบ่อของเราได้ปกครองเปนเจ้าของรักษามาช้านาน แม้ว่าพระยามหากระษัตริยเจ้านายขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยจะต้องการ ก็ต้องมีเครื่องของกำนันหมูเป็ดไก่เล่าคาวหวานมาคำนับเราจึงจะได้ไป อันตัวเจ้ากับเราเปนผู้ไม่ชอบกัน จะขืนมามือเปล่าจะให้เจ้า/*401อย่างไรได้ เห้งเจียถามว่าเอ็งจะไม่ยอมให้เราแน่ละหรือ ยู่อี่จินเซียมว่า ข้าไม่ยอมให้เจ้าเปนแน่แล้ว เห้งเจียแกว่งตะบองกระโจมตี จินเซียมยกขอเหล็กขึ้นรับรบกันไปมาที่น่าประตูถ้ำ ฬ่อไล่กันไปข้างชายเขา ซัวเจ๋งเห็นได้ที ก็ตรงเข้าไปในถ้ำ เดินมาที่บ่อแลไปเห็นตาเฒ่าเต้าหยินออกมากั้นถามว่าเจ้าคนนี้มาแต่ไหนเข้ามาทำไมที่นี่ จะเข้ามาตักน้ำหรือ
ซัวเจ่งก็วางถังลงชักพลองออกตีตาเฒ่าทีหนึ่งถูกที่แขนขวาหักล้มลงร้องดินร้องฟ้าอึกกะทึกแล้วก็คลานหนีไปข้างใน ซัวเจ๋งก็เอาถังลงไปในบ่อตักน้ำได้แล้วก็หิ้วออกพ้นประตูสำนักแล้วก็เหาะไปร้องตะโกนเห้งเจียว่าพี่ปล่อยมันเสียเถิด ข้าพเจ้าตักน้ำได้แล้ว เห้งเจียได้ยินซัวเจ๋งร้องบอกดังนั้น ก็ยั้งมือพูดว่า จินเซียมจงฟังข้าพูด เราตั้งใจจะตีเจ้าให้สิ้นชีวิตร เพราะเจ้าทำผิดแต่ยังไม่ถึงที่ตาย เพราะข้ารู้อยู่ว่าเจ้าเปนพี่น้องของงู่หม้ออ๋อง บัดนี้น้องเราก็เอาน้ำทำได้แล้วเรายกโทษให้เจ้า แม้ว่าภายหลังมีผู้ใดมาจะเอาน้ำ เจ้าอย่าได้ขัดขืนอย่างนี้ต่อไป จินเซียนก็ไม่เชื่อฟังตรงเข้ามายกตะขอเหล็กจะตีเห้งเจีย เห้งเจียหลบทันกระโดดรุกเข้าใกล้กระชากแย่งเอาตะขอเหล็กมาได้ก็หักเสียเปนสองท่อนแล้ว รวมเข้าสองท่อนหักเสียอีกเปนสี่ท่อนโยนทิ้งลงกับพื้นแล้วพูดว่า อ้ายสัตว์เดรฉาน มึงอาจสามารถถึงอย่างนี้หรือ จินเซียมเห็นดังนั้น มีความอดสูเปนที่สุดร่างกายสั่นระเทิ้มไปทั้งกาย เห้งเจียหัวเราะแล้วก็เหาะตามซัวเจ๋งมา เห้งเจียซัวเจ๋งพากันเหาะมา/*402บัดเดี๋ยวก็ถึงบ้านที่พักอาไศรยเดินเข้าไปในบ้าน เห็นโป๊ยก่ายนั่งพิงประตูกุมท้องร้องคราง เห้งเจียถามว่าเมื่อไรโป๊ยก่ายจะอยู่ไฟ โป๊ยก่ายว่าพี่อย่าหัวเราะเยาะเลยพี่ไปได้น้ำมาหรือเปล่า ซัวเจ๋งเดินตามหลังมาบอกว่าได้น้ำมาแล้ว พระถังซัมจั๋งพูดว่าทำให้ศิษย์ทั้งสองได้ความลำบากมาก
ฝ่ายยายเฒ่าในบ้านก็พากันดีใจพูดสรรเสริญ เห้งเจียว่าศิษย์อย่างนี้หายากนัก ยายเฒ่าก็เอาถ้วยอย่างงามตักเอาน้ำที่เอามานั้นถวายพระถังซัมจั๋งให้ฉัน แล้วบอกว่าท่านอาจาริย์ค่อย ๆ ฉันเถิด สักถ้วยหนึ่งท้องนั้นก็จะยุบหายไปเอง
โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าไม่ต้องเอาถ้วยชามใส่ดอก จะกินทั้งถังอย่างนั้นก็ได้ ยายเฒ่าพูดว่าท่านกินอย่างนั้นจะมิฆ่าตัวเสียหรือ แม้ว่ากินหมดทั้งถังก็จะไหลออกมาทั้งสิ้น โป๊ยก่ายตกใจพูดว่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าไม่กล้ากินมาก ขอครึ่งถ้วยก็พอ โป๊ยก่ายก็กินเข้าไปครึ่งถ้วย สักประเดี๋ยวพระถังซัมจั๋งทั้งโป๊ยก่ายท้องก็ลั่นครืดคราดไปพักหนึ่ง โป๊ยก่ายอดทนไม่ได้ทั้งอุจาระปัศสาวะก็ไหลออกมา พระถังซัมจั๋งคิดจะออกไปนอกบ้านหาที่ลับถ่ายอุจาระ เห้งเจียห้ามว่าอย่าออกไปเลย วิตกจะไปต้องลมร้ายโรคจะกำเริบขึ้น จะทำให้เกิดความเดือดร้อนมากไป
ยายเฒ่าเจ้าของบ้านไปเอาถังมาสองใบตั้งไว้สำรอง บัดเดี๋ยวใจพระถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายในท้องก็หายเจ็บ ที่ก่อเปนก้อนโลหิต/*403ก็หายยุบท้องก็เล็กไปเหมือนอย่างเดิม ยายเฒ่าก็ไปต้มเข้าต้มน้ำแล้วก็ยกมาให้กินแก้ระหวย โป๊ยก่ายพูดว่าท่านยายขอน้ำให้สะล้างก่อนแล้วกินเข้าต้มจึงจะดี ยายเฒ่าก็ไปต้มน้ำร้อนยกมาตั้งไว้ พระถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายก็มาอาบน้ำชำระกายแล้วก็ฉันเข้าต้ม พระถังซัมจั๋งฉันได้สองชาม โป๊ยก่ายกินได้ถึงสิบสี่สิบห้าชาม เห้งเจียหัวเราะพูดว่า อ้ายหมูอย่ากินมากนักท้องจะครากตาย ยายเฒ่าเห็นโป๊ยก่ายกินได้มากจึงสั่งให้จัดแจงหุงข้าวมาเติมอิก
ยายเฒ่าบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า น้ำที่เหลือนั้นขอไว้ให้ข้าพเจ้าเถิด เห้งเจียจึงอะนุญาตว่า ท่านยายจะเอาไว้ทำอะไรก็ตามแต่ใจท่านยายเถิด ยายเฒ่าก็เอาขวดใส่แล้วนำไปฝังไว้ในบ้าน บอกว่าน้ำในขวดนี้ข้าพเจ้าจะเอาไว้ใส่โลง คนทั้งหลายต่างมีความยินดี ครั้นเข้าสุกแล้วก็จัดยกมาถวาย พระถังซัมจั๋งกับศิษย์กินเสร็จแล้วก็พักอยู่คืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งฉันแล้วอาจาริย์กับศิษย์ต่างก็ลายายเฒ่าแลคนในบ้านใหญ่น้อยทุก ๆ คนแล้วก็ออกจากบ้านเดินไป ประมาณได้สี่สิบโยชน์ แลไปข้างน่าเห็นกำแพงเมือง พระถังซัมจั๋งชี้ว่านี่ก็ใกล้กำแพงเมืองไซเหลียงก๊กมีแต่ผู้หญิงทั้งเมือง พวกเราจงสำรวมอิริยาบถอย่าให้เพลิดเพลินไปด้วยรูปแลสี ศิษย์ทั้งสามก็ฟังอาจาริย์สั่ง เดินมาประเดี๋ยวก็ถึงต้นถนนหางทิศตวันออก เห็นผู้คนกำลังแออัด บ้างสาวบ้างแก่บ้างขายบ้างซื้อ ล้วนแต่ผู้หญิงทั้งนั้น พอแลเห็นอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสี่คนเดินมา คนเหล่านั้นก็พากันรื่นเริง/*404ดีใจพูดกันว่า พระมนุษย์มาแล้ว พระมนุษย์มาแล้ว บัดเดี๋ยวก็พากันมาดูแน่นหลามไปทั้งถนน พูดหัวเราะกันออกแซ่หู พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าเดินไปไม่ได้ โป๊ยก่ายร้องว่าข้าเชื้อหมู ข้าเชื้อหมู เห้งเจียร้องห้ามว่าอย่าพูดเลอะเทอะไป จงออกกิริยาหยาบ ๆ จึงจะดี โป๊ยก่ายก็ตั้งใบหูชันขึ้น ขนหัวพองยื่นปากออกร้องเสียงดังคำหนึ่ง พวกผู้หญิงเหล่านั้นก็พากันหกล้มคว่ำหงายวิ่งหนีแหวกทางออกกว้าง พระถังซัมจั๋งก็ขับม้ารีบเดินไป มาได้อีกสักประเดี๋ยวแลเห็นสองข้างถนนมีตึกรามห้องหอเปนลำดับเรียงรายดูงดงาม บ้างขายสุราแลยาของกินแลสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ อาจาริย์กับศิษย์พากันเดินไปพอถึงที่เลี้ยว แลไปเห็นขุนนางหญิงคนหนึ่ง ร้องเรียกว่าท่านเปนแขกเมืองมาจากทางไกล อย่าเพ่อเข้าไปในเมือง เชิญไปพักที่หอรับแขกที่ประตูเมืองนั้นก่อน เอาชื่อเสียงลงบาญชีแล้ว ข้าพเจ้ากราบทูลแล้วจึงจะเซ็นอะนุญาตให้ไป
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ลงจากม้า แลไปที่ประตูเห็นมีแผ่นป้ายหนังสือใหญ่สามตัวว่า หอเงงเอี๊ยงเปนที่สำหรับพักแขกเมือง พระถังซัมจั๋งบอกแก่เห้งเจียว่า ยายเฒ่านั้นได้บอกว่าที่ประตูเมืองมีหอเงงเอี๊ยงที่รับแขกก็มีจริงดังที่ยายเฒ่าบอก ซัวเจ๋งหัวเราะแล้วพูดว่าพี่โป๊ยก่ายไม่ไปส่องท้องดูจะมีสองรูปหรือเปล่า ยายเฒ่าบอกว่าที่นี่มีบ่อส่องท้อง โป๊ยก่ายว่าอย่าพูดเลอะไป เรากินน้ำทำลายเสียแล้วจะไปส่องดูอะไรอิกเล่า พระถังซัมจั๋งบอกว่าจงระงับไว้บ้าง /*405หญิงขุนนางก็มานิมนต์ขึ้นบนหอนั่งที่สมควรแล้ว จึงให้ยกน้ำชามาถวาย อันคนใช้เหล่านั้นล้วนแต่เปนผู้หญิงทั้งสิ้น ทั้งมีแต่สาว ๆ ทั้งนั้น ทั้งรูปร่างก็สอาดสำอางนุ่งห่มแต่งตัวก็ล้วนแต่แพรสีต่าง ๆ หญิงขุนนางจึงถามว่า ท่านอาจาริย์เปนชาวเมืองไหนพากันมาจะไปข้างไหน เห้งเจียตอบว่าพวกข้าพเจ้าอยู่ทิศตวันออกเมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้ไปเมืองไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ท่านอาจาริย์นั้นคือพระเจ้าน้องยาเธอนามเรียกถังซัมจั๋ง ข้าพเจ้าทั้งสามนี้คือสานุศิษย์ของเธอ รวมทั้งม้าข้าพเจ้าเปนห้าด้วยกัน แลมีหนังสือเดินทางสำหรับตัวมาด้วย ขอท่านได้พิจารณาเถิด
ขุนนางหญิงได้ฟังแล้วจึงจับปากกาเขียนลงสารบบ ลงจากที่คุกเข่าทำความเคารพพระถังซัมจั๋ง ข้าพเจ้าขออะนุญาตข้าพเจ้าคือขุนนางพนักงานน่าที่รับแขกเมือง ไม่ทราบว่าท่านผู้ใหญ่จะได้ออกไปรับแต่ไกล ทำความเคารพแล้วก็ลุกขึ้น เรียกคนพนักงานเลี้ยงมาสั่งให้จัดเข้ากับมาเลี้ยง พนักงานก็จัดมาพร้อมตามสั่งเสร็จ หญิงขุนนางจึงพูดว่า นิมนต์ท่านอาจาริย์ฉันจังหัน ข้าพเจ้าจะนำความเข้าไปกราบทูลเปลี่ยนหนังสือให้ท่านไปไซที พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงนั่งลงฉัน
ฝ่ายหญิงขุนนางนั้นครั้นถวายแล้ว ก็ไปแต่งตัวเข้าในพระราชวังในตำหนักเง้าห้องเล้าบอกแก่พวกขันธีว่า ข้าพเจ้าขุนนางรับแขกเมืองมีกิจธุระจะเข้าเฝ้าพระองค์ ขันธีก็เข้าไปกราบทูลจึงมีรับสั่งให้เข้าไปชั้นใน ขันธีก็ออกมานำเข้าไป ครั้นถึงก็ถวายคำนับตามธรรมเนียม เจ้า/*406ผู้หญิงจึงถามว่าเข้ามามีกิจธุระอะไรหรือ หญิงขุนนางกราบทูลว่าข้าพเจ้ารับผู้อยู่เมืองใต้ถัง นามเรียกพระถังซัมจั๋งเปนน้องของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง มีสานุศิษย์มาสามคนกับม้าด้วยหนึ่งม้ารวมเปนห้า จะขึ้นไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก จะมาขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง
เจ้าหญิงได้ฟังดังนั้นก็มีความเลื่อมไสยโสมนัศยินดี จึงตรัสแก่ขุนนางทั้งปวงว่า เมื่อคืนนี้เราฝันเห็นไปว่า ขวดทองมีลายสีระยับอย่างงดงามส่องแสงสว่างไสว พิเคราะห์ดูก็สมแก่เหตุอันนี้เปนการดีหาที่เปรียบมิได้ ขุนนางซ้ายขวากราบทูลถามว่า พระองค์ทรงเห็นว่าด้วยประการใด เจ้าหญิงจึงตรัสว่า เมืองใต้ถังคือเปนผู้ชายแลพระถังซัมจั๋งพระเจ้าน้องยาเธอ อันเมืองเรานี้ตั้งแต่มีฟ้ามีดินมีเมืองนี้มา ที่เปนเจ้าต่อ ๆ มาก็ไม่เคยเห็นผู้ชายมาถึงเมืองนี้ บัดนี้มีน้องชายพระเจ้าแผ่นดินใต้ถังมาคิดดูจะเปนเทวะดาดนใจให้มา เราจะยกราชสมบัติให้เธอเปนเจ้าเมือง เราจะยอมเปนอรรคมะเหษีร่วมรักแก่เธอให้เกิดบุตรเกิดนัดดาต่อเชื้อต่อวงษ์ต่อๆ กันไป เราคิดอย่างนี้ท่านทั้งหลายจะเห็นเปนประการใด พวกขุนนางผู้หญิงได้ฟังดังนั้น ต่างก็สรรเสริญขึ้นพร้อมกันว่าควรแล้ว ขุนนางพนักงานรับแขกจึงทูลขึ้นว่า ซึ่งพระองค์ทรงคิดการนั้นก็ดีอยู่แล้ว แต่วิตกว่าพระถังซัมจั๋งเธอมีสานุศิษย์สามคน มีลักษณะไม่สมเปนรูปมนุษย์
เจ้าหญิงถามว่า ก็รูปร่างน้องยาเธอนั้นเปนอย่างไรบ้าง ขุนนางรับแขกกราบทูลว่า น้องยาเธอนั้นรูปลักษณะสมควรเปนเจ้าคนนายคน/*407ผิวพรรณผ่องไสย คนทั้งสามนั้นหน้าตาดุร้ายรูปร่างหยาบคายคล้ายปิศาจยักษ์มาร เจ้าหญิงว่าถ้ากระนั้นก็ให้เธอทั้งสามรับหนังสือเดินทางไปไซที เอาไว้แต่พระถังซัมจั๋งองค์เดียวอย่างนี้จะไม่ดีหรือ ขุนนางผู้หญิงทั้งหลายพร้อมกันทูลว่า พระองค์ทรงคิดอย่างนี้ดีแล้ว พวกข้าพเจ้าเห็นชอบด้วยแล้ว แต่ยังขัดอยู่ที่จะจัดวิวาหะการ จะต้องมีเฒ่าแก่จึงจะเปนการถูกต้อง เจ้าหญิงตรัสว่าตามแต่ท่านจะเห็นควรอย่างไร ครั้นตรัสเสร็จแล้ว จึงสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ที่จัตุสดมไปกับขุนนางรับแขก แล้วจึงจะให้ราชรถไปรับ ขุนนางทั้งสองก็ออกมาจากพระราชวังไปยังหอรับแขก
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์พักอยู่ที่หอพอฉันเข้าแล้วแลเห็นคนมามาก จึงถามสานุศิษย์ว่าเขาจะมาทำไมกัน โป๊ยก่ายว่าเห็นจะเปนเจ้าหญิงใช้ให้มารับพวกเราดอกกระมัง เห้งเจียว่า เห็นจะไม่ใช่มาเชิญ ชะรอยจะเปนเฒ่าแก่
พระถังซัมจั๋งถามว่า ถ้าหากว่าจะข่มขืนเราโดยเหตุนั้น เราจะขัดขวางโต้ตอบอย่างไร เห้งเจียพูดว่าแม้เปนดังนั้นจริง พระอาจาริย์ต้องผ่อนผันตามการ ข้าพเจ้าจะคิดแก้ไขต่อภายหลัง พูดยังไม่ทันขาดคำขุนนางทั้งสองก็พอมาถึง เข้ามาแล้วก็คุกเข่าลงเคารพ พระถังซัมจั๋งย่อตัวลงปราไสยพูดว่า อาตมภาพไม่มีบุญวาศนาอะไร ท่านทั้งสองต้องลงคุกเข่าดังนี้ ขุนนางทั้งสองสอดตาดูพระถังซัมจั๋งเห็นลักษณะรูปร่างงดงามมีราศรีเปล่งปลั่งสมควรจะเปนสามีของเจ้า/*408เรา เห็นดังนั้นแล้วก็มีความพอใจพูดว่า ถ้าดังนี้ในเมืองของเราก็จะมีความเจริญขึ้น ขุนนางทั้งสองก็ลุกขึ้นพนมมือ ยืนอยู่สองข้างพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งสองเห็นท่านน้องยาเธอก็มีความยินดีที่สุด
พระถังซัมจั๋งย่อตัวปราไสยว่า อาตมภาพเปนผู้ถือบวชจะมีอะไรที่ไหนยินดีเล่า ขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสองพูดว่าที่เมืองนี้ คือเมืองไซเหลียงก๊ก ล้วนแต่เปนผู้หญิงทั้งเมือง ตั้งแต่เดิมมาก็หามีผู้ชายมาถึงนี่ไม่ มาบัดนี้ท่านมาถึงนี่ก็เปนบุญ จึงได้พบปะแก่ท่าน ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งของเจ้าแห่งข้าพเจ้า ให้มาขอท่านเปนสามีของเจ้าข้าพเจ้า
พระถังซัมจั๋งพูดว่า อาตมาภาพมาถึงเมืองนี้ ก็มีสานุศิษย์มาด้วยสามคน ใจฅอหยาบช้าไม่ทราบว่าท่านจะประสงค์คนไหน ขุนนางรับแขกพูดว่า ข้าพเจ้าได้นำความเข้าไปกราบทูลแล้ว เจ้าของข้าพเจ้าก็มีความยินดีที่สุด ตรัสว่าเมื่อคืนนี้พระองค์ทรงพระสุบินไปว่า พระองค์เห็นขวดทรงมีรัศมีเปนดอกดวงดูงดงาม แลบานกระจกทรงมีแสงส่องฟุ้งออกสว่างไสว เพราะฉนั้นพระองค์ทราบว่าท่านมาถึงเมืองนี้ ก็เปนที่นิยมของพระองค์ จะใคร่ผูกสมรรคร่วมรักษ์แก่ท่านเปนสามีภิริยา แลจะยกราชสมบัติให้แก่ท่านครอบครองเปนเจ้าเมือง ส่วนเจ้าหญิงจะยอมเปนพระมเหษี จึงให้ขุนนางผู้ใหญ่มาพูดให้ข้าพเจ้าเปนเฒ่าแก่ฝ่ายชาย เพื่อจะได้กระทำการวิวาหะมงคล
/*409พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก้มหน้านิ่งมิได้โต้ตอบประการใด ขุนนางผู้ใหญ่พูดว่า แม้ว่าเชื้อผู้ชายพบปะเวลาอย่างนี้แล้ว ไม่ควรจะให้คลาดเคลื่อน เพราะอย่างนี้จะไปหาที่ไหน ธรรมดาเขาจะให้ครอบครองบ้านเมือง ควรท่านจะต้องมีความยินดียอมรับไมตรีเถิด พวกข้าพเจ้าจะได้ไปกราบทูล พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งงงงวยดุจคนบ้าหาสติมิได้ โป๊ยก่ายยืนอยู่ข้างนั้นอดไม่ได้ ก็ร้องว่าท่านจัตุสดมจงกลับไปกราบทูลเถิด ว่าพระอาจาริย์ของข้าพเจ้าปฏิบัติบวชมาก็สำเร็จแล้ว เปนอันขาดไม่รับซึ่งราชสมบัติบริโภคกามคุณ ท่านไม่มีความยินดีในการบ้านเรือนของฆราวาศแล้ว ชอให้รีบไปเปลี่ยนหนังสือเดินทางให้ไปไซที ข้าพเจ้าจะอยู่รับธุระนี้ท่านจะเห็นเปนประการใด
ขุนนางจัตุสดมครั้นได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น อกใจก็สร้านเสียวรัวสั่นไปทั้งกาย มิได้อาจตอบโต้ประการใด จึงขุนนางรับแขกพูดแก่โป๊ยก่ายว่าตัวท่านเปนผู้ชายก็จริง แต่รูปร่างหยาบคายไม่เปนที่พอพระไทยของเจ้านายเรา โป๊ยก่ายว่าท่านยังไม่เข้าใจของหยาบก็ตามหยาบจะต้องใช้ได้ทั้งสิ้น เห้งเจียตวาดว่าอย่าพูดให้เลอะเทอะไปตามแต่ความพอใจของพระอาจาริย์ควรไปก็ไปควรอยู่ก็อยู่ พระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียว่าพูดอย่างไรจึงจะดี เห้งเจียว่าถ้าอย่างใจข้าพเจ้าคิดก็ได้อาจาริย์อยู่ที่นี่ดี พบเนื้อคู่ไกลร้อยโยชน์ดังนี้ก็นับว่าเปนนิไสยอันใหญ่ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ถ้าอยู่รับราชสมบัติที่นี่แล้ว ใครเล่าจะไปไซที การของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถังจะมิล้มละลายหรือ
/*410ขุนนางจัตุสดมพูดว่านางพระยาให้ข้าพเจ้ามาพูดแก่ท่านว่า ต่อตามความประสงค์ของพระองค์ แล้วจึงจะเปลี่ยนหนังสือเดินทางให้ท่านทั้งสามไปไซทีอย่างนั้นจะไม่ดีหรือ เห้งเจียว่าท่านคิดดังนั้นเห็นจะสำเร็จได้ พวกข้าพเจ้าไม่ขัดข้องจะยอมให้อาจาริย์อยู่เปนสามีของเจ้าท่าน ขอท่านจงเปลี่ยนหนังสือให้ข้าพเจ้าพี่น้องไปไซที อาราธนาพระธรรมกลับมาแล้ว จึงจะแวะขอสะเบียงอาหารกลับไปเมืองใต้ถัง ขุนนางจัตุสดมแลขุนนางรับแขกก็คำนับเห้งเจียแล้วพูดว่า มีความขอบใจท่านเปนที่สุด โป๊ยก่ายว่าบัดนี้พวกข้าพเจ้าพี่น้องก็พร้อมใจยอมแล้ว ท่านจงไปกราบทูลแก่นางพระยาเจ้าของท่าน ให้จัดเครื่องโต๊ะมาให้พวกข้าพเจ้าพี่น้องรับประทานสักเวลาหนึ่งจะได้ลาไปไซที ขุนนางจัตุสดมพูดว่าข้าพเจ้าจะจัดมาให้ตามท่านต้องการ ว่าแล้วก็สั่งเจ้าพนักงานให้จัดทำเครื่องโต๊ะมาให้ พวกเจ้าพนักงานก็ไปจัดมาตั้งพร้อมตามสั่งของขุนนางผู้ใหญ่ ๆ มีความยินดีกลับไปกราบทูล
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเห็นขุนนางทั้งสองกลับไปแล้ว ก็มาจับมือเห้งเจียพูดว่าเห้งเจียทำดังนี้จะมิคิดฆ่าเราเสียหรือ ทำไมจึงรับเขาว่าจะให้เราอยู่ทำการวิวาหะเปนผัวเมียแก่เจ้าหญิง พวกเจ้าจะไปไซทีถ้าดังนั้นอาตมภาพตายเสียดีกว่า เห้งเจียว่าท่านอาจาริย์จงวางใจเถิดข้าพเจ้ามิใช่จะไม่รู้กิริยาจิตรของท่านเมื่อไรมี เพราะมาพบมะนุษย์อย่างนี้จำเปนจะต้องเอากลซ้อนกลจึงจะได้ พระถังซัมจั๋งถามว่าอย่างไรจึงเรียกว่าเอากลซ้อนกล เห้งเจียพูดว่าถ้าหากถือมั่นไม่ยอมเธอก็จะไม่เปลี่ยนหนังสือให้ไป บางทีจะกลุ้มรุมมาจับอาจาริย์จะเชือดเนื้อเถือหนัง พวกข้าพเจ้าที่ไหนจะยอมให้ทำ ก็คงจะต้องเกิดวิวาทรบพุ่งกันขึ้นพวกข้าพเจ้ามีอาวุธไม้มือหนัก ที่เมืองนี้ก็เพียงเปนมะนุษย์มิใช่ปิศาจยักษ์ร้ายอะไร ส่วนพระอาจาริย์ก็ตั้งแต่เมตาจิตรสัตว์เล็กใหญ่ก็ไม่ทำให้ถึงแก่ชีวิตร แม้ว่าเกิดตีรันรบพุ่งมะนุษย์ก็คงจะตายนับไม่ถ้วน ที่ไหนอาจาริย์จะยอมให้ทำได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าที่เห้งเจียคิดได้ดังนี้ก็เปนความดีที่สุดอยู่แล้ว แต่วิตกว่าถ้าแต่งการวิวาหะแล้วนางจะให้ร่วมประเวณีด้วยเธอดังนั้น อาตมจะยอมให้เสียพรหมจรรย์ได้หรือ เมื่อไม่ยอมแล้วการก็จะไม่สำเร็จอยู่เอ็งจะทำประการใด
เห้งเจียพูดว่าวันนี้ทำยอมตามเร็ว ๆ คงจะแต่งตามธรรมเนียมของกระษัตริย์มีราชรถมารับท่าน ๆ อย่าขัดขืนจงขึ้นราชรถเข้าไปในวัง ขึ้นนั่งที่บัลลังก์แก้วแล้ว เรียกเอาตรามาประทับหนังสือมอบให้พวกข้าพเจ้าแล้ว ท่านรับสั่งให้จัดราชรถจะตามส่งพวกข้าพเจ้า แลให้จัดโต๊ะเลี้ยงแล้วจึงขึ้นราชรถส่งไป ท่านจึงบอกแก่นางเจ้าว่าจะส่งสานุศิษย์ออกจากเมืองแล้ว จึงกลับมาทำการวิวาหะมงคลอยู่กับนางพระยา กระทำให้พวกเจ้าแลขุนนางมีความยินดีไม่ขัดขวาง แต่พอส่งออกนอกเมืองแล้ว พระอาจาริย์ลงจากราชรถให้ซัวเจ๋งพยุงขึ้นม้าออกเดิน ข้าพเจ้าจะร่ายคาถาทำให้คนทั้งหลายนั้นยืนอยู่ที่เดียว พวกเราเดินไปสักคืนหนึ่งวันหนึ่งแล้ว ข้าพเจ้าจะเรียกคาถาถอนปล่อยให้คนเหล่านั้นกลับรู้สึกตัวคืนเข้าเมือง ซึ่งทำการตามที่ข้าพเจ้าคิดนี้/*412เปนประโยชน์สองประการ คือหนึ่งไม่เปนอันตรายแก่ชีวิตรมะนุษย์ สองไม่เสียพรหมจรรย์ของพระอาจาริย์ อย่างนี้เรียกกลสนิทคิดหนีออกจากอันไภย ทั้งสองฝ่ายก็ไม่เปนอันตราย พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ดุจบุคคลอันเสพย์สุราเมาแล้วสร่าง หรือหนึ่งนอนหลับฝันแล้วตื่น สรรเสริญเห้งเจียว่าขอบคุณสานุศิษย์ มีความลึกซึ้งอย่างนี้ดีที่สุดแล้ว
ฝ่ายขุนนางทั้งสองกลับเข้าไปเฝ้า ครั้นถึงจึงถวายคำนับแล้วกราบทูลว่า ที่พระองค์ทรงพระสุบิณนั้นเปนการตรงแก่เหตุการเปนมงคลหาที่เปรียบมิได้ นางพระยาได้ฟังขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสองเข้ามากราบทูลดังนั้นมีพระไทยใสโสมนัศสา จึงลงจากพระแท่นที่ประทับทรงพระสรวลยิ้มแย้ม ตรัสถามว่าท่านทั้งสองออกไปถามพระอนุชาพระเจ้าแผ่นดินถังพูดว่ากระไรบ้าง ขุนนางผู้ใหญ่กราบทูลว่าข้าพเจ้าออกไปถึงที่รับแขก ก็กระทำคำนับพระอนุชาพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง ๆ ได้ปราไสยรับรองตามกิริยาแขกเมืองแล้ว ข้าพเจ้าชักนำพูดถึงวิวาหะการท่านก็ยังไม่ยอมตกลง สานุศิษย์ใหญ่เอออวยยอมให้อาจาริย์เปนสามีของพระองค์ ขอให้เปลี่ยนหนังสือเดินทางให้เธอทั้งสามไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก เมื่อขากลับจะแวะขอสะเบียงอาหารแล้วจะลากลับไปเมืองใต้ถัง
นางพระยาถามว่า พระเจ้าน้องยาเธอได้พูดจาว่ากระไรบ้างหรือเปล่า นางขุนนางจัตุสดมทูลว่า พระอนุชาเจ้าแผ่นดินใต้ถัง/*413หาได้พูดจาว่ากระไรไม่ ยอมตามความประสงค์ของพระองค์ แต่สานุศิษย์ทั้งสามของเธอจะขอให้เลี้ยงโต๊ะก่อน นางกษัตริย์ได้ฟังดังนั้นมีความปลุกปลื้มโสมนัศยินดี จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะแลจัดราชรถออกไปรับพระอนุชาพระเจ้าใต้ถัง
ฝ่ายขุนนางทั้งหลาย ซึ่งเปนเจ้าพนักงานทุกน่าที่ก็จัดการตามสั่งแลจัดรถพระที่นั่งพร้อม ครั้นได้เวลานางพระยาก็ขึ้นทรงรถ ขุนนางผู้หญิงก็แห่ห้อมล้อมตามเสด็จออกจากพระราชวัง มาถึงที่หอรับแขกขุนนางรับแขกเมือง ก็บอกแก่พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ให้ทราบว่าเสด็จมาแล้ว พระถังซัมจั๋งก็จัดแจงแต่งตัวคอยรับ พอราชรถถึงนางกระษัตริย์ก็แหวกพระวิสูตรลงจากราชรถตรัสถามว่า ไหนพระอนุชาพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง ขุนนางจัตุสดมทูลว่าที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะนั่นแล นางกระษัตริย์ทอดพระเนตรพิเคราะห์ดูพระถังซัมจั๋งโดยละเอียด เห็นว่าสมควรเปนผู้มีวาศนาที่จะครอบบ้านครองเมืองได้ แลทั้งรูปโฉมก็เปนที่น่าเสน่หา นางให้มีความปะฏิพัตลุ่มหลงจนลืมพระองค์ตรัสเชิญว่า ขอเชิญพระเจ้าน้องยาเธอขึ้นประทับบนราชรถ พระถังซัมจั๋งให้มีความอดสูละอายแก่ใจ โดยเหตุที่มิได้คุ้นเคยในการประโลมโลกย์ แลปราศจากความยินดีในรูปเสียงกลิ่นรศ จึงไม่มีความกระสัญพันธ์ผูกพิศไสมยในนาง แต่โป๊ยก่ายเปนคนหนักอยู่ในกามเปนนิศไสยนอนจมอยู่ในสันดาน เมื่อได้เห็นรูปโฉมนางพระยาโสภาผ่องใสน่าพึงชม ก็ให้เกิดความปะฏิพัตกำหนัดในการสังวาศ ที่สุด/*414ไม่ควรกล่าว จนน้ำลายโป๊ยก่ายไหลลืมสะติตลึงไป เวลานั้นมือแลเท้าโป๊ยก่ายอ่อนเพลียลง ดุจพระยาสีหะราชถูกน้ำค้างเข้าผิงไฟ บัดเดี๋ยว่ใจก็เหือดแห้งไปหมด
ฝ่ายนางพระยาไม่สามารถจะอดกลั้นความเสน่หาอยู่ได้ก็ตรงเข้าจับมือพระถังซำจั๋งพูดว่า ท่านจงขึ้นราชรถเสด็จเข้าไปในพระราชวังด้วยข้าพเจ้าเถิด พระถังซัมจั๋งได้ฟังนางพูดดังนั้น จิตรใจให้หวั่นหวาดอุธัจสธกสะท้านพูดไม่ออกตัวสั่น เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงพูดว่า พระอาจาริย์จะเกรงกลัวอะไรนักหนา ขอท่านจงขึ้นรถเข้าไปในพระราชวังเถิด จะได้เปลี่ยนหนังสือเดินทางให้พวกข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียพูดเตือนให้สะติดังนั้น จึงขืนใจเดินออกมาเคียงกับนางขึ้นราชรถเดียวกัน เคลื่อนรถเข้าในพระราชวัง เห้งเจียให้ซัวเจ๋งยกหาบใส่บ่าจูงม้าตามรถไป โป๊ยก่ายก็วิ่งไปก่อนเข้าไปที่ตำหนักเหงาฮ่องเล้า บ่นว่าถาวรสะบายดีจริง แต่ไม่ได้การทำไมไม่เห็นมีเหล้ายากับแกล้มเล่า
ขุนนางเจ้าพนักงานผู้หญิง เห็นโป๊ยก่ายมาร้องทวงกินดังนั้นก็ตกใจ ไม่กล้าจะเข้าไปจึงกลับมายังราชรถกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทราบ ที่เหงาฮ่องเล้ามีคนปากยาวร้องทวงกินเหล้ากินแกล้มอยู่อึกกระทึก นางพระยาได้ทราบดังนั้น จึงถามพระถังซัมจั๋งว่า คนปากยาวหูใหญ่นั้นเปนศิษย์คนใหญ่มิใช่ พระถังซัมจั๋งตอบว่า เปนศิษย์ที่สองของอาตมภาพ เธอท้องใหญ่กินจุ เปน/*415ห่วงแต่การกินกลัวจะไม่พอเพียงเท่านั้น ชอนางเจ้าได้ให้เจ้าพนักงานจัดหาเลี้ยงเธอก่อน นางกระษัตริย์จึงตรัสถามเจ้าพนักงานว่า ได้จัดหาไว้พร้อมแล้วหรือ เจ้าพนักงานทูลว่าได้จัดหาไว้บนตำหนักพร้อมแล้วทุกประการทั้งสองอย่าง นางจึงถามว่าจัดอะไรไว้ทั้งสองอย่าง นางขุนนางจึงทูลว่า คือจัดไว้ทั้งเครื่องแจแลเครื่องโช
นางกษัตริย์จึงถามพระถังซัมจั๋งว่า ท่านจะกินแจหรือจะกินโช พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพก็กินแจสานุศิษย์ทั้งสามก็กินแจทั้งสามคน พูดยังไม่ทันขาดคำลงขุนนางจัตุสดมก็มาเชิญขึ้นตำหนักเลี้ยงโต๊ะ พูดว่าวันนี้วันดีเลี้ยงโต๊ะแล้วจะได้ทำการวิวาหะมงคล พรุ่งนี้จะได้ยกพระถังซัมจั๋งขึ้นเปนกระษัตริย์ครองราชสมบัติ เมื่อนางกระษัตริย์ได้ฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น มีพระไทยใสโสมนัศสาหาที่เปรียบมิได้ จึงจูงมือพระถังซัมจั๋งลงมาจากราชรถขึ้นสู่พระที่นั่งตังก๊อกเดินเข้าไปเห็นที่ข้างตำหนักมีพวกมโหรีพิณพาทย์นั่งคอยท่าอยู่ สองข้างโต๊ะมีหญิงรุ่นกำหนัดผัดหน้าทาแป้งแต่งตัวนุ่งแพรห่มสี ยืนเรียงรายกันอยู่ดุจนางเทพธิดา ที่กลางตำหนักก็จัดไว้สองที่ ข้างขวาโต๊ะแจ ข้างซ้ายโต๊ะโช ลดลงชั้นล่างล้วนแต่เครื่องโชทั้งนั้น นางกระษัตริย์เห็นจัดเสร็จแล้ว จึงรินสุราใส่ถ้วยมาเชิญให้พระถังซัมจั๋งกิน เห้งเจียพูดว่า อาจาริย์แลพวกข้าพเจ้ากินแจทั้งนั้น จงเชิญอาจาริย์นั่งโต๊ะแจนั้นเถิด พวกข้าพเจ้านั่งชั้นล่างก็ได้
นางขุนนางพูดชมว่าดีอย่างนี้แลควรแล้ว อาจาริย์กับศิษย์ก็/*216เหมือนบิดากับบุตรไม่ควรนั่งเสมอกัน ขุนนางพนักงานก็รีบจัดลดลงอีกสามที่เสร็จแล้ว นางพระยาก็ยกถ้วยสุราเชิญพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม เห้งเจียขยิบตาอาจาริย์ให้ยกถ้วยตอบคำนับ พระถังซัมจั๋งลุกจากเก้าอี้ยกถัวยมาเชิญนาง ๆ รับถ้วยสุรามานั่งโต๊ะที่หนึ่งแล้ว บันดานางขุนนางใหญ่น้อยก็ทำคำนับแล้วพร้อมกันเข้านั่งตามลำดับยศ พวกมโหรีพิณพาทย์ก็กระทำเพลงบำเรอขับร้อง
ฝ่ายโป๊ยก่ายเสพสุราแลอาหารมากสิ้นสุราเจ็ดแปดถ้วย แล้วร้องว่าเอามาขวดใหญ่ ๆ จะกินให้สบายใจ แล้วจะได้ต่างคนต่างไปตามมีธุระอย่ามาหลงกินให้มากจะเสียการ เรารีบกินจะได้เปลี่ยนหนังสือเดินทาง นางกระษัตริย์ได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงสั่งเจ้าพนักงานให้เอาสุราขวดใหญ่มาให้โป๊ยก่ายกินตามสบาย เจ้าพนักงานก็เอาสุราปั้นใหญ่มารินให้โป๊ยก่ายกินอิกถ้วยหนึ่ง
พระถังซัมจั๋งก็ย่อตัวลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะนางพูดว่า อาตมภาพมีความขอบใจเปนที่สุด ส่วนที่เลี้ยงก็พอแล้ว ขอเชิญขึ้นพระที่นั่งจะได้เปลี่ยนหนังสือเดินทางให้แก่สานุศิษย์ไป นางกระษัตริย์ก็ลุกออกจากที่จับมือพระถังซัมจั๋งพากันเดินขึ้นบนปราสาทใหญ่ นางอะนุญาตให้พระถังซัมจั๋งขึ้นบนพระที่นั่ง พระถังซัมจั๋งว่าไม่ควรตามท่านเสนาบดิจัตุสดมว่า วันพรุ่งนี้เปนวันมหามงคลฤกษ อาตมภาพจึงจะขึ้นนั่งได้ แต่วันนี้ขอจงเปลี่ยนหนังสือประทับตราส่งให้เธอทั้งสามไปเสียก่อน นางพระยาก็ประทับบนเก่าอี้แล้วเรียกเอาหนังสือเดินทาง/*417เห้งเจียก็หยิบหนังสือออกส่งให้ นางพระยาทรงรับมาคลี่ดูโดยละเอียดก็เห็นมีดวงตราของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถังประทับอยู่ข้างบน รองลงมาตราเมืองโป๊เชียงก๊ก รองลงมาตราเมืองโอเกยก๊ก รองลงมาตราเมืองเซียตี้ก๊ก ทรงพิเคราะห์ดูตลอดแล้วก็ยิ้มสรวล แล้วตรัสว่าท่านนี้แซ่ตั๊นหรือ
พระถังซัมจั๋งบอกว่าแซ่ตั๊นชื่อเหี้ยนจึง แต่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้โปรดให้เปนพระอนุชา จึงพระราชทานให้แซ่ถัง นางกระษัตริย์ทรงถามว่าในหนังสือนี้ทำไมไม่มีชื่อสานุศิษย์ทั้งสามเล่า พระถังซัมจั๋งตอบว่า ศิษย์ทั้งสามคนนี้มิใช่คนในเมืองใต้ถัง อาตมภาพได้เมื่อมาตามทาง เพราะฉนั้นจึงไม่มีชื่ออยู่ในหนังสือ นางกระษัตริย์ตรัสว่า ถ้ากระนั้นท่านกับข้าพเจ้าเติมชื่อเธอทั้งสามลงในหนังสือจะมิดีหรือ พระถังซัมจั๋งว่าแล้วแต่จะทรงเห็นควร นางจึงเรียกให้พนักงานนำภู่กันกับน้ำหมึกมาแล้ว จึงถามชื่อแลแซ่คนทั้งสามนั้นแล้วก็เขียนลงท้ายหนังสือชื่อซึงหงอคง แลหงอเหนง ซัวหงอเจ๋ง เขียนชื่อคนทั้งสามเสร็จแล้ว ก็ประทับตราเข้าผนึกส่งให้เห้งเจีย ๆ ก็รับหนังสือพลัน ส่งให้ซัวเจ๋งเก็บสิ่งของเข้าห่อเสร็จแล้ว จึงรับสั่งให้ขันธีเอาทองคำมาถาดหนึ่ง รางวัลให้แก่เห้งเจียแล้วตรัสว่า จงเอาไปเปนเสบียงใช้สรอยตามทาง เมื่อไปอาราธนาพระไตรยปิฎกกลับมาแล้วจะขอบคุณท่านให้จงหนัก
/*418เห้งเจียว่าพวกข้าพเจ้าเปนผู้บวช อันเงินทองไม่ต้องเอาติดไป ไปตามทางถึงแห่งหนตำบลใดก็บิณฑบาตเขากินต่อ ๆ ไป นางเห็นเห้งเจียไม่รับทอง จึงมีรับสั่งให้เอาแพรมาสิบม้วน แล้วรับสั่งว่าจะทำก็ไม่ทันเวลา จงเอาไปทำเสื้อผ้านุ่งห่มกันหนาวเถิด เห้งเจียว่าคนถือบวชจะนุ่งห่มแพรสีไม่ควร ผ้าผ่อนก็ยังมีอยู่ขอพระองค์อย่ามีความวิตกเลย นางกษัตริย์เห็นเห้งเจียไม่รับแล้ว จึงรับสั่งให้ขันทีนำเข้าสารมาสามถัง แล้วพูดแก่เห้งเจียว่า ของเหล่านั้นไม่รับไปก็ตามทีเถิด จงเอาเข้าสารไปจะได้หุงกินตามทาง โป๊ยก่ายก็รับเข้าสารใส่ย่ามเสร็จแล้ว ก็พร้อมกันทั้งสามคนมาคำนับนางพระยา
พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่นางว่า ขอเชิญพระองค์เสด็จไปกับอาตมภาพเพื่อส่งคนทั้งสามออกไปจากเมือง อาตมภาพสั่งเสียเธอเสร็จแล้วจะได้กลับมากับพระองค์ ครองราชสมบัติเปนบรมศุขอยู่สิ้นกาลนาน ส่วนนางกระษัตริย์พาซื่อมิได้รู้สึกในกลอุบาย จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดราชรถเสร็จแล้ว ก็ขึ้นทรงรถพร้อมด้วยพระถังซัมจั๋ง นางขุนนางใหญ่น้อยก็ตามเสด็จ บันดาพวกชาวเมียก็ตั้งโต๊ะบูชาตลอดสองข้างทาง ชาวเมืองตั้งใจจะคอยดูราชรถนางพระยาแลพระถังซัมจั๋ง ครั้นชาวเมืองได้เห็นก็พากันสรรเสริญออกแส้เสียงทั้งสองข้างทาง ประเดี๋ยวรถพระที่นั่งก็มาถึงประตูเมืองด้านข้างทิศปราจิณ เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็เดินมาใกล้ราชรถร้องด้วย/*419เสียงอันดังว่า พระองค์ไม่ต้องไปส่งไกลดอก พวกข้าพเจ้าจะขอทูลลาที่นี้ นางจึงให้รถหยุดพระถังซัมจั๋งก็ลงจากรถทำคำนับพูดว่า ขอพระองค์จงเสด็จกลับไปเถิด อาตมภาพจะขอถวายพระพรลาไปไซทีอาราธนาพระธรรม
ฝ่ายนางกระษัตริย์ เมื่อได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็ตกตลึงจับพระถังซัมจั๋งไว้แล้วก็ตรัสว่า พระเจ้าน้องยาเธอ ข้าพเจ้ายกราชสมบัติให้จะขอท่านไว้เปนพระราชสามี พรุ่งนี้ฤกษดีก็จะได้ขึ้นเสวยราชสมบัติแล้ว เหตุใดจึงได้มาแปรปรวนไปดังนี้เล่า โป๊ยก่ายได้ยินนางตรัสดังนั้น ก็เดินตรงเข้ามาที่ข้างรถยกหัวขึ้นทำหูชันตวาดด้วยเสียงอันดังว่าพวกข้าพเจ้าถือบวช ใครจะมาร่วมรักกับกระดูกแห้งอย่างนั้นได้หรือ จงปล่อยอาจาริย์เราไปเถิด เมื่อนางได้เห็นรูปร่างโป๊ยก่ายน่าเกลียดน่ากลัวดังนั้น แลทำเสียงดังออกท่าดุร้ายดังนั้นก็ตกพระไทยล้มเข้าไปในรถ ซัวเจ๋งก็เข้าอุ้มอาจาริย์ออกจากหมู่คนแล้วพยุงให้ขึ้นม้า เห็นผู้หญิงคนหนึ่งร้องตวาดว่า พระเจ้าน้องยาเธอจะหนีไปข้างไหนเราจะมาร่วมรักแก่ท่าน
ซัวเจ๋งร้องด่าว่าอีขะโมยมึงไม่รู้จักหรือ จึงชักไม้ตะบองออกตีลงไปที่ศีศะหญิงนั้น ๆ ก็อันตะระธานกลายเปนลมใหญ่มืดมัว หอบเอาพระถังซัมจั๋งไปทางไหนก็ไม่ทันรู้ เวลานั้นเห้งเจียจะร่ายคาถาทำจังงังให้หมู่หญิงชาวเมืองไซเหลียงก๊ก ยืนอยู่ที่เดียวก็ยังหาทันไม่ พอได้ยินเสียงซัวเจ๋งร้องโวยวายขึ้น เห้งเจียหันไปถามว่าอะไรกัน /*420ซัวเจ๋งบอกว่ามีหญิงผู้หนึ่งทำเปนม้วนลมพยุห์ หอบเอาพระอาจาริย์ไปแล้ว เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็เหาะขึ้นกลางเวหาแลไปดูทั้งสิบทิศก็เห็นข้างทิศอุดรมีม้วนลมกลุ้ม ๆ ลิ่ว ๆ ไป เห้งเจียเห็นแล้วก็กลับน่ามาเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า จงรีบตามเราไปตามอาจาริย์โดยเร็ว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เก็บของวางบนหลังม้าเสร็จแล้ว จึงหากันเหาะตามเห้งเจียมา
ฝ่ายพวกหญิงชาวเมืองไซเหลียงก๊กแลเห็นเหาะเหินเดินอากาศไปได้ดังนั้น ต่างคนก็คุกเข่าลงคำนับกับพื้นทำเคารพทุก ๆ คน แล้วพูดว่ามีอะภินิหารบารมีเหาะเหินเดินอากาศได้ดังนี้ ชะรอยจะเปนพระอะระหันต์แน่ไม่ต้องสงไสยเลย ท่านน้องพระเจ้าแผ่นดินถังนั้นมีบารมีแก่กล้า พวกเรามีแต่ไนตาไม่มีแก้วตาจึงได้คิดผิดไปดังนี้ หมายใจเสียว่าเหมือนมะนุษย์ธรรมดา จึงได้เสียเวลาคิดป่วยการเปล่า ๆ ขอเชิญพระแม่เจ้าขึ้นสู่ราชรถกลับเข้าพระนครเถิด พระราชเทวีเมื่อได้พระสะติก็ให้นึกละอายแก่พระไทย จึงพร้อมด้วยขุนนางใหญ่น้อย บ่ายน่าราชรถคืนกลับเข้าสู่พระนคร
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเหาะไล่ตามม้วนลมนั้นมา ถึงภูเขาสูงอันหนึ่งก็เห็นม้วนลมนั้นเงียบสงบลง ก็หาได้รู้ว่าปิศาจนั้นจะไปข้างไหนไม่ พี่น้องทั้งสามคนก็พากันลดลงยังยอดเขา เที่ยวค้นหาแลไปข้างน่าก็เห็นแห่งหนึ่ง มีศิลาสีเขียวตั้งอยู่มีแสงระยับสว่างไสวดุจแผ่นกระจกลับแล พ้นแผ่นศิลาเข้าไปข้างหลังนั้น มีบานประตูศิลาปิดงับอยู่บนขวางประตูมีอักษรใหญ่หกตัว คือเขาต๊อกตี๊ซัวถ้ำปี้แป้ต๋อง
/*421โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ตรงเข้ามาจะเอาคราดเหล็กสับ เห้งเจียห้ามว่าน้องอย่าเพ่อทำก่อน เพราะเราตามม้วนลมมาก็หารู้แน่ไม่ น้องทั้งสองจงพักอยู่ที่นี่สักประเดี๋ยว พี่จะเข้าไปสืบความดู ให้ได้ความก่อนแม้ว่าได้ความแล้วประการใดเราจึงค่อยคิดอ่านต่อไป โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียก็รอคอยที่นั่น เห้งเจียก็แปลงเปนแมลงผึ้งตัวน้อยบินลอดเข้าไปในประตูถึงชั้นที่สอง แลไปเห็นหญิงนั่งอยู่บนแท่นผู้หนึ่ง สองข้างมีหญิงรูปร่างสวยกำลังรุ่นสาว ยืนเรียงรายสองแถว พากันหัวเราะโดยไม่รู้เหตุ เห้งเจียค่อย ๆ บินเข้าไปใกล้จับอยู่บนขื่อคอยแอบฟังเหตุการ ประเดี๋ยวก็เห็นหญิงผมยาวคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน สองมือประคองถาดออกมา ในถาดนั้นมีของกินสองอย่างกำลังร้อน ๆ เดินขึ้นมาที่นางนั่งพูดว่า ขอแม่นางได้ทราบของกินสองสิ่งนี้ สิ่งหนึ่งแกงเนื้อคนสิ่งหนึ่งเปนของเครื่องแจ นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มอยู่ในหน้า จึงสั่งว่าพวกเจ้าจงเข้าไปพยุง ท่านพระถังซัมจั๋งออกมานี่ พวกหญิงบริวารเหล่านั้นก็พากันเข้าไปพะยุงพระถังซัมจั๋งออกมา เห้งเจียเห็นพระอาจาริย์มีสีหน้าเหลืองสองตาแดงเหมือนร้องไห้ เห้งเจียนึกแต่ในใจว่า อาจาริย์เราเห็นจะถูกยาแฝดเสียแล้ว
ฝ่ายนางปิศาจยักษ์เห็นคนพะยุงพระถังซัมจั๋งออกมา ก็ลงจากแท่นจับมือพระถังซัมจั๋งไว้แล้วจึงพูดว่า ท่านจงวางใจเถิดอย่าทุกโทมนัศเศร้าโศกไปให้ป่วยการเลย อันความบริบูรณ์มั่งมีศรีศุขสู้เมือง/*422ไซเหลียงก๊กไม่ได้ก็จริง แลความสำราญเงียบสงัดที่นี่ดีกว่า จะภาวนาสวดมนต์ก็เปนที่สอาดใจ ท่านกับข้าพเจ้าจงเปนเพื่อนยากกันกว่าชีวิตรจะหาไม่เถิด พระถังซัมจั๋งได้ฟังนางปิศาจยักษ์พูดเกี้ยวพานดังนั้น ก็มิได้โต้ตอบประการใด นางปิศาจจึงพูดต่อไปว่าท่านอย่ามีความเศร้าหมองเลย เมื่อเลี้ยงโต๊ะที่เมืองไซเหลียงก๊กในเวลานั้นข้าพเจ้าก็อยู่ แต่ไม่เห็นว่ายื่นให้ซึ่งของกิน มาบัดนี้ข้าพเจ้ามีของกินสองอย่าง คือ แจแลโช ตามแต่ท่านจะประสงค์เถิด
พระถังซัมจั๋งนึกในใจว่าแม้ว่าเราไม่พูดจาโต้ตอบ อันหญิงปิศาจนี้หาเหมือนนางกระษัตริย์ไม่ นางยังมีธรรมเนียมะนุษย์ อันปิศาจนี้มันเปนยักษ์มารร้ายกาจ แลอีกประการหนึ่งศิษย์ทั้งสามก็ยังไม่รู้เหตุการว่ามาตกทุกข็ได้ยากอยู่ที่นี่ไม่ บางทีปิศาจมันจะคิดหักหาญทำร้ายเราก็จะเสียซึ่งชีวิตร คิดดังนั้นแล้วก็อุส่าห์ออกวาจาตอบว่าอันของสองอย่างนั้น เรียกว่าแจเปนอย่างไรโชเปนอย่างไรข้าพเจ้าอยากทราบ นางปิศาจบอกว่าของแจทำต้มแกงไม่มีเนื้อสัตว์ ของโชนั้นต้มแกงด้วยเนื้อมะนุษย์ พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมภาพเคยฉันแต่ของแจ นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วเรียกสาวใช้ให้ยกน้ำร้อนน้ำชามา พวกคนใช้ก็ยกน้ำร้อนมาตั้งไว้ตามสั่ง นางปิศาจก็หยิบของแจยื่นส่งให้พระถังซัมจั๋งฉัน พระถังซัมจั๋งหยิบของโชส่งให้นางปิศาจ ต่างยื่นส่งกันไปมากินตามสบาย
ฝ่ายเห้งเจียเปนแมลงผึ้งจับอยู่บนขื่อ เห็นพระถังซัมจั๋งกับนาง/*423ปิศาจพุดจาปราไสยกันดังนั้น ก็วิตกกลัวว่าพระอาจาริย์จะฟุ้งสร้านลุ่มหลงไป เห้งเจียอดไม่ได้ก็กลายกลับเปนรูปเดิม ชักตะบองโดดลงมาร้องว่าอีมารร้ายมึงอย่าทำเล่ห์กลหลอกอาจาริย์กูเลย นางปิศาจเห็นดังนั้นก็ตกใจ พ่นสายไฟออกจากปากมืดไปหมดทั้งถ้ำ เรียกสาวใช้ให้พาพระถังซัมจั๋งไปเก็บไว้ยังเดิม แล้วนางปิศาจก็จับพลองเหล็กกระโดดออกมายังน่าประตูถ้ำ ด่าว่าอ้ายลิงมึงถืออย่างไรจึงอาจสามารถแอบเข้ามาในถ้ำของกู มึงมาต่อสู้แก่กูให้เห็นฝีมือกัน เห้งเจียเอาตะบองเหล็กขึ้นรับค่อยรบรอถอยมาจากถ้ำ ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง นั่งคอยอยู่น่าถ้ำ แลไปเห็นคนทั้งสองกำลังต่อสู้กันออกมา โป๊ยก่ายสองมือจับคราดกระโดดมาร้องว่าพี่ขยับถอยไปก่อน ข้าพเจ้าจะสับอีมารด้วยคราดสักทีหนึ่ง
นางปิศาจเห็นโป๊ยก่ายว่าจะเข้ามาทำร้าย จึงแผลงฤทธิ์ให้ไฟออกจากรูจะหมูกเปนควันกลุ้มไม่แลเห็นอะไร แล้วบันดานให้พลองนั้นบินแกว่งมาบนอากาศตีกระหนาบไม่รอรั้ง จนไม่รู้ว่าปิศาจจะมีสักกี่มือ เห้งเจียโป๊ยก่ายรอรับอยู่คนละข้าง นางปิศาจจึงพูดว่าหงอคงทำไมจึงไม่รู้เหตุการ เราจำเจ้าได้เจ้าจำเราไม่ได้หรือที่วัดลุ่ยอิมยี่พระยูไลยยังกลัวเรา ทำไมกับเจ้าอ้ายชาติสัตว์เดรฉานสองตนเท่านี้จะไปถึงไหน เห้งเจียโป๊ยก่ายรบแก่นางปิศาจหลายชั่วโมงก็ไม่แพ้ชะนะกัน ฝ่ายนางปิศาจก็ร่ายเวทบันดานเปนสากตำเข้าบินมา เห้งเจียไม่ทันรู้ตัวสากตกถูกกลางกระหม่อมทีหนึ่ง เห้งเจียร้องโอยก็/*424ถลาถอยหนี โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ลากคราดถอยหนีไปเหมือนกัน ฝ่ายนางปิศาจมีไชยชนะแล้วกลับเข้าถ้ำ ฝ่ายเห้งเจียถูกสากเจ็บปวดก็ประคองศีศะหน้านิ่วคิ้วย่นเหลือจะทนได้ ออกปากร้องว่าร้ายแรง
โป๊ยก่ายถามว่า กำลังรบกันอยู่ทำไมพี่จึงร้องขึ้นแลกอดหัววิ่งหนีกลับมาดังนี้เล่า เห้งเจียประคองศีศะร้องว่าเจ็บเหลือทน แล้วพูดว่าเพื่อเวลากำลังรบแก่ปิศาจมันเห็นเพลงอาวุธจวนจะแพ้เรา ไม่รู้ว่ามันแผลงฤทธิ์ด้วยประการใด บินมาถูกศีศะเราทีหนึ่งเจ็บปวดเหลือจะทนได้ เพราะฉนั้นจึงต้องล่าหนี โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า เพื่อเวลามิได้รบพุ่งแก่ใคร พี่พูดอวดว่าศีศะของพี่ปลุกเศกประกอบด้วยธรรมอันเชี่ยวชาญแก่กล้า ถ้าจริงดังนั้น ทำไมจึงไม่คุ้มไว้ได้ ให้ถูกเจ็บอย่างนี้ทำไมเล่า
เห้งเจียว่า อันความที่เล่าเรียนวิชาการที่คุ้มไภยก็ได้จริงเหมือนด้น ซึ่งเปนมีดพร้าหรือหอกดาบแหลนหลาวแลไฟเผาสาระพัดก็ไม่เปนอันตรายจริง มาวันนี้นางปิศาจนี้ ไม่รู้ว่ามันเอาสิ่งไรทำให้เราได้ความเจ็บปวดเหลือทนดังนี้ โป๊ยก่ายว่าถ้าดังนั้นเรากลับไปเมืองไซเหลียงก๊กหายาให้พี่ ปิดแก้ปวดเห็นจะดี เห้งเจียพูดว่าไม่มีบาดแผลแลไม่บวมช้ำจะปิดยาอย่างไรได้ โป๊ยก่ายพูดว่าเพื่อข้าพเจ้ามีท้องจนท้องยุบเจ็บปวดก็ยังไม่เจ็บถึงสมอง
ซัวเจ๋งพูดว่าพี่โป๊ยก่ายอย่าพูดเล่นให้เสียเวลา ด้วยเวลาก็จวนจะค่ำอยู่แล้ว พี่เห้งเจียได้ความเจ็บปวด ทั้งพระอาจาริย์ก็ไม่รู้/*425ว่าจะเปนตายประการใด จะคิดอย่างไรดี เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์อยู่ในถ้ำคงไม่เปนไรอย่าวิตก เราพักพี่ชายเขาสักคืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งจึงค่อยคิดการต่อไป พูดดังนั้นแล้วทั้งสามคนก็พาค้นหาที่พักเปนปรกติแล้วก็นอน
ฝ่ายนางปิศาจ ครั้นได้ไชยชะนะแล้ว กลับเข้าไปในถ้ำก็ทำใจดีรื่นเริงอ่อนน้อมไม่ดุร้าย สั่งให้พวกคนใช้ปิดประตูชั้นนอกให้มั่นคง สั่งให้นั่งยามอยู่สองคนคอยระวังผลัดเปลี่ยนกัน แลสั่งให้สาวใช้ปัดกวาดเตียงนอนจุดโคมไฟขึ้นให้สว่างไสว คืนวันนี้เรากับท่านพระอนุชาเมืองใต้ถังจะมีความรื่นเริงกัน พวกสาวใช้ก็จัดการตามนางปิศาจสั่งทุกประการ ครั้นจัดเสร็จแล้ว ก็พากันเข้าไปข้างในพยุงพระถังซัมจั๋งมาที่นาง
ฝ่ายนางปิศาจทำกิริยายี่ยวนเล้าโลมจับมือพระถังซัมจั๋ง แล้วพูดว่า ท่านกับข้าพเจ้าจงเปนสามีภิริยากันอย่ามีความรังเกียจแต่อย่างใดเลย พระถังซัมจั๋งเมื่อได้เห็นปิศาจทำกิริยาอาการแลพูดจาดังนั้นตกประหม่าหน้าไม่มีสีโลหิต คิดแต่ในใจว่า แม้เราจะขัดขืนมิตามใจมัน ๆ ก็จะฆ่าเราเสีย อย่าเลยจำจะต้องผ่อนผันไปตามการ คิดแล้วก็เดินตามนางเข้าไปในห้อง เวลานั้นพระถังซัมจั๋งดุจบ้าใบ้ไม่เปนสะติสมปะฤๅดี มิได้เงยหน้าแลดูสิ่งใด ครั้นเข้าในห้องสองต่อสองแล้ว นางปิศาจก็ทำกิริยาลูบคลำจับต้องโดยจิตรอันกำหนด/*426ในกามราค แต่พระถังซัมจั๋งมิได้มีความยินดีนั่งนิ่งสำรวมจิตรมิได้มีความปฎิพัตเกี่ยวข้องในกามคุณ นางปิศาจก็เล้าโลมกอดรัดหวังจะให้ความกำหนัดแห่งพระถังซัมจั๋งกำเริบขึ้น แต่พระถังซัมจั๋งก็นั่งนั่งอยู่เหมือนบ้าใบ้ไม่แสดงความกำหนัดเสน่หา ในทางอะสัทธรรมสังวาศจนเวลาล่วงเข้ายามสาม นางปิศาจมีความกำหนัดเร่าร้อนไปด้วยเพลิงราค เข้ากอดปล้ำทำประการ ใด ๆ พระถังซัมจั๋งก็สะภาวนิ่งอยู่มิได้กำเริบ นางปิศาจสุดที่จะคิดเพราะเปนสัตรี เมื่อบุรุษไม่ยินดีแล้ว ก็ไม่สามารถจะให้สำเร็จความประสงค์ของตนได้ จึงเรียกสาวใช้ให้เอาเชือกมามัดผูกพระถังซัมจั๋ง ดุจมัดคชสารแลราชสีห์แล้วก็สั่งให้ลากลงไปที่ระเบียง พวกคนใช้ก็กระทำตาม นางปิศาจจึงให้ดับโคมไฟนอน
ฝ่ายเห้งเจียพักอยู่ที่ข้างเขา พอตื่นรู้สึกก็เรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแล้วพูดว่า เมื่อเวลากลางคืนเจ็บปวดศีศะ เวลานี้ความเจ็บปวดก็หายแล้ว โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า แม้ว่าหายดีแล้วก็ให้มันลองดูอีกสักทีหรือจะเปนอย่างใดอีกบ้าง เห้งเจียว่าเลิกเสียเถิดอย่าเอามาพูดอีกเลย โป๊ยก่ายว่าทิ้งอาจาริย์เสียคืนหนึ่งแล้วไม่ทราบว่าจะเปนประการใด ซัวเจ๋งพูดว่าสว่างดีแล้วจะรีบไปกำจัดปิศาจเสียให้จงได้ จะได้แก้เอาพระอาจาริย์ออกมา เห้งเจียว่าน้องจงคอยพี่อยู่ที่นี่สักประเดี๋ยวพี่กับโป๊ยก่ายจะไปดูลาดเลาก่อน พูดดังนั้นแล้วก็พร้อมด้วยโป๊ยก่ายรีบเดินขึ้นไปบนถ้ำ ครั้นเห้งเจียขึ้นไปถึงจึงสั่งโป๊ยก่าย/*427ให้รอคอยอยู่ที่น่าถ้ำก่อน วิตกว่าเมื่อคืนนี้ปิศาจมันจะทำแก่พระอาจาริย์ประการใดก็ยังไม่รู้ได้ พี่จะเข้าไปฟังดูให้รู้แน่ใจก่อน พูดดังนั้นแล้วก็แปลงกายเปนแมลงผึ้งบินเข้าในถ้ำ ถึงประตูชั้นในแลเห็นคนนั่งยามอยู่สองคน มือถือเกราะนอนหลับอยู่ข้างประตู เห้งเจียก็บินเข้าไปยังห้องนางปิศาจที่นอนอยู่
ฝ่ายนางปิศาจเวลากลางคืนอดนอนจึงได้หลับอยู่จนสายยังหาตื่นไม่ เห้งเจียก็ค่อย ๆ บินเข้าไปข้างในได้ยินเสียงพระอาจาริย์ แลไปก็เห็นต้องมัดอยู่ดุจเขามัดสุกรนอนอยู่ข้างบันใด เห้งเจียก็บินลงมาใกล้ร้องเรียกพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงก็จำได้ว่าเห้งเจีย จึงเรียกว่าเห้งเจียจงรีบมาช่วยชีวิตรเราด้วยเถิด เห้งเจียถามว่าเมื่อคืนนี้รสชาติเปนอย่างไรบ้าง พระถังซัมจั๋งตอบว่า การประเวณีย์แล้วก็ตายเสียดีกว่า เพราะไม่ยินดีด้วยกับมัน ๆ จึงได้มัดไว้ทระมาทระกรรมอย่างนี้
เวลานั้นอาจาริย์กับศิษย์กำลังพูดกันอยู่นางปิศาจรู้สึกได้ยินเสียงว่าจะไปอาราธนาพระธรรมก็ตกใจตื่นขึ้น แม้นางปิศาจทำทระมาพระถังซัทจั๋งก็จริง แต่ใจนั้นยังมีความเสน่หาอาไลยพระถังซัมจั๋งอยู่มาก นางปิศาจได้ยินว่าจะไปก็รีบลงมาจากเตียงเดินเข้ามาที่มัดพระถังซัมจั๋งไว้ แล้วพูดด้วยเสียงอันดังว่า อยู่เปนผัวเมียกันไม่ดีหรือ จะไปอาราธนาพระธรรมทำไมให้ลำบาก เห้งเจียได้เห็นดังนั้นก็รีบบินออกจากอาจาริย์มาบอกแก่โป๊ยก่ายว่า อาจาริย์ท่านไม่ยอมตามใจ/*428นางปิศาจ เพราะฉนั้นมันจึงทระมารมัดท่านไว้ เมื่อกี้พี่กำลังพูดอยู่กับพระอาจาริย์ มันตกใจตื่นขึ้นพี่จึงต้องรีบหนีมา โป๊ยก่ายถามว่า อาจาริย์ได้พูดอะไรบ้างหรือ
เห้งเจียบอกว่าพระอาจาริย์ เธอพูดว่าตายเสียดีกว่าที่จะให้พรหมจรรย์เศร้าหมอง โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็หัวเราะ ชมว่าดี ๆ พระอาจาริย์เราเปนพระแท้ พี่น้องเราจึงพร้อมใจกันช่วยเธอให้ออกพ้นทุกข์ โป๊ยก่ายสองมือจับคราดเต็มกำลังสับกระชากประตูศิลาก็พังลงกระจายสามสี่ก้อน
ฝ่ายพวกเฝ้าประตูกำลังนอนหลับก็ตกใจตื่น เห็นดังนั้นก็วิ่งเข้าไปบอกแก่นางปิศาจว่า อ้ายรูปชั่วร้ายทั้งสองคนมาอิกแล้ว นางปิศาจได้ฟังดังนั้น ก็จับอาวุธพลองรีบเดินออกมายังประตูถ้ำ ร้องด่าว่าอ้ายสัตว์ลิงสัตว์หมูมึงอายุมากเสียเปล่า ๆ ไม่รู้จักขนบธรรมเนียม ทำไมจึงบังอาจมาทำลายประตูถ้ำของเราเสียดังนี้ควรหรือ
โป๊ยก่ายได้ฟังนางปิศาจพูดดังนั้นก็ด่าว่าอีมารร้าย มัวเมาละโมบเต็มไปด้วยกามราคท่วมกระบาลชาติสามารไม่มีดี มึงจะขับเขี้ยวอาจาริย์กูให้ร่วมรักแก่มึงทำให้พรหมจรรย์เศร้าหมอง ครั้นไม่ตามใจมึง ๆ ก็ทำทระมาทระกรรมต่าง ๆ มึงจะตกนรกหมกไหม้ใต้เถรเทวทัตมิได้รู้กลับมาเกิดในที่ดีอิกต่อไปแล้ว มึงจงรีบส่งอาจาริย์ของกูออกมากูจะยกโทษให้มึงไว้ชีวิตรไม่ฆ่าฟัน แม้ดื้อดึงขัดขวางอยู่ไม่กระทำตามกูว่า กูจะพังรื้อทั้งภูเขาให้ทะลายลงมิให้มึงตั้งรังอยู่ได้ต่อไป /*429นางปิศาจได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็เตรียมตัวร่ายเวทเหมือนครั้งก่อน ไฟก็พลุ่งออกจากรูจะหมูก มือถืออาวุธเข้าตีโป๊ยก่าย ๆ จับคราดยกขึ้นสับปิศาจ เห้งเจียเอาตะบองเหล็กเข้าระดมตีปิศาจ นางปิศาจก็แผลงฤทธิ์ออกไม่รู้ว่ากี่มือ รับซ้ายรับขวาต่อสู้กันประมาณได้ห้าสิบเพลง โป๊ยก่ายถูกอาวุธที่ปากได้ความเจ็บปวดก็ถอยหนี เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หวาดวิตกกลัวปิศาจ จึงได้ถอยหนีตามโป๊ยก่ายไป
ฝ่ายนางปิศาจมีไชยแล้วก็กลับเข้าถ้ำ สั่งพวกบริวารให้เอาศิลาก้อนใหญ่ ๆ ซ้อนกันปิดปากถ้ำให้มั่นคง ฝ่ายซัวเจ๋งอยู่ที่ชายเขาปล่อยม้าให้กินหญ้า ได้ยินเสียงหมูร้องอยู่ที่ไหนก็ยังไม่เห็นตัว ครั้นแลไปก็เห็นโป๊ยก่ายยกปากวิ่งหนีมา ซัวเจ๋งถามว่านั่นเปนอะไร โป๊ยก่ายบอกว่าไม่เปนการเจ็บปวดเหลือทน เห้งเจียวิ่งถามตามมาทันหัวเราะว่าเมื่อวานนี้แช่งข้าหัวบวมวันนี้ปากเจ้าบวม โป๊ยก่ายครางร้องว่าเหลือทน พี่น้องทั้งสามกำลังคร่ำครวญแลไปเห็นยายเฒ่าผู้หนึ่ง มือซ้ายถือตะกร้าๆ หนึ่งเก็บผักเดินมาทางทิศอาคะเน ซัวเจ๋งชี้มือว่าพี่ยายเฒ่าที่ไหนเดินมาโน่นแน่ เห้งเจียหันไปดูก็เห็นบนศีศะมีรัศมีปกคลุมอยู่ เห้งเจียจำได้ว่าพระโพธิสัตว์จึงร้องเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมานะมัศการว่าพระโพธิสัตว์มาแล้ว
ฝ่ายพระโพธิสัตว์เหาะขึ้นบนอากาศ กลับเปนรูปเดิมของพระโพธิสัตว์ เห้งเจียเหาะตามขึ้นไปนะมัศการบอกว่า พวกข้าพเจ้ามัวต่อสู้แก่ปิศาจไม่ทันจะมารับท่าน ขอได้โปรดอะไภยแก่พวกข้าพเจ้าด้วยเถิด /*430บัดนี้พวกข้าพเจ้ามาถูกมารร้ายยากที่จะปราบลงได้ พระโพธิสัตว์บอกว่าสัตว์ตนนี้มันมีฤทธิ์ร้ายแรงนัก ที่มันต่อยคนให้เจ็บปวดนั้นคือปลายหางของมัน ตัวมันเปนปิศาจแมลงป่องเพราะฉนั้นมันจึงมีพิศที่ปลายหาง เมื่อก่อนอยู่ที่วัดลุ่ยอิมยี่ฟังพระแสดงธรรม พระยูไลยแลเห็นไม่ชอบก็เอามือปัดมันไป มันหวนกลับต่อยนิ้วหัวแม่มือพระยูไลยเจ็บปวดเหลือจะทน พระยูไลยให้เทพบุตรกิมกังจับมัน ๆ หนีมาซ่อนอยู่แห่งนี้ ท่านอยากจะให้อาตมช่วยอาตมเข้าใกล้ไมได้ แม้ว่าจะช่วยได้ก็รีบไปหาดาวเทพบุตรเบ๊ายิดแชกุน อยู่ข้างทิศบูรพาชั้นดาวดึงษ์นั้นลงมา นั่นแลจึงจะปราบได้โดยง่าย พระโพธิสัตว์บอกให้เห้งเจียแล้วก็อันตระธานหายไป
เห้งเจียครั้นพระโพธิสัตว์ไปแล้ว ก็กลับลงมาบอกแก่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า พระอาจาริย์เรามีดาวช่วยไม่เปนไร พระโพธิสัตว์ท่านชี้แจงให้พี่ไปบนสวรรค์เชิญดาว เบ๊ายิดแชกุนให้ลงมาปราบปิศาจจึงจะได้ พี่จะรีบไปพูดแล้วก็เหาะไปยังดาวดึงษ์ เห้งเจียตรงเข้าไปยังตำหนักก้วงเม้งเกง เวลานั้นท่านเบ๊ายิดแชกุนไม่อยู่ เพราะให้ไปตรวจชั้นฟ้าเห้งเจียเห็นไม่อยู่จะถอยกลับออกมา แลไปเห็นพลทหารยืนเปนแถวข้างหลังนั้น ท่านเบ๊ายิดแชกุนกลับมา แล้วเห้งเจียกระทำคำนับ
เบ๊ายิดแชกุน เห็นเห้งเจียก็คำนับตอบแล้ว ถามว่าท่านใต้เซียจะไปข้างไหนหรือ เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้ามาหาจินแสไปช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่ง เบ๊ายิดแชกุนถามว่าจะให้ช่วยธุระอย่างไรหรือ บัดนี้อยู่ในที่ตำบลใด เห้งเจียบอกว่า อยู่ที่เมืองไซเหลียงก๊กตำบล/*431เขาต๊อกติ๊ซัวถ้ำบี้แป้ต๋อง พระโพธิสัตว์กวนอิมท่านเสด็จมาบอกให้ว่านางปิศาจนั้นมันเปนแมลงป่อง ชี้ให้ข้าพเจ้ามาหาท่านจึงจะปราบได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมาขอเชิญท่านไปช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้า
เบ๊ายิดแชกุนพูดว่า จะเข้าไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ก็จะช้าการไป ท่านใต้เซียมาถึงนี่แล้ว ทั้งพระโพธิสัตว์ก็ได้ชี้มาแล้ว ก็ไม่อาจขัดได้ ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะไปพร้อมกับท่านให้ทันเวลา เห้งเจียมีความดีใจพร้อมกันกับเบ๊ายิดแชกุน ออกจากประตูสวรรค์ตังทีหมึงเหาะมายังเขาต๊อกติ๊ซัว ครั้นถึงก็พากันลงยังยอดเขาเดินตรงมาที่น่าถ้ำ ซัวเจ๋งแลไปเห็นก็ร้องเรียกโป๊ยก่ายว่า พี่เห้งเจียไปเชิญเบ๊ายิดแชกุนมาแล้ว โป๊ยก่ายแหงนหน้าพูดว่า อย่าถือข้าพเจ้าเลยเปนคนป่วยไข้ เบ๊ายิดแชกุนถามว่า ท่านมีความป่วยเจ็บประการใดหรือ โป๊ยก่ายบอกว่าเมื่อวานนี้ไปรบกับนางปิศาจ ในเวลากำลังรบกันอยู่ ไม่รู้ว่ามันเอาอะไรต่อยเอาที่ปากทีหนึ่ง ได้ความเจ็บปวดยังไม่หายจนบัดนี้ เบ๊ายิดแชกุนว่า ท่านขยับมาข้าพเจ้าจะรักษาให้ โป๊ยก่ายก็ขยับมาใกล้ เบ๊ายิดแชกุนก็เอามือลูบที่ปากโป๊ยก่ายทีหนึ่งแล้ว เป่าทีหนึ่งความเจ็บปวดก็หายทันที โป๊ยก่ายดีใจที่สุดก็คำนับสรรเสริญว่าศักดิ์สิทธิ์แท้ ๆ
เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า ท่านจินแสช่วยลูบให้ข้าพเจ้าสักทีหนึ่งเถิด เมื่อวานนี้ข้าพเจ้าก็ถูกทีหนึ่ง ค่อยเบาแต่ยังไม่หายขาด ยังแสบๆ ตึงๆ อยู่วิตกว่าจะแปรปรวนไปอิก ขอท่านจินแส/*432ได้ช่วยแก่ให้ข้าพเจ้าด้วย เบ๊ายิดแชกุนก็เอามือลูบที่กลางกระหม่อมเห้งเจียทีหนึ่ง เป่าทีหนึ่งด้วยลมปากก็หายไม่เจ็บแสบอิกต่อไป โป๊ยก่ายนึกโกรธขึ้นมาพูดว่า พี่ไปกำจัดอีปิศาจนั้นก็ไปเถิด
เบ๊ายิดแชกุนว่าท่านทั้งสองจงไปฬ่อพอให้มันออกมาพ้นจากปากถ้ำ ข้าพเจ้าจะปราบมันเอง เห้งเจียโป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้น ก็พร้อมกันลงมายังถ้ำ ถึงประตูโป๊ยก่ายก็เอาคราดสับกระชากประตูหักพังทลายลงทั้งสิ้น แล้วเข้าไปในถ้ำถึงชั้นสองก็เอาคราดสับกระชากพังลงทั้งสิ้น เวลานั้นนางปิศาจจะให้คนแก้มัดพระถังซัมจั๋ง จะใคร่เชิญมาฉันน้ำร้อนน้ำชา พอได้ยินเสียงพังประตูชั้นสองอึกกระทึกนางก็ลุกขึ้นจับอาวุธเดินออกมาจากที่ ตีโป๊ยก่าย ๆ ยกคราดขึ้นรับ เห้งเจียเอาตะบองตีนางปิศาจ ๆ รุกเข้ามาจะแผลงฤทธิ์ เห้งเจียโป๊ยก่ายรู้ทีก็ถอยหนีออกมานอกถ้ำ เห้งเจียจึงร้องว่าท่านเบ๊ายิดแชกุนอยู่ที่ไหน แลไปเห็นเบ๊ายิดแชกุนยืนอยู่บนเนินเขา แปลงกายเปนรูปเดิมคือไก่ใหญ่ตัวหนึ่ง ยื่นศีศะยาวประมาณแปดศอกหันตรงนางปิศาจร้องขึ้นคำหนึ่ง นางปิศาจก็กลายเปนรูปเดิม คือแมลงป่อง เบ๊ายิดแชกุนร้องขันขึ้นอีกทีหนึ่ง แมลงป่องนั้นก็ล้มตายอยู่กับเนินเขานั้น
โป๊ยก่ายตรงเข้ามาเหยียบกลางหลังด่าว่าอีสัตว์เดรฉาน ทำไมมึงจึงไม่แผลงฤทธิ์ไปอีกเล่า ปิศาจก็นอนนิ่งไม่ไหวกาย โป๊ยก่ายก็เอาคราดสับฟันจนละเอียดไปทั้งสิ้น
ฝ่ายเบ๊ายิดแชกุนเห็นเสร็จธุระแล้วก็เหาะกลับไปยังวิมานสฐาน /*433เห้งเจียเห็นดังนั้นก็คำนับขอบคุณไป พี่น้องทั้งสามก็พากันเข้าถ้ำ พวกคนใช้ของปิศาจก็พากันมาคุกเข่าคำนับพูดว่า ขอท่านได้โปรดพวกข้าพเจ้ามิใช่ปิศาจมารร้าย พวกข้าพเจ้าเปนมนุษย์อยู่ในเมืองไซเหลียงก๊ก นางปิศาจจับเอามาทั้งนั้น ท่านอาจาริย์นั้นอยู่ข้างในห้องเฮียวปั๊งกำลังนั่งร้องไห้อยู่ เห้งเจียพิจารณาดูคนเหล่านั้นก็เห็นว่ามิใช่ปิศาจจริง จึงเดินเลยเข้าไปข้างในค้นหาอาจาริย์
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง เห็นศิษย์มาพร้อมกันทั้งสามคนก็มีความยินดีพูดว่า อาตมภาพผู้เดียวศิษย์ทั้งหลายจึงได้ซึ่งความทุกข์ แล้วถามต่อไปว่าบัดนี้นางปิศาจนั้นเปนประการใด โป๊ยก่ายบอกว่าอันหญิงนั้น เดิมเปนแมลงป่องตัวเมีย หากพระโพธิสัตว์กวนอิมมาบอกให้ไปหาเบ๊ายิดแชกุนลงมาปราบจึงได้ นางปิศาจนั้นข้าพเจ้าสับฟันละเอียดแล้ว พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น มีความขอบคุณพระกวนอิมยิ่งนัก พวกศิษย์ทั้งสามก็หาอาหารให้พระอาจาริย์ฉันเสร็จแล้ว ต่างก็พากันกินอิ่มแล้วก็พากันออกจากถ้ำ จึงเรียกพวกหญิงที่ปิศาจจับไว้นั้น ให้ออกมาแล้วก็ชี้ทางให้กลับไปทุกคน แล้วเอาหญ้าฟางทำคบจุดไฟเผาถ้ำนั้นไหม้เปนจุณไป ก็นิมนต์อาจาริย์ชนม้าตัดออกทางใหญ่หมายทิศปราจิณ
เดินพลางชมพลางตามแนวปา แลไปก็เห็นภูเขาสูงก็พากันเดินข้ามเขาไปทางทิศตวันตก เปนเนินลาศเสมอ โป๊ยก่ายจะแผลง/*434ฤทธิ์ก็ส่งหาบให้ซัวเจ๋งหาบ โป๊ยก่ายก็เอาคราดไล่ม้าให้วิ่ง เห้งเจียถามว่านั่นจะทำอะไรกัน โป๊ยก่ายว่าเวลาก็จวนจะค่ำ ตั้งแต่ขึ้นเขาเดินมาก็เกือบวันหนึ่งแล้ว ในท้องก็หิวโหยวุ่นวาย ข้าพเจ้าจะใคร่หาบ้านคนจะได้บิณฑบาตเข้ากินสักมื้อหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นพี่จะไล่ม้านั้นให้ไปเร็ว ๆ ว่าแล้วเห้งเจียก็ชักตะบองออกเดินมาใกล้ม้าเอาตะบองแกว่งหมุนทีหนึ่ง ม้าก็วิ่งดุจลูกเกาทัณ ถามว่าม้าทำไมกลัวเห้งเจียไม่กลัวโป๊ยก่ายนั้นเปนอย่างไร มีคำตอบว่า เห้งเจียแต่ก่อนเมื่ออยู่บนสวรรค์เคยเลี้ยงม้าปราบเสียออกเข็ดฝีมือ อาไศรยเหตุนี้มาจนทุกวันนี้ม้าก็ต้องย่อมกลัววานรทุกตัวไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้ายอไม่หยุดไม่รู้แห่งที่จะทำประการใด ก็จับบังเหียนรั้งกดลงกับอานปล่อยวิ่งไปตามวิไสย ประมาณทางสักสองร้อยเส้นจึงค่อย ๆ เดิน เมื่อกำลังเดินมาได้ยินเสียงม้าฬ่อเสียงคนร้องกู่ข้างทางคะเนเสียงสักสามสี่สิบคน แลไปก็เห็นคนเดินออกมา มือถืออาวุธทุก ๆ คนออกสกัดหน้าพระถังซัมจั๋งแล้วถามว่าพระสงฆ์นั้นจะไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งให้อกสั่นขวัญหาย นั่งไม่อยู่พลัดตกจากหลังม้าลงมา ลุกขึ้นยืนข้างทางร้องว่าท่านใต้อ๋องยกชีวิตรให้ข้าพเจ้าเถิด
ฝ่ายหัวหน้าโจรสองคนพูดว่า เราไม่ทุบไม่ตีมีสิ่งของอะไรก็เอามาให้เราเสียโดยดีแล้วก็ไม่ต้องทุบตี พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็รู้แน่ว่าพวกโจร จึงเดินมาพะนมมือพูดว่า อาตมภาพมาจาก/*435เมืองใต้ถังฝ่ายทิศบูรพา มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้อาตมภาพไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม จากบ้านเมืองมาหลายปีแล้ว แม้มีโสหุ้ยเสบียงอาหารมาก็หมดสิ้นแล้ว อาตมภาพเปนสงฆ์ไปถึงไหนก็บิณฑบาตเขาฉัน พอเลี้ยงชีวิตรไปเท่านั้น ไม่มีเงินทองเข้าของสิ่งใดเลย ขอท่านได้กรุณาเถิด
ฝ่ายนายโจรทั้งสองพูดว่า ข้าพเจ้าตั้งใจคอยดุจเสือมาสะกัดทางอยู่ ปราถนาจะประสงค์ทรัพย์สมบัติเงินทอง จะให้เราผ่อนผันอย่างไรได้ หากว่าเงินทองเข้าของไม่มีจริงแล้ว เสื้อผ้าก็ควรถอดออกมาให้ แลทิ้งม้าไว้ที่นี่แล้ว เราจึงจะปล่อยให้ไปได้ หาไม่ก็ไม่ฟังกัน พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อันเสื้อผ้านั้นขาด ๆ เสีย ๆ อาตมภาพบิณฑบาตเขามาพอพันกายท่านจะให้ถอดออกจากกายดังนี้ ก็เหมือนฆ่าอาตมภาพเสียเหมือนกัน จะเปนบาปกรรมแก่ท่านต่อไปหาควรไม่ นายโจรได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้นก็โกรธฉวยไม้พลองตรงมาจะตีพระถังซัมจั๋ง ๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่รู้จักการกลับกลอก เห็นการจวนตัวไม่รู้ที่จะแก้ไขอย่างไรได้ จึงพูดว่าท่านอย่าเพ่อลงมือ อาตมภาพมีศิษย์มาด้วยข้างหลังมีเงินติดตัวมาสองสามตำลึง รอมาถึงอาตมภาพจะเอาให้ท่าน
นายโจรพูดว่า สงฆ์ผู้นี้พูดกลับกลอกเอาเชือกมัดเสียจึงจะได้ พวกบริวารก็เอาเชือกมัดพระถังซัมจั๋งชักโยงขึ้นบนต้นไม้สูง
ฝ่ายศิษย์ทั้งสามวิ่งตามหลังมา โป๊ยก่ายหัวเราะไม่หยุด แล้ว/*436พูดว่าพระอาจาริย์ห้อใหญ่ไปตามสบายใจแล้ว ไม่รุ้ว่าจะไปถึงไหน โป๊ยก่ายเหลือบไปเห็นอาจาริย์แขวนห้อยอยู่บนต้นไม้สูง จึงร้องบอกเห้งเจียซัวเจ๋ง ให้ดูว่าอาจาริย์คอยอยู่โน่นแล้ว ใจฅออาจสามารถขึ้นอยู่บนต้นไม้สูงผูกชิงช้าไกวเล่นตามสบายใจ เห้งเจียแลไปเห็นแล้วว่าเจ้าอย่าพูดให้เลอะเทอะ อาจาริย์เราถูกแขวนอยู่แล้วมิใช่หรือ เจ้าสองคนค่อย ๆ เดิน พี่จะรีบไปก่อนหากจะมีเหตุอะไรดอกกระมัง เห้งเจียก็รีบขึ้นเนินเขาสูงแลไปก็เห็นพวกโจรตั้งอยู่เปนหมู่ เห้งเจียดีใจพูดว่าดีแล้วลาภจะมาถึงแล้ว พูดดังนั้นแล้วก็แปลงตัวเปนสามเณรน้อยอายุประมาณสิบหกขวบ บนบ่าสะพายห่อผ้าใหญ่เดินตรงมาที่อาจาริย์ร้องเรียกว่าอาจาริย์นั้นเปนเหตุอะไร พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงก็จำได้รู้ว่าเห้งเจีย จึงพูดว่าทำไมจึงไม่ช่วยแก้เราเล่า
เห้งเจียถามว่านั่นเพราะเหตุอะไรจึงได้เปนดังนี้ พระถังซัมจั๋งบอกว่าพวกเหล่านั้นสะกัดทางเราไว้มิให้เราไป จะทวงเอาค่าเดินทางสิ่งของไม่มีจะให้เขา ๆ จึงมัดแขวนไว้อย่างนี้ คอยว่าเห้งเจียมาจะได้คิดดูมีอะไรจะได้ให้เขา เพราะเหตุดังนี้เราจะทำประการใดดี เห้งเจียถามว่าอาจาริย์ได้พูดจารับรอง ผ่อนผันไว้แก่เขาอย่างไรบ้างเล่า พระถังซัมจั๋งบอกว่าเขาเร่งรัดจะมาตีมาทุบ อาตมภาพก็ไม่รู้ที่จะแก้ตัวอย่างไร จึงได้อ้างว่าเข้าของมีอยู่ที่เห้งเจีย อย่าเพ่อทุบตีให้คอยสานุศิษย์ก่อนพวกเหล่านี้จงหยุดให้ เปนเวลาที่เข้าคับแค้นจงได้พูดดังนั้น เห้งเจียพูดว่าดีแล้วตามอาจาริย์พูดอย่างนี้ก็สมควรถูกต้องแล้ว
/*434ฝ่ายนายโจรแลบ่าวไพร่เห็นเห้งเจียพูดโต้ตอบกับอาจาริย์ดังนั้นก็พากันตรูเข้าล้อม นายโจรเข้ามาใกล้พูดว่าสามเณรอาจาริย์นั้นบอกว่า เข้าของเงินทองอยู่ที่สามเณร ๆ จงรีบเอามาให้เราโดยเร็วเราจะยกชีวิตรให้ แม้พูดขัดขวางสักครึ่งคำไม่พอใจเรา เราจะให้ชีวิตรวินาศลงกับพื้นเดี๋ยวนี้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็วางถุงลงแล้วพูดว่า ท่านอะยุติธรรมทั้งหลายไม่ต้องทวงถามไปทำไมกับเข้าของ ในห่อนี้มีทองคำไม่สู้มากหนักยี่สิบแท่ง เงินสักสามสี่สิบแท่งเงินที่ละเอียด ๆ ยังไม่ได้คิด จะต้องประสงค์แล้วจงเอาไปทั้งห่อเถิด ขอแต่อย่าตีอาจาริย์ของอาตมภาพเลย คำโบราณท่านย่อมว่าเงินทองเปนของปลายเหตุ มีกุศลแลบุญย่อมเปนต้นเหตุ เงินทองเปนของปลายพวกอาตมภาพก็เปนพระเปนสงฆ์ก็มีแต่เที่ยวบิณฑบาต ขอท่านได้แก้ปล่อยอาจาริย์ออกมาก่อนแล้ว อาตมภาพจะนำของเหล่านี้มอบให้ท่านทั้งสิ้น
ฝ่ายโจรเหล่านั้นเมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ดีใจ พูดว่าตาสงฆ์แกเหนียวแน่นสามเณรเล็กนี้ดีไม่ขี้เหนียว นายโจรทั้งสองจึงบอกให้พวกบริวารโจรเหล่านั้นแก้มัดพระถังซัมจั๋งลงมา แล้วก็ขึ้นม้าหนีไป เห้งเจียเอาแซ่หวดม้าเข้าสองสามทีม้าก็วิ่งไปทางเก่า เห้งเจียร้องว่าไปผิดทางแล้วเห้งเจียจะฉวยห่อวิ่งตามไป พวกโจรก็เข้าล้อมสะกัดไว้ถามว่าจะไปข้างไหนเข้าของเอาไว้ก่อนอย่าให้ถึงลงมือ เห้งเจียว่าของนั้นจะต้องปันเปนสามส่วน นายโจรพูดว่าเจ้าเณรน้อยนี้กลับกลอกทำกลอุบายแต่พอให้อาจาริย์หลุดเท่านั้น ของในนั้นมีมากน้อยเท่า/*438ใด ถ้ามีมากก็จะแบ่งปันให้ไปซื้อผลไม้กิน เห้งเจียว่าเอาเข้าของที่ไหนมามีเล่า พี่ทั้งสองหากเปนนายโจรไปปล้นที่ไหนได้เข้าของ ขอให้มาแบ่งให้แก่ข้าพเจ้าบ้างซีจึงจะชอบ นายโจรได้ฟังดังนั้นก็โกรธแล้วพูดว่าเจ้าเณรนี้ไม่รู้จักความตายเลย เข้าของก็ไม่ยอมให้กลับจะมาขอแบ่งส่วนเอาที่ข้าจงดูไม้ตะพดลายนี้เถิด นายโจรก็ตีศีศะเห้งเจียเจ็ดแปดที เห้งเจียก็มิได้แสดงความเจ็บปวดหน้าตาปรกติอยู่กลับหัวเราะเสียงดังสนั่น พูดว่าพี่ถ้าตีดังนี้ตีอีกพันทีก็ไม่รู้สึกว่าเจ็บอย่างไร นายโจรเห็นดังนั้นก็ตกใจพูดว่าเจ้าเณรน้อยคนนี้หัวมันช่างแขงจริง เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าไม่แขงถึงดังนั้นดอกพูดเล่นตามการดังนั้นเอง พวกโจรก็ไม่ฟังถ้อยคำตรูเข้ามาสามสี่คนตีเห้งเจีย เห้งเจียร้องห้ามว่าท่านทั้งหลายอย่าเพ่อโกรธก่อน รอข้าพเจ้าจะเอาออกมาให้ พูดแล้วเห้งเจียก็ชักออกจากหูเปนเข็มปักอันหนึ่งแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเปนคนบวชเรียนเงินทองไม่มี ๆ แต่เข็มเล่มหนึ่งนี้ให้แก่ท่านเท่านั้น
นายโจรก็นึกเสียใจว่าปล่อยพระสงฆ์ที่มีเข้าของไปเสียแล้ว จับสามเณรคนจนไว้เราไม่เข้าใจเย็บสรอยจะเอาเข็มไปทำอะไรได้ เห้งเจียเห็นนายโจรพูดว่าไม่ต้องการก็จับแกว่งทีหนึ่ง ก็ใหญ่ขึ้นเท่าตะบองอันหนึ่งปักลงยังพื้นแล้ว ร้องบอกว่าท่านทั้งหลายมาถอนเอาไปได้แล้วข้าพเจ้าจะยกให้ นายโจรทั้งสองก็มาสั่นถอน คิดดูก็น่าสงไสย เปรียบประดุจตั๊กแตนจับเสาศิลา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็กระโดดมา/*439จับถอนเบา ๆ ก็ขึ้นแล้วเอาตะบองชี้พวกโจรว่า พวกเจ้าไม่รู้จักมาโดนเข้าเสียแล้ว
นายโจรโกรธเอาพลองตีศีศะเห้งเจียอิกห้าหกสิบที เห้งเจียก็หัวเราะพูดว่า พวกเจ้าตีข้าเมื่อยมือแล้ว ทีนี้จะต้องให้ข้าตีบ้าง ว่าแล้วเห้งเจียก็ออกท่าตะบองหวดไปทีหนึ่ง ถูกนายโจรล้มลงกับพื้นสิ้นใจตาย นายโจรอิกคนหนึ่งเห็นดังนั้น ก็ด่าว่าอ้ายโล้นนี้ไม่รู้จักธรรมเนียม เข้าของก็ไม่ให้กลับมาฆ่าคนเสียดังนี้ เห้งเจียว่าจงเงียบยับยั้งก่อน คอยเราตีเสียให้ตายทุกคนให้สิ้นรากเง่าจึงจะได้ ว่าแล้วเห้งเจียก็ยกตะบองหวดไปทีหนึ่งถูกนายโจรล้มลงตายอิกคนหนึ่ง พวกบริวารเหล่านั้นก็ตกใจพากันวิ่งหนีไปทั้งสิ้น
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกำลังม้าวิ่งกลับไป ก็มาพบโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ๆ ร้องว่าอาจาริย์ทำไมเดินมาทางนี้เล่า ผิดทางเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งชักม้าหยุดแล้วพูดว่า จงรีบไปบอกแก่เห้งเจียว่า อย่าให้ลงตะบองเลย จงเห็นแก่เพื่อนมนุษย์เถิดอย่าทำให้ถึงแก่ความตายเลย โป๊ยก่ายว่าอาจาริย์จงหยุดพักก่อน ข้าพเจ้าจะไปบอกเธอเอง พูดแล้วโป๊ยก่ายก็รีบวิ่งไปใกล้จะถึง ร้องตะโกนว่าพี่เห้งเจีย พระอาจาริย์สั่งว่าอย่าตีคนเลย เห้งเจียว่าใครได้ทันตีใครที่ไหนเล่า โป๊ยก่ายถามว่าพวกโจรไปข้างไหนหมดเล่าจึงไม่เห็นสักคนเดียว เห้งเจียบอกว่าพวกบริวารของมันหนีไปหมดแล้ว เหลือแต่นายมันสองคนยังนอนหลับอยู่ โป๊ยก่ายเดินเข้ามาใกล้แลดูเห็นคนนอนอยู่ น้ำเมือก/*440อะไรไหลออกมาเปรอะหัวดังนั้น เห้งเจียบอกว่าพี่พึ่งตีตายหัวสมองทะเล้นเยื่อออกมา โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็ตกใจวิ่งกลับไปบอกพระถังซัมจั๋งว่า พวกโจรกลับไปหมดแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่า มันไปทางไหน โป๊ยก่ายบอกว่าพี่เห้งเจียตีนอนตายอยู่สองคน พวกนั้นมันหนีไปหมดแล้ว แต่จะไปทางไหนข้าพเจ้าไม่ทราบ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ร้อนใจ บ่นว่าน่าแค้นอ้ายลิงแท้ ๆ ใจฅอช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ ตีเขาจนถึงแก่ความตาย พูดดังนั้นแล้วก็ชักม้ากลับมาพร้อมด้วยโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเดินมา ครั้นถึงที่ ๆ โจรตายนั้นแล้วแลเห็นโลหิตออกเลอะพื้นดิน คนตายก็นอนอยู่กับพื้น พระถังซัมจั๋งไม่พอใจจะแลดู จึงสั่งให้โป๊ยก่ายเอาไปฝังเสีย อาตมภาพจะสวดมนต์สักจบหนึ่ง
โป๊ยก่ายว่าอาจาริย์เห็นจะผิดดอกกระมัง ก็เห้งเจียตีคนตายจะให้ข้าพเจ้าเปนสับปะเหร่อจะได้อยู่หรือ เห้งเจียถูกอาจาริย์ว่าใจฅอไม่สู้จะสะบาย ครั้นได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น จึงตวาดโป๊ยก่ายว่าอ้ายชาติหมูยังไม่รีบเอาไปฝังหรือ ประเดี๋ยวจะฬ่อด้วยตะบองตายตามอ้ายโจรไปอีกศพเดี๋ยวนี้ โป๊ยก่ายตกใจกลัวรีบไปข้างเนินเขา เอาคราดสับดินลงขุดหลุมแล้ว แบกเอาศพทั้งสองใส่ลงไปเอาดินกลบแน่นแล้วเอาดินมูลขึ้นเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงหยิบดินจุดธูปอัทธิฐานว่า นายโจรจงฟังอาตมภาพจะขออัทธิฐาน เหตุคิดถึงสานุศิษย์ของอาตมภาพ เพราะพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ไปไซที/*441อาราธนาพระธรรม มาถึงที่นี่พบท่านหลายคน อาตมภาพอ้อนวอนว่ากล่าวแต่ถ้อยคำที่ดี ท่านก็มิได้เชื่อฟัง จึงมาปะเห้งเจียมือร้ายใจกล้า ตีด้วยตะบองถึงแก่ความตาย อาตมภาพสงสารคิดถึงซากศพนอนอยู่กลางดิน จึงให้โป็ยก่ายเอาไปฝังแล้ว แม้ว่าลงไปยังนรกฟ้องแก่พระยามัจจุราชต้องตามเหตุผล เห้งเจียแซ่ชึงอาตมภาพแซ่ตั๊นฆ่ามีตัวอยู่อย่าฟ้องอาตมภาพเลย
โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์ต้องชี้แจงให้หมดจด คือเมื่อเวลาเธอตีนั้น ข้าพเจ้าแลซัวเจ๋งไม่ได้อยู่ที่นั่น พระถังซัมจั๋งก็กล่าวตามคำโป๊ยก่ายว่า แม้ว่าฟ้องก็จงฟ้องแต่เห้งเจียคนเดียว ที่โป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งนั้นมิได้เกี่ยวข้อง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์ท่านเปนผู้ใหญ่ช่างไม่มีจิตรกะตัญญูเลย เพราะว่าเพื่อด้วยอาจาริย์ไปอาราธนาพระธรรม ได้ความทุกข์ทระมานั้นเท่าไรแล้ว มาวันนี้ข้าพเจ้าพลั้งผิดตีโจรร้ายตายสองคน ท่านไปชี้สอนให้มันไปฟ้องข้าพเจ้ายังพระยามัจจุราช ข้าพเจ้าตีมันตายก็จริงแต่ท่านไปอาราธนาพระธรรม ถ้าข้าพเจ้าไม่เปนสานุศิษย์ของท่านตามมาที่ไหนจะได้ตีคนตายเล่า ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะมีคำสั่งบ้าง ว่าแล้วก็ถือไม้ตะบองมายืนข้างหลุมผี กระทุ้งสามทีแล้วพูดว่าอ้ายโจรตายโหงเองจงฟังเราพูดเรายอมให้เองตีเราก่อนเจ็ดที แล้วก็ตีอิกเจ็ดทีแปดทีเราก็ไม่เจ็บไม่ช้ำ เจ้าทำให้เราได้ความเดือดร้อนเราจึงได้ตีเจ้าตาย /*442ต่อให้เจ้าไปฟ้องที่ไหนเราก็ไม่กลัว เง็กเซียงฮ่องเต้ท่านรู้จักเรา เทพบุตรทั้งหลายก็เคยชอบกัน ดาวรอบท้องฟ้าก็เปนเพื่อนแก่เรา เทพารักษ์แลพระภูมิเจ้าที่ก็เกรงใจเรา เทพยดารักษาจักกระวาฬก็ชอบกันสนิท ทุก ๆ เขตรภูมิเจ้านายศักดิ์สิทธิ์ทั้งพระยามัจจุราชก็เกรงใจทั้งสิ้นตามแต่เจ้าจะไปฟ้องเราเถิดเราไม่กลัวทั้งสิ้น พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ตกใจ จึงพูดว่าอาตมภาพกล่าวคำอัทธิฐานดังนั้นก็ปราถนาจะให้เปนคนดี ตัวทำไมจึงถือเอาเปนจริงดังนั้นเล่า เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์ได้พูดไปแล้วก็ช่างเถิด เวลายังวันอยู่รีบไปหาที่อาไศรยเถิด
พระถังซัมจั๋งจิตรก็ยังไม่หายโกรธ จึงขึ้นหลังม้าเห้งเจียยังขุ่นในใจอยู่ อาจาริย์กับศิษย์ต่างดีแต่หน้าในใจก็ต่างติเตียนกัน เดินมาสักประเดี๋ยวแลไปข้างน่า เห็นที่ข้างทางใหญ่เข้าไปในแนวป่านั้นมีหมู่บ้าน พระถังซัมจั๋งเอาแซ่ม้าชี้พูดว่าพวกเราเข้าไปพักที่หมู่บ้านนั้นเถิด แล้วก็พากันเดินเข้าไปถึงที่น่าบ้าน พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าเห็นตาเฒ่าคนหนึ่งเดินออกมา พระถังซัมจั๋งจึงทักถาม ตาเฒ่าจึงถามว่าพระสงฆ์ท่านมาแต่เมืองไหนจะไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพนี้อยู่เมืองใต้ถัง จะไปไซทีอาราธนาธรรม มาถึงนี่ก็จวนค่ำจะขออาไศรยพักสักคืนหนึ่งรุ่งเช้าจะลาไป
ตาเฒ่าพูดว่าหนทางตั้งแต่เมืองท่านมาถึงที่นี่มิใช่ใกล้ ทำไมท่านผู้เดียวจึงได้มาถึงที่นี่ได้ พระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมภาพมีศิษย์/*443มาด้วยสามคนเปนเพื่อน ตาเฒ่าถามว่าก็สานุศิษย์อยู่ที่ไหนเล่า พระถังซัมจั๋งเอามือชี้ว่าที่ยืนอยู่ข้างทางนั่นและ ตาเฒ่าก็แลไปเห็นทั้งสามคนน่าตาหยาบคายไม่น่าดูทุก ๆ คน ตาเฒ่าหันกลับจะเข้าบ้าน พระถังซัมจั๋งยึดไว้แล้วพูดว่าท่านตาจงเมตตาขอให้อาไศรย์พักสักคืนหนึ่งเถิด
ตาเฒ่าสั่นศีศะโบกมือพูดว่าไม่ใช่อย่างคน จะเปนยักษ์มารอะไรก็ไม่รู้ คนหนึ่งคล้ายเงือก คนหนึ่งคล้ายม้าปากยาว คนหนึ่งหน้าคล้ายกับรามสูร เห้งเจียได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้นก็ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ที่คล้ายเงือกนั้นคือเหลนของข้าพเจ้า ที่หน้าเหมือนม้านั้นคือโหลนของข้าพเจ้าเอง ตาเฒ่าเห็นหน้าตาเห้งเจียดังนั้นใจฅอไม่สบายจะถอยเข้าบ้าน พระถังซัมจั๋งจึงตามเข้าไปในบ้าน ข้างในบ้านมียายเฒ่าคนหนึ่งจูงเด็กอายุประมาณสักหกขวบ เดินมาถามว่าอะไรกันที่ไหน พระถังซัมจั๋งจึงเล่าให้ยายเฒ่าฟังทุกประการว่า อันสานุศิษย์ของอาตมภาพนั้น รูปร่างอยาบคายก็จริง แต่สมาทานถือตามพระพุทธบัญญัตทั้งสามคน ไม่เหมือนคนโหดร้ายทั้งหลายดอก จะกลัวเธอทำไม ตายายเฒ่าทั้งสองได้ฟังชี้แจงดังนั้น จึงค่อยหายความกลัวจึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งให้เชิญเข้ามา พระถังซัมจั๋งจึงเดินออกไปสั่งศิษย์ทั้งสามว่า จงระมัดระวังกิริยาให้เรียบร้อย ศิษย์ทั้งสามก็จูงม้าพาหาบเข้าไปยังเรือนตาเฒ่า นั่งพักคอยฟังอาจาริย์จะใช้สรอย
ฝ่ายยายเฒ่ามีจิตร์ศรัทธาจึงจัดแจงยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยง เวลานั้นก็จวนจะโพล้เพล้ คนในบ้านก็จัดแจงตามตะกียงแลโคมไฟสว่าง/*444ไสว พระถังซัมจั๋งถามตาเฒ่าว่าท่านแซ่อะไร อายุได้เท่าใดแล้ว ตาเฒ่าตอบว่าข้าพเจ้าแซ่เอี่ยวอายุได้เจ็ดสิบสี่ปีแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่ามีบุตรกี่คน ตาเฒ่าบอกว่ามีคนเดียวที่ยายแก่จูงมานั้นแลคือหลาน พระถังซัมจั๋งขอพบบุตรชาย ตาเฒ่าพูดว่าข้าพเจ้าก็แก่แล้วเลี้ยงลูกคนนี้แสนจะลำบากกับมันวันนี้พ่อมันไม่อยู่ พระถังซัมจั๋งถามว่าไปค้าขายที่ไหนหรือ ตาเฒ่าสั่นศีศะพูดว่าคิดแล้วก็น่าสงสาร แม้ว่าชอบค้าขายก็เปนบุญของข้าพเจ้า อันกิจการบ้านเรือนไม่เอาเปนธุระทั้งสิ้น ตั้งใจทำแต่การอับประยศไม่มีความดี เที่ยวคบค้าคนพาลตีชิงวิ่งราวสกัดทางขวางหน้าฆ่าคนสารพัดจะเปนแต่การอะกุศลทั้งสิ้น เมื่อห้าวันหายไปไม่เห็นกลับมาจนวันนี้
พระถังซัมจั๋งไม่ซักถามต่อไปอิก นึกแต่ในใจว่าเห็นจะเปนอ้ายโจรที่เห้งเจียตีตายนั้นดอกกระมัง แล้วพระถังซัมจั๋งพูดว่าพ่อแม่จิตรใจเปนกุศล เหตุไฉนบุตรจึงได้เปนไปเช่นนั้น เห้งเจียว่าลูกอย่างนี้ไม่ใช่คนดีเลี้ยงไว้ทำไม ข้าพเจ้าจะช่วยจับตีเสียให้ตายจะได้ไม่ต้องเปนทุกข์ ตาเฒ่าว่าข้าพเจ้าก็อยากจะให้มันพ้นหูพ้นตาไปเสียขัดด้วยผู้คนก็ไม่มีจึงต้องนิ่งอยู่ ไว้มันเพื่อให้ช่วยกลบดินให้ข้าพเจ้าเมื่อภายหลัง ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายได้ฟังตาเฒ่าว่าดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า พี่เห้งเจียอย่าพูดสนุกปากไป ขอหญ้าท่านตาสักมัดหนึ่ง หาที่ปูลาดนอนพักพรุ่งนี้จะได้ไป ตาเฒ่าได้ยินดังนั้นก็นำพาอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสี่คนออกไปที่สวน ชี้ให้อาไศรยอยู่ที่กระท่อมน้อยแล้ว/*445ตาเฒ่าก็กลับเข้าบ้าน พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็พักนอนอยู่ที่นั่น
ฝ่ายพวกโจรนั้น ลูกตาเฒ่ากับพรรคพวกอยู่ในหมู่นั้นด้วย เมื่อเวลาเช้าเห้งเจียตีนายโจรตายเสียสองคน พวกบริวารเหล่านั้นก็พากันซุกซ่อนวิ่งหนีเอาตัวรอด พอเวลายามสามมารวมกันเปนหมู่มาเคาะประตูเรียกตาเฒ่า ๆ กำลังนอนได้ยินก็เดินออกมาเปิดประตู ได้ยินพวกโจรบ่นว่าหิวเข้า ๆ ฝ่ายลูกชายตาเฒ่าก็ไปในบ้านเรียกลูกเมียตื่นขึ้นหุงเข้าต้มแกง ก็เลยไปหลังสวนหอบฟืนเข้ามาแล้ว ถามภรรยาว่าม้าขาวที่หลังสวนนั้นของใคร ภรรยาบอกว่าม้าของพระสงฆ์ที่ท่านมาจากเมืองใต้ถังจะไปอาราธนาพระธรรม เมื่อเย็นนี้ท่านมาขออาไศรยพักนอน พ่อแม่เลี้ยงดูเธอแล้ว จึงชี้ให้อาไศรยกระท่อมน้อยนอน
ลูกตาเฒ่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจออกไปนอกบ้านตบมือหัวเราะบอกแก่พวกกันว่า เหมาะแล้ว ๆ คนพยาบาทแก่พวกเราอยู่ในบ้านเรา พวกเหล่านั้นถามว่า คนพยาบาทใครที่ไหน ลูกตาเฒ่าบอกว่าพวกพระสงฆ์ที่ตีนายเราตายนั้นเปนไรเล่า บัดนี้มาอาไศรยนอนอยู่ที่ในสวนหลังบ้านเรากำลังนอนหลับ พวกโจรพากันพูดว่าดีแล้ว ๆ จับเอาตัวให้ได้แล้วสับฟันให้เนื้อป่นละเอียด จะได้แก้แค้นแทนให้นายเรา ลูกตาเฒ่าห้ามว่าอย่าเพ่อรีบร้อน จงพากันออกไปลับมีดให้คมก่อน
ฝ่ายตาเฒ่าแอบได้ยินพวกโจรคิดกันดังนั้น จึงค่อย ๆ เดินออกไปสวนปลุกพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามให้ตื่นขึ้นแล้ว บอกว่า/*446พวกโจรนั้นพาพวกมามากหลายคน รู้ว่าพวกท่านมาพักอยู่ที่นี่มันจะคิดฆ่าพวกท่าน ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าท่านมาจากเมืองไกล ไม่พอใจจะให้ฆ่าท่าน จงรีบเก็บเข้าของข้าพเจ้าจะส่งท่านให้ไปทางหลังสวน พระถังซัมจั๋งได้ฟังตาเฒ่าบอกดังนั้นก็ขอบคุณเปนที่สุด ตาเฒ่าก็กลับมานอนต่อไป
ฝ่ายพวกโจรครั้นลับหอกดาบแล้ว ก็พากันมากินเข้าเวลานั้นพอย่างเข้ายามสามแล้วก็พร้อมกันต่างถืออาวุธต่าง ๆ ตรงมายังหลังบ้านที่สวนแลไปไม่เห็นคน จึงจุดใต้คบค้นหารอบสวนก็ไม่เห็น เห็นประตูหลังบ้านเปิดทิ้งอยู่ จึงพูดกันว่าเห็นจะหนีไปทางนี้ ก็พากันโห่ร้องไล่ตามไปจนเวลาตวันขึ้นก็ยังเร่งรีบไล่ตาม
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อออกจากประตูสวนก็รีบเดินมา ได้ยินเสียงโห่ร้องมาตามหลัง จึงหันมาแลดูเห็นเปนหมู่ประมาณสักสามสิบคน ล้วนมีมือถืออาวุธวิ่งตามมาจึงพูดแก่ศิษย์ทั้งสามว่าเราจะทำอย่างไรดี เห้งเจียว่าจงวางใจเถิด ข้าพเจ้าจะรับเปนธุระป้องกันปราบปรามเอง พระถังซัมจั๋งจึงว่าเห้งเจียทำแต่พอให้เข็ดหลาบเกรงกลัวแล้วถอยไปเท่านั้น อย่าทำให้ถึงแก่ล้มตายเลย
ครั้นพวกโจรไล่มาใกล้เข้าแล้ว เห้งเจียก็ชักตะบองหันหน้ามาสถัด ถามว่าท่านทั้งหลายจะพากันไปข้างไหน พวกโจรด่าว่าอ้ายพวกหัวโล้นมึงจงใช้ชีวิตรของนายกู ด่าแล้วต่างคนก็เข้าล้อมเห้งเจีย ๆ ก็เอาตะบองฟาดซ้ายฟาดขวา พวกโจรก็ล้มราบลงไปทั้งสิ้น บ้าง/*447ก็ตายบ้างก็เจ็บบ้างก็ลุกวิ่งหนีไป พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้า เห็นเห้งเจียตีคนตายหลายคน ไม่อยากจะเห็นก็รีบขับม้าเดินไป โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็วิ่งติดตามไป เห้งเจียจึงถามพวกโจรที่ถูกเจ็บว่า คนไหนเปนบุตรตาเฒ่า พวกโจรเจ็บครางร้องบอกว่าคนที่สวมเสื้อสีเหลืองนั่นแลบุตรตาเฒ่า เห้งเจียตรงมาฉวยมีดตัดเอาศีศะหิ้วขึ้นเลือดกำลังสดไหลอยู่ เห้งเจียก็รีบเดินตามมาทันพระถังซัมจั๋ง ยกศีศะขึ้นบอกพระอาจาริย์ว่า ศีศะนี้คือศีศะของบุตรตาเฒ่าอ้ายคนอะกะตัญญูข้าพเจ้าตัดเอาศีศะมา
พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจสิ้นสะติพลัดตกจากหลังม้า ครั้นได้สะติจึงด่าว่าอ้ายชาติลิงมึงเหมือนฆ่าเราจงรีบเอาไปให้พ้น โป๊ยก่ายก็เอาศีศะนั้นไปกลบดินเสีย ซัวเจ๋งจึงเข้าประคองอาจาริย์ขึ้นม้า พระถังซัมจั๋งร่ายพระคาถายี่สิบจบ ก็จับรัดศีศะเห้งเจียเจ็บปวดหมุนคว่ำลงกับพื้น เห้งเจียร้องว่าพระอาจาริย์ ผิดพลั้งอย่างไรก็จงพูดจากันเถิด อย่าทำแก่ข้าพเจ้าดังนี้ พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ไม่มีเรื่องอะไรไม่ให้เจ้าตามเราไปอิกจงกลับเถิด เห้งเจียกำลังเจ็บอุส่าห์พูดว่า ทำไมพระอาจาริย์จึงไล่ให้ข้าพเจ้ากลับเล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่าอ้ายคนร้ายไม่ใช่คน ตั้งใจจะไปอาราธนาพระธรรม เมื่อวานนี้ฆ่านายโจรตายเสียสองคน เราก็ไม่พอใจว่าคนไม่มีเมตตาจิตร จนถึงบ้านตาเฒ่าได้พึ่งเขาให้เข้าให้น้ำแลพักอาไศรยนอน ทั้งเขายังได้เปิดประตูให้หนีพ้นไภย แม้ว่าลูกจะชั่วร้ายอย่างไรก็ไม่ควรจะไปตัดเอา/*448ศีศะเขามาทำไมหาใช่เหตุไม่ เราได้สั่งสอนอยู่เสมอ ๆ จิตรใจก็ไม่มีเมตาสักเท่าเส้นผม เราจะเอาเจ้าไว้ทำไม เจ้าจงรีบไปเสียโดยเร็วอย่าให้ถึงแก่ร่ายคาถาอิก เห้งเจียจึงว่าอาจารย่อย่าร่ายคาถาเลยข้าพเจ้าจะไป ว่าแล้วก็เหาะขึ้นบนเวหา
ฝ่ายเห้งเจียลอยอยู่บนกลางอากาศ คิดจะกลับไปยังถ้ำเดิมของตัว ก็นึกอายแก่พวกลิงบริวาร แต่ตรึกตรองอยู่นานจะไปจะอยู่ก็แสนยาก จึงคิดขึ้นมาได้ว่าอย่ากระนั้นเลย เรากลับไปหาอาจาริย์ดูอิกสักครั้งหนึ่งเห็นจะดี คิดดังนั้นแล้วก็ลดลงมายังพื้นเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าพระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า ขอพระอาจาริย์ยกโทษให้แก่ข้าพเจ้าเถิด สืบต่อไปภายน่าข้าพเจ้าจะไม่ทำอิกต่อไป พระถังซัมจั๋งไม่ได้ตอบว่ากะไร ชักม้าหยุดร่ายคาถา เห้งเจียเจ็บปวดก็ล้มลงกับพื้น พระถังซัมจั๋งถามว่าทำไมยังไม่ไปให้พ้น ยังจะกลับมาพันธ์ผูกอาตมทำไม เห้งเจียร้องว่า อาจาริย์อย่าร่ายคาถาเลย ข้าพเจ้าจะชี้แจงให้ท่านฟัง ข้าพเจ้าวิตกว่าไม่มีข้าพเจ้าไปด้วย อาจาริย์ไปจะไม่ถึงไซที
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ด่าว่าอ้ายชาติลิงโหดร้ายฆ่าสัตว์ตัดชีวิตรไม่มีดี แม้ว่าเราจะไปถึงหรือไม่ถึงก็ไม่เกี่ยวอะไรแก่เจ้าจงรีบไปให้พ้น ถ้าขืนอยู่ช้าเราจะร่ายคาถาไม่หยุด เห้งเจียเห็นอาจาริย์ไม่มีความอาไลยแล้ว ก็สุดที่จะคิดอ่านชี้แจงพูดจาต่อไป จึงเหาะขึ้นบนเวหาก็นึกขึ้นได้ว่าสงฆ์นี้ช่างไม่คิดถึง/*449คุณของเราเลย จำเราจะไปหาพระกวนอิมเล่าให้ท่านฟัง คิดดังนั้นแล้วก็เหาะตรงไปยังน่ำไฮ้ บัดเดี๋ยวใจก็ถึงน่ำไฮ้ เห้งเจียก็เข้าไปยังสำนัก ครั้นถึงประตูใหญ่มีบัดจากับเสี้ยนใช้นำพาไปหาพระโพธิสัตว์ เห้งเจียก็เดินตามเข้าไป เหลือบขึ้นไปเห็นพระโพธิสัตว์นั่งอยู่บนแท่น เห้งเจียก็ย่อตัวกราบนมัศการลงกับพื้นแล้ว ก็ร้องไห้สอึกสอื้น พระโพธิสัตว์เห็นดังนั้นก็ให้บัดจาพยุงขึ้น พระโพธิสัตว์จึงถามว่า เห้งเจียมีความขัดข้องอย่างไรหรือ จงบอกมาให้เราแจ้ง อาตมภาพจะได้แก้ไขให้
เห้งเจียร้องไห้พลางพูดพลางว่า ข้าพเจ้าตั้งใจได้รับแต่ความทุกข์ยาก พึ่งพระบารมีท่านปลดเปลื้องความทุกข์ร้อนให้ แลให้ข้าพเจ้าตามรักษาพระถังซัมจั๋งไปไซที เพื่ออาราธนาพระธรรม ข้าพเจ้าก็ตั้งใจหาได้คิดแก่ร่างกายแลชีวิตร ปลดเปลื้องมารร้ายให้แก่เธอก็เพราะความปราถนาจะใคร่ได้มรรคผลในเบื้องน่า ลบล้างความผิดที่ได้กระทำไว้แต่ปางก่อน พระถังซัมจั๋งเปนคนอะกะตัญญูไม่รู้จักคุณของข้าพเจ้า มาหลงด้วยจิตรอะกุศลมิได้ตรึกตรองให้เห็นดำแลขาว มาขับไล่ข้าพเจ้ามิให้ติดตามไปดังนี้ พระโพธิสัตว์ถามว่าการดำขาวนั้นเปนอย่างไร จงแสดงซึ่งเหตุผลให้เราฟังดูจะเปนประการใด เห้งเจียจึงยกเหตุที่ฆ่าพวกโจรแลบุตรตาเฒ่านั้น ให้พระโพธิสัตว์ฟังทุกประการ
/*450พระโพธิสัตว์จึงพูดว่า พระถังซัมจั๋งถือมั่นในสันดานโดยความกุศลไม่มีความประมาท ไม่ทำสัตว์ที่มีชีวิตรแลวิญญาณให้ตกล่วงไป เห้งเจียถึงมีฤทธาอานุภาพเหาะเหินเดินอากาศได้ก็จริง อันลูกตาเฒ่าผิดก็จริงแต่ยังเปนส่วนมะนุษย์ หากจะตัดสินโดยความตรง ข้อผิดนั้นจะตกอยู่แก่เห้งเจีย เห้งเจียก็กราบลงร้องไห้ว่า แม้ข้าพเจ้ามีความผิดไม่ชอบธรรมก็จะต้องเอาคุณหักโทษ ไม่ถึงแก่เหตุที่จะไล่ข้าพเจ้า ขอพระบารมีได้กรุณา ท่านร่ายพระคาถาถอนมงคลบนศีศะข้าพเจ้าออกคืนให้ท่าน ปล่อยข้าพเจ้ากลับไปยังถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องเถิด พระโพธิสัตว์หัวเราะแล้วพูดว่า อันห่วงมงคลนั้นของพระยูไลยให้มา อาตมาไม่มีคาถาอะไรจะถอนได้ เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะขอกราบลาไป พระโพธิสัตว์ถามว่าท่านจะไปข้างไหน เห้งเจียว่า จะไปไซทีหาพระยูไลยให้ถอนมงคลนี้ออก พระโพธิสัตว์พูดว่าเห้งเจียจงรอก่อน อาตมภาพจะเลงญาณดู สมาโทษให้อย่างไหนจะดี
พระโพธิสัตว์จึงนั่งบัลลังก์บัว เข้าที่แผ่ใข่ญาณสำรวมสามคนเข้าแล้ว เอาปัญญาจักษุเลงดูรอบ บัดเดี๋ยวก็ออกจากตนพูดว่า เห้งเจียบัดเดี๋ยวพระถังซัมจั๋งจะได้รับความคับแค้นถึงตัว ไม่ช้าก็จะต้องตามมาหาตัวเห้งเจียที่นี่ จงคอยอยู่ที่นี่ก่อนเถิด ไว้อาตมภาพจะบอกแก่พระถังซัมจั๋ง ให้เห้งเจียไปไซทีด้วยจึงจะสำเร็จมรรคผล เห้งเจียได้ฟังพระโพธิสัตว์ดังนั้น จึงยกมือขึ้นนมัศการยืนคอยอยู่ข้างหลัง /*451ฝ่ายพระถังซัมจั๋งตั้งแต่ไล่เห้งเจียไปแล้ว ก็ให้โป๊ยก่ายจูงม้าซัวเจ๋งหาบของรีบเดินไป เดินทางมาได้ห้าสิบโยชน์ พระถังซัมจั๋งยอม้าหยุดร้องบอกศิษย์ว่า ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ยามสามออกจากบ้านตาเฒ่า แลทั้งถูกเห้งเจียทำการไม่พอใจให้ลมเสีย เวลาก็จวนเพนท้องออกหิวแลอยากน้ำ แลใครจะไปบิณฑบาตมาให้กินเล่า
โป๊ยก่ายพูดว่า นิมนต์ท่านลงจากหลังม้าหยุดพักคอยข้าพเจ้าจะไปบิณฑบาตเอง พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายว่าดังนั้นก็ลงจากม้านั่งพักคอยอยู่ โป๊ยก่ายก็เหาะขึ้นกลางอากาศมองดูรอบทั้งแปดทิศแล้วก็ลงยังพื้นบอกแก่อาจาริย์ว่า ไมมีที่จะบิณฑบาตเพราะบ้านเรือนไม่มี พระถังซัมจั๋งพูดว่า แม้ไม่มีเข้ากินหาแต่น้ำมากินแก้หายอยากก่อนเถิด โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าจะไปหาน้ำ ว่าแล้วก็ฉวยบาตเหาะไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งนั่งคอยอยู่ข้างทางหลายชั่วโมงก็ไม่เห็นโป๊ยก่ายกลับมา พระถังซัมจั๋งเวลานั้นอยากน้ำ ๆ ลายแห้ง ทั้งหิวทั้งอยากน้ำทุรนทุรายไม่มีความศุข ซัวเจ๋งคอยโป๊ยก่ายไม่เห็นมา ก็เอาหาบวางลงแล้วพูดว่า พระอาจาริย์คอยอยู่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปหาน้ำ พระถังซัมจั๋งนั่งร้องไห้พูดไม่ออก ซัวเจ๋งก็เหาะไป ฝ่ายพระถังซัมจั๋งนั่งอยู่แต่ผู้เดียวในทันใดนั้น ได้ยินเสียงตึงตังพระถังซัมจั๋งตกใจแลไปดูเห็นเห้งเจียคุกเข่าอยู่ข้างทางสองมือยกคนโทน้ำมาถวาย พูดว่าอาจาริย์ไม่มีข้าพเจ้าจะได้น้ำมาจากไหน น้ำนี้เย็นไสดีนิมนต์อาจาริย์ฉันแก้อยากก่อน แล้วข้าพเจ้าจะไปบิณฑบาตมาถวาย พระถังซัมจั๋ง/*452ได้ฟังดังนั้นพูดว่า แม้ว่าเราจะตายโดยความอยากน้ำก็ตามเถิด ซึ่งว่าน้ำของเจ้าเอามาเราไม่ต้องการ จงรีบไปเสียให้พ้น เห้งเจียพูดว่าไม่มีข้าพเจ้าไปไซทีจะไปไม่ได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าไปได้ไม่ได้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรแก่เจ้า อ้ายชาติลิงยังไม่ไปให้พ้นมากวนเราทำไม ฝ่ายเห้งเจียก็มีความโกรธชี้หน้าตวาดว่าตาขรัวแก่มีใจอาธรรม์ ทำหยาบช้าแก่เรามากแล้ว ก็ยกไม้ตะบองเหล็กหวดถูกกระดูกสันหลังพระถังซัมจั๋งทีหนึ่ง ก็ล้มคว่ำสลบอยู่กับที่ เห้งเจียก็เอาถุงย่ามที่ใส่เข้าของไปหมดแล้ว ก็เหาะไปไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
ฝ่ายโป๊ยก่ายเหาะไปข้างซอกเขามีเรือนอยู่หลังหนึ่ง เดิมเขาสูงบังอยู่แลไม่เห็น ครั้นเหาะมาข้างน่าเขาก็แลเห็นบ้าน โป๊ยก่ายคิดในใจว่าเรารูปร่างอย่างนี้จะเข้าไปบิณฑบาตเห็นจะไม่ได้เข้า จำเราจะแปลงกายเสียเห็นจะดี คิดดังนั้นแล้วก็ลงยังพื้นร่ายคาถาแปลงเปนรูปพระสงฆ์นิโรดรูปหนึ่งเดินเข้าไปยังประตูบ้าน ร้องเรียกว่าท่านเจ้าบ้านยังมีเข้าสุกเหลืออยู่บ้างหรือ คนเดินทางมามีความอดอยากอาตมภาพบิณฑบาตพอให้อาจาริย์ฉันสักมื้อหนึ่ง ในบ้านนั้นผู้ชายออกไปนาเหลือแต่ผู้หญิงสองคน เห็นพระสงฆ์มาบิณฑบาตมีกิริยาป่วยไข้ดังนั้นก็เอาเข้าสุกออกมาถวายให้เต็มบาต โป๊ยก่ายก็กลับแล้วแปลงรูปตามเดิม เดินมาตามทางเก่าพบซัวเจ๋ง จึงให้ซัวเจ๋งเอาผ้าห่อเข้าเอาบาตรไปตักน้ำได้แล้วก็พากันกลับมาหาอาจาริย์ ครั้นมาถึงเห็นพระอาจาริย์นอนฟุบอยู่กับดิน ม้าก็ยืนกระทืบเท้าอยู่ข้างทาง ถุง/*453ย่ามเข้าของก็สูญหายไปหมด โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ทุบอกพูดว่าไม่ต้องตรึกตรอง นี่คืออ้ายพวกโจรที่เห้งเจียตีมัน ๆ ยังเหลืออยู่จึงตามมาฆ่าอาจาริย์เราดังนี้ มันเอาเข้าของไปหมด ซัวเจ๋งเอาม้ามาผูกแล้วก็เข้าประคองอาจาริย์ร้องไห้ พระถังซัมจั๋งได้สติพลิกตัวฟื้นขึ้นเห็นในปากอายออกร้อน ๆ แลที่น่าอกยังร้อน โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ร้องเรียกพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งรู้สึกจึงบอกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่าอาตมภาพยังไม่ตายดอก โป๊ยก่ายก็เข้าประคองให้นั่ง พระถังซัมจั๋งจึงบ่นว่าอ้ายชาติลิงมันมาทำเราดังนี้ ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายถามว่าอ้ายชาติลิงที่ไหนมาทำแก่พระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งกินน้ำแล้ว พูดว่าสานุศิษย์ทั้งสองไปแล้ว เห้งเจียก็มารบกวนจะใคร่ขอร่วมไปไซทีด้วย อาตมภาพไม่รับรองเปนอันขาด มันโกรธจึงเอาตะบองตีแล้วเก็บเอาถึงย่ามเข้าของไปหมด โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็มความโกรธด่าว่า อ้ายลิงมันสามารถทำแก่อาจาริย์ได้ถึงเพียงนี้พูดดังนั้นแล้ว จึงสั่งให้ซัวเจ๋งอยู่เฝ้าอาจาริย์ เราจะไปทวงตามเอาถุงย่ามแลเข้าของ ซัวเจ๋งว่าพี่อย่าเพ่อวุ่นวายเราคิดให้อาจาริย์ไปพักที่บ้านนั้นก่อน จะได้หาน้ำร้อนน้ำชาให้เธอฉันแล้วจึงค่อยไป โป๊ยก่ายพยุงอาจาริย์ขึ้นม้า แล้วก็พากันเดินมายังบ้านที่บิณฑบาตนั้น ครั้นถึงประตูบ้าน ในบ้านนั้นยังเหลือแต่ยายเฒ่าคนเดียว แลเห็นอาจาริย์กับศิษย์พากันมา ก็หลบเข้าในบ้านบอกว่าไม่มีคนอยู่ เชิญไปที่อื่นเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็เกาะโป๊ยก่ายลงจากม้าแล้ว เดินมาข้างประตูปราไสยพูดว่า ท่านยายได้กรุณาด้วยเถิด อาตมภาพมีศิษย์สามคนพร้อมใจกันจะไปไซที บัดนี้ศิษย์คนใหญ่มันคิดร้ายใจพาล อาตมภาพไล่มันให้กลับไปเสียก็ไม่รู้เลย ว่าเธอจะมาทำร้ายอาตมภาพ คือได้มาตีเอาทีหนึ่งแล้วก็ลักเอาถุงย่ามเข้าของไป อาตมภาพจะให้ไปตามเอาของจะพักอยู่กลางทางก็ไม่สมควร จึงได้มาจะขออาไศรยที่บ้านท่านยายพอให้ไปทวงของมาได้แล้ว อาตมภาพก็จะลาไปไม่อยู่ช้า
ยายเฒ่าพูดว่าเมื่อตะกี้ก็มีพระสงฆ์มาบิณฑบาตว่าอาจาริย์อยู่เมืองใต้ถังจะไปไซที นี่ทำไมจึงมีมาอีกเล่า โป๊ยก่ายได้ฟังยายเฒ่าพูดดังนั้น อดไมได้ก็หัวเราะแล้วพูดว่าที่พระสงฆ์มาบิณฑบาตนั้นคือตัวข้าพเจ้าเอง เพราะรูปกายข้าพเจ้าอยาบคายวิตกกลัวจะไม่ให้เข้า จึงต้องแปลงตัวเปนพระสงฆ์มาบิณฑบาต ท่านยายไม่เชื่อจงดูที่ห่อผ้าน้องข้าพเจ้า ใช่เข้าที่ท่านยายทำบุญไปหรือไม่ใช่ ยายเฒ่ามาพิเคราะห์ดูเข้าก็จำได้ว่าเข้าของตัวที่ทำบุญไป ยายเฒ่าจึงนิมนต์ให้เข้าพักในบ้าน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็พากันเข้าไปพักในบ้าน ยายเฒ่าก็ยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย ซัวเจ๋งเอาน้ำร้อนปนกับเข้าสุกให้อาจาริย์ฉันสองสามคำ พระถังซัมจั๋งถามว่าใครจะไปตามเอาเข้าของโป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าจะไปเอง พระถังซัมจั๋งว่าโป๊ยก่ายไปไม่ได้ เพราะไม่ชอบกันทั้งจะพูดจาก็อยาบคาย เห้งเจียเปนคนดุร้ายจะเสียการ ให้/*455ซัวเจ๋งไปจึงจะได้ ซัวเจ๋งก็รับว่าจะไป พระถังซัมจั๋งจึงสั่งว่าถ้าไปถึงแล้ว แม้ว่าเธอยอมคืนถุงย่ามให้มาจงทำเคารพนบนอบขอบคุณ หากเธอไม่ให้ก็อย่าสู้รบโต้ตอบ จงรีบข้ามไปหาพระโพธิสัตว์กวนอิม เล่าเหตุการทั้งปวงให้ท่านฟัง นิมนต์ท่านไปถามเธอชำระให้
ซัวเจ๋งรับคำสั่งแล้วก็ร่ายคาถารีบเหาะตรงไปยังทิศบูรพา หมายเขาฮวยก๊วยซัว ซัวเจ๋งเหาะมาได้สามวันสามคืนก็มาถึงเชาฮวยก๊วยซัว ก็ลงยังยอดเขาเดินมายังถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง ซัวเจ๋งแอบเข้าไปใกล้พิศดูก็เห็นเห้งเจียนั่งอยู่บนแท่นศิลา สองมือกำลังคลี่แผ่นหนังสืออ่านว่าชุมภูทวีปเมืองใต้ถัง ข้าพเจ้าครองราชสมบัติเปนเจ้าปกครองบ้านเมืองตั้งอยู่ในทศพิตราชธรรม มีเหตุด้วยวิญญาณจิตรของข้าพเจ้าลงไปยังเมืองนรก ขอบใจท่านพระยามัจจุราชได้ส่งวิญญาณกลับคืนมายังมะนุษย์โลกย์ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงทำมหากุศลแผ่อุทิศไปให้แก่พวกที่ต้องทระมาทุกข์ในนรกนั้นให้พ้นจากโทษ เวลานั้นมีพระโพธิสัตว์กวนอิมเสด็จมาชี้แจงว่า ที่ประเทศไซทีมีพระไตรยปิฎกธรรม มีอะภินิหารกุศลอาจโปรดพวกที่ตกอยู่ในอะบายภูมิให้พ้นโทษได้ ข้าพเจ้าจึงให้พระสงฆ์แซ่ตั๊นชื่อเหี้ยนจึง เปนพระถังซัมจั๋งไปยังประเทศไซทีสืบหาพระไตรยปิฎกธรรมอันวิเศษ จะได้อาราธนามายังเมืองใต้ถัง แม้ว่าข้ามไปไซทีทุก ๆ เมือง ขอให้เห็นแก่กาลกุศลดูตามหนังสือเดินทางฉบับนี้ จงปล่อยให้ไปโดยสดวกเถิด เมืองใต้ถัง/*456พระเจ้าเจงกวนเสวยราชสมบัติได้สิบสามปีประทับตราเก้าดวง ตั้งแต่ออกจากเมืองไป ข้ามทุก ๆ เมืองมาตามทางได้สานุศิษย์สามคน ๆ ใหญ่ชื่อซึงหงอคงเห้งเจีย คนที่สองชื่อหงอเหนงแซ่ตือโป๊ยก่าย คนที่สามแซ่ซัวชื่อหงอเจ๋งซัวเจ๋งอ่านดังนี้ตั้งแต่ต้นจนปลาย ซัวเจ๋งแอบได้ยินก็รู้ว่าหนังสือเดินทางของอาจาริย์ จึงเดินเข้าไปใกล้ร้องเรียกพี่เห้งเจียหนังสือเดินทางของอาจาริย์พี่อ่านทำไม
เห้งเจียก็เงยหน้าแลไปจำซัวเจ๋งไม่ได้ จึงร้องให้จับตัวพวกบริวารวานรก็เข้าล้อมจับซัวเจ๋งลากมาหาเห้งเจีย ๆ ตวาดว่าเจ้าอยู่ที่ไหน จึงบังอาจมาแอบดูในที่ของเรา ซัวเจ๋งเห็นว่าเห้งเจียแปรปรวนทำไม่รู้จักจึงเคารพพูดว่า อันส่วนพี่นั้นพระอาจาริย์ท่านไม่พอใจมีความขุ่นเคืองไล่พี่เสียมิให้ติดตามไปด้วย เมื่อเวลานั้นน้องก็ยังมิได้ขอร้องต่ออาจาริย์ ครั้นข้าพเจ้ากับโป๊ยก่ายไปหาเข้าหาน้ำอยู่ข้างนี้พี่มีกะใจมาหาอาจาริย์อิก ท่านก็ถือมานะมั่นไม่ให้ไป พี่เอาตะบองตีอาจาริย์ล้มคว่ำลงกับพื้นแล้ว ก็เอาถุงย่ามเข้าของมาเสีย บัดนี้ข้าพเจ้าช่วยอาจาริย์ฟื้นแล้ว จึงมาตามกราบเท้าพี่ แม้ว่าพี่คิดถึงเมื่อครั้งได้ออกจากเขาได้พ้นทุกข์แล้วนั้น เอาถุงย่ามกลับไปหาอาจาริย์แล้ว จะได้พร้อมกันไปไซที แม้ว่าพี่ไม่ไปก็ขอแต่ถุงย่ามให้ข้าพเจ้าเอาไป พี่อยู่ที่นี่รับซึ่งความศุข อย่างนี้ก็จะดีทั้งสองฝ่าย
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่ พูดว่าซัวเจ๋งคิดดังนั้นไม่/*457ถูกใจเรา เราคิดว่าตีพระถังซัมจั๋งแลเอาถุงย่ามมา ไม่ใช่จะไม่คิดไปไซที เราก็มิใช่จะอยากอยู่ที่นี่ เราอ่านหนังสือเดินทางให้คล่องแล้วเราก็จะไปไซทีเอง อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมส่งไปเมืองใต้ถังให้สำเร็จโดยลำพังของเราเอง ให้แพร่หลายในชมภูทวีปรู้ทั่วกัน จะได้ยกย่องเราเปนพระมหาราชครู ชื่อเสียงเราจะได้ปรากฎต่อ ๆ ไปจะไม่ดีหรือ ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า พี่เห็นความดังนั้นไม่พอการ เหตุเดิมมาก็หาได้กล่าวว่าซึ่งเห้งเจียไปอาราธนาพระธรรมไม่ พระพุทธเจ้าได้ไว้พระไตรยปิฎกแก่พระโพธิสัตว์กวนอิม เสด็จมายังเมืองใต้ถังเที่ยวหาผู้ที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎก แลพระโพธิสัตว์พูดว่าผู้ที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกนั้น คือชื่อกิมเสี้ยนโพธิสัตว์ เปนสาวกของพระองค์ เพราะเธอขาดฟังธรรม พระยูไลยปรับโทษให้ไปปะฏิสนธิยังเมืองใต้ถังประเทศจีน บวชในพระพุทธสาศนาโดยทางปะฏิบัติปาเพญบารมีให้ใหญ่กว้าง เอาคุณถ่ายโทษกว่าจะบริบูรณ์ซึ่งมรรคผล เพราะฉนั้นจึงมีมารยักษ์ร้าย พวกเราได้ปลดเปลื้องทระมาทั้งสามคนเปนผู้รักษาธรรม แม้ว่าไม่มีพระถังซัมจั๋งไปด้วยแล้ว พระยูไลยองค์ใดจะยอมให้พระไตรยปิฎกมาเล่า คิดดังนั้นจะมิเสียเวลาเปล่าหรือ เห้งเจียว่าน้องรู้หนึ่งไม่รู้สอง น้องพูดว่าน้องมีพระถังซัมจั๋งคุ้มไป เราก็มีพระถังซัมจั๋งจัดแจงไว้พร้อมแล้ว รอได้เวลาพรุ่งนี้เช้าเราก็จะไปไซที แม้ว่าไม่เชื่อเรา ๆ จะนิมนต์ออกมาให้ดู/*458พูดแล้วก็สั่งบริวารว่า จงไปนิมนต์พระถังซัมจั๋งมา พวกวานรก็เข้าไปในประตูพยุงพระถังซัมจั๋งเดินออกมา มีม้าขาวตัวหนึ่งถับโป๊ยก่ายหาบของ ซัวเจ๋งถือไม้เท้าเดินตามมา
ซัวเจ๋งแลไปเห็นดังนั้นก็โกรธพูดว่า เราไม่ได้เปลี่ยนรูปเปลี่ยนนามอะไร ทำไมจึงมีซัวเจ๋งที่ไหนมาอีกคนหนึ่งดังนี้ ซัวเจ๋งก็ชักตะบองตรงมาตีซัวเจ๋งแปลงล้มลงตายทันที เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร้องให้พวกบริวารล้อมจับ ซัวเจ๋งก็ตีฝ่าออกจากที่ล้อมได้แล้วก็รีบหนีออกจากทางเก่า เหาะขึ้นบนเวหาบ่นว่าอ้ายลิงมันถือดีดังนี้ เราจะเลยไปฟ้องพระโพธิสัตว์ให้ท่านทราบเรื่อง เห้งเจียเห็นซัวเจ๋งไปแล้วก็กลับเข้าถ้ำคัดเลือกลิงน้อยที่แปลงได้ ให้แปลงเปนรูปซัวเจ๋งไว้อย่างเดิม แล้วก็สั่งให้ไปไซที
ฝ่ายซัวเจ๋งออกจากเขาฮวยก๊วยซัวแล้ว ก็เหาะตัดตรงไปเขาโป๊ท่อซัว เหาะมาวันกับคืนหนึ่งก็ถึง ซัวเจ๋งก็ลงยังพื้นค่อยเดินมาใกล้สำนัก แลไปเห็นบัดจาเดินออกมาต้อนรับปราไสยใต่ถามว่าท่านซัวเจ๋งทำไมไม่ไปตามรักษาพระถังซัมจั๋งไปไซที มาที่นี่มีธุระอะไรหรือ ซัวเจ๋งคำนับแล้วพูดว่า เหตุมีกิจธุระจะใคร่มาหาพระโพธิสัตว์ ขอท่านจงได้อนุเคราะห์นำข้าพเจ้าไปเฝ้าด้วยเถิด บัดจาก็รู้ว่าจะมาตามเห้งเจีย จึงเข้าไปกราบเรียนพระโพธิสัตว์ ๆ จึงให้บัดจาพาซัวเจ๋งเข้ามา ฝ่ายเห้งเจียยืนเฝ้าพระโพธิสัตว์อยู่ข้างแท่น แลไปเห็นซัวเจ๋งเดินเข้ามาก็นึกเข้าใจแน่ว่าเห็นพระอาจาริย์จะมีไภยร้ายแล้ว จึงให้ซัวเจ๋งมาตาม/*459พระโพธิสัตว์ดอกกระมัง ซัวเจ๋งครั้นเข้ามาถึง แลเห็นพระโพธิสัตว์นั่งอยู่บนแท่นก็ก้มหน้ากราบนมัศการ แล้วเงยหน้าจะกราบเรียน แลไปเห็นเห้งเจียยืนอยู่ข้างนั้นก็หาทันจะได้พูดจาอะไรไม่ ฉวยพลองกระโดดมาตีเอาเห้งเจีย ๆ ก็มิได้ต่อสู้ ซัวเจ๋งว่ามึงมีความผิดต้องโทษอะกุศลแล้ว มึงยังแอบมาจะหลอกพระโพธิสัตว์หรือ พระโพธิสัตว์จึงตวาดห้ามว่า ซัวเจ๋งอย่าวุ่นวาย มีธุระอะไรจงบอกมาให้อาตมภาพทราบด้วย ซัวเจ๋งก็นมัศการโดยกำลังโกรธ เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลาย ให้พระโพธิสัตว์ฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าจะมากราบเรียนให้ทราบไม่รู้เลยว่าเหาะมาอยู่นี่ก่อน แลไม่ทราบว่าเอาอะไรมากราบเรียนแก้ตัวแล้ว
พระโพธิสัตว์ได้ฟังซัวเจ๋งพูดดังนั้น จึงพูดว่าซัวเจ๋งอย่าเอาโทษมาใส่เขา เห้งเจียมานี่ได้สี่วันแล้ว อาตมภาพก็ยังหาได้ปล่อยให้ไปไหนไม่ เหตุนี้จะเกิดขึ้นจากไหน ซัวเจ๋งพูดว่าที่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องก็มีเห้งเจียคนหนึ่ง ข้าพเจ้ามิได้เอาเท็จมากล่าว พระโพธิสัตว์ว่าถ้าจริงดังนั้นซัวเจ๋งจงไปกับเห้งเจียดูให้รู้ก่อน เมื่อไปถึงแล้วก็จะรู้ได้ เห้งเจียได้ฟังพระโพธิสัตว์สั่งดังนั้น จึงชวนซัวเจ๋งคำนับลาพระโพธิสัตว์พากันออกจากสำนักก็รีบเหาะตรงไป เมื่อเหาะมาตามทางเห้งเจียคิดจะไปให้ถึงก่อน แต่ซัวเจ๋งห้ามไว้โดยซัวเจ๋งมีความสงไสยเห้งเจียว่าจะทำอุบายประการใดก็ไม่รู้ เห้งเจียซัวเจ๋งพากันเหาะมาไม่ช้าก็ถึงเขาฮวยก๊วยซัว ลงยังพื้นเดินเข้าไปที่ประตูถ้ำ/*460แลไปเห็นเห้งเจียนั่งอยู่บนแท่นศิลา ทำกิริยาลุกนุ่งห่มไม่ผิดเห้งเจีย เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความโกรธยิ่งนัก ก็ผละจากซัวเจ๋งโดดเข้าไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายนี่มึงเปนปิศาจร้ายที่ไหน จึงอาจสามารถแปลงเปนรูปเราดังนี้
ฝ่ายเห้งเจียนั้นก็มิได้โต้ตอบประการใด จับตะบองโดดลงมาจากแท่น ตรงเข้ารบกับเห้งเจีย เห้งเจียทั้งสองรบกันไม่รู้ว่าใครจริงใครปลอม แล้วก็เหาะขึ้นรบกันบนอากาศ ฝ่ายซัวเจ๋งก็เหาะตามขึ้นไปแต่ไม่รู้ว่าจะช่วยข้างไหนได้ เพราะไม่ทราบว่าคนไหนปลอมคนไหนจริง จึงกลับลงมายังพื้นตีขนาบเข้าไปในถ้ำ พวกลิงเหล่านั้นก็พากันตกใจกลัว จึงหนีกระจัดกระจายไปทั้งสิ้น ซัวเจ๋งเข้าไปค้นหาถุงย่ามก็มิได้พบเห็น จึงเหาะกลับขึ้นไปคิดจะเข้าช่วยรบก็ไม่รู้ว่าคนไหนจะจริงแลปลอม เห้งเจียร้องส่งซัวเจ๋งว่า เจ้าช่วยไม่ได้ก็ให้รีบกลับไปบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ที่นี่มีเหตุขึ้นดังนี้ พี่จะรบฬ่อมันไปเขาน่ำไฮ้ ให้พระโพธิสัตว์ชำระให้เห็นเท็จแลจริง เมื่อเห้งเจียร้องสั่งซัวเจ๋งดังนั้น เห้งเจียปลอมก็ร้องสั่งเหมือนดังนั้นซุ่มเสียงก็ไม่ฝิดกัน ซัวเจ๋งก็เหาะกลับไปหาพระอาจาริย์
ฝ่ายเห้งเจียทั้งสองรบกันพลางถอยพลางจนมาถึงเขาน่ำไฮ้ พวกเทวดาเทพารักษ์ก็ตกใจตื่น จึงพากันเข้าไปกราบเรียนพระโพธิสัตว์ว่า มีเห้งเจียทั้งสองรบกันมาถึงที่นี่แล้ว
ฝ่ายพระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น ก็พร้อมด้วยฮุยไง้เสี้ยนใช้ท่งจื๊อ/*461กับนางเล่งหนึงลงจากบัลลังก์ เดินออกไปจากสำนักตวาดว่าอ้ายพวกสัตว์มึงจะไปข้างไหน เห้งเจียทั้งสองก็ยั้งมือพูดว่าขอพระโพธิสัตว์ได้ทราบ อ้ายนี่รูปร่างกิริยาเหมือนตัวข้าพเจ้ารบกันตั้งแต่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องจนมาถึงที่นี่ยังไม่แพ้ชะนะกัน ซัวเจ๋งเข้าช่วยไม่ได้ข้าพเจ้าให้กลับไปหาอาจาริย์ ข้าพเจ้าจึงรบฬ่อมาถึงนี่ขอพึ่งพระโพธิสัตว์โปรดเลงญาณจักษุพิจารณาดู ให้เห็นเหตุเท็จแลจริงชั่วดีด้วยเถิด เห้งเจียปลอมมันก็พูดอย่างเห้งเจียจริงเหมือนกัน
พระโพธิสัตว์กับเทพยดาทั้งหลาย พิจารณาดูเปนนานก็มิได้รู้ว่าข้างไหนเท็จข้างไหนจริง พระโพธิสัตว์จึงบอกว่าเจ้าทั้งสองจงละมืออยู่ก่อน เห้งเจียทั้งสองก็ต่างคนต่างถอยออกห่างกัน ทั้งสองข้างต่างพูดว่าข้าพเจ้าจริงข้างนั้นปลอม พระโพธิสัตว์จึงเรียกบัดจากับเสียนใช้ท่งจื๊อมากระซิบสั่งว่า เจ้าทั้งสองจงไปคุมอยู่คนละข้างอาตมจะร่ายคาถาบีบขมับหัว แม้ว่าคนไหนจริงก็ปวดศีศะคนไหนปลอมก็ไม่ปวด บัดจากับเสียนใช้ท่งจื๊อได้ฟังพระโพธิสัตว์สั่งดังนั้น ต่างก็แยกกันไปคุมคนละคน พระโพธิสัตว์ก็ร่ายคาถาเห้งเจียทั้งสองก็เจ็บปวดพร้อมกันหมุนคว่ำลงกับพื้น เอามือประคองศีศะร้องว่าเจ็บปวดทนไม่ได้แล้ว ขอท่านได้งดเถิดอย่าภาวนาเลย พระโพธิสัตว์ก็หยุดภาวนาเห้งเจียทั้งสองหายปวดพร้อมกันก็เข้ารบกันอิกต่อไป พระโพธิสัตว์ก็สิ้นปัญญาไม่รู้ที่จะคิดประการใดจึงร้องเรียกหงอคงคำหนึ่ง เห้งเจียทั้งสองก็ขานรับ พระโพธิสัตว์บอกว่าเห้งเจียเคยขึ้นไปทำจลาจลบน/*462ดาวดึงษ์วิมานสวรรค์ เทวดาอินทร์พรหมก็รู้จักจำได้ทุกคน จงขึ้นไปให้เทวดาอินทร์พรหมพิจารณาเถิดจะได้ชำระตัดสินให้
เห้งเจียทั้งสองได้ฟังดังนั้น ต่างคนก็คำนับลาไปออกจากน่ำไฮ้รบกันพลางถอยกันพลางต่อสู้กันไป จนขึ้นถึงประตูสวรรค์น่ำทีหมึง พวกเทวดาใหญ่น้อยทั้งหลายที่เฝ้าประตูสวรรค์ แลเห็นดังนั้นก็พากันถืออาวุธออกสกัดกั้นมิให้เข้าไป แล้วร้องถามว่า จะมาทำอะไรกันที่บนนี้ มิใช่ที่สนามรบพุ่งกัน เห้งเจียจึงพูดว่าข้าพเจ้ารักษาพระถังซัมจั๋งไปไซทีถึงกลางทาง ข้าพเจ้าตีโจรตายเธอเกลียดข้าพเจ้าไล่ข้าพเจ้ามิให้ตามเธอไปไซที ไม่รู้ว่าอ้ายปิศาจอะไรแปลงตัวเหมือนข้าพเจ้า ไปตีพระถังซัมจั๋งสลบแล้วก็ลักเอาถุงย่ามที่ใส่สิ่งของไปเสีย แลไปชิงเอาที่ถ้ำอยู่ของข้าพเจ้าครอบครองตั้งตัวเปนใหญ่ ข้าพเจ้าต่อสู้รบกันตั้งแต่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องไล่กันมาจนถึงน่ำไฮ้ซัว พระโพธิสัตว์ก็พิจารณาไม่ออกไม่รู้ว่าข้างไหนเปนเห้งเจียปลอม ข้าพเจ้าจึงได้ขึ้นมาขอให้หมู่เทพยดาใหญ่น้อยทั้งหลายช่วยกัน พิเคราะห์ดูว่าใครจะเท็จแลจริง เห้งเจียปลอมก็พูดดังนั้นเหมือนกัน
ฝ่ายหมู่เทพยดาใหญ่น้อยทั้งหลายก็พากันพิจารณาดู ก็มิได้รู้ว่าใครเท็จใครจริง เห้งเจียทั้งสองร้องว่าท่านทั้งหลายไม่เข้าใจได้ก็หลีกทางให้ข้าพเจ้าเข้าไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ พวกเทวดาจะกั้นกางไว้ก็ไม่ฟัง จึงเปิดปล่อยให้เข้าประตู เห้งเจียทั้งสองรบกันพลางถอยพลางเลยเข้าประตูสวรรค์ รบกันมาจนถึงน่าปราสาทเหลงเซียวเต้ย /*463หมู่เทวดาผู้ใหญ่เห็นดังนั้น ก็เข้าไปกราบทูลว่าบัดนี้มีเห้งเจียทั้งสองรบต่อสู้กันมา เทวดาจะกั้นกางไว้ก็ไม่อยู่ ร้องว่าจะเข้ามาเฝ้าพระองค์ ทูลยังไม่สิ้นความก็ได้ยินเสียงอึกกะทึกเข้ามา เง็กเซียงฮ่องเต้แลไปเห็น พระองค์ก็เสด็จลงจากบัลลังก์ตรัสถามว่า เจ้าทั้งสองมีเหตุอย่างไรจึงได้ล่วงขึ้นมาทำวุ่นวายดังนี้ เห้งเจียทูลว่าขอพระเปนเจ้าได้โปรด ข้าพเจ้าได้สมาทานถือตามพระพุทธบัญญัติแล้ว ก็ไม่อาจล่วงเกินหมิ่นประมาท เหตุด้วยปิศาจนี้บันแปลงปลอมข้าพเจ้ากระทำการทุจริต เห้งเจียก็เล่าความจริงทุกประการให้เง็กเซียงฮ่องเต้ฟัง ขอพระองค์ได้โปรด เห้งเจียปลอมมันก็เล่าให้เง็กเซียงฮ่องเต้ฟังบ้างดุจเดียวกัน เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ฟังดังนั้น จึงมีรับสั่งให้ถักทะลีทีอ๋องเอากระจกวิเศษที่จับปิศาจออกมาส่องดู แม้ว่าจริงอย่างไรก็จะรู้ได้หากว่าเท็จก็สูญหายไป
ถักทะลีทีอ๋องก็เอากระจกนั้นมาส่องดู เง็กเซียงฮ่องเต้ก็พร้อมกับเทพยดาทั้งหลายพิเคราะห์ดูในบานกระจก ก็แลเห็นเห้งเจียทั้งสองยืนอยู่ในกระจก รูปร่างกิริยานุ่งห่มไม่ผิดกัน เง็กเซียงฮ่องเต้ก็ไม่สามารถจะรู้ได้ว่าใครเท็จใครจริง จึงขับไล่ให้ออกจากสวรรค์ทั้งสองคน เห้งเจียทั้งสองต่างก็หัวเราะแล้วพูดว่า เราพากันไปหาอาจาริย์จึงจะรู้ได้แน่ พูดกันดังนั้นแล้วก็เข้ารบกันต่อไปอิก ซัวเจ๋งตั้งแต่กลับมาหาอาจาริย์ จึงเล่าให้อาจาริย์ฟังทุกประการ
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เมื่อแรกคิดว่าเห้งเจียตี/*464อาตมภาพ ไม่รู้เลยว่าปิศาจแปลงเปนเห้งเจียมาทำร้ายดังนี้ ซัวเจ๋งพูดว่าปิศาจนั้นมันแปลงเปนอาจาริย์แลมากับโป๊ยก่ายคนหนึ่ง แลแปลงเปนข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าเอาพลองตีตายกลายเปนปิศาจลิง แต่ที่มันแปลงเปนเห้งเจียนั้น ยากที่จะรู้ได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ พูดกันไปมาประเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงบนอากาศอึกกะทึกก้องโกลาหลลงมา จึงพากันออกมาดู ก็เห็นเห้งเจียสองคนรบกันมา โป๊ยก่ายแลเห็นก็อดไม่ได้ ตะโกนร้องว่าพี่เห้งเจียอย่าละถอยมันข้าพเจ้ามาแล้ว เห้งเจียทั้งสองก็ร้องเรียกว่าน้องจงมาช่วยพี่ด้วย ซัวเจ๋งบอกแก่อาจาริย์ว่า ข้าพเจ้ากับพี่โป๊ยก่ายไปกันออกมาคนละคนแล้วอาจาริย์ร่ายคาถา ถ้าคนไหนปวดศีศะคนนั้นเปนจริงได้
พระถังซัมจั๋งพูดว่าคิดดังนี้ดี ซัวเจ๋งก็มาจับเห้งเจียคนหนึ่ง บอกโป๊ยก่ายให้จับเห้งเจียคนหนึ่ง ต่างคนต่างจับกันคนละคน ลากมายังน่าบ้านยายเฒ่า พระถังซัมจั๋งก็ร่ายคาถา เห้งเจียทั้งสองก็พร้อมกัน ร้องปวดศีศะพร้อมกันทั้งสองคนว่าปวดเต็มทีแล้ว อย่าภาวนาเลยหยุดเถิด พระถังซัมจั๋งก็หยุดไม่ภาวนา ก็มิได้รู้ว่าคนไหนจะจริงคนไหนจะเท็จ เห้งเจียทั้งสองก็เข้ารบกันอีกต่อไป เห้งเจียจึงร้องเรียกโป๊ยก่าย ซัวเจ๋งสั่งว่าน้องทั้งสองจงรักษาอาจาริย์ไว้ พี่จะรบแก่มันไปหาพระยาเงียมฬ่ออ๋องมัจจุราช ให้พระยาเงียมฬ่ออ๋องมัจจุราชพิจารณาเพื่อเห็นจริงแล้วจะกลับ เห้งเจียมันก็สั่งดังนั้นเหมือนกันแล้วก็เข้าชุลมุนฟัดเหวี่ยงกันไป มาบัดเดี๋ยวก็ไม่เห็น
/*465โป๊ยก่ายถามซัวเจ๋งว่า เมื่อน้องไปยังถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องเห็นโป๊ยก่ายปลอมหามของอยู่ ทำไมจึงไม่ชิงเอามาเสียเล่า ซัวเจ๋งพูดว่าเมื่อเวลานั้นเห็นซัวเจ๋งปลอมข้าพเจ้าก็โจมตีซัวเจ๋งปลอมนั้นตาย พวกมันเห็นดังนั้นก็เข้าล้อมจับข้าพเจ้า ๆ ก็ตีซ้ายป่ายขวา หนีรอดชีวิตรมาได้ แล้วภายหลังเห้งเจียทั้งสองกำลังรบกันอยู่กลางอากาศ ข้าพเจ้าได้กลับเข้าไปในถ้ำ เห็นมีชะวากในถ้ำมีน้ำไหล ก็หารู้ว่าประตูนั้นเข้าทางใดไม่ จึงได้กลับออกมา
โป๊ยก่ายพูดว่าไม่เข้าใจ เมื่อครั้งก่อนพี่ได้ไปเชิญเห้งเจีย พี่ได้เข้าไปในถ้ำนั้น เห็นพี่เห้งเจียเข้าไปผลัดเครื่องนุ่งห่ม เธอดำน้ำเข้าไปที่ชะวากน้ำไหลนั้น ชะรอยจะเปนประตูในอยู่ตรงนั้นเอง พระถังซัมจั๋งว่าโป๊ยก่ายไปค้นดูในเวลาเมื่อมันไม่อยู่ดังนี้ จะได้ถุงย่ามของเราดอกกระมัง ครั้นได้มาเราจะได้พากันไป แม้เห้งเจียจะมาเราก็ไม่ต้องการ โป๊ยก่ายได้ฟังอาจาริย์พูดดังนั้น ก็พูดว่าข้าพเจ้าจะไปเอง พูดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศ หมายตรงไปยังเขาฮวยก๊วยซัว ฝ่ายเห้งเจียทั้งสองรบฬ่อกันมาจนถึงประตูเมืองนรก พวกหมู่ผีทั้งหลายได้ยินเสียงกึกก้องหวั่นไหวก็ตกใจ พากันหนีซุกซ่อนเอาตัวรอด ที่ใจกล้าก็วิ่งเข้าไปบอกพระยาเงียมฬ่ออ๋องว่า ขอใต้อ๋องให้ทราบ บัดนี้มีเห้งเจียรบกันกึกก้องโกลาหล ใกล้ประตูเข้ามาแล้ว เวลานั้นพระยามัจจุราชกำลังประชุมพร้อมกันทั้งสิบองค์ยัง/*466ตำหนักซุมลอเต้ย ได้ยินพวกผีมาบอกดังนั้นก็ตกใจ จึงให้เกณฑ์ทหารมาพร้อมกันยังตำหนักซุมลอเต้ยคอยระวังอยู่ แลให้ไปกราบเรียนพระโพธิสัตว์เตจองอ๋อง นิมนต์มาพร้อมกันยังตำหนักซุมลอเต้ย ประเดี๋ยวก็เห็นเห้งเจียทั้งสองรบกันชุลมุล เข้ามาถึงน่าตำหนักซุมลอเต้ย พวกทหารก็ออกมาสกัดกั้นไว้ ถามว่าท่านมีเหตุอย่างไรจึงได้รบกันวุ่นวายเข้ามาถึงนี่เล่า เห้งเจียจึงเล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังแล้ว จึงพูดว่าบัดนี้ข้าพเจ้าจะมาขอให้ท่านเงียมฬ่ออ๋องเอาบาญชีสารบบออกมาตรวจดู เพื่อจะได้รู้ว่าอ้ายเห้งเจียปลอมคนนี้มันเกิดมาแต่ไหน จะได้จับเอาวิญญาณแลขับไล่มันไปเสียให้พ้น อย่าให้มันมาทำวุ่นวายขึ้นอย่างนี้อีกต่อไป เห้งเจียปลอมมันก็พูดอย่างเดียวกัน เงียมฬ่ออ๋องได้ฟังดังนั้น จึงให้สมุห์บาญชีค้นสารบบตรวจดูจนตลอด ก็ไม่เห็นมีเห้งเจียปลอม เอาสารบบพวกสัตว์มีขนมาตรวจดูร้อยสามสิบแห่ง ที่แห่งวานรนั้น เมื่อครั้งเห้งเจียได้สำเร็จภาคย์ลงมาแผ่อำนาจ เอาสารบบมาลบชื่อวานรเสียหมดแล้ว ตั้งแต่นั้นมาชื่อลิงก็ไม่มีจนเท้าทุกวันนี้ ครั้นตรวจดูแล้วพระยาเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบองค์บอกแก่เห้งเจียว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ตรวจดูแล้วในสารบบทั้งหลายไม่มีชื่อ แม้ว่าจะให้เห็นจริงก็เชิญท่านกลับขึ้นไปยังมนุษย์โลกย์นั้นเถิด
เวลานั้นพระโพธิสัตว์เตจองอ๋องพูดว่าจงยั้งก่อน อาตมภาพจะให้ (ที่เทีย) ฟังดูก็จะรู้ว่าใครจะเท็จแลจริง อันที่เทียนั้นคือ/*467สัตว์คล้ายสิงห์โต นอนอยู่ข้างน่าโต๊ะเตจองอ๋อง หากนอนกกอยู่กับดินแล้วก็ฟังรู้ได้ตลอดซึ่งการร้ายแลดี เวลานั้นพระโพธิสัตว์เตจองอ๋อง จึงมีคำสั่งให้สัตว์ที่เทียนั้นนอนฟัง สัตว์นั้นก็นอนราบลงกับพื้น บัดเดี๋ยวก็เงยศีศะขึ้นบอกแก่พระโพธิสัตว์เตจองอ๋องว่า อันปิศาจเห้งเจียปลอมนี้ก็จริง แต่ไม่ควรจะพูดออกในเวลานี้ แลมีกำลังจะช่วยจับก็ไม่ได้ พระโพธิสัตว์เตจองอ๋องถามว่าเหตุใดจึงจะช่วยไม่ได้แลทำไมจึงไม่ควรจะพูดออก ทีเทียพูดว่าแม้พูดออกในเวลานี้ก็จะเกิดจลาจลวุ่นวายที่ตำหนักซุมลอเต้ยนี้ก็มิได้เปนศุข แลกำลังฤทธิ์อานุภาพนั้นก็เสมอกับเห้งเจีย ในนรกนี้จะมีใครฝีมือสักเท่าใดจึงจะช่วยจับได้ พระโพธิสัตว์เตจองอ๋อง ถามว่าถ้าดังนั้นจะทำประการใดดี ทีเทียบอกว่าอภินิหารแห่งพระพุทธพระธรรมไม่มีผู้ใดเสมอ เตจองอ๋องได้ฟังดังนั้นก็นึกขึ้นได้ จึงบอกแก่เห้งเจียว่าท่านทั้งสองรูปร่างเหมือนกันฤทธาอานุภาพเสมอกัน แม้จะให้เท็จแลจริงแล้ว จงรีบไปไซทีหาพระยูไลยที่วัดลุ่ยอิมยี่เถิดจึงจะได้รู้แน่ เห้งเจียทั้งสองพร้อมกันพูดว่าเห็นจริงแล้ว ข้าพเจ้าจะขอลาไป เห้งเจียทั้งสองก็รบกันขับเขี้ยวไปมา แล้วพูดว่าเราทั้งสองจงไปไซทีหาพระยูไลยชำระให้เห็นจริง พูดแล้วก็เข้าบุกบั่นรบกันต่อไป
ฝ่ายพระยาเงียมฬ่ออ๋องก็ส่งพระโพธิสัตว์ไปยังที่ เงียมฬ่ออ๋องทั้งหลายก็กลับไปยังที่ เห้งเจียทั้งสองรบกันพลางเหาะพลางมาจนถึงเขาเล่งจื้อซัว เสียงอึกกะทึกกึกก้องโกลาหลหวั่นไหวในพื้นพสุธา/*468เวลานั้นหมู่เทพยดาอินทรพรหมแลหมู่สาวกทั้งหลาย กำลังแวดล้อมเฝ้าพระยูไลยเจ้าทรงแสดงธรรมอยู่ในพระอารามใหญ่ พระยูไลยก็เคลื่อนลงจากบัลลังก์แก้ว ตรัสแก่อินทรพรหมแลเทพบุตรสาวกทั้งหลายว่า บันดาที่มาสดับธรรมเทศนาจงสำรวมจิตรอันหนึ่งคอยดู สองจิตรรบกันมาแล้ว ในหมู่ประชุมก็ตั้งตาคอยแลดู จึงเห็นเห้งเจียทั้งสองต่อสู้กันมา ร้องฟ้าร้องดินอึกกะทึกมาถึงน่าอารามลุ่ยอิมยี่ หมู่เทพบุตรกับเจ้ากิมกังทั้งหลายก็ออกสะกัดกั้นไว้ .แล้วถามว่านี่จะรบกันไปข้างไหน เห้งเจียพูดว่าปิศาจมันแปลงทำเหมือนรูปข้าพเจ้า ๆ จะมาหาพระยูไลย ขอให้ท่านพิจารณาดูให้รู้แน่ว่าเท็จแลจริงประการใด หมู่เทพยดาอินทรพรหมทั้งหลายกั้นกางไว้ไม่อยู่ ก็เลยล่วงเข้ามาถึงที่หน้าพระ ต่างคุกเข่าลงนมัศการแล้ว จึงเล่าแต่ต้นจนปลายให้พระยูไลยฟัง พูดว่าข้าพเจ้าไปถึงชั้นฟ้าแลลงไปยังเมืองนรกก็ไม่มีใครสามารถจะพิจารณารู้ได้ จึงได้มาเฝ้าพระองค์เจ้า ขอพระบารมีได้โปรดทรงพิจารณาให้เห็นเท็จแลจริง ข้าพเจ้าจะได้กลับไปรักษาพระถังซัมจั๋งพามานมัศการพระพุทธองค์ อาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมกลับไปเมืองใต้ถัง กระทำให้แพร่หลายแก่มหาชนในประเทศทิศบูรพา
พระยูไลยเจ้าเมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ทรงทราบในพระญาณว่าเท็จจริงประการใดแล้ว พระองค์จะทรงแสดงให้แจ้งทันใดนั้น บังเอินแลไปเห็นเมฆสีเขียวลอยลิ่วมา ครั้นถึงแลเห็นพระโพธิสัตว์กวนอิมลงจากเมฆเข้ามาเคารพพระยูไลยเจ้าแล้ว พระยูไลยเจ้า/*469ถามว่า กวนอิมรู้บ้างหรือว่าเห้งเจียทั้งสองนี้ใครจริงใครเท็จ พระกวนอิมทูลว่าเดิมได้มาที่สำนักข้าพเจ้า ๆ พิจารณาไม่ออก เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมาขอให้พระองค์โปรดให้เห็นเท็จแลจริง
พระยูไลยได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสว่ากวนอิม ถึงจะมีอภินิหารใหญ่กว้างก็จริง จะพึงรู้ได้แต่การโลก หารู้หมดซึ่งสัตว์เกิดนั้นไม่ แลหารู้มูลราคของสัตว์ได้ไม่ พระกวนอิมจึงเคารพขอให้พระองค์โปรดทรงแสดง พระจึงตรัสว่า อันในโลกย์นี้มีภูมิห้า คือฟ้าหนึ่ง ดินหนึ่ง เจ้าหนึ่ง มนุษย์หนึ่ง ผีเปรตหนึ่ง แลมีปูมห้า เลี่ยนหนึ่ง เกล็ดหนึ่ง ขนหนึ่ง ปีกหนึ่ง ปุ่มหนึ่ง ที่เห้งเจียทั้งสองนั้นไม่เกี่ยวอยู่ในภูมิห้านี้ มีนามเรียกว่ามูลวานร ลิงที่หนึ่งนั้นนามเรียกว่าเจี๊ยเก๊า แปลงกายได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แลรู้ฟ้าดินแลเหตุร้ายดี ลิงที่สองนั้นนามเรียกว่าเบ๊เก๊า เข้าในทางอากาศฟ้าดินรู้การของมนุษย์ได้หนีตายทำให้อายุยืนได้นานปี ลิงที่สามนั้นนามเรียกว่าอวนเก๊า จับพระอาทิตย์พระจันทรรวบพันธ์ภูเขาเข้าได้เปนหนึ่ง เล่นฟ้าเล่นดินทดเข้าออกทำได้ดังนึก ลิงที่สี่นั้นนามเรียกว่ามิเก๊าหูฟังได้ทุกอย่าง เข้าใจตรวจกิจพจารณาการรู้ข้างน่าข้างหลังรู้แจ้งซึ่งการทั้งปวง ลิงทั้งสี่นี้ไม่ร่วมอยู่ในภูมิห้าปูมห้าไม่เข้าหมู่สองจำพวกนี้ ตถาคตพิจารณาดู หงอคงปลอมนั้นคือลิงมิเก๊า ๆ แม้จะยืนอยู่ในที่เดียว ๆ การไกลพันโยชน์ก็อาจเข้าใจได้ มนุษย์พูดจาว่ากระไรก็รู้ได้ทั้งสิ้น เพราะฉนั้นรูปร่างน้ำเสียงจึงอย่างเดียวกันแก่เห้งเจีย
/*470มิเก๊าได้ยินพระตรัสดังนั้น ถูกต้องมูลเหตุของตัวอกใจก็ให้ไหวหวาด จะรีบเหาะหนีเอาตัวรอด พระยูไลยตรัสสั่งให้หมู่เทพบุตรล้อมไว้ เห้งเจียจะตรงเข้าตี พระยูไลยก็ทรงห้ามว่าเห้งเจียอย่าทำเขาเลย ตถาคตจะจับให้ ลิงมิเก๊าจิตรใจให้สดุ้งกลัวคิดว่าจะหนีไปไม่พ้น ก็ไหวกายแปลงเปนแมลงผึ้งรีบบินหนีไป จึงพระยูไลยเอาบาตรคว่างไปครอบไว้ แมลงผึ้งก็เข้าอยู่ในบาต พระองค์ก็ทรงเรียกบาตนั้นกลับคืนมา ทรงตรัสแก่เทพบุตรทั้งหลายว่า ลิงมิเก๊าอยู่ในบาตตถาคตแล้ว จึงหมู่เทพยดาทั้งหลายได้พากันมาดู ก็ได้เห็นลิงมิเก๊านอนคุดอยู่ในบาต เห้งเจียอดไม่ได้เอาตะบองกะทุ้งศีศะทีหนึ่ง ลิงมิเก๊าก็ถึงแก่ความตาย เพราะฉะนั้นพืชพันธุ์ลิงมิเก๊าจึงได้สาปสูญตั้งแต่นั้นมา พระยูไลยเห็นดังนั้น ก็ไม่เปนที่พอพระไทย ทรงตรัสว่าทำไมเห้งเจียจึงทำดังนี้เล่า เห้งเจียกราบทูลว่า ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระกรุณาแก่สัตว์ชั่วร้ายอย่างนี้เลย มันตีอาจาริย์ข้าพเจ้าแล้วแลเอาเข้าของมาเสียด้วย โทษมันก็ควรถึงแก่ความตายอยู่แล้ว พระยูไลยจึงสั่งให้เห้งเจียรีบไปรักษาพระถังซัมจั๋งเถิด
เห้งเจียคุกเข่าคำรพทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบพระอาจาริย์ไม่ยอมให้ข้าพเจ้าไปร่วม ข้าพเจ้ากลับไปจะเสียเวลาเปล่า ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาเศกถอนมงคลบนศีศะข้าพเจ้าออก ข้าพเจ้าจะได้ทูลลาพระองค์ไปอยู่ยังที่เดิม พระยูไลยได้ทรงฟังดังนั้นจึงตรัสแก่เห้งเจียว่าเห้งเจียอย่าคิดวุ่นวายไป ตถาคตจะให้พระกวนอิมไปส่งถังซัมจั๋ง/*471เธอก็ต้องให้ไปอยู่เอง เห้งเจียจงอุส่าห์รักษาพระถังซัมจั๋งให้ตลอด เมื่อเวลาสำเร็จแล้วจะได้ขึ้นนั่งบนแท่นบัว พระโพธิสัตว์นั่งอยู่ข้างนั้นได้ยินพระองค์ตรัสแก่เห้งเจียดังนั้น ก็กระทำเคารพลาพาเห้งเจียออกจากพระอาราม เหาะขึ้นกลางเวหาแล้วก็ตรงไป ครั้นถึงบ้านยายเฒ่าที่พระถังซัมจั๋งอาไศรยอยู่ก็ลงยังพื้น ฝ่ายคนในบ้านกับซัวเจ๋ง แลเห็นก็บอกแก่อาจาริย์ออกมานิมนต์พระโพธิสัตว์ ๆ พูดว่า เมื่อวันก่อนที่ตีถังซัมจั๋งนั้น คือลิงมิเก๊า ต่อไปหาพระยูไลยบอกให้จึงได้รู้แจ้ง บัดนี้เห้งเจียก็ตีตายแล้ว ส่วนเห้งเจียนั้นต้องให้ตามรักษาไปตามเดิม เมื่อเวลาเดินทางไปพบผีปิศาจยักษร้ายสัตว์ร้าย เธอจะได้ช่วยป้องกันไปกว่าจะถึงเขาเล่งจิ๋วซัว จะได้อาราธนาพระธรรมอย่าให้โกรธคึ่งเคืองแค้นเธอจะเสียการอันใหญ่ในเบื้องน่า
พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระกวนอิมสั่งสอน ก็เคารพรับคำสั่ง เวลานั้นพระถังซัมจั๋งกำลังขอบคุณพระโพธิสัตว์ ก็ได้ยินเสียงลมกระพือมา คนทั้งหลายแลไปเห็นโป๊ยก่ายเหาะมาบนอากาศ หลังสะพายถุงย่ามมาถึงก็ลงยังพื้น โป๊ยก่ายแลไปเห็นพระโพธิสัตว์ก็คุกเข่าลงคำรพนะมัศการแล้ว จึงพูดว่าข้าพเจ้าไปถึงเขาฮวยก๊วยซัว ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋องเห็นพระถังซัมจั๋งปลอมโป๊ยก่ายปลอม ข้าพเจ้าตีตายทั้งสองคน แต่อันที่จริงมันเปนลิงปิศาจ ข้าพเจ้าเอาถุงย่ามมาตรวจก็ไม่หายอะไรสักสิ่งเดียว ได้แล้วก็กลับมา แต่ยังไม่ทราบว่าเห้งเจียทั้งสองนั้นจะตกไปถึงไหน พระโพธิสัตว์จึงเล่าความให้โป๊ยก่ายฟังทุกประการ /*472โป๊ยก่ายก็มีความยินดีหาที่สุดมิได้ อาจาริย์แลศิษย์ก็พากันเคารพพระโพธิสัตว์ก็เหาะกลับไป อาจาริย์กับศิษย์ก็ร่วมจิตรกันตามเดิมจึงลายายเฒ่าเจ้าของบ้าน จัดแจงพร้อมแล้วก็พากันออกเดินเข้าทางใหญ่หมายทิศปราจิณ เมื่อกำลังเดินมาดูวันคืนก็เร่งรีบในฤดูเดือนเก้าเดือนสิบพากันต้องแดดแผดร้อน พระถังซัมจั๋งถามว่าฤดูนี้ ทำไมจึงร้อนมากขึ้นดังนี้ โป๊ยก่ายพูดว่าได้ยินเขาว่าหนทางทิศปราจิณนี้มีเมืองหนึ่งเรียกว่า ก๊ะรีก๊ก เปนที่ตวันตกแลเรียกว่าสิ้นทางฟ้า แม้เวลาจวนเย็นเจ้าแผ่นดินให้คนขึ้นกำแพงเมืองตีกลองเป่าเขากระบือเพราะดวงตวันเปนธาตุไฟ ตกลงในทะเลเปรียบเหมือนไปจุ้มน้ำเสียงเดือดดัง แม้ไม่ตีกลองเป่าเขากระบือกลบเสียงไว้ เสียงดังสะท้านเด็กทารกก็ตกใจตาย ที่ตำบลนี้มีอายอบร้อนดังนี้ เห็นจะถึงเมืองตวันตกนั้นดอกกระมัง
เห้งเจียฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นอดไม่ได้ หัวเราะแล้วก็พูดว่าอ้ายหมูอย่าพูดเลอะเทอะไปไม่มีหลักฐาน อันจะคิดดูว่าเมืองก๊ะรีก๊กใกล้ดังนี้ทีเดียวหรือ หากจะประมาณดูเสมออายุอาจาริย์เท่านี้แก่แล้วหนุ่ม ๆ แล้วแก่อย่างนี้สักสามหนก็เห็นจะยังไม่ถึง โป๊ยก่ายพูดว่าพี่ว่าไม่ใช่เมืองตวันตกก็เมืองอะไรเล่า ซัวเจ๋งพูดว่าคิดดูก็จะเปนอากาศแปรปรวนวิปริตดอกกระมัง จึงได้ฝนกลายเปนร้อนอย่างนี้ไปได้ คนทั้งสามพูดโต้ตอบกันไปมาแลไปเห็นหมู่บ้านมีตึกมุงกระเบื้องแดงห้องหอก็ก่อด้วยอิฐแดง ประตูน่าต่างนอกในล้วนทาด้วยสีแดงทั้งสิ้น /*473พระถังซัมจั๋งลงจากม้าเรียกเห้งเจียให้เข้าไปที่หมู่บ้านนั้น ถามข่าวชาวบ้านดูว่าอันไอร้อนนั้นด้วยเหตุประการใด เห้งเจียก็เอาตะบองซ่อนในเสื้อ แล้วเดินเข้าไปยังประตูบ้าน เห็นตาเฒ่าเดินออกมาคนหนึ่งเงยหน้าเห็นเห้งเจียก็ตกใจ เอาไม้สักเท้าชี้ว่านี่เจ้ามาแต่ไหน เปนคนอะไรมายืนอยู่หน้าประตูบ้านเรามีธุระอะไรหรือ เห้งเจียคำนับแล้วพูดว่าท่านตาอย่าตกใจกลัวข้าพเจ้าเลย ไม่ใช่ยักษ์มารอะไรหรอก ข้าพเจ้ามาจากประเทศจีนเมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระแผ่นดินให้ไปอาราธนาพระไตรยปิฎกเมืองไซทีอาจาริย์กับศิษย์สี่คนด้วยกัน บัดนี้ข้ามมาถึงนี่ กระทบไออากาศร้อนผิดปรกติไม่รู้ถึงเหตุผลอันนั้น อยากจะทราบว่าตำบลนี้เรียกว่าตำบลอะไร จึงได้มาเพื่อจะถามความให้สิ้นสงไสย แลเพื่อให้เข้าใจชัดแน่ ตาเฒ่าได้ฟังดังนั้นค่อยวางใจออกหัวเราะได้ จึงพูดว่าท่านอย่าถือข้าพเจ้าเลยคนแก่หูตาไม่เห็นไม่รู้จักว่าต่ำสูง ที่ท่านว่ามาด้วยกันนหลายคนนั้นอยู่ที่ไหน ขอเชิญมาพักที่ในบ้านข้าพเจ้าก่อนเถิด
เห้งเจียจึงเอามือกวักร้องเรียกให้เข้ามา พระถังซัมจั๋งแลเห็นก็พร้อมกันเข้ามากับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ครั้นถึงพระถังซัมจั๋งก็ย่อตัวปราศรัยแก่ตาเฒ่า ตาเฒ่าแลเห็นพระถังซัมจั๋งรูปร่างงดงาม แต่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั้นรูปร่างหนาตาไม่น่าดู ตาเฒ่าก็นิมนต์เข้านั่งพักข้างใน สั่งคนใช้ยกน้ำร้อนน้ำชาออกมาถวาย พระถังซัมจั๋งจึงถามตาเฒ่าว่าท่านตาตำบลนี้เหตุใดฤดูฝน ทำไมจึงแปรเปนฤดูร้อนมากอย่างนี้เล่า ตาเฒ่าจึงบอกว่าตำบลนี้เรียกว่า เขาฮ้วยเอี้ยมซัวคือเขตรเขาไฟ ร้อนตลอดอยู่อย่างนี้เปนนิจทั้งสิบสองเดือน พระถังซำจั๋งถามว่าเขาฮ้วยเอี้ยมซัวนี้อยู่ข้างไหน จะขวางทางที่จะไปไซทีนั้นหรือเปล่า ตาเฒ่าบอกว่าหนทางจะไปไซทีนั้นไปไม่ได้ ตั้งแต่นี้ไปไกลประมาณหกสิบโยชน์ ตรงทิศไซทีนี้ไปมีแปดร้อยโยชน์รอบภูเขานั้นล้วนแต่ไฟลุกประจำอยู่อย่างนั้นเสมอ หญ้าสักเส้นหนึ่งก็ไม่ขึ้นมาได้หากว่าจะข้ามเขานี้ไป ตัวเปนทองแดงหรือเหล็กก็จะต้องละลายไหม้เปนจุณไปทั้งสิ้น พระถังซัมจั๋งได้ฟังตาเฒ่าบอกดังนั้นตกใจไม่อาจถามต่อไป ได้ยินเสียงคนร้องขายขนมอยู่นอกรั้ว แต่ใส่เกวียนเหล็กเข็นมา
เห้งเจียก็ถอนเอาขนหางออกเส้นหนึ่ง เสกเปนเบี้ยทองแดงแล้วเดินออกไปซื้อขนม ชายหนุ่มนั้นหยิบขนมส่งให้เห้งเจีย เห้งเจียเอาเบี้ยทองแดงส่งให้เจ้าขนมแล้วรับขนมใส่มือ ขนมนั้นกำลังมีไอร้อน เห้งเจียรู้สึกดุจถ่านไฟกำลังลุก ร้องว่าร้อนนัก ๆ แลร้อนดังนี้เห็นจะกินไม่ได้ เจ้าของขนมยืนหัวเราะแล้วพูดว่า กลัวความร้อนจะมาทำไมที่นี่ ที่นี่ร้อนทั่วไปทุกแห่ง เห้งเจียจึงพูดว่าตัวเปนลูกผู้ชายไม่รู้จักเหตุ คำโบราณท่านย่อมว่าฤดูไม่หนาวไม่ร้อนเข้ากล้าก็ไม่เกิด ตัวพูดว่าร้อนตลอดสิบสองเดือนดังนี้ แม้ว่าอยากได้เข้าทำขนมจะได้/*475เข้ามาทำที่ไหนเล่า บุรุษผู้นั้นจึงพูดว่าตำบลนี้แม้ว่าอยากได้เข้าก็ต้องเคารพขอพัดเทวดา
เห้งเจียถามว่าพัดเทวดานั้นเปนอย่างไร บุรุษย์ผู้นั้นตอบว่า อันพัดนั้นเปนเหล็กรูปคล้ายแก่ใบกล้วย แม้ขอมาได้โบกทีหนึ่งไฟก็ดับ โบกสองทีก็เกิดลม โบกสามทีก็เกิดฝน พวกข้าพเจ้าก็ลงกล้าทันเวลาได้ผลก็เก็บไว้ เพราะฉนั้นจึงได้ผลเมล็ดเข้าไว้เลี้ยงชีวิตร์ทุกวันนี้ ถ้าไม่มีพัดนั้นหญ้าสักเส้นหนึ่งก็ไม่มี เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็กลับเข้ามาในบ้าน เอาขนมถวายพระอาจาริย์แล้วพูดว่า พระอาจาริย์จงวางใจเถิด ฉันขนมนี้แล้วข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านฟัง
พระถังซัมจั๋งรับเอาขนมนั้นไว้แล้ว เห้งเจียจึงหันไปถามตาเฒ่าเจ้าของบ้านว่า ท่านตารู้ว่าเทวดาพัดเหล็กนั้นอยู่ที่ไหน ตาเฒ่าถามว่าท่านจะถามทำไมหรือ เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าได้ยินคนขายขนมพูดว่า เทวดานั้นมีพัดอยากจะใคร่ขอมาพัดให้เขาไฟนั้นดับจะได้ข้ามไป แลอยากจะให้ชนทั้งหลายทำไร่ไถนาได้ผลเข้ากล้าไว้เลี้ยงชีวิตรต่อไป ตาเฒ่าว่าอันความนั้นก็จริงดังท่านพูด วิตกแต่ท่านจะไม่มีของกำนันไปหาท่านเทวดาที่ไหนจะให้พัดมาเล่า พระถังซัมจั๋งถามว่าเทวดานั้นจะต้องประสงค์สิ่งใดหรือ ตาเฒ่าบอกว่าพวกชาวบ้านตำบลนี้สิบปีไปขอครั้งหนึ่ง ต้องมีธูปเทียนดอกไม้เหล้าหมูเป็ดไก่แพะ แล้วอาบน้ำชำระตัวให้สอาด ตั้งใจไปถึงที่ถ้ำเทวะดา ขอร้องอ้อนวอนจึงจะได้มา
/*476เห้งเจียถามว่าเขานั้นอยู่ที่ไหน ตำบลนั้นชื่ออะไร ประมาณทางไกลจากนี่สักเท่าได ข้าพเจ้าจะได้ไปขอยืมพัด ตาเฒ่าบอกว่าเขานั้นอยู่ตวันตกเฉียงใต้ เขานั้นนามเรียกว่า เขาจุ้ยหุ้นซัว ในนั้นมีถ้ำเรียกว่าถ้ำ (ปอเจียวต๋อง) จากนี้ไปประมาณไกลพันห้าร้อยโยชน์
เห้งเจียได้ฟังดังนั้น พูดว่าไม่สู้ไกลนักดอกข้าพเจ้าจะไปหา พูดแล้ววับเดียวก็หายไป ตาเฒ่าเห็นดังนั้นก็ตกใจ แล้วพูดว่าท่านเปนผู้สำเร็จเชี่ยวชาญเหาะเหินเดินอากาศได้ดังนี้ ไม่บอกให้ข้าพเจ้าทั้งหลายทราบบ้างเลย ในบ้านตาเฒ่าไม่ว่าเด็กแลผู้ใหญ่ ต่างมีความเลื่อมไสยศรัทธาพระถังซัมจั๋งยิ่งขึ้น ฝ่ายเห้งเจียเหาะไปบัดเดี๋ยวก็มาถึงเขาจุ๊ยหุ้นซัว ก็ลงไปยังยอดเขา จะใคร่ค้นหาปากถ้ำเดินมาบังเอินได้ยินเสียงคนตัดฟืนในป่า เห้งเจียก็เดินเข้าไปใกล้คำนับแล้วถามว่า ท่านที่ตัดฟืนอยู่นั้นข้าพเจ้าขอถามสักคำหนึ่งเถิด คนตัดฟืนหันมาคำนับตอบถามว่า ท่านจะไปข้างไหนหรือ เห้งเจียถามว่านี่เรียกเขาจุ๊ยหุ้นซัวใช่หรือไม่ คนตัดฟืนบอกว่านี่และ เห้งเจียถามว่าที่เทวดาพัดเหล็ก ถ้ำปอเจียวต๋องนั้นอยู่ที่ไหน คนตัดฟืนหัวเราะพูดว่า ถ้ำปอเจียวต๋องนั้นมีแต่พัดเหล็กเทวดาไม่มี มีแต่พัดเหล็กก๋งจู๊ แลชื่อล่อซั่วหนึงเปนเมียของงู่ม่ออ๋อง
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นตกตลึงใจหาย นึกว่ามาพบคนพยาบาทกันเข้าแล้ว เมื่อก่อนนั้นที่เขาเก๊ยเอี้ยงซัว เราก็กำจัดอั้งฮั้ยยี้ คือ/*477ลูกของนางล่อซั่วนี้ แลเมื่อก่อนนั้นพบกับอามันที่ถ้ำพั้วยี่ต๋อง อามันก็ยังไม่ให้น้ำ จะคิดแก้แค้นแทนหลานของมัน บัดนี้มาพบแม่มันที่ไหนจะยืมพัดได้ แต่ได้มาถึงที่นี่แล้ว ไม่รู้ที่จะทำประการใด ก็ผละจากคนตัดฟืน เดินตรงไปยังถ้ำปอเจียวต๋อง แลเห็นบานประตูปิดแน่น พิจารณาดูรอบคอบเห็นที่รื่นเริงสง่างาม เห้งเจียตรงเข้าเฆาะประตูร้องเรียกว่า พี่งู่ม่ออ๋องเปิดประตูรับด้วย มีคนมาถอดกลอนประตูเปิดออก แลเข้าไปเห็นหญิงคนหนึ่งเดินออกมา มือหนึ่งถือกะเช้า มือหนึ่งถือไม้ตะขอ ดูรูปร่างเศร้าหมองรุงรังไม่ตกแต่งร่างกายแต่ดูกิริยาเปนคนใจบุญ เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้ยกมือขึ้นคำนับแล้วพูดว่า แม่หนูช่วยโปรดบอกนางก๋งจู๊ทราบด้วย ว่าข้าพเจ้ามาจากเมืองใต้ถังจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม บัดนี้เดินทางมาก็ติดขัดที่เขาฮ้วยเอี้ยมซัวไปไม่ได้ เพราะฉนั้นจะขอยืมพัดไปพัด เมื่อสมประสงค์แล้ว จะเอากลับมาคืนให้ จึงนางนั้นถามว่า ท่านชื่อเรียงเสียงใดจงบอกมาให้แจ้ง ข้าพเจ้าจะนำความไปบอกให้ เห้งเจียบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อซึงหงอคง นางนั้นได้ฟังก็กลับเข้าไปบอกแก่นางล่อซั่วว่า ขอแม่นางจงได้ทราบ บัดนี้มีหงอคงอยู่ประเทศจีนจะขอยืมพัดดับไฟ จะได้ข้ามไปให้พ้นเขาฮ้วยเอี้ยมซัวแล้วจะเอากลับคืนให้
ฝ่ายนางล่อซั่วได้ยินขึ้นชื่อว่า หงอคงดุจไฟลุกเอาน้ำมันรด/*478เติม ให้เกิดความโกรธแค้นขึ้นมาทันที จึงด่าว่าอ้ายสัตว์ลิง วันนี้มึงมาถึงที่นี่นางจึงให้คนเอาเครื่องแต่งตัวมา นางสรวมเกราะแล้วมือก็ถืออาวุธเกี่ยมทั้งสองมือเดินออกมา ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายหงอคงมึงอยู่ที่ไหน เห้งเจียแลเห็นก็ย่อตัวคำนับแล้วพูดว่า พี่สะไภ้ข้าพเจ้ามาคอยนานแล้ว นางล่อซั่วได้ฟังดังนั้นก็ตวาดว่าใครเปนพี่สะไภ้มึงที่ไหน ใครให้มึงมาคอยทำไม
เห้งเจียตอบว่า พี่งู่ม่ออ๋องผูกไมตรีเปนพี่ข้าพเจ้า ก็พี่เปนภรรยาเธอไม่ใช่พี่สะใภ้จะให้เรียกอะไรเล่า นางล่อซั่วได้ฟังดังนั้น จึงพูดว่าอ้ายลิง แม้ว่ามึงคิดเปนฉันญาติ มึงก็ไม่คิดทำให้ลูกเราตกอยู่ในหลุมบ่อดังนั้น เห้งเจียทำเปนไม่รู้ ถามว่าลูกของพี่คือใครที่ไหน นางล่อซั่วพูดว่าลูกเราอั้งฮั้ยยี้ถูกเจ้าคิดกลอุบายทำวงษ์ญาติของเราย่อยยับ เราจะตามตัวแก้แค้นให้ลูกเราก็ยังไม่พบตัว วันนี้เจ้าเอาชีวิตรมาส่งถึงประตูบ้าน ใครจะละชีวิตรเจ้าให้รอดไปได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊าก ๆ พักหนึ่งแล้วพูดว่า พี่ทำไมจึงไม่ตรองดูเหตุการเดิมนั้นมันเปนประการใด มาหลงแค้นเคืองข้าพเจ้า คือบุตรของพี่จับเอาอาจาริย์ของข้าพเจ้าไปจะต้มแกง พระโพธิสัตว์มาเอาตัวอั้งฮั้ยยี้ไป ช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้าออกได้ บัดนี้อั้งฮั้ยยี้ไปอยู่กับพระโพธิสัตว์เปนเสี้ยนใช้ท่งจื๊อรักษาตามทางชอบธรรม อายุยืนเสมอดินฟ้าเปนประเสริฐยิ่ง ไม่ขอบคุณข้าพเจ้ายังกลับมาแค้นเคืองฉะนี้เห็นถูกต้องแล้วหรือ
/*439นางล่อซั่วได้ฟังดังนั้น พูดว่ามึงอ้ายชาติลิงฝีปากดี ลูกของเราถึงไม่ถึงแก่ชีวิตรแต่ทำอย่างไรจึงจะได้มาหาเราได้เห็นหน้ากันแม่ลูก เห้งเจียหัวเราะพักใหญ่ แล้วพูดว่าพี่อยากจะใคร่พบหรือ จะยากอะไรนักหนา พี่จงขอยืมพัดให้ข้าพเจ้าพัดดับไฟที่เขาฮ้วยเอี้ยมซัวส่งอาจาริย์ข้าพเจ้าข้ามพ้นไปแล้ว ข้าพเจ้าจะข้ามไปน่ำไฮ้ขอแก่พระโพธิสัตว์เชิญอั้งฮั้ยยี้มาหาพี่อย่างนี้แม่ลูกจะได้ปะกัน แล้วพี่จึงดูอั้งฮั้ยยี้จะซูบผอมบุบสลายอย่างไรบ้าง แม้ว่าอั้งฮั้ยยี้บุบสลายอย่างไรแล้ว เมื่อเวลานั้นพี่จึงค่อยแค้นเคืองข้าพเจ้าจึงจะถูก หากว่าบริบูรณ์ยิ่งกว่าเก่าพี่ก็ต้องคิดถึงคุณข้าพเจ้าให้จงมากเถิด นางล่อซั่วจึงพูดว่า อ้ายลิงสอพลอทำกระดิกลิ้น มึงจงยื่นหัวมาให้เราฟันด้วยเกี่ยมสักสองสามที แม้ว่าทนได้เราจึงจะให้ยืมพัด แม้ว่าทนไมได้เจ้าก็ต้องไปหาพระยามัจจุราชเถิด เห้งเจียได้ยินดังนั้นก็พนมมือ เดินมาใกล้นางล่อซั่วหัวเราะพูดว่า พี่ไม่ต้องพูดมากข้าพเจ้าจะยื่นศีศะให้ท่าน ตามแต่พี่จะฟันมากน้อยสักเท่าใดก็ตามใจเถิด แล้วจะต้องให้ข้าพเจ้าขอยืมพัดไปทำธุระบ้างก็แล้วกัน นางล่อซั่วสองมือจับเกี่ยมตรงเข้ามาฟันเห้งเจียสักสิบทีเห้งเจียก็ยืนเฉยไม่เห็นมีบาทแผล แลเจ็บป่วยประการใด นางล่อซั่วเห็นดังนั้นก็ตกใจขยับตัวจะหนี เห้งเจียเห็นดังนั้นถามว่าพี่จะไปไหน ต้องให้เรายืมพัดก่อน นางล่อซั่วพูดว่าของวิเศษของเราใครจะให้เจ้าไปง่าย ๆ ดังนั้น
เห้งเจียพูดว่าถ้าไม่ยอมให้ก็จงลองกินตะบองของอาดูสักทีหนึ่งก่อน เห้งเจียมือหนึ่งยึดนางล่อซั่วมือหนึ่งชักตะบองออกจากหู นางล่อซั่วก็สลัดมือหลุดพ้น สองมือถือเกี่ยมตรงเข้ามาฟันฟาดเห้งเจีย เห้งเจียก็แกว่งตะบองเข้าประจัญบานรบกัน ต่างออกกำลังโดยเข้มแข็งรบกันอยู่บนยอดเขาจุ๊ยหุ้นซัวจนเวลาบ่ายไม่แพ้ชะนะกัน ฝ่ายนางล่อซั่วเห็นตะบองหนักมากจะทานไม่ไหว จึงชักพัดวิเศษออกพัดโบกไปทีหนึ่งก็บันดานเกิดลมพัดหอบเอาเห้งเจียปลิวไปตามลม ยั้งตัวก็ไม่ได้ไม่อยู่ ฝ่ายนางล่อซั่วมีไชยชนะแล้วก็กลับเข้าถ้ำ
/*/*3/*481ฝ่ายเห้งเจียนั้นถูกม้วนลมหอบไปลิ่ว ๆ จะตกลงดินก็ไม่ตกลงได้ เปรียบดุจพยุห์พัดใบไม้ปลิวลอย แลดุจกระแสน้ำอันเชี่ยวไหลส่งดอกไม้ที่ล่องลอยในกลางมหาสมุท ปลิวไปคืนหนึ่งจนสว่างจึงมาตกที่ยอดเขา เห้งเจียสองมือยึดเอาก้อนศิลาใหญ่ไว้ หยุดอยู่ครู่หนึ่งพอหายหอบจึงพิเคราะห์ดูโดยละเอียดก็รู้ได้ว่า ถึงเขาพระสุเมรุแล้ว เห้งเจียก็ถอนใจใหญ่ว่า อีนางคนนี้มันร้ายแรงจริงเหลือเกิน มันทำอย่างไรจึงได้ส่งเรามาถึงนี่ เราจำได้เมื่อครั้งก่อนเคยมาที่นี่หาพระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดไปช่วยปราบปิศาจ อึ้งฮอง ช่วยอาจาริย์เรา ที่เขาฮองกุ้ยซัวนั้นมาทางทิศอาคเน ทางประมาณสามพันโยชน์ บัดนี้มาถึงนี่ไม่รู้ว่าระยะทางสักเท่าไร จำเราจะต้องลงไปถามดูจึงจะรู้แน่จะได้กลับไปทางเก่าได้ เวลาเมื่อกำลังไตร่ตรองอยู่นั้น พอได้ยินเสียงระฆังดังสนั่น เห้งเจียก็รีบเดินลงมาจากยอดเขาตรงมายังสำนักใหญ่ ที่ประตูมีเต้าหยินคนหนึ่ง แลเห็นเห้งเจียเดินเข้ามา ก็รีบเดินเข้าไปบอกว่า บัดนี้มีคนที่มาหาครั้งก่อนมาอีกแล้ว เล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นก็รีบเดินออกมารับเข้าไปข้างใน แล้วถามว่านี่ท่านไปอาราธนาพระธรรมมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าที่ไหนจะได้กลับเร็วดังนั้น เล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์พูดว่า ก็ยังไปไม่ถึงวัดลุ่ยอิมยี่ ใต้เซียกลับมานี่ทำไมเล่า
เห้งเจียบอกว่า เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้ามาพึ่งท่านช่วยปราบปิศาจอึ้งฮอง ครั้นพ้นจากนั้นเดินไป อันความทระมานลำบากนั้นเหลือที่จะพรรณาได้ บัดนี้มาถึงเขาฮ้วยเอี้ยมซัวก็ไม่ข้ามไปได้ ครั้นได้ยินว่ามีพัดเทวดาจึงจะดับไฟเขานั้นได้ ข้าพเจ้าจึงได้สืบหาอันที่จริงพัดนั้นของเมียงู่ม่ออ๋องซึ่งเปนมารดาของอั้งฮั้ยยี้ เธอโกรธว่าข้าพเจ้าจับบุตรเธอมาให้พระกวนอิมเปนสานุศิษย์ไม่ได้เห็นหน้าลูก เธอแค้นเคืองผูกพยาบาทข้าพเจ้าไม่ยอมให้ยืมพัดไป จึงได้เกิดรบพุ่งกันขึ้น เธอเอาพัดโบกทีหนึ่งเกิดเปนลมพัดปลิวมาถึงนี่ข้าพเจ้าจำได้ จึงเข้ามานมัศการถามหนทางที่จะกลับไป ตั้งแต่นี่ถึงเขาฮ้วยเอี้ยมซัวประมาณทางใกล้ไกลสักเท่าใดไม่ทราบ พระโพธิสัตว์เล่งเกี๊ยดได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า หญิงนั้นนามเรียกว่า ล่อซั่วเรียกพัดเหล็กก๋งจู๊ อันพัดนั้นเริ่มมีฟ้าดิน ประกอบอากาศธาตุบังเกิดมีพัดอันนี้ เพราะฉนั้นจึงดับไฟได้ หากว่าโบกถูกคนทีหนึ่งก็ปลิวไปแปดหมื่นสี่พันโยชน์จึงจะหยุด ที่นี่จะไปตำบลเขาฮ้วยเอี้ยมซัวนั้นทางประมาณห้าหมื่นโยชน์ นี่หากเห้งเจียมีฤทธาอานุภาพเรียกเมฆหยุดได้ หาไม่ก็ยังจะไปไกลกว่านี้อีก เห้งเจียบ่นว่าร้ายแรงเหลือเกิน ไม่ทราบว่าอาจาริย์ข้าพเจ้าจะทำอย่างไรจึงจะข้ามเขาไปได้
เล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์พูดว่า เห้งเจียจงวางใจเถิด หากได้มาถึงนี่/*3แล้ว ก็เปนนิไสยของพระถังซัมจั๋งแลจะให้เห้งเจียสำเร็จความคิด เมื่อครั้งก่อนพระยูไลยเจ้าได้สั่งไว้แลให้ของวิเศษไว้สองสิ่ง คือไม้เท้ามังกรแลยาระงับลม ไม้เท้าก็เอาไปกำจ้ดปิศาจอึ้งฮองเสียแล้ว ยังแต่เม็ดยาวิเศษยังมิได้ใช้ วันนี้จะให้เห้งเจียเอาไปคุ้มห้ามซึ่งลมร้ายมิให้ทำอันตรายแก่เห้งเจียได้ เมื่อได้พัดนั้นมาแล้วเห้งเจียก็จะสำเร็จซึ่งความคิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็นมัศการขอบคุณ เล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์จึงล้วงเอาเม็ดยาออกมาจากมือเสื้อ ส่งให้เห้งเจียแขวนที่ฅอเสื้อแล้วเอาเข็มเย็บติดแน่น แล้วเล่งเกี๊ยดโพธิสัตว์จึงนำเห้งเจียออกจากสำนักชี้มือสั่งว่าจงไปทางทิศตวันตกเฉียงเหนือนี้ คือที่นางล่อซั่วอยู่ เห้งเจียคำนับลาพระโพธิสัตว์แล้ว ก็เหาะมาทางทิศตวันตกเฉียงเหนือ บัดเดี๋ยวก็ถึงเขาจุ๊ยหุ้นซัว เห้งเจียก็ลงยังน่าถ้ำเข้าไปเอาไม้ตะบองเฆาะกระทุ้งบานประตูเรียกว่าเปิดประตู ๆ เห้งเจียจะมาเอาพัดไปใช้ หญิงเฝ้าประตูก็วิ่งเข้าไปบอกนางล่อซั่วว่า เห้งเจียมาอิกแล้ว นางล่อซั่วได้ฟังดังนั้นก็ให้นึกครั่นคร้ามพูดว่า อ้ายลิงตัวนี้มันจะมีความดีเปนแน่ อันพัดวิเศษของเราแม้ว่าโบกไปทีหนึ่งถูกคนก็ปลิวไปถึงแปดหมื่นสี่พันโยชน์ ทำไมจึงกลับมาได้เร็วนักดังนี้ ครั้งนี้เราจะต้องโบกสักสองสามทีอย่าให้มันกลับมาได้ คิดดังนั้นแล้วก็จัดแจงแต่งตัวผูกรัดแน่นหนามั่นคงแล้ว สองมีอก็ถือเกี่ยมเดินออกมา ร้องเรียกว่าอ้ายเห้งเจียมึงไม่กลัวเราหรือจึงได้กล้ากลับมาอิกฉนี้
/*4เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พี่สะไภ้พี่อย่าเหนียวแน่นไปทำไม จงขอให้น้องยืมไปส่งอาจาริย์ข้ามพ้นไป แล้วก็จะกลับเอามาคืนให้ ข้าพเจ้ากับพี่ก็มีความสัจต่อกัน ซึ่งเปนสุจริตกุนจื๊อแล้วหากยืมสิ่งของใด ๆ ไป ก็จะต้องเอาคืนกลับส่งให้แก่เจ้าของ นางล่อซั่วด่าว่าอ้ายลิง ซึงหงอคง มึงพูดผิดธรรมเนียม ความเจ็บอายยังไม่แก้แค้นได้ จะมาเอาของให้ขอยืมมีอย่างที่ไหน มึงอย่าหนีมึงจงมากินเกี่ยมของแม่สักทีก่อน เห้งเจียก็ยกตะบองเหล็กขึ้นรับรบกัน ไปประมาณหกเจ็ดเพลง นางล่อซั่วก็อ่อนกำลังลง จึงชักพัดวิเศษออกโบกไปสองที เห้งเจียก็ยืนเฉยอยู่ เอาตะบองเก็บแล้วก็ยืนหัวเราะก๊าก ๆ พูดว่าครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน พัดอยู่กับมือตัว ๆ จะพัดอย่างไรก็พัดไป หากเราไหวติงสักนิดเดียวก็มิใช่คนเก่งนักเลงแท้ นางล่อซั่วก็เอาพัดโบกไปอิกสองที เห้งเจียก็ไม่ไหวติงนางล่อซั่วเห็นดังนั้นก็ตกใจถอยหนีเข้าถ้ำใส่กลอนปิดประตูเงียบไม่ออกมาอีก เห้งเจียเห็นนางล่อซั่ว หายเงียบอยู่ในถ้ำไม่กล้าออกมาอิก ก็แผลงฤทธิ์แกะเม็ดยาที่ฅอเสื้อมาใส่ปากอม แล้วก็แปลงกายเปนแมลงหวี่บินตามเข้าไปในถ้ำ เห็นนางล่อซั่วกำลังหอบร้องว่าอยากน้ำให้เอาน้ำชามา พวกหญิงคนใช้ก็ยกน้ำชามาปั้นหนึ่ง รินใส่ชามใหญ่เต็มชาม กากชาเลอียดลอยเปนชิ้นๆ อยู่ เห้งเจียแลเห็นดังนั้น ก็โผลงปนกับกากชาในน้ำชา หญิงคนใช้ส่งชามน้ำชาให้นางล่อซั่ว ๆ ไม่ทันจะพิจารณากำลังอยากก็ดื่มกลืนเข้าไปในท้อง
/*5เห้งเจียตามน้ำชาเข้าไปในท้องได้แล้ว ก็แปลงกลับเปนรูปเดิมร้องเรียกเสียงดังว่าพี่สะไภ้ให้พัดแก่ข้าพเจ้าโดยง่ายเถิด จะได้ไม่เปนอันตราย นางล่อซั่วตกใจถามคนใช้ว่า พวกเจ้าปิดประตูนอกหรือเปล่า พวกคนทั้งหลายบอกว่าปิดแล้ว นางล่อซั่วพูดว่าประตูก็ปิดแล้ว เหตุใดเห้งเจียมันจึงเรียกดังนี้ พวกคนใช้บอกว่าได้ยินเสียงอยู่ในท้องแม่ นางล่อซั่วเรียกว่าเห้งเจียเจ้าทำกลอุบายซ่อนอยู่ที่ไหน เห้งเจียว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักทำกลอะไร เราแผลงฤทธเข้ามานั่งอยู่ในท้องพี่นี้เอง ข้าพเจ้าเห็นใส้พุงทั้งสิ้นแล้ว ข้าพเจ้าเห็นพี่อยากน้ำก็เข้ามาแก้อยากให้พี่ เห้งเจียก็แกล้งทำหน่วงหนักลงไปทีหนึ่ง นางล่อซั่วก็เจ็บที่ท้องน้อยเหลือจะทนได้ ก็ซุดนั่งลงกับพื้นร้องว่าเจ็บปวดเหลือที่จะทนแล้ว
เห้งเจียว่าพี่อย่าวุ่นวาย ข้าพเจ้าจะแสบหัวใจให้ เห้งเจียก็เอามือกระทุ้งขึ้นทีหนึ่ง นางล่อซั่วก็เจ็บในหัวใจแลจะขาดใจ ล้มคว่ำลงกับพื้นร้องว่าตายแล้ว จึงพูดว่าอาเห้งเจียขอชีวิตรให้พี่เถิด เห้งเจียก็ยั้งมือถามว่า จำข้าพเจ้าได้แล้วหรือ ข้าพเจ้าเห็นแก่หน้าพี่งู่ม่ออ๋อง จะยกชีวิตรให้จงรีบเอาพัดมาให้เราขอยืม นางล่อซั่วบอกว่าจงออกมาเอาไปเถิด เห้งเจียว่าจงเอาพัดมาให้เราเห็นก่อนเราจึงจะออกไป นางก็เรียกคนใช้ให้เอาพัดมาถือยืนอยู่ข้างหน้า เห้งเจียก็เลื่อนขึ้นที่ฅอหอย พูดว่าเรายกชีวิตรให้จงอ้าปากให้กว้างเราจะออกไป นางก็อ้าปากแล้ว เห้งเจียก็แปลงเปนแมงหวี่บิน/*6ลอดออกมาโผจับที่พัดนางก็ไม่รู้ อ้าปากสองสามทีแล้วร้องเรียกว่าทำไมไม่ออกเล่า
เห้งเจียก็แปลงกลับเปนรูปเดิม มือก็จับเอาพัดแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าอยู่นี่มิใช่หรือ แล้วเห้งเจียพูดว่าขอบใจให้เราขอยืมพัดก็ออกเดิน พวกเหล่านั้นก็เปิดประตูส่งให้ไป เห้งเจียออกจากถ้ำแล้วก็เหาะกลับไปหาอาจาริย์ บัดเดี๋ยวก็กลับมาถึงตำบลบ้านอั้งเจียนจึง ลงยังพื้นเดินเข้าไปในบ้านเคารพอาจาริย์แล้ว จึงเล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้อาจาริย์ฟังทุกประการ แล้วก็หยิบพัดส่งให้ตาเฒ่าเจ้าของบ้านดู ถามตาเฒ่าว่าพัดเล่มนี้ไม่ใช่หรือ ตาเฒ่าบอกว่าใช่เล่มนี้และ พระถังซัมจั๋งมีความยินดี อาจาริย์กับศิษย์ก็พร้อมกันลาตาเฒ่าออกจากบ้าน พากันมาได้ประมาณสี่สิบโยชน์อายร้อนขึ้นผ่าว ๆ ซัวเจ๋งร้องว่าฝ่าเท้าออกร้อน โป๊ยก่ายว่าม้าเดินเร็วกว่าทุกวันเพราะด้วยแผ่นดินร้อนม้าจึงไม่ปรกติ เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์ลงจากม้าก่อน ข้าพเจ้าจะเอาพัดโบกไฟได้หยุดคอยมีลมฝนตกลงแล้ว แลให้แผ่นดินเย็นจึงค่อย ๆ ข้ามเขาไป เห้งเจียก็เดินตรงเข้าไปเอาพัดโบกที่มีไฟไปทีหนึ่งที่บนเขาไฟก็ลุกโชติขึ้น พัดอีกทีหนึ่งไฟก็ยิ่งลุกมากขึ้นพัดอีกทีหนึ่งไฟก็ลุกสูงขึ้นสักพันศอก ค่อยลุกค่อยแรงบินปลิวมาติดตัวเห้งเจีย ๆ ก็ถอยวิ่งหนีกลับ ไฟก็ติดไหม้ขนเห้งเจีย ๆ ก็รีบวิ่งร้องเรียกอาจาริย์ได้ถอยหนีกลับไปก่อน
พระถังซัมจั๋ง โป๊ยก่าย ซัวเจ๋งก็พากันวิ่งถอยกลับไปทางเก่า ประมาณ/*7ยี่สิบโยชน์ก็พากันหยุดพัก พระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียว่าทำไมจึงเปนอย่างนี้ เห้งเจียก็โยนทิ้งพัดลงกับพื้นพูดว่าไม่แน่นอน ถูกอีปิศาจมันหลอกให้แล้ว โป๊ยก่ายถามว่าเหตุการเปนอย่างไร เห้งเจียพูดว่าเราเอาพัดโบกไปทีหนึ่งไฟก็ลุกแรงขึ้น สองทีก็ยิ่งลุกแรงขึ้นสามทีก็ลุกลามมีเปลวบินสูงขึ้นเปนพันศอก นี่หากวิ่งหนีทันจึงไหม้บ้างแต่เล็กน้อย ถ้าหนีไม่ทันก็ต้องตายเปนแน่ ซัวเจ๋งว่าไฟลุกรุนแรงไม่มีทางจะไปไซทีดังนี้จะคิดอย่างไรดี โป๊ยก่ายพูดว่าดูทางไหนไม่มีไฟก็ไปทางนั้นจะต้องเปนทุกข์อะไร พระถังซัมจั๋งถามว่าทางไหนไม่มีไฟ โป๊ยก่ายบอกว่าทิศตวันออกทิศอุดรทิศอาคเนไม่มีไฟ พระถังซัมจั๋งถามว่าทิศไหนมีพระไตรยปิฎกธรรม โป๊ยก่ายพูดว่าทิศไซทีมีพระธรรม พระถังซัมจั๋งพูดว่าเราจะต้องไปทิศตวันตกที่มีพระธรรมจึงจะสำเร็จ ซัวเจ๋งพูดว่ามีธรรมมีไฟไม่มีธรรมไม่มีไฟอย่างนี้ก็ยากที่จะไปจะกลับ อาจาริย์กับศิษย์กำลังตรึกตรองกันอยู่ ก็พอได้ยินเสียงร้องเรียกว่าท่านเห้งเจียไม่ต้องเปนทุกข์ เชิญมารับประทานเข้าแจก่อนแล้วจึงค่อยคิดไป อาจาริย์กับศิษย์ก็หันไปแลดู เห็นคนแก่คนหนึ่งแต่งตัวงดงาม มือถือไม้เท้าหัวมังกรเท้าสอดรองเท้าเหล็ก บนหลังสะพายปลาตัวหนึ่งมือถือถาดทองแดงหนึ่งถาด ในถาดใส่เข้าแจแลกับเดินเข้ามาทางทิศตวันตก มาถึงก็ย่อตัวคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าคือเจ้าเขาฮ้วยเอี้ยมซัวนี้ เห็นท่านรักษาพระถังซัมจั๋งมาทางนี้ จึงได้เอาเข้าแจมาถวายสักเวลาหนึ่ง
/*8เห้งเจียพูดว่าอันการกินนั้นทีหลัง อันไฟลุกอย่างนี้สักเมื่อไรจะดับ จะได้พาอาจาริย์เราพ้นไปได้ เจ้าเขาตอบว่าจะต้องขอยืมพัดนางล่อซั่วจึงจะดับได้ เห้งเจียเดินไปหยิบพัดมาส่งให้เจ้าเขาดู บอกว่านี่มิใช่หรือที่ไฟลุกพัดเข้าก็ยิ่งลุกใหญ่ไป เจ้าเขาพิจารณาดูพัดแล้วก็หัวเราะพูดว่าท่านถูกหลอกเสียแล้ว เห้งเจียถามว่าทำอย่างไรจึงจะได้ของจริง เจ้าเขาสองมือกอดอกย่อตัวยิ้ม ๆ แล้วจึงพูดว่า แม้ว่าได้กำลังใหญ่ก็จะสำเร็จการ กำลังใหญ่นั้นคืองู่ม่ออ๋อง เห้งเจียว่าที่นี่งู่ม่ออ๋องเห็นจะทิ้งไฟไว้ สมมุติว่าเขาฮ้วยเอี้ยมซัวดอกกระมัง เจ้าเขาพูดว่าไม่ใช่ๆ ท่านใต้เซียหากยอมยกโทษให้แก่ข้าพเจ้า ๆ จะบอกตามตรง เห้งเจียว่าท่านมีโทษอะไรที่ไหนจงพูดเถิดอย่าวิตกเลย เจ้าเขาจึงพูดว่าอันไฟนี้เหตุเดิมนั้นท่านใต้เซียทิ้งเอง เห้งเจียได้ยินดังนั้นก็โกรธว่าทำไมจึงพูดเลอะเทอะดังนั้น เราหรือจะเปนคนทิ้งไฟ
เจ้าเขาว่าท่านเห็นจะจำข้าพเจ้าไม่ได้เสียแล้ว ที่ตำบลนี้เดิมไม่มีเขา เหตุเมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้น ท่านทำจลาจลรบแก่เทพบุตรทั้งหลายบนสวรรค์ เวลานั้นท่านพรหมท้ายเสียงเล่ากุนเอาตัวท่านไปใส่ในเบ้าโป๊ยก่วยหลอม เวลาเปิดฝาท่านกระโดดขึ้นเหยียบปากเบ้า เตาล้มทลายอิฐเตาก็ตกลงสองสามก้อน ไฟติดลงมาจึงเกิดเปนภูเขาไฟอยู่บัดนี้ ข้าพเจ้าอยู่บนชั้นดุสิตเปนผู้รักษาเตา ท้ายเสียงเล่ากุนปรับโทษว่าข้าพเจ้าไม่ดูแล จึงปรับโทษให้ข้าพเจ้าลงมาเปนเจ้าเขาฮ้วยเอี้ยมซัว เห้งเจียว่าเดิมตัวก็เปนพวกเต้าสือแล้วมาเปลี่ยนแปลง/*9เปนเจ้าเขา เห้งเจียเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างจึงพูดว่า ตัวพูดว่าตัวจะไปหางู่ม่ออ๋องทำไมหรือ
เจ้าเขาพูดว่า งู่ม่ออ๋องนั้นคือสามีของนางล่อซั่ว งู่ม่ออ๋องบัดนี้ก็ทิ้งนางไม่ได้ไปมานานแล้ว บัดนี้ไปอยู่ที่เขาเจ๊กลุ่ยซัวถ้ำม่อหุ้นต๋อง เดิมมีบ้านส่วยเห้าอ๋อง ครั้นเห้าอ๋องตายแล้ว ยังมีบุตรสาวคนหนึ่งชื่อเง็กมิ่นก๋งจู๊ยังไม่มีสามี ทรัพย์สมบัติเข้าของเงินทองมั่งคั่งไม่มีผู้ชายดูแล นางได้ยินว่างู่ม่ออ๋องมีฤทธาอานุภาพ ก็ยอมยกมรฎกให้งู่ม่ออ๋องตัวนางก็ยอมเปนภรรยา งู่ม่ออ๋องก็ทิ้งนางล่อซั่วเสียนานแล้วมิได้ไปมาหาสู่กัน แม้ใต้เซียไปหางู่ม่ออ๋องเชิญเธอมาพูดขอยืมจึงจะได้พัดมาดับไฟแล้วส่งอาจาริย์ข้ามพ้นไป ทั้งได้ดับไฟร้ายสัตว์ทั้งหลายจะได้รอดชีวิตร ทั้งตัวข้าพเจ้าก็จะได้พ้นโทษกลับไปสวรรค์ตามเดิม
เห้งเจียจึงถามว่า เขาเจ๊กลุ่ยซัวนั้นอยู่ที่ไหนทางนั้นประมาณไกลสักเท่าใด เจ้าเขาตอบว่าไปตรงทิศอาคะเนทางไกลประมาณสามพันโยชน์ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงสั่งให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่รักษาอาจาริย์ แลสั่งเจ้าเขาให้อยู่เปนเพื่อนด้วย สั่งแล้วเห้งเจียก็เหาะไปทางทิศอาคะเน เหาะไปประมาณครึ่งชั่วโมง แลไปข้างน่าเห็นมีภูเขาสูง เห้งเจียก็เหาะลงที่ยอดภูเขาสูง พิจารณาดูเขาแล้วก็เดินลงไป/*10หาทาง พิเคราะห์ดูเงียบสงัดไม่มีวี่แววอะไร แลไปที่ใต้ต้นสน เห็นมีหญิงสาวสวยมายืนอยู่ที่ใต้ต้นสน มือถือธูปหอมเดินตรงมา เห้งเจียก็เข้าแอบซ่อนในซอกศิลาคอยพิจารณาดู หญิงนั้นก็เดินใกล้เข้ามา เห้งเจียจึงย่อตัวปราไสยถามว่าแม่นางจะไปข้างไหน หญิงนั้นเหลียวไปเห็นเห้งเจียก็ตกใจ ด้วยหน้าเห้งเจียผิดมนุษย์ ร่างกายนางสั่นรัวไปทั้งตัว แล้วแข็งใจถามว่านี่แกอยู่ที่ไหน จึงสามารถมาอยู่ที่นี่ประสงค์จะมาหาใคร
เห้งเจียแกล้งหลอกว่า ข้าพเจ้ามาจากเขาจุ๊ยหุ้นซัว ยังไม่เคยมาถึงที่ตำบลนี้ไม่รู้จักทางปราถนาจะใคร่ถามแม่นางว่า ที่นี่ใช่เขาเจ๊กลุ่ยซัวหรือมิใช่ หญิงนั้นตอบว่าที่นี่แลเขาเจ๊กลุ่ยซัวถูกแล้ว เห้งเจียถามต่อไปอิกว่า ถ้ำม่อหุ้นต๋องอยู่ข้างไหน หญิงนั้นจึงถามว่า จะไปหาถ้ำม่อหุ้นต๋องนั้นทำไม เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าคืออยู่ที่เขาจุ๊ยหุ้นซัวถ้ำปอเจียวต๋อง นางล่อซั่วก๋งจู๊ใช้ให้มาเชิญงู่ม่ออ๋อง
หญิงนั้นเมื่อได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น ให้บังเกิดโทสะจนใบหูออกแดง ก็ออกปากด่าว่าอีชาติค่ายังไม่รู้สึก งู่ม่ออ๋องตั้งแต่มาอยู่บ้านของเราสองปีมาแล้วก็ไม่เห็นฝากอะไรมาให้สักสิ่งหนึ่ง เอาไว้ใช้สรอยเองตามสบายใจ ยังจะกลับมาเชิญเอาไปทำไม เห้งเจียก็นึกรู้ว่าคือนางเง็กมิ่นก่งจู๊ ก็ชักตะบองเหล็กออกร้องตวาดว่า อีชาติชั่วมึงเอามรฎกเงินทองมาฬ่องู่ม่ออ๋องไว้ คือเอาเงินไป/*11ซื้อผัวเขามาไว้ไม่มีความอาย ยังจะว่าเขาไม่อายอิกเล่า หญิงนั้นตกใจวิ่งหนีหกล้มคุกคลานไป เห้งเจียก็ไล่ติดตามมา หญิงนั้นก็หนีข้ามดงมาถึงถ้ำม่อหุ้นต๋อง ถึงประตูก็กระโดดไปในถ้ำได้แล้วก็ปิดประตูแน่น เห้งเจียเห็นเช่นนั้นก็เอาตะบองซ่อนเสียแล้ว เดินพิจารณาดูรอบคอบ
ฝ่ายนางนั้นวิ่งหนีมาเหงื่อโซมตัวหอบแทบจะหายใจไม่ทัน นางก็เดินเข้าไปในห้องหนังสือ ที่งู่ม่ออ๋องกำลังนั่งดูหนังสืออยู่ในห้องนั้น นางเข้าไปถึงก็ล้มเข้าในอกงู่ม่ออ๋องกลิ้งเกลือกร้องไห้ งู่ม่ออ๋องก็หัวเราะพูดว่า เจ้ามีทุกข์โทมนัศอย่างไรก็จงบอกมาให้พี่รู้ หญิงนั้นก็โลดเต้นทุ่มทิ้งกายปากก็ด่าว่าอ้ายมารระยำทำแก่กู งู่ม่ออ๋องหัวเราะแล้วถามว่าทำไมเจ้าจึงด่าพี่ดังนี้ นางพูดว่าเพราะเราไม่มีพ่อแม่แลพี่น้องที่พึ่ง จึงได้ไปหาตัวมารักษาป้องกันซึ่งชีวิตรเรา ชาวชนเขาลือว่าตัวเปนคนเก่งนี่เหมือนคนขี้ขลาดไม่สู้ใคร
งู่ม่ออ๋องเข้าประคองนางแล้วถามว่า พี่มีความผิดที่ข้อไหนจงแสดงให้เข้าใจบ้างพี่จะทำขวัญให้ นางจึงบอกว่าเมื่อตะกี้นี้ข้าเที่ยวเดินเก็บดอกไม้ที่ดงไม้สน มีคนหนึ่งหน้าขนรุงรังดุจรามสูรเดินมาคำนับทำให้ข้าพเจ้าตกใจ ก็ค่อยสกดใจถามว่ามาจากไหน เธอบอกว่านางล่อซั่วก๋งจู๊ให้เธอมาเชิญงู่ม่ออ๋อง ข้าพเจ้าว่าประชดเธอสองคำ เธอด่าว่าอยาบช้ากับเรา แล้วเอาตะบองไล่ตีเรา หากว่าเราวิ่งหนีทัน หาไม่ชีวิตรเราก็คงเปนอันตราย
/*12งู่ม่ออ๋องได้ฟังดังนั้น ก็ปลอบโยนเอาใจนางเห็นนางค่อยคลายความอาดูลแล้ว งู่ม่ออ๋องจึงพูดว่า เจ้าอย่ามีความสงไสยพี่ไม่หลอกลวง ซึ่งที่ถ้ำปอเจียวต๋องนั้นเปนที่ศุขสำราญระงับเงียบไม่วุ่นวาย เมียพี่อยู่ที่นั่นก็รักษาตัวบวชเรียนแต่เล็ก จนสำเร็จเปนนางเซียนนึ้ง ที่นั้นมัทยัดเรียบร้อยในนั้นชั้นแต่เด็กชายน้อยก็ไม่มี ที่ไหนจะมีคนรูปร่างน่ากลัวดุจรามสูรนี้ให้มาเชิญ เราเห็นผิดปลาดนัก พี่คิคดูเห็นจะเปนปิศาจยักษ์ร้ายที่ไหนมาปลอมหลอกกระมัง บางทีจะคิดแอบแฝงมาไต่ถามอะไรเราบ้างดอกกระมังเปนแน่ พี่จะออกไปดู งู่ม่ออ๋องก็ออกจากห้องหนังสือเอาเครื่องเกราะสรวมใส่ตัวแล้ว มือก็ถือพลองเหล็กเดินออกไปร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ใครที่ไหนจึงไม่มีความยำเกรงเราบ้างเลย
เห้งเจียแลไปเห็นผิดรูปร่างแต่ก่อน ด้วยนานนักกว่าห้าร้อยปีมาแล้ว เห้งเจียก็เข้ามาคำนับร้องขอรับด้วยเสียงอันดัง แล้วพูดว่าพี่เห็นจะจำน้องไม่ได้เสียแล้ว งู่ม่ออ๋องคำนับตอบแล้วถามว่า ซีเทียนใต้เซียมิใช่หรือ เห้งเจียรับว่าใช่นานแล้วมิได้มาคำนับ พึ่งมาถึงที่นี่ ถามหญิงคนหนึ่งจึงได้พบพี่มีความสมบุญยิ่งขึ้นกว่าเก่า งู่ม่ออ๋องตวาดว่าเจ้าอย่าพูดดีไป ข้าได้ยินว่าไปทำจลาจนรบพุ่งชิงไชยอยู่บนสวรรค์ ถูกพระยูไลยจับเอาเขาเง้าเห้งซัวทับไว้ ก็ได้รอดพ้นไภยไปตามรักษาพระถังซัมจั๋งไปไซทีอาราธนาพระธรรม ไปถึงถ้ำฮ้วยหุ้นต๋องจับเอาอั้งฮั้ยยี้บุตรเราไปฆ่าดังนั้น ความร้อนอันนี้ก็อยู่กับ/*13ตัวเจ้าทำไมเจ้ากลับมาหาเราทำไม เห้งเจียเคารบแล้วพูดว่า พี่อย่าเพ่อเคืองข้าพเจ้าก่อน เวลาบุตรของพี่จับอาจาริย์ข้าพเจ้าไว้จะใคร่กินเนื้อ ข้าพเจ้าใกล้เธอไม่ได้ จึงได้ไปพึ่งพระกวนอิมชักนำให้บุตรท่านกลับใจ ไปถือตามสัมมาทิฐิได้เปนเสี้ยนใช้ท่งจื๊อ หากจะคิดดูความงามเจริญของพี่ยิ่งขึ้นทั้งความศุขก็บริบูรณ์ อย่างนี้จะมาถือโทษโกรธครึ่งข้าพเจ้าด้วยเหตุไร งู่ม่ออ๋องด่าว่าอ้ายลิงปากดีทำแก่บุตรเราแล้วมึงจะมาพูดแก้ให้กลายกลับเปนดีไปได้หรือ ยังมิหนำซ้ำมาไล่ตีเมียกูจนกระทั่งประตูบ้านนี่เปนอย่างไร เห้งเจียหัวเราะพูดว่า เพราะด้วยข้าพเจ้าจะกราบเท้าหาพี่ จึงได้กราบเท้าหญิงนั้นถามข่าวคราว ข้าพเจ้าก็หาได้ทราบว่าพี่สะไภ้ไม่ เพราะด้วยเธอด่าข้าพเจ้า จึงได้เกิดโทโสกระทำให้พี่สะไภ้ขัดใจ ข้อนั้นขอพี่ยกโทษให้แก่ข้าพเจ้าเถิด งู่ม่ออ๋องพูดว่าถ้าดังนั้น เราเห็นแก่ที่ได้ผูกสมรรครักใคร่กันมาแต่เดิม เรายกโทษให้จงกลับไปเถิด เห้งเจียพูดว่า ซึ่งพี่ยกโทษให้ดังนี้ขอบพระคุณเปนที่สุด แต่ยังมีธุระอีกอย่างหนึ่งขอพี่ได้กรุณาช่วยด้วยสักครั้งหนึ่ง งู่ม่ออ๋องว่าอ้ายลิงยกโทษให้แล้วยังไม่รู้สึกยังพัวพันธ์แก่เราอีกจะให้ช่วยอะไรที่ไหนอีกเล่า
เห้งเจียเคารพแล้วพูดว่า อันความจริงข้าพเจ้าไม่กล้าหลอนหลอกพี่ดอก เหตุข้าพเจ้ารักษาพระอาจาริย์บัดนี้มาติดเขาฮ้วยเอี้ยมซัวไปไม่ได้ ได้ข่าวว่าพี่ล่อซั่วมีพัดวิเศษเล่มหนึ่งอาจดับไฟนั้นได้ อยากจะใคร่ขอยืมไปทำธุระเสร็จแล้วก็จะนำมากราบท้าวคืนให้ ข้าพเจ้า/*14ได้ไปถึงแล้วเธอไม่ยอมให้มา เพราะเหตุนี้จึงต้องมากราบท้าวพี่ขอพี่ได้โปรดช่วยไปขอยืมพัดนั้นดับไฟแล้วจะคืนให้ งู่ม่ออ๋องได้ฟังดังนั้นในใจดุจไฟลุกขึ้นทันที จึงด่าว่าเจ้าพูดแก้ตัวว่าไม่ผิดก็เจ้าไปหาเมียเรา ๆ ไม่ยอมให้เจ้าจึงมาไล่เมียน้อยของเราดังนี้ คำโบราณท่านย่อมว่าพี่น้องของเพื่อนไม่กล้าดูถูก เมียของเพื่อนจนเมียน้อยก็ไม่ควรกำจัด นี่เจ้ามาทำอย่างนี้ไม่เสียธรรมเนียมดอกหรือ งู่ม่ออ๋องว่าเจ้าจงมากินพลอลเสียสักทีก่อน เห้งเจียว่าอันความรบพุ่งต่อตีนั้นข้าพเจ้าไม่ต้องกลัว อันความจริงของข้าพเจ้าอยากแต่จะได้พัดวิเศษเท่านั้น ขอพี่ได้โปรดให้เถิด
งู่ม่ออ๋องพูดว่าเจ้าจงลองดูสักสามเพลงก่อน แม้ว่าชะนะเรา ๆ จะไปขอยืมพัดนั้นมาให้ แม้ว่าสู้เราไม่ได้เราตีตายก็เหมือนเราได้แก้แค้นที่เจ้าทำแก่ลูกเรา งู่ม่ออ๋องพูดดังนั้นแล้วก็จับพลองตีลงที่ศีศะเห้งเจีย ๆ ก็ยกตะบองขึ้นรับ ทั้งสองก็ออกกำลังต่อสู้กันไปมาได้ประมาณร้อยเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน โดยเวลานั้นยากที่จะถอยจะสู้ พอได้ยินเสียงร้องเรียกบนยอดเขาว่าท่านงู่ม่ออ๋อง นายข้าพเจ้าให้มาเชิญท่านไปให้ทันเวลาเข้าโต๊ะ งู่ม่ออ๋องได้ยินดังนั้นก็ยกพลองรับตะบองเห้งเจียไว้ แล้วพูดว่าอ้ายลิงมึงหยุดก่อนคอยเราจะไปกินเลี้ยงสักประเดี๋ยวแล้วจะกลับมารบแก่เจ้าอิกใหม่ พูดดังนั้นแล้วก็ชักพลองกลับเข้าถ้ำพูดแก่เมียว่า อ้ายหน้าขนรามสูรนั้นคือผู้ชายชื่อหงอคงถูกเราเอาพลองตีหนีไปแล้ว มันไม่กล้ากลับมาอิกจงวางใจ/*15เถิดอย่ากลัวมันเลย เราจะไปบ้านเพื่อนกินโต๊ะแล้วจะกลับมา งู่ม่ออ๋องก็เอาหมวกสรวมใส่เสร็จแล้ว ก็ออกจากประตูขึ้นขี่หลังสัตว์กิมเจง แล้วก็สั่งคนใช้ให้ระวังประตู งู่ม่ออ๋องก็เหาะไปยังทิศตวันออกเฉียงเหนือ เห้งเจียอยู่บนยอดเขาก็นึกในใจว่า งู่ม่ออ๋องจะมีเพื่อนอยู่ที่ไหนจะไปทางใดเราจะต้องตามไปดู คิดแล้วเห้งเจียก็แปลงกายเปนสายลมติดตามไปพร้อมกัน บัดเดี๋ยวก็ถึงภูเขาหนึ่งงู่ม่ออ๋องก็หายไปไม่เห็น เห้งเจียก็กลายกลับเปนรูปเดิมเข้าไปในเขาเที่ยวค้นหา อันภูเขานั้นน่าหนึ่งมีบึงใหญ่น้ำลึก ข้างบึงมีเสาศิลาข้างบนมีอักขระใหญ่หกตัวคือเขาล่วนเจี๊ยซัวบึงเพ๊งปอท้ำ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกใจใจว่า งู่ม่ออ๋องเห็นจะลงน้ำไปเปนแน่ ถ้าอยู่ในถ้ำคงจะเปนนาคหรือเต่าตะภาพน้ำจำเราจะลงไปดูให้รู้แน่ คิดดังนั้นแล้วก็ร่ายคาถาแปลงกายเปนเปี้ยวตัวหนึ่งกระโจนลงในน้ำจมลงไปก้นบึง แลไปก็เห็นสำนักสูงตระหง่านมีหอเรียงราย เห้งเจียก็คลานเข้าไปใกล้ประตู พิจารณาดูเห็นมีพวกมะโหรีพิณพาทย์ขับร้อง ที่บนหอนั้นงู่ม่ออ๋องนั่งอยู่กลาง สองข้างมีพวกนาคสามสี่นาค ข้างน่ามีนาคใหญ่นั่งอยู่สองข้างนั่งเรียงรายกันเปนลำดับ คือนาคลูกนาคหลานนาคยายนาคเมีย เห้งเจียก็คลานเข้าไปในประตู นาคใหญ่เห็นก็ร้องให้จับตัวเปี้ยวนั้นมา เปี้ยวแปลงก็พูดเปนภาษามะนุษย์ร้องว่าขอชีวิตรเถิด นาคใหญ่ถามว่าตัวอยู่ที่ไหนจึงสามารถมาถึงนี่ เจ้าจงรีบบอกมาโดยเร็วจึงจะยกโทษให้หาไม่จะฆ่าเสีย
/*16เห้งเจียจึงตอบว่าขอท่านจงได้กรุณาข้าพเจ้าเปนสัตว์เล็กน้อย เดินขวางๆ รีๆ มาไม่รู้จักขนบธรรมเนียม จึงได้ล่วงเกินเข้ามาผิดพลั้งดังนี้ขอท่านได้โปรดเถิด ในที่ประชุมได้ฟังเปี้ยวพูดดังนั้นก็มีความสงสารจึงพร้อมกันพูดว่า ขอท่านได้ยกโทษปล่อยเปี้ยวน้อยไปเถิด เพราะมันไม่รู้ผิดแลชอบ นาคใหญ่ได้ฟังท่านทั้งหลายขอดังนั้น ก็สั่งให้ปล่อยเปี้ยวนั้นออกไปนอกประตู เห้งเจียเห็นเขาปล่อยแล้วก็ค่อย ๆ คลานออกมาจากประตูแลไปเห็นสัตว์กิมเจงของ งู่ม่ออ๋องผูกไว้ข้างนั้น ก็คิดอุบายขึ้นได้ทันที จึงแปลงกายกลับมาอย่างเดิม เข้าแก้เอาสัตว์กิมเจงนั้นจูงออกมาแล้ว เห้งเจียก็กระโดดขึ้นหลังจับบังเหียนชักให้ขึ้นพ้นน้ำแล้วเห้งเจียก็แปลงกายเปนงู่ม่ออ๋อง ขับกิมเจงเหาะขึ้นบนอากาศตรงมายังเขาจุ๊ยหุ้นซัวถ้ำปอเจียวต๋อง เห้งเจีย่ขี่กิมเจงเข้าใกล้ประตูถ้ำร้องเรียกให้เปิดประตูรับ พวกนางสาวใช้ก็เปิดประตูรับ แลเห็นเห้งเจียแปลงคิดว่างู่ม่ออ๋องนายของตัว ก็วิ่งเข้าไปบอกนางว่า บัดนี้ใต้อ๋องกลับมาแล้วอยู่นอกประตู นางล่อซั่วได้ฟังสาวใช้บอกดังนั้น ก็รีบใส่เสื้อแต่งตัวเดินออกมารับ เห้งเจียก็ลงจากกิมเจงให้คนดูเฝ้าไว้แล้ว ฝ่ายนางล่อซั่วก็หารู้ไม่สำคัญว่างู่ม่ออ๋องสามี จึงจับมือพากันเดินเข้าถ้ำ ครั้นถึงข้างในก็นั่งบนเก้าอี้ให้สาวใช้ยกน้ำร้อนน้ำชามารับประทาน ในถ้ำนั้นทุกคนเห็นนายของตัวมาก็พากันยินดี ครั้นกินน้ำร้อนน้ำชาสบายแล้วก็พูดจาปราไสยว่านานแล้วมิใด้มานางเปนศุขสะบายอยู่ดอกหรือ นางล่อซั่ว/*17ตอบว่าใต้อ๋องมีบุญมากแลมีใจเอื้อเฟื้อที่มีใหม่ ทิ้งคว่างข้าพเจ้าเสียไม่เหลียวแลแต่วันนี้เหตุไฉนจึงมาได้
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าที่ไหนจะอาจทิ้งคว่าง เพราะนางเง็กมิ่นก๋งจู๊ได้ฝากแก่ข้าพเจ้า แลมีธุระกิจการมากเพื่อนฝูงไปมาเยี่ยมเยือนไม่มีเวลาว่าง เพราะฉนั้นช้าวันจึงมิได้มา ครั้นบัดนี้จัดธุระเสร็จแล้วจึงได้มาได้ เห้งเจียถามว่าได้ยินว่าหงอคงรักษาพระถังซำจั๋งจะไปไซที มาใกล้เขาฮ้วยเอี้ยมซัววิตกกลัวจะมาขอยืมพัดไป เราจึงรีบมาด้วยแค้นมันทำให้ลูกเราจากไป ถ้าหากมันมาที่นี่จงให้คนไปบอกเรา ๆ จะจับตัวมันฟันเสียสักหมื่นท่อนแก้ความเจ็บใจของเราทั้งสอง นางล่อซั่วได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้บอกว่า คำโบราณท่านย่อมว่า ชายไม่มีเมียทรัพย์ไม่มีเจ้าของ หญิงไม่มีผัวกายตัวไม่มีเจ้าของ ชีวิตรข้าพเจ้าเกือบจะวอดวาย ถูกอ้ายเห้งเจียมันมาทำร้ายเอา เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ทำเปนโกรธด่าว่าอ้ายชาติลิงมันหนีไปเสียแล้วหรือ นางล่อซั่วบอกว่ามันยังไม่ทันจะข้ามไป วานนี้มาที่นี่เรียกข้าพเจ้าว่าพี่สะใภ้ มันพูดว่าใต้อ๋องกับมันเมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้นได้ผูกสมรรคเปนมิตรสหายแก่มัน
เห้งเจียพูดว่าจริง นางล่อซั่วว่าข้าพเจ้าจะด่าว่ามันก็ไม่โต้ตอบ ข้าพเจ้าเอาพัดโบกมันทีหนึ่งไม่รู้ว่ามันปลิวไปถึงไหน แล้วกลับมาไม่รู้ว่ามันไปได้ยาวิเศษที่ไหนมาคุ้มห้ามลม มาร้องท้าถึงน่าประตู/*17อิก ข้าพเจ้าก็เอาพัดโบกอิกมันก็ไม่หวั่นไหว ข้าพเจ้าเอาเกี่ยมฟันมันจึงได้เกิดรบกัน ข้าพเจ้าทานกำลังมันมิได้หนีเข้าถ้ำไม่รู้ว่ามันทำอย่างไรจึงเข้ามาอยู่ในท้องข้าพเจ้าได้ ทำให้ข้าพเจ้าได้ความเจ็บปวดสาหัศ ข้าพเจ้าเรียกมันอา ๆ สองคำขอร้องเอาพัดส่งให้มันไปมันจึงได้ไป
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็ทำเปนโกรธเอามือทุบอกร้องว่ากรรม ๆ น่าเสียดายพัด ทำไมเจ้าจึงเอาของวิเศษให้มันไปเล่า จะทำร้อนใจให้เราแล้ว นางล่อซั่วหัวเราะแล้วพูดว่าใต้อ๋องอย่าเพ่อโกรธก่อน พัดที่ข้าพเจ้าให้ไปนั้น คือพัดปลอมเอาให้มันไป เห้งเจียถามว่าก็พัดจริงนั้นอยู่ที่ไหนเล่า นางล่อซั่วพูดว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าเก็บรักษาไว้ดีแล้ว นางจึงเรียกสาวใช้ให้ยกกับเข้าแลสุรามาตั้งบนโต๊ะ แล้วนางรินสุรายกสองมือส่งให้เห้งเจียพูดว่าใต้อ๋อง ได้ขันหมากใหญ่เลี้ยงโต๊ะรื่นเริง ได้ที่ใหม่ขออย่าลืมซึ่งได้ผูกพันธ์กันแต่เก่าก่อน ขอได้ดื่มสุวาของข้าพเจ้าสักอึกหนึ่งเถิด
เห้งเจียไม่อาจรับก็หัวเราะ ถือถ้วยอยู่กับมือแล้วพูดว่านางกินก่อน เพราะเราไปจัดแจงนอกบ้านได้ทิ้งห่างมานานแล้ว ได้พึ่งเจ้าอยู่คุ้มครองบ้านเรือนเคหาจึงได้ปรกติ ขออาไศรยเวลานี้คำนับคุณของเจ้าจงดื่มก่อน นางรับแล้วกลับส่งยื่นคืนไปว่า คำโบราณย่อมว่า เมียนั้นคือความเสมอเรียบ ผัวนั้นเปนบิดาเลี้ยงร่างกาย ใต้อ๋องจะมาขอบคุณข้าพเจ้าทำไมต่างก็ส่งไปมาปราไสยกัน แล้วก็พากันเข้านั่งโต๊ะเห้งเจียไม่กล้ากินเนื้อสัตว์ กินแต่ผลไม้นั่งสนทนากัน/*19ไปมา นางล่อซั่วรู้สึกเมาก็เกิดความกำหนัดเข้านั่งชิดเห้งเจียแอบอิงกระทำการยี่ยวนยั่วหยอกจับมือลูบคลำพูดจาเล้าโลมเคล้าคลึง เห้งเจียก็ผ่อนตามใจต่างก็อิงแอบแนบกายกัน
เห้งเจียเห็นท่านางเมาสุรามากแล้ว จึงแคะไค้ไต่ถามว่า เจ้าเอาพัดนั้นเก็บไว้ที่ไหนจงเก็บไว้ให้ดี วิตกด้วยเห้งเจียมันแปลงเปลี่ยนได้หลายประการจะมาหลอกลวงเอาไปได้ นางล่อซั่วหัวเราะแล้วสำรอกพัดออกมาจากปาก ดูสักเท่าใบมะม่วงอ่อน หยิบส่งให้เห้งเจียว่านี่มิใช่หรือพัดของวิเศษ เห้งเจียรับมากับมือแต่ไม่เชื่อ นึกในใจว่าของเท่านี้จะพัดอย่างไร ทำอย่างไรจึงจะดับไฟได้กลัวจะเปนของปลอม นางล่อซั่วเห็นเห้งเจียพิเคราะห์ดูของนั้นเปนช้านานนางก็อดไม่ได้ เอาแก้มมาพิงที่หน้าเห้งเจียเรียกว่า พึ่ ๆ เอาของนั้นเก็บเสียมากินสุราเถิด จะนั่งคิดตรึกตรองไปทำไมให้เสียเวลาเล่า
เห้งเจียพูดว่าของเล็ก ๆ เท่านี้ทำไมจึงดับไฟได้เปนแปดร้อยโยชน์ นางล่อซั่วเมาสุรามากสะติก็ฟั่นเฟือนจึงไขวิชาออกให้เห้งเจียฟังว่า ใต้อ๋องข้าพเจ้าห่างท่านได้สองปีเสศ เห็นใต้อ๋องไปอยู่กับนางเง็กมิ่นก๋งจู๊ทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ห่างกัน จึงได้ฟั่นเฟือนของวิเศษอยู่กับบ้านจึงได้ลืมไปหมดดังนี้ คือของวิเศษนั้น ต้องเอานิ้วหัวแม่มือข้างซ้ายจับก้านแล้ว ก็ร่ายอาคมว่า ไซ้ฮือคากิ๊มฮีเป่าไปก็ยาวออกกว่าสองศอก พัดก็เปลี่ยนแปลงไปได้ต่าง ๆ จะกลัวทำไมกับไฟแปดร้อยโยชน์โบกทีเดียวก็จะดับไปทั้งหมด
/*20เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็จำอาคมนั้นไว้จงเอาพัดนั้นอมไว้ในปากแล้ว เอามือเกาที่คางร่างกายกลับเปนรูปเดิม ร้องเรียกอีนางล่อซั่วมึงจำกูได้หรือไม่ มึงทำกลมายี่ยวนชวนสังวาศโดยความกำหนัดในการเสน่หาไม่มียางอายเท่าเส้นผม ใครจะชมเชยมึงได้เล่า นางล่อซั่วแลเห็นเห้งเจียก็เสียใจสิ้นสะติล้มลงกับฟื้นมีความอายอย่างที่สุด ร้องว่าฆ่าเราแล้ว ๆ เห้งเจียก็เดินออกจากถ้ำเหาะขึ้นบนเวหา ในเมื่อเหาะมานั้น ก็คายของวิเศษออกจากปากทำวิธีเอาหัวแม่มือซ้ายจับที่ก้านพัดร่ายอาคมว่าไซ้ฮือคากิ๊มฮี เป่าไปพัดก็ยาวออกหกศอก เห้งเจียพิจารณาดูโดยละเอียดเห็นว่าพัดเล่มปลอมกับพัดเล่มนี้ผิดกันมาก เล่มนี้ดูมีรัศมีเปล่งออกมาต่าง ๆ เห้งเจียได้แต่ทำให้ยาวใหญ่ อันจะทำให้เล็กนั้นหาได้ถามไม่ แล้วก็แบกพัดใส่บ่าลดลงยังพื้นดินเดินกลับมาทางเก่า
ฝ่ายงู่ม่ออ๋องครั้นกินโต๊ะเสร็จแล้ว ก็ลากลับออกมานอกประตูไม่เห็นสัตว์กิมเจง นาคใหญ่จึงให้ตรวจค้นว่าใครลักเอากิมเจงของใต้อ๋องไป พวกคนใช้คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า เมื่อเวลาเลี้ยงโต๊ะพวกข้าพเจ้าคอยรับใช้พร้อมกันไม่มีผู้ใดจะได้ออกมาข้างนอก เห็นแต่เปี้ยวตัวหนึ่งคลานเข้ามา หรือเปี้ยวตัวนั้นจะเปนคนแปลงมาลักสัตว์กิมเจงไปดอกกมัง
งู่ม่ออ๋องได้ฟังดังนั้นก็นึกขึ้นได้จึงพูดว่า ท่านทั้งหลายไม่ต้องร้อนใจข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว เมื่อกลางวันมีอ้ายลิงหงอคงมันรักษาพระ/*21ถังซัมจั๋งไปไซที บัดนี้มาติดอยู่ที่เขาฮ้วยเอี้ยมซัว มันมาขอยืมพัดของเราจะเอาไปดับไฟ เราไม่ให้มันจึงได้เกิดรบพุ่งกันยังหาแพ้ชะนะกันไม่ เพื่อนก็ให้คนไปเชิญเรา ๆ จึงได้พูดผัดแก่มันว่า มากินโต๊ะแล้วจะกลับไปรบแก่มันใหม่ อ้ายลิงตัวนี้มันมีสติปัญญาสามารถนัก แปลงกายได้หลายประการ มันจึงตามมาลักเอากิมเจงไปฉนี้ คงจะย้อนไปหาภรรยาเราเพื่อจะหลอกลวงเอาพัดเปนแน่ พวกนาคได้ฟังดังนั้นพากันหวาดเสียวสะดุ้งกลัวตัวสั่นสะท้านไปทุกคนแล้ว ถามงู่ม่ออ๋องว่าที่ทำวุ่นวายบนสวรรค์คนนั้นหรือมิใช่ งู่ม่ออ๋องว่าคนนั้นและ จึงพูดแก่พวกนาคว่า ข้าพเจ้าจะขอลาไปก่อนว่าแล้วก็ออกจากประตูแซกน้ำขึ้นมา แล้วเหาะขึ้นบนเวหาตรงไปเขาจุ๊ยหุ้นซัวถ้ำปอเจียวต๋อง ครั้นถึงก็เข้าไปในถ้ำ ได้ยินนางล่อซั่วกำลังร้องไห้ตีอกชกศีศะคร่ำครวญอยู่ งู่ม่ออ๋องจึงร้องให้เปิดประตูแลไปเห็นสัตว์กิมเจงผูกอยู่ข้างประตู งู่ม่ออ๋องร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า อ้างซึงหงอคงมันไปทางไหน
พวกสาวใช้เห็นงู่ม่ออ๋อง ต่างคนก็คุกเข่าลงคำนับว่าท่านใต้อ๋องมาแล้ว นางล่อซั่วเห็นงู่ม่ออ๋องมา ก็วิ่งเขามาเอาศีศะกะแทกกับอกงู่ม่ออ๋องร้องไห้ว่า อ้ายแก่ทำไมมาทำแก่เราดังนี้ ทำไมไม่ระไวระวังกิมเจงไว้ ให้อ้างลิงมันลักมาขี่แปลงปลอมเปนท่านมาหลอกลวงเราฉนี้ งู่ม่ออ๋องได้ฟังภรรยาบอกดังนั้น มีความแค้นหาที่สุดมิได้ จึงถามว่ามันไปข้างทิศไหน นางล่อซั่วว่าอ้ายลิงมันหลอกข้าพเจ้าได้แล้ว มันจะไปข้างทิศไหนข้าพเจ้าไม่ทราบ /*22งู่ม่ออ๋องปลอบภรรยาว่าเจ้าอย่าเสียใจ พี่จะไปตามจับมันคืนเอาของวิเศษของเรามา แล้วจะถลกหนังสับฟันมันเสียสักหมื่นท่อน ลากเอาตับปอดออกมาแก้แค้นให้จงได้ แล้วสั่งให้เอาเครื่องแต่งตัวมาให้ คนใช้ว่าเครื่องอาวุธของท่านมิได้อยู่ที่นี่ งู่ม่ออ๋องว่าให้เกี่ยมของนางมาให้ยืมก่อน สาวใช้ก็เข้าไปเอาเกี่ยมสองอันออกมาส่งให้งู่ม่ออ๋อง ๆ แต่งตัวแล้ว มือถือเกี่ยมก็ออกจากประตูเหาะหมายเขาฮ้วยเอี้ยมซัว ก็พอมาทันเห้งเจียเข้า
งู่ม่ออ๋องมีความวิตกในใจว่า อ้ายลิงมันได้วิธีทำพัดให้ใหญ่ได้ แม้เราจะเข้าไปทวงถามมัน มันคงไม่ให้เราเปนแน่ บางทีมันจะเอาพัดโบกเราจะปลิวไปถึงแปดหมื่นสี่พันโยชน์ ก็จะไม่สมคิด เราได้ยินว่าสานุศิษย์ที่สองของพระถังซัมจั๋งชื่อโป๊ยก่าย เราก็ได้พบเห็นรู้จักแล้ว จำเราจะแปลงเปนโป๊ยก่ายหลอกมันเอาพัดจึงจะได้ คิดดังนั้นแล้วก็ร่ายคาถาแปลงกายเหมือนโป๊ยก่าย รีบเดินลัดตัดน่าเห้งเจียมาก่อนย้อนกลับมารับเห้งเจีย ทำเปนร้องเรียกว่าพี่เห้งเจียข้าพเจ้ามาแล้ว อาจาริย์เห็นพี่มาช้าจึงให้ข้าพเจ้ามาตาม โดยเกรงว่างู่ม่ออ๋องจะขัดขวางไม่ให้พัด จึงให้ข้าพเจ้ารีบมาช่วย
เห้งเจียหัวเราะว่าไม่ต้องเปลืองใจเปนทุกข์พี่ได้มาแล้ว งู่ม่ออ๋องถามว่าทำอย่างไรจึงได้มา เห้งเจียว่างู่ม่ออ๋องรบแก่เราร้อยกว่าเพลงยังไม่แพ้ชะนะกัน มีผู้มาเชิญไปกินโต๊ะเธอผละจากเราไปกินเลี้ยงที่เขาล้วนเจียซัวบึงเพ๊กปอท้ำ พี่สะกดรอยตามไปลักเอากิมเจง/*23ขี่กลับมาที่ถ้ำปอเจียวต๋องหลอกนางล่อซั่วจึงได้พัดมา งู่ม่ออ๋องว่าพี่ต้องแบกพัดลำบากทำไม ส่งมาข้าจะแบกไปเอง เห้งเจียมิได้รู้ในกลอุบาย จึงส่งพัดใช้แก่งู่ม่ออ๋องไป งู่ม่ออ๋องรู้วิธีทำให้พัดเล็กลงได้ ก็ร่ายอาคมให้พัดเล็กลงเท่าใบมะม่วงอ่อน งู่ม่ออ๋องก็แปลงกายกลับเปนรูปเดิม แล้วชี้หน้าว่าอ้ายลิงมึงจำกูได้หรือไม่ เห้งเจียรู้ว่างู่ม่ออ๋องก็มีความเสียใจ คิดว่าเราไม่ดีเอง คิดแค้นใจตัว แล้วร้องตวาดคำหนึ่งทลึ่งโลดดุจฟ้าลั่น ถือตะบองเข้าตีงู่ม่ออ๋อง ๆ ก็จับพัดเข้าโบกไปทีหนึ่ง เห้งเจียก็ไม่หวั่นไหวงู่ม่ออ๋องเห็นดังนั้น ก็เอาพัดใส่ปากสองมือถือเกี่ยมแกว่งกวัดเข้ารบกับเห้งเจียกลางอากาศ ต่างบุกบั่นคลุกคลีกันพักหนึ่ง มิได้ลดละแก่กัน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง นั่งอยู่กลางทางคอยถ้าเห้งเจีย ความร้อนก็มากขึ้นอกใจก็แห้งเหี่ยวหยากน้ำเปนกำลัง จึงถามเจ้าเขาว่าฝีมือกำลังงู่ม่ออ๋องเปนประการใด เจ้าเขาตอบว่า งู่ม่ออ๋องนั้นมีฤทธาอานุภาพมากนัก กับเห้งเจียก็พอสู้กันได้ พระถังซัมจั๋งว่าหนทางนั้น เห้งเจียเคยไปมาในสองพันเส้นบัดเดี๋ยวก็กลับมา นี่เปนอย่างไรไปวันหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นกลับ เห็นจะไปต่อสู้อยู่แก่งู่ม่ออ๋องเปนแน่ จึงเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาถามว่า ใครจะไปรับพี่เจ้าสักคนหนึ่ง ถ้าไปพบกำลังรบกันจะได้เข้าช่วยกัน ถ้าได้พัดแล้วก็ให้กลับจะได้รีบข้ามเขาไป โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าจะไปรับเอง แต่ทางจะไปเขา/*24เจ๊กลุ่ยซัวไม่เคยไป เจ้าเขาบอกว่าข้าพเจ้ารู้จักทาง ให้ซัวเจ๋งอยู่เปนเพื่อนพระอาจาริย์ เรากับท่านไปด้วยกัน พระถังซัมจั๋งมีความยินดี โป๊ยก่ายก็จัดแจงแต่งกายแข็งแรงแล้ว เอาคราดขึ้นบ่าพร้อมด้วยเจ้าเขาเหาะหมายตรงไปยังทิศอาคะเน
เมื่อกำลังเหาะมานั้น ได้ยินเสียงกึกก้องโกลาหลสะท้านหวั่นไหว โป๊ยก่ายก็หยุดรอดู เจ้าเขาพูดว่าท่านโป๊ยก่ายยังรออะไรอยู่อีกเล่าจึงไม่รีบเข้าช่วยเห้งเจียรบกับงู่ม่ออ๋อง โป๊ยก่ายได้ฟังเจ้าเขาเตือนดังนั้น ก็ชักคราดออกตรงเข้าไปร้องเรียกว่าพี่เห้งเจียข้าพเจ้ามาแล้ว เช้งเจ๊ยเห็นโป๊ยก่ายมาจึงด่าว่าอ้ายกินรำมึงทำให้เราเสียการ โป๊ยก่ายถามว่าข้าพเจ้าทำอะไรให้ท่านเสียการ เห้งเจียบอกว่าอ้ายงู่ม่ออ๋องมันทำอุบาย เราไปหานางล่อซั่วหลอกลวงเอาพัดมาได้แล้ว มันตามมาทันแปลงตัวเหมือนเจ้าหลอกเอาพัดคืนไปได้ เราจึงได้รบกับมันอยู่ที่นี่ โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จับคราดเหล็กตรงเข้ามาด่าว่าอ้ายควายกูจะลอกหนังมึงออก มึงทำไมจึงบังอาจสามารถแปลงเหมือนปู่ หลอกพี่กูดังนี้ให้พี่น้องขัดใจกัน โป๊ยก่ายว่ากระนั้นแล้ว ก็ถือคราดตรงเข้าสับงู่ม่ออ๋อง
ฝ่ายงู่ม่ออ๋องรบแก่เห้งเจียมาวันหนึ่งแล้ว กำลังก็อ่อนลงมาก เห็นโป๊ยก่ายเหวี่ยงคราดมาโดยแรง ก็ยกเกี่ยมขึ้นรับทานกำลังโป๊ยก่ายไม่อยู่ก็ถอยหนี เจ้าเขาก็เรียกพวกทหารมาล้อมหน้าหลังสะกัดกั้นงู่ม่ออ๋องไว้ ร้องว่างู่ม่ออ๋องจงหยุดก่อน ด้วยพระถังซัมจั๋งจะ/*25ไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกเทพาอารักษ์เจ้านายที่ศักดิ์สิทธิ์ ทั้งอินทรพรหมทุกช่องชั้นฟ้าก็ช่วยพิทักษ์รักษา ท่านจงรีบเอาพัดปอเจียวนั้นดับไฟข้ามส่งเธอไปเถิด ถ้ามิฉนั้นทราบถึงเง็กเซียงฮ่องเต้ โทษท่านก็จะถึงที่ตาย งู่ม่ออ๋องได้ฟังเทพารักษ์พูดดังนั้น จึงตอบว่า ท่านไม่รู้ว่าผิดชอบประการใด ข้อหนึ่งมันชิงลูกเราไป ข้อสองมันประมาทเมียน้อยเรา ข้อสามมันหลอกลวงเมียหลวงเรา มีความผิดดังนี้ เราจึงต้องติดตามมาเอาพัดคืน พูดยังไม่ทันขาดคำลงโป๊ยก่ายก็มาร้องด่าว่า อ้ายควายมึงรีบส่งพัดนั้นมาโดยเร็วเราจะยกชีวิตรไว้ให้ งู่ม่ออ๋องก็หันกลับมารับสู้รบอีก โป๊ยก่ายเห้งเจียก็เข้ารุมรบระดมตี คนทั้งสามสู้รบกันเปนตะลุมบอน ต่างฟาดพันกันโดยกำลัง งู่ม่ออ๋องสู้พลางถอยพลางรบกันอยู่คืนหนึ่งจนรุ่งสว่าง แลไปข้างน่านั้นคือ เจ้าเขาเจ๊กลุ่ยซัวถ้ำม่อหุ้นต๋องคนทั้งสามยิ่งออกกำลังเข้มแข็งฟัดเหวี่ยงกันไปมา เจ้าเขาก็ให้พวกผีเข้าระดมช่วยรบเสียงสะท้านหวั่นไหว นางเง็กมิ่นก๋งจู๊ได้ยินดังนั้นก็ตกใจจึงร้องเรียกพวกบริวารใหญ่น้อยให้ถืออาวุธพร้อมกัน ออกไปช่วยงู่ม่ออ๋อง งู่ม่ออ๋องมีความยินดีด้วยเห็นพวกบริวารมาพร้อมกันช่วยรบ โป๊ยก่ายรับไม่หยุดก็ชักคราดถอยหนีเห้งเจียก็ล่าเหาะขึ้นบนเวหา พวกผีทหารเจ้าเขาก็พากันหลบหนีไปหมดสิ้น งู่ม่ออ๋องมีไชยชะนะก็พาพวกบริวารกลับเข้าถ้ำปิดประตูแน่นมิได้ออกมา
/*ฝ่ายเห้งเจียจึงพูดแก่โป๊ยก่ายแลเจ้าเขาว่า มันมีกำลังเข้มแข็งนักรบกันวันกับคืนหนึ่งแล้วมันยังไม่สิ้นกำลัง แลยังมีบริวารมาช่วยอีก บัดนี้มันก็เข้าถ้ำปิดประตูแน่นเสียอย่างนี้เราจะทำประการใด โป๊ยก่ายว่าถ้ายังนี้ก็ยากที่จะได้พัดวิเศษ ทำประการใดจะให้พระอาจาริย์ข้ามเขาไปได้เล่า เรากลับไปทางเก่าเถิดหรือ เจ้าเขาได้ฟังโป๊ยก่ายว่าดังนั้นจึงพูดว่า เห้งเจียอย่าเปนทุกข์โป๊ยก่ายอย่ามีความท้อถอย ท่านพูดว่าจะกลับไป ก็ดุจดังเข้าอุปสมบทแต่มิได้ปฏิบัติธรรมอันวิเศษ อาจาริย์ท่านทั้งสองก็นั่งอยู่กลางทางตั้งตาคอยท่านทั้งสองกว่าจะสำเร็จการ เห้งเจียได้ยินดังนั้นก็มีความแค้นพูดว่าท่านพูดนั้นถูกต้อง จึงพูดว่าเราพี่น้องจงตั้งใจขับเขี้ยวเอาพัดวิเศษนั้นให้จงได้ โป๊ยก่ายพูดว่าพี่พูดนั้นถูกแล้ว เราช่วยกันให้สำเร็จการ เห้งเจียโป๊ยก่ายเจ้าเขากับทหารผีก็พากันมาเข้าล้อมถ้ำม่อหุ้นต๋อง เห้งเจียโป๊ยก่ายตีประตูปากถ้ำหักพังหลายป่นละเอียดไปทั้งสิ้น พวกปิศาจที่เฝ้าประตูก็วิ่งเข้าไปบอกงู่ม่ออ๋องว่า เห้งเจียพาพักพวกมาตีประตูหักพังไปหมดสิ้นแล้ว
ฝ่ายงู่ม่ออ๋องกำลังเล่าความให้เง็กมิ่นก๋งจู๊ฟังพอได้ยินคนมาบอกว่าเห้งเจียมาหักพังประตูดังนั้น ก็ยิ่งเกิดโทสะกัดฟันรีบสวมเกราะถือพลองออกมาด่าว่าอ้ายสัตว์เดรฉาน มึงเปนผู้ใหญ่มาทำดังนี้สมควรหรือ โป๊ยก่ายร้องด่าว่าอ้ายเขาลอกหนัง มึงเปนคนอย่างไรจึงได้พูดว่าเล็กว่าใหญ่ มึงอย่าหนีจงดูคราดของปู่ งู่ม่ออ๋อง/*27ร้องตวาดว่าอ้ายกินรำ มึงจงเรียกอ้ายลิงมาสู้กับกูจึงจะพอมือ เห้งเจียว่ามึงไม่รู้จักดีแลชั่ว เมื่อวานนี้กูกับมึงว่าเปนพี่น้องวันนี้กูจะเปนผู้พยาบาทแก่มึง มึงจงระวังให้ดีมึงจะต้องกินตะบอง งู่ม่ออ๋องก็เอาพลองเข้ารับรบกัน ต่อสู้กันได้ประมาณร้อยเพลง โป๊ยก่ายเอาคราดกระโจมเข้าไปสับไม่รอรั้ง งู่ม่ออ๋องรับไม่หยุด ก็ล่าถอยหนีจะเข้าถ้ำมาโดนเจ้าเขาเอาพวกทหารผีเข้าล้อมสกัดไว้ ร้องตวาดว่างู่ม่ออ๋องจะหนีไปข้างไหน งู่ม่ออ๋องจะเข้าถ้ำก็ไม่ได้แลไปเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายไล่รุกเข้ามา งู่ม่ออ๋องไม่มีทางจะไป ก็ถอยเกราะถอดหมวกทิ้งไว้ แปลงเปนนกเป็ดน้ำโผบินขึ้นบนอากาศหนีไป เห้งเจียเห็นแล้วก็หัวเราะบอกโป๊ยก่ายว่า งู่ม่ออ๋องหนีไปแล้ว โป๊ยก่ายแลเจ้าเขาก็มิได้รู้พากันเหลียวซ้ายแลขวาเที่ยวค้นหา เห้งเจียชี้มือว่าที่บินบนอากาศนั่นและ โป๊ยก่ายว่านั่นนกเป็ดน้ำมิใช่หรือ เห้งเจียบอกว่านั่นคืองู่ม่ออ๋องมันแปลงตัว เจ้ากับเจ้าเขาจงตีขนาบเข้าไปในถ้ำจับพวกปิศาจในถ้ำฆ่าเสียให้หมด รื้อพังถ้ำเสียอย่าให้มันมีที่อาไศรยได้ ตัวข้าจะตามไปต่อสู้จับมันให้จงได้ โป๊ยก่ายกับเจ้าเขาก็กระทำตามคำสั่งเห้งเจียตีรุกเข้าไปในถ้ำหักพังทำลายเสียสิ้น
ฝ่ายเห้งเจียก็ร่ายคาถาแปลงเปนนกเหยี่ยวใหญ่ โผร่อนมาในอากาศโฉบตัวนกเป็ดน้ำจิกเอาลูกตา งู่ม่ออ๋องก็ห่อปีกแปลงเปนนกตะกรุมกลับมาจะจิกนกเหยี่ยว เห้งเจียก็แปลงเปนนกหงส์ดำไล่จิกนกตะกรุม งู่ม่ออ๋องก็แปลงเปนนกยางแล้วก็บินไปทางทิศอาคะเน /*28เห้งเจียขยับปีกสลัดขนแปลงเปนนกพระยาหงษ์ งู่ม่ออ๋องเห็นดังนั้นก็หลบลงข้างภูเขาแปลงเปนสัตว์สี่เท้า คืออีเก้ง ทำกิริยาเดินกินหญ้าอยู่ที่ชายเขา เห้งเจียเห็นก็โผตามลงมาแปลงเปนเสือกระดิกหางจะใคร่กระโดดเข้าจับอีเก้งกิน งู่ม่ออ๋องตกใจก็แปลงเปนเสือโคร่งกระโดดมาจะกัดเสือผอม เห้งเจียเห็นดังนั้นก็แปลงเปนสางโถมมาตะครุบเสือโคร่ง งู่ม่ออ๋องก็กลายเปนหมีคนแยกเขี้ยวจะเข้าทำร้ายสาง เห้งเจียก็กลายเปนช้างจะเข้าจับหมีคน งู่ม่ออ๋องเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วก็แปลงกายไปตามเดิม เปนกระบือใหญ่ศีศะเท่าภูเขาตาดุจแสงฟ้าแลบสองเขาดุจพระเจดีย์ ฟันดุจคมมีดตัวยาวกว่าพันวา สูงได้แปดร้อยวา ร้องบอกแก่เห้งเจียว่าอ้ายสัตว์ลิงมึงจะทำอะไรกู เห้งเจียก็กลับกลายเปนรูปเดิมชักตะบองออกกระทุ้ กับพื้นทีหนึ่ง ร้องว่าให้สูงตัวก็สูงขึ้นหมื่นวาศีศะใหญ่เท่าภูเขาท้ายซัว สองในตาดุจดวงพระอาทิตย์ ปากดุจบ่อโลหิตฟันดุจบานประตู มือถือตะบองเหล็กหมายตีตรงศีศะงู่ม่ออ๋อง ๆ ก็เอาเขาขวิดรบกันสท้านหวั่นไหวก้องโกลาหล ทั้งสองแผลงอิทธิฤทธิ์อานุภาพต่อสู้กันอยู่กลางภูเขาใหญ่ หมู่เทวาอารักษ์ที่ท่องเที่ยวอยู่ในอากาศ แลเจ้ากิมเอียดที้หลักเตงหลักกะแลหมู่เจ้าที่รักษาธรรมทั้งหลายก็มาระดมช่วยล้อมงู่ม่ออ๋องไว้ งู่ม่ออ๋องก็ทำเฉยไม่หวาดหวั่นครั่นคร้าม เห้งเจียมารับน่ากับหมู่เจ้าทั้งหลายก็พร้อมกันระดมตีงู่ม่ออ๋อง ๆ จวนตัวก็หมุนคว้างอยู่กับดิน แล้วกลับเปนรูปเดิมหนีเข้าถ้ำปอเจียวต๋อง เห้งเจียก็พาหมู่เจ้าเทพารักษ์ไล่/*29ตามมา ฝ่ายงู่ม่ออ๋องหนีเข้าถ้ำได้ก็ปิดประตูแน่นไม่ออกมาสู้รบต่อ่ไป
ฝ่ายหมู่เทพารักษ์ ก็พากันเข้าล้อมเข้าจุ๊ยหุ้นซัวไว้แน่นหนาไม่มีทางจะออกได้ ครั้นจะตีประตูเข้าไปก็พอได้ยินเสียงโป๊ยก่ายกับเจ้าเขากระหืดกระหอบวิ่งตามกันมา ทั้งหมู่ทหารมีก็ตรูกันมาด้วย เห้งเจียถามว่าที่ถ้ำม่อหุ้นต๋องนั้นเปนอย่างไรบ้าง โป๊ยก่ายหัวเราะพูดว่า เมียของอ้ายงู่ม่ออ๋องข้าพเจ้าสับด้วยคราดตายแล้ว แก้เสื้อออกดูก็เห็นเปนปิศาจเสือปลา ปิศาจน้อย ๆ เหล่านั้นข้าพเจ้าฆ่าตายหมดแล้ว ถ้ำนั้นข้าพเจ้าเอาไฟเผาไหม้หมดแล้ว เจ้าเขาว่ามันมีที่อาศัยอยู่อิกแห่งหนึ่ง ที่นี่เขาใหญ่ชื่อถ้ำปอเจียวต๋องมิใช่หรือ เห้งเจียบอกว่าใช่ในนี้คือนางล่อซั่วอยู่ โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าทำไมไม่เร่งตีเข้าไปตามเอาพัดเล่าไว้ช้าการจะมีปัญญาต่อไป โป๊ยก่ายออกท่าโดยเข้มแข็ง เอาคราดสับกระชากประตูหักพังลงทั้งสิ้น พวกผู้หญิงที่เฝ้าประตูเห็นดังนั้นตกใจ พากันวิ่งเข้าไปบอกงู่ม่ออ๋องว่าบัดนี้ใครไม่รู้จักมันมาพังประตูลงหมดแล้ว
งู่ม่ออ๋องเวลานั้นกำลังเล่าความที่เอาพัดคืนมาได้ แลได้รบรอต่อสู้กันให้นางล่อซั่วฟัง ก็พอได้ยินคนเข้ามาบอกก็มีความโกรธเปนอันมาก งู่ม่ออ๋องคายพัดวิเศษออกจากปากส่งให้นางล่อซั่ว ๆ รับเอาพัดมาแล้วก็ร้องไห้ จึงพูดว่าจงเอาพัดนี้ให้ซึงเห้งเจียไปเถิดมันจะได้ยกทัพกลับไป งู่ม่ออ๋องพูดว่าเปนของเล็กน้อยก็จริง แต่ความแค้นเคืองนั้นลึกซึ้งนัก เจ้าจงนั่งก่อนพี่จะใคร่ออกต่อสู้แก่มันอิกสักพัก/*30หนึ่ง พูดดังนั้นแล้วก็เอาเกราะสรวมใส่ตัวแล้วก็ถืออาวุธเกี่ยม กระโดดออกไปจากประตู ก็ปะโป๊ยก่ายกำลังสับพังประตู งู่ม่ออ๋องเอาเกี่ยมแทงโป๊ยก่าย ๆ เอาคราดรับขยับถอยออกมานอกประตู เห้งเจียก็มาทันเข้าเอาตะบองตีงู่ม่ออ๋องถูกเจ็บปวดก็บันดานเปนสายลมพยุห์ หนีออกจากถ้ำปอเจียวต๋องขึ้นอยู่บนยอดเขาจุ๊ยหุ้นซัว หมู่เจ้าแลเทพารักษ์ก็เข้าช่วยกันล้อมงู่ม่ออ๋องไว้ พวกผีก็ระดมตีเข้าไปพร้อมกันทั้งซ้ายแลขวา งู่ม่ออ๋องก็แข็งใจรบมิได้คิดแก่ชีวิตร ต่อสู้กันไปมาประมาณห้าสิบเพลง ทานไม่ไหวก็ล่าหนีไปข้างทิศอุดรก็มาปะท่านกิมกางหงษ์ท้ายซัวซึ่งมีฤทธาอานุภาพกว้างใหญ่มาสกัดน่าร้องตวาดว่า งู่ม่ออ๋องจะหนีไปข้างไหน เรารับคำสั่งพระยูไลยเจ้ามาล้อมจับตัวเจ้า กำลังพูดอยู่เห้งเจียโป๊ยก่ายแลหมู่เทพยดาก็ไล่ตามมา งู่ม่ออ๋องตกใจกลัวก็กลับหันหนีไปทางทิศอาคะเน ก็มาประเจ้ากิมกังโบ้เหลียงเส้งจี่สะกัดหน้าไว้ ตวาดว่าเรารับคำสั่งพระยูไลยมาคอยจับตัวเจ้า งู่ม่ออ๋องก็หันกลับหนีไปทางทิศตวันออก ก็ปะเจ้ากิมกังกุนโล้ซัวบุ๊นตั้วลัดสะกัดหน้าคอยจับ งู่ม่ออ๋องก็หวาดหวั่นกลับหนีไปทางทิศตวันตก ก็ปะเจ้ากิมกังปุ๊ดไหวย้งจู๊สะกัดหน้าร้องตวาดว่างู่ม่ออ๋องจะหนีไปข้างไหน เรารับคำสั่งพระยูไลยมาคอยจับเจ้าอยู่ที่นี่
งู่ม่ออ๋องเห็นทั้งสี่ทิศมีทหารพระยูไลยมาคอยสะกัดจับอยู่ จะเข้าที่อับจนชีวิตรจะไม่ลอดแล้ว ก็พอเห็นเห้งเจียพาพวกใส่ติดตามมางู่ม่ออ๋องทำเมฆลอยขึ้นจะหนีไปบนอากาศ บนอากาศมีถักทะลีทีอ๋อง/*31โลเฉียกับทหารเทพบุตรทั้งหลายสะกัดไว้ ร้องเรียกว่ามาเร็ว ๆ พวกเราได้รับคำสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้มากำจัดเจ้า
งู่ม่ออ๋องเห็นดังนั้นก็สั่นหัวแปลงเปนกระบือขาวใหญ่ตรงเข้าไปจะขวิดถักทะลีทีอ๋อง ๆ ก็เอาดาบจะฟัน ข้างหลังเห้งเจียก็มาทัน โลเฉียร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านเห้งเจียเครื่องมือมีอยู่กับตัวทำไมจึงจับไม่ได้ เมื่อวานนี้พระยูไลยมีฎีกามาให้เง็กเซียงฮ่องเต้ว่าพระถังซัมจั๋งติดขัดที่เขาฮ้วยเอี้ยมซัว เห้งเจียคนเดียวกำจัดงู่ม่ออ๋องไม่ได้จึงให้ข้าพเจ้าพ่อลูกมาช่วยเห้งเจีย ๆ ว่างู่ม่ออ๋องมันมีฤทธิ์มากนักจะทำอย่างไรดีจึงจะปราบได้
โลเฉียหัวเราะแล้วพูดว่าเห้งเจียอย่ามีความสงไสย เราจะจับปิศาจงู่ม่ออ๋องให้ดู พูดดังนั้นแล้วโลเฉียก็แปลงกายเปนสามเศียรหกกรกระโดดขึ้นบนหลังงู่ม่ออ๋อง เอาเกี่ยมวิเศษออกมาฟันฅองู่ม่ออ๋องลงไปทีหนึ่งฅอก็ขาดกระเด็นไป ศีศะงู่ม่ออ๋องก็ออกมาอิกศีศะหนึ่งปากก็พ่นควันคำออกมา ไนตาก็แดงดุจแสงพระอาทิตย์ โลเฉียเห็นดังนั้นก็เอาเกี่ยมฟันลงไปอิกทีหนึ่ง ฅอก็ขาดศีศะตกลง ศีศะก็ออกมาทันทีอิกศีศะหนึ่งอิก โลเฉียฟันซ้ำสิบทีศีศะก็ออกมาทันทีทั้งสิบทีเหมือนกัน จึงเอาจักรไฟวิเศษแขวนที่เขางู่ม่ออ๋อง ไฟก็ลุกติดเขางู่ม่ออ๋องดิ้นรนกลิ้งเกลือกร้องด้วยเสียงอันดัง จะใคร่แปลงตัวหนี ถักทะลีทีอ๋องก็เอาจักรวิเศษส่องจับไว้จะแปลงก็มิได้ งู่ม่ออ๋องก็สิ้นฤทธิ์จึงร้องขอว่าอย่าล้างชีวิตรข้าพเจ้าเสียเลย ข้าพเจ้า/*32ขอยอมตัวปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้า โลเฉียว่าแม้รักชีวิตรก็รีบเอาพัดมาโดยเร็ว
งู่ม่ออ๋องว่าพัดนั้นอยู่ที่เขา ภรรยาข้าพเจ้าเขารักษาไว้ โลเฉียเห็นพูดดังนั้นก็เอาเชือกวิเศษออกร้อยจะมูกแล้วก็จูงมา เห้งเจียเจ้ากิมกังทั้งสี่ แลหมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายเจ้าเขาแลโป๊ยก่ายทหารผีก็พร้อมกันไปที่ถ้ำปอเจียวต๋อง งู่ม่ออ๋องร้องบอกภรรยาให้เอาพัดมาถ่ายชีวิตร นางล่อซัวได้ยินสามีร้องเรียกดังนั้น ก็ถอดเครื่องแต่งตัวทองแหวนทิ้งเสียทั้งสิ้น ผลัดเครื่องนุ่งห่มเปนชี มือถือพัดออกมาจากประตูคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า ขอท่านได้กรุณายกชีวิตรผัวเมียไว้ด้วยเถิด ข้าพเจ้าเอาพัดมาถวายให้อาซึงเห้งเจ้ย ขอให้อาสำเร็จกิจนั้นเถิด เห้งเจียก็เข้าไปรับพัดวิเศษจากนางล่อซั่วมาแล้วก็พร้อมกันกับหมู่เทพยดาอารักษ์ เหาะกลับมายังสำนักที่พระถังซัมจั๋งคอยอยู่
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับซัวเจ๋งนั่งชะแง้คอยดูอยู่ช้านานยังไม่เห็นกลับมา ก็มีความทุกข์ร้อนไม่สบายใจ แลไปก็เห็นเมฆเปนรัศมีลอยมาเต็มทั้งฟ้าจวนจะถึง พระถังซัมจั๋งว่าตาย ๆ อิก นั่นกองทัพที่ไหนยกมา ซัวเจ๋งแลไปก็จำได้จึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่า นั่นคือท้าวกิมกังทั้งสี่กับเจ้าเอี๊ยดที้หลักเตงหลักกะ เจ้ารักษาธรรมทั้งหลาย แลเทพยดาอารักษ์ทั้งหลาย กับที่จูงงู่ม่ออ๋องมานั้นคือโลเฉียท้ายจื๊อที่ถือกระจกนั้น คือถักทะลีทีอ๋อง พี่เห้งเจียแบกพัดวิเศษมากับเจ้าเขา/*33นั่นโป๊ยก่าย พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงครองจีวรออกมาคอยรับกับซัวเจ๋ง ครั้นท่านเหล่านั้นมาถึงพร้อมกัน พระถังซัมจั๋งก็ย่อตัวลงขอบคุณพูดว่า อาตมภาพบุญน้อยไม่ควรให้ท่านทั้งหลายได้ความลำบากลงมาถึงนี่
เจ้ากิมกังทั้งสี่บอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า ข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยท่าน ขอให้สำเร็จซึ่งมัคแลผลเถิด พระยูไลยเจ้ามีรับสั่งให้พวกข้าพเจ้ามาช่วยท่าน ๆ จงอย่าได้เกียจคร้าน พระถังซัมจั๋งย่อตัวคำนับรับคำ เห้งเจียก็เอาพัดวิเศษเดินเข้าไปใกล้เขายกพัดขึ้นโบกโดยเต็มกำลังทีหนึ่ง ไฟนั้นก็ค่อย ๆ ราบสงบลงไป เห้งเจียดีใจก็โบกซ้ำอิกสองที ก็ได้ยินเสียงลมพัดอู้ฝนก็ตกลงมาเต็มท้องฟ้า เวลานั้นพระถังซัมจั๋งก็หายความเร่าร้อนจิตรใจก็ผ่องไสยสบายเปนความศุขเย็น อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันคำนับขอบคุณ เจ้ากิมกังกับเทพยดาทั้งหลายก็พากันกลับไปยังสฐานทิพย์พิมานแห่งตน ๆ หมู่ลักเตงลักกะก็คอยตามรักษาพยาบาลพระถังซัมจั๋ง ถักทะลทีอ๋อง โลเฉียก็จูงงู่ม่ออ๋องไปกราบทูล เจ้าเขาก็นำนางล่อซั่วมาอยู่ข้างนั้น
เห้งเจียพูดว่านางล่อซั่วทำไมยังไม่ไปจะมาอยู่ที่นี่ทำไม นางล่อซั่วคุกเข่าลงพูดว่า เดิมท่านได้พูดว่า ยืมพัดไปดับไฟแล้วก็จะคืนให้ข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าไม่ทันคิดไม่ให้พัดแก่ท่าน จึงได้เกิดจลาจลให้ท่านได้ความลำบาก ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติบวชมาก็พูดภาษา/*34มนุษย์ได้แล้ว แต่ยังมิได้สำเร็จมรรคผล ขอท่านใต้เซียได้คืนพัดให้ข้าพเจ้าบวชเรียนต่อไป เจ้าเขาจึงพูดแก่เห้งเจียว่า อันหญิงนี้เข้าใจในการใช้พัดไฟ ขอท่านคืนพัดให้เสียเถิดจะได้เอาไว้ดับไฟช่วยสัตว์ทั้งหลายในตำบลนี้ เปนศุขต่อไป เห้งเจียพูดว่าเราได้ถามชาวบ้านเหล่านี้บอกว่าโบกสามทีไฟก็ดับ ทำนาได้เข้าปีหนึ่งก็ทำอย่างไรจึงดับไฟไม่สิ้นได้
นางล่อซั่วพูดว่าแม้ว่าอยากดับให้สิ้นรากเง่าไฟนั้น ต้องพัดโบกซ้ำๆ สี่สิบเก้าทีก็จะดับไฟได้ไม่มีไฟต่อไป เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็เอาพัดโบกไปสี่สิบเก้าทีฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ อาจาริย์กับศิษย์ก็หลบไปในที่ไม่มีฝน เหตุว่าที่ใดไม่มีไฟฝนก็ไม่ตกไปที่นั้น อาจาริย์กับศิษย์ก็พักอยู่คืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งเห้งเจียก็เอาพัดคืนให้นางล่อซั่ว ๆ ก็เศกให้พัดเล็กลงเอาใส่ปากอมแล้ว ก็คำนับลาไปหาที่สำนักบวชเรียนตามเพดนักบวช ฝ่ายพระถังซัมจั๋งก็ตั้งหน้าหมายตรงไปทิศปราจิณเดินข้ามเข้าฮ้วยเอี้ยมซัวมาได้แล้วก็เปนที่เย็นใจ เดินมาได้วันหนึ่งประมาณทางได้แปดร้อยโยชน์ อาจาริย์กับศิษย์ก็มีความผาศุข เวลาจวนจะสิ้นฤดูฝนเข้าฤดูหนาว ครั้นมาอีกหน่อยหนึ่งแลไปข้างน่าก็เห็นกำแพงขวางอยู่ข้างน่า พระถังซัมจั๋งก็ชักม้าหยุดเรียกเห้งเจียถามว่าข้างน่านั้นจะเปนห้องหอตึกรามหรืออย่างไร ดูรายเรียงเปนลำดับกันอยู่ดังนั้น  เปนสถานที่อันใด เห้งเจียพิจารณาดูแล้วก็บอกแก่อาจาริย์ว่าเปนบ้านเมืองที่มีกระษัตริย์ปกครอง
/*35พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็ให้ม้าเดินบัดเดี๋ยวก็มาถึงประตูเมือง แลไปดูเห็นถนนหนทางเรียบร้อยมีผู้คนค้าขายเสื้อผ้าแพรพรรณต่าง ๆ เมื่อกำลังเดินมาก็เห็นพระสงฆ์สักยี่สิบรูป ที่ต้องจำขื่อคาโซ่ตรวนทุก ๆ องค์เที่ยวบิณฑบาตดูน่าอุจาดสักเวชแก่ตา พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ถอนใจใหญ่จึงเรียกเห้งเจียมาสั่งว่า จงไปถามดูว่ามีโทษอะไรจึงต้องพันธนาจำจองเช่นนั้น เห้งเจียเดินเข้าไปใกล้ร้องถามว่าพระสงฆ์เหล่านี้มีโทษอย่างไร จึงได้จำโซ่ตรวนขื่อคาดังนี้ พระสงฆ์เหล่านั้นคุกเข่าลงพูดว่าอาตมภาพทั้งหลายนี้ต้องโทษโดยไม่มีเหตุ อาตมภาพทั้งหลายอยู่วัดกิมกวางยี่ เลี้ยวมุมกำแพงนั้นก็ถึง เห้งเจียก็พาพระสงฆ์พวกนั้นมาหาพระถังซัมจั๋ง ๆ จึงถามว่า ท่านทั้งหลายทำไมจึงต้องจำดังนี้ ขอท่านได้เล่าให้อาตมาฟังบ้าง พระสงฆ์เหล่านั้นพูดว่า พวกข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านมาแต่ไหน ซึ่งข้าพเจ้าต้องจำด้วยเหตุประการใด ข้าพเจ้าไม่อาจเล่าให้ท่านฟังได้ในเวลานี้ ขอให้ท่านไปที่วัดฃข้าพเจ้าเถิด จะได้เล่าให้ท่านทราบเรื่องความทระมาทุกข์ของพวกข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งก็เดินตามพระสงฆ์เหล่านั้นไปถึงประตูวัด แลขึ้นไปดูบนประตูเห็นมีหนังสือตัวทองเจ็ดตัวคือ เซ๊กเกี๊ยนฮู่ก๊กกิมกวางยี่ แปลว่าพระราชทานทรงสร้างชื่อวัดทองสว่าง อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเข้าไปพิจารณาดู เห็นต้นพฤกษาดอกใบร่วงโรยไม่มีใครเก็บ กุฎีวิหารก็ร่วงโรยรกเรี้ยวรุงรังไม่มีพระสงฆ์อยู่ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็เสียใจ จนน้ำตาไหลโดยมีความสังเวชสลดใจ /*36พวกพระสงฆ์ที่ต้องจำเหล่านั้นก็มาเปิดประตูโบถออก เชิญพระถังซัมจั๋งเข้าไป พระถังซัมจั๋งเข้าไปนมัศการพระพุทธรูปแล้ว ก็ออกจากโบถเดินเข้าไปในกุฎี แลเห็นที่เสาใส่กุญแจเณรอยู่หกเจ็ดรูป พระถังซัมจั๋งไม่อยากจะเห็น เดินเลยเข้าไปในกุฎีใหญ่หมู่สงฆ์ในวัดก็พากันออกมาเคารพ แล้วถามว่าท่านทั้งหลายรูปร่างต่าง ๆ กัน ท่านมาจากเมืองใต้ถังหรือมิใช่
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าพวกสงฆ์นี้ยามดียังไม่เห็นก็รู้ก่อน ทำไมท่านจึงรู้ได้ พระสงฆ์ทั้งหลายตอบว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่มีฤกษ์ยามอะไรดอก เพราะพวกข้าพเจ้าต้องโทษเปล่า ๆ ดังนี้ ไม่ทราบว่าจะทำประการใด ทุกวันก็พากันร้องฟ้าร้องดินไปดังนั้น หรือจะร้อนถึงเทวดาจึงบันดานให้พวกข้าพเจ้าฝันไปทุกคนว่า พระถังซัมจั๋งอยู่เมืองใต้ถังมาถึงจึงจะช่วยชีวิตรพวกข้าพเจ้าทั้งหลายได้ บังเอินวันนี้ท่านมาถึงที่นี่ ข้าพเจ้าทั้งหลายก็นึกเดาเอาว่าเห็นจะเปนท่านนี่เอง พระถังซัมจั๋งถามว่านี่เมืองอะไร ท่านทั้งหลายต้องรับโทษจองจำอย่างนี้ด้วยเหตุอะไร
พระสงฆ์เหล่านั้นบอกว่าเมืองนี้นามเมืองเรียกว่าเจ่จั๊ยก๊กเปนเมืองใหญ่ มีเมืองขึ้นทั้งสี่ทิศ ๆ อาคะเนชื่อเมืองง้วยท่อก๊ก ทิศอุดรชื่อเมืองโกเชียงก๊ก ทิศบูรพาชื่อเมืองไซรเหลียงก๊ก ทิศปราจิณชื่อเมืองปุ๊นปัวก๊ก เมืองทั้งสี่ทุก ๆ ปี เอาเครื่องบรรณาการเข้ามาถวายมิได้ขาด บ้านเมืองปราศจากศึกสงครามย่อมอยู่เย็นเปนศุข ไม่ต้องไปรบ/*37พุ่งชิงไชยเมืองเหล่านั้นก็มาอ่อนน้อมเอง ยกย่องให้เมืองนี้เปนเอกราช พระถังซัมจั๋งถามว่าเปนดังท่านเล่าดังนั้น เห็นขุนนางฝ่ายทหารแลพลเรือนจะเปนผู้ตั้งอยู่ในยุติธรรม เจ้าแผ่นดินก็จะถือศีลตั้งอยู่ในยุติธรรมหรือบ้านเมืองจึงได้อยู่เย็นเปนศุข
พระสงฆ์เหล่านั้นพูดว่า เจ้าแผ่นดินก็ไม่อยู่ในทศพิธราชธรรม ขุนนางก็ไม่มีคนซื่อสัตย์สุจริตมีแต่ทุจริตอะยุติธรรมทั้งนั้น ที่วัดกิมกวางนี้ตั้งแต่เดิมมาพระเจดีย์วิเศษมีเมฆอยู่บนยอด ดุจดังว่ามงคลปกล้อมอยู่เสมอ เวลากลางคืนแสงพุ่งออกไปไกล เวลากลางวันมีรัศมีสีต่าง ๆ ประชาชนทุก ๆ คนก็มีความเลื่อมไสยศรัทธา เพราะฉนั้นจึงมีคำเรียกว่าเมืองสวรรค์ บังเอินเมื่อสามปีก่อนเดือนเก้าขึ้นหนึ่งค่ำเวลาเที่ยงคืนก็มีฝนตกลงมาเปนน้ำโลหิต พระเจดีย์นั้นก็เปื้อนเปรอะไปทั้งองค์ตั้งแต่นั้นก็มืดมัวไม่มีรัศมี ในสองปีก็ไม่มีหัวเมืองเอาบรรณาการมาถวายเจ้าเมืองคิดจะยกทัพไปตี ขุนนางทั้งหลายมีความสงไสยจึงทูลถามว่า พระเจดีย์วิเศษที่ในวัดกิมกวางนั้น พระสงฆ์ทีจะลักเอาของนั้นไป เพราะฉนั้นบรรดาหัวเมืองที่เคยจึงมิได้นำเครื่องบรรณาการมาถวาย
พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังข้าราชการกราบทูลดังนั้นมิได้ทรงตรึกตรอง จึงสั่งให้ขุนนางจับเอาพระสงฆ์ไปเฆี่ยนตีทระมานทำโทษต่าง ๆ ที่จับพวกข้าพเจ้าไปทำโทษนั้นมีสองสามจำพวก จำพวกที่จับไปก่อนนั้นก็คงจะไม่พ้นความตาย ยังจับพวกข้าพเจ้าไปทำโทษให้จำโซ่ตรวนดังนี้อีก /*38ขอท่านอาจาริย์ได้ทราบ พวกข้าพเจ้าที่ไหนจะสามารถลักเอาของวิเศษในพระเจดียไปได้ ขอท่านอาจาริย์ได้แผ่เมตตาจิตรช่วยข้าพเจ้าให้รอดชีวิตรด้วยเถิด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังพูดดังนั้นก็ถอนใจใหญ่แล้วพูดว่า การนี้ก็ยากที่จะแจ่มแจ้งได้ จึงถามเห้งเจียว่าเวลานี้เท่าไรกี่โมงแล้ว เห้งเจียบอกว่าประมาณสักสี่โมงแล้ว พระถังซัมจั๋งว่าอยากจะเข้าไปเฝ้าและจะได้ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทางด้วย แต่ขัดที่ยังไม่รู้แน่ในเรื่องพระสงฆ์จะเท็จจริงประการใด เมื่อเวลาออกจากเมืองมาก็ได้ตั้งใจว่าถ้าปะศาลเจ้าก็จะจุดธูปบูชา ถ้าพบวัดก็จะนมัศการพระ ถ้าพบพระเจดีย์ก็จะกวาดลานพระเจดีย์ วันนี้มาถึงพบสงฆ์ต้องโทษนั้นก็เพราะเหตุเกิดที่พระเจดีย์ เห้งเจียจงไปจัดทำไม้กวาดให้สักอันหนึ่ง คอยอาตมสรงน้ำแล้วจะขึ้นไปกวาด จะได้พิจารณาดูว่ามีเหตุประการใด แล้วจึงค่อยเข้าไปเฝ้าทูลขอโทษพระสงฆ์ที่ต้องโทษนั้น พระ สงฆ์ที่ต้องทระมาทุกข์ได้ยินดังนั้น ก็รีบไปในครัวเอามีดมาส่งให้โป๊ยก่ายว่า ท่านช่วยงัดเอาตรวนที่เณรออก จะได้ใช้ไปทำครัวเครื่องแจมาถวาย
โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่าเอามีดพร้ามาทำไม เรามีคนหนึ่งเข้าใจงัดตรวนทีหนึ่ง เห้งเจียเข้าไปใกล้เอามือลูบสองสามทีตรวนก็หลุดออกทั้งสิ้น สามเณรนั้นก็เข้าไปในครัวต้มน้ำทำกับเข้าแจเสร็จแล้วก็ยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็กิน ครั้นเสร็จแล้วเวลาก็พลบค่ำสงฆ์เหล่านั้นก็เอาไม้กวาดมาวางไว้ สามเณรองค์/*39หนึ่งถือโคมไฟมารับพระถังซัมจั๋งไปสรงน้ำ เวลานั้นดาวบนอากาศก็แจ่มแจ้งทั้งท้องฟ้า กลองระฆังก็ตีย่ำค่ำ พระถังซัมจั๋งสรงน้ำแล้วก็ผลัดผ้านุ่งห่มเอาจีวรอาไสยครองเข้าแล้ว มือก็ถือไม้กราดพูดแก่สงฆ์ทั้งหลายเหล่านั้นว่า ท่านจงไปพักหลับนอนเถิด อาตมาจะไปกวาดพระเจดีย์ เห้งเจียพูดว่าพระเจดีย์ต้องฝนเลือดเปรอะเปื้อนมานานแล้ว เห้งเจียก็ถือไม้กราดนำหน้าไป พากันไปที่โบถใหญ่จุดธูปเทียนบูชาแล้วตั้งอัทธิฐานว่า ข้าพเจ้าแซ่ตั๊นชื่อเหี้ยนจึงได้รับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้ไปประเทศไซทีนมัศการพระพุทธเจ้าของอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้มาถึงเจ่จ๊ายก๊กวัดกิมกวางยี่ เห็นพระเจดีย์เปรอะเปื้อนแลพระสงฆ์ในอารามก็ต้องโทษดังนี้ ข้าพเจ้าขอตั้งศรัทธากวาดพระเจดีย์ ขอพระรัตนไตรยอันศักดิ์สิทธิ์จงบันดานให้ข้าพเจ้าเข้าใจรู้แจ้ง ซึ่งพระสงฆ์ต้องโทษด้วยเหตุประการใด พระถังซัมจั๋งตั้งสัตย์อัทธิฐานแล้ว เห้งเจียก็ไปเปิดประตูพระเจดีย์เข้าไป พระถังซัมจั๋งก็ถือไม้กวาดตั้งแต่ชั้นหนึ่ง แล้วขึ้นไปกวาดชั้นสองต่อ ๆ ขึ้นไปจนกระทั่งชั้นที่เจ็ดเวลานั้นก็ได้ครึ่งคืน พระถังซัมจั๋งก็เมื่อยอ่อนกำลัง เห้งเจียว่าอาจาริย์เมื่อยก็ให้ข้าพเจ้ากวาดแทนให้
พระถังซัมจั๋งถามว่านี่ประมาณสูงกี่ชั้น เห้งเจียตอบว่าสิบสามขั้น พระถังซัมจั๋งว่าถ้าดังนั้นก็ต้องกวาดให้แล้วจึงจะสมความอัทธิฐานก็อุส่าห์กวาดขึ้นไปได้ถึงชั้นสิบ ก็ให้เจ็บหลังกวาดต่อไปไม่ได้จึงเรียกเห้งเจียให้ช่วยกวาดต่อไป เห้งเจียก็จับไม้กวาดกำลังกวาดต่อขึ้นไป/*40ชั้นสิบเอ็ดชั้นสิบสองได้ยินเสียงชั้นสุดยอดมีคนพูดกัน เห้งเจียเห็นชอบกลเวลานี้ก็ดึกกว่ายามแล้ว คนที่ไหนมาพูดกันอยู่บนนี้ ชะรอยจะเปนปิศาจผีร้ายเปนแน่ จำเราจะแอบขึ้นไปดูจึงจะรู้แน่ เอาไม้กวาดวางแล้ว ถกกางเกงขุ้นก็ค่อย ๆ ปีนขั้นไปบนยอดพระเจดีย์ แลดูชั้นที่สิบสามแลเข้าไปกลางพระเจดีย์ ก็เห็นปิศาจสองคนนั่งอยู่ มีถาดถ้วยชามของกินแลสุราตั้งอยู่ คนทั้งสองต่างรินสุราส่งให้กันกิน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เอาไม้กวาดทิ้งเสีย ชักตะบองเหล็กออกจากหูกระโดดไปสกัดประตู ร้องตวาดว่าอ้ายพวกผียักษ์ร้ายมึงดีแล้ว มึงสามารถลักของวิเศษในพระเจดีย์ไป คือเหตุนี้เพราะมึงเอง ปิศาจทั้งสองเห็นแลได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็ตกใจ จะเก็บของเหล่านั้นออกหนี เห้งเจียก็เข้ายืนสกัดกั้นไว้มิให้หนีไปได้ เห้งเจียว่าแม้เราจะตีให้ตายเดี๋ยวนี้ก็จะไม่มึใครเปนพยาน จึงถือตะบองเดินรุกเข้าไปใกล้ ปิศาจก็แอบติดผนังจะหนีก็ไม่มีทางจะไปได้ จึงออกปากร้องขอชีวิตรว่า มิใช่เหตุของข้าพเจ้าทั้งสอง ของวิเศษหายไปนั้นมีคนเอาไปมีที่อยู่
เห้งเจียก็รวบจับคนทั้งสองลงมาถึงชั้นที่สิบบอกอาจาริย์ว่าข้าพเจ้าจับขะโมยที่ลักของวิเศษในพระเจดีย์ได้ พระถังซัมจั๋งเวลานั้นกำลังง่วงนอนก็ตกใจตื่นทั้งกลัวทั้งดีใจ จึงถามว่าจับได้ที่ไหน เห้งเจียก็จูงปิศาจมาคุกเข่าลงตรงหน้าพระถังซัมจั๋ง บอกว่ามันกำลังนั่งกินสุรากันอยู่บนชั้นยอดที่สิบสาม ข้าพเจ้าค่อยย่องเบา ๆ แอบขึ้นไปจับได้ /*41พระอาจาริย์จงถามปากคำมัน มันเปนปิศาจที่ไหนลักของวิเศษนั้นไป บัดนี้ของนั้นอยู่ที่ไหน
ฝ่ายปิศาจกลัวตัวสั่นพูดว่า ขอท่านได้กรุณายกชีวิตรให้ข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะเอาความจริงแจ้งให้ท่านทราบ คือข้าพเจ้าทั้งสองนี้อยู่ที่เขาล้วนเจี๊ยซัว ที่บึงเพ็กปอท้ำ พระยานาคบ้วนเซี้ยเล่งอ๋อง ให้ข้าพเจ้าทั้งสองมาลาดตระเวรที่เจดีย์นี้ คนนั้นชื่อโบนปอ ข้าพเจ้าชื่อเชียวปอ โบนปอนั้นเปนปลาขาว เชียวปอปลาดำ เหตุด้วยบ้วนเซี้ยนายข้าพเจ้ามีบุตรสาวคนหนึ่ง มีนามเรียกว่า บ้วนเซี้ยกงจู๊ นางกงจู๊นั้นรูปร่างสะสรวย เล่งอ๋องหาได้บุตรเขยคนหนึ่งนามว่า เก๊าเท้าฮู่เบ๊มีฤทธาอานุภาพ เมื่อปีก่อนมากับเล่งอ๋องที่พระเจดีย์นี้ ทำฝนโลห้ตตกลงพรมพระเจดีย์เปื้อนเปรอะไปทั้งสิ้นแล้วก็ลักเอาพระธาตุนั้นไป นางกงจู๊ไปบนสวรรค์ที่ตำหนักเล่งฮือเต้ย ลักเอายาเล่งกีเช้าไปปลูกที่บาดานบึงของเธอ ทุกคืนวันก็จะมีรัศมีต่าง ๆ สว่างไสวออกมา เล่งอ๋องเธอได้ยินว่าคนชื่อเห้งเจียจะไปอาราธนาพระธรรมยังประเทศไซที มีฤทธิ์เชี่ยวชาญเหาะเหินเดินอากาศได้เที่ยวหาแต่คนผิด เพราะฉนั้นเล่งอ๋องจึงให้พวกข้าพเจ้ามาลาดตระเวรที่ตำบลนี้ แม้ว่าปะเห้งเจียมาถึงนี่จะได้ระวังเตรียมตัวก่อน
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ ด่าว่าอ้ายเดรฉาน มันคิดดังนี้ไม่มีธรรมเนียม ปิศาจทั้งสองพูดว่าเมื่อวันก่อนเล่งอ๋องเชิญงู่ม่ออ๋อง/*42มากินเลี้ยง คบคิดกับงู่ม่ออ๋องกระทำการล้วนแต่ไม่ชอบธรรมอยู่เสมอ ๆ จะพรรณาไม่หมดเรื่อง ในทันใดนั้นโป๊ยกายกับสามเณรสองสามองค์หิ้วโคมไฟเดินขึ้นมา โป๊ยก่ายเรียกว่าอาจาริย์กวาดแล้วทำไมไม่ลงไปนอน ท่านพูดอะไรกัน เห้งเจียว่าน้องมาดีแล้ว ของวิเศษในพระเจดีย์หายไปนั้น คืออ้ายบ้วนเซี้ยเล่งอ๋องเอาไป บัดนี้ให้ปิศาจทั้งสองนี้มาเที่ยวลาดตระเวรคอยระวังพวกเรา พี่พึ่งจับมันได้เดี๋ยวนี้เอง โป๊ยก่ายพูดว่าอ้ายปิศาจอย่างนี้ไว้มันทำไมอีกเล่า ว่าแล้วชักคราดออกจะตี เห้งเจียห้ามว่าน้องยังไม่รู้เรื่องตลอด จับตัวมันนำไปกราบทูลต่อพระเจ้าแผ่นดิน แลไว้ให้มันนำไปค้นหาของวิเศษ โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็เอาคราดเข้าเก็บไว้เสียแล้วจูงปิศาจนั้นลงมา สามเณรสองสามองค์ก็ดีใจ หิ้วโคมไฟนำน่าพระถังซัมจั๋งลงมา สามเณรองค์หนึ่งกีวิ่งเข้าไปบอกแก่พระสงฆ์เหล่านั้นว่า ดีแล้วพวกเราจะได้พ้นฟ้าเขียวแล้ว คนที่ลักของวิเศษในพระเจดีย์ไปนั้นคือปิศาจ บัดนี้ท่านเห้งเจียจับมาได้แล้ว
เห้งเจียก็ให้เอาเชือกเหล็กมาร้อยกระดูกสันหลัง ใส่กุญแจไว้กับเสา สั่งให้พระนั่งยามคอยระวังไว้ข้าพเจ้าจะไปนอน พรุ่งนี้เข้าจะได้ชำระ พระสงฆ์ทั้งหลายก็เอาใจใส่พากันช่วยระวังอยู่มิได้ไว้ใจ อาจาริย์กับศิษย์ก็ไปนอน ครั้นรุ่งแสงพระอาทิตย์อุไทยแล้ว พระถังซำจั๋งพูดว่าเห้งเจียไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินด้วยกัน จะได้ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง พระถังซัมจั๋งครองจีวรเสร็จแล้ว เห้งเจียก็/*43ถือหนังสือเดินตามไป โป๊ยก่ายถามว่าทำไมจึงไม่เอาอ้ายสองคนนั้นไปด้วยเล่า เห้งเจียพูดว่าไว้เราทูลให้ทราบก่อนแล้วก็คงรับสั่งได้มาเอาตัวไปเอง
ครั้นพระถังซัมจั๋งเดินมาถึงประตูเมืองชั้นในก็ย่อตัวปราไสยด้วยขุนนางขันธีว่า ขอท่านได้โปรดกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า อาตมภาพมาจากเมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้ไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้มาถึงเมืองนี้จะขอเข้าเฝ้า แลจะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง พวกขุนนางได้ฟังดังนั้นก็นำความเข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งให้พาตัวเข้าไปเฝ้า พวกขุนนางเห็นรูปร่างเห้งเจียก็พากันครั่นคร้ามหวาดหวั่นแทบทุกคน พระถังซัมจั๋งทำเคารพแล้วก็ให้เห้งเจียยืนแอบอยู่ข้างหนึ่ง มิได้แสดงความหวั่นหวาดพระถังซัมจั๋งทูลแล้วจึงรับสั่งให้ขึ้นมาที่ปราสาทกิมล่วนเต้ย พระถังซัมจั๋งจึงเอาหนังสือประคองถวายขึ้นไป แล้วจึงถอยหลังมานั่งที่อันสมควร พระเจ้าแผ่นดินทรงคลี่หนังสือออกทอดพระเนตรตลอดแล้ว ก็ทรงมีความยินดี จึงตรัสว่าเจ้าเมืองใต้ถังช่างเลือกพระสงฆ์อันประเสริฐมิได้คิดว่าทางใกล้ไกลแลกันดารลำบากอุสาหะมาดังนี้ พระสงฆ์ของข้าพเจ้ามีแต่ตั้งใจคอยจะขะโมยทระยศแก่ข้าพเจ้า
พระถังซัมจั๋ง ถวายพระพรถามว่าพระสงฆ์ของพระองค์ทำประการใดจึงตรัสว่าอะกะตัญญูทระยศต่อเจ้า พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่าเมืองข้าพเจ้าเปนเมืองใหญ่กว่าเมืองที่อยู่ใกล้ชิด ทุกปีทั้งสี่ทิศเคยเอา/*44เครื่องบรรณาการมาถวายมิได้ขาด เพราะในเมืองมีวัดกิมกวางยี่มีพระเจดีย์วิเศษมีรัศมีส่องสว่างไสวทุกวันทุกคืน เปนสง่างามหาที่เปรียบมิได้ เหตุพระสงฆ์ในวัดลักเอาของวิเศษนั้นไปเสียทุก ๆ เมืองขึ้นก็มิได้นำเครื่องราชบรรณาการมาถวายเหมือนเช่นเคย ข้าพเจ้ามีความแค้นพระสงฆ์เหล่านี้เปนที่สุด
พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น จึงถวายพระพรว่า ที่พระองค์ทรงเข้าพระไทยดังนั้น เห็นจะไม่ตรงกับความเปนจริง ด้วยเวลาวานนี้อาตมภาพเดินเข้ามาในประตูเมือง ก็เห็นพระสงฆ์ต้องจำโซ่ตรวน ถามเธอบอกว่าอยู่วัดกิมกวางยี่ ต้องโทษโดยไม่มีความผิด ครั้นอาตมภาพไปขออาไศรยพักแล้วขึ้นไปกวาดพระเจดีย์ก็จับได้ปิศาจที่ลักของวิเศษไปนั้นทั้งสองคน พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็มิได้ทรงถามว่าขะโมยนั้นอยู่ที่ไหน พระถังซัมจั๋งจึงทูลขึ้นว่า บัดนี้สานุศิษย์ของอาตมภาพ ยังใส่กุญแจไว้ที่วัดกิมกวางยี่ จึงพระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งให้ทหารไปคุมตัวปิศาจทั้งสองนั้นมา
พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ ถึงมีทหารไปก็จริง แต่ขอให้ศิษย์ของอาตมภาพไปด้วยจึงจะดี จึงพระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่า สานุศิษย์นั้นอยู่ไหน พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่าอยู่ข้างนั้น พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรเห็นรูปร่างเห้งเจียชอบกนก็ตกพระไทยตรัสว่า ท่านอาจาริย์มีลักษณะงดงาม สานุศิษย์ทำไมรูปร่างจึงเปนดังนี้เล่า เห้งเจียได้ยินดังนั้น ๆ ทูล/*45ขึ้นว่า แม้พระองค์จะประสงค์แต่รูปลักษณะอันงดงามดังนั้นหาชอบไม่ คำโบราณท่านย่อมว่า คนอย่าเลือกสวยงาม น้ำทะเลจะเอาอะไรตวงไม่ได้ แม้ว่ารักสวยงามทำไมจึงจะจับปิศาจร้ายได้เล่า
พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียทูลดังนั้น ก็ได้พระสะติหายความหวาดหวั่นสดุ้งกลัว ทรงมีความยินดีแล้วตรัสว่าท่านพูดเห็นจริง ขาพเจาจะเลือกเอาคนมีวิชาการ ถ้ากระนั้นก็ขอให้ได้ของวิเศษเถิด จึงรับสั่งให้ขุนนางกับทหารรักษาองค์ ไปกับเห้งเจียยังวัดกิมกวางยี่ เอาตัวปิศาจทั้งสองนั้นมา พวกขุนนางก็จัดการตามรับสั่ง จึงให้คนหามเกี้ยวแปดคน เห้งเจียก็ขึ้นนั่งในเกี๊ยว คนทั้งแปดก็หามไป พวกทหารก็ตามแห่ล้อมไป มีคนนำหน้าห้ามผู้คนแลไล่มิให้กีดขวางสี่คน มาบัดเดี๋ยวใจก็ถึงวัดกิมกวางยี่ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ยินคิดว่าขุนนางเจ้านายมาวัดจะจัดแจงออกมารับ แลไปเห็นเห้งเจียนั่งอยู่ในเกี้ยว โป๊ยก่ายหัวเราะพูดว่าพี่ได้ศุขกายแล้ว เห้งเจียลงจากเกี้ยว ถามว่าเราได้ศุขกายอย่างไร โป๊ยก่ายว่าพี่ได้นั่งเกี้ยวแปดคนหามแลมีสับปะธนกั้นให้ด้วย แลมีทหารแห่ห้อมล้อมน่าหลัง ก็เปนที่ขุนนางใหญ่ เพราะฉนั้น ข้าพเจ้าจึงพูดว่าเปนศุขกาย
เห้งเจียพูดว่าจงรีบช่วยกันแก้ปิศาจนั้นจงโดยเร็ว นำพาเข้าไปถวาย พระเจ้าแผ่นดินท่านจะได้พิจารณา โป๊ยก่ายก็แก้คนหนึ่ง ซัวเจ๋งก็แก้คนหนึ่ง เห้งเจียขึ้นเกี้ยวพากลับเข้าพระราชวังใน โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็จูงปิศาจคนละคนตามเห้งเจียไป บัดเดี๋ยวก็ถึงพระราชวัง/*46ตรงเข้าไปที่น่าพระลาน พระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จมาพร้อมด้วยพระถังซัมจั๋งแลขุนนางข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อย พิจารณาดูปิศาจทั้งสองคน คนหนึ่งแก้มขาวเกล็ดดำปากแหลมฟันคม คนหนึ่งหนังเลี่ยนท้องโตปากกว้างหนวดยาว แม้มีเท้าก็จริงแต่หากอาไศรยแปลงตัวได้ พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรแล้ว จึงตรัสถามว่า มึงเปนผู้ร้ายอยู่ที่ไหนมาลักเอาของวิเศษไปเมื่อไร พวกเจ้ามีมากน้อยเท่าใด ชื่อเสียงอย่างไร จงให้การไปแต่ตามจริง ปิศาจทั้งสองได้ฟังรับสั่งถาม ก็คุกเข่าลงคำนับทูลว่า เมื่อสามปีก่อน เดือนเก้าขึ้นค่ำหนึ่งบ้วนเซี้ยเล่งอ๋องพระยานาค มีพวกพ้องบริวารมากอยู่ที่เขาล้วนเจี๊ยซัวในบึงเพ็กปอท้ำ ในเขตรแขวงเมืองนี้ จากนี้ไปประมาณร้อยโยชน์ บ้วนเซี้ยเล่งอ๋องมีบุตรสาวคนหนึ่งรูปร่างงดงาม ยกให้เก๊าเท้าเปนภรรยา เก๊าเท้าคนนี้มีฤทธิ์เดช รู้ว่าที่พระเจดิย์มีของวิเศษ จึงพร้อมกันมาที่พระเจดีย์ ทำอำนาจแผลงฤทธิ์ให้ฝนตกเปนน้ำโลหิต แล้วลักเอาพระธาตุไปไว้ในบาดาน บัดนี้ยังอยู่มีรัศมีสว่างไสวหาที่เปรียบมิใด อันนางบุตรีสาวของบ้วนเซี้ยเล่งอ๋องนั้นขึ้นไปลักเอาหญ้าเล่งกี่วิเศษ ของแม่นางอ๋องโบ๊เนี่ยเนี้ยบนสวรรค์ลงไปไว้ในบาดาน ข้าพเจ้าทั้งสองไม่ใช่ผู้ร้าย เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าถูกจับก็ต้องบอกตามจริงดังนี้ ขอพระองค์ได้โปรด พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่า ทำไมชื่อของตัวไม่บอกมาเล่า ปิศาจจึงทูลว่า ข้าพเจ้าชื่อโบนปอท้ำ คนโน้นชื่อเชียวปอท้ำ
/*47พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้ขุนนางพาตัวปิศาจทั้งสองไปจำไว้แล้ว ก็โปรดปล่อยพระสงฆ์วัดกิมกวางยี่ให้พ้นโทษไปทุก ๆ องค์ แลรับสั่งให้ขุนนางจัดเครื่องโต๊ะมาถวายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม ยังที่ตำหนักกีเลนเปนที่ขอบคุณที่จับผู้ร้ายได้ พวกขุนนางก็จัดเครื่องโต๊ะทั้งสองคาวแลแจ ตั้งเปนลำดับตามรับสั่งแล้ว ครั้นเสร็จการเลี้ยง พระเจ้าแผ่นดินจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามขึ้นยังตำหนักกีเลนประทับแล้ว  ทรงถามพระถังซัมจั๋งว่าชื่อไรแซ่ใด พระถังซัมจั๋งทูลว่า อาตมภาพเมื่อยังเปนฆราวาศ แซ่ตั๊นชื่อเหี้ยนจึง พระเจ้าแผ่นดินพระราชทานเปนแซ่ถัง ชื่อซัมจั๋ง พระเจ้าแผ่นดินทรงถามสานุศิษย์ทั้งสาม พระถังซัมจั๋งทูลนามแลแซ่ทุกๆ คน ครั้งพระองค์ได้ทรงทราบแล้ว จึงรับสั่งให้มะโหรีมาสำรอง เลี้ยงโต๊ะคราวนี้ตั้งแต่เวลาสามโมงเช้าจนเวลาห้าโมงจึงเลิก พระเจ้าแผ่นดินจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้าไปในตำหนักเกี๊ยมเจียงข้างในฉันน้ำร้อนน้ำชา ครั้นอาจาริย์กับศิษย์เข้าไปนั่งพร้อมแล้ว พระเจ้าแผ่นดินจึงยกถ้วยน้ำชามาถวายพระถังซัมจั๋งแล้วตรัสว่า ข้าพเจ้าขอท่านผู้ใดได้ยกพลทหารไปปราบจับซึ่งปิศาจร้ายนั้น พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า ต้องให้เห้งเจียไปจึงจะได้ เห้งเจียก็คำนับรับว่าจะไป พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งถามว่า ท่านจะเอาพลทหารไปมากน้อยสักเท่าใด
โป๊ยก่ายได้ฟังอดไม่ได้จึงพูดขึ้นว่า จะต้องเอาพลทหารไป/*48ทำไม เวลากินก็อิ่มหนำแล้ว ข้าพเจ้าจะไปช่วยพี่เห้งเจียอีกคนหนึ่ง พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่า ท่านทั้งสองไม่เอาพลทหารไป เครื่องมือจะพอใจอย่างไร โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วทูลว่า ข้าพเจ้าพี่น้องมีอาวุธติดตัวสำหรับมือทุกคน ไม่ต้องการอะไร พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานนำสุรามาสองแก้วใหญ่ จะได้ส่งท่านทั้งสองไป เห้งเจียจึงให้เอาปิศาจมา เพื่อให้มันนำทางไป แล้วเห้งเจียก็ร่ายคาถา พาปิศาจเหาะขึ้นบนอากาศพร้อมด้วยโป๊ยก่ายหมายทิศตวันออกเฉียงใต้ เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินแลขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อย เห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายเหาะเหินเดินอากาศได้ ก็ทราบว่าศิษย์แลอาจาริย์เปนพระสงฆ์อันวิเศษจริง ต่างก็ยกมือเคารพทุก ๆ คน พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า ข้าพเจ้าเปนมนุษย์ปุถุชน มีแต่ไนตาเนื้อไม่มีจักษุแก้ว ไม่รู้จักหมายว่าสานุศิษย์ใหญ่ของท่าน มีฝิมือเสมอจับปิศาจเท่านั้น หารู้ว่าท่านเปนผู้วิเศษเหาะเหินเดินอากาศได้ไม่ จึงเคารพยกย่องว่าพระถังซัมจั๋งเปนพระสงฆ์อันประเสริฐ ขุนนางแลราษฎรทั้งเมืองก็พากันรื่นเริงทุกทั่วหน้า
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายพาปิศาจนั้นเหาะมาถึงเขาล้วนเจี๊ยซัวบึงเพ็กปอท้ำก็หยุด เห้งเจียชักไม้ตะบองออกเศกเป่า ก็กลายเปนดาบเล่มหนึ่ง แล้วเอาปิศาจทั้งสองเชือดปากจะมูกผลักลงในบึง แล้วร้องสั่งว่า มึงทั้งสองจงรีบไปโดยเร็วบอกแก่นายมึง อ้ายบ้วนเซี้ยเล่งอ๋องว่า เราคือซีเทียนใต้เซีย ซึงเห้งเจียมารอคอยอยู่ยังปากบึง /*49ให้เล่งอ๋องเอาของวิเศษที่พระเจดีย์ วัดกิมกวางยี่มาส่งให้ทันเดี๋ยวนี้ ก็จะยกโทษานุโทษให้แก่คะณาญาติทั้งปวงปิศาจทั้งสองได้รอดชีวิตรแล้ว แต่หลังยังติดเหล็กร้อยอยู่ ก็พากันดำน้ำลงไป ครั้นถึงวังเล่งอ๋องปิศาจทั้งสอง ก็ตรงเข้าไปบอกใต้อ๋องว่าเหตุไภยใหญ่มาถึงแล้ว
เวลานั้นเล่งอ๋องกำลังเสพสุราอยู่กับบุตรเก๊าเท้าฮู่เบ๊ ได้ฟังสองปิศาจมาบอกดังนั้น จึงถามว่าเหตุไภยอะไรที่ไหน ปิศาจทั้งสองบอกว่า เมื่อคืนวานนี้ข้าพเจ้าทั้งสองไปลาดตระเวร พบพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียขึ้นมากวาดพระเจดีย์ จับข้าพเจ้าได้แล้วเอาเหล็กร้อยผูกข้าพเจ้าไว้ทั้งสอง พอรุ่งเช้าก็นำเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน แล้วโป๊ยก่ายกับเห้งเจียพาข้าพเจ้ามาถึงปากบึง เอามีดดาบเชื่อดปากเชือดเหนียง แล้วผลักข้าพเจ้าลงน้ำสั่งให้มาบอกใต้อ๋องว่า เธอรอคอยอยู่ที่ปากบึง จะทวงเอาของวิเศษที่ยอดพระเจดิย์ ให้ใต้อ๋องรีบนำไปให้โดยเร็ว จึงจะยกโทษให้
เล่งอ๋องได้ยินออกชื่อซีเทียนใต้เซีย ก็ตกตลึงใจหายกายสั่นระรัว จึงพูดแก่บุตรเขยว่า ถ้าผู้อื่นมาทวงค่อยยังชั่ว นี่ตัวเห้งเจียมาเองเห็นจะลำบาก บุตรเขยหัวเราะแล้วพูดว่า บิดาจงวางใจเถิด ข้าพเจ้าตั้งแต่เล็กมาเคยฝึกหัดฝีมือมวยชำนิชำนาญ เคยประจนแก่คนเก่งชะนะมาหลายคราวแล้ว จะกลัวมันทำไมให้มันดูถูกได้ /*50รอข้าพเจ้าจะไปรบแก่มันดูสักพักหนึ่ง มันก็จะมุดหัวมาขึ้นแก่เรา เก๊าเท้าฮู่เบ๊พูดดังนั้นแล้ว ก็เอาเกราะมาสรวมใส่แต่งตัวเสร็จแล้ว มือถืออาวุธเรียกว่า ง้วยโต รูปดังเดือนครึ่งซีกแต่มีคม ออกจากวังเล่งอ๋องแซกน้ำขึ้นมาแล้ว ก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังสองสามคำว่า อ้ายคนไหนชื่อซีเทียนใต้เซียอยู่ที่ไหน จงรีบเอาชีวิตรมามอบให้เราโดยเร็ว
เห้งเจียยกตะบองขยับแล้วพูดว่า ท่านซึงเห้งเจียอยู่นี่ เก๊าเท้าปิศาจพูดว่า เราได้ยินว่าตัวเจ้าไปเปนธุระรักษาการไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ก็อันของวิเศษนั้นเปนของในเมืองเจ๊จ๊ายเราเอามาก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรถึงเจ้า เจ้าจับเอาคนของเราไปเชือดปากตัดเหนียง ยังไม่หนำใจองอาจมาท้าทายทวงถามถึงของวิเศษอีกเล่า เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงด่าว่า อ้ายชาติเดรฉานหัวขะโมย มึงช่างไม่รู้จักการ อันที่จริงเจ้าเมืองเจ๊จ๊ายก๊กนั้นไม่มีบุญคุณอะไรแก่เราก็จริงอยู่ แต่มึงไปลักเอาของวิเศษบนยอดพระเจดีย์ของเธอมา ทำให้ความร้ายนั้นตกอยู่กับพระสงฆ์ในวัดกิมกวางยี่ ได้ต้องโทษธรมาทุกข์ๆ รูปดังนี้ พระสงฆ์ทั้งหลายนั้นย่อมเกึ่ยวข้องอยู่ในการสาศนาเกี่ยวกับเรา ทำไมเราจะไม่ต้องเปนธุระเจ็บร้อนเล่า เพราะฉนั้นจำเปนให้ต้องออกกำลังช่วยชำระให้ได้ความเท็จจริง
เก๊าเท้าปิศาจพูดว่า ถ้าเปนเช่นนั้นก็จะต้องต่อสู้กัน โบราณท่านย่อมว่า ฝีมือไม่ชำนาญก็วิตกในเวลาเดียว จะทำเจ้าให้ถึง/*51แก่ชีวิตร กลัวจะผิดว่าเจ้าจะไปอาราธนาพระธรรม เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็โกรธด่าว่าอ้ายขะโมย มึงจะมีฤทธิ์เดชสักเพียงใด จึงมาโอ้อวดอะหังการอย่างนี้ พูดแล้วก็ยกอาวุธเข้าประหาญฟาดเหวี่ยงกันไปมาที่ข้างเขาล้วนเจี๊ยซัวเสียงอึกกะทึกหวั่นไหว รบกันได้ประมาณสักสามสิบเพลงยังไม่แพ้ไม่ชะนะกัน โป๊ยก่ายเห็นปิศาจกำลังรบชุลมุนอยู่กับเห้งเจีย ก็ย่องเข้าไปยกคราดเหล็กจะสับปิศาจ ๆ ก็เอาง้วยโตค้ำคราดของโป๊ยก่ายไว้ โดยเหตุที่ปิศาจมีตารอบตัวอาจเห็นได้ เพราะมีศีศะถึงเก้าศีศะ ปิศาจเก๊าเท้ามัวรับหน้ารับหลังอยู่ดังนี้เจ็ดแปดครั้ง เห้งเจียโป้ยก่ายก็ระดมรุกรบเข้ามา ปิศาจต้านทานไม่ไหวก็ขะยับตัวเหาะหนีขึ้นบนอากาศ แปลงเปนรูปเดิมคือหนอนเก้าศีศะตัวหนึ่งรูปร่างน่าเกสียด โป๊ยก่ายเห็นจึงพูดแก่เห้งเจียว่า สัตว์อะไรอย่างนี้เกิดมาไม่เคยเห็น หรือจะเปนเล็อดเนื้ออย่างไรมาแต่ต้นเดิม
เห้งเจียพูดว่าสัตว์อย่างนี้พี่ก็ไม่เคยเห็น เราช่วยกันตีมันเสียให้ตายจึงจะได้ เห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศ เอาตะบองเข้าตีศีศะสัตว์นั้น ๆ ก็ตลบปีกโผลงยอดเขาพันอยู่ โผล่ศีศะออกมาอีกศีศะหนึ่ง อ้าปากดุจบ่อโลหิตยื่นมาคาบเอาโป๊ยก่ายแล้วลากลงไปในบึงดำลงไปในบาดาร แล้วกลับแปลงกายเปนอย่างเดิม เอาโป๊ยก่ายโยนลงกับพื้น แล้วร้องว่าพวกเล็ก ๆ จงเอาอ้ายคนนี้ไปขังไว้แล้วจงคอยระวังให้จงดี พวกเหล่านั้นก็มาจับฉุดลากโป๊ยก่าย/*52ไปขังข้างหลังระเบียง ฝ่ายบ้วนเซี้ยเล่งอ๋อง เห็นดังนั้นก็ดีใจ พูดว่าลูกมีความชอบมาก ทำอย่างไรจึงจับมาได้ เล่งอ๋องจึงให้ยกสุราแลของกินมาเลี้ยงเปนที่รื่นเริง
ฝ่ายเห้งเจียเห็นปิศาจจับเอาโป๊ยก่ายไปได้ ก็เปนทุกข์พูดว่า ปิศาจมันมีฤทธิ์ร้ายแรงมากดังนี้ เราจะกลับไปบอกให้อาจาริย์ทราบก็เห็นว่าเจ้าแผ่นดินจะดูถูกเราได้ ครั้นจะท้าชวนรบก็วิตกว่า เราคนเดียวทั้งในน้ำก็ไม่สู้ถนัด จำเราจะแปลงกายลงไปดูก่อนคิดดังนั้นแล้ว ก็ร่ายคาถาแปลงกายเปนรูปปูน้อยจมน้ำลงไป ลงไปถึงน่าหอที่เคยลงไปลักกิมเจงของงู่ม่ออ๋องนั้น เห้งเจียก็คลานตรงมาที่เล่งอ๋องกำลังพร้อมวงษ์ญาติรื่นเริงเลี้ยงสุรากัน เห้งเจียเห็นแล้วไม่อาจคลานเข้าไป ก็คลานเลยเข้าไปหลังระเบียงข้างทิศตวันออก มีกุ้งปูสี่ห้าตัวกำลังสัพยอกกัน เห้งเจียจึงแอบฟังครู่หนึ่ง แล้วจึงถามพวกเหล่านั้นว่า ท่านฮู่เบ๊จับอ้ายปากยาวมาได้นั้น เห็นจะตายแล้วหรือ พวกนั้นบอกว่ายังไม่ตาย ยังผูกอยู่ที่ระเบยงข้างทิศตวันตกนั้นมิใช่หรือ
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ค่อย ๆ คลานข้ามไปยังระเบียงทิศตวันตกแลไปก็เห็นโป๊ยก่ายต้องมัดอยู่กับเสาร้องไห้คร่ำครวนอยู่ เห้งเจียเหลียวซ้ายแลขวาก็คลานเข้าใกล้ร้องเรียกว่าโป๊ยก่าย แล้วเอาก้ามหนีบเชือกร้องว่าหนีเถิด โป๊ยก่ายมือหลุดออกแล้วบอกว่าเครื่องมือของข้าพเจ้ายังไม่ได้ ด้วยปิศาจมันเอาไปเก็บไว้บนตำหนักแล้ว เห้งเจียว่า/*53เจ้าออกไปคอยอยู่ที่น่าหอก่อน พี่จะไปค้นคราดได้แล้วจึงจะกลับออกไป โป๊ยก่ายก็ค่อยๆ ออกไป เห้งเจียก็ค่อยๆ คลานขึ้นบนตำหนัก แลไปก็เห็นพิงอยู่ริมฝา เห้งเจียก็ร่ายคาถากำบังกายแอบเข้าไปฉวยคราดได้แล้วก็ออกมายังที่น่าหอ เอาคราดส่งให้โป๊ยก่าย ๆ ได้คราดแล้วก็พูดว่าพี่ไปคอยข้าพเจ้าอยู่ที่ปากบึงก่อน ข้าพเจ้าจะตีขนาบเข้าไป ถ้ามีไชยชะนะก็จะจับพวกบริวารมันทั้งสิ้นแม้ว่าทานกำลังมันไม่ไหว ก็จะถอยกลับออกไปพี่คอยข้าพเจ้าอยู่ที่ปากบึง เห้งเจียก็แซกน้ำกลับขึ้นมาก่อน
ฝ่ายโป๊ยก่ายสองมือจับคราดหันกลับเข้าไป ปากก็ร้องด้วยเสียงอันดังเอาคราดฟันซ้ายฟันขวาไล่บุกรุกเข้าไป พวกบริเวณใหญ่น้อยเหล่านั้นเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันวิ่งหนีขึ้นบนตำหนัก ร้องว่าไม่ได้การแล้วอ้ายปากยาวมันดึงเชือกขาดเดี๋ยวนี้กลับตีขนาบบุกเข้ามาในนี้แล้ว เวลานั้นเล่งอ๋องกับบุตรเขยแลพวกบริวารทั้งหลายไม่ทันรู้ตัว ก็วิ่งหนีซ่อนเร้นเอาตัวรอด โป๊ยก่ายก็ไล่รุกขึ้นมาบนตำหนัก เอาคราดไล่สับซ้ายสับขวา ไม่ว่าประตูน่าต่างสิ่งของอะไรสับแตกกระจายหักพังไปทั้งสิ้น ฝ่ายเก๊าเท้าปิศาจก็พาเมียไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังนั้นแล้วฉวยง้าวง้วยโตออกมาร้องตวาดว่า อ้ายชาติหมูป่ามึงทะลึ่งเข้ามาจะค้นหาอะไร ทำให้ในบ้านเราตกเนื้อตกใจดังนี้ โป๊ยก่ายด่าว่าอ้ายสัตว์ขะโมยมึงทำไมจึงเอากูมามัดทำไม อันการธุระของกูมีเพราะมึงเชิญกูมาตีบ้านมึง มึงจงรีบเอาของวิเศษส่งมาให้เรา ๆ จะ/*54ได้นำไปถวายเจ้าแผ่นดินเมืองเจ๊จ๊ายก๊ก มิดังนั้นชีวิตรพวกมึงก็จะไม่พ้นฝีมือกู เก๊าเท้าปิศาจได้ฟังดังนั้นก็โกรธ กัดฟันตรงเข้ามาเอาง้าวฟันโป๊ยก่าย
ฝ่ายเล่งอ๋องกับพวกบริวารแลวงษ์ญาติก็พากันถืออาวุธเข้าช่วยระดมตีโป๊ยก่าย ๆ เห็นจะเสียการ ก็เอาคราดสับร่นไปทีหนึ่งแล้วก็ถอยหนี เล่งอ๋องพาพวกรุกไล่มาบัดเดี๋ยวก็ขึ้นหลังน้ำ โป๊ยก่ายวิ่งหนีขึ้นบกเล่งอ๋องก็ไล่รุกมา ฝ่ายเห้งเจียยืนคอยอยู่ข้างตลิ่งแลไปในน้ำเห็นไล่โป๊ยก่ายมา เห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศเอาตะบองเหล็กพุ่งลงไปถูกศีศะเล่งอ๋องแตกกระจายโลหิตไหลแดงไปทั้งบึง เล่งอ๋องก็ตายศพลอยอยู่ในน้ำ พวกลูกหลานเล่งอ๋องเห็นดังนั้นก็ตกใจ กลับหนีเอาตัวรอด เก๊าเท้าก็เก็บเอาศพเล่งอ๋องกลับลงไปในบาดาร เห้งเจียโป๊ยก่ายก็มิได้ไล่ตามไป นั่งพักอยู่ปากบึงกำลังตรึกตรอง ได้ยินเสียงลมพัดหวิว ๆ มาเมฆหมอกกลับมาข้างทิศตวันออก ข้ามมาข้างทิศอาคะเน เห้งเจียพิเคราะห์ดูโดยละเอียด ก็เห็นยี่หนึงจีนกุนพาพวกเทพารักษ์ทั้งหกอยู่ที่เขาป๋วยซัวไปเที่ยวเล่น ท่านทั้งหกนั้นขี่นกที่ตัวก็มีเครื่องอาวุธทุก ๆ คน ล้วนแต่ธนูน่าไม้สินศรทุก ๆ คน เห้งเจียพูดกับโป๊ยก่ายว่า นั่นคือจีนกุนพี่น้องทั้งเจ็ดมาถึงนี่ดีแล้ว จำเราจะเชิญเธอให้ช่วยเราจึงจะชอบ ด้วยครั้งนี้เปนการลำบาก แต่พี่กระดากแก่จีนกุน เพราะเมื่อครั้งก่อนเธอเคยกำจัดเราครั้งหนึ่งแล้ว โป๊ยก่ายจงไปเชิญเธอให้หยุด แม้เธอหยุดแล้วพี่จึงจะไปหา /*55โป๊ยก่ายก็เหาะขึ้นบนยอดเขาร้องเรียกว่า ท่านจีนกุนหยุดสักหน่อยเถิด ซีเทียนใต้เซียอยากจะพบท่าน จีนกุนได้ยินดังนั้นก็หยุดพร้อมกัน โป๊ยก่ายก็มาคำนับ
จีนกุนถามว่าซีเทียนใต้เซียอยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายบอกว่าอยู่ข้างชายเขา จีนกุนจึงเรียกน้องทั้งหกพากันเดินลงไปข้างชายเขา ก็มาพบกับเห้งเจีย จีนกุนจึงมาจับมือเห้งเจียพูดว่า ท่านตั้งแต่พันจากไภยเข้ารักษาธรรมตามทางสัมมาปะฏิบัติ ต่อไปจะได้ขึ้นนั่งแท่นบัวรับซึ่งพระบรมศุข ข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยท่านเปนอันมาก เห้งเจียย่อตัวพูดว่า ก็ยังไม่กำหนดได้ยังไม่รู้ว่าเมื่อใดจะสำเร็จ บัดนี้ข้ามมาถึงเมืองเจ๊จ๊ายก๊ก ของวิเศษในพระเจดีย์หายไป ก็ได้ทราบว่าอ้ายปิศาจนี้ลักเอามา แต่ความร้ายตกอยู่แก่สงฆ์ในวัดกิมกวางยี่ต้องโทษทระมาทุกข์ ข้าพเจ้าจึงได้มาทวงเอาของวิเศษก็พอมาพบท่านมาทางนี้ ข้าพเจ้าปราถนามาให้ท่านหยุดช่วยข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านจะมีความกรุณาหรือไม่ จีนกุนหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเวลานี้ก็ว่างธุระพาพวกพี่น้องไปเที่ยวไล่โคถึกในป่าพงกลับมา ท่านใต้เซียปราถนาจะให้ข้าพเจ้าช่วย ข้าพเจ้าที่ไหนจะขัดท่านได้เล่า แต่ยังไม่ทราบว่าปิศาจตำบลนี้มีปิศาจอะไร พี่น้องทั้งหกพูดว่าพี่เห็นจะลืมแล้วหรือ ที่นี่เขาล้วนเจี๊ยซัวบึงเพ็กปอท้ำใต้นั้นบ้วนเซียเล่งอ๋องทำวังอยู่ จีนกุนพูดว่าบ้วนเซี้ยเล่งอ๋องนั้นเห็นจะไม่กล้าทำร้าย ทำไมจึงไปลักเอาของวิเศษในพระเจดีย์มาได้
/*56เห้งเจียพูดว่า เธอคบหากับบุตรเขยเก๊าเท้าฮู่เบ๊ไปทำแผลงฤทธิ์ให้ฝนโลหิตตกแล้วจึงลักเอาของวิเศษมา เมื่อตะกี้นี้ข้าพเจ้าตีเล่งอ๋องตาย พวกนั้นเก็บเอาศพลงไปบาดานแล้ว ข้าพเจ้าทั้งสองกำลังคิดกัน ก็พอเห็นท่านเหาะมาทางนี้ จึงได้หาขอให้ท่านช่วยดังนี้ จีนกุนว่าท่านก็ทำร้ายเล่งอ๋องตายแล้ว ควรจะเร่งตีขนาบเข้าไปอย่าให้ทันตั้งตัวได้ ก็จะกำจัดได้หมดทั้งวังจะได้เสร็จการ
โป๊ยก่ายพูดว่าดังนั้นก็จริง แต่ขัดเวลาก็จวนค่ำจะทำการไม่ถนัด จีนกุนพูดว่าไม่เปนไร ข้าพเจ้ามีสุราแลของกินมาพร้อม ว่าแล้วก็นำมาเลี้ยงกันพลางสนทนากันพลาง รอเวลาสว่างแล้วจึงค่อยเข้าต่อสู้ จีนกุนก็ให้คนใช้จัดแจงสุราแลแกล้มเอามาตั้งแล้วจีนกุนก็เชิญเห้งเจียโป๊ยก่ายพร้อมด้วยพี่น้องรับประทาน เวลานั้นกำลังเดือนดาวสว่างไสวรินสุรากินเล่นตามสบาย สนทนากันอยู่จนสว่าง โป๊ยก่ายในคืนวันนั้น เสพสุราหลายถ้วยออกมึนเมา เห็นแสงตวันขึ้นแล้วจึงพูดว่า คอยข้าพเจ้าจะลงน้ำไปท้าชวนรบแก่มัน พูดแล้วก็ถอดกางเกงขึ้นเอาผ้าผูกรัดแน่นดีแล้ว มือถือคราดกระโจนลงน้ำแซกไป พอมาถึงหอน่าโป๊ยก่ายก็ร้องอึกกะทึกขึ้น มือถือคราดตีขนาบซ้ายขวาเข้าไป เวลานั้นลูกชายเล่งอ๋องกำลังไว้ทุกข์ หลานกับบุตรเขยเล่งอ๋องกำลังจัดตั้งแต่งศพเล่งอ๋องโป๊ยก่ายไล่ทะลึ่งขึ้นบนตำหนัก เอาคราดตรงเข้าสับบุตรเล่งอ๋องคว่ำล้มลงตายคาที่ โป๊ยก่ายแกว่งคราดไล่สับขนาบเข้าไป พวกนาคใหญ่น้อยเห็นดังนั้น/*57ก็ตกใจวิ่งหนีไปข้างใน เมียเล่งอ๋องวิ่งพลางร้องไห้พลางพูดว่าอ้ายปากยาวมันมาฆ่าลูกข้าพเจ้าตายอิกแล้ว เก๊าเท้าปิศาจก็จับง้าวง้วยโต พาหลานเล่งอ๋องไล่ตีขนาบออกมา โป๊ยก่ายค่อยถอยฬ่อพลางรบพลางจนขึ้นมาพ้นน้ำ
ฝ่ายเห้งเจียกับจีนกุนพี่น้องทั้งเจ็ดคนนั่งคอยอยู่ที่ฝั่ง เห็นปิศาจไล่โป๊ยก่ายมา ก็ตรูกันมาเอาอาวุธคว่างลงไปก็ฟาดฟันเอาหลานเล่งอ๋องตัวขาดออกไปเปนท่อน ๆ เก๊าเท้าปิศาจเห็นท่าจะไม่เปนการก็แปลงเปนรูปเดิมตัวหนอนมีปีกโผบินขึ้นร่อนเร่ จีนกุนเห็นดังนั้นก็เอาศรยิงไปถูกปีก ปิศาจก็โผกลับลงมาคาบเอาจีนกุนที่บั้นเอ็ว แล้วยื่นศีศะออกมาอิกศีศะหนึ่ง สุนักข์ของจีนกุนกระโดดเข้ากัดกระชากลงมาโลหิตปิศาจไหลออกโซม เก๊าเท้าปิศาจถูกเจ็บก็สลัดหลุดแล้วโผหนีไปทางทิศอุดร โป๊ยก่ายจะไล่ตามไป เห้งเจียยึดห้ามไว้บอกว่ามันจนอยู่แล้วอย่าไล่มันไปเลย มันถูกสุนักข์กัดศีศะมันคงถึงแก่ความตาย ไว้พี่จะแปลงตัวเหมือนปิศาจเก๊าเท้า เจ้าแหวกน้ำตามลงไปบาดาลหาก๋งจู๊หลอกมันเอาของวิเศษมาให้ได้ก่อน
จีนกุนว่าถ้าไม่กำจัดมันเสีย ให้มันมีพืชพรรณ์ต่อไป ภายหลังจะทำร้ายแก่มนุษย์ทั้งหลาย โป๊ยก่ายก็ทำตามเห้งเจียสั่งแหวกน้ำลงไป เห้งเจียก็แปลงกายเปนปิศาจเก๊าเท้า เดินน่าโป๊ยก่าย เห้งเจียเดินมาใกล้วังบ้วนเซี้ยเล่งอ๋อง แลไปก็เห็นนางก๋งจู๊ ๆ ถามว่าทำไม/*58จึงกระหิดกระหอบวิ่งมาดังนี้ เห้งเจียบอกว่าอ้ายโป๊ยก่ายมันมีไชยชะนะเราไล่ตามมาแล้ว เจ้าจงหยิบเอาของวิเศษมาให้เราจะได้เก็บซ่อนไว้
ฝ่ายนางก๋งจู๊ก็หารู้ว่าเห้งเจียไม่จึงเข้าไปในห้อง หยิบเอากลักของวิเศษมาส่งให้เห้งเจียแล้วบอกว่า นี่คือของวิเศษของพระพุทธเจ้า แล้วนางส่งให้มาอิกกลักหนึ่งแล้วบอกว่านี่คือของวิเศษเล่งกี่เช้าเห้งเจียรับของวิเศษนั้นแล้วก็เก็บซ่อนไว้ในตัว ให้โป๊ยก่ายแปลงกลับเปนรูปเดิม นางก๋งจู๊ตกใจจะเข้าแย่งของวิเศษคืน โป๊ยก่ายกระโดดเข้ามาเอาคราดสับถูกที่บ่ากระชากล้มลงกับพื้น ยังแต่เมียเล่งอ๋องก็วิ่งหนีเอาตัวรอด โป๊ยก่ายไล่ตามจะเอาคราดสับ เห้งเจียห้ามว่าอย่าเพ่อตีให้ตายก่อน จับเอาไปทั้งเปนให้เจ้าแผ่นดินดู จะได้เห็นความจริงของพวกเรา โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็จับตัวนางเล่งอ๋องพาขึ้นมาพ้นน้ำ เห้งเจียก็ตามหลังมามือถือกลักของวิเศษทั้งสองกลักขึ้นบนบกมาคำนับยี่หนึงจีนกุนพูดว่า ข้าพเจ้าพี่น้องพึ่งบุญท่านมาช่วยเปนกำลังจึงได้ของวิเศษคืนมา แลกำจัดพวกปิศาจได้ราบคาบแล้ว จีนกุนกับพี่น้องทั้งหกพูดว่าบัดนี้ก็สำร็จการแล้ว พวกข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปก่อนแล้ว จีนกุนพี่น้องทั้งเจ็ดก็คำนับลาเห้งเจียพากันเหาะไปที่เดิม
ฝ่ายเห้งเจียก็นำของวิเศษสองสิ่งเหาะกลับไป โป๊ยก่ายก็พานางเล่งอ๋องเหาะตามไป บัดเดี๋ยวก็ถึงเมืองเจ๊จ๊ายก๊ก ฝ่ายหมู่สงฆ์อยู่ที่วัดกิมกวางยี่ ก็พากันออกมานอกกำแพงเมืองคอยรับเห้งเจียโป๊ยก่าย พอแลเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายมาถึงก็พากันคำนับรับเข้าเมือง ฝ่ายเจ้า/*59เมืองเจ๊จ๊ายก๊กได้ทรงทราบก็ลงจากปราสาท มาพร้อมกับพระถังซัมจั๋งแลซัวเจ๋งออกมารับอยู่น่าพระลานมีพระไทยยินดียิ่งนัก เห้งเจียโป๊ยก่ายเข้ามาคำนับแล้ว พระองค์จึงรับสั่งให้พวกเครื่องจัดแจงจะสนองคุณพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม พระถังซัมจั๋งพูดว่าให้เห้งเจียนำของวิเศษเข้าพระเจดีย์แล้วจึงค่อยเลี้ยงดูกันจะเปนการดี พระเจ้าแผ่นดินถามนางเล่งอ๋องว่าพูดภาษามะนุษย์ได้หรือไม่ โป๊ยก่ายทูลว่านี่แลภรรยาของเล่งอ๋องทำไมจะพูดไม่ได้
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าแม้พูดได้ ก็จงแสดงเหตุผลต้นปลายที่ลักของวิเศษในพระเจดีย์ไปนั้นเปนประการใด นางเล่งอ๋องทูลว่าซึ่งลักของวิเศษในพระเจดีย์ไปนั้น ข้าพเจ้าไม่ทราบเปนความสัตย์จริง คืออ้ายคนสามีข้าพเจ้ามันคบคิดกันกับบุตรเขย มันพากันมาทำเปนฝนโลหิตตกเห็นได้ช่องก็ลักเอาไปไว้ในบาดาร พระเจ้าแผ่นดินถามว่าก็ที่เรียกว่าหญ้าเล่งกี่เช้านั้นเปนสิ่งอะไร นางเล่งอ๋องทูลว่าอันของวิเศษสิ่งนั้นบุตรสาวของข้าพเจ้าขึ้นไปบนสวรรค์ห้องต้ายลาเทียน ลักเอาหญ้าวิเศษเก้ายอดของนางท้าวเจ้าแม่อ๋องโบ๊เนี่ยเนี้ย ได้พระธาตุที่พระเจดีย์กับของวิเศษสองสิ่งอบรมกัน ร้อยพันหมื่นปีก็ไม่ทำลายได้รัศมีศรีแสงก็เจริญรุ่งเรืองขึ้น หากจะเอาหญ้านั้นกวาดลงกับพื้นทีหนึ่งรัศมีก็ฟุ้งขึ้นสายสว่างบัดนี้ของท่านก็คืนแล้ว สามีแลบุตรสาวเขยก็ตายหมดแล้ว ขอท่านได้โปรดยกชีวิตรข้าพเจ้าไว้เถิด
เห้งเจียพูดว่า การทั้งนี้มิใช่จะผิดทุกคนเมื่อไร แต่โทษ/*60ของเจ้านั้นเราจะยกชีวิตรไว้ให้ แต่จะให้เจ้ารักษาของวิเศษในพระเจดีย์ให้คงนานไปจะรับได้หรือไม่ นางเล่งอ๋องได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดว่าแม้ท่านยกโทษให้ไว้ชีวิตรแล้ว ก็ตามแต่ท่านจะใช้ เห้งเจียจึงได้เอาลวดเหล็กมาร้อยกะดูกสันหลังนางเล่งอ๋องแล้ว บอกให้ซัวเจ๋งเชิญพระเจ้าแผ่นดินเสด็จไปยังวัด จะได้ทอดพระเนตรเห็นพวกเราเอาของวิเศษกลับเข้าบันจุในพระเจดีย์ เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินก็รับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดราชรถ ก็พร้อมด้วยพระถังซัมจั๋งแลขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงพากันไปยังวัดกิมกวางยี่ ฝ่ายเห้งเจียก็นำพระบรมสารีริกธาตุวิเศษขึ้นบันจุ ในชั้นที่สิบสามยอดพระเจดีย์เสร็จแล้ว เห้งเจียก็ร่ายคาถาเรียกพระภูมิเจ้าที่แลเทพารักษ์ที่รักษาในวัดนั้นมาพร้อมกันแล้ว จึงสั่งว่าท่านจงผลัดกันส่งสิ่งของกินให้นางเล่งอ๋องสามวันครั้งหนึ่ง แม้ว่าผิดเวลาจะปรับโทษถึงชีวิตร พระภูมิเจ้าที่รับเทพารักษ์ทั้งหลายรับคำสั่งแล้ว ก็กลับไปยังสฐานที่อยู่แห่งตน ๆ
เห้งเจียจึงเอาเล่งกี่เช้าหญ้าวิเศษ กวาดพระเจดีย์ทุก ๆ ชั้นแล้วปักใส่คุนโทวางอยู่ริมข้างพระบรมสารีริกธาตุ เพื่ออาไศรยความอบรมให้คงทนอยู่สิ้นกาลนาน ครั้นเมื่อเห้งเจียบันจุพระบรมสาริริกธาตุแล้ว รัศมีศรีแสงก็สว่างช่วงโชติออกปรากฎแก่มหาชน ครั้นบันจุแล้วเห้งเจียก็ลงจากพระเจดีย์ เจ้าแผ่นดินจึงมาทำเคารพขอบคุณว่าหากท่านโพธิสัตว์ทั้งหลายมิได้มาถึงนี่ ที่ไหนเลยจะรู้แจ้งเหตุผลได้/*61ดังนี้ เห้งเจียจึงพูดว่า ซึ่งชื่อวัดกิมกวางยี่นั้นไม่ดี เพราะเลื่อนลอยไม่คงทนยั่งยืน ข้าพเจ้าอุสาหะจนสำเร็จ ขอได้เปลี่ยนนามวัดเรียกว่าวัดฮกเล่งยี่ ของวิเศษนั้นจะได้มั่นคงอยู่นาน ส่วนพระองค์ก็จะได้ทรงพระเจริญยิ่งอยู่นาน พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงยินดี จึงโปรดให้เปลี่ยนนามวัดเรียกว่า วัดฮกเล่งยี่ต่อมา ครั้นเสร็จแล้วก็พร้อมกันกลับยังพระราชวัง เสวยโต๊ะเลี้ยงดูกันเปนที่รื่นเริง แล้วรับสั่งให้เจ้าพนักงานอาลักษณ์แต่งหนังสือเดินทาง มอบให้พระถังซัมจั๋งแลให้นำเงินแลของดีมาขอบคุณ ให้พระถังซัมจั๋งกับพวกศิษย์ เพื่อจะได้เปนกำลังเดินทาง พระถังซัมจั๋งก็ไม่รับ มอบคืนกลับเข้าคลังไปตามเดิม
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง จึงลาพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ก็จัดเสบียงเข้าตากเข้าตูให้เปนเสบียงตามทาง แล้วพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางแลชาวเมืองกับพระสงฆ์ในวัดนั้น ก็พร้อมกันตามส่งจนออกนอกพระนคร ส่วนพระสงฆ์ทั้งหลายนั้นตามส่งจนกระทั่งในป่า บางองค์ก็หยากจะไปปฏิบัติ แลตามไปเล่าเรียนไม่คิดจะกลับ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงถอนขนใส่ปากเศกพ่นออกไปเปนเสือโคร่งกว่าสามสิบตัว กระโจนมาสกัดน่าพระสงฆ์เหล่านั้นไว้ ส่วนพระสงฆ์ทั้งหลายตกใจกลัว ก็พากันวิ่งหนีมิได้อาจตามไป เห้งเจียก็รีบจูงม้าเดินเข้าทางป่าใหญ่มาบัดเดี๋ยวก็ห่างไกล พระสงฆ์เหล่านั้นก็พากันร้องไห้กลับวัด เห้งเจียเห็นพ้นมาแล้วก็เรียกขนกลับเข้าตัว อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดิน/*62ตัดทางไป เวลานั้นฤดูหนาวก็เปลี่ยนเปนฤดูร้อน แลไปข้างน่าเห็นมีภูเขายาวยืด แต่บนนั้นมีหนทางเดิน พระถังซัมจั๋งหยุดพิจารณาดู บนเขานั้นล้วนแต่หนามไม้พุ่มรกปกคลุมเถาวัลิพันธ์รุงรัง แม้จะมีช่องทางเดินก็ล้วนแต่หนามทั้งสิ้น เห็นดังนั้นแล้วก็เรียกสานุศิษย์ถามว่า หนทางอย่างนื้เราจะไปอย่างไรได้ โป๊ยก่ายพูดว่า อาจาริย์ไม่ต้องเปนทุกข์ รอข้าพเจ้าเอาคราดเหล็กสับฟาดให้ราบลงแล้ว อย่าว่าแต่จะขี่ม้าจะหามเกี้ยวไปด้วยก็ได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าโป๊ยก่ายมีกำลังมากก็จริง แต่ไม่รู้ว่าจะไปทางนั้นใกล้ไกลสักเท่าใด
เห้งเจียว่า ไว้ธุระข้าพเจ้าจะตรวจดูก่อน เห้งเจียก็เหาะขึ้นกลางอากาศพิจารณาดู เห็นเปนหนามรกปกคลุมยืดยาวแลสุดตาก็ไม่สิ้นระยะ เห้งเจียก็กลับลงมาบอกพระอาจาริย์ว่า หนทางนี้ไกลเหลือคะเนสักพันโยชน์ได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าถ้าดังนั้นทำฉันใดเล่าจึงจะไปได้ โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า แม้อยากจะไปก็ต้องตามข้าพเจ้าไป โป๊ยก่ายแปลกายสูงขึ้นยี่สิบวาแล้วจับคราดแกว่งทีหนึ่งร้องให้แปลงคราดก็ยาวออกอีกสามสิบวา โป๊ยก่ายก็เดินมาต้นทางสับซ้ายฟาดขวาพักหนึ่งเถาวัลิพุ่มหนามก็ราบเปนจุณไปทั้งสิ้นหนทางเตียนโล่ง จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งให้เดินตามมา ซัวเจ๋งก็หาบเดินตามเห้งเจ้ยก็เอาตะบองคอยเขี่ยแหวกทางไป โป๊ยก่ายคอยฟาดคอยสับเดินมาวันหนึ่งมิได้หยุดมือ ประมาณทางได้ร้อยสิบโยชน์/*66เวลาจวนค่ำ แลไปข้างน่าเห็นมีช่องเปนลานเปล่า มีหลักศิลาตั้งอยู่ เดินเข้าไปใกล้เห็นมีอักษรใหญ่สามตัวว่า (กิมกี่เนี้ย) คือเข้าภูเขาหนามรก ข้างล่างมีอักษรเล็ก สิบสี่ตัวคำต้นว่า กินกิพ่องพันโป๊ยแป๊ะลี้ แปลว่าหนามรกปกคลุมแปดร้อยโยชน์ คำสองว่าโก๋ไล้อู๋โล่โบ๊หนั่งเกี้ย แปลว่าแต่เดิมมีหนทางไม่มีคนเดิน
โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะเติมต่ออีกสองคำว่า หมอกกินโป๊ยก่ายเน่งกายผั่ว เต๊กเถ่าไซฮึงโล่จิ๋นเพ้ง แปลว่าบัดนี้โป๊ยก่ายเปิดทางได้ทะลุถึงไซทีทางก็เรียบ พระถังซัมจั๋งยินดีลงจากม้าพูดว่าสานุศิษย์เหน็ดเหนื่อยมาก จงหยุดพักที่แห่งนี้สักคืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งเราจึงค่อยออกเดินจะไม่ดีหรือ โป๊ยก่ายพูดว่า อาจาริย์อย่าหยุดเลย เวลานี้ท้องฟ้ายังสว่างอยู่ควรจะไปได้ ข้าพเจ้าจะเปิดช่องให้เดินได้ตามสะบาย พระถังซัมจั๋งก็ตามใจโป๊ยก่ายจับคราดขึ้นน่าค่อยฟาดค่อยแหวกไปก็พากันเดินไปมิได้หยุด มาได้อีกวันกับคืนหนึ่ง เวลานั้นก็จวนค่ำแลไปข้างน่าเถาวัลย์ก็รกเรี้ยวหนามรุงรัง แลได้ยินเสียงลมพัดไม้ไผ่สนถูเปนเพลงฟังเพราะดี แลเห็นที่ว่างตอนหนึ่ง ที่นั้นมีศาลเจ้าศาลหนึ่ง ที่น่าศาลมีพฤกษาต่าง ๆ กิ่งก้านสาขาปกคลุมร่มรื่นเย็นดี พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้านั่งพักสักประเดี๋ยว เห้งเจียจึงพูดว่าที่ตรงนี้นั่งนานนักไม่ได้ พิเคราะห์ดูวิธีร้ายมากกว่าดี พูดพอจะหยุดคำลง ก็ได้ยินสายลมในศาลนั้นพัดฉิวมา แลไปที่ศาลเห็นตาเฒ่าคนหนึ่งมือถือไม้เท้าเดินออกมา/*64จากศาล มีคนเดินตามหลังตาเฒ่ามาอีกคนหนึ่งหน้าเขียวมีเขี้ยวออกจากปาก ผมเผ้ารุงรังบนศีศะทูนถาดขนมเดินตามตาเฒ่าออกมา ตาเฒ่านั้น เข้ามาใกล้ก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าคือภูมิเจ้าที่อยู่บนเขานี้ ทราบว่าท่านใต้เซียมาถึงนี่ ไม่มีอะไรจะคำนับท่าน มีแต่ขนมถาดหนึ่งมาเคารพท่าน ให้ท่านอาจาริย์กับท่านทั้งสามกินสักอิ่มหนึ่งพอแก้หิว หนทางนี้ไกลถึงแปดร้อยโยชน์ ไม่มีผู้คนเชิญท่านรับประทานเถิดแก้หิว โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็มีความยินดีจะเข้าไปหยิบกิน เห้งเจียพิเคราะห์ดูโดยละเอียดก็รู้แน่ จึงร้องตวาดโป๊ยก่ายว่าให้หยุดก่อน เห้งเจียยกตะบองขึ้นถามตาเฒ่าว่าเรามิใช่คนพาล ตัวเปนพระภูมิเจ้าที่ไฉนมาทำหลอกลวงเราดังนี้ เห้งเจียเงื้อตะบองจะตี ตาเฒ่าเห็นดังนั้น ก็กลายเปนสายลมพยุห์หอบเอาพระถังซัมจั๋งไป สานุศิษย์ทั้งสามก็พากันตกใจไม่รู้ว่าอาจาริย์หายไปทางไหนก็พากันเที่ยวแยกค้นหา
ฝ่ายตาเฒ่ากับปิศาจนั้นก็ช่วยกันพะยุงพระถังซัมจั๋งเหาะไป ครั้นถึงกุฎีศิลาก็ลอยลงยังพื้น ค่อย ๆ วางพระถังซัมจั๋งลงแล้ว จับมือพระถังซัมจั๋งพูดว่า ข้าพเจ้ามิใช่คนร้ายกาจอะไรดอกท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าคือจับโป๊ยกงอยู่บนเขานี้ เห็นเดือนสว่างลมพัดดี จึงเชิญท่านอาจาริย์มาสวดสาทยาย พอแก้ความรำคาญเท่านั้น พระถังซัมจั๋งแลดูเดือนเห็นแจ่มแจ้งไสวสว่าง แลได้ยินเสียงคนพูดว่า วันนี้ท่านจับโป๊ยกงไปเชิญท่านอาจาริย์มาหรือ พระถังซัมจั๋งแลไปก็เห็นตาเฒ่า/*65สามคน รูปร่างนุ่งห่มแปลก ๆ กัน เฒ่าทั้งสามเดินมาคำนับพระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ทำเคารพตอบแล้วพูดว่าอาตมาไม่มีบุญอะภินิหารอะไร ลำบากแก่ท่านทั้งหลายต้องมาคำนับ เฒ่าจับโป๊ยกงพูดว่าข้าพเจ้าทราบว่าท่านอาจาริย์ ลุซึ่งมรรคผลเปนผู้วิเศษ ข้าพเจ้าก็ตั้งใจคอยอยู่นานแล้ว วันนี้มาประสบพบกับท่านก็เปนบุญอันใหญ่ หากท่านไม่ปีดบังธรรมอันวิเศษขอท่านได้สาทยายให้สำราญเถิด พระถังซัมจั๋งย่อตัวลงปรายไสยถามว่านามของท่านที่หนึ่งนั้นชื่อใด จับโป๊ยกงตอบว่า ท่านที่หนึ่งชื่อว่าโกเต๊กกง ที่สองลินกงจื๊อ ที่สามชื่อว่าฮุดหุ้นโซ้ ข้าพเจ้าชื่อกิ๊นเจี๊ยด พระถังซัมจั๋งถามอีกว่าท่านทั้งสี่อายุสักเท่าใดแล้ว
โกเต็กกงตอบว่า ข้าพเจ้าอายุได้พันเสศแล้ว ตั้งแต่เล็กมาก็ชอบรักษาปะฏิบัติตามทางบวชเรียนมิใช่คนธรรมดา ลินกงจื๊อบอกข้าพเจ้าอายุก็ได้พันปีแล้ว ข้าพเจ้าตั้งแต่เล็กมาก็ชอบทางบวชเรียนทางระงับศุขตามฝ่ายเซียนไม่เหมือนธรรมดา ฮุดหุ้นโซ้ก็บอกว่า ข้าพเจ้าอายุก็ถึงพันปีเสศแล้ว  ชอบแต่ทางความระงับปะฏิบัติตามอย่างเซียนไม่ชอบอยู่ปนด้วยหมู่คณะที่วุ่นวาย กิ๊นเจียดจับโป๊ยกงหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าอายุก็พันเสศชอบรักษาตามฝ่ายเซียนระงับศุขเปนที่อยู่แห่งใจ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเฒ่าทั้งสี่พูดดังนั้นก็สรรเสริญว่าท่านทั้งสี่อายุก็สูงแลได้รักษาความบริสุทธิ์ดังนี้ก็เปนความดีอยู่แล้ว
เฒ่าเซียนทั้งสี่จึงถามพระถังซัมจั๋งว่าท่านอาจาริย์อายุได้เท่าใดแล้ว /*66พระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมอายุพึ่งได้สี่สิบเท่านั้น ได้พึ่งท่านอาจาริย์วัดกิมซัวยี่สั่งสอนตามพระพุทธสาศนาได้อุสาห์เล่าเรียน มาบัดนี้ได้รับ ๆ สั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปไซที จึงได้มาพบท่านทั้งสี่มีความเอนดูอาตมมาก ๆ เซียนเฒ่าทั้งสี่จึงมีความสรรเสริญว่า ท่านอาจาริย์เปนผู้ประพฤติพรหมจรรย์แท้ ตั้งแต่เล็กบวชเรียนรู้พระธรรมลึกซึ้ง ท่านเปนพระสงฆ์วิเศษกว่าพระสงฆ์ทั้งหลาย พวกข้าพเจ้าได้รับท่านมาถึงนี่ ขอท่านได้แนะนำวิปัสนาธรรมคำหนึ่งสองคำ พวกข้าพเจ้าจะได้เข้าใจบ้างจะได้ไม่เสียทีที่เกิดมา พระถังซัมจั๋งได้ฟังเฒ่าทั้งสี่พูดดังนั้นก็มีความยินดีตอบว่าอันวิปัสนาธรรมนั้น คือความเห็นวิเศษเกิดขึ้นในดวงจิตร คือปัญญาจักษุเดิมก็เพ่งบริกรรมดูรูปนามว่าเปนของไม่เที่ยงเปนกองทุกข์มิใช่ตัวตนคนสัตว์ จนแจ่มใสจิตร์อันสับปะยุติด้วยสังขารุเบกขาญาณ ก็บังเกิดขึ้นกระทำให้กิเลศเครื่องเศร้าหมองเสื่อมถอยออกไปจากจิตร เปนตะทังคะปะหานแลวิกขัมภนะปะหานได้ เพียงโหกิยะวิปัสนาปัญญา ต่อไปจิตรที่สับปะยุติด้วยสังขารุเบกขาญาณนั้น ลงสู่พะวังค์จึงมะโนทวาราวิถี ซึ่งเปนกิริยาเกิดขึ้นแล่นไป อิกเจ็ดขณะ ๆ ที่ต้นเปนอุปะจารณ์ ขณะที่สองเปนอะนุโลม ขณะที่สามเปนโคตระภูญาณ ขณะที่สี่ที่ห้าเปนวาระแห่งมรรค ขณะที่หกที่เจ็ดเปนวาระแห่งผล นี่แลเรียกว่าหนทางวิสุทธิมรรคตามในคำภีร์พระพุทธสาศนา ผู้ใดเจริญภาวนากระทำให้พระวิปัสนาญาณบังเกิดได้ ตั้งแต่เบื้องต้นคือสัมมะสะนะญาณ จนที่สุด/*67มรรคจิตมรรคญาณ ก็ได้บันลุมรรคผลตามกุศลภาวนาแห่งตนอย่างสูงอย่างกลางอย่างต่ำ ความตรัสรู้ไม่ขาดไม่เหลือรอบคอบก็ปลดเปลื้องเสียซึ้งกิเลศแลธุลีลามก คงแต่ธรรมอันปราศจากเครื่องปรุง เซียนเฒ่าทั้งสี่คอยเงี่ยหูตั้งใจสดับความยินดีเปนที่ยิ่ง ทุกคนก็พากันพนมมือเคารบสรรเสริญว่าท่านอาจาริย์ มีความรู้สำเร็จได้ทางวิปัสนาลุถึงรากเง่าแห่งธรรมหาที่เปรียบมิได้
เซียนเฒ่าฮุดหุ้นโซ้พูดว่า สมาธิที่ระงับธรรมที่อาไศรย ถึงที่ไม่เกิดไม่ดับเปนมรรคผล แต่หนทางของพวกข้าพเจ้าไม่เปนเช่นนั้น พระถังซัมจั๋งพูดว่า แม้ทางไม่อย่างเดียวกันก็จริง แต่รวมภาคย์นั้นลงอันหนึ่ง เปนอย่างไรจึงไม่เหมือนกันเล่า เฒ่าเซียนฮุดหุ้นโซ้พูดว่า พวกข้าพเจ้าเกิดมารูปภาคย์มั่นคงความประสงค์นั้น กับท่านอาจาริย์ไม่เหมือนกันเรียกว่าคนละทาง เพราะต้องอากาศธาตุนิยมแห่งฟ้าดินเปนกำลัง ร่างกายอาไศรยความอบรมด้วยน้ำฝนเจือจุนแอบอิงด้วยลมน้ำค้างใบหนึ่งก็ไม่ร่วง พันกิ่งก็มั่นคง ซึ่งคำกล่าวเหล่านี้เปนความจริง อันท่านอาจาริย์คือมั่นในภาษามคธเปนที่แน่ใจ ยังกลับไปไซทีหาพระปริยัดิธรรมเปนพยานแน่อย่างนี้ ก็ป่วยการเสียเวลา ไม่ทราบว่าจะค้นหาอะไร ที่ว่าผ่าควักเอาหัวใจราชสีห์ศิลา ลืมไม่รู้สึกว่าสมาธิ หลงปราถนามรรคผลซึ่งคำเหล่านี้ ข้าพเจ้าทั้งหลายอยู่ในเขานี้ ความสนทนาด้วยเถาวัลิพุ่มรกอย่างนี้ เปนที่คนกุนจื้ออยู่สำราญอย่างนี้ จะต้องหาใครมาแนะนำ/*68สั่งสอน ต้องพิจารณาดูโดยละเอียดก็จะได้เห็นความศุขในประจุบันนี้จะมิดีหรือ ต่อไปเมื่อน่าก็จะได้พบพระศรีอาริยเมตไตรยลงมาตรัสจะมิดีหรือ
พระถังซัมจั๋งได้ฟังเฒ่าเซียนฮุดหุ้นโซ้พูดดังนั้น ก็คุกเข่าเคารพขอบใจเซียนเฒ่าโป๊ยกงก็ลงจากที่พยุงพระถังซัมจั๋งขึ้น เฒ่าเซียนลินฮือจื้อก็พูดว่า ท่านฮุดหุ้นโซ้อธิบายคำนั้นชัดเจนนัก ขอท่านอาจาริย์อย่าถือผิด นิมนต์ลุกขึ้นเถิด เห็นเดือนสว่างจะทำคำศัพท์กลอนมิได้คิดว่าจะสาทยายซึ่งข้อปฏิบัติบวชเรียน เฒ่าเซียนฮุดหุ้นโซ้ชี้มือไปข้างปรกศิลาแล้วพูดว่า หากจะเล่นคำต่อกลอนกัน ก็ต้องไปที่ปรกศิลานั้น ฉันน้ำชาท่านเห็นควรหรือ พระถังซัมจั๋งเฒ่าเซียนทั้งสี่ก็พากันไปที่ปรกศิลา ต่างนั่งที่ตามสมควรแล้ว เห็นปิศาจหน้าเขียวนั้นยกน้ำชามาตั้งเรียงบนโต๊ะแล้ว เฒ่าเซียนทั้งสี่ก็นิมนต์พระถังซัมจั๋งฉัน พระถังซัมจั๋งสงไสยไม่อาจฉัน เฒ่าเซียนก็ยกถ้วยขึ้นกินก่อน พระถังซัมจั๋งจึงได้ฉัน ครั้นเสร็จแล้วพระถังซัมจั๋งพิเคราะห์ดูบนปรก ที่ประตูมีหนังสือสามตัวว่า (ปั๊กเซียนจัม) คือปรกฤๅษีไม้ แลไปข้างในมีที่บูชาสว่างไสวดุจพระจันทร์ส่องแสงมีกลิ่นหอมระรื่น รอบนอกในมีไชยภูมิสำราญสอาดบริสุทธิ์ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็นึกยินดีอดไม่ได้ กล่าวเปนกลอนขึ้นคำหนึ่งว่า (เสียนซิมจ่อง้วยดังฮ่วนลั้ง) แปลว่า จิตรสมาธิตุจพระจันทร์อยู่ที่ว่างกลับสว่าง เฒ่าเซียนจับโป๊ยกงต่อว่า (ซีเฮ้งยู่เทียนเชงกันซิน ) /*69แปลว่า โคลงขึ้นดุจฟ้าใสกลับใหม่ โตเต๊กกงต่อว่า (ฮ้อกู่มั่นไจ๊เทียมกิมซิ้ว) แปลว่าคำดีดุจร้อยปักโหมดตาด ลินกงจื๊อต่อว่า (กายบุ๋นปุกเตี๋ยมสุยซี้เตียน) แปลว่า หนังสือทุกแต้มดังมณีรัตน์
พระถังซัมจั๋งฟังเฒ่าเซียนต่อกล่าวดังนั้นจึงพูดว่า อาตมพลั้งปากพูดขึ้นคำหนึ่ง ทำให้ท่านทั้งหลายพลอยลำบากไปด้วย อาตมได้ฟังคำกลอนของท่านทั้งหลายใสสอาดเปนครูได้ทุก ๆ คำ จับโป๊ยกงพูดว่า ท่านอาจาริย์ออกคำเดียวไม่ต่อ พวกข้าพเจ้าต้องอุส่าห์ต่อกลอนให้ประกอบกัน พระถังซัมจั๋งพูดว่า คำของท่านทั้งหลายไม่ตกหล่นไพเราะเพราะดีทุก ๆ คำ ข้าพเจ้ามีความระลึกไว้เปนอย่างยิ่ง แต่เวลานี้ดึกดื่นไม่ทราบว่าสานุศิษย์จะอยู่แห่งใด อาตมขอลาไปตามสานุศิษย์ก่อน ขอท่านทั้งสี่โปรดชี้ทางให้อาตมด้วยเถิด เฒ่าเซียนทั้งสี่หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าเปนทุกข์ พวกข้าพเจ้าพันปีจึงได้พบ เวลานี้แสงเดือนก็สว่างดุจกลางวัน นิมนต์ท่านอาจาริย์นั่งพักสนทนาก่อน รอสว่างแล้วพวกข้าพเจ้าจะส่งไปให้ถึงที่ได้พบกันกับศิษย์ทั้งสาม เวลาเมื่อพูดกันอยู่นั้น แลเห็นนางสาวสองคนถือโคมไฟนำหน้า ข้างหลังมีนางเซียนสาวน้อยเดินตามมาตรงเข้ามาในปรก นางเซียนน้อยเดินเข้ามาใกล้ เฒ่าเซียนทั้งสี่ก็ปราไสยถามว่า นางเซียนหนึงไปไหนมาหรือ นางเซียนน้อยตอบว่า ข้าพเจ้าได้ทราบว่ามีแขกดีมาถึงนี่ จะใคร่มาถามดูแลอยากจะพบด้วย เฒ่าเซียนจับโป๊ยกง ชี้พระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่านี่แลแขกดี/*70จะต้องไปหาที่ไหน พระถังซัมจั๋งสำรวมกิริยาหาได้พูดจาว่ากล่าวประการใดไม่ นางเซียนก็เรียกให้ยกน้ำชามา นางสาวใช้ก็เอาป้านรินน้ำชาใส่ถ้วย รศชาฟุ้งขึ้นกลิ่นหอมระรื่น นางเซียนหนึงก็ยกมาถวายพระถังซัมจั๋งหนึ่งถ้วย ยังสี่ถ้วยก็ยกมาให้เฒ่าเซียนคนละถ้วย นางเซียนก็นั่งสนทนาปราไสยพูดว่า เวลานี้เดือนกำลังสว่างท้องฟ้ากำลังเย็นใสดี ขอท่านตาสั่งสอนข้าพเจ้าสักคำสองคำพอเปนคะติสุภาสิตแก้รำคาญ
เฒ่าเซียนฮุดหุ้นโซ้พูดว่า พวกข้าพเจ้าถ้อยคำยังแพร่งพราย ท่านอาจาริย์นั้นเรียนรู้มากสมควรจะแสดงชี้แจงให้ได้ เฒ่าทั้งสี่จึงอธิบายคำกลอนแลสาทยายในทางธรรม ข้อวัตปฏิบัติขอพระถังซัมจั๋งให้นางเซียนหนึงฟังทุกประการ นางเซียนหนึงครั้นได้ฟังข้อความของพระถังซัมจั๋งก็มีความเลื่อมใสศรัทธาชื่นชมยินดียิ่งนัก จึงพูดแก่เฒ่าทั้งสี่ว่า ข้าพเจ้ามิได้มาต่อกลอนบ้าง แม้ถึงดังนั้นก็จะมิให้เสียคำ จะขอต่อสักกลอนหนึ่งว่าแล้ว นางจึงกล่าวเปนกลอนว่า ชื่องามนามเพราะเหมาะใจชน เอมโอฐโอชาหลงลืมตน เฒ่าทั้งสี่สรรเสริญว่ากลอนนางเซียนหนึงพูดว่า ข้าพเจ้ายังเกรงอยู่ด้วยได้ยินท่านอาจาริย์กลอนนั้นเพราะนัก อยากให้ท่านต่อสักกลอนหนึ่งจะได้หรือไม่ พระถังซัมจั๋งนั่งนิ่งมิได้โต้ตอบประการใด
ฝ่ายนางเซียนยิ่งพิศไปมาก็มีความยินดีรักใคร่ จึงขยับเข้านั่งใกล้พระถังซัมจั๋ง แล้วพูดอ้อนวอนกระซิบกระทราบว่า เวลานี้เดือนกำลัง/*71สว่างต่อกลอนเล่นให้สนุกจะคอยเมื่อไรเล่า คนเราเกิดมาจะให้สดไสยได้เท่าใด จับโป๊ยกงพูดว่า นางเซียนหนึงมีความอ่อนน้อม ท่านอาจาริย์ควรจะรับรองแล้ว หากจะไม่เอนดูคือไม่รู้จักท่วงที โกเต็กกงพูดว่าท่านอาจาริย์ชื่อเสียงปรากฎ เห็นจะไม่เปนไปได้เช่นนั้น หากเปนการจริงว่านางเซียนมีจิตรรักใคร่เช่นนั้น ก็ให้ท่านฮุดหุ้นโซ้กับจับโป๊ยกงเปนเถ้าแก่ ข้าพเจ้ากลับลินกงจื๊อเปนฝ่ายหญิงจะได้แต่งการวิวาหะมิดีหรือ พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เผือดผุดลุกจากที่เดินมาร้องเสียงดังว่า พวกท่านนี้เปนพวกเดียวกันแก่มารร้าย เอาเหตุอย่างนี้มาชักชวนเราเปนการอันไม่สมควร เมื่อแรกแสดงการโต้ตอบทางมรรคทางผลก็ควรแก่การแล้ว บัดนี้เอาหญิงรูปงามมาฬ่อลวงจะฆ่าเราดังนี้จะเห็นสมควรแล้วหรือ เฒ่าเซียนทั้งสี่คนเห็นพระถังซัมจั๋งไม่พอใจมีความขัดเคืองดังนั้นก็ไม่อาจพูดต่อไป
ฝ่ายอ้ายปิศาจหน้าเขียวได้ฟังดังนั้น ก็ขยับเขี้ยวเคี้ยวกรามทะลึ่งตึงตังพูดดุจเสียงฟ้าลั่นว่า สงฆ์องค์นี้ทำไมไม่รู้ดีร้ายหนักเบา อันความดีของหญิงนี้ไม่ต้องพูดก็รู้ได้ว่าคนดีละเอียดละออ แต่เพียงวิชาทำกลอนเท่านั้นก็รู้ได้ว่าเปนคนฉลาดแล้ว เขาจะยอมตัวให้เหตุไรจึงไม่มีความปราไสยเล่าอย่าทำให้ล่วงเกินการไป คำของท่านโกเต็กกงนั้นก็ควรแล้ว หรือไม่พอใจข้าพเจ้าจะช่วยเปนธุระแต่งให้ พระถังซัมจั๋งได้ยินอ้ายหน้าเขียวพูดดังนั้น ตกใจหน้าซีดลงทันทีก็นั่งนิ่งอยู่ ปิศาจหน้าเขียวพูดว่าพวกข้าพเจ้าเอาตัวมาจะไม่ให้เปนเพศสงฆ์/*72ต่อไปอิก หากว่าไม่รับแต่งในการนี้จะมิเสียชาติที่เกิดมาหรือ พระถังซัมจั๋งนิ่งตรึกตรองอยู่ ไม่รู้ว่าสานุศิษย์ทั้งสามจะไปเที่ยวตามหาแห่งใด คิดขึ้นมาแล้วก็กลั้นน้ำตาไว้มิได้ไหลออกมาโซมหน้า นางเซียนหนึงเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วแอบเข้านั่งใกล้เล้าโลม ชักผ้าเช็ดหน้าส่งให้พระถังซัมจั๋ง แล้วพูดว่าท่านแห่งที่รักอย่าโทมนัศเสียใจเลย จงเอาผ้าเชดน้ำตาเสียเถิด พระถังซัมจั๋งตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วลุกจะหนีออกจากปรก พวกเหล่านั้นก็ช่วยกันสะกัดกั้นไว้จนเวลารุ่งแจ้ง ก็พอได้ยินเสียงร้องเรียกว่าพระอาจาริย์สนทนาอยู่ในนั้นหรือ อันที่จริงเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งหาบคอนจูงม้าไปเที่ยวค้นหาทั้งคืน มิได้หยุดพักหลับนอนเลย เดินตลอดออกมาจากที่ทางพุ่มหนามรก ประมาณได้แปดร้อยโยชน์ เมื่อได้ยินเสียงอาจาริย์ตวาดก็จำได้จึงพร้อมกันโห่ขึ้น พระถังซัมจั๋งก็ออกประตูร้องเรียกว่าเห้งเจียอาตมอยู่นี่ จงมาช่วยเราโดยเร็ว
ฝ่ายพวกปิศาจนางไม้หญิงชายเหล่านั้นก็ตกใจ ก็อันตะระธานสูญหายไปทั้งสิ้น เห้งเจียมาถึงก่อนโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ตามกันมาถึงถามว่าทำไมพระอาจาริย์จึงมาถึงที่ตรงนี้ได้ พระถังซัมจั๋งก็เล่าความตามที่เปนมาตั้งแต่ต้นจนปลายให้สานุศิษย์ฟังทุกประการ เห้งเจียถามว่าพระอาจาริย์สนทนาแก่พวกเหล่านั้น ได้ถามชื่อเสียงเรียงนามมันหรือไม่ พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมได้ถามนามชื่อของตาเฒ่านั้นบอกว่าชื่อจับโป๊ยกง คนที่สองชื่อว่าโกเต็กกง คนที่สามชื่อว่า/*73ลินกงจื๊อ คนที่สี่ชื่อฮุดหุ้นโซ้ นางผู้หญิงนั้นชื่อว่าเซียนหนึง โป๊ยก่ายถามว่า พวกเหล่านี้มันอยู่ที่ไหน บัดนี้มันไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งบอกว่า มันจะไปข้างไหนก็หารู้มันได้ไม่ แต่ที่นั่งพูดกันนั้นก็จะไม่ไกลนัก สานุศิษย์ทั้งสามก็เที่ยวเดินตรวจดูเห็นมีปรกศิลาอยู่ ข้างบนจารกอักษรใหญ่สามตัวว่า หมอกเซียนอัน พระถังซัมจั๋งบอกว่าที่ปรกนั้นแล เห้งเจียจึงพิจารณาดูโดยละเอียด ก็เห็นมีต้นพฤกษาใหญ่ไม้ไผ่แก่ก่อหนึ่ง ข้างหลังนั้นมีต้นเขี้ยมอยู่ต้นหนึ่ง แลต้นตะเคียนสาระภีสองต้นๆ อบเชยสองต้น เห้งเจียพิจารณาดูเห็นแน่ใจแล้วก็หัวเราะ ถามว่าพี่น้องเห็นพวกปิศาจหรือยัง โป๊ยก่ายบอกว่ายังไม่เห็นที่ไหน เห้งเจียว่าน้องยังไม่รู้ คือหมู่ไม้ใหญ่เหล่านี้เองเปนปิศาจ โป๊ยก่ายถามว่าทำไมพี่จึงรู้ได้ว่า ต้นไม้ใหญ่เหล่านี้เปนปิศาจเล่า เห้งเจียตอบว่าจับโป๊ยกงนั้นคือไม้สน โกเต็กกงนั้นคือต้นเป็ก ลินกงจื๊อนั้นคือต้นไกร ฮุดหุ้นโซ้นั้นคือต้นไผ่ อ้ายปิศาจหน้าเขียวนั้นคือต้นไม้เขี้ยม นางเซียนหนึงนั้นคือต้นไม้ตะเคียน สาวใช้ทั้งสองนั้นต้นสาระภีแลอบเชย
โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็มิได้รอรั้งสองมือจับคราดตรงเข้าสับฟันต้นอบเชยต้นสาระภีกระชากโค่นล้มลงแล้ว ก็เอาคราดสับฟันจนป่นละเอียดทั้งต้นตะเคียนแลต้นอื่น ๆ ก็กระชากล้มลงหมดทั้งนั้นทุก ๆ ต้น ที่รากไม้เหล่านั้นมีโลหิตไหลออกอาบไปทั้งนั้น /*74พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงร้องห้ามว่า โป๊ยก่ายอย่าทำร้ายมันเลย แม้มันเปนปิศาจก็จริง แต่มันมิได้ทำร้ายเราช่างมันเถิด เราพากันริีบหาทางไปดีกว่า เห้งเจียว่าพระอาจาริย์จะปรานีมันไม่ได้ ไว้นานไปมันมีกำลังกว้างใหญ่ขึ้น มันจะทำร้ายคนหาน้อยไม่ โป๊ยก่ายก็เอาคราดสับฟันกระชากล้มลงทั้งสิ้น ขุดรากขุดเง่าเสียทุก ๆ ต้นแล้ว นิมนต์อาจาริย์ขึ้นม้าตั้งหน้าหมายทิศปราจิณแล้วก็ออกเดินไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม เวลานั้นก็ออกจากหนามรกแล้ว ฤดูนั้นเปนฤดูร้อนกำลังเดินแลไปข้างหน้า เห็นภูเขาสูงยอดเทียมเมฆ จิตรใจให้สดุ้งหวาดเสียว เห้งเจียแบกตะบองออกน่านำทางขึ้นเขา พอข้ามเขาเดินลงได้ถึงเขามีที่ลาด ก็แลเห็นรัศมีสว่างมีเมฆหมอกปกคลุม เห็นมีห้องหอสูงลิ่ว แลได้ยินเสียงระฆังดังหง่าง ๆ พระถังซัมจั๋งบอกให้พวกสานุศิษย์ดูว่าจะเปนที่แห่งใดแน่ เห้งเจียชะเง้อไปดูโดยละเอียดแล้ว บอกแก่พระอาจาริย์ว่าที่นั้นเปนที่พระอารามใหญ่ แลมีรัศมีงดงามยิ่งนัก แต่เหตุใดมีสีเมฆร้ายเข้าไปปกคลุมอยู่ แต่พิเคราะห์ดูเหมือนจะเปนวัดลุ่ยอิมยี่ แต่หนทางนั้นผิดไป หากพวกเราไปถึงอย่าทำมักง่ายเข้าไป วิตกจะถูกมือร้ายจะทำเอา พระถังซัมจั๋งว่า ที่นี่เปนวัดลุ่ยอิ่มยี่ ก็คือที่เขาเล่งซัว เห้งเจียจะจำผิดไปดอกกระมัง
เห้งเจียพูดว่ามิใช่เขาเล่งซัว เขาเล่งซัวข้าพเจ้าเคยไปสองหนแล้ว มิใช่ที่ตรงนี้ ซัวเจ๋งพูดว่าไม่ใช่เราก็ต้องไปทางนั้น เมื่อถึงเข้าแล้วเราก็/*75คงจะรู้ได้แน่ เห้งเจียว่าน้องพูดถูก พระถังซัมจั๋งก็รีบขับม้ามาถึงน่าวัดแลเข้าไปก็เห็นนามวัดว่าลุ่ยอิมยี่สามตัวอักษร พระถังซัมจั๋งก็ลงจากหลังม้า ปากก็ด่าบ่นว่าเห้งเจียอ้ายชาติลิง ก็นี่วัดลุ่ยอิมยี่แน่แล้ว ยังจะพูดโยนยาวหลอกเราต่อไปอิกเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์อย่าเพ่อวุ่นวายท่านจงดูบนประตูมีหนังสือสี่ตัวท่านมาหลงว่าสามตัว กลับมาโกรธข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งเหลียวไปดูเห็นอักษรสี่ตัวว่าวัดเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ พระถังซัมจั๋งว่าหากเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ก็จริง แต่คงจะมีพระพุทธเจ้าเข้าอยู่ในนั้น ในคำภีร์มีกล่าวว่ามีพระสามพันองค์คงจะอยู่ทิศหนึ่ง พระโพธิสัตว์กวนอิมน่ำไฮ้ พระโพ้เฮี้ยนอยู่เขางอมี่ซัว พระบุญซั่วอยู่เขาท้ายเง้าซั่วนี่ไม่รู้ว่าพระองค์ใดอยู่ในวัดนี้ โบราณท่านย่อมว่ามีพระพุทธก็คงมีพระธรรม ทิศไหนจะไม่มีของวิเศษบ้างเล่า จำเราจะต้องเข้าไปดู เห้งเจียห้ามว่าไม่ควรจะเข้าไป พิเคราะห์อาการจะร้ายมากกว่าดี หากเกิดเหตุขึ้นอย่าโทษข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมาตั้งใจจะนะมัศการพระจะโกรธเห้งเจียทำไม จึงเรียกโป๊ยก่ายเอาผ้ากาสาวภัตรมาครองแล้ว สำรวมกิริยาเดินเข้าไปยังโบถใหญ่ ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกว่าถังซัมจั๋งอุสาห์มาจากเมืองไกล นะมัศการพระพุทธเจ้าของเรา ทำไมยังมีจิตรเกียจคร้านอยู่เล่า
พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็เข้าไปทำเคารพนะมัศการ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็คุกเข่าหมอบอยู่กับพื้น เห้งเจียเก็บเข้าของแลจูงม้าเข้าไป/*76ทิีหลัง วางของกับม้าอยู่ข้างนอก เห้งเจียก็เข้าไปในประตูแลไปก็เห็นพระพุทธเจ้านั่งอยู่ท่ามกลาง ข้างรอบนั้นมีพระอะระหันต์แลเทพยดาเทพารักษ อุบาสกอุบาสิกากับทั้งท้าวจัตุโลคบาลแวดล้อมเรียงรายเปนดำดับ เครื่องบูชาธูปเทียนดอกไม้หอมระรื่น พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ทำเคารพนบนอบโดยความเรียบร้อย ยังแต่เห้งเจียยืนดูอยู่ยังไม่ลด ก็ได้ยินเสียงพูดว่าเห้งเจียเข้ามาเฝ้าพระองค์ทำไมจึงไม่ทำนะมัศการเล่า เห้งเจียพิจารณาดูโดยละเอียดก็รู้ได้ว่าปิศาจแปลงปลอมบันดานให้เหมือนพระพุทธเจ้า จึงชักตะบองออกชี้ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายพวกปิศาจมารร้าย มึงช่างใจโตอาจสามารถแปลงปลอมเปนพระพุทธเจ้า ให้เปนที่เสื่อมเสียเกียรติยศของพระองค์ สองมีือถือตะบองตรงเข้าไปจะตีปิศาจ ก็พอได้ยินเสียงบนอากาศดังฉิ่งฉ่างตกลงมาเปนฉาบคู่หนึ่ง ตรงเข้ารวบหัวรวบหางจับเห้งเจียติดอยู่ในฉาบนั้นออกมิได้ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นดังนั้นต่างก็จับเครื่องมือ พวกอะระหันต์เทวดาเหล่านั้นช่วยกันเข้าล้อมจับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ๆ เสียถ้าถูกพวกเหล่านั้นจับมัดได้ทั้งสองคน ทั้งพระถังซัมจั๋งมันก็ยึดไว้ เอาเชือกมัดสอดทั้งสามคนผูกติดไว้กับเสา อันความจริงที่แปลงเปนพระพุทธเจ้านั้นก็ปิศาจใต้อ๋อง พวกสาวกบริวารเหล่านั้นคือปิศาจบริวารทั้งสิ้น ครั้นแล้วปิศาจใต้อ๋องก็กลับเปนรูปเดิม สำนักกลายเปนที่อยู่ของปิศาจทั้งสิ้น เห้งเจียติดอยู่ในฉาบ ก็เอาขึ้นไว้บนหอสูง กำหนดสามวันสามคืนก็จะแปรเปน/*77น้ำหนอง ยังอีกสามคนนั้นเราจึงค่อยต้มกินเมื่อภายหลัง พวกปิศาจก็มาเปลื้องเอาผ้ากาษาวะภัตรของพระถังซัมจั๋งออกเก็บยัดใส่หาบแล้ว ก็เอาไปเก็บซ่อนไว้ในห้องลับ ฝ่ายเห้งเจียติดอยู่ในฉาบมืดมัวแลไม่เห็นฟ้าดิน อบร้อนเสโทไหลซึมทราบไปทั้งตัว ดิ้นรนกระทุ้งซ้ายกระแทกขวาก็ไม่ออกได้ เอาตะบองเหล็กตีก็ไม่ออกได้ จึงคิดว่าจำเราจะยืดตัวให้หลุดอออกจากฉาบ จึงร่ายคาถาตัวก็ยืดสูงขึ้นสักพันวา ฉาบก็ยืดตามตัวขึ้นไปเหมือนกัน เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงเอาตะบองเหล็กร่ายคาถาเป่าให้เปนสะหว่านแหลมไชยลงสักพันหนก็ไม่ทะลุได้ เห้งเจียก็สิ้นความคิด จึงร่ายคาถาเรียกเทพยดาเจ้าเอี๊ยดที้ แลหมู่เทพาอารักษ์ลักเต็งลักกะกับหมู่เจ้าที่รักษาธรรมก็มาพร้อมกันที่ฉาบนั้น ถามว่าท่านใต้เซียเรียกพวกข้าพเจ้ามามีธุระอะไรหรือ พวกข้าพเจ้าคอยระวังรักษาอาจาริย์อยู่แล้ว เห้งเจียบอกว่าอาจาริย์ไม่เชื่อฟังเราห้ามถึงจะตายก็โทษใครไม่ได้ แต่พวกท่านต้องคิดอ่านเอาเราออกแล้วจึงค่อยหาอุบายแก้ไข อยู่ในฉาบนี้อบร้อนไม่เห็นแสงสว่างอย่างนี้จะเปนอันตรายแก่ชีวิตรเปนแน่
หมู่เทพยดาอารักษ์ ลักเต็งลักกะช่วยกันง้างฉาบก็มิได้ไหวสะเทื้อน หมู่เทพาอารักษ์ทั้งหลายจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ฉาบนี้ไม่ทราบว่าจะเปนของวิเศษอย่างไร พวกข้าพเจ้าช่วยกันคัดก็ไม่ออก สุดกำลังที่จะช่วยท่านได้ เจ้าเอี๊ยดที้จึงให้ลักเต็งคอยรักษาพระถังซัมจั๋ง /*78ให้ลักกะคอยอยู่รักษาฉาบ หมู่เจ้าคอยล้อมลาดตระเวร ตัวเจ้าเอี๊ยดที้เหาะขึ้นไปยังประตูสวรรค์น่ำทีหมึง ครั้นถึงก็ตรงเข้าไปยังปราสาทเหลงเซียวเต้ย เห็นเง็กเซียงฮ่องเต้ประทับอยู่บนเทวะบัลลังก์ทำคำนับแล้วก็กราบทูลว่า ข้าพเจ้าเอี๊ยดที้ขอกราบทูลพระองค์ได้ทรงทราบ ด้วยบัดนี้ซีเทียนใต้เซียรักษาพระถังซัมจั๋งไปอาราธนาพระธรรมยังประเทศไซที ข้ามมาถึงตำบลเขาเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ ถูกมารปิศาจร้ายจับไว้ทั้งศิษย์แลอาจาริย์ ซีเทียนใต้เซียอยู่ในฉาบวิเศษออกมิได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงมากราบทูลให้พระองค์ทรงทราบจะโปรดปรานประการใด
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้เทพยดาดาวยี่สิบแปดดวงรีบยกลงไปช่วยพระถังซัมจั๋งโดยเร็ว หมู่ดาวยี่สิบแปดดวงได้ฟังรับสั่งดังนั้นก็พร้อมกันถวายบังคมลา พร้อมกับเจ้าเอี๊ยดที้ออกจากเหลงเซียวเต้ย ตรงประตูน่ำทีหมิึง เหาะลงมายังวัดเซี้ยวลุ่ยอิมยี่เมื่อเวลามาถึงวัดได้สองยามเสศ พวกปิศาจทั้งหลายพากันนอนหลับไปทั้งสิ้น หมู่ดาวทั้งหลายก็มาพร้อมกันที่ฉาบนั้น บอกว่าใต้เซีย บัดนี้เง็กเซียงฮ่องเต้ ให้พวกข้าพเจ้าดาวยี่สิบแปดดวงมาช่วยท่าน
เห้งเจียว่า พวกท่านจงรีบลงมือกระทำการทุบฉาบนี้ให้แตกละเอียดข้าพเจ้าจึงจะออกได้ หมู่ดาวบอกว่า ข้าพเจ้าไม่อาจทุบเพราะฉาบนั้นเปนสิ่งของประกอบหากทุบมันก็จะดังขึ้น ถ้าดังขึ้นแล้วพวกปิศาจมันตกใจตื่นก็จะลำบาก ท่านจงคอยรอพวกข้าพเจ้าจะ/*79เจาะไชให้ทะลุ ถ้ามีรูลมเข้าได้ท่านจึงจะออกได้ เห้งเจียว่าดีแล้ว ข้าพเจ้าจะคอย หมู่ดาวทั้งหลายก็ออกแรงช่วยกันเจาะแลไชก็ไม่สามารถจะให้ทะลุได้ เห้งเจียอยู่ในฉาบก็ค่อยหันซ้ายหันขวาดูแสงสว่างก็มิได้เข้าไปได้ จึงดาวกังกิมเล้งพูดว่าใต้เซีย ข้าพเจ้าคิดดูว่าของสิ่งนี้ เปนยู่อี่วิเศษอาจเปลี่ยนแปลงได้ ท่านอยู่ข้างในคอยคลำดูตามรอยปะกับ ข้าพเจ้าจะเอาเขาแยงเข้าไป ถ้าถึงข้างในท่านจึงแปลงตัวตามออกมา เห้งเจียว่าดีแล้ว ๆ ดาวกังกิมเล้งจึงแปลงตัวเปนเขาแหลม แล้วก็ไชตามรอยปะกับเข้าไปทะลุตลอดในจึงร้องให้ใหญ่เท่าปากชามปากไปล่ รอยปะกับก็เคลื่อนตามเขา เห้งเจียอยู่ข้างในคลำไปคลำมาถูกปลายเขาร้องว่าเห็นจะไม่เปนการไม่มีอะไรอาไศรยจะออกอย่างไรได้ เห้งเจียจึงเอาตะบองแปลงเปนหมุดแหลมเจาะยอดเขาพอเปนรูนิดหนึ่ง ตัวเห้งเจียก็แปลงเท่าเมล็ดพรรณผักกาดก็เข้านั่งในรู้นั้นแล้ว ก็ร้องให้ชักเขาออกเถิด กังกิมก็ชักเขาหลุดออกมา เห้งเจียก็กระโดดออกจากรูเขา กลายกลับเปนรูปเดิมชักตะบอกตีฉาบทีหนึ่ง เสียงดังดุจเขาทองแดงทะลาย ฉาบก็ป่นละเอียดตั้งพันชิ้น เจ้าเอี๊ยดที้กับดาวทั้งหลายก็สะดุ้งใจทุกคน
พวกปิศาจกำลังนอนหลับก็พากันตกใจตื่นทุกตน ใต้อ๋องปิศาจผุดลุกขึ้นเอาเสื้อสรวมตัวแล้ว วิ่งไปที่กองประชุมพล ต่างก็ถือเครื่องสาตราอาวุธเวลานั้นก็พอสว่างแจ้ง พากันตรูเข้าล้อมหอ เห็นเห้งเจียกับหมู่เทพยดาเทพารักษ์ กำลังห้อมล้อมอยู่ข้างฉาบนั้น ปิศาจเห็นดังนั้น ก็ตกใจยิ่งนักจึงให้พวกปิศาจบริวารปิดประตูชั้นนอกชั้นในแน่น/*80มิให้เข้าออกได้ เห้งเจียก็พาพวกเทวดาเหาะขึ้นอยู่บนอากาศ พวกปิศาจเก็บรวบรวมฉาบแตกนั้นแล้ว ก็เรียงรายยังประตู ปิศาจใต้อ๋องแต่งตัวเสร็จแล้ว มือถือแผ่นเหล็กเดินออกมาจากที่ ตะโกนร้องเรียกว่า เฮ้ยอ้ายเห้งเจีย ถ้ามึงเปนลูกผู้ชายจริงจะหนีไปห่างไกลทำไม จงลงมาลองฝีมือกันสักพักหนึ่งจะได้เห็นว่าใครดีแลชั่ว
เห้งเจียก็พาหมู่เทพยดาลงมายังพื้น ถือตะบองตรงมาชี้น่าว่า มึงเปนชาติปิศาจมารร้ายอะไรที่ไหน อาจสามารถแปลงปลอมเปนพระพุทธเจ้า แลจัดทำเปนวัดวาอารามดังนี้ ด้วยมีประสงค์อย่างไร ปิศาจใต้อ๋องตอบว่า อ้ายลูกลิงยังไม่รู้นามของเรา เพราะฉนั้นจึงอาจสามารถมาทำโอหังดังนี้ ตำบลนี้เรียกเซี้ยวไซที เรารักษาปฏิบัติจนสำเร็จ ฟ้าจึงบันดานมีห้องหออันวิเศษให้เรา นามของเราคืออึ้งไบ๋เล่าฮุด ชนทั้งหลายไม่รู้จึงเรียกว่า อึ้งไบ๋ใต้อ๋อง เราได้ทราบข่าวมานานแล้วว่า เจ้าจะมาทางนี้เพื่อจะไปไซที มีฝีมือปรากฎเชี่ยวชาญ เพราะฉนั้นจึงบันดานให้เปนวัดวาอารามลวงให้อาจาริย์เจ้าเข้ามา เพื่อจะใคร่ลองฝีมือแก่เจ้า หากว่าเจ้าชะนะเรา เราจะป้องกันรักษาไปให้ตลอดสำเร็จซึ่งมรรคผล หากไม่ชะนะเรา เราจะจับพวกเจ้าตีเสียให้ตายเราจะไปหาพระพุทธเจ้า อาราธนาธรรมกลับไปเมืองใต้ถังเพื่อสำเร็จมรรคผล
เห้งเจียได้ฟังจึงหัวเราะ แล้วพูดว่าอ้ายปิศาจมึงอย่าพูดอวดตัว แม้มึงอยากจะลองฝีมือก็จงมารบกันเถิด ว่าแล้วต่างคนก็เข้ารบกัน/*81ได้ประมาณห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชะนะกัน พวกปิศาจก็พากันโห่ร้องตีม้าฬ่อตีกลองออกอึกกะทึกกึกก้องโกลาหน พวกเจ้าเอี๊ยดที้กับเทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายก็ยกอาวุธขึ้นโห่ร้อง เข้าล้อมปิศาจใต้อ๋องตกอยู่ในท่ามกลาง แต่ปิศาจก็มิได้สะดุ้งหวาดหวั่น มือหนึ่งถือป้ายคอยรอรบ มือหนึ่งก็ล้วงเอาถุงผ้าขาวออกมาถุงหนึ่ง คว่างขึ้นบนอากาศ ถุงนั้นก็ช้อนตักเอาพวกเทพยดาแลเห้งเจียเข้าอยู่ในถุงทั้งสิ้น ปิศาจก็เรียกถุงกลับคืนไปยังที่ ให้พวกปิศาจเอาเชือกปอมาแล้ว จับลากออกมามัดคนละคน หิ้วเอาไปทิ้งไว้ที่ดินเสร็จแล้วปิศาจใต้อ๋องก็จัดโต๊ะมาเลี้ยงกันเปนที่สำราญรื่นเริงจนเวลาพลบค่ำก็พากันไปหลับนอน
ฝ่ายเห้งเจียต้องมัดนอนกลิ้งอยู่กับดินพอเวลาดึกครึ่งคืนก็ใช้วิชาซ่อนตัว ให้ตัวเล็กลงแล้วก็ลอดออกจากเชือกมัด เดินเข้าไปใกล้พระถังซัมจั๋ง เรียกพระอาจาริย์คำหนึ่ง พระถังซัมจั๋งจำเสียงได้ว่าเห้งเจีย จึงร้องเรียกสานุศิษย์ว่าให้ช่วยเราด้วย ต่อไปเราไม่กล้าขัดขวางแล้ว เห้งเจียจึงแก้พระอาจาริย์ออกก่อนแล้วแก้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งออก แล้วจึงแก้หมู่เทพยดาแลดาวเอี๊ยดที้กับลักเตงลักกะออกทั้งสิ้น ก็จูงม้ามาให้พระอาจาริย์ขี่ให้รีบไปโดยเร็ว พอออกจากประตูก็พอนึกขึ้นได้ว่า หาบใส่เข้าของนั้นไม่รู้ว่ามันเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน ก็กลับเข้าไปค้นหา กังกิมเล้งพูดว่า ช่วยอาจาริย์ออกได้แล้วก็ควรจะรีบไป จะห่วงเข้าของทำไม เห้งเจียบอกว่าของสำคัญไม่เอา/*82ไปไม่ได้ คือบาตแลของวิเศษม้ากาษาวะภัตรแลหนังสือเดินทางอยู่ในห่อ เปนของสำหรับตัวในทางพระสงฆ์จะทิ้งไปมิได้ โป๊ยก่ายพูดว่า พี่กลับไปหาข้าพเจ้าจะออกไปคอยที่ต้นทาง
ฝ่ายพวกเทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายก็คอยป้องกันรักษาพระถังซัมจั๋ง บันดานฤทธานุภาพเปนลมพะยุห์หอบส่งข้ามพ้นที่นั้น เดินลงไปเนินชายเขา ก็พากันพักหยุดรอคอยเห้งเจียอยู่ เวลานั้นก็เข้ายามสามเห้งเจียย่องกลับเข้าไปข้างใน เห็นประตูปิดทุกประตู เห้งเจียก็แปลงเปนค้างคาวลูกหนูบินลอดเข้าไปตามช่องกระเบื้องแลขึ้นไปก็เห็นที่ชั้นสูงมีแสงสว่าง เห้งเจียก็เดินเข้าไปใกล้พิจารณา ก็เห็นห่อของมีแสงเปนรัศมีออก เห้งเจียเห็นแล้วก็ดีใจแปลงกลับเปนรูปเดิมเอาของใส่บ่ารีบเดินออกมา บังเอินหลุดตกลงข้างหนึ่งกระทบพื้นเสียงดัง ปิศาจใต้อ๋องนอนอยู่ชั้นสูง ก็ตกใจลุกขึ้นเรียกพวกบริวารให้จุดไฟมาส่องดูว่าจะเปนเสียงอะไรที่ไหน พวกปิศาจเหล่านั้นก็จุดไฟเที่ยวค้นหา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็วิตกจะเอาห่อของไปมิได้ จึงลอดออกทางน่าต่างหนีไป
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องให้ค้นหาก็มิได้เห็นสิ่งใด จึงรู้ว่าพระถังซัมจั๋งหนีไป เวลานั้นก็จวนสว่างปิศาจเรียกบริวารให้ริีบไปตามพระถังซัมจั๋ง ครั้นมาทันเข้าก็เห็นหมู่เทพยดาเทพารักษ์อยู่เปนกลุ่มหยุดพักที่ชายเขา ปิศาจร้องตวาดว่าจะหนีไปข้างไหน ดาวกั๊กบอกเการ้องสั่งว่าพวกเราจงเตรียมอาวุธให้พร้อมมือ โป๊ยก่ายซัวเจ๋ง/*83ก็จับเครื่องมือคอยท่าอยู่ พร้อมกันตรงเข้าประจันบานแก่ปิศาจ ฝ่ายปิศาจอึ้งไบ๋ใต้อ๋อง แลเห็นดังนั้นก็ทำเปนหัวเราะ เรียกพวกบริวารให้เข้ารบรุกบุกบั่น รบกันเปนตลุมบอนยังหาแพ้ชะนะกันไม่ ได้ยินเสียงเห้งเจียร้องว่าข้าพเจ้ามาแล้ว เวลานั้นหมู่ดาวแลเทพบุตรเจ้าเอี๊ยดที้ เจ้าแก่ลั้มลักเตงลักกะชุลมุนอยู่ในที่รบ อึ้งไบ๋ถือป้ายเหล็กตีเข้ามา
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามคน กระโจมเข้าตีสกัดอึ้งไบ๋ ๆ เอาป้ายเข้ารับ ต่างมีฝีมือเข้มแข็งด้วยกันทั้งสองฝ่าย รบกันจนมืดฟ้ามัวฝนตั้งแต่เวลาเช้าจนค่ำ ปิศาจอึ้งไบ๋เห็นเวลาค่ำแล้ว ก็ถอดถุงออกจากเอว เห้งเจียแลเห็นร้องว่าไม่ได้การ ก็กระทำปาฏิหารเหาะขึ้นแอบอยู่บนกลีบเมฆ แต่หมู่เทพบุตรทั้งหลายเหล่านั้นก็มิได้รู้เหตุการ ปิศาจก็เอาถุงคว่างขึ้นไป ก็รวบช้อนเอาพวกของเห้งเจียเข้าไว้ทั้งสิ้น อึ้งไบ๋ได้ทีแล้วก็พาบริวารกลับวัด ครั้นถึงแล้วก็ให้เอาเชือกมามัดไว้ตามเดิม เอาพระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งขึ้นแขวนไว้ หมู่เทพยดาให้เอาเข้าห้องมืดลั่นกุญแจขังไว้ ฝ่ายเห้งเจียเมื่อหนีพ้นไปแล้ว เห็นปิศาจยกกลับไปก็นึกรู้ว่าพวกเราเห็นจะต้องปิศาจจับไปแล้ว จึงลงมายังข้างเขาทิศตวันออก นั่งคิดแค้นพวกปิศาจแลร้องไห้ คิดถึงอาจาริย์ว่าท่านสร้างกรรมเวรมาอย่างไร จึงได้เปนเหตุการได้รับแต่ความยากมิได้หยุดเลย สุดที่จะพรรณา เห้งเจียนั่งคร่ำครวญอยู่แต่ผู้เดียวประมาณครู่หนึ่ง จิตรระงับนึกขึ้นได้เอาใจ/*84ถามใจตัวเองว่า อ้ายปิศาจนี้มันมีถุงนั้น รู้ว่าเปนของวิเศษอะไรจึงใส่ของได้มากดังนั้น ครั้นเราจะไปขอพลบนสวรรค์ เง็กเซียงฮ่องเต้ก็จะกริ้วเอา นึกขึ้นได้ว่าท่านจินบู๊ตึงซัว ตั๊นมอเทียนจุน เราไปเชิญท่านมาช่วยอาจาริย์สักครั้งหนึ่งเห็นจะดี
เห้งเจียเมื่อสิ้นคิดดังนั้น จึงเหาะไปหาบู๊ตึงซัวจะได้มาแก้พระถังซัมจั๋ง เห้งเจียลอยมากลางอากาศได้วันหนึ่ง แลไปก็เห็นภูเขาที่สำนัก อันท่านบู๊ตึงซัวนี้ เดิมเจ้าเมืองเจงลักก๊กกับนางเสียมเส่งฮองเฮ้า นิมิตฝันเห็นพระอาทิตย์สว่าง ตั้งแต่นั้นก็มีครรภได้สิบสี่เดือน ปีมะโรงเดือนห้าขึ้นหนึ่งค่ำ เวลาเที่ยงกลางวันก็คลอดในพระราชวัง เมื่อยังเยาว์ก็ทรงกำลังพะลังมากเข้มแข็ง ครั้นเติบใหญ่จิตรภาคศักสิทธิ์ไม่อยากเปนเจ้า ชอบทางปฏิบัติบวชเรียนทางวิปัสนาญาณชาญกล้าอยู่ที่เขานี้ ต่อภายหลังก็สำเร็จมรรคผล เง็กเซียงฮ่องเต้ประทานนามให้ชื่อว่าจินบู๊ คอยกำจัดปิศาจอสุระยักษ์มารร้ายอยู่ทุก ๆ กัป์ไป เห้งเจียลอยพิศดูภูมิสำนักเซียน ก็มาถึงประตูสวรรค์ที่สามตำหนักทั้ยฮั้วเกง แลไปก็เห็นมีรัศมีศรีแสง มีเทพยดาออกมารับถามว่าที่มานี้คือใคร เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าคือซีเทียนใต้เซีย อยากจะมาหาท่านพระผู้เปนเจ้า โดยมีกิจธุระอันสำคัญ หมู่เทพยดาก็เข้าไปบอกแก่ท่านโจ๊ซือแล้ว ท่านก็ออกมาเชิญเข้าไปข้างใน เห้งเจียกระทำความเคารพแล้ว พูดว่าข้าพเจ้ามีกิจธุระร้อนจึงได้มาหาท่านโจ๊ซือ ท่านบู๊ตึงซัวถามว่ามีธุระร้อน/*85อย่างไร เห้งเจียจึงยกเรื่องอึ้งไบ๋ปิศาจขึ้นเล่าให้ท่านฟังทุกประการ ทั้งบอกว่าข้าพเจ้าก็สิ้นปัญญา จึงได้มากราบเท้าท่านโจ๊ซือได้โปรดช่วยสักครั้งหนึ่งเถิด
จินบู๊โจ๊ซือได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าได้รับอำนาจตำแหน่งจินบู๊ ได้กำจัดพวกปิศาจยักษ์ร้ายทั้งหลาย เพราะมีรับสั่งของเง๊กเซียงฮ่องเต้ ต่อภายหลังรับตำแหน่งเง้าลุ้ยสินเจี่ยงคอยกำจัดหมู่สัตว์ร้ายนาคร้ายทั้งหลาย ฝ่ายทิศบูรพาแลอุดร เพราะได้รับอำนาจของท่านง่วนซุ้ยทีจุน บัดนี้รับที่บู๊ตึงซัวที่ชมภูทวีปแลอุดรทวีปทั้งสองนี้ ผีปิศาจมารยักษ์ร้ายก็สงบเงียบแล้ว เวลานี้ท่านใต้เซียมาเชิญข้าพเจ้า ขัดด้วยเง็กเซียงฮ่องเต้มิได้รับสั่ง ไม่อาจลุอำนาจได้ ข้าพเจ้าเห็นแก่ใต้เซียแต่จะไม่เปนที่พอใจของท่านผู้อื่น ข้าพเจ้าตรองเห็นว่าทางไซที หากจะมีมารร้ายก็ไม่สู้จะรุนแรงนัก ข้าพเจ้าจะให้นายทหารทั้งสอง คือกูเจียงกุน จั๋วเจียงกุน กับหมู่นาคทั้งห้า ไปช่วยเปนกำลังใต้เซีย กำจัดพวกปิศาจเหล่านั้นคงจะเสร็จธุระ ก็จะช่วยอาจารย์ของท่านให้พ้นไภยไปได้
เห้งเจียได้ฟังโจ๊ซือพูดดังนั้น กราบเคารพขอบคุณแล้ว ก็มาพร้อมด้วยกูเจียงจั๋วเจียงสองนายทหารกับหมู่นาคทั้งหลาย กับหมู่พลทหารที่แข็งแรงยกลงไปยังวัดเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ ครั้นถึงก็ตรงมายังประตูวัดร้องท้ารบ ปิศาจอึ้งไบ๋ประชุมบริวารพูดว่า เห้งเจียสองวันแล้วไม่เห็นมา ไม่รู้ว่าจะไปหาพลทหารที่ไหน พูดยังไม่ทันจะขาด/*86คำลงพวกปิศาจก็เข้ามาบอกว่า เห้งเจียไปพาพวกเต่างูนาคที่ไหนมาท้ารบอยู่ที่น่าประตู อึ้งไบ๋ใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น ก็แต่งตัวสรวมเกราะถือป้ายเหล็กพาพวกบริวารออกมาจากประตูร้องถามว่า เฮ้ยพวกเทพาอารักษ์รักษาถนนอาจสามารถมาที่เราทำไม เง้าเล้งนาคทั้งห้ากับกูจั๋วสองทหารร้องตวาดว่าอ้ายมารร้าย มึงอย่าดูถูกเราคือเปนทหารอยู่ที่เขาบู๊ตึงซัวตำหนักทั้ยฮั้วเกง ท่านฮุ่นหงวนก๋าจู๊ตั้วหม้อทีจุน เพราะท่านใต้เซียไปหาท่านจึงใช้ให้พวกเรามาจับเจ้า มึงจงเร่งส่งพระถังซัมจั๋งโดยเร็ว แลหมู่ดาวเทพยดาทั้งหลายจะยกชีวิตรให้เจ้า มิดังนั้นตัวของเจ้าก็จะต้องละเอียดเปนละอองผง สำนักก็จะเปนเถ้าไฟไปทั้งสิ้น อึ้งไบ๋ได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ร้องด่าว่าอ้ายพวกสัตว์มึงจะมีฤทธานุภาพสักเพียงใดจึงได้มาพูดอ้างอวดดังนี้ ถ้าดีจริงแล้วจงมาลองป้ายดูสักที พูดดังนั้นแล้วอึ้งไบ๋ก็กระโจมตี เง้าเล้งนาคทั้งห้าก็บันดานทำให้มืดฟ้ามัวฝน กูเจียงกุน จั๋วเจียงกุนทหารทั้งสองก็บันดานทำเปนดินซายซัดสาด ต่างก็ถืออาวุธหอกดาบเข้าระดมรบ เห้งเจียก็ถือตะบองเข้าตีขนาบหลัง ประมาณได้ครึ่งชั่วโมง
ฝ่ายปิศาจอึ้งไบ๋ก็แก้ถุงออกจากเอวถืออยู่กับมือ เห้งเจียแลเห็นก็ร้องบอกว่าพวกเราคอยระวังให้ดี พวกนั้นก็มิได้รู้ว่าเหตุอะไรต่างก็ละมือรอรบอยู่ อึ้งไบ๋ก็จับถุงคว่างไปเห้งเจียก็ปาฏิหารขึ้นไปอยู่บนเมฆเสียได้ ถุงนั้นก็รวบเอาเง้าเล้งแลกูเจียงกุนจั๋วเจียงกุนนายไพร่เข้าในถุงทั้งสิ้น อึ้งไบ๋ปิศาจมีไชยชนะแล้วก็พาบริวารกลับ/*87เข้าวัด จึงเอาเชือกมามัดไว้ทุกคนแล้วให้เอาไปวางไว้ในหลุมดิน
ฝ่ายเห้งเจียเมื่อเห็นปิศาจกลับไปแล้ว ก็ลงยังยอดเขานั่งพักสิ้นปัญญาสิ้นสติเผลอตัวก็หลับตาดุจนอนหลับ ได้ยินเสียงแว่วที่หูมีคนมาร้องเรียกว่า ใต้เซียอย่านอนหลับจงรีบไปช่วยชีวิตรอาจาริย์สักประเดี๋ยวก็จะได้รอด เห้งเจียลืมตาผุดลุกขึ้นเห็นเจ้าประจำวันคือเช่ากง เห้งเจียตวาดว่า ตัวเจ้าเมื่อแรกไปอยู่ที่ไหนจึงไม่มาชี้แจง ไว้วันนี้จึงมากระทำให้เราตกใจ เจ้าเช่ากงตกใจก็คำนับพูดว่า ข้าพเจ้ารับคำสั่งพระโพธิสัตว์คอยรักษาพระอยู่ข้างเคียงทุกเวลาไม่อาจห่างได้จึงมิได้มาหาใต้เซีย ข้าพเจ้าเห็นใต้เซียเงียบไปสองวันไม่ได้ข่าวคราว มาวันนี้พวกปิศาจจับพวกเง้าเล้งแลกูเจียงกุน จั๋วเจียงกุนมาก็รู้ได้ว่าใต้เซียไปหามา เพราะฉนั้นข้าพเจ้ามาเที่ยวค้นหาใต้เซีย ขอใต้เซียอย่าเห็นแก่ความยากลำบากเหน็ดเหนือยเลย จงรีบไปหามาช่วยอาจาริย์เถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้พูดแก่เจ้าเช่ากงว่า ข้าพเจ้าจะไปสวรรค์ก็มีความละอาย จะไปหาพระโพธิสัตว์ก็เปนที่ยำเกรง จะไปหาพระยูไลยก็เปนที่รำคาญ ที่ปิศาจพึ่งจับไปนั้นคือคนของท่านจินบู๊โจ๊ซือให้มาช่วย บัดนี้เราก็สิ้นแห่งที่จะไปหาใครได้อีก
เจ้าเช่ากงพูดว่าท่านใต้เซียอย่าเปนทุกข์ ข้าพเจ้านึกได้มีอยู่แห่งหนึ่งเข้มแข็ง หากไปเชิญมาคงจะกำจัดได้เปนแน่ คีอที่ตำบลเขาบู๊ตึงซัวชมภูทวีปมีพวกทหารที่เข้มแข็งนั้น อยู่ในชมภูทวีปเหมือนกัน แต่ที่ตำบลเขากันท่ายซัวเมืองปินเซี้ย มีพระอาจาริย์ก๊กซือโพธิสัตว์มี/*88อภินิหารฤทธาอานุภาพมาก เธอมีสานุศิษย์คนหนึ่งนามเรียกว่าเจียงทั้ยจื้อ แลมีเจ้าทั้งสี่เมื่อก่อนเคยกำจัดปราบนางจุ๊ยโบ๊เนี่ยเนี้ย หากท่านใต้เซียไปเชิญแม้เธอยอมมาก็จะจับปิศาจได้ อาจาริย์ก็จะรอดพ้นจากที่ทุกข์ได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจึงพูดว่าถ้าดังนั้นเจ้าเช่ากงจงกลับไปรักษาอาจาริย์ไว้ ข้าพเจ้าจะไปเชิญว่าแล้วเห้งเจียก็เหาะไปยังเขากันท่ายซัว เหาะข้ามแม่น้ำมาถึงเมืองปินเซี้ยก๊กไปยังวัดต้ายเซี้ยเสียนยี่ เดินเข้าในประตูชั้นนอก พิจารณาดูโบถรามกุฎีวิหารงามสอาดมีพระเจดีย์ระยับระย้า เห้งเจียเดินพลางแลดูพลางเข้าประตูชั้นที่สอง
ฝ่ายท่านก๊กซือโพธิสัตว์ล่วงรู้ก่อน จึงให้เจียงทั้ยจื๊อออกไปรับยังประตูต่างก็คำนับกันแล้ว เห้งเจียก็เข้าไปกระทำความเคารพท่านก๊กซือโพธิสัตว์แล้วพูดว่า บัดนี้ข้าพเจ้าไม่มีที่พึ่งที่อาไศรยแล้ว จึงได้มาเชิญพระโพธิสัตว์ไปแผ่อำนาจอะภินิหาร ให้เจ้าเจียงกุนที่ปราบนางเนี่ยเนี้ยนั้นไปช่วยอาจาริย์ข้าพเจ้าให้พ้นไภยสักครั้งหนึ่ง พอได้ไปอาราธนาพระธรรม ณประเทศไซที ไปประดิษฐาน ณประเทศทิศตวันออกเพื่อศุขประโยชน์แก่ประชุมชนสิ้นกาละนาน
ฝ่ายท่านก๊กซือโพธิสัตว์เมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงตอบว่า ซึ่งธุระของเห้งเจียมาในเวลาวันนี้ ก็นับว่าเปนทางในการบำรุงพระพุทธสาสนาย่อมเปนนิไสยอันใหญ่ยิ่ง ควรอาตมภาพจะไปเองแต่ขัดด้วยฤดูนี้น้ำฝนจะท่วมใหญ่พึ่งจะเกิดน้ำใหม่ ๆ ท่านใต้เซียมาเชิญไปไกลมาก วิตกอยู่ข้างหลังจะเกิดขึ้นจะเปนไภยใหญ่จะมีผู้ใดคุ้มได้ อาตมจะ/*89ให้ศิษย์ไปช่วยปราบปิศาจให้สำเร็จการ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็กระทำเคารพแล้ว พร้อมด้วยเจียงไท้จื๊อกับเจ้าเจียงกุนทั้งสี่ เหาะมายังวัดเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ ครั้นถึงไท้จื๊อถือทวนเจ้าเจียงกุนทั้งสี่ถือพลองเหล็กสมทบกันกับเห้งเจีย มายังประตูร้องท้าปิศาจอึ้งไบ๋ให้ออกรบ พวกปิศาจบริวารวิ่งเข้าไปบอกนาย ปิศาจอึ้งไบ๋ก็พาพวกออกมานอกประตูโห่ร้องกึกก้อง แล้วร้องด่าเห้งเจียว่า อ้ายชาติลิงมึงไปพาใครมาอิกเล่า อึ้งไบ๋พูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงไท้จื๊อก็ขยิบตาให้เจ้าเจียงกุนทั้งสี่ร้องด่าว่า อ้ายปิศาจมารร้ายมึงไม่รู้จักหรือ เราคือสานุศิษย์ของท่านก๊กซือโพธิสัตว์อยู่วัดเสียนเซ่งเซียนยี่ ให้พวกเรายกมาจับเจ้าไม่รู้ดอกหรือ
อึ้งไบ๋ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า เจ้าทารกเล็ก ๆ จะมาอวดฤทธิ์แก่ใคร อยู่รักษาน้ำร้ายที่ลำแม่น้ำฮ่วยฮ้อนั้นก็ดีแล้ว ทำไมจึงไปฟังอ้ายเห้งเจียข้ามน้ำข้ามทะเลเอาชีวิตรมาทิ้งเสีย เจียงไท้จื๊อได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธ ยกทวนแทงไปตรงหน้าปิศาจ เจ้าเจียงกุนทั้งสี่ก็เข้าระดมฟันฟาด เห้งเจียตรงเข้าไปเอาตะบองเหล็กตีอึ้งไบ๋ก็มิได้หวั่นหวาด แกว่งป้ายเข้ารบรับสับประยุดชุลมุนเปนตลุมบอนยังไม่แพ้ชะนะกัน อึ้งไบ๋ก็ถอดถุงออกจากเอ็ว เห้งเจียเห็นแล้วก็ร้องบอกว่า พวกเราระวังให้ดี ไท้จื๊อกับเจียงกุนทั้งสี่ก็ไม่รู้ว่าจะระวังอะไร
ฝ่ายปิศาจเอาถุงแกว่งแล้วก็คว่างไป ถุงนั้นก็รวบเอาเจียงกุน/*90ทั้งสี่กับไท้จื๊อเข้าอยู่ในนั้นทั้งสิ้น เห้งเจียคอยระวังอยู่เหาะหนีไปได้ ฝ่ายอึ้งไบ๋มีไชยชะนะแล้วก็พาบริวารกลับเข้าวัด แล้วเอาเชือกมัดทุกคนไปใส่หลุมดินปิดไว้ ฝ่ายเห้งเจียก็ลดลงยังชายเขายืนร้องไห้อยู่แต่ผู้เดียว โดยความโทมนัศน้อยใจ แลไปข้างตวันออกเฉียงใต้ เห็นม้วนเมฆมีสีแสงตกลงที่ยอดเขา มีดอกไม้โปรยลงมาเปนห่าฝน มีเสียงร้องเรียกว่าซึงหงอคง รู้จักเราหรือไม่
เห้งเจียแลไปก็เห็นคือพระศรีอาริยเมตไตรยโจ๊ซือ เห้งเจียเห็นแน่แล้ว ก็เข้ามาทำความเคารพคุกเข่าลงกับพื้นถามว่า พระผู้เปนเจ้าจะไปแห่งใด ข้าพเจ้าไม่ทันหลีกขอได้โปรดอนุญาตให้อะไภยแก่ข้าพเจ้าเถิด พระศรีอาริยเมตไตรยจึงตรัสว่า อาตมตั้งใจมาที่วัดเซี้ยวลุ่ยอิมยี่ ประสงค์ด้วยปิศาจร้าย เห้งเจียว่าขอพระเปนเจ้าได้โปรดปิศาจร้ายนั้นอยู่ที่ไหน มันมีถุงนั้นคือของวิเศษอันใด ขอพระองค์ได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบด้วย
พระศรีอาริยเมตไตรยจึงตรัสว่า ปิศาจนั้นคือเปนพนักงานตีระฆังของอาตมภาพ คืออึ้งไบ๋ท่งจื๊อ เมื่อวันเดือนห้าขึ้นสามค่ำ อาตมภาพไปที่ประชุมหงวนสุยทีจุน ให้เฝ้าตำหนักมันลักเอาถุงวิเศษนั้นหนีมาแปลงทำเปนพระพุทธเจ้า อันถุงนั้นคือไถ้ล้อมฟ้า อีกชื่อหนึ่งเรียกว่าพืชน์มะนุษย์ไถ้ ที่ป้ายมันถือนั้นคือไม้เฆาะระฆัง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อ่อนี่คือสานุศิษย์ของท่านหนีมา ทำเปนบ้าหลังว่าเปนพระพุทธเจ้า แลทำร้ายข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อน โทษนี้/*91ก็ไม่พ้นผู้เลี้ยงดู เพราะปล่อยให้เที่ยวกระทำความเดือดร้อนให้แก่คนทั้งหลาย
พระศรีอาริย์ตรัศว่า คือไม่ดูแลจึงให้คนมีคำพูดได้ อาจาริย์กับศิษย์พวกท่าน ยังไม่สิ้นเคราะห์ร้าย เพราะฉะนั้นจึงบังเอินให้ของร้ายลงมาเปนพระเจ้า บัดนี้อาตมภาพจะมาช่วยจับเอาไปเสียให้พ้น เห้งเจียพูดว่าปิศาจมันมีฤทธาอานุภาพกว้างใหญ่ พระผู้เปนเจ้าไม่มีเครื่องมือสิ่งไรมา จะเอาอันใดต่อสู้แก่มันจึงจะจับมันได้ พระศรีอาริย์จึงตรัสว่า อาตมภาพจะอยู่ที่ชายเขานี้แปลงกายเปนคนปลูกแตง ให้เห้งเจียไปฬ่อชวนรบ ให้มันไล่ตามมา จงทำเปนแพ้อย่าเอาชะนะ แม้มันไล่มาจนถึงไร่แตงแล้วมันคงจะกินแตง อาตมภาพก็จะเอาแตงผลนั้นให้มัน ถ้ามันกินเข้าไปในท้องแล้ว เห้งเจียจะทำอย่างไรแก่มันก็ตามแต่ใจ เมื่ออาตมภาพได้ของวิเศษคืนแล้ว จึงค่อยผ่อนผันให้แก่มัน
เห้งเจียได้ฟังพระศรีอาริย์ตรัสดังนั้น จึงพูดว่าพระผู้เปนเจ้าคิดอุบายอย่างนี้ดีชอบแล้ว ถ้าหากมันไม่ตามมาจะทำประการใด พระศรีอาริยเมตไตรยหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านจงส่งมือมานี้ เห้งเจียก็ส่งมือซ้ายมาให้พระศรีอาริย์ ๆ เอานิ้วชี้มือขวาอมเข้าไปในปาก เอาน้ำลายกายสิทธิ์ออกเขียนในฝ่ามือเห้งเจีย เปนอักขระตัวหนึ่งคือตัว (คุ้ม) แล้วสั่งเห้งเจียว่าให้เอาตบบนศีศะ เมื่อเข้ารบกับมันก็จะไล่ตามมาเอง เห้งเจียครั้นได้ฟังพระศรีอาริย์แนะนำสั่งสอน/*92ให้ดังนั้นแล้ว สองมือก็แกว่งตะบองวิ่งไปยังประตูวัด ร้องท้าให้ปิศาจออกมารบว่า ปิศาจอึ้งไบ๋พ่อของเองมาอีกแล้ว เองจงเร่งออกมารบให้แพ้แลชะนะกันเถิด
ฝ่ายปิศาจอึ้งไบ๋เมื่อได้ยินเห้งเจียมาร้องท้าทายดังนั้น ก็จัดแจงแต่งตัวมือถือป้ายเดินออกมานอกประตูวัดร้องถามว่าซึงหงอคงสิ้นความฝ่าฝืนแล้วหรือ เห้งเจียด่าว่าอ้ายมารร้าย เหตุใดกูจะได้สิ้นความฝ่าฝืน ปิศาจอึ้งไบ๋พูดว่า เราเห็นเจ้ามาแต่คนเดียว ชะรอยจะไม่มีใครมาด้วยได้แล้ว จึงได้อุสาหะมาต่อสู้แต่ผู้เดียวดังนี้ หากเราจับได้เจ้าจะได้ใครมาแก้ไขให้เจ้าเล่า เห้งเจียด่าว่าอ้ายมารร้ายมึงอย่ากำเริบ มึงยังไม่รู้จักความตายว่าจะมาถึงตัวมึงเข้าเมื่อไร เองอย่าพูดให้มากไป จงมาลองตะบองของเราดูสักทีหนึ่งว่าจะมีรสชาติเปนประการใด ว่าแล้วก็ต่างตนเข้าต่อสู้กัน เห้งเจียก็เอามือที่เขียนอักขระตัว (คุ้ม) ตบบนศีศะทีหนึ่ง แล้วก็เข้ารบรุกบุกบัน อึ้งไบ๋ถูกจังงังคุ้มกันก็มิได้คิดจะถอยหนี ถุงวิเศษก็มิได้นึกจะคว่าง มัวแต่ตั้งใจไล่บุกรุกเห้งเจียมาจนถึงชายเขา เห้งเจียเห็นไร่แตงก็หายตัวมุดเข้าไปในไร่แตง แปลงกายเปนผลแตงโมสุกผลหนึ่ง ปิศาจไล่มาก็ยั้งตัวค้นหามิได้เห็นเห้งเจีย จึงไปค้นหาในกะท่อมน้อย ถามว่านี่แตงของใครปลูก
พระศรีอาริย์อยู่ในกระท่อมแปลงเปนตาแก่คนหนึ่ง เดินออกมาบอกว่าแตงของข้าพเจ้าปลูกเอง อึ้งไบ๋จึงพูดว่า ขอให้สักผลหนึ่ง/*93กินแก้อยากน้ำจะได้หรือไม่ ตาแก่แปลงก็ไปเก็บเอาผลแตงที่เห้งเจียแปลงนั้นมาส่งให้ ปิศาจก็รับผลแตงนั้นมาอ้าปากกลืนลงไปในท้อง เห้งเจียเมื่อลงไปในท้องได้แล้ว ก็กระทำอิทธิฤทธิ์ต่าง ๆ คือถีบแลบิดหยิกทึ้งกระทำให้สาหัศ
ฝ่ายปิศาจอึ้งไบ๋ได้ความเจ็บปวดสาหัศสุดสิ้นสะติกำลังที่จะทนทาน ก็ล้มกลิ้งอยู่ที่ไร่แตง ดิ้นรนจนแผ่นดินราบไปราวกับน่ากลอง ปากก็ร้องว่าท่านผู้ใดจงมาช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด จึงพระศรีอาริยเมตไตรย์ก็กลายกลับเปนรูปเดิม หัวเราะแล้วพูดว่าอ้ายสัตว์ตะบาปมึงจำได้ว่าเราคือใคร อึ้งไบ๋เงยหน้าขึ้นดูเห็นแล้วก็จำได้ จึงคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า พระผู้เปนเจ้าได้โปรดยกโทษไว้ชีวิตรให้ข้าพเจ้าเถิด ภายหลังไม่อาจกระทำต่อไปอิกแล้ว พระศรีอาริย์จึงแก้เอาไถ้วิเศษกับป้ายนั้นออกแล้ว จึงเรียกเห้งเจียให้ออกมา แล้วว่าจงเห็นแก่อาตมภาพเถิด
ฝ่ายเห้งเจียมีความแค้นมากก็แกล้งกระทำอาระวาดกระทุ้งกระแทก ปิศาจเจ็บปวดเหลือที่จะทนได้ก็กลิ้งเกลือกไปมา พระศรีอาริย์มีความเมตตาจึงร้องขอโทษเห้งเจียว่า อย่าทำให้มันได้ความลำบากเลย ด้วยมันสารภาพรับผิดแล้ว เห้งเจียจึงว่าถ้าดังนั้นก็ให้มันอ้าปากออกเถิด ข้าพเจ้าจะได้ออกไป ปิศาจจึงอ้าปากออกเห้งเจียก็กระโดดออกมาจากปากกลายกลับเปนรูปเดิมเงื้อตะบองจะตีปิศาจ พระศรีอาริย์ก็เรียกปิศาจเข้าถุงเสียก่อนแล้วเอามาผูกไว้กับบั้นเอ็ว มือก็ถือป้ายด่าว่า/*94อ้ายสัตว์เดรฉานยังฉาบนั้นเอาไปไว้ที่ไหน ปิศาจอยู่ในไถ้ร้องบอกว่าฉาบนั้นเห้งเจียทุบเสียแตกหมดแล้ว พระศรีอาริย์ว่าฉาบแตกแล้วก็เอาทองมาคืนให้อาตมภาพ ปิศาจบอกว่าทองนั้นเก็บไว้บนหอสูง พระศรีอาริย์จึงเรียกเห้งเจียว่าจงมาไปกับเรา เห้งเจียก็ตามพระศรีอาริย์ไปยังวัดเห็นประตูปิดแน่น พระผู้เปนเจ้าก็เอานิ้วมือชี้ทีหนึ่งประตูก็เปิดจึงเดินเข้าไป พวกปิศาจทั้งหลายก็รู้ว่านายของตัวต้องถูกจับก็ขยับจะหนี เห้งเจียเอาตะบองตีตายเสียทั้งสิ้น
ฝ่ายพระศรีอาริย์ครั้นเก็บได้ฉาบแตกแล้ว ก็เป่าทีหนึ่งฉาบแตกก็รวมเข้าติดกันเปนฉาบดีไปตามเดิม แล้วเสด็จปาฏิหารกลับไปยังสฐานที่เดิม เห้งเจียก็เข้าไปแก้พระอาจาริย์แลหมู่เทพบุตรลักเตงลักกะแลหมู่ดาวทั้งหลาย กับกูจั๋วเจียงกุนเง้าเหลงทั้งห้า กับเจียงไท่จื๊อกับเจียงกุนทั้งสี่แลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออกแล้ว ก็พากันออกมาข้างหอน่า พระถังซังจั๋งก็หันหน้านะมัศการไปยังอากาศคำนับขอบคุณท่านที่ได้มาช่วย เห้งเจียก็คำนับส่งเทพบุตรแลเทพารักษ์แลดาวทั้งหลายก็คำนับลากลับไปยังสฐานที่เดิม
ฝ่ายอาจาริย์กับศิษย์พักอยู่ครึ่งวันแล้วก็พากันออกเดิน เห้งเจียก็เอาไฟเผาห้องหอเหล่านั้นเสียทั้งสิ้น ตั้งหน้าหมายปราจิณทิศมาประมาณสักเดือนเสศ เวลานั้นฤดูเดือนสามเดือนสี่ กำลังดอกไม้จะบาน พระถังซัมจั๋งชักม้าหยุด แล้วถามศิษย์ว่าเวลานี้ก็เปนเวลาจวนจะค่ำอยู่แล้ว เราควรจะหาที่สำนักนอนสักคืนหนึ่ง เห้งเจีย/*95พูดว่าเดินไปข้างน่าอีกสักหน่อยก็คงจะมีที่พักบ้าง เดินพลางพูดกันพลางมาตามทาง แลไปข้างทางเห็นมีหมู่บ้านไม่สู้ไกลนัก เห้งเจียพูดว่าดีแล้วที่นั้นมีบ้านคนอยู่มิใช่หรือ เราแวะเข้าไปอาไศรยที่นั้นเห็นจะดี พูดแล้วก็พากันเข้าไป ครั้นเข้ามาถึงพระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้า เดินเข้าไปยังประตูนอกรั้ว เห็นประตูปิดอยู่จึงเอามือเฆาะประตูร้องเรียก ก็เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งถือไม้เท้าเดินออกมาเปิดประตู ถามว่าใครมาแต่ไหนมีธุระอะไรหรือจึงมาเรียก
พระถังซัมจั๋งย่อตัวแล้วตอบว่า อาตมภาพมาจากเมืองใต้ถังถือรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ เพื่อจะไปเชิญพระไตรยปิฎกยังมัชฌิมประเทศบัดนี้มาถึงตำบลนี้ ก็พอเปนเวลาจะพลบค่ำ แวะเข้ามาเพื่อจะขออาไศรยพักนอนค้างสักคืนหนึ่ง ขอได้มีความกรุณา รุ่งเช้าก็จะลาท่านไป ตาเฒ่าตอบว่าท่านอาจาริย์จะไปไซทีนั้น เห็นจะไปไม่ได้ ที่เขตรนี้เรียกว่าเซี้ยวไซที ไซทีนั้นไปยากนักหนทางก็ไกลลำบากที่สุด ตาเฒ่าเอามือชี้บอกว่าตั้งแต่บ้านข้าพเจ้าไปไซทีนั้น ประมาณทางไกลสักสามสิบโยชน์เสศ มีทางภูเขานี้เขาเรียกว่าเขาลูกพลับ นามเรียกว่าชิดเจี๊ยดซัวที่เขามีนี้มีระยะทางแปดร้อยโยชน์จึงจะสุดทางได้ ทั่วทั้งเขามีแต่ลูกพลับทั้งนั้น แต่ผู้คนมีน้อย ที่ภูเขานี้ตั้งแต่เดิมมาไม่มีใครเดิน ถ้าถึงฤดูฝนลูกพลับสุกหล่นลงเต็มเขาปิดหนหางเดินเสีย ไม่มีใครจะเดินได้ครั้นผลพลับถูกน้ำค้างแลฝนก็เน่าเหม็นเปื้อนเปรอะ คำชาวบ้านปากตลาดพูดกัน/*96ว่าทางอุจาระ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจิตรใจไม่สบาย เห้งเจียอดไม่ได้ก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ตาเฒ่าแกทำไมจึงไม่เข้าใจการดังนั้น พวกข้าพเจ้าจะมาอาไศรยพักนอน ทำไมจึงชักนิยายพูดหลอกให้คนกลัวดังนั้น เหมือนแกล้งพูดจะมิให้อาไศรยแล้ว ถ้าเช่นนั้นพวกข้าพเจ้าจะอาไศรยนอนอยู่ใต้ต้นไม้ก็ได้ ทำไมจึงกันห้ากันหกดังนี้เล่า ตาเฒ่าได้ยินดังนั้น แลไปก็เห็นรูปร่างเห้งเจียอยาบคายน่าเกลียดน่ากลัว จึงแขงใจร้องตวาดด้วยเสียงอันดังคำหนึ่ง ยกไม้เท้าชี้หน้าว่าเจ้าเปนคนมีโรคผีสิง ไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูง ยื่นปากออกมาพูดเสียดสีเราคนแก่ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านมีแต่ตาเนื้อไม่มีแก้วตาปัญญาจักษุไม่รู้จักพิจารณา แม้ว่ารูปร่างข้าพเจ้าอยาบคายก็จริง แต่มีฝีมือแลความรู้ฤทธิ์เดชปราบภูตผีปิศาจยักษ์มารได้
ตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ค่อยหายความโกรธจึงเชิญให้เข้าไปข้างในบ้าน อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันตามตาเฒ่าเข้าไป ตาเฒ่าก็เชิญให้นั่งที่อันสมควรแล้ว จึงให้ยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยงตาเฒ่าเอาใจจงรักภักดี โป๊ยก่ายมีความสงไสยจึงถามเห้งเจียว่าตาเฒ่าเมื่อแรกดูอัทยาไสยจะไม่พอใจให้เราอาไศรย มาบัดนี้ดูเอาใจใส่มาก จะมีเหตุอย่างไรพี่ทราบหรือไม่ เห้งเจียตอบว่าคงจะมีเหตุสักอย่างหนึ่ง จะลองถามดูก็คงจะรู้ได้ สักประเดี๋ยวก็พลบค่ำ ตาเฒ่าเรียกให้คนใช้ตามไฟแล้ว เห้งเจียจึงถามตาเฒ่าว่าท่านตาแซ่อะไร ตาเฒ่าตอบว่าข้าพเจ้าแซ่ลี้ เห้งเจียถามว่าที่ตำบลนื้ชาว/*97บ้านนี้เห็นจะแซ่ลี้ทั้งนั้นหรือ แลชื่อตำบลบ้านลี้จริงดอกกระมัง ตาเฒ่าตอบว่าไม่ใช่ ตำบลบ้านนี้เรียกว่าบ้านท่อล้อจึง รวมเรือนมีห้าร้อยหลังคนมีอยู่มาก แซ่อื่นก็มีมากแซ่ลี้นั้นมีแต่บ้านข้าพเจ้า เห้งเจียถามว่าท่านตาเห็นเอาใจใส่พวกข้าพเจ้ามากนัก ไม่ทราบว่าในใจท่านจะมีความเห็นอย่างไรจึงได้จงรักภักดีอย่างนี้
ตาเฒ่าย่อตัวแล้วพูดว่า เมื่อกี้นี้ข้าพเจ้าได้ยินท่านพูดว่า มีฝีมือปราบปิศาจยักษ์มารร้ายได้ ด้วยในแถบตำบลบ้านนี้ มีปิศาจร้ายหากท่านช่วยกำจัดจับได้ พวกข้าพเจ้าทั้งหลายจะมีรางวัลตอบแทนให้ถึงขนาด เห้งเจียได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้น ก็ยกมือขึ้นขอรับคำกระทำให้ แต่โป๊ยก่ายพูดว่าตาเฒ่าคนนี้มันจะให้ร้ายแก่เรา ให้จับยักษ์มารอะไรที่ไหน แม้ว่าเปนปู่ย่าตายายวงษ์ญาติของเราก็ควรอยู่ นี่เธอก็มิใช่วงษาคณาญาติอะไรของเราเลย ทำไมพี่เห้งเจียจึงไปรับปากรับคำแก่เขาเล่า เห้งเจียพูดว่าน้องยังไม่เข้าใจตลอด ที่พี่ขอรับอาสานั้นตกลงเอาเปนแน่ได้ พูดแล้วเห้งเจียจึงถามตาเฒ่าว่า ที่ตำบลแถบนี้พิเคราะห์ดูก็เปนศุขดี ผู้คนก็ประชุมกันอยู่มากปิศาจร้ายที่ไหนจะอาจเข้ามาได้ ตาเฒ่าบอกแก่เห้งเจียว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดบังอำพรางท่าน ที่ตำบลนี้ก็เปนศุขสำราญมานานแล้ว ต่อมาเมื่อสามปีก่อนนั้น เดือนแปดเกิดลมพยุห์ใหญ่พวกชาวบ้านกำลังหว่านเข้ากล้า ต่างก็พากันตกใจว่าฟ้าแปรปรวนเสียแล้ว มิได้มีผู้ใดรู้สึกเหตุผล พอ/*98ลมข้ามไปแล้วก็มีปิศาจร้ายลงจับวัวกระบือแพะแกะเป็ดไก่ของชาวบ้านกินเสียหมดสิ้น แลปะพบหญิงก็จับกินเสียทั้งสิ้น แต่ทำร้ายมาดังนี้สองปีแล้ว หากว่าท่านมีฝีมือแลรู้วิชาอันเชี่ยวชาญอาจปราบปิศาจนั้นให้สงบได้ ข้าพเจ้าจะรางวัลท่านให้ถึงขนาด
เห้งเจียว่า อย่างนี้ยากที่จะปราบได้ โป๊ยก่ายก็พูดว่ายากจริง พวกข้าพเจ้าเปนคนเดินทาง พักอยู่คืนหนึ่งพอรุ่งแจ้งก็จะไป จะไปคอยจับผีร้ายอะไรที่ไหนได้ ตาเฒ่าว่านี่ท่านเห็นจะเปนพวกที่หาเข้ากินดอกกะมัง เมื่อแรกมาอวดว่ามีฝีมือจับผีปิศาจยักษ์มารร้ายได้ ครั้นคาดคั้นจะเอาจริงเข้าก็พูดไถลกลบเกลื่อนว่าจับยาก เห้งเจียตอบว่า ข้าพเจ้าสามารถจะจับได้จริง แต่เกรงว่าพวกชาวบ้านนี้จะไม่พร้อมใจกัน เพราะฉนั้นจึงว่าจับยาก ตาเฒ่าพูดว่าทำไมจึงรู้ว่าใจคนชาวบ้านนี้จะไม่พร้อมใจกัน เห้งเจียพูดว่าปิศาจนั้นมารบกวนไม่รู้ว่าฆ่าสัตว์สักเท่าใดแล้ว ข้าพเจ้าคิดดูคนเหล่านั้น ทุก ๆ บ้าน บ้านหนึ่งออกหนึ่งตำลึง รวมห้าร้อยตำลึงหากไม่ไปหาขุนนางมาเปนพยาน ถ้าจับได้แล้วที่ไหนคนเหล่านั้นจะยอมออกเงิน จะหาได้คิดถึงสามปีที่เปนทุกเดือดร้อนนั้นไม่
ตาเฒ่าได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงว่าถ้าจะคิดเอาเงินนั้นอย่าว่าแต่ตำลึงหนึ่งเลย จะเอาบ้านละห้าตำลึงก็ได้ เมื่อปีก่อนก็ได้นิมนต์พระสงฆ์ที่เขาน่ำซัวมาองค์หนึ่ง จับปิศาจก็ไม่สำเร็จ เห้งเจียถามว่าจับปิศาจนั้นวิธีทำประการใด ตาเฒ่าบอกว่า พระสงฆ์นั้นตั้ง/*99พิทธีแล้วครองจีวรเข้าจุดธูปเทียรสักการบูชาสวดมนต์แล้ว เอาระฆังเล็กขึ้นสั่นในเวลากำลังสวดมนต์นั้น ก็ไหวหวั่นถึงปิศาจ เกิดลมพยุห์ใหญ่เมฆหมอกออกมืดท้องฟ้า มาถึงหมู่บ้านนี้ พระสงฆ์สู้รบกับปิศาจเมฆหมอกออกกลุ้ม ครั้นสงบเงียบแล้วพวกข้าพเจ้าออกมาดูก็เห็นพระสงฆ์นอนตายอยู่กับพื้น ตัวเนื้อน่วมดุจแดงโมสุกอย่างเดียวกัน เห้งเจียพูดว่าทำอย่างนี้ให้ป่วยการเปล่า ๆ ตาเฒ่าพูดว่า เธอมาทิ้งชีวิตรทำให้พวกข้าพเจ้าเสียการ ต้องช่วยซื้อโลงใส่ศพไปฝัง แลเอาเงินให้แก่สานุศิษย์พระสงฆ์นั้น ๆ ไม่ยอมร้บเงินจะฟ้องร้องพวกข้าพเจ้า เห้งเจียถามว่า ต่อมาภายหลังได้ไปหาผู้ใดมาทำอย่างไรบ้างอีกหรือเปล่า ตาเฒ่าตอบว่า เมื่อก่อนน่ามานี้ได้ไปหาหมอฆราวาศคนหนึ่งมาจับไล่ เห้งเจียถามว่าหมอฆราวาศนั้น มาทำวิธีขับไล่ประการใด
ตาเฒ่าตอบว่า หมอเข้าพิทธีร่ายเวทใช้เจ้าใช้ผีถึงปิศาจ ก็บังเกิดลมพยุห์ใหญ่ปิศาจก็มา หมอกับปิศาจต่อสู้กัน พอเวลาบ่ายก็เห็นท้องฟ้าแจ่มแจ้งสว่างดี พวกข้าพเจ้าก็พากันเที่ยวค้นหาดู ก็ได้เห็นหมอนั้นนอนตายอยู่ข้างร่องน้ำ จึงเก็บเอาศพมา พิเคราะห์ดูเนื้อดุจไก่ตกในน้ำร้อน เห้งเจียได้ฟังตาเฒ่าเล่าแล้วก็หัวเราะ พูดว่าทำดังนั้นก็เสียเวลาทั้งสิ้น ตาเฒ่าพูดว่า หมอมาทำดังนี้แลทิ้งเสียชีวิตรด้วย พาให้พวกข้าพเจ้ามีความเดือดร้อนต้องเสียเงินโสหุ้ยไปทุกคนเปล่า ๆ เห้งเจียพูดว่าท่านตาอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะแทนคุณท่านจับปิศาจนั้นให้จงได้ ตาเฒ่าพูดว่าแม้ท่านจับปิศาจได้/*100จริงแล้ว ข้าพเจ้าจะไปเชิญผู้ใหญ่บ้านมาทำหนังสือสัญญาให้ไว้แก่ท่าน แม้ว่าท่านจับปิศาจได้แล้ว ก็ตามแต่ท่านจะเอาค่าบำเหน็จรางวัลสักเท่าใด ข้าพเจ้าจะกราบเท้าท่านให้เต็มตามสัญญาสักหนึ่งหุนก็มิให้ขาดได้ หากว่าพลั้งพลาดเสียทีสู้ปิศาจมิได้ อย่าให้มีโทษเกี่ยวข้องมาถึงข้าพเจ้าด้วย ตามแต่บุญกรรมเปนใหญ่ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านเคยถูกเขาพาโลหรือ จึ่งได้กลัวไปดังนั้น ท่านตารีบไปเชิญผู้ใหญ่บ้านมาเถิด ตาเฒ่าดีใจให้คนใช้ไปเชิญผู้ใหญ่บ้านมาแปดคน ครั้นผู้ใหญ่บ้านมาพร้อมกันแล้ว ตาเฒ่าแซ่ลี้จึงเล่าเรื่องให้ผู้ใหญ่บ้านฟัง ก็พากันมีความยินดีทุก ๆ คน ผู้ใหญ่บ้านเหล่านั้นถามว่า ท่านผู้ใดจะรับจับปิศาจ เห้งเจียว่าข้าพเจ้านี้และ ตาเฒ่าผู้ใหญ่บ้านเหล่านั้นตกใจกลัว พูดว่าเห็นจะไม่พอการ ด้วยปิศาจมีฤทธาอานุภาพมากนัก ทั้งรูปร่างใหญ่โตมีกำลังพะลังมาก ด้วยท่านรูปร่างผอมเล็กนิ๊ดหนึ่งเท่านี้ แต่มันจะเคี้ยวก็จะลอดฟันไป จะไปจับมันที่ไหนได้
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านทั้งหลายดูข้าพเจ้าไม่ถูก แม้ว่าข้าพเจ้ามีรูปร่างเล็กก็จริง แต่ข้าพเจ้ามีความรู้อาจจับปิศาจได้แล้ว ตาเฒ่าเหล่านั้นเห็นพูดดังนั้นก็ตามใจ จึงถามว่าถ้าท่านจับปิศาจได้จะต้องการค่าแรงสักเท่าใด เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าจะเอาอะไรมี ด้วยพวกข้าพเจ้ารักษาแต่กุศลเท่านั้น ไม่ต้องการเงินทองอะไรทั้งสิ้น /*101ตาเฒ่าผู้ใหญ่บ้านทั้งหลายพูดว่า ถ้าท่านไม่เอาเงินแล้วจะมิป่วยการเปล่า ๆ หรือ อันพวกข้าพเจ้าทั้งหลายนี้หาเลี้ยงชีพทางไร่นา แม้ว่าท่านจับปิศาจได้จริงดังว่าแล้ว พวกข้าพเจ้าจะเรี่ยรายกันออกที่นาพันไร่ ยกให้ท่านอาจาริย์กับศิษย์ปลูกสร้างวัดอยู่สวดมนต์ไหว้พระนั่งกระทำกรรมฐานวิปัสนาตามความประสงค์ จะดีกว่าไปเที่ยวเมืองบน เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า อย่างความคิดของท่านก็ไม่เปนประโยชน์จริง จะต้องเปนกังวลลำบากเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย จะหลับนอนแลนั่งภาวนาก็จะไม่เปนปรกติ ไม่เห็นว่าดีอย่างไรเลย ตาเฒ่าทั้งหลายพูดว่า สิ่งใดก็ไม่ต้องการ ถ้าดังนั้นพวกข้าพเจ้าจะได้อันใดเปนที่ขอบคุณเล่า
เห้งเจียชี้แจงว่า พวกข้าพเจ้าเปนคนถือศีลกินเพนถือเพศเปนสมณะ ก็ประสงค์เข้าน้ำผ้านุ่งห่มที่พักอาไศรยแลยาแก้โรคพอข้ามเวลาไปวันๆ หนึ่งเท่านั้น ตามที่ท่านผู้เฒ่าได้ต้อนรับเท่านี้ก็พอสมควรอยู่แล้ว พวกผู้เฒ่าพูดว่าอย่างนั้นก็เปนที่ง่าย แต่ยังไม่ทราบว่าท่านจะทำอย่างไรในการที่จะจับปิศาจนั้น จึงจะได้ตัวมันเล่า เห้งเจียบอกว่า ถ้ามันมาข้าพเจ้าก็จะจับมันอย่างนั้นไม่ต้องวิตกอะไรเลย ตาเฒ่าพูดว่าปิศาจนั้นมันใหญ่โตเหลือเกิน มันไปมามีพยุห์ใหญ่มืดฟ้ามัวฝน ท่านจะทำอย่างไรจึงจะใกล้มันได้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า หากมันทำเมฆหมอกมืดฟ้ามัวฝนอย่างนั้น เปรียบเหมือนลูกหลานการเล็กน้อย แม้ร่างกายมันจะโตใหญ่อย่างไรก็/*102ไม่ประหลาดอะไรดอก ในขณะที่พูดกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงอู้ ๆ เปนลมพยุห์ใหญ่พัดมา พวกตาเฒ่าแปดคนนั้น ก็พากันตกใจตัวสั่นไปทุก ๆ คน พูดวาปากท่านผู้ศักสิทธิ์พูดถึงปิศาจ ๆ ก็มาทันที
ตาเฒ่าแซ่ลี้เปิดประตูชั้นใน พาพวกวงษาคะณาญาติเรียกเข้าในห้อง พระถังซัมจั๋งแลเฒ่าที่มาแปดคนนั้น ให้เข้าแอบในห้องบอกว่าผีปิศาจมันมาแล้ว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันตกใจกลัวจะวิ่งเข้าไปในห้อง เห้งเจียจึงยึดไว้คนละมือ ถามว่าจะพากันวิ่งไปข้างไหน จงออกไปดูปิศาจกับเราให้รู้ว่าจะเปนปิศาจอะไร เห้งเจียก็พากันออกไปยืนดูที่นอกชานบ้าน บัดเดี๋ยวก็เกิดลมพัดใหญ่โป๊ยก่ายตกใจกลัว กระโดดลงเอาปากซุกอยู่กับดินแน่นดุจตีตาปู ซัวเจ๋งก็ยืนตัวสั่นไม่กล้าลืมตา เห้งเจียยืนคอยแลดูสายลมแลปิศาจบัดเดี๋ยวก็เห็นม้วนลมข้ามไปแล้ว ที่บนอากาศมีโคมไฟสว่างสองโคมลอยลิ่ว ๆ มา เห้งเจียจึงร้องเรียกโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งว่าลมเงียบแล้ว จงลุกขึ้นดูอะไรบนอากาศ โป๊ยก่ายกระชากปากขึ้นจากดิน แหงนขึ้นไปดูบนอากาศก็เห็นโคมไฟคู่หนึ่ง พลั้งปากพูดว่าดีจริง ซัวเจ๋งว่าเวลานี้ก็เปนกลางคืน ทำไมจึงรู้ได้ว่าดีแลร้าย
โป๊ยก่ายพูดว่า โบราณท่านกล่าวไว้ว่า เดินกลางคืนอย่างนี้ถ้ามีโคมก็ย่อมเปนที่เชื่อได้ว่าคนดี ซัวเจ๋งพูดว่าพี่พูดผิดไปแล้ว นั่นไม่ใช่โคมไฟ เปนลูกตาของปิศาจมัน โป๊ยก่ายแลไปก็เห็นชัดว่าไนตา ถึงพูดว่าไนตามันเท่านี้ปากมันจะเท่าไหน เห้งเจีย/*103พูดว่าน้องจงคอยรักษาอาจาริย์ พี่จะขึ้นไปกำจัดมันเสียเดี๋ยวนี้ ว่าแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นไปสะกัดกลางอากาศ ถือตะบองชี้ไปร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า จึงหยุดก่อนเราอยู่นี่
ฝ่ายปิศาจเมื่อแลเห็นเห้งเจียก็ยั้งอยู่แกว่งทวนไปมา เห้งเจียถามว่าเจ้าเปนปิศาจฉนิดใดอยู่ที่ไหน มีประสงค์จะมาทำร้ายเราหรือ ปิศาจก็มิได้โต้ตอบประการใด แกว่งแต่ทวนคว้างอยู่อย่างนั้น เห้งเจียถามอีกก็ไม่ตอบว่ากระไร เห้งเจียยกตะบองร้องตวาดว่ามึงอย่าหนี ฝ่ายปิศาจก็ไม่กลัว ควงทวนรอรับอยู่กลางอากาศ ต่างต่อสู้กันไปมาจนเวลายามสาม โป๊ยก่ายซัวเจ๋งยืนดูอยู่น่าบ้านเห็นแจ่มแจ้ง ปิศาจเอาทวนควงรบไม่เปนท่า เห้งเจียก็จ้องแต่จะตีที่ศีศะปิศาจ โป๊ยก่ายจึงพูดแก่ซัวเจ๋งว่า น้องจงคอยรักษาอาจาริย์ไว้ พี่จะขึ้นไปช่วยรบขนาบชิงเอาความชอบอย่าให้เห้งเจียเอาได้ พูดแล้วโป๊ยก่ายก็เหาะขึ้นไปยกคราดกระโจมเข้าสับ ปิศาจก็เอาทวนแกว่งรับซ้ายรับขวาโดยแคล่วคล่องว่องไวดุจงูคว่างค้อน โป๊ยก่ายชมว่าปิศาจชำนาญในเพลงทวนมาก มิใช่เพลงธรรมดา เรียกว่าด้ำอ่อนเพลง เห้งเจียว่าเพลงด้ำอ่อนที่ไหนมี โป๊ยก่ายว่าพี่ไม่ดูมันรำทวนรอรบเราทำไมจึงไม่เห็นด้ำทวน มันเอาซ่อนไว้ที่ไหน เห้งเจียพูดว่าปิศาจนี้มันไม่รู้จักภาษาคน ไอกลิ่นโสโครกของมันเหม็นมากที่สุด มันกลัวเวลากลางวัน แม้ว่าแสงตวันขึ้นก็จะหนี ถ้ามันหนีเราจึงไล่ตามอย่าได้ละปล่อยมัน โป๊ยก่ายพูดว่าเห็นจะดีจริง คิดเห็นดังนั้น/*104แล้วก็เข้ารบอีกพักหนึ่ง เวลาก็สว่างแจ้งปิศาจก็หันกลับจะหนีไป เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ไล่ติดกระชั้นมาก มีความเหม็นเหลือกำลัง คือที่เขาชิดเจี๊ยดซัวดงมะพลับ โป๊ยก่ายว่ากลิ่นเหมือนกลิ่นคูต หรือจะมีบ้านช่องที่มีเว็จดอกระมัง จึงได้เหม็นเหลือทนดังนี้ เห้งเจียร้องว่ารีบตามไป
ฝ่ายปิศาจข้ามเขามาแล้วก็กลายกลับเปนรูปเดิม คือเปนงูแสงอาทิตย์ โป๊ยก่ายพูดว่านี่มันเปนงู หากว่ามันจะกินคนมันก็กลืนเข้าไปทั้งตัวทีเดียว แม้สักห้าสิบคนก็ไม่พอจะเต็มท้องมัน เห้งเจียว่าที่มันแกว่งทวนนั้น คือหัวแลหางมันเราไล่ไปให้มันจนมุมแล้วจึงค่อยตี โป๊ยก่ายก็รีบไล่กระชั้นมาเอาคราดสับ ปิศาจก็มุดเข้าไปในรู ยังเหลือแต่หางอยู่ข้างนอกอิกสักวาหนึ่ง โป๊ยก่ายก็ทิ้งคราดตรงเข้าไป สองมือจับยึดหางลากไว้จนสิ้นแรงรั้งไว้ก็ไม่ไหว เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะร้องว่าปล่อยมันไปเสียเถิด แล้วจึงค่อยคิดอุบายจับมันจึงจะได้ โป๊ยก่ายรั้งไม่อยู่แล้วก็ปล่อยมือ ปิศาจก็เลื้อยเข้าไปสุดตัว โป๊ยก่ายบ่นว่าถ้าไม่ปล่อยข้าพเจ้าก็จะจับลากออกมาได้เสียแล้ว ที่ไหนมันจะกล้ากลับออกมาอีกเล่า
เห้งเจียพูดว่าเราคิดดูตัวมันโตใหญ่ แต่รูนั้นเล็กคงจะกลับตัวไม่ได้ เห็นจะเลื้อยตรงไปหากจะมีทางออกข้างโน้น โป๊ยก่ายจงรีบไปสกัดไว้ พี่จะตามเข้าไปในรูไล่ออกไป โป๊ยก่ายก็รีบข้ามโขดไปสกัดทางไว้ แลไปก็เห็นมีรูโป๊ยก่ายก็หยุดอยู่ เห้งเจีย/*105ก็ไล่ติดตามเข้าไปในรู ปิศาจกลัวก็มุดเลื้อยออกทางปล่องข้างหลัง เอาหางตวัดถูกโป๊ยก่ายหกล้มลง เพราะไม่ทันจะรู้ตัวลุกไม่ขึ้น เห้งเจียไล่ตามมาเห็นแล้วก็ไม่รอรั้งร้องว่าปิศาจออกมาแล้ว โป๊ยก่ายผุดลุกขึ้นมายกคราดสับซ้ายสับขวา เห้งเจียหัวเราะพูดว่า มันหนีไปเสียนานแล้วจะละเมอสับอะไรอยู่อีกเล่า
โป๊ยก่ายแกล้งไถลพูดว่า ข้าพเจ้าสับหญ้าให้ปิศาจมันกลัว เห้งเจียว่าอ้ายหมูเองปล่อยให้มันไปเสียแล้ว ยังจะมาทำพูดแก้ตัวเร็วเข้าเถิดรีบตามไป สองคนก็รีบมาพร้อมกันตามไป ข้ามห้วงเขาแลไปข้างน่าก็เห็นปิศาจขดอยู่เปนกองใหญ่ อ้าปากยกศีศะขึ้นชูร่อนจะคาบโป๊ยก่าย ๆ ตกใจกลัวก็ถอยมาอยู่ข้างหลังเห้งเจีย ๆ ก็ตรงเข้าไปใกล้งู ๆ ก็ฉกคาบเห้งเจียกลืนเข้าไปในท้อง โป๊ยก่ายแลเห็นดังนั้นก็ทุบศีศะแลทุบอกตัวเองร้องว่าพี่เห้งเจียตายแล้ว
เห้งเจียอยู่ในท้องปิศาจเอาตะบองตั้งค้ำขึ้น ร้องเรียกโป๊ยก่ายพูดว่า น้องอย่าโทมนัศเลยพี่จะให้มันทำสพานให้ดู ปิศาจก็ร่นตัวโก่งหลังขึ้นงอวงดุจสายรุ้ง โป๊ยก่ายพูดว่าเหมือนสพานก็จริงแต่คนไม่กล้าข้าม เห้งเจียว่าพี่จะให้มันทำเรือให้ดู เห้งเจียก็เอาตะบองค้ำขวางท้อง ปิศาจก็แผ่ตัวแบนออกหัวหางงอโง้งขึ้นดุจเรือกัลยา โป๊ยก่ายว่าเหมือนเรือก็จริง แต่ไม่มีประทุนแลหางเสือจะแล่นไปไม่ได้ เห้งเจียว่าน้องจงหลีกไปให้พ้นพี่จะให้มันทำลมแล่นให้ดู เห้งเจียก็/*106เอาตะบองแทงทะลุกลางสันหลังขึ้นเจ็ดแปดวาดุจเสากระโดง ปิศาจทนเจ็บไม่ได้ก็วิ่งเลื้อยไปโดยเร็วยิ่งกว่าลม ไกลประมาณยี่สิบโยชน์แล้วก็กลับมาทางเก่า ล้มกลิ้งอยู่กับพื้นจะพลิกแพลงก็ไม่ได้ก็สิ้นชีวิตรในเวลานั้น โป๊ยก่ายวิ่งตามมาเอาคราดสับป่นปี้ เห้งเจียก็ออกจากท้องงูเรียกโป๊ยก่ายว่า อ้ายหมูปิศาจมันตายแล้วจะสับทำไม โป๊ยก่ายพูดว่าพี่ยังหารู้จักใจข้าพเจ้าไม่ ข้าพเาตั้งแต่เกิดมาก็ชอบแต่ตีงูตาย เห้งเจียโป๊ยก่ายต่างก็เก็บอาวุธเข้าที่แล้ว ก็ช่วยกันจับงูลากมายังบ้านท่อล้อจึง
ฝ่ายเฒ่าแซ่ลี้กับผู้ใหญ่บ้านทั้งหลาย พูดกับพระถังซัมจั๋งว่าศิษย์ของท่านสองคนนั้นเห็นจะไม่กลับมาแล้ว พระถังซัมจั๋งว่าไม่เปนไรท่านอย่าวิตกเลย พวกเราพากันออกไปคอยดูพูดแล้วก็พากันออกมา แลไปก็เห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายเอะอะ ๆ ลากงูมา คนเหล่านั้นแลเห็นก็พากันดีใจ ในหมู่บ้านนั้นไม่ว่าชายแลหญิงผู้ใหญ่แลเด็กต่างพากันมาเคารพแลพูดว่า ปิศาจนี้มันอยู่ที่นี่มันได้ฆ่ามะนุษย์แลสัตว์เดรฉานเสียมากแล้ว บัดนี้ได้พึ่งท่านทั้งสองกำจัดเสียได้พวกข้าพเจ้าทั้งหลายจะค่อยมีความศุข พวกชาวบ้านคิดถึงคุณต่างก็นิมนต์ไว้เลี้ยงดูหกเจ็ดวันแล้ว พระถังซัมจั๋งกับศิษย์จึงขอลา พวกชาวบ้านเห็นไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใดได้ก็ต้องยอมให้ไป พวกชาวบ้านเห็นเธอไม่รับบำเหน็จรางวัลเงินทองอะไรสักอย่างหนึ่ง ต่างก็จัดทำเข้าตูเข้าตากขนมแห้งแลผลไม้มาถวาย ในหมู่บ้านท่อล้อจึงนี้มีห้าร้อยหลัง/*107ต่างก็มาตามส่งทุกๆ คน เดินมาประมาณชั่วโมงเสศก็มาถึงต้นทางเขาชิดเจียดซัว พระถังซัมจั๋งก็ได้กลิ่นเหม็นแลหนทางก็ปิดช่องเดินจึงเรียกเห้งเจียถามว่า หนทางเปนเช่นนี้จะข้ามไปอย่างไรได้ เห้งเจียกลั้นใจพูดว่าเห็นจะยากแท้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียบอกว่ายากก็มีความวิตกมีสีหน้าอันเศร้าหมอง
ฝ่ายพวกชาวบ้านที่ตามมาส่งเห็นดังนั้น ก็พากันพูดว่าท่านอาจาริย์อย่าได้วิตกเลย พวกข้าพเจ้ามาส่งท่านจนถึงที่นี่ก็ได้ตั้งใจไว้แล้วว่า สานุศิษย์ใหญ่ของท่านได้กำจัดปิศาจร้ายให้พวกข้าพเจ้ามีความศุข พวกข้าพเจ้าพร้อมใจกันจะตัดเลาะทางอื่นให้ท่านไปจนตลอด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นแล้วจึงพูดว่าท่านตาคิดการยังไม่พอ เมื่อแรกท่านพูดว่าหนทางไกลถึงแปดร้อยโยชน์ พวกท่านก็มิใช่เจ้าหรือเทพาอารักษ์อะไรกำลังอะภินิหารฤทธิ์เดชก็ไม่มี ทำอย่างไรจึงจะสามารถเปิดทางไปได้เล่า แม้ว่าพระอาจาริย์ข้าพเจ้าจะข้ามไป ต้องพวกข้าพเจ้าออกกำลังตามทางเก่านี้ไป วิตกด้วยไม่มีผู้จะจัดหาเข้าเลี้ยง ตาเฒ่าว่าท่านพูดอะไรอย่างนั้นเล่าตามแต่ใจท่านจะผันแปรอย่างไร มากน้อยสักกี่เวลาพวกข้าพเจ้าจะรับเลี้ยงทั้งสิ้น ทำไมท่านต้องวิตกว่าไม่มีคนจะเลี้ยงเล่า เห้งเจียพูดว่าถ้าได้ดังนั้น ท่านจงพากันไปจัดหาเข้าสุกมาสักสองถังแลขนมของหวานมาด้วย ข้าพเจ้าจะได้เลี้ยงอ้ายปากยาวให้มันกินสักอิ่มหนึ่ง คือจะให้มันแปลงเปนหมูใหญ่เปิดทาง ให้อาจาริย์ขึ้นขี่ม้าพวกข้าพเจ้าจะได้คอยรักษาข้ามไป
/*108โป๊ยก่ายได้ยินพูดว่าจะให้ทำดังนั้น จึงถามว่าพี่ทำไมจึงพากันเอาตัวรอดอยู่เปล่าๆ จะให้ข้าพเจ้าทนเหม็นแต่คนเดียวเล่า พระถังซัมจั๋งว่าโป๊ยก่ายหากมีอภินิหารเปิดทางได้จริงดังนั้นแล้ว อาตมข้ามพ้นไปได้แล้วในครั้งนี้ ความชอบของโป๊ยก่ายเปนที่หนึ่ง โป๊ยก่ายได้ฟังอาจาริย์พูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์อย่าได้มีความวิตกเลย ข้าพเจ้าจะแปลงเปนสุกรใหญ่เมื่อตัวโตแล้วใส้พุงแลกระเพาะก็ใหญ่ตามตัว จะต้องกินให้อิ่มจึงจะออกแรงทำการได้ พวกชาวบ้านเหล่านั้นพูดว่า เรื่องเข้าสุกแลของหวานนั้นท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าให้รีบกลับไปจัดเกรียมมาไว้พร้อมแล้ว สิ่งของที่พวกข้าพเจ้าจัดหามาส่งมีอยู่บ้าง เชิญท่านรับประทานก่อนเมื่อขาดเหลือประการใด พวกข้าพเจ้าจะจัดหามาให้พอจงได้
โป๊ยก่ายดีใจถอดเสื้อคาดบั้นเอ็วแล้วพูดว่า ท่านทั้งหลายอย่าหัวเราะจงดูข้าพเจ้าจะเอาความชอบในทางที่เหม็นนี้ พูดดังนั้นแล้วก็ร่ายคาถาเอามือท้าวเอ็วไหวกายทีหนึ่ง ร่างกายก็กลายเปนสุกรใหญ่ เห้งเจียเห็นโป๊ยก่ายแปลงเปนสุกรใหญ่แล้ว จึงให้พวกชาวบ้านเอาเข้าตูเข้าตากแลขนมต่าง ๆ มากองวางไว้แห่งหนึ่งแล้ว จึงเรียกโป๊ยก่ายมากินให้อิ่มแล้วจะได้ไปขุดเปิดทาง โป๊ยก่ายก็เข้ามากิน เห้งเจียบอกให้ซัวเจ๋งถอดรองเท้าพยุงอาจาริย์ขึ้นม้า เห้งเจียก็ถอดรองเท้า จึงบอกแก่พวกชาวบ้านให้กลับไปยังที่เถิด หากมีจิตรศรัทธาก็ให้เอาเข้ามาตามส่ง พวกข้าพเจ้าจะได้อาไศรยเปนกำลัง พวกที่มาตาม/*109ส่งนั้นที่มีม้าลาก็รีบกลับไปจัดหาเข้าปลาอาหาร ได้แล้วก็รีบเอากลับมาส่ง
ฝ่ายอาจาริย์กับสานุศิษย์ก็ออกเดินไปไกลแล้ว พวกชาวบ้านที่มาตามไม่ทันก็รีบตามไปทั้งคืนยังรุ่งต่อเช้าจึงทันกัน จึงร้องเรียกว่าท่านอาจาริย์จงหยุดก่อนพวกข้าพเจ้าเอาเข้ามาตามส่ง พระถังซัมจั๋งมีความขอบคุณยิ่งนักจึงเรียกโป๊ยก่ายให้กินอาหารเปนกำลัง โป๊ยก่ายตั้งหน้าขุดสองวันแล้วโดยเวลาหิว ก็ดีใจมากินจนสิ้นของพออิ่มก็รีบไปขุดอิก ฝ่ายเห้งเจียซัวเจ๋งก็พากันมาขอบคุณชาวบ้านแล้วก็ต่างคนลาจากกันไป พวกชาวบ้านท่อล้อจึงพากันกลับบ้าน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม เดินมาหลายเวลาก็หลุดออกจากดงผลมะพลับเน่า ต่างก็มีความยินดีรื่นเริงในใจ ก็พากันล้างกลิ่นเน่าเหม็นให้สอาดแล้ว ก็เดินตามทางใหญ่ไปเวลานั้นกำลังฤดูร้อนจัด ต้นสารภีพิกุลบ้างผลิดอกออกช่อตูมบาน หอมกลิ่นระรื่นไปตามแนวทาง ครั้นเดินมาพ้นแล้วแลไปข้างน่า เห็นมีกำแพงเมืองขวางน่าอยู่ พระถังซัมจั๋งถามว่าข้างน่านั้นจะเปนบ้านเมืองอะไร เห้งเจียว่าอาจาริย์ไม่รู้หนังสือหรือ พระถังซัมจั๋งว่าอาตมเล่าเรียนมาตั้งแต่เล็กจนใหญ่ สาระพัดคำภีร์ธรรมก็ปรุโปร่งทั้งสิ้น ทำไมเราจะไม่รู้หนังสือเล่า เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ว่ารู้หนังสือ หนังสือบนเสาธงมีอักษรใหญ่สามตัว ทำไมไม่เห็นหรือ พระถังซัมจั๋งว่า แต่ป้อมกำแพงยังไม่เห็นชัดเลย เหตุใดจะเห็น/*110หนังสือซึ่งเปนของเล็กก่อนเล่า เห้งเจียบอกว่าคือจูจี๊ก๊ก อักขระสามตัวนั้นมิใช่หรือ พระถังซัมจั๋งว่า ถ้าหากว่าเปนเมืองจูจี๊ก๊กก็คงเปนเมืองที่มีพระเจ้าแผ่นดินปกครอง ควรเราจะเข้าไปเปลี่ยนหนังสือเดินทางเสียก่อนแล้วจึงค่อยไป พูดกันแล้วก็เดินมาประเดี๋ยวหนึ่งก็ถึงประตูเมือง พระถังซัมจั๋งก็ลงจากหลังม้าพากันเดินข้ามสะพานเข้าไปในประตูเมือง อาจาริย์กับสานุศิษย์ก็พากันพิจารณาดูไชยภูมิ์เมือง เดินมาตามทางใหญ่เห็นผู้คนเรียบร้อยพูดจาอ่อนหวานไม่หยาบคาย คล้าย ๆ แก่เมืองใต้ถัง สองข้างถนนตั้งร้านค้าขายมีสิ่งของต่าง ๆ เห็นอาจาริย์กับศิษย์เดินมาก็พากันมาดู
พระถังซัมจั๋งก็สั่งสานุศิษย์ ให้สำรวมกิริยาอย่าให้เกิดวุ่นวายได้ โป๊ยก่ายก็ทำตามสั่งเอาปากงอลงแอบไว้กับอก ซัวเจ๋งก็ก้มหน้าเดินไม่แลเหลียว ยังแต่เห้งเจียเดินดูอะไรเล่นตามสะบาย พวกชาวเมืองแลเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะ อาจาริย์กับศิษย์พากันเดินมาบัดเดี๋ยวก็เลี้ยวหัวป้อม แลเข้าไปข้างประตูเห็นมีหนังสือสามตัวคือ ฮ่วยตั๋งก๊วน คือที่ประชุมนาๆ ประเทศ พระถังซัมจั๋งว่าเราเข้าไปในที่แห่งนี้ พักเปลี่ยนหนังสือเดินทางแล้วจึงค่อยไป โป๊ยก่ายได้ยินก็ชักปากออกมาทำให้พวกชาวเมืองที่ตามดู ตกใจล้มคว่ำคะมำหงายไปเปนสามสี่สิบคน อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเข้าไปในสำนักฮ่วยตั๋งก๊วนนั้น มีขุนนางข้าราชการสองคนรักษาการอยู่ในนี่นั้น พระถังซัมจั๋งเห็นขุนนางทั้งสองกำลังจัดคนใช้ไปทิศเหนือ/*111ทิศใต้ แลเห็นพระถังซัมจั๋งพากันเดินเข้ามาก็พากันตกใจ จึงถามว่านี่ท่านเปนคนมาจากประเทศใดแลจะไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งย่อตัวแล้วก็ปราไสยว่า อาตมภาพเปนชาวเมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้อาตมภาพข้ามไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมณเมืองไซที บัดนี้มาถึงเมืองนี้ จะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง อาตมภาพกับศิษย์ขออาไศรยพักในที่นี้สักวันหนึ่ง พอเปลี่ยนหนังสือได้แล้วก็จะลาไป
ฝ่ายขุนนางทั้งสอง เมื่อได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงแต่งตัวลงมารับ แลให้คนกวาดล้างห้องให้อาไศรย เจ้าพนักงานก็จัดแจงเข้าสุกแลเข้าสาร แลกับเข้าต่าง ๆ มาส่งนี่ห้องข้างทิศตวันตก ครั้นจัดแล้วก็บอกแก่ศิษย์ทั้งสามคนให้จัดหาเอาตามชอบใจเถิด พระถังซัมจั๋งถามขุนนางทั้งสองว่า เวลานี้พระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกขุนนางหรือยัง ขุนนางทั้งสองตอบว่า เจ้าของข้าพเจ้าไม่เสด็จออกมานานแล้ว วันนี้เปนวันดีออกที่ขุนนางประชุมเสนาบดี คิดจะออกหมายประกาศ แม้ว่าท่านจะเปลี่ยนหนังสือทันเวลานี้เห็นจะดี ถ้ารอจนพรุ่งนี้เห็นจะไม่เปนการ เพราะไม่ทราบว่าเวลาใดจะเฝ้าได้ พระถังซัมจั๋งเรียกเห้งเจียมาสั่งว่า จงอยู่จัดแจงหุงต้มคอยถ้าอาตมภาพจะเข้าไปเปลี่ยนหนังสือแล้ว กลับออกมากินเข้าแล้วจึงค่อยออกเดิน โป๊ยก่ายก็หยิบหนังสือมาส่งให้พระอาจาริย์ ๆ รับหนังสือแล้วก็ลงจากห้อง เดินเข้าไปในพระราชวังมาบัดเดี๋ยวใจก็ถึง พระตำหนัก (เง้าห้อง/*112เล้า) พิจารณาดูเห็นประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตร์ต่าง ๆ งดงามเปนสง่า เดินมาพ้น (เง้าห้องเล้า) ก็ถึงทวารพระราชวังใน พระถังซัมจั๋งจึงแจ้งความแก่ขุนนางพนักงานให้ทราบเรื่องแล้ว ขอให้ช่วยนำความขึ้นกราบทูลเพื่อทรงทราบ
ฝ่ายขุนนางได้ฟังดังนั้น เข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบก็มีพระไทยยินดี จึงตรัสว่าทรงพระประชวรมาก็นานมิได้เสด็จออก วันนี้คิดจะออกหมายประกาศ ก็บังเอินมีพระสงฆ์วิเศษมาถึงเมือง จึงมีรับสั่งให้เชิญเข้ามาข้างใน พระถังซัมจั๋งก็เดินสำรวมอินทรีย์ย่อตัวคำนับแล้ว พระเจ้าแผ่นดินก็นิมนต์ให้นั่งที่อันสมควร มีรับสั่งให้ขุนนางจัดเครื่องเลี้ยงเพน พระถังซัมจั๋งจึงถวายหนังสือเดินทางขึ้นไป พระเจ้าแผ่นดินทรงรับมาทอดพระเนตรตลอดแล้วมีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงตรัสถามว่าท่านอาจาริย์เมืองใต้ถังนั้น ได้มีพระเจ้าแผ่นดินครอบราชสมบัติมากี่พระองค์แล้ว แลมีขุนนางที่ซื่อตรงกะตัญญูสักกี่คน จึงได้มาถึงพระเจ้าถังทรงพระประชวรหนักแลได้ฟื้นขึ้น จึงให้ท่านมาถึงเมืองไกลอาราธนาพระธรรมดังนี้ พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า ที่เปนเจ้ามานั้นตั้งแต่ซัมฮ่องเง้าตี่เปนต้นต่อกันมาหลายพระองค์แล้ว จนมาถึงเจ้าของอาตมภาพแซ่ลี้มีนามเมืองเรียกว่าใต้ถังเปนเอก พระเจ้าถังโคโจ๊ฮ่องเต้ขึ้นเสวยราชสมบัติก็ล่วงไป มาในประจุบันนี้ทรงพระนามว่า พระเจ้าหลีซีบิ๋น พระองค์ทรงครองราชสมบัติบ้านเมืองสมบูรณ์ราษฎรอยู่เย็นเปนศุข เพราะ/*113เหตุด้วยในเมืองเชียงอานมีลำแม่น้ำเกียฮ้อ มีพระยานาคกระทำผิดให้น้ำฝนเปลี่ยนแปลง เง็กเซียงฮ่องเต้ปรับโทษถึงประหารชีวิตร เวลากลางคืนมาเข้าฝันขอให้พระองค์ช่วย พระองค์ทรงรับคำพระยานาค จึงรับสั่งให้งุยเต็งเข้ามาเล่นหมากรุกอยู่เสียในพระราชวัง หวังจะมิให้ไปกระทำการตามน่าที่ได้ แต่พอเวลาเที่ยงงุยเต็งเคลิ้มหล้บไปตัดศีศะพระยานาคตกลงมากลางพระนคร
พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กได้ทรงฟังดังนั้น จึงตรัสถามว่าอันขุนนางผู้ใหญ่นั้นมาแต่ข้างไหน พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า ขุนนางผู้นั้นคือเปนมหาอุปราชของพระเจ้าใต้ถังแซ่งุยชื่อเต็ง เธอรู้ฤกษบนแลฤกษล่างเวลากาลย่อมรู้ทั้งสิ้น เปนผู้จัดราชการในบ้านเมืองโดยเรียบร้อยในเวลาหลับนั้น ก็ถอดดวงจิตรออกไปตัดศีศะพระยาเล่งอ๋อง ฝ่ายพระยาเล่งอ๋องลงไปฟ้องยังพระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋อง เวลานั้นพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ประชวรหนัก งุยเต็งจึงทำหนังสือฉนับหนึ่ง ฝากให้ไปถึงทุยปังที่รักษาบาญชีณเมืองนรก ให้ช่วยแก้ไขพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้สวรรณคตไปได้สามวันก็กลับฟื้นขึ้นมา เพราะฉนั้น พระองค์จึงได้ทรงพระศรัทธาจะใคร่ทำมะหากุศลกงเต๊กให้เปนการใหญ่ เพื่ออุทิศอานิสงษ์ให้แก่สัตว์นรกทั้งหลาย จึงมีรับสั่งให้อาตมภาพมาอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมยังประเทศไซที
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊ก เมื่อได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งถวาย/*114พระพร ดังนั้น ทรงถอนพระราชหฤไทยใหญ่ ทรงคร่ำครวญว่าเมืองใต้ถังเปนเมืองสวรรค์ พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรม ขุนนางข้าราชการก็มีกะตัญญูเหมือนข้าพเจ้านี้ประชวรมาก็นานแล้วไม่มีข้าราชการผู้ใดจะช่วยได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น ก็ชายตาชำเลืองดูพระเจ้าแผ่นดินเห็นสีพระภักตร์ซูบซีดพระวรกายก็ซูบผอม พระถังซัมจั๋งจึงจะใคร่ทราบเหตุที่ทรงพระประชวน พอขุนนางมากราบทูลว่า เครื่องฉันจัดเสร็จแล้วนิมนต์พระถังซัมจั๋งไปฉัน พระเจ้าแผ่นดินจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งไปฉันยังตำหนัก (พีเฮียงเต้ย) พระองค์ก็เสด็จไปพร้อมกับพระถังซัมจั๋ง ครั้นถึงก็ทรงนิมนต์ให้พระถังซัมจั๋งนั่งโต๊ะแจ พระองค์ประทับที่โต๊ะโช ฝ่ายเห้งเจียอยู่คอยอาจาริย์ที่สำนักฮ่วยตั๋งก๊วน ให้ซัวเจ๋งจัดแจงหุงเข้าต้มแกง ซัวเจ๋งพูดว่าหุงเข้าต้มน้ำชานั้นง่ายไม่เปนไร จะแกงผักสักกะทะหนึ่งให้อาจาริย์ฉัน ขัดด้วยเต้าเจี้ยวเต้าหู้ไม่มี เห้งเจียว่าพี่ยังมีอีแปะอยู่บ้าง ให้โป๊ยก่ายไปจ่ายที่ตลาด จะได้เอามาต้มแกงอะไรก็ตามเถิด โป๊ยก่ายได้ยินก็พูดเบี่ยงบ่ายว่า ข้าพเจ้าไม่กล้าไปเพราะปากคางหยาบคายรุงรัง วิตกจะไปเกิดความ เห้งเจียว่าเราซื้อหาโดยตรง เหตุใดจะเกิดความ อย่าไปทำให้วุ่นวายก็แล้วกัน โป๊ยก่ายพูดว่า เมื่อมาถึงประตูนั้นพี่ไม่เห็นหรือยกปากขึ้นหน่อยหนึ่ง ก็พากันตกใจล้มสามสี่สิบคน ถ้าเข้าไปที่ตลาดประชุมชน ก็ยังไม่รู้ว่าจะตกใจพากันตื่นไปสักปานใด เห้งเจีย/*115ถามว่า โป๊ยก่ายรู้หรือว่าที่ประชุมคนวุ่นวาย ได้เคยเห็นหรือว่าได้เคยไปที่ตลาดนั้น เขามีอะไรขายบ้าง โป๊ยก่ายพูดว่าพระอาจาริย์ห้ามมิให้แลเหลียว ให้เดินก้มหน้าจึงมิได้เห็นสิ่งใด
เห้งเจียบอกว่ามีร้านขายสุราโรง แลร้านขายแพรสีต่างๆ พรรณาไม่สิ้น ยังอิกร้านขายขนมแลน้ำชากับขนมหวานๆ ต่างๆ แลร้านขายเข้าแกง แลร้านขายน้ำตาลกรวดน้ำตาลทราย แลร้านขายเตี้ยเลี่ยว แลร้านขายผักกับผลไม้ต่างๆ มีขายสาระพัดของกินต่าง ๆ เราจะออกไปตลาดจัดซื้อมาแล้ว เชิญโป๊ยก่ายมากินด้วยกันเห็นจะดีดอกกระมัง โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียจะระนัยเรื่องกินต่าง ๆ น้ำลายไหลโดยความอยาก จึงผุดลุกขึ้นพูดว่า ข้าพเจ้าจะตามพี่ไปช่วยซื้อจะได้เอามาสู่กันกิน เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็นึกยิ้มอยู่ในใจ จึงสั่งซัวเจ๋งให้อยู่ต้มหุงพี่จะไปซื้อเครื่องแกงมาให้ โป๊ยก่ายก็ถือถ้วยชามเดินตามเห้งเจียไป เห้งเจียเดินออกจากประตูแล้วก็ถามคนเหล่านั้นว่า ร้านเครื่องแกงเขาขายกันที่ไหน คนเหล่านั้นชี้มือบอกว่าเดินตามทางนี้ไปข้างทิศตวันตกริมหอกลอง ชื่อร้าน (แต้แก) มีขายสาระพัดเชิญท่านไปซื้อเถิด
เห้งเจียได้ฟังคนเหล่านั้นบอกให้แล้ว ก็พากันเดินไปกับโป๊ยก่าย เห้งเจียเดินข้ามร้านขายของที่ต้องการซื้อก็ไม่ซื้อ พากันเดินพลางพูดพลางพวกชาวตลาดก็พากันวิ่งตามมาดู เดินมาประเดี๋ยวก็ถึงหอกลองแลไปข้างริมรอบเหล่านั้น ผู้คนไปมาแออัดเสียงพูดซื้อขายออกแส้หูเหตุด้วยผู้คนมากมาย โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจึงพูดว่าพี่ข้าพเจ้าไม่กล้า/*116เข้าไปเสียงคนออกแส้ไปดังนี้ บางทีเขาจะจับเอาตัวไป เห้งเจียพูดว่าทำไมเจ้าจึงพูดเลอะเทอะไปดังนี้ เรามิได้ทำผิดกฎหมายอะไรเลย เขาจะจับไปทำไมเราเข้าไปซื้อเครื่องแกงแล้วก็กลับจะกลัวเขาทำไม โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าไม่กล้าเข้าไปแล้ว กลัวจะเกิดวุ่นวายขึ้น พี่จะเดินเบียดเข้าไปดังนั้น ถ้าคนเหล่านั้นแตกตื่นตกใจก็จะเกิดความ ข้าจะเอาชีวิตรที่ไหนมาใช้ให้เขา
เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นโป๊ยก่ายจงยืนแอบอยู่ที่นี่ พี่เข้าไปซื้อแล้วจึงค่อยพากันกลับ พี่จะซื้อของหวาน ๆ ฝาก โป๊ยก่ายก็ยืนแอบอยู่ที่นั่นเอาถ้วยชามส่งให้เห้งเจียไป เห้งเจียก็เดินเข้าไปในหอกลองเบียดคนเข้าไป มีป้ายแขวนอยู่ที่น่าหอกลองคนจึงได้เบียดกันเข้าไปดู เห้งเจียเบียดคนแซกเข้าไปจน ๆ ใกล้พิจารณาดูหมายประกาศ ความในหมายนั้นมีว่า เราพระเจ้าแผ่นดินผู้ครองเมืองจูจี๊ก๊ก ขอประกาศให้คนทั้งหลายทราบว่า ด้วยพระองค์ได้ครองราชสมบัติมาช้านาน ในพระราชอาณาเขตรของพระองค์ก็เปนศุขทั่วทุกมณฑล เวลานี้ชะตาเมืองไม่แจ่มแจ้ง จึงให้พระองค์มีโรคเรื้อรังมาช้านานแล้ว หมอหลวงประกอบยาถวายก็หลายขนานแล้ว แต่พระโรคนั้นก็มิได้ทุเลาเบาลงได้เปนแต่ทรงอยู่กับซุดไปทุกวัน เพราะฉนั้นจึงขอประกาศให้ทราบว่าถ้าผู้ใดมียาวิเศษประกอบแก้โรคให้ทุเลาบันเทาหายได้ จะแบ่งราชสมบัติให้กึ่งหนึ่งมิได้เลือกเว้นว่าผู้ใด
เห้งเจียอ่านทราบความแล้วก็มีความยินดียิ่งนัก จึงพูดว่าคำ/*117โบราณท่านย่อมว่าก็จะเห็นลาภเปนผล อยู่ในฮ่วยตั๋งก๊วนก็จะโง่เสียเปล่า เมื่อมีช่องดังนี้แล้วเราก็จะไม่ต้องซื้อเครื่องแกงไปทำไม จำเราจะต้องช้าสักวันเปนหมอรักษาโรคพระเจ้าแผ่นดิน คิดดังนั้นแล้วก็บิดตัวปากก็เป่าไปที่หนึ่งเรียกลม ในทันทีนั้นก็บังเกิดลมพยุห์พัดมาเอาหมู่คนที่ดูอยู่นั้นกระจายไปทั้งสิ้น เห้งเจียก็ใช้คาถาบังกายตรงเข้าไปแกะเอาหมายประกาศนั้นมาได้แล้วก็เดินมาหาโป๊ยก่าย แลเห็นโป๊ยก่ายเอาปากพิงกำแพงหลับอยู่เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ไม่ปลุก จึงเอาหมายประกาศเหน็บที่ฅอเสือโป๊ยก่ายแล้วก็เดินกลับมาที่ฮ่วยตั๋งก๊วน
ฝ่ายหมู่คนเหล่านั้นถูกลมพะยุห์ลืมตาไม่ขึ้น ครั้นลมหายแล้วก็ไม่เห็นหมายประกาศพวกพนักงานที่รักษาก็พากันตกใจ ด้วยนำหมายประกาศมาปิดยังไม่ทันถึงสามชั่วโมง ก็ถูกลมพะยุห์หายไปดังนี้ พวกตำรวจแลขันธีก็พากันตกใจเปนอันมาก ก็รีบพากันแยกย้ายเที่ยวค้นหา บังเอินมาเห็นเหน็บอยู่ที่ฅอเสื้อโป๊ยก่าย คนเหล่านั้นจึงร้องว่านี้ทำไมแกแกะเอาหมายประกาศมาหรือ โป๊ยก่ายกำลังหลับตกใจยกปากขึ้น คนเหล่านั้นก็ตกใจล้มทับกันเปนระนาวไป โป๊ยก่ายก็ออกเดินไป คนที่ใจกล้าก็เข้ามายึดไว้แล้วพูดว่า ท่านจะเอาหมายประกาศไปรับอาษาพระเจ้าแผ่นดิน ทำไมจึงไม่เข้าไปในพระราชวังประกอบยารักษาพระเจ้าแผ่นดินเล่าจะคิดไปข้างไหน โป๊ยก่ายตกใจพูดว่าใครเปนหมอยาที่ไหน เราได้ไปแกะหมายประกาศมาเมื่อไร พวกตำรวจชี้ว่าเหน็บอยู่ที่ฅอเสื้อนั่นเปนไรมิใช่หมายประกาศหรือ
/*118โป๊ยก่ายก้มศีศะเหลือบดูเห็นม้วนกระดาดอยู่ที่ฅอเสื้อ ก็ชักออกมาคลี่ดูแล้วกัดฟันด่าว่าอ้ายหัวลิงมันทำแก่กูดังนี้ มีความแค้นจะใคร่ฉีกประกาศนั้นเสีย พวกตำรวจร้องห้ามว่านี่แกจะถึงที่แล้ว หมายประกาศของพระเจ้าแผ่นดินเช่นนี้ใครเล่าเขาจะกล้าฉีกเช่นนี้ แม้ว่าแกเอามาแล้วแกก็คงจะเปนหมอวิเศษจงรีบไปกับข้าพเจ้า โป๊ยก่ายตวาดว่าหมายประกาศนี้ข้าพเจ้ามิได้ฉีกเอามา คือพี่เราชื่อเห้งเจียไปลักฉีกเอามาเหน็บไว้ที่เราแล้วก็ไปเสีย แม้ว่าพวกท่านจะให้เห็นจริงจงไปกับเราถามดูจึงจะรู้เท็จจริงได้
พวกตำรวจพูดว่า ท่านพูดอะไรอย่างนั้นฟังไมได้ เลอะเทอะ ระฆังที่นี่ไม่ตีจะไปตีระฆังที่ไหน แกเปนผู้ไปแกะหมายประกาศแล้วจะให้พวกข้าพเจ้าไปหาใครที่ไหนข้าพเจ้าตามใจท่านไม่ได้ ท่านจงเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินก่อน พวกเหล่านั้นก็พากันเข้าฉุดคร่าโป๊ยก่าย ๆ ก็ยืนเฉยไม่ไหวหวาดดุจก้อนศิลาใหญ่ พวกนั้นก็ไม่รู้ที่จะทำประการใด โป๊ยก่ายพูดว่าพวกเจ้าไม่รู้จักฟ้าต่ำดินสูงจงมาลองดูอีกสักพักหนึ่ง จะเปนอย่างไรบ้าง ยิ่งทำเราก็ยิ่งแน่นเข้าทุกที ในทันใดนั้นพวกชาวตลาดมาล้อมโป๊ยก่ายอยู่ออกแน่นไป ในหมู่นั้นมีขันธีสองคนจึงถามว่า ตัวอยู่ที่ไหนดูรูปร่างแปลกปลาดมากดังนี้ ถ้อยคำน้ำเสียงก็ผิดกว่าคนทั้งหลาย ยังอาจมาทำกล้าแขงในที่ของเขา
โป๊ยก่ายตอบว่า ข้าพเจ้ามาจากเมืองใต้ถังข้างทิศบูรพา มีรับสั่งให้ไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม พระอาจาริย์ของข้าพเจ้าเปน/*119น้องยาเธอพึ่งเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ข้าพเจ้ามาซื้อเครื่องแกงกับพี่ข้าพเจ้า เธอบอกให้ข้าพเจ้าคอยอยู่ที่ตรงนี้ ชะรอยเธอจะไปแกะเอาหมายประกาศมาแอบเหน็บไว้ที่ข้าพเจ้าแล้วหนีไป ขันธีผู้เฒ่าพูดว่า ข้าพเจ้าเห็นพระสงฆ์องค์หนึ่งรูปร่างงดงามเข้าไปในพระราชวังนึกดูเห็นจะเปนพระอาจาริย์ของท่านดอกกะมัง โป๊ยก่ายพูดว่านั่นและอาจาริย์ของข้าพเจ้าละ ขันธีถามว่าก็พี่ของท่านไปข้างไหนเล่า โป๊ยก่ายบอกว่า พวกข้าพเจ้ารวมด้วยกันสี่คนพักอยู่ที่ฮ่วยตั๋งก๊วน พี่ข้าพเจ้ามาทำแกล้งเล่นแล้วก็หนีไปฮ่วยตั๋งก๊วนก่อน ขันธีผู้เฒ่าจึงบอกแก่พวกตำรวจว่า พวกเราอย่าวุ่นวายจับกุมเธอไปเลย จงพากันไปฮ่วยตั๋งก๊วนนั้น ก็คงจะรู้เหตุผลได้ตลอดพูดแล้วก็พากันมา
ฝ่ายพวกชาวตลาดที่กลุ้มกันอยู่นั้นก็ตามมาด้วย โป๊ยก่ายจึงบอกแก่ตำรวจแลพวกชาวตลาดว่า พี่ข้าพเจ้าไม่เหมือนข้าพเจ้า ใครจะพูดเล่นเกินเลยไม่ได้ ใจซื่อตรงแต่ร้อนแรง แม้พวกท่านพบเธอจงนพนอบอ่อนน้อมเรียกเธอเปนท่านผู้ใหญ่ ซึงเล่าเอี๊ย เธอก็คงจะรับรอง หากพูดจารุกรนเธอ ๆ ก็จะทะลึ่งตึงตังขึ้น การของท่านก็จะไม่สำเร็จ พวกขันธีกับตำรวจพูดว่า พี่ของท่านหากว่ามียาวิเศษประสิทธิ์แล้วแม้รักษาพระเจ้าแผ่นดินหายแล้ว ก็จะได้รางวัลแบ่งพระนครให้ครึ่งหนึ่ง พวกข้าพเจ้าก็จะลงเคารพทั้งสิ้น พวกที่ตามมามิใช่ธุระก็ยืนอยู่ข้างนอก โป๊ยก่ายก็พาพวกขันธีกับตำรวจเดินเข้าไปข้างในก็ได้ยินเห้งเจียคุยอยู่กับซัวเจ๋ง หัวเราะกันอยู่ในห้องกำลังพูดด้วย/*120เรื่องหมายประกาศ โป๊ยก่ายก็เดินเข้าไปจับมือเห้งเจีย พูดว่าพี่หรือเปนคนดังนี้ได้ ลวงว่าจะซื้อขนมให้ข้าพเจ้ากินก็ไม่มีอะไรสักอย่างหนึ่ง กลับไปแกะเอาหมายประกาศอะไรมายัดให้ข้าพเจ้า ทำให้เราได้ความผิดดังนี้ จะควรคบเปนพี่น้องกันไปได้หรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า มึงอ้ายชาติหมูไปหลงทางอยู่ที่ไหนมา ก็เราไปซื้อเครื่องแกงแล้วก็กลับมา ไม่เห็นเจ้าก็เลยกลับมาที่พัก จะไปแกะเอาหมายประกาศมาทำไม โป๊ยก่ายว่ามีขุนนางเฝ้ารักษาหมายประกาศบัดนี้ก็ตามมาด้วย พูดยังไม่ทันขาดคำก็เห็นขันธีกับตำรวจเดินเข้ามา พร้อมกันเคารพพูดว่าท่านผู้ใหญ่ ซึงเล่าเอี๊ย เจ้าของข้าพเจ้ามีนิไสยอันใหญ่ เทพยดาเชิญให้ท่านลงมาเปิดความประสิทธิ์ประกอบโอสถรักษาพระโรคเจ้าของข้าพเจ้า เห้งเจียได้ฟังขันธีแลตำรวจพูดดังนั้น จึงหยิบหมายประกาศมาจากโป๊ยก่ายแล้ว พูดแก่ขันธีแลตำรวจว่า ท่านทั้งหลายเปนผู้รักษาหมายประกาศหรือ ขันธีแลตำรวจตอบว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายนี้เปนผู้คอยรักษาหมายประกาศ
เห้งเจียพูดว่า หมายประกาศนี้ข้าพเจ้าเอามาเอง แต่ให้น้องข้าพเจ้านำมาหา หากเจ้าของท่านประชวรพระโรคหนัก คำบูราณท่านว่า ยาไม่ตามซื้อโรคไม่หารักษา ท่านไปทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบ ให้พระองค์มาเชิญข้าพเจ้า ๆ คงจะมีฝีมือที่จะแก้พระโรคนั้นได้ พวกขันธีได้ฟังดังนั้นต่างก็ตกตลึง แต่ตำรวจพูดว่าถ้าออกความรุนแรงอย่างนี้ ก็คงมีความรู้ใหญ่กว้าง พวกเราอยู่/*121คอยรับเชิญครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งเข้าไปกราบทูล พร้อมกันเห็นชอบจึงแบ่งกันอยู่กันไป ขันธีกับตำรวจสิบสองคนก็พากันเข้าไปในพระราชวัง ไม่ทันคอยรับสั่งก็ตรงเข้าไปที่ตำหนัก (พีเฮียงเต้ย) ครั้นถึงกระทำคำนับแล้วก็กราบทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรดมีพระไทยอันรื่นเริง เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินเสวยแล้ว กำลังตรัสสั่งสนทนาอยู่กับพระถังซัมจั๋ง ได้ทรงฟังขันธีแลตำรวจเข้ามากราบทูลดังนั้น จึงตรัสถามว่ารื่นเริงอยู่ที่ไหนหรือ ขันธีทูลว่าเมื่อเวลาเช้ามีรับสั่งให้พวกข้าพระพุทธเจ้า นำหมายประกาศไปปิดเพื่อจะหาหมอรักษาพระโรค ข้าพระพุทธเจ้านำหมายประกาศไปปิดยังตำบลหอกลองตลาดใหญ่ มีสานุศิษย์ใหญ่ของพระถังซัมจั๋ง เปนคนชาวเมืองใต้ถัง นามเรียกว่าซึงเล่าเอี๊ย บัดนี้พักอยู่ที่ฮ่วยตั๋งก๊วน เธอขอให้พระองค์เสด็จไปรับเธอ ๆ จึงจะมีฝีมืออันปรากฎรักษาพระโรคของพระองค์ให้พลันหาย เพราะฉนั้นพวกข้าพระพุทธเจ้า จึงได้เข้ามากราบทูลเพื่อทรงทราบ
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กให้ทรงฟังดังนั้น ก็มีพระไทยยินดีรื่นเริงยิ่งนัก จึงตรัสถามพระถังซัมจั๋งว่า สานุศิษย์ของท่านมีกี่คน พระถังซัมจั๋งทูลว่ามีสามคน พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่าคนไหนเปนหมอ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่าอาตมภาพไม่อาจปิดบัง สานุศิษย์ของอาตมภาพเปนชาวป่าชาวดง เข้าใจแต่การเข้าป่าขึ้นเขาลงห้วย /*122ถ้าพบปิศาจยักษ์ร้าย ก็มีฝีมือปราบได้ ที่จะมีฝีมือเปนหมอประกอบยารักษาโรคนั้น ก็ไม่เห็นคนไหนจะเปนได้ พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าพระอาจาริย์ทำไมจึงถ่อมตัวดังนั้นเล่า วันนี้ข้าพเจ้าพึ่งออกขุนนาง บังเอินมีนิไสยอันใหญ่ แม้ว่าสานุศิษย์นั้นไม่เปนหมอที่ไหนจะอาจมาแกะเอาหมายประกาศนั้นไปได้ แลยังจะให้ข้าพเจ้าเสด็จไปรับเองเล่า ซี่งการเปนดังนี้ คงจะมียาประสิทธิ์ขลังเปนแน่ พระองค์ตรัสดังนั้นแล้ว จึงรับสั่งให้ขุนนางออกไปแทนว่า บัดนี้พระองค์มีพระอาการให้อ่อนเปลี้ยจะเสด็จมิได้ โดยเหตุทรงพระประชวรมานานแล้ว ไม่อาจทรงรถได้ เพราะฉนั้นขอเชิญท่านซึงเล่าเอี๊ยเข้ามาดูพระโรคในพระราชวังเถิด
ฝ่ายขุนนางได้รับสั่งดังนั้น ก็ถวายบังคมลาออกไป ครั้นถึงฮ่วยตั๋งก๊วนก็เข้าไปหาเห้งเจียกระทำคำนับ ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแอบอยู่ข้างใน ยังแต่เห้งเจียนั่งอยู่ท่ามกลาง จิตรใจไม่หวั่นไหวกลัวเกรงผู้ใด ฝ่ายขุนนางเหล่านั้นครั้นคำนับแล้ว ก็ยืนอยู่สองข้างพูดว่า ขอท่านเล่าเอี๊ยได้ทราบ พวกข้าพเจ้าคือเปนขุนนางของพระเจ้าจูจี๊ก๊ก บัดนี้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาเชิญเล่าเอี๊ยเข้าไปในพระราชวังดูไข้ของพระองค์ เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็ผุดลุกขึ้นทันทีแล้วถามว่าเปนเหตุอย่างไร พระองค์จึงมิได้เสด็จมาเองเล่า พวกขุนนางพูดชี้แจงว่า พระองค์ทรงพระประชวรพระโรคมานานแล้ว หมดพระกำลังไม่สามารถจะเสด็จมาได้ เพราะเหตุนี้จึงจำเปนให้/*123พวกข้าพเจ้ามาเชิญท่านแทนพระองค์ ขอเชิญท่านซึงเล่าเอี๊ยเข้าไปในพระราชวังตามรับสั่งเถิด เห้งเจียได้ฟังขุนนางชี้แจงดังนั้นจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเชิญท่านทั้งหลายกลับไปก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะตามไปต่อภายหลัง
ฝ่ายพวกขุนนางเหล่านั้น เมื่อได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น ก็พากันกลับเข้าไปในพระราชวัง เห้งเจียจัดแจงกายเรียบร้อยแล้วก็เดินตามไป บัดเดี๋ยวก็มาถึงพระทะวารวัง พวกขุนนางเห็นเห้งเจียมาถึงแล้วก็เข้าไปกราบทูล ครั้นทรงทราบก็เสด็จออกมาทอดพระเนตรตรัสถามว่าท่านผู้ใดคือซึงเล่าเอี๊ย เห้งเจียก็เข้าไปพูดเสียงดังว่า ข้าพเจ้านี้แลซึงเล่าเอี๊ย พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊ก ได้ยินเสียงดังแลทั้งแลดูรูปร่างก็น่ากลัวดังนั้น ก็ตกพระไทยพระองค์สั่นไม่เปนสมประดี ก็ล้มลงทันทีรับสั่งให้นางใน มาพยุงพระองค์เข้าพระตำหนักในขุนนางทั้งหลายก็พากันโกรธเห้งเจียว่า ไม่รู้จักอะไรมีกิริยาหยาบคายเซอะซะ ยังมีหน้าอวดดีมาแกะเอาหมายประกาศออกได้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าท่านทั้งหลายนี้ด่วนดูถูกข้าพเจ้าดังนี้ โรคเจ้าของท่านสักพันปีก็จะไม่หายเลย
พวกขุนนางเหล่านั้นจึงถามว่า คนเราเกิดมาอายุสักเท่าใดท่านจึงว่าพันปีก็ไม่หาย เห้งเจียตอบว่าประจุบันบัดนี้ โรคของเจ้าแห่งท่านเรียกตายแล้ว คือโรคผีกลับชาติมาต่อภายหลังเรียกว่าโรคคนดังนี้จะไม่เรียกพันปีหรือ ขุนนางทั้งหลายได้ฟังเห้งเจีย/*124พูดปลาดดังนั้น ก็พากันโกรธเคืองพูดว่าคนอะไรอย่างนี้พูดจาบ้าหลังไปได้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าเรามิใช่บ้าหลังเราจะแสดงให้ฟัง ยาประกอบประสิทธิคุณนั้นยิ่งล้ำ มีครูเทวดาท่านชักนำหากไม่ฟังคำเราชี้แจงทั้งชาติก็ไม่หายอย่าสงไสยเลย ในพวกขุนนางนั้นมีขุนนางฝ่ายแพทย์ผู้หนึ่งเมื่อได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดกับขุนนางทั้งหลายว่า ท่านผู้นี้แสดงความชอบกนควรจะฟังก่อน คือยาเทวดาจะคอยฟังซึ่งโรคนั้นก่อนจึงจะประกอบยาให้ พวกขุนนางทั้งหลายก็เห็นชอบด้วยจึงให้เข้าไปกราบทูลว่า บัดนี้ท่านซึงเล่าเอี๊ยจะขอฟังพระโรคก่อนจึงจะประกอบโอสถได้ พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กบันทมประทับอยู่บนแท่นได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งให้ขันธีออกไปบอกว่า ซึ่งท่านซึงเล่าเอี๊ยนั้นขอยกเลิกเถิด ด้วยพระองค์เห็นหน้าไม่ได้
ขันธีก็กลับออกมาบอกดามรับสั่งทุกประการ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าถ้าเห็นหน้าไม่ได้ เราเข้าใจทางตรวจจับแต่สายด้ายก็ได้ ให้เอาแต่ด้ายผูกข้อพระกรฟังก็ได้ พวกขุนนางให้ฟังดังนั้นก็ดีใจพูดว่าเคยได้ฟังอยู่ แต่ยังไม่เคยเห็นด้วยตาควรจะกลับเข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบใหม่ ขุนนางจึงเข้าไปกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ บัดนี้ท่านซึงเล่าเอี๊ยพูดว่าไม่ต้องเห็นพระองค์ก็ได้ ให้เอาด้วยผูกพระกรแล้ว จับแต่ด้ายก็อาจทราบได้ในพระอาการ พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าเราป่วยมาสามปีแล้วยังไม่เคยได้ยินการทดลองอย่างนี้ ถ้ากระนั้นก็เชิญตัวเข้ามาข้างใน ขุนนางก็ออกมาเชิญเห้งเจียเข้าไป
/*125ฝ่ายพระถังซัมจั๋งก็เดินเข้ามาใกล้ด่าว่าเห้งเจียว่า อ้ายชาติลิงจะทำความเดือดร้อนให้แก่อาตม เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าคิดจะให้อาจาริย์มีความเจริญรุ่งเรือง กลับจะว่าข้าพเจ้าจะคิดฆ่าอะไรที่ไหน พระถังซัมจั๋งตวาดว่าตามอาตมมาหลายปีแล้ว ก็ไม่เห็นรักษาโรคไภยอะไรที่ไหนหายยาธาตุไม่รู้จักตำหรับตำราอะไรก็ไม่รู้ ทำไมจึงอาจสามารถไปเกี่ยวเอาไภยใหญ่มาดังนี้ เห้งเจียหัวเราะพูดว่าพระอาจาริย์ยังไม่ทราบว่า ข้าพเจ้ามียาวิเศษขนานที่จะแก้โรคใหญ่ได้ไม่ ข้าพเจ้าจะแก้โรคนั้นให้หายเท่านั้น หากว่ารักษาเขาไม่หายก็เพียงโทษบาปรักษาคนตายเท่านั้น ท่านจะวิตกด้วยเหตุอะไรที่ไหน พระอาจาริย์จงนั่งพักเสียให้สะบายเถิด ไว้ข้าพเจ้าไปตรวจลมดูก่อนว่าโรคนั้นจะมีมูลเดิมเกิดด้วยเหตุอย่างไร พระถังซัมจั๋งพูดว่ายังไม่เคยพบเห็นตำราตรวจลมที่ไหนมีเจ้าพูดบ้าหลังไปดังนี้ เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้ามีไหมทองติดอยู่กับตัว ท่านยังไม่เห็น พูดแล้วเห้งเจียก็ถอนเอาขนหางมาสามเส้นแปลงเปนไหมยาวประมาณแปดศอก เอาวางกลางใจมือส่งให้อาจาริย์ดูว่านี่มิใช่หรือไหมสำหรับดูลม พูดดังนั้นแล้วก็ตามขันธีเข้าไปตำหนักในที่พระบันทม ก็ยืนยั้งอยู่นอกประตูเอาไหมสามเส้นส่งให้ขันธีสั่งว่า เอาไปผูกที่ข้อพระกรข้างซ้าย แล้วเอาหางไหมสอดออกมานี่
ฝ่ายขันธีรับไหมสามเส้นเอาไปทำตามเห้งเจียสั่ง แล้วเอาหางไหมสอดออกมาทางน่าต่าง เห้งเจียก็รับเอาไหมสามเส้นมาวางบน/*126มือข้างซ้ายแล้ว เอามือขวาสามนิ้วกดไว้ เห้งเจียก็ระงับลมของตัวนิ่งคอยสังเกตฟังลมเดิน รู้สึกว่าลมเดินจมๆ ลอยๆ ก็เข้าใจได้ชัด จึงบอกขันธีให้แก้ที่มือซ้ายเอาไปผูกที่มือขวา ขันธีก็กระทำตามสั่ง เห้งเจียก็เอาหางไหมมาวางกดคอยฟังดูลมเดิน ก็รู้สึกได้ทุกประการ จึงเรียกไหมนั้นเข้าตัวตามเดิม แล้วจึงทูลว่าลมที่พระกรข้างซ้ายของพระองค์นั้นเดินรุกรน ประตูลมไสห่างเดินลอยแต่จมลึก ข้างขวาลมเดินลอยแต่ลื่นแลช้าแต่ผูก แลขยักแต่มัดข้างซ้ายแม้ลมเดินเช่นนั้น ใจให้ระโหยเจ็บแลมีพระเสโทซึมผิวหนังชื้นแลบังคนมีสีแดงดุจพระโลหิต พระกรข้างขวาแม้ลมเดินอย่างนั้นผูกแลไปพระบังคนหนักไม่สดวก เสวยไม่ได้แลเศร้าหมองสท้านร้อนสท้านหนาวเปนกำลัง จะรวมอะธิบายพระโรคนั้น มีความหวั่นหวาดคิดถึง นามเรียกว่า (โรคปักษาพลัดคู่)
พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็มีพระไทยทุเลาฟื้นขึ้น จึงทรงตรัสด้วยพระสุระเสียงอันดังว่า ท่านแสดงในโรคนั้นแจ่มแจ้งแล้วทุกประการ ขอท่านได้ประกอบยาเถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็กลับเดินออกมายังตำหนักนอก ฝ่ายขุนนางขันธีออกมาก่อน เล่าให้ขุนนางทั้งหลายฟัง บัดเดี๋ยวเห้งเจียก็ออกมา พระถังซัมจั๋งถามว่า เห้งเจียเข้าไปตรวจลมรู้อาการว่าเปนประการใดบ้าง เหงเจียตอบว่า ตรวจดูถูกต้องยังแต่จะประกอบยาเท่านั้น ขุนนางทั้งหลายก็พากันมาสรรเสริญแล้วถามว่า เมื่อกี้นี้ท่านเล่าเอี๊ยพูดว่า /*127ปักษาพลัดคู่นั้นเปนอย่างไร เห้งเจียหัวเราะแล้วตอบว่า เดิมมีนกคู่หนึ่ง ตัวผู้หนึ่งตัวเมียหนึ่ง จับอยู่ด้วยกันครั้นมาลมพะยุห์พัดแรงแลฝนตก นกตกใจก็พลัดจากกันไป ตัวผู้ไม่เห็นตัวเมีย ๆ ไม่เห็นตัวผู้ ๆ คิดถึงตัวเมีย ๆ คิดถึงตัวผู้ ดังนี้จะไม่เปนปักษาพลัดคู่หรือ พวกขุนนางได้ฟังเห้งเจียชี้แจงอะธิบายดังนั้นต่างก็พร้อมกัน ร้องขึ้นว่า ท่านเปนเทพยดาแท้ หาผู้เสมอท่านยาก
ฝ่ายขุนนางหมอหลวงถามว่า โรคนั้นชี้แจงถูกแล้ว ยังไม่ทราบว่าท่านจะเอายาสิ่งใดประกอบแก้โรคได้ เห้งเจียพูดว่าไม่เอาตามตำหรับ หมอหลวงพูดว่าตามคำภีร์กล่าวไว้ยามีแปดร้อยแปดสิ่ง คนมีโรคก็แปดร้อยแปดอย่าง โรคนั้นไม่อยู่จำเพาะตัวคนเดียว ก็ยาที่ไหนจะต้องใช้ทุกสิ่ง ทำไมจึงเห็นยาจึงต้องประสงค์เล่า เห้งเจียว่าบูราณท่านย่อมกล่าวไว้ว่า ไม่ต้องถือตามตำรา ให้พิเคราะห์ดูโรคจึงใช้ยาให้ควรแก่โรค เพราะฉนั้นจึงมียาไว้สำหรับทุกสิ่ง ตามส่วนที่จะต้องลดต้องทวีแลเติม ขุนนางหมอก็ไม่ถามต่อไป ให้คนนำเครื่องยาทุกสิ่งแลเครื่องที่จะบดจะตำไปที่ฮ่วยตั๋งก๊วนมอบให้แก่เห้งเห้งเจีย ๆ ก็นิมนต์พระถังซัมจั๋งกลับออกไปยังฮ่วยตั๋งก๊วนประกอบยา พระถังซัมจั๋งก็จะลุกออกไปพอขันธีมาบอกว่า มีรับสั่งให้ท่านอาจาริย์พักอยู่ในตำหนักปุนอวยเต้ยในพระราชวัง รอพรุ่งนี้เสวยพระโอสถพระโรคทุเลาแล้วจะได้สนองคุณแลจะได้ส่งไปทั้งจะได้เปลี่ยนหนังสือเดินทางให้ด้วย
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง เมื่อได้ฟังขันธีบอกดังนั้นก็ตกใจ พูดว่าเหตุ/*128นี้ที่จะยึดเราไว้เปนประธาน ถ้าหากรักษาหายก็จะพากันดีไป ถ้าหากรักษาไม่หายชีวิตรอาตมก็จะไม่รอด เห้งเจียจงไปทำให้ดี เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์ไม่ต้องเปนทุกข์จงอยู่พักให้สบายเถิด ข้าพเจ้าคงมียาประสิทธิ์คุณรักษาได้ พูดดังนั้นแล้วก็ลาพระอาจาริย์ออกไปยังฮ่วยตั๋งก๊วน ครั้นถึงโป๊ยก่ายก็มารับหัวเราะแล้วพูดว่าข้าพเจ้าทราบแล้วว่าพี่ไม่จริงใจจะไปอาราธนาพระธรรม จะคิดหาผลประโยชน์ ขัดด้วยยังไม่มีทุนเห็นว่าเมืองนี้มั่งมีจึงทำอุบายฝันแปลจะได้ตั้งโรงขายยาหรือ
เห้งเจียพูดว่าพอรักษาโรคพระเจ้าแผ่นดินหายแล้วก็จะไป จะตั้งโรงยาทำอะไร โป๊ยก่ายว่ายามีถึงแปดร้อยแปดสิ่ง ก็รักษาคน ๆ เดียวจะเอาสักเท่าไร เห้งเจียว่าจะต้องมากทำไม พวกหมอหลวงมันโง่ไม่รู้จักอะไร เอายามาให้มากสิ่งโดยไม่เข้าใจตลอดว่าพี่จะต้องการสักกี่สิ่ง แลไม่รู้ว่าคุณยาของเราจะประสิทธิ์ขลังอย่างไร กำลังพูดกันอยู่นั้นก็เห็นคนใช้สองคนมาเชิญไปกินเข้า เห้งเจียก็ดีใจจึงขึ้นไปชั้นบน พี่น้องทั้งสามก็พากันเข้านั่งกิน ครั้นเสร็จแล้ว ก็พอจวนเย็นเห้งเจียจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดหาน้ำมันขึ้ผึ้งเอามาส่งพนักงานก็นำมาส่งตามสั่งทุกประการ รอพอเวลาดึกสงัดผู้คนหลบเงียบ โป็ยก่ายพูดว่าพี่จัดแจงทำยาก็ทำเสียข้าพเจ้าจะได้นอน เห้งเจียจึงบอกโป๊ยก่ายให้จัดเครื่อง ด้วยอึ๋งสิ่งหนึ่ง หนักตำลึงหนึ่ง เอาบดให้เปนผงแล้วเอามาให้พี่ ซัวเจ๋งว่าต้ายอิ๋งสิ่งนี้/*129รศขมแต่ไม่ร้าย ใช้หน่วงลงเดินไม่ปิดแก้ผูกแลระงับบังคับมิให้ระส่ำระสาย ยาสิ่งนี้วิตกอยู่ที่โรคนานวันคนไข้กำลังน้อยไม่ควรรับประทาน
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า น้องยังไม่เข้าใจตลอด ยาสิ่งนี้ประกอบมีเสมหะแลไอในตัวเดินสดวกไม่ขัด บังคับที่กระท้านหนาวกระท้านร้อน น้องอย่ามาพูดให้วุ่นวายไป รีบไปเอาปาเต้าหนักตำลึงหนึ่งมาปอกเปลือกทิ้งเสีย แลใส่ครกตำให้น้ำออกแล้วเอาไปบดให้เปนผงแล้วเอามาให้พี่ โป๊ยก่ายพูดว่า ปาเต้าสิ่งนี้รศเผ็ดแต่ร้อนแก้คุมดีกับปวดที่หน่วงหนักปิด แลมีกำลังเจริญอาหาร จะประกอบต้องระวัง เห้งเจียว่าน้องยังไม่เข้าใจยาสิ่งนี้มิให้ผูกแลเหนี่ยวลำไส้ให้ตรงตามเดิม แลฝืนหัวใจมิให้เคลื่อนจงรีบจัดมาโดยเร็ว พี่ยังมีสิ่งที่จะประกอบเข้าอีก โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เอาสิ่งนั้น ๆ ไปทำตามเห้งเจียสั่ง ครั้นบดทำเปนผงเสร็จแล้ว ก็เอามาวางไว้ถามว่าพี่จะต้องการอิกสักกี่สิ่ง
เห้งเจียบอกว่าเท่านั้นพอแล้ว โป๊ยก่ายพูดว่ายานี้ถึงแปดร้อยแปดสิ่ง ทุกสิ่งจะต้องใช้น้ำหนักสิ่งละสองชั่ง นี่เอาหนักแต่หนึ่งตำลึงจะไม่ผิดมากกว่าเขาไปหรือ เห้งเจียจึงไปหยิบเอาถ้วยเล็กสองถ้วยส่งให้โป๊ยก่ายถ้วยหนึ่ง สั่งว่าน้องไปขูดเขม่าก้นหม้อสักครึ่งถ้วย โป๊ยก่ายถามว่าพี่จะเอามาทำไม เห้งเจียว่าน้องยังไม่เข้าใจ /*130เขม่าก้นหม้อนั้นเรียกว่า (แป๊ะเช้าเซียง) ประกอบยาแก้โรคได้ต่าง ๆ โป๊ยก่ายก็ไปขูดมาครึ่งถ้วยบดละเอียดเปนผง เห้งเจียหยิบถ้วยอิกถ้วยหนึ่ง ส่งให้ไปรองมูตม้าของเรานั้นมาสักครึ่งถ้วย โป๊ยก่ายว่าจะไปเอาเยี่ยวม้ามาทำอะไร เห้งเจียบอกว่าเอามาประสมทำลูกกร ซัวเจ๋งหัวเราะก๊าก ๆ แล้วพูดว่าพี่ฉันยังไม่เคยพบเห็นยาอะไรอย่างนี้ ด้วยเยี่ยวม้ามันเหม็นเหลือที่จะทนได้ หากคนเปนโรคธาตุน้ำเสียพิกาลได้กลิ่นเข้าก็อาเจียน จนรากเขียวรากเหลือง แลปาเต้า ต้ายอึ๊ง สองสิ่งนี้ กินแล้วก็ทั้งลงทั้งรากดังนี้ จะไม่เปนการแกล้งเล่นดอกหรือ
เห้งเจียว่าน้องยังไม่รู้มูลโรคซึ่งเปนต้นเหตุ ม้าของเรานั้นมิใช่ม้าธรรมดา เธอคือเปนบุตรของพระยาเล่งอ๋องอยู่ฝ่ายทิศบูรพา หากได้เยี่ยวเธอมากินโรคนั้นจะหายได้ทันที โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้น ก็ถือถ้วยยาไปที่ม้านอนอยู่กับดิน โป๊ยก่ายก็ยกขาม้าขึ้นเอาถ้วยรองที่องค์กำเนิด ม้าก็ไม่ถ่ายปัศสาวะ โป๊ยก่ายกลับมาบอกแก่เห้งเจียว่า พี่อย่าเพ่อไปรักษาพระเจ้าแผ่นดินเลย ไปรักษาม้าเสียก่อนเถิด ด้วยมันปิดเบา ข้าเอาถ้วยรองเปนนานมันก็ไม่ถ่ายปัศสาวะ เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นไปด้วยกัน กรั้นมาถึงเห้งเจียบอกให้เอาถ้วยรอง ม้าก็ถ่ายปัศสาวะออกมาครึ่งถ้วย โป๊ยก่ายพิเคราะห์ดูน้ำมูตดุจน้ำทองคำ ได้แล้วก็นำมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเอายาที่ประกอบไว้แล้วนั้นเข้าประสมกันปั้นเปนลูกกรสามก้อน เอาใส่กลักเล็กเก็บไว้แล้ว ต่างก็พากันไปหลับนอน
/*131ครั้นรุ่งเช้าเจ้าแผ่นดิน จูจี๊ก๊ก รู้สึกพระองค์ออกขุนนาง ให้นิมนต์พระถังซัมจั๋งมาแล้ว มีรับสั่งให้ขุนนางไปยังฮ่วยตั๋งก๊วน หาตัวท่านซึงเล่าเอี๊ยให้เอายามาถวาย พวกขุนนางก็รีบออกไปยังฮ่วยตั๋งก๊วนแจ้งความแก่เห้งเจียตามรับสั่ง เห้งเจียเรียกโป๊ยก่ายให้เอากลักเล็กมา เห้งเจียจึงส่งกลักยาให้แก่ขุนนาง ๆ ถามว่ายานี้ชื่ออะไร เห้งเจียตอบว่าชื่อ (โอกิมตัน) ขุนนางถามว่าจะเอาน้ำอะไรเปนกระสาย เห้งเจียตอบว่ากระสายมีสองอย่าง อย่างหนึ่งเอาหกสิ่งเปนกระสาย ขุนนางถามว่าหกสิ่งนั้นคืออะไรบ้าง ๆ เห้งเจียว่าเอาขนนกการะเวกหนึ่ง น้ำเยี่ยวปลากิมหลีฮื้อหนึ่ง แป้งผัดหน้าของเจ้าแม่เทวะราชอ๋องโป๊หนึ่ง ขี้เถ้าเตาไฟของท่านพรหมท้ายเสียงเล่ากุนหนึ่ง ชายผ้าโพกพระเศียรพระอิศวรหนึ่ง หนวดมังกรห้าเส้นหนึ่ง รวมหกสิ่งนี้ต้มทำน้ำกระสายกินยากิมตันนั้นแล้ว เจ้าของท่านก็จะทุเลาจากโรคนั้น ความเศร้าหมองในพระไทยก็จะหายเปนแท้
พวกขุนนางพูดว่า ของหกอย่างนั้นมิได้มีในมนุษย์โลกย์จะได้ที่ไหนมาเล่า อยากขอทราบอิกอย่างหนึ่ง คือน้ำกระสายอะไร เห้งเจียบอกว่า น้ำไม่มีรากเปนกระสายก็ได้ พวกขุนนางว่าถ้ากระนั้นค่อยง่ายสักหน่อย เห้งเจียถามว่าท่านทั้งหลายจะเข้าใจว่าอะไรหรือน้ำไม่มีรากนั้น พวกขุนนางทั้งหลายตอบว่าตามชาวบ้านเรียกว่าน้ำไม่มีรากนั้น ไปตักตามบ่อหรือตามคลองตักมาแล้วเดินมาไม่หันหน้ากลับไปแลมิให้หยดลงแผ่นดิน ดังนี้เรียกว่าน้ำไม่มีราก
/*132เห้งเจียว่า น้ำตามบ่อหรือลำคลองหรือแม่น้ำก็ยังเรียกว่ามีราก น้ำของข้าพเจ้าว่าไม่มีรากนั้น คือน้ำในอากาศที่ตกลงไม่ถึงดินนั้นแลเรียกว่าน้ำไม่มีราก พวกขุนนางทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นต้องคอยน้ำฝนจึงกินยา ขุนนางทั้งหลายก็พร้อมกันคำนับลาเห้งเจีย นำยากลับเข้าไปในพระราชวัง ครั้งถึงก็ถวายพระเจ้าแผ่นดิน
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กมีพระไทยยินดี จึงให้ขุนนางรับยามาแล้วตรัสถามว่าคือเปนยาอะไร ขุนนางกราบทูลว่าท่านซึงเล่าเอี๊ยบอกว่า ยาโอกิมตันให้ใช้น้ำไม่มีรากเปนกระสาย จึงรับสั่งให้ขุนนางเอาคนโทไปตักน้ำไม่มีราก พวกขุนนางกราบทูลว่าท่านเล่าเอี๊ยบอกว่าน้ำบ่อน้ำคลองนั้นมิใช่น้ำไม่มีราก ให้เอาน้ำกลางอากาศที่ตกยังไม่ทันถึงดินจึงจะได้ พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้พราหมณ์มาตั้งพิทธีขอฝน
ฝ่ายเห้งเจียอยู่ที่ฮ่วยตั๋งก๊วนจึงเรียกโป๊ยก่ายมาปฤกษาว่า พี่สั่งให้ขุนนางไปหาน้ำไม่มีรากทำกระสายยา เวลานี้ก็เปนการรีบร้อนทำอย่างไรจึงจะได้น้ำฝนให้ทันการ พี่พิจารณาดูพระเจ้าแผ่นดินจิตรศรัทธาทางกุศลมาก มีบุญญาธิการได้สร้างสมมาควรเปนเจ้า จำเราจะต้องช่วยให้ตลอดการ จึงจะเห็นคุณยาของเรา โป๊ยก่ายถามว่า พี่จะคิดช่วยอย่างไร เห้งเจียจึงเรียกโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งให้มายืนอยู่ซ้ายขวา เห้งเจียทำกิริยาร่ายพระคาถาเรียกพระยานาค บัดเดี๋ยวใจแลไปข้างทิศตวันออก เห็นมีม้วนเมฆตั้งขึ้นออกดำใน/*133ท้องฟ้า แล้วเมฆนั้นก็ลอยมาในอากาศตรงที่เห้งเจียยืนอยู่ ก็ร้องเรียกว่าท่านใต้เซียข้าพเจ้าพระยานาคเง่าก๊วง ทิศบูรพามาหาท่านมีธุระประการใดหรือ
เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่อาจกวน ซึ่งเชิญท่านมาครั้งนี้หวังจะขอน้ำไม่มีราก ให้แก่เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กเพื่อจะทำน้ำกระสายยา พระยาเล่งอ๋องพูดว่าท่านใต้เซียมิได้บอกว่าจะต้องการน้ำฝน ข้าพเจ้าก็หาได้เอาเครื่องสำหรับทำฝนนั้นมาไม่ ทำอย่างไรจึงจะทำฝนได้เล่า เห้งเจียพูดว่าไม่ต้องทำฝนมาก จะขอแต่สักหน่อยเดียวพอทำน้ำกระสายยาเท่านั้น พระยาเล่งอ๋องว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะพ่นน้ำลายก็พอกินยา เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดว่าดีแล้ว ๆ ขอท่านได้รีบทำเถิด พระยาเล่งอ๋องก็ค่อยๆ เคลื่อนเมฆลงมาต่ำยังปราสาทแล้ว ก็พ่นน้ำลายลงไปเปนฝอยแปรเปนฝนตกใสสอาด
ฝ่ายพวกข้าราชการทั้งหลายพากันสรรเสริญว่า เจ้าของเรามีบุญญาธิการมากเทพยดาจึงบันดานให้ฝนตก ก็พากันเอาคนโทมารองน้ำฝนได้สองคนโท ครั้นฝนตกแล้วพระยาเล่งอ๋องก็เลิกลาเห้งเจียกลับไปยังที่อยู่ตามเดิม พวกข้าราชการก็นำน้ำฝนสองคนโทนั้นมาถวายพระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊ก ๆ รับให้นำน้ำฝนนั้นไปในพระตำหนักใน พระองค์ก็เสด็จกลับเข้าไปจะเสวยพระโอสถ แล้วขึ้นประทับบนที่พระบันทม จึงเอายาสามเม็ดนั้นมาแบ่งเปนสามครั้ง ๆ ละเม็ด เสวยเม็ดแรกลงไปสักประเดี๋ยว พระอุธรณ์ก็มีเสียงดังลั่นท่าจะถ่ายพระบังคนหนัก /*134เจ้าพนักงานก็เอาหม้อมารองในทันใดก็ถ่ายพระบังคนหนักลงสี่ห้าครั้ง พระองค์ล้มลงกับพระแท่นที่บันทม พวกพนักงานนางในก็เอาหม้อมาตรวจดูเห็นล้วนแต่เมือกคาวเท่านั้นเหม็นแลเสมหะสิ่งโสโครกทั้งสิ้น นางเหล่านั้นจึงมากราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบที่ถ่ายออกมานั้นล้วนแต่สิ่งโสโครกอันเปนเชื้อของโรคออกมาหมดแล้ว
พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังนางพระสนมกราบทูลดังนั้นก็ดีพระไทยจึงเสวยพระโอสถอีกเม็ดหนึ่ง สักประเดี๋ยวก็มีพระกำลังเกิดขึ้นทรงรู้สึกพระองค์โปร่งขึ้นยังเดิม จึงเสด็จลงจากแท่นแต่งพระองค์ออกขุนนาง เห็นพระถังซัมจั๋งก็ลดพระองค์ลงนมัศการ พระถังซัมจั๋งก็ลดลงคำนับ จึงเสด็จมาจับมือพระถังซัมจั๋ง แล้วมีรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ร่างหนังสือ ไปเชิญท่านเล่าเอี๊ยกับพี่น้องทั้งสามมาว่า บัดนี้ขอบคุณเปนที่สุดแล้ว ขอเชิญเข้ามายังพระราชวังใน แล้วรับสั่งให้ขุนนางพนักงานโต๊ะจัดเครื่องโต๊ะเตรียมไว้ยังปราสาทตังก๊อดจะตอบแทนคุณ พวกขุนนางพนักงานก็ไปจัดการเตรียมไว้ตามรับสั่งทุกประการแล้ว ก็ไปเชิญเห้งเจียกับพี่น้องทั้งสามคนเข้าไปในพระราชวังพาขึ้นไปยังปราสาทตังก๊อด แลเห็นพระเจ้าแผ่นดินกับพระถังซัมจั๋ง คนทั้งสามก็ลดลงคำนับแล้ว ก็เดินเข้านั่งโต๊ะ ขุนนางทั้งหลายก็นั่งตามลำดับ เห้งเจียพี่น้องแลไปดู ก็เห็นเครื่องที่ตั้งบนโต๊ะล้วนแต่ของโอชารศ ทั้งแจทั้งโชมีพร้อมเรียบเรียงวางไว้เปนลำดับ
ฝ่ายเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กเห็นเรียบร้อยพร้อมเพรียงแล้ว ก็เสด็จมา/*135ทรงรินสุราส่งให้เห้งเจียถ้วยหนึ่ง เห้งเจียก็รับสองมือมาดื่มหมด ทรงรินอีกถ้วยหนึ่งมาส่งให้ก็รับดื่มหมด พระเจ้าแผ่นดินทรงพระสรวลตรัสว่า จะต้องให้ครบสามถ้วย ส่งอีกล้วยหนึ่งเห้งเจียก็รับมาดื่มหมด ทรงตรัสว่าจะตองให้เปนสี่ฤดู จึงรับสั่งให้ขุนนางรินให้อีกถ้วยหนึ่ง เห้งเจียก็รับมาถือไว้แต่ยังหาทันจะดื่มไม่ โป๊ยก่ายเห็นสุราไม่มาถึงก็พูดขึ้นว่า ขอพระองค์ได้ทราบการที่ประสมแลบดยาข้าพเจ้าได้ช่วย แลในยานั้นมีม้า เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น วิตกกลัวคนอื่นจะรู้ความ ก็ชิงส่งถ้วยสุราให้โป๊ยก่าย ๆ ก็รับมาดื่มแล้วก็ไม่พูดต่อไป
ส่วนพระเจ้าแผ่นดินได้ยินโป๊ยก่ายพูดแปลก จึงทรงถามว่าอะไรในยามีม้า เห้งเจียชิงทูลว่า พี่น้องข้าพเจ้าเมื่อประกอบยา ก็คิดเอาสิ่งที่ดีควรประกอบให้แก้พระโรคของพระองค์ได้เปนประมาณ เธออยากจะให้ทรงทราบว่าสิ่งที่ดีนั้นเรียกว่า (ม้าเต้าเล้ง) มีประกอบในเม็ดยาของพระองค์นั้น พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งถามขุนนางฝ่ายแพทย์ว่าม้าเต้าเล้งเปนสิ่งอะไร พวกขุนนางแพทย์กราบทูลว่าม้าเต้าเล้งนี้ รศขมแต่เย็นแก้กระหายอิดโรยแลเสมหะให้สะดวก กำจัดน้ำเหลืองที่ให้เกิดพยาธิ แลไม่ไอปรกติดี พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็ทรงพระสรวลตรัสว่า ควรต้องการก็ประกอบดีแล้ว พระองค์รินสุรามาส่งให้โป๊ยก่ายอีกสองถ้วย โป๊ยก่ายก็รับมาดื่มแล้วพระองค์จึงทรงรินให้ซัวเจ๋งอีกสามถ้วย ต่างก็เข้านั่งโต๊ะที่กินตามสบาย แล้ว/*136พระเจ้าแผ่นดินทรงรินสุราใส่ถ้วยแล้วใหญ่ส่งให้เห้งเจีย ๆ ก็ยืนขึ้นรับแล้วก็ทูลว่า ขอพระองค์ประทับให้สะบายเถิด ข้าพเจ้าจะรับพระราชทานตามสะบายใจ ไม่ละเปนอันขาด
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าคุณของท่านมีน้ำหนักดุจภูเขาใหญ่ วิตกแต่จะตอบแทนท่านไม่พอเพียง เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงให้ท่านอิกแก้วใหญ่ แลจะขออนุญาตไต่ถามบ้างเล็กน้อย เห้งเจียว่าขอพระองค์ได้ทรงถามตามที่ต้องประสงค์ แล้วข้าพเจ้าจึงจะดื่มถวาย พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่าตัวข้าพเจ้าตรอมใจเจ็บมาสองปีแล้ว บัดนี้ได้กินยาประสิทธิ์คุณของท่านก็หายแล้ว เห้งเจียหัวเราะแล้วทูลว่า เมื่อวานนี้ข้าพเจ้าได้แสดงว่า พระองค์ประชวรพระโรคตรอมพระไทย ไม่ทราบว่าพระองค์ตรอมพระไทยด้วยเหตุอะไร พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียถามดังนั้นจึงตรัสว่าคำโบราณท่านกล่าวไว้ว่า (ความอายในบ้านไม่ควรให้คนนอกบ้านรู้) ขัดด้วยท่านมีคุณข้าพเจ้าก็ต้องเล่าให้ท่านฟัง เห้งเจียว่าขอพระองค์จงแสดงเถิดหากเปนประโยชน์ของพระองค์
จึงพระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าข้าพเจ้าไม่ทราบว่า ท่านซึงเล่าเอี๊ยตั้งแต่ออกจากเมืองใต้ถังข้ามมาได้กี่เมืองแล้วจึงได้มาถึงนี่ เห้งเจียทูลว่าข้าพเจ้ามาได้หกหัวเมืองแล้ว พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่าเมืองทั้งหลายเหล่านั้นที่เปนเบื้องของพระเจ้าแผ่นดิน ยศศักดิ์ตั้งแต่งกันอย่างไร เห้งเจียทูลว่าถ้าเมียหลวงเรียกว่าเจี๊ยเกง เมียรองเรียกตังเกง เมียที่สามเรียกว่าโซเกง พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าเมืองข้าพเจ้าหาได้ตั้งอย่างนั้นไม่ /*137เมียที่หนึ่งเรียกกิมเซี้ยเกง เมียที่สองเรียกว่าเง็กเซี้ยเกง เมียตรีเรียกงึ้นเกง บัดนี้มีแต่เง็กงึ้นทั้งสองนี้อยู่ในตำหนัก
เห้งเจียทูลถามว่าก็กิมเซี้ยเกงนั้นไปข้างไหนจึงไม่มีอยู่ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียถาม ก็บังเกิดความโทมนัศทรงพระกันแสงตรัสว่ามิได้อยู่สามปีแล้ว เห้งเจียทูลถามว่าเหตุใดเล่าจึงมิได้อยู่ ขอพระองค์ได้โปรดให้ข้าพเจ้าทราบด้วย พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าสามปีก่อนเวลาฤดูเดือนเจ็ด ข้าพเจ้าพาพวกสนมนางในแลเมียทั้งสามไปยังสวนดอกไม้ พักอยู่ที่หอ (หลิวไฮ้เต๊ง) เสวยสุราชมดอกไม้เล่นแลดูการแข่งเรือบังเอินเกิดลมพยุห์ใหญ่ แลเห็นบนอากาศมีปิศาจยักษ์ตนหนึ่ง หน้าตาดุร้ายบอกว่าชื่อไซ้ทั้ยส่วยอยู่ตำบลเขา (ขี้ลินซัว) ถ้ำเก๊ยเฉียต๋องไม่มีภรรยา ได้ข่าวว่ากิมเซี้ยเกงรูปร่างลักษณสรวยสอาดงาม จึงให้ข้าพเจ้าส่งตัวไปให้มันแม้ไม่ส่งตัวกิมเซี้ยเกงให้มัน ๆ จะกินข้าพเจ้าเสียก่อน แล้วจะกินขุนนางแลราษฎรให้หมดทั้งเมือง ข้าพเจ้ามีความสงสารแก่อาณาประชาชนแลบ้านเมือง แต่ไม่รู้ที่จะแก้ไขอย่างไรได้ จึงต้องส่งกิมเซี้ยเกงให้แก่มันไป อาไศรยเหตุนี้จึงมีความทุกข์โศกโทมนัศตรอมใจ คิดถึงกิมเซี้ยเกงอยู่มิได้จะรู้วายเลย จึงได้บังเกิดโรคเจ็บป่วยทรมากายมาถึงสามปีแล้ว บัดนี้ได้กินยาของท่านก็ถ่ายซึ่งของโสโครก ที่เกรอะกรังขังอยู่มานานวันนั้นสิ้นแล้ว บัดนี้กายแลใจก็เปนปรกติมีกำลังยิ่งกว่าแต่ก่อน
/*138เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความอิ่มใจรื่นเริงยินดีเปนที่ยิ่ง จึงยกถ้วยแก้วสุราขึ้นดื่มสองทีก็หมดหัวเราะแล้วทูลถามว่า พระองค์คือเปนพระโรคเศร้าหมองพระไทย มาพบข้าพเจ้าพระโรคจึงหาย แต่ยังไม่ทราบว่าพระองค์จะพอพระไทยให้กิมเซี้ยเกงนั้นกลับมาหรือไม่ พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กตรัสว่า ข้าพเจ้ามีความคิดถึงอยู่เสมอมิได้ขาด แต่จนใจด้วยไม่มีผู้ใดจะช่วยได้ ก็ต้องจนใจอยู่จะทำประการใดได้ เห้งเจียว่าข้าพเจ้าจะอาษาพระองค์ไปปราบยักษ์กำจัดปิศาจร้าย ให้พระองค์แต่พระองค์จะเห็นควรหรือไม่
พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียทูลดังนั้น ก็ลดพระองค์ลงตรัสว่า หากท่านเล่าเอี๊ยช่วยให้กลับมาได้ ข้าพเจ้าจะพาบุตรภรรยาออกจากราชสมบัติลดตัวลงเปนไพร่ จะยกราชสมบัติให้แก่ท่านเล่าเอี๊ยเปนเจ้า โป๊ยก่ายอยู่ข้างนั้น ได้ยินพูดว่าจะยกราชสมบัติให้ดังนั้น ก็หัวเราะก๊ากใหญ่ พูดว่าพระเจ้าแผ่นดินพระองค์นี้จะเสียตระกูลเจ้าเสียแล้ว ทำไมจึงอยากได้แต่เมีย เอาสมบัติเจ้าไปยกให้แก่พวกเดินหนดังนี้ เห้งเจียก็ลงพยุงพระองค์ขึ้นแล้ว จึงทูลถามว่าตั้งแต่ปิศาจยักษ์ลักนางกิมเซี้ยเกงไปแล้ว ต่อภายหลังยังเคยมาบ้างหรือไม่
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า เมื่อปีเอาไปเดือนเจ็ดขึ้นห้าค่ำ คร้นเดือนสิบสองมันมาเอาสาวใช้ไปอีกสองคน ข้าพเจ้าก็ต้องให้ไป เมื่อปีที่แล้วมานี้เดือนห้ามาเอาไปอีกสองคน ยังไม่ทราบว่าเมื่อไรจะมาเอาไปอีก เห้งเจียทูลถามว่าก็ปิศาจยักษ์มาเนือง ๆ ดังนั้น ก็/*139พระองค์ไม่กลัวหรือ พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า ข้าพเจ้าเห็นมันมาเนือง ๆ ดังนั้น มีความกลัวสดุ้งหวาดวิตกว่ามันจะทำร้ายเอา เพราะฉนั้นจึงให้สร้างตำหนักสำหรับซ่อนปิศาจ ถ้าได้ยินเสียงลมพยุห์มา ก็พาสนมนางในเข้าไปแอบอยู่ในตำหนักนั้น
เห้งเจียทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรดชี้ตำหนักสำหรับหนีปิศาจให้ข้าพเจ้าดูจะเปนประการไต พระเจ้าแผ่นดินจึงพาเห้งเจียออกจากที่กินโต๊ะ พวกขุนนางต่างก็ผุดลุกออกจากที่ โป๊ยก่ายพูดว่าพี่ทำไมจึงไม่รู้ธรรมเนียม กำลังกินโต๊ะโดยสำราญทำให้แตกไปหมดจะไปดูอะไรที่ไหน พระเจ้าแผ่นดินเห็นโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็ทรงทราบว่าโป๊ยก่ายหนักในการกิน จึงสั่งพนักงานให้ยกโต๊ะไปที่ตำหนักหนีปิศาจตั้งคอยถ้า โป๊ยก่ายเห็นพระเจ้าแผ่นดินรับสั่งดังนั้นก็นิ่งอยู่ มิได้พูดอะไรต่อไป ก็พร้อมกันทั้งพระถังซัมจั๋งไปด้วย พวกขุนนางก็เดินตามกันมา เจ้าแผ่นดินกับเห้งเจียก็จับมือกันเดินข้ามตำหนักเสด็จมายังสวนหลวง แลไปก็ไม่เห็นตำหนักอะไรที่ไหน
เห้งเจียจึงทูลถามว่าตำหนักนั้นอยู่ที่ไหน พูดยังไม่ทันขาดคำก็แลเห็นขันธีสองคน ถือเหล็กชะแลงมางัดที่พื้นดินนั้นขึ้น ศิลาสี่เหลี่ยมก้อนหนึ่งเปนเครื่องปิดอยู่ พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าตรงนั้นลงไปลึกสามวา ที่ใต้นั้นทำเปนตำหนักเก้าห้อง ในนั้นมีกะถางใหญ่สี่กระถาง สำหรับใส่น้ำมันไว้เต็มตามไฟไว้เสมอทั้งกลางคืนแลกลางวัน ถ้าได้ยินมีลมพยุห์มาข้าพเจ้าก็หนีลงซ่อนอยู่ใต้นั้น ให้คนเอาศิลา/*140มาปิดเสีย เห้งเจียพูดว่าปิศาจมันยังไม่คิดร้าย ถ้าหากมันคิดร้ายแล้ว ที่เช่นนี้ที่ไหนจะคุ้มได้ เมื่อเวลากำลังเห้งเจียพูดอยู่นั้นก็พอได้ยินเสียงลมพยุห์พัดมาอู้ๆ ฝุ่นแลผงคลีฟุ้งมืดฟ้ามัวฝนไปทั้งอากาศ พวกขุนนางทั้งหลายพากันโกรธเห้งเจีย โดยความตกใจกลัว พากันพูดว่า ท่านเล่าเอี๊ยนี้ปากกินเค็มพูดถึงปิศาจยักษ์ขึ้น ปิศาจก็มาทันที พระเจ้าแผ่นดินก็ตกใจกลัวผละจากเห้งเจียหนีลงไปซ่อนตัวอยู่ใต้นั้น พระถังซัมจั๋งก็วิ่งมาลงไปอยู่ด้วย ด้วยพวกขุนนางก็พาแอบหนีซ่อนเร้นไปหมดสิ้น โป๊ยก่ายซัวเจ๋งจะพลอยวิ่งไปด้วย เห้งเจียยึดไว้คนละมือก็หนีไปมิได้ เห้งเจียพูดว่าน้องอย่ากลัวจงช่วยกันจำให้แน่ว่ามันเปนปิศาจอะไร
โป๊ยก่ายซัวเจ๋งหนีไปไม่ได้ก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วย ไม่ช้าอีกสักประเดี๋ยวก็แลเห็นบนอากาศ เปนปิศาจยักษ์ตนหนึ่งตรงเข้ามา เห้งเจียถามโป๊ยก่ายว่า จำได้หรือไม่ว่าเปนปิศาจอะไร โป๊ยก่ายซัวเจ๋งตอบว่าจำไม่ได้ เห้งเจียจึงพูดว่าปิศาจนี้ มันเปนคนของท่านตังงักเทียนฉีสำหรับเปนผู้เฝ้าประตู โป๊ยก่ายพูดว่า ธรรมดาปิศาจผีมันย่อมออกกลางคืน เวลานี้พึ่งเที่ยงผีที่ไหนจะมา เห็นจะเปน (ไซ้ทั้ยส่วย) ดอกกระมัง
เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นน้องสองคนอยู่นี่ ไว้พึ่จะขึ้นไปถามดูเพื่อจะได้รู้ว่าจะเปนอะไรแน่ เห้งเจียเตรียมตัวมั่นคงแข็งแรงแล้วก็เหาะขึ้นไปกลางอากาศขวางหน้า ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้าย/*141มารร้ายเอ็งอยู่ที่ไหนเปนยักษ์มารชนิดใดจะไปข้างไหน มีธุระอะไรมาถึงที่นี่ทำไม จะมาอวดดีที่นี่หรือ ยักษ์ได้ฟังเห้งเจียร้องถามด้วยกิริยาอันห้าวหาญดังนั้น จึงตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วตอบว่า เรามิใช่คนอื่น คือเซียนฮองของท่านไซ้ทั้ยส่วยอยู่ตำบลเขาขี้ลินซัวถ้ำเก๊ยใจต๋อง เรารับคำสั่งของท่านมาเอานางสาวใช้อีกสองคนไปรับใช้กิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ เจ้าเปนคนอะไรที่ไหน อาจสามารถมาถามเราทำไม เห้งเจียตอบว่าเราคือซีเทียนใต้เซียซึงหงอคง เพราะเรารักษาพระถังซัมจั๋งไปไซที เพื่อจะอาราธนาพระธรรม เพราะว่าข้ามมาทางนี้ จึงรู้ข่าวว่าเจ้าเปนยักษร้าย ทำการหมิ่นประมาทเจ้าเมืองจะไปหาเจ้าก็ไม่รู้แห่งที่อยู่ บัดนี้เจ้าเอาชีวิตรมาส่งถึงมือฉนี้ดีแล้ว ปิศาจยักษ์ได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็มิได้รอรั้งยกทวนขึ้นแทงเห้งเจีย ๆ ยกกระบองขึ้นรับรบกันโดยสามารถได้สองเพลง เห้งเจียตีปิศาจด้วยกระบองถูกทวนหักเปนสองท่อน ก็ตกใจหลบหนีตามลมไปทางทิศตวันตก เห้งเจียก็มิได้ไล่ตามลดลงมายังพื้น เดินมาที่ตำหนักซ่อนปิศาจ ร้องเรียกว่า พระอาจาริย์จงเชิญพระเจ้าแผ่นดินขึ้นมาเถิด ปิศาจยักษ์นั้นข้าพเจ้าขับหนีไปแล้ว
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อได้ยินเห้งเจียเรียก ก็พยุงพระเจ้าแผ่นดินขึ้นมาจากอุโมงค์ แลเห็นท้องฟ้าไสสว่างดี มิได้เห็นปิศาจพระองค์ก็เสด็จมาที่ตั้งโต๊ะนั้น ทรงหยิบป้านสุรามารินใส่ถ้วยทองคำแล้ว ก็มาส่งให้เห้งเจียตรัสว่า ท่านเล่าเอี๊ยรับของคำนับแห่งข้าพเจ้าเปน/*142กิริยาก่อน เห้งเจียก็รับถ้วยสุรามาถือไว้แล้ว ได้ยินขุนนางมาทูลว่าประตูเมืองข้างทิศปราจิณเกิดไฟไหม้ เห้งเจียได้ยินขุนนางมาทูลดังนั้น ก็คว่างถ้วยไปเสียงดังสนั่นถ้วยสุราก็ตกลงอยู่กับพื้น พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้นก็ตกพระไทยลตพระองค์คำนับเห้งเจียถามว่า ท่านเล่าเอี๊ยจะมีความผิดใจอะไรหรือ จงขออะนุญาตโทษแห่งข้าพเจ้า ขอเชิญท่านขึ้นบนแท่น ข้าพเจ้าจะได้เคารพขอบคุณท่าน
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า หาใช่เช่นนั้นไม่ บัดเดี๋ยวจะมีขุนนางมากราบทูลว่า มีฝนใหญ่ตกลงมาดับไฟเสียสิ้นแล้ว ทั่วทั้งถนนจะเหม็นกลิ่นสุราไปทั้งสิ้น แล้วเห้งเจียพูดว่าปิศาจยักษ์แพ้หนีไปข้าพเจ้าไม่ตาม มันจึงทิ้งไฟให้ไหม้ประตูเมืองทิศตวันตก ข้าพเจ้าจึงเอาถ้วยสุราคว่างไปบันดานเปนฝนดับไฟนั้นหาใช่ผิดใจอะไรต่อพระองค์ไม่ แลชาวเมืองก็หาได้ทราบความตลอดไม่ ครั้นเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็ยิ่งมีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงเชิญพระถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งขึ้นไปยังปราสาทใหญ่ ในพระไทยจะใคร่มอบราชสมบัติให้ เห้งเจียหัวเราะพูดว่า ขอพระองค์ทรงทราบ อันปิศาจนั้นบอกนามว่าเปนทหารของไซ้ทั้ยส่วย ใช้ให้มาเอานางสนมไปรับใช้สอย กิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ บัดนี้มันพ่ายแพ้ไปคงจะกลับไปบอกนายมัน เห็นคงจะกลับมาชิงไชยอีกเปนแน่ ข้าพเจ้าเห็นว่า ครั้นจะรอให้มันมาก็จะเกิดเดือดร้อนแก่อาณาประชาชนจะพากันวิตกทุกข์ร้อน ทั้งพระองค์ก็จะตกพระไทยกลัว เพราะฉนั้นข้าพเจ้าหมายจะรีบไปรบสกัด/*143ไว้เสียก่อน จะได้รับกิมเซี้ยเกงมาเมือง แต่หารู้จักทางที่จะไปไม่ แลไม่ทราบว่าทางจะไกลสักเท่าใด
พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า ข้าพเจ้าเคยให้คนไปสืบข่าว ทั้งไปทั้งมาไม่หยุดห้าสิบวัน ทางนั้นประมาณสามพันโยชน์อยู่ข้างทิศอาคะเน เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงเรียกโป๊ยกายซัวเจ๋งมาสั่งว่า น้องทั้งสองจงอยู่คอยรักษาพระอาจาริย์ พี่จะไปสืบข่าวดูให้รู้เหตุแล้วจะกลับ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น จึงมายึดเห้งเจียว่า ขอท่านเล่าเอี๊ยพักสักวันหนึ่งให้สบายก่อน รอให้คนจัดหาสะเบียงไปกินตามทางด้วย แลเลือกม้าที่มีฝีเท้าจะได้ขี่ไป เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่าอย่างที่พระองค์ทรงคิดนั้น ข้ามห้วยข้ามเขาทางเดินลำบาก แต่ข้าพเจ้าไม่ปิดบังอันทางไกลสามพันโยชน์นั้น ถ้วยสุราที่รินไว้ก็ยังไม่ทันจะเย็น พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าท่านเล่าเอี๊ยอย่าหลอกข้าพเจ้า รูปแลลักษณ์ของท่าน คล้ายกับวานร จะมีฤทธาอานุภาพอย่างนั้นเทียวหรือ
เห้งเจียว่ากายข้าพเจ้าคล้ายวานร ตั้งแต่ยังเยาว์มาเคยเล่าเรียนลุถึงที่เกิดดับเที่ยวค้นหาอาจาริย์ที่ฌานกล้า รักษาปะฏิบัติไม่หยุดหย่อน อาไศรยฟ้าดินเปนที่พึ่ง สำเร็จธาตุทั้งห้าได้ตลอดเปลี่ยนแปลงกายได้ทุกสิ่งทุกอย่าง หกขะเมนไปทีหนึ่งได้สิบหมื่นแปดพันโยชน์ไกลดังนี้ ขอพระองค์ได้ทรงทราบ พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กได้ทรงฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้นก็มีความยินดี จึงทรงพระสรวลแล้วหยิบป้านสุรามารินส่งให้/*144เห้งเจีย ตรัสว่าขอคำนับส่งท่านเล่าเอี๊ยด้วยความลำบาก สุราถ้วยนี้เปนกิริยาจิตรเล่าเอี๊ยจะได้ตั้งใจไปกำจัดปิศาจยักษ์ร้าย เห้งเจียกราบทูลว่าขอพระองค์ทรงเก็บไว้ก่อน รอให้ข้าพเจ้าไปแล้วกลับมาจึงควรพระราชทาน เห้งเจียร้องว่าไปทีเดียวดังหวิวก็มิได้เห็นตัว ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางข้าราชการเห็นดังนั้น ต่างมีความเกรงกลัวทั่วทุกคน
ฝ่ายเห้งเจียหกขะเมนลิ่วไปทางทิศอาคะเน มาถึงภูเขาหนึ่งก็ลงยังยอดเขา เที่ยวสอดตาแลดูโดยละเอียดจะใคร่ค้นหาถ้ำ แลเห็นแสงไฟวับแวมออกมารอบเขา บัดเดี๋ยวก็ลุกมากขึ้นแดงสว่างไปทั้งท้องฟ้า ที่ไฟลุกเปนม้วนไฟอันร้ายแรงฟูออกมา เห้งเจียเอ็งก็ออกจะหวาดเสียว แลเห็นในเขามีสายทรายโพลงขึ้นมืดฟ้า เห้งเจียยืนดูอยู่เปนครู่ก็ยังไม่รู้ได้ว่าเปนด้วยเหตุประการใด จึงร่ายพระเวทแปลงกายเปนแมลงเม่า โผแซกเข้าไปในไฟกระพือปีกสองสามทีทรายนั้นก็สูญหายไปไฟนั้นก็ดับไปสิ้น เห้งเจียก็กลายกลับเปนรูปเดิมลงมายังพื้นเที่ยวตรวจดูก็ได้ยินเสียงม้าฬ่อแลกลองดังสนั่น เห้งเจียคิดว่านี่เรามาเห็นจะผิดทางเสียแล้ว ทางนี้เห็นจะไม่ใช่ที่ปิศาจยักษ์อยู่ เสียงม้าฬ่อนี้หากจะเปนที่ฝึกหัดทหาร จำเราจะไปถามดูให้รู้เรื่อง เห้งเจียคิดแล้วก็เดินตรงมา แลเห็นปิศาจตนหนึ่งแบกธงสีเหลืองข้างหลังสะพายหนังสือฉบับหนึ่ง มือตีม้าฬ่อเดินไปโดยการรีบ เห้งเจียแลเห็นก็หัวเราะพูดว่าตีม้าฬ่อนั้นคือคนนี้เอ็ง ไม่รู้ว่ามันจะ/*145เอาหนังสือไปให้ใครที่ไหน แลไม่รู้ว่าจะเปนหนังสืออะไร เห้งเจียแปลงกายเปนแมลงหวี่ตัวหนึ่งบินตามไปจับห่อหนังสือ ก็ได้ยินปิศาจนั้นออกปากบ่นพูดว่า ใต้อ๋องนายของเรานี้ใจร้ายเมื่อสามปีก่อนไปที่เมืองจูจี๊ก๊ก แย่งเอานางเอกอรรคมะเหษีของเจ้าเมืองมา คือนางกิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ มาอยู่ถึงสามปีแล้วก็มิได้ถูกต้องเธอได้ แล้วยังมิหนำไปเอาสาวใช้มาอีกหลายคน แลใช้ให้เซียนฮองไปเอาก็ไปโดนคู่พยาบาทถูกมันตีเอาทวนหักวิ่งกลับมา เอานางสาวใช้ก็ไม่ได้ใต้อ๋องมีความโกรธจะคิดทำศึกชิงไชยแก่เจ้าเมืองจูจี๊ก๊ก ใช้ให้เราเอาหนังสือนัดรบอะไรก็ไม่รู้ หากว่าเราเอาหนังสือไปครั้งนี้ หากเจ้าเมืองจูจี้ก๊กไม่อยากรบก็จำจะต้องรบ แต่ถ้ารบไม่ชนะใต้อ๋องนายเราก็จะใช้ทรายแลไฟบินเข้าไป ก็จะทำลายชีวิตรเจ้าเมืองแลขุนนางราษฎรทั้งหลายก็พากันล้มตายไม่เหลือแต่สักคนเดียว เวลานั้นนายเราก็จะชิงเอาเมืองตั้งตัวเปนฮ่องเต้ พวกเราก็จะได้เปนขุนนางกันทั้งสิ้น ถึงดังนั้นก็จริงตามแต่การเล็กใหญ่ อันที่จริงสุดแท้แต่เบื้องบนจะกำหนดเอาเปนแน่ก็ยาก
เห้งเจียได้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย จึงคิดว่าปิศาจนี้มันพูดฟังดูก็ยังมีความดี คือข้อที่มันว่าสุดแท้แต่เบื้องบนกำหนดยังมิได้ ข้อที่ว่าได้กิมเซี้ยเกงไปไว้ แต่ถูกต้องไม่ได้นั้นยังหาเข้าใจว่าเปนเหตุอย่างไรไม่ จำเราจะต้องถามมันดูให้รู้เรื่อง เห้งเจียก็ผละออกจากปิศาจ/*146โผบินไปข้างน่าสักสองสามเส้น แปลงเปนคนถือบวชหนุ่มน้อยคนหนึ่งบนศีศะไว้ผมสองแหยมตัวนุ่งห่มอย่างถือบวช มือถือลูกประคำชักพลางภาวนาพลางเดินข้ามชายเขามาตรงปะทะหน้าปิศาจ ก็ลดตัวลงปราไสยถามว่า ท่านจะไปส่งหนังสือที่ไหน
ปิศาจก็ชะงักดูเหมือนคนเคยรู้จัก จึงยั้งไม้ไม่ตีม้าฬ่อหัวเราะแล้วคำนับตอบว่า ใต้อ๋องนายข้าพเจ้าใช้ให้เอาหนังสือนัดรบลงไปเมืองจูจี๊ก๊ก เห้งเจียแกล้งถามว่าเจ้าเมืองจูจื๊ก๊กได้พูดกันว่า ได้ยกนางกิมเซี้ยเกงให้ไปมิใช่หรือ ปิศาจตอบว่าเมื่อปีก่อนได้รับนางไปแล้วเวลานั้นมีเทพารักษ์ให้เสือนางกิมเซี้ยเกงตัวหนึ่ง นางก็สรวมเสื้อตัวนั้นเข้าแล้ว ทั่วสาระพางกายนางก็เกิดเปนเข็มแหลมใต้อ๋องไม่อาจถูกต้อง ครั้นว่าขืนจะเข้าถูกต้องก็เจ็บปวดดุจว่าถูกเข็มแทง จึงไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใดได้ ตั้งแต่ได้นางมาจนบัดนี้ก็มิได้เกี่ยวข้องสิ่งใดได้ เมื่อวันก่อนใต้อ๋องใช้ให้เซียนฮองลงไปเมืองจูจี๊ก๊ก จับนางสาวใช้มาให้รับใช้นางกิมเซี้ยเกง ถูกอ้ายซึงหงอคงอะไรไม่รู้มันตีเซียนฮองแพ้กลับมา บัดนี้ใต้อ๋องมีความโกรธจึงใช้ให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือนัดรบลงไปให้
เห้งเจียถามว่าทำไมใต้อ๋องจึงได้รีบร้อนดังนั้นเล่า ปิศาจพูดว่าใจของใต้อ๋องเธอรีบร้อนดังนั้นเอง เห้งเจียพูดว่าทำไมท่านไม่ชักนำในทางธรรมให้เธอแก้ความเศร้าโศกใจบ้างเล่า พูดดังนั้นแล้วเห้งเจียก็ลาปิศาจเดินไป
/*147ฝ่ายปิศาจก็ตีม้าฬ่อเดินไปพอคล้อยหลัง เห้งเจียก็เอาตะบองตีถูกปิศาจล้มลงถึงแก่ความตายอยู่กับที่ เห้งเจียนึกเสียใจว่ามิให้ถามมันว่าชื่อไร จึงเก็บเอาหนังสือที่ตัวปิศาจซ่อนไว้ในตัวแล้วก็เอาธงกับม้าฬ่อเก็บซ่อนไว้ในหญ้าที่รก แล้วจับขาปิศาจลากทิ้งลงไปก็ให้ยินดังทีหนึ่งเหลียวไปดูก็แลเห็นป้ายงาตั้งอยู่ข้างนั้น มีอักษรว่าปิศาจสนิทที่ใช้มานั้นชื่อ (มีมามีไป) เห้งเจียแลเห็นก็หัวเราะว่าอ้ายปิศาจนี้มันชื่อ (มีมามีไป) มาถูกตะบองทีหนึ่งมีมาก็ไม่มีไป เห้งเจียจึงแกะเอาป้ายนั้นมาเก็บไว้กับเอ็วแล้ว ก็จะใคร่เอาซากศพนั้นทิ้งลงไปในห้วยก็นึกถึงไฟร้ายนั้นไม่อาจไปถึงถ้ำปิศาจ ก็เอาตะบองกระทุ้งที่อกปิศาจทะลุแล้ว จึงหิ้วเหาะขึ้นกลางอากาศกลับไปยังเมืองบอกข่าวเล่าความชอบครั้งแรก เหาะกลับมาประเดี๋ยวก็ถึงพระราชวัง เห้งเจียก็ลดลงยังพื้นเอาซากอาศพทิ้งลงที่น่าบันใด จึงเรียกโป๊ยก่ายให้นิมนต์พระอาจาริย์ลงมา พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงเห้งเจียก็ลงไป เห้งเจียก็เอาหนังสือฉบับนั้นยัดใส่ในมือเสื้ออาจาริย์แล้ว สั่งว่าพระอาจาริย์ท่านจงเก็บไว้อย่าให้เจ้าเมืองเห็น พูดยังไม่ทันขาดคำเจ้าแผ่นดินก็เสด็จมาตรัสถามว่า ท่านเล่าเอี๊ยมาแล้วอันการที่ไปจับปิศาจนั้นเปนอย่างไรบ้าง เห้งเจียเอามือชี้ที่บันใดแลทูลว่านั่นมิใช่ปิศาจหรือ ถูกมือข้าพเจ้าตีตายเสียแล้ว
พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรแล้วจึงตรัสว่า ปิศาจก็จริงแต่มิใช่ปิศาจใซ้ทั้ยส่วย ด้วยข้าพเจ้าเคยเห็นมันสองครั้งแล้ว ตัวมัน/*148สูงกว่าสี่ศอกหน้าอวนท้วนเปนมันเงา เหลืองดุจสีทองเสียงดุจฟ้าลั่น อ้ายคนนี้รูปร่างอยาบคายดังนี้ไม่ใช่ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าจริงดังพระองค์ตรัสไม่ใช่ อ้ายนี้มันเปนคนใช้ธุระการบอกเหตุ มันเดินมาพบข้าพเจ้า ๆ จึงได้ตีตายนำมาบอกเอาความชอบครั้งแรก พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังจึงตรัสว่าดีแล้ว แต่ข้าพเจ้าได้ให้คนไปสืบข่าวเสมอก็มิได้ข่าว ท่านเล่าเอี๊ยออกไปครั้งเดียวก็จับได้ปิศาจมา จึงตรัสสั่งเจ้าพนักงานยกสุรามาให้เล่าเอี๊ยรื่นเริง
เห้งเจียทูลว่าสุรานั้นเปนการเล็กน้อย ข้าพเจ้าขอทูลถามพระองค์ว่า นางกิมเซี้ยเกงเมื่อจากพระองค์ไปได้ถวายสิ่งใดไว้แก่พระองค์เพื่อแสดงความอาไลยบ้างหรือเปล่า ขอพระองค์จงพระราชทานสิ่งนั้นแก่ข้าพเจ้า พระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กได้ฟังเห้งเจียถามดุจใครเอาปลายมีดมาแทงเข้าที่ทรวงอก นึกขึ้นได้ก็ทรงพระกันแสงน้ำพระเนตรไหลตกลงอาบพระภักตร์ แล้วตรัสแก่เห้งเจียว่าเมื่อฤดูเดือนเจ็ดขึ้นห้าค่ำใซ้ทั้ยส่วยยักษ์ร้ายทำเสียงดังฟ้าลั่น ชิงนางไปโดยเปนเวลารุกรนก็หาได้สั่งเสียสิ่งใดไว้เปนสำคัญไม่ เห้งเจียทูลถามาเมื่อนางจากไปไม่มีสิ่งสำคัญสิ่งของที่รักนั้นจะไม่มีบ้างหรือ หากว่ามีสิ่งอันใดบ้างขอพระราชทานให้ข้าพเจ้าสักสิ่งหนึ่ง พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่าท่านจะเอาไปทำอะไรหรือ เห้งเจียทูลว่าปิศาจยักษ์นั้น มีฤทธาอานุภาพโดยเชี่ยวชาญ ข้าพเจ้าเห็นมันปล่อยไฟปล่อยทรายออกมา พิเคราะห์ดูจะกำจัดก็แสนยากหากว่ากำจัดปิศาจได้ นางไม่เคยรู้จักแก่ข้าพเจ้าก็จะไม่/*149ตามมา ถ้ามีของสำคัญอะไรสักสิ่งหนึ่งที่นางเคยใช้อยู่ทุกวัน นำไปให้นางเห็นเปนพยาน นางก็คงจะเชื่อเพราะฉนั้นจึงจะต้องนำของสำคัญไปสำหรับธุระในข้อนี้
พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังเห้งเจียทูลดังนั้นจึงตรัสว่า ของที่รักนั้นประคำทองคู่หนึ่ง นางเคยสรวมข้อมออยู่ทุกวัน เมื่อวันขึ้นห้าค่ำเดือนเจ็ดนั้นเธอจะผูกไหมห้าสี จึงถอดเก็บไว้ในตำหนัก ของสิ่งนี้แลเปนของนางเคยใส่ข้อมืออยู่เสมอทุกวัน บัดนี้เก็บไว้ในตำหนักแต่งตัว ข้าพเจ้าไม่อยากเห็น เพราะว่าเห็นเข้าแล้วก็ให้คิดถึงโรคจะทวีกำเริบขึ้น เห้งเจียทูลว่าเหตุนั้นพระองค์ไม่ควรกล่าวให้ได้ความโทมนัศไปทำไม จงพระราชทานของสิ่งนั้นมาให้ข้าพเจ้าเถิด พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้เง็กเซี้ยเกง ไปนำประคำคู่หนึ่งนั้นมาพระราชทานให้แก่เห้งเจีย ๆ เห้งเจียก็รับมาใส่ซ่อนไว้ในมือเสื้อ แล้วสุราก็มิได้รับประทาน สำแดงเดชาเหาะขึ้นเวหาลอยละลิ่วไป บัดเดี๋ยวก็ถึงเขาขี้ลินซัว เที่ยวเดินค้นหาถ้ำ กำลังเดินมาก็ได้ยินเสียงคนพูดกันเอะอะ เห้งเจียยืนพิจารณาดูอยู่โดยละเอียด เห็นที่น่าถ้ำเก๊ยไจ่ต๋องมีคนประมาณสักห้าร้อย คอยรักษาอยู่ที่นั่น เห้งเจียเห็นแล้วก็หันกลับไปที่ตีปิศาจตายนั้น ค้นหาธงกับม้าฬ่อได้แล้ว ก็แปลงเปนปิศาจที่ถือหนังสือไปนั้น แล้วรีบเดินมาที่ประตูถ้ำ พวกปิศาจเหล่านั้นก็ถามว่า มีมามีไปมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้ามาแล้ว พวกเฝ้าประตูบอกว่าจงรีบเข้าไปเถิด ท่านใต้อ๋องคอย/*150รออยู่ที่หอเล็กผ้วยเต๊ง เห้งเจียก็เดินเข้าไปตีม้าฬ่อเข้าในประตูชั้นที่สอง เงยหน้าขึ้นไปดู เห็นเปนหอใหญ่ดูครึกครื้นระโหถาน ที่กลางหอมีเก้าอี้ทองตั้งอยู่บนเก้าอี้นั่งเอกเขนกท่วงทีดุร้าย เห้งเจียก็มิได้ครั่นคร้ามทำท่าจองหอง ไม่ลดไม่ย่อไม่คำนับ หันหน้ากลับออกมาตีม้าฬ่อเรื่อยไปไม่หยุด
ปิศาจใต้อ๋องถามว่า มีมามีไปมาแล้วหรือ เห้งเจียไม่ตอบ ถามอิกว่ามีมามีไปเจ้ามาแล้วหรือ เห้งเจียก็ไม่ตอบ ปิศาจใต้อ๋องลุกจากเก้าอี้มายึดมือไว้ถามว่าทำไมมาถึงบ้านแล้ว ยังจะตีม้าฬ่ออยู่อิกเล่าถามก็ไม่พูดนิ่งเฉยดังนี้ เห้งเจียก็เอาม้าฬ่อทิ้งลงกับพื้นพูดว่าทำอะไรที่ไหน ข้าพเจ้าบอกแล้วว่าไม่ไปไม่ไปยังขืนให้ข้าพเจ้าไป ครั้นไปถึงก็เห็นผู้คนพลทหารม้าไม่นับได้ตั้งเปนกระบวนรบอยู่ พอข้าพเจ้าไปถึงก็ร้องว่าให้จับปิศาจ ก็พากันมาจับฉุดลากข้าพเจ้าเข้าไปในเมือง ก็ได้ยินเจ้าเมืองสั่งให้เอาข้าพเจ้าไปฆ่าเสีย หากว่าขุนนางทูลทัดทานว่า ธรรมเนียมกระทำศึกสงครามกันไม่ควรฆ่าทูตผู้ถือสาร พระเจ้าแผ่นดินจึงได้ยกโทษปล่อยตัวข้าพเจ้า รับหนังสือไปแล้วก็เอาตัวข้าพเจ้าออกมาข้างนอก เฆี่ยนข้าพเจ้าสามสิบทีแล้วไล่ให้กลับมา ไม่ช้าก็คงจะยกมารบแก่ใต้อ๋อง ปิศาจใต้อ๋องว่าเจ้าได้เห็นดังนั้นจึงตกใจกลับมาถึงพูดไม่ออก ถามอะไรจึงนิ่งเสียดังนี้ เห้งเจียตอบว่าไม่ใช่ดังนั้นก็จะอะไรอิกเล่า ปิศาจใต้อ๋องถามว่า เจ้าได้รู้ว่ามีพลทหารสักเท่าได เห้งเจียตอบว่ามันทำ/*151ข้าพเจ้าตั้งสติแทบไม่อยู่ จะเอาใจที่ไหนมาตรวจได้ เห็นมันตั้งกระบวนอาวุธแลพลหารดุจดงงา
ปิศาจใต้อ๋องว่าไม่ต้องวิตก แม้ไฟเราออกทีหนึ่งก็จะเปนจุณไปทั้งสิ้น เจ้าจงไปบอกแก่นางกิมเซี้ยเกงให้เธอรู้ข่าว อย่าได้มีความโทมนัศไปเสย เมื่อเวลาเช้าเธอได้ยินว่าจะยกทัพไปเธอก็ร้องไห้ไม่หยุด เจ้าเข้าไปจงบอกว่า บัดนี้เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กตระเตรียมพลทหารแข็งแรงคงจะมีไชยชะนะเรา เธอจะได้ทุเลาความโศกลงได้บ้าง เห้งเจียได้ฟังปิศาจใต้อ๋องสั่งดังนั้น ก็มีความยินดีนึกว่าสมคิดเราทั้งนั้น จึงลาปิศาจเดินเข้าไปหลังหอนั้น พิเคราะห์ดูห้องหอตำหนักเรียงรายเปนลำดับกัน ก็เดินพ้นแถวมาแลเห็นตำหนักหลังหนึ่งงดงามคือเปนตำหนักที่นางกิมเซี้ยเกงอยู่ เห้งเจียก็เข้าไปมองดูเห็นนางปิศาจเสือปลาแลนางปิศาจละมั่ง สองพวกแต่งแปลงเปนสาวน้อยรูปร่างงามนั่งคอยรับใช้สรอยอยู่สองข้าง นางกิมเซี้ยเกงกำลังนั่งเช็ดน้ำตา เห้งเจียพิศดูรูปร่างเห็นสมควรเปนมะเหษีเอกได้จริง โดยเหตุที่รูปร่างลักษณงามพร้อม เห้งเจียก็ตรงเข้าไปใกล้ลดตัวลงปราไสยตามกิริยา
นางกิมเซี้ยเกงแลเห็นก็หวีดร้องว่า นี่ปิศาจร้ายที่ไหนทำไมไม่มีธรรมเนียมดังนี้ เมื่อเราอยู่เมืองเราแม้ว่าเสนาบดีจัตุสดมเข้ามาหาเรายังต้องก้มหน้าไม่อาจแลดูเรา นี่ปิศาจที่ไหนจึงอาจเข้ามาวุ่นวายที่นี่ทำไม พวกปิศาจสาวใช้เหล่านั้นพูดว่า ขอเจ้าแม่จงระงับโทษก่อน/*152คนนี้คือคนสนิทของใต้อ๋องชื่อมีมามีไป เมื่อวานนี้ใต้อ๋องใช้ให้ถือหนังสือลงไปให้เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กบัดนี้พึ่งกลับมา นางกิมเซี้ยเกงได้ฟังดังนั้นก็สกดใจถามว่าเจ้าลงไปถึงในเมืองหรือ
เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าถือหนังสือไปถึงพระราชวังใน เข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินจูจี๊ก๊กแล้วจึงได้ถ้อยคำกลับมา นางถามว่าเจ้าไปเฝ้าเจ้าเมืองได้รับสั่งว่ากระไรแก่เจ้าบ้าง เห้งเจียตอบว่าเจ้าเมืองโต้ตอบด้วยการจะรบพุ่งชิงไชย ข้าพเจ้าได้บอกแก่ใต้อ๋องทราบแล้ว เจ้าเมืองคิดถึงเนี้ย ๆ ได้สั่งมา เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงเข้ามาบอกข่าวแต่ขัดด้วยคนซ้ายขวามากไม่ควรจะพูดความลับ
นางกิมเซี้ยเกงได้ฟังดังนั้น ก็บอกแก่นางสาวใช้เหล่านั้นให้ออกไปเสียข้างนอก นางเหล่านั้นก็พากันออกไปอยู่นอกประตู เห้งเจียก็มางับประตูเสียแล้วก็แปลงกลับเปนรูปเดิม แล้วบอกแก่นางว่าอย่ากลัวข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าอยู่เมืองใต้ถังจะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ข้ามมาถึงเมืองจูจี๊ก๊ก อาจาริย์ข้าพเจ้าจะเข้าไปขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง เห็นเจ้าแผ่นดินประชวร ข้าพเจ้ารักษาหายแล้ว พระเจ้าแผ่นดินจัดโต๊ะเลี้ยงพวกข้าพเจ้า พระเจ้าแผ่นดินตรัสถึงเรื่องยักษ์ลักจับนางไป ข้าพเจ้าจึงขออาสากำจัดยักษ์ร้าย พระเจ้าแผ่นดินจะขอให้ข้าพเจ้าช่วยปราบยักษ์ร้ายจะช่วยนางกลับไปเมือง ที่เซียนฮองพ่ายแพ้มานั้นคือตัวข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าได้ตีปิศาจมีมามีไปนั้นตายเพราะฉนั้นข้าพเจ้าจะเข้ามาก็เห็นประตูมีทหารเฝ้าอยู่แน่นหนา ข้าพเจ้าจึงแปลงเปนปิศาจมีมามีไปเข้ามาบอกข่าว
/*153นางกิมเซี้ยเกงได้ฟังดังนั้นก็นั่งนิ่งมิได้พูดจาประการใด เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงถอดลูกประคำทองออกมาส่งให้นาง แล้วพูดว่าเนี้ย ๆ ไม่เชื่อก็จงดูของสำคัญนี้เถิดว่าข้าพเจ้าจะได้ที่ไหนมา นางกิมเซี้ยเกงรับมาพิจารณาดูแล้วก็รู้ว่าของ ๆ ตัว ลุกลงจากที่คำนับเห้งเจียแล้วพูดว่า หากท่านช่วยข้าพเจ้าให้ได้กลับบ้านเมืองได้จริง ชีวิตรหาไม่ก็ไม่ลืมพระเดชพระคุณ ๆ ของท่านเปนที่สุดแล้ว เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าขอถามเนี้ย ๆ ว่า ที่ปล่อยไฟแลควันทรายออกมานั้น คือจะเปนของวิเศษอะไร
นางบอกว่าของวิเศษอะไรที่ไหนมันมีระฆังเล็กสามระฆัง ระฆังที่หนึ่งออกแกว่งสั่นทีหนึ่งมีไฟสว่างขึ้นได้สามร้อยวาเผาคน ระฆังที่สองแกว่งทีหนึ่งเกิดมีควันออกสามร้อยวา ระฆังที่สามแกว่งที่หนึ่งก็เกิดมีทรายออกสามร้อยวาเหมือนกัน ที่เปนไฟเปนควันนั้นยังไม่สู้กะไรนัก ที่เปนทรายนั้นแม้ซัดเข้าจะหมูกคนก็ถึงแก่ชีวิตร เห้งเจียได้ฟังดังนั้นพูดว่าร้ายแรงจริง แต่ไม่ทราบว่าระฆังนั้นเอาไว้ที่ไหน นางบอกว่ามันไม่กล้าทิ้งห่างกาย ผูกติดกับบั้นเอ็วเปนนิจย์นั่งนอนยืนเดินก็ไม่ทิ้งเลย
เห้งเจียว่าแม้เนี้ย ๆ อยากจะพบกับพระเจ้าแผ่นดินแล้ว ต้องระงับซึ่งความเศร้าหมองเสีย จะได้ทำอุบายเล้าโลมดุจสามีภิริยาที่รักกันอย่างยิ่ง ให้มันตายใจแล้วเอาระฆังนั้นให้เนี้ย ๆ เก็บรักษา ข้าพเจ้า/*154จะได้ลักเอาไป เมื่อกำจัดมันลงได้แล้วเวลานั้นข้าพเจ้าจะพาเนี้ย ๆ กลับไปเมือง ให้พระองค์เปนนางเจ้าต่อไป
ฝ่ายนางกิมเซี้ยเกงได้ฟังเห้งเจียคิดดังนั้น ก็กระทำตามเห้งเจีย เห้งเจียก็แปลงกายกลับเปนปิศาจตามเดิม ออกไปเปิดประตูแล้วเรียกพวกสาวใช้เข้ามาเฝ้า นางเนี้ย ๆ จึงกำชับสั่งปิศาจมีมามีไปว่าเจ้าจงรีบไปเชิญใต้อ๋องเข้ามานี่เราจะมีธุระพูดอะไรสักหน่อย เห้งเจียก็รับคำรีบเดินออกไปยังหอเล็กพ่วย เข้าไปบอกแก่ใต้อ๋องว่าขอใต้อ๋องได้ทราบกิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ ขอเชิญใต้อ๋องเข้าไปบัดนี้
ใต้อ๋องได้ฟังก็มีความยินดีพูดว่า เมื่อก่อนนั้นพูดจาว่าเราโดยคำอยาบช้า วันนี้เปนอย่างไรจึงให้มาเชิญ เห้งเจียพูดว่านางไต่ถามถึงเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กข้าพเจ้าบอกแก่นางว่า บัดนี้เจ้าเมืองยกคนอื่นขึ้นเปนมะเหษีแล้ว ที่ตรงนางมิได้ต้องการแล้ว นางได้ฟังก็เชื่อ สิ้นความอาไลยในเจ้าเมืองจูจี้ก๊ก จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาเชิญใต้อ๋อง
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องเมื่อได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น ก็ดีใจสรรเสริญว่าเจ้าเข้าใจพูดดีแล้ว หากเราปราบเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กได้แล้วเราจะตั้งให้เจ้าเปนขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการแผ่นดิน เห้งเจียก็คำนับขอบคุณ ใต้อ๋องก็เดินเข้าไปยังตำหนักนาง เห้งเจียก็ตามหลังเข้าไป ครั้นถึงประตูนางก็ทำกิริยายิ้มแย้มชำเลืองเนตรออกมาเชิญถึงประตู ยื่นมือมาจับมือใต้อ๋อง ๆ ก็ปราไสยขยับถอยหลังพูดว่า ไม่อาจกลัวเจ็บมือไม่กล้าจะเข้าใกล้ นางจึงเชิญให้นั่งแล้วก็พูดว่าข้าพเจ้าจะขอพูดแก่ใต้อ๋องสักสองสามคำ ปิศาจว่าเจ้าพอใจจะพูดว่ากระไรก็จงพูดเถิด
/*155นางจึงพูดว่า ข้าพเจ้าพึ่งได้เห็นรักใคร่มาสามปีแล้ว แต่มิได้ร่วมที่นอนอันเดียวกันเพราะนิไสยชาติปางก่อน เคยเปนผัวเมียกัน แต่ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าใต้อ๋องเอาใจออกนอก มิได้คิดว่าเปนผัวเมียกันจริง ๆ แลจะเปนที่ฝากผีฝากไข้แก่กัน ข้าพเจ้ายังคิดว่าอยู่ที่เมืองเปนเอกอรรคมะเหษี ถ้ามีผู้ใดมาถวายเพ็ชร์นิลจินดา ของวิเศษต่าง ๆ ก็ดี พระองค์ทอดพระเนตรแล้วก็ส่งมาให้ข้าพเจ้าเก็บรักษา ส่วนท่านใต้อ๋องไม่มี ถ้าหากมีของวิเศษก็ไม่ให้ข้าพเจ้าเห็นแลไม่ให้ข้าพเจ้าเก็บ ข้าพเจ้าได้ยินว่า ใต้อ๋องมีระฆังสามระฆัง ทำไมไปที่ไหนก็ติดตัวไป ขอใต้อ๋องจงเอามาให้ข้าพเจ้าเก็บเถิด เมื่อใต้อ๋องมีธุระจะใช้มิใช่จะเอาไม่ได้หรือ ดังนี้จะเห็นว่าผัวเมียมีแก่ใจรักใคร่ฝากฝังกัน จึงจะไม่เปนการนอกใจข้าพเจ้า
ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า นางอย่าสงไสยระฆังนั้นอยู่นี่จะฝากไว้ให้นางเก็บ ว่าแล้วก็ล้วงในเอ็วแก้เอาระฆังออกมาสามระฆัง เห้งเจียยืนอยู่ข้างหลังไม่พริบตา ปิศาจใต้อ๋องจึงเอาสำลีอุดปากแล้วเอาหนังสือหุ้มห่อส่งให้นาง แล้วสั่งว่าของสิ่งนี้ดูเล็กน้อยแต่ต้องเอาใจไส่เก็บซ่อนไว้ให้ดี แลอย่าสั่นเล่นเปนอันขาด นางรับมากับมือแล้วก็พูดว่า ข้าพเจ้าเข้าใจจะเก็บไว้ให้ดี ที่บนห้องแต่งตัวนั้น ไม่มีคนไปมาถูกต้องได้ นางกิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ ครั้นได้ระฆังมาก็ให้สาวใช้เอาขึ้นไปเก็บไว้ในห้อง สั่งนางสาวใช้ทั้งหลายให้จัดเครื่องโต๊ะแลสุรามา จะได้กินเล่นเปนที่รื่นเริงกับใต้อ๋องสักวันหนึ่ง นางสาวใช้เหล่านั้นก็รีบไปจัดตามสั่ง ครั้นเสร็จแล้วก็ยกมาตั้งบนโต๊ะ
/*156ฝ่ายนางกิมเซี้ยเกงจึงแกล้งทำเล่ห์กลมารยา แย้มสรวลแก่ปิศาจ เห้งเจียแอบฟังอยู่ข้างนั้น พิเคราะห์ดูเห็นได้การแล้ว ก็แอบขึ้นไปบนห้องแต่งตัว ฉวยได้ระฆังทั้งสามระฆังแล้ว ค่อย ๆ เดินออกมาพ้นตำหนักแล้ว มาถึงที่หอเล็กพ่อยเต้งเห็นไม่มีผู้คน ก็แก้หนังสือออกแล้วพิจารณาดู ระฆังกลางเท่าถ้วยชา สองระฆังใหญ่เท่ามือกำ ไม่รู้ว่าจะดีร้ายจึงเอาสำลีออก ก็ได้ยินเสียงอู้ ๆ ดังเปรี้ยงทีหนึ่ง ระฆังก็เกิดไฟควันทรายขึ้นออกแดงทั้งหอ เห้งเจียจะห้ามก็ไม่อยู่เกิดลุกแดงขึ้น พวกปิศาจที่อยู่ชั้นนอกพากันตกใจวิ่งหนีเข้าไปในห้องตำหนักใน ปิศาจใต้อ๋องก็ตกใจร้องให้ช่วยกันดับไฟ ออกมาดูเห็นอ้ายมีมามีไปลักเอาระฆังออกมา ใต้อ๋องก็ร้องตวาดว่าอ้ายขี้ค่า ทำไมไปลักเอาระฆังของเรามาสั่นเล่นดังนี้ จึงร้องให้จับเอาตัวมา พวกปิศาจเหล่านั้นก็ตรูกันเข้าจับ เห้งเจียตกใจโยนระฆังกลายกลับเปนรูปเดิม ถือตะบองตีแยกออกไปปิศาจใต้อ๋องเก็บระฆังไปแล้ว ก็สั่งให้ปิดประตูนอกอย่าให้หนีไปได้
เห้งเจียเห็นถ้าจะออกไม่ได้ ก็แปลงกายเปนแมลงวันน้อยตัวหนึ่ง โผไปจับที่หินไม่มีไฟ พวกปิศาจพากันค้นหาก็ไม่เห็น จึงมาบอกว่าอ้ายตัวขะโมยนั้นหนีไปแล้ว ไต่อ๋องถามว่าหนีไปทางประตูไหน พวกปิศาจบอกว่าประตูนอกปิดแน่นหนาหนีออกไปไม่ได้ จึงเที่ยวค้นหาดูก็ไม่มีร่องรอยที่ไหน ปิศาจโกรธว่าอ้ายขะโมยใจสามารถใหญ่ แปลงเปนอ้ายมีมามีไปแอบเข้ามาคอยเราเผลอลักเอาของวิเศษ/*157ของเรา นี่มันยังไม่ทันจะเอาออกไป หากมันเอาออกไปที่ยอดเขาแล้ว ก็จะทำอย่างไรได้จึงนึกขึ้นมาได้ว่า นี่เห็นจะไม่ใช่คนอื่น คืออ้ายคนที่มันตีเซียนฮองเราแพ้นั้น คือชื่อซึงหงอคงนั้นเอง เห็นมันจะพบกับมีมามีไปมันจะฆ่าเสียแล้ว ชิงเอาธงม้าฬ่อแปลงรูปอย่างเดียวกันเข้ามาลวงหลอกเล่นดังนี้ จึงสั่งพวกปิศาจให้ค้นหาให้ละเอียด อย่าให้หนีไปได้
ฝ่ายไซ้ทั้ยส่วยใต้อ๋องค้นหาทุกแห่งไม่เห็นแล้ว จึงสั่งให้ปิศาจทั้งหลายนั่งยามไฟตีเกราะเฆาะไม้ ผลัดเปลี่ยนกันนั่งยามคอยระวังโดยกวดขัน เห้งเจียแปลงเปนแมลงวัน จับอยู่ข้างประตูเห็นประตูข้างน่า เฝ้าอยู่โดยกวดขันถ้าจะออกไปไม่ได้ ก็คลี่ปีกบินเลยกลับเข้าไปในตำหนักที่นางกิมเซี้ยเกงอยู่ แลไปเห็นนางกิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ นั่งคว่ำหน้าร้องไห้สะอื้นอยู่ เห้งเจียโผบินลงค่อย ๆ จับที่มวยผมนางแอบฟังนางร้องไห้คร่ำครวญ ว่าตัวพระองค์กับข้าพเจ้าจะทำกรรมเวรไว้แต่ปางก่อน หรือแยกผัวแยกเมียเขาจึงได้มาพบเห็นเช่นนี้ เพราะระฆังนี้จึงไม่รู้เหตุที่จะแก้ได้ คิดขึ้นมาก็ดุจคนบ้า เห้งเจียฟังนางคร่ำครวญ จึงค่อย ๆ เลื่อนลงมาที่หูพูดกระซิบเบา ๆ ว่านางอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าคือเจ้าเมืองใช้มาชื่อซึงหงอคง ข้าพเจ้ายังไม่ตาย เพราะเหตุข้าพเจ้ามีใจร้อน แอบลักเอาระฆังนั้นออกไปถึงที่หอ อดไม่ได้ก็แก้ออกมาดูไฟจึงได้ลุกขึ้น ข้าพเจ้าตกใจก็ทิ้งระฆังนั้นเสีย ข้าพเจ้าจะออกไปมิได้ จึงต้องแปลงตัวเปนแมลง/*158วันจับอยู่ข้างประตู ถึงเวลานี้ปิศาจยังกำชับกวดขันรักษาอยู่ยากที่จะออกได้ นางจงรีบทำกิริยาสามีฬ่อลวงปิศาจใต้อ๋อง เชิญมันเข้ามานอนข้าพเจ้าจะได้พ้นในระหว่างนี้ จะได้คิดอุบายอื่นช่วยนางได้ นางได้ฟังดังนั้นอกใจไม่สมประดี น้ำตาไหลลงอาบหน้า ถามว่าพี่เปนคนหรือเปนผี
เห้งเจียตอบว่าไม่ใช่คนไม่ใช่ผีอะไรดอก ข้าพเจ้าแปลงกายเปนแมลงวันจับอยู่นี่ นางจงรีบไปเชิญใต้อ๋องออกมาโดยเร็ว นางก็ไม่เชื่อพูดเบา ๆ ว่า อย่ามาหลอกเรา ๆ ไม่เชื่อ เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่อาจหลอกอย่ากลัวเลย แม้ว่านางไม่เชื่อจงแบฝ่ามือมาข้าพเจ้าจะลงไปในฝ่ามือให้เห็น นางจึงแบฝ่ามือคอยรับ เห้งเจียก็โผลงไปเบา ๆ จับอยู่กลางใจมือนาง นางพิจารณาแมลงวันโตสักเท่าเมล็ดถั่วเขียว นางก็ยกมือขึ้นเรียกว่าท่านผู้วิเศษ เห้งเจียก็ขานรับเบา ๆ ข้าพเจ้าคือซึงหงอคงแปลงตัว นางได้ยินจึงมีใจเชื่อแล้วกระซิบถามว่า ท่านจะให้ไปเชิญใต้อ๋องมา ท่านจะคิดอุบายอย่างไร
เห้งเจียพูดว่าโบราณท่านย่อมว่า หากคิดทำลายกันอะไรไม่ยิ่งกว่าสุราจะต้องสุราเปนต้น แลคนที่เคยใช้สอยสนิทขอเรียกมาให้ข้าพเจ้าดูสักคนหนึ่ง ข้าพเจ้าจะแปลงให้เหมือนอย่างนั้นยืนเฝ้ารับใช้อยู่ข้าง ๆ ถ้าสมคะเนจะได้ลงมือทำการโดยสนิท นางจึงร้องเรียกว่านางชุนเกียวอยู่ไหน นางชุนเกียวอยู่หลังลับแลจึงวิ่งออกมาคำนับถามว่าเจ้าแม่จะใช้ข้าพเจ้าหรือ นางกิมเซี้ยเกงจึงบอกว่าเจ้าจง/*159ไปเรียกพวกเจ้าให้ไปจัดทำโคมไฟ จะได้นำเราไปหาใต้อ๋องเชิญมานอนที่นี่
นางชุนเกียวจึงไปบอกพวกสาวใช้มาเจ็ดคนจัดทำโคมไฟแล้วก็ถือยืนสองข้างคอยนางกิมเซี้ยเกง จัดแจงแล้วก็ลุกออกมายังที่หอใต้อ๋องอยู่ สาวใช้ถือโคมนำหน้าเดินไป เห้งเจียก็จับเอาตัวหนอนหาวนอนคว่างไปใส่ตักนางชุนเกียว ๆ ตัวเนื้อก็อ่อนไป หาวนอนทนไม่ได้จึงวิ่งกลับไปที่นอนของตัวซุกหัวนอนหลับจนไม่รู้สึก เห้งเจียก็แปลงเปนนางชุนเกียววิ่งตามไป
ฝ่ายนางกิมเซี้ยเกงเดินมาใกล้หอ พวกปิศาจที่เฝ้าประตูก็วิ่งไปบอกแก่ใต้อ๋องว่า นางเจ้าแม่เดินมาหาใต้อ๋อง ๆ ไซ้ทั้ยส่วยก็ลงจากหอเดินมารับนอกประตู นางกิมเซี้ยเกงพูดว่าเวลานี้ก็ดึกไฟก็ดับแล้วคนร้ายก็หนีไปแล้วเชิญใต้อ๋องไปพักเถิด ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังนางพูดดังนั้นก็มีใจรื่นเริงยินดียิ่งนัก จึงพูดว่าขอบใจนางมาก ๆ ที่อุส่าห์มีแก่ใจจงรักภักดีดข้าพเจ้า จึงเล่าให้นางฟังว่าที่ไฟเกิดเมื่อกี้นั้นคืออ้ายคนร้ายซึงหงอคงที่มันตีเซียนฮองของเราหนีมานั้น แลฆ่าอ้ายมีมามีไปชิงเอาธงกับม้าฬ่อมันแปลงมาลวงเรา ให้พวกเด็กของเราค้นหาดูก็ไม่เห็น เพราะฉนั้นยังไม่เปนศุขศบายได้ยังวิตกอยู่
นางกิมเซี้ยเกงพูดว่าคิดดูอ้ายคนร้ายมันก็หนีไปแล้ว ใต้อ๋องไม่ต้องวิตกเชิญไปนอนหลับเสียให้สบายใจเถิด ปิศาจใต้อ๋องเห็นนางเฝ้าคอยเชิญไม่อาจอยู่ช้า จึงสั่งคนใช้ให้คอยตรวจตราดูอย่ามี/*160ความประหมาทให้มั่นคงแข็งแรง สั่งแล้วปิศาจก็พร้อมมากับนางเดินไปยังตำหนัก
ฝ่ายเห้งเจียแปลงเปนนางชุนเกียวเดินตามปนเข้าไปกับนางสาวใช้ ครั้นถึงนางเนี้ย ๆ ก็เข้าจัดเครื่องโต๊ะ เอาสุรากับของกินมาจะได้แก้เหน็ดเหนื่อยให้ใต้อ๋อง นางสาวใช้เหล่านั้นก็ไปจัดหามาพร้อมตามสั่งทุกประการ นางเนี้ยๆ ก็มาเชิญใต้อ๋อง ๆ ครั้นเห็นดังนั้นจึงพูดว่าควรแล้ว ๆ จงรินสุรามาจะได้รื่นเริงกัน
ฝ่ายนางชุนเกียวก็ช่วยพวกพนักงานปิศาจสาวใช้เหล่านั้นรินเหล้ารินยา นางเนี้ย ๆ ก็ยกถ้วยสุราส่งใต้ปิศาจใต้อ๋อง ๆ ก็ยกถ้วยสุราส่งให้แก่นางต่างก็เปลี่ยนถ้วยกันกิน นางชุนเกียวปลอมถือป้านสุราคอยรินพูดว่า วันนี้ใต้อ้องกับเนี้ย ๆ เปลี่ยนถ้วยกันกินเปนที่รื่นเริงมาก ขอท่านทั้งสองรับประทานให้หมดในป้านนี้ ชุนเทียวก็รินอีกต่างก็กินจนหมดป้าน นางชุนเกียวพูดว่าใต้อ๋องเจ้าแม่มีความชอบสนุก ให้คนไหนเข้าใจร้องเข้าใจรำก็รำ พวกสาวใช้เหล่านั้นก็พากันรำแลร้อง
ฝ่ายใต้อ๋องกับนางเนี้ย ๆ เสพสุรามากแล้ว เนี้ย ๆ จึงบอกให้หยุดรำร้อง นางเหล่านั้นก็เลิกหลีกออกไปข้างนอกพักเหนื่อย ข้างในนั้นเหลือแต่นางชุนเกียวปลอมผู้เดียวคอยเฝ้ารินสุรา นางเนี้ย ๆ ก็พูดจาเล้าโลมยวนยีปิศาจใต้อ๋องด้วยกลมารยาของสัตรีต่าง ๆ ปิศาจก็มีความลุ่มหลงตัวเนื้ออ่อนล้มเอนลงกับเก้าอี้ นางเนี้ย ๆ ถามว่าระฆังของใต้อ๋องเอาไปไว้ที่ไหนไม่บุบสลายดอกหรือ ปิศาจใต้อ๋อง/*161บอกว่าระฆังวิเศษนี้ประกอบทำตั้งแต่เริ่มมีฟ้าดิน ทำไมจะบุบสะหลายได้เสียไปแต่หนังห่อนั้นถูกไฟไหม้ เพราะอ้ายคนร้ายมันชักเอาสำลีออกไฟจึงได้เกิดขึ้น
นางถามว่า ก็หนังเสียแล้ว จะเก็บไว้นั้นจะทำประการใดเล่า ปิศาจว่าไม่ต้องเก็บ ข้าพเจ้าผูกไว้กับเอ็วนี่แล้ว นางชุนเกียวปลอมได้ยินแล้วก็ถอนขนในตัวออกกำมือหนึ่ง ใส่ปากเคี้ยวแล้วพ่นไปเปนสัตว์สามอย่าง คือเล็นไรหมัดเข้าติดอยู่ในเสื้อผ้าของปิศาจ เข้าไปถึงตัวกัดเอาปิศาจใต้อ๋องจนทนไม่ได้ ก็พลิกไปพลิกมาแลคลำจับได้สองสามตัวจึงเอาไปส่องดูที่ไฟ นางเนี้ย ๆ นึกรู้แต่ในใจจึงพูดว่า เสื้อของใต้อ๋องมิได้ตากซักหลายเวลา จึงมีสัตว์เล็นไรเกิดขึ้นได้ ปิศาจนึกอายแก่ใจจึงพูดว่า ข้าพเจ้าตั้งแต่ไรมาก็ไม่เคยมีสัตว์เหล่านี้ คืนวันนี้มาเกิดมีขึ้นปลาดอยู่ นางเนี้ย ๆ พูดว่า ท่านใต้อ๋องทำไมจึงพูดดังนั้นเล่า เขาย่อมว่าแม้ว่าในตัวของฮ่องเต้ก็มีสัตว์สามฉนิด ใต้อ๋องจงถอดเสื้อออกให้ข้าพเจ้าจะช่วยจับให้ ปิศาจก็ถอดเสื้อออก
ฝ่ายเห้งเจียแปลงยืนอยู่ข้างนั้น คอยพิเคราะห์ดูเห็นปิศาจถอดเสื้อออกเปนชั้นๆ ทุกๆ ตัวก็ล้วนมีแต่เล็นแลไรหมัดทั้งสิ้น ครั้นแก้ถึงชั้นในเห็นเนื้อแลที่ระฆังนั้น ล้วนมีแต่เล็นแลไรหมกอยู่ออกขยุก ๆ นางซุนเกียวก็ร้องว่าใต้อ๋องแก้ระฆังนั้นออกเถิด ข้าพเจ้าจะช่วยจับให้ ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น อนึ่งก็ให้นึกอายแลทั้งไม่รู้ว่าเปน/*162กลอุบายของเห้งเจีย จึงแก้ระฆังทั้งสามระฆังส่งให้นางซุนเกียว ๆ ก็รับมาพิศดูสักครู่ใหญ่เห็นใต้อ๋องเมาสุรานอนซุกศีศะอยู่กับเสื้อ จึงเอาระฆังซ่อนเสีย ถอนขนออกจากกายสามเส้นเศกด้วยคาถาเป่าทีหนึ่ง ขนก็กลายเปนระฆังสามระฆังมิได้ผิดแก่ระฆัง จึงหยิบมาส่งที่ตะเกียงทำเปนหาเล็นแลไร พลิกไปพลิกมาสักประเดี๋ยวก็เรียกขนกลับเข้าตัวเสียตามเดิม จึงเอาระฆังส่งให้ใต้อ๋อง ๆ รับมาแล้วก็ส่งให้แก่นางเนี้ย ๆ เอาไปเก็บ กำชับสั่งว่าจงเก็บไว้ให้ดี ๆ อย่าให้เหมือนครั้งก่อน
นางเนี้ย ๆ รับมาแล้วก็เอาไปใส่หีบแล้วเอากุญแจทองใส่ดีแล้วก็กลับมากินสุรากับใต้อ๋องอิกสองสามถ้วย นางเนี้ย ๆ จึงสั่งพวกสาวใช้ให้จัดแจงปัดกวาดที่นอนเอาผ้าลาดปูให้ดี คืนวันนี้เราจะร่วมที่นอนเรียงหมอนกับใต้อ๋อง ๆ ได้ฟังจึงพูดว่า ข้าพเจ้าบุญน้อยไม่ควรจะเรียงหมอน ขอสาวใช้พาข้าพเจ้าไปนอนที่ตำหนักไซเกงนั้น ขอเชิญนางเนี้ย ๆ นอนให้สบายแต่ลำพังเถิด พูดดังนั้นแล้วต่างคนก็ไปที่นอน เห้งเจียเห็นเงียบได้เวลา ก็เอาระฆังวิเศษผูกซ่อนไว้กับบั้นเอ็วแล้วจึงกลายกลับเปนรูปเดิม เรียกขนกลับเข้าตัวตามเดิม ก็เดินออกไปทางประตูน่า ได้ยินเสียงตีเกราะเฆาะไม้เวลาล่วงเข้ายามสาม เห็นประตูยังปิดลั่นกุญแจอยู่ เห้งเจียจึงสะเดาะกุญแจออกประตูเปิดแล้ว เห้งเจียก็รีบเดินออกไปพ้นประตู นั่งพักร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายไซ้ทั้ยส่วย มึงจงรีบพานางกิมเซี้ยเกงมาโดย/*163เร็ว เรียกดังนั้นสองสามคำ พวกปิศาจที่เฝ้าประตูก็ตกใจตื่นวิ่งออกมาดูก็เห็นประตูเปิด จึงรีบเอากุญแจลั่นไว้แล้ว ให้สองสามคนวิ่งเข้าไปบอก
ฝ่ายนางสาวใช้ที่คอยเฝ้าออกมาบอกว่าอย่าทำอึกกะทึกไปใต้อ๋องพึ่งจะนอนหลับเมื่อตะกี้ ปิศาจวิ่งมาบอกอีกสามสี่ครั้งใต้อ๋องก็ยังไม่ตื่น เห้งเจียอยู่นอกประตูก็ด่าว่าด้วยถ้อยคำอยาบช้าต่าง ๆ จนกระทั่งสว่างคาที่ อดใจไม่ได้ก็เอาตะบองกระทุ้งประตูพังหลายลง ปิศาจใต้อ๋องหลับไปพักหนึ่งตกใจตื่นขึ้น ได้ยินเสียงเอะอะก็ลุกขึ้นถามว่าใครทำอะไรกัน พวกนางสาวใช้จึงคุกเข่าลงคำนับบอกว่าไม่ทราบว่าใครที่ไหนมาด่าอยู่ตั้งแต่ยามสามแล้ว บัดนี้พังประตูนอกหมดแล้ว ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น ก็เดินออกมาจากตำหนัก พวกปิศาจที่เฝ้าประตูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่า ข้างนอกประตูมีคนร้ายมาร้องด่าทวงจะเอานางกิมเซี้ยเกงเนี้ย ๆ มันด่าว่าอยาบช้าเหลือเกินพวกข้าพเจ้าไม่พอใจจะฟังของมัน ๆ เห็นฟ้าสว่างไม่เห็นใต้อ๋องออกไป มันจึงพังประตูล้มเสียทั้งสิ้น ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นแล้ว จึงสั่งให้เปิดประตูแล้วเจ้าจงไปถามดูว่ามันคือใครที่ไหนมา มีชื่อแซ่อย่างไร จงรีบกลับมาบอกเราโดยเร็ว ปิศาจคนใช้ก็ออกไปยังประตูถามว่า มึงมาตีประตูนั้นมีประสงค์อย่างไร ชื่อแซ่อย่างไร
เห้งเจียตอบว่า เราคือเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กเชิญมาจะมารับนางกิมเซี้ยเกงกลับไปเมือง ปิศาจคนใช้ได้ฟังแล้วก็นำคำนั้นเข้าไปบอกแก่/*164ปิศาจใต้อ๋อง ๆ ได้ฟังแล้วก็กลับเข้าไปยังตำหนัก จะถามต้นสายปลายเหตุ นางเนี้ย ๆ รู้ว่าใต้อ๋องมาก็ผุดขึ้นเอาเสื้อสวมใส่เดินออกมาจากห้องรับใต้อ๋องปิศาจเข้ามานั่งข้างใน ใต้อ๋องนั่งลงยังไม่ทันถาม ก็เห็นปิศาจวิ่งเข้ามาบอกว่า บัดนี้มันตีประตูพังเสียแล้ว ปิศาจใต้อ๋องถามนางว่า เนี้ย ๆ อยู่ในพระราชวังทราบว่ามีทหารเอกโทมากน้อยสักเท่าใด นางเนี้ย ๆ บอกว่าทหารประจำรักษาพระองค์สี่สิบเสศ ทหารเอกนับพัน แต่ทหารเลวนั้นนับไม่ถ้วน ปิศาจถามว่า ทหารที่มีแซ่งั่วบ้างหรือ นางบอกว่า ข้าพเจ้าอยู่แต่ข้างในจะรู้ได้แต่ที่พนักงาน อันข้างนอกนั้นไม่ทราบได้ ใต้อ๋องปิศาจว่า คนที่มาอยู่เดี๋ยวนี้ขานชื่อว่างั่วคง ข้าพเจ้าคิดดูว่าชาวชนทั้งหลายแซ่งั่วไม่มี ส่วนตัวนางเกิดในตระกูลอันดีมีบุญวาศนามากสูงสุดในพวกสัตรี ทั้งได้เล่าเรียนรู้หนังสือลึกซึ้งจะมีมนุษย์แซ่งั่วนี้หรือไม่
นางเนี้ย ๆ พูดว่า ข้าพเจ้าทราบว่า ในเซยยี่บุ๊นมีคำว่ากู้งั่วสิ้วท้วน เห็นจะเปนตัวงั่วนี้ดอกกระมัง ใต้อ๋องได้ฟังก็เห็นด้วย จึงว่าเห็นจะเปนดังนั้นจริง จึงลานางเดินออกมาที่หอเล็กผ้วยเต็ง แต่งตัวสรวมเกราะแล้วก็เรียกพลทหารปิศาจให้เปิดประตูออกไป ปิศาจไซ้ทั้ยส่วยถือขวานด้ำยาวคุมพวกออกไปถึงนอกประตู จึงตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายคนไหนมาจากเมืองจูจี๊ก๊กออกชื่องั่วคงคือใคร เห้งเจียถือตะบองเดินเข้ามาบอกว่า อ้ายหลานชาย เองมาเรียกว่าอะไรหรือ ปิศาจเห็นก็มีความโกรธ จึงพูดว่ามึงเปนอะไร/*165จึงอาจยกตัวว่าเปนตาเขาดังนี้ รูปร่างของเองก็คล้ายแก่วานรหน้าตาก็ดุจเสือปลา มีเจ็ดส่วนที่เปนลักษณะแห่งผีเปรต กระทำใจใหญ่มาโอหังอวดอ้างดูถูกเรา
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายปิศาจเลวที่เขาทิ้งเสียแล้ว มึงช่างไม่มีตา หากจะคิดตั้งแต่ห้าร้อยปีกว่ามาจนบัดนี้ เรารบตลอดขึ้นไปบนสวรรค์ไม่มีผู้ใดที่จะไม่เรียกเราว่าตา เจ้าเรียกเราว่าตาคำหนึ่งจะเสียเกียรติยศอะไรไปเทียวหรือ ปิศาจใต้อ๋องพูดว่าข้าพเจ้าเข้าใจแล้วว่า มึงขี้นไปทำวุ่นวายบนสวรรค์นามชื่อว่า เป๊กเบ๊อุนคนเลี้ยงม้า เจ้าพ้นมะหันตะโทษตามพระถังซัมจั๋งไปไซที เจ้าเดินไปตามทางไซทีก็ดีแล้ว เหตุใดจึงมาทำเปนขี้ค่าเจ้าเมืองจูจี๊ก๊ก จะมาหาที่ตายกระนั้นหรือ เห้งเจียด่าว่าอ้ายมารพูดจาไม่รู้จักการดีชั่ว เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กรับเชิญด้วยธรรมเนียมอันสมควรใหญ่สูงมีความนับถือดุจบิดามารดา ทำไมเอ็งจึงพูดว่าเปนขี้ค่าเล่า มึงอย่าหนีจงก้มศีศะมารับตะบองดูสักทีหนึ่งว่า จะมีรศชาติประการใดบ้าง ว่าแล้วเห้งเจียก็ยกตะบองขึ้นเงื้อตีไป ปิศาจยกขวานขึ้นรับรบกันด้วยสามารถ ฟัดเหวี่ยงกันไปมาได้ห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชะนะกัน
ฝ่ายปิศาจเห็นฝีมือเห้งเจียเข้มแข็ง จะคิดเอาไชยชะนะมิได้ จึงเอาขวานทับตะบองเห้งเจียไว้แล้วร้องว่า เห้งเจียจงหยุดก่อน เรายังมิได้กินเข้าเช้ารอให้เรากินแล้ว จะออกมารบกับเจ้าให้ถึงแพ้ชนะ เห้งเจียก็รู้ในทันที อ้ายปิศาจคิดจะใช้ระฆังจึงชักตะบอง/*166กลับพูดว่า เปนคนเก่งแล้วไม่ไล่ทำอะไรแก่กระต่ายอด มึงจงเร่งไปกินเข้าเสียให้อิ่มจะได้มารับความตาย ปิศาจก็กลับเข้าในถ้ำ ตรงมาบอกนางกิมเซี้ยเกงให้หยิบระฆังวิเศษนั้นมา นางถามว่าจะเอาระฆังไปทำไมหรือ ปิศาจบอกว่าเมื่อเช้าอ้ายเห้งเจียมาเรียกชวนรบ มันแกล้งบอกว่างั่วคง ข้าพเจ้ารบกับมันมาจนถึงเวลานี้ยังไม่แพ้ชะนะกัน จะเอาระฆังออกไปปล่อยไฟออกเผามันให้สิ้นชีวิตร์อ้ายวานร
นางเนี้ย ๆ ได้ฟังดังนั้นก็เบี่ยงบ่ายมิใคร่จะให้ไป ปิศาจก็รบเร้าให้เอามา ก็เปนการจนใจที่นางจะขัดไว้มิได้ จึงเข้าไปหยิบระฆังมาส่งให้ทั้งสามระฆัง ปิศาจได้ระฆังแล้วก็รีบเดินออกมาจากถ้ำ ฝ่ายนางกิมเซี้ยเกงนั่งอยู่ในตำหนัก มีความวิตกทุกร้อนถึงเห้งเจียกลัวว่าจะเปนอันตรายจะเอาตัวรอดได้หรือไม่ก็ไม่ทราบ
ฝ่ายปิศาจออกมาพ้นประตูถ้ำแล้ว ก็ร้องเรียกเห้งเจียว่ามึงอย่าหนีจงคอยดูเราจะสั่นระฆัง เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าเจ้ามีระฆังข้าก็มีระฆังสั่นเหมือนกัน ปิศาจว่าเจ้ามีระฆังอะไรจงเอาออกมาให้เราดูหรือ เห้งเจียก็ล้วงระฆังออกมาจากเอ็วสามระฆังชูออกให้ปิศาจดูว่านี่มิใช่ระฆังหรือ ปิศาจเห็นดังนั้นก็ตกใจ คิดว่าอัศจรรย์ ๆ ทำไมระฆังของมันสร้างเหมือนแก่ระฆังของเราดุจเดียวกัน จึงร้องถามว่าระฆังของเจ้าได้ที่ไหนมา เห้งเจียว่าของเจ้านั้นได้ที่ไหนมาเล่าเจ้าจงบอกแก่เราก่อนซี ปิศาจจึงบอกว่าระฆังของเรานี้ ทั้ยเชงเทพบุตรอันเชี่ยวชาญ ประกอบทำที่เบ้าโป๊ยก่วยจึงสำเร็จเปนรูประฆังนี้ /*167เปนของวิเศษไม่มีที่ไหน ท่านท้ายเสียงเล่ากุนให้ไว้จนเท้าทุกวันนี้
เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดว่าอันระฆังของข้านี้ก็มีมาเมื่อเวลานั้นเหมือนกันพร้อมกับระฆังของเจ้า ปิศาจถามว่าออกมาจากไหน เห้งเจียว่าระฆังนี้ ครูใหญ่อาจาริย์ผู้วิเศษอยู่วิมานชั้นดุสิตประกอบหลอมในเบ้าโป๊ยก่วยนั้น หล่อเปนระฆังวิเศษนี้ ของเราตัวเมียของเจ้าตัวผู้ ปิศาจพูดว่าระฆังวิเศษประกอบด้วยธาตุทองมิใช่สัตว์มีชีวิตร์ จะได้เปนตัวผู้ผัวเมีย ลองสั่นดูก็จะรู้ได้ว่าใครดีกว่าใคร เห้งเจียว่าเจ้าว่าของเจ้าดี ก็ให้เจ้าลองสั่นดูก่อนซี จะได้เห็นกันเดี๋ยวนี้แล
ปิศาจจึงเอาระฆังที่หนึ่งสั่นสามทีก็มิได้เห็นมีไฟออก เอาระฆังที่สองสั่นสามทีก็ไม่เห็นมีควันออก เอาระฆังที่สามออกสั่นก็ไม่เห็นทรายออก ปิศาจก็ตกตลึงออกปากว่าผิดแล้ว ๆ ชะรอยระฆังของเราจะเปนตัวผู้จริง จึงแพ้ระฆังตัวเมียสั่นไม่ออก เห้งเจียร้องว่าเจ้าหลานชายจงยั้งมือเถิด คอยดูของตาจะสั่นให้เจ้าดู ว่าแล้วก็จับระฆังรวมทั้งสามระฆังสั่นขึ้นทีเดียวทั้งสามพร้อมกัน ไฟแลควันทรายก็ดังอู้ ๆ ออกมาเผาผลาน เห้งเจียก็ร่ายคาถาเรียกลมเกิดขึ้นพัดมาทันที ไฟถูกลมพัดก็ยิ่งลุกกระพือออกแดงไปทั้งฟ้า ควันก็กลุ้มไปทั้งอากาศ ทรายก็ซัดสาดมืดไปจนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ปิศาจไซ้ทั้ยส่วยหาทางหนีไม่ทัน ก็หมุนอยู่กลางไฟควันจวนจะถึงอันตรายแก่ชีวิตรก็พอได้ยินเสียงบนอากาศ ร้องเรียกว่าซึงเห้งเจียอาตมมาแล้ว
/*168เห้งเจียแหงนหน้าขึ้นไปดู เห็นพระโพธิสัตว์กวนอิมยืนอยู่บนเมฆ มือซ้ายถือขวดน้ำมนต์ มือขวาถือยอดสนจุ้มน้ำมนต์พรมลงมาดับไฟ เห้งเจียจึงเอาระฆังเหน็บซ่อนเสียในบั้นเอ็วแล้ว ก็พะนมมือนมัศการพระโพธิสัตว์จึงเอากิ่งสนโบกไปสองสามที ไฟแลทรายก็สูญหายไปทันที เห้งเจียก็ลดตัวลงคำนับพูดว่าไม่ทราบว่าพระโพธิสัตว์เสด็จมาข้าพเจ้าไม่ทันเห็นขอโอกาศโปรดให้อะไภย ข้าพเจ้าขอถามว่าท่านจะไปข้างไหนหรือ พระกวนอิมบอกว่า อาตมภาพมาตามปิศาจนี้ เห้งเจียถามว่าอันปิศาจนี้เดิมมันอยู่ที่ไหน จึงต้องป่วยการมาตามมัน พระกวนอิมบอกว่า ปิศาจนี้นามเรียกว่า กิมม่อเฮ้า คือสิงห์เปนพาหนะสำหรับอาตมภาพขี่ เพราะคนเฝ้านอนหลับ มันกัดเชือกที่ผูกขาดจึงได้หนีมา แลจะมาแก้ให้เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กพ้นโทษที่กระทำผิดไว้
เห้งเจียสงไสยจึงถามพระกวนอิมว่า สัตว์นี้มาแก้ให้พ้นไภยหรือ ๆ มาทำให้เปนไภยแก่เจ้าเมืองจูจี๊ก๊ก คือมันลักเอามะเหษีมาเปนเมียมัน กระทำให้เมืองมีความทุกข์โทมนัศเดือดร้อนไม่เห็นมันแก้ให้เบาเลย มีแต่มันทำให้หนักลง พระกวนอิมว่าเห้งเจียไม่เข้าใจตลอดเรื่องคือ เมื่อเวลาพระราชบิดาของเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กนี้ยังครองราชสมบัติอยู่ พอพระไทยเที่ยวประพาดป่ายิ่งเนื้อ พาพวกทหารแลสุนักข์ไปไล่เนื้อ เข้าไปที่ชายเขา (โละโห้งปอ) ในที่นั้นมีนกยูงทองของพระจุ๊นที้เกิดลูกสองตัว ผู้หนึ่งเมียหนึ่งปีกขนยังอ่อน /*169บินมาเกาะที่ชายเขา ถูกพระราชโอรสเอาธนูยิงถูกลูกนกยูงตัวผู้ ตัวเมียก็ตามลูกศรบินกลับไปหาพระจุ๊นทิ้โพธิสัตว์ ผลกรรมอันนั้นจึงบันดานให้เจ้าเมืองจูจี๊ก๊กเปนโรคลำบากแลพลัดคู่ไปสามปี เวลานั้นอาตมขี่สัตว์สิงห์อยู่ที่นั้น ได้ทราบเหตุอันนี้ ก็มิได้รู้สึกว่าอ้ายสัตว์นี้มันจะจำใส่ใจ มันจึงมาชิงเอามะเหษีไปสามปี ช่วยล้างเวรที่เปนผลของบาปให้เจ้าเมืองจูจี๊ก๊ก ปีนี้ก็ครบสามปีแล้ว กรรมเวรก็หมดแล้ว จึงบังเอินให้เห้งเจียมาช่วยรักษาเจ้าเมืองให้หายโรค อาตมภาพจึงมาจับสัตว์นี้กลับไป เห้งเจียพูดว่า หากดังนั้นก็เปนเหตุแต่เดิมมา แต่มันทำให้กิมเซี้ยเกงเสียความสุจริตดังนี้จะต้องปรับโทษถึงตาย บัดนี้พระโพธิสัตว์มาเอ็งก็ยกแต่โทษตาย โทษเปนนั้นจะยกเสียไม่ได้ขอให้ข้าพเจ้าตีด้วยตะบองยี่สิบทีแล้วท่านจึงเอาไป
พระกวนอิมว่า เห้งเจียทราบว่าอาตมมาเอ็งแล้วก็จงเห็นแก่อาตมภาพให้ตลอด จะยกแล้วก็จงยกให้ตลอดเถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ไม่อาจขัดได้ พระกวนอิมจึงตวาดว่า อ้ายสัตว์เดรฉานทำไมยังไม่กลับตามเดิม จะคอยเวลาไหนอิกเล่า ในทันใดนั้นปิศาจก็กลายกลับเปนรูปเดิม พระกวนอิมก็ขึ้นนั่งบนหลังมองลงมาดูที่ฅอไม่เห็นระฆังทั้งสามระฆัง พระกวนอิมจึงเรียกเห้งเจียให้เอาระฆังมาคืน เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่เห็น พระกวนอิมว่าอ้ายหัวขะโมย เจ้าจะให้ร่ายคาถารัดมงคลหรือ เห้งเจียตกใจก็เอาระฆัง/*170มาถวายให้แก่พระกวนอิมไป ระฆังสามระฆังนี้เปนระฆังสำหรับคล้องฅอสัตว์สิงห์ พระกวนอิมรับมาแล้วก็เอาคล้องฅอสิงห์ก็ตวาดทีหนึ่งร้องให้ไป สิงห์ก็เผ่นขึ้นที่เท้าทั้งสี่เท้าก็เกิดมีดอกบัวรับทั้งสี่เท้ามาบัดเดี๋ยวก็ถึงน่ำไฮ้ เห้งเจียก็แกว่งตะบอกกลับเข้าไปในถ้ำตีขนาบเข้าไป พวกปิศาจเหล่านั้นก็ล้มตายวินาศไปทั้งสิ้นไม่เหลือหลอ ก็เข้าไปที่นางอยู่ เชิญนางกิมเซี้ยเกงกลับเมือง นางกราบไหว้ขอบคุณเห้งเจียไม่รู้แล้ว เห้งเจียจึงเอาหญ้ามัดเปนเชือกเข้าเส้นหนึ่ง บอกให้นางกิมเซี้ยเกงขึ้นนั่งแล้วให้หลับตาเสีย เห้งเจียก็บันดานเปนสายลมพัดส่งไป มาประมาณสักครึ่งชั่วโมงก็ถึงพระราชวังใน เห้งเจียก็ลดลงยังพื้น ร้องเรียกว่ากิมเซี้ยเกงฮ่องเฮ้าจงลืมตาเถิดมาถึงวังแล้ว นางกิมเซี้ยเกงก็ลืมตาขึ้นเห็นรั้ววังจำได้มีความยินดีเปนที่ยิ่ง พร้อมกับเห้งเจียเดินขึ้นบนปราสาท
ขณะนั้นพระเจ้าแผ่นดินกำลังประทับอยู่บนแท่น ทอดพระเนตรเห็นก็เสด็จมาจับมือนางฮ่องเฮ้าโดยความดีพระไทยที่ได้กลับมา ก็เลยล้มสลบลงกับที่พื้น แลร้องว่าเจ็บมือ ๆ โป๊ยก่ายอยู่ข้างนั้นหัวเราะก๊าก ๆ พูดว่าไม่มีบุญวาศนาจะรับรองอบรมย์แล้ว พอเห็นหน้าก็จะตายเสียแล้ว เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติหมู เจ้ากล้าจับหรือเข้าไปลองจับดูทีก็เปนไร เพราะในตัวนางเกิดมีเข็มขึ้นมา ตั้งแต่จากเมืองไปอยู่ในถ้ำสามปีแล้ว ปิศาจไซ้ทั้ยส่วยก็มิได้ถูกต้องเนื้อตัวนาง เพราะว่าถูกตัวก็เจ็บตัวถูกมือก็เจ็บมือ พวกขุนนางทั้งหลาย/*171ถามว่าถ้าดังนั้นแล้วจะทำอย่างไรจึงจะแก้ได้เล่า เง็กเซี้ยเกง งึ้นเซี้ยเกงทั้งสองนางก็เข้าพยุงพระเจ้าแผ่นดิน ในขณะนั้นก็พอได้ยินเสียงร้องเรียกอยู่บนอากาศว่า ซึงใต้เซี้ยข้าพเจ้ามาถึงแล้ว เห้งเจียแหงนหน้าขึ้นไปดูบนอากาศก็เห็นอาจาริย์จี๋เอี๊ยงจินหยิน เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปรับแล้วถามว่า ท่านอาจาริย์จะไปข้างไหน จินหยินก็ลดลงยังปราสาทคำนับเห้งเจีย ๆ คำนับตอบแล้วถามว่า ท่านจินหยินไปไหนมาหรือ
จินหยินตอบว่า ข้าพเจ้าจะไปประชุมที่พระพุทธเจ้า ข้ามมาทางนี้ก็เห็นเจ้าเมืองจูจี๊ก๊กมีเวรพลัดคู่ได้ความทุกข์ ข้าพเจ้ามีความวิตก กลัวว่าปิศาจจะพานางไปทำอุลามก วันน่าจะมิได้กลับมาอยู่ด้วยเจ้าเมืองจูจี๊ก๊ก ข้าพเจ้าจึงเอาต้นหนามพุงดอมาทำให้เปนเสื้อปักไหมทองตัวหนึ่ง แล้วนำมาให้แก่ปิศาจไซ้ทั้ยส่วย สั่งให้ใส่แต่งนางเปนกิริยาเข้าหอใหม่ ครั้นนางใส่เสื้อเข้าแล้ว ตัวนางก็เกิดเปนหนามอันมีพิศม์ขึ้นทั่วสารภางกาย บัดนี้ทราบว่าท่านใต้เซี้ยปราบปิศาจสำเร็จแล้ว ข้าพเจ้าจะมาเปลื้องให้นาง จึงได้ตรงมาที่นี่เอามือชี้ทีหนึ่งเสื้อก็เปลื้องออกจากตัวนาง หนามก็ออกมาทั้งสิ้น นางก็กลับเปนปรกติไปตามเดิม จินหยินก็เอาเสื้อนั้นพาดบ่าคำนับลาเห้งเจียแล้วก็เหาะขึ้นเวหากลับไปยังที่อยู่ของตน
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับข้าราชการฝ่ายทหารพลเรือนฝ่ายน่าฝ่ายใน พากันเคารพนมัศการไปบนอากาศ แล้วจึงรับสั่งให้จัดเครื่องโต๊ะ/*172เลี้ยงขอบคุณอาจาริย์กับศิษย์ แล้วพระเจ้าแผ่นดินก็พาพระวงษาคะณาญาติใหญ่น้อยมาคุกเข่าลงนมัศการ เวลากำลังเลี้ยงโต๊ะนั้นเห้งเจียจึงบอกแก่อาจาริย์ให้เอาหนังสือที่ปิศาจนัดรบนั้นให้พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตร์ พระถังซัมจั๋งก็ส่งหนังสือนั้นถวายพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ก็คลี่ออกทอดพระเนตร์แล้ว เห้งเจียจึงเล่าความที่พระโพธิสัตว์กวนอิมจับปิศาจไปให้พระเจ้าแผ่นดินทราบทุกประการ พระเจ้าแผ่นดินแลพระวงษานุวงษ์ข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยก็พากันสรรเสริญ แลเลื่อมไสยนับถือพระอาจาริย์กับสานุศิษย์ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่าข้อหนึ่งพระองค์ก็ทรงตั้งอยู่ในยุติธรรม ข้อสองได้กำลังของสานุศิษย์อาตมภาพ วันนี้ก็ได้รับพระราชทานอิ่มเอิบพอควรแล้ว อาดมภาพขอถวายพระพรลาไป อย่าให้อาตมภาพผิดความที่ตั้งใจจะไปไซที พระเจ้าแผ่นดินทรงอ้อนวอนถึงสามครั้ง พระถังซัมจั๋งก็ไม่ยอมอยู่ พระองค์จึงเปลี่ยนหนังสือเดินทางประทับตราเสร็จแล้วก็ถวายพระถังซัมจั๋งไป แล้วรับสั่งให้ขุนนางจัดราชรถนิมนต์พระถังซัมทั้งขึ้นนั่งบนรถแล้ว พระเจ้าแผ่นดินกับพระญาติวงษ์พงษาแลข้าราชการก็ตามออกมาส่งจนนอกกำแพงเมืองจึงได้กลับ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งครั้นออกจากเมืองจูจี้ก๊กแล้วหมายปราจิณทิศตรงไป ข้ามห้วยธารละหานเขาเดินมา เวลานั้นเปนฤดูหนาวอาจาริย์กับศิษย์พากันมา แลไปข้างน่ามีหมู่บ้านอยู่ข้างทาง พระถังซัมจั๋งลงจากม้ายืนหยุดพูดว่า ที่ตรงนั้นมีหมู่บ้านคนอยู่ อาตมจะใคร่/*173เข้าไปบิณฑบาตเข้ามาฉันเห็นจะดี เห้งเจียหัวเราะพูดว่า อาจาริย์จะหาความยาก ข้าพเจ้าจะไปแทน จะให้ต้องลำบากถึงอาจาริย์ทำไม พระถังซัมจั๋งพูดว่าไม่ใช่อย่างนั้น เวลาที่ไม่เห็นบ้านช่องมีใกล้ไกลก็ไม่รู้ได้ควรจะให้เห้งเจียไปแทน วันนี้บ้านคนมีอยู่ใกล้ดังนี้แลทั้งเวลานี้ก็เแห้งแล้ง ควรอาตมภาพจะไปเอ็งก็ได้ โป๊ยก่ายก็ตามใจหยิบเอาบาตรมาให้อาจาริย์ พระถังซัมจั๋งรับบาตรมาแล้ว ก็สำรวมอิริยาบถ เดินเข้าไปในหมู่บ้านนั้น ครั้นถึงก็ยืนพิจารณาดูเห็นมีสะพานศิลาพิศดูงดงาม อันที่จริงในบ้านนั้นไม่มีผู้ชายมีแต่ผู้หญิงอยู่สี่คน กำลังนั่งปักธอลายสีต่าง ๆ พระถังซัมจั๋งก็ไม่อาจเข้าไป จึงยืนแอบอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เห็นพวกผู้หญิงนั้นรูปร่างงามทุก ๆ คนดูดุจนางฟ้าลงมาดิน พระถังซัมจั๋งยืนรออยู่สักครึ่งชั่วโมง ก็เห็นเงียบสงัดไม่ได้ยินเสียงไก่แลสุนักข์ พระถังซัมจั๋งคิดว่า แม้เราบิณฑบาตไม่ได้เข้ากลับไป พวกสานุศิษย์ก็จะหัวเราะเยาะเราได้ ก็จะไม่เปนการ จะพาให้เสียซึ่งความจริง คิดแล้วก็เดินข้ามสะพานมาสักสิบย่างก้าว ก็แลเห็นมีบ้านหลังคาจากหลังหนึ่ง ในรั้วมีหอเล็กหอหนึ่ง ข้างน่าหอนั้นมีหญิงสาวรูปงามสามคนนั่งพักเตะตะกร้อ พระถังซัมจั๋งยืนรออยู่พักหนึ่ง จึงร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านสีกาอาตมภาพมาบิณฑบาตเข้าสุก ตามแต่จะศรัทธาสักเวลาหนึ่งเถิด
ฝ่ายหญิงสาวเหล่านั้น เมื่อได้ยินก็ดีใจทุกคน ก็วางของเสียพากันหัวเราะออกแส้เสียง จึงพากันออกจากประตูแล้วพูดว่า /*174ข้าพเจ้าไม่ทันนิมนต์ วันนี้ท่านมาถึงบ้านข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะศรัทธาถวายเข้าสงฆ์สักเวลาหนึ่ง นิมนต์ท่านนั่งข้างทิศไซทีก่อน ข้าพเจ้าจะได้จัดแจงถวาย พระถังซัมจั๋งได้ยินพูดดังนั้น คิดแต่ในใจว่าชอบแล้ว ทิศไซทีเปนทิศที่ไชยภูมิพระพุทธเจ้า ผู้หญิงยังตั้งใจถึงทิศไซทีถวายสงฆ์ เปนผู้ชายจิตรจะควรไม่เนื่องถึงองค์พระพุทโธหรือ พระถังซัมจั๋งจึงปราไสย แล้วก็เดินตามหญิงนั้นเข้าไปที่เรือนมุมจากนั้น เดินข้ามหอนั้นมาแลไปก็ไม่เห็นห้องหอ เห็นเปนคูเปนถ้ำแลหินเขาไปทั้งนั้น หญิงคนหนึ่งตรงเข้าไปที่ประตูศิลาเปิดออก นิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้านั่งข้างใน พระถังซัมจั๋งพิศดูแล้วเดินไปข้างใน เห็นโต๊ะล้วนแต่ศิลาเครื่องตั้งเหล่านั้นก็ล้วนแต่ศิลาทั้งสิ้น มีไอเยือกเย็นพระถังซัมจั๋งนึกในใจว่าที่นี้ร้ายมากกว่าดี พวกผู้หญิงเหล่านั้นพากันหัวเราะยิ้มแย้ม จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งให้นั่ง พระถังซัมจั๋งขัดไม่ได้ก็นั่งลงที่เตียงศิลา หญิงสาวเหล่านั้นจึงมาถามว่า ท่านอยู่วัดไหนมาเรี่ยรายทำการอะไร พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพมิใช่พระเรี่ยราย อาตมภาพอยู่เมืองใต้ถังมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้อาตมภาพไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก ข้ามมาถึงตำบลนี้ได้ความหิวโหยจะมาขอบิณฑบาตเข้าฉันสักมื้อหนึ่ง แล้วก็จะลาไป หญิงเหล่านั้นได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าดีแล้วเขาย่อมว่า พระสงฆ์มาทางไกลเปนสงฆ์เคร่งครัดดี พวกที่น้องเราอย่าเกียจคร้าน จงรีบไปจัดหาเครื่องแจมาถวายสักมื้อหนึ่ง เวลานั้นสามคนนั่งสนทนา/*175อยู่ในทางบาปบุญกับพระถังซัมจั๋ง ยังสี่คนเข้าไปจัดหาของในครัว อันที่จริงมันเอาเนื้อคนรวนแลปิ้งทำต่างเครื่องเจ แลควักเอาสมองคนทำเต้าหู้แลของหวานอีกถาดหนึ่ง รวมจัดสองที่แล้วยกมาวางบนโต๊ะศิลาแล้ว จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งให้ฉัน พูดว่าเวลานี้รีบร้อนหาอะไรไม่ทัน ขอนิมนต์ท่านฉันตามมีพอแก้หิวก่อน
พระถังซัมจั๋งได้กลิ่นเหม็นคาวจึงย่อกายพูดว่าสีกา อาตมภาพกินแจมาตั้งแต่เล็กของเนื้อสดคาวอย่างนี้ไม่เคยฉัน พวกหญิงเหล่านั้นหัวเราะพูดว่าท่านอาจาริย์ของนี้ก็แจเหมือนกัน พระถังซัมจั๋งพูดว่าถ้าของนี้เปนแจอาตมไม่กล้าฉัน แม้พระสงฆ์ฉันเข้าไปแล้วก็จะมิได้เห็นพระภักตร์พระพุทธเจ้า อาตมภาพก็จะไม่ได้พระคำภีร์กลับเมือง ขอสีกาได้ทราบเลี้ยงสัตว์ปล่อยสัตว์ดีกว่า จงปล่อยให้อาตมไปเถิด พระถังซัมจั๋งลุกขึ้นจะเดินออกไป พวกหญิงเหล่านั้นก็พากันมากั้นประตูไม่ยอมให้ออกไป แล้วพูดว่ามาถึงที่ซื้อขายแล้วจะปล่อยตัวไปได้หรือ พวกปิศาจเหล่านั้นมีฝีมือทุกคน เข้าจับพระถังซัมจั๋งทั้งเปนลากไปดุจจูงแพะ เอาไปผลักล้มลงกับพื้นแล้วก็ช่วยกันกดไว้ แล้วเอาเชือกเกลียวมาผูกชักรอกแขวนไว้บนขื่อเสร็จแล้ว ก็พากันมาช่วยถอดเสื้อจีวรออกหมด พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจที่ลอกเสื้อผ้าออกดังนี้เห็นจะเฆี่ยนเราดอกกระมัง หรือจะกินเราทั้งเปนดังนี้ก็ไม่รู้ได้ อันที่จริงปิศาจถอดเสื้อผ้าออกแล้วก็เหลือแต่กางเกง ปิศาจก็แผลงฤทธิ์ที่สะดือก็ออกมาเปนไยขาวทุก ๆ คนระยับดุจแสงเงินแสงเพ็ชร์ ช่วยกันลากพันประเดี๋ยวไยนั้นก็ปิดประตูไม่มีทางออก
/*176ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งพักอยู่ริมทางใหญ่ โป๊ยก่ายก็ปล่อยม้าให้กินหญ้าแลคอยระวังเข้าของ ยังแต่เห้งเจียเที่ยวซนปีนป่ายตามต้นไม้ เด็ดใบหักกิ่งหาผลไม้กินตามสบาย หันไปมองที่หมู่บ้านนั้นมีสายสว่างก็รีบโดดลงมาจากต้นไม้ วิ่งมาร้องบอกว่าไม่ได้การแล้ว พระอาจาริย์เห็นจะมีเหตุขึ้นเปนแน่แล้ว เห้งเจียเอามือชี้ไปให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งดูที่ประตูบ้านนั้นเปนอะไรดังนั้น โป๊ยก่ายแลไปเห็นขาวดุจน้ำค้างจึงพูดว่าแน่แล้ว พระอาจาริย์เห็นจะโดนปิศาจเข้าแล้วพวกเรารีบไปช่วยโดยเร็วเถิด
เห้งเจียพูดว่าน้องทั้งสองอย่าเพ่อวุ่นวาย รอพี่ไปดูแล้วกลับมา เห้งเจียก็เดินเข้าไปใกล้ยืนพิเคราะห์ดู เห็นเปนไยไหมสอดพันไปมาออกยุ่งเปนชั้น ๆ ตั้งพันตั้งหมื่น เห้งเจียแอบเข้าไปใกล้เอามือกดดูอ่อน ๆ ยืด ๆ เหนียว ๆ เห้งเจียก็มิได้รู้ว่าสิ่งใดจะเอาตะบองตีแล้วยั้งมือคิดว่า ถ้าแข็งเราก็จะตีขาดได้นี่อ่อนยืดดังนี้ แม้ว่าเราไปถูกต้องเข้าพันติดเราอยู่ก็จะทำให้ลำบากอิกชั้นหนึ่ง เราจะถามดูก่อนจึงค่อยตีก็ได้ ก็ร่ายถาคาเรียกพระภูมิ์เจ้าที่มาในเดี๋ยวนั้น ถามว่าตำบลนี้เรียกอะไร พระภูมิ์เจ้าที่บอกว่าข้างน่านั้นเรียกว่าเขาปั๊วซือซัว ข้างล่างนั้นเรียกว่าถ้ำปั๊วซือต๋องในถ้ำนั้นมีปิศาจหญิงอยู่เจ็ดคน
เห้งเจียถามว่าปิศาจนั้นมีฤทธาอานุภาพอย่างไร พระภูมิ์เจ้าที่บอกว่าข้าพเจ้าไม่ทราบว่าจะมีฝีมือแลฤทธิ์เดชอย่างไร ข้าพเจ้าทราบแต่ว่าทางนี้ไปสักสามร้อยโยชน์ มีสระแห่งหนึ่งเรียกว่าสระต๊อกโก๊จั๊ว/*177เปนของฟ้าเกิดขึ้นน้ำนั้นอุ่นดี เดิมนางฟ้าทั้งเจ็ดคนเคยลงมาอาบน้ำ ตั้งแต่ปิศาจหญิงนั้นมาอยู่ก็ชิงเอาสระนั้นเสีย นางฟ้าทั้งเจ็ดก็ไม่ต่อว่าอะไร ทุกวันนี้ก็ปล่อยให้มันมาเล่นน้ำอยู่เสมอ ๆ ข้าพเจ้านึกว่านางฟ้าไม่แผ้วพานถึงปิศาจ ๆ นั้นคงจะมีฤทธิ์ เห้งเจียถามว่าปิศาจมันชิงเอาสระนั้นไปทำอะไรหรือ
พระภูมิเจ้าที่บอกว่า มันจองเอาสระนี้วันหนึ่งไปเล่นสามหน เวลานี้กำลังเที่ยงพอเวลาบ่ายมันก็จะพากันไปอาบเล่น เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็บอกให้พระภูมิ์เจ้าที่กลับไปยังที่ เห้งเจียก็แปลงตัวเปนแมลงวันหนึ่งโผจับที่ยอดหญ้าริมทางคอยท่า สักประเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงซ่า ๆ ดุจตัวไหมกินใบไม้ สักเคี้ยวหมากแหลกไยที่คลุมประตูนั้นก็หายสูญ แลเห็นห้องหออยู่อย่างเดิม ประเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงเปิดประตู แลไปเห็นหญิงสาวเจ็ดคนเดินเกี่ยวก้อยกันมามา เดินพลางหัวเราะพลางออกมา เห้งเจียแอบคอยพิเคราะห์ดูโดยละเอียด นางเหล่านั้นก็เดินพ้นสพานศิลามา เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะคิดว่าปิศาจหญิงเหล่านี้ มันขังอาจาริย์เราไว้แล้ว เพราะอาจาริย์หยากมาบิณฑบาต นี่คงไม่ถึงสองวันมันก็จะกินเนื้ออาจาริย์เราเปนแน่ เราตามไปฟังดูว่ามันจะคิดกันอย่างไร เห้งเจียก็บินออกจากยอดหญ้ามาจับบนมวยผมคนเดินน่านิ่งคอยฟัง เห็นคนเดินหลังวิ่งมาบอกแก่คนเดินน่าว่า พี่ ๆ เราไปอาบน้ำแล้วกลับไปจับเอา/*178สงฆ์นั้นต้มกินเถิด พูดกันพลางประเดี๋ยวก็มาถึงสระ แลไปก็เห็นกำแพงศิลาล้อมรอบมีประตูตูสอาดงดงามดี นางปิศาจสาวคนหนึ่งก็ตรงเข้าไปผลักประตูออกสองบาน เห้งเจียแลไปดูเห็นมีสระน้ำร้อน สมจริงดังพระภูมิเจ้าที่เล่าให้ฟัง จะใคร่ทราบว่าสะน้ำนี้เหตุเดิมมาอย่างไร
คือเดิมเมื่อพึ่งมีคัยเพ็ก มีดาวเรียกว่าทั้ยเอี๊ยงแชสิบดวง มาภายหลังผู้วิเศษเอาศรยิง กาเก้าตกลงมาพื้นธรณี ก็ยังเหลือตัวหนึ่งคือดาวทั้ยเอี๊ยงนั้นเอง ที่ทุกวันนี้เรียกดวงอาทิดย์ เพราะฉนั้นสระนั้นคือไอธาตุของพระอาทิตย์ จึงได้มีน้ำร้อนอยู่เปนนิตย์ ใต้หล้านี้มีสระน้ำร้อนอยู่เก้าแห่ง คือกาเก้าตัวถูกศรตายนั้น บันดานเปนสระน้ำเก้าแห่ง คือกาเก้าตัวที่ถูกศรตายนั้น บันดานเปนสระน้ำแห่งหนึ่ง สระจาเล้งจั๊วหนึ่ง สระป่างซัวจั๊วหนึ่ง สระอุนจั๊วหนึ่ง สระตังหะจั๊วหนึ่ง สระฮ่องซัวจั๊วหนึ่ง สระเฮ้าอานจั๊วหนึ่ง สระกวั๋งฮุนจั๊วหนึ่ง สระเอี๋ยงจั๊วหนึ่ง สระเหล่านี้เรียกว่า ย๊อกโก๊จั๊วเก้าสระ สระย๊อกโก๊จั๊วนี้กว้างห้าวากว่ายาวสิบกว่าวา ลึกสี่ศอก น้ำใสแลเห็นก้นสระมีแสงวาววับดุจสีเงินแลเพ็ชร์ พลุ่ง ๆ ขึ้นทั้งสี่ด้านสระแลมีทางน้ำไหลป่วนออกเจ็ดแปดแห่ง ไหลออกไปตามทางท้องนาน้ำก็อุ่นอยู่เสมอเปนนิตย์ ที่ข้างริมสระมีหอสามห้องหนึ่งหอ ข้างหลังหอนั้นมีเตียงตั้งอยู่หนึ่ง สองข้างมีไม้ราวผ้าสองราว เห้งเจียเห็นดังนั้นก็โผบินไปจับที่ราวผ้า
ฝ่ายพวกปิศาจหญิงเหล่านั้นมาถึงสระน้ำ ต่างก็เปลื้องผ้าเสื้อ/*179พาดไว้บนราว เหลือแต่ตัวพากันลงเล่นน้ำตามสะบาย บ้างดำบ้างว่ายตามประสาผู้หญิงที่เข้าใจว่าไม่มีใครรู้เห็นมิได้มีความอาย เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ให้นึกขวยเขินแก่ใจ จึงคิดว่าเราจะตีปิศาจพวกนี้ให้ตายก็ถือตะบองมาข้างสะเรียกว่าน้ำร้อนลวกหนูก็ตายทั้งรัง คิดดูก็น่าสังเวศ หากว่าจะฆ่าเสียก็จะตายทั้งสิ้น แต่ชื่อเราจะเสีย คำโบราณท่านย่อมว่า ผู้ชายไม่ตีกับผู้หญิง อีกประการหนึ่งเราก็มีฝีมือลือชาว่าเปนคนเก่ง จะมาตีพวกเหล่านี้ก็ไม่ชอบกล อย่ากระนั้นเลยเราจะคิดอุบายอย่างหนึ่งให้มันไปไม่ได้ ให้มันแช่น้ำอย่างนี้จึงจะดี คิดแล้วก็แปลงกายเปนนกเหยี่ยวใหญ่ตัวหนึ่ง บินมาเฉี่ยวเอาเสื้อผ้าของปิศาจที่พาดไว้นั้นไปทั้งหมด บินข้ามยอดเขามาหาโป๊ยก่ายแล้วกลายเปนรูปเดิม โป๊ยก่ายมารับหัวเราะพูดว่าอาจาริย์เห็นพวกร้านขายของมันจะจับไว้ ซัวเจ๋งพูดว่าทำไมจึงรู้ไปก่อนเล่า โป๊ยก่ายว่าไม่เห็นหรือ พี่เห้งเจียแกหอบเอาเสื้อกางเกงมาเปนกอง เห้งเจียเอาเสื้อผ้านั้นทิ้งลงแล้วพูดว่า เสื้อผ้านี้ของปิศาจมันนุ่งห่ม
โป๊ยก่ายถามว่าทำไมจึงมากดังนี้ เห้งเจียว่า รวมเจ็ดสำรับด้วยกัน โป๊ยก่ายถามว่า ทำไมพี่จึงแก้ได้ง่าย ๆ ดังนั้นเล่า เห้งเจียบอกว่าจะต้องแก้ทำไมอันที่จริงตำบลนี้เขาเรียกว่า เขาปั๊วซือเนี้ยในหมู่บ้านนั้น เรียกว่าปั๊วซือต๋อง เปนที่ถ้ำปิศาจอยู่ในถ้ำนั้น มีปิศาจหญิงเจ็ดคนบัดนี้มันจับอาจาริย์เรามัดแขวนอยู่บนขื่อ ตัวมันพากันไปอาบน้ำร้อน มันคิดกันว่า ถ้ามันอาบน้ำแล้วจะกลับมากินเนื้ออาจาริย์ พี่/*180จึงตามไปดูมันจนถึงสะน้ำ พวกมันพากันแก้ผ้าเปลือยกายลงเล่นน้ำหมดทั้งเจ็ดคน พี่คิดจะตีเสียให้ตายก็คิดขึ้นมาได้ว่า ฆ่าผู้หญิงจะมีชื่อเสียงเกียรติยศอย่างไร กลับจะพาให้ชื่อเสียงเสียไปด้วยเสียอีก คิดเห็นดังนี้แล้ว จึงแปลงเปนนกเหยี่ยวโฉบเฉี่ยวเอาผ้าเสื้อมันมาหมด มันคงไม่กล้าขึ้นจากน้ำยังจะยืนแช่น้ำอยู่ เราพากันรีบไปช่วยอาจาริย์ออกจะได้พากันไป
โป๊ยก่ายพูดว่า ที่การอย่างนี้ก็เหมือนไว้รากเง่าให้มันงอกอีกได้ ไปพบแล้วทำไมไม่ฆ่าเสียให้สิ้นเล่าจะเอาไว้ทำอะไรอีก ใจข้าพเจ้าคิดว่ากลับไปฆ่ามันเสียก่อนแล้วจึงไปแก้อาจาริย์จะดีกว่า เห้งเจียพูดว่า เจ้าอยากไปตีก็ไปเถิดแต่ข้าไม่ไปแล้ว โป๊ยก่ายมีความยินดียิ่งนัก จึงกระเกรียมตัวให้มั่นคงแข็งแรงแบกคราดเหล็กเดินไปที่สะน้ำครั้นถึงก็ยืนแอบแลดู เห็นนางทั้งเจ็ดคน แก้ผ้าเปลือยกายอาบน้ำยังพากันยืนบ่นอยู่ในน้ำว่า อีนกเหยี่ยวตายโหงอีแมวจิกหัว มึงช่างแกล้งเฉี่ยวเอาเสื้อผ้าของกูไปหมด ทำให้กูขึ้นจากน้ำไม่ได้ โป๊ยก่ายยืนฟังอยู่นึกขยิ่มใจอดไม่ได้ก็เดินมาริมสะ ร้องเรียกว่า แม่น้องขอให้พี่อาบน้ำด้วยสักคนหนึ่งได้ไหม
ฝ่ายนางปิศาจทั้งเจ็ดคน ได้ยินแลเห็นโป๊ยก่ายก็โกรธพูดว่า แกเปนผู้ชายอะไรหน้าด้านดังนี้ เขาเปนผู้หญิงจะมาอาบน้ำร่วมกันได้หรือ คำโบราณท่านย่อมว่าชายกับหญิงอายุเจ็ดขวบมิให้ร่วมที่กัน แกจะมาร่วมสะแกเห็นชอบอย่างไรหรือ โป๊ยก่ายหัวเราะตอบว่า/*181เวลากำลังร้อนจะหาน้ำอาบพอชื่นใจเท่านั้น เจ้าจะง้างเอาตำราที่ไหนมาขัดขวางเราไม่ฟังเสียงเจ้า โป๊ยก่ายวางคราดแล้วก็เปลื้องเสื้อผ้าโจนลงไป นางปิศาจเหล่านั้น เห็นโป๊ยก่ายลงน้ำก็มีความโกรธแค้นจะใคร่ฆ่าตีโป๊ยก่าย มิได้รู้ว่าโป๊ยก่ายชำนาญในทางน้ำ โป๊ยก่ายแปลงเปนปลาช่อนตัวดำว่ายน้ำอยู่ ด้วยน้ำนั้นใสนางทั้งเจ็ดก็แลเห็นตัวปลาถนัด จึงช่วยกันล้อมจับปลาก็ลอดหนีไปมาจับหาได้ไม่ จนมีความเหน็ดเหนื่อยทุกคน โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็แปลงกลับเปนรูปเดิมขึ้นจากน้ำ เอาเสื้อผ้านุ่งห่มเสร็จแล้ว ก็จับคราดเหล็กมายืนอยู่ข้างสะร้องบอกว่า เฮ้ยพวกปิศาจที่พวกมึงไล่จับปลาช่อนนั้นคือตัวกูนี้เอง
นางเหล่านั้นแลเห็นโป๊ยก่ายก็พากันตกใจ ถามว่านี่แกเปนคนมาจากไหน แกชื่อเรียงเสียงไรทำไมจึงทำวุ่นวายดังนี้ โป๊ยก่ายตอบว่า มึงอีพวกปิศาจไม่มีเงาหัวจึงไม่รู้จักเรา เราคืออยู่ประเทศจีนเมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าแผ่นดินให้อาจาริย์กูไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ยังประเทศไซที นามกูชื่อว่าตือโป๊ยก่าย พวกมึงฬ่อลวงจับอาจาริย์กูไปไว้ในถ้ำคิดจะกินเนื้อ ๆ อาจาริย์กูกินอร่อยนักไม่มีเนื้ออะไรจะสู้ได้ พวกมึงจงยื่นศีศะมากูจะสับด้วยคราคคนละทีให้มันสิ้นโคตรเง่า
พวกปิศาจหญิงได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นต่างก็ตกตลึง ยกมือไหว้ขอโทษโป๊ยก่ายว่า พวกข้าพเจ้ามีตาแต่ไม่รู้จักดูขอท่านได้/*182กรุณาพวกข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด อันอาจาริย์ของท่านนั้นข้าพเจ้าได้จับไว้จริง แต่หาได้ทำอันตรายไม่ ขอท่านได้ให้ทานชีวิตร์แก่พวกข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะยอมออกสะเบียงอาหารให้แก่ท่านเปนค่าเดินทางไปไซทีของท่านได้กรุณา โป๊ยก่ายได้ฟังจึงยกมือขึ้นสั่นห้ามว่าอย่าพูดอย่าพูดคำนี้ออกมา ซึ่งมึงพูดอ่อนหวานน้ำตาลทาก็โดยปราถนาจะลวงเรา เองอย่าพูดให้ป่วยการเสียเวลาเราไม่เชื่อเจ้าทั้งสิ้น โป๊ยก่ายก็เอาคราดสับคนละทีสองที พวกนางปิศาจเหล่านั้นก็วิ่งหลบหลีกสิ้นความอาย สองมือปิดที่ลับแล้วก็ขึ้นจากสะหนีมายืนอยู่ที่หอเล็ก ต่างก็แผลงฤทธิ์อานุภาพเสียงซ่า ๆ ชักไยออกจากสะดือพันสอดไปมาปิดมิดไม่แลเห็นพระอาทิตย์ บัดเดี๋ยวก็เปนปะทุนครอบโป๊ยก่ายไว้ โป๊ยก่ายแหงนหน้าขึ้นแลดูฟ้าก็มิได้เห็นแสงตวัน ตกใจคิดจะวิ่งหนีออกนอกประตู
ฝ่ายนางปิศาจเหล่านั้นชักไยปิดรีปิดขวางเต็มทั่วโป๊ยก่ายจะก้าวไปไยก็พันธ์ขายืนไม่ถนัดก็ล้มคว่ำลงกับพื้น ไยก็มัดกลมล้มลุกคลุกคลานยิ่งดิ้นรนสายไยก็ยิ่งพันแน่นจนดิ้นไม่ไหว สิ้นกำลังก็หมอบฟุบหลับอยู่กับที่ พวกนางปิศาจทั้งเจ็ดคน ครั้นแผลงฤทธิ์มัดโป๊ยก่ายไว้แล้ว ก็มิได้ทำอะไรพากันวิ่งกลับไปยังสำนักเดิม ครั้นมาถึงสะพานก็ร่ายเวทเรียกไยที่มัดโป๊ยก่ายกลับคืน พากันวิ่งเข้าไปในถ้ำเห็นพระถังซัมจั๋งยังอยู่ก็พากันหัวเราะ แล้วเดินเข้าไปข้างในเอาเสื้อผ้าสวมใส่นุ่งห่ม แล้วก็เดินไปที่หลังถ้ำร้องเรียกว่าอีเล็กๆ ลูกของ/*183แม่ไปข้างไหนหมด เหตุเดิมนางทั้งเจ็ดคนนี้ ชักใยขวางอากาศจะใคร่หาสัตว์กัน เผอิญมีแมลงผึ้งเจ็ดตัวบินมาติดไยปิศาจทั้งเจ็ดจับมาจะกิน นางผึ้งจึงอ้อนวอนขอชีวิตร์จะยอมเปนบุตร เพราะฉนั้นนางปิศาจจึงมิได้กินเลี้ยงไว้นางละคนเพื่อเปนบุตรเลี้ยง ในขะณะเมื่อนางปิศาจเรียกหา นางผึ้งน้อยทั้งเจ็ดก็วิ่งมาคุกเข่าลงกับพื้นถามว่า ท่านแม่จะมีธุระอะไรหรือจึงเรียกพวกข้าพเจ้า นางปิศาจจึงบอกว่าบัดนี้แม่ไปจับพระถังซัมจั๋งเมืองใต้ถังมาแขวนไว้ สานุศิษย์ของเธอติดตามมากระทำให้แม่มีความอาย ลูกจงช่วยแม่พากันไปขับให้มันไป ถ้ามีไชยชำนะแล้วพากันไปหาแม่ที่บ้านลุงเจ้า นางทั้งเจ็ดสั่งนางผึ้งแล้ว ก็พากันออกจากถ้ำเดินลัดไปบ้านพี่ชายของตน
ฝ่ายนางผึ้งทั้งเจ็ดต่างก็เกรียมตัวโดยแข็งแรงออกไปคอยสะกัดอยู่ที่สะพานศิลา โป๊ยก่ายถูกไยมัดก็หลับไปพักหนึ่ง ครั้นตื่นแล้วก็ตกใจแหงนหน้าแลดูไม่เห็นไยที่พัน จึงผุดลุกขึ้นเดินกลับมาทางเก่าหาเห้งเจีย ๆ ถามว่าทำไมหัวแลหน้าเจ้าจึงได้ฟกบวม โป๊ยก่ายบอกว่าข้าพเจ้าไปถูกอีปิศาจมันชักไยครอบไว้ มันกั้นรีกั้นขวางทั้งพื้นดินจนเดินไม่ได้ก็หกล้ม ครั้นไยนั้นสูญหายไปจึงมาได้ ซัวเจ๋งพูดว่าพี่จะไปหาไภยมาอีกแล้ว พวกปิศาจมันกลับไปมันคงจะทำร้ายอาจาริย์เปนแน่ พวกเราจงรีบไปช่วยพระอาจาริย์เถิด เห้งเจียก็ออกหน้าเดินมา โป๊ยก่ายก็จูงม้าตามหลังมา พอถึงสะพานแลไปเห็นปิศาจผึ้งทั้งเจ็ดขึ้นยืนอยู่บนสะพานร้องห้ามว่าช้าก่อนอย่าเพ่อเข้ามาเราอยู่นี่
/*184เห้งเจียแลไปเห็นก็หัวเราะแล้วพูดว่าอีเด็กเหล่านี้ กายสูงไม่ถึงศอก น้ำหนักก็ไม่เกินสิบชั่ง มึงเปนทารกอะไรที่ไหน ปิศาจผึ้งบอกว่าเราคือลูกสาวของนางทั้งเจ็ด เจ้าทำหมิ่นประมาทแม่ข้ายังไม่รู้ความผิดหรือ ยังจะกลับมาตีอีกหรือ เจ้าอย่าหนีไปจงระวังตัวให้ดี พวกปิศาจผึ้งก็ตรงเข้ามาทำร้ายโป๊ยก่าย เห็นดังนั้นก็เกิดโทโสจ้บศราดเหล็กฟันฟาดขนาบไป พวกปิศาจผึ้งเห็นโป๊ยก่ายมีกำลังมาก เห็นจะต่อสู้ไม่ได้ ก็แปลงกายเปนผึ้งโผบินขึ้นบนอากาศแผลงฤทธิ์ เกิดเปนผึ้งขึ้นนับแสนนับโกฎิ์ เต็มไปทั้งอากาศตรงเข้าต่อยตามหูตามตาตามตัวปัดไม่ทัน โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นร้องว่าพี่ดูถูกตัวเล็ก ๆ เห็นหรือไม่ เห้งเจียว่าเราไม่ต้องวิตก เราสามารถจะแก้ได้ พูดแล้วก็ถอนขนในตัวออกเส้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว แล้วพ่นออกไปแปลงเปนนกยางขาวนกกาน้ำนกกะทุงนกยางกรอกบินร่อนบนอากาศ แล้วโผเข้าไปในหมู่ผึ้งเก็บกิน บัดเดี๋ยวผึ้งเหล่านั้นก็สูญหายไปสิ้น สามพี่น้องก็เดินข้ามสะพานมาเข้าในถ้ำ แลไปเห็นอาจาริย์แขวนอยู่บนขื่อ โป๊ยก่ายว่าอาจาริย์อยากเข้ามาในถ้ำจึงถูกแขวน ข้าพเจ้าก็ถูกล้มคว่ำปากคอหน้าตาบวม
เห้งเจียถามว่าอีพวกปิศาจมันไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งบอกว่าเห็นมันวิ่งเปลือยกายมาในถ้ำเรียกลูกมันแล้วมันก็ออกไป พี่น้องทั้งสามก็ถือเครื่องมือเข้าไปค้นหาก็ไม่เห็น จึงพากันกลับออกมานิมนต์อาจาริย์ขึ้นม้าออกเดิน เห้งเจียจึงพูดว่าต่อไปพายน่าอาจาริย์อย่า/*185ได้ขืนไปอีกเลย ต้องไว้ธุระพวกข้าพเจ้าไปทำธุระแทนให้ พระถังซัมจั๋งว่าทีหลังให้หิวจนตายก็ไม่ไปอีกแล้ว โป๊ยก่ายก็เที่ยวเก็บฟืนแห้งมากองสุมเผาห้องหอไหม้เปนจุนไปทั้งสิ้น อาจาริย์กับสิศย์ก็ตั้งใจหมายปราจิณทิศออกเดินไป
ครั้นออกจากถ้ำนั้นแล้วก็ขึ้นทางใหญ่ เดินมาสักครู่หนึ่งแลไปก็เห็นข้างริมทางมีห้องหอตึกรามเปนลำดับเรียงรายเปนทิวแถว พระถังซัมจั๋งจึงยอม้าถามว่าที่ตรงนั้นเปนแห่งใดจงดูทีหรือ เห้งเจียหันหน้าไปดูเห็นรอยที่มีน้ำลำห้วยไหลน้ำใสมีแสงฟุ้งขึ้นดุจสีเพ็ชร์แลเงิน ต้นไม้ดอกไม้หอมระรื่นดูสง่างาม แลร่มรื่นน่าสำราญ ดูดังวิมานสวรรค์ เห้งเจียบอกแก่อาจาริย์ว่าที่ตรงนั้นดูเหมือนกับมีพระอารามเดินไปถึงจึงจะรู้แน่ได้ อาจาริย์กับสิศย์ก็พากันเดินมายังน่าประตูพิเคราะห์ดู ที่บนประตูมีแผ่นศิลาจารึกอักษรไว้สามตัวว่า (อึ้งฮวยก๊วน) โป๊ยก่ายพูดว่าอึ้งฮวยก๊วนนี้ คือสำนักของอิสี เราเข้าไปหาสนทนาเล่น ฝ่ายอิสีนั้นนุ่งห่มผิดแก่ทางพระ แต่ความปฏิบัติก็คล้าย ๆ กัน ซัวเจ๋งพูดว่าพี่โป๊ยก่ายคิดดังนั้นเห็นจะดี เราเข้าไปชมดู ถ้าสมคะเนเราจะได้หาเข้าให้อาจาริย์ฉัน พระถังซัมจั๋งก็เห็นชอบด้วย จึงพากันเดินเข้าไปถึงประตูชั้นสอง เห้งเจียพูดว่าฤๅษีนี้คงประกอบยาแลเล่นอัคคีเปนทางกะสิน อาจาริย์กับสิศย์พากันเดินเรื่อยเข้าประตูชั้นสอง แลไปเห็นสำนักใหญ่ข้างระเบียงทิศ/*186ตวันออก มีเตาสือคนหนึ่งนั่งปั้นยาอยู่ พระถังซัมจั๋งร้องเรียกว่าท่านใต้เซียนอาตมมาคำนับ เต้าสือคนนั้นตกใจหันหน้ามาดู ก็ทิ้งยาลุกไปหยิบเสื้อแล้ว ลงบันไดมารับเชิญว่า เชิญท่านเข้ามานั่งข้างใน เต้าสือก็เปิดประตูพาพระถังซัมจั๋งเข้าข้างใน พระถังซัมจั๋งก็ตามเต้าสือนั้นเข้ามา แลขึ้นไปบนที่บูชาเห็นมีรูปพรหมซัมเชงบูชาอยู่ พระถังซัมจั๋งเข้าไปจุดธูปบูชาแล้ว จึงนั่งลงที่เก้าอี้ปราไสยสนทนาแก่เต้าสือ เต้าสือจึงให้คนไปจัดหาน้ำชามา เด็กคนใช้ก็ไปจัดหาน้ำร้อนน้ำชา บังเอินมาพบพวกพยาบาทกันเข้า
อันเหตุเดิมที่ถ้ำปั๊วซือต๋องนี้ นางทั้งเจ็ดเปนอาจาริย์เดียวกับเต้าสือคนนี้ ตั้งแต่เรียกลูกมันออกสู้รบแก่เห้งเจียแล้ว ก็พากันหนีมาแอบอยู่ในสำนักนี้ นั่งเย็บปักอยู่ข้างใน เมื่อเห็นเด็กทั้งสองคนเข้ามาจัดหาน้ำร้อนน้ำชา ก็ถามว่าเจ้าหนูแขกที่ไหนมาหรือจึงได้รีบร้อนดังนี้ เด็กนั้นบอกว่ามีพระสงฆ์สี่คนมาหาพระอาจาริย์ จึงให้พวกข้าพเจ้ามาหาน้ำชาไปเลี้ยง นางปิศาจจึงถามว่ามีพระสงฆ์หน้าขาว ๆ หรือเด็กบอกว่ามี ถามว่ามีอ้ายปากยาวหูใหญ่ด้วยหรือ เด็กบอกว่ามี นางทั้งเจ็ดจึงสั่งเด็กว่าเจ้าเอาร้อนน้ำชาไปให้แล้วจงขยิบตาให้อาจาริย์เข้ามานี่ เรามีธุระร้อนจะพูดให้ฟัง เด็กนั้นรับคำแล้วยกน้ำชาออกไปเลี้ยงแขกจึงขยิบตาให้อาจาริย์รู้สึก เต้าสือรู้ทีก็ลุกขึ้นพูดปราไสยแก่พระถังซัมจั๋ง ว่านิมนต์ท่านนั่งฉันให้สบาย ข้าพเจ้ามีธุระจะไปสักประเดี๋ยวจะกลับมา พูดแล้วเต้าสือก็เดินเข้า/*187ไปข้างใน เห็นนางทั้งเจ็ดคุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้แล้วพูดว่าท่านพี่ได้ทราบ
เต้าสือก็พยุงนางให้ลุกขึ้นแล้วถามว่า เจ้ามีธุระเหตุการอะไรหรือ เมื่อแรกมาทำไมจึงไม่บอก มาวันนี้ประกอบยาต้องห้ามมิให้เห็นสตรี พี่ไม่ทันบอกให้เจ้ารู้ แลเดี๋ยวนี้ก็มีแขกมาอยู่ข้างนอกเจ้ามีธุระอะไรแล้วจึงค่อยพูด
นางปิศาจเหล่านั้นพูดว่า ท่านพี่ได้ทราบเพราะเหตุที่แขกนี้มาจึงมีเรื่อง หากคอยแขกนั้นไปแล้ว จะบอกให้ท่านพี่ฟังก็ไม่มีประโยชน์อะไร ที่แขกมานั้นคือพระสงฆ์เมืองใต้ถังจะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก เมื่อเช้ามาที่ถ้ำข้าพเจ้าบิณฑบาตอาหาร ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ฟังเขาเล่าลือกันว่า พระถังซัมจั๋งองค์นี้ ได้บวชปะฏิบัติความบริสุทธิ์มาสิบชาติแล้ว สำเร็จภากบริบูรณ์ หากผู้ใดได้กินเนื้อเธอก้อนหนึ่งอายุจะยืนนาน เพราะฉนั้นข้าพเจ้าช่วยกันจับไว้แล้ว ถูกอ้ายปากยาวหูใหญ่มันกั้นพวกข้าพเจ้าอยู่ที่สระ ต็อกโก๊จั๊ว มันลักเอาผ้าเสื้อไปเสีย แล้วมันก็โดดลงในสระอาบน้ำปนกับข้าพเจ้า แลมันแปลงเปนปลาช่อนเที่ยวว่ายเวียนลอดแข้งลอดขา จะใคร่ทำการข่มขี่ข้าพเจ้าเห็นข้าพเจ้าไม่ยอม มันจึงเอาคราดเหล็กไล่ตีไล่สับพวกข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าไม่รู้ทันก็จะถึงแก่ความตาย ข้าพเจ้าทั้งหลายจึงไม่คิดแก่ความอาย จึงวิ่งหนีขึ้นจากน้ำได้รอดชีวิตร์ จึงให้หลานท่านพี่ออกไปสู้รบแก่มัน ยังไม่รู้ว่าตายเปนประการใด ข้าพเจ้าหนีหาหาท่าน/*188พี่ทางนี้ก็ยังหาทราบไม่ ขอท่านพี่ได้เห็นแก่พวกข้าพเจ้าที่ได้ร่วมอาจาริย์กัน ขอให้ช่วยแก้แค้นให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด
เต้าสือได้ฟังนางทั้งเจ็ดเล่าให้ฟังดังนั้น ก็มีความโกรธสีหน้าผิดปรกติ พูดว่าพวกพระสงฆ์เหล่านี้ มีความหมิ่นประมาทไม่มีธรรมเนียม น้องทั้งหลายอย่ามีความวิตกจงวางใจเถิด ไว้ธุระพี่จะคิดอุบายแก้แค้นแทนให้ นางเหล่านั้นก็ทำความเคารพขอบคุนพูดว่าหากพี่ลงมือแล้วพวกข้าพเจ้าจะระดมเข้าช่วย เต้าสือบอกว่าไม่ต้องตี ๆ ก็สู้ไม่ได้ เจ้าทั้งหลายตามพี่ไปดู นางเหล่านั้นก็ลุกขึ้นเดินตามไป เต้าสือก็เข้าห้องในเอาบันไดพาดขื่อ แล้วปีนขึ้นไปหยิบเอาหีบยาเล็กลงมา ไขกุญแจหีบเอาห่อยาออก ยานี้คือประกอบทำด้วยมูลนกต่าง ๆ กวาดเก็บเอารวมน้ำหนักพันชั่ง ใส่หม้อทองแดงต้มเขี้ยวจนคงเหลือเท่าขันล้างหน้า แล้วประสมเขี้ยวไปอกจนเหลือเท่าผลตะขบใหญ่ก็เปนยาพิศม์อันวิเศษ หากเอาลิ้นลิ้มรศก็ทันถึงที่ตาย เต้าสือจึงหยิบมาให้นางทั้งเจ็ดดู พูดว่ายานี้ประสิทธิ์คุณนัก หากให้มนุษย์ธรรมดากินสกหลีหนึ่งก็จะสิ้นชีวิตร์ทันที หากพวกฤๅษีเซียนกินสองหลีก็สิ้นชีวิตร์ หากพวกสงฆ์เหล่านี้เธอบวชเรียนสำเร็จภาคอันเชึ่ยวขาญสักสามหลีก็ตาย จงไปหยิบตาเต็งมาที่ นางคนหนึ่งจึงลุกไปหยิบตาเต็งมาให้เต้าสือ ๆ เอายาปันเปนสี่ส่วน ๆ ละสามหลีเอาถ้วยชาใส่สามถ้วย ถ้วยหนึ่งเอาพุดซาดำใส่สองถ้วยไม่ใส่ยาใส่ถ้วยไว้ถ้วยหนึ่ง ครั้นปันเสร็จแล้วก็เอาใส่ถาดไว้ห้าถ้วย จึงสั่ง/*189นางทั้งเจ็ดนั้นว่า หากพี่ออกไปถามดูไม่ใช่พระถังซัมจั๋งก็ชั่งเถิด หากแน่ว่าพระถังซัมจั๋งมาจากเมืองใต้ถังแล้ว พี่เรียกให้เอาน้ำชามาน้องจงให้เด็กยกออกไป ให้เธอกินแล้วก็ตายทุกคน นั้นแลพี่จะแก้แค้นให้ นางทั้งเจ็ดได้ฟังเต้าสือชี้แจงดังนั้นก็มีความยินดีเปนที่สุด
เต้าสือครั้นสั่งเสร็จแล้ว ก็ผลัดเสื้อออกมายกมือทำคำนับพระถังซัมจั๋งพูดว่า ข้าพเจ้าเข้าไปข้างในสั่งให้พวกเด็ก ๆ จัดหาเครื่องแจมาถวายสักเวลาหนึ่ง พระถังซัมจั๋งพูดว่า อาตมภาพมาหาโดยความนับถือ มิได้ตั้งใจจะมารบกวน ให้ท่านได้ความลำบากดังนี้ เต้าสือหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์กับข้าพเจ้าก็เปนคนบวชเรียนเหมือนกัน เห็นสำนักกุฎีแล้วก็คงมีความอิ่มเอิบ จะเกรงใจถ่อมตัวทำไมมี ข้าพเจ้าขอถามท่านอาจาริย์อยู่สำนักวัดไหนมาด้วยกิจธุระอันใด จึงได้มาจนถึงที่นี่
พระถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพนี้เปนคนชาวเมืองใต้ถัง เพราะมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้ไปยังไซทีเพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม จึงได้ข้ามมาถึงสำนักแห่งท่าน จะใคร่เข้ามานะมัศการ เต้าสือได้ฟังดังนั้น สีหน้าก็ชื่นบานพูดว่า ท่านอาจาริย์มีความซื่อตรงกะตัญญูมีบุญอะภินิหารอันใหญ่ ข้าพเจ้ามิได้รับรองให้เต็มเคารพ ขอท่านได้อนุญาตให้โอกาศแก่ข้าพเจ้าเถิด จึงร้องเรียกพวกเด็ก ๆ ให้ยกน้ำชามา แลสั่งให้จัดเครื่องแจ เด็กเหล่านั้นก็วิ่งเข้าไปข้างใน พวกหญิงเหล่านั้นก็ชี้ให้เด็กยกน้ำถ้วยที่ถาดนั้นออกไป เต้าสือสอง/*190มือยกถ้วยหนึ่ง ถวายพระถังซัมจั๋ง ยังอีกสามถ้วย เธอเห็นโป๊ยก่ายรูปร่างใหญ่โต คิดว่าเปนสานุสิศย์ที่ ๑ จึงยกถ้วยหนึ่ง ซัวเจ๋งว่าที่สองก็ยกให้ถ้วยหนึ่ง เห็นเห้งเจียรูปร่างเล็ก ๆ จึงให้ถ้วยที่สาม เห้งเจียรับถ้วยมาตาชะแง้ดูในถาด เห็นมีอีกถ้วยหนึ่งพุดซาผลสีดำ จึงพูดว่าในถาดนั้น ขอให้ข้าพเจ้าเปลี่ยนเอาเถิด
เต้าสือหัวเราะพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ปิดท่านดอก ที่แถบนี้ผลไม้ไม่บริบูรณ์ ข้าพเจ้าพึ่งให้ค้นหาข้างหลังสำนักมาได้ผลพุดซาสุกสิบสองผล ปันเปนสี่ส่วนเอามาคำนับท่านพอเปนที่ชื่นใจ ส่วนข้าพเจ้าไม่ควรจะตอบเปนธรรมเนียม จึงเอาสองผลพุดซาอย่างต่ำพอนั่งกินเปนเพื่อนท่านทั้งสี่พอเปนกิริยาที่นับถือเท่านั้น
เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ทำไมท่านจึงพูดดังนั้นเล่า โบราณท่านย่อมว่า อยู่กับบ้านไม่ใช่จนทางจน จนก็ต้องฆ่าคน ท่านเต้าสืออยู่กับบ้านทำไมจึงถ่อมตัวว่าจน ขอให้ท่านเปลี่ยนแก่ข้าพเจ้าเถิด พระถังซัมจั๋งว่าท่านใต้เซียนมีจิตรโอบออมรักเราจงกินเถิด เห้งเจียจะเปลี่ยนอะไรที่ไหนเล่า เห้งเจียจึงรับถ้วยมาเอามือซ้ายปิดปากถ้วยไว้แล้วคอยดู โป๊ยก่ายกำลังหิวอยาก เห็นในถ้วยมีผลพุดซาสามผล หยิบใส่ปากกลืนเข้าไปในท้อง พระถังซัมจั๋งซัวเจ๋งก็กินทั้งสามคน พอตกถึงท้องในทันใดนั้น โป๊ยก่ายสีหน้าก็ผิดปรกติซัวเจ๋งน้ำตาก็ไหลออกมาพรั่งพราย พระถังซัมจั๋งก็อาเจียร ต่างก็เมามึนล้มลงกับที่ เห้งเจียก็รู้ศึกว่าถูกยาพิศม์ทั้งสามคน ก็โกรธจึงเอาถ้วย/*191ที่ถืออยู่นั้นคว่างไปตรงหน้าเต้าสือ ๆ ก็เอามือเสื้อรับ ถ้วยก็ตกลงกับพื้นแตกกระจายไป เต้าสือก็โกรธพูดว่าอ้ายคนนี้อยาบช้าทำไมทำถ้วยของเราแตกไปดังนี้ เห้งเจียพูดว่ามึงดูสามคนนั้นว่ากระไร เรามิได้เกี่ยวข้องอะไรแก่เจ้าเลย เหตุใดเจ้าจึงเอายาพิศม์มาให้อาจาริย์เรากินดังนี้ เต้าสือพูดว่าอ้ายสัตว์เดระฉานมึงทำร้ายมาแล้วมึงเข้าใจว่ากูไม่รู้หรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพึ่งมานี่ก็ยังมิได้กล่าวคำอยาบช้าแลทำอะไรแก่เจ้าเลย เต้าสือถามว่าเจ้าเคยแวะที่ถ้ำปั๊วซือต๋องบิณฑบาตหรือเปล่า แลได้ไปอาบน้ำที่สระต๊อกโก๊จั๊วหรือเปล่า เห้งเจียว่าที่สระนั้นคือนางปิศาจทั้งเจ็ด เจ้าพูดคำนี้ออกมาเจ้าก็เปนพวกปิศาจมึงก็เปนปิศาจเหมือนกัน มึงจงกินตะบองสักทีหนึ่งว่าแล้วเห้งเจียก็ชักตะบองกายะสิทธิ์ออกจากหู แกว่งไปทีหนึ่งแล้วตีลงตรงหน้าเต้าสือ ๆ ก็หลบหันกลับเข้าไปเอาเกี่ยมวิเศษออกมาต่อสู้กัน ฝ่ายพวกปิศาจหญิงทั้งเจ็ดคน ก็พากันออกมาร้องว่าไม่ต้องลำบากถึงท่านพี่ ไว้พวกข้าพเจ้าจะจับมันเอง
เห้งเจียแลเห็นนางเหล่านั้นก็บังเกิดโทษะขึ้น ยกตะบองขึ้นตีขนาบเข้าไปมิได้รอรั้ง ปิศาจทั้งเจ็ดก็แก้เอี๊ยมออกจากอก แผลงฤทธิ์ออกมาเปนไยร้อยสอดเปนเพดานครอบเห้งเจียไว้ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หกขะเมนขึ้นทีหนึ่งทะลุไยนั้นออกไปยืนอยู่บนอากาศ พิเคราะห์ดูเห็นพวกปิศาจช่วยกันร้อยสอดมุงไปมา บัดเที่ยวใจก็ปิดสำนักห้องหอตุกรามแลไม่เห็นทั้งสิ้น เห้งเจียแลเห็นดังนั้นออกปากว่าร้ายแรง/*192จริง เมื่อแรกเรามิได้โดนฝีมือมัน โป๊ยก่ายไปถูกเขาจึงได้ล้มคว่ำล้มหงายอย่างนี้เอง อาจาริย์กับน้องก็ถูกยาพิศม์ของมันแล้ว เราก็มิได้รู้เหตุเดิมมันว่าเปนประการใด จำเราจะต้องถามภูมิ์เจ้าที่ดูหากจะรู้ได้ คิดแล้วเห้งเจียก็ร่ายพระเวทวิทยาเรียกภูมิ์เจ้าที่ ๆ ก็มาในทันใด เห้งเจียจึงถามว่าท่านเข้าใจอย่างไรว่านางปิศาจทั้งเจ็ดนี้มันชักไยออกมานั้นเปนปิศาจชะนิดใดมาจากไหน
พระภูมิ์เจ้าที่จึงแจ้งความว่า มันมาอยู่ที่นี่ยังไม่ถึงสิบปี แต่เมื่อสามปีก่อนข้าพเจ้าเห็นมันถอดรูปเดิมออก คือเปนตัวแมลงมุมเจ็ดตัวที่คลายไยออกนั้นคือไยแมลงมุม เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดว่าท่านจงกลับไปยังที่เดิมของท่านเถิด ภูมิ์เจ้าที่ก็คำนับลาเห้งเจียไป เห้งเจียก็มาที่สำนักปิศาจอึ๊งฮวยก๊วนถอนขนหางออกเจ็ดสิบเส้น ก็เป่าให้แปลงเปนรูปเห้งเจียน้อย ๆ เจ็ดสิบตน ทุก ๆ ตัวถือตะบองเหล็กคนละอัน เห้งเจียเองก็ถือตะบองยืนอยู่ข้างน่า จึงสั่งให้พร้อมกันเขข้าระดมเอาตะบองตีกวาดม้วนเข้าประมาณหนักสักสิบชั่ง นางทั้งเจ็ดก็ติดอยู่ในไยนั้น เห็นเปนตัวแมลงมุมเจ็ดตัวโตสักเท่ากระถางปากแดง ร้องขอชีวิตร์แก่เห้งเจียน้อย ๆ ก็เอาตะบองกดไว้ เห้งเจียว่าอย่าทำมันให้มันเอาอาจาริย์กับน้องมาคืนให้จึงจะยกชีวิตรให้แก่มัน นางปิศาจเหล่านั้นก็ร้องบอกแก่เต้าสือว่าท่านจงปล่อยอาจาริย์กับน้องของเธอออกมาให้เธอเสียเถิด ชีวิตร์ข้าพเจ้าทั้งเจ็ดนี้จะได้รอดจากความตาย
/*193เต้าสือกระโดดออกมาร้องว่า เราจะกินเนื้อถัวซัมจั๋งช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีความโกรธยิ่งนัก จึงพูดว่ามึงไม่เอาอาจาริย์มาคืนให้กู มึงจงดูน้องสาวของมึงให้เห็นแก่ตา เห้งเจียก็เอาตะบองฟาดแมลงมุมตายหมดทั้งเจ็ดตัว ศพแมลงมุมดุจถุงไล่แป้งโลหิตไหลนอง เห้งเจียก็เรียกขนกลับเข้าตัวตามเดิม แล้วก็ตรงเข้าตีเต้าสือ ๆ ก็เอาเกี่ยมรับไว้ รบสู้กันโดยกำลังความสามารถบุกบั่นฟันฟาดกันไปมาได้ห้าหกสิบเพลง ฝ่ายปิศาจเต้าสือกำลังก็อ่อนลงจึงถอดเสื้อโนตัวออกแล้วก็ยกมือขึ้น ด้วยไต้รักแร้ มีตาตั้งพันทุก ๆ ตาฟุ้งออกมากเปนแสงทองคลุมครอบเห้งเจียไว้ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็กลับไปกลับมาออกไม่ได้ดุจอยู่ในถังครอบ ธุรนธุรายจึงกระโดดขึ้นไปทีหนึ่งก็ตกลงมารู้สึกเจ็บศีศะ จึงเอามือลูบดูก็เห็นบวมช้ำคิดเสียใจว่า หัวของเราวันนี้ไม่ดีเสียแล้ว แต่ก่อนนั้นทั้งมีดทั้งขวานแลอาวุธต่าง ๆ ก็ไม่ทำอะไรได้ วันนี้ไปโดนแสงปิศาจเข้าก็บวมไปแลเจ็บดังนี้ จึงคิดว่าข้างไหนก็ไปไม่ได้ จำจะต้องหนีลงข้างดินจึงจะไปได้ คิดดังนั้นแล้วก็ร่ายพระเวทคาถาไหวกายาแซกพระธรณีหนีลงไปใต้ดิน ก็ออกพ้นไปยี่สิบโยชน์ ที่แสงรอบนั้นประมาณสิบโยชน์ เห้งเจียออกมาพ้นแล้ว กำลังก็อ่อนเปลี้ยระบมไปทั้งกาย นึกถึงอาจาริย์น้ำตาก็ไหลลงอาบหหน้า ในขณะเมื่อเห้งเจียนั่งร้องไห้อยู่นั้น ได้ยินเสียงเรียกอยู่ข้างหลังเขาจึงหันไปดู ก็เห็นหญิงขราคนหนึ่งนุ่ง/*194ขาวห่มขาวมือขวาถือถาดเข้า มือซ้ายถือกระดาดเงินกระดาดทองเดินพลางร้องไห้พลาง เห้งเจียสั่นศีศะแล้วออกปากพูดว่า เราร้องไห้มาปะรองไห้เข้าอีก โทมนัศก็มาปะโทมนัศเข้าอีกฉนี้ หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าร้องไห้ด้วยเหตุอะไร จำเราจะต้องถามดูให้รู้เรื่อง พอหญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เห้งเจียจึงย่อตัวถามว่าท่านแม่จะไปข้างไหน ร้องไห้ถึงใครที่ไหนหรือ นางนั้นยิ่งสะอึกสะอื้น แลพูดว่าสามีของข้าพเจ้าไปซื้อไม้ไผ่ที่สำนักอึ้งฮวยก๊วน เจ้าของอึ้งฮวยก๊วนโต้ตอบพูดจากัน มันเอายาพิศม์ไส่ให้ผัวข้าพเจ้ากินตาย ข้าพเจ้าจึงเอาเข้าน้ำกระดาดมาเส้นไหว้เปนผัวเมียรักกัน เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็คิดถึงอาจาริย์ขึ้นมาหน้าหนิ้วคิ้วย่นก็ร้องไห้ หญิงชะราก็โกรธจึงพูดว่าข้าพเจ้าคิดถึงผัวจึงร้องไห้ ตัวเกี่ยวข้องอะไรด้วย จึงมาร้องไห้ล้อเราดังนี้ เห้งเจียบอกว่าท่านแม่อย่าโกรธข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าคือคนชาวเมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้อาจาริย์ข้าพเจ้าไปไซที ข้าพเจ้านามเรียกว่าซึงหงอคง เหตุข้ามมาถึงที่หยุดพักที่ในสำนักนั้น ไม่รู้ว่าปิศาจอะไรเอายาพิศม์ใส่ในผลพุดซาให้อาจาริย์แลน้องกิน รวมทั้งม้าก็ติดอยู่ในสำนักนั้น รอดแต่ข้าพเจ้าเพราะไม่กินของมัน ได้สู้รบแก่มันครึ่งวันมาแล้ว มันแก้เสื้อออกที่ใต้ร้กแร้มันทั้งสองข้างมีตามากนับพัน ฟุ้งออกไปเปนแสงทองคลุมครอบข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าหนีมุดดินมาได้เดี๋ยวนี้กำลังคิดถึงอาจาริย์ก็นั่งร้องไห้ ครั้นเห็นท่านแม่มาจึงได้ถามถึงเหตุผล ท่านแม่ยังมีเข้าน้ำมาเส้นตอบแทนสามี /*195อาจาริย์ข้าพเจ้าตายก็ไม่มีอะไรสักสิ่งหนึ่งซึ่งจะได้ตอบแทน เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงแค้นขึ้นมาก็ร้องไห้ ความจริงมิได้คิดที่จะล้อเลียนอะไรเลย หญิงชราผู้นั้น คำนับตอบแล้วพูดว่าข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านถูกไภยร้ายอย่างนั้น ได้ทราบเพราะท่านพูดออกมา ท่านไม่ทราบหรือเต้าสือนั้น นามเรียกว่าแปะงั้นหม้อกุน คือท้าวพันตา แลเรียกโตมักกวั่ย คือปิศาจตามาก หากท่านเปลี่ยนแปลงหนีรอดสายทองนั้นมาได้ข้าพเจ้าจะบอกให้ไปเชิญท่านผู้วิเสศนั้นจึงจะปราบทำลายแสงทองนั้นได้ เห้งเจียได้ฟังก็ดีใจ กามว่าท่านแม่ได้โปรดชี้แห่งให้ข้าพเจ้าด้วยท่านผู้วิเศษอยู่แห่งใด หญิงชะราพูดว่า ข้าพเจ้าจะชี้ให้ไปเชิญมาแก้แค้นให้ได้โดยแท้ แต่ที่อาจาริย์นั้นแก้ไมได้ เห้งเจียถามว่าทำไมจึงจะแก้ไมได้ ขอท่านแม่ได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบด้วย แม่หญิงพูดว่า ยาพิศม์นั้นร้ายนักแม้ว่ากินเข้าไปสามวันแล้ว กระดูกเล็กใหญ่ก็จะป่นเลอียดไปทั้งสิ้น หนทางที่จะไปกลัวจะช้ามาไม่ทันแก้ เห้งเจียพูดว่า บางทีจะไปมาใกล้ไกลเท่าใดก็อยู่ในครึ้งวันเพราะข้าพเจ้าชำนาญเหาะได้ แม่หญิงบอกว่าหากท่านเหาะได้แล้วเราจะบอกให้ คือทางนั้นประมาณพันโยชน์ ที่แห่งนั้นมีภูเขาใหญ่นามเรียกว่า (จี๋หุ้นซัว) ในเขานั้นมีถ้ำเรียกว่า (เชยฮวยต๋อง) มีผู้วิเศสนนามเรียกว่า (ไผ้นาฝอ) เธอปราบกำจัดปิศาจนี้ได้ เห้งเจียถามว่าภูเขานั้นอยู่ข้างทิศไหน นางเอามือชี้บอกว่าตรงทิศอาคะเณไปนั้นและ เห้งเจียหันหน้าไปดูทิศแล้วหันกลับมาก็ไม่เห็น/*196แม่หญิงนั้น จึงแหงนหน้าขึ้นไปดูเห็นเปนเจ้าแม่ (ลี่ซัวเล่าโป๊) เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปตามยกมือขอบคุณ แล้วถามว่าเจ้าแม่เล่าโป๊ไปข้างไหนมาหรือ จึงได้มาชี้แจงให้ข้าพเจ้า เล่าโป๊บอกว่าข้าพเจ้าไปที่ประชุม (เล่งฮวยหวย) กลับมา เห็นอาจาริย์ของใต้เซียถูกภัยร้ายจึงได้มาช่วย ท่านจงรีบไปเชิญผู้วิเศษมาเถิด อย่าบอกว่าข้าพเจ้าชี้ให้ ด้วยผู้วิเศษมักจะโกรธคนง่าย ๆ เห้งเจียก็คำนับลาเหาะละลิ่วมาบัดเดี๋ยว ก็ถึงเขาจี๋หุ้นซัว จึงหยุดแลดูเห็นถ้ำเชยฮวยต๋อง ก็ลดลงยังพื้นเดินเข้าไปเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นคนดูเงียบสงัด ไก่แลสุนักข์ก็มิได้ยินเสียง นึกในใจว่าเห็นท่านผู้วิเศษจะไม่อยู่ดอกกระมัง ก็เดินเข้าไปอีกพักหนึ่ง แลไปก็เห็นนางหญิงคนหนึ่งมีกิริยาเปนผู้ถือบวชนั่งอยู่บนเตียง เห้งเจียก็เข้าไปยกมือพูดว่าท่านไผ้นาฝอข้าพเจ้าคำนับ นางนั้นก็ลงจากเตียงคำนับตอบ พูดว่าข้าพเจ้าไม่ทันออกไปรับท่านใต้เซีย ท่านไปข้างไหนมาหรือ เห้งเจียถามว่าท่านทำไมรู้จักข้าพเจ้า ไผ้นาฝอจึงพูดว่า เมื่อเวลาท่านทำวุ่นวายบนสวรรค์ในรอบท้องฟ้าใครจะไม่รู้จักท่าน เห้งเจียบอกว่าบัดนี้ ข้าพเจ้าถือศีลเข้าเพศสัมมาทิฐิแล้ว ท่านไม่ทราบหรือ ไผ้นาฝอว่าท่านกลับใจได้ดีแล้ว ข้าพเจ้าพลอยโมทะนาด้วย เห้งเจียบอกว่า บัดนี้ข้าพเจ้าตามพระถังซัมจั๋งจะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมยังประเทศไซที ข้ามมาถึงสำนักอึ้งฮวยก๊วน ปิศาจเต้าสือเอายาพิศม์ใส่ให้อาจาริย์ข้าพเจ้ากินล้มลง ข้าพเจ้าจะต่อสู้แก่มัน ๆ แผลงฤทธิ์/*197อานุภาพเปนแสงทองมาคลุมครอบข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าแผลงฤทธิ์ดำดินหนีออกมาได้ ข้าพเจ้าทราบว่าท่านแม่มีฝีมืออาจจับปิศาจนี้ได้ จึงมาเชิญให้ไปช่วยสักครั้งหนึ่ง ไผ้นาฝอถามว่านี่ใครบอกจึงได้รู้ ข้าพเจ้าตั้งแต่ครั้งไปประชุมฮื้อนาหวยมาจนบัดนี้สามร้อยปีกว่าแล้ว ไม่เคยออกจากที่ไปข้างไหนแอบหาที่สงัดรักษาอารมณ์อยู่ ก็ไม่มีใครรู้เหตุ ท่านใต้เซียทำไมจึงรู้จักทางเข้ามาถึงที่นี่ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้าคือผีแผ่นดินที่ไหนๆ ก็เที่ยวซอกซอนสืบถามก็รู้ได้ ไผ้นาฝอว่าดังนั้นก็ช่างเถิด ข้าพเจ้าจะไม่ไปก็ขัดใต้เซี้ยไม่ได้ท่านได้มาถึงนี่แล้วไม่ควรจะตัดรอน ซึ่งการกุศลที่ใต้เซียจะไปอาราธนาพระธรรม จะต้องไปช่วยใต้เซียสักครั้งหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ขอบคุณแลดีใจที่สุด แต่ไม่ทราบว่าท่านจะเอาเครื่องมืออะไรไป ไผ้นาฝอบอกว่า ข้าพเจ้ามีเข็มปักอันหนึ่งอาจทำาลายของร้ายแห่งปิศาจได้ เห้งเจียถามว่าอันเข็มปักนั้น เดิมข้าพเจ้าก็มีเหมือนกัน ไผ้นาฝอว่าของใต้เซียนั้นเปนของเหล็กแลทองเหลืองทองคำใช้ไม่ได้ อันของวิเศษของข้าพเจ้านี้ไม่เหมือนของท่านเปนของบุตรข้าพเจ้าประกอบแก้วตาให้เปนขึ้น เห้งเจียถามว่าบุตรของท่านคือใครที่ไหน ไผ้นาฝอตอบว่าคือดาวยิดเบ๊าแซนั้นและ เห้งเจียได้ฟังก็ใจหาย ต่างก็พากันเหาะมา แลไปข้างน่าเห็นแสงระยับระย้า เห้งเจียเอามือชี้ว่าที่แสงนั้นและเปนสำนักอึ้งฮวยก๊วน นางไผ้นาฝอจึงชักเข็มวิเศษออกจากฅอเสื้อ สักเท่าขนคิ้ว ยาวสักองคุลี/*198ครึ่ง นางไผ้นาฝอหมายที่แสงทองนั้นแล้วก็คว่างไป สักประเดี๋ยวเสียงด้งเปรี้ยง แสงทองก็อันตระธานสูญหายไปทันที เห้งเจียว่าวิเศษแท้ ๆ นางไผ้นาฝอก็แบมือยื่นบอกว่านี่มิใช่เข็มหรือ เห้งเจียก็พร้อมกับนางไผ้นาฝอลงยังพื้น เดินเข้าไปยังสำนักที่รับแขกแลเห็นเต้าสือยันหลับตาอยู่น่าสำนัก เห้งเจียด่าว่าอ้ายสัตว์ร้ายมึงมีใจคิดฆ่าได้ ชักตะบองออกจะตี นางไผ้นาฝอร้องห้ามไว้ ให้เข้าไปดูอาจาริย์ก่อน เห้งเจียก็เดินเข้าไปเห็นอาจาริย์โป๊ยก่ายซัวเจ๋งฟุบอยู่กับพื้น รากเขียวรากเหลืองออกมาทุก ๆ คน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร้องไห้ นางไผ้นาฝอพูดว่าท่านใต้เซียอย่าโทมนัศไปเลย ข้าพเจ้ามาวันนี้ก็ปราถนาจะทำการกุศลด้วย ข้าพเจ้าได้เอายาติดมาด้วยสามเม็ดอาจแก้ยาพิศม์นั้นได้ ว่าแล้วก็ล้วงเอายาออกจากมือเสื้อฉีกออกจากห่อกระดาด เอายาสามเม็ดนั้นส่งให้เห้งเจีย ให้เอาไส่ในปากประเดี๋ยวก็จะฟื้น เห้งเจียรับยามาแล้ว ก็งัดปากให้อ้าออกเอายาใส่ปากให้คนละเม็ด พอฤทธิ์ยาเข้าไปในท้องสักประเดี๋ยว ก็อาเจียนยาพิศม์ร้ายออกมาหมดก็พากันฟื้น โป๊ยก่ายกระโดดขึ้นว่ายาพิศม์หายแล้ว พระถังซัมจั๋งซัวเจ๋งก็ผุดลุกขึ้นนั่งพูดว่ามึนเมาจริง ๆ เห้งเจียบอกว่าถูกยาพิศม์ของปิศาจ หากได้พึ่งท่านไผ้นาฝอมาช่วยแก้จึงฟื้นได้ จงมาเคารพขอบคุณท่านเถิด พระถังซัมจั๋งแลสานุศิษย์ได้ยินดังนั้น ต่างก็มาเคารพขอบคุณทุกคน โป๊ยก่ายถามว่าอ้ายเต้าสือมันอยู่ที่ไหน จะใคร่ถามมันดูว่า/*199เหตุใดมันจึงได้คิดฆ่าเราดังนี้ เห้งเจียก็เล่าเรื่องนางแมลงมุมนั้นให้ฟัง โป๊ยก่ายก็ยิ่งโกรธว่ามันกับอีแมลงมุมนั้นเปนพี่น้องกัน มันก็เปนปิศาจเหมือนกัน เห้งเจียชี้มือว่ามันยืนหลับตาอยู่น่าสำนักจงไปล้างเสีย โป๊ยก่ายก็จับคราดจะลงมาสับ นางไผ้นาฝอร้องห้ามว่าอย่าเพ่อก่อน ท่านพ่องง่วนส่วยระงับโทษะก่อน ข้าพเจ้าไม่มีคนเฝ้าประตู ขอให้ข้าพเจ้าไปไว้เฝ้าประตู เห้งเจียคำนับว่าขอเชิญท่านเถิด ท่านต้องการแล้วข้าพเจ้าไม่อาจขัดท่าน ขอให้ท่านให้มันแปลงกลับรูปเดิม เพื่อพวกข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าปิศาจอันใด นางไผ้นาฝอพูดว่าจะยากอะไร จึงเอามือชี้เต้าสือทีหนึ่งก็ล้มตึงลงกับพื้น กลายเปนตะขาบตัวหนึ่งยาวเจ็ดศอก นางไผ้นาฝอก็เอานิ้วก้อยช้อนขึ้นแล้วก็เหาะขึ้นกลางอากาศกลับไปยังถ้ำเชยฮวยต๋อง โป๊ยก่ายแหงนหน้าดูแล้วพูดว่า แม่คนนี้ชั่งอาจหาญแท้สามารถกำจัดจับปิศาจร้ายได้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พี่ถามเธอว่าเหตุเดิมประการใด เธอบอกวาดาวยิดเบ๊าแชกุนนั้นเปนบุตรของเธอ เราคิดดูยิดเบ๊าแขกุนนั้นเปนไก่ เธอว่าลูกของเธอ ถ้าดังนั้นก็เปนแม่ไก่เปนแน่ ความจริงตะขาบย่อมแพ้ไก่เพราะฉนั้นเธอจึงกำจัดได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความขอบคุณไม่รู้สิ้น จึงให้จัดหาเครื่องแจกระยาหารอาจาริย์กับศิษย์กินอิ่มแล้ว จัดเข้าของออกเดิน เห้งเจียเก็บฟืนยัดในโรงครัวแล้วเอาไฟเผาสำนักห้องหอเหล่านั้นไหม้ไฟเปนคี่เถ้าไปสิ้น
/*200พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็พากันออกเดิน เวลานั้นก็สุดฤดูร้อนแล้ว ย่างเข้าฤดูฝนอากาศย่อมมีเมฆเย็นระรื่น พระถังซัมจั๋งกำลังขับม้าเดินมาแลไปก็เห็นภูเขายอดเยี่ยมเทียมเมฆ ก็รีบขับม้าเดินขึ้นบนภูเขา เดินมาประมาณครู่ใหญ่แลไปก็เห็นตาเฒ่าหนวดขาวผมขาวมือถือไม้ท้าว ยืนข้างเนินเขาแต่ไกล ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า ท่านที่ข้ามเขาไปทิศปราจิณนั้นจงหยุดก่อน บนเขานั้นมีปิศาจยักษ์มันกินคนเสียมากแล้ว อย่าเพ่อไปก่อน พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจ พลัดตกจากหลังม้าล้มกลิ้งอยู่กับพื้นลุกไม่ขึ้น เห้งเจียวิ่งเข้ามาพยุงให้ลุกขึ้น แล้วพูดว่าพระอาจาริย์อย่าวิตกข้าพเจ้าอยู่นี่ พระถังซัมจั๋งลุกขึ้นบอกว่า ได้ยินตาเฒ่าร้องบอกว่าที่บนเขานั้นมียักษ์ร้าย ให้ใครไปถามดูให้รู้แน่ว่าเปนยักษ์อะไร เห้งเจียว่าพระอาจาริย์นั่งรออยู่ก่อน ไว้ข้าพเจ้าจะไปถามดูจึงจะรู้เรื่อง พระถังซัมจั๋งว่าเห้งเจียรูปร่างดุร้าย ทั้งกิริยาวาจาก็หยาบคายเราวิตกเกรงเธอจะไม่บอกความจริง เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าข้าพเจ้าจะแปลงตัวให้สุภาพเรียบร้อยอย่าวิตกเลย ว่าเล้วก็แปลงกายเปนสามเณรน้อยรูปหนึ่ง ท่วงทีกิริยาเรียบร้อยหมดจดเดินไปหาตาเฒ่า ครั้นถึงก็ย่อตัวปราไสยว่าท่านตาอาตมภาพคำนับ ตาเฒ่าแลไปเห็นสามเณรน้อย ก็คำนับตอบเอามือลูบศีศะแล้วหัวเราะ ถามว่าพ่อสามเณรอยู่ถึงไหนจึงได้มาจนถึงที่นี่ เห้งเจียบอกว่าพวกอาตมภาพอยู่เมืองใต้ถังมีรับสั่งพระเจ้าแผ่นดินให้ไปไซทีอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรม เมื่อ/*201ตะกี้ได้ยินท่านตาร้องบอกว่ามีปิศาจยักษ์ อาจาริย์อาตมภาพตกใจกลัวจึงให้มาถามดูให้รู้แน่ว่าปิศาจยักษ์อะไรจึงอาจสามารถมากั้นสกัดทางอยู่ดังนั้น ขอท่านตาได้โปรดกรุณาชี้แจงให้อาตมภาพทราบด้วยเถิด ข้าพเจ้าจะได้คิดให้มันหลีกเลี่ยงไปให้พ้น ตาเฒ่าหัวเราะแล้วพูดว่ารูปร่างเล็ก ๆ ดังนี้ไม่รู้จักดีชั่ว ปิศาจยักษ์มันมีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวงนัก ทำไมจึงพูดว่าจะคิดให้มันหลีกเลี่ยงไปอย่างไรได้ เห้งเจียถามว่า มันมีฤทธาอานุภาพเชี่ยวชาญอย่างไรขอให้ทราบ ตาเฒ่าบอกว่าปิศาจนั้นมีหนังสือไปถึงเขาเล่งซัว ห้าร้อยพระอระหันต์ก็ต้องมาหาเธอ แลจดหมายลายมือขึ้นไปบนสวรรค์หมู่เทพยดาก็ต้องลงมาหาเธอ พระยานาคเล่งอ๋องทั้ง ๔ ทิศในทะเลก็เปนมิตรสะหายกัน ถ้ำเซียนฤๅษีทั้งหลายก็เคยมาประชุมกับเธอ พระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องทั้งสิบก็เปนพี่นองอย่างสนิทที่รัก พระภูมิ์เจ้าที่ก็เปนอย่างที่ชอบพออันสนิท เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะก๊าก ๆ พูดแก่ตาเฒ่าว่าอย่างนั้นท่านตาไม่ต้องพูด ปิศาจนั้นยังเกิดทีหลังข้าพเจ้า เรื่องว่าเพื่อนฝูงแล้ว ก็ไม่เห็นจะอัศจรรอะไรนักหนา หากว่าปิศาจยักษ์รู้ร่าสามเณรรูปนี้มาแล้วมันก็จะต้องยกหนีไป จะไม่อาจอยู่ได้ ตาเฒ่าได้ฟังสามเณรน้อยพูดดังนั้นก็ร้องว่าอะมิโธพุทธ์ สามเณรองค์นี้พูดจาล้นไป วิตกว่ารูปกายนั้นจะไม่มีเวลาสูงได้อีกแล้ว เห้งเจียถามว่าท่านตาเห็นว่ารูปกายอาตมภาพได้เท่าใดหรือ/*202จึงได้ว่าดังนี้ ตาเฒ่าถามว่า ปีนี้อายุสามเณรได้เท่าใดแล้ว เห้งเจียว่าท่านตาประมาณดูว่าจะสักเท่าใดลองคะเนดูหรือจะสักกี่ขวบ ตาเฒ่าพูดว่าประมาณสักเจ็ดแปดขวบเท่านั้น เห้งเจียว่าเจ็ดแปดขวบสักพันหนก็ยังไม่เท่า เห้งเจียถามว่าปิศาจยักษ์นั้น มันมีพวกพ้องมากน้อยสักเท่าใด โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบแน่จะได้คิดกำจัดเสียก่อน ตาเฒ่าเห็นเธอพูดโอ้อวดเกินตัวก็มิได้โต้ตอบประการใด เนังเจียก็หันกลับมาหาพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งถามว่าไปถามได้ความมาประการใดหรือ เห้งเจียว่าการนั้นไม่รุกร้นอะไร จะเอาความกลัวของชาวบ้านนี้มาใส่ใจทำไมไม่ต้องการ มีข้าพเจ้าอยู่แล้วไม่ต้องกลัวอะไรเลย พระถังซัมจั๋งถามวาเห้งเจียได้ถามเธอหรือเปล่าว่าเขานี้ชื่ออะไรแลปิศาจยักษ์มีสักเท่าใด หนทางใหญ่ที่จะถึงวัดลุ่ยอิมยี่ไปทางไหน โป๊ยก่ายว่าพี่เห้งเจียแกพูดดูไม่มีต้นไม่มีปลาย ไปถามสองคำก็วิ่งกลับมาดังนี้ ข้าพเจ้าจะไปถามดูให้รู้แน่ พระถังซัมจั๋งว่าดีแล้วจงรีบไปเถิด โป๊ยก่ายกระเกรียมตัวดีแล้ว ก็เดินไปหาตาเฒ่าร้องเรียกว่า ท่านตาขอรับข้าพเจ้านมัศการ ตาเฒ่าถามว่าเจ้าอยู่ที่ไหนมา โป๊ยก่ายบอกว่าเปนสานุศิษย์ที่สองของพระอาจาริย์ถังซัมจั๋ง ข้าพเจ้าชื่อตือโป๊ยก่ายที่มาเมื่อกี้นี้พี่ของข้าพเจ้าเอง พระอาจาริย์วิตกเกรงว่าเธอจะพูดจามุทะลุทำให้เปนที่ไม่พอใจท่านตา จะถามไม่ได้เค้าเงื่อน เพราะฉนั้นจึงให้ข้าพเจ้ามากราบเท้าถามท่านตาว่า ที่ตำบลนี้เรียกชื่อว่าอย่างไร เขาอะไรถ้ำอะไร แลปิศาจยักษ์มีนามอย่างไร มีพวกพ้อง/*203บริวานมากน้อยเท่าใด ทางไหนเปนทางใหญ่ที่จะไปไซทีนั้น ขอท่านตาให้กรุณาโปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบด้วย ตาเฒ่าถามว่า ตัวเปนคนสุจริตจริงหรือมาแกล้งหลอกลวงดอกกระมัง โป๊ยก่ายว่าตั้งแต่เกิดมาข้าพเจ้าไม่เคยหลอกลวงใครสักคำเดียวก็ไม่มี ตาเฒ่าจึงยั้งสักกะเท้าพูดว่า เขานี้เรียกว่า (ไซท่อซัว) ที่กลางหว่างเขาเรียกว่าถ้ำ (ไซท่อต๋อง) ในถ้ำนั้นมีพระยายักษ์สามคน โป๊ยก่ายได้ฟังร้องว่า (อะนิจจา) ยักษ์สามคนเท่านี้ท่านตาวุ่นวายใจไปได้ ข้าพเจ้าสามคนพี่น้องคนละคนก็พอฆ่ายักษ์ได้ อาจาริย์ข้าพเจ้าก็จะข้ามพ้นไปได้จะยากอะไรนักหนา ตาเฒ่าหัวเราะแล้วพูดว่า นี่ยังไม่รู้ว่าตื้นลึกหนาบาง ปิศาจยักษ์ทั้งสามนั้น มีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวงนัก มีบริวารข้างทิศเหนือข้างหน้าข้างหลังคอยลาดตระเวรระวังระไวทำการต่าง ๆ ที่มีชื่อสี่หมื่นแปดพันคน ยังที่นอกนั้นไม่นับได้ มันคอยสกัดจับมนุษย์ในตำบลนี้กิน โป๊ยก่ายได้ฟังตาเฒ่าพูดดังนั้น ตัวสั่นสะท้านวิ่งกลับมาบอกพระอาจาริย์ไม่ต้องพูดแล้ว ใครก็จงรักษาชีวิตรของใครเถิด เห้งเจียด่าว่าอ้ายหมู เจ้าพูดอะไรอย่างนั้นฟังไม่ได้ โป๊ยก่ายบอกว่าตาเฒ่าแกบอกว่า เขานี้คือเขาไซท่อซัวถ้ำไซท่อต๋อง ในถ้ำนั้นมียักษ์สามคน บริวารปิศาจมีชื่อแปดหมื่นสี่พัน ไม่มีชื่อนับไม่ถ้วน มันคอยสกัดจับมนุษย์อยู่ในตำบลนี้ พวกเราหากเดินปะพวกมัน ก็สำหรับเปนเหยื่อมันทั้งสิ้น อย่านึกเลยว่าจะข้ามไปได้ /*204พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นขนหัวพอง เรียกเห้งเจียมาถามว่าการเปนดังนี้เราจะคิดอ่านประการใดดี เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์จงวางใจเถิด นิมนต์ท่านตั้งใจไปเถิด ข้าพเจ้าคงจะแก้ไขไปให้ได้ พระถังซัมจั๋งไม่รู้แห่งที่จะทำประการใด ก็ขึ้นม้าพากันเดินไป ในเวลาที่เดินไปนั้นแลไม่เห็นตาเฒ่า ซัวเจ๋งว่าเห็นจะเปนปิศาจมาทำเขียนเสือให้วัวกลัวดอกกระมัง เห้งเจียว่าเราต้องไปดูก่อน จึงขึ้นบนโขดเขาสูงแลไปรอบไม่เห็นอะไร แลไปกลางอากาศเห็นเมฆมีศรีวับแวม เห้งเจียก็เหาะตามไปดู เห็นท่านไท๊เป๊กกิมแช เห้งเจียก็ร้องเรียกชื่อเดิมว่า ลี้ตึ้งแกมาบอกก็ดีแล้วทำไมไม่บอกโดยตรง แกล้งแปลงเปนรูปตาเฒ่ามาหลอกลวงกันเล่า ไท๊เป๊กกิมแชก็ตกใจคำนับว่า ข้าพเจ้าบอกช้าไปอย่าถือโทษเลย อันปิศาจยักษ์นั้นมีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวงนัก ถ้าท่านใต้เซี้ยคิดอ่านให้ดีก็พอจะข้ามไปได้ หากว่าใจเกียจคร้านละเลยจะไปก็ยากแท้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หันกลับลดลงยังพื้นกลับมาหาพระอาจาริย์ บอกว่าตาเฒ่าเมื่อตะกี้นี้ นั้นคือท่านไท๊เป๊กกิมแชมาบอกข่าวให้รู้เหตุ พระถังซัมจั๋งพูดว่าเห้งเจียจงรีบตามไปถามดูว่า มีทางอื่นที่จะลัดไปได้บ้างหรือไม่ พวกเราจะได้พากันหลีกไป เห้งเจียพูดว่าจะไปทางอื่นนั้นไม่ได้ หนทางนี้ข้ามไปถึงแปดร้อยโยชน์รอบสี่ทิศหนทางอื่นไม่รู้ว่ามากน้อยเท่าใดจะไปอย่างใดได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็โทมนัศร้องไห้ว่าสานุศิษย์มีความลำบากขัดข้อง/*205ดังนั้นจะทำอย่างไรจึงจะไปนมัศการพระพุทธเจ้าได้เล่า เห้งเจียพูดว่าจะร้องไปให้ป่วยการทำไม แม้เธอจะมาบอกดังนั้นก็ยังจะเอาเปนแน่ไม่ได้ ขอแต่ให้พวกเราตั้งใจให้มั่นคงเถิด อาจาริย์ลงพักก่อนให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่เฝ้าอาจาริย์ ข้าพเจ้าจะขึ้นไปบนยอดเขาฟังดูเหตุการ จะร้ายดีเปนประการใด ว่าแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นไปกลางอากาศ พิเคราะห์ดูเขานั้นก็เห็นเงียบสงัดไม่มีคน เห้งเจียก็ค่อยสอดดูก็ได้ยินเสียงทางเขาเอะอะอึกกะทึกตีเสียงสัญญา เห้งเจียหันไปแลดูก็เห็นปิศาจน้อยตนหนึ่งแบกธงคันหนึ่งมียี่ห้อตัวหนังสือ ที่เอวแขวนระฆัง ๆ หนึ่ง มือก็ตีไม้เกราะเดินมาแต่ข้างทิศอุดรข้ามมาข้างท้ศอาคะเณ เห้งเจียพิเคราะห์ดูโดยละเอียดเห็นปิศาจรูปร่างสูงกว่าหกศอก เห้งเจียหัวเราะนึกว่าอ้ายคนนี้เห็นจะเปนคนเดินส่งหนังสือ เราไปฟังมันดูก็จะรู้ได้ คิดแล้วก็ร่ายคาถาแปลงเปนแมลงวัน โผบินจับอยู่บนยอดหมวกปิศาจนั้น ปิศาจก็เดินขึ้นทางใหญ่มือเฆาะเกราะสั่นระฆังเดินไป ปากบ่นร้องว่าข้าพเจ้าเปนคนลาดตระเวรตรวจตรา ท่านทั้งหลายจงระวังระไวให้ดี ด้วยเห้งเจียมันเข้าใจแปลงเปนแมลงวัน เห้งเจียได้ยินก็ตกใจ คิดว่าทำไมมันจึงรู้ว่าแปลงเปนแมลงวันแลทำไมจึงรู้ว่าเราชื่อเห้งเจีย ด้วยแต่ก่อนเราก็ไม่เคยพบปะแก่มันหรือนายมันจะสั่งเสียกันไว้อย่างไรดอกกระมัง มันจึงเที่ยวร้องประกาศดังนี้ เห้งเจียชักตะบองออกจะตีแล้วยั้งนึกได้ว่าโป๊ยก่ายได้ถามไทเป๊กกิมแชว่าปิศาจนายมันสามคน บริวารมันมีถึงแปดหมื่นสี่พัน เรา/*206อย่าเพ่อทำมันก่อนเลย แต่ไม่รู้ว่านายมันสามคนนั้นจะมีฝีไม้ลายมืออย่างไร อย่ากระนั้นเลยจำเราจะถามมันดูให้รู้เหตุแล้วจึงจะลงมือ คิดแล้วก็โผบินออกจากหมวกปิศาจขึ้นจับบนต้นไม้ ให้ปิศาจเดินพ้นไปสักสิบก้าว เห้งเจียก็แปลงเปนปิศาจน้อยให้เหมือนกัน มือก็ถือเกราะถือระฆังสั่นมา บ่าก็แบกธงยี่ห้อเหมือนปิศาจอย่างเดียวกัน ปากก็ร้องประกาศเหมือนแก่ปิศาจ เดินตามปิศาจมาร้องเรียกว่าพี่เดินมาข้างน่านั้นหยุดก่อน ปิศาจน้อยหันหน้ากลับมาถามว่าแกมาจากไหน เห้งเจียพูดว่าอะไรคนพวกเดียวกันก็ไม่รู้จักกันดวย ปิศาจว่าพวกข้าพเจ้าไม่มีแก เห้งเจียถามว่าทำไมพวกแกจึงไม่มีข้าพเจ้าเล่า เห้งเจียว่าดูให้ดีหรือจำหน้าได้หรือไม่ได้ ปิศาจว่าเราจำหน้าไม่ได้ เห้งเจียบอกว่าเราคือพวกจุดไฟ ปิศาจสั่นศีศะบอกว่าพวกข้าพเจ้าก็พวกจุดไฟ แต่ไม่มีคนอย่างนี้แลธรรมเนียมของใต้อ๋องนั้นเค่มขัน พวกจุดไฟก็ทำธุระแต่การจุดไฟ พวกลาดตระเวรก็รักษาตามพวกลาดตระเวร ใช้ให้จุดไฟแล้วกลับใช้ให้ลาดตระเวรนั้นยังไม่เคยเห็น เห้งเจียว่าตัวไม่รู้เหตุ ข้าพเจ้าจุดไฟดีใต้อ๋องจึงให้ข้าพเจ้ามาตรวจที่นี่ ปิศาจน้อยกลับถามว่าดังนั้นหรือ พวกข้าพเจ้าสิบชื่อเปนกองลาดตระเวรสิบหมู่รวมสี่ร้อยคนมีชื่อทุก ๆ คน แลใต้อ๋องให้ป้ายสัญญาพวกข้าพเจ้าทุก ๆ คน ก็ป้ายสัญญาของตัวอยู่ที่ไหนเล่า เห้งเจียนิ่งมิได้ตอบ ก็พูดเสียงดังขึ้นว่าทำไมเราจะไม่มี เพราะป้ายของเราพึ่งรับใหม่ ก็ป้ายของตัวอยู่ที่ไหนเอาออกมาดูทีหรือ
/*207ปิศาจก็แหวกเสื้อขึ้นชักออกมาเปนป้ายทองคำอันหนึ่ง ส่งให้เห้งเจียดู เห้งเจียดูเห็นข้างป้ายมีหนังสือสี่ตัวว่า (ฮุยติ๋นจูมอ) แปลว่าอำนาจปกมารทั้งหลาย ข้างน่าป้ายมีสามตัวว่า (เซี้ยวจั๊นฮอง) แปลว่ากองสอดแนม เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความยินดี แต่ในใจว่าไม่ต้องตรึกตรอง พวกนี้เปนพวกลาดตระเวรแน่แล้ว จึงมีอักษรตัวฮองดังนี้ จึงส่งป้ายคืนให้แก่ปิศาจแล้วพูดว่า เราจะเอาป้ายของเราออกให้ดู เห้งเจียเอามืองล้วงถอนขนปลายหางเส้นหนึ่ง เศกให้เปนป้ายทองคำอันหนึ่งเหมือนของปิศาจ มีอักษรสามตัวว่า (จ๊งจั๊นฮอง) แปลว่าบังคับพวกลาดตระเวลเอาป้ายส่งให้ปิศาจดู ปิศาจเห็นอักษรสามตัวว่า จ๊งจั๊นฮอง ก็ตกใจถามว่าของเรามีอักษรสามตัวว่าเซี้ยวจั๊นฮอง ของท่านทำไมมีจ๊งจั๊นฮอง เห้งเจียตอบว่าตัวยังไม่เข้าใจ ใต้อ๋องเห็นว่าเรามีความชอบจุดไฟตามไฟดี จึงตั้งให้เปนนายลาดตระเวร จึงใส่อักษรจ๊งจั๊นฮองให้เราบังคับพวกลาดตระเวรสี่สิบคน ปิศาจได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับ ว่าท่านผู้ใหญ่ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านรับที่ตั้งมาใหม่ ที่ข้าพเจ้าพูดผิดพลั้งไปบ้างนั้น ขออะไภยเสียเถิด เห้งเจียรับคำนับแล้วหัวเราะพูดว่า ซึ่งท่านผิดพลั้งนั้นเราไม่ถือจะต้องประสงค์อย่างหนึ่ง แต่จะต้องประสงค์เก็บเงินคนละห้าตำลึงเท่านั้น ปิศาจพูดว่า ท่านอย่ารีบร้อนเก็บนักขอธุเลาก่อน รอข้าพเจ้าข้ามไปข้างมุมเขาทิศอาคะเนประชุมพี่น้องพร้อมกันแล้ว จึงจะนำมากราบเท้าท่าน เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นเราจะไปด้วย แล้วปิศาจก็ออกเดินน่า/*208เห้งเจียก็เดินตามหลัง เดินมาประเดี๋ยวก็ถึง เห้งเจียก็ขึ้นนั่งที่บนโขดสูง ร้องเรียกว่าพวกลาดตระเวรจงมาพร้อมกัน พวกเหล่านั้นก็พากันมาพร้อมยืนคำนับอยู่ข้างล่าง บอกว่าพวกข้าพเจ้ามาพร้อมแล้ว เห้งเจียถามว่า พวกเจ้ารู้หรือเปล่าว่าใต้อ๋องตั้งเราให้ออกมาตรวจ พวกปิศาจบอกว่าพวกข้าพเจ้ายังไม่ทราบ เห้งเจียว่าใต้อ๋องอยากกินเนื้อพระถังซัมจั๋ง แต่วิตกด้วยเห้งเจียมีฤทธิ์เดชมาก บางทีจะแปลงกายเปนพวกลาดตระเวรมาที่นี่ สืบดูหนทางที่จะหนีไป จึงได้ตั้งให้เราเปนที่จ๊งจั๋นฮอง บังคับตรวจตราดูแลในที่แห่งนี้ ในพวกเจ้าทั้งหลายมีใครได้เก๊บ้าง พวกปิศาจพร้อมกันพูดว่าพวกข้าพเจ้าไม่มีใครเก๊จริงทั้งนั้น เห้งเจียว่าแม้ว่าไม่ปลอมแล้วทุกคนคงจะรู้ว่าใต้อ๋องนั้นมีฤทธาอานุภาพอย่างไร พวกปิศาจบอกว่าข้าพเจ้าเข้าใจ เห้งเจียพูดว่าเจ้ารู้อย่างไรให้ว่าไปข้าจะได้รู้ว่าเจ้าจริงหรือเก๊ ถ้าพูดถูกก็เปนจริง ถ้าพูดไม่ถูกก็เปนเก๊เราจะจับตัวไปให้ใต้อ๋องชำระ พวกปิศาจเห็นเห้งเจียพูดจาห้าวหาญก็คิดว่าจริงจึงได้บอกความตามจริงทุก ๆ คนว่า ข้าพเจ้าทราบว่า ใต้อ๋องมีฤทธิ์เดชปากหนึ่งอ้าจะกินเทพบุตรได้สิบหมื่น เห้งเจียได้ฟังปิศาจว่าดังนั้นจึงตวาดว่าเจ้าเหล่านี้เห็นจะเก๊ดอกกระมัง ปิศาจน้อยตกใจบอกว่า ข้าพเจ้าจริงมิใช่เก๊ เห้งเจียพูดว่า เจ้าเปนคนไม่เก๊ทำไมจึงพูดเลอะเทอะดังนั้น ใต้อ๋องตัวใหญ่สักเท่าใดจึงจะอ้าปากกลืนคนได้ถึงสิบหมื่น ปิศาจพูดว่าท่านยังไม่ทราบเหตุเดิม ใต้อ๋องนั้นเปลี่ยนแปลงกายได้ อยากให้เท่าฟ้าก็ได้อยากให้เท่าเมล็ดพรรณผักกาดก็ได้ เหตุด้วยครั้งก่อน/*209นางท้าวเทวราชเจ้าแม่อ๋องโป๊เนี่ยเนี้ย เลี้ยงโต๊ะชมภู่ทิพเปนคราวประชุมใหญ่เชิญเทพบุตรแลเทพาอารักษ์ทั้งหลาย มิได้มีหนังสือมาเชิญใต้อ๋อง ๆ จึงได้ขึ้นไปชิงไชยบนสวรรค์ เง็กเซียงฮ่องเต้ให้พลทหารเทพบุตรคุมพลสิบหมื่นลงมากำจัดใต้อ๋อง ๆ ก็แปลงตัวโตใหญ่ปากเท่าประตูเมืองจะกินพลเทพบุตรทั้งสิบหมื่น เทพบุตรไม่อาจต่อสู้ปิดประตูน่ำทีหมึง เพราะฉนั้นปากจึงอมแลกลืนพลได้สิบหมื่นคน เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ คิดในใจว่าอย่างนี้เราก็ทำได้ จึงถามอีกต่อไปว่าก็ยังใต้อ๋องที่สองนั้นมีฤทธาอานุภาพอย่างไรเล่า ปิศาจคนหนึ่งพูดว่าใต้อ๋องที่สองนั้น ตัวสูงสามวาคิ้วเรียวยาวตลอด ตานั้นดุจนกหงส์รูปงาม จมูกแลฟันดุจมังกรแลหงษ์ไปสู้รบแก่ผู้ใด ก็เอาจมูกยื่นออกไปม้วนถึงร่างกายจะเปนเหล็กหรือทองแดงก็ต้องขวัญหาย เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะ แต่ไม่วิตกอะไรจึงถามต่อไปว่า ก็ใต้อ๋องที่สามนั้นมีฝีมืออย่างไร ปิศาจจึงบอกว่า ใต้อ๋องที่สามนั้นมิใช่มนุษย์นามเรียกว่า (หุ้นเที้ยบ้วนลี้พั้ง) แปลว่าพระยาครุธหมื่นโยชน์ทางเมฆ แม้จะไปไหนกระพือปีกหวั่นไหวทั้งมหาสมุท มีของวิเศษติดตัวสิ่งหนึ่งเรียกว่า (อิมเอี๋ยงยี่ขี่เพ้ง) คือขวดประกอบฟ้าดินส่องใอถ้าจับคนใส่ในขวดสั่กชั่วโมงก็ละลายเปนน้ำโลหิตไป เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ออกคร้ามใจอยู่คิดในใจว่า อันปิศาจนั้นไม่สู้กะไรจะต้องระวังแต่ขวด เห้งเจียจึงพูดว่าที่ตรงฤทธาอานุภาพของใต้อ๋องนั้น พวกเจ้าพูดก็ถูกต้องกันแก่/*210ที่เรารู้มาแล้ว แตใต้อ๋องคนไหนเล่าจะอยากกินเนื้อถังซัมจั๋ง ปิศาจพูดว่าท่านยังไม่เข้าใจ เห้งเจียตวาดว่าเราจะไม่รู้ดังเจ้าหรือ เรากลัวพวกเจ้าจะไม่รู้ละเอียดเช่นเรา จึงให้เรามาตรวจถามพวกเจ้าดูให้แน่ ปิศาจน้อยบอกว่าที่หนึ่งกับที่สองนั้นอยู่ที่เขาไซท่อซัว ถ้ำไซท่อต๋องนั้นมานานแล้ว แต่ใต้อ๋องมิได้อยู่รวมกัน อยู่ห่างนี้ไปทางตวันตกสี่ร้อยโยชน์ ที่ตรงนั้นมีเมืองชื่อว่าเมือง (ไซท่อก๊ก) เมื่อห้าร้อยปีก่อนนั้น กินคนหมดทั้งเมืองไม่ว่าเจ้าแลขุนนางหรือราษฎรชายหญิงเด็กผู้ใหญ่ เพราะฉนั้นบัดนี้จึงได้ชิงเอาบ้านเมืองเปนที่อยู่ของเธอมาจนทุกวันนี้ ไม่ทราบว่าเธอสืบรู้มาจากไหนว่าเมืองใต้ถังมีรับสั่งให้พระถังซัมจั๋งไปไซทีอาราธนาพระธรรม แลว่าถังซัมจั๋งนั้นได้บวชบริสุทธิ์มาสิบชาติแล้ว ถ้าผู้ใดได้กินเนื้อเธอก้อนหนึ่งก็จะมีอายุยืนนาน แต่วิตกด้วยพระถังซัมจั๋งนั้นมีสานุศิษย์อยู่คนหนึ่วชื่อซึงเห้งเจีย มีฤทธิ์เดชเชี่ยวชาญมาก ใต้อ๋องที่สามเกรงว่าเธอผู้เดียวจะทำการไม่สำเร็จจึงมาผูกสมัคกับใต้อ๋องคนที่หนึ่งที่สอง รวมกันจะคอยสกัดจับพระถังซัมจั๋ง เห้งเจียได้ฟังปิศาจเล่าให้ฟังทุกประการแล้ว จึงพูดว่าเจ้าทั้งหลายที่พูดมานี้ก็ไม่ผิดรู้จริงอยู่แล้ว เราไม่ต้องถามต่อไปอีกแล้ว แต่จะต้องประสงค์เงินเท่านั้น ที่เจ้ามาแรกนั้นต้องตามเราไปหาใต้อ๋อง บอกให้เธอทราบเรื่องที่เราได้มาตรวจแล้ว ปิศาจที่ลาดตระเวรมาก่อนนั้น ก็ตามหลังเห้งเจียไป ครั้นพากันเดินมาประมาณสักยี่สิบเส้น เห้งเจียก็ชักตะบองออกตีปิศาจนั้นล้มลง/*211เนื้อน่วมดุจถุงใส่แป้ง เห้งเจียก็ชักเอาป้ายหนังสือเหน็บหลังไว้เอาธงแบกใส่บ่ามือก็จับระฆังเฆาะเกราะ ร่ายคาถาแปลงกายเปนรูปปิศาจน้อยลาดตระเวร เดินกลับมาหาประตูถ้ำสืบดูร้ายดีของปิศาจใต้อ๋องทั้งสามนั้นว่าจะเปนประการใด กำลังเดินมาก็ได้ยินเสียงคนโห่ม้าร้อง เห้งเจียแลไปดูที่น่าถ้ำไซท่อต๋อง มีพวกบริวารประมาณหมื่นเสศต่างถืออาวุธหอกดาบแหลนหลาวทุก ๆ คน เห้งเจียยืนตรึกตรองว่า เราจะเข้าไปอ้ายปิศาจใหญ่ใต้อ๋องมันจะถามเหตุการลาดตระเวร เราก็จะโต้ตอบตามการ บางทีจะพูดผิดไปรู้ถึงเรา ๆ ก็จะวิ่งหนีออกไป พวกที่เฝ้าประตูนั้นถ้ามันจับตัวไว้จะทำอย่างไรจึงจะหนีไปได้ ก็จะต้องถูกจับตัวไปให้ใต้อ๋อง จ่าเราจะต้องกำจัดพวกที่อยู่น่าประตูเสียก่อน ทั้งปิศาจใต้อ๋องมันก็ยังมิได้เคยรู้จัก รู้แต่ชื่อเท่านั้น เราลองพูดกระทบดูสักคำหนึ่งจะเปนประการใด เห้งเจียคิดดังนั้นแล้ว มือสั่นระฆังเฆาะเกราะเดินไปยังประตูถ้ำ ครั้นถึงพวกปิศาจกองน่าถามว่าท่านลาดตระเวรมาแล้วหรือ เห้งเจียไม่พูดว่ากระไร เดินเลยเข้าไปถึงประตชั้นที่สองพวกเฝ้าประตูก็ยึดไว้ถามว่าท่านลาดตระเวรมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้ามาแล้ว ถามว่าไปลาดตระเวรคราวนี้ พบปะตัวเห้งเจียบ้างหรือเปล่า เห้งเอยตอบว่า เราได้ไปพบเธอกำลังถูสีอยู่ พวกนั้นถามว่า รูปร่างเปนอย่างไรถูสีอะไร เห้งเจียตอบว่า รูปร่างดุจพระยายมราชยืนขึ้นสูงประมาณยี่สิบวากว่า มือถือตะบองเหล็กโตประมาณสี่กำ กำลัง/*212ยืนถูตะบองอยู่ที่ริมห้วยน้ำ ปากพูดว่าตั้งแต่เอามาก็ยังมิได้เอาออกแผลงฤทธิ์ลองฝีมือเลย ในครั้งนี้ปิศาจสิบหมื่นมันจะต้องตายแทนเราก่อน ถ้าเราฆ่าอ้ายปิศาจใต้อ๋องทั้งสามแล้ว เราจึงจะเส้นให้แก่พวกปิศาจน้อยเหล่านั้น เธอจะฆ่าพวกตัวก่อนทั้งนั้น พวกปิศาจน้อยได้ฟังดังนั้นทุก ๆ คนจิตรใจได้หวั่นหวาด เห้งเจียจึงพูดต่อไปว่า ท่านทั้งหลายจงเข้าใจเถิดว่า อันเนื้อหนังถังซัมจั๋งนั้นไม่มีกี่ชิ้น หากจะแจกไม่ถึงเรา พวกเราหากจะพอใจไปตายแทนหรือ สู้เราพากันแยกย้ายซ่อนเร้นไปเสียดีกว่า พวกพลปิศาจเหล่านั้นพูดว่าพี่พูดดังนี้ถูกต้อง เราทั้งหลายควรจะรักชีวิตรของเรา โดยเหตุว่าพวกเราทั้งหลายรับคำสั่งของพระผู้เปนเจ้า ซึ่งตั้งอยู่ในยุติธรรม ถึงจะตายก็ไม่อาจทิ้งไปได้ นี่มันเปนพวกสัตว์เนื้อเสือร้าย เราไม่ควรจะเอาชีวิตรมาทิ้งเสียเปล่า ๆ พูดแล้วก็ต่างคนแยกย้ายกันไปหมดทั้งสิ้น เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความยินดี จึงเดินเข้าไปในถ้ำถึงประตูชั้นที่สาม แลขึ้นไปเห็นปิศาจทั้งสามนั่งอยู่ข้างบน พิเคราะห์ดูกิริยาหน้าตาดุร้าย ที่เปนนายหมวดนายกองยืนเรียงรายสองข้างเปนลำดับ เห้งเจียก็มิได้สะดุ้งหวาดหวั่นจึงเดินเข้าไปถึงเอาเกราะระฆังธงวางลงแล้ว คำนับร้องเรียกว่าใต้อ๋อง
ฝ่ายปิศาจทั้งสามถามว่าเจ้าจั๊นฮอง ไปลาดตระเวรกลับมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้ากลับมาแล้ว ปิศาจถามว่า เจ้าไปลาดตระเวรฟังข่าวซึงเห้งเจียนั้นได้ข่าวอยู่ที่ไหน มาหรือยังเปนประการใด/*213บ้าง เห้งเจียว่าใต้อ๋องอยู่ข้างบนข้าพเจ้าไม่กล้าบอก ปิศาจถามว่าเหตุใดไม่กล้าบอก เห้งเจียบอกว่าใต้อ๋องมีคำสั่งให้ข้าพเจ้าไปลาดตระเวร ข้าพเจ้าไปเห็นคนหนึ่งยืนถูขัดตะบองอยู่ข้างห้วย รูปร่างดุจพระยายมราช ยืนสูงสักยี่สิบวากว่า นั่งบนก้อนศิลาใหญ่ขัดถูเครื่องมือปากก็พูดแก่เครื่องมือว่า ตั้งแต่มาก็ยังมิได้เอาออกแผลงฤทธิ์แสดงอานุภาพให้ปรากฎเลย เธอจะมาตีใต้อ๋อง ข้าพเจ้ารู้แน่ว่าเห้งเจีย จึงรีบกลับมาบอกใต้อ๋องให้ทราบเสียก่อน เพื่อจะได้คิดอ่านต่อสู้ประการใด
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องเมื่อได้ฟังดังนั้น เหงื่อไหลโซมกาย แล้วพูดว่าเราพี่น้องอย่าได้ไปถูกต้องพระถังซัมจั๋งเลยจะเกิดเหตุใหญ่ ด้วยเธอมีสานุศิษย์ซึ่งมีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวง มันคอยระวังเสียก่อนแล้ว มันกลับเตรียมอาวุธจะมาทำร้ายเราก่อน พวกเราจะคิดอย่างไร ควรเราจะให้พวกปิศาจน้อยปิดประตูเสียทุก ๆ ประตู คอยระวังแลให้พวกปิศาจน้อยเข้าอยู่ในประตูให้หมด ปล่อยให้พระถังซัมจั๋งเธอข้ามไปเสียเถิด พวกนายหมวดนายกองที่รู้เหตุบอกแก่ปิศาจใต้อ๋องว่า พวกปิศาจน้อยเหล่านั้นพากันหลบหนีไปหมดแล้ว ปิศาจใต้อ๋องถามว่าทำไมจึงพากันแตกไปหมดเล่า หรือได้ฟังลมว่าไม่ดีดอกกระมัง จงรีบปิดประตูเสียโดยเร็วเถิด พวกปิศาจเหล่านั้นต่างก็วุ่นวายกันรีบปิดประตูในนอกทุก ๆ ประตู เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ตกใจว่า มันปิดประตูเสียทุกๆ ประตูดังนี้ บางทีมันจะถามความลับเรา ถ้าเราพูดไม่ตลอดก็จะมิต้องหนีหรือ /*214จำเราจะหลอกให้มันตกใจอีกสักที ให้มันเปิดประตูไว้ คิดแล้วจึงพูดว่าใต้อ๋องเห้งเจียนั้นมันได้พูดว่าร้ายแรงนัก ใต้อ๋องถามว่ามันพูดว่ากระไร เห้งเจียบอกว่ามันพูดว่า มันจะจับใต้อ๋องลอกหนังเสีย แลจับใต้อ๋องที่สองสับให้กระดูกละเอียด จับใต้อ๋องที่สามชักเอาเอ็นออก แม้ว่าเราปิดประตูอยู่ในนี้ไม่ออกไป เห้งเจียมันเข้าใจเปลี่ยนแปลงกายได้ บางทีมันจะแปลงเปนแมลงวันบินลอดเข้ามาในถ้ำนี้ จับพวกเราหมดเพราะปิดประตูขังไว้ให้มัน ใต้อ๋องจะควรคิดประการใดดีเล่า ปิศาจใต้อ๋องจึงพูดว่าไมเปนไร แล้วสั่งว่าพวกเราจงระวังให้กวดขัน ในถ้ำของเรานี้หลายปีมาแล้วมิได้มีแมลงวันหัวเขียว ถ้ามีแมลงวันหัวเขียวเข้ามาแล้ว ก็คงจะเปนเห้งเจียเปนแน่ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็นึกหัวเราะอยู่ในใจ จึงยืนแอบมาข้างหนึ่งถอนเอาขนหางออกเส้นหนึ่ง เป่าแปลงเปนแมลงวันทองตัวหนึ่ง บินมาจับที่หน้าปิศาจใต้อ๋อง ๆ ตกใจร้องว่า พวกพี่น้องเห็นจะไม่เปนการพอพูดก็เข้ามาแล้ว พวกปิศาจใหญ่น้อยก็พากันตกใจวุ่นวาย ต่างเอาแส้แลไม้กวาดตั้งใจคอยตี แลปัดแมลงวัน เห้งเจียเห็นดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่ ร่างกายก็กลายเปนรูปเดิม ปิศาจใต้อ๋องที่สามเห็นดังนั้นก็มาจับตัวเห้งเจียไว้ พูดว่าพี่ใต้อ๋องพวกเราถูกมันหลอกให้แล้ว ที่มาบอกข่าวนี้ไม่ใช่พวกจั๊นฮองลาดตระเวร นี่คือซึงเห้งเจียมันไปพบพวกลาดตระเวรมันตีตายเสียแล้วแปลงกายมาหลอกลวงเรา จึงเรียกพวกปิศาจให้เอาเชือกมามัด จึงจับเห้งเจีย/*215พลิกหงายขึงมือแลเท้าออกสี่แยกแล้ว จึงเปิดเสื้อขึ้นดูก็เปนวานร ปิศาจที่หนึ่งจึงพิเคราะห์ดูก็พูดว่าจริงแล้วคือเห้งเจียเปนแน่ จึงสั่งพวกพนักงานให้จัดโต๊ะสุรา มาให้ใต้อ๋องทั้งสามกินเปนที่สำราญรื่นเริง จับอ้ายเห้งเจียได้แล้ว ถังซัมจั๋งก็เหมือนอยู่ในกำมือไม่ต้องวิตกแต่อย่างใด ปิศาจใต้อ๋องที่สามพูดว่า อย่าเพ่อกินสุราก่อน ด้วยอ้ายเห้งเจียนี้มันเข้าใจบังตัวได้จะหนีไปเสีย จึงเรียกปิศาจน้อยสามสิบหกคนให้เข้าไปหามเอาขวดวิเศษออกมา จะได้ใส่อ้ายเห้งเจีย (เหตุใดขวดเท่านั้น จึงต้องยกถึงสามสิบหกคน เพราะขวดนั้นประกอบไอธาตุฟ้าดิน แลในนั้น มีของวิเศษทั้งเจ็ดแลธาตุโป๊ยก่วยทั้งแปดแลประกอบยี่สิบสี่ไออากาศ จึงต้องสามสิบหกคนยก) พวกปิศาจเข้าไปหามขวดออกมาวางไว้กับพื้น ใต้อ๋องที่สามเดินมาเปิดฝาขวดออกแล้วแก้มัดเห้งเจีย ถอดเสื้อกางเกงออกแล้วก็จับยัดใส่ในขวด ร่ายเวทเป่าลงทีหนึ่ง เห้งเจียก็เข้าอยู่ในขวด จึงเอาฝาปิดดีแล้ว มานั่งเสพย์สุราพูดว่า อ้ายลิงมึงเข้าอยู่ในขวดแล้ว มึงอย่านึกเลย ว่าจะไปไซทีนั้นพวกบริวารปิศาจใหญ่น้อยเหล่านั้นก็พากันรื่นเริงหัวเราะ พูดสรรเสริญใต้อ๋องที่สาม ฝ่ายเห้งเจียเข้าอยู่ในขวด ถูกขวดวิเศษรัดตัวเล็กลง เห้งเจียก็แอบเข้าอยู่ข้างชวดประเดี๋ยวก็มีไอเย็นออกชื่นใจนึกขึ้นได้ก็หัวเราะว่า อ้ายพวกปิศาจมันพากันลือเสียเวลาเปล่า ๆ ไม่เห็นจริง คือว่าขวดนี้ใส่คนเข้าไปสามชั่วโมงก็แปรเปนน้ำโลหิต ก็นี่ออกไอเย็นๆ ดังนี้จะอยู่ใน/*216นี้สักเจ็ดแปดปีก็ได้ไม่เห็นจะเปนอะไร เมื่อเห้งเจียพูดขึ้นดังนั้นก็บังเกิดไฟขึ้นทันที แต่เห้งเจียมีธรรมอันวิเศษอยู่ในตัว จึงร่ายคาถาสกดไฟใจก็ไม่หวั่นหวาด อยู่ได้ครึ่งชั่วโมง รอบขวดมีงูออกมาสี่สิบตัวไล่กัดเห้งเจีย ๆ ก็เอามือคว้าจับดึงขาดเปนสองท่อน รวมเปนแปดสิบท่อน ยังมีมังกรไฟสามตัวออกมาพันเห้งเจีย ๆ นึกเสียใจแล้วพูดว่าอย่างอื่นพอทนได้ มังกรไฟสามตัวนี้ยากที่จะแก้ได้ จึงกลับสู้อีกพักหนึ่งไฟก็ร้อนจับใจ เห้งเจียนึกขึ้นได้ว่า เราทำตัวเราให้สูงขึ้นไปให้ฝาขวดเปิดออก คิดแล้วก็ร่ายคาถาท่าตัวให้สูงขึ้นสักสองสามวา แต่ขวดนั้นก็ยืดตามขึ้นไป เห้งเจียกลับทำตัวให้เล็กลงขวดก็เล็กลงตาม เห้งเจียสิ้นปัญญาไม่รู้ที่จะแก้ไขอย่างไรได้ ตัวก็เจ็บปวดไปทั้งตัวไฟก็เผาอ่อนลงทุกที ทุรนทุรายในใจอดอยู่ไม่ได้น้ำตาก็ไหลร่วงคร่ำครวญถึงพระอาจาริย์ แลท่านพระโพธิสัตว์ได้ชักนำสั่งสอนให้รักษาความชอบธรรมเพื่อให้พ้นโพยไภยอันตราย อาจาริย์กับข้าพเจ้าได้ทนยากทรมานเผ็ดร้อนตั้งพันตั้งหมื่นครั้ง ก็เพราะจะตั้งใจให้สำเร็จซึ่งมรรคผล ไม่รู้เลยมาวันนี้เข้าอยู่ในขวดนี้จะเอาชีวิตรมาทิ้งเสีย แล้วนึกดูว่าเดิมคงจะได้ทำไว้ จึงมาวันนี้จะต้องอันตรายอย่างนี้ เวลาที่เห้งเจียคร่ำครวญอยู่นั้น ก็พอนึกขึ้นได้ว่า เมื่อที่เขาจั๋วบั๊วซัวนั้น พระโพธิสัตว์กวนอิมได้ให้ขนช่วยชีวิตร์เราสามเส้น ทำไมเราไม่เอาออกมาช่วยชีวิตร์เล่า เห้งเจียจึงเอามือคลำที่ท้ายทอย ขนนั้นแข็งดุจเข็ม เห้งเจียก็ถอน/*217ออกมาสามเส้น ๆ หนึ่งแปลงเปนหมุดแหลม เส้นหนึ่งแปลงเปนสายด้วย เส้นหนึ่งแปลงเปนด้ามไม้ไผ่ ทำเปนสว่านเจาะขวดนั้นทะลุแลเห็นแสงสว่างมีไออากาศเข้ามาในขวด เห้งเจียก็เรียกขนกลับเข้าตัว จึงแปลงตัวเล็กเท่าแมลงหวี่ บินลอดออกมาตามรูที่เจาะนั้น ก็ยังไม่หนึไปกลับบินขึ้นจับอยู่บนศีศะปิศาจใต้อ๋อง เวลานั้นปิศาจกำลังเสพย์สุราอยู่ นึกขึ้นได้จึงถามน้องคนที่สามว่า ป่านนี้เห้งเจียจะไม่แปรเปนน้ำเลือดไปแล้วหรือ ใต้อ๋องที่สามพูดว่ามันจะทนอยู่ได้จนป่านนี้ทีเดียวหรือใต้อ๋องที่สามก็หามขวดมา พวกปิศาจสามสิบหกคนก็พากันไปหามขวดนั้นมา ขวดนั้นก็เบาไปมาก จึงร้องบอกปิศาจใต้อ๋องว่าขวดทำไมจึงเบาไปดังนี้เล่า ใต้อ๋องจึงตวาดว่าพูดเลอะเทอะมีปิศาจผู้หนึ่งยกขวดมาคนเดียว แล้วพูดว่าใต้อ๋องจงดูขวดทำไมจึงได้เบาไปอย่างนี้ ปิศาจใต้อ๋องเปิดฝาตรวจดูเห็นขวดทะลุเปนรูที่ก้นขวด เห้งเจียอยู่บนศีศะปิศาจอดมิได้พูดออกมาว่า เราเจาะทลุออกมาเองพวกปิศาจพูดว่ามันหนีไปแล้ว ปิศาจใต้อ๋องก็สั่งให้พวกปิศาจรีบปิดประตู เห้งเจียร่ายทระเวทเรียกเอาเสื้อกางเกงมาแล้ว ก็แปลงกลับเปนรูปเดิม หนีออกจากประตูถ้ำ เหาะขึ้นไปทาอาจาริย์ครั้นถึงก็เดินเข้ามานมัศการพูดว่าพระอาจาริย์ข้าพเจ้ามาแล้ว พระถังซัมจั๋งว่าเห้งเจียไปนานนักอาตมคอยเปนทุกข์อยู่ หี่ในเขานั้นร้ายดีอย่างไรบ้าง เห้งเจียก็เล่าเรื่องที่เข้าไปทนทุกข์อยู่ในขวดนั้นให้พระอาจาริย์ฟัง จนกลับมาหา/*218พระอาจาริย์ได้ เปรียบเหมือนได้เกิดใหม่อีกชาติหนึ่ง พระถังซัมจั๋งได้ฟังก็มีใจขอบคุณเห้งเจียเปนอันมาก แล้วถามว่าเห้งเจียได้ต่อสู้แก่ปิศาจยักษ์หรือเปล่า พวกเราจะทำอย่างไรจึงจะข้ามเขาไปได้ เห้งเจียบอกว่าใต้อ๋องนั้น มันมีสามคนปิศาจบริวานมีกว่าแสน ข้าพเจ้าคนเดียวไม่กล้าจะต่อสู้แก่มัน คราวนี้ข้าพเจ้าจะให้โป๊ยก่ายไปด้วยอีกคนหนึ่งจะได้ช่วยกัน โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงแต่งตัวให้มั่นคง เห้งเจียกับโป๊ยก่ายก็พากันเหาะไป บัดเดี๋ยวก็มาถึงประตู แลไปเห็นประตูถ้ำปิดแน่น น่าประตูเงียบสงัดไม่เห็นมีคนรักษา เห้งเจียถือตะบองเดินเข้าไปใกล้ประตู ร้องด่าว่าอ้ายพวกมารร้ายไม่มีเงาหัวเองจงเร่งเปิดประตูออกมาต่อสู้แก่เรา เมื่อปิศาจใต้อ๋องได้ฟังเห้งเจียมาร้องด่าท้าทายดังนั้น อกใจให้หวั่นหวาดครั่นคร้ามด้วยเหตุเขาเล่าลือกันมาช้านานแล้วว่า อ้ายลิงตัวนี้มันดุร้ายห้าวหาญนัก ก็สมจริงดังคำเล่าลือ มันแปลงเปนพวกลาดตระเวรเข้ามาเราก็มิได้รู้เท่า ครั้นใต้อ๋องที่สามรู้จับตัวใส่ขวดไว้ มันก็เจาะขวดทะลุหนีออกมาได้ แลยังกลับมาท้าชวนรบ ผู้ใดจะสามารถออกไปสู้รบได้บ้าง เมื่อปิศาจใต้อ๋องถามขึ้นดังนั้น ก็มิได้มีผู้ใดจะตอบว่ากระไร ปิศาจใต้อ๋องก็มีความโกรธยิ่งนัก จึงพูดว่าเราอยู่หนทางไซทีนี้ วันนี้อ้ายเห้งเจียมันมายืนท้าทำหมิ่นประมาทดังนี้ ถ้าไม่ออกไปรบต่อสู้แก่มันเราก็จะเสียชื่อเสียง จำจะต้องออกไปสู้รบแก่มัน ถ้าได้ไชยชะนะเนื้อถังซัมจั๋งก็จัเปนเหยื่อของเรา ถ้า/*219เราสู้มันมิได้ เราก็หนีเข้าถ้ำปิดประตูนิ่งเสีย ปล่อยให้มันข้ามเขาไป คิดเห็นดังนั้นแล้วก็จัดแจงแต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธเปิดประตูออกมาร้องถามว่า อ้ายคนใดมาร้องท้าทายว่ากระไร เห้งเจียตอบว่าเราเอง ชื่อว่าซึงหงอคงซีเทียนใต้เซี้ย ปิศาจใต้อ๋องถามว่า อ้ายชาติลิงหัวใจใหญ่ เรามิได้ไปเกี่ยวข้องอะไรถึงเจ้า เหตุใดเจ้าจึงมาร้องเรียกร้องหาท้าทายดังนี้เล่า เห้งเจียตอบว่าเจ้าไม่เกี่ยวถึงข้าก็ดีแล้ว แต่เจ้าเปนสมัคพักพวกสัตว์เนื้อเสือร้าย คิดจะกินเนื้ออาจาริย์เรา เพราะฉนั้นเราจึงต้องมาทำอิทธิฤทธิ์ ปิศาจใต้อ๋องพูดว่า แม้ว่าเจ้าเปนคนเก่งเชี่ยวชาญจริงแล้ว จงมาต่อสู้กันตัวต่อตัวอย่าให้ต้องพวกพลทหารได้ความยากเลย ไว้ชื่อเสียงให้ปรากฎไปภายน่า เห้งเจียได้ฟังดังนั้น จึงเรียกโป๊ยก่ายมาสั่งว่า ให้มาคอยดูอยู่ที่นี้ว่าปิศาจมันจะทำประการใดแก่พี่ โป๊ยก่ายก็มายืนอยู่ใกล้เห้งเจีย ปิศาจใต้อ๋องจึงพูดว่า เจ้าก้มศีศะมาให้เราฟันก่อนสักสามที ถ้าไม่เปนอันตรายแล้ว เราจะปล่อยให้เจ้าไป หากคุ้มศีศะของเจ้ามิได้แล้ว จงส่งถังซัมจั๋งมาให้เรา พอเปนกับเข้ามื้อหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วด่าว่าอ้ายเดระฉาน ในถ้ำของเจ้ามีหมึกปากกากระดาดหรือไม่ ถ้ามีก็ให้เอามาเขียนหนังสือสัญญาให้เปนที่เชื่อฟังกันได้ว่าไม่พลิกแพลงกลับกลอก เราจะยอมให้เจ้าทำตามคำขอร้องแลพูดสัญญา ปิศาจได้ฟังดังนั้นจึงจัดแจงแต่งกาย/*220มั่นคงแข็งแรงแล้วสองมือก็จับง้าวหมายตรงกระหม่อมเห้งเจีย ฟันลงไปโดยเต็มกำลัง ก็ไม่เห็นเห้งเจียมีบาดแผลหรือหวาดหวั่นประการใด จิตรใจให้ครั่นคร้าม เห้งเจียพูดว่าเจ้ามิได้รู้กำเนิดของข้าว่าเปนมาประการใด คือเหล็กกับทองแดงนั้นเปนสมองของข้า ๆ เคยอยู่เบ้าของท้ายเสียงเล่ากุน ซึ่งเทพยดาประกอบหล่อทำจนสำเร็จ ปิศาจว่าเองอย่าเพ่อพูดตีฝีปากไปก่อนมาให้เราฟันอิกสักทีหนึ่ง ศีศะเจ้าก็จะแยกออกเปนสองซีก เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายมารทำไมไม่มีตา มึงดูศีศะกูเห็นเปนประการใด เราจะให้เองลองฟันดูอีกสักทีหนึ่ง ศีศะเราจะเปนซีกออกไปหรือไม่ ว่าแล้วก็ยื่นศีศะมาให้ปิศาจฟันปิศาจก็เงื้อง้าวฟันลงไปเต็มแรง เสียงดังครืนศีศะเห้งเจียก็แยกออกไปเปนสองซีก เห้งเจียก็แปลงเปนสองรูป ปิศาจเห็นดังนั้นก็ตกใจ มือจ้บง้าวคอยระวังอยู่ แล้วพูดว่าได้ยินว่าเจ้ามีวิชาแยกกายได้ ทำไมจึงเอามาทำต่อน่าเราดังนี้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายมารร้ายทำไมกับการแยกกาย ไม่ยากอะไร หากจะฟันสักหมื่นทีก็จะออกลักหมื่นกาย ปิศาจใต้อ๋องพูดว่า เจ้าเข้าได้แต่แยกกายมาก ไม่เข้าใจรวมกายเปนคนเดียว หากเจ้ารวมได้เราจะให้ตีเราด้วยตะบองสักทีหนึ่ง เห้งเจียพูดว่าเจ้าลั่นปากออกมาแล้ว เจ้าอย่าทิ้งถ้อยคำเสีย เห้งเจียก็สำรวมจิตรภาวนาหมุนกาย กายก็รวมเข้าเปนรูปเดียวอย่างเดิม ชักตะบองออกเดินตรงมาจะตีปิศาจ ปิศาจยกง้าวขึ้นรับรบกันโดยสามารถ/*221อยู่ที่หน้าถ้ำแล้วเหาะขึ้นรบกันบนอากาศได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ไม่ชะนะกัน
ฝ่ายโป๊ยก่ายยืนอยู่ข้างล่าง เห็นคนทั้งสองสู้รบกันโดยความเข้มแข็ง อดไม่ได้ก็ถือตราดเหล็กเหาะขึ้นไปเข้าช่วยเห้งเจียระดมรบ ปิศาจใต้อ๋องทานกำลังไม่ไหว ก็หนีทิ้งมีดหันกลับลงมายังพื้น เห้งเจียร้องตวาดว่าให้ไล่ตามไป โป๊ยก่ายเห็นได้ทีก็ไล่กระชั้นมา ปิศาจเห็นโป๊ยก่ายไล่กระชั้นมาก็หลบเข้าข้างชายเขา แปลงรูปอ้าปากดังประตูเมืองตรงเข้ามาจะอมโป๊ยก่ายกลืน โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็หันกลับวิ่งหนีเข้าไปส้อนอยู่ในพุ่มรก ตัวสั่นนั่งคอยแอบฟังอยู่
ฝ่ายเห้งเจียวิ่งตามหลังมาถึง ก็เอาตะบองเข้าต่อสู้ ปิศาจก็อ้าปากอมกลืนเห้งเจียเข้าไปในท้อง โป๊ยก่ายซุ่มอยู่ในรกเห็นดังนั้นก็ตกใจ บ่นว่าอ้ายเป๊กเบ๊อุนไม่รู้จักหลบหลีก ทำไมจึงไม่หนีมันเล่า กลับไปสู้กับมันให้มันกลืนเข้าไปในท้องเสีย วันนี้ยังเปนคนพรุ่งนี้จะเปนอะไรก็ไม่รู้
ฝ่ายปิศาจมีไชยชะนะแล้วก็กลับไป โป๊ยก่ายจึงมุดออกมาจากรก เดินกลับไปทางเก่า พระถังซัมจั๋งกับซัวเจ๋งนั่งอยู่ที่ชายเขาคอยแลดู ก็เห็นโป๊ยก่ายวิ่งกระหืดกระหอบมา พระถังซัมจั๋งก็ตกใจจึงถามว่าโป๊ยก่ายเปนอะไรดังนั้น ทำไมไม่เห็นเห้งเจียกลับมา โป๊ยก่ายก็ร้องไห้เสียงโฮ ๆ บอกว่าพี่เห้งเจียนั้นปิศาจมันกลืนเข้าไปในท้องมันเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็ล้มลงกับพื้นแน่นิ่งไป บัดเดี๋ยวก็กลับฟื้นขึ้นมาลุกขึ้นกระทืบเท้า/*222ทุบอกบ่นคร่ำครวญว่า เราเห็นสานุศิษย์เชี่ยวชาญปราบยักษ์มารที่ร้ายกาศตลอดมา เหตุใดวันนี้จึงมาถึงแก่ความตายเสียด้วยมือมารดังนี้เล่า ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่ออาจาริย์โสกาอาดูรดังนั้นก็มิได้ประคับประคองปลอบโยน จึงเรียกซัวเจ๋งมาบอกว่าให้เอาเข้าของมาแบ่งปันกันสองคน ซัวเจ๋งถามว่าพี่จะแบ่งปันเข้าของทำไม โป๊ยก่ายว่าเราแบ่งปันกันแล้วก็จะได้ต่างคนต่างไปตามอำเภอใจ เจ้ากลับไปลำแม่น้ำลิ่วซัวฮ้อคอยจับคนไปอย่างเดิม เราจะกลับไปบ้านเกาเล้าจึง เพื่อจะได้อยู่กับเมียเรา เอาม้าขายเสียแล้วเอาเงินไปซื้อเครื่องที่ส่งการตายให้อาจาริย์ไป พระถังซัมจั๋งได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็ให้เจ็บช้ำในใจ จึงร้องว่าฟ้าดินขึ้นค่ำหนึ่งแล้วก็ร้องไห้
ฝ่ายปิศาจยักษ์ครั้นกลืนเห้งเจียเข้าไปในท้อง แล้วก็คิดว่าได้การกลับมาถึงถ้ำบอกกับพวกพ้องว่าเราจับมาได้คนหนึ่งแล้ว ใต้อ๋องที่สองถามว่าพี่จับได้ใครคนหนึ่ง ใต้อ๋องคนใหญ่จึงบอกว่า พี่จับได้อ้ายซึงเห้งเจีย ใต้อ๋องที่สองถามว่าพี่จับได้เอาไว้ที่ไหน ใต้อ๋องใหญ่บอกว่าเรากลืนมันเข้าไว้ในท้อง ใต้อ๋องที่สามได้ฟังดังนั้นก็ตกใจว่า ข้าพเจ้าหาทันจะบอกพี่ไม่ เห้งเจียนั้นกินไม่ได้ เห้งเจียอยู่ในทอ้งร้องบอกว่ากินได้แล้ว แก้หิวได้ไม่ต้องหิวอีก พวกปิศาจน้อยอยู่ข้างนั้น ได้ยินเห้งเจียพูดอยู่ในท้องใต้อ๋องใหญ่ดังนั้นก็พากันตกใจ บอกว่าใต้อ๋องเห็นจะไม่ดีเสียแล้ว เห้งเจียเข้าไปอยู่ในท้องยังพูดได้อยู่ฉนี้ ใต้อ๋องพูดว่าไม่ต้องกลัว เรากินเข้าไปแล้วถึงมันจะวิเศษ/*223อย่างไรก็ไม่กลัว มันจะทำอะไรได้ พวกเจ้ารีบไปต้มน้ำเกลือมาเราจะได้กินเข้าไปสำรอกมันออกมา แล้วจะได้เอาปิ้งแกล้มสุรากิน พวกปิศาจน้อยก็ไปต้มน้ำเกลือมาวางไว้กะถางหนึ่ง ปิศาจใต้อ๋องก็ยกกะถางน้ำเกลือขึ้นดื่มหมดกะถาง เห้งเจียก็เลื่อนขึ้นมาอยู่ที่ฅอหอยปิศาจใต้อ๋องคลื่นใส้ก็อาเจียนออกมาจนหน้ามืดตามัว รากเขียวรากเหลืองเอาน้ำดีออกมาขมฅอ เห้งเจียก็มิได้ออก ปิศาจอ่อนใจเหนื่อยหอบสิ้นกำลังจึงเรียกว่าซึงเห้งเจียทำไมจึงไม่ออกมาเล่า เห้งเจียร้องบอกออกมาว่าดีแล้ว ๆ เราไม่ออกไปละ ปิศาจถามว่าทำไมจึงไม่ออกมาเล่า เห้งเจียว่าอ้ายมารทำไมมึงจึงไม่รู้เวลากาลเราเปนศิษย์พระ เปนคนอะนาถา เวลาฤดูนี้เปนฤดูฝนเราไส่เสื้อกั๊กตัวเดียวเครื่องนุ่งห่มไม่บริบูรณ เข้าอยู่ในท้องนี้อุ่นดีลมก็พัดไม่ถูกตัว เราจะอยู่ให้พ้นฤดูหนาวแล้วจึงจะออกไป พวกปิศาจน้อยได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น ก็พูดแก่ใต้อ๋องว่าเห้งเจียมันจะอยู่ในท้องจนสิ้นฤดูหนาวเห็นจะไม่ได้การเสียแล้ว ปิศาจใต้อ๋องพูดว่ามันอยากอยู่ให้มันอยู่ไปเราจะเข้าฌานไม่กินอาหารทั้งฤดู ทำให้มันอดตายอยู่ในท้อง เห้งเจียจึงพูดว่าอ้ายลูกกู มึงไม่รู้เหตุตลอดตั้งแต่เราตามรักษาพระอาจาริย์มา แม้จะข้ามห้วยฌานเขายากแค้นกันดานอย่างไร เราก็มีหม้อเข้าแลเสบียงอาหารติดตัวอยู่ด้วยเสมอ ในท้องเองมีเครื่องในสารพัดตับไตใส้ปอดเราจะต้มกินให้สบาย แม้สักห้าเดือนก็ไม่หมดสะเบียงในท้องเอง ปิศาจใต้อ๋องที่สองได้ยินเห้งเจียบอกดังนั้นก็ตกใจพูดว่าพี่ เห้งเจียมันจะไม่ออก/*224แล้ว ปิศาจใต้อ๋องที่สามพูดว่าพี่ เห้งเจียมันจะกินเครื่องในมันจะตั้งเตาไฟต้มที่ไหน เห้งเจียร้องบอกออกมาว่า เราจะตั้งเตาที่สะโพกคือที่เชิงกรานก้นนั่ง ปิศาจที่สามได้ยินก็ตกใจพูดว่าเห็นจะไม่ได้การ หากตั้งเตาที่ตรงนั้น ควันจะพลุ่งขึ้นมาทางจมูกแลปากจะหายใจไม่ทันก็จะไอจามจะมิตายหรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าไม่เปนไร เรามีตะบองเหล็กจะกระทุ้งกระหม่อมให้ทะลุขึ้นไปเปนปล่องเพื่อควันไฟจะได้ออกทางนั้น ปิศาจใต้อ๋องที่สามได้ฟังดังนั้น จิตร์ใจก็ไม่สบายแต่ปากพูดว่าไม่เปนไร จึงร้องว่าพี่น้องเราอย่าวิตกจึงเอาเหล้ายามาให้เรากินลงไปสักสองสามชาม ฆ่าอ้ายลูกลิงให้ตายอยู่ในนั้น เห้งเจียได้ยินก็นึกหัวเราะอยู่แต่ในใจ จึงพูดว่าเหล้ายาอย่างใดที่จะมิได้กินก็เห็นจะไม่มี พวกปิศาจน้อยก็ยกเหล้ายามาวางไว้สองขวดแล้วรินเต็มชามหนึ่งส่งให้ปิศาจใต้อ๋อง ๆ ก็รับมา เห้งเจียอยู่ในฅอได้กลิ่นสุราหอมฉุย จึงคิดว่าอย่าให้ใต้อ๋องมันกินเลย จึงเอาศีศะแปลงเปนหลอดรอพี่ฅอหอย พอไต้อ๋องยกชามดื่มเข้าไป พอตกถึงฅอเห้งเจียกิรับเอาไปเสียสิ้น ปิศาจใต้อ๋องดื่มซ้ำเข้าไปถึงเจ็ดชามแปดชามเห้งเจียก็รับกินเสียหมด ปิศาจใต้อ๋องปลาดใจก็ทิ้งชามลงพูดว่า สุรานี้เราเคยกินไปสองชามท้องก็ร้อน นี่กินเปนเจ็ดแปดชามแต่หน้าก็ไม่แดง เห้งเจียเมื่อกินสุราเข้าไปมากก็มึนเมาฉุนเฉียวด้วยฤทธิ์สุรา เอาตะบองขวางเข้าแล้วก็โดดจับหัวใจปิศาจทำชิงช้าโหนเล่น แลเต้นรำตามสบายโลดโผนไปมา ปิศาจใต้อ๋องรู้สึกเจ็บปวดเหลือที่จะทนได้ก็ล้มคว่ำลงกับพื้น
/*225ฝ่ายเห้งเจียอยู่ในท้องปิศาจทำรี ๆ ขวาง ๆ พักหนึ่ง ปิศาจก็ล้มกลิ้งอยู่กับพื้นสลบไปมิได้พูดจา พากันนึกว่าตายแล้ว ภายหลังกลับฟื้นขึ้นมาได้ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ขอความกรุณาเถิดพระโพธิสัตว์ซีเทยนใต้เซีย เห้งเจียว่าเจ้าจงจำไว้อย่าทิ้ง จงระลึกสองสามตัวอักขะระ คือเรียกว่า ตาซึงหงอคงเท่านั้น ปิศาจกลัวตายเสียดาย ชีวิตรก็เรียกตามว่า ท่านตาหงอคง ข้าพเจ้าได้ผิดแล้ว เพราะกลืนท่านตาเข้าไป ไม่รู้เลยว่าจะกลับให้ร้ายอย่างนี้ ขอได้เมตตาอย่างสัตว์มดปลวกเถิด ขอยกชีวิตรให้หลานสักครั้งหนึ่งเถิด หลานจะส่งอาจาริย์ของท่านให้ข้ามพ้นไป เห้งเจียเปนคนเมตตา เมื่อได้ฟังปิศาจร้องขอโทษดังนั้นก็มีใจอันอ่อน จึงตอบว่าตาจะยกโทษให้แก่เจ้า ๆ จะทำประการใดแก่อาจาริย์
ปิศาจใต้อ๋องบอกว่า ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก็ไม่มีแก้วแหวนเงินทองสิ่งใดที่จะส่งไปเปนสะเบียง มีพี่น้องสามคนจะเอาเกี้ยวมารับอาจาริย์ของท่านขึ้นนั่งแล้วจะหามไปส่งให้ข้ามพ้นเขตร์เขานี้ไป เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เอาเกี้ยวหามไปส่งอย่างนั้นก็ยิ่งกว่าเพ็ชร์นิลจินดา เจ้าจงอ้าปากออกให้กว้างตาจะได้ออกไป ปิศาจใต้อ๋องที่สามมากระซิบบอกว่า พี่อ้าปากคอยรอมันออกมาก็งับมันไว้เคี้ยวมันให้ละเอียดไป แล้วจึงกลืนเข้าไปในท้องจะมิดีหรือ เห้งเจียอยู่ในท้องได้ยินแล้วจึงเอาตะบองเหล็กแหย่ออกไปก่อน ปิศาจใต้อ๋องก็งับ/*226ปากลงเสียงดังฮวบทีหนึ่งน่าฟันปิศาจก็หักกระเด็นออกไป เห้งเจียก็ชักตะบองกลับเข้าไปพูดว่าดีแล้วอ้ายมารร้าย เรายกชีวิตรให้เจ้าเราจะออกไป เจ้ากลับคิดประทุษฐร้ายต่อเราดังนี้ กูไม่ออกไปแล้ว กูจะฆ่ามึงทั้งเปนดังนี้จึงจะสมใจมึง ปิศาจใหญ่ได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธปิศาจที่สามว่า นี่ก็เพราะเจ้าเราได้เชิญเธอให้ออกมาแล้ว เจ้ามากระซิบสอนให้งับเธอ เดี๋ยวนี้เธอไม่ออกมาเจ้าจะคิดประการใด
ฝ่ายปิศาจที่สามเห็นปิศาจที่หนึ่งโกรธเคืองดังนั้น แกล้งพูดกระทบเสียงดังว่า เฮ้ยอ้ายเห้งเจียเราได้ยินชื่อเจ้าดุจเสียงฟ้าลั่น ว่าเจ้าขึ้นไปบนสวรรค์น่ำทีหมึงแผ่อำนาจ แลเข้าไปยังปราสาทเล่งเซียวเต้ยแผลงฤทธิ์เดช บัดนี้มาทางไซทีนี้กำจัดปิศาจมารร้าย เมื่อพิเคราะห์ดูก็เปนการเล็กน้อยมิใช่เปนคนเก่งกาจจริง เห้งเจียถามว่าทำไมเจ้าจึงเห็นว่าเราเปนคนเล็กน้อย ปิศาจตอบว่า เพราะเจ้าไม่กล้าออกมา ถ้าเจ้าเปนคนเก่งจริง ก็จงออกมาลองฝีมือกันเล่นให้เห็นจริงจึงจะควรเรียกว่าคนเก่งได้ ก็เมื่อเจ้าเข้าไปมุดซ่อนตัวอยู่ในท้องเขาดังนี้ จะไม่เรียกว่าเปนคนเล็กน้อยจะเรียกว่าอะไรอีกเล่า เห้งเจียได้ฟังก็นึกว่าจริง ๆ ของมัน เวลานี้เราจะดึงใส้พุงตับปอดมันให้ตายเสียก็ได้ แต่จะเสียชื่อเสียงของเราไป คิดดังนั้นแล้วจึงร้องบอกแก่ปิศาจว่า ถ้ากระนั้นเจ้าอ้าปากออกให้กว้างเราจะได้ออกไปลองฝีมือแก่พวกเจ้า ให้รู้สึกว่าใครจะเก่งสักปานได แต่ว่าที่ในถ้ำนี้คับแคบนักไม่พอที่เราจะออกฝีมือ จงออกนอกถ้ำไปหาที่กว้าง ๆ จึงจะดี
/*227ฝ่ายปิศาจที่สามได้ฟังดังนั้น ก็เรียกพลบริวานให้จัดเตรียมตัวถืออาวุธทุกๆ คน ยกออกไปน่าถ้ำตั้งเปนกระบวนรบคอยเห้งเจียออกมาจะได้ต่อสู้ ปิศาจที่สองก็เข้าพยุงปิศาจใหญ่ที่หนึ่งออกไปนอกถ้ำ พวกปิศาจครั้นตระเตรียมเสร็จแล้ว ปิศาจที่สามก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยเห้งเจียถ้าเก่งจริงแล้วจงรีบออกมาที่ตรงนี้กว้างขวางดีควรเปนที่รบได้ เห้งเจียอยู่ในท้องได้ยินเสียงไก่ขันการ้องก็รู้ได้ว่าที่นี่เปนที่กว้างขวางแน่ จึงคิดว่าถ้าเราจะไม่ออกไปก็จะเสียสัตย์ แม้เราออกไปถ้ามันเปนปิศาจรูปคนก็เปนการจริงใจ มันยังเปนสัตว์เดรฉารกลับกลายได้ยากที่จะไว้ใจ อย่ากระนั้นเลยเราจะให้ได้ดีทั้งสองฝ่ายออกก็ออกไป แต่เราจะทำเปนยึดไว้สักอย่างหนึ่ง คิดแล้วก็ถอนขนในตัวออกขนหนึ่ง แปลงเปนเชือกเส้นยาวสี่สิบวา เอาหัวเชือกผูกหัวใจปิศาจทำเปนเงื่อนรัดไว้เงื่อนหนึ่ง เงื่อนนั้นไม่กระชากก็ไม่รัด หากรัดก็รู้สึกเจ็บ เห้งเจียผูกเสร็จแล้วก็จับหัวเชือกไว้ข้างหนึ่ง หัวเราะว่าเราจะออกไปให้มันส่งอาจาริย์เราไป หากมันไม่ส่งก็จะคิดรบพุ่งชิงไชย เราจะกระตุกเชือกกระชากดุจจะอยู่ในท้องเหมือนกัน คิดแล้วก็ไหวกายแปลงเปนรูปเล็กลงคลานขึ้นไปอยู่ที่บนฅอหอยแลออกมาดูเห็นปิศาจอ้าปากกว้างฟันมีคมดุจคมมีดก็ตรึกตรองว่าเห็นจะไม่ได้การ แม้เราจะออกไปทางปากจะกระตุกเชือกถ้ามันเจ็บมันก็จะหุบปากลงเชือกก็จะขาดไป จำเราจะหาช่องออกที่ไม่มีฟันจึงจะดี คิดแล้วก็คลานเลื่อนขึ้นไปที่สันจะมูก ปิศาจก็/*228จามทีหนึ่งเห้งเจียก็กระเด็นออกมาจากจะมูกปิศาจ เห้งเจียถูกลมเข้าก็กลับเปนรูปเดิม มือหนึ่งถือตะบองมือหนึ่งถือเชือก ปิศาจทั้งสามเห็นเห้งเจียออกมาก็ไม่รอรั้งพากันตรงเข้าฟันแทงเห้งเจียไม่เลือกว่าที่ไหน เห้งเจียก็เหาะขึ้นกลางอากาศพ้นที่ล้อมแล้วก็ลดลงยังเขาที่ว่าง สองมือก็รั้งเชือกนั้น ปิศาจใต้อ๋องก็เจ็บปวด เอามือเข้าดึงเชือก เห้งเจียก็กระชากปิศาจก็หมุนดุจไม้ปั่นไฝ้ หกล้มลงกับพื้นดิ้นรนจนดินที่นั่นเปนหลุมเปนบ่อ
ฝ่ายปิศาจที่สองที่สามเห็นดังนั้น ก็ลงไปจับยึดเชือกไว้คุกเข่าลงอ้อนวอนขอว่า ท่านใต้เซี้ยเขาพูดกันว่าท่านมีจิตรกว้างขวางประกอบไปด้วยเมตตาไม่มีความอาฆาฎแก่ผู้ผิด นับว่าท่านเปนเซียนใหญ่ไม่รู้เลยว่าใจหนูจิตรค้างคาวดังนี้ ท่านว่าออกมาจะสู้รบกันนึ่ทำไมจึงมาหลอกลวงกันเอาเชือกผูกหัวใจไว้อีกเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า มึงอ้ายพวกมารร้ายไม่มีความซื่อสัตย์สุจริต แต่แรกฬ่อลวงให้เราออกมาแล้วจะงับเราแลกัดเราแต่หากเรารู้เท่า ครั้งนี้หลอกให้เราออกมาจัดกระบวนตั้งหมื่นจะรบเราคนเดียว เองทำอย่างนี้ถูกต้องหรือ เราจะลากไปหาอาจาริย์เรา เองจะว่ากระไรต่อไป พวกปิศาจกราบไหว้ร้องขอชีวิตร ขอได้กรุณาข้าพเจ้าจะส่งอาจาริย์ท่านให้ข้ามเขาไป เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นเจ้าเอามีดมาตัดเชือกเอาเถิด ปิศาจว่าจะตัดข้างนอกข้างในยังติดอยู่กับหัวใจ ก็จะเจ็บปวดต่อไปอีก จะคิดอย่างไรดีเล่า /*229เห้งเจียว่าดังนั้น ก็ให้อ้าปากออกเราจะเข้าไปแก้ให้ ปิศาจได้ยินดังนั้นก็ตกใจพูดว่า ถ้าท่านเข้าไปแล้วแลจะไม่ออกมาจะมิเปนการลำบากแก่ข้าพเจ้าหรือ เห้งเจียว่าแก้เชือกนั้นง่าย ๆ ไม่ยากอะไร แต่พวกเจ้าจะยอมส่งอาจาริย์เราไปจริงแล้วหรือ ปิศาจใต้อ๋องที่หนึ่งพูดว่า ถ้าท่านแก้ให้ข้าพเจ้าแล้วข้าพเจ้าจะขอส่งอาจาริย์ท่านไปไม่กล่าวคำเท็จ เห้งเจียเห็นว่าปิศาจมีใจอ่อนแล้วก็เชื่อ จึงร่ายคาถาเรียกขนนั้นกลับคืน หัวใจปิศาจก็หายเจ็บ ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามก็ลุกขึ้นคำนับ แล้วเชิญเห้งเจียให้ไปบอกอาจาริย์ให้จัดแจงเข้าของ พวกข้าพเจ้าจะหามเกี้ยวไปรับ แล้วจะได้ส่งท่านไป พวกปิศาจเหล่านั้นพากันเก็บเครื่องสาตราอาวุธกลับไปยังถ้ำ ฝ่ายเห้งเจียก็เหาะกลับไปหาอาจาริย์ที่เนินเขา แลไปแต่ไกลเห็นพระอาจาริย์นอนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้นดิน เห้งเจียคิดแต่ในใจว่าไม่ใช่อื่นไกล อ้ายโป๊ยก่ายเปนแน่ คงไปบอกแก่อาจาริย์ว่าปิศาจกินเราเสียแล้ว เพราะฉนั้นพระอาจาริย์จึงได้มีความทุกข์โทมนัศดังนี้ เห้งเจียก็ลดลงยังพื้นเดินเข้ามาใกล้เรียกพระอาจาริย์คำหนึ่ง ซัวเจ๋งก็พูดบ่นโป๊ยก่ายว่า แกเปนพวกต่อโลงขายแท้ ๆ คิดตั้งใจแต่จะให้คนตายเท่านั้น พี่เห้งเจียยังไม่ตายก็ว่าตายนั่นใครเล่ามาเรียก โป๊ยก่ายเถียงว่าเราได้เห็นแก่ตาว่าปิศาจมันกลืนเข้าไปในท้องแล้ว เราเห็นว่าหากจะเปนปิศาจลิงที่ตายถูกวันคืนไม่ดี จึงให้สิงให้มาดังนี้อีก เห้งเจียได้ฟังก็เดินเข้ามาจับมือโป๊ยก่ายถามว่า .อ้ายกินรำมึงว่าใครสิงใคร /*230จะเปรียบเหมือนเจ้าอ้ายคนใช้ไม่ใด้ดังนั้นหรือ ปิศาจมันกลืนเราเข้าไปในท้อง เราก็จับไส้พุงมันกระชากเล่น แลเอาเชือกผูกหัวใจมันเจ็บปวดเหลือทน ทุก ๆ คนก็คุกเข่าลงคำนับอ้อนวอนขอโทษตัว เราจึงยกโทษให้แก่มัน มันยอมจะเอาเกี้ยวมาหามรับอาจาริย์เราส่งไป พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงเห้งเจียพูดก็ผลุดลุกขึ้นพูดแก่เห้งเจียว่า ขอบใจสานุศิษย์มาก ๆ ทำให้ลำบากจะถึงแก่ความตายเสียแล้ว ถ้าเชื่อโป๊ยก่ายอาตมก็จะทิ้งชีวิตรเสียแล้ว เห้งเจียจึงด่าโป๊ยก่ายสองสามคำให้ไปจัดแจงรวบรวมเข้าของคอยถ้าปิศาจจะมารับ โป๊ยก่ายก็ไปตระเตรียมไว้เสร็จ
ฝ่ายพวกปิศาจใต้อ๋องทั้งสาม ครั้นกลับไปยังถ้ำแล้วใต้อ๋องที่สองพูดแก่ใต้อ๋องใหญ่ว่า เราอวดว่าพวกเราเก้าหัวแปดหาง แต่เห้งเจียนั้นเปนลูกลิงตัวนิดเดียวเท่านั้น ถ้าพี่ไม่กลืนมันเข้าไปรบกันด้วยฝีมือแลกำลังที่ไหนมันจะสู้ได้ แลทั้งพลปิศาจของเราก็มีกว่าสองหมื่น ขับเข้าไปช่วยกันระดมตีเอาไชยชะนะก็จะได้ นี่พี่กลืนมันเข้าไปในท้องมันทำเล่นตามสบายจะสู้มันที่ไหนได้ ซึ่งรับปากว่าจะส่งพระถังซัมจั๋งนั้น ก็เพราะรักชีวิตรโดยมันรวบรัดเข้าที่คับแค้นนัก บัดนี้ก็พ้นออกมาได้แล้ว ปิศาจใต้อ๋องที่หนึ่งจึงถามว่า ถ้ากระนั้นน้องจะคิดประการใดอีกเล่า ใต้อ๋องที่สองพูดว่าขอพลให้ข้าพเจ้าสามพัน ข้าพเจ้าจะจับอ้ายลิงนั้นให้ได้ ใต้อ๋องใหญ่ว่า ถ้าดังนั้นก็แล้วแต่น้องจะจัดแจงเถิด ปิศาจที่สองจึงเรียกพวกพลทหาร/*231มาสามพัน นำออกไปข้างทางใหญ่ตั้งเปนกระบวนแล้ว ก็ให้คนถือธงไปบอกแก่เห้งเจียให้รีบมาต่อสู้กัน โป๊ยก่ายได้ยินก็หัวเราะ แล้วพูดว่าทำอะไรกลับกลายดังนี้ ไหนว่าปราบปิศาจได้แล้วมันจะเอาเกี้ยวมารับอาจาริย์ ทำไมมันจึงมาท้าชวนรบอีกเล่า เห้งเจียพูดว่าอ้ายใต้อ๋องใหญ่เราปราบปรามยอมแล้ว นี่เห็นจะเปนอ้ายใต้อ๋องที่สองจะไม่ยอมส่ง เพราะฉนั้นจึงมาท้าชวนรบฉะนี้ อันพวกปิศาจนั้นมันมีพี่น้องสามคน เราก็มีพี่น้องสามคน แด่อ้ายคนใหญ่ไม่กล้ามาต่อสู้แล้ว นี่เห็นจะเปนอ้ายคนที่สอง เราเห็นควรที่โป๊ยก่ายจะออกไปรบแก่มันจึงจะดี โป๊ยก่ายพูดว่าจะกลัวมันทำไม ไว้ข้าพเจ้าจะไปรบแก่มันเอง พูดแล้วโป๊ยก่ายก็ถือคราดเดินมาร้องเรียกว่าอ้ายปิศาจมารร้าย มึงรีบออกมาลองฝีมือกับปู่ดูคือตือโป๊ยก่ายให้รู้รดฝีมือสักคราวหนึ่ง ปิศาจใต้อ๋องที่สองได้ยินเสียงท้าก็ออกมาเห็นโป๊ยก่ายก็มิได้รอรั้งพูดจา ถือหอกหมายตรงหน้าโป๊ยก่ายก็แทงมา โป๊ยก่ายยกคราดขึ้นรับต่างองอาจออกแรงสู้รบกัน ไม่ทันถึงเจ็ดแปดเพลงโป๊ยก่ายทานกำลังปิศาจไม่ไหวก็ผละออกถอยหนี ปิศาจได้ทีก็ตามรุกเอางวงยื่นคว้ารวบจับโป๊ยก่ายไว้ได้ มีไชยชะนะก็ยกกลับไปถ้ำ
พระถังซัมจั๋งยืนแลดูอยู่เห็นปิศาจจับโป๊ยก่ายไปได้ จึงถามเห้งเจียว่าจะทำประการใดเล่า เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์มีจิตรลำเอียง เวลาปิศาจจับข้าพเจ้าไป พระอาจาริย์ก็ไม่รีบร้อน โป๊ยก่ายถูกจับไปพระ/*232อาจาริย์มีความรีบร้อน ไว้ให้มันธรมายากแค้นจึงจะรู้สึกว่าไปอาราธนาพระธรรมมิใช่เปนการง่าย ๆ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ถึงเมื่อเห้งเจียไปต้องไภยได้ทุกข์ใช่ว่าอาตมจะไม่ทุกร้อน แต่เห็นว่าเห้งเจียเปลี่ยนแปลงได้จะไม่ลำบากยากแค้นนัก โป๊ยก่ายโง่เขลาแม้ถูกจับไปดังนี้จะได้ความเดือดร้อนมาก เอ้งเจียจงไปช่วยสักครั้งเถิด เห้งเจียก็เหาะไล่ตามไปแต่คิดในใจว่ามันแช่งเราให้ตาย เราตามไปดูปิศาจมันจะทำประการใด คอยให้มันลงโทษเสียก่อนแล้วเราจึงค่อยแก้ต่อภายหลัง คิดแล้วก็แปลงกายเปนแมลงหวี่บินไปจับที่ใบหูโป๊ยก่าย เข้าไปในถ้ำพร้อมกับปิศาจ ครั้นถึงปิศาจใต้อ๋องที่สองเอาโป๊ยก่ายทิ้งลงกับพื้นบอกว่าพี่ ข้าพเจ้าจับได้มาคนหนึ่งแล้ว ใต้อ๋องที่หนึ่งแลเห็นโป๊ยก่ายจึงพูดว่าคนนี้ไม่ต้องการน้องไปจับมาทำไม โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้น จึงพูดว่าจริงดังนั้นใต้อ๋องพูดไม่ต้องการอะไรปล่อยเรากลับไป ๆ ค้นหาคนที่ต้องการก็จับเอามาเถิด ใต้อ๋องที่สามพูดว่า ถึงไม่ต้องการก็เปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋งจะต้องมัดเอาไปแช่น้ำไว้ก่อน พวกปิศาจก็เอาเชือกมัดหมูแล้วหามไปแช่ไว้ในบ่อหลังถ้ำ เห้งเจียก็ปีนขึ้นดูโป๊ยก่าย เห็นแช่น้ำอยู่เท้าชี้ฟ้าปากก็งอขึ้นหายใจปงับ ๆ พิเคราะห์ดูก็น่าหัวเราะจมน้ำอยู่ครึ่งตัว เห้งเจียเห็นโป๊ยก่ายดังนั้นให้นึกแค้นก็แค้นสงสารก็สงสาร คิดว่าต่อไปภายน่าก็คงได้เข้าที่ประชุมเล่งฮวยหวย คือเมื่อพระศรีอาริยเมตไตรยลงมาตรัส /*233แต่คิดเคืองว่ายังไม่ทันไร ก็คิดแบ่งเข้าของจะทิ้งอาจาริย์ไปเสียแล้ว แลได้ฟังซัวเจ๋งบอกว่านินทากล่าวขวัญภายหลังหลายหน อย่าเลยจะทำให้กลัวสักทีหนึ่ง คิดแล้วเห้งเจียก็บินลงไปข้างริมหูร้องเรียกว่า หงอเหนง ตือหงอเหนง โป๊ยก่ายตกใจนึกว่าฉายา ตือหงอเหนงนี้ของพระโพธิสัตว์กวนอิมตั้งชื่อให้ไม่มีใครผู้ใดรู้ เมื่อตามอาจาริย์มาก็ไม่มีใครเรียกชื่อนี้ เรียกแต่ชื่อโป๊ยก่ายเท่านั้น ก็ที่นี่ทำไมจึงมีคนรู้ฉายาของเรา อดไม่ได้จึงร้องถามไปว่า ใครมาเรียกข้าพเจ้าทำไม เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าเอง โป๊ยก่ายถามว่าเปนคนหรือ เห้งเจียตอบว่าเราคือผู้คุมมาจากเมืองนรกเที่ยวจับคนถึงที่ตาย โป๊ยก่ายตกใจถามว่าท่านอยู่ที่ไหน เห้งเจียบอกว่าคือพระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋องให้มาจับตัวเจ้า โป๊ยก่ายทูลว่าขอท่านได้กลับไปกราบเรียนแก่เงียมฬ่ออ๋องก่อน ท่านก็เคยรู้จักรักใคร่แก่พี่ชายข้าพเจ้า คือซึงเห้งเจีย ขอทุเลางดผ่อนอีกสักวันหนึ่งเถิด พรุ่งนี้จึงค่อยมาจับไป เห้งเจียว่า อย่าพูดเลอะเทอะไปเลย พระยามัจจุราชได้จดลงแน่นอนแล้วว่ายามสามเปนจะตายก็ใครเล่าจะกล้ารอไปถึงยามสี่ จงรีบมาไปกับเราโดยดีอย่าให้ถึงแก่ฉุดลากไปเลย โป๊ยก่ายพูดว่าทำไมท่านไม่ผ่อนผันบ้างเล่า จงพิเคราะห์ดูรูปร่างข้าพเจ้าดังยังอยากเปนอยู่ไม่อยากตาย แต่ความตายนั้นก็ต้องตายเปนแน่แต่จะขอทุเลาสักวันหนึ่งจะไม่ได้ทีเดียวหรือ พอให้ปิศาจมันจับอาจาริย์กับพี่น้องมาให้/*234พบกันสักครั้งหนึ่งเท่านั้น แล้วก็ตามแต่จะเอาไปข้างไหนก็ตามเถิด เห้งเจียว่าเอาเถอะเราจะผ่อนให้ แต่หนังสือเรียงชื่อมาสามสิบคนเราจะไปจับพวกนั้นก่อนแล้วจึงจะมาเอาตัวเจ้าต่อทีหลัง จะผ่อนให้สักวันหนึ่ง แต่เจ้ามีเงินค่าป่วยการก็ส่งมาให้ข้าจะได้ไปเที่ยวจับที่อื่นก่อน โป๊ยก่ายพูดว่าตัวข้าพเจ้าเปนคนถือศีลติดตามอาจาริย์มาจะเอาเงินทองที่ไหนมาจะได้ให้ค่าป่วยการแก่ท่านเล่า เห้งเจียว่าถ้าไม่มีค่าป่วยการ จงรีบไปกับเราเดี๋ยวนี้ช้าไม่ได้ เราจะมัดเอาไป โป๊ยก่ายตกใจพูดว่าท่านอย่ามัดข้าพเจ้าเลย ด้วยข้าพเจ้าเข้าใจว่าเชือกของท่านนั้น คือเชือกเร่งชีวิตร์แม้ว่าลากไปก็สิ้นชีวิตร์ อันค่าป่วยการนั้นก็มีบ้างแต่ไม่มาก เห้งเจียว่ามากน้อยเท่าใดก็รีบเอาออกมา โป๊ยก่ายบอกว่าข้าพเจ้าเก็บรวบรวมไว้สองปีเศษแล้วมีเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เปนชิ้นเปนอัน รวมหนักได้ห้าสลึงเมื่อก่อนได้เอาไปให้ช่างหลอม รวมกันเปนแผ่นเดียว ช่างเอาไปเสียสามหุนยังเหลือสี่สลึงกับเจ็ดหุน ข้าพเจ้าเก็บเหน็บไว้ในหู ถูกมัดมือติดอยู่หยิบให้ไม่ได้ ท่านโปรดหยิบเอาเองเถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงยื่นมือไปคลำที่หูล้วงออกมาแผ่นหนึ่ง เห้งเจียพิเคราะห์ดูแล้วก็เอาเก็บซ่อนเสีย แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ก็กลายกลับเปนรูปเดิม โป๊ยก่ายแลเห็นเห้งเจีย ก็ด่าแช่งว่าอ้ายฟ้าผ่าด้วยเป๊กเบ๊อุน เรามาต้องทรมาดังนี้ ยังมาทำแกล้งจะเอาเงินค่าป่วยการอะไรอ้ายไม่มีเงาหัวอ้ายลูกลิง เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เงินค่าป่วยการเปนการเล็ก/*235น้อยไว้ธุระเราจะช่วยแก้ให้ออกไป เห้งเจียจึงเอาตะบองยื่นลงไปสอดในเชือกแล้วก็ยกขึ้นมาแก้มัด โป๊ยก่ายก็ลุกขึ้นพูดว่าพี่เราเปิดประตูหลังถ้ำหนีไปเถิด เห้งเจียพูดว่าประตูหลังไปไกล เรากลับออกไปทางประตูข้างน่าดีกว่า โป๊ยก่ายก็ตามหลังเห้งเจียออกมาถึงประตูที่สองแลเห็นคราดเหล็กพิงอยู่ที่นั้น โป๊ยก่ายก็เข้าหยิบเอามาถือแล้ว ก็แผลงฤทธิ์สับฟันขนาบออกไป เห้งเจียก็แกว่งตะบองตีออกไปจนถึงประตูชั้นสี่ ฆ่าพวกบริวารปิศาจตายเปนอันมาก
ฝ่ายใต้อ๋องที่หนึ่งตกใจลุกมาดูเห็นดังนั้น จึงร้องเรียกใต้อ๋องที่สองให้เข้าจับตัวคนเก่ง ว่าเห้งเจียมันเข้ามาลักเอาโป๊ยก่ายไปแล้วยังมาเที่ยวฆ่าคนอีก ใต้อ๋องที่สองได้ฟังดังนั้น ก็จับหอกวิ่งไล่ตามออกมานอกประตูร้องด่าว่าอ้ายชาติลิง มึงสามารถมาทำดังนี้ได้หรือ ว่าแล้วก็เอาหอกแทง เห้งเจียยกตะบองขึ้นรับปัดป้องต่างรบรอต่อสู้กันด้วยกำลังความเข้มแข็ง ฟัดเหวี่ยงกันไปมาที่น่าประตูถ้ำโป๊ยก่ายวิ่งขึ้นไปยืนดูอยู่บนโขดเขา มิได้ลงมาช่วยเห้งเจียรบ ทำกิริยางกๆ งันๆ
ฝ่ายปิศาจที่สองเห็นตะบองเหล็กของเห้งเจียหนักนัก จึงเอาหอกรอรับไว้ ยื่นงวงออกจะใคร่จับฟัดเห้งเจีย ๆ ก็รู้ในท่วงทีของปิศาจจึงยกมือชูขึ้นเสีย ปิศาจก็เอางวงพันเห้งเจียเข้าที่บั้นเอ็วมิได้พันมือไว้ด้วย เห้งเจียก็แกว่งตะบองเล่นได้ตามสบาย โป๊ยก่ายแลเห็นดังนั้นก็พูดว่าอ้ายปิศาจมันโง่เสียแล้ว เวลาที่มันจับเราสิ/*236มันพันรัดมือไว้เสียด้วย มันจึงจับไว้ได้ เห้งเจียได้ยินโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็เอาตะบองแกว่งทีหนึ่งเล็กลงเท่าฟองไก่ยาวสักวาเศษ แทงเข้าไปในงวงของปิศาจที่หนึ่ง ปิศาจถูกเจ็บแทบจะสิ้นใจก็คลายงวงออกปล่อยเห้งเจียทันที เห้งเจียคว้าจับงวงปิศาจไว้ เอามีดแทงเข้าไป ปิศาจได้ความเจ็บสาหัสก็ตามมือเห้งเจียไป โป๊ยก่ายแอบเข้าใกล้เอาคราดเหล็กสับฟันปิศาจถูกที่ขากันไกร เห้งเจียร้องห้ามว่าอย่าทำมันเลย พระอาจาริย์จะว่าเราดุร้ายฆ่าสัตว์ไม่มีเมตาจิตร์ เอาแต่ด้ำคราดตีมันก็ถมไป โป๊ยก่ายก็เอาด้ำคราดตีปิศาจ ก้าวหนึ่งตีทีหนึ่งทุกก้าว เห้งเจียก็จับงวงปิศาจเดินจูงมาดูดุจช้างใหญ่สักสองช้าง เห้งเจียจูงเดินมาข้างเนินเขา ซัวเจ๋งแลเห็นแต่ไกลก็บอกแก่อาจาริย์ว่าพี่เห้งเจียแกจับปิศาจจูงมาโน่นแล้ว
พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นจึงพูดว่า พ่อเจ้าประคุณปิศาจนี้มันช่างโตใหญ่จริง ๆ แลทั้งมีงวงเหมือนช้าง แล้วสั่งให้ซัวเจ๋งถามมันดูว่าพวกมันจะยอมส่งเราให้ข้ามเขาไปหรือยัง ถ้ามันยอมแล้วเราจะขอชีวิตรไว้ให้ มิให้ถึงแก่ความตาย ปิศาจได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงกราบกับพื้นพูดว่า ขอท่านอาจาริย์ยกชีวิตร์ปล่อยให้ข้าพเจ้ากลับไป ข้าพเจ้าจะเอาเกี้ยวมาหามส่งท่านไป เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์กับทั้งศิษย์สี่คนนี้ มีจิตร์เปนกุศลทั้งนั้น เจ้าพูดดังนั้นเรายอมยกโทษให้เจ้า ๆ จงรีบไปเอาเกี้ยวมารับอาจาริย์ไปส่ง แม้ว่าเจ้ากลับกลายอีกทีนี้ เราจับได้ก็จะฆ่าเสียมิได้ไว้ชีวิตร์อีกต่อไปแล้ว
/*237เมื่อปิศาจได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ลุกขึ้นคำนับลากลับไปถ้ำ เห้งเจียกับโป๊ยก่ายคำนับอาจาริย์แล้ว จึงเล่าเหตุที่ปิศาจจับโป๊ยก่ายไปให้อาจาริย์ฟังทุกประการ โป๊ยก่ายมีความอดสูยิ่งนัก ก็เก็บเอาเสื้อกางเกงไปตากที่เนินเขา
ฝ่ายปิศาจที่สองมาถึงถ้ำแล้ว จึงเล่าความที่พระถังซัมจั๋งมีจิตร์กรุณาปรานีให้ปิศาจทั้งหลายฟังทุก ๆ คน ต่างนั่งแลดูตากันไม่อาจพูดจาว่ากระไรได้ ปิศาจที่สองจึงถามว่าเมื่อเปนดังนี้ควรพวกเราจะไปส่งพระถังซัมจั๋งหรือไม่ ปิศาจที่หนึ่งจึงพูดขึ้นว่า น้องยังจะทำอะไรต่อไปอีกเล่า จงรีบจัดแจงส่งเธอไปเถิด ส่วนปิศาจที่สามพูดว่ารีบส่งไป ๆ ปิศาจที่หนึ่งได้ฟังดังนั้นจึงถามว่า พี่น้องพูดเปนทีประชดดังนี้ออกมา ดูเหมือนจะไม่พอใจส่งดอกกระมัง หากเจ้าจะไม่ยอมไปส่ง เราสองคนจะไปส่งเอง ปิศาจที่สามหัวเราะแล้วพูดว่า พี่ทั้งสองได้ทราบว่า พระถังซัมจั๋งหากไม่อยากให้เราไปส่ง เธอกับสานุศิษย์จะแอบแฝงข้ามไปได้ ก็เปนที่สดวกของพระถังซัมจั๋ง หากว่าอยากให้พวกเราไปส่ง ไม่รู้เท่าก็จะถูกอุบายแยกเสือไปจากเขา ปิศาจที่หนึ่งถามว่าทำอย่างไรจึงเรียกว่าแยกเสือจากเขา ปิศาจที่สามพูดว่าพวกปิศาจบริวานของเราในถ้ำนี้ คัดเลือกออกสิบหกคนแลอีกสามสิบคน ปิศาจที่หนึ่งถามว่าจะต้องการอะไรจึงต้องทำดังนั้น ปิศาจที่สามพูดว่าสามสิบคนนั้นให้เข้าใจต้มแกงต่าง ๆ เอาเข้าของผักปลาแลเครื่องคาวหวานมอบ/*238ให้เธอไปตามทางถึงที่ใดก็ดี ตั้งเตาต้มแกงเข้าน้ำประคับประคองให้พระถังซัมจั๋งอิ่มเอิบบริบูรณ ปิศาจที่หนึ่งถามว่าก็ยังอีกสิบหกคนจะใช้อะไร ปิศาจที่สามพูดว่าสิบหกคนนั้นให้หามเกี้ยวแปดคน อีกแปดคนให้คอยร้องนำน่า พี่น้องเราคอยประคับประคองสองข้างเดินตามส่ง ทางนี้ไปอีกสี่ร้อยโยชน์ก็ถึงกำแพงเมืองของข้า ที่นั้นมีคนคอยรับรอง ครั้นถึงริมกำแพงเมืองก็จงทำมิให้อาจาริย์กับศิษย์รวมกันได้ จะจับพระถังซัมจั๋งนั้นได้ก็เพราะสิบหกคน การก็จะสำเร็จทั้งสิ้น ปิศาจที่หนึ่งได้ฟังดังนั้น ดุจเวลาเมาฟื้นขึ้นก็สรรเสริญว่าความคิดอย่างนี้ดีจริง จึงรีบจัดสามสิบคนเอาสิ่งของเครื่องกินกระยาหารมอบให้ไปจัดทำตามสั่ง แลคัดอีกสิบหกคนให้แปดคนคอยร้องตวาดนำทาง อีกแปดคนให้หามเกี้ยวออกไป ครั้นจัดแจงเสร็จแล้ว ปิศาจที่หนึ่งก็ออกนำน่า พาบริวารปิศาจเดินออกจากถ้ำมาในทางใหญ่ ร้องเรียกว่าท่านอาจาริย์วันนี้ไม่ต้องผงลอองติดเท้า นิมนต์ท่านขึ้นนั่งในเกี้ยว พวกข้าพเจ้าจะหามท่านส่งไป
เห้งเจียจึงบอกแก่อาจาริย์ว่าพวกปิศาจที่ข้าพเจ้าปราบลงนั้น บัดนี้เอาเกี้ยวมารับหามอาจาริย์จะส่งข้ามไป พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ประนมมือว่าสาธุดีแล้ว หากไม่มีเห้งเจียอาตมภาพที่ไหนจะไปได้ จึงหันมาพูดแก่พวกปิศาจว่า อาตมภาพได้พึ่งพาหนะของท่าน ท่านทั้งหลายจงได้เอนดูให้มาก ๆ แม้ว่าอาตมาภาพไปอาราธนาพระธรรม/*239กลับไปถึงเมืองแล้ว อาตมภาพจะแผ่กุศลถึงท่านทั้งหลายให้ทั่วกัน พวกปิศาจก็พร้อมกันคำนับของคุณ แล้วจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นเกี้ยว พระถังซัมจั๋งยังเปนปุถุชนก็หารู้ในกลอุบายของปิศาจไม่ แลซึงเห้งเจียก็เปนภาคของทั้ยอิ๊ดแชเกิดในสันดานซื่อตรง ก็มุ่งหมายแต่จะกำจัดเปนกำลังอานิสงษ์ ครั้นปราบปิศาจได้แล้วก็หาได้ตรึกตรองสอดส่องให้ละเอียดไม่ จึงเรียกโป๊ยก่ายให้เอาเข้าของวางบนหลังม้าซัวเจ๋งเดินคุมไป
ฝ่ายเห้งเจียก็ถือตะบองออกเดินนำน่าคอยระวังการร้าย ฝ่ายปิศาจทั้งแปดก็หามเกี้ยวไป อีกแปดคนก็ร้องนำน่าไป หามเกี้ยวตัดทางขึ้นเขาไป ปิศาจใต้อ๋องก็เดินข้างเกี้ยวประคับประคองไปทั้งสามคน ฝ่ายพระถังซัมจั๋งนั่งบนเกี้ยวก็มีจิตรรื่นเริง พวกปิศาจใหญ่น้อยพร้อมใจกันจงรักภักดีเอาใจใส่โดยเรียบร้อย วันหนึ่งเข้าน้ำสามเวลาเลี้ยงดูบริบูรณ ค่ำลงก็หยุดพักนอนรุ่งเช้าก็ออกเดินไปเดินมาได้สี่ร้อยโยชน์เสศ แลไปข้างน่าก็เห็นกำแพงเมือง เห้งเจียเดินห่างเกี้ยวประมาณสักสี่สิบเส้น เห็นกำแพงเมืองก็สะดุ้งชะงักกระโดดขึ้นทีหนึ่ง โดยเหตุที่เห็นในกำแพงเมืองมีอากาศร้ายพลุ่งขึ้น ได้ยินเสียงลมข้างหลังพัดหวิวกระชั้นมาจึงหันหน้าไปมองดู เห็นปิศาจที่สองถือทวนมาแทง เห้งเจียยกตะบองขึ้นรับ ก็รบกันด้วยกำลังโกรธแค้น ปิศาจที่หนึ่งก็ให้สัญญามือถือง้าวกระโดดมาฟันโป๊ยก่าย ๆ ตกใจทิ้งม้ามือถือคราดเข้ารบกับปิศาจ ปิศาจที่สามก็ถือหอกเข้ารบกับซัวเจ๋ง ๆ ก็ยกพลองวิเศษขึ้นปัดป้องต่อสู้ ปิศาจ/*240ทั้งสามรบกับสานุศิษย์ทั้งสามอยู่บนเนินเขา พวกปิศาจบริวารสิบหกคนครั้นได้เห็นสัญญาก็เข้าชิงเอาม้าแลเข้าของทั้งนั้นไปสิ้น พวกหามเกี้ยวก็วิ่งเข้าไปถึงประตูเมืองร้องเรียกว่าใต้อ๋องมาแล้วรีบเปิดประตูเมืองโดยเร็ว พวกปิศาจที่เฝ้าประตูก็พากันมาเปิดประตูเมืองให้เข้าแล้ว จึงสั่งกันให้เอาธงลงทุกคนแลให้เงียบสงบเสียงมิให้ตีม้าฬ่อแลกลอง เพราะใต้อ๋องได้สั่งมาก่อนแล้วว่า อย่าทำให้พระถังซัมจั๋งตกใจ ถ้าจิตรใจเธอหวั่นหวาดเสร้าหมองเสียแล้ว เนื้อเธอก็จะมีรสเปรี้ยวเสียจะกินไม่อร่อย พวกหามเกี้ยวก็ตรงเข้าไปยังปราสาทกิมหลวนเต้ย วางลงให้พระถังซัมจั๋งนั่งอยู่กลาง ยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยง พวกปิศาจพากันมาแวดล้อมประคับประคอง พระถังซัมจั๋งให้มืดมัวแลไม่รู้จักหน้าคนให้เคลิ้ม ๆ ไป
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องทั้งสาม รบกับเห้งเจียพี่น้องทั้งสามอยู่ที่นอกกำแพงเมืองข้างทิศตวันออกที่กลางหว่างเขาอยู่หลายชั่วโมง จนเวลาจวนเย็นก็บังเกิดหมอกกลุ้มสักประเดี๋ยวก็มืดค่ำ โป๊ยก่ายรอรบไม่อยู่ก็ถอดคราดออกหนี ปิศาจที่หนึ่งไล่ตามอ้าปากคาบจับตัวได้พาเข้าไปในเมือง เรียกพวกบริวารเอาเชือกมามัดโป๊ยก่ายไว้ที่ใต้ถุนปราสาทกิมล่วนเต้ย แล้วก็เหาะกลับออกมาช่วย ซัวเจ๋งเห็นท่าจะเสียทีก็แกว่งตะบองถอยหลังหนี ปิศาจที่สองสยายงวงจับซัวเจ๋งเข้าไปไว้ในเมืองมัดผูกไว้ที่เดียวกับโป๊ยก่ายแล้ว ก็กลับออกมาอยู่บนอากาศ ร้องว่าจับตัวเห้งเจียให้ได้
/*241เห้งเจียเห็นปิศาจจับน้องไปทั้งสองคนแล้ว แต่ลำพังผู้เดียวเห็นว่าจะต่อสู้มิได้ ก็ตีลังกาหกขะเมนหนีไป ปิศาจที่สามเห็นเห้งเจียหนีไปแล้ว ปิศาจก็กลับเปนรูปเดิมคลี่ปีกออกโผบิน ในข้อนี้เห้งเจียตีลังกาทีหนึ่งสิบหมื่นแปดพันโยชน์ แต่ปิศาจกระพือปีกทีหนึ่งก็ไปไกลกว่าเห้งเจีย ครั้นปิศาจไล่มาทันก็เอาเท้าเฉี่ยวเห้งเจียเข้าอยู่ในอุ้มเท้าจะดิ้นรนก็ไม่ไหว ปิศาจก็บินกลับมาเมือง ครั้นถึงก็ปล่อยลงกับพื้น ให้ปิศาจเอาเชือกมามัดผูกไว้ที่เดียวกันกับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ปิศาจก็ผลักพระถังซัมจั๋งลงจากแท่น ตัวก็ขึ้นนั่งบนแท่นแสงไฟสว่าง พระถังซัมจั๋งแลเห็นสานุศิษย์ถูกมัดอยู่กับพื้น จึงหันหน้ามาหาเห้งเจียร้องไห้แล้วพูดว่า เมื่อเวลาพบปะไภยร้ายทุกครั้ง เห้งเจียอยู่ข้างนอกได้ช่วยแก้ไข วันนี้เห้งเจียมาต้องผูกมัดเสียดังนี้ ทำอย่างไรอาตมจะพ้นอันตรายเล่า โป๊ยก่ายซัวเจ๋งเนินอาจาริย์ร้องไห้แลเสียใจดังนั้น ก็พากันร้องไห้เสียงโฮ ๆ ทั้งสองคน แต่เห้งเจียหาร้องไห้ไม่กลับหัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์จงวางใจเถิด พี่น้องอย่าร้องไห้ไปทำไม ตามแต่มันจะทำอย่างไรก็ชั่งมัน เปนอันขาดมิให้มันทำร้ายได้ อาจาริย์กับศิษย์กำลังพูดกันอยู่ ก็ได้ยินปิศาจใหญ่พูดสรรเสริญปิศาจที่สามว่า น้องเรามีสติปัญญาคิดอุบายสำเร็จได้ เปนอย่างยิ่งหาที่เปรียบมิได้ เวลานี้ก็จับพระถังซัมจั๋งได้แล้ว จึงสั่งปิศาจบริวารให้ตั้งเตาต้มน้ำร้อน/*242ขึ้นไว้แล้วเอาลังถึงเหล็กมาจะได้จับอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสี่คนใส่เข้าไปในลังถึง แล้วเอาขึ้นตั้งบนกะทะนึ่งให้สุก พวกเราพี่น้องจะกินเล่นให้สบายใจ แล้วแจกให้พวกเจ้ากินกันคนละก้อนอายุจะได้ยืนยาว ปิศาจบริวารได้ฟังนายสั่งดังนั้น ก็วุ่นวายจัดแจงสักประเดี๋ยวก็แล้วเสร็จ ใต้อ๋องก็สั่งให้จับอาจาริย์กับศิษย์ลำดับลงไป โป๊ยก่ายอยู่ชั้นล่าง ซังเจ๋งอยู่ชั้นถัดขึ้นมา แล้วหามเห้งเจียใส่ลงชั้นที่สาม แต่มิใช่เห้งเจียจริงเปนรูปที่เห้งเจียปลอมถอนขนแปลงแทนไว้ ส่วนเห้งเจียจริงนั้น เหาะขึ้นคอยดูอยู่บนอากาศ แล้วพวกปิศาจหามพระถังซัมจั๋งใส่ลงไว้ชั้นบนที่สุด แล้วพวกปิศาจก็เอาไฟใส่ติดฟืนขึ้น
เห้งเจียอยู่บนอากาศ คิดว่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทนได้สองเดือดอาจาริย์ทนได้เดือดเดียว ก็จะสุกไม่มีชิ้น แม้เราไม่เอาธรรมอันวิเสศล้อมเสีย ประเดี่ยวก็จะสิ้นชีวิตร์ คิดแล้วเห้งเจียก็ร่ายพระคาถาเรียกพระยาเล่งอ๋องมาในทันใดนั้น พระยาเล่งอ๋องถามว่าท่านใต้เซียมีกิจร้อนอะไรหรือ เห้งเจียตอบว่า ไม่มีกิจธุระร้อนรนจะกล้ากวนท่านหรือ ด้วยบัดนี้พวกปิศาจยักษ์มันจับอาจาริย์ข้าพเจ้าใส่ลังถึงติดไฟนึ่ง ขอท่านช่วยอย่าให้มันนึ่งได้ พระยาเล่งอ๋องได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น ก็แปลงเปนสายลมเป่าลงไปที่กะทะ แลเป่าล้อมรอบในกะทะ ไอยร้อนก็ไม่มีถึงคนทั้งสาม จึงรอดชีวิตร์อยู่ได้ทั้งสามคน เวลานั้นก็เข้ายามสาม ปิศาจที่หนึ่งร้องบอกปิศาจทั้งหลายว่า วันนี้เราคิดอุบายก็เหน็จเหนื่อย จับได้อาจาริย์แลศิษย์สามคนมามัดใส่/*243ในลังถึงจะหลบหนีต่อไปไมได้แล้ว พวกเจ้าสิบคนเอาใจใส่ระไวระวังช่วยกันดูแลผลัดเปลี่ยนใส่ไฟ เราจะพากันไปพักหลับสักงีบหนึ่ง ถ้าถึงเวลาจวนแจ้งเนื้อนั้นสุก จึงให้เอาน้ำส้มน้ำมะนาวเกลือกระเทียมมาสำรองไว้ เราตื่นขึ้นท้องเปล่าจะได้กินให้ชูกำลัง พวกปิศาจบริวารก็กระทำตามนายสั่งทุก ๆ คน ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามก็พากันไปนอน
ฝ่ายเห้งเจียอยู่บนเมฆแลเห็นปิศาจเข้านอนแล้ว ก็ลดลงยังพื้นไม่ได้ยินเสียงในลังถึงเห็นเงียบอยู่ เห้งเจียคิดว่าจะตายเสียแล้วดอกกระมัง จึงแปลงกายเปนแมลงวันบินมาจับที่ข้างลังถึงฟังดู ก็ได้ยินเสียงโป๊ยก่ายพูดว่า อัดจริงๆ ไม่รู้ว่ามันจะนึ่งอบไอยหรือนึ่งปิดไอยก็ไม่รู้ ซัวเจ๋งร้องถามว่า ซึ่งอบไอยเปิดไอยนั้นอย่างไรไม่เข้าใจ โป๊ยก่ายบอกว่านึ่งอบไอยนั้นปิดฝาข้างบน เปิดไอยนั้นนึ่งไม่ปิดฝา พระถังซัมจั๋งอยู่ข้างบนร้องบอกว่าไม่ปิดฝาดอก โป๊ยก่ายว่าดีแล้วคืนวันนี้คงยังไม่ตาย เห้งเจียได้ยินคนสามคนพูดกันอยู่ในนั้นก็รู้แน่ว่ายังไม่ตาย จึงเอื้อมไปหยิบฝาลังถึงมาค่อย ๆ ปิดลง พระถังซัมจั๋งตกใจร้องบอกว่าฝาปิดเสียแล้ว โป๊ยก่ายว่าเสร็จมันจะต้องตายในคืนวันนี้เอง ซัวเจ๋งกับพระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็พากันร้องไห้สะอึกสะอื้น โป๊ยก่ายว่าอย่าร้องไปเลย ใส่ไฟคราวนี้ก็จะเปลี่ยนใหม่ ซัวเจ๋งถามว่าทำไมพี่จึงรู้เล่า โป๊ยก่ายบอกว่า เมื่อแรกใส่เราเข้าในนี้เราก็นึกดีใจ ด้วยว่าเรามีโรคเหน็บชา ไอยนั้นก็ร้อนพลุ่งขึ้นเดี๋ยวนี้กลับมีไอยเย็นพลุ่งขึ้น พวกปิศาจเติมฟืนใส่ไฟเข้าก็กลับให้มีไอยเย็นเกิดขึ้น อาจาริย์กับซัวเจ๋งไม่เปนไร เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายพูดนึกหัว/*244เราะในใจว่า อ้ายกินรำมันกลับเห็นไปอย่างนั้นได้ เย็นกลับว่าไม่ดี ร้อนจะล้างชีวิตร์กลับว่าดีทำไมมันจึงกลับเห็นไปอย่างนั้นเล่า ประเดี๋ยวลมก็จะสิ้นต้องรีบแก้ออกเสียจึงจะได้ ถ้าเราจะเข้าแก้ก็จำจะกลับเปนรูปเดิม แลจะต้องทำลายพวกสิบคนนั้นเสีย ก็จะอึกกะทึกวุ่นวายขึ้นรู้ถึงปิศาจใต้อ๋องก็จะมิเสียการไปหรือ อย่าเลยเราจำจะต้องทำให้อ้ายพวกสิบคนนี้มันนอนหลับเสียแล้วจึงจะดี คิดแล้วก็คลำจับเอาตัวหาวนอนออกมาสิบตัวขว้างไปเข้าหน้าพวกที่เฝ้าไฟทั้งสิบคนคนละตัว หนอนหาวนอนก็แซกเข้าไปในรูจะมูก พวกนั้นก็พากันนอนหลับไม่รู้สึก เห้งเจียจึงกลับเปนรูปเดิมเข้าแอบลังถึงเรียกพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียเรียก จึงร้องว่าเห้งเจียช่วยอาตมด้วย ซัวเจ๋งว่าพี่พูดอยู่ข้างนอกหรือ เห้งเจียว่าไม่ได้อยู่ข้างนอก พี่ติดอยู่ด้วยกันในลังถึงนี้เอง โป๊ยก่ายว่าจะทำอย่างไรก็ทำไป ไว้พวกเราให้ทนทุกข์อึดอัดอยู่อย่างนี้หรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วบอกว่าอย่าอึงไปเราจะช่วยแก้ให้ออกได้ เห้งเจียก็เปิดลังถึงรับอาจาริย์ออกแก้มัด แล้วก็เรียกรูปปลอมกลับเปนขนเข้าตัว แล้วชั้นสามชั้นสี่เอาโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออกแก้มัด โป๊ยก่ายออกได้จะวิ่งหนี เห้งเจียบอกว่าอย่าวุ่นไป เห้งเจียก็เรียกคาถาคืนปล่อยพระยาเล่งอ๋องกลับไป จึงค้นหาเข้าของได้มารวบรวมไว้พร้อมแล้ว จึงให้พระอาจาริย์ขึ้นม้า โป้ยก่ายซัวเจ๋งเดินตามหลังเห้งเจียออกน่านำทางไป ลัดออกประตูข้างทิศตวันออก ก็ได้ยินเสียงพวกประตูนั่งยามตีเกราะมีคนเฝ้ากวดขันแขงแรง ทำอย่างไรจึงจะออกไปได้ /*245ก็พากันหันกลับเดินออกมาทางประตูหลัง ก็มีพวกปิศาจนั่งยามตามไฟเฝ้าอยู่โดยกวดขัน เห้งเจียเห็นดังนั้นพูดว่าจะทำอย่างไรดี ถ้าไม่คิดถึงอาจาริย์พวกเราทั้งสามก็จะไปได้ตามสบาย โป๊ยก่ายว่าเราไปหาที่เงียบไม่มีคน เราปีนกำแพงรับเอาอาจาริย์ออกไปมิดีหรือ เห้งเจียว่าเขาจะลือได้ว่าพวกเราปีนกำแพงหนี แลพระอาจาริย์เสียชื่อด้วย โป๊ยก่ายพูดว่าเข้าที่คับแค้นแล้วเราหนีเอาตัวรอดก็แล้วกัน จะมานั่งระวังอะไรแก่ชื่อเสียงเล่า เห้งเจียก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด จำจะต้องไปตามที่โป๊ยก่ายคิดนั้น เปนเวลาที่พระถังซัมจั๋งยังไม่หมดผลกรรม
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องทั้งสามตื่นขึ้น ต่างก็สวมเสื้อแต่งกายเดินออกมายังตำหนักกิมหลวนเต้ย ขึ้นนั่งบนแท่นแล้วถามว่า ต้มพระถังซัมจั๋งเดือดได้กี่ครั้งแล้ว ปิศาจน้อยก็ยังไม่ตื่น แม้จะปลุกสั่นสักเท่าใดก็ยังไม่รู้ศึก มีคนหนึ่งตกใจตื่นขึ้น ร้องเรียกกันอีกสองสามคนก็ตื่นขึ้นไม่มีใครดูฟืนไฟ ตะลีตะลานบอกว่าเดือดเจ็ดแปดหนแล้ว จึงมาดูข้างเตาก็เห็นเปิดลังถึงทิ้งอยู่เกะกะกับพื้น ก็พากันตกใจวิ่งมาบอกแก่ปิศาจใต้อ๋องว่า พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์หนีไปแล้ว ปิศาจใต้อ๋องทั้งสาม เดินเข้ามาดูที่เตาเห็นฟืนไฟดับหมด คนก็หลับกรนไม่รู้ศึกตัว พวกปิศาจจึงร้องขึ้นว่าให้ไล่จับตัวพระถังซัมจั๋งให้จงได้ พวกปิศาจทุก ๆ กอง ต่างก็ตกใจถืออาวุธวิ่งเข้ามาพร้อมน่ากัน เที่ยวดูทุก ๆ ประตูก็ไม่เห็นเปิด จึงพากันจุดใต้ตามไฟเที่ยวค้นหา ไฟสว่าง/*246ดุจกลางวัน แลเห็นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์กำลังจะปีนกำแพงออกไป ปิศาจใต้อ๋องร้องตวาดว่าจะปีนกำแพงไปข้างไหน
พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงปิศาจร้อง มือแลเท้าก็อ่อนยึดไม่อยู่พลัดตกกำแพงลงมา ปิศาจที่หนึ่งเข้ายึดพระถังซัมจั๋งไว้ได้แล้ว ที่สองจับซัวเจ๋งที่สามจับโป๊ยก่าย ปิศาจน้อยเหล่านั้นก็พากันมาจับม้าแลสิ่งของ หนีไปได้ก็แต่เห้งเจียผู้เดียว พวกปิศาจก็พาพระถังซัมจั๋ง กับศิษย์ทั้งสองมายังประสาทกิมหลวนเต้ย ปิศาจสั่งให้เอาตัวโป๊ยก่ายผูกมัดไว้กับเสาน่าปราสาทแลซัวเจ๋งมัดผูกไว้ที่หลังตำหนัก เหลือแต่พระถังซัมจั๋งปิศาจยึดตัวไว้ไม่ปล่อยไป ปิศาจทั้งสามพูดว่าพี่จะยึดไว้ทำไมกินเสียทั้งเปน ๆ อย่างนี้มิดีหรือ ปิศาจที่หนึ่งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า น้องคิดดังนั้นก็ควรแล้ว แต่วิตกด้วยเห้งเจียยังจับตัวมันมิได้ จะกลับมาคิดอุบายทำแก่เราเปนแน่ ปิศาจที่สามพูดว่าข้างตำหนักในนั้นที่หอเล็ก อยู่ในตำหนักมีตู้เหล็กตู้หนึ่ง ตามข้าพเจ้าคิดเอาพระถังซัมจั๋งเข้าไปซ่อนไว้ในตู้ลั่นกญแจปะตูหอให้แน่น แล้วให้ปิศาจน้อยไปเที่ยวพูดเล่าลือว่าปิศาจกินเนื้อพระถังซัมจั๋งเสียแล้วเห้งเจียคงจะเที่ยวคอยฟังข่าว แม้ว่าได้ยินเล่าลือดังนี้มันก็คงจะต้องกลับไป เรารอไว้สักสี่ห้าเวลาเห็นมันไม่มารบกวนแล้วจึงเอามาค่อย ๆ กินตามสะบายใจดังนี้จะมิดีหรือ ฝ่ายปิศาจที่หนึ่งที่สองได้ฟังปิศาจที่สามว่าดังนั้น ก็มีความยินดีเห็นชอบด้วย จึงพูดว่าน้องคิดดังนั้นเห็นถูกต้องแล้ว จึงจับพระ/*247ถังซัมจั๋งเข้าไปใส่ตู้เอากุญแจลั่นประตูตำหนักให้แน่นหนา จึงให้พวกบริวานเที่ยวพูดเล่าลือไปทุกแห่งว่า พระถังซัมจั๋งนั้นปิศาจกินเนื้อเสียแล้ว
ฝ่ายเห้งเจียหนีไปในเวลากลางคืน ก็ตรงไปยังถ้ำไซท่อต๋องเข้าไปเอาตะบองตีขนาบเข้าไปฆ่าพวกปิศาจเสียสิ้น ไม่เหลือสักคนเดียว แล้วก็หันเหาะกลับไปพอแสงตวันขึ้นก็พอถึงกำแพงเมือง เห้งเจียคนเดียวก็ไม่อาจท้ารบ ลดลงยังพื้นไหวกายแปลงเปนปิศาจน้อยเดินเข้าไปในปะตูเมือง เที่ยวสืบถามข่าวอาจาริย์ทั่วทั้งเมืองพูดกันว่า พระถังซัมจั๋งนั้นปิศาจใต้อ๋องกินเสียทั้งเปนแล้วแต่เมื่อคืนนี้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ไม่มีความสบายใจ จึงเดินเข้าไปยังปราสาทกิมหลวนเต้ย เห็นหมู่ปิศาจหลายคนแต่งตัวสวมเสื้อคลุมหมวกนุ่งแพรสี มือถือไม้พลองที่เอวเหน็บป้ายงาเดินไปเดินมาไม่หยุด เห้งเจียแลเห็นนึกว่าปิศาจพวกนี้ ทีจะเปนขุนนางฝ่ายใน เห้งเจียก็แปลงเปนขุนนางอย่างนั้นเดินเข้าไปสืบข่าว เวลากำลังเดินมาก็เห็นโป๊ยก่ายถูกมัดผูกอยู่ที่เสาใต้ระเบียง เห้งเจียแอบเข้าไปร้องเรียกว่าหงอเหนง โป๊ยก่ายก็จำเสียงได้ จึงพูดว่าพี่มาแล้วช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด เห้งเจียว่าพี่จะช่วยน้องไม่เปนไรแต่น้องได้รู้ว่าอาจาริย์อยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายบอกว่าอาจาริย์ตายเสียแล้ว ปิศาจใต้อ๋องมันกินเสียแต่เมื่อคืนนี้ทั้งเปนแล้ว เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็เสียใจน้ำตาตกลงพราก ๆ โป๊ยก่ายว่าอย่าเพ่อเชื่อก่อน การอันนี้เปนแต่เพียงข้าพเจ้าได้ยินมันพูดกันจะเท็จจริงก็ยัง/*248ไม่แน่ได้ พี่จงไปเที่ยวสืบดูก่อนก็คงจะรู้แน่ เห้งเจียเช็ดน้ำตาแล้วเดินเข้าไปข้างประตูสืบดู ก็เห็นซัวเจ๋งถูกมัดอยู่กับเสา เห้งเจียเดินเข้าไปไกล้เอามือลูบหลังซัวเจ๋ง แล้วเรียกหงอเจ๋งคำหนึ่ง ซัวเจ๋งก็รู้ได้ว่าเห้งเจีย จึงพูดว่าพี่เปลี่ยนแปลงมาแล้วจงช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด เห้งเจียพูดว่าน้องอย่าวิตกพี่จะช่วยเจ้าจงได้ แต่น้องรู้ว่าอาจาริย์อยู่ที่ไหน ซัวเจ๋งเช็ดน้ำตาพูดว่า ปิศาจมันกินเนื้ออาจาริย์เสียแล้วแต่เมื่อคืนนี้ เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายซัวเจ๋งพูดอย่างเดียวกัน ก็ดุจดังว่าเอาคมมีดแทงเข้าที่หัวใจ น้ำตาก็ไหลลงอาบหน้า จึงรีบเหาะขึ้นบนอากาศยังหาช่วยโป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งไม่ เหาะไปนอกกำแพงเมืองข้างทิศตวันออก ก็ลงยังยอดเขาใหญ่ร้องไห้โฮ ๆ คร่ำครวญถึงพระอาจาริย์ ๆ ได้ช่วยข้าพเจ้ารอดจากธรมาทุกข์ได้ร่วมจิตร์คิดร่วมใจกับอาจาริย์จะไปไซทีนะมัศการพระพุทธเจ้า ไม่รู้เลยว่ามาถึงที่นี่อ้ายมารร้ายมันมาฆ่าเสียได้ มาตายเสียดังนี้ที่จะไปไซทีก็ไม่มีนิไสย ไม่รู้ว่าจะทำประการใดแล้ว เห้งเจียคร่ำครวญอยู่อย่างนั้น แล้วตรึกตรองโดยลำพังในใจตนว่า ซึ่งการทั้งนี้ความผิดก็เพราะพระยูไลยเจ้า ท่านนั่งอยู่ที่เมืองประเทศไซทีนั้นไม่มีการอะไรแล้ว หากจะให้พระไตรปิฎกเปนกุศลแพร่หลายทั่วไปนั้น ควรจะส่งขึ้นมาถึงประเทศจีนเมืองใต้ถัง ทำไมกุศลจะไม่แพร่หลายไปหรือ แต่ยังให้มาไม่ได้ แกล้งให้พวกเราไปอราธนาให้ได้ความลำบากต้องข้ามห้วยข้ามเขาดังนั้ บัตร์นี้มาถึงที่นี้ก็มาทิ้ง/*249ชีวิตร์เสียดังนี้ อย่ากระนั้นเลยเราจะต้องไปหาพระยูไลย์เจ้า กราบทูลถามให้ท่านรู้ซึ่งเหตุการนั้น หากยอมให้พระไตรย์ปิฎกแก่เรานำไปเมืองใต้ถังปกแผ่ซึ่งผลบุญนั้นให้ทั่วไป เพื่อให้บุคคลมีศรัทธายิ่งขึ้น ส่วนพวกเราขอให้สำเร็จซึ่งความปราถนา แม้พระองค์ไม่โปรดให้แก่เรา ก็จะทูลให้พระองค์ถอนมงคลบนศีศะเราออกเสีย เราจะได้กลับไปยังถ้ำเดิมของเรา คิดแล้วก็เหาะไปเมืองไซที ชั่วโมงเดียวก็แลเห็นเขาเล่งซัว บัดเดี๋ยวก็มาถึงจึงลดลงยังพื้นเดินเข้าไปข้างชายเขา เงยหน้าขึ้นก็ปะเจ้ากิมกังทั้งสี่ขวางหน้าไว้ ถามว่าจะไปข้างไหน เห้งเจียย่อตัวคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามีกิจธุระจะขอเข้าไปเฝ้าพระยูไลย์ เจ้ากิมกังตวาดว่าอ้ายลิงช่างอยาบคาย เมื่อครั้งก่อนถูกงู่ม่ออ๋องเราพากันไปช่วย วันนี้มาพบหน้าก็ไม่เคารพนบนอบ มีธุระก็ต้องกราบทูลก่อนมีรับสั่งให้เข้าไปจึงเข้าไปเฝ้า ที่นี่ไม่เหมือนประตูน่ำทีหมึงบนสวรรค์ ให้ตัวเข้าออกเดินตามสบายได้ เห้งเจียเปนเวลากำลังเสร้าหมองทุกข์โทมนัศ ก็มาปะซึ่งความขัดข้องเข้าดังนั้น มีความแค้นร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังดุจฟ้าผ่า ไม่หยุดเสียงจนได้ยินถึงพระพุทธเจ้า โปรดให้พระอะระหันต์ออกมานำเห้งเจียเฃ้าไปเฝ้า เห้งเจียเดินตามพระอะระหันต์เข้าไป แลเห็นพระพุทธองค์ก็ลดลงถวายนมัศการกราบลงยังพื้นแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
สมเด็จพระเซกเกียมองนิฮุดโจ๊ จึงตรัสถามว่าหงอคงมีกิจ/*250ธุระอะไรหรือ เห้งเจียจึงกราบทูลว่า ข้าพเจ้าก็ได้อาไสยปะฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ ตั้งแต่เข้าทางสัมมาทิฐิมา รักษาอาจาริย์ถังซัมจั๋งมาตามทางได้รับความยากความลำบากทนทุกข์เวทนาไม่มีที่สุดอันจะพรรณาได้ บัดนี้มาถึงเขาไซท่อซัวเมืองไซท่อก๊ก มีปิศาจยักษ์ร้ายจับเอาพระอาจาริย์ไปกินเสียทั้งเปนแล้ว แต่กระดูกก็มิได้เห็น โป๊ยก่ายซัวเจ๋งยังต้องมัดทรมานอยู่ที่นั่น ไม่ช้านักก็จะสิ้นชีวิตร์ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้มากราบทูล เพื่อพระองค์ทรงทราบ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดถอนมงคลบนศีศะข้าพเจ้าออกเสียเถิด ข้าพเจ้าขอถวายคืนแลขอทูลลากลับไปอยู่ยังถ้ำเดิมของข้าพเจ้า เพราะไม่สำเร็จซึ่งความมุ่งหมายแล้ว เห้งเจียทูลพลางร้องไห้พลาง สมเด็จพระพุทธเจ้าเห็นดังนั้นก็แย้มพระโอษฐ์ตรัสว่า เห้งเจียได้ความเสร้าโศกเพราะปิศาจมันมีฤทธาอานุภาพมาก สู้มันไม่ได้หรือจึงมีความโทมนัศน้อยใจถึงเพียงนี้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็เอามือทุบศีศะแลอกของตน ร้องไห้แล้วทูลว่า ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยจะยอมแพ้ผู้ใด วันนี้มาถูกมือปิศาจร้ายก็เปนที่เสียใจมาก พระพุทธองค์ทรงตรัสสอนว่า เห้งเจียจงระงับดับความโทมนัศเสียเถิด ปิศาจนั้นตะถาคตรู้จักจำได้ เห้งเจียได้ฟังพระตรัสดังนั้นจึงทูลถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินเขาเล่าลือกันว่า ปิศาจนั้นเกี่ยวข้องเปนพระญาติวงษ์ของพระองค์หรือ พระยูไลย์ตรัสว่าเจ้าพูดเลอะเทอะ ปิศาจมารร้ายจะมาเปนญาติวงษ์อะไรแก่ตะถาคตเล่า เห้งเจียทูลถามว่ามิใช่ญาติวงษ์/*251ของพระองค์แล้ว เหตุใดพระองค์จึงตรัสว่าจำได้เล่า พระพุทธเจ้าตรัสว่า ตะถาคตเล็งญาณด้วยทิพจักษุจึงเห็นได้ ปิศาจที่หนึ่งที่สองที่สามนั้นมีเจ้าของ ตรัสแล้วก็ชี้พระหัดถ์ตรงพระกะสปกับพระอานนท์ให้ไปยังเขางอมี่ซัว กับที่เขาเง่าท้ายซัวเชิญพระโพธิสัตว์บุนซู้พระเพ้าเฮี้ยนทั้งสองนั้นให้มานี่ พระกะสปพระอานนท์รับสั่งแล้วก็ออกจากอารามใหญ่แยกกันไป พระพุทธองค์จึงตรัสว่าพระโพธิสัตว์บุนซู้พระเพ้าเฮี้ยนนั้นเปนเจ้าของ แต่ปิศาจที่สามมีความเกี่ยวข้องแก่ตะถาคตอยู่บ้าง เห้งเจียทูลถามว่ามีความขัดข้องอย่างไรขอได้โปรดให้ข้าพเจ้าทราบด้วย
สมเด็จพระพุทธเจ้าทรงตรัสว่า เมื่อครั้งคราวเดิมเมื่อจะมีฟ้าดิน แลมีกำเนิดเกิดสัตว์ทั้งหลาย แลมีพวกบินพวกเหาะสองสัตว์ สัตว์เหาะก็คือราชสีห์เปนใหญ่ สัตว์บินก็คือหงส์เปนพระยาสัตว์ในพวกมีปีก พระยาหงษ์ร่วมรักกันจึงได้เกิดเปนนกยุงแลอินทรีย์สองอย่างร้ายกาจกินมะนุษย์ ประมาณคนยืนเต็มในระยะที่สี่สิบห้าโยชน์ ฉกทีเดียวกลืนเข้าไปในท้องหมดไม่เหลือ เมื่อเวลาตะถาคตได้สำเร็จแก่พระโพธิญาณ นกอินทรีย์ได้กลืนตะถาคตเข้าไปในท้อง แต่ตะถาคตทะลุขึ้นทางหลังจับขี่กลับไปยังเขาเล่งซัวจะใคร่ลงโทษ พระพุทธเจ้าทั้งหลายขอร้องว่าฆ่าพระยานกยุงก็ดุจฆ่าพระพุทธมารดา เพราะฉนั้นจึงให้อยู่ที่เขาเล่งซัวนี้ จึงให้นามว่าฮุดโบ๊จงเชี้ยใต้เม่งอ๋องโพ่ซัว อันพระยาอินทรีย์นั้น คือแม่เดียวกับพระยาหงษ์ เพราะฉนั้นตะถาคตจึงมีความเกี่ยวข้องอยู่บ้าง
/*252เห้งเจียหัวเราะแล้วทูลว่า พระองค์ตรัสดังนั้นหากคิดดูพระองค์ก็เปนหลานของสัตว์ปิศาจที่สามนั้น พระพุทธเจ้าตรัสวา ปิศาจยักษ์นั้นต้องตะถาคตไปเองจึงจะจับได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็กราบลงกับพื้นนิมนต์พระองค์เสด็จ พระพุทธเจ้าก็เสด็จลงจากแท่น พร้อมด้วยพระอะระหันต์ แลสาวกทั้งหลายออกจากพระอาราม ก็แลเห็นพระอานนท์ กับพระกระสบพาพระโพธิสัตว์บุนซู้ พระเพ้าเฮี้ยนทั้งสองมาถึงนมัศการพระพุทธเจ้าจึงตรัสถามว่า สัตว์ของโพธิสัตว์นั้นหนีลงไปเมื่อเวลาใด พระบุนซู้กราบทูลว่าลงไปได้เจ็ดวันแล้ว พระพุทธเจ้าตรัสว่า ในเขาเจ็ดวันในมนุษย์โลกย์ก็หลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าจะฆ่ามนุษย์เสียสักเท่าใดแล้ว จึงรีบตามตะถาคตไปรับมาเสียเถิด พระโพธิสัตว์ทั้งสามก็ตามพระองค์มาในทางอากาศ บัดเดี๋ยวก็ถึงกำแพงเมือง เห้งเจียเอามือชี้ว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบที่มีอากาศดำพุ่งขึ้นนั้น คือเมืองไซท่อก๊ก พระพุทธเจ้าจึงให้เห้งเจียไปก่อนท้าให้ปิศาจออกมารบ แต่อย่าเอาชะนะให้ทำแพ้หนีมา ตะคาคตจะจับเอง
เห้งเจียได้ฟังพระตรัสสั่งดังนั้น ก็รีบเหาะเข้าไปยังปราสาทกิมหลวนเต้ย ร้องด่าว่าอ้ายเดรฉานมึงจงรีบออกมารบกันกับกู พวกปิศาจเฝ้าประตูได้ยินก็เข้าไปบอกปิศาจใต้อ๋อง ปิศาจทั้งสามก็จับอาวุธรีบออกมา แลเห็นเห้งเจียก็มิได้ถามว่ากะไร ตรงเข้าฟันแทงเห้งเจีย ๆ ก็แกว่งตะบองเข้าต่อสู้ได้เจ็ดแปดเพลง เห้งเจียก็แกล้ง/*253ทำถอยหนีไปอยู่บนอากาศ เข้าไปแอบบังเงาพระพุทธเจ้า ๆ ทั้งหลายกับพระอะระหันต์โอบล้อมปิศาจทั้งสามอยู่ท่ามกลาง ปิศาจที่หนึ่งแลเห็นก็ตกใจร้องบอกน้องทั้งสองว่าเห็นจะเสียทีแล้ว ปิศาจที่สามพูดว่าพี่อย่าวิตก เราพร้อมกันเข้าเอาอาวุธแทงพระยูไลย์เสียแล้วไปชิงเอาวัดลุ่ยอิมยี่ก็จะตกอยู่ในมือเรา ปิศาจที่หนึ่งมิได้ว่าดีชั่วประการใดพากันเอาอาวุธเข้าแทงถูกพระโพธิสัตว์บุนซู้ ๆ ร่ายพระคาถาตวาดร้องเรียกว่าอ้ายเดรฉานยังไม่กลับใจจะคอยเมื่อไรอีกเล่า ปิศาจที่หนึ่งที่สองก็ตกประหม่าครั่นคร้ามไม่อาจทำวุ่นวาย โยนทิ้งเครื่องมือหมุนกลับทีหนึ่งก็กลายเปนรูปเดิม คือเปนราชสีห์เขียวตัวหนึ่ง ช้างเผือกตัวหนึ่ง พระบุนซู้ พระเพ้าเฮี้ยก็เอาดอกบัวติดบนหลังปิศาจก็ขึ้นนั่งองค์ละตัว ปิศาจทั้งสองก็ระงับจิตรสงบลง
ฝ่ายปิศาจที่สามยังไม่ยอมทิ้งอาวุธ ขยายปีกบินขึ้นสูงจะโฉบเฉี่ยวเห้งเจีย ๆ แอบอยู่ในเงาของพระพุทธเจ้า ปิศาจไม่อาจเข้ามาใกล้พระพุทธเจ้า ๆ สำรวมจิตรบันดานที่พระเมาลีเปนก้อนเนื้อสดก้อนหนึ่งปิศาจเห็นก็โฉบเฉี่ยวตะครุบก้อนเนื้อ พระพุทธเจ้าเอาพระหัษฐ์จับเอ็นที่หัวปีกกระชากออกจนบินมิได้ ก็ร่อนลอยอยู่กลางอากาศจะไปไกลก็มิได้ก็กลายกลับเปนรูปเดิมคือนกอินทรีย์ จึงอ้าปากพูดว่าพระยูไลย์ทำไมจึงใช้อะภินิหารมาคุมขังข้าพเจ้าไว้ดังนี้เล่า พระยูไลย์ตรัสว่า เจ้าอยู่ที่นี่จะกระทำกรรมเวรมากขึ้น จงรีบตามพระตะถาคตไปจะได้ผลประโยชน์ ปิศาจพูดว่าพระยูไลย์ปฏิบัติรักษาศีลเปนเครื่องกระยา/*254บวช ข้าพเจ้าอยู่ในที่ตำบลนี้กินเนื้อถึกไม่รู้ว่าเท่าใด พระยูไลย์จะพาไปให้ข้าพเจ้าอดตายจะมิเปนเวรกรรมหรือ พระยูไลย์ตรัสว่าทั้งสี่ทวีปย่อมนับถือตะถาคตทั้งสิ้น แม้ว่าประพฤติความดีโดยชอบธรรมแล้ว ตะถาคตจะให้คนทั้งหลายนั้นเอามากินก่อนให้พอปาก
ฝ่ายปิศาจอินทรีย์จะใคร่ให้พ้นโทษไป ก็ไม่รู้แห่งที่จะทำประการใด ก็ต้องน้อมนมัศการตามพระยูไลย์ เห้งเจียออกมานมัศการพูดว่าบัดนี้พระองค์ก็กำจัดปราบปิศาจร้ายได้สิ้นแล้ว ยังแต่อาจาริย์นั้นหายไป ฝ่ายปิศาจเมื่อได้เห็นเห้งเจียก็กัดฟันพูดว่า อ้ายลิงมึงไปเที่ยวหาคนร้ายมาข่มเหงเรานี้ เราได้กินอาจาริย์ของเอ็งเมื่อไร บัดนี้ยังอยู่ที่ตำหนักในหอเล็กลั่นกุญแจไว้ในตู้เหล็กไม่เชื่อเอ็งจงไปดู เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็รีบกราบลาพระยูไลย์ พระยูไลยก็กลับไปยังเดิม
ฝ่ายเห้งเจียลดลงยังพื้นแล้วเดินเข้าไปในประตูเมือง เห็นพวกบริวารปิศาจดุจงูไม่มีศรีษะเดินไปไหนก็ไมได้ เพราะพระยูไลย์จับเอานายไปแล้วต่างก็หาที่หลบหลีกเอาตัวรอด เห้งเจียก็เข้าไปแก้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งออก เที่ยวรวบรวมเก็บของแลม้ามาได้แล้ว เห้งเจียบอกว่าอาจาริย์ยังไม่ตายปิศาจยังมิได้กิน เจ้าทั้งสองจงตามพี่เข้าไปแก้อาจาริย์ออก พูดแล้วก็พากันไปที่หอนั้น ตีกุญแจออกเห็นมีตู้เหล็กตั้งอยู่ได้ยินเสียงพระอาจาริย์ร้องไห้อยู่ข้างใน ซัวเจ๋งเอาตะบองกระทุ้งตู้เปิดออกร้องเรียกว่าอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งเห็นก็ร้องไห้โฮใหญ่/* 255เห้งเจียจึงเล่าให้อาจาริย์ฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งก็ขอบคุณไม่รู้สิ้น อาจาริย์กับศิษย์ก็พักหาอาหารกินอิ่ม แล้วก็พากันออกจากเมืองหมายปราจิณทิศเข้าทางใหญ่เดินไปตามระยะทาง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามคนออกจากเมืองแล้ว เดินไปได้สองเตือนกว่า เวลานั้นเข้าฤดูหนาวแลไปข้างหน้าก็เห็นป้อมแลกำแพงเมือง พระถังซัมจั๋งถามว่าที่ตรงนั้นคือเมืองอะไร เห้งเจียว่าเดินไปให้ถึงจึงจะรู้แน่ ก็พากันเดินมาประเดี๋ยวจึงถึงประตูเมือง พระถังซัมจั๋งจึงลงจากม้าพากันเข้าไปในเมือง แลไปข้างกำแพงเห็นนายทหารแก่คนหนึ่ง นอนหลับอยู่เห้งเจียเดินเข้าไปไกล้จับตัวสั่นรองเรียกว่าท่านทหาร ทหารตกใจตื่นแลเห็นเห้งเจ้ย ก็ตาลีตาลานลุกขึ้นคุกเข่าเรียกว่าท่านผู้ใหญ่ เห้งเจียถามว่าทำไมจึงเรียกว่าท่านผู้ใหญ่เล่า ทหารแก่คนนั้นพูดว่าท่านเปนท่านเปนรามสูรย์ทำไมจะไม่เรียกท่านว่าเปนผู้ใหญ่เล่า เห้งเจียว่าอย่าพูดเลอะเทอะไป เราคนอยู่เมืองใต้ถังจะไปไซทีอาราธนาธรรม ข้ามมาถึงที่นี่ไม่รู้จักชื่อเมืองจะใคร่ถามดูสักคำหนึ่งเท่านั้น ทหารได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงยืนขึ้นบอกว่า เมืองนี้นามเรียกว่า ปี๊เปียก๊ก เดี๋ยวนี้เปลี่ยนนามเรียกว่า เซี้ยวจื๊อก๊ก เห้งเจี้ยถามว่าในเมืองนี้มีเจ้าหรือเปล่าเล่า นายทหารบอกว่ามี เห้งเจียก็หันหน้าไปบอกแก่พระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความสงไสย จึงพูดว่าทำไมเรียกว่า ปี๊เปียก๊ก แลเรียกว่า เซี้ยวจื๊อก๊กดังนั้นเล่า โป๊ยก่ายพูดว่าคิดดูเห็นเจ้าเมือง/*256ปี๊เปียก๊กจะสิ้นพระชนม์ ตั้งขึ้นใหม่จึงได้เปลี่ยนนามเรียกว่าเซี้ยวจื๊อก๊ก พระถังซัมจั๋งว่าเห็นจะไม่เปนเช่นนั้น พวกเราเข้าไปในเมืองคงจะได้รู้เหตุแน่ พูดแล้วก็พากันเดินไปถึงถนนใหญ่ ประตูเมืองชั้นสาม พิเคราะห์ดูสองข้างถนนมีตึกขายของล้วนแต่แพรสีต่างๆ แลขายเครื่องนุ่งห่มของใช้ต่างๆ สารพัดจะมีผู้คนแต่งตัวสอาดงามหมดจดเรียบร้อย มีตึกสูงสอาด ผู้คนไปมาซื้อขายแออัด
ฝ่ายอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสาม เดินพลางดูพลางมาตามทางครู่หนึ่ง ก็มาถึงอีกถนนหนึ่งแลเห็นทุก ๆ บ้าน ขนกรงท่านมาตั้งคาไว้น่าบ้านแล้วเอาผ้าสีคลุมไว้ พระถังซัมจั๋งถามว่า ที่ตำบลนี้เหตุใดจึงเอากรงห่านตั้งไว้หน้าบ้านทุก ๆ บ้านดังนี้ โป๊ยก่ายได้ยินก็แลดูทั้งสองข้างทางก็เห็นมีจริงดังนั้น โป๊ยก่ายก็หัวเราะแล้วพูดว่า ชะรอยวันนี้เปนวันดีจึงแต่งบ้านทำการวิวาหะดอกกระมัง เห้งเจียพูดว่าเลอะเทอะไปได้ ถ้าจะแต่งขันหมากจริงก็จะทำแต่บ้านเดียว เหตุใดจะทำตลอดไปดังนี้เล่า ในนั้นคงจะมีเหตุเปนแน่ เราควรจะไปดูให้รู้แน่สักหน่อย ว่าแล้วเห้งเจียก็ร่ายพระคาถาแปลงกายาเปนแมลงผึ้งบินไปที่ตรงนั้น มุดเข้าไปพิเคราะห์ดูเห็นเด็กนั่งอยู่ในกรงนั้น เลยไปอีกบ้านหนึ่งก็เห็นมีเด็กนั่งอยู่ในกรงเหมือนกัน เลยไปดูอีกแปดเก้าบ้านก็มีเหมือนกันทุก ๆ บ้าน แต่เปนผู้ชายทั้งนั้นเด็กบางคนอยู่ในกรงร้องไห้ก็มี เห้งเจียเห็นแล้วก็กลับออกมากลายเปนรูปเดิมบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ที่ในกรงนั้นมีเด็กผู้ชายนั่งอยู่ในกรงทุก ๆ /*257กรง ใหญ่เสมอเจ็ดขวบที่เล็กก็คะเนสักห้าขวบไม่ทราบว่าเหตุอะไรดังนั้น พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งมีความสงไสยเดินเลยเลี้ยวไปอีกถนนหนึ่ง ก็แลเห็นมีหอเปนที่สำหรับรับแขกเมืองต่างประเทศ พระถังซัมจั๋งพูดแก่ศิษย์ว่า เราพากันเข้าไปที่หอนั้นเถิดจะได้ใต่ถามให้รู้เรื่อง ทั้งเปนเวลาค่ำเราจะได้อาไศรยพักนอนสักคืนหนึ่ง จึงพร้อมกันเข้าไป
ฝ่ายคนเฝ้าประตูก็เข้าไปบอกแก่ขุนนางรับแขก ๆ ก็ออกมาเชิญให้เข้าไปนั่งที่สมควร แล้วจึงถามว่าท่านทั้งสี่คนอยู่เมืองไหนจะไปข้างไหนจึงได้มาถึงที่นี่ พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพเปนชาวเมืองใต้ถัง คือมีรับสั่งพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้จะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก พึ่งมาถึงเมืองอันประเสริฐนี้จะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง แลจะขอพักในที่นี้สักคืนหนึ่งด้วย ขุนนางพนักงานได้ฟังดังนั้น จึงให้คนใช้จัดหาน้ำร้อนน้ำชามาถวาย แลจัดห้องให้อาจาริย์กับศิษย์พัก พระถังซัมจั๋งถามว่าวันนี้จะควรเข้าไปเฝ้าได้หรือไม่ ขุนนางรับแขกเมืองบอกว่าเวลานี้เย็นแล้ว รอเวลาเช้าจึงค่อยเข้าไปเฝ้าพักเสียให้สบายสักคืนหนึ่งก่อน พระถังซัมจั๋งว่าขอบใจเปนที่สุดจึงถามต่อไปว่า อาตมภาพยังมีความสงไสยไม่แน่แก่ใจอยู่อย่างหนึ่งขอท่านได้โปรดชี้แจงให้ทราบ คือที่เมืองนี้เหตุใดชาวบ้านเหล่านั้นเลี้ยงเด็กทารกให้อยู่ในกรงนั้น จะต้องประสงค์อะไรกัน ขุนนางนั้นตอบ/*258ว่าไม่มีตวันสองดวงก็อย่างเดียวกัน เลี้ยงเด็กทารกด้วยกำลังของบิดาโลหิตของมารดา มีครรภ์สิบเดือนถึงกำหนดก็คลอดออกมาแล้วให้นมกิน สามปีเปนกำหนดรูปกายนั้นก็ค่อยเติบใหญ่ขึ้นจะไม่รู้การทีเดียวหรือ พระถังซัมจั๋งว่าท่านพูดนั้นกับเมืองข้าพเจ้าก็ไม่ผิดกัน เพราะอาตมภาพเดินมาตามถนนสองข้างทางชาวบ้านทุก ๆ บ้านเอากรงห่านไปใส่เด็กไว้ที่บ้านทุกๆ บ้านดังนี้ เพราะฉนั้นอาตมภาพมิได้แจ้งซึ่งเหตุผลจึงขอถามว่าความจริงนั้นเปนประการใด ขุนนางนั้นก็กระซิบพูดเบา ๆ ว่า ท่านเปนพระเปนสงฆ์จะไปธุระถึงเขาทำไมชั่งเขาเถิด นิมนต์พักให้สบายพรุ่งนี้จะได้ไป พระถังซัมจั๋งยึดขุนนางนั้นไว้จึงอ้อนวอนถามว่า เหตุการเปนประการใดได้โปรดบอกให้อาตมภาพทราบสักหน่อยเถิด ขุนนางนั้นยกมือขึ้นห้ามแล้วสั่นหน้าพูดว่าท่านจงระงับปากไว้อย่าพูดไป พระถังซัมจั๋งก็ไม่ปล่อยขุนนางคนนั้นอ้อนวอนจะให้บอกความจริงให้จงได้ ขุนนางผู้นั้นก็ไม่รู้แห่งที่จะขัดได้จึงเดินเข้าไปข้างฝากระซิบบอกว่า ที่ท่านถามว่าเด็กอยู่ในกรงห่านนั้น คือพระเจ้าแผ่นดินพระองค์นี้มิได้ตั้งอยู่ในทศพิตราชธรรม พระอาจาริย์จะถามเอาไปทำไม พระถังซัมจั๋งถามว่าทำไมมิได้ตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรม โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบสักหน่อย อาตมภาพจึงจะได้วางใจได้ ขุนนางพวกนั้นจึงบอกว่า เมืองเดิมนามเรียกว่าปี๊เปียก๊ก มาบัดนี้มีเหตุขึ้นราษฎรจึงเรียกว่า เซี้ยวจื๊อก๊ก คือเมื่อสามปีก่อนมีตาเฒ่าผู้หนึ่งแต่งตัวเปนเพศฤๅษี พาผู้หญิงสาว/*259มาคนหนึ่งรูปร่างสะสรวยดุจนางฟ้า หาผู้หญิงใดในเมืองนี้เสมอมิได้อายุประมาณสิบหกปี พาเข้าไปถวายพระเจ้าแผ่นดินมีพระไทยโปรดปราณจึงให้นามว่า มุ้ยเหาคือพระสนมเอก พระเจ้าแผ่นดินทรงรักใคร่ลุ่มหลงในการสังวาศ จึงบังเกิดโรคอ่อนเบลี้ยซูบผอมเสวยพระกระยาหารทดถอยน้อยลงไปทุกที จะไม่ทรงพระชนม์ชีพอยู่ได้ พวกขุนนางฝ่ายแพทย์หลวงตรวจดู ก็เห็นว่าไม่มียาที่จะแก้พระโรคของพระเจ้าแผ่นดินได้ ส่วนตาเฒ่าที่นำนารีมาถวายนั้น ได้รับที่ตั้งตำแหน่งพ่อตา เธอมียาวิเศษอยู่ตามเกาะกลางทะเล เที่ยวไปเก็บเครื่องยามาพร้อมแล้ว ยังขาดแต่ตับทารก จะต้องเอาตับทารกพันร้อยสิบเอ็ดตับ ต้มทำน้ำกระสายกินแล้วอายุจะยืนถึงพันปีไม่แก่ ที่ทารกเลี้ยงไว้ในกรงห่านนั้น เพราะไปเลือกคัดเอามาขังเลี้ยงไว้ที่น่าบ้านทุก ๆ บ้าน พ่อแม่ของเด็กกลัวอำนาจพระเจ้าแผ่นดินจึงไม่อาจร้องไห้ ก็พากันเล่าลือว่าเมืองเซี้ยวจื๊อก๊กดังนี้ จะไม่เรียกว่าไม่ตั้งอยู่ในทศพิตราชธรรมหรือ พรุ่งนี้เช้าท่านเข้าไปเปลี่ยนหนังสืออย่าพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นเปนอันขาด พูดดังนั้นแล้วก็เดินหลีกไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นแล้วก็ให้เสียวในใจมือแลเท้าก็ให้อ่อนไปทั้งสิ้น คิดแล้วก็กลั้นน้ำตาไว้มิได้ไหลซึมทราบอาบหน้าร้องว่าเจ้ามืด ๆ ไม่มียุติธรรม เสพย์สังวาศจนโรคบังเกิดแลให้ฆ่าทารกถึงแก่ชีวิตรมากมายดังนี้เล่า โป๊ยก่ายเดินเข้ามาใกล้ถามว่า พระอาจาริย์มีเหตุอะไรไปเอาโลงใส่ผีของผู้อื่นมาร้องไห้ร่ำไป ธุระอะไรของเราบ้านเมืองของเขา ๆ จะทำกันประการ/*260ใดมิใช่การของเราเลย จงถอดเสื้อนอนเสียให้สะบาย อย่าไปเอาแบบคนโบราณเที่ยวทุกข์เที่ยวร้อนมิใช่เหตุผลของเรา พระถังซัมจั๋งเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า อาตมภาพอุปสมบทบวชเปนภิกษุสงฆ์ ที่หนึ่งความผ่อนผันเปนต้น ทำไมเจ้าแผ่นดินนี้ จึงได้มืดมัวดังนี้ยังไม่เคยได้ยินว่ากินตับคนอายุยืนนานเลย การอันนี้เปนอะยุติธรรมแท้ จะมิให้เราเจ็บร้อนอย่างไรได้ ซัวเจ๋งว่าอาจาริย์อย่าทุกข์ร้อนไปนักเลย พรุ่งนี้เข้าไปเปลี่ยนหนังสือเดินทางแล้ว ดูพระเจ้าแผ่นดินนั้นจะเปนประการใด แลดูตาเฒ่านั้นจะมีกิริยาอย่างไร บางทีจะเปนปิศาจยักษ์มันจะอยากกินตับมนุษย์ จึงได้คิดการดังนี้ก็ยังรู้ไม่ได้ เห้งเจียว่าซัวเจ๋งคิดดังนั้นถูกต้อง พรุ่งนี้พี่จะตามพระอาจาริย์เข้าไปเฝ้าพิเคราะห์ดูพ่อตาพระเจ้าแผ่นดินจะมีกิริยาอย่างไร หากเปนมนุษย์แล้วก็จะถือไสยสาตรไม่รู้จักสัมมาทิฐิ เอายานั้นเปนอารมณ์ ข้าพเจ้าจะชี้แจงชักนำให้เห็นทางชอบสัมมาปะฏิปะทา แม้ว่าเปนปิศาจยักษ์ร้ายข้าพเจ้าจะจับตัวไว้ ให้พระเจ้าแผ่นดินเห็นประจักษ์แก่จักษุ จะได้ตัดเหตุที่จะฆ่าทารกนั้น พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ย่อตัวหันพน้ามาหาเห้งเจียพูดว่า ชอบแล้ว แต่วิตกว่าพระเจ้าแผ่นดินยังหลงไหลมืดมัวอยู่ จะถามเหตุนี้ไม่ได้ง่ายเธอจะไม่ไตร่ตรองให้เห็นจริงแลเท็จ ก็จะมาลงโทษเอาพวกเรา จะทำประการใดจึงจะแก้ได้ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามีธรรมวิเศษสามารถจะแก้ได้ คือจะยักย้ายเด็กในกรงนั้นออกไปเสียนอกเมือง พรุ่งนี้ก็จะไม่มีเด็ก/*261จะเอาตับเด็กมิได้ เวลานั้นเราทูลแก้ไขพระเจ้าแผ่นดินคงจะคิดแก่ตาเฒ่าหาการอื่นทดแทน เรามีโอกาศจะได้ทูลขึ้นไปก็จะไม่มีความผิดถึงเราได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดียิ่งนัก ถามว่าท่านจะทำอย่างไรจึงจะเอาเด็กนั้นไปได้ หากเด็กนั้นรอดได้เห้งเจียมีกุศลเปนอันมากจงรีบคิดจัดแจงทำเถิด อย่ารอช้าไปจะเสียการ เห้งเจียสำรวมภากแล้วก็สั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่าจงอยู่นี่เฝ้ารักษาพระอาจาริย์พี่จะออกฝีมือเจ้าจงคอยดู แม้ว่ามีลมเย็นไหวมา เด็กทารกในกรงนั้นจะออกจากกำแพงเมือง พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามนั่งบริกรรมภาวนาช่วยเปนกำลัง พูดสั่งแล้วเห้งเจียก็ออกจากประตูเหาะขึ้นกลางอากาศ ร่ายพระคาถาอักขระโอมเรียกพระภูมิ์เจ้าที่เจ้าทางพระเสื้อเมืองพระทรงเมืองเทพารักษ์ทั้งหลาย เจ้าเหล่านั้นก็มาในทันทีเดี๋ยวนั้นคำานับเห้งเจียแล้ว ถามว่าท่านใต้เซียมีกิจธุระร้อนอะไรหรือจึงได้เรียกพวกข้าพเจ้า เห้งเจียพูดว่าบัดนี้เดินมาถึงเมืองปี๊เปียก๊กรู้ว่าเจ้าแผ่นดินเมามืดหลงเปนมิจฉาทิฐิ เชื่อฟังปิศาจยักษ์จะใคร่เอาตับเด็กเปนกระสายยาอายุวัฒนะปราถนาจะให้อายุยืนนาน อาจาริย์ข้าพเจ้ามีจิตร์เมตตาไม่อยากจะให้ฆ่าเด็ก คิดจะช่วยให้รอดพ้นจากความตาย เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงเชิญท่านทั้งหลายมาแผลงฤทธิ์อานุภาพ ยกเอากรงท่านที่ใส่เด็กออกไปเสียนอกเมือง เอาไปส้อนไว้ตามป่าแลเขาสักวันหนึ่งสองวัน เอาผลไม้เลี้ยงอย่าให้อดอยากหิวโหยเปนอันขาดแลอย่าให้เด็กนั้นตกเนื้อตกใจได้ รอข้าพเจ้าทำการกำจัดมิจฉาทิฐิ/*262ได้เรียบร้อยแล้ว แลชักนำเจ้าแผ่นดินให้มีสะติปราศจากความหลงแล้ว เวลาข้าพเจ้าจะไป จึงเอากลับมาคืนให้ข้าพเจ้า
ผ่ายเจ้าทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียสั่งดังนั้น ต่างก็สำแดงฤทธิ์เดชลดเมฆลงบันดานให้เกิดลมหมอกกลุ้มทั่วทั้งในกำแพงเมือง พอเวลาสามยามหมู่เจ้าทั้งหลายก็ยกกรงเด็กนั้นไปทั้งสิ้น แยกย้ายกันไปเก็บส้อนไว้ แล้วเห้งเจียก็ลดลงยังพื้นเดินเข้าประตูยังได้ยินอาจาริย์กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งภาวนาอยู่ เห้งเจียก็เดินเข้าไปเรียกว่าอาจาริย์ข้าพเจ้ามาแล้ว ๆ บอกว่าเมื่อลมพัดนั้นข้าพเจ้าเก็บเด็กไปหมดแล้ว เมื่อเวลาเราจะไปจึงค่อยเอาเด็กคืนกลับมาส่งยังเดิม พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงพากันไปพักนอน ครั้นรุ่งแจ้งพระถังซัมจั๋งตื่นจัดแจงเสร็จแล้ว ก็เรียกเห้งเจียว่าเราพากันเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินแต่เช้าจะได้ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง เห้งเจียก็พร้อมด้วยพระอาจาริย์เข้าไปในพระราชวัง แล้วเห้งเจียจึงพูดแก่พระอาจาริย์ว่าไว้ข้าพเจ้าเข้าไปดูพ่อตาพระเจ้าแผ่นดินก่อนจะซื่อตรงหรือคดโกงประการใด พระถังซัมจั๋งพูดว่าวิตกกลัวเห้งเจียจะไม่อ่อนน้อมคำนับพระเจ้าแผ่นดิน ๆ จะจับผิดเอา เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าไม่ไปดังนั้นจะแปลงตัห้วตามรักษาพระอาจาริย์เข้าไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก้มีความยินดีจึงเดินเข้าไปในพระราชวัง เห้งเจียก็แปลงเปนแมลงหวี่บินไปตามพระอาจาริย์ ขุนนางพนักงานรับแขกเมือง ก็เดินมากะซิบสั่งว่าท่านอาจาริย์เข้าไปเฝ้า แล้วอย่ายกเรื่องพวกนั้นพูดขึ้นเลยเปนอันขาด พระถังซัมจั๋งพยักหน้ารับคำแล้วจึงเดินเข้าไป ครั้นถึงประตู/*263พระราชวัง ก็เดินมาหาขุนนางขันทีปราไสว่า อาตมภาพอยู่เมืองใต้ถังมีรับสั่งพระเจ้าแผ่นดินให้ไปไซที เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎก บัดนี้มาถึงเมืองจะขอเข้าเฝ้าเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ขอท่านได้โปรดทูลให้ทรงทราบ ขุนนางขันทีได้ฟังดังนั้น ก็เข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ได้ทรงทราบดังนั้นก็มีพระไทยไสยโสมนัศยินดี ตรัสว่าพระสงฆ์มาจากเมืองไกล คงจะมีวิชาความรู้เชี่ยวชาญ จึงรับสั่งให้ขันทีนำเข้าไปเฝ้า พระถังซัมจั๋งสัมรวมกิริยายืนอยู่ชั้นล่าง พระเจ้าแผ่นดินนิมนต์ให้ขึ้นข้างบน ทรงพระอนุญาตให้นั่งในที่อันสมควรแล้ว พระถังซัมจั๋งพิจารณาดูพระเจ้าแผ่นดิน เห็นพระรูปและพระฉวีซีดเสร้าหมองโรยราซูบผอม กำลังอ่อนเปลี้ยไม่แข็งแรงพระสุระสำเนียงก็แผ้วเบา ตรัสออกมาก็ไม่เปนปรกติพระถังซัมจั๋งพิจารณาทั่งแล้ว จึงถวายหนังสือขึ้นไป พระเจ้าแผ่นดินรับหนังสือมาคลี่ออกทอดพระเนตร์ จึงหยิบตราประทับแล้ว ส่งคืนมาให้พระถังซัมจั๋ง ๆ รับมาเก็บไว้แล้ว พระเจ้าแผ่นดินจะใคร่ทรงทราบเหตุที่จะไปรับพระธรรมนั้น มีขุนนางเข้ามาทูลว่า ท่านเชียงก๊กพ่อตาจะเข้ามาเฝ้า พระเจ้าแผ่นดินทรงพระอุสาหลงจากพระแท่น เกาะบ่าขันทีคอยรับท่านเชียงก๊กพ่อตา พระถังซัมจั๋งประหม่ายืนแอบอยู่ข้างหนึ่ง เห็นตาเฒ่าเดินฉุยฉายแต่งกายเปนเพศฤๅษีไม่คำนับพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ทรงย่อพระองค์แล้ว ตรัสถามว่าวันนี้สบายอยู่หรือเชิญขึ้นนั่งข้างบน พระถังซัมจั๋งเดินมาก้าวหนึ่งลดตัวลดตัวปราไสยคำนับถามทัก ตาเฒ่าก๊กเชียงนั่งอยู่ข้างบนทำเมินหน้า/*264เฉยไม่ตอบไม่ทักว่ากระไร หันหน้าไปหาพระเจ้าแผ่นดินถามว่า พระสงฆ์นี้มาแต่ไหน พระเจ้าแผ่นดินตรัสบอกว่ามาแต่ประเทศจีนเมืองใต้ถัง พระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งให้ไปไซทีอาราธนาพระธรรม เธอมาขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ก๊กเชียงหัวเราะแล้วพูดว่า ไซทีนั้นหนทางมืดมัวจะมีดีอะไร พระถังซัมจั๋งพูดว่าแต่เดิมมาจนท้าวบัดนี้ไซทีนั้นเปนที่ไชยภูมิ์ศุขสำราญหาที่เปรียบมิได้เหตุใดจะไม่ดีเล่า
พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่า ข้าพเจ้าได้ยินว่าพระสงฆ์เปนสานุศิษย์ของพระพุทธเจ้า ไม่ทราบว่าพระสงฆ์นั้นจะมีที่ไม่ตายหรือเปล่า ปฏิบัติตามพระพุทธเจ้านั้นอายุจะได้ยืนยาวหรือเปล่า พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ก็พะนมมือทูลตอบว่า แม้ว่าเปนสมณะละธุระปัจจัยเสียให้สิ้นมูล สันดานผ่องไสไม่มีกิเลศตัณหามานะทิฐิแล้ว ก็ไม่เกิดไม่ตาย (อันที่จริงนั้นระงับศุขสำราญที่ไม่ระงับนั้น แลแจ่มแจ้งรู้จักมูลจิตร์ด้วยตนเอง จิตร์ก็บริสุทธแน่แน่น ความจริงนั้นก็มิได้ขาดแลเหลือจะเห็นซึ่งรูปนามที่เกิดมีมาแล้วนั้น ว่าไม่เที่ยงเปนกองทุกข์ใช่ตัวตน ย่อมมีธรรมดาแตกดับไปทั้งสิ้น) การที่ไปอาไสยยาประกอบทำให้อายุยืนเปนอารมณ์นั้น เปนความเท็จไม่จริง หากว่าสะภาวะธรรมย่อมละทิ้งเสียสิ้นแล้ว ทุก ๆ สิ่งรูปสีก็ว่างเปล่า สำรวมจิตร์กระทำให้น้อยซึ่งความกำหนัดในกามารมณ์ อายุก็อาจยืนยาวอยู่เอง
ตาเฒ่าก๊กเชียงได้ฟังพระถังซัมฟังพูดดังนั้น ก็หัวเราะเอามือชี้พระถังซัมจั๋งแล้วพูดว่า พระสงฆ์ผู้นี้กล่าวคำสับปลับ พูดว่าในความ/*265ระงับศุขนั้น ต้องอาไสยสันดานนั้นกับที่แห่งใด จะนั่งสะมาธิให้แห้งเปล่า สรรพธรรมจะต้องประกอบเลี้ยงเขาย่อมกล่าวว่า นั่งนักไฟจะแตกเผาเอาก็จะกลับเปนไฟร้าย ยังไม่รู้ความปฏิบัติของเรา ด้วยปฏิบัติฝ่ายเซียนนั้น กระดูกแข็งมั่นคง บันลุมรรคนั้นจิตรภาคก็ศักสิทธิ์ ประกอบยาช่วยมนุษย์แผ่มรรคธรรม ยกความสั่งสอนของท้ายเสียงเล่ากุนน้ำมนต์แลยันต์ไว้สำหรับกำจัดซึ่งปิศาจร้ายในมนุษย์ แปรฟ้าดินแลอากาศ เก็บเอากำลังตวันเดือนสำรวมธาตุละเอียดอยาบเปนยาประสิทธิคุณได้สำเร็จแล้ว ขึ้นขี่นกการะเวกแล้วให้บินร่อนเล่นสำราญใจเปนศุขอันใหญ่ ไม่เหมือนของท่านพุทธสาสนา ให้ระงับดับอารมณ์ เข้านิพพานทิ้งร่างกายเน่านั้นก็ยังไม่ปลาดสอาดได้ ในไตรยสาสนา คือไสยสาตร์ พุทธสาตร์ อิสีสาตร์ ตั้งแต่เริ่มมีสาสนา ๆ ฤๅษีเปนดีที่สุด สูงยิ่งกว่าสาสนาอื่น ๆ ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังก๊กเชียงชี้แจงแสดงให้ฟังดังนั้น ก็มีความเชื่อเลื่อมไสยที่สุด บรรดาขุนนางใหญ่น้อยก็พากันสรรเสริญพร้อมกันว่า ควรยกฤๅษีสาตร์ว่าเปนสูงสุดไม่มีสาสนาใดเสมอ พระถังซัมจั๋งเห็นขุนนางพากันสรรเสริญก๊กเชียงทุก ๆ คนดังนั้น ก็มีความอดสูที่สุด พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขุนนางพนักงานจัดเครื่องแจถวาย ด้วยพระสงฆ์เธอมาแต่เมืองไกล พวกขุนนางจัดเครื่องแจมาถวายตามรับสั่ง พระถังซัมจั๋งก็ขอบพระคุณลาออกไป พอลงจากบันไดปราสาทจะเดินออกไป เห้งเจียบินมาจับที่หูร้องเรียกว่าอาจาริย์คำหนึ่ง แล้ว/*266บอกว่าอ้ายเฒ่าก๊กเชียงมันเปนพวกปิศาจจริงแล้ว พระอาจาริย์ออกไปฉันจังหัน ข้าพเจ้าจะอยู่ในนี้เพื่อจะได้ฟังความร้ายดีประการใด พูดแล้วเห้งเจียก็บินกลับขึ้นไปยังปราสาทกิมล่วนเต้ย จับอยู่ที่บานลับแล แลไปเห็นขุนนางนางทหารล้อมวัง เข้ามากราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ เมื่อคืนนี้เวลาสามยามเสศเกิดมีลมหนาวพัดมาโดยแรงหอบเอากรงที่ขังเด็กนั้นไปทั้งหมดสิ้นสูญหายไปไม่ได้เค้าเงื่อนว่าไปข้างไหน พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังดังนั้น ตกพระไทยมีพระอาการธุรนธุรายแล้วตรัสว่า หากเปนเช่นนี้ฟ้ามิทับข้าพเจ้าแล้วหรือ ก๊กเชียงเห็นพระเจ้าแผ่นดินเสียพระไทยดังนั้นจึงทูลว่า ขอพระองค์อย่าทรงพระวิตก พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามว่า ข้าพเจ้าเจ็บป่วยอยู่อย่างนี้ หมอหลวงก็สิ้นสะติปัญญาความรู้แล้ว ท่านก๊กเชียงประกอบยาทิพโอสถเวลาพรุ่งนี้เที่ยง จะลงมือฆ่าทารกเอาตับเปนกระสายยา ก็มาเกิดเหตุขึ้นดังนี้ จะไม่ใช่ฟ้าฆ่าเราก็จะเปนอะไรอีกเล่า ก๊กเชียงทูลว่าลมหอบเอาทารกไปนั้น จะกระทำให้พระชนมายุของพระองค์ยืนยาวยิ่งกว่านั้นไปอีก พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่า ลมหอบเอาเด็กไปหมดสิ้นดังนี้ ทำไมท่านว่าจะกลับส่งให้อายุยืนต่อขึ้นไปได้อีกเล่า เฒ่าก๊กเชียงทูลว่า ข้าพเจ้าพึ่งเข้ามาเฝ้าแลเห็นกระสายยาอันพิเศษสิ่งหนึ่ง ที่ตับเด็กเปนกระสายยานั้น พระชนม์ของพระองค์จะยืนได้พันปี ถ้าเอาสิ่งนั้นมาทำกระสายยาเสวยแล้ว พระชนม์มายุของพระองค์จะยืนอยู่ถึงหมื่นปี พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังก๊กเชียงทูลดังนั้นก็ยังไม่เข้าพระไทยแน่ว่าอะไร จึงตรัสถาม/*267ก๊กเชียงว่าสิ่งอะไรถึงจะอายุยืนหมื่นปี ก๊กเชียงจึงทูลว่าที่เจ้าเมืองใต้ถังมีรับสั่งให้พระถังซัมจั๋งไปไซทีนั้น พระสงฆ์องค์นั้นรักษาพรหมจรรมาสิบชาติแล้ว แลทั้งบวชเรียนมาแต่เล็ก มิได้เสพย์อะสัทธัมร่างกายบริสุทธิ์ประเสริฐยิ่ง ถ้าได้หัวใจเธอมา ประสมยาของข้าพเจ้าแล้ว อายุของพระองค์จะยืนตั้งหมื่นปี พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังก๊กเชียงกราบทูลดังนั้น มีพระไทยเชื่อลุ่มหลง จึงตรัสถามว่าเหตุใดท่านจึงไม่บอกแต่แรกก่อนเล่า แม้ว่าจริงดังนั้นเราจะได้ยึดไว้ไม่ปล่อยให้ไป เฒ่าก๊กเชียงทูลว่า แม้ถึงดังนั้นก็ไม่ยาก เมื่อพระองค์รับสั่งให้หาข้าวแจเลี้ยงกินแล้วจึงจะไปได้ เวลานี้มีรับสั่งให้ปิดประตูเมืองทุก ๆ ประตู จัดทหารออกไปล้อมรอบที่หอรับแขกนั้น จับเอาตัวพระสงฆ์นั้นเข้ามา จึงขอร้องโดยความเย็นก่อน แม้ว่ายอมโดยดีแล้ว ก็ผ่าห้องควักเอาหัวใจออกมา เอาซากอาศพนั้นไปฝังเสียให้ดี แล้วปลูกศาลไว้เส้นไหว้เธอ หากว่าเธอไม่ยอมให้โดยดีก็จับมัดแล้วเอามีดแหวะควักหัวใจก็ไม่ยากอะไร พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังดังนั้น ก็เชื่อถือกระทำตามจึงรับสั่งให้ปิดประตูเมืองทุก ๆ ประตุ แล้วสั่งให้พวกตำรวจไปล้อมหอกิมเต๊ง
ฝ่ายเห้งเจียคอยแอบฟัง ครั้นให้ยินดังนั้นก็โผบินออกมายังที่กิมเตง ครั้นถึงก็แปลงกายกลับเปนรูปเดิมเข้าไปหาพระอาจาริย์บอกว่าไภยจะมีมาถึงแล้ว เวลานั้นพระถังซัมจั๋งกำลังนั่งฉันเข้าอยู่ได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น ทั้งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันตกใจเหงื่อโซมไปทั้งกาย โป๊ยก่ายถามว่าไภยอะไรที่ไหน เห้งเจียบอกว่า เมื่ออาจาริย์/*268กลับออกมาจากเฝ้าแล้ว มีขุนนางนายทหารล้อมวังเข้าไปกราบทูลว่าเกิดเหตุลมพัดหอบเอาเด็กที่ในกรงไปหมด เจ้าแผ่นดินมีความเดือดร้อนเสียพระไทย เฒ่าก๊กเชียงกราบทูลว่า ฟ้าส่งให้อายุพระเจ้าแผ่นดินยืนนาน จะเอาหัวใจของอาจาริย์เปนกระสายยาว่าดีกว่าตับเด็กนั้น พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงเชื่อ จึงให้ทหารมาล้อมที่หอนี้ จะเอาตัวเข้าไปขอเอาหัวใจ โป๊ยก่ายได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า สมคิดจริงดีแล้วสมแก่ที่อาจาริย์มีใจเมตาแก่เด็ก ให้คิดอ่านช่วยเด็กทารกนั้นให้รอด บัดนี้เหตุนั้นเปนมูลให้ไภยร้ายนี้ถึงตัว พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นมีกายอันสั่นดุจลูกนก แล้วจับมือเห้งเจียถามว่าการเปนเช่นนี้แล้วจะคิดอย่างไรดี เห้งเจียพูดว่า แม้อยากจะให้ดีแล้ว ใหญ่ต้องเปนเล็ก ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นจึงถามเห้งเจียว่า ใหญ่เปนเล็กนั้นอย่างไร ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ เห้งเจียบอกว่าแม้จะให้รอดชีวิตร์แล้วอาจาริย์ต้องเปนศิษย์ ศิษย์ต้องเปนอาจาริย์ จึงปราศจากไภยร้ายนั้นได้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าแม้ช่วยชีวิตร์ได้อาตมภาพก็ยอม เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นอย่าได้ช้าโป๊ยก่ายรีบไปเอาดินเหนียวมาสักก้อนหนึ่ง โป๊ยก่ายก็เอาคราดไปขุดดินมาก้อนหนึ่ง จึงเอาน้ำปัศสาวะขยำปนมาส่งให้เห้งเจีย ๆ รับมามีกลิ่นปัศสาวะก็ไม่รู้ที่จะว่าประการใด จึงอุส่าห์ปั้นเปนแผ่นแบนแล้ว เอาเข้ากดกับหน้าของตัวเองแล้ว เอามาใส่ที่หน้าพระถังซัมจั๋ง สั่งว่าอย่าไหวอย่าพูดจาจงนิ่งอยู่ดังนั้น สั่งแล้วเห้งเจียก็ร่ายคาถามหาประสิทธิ์เป่าไปทีหนึ่ง พระถังซัมจั๋งก็แปลงเปนเห้งเจีย แล้วถอดเสื้อหมวกผ้าให้/*269เห้งเจียนุ่งห่ม เอาเสื้อผ้าของเห้งเจียมานุ่งห่ม เห้งเจียครั้นเอาเสื้อผ้าของอาจาริย์มานุ่งห่มแล้ว ก็ร่ายคาถาแปลงเหมือนอาจาริย์เสร็จแล้ว ก็ได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อออกสนั่น พวกทหารแลตำรวจต่างถืออาวุธทุก ๆ คน พากันเข้ามาล้อมหอกิมเต๊ง ประมาณสามพันคน ขุนนางมหาดเล็กคนหนึ่งเดินเข้ามาในหอ ถามว่าคนไหนพระถังซัมจั๋งซึ่งมาแต่เมืองใต้ถัง ขุนนางเจ้าพนักงานรับแขก คุกเข่าลงชี้ว่าที่นั่งอยู่ข้างในนั้น ขุนนางมหาดเล็กก็เดินเข้าไปพูดว่า บัดนี้มีรับสั่งให้มานิมนต์เข้าไปเฝ้า พระถังซัมจั๋งแปลงก็เดินออกมาจากประตูห้องปราไสยถามว่าพระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งประการใด ขุนนางมหาดเล็กก็ตรงมาจับมือเห้งเจียที่แปลงเปนพระถังซัมจั๋งจูงเอาไป แล้วพูดว่าท่านจงไปกับข้าพเจ้าเข้าเฝ้า จะโปรดปราณมีธุระประสงค์อะไรดอกกระมัง
ฝ่ายพวกขุนนางมหาดเล็กแลขันที ครั้นได้ตัวพระถังซัมจั๋งแล้วก็ห้อมล้อมพาตัวมายังพระราชวังใน ครั้นถึงน่าพระที่นั่งขุนนางทั้งหลายก็พากันคำนับ แต่พระถังซัมจั๋งแปลงยืนนิ่งอยู่ไม่คำนับ ร้องถามไปว่าเจ้าแผ่นดิน ปี๊เปียก๊กจะหาตัวอาตมภาพมาว่าอะไรหรือ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น ก็ทรงพระสวนแล้วตรัสว่าข้าพเจ้าป่วยเปนโรคมาช้านานแล้วไม่หาย บัดนี้ท่านก๊กเชียงประกอบยาวิเสศได้ เครื่องยาทั้งหลายก็พร้อมแล้ว ยังขาดแต่สิ่งเดียว เพราะฉนั้นจึงนิมนต์ท่านเข้ามา จะใคร่ขอกระสายยาแก่ท่านสักสิ่งหนึ่ง แม้โรคหายปรกติแล้ว ข้าพเจ้าจะปลูกศาลบูชาท่านทุก ๆปี ไว้/*270เปนที่นับถือหลักถานของบ้านเมืองต่อไป เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า อาตมภาพก็เปนสมณะตัวเปล่ามาถึงนี่ไม่มีอะไร มหาบพิธโปรดถามก๊กเชียงดูว่าจะต้องประสงค์สิ่งใด พระเจ้าแผ่นดินตอบว่าจะต้องประสงค์หัวใจท่านเท่านั้น สิ่งอื่นก็มีพร้อมแล้ว พระถังซัมจั๋งปลอมถวายพระพรว่า อาตมภาพก็ไม่ปิดบัง ซึ่งพระองค์มีพระราชประสงค์หัวใจนั้นจะเอารูปสีอย่างไหน ก๊กเชียงนั่งอยู่ที่นั้นจึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งปลอมว่า จะต้องการหัวใจดำของท่านประสมยาเปนกระสาย เห้งเจียจึงตอบว่า ถ้ากระนั้นก็ได้เอามีดมาแหวะเอาเดี๋ยวนี้ อาตมภาพจะแหวะให้ ถ้ามีหัวใจดำก็จะถวายตามพระราชประสงค์ ส่วนพระเจ้าแผ่นดินเมื่อได้ทรงฟังดังนั้นก็ดีพระไทย จึงรับสั่งให้ขันธีเอามีดมาให้พระถังซัมจั๋งปลอม เห้งเจียรับมีดมาแล้ว ก็แหวกเสื้อออกจนแลเห็นท้อง มือขวาก็เอามีดแทงเข้าที่ท้องดังเสียงผลัวะกระชากแหวะออก แลเห็นในท้องมีหัวใจไหลออกมาเปนดวงใหญ่อยู่กับพื้น พวกขุนนางทั้งหลายแลเห็นดังนั้น ต่างคนมีความหวาดเสียวสดุ้งจิตรไปทุกคน ก๊กเชียงแลเห็นดังนั้นก็ตกตลึง พูดว่าพระสงฆ์รูปนี้ทำไมจึงมีหัวใจมากอย่างนี้ พระถังซัมจั๋งปลอมทำเปนเอามือค้นหา กำลังโลหิตแดง ๆ ดังนั้น เห็นมีแต่หัวใจแดงหัวใจขาวหัวใจเหลือง หัวใจกระหนี่เหนียวแน่น หัวใจลาภยศหัวใจอิจฉา หัวใจเล่ห์กลหัวใจอยากชนะ หัวใจอยากให้สูง หัวใจหมิ่นประมาทหัวใจเหี้ยมโหด หัวใจดุร้ายหัวใจกลัวเกรง หัวใจมักน้อยหัวใจมิจฉาทิฐิ หัวใจส้อนเร้นมืดมัวหัวใจไม่ยุติธรรม /*271เว้นแต่หัวใจดำนั้นไม่มี ส่วนพระเจ้าแผ่นดินเมื่อได้ทอดพระเนตร์เห็นดังนั้น ก็ตกประหม่าพระองค์สั่นสทกสท้าน ตรัสด้วยพระสุระเสียงอันดังว่าเก็บเอาไปเถิด ๆ เห้งเจียก็เรียกหัวใจกลับเข้าในกายตามปรกติเดิมแล้วก็แปลงกลับเปนรูปเดิม ร้องบอกแก่พระเจ้าแผ่นดินว่าพระองค์ชั่งไม่มีพระเนตรเลย พวกข้าพเจ้าอยู่ในทางสัมมาปฏิบัติล้วนแต่กุศลจึงไม่มีหัวใจดำ อันหัวใจดำนั้นมีแต่ก๊กเชียง จงเอาออกมาทำกระสายยาเถิดจึงจะดี แม้ท่านไม่เชื่อ ข้าพเจ้าจะช่วยควักออกให้ประเดี๋ยวนี้
ฝ่ายก๊กเชียงพิเคราะห์ดูเห็นรูปเห้งเจียแปลก มิใช่รูปเดิมก็จำได้ว่าซึงหงอคง มีความกลัวก็เหาะหนีขึ้นแซกอยู่ในกลีบเมฆ เห้งเจียก็เหาะขึ้นตามไปร้องตวาดว่ามึงจะหนีไปไหน กลับมากินตะบองสักทีก่อน ฝ่ายปิศาจก๊กเชียงเห็นจะหนีไม่พ้น จึงหันหน้ากลับมาต่อสู้เอาไม้เท้าตีแลป้องกัน รบกันด้วยกำลังแข็งแรงได้ยี่สิบเพลง ทานกำลังเห้งเจียไม่อยู่ก็บันดานเปนสายรุ้ง พุ่งเข้าไปยังตำหนักนางมุ้ยเฮ้าในพระราชวัง ก็หอบนางออกจากตำหนักหนีไป เห้งเจียก็ลดลงยังปราสาทกิมล่วนเต้ยถามขุนนางทั้งปวงว่า ท่านทั้งหลายเห็นความดีของก๊กเชียงหรือไม่ ขุนนางทั้งหลายก็พากันเคารพเห้งเจียทั้งสิ้น เห้งเจียถามว่า พระเจ้าแผ่นดินเสด็จไปข้างไหน พวกนนางบอกว่าพระองค์เห็นกำลังรบกัน ตกพระไทยกลัวไม่ทราบว่าจะไปแอบส้อนอยู่ที่ไหน เห้งเจียบอกว่าพวกท่านจงรีบไปเที่ยวค้นหา จะไปอยู่ที่ตำหนัก/*272นางมุ้ยเฮ้าดอกกระมัง พวกขุนนางทั้งหลายก็พากันไปเที่ยวค้นหาแรกก็ไปหาที่ตำหนักนางมุ้ยเฮ้า ก้ไม่เห็นทั้งพระเจ้าแผ่นดินแลนางมุ้ยเฮ้า พวกนางสนมกำนันในก็พากันกราบไหว้เห้งเจียทุกๆ คน เห้งเจียก็เชิญให้ลุกขึ้น แล้วบอกว่าอย่าช้าให้ช่วยกันรีบเที่ยวค้นหาพระเจ้าแผ่นดิน ในขณะนั้น ก็เห็นพวกขันธีสามสี่คนพยุงพระเจ้าแผ่นดินออกมาจากห้องพระตำหนักใน พวกขุนนางทั้งหลายแลเห็นก็พากันคุกเข่าลงคำนับกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบการทั้งนี้หากได้พึ่งพระสงฆ์ผู้วิเศษจึงได้แจ้งว่าก๊กเชียงนั้นคือปิศาจยักษ์ร้าย แลทั้งนางมั้ยเฮ้าก็มิได้เห็น พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้นแล้ว จึงเชิญให้เห้งเจียออกไปข้างน่ายังบัลลังก์แก้ว ทรงคำนับขอบคุณเห้งเจียแล้วถามว่าเมื่อแรกเข้ามาเห็นรูปร่างงดงาม บัดนี้ทำไมจึงเปนรูปดังนี้เล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วจึงทูลว่า เมื่อแรกเข้ามาเปลี่ยนหนังสือนั้น แลคืออาจาริย์ข้าพเจ้า ซึ่งเปนพระอนุชาของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง คือพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ตัวข้าพเจ้าคือซึ่งหงอคงสานุศิษย์ใหญ่ ยังอีกสองคนคือตือโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง บัดนี้ยังพักอยู่หอกิมเต๊ง เพราะทราบว่าพระองค์หลงเชื่อฟังคำปิศาจมารร้าย จะใคร่เอาหัวใจของอาจาริย์ข้าพเจ้าทำน้ำกระสายยา ข้าพเจ้าจึงต้องแปลงเปนรูปอาจาริย์เข้ามากำจัดปิศาจ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น  รับสั่งให้ขุนนางออกไปนิมนต์พระอาจาริย์กับสานุศิษย์เข้ามายังพระราชวัง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่ที่หอกิมเต๊ง ได้ยินเห้งเจียรบกับปิศาจอยู่/*273ในอากาศ จิตรใจหวั่นหวาดไม่อยู่กับตัว พอเห็นขุนนางมานิมนต์ก็ยิ่งไม่มีความสบาย โป๊ยก่ายหัวเราะพูดว่าครั้งนี้นิมนต์เข้าไปไม่ใช่จะเอาหัวใจดอก พระอาจาริย์อย่าตกใจเลยเห็นพี่เห้งเจียจะมีไชยชนะปิศาจแล้ว จะนิมนต์เข้าไปขอบคุณเปนแน่ พระถังซัมจั๋งว่าหากมีไชยชะนะจะนิมนต์เข้าไปขอบคุณก็เอาเถอะ แต่น่ากากยังใส่อยู่อย่างนี้จะไปเฝ้าอย่างไรได้ โป๊ยก่ายพูดว่าข้อนั้นไม่เปนไร เข้าไปถึงแล้วพี่เห้งเจียอยู่ที่นั่นมีวิธีแก้ไขได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็ไม่รู้ว่าจะมีวิธีแก้ไขได้อย่างไร ก็ต้องจำใจจำไปเดินเกาะบ่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออกจากห้อง พวกขุนนางแลเห็นก็ตกใจถามว่าอาจาริย์ทำไมรูปร่างจึงแปรเปนดังนี้ไปเล่า ท่านทั้งสองรูปร่างก็น่ากลัว ซัวเจ๋งพูดว่า ท่านอย่าวิตกรูปร่างไม่สวยไม่งามก็ตามกุศลตกแต่งกำเนิดมาอย่างนั้น พวกขุนนางก็พาศิษย์กับอาจาริย์เดินมา ครั้นถึงน่าพระลานในพระราชวัง เห้งเจียแลเห็นก็ลงมารับพระอาจาริย์ เอามือถอดน่ากากออกแล้ว ร่ายคาถาเป่าไปทีหนึ่ง รูปพระถังซัมจั๋งก็กลายกลับเปนรูปเดิม
พระเจ้าแผ่นดินเสด็จลงจากพระแท่น มานิมนต์ขึ้นนั่งที่อันสมควรแล้ว เห้งเจียจึงทูลถามพระเจ้าแผ่นดินว่า พระองค์ได้ทรงทราบหรือไม่ว่าปิศาจนั้นมันอยู่ที่ไหน ถ้าทราบแล้วข้าพเจ้าจะได้ไปกำจัดเสียจะได้สิ้นไภยร้ายต่อผ่ายหลัง พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียถาม ก็/*274ให้คิดอดสูในพระไทย ตอบว่าเมื่อสามปีก่อนข้าพเจ้าได้ถามเธอบอกว่า จากเมืองไปไม่ไกลอยู่ข้างทิศอาคะเน ไปประมาณเจ็ดสิบโยชน์ก็ถึง ที่นั้นมีเนินแห่งเรียกว่าเนิน ลิ้วกีพา ตำบลเชงฮวยจึง เฒ่าก๊กเชียงไม่มีบุตรชาย จึงพาบุตรเมียน้อยรุ่นสาวคนหนึ่งอายุสิบหกปีมายกให้เปนสนม ข้าพเจ้ารับไว้ในตำหนัก จึงได้เกิดโรคมากขึ้น พวกหมอหลวงก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้ ก๊กเชียงเธอบอกว่ามียาวิเสศของเทวดา จะต้องเอาตับเด็กเปนน้ำกระสายยา ข้าพเจ้าก็ไม่ดีไปหลงเชื่อฟัง จึงได้สั่งให้เลือกเอาเด็กบุตร์ของราษฎร กำหนดวันนี้จะลงมือผ่าเอาตับ ก็บังเอินพระสงฆ์ผู้วิเสศมาถึงนี่ บันดาทารกที่อยู่ในกรงนั้นก็หายไปทั้งสิ้น เธอจึงบอกว่าพระสงฆ์นั้นบวชมาสิบชาติแล้ว แม้ได้หัวใจมาทำกะสายยา ดีกว่าตับเด็กเหล่านั้นหมื่นเท่า ข้าพเจ้าก็หลงเชื่อเอาเปนจริง ก็บังเอินได้พึ่งท่านผู้วิเศษรู้แจ้งได้ว่าเปนปิศาจมารร้าย ขอท่านได้ไปรดกำจัดเสียให้สิ้นเชิง อย่าให้มีความร้ายต่อไปข้าพเจ้าจะแบ่งบ้านเมืองสนองคุณท่าน เห้งเจียได้ฟังจึงทูลว่า อันเด็กในกรงนั้นพระอาจาริย์ของข้าพเจ้ามีจิตร์เมตตา จึงให้ข้าพเจ้าเอาไปส้อนเสีย พระองค์อย่าวุ่นวายอะไรเลยไว้ธุระข้าพเจ้าจะกำจัดปิศาจเอง ไม่ต้องตอบแทนอะไร แล้วเห้งเจียพูดแก่โป๊ยก่ายว่าเจ้าต้องไปด้วยกัน โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าก็จะไปแต่ขัดด้วยท้องเปล่าไม่มีกำลัง พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น จึงรับสั่งแก่เจ้าพนักงานให้จัดเข้าปลาอาหารมาให้โป๊ยก่ายรับประทาน โป๊ย/*275ก่ายกินอาหารเสร็จแล้ว ก็จัดแจงแต่งกายมั่นคงแข็งแรง เสร็จแล้วก็เหาะตามเห้งเจียไปในอากาศ
ฝ่ายพวกสนมนางในแลขุนนางทั้งหลาย เห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายเหาะเหินเดินอากาศมีฤทธิ์เดชดังนั้น ก็พากันสรรเสริญยกมือขึ้นคำนับทุกคนแล้วพูดว่า นี่คือเทพยดาลงมาโปรดพวกเรา
ฝ่ายเห้งเจียกับโป๊ยก่ายพากันเหาะตรงมายังทิศอาคะเน มาได้ประมาณเจ็ดสิบโยชน์ ก็ลดลงยังพื้นดินเที่ยวค้นหาที่อยู่แห่งปิศาจ เดินมาก็เห็นลำห้วยน้ำใสสอาด ทั้งสองฟากห้วยมีต้นสนเปนทิวแถว แต่ไม่เห็นที่เชงฮวยจึง เห้งเจียก็เที่ยวค้นหามิได้พบ จึงร่ายพระเวทเรียกพระภูมิ์เจ้าที่ ๆ ก็มาคุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้า เห้งเจียถามว่าที่เนินลิ้วกีปอนี้ที่เชงอวยจึงนั้นอยู่ที่ไหน พระภูมิ์บอกว่ามีแต่ถ้ำเชงฮวยต๋อง บ้านเชงฮวยจึงนั้นไม่มี ท่านใต้เซี้ยข้ามฟากห้วยไปข้างโน้น ที่ต้นสนเก้ากิ่งนั้นที่โคนต้นมีศิลาอยู่ก้อนหนึ่ง จับศิลานั้นกลับไปมาสามทีแล้ว เอาสองมือตบที่ต้นสนแล้วเรียกให้เปิดประตู สามคำก็จะเห็นถ้ำเชงฮวยต๋อง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็ให้พระภูมิ์กลับไปยังที่เดิม จึงพาโป๊ยก่ายข้ามห้วยไปเที่ยวค้นหาต้นสน ก็เห็นมีจริงเหมือนคำพระภูมิ์บอก เห้งเจียจึงบอกให้โป๊ยก่ายยืนอยู่แต่ห่าง ๆ พี่จะเข้าไปเรียกปิศาจให้เปิดประตู จะได้เข้าไปไล่ปิศาจออกมาน้องจงคอยสะกัดไว้ โป๊ยก่ายก็ออกมายืนแอบอยู่ห่าง ๆ เห้งเจียก็ทำตามพระภูมิ์บอก เดินรอบต้นไม้สนสามรอบแล้ว ก็หันก้อน/*276ศิลาสามรอบ เอาสองมือตบเข้าที่โคนต้นสนร้องเรียกให้เปิดประตูสามคำ บัดเดี๋ยวก็ได้ยินเสียงลั่น บานประตูก็เปิดต้นสนก็หายไปทันที แลเข้าไปในประตูมีแสงสว่างแต่ไม่เห็นคน เห้งเจียเดินเข้าไปเห็นมีแผ่นศิลาจารึกอักษรสี่ตัว คือ (เชงฮวยเซียนฮู้) แปลว่าสำนักเทพยดา เห้งเจียก็เดินหลีกเข้าไปข้างใน แลเห็นตาเฒ่านั่งกอดหญิงสาวอยู่กับอก กำลังพูดกะหืดกะหอบถึงเรื่องเจ้าเมืองปี๊เปียก๊กว่าสามปีมาแล้ววันนี้จะสำเร็จความคิด บังเอินอ้ายหัวลิงมันมาทำให้ความแตก เห้งเจียตรงเข้าไปยกตะบอกเงื้อแล้วร้องตวาดว่า กูดูมึงดุจสัตว์หน้าขน มึงมานั่งบ่นนินทาว่าอะไรกู ตาเฒ่าก็ปล่อยนางสาวมือจับไม้เท้าขึ้นต่อสู้กับเห้งเจีย รบกันอยู่ที่น่าถ้ำโป๊ยก่ายยืนอยู่ข้างนอกให้คันมือ อดไมให้ก็ลากคราดเข้าไปสับกระชากเอาต้นสนใหญ่นั้นสามสี่ที มีโลหิตไหลออกมาจากต้นสนสด ๆ โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นจึงคิดว่าต้นไม้นี้นานปีเข้าก็กลายเปนปิศาจไป ควรเราจะทำลายมันเสียจึงจะดี แลเห็นเห้งเจียกำลังฬ่อปิศาจออกมา โป๊ยก่ายก็ไม่รู้จะพูดจาว่ากะไร จับคราดเข้าสับเอาปิศาจ ๆ แลเห็นโป๊ยก่ายก็ตกใจถอยหนี บันดานเปนแสงรุ้งหนีไปข้างทิศตวันออก เห้งเจียโป๊ยก่ายก็รีบเหาะตามไป จวนจะฆ่าปิศาจได้ก็ได้ยินนกการะเวกขันมีรัศมีเฟื่องฟุ้งสว่าง เงยหน้าแลไปดูก็เห็นท่านน่ำก๊กดาวสิ้วแชสกัดกั้นสายรุ้งนั้นไว้ ร้องว่าท่านใต้เซี้ยช้าก่อน ท่านพี่ผ้องหง้วนส่วยยั้งก่อนข้าพเจ้าขอคำนับ เห้งเจียคำนับตอบแล้วถามว่าน้องจะ/*277ไปข้างไหนโป๊ยก่ายหัวเราะว่า ตาเฒ่าหัวเนื้อสกัดกั้นสายรุ้งไว้คงจะจับปิศาจนั้นได้เปนแน่ สิ้วแชจึงพูดว่าข้าพเจ้าอยู่นี่คอยขอชีวิตร์ให้มันสักครั้งหนึ่งเถิด เห้งเจียพูดว่าเฒ่าปิศาจนั้นก็มิได้เกี่ยวข้องแก่น้อง ทำไมจึงต้องมาอ้อนวอนขอโทษมันด้วยเล่า สิ้วแชหัวเราะแล้วพูดว่า ปิศาจนั้นคือของข้าพเจ้าไว้สำหรับขี่ ข้าพเจ้าเผลอไปมันจึงได้หนีมาเปนปิศาจดังนี้ เห้งเจียพูดว่าถ้ามันเปนปิศาจของน้อง ก็ให้มันแปลงกลับเปนรูปเดิมให้ข้าพเจ้าดูสักทีหนึ่ง สิ้วแชได้ฟังดังนั้นจึงปล่อยสายรุ้งนั้นออกแล้วร้องตวาดว่า อ้ายสัตว์เดรฉานจงรีบกลับกลายเปนรูปเดิมจะได้รอดชีวิตร์ ปิศาจก็พลิกตัวทีหนึ่งกลับเปนรูปกวางไป สิ้วแชด่าว่าอ้ายสัตว์เดรฉานลักไม้ท้าวมาด้วย ฝ่ายกวางนั้นหมอบอยู่กับพื้นปากพูดไม่ได้ เอาศีศะคำนับร้องไห้อยู่อย่างนั้น สิ้วแชก็ขึ้นขี่ลาเห้งเจียกลับไป เห้งเจียรีบมาจับสิ้วแชไว้แล้วพูดว่า ท่านน้องอย่าเพ่อไปก่อนมีกิจธุระอยู่สองอย่างยังไม่เสร็จ สิ้วแชถามว่ายังจะมีธุระอะไรอีกเล่า เห้งเจียพูดว่ายังนางปิศาจสาวนั้นไม่ได้ตัว ไม่ทราบว่ามันเปนปิศาจอะไร แลขอเชิญท่านน้องเข้าไปในเมืองปี๊เปียก๊ก สำแดงกายชักนำประชาชนทั้งหลาย สิ้วแชว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะหยุดรอก่อน ท่านจงรีบพากันไปจับปิศาจสาวได้แล้ว จะได้พร้อมกันเข้าไปในเมือง เห้งเจียจึงพาโป๊ยก่ายกลับมายังถ้ำเชงฮวยต๋อง พากันเข้าไปในถ้ำโห่ร้องอึกกะทึก
/*278ฝ่ายนางปิศาจเมื่อได้ยินดังนั้นมีความกลัวจนตัวสั่น จึงเข้าแอบอยู่ในประตูไม่มีทางจะหนีได้ โป๊ยก่ายไล่รุกร้องตวาดว่ามึงจะหนีไปไหน นางปิศาจจวนตัวก็บันดานเปนสายรุ้งหนีออกไป เห้งเจียเห็นก็มาสกัดสายรุ้งไว้ ตีด้วยตะบองทีหนึ่งถูกปิศาจเจ็บปวดยั้งตัวไม่อยู่ก็ล้มลงกับพื้น กลับมาเปนเสือปลาขาวไปตามเดิม โป๊ยก่ายอดไม่ได้ก็ยกคราดสับลงอีกทีหนึ่ง เห้งเจียร้องว่าเท่านั้นเถิดอย่าสับให้ละเอียดเลย เอาไว้นำไปให้พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตร์ให้ทราบเหตุ โป๊ยก่ายก็สับติดกับคราดยกใส่บ่าเดินตามเห้งเจียออกมา ก็แลเห็นสิ้วแชกับกวางยืนคอยอยู่ที่น่าถ้ำ โป๊ยก่ายเอาเสือปลาวางที่น่ากวาง ถามว่านี่ลูกสาวของเองใช่หรือไม่ กวางนั้นก็ทำศีศะปะหงก ๆ รับเหมือนบอกว่าใช่ ยื่นปากร้องเสียงดังว่าเป๊ก ๆ ดูดุจแสดงว่ามีใจรักใคร่แลห่วงอาไลยต่อกัน
สิ้วแชเอามีอตบศีศะทีหนึ่งแล้วด่าว่า อ้ายเดรฉานตัวของเองรอดชีวิตร์แล้วก็แล้วกันจะมาห่วงไยอะไรด้วยอีกเล่า สิ้วแชจึงแก้ผ้าคาดพุงออกผูกฅอกวางนั้นแล้ว จึงพูดแก่เห้งเจียว่าเรารีบพากันไปหาพระเจ้าแผ่นดินเถิด เห้งเจียว่าจะต้องจัดแจงถ้ำเสียให้เรียบร้อยก่อน หาไม่วันหลังก็จะเกิดปิศาจขึ้นอีก เห้งเจียจึงเรียกพระภูมิ์เจ้าที่มาสั่งให้หาฟืนแห้ง ๆ มาเผาถ้ำเสียให้หมด ครั้นเผาถ้ำแล้วก็พร้อมกันเหาะกลับมาเมือง โป๊ยก่ายก็หิ้วเสือปลานั้นติดคราดเหาะตามมา ครั้นถึงก็ลงยังพระราชวังข้างน่า กำลังพวกขุนนางอยู่พร้อมกัน
/*279ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางทั้งหลายแลพวกสนมใน แลเห็นต่างก็ตกใจคุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็พยุงพระเจ้าแผ่นดินให้ลุกขึ้น แล้วหัวเราะพูดว่าท่านอย่าเพ่อคำนับข้าพเจ้าก่อน กวางตัวนี้เฒ่าก๊กเชียงพ่อตา ท่านจงคำนับเสียก่อนจึงควร พระเจ้าแผ่นดินมีความอดสูพระไทยเปนนี่สุดจึงตรัสว่า ข้าพเจ้าได้พึ่งบารมีของท่านได้โปรดช่วยทารกทั้งเมืองให้รอดชีวิตร พระเดชพระคุณหาที่เปรียบมิได้แล้ว พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขุนนางจัดโต๊ะเลี้ยงท่านสิ้วแชกุนพระถังซัมจั๋งแลศิษย์ทั้งสาม ขุนนางพนักงานก็ไปจัดการตามรับสั่งทุกประการ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งก็มาคำนับท่านสิ้วแช ซัวเจ๋งก็มาคำนับถามว่ากวางนี้ของท่านหรือ เหตุใดจึงมาถึงที่นี้ทำร้ายแก่ชาวเมืองดังนั้น สิ้วแชหัวเราะแล้วตอบว่า ท่านตังฮวยตี้กุนข้ามมาที่เขาข้าพเจ้า ๆ เชิญท่านหยุดพักเล่นหมากรุกยังหาทันแล้วกระดานไม่ กวางนี้ก็หันมา พอสิ้นเวลาแขกไปแล้วหาก็ไม่เห็น ข้าพเจ้าจับยามดูก็รู้ได้ว่ามันหนีมาอยู่ตำบลนี้ จึงได้ตามมาค้นหา บังเอินมาปะใต้เซียกำลังแผลงฤทธิ์อยู่ หากข้าพเจ้ามาช้าไปอีกสักหน่อย สัตว์นี้ก็จะสิ้นชีวิตร์เสียแล้ว พูดยังไม่ทันแล้วก็พอเจ้าพนักงานมาเชิญเข้านั่งโต๊ะ ครั้นนั่งตามลำดับพร้อมกันแล้ว พระเจ้าแผ่นดินก็มารินสุราอย่างดีส่งให้สิ้วแชหนึ่งถ้วย เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งคนละถ้วย พวกดนตรีก็ขับขานบันเลงขึ้นพร้อมกัน ครั้นเสร็จการเลี้ยงแล้วสิ้วแชก็ขอลา พระเจ้า/*280แผ่นดินเดินมาไกล้คุกเข่าลงคำนับแล้ว ก็ขอยาแก้โรคอายุวัฒนะ สิ้วแชพูดว่าข้าพเจ้ามาตามกวาง หาได้เอายาติดมาด้วยไม่ ข้าพเจ้าก็อยากจะบอกตำราแพทย์อันพิเศษ แต่ขัดด้วยตัวของท่านมีโรคมากจะไม่พอรู้ได้ บัดนี้ข้าพเจ้ามีแต่พุดซามาสามผลเปนของท่านตังฮวยตี๊กุนให้ข้าพเจ้า ๆ ยังไม่ได้รับประทาน ขอให้พระองค์เอาไว้เสวยเถิดพระโรคก็ค่อยธุเลาลง ผ่ายหลังอายุก็จะได้ยืนนานเพราะพุดซาสามผลนี้ ครั้นถวายผลพุดซาพระเจ้าแผ่นดินแล้ว ก็ลาขึ้นนั่งบนหลังกวางตวาดทีหนึ่งกวางก็เหาะขึ้นแซกเมฆไป พวกชาวเมืองปี๊เปียก๊กไม่ว่าชายหญิงเด็กผู้ใหญ่แลเห็นดังนั้นต่างก็จุดธูปเทียนบูชาทุก ๆ บ้าน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ ก็จัดเก็บเข้าของจะได้ลาไป พระเจ้าแผ่นดินอ้อนวอนว่าให้อยู่ช่วยสั่งสอนก่อนก็ไม่ยอมอยู่ เห้งเจียจึงพูดเตือนสะติพระเจ้าแผ่นดิน ว่าขอพระองค์จงบันเทาความกำหนัดแลความโลภให้เบาบางลง จงตั้งพระไทยในกุศลธรรมปลงพระกรรมฐานภาวะนา ทรงผ่อนผันดูการที่ควรหนักแลเบาพระโรคก็จะบันเทาพระชนมายุก็จะยืนยาว ขอพระองค์จำไว้อย่าลืม พระเจ้าแผ่นดินมีความชอบพระไทยเปนอันมาก จึงรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานนำทองคำมาสองถาด ถวายเปนสเบียงเดินทาง พระถังซัมจั๋งก็มิได้รับ คืนให้เอาไว้สำหรับบ้านเมือง พระเจ้าแผ่นดินก็เปนอันจนพระไทยไม่รู้ที่ว่าจะทำประการใด จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดพระราชรถเข้ามาแล้ว ก็นิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นบนราชรถ พระเจ้าแผ่นดิน/*281กับพระญาติพระวงษ์ แลพระสนมนางในก็พากันตามส่งพระถังซัมจั๋งจนนอกเมือง
ฝ่ายชาวเมืองปี๊เปียก๊ก ต่างก็ตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบูชาส่งพระถังซัมจั๋งทุกๆ บ้าน ในเวลาที่เจ้าเมืองกับขุนนางใหญ่น้อยแลชาวเมืองแออัดอยู่นั้น ได้ยินเสียงลมบนอากาศพัดมา เห็นกรงห่านที่ใส่เด็กอยู่กลางถนน เด็กเหล่านั้นก็หัวเราะร่าเริงอยู่ทุกๆ คน แลได้ยินเสียงบนอากาศร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่าท่านใต้เซี้ย ได้สั่งให้ข้าพเจ้าเอาเด็กไปส้อนนั้นบัดนี้ท่านจัดการเสร็จแล้ว ข้าพเจ้านำเด็กมาส่งตามเดิมแล้ว พระเจ้าแผ่นดินแลขุนนางข้าราชการฝ่ายน่าฝ่ายใน แลราษฎรชาวเมือง พากันกราบไหว้นับถือสรรเสริญเห้งเจียแหงนหน้าขึ้นบนอากาศขอบคุณแล้ว จึงร้องบอกแก่พวกชาวเมืองว่า บุตร์ของใครก็ให้มารับเอาบุตรของตัวไป
ฝ่ายราษฎรทั้งหลาย เมื่อได้บุตรของตนแล้วก็มีความยินดีแลขอบใจยิ่งนัก จึงพากันร้องนิมนต์ว่า ขอพระผู้เปนเจ้าอยู่อย่าเพ่อไปก่อน จงอยู่ให้พวกข้าพเจ้าฉลองพระเดชพระคุณตอบแทนบ้าง พวกราษฎรบางคนก็เข้าอุ้มเอาพระถังซัมจั๋ง บางคนก็เข้าหามเห้งเจียแลโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ไปยังบ้านเรือนจัดของแจแลเย็บตัดจีวรแลเสื้อกางเกงถวาย บางคนก็เอาม้าไปเลี้ยง แต่ทำการชักช้าอยู่ดังนั้นประมาณเดือนหนึ่ง จึงได้ส่งพระถังซัมจั๋งออกจากเมือง พระถังซัมจั๋ง/*282กับสานุศิษย์สามคน ออกจากเมืองปี๊เปียก๊กไปประมาณห้าสิบเส้น จึงได้ขอบคุณลาจากไป ฝ่ายเจ้าเมืองกับขุนนางแลราษฎรก็พากันกลับเมือง พระถังซัมจั๋งกับศิษย์เดินไปหลายเวลา ในฤดูนั้นเปนเดือนหกเดือนเจ็ดพิเคราะห์ดูตามแนวป่าชัด เห็นต้นไม้ออกดอกฉ้อหอมระรื่นตลอดทาง แลไปข้างน่าเห็นภูเขาสูง พระถังซัมจั๋งรั้งม้าให้ค่อย ๆ เดินได้ยินเสียงนกร้องอยู่บนเขา พระถังซัมจั๋งมีจิตร์หวนระลึกถึงบ้านเมืองเดิม เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์อย่าวิตก จงอุสาหะตั้งใจตรงไปกว่าจะถึง คำโบราณท่านย่อมว่า จะใคร่ให้มั่งมีก็ต้องอุสาหะลงพืชเภาะ พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าดังนั้นก็จริง แต่ไม่รู้ว่าไซทีนั้นยังไกลอีกสักเท่าใด โป๊ยก่ายพูดว่าพระยูไลย์ไม่ปลงใจให้พระไตรยปิฎก รู้ว่าพวกเราจะมาอาราธนา ข้าพเจ้าคิดดูเห็นจะเลิกเสียแล้ว ทำไมจึงเดินไม่ถึงดังนี้ ซัวเจ๋งว่าพี่ทำไมจึงพูดเลอะเทอะดังนี้เล่า จงอุสาหะตั้งใจตามพี่เห้งเจียไปก็คงมีวันถึงอยู่เอง อาจาริย์กับศิษย์เดินพลางพูดกันพลาง แลไปก็เห็นดงไม้สนเปนป่าใหญ่ขวางน่า เห้งเจียก็ถือตะบองเดินนำน่าเข้าป่าไม้สน เดินมาได้ครึ่งวันก็ไม่ออกจากดงต้นสน พระถังซัมจั๋งจึงเรียกเห้งเจียมาถามว่า เราเดินมาก็ข้ามพ้นห้วยเขากันดานมาหมดแล้ว ทำไมยังมีป่าใหญ่ขวางน่าอยู่อย่างนี้ ตั้งแต่มาข้ามห้วยธารภูเขาก็ยังไม่พบที่ร่มรื่นเย็นอย่างนี้เลย ทั้งต้นไม้แลดอกไม้ก็ปลาดมาก อาตมภาพจะลงหยุดพักสักครู่หนึ่งให้ม้าหายเหนื่อยด้วย เห้งเจียจงไปบิณฑบาตเข้า/*283มาฉันแล้วจึงค่อยไป เห้งเจียก็มาอุ้มอาจาริย์ลงจากม้าลงนั่งพักใต้ต้นสนแล้ว เห้งเจียก็ถือบาตรเหาะขึ้นกลางอากาศแลไปดูรอบทั้งแปดทิศแล้ว แลกลับลงมาที่ดงต้นไม้สน เห็นมีรัศมีออกฟุ้งเฟื่อง เห้งเจียเห็นดังนั้นแล้วก็ร้องขึ้นว่าดีจริง ๆ ในขณะนั้นเห้งเจียแลไปเห็นไอดำฟุ้งฟูขึ้นในดงไม้สน เห้งเจียตกใจคิดเห็นวาไอดำนี้เปนของร้าย แต่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ไม่เคยเห็นปล่อยไอดำออกดังนี้ เห้งเจียพิเคราะห์ดูก็ไม่รู้แน่ได้
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่ใต้ร่มสน ภาวะนาคาถาซิมเกงจิตร์ก็ระงับเปนปรกติ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่าคนร้องเรียกให้ช่วย คิดว่าเห็นจะเปนสัตว์ร้ายไล่กัดดอกระมัง จำเราจะไปดูจะเปนอะไรแน่ จึงลุกขึ้นจากที่เดินเข้าไปใกล้ แลเห็นมีหญิงคนหนึ่งแขวนอยู่บนต้นไม้ พระถังซัมจั๋งถามว่า ท่านสีกามีเหตุอย่างไรจึงมาต้องมัดแขวนอยู่อย่างนี้
ฝ่ายปิศาจเห็นพระถังซัมจั๋งมาถาม ก็แกล้งทำคร่ำครวญร้องไห้ด้วยมารยาแล้วพูดว่าท่านอาจาริย์ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองตุ้มปอก๊ก จากนี้ไปประมาณสองโยชน์บิดามารดาข้าพเจ้าใจบุญ เวลาวันเชงเหมงพาพวกพ้องวงษ์ญาติไปเส้นไหว้ที่ฮองซุ้ยฝังศพปู่ย่าตายายนั้น ครั้นพากันมาถึงที่ป่าช้าฝังศพแล้ว ก็ได้ยินเสียงกลองแลม้าฬ่อแลคนโห่ร้องกึกก้องโกลาหฬ แลไปก็เห็นพวกหนึ่งหลายคน ต่างคนมีมือถืออาวุธทุก ๆ คนเดินเข้ามา พวกญาติของข้าพเจ้าแลเห็นก็กลัวพากันวิ่งหนีไปหมดสิ้น ข้าพเจ้าตกใจกลัวล้มกลิ้งอยู่กับดิน พวกโจรจึงจับ/*284เอาไปในป่าเขาที่พักของมัน อ้ายนายโจรที่หนึ่งที่สองที่สามเห็นรูปร่างข้าพเจ้าสะสวย ต่างก็ชิงกันอยากได้ไว้เปนภรรยาไม่ตกลงกัน มันจึงได้เอาตัวข้าพเจ้าผูกไว้ที่นี่ พวกโจรก็พากันไปหมดแต่ข้าพเจ้าถูกมัดแขวนมาอย่างนี้ได้ห้าวันแล้ว เห็นชีวิตร์ข้าพเจ้าจะไม่รอดเปนแน่แล้ว ชะรอยชาติปางก่อนข้าพเจ้าจะได้ทำกุศลสิ่งใดไว้จึงได้มาปะท่านอาจาริย์ในวันนี้ ขอท่านได้เมตตาช่วยชีวิตร์ข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด แม้ข้าพเจ้าได้รอดแล้ว พระเดชพระคุณของท่านข้าพเจ้าจักมิได้ลืมเลย พูดแล้วก็ทำมารยาน้ำตาไหลลงอาบหน้าสอึกสอื้นร้องไห้ไม่หยุด พระถังซัมจั๋งเปนผู้มีเมตตาจิตร์ เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้พลอยร้องไห้ไปด้วย จึงร้องเรียกซัวเจ๋งกับโป๊ยก่าย
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเวลานั้นไปเที่ยวเก็บผลไม้ดอกไม้ ครั้นได้ยินเสียงอาจาริย์ร้องไห้แลเรียกตกใจก็พากันวิ่งมาหาอาจาริย์ ถามว่าพระอาจาริย์มีธุระสิ่งใดหรือ พระถังซัมจั๋งเอามือชี้บนต้นไม้บอกให้โป๊ยก่ายขึ้นไปแก้ลงมา
ฝ่ายเห้งเจียอยู่บนกลางอากาศพิเคราะห์ดูก็เห็นไอดำนั้น ยิ่งฟุ้งมากขึ้นกลบบังร้ศมีนั้นมืดไป จึงคิดว่าเห็นจะไม่ดีแล้ว ที่ไอดำเปนกลุ่มดังนี้ จะเปนปิศาจร้ายเข้าทำร้ายแก่อาจาริย์เปนแน่อันจะไปบิณฑบาตเปนการเล็กน้อย จำจะต้องลงไปดูอาจาริย์เสียก่อนเห็นจะดีกว่า คิดดังนั้นแล้วก็หวนกลับลงมายังพื้น แลเห็นโป๊ยก่ายกำลังแก้มัดให้นางหญิงสาวนั้นอยู่ เห้งเจียจึงเข้าไปยึดใบหูโป๊ยก่ายกระ/*285ชากลงมายังพื้น โป๊ยก่ายกระโดดลุกขึ้นพูดว่า อาจาริย์บอกให้เราช่วยชีวิตร์คน ทำไมจึงมากระชากเราให้ล้มดังนี้ เห้งเจียว่าน้องอย่าแก้มัน นั่นคือปิศาจมันแกล้งมาหลอกลวงพวกเรา พระถังซัมจั๋งตวาดว่าอ้ายลิงพูดอะไรอย่างนั้น เขาเปนผู้หญิงกลับเห็นว่าเปนปิศาจมารร้ายอะไรที่ไหน เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ไม่ใช่เหตุ การทั้งนี้เกี่ยวอยู่ในตัวข้าพเจ้า มันประสงค์จะกินอาจาริย์ที่ไหนจะรู้ได้เล่า โป๊ยก่ายก็เคืองบอกแก่อาจาริย์ว่า ท่านอย่าเชื่ออ้ายเป๊กเบ๊อุน พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่โป๊ยก่ายว่า น่าที่ของเห้งเจีย ๆ เคยดูถูกทุก ๆ หนไม่ผิด ถ้าเห็นเปนปิศาจแน่แล้วเราอย่าไปเกี่ยวข้องแก่มัน จงรีบพากันไปเถิดอย่าไปเปนธุระแก่มันเลย เห้งเจียก็ดีใจพูดว่าดีแล้วพระอาจาริย์ได้รอดชีวิตร์ไม่เปนไร นิมนต์ขึ้นหลังม้ารีบไปจะได้ออกให้พ้นดงต้นสน ดูที่แห่งใดมีบ้านเรือนผู้คนจึงเข้าไปบิณฑบาตมาให้อาจาริย์ฉัน อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดินออกไป
ฝ่ายหญิงสาวที่แขวนอยู่กับกิ่งไม้นั้น ขยับเขี้ยวเคี้ยวฟันมีความโกรธเปนอันมาก จึงคิดว่าเราได้ยินมาหลายปีแล้วว่าซึงหงอคงคนนี้มีฤทธาอานุภาพมากนัก ก็สมจริงดังเขาชมแลเล่าลือจริง เราอยากได้มาประสมภากให้สำเร็จเปนเซียน ไม่รู้เลยว่าเห้งเจียจะรู้เท่ากระทำให้ความคิดของเราไปไม่ตลอด พระถังซัมจั๋งหนีพ้นไปได้เราจะมิต้องลำบากหรืออย่าเลยเราจะลองเรียกดู คิดแล้วปิศาจก็เอาเสียงเปนสายลมพัดมาเข้าหูพระถังซัมจั๋งว่า ท่านอาจาริย์ท่านมาทิ้ง/*286คนเปนให้ถึงแก่ชีวิตร์ดังนี้ จะไม่เสียเวลาป่วยการที่จะไปนมัศการพระพุทธเจ้าหรือ แลจะอาราธนาพระไตรย์ปิฎกไปทำไม พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าได้ยินดังนั้น ก็เรียกเห้งเจียให้กลับไปแก้มัดหญิงนั้น เห้งเจียถามว่าทำไมจึงมีจิตร์คิดถึงผู้หญิงดังนี้เล่า พระถังซัมจั๋งบอกว่าหญิงนั้นร้องให้ช่วย แลเธอพูดถูกต้องว่าทิ้งคนเปนให้ตายไม่ช่วย จะไปไหว้พระอาราธนาธรรมมาทำไม ช่วยชีวิตร์มนุษยได้รอดตายคนหนึ่ง ก็กุศลยิ่งกว่าเอาแก้วมะนีสร้างพระเจดีย์เจ็ดชั้น เห้งเจียจงไปช่วยแก้มัดเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าพระอาจาริย์คิดถึงเมตตาจิตร์ขึ้นมา เราก็ไม่มีอะไรจะแก้ท่าน ท่านอยากจะไปแก้มันก็ตามใจเถิด ข้าพเจ้าไม่อาจห้าม ได้ห้ามท่านครั้งหนึ่งแล้วท่านก็ดุเอาข้าพเจ้า ท่านจะไปแก้ก็นิมนต์ไปเองเถิด พระถังซัมจั๋งโกรธด่าว่าอ้ายลิงพูดมากนักเจ้าไม่ไปก็จงนั่งคอยอยู่ที่นี่ เรากับโป๊ยก่ายไปแก้ลงแล้วจึงค่อยไป พระถังซัมจั๋งกับโป๊ยก่ายก็กลับเข้าดงไปแก้นางปิศาจลงมาแล้ว นางก็มีความดีใจผุดลุกขึ้นทำกิริยากะชดกะช้อยเดินตามพระถังซัมจั๋งออกมาพ้นดงพบกับเห้งเจีย ๆ แลเห็นดังนั้นก็หัวเราะ พระถังซัมจั๋งขัดใจจึงด่าว่าอ้ายลิงเองหัวเราะเยาะเราทำไม เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้ามิได้หัวเราะเยาะพระอาจาริย์ หัวเราะว่าพระอาจาริย์สิ้นเคราะห์มาพบเนื้อคู่ที่รูปงามดังนั้นดอก พระถังซัมจั๋งตวาดว่าอ้ายลิงพูดเลอะเทอะ อาตมภาพมิได้หลงไหลเห็นแก่รูปเสียงกลิ่นรศความสำผัดถูกต้อง เห้งเจียว่าพระอาจาริย์ยังไม่เข้าใจท่านเคยบวชมาแต่เล็ก เคยดูแต่/*287พระคำภีร์พุทธศาสนา มิได้เข้าใจในกฎหมายของบ้านเมืองไม่ เหมือนคนนี้มีลักษณ์งามดังนี้ ส่วนท่านเปนชีบาณาสงฆ์ มาเดินร่วมทางแก่สัตรีในป่าดังนี้ ถ้าพบปะคนที่เปนพาลมันจะจับไปยังโรงศาลเขาไม่เกรงว่าเปนคนไปอาราธนาพระธรรม หรือไปไหว้พระอะไรเขาจะลงโทษว่าเปนชู้กัน ก็จะเฆี่ยนตีเอา แม้ว่าเราไม่ได้มีจิตร์คิดกระทำเช่นนั้นก็จริง แต่จะได้ใครมาเปนพยานในข้อความที่บริสุทธิ์ของเรา จะไม่พลอยพาพวกพ้องป่นปี้ไปด้วยหรือ พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียชี้แจงดังนั้น จึงพูดว่าหาเปนเช่นนั้นไม่ เราช่วยเขาให้พ้นทุกข์ได้รอดชีวิตร์ แลกลับมามีโทษแก่เรานั้นจะไม่เปนไปได้ จงพาเธอไปเถิดธุระการอยู่แก่เราเอง เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์เปนธุระช่วยเธอก็จริง แต่กลับไปให้ร้ายเธอเสียอีกพระอาจาริย์ก็ยังหารู้สึกไม่ พระถังซัมจั๋งถามว่า ทำไมจึงว่ากลับให้ร้ายเธออย่างไร อาตมยังไม่เข้าใจ เห้งเจียว่านางถูกมัดแขวนอยู่นั้น บางทีห้าวันเจ็ดวันก็จะตาย บัดนี้ท่านอาจาริย์พานางมาดังนี้ อาจาริย์ก็ขี่ม้าเดินเร็วพวกข้าพเจ้าตามหลังไป ก็หญิงคนนี้มีเท้าอันเล็กเดินตามคงไม่ทัน ทิ้งให้เธอล้าหลังอยู่ บางทีจะไปพบสัตว์ร้าย ก็จะขบกัดกินเปนอาหาร ดังนี้จะไม่เรียกว่าให้ร้ายแก่เธอหรือ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่า ท่านพูดดังนั้นก็จริงอยู่ ถ้ากระนั้นขอให้เห้งเจียช่วยคิดอย่างไรจะดี เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า อุ้มเอานางขึ้นม้าไปด้วยก็แล้วกัน พระอาจาริย์จะต้องวุ่นอะไรไปอีกเล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่า/*288เห้งเจียเอาอะไรมาพูดดังนี้ ผู้หญิงจะขี่ม้าได้หรือ อย่ากระนั้นเลย อาตมจะลงเดินไปก็ได้ ให้โป๊ยก่ายค่อย ๆ จูงม้าเดินไป เห้งเจียยิ่งหัวเราะใหญ่แล้วพูดว่า เจ้าหมูได้สบายแล้ว อาจาริย์ให้เจ้าจูงม้าไป พระถังซัมจั๋งพูดว่า อย่าพูดให้เลอะเทอะไป คำโบราณท่านย่อมว่าม้าวิ่งไปพันโยชน์คนที่ไหนจะตามทัน ให้โป๊ยก่ายค่อย ๆ จูงม้าไปพวกเราจะได้เดินข้ามเขาลงไปที่ลาด บางทีจะมีบ้านหรือวัดที่มีคนอยู่ พวกเราได้ชื่อว่าช่วยชีวิตร์คนไว้ เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์คิดดังนั้นก็ถูกต้องนิมนต์อาจาริย์รีบไปเถิด พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็ออกเดิน ซัวเจ๋งก็หาบของ โป๊ยก่ายก็จูงม้าเห้งเจียถือตะบองออกนำน่าหญิงเดินไป เดินมาได้ประมาณสักห้าสิบเส้น ตวันก็รอนลงแลไปข้างทางก็เห็นตึกกว้านบ้านเรือนห้องหออยู่เรียงราย พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า ที่ตำบลนี้คงจะเปนที่วัดวาอาราม เราพากันเข้าไปอาไศรย์พักนอนสักคืนหนึ่งรุ่งเช้าจึงค่อยไป เดินมาประเดี๋ยวหนึ่งก็ถึงน่าวัด พระถังซัมจั๋งจึงสั่งสานุศิษย์ให้หยุดคอยข้างนอกก่อน อาตมาจะเข้าไปขออาไศรย์ได้แล้วจึงค่อยพากันเข้าไป สานุศิษย์ทั้งสามได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้นก็หยุดคอยอยู่ใต้ร่มไม้ พระถังซัมจั๋งเดินเข้าไปในประตูชั้นนอกแลเขาไปดู เห็นประตูชำรุดหักพังล้มลงอยู่ทั้งนั้นแลเข้าไปในนั้น เห็นกุฎีแถวรกร้างเงียบสงัดไม่มีคนอยู่ มีพระอุโบสถก็พังลงเสียหมดเถาวัลหญ้าบอนขึ้นรกรุงรัง พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นให้เกิดความสังเวศสลดใจลงทันที แข็งใจขืนเดินเข้าไปดูที่ชั้นสองแลเห็นหอกลอง/*289หอระฆังหักพังเซซวนซุดโซมไปทั้งสิ้น มีระฆัง ๆ หนึ่งตกกลิ้งอยู่ที่พื้นดิน ครึ่งหนึ่งอยู่ข้างบนดูขาวดุจน้ำมวกครึ่งหนึ่งจมอยู่ใต้ดินมีสีเขียวดุจคราม เพราะจมดินอยู่สนิมจับจึงได้เปนดังนั้น พระถังซัมจั๋งก็เอามือลูบคลำได้ยินเสียงดังหง่างขึ้นทีหนึ่ง พระถังซัมจั๋งตกใจเซล้มลงกับพื้น แต่ที่จริงในวัดนั้นมีเต้าหยินอยู่คนหนึ่ง เมื่อเห็นคนเข้ามาในวัด จึงเอาอิฐก้อนหนึ่งปาไปถูกระฆังจึงได้ดัง พระถังซัมจั๋งจึงร้องเรียกว่าระฆังเอ๋ย ทางไซทีนี้นานวันไม่มีผู้ใดมาถึงจึงได้เกิดปิศาจขึ้นดังนี้หรือ เต้าหยินคนนั้นเดินมาพยุงพระถังซัมจั๋งให้ลุกขึ้นแล้วพูดว่า มิใช่เหตุระฆังนั้นเปนปิศาจดอก ข้าพเจ้าปาอิฐมาถูกระฆังจึงได้ดังขึ้น พระถังซัมจั๋งเงยหน้าขึ้นดู เห็นหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว จึงถามว่านี่เปนปิศาจหรือ อาตมไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนคนทั้งหลาย อาตมภาพมาจากเมืองใต้ถัง สานุศิษย์ที่มาด้วยล้วนแต่มีฤทธิ์เดชเชี่ยวชาญปราบมารร้ายได้ ถ้าไปเกี่ยวข้องถึงเธอเข้าแล้วเห็นชีวิตร์จะไม่รอด เต้าหยินผู้นั้นคุกเข่าลงกราบไหว้แล้วพูดว่า ข้าพเจ้ามิใช่ผีปิศาจร้ายอะไรดอก ข้าพเจ้าเปนคนสำหรับจุดธูปเทียนบูชาอยู่ในนี้ ได้ยินเสียงท่านอาจาริย์จะใคร่ออกมาเชิญ ก็กลัวผีหลอกจึงเก็บเอาอิฐปาระฆังให้ดังมีเสียงขึ้น พอเอาเสียงเปนเพื่อนจึงได้กล้ามา นิมนต์ท่านเข้าไปข้างในเถิด
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งได้ฟังเต้าหยินพูดดังนั้น ก็ค่อยวางใจหายหวาดหวั่น /*290เต้าหยินก็พาพระถังซัมจั๋งเดินเข้าไปยังประตูชั้นสามพระถังซัมจั๋งจึงพิเคราะห์ดูเห็นไม่เหมือนชั้นนอก มีประดับด้วยแก้วมะนีแลโมราแลลายทองสลับเขียนมีรูปต่าง ๆ ตามฝาตามห้องดูสว่างไสว เครื่องโต๊ะล้วนแต่แก้ววิเศษ พระถังซัมจั๋งดูแล้วจึงถามเต้าหยินว่าข้างนอกนั้นดูรกเรี้ยวรุงรังน่ากลัว ทำไมในนี้จึงประดับประดางดงามอย่างนี้ด้วยเหตุอะไร เต้าหยินหัวเราะแล้วบอกว่า ที่ตำบลเขานี้มีปิศาจผีร้ายชุกชุม แลทั้งโจรผู้ร้ายก็มาก ถ้าท้องฟ้าสว่างก็ออกตีชิงวิ่งราว เดือนมืดก็เข้าหาที่อาไสยน่าวัด พระประธานก็ยกทิ้งไว้ข้างหนึ่ง เอาไม้มาใส่ไฟหุงต้มอะไรกิน พระสงต์ในวัดก็ไม่มีผู้ใดออกต้านทานได้ ก็ทิ้งโบสถ์นั้นให้โจรอาไสยอยู่ตามสบาย พระถังซัมจั๋งว่าถ้ากระนั้นที่ตรงนี้ก็เปนที่สำนักกลาง แลขึ้นไปดูที่บนประตูก็เห็นมีหนังสือใหญ่อยู่ห้าตัว คือวัด (ติ๊นไฮ้เสียนลิมยี่) พระถังซัมจั๋งก็เดินเข้าไปข้างในแลเห็นพระสงฆ์เดินออกมาองค์หนึ่ง คือไปทางไซทีนี้ มีนามเรียกว่าพระสงฆ์พิเบ๊เจง เธอเดินออกมาเห็นพระถังซัมจั๋งคิ้วดำตาก็สวย หน้าผากกว้างรูปพรรณลักษณได้ตำราทุกอย่าง ดูดุจพระอะระหันต์ จึงจับมือพามาที่กุฎีใหญ่กระทำคำนับแล้วถามว่า ท่านอาจาริย์จะไปข้างไหนหรือจึงได้มาถึงนี่ พระถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมอยู่เมืองใต้ถังมีรับสั่งพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ให้ไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมยังวัดลุ่ยอิมยี่ มาถึงที่นี่เปนเวลาจวนค่ำ จะขออาไสยพักสักคืนหนึ่งรุ่งเช้าจะลาไปขอท่านได้กรุณาด้วย
/*291ฝ่ายพระสงฆ์นั้น ครั้นได้ฟังพระถังซัมจั๋งบอกดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ไม่ควรพูดดังนี้ให้เสียวาจา เราเปนสาวกพระพุทธเจ้า อย่ากล่าวซึ่งคำสัพลาวาจา พระถังซัมจั๋งพูดว่า อาตมภาพพูดโดยความสัจจริงหาได้กล่าวเท็จไม่ พระสงฆ์นั้นพูดว่า ตั้งแต่เมืองใต้ถังมาถึงนี่ก็ไม่รู้ว่าทางไกลสักเท่าได ทุก ๆ เขาก็มีแต่ปิศาจร้าย ทุก ๆ ถ้ำก็มีแต่ยักษ์มาร อันรูปร่างของท่านก็งดงามบริสุทธิ์ดังนี้ คนเดียวจะไปอาราธนาพระธรรมได้หรือ พระถังซัมจั๋งตอบว่า ท่านอาวุโสเห็นอาตมภาพผู้เดียวที่ไหนจะมาได้ อาตมภาพมีศิษย์ถึงสามคน ถ้าพบเขาขวางก็ตัดทางไป หากพบแม่น้ำกว้างก็ทำสะพานข้ามไป สานุศิษย์คอยป้องกันรักษาอาตมภาพมาจึงมาได้ พระสงฆ์องค์นั้นถามว่า ก็สานุศิษย์ทั้งสามนั้น บัดนี้อยู่ที่ไหนเล่า พระถังซัมจั๋งว่ายืนคอยอยู่ข้างนอกประตู พระสงฆ์นั้นตกใจจึงพูดว่าท่านอาจาริย์ยังไม่ทราบที่ตำบลนี้ มีสัตว์เนื้อเสือร้ายชุกชุมนัก ทั้งปิศาจผีร้ายก็มากมักจะคอยทำร้ายคน แต่เวลากลางวันยังไม่กล้าออกไปเที่ยวไกล ตวันชายบ่ายก็ปิดประตูน่าต่าง แล้วเวลาก็จวนค่ำคนอยู่ข้างนอกไม่ได้ จึงเรียกสานุศิษย์ให้รีบออกไปเชิญเข้ามาเดี๋ยวนี้
เด็กสองคนได้ยินอาจาริย์สั่งก็รีบออกไป แลเห็นเห้งเจียก็ตกใจล้มคว่ำล้มหงาย เหลือบไปเห็นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมือและเท้าก็อ่อนเปลี้ยไปหมด เด็กทั้งสองอุส่าห์แข็งใจวิ่งกลับเข้ามาข้างในบอกแก่พระถังซัมจั๋งอาจาริย์ว่า เห็นจะไม่เปนการ ศิษย์ของท่านไม่เห็น ๆ แต่ปิศาจสาม/*292สี่คนยืนอยู่ที่ประตู พระถังซัมจั๋งถามว่ารูปร่างเปนอย่างไร เด็กบอกว่าคนหนึ่งรามสูรย์ คนหนึ่งปากยาว คนหนึ่งหน้าเขียว แลมีหญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างสะสวย พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะพูดว่าหนูยังไม่รู้จัก สามคนที่หน้าตาดุร้ายนั้น คือศิษย์ของอาตมภาพเอง ยังหญิงคนนั้นอาตมภาพช่วยชีวิตร์เธอที่ในป่าสนนั้น เด็กทั้งสองถามว่า ท่านอาจาริย์รูปร่างงามดังนี้ทำไมจึงพาศิษย์รูปร่างดุร้ายอย่างนั้นมาด้วยเล่า พระถังซัมจั๋งบอกว่ารูปร่างไม่สวยไม่งามก็จริงแต่ต้องธุระอาไสยเธอกระทำให้สำเร็จได้ จงรีบไปเชิญเธอเข้ามาในนี้เถิด ถ้ารอช้าไปหน้ารามสูรย์นั้นจะมุทะลุวุ่นวายขึ้นมาจะเกิดเหตุ เด็กทั้งสองได้ฟังดังนั้น ก็วิ่งออกไปร้องเรียกว่า ท่านทั้งสามที่คอยอยู่นั้น ท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งให้เชิญเข้าไปข้างใน โป๊ยก่ายก็จูงม้าซัวเจ๋งก็ยกหาบเห้งเจียก็ถือตะบองคุมนางหญิงนั้นพร้อมกันเดินเข้าไป ครั้นถึงประตูที่สามก็รางหาบผูกม้าแล้วก็พากันขึ้นบนกุฎีใหญ่ มาทำคำนับพระสงฆ์เจ้าอารามแล้ว ต่างก็นั่งที่ตามสมควร พระสงฆ์เจ้าอารามก็เข้าไปพาพระสงฆ์เจ็ดแปดสิบรูปมาคำนับกันแล้ว จึงให้ศิษย์วัดยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยงกัน แลจุดโคมไฟสว่าง พระสงฆ์ทั้งหลายก็มาไต่ถามซึ่งเหตุไปอาราธนาธรรม บางพวกก็อยากมาดูหญิงสาวนั้น พากันมานั่งแออัดในกุฎีใหญ่ พระถังซัมจั๋งถึงถามพระสมภารว่า พรุ่งนี้อาตมภาพจะลาไปจากที่นี่ หนทางที่จะไปต่อไปนั้นจะเปนประการใดบ้าง
สมภารได้ยินถามดังนั้น ก็คุกเข่าลงกับพื้น พระถังซัมจั๋งเห็น/*293ดังนั้นก็ตกใจ ลุกมาพยุงให้ลุกขึ้นแล้วถามว่า อาตมถามถึงหนทางที่จะไปไซที ทำไมจึงได้คุกเข่ากราบไหว้ดังนี้ทำไม สมภารจึงบอกว่าหนทางที่จะไปนั้นเรียบร้อยไม่เปนที่ทุกข์ใจมิได้ แต่ยังมีธุระอย่างหนึ่งจะไม่เปนปรกติ ด้วยท่านอาจาริย์นอนอยู่ในกุฎีใหญ่ สานุศิษย์ทั้งสามนอนในห้องก็ควรแล้ว ยังไม่ทราบว่านางสาวน้อยจะไปนอนที่ไหนจึงจะดี พระถังซัมจั๋งพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่ามีความวิตกจิตร์คิดสงไสพวกอาตมเลย ที่จะคิดผิดกิจไปนั้นหาเปนไปได้ไม่ เมื่อเวลาเซ้าเดินตัดดงไม้สนมาก็มาพบหญิงคนนี้ ผูกมัดอยู่บนต้นไม้ร้องเรียกให้ช่วยอาตมมีจิตร์กรุณา จึงให้สานุศิษย์แก้ลงมานางจึงได้ตามมาจนถึงนี่ ก็สุดแต่ท่านจะให้ไปนอนที่ไหนก็ตามเถิด พระสมภารได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ถ้าอาจาริย์มีอุเบกขาเพิกเฉยดังนั้น อาตมจะขอจัดที่ ๆ นอกประตูให้นางไปพักข้างนอกเห็นจะดีดอกกระมัง พระถังซัมจั๋งว่าควรแล้วดีแล้ว สมภารจึงเรียกสานุศิษย์ให้พานางไปพักข้างนอก ฝ่ายพระถังซัมจั๋งพักอยู่ที่กุฎีใหญ่ได้เวลาแล้ว พระสงฆ์ทั้งหลายก็ลากกลับไปที่อยู่แห่งตน พระถังซัมจั๋งจึงสั่งสานุศิษย์ทั้งสามให้ไปนอนจะได้ตื่นแต่เช้า ๆ เวลานั้นก็นอนเงียบทุก ๆ คน พอรุ่งแจ้งเห้งเจียก็ลุกขึ้นก่อน เรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งรวบรวมเข้าของใส่หาบแล้วจึงมาปลุกอาจาริย์จะได้ออกเดินแต่เช้าเวลานั้น พระถังซัมจั๋งนอนหลับ เห้งเจียเข้าไปใกล้ร้องปลุกด้วยเสียงอันดัง พระถังซัมจั๋งยกศีศะขึ้นแล้วหลับไปอีก เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงร้องถามว่า อาจาริย์เปนอะไรไปหรือ พระถังซัมจั๋งบอกว่า ศีศะให้หมุนเวียนตาก็ให้มืดมัวไป ให้/*294เจ็บปวดไปทั้งตัวไม่รู้ว่าเปนอะไร โป๊ยก่ายเอามือจับตัวอาจาริย์ดูทั่วกายมีไอออกร้อน โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว เมื่อวานนี้เห็นพระอาจาริย์เดินมากมายแลถูกแดดลม จึงได้มีโรคไม่สบายดังนี้ พระถังซัมจั๋งว่าไม่ใช่ดังนั้น คือเมื่อคืนนี้ลุกขึ้นไปเบามิได้ใส่เสื้อ นึกดูเห็นจะถูกลมเข้าจึงได้เปนดังนี้ เห้งเจียถามว่า ถ้าดังนี้จะเดินไปได้หรือ พระถังซัมจั๋งว่า แต่จะลุกขึ้นยังไม่ได้ จะเดินไปยังไงได้เล่า เห้งเจียว่าพระอาจาริย์ตัวยังไม่ปรกติ จงหยุดพักอยู่สักสองสามวันให้สบายก็จะได้ เปนอะไรไปเล่า พวกข้าพเจ้าคอยระวังรักษาอาจาริย์อยู่จะเปนทุกข์อะไรที่ไหน พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงว่าสานุศิษย์พูดดังนั้นก็ถูกแล้ว เราจงหยุดพักที่วัดนี้ก่อนพอให้หายดีแล้วจึงค่อยไป ก็ชวนกันหยุดพักอยู่ในวัดนั้นได้สามวันแล้ว พระถังซัมจั๋งเรียกเห้งเจียมาพูดว่า ไม่สบายไปสองวันมิได้ถามถึงนางนั้น มีผู้ใดให้เข้าปลาอาหารกินหรือเปล่า เห้งเจียจึงพูดว่าพระอาจาริย์อย่าเปนทุกข์ถึงผู้อื่นเลย จงระวังรักษาแต่ตัวเราเถิด พระถังซัมจั๋งเรียกให้เห้งเจียมาพยุงลุกขึ้น แล้วก็ให้เอากระดาษแลภู่กันมา และขอยืมที่ฝนหมึกในวัดมาด้วย เห้งเจียถามว่าจะเอากระดาษแลภู่กันมาทำไม พระถังซัมจั๋งว่า อาตมจะทำหนังสือฉบับหนึ่งใส่ซองเดียวกับหนังสือเดินทาง เห้งเจียช่วยเอาไปถวายพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ยังเมืองใต้ถังให้พระองค์ทรงทราบเหตุ เห้งเจียว่าการทั้งนี้ไม่ยากอะไร การอื่นข้าพเจ้าไม่ถนัด ถ้าการจะไปส่งหนังสือดังนี้ข้าพเจ้าถนัดเปนที่หนึ่ง ด้วยข้าพเจ้าหกขะเมนตีลังกาไปทีหนึ่งก็ถึงเมืองใต้ถัง นำหนังสือเข้าไปถวายพระ/*295เจ้าถังไทยจงฮ่องเต้แล้วก็หกขะเมนกลับมาหาอาจาริย์ น้ำหมึกไม่ทันจะแห้ง แต่ยังไม่ทราบว่าอาจาริย์จะฝากหนังสือไปทำไม ในใจความนั้นว่ากะไรขอให้อาจาริย์อ่านให้ข้าพเจ้าฟัง ข้าพเจ้าจะได้รู้เรื่องด้วยบ้าง พระถังซัมจั๋งน้ำน้ำตาไหลลงพรั่งพรายแล้วพูดว่าในใจความว่า คืออาตมสงฆ์เหี้ยนจึง ขอถวายพระพรมายังมหาบพิธพระราชสมภารสมเด็จพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ทรงทราบ ด้วยอาตมภาพได้รับ ๆ สั่งออกจากเมืองใต้ถังแล้วก็ตั้งหน้าตั้งใจตรงไปยังประเทศไซทีเขาเล่งซัว อันความคับแค้นทุกข์ยากในระยะทางกันดารนั้น สุดที่จะรำพรรณ์ให้สิ้นสุดได้ บัดนี้มาถึงครึ่งทางก็บังเอินมาป่วยลง การที่จะไปต่อนั้นก็เปนการยากที่สุดที่จะไปได้ เพราะทางนั้นยังลึกลับไกลนัก เห็นชีวิตร์อาตมภาพจะไม่พอไปได้ ขอพระองค์ได้ทรงทราบ เห้งเจียครั้นได้ฟังสำเนาความในหนังสือดังนั้นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงพูดว่าพระอาจาริย์ไม่เปนการเสียแล้ว เจ็บป่วยนิดหน่อยเท่านั้นยังหาควรจะคิดดังนี้ไม่ แม้ว่าเจ็บป่วยมากมายประการใดก็ควรจะบอกกล่าวให้ข้าพเจ้าทราบ ข้าพเจ้ายังสามารถแก้ไขได้อยู่บ้าง แลจะถามว่าพระยามัจจุราชพระองค์ไหนอาจมามีจิตร์คิดขึ้นดังนี้ แลสมุห์บาญชีเมืองผีคนใดอาจมีหมายมาจับ และยมพบาลคนใดอาจจะนำหมายมาจับ แม้ว่ามีจิตร์หมิ่นประมาทกระทำให้ร้อนถึงข้าพเจ้า ๆ จะยกสันฐานร้ายขึ้นดังเมื่อครั้งทำจุลาจณบนสวรรค์ ถือตะบองตีขะนาบลงไปยังพระยามัจจุราชเงียมฬ่ออ๋อง จับเอาตัวมาชักเอาเอ็นออกลอกหนังทำให้สาหัศ พระ/*296ถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมก็ป่วยมีอาการมากหนักใจอยู่ อย่าพูดอวดโตไปนักเลย โป๊ยก่ายพูดว่าพระอาจาริย์มีอาการป่วยมาก เราจัดแจงเตรียมโลงไว้สำหรับใส่ศพพระอาจาริย์เถิด เห้งเจึย์ได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็ด่าว่าอ้ายชาติหมูพูดอะไรอย่างนั้นเจ้ายังไม่รู้เหตุ พระอาจาริย์ของเรานั้น ท่านเปนสาวกของพระพุทธเจ้าเดิมเรียกว่ากิมเสี้ยนโพธิสัตว์ เพราะเธอมีความประมาทในพระธรรมจึงได้มารับผลความผิดทรมารทุกข์ในมนุษย์โลกดังนี้ โป๊ยก่ายถามว่าพี่เห้งเจียพระอาจาริย์เธอมีความหมิ่นประมาทพระธรรม จึงได้ไปเกิดที่เมืองใต้ถังให้ตั้งอะธิฐานไปไซทีอาราธนาพระธรรม ได้ทรมารพบปะซึ่งยักษ์ผีปิศาจร้ายได้ความทุกข์ต่าง ๆ ก็ควรแล้ว นี่เหตุใดจึงให้ได้ความพยาธิทุกข์ไภยดังนี้เล่า เห้งเจียพูดว่าน้องหาเข้าใจไม่ พระอาจาริย์นั้นนั่งฟังพระยูไลยแสดงธรรม เวลานั้นเธอง่วงสับปะงกพลั้งเท้าซ้ายพลัดลงเหยียบถูกเมล็ดเข้าหนึ่งเมล็ด เพราะฉนั้นมาเกิดในมนุษย์โลก จึงต้องปรับโทษเจ็บสามวัน โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจึงพูดว่า ถ้าดังนั้นข้าพเจ้ากินเข้าทำตกหล่นเรี่ยราดมาก จะรู้ว่าปรับโทษเจ็บนั้นสักเท่าไรชาติจึงจะสิ้นโทษได้ เห้งเจียพูดว่าพระพุทธเจ้าท่านหาได้ปรับโทษแก่สัตว์ทั้งหลายไม่ กรรมของสัตว์ทำก็ให้โทษแก่สัตว์เอง พระอาจาริย์ยังป่วยอีกวันหนึ่งก็จะหายไม่เนิ่นช้าดอก พระถังซัมจั๋งพูดว่าวันนี้ไม่เหมือนเมื่อวานนี้ในฅอให้ชักแห้งอยากน้ำ เห้งเจียจงไปหาน้ำเย็น ๆ ให้อาตมสักหน่อยเถิด เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์อยากน้ำจง/*297คอยข้าพเจ้าจะไปหาน้ำเย็นๆ มาถวาย พูดแล้วก็หยิบเอาบาตออกไปข้างนอกที่หลังวัด ไปที่โรงครัวเที่ยวหาน้ำเย็น แลเห็นพระสงฆ์องค์หนึ่งนั่งอยู่ สองตาแดง ๆ ดุจร้องไห้ เห้งเจียจึงถามว่าทำไมพวกท่านจึงมีใจอันน้อยอย่างนี้เล่า พวกข้าพเจ้ามาอาไศรยสองสามเวลา เมื่อจะไปก็จะคิดเงินให้พอสมควรแก่ค่าป่วยการทำไมจึงทำกิริยาอย่างนี้เล่า หรือวิตกว่าอ้ายปากยาวมันกินมากทำให้เปลืองพวกท่านจึงเสียใจดังนี้หรือ
ฝ่ายพระสงฆ์องค์นั้น เมื่อได้ฟังเห้งเจียถามจึงตอบว่า อันความจริงที่วัดนี้ก็มีพระสงฆ์หลายร้อยรูป จะเลี้ยงท่านองค์ละวันก็จะเปลี่ยนกันได้หลายร้อยวัน จะอาจคิดป่วยการอะไรที่ไหน เห้งเจียถามว่า ก็ไม่ใช่เช่นนั้นแล้ว ทำไมจึงมีกิริยาโทมนัศดังนั้นเล่า พระสงฆ์เหล่านั้นพูดว่า ไม่ทราบว่าปิศาจยักษ์ที่ไหนมาอาไศรยอยู่ในวัดนี้ คืนนี้สามเณรน้อยสองคนออกไปตีกลองตีระฆังแล้ว ก็ได้ยินเสียงตีกลองตีระฆังแล้ว แต่ไม่เห็นกลับเข้ามาจนสว่างพากันเที่ยวค้นหาก็พบแต่จีวรกับรองเท้าทิ้งอยู่ แล้วไปค้นที่หลังสวนก็เห็นแต่กระดูกกองอยู่ ถ้าหากว่าพวกท่านอยู่ไปอีกสามวัน พวกข้าพเจ้าก็คงจะหมดไปอีกหกคน เพราะฉนั้นพวกข้าพเจ้าจึงมีทุกข์ร้อนดังนี้ และเห็นอาจาริย์ของท่านไม่สะบายอยู่ จึงไม่กล้าจะบอกเหตุการอันนี้ จึงได้คร่ำครวญอยู่ดังนี้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงพูด/*298ว่าเราเข้าใจอยู่แล้วท่านไม่ต้องพูด ไว้ข้าพเจ้าจะช่วยกำจัดมันให้ พระสงฆ์พูดว่ามันเปนปิศาจร้ายคงจะเปนกายะสิทธิ์ล่องหนกำบังเปลี่ยนแปลงเหาะเหินได้ ขอท่านอย่าถือโทษว่าข้าพเจ้าดูถูกท่าน ถ้าท่านกำจัดปราบมารร้ายนี้ได้ พวกข้าพเจ้าก็คงพากันมีความศุขทั่วกัน ถ้าหากท่านปราบไม่ลงเห็นจะไม่ได้การ พวกข้าพเจ้าคงจะได้มีความเดือดร้อนมาก เห้งเจียถามว่าทำไมจึงว่าจะไม่เปนการต่อภายหลังด้วยเหตุอย่างไร พระสงฆ์ทั้งหลายพูดว่าพวกข้าพเจ้าไม่ปิดบังท่าน พวกข้าพเจ้าหลายร้อยก็จริงแต่บวชตั้งแต่เล็กมา ถือตามข้อห้ามตามวินัย หาได้เรียนวิชาปราบผีปิศาจมารร้ายไม่ หากท่านจับมันไม่ได้ ก็จะพาให้พวกข้าพเจ้าเปนเหยื่อมันไปด้วยกันทั้งสิ้น อิกประการหนึ่งพวกข้าพเจ้าก็จะต้องเวียนเกิดเวียนตายในสำนักนี้ก็จะดับสูญสิ้นวิปัสนาไป เพราะฉนั้นพวกข้าพเจ้าจึงเห็นว่าจะไม่เปนการต่อภายหลังดังนี้ เห้งเจียได้ฟังพระสงฆ์พูดดังนั้นก็โกรธ จึงพูดด้วยเสียงอันดังว่า สงฆ์เหล่านี้โง่เขลาไม่รู้จักอะไร พวกท่านรู้เข้าใจได้แต่ว่าพวกปิศาจมันเชี่ยวชาญ ยังหารู้ว่าฤทธิ์เดชอานุภาพของเราเปนประการใดไม่ พระสงฆ์ทั้งหลายพูดว่าจริงของท่านพวกข้าพเจ้ายังหาทราบไม่ เห้งเจียว่าข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านเข้าใจสักหน่อยหนึ่ง ตัวข้าพเจ้าเดิมอยู่เขาฮวยก๊วยซัวเคยตั้งตัวเปนใหญ่ แลเคยไปทำสงครามบนสวรรค์ที่ปราสาทเล่งเซียวเต้ย เวลาหิวก็เอายาวิเศษของท้ายเสียงเล่ากุนกินเล่น เวลาอยากน้ำก็เอาสุราของเง็กเซียงฮ่อง/*299เต้กินเล่นเจ็ดแปดถ้วย สองตาเหลือบไปทีหนึ่งบังแสงฟ้าให้หมืดมัว ถือตะบองเหล็กอันหนึ่งจะไปมาไม่เห็นร่องรอย จะพูดไปทำไมถึงสัตว์เนื้อเสือร้ายแลยักษ์ผีปิศาจทั้งหลายไม่ต้องวิตกทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจะจับปิศาจร้ายให้ท่านดูท่านจึงจะเห็นจริง พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียพูดอวดอ้างใหญ่โตดังนั้นก็พากันเชื่อว่าเห็นจะมีฤทธิ์เดชจริง ต่างก็พากันมาคำนับทุก ๆ องค์ ยังแต่ท่านสมภารองค์เดียวพูดว่าช้าก่อน อาจาริย์ซองท่านยังไม่สบายอยู่ เรื่องจับปิศาจนั้นขอให้รอก่อน แม้สองข้างสู้รบกันจะพาให้อาจาริย์ท่านไม่สบาย เห้งเจียได้ฟังสมภารพูดดังนั้น จึงพูดว่าท่านพูดดังนั้นก็ถูกต้อง ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะเอาน้ำไปให้อาจาริย์ฉันแล้วจึงจะกลับมา เห้งเจียก็ยกบาตน้ำเย็นออกมายังหน้ากุฎีใหม่ เอาน้ำประเคนให้อาจาริย์ เวลานั้นพระถังซัมจั๋งกำลังอยากน้ำ จึงรับน้ำมาดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง ดุจน้ำมนต์อันวิเศษพิศม์ไข้ก็สงบค่อยธุเลาลงไปทันที เห้งเจียพิเคราะห์ดูสีหน้าพระอาจาริย์เห็นผ่องไสยสบายเปนปรกติ จึงถามว่าพระอาจาริย์จะใคร่ฉันเข้าร้อนหรือ พระถังซัมจั๋งบอกว่าฉันน้ำเย็นเข้าไป ดุจกินยาทิพย์อันวิเศษพิศม์ไข้ทุเลาเบาลงกว่าครึ่ง หากมีน้ำร้อนก็ยิ่งดี เห้งเจียจึงเรียกพระสงฆ์บอกว่าอาจาริย์ข้าพเจ้าหายแล้ว ขอท่านได้จัดเข้าร้อน ๆ มาให้อาจาริย์ข้าพเจ้าฉันเถิด พระสงฆ์เหล่านั้นก็ช่วยกันจัดหาอาหารมาสองสำรับมาตั้งบนโต๊ะ พระถังซัมจั๋งก็มาฉันได้ครึ่งชาม เห้งเจียซัวเจ๋งกินอยู่บนโต๊ะหนึ่ง นอกจากนั้นก็ให้โป๊ยก่ายรับประทาน ครั้นกิน/*300เสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่าเรามาอาไศรยอยู่ได้กี่วันแล้ว เห้งเจียบอกว่าเรามาอยู่ได้สามวันแล้ว อาจาริย์หายแล้วเวลาพรุ่งนี้จึงค่อยออกเดิน ขอธุเลาคืนวันนี้ข้าพเจ้าจะจับปิศาจ พระถังซัมจั๋งถามว่าเห้งเจียจะไปจับปิศาจที่ไหน อาตมกาพก็ยังไม่หายดีถ้าจับไม่ได้เกิดวุ่นวายขึ้นจะไม่เดือดร้อนถึงอาตมภาพด้วยหรือ เหตุไฉนเห้งเจียจึงมาคิดการเช่นนี้ขึ้น เห้งเจียว่าพระอาจาริย์ทำไมจึงพูดล้างอำนาจข้าพเจ้าดังนั้นเล่า อาจาริย์เคยเห็นหรือว่าข้าพเจ้าพ่ายแพ้แก่ปิศาจพวกใด มาถึงไหนก็กระทำให้ปิศาจอ่อนน้อมได้ทุกครั้งมิใช่หรือ เว้นไว้แต่จะไม่ทำเท่านั้น พระถังซัมจั๋งยึดเห้งเจียไว้แล้วพูดว่าจะให้ดีแล้ว แม้ถึงแห่งใดก็ผ่อนผันไปตามการ ควรลดหย่อนให้ก็จงลดหย่อนจะเปนการดีกว่ารุกราญ คิดเอาไชยชะนะสู้อดใจไม่ได้ เห้งเจียเห็นว่าอาจาริย์ทัดทานดังนั้น จึงพูดว่าข้าพเจ้าไม่ปิดบังอาจาริย์ ปิศาจนั้นมันอาไศรยอยู่ที่นี่มันได้กินคนแล้ว พระถังซัมจั๋งตกใจถามว่า เห้งเจียบอกว่ามันกินคนที่ไหนพวกเราอาไศรยที่นี่ได้สามวันแล้ว เห้งเจียมอกว่ามันก็กินสามเณรเสียหกคนแล้ว พระถังซัมจั๋งร้องว่าอะนิจจัง หากมันทำร้ายพระสงฆ์ในวัดเราก็เปนสงฆ์เหมือนกัน อาตมจะปล่อยให้เห้งเจียไป แต่จงระวังระไวยให้ดี เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์ไม่ต้องเปนห่วง เห้งเจียดีใจก็กระโดดออกจากกุฎีใหญ่ ตรงมาที่โบถใหญ่พิจารณาดู เวลานั้นดาวเดือนยังไม่ขึ้นมืด ๆ มัว ๆ แลมิใคร่จะเห็นถนัด เห้งเจียก็ร่ายคาถาเป่าไปไฟก็ติดโคมสว่างขึ้น แล้วตีกลองระฆังดัง/*301สนั่นก้องเสียงขึ้นแล้ว เห้งเจียก็แปลงเปนสามเณรน้อยมือถือประคำชักสวดมนต์คอยจนแสงเดือนขึ้น เวลานั้นเปนเวลาสองยามก็ได้ยินเสียงอู้ ๆ มีสายลมพัดมา ได้กลิ่นหอมน้ำอบฉิวฉุนกระทบจะมูกชื่นใจ เห้งเจียย่อตัวแลดูก็เห็นนางสาวรูปสวยคนหนึ่ง เดินขึ้นมาบนลานโบถ เห้งเจียปากก็ไม่หยุดแกล้งทำเปนสวดมนต์เรื่อยไป นางสาวน้อยเข้ามายึดเห้งเจียแล้วถามว่า ท่านสามเณรสวดมนต์อะไร เห้งเจียตอบว่าสวดมนต์ขับปิศาจ นางสาวน้อยพูดว่าคนทั้งหลายเขาหลับหมดแล้ว ยังมาหลงสวดมนต์อยู่ทำไม เห้งเจียตอบว่าสวดเอาบุญทำไมจะไม่สวดเล่า นางปิศาจก็ยื่นแก้มมาเคียงหน้าเห้งเจียแล้วพูดว่า ท่านกับเราจะพากันไปเล่นข้างหลังสวนจะไม่ดีหรือ เห้งเจียแกล้งพูดว่านางยังไม่เข้าใจการ นางปิศาจถามว่าทำไมเราจะไม่เข้าใจการเล่าทางไกลร้อยโยชน์ ได้มาประสบพบกันก็เปนนิไสยกุศลส่งมา คืนวันนี้เดือนก็แจ่งแจ้ง สามเณรกับข้าพเจ้าพากันไปหลังสวนภิรมย์รื่นเริงจะดีกว่าสวดมนต์ เห้งเจียคิดอยู่ในใจว่าสามเณรทั้งหลายที่ให้มันกินเสียนั้น ก็เพราะหลงด้วยการประเวณีโลกลืมศีลแลวัดแห่งตนเสีย มิได้คิดถึงสิกขาบทที่ตนสมาทานถืออยู่ เพราะมันเอารูปเสียงกลิ่นรสมาฬ่อดังนี้เอง คิดแล้วเห้งเจียจึงพูดว่าสีกานาง ข้าพเจ้าเข้าบวชอายุยังน้อยไม่ทราบในการภิรมย์ร่วมรักนั้นว่าเปนประการใด นางปิศาจพูดว่า สามเณรจงตามข้าพเจ้าไปเถิดจะแนะนำสั่งสอนให้ เห้งเจียนก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงพูดว่าถ้ากระนั้นเราจะตามไป จึงเอามือ/*302เกาะบ่านางเดินไปข้างหลังสวน ครั้นถึงนางปิศาจก็เอาขาเกี่ยวขาเห้งเจียงัดเห้งเจียก็ล้มลงกับพื้น ปากก็ร้องว่าหัวใจ ๆ มือปิศาจก็คว้าจะจับองค์กำเนิดเห้งเจีย เห้งเจียก็นึกรู้ว่าถ้ามันจะกินเปนแน่ จึงทำวิธีวิชาหกล้ม นางปิศาจก็หกล้มลงคว่ำกับพื้น ปากยังร้องว่าหัวใจพี่ทำไมทำให้ข้าพเจ้าหกล้มเล่า เห้งเจียคิดในใจว่าจำเราจะต้องลงมือในเวลานี้จะรอไปเมื่อไรอีกเล่า คิดแล้วก็เผ่นขึ้นแปรกลับเปนรูปเดิม แกว่งตะบองฟาดลงไปตรงศีศะปิศาจ
ฝ่ายนางปิศาจก็ตกใจว่าสามเณรองค์นี้ทำไมจึงเชี่ยวชาญดังนี้ นางพิเคราะห์ดูโดยละเอียดจึงได้รู้ว่าเห้งเจีย นางก็มิได้นึกครั่นคร้ามชักเกี่ยมออกถือสองมือเข้ารอรับรบแก่เห้งเจียโดยกำลังความสามารถเข้มแข็ง เวลานั้นลมหนาวพัดมาแสงเดือนลับแล้ว เห้งเจียกับนางปิศาจต่างแผลงฤทธิ์รบสู้กัน นางปิศาจเห็นกำลังเห้งเจียมากมายจะเอาไชยชะนะมิได้ ก็หลบหลีกหนี เห้งเจียร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อีมารร้ายมึงจะหนีไปข้างไหน จงเร่งมาสารภาพรับผิดอ่อนน้อมเสียโดยดี กูจะไว้ชีวิตร์ให้สักครั้งหนึ่ง
ฝ่ายปิศาจก็มิได้รอรั้งรีบหนี เห้งเจียไล่กระชั้นตามมาจวนจะทัน นางปิศาจเหลียวมาเห็นจวนตัว ก็ถอดเอารองเท้าปักดอกไม้ข้างซ้ายออกร่ายเวทร้องให้แปลงเปนรูปนางดุจเดียวกัน สองมือถือเกี่ยมตรงเข้ามารบแก่เห้งเจีย ส่วนตัวนางปิศาจก็บันดานเปนลมหวนกลับมากุฎีใหญ่ เข้าไปในกุฎีหอบเอาพระถังซัมจั๋งออกมาได้/*303ก็รบหนีไป พริบตาเดียวก็มาถึงเขาฮ้ามกังซัว ตรงเข้าถ้ำโป๊เต๊ยต๋อง เรียกบริวารปิศาจน้อยทั้งหลาย สั่งให้จัดแจงทำเครื่องโต๊ะจะเลี้ยงกระทำการวิวาหะมงคล
ฝ่ายเห้งเจียมัวรบกับรูปแปลงจนอ่อนใจ จึงเอาตะบองตีลงไปโดยแรงเต็มกำลัง ถูกรูปแปลงตกลงไปยังพื้นดินกลายเปนรองเท้าปักอันหนึ่ง เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกรู้ได้ว่าถูกกลปิศาจ รีบหันกลับมาดูอาจาริย์ก็มิได้เห็น โป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งกำลังนอนกรนอยู่ครอก ๆ แลละเมอเพ้อพูดอะไรอยู่ เห้งเจียโกรธตันใจอยู่ไม่รู้ว่าดีร้ายอย่างไร แกว่งตะบองตีขนาบเสียงออกตึงตัง ร้องเรียกว่าจะตีให้ตายอย่าไว้มัน โป๊ยก่ายตกใจผลุดลุกขึ้นหนีไม่รู้ว่าจะไปทางไหน ซัวเจ๋งเปนคนอ่อนน้อมเห็นการรุกราญดังนั้นก็คุกเข่าลงพูดว่า พี่เห้งเจียข้าพเจ้าทราบแล้ว พี่อยากจะฆ่าข้าพเจ้าทั้งสอง พี่จึงไม่ไปตามอาจาริย์ เห้งเจียพูดว่าเราจะฆ่าเจ้าทั้งสองเสียก่อนแล้ว เราจึงจะไปตามอาจาริย์ ซัวเจ่งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า พี่เห้งเจียพูดอะไรอย่างนั้นเล่า หากไม่มีข้าพเจ้าทั้งสองไหมเส้นเดียวจะปักเปนลายไม่ได้ ม้าแลเข้าของหาบคอนใครจะดูแลให้ คำโบราณท่านย่อมว่า ฆ่าเสือจะต้องมีเพื่อน พี่น้องออกสงครามจะต้องช่วยกันระวังระไวย พี่จงงดไว้ก่อนซึ่งความโกรธครึ่งนั้น รอสว่างแล้วเราพร้อมกันไปตามอาจาริย์จะมิดีหรือ เห้งเจียมีสันดานดุร้ายโทโสมากก็จริงแต่มีสะติปัญญารู้จักการผิดแลชอบ ครั้นได้ฟังซัวเจ๋งพูดชี้แจง/*304ดังนั้นก็กลับใจสงบทันที บอกว่าน้องทั้งสองจงลุกขึ้นรอรุ่งแจ้งแล้วจะได้ช่วยกันไปติดตามอาจาริย์ โป๊ยก่ายเห็นเห้งเจียหายโกรธแล้วก็แอบมาข้างเห้งเจียพูดว่า ซึ่งการทั้งนั้นอยู่แก่ตัวข้าพเจ้าพี่อย่าวิตก พูดดังนั้นแล้วพี่น้องก็นั่งคอยอยู่จนสว่างมิได้หลับนอน ครั้นสว่างแล้วก็จัดแจงเข้าของใส่หาบจะออกเดิน
ฝ่ายพระสงฆ์ในวัดถามว่า พวกท่านจะไปข้างไหน เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าอย่าพูดไม่ดี เมื่อวันวานนี้พูดคุยอวดแก่ท่านทั้งหลายว่า จะช่วยจับปิศาจร้ายยังหาทันจะจับไม่ มันกลับมาจับเอาอาจาริย์ไปเสียแล้ว พวกข้าพเจ้าจะพากันไปเที่ยวค้นหาอาจาริย์ พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังก็ตกตลึงพูดว่า การก็นิดเดียวทำไมจึงให้ร้ายถึงอาจาริย์ดังนี้เล่า แล้วถามว่าท่านจะไปตามหาที่ไหน เห้งเจียบอกว่ามีที่จะไปตามหาได้ พระสงฆ์ทั้งหลายก็พากันจัดแจงยกเข้ามาสองสามกระถางทั้งกับเข้าด้วย เห้งเจียซัวเจ๋งกินอิ่มแล้ว โป๊ยก่ายกินทีหลังก็เก็บกวาดกินจนหมดสิ้น ครั้นเสร็จแล้วโป๊ยก่ายพูดว่าขอบใจท่านทั้งหลายมาก ๆ ข้าพเจ้าไปตามอาจาริย์มาได้แล้ว จะกลับมาหาท่านเล่นให้สนุก เห้งเจียถามว่าอ้ายหมูจะกลับมาเล่นเข้าสุกเขาอีกหรือ พูดแล้วเห้งเจียให้โป๊ยก่ายไปดูที่นอกประตูว่านางปิศาจนั้นอยู่หรือเปล่า พระสงฆ์ทั้งหลายบอกว่าท่านมาที่นี่คืนที่สองก็ไม่เห็นแล้ว เห้งเจียได้ฟังพระสงฆ์บอกดังนั้นก็เข้าใจแน่ จึงลาพระสงฆ์ทั้งหลายแล้วก็ให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งจูงม้ายกหาบออกจากวัด เดิน/*305กลับไปทางทิศตวันออก โป๊ยก่ายถามว่าทำไมจึงกลับไปทางทิศตวันออกเล่า จะไม่ผิดทางไปดอกหรือ เห้งเจียพูดว่าเจ้าที่ไหนจะรู้เหตุ คือเมื่อวันก่อนเดินมาในดงไม้สน พบหญิงสาวที่ผูกแขวนอยู่กับต้นไม้ เราว่าปิศาจยักษ์พากันขืนว่าเปนคนดี บัดนี้กินสามเณรในวัดเสียนั้นคือมัน ลักพาเอาอาจาริย์ไปก็คือมันมิใช่คนอื่นเลย บัดนี้จะต้องกลับไปตามทางเก่า โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็เห็นจริง จึงรีบพากันเดินตรงมายังดงต้นสนค้นหาอาจาริย์ ครั้นมาถึงดงต้นสนแล้วก็พากันเที่ยวค้นหาอาจาริย์ก็มิได้เห็น เห้งเจียชักตะบองออกแกว่งแปลงเปนสามเสียรหกกร มือทั้งหกถือตะบองมือละอัน ฟาดซ้ายตีขวาเสียงดังสนั่นลั่นก้องโกลาหฬ โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็บอกแก่ซัวเจ๋งว่า พี่เห้งเจียแกหาพระอาจาริย์ไม่เห็นก็คลั่งตีวุ่นวายไปดังนั้น เมื่อเห้งเจียตีซ้ายป่ายขวาอยู่ดังนั้น มีตาเฒ่าสองคนผลุดโผล่ออกมา คือเจ้าเขาคนหนึ่งพระภูมิ์คนหนึ่งมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเห้งเจียแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเจ้าเขาเจ้าที่มาหา ถ้าตีอีกสักพักหนึ่งดูเหมือนเจ้าอะไรก็ต้องมาหา เห้งเจียจึงถามเจ้าเขาเจ้าที่ว่า ตัวอยู่ที่นี่เปนนิตย์คุมสมักพรรคพวกกับอ้ายพวกคนร้าย แม้ว่าได้สิ่งของเงินทองมา ก็ซื้อเหล้าเข้าหมูเป็ดไก่ไหว้เส้น คบคิดกันแก่พวกปิศาจร้าย ลอบลักเอาอาจาริย์ของเรามาส้อนไว้แห่งใด จงรีบบอกมาโดยจริงเราจะยกโทษให้ ถ้าหา/*306ไม่ก็จะตีเสียให้ตาย เจ้าเขาแลพระภูมิ์เจ้าที่ได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็มีความสดุ้งตกใจกลัว พูดว่าท่านใต้เซียเห็นจะผิดมิใช่พวกข้าพเจ้า อันปิศาจนั้นมิได้อยู่ในตำบลเขานี้ แต่เมื่อคืนนี้มีสายลมพัดกล้ามาทางนี้ ข้าพเจ้าทราบเหตุบ้างเล็กน้อย จากทางนี้ไปตรงทิศอาคะเนทางประมาณพันโยชน์ ที่ตำบลนั้นมีเขาเรียกว่า (ฮั้มกังซัว) มีถ้ำหนึ่งเรียกว่า๓ (โป๊เต๊ยต๋อง) ปิศาจมันอยู่ที่ถ้ำนั้น มันมาแผลงฤทธิที่ป่านี้จึงได้ลักจับเอาไป เห้งเจียได้ฟังเจ้าเขาเจ้าที่บอกดังนั้น จึงอะนุญาตให้กลับไปยังที่เดิม เห้งเจียก็แปลงกลับเปนรูปเดิม เรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาบอกว่า ปิศาจมันลักพาอาจาริย์ไปไกลแล้ว โป๊ยก่ายว่าแม้ว่าไปไกลสักเท่าใดก็ต้องตามไป พูดแล้วโป๊ยก่ายก็เหาะขึ้นเหยียบเมฆลอยไป ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็เหาะตามโป๊ยก่ายไป ม้ามังกรที่มีของอยู่บนหลังเหาะได้ก็เหาะตามกันไป เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เหาะตามกันไปทั้งสามคนแลม้ามังกร บัดเดี๋ยวก็เห็นภูเขาหนึ่งขวางน่า จึงพากันหยุดพิเคราะห์ดู เห็นแน่แล้วก็พากันลดลงยังพื้นที่เขานั้น เห้งเจียจึงพูดแก่ซัวเจ๋งว่า เราหยุดอยู่ที่นี่ก่อน ให้โป๊ยก่ายไปฟังระหัดระเหียรดูก่อน หากรู้ได้ความแน่แล้วเราจึงพร้อมกันไปหาอาจาริย์ โป๊ยก่ายแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็เดินไปมือปล่าวลงไปข้างเขาค้นหาทาง พบทางเล็กทางหนึ่งก็เดินตามทางนั้น เที่ยวค้นหามาประมาณห้าหกลี้ แลไปข้างน่าก็เห็นปิศาจหญิงสาวสองคนกำลังตักน้ำอยู่ข้างสระ โป๊ยก่ายเดินเข้า/*307ไปใกล้ร้องเรียกว่าปิศาจ หญิงปิศาจทั้งสองได้ยินก็โกรธ จึงพูดกันว่าอ้ายคนนี้อยู่ที่ไหนมาพูดจองหอง มันไม่เคยรู้จักแก่เราเลยแลไม่เคยพูดจาปราไสยกัน ทำไมจึงมาเรียกพวกเราว่าเปนปิศาจดังนี้ พูดแล้วก็เอาไม้คานมาตีศีศะโป๊ยก่าย ๆ มือเปล่าถูกตีสี่ห้าทีก็วิ่งหนีกลับไปบนยอดเขา กระหืดกระหอบกลับมาบอกเห้งเจียว่ารีบกลับไปเถิด ปิศาจมันดุร้ายนัก เห้งเจียถามว่ามันดุร้ายอย่างไร โป๊ยก่ายบอกว่าที่ช่องเขานั้น มีปิศาจหญิงสาวสองคน มันอยู่ริมบ่อจะตักน้ำข้าพเจ้าเรียกมัน ๆ กลับเอาไม้คารมาตีข้าพเจ้า เห้งเจียว่าน้องไปเรียกมันอย่างไรหรือ โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าเรียกมันว่าอีปิศาจ เห้งเจิย์ได้ฟังก็หัวเราะว่ามันตียังน้อยนัก โป๊ยก่ายว่ามันตีจนหัวบวมเปนลูกมะกรูดดังนี้แล้วยังจะว่าน้อยอยู่อีกหรือ เห้งเจียพูดว่ากิริยาอ่อนโยนก็ไปได้ตลอดพิภพ ถ้าห้าวหาญแต่แค่คืบก็สยายไปไม่ได้ พวกปิศาจนั้นในที่ตำบลนี้เปนของมัน พวกเรามาจากไกลแลถือเพศเปนสงฆ์ น้องไปคนเดียวจะต้องปราไสยด้วยกิริยาอ่อนน้อม นี่ไปถึงก็ไปเรียกเขาว่าเปนปิศาจดังนี้ เขาไม่ตีจะคอยตีใครที่ไหน ไม่ได้ยินหรือเขาย่อมว่าให้ถือธรรมเนียมเปนต้น โป๊ยก่ายพูดว่าการขนบธรรมเนียมข้าพเจ้าไม่สู้จะเข้าใจตลอด ว่าควรจะทำประการใด เห้งเจียพูดว่าน้องเมื่อยังอยู่ป่าก็กินคน รู้จักไม้ในป่ามีสองอย่างหรือเปล่า โป๊ยก่ายบอกว่าข้าพเจ้าไม่รู้จัก ไม่เข้าใจสองอย่างนั้นเปนอย่างไรบ้าง เห้งเจียพูดว่าไม้อย่างหนึ่งเรียกว่า เอี้ยงปัก คือไม้สนจีน เนื้อไม้อ่อน/*308ละมุนตี พวกช่างไม้เอามาแกะเปนรูปพระพุทธเจ้าแลรูปเจ้า ประดับด้วยเพชรนิลจินดาแลปิดทอง ตั้งประดิษฐานไว้บนที่สูงสำหรับประชาชนทั้งหลายจุดธูปเทียนบูชากราบไหว้ อีกไม้ฉนิดหนึ่งเรียกว่าทันปั๊กคือไม้จันเนื้อแข็งแต่น้ำมันมี อยากจะเอาน้ำมันก็เอาปลอกเหล็กใส่แล้วเอาค้อนเหล็กตีเร่งให้น้ำมันออกดังนี้ ก็เพราะเนื้อแข็ง โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า พี่ก็ดีแต่พูดเท่านั้น หากเมื่อแรกพูดให้ข้าพเจ้ารู้ดังนี้ ที่ไหนข้าจะถูกตีทำไม เห้งเจียพูดว่าน้องจงกลับลงไปถามดูให้แนใจ โป๊ยก่ายว่ามันจำข้าพเจ้าได้แล้วจะลงไปอย่างไรได้ เห้งเจียว่าน้องจงแปลงตัวไปเถิด โป๊ยก่ายว่าถ้าแปลงแล้วจะไปถามว่ากะไร เห้งเจียบอกว่าเดินไปเหมือนครั้งก่อน เมื่อถึงก็จงกระทำความคำนับ แล้วพิเคราะห์ดูหญิงนั้นอายุคราวกับเราหรือแก่อ่อนประการใด แม้ว่าแก่กว่าเรานิดหน่อยจงเรียกเขาว่าพี่แม้แก่มากจงเรียกเขาว่าน้าหากว่าใหญ่กว่าเราก็เรียกเขาว่าแม่ โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ และพูดว่าเขาก็มิได้อยู่ใกล้เคียงแก่เรา ทำไมจะไปเรียกเขาเปนฉันญาติเล่า เห้งเจียพูดว่ามิใช่จะนับว่าเปนญาติ เพราะเราต้องการธุระจะเอาความจริงเท่านั้น บางทีพวกมันจับเอาอาจาริย์เราไปไว้ เราลงมือจะไม่ผิด หากว่าพวกมันมิได้เอาไปไว้เราจะได้คิดไปทางอื่น โป๊ยก่ายว่าพี่พูดถูกต้อง ถ้ากระนั้นข้าพเจ้าจะลงไปถามดูให้รู้แน่ก่อน โป๊ยก่ายก็เอาคราดเหน็บหลังไว้แล้ว ก็แปลงกายเปนคนถือบวชเดินลงไปตามทางเก่า ครั้นมาถึงที่หญิงทั้งสองก็ร้องว่า ขอรับประทานโทษแม่ทั้งสองข้าพเจ้าคำนับ
/*309ฝ่ายนางปิศาจทั้งสองได้ยินก็มีจิตร์ยินดี จึงปราไสยถามว่าอยู่ที่ไหนแลไปข้างไหนมา โป๊ยก่ายก็ตอบว่าอยู่ที่ไหนแลไปไหนมา นางทั้งสองถามอีกว่าท่านชื่อเรียงเสียงไร โป๊ยก่ายก็ตอบว่าข้าพเจ้าชื่อเรียงเสียงไร นางทั้งสองพูดกันว่าคนผู้นี้ดูก็ดี แต่ไม่รู้จักพูด ๆ ตามปากเราดังนี้เอง โป๊ยก่ายจึงถามว่าแม่ทั้งสองจะหาบน้ำไปไหนหรือ นางทั้งสองตอบว่าท่านยังไม่เข้าใจ นายผู้หญิงของข้าพเจ้าเมื่อคืนนี้ อุ้มพระถังซัมจั๋งมาได้บัดนี้เอาไว้ในถ้ำ นางจะใคร่เลี้ยงเธอน้ำในถ้ำก็เหลือใช้ แต่ให้ข้าพเจ้ามาเอาน้ำที่บ่อนี้ คือน้ำประอากาศบริสุทธิ์เปนน้ำเชื้อร่วมสามมรรคคี เอาไปจะได้จัดต้มหุงเครื่องกระยาหารให้พระถังซัมจั๋งกินแล้ว เวลาค่ำจะได้เข้าร่วมห้องกับนายข้าพเจ้า
โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็รีบกลับมาหาเห้งเจีย ครั้นมาถึงก็ร้องเรียกซัวเจ๋งว่า จงเอาเข้าของมาแบ่งปันกันเกิด ซัวเจ๋งถามว่าที่จะแบ่งเข้าของทำไม โป๊ยก่ายพูดว่าพระอาจาริย์อยู่ในถ้ำมีเมียปิศาจเสียแล้ว พวกเราเอาเข้าของแบ่งกันจะได้ไปตั้งการทำมาหากินมิดีหรือ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงร้องตวาดว่า อ้ายหมูพูดจาเลอะเทอะ หากปิศาจจับอาจาริย์ไปได้คุมขังไว้ในถ้ำ พระอาจาริย์ตั้งตาคอยพวกเราอยู่จะให้พวกเราไปช่วย เจ้าไปได้ข่าวมาแล้วทำไมจึงมาคิดดังนี้จะมิผิดไปหรือ โป๊ยก่ายถามว่าจะคิดอุบายอย่างไรจึงจะช่วยอาจาริย์ออกมาได้เล่า เห้งเจียพูดว่าจงตามหลัง/*310นางปิศาจทั้งสองนั้นไป ถ้าถึงประตูถ้ำแล้ว พวกเราพร้อมกันลงมือก็จะสำเร็จการ โป๊ยก่ายก็เชื่อคำเห้งเจียพากันเดินตามนางปิศาจนั้นไป ครั้นเดินมาได้ประมาณสามสิบเส้น นางทั้งสองก็เดินเข้าไปในเขาลับแลไม่เห็น
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเดินตามมาแลไม่เห็นนางทั้งสอง โป๊ยก่ายก็ตกใจพูดว่า อาจาริย์เราเห็นปิศาจยักษ์มันจะจับไปแล้วดอกกระมัง เห้งเจียถามว่าทำไมเจ้าจึงจะรู้ได้ โป๊ยก่ายพูดว่าก็เราเดินตามนางทั้งสองมา นางหาบน้ำเดินไปข้างน่า บัดเดี๋ยวก็ไม่เห็นดังนี้ จะไม่เปนอียักษ์มันจับไปดอกหรือ เห้งเจียพูดว่าเราคิดดูเห็นว่านางทั้งสองนั้นจะเข้าถ้ำไปแล้ว พูดแล้วเห้งเจียก็ขะเม่นมองดูรอบภูเขาก็ไม่เห็นไหวติง มองไปอีกก็แลเห็นในชวากเขามีเพิงศิลาปรกเงื้อมลงมา ข้างนั้นมีหลังคากระท่อมมีไมัขวาง แลมีป้ายศิลาตั้งมีตัวอักษรหกตัวว่า (ฮั้มตังซัว) ถ้ำโป๊เต๊ยต๋อง เห้งเจียจึงบอกแก่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า ปิศาจมันทำกะถ้อมบนปากถ้ำ มันคงอาไสยอยู่ใต้นั้น แตไม่รู้ว่าประตูจะเข้าทางใด เห้งเจียจึงเดินเข้าไปทางหลังป้าย พิเคราะห์ดูก็แลเห็นมีก้อนศิลาใหญ่ประมาณกว้างยาวสักห้าเส้น ที่กลางก้อนศิลามีรูใหญ่หนึ่งรู ที่ใต้นั้นมีแสงสว่างขึ้นวับ ๆ แวม ๆ โป๊ยก่ายพูดว่าชรอยปิศาจมันจะเข้าออกทางรูนี้ เห้งเจียว่าปลาดแท้ ๆ ตั้งแต่รักษาอาจาริย์มา ได้กำจัดปิศาจทุกๆ ถ้ำไม่เคยเห็นถ้ำอย่างนี้ เห้งเจียจึงบอกโป๊ยก่ายว่า น้องจง/*311ลงไปดูจะตื้นลึกสักเพียงไหน ให้แน่แล้วพี่จะได้ไปแก้อาจาริย์ออกมา โป๊ยก่ายสั่นศีรษะว่ายากนัก ๆ ตัวข้าพเจ้าเกะกะรุงรังดังนี้ ไม่ทราบว่าสองสามปีจะถึงใต้ก้นหรืออย่างไรก็ไม่รู้ เห้งเจียพูดว่าจะลึกถึงดังนั้นทีเดียวหรือ โป๊ยก่ายว่าพี่จงมามองดู เห้งเจียก็ไปมองดูเห็นลึกประมาณสักสามร้อยลี้ เห้งเจียจึงหันหน้ามาบอกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่าลึกเหลือเกิน โป๊ยก่ายพูดว่าพวกเราพากันกลับเถิดช่วยอาจาริย์ไม่ได้แล้ว เห้งเจียพูดว่าน้องอย่าได้มีความเกียจคร้านท้อถอยเอ่ย จงวางหาบเข้าของลงพักก่อน น้องทั้งสองคอยรอสกัดอยู่ที่นี่ พี่จะเข้าไปฟังข่าวดูให้แน่นอน แม้อาจาริย์อยู่ในนี้จริงแล้วพี่จะตีขนาบข้างในออกมา น้องทั้งสองคอยสกัดกั้นไว้สมทบช่วยกันเมื่อตีปิศาจตายแล้วก็จะช่วยอาจาริย์ออกมาได้ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นจึงพูดว่าแล้วแต่พี่จะเห็นชอบ ข้าพเจ้าทั้งสองจะคอยอยู่ที่นี่ เห้งเจียก็บันดานให้เกิดเปนเมฆ แล้วขึ้นเหยียบค่อย ๆ ผ่อนลงไปบัดเดี๋ยวก็ถึงบาดาน พิเคราะห์ดูรอบเห็นเปนเวิ้งวุ้งมีแสงสว่างดุจแสงพระอาทิตย์ส่อง แต่ต้นผลไม้ก็มีเปนหลายอย่าง เห้งเจียสรรเสริญว่าที่ถ้ำนี้ราวกับเทพยดามาเสกสรรนฤมิต แลไปก็เห็นมีรูปน้ำย้อยมีช่องประตู ในนั้นมีต้นไม้ต่าง ๆ แลมีห้องหอเคหาอยู่เรียงราย เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกแต่ในใจว่า ที่ในประตูนี้จะเปนที่ปิศาจมันอยู่เปนแน่ จำเราจะต้องแปลงกายเข้าไปดูให้รู้ว่าจะเปนประการใด คิดแล้วเห้งเจียแปลงเปนแมลงวันหัวเขียวค่อย ๆ /*312บินเข้าไปในประตู แลไปก็เห็นปิศาจนั่งอยู่ที่กลางหอ พิเคราะห์ดูลักษณรูปร่างแต่งตัวแปลกปลาด ไม่เหมือนที่ถูกแขวนอยู่ที่ป่าสนแลที่พาไปอาไสยอยู่ที่วัดไม่งามเหมือนวันนี้ เห้งเจียก็บินรอคอยฟังกิริยาปิศาจอยู่ เห็นนางปิศาจมีสีหน้ารื่นเริงยิ้มแย้ม กำชับสั่งนางสาวใช้ให้รีบจัดเครื่องโต๊ะมา เรากับพี่ถังซัมจั๋งกินโต๊ะแล้วจะได้ร่วมห้อง
เห้งเจียได้ยินก็นึกอดหัวเราะไม่ได้ คิดอยู่ในใจว่าอีนางปิศาจมันพูดเอาจริงจังดังนั้น เรายังไม่รู้จิตร์ใจอาจาริย์ท่านจะคิดเห็นไปอย่างไร เห้งเจียคิดแล้วก็บินเข้าไปชั้นในเพิเคราะห์ดู เห็นที่ระเบียงข้างตวันออกมีห้องลั่นกุญแจ ข้างในห้องมีพระถังซัมจั๋งอยู่ไนนั้น เห้งเจียเห็นแน่แล้วก็บินลอดเข้าไปจับที่ใบหูพระถังซัมจั๋งเรียกว่า พระอาจาริย์คำหนึ่ง พระถังซัมจั๋งได้ยินเสียงก็จำได้ จึงร้องเรียกว่าสานุศิษย์ช่วยชีวิตรเราด้วยเถิด เห้งเจียพูดว่าปิศาจมันจัดแจงวิวาหะการจะร่วมห้องกับอาจาริย์ บางทีจะเกิดบุตรชายหญิงสักสองคนจะได้เชื้อพระสงฆ์ต่อไป อาจาริย์ควรจะมีความรื่นเริงจะมาเศร้าหมองไปทำไม พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น กัดฟันพูดว่าตั้งแต่มามีวันใดอาตมนอกใจบ้าง หรือวันนี้มาต้องปิศาจร้ายมันพามาเข้าที่บังคับ จะให้อาตมสู่สมร่วมสมรรคสังวาศเปนสามีภิริยาแก่มัน แม้อาตมจะทิ้งธรรมอันประเสริฐยินดีในอะสัทธรรมตัวอาตมจะต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสาระวัฎทุกข์อะเนกะชาติ สักเมื่อ/*313ไรจะได้พ้นทุกข์แจ้งซึ่งมรรคผลแลพระนฤพาน เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าอาจาริย์จะต้องปะฏิญาณทำไม ถ้าจริงใจดังนั้นแล้วข้าพเจ้าจะช่วยให้พ้นจากมือมาร พระถังซัมจั๋งพูดว่าหนทางที่เดินเข้ามานี้อาตมก็จำไม่ได้ ไม่รู้ว่ามาอย่างไรทางไหน เห้งเจียว่าอาจาริย์อย่าพูดเรื่องลืมทางเลย อันถ้ำนี้แปลกปลาดกว่าถ้ำอื่นๆ ทุกๆ ถ้ำที่เราเคยเห็นมาก่อนๆ นั้น แลทางที่จะเข้าออกมิใช่ง่าย เมื่อจะเข้าต้องมุดข้างบนลงมา หากจะช่วยออกไปต้องมุดข้างล่างขึ้นไป ถ้าสมคิดก็จะออกไปได้ ถ้าไม่สมคิดก็จะนั่งคอยตายอยู่ในนี้ ไม่รู้ว่าจะแก้ไปอย่างไรจึงจะออกไปได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ร้องไห้ พูดว่ามีความลำบากยากแค้นดังนี้จะทำประการใดดี เห้งเจียพูดว่าไม่เปนไร แม้ว่าเมื่อเวลานางปิศาจเข้านั่งโต๊ะ มันก็จะให้อาจาริย์เสพสุราด้วยกับมัน อาจาริย์ก็จะขัดไม่ได้จำเปนจะต้องผ่อนผันตามอัทยาไสยมัน อาจาริย์ก็จะต้องดื่มสักถ้วยหนึ่งแล้ว จงเอาป้านสุรารินส่งให้มันกินซ้อนสักสองสามถ้วย แล้วอาจาริย์รินอีกสักถ้วยหนึ่งให้มีฟอง ข้าพเจ้าจะแปลงเปนแมลงหวี่ตัวหนึ่งมุดลงแอบในฟองสุรา ถ้าปิศาจมันยกถ้วยขึ้นดื่มสุราเข้าไป ข้าพเจ้าจะตามน้ำสุราเข้าไปในท้องมันจะทึ้งไส้พุงตับปอดแลหัวใจมันให้เจ็บจวนตาย ก็จะช่วยอาจาริย์ออกพ้นจากทุกข์ได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงพูดว่าถ้าคิดดังนี้เห้งเจียจงตามอาตมไป คอยท่าที่จะกระทำการ/*314ตามคิด พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียคิดกันพอเสร็จ ก็พอนางปิศาจจัดเครื่องโต๊ะพร้อมเพรียงเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินมาที่ห้องพระถังซัมจั๋ง ร้องเรียกว่าท่านถังซัมจั๋ง พระถังซัมจั๋งก็นิ่งไม่อาจรับ นางจึงเรียกอิกคำหนึ่ง พระถังซัมจั๋งอดไม่ได้จึงขานรับ ว่าอาตมภาพอยู่นี่ นางปิศาจก็ตรงเข้าไปจับมือพระถังซัมจั๋ง พาเดินเรียงออกมา นางปิศาจทำกิริยาเล้าโลมเคล้าคลึงด้วยความกำหนัดสะเนหา มิได้รู้ว่าพระถังซัมจั๋งมีแต่ความรำคารด้วยจำเปน นางปิศาจประคองพระถังซัมจั๋งมาให้นั่ง แล้วบอกว่าข้าพเจ้าจัดเครื่องกระยาหารไว้เสร็จ ขอเชิญหลวงพี่กับข้าพเจ้ากินเล่นให้สำราญในวันนี้ พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพตั้งแต่เยามาก็มิได้เคยรับประทานของสดคาว นางปิศาจจึงพูดว่าตัวข้าพเจ้าก็เหมือนกันไม่เคยกินเครื่องสดคาว สิ่งของที่จัดมาวันนี้ก็ล้วนเปนเครื่องกระยาบวชทั้งนั้น ในถ้ำนี้น้ำก็ถมไปไม่ขาด แต่ข้าพเจ้าใช้คนขึ้นไปเอาน้ำสอาดบนยอดเขามาทำเครื่องกระยาบวช น้ำนั้นเรียกว่าน้ำบริสุทธิ์สมาคม ท่านกับข้าพเจ้ากินเล่นให้เปนศุขในเวลาวันนี้ พระถังซัมจั๋งก็เข้านั่งโต๊ะ นางนางปิศาจสองมือประคองยกป้านสุรารินใส่ถ้วยแล้ว ประคองถ้วยลุกยืนขึ้นส่งให้พระถังซัมจั๋ง ปากก็พูดว่าเชิญหลวงพี่รับประทานสุราอย่างดี ซึ่งข้าพเจ้าได้ตั้งใจจะร่วมรักกับท่านในวันนี้ พระถังซัมจั๋งมีความอดสูแต่ในใจ จึงรับถ้วยสุรามาจิตรไตร่ตรองไม่แน่ลงไปได้ เห้งเจียแปลงกายจับอยู่ที่ใบหูบอกว่า เครื่องโต๊ะนั้นเครื่อง/*315กระยาบวชทั้งสิ้น อาจาริย์จงกินเถิดไม่เปนไรอย่าวิตกเลย พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้น ก็ยกถ้วยสุราขึ้นดื่มแล้ว จึงเอาป้านสุรามารินใส่ถ้วยยกส่งให้นางปิศาจ ๆ รับดื่มแล้ว ก็รินซ้ำส่งให้อีกหนึ่งถ้วย พระถังซัมจั๋งจึงรินอีกหนึ่งถ้วยให้เปนฟองมูลสูงขึ้น เห้งเจียก็แปลงเปนแมลงหวี่บินมุดเข้าอยู่ในฟองสุรา พระถังซัมจั๋งก็ยกส่งให้นางปิศาจอีกถ้วยหนึ่ง นางปิศาจรับมาแล้ววางลงที่โต๊ะคำนับพระถังซัมจั๋งว่า ขอหลวงพี่สั่งสอนสนทนาก่อนแล้วจึงค่อยรับประทาน นางปิศาจวางถ้วยลง มัวพูดกับอาจาริย์ถังซัมจั๋งฟองสุราก็ยุบหายหมด นางปิศาจแลเห็นแมลงหวี่ลอยอยู่ในสุรา จึงเอาเล็บนิ้วก้อยช้อนดีดลงกับพื้น เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกว่ายาก เห็นการจะไม่สำเร็จเสียแล้ว ความคิดที่จะเข้าท้องปิศาจก็ไม่ได้ จึงแปลงกายเปนนกอินทรีใหญ่บินขึ้นบนโต๊ะเอาเท้ากวาดเครื่องโต๊ะ ถ้วยชามก็ตกลงจากโต๊ะหมดสิ้น โฉบเอาพระถังซัมจั๋งไป
ฝ่ายนางปิศาจตกใจระรัวสั่น วิ่งมายึดพระถังซัมจั๋งไว้ เห้งเจียจะพาไปก็มิได้ นางปิศาจถามว่าอ้ายสัตว์นี้อยู่ที่ไหน เราจัดแจงสิ่งของไว้ไม่รู้เท่าไร ปราถนาจะทำการวิวาหะมงคลแลกินให้สนุกสบาย ไม่รู้ว่าสัตว์นี้มาจากที่ไหนจึงได้มาทำลายของเราเสียดังนี้ พวกปิศาจคนใช้ว่ากระยาหารหกกับพื้นเปื้อนเปรอะไปทั้งสิ้น ดังนี้จะใช้อย่างไรได้ นางปิศาจพูดว่าเรารู้แล้ว คือฟ้าดินเทพยดาเห็นเราขังพระถังซัมจั๋งไว้ไม่พอใจ จึงให้สัตว์นี้ลงมาทำลายเข้าของ ๆ เรา/*316เหล่านี้ พวกเจ้ารีบเก็บถ้วยชามของแตกเสียนั้น เอาออกไปเสียโดยเร็วรีบจัดเครื่องใหม่ไม่ว่าแจแลโช เอามาตั้งให้เรียบร้อยพร้อมเพรียง เราจะอัทธิฐานกับฟ้าดินเปนเฒ่าแก่ให้เรา เรากับพระถังซัมจั๋งได้ร่วมห้องกันในวันนี้ นางปิศาจสั่งเสร็จแล้วก็ส่งพระถังซัมจั๋งไปอยู่ที่ห้องยังเดิม
ฝ่ายเห้งเจียก็บินออกจากปากถ้ำ กลายกลับเปนรูปเดิมเดินมาหาโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ร้องให้เปิดประตูโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เปิดประตูออกมาแลเห็นเห้งเจีย โป๊ยก่ายจึงถามถึงเหตุการที่พระอาจาริย์นั้นว่าเปนประการใด เห้งเจียก็เล่าตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ แล้วจึงสั่งว่าน้องทั้งสองจงระวังอยู่ที่นี่ให้มั่นคง พี่จะกลับลงไปคิดแก้ไขอาจาริย์ออกให้จงได้ พูดแล้วเห้งเจียก็แปลงเปนแมลงวันหัวเขียวบินกลับลงไปจับที่ขื่อน่าหอคอยฟังเหตุ ก็ได้ยินเสียงปิศาจบ่นด่านกเหยี่ยว แลสั่งพวกคนใช้ว่าคราวนี้จัดเครื่องกระยาหารไม่ว่าแจแลโช จะขอให้ฟ้าแลดินเปนเฒ่าแก่ เห้งเจียจับอยู่บนขื่อได้ยินปิศาจพูดดังนั้นก็นึกหัวเราะแต่ในใจ คิดว่าอีปิศาจนี้มันชั่งไม่มีความอายเลย เาลากลางวันแสก ๆ มันจับพระถังซัมจั๋งไว้ จะคิดข่มขืนเอาเปนผัว เราจะไปหาอาจาริย์ดูก่อนจะเปนประการใด คิดแล้วก็บินไปที่ห้องอาจาริย์อยู่ ครั้นถึงก็บินลอดเข้าไปในประตูจับที่ใบหูร้องเรียกอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งกำลังเช็ดน้ำตา ได้ยินเสียงเรียกก็จำได้ว่าเห้งเจีย มีใจแค้นเห้งเจีย พูดว่าทำลายของมันเสียหมด แล้วได้ยินมันสั่งว่าให้/*317จัดทำเครื่องใหม่ไม่ว่าสดคาวใช้ได้ทั้งสิ้น มันจะทำวิวาหะแก่อาตมในวันนี้ การเปนอย่างนี้เห้งเจียจะคิดประการใด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าอาจาริย์อย่าวิตก ข้าพเจ้าคงจะมีความคิดช่วยอาจาริย์ออกให้จงได้ พระถังซัมจั๋งว่าจะคิดอย่างไร เห้งเจียบอกว่าเมื่อข้าพเจ้าบินมาเห็นที่หลังสวนดอกไม้ อาจาริย์จงชวนมันให้ออกไปที่สวน เมื่อเวลาไปถึงต้นชมภู่จงหยุดรอ ข้าพเจ้าจะแปลงเปนผลชมภู่สุกอาจาริย์จงเก็บเอาผลชมภู่ส่งให้ปิศาจ ถ้ามันกินอาจาริย์ก็จะได้รอดพ้นมือมารไปได้ ข้าพเจ้าเข้าอยู่ในท้องแล้วก็จะกระทำมันให้เจ็บปวดสาหัศ อาจาริย์ก็จะได้ออกจากถ้ำ พระถังซัมจั๋งว่าเห้งเจียมีฤทธาอานุภาพจะต่อสู้แก่มันตรง ๆ มิดีหรือ ทำไมจึงต้องคิดเข้าอยู่ในท้องมันดังนี้ร่ำไป เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ไม่เข้าใจ หากถ้ำนี้เข้าออกโดยง่ายก็จะต่อสู้รบแก่มันได้ เพราะเหตุเข้าออกแสนยากจะลงมือต่อสู้แก่มันมิใช่ง่าย เพราะฉนั้นจึงต้องใช้อุบายอย่างนี้ พระถังซัมจั๋งก็พะยักหน้าเชื่อเห้งเจีย อาจาริย์กับศิษคิดกันเสร็จ แล้วพระถังซัมจั๋งก็เดินมาที่ประตู ร้องเรียกนางปิศาจว่าแม่น้องสองคำ นางปิศาจได้ยินก็หัวเราะ ถามว่าท่านพี่มีกิจธุระอะไรหรือ พระถังซัมจั๋งบอกว่า อาตมภาพตั้งแต่มาจากเมืองเดินมาตามทางถูกแดดถูกฝนต้องความลำบาก เมื่อวันอาไสยที่วัดติ๊นใฮ้ยี่ก็ให้เจ็บไข้ไม่สบายตัว มาวันนี้ในตัวพึ่งค่อยธุเลา แม้น้องพามาอยู่ในถ้ำนี้ นั่งอยู่ที่เดียวจิตร์ใจไม่สบายให้ชักง่วงเหงาไป แม่น้อง/*318ช่วยพาไปเที่ยวเล่นให้โปร่งใจแก้รำคาญสักหน่อยเถิด นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดว่าท่านพี่จะใครไปเที่ยวเล่นแก้รำคาญข้าพเจ้าจะพาไปเที่ยวเล่นในสวนให้สบาย นางพูดดังนั้นแล้ว จึงเรียกพวกคนใช้ให้ไปเปิดประตูสวน จัดกวาดให้สอาดนางปิศาจจึงมาเปิดประตูห้องพยุงพระถังซัมจั๋งออกจากห้องแล้ว พวกปิศาจสาวใช้ต่างก็แต่งตัวผัดหน้าทาแป้งดูสะสวยลำอางทุก ๆ คน พากันตามนางปิศาจไปห้อมล้อมพระถังซัมจั๋งพาไปยังสวน ครั้นพากันเข้าในสวนแล้ว นางปิศาจค่อยอ้อนวอนพระถังซัมจั๋งว่า ท่านพี่ในสวนนี้ตามแต่จะชมเล่นให้สบายหายความรำคาญ แลเปนที่รื่นเริงเราทั้งสอง นางปิศาจก็จูงมือพระถังซัมจั๋งเดินชมต้นผลไม้ ด้วยต้นผลไม้มีดอกดวงพวงผลต่าง ๆ ปลาดงามไม่รู้สิ้น ข้ามมาหลายแห่งแลไปเห็นต้นชมภู่สล้างเปนดง
ฝ่ายเห้งเจียจับอยู่บนใบหูอาจาริย์ ครั้นอาจาริย์เดิน่มาไกล้ต้นชมภู่ เห้งเจียก็ผละบินออกจากอาจาริย์ไปจับที่กิ่งชมภู่ จึงแปลงกายกลายกลับเปนผลชมภู่มีสีแดงน่าชม พระถังซัมจั๋งแกล้งถามนางปิศาจว่า ในสวนนี้ต้นผลไม้อื่นก็สุกพร้อมกัน ยังผลชมภู่บ้างก็เขียวครึ่งแดงครึ่งเหตุใดจึงสุกไม่ทั่วผลดังนี้ นางปิศาจจึงตอบว่า ฟ้าไม่มีตวันเดือนก็ไม่สว่าง ดินไม่มีธาตุอิมเอี๊ยงต้นผลไม้ก็ไม่ขึ้นได้ คนไม่มีธาตุอิมเอี๊ยงประกอบก็ไม่มีชายหญิงเหมือนผลชมภู่ ข้างไหนรับแสงแดดข้างนั้นก็สุกแดง ข้างไหนไม่ได้รับ/*319แสงตวันข้างนั้นก็มีสีเขียว เพราะสารพัดการต้องอาไสยธาตุเปนใหญ่ พระถังซัมจั๋งได้ฟังนางปิศาจชี้แจงแสดงความให้ฟังดังนั้น จึงสรรเสริญว่าขอบใจซึ่งชี้แจงให้อาตมเข้าใจในเหตุนี้ พระถังซัมจั๋งเดินมาเหนี่ยวกิ่งเก็บเอาผลชมภู่แดงผลหนึ่ง แางปิศาจก็มาเก็บเอาผลชมภู่สีเขียวผลหนึ่ง พระถังซัมจั๋งเอาผลชมภู่สีแดงส่งให้นางปิศาจแล้วพูดว่านางน้องชอบกินผลชมภู่สีแดง เปลี่ยนเอาผลชมภู่สีเขียวให้อาตมจะกินเล่น นางปิศาจคิดว่าจริง จึงเอาชมภู่สีเขียวส่งให้พระถังซัมจั๋ง รับเอาผลชมภู่สีแดงมาแล้วนึกยิ้มอยู่ในใจว่า สงฆ์นี้มีกะใจ ยังไม่ทันร่วมรักเปนผัวเมียยังมีจิตรรักใคร่ดังนี้
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งรับชมภู่มาจากมือนางปิศาจแล้ว ก็กินในเวลานั้น นางปิศาจเห็นดังนั้นก็มีความยินดี จึงเอาชมภู่ใส่ปากกินกลืนลงไปในท้อง
ฝ่ายเห้งเจียใจร้อนเห็นได้ทีก็รีบคลานเข้าไปในท้องปิศาจ นางปิศาจตกใจพูดแก่พระถังซัมจั๋งว่า ผลไม้นี้ยังไม่ทันเคี้ยวก็ลงไปเสียในท้องก่อนดังนี้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าเพราะแม่น้องอยากกินยังไม่ทันเคี้ยวก็ลงไปเอง
ฝ่ายเห้งเจียเข้าไปในท้องปิศาจได้แล้ว จึงร้องเรียกพระถังซัมจั๋งว่าพระอาจาริย์อย่าตอบปากแก่มันเลยข้าพเจ้าได้ทีแล้ว พระถังซัมจั๋งได้ยินเห้งเจียพูด จึงพูดว่าเห้งเจียจงผ่อนผันตามการ นางปิศาจได้ยินดังนั้น จึงถามว่าพี่พูดแก่ใครที่ไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่า/*320ชมภู่สุกที่กินเข้าไปนั้นมิใช่หรือ นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็ตกใจพูดว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะถึงแก่ความตาย นางปิศาจจึงร้องว่าอ้ายหงอคงมึงร้อยพันหมื่นแสนกล เข้าไปอยู่ในท้องเราทำไม เห้งเจียบอกว่าเขาไม่ทำอะไรดอก เขาจะกินหัวใจตับไตใส้พุงให้หมดเท่านั้น นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็ตกตลึงขวัญหาย เห้งเจียกำหมัดออกท่ามวยกระโดดชกเอากะเพาะเข้านางปิศาจ ๆ ทนเจ็บไม่ได้ก็ล้มกลิ้งลงกับพื้นสลบไปไม่พูดจา เห้งเจียเห็นปิศาจนิ่งแน่ไม่พูดจาก็นึกว่ามันตายแล้ว จึงค่อยเอามือขยัมใส้แต่เบา ๆ ปิศาจรู้สึกหายใจออกได้จึงร้องเรียกว่าพวกเล็ก ๆ ไปอยู่ไหน
ฝ่ายพวกนางสาวใช้ เมื่อได้ยินเสียงนางปิศาจเรียกก็พากันวิ่งมา แลเห็นนางล้มกลิ้งอยู่กับพื้นสีหน้าผิดปรกติร้องครางมิได้หยุด นางเหล่านั้นพากันเข้าช่วยพยุงให้นั่งขึ้น ถามวาแม่เปนอะไรไปหรือ นางบอกว่าในท้องเรานี้มีคนเข้าไปอยู่ในนั้น พวกเจ้าจงพาพระถังซัมจั๋งออกไปส่งเสียโดยเร็ว พวกเหล่านั้นก็พากันมาจะหามพระถังซัมจั๋งออกไปส่ง เห้งเจียอยู่ในห้องร้องว่าใครจะกล้าหามไปส่ง ตัวเจ้าจงรีบพาอาจาริย์เราออกไปส่ง เราจึงจะยกชีวิตร์ให้เจ้า นางปิศาจได้ฟังดังนั้นก็คิดเสียดายชีวิตร์ ผุดลุกขึ้นเอาพระถังซัมจั๋งขึ้นวางบนหลังแล้วก็วิ่งไป พวกนางสาวใช้วิ่งตามว่าแม่จะวิ่งไปข้างไหน นางปิศาจบอกว่าเอาเธอไว้ไม่ได้ รอเราส่งเธอออกไปแล้วจึงค่อยหาเอาใหม่เถิด ว่าแล้วนางจึงแผลงฤทธิ์บันดานเปนแสงสว่าง เหาะขึ้นมาถึงปากถ้ำ/*321ก็ได้ยินเสียงเอะอะแลเสียงสาตราอาวุธอยู่เกรียวกราว พระถังซัมจั๋งจึงพูดแก่เห้งเจียว่า เสียงพลทหารอาวุธอะไรเกรียวกราวอยู่ข้างนอก เห้งเจียบอกว่า โป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งคอยระวังอยู่ข้างนอกประตู พระอาจาริย์จงเรียกเธอสักคำหนึ่งเถิด พระถังซัมจั๋งจึงเรียกโป๊ยก่าย ๆ ได้ยินบอกแก่ซัวเจ๋งว่าอาจาริย์ออกมาแล้ว สองคนต่างก็ถืออาวุธคอยระวังอยู่ ฝ่ายปิศาจแบกพระถังซัมจั๋งออกมานอกถ้ำแล้ว ซัวเจ๋งเห็นก็ดีใจ จึงถามว่าพระอาจาริย์ออกมาแต่ผู้เดียว ทำไมไม่เห็นพี่เห้งเจียออกมาเล่า พระถังซัมจั๋งบอกว่า เห้งเจียนั้นอยู่ในท้องนางปิศาจ โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อะนิจจังทำไมจึงจะฆ่าคนดังนั้นเล่า จะเข้าไปอยู่ในท้องเขาจะเอามรรคผลอะไรก็ไม่รู้ เชิญพี่ออกมาเถิด เห้งเจียอยู่ในท้องปิศาจจึงร้องบอกให้นางปิศาจอ้าปากขึ้นให้กว้างเราจะออกไป ปิศาจก็อ้าปากออกคอยท่า เห้งเจียเห็นปิศาจอ้าปากแล้วก็ยังไม่วางใจ วิตกเกรงว่าปิศาจจะกระทำร้ายจึงเอาตะบองเสกให้กลายเปนผลพุดซาใหญ่ เอาเข้าขัดที่โคนขากันไกรแล้ว เห้งเจียก็ขยับตัวผลุดลุกออกไปนอกปาก ครั้นออกมานอกปากปิศาจแล้วก็กลายกลับเปนรูปเดิม มือถือตะบองเหล็กตรงเข้ามาจะตีปิศาจ ปิศาจเห็นดังนั้นก็ชักเกี่ยมออกมาถือสองมือ คอยรอรับเข้ารบแก่เห้งเจียอีก
ฝ่ายโป๊ยก่ายยืนอยู่ข้างนั้น แลเห็นปากก็บ่นพึมพำว่าพี่เห้งเจียไม่ควรเลย เมื่ออยู่ในท้องควรจะเอากำหมัดกะทุ้งมันให้ทลุแล้ว/*322ก็ฉีกออกมาดุจแหวกม่านจะมิดีหรือ พี่กลับปล่อยให้มันทำอิทธิฤทธิ์อีกดังนี้ ซัวเจ๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้น ก็พูดขึ้นว่าพี่พูดดังนี้ถูกแล้ว พี่เห้งเจียติดเปล่าเสียแล้ว เราทั้งสองต้องช่วยกันรบปิศาจให้แพ้แล้วจึงค่อยกลับ โป๊ยก่ายยกมือสั่นว่าไม่ได้ ๆ อย่าทำเล่น ซัวเจ๋งว่าพี่พูดอะไรอย่างนั้นเล่า จำพวกเราจะต้องช่วยกันรบให้ชะนะโดยเร็วจึงพร้อมกันเข้าไล่ติดตามไป ทิ้งพระถังซัมจั๋งให้นั่งอยู่แต่ผู้เดียวที่ปากถ้ำ ฝ่ายนางปิศาจรบแก่เห้งเจียสองต่อสองก็ยังสู้ไม่ได้ ซ้ำโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเข้าช่วยอีกสองคนก็เหลือกำลังจะรับรอง จึงผละออกหนีไป ฝ่ายเห้งเจียเห็นปิศาจถอยหนี ก็ร้องเสียงดังขึ้นว่า น้องทั้งสองจงไล่ตีจับปิศาจให้จงได้ ฝ่ายนางปิศาจล่าหนีมาเห็นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไล่กระชั้นจวนตัว ก็ถอดรองเท้าปักข้างขวาร่ายคาถาคว่างไปกลายเปนรูปปิศาจเข้าสู้รบ ตัวนางปิศาจก็แปลงเปนสายลมหนีกลับมาที่ปากถ้ำ แลเห็นพระถังซัมจั๋งอยู่แต่ผู้เดียว นางปิศาจก็เข้าอุ้มเอาพระถังซัมจั๋งกับถุงยามเข้าของแลม้าพาเหาะกลับเข้าไปในถ้ำ
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไล่มาทันปิศาจแปลงเข้า ก็ยกคราดขึ้นสับลงไปทีหนึ่ง ถูกปิศาจกลายเปนรองเท้าตกอยู่กับพื้นข้างหนึ่ง เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงร้องขึ้นว่า เจ้าทั้งสองชาติชั่วทำไมจึงไม่อยู่เฝ้ารักษาพระอาจาริย์ โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียว่าดังนั้น จึงหันหน้ามาพูดกับซัวเจ๋งว่า เราได้พูดแล้วเห็นหรือไม่ พี่เห้งเจียแกเปนคนกะเบียดกะเสียนอยากจะใครได้ดีกว่าเรา ๆ พากันมาช่วยรบปิศาจแพ้/*323แล้ว เธอกลับใส่ความให้ร้ายดังนี้ควรหรือ เห้งเจียได้ยินโป๊ยก่ายพูดจึงถามว่าเจ้ารบใครชะนะที่ไหน เมื่อวานนี้ปิศาจมันรบแก่เรามันก็แปลงเปนรูปเก๊คือรองเท้าของมัน ความจริงตัวมันหนีไปแล้ว ปล่อยให้รูปเก๊อยู่สู้รบแก่เราดังนี้ บัดนี้ก็ไม่รู้ว่าพระอาจาริย์จะเปนประการใด จงรีบกลับไปโดยเร็วเถิด ถ้าช้าอยู่จะเสียการเปนแน่ เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็พากันกลับมาหาอาจาริย์ที่ปากถ้ำ แลไปก็มิได้เห็นอาจาริย์ แลถุงยามแลม้าหายไปทั้งสิ้น โป๊ยก่ายซัวเจ๋งตกใจเที่ยวค้นหาจนรอบในที่นั้น ก็มิได้เห็นร่องรอย เห้งเจียจิตร์ใจให้เร่าร้อน กำลังเที่ยวค้นหาก็มาพบสายบังเหียนม้าขาดเหลืออยู่ท่อนหนึ่ง จึงหยับดูจำได้ก็นึกโทมนัศร้องไห้คิดถึงอาจาริย์ โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นอดไม่ได้ แหงนหน้าขึ้นแลดูฟ้าแล้วก็หัวเราะก๊ากใหญ่ เห้งเจียตวาดว่านี่เจ้าพอใจจะให้แตกร้าวกันหรือ จึงได้หัวเราะเยาะเราดังนี้ โป๊ยก่ายตอบว่าพี่หาใช่เช่นนั้นไม่ อันธรรมดาโบราณท่านย่อมว่า สาระพัดการต้องสามหนจึงจะสำเร็จได้ อาจาริย์นั้นปิศาจคงจับไปเปนแน่ไม่ต้องสงไสย ก็นับว่าเปนสองครั้งแล้ว พี่อุสาหะเข้าไปช่วยอีกสักครั้งหนึ่งพระอาจาริย์จึงจะพ้นไภยได้ เห้งเจียได้ฟังโป๊ยก่ายเตือนสะติดังนั้นก็คิดขึ้นมาได้ จึงพูดว่าถ้ากระนั้นน้องทั้งสองจงรอคอยอยู่ที่ปากถ้ำพี่จะเข้าไปดู เห้งเจียสั่งแล้วก็กลับเข้าไปในถ้ำ เข้าไปถึงชั้นในแลไปเก็เห็นประตูน่าต่างปิดแน่นทุก ๆ แห่ง เห้งเจียแกว่งตะบองตีหักพังเข้าไปทั้งสิ้น เดินตรงเข้าไปเหลียวซ้าย/*324แลขวาดูทุก ๆ ห้อง ก็เห็นเงียบสงัดทุกห้องไม่ได้ยินเสียง เห้งเจียเดินค้นดูรอบก็มิได้เห็นคน แลเครื่องตั้งแต่งโต๊ะแลเก้าอี้ แลเครื่องใช้สอยก็หายไปทั้งสิ้นไม่เห็นมีสักสิ่งหนึ่ง เห้งเจียอกใจไม่สบายเร่าร้อนก็กำมือทุบอกมีความโทมนัศร่ำร้องเสียงอึกทึกในเวลานั้น บังเอินมีสายลมพัดฉิวมากระทบเข้าจมูกหอม เห้งเจียนึกขึ้นได้ว่ากลิ่นที่หอมนี้ออกมาจากข้างหลังนี้เห็นจะอยู่ข้างในนั้นเปนแน่ เห้งเจียคิดเห็นดังนั้นแล้ว จึงเดินเข้าไปข้างหลังนั้น แลไปก็เห็นมีปรกหนึ่งสามห้อง ๆ กลางมีตั้งโต๊ะบูชาบนโต๊ะมีเครื่องตั้งหม้อไฟทองเหลืองเผาเครื่องไม้หอมต่าง ๆ มีกลิ่นหอมฟุ้งตลบ ที่กลางโต๊ะตั้งป้ายทองบูชามีอักษร ข้างบนเขียนชื่อว่าท่านบิดาลี้ทีอ๋องรองลงมาเขียนชื่อโลเฉียไทจื๊อ เห้งเจียยืนพิเคราะห์ดูเห็นดังนั้นแล้ว ก็มีความดีใจเปนที่สุด ตรงเข้าหยิบเอาหม้อไฟกับป้ายทองที่บูชาอยู่นั้นแล้ว ก็หวนกลับออกมายังปากถ้ำ มีความรื่นเริงหัวเราะไม่หยุด
โป๊ยก่ายซัวเจ๋งแลเห็นเห้งเจียออกมาก็พากันมาต้อนรับถามว่า พี่มีความรื่นเริงด้วยอะไร หรือพบปะอาจาริย์แล้วรับมาได้กระมัง เห้งเจียหัวเราะตอบว่า ไม่ต้องถึงเราไปเที่ยวค้นหาอาจาริย์ให้ป่วยการทำไม จะทวงเอาที่ป้ายนี้ก็จะได้อาจาริย์ของเราคืน เห้งเจียจึงวางป้ายกับหม้อไฟลงกับพื้น เรียกโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งว่าน้องจงมาดู ซัวเจ๋งจึงพิเคราะห์ดูแล้วถามว่า คือมีเหตุการประการใดหรือ เห้งเจียบอกว่านี่แลปิศาจมันตั้งบูชาในที่อยู่ของมัน เราเห็นก็นึกขึ้นได้ว่า ปิศาจ/*325นี้ชรอยจะเปนบุตรสาวของถักทะลีทีอ๋อง แลเปนน้องสาวของโลเฉียไทจื๊อ จุติลงมาแอบแฝงแปลงเปนปิศาจอยู่ดังนี้ ลักพาเอาอาจาริย์ของเราไปซ่อนไว้ดังนี้ เราจะไปค้นหาทวงถามมันทำไม เพราะเราได้ของกลางไว้ดังนี้แล้ว น้องทั้งสองจงคอยระวังอยู่ที่ปากถ้ำรอคอยพี่จะเอาหม้อไฟกับป้ายนี้ขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ ให้ถักทะลีทีอ๋องเอาอาจาริย์มาส่งแล้วเราจึงค่อยไป โป๊ยก่ายว่าพี่จะขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้นั้นมิใช่การเล่น เห้งเจียบอกแก่โป๊ยก่ายว่า พี่มีความพอใจไม่มีความวิตก พี่จะเอาป้ายทองกับหม้อไฟเปนพยาน แลจะแต่งเรื่องราวให้คล้องจอง โป๊ยก่ายว่าพี่จะแต่งเรื่องราวมีใจความว่ากะไร ขอให้ข้าพเจ้ารู้บ้างอยากจะทราบ
เห้งเจียจึงแต่งเรื่องราวใจความว่า ข้าพเจ้าซึงเห้งเจียมีชื่ออยู่ในหนังสือเดินทาง เปนผู้รักษาพระถังซัมจั๋งไปไซทีเพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ขอทำคำฟ้องต่อพระสยมภูวญาณซึ่งเปนประธานในเทวะโลกแห่งภิพบดาวดึงษาสวรรค์ทรงทราบ ด้วยบัดนี้ถักทะลีทีอ๋องกับบุตร์ชายโลเฉียไทจื๊อ ไม่ระวังปล่อยให้บุตร์สาวจุติลงไปแอบแฝงแปลงรูปเปนปิศาจยักษ์ร้าย ฆ่าสัตว์เปนให้จำตายมากไม่คณะนานับได้ บัดนี้จับเอาอาจาริย์ของข้าพเจ้าข่มขืนซ่อนเร้นไว้แห่งใดก็หาทราบไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าบิดากับบุตร์มีความผิดโดยเหตุที่ปล่อยให้บุตร์สาวไปเปนปิศาจเที่ยวกระทำการชั่วร้ายดังนี้ ขอพระองค์โปรดชำระให้ได้ความจริง แล้วพิพากษาตัดสินบังคับให้ถักทะลีทีอ๋อง/*326โลเฉียไทจื๊อส่งตัวพระอาจาริย์ให้แก่ข้าพเจ้า โป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายดังนั้นทุกประการแล้ว จึงพูดว่าดีแล้วขอพี่จงรีบไปเถิด เห้งเจียก็เอาป้ายทองแลหม้อไฟสองอย่างนั้นถือไว้กับมือแล้ว ก็เหาะขึ้นไปยังประตูน่ำทีหมึง ครั้นถึงก็เข้าไปยังตำหนักทงเม่งเต้ย พบกับเตียวเทียนซือ ๆ ออกมาต้อนรับถามว่าใต้เซี้ยมีธุระประการใดหรือจึงได้ขึ้นมาถึงนี่ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้านำเรื่องราวมาฟ้องคนทั้งสอง เตียวเทียนซือตกใจวิตกคิดว่าสัตว์ลิงนี้จะมาฟ้องใครที่ไหน คิดแล้วก็นำเห้งเจียเข้าไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ ครั้นถึงเห้งเจียก็วางป้ายทองกับหม้อไฟลงแล้วก็ถวายบังคม ถวายเรื่องราวต่อพระหัดถ์เง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ ทรงรับมาทอดพระเนตรตลอดจนสิ้นข้อความแล้ว จึงเซ็นลายพระหัดถ์ลงข้างต้นเรื่องราวแล้ว มีรับสั่งให้ไท้เป๊กกิมแช นำตัวเห้งเจียกับเรื่องราวไปหาถักทะลีทีอ๋องให้เข้ามาเฝ้าในเวลานี้
ไท้เป๊กกิมแชได้ฟังรับสั่งดังนั้นพร้อมด้วยเห้งเจียถวายบังคมลาแล้วไปยังตำหนักหุ้นเล้าเกง ครั้นถึงก็ให้ผู้เฝ้าประตูเข้าไปบอกถักทะลีทีอ๋อง ถักทะลีทีอ๋องก็ออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปข้างใน แลเห็นไท้เป๊กกิมแชถือเรื่องราวมาด้วย ถักทะลีทีอ๋องก็ตั้งที่บูชารับ แลไปข้างหลังเห็นเห้งเจียตามมาด้วย ถักทะลีทีอ๋องจึงถามว่าท่านกิมแชถือเรื่องราวอะไรมามีเหตุการประการใดหรือ ไท้เป๊กกิมแชบอกว่าเรื่องราวของเห้งเจียกล่าวโทษท่าน ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังว่ามีเรื่องราวฟ้องก็มีความโกรธ จึงถาม/*327ว่าเธอมาฟ้องข้าพเจ้าด้วยเหตุประการใด ไท้เป๊กกิมแชก็ส่งเรื่องราวให้ถักทะลีทีอ๋องแล้วพูดว่า ท่านจงดูเอาเองเถิดจะทราบได้ตลอด ถักทะลีทีอ๋องมีความขุ่นหมองในใจ จึงจุดธูปเทียนกระทำความเคารพแล้วก็เปิดหนังสือออกอ่านทราบความทุกประการแล้ว บันดานโทสะเอามือทุบลงกับโต๊ะว่าอ้ายลิงนี้มันมาฟ้องเราหาถูกไม่ ไท้เป๊กกิมแชเห็นถักทะลีทีอ๋องโกรธดังนั้นจึงห้ามว่า ขอท่านจงระงับใจก่อน ที่เห้งเจียมาฟ้องหาท่านดังนี้ มีหลักฐานพยานของกลางยังอยู่ที่เง๊กเซียงฮ่องเต้เปนสำคัญว่าบุตรหญิงของท่านเปนผู้ร้าย ถักทะลีทีอ๋องว่าข้าพเจ้ามีบุตรชายสามคนหญิงหนึ่งคน บุตรชายคนโตชื่อกิมเฉียไปตามพระพุทธิเจ้าเปนผู้รักษาธรรม คนที่สองชื่อบั๊กเฉียตามพระโพธิสัตว์กวนอิมไปเปนสานุศิษย์ คนที่สามชื่อโลเฉียไทจื๊อ ก็อยู่นี่เปนเนืองนิตย์ทุกเวลา บุตรหญิงที่สี่อายุได้เจ็ดขวบชื่อนางเจงเองยังหารู้เดียงสาไม่ ทำไมจึงจะเข้าใจว่าเปนยักษ์มารอะไรที่ไหน หากท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าจะอุ้มออกมาให้ท่านเห็น อ้ายลิงตัวนี้มันหยาบช้าไม่มีความยำเกรง โดยจะกล่าวอย่างต่ำที่สุดในมนุษย์โลกเมืองใต้ ยังมีกฎหมายสำหรับบ้านเมืองว่า ถ้าผู้ใดฟ้องหาโทษท่านด้วยความเท็จพิจารณาไม่ได้ โทษนั้นย่อมตกอยู่แก่ที่หาเขาไม่จริง แล้วถักทะลีทีอ๋องก็ร้องสั่งบริวารให้จับตัวเห้งเจียมัดไว้กับเสาตำหนัก พวกบริวารก็กรูกันเข้ามาจะจับเห้งเจีย ไท้เป๊กกิมแชเห็นถักทะลีทีอ๋องทำวุ่นวายผิดธรรมเนียมดังนั้น จึงร้องห้ามว่าท่านอย่าทำวุ่นวายหาเหตุเกินไป/*328ดังนั้น ข้าพเจ้ารับ ๆ สั่งเชิญลายพระหัดถ์เง็กเซียงฮ่องเต้ แลพาตัวเห้งเจียมาหาท่าน ทำไมท่านจะมาทำดังนั้นสมควรแลหรือ ถักทะลีทีอ๋องว่ามันเอาความเท็จมากล่าวโทษข้าพเจ้าดังนี้ ยังจะรอไว้ไม่ทำแก่มันจะให้มันมีใจกำเริบขึ้นอีกหรือ เชิญท่านนั่งพักให้สบายก่อนข้าพเจ้าจะเอาดาบตัดฅออ้ายลิงร้ายเสียก่อนแล้วจึงจะไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้พร้อมแก่ท่าน กราบทูลให้ทรงทราบทุกประการ ไท้เป๊กกิมแชเห็นถักทะลีทีอ๋องเอาดาบออกมาก็ตกใจกลัวเห้งเจียจะตาย แต่เห้งเจียนิ่งเฉยเปนปรกติไม่เห็นวิตกทุกข์ร้อนหวาดหวั่นอะไร นั่งหัวเราะอยู่ปากก็พูดว่า ท่านรู้ใจมาทำใจหมายมั่นดังนี้ ข้าพเจ้าก็ไม่ร้อนใจอะไร ภายหลังรู้สึกความผิดก็จะต้องอ่อนน้อม พูดยังไม่ทันขาดคำลง ถักทะลีทีอ๋องก็แกว่งดาบตรงเข้ามาจะฟันเห้งเจีย โลเฉียไทจื๊อยืนอยู่ข้างนั้น เห็นบิดาทำกิริยาดังนั้นก็ชักเกี่ยมออกรับดาบไว้ ร้องห้ามว่าบิดาจงระงับก่อน ถักทะลีทีอ๋องเห็นบุตรเอาเกี่ยมรับดาบไว้ดังนั้นก็ตกใจ ร้องตวาดให้บุตรถอยไป
(ตามในหนังสือจีนมีความอธิบายถึงเรื่องโลเฉียผู้นี้ว่า เมื่อเดิมเกิดโลเฉียไท้จื๊อ คลอดเวลาเที่ยงคือ ข้างมือขวามีอักษรว่า (โล) ข้างมิอซ้ายมีอักษรว่า (เฉีย) เพราะฉนั้นจึงเรียกซี่อว่า (โลเฉีย) โลเฉียออกมาได้สามวัน ก็ลงไปอาบน้ำที่ชายทะเลว่ายเล่นในมหาสมุท เหยียบปราสาทพระยาเล่งอ๋องพัง จับบุตรพระยานาคชักเอาเอ็นออกจะใคร่ทำสายรัดเอว ถักทะลีทีอ๋องรู้เหตุเรื่องนี้วิตกเกรงจะเกิด/*329ไภยร้ายต่อภายหลัง จะเอาตัวโลเฉียมาฆ่าเสียโลเฉียมีความแค้นจึงเอามีดเถือเนื้อของตัวใช้ให้แก่มารดา ตัดเอากระดูกคืนให้แก่บิดา ครั้นใช้เลือดเนื้อให้แก่บิดามารดาแล้ว ยังแต่ดวงวิญญาณลอยไปหาพระพุทธเจ้ายังประเทศไซที เวลานั้นพระพุทธเจ้ากำลังตรัสพระสัทธรรมเทศนาโปรดสัตว์อยู่ด้วยพระโพธิสัตว์ทั้งหลาย ก็ได้ยินที่ชายธงท่งฮวนที่แขวนไว้ในวิหารนั้น มีเสียงคนร้องเรียกให้ช่วยชีวิตร์พระองค์จึงเล็งทิพจักษุญาณก็ทรงทราบได้ว่าโลเฉีย พระองค์จึงเอาโกษบัวเปนกระดูกใบละหุ่งเปนหนังเนื้อ วิญญาณโลเฉียจึงเข้าอาไสยรูปนั้นเปนตัว เมื่อพระองค์ประชุมรูปกายบริบูรณ์แล้ว จึงร่ายพระคาถารวมรูปกายชีวิตร์จิตร์ใจขึ้นอย่างเดิม โลเฉียเมื่อได้ชีวิตร์จิตร์ใจกลับคืนเปนมาแล้ว ก็แผลงฤทธิ์กำจัดเก้าสิบหกถ้ำยักษ์ให้อยู่ในอำนาจทั้งสิ้น คิดจะใคร่กลับมาแก้แค้นถักทะลีทีอ๋องผู้บิดา ถักทะลีทีอ๋องจึงไปเฝ้านมัศการพระยูไลยขอให้ช่วย พระยูไลยเจ้าจึงประทานพระเจดีย์วิเศษองค์หนึ่ง เจดีย์ทุก ๆ ชั้นมีพระสุระเสียงพระพุทธเจ้าเรียกชื่อโลเฉียทุกชั้น ตั้งแต่ได้พระเจดีย์วิเศษของพระยูไลยประทานมาแล้ว ความอาฆาฏจองเวรกับโลเฉียก็เสื่อมคลายจากกัน เพราะฉนั้นจึงมีนามว่า ถักทะลีทีอ๋องจนเท่าทุกวันนี้ เพราะฉนั้นเมื่อถักทะลีทีอ๋องเห็นโลเฉียเอาเกี่ยมออกขวางปะทะน่าก็สดุ้งกลัว จึงได้เชิญพระเจดีย์มาวางบนฝ่ามือแล้ว จึงร้องถามโลเฉียว่าลูกรัก/*330ของบิดาลูกจะว่ากะไรหรือ จึงได้เอาเกี่ยมเข้ามาทัดทานดังนี้ โลเฉียทำคำนับแล้วตอบว่า บุตรหญิงของบิดามีอยู่จริง บัดนี้อยู่เมืองใต้ ถักทะลีทีอ๋องพูดว่ามีที่ไหน ลูกของบิดารวมทั้งน้องสาวเจ้าสี่คนเท่านั้นจะมีที่ไหนอีกเล่า โลเฉียบอกว่าบิดาลืมเสียแล้วหรือ คือบุตรหญิงคนนั้นเปนปิศาจ เมื่อสามร้อยปีก่อนอยู่ที่เขาเล่งซัว ลักกัดกินดอกไม้ธูปเทียนน้ำมันของพระยูไลย ๆ จึงจับขังไว้ โทษของมันควรตีเสียให้ตาย พระยูไลยเจ้าจึงทรงเทศนาชี้แจงว่าหากขังน้ำไว้เลี้ยงปลาอยู่ เบ็ดตกเข้าในป่าเลี้ยงกวางอยากให้อายุมันยืน พระยูไลยแสดงคำอย่างนั้นแล้ว จึงยกชีวิตร์ให้สัตว์ปิศาจนั้น สัตว์ปิศาจนั้นจึงได้รู้ซึ่งคุณของพระยูไลยที่ได้รอดชีวิตร์ จึงไหว้บิดาว่าเปนบิดาของมัน ไหว้ข้าพเจ้าว่าเปนพี่ของมัน มันจึงทำป้ายจารึกชื่อบิดากับข้าพเจ้าบูชาอยู่เนือง ๆ แต่หาได้รู้ว่ามันเปนปิศาจยักษ์ร้ายฆ่าคนดังนี้ไม่ ท่านเห้งเจียเที่ยวค้นหาถึงที่อยู่แห่งมันจึงได้ป้ายแลหม้อไฟนั้นมาเปนของกลางดังนี้ แต่ปิศาจนั้นมันเปนบุตรเลี้ยงหาได้ร่วมครรภ์แก่ข้าพเจ้าไม่ ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังโลเฉียเล่าเหตุผลต้นปลายดังนั้น จิตรใจให้สดุ้งหวาดเสียวจึงพูดว่า ความจริงบิดาลืมนึกไม่ได้ว่ามันชื่อใด โลเฉียบอกว่ามันมีสามชื่อๆ เดิมนั้นเรียกว่ากิมที้แป๊ะมัวเล่าชิ้วเจีย อีกชื่อหนึ่งเพราะลักกินธูปเทียนดอกไม้เปลี่ยนชื่อเรียกว่า ปั๊วเจี๊ยดกวนอิม บัดนี้อยู่เบื้องใต้เปลี่ยนชื่อว่าตี้ย้งฮูหยิน ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังโลเฉียชี้แจงก็นึกขึ้นได้ จึงวาง/*331พระเจดีย์ลงแล้วก็เดินมาแก้มัดให้เห้งเจีย เห้งเจียร้องว่าใครจะอาจมาแก้มัดเราได้ เราจะไปเฝ้าเง๊กเซียงฮ่องเต้ทั้งมัดอย่างนี้ พระองค์ทรงทราบเพื่อได้ชำระให้เราจงได้ ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ มือแลเท้าก็อ่อนเปลี้ยลงทันที โลเฉียก็ยืนนิ่งไม่รู้ที่ว่าจะพูดประการใดได้ เห้งเจียเห็นได้ทีก็รุกร้นให้ถักทะลีทีอ๋องเข้าไปเฝ้า ถักทะลีทีอ๋องสิ้นปัญญาไม่รู้ที่ว่าจะแก้ตัวประการใด จึงอ้อนวอนไท้เป๊กกิมแชให้ช่วยแก้ไขอ้อนวอนเห้งเจีย ไท้เป๊กกิมแชได้ฟังถักทะลีทีอ๋องพูดอ้อนวอนจึงพูดว่า สารพัดการค่อย ๆ อย่ารุกร้นรีบร้อนจะเสียการ ก็นี่ท่านให้จับมัดแลเอาดาบมาจะฆ่าเธอ ข้าพเจ้าจะช่วยท่านอย่างไรได้ ถ้าจะคิดไปดูยังบุตรท่านเช่นโลเฉีย ที่พูดว่าบุตรเลี้ยงไม่ใช่บุตรเกิดในอุธร หากนับบุตร์เลี้ยงก็ต้องเกี่ยวข้องในวงษ์ญาติ จะปัตติเสดว่ามิใช่ญาติอย่างไรได้ ไท้เป๊กกิมแชพูดพลันก็เดินมาเอามือลูบเห้งเจียพูดว่า ใต้เซี้ยจงเห็นแก่หน้าข้าพเจ้าเถิด แก้มัดเสียก่อนจึงเข้าไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้จึงจะดี เห้งเจียพูดว่าท่านไม่ต้องแก้ ข้าพเจ้าเข้าไปทั้งมัดอย่างนี้ก็ได้ ไท้เป๊กกิมแชพูดว่าทำไมเห้งเจียจึงทำใจจืดดังนี้เล่า เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้าก็ได้ทำคุณแก่ท่าน ทีธุระของข้าพเจ้าท่านก็มิได้คิดถึงข้าพเจ้าบ้างเลยจะขอร้องบ้างท่านก็ไม่เชื่อฟังดังนี้ เห้งเจียว่าท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้าอะไรที่ไหน ไท้เป๊กกิมแชพูดว่า เมื่อครั้งก่อนข้าพเจ้ากราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ให้ท่านได้ยศถึงซีเทียนใต้เซี้ยมิใช่หรือ ท่านไม่/*332รักษาตัวจึงได้มีความผิด ข้าพเจ้าจะไม่มีความดีต่อท่านบ้างหรือ เห้งเจียว่าแม้ข้าพเจ้าจะไมทำการวุ่นวายดังนั้น ก็จะมิเสียการใหญ่หรือ เอาเถอะข้าพเจ้าเห็นแก่หน้าท่าน จงบอกถักทะลีทีอ๋องให้แก้มัดเอง ถักทะลีทีอ๋องจึงเดินมาแก้มัดให้เห้งเจีย แล้วก็เชิญให้ขึ้นนั่งบนเก้าอี้กระทำคำนับขอโทษ เห้งเจียจึงพูดแก่ไท้เป๊กกิมแชว่าเหมือนดังข้าพเจ้าพูดหรือไม่ เมื่อแรกก็ทำแข็งแรง ครั้นแล้วก็ต้องอ่อนน้อม ไท้เป๊กกิมแชขอให้ถักทะลีทีอ๋องไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้โดยเร็ว แม้ช้าไปก็จะเสียการของอาจาริย์ข้าพเจ้า ไท้เป๊กกิมแชจึงบอกแก่ถักทะลีทีอ๋องให้รีบไปเฝ้า ถักทะลีทีอ๋องวิตกเกรงว่าเห้งเจียจะกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ขึ้นก็ไม่มีทางแก้ตัวให้พ้นผิดได้ จนใจไม่รู้ที่จะคิดประการใด จึงอ้อนวอนขอให้ไท้เป๊กกิมแชช่วยแก้ไข ไท้เป๊กกิมแชจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ข้าพเจ้าจะขอพูดสักคำหนึ่ง ท่านต้องเชื่อฟังข้าพเจ้า เห้งเจียพูดว่าเชือกก็มัดดาบก็จะลงฅอก็ได้เห็นแล้ว เอาเถอะข้าพเจ้าเห็นแก่หน้าท่าน ท่านจะทูลว่ากะไรขอให้ท่านชี้แจงให้ข้าพเจ้าฟังจะว่าประการใด ไท้เป๊กกิมแชพูดว่าซึ่งการฟ้องร้องวันหนึ่งกว่าจะแล้วก็ถึงสิบวัน ข้อที่ท่านกล่าวโทษว่าปิศาจเปนบุตรถักทะลีทีอ๋อง ๆ ก็มีทางแก้ตัวว่ามิใช่บุตร์ตัวของถักทะลีทีอ๋องคงจะไม่เสร็จได้ในวันหนึ่ง บนสวรรควันหนึ่งในมะนุษย์โลกก็เปนหนึ่งปีแล้ว แม้ว่าปีหนึ่งปิศาจจับถังซัมจั๋งข่มขืนอยู่ในถ้ำ อย่าว่าเปนผัวเมียกันเลยบางทีจะเกิดบุตร์เสียอีก เมื่อเปนดังนี้จะไม่เสีย/*333การใหญ่ไปหรือ เห้งเจียได้ฟังไท้เป๊กกิมแชพูดดังนั้นก็นิ่งนึกอยู่เปนนาน แล้วจึงพูดว่าท่านไท้เป๊กกิมแชข้าพเจ้าขอฟังคำท่านว่า จะเข้าเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ขอถอนฟ้องดีหรือ ๆ จะทำประการใดจึงจะดี ขอท่านได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบ ไท้เป๊กกิมแชพูดว่าให้ถักทะลีอ๋องเตรียมพลทหารพร้อมด้วยเห้งเจียลงไปปราบจับปิศาจ ข้าพเจ้าจะนำลายพระหัตถ์กลับไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ให้ทรงทราบ เห้งเจียถามว่าท่านจะกลับไปกราบทูลว่ากระไร ไท้เป๊กกิมแชว่าข้าพเจ้าจะกราบทูลว่าโจทย์หนีไปแล้ว ไม่ต้องชำระจำเลย เห้งเจียว่าท่านคิดดีแท้ ๆ กลับจะทูลว่าข้าพเจ้าหนี ถ้าท่านกับข้าพเจ้าจะกลับไปเฝ้าพร้อมกัน ให้ถักทะลีทีอ๋องยกทัพไปคอยอยู่ที่ประตูน่ำทีหมึงจะมิดีหรือ ถักทะลีทีอ๋องได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น มีความสดุ้งจิตร์หวาดเสียว จึงพูดแก่ไท้เป๊กกิมแชว่า หากเธอเข้าไปเฝ้ากราบทูบเง็กเซียงฮ่องเต้ ด้วยข้อละเมิดจะมิเปนการลุอำนาจมีความผิดหรือ เห้งเจียพูดว่าท่านถักทะลีทีอ๋องเห็นว่าเราเปนอย่างไรหรือ ข้าพเจ้าเปนผู้ใหญ่เมื่อได้ลั่นวาจาออกไปแล้ว จะมากลับกลายคืนคำเสียนั้นจะหาเปนไปได้ไม่ ถักทะลีทีอ๋องได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็มีความยินดีขอบใจเห้งเจีย จึงจัดเกรียมพลทหารพรักพร้อมแล้ว ก็ยกออกไปคอยอยู่นอกประตูน่ำทีหมึง ไท้เป๊กกิมแชกับเห้งเจียก็กลับไปเฝ้ากราบทูลว่า ปิศาจที่จับพระถังซัมจั๋งไปนั้นคือปิศาจ (กิมพี้แป๊ะม้อเล่าชื้อ) แปลว่าหนูเผือกแอบเอาชื่อถักทะลีทีอ๋องกับโลเฉียไปทำการบูชา ถักทะลีทีอ๋องทราบเรื่อง/*334มีความโกรธบัดนี้ยกทัพไปปราบแล้ว ขอพระองค์ได้โปรดยกโทษนั้นเถิด ฮ่องเต้ก็ทรงพระอนุญาตให้ เห้งเจียถวายบังคมลาออกจากเล่งเซียวเต้ย ไปยังน่ำทีหมึงเข้าสมทบกับถักทะลีทีอ๋องแลโลเฉีย ก็ยกพลโยธาลงมายังเขาฮั้มคังซัว
ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั่งคอยอยู่ที่ปากถ้ำ แลไปเห็นเห้งเจียกับถักทะลีทีอ๋องแลโลเฉียพลทหารเทพบุตรก็ดีใจ เดินมาต้อนรันเชิญมายังปากถ้ำ ถักทะลีทีอ๋องว่าไม่เข้าให้ถึงเสือที่ไหนจะจับลูกเสือได้ ผู้ใดจะเข้าไปก่อน เห้งเจียว่าข้าพเจ้าจะเข้าไปก่อน โลเฉียไทจื๊อว่าข้าพเจ้าเปนผู้ได้รับอาญาสิทธิ์ปราบปิศาจ ควรจะต้องให้ข้าพเจ้าเข้าไปก่อน โป๊ยก่ายร้องขึ้นว่าการหัวน่านั้นข้าพเจ้าจะรับธุระเอง ถักทะลีทีอ๋องจึงพูดว่าท่านทั้งหลายอย่าวุ่นวายกันข้าพเจ้าจะจัดให้ คือให้เห้งเจียกับโลเฉียยกพลลงไป ข้าพเจ้ากับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่คอยระวังที่ปากถ้ำ คอยระวังทั้งสองทางอย่าให้มันหนีได้ เห้งเจียแลคนทั้งหลายได้ฟังถักทะลีทีอ๋องชี้แจงดังนั้น ก็พร้อมกันตามคำบัญชาของแม่ทัพ เห้งเจียกับโลเฉียก็ยกพลลงไปในถ้ำ เดินเข้าไปยังที่อยู่ของปิศาจ แลแยกย้ายกันเที่ยวค้นหาในถ้ำทุก ๆ แห่ง ก็มิได้เห็นปิศาจยักษ์มารอยู่ที่ไหน เห้งเจียออกปากด่าว่าอีมารร้ายเห็นจะหนีออกไปแล้วดอกกระมัง อันถ้ำนี้กว้างขวางนักจะรู้ว่ามันจะไปแอบแฝงซ่อนเร้นอยู่ที่ไหน ก็พากันเที่ยวค้นหาไปจนทั่ว แลไปที่มุมศิลาเห็นมีเปนฉวากเข้าไป แลไปดูในนั้นมืดอยู่ข้างทิศอาคะเน /*335เข้าไปใกล้เห็นมีประตูน้อยเรือนกะท่อมน้อยหลังหนึ่ง ในบริเวณนั้นก็ปลูกแต่ต้นไม้ที่มีดอกหอม ข้างนั้นมีราวไม้ทอดขวางสองสามอันมีควันขึ้นฉิว ๆ ออกกลิ่นหอม คือนางปิศาจพาพระถังซัมจั๋งเข้ามาแอบอยู่จะใคร่ข่มขืนให้ร่วมประเวนี นางปิศาจจึงพูดถึงเห้งเจียว่าถึงจะลงมาตามก็จะไม่พบ ถ้าลงมาแล้วก็นึกว่าเอาชีวิตร์มาทิ้งเสียเถิด ข้างฝ่ายพวกปริวารของนางปิศาจ ก็ต่างคนระริกระรี้รื่นเริง ขะณะนั้นปิศาจน้อยตนหนึ่งออกมามองที่ประตูถ้ำ ก็บังเอินพบพวกพลทหาร ๆ จึงร้องบอกกันว่า พวกปิศาจมันซ่อนอยู่ในนี้ เห้งเจียได้ยินก็ถือตะบองเหล็กตรงเข้าไปในนั้นอันเปนที่ช่องแคบ พวกปิศาจอยู่ในนั้นทั้งสิ้น พวกทหารก็กรูกันเข้าไปกั้นไว้ เห้งเจียก็เข้ารับพระอาจาริย์แลถุงย่ามกับม้าออกไป
ฝ่ายนางปิศาจเห็นดังนั้น คิดจะหนีก็ไม่มีทางที่จะไปได้ แลเห็นโลเฉียไทจื๊อก็คุกเข่าลงคำนับอ้อนวอนร้องขอชีวิตร์ โลเฉียจึงพูดว่าเราถืออาญาสิทธิ์มาจับเจ้ามิใช่การเล็กน้อย เพราะเราพ่อลูกได้รับสักการะบูชาของเจ้า จึงได้เกิดเหตุใหญ่ พูดแล้วโลเฉียจึงสั่งให้พลทหารเข้าจับนางปิศาจมัด พาตัวขึ้นมายังปากถ้ำ เห้งเจียก็พาพระอาจาริย์กับม้าแลถุงย่ามขึ้นมายังปากถ้ำ
ฝ่ายถักทะลีทีอ๋องกับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแลเห็นโลเฉียแลเห้งเจียกลับออกมาก็มีความยินดี เห้งเจียจึงพาอาจาริย์มาคำนับถักทะลีทีอ๋อง โป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งจะใคร่ผ่าอกอีปิศาจ ถักทะลีทีอ๋องพูดว่า ซึ่งจะทำ/*336ดังนั้นหาควรไม่ ด้วยโปรดให้ข้าพเจ้าลงมาจับปิศาจ จำจะต้องนำตัวขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ กราบทูลให้ทราบก่อน ถักทะลีทีอ๋องโลเฉียก็คำนับลาพระถังซัมจั๋งแลเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแล้ว ก็ขับพลรีบเหาะกลับไปยังสวรรค์ พระถังซัมจั๋งก็ขึ้นม้าเก็บเข้าของออกเดินพร้อมกันกับพวกสานุศิษย์ทั้งสาม เวลานั้นเปนฤดูเดือนหกเดือนเจ็ดลมแลฝนก็มีต้นผลไม้ชุ่มชื้นกำลังผลิดอกออกผล อาจาริย์กับศิษย์พิศดูมาตามทาง เหลือบเห็นยายเฒ่าผู้หนึ่งจูงทารกเดินออกมา ร้องบอกว่าสงฆ์องค์นั้น ข้างน่าไม่ควรไป ๆ ไม่ได้มีแต่ทางตาย พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้น ตกใจให้เต้นหวาดเสียวขนลุกขนชันจึงลงจากหลังม้าเดินเข้าไปปราไสยด้วยยายเฒ่า คำโบราณท่านย่อมว่า ทะเลกว้างตามแต่ปลาจะผุดว่าย ฟ้าสูงตามแต่นกจะบิน เหตุใดทางไซทีได้สิ้นทางเสียดังนี้เล่า
ยายเฒ่าจึงชี้ไปทางทิศไซทีแล้วพูดว่า ทางข้างน่าไปประมาณหกโยชน์ มีเมือง ๆ หนึ่งชื่อเมืองเบี๊ยดฮวยก๊ก คือเมืองทำลายธรรม ไม่ทราบว่าเจ้าเมืองนั้น ผูกเวรพยาบาทแต่ชาติใด มาในชาตินี้จึงได้สร้างแต่การบาปอกุศลเช่นนี้ เมื่อสองปีก่อนตั้งอะทิฐานว่าขอฆ่าพระสงฆ์ให้ได้หมื่นรูป ในสองปีก่อนนั้น ฆ่าพระสงฆ์ที่ไม่มีชื่อเสียงได้เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบหกรูปแล้ว ยังคอยพระสงฆ์ที่มีชื่อเสียงอีกสี่รูป จึงจะครบจำนวนหมื่นหนึ่ง แม้ว่าท่านเดินเข้าไปถึงเมืองก็นึกว่าเอาชีวิตร์เข้าไปส่ง พระถังซัมจั๋งเมื่อได้ฟังยายเฒ่า/*337บอกเล่าชี้แจงดังนั้น สิ้นสะติสมปะฤๅดีร่างกายสั่นระริกระรัวไป จึงพูดว่าขอบคุณท่านยาย มีความกรุณาข้าพเจ้าช่วยบอกเล่าให้รูสึกดังนี้ จะขอถามท่านยายว่าหากเราจะไม่ไปทางนั้น จะมีทางอื่นเล็ดลอดไปได้บ้างหรือไม่ ยายเฒ่าได้ฟังถามจึงบอกว่าทางอื่นก็ไม่มีจะลัดหลีกไปนั้นไม่ได้ เว้นแต่มีปีกบินได้นั่นและจะไปให้พ้นได้ โป๊ยก่ายได้ฟังยายเฒ่าพูดดังนั้น จึงห้ามว่าท่านยายอย่าพูดดังนั้น พวกข้าพเจ้าเหาะไปได้ทุก ๆ คน เห้งเจียยืนพิจารณาดูยายเฒ่าก็จำได้ว่า คือพระโพธิสัตว์กวนอิม เด็กนั้นคือเสียนไจ๊ท่งจื๊อ เห้งเจียเห็นแน่แล้วก็คุกเข่าลงนมัศการร้องเรียกว่าพระโพธิสัตว์ สานุศิษย์ไม่ทันเคารบรับ ฝ่ายพระโพธิสัตว์ก็ลอยขึ้นบนอากาศ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจคุกเข่าลงกับพื้นนมัศการ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งต่างนมัศการ บัดเดี๋ยวก็เห็นเมฆลอยสว่างไปทางน่ำไฮ้ เห้งเจียก็ลุกขึ้นมาพะยุงพระอาจาริย์ให้ลุกขึ้นแล้วก็พูดว่า พระโพธิสัตว์กลับไปเขาน่ำไฮ้แล้ว พระถังซัมจั๋งลุกขึ้นแล้วพูดว่า เห้งเจียนี่พระโพธิสัตว์บอกข่าวให้รู้ว่า ข้างน่านั้นมีเมืองทำลายธรรมแลฆ่าพระสงฆ์ด้วย เราจะคิดอย่างไรดี เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์อย่ามีความวิตก เราก็เคยพบปะภูตผีปิศาจยักษ์มารที่ร้ายแรงมามากแล้ว ก็ไม่สามารถจะทำร้ายเราได้ นี่เปนมนุษย์เหมือนกัน จะไปวิตกเกรงกลัวไปทำไมไม่เข้าการ แต่ขัดด้วยที่เหล่านี้ ไม่เปนที่พักที่อาไศรยได้ แลทั้งเวลาก็จวนค่ำ วิตกว่าชาวป่า/*338เข้าไปในเมือง เวลากลับออกมาจะมาพบปะเราเข้า จะพูดอื้ออึงมี่ฉาวขึ้นเราจะส้อนเร้นลำบาก เราพากันลงจากทางใหญ่หาที่ลับอาไศรยก่อนแล้วจึงค่อยคิดอ่านต่อไป ปฤกษากันตกลงแล้ว ก็พร้อมกันเดินหลีกออกจากทางใหญ่ มาถึงที่ราบคาบก็พากันหยุดพัก เห้งเจียจึงสั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า น้องทั้งสองจงเอาใจใส่ระวังอาจาริย์ให้จงดีพี่จะลอดแปลงกายเข้าไปสอดแนมตรวจตราดู บางทีจะมีทางพอที่จะเล็ดลอดหลีกไปได้ เราจะได้รีบพากันข้ามให้พ้นไปเสียแต่ในคืนวันนี้ สั่งแล้วเห้งเจียก็เหาะขึ้นกลางอากาศ ยืนหยุดอยู่บนเมฆพิจารณาดูเห็นในกำแพงเมืองมีรัศมีฟุ้งขึ้นเปนสาย ๆ เห้งเจียมีความพิศวงอัศจรรย์ใจ ทำไมจึงมีรัศมีผุดผ่องเปนมงคลฉะนี้ เหตุใดจึงเปนเมืองทำลายธรรมไปได้น่าประลาดจริง ๆ พิเคราะห์อยู่สักครู่หนึ่งก็พอพลบค่ำ จึงคิดว่าอย่าเลยเราจะลองไปเที่ยวดูที่พื้นตามทาง ก็กลัวคนจะเห็นเข้าจำจะต้องแปลงกายลงไป คิดแล้วก็ร่ายพระเวศแปลงกายเปนแมลงเม่าตัวหนึ่ง บินไปตามชายคาบ้านเรือนเร่ร่อนไปตามถนนตลาดในเมือง พอบินมาถึงหัวเลี้ยวถนน มีแถวบ้านคนอยู่ในวงเวียน มีโคมตามไฟทุก ๆ บ้าน เห้งเจียก็บินแอบใกล้เข้าไปพิจารณาดูโดยละเอียด เห็นบ้านหนึ่งอยู่กลางมีโคมไฟสี่เหลี่ยมแขวนอยู่น่าบ้าน ๆ เขียนหนังสือตัวใหญ่ว่า ที่พักรับแขก ข้างล่างเขียนว่าโรงเตี้ยมนี้ของอ๋องเซี้ยยี่เปนเจ้าของ เห้งเจียก็รู้ได้ว่าเปนโรงขายเข้าแกง แลเข้าไปข้างในเห็นมีคนมาพักนอนแปดเก้าคน ถอดหมวกเสื้อผ้าโพกศีศะ/*339นอนอยู่บนเตียง เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงนึกดีใจ ว่าอาจาริย์เราคงจะข้ามไปพ้นได้ คือเห้งเจียคิดจะลักเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนแปลงเปนฆราวาศจะได้ข้ามหนีไป สักประเดี๋ยวเห็นอ๋องเซี้ยยี่เจ้าของเตี้ยมเดินออกมาพูดว่า ท่านทั้งหลายที่มานอนพักในเตี้ยมคนดีคนร้ายปนกัน เสื้อผ้าเข้าของจงอุส่าห์ระวังระไวไว้ให้ดี ถ้าหายหกตกหล่นจะเอาผิดแก่เจ้าของเตี้ยมไม่ได้ คนเหล่านั้น ครั้นได้ยินเจ้าของเตี้ยมสั่งก็พากันเก็บผ้าแลหมวกเสื้อสิ่งของไว้กับตัวทุกคน ในพวกที่มานอนพักนั้น มีคนหนึ่งพูดว่า ผู้เจ้าของเตี้ยมเขาสั่งถูกต้อง เราทั้งหลายเปนผู้เดินทางพักอาไศรยต้องลำบาก เหน็จเหนื่อยมานอนหลับไหลไม่ได้สะติ ถ้าของหายจะทำอย่างไร จึงพูดแก่เจ้าของเตี้ยมว่าอย่ากระนั้นเลย เข้าของเสื้อผ้าเหล่านี้ขอฝากไว้แก่ท่านผู้เจ้าของเตี้ยม เวลาเช้าข้าพเจ้าทั้งหลายจึงจะคืนเอา อ๋องเซี้ยยี่เจ้าของเตี้ยมจึงเก็บผ้าเข้าของเหล่านั้นเข้าไปไว้ในบ้านทั้งสิ้น เห้งเจียเห็นดังนั้นก็โผบินตามเข้าไปข้างในลงจับอยู่ที่ชายผ้าโพกศีศะ
ฝ่ายอ๋องเซี้ยยี่เห็นสิ้นเวลาก็ออกไปเก็บโคมไฟ ปิดประตูน่าต่างเรียบร้อยแล้ว ก็เข้าห้องแก้เสื้อพาดบนราว ขึ้นนอนบนเตียงก็เลยหลับไป ที่ในเรือนของอ๋องเซี้ยยี่นั้น หญิงผู้หนึ่งลูกอ่อนสองคนบุตรร้องไห้รบกวนนอนไม่หลับ ก็ลุกขึ้นให้บุตรกินนมตามไฟไว้ เต่าจึงเอาเสื้อขาดออกปะเย็บอยู่มิได้นอน เห้งเจียคิดว่า ถ้าจะคอยให้หญิงนอนก่อนจึงจะลงมือ ประตูเมืองก็จะปิด/*340เสียจะไปมิได้ คิดไปคิดมาก็ลงเนื้อเห็นว่าจะช้าการไปอดทนอยู่ไม่ได้ก็โผบินลงทำให้ไฟดับ แล้วแปลงตัวเปนแม่หนูตัวหนึ่งร้องจี๊ด ๆ กัดฝากระโดดลงคาบเอาเสื้อผ้าโพกศีศะดึงลากออกไปข้างนอก
ฝ่ายผู้หญิงแม่ลูกอ่อนก็ตกใจ จึงร้องเรียกอ๋องเซี้ยยี่ว่าไม่ได้การแล้วเวลาก็ดึกแล้วทำไมจึงเกิดมีปิศาจขึ้นดังนี้เล่า เห้งเจียได้ยินเสียงร้องก็เข้าแอบประตูห้องร้องบอกอ๋องเซี้ยยี่ว่า อย่าเชื่อหญิงนั้นพูดไม่จริงข้าพเจ้ามิใช่ปิศาจดอก ข้าพเจ้าเปนคนแจ่มแจ้งไม่ทำซึ่งการมืดมัวดังนั้น เราคือซีเทียนใต้เซี้ยลงมาใต้หล้าในเวลานี้!โดยเหตุรักษาพระถังซัมจั๋งจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม บัดนี้มาถึงเมืองนี้ จะขอยืมเสื้อผ้าโพกศีศะข้ามเมืองไปแล้ว จะนำกลับมาคืนให้
ฝ่ายอ๋องเซี้ยยี่กำลังนอนตกใจตื่น ได้ยินเสียงคนพูดดังนั้นก็ตกใจ มืดแลก็ไม่เห็นอะไรคว้าเอาเสื้อผ้ามาใส่ สรวมผิดสรวมถูกไม่เข้าได้ เห้งเจียก็รีบออกจากบ้านเหาะไป บัดเดี๋ยวก็มาถึงที่อาจาริย์พักอยู่
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง เห็นเดือนสว่างก็นั่งคอยชะแง้ดูเห้งเจีย แลไปก็เห็นเห้งเจียกลับมา จึงถามว่าเห้งเจียไปดูท่าทางได้เห็นทางใดที่จะข้ามลัดพ้นเมืองไปได้บ้างมีหรือเปล่า เห้งเจียก็วางเสื้อผ้านั้นลงแล้วคำนับพูดว่า ที่จะข้ามผ่านเมืองไปรูปเปนพระสงฆ์นั้นไม่ได้
โป๊ยก่ายพูดว่าถ้าหากจะไม่ให้เปนสงฆ์จะยากอะไร รอสักหกเดือนให้ผมยาวแล้วก็แปรได้ เห้งเจียว่าจะรออยู่ถึงหกเดือน/*341จะทันที่ไหน จะแปลงเปนฆราวาศเดี๋ยวนี้ พระถังซัมจั๋งถามว่าเห้งเจียพูดอะไร เห้งเจียตอบว่าพระอาจาริย์ ที่ในเมืองนี้ข้าพเจ้าได้ไปพิเคราะห์ดู เจ้าเมืองนั้นจิตรเปนอกุศล ฆ่าพระสงฆ์ก็จริง แต่ที่บนกำแพงเมืองนั้นมีรัศมีโชติ์ช่วงรุ่งเรืองปลาด เมื่อกี้นี้ข้าพเจ้าไปยืมเสื้อผ้าที่เตี้ยมมา พวกเราแปลงเปนคฤหัศแล้วเข้าไปไนเมืองพักที่โรงเตี้ยมเข้าแกง รอให้เจ้าของโรงเตี้ยมจัดหาเข้าแจฉันแล้วพอจวนแจ้งประตูเมืองเปิดเราพากันรีบออกจากเมืองอย่าให้ทันชาวเมืองรู้เหตุ หากปะคนกั้นกางเราบอกว่ามีรับสั่ง คนเหล่านั้นก็จะไม่อาจห้ามไว้ได้คงจะต้องปล่อยไปโดยสดวก ซัวเจ๋งพูดว่าพี่คิดดังนี้ดีแล้วจะต้องกระทำตาม
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง ไม่รู้ว่าจะทำประการใดก็ต้องจำใจแปลงจึงถอดเครื่องพระสงฆ์ออกแล้ว เสื้อผ้าสรวมใส่เข้าเหมือนคฤหัศซัวเจ๋งก็แปลง โป๊ยก่ายศีศะใหญ่ผ้าโพกไม่ได้ เห้งเจียถอนเอาขนออกแปลงเปนด้ายแลเข็ม เอาผ้าโป๊ยก่ายคลี่ออกแล้วสองชายเย็บติดกันใส่ให้โป๊ยก่ายเสร็จแล้ว เห้งเจียก็จัดแจงแต่งตัวเอง ครั้นแต่งตัวเสร็จทุกคนแล้ว เห้งเจียจึงสั่งว่าชื่อเดิมของอาจาริย์จงอย่าได้เรียก เรียกกันเปนฉันพี่น้อง ให้เรียกชื่ออาจาริย์ว่า ถังอิดกัว ถ้าไปถึงเตี้ยมอาจาริย์กับน้องพูดโต้ตอบแก่เจ้าของเตี้ยม ให้ข้าพเจ้าพูดคนเดียว บางทีเขาจะถามถึงสินค้าจะบอกว่าเอาม้ามาขาย เอาม้าของเราให้ดูเปนตัวอย่าง แลยังมีพี่น้องเฝ้าม้าอยู่ข้างนอก เราสี่คนมาหาที่ห้องพักแลที่พักม้าก่อน แล้วจึงจะเข้ามาพร้อม/*342กันดังนี้ เจ้าของเตี้ยมก็จะต้องเกรงใจเรา แลจะต้องเลี้ยงดูพวกเรา เวลาเราจะไปไว้ข้าพเจ้ามีคำขอบคุณเขาแล้วจึงออกเดินพระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจีย จำใจจำต้องยอมให้เห้งเจียจัดแจงตามชอบใจ เห้งเจียครั้นจัดแจงสั่งเสียเสร็จแล้วก็พากันยกของจูงม้ารีบเดินเข้าเมือง เวลานั้นประมาณยามเสศโคมไฟยังไม่ดับ เพราะเปนบ้านเมืองอันเจริญศุข ประตูบ้านของชาวเมืองก็ยังไม่ปิด อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันรีบเดินตรงมายังเตี้ยมอ๋องเซี้ยยี่ ครั้นมาถึงประตูเตี้ยมก็ได้ยินคนในนั้นบ่นว่า คนนั้นเสื้อหายคนนี้ผ้าโพกหาย เห้งเจียได้ยินแล้วก็ทำเปนไขหูไม่รู้ไม่เห็นเสีย เข้าไปที่น่าประตูร้องเรียกเจ้าของเตี้ยม ว่าห้องยังว่างเปล่าอยู่บ้างหรือไม่ พวกข้าพเจ้าจะมาอาไศรย์พัก ในนั้นมีผู้หญิงร้องตอบออกมาว่า มีคะเชิญท่านขึ้นพักบนเล่าเต๊งชั้นบน พูดยังไม่ทันขาดคำแลเห็นชายคนหนึ่งเดินออกมารับม้า เห้งเจียจึงจูงม้ามามอบให้แก่คนนั้นเอาไปเลี้ยง เห้งเจียนำน่าพากันขึ้นไปบนเล่าเต๊งชั้นบน ข้างบนเล่าเต๊งมีเก้าอี้โต๊ะตั้งสำรองพรักพร้อม เห้งเจียก็เปิดน่าต่างมีแสงเดือนส่องสว่างต่างก็พากันนั่งพักบนเก้าอี้ แลเห็นข้างล่างจุดโคมไฟเอาขึ้นมา เห้งเจียออกยืนขวางประตูดับไฟเสีย บอกว่าแสงเดือนสว่างไม่ต้องตามไฟ คนนั้นก็ถือโคมกลับลงบันไดไป ประเดี๋ยวอิกคนหนึ่งเอาถาดน้ำชาขึ้นมาสี่ถ้วย เห้งเจียก็เดินออกมารับ ยังมีหญิงสองคนอายุประมาณสิบเจ็ดปีเดินขึ้นมายืนแอบอยู่ข้างหนึ่ง ถามว่าทั้งสี่คนอยู่ที่ไหน/*343มานี่มีสินค้าอะไรมาบ้างหรือ เห้งเจียตอบว่าข้าพเจ้ามาจากทิศเหนือเอาม้ามาขาย หญิงนั้นจึงถามแซ่แลชื่อ เห้งเจียตอบว่าท่านที่หนึ่งชื่อถังใต้กัว ที่สามนั้นชื่อจูซัมกัว ที่สี่นั้นชื่อซังซี้กัว ข้าพเจ้าชื่อยี่กัว หญิงทั้งสองได้ฟังก็หัวเราะว่าชื่อแซ่แปลกๆกัน เห้งเจียว่าจริงดังนั้นชื่อแซ่แปลกกันแต่ว่าอยู่รวมกัน พวกข้ารวมกันสิบคนพี่น้อง แต่ข้าพเจ้าเข้ามาสี่คนก่อน จะได้หาห้องเช่าแลเช่าพักม้า ยังอยู่นอกเมืองอิกหกคน หยุดคอยเฝ้าม้าเพราะเวลาค่ำมืดยังไม่ควรจะเอาเข้ามา รอข้าพเจ้าเช่าที่พักได้แล้วรุ่งเช้าก็จะเอาเข้ามาขาย ๆ ได้แล้วก็จะพากันกลับ หญิงนั้นถามว่าม้าฝูงนั้นจะมีสักกี่ม้า เห้งเจียตอบว่ามีสักร้อยเสศ รูปร่างก็คล้ายคลึงแก่ตัวที่ข้าพเจ้าเอามานี้ แต่สีขนแปลกๆกัน หญิงนั้นจึงพูดว่าท่านยี่กัวถ้าขายมีหลักถานจริงๆ ท่านมาถึงเตี้ยมข้าพเจ้าเปนเตี้ยมที่สอง ที่จะไว้ม้าก็มีพรักพร้อม จะไว้สักเท่าใดก็ได้ถมไป อีกประการหนึ่งข้าพเจ้าตั้งเตี้ยมที่นี่ก็นานแล้ว เดิมสามีข้าพเจ้าแซ่เตียวก็บังเอินถึงแก่กรรมเสียแล้ว นามข้าพเจ้าเรียกว่าเตี้ยวกัวหู ในเตี้ยมของข้าพเจ้ามีการเลี้ยงแขกสามอย่าง ห้องพักค่าเช่าก็มีกำหนดราคา เห้งเจียถามว่าในเตี้ยมของนางทำไมจึงมีอะไรเลี้ยงแขกสามอย่าง โปรดแสดงให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง นางเตี้ยวกัวหูตอบว่ามีสามอย่างดังนี้ คีอที่หนึ่งนั้นเลี้ยงมีขนมแลผลไม้ต่าง ๆ แลของกินโต๊ะหนึ่งเฉภาะสองคน มีหญิงสาวขับร้อง คนหนึ่งคิดเอาค่าป่วยการ/*344ห้าสลึงทั้งค่าห้องรวมอยู่ด้วยกัน เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะว่าสมควรแล้ว ข้าพเจ้ายอมออกเงินห้าสลึงแต่ไม่ต้องมีหญิงสาวขับร้อง จึงถามอิกว่าที่สองนั้นเปนอย่างไร นางเตี้ยวกัวหูตอบว่าที่สองนั้นมีสุราอุ่นร้อน แลเครื่องกินต่างๆตั้งบนโต๊ะตามแต่ท่านผู้บริโภคจะพอใจ แต่ไม่มีหญิงสาวขับร้อง คิดคนละสองสลึง เห้งเจียว่าสองสลึงก็สมควรแล้วยังอีกอย่างที่สามนั้นอย่างไร นางเตี้ยวกัวหูพูดว่า ข้าพเจ้าไม่อาจพูดต่อน่าท่านไม่ควรแสดง เห้งเจียว่าจงแสดงเถิดอย่าเกรงใจข้าพเจ้าอนุญาต บางทีพวกข้าพเจ้าเรียกเอาตามความพอใจแล้วแต่อย่างใดจะดี นางเตี้ยวกัวหูพูดว่าอย่างที่สาม ไม่มีคนเฝ้าประคับประคอง มีเข้ามีกับตามประสงฆ์อิ่มแล้วนอนอาไศรยตามชายคาจนสว่างคิดเอาเฟื้องสองไพตามราคาดังนี้ คิดขึ้นคิดลงไม่ได้ โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นพูดว่า ข้าพเจ้าจะเลือกเอาอย่างที่สาม จะกินให้อิ่มแล้วออกไปนอนน่าบ้านดีกว่า เห้งเจียพูดว่าน้องพูดอะไรอย่างนั้น เราเปนคนเที่ยวทุก ๆ หัวเมืองจะมาเสียดายเงินสองสามตำลึงทำไม เห้งเจียจึงบอกเจ้าของเตี้ยมให้จัดแจงโต๊ะที่หนึ่งมาเถิด นางเตี้ยวกัวหูได้ฟังดังนั้นก็มีความดีใจ จึงเรียกคนใช้ให้ยกน้ำชาดีขึ้นมา แล้วให้คนทำโต๊ะรีบจัดหา นางก็ลงจากเต๊งเรียกคนให้ทำเป็ดไก่หมูแลแพะแกะ แล้วจัดสุราอย่างดีออกสำรอง แลให้คนช่างขนมจัดทำขนมโอชารศต่าง ๆ พระถังซัมจั๋งได้ยินจึงพูดแก่ซึงยี่กัวว่าเขาไปฆ่าสัตว์ดังนี้จะไม่ดี เห้งเจียก็นึกได้จึงไปเรียกว่า แม่เจ้าของเตี้ยม/*345เชิญขึ้นมานี่ก่อนนางก็ขึ้นมาถามว่าท่านยี่กัวจะประสงค์สิ่งใดหรือ เห้งเจียบอกว่าอย่าให้เขาฆ่าสัตว์เลย วันนี้ข้าพเจ้าถือศีลกินแจ นางได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ถามว่าท่านกินแจตลอดอายุหรือมีกำหนดเดือน เห้งเจียตอบว่าไม่ใช่ทั้งนั้น พวกข้าพเจ้ากินแจเปนวันๆ หากวันแกซินจึงกินแจ วันนี้เปนวันแกซินพรุ่งนี้ก็เลิก วันนี้ขอให้จัดเครื่องแจมาเถิด ข้าพเจ้าจะคิดให้ตามราคาที่หนึ่ง นางเตี้ยวกัวหูได้ฟังดังนั้นก็ดีใจ จึงลงไปร้องสั่งพวกทำเครื่อง ว่าของมีเนื้อถึกเลิกไม่ต้องทำ จัดทำแต่เครื่องแจเท่านั้น พวกทำครัวได้ฟังคำสั่งดังนั้นก็รีบทำเครื่องแจบัดเดี๋ยวก็แล้ว ยกขึ้นจัดบนโต๊ะพร้อมแล้ว ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นเครื่องโต๊ะจัดเสร็จแล้ว ก็พากันนั่งรับประทานตามสบายใจ เวลานั่งกำลังกินได้ยินเสียงครืนๆ ตึงตังอยู่ข้างน่าบ้าน เห้งเจียจึงถามนางเจ้าของบ้านว่าที่ข้างล่างทำอะไรกัน นางเจ้าของเตี้ยมบอกว่า คนที่มาเช่าเขาเรียกคนที่หามเกี้ยวให้มารับเขาจะไป คนหามเกี้ยวมาโดนกระดานเสียงก็ตึงตังไม่ใช่ทำอะไรดอก เห้งเจียจึงพูดว่า เมื่อแรกท่านก็ไม่บอกจะได้เชิญแขกนั้นไว้ยังมิให้ไป เพราะวันนี้เปนวันศีลกินแจ แลทั้งพี่น้องก็ยังมาไม่พร้อมกัน พรุ่งนี้ถ้ามาพร้อมกันจะกินเล่นในเตี้ยมนี้ นางเตี้ยวกัวหูได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็พูดว่าท่านพูดดีแล้วขอบใจท่านมากๆ เห้งเจียโป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งครั้นกินอิ่มแล้วคนเตี้ยมก็เก็บถ้วยชาม พระถังซัมจั๋งจึงเดินมาถามเห้งเจียว่า เราจะพัก/*346นอนที่ไหน เห้งเจียบอกว่าเราจะต้องนอนบนนี้ พระถังซัมจั๋งเห็นว่าจะไม่ชอบกล เพราะพวกเราเปนคนเดินทางธระมาลำบาก บางทีจะนอนหลับไหลไม่รู้สึกตัวผ้าโพกศีศะจะหลุดออก บางทีคนขึ้นลงจะเห็นเฃ้าเขาจะรู้ว่าเปนพระสงฆ์ จะเล่าลือต่อๆ ไปจะทำอย่างไร เห้งเจียพูดว่าอาจาริย์ว่าดังนั้นก็ชอบอยู่ เห้งเจียจึงเรียกเจ้าของเตี้ยม นางก็ขึ้นมาถามว่าท่านยี่กัวจะสั่งว่ากะไรหรือ เห้งเจียถามว่าจะให้พวกข้าพเจ้านอนที่ไหน นางบอกว่าต้องนอนบนเล่าเต๊งนี้จึงจะดี ยุงริ้นไม่มีแลฤดูนี้ลมว่าวพัดกล้า เปิดน่าต่างนอนเล่นเย็นสบาย เห้งเจียพูดว่าเห็นจะนอนไม่หลับ เพราะท่านจูซัมกัวเปนโรคเหน็บชา ซูซี้กัวเปนโรคกะสาย ท่านถังใต้กัวชอบนอนที่มืดเพราะกระดากไฟนอนไม่หลับ ที่บนนี้ไม่เปนที่ผาศุขได้ นางเตี้ยวกัวหูได้ฟังก็ลงจากบันไดมายืนพิงข้างประตูครัวถอนหายใจบ่นว่าลำบากใจจริง ๆ ขณะนั้นบุตรนางเตี้ยวกัวหูอุ้มบุตรเดินมาได้ยินมารดาบ่นดังนั้นจึงพูดว่า มารดาจะบ่นไปทำไม ฤดูนี้ขายไม่ดีฤดูน่าก็จะขายดีแม่จะบ่นไปทำไม นางแม่พูดว่าหาเปนเช่นนั้นไม่ แม่ไม่ได้ร้อนด้วยเรื่องจะขายได้ไม่ได้ วันนี้เมื่อจวนจะพลบค่ำเก็บร้าน มีสี่คนพ่อค้าม้ามาร้องเรียกเช่าห้องนอน เธอเข้ามาจะกินโต๊ะอย่างที่หนึ่ง แม่ปราถนาอยากได้เงินเขา เธอไม่กินโชจะกินแจ ก็ตามใจจัดหาให้เธอกินอิ่มแล้ว จะคิดราคาก็ยังไม่ได้เงินเขา นางลูกสาวพูดว่าเราได้ให้กินที่นี่แล้วต้องไม่ยอมให้ไปนอนที่อื่น พอรุ่งเช้าเราจัดเครื่องโต๊ะ เหล้ายาให้พร้อมให้เขากิน/*347แล้วจะวิตกอะไรว่าจะไม่ได้เงินเล่า นางแม่พูดว่าเธอสองสามคนมีโรคกะสายบ้างเหน็บชาบ้างแลกระดากแสงไฟบ้าง จะอยากนอนที่มืด ๆ เจ้าคิดดูหรือ ที่บ้านกว้างขวางดังนี้จะหาที่มืด ๆ บังลมที่ไหนมีบ้างเล่า สู้เรายกค่าเช่าให้เธอไปหาที่อื่นดีกว่า นางลูกสาวได้ฟังแม่พูดดังนั้น จึงพูดแก่มารดาว่า จะหาที่มืดที่บังนั้นดีแล้ว แม่ถามว่าอยู่ที่ไหน ลูกสาวบอกว่าเมื่อบิดายังอยู่ ได้ต่อทำตู้ใหญ่ไว้ตู้หนึ่ง กว้างสี่ศอกยาวเจ็ดศอกสูงสามศอก ในตู้นั้นจุนอนได้หกเจ็ดคน ให้เธอพากันไปนอนในตู้นั้นก็ไห้ นางแม่ได้ฟังลูกสาวก็นึกขึ้นได้จึงพูดว่าจะลองถามเธอดูก่อน นางจึงขึ้นไปบนเล่าเต๊งถามว่า ท่านยี่กัวข้าพเจ้าหาทั้งบ้านก็ไม่มีที่ มีแต่ตู้ใหญ่อยู่ตู้หนึ่งบังลมได้ดีแลมืดด้วยท่านจะเห็นควรหรือไม่ เห้งเจียบอกว่าดีแล้ว นางเตี้ยวกัวหูลงมาเรียกคนหามตู้ออกมาวางไว้แล้วก็เปิดบานออกเชิญคนทั้งสี่ไปนอน เห้งเจียนำน่าพระถังซัมจั๋งลงมาจากเต๊ง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ยกถุงย่ามเข้าของตามลงมา ครั้นเดินมาถึงตู้โป๊ยก่ายก็ไม่ว่าดีชั่วมุดเข้าไปก่อน ซัวเจ๋งเอาเข้าของส่งไปแล้วก็พยุงอาจาริย์เข้าไป ซัวเจ๋งก็เข้าไป เห้งเจียจึงเรียกให้เอาม้ามาผูกดีแล้ว จึงบอกให้นางเตี้ยวกัวหูปิดประตูตู้เอากุญแจมาลั่นพอรุ่งเช้าค่อยมาเปิด นางก็ทำตามเห้งเจียสั่ง เวลานั้นเปนฤดูร้อน เข้าอยู่ในตู้ทั้งสี่คนลมก็เข้าไม่ได้ พากันได้ความร้อนธุรณธุรายปราศจากความศุข พากันถอดผ้าโพกศีศะแลเสื้อออก ในนั้นก็ไม่มีพัดพากันเอาผ้าปัดไปปัด/*348มานอนก็ไม่หลับจนเข้ายามสองจึงได้หลับ แต่เห้งเจียนอนหลับๆ ตื่นๆ จึงยื่นมือไปหยิกขาโป๊ยก่าย ๆ ตาก็หลับปากก็บ่นพึมพำ ว่านอนก็นอนไปเดินมาลำบากทุกข์ยากจะเอาใจที่ไหนมาหยอกกันเล่นอีกเล่า เห้งเจียจึงแกล้งพูดว่าพวกเรา ต้นทุนเดิมห้าพันตำลึงที่ซื้อม้าไปแล้ว ยังคงอยู่สี่พันตำลึงยังฝูงม้านี้อีกสามพันตำลึง หากขายลงแล้วจะได้กำไรเท่าทุน พูดไปพูดมาโป๊ยก่ายเปนคนนิไสยขี้เซาก็มิได้โต้ตอบ หารู้ว่าคนใช้ในเตี้ยมลุกขึ้นหาบน้ำหุงเข้าไม่ ด้วยมันเปนพวกเดียวกันกับขะโมยเมื่อเวลามันตื่นนั้นมันแอบเข้าไปฟัง ได้ยินเห้งเจียพูดเรื่องเงินว่ามีมากดังนั้น มันจึงใช้ให้พวกของมันออกไปบอกพวกขะโมยเข้ามาอีกสิบคน จุดคบไฟจะเข้ามาปล้นเอาผู้พ่อค้าม้า ในบ้านนางเตี้ยวกัวหู พวกผู้หญิงก็ตกใจกลัวตัวสั่นไปทุกคน ก็ช่วยกันปิดประตูเสีย ตามแต่มันจะทำกันข้างนอก
ฝ่ายพวกขะโมยก็หาได้คิดจะปล้นเตี้ยมนั้นไม่จะใคร่ปล้นแต่พ่อค้าม้า ก็พากันกรูขึ้นบนเล่าเต๊งค้นหาก็ไม่พบ จึงจุดไฟสว่างขึ้นเที่ยวค้นหารอบเตี้ยมก็ไม่เห็น แลไปกลางบ้านเห็นมีตู้ใหญ่ตั้งอยู่จึงพากันเข้ามาจับม้าออกมาแล้ว เห็นตู้ลั่นกุญแจแน่นหนาจะคัดง้างออกยากจึงปฤกษากันว่าพวกพ่อค้านี้มันมีปัญญา ชะรอยเงินทองเข้าของจะอยู่ในตู้นี้เอง อย่าเลยพวกเราช่วยกันหามเอาตู้นี้ไปนอกเมืองผ่าออกแบ่งกันจะมิดีหรือ คิดเห็นตกลงกันดังนั้นแล้ว ก็เอาเชือกมาคล้องตู้ช่วยกันหามออกมานอกเมือง เวลาที่พวกโจรหามตู้ไปนั้น โป๊ยก่าย/*349กำลังนอนผุดลุกขึ้น ถามว่าพี่เห้งเจียทำไมยังไม่นอนนั่งโคลงตู้เล่นทำไม เห้งเจียกระซิบบอกว่าอย่าเอ็ดไป ไม่มีใครโคลงเล่นดอก ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับซัวเจ๋งก็ตกใจผุดลุกขึ้นถามว่า ใครมาหามพวกเราไปข้างไหน เห้งเจียห้ามว่าอย่าพูดรอให้มันหามไปทางทิศไซทีแลไปข้างตวันตกเราไม่ต้องเดิน ฝ่ายพวกขะโมยครั้นหามออกไปแล้ว ก็หาหามไปข้างทิศไซทีไม่ กลับหามย้อนไปข้างทิศตวันออก ถึงประตเมืองก็ช่วยกันตีพวกเฝ้าประตูแตกหนีไปหมด แล้วจึงเปิดประตูเมืองหามตู้ออกไป เวลานั้นอึกกะทึกโกลาหฬรู้ถึงนายทหาร จึงเรียกพลทหารมาพร้อมถือเครื่องอาวุธครบมือกันแล้ว ก็ไล่จับพวกโจร พวกโจรเห็นทหารมามากก็ทิ้งตู้ไว้รีบหนีเอาตัวรอดไปทั้งสิ้น พวกทหารจึงจับม้าหามตู้พากันกลับ นายทหารเห็นม้าตัวนั้นดีก็ไม่ขี่ม้าของตัวจับม้าที่ได้มานั้นขี่เข้าเมือง ครั้นถึงที่พักแล้วจึงให้พลทหารยกตู้นั้นเข้ามาตั้งในตึก จึงทำรายงานฉบับหนึ่งใส่ซองผนึกมอบให้ขุนนางกองตระเวรนำขึ้นถวายพระเจ้าแผ่นดินตามแต่จะโปรด
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่ในตู้บ่นด่าเห้งเจียว่า มึงอ้ายชาติลิงมาแกล้งฆ่าเราเสียดังนี้ได้ หากอยู่นอกเขาจับได้ไปส่งให้เจ้าเมืองก็ยังจะมีคำโต้ตอบได้บ้าง นี่มาอยู่ในตู้ลั่นกุญแจดังนี้ อ้ายพวกขะโมยลักหามมา พวกทหารแย่งเอามาได้ดังนี้ พรุ่งนี้เช้าเห็นเจ้าจะสำเร็จแล้ว เขาคงลงดาบฆ่าเสียดังนี้จะไม่เสียการใหญ่ไปหรือ เห้งเจียได้ฟังอาจาริย์บ่นว่าดังนั้นจึงพูดว่า นิมนต์อาจาริย์นอนให้สบาย/*350เถิด พรุ่งนื้ถ้าเจ้าเมืองมิจฉาทิฐิแล้ว ข้าพเจ้าจะมีคำโต้ตอบเอง แลจะรับประกันมิให้พระอาจาริย์เปลืองสักเท่าเส้นขนหนึ่ง รอเข้ายามสี่เห้งเจียก็แผลงฤทธิ์เอาตะบองเหล็กออกจากหู เสกด้วยพระคาถาเป่าไป ตะบองก็กลายเปนสว่านอันหนึ่ง เห้งเจียจึงเอาเจาะใต้พื้นตู้ทะลุออกรูหนึ่งแล้ว เห้งเจียก็แปลงกายเปนมดตานอยตัวหนึ่งลอดออกมาจากตู้แล้วก็แปลงเปนรูปเดิม เหาะขึ้นบนกลีบเมฆไปยังประตูพระราชวัง เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินยังกำลังประทมหลับสนิท เห้งเจียก็แผลงฤทธิ์แบ่งภาคถอนขนเสกเป่า ให้แปลงเปนหนอนหาวนอนหลายร้อยหลายพันตัว แล้วอ่านคาถาเรียกพระภูมิ์เจ้าที่ซึ่งรักษาเมืองนั้น สั่งให้เอาหนอนหาวนอนไปใส่ให้พระเจ้าแผ่นดินแลขุนนางข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยฝ่ายในฝ่ายน่าหลับให้หมด อย่าให้รู้สึกได้ ครั้นให้หนอนไปแก่พระภูมิ์เจ้าที่แล้ว เห้งเจียก็ถอนขนที่บ่าขวาออกเสกให้เปนเห้งเจียน้อยตั้งร้อยตั้งพัน ทุกๆรูปให้ถือตะบองแกว่งกวัดแปลงเปนมีดโกนคนละเล่มทุกคน ตัวเห้งเจียเองก็ถือมีดโกนเล่มหนึ่งแล้วก็สั่งทุกรูปที่แปลงนั้น ให้ถือมีดโกนเข้าไปในพระราชวัง จับขุนนางใหญ่น้อยทั้งพระมเหษีนักสนมโกนผมให้โล้นเสียทุกคน บัดเดี๋ยวก็สำเร็จตามสั่งทุกประการ จึงไล่พระภูมิ์เจ้าที่ให้กลับไปยังที่อยู่ของตนแล้ว เห้งเจียก็เรียกขนกลับเข้าตัวเหาะกลับมาแปลงเปนมดตานอยมุดเข้าตู้ แล้วก็แปลงกลับเปนรูปเดิมคอยรักษาอาจาริย์
ฝ่ายนางในใหญ่น้อยครั้นจวนจะแจ้งยังไม่ทันสว่าง ก็พากัน/*351ลุกขึ้นสะสางล้างหน้าแต่งตัวทุก ๆ คน ไม่มีผมพากันหัวโล้นทั้งสิ้น จึงพากันไปที่ตำหนักต่างคนก็ทำดนตรีตามเคย ทุกคนต่างมีความโศกเศร้าโทมนัศไม่กล้าจะออกเสียงขับขาน สักประเดี๋ยวหนึ่งพระมะเหษีก็ตกพระไทยตื่นนางรู้สึกว่าผมไม่มี จึงลุกเดินมายังข้างที่ประทมแห่งพระเจ้าแผ่นดิน เห็นพระเจ้าแผ่นดินคลุมประทมหลับอยู่จึงแกล้งให้เสียงขึ้น พระเจ้าแผ่นดินตกพระไทยตื่นแลเห็นพระมะเหษีไม่มีผม จึงลุกขึ้นตรัสถามว่าเหตุไฉนผมจึงไม่มีดังนี้เล่า พระมะเหษีกราบทูลว่าใช่จะเปนแต่ข้าพเจ้า แม้พระองค์ก็เปนดังข้าพเจ้าเหมือนกัน จึงพระแผ่นดินยกพระหัถขึ้นลูบบนพระเศียรก็มิได้พบพระเกษา ตกพระไทยไม่เปนสมประดี จึงตรัสว่าเหตุไฉนจึงมาเปนเช่นนี้ได้ ในขณะนั้นทอดพระเนตร์ไป เห็นสาวสนมกรมในศีศะโล้นไม่มีผมเลยแต่สักคนเดียว พระเจ้าแผ่นดินทรงพระกันแสงเสียพระไทยตรัสว่า ชะรอยจะเปนด้วยเวรกรรมที่เราฆ่าพระสงฆ์มากมายนัก บาปนั้นมาตามทัน จึงบันดานให้เปนไปดังนี้ จึงมีรับสั่งกำชับห้ามปรามว่าอย่าให้ฝ่ายในพูดจาถึงเรื่องโกนผมให้ขุนนางฝ่ายหน้ารู้เหตุ ข้าราชการใหญ่น้อยจะพากันกำเริบร้าวราน แลหาเหตุว่าเพราะเรามิได้ตั้งอยู่ในยุติธรรม จึงบันดานอุปัติเหตุให้เปนปรากฎดังนี้ แล้วพระองค์ก็เสด็จออกยังที่ว่าราชการ
ฝ่ายพวกขุนนางข้าราชการใหญ่น้อยฝ่ายน่าตามเคยถึงเวลาเข้าเฝ้าพากันไม่มีผมศีศะโล้นไปทุกคน ต่างคนก็ทำหนังสือขึ้นถวายพระเจ้าแผ่นดินตามมูลเหตุที่เปนการปลาดนั้น
/*352ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดิน เมื่อได้เห็นขุนนางทั้งหลายไม่มีผมก็ทรงนิ่งอยู่ พวกขุนนางจึงกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบเปนที่อรรศจรรใจที่สุดอยู่ดี ๆ เมื่อคืนนี้ พวกข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลายผมหายไปหมดสิ้นด้วยกันดังนี้ ไม่ทราบว่าจะเปนด้วยเหตุใด
พระเจ้าแผ่นดินทรงรับหนังสือที่ขุนนางถวายแล้ว ลงจากพระที่นั่งเสด็จมาทอดพระเนตร์ดูพวกขุนนาง เห็นแล้วจึงตรัสว่าเราแลพระมะเหษีนางในทุกคนก็เปนดังนี้ด้วยกันทั้งสิ้น แต่จะเปนด้วยเหตุผลประการใดก็รู้ไม่ได้ ตรัสดังนั้นแล้วก็ทรงพระกันแสง พวกขุนนางข้าราชการใหญ่น้อยทั้งปวงก็พากันร้องไห้ทุกคน พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งว่าตั้งแต่นี้ต่อไปเบื้องน่าเปนอันขาด อย่าได้ฆ่าพระสงฆ์อีกเลย ตรัสดังนั้นแล้วก็เสด็จขึ้นประทับบนพระที่นั่ง พวกข้าราชการใหญ่น้อยซ้ายขวาก็เฝ้าอยู่ตามตำแหน่ง
ฝ่ายขุนนางองครักษ์พนักงาน จึงประกาศว่าท่านผู้ใดมีธุระด้วยกิจราชการอันใดจงกราบทูลเถิด ถ้าไม่มีราชการแล้วจะได้เสด็จกลับฝ่ายใน จึงขุนนางฝ่ายทหารกรมม้ากราบทูลขึ้นว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ พวกข้าพระพุทธเจ้าได้เที่ยวลาดตระเวรรอบกำแพงพระนคร เมื่อคืนนี้มีผู้ร้ายลักสิ่งของ ๆ ราษฎรหามตู้มาทิ้งไว้พวกผู้ร้ายหลบหนีจับหาได้ไม่ ได้แต่ม้าขาวกับตู้ ๆ หนึ่งที่พวกอ้ายผู้ร้ายทิ้งไว้ จึงพระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งให้ยกตู้เข้ามาถวายเพื่อจะทอดพระเนตร์ พวกขุนนางนายทหารก็ให้ทหารไปยกตู้เข้ามาในพระราชวัง
/*353ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่ในตู้จิตร์ใจไม่เปนสมประดีตัวสั่นขวัญหนีดีฝ่อ พูดว่าเราไปถึงพระเจ้าแผ่นดินจะพูดว่ากะไร เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าพระอาจาริย์อย่าบ่นไปเลย ข้าพเจ้าจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว หากเปิดตู้ออกเห็นพวกเราจะต้องคำนับยกพวกเราว่าเปนครู ครั้นแล้วพวกขุนนางนายทหารจึงกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่าตู้นั้นยกเข้ามาแล้ว จึงพระเจ้าแผ่นดินรับสั่งให้เปิดตู้ พวกขุนนางก็ช่วยกันงัดกุญแจเปิดออก โป๊ยก่ายทะลึ่งออกมาก่อน พวกขุนนางทั้งหลายเห็นโป๊ยก่ายก็พากันตกตลึงพูดไม่ออก แลเห็นเห้งเจียพยุงพระถังซัมจั๋งออกจากตู้ ซัวเจ่งก็เก็บถุงย่ามแลเข้าของตามกันออกมา โป๊ยก่ายแลเห็นขุนนางนายทหารถือม้าขาวอยู่ ก็ตรงเข้ามาร้องตวาดว่าม้าของเราเองจงเอามาให้เราโดยเร็ว พวกขุนนางตกใจล้มคว่ำลงกับพื้น อาจาริย์กับศิษย์ทั้งสี่คนก็ยืนอยู่ตรงน่าพระที่นั่ง ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินเห็นคนทั้งสี่เปนพระสงฆ์ก็ลงจากพระที่นั่ง พร้อมด้วยพระมะเหษีแลนางกำนันฝ่ายใน ทั้งพวกขุนนางข้าราชการฝ่ายน่า ก็คุกเข่าลงนมัศการกราบไหว้ทุก ๆ คนแล้ว จึงสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งถามว่า พระผู้เปนเจ้าทั้งสี่มาจากประเทศใดเมืองใดจึงได้มาถึงนี่ ฝ่ายพระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า อาตมภาพอยู่เมืองใต้ถังทิศตวันออก สมเด็จพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้อาตมภาพไปไซทีนมัศการพระพุทธเจ้า ขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งถาม/*354ว่าท่านมาแต่เมืองไกลเหตุใดจึงได้เข้าไปอยู่ในตู้ดังนี้เล่า พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า อาตมภาพได้ทราบว่ามหาบพิธทรงอะธิฐานไว้ว่า ถ้าพบปะพระสงฆ์ก็จะให้ฆ่าเสีย เพราะฉะนั้นอาตมภาพไม่อาจจะเข้ามาในเมืองเวลากลางวัน ครั้นมาถึงในเมืองเข้าอาไศรยร้านเตี้ยมก็ยังวิตกว่าผู้คนพลุกพล่าน จะรู้เห็นว่าพวกอาตมภาพเปนพระสงฆ์ จึงอุบายเข้าอาไศรยช่อนตัวอยู่เสียในตู้ดังนี้ ก็บังเอินมีพวกโจรกรรมลักหามเอาตู้ไป พวกขุนนางจึงได้จับเอาตัวมาดังนี้ บัดนี้ได้เข้ามาเฝ้าพระราชสมภารแล้ว ก็เปรียบประดุจว่าแหวกเมฆออกเห็นดวงพระจันทร์อันแจ่มแจ้งแล้ว ขอให้พระองค์ได้ทรงพระกรุณาแก่อาตมภาพปล่อยไปโดยสวัสดิ์เถิด เพื่อเปนพระราชกุศลอันยิ่งใหญ่ของมหาบพิธพระราชสมภาร
สมเด็จพระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า ท่านเปนพระสงฆ์อันบริสุทธิ์มาจากเมืองบนมาได้ถึงเมืองนี้ ก็ย่อมมีอภินิหารบาระมีแก่กล้าเชี่ยวชาญเปนอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าไม่รู้สึกมิได้รับรองให้สมควรนั้น ขอพระผู้เปนเจ้าได้อนุญาตเถิด เมื่อปีที่ล่วงไปแล้วนั้น เปนเหตุด้วยพระสงฆ์มีความหมิ่นประมาทติเตียนข้าพเจ้าเปนข้ออยาบช้า ข้าพเจ้าจึงได้ตั้งสัจจาอะธิทฐานขอฆ่าพระสงฆ์หมื่นรูป ในเวลาคืนนี้บันดานให้ข้าพเจ้ากับขุนนางข้าราชการใหญ่น้อย แลพระมะเหษีนางกำนันพระสนมใน มีผมอันหายไปทุก ๆ คนดังนี้ ขอท่านได้กรุณาโปรดให้โอวาทสั่งสอน แก่ข้าพเจ้าทั้งหลายชายหญิงจะยอมเปนสา/*355นุศิษย์กระทำตามถ้อยคำแห่งท่าน โป๊ยก่ายได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น จึงพูดว่าแม้พระองค์จะยอมเห็นสานุศิษย์นั้น จะมีสิ่งของอันใดมาคำนับบูชาหรือ สมเด็จพระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า แม้ว่าท่านได้กรุณาอนุเคราะห์สั่งสอนแล้ว ข้าพเจ้าจะนำสิ่งของแก้วแหวนเงินทองมากระทำสักการบูชาโดยความเคารพอย่างยิ่ง เห้งเจียได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น จึงทูลว่าพระองค์จะตรัสไปทำไมถึงแก้วแหวนเงินทอง พวกข้าพเจ้าเปนสมณะไม่ยินดีในทรัพย์สมบัติเงินทอง มีความต้องการอยู่ก็แต่ที่จะขอให้พระองค์โปรดเปลี่ยนหนังสือเดินทาง พระราชทานอนุญาตให้ไปประเทศไซทีได้แล้ว ก็เปนพอใจสมแก่ความปราถนาของข้าพเจ้าทั้งหลาย อานิสงษ์ที่พระองค์ได้ทรงพระราชสงเคราะห์ หากจะบันดานให้บ้านเมืองของพระองค์มีความเจริญยิ่งยืนอยู่สิ้นกาลนานในฝ่ายน่า สมเด็จพระเจ้าพระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานจ้ดเครื่องโต๊ะแจถวาย ครั้นเสร็จแล้วก็ทรงเคารพพร้อมกันทั้งขุนนางข้าราชการฝ่ายใน แลฝ่ายน่าทรงนับถือว่าเปนผู้วิเศษบริสุทธิ์ประเสริฐ ครั้นแล้วก็ทรงประทับตราเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ถวายให้พระถังซัมจั๋งไป พระเจ้าแผ่นดินจึงขอให้พระถังซัมจั๋งเปลี่ยนนามแผ่นดินให้เสียใหม่ เห้งเจียจึงทูลว่านามเมืองของพระองค์ก็ดีอยู่แล้ว ขัดแต่อักษรที่ว่าทำลายนั้นไม่ดี ควรจะแปลงเปลี่ยนให้เรียกว่าเมืองรักษาธรรม หากจะเปนศิริมงคลแก่พระองค์แลพระวงษานุวงษ์ข้าราชการแลราษฎรทั้งหลาย จะมีแต่ความศุขความ/*356เจริญอันยิ่ง สมเด็จพระเจ้าแผ่นดินได้ฟังดังนั้น มีพระไทยโสมนัศยินดีเปนที่ยิ่ง ทรงกระทำความเคารพขอบคุณเปนอันมาก แล้วจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานรถจัดรถเพื่อจะได้ส่งพระถังซัมจั๋ง ครั้นเจ้าพนักงานจัดรถเสร็จแล้ว ก็เชิญพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามขึ้นนั่งรถ พระเจ้าแผ่นดินกับข้าราชการฝ่ายน่าฝ่ายใน ก็ตามส่งไปจนนอกพระนคร แล้วก็พากันกลับเข้าเมือง
ฝ่ายอาจาริย์กับศิษย์ ครั้นออกจากเมืองรักษาธรรมแล้ว พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้ามีความโสมนัศยินดียิ่งนัก จึงสรรเสริญเห้งเจียว่าคิดการครั้งนี้กระทำให้สำเร็จประโยชนได้สองฝ่าย ซัวเจ๋งถามว่าพี่ไปหาช่างโกนผมที่ไหนมา กระทำการให้ทันแก่ความต้องการได้รวดเร็วดังนี้ เห้งเจียจึงเล่าให้ฟังตามที่ได้กระทำมาทุกประการ อาจาริย์กับศิษย์ได้ฟังเห้งเจียเล่า ก็พากันหัวเราะทุกคน เวลากำลังเดินอยู่นั้น แลไปข้างหน้าเห็นภูเขาสูงเทียมเมฆขวางน่าอยู่ พระถังซัมจั๋งยอม้าให้หยุด ชี้บอกว่าสานุศิษย์จงดูข้างน่านั้น มีภูเขาสูงพวกเราจงระวังให้ดี เห้งเจียได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้น จึงพูดว่าพระอาจาริย์จงวางใจเถิด ข้าพเจ้าจะป้องกันรักษามิให้เปนอันตราย พระถังซัมจั๋งพูดว่าท่านอย่าว่าไม่เปนไร อาตมคิดดูที่ยอดเขาสูงนั้นมีหมอกฟุ้งขึ้นสำแดงอาการว่าเปนไอร้าย ใจฅออาตมภาพไม่สบายให้หวาดหวั่น เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าพระอาจาริย์เห็นจะลืมพระคาถาของพระโอเซ้าเสียแล้วหรือ พระถังซัมจั๋งว่ายังจำได้ไม่ลืม /*357เห้งเจียว่าถึงจำได้ก็จริงแต่คำอรรถ คาถาสี่บทนั้นเห็นจะจำไม่ได้ พระถังซัมจั๋งถามว่าคาถาสี่บทนั้นอย่างไร เห้งเจียจึงอ่านคำอรรถขึ้นว่า ฮุดตัวเล่งซัวบ๊อกอ้วนคิ้ว เล่งซัวจี๊ตัวนี้ซิบเท้า นั้ง ๆ อู่ไก๋เล่งซัวถะเอ้ซีว บทที่หนึ่งแปลว่าพุทธอยู่ยังเขาเล่งซัวอย่าหาไกล บทสองว่าเขาเล่งซัวอยู่ที่หัวใจท่าน บทที่สามว่าทุกๆคนก็มีเจดีย์เล่งซัว บทที่สี่ว่าหากได้ดีก็บวชให้เจดีย์เล่งซัว พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่ามิใช่จะไม่รู้เมื่อไร แม้ว่าเราทั้งหลายอาไศรยคาถาสี่บทนี้ รักษาธรรมร้อยหมื่นคำภีร์ก็จะต้องรักษาจิตร์เปนต้น เห้งเจียพูดว่าการทั้งนั้นไม่ต้องแสดง จิตร์บริสุทธสว่างไส จิตร์สำรวมลงเปนหนึ่ง สาระพัดจะไสสอาดทั้งสิ้น ถ้าปล่อยให้เคลื่อนคลาดเพราะความเกียจคร้าน ร้อยพันหมื่นปีก็จะไม่สำเร็จไต้ จะต้องอาไศรยความตั้งจิตร์ตรงอย่างเดียว วัดลุ่ยอิมยี่ก็อยู่ต่อจักษุนั้นเอง ทำจิตร์ครั่นคร้ามหวั่นหวาดสทกสท้านอยู่เหมือนอาจาริย์ดังนั้น มรรคผลก็ไกลวัดลุ่มอิมยี่ก็ไกล อาจาริย์อย่ามีความสงไสยเคลือบแคลง จงตั้งจิตร์ตามข้าพเจ้าไปเถิด พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงให้ฟังดังนั้น จิตร์ใจก็ค่อยสว่างหายความวิตกวิจารณ์ทุกข์ร้อน อาจาริย์กับศิษย์สี่คนก็ตั้งหน้าพากันเดินไป มาประเดี๋ยวก็ขึ้นเขา เวลากำลังเดินอยู่ก็ได้ยินเสียงลมพัดมาดังอู้ ๆ พระถังซัมจั๋งตกใจร้องว่าลมเกิดแล้ว เห้งเจียพูดว่าลมก็มีต่าง ๆ กันทั้งสี่ฤดูจะวิตกหวั่นหวาดกลัวอะไรแก่ลมเล่า พูดยังไม่ทันจะขาดคำลง แลไปก็เห็นหมอกที่ยอดเขาฟุ้งขึ้นออกกลุ้ม เห้งเจียร้องว่าอย่าวุ่นวายนิมนต์/*358อาจาริย์ลงจากม้าก่อน น้องทั้งสองคอยรักษาอาจาริย์ไว้ให้ดีพี่จะไปดูก่อนจะมีเหตุร้ายดีประการใด เห้งเจียเหาะขึ้นไปกลางอากาศเอามือป้องหน้าเหนือคิ้ว สอดตาพิเคราะห์ดูลงไปที่เนินเขา ก็เห็นที่ข้างเพิงเขาที่ลาดมีปิศาจยักษ์ใหญ่นั่งอยู่ท่ามกลาง ปิศาจน้อย ๆ ห้าหกสิบตน ปิศาจยักษ์กำลังเป่ามนต์แผลงฤทธิ์พ่นเปนหมอก เห้งเจียคิดว่าถ้าเราจะเอาตะบองกระทุ้งถูกมันตายก็จะได้ แต่หากจะเปนที่คะระหาติเตียนได้ว่าเราลอบทำร้ายเขา ไม่กล้าสู้ตรงหน้า อย่าเลยเราจะกลับไปให้โป๊ยก่ายมาต่อสู้แก่มันดูก่อน แม้ว่าโป๊ยก่ายจะไม่พอใจมารบสู้แก่ปิศาจ เราก็จะหาอุบายให้มาจงได้ คิดดังนั้นแล้วก็ลดลงยังพื้นเดินมาหาอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียกลับมา จึงถามว่าท่านไปดูที่เกิดหมอกนั้น ได้เห็นว่ามีเหตุดีหรือร้ายประการใด เห้งเจียบอกว่าข้าพเจ้าไปดูโดยละเอียดแล้วไม่มีเหตุร้ายอะไรที่ไหน พระถังซัมจั๋งพูดว่าเห็นจะเปนดังนั้นจริง ดูความหวาดหวั่นได้ค่อยคลายลงแล้ว เห้งเจียหัวเราะพูดว่าข้าพเจ้าเคยพิจารณาเหตุการเนือง ๆ ก็ไม่ใคร่จะผิด มาครั้งนี้ดูก็ผิดไปมาก ที่หมอกลมเกิดนั้น หากจะมีปิศาจร้ายอะไรสักอย่างหนึ่ง อันที่จริงก็หาใช่ไม่ พระถังซัมจั๋งถามว่าไม่ใช่ยักษ์ร้ายก็จะเปนอะไรเล่า เห้งเจียตอบว่าที่ข้างน่านั้นไม่สู้ไกลมีหมู่บ้านคนใจบุญให้ทาน ที่หมอกขึ้นขาวนั้นคือเขาหุงเข้านึ่งขนมต้มแกงถวายพระสงฆ์ จึงมีไอควันฟุ้งขึ้นดังนั้น
/*359โป๊ยก่ายได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้น จึงมาจับมือเห้งเจียกระซิบถามว่า พี่ไปกินมาอิ่มแล้วหรือ เห้งเจียบอกว่าได้กินบ้างแต่ยังไม่อิ่มเพราะกับเข้าเขาทำมันเค็มมากไปจึงกินไม่ได้มาก โป๊ยก่ายพูดว่าตามทีเถิดถึงจะเค็มก็ไม่ว่า ขอให้ข้าพเจ้ากินให้อิ่มท้องก็แล้วกัน เห้งเจียถามว่าเจ้าอยากจะกินหรือ โป๊ยก่ายตอบว่าอย่างนั้นซี ท้องข้าพเจ้าออกจะหิวอยากจะไปกินได้หรือไม่ เห้งเจียพูดว่าบุราณท่านย่อมว่า บิดายังอยู่ไม่ควรจะทำล่วงเกิน อธิบายว่าพระอาจาริย์ยังอยู่นี่เราจะล่วงไปก่อนได้หรือ โป๊ยก่ายหัวเราะว่าหากพี่ไม่พูดขึ้นข้าพเจ้าก็จะไปได้ เห้งเจียว่าเอาเถอะพี่จะไม่พูดเจ้าจะทำอย่างไรไปให้ได้ โป๊ยก่ายเข้าใจมีอุบายมาก จึงเดินมาที่ตรงหน้าอาจาริย์แล้วพูดว่า พระอาจาริย์พี่เห้งเจียแกบอกว่าที่ข้างหน้านั้น มีบ้านคนใจบุญสุนทานเลี้ยงพระ พระอาจาริย์จงดูม้าไว้ข้าพเจ้าจะไปดูบางทีจะมีหญ้า ถ้ามีข้าพเจ้าก็จะเกี่ยวมาให้ม้ากินจะไม่เสียเวลา ๆ นี้หมอกนั้นก็สงบแล้ว อาจาริย์รอนั่งสักประเดี๋ยว ข้าพเจ้ากลับมาแล้วพระอาจาริย์จึงเข้าไปบิณฑบาตฉันต่อทีหลัง พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นก็มีความยินดี จึงพูดว่าไปมาเร็ว ๆ จงระไวระวังไห้มาก ๆ อย่าประมาท โป๊ยก่ายดีใจหัวเราะแล้วก็ออกเดิน เห้งเจียเดินตามไปสั่งว่า ที่บ้านเลี้ยงพระสงฆ์นั้น ล้วนแต่รูปร่างงาม ๆ รูปร่างไม่อยาบช้าเช่นรูปเจ้า น้องจงแปลงกายให้สวยงามไปจึงจะดี โป๊ยก่ายก็เชื่อเห้งเจียจึงเดินเข้าแอบที่ฉวากเขา ร่าย/*360พระเวทคาถาแปลงกายเปนพระสงฆ์องค์หนึ่ง รูปร่างต่ำเตี้ยท้องโตมือถือประคำเดินมาปากก็ภาวนาพลาง แต่หาใช่พระธรรมไม่ บ่นว่าบ้านคนใจบุญเลี้ยงพระสงฆ์เท่านั้น
ฝ่ายปิศาจ เรียกลมเรียกหมอกกลับแล้วก็สั่งบริวารให้ไปตั้งกองสกัดปากทางใหญ่ คอยคนเดินทางมาถึงที่นั่นจะได้จับเอาตัวไว้
ฝ่ายโป๊ยก่ายรื่นเริงในใจเดินมาประเดี๋ยวหนึ่งก็ถึงที่พวกปิศาจตั้งกองสกัดอยู่ พวกปิศาจแลเห็นก็กรูกันเข้าล้อมจับโป๊ยก่าย ๆ ร้องว่าไว้ให้เรากินของเลี้ยงพระสงฆ์ก่อน พวกปิศาจถามว่าจะไปกินเลี้ยงที่ไหน โป๊ยก่ายพูดว่าพวกบ้านแกเลี้ยงพระสงฆ์มิใช่หรือ พวกปิศาจว่าเจ้ายังไม่รู้สึกพวกเราจะมาคอยกินเนื้อพระสงฆ์ ใครจะเลี้ยงพระสงฆ์ที่ไหน พวกปิศาจสำแดงเหตุต่อไปว่า พวกเราสำเร็จภาคเปนเซียนอยู่ในที่นี้ ตั้งใจคอยจับพระสงฆ์เอาไปถึงที่อยู่แล้วล้างใส่กะทะต้มให้สุกจะได้สู่กันกิน เจ้ากลับจะมากินเครื่องเลี้ยงอีกหรือ โป๊ยก่ายได้ฟังปิศาจพูดดังนั้นก็ให้คิดแค้นเห้งเจียว่า อ้ายเป๊กเบ๊อุนคนนี้ไม่มีดีจริง ๆ มันหลอกเราว่าที่ตรงนี้เขาเลี้ยงพระสงฆ์ อันความจริงก็คือที่รังปิศาจนั้นเอง พวกปิศาจก็รีบจับดึงไป โป๊ยก่ายทนไม่ได้ก็กลับเปนรูปเดิม ชักคราดเหล็กออกสับฟาดถูกพวกปิศาจแตกกระจัดกระจายไปทั้งสิ้น พวกปิศาจบริวารก็วิ่งไปบอกแก่นายของตนว่า บัดนี้มีพวกพระสงฆ์องค์หนึ่งเดินมา พวกข้าพเจ้าเข้าจับไว้แล้ว จะเอามาต้มแกงกินเนื้อมัน ไม่รู้เลยว่ามันแปลงกายได้ มันมีอาวุธไล่สับฟันพวกข้าพเจ้าต้านทานไม่ไหวต้องหลบหนี
/*361ฝ่ายปิศาจใหญ่ได้ฟังข่าวบอกดังนั้นจึงถามว่า มันเปลี่ยนแปลงกายได้อย่างไร พวกบริวารบอกว่าแปลงเปนรูปคนมีปากยาวใบหูใหญ่มีขนที่ท้ายทอยรุงรัง สองมือถือคราดเหล็ก พวกข้าพเจ้าเห็นมีกำลังวังชาเชี่ยวชาญมาก ก็พากันวิ่งหนีกลับมาบอกใต้อ๋องให้ทราบ ปิศาจใหญ่ได้ฟังก็จับเครื่องมือถือสากเหล็กอันหนึ่งเดินออกไป เห็นโป๊ยก่ายรูปร่างอยาบคายน่าเกลียด จึงร้องตวาดถามว่าเจ้ามาจากไหน ชื่อเรียงเสียงไรบ้านช่องอยู่ที่ไหนจงรีบบอกมาโดยเร็ว เราจะยกชีวิตร์ให้เจ้า โป๊ยก่ายได้ฟังก็หัวเราะแล้วตอบว่า อ้ายลูกแก้วเองจำปู่ตาไม่ได้แล้วหรือ เราคือเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง พระอนุชาของพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ นามเราชื่อว่าตือโป๊ยก่ายเจ้าไม่รู้หรือ ปิศาจว่าอ่อเจ้าเข้าเปนสานุศิษย์ถังซัมจั๋งหรือข้าเข้าใจแล้ว เราได้ยินว่าเนื้อถังซัมจั๋งกินอร่อยนัก เจ้าอย่าหนีไปจงดูสากเหล็กนี้ก่อน โป๊ยกายได้ยินดังนั้นก็เกรียมตัวเข้มแข็งแล้ว ก็เฃ้ารบกับปิศาจ ๆ ก็ร้องให้บริวารล้อมจับโป๊ยก่าย พวกบริวารปิศาจได้ยินนายสั่งดังนั้น ก็เข้ากลุ้มรุมกันอยู่
ฝ่ายเห้งเจียยืนอยู่ข้างหลังพระอาจาริย์นึกถึงโป๊ยก่ายเผลอไปก็หัวเราะขึ้น ซัวเจ๋งถามว่าพี่หัวเราะอะไรที่ไหน เห้งเจียบอกว่าอ้ายโป๊ยก่ายอ้ายชาติตะกละ ได้ยินพูดถึงของกินมันก็อยาก พี่จึงหลอกให้มันไป ๆ ก็นานแล้วยังไม่เห็นกลับมา หากว่ามันรบกับปิศาจได้ไชยชำนะก็คงกลับมาก็จะมีความชอบว่ารบชะนะปิศาจ ถ้าหาก/*362มันแพ้แก่ปิศาจ ๆ จับไปได้ไม่รู้ว่ามันจะบ่นด่าพี่สักกี่กะบุง เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วจึงกำชับซัวเจ๋งว่าน้องอย่าพูดให้อาจาริย์รู้เหตุ พี่จะไปตามดูโป๊ยก่ายจะเปนประการใด เห้งเจียสั่งซัวเจ๋งแล้ว ก็ถอนขนที่ท้ายทอยออกหนึ่งเส้น เสกให้เปนรูปเห้งเจียปลอมนั่งอยู่ข้างหลังอาจาริย์ แล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศแลไปดูเห็นพวกปิศาจกำลังล้อมโป๊ยก่ายอยู่ท่ามกลาง เพลงอาวุธดูถ้าจะเกะกะไม่ได้การ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ลดลงกับพื้นร้องบอกโป๊ยก่ายว่าพี่มาแล้วอย่าวิตก โป๊ยก่ายได้ยินเสียงก็จำได้ว่าเห้งเจีย ก็เกิดกำลังขึ้นทันทีตรงเข้าฟาดฟันโดยความกล้าหาญ ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องเห็นโป๊ยก่ายรบรุกกระชั้นเข้ามารอรับไม่อยู่ก็พาพวกบริวารถอยหนีไปยังสำนัก เห้งเจียเห็นปิศาจพ่ายแพ้ไปแล้วก็มิให้โป๊ยก่ายเห็นตัวเลยเหาะกลับยังที่ โป๊ยก่ายมีไชยชะนะปิศาจแล้วก็กลับมาหาอาจาริย์ ปากจมูกน้ำมูกน้ำลายไหลยืดยาดเปนฟอง เหงื่อก็ไหลออกโซมตัวหายใจกระหืดกระหอบวิ่งกลับมาถึงร้องเรียกอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงถามว่า โป๊ยก่ายไปเกี่ยวหญ้าม้าทำไมจึงมีกิริยาวุ่นวายกลับมาดังนี้ โป๊ยก่ายทิ้งคราดลงกับพื้นแล้วทุบอกกระทืบเท้าพูดว่า พระอาจาริย์จะพูดออกมาก็อายตาย พี่เห้งเจียแกทำหลอกข้าพเจ้าว่า ข้างน่านั้นมีบ้านคนใจบุญ ที่มีหมอกขึ้นขาวนั้นคือเขาต้มหุงนึ่งขนมถวายพระสงฆ์ ในท้องข้าพเจ้ามีความหิวโหยคิดจะได้กินก่อนจึงได้เอาเหตุหญ้านั้นเปนประธาน ไม่รู้เลยว่าเปนที่ปิศาจ มันพากันล้อม/*363ข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าบุกบั่นสู้รบกับปิศาจพักหนึ่ง หากไม่มีพี่เห้งเจียตามไปร้องเรียกให้เกิดกำลัง ที่ไหนเลยข้าพเจ้าจะลอดพ้นแหอวนมาได้ เห้งเจียยืนอยู่ข้างหลังหัวเราะแล้วพูดว่า อ้ายชาติหมูพูดเลอะเทอะ หากเจ้าไปเที่ยวทำหัวขะโมยเอาความร้ายมาใส่ให้ผู้อื่นดังนั้นหรือ ข้านั่งเฝ้ารักษาพระอาจาริย์อยู่ยังไม่ได้เคลื่อนที่ไปข้างไหน พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าเห้งเจียนั่งอยู่กับอาตมที่นี่ ทำไมจึงว่าเขาไปข้างไหน โป๊ยก่ายกระโดดมาพูดว่าพระอาจาริย์ไม่เข้าใจ พี่เห้งเจียแกมีตัวแทนได้ พระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียว่ามีตัวแทนได้จริงดังนั้นหรือ เห้งเจียไม่กล้าจะปดจึงว่าจริง ข้าพเจ้าเห็นว่าปิศาจไม่สู้รุนแรงมันไม่สามารถจะทำร้ายพวกเราได้ จึงหลอกให้โป๊ยก่ายไปก่อน เห้งเจียพูดแล้วจึงเรียกโป๊ยก่ายสั่งว่า จะมอบให้น้องเปนคนตรวจดู พวกเราจะรักษาป้องกันอาจาริย์ ข้ามที่ดุร้ายฉุกเฉินดังคุมพลทหารฉนั้น โป๊ยก่ายถามว่าคุมพลทหารอย่างไร ข้าพเจ้ายังไม่สู้เข้าใจแน่ขอพี่ชี้แจงให้เข้าใจก่อน เห้งเจียพูดว่าน้องต้องออกน่าเช่นทหารทัพน่าน่าทางแลนำพล บางทีจะมีผีแลยักษ์ร้ายมากั้นกางน้องเข้ารบประทะน่าชะนะปิศาจได้จะคิดความชอบให้น้องเปนที่หนึ่ง โป๊ยก่ายได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็ตรึกตรองอยู่ในใจว่า ปิศาจนั้นฝีมือก็ไม่เกินเราไปได้ จึงรับแก่เห้งเจียว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะขอรับนำทางเอง เห้งเจียจึงนิมนต์อาจาริย์ขึ้นม้า ซัวเจ๋งหาบของตามหลังโป๊ยก่ายออกนำน่าเดินขึ้นเขา
/*364ฝ่ายปิศาจรบแพ้โป๊ยก่ายแล้วก็หนีกลับไปยังที่ ขึ้นนั่งบนแท่นหินไม่พูดจาว่ากะไร พวกบริวารจึงเข้ามาถามว่า ทุก ๆ ครั้งออกไปกลับเข้ามาย่อมมีความรื่นเริง วันนี้กลับเข้ามาทำไมจึงมีแต่ความโศกเศร้าดังนี้ ปิศาจใต้อ๋องจึงพูดแก่บริวารว่า เราเคยทุก ๆ ครั้งออกไปเที่ยวตามภูมิ์เขาไม่ว่ามะนุษย์หรือสัตว์ คงได้กินเนื้อเล่นตามสบายใจ วันนี้เราออกไปบังเอิญไปพบคนซึ่งคู่ต่อสู้กัน พวกบริวารถามว่า คู่ต่อสู้แก่ใต้อ๋องนั้นคือใครที่ไหน ปิศาจใต้อ๋องบอกว่าคือสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง อยู่เมืองใต้ถังจะไปอาราธนาพระไตรปิฎกธรรมณประเทศไซที คนนั้นชื่อว่าตือโป๊ยก่าย ถือคราดเหล็กเปนอาวุธ เราต่อสู้ไม่ไหวจึงได้หนีมา เรายังมีความร้อนใจด้วยได้ยินว่าพระถังซัมจั๋งบวชเรียนบริสุทธิ์มาสิบชาติแล้ว หากผู้ใดได้กินเนื้อเธอก้อนหนึ่ง อายุจะยืนยาวไปได้ช้านาน เข้าใจว่าถ้าเธอมาถึงเขานี้ก็จะได้จับต้มกิน ไม่รู้ว่าเธอมีสานุศิษย์มีฝีมือเชี่ยวชาญดังนี้ พูดยังไม่ทันจะขาดคำลงในหมู่บริวารนั้นมีปิศาจตนหนึ่งพูดขึ้นว่า ใต้อ๋องพูดว่าจะใคร่กินเนื้อถังซัมจั๋งนั้นเห็นจะไม่สำเร็จ ปิศาจใต้อ๋องถามว่าทำไมจะไม่สำเร็จ ปิศาจน้อยตอบว่าหากสำเร็จได้พระถังซัมจั๋งก็จะมิได้มาถึงนี่ พวกปิศาจยักษ์ร้ายทั้งหลายในที่อื่น ๆ ก็คงจะกินเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งเธอมีศิษย์สามคน คนที่หนึ่งชื่อซึงหงอคง คนที่สามชื่อซัวเจ๋ง คนที่สองซึ่งมารบแก่ใต้อ๋องนั้นชื่อตือโป๊ยก่าย ใต้อ๋องถามว่าฝีมือซัวเจ๋งกับตือโป๊ยก่าย/*365ใครจะดีกว่ากัน พวกปิศาจบริวารบอกว่าแพ้กันไม่ไกล ใต้อ๋องถามว่าสองคนนี้กับเห้งเจียใครจะดีกว่ากัน ปิศาจบอกว่าข้าพเจ้าไม่อาจจะบอกได้ ซึ่งเห้งเจียนั้นมีฤทธาอานุภาพเชี่ยวชาญเปลื่ยนแปลงกายได้ต่างๆ เมื่อห้าร้อยปีก่อนเคยขึ้นไปบนสวรรค์ทำสงครามแก่เทพบุตรทั้งหลาย หมู่เทพยดาไม่มีผู้ใดจะต่อต้าน ทำไมใต้อ๋องจะอาจกินเนื้อถังซัมจั๋งได้ ปิศาจไต้อ๋องถามว่าเหตุใดเจ้าจึงรู้ได้โดยละเอียดดังนี้เล่า ปิศาจน้อยตอบว่า เดิมข้าพเจ้าเคยอยู่ที่เขาชื่อท่อซัวถ้ำซือท่อต๋อง ใต้อ๋องซือท่อคือพระยาสิงห์โตเธอไม่รู้ร้ายดีอยากจะกินเนื้อถังซัมจั๋ง ถูกมือเห้งเจียเอาตะบองเหล็กตีรุกเฃ้ามาในถ้ำ ประตูแลหลังหอน่าต่างหักพังทะลายละเอียดไปทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจึงได้หนีออกทางประตูข้างหลัง จึงได้รอดชีวิตร์มาอาไศรยอยู่กับใต้อ๋องจนทุกวันนี้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้ทราบเรื่องโดยละเอียดดังนื้ ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังบริวารชี้แจงให้ฟังดังนั้น ก็มีจิตร์หวาดหวั่นครั่นคร้าม ในขณะนั้นมีปิศาจน้อยตนหนึ่งพูดขึ้นว่า ใต้อ๋องอย่ามีความวิตกเลย แม้ว่าใต้อ๋องอยากกินเนื้อถังซัมจั๋งแล้ว ข้าพเจ้าจะคิดจับตัวให้จงได้ ใต้อ๋องถามว่าเจ้ามีสะติปัญญาความคิดอย่างไรจึงจะสามารถจับพระถังซัมจั๋งได้ ปิศาจน้อยตนนั้นจึงชี้แจงว่า ข้าพเจ้ามีกลอุบายอยู่ประการหนึ่งเรียกว่า ปุนเปียนบ้วนฮวยเก๋ย ปิศาจใต้อ๋องถามว่าแปลว่ากะไรจึงเรียกปุนเปียนบ้วยฮวยเก๋ย ปิศาจไต้อ๋องถามว่าแปลว่ากะไรจึงเรียก ปุนเปียนบ้วยฮวยเก๋ย ปิศาจน้อยตอบว่า ในหมู่บริวารของเรานี้ เรียกมาให้พร้อมกันแล้ว/*366เลือกคัดเอาสักสามคน ให้เข้าใจในการแปลงกายได้ แปลงปลอมให้เหมือนรูปใต้อ๋องทั้งสามคนแล้ว ถือสากเหล็กทั้งสามคน ไปคอยดักอยู่ตามทางให้คอยเข้ารบกับเห้งเจียคนหนึ่ง รบกับโป๊ยก่ายคนหนึ่ง รบกับซัวเจ๋งคนหนึ่ง สามคนแยกกันรบกับพี่น้องให้ออกคนละต่างหากกันแล้ว ฝ่ายใต้อ๋องอยู่กลางอากาศเอื้อมมีอลงมาจับเอากังซัมจั๋งไปจะยากอะไร เปรียบเห3ใอเ!ถา.) ของในถุงฉะนั้น ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี พูดว่าความคิดอันนี้ดีจริง ถ้าจับถังซัมจั๋งได้เราจะตั้งให้เปนเซียนฮ่องแม่ทัพน่า จึงสั่งให้ประชุมพวกบริวารในถ้ำมาพร้อมกัน คัดเลือกได้สามคนในการที่เปลี่ยนแปลงกายได้ จึงให้แปลงเปนใต้อ๋องถือสากเหล็กทั้งสามคน ให้ไปคอยดักซุ่มอยู่ตามทางเสร็จแล้ว
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งจิตใจก็ไสยบริสุทธิ์เดินตามหลังโป๊ยก่ายขึ้นเขามา เดินมาได้สักครู่ใหญ่ก็ได้ยินเสียงร้องตวาดด้วยเสียงอันดังตรงเข้ามาจะจับตัวพระถังซัมจั๋ง เห้งเจียแลไปที่ข้างทางเขาแลเห็นจึงร้องว่า ปิศาจยักษ์มาแล้วเหตุใหไม่รีบลงมือเล่า โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็ชักคราดออกฟาดฟันปิศาจ ๆ ก็ถือสากเหล็กเข้าต่อสู้แก่โป๊ยก่าย ต่างรบกันชุลมุนอยู่ที่ข้างเนินเขา แลเห็นปิศาจอิกตนหนึ่งอยู่ในพุ่มไม้ กระโดดออกมาร้องตวาดด้วยเสียงอันดังตรงเข้าไล่จับพระถังซัมจั๋ง เห้งเจียแลเห็นจึงร้องว่าโป๊ยก่ายทำไมจึงปล่อยให้ปิศาจมาจับอาจาริย์ดังนี้เล่า เห้งเจียจึงชักตะบองออกจากหูสกัดตีปิศาจ ๆ ก็ไม่พูดจาว่ากะไร ถือ/*367สากเหล็กเข้ารบกับเห้งเจียอยู่ที่ข้างทาง เห้งเจียกำลังรบอยู่ข้างนี้ก็ได้ยินเสียงข้างหลังเขามีปิศาจออกมาสกัดจับพระถังซัมจั๋งอิกตนหนึ่ง ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ จับพลองเหล็กออกไปสกัดไว้ ปิศาจปลอมก็เข้ารบกับซัวเจ๋งตามอุบายที่คิดกันไว้ รบกันชุลมุนวุ่นวายทั้งสามคน ปิศาจรบพลางล่อพลาง ซัวเจ๋งไล่ออกห่างพระถังซัมจั๋ง
ฝ่ายปิศาจไต้อ๋องอยู่บนอากาศ เห็นพระถังซัมจั๋งนั่งอยู่บนหลังม้าแต่ผู้เดียว จึงยื่นมีอลงมาจับรวบเอาพระถังซัมจั๋งไปได้ แล้วก็รีบเหาะกลับไปยังถ้ำ แล้วก็เรียกปิศาจน้อยที่คิดอุบายให้นั้น ให้เปนเรียนอองในทันใดนั้น
ฝ่ายปิศาจน้อยพูดถ่อมตัวว่า ข้าพเจ้าไม่สามารถจะเปนเซียนฮองได้ ปิศาจใต้อ๋องจึงพูดว่า เราได้ลั่นวาจาออกไปแล้วว่าจะตั้งให้ท่านเปนเซียนฮอง ดุจดังผ้าขาวยย้อมสีดำจะกลับได้ที่ไหน พวกเจ้าจงไปจัดแจงล้างหม้อแลกะทะให้สะอาด แล้วจงต้มถังซัมจั๋งให้สุกเราจะได้สู่กันกินคนละก้อน อายุพวกเราจะได้ยืนอยู่ตั้งหมื่นปีมิได้รู้จักแก่เฒ่า ปิศาจเซียนฮองจึงห้ามว่า อันพระถังซัมจั๋งนั้น ใต้อ๋องไม่ควรกิน ปิศาจใต้อ๋องพูดว่า ก็จับมาได้แล้วเหตุไฉนจะไม่ควรกินอิกเล่า ปิศาจเซียนฮองพูดว่า ถ้าใต้อ๋องจะกินเนื้อถังซัมจั๋งแล้วต้องระวัง คือโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไม่สู้กะไรนัก สำคัญที่สุดเพียงเห้งเจียนั้นร้ายแรงเหลือเกิน เธอรู้เข้าแล้วก็จะมารบแก่พวกเรา จะเอาตะบองเหล็กกะทุ้งยอดเขาให้ทะลุ ภูเขาก็จะแยกทะลายออกไปพวกเรา/*368ก็จะไม่มีที่อาไศรย ปิศาจใต้อ๋องจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นเราจะทำประการใดดี เซียนฮองจึงพูดว่า ถ้าหากตามความคิดของข้าพเจ้านั้น ต้องเอาถังซัมจั๋งไปมัดไว้กับต้นไม้ที่ลับหลังสวน รอสักสามวันถ้าสานุศิษย์เธอไม่มาตามแล้ว เวลานั้นเราจึงค่อยเอาถังซัมจั๋งมาต้มแกงกินให้สบายใจ ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังเซียนฮองแนะนำดังนั้นก็พลอยเห็นชอบไปด้วย จึงสั่งให้พวกบริวารเอาตัวถังซัมจั๋งไปไว้ที่หลังสวนตามความคิดของเซียนฮอง
++ฝ่ายพระถังซัมจั๋งต้องมัดธรมาอยู่กับต้นไม้ คิดขึ้นมาถึงตนก็ร้องไห้คร่ำครวญว่า สานุศิษย์เอ๋ยเจ้าทั้งสามมัวรบอยู่กับปิศาจข้างโน้น เรามาต้องรับทุกข์เวทนาอยู่ข้างนี้ วันใดจะได้พบกันอีก คิดไปดูเห็นเราจะสิ้นชีวิตร์เสียในครั้งนี้เปนแน่ กำลังร้องไห้สอึกสอื้นอยู่ดังนั้น ได้ยินเสียงคนร้องเรียกถามอยู่บนต้นไม้ว่า ท่านพระสงฆ์ท่านมาแล้วหรือ พระถังซัมจั๋งร้องถามไปว่า ท่านที่มาเรียกถามนั้นอยู่ที่ไหนคือใคร คนนั้นจึงตอบว่าข้าพเจ้าคนตัดฟืนขาย ปิศาจมันจับมามัดไว้ได้สามวันแล้ว มันจะต้มกินเนื้อข้าพเจ้าวันใดก็ยังไม่รู้ พระถังซัมจั๋งพูดว่า ถึงท่านจะตายในวันนี้ก็ไม่มีห่วง เพราะจะตายไปแก่ผู้เดียวไม่เปนห่วงอะไร แต่อาตมจะตายไม่สดวก คนตัดฟืนถามว่าท่านเปนคนบวชเรียน แลเปนสงฆ์ทำไมจะตายไม่สดวกเล่า พระถังซัมจั๋งว่า อาตมจะไปไซทีอาราธนาพระธรรม เพราะได้รับคำสั่งของพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ให้ไปนมัศการพระพุทธเจ้ารับพระ/*369ไตรยปิฎกไปทำพิธีสวดแผ่กุศล ช่วยโปรดสัตว์ในเมืองนรกที่ไม่มีญาติให้พ้นทุกข์ อาตมภาพจะเอาชีวิตร์มาทิ้งเสียดังนี้ จะมิไม่สำเร็จประโยชน์อันใหญ่หรือ พวกผีที่ตายในการข้าศึกยังมิได้ผุดเกิดนั้น จะไม่ตั้งใจคอยหรือ จะเสียการไปทั้งสิ้นจะตายสดวกที่ไหนได้เล่า คนตัดฟืนจึงพูดว่า ท่านเปนสงฆ์ก็ห่วงถึงการดังนั้นก็จริงแล้ว แต่ข้าพเจ้าก็แสนจะช้ำใจ ด้วยตั้งแต่เล็กมาบิดาก็ตาย อยู่กับมารดาก็ขัดสนจนยาก ต้องตัดฟืนขายเลี้ยงชีวิตร์ตัวกับมารดาเท่านั้น ปีนี้มารดาอายุก็แปดสิบสามแล้ว มีแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวหาเลี้ยงมารดาอยู่ แม้ข้าพเจ้าตายเสียแล้วใครจะหาเลี้ยงต่อไปเล่า พระถังซัมจั๋งได้ฟังคนตัดฟืนก็ยิ่งมีความเศร้าโศกทวีมากขึ้นอิก จึงพูดแก่คนตัดฟืนว่า เมื่อคิดไปแล้วก็ยิ่งแสนเวทนา ท่านห่วงถึงมารดา ข้าพเจ้าห่วงถึงเจ้านายที่มีพระคุณอันยิ่ง พูดดังนั้นแล้วก็พากันร้องไห้ไม่หยุดทั้งสองคน
ฝ่ายเห้งเจียรบกับปิศาจที่เนินเขา ปิศาจแพ้แล้วก็หลบหนีไป เห้งเจียหันกลับมาหาพระอาจาริย์ก็ไม่เห็นอาจาริย์ ยังเหลือแต่ม้ากับถุงย่าม เห้งเจียตกใจก็ยกหาบจูงม้าไปเที่ยวหาอาจาริย์ออกรอบเขาก็มิได้พบปะอาจาริย์ แลไปเห็นโป๊ยก่ายกะหืดกะหอบมาถามว่า พี่ร้องเรียกข้าพเจ้าหรือ เห้งเจียบอกว่าอาจาริย์หายไปข้างไหนก็ไม่รู้ น้องได้พบปะบ้างหรือไม่ โป๊ยก่ายบอกว่าข้าพเจ้าตั้งใจเปนสานุศิษย์พระถังซัมจั๋งมา พี่หลอกตั้งให้ข้าพเจ้าเปนนายทหารน่า ใต้เจียงกุน/*370อะไรก็ไม่รู้ ข้าพเจ้าก็ตั้งใจออกกำลังไม่คิดแก่ชีวิตร์รบแก่ปิศาจจนมันพ่ายแพ้ไปแล้วจึงได้กลับมานี่ อาจาริย์นั้นพี่กับซัวเจ๋งเฝ้ารักษาอยู่ บัดนี้หายไปจะกลับมาถามข้าพเจ้า ๆ จะรู้ว่ากะไร พูดยังไม่ทันขาดคำก็แลเห็นซัวเจ๋งกลับมา เห้งเจียจึงถามซัวเจ๋งว่าพระอาจาริย์ไปข้างไหน ซัวเจ๋งพูดว่าพี่ทั้งสองเซ่อปล่อยให้ปิศาจมาจับอาจาริย์ ข้าพเจ้าออกต้านทานรบแก่ปิศาจ พระอาจาริย์ก็นั่งอยู่บนหลังม้า เห้งเจียได้ฟังกระทืบเท้าแล้วพูดว่า พวกเราถูกอุบายของปิศาจเสียแล้ว ซัวเจ๋งถามว่ากลอุบายอะไร เห้งเจียพูดว่า กลอย่างนี้เรียกว่าแบ่งแยกดอกสารพี มันทำอุบายฬ่อเราพี่น้องให้รบแยกกันออกพ้นไปแล้ว มันจึงเข้าจับพระอาจาริย์เราไป แต่คงจะอยู่ในภูเขานื้เอง เราพากันไปเที่ยวค้นหาอย่าให้ช้า พูดดังนั้นแล้วทั้งสามคนก็พากันเที่ยวค้นหา เดินมาก็เห็นที่ตีนเขามีประตูถ้ำ บนประตูมีศิลาจารึกอักษรใหญ่แปดอักษรคือเขาอิ้มบู้ซัว ถ้ำจี๊ขี้เลียนฮ่วนต๋อง เห้งเจียจึงบอกให้โป๊ยก่ายลงมือ ที่ในถ้ำนี้เปนที่ปิศาจอาไศรย์อยู่เปนแน่แล้ว อาจาริย์ก็คงจะถูกมันขังอยู่ในนี้ด้วย โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้น ก็เอาคราดเหล็กสับเข้าที่ประตูถ้ำ กระชากทลายออกเปนรูใหญ่แล้ว จึงตะโกนเรียกว่าอ้ายพวกมารร้าย มึงจงรีบเอาอาจาริย์กูออกมาส่งโดยเร็ว หาไม่ชีวิตร์มึงจะเปนอันตราย
ฝ่ายพวกปิศาจที่เฝ้าประตู ก็ตกใจวิ่งเข้าไปบอกปิศาจใต้อ๋อง ๆ ตกใจพูดว่าไม่รู้ว่าคนไหนมาพังประตูถ้ำ ปิศาจเซียนฮองพูดว่า ไว้/*371ข้าพเจ้าจะออกไปดูจะเปนประการใดแน่ ปิศาจเซียนฮองก็วิ่งออกมาถึงประตู แลไปดูก็เห็นโป๊ยก่ายกำลังแผลงอิทธิฤทธิ์อยู่ จึงร้องบอกแก่ปิศาจใต้อ๋องว่าไม่ต้องวิตก คืออ้ายตือโป๊ยก่ายไม่สู้กะไรนัก วิตกกลัวอยู่แต่ซึงเห้งเจียเท่านั้น โป๊ยก่ายยืนอยู่ริมนั้น ได้ยินปิศาจพูดจึงบอกแก่เห้งเจียว่า พี่มันไม่กลัวข้าพเจ้ามันกลัวแต่พี่เท่านั้น พี่จงมาแผลงฤทธิ์ให้มันเห็นเถิด อาจาริย์เราคงจะอยู่ในนี้เปนแน่แล้ว เห้งเจียเข้ามาใกล้ร้องด่าว่าอ้ายพวกสัตว์เดระฉานมารร้าย ปู่มึงคือซึงเหงเจียอยู่นี่มึงจงรีบส่งอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็วเถิด จะได้ยกโทษที่มึงทำผิดให้แก่พวกมึง
ฝ่ายปิศาจเซียนฮอง เมื่อได้ยินแลได้เห็นเห้งเจียดังนั้นก็ตกใจบอกว่าใต้อ๋องเห็นจะไม่เปนการแล้ว เห้งเจียนั้นมาถึงอีกคนหนึ่งแล้ว ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังปิศาจเซียนฮองบอกดังนั้น จึงพูดแก่ปิศาจเซียนฮองว่า เหตุนี้ก็เพราะเจ้าคิดกลอุบายจึงได้เกิดไภยร้ายเกี่ยวมาถึงบ้านเรือนดังนี้ ปิศาจเซียนฮองพูดว่าใต้อ๋องอย่าเพ่อร้อนใจ ข้าพเจ้าได้ทราบว่าซึงหงอคงนั้น เปนคนใจโอบอ้อมอารีกว้างขวางมีอัทยาไสยอารีมีฤทธิ์อานุภาพกว้างขวางก็จริง แต่เปนคนเสียยอไม่ได้คงจะผ่อนผันได้ เราทำศีศะปลอมเอาออกไปหลอกว่า อาจาริย์นั้นเรากินเสียแล้ว ขอความกรุณาพูดยกยอให้อ่อนหวานก็คงจะเชื่อ ถ้าเธอกลับไปแล้วพวกเราจึงค่อยกินเล่นให้สะบาย ถ้าหากหลอกไม่ได้เราจึงค่อยคิดต่อไป ปิศาจใต้อ๋องถามว่าเราจะได้ศีศะคนเก๊ที่/*372ไหนมาหลอกเขาเล่า เซียนฮองตอบว่าข้าพเจ้าจะทำเอาเอง พูดแล้วจึงไปเอาโคนไม้สนมาถากทำเปนศีศะคน แล้วเอาโลหิตสด ๆ มาใส่ไว้ในถาดแล้วให้ปิศาจบริวารยกออกไปที่ประตูถ้ำ ร้องเรียกว่าท่านเห้งเจียใต้เซี้ยขอท่านจงได้ระงับโทสะก่อน ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านทราบ เห้งเจียได้ยินพวกปิศาจเรียกยกยอว่าเปนใต้เซี้ยดังนั้นก็มีความยินดี จึงร้องห้ามโป๊ยก่ายว่าอย่าเพ่อวุ่นวายก่อน คอยฟังมันจะพูดจาว่ากะไร ปิศาจจึงบอกว่าขอท่านใต้เซี้ยได้ทราบ อาจาริย์ของท่านนั้นใต้อ๋องนายข้าพเจ้าจับมาไว้ในถ้ำ พวกบริวารมิได้รู้ว่าดีชั่วประการใด พากันมากัดกินเนื้อเสียแล้ว ยังเหลือแต่ศีศะเท่านั้น เห้งเจียพูดว่าหากกินเสียแล้วก็ชั่งเถิด จงรีบเอาศีศะนั้นมาให้เราพิจารณาดูจึงจะเชื่อได้ ปิศาจบริวารก็นำศีศะเก๊นั้นคว่างออกมาตามรูทะลุนั้น โป๊ยก่ายแลเห็นก็ร้องไห้โฮ เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติหมูไม่ดูแลให้แน่นอนก่อน ยังไม่ทันไรก็ร้องไห้ไปก่อน นี่คือศีศะปลอมมิใช่ศีศะพระอาจาริย์ มันปาออกมาดังเหมือนไม้ ถ้าศีศะคนจริง ๆ จะดังเสียงอย่างนี้หรือ ถ้าน้องไม่เชื่อพี่จะทำให้ดู จึงยกขึ้นคว่างลงกับศิลาเสียงดังเหมือนเสียงไม้ เห้งเจียยกตะบองกะทุ้งลงไปทีหนึ่ง หัวนั้นก็แตกแยกออกเปนไม้สน โป๊ยก่ายเห็นแก่ตาดังนั้น ก็ร้องด่าว่าเฮ้ยอ้ายหมู่มารร้ายเดระฉาน มึงเอาอาจาริย์กูส้อนไว้ในถ้ำเอาไม้สนมาหลอก ตือโป๊ยก่ายปู่ของเองอย่างนี้ได้หรือ ศีศะอาจาริย์ของกูทำไมจึงกลายเปนท่อนไม้ดังนี้เล่า ปิศาจบริวาร/*373ได้ยินดังนั้น ก็ตัวสั่นขนลุกขนพองวิ่งกลับเข้าไปบอกใต้อ๋องว่ายาก ๆ เสียแล้ว ปิศาจใต้อ๋องถามว่าทำไมจึงยากนักดังนั้นเล่า ปิศาจน้อยบอกว่าตือโป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั้นพอจะหลอกได้ แต่เห้งเจียนั้นเปนคนฉลาดเฉลียวมากนัก เห็นจะหลอกไม่ได้เธอทุบออกดูจึงรู้ว่าศีศะปลอมนั้นเปนไม้ ถ้าได้ศีศะคนจริง ๆ ออกไปให้ดูหากจะเชื่อบ้าง เพื่อจะถอยไปเปนแน่ ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้น จึงให้เลือกตัดเอาศีศะศนสด ๆ ส่งออกไป พวกบริวารได้ศีศะแล้วก็เอาใส่ถาดออกไป จึงร้องว่าท่านใต้เซี้ย ที่เอามาก่อนนั้นมิใช่หัวจริง ศีศะนี้แลเปนศีศะพระถังซัมจั๋งจริงแล้ว ใต้อ๋องหมายว่าเอาไว้ดูเพื่อกระทำสักการะบูชา บัดนี้ขัดไม่ได้ต้องเอาออกมาให้ท่าน ปิศาจน้อยจึงเอาศีศะคนที่เปื้อนเลือดขว้างออกมา เห้งเจียเห็นแล้วก็ร้องไห้โฮ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันร้องไห้สะอึกสะอื้น โป๊ยก่ายพูดว่าเรากลั้นน้ำตาไว้ก่อน รอข้าพเจ้าเอาศีศะไปฝังแล้วจึงค่อยร้องไห้อีกเถิด เห้งเจียพูดว่าน้องว่าดังนั้นถูกต้องแล้ง โป๊ยก่ายก็เข้าอุ้มศีศะนั้นไว้กับอก แล้วเดินไปที่เนินเขาวางศีศะลงแล้ว เอาคราดขุดลงรูหนึ่งเอาศีศะนั้นวางลงในรูแล้วเอาดินกลบ ครั้นฝังเสร็จแล้วก็เดินลงที่ริมห้วยหักกิ่งไม้เส้นสองสามกิ่ง แลเก็บเลือกเอากรวดขาวห้าหกเม็ดเดินกลับมาที่ฝังศพ เอากิ่งสนปักลงข้างริมที่ฝังนั้น แล้วเอาเม็ดกรวดขาววางที่น่าหลุมฝังศพนั้น เห้งเจ้ยเห็นดังนั้นจึงถามว่ากิ่งสนกับกรวดขาวนั้นจะแปลว่ากะไร โป๊ยก่ายบอกว่ากิ่งสนนั้น สมมุติ/*374ว่าเปนไม้ช่งปั๊ก เพื่อบังร่มฮวงซุ้ยที่ฝัง กรวดขาวนั้นสมมุติว่าเปนเครื่องเส้น เพื่อว่าพี่น้องเรามีความกะตัญญู เห้งเจียว่าอย่าทำเล่นให้ช้าการ เห้งเจียสั่งซัวเจ๋งว่าน้องจงเฝ้าม้าแลเข้าของอยู่ที่นี่ พี่จะไปกับโป๊ยก่ายไล่จับอ้ายบวกปิศาจไม่ว่าเล็กใหญ่ฆ่าเสียให้หมด แก้แค้นให้พระอาจาริย์เรา เห้งเจียพูดแล้วก็จับตะบองออกหน้า โป๊ยก่ายถือคราดตามหลังมา ครั้นเดินมาถึงประตูถ้ำก็มิได้พูดจาว่ากะไร ตรงเข้าตีขนาบเข้าไปพร้อมกับโป๊ยก่ายช่วยกันสับฟันประตูถ้ำก็พังทลายลงหมดสิ้น แล้วร้องประกาศว่าให้เอาชีวิตร์อาจาริย์กูกลับคืนมาให้โดยเร็ว
ฝ่ายพวกปิศาจที่อยู่ในถ้ำก็พากันบ่นด่าเซียนฮองว่า เพราะมันหาเหตุมาจึงได้เกิดความเร่าร้อนมาถึงพวกเราทั้งสิ้นดังนี้ ปิศาจใต้อ๋องถามเซียนฮองว่า บัดนี้จะคิดอ่านแก้ไขประการใด เซียนฮองตอบว่าค่าบูราณท่านย่อมว่า อยากจับปลาในตะกร้าจะหนีคาวที่ไหนได้ ซึ่งการล่วงเกินมาถึงเพียงนี้แล้ว อย่างหนึ่งไม่สู้ อย่างหนึ่งต้องสู้ ต้องเลือกเอาอย่างหนึ่ง ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังเซียนฮองว่าดังนั้น ก็ยังไม่ตกลงในใจ จึงพาพวกบริวารน้อยใหญ่ออกไปดูท่าทางแข็งแรง เห้งเจียโป๊ยก่ายเห็นดังนั้น ก็ถอยออกมาหาที่กว้าง ยืนคอยท่ารับปิศาจอยู่ ครั้นเห็นปิศาจมาใกล้เห้งเจียจึงร้องตวาดถามว่า อ้ายคนไหนจับอาจาริย์กูไป ปิศาจใต้อ๋องมือถือสากเหล็กร้องตอบว่า เฮ้ยอ้ายพวกสานุศิษย์สงฆ์ เองอย่า/*375มาวุ่นวายแก่เรา เราคือน่ำซัวใต้อ๋อง เราอยู่ผาศุขมาในที่ตำบลนี้ช้านานหลายร้อยปีแล้ว อาจาริย์ของเจ้าเราจับมากินเนื้อเสียแล้ว เจ้ายังจะว่ากะไรต่อไปหรือ เห้งเจียได้ฟังปิศาจพูดดังนั้น ก็บันดานโทสะด่าว่าอ้ายมารร้าย จะมีบุญฤทธิ์อย่างไรจึงได้มาพูดอวดอ้างวางโตดังนี้ พระยูไลย์ท่านท้ายเสียงท่านขงจู๊เซี้ยหยิน ท่านเหล่านี้เปนที่สุดแห่งโลกควรนิยมนับถือบุญฤทธิ์ของท่าน ๆ ยังไม่อวดอ้างถึงอย่างนี้ ทำไมกับมึงอ้ายเดรฉานมาอวดอ้างว่าน่ำซัวใต้อ๋อง ถ้ามึงเก่งจริงมึงอย่าวิ่งหนี จงมาลองกินตะบองของกูดูสักทีหนึ่ง จะได้รู้สึกว่ารศชาติจะเปนประการใด พูดแล้วเห้งเจียก็ยกตะบองขึ้นตี ปิศาจยกสากเหล็กขึ้นรับรบกัน โป๊ยก่ายก็จับคราดตรงเข้าฟาดฟันโดยสามารถเต็มกำลัง ปิศาจเซียนฮองก็ขับพลปิศาจปริวารเข้าล้อมรบ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงร่ายพระคาถาถอนขนที่บ่าซ้ายมากำมือหนึ่งเป่าไป แปลงเปนรูปเห้งเจียหลายร้อยหลายพันตน มือถือตะบองเหล็กทุกรูปตรงเข้าทุบตีพวกปิศาจตายลงนับไม่ถ้วน เห้งเจียโป๊ยก่ายก็ไล่รุกปิศาจเข้าไปในถ้ำ พวกปิศาจทั้งหลายถูกตะบองเห้งเจียบ้าง ถูกคราดโป๊ยก่ายบ้างล้มตายเปนจุนไปทั้งสิ้น ปิศาจใหญ่ใต้อ๋องเห็นดังนั้น ก็ตกใจไม่คิดที่จะสู้รบ จึงบันดานเปนหมอกมืดแล้วก็หนีเข้าถ้ำปิดประตูเสียมิได้ออกมาสู้รบ ปิศาจเซียนฮองเปลี่ยนแปลงกายไม่ได้ ถูกเห้งเจียตีด้วยตะบองก็ตายอยู่กับที่ ร่างกายกลายเปนพังพรไป เห้งเจียเห็นได้ไชยชะนะแล้ว ก็เรียกขน/*376กลับเข้าตัว บอกแก่โป๊ยก่ายว่าอย่าช้ารีบไล่เข้าไปในถ้ำ ทวงเอาอาจาริย์ของเราให้จงได้ เห้งเจียโป๊ยก่ายพร้อมกันบุกรุกเข้าไปในถ้ำ
ฝ่ายปิศาจครั้นหนีเข้าถ้ำแล้ว สั่งพวกปริวารที่ยังเหลือตายให้เอาศิลาถมอุดปากถ้ำให้แน่นหนา แล้วก็ไม่โผล่หัวออกมาสู้รบ โป๊ยก่ายเข้ามาถึงประตูร้องตวาดเสียงอึกกะทึกก็ไม่มีผู้ใดโต้ตอบ โป๊ยก่ายก็เอาคราดสับเข้าที่ประตูทีหนึ่งก็ไม่หวั่นไหว เห้งเจียจึงร้องห้ามว่าชั่งมันเถิด มันไม่ออกมาแล้วเรากลับไปที่ฮองซุ้ยก่อนแล้วจึงค่อยคิดอ่านต่อไป พูดดังนั้นแล้วก็พากันกลับไปที่ฝังศีศะอาจาริย์ แลเห็นซัวเจ๋งร้องไห้คร่ำครวนอยู่ โป๊ยก่ายคิดขึ้นมาก็ร้องไห้นอนลงกับที่ฝังศีศะเอามือตบดินแล้วร้องไห้โฮ ๆ เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงห้ามว่าน้องอย่าร้องไห้ไปเลย พวกปิศาจมันปิดประตูแน่นดังนี้ คงจะมีทางเข้าออกข้างหลังถ้ำได้เปนแน่ น้องทั้งสองจงรอคอยพี่อยู่ที่นี่พี่จะไปเที่ยวค้นดู โป๊ยก่ายเช็ดน้ำตาแล้วจึงกำชับเห้งเจียว่าพี่ไปจงระวังให้ดี อย่าให้มันจับเอาพี่ไปได้อีกคนหนึ่ง ข้าพเจ้าทั้งสองจะไม่มีน้ำตาร้องไห้ เห้งเจียว่าอย่าพูดเลอะเทอะไป พูดแล้วก็เดินข้ามเนินเขาไป กำลังเดินมาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลสู้ ๆ เห้งเจียหันหน้าไปดู เห็นน้ำในฉะวากหินไหลพุ่งลงในลำห้วย แลไปข้างริมลำห้วยมีช่องน้ำไหลออกมามีสีแดง เห้งเจียเห็นดังนั้นก็นึกแน่ใจว่า ที่ตรงนี้เองเปนทางเข้าออกหลังถ้ำ เห้งเจียจึงแปลงกาย/*377เปนหนูน้ำ ดำตามช่องน้ำเข้าไป ครั้นดำเข้าไปถึงชั้นในได้แล้วก็โผล่ขึ้นดูแลเห็นปิศาจน้อยเอาเนื้อแห้งออกผึ่ง เห้งเจียคิดในใจว่าอ้ายพวกนี้เห็นจะกินเนื้ออาจาริย์เรายังไม่หมด จึงได้เอามาตากดังนี้ จำเราจะแปลงกายเข้าไปดู อ้ายปิศาจใต้อ๋องมันจะทำประการใด คิดแล้วก็ขึ้นจากน้ำแปลงกาย เปนแมลงหวี่บินเข้าไปในที่ปิศาจอยู่ เห็นปิศาจใต้อ๋องนั่งอยู่ท่ำกลางกำลังกะสับกะส่ายไม่สบาย มีปิศาจน้อยตนหนึ่งเดินเข้าไปบอกปิศาจใต้อ๋องว่า เราได้ร้อยพันหมื่นในความรื่นเริง ใต้อ๋องถามว่าความรื่นเริงอยู่ที่ไหน ปิศาจน้อยบอกว่าเมื่อตะกี้นี้ข้าพเจ้าออกไปที่หลังถ้ำเที่ยวเดินตรวจดู ได้ยินเสียงคนร้องไห้ ข้าพเจ้าจึงปีนต้นไม้ขึ้นไปดู เห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งนั่งร้องไห้โฮ ๆ อยู่ที่ฝังศีศะคน ท่วงทีเธอจะเข้าใจว่าเปนศีศะของอาจาริย์เธอจริง ๆ จึงได้เอาไปฝังทำฮองซุ้ยนั่งร้องไห้กันอยู่ดังนั้น เห้งเจียฟังได้ความชัดเจนดังนั้นแล้ว ก็คิดดีใจว่าอาจาริย์ของเราคงจะยังไม่ตาย มันจับซ่อนขังไว้ในนี้เปนแน่ จำเราจะเที่ยวค้นหาดูจึงจะได้รู้แน่ คิดแล้วก็บินไปข้างทิศตวันออก แลเห็นที่ตรงนั้นมีประตูเล็กลั่นกุญแจ เห้งเจียจึงบินลอดเข้าไปที่ในสวนก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้ แล้วเลยบินเข้าไปที่กลางสวนเห็นที่โคนไม้ใหญ่ผูกมัดคนไว้สองคน จึงบินเข้าไปใกล้ก็จำได้ว่าพระอาจาริย์ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ดีใจ แปลงกายกลับเปนรูปเดิมเดินเข้าไปใกล้ ยกมือ/*378ขึ้นคำนับเรียกว่าพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งเห็นเห้งเจียมา จึงพูดว่าเห้งเจียมาแล้วจงช่วยอาตมด้วยเถิด เห้งเจียห้ามว่าพระอาจาริย์อย่าพูดเสียงดังคนมีอยู่ข้างนั้น มันได้ยินเข้าความจะแตกฉาว พระอาจารย์ยังไม่สิ้นชีวิตร์ ข้าพเจ้าคงจะช่วยอย่าได้มีความวิตกเลย พูดแล้วเห้งเจียก็บินกลับไปที่หอใหญ่จับอยู่ที่ขื่อ เห็นพวกปิศาจกำลังชุลมุนวุ่นวาย มีปิศาจผู้หนึ่งพูดขึ้นว่าวันนี้เราถมประตูถ้ำให้แน่นพวกนั้นทำลายไม่ไหว เอาหัวคนกลับไปฝังไว้และทำเปนฮองซุ้ยแล้วก็ร้องไห้กัน เราคอยระวังอยู่คือวันนี้พรุ่งนี้มะรืนนี้ ครบสามวันแล้วเราจึงออกตรวจดู หากพวกมันไปแล้วเราจับพระถังซัมจั๋งออกมาสับให้ละเอียดใส่เครื่องแกงให้อร่อย แจกกันกินคนละคำให้สนุกจะได้มีอายุยืนยาว ปิศาจอีกคนหนึ่งพูดว่า ถ้าฉู่ฉี่กินเห็นจะมีรศ อีกคนหนึ่งพูดว่าเธอเปนคนแปลกปลาด ดองไว้กินนาน ๆ เห็นจะดีกว่านั้น เห้งเจียจับอยู่บนขื่อได้ยินดังนั้น ก็โกรธด่าว่าอ้ายพวกเดรฉาน อาจาริย์กูทำอะไรแก่พวกมึง จึงจะได้กินเลือดเนื้อแลทำต่าง ๆ ดังนี้ เห้งเจียถอนขนที่บ่าซ้ายเสกเป่าไปให้เปนหนอนหาวนอน จับคนละตัว เข้าในรูจมูกปิศาจใต้อ๋องจามทีหนึ่งแล้ว ก็ล้มลงหลับกรนครอก ๆ ทั้งนายแลบ่าวก็หลับไปหมดทั้งสิ้น เห้งเจียเห็นปิศาจหลับสนิทแล้วก็ลงมายังพื้นกลายกลับเปนรูปเดิม ชักตะบองออกจากหูแล้วก็ตีประตูสวนหักพังทลายลง วิ่งเข้าไปเรียกอาจาริย์แลเข้าแก้มัดให้แล้วก็พยุงให้เดินหนี ได้ยินคนที่ต้องมัดนั้นร้องเรียกว่าท่านอาจาริย์ช่วย/*379บอกให้สานุศิษย์ของท่านช่วยข้าพเจ้าด้วย พระถังซัมจั๋งจึงบอกแก่เห้งเจียว่าจงช่วยแก้ให้แก่คนนั้นด้วยเถิด เห้งเจียถามว่าเขาเปนอะไร พระถังซัมจั๋งบอกว่าเธอเปนคนตัดฟืนขาย เธอมีความกะตัญญูมากมีแม่ลูกสองคนเท่านั้น จงช่วยด้วยอีกสักคนหนึ่งเถิด เห้งเจียจึงเข้าไปแก้มัดให้ พามาพร้อมกันออกทางประตูหลังข้ามพ้นห้วยมาแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่ที่ไหน เห้งเจียบอกว่าเธอนั่งร้องไห้ถึงอาจาริย์อยู่ข้างนั้น อาจาริย์เรียกเธอสักคำหนึ่งก็จะขานรับ พระถังซัมจั๋งจึงร้องเรียกว่าโป๊ยก่ายซัวเจ๋งอยู่ที่ไหน โป๊ยก่ายมัวร้องไห้ถึงอาจาริย์จิตร์ใจให้มัวหมองพล้ำเผลอ ได้ยินเสียงเรียกออกชื่อจึงเช็ดน้ำตาบอกแก่ซัวเจ่งว่า พระอาจาริย์สิ้นชีวิตร์แล้ว กลับมาเรียกเราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เห้งเจียรีบเดินมาถึงก่อนร้องตวาดว่า อ้ายชาติหมูเอ็งว่าวิญญาณสิงอยู่ที่ไหน นี่ไม่ใช่อาจาริย์กลับมาหรือ ซัวเจ๋งแลเห็นก็วิ่งมาคุกเข่าคำนับนะมัศการถามว่า พระอาจาริย์ไปทนทุกข์ธรมานอยู่ที่ไหน พี่เห้งเจียแกจึงไปช่วยมาได้ เห้งเจียจึงเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟังทุกประการ โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็ผุดลุกขึ้นเอาคราดฟันขุดเอาหัวนั้นขึ้นสับฟันเสียจนป่น แล้วพูดแก่พระอาจาริย์ว่าข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่า มันเอาศีศะคนตายที่ไหนมาหลอกให้เราร้องไห้จนเสียงแห้งเสียงเหี่ยวดังนี้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าได้พึ่งเธอแทนชีวิตร์ให้อาตม เพราะฉนั้นให้โป๊ยก่ายเอาศีศะนั้นฝังลงเสียอย่างเดิม เพื่อให้เห็นว่าพวกเรามีเมตาจิตร์ โป๊ยก่ายได้ฟังอาจาริย์ว่าดังนั้น ก็เอาศีศะ/*380ฝังลงไว้อย่างเดิม เห้งเจียว่าขออาจาริย์นั่งพักรอข้าพเจ้าสักประเดี๋ยว จะไปกำจัดเสียให้สิ้นมารร้ายแล้วจึงค่อยไป พูดแล้วก็ถือตะบองรีบเดินข้ามห้วยตรงเข้าไปในถ้ำ ไปเก็บเอาเชือกที่มัดพระอาจาริย์กับคนตัดฟืนนั้นมา แล้วเข้าไปที่น่าหอปิศาจใต้อ๋องกำลังนอนหลับอยู่ไม่รู้สึกตัว เห้งเจียก็เข้ารวบมือแลเท้ามัดหมูไว้ เอาตะบองค่อย ๆ สอดยกขึ้นใส่บ่าหามออกมานอกถ้ำ ไปวางลงตรงหน้าพระอาจาริย์ โป๊ยก่ายเห็นยกคราดขึ้นจะสับ เห้งเจียร้องห้ามว่าอย่า ๆ เพ่อก่อน ปิศาจน้อยบริวารในถ้ำยังมีอยู่มากมายนัก จะตีมันให้ตายเสียก็เสียดายมือ สู้หาไม้ฟืนแห้งเผามันเสียให้สิ้นจึงจะดี คนตัดฟืนได้ยินเห้งเจียว่าดังนั้น จึงนำโป๊ยก่ายไปขนเอาฟืนแห้ง ๆ มาใส่ในประตูหลังถ้ำเต็มแล้ว เห้งเจียจึงเอาไฟจุดโป๊ยก่ายก็เอาใบหูพัดลมให้ไฟลุก เห้งเจียก็ร่ายคาถาเรียกหนอนหาวนอนกลับคืนเข้าตัวไปตามเดิม พวกปิศาจตกใจตื่นเห็นไฟกำลังลุกแรงอย่านึกเลยว่าจะรอดสักคนหนึ่ง ไฟไหม้เปนจุณไปหมดแล้วจึงพากันมาหาอาจาริย์
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องใหญ่พึ่งรู้สึก โป๊ยก่ายกระโดดมายกคราดขึ้นสับถูกปิศาจก็ตายอยู่กับที่ ร่างกายกลายเปนเสือลายตลับไป พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ขอบใจโป๊ยก่ายเห้งเจียเปนอันมาก จึงจับบังเหียรขึ้นบนหลังม้า
ฝ่ายคนตัดฟืนพูดแก่พระถังซัมจั๋งว่า ขอนิมนต์ท่านไปที่บ้าน/*381ข้าพเจ้าอยู่ตรงทิศทักสิณไปนั้น ให้มารดาข้าพเจ้าพบกับท่านแลขอบพระคุณท่าน ที่ได้ช่วยข้าพเจ้าให้รอดชีวิตร์แล้วจะส่งท่านขึ้นทางใหญ่ไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงลงจากม้าพร้อมด้วยคนตัดฟืนกับเห้งเจียแลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งพากันเดินไป ลัดเลี้ยวมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึง แลไปในบ้านเห็นยายเฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่บนร้านมีน้ำตาไหลอยู่อาบหน้า นั่งคอยมองดูตามทางมาร้องไห้สอึกสอื้นเรียกฟ้าเรียกดิน
ฝ่ายคนตัดฟืนเห็นมารดา ก็รีบวิ่งมาที่ร้านคุกเข่าลงกับพื้นบอกว่าแม่จ๋าลูกกลับมาแล้ว ยายเฒ่าเห็นลูกมาก็เข้าจับยึดลูกพูดว่าแม่คอยอยู่สองวันไม่เห็นมา คิดว่าเจ้าของภูเขาจับลูกไปฆ่าเสียแล้ว ทำให้แม่อกใจเร่าร้อนทุกข์โทมนัศร้องไห้ ก็ลูกไม่ถูกจับทำไมสองวันจึงไม่กลับมาเล่า คนตัดฟืนจึงบอกแก่มารดาว่า ลูกถูกปิศาจใต้อ๋องมันจับไปมัดไว้กับต้นไม้ ลูกก็นึกว่าคงไม่รอดชีวิตร์ ผ่ายหลังได้พึ่งสานุศิษย์ของพระอาจาริย์ มีฤทธาอานุภาพเธอจับปิศาจใต้อ๋องมาฆ่าเสีย จึงได้ช่วยลูกกับท่านอาจาริย์รอดมาได้ อันพระคุณของท่านเท่าฟ้าเท่าดิน ตั้งแต่นี้ต่อไปบนเขานั้น แม้กลางคืนลูกจะเดินเที่ยวเล่นก็ได้ไม่มีอันตราย
ฝ่ายยายเฒ่าได้ฟังบุตรเล่าดังนั้น ก็เดินออกมานมัศการนิมนต์พระอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามเข้าไปนั่งพักกลางบ้าน แม่ลูกสองคนกราบไหว้แล้ว ก็รีบเข้าไปข้างในจัดแจงตามมีตามเกิด ยกกับ/*382เข้าเครื่องแจออกมาถวาย ฝ่ายอาจาริย์กับศิษย์ก็ฉัน ครั้นอิ่มแล้วก็จัดแจงเข้าของจะลาไป คนตัดฟืนก็ออกเดินนำน่าส่งขึ้นทางใหญ่แล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์ตั้งแต่นี้ตรงไปทิศไซทีไม่ต้องเปนทุกข์แล้ว ไม่ถึงพันโยชน์ก็เข้าเขตร์เมืองไซที พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ลงจากม้าคำนับขอบคุณคนตัดฟืนแล้วต่างคนต่างก็ลากันไป อาจาริย์กับศิษย์ก็ตั้งหน้าหมายปราจิณทิศ แลไปข้างน่าก็เห็นมีป้อมแลกำแพงขวางน่าอยู่ พระถังซ้มจั๋งจึงถามเห้งเจียว่า ข้างน่านั้นมีป้อมกำแพงเมือง เห็นจะถึงเมืองโซจ็อกวัดลุ่ยอิมยี่ดอกกระมัง เห้งเจียโบกมือว่าไม่ใช่ ๆ ตรงที่พระยูไลย์อยู่นั้นไม่มีป้อมแลกำแพงเมือง มีภูเขาใหญ่ทิ่เขานั้นมีห้องปราสาทราชมณเฑียรงดงามยิ่งนัก เขานั้นนามเรียกว่า เขาเล่งซัว วัดนั้นนามเรียกว่า วัดต้ายลุ่ยอิมยี่ เปนพระอารามใหญ่ หากถึงเมืองโซจ็อกแล้ว ก็ยังไกลวัดลุ่ยอิมยี่ เขาเล่งซัวไม่ทราบว่าเปนทางเท่าใด ที่มีป้อมกำแพงเมืองข้างน่านั้นเห็นจะเข้าเขตร์เมืองโซจ็อก เมื่อถึงแล้วจึงจะรู้แน่ได้ ครั้นเดินมาประมาณสักโมงเสศก็ถึงประตูเมือง พระถังซัมจั๋งก็ลงจากหลังม้าเดินด้วยเท้าเข้าไปในประตูเมืองชั้นสาม พิเคราะห์ดูผู้คนก็ไม่ใคร่จะเห็นเดินไปมา แลเห็นที่ยืนอยู่ข้างทางแต่งกายนุ่งห่มผ้าเสื้อสีเขียว แลมีคนใส่หมวกขุนนางยืนอยู่ข้างน่าศาลา อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดินไปตามทางพบปะผู้คนก็มิใคร่จะหลีก โป๊ยก่ายร้องว่าหลีก ๆ บางคนที่เห็นรูปร่างโป๊ยก่ายวิปริดพิกลดังนั้น ใจฅอไม่เปนปรกติ/*383มือแลเท้าก็อ่อนไปพากันล้มลุกคุกคลาน แลร้องว่าผีปิศาจมาแล้ว พวกขุนนางที่ยืนอยู่น่าศาลาแลเห็น อกใจก็ให้หวั่นหวาดยืนพนมมือร้องถามว่าท่านมาจากไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพเปนคนไกลมาแต่เมืองใต้ถังอยู่ข้างทิศบูระพา ถือรับสั่งพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้จะไปเมืองไซทีนมัศการพระพุทธเจ้า เพื่อจะขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรรม มาถึงเมืองนี้ยังมิได้ทราบว่าเมืองนี้มีนามกรประการใด
ฝ่ายพวกขุนนางครั้นได้ฟังพระถังซัมจั๋งบอกดังนั้น จึงยกมือขึ้นคำนับแล้วพูดว่า ที่เมืองนี้คือเปนต้นเขตร์ของเมืองโซจ็อก นามเรียกว่าเมืองฮ่งเซียนกุ้น ฝนฟ้าแห้งแล้งเนื่องมาหลายปีแล้วราษฎรชาวเมืองได้ความอดอยากเข้าปลาแพง เจ้าเมืองให้พวกข้าพเจ้าเอาหมายประกาศมาแขวน ขอเชิญครูอาจาริย์ที่ท่านเวทมนต์คาถาอันศักดิ์สิทธิ์ตั้งพิธีขอฝน เพื่อจะระงับความทุกข์ยากกันดารของราษฎร เห้งเจียได้ฟังขุนนางพูดดังนั้น จึงถามว่าเดี๋ยวนี้หมายประกาศอยู่ที่ไหน พวกขุนนางเหล่านั้นจึงบอกว่าอยู่นี่ พึ่งจะมาจัดแจงหาที่แขวน แต่ยังหาทันจะได้แขวนไม่ พูดแล้วก็เอาหมายประกาศคลี่ออกแขวนที่ศาลา
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ ก็พร้อมกันมาดูหมายประกาศที่ศาลา ใจความในหมายประกาศมีว่า ตำบลเขตร์เมืองโซจ็อก เมืองนี้มีนามเรียกว่าฮ่องเซียนกุ้น ข้าพเจ้าผู้รักษาตำแหน่งยศกุ้นเฮา ทำหมายประกาศจะขอเชิญท่าน ผู้มีฤทธาอานุภาพเวทมนต์ประสิทธิ์/*384เชี่ยวชาญตั้งพิทธีกระทำให้ฝนตก ด้วยเหตุว่าเมืองนี้ได้แห้งแล้งมาถึงสองปีแล้ว ราษฎรทำไร่นาไม่ได้ คนมีแลคนจนก็พากันอดอยาก เข้าถังหนึ่งราคาร้อยตำลึงทอง ฟืนมัดหนึ่งราคาห้าตำลึงทอง เด็กหญิงอายุสิบขวบแลกเข้าสามทนาน ชายห้าขวบตามแต่จะได้ ในเมืองพวกข้าราชการพอเลี้ยงชีวิตร์ ขุนนางนอกเมืองเที่ยวปล้นชิงเลี้ยงชีวิตร์ เพราะเหตุนี้จึงได้ออกหมายประกาศ ขอเชิญครูอาจาริย์ที่ศักสิทธิ์รู้เวทมนต์คาถาให้ช่วยขอฝน ถ้าท่านผู้ใดทำให้ฝนตกได้แล้ว ข้าพเจ้าจะขอบคุณท่านให้ทองคำพันตำลึงตอบแทน ขอท่านผู้วิเศษทั้งหลายจงได้ทราบตามหมายประกาศนี้เทอญ เห้งเจียดูแล้วถามว่าขุนนางกุ้นเฮานั้นคือผู้ใด ขุนนางเหล่านั้นจึงตอบว่า คือผู้รักษาเมืองนี้เปนนายของพวกข้าพเจ้า พระถังซัมจั๋งพูดแก่เห้งเจียว่าตัวเข้าใจขอฝนก็จงช่วยขอฝนให้ตกสักครั้งหนึ่ง จะได้ช่วยราษฎรให้มีความศุข ย่อมจะเปนกุศลมีผลอันยิ่ง ถ้าจะช่วยก็จงรีบไปช่วยอย่าให้เสียเวลา เห้งเจียพูดว่าการขอฝนมิใช่ง่าย ข้าพเจ้าทดน้ำลำคลองแลมะหาสมุทใหญ่แลเรียกลมฝน มิใช่อย่างเด็กทารกทำเล่นดังนั้น ทำไมจึงเห็นเปนการเล็กน้อยไปเล่า พวกขุนนางได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น จึงให้สองคนเข้าไปเรียนต่อกุ้นเฮาให้ทราบ ขุนนางทั้งสองก็รีบเดินเข้าไปที่หอกราบเรียนว่า ขอใต้เอี๊ยได้ทราบ บัดนี้มีความปลาดอาจเปนที่ยินดีรื่นเริงมาแล้ว เวลานั้นกุ้นเฮาเจ้าเมืองกำลังจุดธูปเทียนบวงสวงอยู่ ได้ฟังขุนนางมาพูดดังนั้น/*385จึงถามว่ารื่นเริงอะไร ขุนนางทั้งสองตอบว่าวันนี้มีบัญชาให้ข้าพเจ้าทั้งสี่นำหมายประกาศออกไปแขวน ก็มีพระสงฆ์กับศิษย์ทั้งสามเธอบอกว่าเปนชาวเมืองใต้ถัง จะไปไซทีอาราธนาพระไตรยปิฎก เธอเข้ามาขอดูหมายประกาศแล้วบอกว่า เปนผู้สามารถจะทำพิธีขอฝนได้ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงมากราบเรียนท่านให้ทราบ กุ้นเฮาได้ฟังดังนั้นก็จัดแจงแต่งกายรีบเดินไปที่ศาลาแขวนหมายประกาศ ครั้นถึงแลเห็นพระถังซัมจั๋ง จิตร์ใจให้หวาดหวั่นกลัวสานุศิษย์ที่หน้าตาดุร้าย กุ้นเฮาก็คุกเข่าลงกับพื้น ยกมือขึ้นนมัศการแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าคือกุ้นเฮาเปนขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการแลรักษาเมืองนี้ ข้าพเจ้าขอนิมนต์พระอาจาริย์ ข้าพเจ้าขอความกรุณาของท่านได้ช่วยอนุกูลให้ราษฎรทั้งหลายพ้นทุกข์ด้วย ขอท่านได้ตั้งพิธีให้ฝนตกลงมาเพื่อได้โปรดสัตว์ทั้งหลายด้วยเถิด พระถังซัมจั๋งจึงบอกแก่เจ้าเมืองว่า ที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่อันสมควร รอพอให้อาตมภาพหาวัดเปนที่พักก่อนจึงค่อยคิดอ่านกัน กุ้นเฮาผู้รักษาเมืองจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นขอนิมนต์พระอาจาริย์ไปที่หอข้าพเจ้าเถิด ด้วยที่นั้นเปนที่สอาดบริสุทธิ์ควรตั้งพิธีได้ พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามก็ตามกุ้นเฮาเข้าไปยังที่น่าหอ กุ้นเฮาก็นิมนต์ให้นั่งที่อันสมควรแล้ว ให้คนใช้ยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งฉันน้ำชาแล้วก็ขอบคุณกุ้นเฮายิ่งนัก จึงพูดว่า/*386ที่ตำบลเขตร์ของท่านกุ้นเฮานี้ เกิดฝนแล้งมาสักเท่าไรแล้ว กุ้นเฮาผู้รักษาเมืองบอกว่าเมืองฮองเซียนนี้ ขึ้นอยู่ในเมืองโซจ็อกซึ่งเปนเมืองใหญ่ ข้าพเจ้าเปนผู้รักษาเมืองนี้เนื่องมาสามปีแล้วฝนมิได้ตก แต่ชั้นหญ้าก็มิได้งอกขึ้นได้ ไร่นาก็ทำไม่ได้ ผลเมล็ดเข้า กระทำให้ราษฎรได้ความอดอยาก พากันล้มตายสาบสูญไปเสียเปนอันมาก เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้ออกหมายประกาศป่าวร้องทั่วไป เพื่อจะได้ท่านผู้วิเศษมาตั้งพิธีขอฝน บัดนี้ท่านมาถึงเมืองข้าพเจ้าแล้ว ขอท่านได้โปรดสำแดงซึ่งอิทธิฤทธิ์เดชานุภาพความประสิทธิ์แห่งท่าน ให้มีฝนตกลงมาระงับความเดือดร้อนของราษฎรแลชีพราหมณ์ทั่วไป ให้ได้รับความร่มเย็นเปนศุขแล้ว ข้าพเจ้าจะสมนาคุณตอบแทนพระคุณของท่านสักพันตำลึงทอง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะใหญ่แล้วพูดว่า หากว่าจะยกรางวัลเปนเงินเปนทองแล้ว ฝนแต่สักหยดหนึ่งก็จะไม่มี แม้ว่าจะทำบุญกุศลแล้วก็จะให้มีฝนสักห่าใหญ่
ฝ่ายกุ้นเฮาผู้รักษาเมืองเปนผู้ที่ตั้งอยู่ในยุติธรรม ย่อมมีจิตร์ใจโอบอ้อมอารีรักใคร่ราษฎร ครั้นได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงเชิญเห้งเจียขึ้นนั่งบนเก้าอี้สูงแล้ว ก็คุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้เห้งเจียพูดว่า ขอท่านได้แผ่เมตาจิตร์ข้าพเจ้ามิได้มีใจทระยศต่อท่าน เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงพูดว่า กุ้นเฮาจงลุกขึ้นเถิด ข้าพเจ้าจะช่วยให้สมเจตนาของท่าน ซัวเจ๋งถามว่าพี่จะให้ข้าพเจ้าทำประการใดบ้างหรือไม่ เห้งเจียว่าน้องทั้งสองจงมาช่วยกัน ไปยืนอยู่ข้างน่าข้างละคน พี่จะอ่านพระเวท/*387เรียกพระยาเล่งอ๋องมาให้ฝน น้องทั้งสองคอยระวังพี่จะใช้สอย ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายก็ทำตามเห้งเจียสั่ง พระถังซัมจั๋งก็สวดพระพุทธมนต์อยู่บนหอ ฝ่ายกุ้นเฮาผู้รักษาเมืองก็จุดธูปเทียนบ่วงสวง เห้งเจียยืนอยู่กลางแจ้งน่าหอ ก็ร่ายพระเวทคาถาเรียกพระยาเล่งอ๋อง ในทันใดนั้นแลเห็นข้างทิศตะวันออกมีม้วนเมฆดำขึ้นตีนท้องฟ้า ค่อยลอยเลื่อนลดลงตรงน่าหอ คือพระยาเล่งอ๋องชื่อเง่าก๊วง ตรงมาคำนับเห้งเจียถามว่า ท่านใต้เซี้ยเรียกข้าพเจ้าจะประสงค์สิ่งใดหรือ เห้งเจียย่อตัวคำนับตอบแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเชิญท่านมาไม่มีธุระอื่น เพราะเหตุในเมืองอ๋องเซียนนี้แห้งแล้งไม่มีฝนมาสามปีแล้ว ราษฎรได้ความเดือดร้อนล้มตายอดอยากเปนอันมาก ซึ่งข้าพเจ้าเชิญท่านมาก็ปราถนาจะขอฝน เพื่อจะได้ช่วยระงับทุกข์ร้อนของราษฎรเท่านั้น พระยาเล่งอ๋องตอบว่า ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเรียกก็ต้องมาไม่อาจขัดท่านได้ แต่ข้าพเจ้ายังหาได้รับเทวบัญชาของเง๊กเซียงฮ่องเต้ไม่ แลทั้งไม่มีพระพิรุณแลพระพายแลรามสูรย์จะทำฝนอย่างไรได้ อย่ากระนั้นเลยแม้ท่านใต้เซี้ยปราถนาจะช่วยทุกข์ของราษฎรแล้ว ท่านจงขึ้นไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ กราบทูลขออนุญาตลงมา ข้าพเจ้าจะได้กลับไปกระเตรียมพลบริวารให้พร้อมเพรียงกัน กระทำให้ฝนตกสักสองวันก็พอจะระงับความเดือดร้อนของราษฎรได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงคลายพระเวทปล่อยพระยาเล่งอ๋องให้กลับไป แล้วจึงเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาสั่งว่า น้องทั้งสองจงอยู่คอยระวังรักษาพระอาจาริย์ พี่จะไปบน/*388สวรรค์เฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ เห้งเจียสั่งเสร็จแล้วก็ร้องว่าไป วับเดียวก็หายสูญไปไม่เห็นตัว ผู้รักษาเมืองเห็นดังนั้นก็มีความกลัวเกรงแลหวาดเสียวสดุ้ง ถามว่าครูไปข้างไหนแล้ว โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วจึงบอกว่า เธอเหาะไปบนสวรรค์ กุ้นเฮาได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งมีความนับถือมากขึ้น จึงมีหนังสือบอกประกาศให้ราษฎรรู้ทั่วทั้งเมือง แลให้ตั้งที่บูชาเห้งเจียกับพระยาเล่งอ๋อง
ฝ่ายเห้งเจียเหาะขึ้นไปถึงสวรรค์ ประตูไซทีหมึง พบท้าวจัดตุราชฮู่ก๊กทีอ๋อง ๆ ออกมารับคำนับ ถามว่าท่านใต้เซี้ยไปอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรมสำเร็จมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่ายังไม่สำเร็จแต่ก็จวนอยู่แล้ว บัดนี้เดินมาถึงเขตร์แดนเมืองโซจ็อก ตำบลเมืองฮ่องเซียนกุ้น ฝนฟ้าไม่ตกแห้งแล้งมาสามปีแล้ว ราษฎรได้ความเดือดร้อนอดอยากล้มตายเปนอันมาก ข้าพเจ้าจะใคร่เรียกฝนให้ตกเพื่อช่วยให้ราษฎรพ้นทุกข์ บัดนี้จะมาเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ เพื่อขอพระอนุญาต ฮู่ก๊กทีอ๋องได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ข้าพเจ้าทราบว่าที่ตำบลนี้ห้ามมิให้มีฝน แลทราบว่าเจ้าเมืองฮ่องเซียน มีความผิดต่อเง็กเซียงฮ่องเต้ พระองค์คาดโทษไว้สามประการ ที่ ๑ เขาเข้าสาร ที่ ๒ เขาแป้ง ที่ ๓ โส้เหล็ก แม้ว่าของสามอย่างนี้สูญเสียทำลายแล้วเมื่อใด จึงจะให้มีฝนตกในเมืองนั้น เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ยังหารู้เรื่องว่าเปนประการใดไม่ คำนับลาฮู่ก๊กทีอ๋อง ตรงเข้าไปยังตำหนักทงเม่งเต้ยพบท่านเทพบุตรเทียนซือขุนนางผู้ใหญ่ทั้งสี่ เห้งเจียจึงแจ้งความตาม/*389จริงซึ่งจะมาเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้นั้นทุกประการ ซิใต้เซียนจึงนำเห้งเจียเข้าไปเฝ้า เห้งเจียถวายบังคมแล้วทูลว่า ข้าพเจ้าซึงหงอคง บัดนี้มาถึงเมืองโซจ็อกตำบลฮ่องเซียน ข้าพเจ้าอยากจะขอฝนเพื่อช่วยทุกข์แห่งราษฎร เพราะฉนั้นจึงได้ขึ้นมาเฝ้าเพื่อขอพระอนุญาต
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังเห้งเจียทูลดังนั้น จึงรับสั่งว่าที่ตำบลเมืองฮ่องเซียนนั้น เมื่อสามปีก่อนเดือนยี่แรมสิบค่ำ เราไปเที่ยวตรวจทอดพระเนตร์ดูมนุษย์ในโลกย์ มาถึงตำบลเมืองฮ่องเซียนกุ้นเจ้าเมืองกุ้นเฮาเปนผู้อักตัญญู นำสิ่งของเครื่องสักการะเทพยดาไปให้สุนักข์กินกล่าวด้วยคำอันไม่สมควร หมิ่นประมาทถึงเรา เพราะฉนั้นเราจึงปรับโทษสามประการมีปรากฎอยู่ในตำหนักพีเฮียงเต้ย ท่านทั้งหลายจงพาเห้งเจียไปดูให้เห็น หากของสามประการนั้นทำลายแล้วจึงจะให้มีฝน ซิใต้เซียนซือได้ฟังเง็กเซียงฮ่องเต้รับสั่งดังนั้น จึงพาเห้งเจียไปยังตำหนักพิเฮียงเต้ย ครั้นถึงเห้งเจียจึงเข้าไปพิจารณาดู ก็เห็นเขาเข้าสารสูงประมาณสิบวา แลเขาแป้งสูงประมาณยี่สิบวา เขาเข้าสารนั้นมีไก่ตะเภาใหญ่ตัวหนึ่ง เอื้อมปากจิกเข้าสารค่อย ๆ กินทีละเมล็ด ที่เขาแป้งนั้นมีสุนักข์ใหญ่ตัวหนึ่ง แลบลิ้นค่อย ๆ เลียเขาแป้ง ข้างซ้ายนั้นมีโซ่เหล็กแขวนไว้ ข้างล่างตามตะเกียงไว้ดวงหนึ่ง โซ่ยาวประมาณสามศอกเสศ ห่วงโซ่เหล็กเท่านิ้วมือ ไฟนั้นลนตรงโซ่ เห้งเจียพิจารณาดูโดยละเอียดแล้วก็มิได้รู้ซึ่งเหตุนั้นได้ จึงหันมาถามท่านเซียนซือ ๆ ตอบเห้งเจียว่า อันนี้คือเง็กเซียงฮ่องเต้/*390ปรับโทษเจ้าเมืองกุ้นเฮา แม้ว่าเขาทั้งสองนั้นหมดเมื่อใด แลโซ่นั้นตะเกียงเผาละลายไปเมื่อใดแล้ว ในเมืองนั้นจึงจะได้มีฝนตก เห้งเจียได้ฟังดังนั้น มืสีหน้าอันสลดไม่กล้าจะไปกราบทูล มีความอดสูเดินออกจากตำหนัก ซิใต้เซียนซือจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ท่านใต้เซี้ยอย่าเสียใจ การทั้งนี้หากตั้งใจในการบุญกุศลแล้ว ของสามสิ่งนั้นคงจะทำลายหายสูญไปเอง ท่านจงกลับไปชักชวนให้ชาวเมืองทุก ๆ คนทำการกุศลบูชา แลภาวนาระลึกถึงคุณพระรัตนไตรยเถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้น ก็คำนับลาซิใต้เซียนซือออกจากประตูสวรรค์ เหาะกลับมายังเมืองฮ่องเซียน ครั้นเห้งเจียลงมาถึง ผู้ว่าราชการเมืองแลราษฎรทั้งหลายก็พากันมาคำนับถาม เห้งเจียก็ตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เพราะเหตุตัวทำไม่สมควร คือเมื่อสามปีก่อนเดือนยี่แรมสิบค่ำ ท่านทำการหมิ่นประมาทเง็กเซียงฮ่องเต้ ราษฎรพลเมืองจึงได้ความเดือดร้อนจนทุกวันนี้ จึงมิได้มีฝนตกเกิดแห้งแล้งกันดารถึงเพียงนี้
เจ้าเมืองกุ้นเฮาได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็ตกใจ คุกเข่าลงคำนับกับพื้นถามว่าท่านครูทำไมจึงรู้ได้ดังนี้ เห้งเจียพูดว่าทำไมท่านจึงได้เอาเครื่องสักการะบูชาเทพยดาคว่างทิ้งให้สุนักข์กินจงบอกมาตามจริง เจ้าเมืองกุ้นเฮาจึงเล่าความว่า เมื่อสามปีก่อนข้าพเจ้าจัดเครื่องบูชาเทพยดาที่น่าหอเพราะภรรยาน้อยของข้าพเจ้าพูดจาหยาบช้ากวนใจ กระทำให้ข้าพเจ้าเกิดโทโสจนไม่ทันคิด จึงได้เอาสิ่งของเครื่องสักการะบูชาผลักทิ้งให้สุนักข์กินในสองปีมาแล้ว ในใจข้าพเจ้าก็ให้หวั่นหวาดไม่ปรกติ ระแวงใจว่า/*391จะมีความผิด แต่มิได้รู้ว่าจะแก้ไขประการใด แลมิได้รู้ว่าเง็กเซียงฮ่องเต้จะทรงพระพิโรธจับผิดดังนี้ จนราษฎรได้อดอยากเดือดร้อนถึงเพียงนี้ บัดนี้ก็เปนบุญจึงได้มาพบอาจาริย์ ขอท่านจงได้โปรดชี้แจงว่าเง็กเซียงฮ่องเต้ลงโทษข้าพเจ้าสถานใด ขอให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง เห้งเจียจึงบอกว่า เมื่อเวลาที่ท่านเอาเครื่องบูชาให้สุนักข์กินนั้น บังเอินเง็กเซียงฮ่องเต้เสด็จมาตรวจโลกย์ ทอดพระเนตร์เห็นเข้าเองจึงทรงเห็นว่าท่านหมิ่นประมาทฟ้าแลดิน จึงได้ทรงปรับโทษประกาสิทธิ์สาบสรรไว้ว่า เขาเข้าเขาแป้งโซ่เหล็กหมดไปเมื่อใดจึงให้ฝนตกในเมืองนี้ พระถังซัมจั๋งจึงถามเห้งเจียว่า ซึ่งการเปนดังนี้แล้ว ควรจะทำประการใดดี เห้งเจียตอบว่า ซึ่งการเปนดังนี้ก็ไม่สู้จะยากนัก เมื่อเวลาข้าพเจ้าจะกลับลงมาจากสวรรค์ ท่านเทพบุตรซีใต้เซียนซือได้พูดว่า แม้ว่าตั้งจิตร์กระทำการกุศลให้แข็งแรงก็อาจแก้ได้ กุ้นเฮาผู้รักษาเมืองได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็คุกเข่าลงคำนับกับพื้นแล้ว พูดอ้อนวอนว่าขอท่านอาจาริย์ได้โปรดกรุณา ช่วยสั่งสอนชี้แจงให้จะควรทำประการใด ข้าพเจ้าจะอุสาหะกระทำทุกประการไม่ขัดขืน เห้งเจียพูดว่าถ้าท่านกลับใจได้อุส่าห์ระลึกถึงคุณพระรัตนไตรยตั้งเครื่องสักการะบูชา ข้าพเจ้าจะช่วยท่านให้ได้รับความศุข หากท่านกระทำใจเหมือนแต่เดิมแล้ว ไม่ช้าฟ้าก็จะทำลายท่านให้ถึงแก่ชีวิตร์อันตราย กุ้นเฮาได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็เอาศีศะโขกลงกับพื้นกระทำคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขอปฏิญาณตัวจะสมาทานตั้งจิตร์กระทำกิจภาวนาระลึกถึงคุณพระรัตนไตรย ในทันใด/*392นั้นกุ้นเฮาก็ให้คนใช้ไปนิมนต์พระสงฆ์สิ้นทั้งเมืองมา แลให้ปลูกโรงพิทธี ครั้นพร้อมเสร็จแล้ว เจ้าเมืองก็พาราษฎรทุก ๆ คนเข้าไปจุดธูปเทียนดอกไม้บูชานมัศการ แลเขียนหนังสือบอกการกุศลขึ้นบนสวรรค์ชั้นอินทร์พรหม ส่วนพระถังซัมจั๋งก็สวดมนต์ช่วยในการพิทธี ทั้งวันทั้งคืนมิได้หยุด แลมีหนังสือประกาศป่าวร้องออกไปทุก ๆ ตำบล ไม่ว่าชายหญิงเด็กผู้ใหญ่ให้ตั้งจิตร์ภาวนาเจริญพระพุทธคุณทุก ๆ คน
เห้งเจียมีความยินดีจึงสั่งโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งว่า น้องทั้งสองจงอยู่ระวังรักษาพระอาจาริย์ให้จงดี พี่จะนำเหตุการทั้งนี้ขึ้นไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ขอฝนให้แก่ราษฎร ครั้นสั่งเสร็จแล้วก็เหาะขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นดาวดึง เข้าไปหาท้าวจัตุราชฮูก๊กทีอ๋องบอกว่าบันดาราษฎรทุกคน ได้ตั้งจิตร์ในการกุศลสวดมนต์ภาวนาระลึกถึงคุณพระรัตนไตรย์ เจ้าเมืองกุ้นเฮาก็ตั้งพิทธีนิมนต์พระสงฆ์ตั้งสวดพระพุทธมนต์ทั้งกลางวันแลกลางคืน
ฮูก๊กทีอ๋องได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นก็มีความยินดีด้วย กำลังสนทนากันอยู่นั้น เห็นพวกเทวทูตนำหนังสือบอกของเจ้าเมืองกุ้นเฮาขึ้นมาถวาย เทวทูตเห็นเห้งเจียก็กระทำคำนับเล่าซึ่งรายการความชอบของเห้งเจียที่ได้ชักนำให้ราษฎรกระทำการกุศล เห้งเจียถามว่าท่านจะนำหนังสือนั้นไปข้างไหน เทวะทูตบอกว่าข้าพเจ้าจะนำส่งไปยังสำนักทงเม่งเต้ย ให้ท่านซีใต้เทียนซือนำขึ้นถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ เห้งเจียจึงพูดว่าดีแล้ว ถ้ากระนั้นท่านกับข้าพเจ้ามาไปพร้อมกัน /*393เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็ลาฮูก๊กทีอ๋อง พร้อมด้วยเทวทูตพากันไปยังตำหนักทีเม่งเต้ย ครั้นถึงเห้งเจียกระทำคำนับซีใต้เทียนซือ ๆ ก็คำนับตอบแล้วรับหนังสือบอกจากเทวทูต นำเห้งเจียเข้าไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ถวายหนังสือ เง็กเซียงฮ่องเต้ทรงทราบความในหนังสือนั้นทุกประการแล้ว จึงมีเทวบัญชาว่า ถ้าเจ้าเมืองกุ้นเฮาได้กระทำการกุศลดังนั้นแล้ว จงไปดูสฐานที่พิฆาฎโทษสามประการนั้นจะเปนประการใด เวลานั้นเทวบุตรที่รักษาการเฝ้าตำหนักทีเม่งเต้ยเข้ามากราบทูลว่า บัดนี้ในตำหนักทีเฮียนเต้ที่พระองค์ทรงฆาฎโทษเจ้าเมืองกุ้นเฮานั้น เขาเข้าสารเขาแป้งกับทั้งโซ่เหล็กก็สูญหายไปสิ้น ทูลยังไม่ทันจะขาดคำก็แลเห็นเทพบุตรองครักษ์ นำพระภูมิ์เจ้าที่กับเทพารักษ์ที่รักษาเมืองฮองเซียนนั้นเข้ามาเฝ้ากราบทูลว่า ในเมืองฮ่องเซียนเจ้าเมืองกับพวกราษฎรทุกคน พากันสมาทานรักษาศีลสวดมนต์ภาวนาอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น แลตั้งพิธีกระทำการสักการะบูชาคุณแห่งพระรัตนไตรย์ กับทั้งเทพบุตรมิได้ขาดทุกเวลา บัดนี้ข้าพเจ้าขอพรพระผู้เปนเจ้าจงโปรดมีเทวบัญชาปะกาสิทธิ์ สั่งให้เล่งอ๋องบันดานฝนให้ตก เพื่อระงับความเดือดร้อนชนทั้งหลายในเมืองฮ่องเซียน
เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น ก็มีพระไทยใสโสมนัศสา จึงมีเทวบัญชาแก่พระพิรุณ และพระพายรามสูรย์ทั้งบริวารให้ลงไปยังเมืองฮ่องเซียนให้ทันในวันนี้ ทำฝนให้ตกลงท่วมแผ่นดินประมาณ/*394สักศอกหนึ่ง ซีใต้เทียนซือได้ฟังเทวบัญชาดังนั้นแล้ว จึงบอกให้เทพบุตรทั้งหลายที่เปนพนักงานให้ฝนให้ทราบทั่วกัน หมู่เทพบุตรทั้งหลายจัดกันพร้อมแล้ว ก็ควบคุมบริวารของตนไปพร้อมกันกับเห้งเจียยังเมืองฮ่องเซียน ลอยอยู่ในอากาศกระทำให้เมฆหมอกตั้งขึ้นมืดฟ้ามัวฝน แลฟ้าแลบฟ้าร้องคะนองลั่นเกิดลมพยุห์พัดใหญ่ บัดเดี๋ยวใจก็มีฝนตกลงมาห่าใหญ่ พวกราษฎรในเมืองฮ่องเซียนเห็นฝนตกก็มีความยินดีพากันรื่นเริง สรรเสริญว่านี่เปรียบดุจดังว่าไม้แห้งผลิดอกออกฉ้อ แลดุจดังว่ากระดูกแห้งแล้วกลับเกิดใหม่ ฝนตกประมาณสักชั่วโมงได้น้ำประมาณสักศอกเสศ หมู่เทพบุตรก็ค่อยรวบรวมพากันจะกลับยังทิพย์สฐาน เห้งเจียจึงร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า เทพยเจ้าทั้งหลายจงรอก่อน ข้าพเจ้าจะไปเรียกราษฎรทั้งหลายมาคำนับขอบคุณ ขอท่านทั้งหลายได้สำแดงรูปกายออกให้ปรากฎ เพื่อราษฎรทั้งหลายจะได้เห็น จะได้มีความเลื่อมไสสัทธาต่อไป หมู่เทพยดาได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็สำแดงรูปกายออกให้ปรากฏอยู่ในกลางอากาศ เห้งเจียก็ลงมายังพื้น คนทั้งหลายก็พากันมากราบไหว้ เห้งเจียจึงร้องห้ามว่าส่วนเราอย่าเพ่อก่อน จงพากันคำนับขอบคุณเทพยดาทั้งหลายเถิด ผ่ายหลังเธอทั้งหลายจะได้มาทำฝนให้ตกเนือง ๆ เจ้าเมืองกุ้นเฮาได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น ก็ร้องประกาศให้ชนทั้งหลายจุดธูปเทียนขึ้นให้พร้อมกันทุกๆ คน แล้วก็ไหว้กราบนมัศการขึ้นไปบนอากาศ ก็แลเห็นหมู่เทพยดาทั้งหลายที่มากระทำฝนให้ตก ต่าง/*395ไหว้กราบบูชาอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปบนอากาศกระทำคำนับเทพบุตรทั้งหลายแล้ว จึงพูดว่าขอบพระคุณของท่านทั้งหลายที่ได้ลำบากมาช่วยในการนี้ ขอเชิญท่านกลับไปยังเทวสำนักเถิด ข้าพเจ้าจะบอกแก่ราษฎรทั้งหลายให้ตั้งเครื่องสักการะบูชาบวงสรวงเนือง ๆ มิให้ขาด ตั้งแต่นี้ไปขอให้มีลมฝนอย่าให้ขาดได้ตามฤดู หมู่เทพยดาทั้งหลายก็คำนับลาเห้งเจีย พากันกลับยังทิพย์สฐานแห่งตน ๆ
ฝ่ายเห้งเจียเห็นหมู่เทพยดาพากันกลับไปแล้ว ก็ลงยังพื้นเดินมาหาพระอาจาริย์แล้วพูดว่า บัดนี้ธุระการก็เสร็จแล้ว ควรเราจะต้องพากันไปเถิด เจ้าเมืองกุ้นเฮาได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็รีบเดินมาคำนับพูดว่า พระอาจาริย์ทำไมจะรีบไปดังนั้นเล่า ในครั้งนี้พระเดชพระคุณของท่าน อยู่แก่ข้าพเจ้าแลราษฎรทั้งหลายหาที่เปรียบมิได้ ข้าพเจ้าจะขอจัดโต๊ะเลี้ยงสนองพระเดชพระคุณ แลจะสร้างวัดให้ท่านทั้งสี่อยู่ แลปลูกเปนที่บูชาไว้นมัศการ แลจารึกชื่อท่านทั้งสี่ไว้เปนที่ระลึกบูชา ยังไม่ทันไรท่านว่าจะไปเสียแล้ว พระถังซัมจั๋งว่าขอบใจท่านกุ้นเฮามาก ๆ แต่ขัดด้วยพวกอาตมภาพเปนคนเดินหน มีกิจเกี่ยวข้องอยู่ในใจจำจะต้องลาไป เจ้าเมืองกับพวกขุนนางได้ฟังดังนั้นก็ยังไม่ยอมให้ไป จึงให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะหาเครื่องแจมาเลี้ยงพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ แลเกณฑ์พวกช่างไม้ช่างปูนให้รีบทำวัดแลที่บูชา เร่งกันทั้งกลางวันแลกลางคืน
/*396ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์เห็นเจ้าเมืองแลราษฎรหน่วงเหนี่ยวอยู่ดังนั้นก็จำต้องรอช้าอยู่ประมาณสักสิบห้าวัน ก็พอการก่อสร้างวัดแล้วลง เจ้าเมืองจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามไปดูวัดที่สร้างใหม่ พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม เมื่อได้เห็นก็มีความพิศวงมาก แลพูดว่าการก่อสร้างวัดนี้รวดเร็วนักเปนการปลาดมากที่สุด เจ้าเมืองกุ้นเฮาว่าข้าพเจ้าเร่งรัดให้รีบทำทั้งกลางวันแลกลางคืนจึงแล้วได้ เห้งเจียได้ฟังเจ้าเมืองพูดก็หัวเราะโดยมีความยินดี พูดสรรเสริญว่าท่านกุ้นเฮามีสัทธาชอบธรรมมาก พูดแล้วก็พากันเดินเข้าไปดูวัดพิศดูรอบคอบทั้งซ้ายขวา ล้วนสลักลวดลายภาพต่าง ๆ งดงามหาที่ติมิได้ อาจาริย์กับศิษย์ก็พูดชมแลสรรเสริญ เห้งเจียจึงบอกแก่อาจาริย์ว่าขอท่านได้ตั้งนามวัดนี้ พระถังซัมจั๋งจึงให้นามว่า วัดกามลิมโพ้เจี้ย เจ้าเมืองกุ้นเฮาเห็นดังนั้นก็ยิ่งมีความยินดีก็เกิดสัทธาเลื่อมไสยมากขึ้น จึงให้จารึกเปนอักษรตัวทอง แลให้สงฆ์ทั้งหลายจัดที่บูชาท่านทั้งสี่ไว้เนืองนิตย์ทุกเวลา แลจัดที่สักการะบูชาเทพยดาพระพิรุณเรามสูรย์ทั้งหลาย มีการเส้นไหว้ทุก ๆ ปีต่อไปภายน่า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเห็นการเสร็จแล้วก็ให้ศิษย์จัดแจงจะลาไป ฝ่ายเจ้าเมืองกุ้นเฮากับขุนนางแลราษฎรชาวเมือง เห็นว่าท่านทั้งสี่จะไม่อยู่ได้ จึงจัดเงินแลทองเข้าของจะส่งไป ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็ไม่ยอมรับสิ่งใดแต่สักอย่างหนึ่ง เจ้าเมืองกับราษฎรเห็นดังนั้นก็พากันเอาเครื่องดนตรี มาขับประโคมดีดสีตีเป่าส่งอาจาริย์กับศิษย์ออกจากเมืองไป
/*397ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ลาเจ้าเมืองแลราษฎรแล้ว ก็พากันออกจากเมืองเดินตามแนวทางหมายทิศไซที เวลานั้นพระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้ามีความยินดีปราโมชรื่นเริงในใจ จึงเรียกเห้งเจียพูดว่าทำการครั้งนี้มีความดีมาก อันกุศลผลบุญหาที่เปรียบมิได้ เห้งเจียพูดถ่อมตัวว่า ซึ่งการเปนทั้งนี้ก็เพราะชนทั้งหลายเขาหาซึ่งความชอบธรรม เพราะฉนั้นเขาจึงได้รับผลอันดี จะได้เปนเพราะความดีของข้าพเจ้าแต่ส่วนเดียวก็หามิได้ อาจาริย์กับศิษย์สนทนากันพลางเดินพลางก็รีบเดินมา ในเวลานั้นเปนฤดูเดือนเก้าเดือนสิบ พากันเดินชมต้นผลไม้ตามระยะทางทั้งสองข้าง ครั้นเดินทะลุออกจากป่าดงแลไปข้างน่า เห็นมีป้อมกำแพงเมืองแต่ไกล พระถังซัมจั๋งจึงเอาแซ่ม้าชี้บอกแก่เห้งเจียว่า จงดูข้างน่านั้นมีป้อมแลกำแพงจะเปนแห่งตำบลใด พูดยังไม่ทันขาดคำก็แลเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งอยู่ในรกกระโดดออกมา พระถังซัมจั๋งตกใจพลัดตกจากหลังม้าแล้วลุกขึ้นเดินมาปราไสยแก่ตาเฒ่า ๆ ก็ยกมือขึ้นคำนับตอบ แล้วถามว่าท่านอาจาริย์อยู่เมืองไหนไปไหนมา
พระถังซัมจั๋งย่อตัวแล้วพูดว่า อาตมภาพอยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ให้ไปยังประเทศไซที เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ยังวัดลุ่ยอิมยี่ บัดนี้มาถึงตำบลนี้ไม่ทราบว่าที่นี่เปนเมืองอะไร ถ้าท่านตาทราบเรื่องขอได้กรุณาบอกให้ข้าพเจ้าทราบด้วยเถิด ตาเฒ่าได้ฟังพระถังซัมจั๋งถามดังนั้น จึงพูดว่าพระอาจาริย์นี้มีอะภินิ/*398หารเชี่ยวชาญมากนัก จึงได้มาถึงตำบลนื้ อันตำบลนี้เปนเขตรแดนเมืองโซจ็อกนามเมืองเรียกเง็กฮัวจิ้ว เจ้าเมืองเง็กฮัวจิ้วนั้นคือพระญาติพระวงษ์ของเจ้าเมืองโซจ็อก เจ้าเมืองเง็กฮัวจิ้วนี้เปนคนดีตั้งอยู่ในทางยุติธรรมมีใจโอบอ้อมอารีรักใคร่ราษฎร หากท่านอาจาริย์เข้าไปหาเธอคงเลื่อมไสยสัทธา พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็กระทำคำนับขอบคุณ ตาเฒ่าก็หันกลับลัดเข้าดงไป พระถังซัมจั๋งก็หันหน้ากลับมาบอกแก่สานุศิษย์ทั้งสามคนทุกประการ แล้วก็พากันเดินตัดตรงเข้าเมือง ครั้นเดินเข้าถนนใหญ่แล้ว จึงพิเคราะห์ดูทั้งสองข้างทาง ตั้งร้านค้าขายผู้คนแออัด โรงร้านตึกเรือนเรียบร้อยเปนสง่างาม ลักษณชนชาวเมืองมีอาการกิริยาคล้ายแก่คนชาวเมืองใต้ถัง พระถังซัมจั๋งจึงสั่งสานุศิษย์ทั้งสาม ให้สำรวมจิตร์ระวังสังวรอย่าให้พลั้งเผลอ โป๊ยก่ายก็เดินก้มหน้าส้อนปากไว้กับอก ซัวเจ๋งเอาผ้าคลุมหน้า เห้งเจียเดินประคับประคองข้างพระอาจาริย์ พวกชาวเมืองก็ชิงกันดูแล้วพูดว่า ที่เมืองเรามีผู้วิเศษปราบได้แต่เสือกับมังกร ยังไม่เคยเห็นพระสงฆ์ปราบหมูปราบลิงดังนี้ โป๊ยก่ายได้ฟังชาวเมืองพูดก็อดไม่ได้ จึงยื่นปากออกพูดว่าพวกเจ้าไม่เคยเห็นพระสงฆ์ปราบพระยาสุกรหรือ หมู่ชนเหล่านั้นก็พากันตกใจล้มคว่ำล้มหงายเปนระนาวไป ลุกขึ้นได้ก็พากันวิ่งหนีซุกซ่อนตัวไปทั้งสิ้น โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็เดินก้มหน้าตามอาจาริย์ไป ครั้นเดินมาถึงประตูเมืองก็ตรงเข้าไปในเมือง เห็นผู้คนมากมายดุจเมือง/*399หลวง พระถังซัมจั๋งมีความยินดีจึงพูดว่า ได้ฟังเขาเล่ากันว่าชาวเมืองโซจ็อกแต่ยังไม่เคยมาถึง เมื่อพิเคราะห์ดูโดยละเอียดก็ไม่ผิดชาวเมืองใต้ถัง แลได้ยินเขาพูดกันว่าเข้าสารถังละหนึ่งเฟื้อง น้ำมันงาถังละสองไพเข้าปลาบริบูรณ ไชยภูมิ์เมืองก็สนุกสนานปราศจากโจรผู้ร้าย ครั้นเดินมาประมาณสักสองชั่วโมงก็มาถึงที่ประตูพระทวารวัง ข้างน่านั้นมีหอสำหรับที่รับแขก แลที่เลี้ยงแขก แลมีขุนนางคอยรักษาทั้งซ้ายขวา พระถังซัมจั๋งจึงบอกแก่สานุศิษย์ทั้งสามว่าที่นี้เปนที่รับแขกเมืองเราพากันเข้าไปพักก่อน เพื่ออาตมภาพจะได้เข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินขอเปลี่ยนหนังสือเดินทางแล้วจึงค่อยไป บางทีเจ้าเมืองจะมีสัทธาเลี้ยงเครื่องแจจะให้คนมาตามเข้าไป ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นจึงหาบของเข้าไปพักที่หอรับแขก
ฝ่ายพวกขุนนางรับแขก แลเห็นรูปร่างเธอทั้งสามคนดุร้ายน่าเกลียดน่าชังไม่น่าจะทักถามดังนั้น ปล่อยให้นั่งลุกตามสบายมิได้ว่ากล่าวประการใด ฝ่ายพระถังซัมจั๋งจัดแจงแต่งกายครองจีวรสำรวมกิริยาเรียบร้อยแล้ว ถือหนังสือเดินทางเข้าในประตูพระราชวัง ครั้นเข้ามาถึงชั้นในขุนนางก็มาคำนับรับรอง ถามว่าท่านอาจาริย์มาจากเมืองไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพอยู่เมืองใต้ถัง มีรับสั่งสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินให้ไปไซที วัดลุ่ยอิมยี่ เพื่อขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้มาถึงนี่ จะขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง เพราะฉนั้นอาตมภาพปราถนาจะเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ขอท่านได้อนุกูลกราบทูลพระเจ้าแผ่นดิน/*400ให้ทรงทราบ ขุนนางผู้นั้นครั้นได้ทราบความดังนั้นแล้ว จึงนำความเสนอท่านผู้ใหญ่ให้ทราบ ก็นำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบ จึงรับสั่งให้ขุนนางออกมานิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้าไปเฝ้า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเดินตามขุนนางเข้ามา ครั้นถึงที่เฝ้าก็นำหนังสือออกถวายพระเจ้าแผ่นดิน ก็สำรวมกิริยานำหนังสือขึ้นถวายต่อพระหัถพระเจ้าแผ่นดิน ๆ รับมาคลี่ออกดูเห็นมีตราประทับทุก ๆ เมืองก็มีความยินดี จึงเซ็นลายพระหัถลงแล้ว ก็ประทับตราแผ่นดินลงแล้วก็คืนให้พระถังซัมจั๋ง แล้วรับสั่งถามว่าท่านก๊กซืออาจาริย์เมื่อออกจากเมืองใต้ถัง ข้ามทุกเมืองมาถึงนี่ ประมาณระยะทางจะไกลสักเท่าใดท่านอาจทราบหรือไม่ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า อาตมภาพเดินมาก็มิได้จำว่าใกล้ไกลเท่าใด แต่เมื่อปีก่อนนี้มีพระโพธิสัตว์กวนอิมแบ่งภาคลงมาชี้แจงต่อหน้าพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ บอกว่าหนทางจะไปไซทีนั้นไกลสิบหมื่นแปดพันโยชน์ อาตมภาพเดินมาได้สิบสี่รอบฤดูร้อนหนาวแล้ว พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังทรงพระสวนว่าสิบสี่รอบฤดูร้อนหนาวมิได้สิบสี่ปีมาแล้วหรือ ตามระยะทางเห็นจะมีความลำบากมากดอกกะมัง พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า อันความลำบากยากแค้นพบปะปิศาจอะสุระกายยักษ์มารนั้น ไม่สามารถจะพรรณาได้ รับความเดือดร้อนไม่รู้ว่าเท่าไรแล้วจึงได้มาถึงนี่ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น ก็ให้เกิดสัทธาปราโมชรื่นเริงบันเทิงพระไทย รับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดเครื่องโต๊ะแจมาถวาย พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า อาตมภาพมีสานุศิษย์/*401ยังคอยอยู่ข้างนอก ไม่อาจนำเข้ามาเฝ้าวิตกเกรงจะมีความผิด พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงทราบดังนั้น จึงรับสั่งให้ขุนนางออกไปนิมนต์เข้ามาจะได้ฉันเครื่องแจด้วยกัน พวกขุนนางก็ออกไปที่ประตูมิได้เห็นมีผู้ใด พวกเฝ้าประตูบอกว่า เห็นอยู่สามคนรูปร่างอยาบช้าพักอยู่ที่หอรับแขกเมือง เห็นจะเปนคนทั้งสามนั้นดอกกะมัง พวกขุนนางได้ฟังดังนั้นก็เดินไปที่หอพัก ถามขุนนางที่เฝ้าหอว่า คนไหนเปนสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง บัดนี้มีรับสั่งให้นำเข้าไปฉันแจ โป๊ยก่ายนั่งอยู่ที่นั่นได้ยินว่าจะให้เข้าไปกินเลี้ยง ก็ทะลึ่งออกมาพูดเสียงดังว่าข้าพเจ้าเอง พวกขุนนางแลเห็นรูปร่างก็ตกใจ แข็งใจพูดว่าขอเชิญท่านทั้งหลายเข้าไปประเดี๋ยวนี้เถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็พากันตามขุนนางเข้าไปในพระราชวัง พวกขุนนางครั้นพาคนทั้งสามเข้ามาแล้ว ก็นำความขึ้นกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบ พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตรเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมีรูปร่างดุร้ายดังนั้นก็ตกพระไทย พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเกรงกลัวเลยจงวางพระไทยเถิด คนทั้งสามนี้รูปร่างดุร้ายก็จริงแต่ใจดี โป๊ยก่ายทะลึ่งทูลขึ้นด้วยเสียงอันดังว่าข้าพเจ้าขอคำนับ พระเจ้าแผ่นดินก็ตกพระไทยยิ่งนัก พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า สานุศิษย์ทั้งสามนี้อาตมภาพได้มาแต่ในป่า มิได้รู้จักขนบธรรมเนียมบ้านเมือง ขอพระองค์ได้โปรดพระราชทานอะไภย พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขุนนางพนักงาน จัดเครื่องโต๊ะพาไปยังตำหนัก/*402ม่อซอเต๊ง จะได้รับประทานอาหารแจ พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามก็คำนับลาพระเจ้าแผ่นดิน ออกเดินตามขุนนางพนักงานเครื่องไปยังตำหนักม่อซอเต๊ง ขุนนางก็จัดโต๊ะเชิญพระถังซัมจั๋งเข้านั่งโต๊ะหนึ่ง สานุศิษย์ทั้งสามเข้านั่งรวมกันโต๊ะหนึ่งตามสบาย
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จเข้าข้างใน ให้มีพระภักตร์ผิดปรกติไป พระราชบุตร์ทั้งสามพระองค์คอยเฝ้าอยู่ในพระตำหนักนั้น ก็แลเห็นพระราชบิดาเสด็จเข้ามามีสีพระภักตร์ผิดเผือดไปดังนั้น จึงพากันทูลถามว่า พระองค์มีเหตุการไฉนจึงมีสีพระภักตร์ผิดปรกติดังนี้ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสแก่พระราชบุตร์ทั้งสามว่า เมื่อกี้นี้มีพระสงฆ์รูปหนึ่งมาจากเมืองใต้ถังเข้ามาขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง เธอมีลักษณะรูปร่างงามมิใช่คนเมืองใต้ เรามีสัทธาจะเลี้ยงแจเธอสักเวลาหนึ่ง เธอบอกว่ายังมีสานุศิษย์อีกสามคนคอยอยู่ที่หอรับแขกเมือง เราจึงสั่งให้เข้ามาทั้งสามคน บัดนี้ก็เข้ามาแล้ว แต่ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมข้าราชการที่จะเคารพต่อเจ้านาย เราพิเคราะห์ดูคนทั้งสามนั้น มีลักษณะรูปร่างน่าเกลียดน่าชังดุจดังว่าผีแลยักษ์ร้าย ในใจให้สดุ้งหวาดไม่เปนปรกติ เพราะฉนั้นจึงมีสีหน้าผิดปรกติไป เมื่อพระราชโอรสทั้งสามได้ฟังพระราชบิดาตรัสดังนั้น ก็กราบทูลว่าชะรอยจะเปนผีปิศาจแปลงกายมาดอกกะมัง พวกข้าพเจ้าจะขอออกไปดูให้เห็นแน่แก่ตาว่าจะเปนประการใด เมื่อทูลพระราชบิดาดังนั้นแล้ว พระองค์ที่หนึ่งก็ทรงถือตะบองใหญ่ พระองค์ที่สองก็ทรงถือคราดเก้าซี่ พระองค์ที่สามก็ทรงถือแผ่นป้ายดำอันหนึ่ง /*403สามองค์พี่น้องถืออาวุธครบมือกันแล้ว ก็พากันออกจากพระราชวัง ถึงประตูก็ร้องตวาดว่า พวกไหนที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกอยู่ที่ไหน ในขณะนั้นมีขุนนางพนักงานเครื่องผู้หนึ่งอยู่ที่นั่น ได้ยินพระราชโอรสถามดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับทูลว่า พวกพระสงฆ์ที่พึ่งเข้ามาฉันโต๊ะเครื่องแจอยู่ที่ตำหนักม่อซอเต๊ง พระราชโอรสทั้งสามได้ทรงฟังดังนั้นมิได้รอรั้งรีบเดินเข้าไปในตำหนักม่อซอเต๊ง ร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า พวกเหล่านี้เปนมนุษย์หรือปิศาจหรือยักษ์ร้าย จงรีบบอกออกมาโดยเร็วอย่าให้ถึงลงมือ พระถังซัมจั๋งกำลังฉันจังหันอยู่ เห็นดังนั้นก็ตกใจวางชามเข้าเสียทันที ขอตัวว่าอาตมภาพเปนชาวเมืองใต้ถังจะไปอาราธนาพระธรรม มิใช่ผีปิศาจยักษ์ร้ายอะไรดอก พระราชโอรสทั้งสามพูดว่า ตัวท่านก็เปนมนุษย์อย่างเดียวกับเรา แต่คนทั้งสามนั้นรูปร่างดุร้าย ชะรอยจะเปนปิศาจอะสุระยักษ์เปนแน่ โป๊ยก่ายกำลังกินไม่ธุระที่จะฟังเสียงร้ายดี ซัวเจ๋งกับเห้งเจียเห็นดังนั้น จึงถ่อมตัวพูดว่า พวกข้าพเจ้าหน้าตาไม่สวยงามก็จริง แต่ใจเปนพระร่างกายอยาบคายแต่สันดานดี ท่านทั้งสามคือผู้ใดออกท่าทางฮึกหาญกล่าวความหมิ่นประมาทดังนี้ ขุนนางพนักงานเครื่องที่อยู่ในที่นั้น จึงบอกว่าท่านทั้งสามนี้คือพระราชโอรสของพระเจ้าแผ่นดินประจุบันนี้ โป๊ยก่ายวางชามเข้าลุกขึ้นถามว่า ท่านราชบุตร์ทั้งสามจะถืออาวุธมาทำไม หรือจะใคร่ลองฝีมือกับพวกข้าพเจ้าดอกกะมัง
พระราชบุตร์องค์ที่สองได้ฟังโป๊ยก่ายถามดังนั้น สองมือจับคราด/*404เหล็กแกว่งกวัด โป๊ยก่ายแลเห็นก็หัวเราะแล้วพูดว่า คราดของเธอนั้นเปนลูกหลานคราดของข้าพเจ้า ว่าแล้วโป๊ยก่ายก็แหวกเสื้อชักเอาคราดเหล็กออกมาจากเอว แกว่งกวัดมีรัศมีศรีทองพุ่งพรายออกมานั้นได้พันแลหมื่นสาย พระราชบุตร์ที่สองเห็นดังนั้นก็ตกใจมือแลเท้าก็อ่อนเปลี้ยไปทั้งกาย เห้งเจียเห็นพระราชบุตร์ที่หนึ่งถือกระบองโลดเต้นกวัดแกว่ง ก็ชักตะบองออกจากหูแกว่งไปมาตะบองก็ใหญ่กว่าสามกำ ยาวสี่ศอกเศสปักลงกับพื้นลึกสามศอกเศส แล้วก็หัวเราะพูดว่าข้าพเจ้าให้ตะบองนี้แก่ท่าน พระราชบุตร์ที่หนึ่งก็ทิ้งตะบองของตนเสีย วิ่งเข้าไปจับตะบองของเห้งเจียโยกถอนโดยกำลังแรง ถอนเท่าใดก็ไม่ขึ้น พระราชบุตร์องค์ที่สามเห็นดังนั้นก็จับป้ายเหล็กออกท่า ซัวเจ๋งยกตะบองวิเศษออกสกัด แล้วแกว่งไปมามีรัศมีแสงพุ่งออกมาระยับระย้า พวกขุนนางพนักงานในห้องเครื่องเห็นดังนั้น พากันตกใจครั่นคร้ามไม่เปนสมประดี พระราชโอรสทั้งสามคุกเข่าลงเคารพพูดว่าท่านครูข้าพเจ้าไม่ทราบเลย ขอท่านได้สำแดงความประสิทธิ์ของท่านให้ข้าพเจ้าเห็นอีกสักครั้งหนึ่ง จะได้เปนที่นับถือของพวกข้าพเจ้า เห้งเจียกระโดดมาจับตะบองที่ปักอยู่นั้น ยกขึ้นเบา ๆ ก็หลุดถอนขึ้นมาโดยง่ายไม่เปนความยาก แล้วพูดว่าในสถานที่นี้คับแคบ ไม่สมควรที่จะแผลงอิทธิฤทธิ์ได้ ข้าพเจ้าจะเหาะขึ้นบนเวหาแผลงฤทธิ์ให้ท่านทั้งหลายดู พูดแล้วก็ทำสิงหะนาจร้องตวาดด้วยเสียงอันดังคำหนึ่งแล้ว ก็ขึ้นเหยียบเมฆลอยขึ้นไปบนอากาศ จับตะบองออกท่าเรียกว่าเพลงโปรย/*405ดอกไม้ แลเรียกว่ามังกรพลิกตัว เห้งเจียจับตะบองแกว่งหมุนคว้าง ๆ โป๊ยก่ายอยู่ข้างล่างอดไม่ได้ ร้องขึ้นไปว่าข้าพเจ้าจะแผลงฤทธิ์ให้ดูบ้าง ว่าแล้วถือคราดเผ่นขึ้นเหยียบสายลมเหาะลอยขึ้นบนอากาศ มือจับคราดตีข้างบนสามทีล่างสี่ที ซ้ายห้าทีขวาหกทีหน้าเจ็ดทีหลังเก้าที หมุนหันรอบตัวโดยความแคล่วคล่องว่องไว ได้ยินเสียงดุจลมพัดดังอู้ ๆ ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็มาคำนับอาจาริย์พูดว่า ขอพระอาจาริย์จงนั่งคอย ข้าพเจ้าจะไปซ้อมฝีมือให้พระอาจาริย์ดูบ้าง พูดดังนั้นแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศ จับตะบองควงหมุนดังจังหัน มีรัศมีสีแสงสว่างพรายเปนประกายดูงดงามยิ่งนัก เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งต่างแผลงฤทธิ์อยู่บนอากาศโดยเชี่ยวชาญ พระราชโอรสทั้งสามแลเห็นดังนั้น ก็ให้สยดสยองหวาดหวั่นครั่นคร้ามยิ่งนัก พากันคุกเข่าลงกับพื้นในตำหนักม่อซอเต๊ง พวกขุนนางพากันกราบไหว้ทุก ๆ คนทั้งฝ่ายน่าฝ่ายใน แลชาวเมืองพลไพร่ใหญ่น้อยเห็นดังนั้น ก็มีความเลื่อมไสยสัทธาจุดธูปเทียนบูชา เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแผลงอิทธิฤทธิ์แล้ว ก็หยุดพักพากันลงมายังพื้นไปหาพระอาจาริย์
ฝ่ายพระราชโอรสทั้งสามก็รีบพากันเข้าไปยังพระราชวังใน กราบทูลพระราชบิดาว่า มีความปราโมชชื่นชมโสมนัดหาที่เปรียบมิได้ พระบิดาได้เห็นหรือไม่เมื่อตะกี้นี้ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสแก่พระราชโอรสทั้งสามว่า บิดาพึ่งเห็นบนอากาศเมื่อกี้มีรัศมีสีรุ้งพรายสว่างไสวย ก็ได้พากันจุดธูปเทียนสักการะบูชา ไม่รู้ว่าเทพยดาพระองค์ใดมาแผลง/*406สักดานุภาพดังนี้ พระราชโอรสทั้งสามจึงกราบทูลว่า ที่แผลงฤทธานุภาพนั้นมิใช่ใครผู้ใดเลย คือสานุศิษย์ทั้งสามของพระสงฆ์ที่จะไปอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมนั้นเอง คนหนึ่งถือตะบองเหล็ก คนหนึ่งถือคราดเหล็ก คนหนึ่งถือพลองเหล็ก ล้วนแต่อาวุธวิเศษทั้งสามคน อาวุธของข้าพเจ้าทั้งสามนั้นไม่สามารถจะเปรียบได้ พวกข้าพเจ้าขอให้เธอแผลงอิทธิฤทธิ์ให้ดู เธอว่าคับแคบนักไม่พอที่จะแผลงฤทธิ์ได้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงเชิญให้เธอเหาะขึ้นบนอากาศ ที่บังเกิดแสงสว่างรุ่งเรืองนั้น คือรัศมีของอาวุธต่าง ๆ บัดนี้เธอยังอยู่ที่ตำหนักม่อซอเต็ง ลูกมีความยินดีที่สุด อยากจะใคร่เปนสานุศิษย์แห่งเธอเรียนวิชาไว้สำหรับรักษาบ้านเมือง แต่ไม่ทราบว่าพระบิดาจะเห็นประการใด
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินได้ฟังพระราชโอรสทั้งสาม ทูลดังนั้นก็มีพระไทยยินดียิ่งนัก จึงพาพระราชโอรสทั้งสามเสด็จไปยังตำหนักม่อซอเต๊ง ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามกำลังจัดแจงจะเข้าไปลาพระเจ้าแผ่นดิน ก็พอเห็นพระเจ้าแผ่นดิน เง๊กฮัวจิวเสด็จมากับพระราชบุตร์ พระราชโอรสทั้งสามพระองค์พร้อมกันกราบลงกับพื้น พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจก็ลงคุกเข่าคำนับตอบ เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็ลุกจากที่เดินแอบไปข้างหนึ่งยิ้ม ๆ อยู่
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับพระราชโอรสนมัศการแล้ว ก็นิมนต์พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ขึ้นนั่งยังเดิมแล้ว พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสว่า ข้าพเจ้ามีกิจธุระจะขอยอมเคารพต่อท่าน ไม่ทราบว่าท่านทั้งสามจะปลงใจ/*407ด้วยหรือไม่ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรถามว่า พระองค์มีความเห็นอย่างไรก็ตามแต่พระไทยเถิดถ้าควรแล้วอาตมภาพไม่ขัดสัทธา จึงพระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า เมื่อแรกข้าพเจ้ายังมิได้พบแก่ท่านทั้งสาม ก็นึกแต่ว่าพระสงฆ์มาแต่เมืองใต้ถังจะไปอาราธนาพระธรรมเท่านั้น ครั้นได้เห็นท่านสำแดงฤทธาอานุภาพในกลางอากาศจึงทราบได้ว่าท่านผู้สำเร็จลงมา บุตร์ข้าพเจ้าทั้งสามนี้พอใจแต่ในการฝึกหัดเพลงอาวุธ เพราะฉนั้นขอท่านได้กรุณาแนะนำสั่งสอนวิทยาให้แก่บุตร์ของข้าพเจ้าทั้งสาม ข้าพเจ้าจะขอบใจท่านแบ่งสมบัติให้แก่ท่านครึ่งหนึ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านยังไม่ทราบหรือว่าพวกข้าพเจ้าอยู่ในทางธรรม รักษาศีลภาวนาไม่พอใจในลาภยศ หากพระราชบุตร์ของพระองค์ปราถนาจะเรียนรู้วิชา อย่ายกสิ่งของขึ้นเปนกำนัน เอาแต่น้ำใจเท่านั้นก็พออยู่แล้ว พระราชบุตร์ทั้งสามได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่สุด จึงสั่งพนักงานเครื่องแจให้จัดเครื่องโต๊ะเลี้ยงยังพระราชวังใน แลสั่งพนักงานพิณพาทย์ขับร้อง ครั้นจัดเสร็จแล้ว ศิษย์กับอาจาริย์ก็พร้อมกันเข้านั่งฉันเครื่องแจในเวลานั้น ครั้นเสร็จแล้วก็พากันพักนอนยังตำหนักม่อซอเต๊งคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นพระเจ้าแผ่นดินเง๊กฮัวจิวกับพระราชโอรสทั้งสามเสด็จมานมัศการพระถังซัมจั๋งแล้ว พระราชบุตร์ทั้งสามก็มาคำนับเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งแล้วพูดว่า ขอท่านครูอย่าได้มีความเสียดายเลย ขอให้ข้าพเจ้าดูเครื่องมือของท่านทั้งสามอีกครั้งหนึ่งเถิด โป๊ยก่ายซัวเจ๋งมีความยินดีหัวเราะแล้ว จึงชักอาวุธออกวางไว้กับพื้น /*408พระราชบุตร์ที่สองที่สามเฃ้ามาลองยกดูก็ไม่หวาดไหว เปรียบดุจตั๊กกะแตนเข้าโยกเสาร์ตะลุงช้างฉนั้น พระราชบุตร์ทั้งสองออกกำลังจนสีพระภักตร์แดงก็ไม่ไหวไม่ขะเยื่อน พระราชบุตร์ที่หนึ่งตรัสว่าพระน้องทั้งสองอย่าออกกำลังให้เสียแรงเปล่าเลย ด้วยเครื่องอาวุธทั้งสองอย่างนั้น มิใช่ของธรรมดา เปนของกายสิทธิ์ไม่ทราบว่าจะหนักสักเท่าใด โป๊ยก่ายบอกว่า คราดนั้นไม่หนักสักเท่าใดดอก ทั้งตัวทั้งดั้มหนักประมาณห้าพันสี่สิบแปดชั่งเท่านั้น พระราชบุตร์ที่สามถามซัวเจ๋งว่าพลองของท่านอาจาริย์หนักประมาณสักเท่าใด ซัวเจ๋งหัวเราะแล้วตอบว่าพลองนั้นหนักห้าพันสี่สิบแปดชั่งเหมือนกัน พระราชบุตร์ที่หนึ่งขอดูตะบองของเห้งเจีย เห้งเจียเอียงหูลงควักออกมาเปนเข็มเล่มหนึ่ง แกว่งกระทบสายลมตะบองก็โตขึ้นประมาณสี่กำ แล้วปักตั้งอยู่ตรงหน้า พวกขุนนางแลเห็นดังนั้นก็พากันครั่นคร้ามเกรงกลัว พระราชบุตร์ทั้งสามจึงถามว่า อาวุธของอาจาริย์ทั้งสองซ่อนไว้ที่บั้นเอว แต่อาวุธของท่านอาจาริย์เห้งเจียซ่อนไว้ในหูเล็กเท่าเข็ม ครั้นถูกลมแล้วจึงโตขึ้นนั้นด้วยเหตุผลประการใด เปนน่าอัศจรรใจยิ่งนัก เห้งเจียหัวเราะแล้วจึงพูดว่า ตะบองเหล็กนี้ท่านยังไม่ทราบ มิใช่ของธรรมดา เปนกายสิทธิ์ ตั้งแต่ท่านเจ้าต้ายผู้วิเศษสกดไว้กลางทะเล หากข้าพเจ้ามีนิไสยจึงไปเอามาได้ จะเปลี่ยนแปลงอย่างใดก็ได้ทุกประการ น้ำหนักหมื่นสี่พันห้าร้อยชั่ง แลไม่เหมือนเหล็กธรรมดา พระราชบุตร์ได้ฟังดังนั้น ก็มีความเลื่อมไสยสัทธา ตั้งใจจะให้เห้งเจียสั่งสอนฝึกหัด /*409เห้งเจียจึงถามว่า ไม่ทราบว่าท่านทั้งสามจะเรียนอาวุธอันใด พระราชบุตร์ทั้งสามจึงบอกว่า อยากจะเรียกอาวุธของอาจาริย์ทั้งสามนั้น เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ถ้าดังนั้นก็ง่ายไม่ยาก แต่วิตกเห็นว่ากำลังของท่านทั้งสามจะไม่พอแก่อาวุธของข้าพเจ้า เมื่อยกไม่ไหวแล้วจะฝึกหัดอย่างไรได้ ดุจจะเขียนไม่เปนจะกลายเปนเขียนสุนักข์ไป หากท่านทั้งสามตั้งใจอยากจะได้จริง ก็จงตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบูชาให้เทพยดาฟ้าแลดินแล้ว ข้าพเจ้าจะสอนกำลังภาคใหญ่ให้เกิดขึ้นแล้ว จึงค่อยเรียนฝึกหัดเพลงอาวุธ พระราชบุตร์ทั้งสามได้ฟังดังนั้น ต่างก็ดีใจยกโต๊ะมาตั้งเอง แล้วจุดธูปเทียนสักการะบูชาไหว้เทพยดาฟ้าแลดินแล้ว จึงมาขอให้อาจาริย์สอนทางวิเศษให้ เห้งเจียหันหน้ามาหาพระถังซัมจั๋งแล้ว ทำความเคารพว่าท่านอาจาริย์ ผู้มีคุณอันประเสริฐของข้าพเจ้า ขออนุญาตโปรดให้อะไภยแก่ข้าพเจ้าด้วย บัดนี้พระราชบุตร์ทั้งสามนี้มาขอเคารพเปนสานุศิษย์ จะขอเรียนศิลปสาตร์วุฒิทางอาวุธ เธอยอมเปนสานุศิษย์ของข้าพเจ้า ก็นับว่าเปนนัดาของพระอาจาริย์ ขอพระอาจาริย์ได้ทราบ ข้าพเจ้าจะให้ความรู้แก่เธอทั้งสาม โป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นเห้งเจียกระทำเคารพแก่พระอาจาริย์ดังนั้น ก็กระทำความเคารพแก่พระอาจาริย์บ้าง แล้วจึงพูดว่า ขอพระอาจาริย์นั่งให้สบาย ผ่อนให้ข้าพเจ้าทั้งสองหาสานุศิษย์คนละคน ไว้เปนที่ระลึกซึ่งทางไซทีนี้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังสานุศิษย์ทั้งสามมาขออนุญาตดังนั้น ก็มีความยินดี/*410ที่สุดจึงให้อนุญาต เห้งเจียจึงสอนพระราชบุตร์ทั้งสามที่ในห้องตำหนักม่อซอเต๊งในที่สงัด เห้งเจียเขียนยันต์แล้ว ให้พระราชบุตร์ทั้งสามคุกเข่าสำรวมจิตร์หลับพระเนตร์นิ่งแน่ทั้งสามองค์ เห้งเจียจึงร่ายพระคาถาป่าวลงที่ท้องพระราชบุตร์ทั้งสามพระองค์ ถอดกำลังของตัวให้แก่พระราชบุตร์ทั้งสามองค์ ดุจดังว่าเปลี่ยนแปลงกายขึ้นใหม่ พระราชบุตร์ทั้งสามก็รู้สึกพระองค์ว่ามีกำลังเกิดขึ้น ผุดลุกขึ้นลูบเนื้อลูบตัวดูแข็งแรงมีกำลังขึ้นมากยิ่งกว่าแต่ก่อนร้อยเท่าพันทวี พระราชบุตร์องค์ใหญ่ก็มาลองจับตะบองของเห้งเจีย พระราชบุตร์องค์ที่สองก็มาจับคราดของโป๊ยก่าย พระราชบุตร์องค์ที่สามก็มาจับพลองของซัวเจ๋ง ต่างก็มีกำลังยกขึ้นกวัดแกว่งได้ทั้งสามองค์ ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินเห็นพระราชโอรสทั้งสามมีกำลังขึ้นดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่ยิ่ง สั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะมาเลี้ยงขอบคุณ ในเวลาเลี้ยงนั้นเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ต่างให้วิชาความรู้แก่สานุศิษย์ของตน แต่กำลังนั้นทนไม่นานก็หอบเหนื่อย เพราะเครื่องอาวุธของอาจาริย์เปนของกายสิทธิ์ ครั้นเลิกแล้วก็ลาไปพักยังที่ รุ่งขึ้นพระราชบุตร์ทั้งสามก็มาเคารพขอบคุณอาจาริย์ แล้วจึงพูดว่าเครื่องอาวุธของอาจาริย์ยกได้ก็จริงแต่ยังลำบาก ข้าพเจ้าทั้งสามอยากจะให้ช่างทำตามอย่างนี้ แต่ผ่อนลดน้ำหนักให้เบาลง ไม่ทราบว่าท่านอาจาริย์จะเห็นเปนประการใด โป๊ยก่ายว่าถ้าคิดดังนั้นเห็นจะถูกต้อง เพราะเหตุว่าอาวุธของข้าพเจ้าหนักมากเกินกว่ากำลังของท่าน อีกประการหนึ่งก็เปนของคู่มือข้าพเจ้าสำหรับ/*411ที่จะได้ปราบภูตผีปิศาจแลยักษ์ร้าย ดีแล้วควรจะให้ช่างทำขึ้นไว้สำหรับตัวท่าน พระราชบุตร์ทั้งสามได้ฟังดังนั้น ก็เรียกช่างเหล็กมาให้เลือกเหล็กอย่างดีตั้งเตาสูบหล่อเสียวันหนึ่ง รุ่งขึ้นจึงมาขอยืมอาวุธไปทำตัวอย่าง พิงไว้ในโรงช่างเหล็กทั้งวันทั้งคืน อันเครื่องอาวุธทั้งสามนี้เปนของกายสิทธิ์ติดอยู่กับตัว เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมิได้ห่างจากกาย ครั้นว่านำไปพิงไว้ในโรงช่างเหล็ก ก็บังเกิดเปนรัศมีสีแสงรุ่งโรธโชตนาฟุ้งสว่างขึ้นบนอากาศ เวลานั้นมีปิศาจตนหนึ่ง อยู่ห่างเมืองประมาณเจ็ดสิบโยชน์ เขานั้นเรียกว่าเป๊าเถ้าซัว ถ้ำนั้นเรียกถ้ำเฮ้าเถ้าต๋อง เวลาคืนวันนั้นปิศาจนั่งอยู่ที่น่าถ้ำ แลขึ้นไปบนอากาศ ก็เห็นมีแสงสว่างฟุ้งขึ้นบนอากาศจึงเหาะตรงมาที่แสงสว่างนั้น ครั้นถึงก็เห็นแสงสว่างนั้นฟุ้งขึ้นมาจากพระราชวังใน ปิศาจก็ลงยังพื้นพิจารณาดู เห็นเครื่องอาวุธทั้งสามอย่างปิศาจก็มีความยินดีมีความพิศวงคิดว่าอาวุธนี้จะเปนของผู้ใดหนอเอามาพิงไว้ที่นี้ เปนนิไสยของเราควรจะเอาไปไว้สำหรับตัว คิดดังนั้นแล้วก็ลักเอาอาวุธทั้งสามอย่างนั้นกลับไปยังถ้ำ
ฝ่ายพวกช่างเหล็กในโรงหล่อ มีความเหน็ดเหนื่อยก็พากันหลับนอนไม่รู้สึกสมประดี ครั้นเวลารุ่งแจ้งก็มาพร้อมกันที่โรงสูบ ไม่เห็นอาวุธทั้งสามนั้น ทุกคนตกใจพากันเที่ยวค้นหาก็ไม่พบไม่เห็น พระราชบุตร์ทั้งสามก็เสด็จมาดู พวกช่างเหล็กก็กราบทูลว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ อาวุธทั้งสามอย่างนั้นหายไปเสียแล้ว พวกข้าพเจ้า/*412ทั้งหลายเที่ยวค้นหาก็มิได้พบเห็น พระราชบุตร์ทั้งสามพระองค์ได้ทรงทราบดังนั้นก็ตกพระไทย จึงพูดว่าเห็นอาจาริย์จะมาเก็บเอาไปเสียดอกกะมัง จึงพากันรีบไปที่ตำหนักม่อซอเต๊ง เวลานั้นอาจาริย์นอนหลับอยู่ยังไม่ตื่น ซัวเจ๋งได้ยินเสียงเรียกก็ผุดลุกขึ้นเปิดประตู พระราชบุตร์ทั้งสามก็เข้าไปค้นดูมิได้เห็นอาวุธก็ตกใจ จึงถามอาจาริย์ว่า อาวุธนั้นท่านเก็บมาแล้วหรือ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ผุดลุกขึ้นบอกว่ามิได้เอามา พระราชบุตร์ทั้งสามบอกว่า เมื่อคืนนี้หายไปหาไม่พบ โป๊ยก่ายกำลังนอนได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ผุดลุกขึ้นถามว่าคราดของข้าพเจ้าอยู่หรือไม่ พระราชบุตร์ทั้งสามบอกว่าไม่เห็น ข้าพเจ้าคิดว่าท่านอาจาริย์ไปเก็บเอามาจึงได้มาถาม เพราะเห็นว่าอาวุธวิเศษของอาจาริย์เปลี่ยนแปลงได้อาจาริย์จะเอามาเก็บซ่อนไว้ในตัวดอกกะมัง เห้งเจียบอกว่าไม่ได้เอามา พูดแล้วก็พากันมาที่โรงสูบค้นหาอีกครั้งหนึ่งก็มิได้เห็น โป๊ยก่ายว่าเห็นพวกช่างเหล็กจะลักเอาไป จงรีบเอามาคืนโดยเร็ว หาไม่จะตีให้ตายทุกคน พวกช่างเหล็กได้ฟังโป๊ยก่ายว่าดังนั้นก็ตกใจคุกเข่าลงร้องไห้พูดว่าขอท่านได้โปรด พวกข้าพเจ้ามากระทำการเหน็ดเหนื่อยก็หลับไหลไม่ได้สติ ครั้นตื่นมาดูก็ไม่เห็น พวกข้าพเจ้าเปนมนุษย์ปุทุชนที่ไหนจะมีแรงยกของกายสิทธิ์อย่างนี้ได้ ขอท่านได้โปรดไว้ชีวิตร์พวกข้าพเจ้านี้เถิด เห้งเจียนึกอยู่แต่ในใจว่า การทั้งนี้พวกเราไม่ดีเอง หากให้เขาเอาไปดูตัวอย่างแล้ว ก็เอากลับมาเก็บไว้กับตัวก็จะไม่หาย นี่ทิ้งไว้ทั้งวันทั้งคืนดังนั้นจึงได้มีเหตุขึ้นดังนี้ อันของ/*413วิเศษนี้ทิ้งไว้หลายเวลานักก็มีรัศมีฟุ้งขึ้น ชรอยอ้ายคนพาลมาลักเอาไปในเวลากลางคืนเปนแน่ โป๊ยก่ายไม่เชื่อ พูดว่าในอาณาเขตร์บ้านเมืองกำลังรุ่งเรืองบริบูรณ์ แลอีกประการหนึ่งไม่ใช่กลางป่ากลางดงอะไรจึงจะได้มีคนพาลมาลักเอาไป คงจะเปนพวกช่างเหล็กเปนแน่ เห็นอาวุธมีรัศมีงดงามออกไปนอกกำแพงเมือง ให้สมักพรรคพวกเข้ามาลักเอาไป เอามาตีเสียให้ตายจึงจะสมควร พวกช่างเหล็กก็คุกเข่าลงปฏิญาณสาบาลตัวว่ามิได้เอาไปทุก ๆ คน ในขณะเมื่อพูดกันอยู่ก็พอพระเจ้าแผ่นดินเสด็จมาทรงถามซึ่งเหตุการนั้น ทรงทราบทุกประการแล้ว ก็ทรงนิ่งนึกตรึกตรองอยู่ในพระไทยจึงตรัสแก่อาจาริย์ทั้งสามว่า ซึ่งอาวุธพิเศษของท่านทั้งสามนั้นมิใช่ของธรรมดา สักพันคนก็จะไม่มีสักคนหนึ่งเอาไปได้ อีกประการหนึ่งข้าพเจ้ารักษาครอบครองเมืองนี้ ได้ตั้งบทกฎหมายปรับโทษห้าประการ แลตัวข้าพเจ้าก็ตั้งอยู่ในยุติธรรม ลือชาปรากฎแพร่หลาย พวกเหล่านี้คงไม่กล้าลักของอันนี้ไป ข้อท่านอาจาริย์ได้ดำริห์การให้รอบคอบ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ไม่ต้องตรึกตรองไม่ต้องกล่าวถึงพวกช่างอีกต่อไปทำไม ข้าพเจ้าจะขอถามพระองค์ว่าในอาณาเฃตร์เมืองนี้ทั้งสี่ทิศจะมีป่าดงที่ไหนบ้าง ซึ่งมีผีปิศาจยักษ์ร้ายสำนักอยู่ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียถามดังนั้น จึงทรงตอบว่าท่านอาจาริย์ถามข้อนี้เห็นควรแก่การ ด้วยในอาณาเขตร์เมืองของข้าพเจ้านี้ ทางทิศอุดรมีเขาหนึ่งเรียกว่าเป๊าเถ้าซัว ในเขานั้นมีถ้ำหนึ่ง เรียกว่าถ้ำเฮ้าเถ้าต๋อง ชาวชนไปมาเล่าลือกันว่าในถ้ำนั้น/*414มีฤๅษีเซียนผู้วิเศษอยู่คนหนึ่ง แลพูดกันว่ามีสัตว์เนื้อเสือร้ายปิศาจผีมีชุกชุม ข้าพเจ้าก็ยังสืบถามอยู่ว่าจะเปนสัตว์อันใดแน่ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดว่าไม่ต้องพูดให้มากความ แน่แล้วพวกคนร้ายในที่นั้นมาลักเอาไปไม่ผิดเลย เห้งเจียจึงเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมาสั่งว่า จงอยู่รักษาปฏิบัติพระอาจาริย์ พี่จะไปสืบถามให้ได้ความแล้วจะกลับมา พอสั่งเสร็จแล้วได้ยินเสียงว่าไปคำหนึ่งเท่านั้นก็แลไม่เห็นรูปกาย บัดเดี๋ยวก็เหาะมาถึงเขาเป๊าเถ้าซัวก็ลดลงยังยอดเขา พิเคราะห์ดูรอบเขาก็เห็นมีอัยปิศาจฟุ้งขึ้นจริงดังนั้น เวลาที่กำลังเห้งเจียพิจารณาดูอยู่นั้น เห็นปิศาจน้อยสองคนเดินพูดกันไปทางทิศตวันตกเฉียงเหนือ เห้งเจียนึกว่าชรอยอ้ายสองคนนี้จะเปนปิศาจลาดตระเวรเปนแน่ อย่าเลยเราจะตามไปดูมันจะพูดอะไรกัน คิดดังนั้นแล้วก็ไหวกายแปลงเปนผีเสื้อน้อยตัวหนึ่ง บินตามไปบนศีศะทั้งสอง ก็ได้ยินคนหนึ่งพูดว่า ต้ายอ๋องนายเราสองเดือนติด ๆ กันมีลาภสองอย่าง เมื่อเดือนก่อนได้นางรูปงามมาไว้ศุขสำราญในถ้ำ มาเดือนนี้ได้อาวุธวิเศษสามอย่างหาค่ามิได้ พรุ่งนี้จะเปิดการทำขวัญคราดวิเศษ พวกเราก็จะพลอยอิ่มนำสำราญด้วย คนหนึ่งพูดว่า พวกเราก็มีอันพอใจ เราเอาเงินยี่สิบตำลึงนี้ไปซื้อเนื้อหมูเนื้อแกะ ถ้าไปถึงที่พักเรากินสุราสักห้าแก้ว แลยักเงินสักสองสามตำลึงไว้ซื้อเสื้อกันหนาวจะมิดีหรือ ปิศาจทั้งสองเดินพลางพูดกันพลางหัวเราะกัน แล้วก็รีบเดินเข้าทางใหญ่ไป เห้งเจียได้ยินว่าจะทำขวัญคราดเหล็กก็มีความดีใจ/*415จะใคร่ตีปิศาจให้ตายแต่เครื่องมือไม่มี จึงชิงบินไปขึ้นน่าแล้วแปลงกายกลับเปนรูปเดิมยืนคอยอยู่ข้างน่า ครั้นปิศาจทั้งสองเดินมาถึง เห้งเจียก็ป่าวพระคาถาเปนมหาจังงัง ปิศาจทั้งสองก็ยืนกับที่ไม่อาจเดินไปได้ เห้งเจียก็เข้าแหวกเอาเสื้อปิศาจค้นดู ก็มีจริงเงินยี่สิบตำลึงอยู่ในสายรัดพุง แลมีป้ายแขวนที่บั้นเอวคนละแผ่น มีอักษรเขียนในป้ายว่าโตจั๊นโก๊กวั่ย คนหนึ่งว่า โก๊กวั่ยโตจั๊น เห้งเจียแก้เอาป้ายทั้งสองกับเงินยี่สิบตำลึงแล้ว ก็เหาะกลับไปยังเมืองจิวก๊ก ครั้นถึงก็ลดลงยังพื้นเข้าหาพระอาจาริย์แลเจ้าเมือง เล่าความตามเหตุผลให้ฟังทุกประการแล้ว โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า เห็นจะคราดวิเศษของข้าพเจ้ามีรัศมีสีแสงสว่าง มันจึงได้ดีใจซื้อหมูจะทำขวัญดังนั้นเอง ถ้าดังนั้นจะทำประการใด จึงจะได้คราดของข้าพเจ้ากลับคืนเล่า เห้งเจียว่าพี่น้องเราจะต้องไปให้พร้อมกันทั้งสามคน เงินที่เราได้มาทั้งยี่สิบตำลึงนี้ เอาไปซื้อหมูแลแพะบำเหน็จรางวัลพวกช่างเหล็ก ให้ราชบุตร์ทั้งสามจัดซื้อสุกรแลแพะสักสองสามตัว ส่วนโป๊ยก่ายแปลงเปนโตจั๊นโก๊กวั่ย พี่จะแปลงเปนโก๊กวั่ยโตจั๊น ซัวเจ๋งแต่งเปนคนขายสุกรแลแพะ พากันไปที่ถ้ำได้โดยง่าย เมื่อเข้าใกล้ได้แล้ว เราจึงช่วยกันชิงเอาอาวุธคนละอัน ช่วยกันกำจัดมันเสียให้ราบคาบแล้ว จึงค่อยพากันกลับไป ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะชมว่าคิดดังนี้ดีจริงเรารีบไปเถิด พระเจ้าแผ่นดินจึงให้จัดสุกรแลแพะมาพร้อม พี่น้องก็ลาพระถังซัมจั๋งออกจากเมือง โป๊ยก่ายถามว่ารูป/*416ร่างโตจั๊นโก๊กวั่ยเปนอย่างไรข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็น ทำไมจะแปลงให้เหมือนได้ เห้งเจียว่าพี่จะแปลงให้ดูก่อน ว่าแล้วก็แปลงให้โป๊ยก่ายดู โป๊ยก่ายเห็นแล้วก็แปลงให้เหมือนปิศาจโตจั๊นโก๊กวั่ย เห้งเจียก็แปลงเปนปิศาจโก๊กวั่ยโตจั๊น แล้วเอาป้ายแขวนบั้นเอวคนละอัน ซัวเจ๋งก็แต่งตัวเปนคนขายแพะแลสุกร ครั้นเปลี่ยนแปลงเสร็จแล้ว ก็รีบพากันเหาะไปยังเขาเป๊าเถ้าซัว ครั้นถึงก็ลดลงยังยอดเขาพากันตัดทางไปยังถ้ำ บังเอิญมาพบปิศาจน้อยหน้าเขียวคนหนึ่ง ขนแลผมแดงที่รักแร้หนีบหีบหนังสือเดินมาประทะหน้าเห้งเจีย ก็ร้องเรียกว่าโก๊กวั่ยโตจั๊นมาแล้วหรือ ซื้อหมูแพะมาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าเอามานี่แล้ว เห้งเจียจึงย้อนถามว่า ก็ตัวจะไปข้างไหนเล่า ปิศาจนั้นตอบว่า ข้าพเจ้าจะเอาหนังสือ ไปเชิญเล่าต้ายอ๋องผู้ใหญ่มากินโต๊ะพรุ่งนี้เข้าที่ประชุม เห้งเจียถามว่าจะเชิญผู้ใดบ้าง ๆ ปิศาจตอบว่ารวมทั้งเล็กใหญ่อยู่ในยี่สิบคนกว่า เห้งเจียจึงขอดูหนังสือเชิญ มีใจความว่าพรุ่งนี้ทำการทำขวัญคราดวิเศษ แลจะจัดเครื่องโอชารสเปนที่ประชุมรื่นเริง ขอคำนับมายังท่านผู้ใหญ่ที่นับถือยิ่ง เชิญมาตามเวลาอย่าให้คลาดเคลื่อน ขอคุณปู่เจ้าเก๊าเล่งง่วนเซี้ยผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าซึงอึ้งไซคำนับเชิญ เห้งเจียดูรู้ความแล้วก็ส่งคืนให้แก่ปิศาจไป ปิศาจก็เดินไปทางทิศตวันออกเฉียงใต้ ซัวเจ๋งเห็นปิศาจไปแล้ว จึงถามเห้งเจียว่า ในหนังสือนั้นมันพูดว่าอะไรกัน เห้งเจียบอกว่าหนังสือเชิญมาทำขวัญคราดเท่านั้น ผู้เชิญลงชื่อซึงอึ้งไซ ถึงปู่เจ้าเก๊าเล่งง่วน/*417เซี้ยผู้ใหญ่ ซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น จึงหัวเราะว่าเห็นซึงอึ้งไซจะเปนราชสีห์ขนสีทองมาเปนปิศาจ แต่ชื่อเก๊าเล่งง่วนเซี้ยนั้นจะเปนสัตว์อะไร โป๊ยก่ายจึงพูดว่า คือสินค้าของข้าพเจ้าเอง เห้งเจียถามว่า ทำไมรู้เล่าว่าเปนสินค้าของตัว โป๊ยก่ายพูดว่า คำโบราณท่านย่อมกล่าวว่า แม่สุกรมักจะเลียบเคียงแก่ราชสีห์ เพราะฉนั้นจึงรู้ได้ว่าเปนสินค้าของข้าพเจ้า สามคนพูดโต้ตอบหัวเราะกันไปมา แล้วก็พากันรีบเอาหมูแพะเดินมายังประตูถ้ำเฮ้าเก้าต๋อง ครั้นถึงก็แลเห็นปิศาจใหญ่น้อยนั่งอยู่เปนหมู่ใหญ่ ก็พากันมาจับหมูจับแพะพูดกันเสียงอึกกะทึกได้ยินถึงในถ้ำปิศาจใต้อ๋อง จึงออกมาถามว่าเจ้าทั้งสองมาแล้วได้ซื้อหมูแพะเท่าใด เห้งเจียบอกว่า ซื้อสุกรได้เก้าสุกร ซื้อแพะได้เจ็ดแพะ รวมสิบหกด้วยกัน หมูสิบหกตำลึงแพะเก้าตำลึง เอาเงินไปยี่สิบตำลึงยังขาดอยู่ห้าตำลึง เจ้าของตามมาเอาเงินที่ยังค้างอยู่นั้น ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็เรียกคนใช้ให้เอาเงินห้าตำลึงมาให้แก่เจ้าของสุกรไป เห้งเจียบอกว่าคนผู้นี้ตามมาโดยความประสงค์สองประการ จะขอเงินค่าแพะแลสุราประการหนึ่ง จะใคร่ดูเครื่องอาวุธที่จะทำขวัญคราวนี้ประการหนึ่ง ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นจึงด่าว่า เจ้าโตจั๊นนี้เปนคนหยาบแท้ ๆ ไปซื้อก็ตามเรื่องซื้อ ๆ แล้วก็กลับมา ทำไมจึงต้องไปประกาศบอกประชาชนให้รู้ด้วยทำไม โป๊ยก่ายจึงพูดว่าขอใต้อ๋องได้ทราบ ด้วยของวิเศษอย่างนี้ ในใต้/*418หล้านี้จะไปหาที่ไหน ควรจะให้ประชาชนเขาชมดู จะไปกลัวอะไรที่ไหน ปิศาจใต้อ๋องก็ตวาดว่าเจ้าโก๊กวั่ยเจ้าชาติชั่วไม่รู้จักอะไร อันของวิเศษอย่างนี้ได้มาจากเมืองเง๊กฮัวจิว หากคนนี้ดูแล้วจะกลับไปเที่ยวบอกเล่าต่อ ๆ ไป บางทีจะรู้ถึงเจ้าเมือง ก็จะมาทวงถามขอร้อง ถ้าดังนั้นจะทำอย่างไร เห้งเจียพูดว่าขอใต้อ๋องได้ทราบ แขกคนนี้อยู่ทิศตวันออกห่างเมืองออกไปไกล ไหนจะไปเล่าถึงเมืองได้ แลเธอมานี้ก็ยังมิได้กินเข้า ข้าพเจ้าทั้งสองท้องก็หิวเข้ายังไม่ได้กินด้วยกัน จะมีเข้าเหล้าก็ขอให้เธอกินสักอิ่มหนึ่งแล้วจะได้กลับไป พูดยังไม่ทันเสร็จปิศาจน้อยก็เอาเงินมาให้ห้าตำลึง ส่งให้เห้งเจีย ๆ ก็ส่งให้ซัวเจ๋ง แล้วพูดว่าเงินที่ค้างห้าตำลึงเปนครบยี่สิบห้าตำลึงค่าแพะแลสุกรของท่าน ท่านไปกินเข้ากับข้าพเจ้า กินแล้วจะได้กลับไป พูดแล้วทั้งสามคนก็พากันเดินเข้าไปในถ้ำ ถึงประตูที่สองแลเห็นคราดวิเศษอยู่บนน่าหออันหนึ่ง ข้างตวันตกพลองพิงอยู่อันหนึ่ง ข้างตวันออกตะบองพิงอยู่อันหนึ่ง ปิศาจใต้อ๋องเดินตามหลังเข้ามาสั่งว่าจะดูก็ดู กลางนั้นคราดวิเศษหากกลับไปอย่าได้พูดให้คนอื่นรู้เปนอันขาด ซัวเจ๋งก็รับคำว่าข้าพเจ้าไม่อาจพูด โป๊ยก่ายนั้นมีสันดานลุกลน พอแลเห็นคราดของตัวก็มิได้คิดเกรงใจอะไรใคร ตรงเข้าฉวยออกมาแล้วก็แปลงกลับเปนรูปเดิม ยกคราดขึ้นสับลงไปหมายศีศะปิศาจ เห้งเจียซัวเจ๋งต่างก็วิ่งเข้าไป จับอาวุธของตัวได้แล้ว ก็กลายกลับเปนรูปเดิมเข้าช่วยกันระดมตีปิศาจมิได้รอรั้ง ปิศาจเห็นดังนั้นก็ตกใจวิ่งเข้าไป/*419ฉวยเอาจอบเหล็กออกมาต้านทานรอรบกับสามนาย ปิศาจร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า มึงเปนคนอะไรที่ไหนจึงสามารถมาทำฬ่อลวงเอาของวิเศษของเราดังนี้ เห้งเจียพูดว่า เราดูรู้ว่าเจ้าเปนอ้ายสัตว์น่าขน เจ้าจำเราไม่ได้หรือ เราคือสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋ง เพราะข้ามมาถึงเมืองเง๊กฮัวจิว พระราชบุตร์ทั้งสามเคารพนับถือเราเปนครู เธออยากฝึกหัดเพลงอาวุธ จึงเอาอาวุธของเราทั้งสามคนมาทำตัวอย่างวางไว้ในโรงหล่อพระราชวังใน มึงเปนขะโมยลักเอามาไว้ในถ้ำนี้ เราจึงตามมาเพื่อจะให้รางวัลแก่เจ้าคนละทีสองทีแล้วก็จะกลับไป ว่าแล้วก็รบกับปิศาจโดยสามารถทั้งสามคน ปิศาจต้านทานกำลังไม่ไหว ก็บันดานเปนลมหายตัวไปข้างทิศตวันออกเฉียงเหนือ โป๊ยก่ายก็ไล่ไป เห้งเจียร้องห้ามไว้ว่าปล่อยให้มันไปเถิด บูราณท่านย่อมว่าสุนักข์จนตรอกอย่ารุกไล่ โป๊ยก่ายก็หันกลับ เห้งเจียพูดว่าเราพากันเข้าไปในถ้ำทำลายถ้ำเสียก่อนอย่าให้มันอาไศรยอยู่ได้ต่อไป โป๊ยก่ายก็เชื่อพากันกลับมายังถ้ำ จับปิศาจเล็กใหญ่ฆ่าเสียทั้งสิ้น เห้งเจียก็กวาดสิ่งของเล็กน้อยกับทั้งสัตว์ปิศาจที่ตีตาย แลทั้งหมูแพะที่เอามานั้นเอาออกมาหมดแล้ว ซัวเจ๋งก็เก็บเอาไม้ฟืนแห้งมากองไว้แล้วเอาไฟจุดเผาในถ้ำนั้นไหม้เปนจุนไป แล้วพากันเก็บเอาสิ่งของเหล่านั้นเหาะกลับไปยังเมืองเง๊กฮัวจิว เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินกับพระราชโอรสทั้งสามแลพระถังซัมจั๋งนั่งชะแง้คอยท่าอยู่ที่ตำหนักม่อซอเต๊ง แลไปก็เห็นพี่น้องทั้งสามเก้กังหอบหิ้วสิ่งของมาทิ้งที่กลางชะลาน่าตำหนัก สิ่งของต่าง ๆ กับแพะแลสุกรแลสัตว์ต่าง ๆ วางไว้ แล้วไปหาพระอาจาริย์
/*420พระเจ้าแผ่นดินเห็นดังนั้น ก็กระทำความเคารพอย่างยิ่ง แลมีใจจงรักภักดี พระราชโอรสทั้งสามก็คุกเข่าลงคำนับอย่างนับถือหาที่เปรียบมิได้ จึงถามว่าสิ่งของเหล่านี้ท่านเอามาจากที่ไหน
เห้งเจียหัวเราะแล้วตอบว่า ที่ตำบลเขานี้มีปิศาจสัตว์ยักษ์ต่าง ๆ อ้ายนายปิศาจมันเปนราชสีห์ พวกข้าพเจ้าพร้อมกันเข้าไปเอาอาวุธคืนมาได้แล้ว ก็ช่วยกันระดมรบไล่มันออกจากถ้ำหนีไป ข้าพเจ้าก็มิได้ไล่ตาม จึงกลับเข้าไปในถ้ำกำจัดพวกมันเสียสิ้นแล้ว เก็บรวบรวมสิ่งของเล็กน้อยมาเสียสิ้น พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟัง ดีพระไทยก็ดีพระไทย หวาดหวั่นก็หวาดหวั่น ด้วยเกรงมันจะกลับมาทำอันตรายเมื่อผ่ายหลัง เห้งเจียจึงทูลว่าพระราชโอรสของพระองค์ทั้งสามก็มีฤทธาอานุภาพ ทั้งพวกข้าพเจ้าก็จะคอยช่วยกำจัดมิให้มาทำอันตรายได้ เพราะข้าพเจ้าได้ทราบอยู่แล้วว่ามันคงจะไปพาปู่เจ้าอะไรของมันมาแก้มือเปนแน่ ด้วยเมื่อเวลารบกันมันสู้ไม่ได้ก็หนีไปทางทิศใต้ คงจะไปหาเก๊าเล่งง่วนเซีย ข้าพเจ้าจะคอยกำจัดมันเสียให้จงได้ พระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเลย พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียทูลดังนั้น ก็มีความยินดีสิ้นความวิตก จึงสั่งพนักงานให้จัดโต๊ะเครื่องแจ ถวายพระถังซัมจั๋งแลศิษย์ทั้งสามแล้วก็พากันไปพักหลับนอน
ฝ่ายปิศาจอึ้งม้อกิมไซสู้เห้งเจียมิได้ ก็หนีไปตรงทิศตวันออกเฉียงใต้ ครั้นถึงเขาเต็กเจี๊ยดซัว ในเขานั้นมีถ้ำเรียกว่า เก๊าเด็กปั้วฮ่วนต๋อง ในถ้ำนั้นมีปู่เจ้านามเรียกว่า เก๊าเล่งง่วนเซี้ย /*421คือเปนเจ้าปู่ของอึ้งม้อกิมไซ เมื่อมันหนีมาตามลมมิได้หยุดถึงครึ่งคืนก็มาถึงประตูถ้ำเข้าไปเคาะประตูร้องเรียกให้เปิดประตู แล้วก็เข้าไปแลเห็นปู่เจ้านั่งอยู่ก็คุกเข่าลงกับพื้นคำนับแล้ว อึ้งม้อกิมไซก็ร้องไห้สอึกสอื้น
ปู่เจ้าแลเห็นดังนั้นก็ปลาดใจจึงถามว่า เมื่อวานนี้หลานให้คนถือหนังสือมาเชิญก็จัดแจงจะไป ก็เหตุใดจึงได้มาเองแลมีความโทมนัศเศร้าหมองดังนี้เล่า อึ้งม้อกิมไซจึงเล่าซึ่งเหตุผลต้นปลายให้ปู่เจ้าฟังทุกประการ แลไม่ทราบว่าคนทั้งสามนั้นชื่ออะไรมีฝีมือเข้มแข็งทุกคน หลานต่อสู้ไม่ได้จึงได้หนีมา ขอพึ่งปู่เจ้าช่วยจับคนทั้งสามแก้แค้นให้ด้วย จึงจะเห็นว่ามีความเมตาแก่หลาน ปู่เจ้าได้ฟังก็นิ่งนึกอยู่นานแล้วก็หัวเราะพูดว่า อันความจริงนั้นเดิมเขาเปนหลานของปู่ เจ้าไม่รู้จักไปโดนเข้าแล้วจึงได้เกิดความ อึ้งม้อกิมไซถามว่าปู่รู้จักหรือว่าคนทั้งสามนั้นเปนผู้ใด ปิศาจเฒ่าจึงบอกว่า ปากยาวหูใหญ่นั้นชื่อโป๊ยก่าย หน้าสีหมอกดำนั้นชื่อซัวเจ๋งสองคนนี้ยังไม่สู้กะไรนัก ยังอีกคนหนึ่งที่หน้ามีขนเหมือนรามสูรย์นั้น เรียกว่าซึงเห้งเจีย ลิงนี้มีฤทธาอานุภาพใหญ่หลวง เมื่อห้าร้อยปีก่อนเคยทำจุลาจลบนสวรรค์ พลเทพบุตสิบหมื่นก็ไม่อาจจะจับเธอได้ เธอเปนต้นสาระบานหาเหตุไม่มีผู้ใดเสมอ เจ้าทำไมจึงไปโดนเข้าดังนี้เล่า เอาเถอะปู่จะไปกับเจ้า จับทั้งสามคนกับเจ้าเมืองเง๊กฮัวจิวพ่อลูกมาแก้แค้นให้เจ้า อึ้งม้อกิมไซได้ฟังดังนั้นก็กราบคำนับขอบคุณปู่เจ้า /*422ฝ่ายปิศาจเฒ่าจึงเกรียมพลทหารเอกทหารเลว คือราชสีห์เขียว ราชสีห์ขาว สุนักข์เผือกแลช้างดำอีเก้ง ต่างก็ถืออาวุธทุก ๆ ตน ปิศาจอึ้งม้อกิมไซก็คุมพลเหล่านั้นเหาะขึ้นบนอากาศไปยังเขาเป๊าเถ้าซัว ครั้นถึงก็ได้กลิ่นไฟกระทบจมูก แลได้ยินเสียงคนร้องไห้โฮ ๆ แลไปดูก็เห็น โตจั๊นโก๊กวั่ยสองคนกำลังร้องไห้พรรณาถึงนายของตัว ปิศาจอึ้งม้อกิมไซตรงเข้าไปใกล้ร้องตวาดถามว่า เจ้าเปนโตจั๊นโก๊กวั่ยจริงหรือปลอม ปิศาจทั้งสองกลั้นน้ำตาคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้าจะมีปลอมที่ไหนเล่า เมื่อวันวานนี้รับเงินไปซื้อแพะแลสุกร ข้ามเขาเดินไปตามทางทิศตวันตก กำลังเดินมาก็แลเห็นคนหน้าตาคล้ายแก่รามสุรย์ยืนอยู่ข้างทางคนหนึ่ง มันเอาปากเป่าข้าพเจ้าทั้งสองคนมือแลเท้าก็แข็งปากก็พูดไม่ออก มันเข้ามาเลิกเสื้อผ้าค้นเอาเงินไปเสียสิ้น ข้าพเจ้าทั้งสองมืดมัวอยู่จนเวลาเย็นจึงได้รู้สึกตัว กลับมาถึงที่ก็เห็นไฟไหม้ยังไม่หยุด บ้านเรือนเคหาไฟก็ไหม้เสียทั้งสิ้นแล้ว แลยังไม่รู้ว่าใต้อ๋องจะเปนประการใด ทั้งเพื่อนฝูงบริวารใหญ่น้อยก็ไม่เห็น เพราะฉนั้นจึงได้มีความเศร้าโศกโทมนัศเสียใจร้องไห้ แลไม่ทราบว่ามีเหตุอย่างไรไฟจึงได้ไหม้ดังนี้ อึ้งม้อกิมไซได้ฟังดังนั้น ก็กลั้นน้ำตามิได้กระทืบเท้าร้องไห้คร่ำครวญพรรณาว่า อ้ายพวกนี้ใจอาธรรม์เหลือเกิน เหตุใดมันจึงได้คิดร้ายดังนี้ เอาไฟเผาถ้ำของเราเสียทั้งลูกเมียบริวารใหญ่น้อยต้องอรรคคีไภยไม่เหลือ มันทำแก่เราถึงสาหัศคิดจะใคร่เอาศีศะ/*423กะแทกเข้ากับศิลาเสียให้แตกตาย ปิศาจปู่เจ้าเห็นดังนั้นจึงให้ปิศาจราชสีห์เขียวยึดไว้ ค่อยปลอบโยนว่าการเปนไปเช่นนั้นแล้ว จะทำลายตัวเสียดังนี้ จะมีผลอะไรจงอุส่าห์รักษากำลังไว้ให้ดีก่อน จะได้เข้าไปยังเมืองเง๊กฮัวจิวจับพวกพระสงฆ์ แลเจ้าเมืองฮัวจิวพ่อลูกมาแก้แค้นจะมิดีหรือ พูดดังนั้นแล้วก็ประกาศพร้อมกันต่างแผ่อำนาจออกจากเขาเป๊าเถ้าซัวเหาะตรงมายังเมืองเง๊กฮัวจิว เวลานั้นก็เกิดลมพยุใหญ่เมฆหมอกออกมืดฟ้ามัวฝนลมก็พัดส่งมาใกล้เมือง
ฝ่ายชาวเมืองฮัวจิวไม่ว่าหญิงแลชายแลเห็นดังนั้น ก็พากันตื่นแตกโกลาหฬไปทั้งเมือง ฝ่ายคนเฝ้าประตูเมืองก็รีบปิดประตูแล้วก็รีบเข้าไปกราบทูล เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินกับพระราชโอรสแลพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ กำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ที่ตำหนักม่อซอเต๊ง ได้ยินคนมาบอกก็ออกมาถามเหตุการ พวกขุนนางทูลว่ามีหมู่ปิศาจทำให้เกิดลมแลฝนพยุใหญ่ หอบซายหอบอิฐพัดโกรกเข้ามาใกล้กำแพงเมืองแล้ว พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็ตกพระไทยถามว่าจะทำอย่างไรดี เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าพระองค์อย่าทรงพระวิตกจงวางพระไทยเถิด การที่เปนดังนี้นั้น คืออ้ายอึ้งม้อกิมไซปิศาจที่ถ้ำเป๊าเถ้าต๋อง เมื่อวานนี้รบแพ้หนีไปข้างทิศตวันออกเฉียงใต้ ไปชวนปู่ของมันชื่อเก๊าเล่งง่วนเซี้ย มาแก้แค้นพวกข้าพเจ้า ไว้ธุระข้าพเจ้าพี่น้องจะออกไปรบแก่มันข้างนอก พระองค์จงจัดเตรียมปิดประตูเมืองทั้งสี่ด้าน พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังดังนั้นก็เกณฑ์พลทหารขึ้น/*424ประจำน่าที่ทุก ๆ แห่ง แล้วพระเจ้าแผ่นดินกับพระถังซัมจั๋งแลพระราชโอรสทั้งสาม ขึ้นอยู่บนหอสูงคอยโบกธงอาญาสิทธิ์ ให้พลทหารยิงปืนโห่ร้องเอาไชย เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งจึงสั่งอาจาริย์กับเจ้าเมืองเสร็จแล้ว ก็พากันเหาะลอยขึ้นกลางอากาศออกไปนอกเมือง แล้วก็ลงมาประจันน่าแก่พวกปิศาจ แลเห็นปิศาจล้วนแต่เปนสัตว์มีขนสีต่าง ๆ อ้ายอึ้งม้อกิมไซนำหน้าราชสีห์เขียวราชสีห์ดำอยู่ข้างซ้าย ราชสีห์ขาวราชสีห์หมอกอยู่ข้างขวาอยู่ท่ำกลางราชสีห์เก้าเสียร คือเก๊าเล่งง่วนเซี้ยเปนแม่ทัพ อ้ายปิศาจหน้าเขียวมือถือสัปทนคอยกั้นให้เก๊าเล่งง่วนเซี้ย โตจั๊นโก๊กวั่ยโก๊กวั่ยโตจั๊นก็ถือธงแดงยืนอยู่สองข้างตั้งเปนกระบวนเรียบร้อย โป๊ยก่ายเข้าไปใกล้ร้องด่าว่าอ้ายขะโมยคนร้าย มึงหนีไปหาอ้ายพรรคพวกสัตว์หน้าขนเหล่านี้มาทำไม ปิศาจอึ้งม้อกิมไซได้ฟังก็ด่าตอบว่า อ้ายสัตว์ร้าย เมื่อวานนี้มึงสามคนรบกูคนเดียวสู้ไม่ได้ต้องยอมแพ้ให้พวกมึงเปนคนเก่ง มึงพวกอ้ายใจโหดร้ายทำไมจึงเผาถ้ำแลญาติพี่น้องพวกบริวารของกูตายด้วยทั้งสิ้นดังนี้ มึงมาลองดูรศจอบสักทีจะเปนประการใด มึงกับกูจะผูกเวรกันลึกดังมหาสมุทใหญ่ โป๊ยก่ายได้ฟังปิศาจด่าว่า ก็ตรงเข้ารบยกคราดเหล็กขึ้นสับ ต่างต่อสู้กันยังหาทันแพ้ชะนะกันไม่ ปิศาจยู่ไชราชสีห์แกว่งเคียวตรงเข้ามา ปิศาจเจียดไชราชสีห์ถือเหล็กสามเหลี่ยมตรงเข้าช่วย ซัวเจ๋งเห็นดังนั้นก็แกว่งพลองเหล็กเข้าช่วยโป๊ยก่าย พวกปิศาจจุนเงราชสีห์ แปะเจ๊กราชสีห์ ท่วนเฉียราชสีห์ เก๊าลีราชสีห์ทั้งสี่ก็พากัน/*425ระดมรบ เห้งเจียชักตะบองออกจากหูตรงเข้าสกัดต้านไว้ จุนเงถือพลองเหล็กแปะเจ๊กถือลูกตุ้มทองแดง ท่วนเฉียถือทวนทองแดง เก๊าลีถือขวานราชสีห์ทั้งเจ็ด เข้าระดมรบกับเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งสามคน รบกันประมาณสักครึ่งวันเวลาก็จวนค่ำ โป๊ยก่ายอ่อนกำลังลง จึงขยับคราดหลอกสับไปทีหนึ่งแล้วก็ชักคราดวิ่งหนี เจียดไซราชสีห์ยู่ไซราชสีห์ทั้งสองไล่ตามมา ตีถูกโป๊ยก่ายที่หลังก็ล้มคว่ำลงกับพื้น ปิศาจทั้งสองก็เข้าจับขนท้ายทอยโป๊ยก่ายจูงกลับไปหาปู่เจ้าเก๊าเล่งง่วนเซี้ย บอกว่าข้าพเจ้าทั้งสองจับได้คนหนึ่งเอามานี่แล้ว พูดยังไม่ทันขาดคำเห้งเจียซัวเจ๋งก็ถอยหนี พวกปิศาจก็ตรูกันไล่ตามมากระชั้นชิด เห้งเจียเห็นจวนตัวก็เอามือถอนขนออกกำมือหนึ่งใส่ปากเคี้ยวพ่นไป ก็กลายเปนรูปเห้งเจียตั้งพันตั้งหมื่น ตรูเข้าล้อมพวกปิศาจไว้ เห้งเจียซัวเจ๋งก็หันกลับมาตีขนาบจนเวลาค่ำ ก็จับได้ปิศาจจุนเงไซกับแปะเจ๊กทั้งสอง ที่หนีไปได้นั้นคือเก๊าลีไซท่วนเฉียไซกิมม้อไซทั้งสาม พวกปิศาจน้อยวิ่งกลับมาบอกข่าวให้ปู่เจ้ารู้แล้วว่าถูกจับไปสองราชสีห์ จึงสั่งให้เอาโป๊ยก่ายมัดไว้ก่อนอย่าเพ่อฆ่า รอให้มันเอาหลานเราทั้งสองมาเปลี่ยนกันแล้วเราจึงปล่อยให้มันกลับไป ถ้าพวกมันไม่รู้เอาหลานเราทั้งสองไปฆ่าเราจึงค่อยฆ่ามันเสียบ้าง เวลานั้นพวกปิศาจใหญ่น้อยก็พากันไปพักหลับนอน
/*426ฝ่ายเห้งเจียจับได้ปิศาจทั้งสองก็ลากกลับมายังประตูเมือง พระเจ้าแผ่นดินเห็นก็สั่งให้เปิดประตูรับ พวกทหารสามสิบคนเอาเชือกออกไปมัดปิศาจทั้งสองหามเข้าไปในเมือง เห้งเจียเรียกขนเข้ากายแล้วก็พากันขึ้นบนหอคำนับอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งถามว่ารบพุ่งกันครั้งนี้ดูรุนแรงมาก ไม่ทราบว่าโป๊ยก่ายจะเปนประการใด เห้งเจียว่าไม่ต้องวิตกข้าพเจ้าจับพวกมันมาได้สองคน เปนอันขาดพวกมันไม่กล้าฆ่าโป๊ยก่าย จงเอาปิศาจทั้งสองนั้นขังไว้ให้แน่นหนา พอรุ่งขึ้นเอาออกไปแลกโป๊ยก่ายกลับมา พระราชบุตร์ทั้งสามมาเคารพเห้งเจียแล้ว จึงถามว่าท่านอาจาริย์ เมื่อเวลากำลังรบกันเห็นแต่ท่านผู้เดียว ครั้นเวลาแกล้งทำแพ้หนีมานั้นทำไมจึงเห็นรูปอาจาริย์มากมายหลายร้อยหลายพันเล่า กับเมื่อเวลาจับปิศาจได้แล้วก็เห็นแต่อาจาริย์คนเดียว อย่างนี้จะเปนวิชามนต์เวทประการใดหรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วตอบว่า ในกายตัวข้าพเจ้านี้มีขนแปดหมื่นสี่พันเส้น ๆ หนึ่งแปลงได้สิบได้ร้อยจนพันหมื่นแสนดังนี้ คือรูปกายผ่ายนอก พระราชโอรสทั้งสามได้ฟังดังนั้นก็คุกเข่าลงคำนับ สั่งให้เจ้าพนักงานจัดเครื่องแจมาเลี้ยงเสร็จแล้ว จึงสั่งผู้รักษาการทุก ๆ น่าที่ให้จุดใต้ตามไฟตีเกราะเคาะไม้นั่งยามระวังรักษาเสร็จแล้ว ต่างก็พากันไปหลับนอนตามที่ ครั้นรุ่งแจ้งฝ่ายปิศาจใหญ่เก๊าเล่งง่วนเซี้ย จึงเรียกปิศาจอึ้งม้อกิมไซมาคิดอุบายว่า วันนี้พวกเจ้าทั้งหลายจงอุส่าห์ตั้งใจรบจับตัวเห้งเจียซัวเจ๋งให้จงได้ เราจะแผลงฤทธิ์บินขึ้นไปบนหอ/*427จับเอาตัวพระถังซัมจั๋งกับทั้งเจ้าเมืองพ่อลูกเอาไปยังถ้ำเก๊าเต๊กปั้วฮ่วมต๋อง พวกเจ้ารบชนะแล้วจึงค่อยกลับไปต่อพายหลัง อึ้งม้อกิมไซรับคำสั่งแล้ว ก็นำยู่ไซเจียดไซท่วนเฉียไซเก๊าลีไซปิศาจทั้งสี่ไป ต่างถืออาวุธสำหรับมือทุก ๆ คน ตรงมายังน่ากำแพงเมืองแล้ว ก็แผลงฤทธิ์เปนลมหมอกร้องท้าชวนรบ เห้งเจียซัวเจ๋งก็เหาะออกจากกำแพงเมืองร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายสัตว์มารร้ายชาติชั่วมึงรีบส่งโป๊ยก่ายน้องกูมาโดยเร็ว จึงจะยกชีวิตร์ให้ ถ้ามิฉนั้นพวกเจ้ากระดูกจะแหลกป่นไปเปนแป้ง พวกปิศาจก็มิได้ยำเกรงพากันตรูเข้ารบกับเห้งเจียซัวเจ๋งทั้งสอง ต่างก็ออกกำลังเข้มแข็งเข้าประจันบานรบกันเปนอลหม่าน ในเวลากำลังรบกันชุลมุนอยู่นั้น ปิศาจเก๊าเล่งง่วนเซี้ยก็บันดานเปนเมฆดำมืด โผตรงขึ้นไปบนหอสั่นศีศะทีหนึ่ง พวกรักษาองค์ใหญ่น้อยก็พากันตกใจหล่นร่วงลงจากหอทั้งสิ้น ปิศาจเก๊าเล่งง่วนเซี้ยก็เข้าในหอ อ้าปากคาบเจ้าเมืองแลราชบุตร์ทั้งสามกับพระถังซัมจั๋งได้แล้ว ก็เหาะกลับมาคาบเอาโป๊ยก่ายไปด้วยอีกคนหนึ่ง แล้วร้องประกาศสั่งพวกปิศาจทั้งห้าว่าปู่เจ้ามีไชยชนะแล้วจะกลับไปก่อน พวกปิศาจทั้งห้ากำลังรบได้ยินดังนั้น ก็รู้ว่าปู่เจ้ามีไชยชนะแล้วต่างก็ออกกำลังต่อสู้โดยสามารถ เห้งเจียได้ยินเสียงคนโห่ร้องที่กำแพงเมืองก็นึกรู้ว่าเสียกลปิศาจแล้ว จึงร้องสั่งซัวเจ๋งว่าน้องจงคอยระวังให้ดี สั่งแล้วเห้งเจียก็ถอนขนที่บ่าซ้ายลงกำมือหนึ่งใส่ปากเคี้ยวพ่นไป ก็กลายเปนรูปเห้งเจียตั้งหมื่นตั้งแสนตรูกัน/*428เข้าล้อมจับปิศาจทั้งห้า จับได้ยู่ไซเจียดไซท่วนเฉียไซเก๊าลีไซทั้งสี่ปิศาจ ยังอึ้งม้อกิมไซเห้งเจียจับทุบตาย บ้างก็ลากก็จูงกึกก้องโกลาหฬ พาปิศาจทั้งสี่มายังกำแพงเมืองที่หนีไปได้สามคนนั้น คือปิศาจหน้าเขียวกับโตจั๊นโก๊กวั่ยโก๊กวั่ยโตจั๊น พวกขุนนางเฝ้าประตูเมืองแลเห็นเห้งเจียกลับมาก็เปิดประตูเมืองให้คนเอาเชือกออกไปมัดราชสีห์ทั้งสี่หามเข้ามาในเมือง ยังหาทันจะทำประการใดไม่ ก็เห็นพระมเหษีแลนางในร้องไห้มาคุกเข่าคำนับเห้งเจียบอกว่า พระเจ้าแผ่นดินกับพระราชโอรสแลพระอาจาริย์ของท่านไม่มีชีวิตร์แล้ว ทิ้งให้บ้านเมืองร้างเปล่าอยู่ดังนี้ท่านจะว่าประการใด เห้งเจียจึงพูดว่าขอท่านอย่ามีความเศร้าโศกเลย เพราะข้าพเจ้าจับปิศาจมาได้เจ็ดคนแล้ว เก๊าเล่งเซี้ยทำอุบายจับพระเจ้าแผ่นดินกับราชโอรสแลพระถังซัมจั๋งได้คงจะไม่อาจทำร้ายเปนแน่ รอพอเวลารุ่งแจ้งข้าพเจ้ากับซัวเจ๋งจะพากันไปที่เขานั้น คิดจับปิศาจให้ได้ พระมเหษีกับนางพระสนมได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็คำนับลาพากันกลับเข้าพระราชวัง เห้งเจียจึงสั่งขุนนางให้เอาศพปิศาจอึ้งม้อกิมไซที่ตีตายนั้น ลอกหนังตากไว้ให้แห้ง ยังปิศาจราชสีห์ที่เปนอยู่นั้นให้ใส่ตรงเหล็กขังไว้ แลให้เจ้าพนักงานจัดเข้าแจมากิน ครั้นกินอิ่มแล้วก็พากันไปหลับนอนตามที่ พอรุ่งแจ้งเห้งเจียก็เรียกซัวเจ๋งพากันเหาะไป บัดเดี๋ยวก็ถึงเขาเต๊กเจี๊ยดซัว จึงลงยังยอดเขาพิจารณาดูรอบเขา แลเห็นปิศาจหน้าเขียวถือตะบองสั้นเดินฃ้ามเนินเขามา เห้งเจียร้องตวาดด้วย/*429เสียงอันดังว่า เองจะหนีไปข้างไหนเรามาแล้ว ปิศาจได้ยินเห้งเจียว่าดังนั้นก็ตกใจหันกลับคิดจะวิ่งหนี เห้งเจียซัวเจ๋งก็พากันไล่ติดตามมาแลเห็นประตูถ้ำปิดอยู่แน่นหนา ข้างบนประตูมีแผ่นศิลาจารึกอักษรใหญ่สี่ตัว คือเขาบ้วนเล้งเต๊กเจึ๊ยดซัว ถ้ำเก๊าเต๊กปั้วฮ่วมต๋อง ปิศาจหน้าเขียวหนีเข้าไปในถ้ำได้แล้วก็ปิดประตูถ้ำเสีย เข้าไปบอกแก่เก๊าเล่งเซี้ยว่า บัดนี้ข้างนอกถ้ำมีสานุศิษย์พระถังซัมจั๋งสองคนมาอยู่ข้างนอก ปิศาจเก๊าเล่งง่วนเซี้ยถามว่าปิศาจใต้อ๋องนายของเจ้า กับยู่ไซเจี๊ยดไซท่วนเฉียเก๊าลีทั้งสี่นั้นมาหรือเปล่า ปิศาจหน้าเขียวบอกว่าข้าพเจ้าไม่เห็นใครมาสักคนหนึ่ง เก๊าเล่งง่วนเซี้ยได้ฟังก็นิ่งนึกตรึกตรองอยู่สักประเดี๋ยวมีความเศร้าโศกเสียใจน้ำตาไหลลงเผาะผอย รู้ว่าอึ้งม้อกิมไซหลานของตัวตายเสียแล้ว แต่หลานอีกหกคนนั้นถูกจับไปกักขังไว้แล้วทำอย่างไรจะแก้แค้นได้ จึงสั่งพวกบริวารว่าเจ้าทั้งหลายจงระวังอยู่ในนี้ให้ดี เราจะออกไปรบจับอ้ายสองคนได้แล้วจึงค่อยชำระต่อพายหลัง เมื่อปิศาจเก๊าเล่งเซี้ยออกมาก็มิได้แต่งตัวหรือสวมเกราะอะไร ครั้นถึงเห้งเจียร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง เก๊าเล่งเซี้ยก็อ้าปากตรงเข้าจะคาบเห้งเจียกับซัวเจ๋ง เห้งเจียยกตะบองเข้าสกัด ซัวเจ๋งกระโจมตีด้วยพลอง เก๊าเล่งเซี้ยสั่นศีศะก็ออกมาอีกทั้งซ้ายขวาแปดศีศะไล่รวบงับเห้งเจียกับซัวเจ๋งเข้าอยู่ในปาก แล้วก็กลับเข้าในถ้ำ ร้องเรียกบริวารให้เอาเชือกมามัด ปิศาจโก๊กวั่ยโต๊จั๊นกับปิศาจโต๊จั๊นโก๊กวั่ยแลปิศาจหน้าเขียว ก็เอาเชือกมาสองเส้น/*430มัดเห้งเจียซัวเจ๋งไว้ ปิศาจเก๊าเล่งเซี้ยร้องด่าว่า อ้ายชาติลิงไม่มีดี เจ้าจับลูกหลานของเราไปเจ็ดคน บัดนี้เราจับพวกเจ้ามาได้เจ็ดคน พอจะทดแทนชีวิตร์ลูกหลานเราแล้ว เจ้าปิศาจน้อยๆ จงไปหากิ่งสนมาเฆี่ยนอ้ายลิงสักพักหนึ่ง จะได้แก้แค้นอึ้งม้อกิมไซหลานของเรา ปิศาจทั้งสามต่างถือกิ่งสนมาคนละกำ เข้ามาระดมเฆี่ยนเห้งเจีย ๆ เดิมได้ประกอบธาตุตัวแข็งยิ่งกว่าเหล็กไม่มีผู้ใดที่จะทำลายได้ จะเฆี่ยนตีสักเท่าใดก็ไม่เจ็บปวด พวกปิศาจเฆี่ยนพักใหญ่จนไม้ละเอียดไปหมด เวลานั้นก็จวนจะพลบค่ำปิศาจเก๊าเล่งเซี้ยร้องห้ามว่าให้หยุดไว้ก่อน สูเจ้าจงไปเอาตะเกียงไฟมาตาม กินเข้าแล้วรอให้เราไปพักนอนยังห้องกิ๊มหุ้น แล้วเจ้าทั้งสามจงอยู่เฝ้าคอยระวังให้ดี รุ่งเช้าจึงค่อยเฆี่ยนมันอีกต่อไป ปิศาจทั้งสามได้ฟังเก๊าเล่งเซี้ยสั่งดังนั้นก็จัดแจงจุดใต้ตามไฟ แล้วก็พากันเอากิ่งสนมาตีหัวเห้งเจียเสียงโกก ๆ ดุจดังว่าเคาะเกราะ ครั้นเวลาดึกแล้วก็พากันไปหลับนอนทั้งสามปิศาจ
ฝ่ายเห้งเจียเห็นเงียบสงัด ก็ร่ายพระคาถากระทำให้ตัวเล็กลงหลุดจากเชือกได้แล้ว ก็ชักตะบองออกจากหูแกว่งตรงมาที่ปิศาจทั้งสามนอนอยู่นั้น จึงออกปากว่ามึงอ้ายเดรฉานพวกพาลเหล่าร้าย กูปล่อยให้พวกมึงทำแก่กูมากแล้ว บัดนี้พ่อจะลองตีดูบ้างเองจะว่ากะไร ว่าแล้วก็ยกตะบองขึ้นตีลงไปทีหนึ่ง ปิศาจทั้งสามแหลกละเอียดกองอยู่กับพื้น เห้งเจียเห็นไฟกำลังสว่างก็ลงมาแก้ซัวเจ๋ง/*431ออกจากมัด โป๊ยก่ายอดไม่ได้ก็ร้องเรียกเสียงดังว่า พี่เห้งเจียน้องต้องมัดอยู่ที่นี่จนเท้าบวมหนักเหลือทนแล้ว ทำไมพี่ไม่มาแก้ข้าพเจ้าก่อนเล่า
ฝ่ายปิศาจเก๊าเล่งเซี้ยกำลังนอนหลับ ได้ยินเสียงก็ตกใจตื่นผุดลุกขึ้นตะลีตะลาน ถามว่านี่ใครแก้มัดปล่อยอ้ายพวกนี้ เห้งเจียได้ยินเสียงปิศาจ ก็ดับไฟให้ซัวเจ๋งเอาพลองตีรื้อประตูหักพังไปทั้งสิ้น เห้งเจียก็หนีออกไปก่อน ฝ่ายปิศาจเก๊าเล่งเซี้ยเดินออกมาเห็นหมืดไม่มีไฟ จึงร้องเรียกพวกปิศาจให้จุดไฟก็ไม่ได้ยินผู้ใดขาน จึงเที่ยวคลำหาเอาไฟมาจุดเที่ยวส่องดู ก็เห็นที่พื้นมีโลหิตไหลออกนองไป แลปิศาจทั้งสามนอนตายอยู่เนื้อหนังป่นละเอียดไปทั้งสิ้น จึงส่องไปดูคนที่จับมาได้นั้นก็อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่เห็นแต่เห้งเจียกับซัวเจ๋ง จึงเอาไฟเที่ยวส่องค้นดู เห็นซัวเจ๋งยืนแอบอยู่ข้างริมระเบียง ปิศาจก็เข้าจับตัวไปมัดไว้อย่างเดิม แล้วส่องดูประตูเห็นหักพังไปทั้งสิ้น ก็เข้าใจว่าเห้งเจียหักพังประตูหนีไปแล้ว ก็มิได้คิดจะตามไป จึงเอาไม้แลศิลาขึ้นซ้อนกันให้ดีแล้วก็กลับเข้าไปข้างในคอยระวัง
ฝ่ายเห้งเจียหนีออกจากถ้ำได้แล้ว ก็เหาะกลับไปยังเมืองเง็กฮัวจิว ครั้นถึงน่าเมืองแลเห็นบนกำแพงเมือง มีพระภูมิ์เจ้าที่พระเสื้อเมืองทรงเมืองยืนรายเรียงคำนับรับ เห้งเจียถามว่าท่านทั้งหลายทำไมจึงมาเวลานี้เล่า พระเสื้อเมืองตอบว่าข้าพเจ้าเห็นพระเจ้า/*432แผ่นดินมีความเคารพรับนับถือท่านโดยยุติธรรมแล้วก็ไม่กล้ามา บัดนี้ทราบว่าพระเจ้าแผ่นดินต้องไภยร้าย ใต้เซียกำจัดปิศาจข้าพเจ้าจึงได้มาคอย เวลานั้นเห้งเจียกำลังหุนหัน แลไปเห็นเทพยดาเทพารักษ์ลักเตงลักกะนำตัวพระภูมิ์เจ้าที่มาคุกเข่าอยู่ตรงน่า แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจับพระภูมิ์เจ้าที่ๆ เขาเก๊กเจี๊ยดซัวมานี้ เพื่อจะให้ใต้เซี้ยใต่ถามดู คงจะรู้มูลเหตุของปิศาจนั้น ถ้ารู้เหตุผลแล้วใต้เซี้ยก็อาจช่วยพระเจ้าแผ่นดินกับอาจาริย์ออกได้ เห้งเจียได้ยินดังนั้นจึงถามถึงเหตุการพระภูมิ์เจ้าที่ พระภูมิ์เจ้าที่คำนับบอกว่าปิศาจนั้นลงมาเมื่อปีก่อนที่ตำบลเขาเต๊กเจี๊ยดซัวถำปั้วฮ่วมต๋องนี้เดิมเปนรังของราชสีห์ทั้งหก เมื่อเก๊าเล่งง่วนเซี้ยมาอยู่ราชสีห์ทั้งหกก็ยกเธอเปนปู่เจ้า เก๊าเล่งง่วนเซี้ยนี้คือราชสีห์เก้าเสียรหากว่าจะกำจัดเธอต้องขึ้นไปบนสวรรค์เชิญเจ้าของเธอมา เจ้านั้นอยู่ที่ตำหนักตังเก็กเงียมเกง แม้เจ้าของเธอมาจึงจะกำจัดได้ นอกนั้นแล้วอย่าพึงคิดเลยว่าจะรอดพ้นไปได้ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็นิ่งนึกอยู่สักอึดใจหนึ่งจึงพูดว่า ที่ตำหนักตังเก็กเงียมเกงคือท่านพรหมท้ายอิ๊กกิ๊วเค้าทีจุน เธอเคยขี่ราชสีห์เก้าเสียร ถ้ากระนั้นเราต้องไปเชิญมา เห้งเจียจึงให้พระภูมิ์เจ้าที่กับเทพารักษ์กลับไปยังที่ เห้งเจียก็เหาะขึ้นไปยังประตูสวรรค์ข้างทิศบูรพาในเวลาจวนแจ้ง ก็มาพบท่านท้าวกวั๊งบกจัตุราช ๆ แลเห็นเห้งเจียก็ยกมือขึ้นคำนับถามว่า ท่านใต้เซี้ยจะไปข้างไหนหรือ เห้งเจียคำนับตอบว่าข้าพเจ้าจะไปที่ตำหนักตังเก็กเงียมเกง ท้าวจัตุราชพูดว่าทางไซทีไม่ไปจะกลับมาทิศนี้ทำไม /*433เห้งเจียบอกว่าเพราะเดินไปถึงเมืองเง็กฮัวจิว เจ้าเมืองมีน้ำใจจงรักภักดีขอให้พระราชบุตร์ทั้งสามเรียนศิลปสาตร์ ไม่รู้เลยว่าจะมาปะราชสีห์ปิศาจร้าย บัดนี้สืบรู้ได้แน่ว่า ท่านพรหมท้ายอิ๊กกิ๊วเค้าทีจุนเปนเจ้าของ ข้าพเจ้าจึงต้องมาเชิญท่านให้ช่วยปราบราชสีห์ เพื่อจะได้ช่วยให้อาจาริย์ข้าพเจ้าให้พ้นแห่งไภย ท้าวจัตุราชพูดว่าเพราะใต้เซี้ยเปนอาจาริย์เขา จึงได้มีราชสีห์ออกมาจากกลางฝ่ามือ เห้งเจียหัวเราะพูดว่าจริงดังนั้นแล้ว ก็ลาท้าวจัตุราชไปยังประตูสวรรค์ข้างทิศบูรพา เดินมาบัดเดี๋ยวก็ถึงตำหนักเงียมเกง แลเข้าไปในประตูเห็นเทพบุตร์น้อยองค์หนึ่งยืนอยู่น่าประตูตำหนัก เห้งเจียก็เดินตรงเข้าไปยืนอยู่น่าประตู เทพบุตร์น้อยแลเห็นเห้งเจียมาก็เข้าไปบอกว่า ขอพระผู้เปนเจ้าทราบข้างน่าประตูมีคนที่ทำจุลาจลบนสวรรค์ชื่อซีเทียนใต้เซี้ยมาแล้ว ท่านทีจุนได้ทราบดังนั้นก็ให้หมู่เทพบุตร์ออกไปรับเข้ามา เห้งเจียเห็นเทพบุตร์ออกมารับก็เดินตามเทพบุตร์เข้าไป ครั้นถึงแลขึ้นไปเห็นทีจุนนั่งอยู่บนแท่นแก้ว มีรัศมีสีแสงสว่างพรรณรายระยับ เห้งเจียก็ย่อตัวลงคำนับ ทีจุนก็ลงจากแท่นคำนับตอบถามว่า ใต้เซี้ยหลายปีแล้วมิได้พบกัน เราได้ยินว่าท่านถือเพศตามพระพุทธสาศนาแล้วหรือ เห้งเจียตอบว่าอันธุระนั้นยังไม่ถึงแต่ก็ควรจะถึงอยู่แล้ว บัดนี้มาถึงตำบลเขาเต๊กเจี๊ยดซัวถ้ำเก๊าเก๊กปั้วฮ่วมต๋อง ต้องด้วยราชสีห์ตนหนึ่งเก้าเสียรทำร้ายพวกข้าพเจ้า ๆ จึงถามพระภูมิ์เจ้าที่เจ้าเขา ๆ จึงบอก/*434ว่าท่านทีจุนเปนเจ้าของ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงต้องมาเชิญท่าน เพื่อได้ไปปราบปิศาจร้ายเหล่านั้น
ฝ่ายท่านพรหมทีจุนได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้น จึงให้เทพบุตร์ไปที่ห้องคนเลี้ยงราชสีห์เรียกมาถามดู เทพบุตร์ไปที่ห้องคนเลี้ยงราชสีห์ เห็นนอนหลับกรนอยู่ไม่รู้สึก เทพบุตร์เข้าผลักปลุกจึงได้รู้สึกลุกขึ้นก็พาตัวมาหาทีจุน ครั้นมาถึงคนเฝ้าราชสีห์ก็คุกเข่าลงร้องไห้ ทีจุนถามว่าราชสีห์อยู่หรือไม่ คนเฝ้าราชสีห์พูดว่าขอผู้เปนเจ้าได้โปรดยกโทษข้าพเจ้าด้วย ทีจุนพูดว่ามีท่านเห้งเจียใต้เซี้ยอยู่นี่จักไม่ทำโทษเจ้า ๆ จงบอกความไปตามจริง เหตุไรจึงไม่ดูแลปล่อยให้ราชสีห์เก้าเสียรหนีไป คนเฝ้าราชสีห์บอกว่าขอผู้เปนเจ้าได้ทราบ เมื่อวันก่อนนั้นข้าพเจ้าลักกินสุราในคุนโท ที่ตำหนักกันโลเต้ย กินแล้วก็เมาหลับไปไม่รู้สึกสมประดีราชสีห์จึงหนีไปได้ ทีจุนพูดว่าสุราของท่านท้ายเสียงเล่ากุนให้มาคือสุราทิพย์ เจ้ากินเข้าไปเมาถึงสามวันจึงส่าง ราชสีห์หนีไปได้กี่วันแล้ว เห้งเจียบอกว่าตามคำพระภูมิ์เจ้าที่บอกนั้นได้สามปีแล้ว ทีจุนพูดว่าจริงแล้วบนสวรรค์วันหนึ่งในมนุษยโลกก็เปนหนึ่งปี ทีจุนจึงเรียกคนเฝ้าราชสีห์ให้ลุกขึ้นพูดว่าเรายกโทษให้เจ้า ๆ จงตามเรากับเห้งเจียลงไปเมืองใต้ จับเอาราชสีห์มาเสียยังเดิม ทีจุนกับเห้งเจียแลคนเฝ้าราชสีห์พร้อมกันเคลื่อนจากวิมานสวรรค์ลงมายังเขา เต๊กเจี๊ยดซัว แลไปก็เห็นเจ้าเจี๊ยดพี้กับหมู่เจ้าลักเตงลักกะแลพระภูมิ์เจ้าที่มาคำนับต้อนรับ เห้งเจียถามว่า/*435พวกท่านทั้งหลายอยู่รักษาป้องก้นอาจาริย์ข้าพเจ้าเปนอันตรายหรือเปล่า หมู่เจ้าบอกว่าปิศาจมีความเร่าร้อนนอนเสียแล้ว อาจาริย์ของท่านอยู่ดีมิได้เปนอันตรายอะไร ทีจุนพูดว่าเก๊าเล่งง่วนเซี้ยถือศีลปะฏิบัติมานานแล้ว เธอแผดคำหนึ่งเสียงดังตลอดสามภพมิใช่เล่น แต่ไม่ฆ่าสัตว์ เห้งเจียจงไปที่น่าประตู ท้ารบฬ่อให้ออกมาจากถ้ำเราจะได้จับจึงจะดี เห้งเจียมือถือตะบองตรงไปยังน่าประตูถ้ำ จึงร้องด่าท้าทายว่าอ้ายสัตว์เสียเดรฉานมารร้าย มึงจงรีบเอาคนออกมาใช้ให้เราโดยเร็ว เห้งเจียร้องท้าด่าว่าเปนหลายคำก็ไม่เห็นใครโต้ตอบ เห้งเจียก็เกิดโทโสมือแกว่งตะบองตีขนาบเข้าไปปากก็ด่าไม่หยุด เวลานั้นปิศาจกำลังหลับอยู่ ตกใจตื่นมีความโกรธเปนอันมาก ผุดลุกขึ้นตวาดด้วยเสียงอันดัง สั่นศีศะทั้งเก้าเสียรอ้าปากออกมาจะคาบเห้งเจีย ๆ กระโดดหนีออกมานอกถ้ำ ปิศาจก็ไล่ตามมาด่าว่าอ้ายลิงมึงจะหนีไปไหน เห้งเจียยืนบนโขดสูงหัวเราะว่าอ้ายมารร้ายมึงยังอาจสามารถอย่างนั้นทีเดียวหรือ ความตายจะมาถึงตัว นี่มิใช่เจ้าของมึงอยู่นี่หรือ ปิศาจก็ไล่รุกมาจะทำร้ายเห้งเจีย ทีจุนจึงร้องตวาดว่าง่วนเซี้ยเรามาแล้ว ฝ่ายปิศาจเงยหน้าขึ้นแลเห็นทีจุน ก็ไม่อาจสยายเท้าหมอบฟุบอยู่กันดิน คนเฝ้าก็มาจับขนที่ศีศะกำหมัดทุบแล้วด่าว่าอ้ายเดรฉาน เพราะมึงหนีมาทำให้เรามีความผิด ปิศาจก็ซบศีศะฟุบนิ่งอยู่กับพื้นไม่อ้าปาก คนเฝ้าทุบจนเจ็บมือแล้วก็เอาแพรปักผืนหนึ่งปูลงบนหลังแล้ว ก็ขึ้นนั่งตวาดว่าไปคำหนึ่งราชสีห์/*436ก็เผ่นขึ้นแซกเมฆเหาะไปยังตำหนักเงียมเกง เห้งเจียก็คำนับขอบคุณไปยังอากาศแล้วก็เข้าไปในถ้ำ แก้มัดอาจาริย์แลพระเจ้าแผ่นดินกับพระราชโอรสทั้งสาม แลโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทุก ๆ คนแล้ว ช่วยกันค้นเก็บเอาสิ่งของได้แล้วก็พากันกลับออกนอกถ้ำ โป๊ยก่ายเที่ยวหาฟืนแห้งยัดเข้าไปในถ้ำแล้วเอาไฟจุดเผาถ้ำเสีย ไฟก็ไหม้จนถ้ำเก๊าเก๊กปั้วฮ่วมต๋อง ป่นละเอียดเปนเถ้าไปทั้งสิ้น เห้งเจียก็ให้เจ้าทั้งหลายกลับไปยังที่ของตน แลให้พระภูมิ์เจ้าที่อยู่รักษาตำบลเขานี้ต่อไป ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายแผลงฤทธิ์อุ้มเจ้าแผ่นดิน กับพระราชบุตร์เหาะกลับไปเมือง เห้งเจียอุ้มพระอาจาริย์เหาะตามกันไป มาบัดเดี๋ยวก็ถึงเมืองเปนเวลาจวนค่ำ มเหษีแลนางในข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยก็มาคอยรับพร้อมกันคำนับแล้ว ก็สั่งพนักงานให้จัดเครื่องเลี้ยงต่างก็ไปพักหลับนอนตามที่ พอรุ่งแจ้งเจ้าเมืองเง็กฮัวจิวสั่งเจ้าพนักงานให้จัดโต๊ะเครื่องแจมาเลี้ยง
ฝ่ายพวกขุนนางข้าราชการผู้ใหญ่ ก็พากันมาคำนับขอบคุณทุกๆ คน เห้งเจียสั่งพระราชบุตร์ให้เอาราชสีห์มาชำแหละเสียทั้งหกตัว แล่เนื้อแจกให้ชาวบ้านกินคนละก้อนๆ ชาวบ้านชาวเมืองมีความยินดีเปนที่ยิ่ง เวลานั้นพวกช่างเหล็กก็มาบอกว่า เครื่องอาวุธที่ทำก็สำเหร็จแล้ว เห้งเจียถามช่างว่าจะมีน้ำหนักสักเท่าใด นายชั่งบอกว่าตะบองวิเศษนั้นหนักพันชั่ง คราดกับพลองนั้นหนักอันละแปดร้อยชั่ง เห้งเจียว่าพอสมควรแล้ว เชิญพระราชโอรสทั้งสามมารับ/*437เครื่องมือสำหรับพระองค์ พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่า เพราะอาวุธนี้ข้าพเจ้ากับบุตร์จวนจะสิ้นชีวิตร์เสียแล้ว พระราชโอรสทั้งสามตรัสว่า ได้ท่านเห้งเจียช่วยชีวิตร์ก็ได้รอดแล้ว แลทั้งได้ปราบมารร้ายได้ด้วย บ้านเมืองจะอยู่เย็นเปนศุขไปสิ้นกาลนาน จึงพระราชทานรางวัลแก่ช่างหล่อเสร็จแล้ว ก็มาคำนับขอบคุณอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งจึงให้เห้งเจียประสิทธิ์วิทยาให้แก่พระราชโอรสทั้งสาม เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งต่างคนก็บอกเพลงอาวุธแลประสิทธิ์เวทแก่ศิษย์ของตน ๆ สองสามวันก็แคล่วคล่องว่องไวแลเปลี่ยนแปลงกายได้เจ็ดสิบสองอย่าง พระราชบุตร์ทั้งสามก็มีฤทธาอานุภาพเชี่ยวชาญ เพราะเห้งเจียทำให้เกิดกำลังขึ้นได้จึงได้ถืออาวุธที่หนักถึงพันชั่งแลแปดร้อยชั่งได้ ครั้นมอบประสิทธิ์วิทยากันแล้ว ก็สั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะเลี้ยง แลเอาทองคำมาถาดใหญ่เปนเครื่องบูชาคำนับครู เห้งเจียแลเห็นก็หัวเราะแล้วบอกว่า จงรีบเอาคืนไป พวกข้าพเจ้าถือบวชเงินทองไม่ต้องประสงค์ โป๊ยก่ายว่าเงินทองไม่ต้องการ ๆ แต่เสื้อผ้า เพราะสู้รบแก่ราชสีห์มันฉีกขาดไปหมดแล้ว ถ้าเอนดูก็ขอทานเปลี่ยนให้เท่านั้นก็ดีถมไปแล้ว พระราชโอรสก็รีบให้ช่างเย็บตัดเสร็จแล้ว ก็นำมาให้เปลี่ยนผลัดทั้งสามคน จึงจัดแจงเข้าของใส่หาบจะลาไป อาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามลาพระเจ้าแผ่นดินแล้วก็ออกเดิน พวกชาวเมืองพากันชื่นชมยินดีแลมีความเสียดาย ร้องสรรเสริญว่าพระอะระหันต์มาโปรดแท้ ๆ พระเจ้าแผ่นดินแลพระราชโอรส กับขุนนางข้าราชการต่างประโคมเครื่อง/*438ดนตรี แลแห่แหนห้อมล้อมไปส่งจนสิ้นระยะทางห้าสิบเส้น จึงได้กลับเข้าเมือง ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามลาพระเจ้าแผ่นดินกับคนทั้งหลายแล้ว ก็ตั้งหน้าหมายมุ่งไปยังประเทศทิศตวันตก
พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ เมื่อออกจากเมืองเง็กฮัวจิวแล้วหนทางก็ราบคาบมีความผาศุขปราศจากไภยร้าย เดินมาประมาณได้สักห้าหกโยชน์ ก็แลเห็นมีป้อมแลกำแพง แลดูผู้คนออกแออัดตั้งร้านขายของดูครึกครื้นน่าสนุกสนาน เมื่อคนทั้งหลายแลเห็นรูปโป๊ยก่ายหูใหญ่ปากยาวซัวเจ๋งหน้าสีหมอก เห้งเจียหน้าตาแดงคนเหล่านั้นก็พากันมายืนดูแต่ห่าง ๆ มิได้อาจจะเข้าใกล้หรือทักถามว่ากะไร พระถังซัมจั๋งเห็นผู้คนแออัดมากมายดังนั้น ก็มีความหน่วงหนักเปนทุกข์วิตกอยู่ในใจ เกรงว่าสานุศิษย์จะก่อเหตุให้เกิดขึ้น ครั้นเดินมาสี่ห้าตรอกทางก็ยังไม่ถึงกำแพงเมือง แลไปเห็นพระอารามใหญ่มีประตูน่าวัดจารึกอักษรสามอักษรว่า วัดชื่อหุ้นยี่ พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า เราพากันเข้าพักก่อนจะได้หาจังหันแจฉันแล้วจึงค่อยไปเห็นจะดี เห้งเจียว่าพระอาจาริย์คิดอย่างนั้นชอบแล้ว จึงพร้อมกันเดินเข้าไปในวัด แลเห็นพระสงฆ์องค์หนึ่งอยู่ข้างระเบียงเดินออกมาทำเคารพยกมือคำนับถามว่า ท่านมาจากไหนพระถังซัมจั๋งบอกว่าอาตมมาจากเมืองใต้ถัง พระสงฆ์นั้นลดตัวลงนมัศการ พระถังซัมจั๋งตกใจเดินเข้ามาพยุงไว้แล้วพูดว่า ทำไมท่านจึงกระทำการเคารพใหญ่โตดังนี้เล่า พระสงฆ์นั้นพูดว่าข้าพเจ้าเข้าอุปสมบททั้งนี้ ตั้ง/*439จิตร์จะปะฏิบัติสวดมนต์ภาวนาปราถนากุศลอันยิ่ง แต่ท่านเกิดในเมืองใต้ถัง ข้าพเจ้าพึ่งได้เห็น พิเคราะห์ดูก็เปนที่น่าอัศจรรด้วยความจริงแต่ชาติปางก่อนท่านจะได้ปะฏิบัติบวชเรียนถึงที่แล้ว จึงได้มีความพอใจรับรองดังนี้ เพราะฉนั้นข้าพเจ้าจึงได้พอใจนมัศการท่าน พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า น่ากลัวที่ท่านสรรเสริญดังนั้น อาตมภาพเป็นแต่พระสงฆ์เดินหน จะมีอันใดรับรองที่ไหนหากว่าท่านผู้อยู่ในอารามดังนี้ รักษาธรรมโดยสุจริตศุขสำราญรับซึ่งบุญกุศลเปนอย่างยิ่ง พูดโต้ตอบกันไปมาพระสงฆ์องค์นั้น ก็พาพระถังซัมจั๋งไปนมัศการพระพุทธรูปในพระอุโบสถแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงร้องเรียกสานุศิษย์ทั้งสามตามเข้ามา พระสงฆ์องค์นั้นแลเห็นคนทั้งสามเข้ามา จึงถามว่าท่านอาจาริย์สานุศิษย์ชองท่านทำไมรูปร่างหยาบคายเช่นนั้นเล่า พระถังซัมจั๋งตอบว่ารูปร่างหยาบคายก็จริงอยู่ แต่เธอมีฤทธิ์เดชเชี่ยวชาญ อาตมภาพก็ได้อาไศรยเธอคุ้มครองตลอดมาจึงได้มาถึงนี่ กำลังพูดกันอยู่ก็แลเห็นข้างในมีพระสงฆ์สามสี่รูปเดินออกมา กระทำความเคารพพระถังซัมจั๋งแล้วถามว่า ท่านอาจาริย์อยู่ถึงเมืองใต้ถังจะมาถึงที่นี่ทำไมหรือ พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพรับ ๆ สั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ให้ไปยังเขาเล่งซัวนมัศการพระพุทธเจ้า ขออารธนาพระไตรยปิฎกธรรม เดินทางมาถึงนี้เห็นมีพระอาราม ก็แวะเข้ามาจะใคร่ขอถามซึ่งมรรคาข้างน่านั้น แลเพื่อจะหาจังหันแจฉันแล้วก็จะลาไป พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังดัง/*440นั้นก็พากันชื่นชมยินดี ต่างคุกเข่าลงคำนับทุก ๆ รูป จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งไปยังกุฎีใหญ่ ข้างในนั้นมีพระสงฆ์กับคะราวาศนั่งทำแจอยู่หลายคน พระสงฆ์เหล่านั้นก็เดินเข้าไปก่อนร้องเรียกว่า ท่านทั้งหลายจงออกมาดูชนชาวเมืองใต้ถัง ที่งามก็มีที่ไม่งามก็มี ที่งามสวยนั้นยากที่จะวาศจะเขียน ที่ไม่งามนั้นดูวิปะลาดมาก พระสงฆ์กับคะราวาศเหล่านั้น ได้ฟังก็พากันออกมาดู ๆ แล้วก็เชิญให้นั่งเก้าอี้ แล้วก็ยกน้ำร้อนน้ำชามาเลี้ยง พระถังซัมจั๋งฉันน้ำชาแล้วจึงถามว่าที่ตำบลนี้เรียกว่าเมืองอะไร พระสงฆ์ทั้งหลายเหล่านั้นบอกว่า ตำบลนี้เรียกว่าเมืองกิมเพ่งฮู้ เปนหัวเมืองขึ้นของเมืองโซจ็อก พระถังซัมจั๋งถามว่า ตั้งแต่ตำบลนี้ไปถึงเขาเล่งซัวจะเปนระยะทางไกลสักเท่าใด พระสงฆ์ทั้งหลายจึงบอกว่า ตั้งแต่นี้ไปข้างทิศตวันตกประมาณสักสองพันโยชน์ พวกข้าพเจ้าเคยเดินไปถึงเพียงนั้น ที่ต่อไปถึงเขาเล่งซัวจะใกล้ไกลสักเท่าใดยังไม่เคยไป ไม่สามารถจะบอกได้ พูดแล้วก็ยกเข้าแจมาเลี้ยง ครั้นเสร็จแล้วพระถังซัมจั๋งจะลาไป พระสงฆ์ทั้งหลายก็อ้อนวอนจะให้อยู่ พูดว่าขอท่านอาจาริย์รอพักอยู่สักสองสามวัน พอเสร็จการเลี้ยงง่วนเซียวแล้วจึงค่อยไปเถิด (เลี้ยงง่วนเซียวนั้นคือเพงเดือนสาม) พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกใจพูดว่า อาตมภาพเดินทางมาทิ้งวันคืนเคลื่อนคลาดจนจำไม่ได้ ไม่ทราบว่าวันไหนเปนวันเลี้ยงง่วนเซียว พระสงฆ์ทั้งหลายพากันหัวเราะว่า ท่านอาจาริย์เพราะมีความมุ่งหมายเพ่งแต่จะ/*441ไปนมัศการพระพุทธเจ้า จึงมิได้จำวันคืนวันนี้คือวันขึ้นสิบสามค่ำเดือนสามนี้เปนวันต้น คนทั้งหลายทุกแห่งจุดโคมไฟบูชาประกวดประชันกัน จนวันขึ้นสิบห้าค่ำถึงแรมสามค่ำจึงเลิกทุก ๆ ปี ที่เมืองนี้ทุก ๆ ปีเกณฑ์กันดังนี้ แลเจ้าเมืองก็มีความโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรมาก ทุกตำบลทุกแห่งก็ต้องจุดโคมไฟทั้งสิ้น เวลากลางคืนมีกระจับปี่สีซอฆ้องกลองแตรสังข์ร้องรำเปนที่รื่นเริงต่าง ๆ แลตั้งแต่โบราณมามีสพานเรียกว่า กิมเตงเกี้ยวคือสพานโคมทอง ตั้งแต่เดิมมีมาตลอดจนเท่าทุกวันนี้ มีความศุขในบ้านเมือง ขอท่านอาจาริย์จงหยุดพักสักสองสามวัน ข้าพเจ้าทั้งหลายจะรับรองปะฏิบัติท่านมิให้อนาธรร้อนใจ พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระสงฆ์ทั้งหลายพูดจาชี้แจงดังนั้น ขัดไม่ได้ก็ยอมหยุดพักอยู่ ครั้นเวลาจวนเย็นได้ยินเสียงกลองแลระฆังตีกึกก้องอยู่น่าโบถ เปนเวลาที่ชาวบ้านเอาโคมไฟมาจุดบูชาที่หน้าโบถ พระถังซัมจั๋งจึงเดินออกมาชมเล่น แล้วต่างคนก็กลับเข้าไปนอนพัก ครั้นรุ่งขึ้นฉันแล้วพระสงฆ์ในวัดก็มานิมนต์พระถังซัมจั๋งไปเที่ยวชมต้นผลไม้ข้างหลังสวน ครั้นเวลาบ่ายก็กลับมากุฎี พอค่ำออกมาคู่โคมไฟข้างน่าวัด แลเลยพากันไปดูตามถนนใหญ่จนเวลาสองยามจึงได้พากันกลับมาพักนอน ครั้นเวลารุ่งแจ้งฉันแล้ว พระถังซัมจั๋งบอกแก่พระสงฆ์เจ้าอาวาศว่า อาตมภาพได้อัทธิฐานตั้งใจจะกวาดพระเจดีย ขอท่านได้โปรดเปิดประตูเจดีย์ด้วย/*442เถิด พระสงฆ์เจ้าอาวาศได้ฟังดังนั้น จึงให้คนไปเปิดประตูพระเจดีย์ พระถังซัมจั๋งก็เข้าไปในโบถนมัศการพระพุทธรูปแล้ว จึงออกมาถือไม้กราดเข้าไปในพระเจดีย์ กราดชั้นล่างแล้วก็ขึ้นไปทุก ๆ ชั้นจนตลอดแล้วก็ลงมา เวลานั้นก็จวนค่ำทุกแห่งก็จุดไฟ ในคืนวันนั้นเปนวันขึ้นสิบห้าค่ำ พระสงฆ์ทั้งหลายพูดแก่พระถังซัมจั๋งว่า เราพากันไปดูตามที่ใกล้ ๆ นี้สองคืนแล้ว คืนวันนี้เปนวันเพ็งขึ้นสิบห้าค่ำกำลังดี พากันเข้าไปดูในกำแพงเมือง จะได้ดูโคมไฟทองที่สพาน ท่านจะเห็นเปนประการใด พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี จึงพร้อมกับพระสงฆ์ทั้งหลาย แลสานุศิษย์ทั้งสามพากันค่อยเดินค่อยดูไปตามถนนสองข้างจุดโคมไฟประกวดกันต่าง ๆ สี ดูสลับซับซ้อนรุ่งเรืองสว่างไสวไปทั้งสองข้างถนน เปนเวลาชะตาเมืองเจริญ ผู้คนเดินเที่ยวดูทั้งเด็กแลผู้ใหญ่ หญิงแลชายเบียดเสียดเยียดยัดอัดแอกัน แลมีการเล่นเต้นรำต่าง ๆ พิเคราะค์ดูสนุกสนานมาก เดินต่อมาจนถึงสพานกิมเตงเกี้ยว พระถังซัมจั๋งกับพระสงฆ์ทั้งหลายเดินเข้าไปใกล้สพานพิเคราะห์ดู เห็นตะเกียงไฟครอบตั้งเปนชั้น ๆ ข้างในจุดไฟสว่างมีสีสอดแซงสีไฟน้ำมัน ก็หอมฟุ้งกระหลบกระทบจมูก พระถังซัมจั๋งถามพระสงฆ์ที่มาด้วยกันนั้นว่า น้ำมันนั้นคือน้ำมันอะไรจึงมีกลิ่นหอมดังนี้ พระสงฆ์เหล่านั้นบอกว่า อาจาริย์ยังไม่ทราบคือที่หลังเมืองนี้ ไปตำบลบ้านหนึ่งเรียกว่าบ้านห้านเทียนกุ้ย ระยะสองร้อยสี่สิบโยชน์ มีบ้านสองร้อยสี่สิบหลังคาเรือน ต้องรับเสียค่าน้ำ/*443มันทุก ๆ บ้าน แต่เสียผิดกันถ้าบ้านไหนมีเงินมากก็ต้องเสียเงินปีละสองร้อยตำลึงรวมกันจะได้ซื้อน้ำมันทุก ๆ ปี น้ำมันนั้นมิใช่น้ำมันธรรมดา คือน้ำมันจันท์ของมีราคาหนักหนึ่งตำลึงเปนเงินสองตำลึง หนักชั่งหนึ่งเปนเงินสามสิบตำลึง ตะเกียงไฟสามดวงใหญ่ สามกะถางใหญ่ กะถางหนึ่งต้องใช้น้ำมันห้าร้อยชั่ง รวมสามกะถามเปนพันห้าร้อยชั่ง คิดเปนเงินสี่หมื่นแปดพันตำลึง ยังอีกตะเกียงไฟที่จุดแวดล้อมมีต่าง ๆ อย่างนั้นรวมทั้งสิ้น เปนเงินห้าหมื่นตำลึงจึงจะพอจุดสามคืน เห้งเจียถามว่าน้ำมันมากดังนั้น จะจุดสามคืนหมดทีเดียวหรือ พระสงฆ์เหล่านั้นบอกว่า สามกะถางนั้นทุกกะถางมีใส้ตะเกียงวางลงไว้จุดไฟ ใส้ตะเกียงใหญ่ประมาณเท่าฟองไก่ จุดคืนต้นมาจนถึงคืนนี้ ได้มีพระพุทธเจ้าสำแดงภาคออกมาให้เห็นพระองค์ แล้วน้ำมันนั้นก็แห้งหมดไปไฟก็ดับมืดไปเอง โป๊ยก่ายได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า พระองค์จะเอาน้ำมันไปเสียดอกกะมัง พระถังซัมจั๋งพลอยพูดด้วยว่าเห็นจะจริง คนชาวเมืองนี้ตั้งแต่โบราณมาก็ทำตามเคยมาดังนั้น แม้ว่าน้ำมันแห้งหมดก็ว่าพระพุทธเจ้าเอาไปก็มีความศุขเจริญในปีนั้นเข้ากล้าบริบูรณ แม้น้ำมันไม่แห้งก็พูดว่าไม่เปนศุข เข้ากล้าแห้งแล้งฝนฟ้าไม่เปนปรกติตามฤดู เพราะเหตุนี้คนชาวเมืองจึงได้ตั้งสัตย์อัทธิฐานกระทำการบูชา เปนสัญญาตามกำหนดทุก ๆ ปีดังนี้ เมื่อกำลังพูดกันอยู่ก็ได้ยินเสียงในอากาศดังอู้ ๆ พวกชาวเมืองที่เที่ยวดูไฟก็พากันตกใจแตกกระจายหลบหลีก/*444ไปสิ้น พระสงฆ์เหล่านั้นก็ตั้งตัวไม่ใคร่อยู่ จึงบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่านิมนต์ท่านกลับไปเถิด หากว่าลมมาพระองค์ก็เสด็จมา คือจะโปรดให้เปนมงคลแลจะมาทอดพระเนตร์ไฟด้วย พระถังซัมจั๋งว่าทำไมจึงรู้แน่ว่าพระพุทธเจ้าเสด็จมา พระสงฆ์เหล่านั้นบอกว่าทุก ๆ ปีมีมาตามเคยดังนั้น ประมาณสองยามเสศก็มีลมพัดมาจึงกำหนดรู้ว่าพระพุทธเจ้าเสด็จมาพระราชทานไชยมงคล เพราะฉนั้นผู้คนทั้งหลายจึงต้องหลีกหลบไปหมดทั้งสิ้น พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมภาพก็ตั้งใจคิดถึงคุณพระพุทธเจ้า เวลานี้ก็เปนเวลาอันประเสริฐมีพระพุทธเจ้าเสด็จลงมาถึง จะคอยนมัศการจะมิดีหรือ พระสงฆ์ทั้งหลายนิมนต์ให้กลับก็ไม่กลับ บัดเดี๋ยวก็เห็นจริงในม้วนลมแปรออกมีพระสามองค์เลื่อนลอยมาใกล้ตะเกียงไฟ พระถังซัมจั๋งแลเห็นชัดก็รีบเดินเข้าไปใกล้ลดตัวลงนมัศการ เห้งเจียแลเห็นก็นึกรู้จึงเข้าพยุงอาจาริย์ให้ลุกขึ้น พูดว่าผิดเสียแล้วพระอาจาริย์เปนปิศาจมารร้าย ไม่ใช่พระพุทธเจ้า พูดยังไม่ทันจะขาดคำ แลไปตะเกยงไฟก็มืดมัวได้ยินเสียงลมพัดอู้ ก็หอบเอาพระถังซัมจั๋งขึ้นแซกเมฆเหาะไป ก็มิได้รู้ว่าปิศาจนั้นอยู่แห่งหนตำบลใดแปลงเปนพระพุทธเจ้าลงมาดูไฟ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งตกใจเที่ยวเหลียวซ้ายแลขวา หาอาจาริย์ก็มิได้พบเห็น เห้งเจียว่าน้องทั้งสองไม่ต้องเรียกหาที่นี่ให้ป่วยการ เพราะอาจาริย์เห็นแก่การสนุกจึงได้เดือดร้อนดังนี้ ให้ปิศาจยักษ์มันจับไปแล้ว พระสงฆ์ทั้งหลายพากันตกตะลึง จึงถามเห้งเจียว่าทำไมท่านจึงรู้/*445แน่ว่าปิศาจจับเอาพระอาจาริย์ไป เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าอันที่จริงพวกชาวเมืองนี้เปนคนโง่หลงมาหลายปีแล้ว ก็หารู้เท่าไม่ เพราะฉนั้นจึงให้ปิศาจมันหลอกเล่นได้ แลกลับเห็นว่าพระพุทธเจ้าเสด็จมาพระราชทานไชยมงคลแลมารับซึ่งสักการะบูชา เมื่อกี้นี้ในม้วนลมสำแดงออกเปนองค์พระพุทธเจ้าสามพระองค์ มิใช่อื่นเลยคือปิศาจยักษ์ทั้งสามมันแปลงมา อาจาริย์ข้าพเจ้าไม่รู้จึงเข้าไปนมัศการ ปิศาจจึงได้ทำไฟให้ดับมืด เอาของใส่น้ำมันจับอุ้มอาจาริย์เราไปด้วย ข้าพเจ้ามาไม่ทันปิศาจมันหนีไปเสียแล้ว ซัวเจ๋งถามว่าเมื่อการเปนเช่นนี้แล้ว พี่จะคิดอ่านประการใดเล่า เห้งเจียพูดว่าอย่าช้าน้องทั้งสองจงรีบกลับไปกับพระสงฆ์ทั้งหลาย ไปดูเก็บเข้าของกับม้าดูรักษาไว้ให้ดี พี่จะเหาะไปตามม้วนลมนี้ เห้งเจียสั่งแล้วก็เหาะขึ้นกลางอากาศ ได้กลิ่นคาวลมพัดไปทางทิศตวันออกเฉียงเหนือ เห้งเจียก็รีบเหาะไปตามสายลมไปจนสว่างลมนั้นก็สงบหยุด เห้งเจียแลเห็นภูเขาใหญ่สูงกระหง่านเทียมเมฆ ก็ลดลงยังยอดเขาจะเที่ยวค้นหาถ้ำปิศาจ แลไปข้างเนินเขาเห็นคนสี่คนกับไก่แลแพะสามตัวข้างทิศตวันตกข้ามเนินเขามา เห้งเจียพิเคราะห์ดูโดยละเอียดก็จำได้ คือเจ้าปีเจ้าเดือนเจ้าวันเจ้าเวลาทั้งสี่เจ้าแปลงกายมา จึงชักตะบองออกมากระโดดลงจากยอดเขามาสกัดที่ข้างเนินเขา ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่าเจ้าพวกนี้ส้อนหัวออกหางจะไปข้างไหนกัน เจ้าทั้งสี่ได้ยินก็ตกใจกลับแปลงเปนรูปเดิม มาคุกเข่าคำนับเห้งเจียแล้ว/*446พูดว่า ท่านใต้เซี้ยงดโทษข้าพเจ้าก่อน เห้งเจียพูดว่าไม่ได้อาไศรยใช้ท่านมานานแล้ว ทำไมจึงเกียจคร้านทั้งเดือนก็ไม่เห็นมา ข้าพเจ้าพึ่งเห็นหน้าท่านวันนี้ ทำไมจึงไม่คุ้มครองรักษาอาจาริย์เรา มานี้จะไปข้างไหนกัน เจ้าทั้งสี่บอกว่าอาจาริย์ของใต้เซียเพราะปราศจากสะมาธิจิตร์ มาหยุดพักที่เมืองกิมเพ่งฮู้ในวัดชื่อหุ้นยี่ หลงเพลินความสนุกจึงได้เกิดมีความทุกดังนี้ บัดนี้ปิศาจยักษ์มันจับพระอาจาริย์ท่านไปที่ท้าวมะหาชมภู หากเจ้าเทพาอารักษ์รักษาอาจาริย์ท่านอยู่จึงไม่เปนอันตราย ที่ข้าพเจ้าพากันไล่แพะสามตัวกะหืดกะหอบมาทั้งนี้ ก็เพราะว่าแพะนั้นคือซัมเอี๋ยงคัยไก่แปลว่าจะเปิดช่องอากาศ ทำลายความคับแค้นของอาจาริย์ท่านเท่านั้น เห้งเจียถามว่าที่ภูมิ์เขานี้เปนที่ปิศาจอยู่หรือประการใด เจ้าทั้งสี่บอกว่าถูกแล้ว คือเขานี้เรียกว่าเขาแชเล่งซัว ในนี้มีถ้ำหนึ่งเรียกว่าถ้ำเหี้ยนเองต๋อง ในถ้ำนี้มีปิศาจยักษ์สามตนที่หนึ่งเรียกว่า ซิฮั้นใต้อ๋อง ที่สองเรียกว่า ซิซู้ใต้อ๋อง ที่สามเรียกว่า ซิติ๊นใต้อ๋อง ปิศาจทั้งสามอาไศรยอยู่ในถ้ำนี้มากว่าพันปีแล้ว พวกมันตั้งแต่เล็กมามันชอบกินน้ำมันจันท์ เมื่อมันสำเร็จภาคเปลี่ยนแปลงได้แล้วจนทุกวันนี้ มันกระทำมารยาแปลงกายให้เหมือนพระพุทธเจ้าลวงหลอกชาวเมืองกิมเพ่งฮู้ เจ้าเมืองแลขุนนางใหญ่น้อยให้ตั้งสักการะบูชาตามตะเกียงไฟด้วยน้ำมันจันท์ ปีนี้มาพบอาจาริย์ของท่าน มันรู้ว่าเปนผู้สำเร็จ จึงได้อุ้มพาเอาไปไว้ในถ้ำ ไม่ข้ามวันก็จะแล่เนื้ออาจาริย์ท่านสับละเอียด แล้วจะเอาพระอาจาริย์ท่านประสม/*447ทอดน้ำมันกินเล่นเปนภักษาหาร ใต้เซี้ยจงเอาใจใส่รีบไปช่วยท่านออกโดยเร็ว เห้งเจียได้ฟังก็ร้องตวาดให้เจ้าทั้งสี่นั้นถอยไปแล้ว ก็รีบเดินข้ามเขาเที่ยวค้นหาประตูถ้ำ เดินมาประมาณสักสองเส้นก็แลเห็นที่ข้างริมลำธารมีปรกศิลามีบานประตูสองบาน ๆ หนึ่งเปิด ข้างบนมีอักษรจารึกว่าเขาแชเล่งซัว ถ้ำเหี้ยนเองต๋อง เห้งเจียไม่อาจเข้าไปยืนหยุดอยู่นอกประตู ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า อ้ายพวกปิศาจมารร้าย มึงเร่งส่งอาจาริย์ของกูมาโดยเร็ว ได้ยินเสียงข้างในตึงตังเปิดประตูออกมาคนหนึ่ง ตัวเปนคนศีศะเปนกระบือร้องถามว่า เจ้าคือใครมาร้องเรียกอึกกะทึกจะว่าประการใดก็ว่ามา เห้งเจียตอบว่าเราคือสานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋งอยู่เมืองใต้ถัง อาจาริย์เรามาเที่ยวตูตะเกียงที่สพานกิมเตงเคี้ยว พวกเจ้าไปลักเอามาจงรีบส่งออกมาโดยเร็ว เราจะยกโทษพวกเจ้าไว้สักครั้งหนึ่ง ปิศาจศีศะกระบือเมื่อได้ฟังเห้งเจียบอกดังนั้นก็กลับเข้าไปในถ้ำ บอกว่าใต้อ๋องไภยมาถึงแล้ว ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามกำลังให้บริวารจับพระถังซัมจั๋งถอดเสื้อผ้าออก ชำระล้างให้สะอาดคิดจะแล่เนื้อทอดน้ำมันกิน ครั้นได้ยินปิศาจควายมาบอกว่าไภยจะมา ใต้อ๋องที่หนึ่งจึงถามว่าเปนอย่างไร ปิศาจศีศะควายบอกว่าที่ข้างนอกมีคนหนึ่งหน้าดุจรามสูรย์มาร้องทวงอาจาริย์ของเธอให้รีบส่งออกไปโดยเร็ว ใต้อ๋องใหญ่ได้ฟังก็หวั่นหวาดในใจ จึงพูดว่าเราพึ่งจับมาได้ก็หาได้ถามเค้าเงื่อนชื่อแซ่ว่าเปนอย่างไรไม่ เจ้าปิศาจน้อย ๆ จงเอาเสื้อผ้ามาให้เธอใส่แล้วพาตัว/*448มานี่ ให้เราถามซักดูให้สิ้นสงไสย พวกปิศาจน้อยจึงเอาเสื้อผ้ามาให้พระถังซัมจั๋งใส่แล้ว ก็พาตัวมาคุกเข่าลงต่อหน้าใต้อ๋องใหญ่ พระถังซัมจั๋งร้องขอชีวิตร์ ปิศาจทั้งสามจึงถามว่าตัวคือพระสงฆ์มาจากเมืองไหน ทำไมเห็นรูปพระพุทธเจ้าจึงไม่หลีกหนี มากีดขวางเราอยู่ทำไม พระถังซัมจั๋งคำนับแล้วพูดว่าอาตมภาพเปนพระสงฆ์อยู่ในบังคับของพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้อาตมภาพข้ามไปไซทีวัดลุ่ยอิมยี่ขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม มาถึงเมืองกิมเพ่งฮู้เข้าในวัดชื่อหุ้นยี่ เพื่อจะหาข้าวแจฉันพระสงฆในอารามนั้นมีน้ำใจชักชวนให้อยู่ เพื่อให้ดูตะเกียงไฟ เพราะเปนฤดูทำการมงคลเสียงง่วนเซียว อาตมภาพจึงได้มาดูไฟที่สะพานกิมเตงเกี้ยว อาตมภาพเห็นใต้อ๋องแปลงเปนพระพุทธเจ้า ไม่ทราบได้เมื่อเห็นแล้วก็พอใจจะใคร่นมัศการ เพราะฉนั้นจึงได้เปนการกีดขวางใต้อ๋อง ปิศาจใต้อ๋องถามว่าตั้งแต่เมืองใต้ถังมาถึงนี่ระยะทางก็ไกล มาด้วยกันกี่คนขื่อเรียงเสียงใด พระถังซัมจั้งจึงบอกว่า เมื่อยังเปนคะราวาศแซ่ตั๊น เมื่อบวชขื่อเหี้ยนจึงนามที่พระเจ้าแผ่นดินใต้ถังตั้งเรียกว่าถังซัมจั๋ง อาตมภาพมีศิษย์สามคน คนที่หนึ่งขื่อหงอคงเห้งเจียก็เรียกเกาซีเทียนใต้เซี้ยก็เรียก เมื่อปิศาจได้ยินชื่อนี้ก็นึกครั่นคร้ามสยดสยองอยู่ในใจ จึงถามว่าซีเทียนใต้เซี้ยคนนี้หรือมิใช่ เมื่อห้าร้อยปีก่อนขึ้นไปทำสงครามบนสวรรค์นั้นหรือ พระถังซัมจั๋งตอบว่าคนนั้นและ ยังคนที่สองชื่อตือหงอเหนงโป๊ยก่ายเรียก คือแม่ทัพ/*449ของเง็กเซียงฮ่องเต้ ตำแหน่งที่ผ้องง่วนโซ่ยจุติลงมา ยังคนที่สามชื่อซัวหงอเจ๋งซัวเจ๋งก็เรียก คือขุนนางรักษาพระองค์ของเง็กเซียงฮ่องเต้ จุติลงมาเกิดในมะนุษโลก ปิศาจใต้อ๋องได้ฟังดังนั้นต่างก็มีใจครั่นคร้ามจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นอย่าเพ่อกินก่อนเจ้าน้อย ๆ จงเอาโซ่ร้อยไว้ก่อน รอจับสานุศิษย์ทั้งสามมาได้แล้วจึงค่อยฆ่า ว่าแล้วจึงจัดเตรียมพลทหารหมู่กระบือปิศาจ ต่างตนถืออาวุธทุก ๆ คนแล้วก็ยกออกจากถ้ำมีคนถือธงนำน่ายกเปนกระบวนออกไป ตีกลองแลม้าฬ่อเสียงโกลาหฬ ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามต่างแต่งตัวถืออาวุธสำหรับมือ ดูท่วงทีแข็งแรงคุมพลยกออกไปน่าประตู ร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า ใครที่ไหนจึงสามารถมาร้องท้าทายดังนี้ ไม่เกรงกลัวความตายดอกหรือ
เห้งเจียแลดูเห็นปิศาจทั้งสาม คนหนึ่งถือขวานด้ำยาว คนหนึ่งถือง้าว คนหนึ่งบ่าแบกตะพดหวาย แลพวกบริวารใหญ่น้อยนั้นล้วนแต่ปิศาจศีศะกระบือทั้งสิ้น มือถืออาวุธต่าง ๆ กัน แลมีธงใหญ่สามคันเขียนอักษร คือ ซิฮั่นใต้อ๋อง ซิซู้ใต้อ๋อง ซิติ้นใต้อ๋อง เห้งเจียพิเคราะห์ดูท่วงทีแล้วก็ขยับเข้าใกล้ ร้องถามว่าเฮ้ยอ้ายโจรมึงจำเราไม่ได้หรือ ปิศาจตอบว่าเจ้าคืออ้ายคนทำร้ายบนสวรรค์ ชื่อซึงหงอคงได้ยินแต่ชื่อยังไม่เคยเห็นหน้า มาเห็นหน้าเอ็งแล้วก็นึกอดสู อันที่จริงก็คืออ้ายลิงนั่นเอง เห้งเจียได้ฟังปิศาจว่าดังนั้นก็มีความโกรธร้องด่าว่าอ้ายพวกมารร้ายขะโมยน้ำมัน มึงอย่าพูดมากให้ช้า/*450การ จงรีบคืนอาจาริย์มาให้เรา ว่าแล้วมือก็แกว่งตะบองรุกไล่เข้าตีปิศาจ ๆ ทั้งสามก็ยกอาวุธขึ้นรับออกกำลังต่อสู้กันโดยสามารถได้ประมาณร้อยห้าสิบเพลง เวลาก็จวนค่ำยังมิได้แพ้ชะนะกัน ปิศาจใต้อ๋องที่สามเอาตะพดแกว่งเดินขึ้นหน้า จับธงโบกเปนสัญญา ฝูงปิศาจกระบือก็ตรูกันเข้าล้อมจับเห้งเจีย ค่างตนถืออาวุธเข้าระดมกันทั้งตีทั้งแทงเปนตลุมบอน เห้งเจียอยู่ถ้ำกลางเห็นจะเอาไชยชะนะมิได้ ก็เหาะขึ้นบนอากาศแซกเมฆหนีไป พวกปิศาจก็มิได้ไล่ติดตามคุมพลกลับเข้าถ้ำ
เห้งเจียเหาะกลับมายังวัด ชื่อหุ้นยี่ ครั้นถึงก็ลงยังพื้นเข้าหาโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง เล่าความตามเหตุให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งฟังทุกประการ โป๊ยก่ายถามว่า เห็นจะเปนเมืองพระยามัจุราชกระทำหลอกดอกกระมัง ซัวเจ๋งถามว่าทำไมจึงจะรู้ได้ว่าพระยามัจุราชเล่า โป๊ยก่ายว่าพี่เห้งเจียมาบอกว่าเห็นพวกปิศาจมีศีศะเปนกระบือ จึงรู้ได้ว่าเปนเมืองกระยามัจุราช เห้งเจียว่าหาใช่เช่นนั้นไม่ หวกเราพิจารณาดูปิศาจทั้งสามนี้คือควายไม่ต้องสงไสย โป๊ยก่ายว่าถ้าเปนควายจริงแล้ว เราช่วยกันจับเอามาเลื่อยเขาไปขายก็คงจะได้ราคา กำลังพูดกันอยู่ก็แลเห็นพระสงฆ์ให้คนยกเครื่องแจมาเลี้ยง ครั้นกินอิ่มแล้ว เห้งเจียจึงพูดว่าเราจัดแจงไปพักนอนเสียก่อน พรุ่งนี้เช้าเราพร้อมกันไปจับปิศาจทั้งสามนี้ได้แล้ว จึงจะแก้อาจาริย์ซองเราออกได้ ซัวเจ๋งพูดว่า โบราณท่านย่อมว่าทิ้งทอดการไว้เนิ่นช้า หากจะแปรปรวนเราจะลำบากเมื่อภายน่า ปิศาจนั้นบางทีในคืนนี้จะไม่นอน จะทำ/*451อันตรายแก่อาจาริย์เรา ๆ จะแก้ไขด้วยประการใด ถ้าเวลานี้เราไปมันไม่ทันรู้ตัว บางทีจะมีไชยชะนะโดยง่าย เพราะว่ามันไม่ทันจะรู้ตัว ถ้าช้าไปเกลือกจะเสียที โป๊ยก่ายว่าซัวเจ๋งคิดนี้ถูกต้อง แล้วจึงจัดแจงเตรียมตัวให้มั่นคง เห้งเจียจึงพูดแก่พระสงฆ์ในวัดว่า เราจะไปปราบพวกปิศาจศีศะกระบือ ขอฝากม้ากับสิ่งของทั้งนี้ไว้กับท่าน ถ้าเราปราบปิศาจได้แล้ว ราษฎรจะได้ไม่ต้องเสียส่วยน้ำมันจะได้พากันเปนศุขทั่วไป พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น พากันสรรเสริญชอบใจ เห้งเจียครั้นฝากฝังสั่งเสียเสร็จแล้ว สามคนก็พากันเหาะไป มาบัดเดี๋ยวถึงเขาแชหุ้นซัวถ้ำเหี้ยนเองต๋องก็ลดลงยังพื้นแผ่นดิน โป๊ยก่ายคิดจะใคร่ฟันทะลายประตูถ้ำเข้าไป เห้งเจียห้ามว่าอย่าเพ่อวุ่นวายไปก่อน รอให้พี่เข้าไปดูอาจาริย์ว่าจะเปนตายประการใดแล้วจึงค่อยสู้รบกันต่อภายหลัง ว่าแล้วเห้งเจยก็ร่ายพระคาถาขยับตัวแปลงเปนแมลงเม่าน้อยตัวหนึ่ง บินเข้าไปในถ้ำแลเข้าไปก็เห็นปิศาจกระบือนอนหลับกรนออกเกลื่อนกลาดเกะกะกันมิได้รู้สึกสมประดี เห้งเจียก็บินเลยเข้าไปชั้นในเงียบสงัดไม่กระตุกกระตาก มิได้รู้ว่าปิศาจทั้งสามจะอยู่แห่งใด เห้งเจียก็บินเลยเข้าไปหลังห้องได้ยินเสียงคนคร่ำครวญร้องไห้ เห้งเจียเงี่ยหูลงฟังก็ได้ยินเสียงอาจาริย์จำได้ เห้งเจียจึงบินเข้าไปใกล้อาจาริย์ก็ได้ยินเสียงร้องให้คร่ำครวญว่า ตำบลไซทีไม่เหมือนเมืองใต้ถัง ฤดูเดือนสามกำลังร้อนทำไมจึงมีแมลงเม่าบินมาดังนี้ เห้งเจียได้ยินก็อดไว้ไม่ได้ จึงร้อง/*452ขึ้นคำหนึ่งว่า พระอาจาริย์ข้าพเจ้ามาแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่าแมลงเม่านั้นเปนเห้งเจียหรือ ในทันใดนั้นเห้งเจียกลายกลับเปนรูปเดิมคำนับแล้วจึงพูดว่า พระอาจาริย์ไม่รู้เหตุผลจึงได้พากันชักช้าไปดังนี้ เมื่อกลางวันข้าพเจ้าได้ต่อสู้แก่มันทั้งสามจนเวลาค่ำจึงได้กลับ บัดนี้ข้าพเจ้าผู้ศิษย์พากันมาทั้งสามคน ข้าพเจ้าเห็นเวลาดึกดื่นจะรบพุ่งกันลำบาก แลทั้งยังไม่ทราบว่าอาจาริย์จะดีร้ายประการใด จึงได้แปลงตัวเข้ามาดูเสียให้รู้แน่แก่ใจก่อน ข้าพเจ้าเห็นปิศาจกำลังนอนหลับสนิท อาจาริย์จงขึ้นหลังข้าพเจ้ารีบหนีไปเถิด เห้งเจียอ่านคาถามะหาสะเดาะเอามือลูบที่กุญแจเป่าลงไปทีหนึ่ง กุญแจก็หลุดจากมือพระถังซัมจั๋งทันที เห้งเจียพะยุงอาจาริย์ขึ้นหลังได้แล้ว ก็รีบหนีออกทางประตูถ้ำ เวลาที่เดินออกมานั้นได้ยินเสียงปิศาจใต้อ๋องร้องถามว่า ทำไมไม่ได้ยินพวกเจ้าน้อย ๆ ตีเกราะเฆาะไม้นั่งยาม พากันนอนหลับเสียดังนี้
ฝ่ายพวกปิศาจได้ยินเสียงใต้อ๋องเรียกถามดังนั้น ก็พากันตกใจตื่นลุกขึ้นตีเกราะเฆาะไม้ แลลุกขึ้นเที่ยวเดินตรวจดู บังเอินมาโดนพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียกำลังจะหนีออกไป พวกปิศาจก็พากันร้องขึ้นว่าจะหนีไปข้างไหน เห้งเจียไม่ได้ตอบว่ากระไรชักตะบองออกหวดช้ายหวดขวาล้มตายลงสองสามคน นอกกว่านั้นก็วิ่งหนีกลับเข้าไปในประตูถ้ำร้องเรียกว่าใต้อ๋องรีบลุกขึ้นเถิด อ้ายหน้าขนมันเข้ามาในนี้ตีคนตายเสียหลายคนแล้ว
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องทั้งสามได้ยินบริวารร้องเรียกก็ตกใจลุกขึ้นร้องว่า /*453จับไว้อย่าให้มันหนีไปได้ พระถังซัมจั๋งได้ยินดังนั้นก็ตกใจมือแลเท้าก็อ่อนเปลี้ยไปหมด เห้งเจียไล่ตีพวกปิศาจแตกกระจายเปนช่องออกไปได้ถึงประตูถ้ำ จึงร้องเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งให้ช่วย เห้งเจียออกนอกประตูได้แล้วจึงเล่าเหตุในถ้ำให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งฟังทุกประการ
ฝ่ายปิศาจใต้อ๋องไล่มาทันก็เข้าแย่งเอาพระถังซัมจั๋งไปได้ ลากตัวไปล่ามโซ่ไว้อย่างเดิมแล้ว จึงจุดไฟมาส่องถือดาบมายืนถามพระถังซัมจั๋งว่า ทำไมจึงถอดกุญแจมือได้ แลอ้ายลิงนั้นทำไมจึงเข้ามาได้ จงบอกไปตามจริง ถ้าปิดบังอำพรางไว้จะฟันด้วยดาบให้ขาดสองท่อนเดี๋ยวนี้ พระถังซัมจั๋งตกใจกลัวตัวสั่นบอกว่า ใต้อ๋องไม่ทราบ อันสานุศิษย์ของอาตมภาพนั้น มีวิทยาเชี่ยวชาญแปลงกายได้ถึงเจ็ดสิบสองประการ เมื่อกี้นี้แปลงเปนแมลงเม่าเข้ามาช่วย บังเอินใต้อ๋องรู้สึก คนทั้งหลายจึงได้เห็น พากันร้องอึกกะทึกขึ้น เธอจึงทิ้งอาตมภาพเสียหนีเอาตัวรอดไปแล้ว ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า นี่หากเราตื่นขึ้นจึงหนีไปมิได้ พูดแล้วก็สั่งปิศาจทั้งหลายให้ปิดประตูนอกในให้มั่นคง แลให้เงียบระงับอย่าให้ทำเสียงดังอื้ออึงเซ็งแซ่ไป
ซัวเจ๋งจึงพูดแก่เห้งเจียว่า ปิศาจมันจับเอาอาจาริย์กลับเข้าไปแลปิดประตูน่าต่างแน่นหนาฉนี้ มันจะทำร้ายแก่อาจาริย์เราเปนแน่แล้ว พวกเรารีบพังประตูเข้าไปแก้อาจาริย์จึงจะพ้นอันตราย โป๊ยก่ายว่าจริงแล้ว จึงยกคราดขึ้นสับฟันโดยเต็มกำลังประตูศิลาก็พังทะลายลงละเอียด/*454ไปทันที ปากโป๊ยก่ายก็ร้องว่าอ้ายขะโมยน้ำมันมึงจงรีบส่งอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็ว ส่วนปิศาจทั้งสามเมื่อได้ฟังดังนั้นจึงแต่งตัวสวมเกราะมือถืออาวุธสำหรับตัวทั้งสามคน คุมพลออกมายังประตูถ้ำ ต่อสู้กับโป๊ยก่ายแลซัวเจ๋งเห้งเจีย เวลานั้นประมาณสักสามยามท้องฟ้าสว่างด้วยแสงจันทร์ดุจกลางวัน ปิศาจก็ขับพลเข้าไล่ตลุมบอน เห้งเจียก็เข้าสู้กับปิศาจที่ถือขวาน โป๊ยก่ายก็เข้าต่อสู้กับปิศาจที่ถือง้าวใหญ่ ซัวเจ๋งก็เข้าต่อสู้กับปิศาจที่ถือไม้ตะพดหวายใหญ่ รบรอต่อสู้กันโดยสามารถยังไม่แพ้แลชะนะกันได้ ปิศาจใต้อ๋องร้องให้พลทหารระดมรุกรบเข้ามาล้อมจับโป๊ยก่าย ๆ ต่อสู้สับฟันสักเท่าใดพวกปิศาจก็มิได้ถอยหนี ตรงเข้ารวบรัดโป๊ยก่ายลากเอาตัวเข้าไปในถ้ำมัดไว้ ฝ่ายซัวเจ๋งกำลังรบแลไม่เห็นโป๊ยก่าย ก็แกว่งพลองตีปิศาจซิติ๊นใต้อ๋อง หวดไปทีหนึ่งแล้วจะถอยหนี พวกพลปิศาจตรูเข้าล้อมจับซัวเจ๋งได้ลากเอาไปมัดไว้ในถ้ำ เห้งเจ้ยเห็นดังนั้นก็พลันเหาะขึ้นบนอากาศหวนกลับไปยังวัดชื่อหุ้นยี่ พระสงฆ์ในวัดเห็นเห้งเจียกลับมาก็พากันมาต้อนรับ ถามว่าช่วยท่านอาจาริย์ออกมาได้แล้วหรือ เห้งเจียบอกว่าแสนยากช่วยไม่ได้ ด้วยปิศาจเหล่านั้นมีฤทธาเชี่ยวชาญนัก บัดนี้จับเอาน้องข้าพเจ้าไปอีกแล้ว ขอท่านช่วยดูม้าแลเข้าของไว้ ข้าพเจ้าจะขึ้นไปบนสวรรค์ ขอพลทหารเทพบุตรลงมาช่วยจับปิศาจนั้นให้ได้ พระสงฆ์ทั้งหลายว่าท่านไปบนสวรรค์ได้หรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วตอบว่า สวรรค์นั้นดุจบ้าน/*455เดิมของข้าพเจ้าเคยไปมาเที่ยวเล่นอยู่เสมอๆ พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังก็ยิ่งมีความเกรงแลเลื่อมไสยยิ่งขึ้นกว่าก่อน เห้งเจียสั่งแล้วก็ผละออกจากพระสงฆ์เหาะตรงขึ้นไปบัดเดี๋ยวก็ถึงประตูสวรรค์ ข้างทิศปาจิณก็พบกับท่านทั้ยเป๊กกิมแช ท้าวจัตตุโลกบาลเจงเฉียงที่อ๋อง แลเทพบุตรอึนจูท้อโด้ขุนนางทั้งสี่กำลังนั่งสนทนากัน แลเห็นเห้งเจียขึ้นมาต่างก็ลุกเดินมาต้อนรับถามว่า ท่านใต้เซี้ยจะไปข้างไหนหรือ วันนี้จึงได้ขึ้นมาถึงนี่ เห้งเจียจึงเล่ามูลเหตุที่ถ้ำเหี้ยนเจงต๋องให้ฟังทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าปราบปรามไม่ไหว เพราะฉนั้นจึงต้องขึ้นมาเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้ เพื่อให้ตรวจดูว่ากำเนิดเดิมของปิศาจจะเปนประการใด แลจะได้ขอพลเทพบุตรยกไปช่วยกำจัดปิศาจนั้นเสียให้สิ้น ทั้ยเป๊กกิมแชได้ฟังก็หัวเราะพูดว่าท่านใต้เซี้ยรบกับปิศาจทำไมดูไม่ออกหรือว่ามันมาจากไหน เห้งเจียบอกว่ารู้ก็รู้ได้ว่ามันเปนปิศาจกระบือ แต่มันมีอิทธิฤทธิมากจะเอาไชยชะนะมันก็มิได้จึงต้องขึ้นมาฉนี้ ทั้ยเป๊กกิมแชพูดว่า ปิศาจทั้งสามนั้นคือกระบอ รูปกายประกอบต้องตำราอากาศธาตุแลมันรักษาศีลปฏิบัติมาช้านาน จึงได้สำเร็จภาคเชี่ยวชาญจะเหาะเหินตามลมแลเมฆ หรือแซกน้ำในมหาสมุทก็ได้ทุกประการ แม้จะจับมันให้ได้แล้วก็ต้องเชิญซีบั๊กกิมแชทั้งสี่มา มันเห็นหน้าแล้วมันก็จะยอมแพ้เองไม่สู้รบเห้งเจียก็ยกมือขึ้นคำนับถามว่า ที่ซีบั๊กกิมแชคือใครที่ไหน ขอท่านทั้ยเป๊กกิมแชได้โปรดชี้แจงให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด ทั้ยเป๊กกิมแชหัวเราะ/*456แล้วพูดว่า ดาวทั้งสี่นั้นคือที่ตำหนักวิมารเต๊างู่เกงแวดล้อมอยู่ท้องฟ้ารอบนอก ท่านใต้เซี้ยจงรีบไปเฝ้าเง็กเซียงฮ่องเต้จะรู้ได้ตลอด เห้งเจียได้ฟังก็ยกมือขึ้นคำนับขอบคุณ แล้วก็ลาทั้ยเป๊กกิมแชไปเข้าประตูสวรรค์เดินมายังตำหนักทงเม่งเต้ย เข้าหาท่านซี้ใต้เทียนซือ ๆ เห็นก็รีบนำเห้งเจียเข้าไปยังปราสาทเล่งเซียวเต้ย ครั้นเข้ามาถึงน่าพระที่นั่งกระทำคำนับแล้ว ก็กราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ตามซึ่งมีเหตุการให้ทรงทราบทุกประการ เง็กเซียงฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงรับสั่งให้จัดพลเทพบุตรยกลงไปเปนพาหนะช่วยจับ เห้งเจียจึงทูลว่า ข้าพเจ้าได้พบกับทั้ยเป๊กกิมแช เมื่อตะกี้ท่านบอกว่าปิศาจนั้นคือกำเนิดกระบือ หากได้ดาวทั้งสี่คือซีบั๊กกิมแชไปกำจัดแล้วเปนการง่าย
เง็กเซียงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังเห้งเจียกราบทูลดังนั้น จึงรับสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ไปที่ตำหนักเต๊างู่เกงวิมารชั้นนอก ให้ซีบั๊กกิมแชทั้งสี่ลงไปเมืองใต้ช่วยเห้งเจียกำจัดปิศาจ ดาวทั้งสี่ดวงคือ กั๊กบั๊กเกาหนึ่ง เต๊าบั๊กเล่ยหนึ่ง โดยบั๊กลั้งหนึ่ง แจบั๊กกันหนึ่ง ถามออกมาว่า ท่านใต้เซี้ยจะให้ข้าพเจ้าไปกำจัดปิศาจที่ไหน เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า อันที่จริงก็พวกของท่านนี่เอง หากทีแรกท่านทั้ยเป๊กกิมแชบอกความจริงว่า หมู่ดาวยี่สิบแปดดวงนี้แล้ว ข้าพเจ้าก็จะมาเชิญท่านทั้งสี่ จักไม่ต้องไปขอคำสั่งของเง็กเซียงฮ่องเต้ ดาวทั้งสี่พูดว่าแม้ไม่มีรับสั่งพวกข้าพเจ้าก็ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้เหมือนกัน เมื่อเปนดังนี้แล้วขอท่านจงรีบลงไปเถิด เห้งเจียกับดาว/*457ทั้งสี่ก็พากันออกจากประตูสวรรค์เหาะลงไปยังเขาแชเล่งซัว ครั้นถึงหน้าถ้ำเหี้ยนเองต๋องก็หยุดอยู่บนเมฆ ดาวทั้งสี่จึงบอกแก่เห้งเจียให้ลงไปท้ารบฬ่อออกมานอกถ้ำ พวกข้าพเจ้าจะได้ลงมือ เห้งเจียก็เข้าไปเอาพลองกระทุ้งประตูถ้ำ ร้องด่าท้าทายว่าอ้ายพวกขะโมยน้ำมันจงรีบส่งอาจาริย์ของกูออกมาโดยเร็ว พวกปิศาจมิได้รู้สึกว่าจะตายเปนประการใด เมื่อได้ยินเสียงด่าห้าทายดังนั้นก็มีความโกรธ ต่างถืออาวุธพร้อมกันรีบออกมายังประตูถ้ำเห้งเจียแลเห็นก็บันดาลโทษะแกว่งตะบองเข้าตีปิศาจ ๆ ทั้งสามก็ทำสัญญาให้พวกบริวารตีวงเข้าล้อมเห้งเจียไว้ท่ำกลาง ดาวบั๊กกิมแชทั้งสี่ยืนอยู่บนเมฆแลเห็นดังนั้น ต่างก็ชักอาวุธออกแกว่งร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยอ้ายเดรฉานมึงอย่าหมายทำร้ายเห้งเจีย ปิศาจทั้งสามได้ยินเสียงก็เงยหน้าแลไปเห็นบั๊กกิมแชทั้งสี่ ต่างก็ครั่นคร้ามตกตลึงอยู่แล้วออกปากว่าไม่ดีเสียแล้ว มันไปเอาคู่ปรับเรามาแล้ว จึงร้องบอกพวกบริวารว่า จงรีบพากันหนีเอาตัวรอดไปเถิด ในขณะนั้นก็ได้ยินเสียงเกรียวกราวเอิกเกริกกึกก้อง พวกปิศาจบริวารพากันกลับแปลงกายตามรูปเดิม คือกระบือเผือกแลดำต่าง ๆ วิ่งแตกตื่นกันอลมาน
ฝ่ายปิศาจทั้งสามวางอาวุธแล้วก็แปลงกายกลับเปนรูปกระบือไปตามเดิม เผ่นขึ้นหนีไปทางทิศตวันออกเฉียงเหนือ เห้งเจียกับดาวแจบั๊กกัน แลกั๊กบั๊กเกา ทั้งสองก็รีบไล่กระชั้นตามปิศาจทั้งสาม/*458นั้นไป ยังดาวเต้าบั๊กเก่ยแลโดยบั๊กลั้งทั้งสองนั้นเที่ยวไล่จับปิศาจกระบือตามห้วยธารเขาไม่ว่าเล็กแลใหญ่จับฆ่าเสียทั้งสิ้น แล้วเข้าไปในถ้ำเหี้ยนเองต๋อง แก้มัดพระถังซัมจั๋งแลโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ฝ่ายซัวเจ๋งแลเห็นก็จำได้ว่าดาวทั้งสอง จึงถามว่าทำไมท่านจึงรู้ได้มาช่วยพวกข้าพเจ้าเล่า ดาวทั้งสองบอกว่า พวกข้าพเจ้ามาเพราะท่านใต้เซี้ยขึ้นไปกราบทูลเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ จึงมีรับสั่งโปรดให้พวกข้าพเจ้าลงมาช่วย พระถังซัมจั๋งถามว่า เห้งเจียบัดนี้ไปอยู่ที่ไหนจึงมิได้เห็นมาเล่า ดาวทั้งสองจึงบอกว่า ปิศาจใต้อ๋องทั้งสามนั้นคือกระบือสามตัว แลเห็นพวกข้าพเจ้ามา มันก็รีบแปลงตัวหนีไปข้างทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ดาวทั้งสองกับเห้งเจียรีบติดตามไปจับตัวปิศาจ ข้าพเจ้าทั้งสองเที่ยวกำจัดปิศาจบริวารราบคาบแล้ว จึงเข้ามาช่วยท่านอาจาริย์กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง พระถังซัมจั๋งได้ฟังดาวทั้งสองพูดดังนั้นจึงว่าขอบใจท่านมากที่สุดแล้ว ดาวโดยบั๊กลั้งจึงสั่งว่า ท่านพี่น้องง่วนโซ่ยกับท่านกวนเลียมเจียงกุน จงรักษาอาจาริย์ของท่านกลับไปวัดชื่อหุ้นยี่ก่อนพวกข้าพเจ้าจะตามไปช่วยกันจับปิศาจ โป๊ยก่ายว่าดีแล้วเชิญท่านทั้งสองรีบไปเถิด ดาวทั้งสองก็รีบเหาะตามไปข้างทิศตวันออกเฉียงเหนือ
ฝ่ายโป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งก็ช่วยกันเอาสิ่งของในถ้ำ คือ เพ็ชร์นิลจินดาแลเงินทองเอาออกกองไว้นอกถ้ำแล้ว นิมนต์พระอาจาริย์ให้ออกไปนั่งพักอยู่นอกถ้ำ โป๊ยก่ายกับซัวเจ๋งก็ช่วยกันเอาไฟเผาถ้ำเสียสิ้นแล้ว จึงออกมาเก็บของเหล่านั้นใส่บ่ามากับอาจาริย์เดินตัดตรงไปยังวัดชื่อหุ้นยี่
/*159ฝ่ายดาวทั้งสองเหาะตามไปข้างทิศตวันออกเฉียงเหนือ แลค้นหาก็ไม่เห็น จึงเหาะเลยมายังทิศตวันตก แลลงไปในมะหาสมุททะเลใหญ่ก็แลเห็นเห้งเจียอยู่บนหลังน้ำเสียงร้องตวาดอึกกะทึก ดาวทั้งสองก็ลดลงมาหาเห้งเจีย แล้วถามว่าปิศาจนั้นมันหนีไปทางไหน เห้งเจียแลเห็นดาวทั้งสองมาก็มีความโกรธ ถามว่าทำไมท่านไม่ตามมาช่วยกันเล่า ดาวเต๊าบั๊กเก่ยบอกว่า ข้าพเจ้าเห็นใต้เซี้ยกับแจกั๊กสองดาวไล่ตามปิศาจมาก็นึกว่าคงจะจับได้ ข้าพเจ้าทั้งสองช่วยกันกำจัดกวาดล้างพวกปิศาจในถ้ำนั้นราบคาบแล้ว จึงเข้าไปช่วยแก้มัดอาจาริย์กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งออกแล้ว บัดนี้พากันกลับไปยังวัดชื่อหุ้นยี่นานแล้ว ข้าพเจ้าคอยใต้เซี้ยไม่เห็นกลับจึงได้พากันมาถาม เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีจึงพูดว่า ขอบคุณท่านทั้งสองที่มีความลำบากมาก อันปิศาจทั้งสามนั้นข้าพเจ้าไล่กระชั้นมาจวนจะทันมันก็ดำลงทะเลไป ท่านแจกั๊กทั้งสองรีบไล่ตามไป สั่งให้ข้าพเจ้าคอยดักสกัดอยู่ที่นี่ ท่านทั้งสองมาแล้วก็ดี ท่านจงคอยสกัดแทนข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะลงไปช่วยท่านทั้งสอง ว่าแล้วเห้งเจียก็แกว่งตะบองร่ายคาถาแหวกน้ำลงไป แลไปเห็นปิศาจกำลังต่อสู้กับดาวทั้งสองโดยศามารถ เห้งเจียเข้าไปใกล้ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ข้าพเจ้าเห้งเจียมาแล้ว ปิศาจทั้งสามกำลังชุลมุนต่อสู้ได้ยินเสียงเห้งเจียร้องลงมา ก็ผละหนีกลับไปกลางใจทะเลลึก ด้วยปิศาจทั้งสองมีวิชาสามารถเปิดน้ำได้ มันจึงได้หนีเปิดน้ำไปดังเสียงอู้ ๆ น้ำแตกกระจายเปนช่องทาง เห้งเจียกับดาว/*460ทั้งสองก็ไล่กระชั้นติดมา อันเกาะแลทิศตวันตกนี้เปนเขตร์ของพระยาเล่งอ๋องเง่าสุนดูแล เวลานั้นพวกลาดตระเวรเที่ยวตรวจตามชายทะเลฝั่งตวันตก แลเห็นปิศาจกระบือวิ่งแหวกน้ำเปนช่องมา แลผู้ที่ไล่มานั้นก็จำได้ว่าเห้งเจีย คือซีเทียนใต้เซี้ยกับดาวทั้งสอง ก็รีบกลับไปบาดานบอกพระยาเล่งอ๋อง ๆ ได้ฟังดังนั้นก็ให้หม้องั้งบุตรเตรียมพลสัตว์น้ำ แล้วพูดว่าเราคิดดูปิศาจกระบือทั้งสามนี้คงจะไปทำร้ายเห้งเจียเข้าเปนแน่ จึงได้หนีมาถึงเขตร์ทะเลของเรา ๆ จำจะต้องออกไปช่วยเปนกำลัง หม้องั้งบุตรเล่งอ๋องได้ฟังบิดาสั่งแล้วก็รีบคุมพลทหารสัตว์น้ำออกไปจากบาดาน พากันโห่ร้องเสียงเอิกเกริกเข้าขวางสกัดหน้าปิศาจกระบือไว้ ปิศาจก็กลับหวนมา เห้งเจียกับดาวทั้งสองก็สกัดไว้ ปิศาจตกใจแตกกันไปคนละตัว ส่วนปิศาจซิติ๊นใต้อ๋องตกอยู่ในที่ล้อม เห้งเจียร้องสั่งว่าอย่าทำให้มันตายจงจับไว้ทั้งเปน หม้องั้งได้ฟังสั่งก็ตรงเข้าผลักซิติ๊นปิศาจล้มลงเอาเชือกร้อยจมูกแลมัดสี่ขาเอาไปบาดาน พระยาเล่งอ๋องจึงประกาศสั่งให้แยกพลทหารไล่ล้อมสกัดจับให้ได้ หม้องั้งก็พาพวกพลทหารรีบไล่ตามไป ก็แลเห็นแจบั๊กกันแปลงรูปอ้าปากจะกัดกินซิฮั้นใต้อ๋อง หม้องั้งก็ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ท่านแจบั๊กกันอย่าทำให้ตาย ท่านใต้เซี้ยสั่งให้จับเปน หม้องั้งร้องหลายคำมาไม่ทันแจบั๊กกันก็กัดเอาศีศะปิศาจขาดออกไป หมองั้งมาถึงก็ให้ทหารหามเอาปิศาจกลับไปบาดาน แล้วก็พากันไล่ตามปิศาจซิซู้ใต้อ๋อง ก็แลเห็นท่านกั๊กบั๊กเกาไล่ปิศาจ/*461กลับมา ก็มาพบหม้องั้งกับท่านแจบั๊กกันสกัดไว้ ร้องสั่งให้พลทหารจับ ปิศาจจวนตัวจึงร้องขอชีวิตร์ แจบั๊กกันเข้ามาใกล้จึงจับใบหูไว้แล้วพูดว่า เราไม่ฆ่าท่านจะจับไปให้ท่านใต้เซี้ยจัดแจงชำระ พูดแล้วก็พากันกลับไปยังบาดานแลร้องบอกว่าจับได้มาหมดแล้ว เห้งเจียเห็นศีศะขาดเสียตัวหนึ่ง จึงพูดว่าแผลนี้มิใช่มีดดาบฟัน หม้องั้งไท้จื๊อหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าร้องห้ามไม่ทัน ท่านแจบั๊กกันกัดศีศะขาดเสียแล้ว เห้งเจียพูดว่าถ้ากระนั้นก็ชั่งเถิด จงเอาเลื่อยมาเลื่อยเอาสองเขา แลลอกเอาหนังออกเสียส่วนเนื้อเอาไว้ให้ท่านเล่งอ๋องเลี้ยงกัน แลให้จับปิศาจทั้งสองร้อยจมูกมอบให้ท่านแจบั๊กกันจูงพาขึ้นไปยังเมืองกิมเพ่งฮู้ ให้ขุนนางใหญ่น้อยแลไพร่บ้านพลเมืองดูให้เห็นแก่ตา คือมันแปลงเปนพระพุทธเจ้าหลอกให้ชาวเมืองเพ่งฮู้ได้รับความเดือดร้อนมาช้านานแล้ว จึงจะได้เอาไปให้เขาดูจะได้รู้ทั่วกัน ครั้นเสร็จธุระแล้วเห้งเจียกับดาวทั้งสี่ก็ลาเล่งอ๋องออกจากบาดาน จูงปิศาจทั้งสองมาข้างริมฝั่งทะเลทิศตวันตก มาบันจบพร้อมกับดาวบั๊กเก่ยแลโดยบั๊กลั้งทั้งสองแล้วก็พาลันขึ้นเหยียบเมฆเหาะไปยังเมืองกิมเพ่งฮู้ ครั้นถึงเห้งเจียจึงให้หยุดอยู่กลางอากาศ เห้งเจียจึงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ชาวเมืองกิมเพ่งฮู้ทั้งหลายจงฟังข้าพเจ้าจะชี้แจงให้ฟัง ตัวข้าพเจ้าเปนผู้ถือรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้ไปยังเมืองไซทีเพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม อาจาริย์ข้าพเจ้าเปนพระสงฆ์อันประเสริฐพวกท่านทั้งหลายทุก ๆ ปีจุดโคมไฟบูชาสักการะตามเคย ที่แปลง/*462เปนพระพุทธเจ้ามาให้คุณให้โทษนั้น คืออ้ายปิศาจกระบือนี้เอง เหตุด้วยพวกข้าพเจ้า เมื่อวันเพ็งได้มาเที่ยวดู เห็นปิศาจนี้มาเอาน้ำมันแลลักหอบเอาอาจาริย์ของเราไปด้วย เราจึงต้องไปเชิญหมู่เทพยดาบนสวรรค์มาช่วยกำจัดเสียบัดนี้ก็ราบคาบแล้ว โดยได้เผาถ้ำที่อาไศรยของมันเสียหมดสิ้นแล้ว ต่อไปภายน่าท่านทั้งหลายไม่ต้องจุดโคมไฟเช่นแต่ก่อนอีกต่อไป จะได้ไม่ต้องเที่ยวเร่งรัดเก็บค่าน้ำมันให้ราษฎรเดือดร้อนเหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายที่วัดชื่อหุ้นยี่ โป๊ยก่ายซัวเจ๋งพึ่งพาอาจาริย์มาถึงวัดก็ได้ยินเสียงเห้งเจียพูดชี้แจงอยู่บนอากาศ โป๊ยก่ายก็ผละอาจาริย์เหาะขึ้นบนอากาศ ถามเห้งเจียถึงเหตุการที่จับปิศาจ เห้งเจียบอกว่าปิศาจนั้นถูกแจบั๊กกันกัดตายเสียตัวหนึ่งแล้ว เอาแต่เขากับหนังนั้นมายังอีกสองตัวก็ร้อยจมูกเอามานี้ด้วย โป๊ยก่ายว่ายังอยู่สองตัวก็เอาลงไปให้ชาวเมืองเขาดูจะได้รู้ว่าพวกเราเปนผู้สักสิทธิ์ ขอเชิญแชทุนทั้งสี่ลงไปยังน่าหอศาลาเมืองด้วยเถิด แลเอาปิศาจลงโทษให้รู้ว่าหนักเบา ท่านจะด่วนไปทำไมเล่า ดาวแชกุนทั้งสี่จึงพูดว่าท่านพี่ผ้องง่วนโซ่ยธรรมเนียมกฎหมายซึ่งโทษหนักแลเบาท่านก็ย่อมทราบซึมอยู่แล้ว โป๊ยก่ายพูดว่าข้าพเจ้ารักษาศีลมาได้หลายปีแล้วก็ทราบอยู่บ้างเล็กน้อย ดาวแชกุนทั้งสี่ก็ผลักกระบือทั้งสองลงไปยังน่าหอแล้วก็พากันลงไปยังพื้น
ฝ่ายชาวเมืองกิมเพ่งฮู้ทั้งนอกเมืองแลในเมือง ต่างก็ตกใจทุก/*463บ้านทุกเรือนพากันมาจุดธูปเทียนสักการะบูชานมัศการทุก ๆ คน บัดเดี๋ยวก็แลเห็นพระสงฆ์ในวัดชื่อหุ้นยี่ เอาเกี้ยวหามพระถังซัมจั๋งมายังหอน่าเมือง พบกับเห้งเจีย ๆ ก็เล่าเหตุผลนั้น ๆ ให้อาจาริย์ฟังทุกประการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังก็มีความยินดีสรรเสริญขอบคุณยิ่งนัก แลพวกขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยพร้อมกับจุดธูปเทียนแลเผาไม้หอมบูชาพากันตั้งนมัศการโดยความเลื่อมไสย นั่งอยู่สักประเดี๋ยวโป๊ยก่ายนึกขึ้นมาได้ ฉวยมีดโกนตรงเข้าจับกระบือทั้งสอง เชือดฅอขาดตกลงแล้วเอาเลื่อยมาเลื่อยเขาออกทั้งสี่เขา เห้งเจียก็จัดแจงให้ดาวแชกุนทั้งสี่นำเขากระบือนั้นขึ้นไปถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ กราบทูลเหตุผลให้ทรงทราบทุกประการ ยังอีกสองเขานั้นแบ่งไว้ที่ศาลาประจำเมืองเขาหนึ่ง ยังอีกเขาหนึ่งจะเอาไปถวายพระพุทธเจ้าที่เขาเล่งซัว
ฝ่ายพวกขุนนางจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ไว้ จัดเครื่องโต๊ะแจมาถวาย แลป่าวร้องให้สุภาตุลาการมาพร้อมกันคอยผลัดเปลี่ยนกันปฏิบัติ แลออกประกาศให้รู้ทั่วกันว่าปีน่าต่อไปไม่ให้ทำการจุดโคมไฟ แลยกเลิกการเก็บส่วยน้ำมันแลให้ถลกหนังกระบือไว้ทำเกราะ ส่วนเนื้อก็ให้แจกแก่ขุนนางแลราษฎร แลเบิกเงินกลางออกสร้างศาลาบูชาดาวแชกุนทั้งสี่ แลปลูกที่บูชาจารึกจาฤกนามพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามไว้เปนที่ระฤกต่อไปภายน่า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์มีน้ำใจกว้างขวาง รับนิมนต์ชาวบ้านพวกที่เสียส่วยน้ำมันสองร้อยสี่สิบหลังเรือน ทุก ๆ เรือนผลัด/*464เปลี่ยนกันเลี้ยงสมนาคุณไม่ขาดเวลา โป๊ยก่ายได้กินอิ่มหนำพอใจ จึงเอาเพ็ชร์นิลจินดาพลอยสีต่าง ๆ ที่เก็บมาจากถ้ำ ออกแจกจ่ายให้ปันแก่ชาวบ้านไว้ชมเล่น แต่หน่วงเหนี่ยวเลี้ยงดูกันอยู่ประมาณสักเดือนเสศ พระถังซัมจั๋งจึงเรียกเห้งเจียมาสั่งว่า ของที่เก็บมาจากถ้ำยังเหลืออยู่มากน้อยเท่าใด เอาถวายไว้ในวัดหุ้นยี่ พอจวนแจ้งพวกเราออกเดิน อย่าให้ชาวบ้านเห็นจะชักช้าเวลาไป เห้งเจียได้ฟังอาจาริย์สั่งดังนั้น จึงเอาแก้วแหวนเพ็ชร์นิลเหล่านั้นถวายไว้ในวัด พอเวลาค่ำเข้านอน ครั้นเวลาเช้าสามยามพระถังซัมจั๋งลุกขึ้นเรียกโป๊ยก่ายให้ลุกขึ้นผูกม้า
ฝ่ายโป๊ยก่ายเมื่อถึงเวลากลางวันกินอิ่มมาก ก็นอนหลับไหลโม่รู้สึก พูดเพ้อว่าจะผูกม้าทำไมหนอ เห้งเจียตวาดว่าอาจาริย์จะไป โป๊ยก่ายก็บิดตัวเกาหูเกาคางพูดว่า จะมาละทิ้งสองร้อยสี่สิบบ้านไป พึ่งไปกินได้สามสิบบ้านเท่านั้น จะทำเล่นให้ข้าพเจ้าหิวแลอดอยากอีกหรือ พระถังซัมจั๋งบ่นว่าอ้ายพุงกระสอบอย่าพูดเลอะเทอะไปเลย รีบลุกขึ้นเถิดอย่าทำปากกล้าจะให้เห้งเจียเอาตะบองมาตีเสียเดี๋ยวนี้ และ โป๊ยก่ายได้ยินว่าจะตีก็ตกใจลุกขึ้น พูดว่าครั้งนี้ทำไมแปรปรวนดังนี้ ตั้งแต่มาป้องกันรักษาข้าพเจ้า ทำไมวันนี้จะใช้ให้เห้งเจียตีข้าพเจ้าเล่า เห้งเจียบอกว่าอาจาริย์เกลียดเจ้าเพราะฝีปากกระทำให้เสียเวลา ยังไม่รีบเก็บเข้าของเล่าจะให้ลงมือจริง ๆ ทีเดียวหรือ โป๊ยก่ายก็รีบลุกขึ้นซัวเจ่งก็ลุกขึ้น พระถัง/*465ซัมจั๋งโบกมือห้ามว่าให้เบา ๆ อย่าอึกกะทึกไป พระสงฆ์ในวัดจะตกใจตื่น พูดแล้วพระถังซัมจั๋งก็ขึ้นม้า เห้งเจียโป๊ยก่ายก็เปิดประตูวัด อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันเดินแอบหนีออกไป
ฝ่ายพระสงฆในวัดชื่อหุ้นยี่ ครั้นรุ่งแจ้งออกมาที่น่ากุฎีใหญ่ ไม่เห็นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม จึงพูดว่าไม่เห็นพูดว่ากะไร ทำไมจึงพากันหายไปเงียบ ๆ ดังนี้ เราพากันปล่อยพระโพธิสัตว์ไปเสียแล้ว เมื่อเวลากำลังพูดกันอยู่นั้น แลเห็นพวกชาวบ้านเสียส่วยน้ำมัน มาสองสามคนจะนิมนต์พระถังซัมจั๋งไปฉัน พระสงฆ์ในวัดพูดว่าท่านเหาะไปเสียแต่เมื่อคืนนี้มิได้บอกเล่าให้รู้เลย คนทั้งหลายต่างก็ตั้งนมัศการไปบนอากาศ พูดกันต่อ ๆ ไปก็รูแส้ไปทั้งเมือง พวกขุนนางจึงให้ชาวบ้านที่เสียส่วยน้ำมันทุก ๆ หลังคาเรือน จัดหาดอกไม้แลผลไม้ต่าง ๆ ไปตั้งสักการะบูชาที่ศาลปลูกใหม่นั้น เปนที่เคารพตอบแทนคุณท่านทั้งสี่ต่อมา
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามคน ผ่าแดดแผดลมเดินมาได้ประมาณสักครึ่งเดือน ตามระยะทางก็มีความศุขไม่มีปิศาจยักษ์ร้ายรบกวน วันหนึ่งเดินไปแลเห็นภูเขาสูงขวางน่า พระถังซัมจั๋งมีความครั้นคร้ามในจิตร์ จึงเรียกสานุศิษย์สั่งว่าข้างน่ามีภูเขาสูงคลุ้มมืดมัวจงระวังระไวให้ดีจะมีเหตุการร้ายต่าง ๆ เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า เดินเข้าในเขตร์นี้ไกล้พระพุทธเจ้าแล้ว /*466เปนอันขาดที่จะมีปิศาจร้ายนั้นเห็นจะเปนไปไม่ได้ พระอาจาริย์จงวางใจอย่าวิตกเลย พระถังซัมจั๋งพูดว่าหากจะใกล้เมืองพระพุทธเจ้าก็จริงอยู่ แต่เมื่อวันก่อนพระสงฆ์ในวัดบอกว่า ตั้งแต่วัดนั้นไปประมาณสองพันโยชน์ จึงถึงเมืองโซจ็อกไม่รู้ว่าใกล้ไกลสักเท่าใดจึงจะถึงเขาเล่งซัว เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์สาระพัดการทุกอย่างก็อยากได้ความปรกติ แต่มาละเว้นพระคาถาของพระอาจาริย์โอเซ้าที่ให้ไว้นั้นแล้วหรือ พระถังซัมจั๋งตอบว่าอันพระคาถาปัญญะซิมเกงนั้นอาตมาก็ภาวนาอยู่เนืองนิตย์ ทำไมจึงถามว่าลืมเสียแล้วหรือ เห้งเจียว่าพระอาจาริย์ภาวนาอยู่เสมอก็จริง แต่หาได้เข้าใจความอธิบายในธรรมนั้นไม่ พระถังซัมจั๋งว่าเจ้าลิงเจ้าดูถูกว่าอาตมไม่รู้อธิบายหรือ เจ้าอธิบายได้หรือ เห้งเจียว่าข้าพเจ้าอธิบายได้ พูดแล้วเห้งเจียก็ไม่ออกเสียงพูดอีก หัวเราะงอไปพักใหญ่ โป๊ยก่ายแลเห็นเห้งเจียมีกิริยาอย่างนั้นก็พูดว่า ดูหน้าตาพิลึกทำหน้าย่นเหมือนยังข้าพเจ้าอย่างเดียวกันกับปิศาจยักษ์แท้ ๆ ไม่ใช่พวกสำมาทิฐิเลย ไม่ได้ยินว่าอธิบายธรรมที่ไหน ทำกิริยาเล่นสนุกดังนั้นจะมิผิดไปหรือ ทำไมจึงว่าเข้าใจอธิบายธรรมไม่ได้ยินเสียงแสดงเล่า ซัวเจ๋งพูดว่าพี่เห้งเจียแกหลอกพระอาจาริย์ที่เดินทางเท่านั้น แลเธอเข้าใจแต่เล่นเพลงตะบองเท่านั้น ที่ไหนจะเข้าใจอธิบายธรรมเล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่าหงอเหนงหงอเจ๋งอย่าพูดเลอะเทอะไป หงอคงเธอเข้าใจแสดงพระคาถาปัญญะซิมเกงจริงของเธอ ที่ไม่โต้ตอบแสดงวาจานั้นแล/*467คือแสดงธรรมแท้ อาจาริย์กับศิษย์มัวโต้ตอบกันอยู่ เดินพลางพูดพลางก็มาถึงน่าเขาโขดเข้าสองสามเนิน แลไปที่ข้างทางเดินก็เห็นมีพระอารามใหญ่ ที่ประตูวัดมีอักษรใหญ่สี่อักษรเรียกว่าวัดเป๊ากิมเสียนยี่ แปลว่าวัดปูทองสมาธิ พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้าแลเห็นชื่อวัดดังนั้นก็นิ่งนึกอยู่ในใจแล้วพูดว่า วัดเป๊ากิมเสียนยี่อารามนี้ คงจะอยู่ในเขตร์เมืองโซจ็อกราชคฤห์เปนแน่ โป๊ยก่ายได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่าวันนี้อรรศจรรจริง ๆ ตั้งแต่มาหลายปียังไม่เคยว่ารู้จักแห่งใด มาวันนี้ทำไมพระอาจาริย์จึงรู้ว่าพระอารามนี้อยู่ในเขตร์เมืองราชคฤห์เล่า พระถังซัมจั๋งพูดว่าหาใช่เช่นนั้นไม่ เพราะอาตมภาพเคยดูในต้นพระคำภีร์ธรรมใด ๆ ก็เห็นมีว่าพระพุทธเจ้าเสด็จประทับอยู่ในเมืองราชคฤห์ พระอารามของเสรษฐีกิ๊มโกเชียงสร้างถวาย คำกล่าวว่ากิ๊มโกเชียงเสรษฐีคนนี้ไปขอซื้อที่สวนของดิโทไท้จื๊อราชโอรส สร้างพระอารามถวายพระพุทธเจ้าเปนที่แสดงธรรม ดิโทไท้จื๊อราชโอรสตรัสว่าที่ของข้าพเจ้าไม่ขายให้แก่ผู้ใด หากจะขายต้องมีทองคำมาลาดปูเต็มเขตร์สวนของเรานี้เราจึงจะขายได้ เสรษฐีกิ๊มโกได้ฟังดิโทไท้จื๊อตรัสดังนั้น จึงกลับไปบ้านเอาช้างบันทุกอิฐทองคำมาปูเต็มสวน ก็ซื้อได้ที่สวนของดิโทไท้จื๊อ จึงได้สร้างพระอารามใหญ่ถวายสมเด็จพระผู้มีพระภากย์สำหรับเปนที่พระองค์ทรงแสดงธรรม เพราะฉนั้นอาตมภาพจึงนึกว่าพระอารามนี้ เห็นจะเปนวัดของกิ๊มโกเสรษฐีสร้างอยู่ใน/*468เขตร์เมืองอ๋องเชียเซี้ยคือเมืองราชคฤห์มหานคร เปนคำโบราณท่านกล่าวมาอย่างนี้ กิ๊มโกเสรษฐีนั้นคือพระอนาถบิณฑิก โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า หากว่าจริงดังคำโบราณกล่าวมาดังนั้น ข้าพเจ้าจะลงมือขุดเอาอิฐทองคำนั้นมาใช้พูดแล้วก็หัวเราะ พระถังซัมจั๋งลงจากม้าเดินเข้าไปถึงประตูชั้นสาม แลไปก็เห็นผู้คนชุลมุนมากมาย บ้างนั่งบ้างยืนบ้างนอนบ้างมีหาบแลย่ามห่อบ้างมีเกวียนบ้างกำลังสนทนากันอยู่ก็มีดุจที่ท้องตลาด คนเหล่านั้นแลเห็นอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามเดินเข้ามา มีรูปร่างหน้าตากิริยาแปลกกันคนเหล่านั้นตกใจหวาดหวั่นพากันหลบเลี่ยงแอบตัวเปิดทางให้เธอเดินเข้าไป พระถังซัมจั๋งเห็นคนทั้งหลายทำอาการกิริยาอย่างนั้น มีความวิตกเกรงจะเกิดความ จึงคอยร้องเตือนสะติว่าระวังระงับให้ดี สานุศิษย์ทั้งสามก็สังวรระวังกายใจค่อย ๆ เดินเข้าในประตูอีกชั้นหนึ่ง แลเห็นพระสงฆ์องค์หนึ่ง เดินออกมามีกิริยาเรียบร้อย พระถังซัมจั๋งก็ย่อตัวเคารพปราไสยทักถาม พระสงฆ์องค์นั้นก็เคารพตอบแล้วถามว่าท่านอาจาริย์มาจากไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพมาจากเมืองใต้ถังถือรับสั่งของพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ให้ข้ามไปไซทีนมัศการพระพุทธเจ้าขออาราธนาพระไตรปิฎกธรรม เดินมาถึงตำบลนี้เปนเวลาจวนค่ำจะขออาไศรยพักสักคืนหนึ่ง พอรุ่งแจ้งก็จะกราบลาไป พระสงฆ์องค์นั้นพูดว่าดีแล้วท่านมาจากเมืองใต้ถัง ย่อมเปนพระสงฆ์อันเชี่ยวชาญจึงได้มาได้จนถึงสฐานที่นี้ ขอนิมนต์ท่านอาจาริย์เข้ามาเถิด /*469อาตมจะรับรองเอง แลจะหาสิ่งของถวายให้คุณฉันบ้างตามมี พระถังซัมจั๋งจึงเรียกสานุศิษย์ทั้งสามให้ตามเข้าไปยังกุฎีใหญ่ ครั้นถึงต่างกระทำกราบเคารพกันแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้ พระสงฆ์ในอารามนั้นไม่ว่าเล็กแลใหญ่ ได้ยินว่าพระถังซัมจั๋งอยู่ประเทศทิศบูระพา ต่างก็พากันมาดูแลกระทำเคารพยกน้ำร้อนน้ำเย็นมาถวาย พระถังซัมจั๋งฉันแล้วก็ขอบคุณพระสงฆ์ทั้งหลายเหล่านั้น พระสงฆ์ทั้งหลายจึงใต่ถามถึงเหตุการที่มาจากเมืองใต้ถัง พระถังซัมจั๋งพูดว่าอาตมขอถามซึ่งเหตุวัด เป่ากิมเสียนยี่เดิมมาเปนประการใด พระสงฆ์ในวัดนั้นจึงบอกว่า เดิมวัดนี้ของกิ๊มโกเชียงเอียเสรษฐีสร้างถวายเปนที่อยู่ของสมเด็จพระผู้มีพระภากย์องค์อรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้า เปนที่พระองค์ทรงแสดงธรรม เพราะเอาทองคำลาดปูเต็มสวน จึงได้ตั้งนามวัดว่า เป่ากิมเสียนยี่ ตรงนี้ไปคือเมืองอ๋องเฉียเซี้ย กิ๊มโกเสรษฐีตั้งบ้านอยู่ในเมืองนั้น ที่ในวัดนี้ซึ่งพวกอาตมภาพอยู่นี้ เดิมเปนที่สวนของกิ้มโกเสรษฐีซื้อถวาย ข้างหลังวัดเขตร์ที่ทำเลสวนยังมีปรากฎอยู่ หากว่าฝนตกห่าใหญ่ เพ็ชร์นิลจินดาแลทองคำก็ยังมีอยู่บ้าง เปนของปลาดเคยเก็บได้เนือง ๆ พระถังซัมจั๋งได้ฟังแล้วพูดว่า คำที่กล่าวมาแต่เดิมเปนความจริงทั้งนั้น แล้วถามว่าอาตมภาพพึ่งเข้ามา เห็นที่น่าวัดนั้นทำไมผู้คนมาจากไหน จึงได้มาประชุมกันทำอะไรมากมายนัก พระสงฆ์บอกว่าที่ตำบลนี้มีภูเขานามเรียกว่าแป๊ะคาซัว ตั้งแต่เดิมมาก็อยู่เปนศุขโดยความ/*470ปรกติไม่มีไภยร้ายสิ่งใด ครั้นมาเมื่อปีก่อนเกิดมีตะขาบปิศาจหลายตัว มักกัดทำร้ายคนให้ถึงแก่ชีวิตร์อันตรายเจ็บป่วย เหลือที่จะพรรณาได้ ที่ชายเขานั้นมีประตูช่องเรียกว่าประตูเกยเม่งกวน ครั้นเวลาไก่ที่นั้นขันขึ้นแล้วคนจึงจะเดินข้ามได้ เพราะฉนั้นคนเดินทางเข้าไปเมืองค้าขายต้องมาอาไศรยพักที่วัดนี้ รอเวลาจวนแจ้งให้ไก่ขันขึ้นก่อนจึงพากันไปได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังแล้วจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นพวกอาตมคอยเวลาไก่ขันแล้วก็จะลาไป เวลาเมื่อกำลังพูดกันอยู่นั้น ก็แลเห็นพระสงฆ์ในวัดยกน้ำร้อนน้ำตาลมาถวาย อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันฉัน เวลานั้นเปนข้างขึ้นเดือนสว่างดุจกลางวัน พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียก็พากันเดินออกมาชมเดือนเล่นเย็น ๆ แลเห็นคนใช้ในวัดเดินมาบอกว่า ท่านเจ้าคณะใหญ่ออกมาแล้วจะใคร่มาพบกับท่านอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งก็หันหน้าแลไปเห็นพระสงฆ์ผู้เฒ่าองค์หนึ่งถือไม้เท้าเดินตรงมาแล้ว ลดกายลงทำเคารพตรงเข้ามาถามพระถังซัมจั๋งว่า ท่านหรือที่ว่ามาจากเมืองใต้ถัง พระถังซัมจั๋งก็ลดกายลงเคารพตอบปราไสยว่า อาตมภาพนี้แหละเปนผู้ที่มาจากเมืองใต้ถัง ก็ท่านอาจาริย์เล่ามีความศุขสบายอยู่หรือ แลมีพรรษาอายุได้เท่าใดแล้ว พระสงฆ์เจ้าคณะบอกว่าอาตมภาพอายุมากกว่าท่านคะเนราวรอบหนึ่ง เห้งเจียหัวเราะว่าถ้ากระนั้นก็เปนร้อยหนึ่งกับห้าปี แล้วเห้งเจียถามว่าเจ้าคุณดูข้าพเจ้าคะเนว่าอายุสักเท่าใด เจ้าคณะตอบว่ารูปกายของท่านเปนกายสิทธิ์สดไสย จักษุสองข้าง/*471มีแสงสว่างไสย อาตมภาพไม่สามารถจะคาดถูกว่าอายุได้สักเท่าใด พูดโต้ตอบกันไปมาพักหนึ่ง พระถังซัมจั๋งถามว่าที่ว่าทำเลเขตร์สวนของท่านกิ๊มโกเสรษฐีนั้นอยู่ที่ไหน เจ้าคณะบอกว่าอยู่ข้างหลังนี้ไป จึงสั่งให้พระลูกวัดเปิดประตูหลังวัดแล้ว ก็พากันเดินออกไปเที่ยวดูเห็นมีลานดินว่างเปล่าอยู่แห่งหนึ่ง แลมีหินอิฐแตก ๆ ยังกองเปนตีนกำแพงอยู่ พระถังซัมจั๋งแลเห็นดังนั้น ก็ประนมมือคร่ำครวญว่า คิดถึงท่านมรรคนายกสุทัดโตใจบุญเอาเงินทองสิ่งของออกบริจาคให้ทานแก่ผู้กระยาจก ชื่อเสียงปรากฎตั้งหมื่นปีก็ยังอยู่ ไม่ทราบว่าท่านเสรษฐีจะไปเสวยศุขอยู่แห้งใด พูดแล้วก็พากันค่อย ๆ เดินเที่ยวชมเล่น แลได้เห็นที่แห่งหนึ่งมีแท่น ก็พากันขึ้นนั่งพัก ได้ยินเสียงคนคร่ำครวญร้องไห้ พระถังซัมจั๋งนั่งนึกตรึกตรองว่าจะเปนเสียงอะไร ก็ได้ยินเปนเสียงผู้หญิงร้องไห้คร่ำครวญถึงบิดามารดา พระถังซัมจั๋งหันไปถามพระสงฆ์ทั้งหลายว่า คือใครที่ไหนเสียงร้องไห้เปนที่โทมนัศอยู่ฉนั้น เจ้าคณะผู้เฒ่าได้ฟังพระถังซัมจั๋งถามดังนั้นก็อุบายให้พระสงฆ์ทั้งหลาย ไปต้มน้ำร้อนเสียประเดี๋ยวเราจะกลับไปฉัน ครั้นพระสงฆ์เหล่านั้นกลับไปหมดแล้ว จึงย่อตัวลงคำนับพระถังซัมจั๋งกับเห้งเจีย พระถังซัมจั๋งก็ลุกมาประคองท่านผู้เฒ่าให้ลุกขึ้น ถามว่าท่านผู้เฒ่าทำไมจึงกระทำความเคารพดังนี้เล่า เจ้าคณะผู้เฒ่าพูดว่ากระผมอายุก็กว่าร้อยแล้ว ก็เข้าใจในการโลกบ้างเล็กน้อย ทุกเวลาเข้าที่ก็คงรู้แจ้งบ้างเล็กน้อย ถึงท่านอาจาริย์/*472กับสานุศิษย์ทั้งสาม เมื่อพิเคราะห์ดูสักสองสามครั้งก็ทราบได้ว่าผิดแก่ชนทั้งปวง ที่กระผมกล่าวมานี้คือความโทมนัศร้องไห้นั้น นอกจากท่านทั้งสี่ก็จะพิจารณาไม่ออก เห้งเจียว่าท่านผู้เฒ่าโปรดแสดงให้ข้าพเจ้าเข้าใจด้วย คือการนั้นเปนประการใด เจ้าคณะผู้เฒ่าบอกว่า เมื่อปีที่แล้วมาตรงกับวันนี้ เวลานั้นอาตมภาพกำลังเข้าที่ระงับอยู่ ได้ยินเสียงม้วนลมพัดมาอู้ใหญ่แล้วก็หยุด แล้วได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ อาตมภาพก็ลงจากเตียงเดินมาที่ตรงนี้ แลไปก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างงดงาม นั่งร้องไห้อยู่บนแท่นนี้ อาตมภาพจึงถามว่าเธอเปนลูกเต้าเหล่าใคร เหตุใดจึงมานั่งที่นี่ทำไม หญิงนั้นบอกว่าเขาเปนพระราชบุตรีย์ของพระเจ้าแผ่นดินโซจ็อก ออกมาชมสวนดอกไม้เวลาเดือนหงายแจ่ม ก็บังเกิดลมพัดใหญ่พัดหอบเอามาตกลงตรงนี้ อาตมภาพจึงเอาตัวไปใส่ห้องขังไว้ ปิดประตูแน่นมิให้ใครรู้เห็น เจาะช่องเฉภาะส่งเข้าน้ำพอประทังชีวิตร์ไปวัน ๆ หนึ่งเท่านั้น อาตมภาพแกล้งบอกเล่าแก่พระสงฆ์ทั้งหลายว่า อาตมภาพจับปิศาจขังไว้ในนั้น ต้องให้เข้าน้ำกินวันละสองเวลาพอยังชีวิตร์ให้เปนไปเท่านั้น แต่หญิงฉลาดเฉลียวรู้อัทยาไสย อาตมภาพวิตกเกรงจะมีพระสงฆ์ในวัดทราบเหตุ จะเกิดความกำหนัดหักโหมเอาโดยกำลัง นางจึงแกล้งทำรุงรังหมักหมมมัวหมอง กลางวันก็แกล้งพูดเพ้อเจ้อคร่ำครวญคลั่งใคล้ไม่เปนปรกติ เวลากลางคืนก็ร้องไห้คิดถึงพระราชบิดา แลพระชนนีมาได้หนึ่งปีแล้วอาตมภาพ/*473เข้าไปในเมืองสืบถามหลายครั้งแล้ว พระราชบุตรีย์ก็ยังมีปรกติอยู่ไม่ได้สูญหายไปข้างไหนเปนการปลาดอยู่ อาตมภาพจึงขังนางคนนี้ไว้มิให้ออก ก็บัดนี้ท่านจะเข้าไปในเมืองก็ดีแล้ว โปรดได้เอาเปนธุระให้รู้แน่จะเปนประการใด เพื่อให้ได้ความจริงด้วยเถิด จะได้ช่วยคนชอบธรรมออกให้พ้นทุกข์ ทั้งประชาชนคนทั้งหลายจะได้ทราบในเดชานุภาพฤทธิ์เดชแห่งท่านด้วย พระถังซัมจั๋งกับเห้งเจียเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ดำริห์รำพังอยู่ในใจ เมื่อกำลังพูดกันอยู่นั้นก็พอพระสงฆ์นำเอาน้ำชามาให้ฉัน เจ้าคณะก็ลากลับไปยังที่ พระถังซัมจั๋งเห้งเจียก็ต่างคนเข้าพักนอน ในคืนนั้นนอนก็ไม่สู้นานนักได้ยินเสียงไก่ขัน พวกพ่อค้าที่พักอยู่น่าวัดก็พากันตื่น บ้างหุงเข้าต้มแกงเสียงอึกกะทึก พระถังซัมจั๋งตกใจตื่นร้องเรียกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งลุกขึ้นจัดเข้าของแลผูกม้าไว้คอยท่า พระสงฆ์ในวัดก็จัดต้มน้ำร้อนน้ำชามานิมนต์ไปฉัน พระถังซัมจั๋งฉันแล้วก็จะลาออกเดิน
ฝ่ายพระสงฆ์ผู้เฒ่าเจ้าคณะก็กำชับสั่งเห้งเจีย เรื่องนั้นขอท่านได้ใส่ใจไว้ด้วยเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะรับธุระเองพูดจาสั่งเสียกันเสร็จแล้ว ก็ได้ยินเสียงพวกพ่อค้าเกรียวกราวเอะอะพากันออกเดิน พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ก็พร้อมด้วยด้วยพวกพ่อค้าออกเดิน เวลานั้นจวนจะรุ่งแจ้งก็เข้าทางใหญ่เดินไป พอเวลาน้องเพลก็เข้าถึงเมือง พิเคราะห์ดูป้อมกำแพงถนนหนทางเรียบร้อยดุจดังเทพดามานิฤมิต จึงเดินเข้าในประตูเมืองทางทิศตวันออก พ่อค้าทั้งหลายต่างก็แยกกันไปหาที่ค้าขายตามเคย
/*474ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์พากันเดินตรงเข้าเมือง เดินมาก็เห็นที่หอรับแขกเมือง จึงพากันเข้าไปที่หอรับแขกเมือง เจ้าพนักงานที่หอเห็นพระถังซัมจั๋งเดินเข้ามา ก็เข้าไปบอกแก่ขุนนางเจ้าพนักงานผู้รับแขกเมืองว่า บัดนี้มีแขกเมืองมาสี่คนรูปร่างแปลกปลาดมีม้ามาด้วยม้าหนึ่ง ขุนนางเจ้าพนักงานได้ฟังก็นึกว่ามีม้ามาคงจะเปนการรับสั่ง ก็รีบออกมารับเชิญเข้าไปข้างใน พระถังซัมจั๋งย่อตัวปราไสยว่า อาตมภาพเปนคนชาวเมืองใต้ถัง มีรับสั่งให้ไปเมืองไซที ยังพระอารามใหญ่วัดลุ่ยอิมยี่ เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม บัดนี้อาตมภาพมาถึงเมืองนี้ มีหนังสือเดินทางติดมาด้วย อยากจะใคร่เข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินขอเปลี่ยนหนังสือเดินทางต่อไป แลขออาไศรยพักสักคนหนึ่ง เมื่อเสร็จธุระแล้วจะขอลาไป ขุนนางเจ้าพนักงานรับแขกเมืองได้ฟังดังนั้นก็คำนับตอบว่า นิมนต์ผู้เปนเจ้าอาไศรยพักเถิด พระถังซัมจั๋งมีความยินดีจึงให้สานุศิษย์พากันเข้ามาคำนับ พวกขุนนางเห็นคนทั้งสามรูปร่างน่าเกลียดก็ให้นึกครั่นคร้ามในใจ ไม่รู้ว่าคนหรือปิศาจยักษ์ พระถังซัมจั๋งเข้านั่งบนเก้าอี้แล้ว ขุนนางก็ให้คนนำน้ำชามาถวาย พระถังซัมจั๋งรับประเคนแล้ว จึงพูดแก่ขุนนางรับแขกว่า ท่านอย่าได้มีความครั่นคร้ามเลย คนทั้งสามนั้นรูปร่างไม่ดีก็จริง แต่จิตร์ใจนั้นบริสุทธิ์ไสสอาดดี คำบูราญย่อมว่ารูปชั่วใจดีท่านอย่ามีความวิตก พวกขุนนางได้ฟังพระถังซัมจั๋งชี้แจงดังนั้นก็ค่อยคลายวิตก จึงถามว่าพระเจ้าแผ่นดินใต้ถังนั้นอยู่ที่ไหน พระถังซัมจั๋งตอบว่าเมืองนั้นอยู่ในชมภูทวีปข้างทิศตวันออก ถามว่าท่านอาจาริย์มาจากเมืองเมื่อเวลา/*475ใด พระถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพเมื่อออกจากเมืองพระเจ้าเจงกวนไทยจงฮ่องเต้เสวยราชได้สิบสามปี คิดดูตั้งแต่มาจากเมืองจนบัดนี้ได้สิบสี่ปีแล้ว ทางที่เดินมานั้นข้ามเขาข้ามห้วยทระมาทระกำลำบากไม่คณนานับได้จึงได้มาถึงนี่ พวกขุนนางได้ฟังก็นึกครั่นคร้าม ยกมือขึ้นเคารพสรรเสริญว่า ท่านอาจาริย์เปนสงฆ์อย่างวิเศสประเสริฐแท้ พระถังซัมจั๋งถามว่า เมืองนี้ตั้งขึ้นแต่เมื่อครั้งใด พอขุนนางตอบว่าเมืองนี้คือโซจ็อกเปนเมืองใหญ่ ตั้งแต่แผ่นดินต้นวงษ์มาต่อ ๆ กันลงมาถึงบัดนี้ ได้ห้าร้อยกว่าปีแล้ว พระองค์ในประจุบันบัดนี้ โปรดเล่นต้นผลไม้หญ้าบอนต่าง ๆ ขนานนามเรียกว่าจี้จงฮ่องเต้ เสวยราชสมบัติมาได้ยี่สิบแปดปีแล้ว พระถังซัมจั๋งถามว่า วันนี้อาตมภาพอยากจะเข้าไปเฝ้า ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทาง ไม่ทราบว่าจะได้เฝ้าหรือไม่ พวกขุนนางรับแขกพูดว่าดีแล้ว เจ้าของข้าพเจ้ามิพระราชบุตรีย์พระองค์หนึ่งมีพระชนมมายุได้ยี่สิบปีกำลังรุ่น วันนี้ออกมาที่ต้นถนนใหญ่อยู่บนหอสูงจะเสี่ยงทายคว่างลูกตะกร้อแพรหาคู่ เวลานี้กำลังเอิกกะเริกวุ่นวาย ข้าพเจ้าคะเนดูเห็นจะยังไม่เสด็จเข้าข้างใน แม้ท่านอาจาริย์จะใคร่เปลี่ยนหนังสือเดินทาง ถ้าเข้าไปเฝ้าเวลานี้เห็นจะดี พระถังซัมจั๋งก็คิคจะใคร่เข้าไปเฝ้าในเวลานั้น ก็พอเห็นเจ้าพนักงานยกเข้ามาเลี้ยง พระถังซัมจั๋งก็เข้าฉันแล้ว เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็กินอิ่มหนำสำเร็จแล้ว ก็พอเวลาเที่ยงเห้งเจียจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจะต้องเข้าไปกับพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งจัดแจงจีวรแล้ว เห้งเจียก็สพายถุงย่ามพร้อมกับอาจาริย์เดินออกจากหอรับแขกเมืองไปยังต้นถนนใหญ่ แลเห็นผู้คนเดินออก/*476แออัดเบียดกันมากมาย เสรษฐีพ่อค้าพลเรือนไพร่บ้านพลเมืองหนุ่มแก่เดินพูดกันว่าจะดูเสี่ยงทายทิ้งตะกร้อหาคู่ พระถังซัมจั๋งอยู่ข้างทางพูดกับเห้งเจียว่า คนชาวเมืองนี้แต่งตัวนุ่งห่มเสื้อผ้าทั้งเจรจาแลของใช้ก็ไม่แปลกแก่เมืองใต้ถัง อาตมาคิดถึงเมื่อโยมผู้หญิงของอาตมภาพ ก็คว่างตะกร้อเสี่ยงทายอย่างนี้เหมือนกัน เมืองนี้ก็ทำเหมือนกันกับเมืองใต้ถัง เห้งเจียพูดว่าเราพากันไปดูเขาจะทำกันอย่างไร พระถังซัมจั๋งว่าเราเปนผู้แปลกเพศมาเข้าไปดูคนทั้งหลายจะติเตียนได้ เห้งเจียว่าอาจาริย์ลืมเสียแล้วหรือ ท่านเจ้าคณะวัดโป๊กิมยี่สั่งไว้นั้น ข้อหนึ่งเราจะไปดูเครื่องประดับที่ตัวนั้น ข้อสองเราจะพิเคราะห์ดูพระราชบุตรีย์กงจู๊นั้นว่าจะเท็จหรือจริง พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงก็ยอมไป
จะกล่าวเหตุถึงพระเจ้าแผ่นดินโซจ็อก เพราะพระไทยบันเทิงปราโมชไปด้วยความเล่นดอกไม้ต่าง ๆ ครั้นเมื่อก่อนพาพระราชบุตรีย์กับสนมนางในไปชมดอกไม้ที่สวนเปนเวลาเดือนหงายสว่าง จึงได้ถูกปิศาจร้ายลักเอาพระราชบุตรีย์ไปทิ้งเสียแล้ว มันกลับมาแปลงตัวเปนพระราชบุตรีย์เข้ามาอยู่ในพระราชวัง ปิศาจมันสามารถล่วงรู้ได้ว่าปีนี้เดือนนี้วันนี้พระถังซัมจั๋งจะมาถึงเมืองนี้ จึงได้เสแส้งแกล้งเอาการเสี่ยงทายตะกร้อจะหาคู่ เพราะมันจะคิดจับเอาตัวพระถังซัมจั๋ง เพื่อประสงค์ส่วนสัมภะวะชองพระถังซัมจั๋งทำยากำลังให้สำเร็จภาค จึงบังเอินเวลานั้นบ่ายหนึ่งโมง พระถังซัมจั๋งเห้งเจียพากันแซกปนผู้คนเข้าไปใกล้หอพิจารณาดู
ฝ่ายนางปิศาจที่แปลงเปนพระราชธิดาอยู่บนกำแพงสูง กำลังตั้งพิธีจุดธูปเทียนบ่วงสวงเทพยดา สนมนางสาวใช้แวดล้อมเฝ้ารักษา/*477อยู่สองข้างหกเจ็ดสิบคน มีนางสาวใช้ที่สนิดก็ถือตะกร้ออยู่ใกล้ ๆ ประตูน่าต่างล้วนบังด้วยกระจก นางปิศาจครั้นบ่วงสวงแล้ว ก็เหลือบแลดูทั้งสี่ด้านประตูหอ ก็พอแลเห็นพระถังซัมจั๋งมาถังเข้า นางปิศาจก็หยิบถูกตะกร้อมาจากนางสาวใช้ หมายตรงพระถังซัมจั๋งแล้วก็คว่างไป บังเอินถูกศีศะพระถังซัมจั๋ง ๆ ก็สดุ้งตกใจเอามือขึ้นรับลูกตะกร้อ ๆ ก็ไถลกลิ้งเข้าในมือเสื้อของพระถังซัมจั๋ง ฝ่ายพวกขันธีกับสาวใช้อยู่บนหอสูงแลเห็นดังนั้น ก็พากันร้องขึ้นพร้อมกันด้วยเสียงอันดังว่า ถูกพระสงฆ์เข้าแล้ว ๆ ร้องดังนั้นแล้ว ก็พากันเดินมาหาพระถังซัมจั๋งคุกเข่าลงพร้อมกันคำนับแล้วจึงพูดว่า ขอเชิญท่านเขยเข้าไปในพระราชวังหลวงจะได้ทำการอภิเศกชื่นชมยินดี ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเมื่อได้เห็นสาวใช้มาทำคำนับแลเชิญดังนั้น ก็ย่อตัวลงคำนับตอบแล้วพยุงขันธีเหล่านั้นให้ลุกขึ้น ให้คิดแค้นเห้งเจียเปนที่สุด จึงหันหน้ามาด่าเห้งเจียว่าอ้ายชาตลิง เจ้าหลอกให้เรามาทำเล่นดังนี้ดอกหรือ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์ทำไมจึงมาปรับโทษข้าพเจ้าเล่า ตะกร้อก็ถูกศีศะของอาจาริย์แลเข้าในมือเสื้อของท่าน จะเอาผิดชอบแก่ข้าพเจ้าอย่างไร พระถังซัมจั๋งจึงว่า ก็เมื่อเกิดเหตุการขึ้นดังนี้ แล้วเจ้าจะคิดอ่านประการใด เห้งเจียจึงตอบว่า ขอท่านอาจาริย์จงวางใจเสียเถิดอย่าได้มีความวิตกเลย พระอาจาริย์จงตามพวกขันธีเข้าไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะกลับไปบอกข่าวแก่โป๊ยก่ายซัวเจ๋งให้ทราบความก่อน ถ้าหากอาจาริย์เข้าไปเฝ้านางกงจู๊ไม่เอาอาจาริย์เปนสามีก็ดีแล้ว เราจะได้ขอเปลี่ยนหนังสือเดินทางไป แม้ว่านาง/*478กงจู๊จะใคร่ได้อาจาริย์เปนสามี อาจาริย์ก็จงทูลแก่พระเจ้าแผ่นดินว่า ได้โปรดให้สานุศิษย์เข้ามาหาจะได้สั่งเสียสักสองสามคำก่อน เมื่อข้าพเจ้าพี่น้องเข้าไปถึงแล้วจะได้พิเคราะห์ดูเท็จแลจริงสถานใด แล้วจะได้คิดอุบายอาไศรยเหตุการวิวาฬ่อลวงให้ตายใจจึงจะแยบคาย พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย เห้งเจียจึงคำนับลาพระอาจาริย์กลับไปยังที่หอรับแขก
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับพวกขันธี ก็พากันห้อมล้อมพาเอาตัวไปยังน่าหอ นางกงจู๊ก็ลงมาจากหอตรงเข้ายึดมือพระถังซัมจั๋งพาขึ้นนั่งบนรถ พวกขันธีแลสาวใช้ก็เรียงรายเปนกระบวนแห่กลับเข้าพระราชวังใน
ฝ่ายขุนนางกรมวังก็เข้าไปทูลแก่พระเจ้าแผ่นดินว่า บัดนี้นางกงจู๊พระราชบุตรีย์ออกไปทำการเสี่ยงทายหาคู่ครอง เฉภาะถูกพระสงฆ์องค์หนึ่ง บัดนี้ยังคอยรับสั่งอยู่ที่พระทวาร
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินครั้นได้ทรงทราบดังนั้นพระไทยให้ขุ่นหมอง แต่ยังไม่ทรงทราบว่าพระราชบุตรีย์จะคิดประการใด จึงรับสั่งให้นำเข้ามาเฝ้า
ฝ่ายนางกงจู๊กับพระถังซัมจั๋ง ก็พากันเข้ามายังน่าพระที่นั่งกระทำคำนับ พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขึ้นมาข้างบนให้ใกล้พระองค์ ๆ จึงมีรับสั่งถามว่า ท่านพระสงฆ์องค์นี้ท่านมาจากประเทศใด จึงได้ประสบพบกับนางกงจู๊ดังนี้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสถามดังนั้น จึงย่อตัวถวายพระพรว่า อาตมภาพอยู่ประเทศทิศบูรพาณะเมืองใต้ถัง พระเจ้าแผ่นดินใต้ถังมีรับสั่งให้อาตมภาพไปยังไซที เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม เพราะทางผ่านมายังเมืองของมหาบพิต อาตภาพ/*479จะขอเข้ามาเปลี่ยนหนังสือเดินทาง บังเอินนางกงจู๊เสี่ยงทายคว่างตะกร้อมาถูกอาตมภาพ ๆ ก็เปนผู้ต่างประเทศ รักษาพรตพรหมจรรเปนประสงฆ์ หาควรคู่เคียงแก่พระราชบุตรีย์ของพระองค์ไม่ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดซึ่งโทษผิดของอาตมภาพ ขอเปลี่ยนหนังสือทรงพระอนุญาตปล่อยให้อาตมภาพไปยังไซที เพื่ออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม กลับไปยังบ้านเมืองของอาตมภาพ ๆ จะทำการเคารพคุณของมหาบพิตหาที่เปรียบมิได้ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นจึงตรัสว่า ท่านเปนพระสงฆ์มาจากประเทศไกลตั้งพันโยชน์ได้มาถึงนี่ก็เปนนิไสยอันใหญ่ยิ่ง บุตรีย์ของข้าพเจ้าอายุได้ยี่สิบปียังหามีสามีไม่ เพราะฉนั้นจึงได้หาฤกษ์งามยามดีออกไปยังหอ กระทำการบวงสรวงเทพยดาฟ้าแลดินเสี่ยงทายหาคู่ครองคว่างตะกร้อไปถูกตัวท่าน แต่ยังไม่ทราบว่านางจะคิดประการใดแน่
ฝ่ายนางกงจู๊ยืนอยู่ในที่นั้น ได้ฟังพระราชบิดาตรัสดังนั้นจึงกราบทูลว่า ขอพระองค์ได้โปรด แรกลูกก็ได้เสี่ยงทายตะกร้อแพรเปนสัญญา บัดนี้มาถูกพระสงฆ์ก็ต้องเปนไปตามการตามสัญญาที่เสี่ยงทาย ตามดีแลชั่วลูกไม่อาจเปลี่ยนแปลงไปได้ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้นก็มีพระไทยยินดีโสมนัศสา จึงรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายโหรหาวันดีเพื่อจะได้กระทำการอภิเศก แลรับสั่งฝ่ายในให้จัดเครื่องขันหมากแลออกหมายประกาศให้ทราบทั่วกัน พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มิได้คำนับคุณ ทูลขอแต่ให้ปล่อยไปเท่านั้น พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งว่าพระสงฆ์ผู้นี้ชั่งไม่รู้จักอะไรเลย เราจะให้ราชสมบัติแก่ท่านแลให้ท่าน/*480เปนลูกเขย เหตุใดจึงได้ขัดขืนดังีนี้ แม้ขัดขืนต่อไปจะให้พวกเพ็ชฆาฎเอาตัวไปประหารชีวิตร์เสีย พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ตกประหม่ามีใจสดุ้งหวาดหวั่นครั่นคร้ามจึงทูลว่า แล้วแต่พระองค์จะเห็นควรเถิด อาตมภาพไม่อาจขัดขืนแล้ว แต่ขอพระองค์ได้โปรดให้สานุศิษย์ทั้งสามเข้ามานี่ อาตมภาพจะได้สั่งเสียสักสองสามคำ แล้วขอเปลี่ยนหนังสือให้เธอทั้งสามรีบไปเสียจะได้ไม่เปนกังวลแลกระทำให้เสียเวลาได้ พระเจ้าแผ่นดินจึงถามว่า สานุศิษย์ของท่านทั้งสามคนนั้นบัดนี้อยู่ที่ไหน พระถังซัมจั๋งทูลว่าอยู่ที่หอรับแขกเมือง พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขุนนางออกไปนำเข้ามารับหนังสือเดินทางไปก่อน ให้ท่านเขยอยู่นี่จะได้จัดการอภิเศก พระถังซัมจั๋งต้องยืนเฝ้าอยู่ที่นั่น++(จบเล่ม ๓)
/*01ฝ่ายเห้งเจียเมื่อมาจากพระอาจาริย์ เดินพลางหัวเราะพลางมีกิริยาชื่นบานเข้ามายังหอรับแขก ฝ่ายโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเห็นเห้งเจียกลับมาก็พากันออกมาต้อนรับ จึงถามว่าพี่เห้งเจียกลับมาทำไมไม่เห็นอาจาริย์มาด้วยเล่า พี่ชอบใจอะไรหรือจึงได้หัวเราะร่าเริงมาดังนี้ เห้งเจียตอบว่าอาจาริย์ท่านมีความสำราญของท่านแล้ว โป๊ยก่ายถามว่าท่านสำราญอย่างไร เห้งเจียว่าพี่กับอาจาริย์เดินเข้าไปในพระราชวัง พอถึงที่หอสูงบังเอินนางกงจู๊ออกมาอยู่บนหอนั้น ทิ้งตะกร้อแพรเสี่ยงทายหาคู่บังเอินถูกอาจาริย์เข้า พระอาจาริย์ก็ถูกพวกขันธีกับสาวใช้แห่เอาไปไว้ในพระราชวัง จะอภิเศกให้เปนราชบุตร์เขย อย่างนั้นจะไม่สำราญอย่างไรเล่า โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็กระทืบเท้าทุบอกพูดว่า น่าเสียดายจริง ๆ หากว่าเราไปด้วย นางกงจู๊คว่างตะกร้อมาทางนั้นถูกเรา นางก็จะเอาเราไว้เปนสามีจะมิงามหน้าหรือ แลจะมีความศุขสำราญไม่น้อย อย่างนี้จะหาที่ไหนได้ ซัวเจ๋งได้ฟังดังนั้นก็ตรงเข้าหยิกเอาแก้มโป๊ยก่ายแล้วพูดว่า ชั่งไม่อายแก้ใจเลยพูดออกมาได้ฉนี้ มีน่าอวดอ้างพูดจาว่าอยากจะได้ผู้หญิงที่รูปงาม หาความพูดโยกโย้ให้เนิ่นช้าไม่เข้าการ โป๊ยก่ายจึงด่าซัวเจ๋งว่าอ้ายหน้าสีหมอกไม่รู้จักของดี เห้งเจียจึงด่าโป๊ยก่าย/*2ว่าอ้ายหมูมึงอย่าพูดมาก จงรีบเก็บเข้าของรวบรวมไว้ถ้าอาจาริย์จะเรียกให้เข้าไปในวัง จะได้ป้องกันรักษาอาจาริย์ โป๊ยก่ายว่าพี่พูดดังนั้นจะมิผิดไปหรือ พระอาจาริย์นั้นเธอได้เปนพระราชบุตร์เขยของพระเจ้าแผ่นดินแล้ว เปนที่ศุขสำราญมิใช่หรือ มิใช่ทางป่าทางเขามีภูตผีปิศาจยักษ์ร้ายอะไรที่ไหน จึงจะต้องพิทักษ์รักษาเธอทำไม กำลังโป๊ยก่ายพูดอยู่นั้น ขุนนางรับแขกน่าหอเข้ามาบอกว่า มีรับสั่งให้ขุนนางมาเชิญท่านทังสามเข้าไปในพระราชวัง โป๊ยก่ายจึงถามว่าท่านทราบหรือไม่ว่ามีรับสั่งให้พวกข้าพเจ้าเข้าไปทำไม ขุนนางรับแขกแจ้งความว่า บัดนี้นางกงจู๊ออกไปเสี่ยงทายหาคู่ บังเอินทิ้งตะกร้อไปถูกท่านอาจาริย์ เพราะนางจะใคร่ได้พระอาจาริย์เปนสามี เพราะฉนั้นเจ้าแผ่นดินจึงมีรับสั่งให้หาตัวท่านทั้งสามเข้าไปเฝ้า เห้งเจียบอกว่าให้เธอเข้ามาเถิด ขุนนางผู้ถือรับสั่งจึงเข้ามาข้างใน แลเห็นเห้งเจียก็ลดตัวลงคำนับไม่กล้าแลดูหน้าเห้งเจีย ก้มหน้าบ่นพึมพำว่านี่มิปิศาจยักษ์มารอะไรก็ไม่รู้ เห้งเจียร้องถามว่าท่านผู้นั้นมีกิจธุระประการใดทำไมจึงไม่พูดเล่า มานั่งบ่นพึมพำว่ากระไร ขุนนางผู้นั้นอกใจให้ตึกตักเต้นระรัว สองมือถือลายพระหัดถ์ปากพูดวุ่นวายเลอะเธอะว่า นางกงจู๊ขอเชิญท่านไปประชุม โป๊ยก่ายว่าข้าพเจ้าไม่มีหลักคา แลไม่มีอำนาจอาญาจะเฆี่ยนตีท่าน ๆ ไม่ต้องกลัวจงค่อย ๆ พูดเถิด เห้งเจียพูดว่าเขาจะกลัวเฆี่ยนตีอะไร เขากลัวหน้าตาเจ้าดุร้ายต่างหาก เจ้าอย่าชักช้าจงรีบรวบรวมเข้าของจูงม้าเข้าไปหาอาจาริย์ จะได้คิดอ่านกันต่อไป เห้งเจีย/*3โป๊ยก่ายซัวเจ่งทั้งสามคนพร้อมกัน มากับขุนนางที่มาตามเข้าไปยังพระราชวังใน ครั้นถึงพระทวารเจ้าพนักงานก็เข้าไปกราบทูลพระเจ้าแผ่นดิน ๆ ก็โปรดให้พาคนทั้งสามเข้าไปเฝ้า เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามเข้าไปยืนเรียงกันอยู่ทั้งสามหาได้คำนับไม่ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามว่า สานุศิษย์ของท่านเขยทั้งสามนี้ ชื่อเรียงเสียงใดอยู่แห่งหนตำบลไหน เหตุใดจึงได้เข้ามาถือบวชจะไปข้างไหน เห้งเจียได้ฟังถามดังนั้น จะใคร่ขึ้นไปให้ใกล้ แต่ขุนนางรักษาองค์ทั้งนั้นร้องห้ามว่าไม่ควรจะขึ้นไป จะเพ็ธทูลประการใดก็จงอยู่แต่ข้างล่างเถิด เห้งเจียหัวเราะจึงพูดว่าถือบวชควรได้ก้าวหนึ่งก็ไปก้าวหนึ่ง โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันเดินตามเห้งเจียเข้าไปยืนเรียงกันอยู่ พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นวิตกเกรงจะวุ่นวายกันขึ้น จึงเดินมาร้องห้ามสานุศิษย์ทั้งสามว่า จะพูดจาประการใดก็จงอยู่ข้างล่างเถิด เห้งเจยเห็นอาจาริย์ยืนเฝ้าอยู่ดังนั้นมีอาการอันลำบาก อดไม่ได้ก็พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า พระเจ้าแผ่นดินมีความหมิ่นประมาทคน เมื่อหวังใจอยากจะได้อาจาริย์ของข้าพเจ้าไว้เปนเขยแล้ว ทำไมจึงให้เธอยืนเฝ้าอยู่อย่างนี้ ธรรมดาโลกถ้าจะเปนบุตร์เขยจะนั่งเฝ้าไม่ได้หรือ พระเจ้าแผ่นดินได้ยินเห้งเจียพูดดังนั้นตกประหม่า ให้มีพระไทยครั่นคร้ามจะใคร่เสด็จกลับเข้าข้างใน แต่วิตกเกรงจะเสียทางราชการจึงอุส่าห์แข็งพระไทยประทับอยู่ แล้วมีรับสั่งให้ขันธียกเก้าอี้มาตั้งนิมนต์ให้พระถังซัมจั๋งนั่ง เห้งเจียเห็นดังนั้นจึงทูลว่า ข้าพเจ้าเดิมอยู่ทิศบูรพาเมืองเง่าล่ายก๊กตำบลเขาฮวยก๊วยซัว บิดาคือฟ้า/*4มารดาคือดิน ศิลาแยกออกเกิดตัวข้าพเจ้า ครั้นเติบใหญ่ได้ไปหาผู้วิเศษเรียนคุณวิทยาการได้สำเร็จแล้ว กลับมาอยู่ที่ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง ลงในทะเลใหญ่ปราบพระยานาค ขึ้นบนเขากำจัดสัตว์ร้ายแลปิศาจ รับตำแหน่งเปนขุนนางที่ตั้งซีเทียนใต้เซี้ย ทุก ๆ วันประชุมเล่นแก่เทพบุตรอยู่สำราญสนุกทุกทิวาราตรีกาล กระทำการผิดเมื่อเวลาเลี้ยงโต๊ะชมภู่ทิพ พระพุทธเจ้าจับขังไว้ที่ใต้เขาเง่าเห้งซัว ทรมานอดอยากอยู่ห้าร้อยปี ท่านอาจาริย์จะไปไซทีอาราธนาพระธรรม พระโพธิสัตว์กวนอิมสั่งให้ถอดข้าพเจ้าออกพ้นไภย จึงได้เข้าบวชถือเพศทางสมณะเปนสัมมาทิฏฐิ ไฉยาเดิมข้าพเจ้าชื่อ (หงอคง) แลเห้งเจียดังนี้ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียกล่าวประวัติปรากฎดังนั้น ก็เสด็จลงจากบัลลังก์มาลูบไล้พระถังซัมจั๋งแล้วตรัสว่า เปนนิไสยอันใหญ่ยิ่งที่ข้าพเจ้าได้มาพบท่านเขย มีศิษย์สาวกเทวดาอย่างนี้หาที่ไหน พระถังซัมจั๋งก็ขอบคุณแล้วเชิญให้เสด็จขึ้นมาประทับบนพระที่นั่งยังเดิม พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามต่อไปว่า ท่านผู้ไหนเปนสานุศิษย์ที่สอง โป๊ยก่ายยื่นหน้าร่าเริงพูดว่า ข้าพเจ้าชาติปางก่อนเปนมนุษย์ มีจิตร์แก่กล้าไปด้วยราคะจริตมิได้รู้สึกโทษ เวลานั้นบังเอินพบผู้วิเศษอายุได้ห้าสิบปีเสศ ได้ชี้แจงแสดงธรรมให้ฟังจึงได้เปลื้องปลดซึ่งความหลง ก็ตามอาจาริย์ไปปฏิบัติได้สิบหกปี สำเร็จภาคตามประสงค์ เหาะเหินเดินอากาศได้ พึ่งพระเดชพระคุณพระสยมภูวญาณเง็กเซียงฮ่องเต้ ทรงตั้งให้เปนที่แม่ทับเรือที่ผ่องง่วนโซ่ย เปนผู้บังคับการในลำแม่น้ำทีฮ้อก็เปนความศุข /*5เหตุมีความผิดด้วยเมื่อเวลาเลี้ยงโต๊ะชมภู่ทิพ เสพย์สุราทิพย์ให้มึนเมาจนลืมสติไปหยอกนางเทพธิดา จิงต้องปรับโทษถอดจากที่ขุนนางแม่ทัพให้จุติลงมาในมนุษย์โลก บังเอินเข้าปฏิสนธิในท้องแม่สุกร อาไศรยอยู่ที่เขาฮกกิมซัว ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตร์กระทำการอยาบช้าต่าง ๆ เวลาหนึ่งได้พบพระโพธิสัตว์กวนอิม โปรดเทศนาชี้แจงจึงได้กลับใจถือเพศบวชปฏิบัติทางสมณะธรรม พบพระอาจาริย์จะไปไซทีอาราธนาธรรมที่ประเทศไซที จึงได้ตามมาเปนสานุศิษย์ไฉยาเดิมคือหงอเหน๋งแลโป๊ยก่ายดังนี้ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟัง มีพระไทยหวั่นหวาดไม่อาจจะแลดูหน้าโป๊ยก่าย ๆ ก็ยกศีศะร่าเริงขึ้นแกว่งกวัดหูก็ชันขึ้นพัดโบกไปมา แลหัวเราะก๊ากใหญ่ พระถังซัมจั๋งวิตกเกรงว่า พระเจ้าแผ่นดินจะตกพระไทย จึงตวาดห้ามโป๊ยก่ายว่า จงสำรวมอิริยาบถอย่ากระทำให้วุ่นวายไปหาสมควรไม่ โป๊ยก่ายก็พนมมือสำรวมจิตร์ยืนเฝ้าอยู่เปนปรกติ พระเจ้าแผ่นดินทรงถามว่า สานุศิษย์ที่สามนั้นเปนอย่างไรจึงได้เข้าถือเพศบวช ซัวเจ๋งพนมมือทูลว่าข้าพเจ้าเปนปุถุชน กลัวความเวียนว่ายตายเกิดในวัตสงสารจึงได้เที่ยวสืบเสาะตามละเมาะเกาะแลเขาหาอาจาริย์ เพื่อเรียนธรรมอันระงับดับความฟุ้งส้าน ตั้งจิตร์รักษาอยู่เนือง ๆ มิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งพบอาจาริย์ผู้วิเศษ สอนวิชาญาณอันแกล้วกล้า ข้าพเจ้าตั้งใจปฏิบัตินานวัน ก็ได้สำเร็จภาคเหาะเหินเดินอากาศได้ จึงขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นดาวดึงษ์ กระทำความเคารพเง็กเซียงฮ่องเต้ พระองค์ได้ทรงโปรดชุบเลี้ยงตั้งให้เปนขุนนางราชองครักษ์ เหตุเมื่อวันหนึ่งเทพยดากำลัง/*6ประชุม ข้าพเจ้ายกคนโทแก้ววิเศษถวายเง็กเซียงฮ่องเต้ บังเอินพลาดมือตกแตก พระองค์จึงปรับโทษถอดจากที่ขุนนางสาบให้ลงมาในมนุษย์โลก ธรมาทุกข์อยู่ในลำแม่น้ำ (ลิ้วซัวฮ้อ) กระทำกรรมสร้างเวรอยู่เนืองนิตย์ มาวันหนึ่งพระโพธิสัตว์กวนอิม ชี้แจงชักนำจึงได้รับศีลปฏิบัติ ผ่ายหลังมาพบพระอาจาริย์มาจากเมืองใต้ถัง จึงได้ตามมาเปนสานุศิษย์ไฉยาเดิม (หงอเจ๋ง) ชื่อซัวเจ๋ง
พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น มีพระไทยครั่นคร้ามแลทั้งโสมนัศยินดีที่บุตร์ได้สามีเปนผู้มีอะภินิหาร เวลานั้นพอพนักงานเข้ามาทูลว่าวันขึ้นสิบสองค่ำเปนวันมหามงคลควรจะทำการได้ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามว่า วันนี้เปนวันอะไร ขุนนางโหรจึงทูลว่า วันนี้เปนวันขึ้นแปดค่ำ เปนวันดีควรประชุมซึ่งนักปราชญ์ พระเจ้าแผ่นดินมีความยินดี จึงรับสั่งให้ขุนนางกรมวังชำระปัดกวาดในพระราชอุทยานแลห้องพอไว้สำหรับจะได้จัดการวิวาหะมงคล แลรับสั่งให้เชิญอาจาริย์กับสานุศิษย์เข้าไปพักพระราชอุทยานก่อน เมื่อถึงเวลาแล้วจะได้จัดการอภิเศกสยุมพร ขุนนางก็ไปจัดสวนดอกไม้ตามรับสั่งทุกประการ ส่วนพระเจ้าแผ่นดิน เมื่อรับสั่งเสร็จแล้วก็เสด็จเข้าข้างใน
ฝ่ายข้าราชการก็พากันไปจัดการต่าง ๆ ตามรับสั่งเสร็จแล้ว จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามเข้าไปพักในพระราชอุทยาน เวลาจวนค่ำเจ้าพนักงานก็จัดน้ำร้อนน้ำชามาถวายพระถังซัมจั๋ง แลจัดเครื่องโต๊ะมาเลี้ยงศิษย์ทั้งสาม โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็มีความยินดี แล้ว/*7พูดว่าวันนี้จะต้องกินให้อิ่นเต็มที่ เครื่องโอชารสทั้งคาวแลหวานที่จัดมาเลี้ยงนั้น โป๊ยก่ายก็กินจนท้องกาง ครั้นกินเสร็จแล้วเจ้าพนักงานก็ปูลาดอาศนะที่นอนหมอนมุ้งแลจุดโคมตะเกียง
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเวลากลางคืนผู้คนสงบแล้ว จึงบ่นว่าเห้งเจียอ้ายชาติลิงไม่มีดี ทุก ๆ ทีทำให้เราได้ความยากลำบากดังนี้ จะตรงเข้าไปขอเปลี่ยนหนังสือก็แล้วกัน จะมิได้มีเหตุยากลำบากอย่างนี้เลย เจ้าทำไมจึงมุ่งหมายให้เราไปที่หอนั้น บัดนี้เกิดเหตุการณ์ขึ้นดังนี้แล้วเจ้าจะคิดต่อไปอย่างไรเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วจึงพูดว่า ท่านอาจาริย์เคยพูดว่ามารดาชองท่าน เดิมมาก็ได้ทำอย่างนี้เหมือนกัน เปนแบบแผนมาแต่โบราณ ข้าพเจ้าคิดถึงคำของท่านเจ้าวัดเป๊ากิมเสียนยี่ เพราะฉนั้นจึงเข้าไปให้ใกล้หอ เพื่อจะได้พิจารณาดูให้รู้ว่าจะเท็จหรือจริง ข้าพเจ้าได้พิเคราะห์ดูเจ้าเมืองเห็นสีพระภักตร์มัวหมอง แต่ยังมิได้เห็นนางกงจู๊นั้นว่าจะเปนประการใด พระถังซัมจั๋งถามว่าเห้งเจียจะใคร่เห็นนางกงจู๊นั้นด้วยจะมีกิจธุระประการใดหรือ เห้งเจียตอบว่าแม้ว่าข้าพเจ้าได้เห็นนางกงจู๊แล้ว จะพิเคราะห์ดูด้วยทิพจักษุอันพิเศษก็อาจรู้ได้ว่าร้ายหรือดี เราจึงจะได้คิดกลอุบายต่อไปได้ พระถังซัมจั๋งถามว่า ก็เวลานี้เขาจะใคร่เอาอาตมภาพไว้เปนเขย จะคิดอย่างไรเล่าจึงจะพ้นไปได้ เห้งเจียตอบว่าคอยรอให้ถึงวันขึ้นสิบสองค่ำ เข้าประชุมการเอิกเกริกวิวาหะการ นางกงจู๊คงออกมาไหว้บิดามารดาเปนแน่ ข้าพเจ้าจะแอบดูอยู่ข้างอาจาริย์ หากว่านางกงจู๊เปนหญิงแท้ อาจาริย์/*8ก็รับเปนสามีนางแลอยู่เปนเจ้านายเขาเถิด พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็มีความโกรธจึงด่าว่าอ้ายชาติลิง เจ้าชั่งหาความชั่วร้ายมาให้เราดังนี้ เหมือนคำโป๊ยก่ายพูดว่าสิบชั้นฟ้าเราขึ้นมาได้เก้าชั้นแล้ว เจ้าเอาความสามหาวมาพูดแชเชือนดังนี้ควรแลหรือ หากว่าพูดอย่างนี้ต่อไป เราจะภาวนาให้ถึงใจของเจ้า เห้งเจียได้ฟังนั้นก็ตกใจคุกเข่าลงต่อหน้าพระถังซัมจั๋งพูดว่า พระอาจาริย์อย่าได้ภาวนาเลยไว้รอคอยเวลาแต่งงาน ข้าพเจ้าจะสำแดงเดชาอานุภาพพาพระอาจาริย์ออกให้พ้นไภยจงได้ อาจาริย์กับศิษย์สนทนากันอยู่จนเวลาสามยาม โป๊ยก่ายว่าเราพักนอนเสียก่อน เวลารุ่งเช้าจึงค่อยคิดอ่านต่อไป พูดดังนั้นแล้วก็ต่างคนก็ต่างไปหลับนอน ครั้นเวลารุ่งสว่างพระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกที่ขุนนาง แลเห็นประตูพระราชวังเปิดทุกประตู พวกขุนนางก็พากันเข้าเฝ้า พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามก็มาเฝ้า พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะกระเกรียมให้พรักพร้อม คอยเวลาวันขึ้นสิบสองค่ำจะได้ทำการวิวาหะมงคล วันนี้เปนแต่ได้จัดเครื่องโต๊ะที่จะเลี้ยงฮูเบ๊เปนการรื่นเริง แลให้เจ้าพนักงานรับแขกเชิญศิษย์ทั้งสามไปพักที่หอรับแขกนอก ให้จัดเครื่องโต๊ะเลี้ยงเธอทั้งสามแลให้มีมะโหรีขับกล่อมทั้งสองแห่ง โป๊ยก่ายได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้นจึงยืนขึ้นพูดว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบพวกข้าพเจ้าตั้งแต่มาเปนศิษย์ แต่เวลาหนึ่งก็มิได้ห่างไกลกัน วันนี้จะรับพระราชทานเครื่องเลี้ยงในสวนต้องให้พวกข้าพเจ้าไปด้วย อีกสองวันท่านอาจารย์/*9ก็จะเปนพระราชบุตร์เขยของพระองค์ ถ้าไม่โปรดดังนั้นธุระการของพระองค์ก็จะไม่สำเร็จเปนแน่
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินเมื่อได้ทรงฟังโป๊ยก่ายทูลดังนั้น ทรงพระราชดำริห์ในพระไทยว่า โป๊ยก่ายรูปร่างดุร้ายหากไม่ผ่อนผันตามใจบ้างก็จะก่อการวุ่นวายขึ้นอาจกระทำให้เสียการไปได้ ทรงพระดำริห์ดังนั้นแล้ว จึงผ่อนตามรับสั่งให้เจ้าพนักงานจัดโต๊ะที่ในสวนเปนสองโต๊ะ ๆ หนึ่ง เปนที่พระองค์กับพระถังซัมจั๋ง โต๊ะที่สองให้สานุศิษย์ทั้งสาม โป๊ยก่ายได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีคำนับขอบคุณพระเจ้าแผ่นดิน อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันกลับไปยังที่พัก พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขันธีฝ่ายในกระเกรียมเครื่องโต๊ะแลห้องหอ กับสาวใช้นางในให้แต่งตัวรอวันสิบสองค่ำ จะได้แต่งการอุภิเศก ครั้นรับสั่งเสร็จแล้วจึงแต่งพระองค์พร้อมด้วยพระถังซัมจั๋ง กับขุนนางตามเสร็จไปยังพระราชอุทยานก่อน ครั้นถึงจึงชวนพระถังซัมจั๋งเที่ยวชมดอกไม้ในสวนหลวงเปนที่สำราญพระราชหฤไทย ครั้นขุนนางเจ้าพนักงานจัดเครื่องโต๊ะเสร็จแล้ว ก็มาเชิญพระองค์เข้าประทับโต๊ะ พระเจ้าแผ่นดินจึงจับมือพระถังซัมจั๋งพาขึ้นบนหอเย็นประทับโต๊ะ เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันขึ้นหอที่สอง พร้อมกันเข้านั่งโต๊ะต่างก็รับประทานตามสบาย
ฝ่ายพนักงานดนตรีก็บันเลงเพลงพิณพาทย์ขับร้องประสารเสียงไพเราะ/*10ยิ่งนัก เวลานั้นพระถังซัมจั๋งเห็นพระเจ้าแผ่นดิน มีความจงรักภักดีดังนั้น ก็ไม่รู้ที่ว่าจะแก้ไขประการใด ต้องจำใจทำหน้าชื่นอกกรมไปตามการ เวลานั่งอยู่นั้นพระถังซัมจั๋งเหลือบไปเห็นฉากอันหนึ่งแขวนอยู่ริมฝาผนังมีโคลงสี่ฤดู ก็คิดแต่ในใจว่าคำโคลงนี้ ชะรอยจะเปนฝีปากขุนนางฝ่ายอาลักษณ์แต่ง พระเจ้าแผ่นดินเห็นพระถังซัมจั๋งเพ่งพินิจดูโคลง จึงตรัสถามว่าท่านเห็นจะเปนจินตะกวีพอใจแต่งกาพย์กลอนโคลงภากฉันท์อยู่บ้างหรือ หากว่าไม่ซ่อนความรู้ ขอเชิญแต่งโคลงหรือกลอนให้ชมสักบทหนึ่ง ฝีปากจะเปนประการใดบ้าง อันที่จริงพระถังซัมจั๋งพิศดูโคลงก็เพลินไป ครั้นเห็นพระเจ้าแผ่นดินมีพระไทยจงรักแลรับสั่งให้แต่งโคลง ก็เผลอตัวจึงอ่านโคลงแก้กลอนเก่า บทที่หนึ่งว่า (ยิดฟ้วนจุ๊ยเซียวต๋ายตี้กุน) แปลว่าอากาศน้ำแห้งธระณีเรียบ ว่าเปนกิริยาอากาศเดือนสามเดือนสี่ พระเจ้าแผ่นดินได้ฟังดังนั้น ก็มีพระไทยยินดียิ่งนัก ตรัสสรรเสริญว่านักปราชญ์แท้สมควรเปนพระราชบุตร์เขย จึงรับสั่งให้พวกดนตรีบันเลงเพลงสรรเสริญ
ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง กินเลี้ยงอยู่ที่หอที่สอง เห็นพระถังซัมจั๋งกับพระเจ้าแผ่นดินอยู่หอที่หนึ่ง โป๊ยก่ายเปนคนสันดานอยาบคาย ครั้นอิ่มเอิบแล้วก็ร้องขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า แสนสนุกแสนสบายจริง ๆ วันนี้เรากินอิ่มหนำสำราญแล้ว พากันไปนอนเถิดพี่น้องเอ๋ย ซัวเจ๋งพูดว่าพี่โป๊ยก่ายพูดดังนั้นเห็นจะผิดความปะฏิบัติ กินอิ่มแล้วทำไม/*11จึงจะพากันไปนอนเล่า โป๊ยก่ายว่าน้องที่ไหนจะรู้เหตุการ คำบูราณท่านย่อมว่า กินแล้วไม่ยืดตัวในท้องจะอืดลม หายใจไม่สดวกมักจะเกิดโรค
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งครั้นสิ้นเวลาประชุม ก็ลาพระเจ้าแผ่นดินมาจากหอเย็น เดินมาหอที่สองด่าโป๊ยก่ายว่าอ้ายชาติหมูกินรำทำอะไรอย่างนี้ ดุจว่าชาวป่าชาวดงทำไมจึงต้องร้องอึกกะทึกไปด้วย ถ้าพระเจ้าแผ่นดินตกพระไทยแล้วจะไม่ลงโทษเอาเราด้วยหรือ โป๊ยก่ายว่าท่านอาจาริย์ไม่ต้องวิตกไม่มีความผิด เพราะพวกเราเกี่ยวเปนญาติแก่พระเจ้าแผ่นดิน ที่ไหนจะอาจทำโทษเราได้ คำบูราณเขาย่อมว่าตีไม่ได้เพราะติดญาติ ด่าไม่ได้เพราะบ้านใกล้เรือนเคียง ข้าพเจ้าทำเล่นนิดหน่อยจะกลัวทำไม พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายว่าดังนั้นก็เกิดโทสะร้องตวาดไป แล้วบอกเห้งเจียให้ลากอ้ายหัวหมูมานี่คว่ำลงเฆี่ยนเสียสิบที เห้งเจียตรงเข้าจับโป๊ยก่ายคว่ำลง พระถังซัมจั๋งยกไม้เท้าเฆี่ยนโป๊ยก่าย ๆ ก้องอึกกะทึกแล้วร้องว่าท่านฮูเบ๊ขอโทษเถิด ทีหลังข้าพเจ้าไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว พวกพนักงานจัดเครื่องอยู่ที่นั่นได้ยินเสียงร้อง ก็มาขอโทษแก่พระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ยกโทษให้โป๊ยก่าย ๆ ผุดลุกขึ้นบ่นว่าพุทโธ่เอ๋ยท่านฮูเบ๊ดีแท้ ๆ ยังไม่ทันจะแต่งงานก็มาทำอำนาจลงอาญาเฆี่ยนตีเสียแล้ว เห้งเจียมาจับปากโป๊ยก่ายบีบแล้วห้ามว่าเจ้าอย่าพูดให้มันเลอะเทอะไป จะนอนก็ไปนอนเถิด อาจาริย์กับศิษย์ก็พักอยู่ในหอนั้น เช้าก็รับประทานโต๊ะค่ำก็นอน ได้สามสี่วันครั้นถึงวันขึ้นสิบสองค่ำเปนวันฤกษ์ดี พวกขุนนางก็เข้ามากราบทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า ข้าพระพุทธเจ้าได้จัดตำหนักที่ฮูเบ๊เสร็จแล้ว แลทั้งเครื่องโต๊ะก็จัดเสร็จแล้วทุกประการถึงห้าร้อยโต๊ะ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังพวกขุนนางทูลดังนั้นก็ดีพระไทย คิดจะใคร่เชิญพระถังซัมจั๋งเข้านั่งโต๊ะ บังเอินมีขันธีมาทูลว่าพระมเหษีมีกิจธุระ ขอเชิญพระองค์เสด็จเข้าไปข้างใน พระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จเข้าไป แลเห็นสนมนางกำนัลเดินนำพระราชธิดาออกมา พิศดูดังนางเทพอักษรกัญญาลงมาดิน มีพระไทยไสโสมนัษสา พระองค์จึงทรงประทับยังพระที่นั่งตำหนักเจียวเอี้ยงเก๋ง
ฝ่ายพระมเหษีกับสนมนางใน ก็มาเฝ้าถวายบังคมแล้วก็นั่งตามลำดับ พระเจ้าแผ่นดินจึงตรัสถามนางกงจู๊ว่าลูกรักของบิดา เมื่อวันขึ้นแปดค่ำลูกออกไปเสี่ยงทายทิ้งตะกร้อหาคู่ ก็ถูกท่านถังซัมจั๋ง บิดาเห็นว่าก็สมความปราถนาของลูกแล้ว การทั้งปวงบิดาก็ได้จัดพร้อมเสร็จแล้ว วันนี้ก็ถึงกำหนดจะทำการอุภิเศก ลูกควรจะเข้าที่ประชุมเลี้ยงโต๊ะตามกำหนดฤกษ์ นางกงจู๊ได้ฟังพระราชบิดาตรัสดังนั้น จึงทูลว่าขอพระราชบิดาได้โปรดยกโทษของลูกนี้ ด้วยลูกจะขอกราบทูลถามสักคำหนึ่ง เพราะลูกได้ฟังขุนนางขันธีพูดกันว่า สานุศิษย์ของพระถังซัมจั๋งมีใจดุร้ายลูกไม่อยากพบปะเธอทั้งสามคน ขอพระบิดาได้โปรดมอบหนังสือเดินทางให้เธอไปเสียให้พ้นเถิด พระเจ้าแผ่นดินตรัสว่าอันความข้อนี้ ถ้าลูกไม่กล่าวขึ้นบิดาก็จะลืม เธอทั้งสามนั้นดุร้ายจริงของลูก ทุก ๆ วันก็ให้คนเลี้ยงดูประคับประคอง/*13อยู่ในสวนดอกไม้ วันนี้ควรจะออกที่ขุนนางประทับตราให้หนังสือเดินทาง ให้เธอออกไปเสียให้พ้นเมือง จึงค่อยประชุมเลี้ยงโต๊ะต่อภายหลังจึงจะดี นางกงจู๊ได้ฟังพระราชบิดาว่าดังนั้น ก็มีความยินดี จึงคำนับขอบพระคุณพระราชบิดา พระเจ้าแผ่นดินก็เสด็จออกขุนนาง มีรับสั่งให้เชิญพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามเข้ามาเฝ้า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งอยู่ในสวนก็นั่งนับวันนับเวลาอยู่ ครั้นถึงวันขึ้นสิบสองค่ำยังไม่ทันจะสว่าง จึงนั่งปฤกษากันแก่ศิษย์ทั้งสามว่า พรุ่งนี้ถึงกำหนดวันขึ้นสิบสองค่ำแล้ว เราจะคิดอ่านประการใดดี เห้งเจียพูดว่าข้าพเจ้าคะเนว่าเจ้าแผ่นดินนั้นมัวหมองก็จริง แต่ยังไม่ซึมทราบยังพอจะแก้ไขได้ แต่ยังหาได้เห็นหน้านางกงจู๊ไม่ ถ้าได้เห็นแล้วข้าพเจ้าคิดดูก็คงจะรู้ได้ว่าเท็จหรือจริง แล้วจึงจะได้ลงมือ ขอพระอาจาริย์จงวางใจเสียเถิด อย่าได้มีความวิตกเลย เธอคงจะให้หาตัวพวกข้าพเจ้า เพื่อจะได้ให้หนังสือเดินทางให้ออกไปเสียให้พ้น พระอาจาริย์อย่าได้ขัดขืนจงผ่อนผันไปตามการ ข้าพเจ้าจะแปลงกายคอยกระซิบบอกเหตุการ แลคอยระวังรักษาพระอาจาริย์อยู่มิให้เปนอันตรายได้ กำลังสนทนากันอยู่ดังนั้น ก็พอขุนนางที่ถือรับสั่งมาเชิญ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าไปเถิด ๆ จึงรวบรวมเก็บเข้าของหาบคอนตามขุนนางทั้งสองนั้นเข้าไปเฝ้ายังน่าพระลาน พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตร์เห็นจึงตรัสเรียกเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามคนเข้ามาใกล้แล้ว จึงเรียกหนังสือมาจะประทับตรา/*14ให้ ทั้งสะเบียงอาหารที่จะเดินทางก็จัดให้ไปพร้อม จึงตรัสว่าถ้าไปถึงเขาเล่งซัวอาราธนาพระคำภีร์กลับมาได้แล้ว จะพระราชทานบำเหน็จรางวัลให้จงหนัก อย่าได้มีความห่วงไยเลย เห้งเจียได้ฟังพระเจ้าแผ่นดินตรัสดังนั้น ก็กระทำคำนับขอบคุณ จึงให้ซัวเจ๋งส่งหนังสือมาแล้วก็นำขึ้นถวายต่อพระหัดถ์ พระเจ้าแผ่นดินรับหนังสือมาแล้ว คลี่ออกทอดพระเนตร์แล้ว ก็ประทับตราลงในฉบับนั้นแล้ว จึงเอาทองคำสิบแท่งเงินยี่สิบแท่ง ประทานให้เปนกิริยาว่าพอพระไทย โป๊ยก่ายเข้าไปรับเงินกับทองแล้ว ก็พร้อมกันทั้งสามคำนับขอบคุณแล้วถอยกลับออกไป พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงเดินเข้ามายึดมือเห้งเจียไว้ แล้วถามว่าจะไปจริงหรือ เห้งเจียเอานิ้วสกิดมือพระอาจาริย์สามทีแล้วขยิบตาให้ไป แล้วจึงพูดว่าอาจาริย์จงอยู่ให้สบายเถิด พวกข้าพเจ้าจะไปอาราธนาพระคำภีร์ได้แล้วจะกลับมาเยือน พระถังซัมจั๋งจึงปล่อยมือเห้งเจีย พี่น้องทั้งสามก็พากันออกจากพระราชวัง เห้งเจียก็เดินไปยังที่หอรับแขกเมือง พวกขุนนางรับแขกก็พากันออกมาต้อนรับเข้าไปเลี้ยงน้ำร้อนน้ำชา เห้งเจียจึงสั่งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งว่า น้องทั้งสองจงอยู่ในห้องอย่าออกไปให้ผู้ใดเห็น ถ้าจะมีผู้ใต่ถามก็จงผันแปรพูดจากลบเกลื่อนไป อย่าให้รู้เท่าความจริงของเราได้ แต่เราจะไปคอยช่วยอาจาริย์ เห้งเจียว่าดังนั้นแล้วจึงถอนขนเพ็ชร์ออกหนึ่งเส้น เป่าคาถาแปลงเปนรูปเห้งเจียนั่งอยู่กับโป๊ยก่ายซัวเจ๋งที่ในหอรับแขก รูปจริงเห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศ /*15แปลงเปนแมลงผึ้งตัวหนึ่งแล้ว ก็บินเข้าไปในพระราชวัง แลไปก็เห็นพระอาจาริย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยพระเจ้าแผ่นดิน หน้าตาไม่มีความสบาย เห้งเจียก็โผลงจับที่ริมหูพระถังซัมจั๋งกระซิบพูดเบา ๆ ว่า พระอาจาริย์ข้าพเจ้ามาแล้วอย่าวิตกไปเลย พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็ค่อยมีความสว่างใจออกไป สักประเดี๋ยวพวกขันธีก็มาทูลว่า ขอเชิญพระองค์เสด็จเข้าที่เถิด การทั้งปวงก็พร้อมเพรียงแล้ว พระมเหษีกับพระราชบุตรีก็คอยอยู่พร้อมแล้ว ขอพระองค์จงเชิญฮูเบ๊เข้าในพิธีการเถิด พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังขุนนางกราบทูลดังนั้น ก็มีพระไทยยินดี จึงเสด็จจากพระที่นั่งนำพระถังซัมจั๋งเข้าไปในพระราชมณเฑียรใน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเดินตามเสด็จเข้าไปยังพระตำหนักใน ได้ยินเสียงพิณพาทย์มโหรีขับขารประสานเสียงออกแส้ไป แลมีกลิ่นสุคันธรศหอมระรื่นฟุ้งตระหลบไปทั้งตำหนัก พระถังซัมจั๋งก้มหน้าสำรวมเดินมิได้อาจแลเหลียว เห้งเจียเห็นดังนั้นก็คลายบันเทิงใจ เกาะไหล่อาจาริย์อยู่ และพิจารณาดูโดยกำลังทิบจักษุญาณทุก ๆ แห่ง เห้งเจียเห็นอาจาริย์จิตใจไม่หวั่นหวาด ก็นึกสรรเสริญว่าเปนสมณะจริง จิตร์ตั้งอยู่ในความสงบระงับไม่มีความกำหนัดยินดีในกามะคุณ บัดเดี๋ยวแลไปก็เห็นพระมเหษี แลนางสนมเอกโทกับสาวใช้นางในพากันแห่ห้อมล้อมนางกงจู๊ออกมารับเสด็จ นางทั้งหลายถวายบังคมพร้อมกันว่าพระเจ้าหมื่นปี ๆ พระถังซัมจั๋งจิตร์ใจให้รัวสั่นสทกสท้านพว้าพวังหาที่ตั้งมิได้ เห้งเจียเหลือบไปเห็นนางกงจู๊ บนศีศะ/*16มีไอปิศาจยักษ์พลุ่งขึ้น แต่หาสู้ร้ายแรงนักไม่ จึงกระซิบบอกพระอาจาริย์ว่า นางกงจู๊นั้นปลอมมิใช่จริง พระถังซัมจั๋งว่าถ้าจริงดังว่า ทำอย่างไรจึงจะได้เห็นจริงเล่า เห้งเจียว่าถ้าอยากจะให้รู้ชัดต้องกลับเปนรูปเดิมจึงจะจับมันได้ พระถังซัมจั๋งห้ามว่าไมได้ พระเจ้าแผ่นดินจะตกพระไทยวุ่นวายกันไปทั้งวัง รอให้เสด็จกลับไปยังที่แล้ว จึงค่อยแผลงฤทธิ์เดชอานุภาพต่อภายหลัง
ฝ่ายเห้งเจียเปนคนใจร้อนรออยู่ไม่ได้ ก็ไหวกายกลายกลับเปนรูปเดิม ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง กระโดดมาจับยึดเสื้อนางกงจู๊ ด่าว่าอีรากโสศยักษ์ร้าย มึงทำเล่ห์กลแอบแฝงสำราญอยู่ในนี้ยังไม่พอ ทำกลอุบายหลอกลวงอาจาริย์เรา คิดทำลายพรหมจรรย์ สันดานมึงชั่งเต็มไปแต่ด้วยกามรากไม่รู้สึกโทษที่จะต้องไปทนทุกข์ในนะรกเลย
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินได้เห็น แลได้ยินดังนั้นก็ตกพระไทย นางฮ่องเฮาแลนางสนมกำนัน ก็พากันตกใจล้มคว่ำล้มหงายไม่เปนสมปะฤดี บางก็วิ่งหนีซ่อนเร้นเอาตัวรอด พระถังซัมจั๋งก็ระรัวสั่นไปทั้งกาย เข้าประคองพระเจ้าแผ่นดินทูลว่าพระองค์อย่าทรงพระวิตกเลย นี่คือศิษย์ของอาตมภาพแผลงฤทธิ์เพื่อจะใคร่รู้เท็จจริง
ฝ่ายนางกงจู๊ปิศาจปลอม เห็นไม่สมคิดแน่แล้ว ก็ถอดเครื่องแต่งตัวทั้งเสื้อผ้าฉีกทิ้งเสีย สลัดหลุดจากมือเห้งเจียวิ่งหนีไปในสวนดอกไม้เข้าศาลพระภูมิ์ ได้ตะบองสั้นอันหนึ่งหวนกลับมาเข้ารบ/*17กับเห้งเจีย ๆ ก็ชักตะบองเหล็กออกรบกับปิศาจ ต่างออกกำลังรบกันกึกก้องโกลาหฬที่ในสวนดอกไม้ แล้วแผลงฤทธิ์เหาะขึ้นบนอากาศรบกันสนั่นหวั่นไหว พวกชาวเมืองต่างก็ตกใจไหวหวั่นครั่นคร้าม พระถังซัมจั๋งร้องว่าขอพระองค์อย่าได้ตกพระไทยไปเลย แล้วบอกพวกสาวสันกำนันในว่าอย่ากลัว นางกงจู๊ของท่านนั้นเปนปิศาจปลอมเข้ามาอยู่ ส่วนบุตร์ของท่านนั้นคอยไห้ศิษย์ของอาตมภาพจับปิศาจได้แล้ว จึงไปรับกงจู๊ที่แท้จริงนั้นมาให้จึงจะรู้เหตุผลเอาเปนจริงแน่ได้
ฝ่ายนางในได้ฟังพระถังซัมจั๋งพูดบอกดังนั้น ก็ค่อยได้สะติคลายจากความหวาดเสียว นางกำนันจึงไปเก็บเอาเสื้อผ้าที่นางกงจู๊ถอดทิ้งไว้ให้นางฮ่องเฮ้าดู แล้วพูดว่านางถอดทิ้งไว้นี้ บัดนี้ขึ้นไปรบอยู่กับสานุศิษย์ของพระที่บนอากาศ คงจะเปนปิศาจแน่ เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินกับฮองเฮ้าแลนางในทั้งหลาย ก็ค่อยได้สะติหายกลัวพากันแลดูบนอากาศ
ฝ่ายปิศาจกับเห้งเจียรบกันยังไม่แพ้แลชนะ เห้งเจียจึงร้องขึ้นคำหนึ่งแกว่งตะบองร้องให้แปลง ตะบองก็มีมานับหมื่นอันควงแกว่งดุจงูแลมังกรโลดโผนเข้ารุกไล่ตีนางปิศาจโดยสามารถ นางปิศาจเหลือกำลังที่จะรบรอต่อยุทธิ์ แล้วก็ไหวกายบันดานเปนสายลมเขียวหนีไปทางทิศปราจิณ เห้งเจียเห็นดังนั้นก็เรียกตะบองคืนกลับเข้าตัวแล้วจึงเหาะขึ้นบนอากาศรีบไล่ตามนางปิศาจไป เห้งเจียเหาะตามนาง/*18ปิศาจกระชั้นมา จวนใกล้ประตูสวรรค์ไซทีหมึง แลไปก็เห็นธงทิวปลิวสลับสลอนยืนขวางน่าอยู่ เห้งเจียจึงร้องด้วยเสียงอันดังว่า ท่านทั้งหลายที่เฝ้าประตูสวรรค์นั้น จงช่วยสกัดจับอีมารร้ายอย่าให้หนีไปได้
ฝ่ายหมู่เทพยดาคือท้าวจตุราชฮูก๊กทีอ๋อง กับนายทหารทั้งสี่นาย ได้ยินเห้งเจียร้องมาดังนั้น ต่างก็เกรียมอาวุธรายกันออกคอยสกัดกั้นไว้
ฝ่ายนางปิศาจเห็นจวนตัวจะหนีไปก็มิได้ จึงหวนกลับมารบแก่เห้งเจียโดยสามารถมิได้คิดแก่ชีวิตร์ นางปิศาจถือตะบองสั้นเข้าตะลุมบอน เห้งเจียถือตะบองวิเศษเข้ารอรบแก่นางปิศาจโดยแข็งแรง เห้งเจียรบพลางพิจารณาดูตะบองของนางปิศาจ เห็นข้างหนึ่งเล็กข้างหนึ่งใหญ่ ดุจดังว่าไม้สากตำเข้า เห้งเจียจึงตวาดถามด้วยเสียงอันดังว่า เฮ้ยนางปิศาจเองถืออาวุธอันใดมาต่อสู้แก่เรา นางปิศาจเมื่อได้ยินเห้งเจียถามมาดังนั้น จึงตอบว่าถ้าท่านอยากจะรู้จงเงี่ยหูลงฟังเราจะบอกให้ อาวุธอันนี้เทพยดาประกอบธาตุอันวิเศษให้ ประกอบด้วยมูลสันดานของเราอยู่บนสวรรค์ มีสีสว่างไสวประกอบไปด้วยฤดูสี่คือ (ชุนเห้ชิวตัง) บัดนี้อยู่กับเราบนวิมารพระจันทร์ คือเปนหินบดวิเศษอันหนึ่ง หากว่าตีมนุษย์ทีหนึ่งก็จะถึงแก่ความตาย เห้งเจียได้ฟังนางปิศาจเล่าให้ฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่แล้วจึงพูดว่า อ่อดังนั้นดอกหรืออีเดรฉาน หาก/*19มึงอยู่ในดวงพระจันทร์จริงดังนั้น ทำไมเองจึงไม่รู้จักฝีมือเรา จึงบังอาจสามารถมาต่อสู้แก่เราเล่า เจ้าจงจีบยอมเสียโดยดีเราจะไว้ชีวิตร์เจ้าให้ยาวยืนต่อไปอีกสิ้นกาลนาน นางปิศาจได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงพูดว่าเราจำได้ว่าเมื่อห้าร้อยปีก่อน ท่านขึ้นไปทำวุ่นวายจุลาจลบนสวรรค์ มีนามเรียกว่าเป๊กเบ๊อุนคนเฝ้าม้ามิใช่หรือ อันความจริงก็ไม่ควรจะผ่อนผันยอมแพ้ท่าน เพราะด้วยทำลายการสามีภิริยาเขาความพยาบาทดุจฆ่าบิดามารดา เพราะฉนั้นจึงต้องคิดต่อสู้กว่าชีวิตร์จะหาไม่ เห้งเจียได้ฟังปิศาจว่าดังนั้น ก็ยิ่งบันดานโทโสคั่งแค้นแกว่งตะบองจ้วงโจมโถมเข้าตีรัน นางปิศาจก็ยกไม้หินบดขึ้นต่อสู้รอรบแก่เห้งเจียโดยสามารถ รบรอต่อสู้กันอยู่ที่น่าประตูสวรรค์น่ำทีหมึงประมาณยี่สิบเพลง นางปิศาจเห็นว่าจะเอาไชยชะนะเห้งเจียมิได้ ก็ยกหินบดฟาดไปทีหนึ่งบันดานเปนแสงสว่างร้อยพันหมื่นสายแล้วก็รีบหนีไปทางทิศอาคเน เห้งเจียก็ไล่ติดตามมา บัดเดี๋ยวมาถึงภูเขาหนึ่ง ปิศาจก็บันดานแสงสว่างสูญหายลงไปในยอดภูเขานั้น เห้งเจียเที่ยวค้นหาก็ไม่พบเห็น มีความสงไสยแลวิตกเกรงว่าปิศาจจะหวนกลับแอบไปในเมือง จะทำร้ายแก่พระอาจาริย์ เห้งเจียดำริห์ดังนั้นแล้ว ก็พิจารณาดูจำภูเขานั้นได้แน่แล้ว ก็รีบเหาะกลับไปยังเมือง เวลานั้นประมาณเวลาบ่ายสี่โมงเสศ
ฝ่ายพระเจ้าแผ่นดินกับพระมเหษีแลแลพระสนมนางกำนัลใน กำลังสดุ้งตกใจครั่นคร้ามกลัวอยู่ด้วยกันทุกคน แลเห็นเห้งเจียยืนอยู่บน/*20เมฆลอยลงมาเรียกพระอาจาริย์ว่าข้าพเจ้ามาแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่าเห้งเจียจงหยุดก่อน อย่าเพ่อเข้ามาทำให้วุ่นวาย พระเจ้าแผ่นดินจะตกพระไทย แล้วพระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียต่อไปว่า ท่านไปตามกงจู๊ปลอมนั้นได้ความประการใด
เห้งเจียยืนพนมมืออยู่ข้างนอกตำหนักตอบว่า อีนางกงจู๊ปลอมนั้น คือปิศาจแปลงตัวข้าพเจ้ารบแก่มัน ๆ สู้มิได้พ่ายแพ้หนีไป ข้าพเจ้าได้ตามไปถึงภูเขาแห่งหนึ่ง ปิศาจนั้นก็สูญหายไป ข้าพเจ้าได้เที่ยวค้นหาก็มิได้พบเห็น ข้าพเจ้าวิตกเกรงว่ามันจะกลับวกมาทำร้ายแก่อาจาริย์จึงได้รีบเหาะกลับมา พระเจ้าแผ่นดินเมื่อพระองค์ได้ทรงฟังเห้งเจียพูดแก่พระถังซัมจั๋งดังนั้น พระองค์จึงยึดพระถังซัมจั๋งไว้แล้วถามว่า ก็นางนั้นเปนปิศาจแล้ว ส่วนบุตรีย์แห่งข้าพเจ้าไปอยู่แห่งใดเล่า เห้งเจียจึงทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า รอให้ข้าพเจ้าจับปิศาจได้ก่อนแล้ว กงจู๊ของพระองค์ก็คงจะได้กลับคืนมา ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเลย
ฝ่ายพระมเหษีกับสนมนารีทั้งปวง เมื่อได้ฟังเห้งเจียทูลแก่พระเจ้ แผ่นดินดังนั้น ก็ค่อยคลายความหวาดเสียว ทุก ๆ คนพากันมาคำนับเห้งเจียแล้วจึงพูดว่า ขอท่านผู้วิเศษให้นางกงจู๊กลับมาได้ดังว่าแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายจะขอบพระเดชพระคุณท่านเปนที่ยิ่ง เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ที่ในราชวังในนี้ ข้าพเจ้าไม่ควรจะคิดการ ขอพระองค์ได้โปรดพาพระอาจาริย์ออกไปข้างนอกที่ข้าราชการเฝ้า ให้/*21นางในกลับเข้าไปเสียข้างใน แลเรียกน้องของข้าพเจ้าทั้งสองคนมารักษาอาจาริย์ ข้าพเจ้าจะได้กลับไปจับนางปิศาจนั้นมาให้จงได้ ทั้งจะได้ปรากฎในความชอบของข้าพเจ้า พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียว่าดังนั้น ก็มีความยินดีพร้อมด้วยพระถังซัมจั๋ง เสด็จออกมายังท้องพระโรงที่ออกขุนนาง ฝ่ายพระมเหษีแลนางสนมก็กลับเข้าพระราชวังใน พระองค์จึงรับสั่งแก่เจ้าพนักงานจัดเครื่องมาเลี้ยงเห้งเจีย แลรับสั่งให้หาตัวโป๊ยก่ายซัวเจ๋งเข้ามาเฝ้า เห้งเจียสั่งเสียน้องทั้งสองคนให้ดูแลเอาใจใส่รักษาพระอาจาริย์ทุกประการแล้ว เห้งเจียก็เหาะขึ้นบนอากาศหมายทิศอาคะเน บัดเดี๋ยวก็มาถึงยอดเขา เที่ยวสอดส่องค้นหาปิศาจ
ฝ่ายนางปิศาจเมื่อหนีเห้งเจียมาลงที่เขาแล้ว ก็มุดเข้าไปในถ้ำเอาศิลามาปิดปากถ้ำส้อนตัวอยู่ในนั้นมิได้ออกมา เห้งเจียเที่ยวค้นหาพักหนึ่ง ไม่เห็นปิศาจก็มีความร้อนใจ จึงร่ายมนต์เรียกเจ้าเขาเจ้าที่มาในทันใดนั้น เห้งเจียจึงถามว่าภูเขานี้เรียกว่าภูเขาอะไร ในตำบลนี้มีปิศาจมากน้อยเท่าใด จงบอกมาโดยเร็วแต่ตามจริง เจ้าทั้งสองคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่า ขอท่านได้ทราบ อันภูเขานี้มีนามเรียกว่า (ม้อเถ้าซัว) ที่เขานี้มีรังกะต่ายอยู่สามแห่ง ดั้งเดิมมาก็ไม่มีปิศาจยักษ์มาร เปนที่ไชยภูมิ์งามดี ไม่มีปิศาจยักษ์ร้ายหามิได้ แม้ท่านจะไปหาปิศาจยักษ์ร้ายก็จงไปหาทางทิศไซทีเถิดจึงจะมี เห้งเจียพูดว่าเราพึ่งขับไล่ปิศาจมาเดี๋ยวนี้ ทำไม/*22จึงว่าไม่เห็นปิศาจเล่า เจ้าเขาเจ้าที่ทั้งสองได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น ก็นำเห้งเจียไปที่รังกะต่ายสามแห่งนั้น ค้นหาปิศาจที่เชิงเขาก่อน เห็นมีกะต่ายสองสามตัวเที่ยวกินหญ้าอยู่ เห็นคนมากะต่ายก็ตกใจวิ่งหนีไป แล้วพาไปหาที่บนยอดเขา แลไปก็เห็นปากถ้ำ มีศิลาใหญ่ปกปิดอยู่แน่นหนา เจ้าเขาเจ้าที่ทั้งสองจึงชี้ว่า เห็นปิศาจจะอยู่ในถ้ำนี้เปนแน่แล้ว จงงัดเอาก้อนศิลานั้นออกเข้าไปค้นดูเถิด เห้งเจียจึงเอาตะบองงัดก้อนศิลาที่ปิดปากถ้ำอยู่นั้น ออกแล้วก็จะเข้าไปค้นดู
ฝ่ายนางปิศาจซึ่งเข้าไปซ่อนอยู่ในถ้ำ ครั้นได้ยินเสียงประตูทลายลงดังนั้น ก็ร้องตวาดออกมาด้วยเสียงอันดัง มือก็ถือลูกหินบดกระโดดออกมาตีเอาเห้งเจีย ๆ ก็แกว่งตะบองรับรบกัน เจ้าเขาเจ้าที่เห็นดังนั้นก็ตกใจ พากันหนีไปเที่ยวซุกซ่อนตัว นางปิศาจก็ด่าว่าเจ้าเขาเจ้าที่ว่า นำเห้งเจียมาค้นหาจึงได้มาพบปะฉนี้ ปากก็บ่นว่ามือก็รบแก่เห้งเจีย แล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศ เวลานั้นก็จวนจะพลบค่ำ ได้ยินเสียงบนอากาศร้องลงมาว่า ท่านใต้เซี้ยอย่าเพ่อลงมือก่อน เห้งเจียหันไปดูก็เห็นท้ายอิมแช คือ พระจันทร์ มีนางฟ้าแห่ห้อมล้อมเปนบริวาร เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ย่อตัวคำนับ ถามว่าท่านท้ายอิมจะไปข้างไหนด้วยหรือ ท้ายอิมแชตอบว่าปิศาจที่สู้รบอยู่แก่ท่านนั้น คือนางกะต่ายที่อยู่ในตำหนักพระจันทร์ ในห้องยาทิพมันลักหินบดหนีมา ข้าพเจ้าเห็นว่ามันจะถึงที่ตายเสียวันนี้/*23แล้ว จึงได้ตามมาเพื่อจะช่วยชีวิตร์มันให้รอดอยู่ก่อน ขอท่านใต้เซี้ยได้อนุญาติยกโทษมันให้แก่ข้าพเจ้าเถิด เห้งเจียได้ฟังดังนั้นจึงตอบว่าท่านท้ายอิมได้ออกปากขอแล้ว ข้าพเจ้าก็ไม่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ แต่มันทำผิดได้ลักนางกงจู๊พระราชบุตรีย์ของพระเจ้าแผ่นดินเทียนเต๊กก๊กไปซ่อนไว้ แล้วแปลงรูปปลอมเปนนางกงจู๊คิดจะทำลายพรหมจรรย์พระอาจาริย์ของข้าพเจ้า อันโทษนั้นก็ยากที่จะผ่อนผันให้มันได้ ท้ายอิมแชได้ฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น จึงพูดว่าท่านใต้เซี้ยยังไม่ทราบถึงเหตุเดิม อันกงจู๊นั้นมิใช่คนในมนุษย์โลกย์ เดิมทีเปนนางฟ้าอยู่ในองค์พระจันทร์ จุติลงมาเกิดเปนพระราชบุตรีย์ของพระเจ้าแผ่นดินเทียนเต๊กก๊ก นางกะต่ายนั้นมีความพยาบาท ด้วยเมื่อยี่สิบปีก่อนนางกงจู๊ตบเอานางกระต่าย ๆ จึงได้หนีตามลงมาแก้แค้น ลักนางกงจู๊ไปทิ้งไว้นอกเมือง ข้อที่นางกระต่ายจะคิดทำลายพรหมจรรย์ของพระถังซัมจั๋งนั้น ท่านใต้เซี้ยก็ได้ช่วยแก้ไขตัดรอนได้แล้ว ก็ไม่เปนอันตรายถึงแก่ความเสียหาย เพราะฉนั้นขอท่านใต้เซี้ยได้เห็นแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด โปรดยกโทษให้แก่มันข้าพเจ้าจะได้พากลับไปสวรรค์ตามเดิม เห้งเจียได้ฟังท้ายอิมแชว่าดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า หากมีมรรคผลอบรมดังนั้นข้าพเจ้าก็ไม่อาจขัดได้ แต่วิตกว่าท่านพานางกะต่ายไปแล้ว เกรงเจ้าเมืองเทียนเต๊กก๊กจะไม่เชื่อข้าพเจ้า ขอท่านท้ายอิมแชได้พานางฟ้าพร้อมด้วยนางกะต่ายไปยังเมืองเต๊กก๊ก ให้เจ้าแผ่นดินแลขุนนางราษฎรเห็นเปนพยาน จะให้แจ่มแจ้งซึ่งฝีมือแลกำลัง/*24อำนาจแห่งข้าพเจ้า แลจะได้ปรากฎว่าเดิมนางกงจู๊อยู่บนสวรรค์ได้จุติลงมาเอากำเนิดในมนุษย์โลกจะได้ทราบ ซึ่งเหตุผลเวรกรรมของนางกงจู๊ว่าเปนประการใด ท้ายอิมแชได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น จึงเอามือชี้นางปิศาจร้องตวาดว่า ยังไม่คิดกลับตัวอีกหรือ ปิศาจก็กลับกลายไปเปนกะต่ายตามเดิม เห้งเจียเห็นดังนั้นก็มีความยินดีเหาะนำน่าตรงมายังเมือง ท้ายอิมแชกุนก็นำฝูงนางฟ้าแลนางกะต่ายเหาะตามเห้งเจียมายังเมืองเทียนเต๊กก๊ก เวลานั้นก็พลบค่ำแสงจันทร์กระจ่างในท้องฟ้าเจ้าเมืองเทียนเต๊กก๊กกับพระถังซัมจั๋ง แลเห็นข้างทิศอาคเนมีแสงสว่างดุจกลางวัน แลได้ยินเสียงเห้งเจียเรียกแลบอกว่า ให้เชิญพระมเหษีกับสนมนางในออกมาดู ที่ในกลดนั้นคือท่านท้ายอิมแชกุน (พระจันทร์) สองข้างที่ห้อมล้อมมานั้น คือ นางเทพทิดา นางกะต่ายนั้นคือปิศาจที่แปลงเปนนางกงจู๊ บัดนี้กลับเปนรูปเดิม พระเจ้าแผ่นดินเทียนเต๊กก๊ก เมื่อได้ฟังดังนั้นจึงรับสั่งให้พระมเหษีแลสนมนางในออกมากระทำนมัศการ ทั้งขุนนางข้าราชการก็พากันคุกเข่าลงคำนับทุกๆ คน ราษฎรพลเมืองก็พากันตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบูชาทุกบ้านเรือน
ฝ่ายโป๊ยก่ายนิไสยตนหนักอยู่ในการกำหนัดยินดี ในรูปเสียงกลิ่นรศสำผัศ เมื่อได้เห็นนางฟ้ามาดังนั้น ก็เหาะขึ้นไปบนอากาศตรงเข้าจับต้องนางฟ้า แลพูดจาเล้าโลมด้วยจิตร์กำหนัด เห้งเจียเห็นดังนั้น จึงจับมือโป๊ยก่ายไว้แล้วก็ด่าว่าอ้ายหมูกินรำ เหตุไฉน/*25จึงมาทำการอยาบช้าลามกดังนี้ เห็นสมควรแก่เราที่เปนบรรพชิตผู้ถือบวชแลหรือไฉน โป๊ยก่ายได้สติรู้สึกจึงตอบแก้ตัวว่าเปล่า หยอกเอินเล่นนิดหน่อยเท่านั้นพอแก้รำคาร ด้วยนานแล้วมิได้พบปะกัน เห้งเจียจับโป๊ยก่ายลากแล้วผลักให้ลงมายังพระธรนี
ฝ่ายท่านท้ายอิมแชกุน ครั้นเสร็จธุระแล้ว ก็เคลื่อนที่พานางฟ้ากับนางกะต่ายกลับไปยังสถานวิมานสวรรค์ เห้งเจียก็ลงมายังพื้น พระเจ้าแผ่นดินเทียนเต๊กก๊กก็มาคำนับขอบคุณเห้งเจีย ตรัสว่าข้าพเจ้าให้พึ่งท่านผู้วิเศษ อันมีฤทธาอานุภาพจึงได้ปราบปิศาจได้ อันบุตรีย์สาวของข้าพเจ้านั้นบัดนี้อยู่แห่งหนตำบลใดเล่า เห้งเจียตอบว่าอันนางกงจู๊ราชบุตร์แห่งท่านนั้น หาใช่คนในมนุษย์โลกนี้ไม่ คือนางฟ้าอยู่ในตำหนักพระจันทรั เดิมเมื่อยี่สิบปีก่อนนางได้ตบนางกะต่ายทีหนึ่ง นางจึงได้จุติลงมาเอากำเนิดในมนุษย์โลกนี้ นางกะต่ายมีความพยาบาทจึงหนีลงมาจากสวรรค์ จึงได้แปลงตัวมาจับนางกงจู๊ทิ้งไปนอกเมือง นางกะต่ายได้แปลงตัวเข้ามาอยู่หลอกลวงพระองค์ ตามเหตุผลที่ข้าพเจ้าเล่ามานี้ ตามท่านท้ายอิมแชกุนบอกเล่ามาวันนี้จับนางปิศาจได้แล้ว พรุ่งนี้จึงจะไปรับพระราชบุตรีย์ของพระองค์มา พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังเห้งเจียชี้แจงดังนั้น ก็ทรงพระกันแสงโดยทรงพระอาไลยถึงพระราชทิดา บิดาไม่รู้ที่ว่าลูกจะไปอยู่แห่งหนตำบลใด เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะแล้วจึงทูลว่า พระองค์อย่า/*26ได้ทรงพระวิตกไปเลย อันราชทิดาของพระองค์นั้น บัดนี้อยู่ที่วัดเป๊ากิมยี่ เวลานี้ก็ค่ำมืดแล้ว ต่อเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปนำนางกงจู๊มาถวายพระองค์ ๆ อย่าได้ทรงพระวิตกเลย
ฝ่ายพวกขุนนางข้าราชการทั้งหลายพร้อมกันคุกเข่าลงกราบทูลว่า ขอพระองค์อย่าได้ทรงพระวิตกเลย ด้วยท่านผู้วิเศษทั้งหลายนี้รู้เหตุผลต้นปลายทั้งอะดิตอะนาคตแลประจุบันกาล ทั้งเหาะเหินเดินอากาศได้ คงจะสามารถนำพระราชบุตรีย์ของพระองค์มาถวายได้เปนแท้ พระเจ้าแผ่นดินเมื่อได้ทรงฟังพวกขุนนางทูลดังนั้น ก็ค่อยบันเทาความโศก จึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ เข้าพักในตำหนักเล่าชุนเต๊งในคืนวันนั้น ครั้นรุ่งเช้าก็เสด็จออกขุนนางรับสั่งให้ขันธีพาพระถังซัมจั๋งมาเฝ้า พร้อมกันกับศิษย์ทั้งสาม จึงตรัสถามว่าท่านจะโปรดประการใดจึงจะได้นางกงจู๊บุตรีย์ของข้าพเจ้าคืนมา พระถังซัมจั๋งจึงยกกรนีเหตุ ซึ่งนางกงจู๊ตกอยู่ที่วัดเป๊ากิมยี่ให้พระเจ้าแผ่นดินฟังทุกประการ พระเจ้าแผ่นดินได้ทรงฟังดังนั้น ก็ทรงพระกันแสงทั้งพระมเหษีแลสนมนารีก็พากันร้องไห้มิอาจอดกลั้นความโศกได้ พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามพระถังซัมจั๋งว่า วัดเป๊ากิมยี่มีระยะทางใกล้ไกลสักเท่าไร พระถังซัมจั๋งทูลว่าประมาณหกร้อยเส้น พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่รักษาพระนคร ส่วนพระองค์กับพระมเหษีแลนางสนมกรมในข้าราชการ แลพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามเสด็จออกจากพระราชวัง
/*27ฝ่ายเห้งเจียก็เหาะขึ้นกลางอากาศไปถึงวัดก่อน หมู่พระสงฆ์ในวัดเห็นเห้งเจียมาต่างองค์ก็มาคำนับ ถามว่าเมื่อท่านไปก็เห็นเดินดินไปกับท่านทั้งสาม วันนี้ทำไมจึงลงมาจากอากาศแต่ผู้เดียวเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วถามว่าท่านเจ้าวัดอยู่หรือไม่ นิมนต์ออกมาจัดตั้งที่บูชารับเสด็จพระเจ้าแผ่นดินเทียนเต๊กก๊ก ด้วยพระมเหษีแลขุนนางข้าราชการ แลพระอาจาริย์ของข้าพเจ้าก็ตามเสด็จมาด้วยพร้อมกัน พระสงฆ์ทั้งหลายก็หาทราบเหตุการไม่ จึงเข้าไปนิมนต์เจ้าวัดออกมา เจ้าอธิการเห็นเห้งเจียก็ย่อตัวปราไสยถามว่า เรื่องนางกงจู๊นั้นเปนประการใดหรือ เห้งเจียก็เล่าให้เจ้าอธิการฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ เจ้าวัดยกมือขึ้นขอบใจเห้งเจีย ๆ บอกว่าท่านอย่าช้า ท่านรีบตั้งเครื่องบูชารับพระเจ้าแผ่นดินเถิด พระสงฆ์ทั้งหลายได้ฟังจึงเข้าใจว่า ที่ลั่นกุญแจไว้ในห้องนั้น คือกงจู๊ พระสงฆ์ทุก ๆ รูปก็พากันตกใจ ต่างก็พากันไปวัดจัดแจงตั้งเครื่องสักการะบูชา แลครองจีวรทุก ๆ องค์มาคอยรับพระเจ้าแผ่นดิน ในทันใดนั้นพระเจ้าแผ่นดินก็พอเสด็จมาถึงยังประตูวัด ทอดพระเนตรเห็นพระสงฆ์มาคอยรับอยู่พรักพร้อม แลเห็นเห้งเจียยืนอยู่ท่ำกลาง พระเจ้าแผ่นดินจึงถามเห้งเจียว่า ทำไมท่านจึงมาถึงก่อนเล่า เห้งเจียหัวเราะแล้วจึงทูลว่า ข้าพเจ้าไหวกายทีหนึ่งก็ไปได้ตั้งพันโยชน์ ครั้นพวกขุนนางแลพระถังซัมจั๋งมาถึงพร้อมกัน จึงนำพระเจ้าแผ่นดินเข้าไปที่หลังวัด ที่ห้องขัง/*27นางกงจู๊อยู่นั้น ฝ่ายนางกงจู๊อยู่ในห้องมืด ก็ยังทำเปนคลั่งเคลิ้มพูดจาไม่เปนปรกติ เจ้าอธิการจึงชี้ให้พระเจ้าแผ่นดินทอดพระเนตร์ว่า ที่ห้องนี้เปนห้องที่นางกงจู๊อยู่ในนั้น พระถังซัมจั๋งสั่งให้ถอดกุญแจเปิดประตูออกแล้ว พระเจ้าแผ่นดินกับพระมเหษีแลเข้าไปก็เห็นนางกงจู๊ผู้บุตร์ก็จำได้แน่ใจ ตรงเข้าสรวมกอดเอาพระราชธิดาแล้ว ก็ทรงพระกันแสงแล้วจึงตรัสว่า บิดามารดามีความทุกข์ร้อน โอ้ลูกเอ๋ยกรรมเวรของเจ้าทำไว้แต่ปางใด จึงได้มาทรมารทุกข์อยู่ดังนี้เล่า ต่างคร่ำครวญโศกาอาดูรรำพรรณ์ไปต่าง ๆ พระเจ้าแผ่นดินจึงรับสั่งให้พนักงานเอาน้ำมาชำระขัดสีล้างพระราชบุตรีย์แล้ว ใหผลัดเสื้อผ้านุ่งห่มเสียใหม่เสร็จแล้ว ก็เสด็จขึ้นประทับบนราชรถจะกลับยังพระราชวัง เห้งเจียพนมมือกราบทูลว่า ข้าพเจ้ายังมีกิจธุระอยู่ข้อหนึ่งขอพระองค์ได้ทราบ พระเจ้าแผ่นดินตรัสถามว่า ท่านมีธุระจะสั่งเสียอะไรหรือ เห้งเจียทูลว่าตำบลนี้มีภูเขาหนึ่งนามว่าแป๊ะเคียดซัว ได้ทราบว่าในเขานี้มีตะขาบปิศาจตนหนึ่ง ถ้าเวลาพลบค่ำแล้วมักกระทำร้ายแก่พวกพ่อค้าไปมาค้าขายอยู่เสมอ ๆ ข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าตะขาบนั้นแพ้ไก่ จงให้หาไก่สักพันตัวมาปล่อยในที่นี้ เพื่อจะได้แก้ซึ่งสัตว์ร้าย แลเปลี่ยนนามเขาเสียใหม่ พระราชทานอักษรป้ายจารึก แลพระราชทานตั้งเจ้าคณะให้มีเกียรติยศตอบแทน ด้วยพระสงฆ์ได้รักษาเลี้ยงดูนางกงจู๊นั้น พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงโมทนาแลอำนวยตามที่เห้งเจียทูลชี้แจง/*29นั้นทุกประการ แลให้เปลี่ยนนามเขานั้นเรียกว่า (โป๊อาซัว) ให้เปลี่ยนนามวัดกิ๊มโกว่ากิ๊มยี่ แลพระราชทานนามเจ้าวัดว่า (เป๊าก๊กเจง) พระราชทานนิตยภัตทุก ๆ เดือน แลถวายเครื่องสมณะบริขารต่าง ๆ ทั้งพระสงฆ์ลูกวัดก็พระราชทานนิตยภัตทุก ๆ องค์ ทุก ๆ เดือน เจ้าคณะแลลูกวัดทั้งหลายก็ถวายพระพรขอบคุณพระเจ้าแผ่นดิน พร้อมกันส่งเสด็จกลับเข้าพระนคร ครั้นถึงพระราชวังก็พานางกงจู๊เข้าพระราชวังใน ส่วนสนมนางในก็มาเยี่ยมเยือนกงจู๊ แลจัดโต๊ะมาเลี้ยงเปนการสมโภชหรือทำขวัญ เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินกับข้าราชการใหญ่น้อยฝ่ายน่าฝ่ายใน ต่างเข้านั่งโต๊ะประชุมกันเปนการรื่นเริง ครั้นสิ้นเวลาเลี้ยงแล้ว จึงสั่งให้ช่างเขียนวาดรูปพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามไว้ สำหรับสักการะบูชาอยู่บนหอ ติ๊นฮวยก๊ก แลให้นางกงจู๊แต่งตัวออกมากราบคำนับขอบคุณ ท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งกับเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋ง ที่ได้ช่วยให้รอดพ้นจากความตาย
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรลาจะใคร่รีบไป พระเจ้าแผ่นดินทรงอาราธนาไว้เลี้ยงโต๊ะอีกห้าหกวัน แล้วจัดทองคำถวายสองร้อยแท่ง แลแก้วแหวนอัญญะมะณีต่าง ๆ ถวายตอบแทนแก่ศิษย์ทั้งสาม อาจาริย์กับศิษย์ก็มิได้รับกลับถวายคืนเข้าท้องพระคลังหลวง พระเจ้าแผ่นดินรับสั่งให้ขุนนางจัดราชรถส่งพระอาจาริย์กับศิษย์ทั้งสาม เวลานั้นพระเจ้าแผ่นดินกับขุนนางแลราษฎรก็ตามออกมาส่งจนนอกเมือง แลข้างน่านั้นพระสงฆ์ทั้งหลายก็คอยคำนับส่ง แลไม่คิดจะกลับแต่สักองค์/*30เดียว เห้งเจียเห็นดังนั้นก็ร่ายพระคาถาบันดานเปนลมพัดมืดมัวเปนหมอกควัน บังตาคนทั้งหลายเหล่านั้นจนแลไม่เห็น อาจาริย์กับศิษย์จึงได้หนีพ้นไปได้ อาจาริย์กับศิษย์ทั้งสามมาในเวลานั้นเปนเดือนหกเข้าฤดูคิมหัน กลางวันก็เดินกลางคืนก็หาที่พัก เดินมาประมาณครึ่งเดือน แลไปข้างน่าก็เห็นป้อมกำแพงเมือง พระถังซัมจั๋งถามเห้งเจียว่า กำแพงเมืองข้างน่านั้นจะเปนเมืองใดตำบลใด เห้งเจียตอบว่าไม่ทราบ โป๊ยก่ายหัวเราะแล้วพูดว่า หนทางนี้พี่ก็เคยมาถึงแล้ว ทำไมจึงพูดว่าไม่รู้เล่า เห็นจะพูดหลอกพวกข้าพเจ้าเล่นดอกกะมัง เห้งเจียด่าว่าอ้ายชาติหมูพูดไม่ตรึกตรองได้ข้ามมาถึงก็จริง แต่มาทางอากาศมิได้ลงแผ่นดิน เมื่อไม่มีธุระอะไรก็มิได้ไต่ถามจึงมิได้รู้เรื่อง จะมาหลอกลวงเอาประโยชน์ผลอะไร พูดกันพลางเดินมาตามถนนใหญ่ แลไปที่กำแพงเห็นตาเฒ่าสองคนนั่งพูดกันอยู่ พระถังซัมจั๋งสั่งให้ศิษย์ทั้งสามคนยืนรออยู่ ส่วนตัวพระถังซัมจั๋งเดินเข้าไปใกล้ปราไสยถามว่า ท่านผู้เฒ่าทั้งสองข้าพเจ้าอยากจะใคร่ทราบว่า ที่ตำบลนี้เรียกว่าเมืองอะไร แลในที่นี้จะมีคนใจบุญกุศลศรัทธาบ้างหรือไม่ รูปปราถนาจะใคร่บิณฑบาตอาหารกินสักมื้อหนึ่งด้วย เฒ่าทั้งสองตอบว่า ตำบลนี้เรียกว่าเมืองตั้งท่ายฮู้ หลังเมืองนี้มีบ้านหนึ่งเรียกว่า (ตี้เล่งกุ้ย) แม้ว่าท่านอยากจะบิณฑบาตจังหันฉันก็นิมนต์ไปเถิดตรงไปทางนี้มีป้ายข้างทิศตวันตก หันน่าไปข้างทิศตวันอก มิประตูบ้านเจ้าของบ้านชื่อญ่วนหลายเสรษฐี เธอมีศรัทธากล้าหาญถวาย/*31ทานแก่สงฆ์วันละหมื่นรูป เหมือนเช่นท่านมาแต่ทางไกลเปนอาคันตุกะอย่างนี้ ก็ตามแต่จะต้องการเถิด นิมนต์ไปเถิดข้าพเจ้าจะเสียเวลาพูดกัน พระถังซัมจั๋งก็ลาสองเฒ่ากลับไปบอกแก่สานุศิษย์แล้วก็พากันตรงไป เวลาที่เดินมาตามทางใหญ่ พวกชาวเมืองก็พากันมาล้อมดู ที่บางคนก็กลัวจนตัวสั่นแลคิดสงไสยไปต่าง ๆ พระถังซัมจั๋งเห็นผู้คนกลุ้มกันมากมายดังนั้น จึงร้องสั่งสานุศิษย์ว่าจงสำรวมระวังกิริยาอย่าให้ฟุ้งส้าน เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ยินอาจาริย์สั่งดังนั้น ต่างคนก็เดินก้มหน้าสำรวมอินทรีย์มิได้เหลียวซ้ายแลขวา ครั้นอาจาริย์กับศิษย์พากันเดินมาพอสุดทางถนนใหญ่ แลไปที่ประตูเห็นมีอักษรใหญ่สี่ตัวว่าไม่ขัดขืนสงฆ์ พระถังซัมจั๋งเห็นแล้วก็พยักหน้าพูดว่าประเทศไซทีเปนพุทธภูมิ์คำพูดไว้ไม่ผิด โป๊ยก่ายเห็นแล้วก็จะตรงเข้าไป เห้งเจียร้องห้ามว่าอ้ายกินรำหยุดก่อน รอให้มีคนออกมาไต่ถามให้ได้ความแล้วจึงค่อยเข้าไป อาจาริย์กับศิษย์พากันนั่งพักอยู่ บัดเดี๋ยวมีบุรุษย์หนุ่มน้อยผู้หนึ่งเดินออกมา มือหนึ่งถือตะกร้ามือหนึ่งถือคันชั่งแลเห็นคนทั้งสี่ก็ตกใจ ทิ้งสิ่งของที่ถือวิ่งหนีหกล้มลุกคลุกคลานกลับเข้าไปในบ้าน ร้องบอกนายว่าข้างนอกมีพระสงฆ์สี่รูปหน้าตาแปลกปลาดจริง ๆ
ฝ่ายเช่าญ่วนหลายเสรษฐี เวลานั้นกำลังถือไม้เท้าเดินบริกรรมภาวนาเจริญพระพุทธคุณอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินบ่าวมาบอกดังนั้นก็รีบไปรับ เห็นอาจาริย์กับศิษย์สามคนก็มิได้เกรงกลัวครั่นคร้าม /*32ร้องว่าเชิญท่านเข้ามาเถิด พระถังซัมจั๋งก็เดินเข้าไป เสรษฐีเดินนำน่าเข้ามาในตรอกเล็ก เสรษฐีจึงชี้ว่าหอนี้เปนที่บูชาพระพุทธเจ้า ที่สองบูชาพระธรรม ที่สามสำหรับพักพระสงฆ์ ที่ต่อไปนั้นเปนที่ข้าพเจ้ากับบุตร์ภรรยาแลญาติพี่น้องอยู่ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความสรรเสริญ จึงครองผ้าเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นไปนมัศการพระพุทธ พระธรรม เสรษฐีจึงนิมนต์ให้เปลื้องผ้ากาสาวะภัตแล้วก็นั่งสนทนากัน ศิษย์ทั้งสามก็เข้ามาพร้อมกัน เสรษฐีจึงให้คนใช้จูงม้าไปผูกไว้ที่เฉลียงแลเก็บหาบเข้าของไปไว้เรียบร้อยแล้ว เสรษฐีจึงถามถึงเหตุการที่จะมาธุระนั้น พระถังซัมจั๋งจึงพูดว่า อาตมภาพมาจากเมืองใต้ถังข้างทิศตวันออก โดยมีรับสั่งของพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ให้อาตมภาพมายังเขาเล่งซัวนมัศการพระพุทธเจ้า ชออาราธนาพระไตรยปิฎก วันนี้มาถึงตำบลนี้ทราบว่าท่านเสรษฐีมีจิตร์ศรัทธา อาตมภาพจึงเข้ามาโดยประสงค์จะบิณฑบาตจังหันสักมื้อหนึ่งแล้วก็จะลาไป
ฝ่ายเสรษฐีได้ทราบความดังนั้น ก็มีใจโสมนัศยินดีเปนที่ยิ่งแล้ว หัวเราะพูดว่า ข้าพเจ้าแส้เข่าชื่อต้ายดวนอายุได้หกสิบปี ได้ตั้งใจอัทธิฐานเลี้ยงพระสงฆ์หมื่นองค์ มาถึงวันนี้ได้ยี่สิบสี่ปีพึ่งได้เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบหกรูปยังขาดอยู่สี่รูปจะได้หมื่นหนึ่ง มาวันนี้ท่านทั้งสี่ลงมาจากฟ้าสี่รูป ก็พอครบจำนวนของข้าพเจ้าอัทธิฐานไว้ ขอท่านผ่อนพักสักเดือนหนึ่งก่อน ข้าพเจ้าจะทำการครบกำหนดหมื่นองค์ เมื่อเสร็จธุระการฉลองแล้ว ข้าพเจ้าจะให้คนใช้ของ/*33ข้าพเจ้าเอาเกี้ยวหามไปส่งท่าน ตั้งแต่นี้ไประยะทางแปดร้อยเส้นเสศไม่สู้ไกลนัก พระถังซัมจั๋งได้ฟังเสรษฐีว่าดังนั้น มีความยินดีก็ยอมพักอยู่
ฝ่ายเศรษฐีจึงให้คนใช้ผ่าฟืนหาบน้ำ แลจัดแจงหุงต้มเครื่องคาวหวานที่จะถวายพระสงฆ์ ผู้คนทำงานการอึกกะทึกก็ตกใจถึงท่านยายเสรฐีจึงถามว่าพระสงฆ์มาแต่ข้างไหนหรือ คนใช้บอกว่ามีพระสงฆ์สี่รูปดูปลาด ท่านตาถามเธอ ๆ บอกว่าอยู่เมืองใต้ถัง พระเจ้าแผ่นดินให้ไปเขาเล่งซัวอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม มาถึงบ้านเรานี้ไม่รู้ว่าทางมาจะไกลสักเท่าใด เพราะฉนั้นท่านตาจึงสั่งพวกข้าพเจ้าให้จัดแจงทำเครื่องแจคาวหวานถวายพระสงฆ์ ยายเสรษฐีได้ฟังก็มีความรื่นเริงดีใจ จึงเรียกบ่าวให้เอาเสื้อผ้ามาผลัด ครั้นจัดแจงแต่งตัวนุ่งห่มแล้วก็ออกมาดู พวกคนใช้บอกว่าท่านแม่ดูได้แต่องค์เดียว ยังอีกสามรูปนั้นดูไม่ได้รูปดุร้ายนัก ทั้งน่าเกลียดน่ากลัวดูปลาดดุจลงมาจากฟ้า ท่านยายจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นจงรีบไปบอกแก่ท่านตาให้ทราบก่อน คนใช้ก็รีบไปบอกแก่เสรฐีว่าท่านยายจะออกมา พระถังซัมจั๋งได้ฟังก็ลงจากอาศน์ ท่านยายเสรฐีก็พอมาถึงน่าหอ แลไปเห็นพระถังซัมจั๋งมีลักษณอันงาม หันไปแลเห็นเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งรูปร่างมิใช่คนธรรมดา แม้ว่าจะเปนคนอยู่เบื้องบนลงมาก็จริง แต่ดูรูปก็ให้ครั่นคร้ามในใจ ยายเฒ่าพิจารณาดูแล้วก็ลดกาย/*34ลงกระทำคำนับ พระถังซัมจั๋งก็ย่อตัวปราไสยถามทักว่าลำบากแก่ท่านยายมาก ๆ ยายเฒ่าจึงถามสามีว่า ท่านทั้งสามนั้นทำไมจึงไม่นั่งเสมอกัน โป๊ยก่ายชิงตอบว่า ข้าพเจ้าทั้งสามนี้เปนสานุศิษย์ เสียงโป๊ยก่ายพูดขึ้นคำหนึ่งดุจภูเขาจะพัง ทำให้ยายเฒ่าตกใจไหวหวั่นครั่นคร้าม กำลังพูดกันอยู่นั้น แลเห็นหนุ่มน้อยนักเรียนสองคนเดินขึ้นมา ลดกายลงทำเคารพต่อพระถังซัมจั๋ง พระถังซัมจั๋งแลเห็นก็ตกใจ ย่อตัวลงปราไสยถามทัก เสรฐีลุกเดินมาจับบุตร์ทั้งสองแล้วบอกว่า สองคนนี้บุตร์ของข้าพเจ้าเอง คนใหญ่นามเรียกว่าเข่าเหลียง คนเล็กเรียกว่าเข่าต๊ง อยู่ที่โรงเรยนพึ่งกลับมากินเข้ากลางวัน ทราบว่าใต้เท้ามานี่จึงได้มานมัศการ พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดี สรรเสริญว่าชอบแล้วชอบแล้ว อยากให้มีความเจริญต้องทำการกุศลแลเล่าเรียนให้รอบรู้ขนบธรรมเนียม นักเรียนทั้งสองจึงถามบิดาว่า ท่านอาจาริย์นี้อยู่ถึงไหนมา ท่านเสรฐีหัวเราะแล้วพูดว่ามาจากทางไกลอยู่ณะเมืองใต้ถังข้างทิศตวันออก พระเจ้าแผ่นดินมีรับสั่งให้ไปที่เขาเล่งซัวอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม
นักเรียนทั้งสองพูดว่า ข้าพเจ้าได้ดูในหนังสือลิ้มก้วงกิว่า ในใต้หล้านี้มีสี่ทวีปสี่ทิศ ๆ ที่เราอยู่นี้เรียกว่า ปาจิณทิศท่านมาจากทิศบูรพากว่าจะมาถึงนี่ไม่ทราบว่าสักกี่ปีแล้ว พระถังซัมจั๋งหัวเราะแล้วตอบว่า อาตมภาพเดินมาทรมาความทุกข์มากวันมากคืน แลต้องถูกปิศาจร้ายราวีที่กันดานต่าง ๆ เหลือที่จะพรรณาให้สิ้นสุดได้ /*35แต่รวมจำที่เดินนั้นคิดได้สิบสี่ปีจึงได้มาถึงตำบลนี้ นักเรียนทั้งสองได้ฟังพระถังซัมจั๋งว่าดังนั้นจึงสรรเสริญว่า ท่านอาจาริย์เปนผู้วิเศษสำเร็จภาคจึงได้มาได้ดังนี้ กำลังสนทนากันอยู่ พวกคนใช้ก็ยกเครื่องจังหันแจมาถวาย ท่านเสรฐีจึงให้ท่านยายกับบุตร์ทั้งสองกลับบ้าน เสรฐีจึงนิมนต์พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ฉันอาหารเครื่องแจทั้งคาวหวานจัดหาล้วนแต่สิ่งที่โอชารสมีเครื่องเทียบแลเพิ่มเติมทุก ๆ สิ่ง โป๊ยก่ายเห็นดังนั้นก็ดีใจกินดุจลมพัดหอบเมฆ อาจาริย์กับศิษย์กระทำพัตตากิจเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งก็ลุกออกมาจากที่มีความสรรเสริญขอบคุณเสรษฐีที่สุดแลจะใคร่ขอลาไป เสรฐีพูดว่า ท่านอาจาริย์จงยั้งหยุดพักก่อนคำโบราณท่านย่อมว่า ต้นยากปลายง่าย คอยรอข้าพเจ้าทำการฉลองแล้ว ข้าพเจ้าจะจัดการส่งท่านโดยความปรกติ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเสรฐีอ้อนวอนดังนั้น โดยความเลื่อมไสยศรัทธาก็ไม่รู้จะขัดอย่างไรได้ จึงได้ยอมพักอยู่ห้าหกวัน เสรฐีจึงตั้งพิธีแลนิมนต์พระสงฆ์ยี่สิบสี่รูปสวดมนต์ฉลอง
ฝ่ายพระสงฆ์ทั้งหลายก็จัดแจงทำตามกิริยาพิธีธรรมสามวันสามคืนเสร็จแล้ว
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งเห็นการเสร็จแล้ว จิตร์เปนห่วงที่จะไปยังเขาเล่งซัว จึงปราไสยแก่ท่านเสรฐี ๆ คำนับแล้วพูดว่าอาจาริย์ทำไมรีบร้อนจะไปนัก หรือทำการหลายวันจะไม่สบายใจดอกกระมัง พระถังซัมจั๋งตอบว่า อาตมภาพได้รับความปฏิบัติของท่านเสรฐีโดยความ/*36เอื้อเฟื้อ ไม่รู้ว่าจะได้สิ่งใดตอบแทนสนองพระเดชพระคุณไม่มีความรำคารขัดข้องแต่อย่างใดเลย แต่เมื่อพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เสด็จมาส่งอาตมภาพได้ตรัสถามว่าเวลาใดจึงจะได้กลับเมือง อาตมภาพได้ทูลผิดไปว่าสามปี โดยเหตุที่ไม่ทราบว่าหนทางจะลำบากยากเย็นถึงเพียงนี้ มาถึงวันนี้ก็ได้สิบสี่ปีแล้ว จะอาราธนาพระธรรมได้หรือมิได้ก็ไม่รู้ ทั้งเวลากลับก็จะถึงสิบสองสิบสามปีอีกดังนี้ จะไม่มีความผิดคาดหมายไปหรือ ขอท่านได้อนุกูลให้ข้าพเจ้าไปเถิด ถ้าได้พระธรรมแล้ว จะกลับมาอยู่สักกี่เวลาก็ได้ โป๊ยก่ายได้ฟังอดพูดไม่ได้ จึงพูดออกด้วยเสียงอันดังว่า อาจาริย์คิดผิดไปเสียแล้วไม่ผ่อนตามใจคน ท่านก็เปนผู้มั่งมีใหญ่โต ทั้งตั้งใจอธิฐานถวายสังฆทานแก่สงฆถึงหมื่นรูปก็ครบแล้ว แลจะมีจิตร์ศรัทธานิมนต์ไว้ ควรจะอยู่สักปีหนึ่งก็จะไม่ต้องเปนทุกข์อะไร จะรีบเร่งไปทำไมไม่อยู่กินให้พอ จะเที่ยวไปขอเขากินนั้นจะดีอย่างไร พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายพูดดังนั้นจึงตวาดว่าหาความคิดมิได้ เห็นแต่จะกินมิได้คิดที่จะได้มรรคผล เพราะฉนั้นเปนมนุษย์แล้วแลจะต้องกลับเปนเดรฉานเพราะความอยากความปราถนาในสันดานแห่งตน เจ้าจะใคร่อยู่กินให้สบายก็จงอยู่เถิดพรุ่งนี้ข้าจะไป เห้งเจียเห็นอาจาริย์มีสีหน้ามัวหมองดังนั้น ตรงมาเอากำหมัดทุบศีศะโป๊ยก่ายทีหนึ่ง แล้วด่าว่าอ้ายชาติหมูไม่รู้ดีแลชั่ว ทำให้อาจาริย์โกรธแค้นเคืองใจ โป๊ยก่ายไม่อาจพูดอะไรต่อไป
/*37ฝ่ายเสรฐีเห็นอาจาริย์กับศิษย์วุ่นวายกันดังนั้น ก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าร้อนใจวันนี้จงพักก่อน พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจัดแจงขอแรงชาวบ้านมาพร้อมกันจะได้แห่ส่งท่านไป เวลาเมื่อเสรฐีกำลังพูดอยู่นั้น ท่านยายเฒ่าก็มาถามว่า ท่านอาจาริย์มาพักอยู่ที่นี่กี่วันแล้ว พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพมาพักอยู่ได้สิบห้าวันแล้ว ยายเฒ่าพูดว่าครึ่งเดือนนี้เปนส่วนกุศลของท่านตา ข้าพเจ้ามีทรัพย์สินเล็กน้อยจะขออะธิฐานทำแจถวายสักครึ่งเดือน ยายเฒ่าพูดยังไม่ทันจะขาดคำลง บุตร์ชายชื่อเข่าเหลียงเข่าต๊งทั้งสองคนเข้ามาพูดว่า ท่านอาจาริย์ บิดาข้าพเจ้าทำแจถวายสงฆ์ยี่สิบปีก็ยังไม่เคยพบท่านผู้วิเศษ วันนี้มาพบท่านผู้วิเศษทั้งสี่มาถึงบ้านข้าพเจ้า ก็เปรียบดุจเรือนแฝกมีแสงสว่าง ข้าพเจ้ายังเด็กเล่าเรียนน้อยก็เคยฟังในคำภีร์มรรคผลว่า ตาทำ ตาก็ได้ของตา ยายทำ ยายก็ได้ของยาย ใครไม่ทำผู้นั้นก็ไม่ได้ บิดามารดาข้าพเจ้าอยากได้กุศล พี่น้องข้าพเจ้าก็อยากได้กุศลบ้าง มีทรัพย์บ้างเล็กน้อยจะขอทำถวายท่านอาจาริย์สักครึ่งเดือน การทำบุญเสร็จแล้วข้าพเจ้าทั้งหลายจะพร้อมกันไปส่งท่านอาจาริย์ไป พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ท่านตาท่านยายนิมนต์ยังรับไม่ได้เปนอันขาดจะรับนิมนต์ท่านทั้งสองไม่ได้ วันนี้กำหนดแน่จะลาไปอย่าถือผิดข้าพเจ้าเลย หากมิฉนั้นก็มีโทษที่ผิดรับสั่งก็ถึงที่ตายเหมือนกัน
ฝ่ายท่านยายกับบุตร์เห็นเธอไม่รับนิมนต์เปนแน่แล้ว ก็มีความ/*38โกรธว่าเราตั้งใจนิมนต์เธอไว้ เธอก็ไม่ยอมอยู่จะใคร่ไปก็ไปเถิด จะอ้อนวอนทำไมให้ป่วยการปากลำบากใจ พูดดังนั้นแล้วแม่ลูกก็พากันกลับไป ฝ่ายเสรฐีเห็นอาจาริย์กับสานุศิษย์มีความเศร้าหมองก็ไม่อาจอ้อนวอนให้อยู่ จึงออกไปที่ห้องเสมียนสั่งให้เขียนจดหมายเชิญพวกเพื่อนบ้านใกล้เคียงกันในวงษ์ญาติว่า เวลาพรุ่งนี้จะส่งท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋งไป สั่งให้พวกโรงครัวจัดเครื่องโต๊ะให้พรักพร้อมแลให้จัดหาม้าฬ่อกับธงเทียว แลเครื่องพิณพาทย์มโหรีสีซอฆ้องกลองแลขับร้อง แลให้นิมนต์พระสงฆ์พวกหนึ่งมาในกำหนดวันพรุ่งนี้ ถวายเข้าสงฆ์เสร็จจะได้ส่งท่านอาจาริย์ถังซัมจั๋ง เสมียนทนายรับคำสั่งแล้วก็ไปจัดการตามสั่ง ครั้นเวลาพลบค่ำก็พากันไปพักหลับนอน พวกพนักงานของเสรฐีก็จัดการจนรุ่งสว่าง ทุกสิ่งทุกอย่างก็พร้อมเสร็จทั้งสิ้น
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามคน ลุกขึ้นเก็บรวบรวมเข้าของใส่หาบสำรองจะออกเดิน เสรฐีก็มานิมนต์ไปที่โรงใหญ่ข้างบ้าน ในนั้นจัดเครื่องโต๊ะแจไว้พร้อมทั้งคาวหวาน จัดที่สูงต่ำตามลำดับ เสรฐีนิมนต์อาจาริย์กับศิษย์เข้านั่งที่แล้ว พวกวงษ์ญาติใหญ่น้อยกับแขกบ้านใกล้ไกลที่เสรฐีเชิญมานั้นพร้อมกันแล้ว ก็ต่างคนนมัศการพระถังซัมจั๋งทุก ๆ คน แล้วมโหรีพิณพาทย์ก็ดีดสีตีเป่าขึ้นพร้อมกัน ครั้นเลี้ยงเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋งก็ลาเสรฐี ฝ่ายคนทั้งหลายที่มานั้นก็พากันตามหลังพระถังซัมจั๋งมายังที่ประตูนอก แลไปตามทางจัดแจงถือธงทิวแลม้าฬ่อฆ้องกลองรออยู่พร้อมกันคอยรอท่า พอ/*39พระถังซัมจั๋งออกมาก็โห่ร้องตีม้าฬ่อฆ้องกลองขึ้นอึกทึกโกฬาหล พวกผู้คนหญิงชายใหญ่น้อยตามหลังแห่ห้อมล้อมมา ยังพวกหญิงชายชาวเมืองผู้ใหญ่เด็กพากันมาดูตามสองข้างทางนั่งยืนยัดเยียดเบียดกันตลอดมา เวลานั้นเสรฐีคุกเข่ายอมถวายไทยทานส่งพระถังซัมจั๋งสิ้นทรัพย์เปนอันมาก หาผู้ใดจะทำเสมอมิได้ มีทั้งพวกขับร้องสรรเสริญเปนเพลงกลอนต่าง ๆ แลทั้งมีพระสงฆ์ตามส่งสวดมนต์แลคาถาต่าง ๆ ตามไปส่งด้วย เปนระยะทางประมาณสองร้อยเสศ เสรฐีจัดคนล่วงน่าไปตั้งเลี้ยงน้ำร้อนน้ำชา ครั้นถึงเสรฐีก็นิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้าหยุดพัก เสรฐียกถ้วยน้ำชามาประเคนให้พระถังซัมจั๋ง น้ำตาคลอตาแล้วพูดว่า แม้ท่านไปอาราธนาพระธรรมกลับมาแล้ว นิมนต์ท่านแวะบ้านข้าพเจ้าให้จงได้ จะเปนที่พอใจข้าพเจ้าสมแก่ที่มีศรัทธาเลื่อมไสย พระถังซัมจั๋งปราไสยขอบคุณเสรฐีเปนที่ยิ่ง พูดว่าอาตมภาพไปถึงเขาเล่งซัว อาราธนาพระธรรมได้แล้ว ก็คงจะยกกุศลผลทานของท่านใหญ่ยิ่ง หากเวลากลับอาตมภาพจะแวะขอบคุณท่าน ครั้นสั่งเสียกันเสร็จธุระแล้ว พระถังซัมจั๋งก็ลาเสรฐีออกเดินไป ประมาณทางไกลได้สี่ร้อยเส้นเสศเวลานั้นก็จวนค่ำ พระถังซัมจั๋งพูดว่า เวลาก็จวนค่ำจะหาที่พักแห่งใดดี โป๊ยท่านพูดเสียงดังขึ้นว่าเครื่องขบฉันก็มีพร้อม ตึกรามห้องหอก็มีสำรองไว้ ให้อยู่ไม่อยู่ไม่กิน อยากแต่จะไปให้ได้เดี๋ยวนี้จะไปหาที่ไหนอิกเล่า พระถังซัมจั๋งได้ฟังโป๊ยก่ายว่าดังนั้น จึงด่าว่าอ้ายสัตว์เดระฉานยังจะมาขัดเคืองเสียดาย/*40อะไรอยู่อิก คำโบราณท่านย่อมว่า แม้เปนศุขสำราญก็จริงแต่มิใช่บ้านเรือนของเราจะอยู่นานก็ไม่ควร รอเราพากันไปเขาเล่งซัวพบพระพุทธเจ้าขออาราธนาพระธรรมได้แล้วกลับไปเมืองใต้ถังจะทูลแก่พระเจ้าแผ่นดิน ขอเอาเครื่องเสวยจะกินสักกี่ปีหรือจะกินให้จนท้องแตกก็ตามแต่ใจ เจ้าหัวใจสัตว์จะให้เจ้าเปนปิศาจผีตายอยาก โป๊ยก่ายได้ฟังพระอาจาริย์ด่าดังนั้นก็หัวเราะแต่ในใจ ไม่อาจโต้ตอบออกไปอีก เห้งเจียแลเห็นที่ข้างทางมีห้องเล็ก ๆ สองสามห้องจึงพูดแก่อาจาริย์ว่า ที่ตรงนั้นเห็นจะพักได้ พูดดังนั้นแล้วก็พากันเดินไปดู แลเห็นเปนประตูเก่า ข้างบนมีป้ายเก่ามีอักษรสี่ตัว คือ (ฮัวกองเห้งอี) พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าพูดว่า ฮัวกองนามนี้ คือพระปฏิมากรที่บูชา ในนี้คงจะมีศาลาจึงพากันตรงเข้าไปข้างใน เห็นห้องหอเซซุดหักพังไปทั้งสิ้น ไม่เห็นมีผู้คนเงียบสงัดหญ้าแลเถาวัลขึ้นพันรกเรี้ยว เห็นดังนั้นแล้วก็คิดจะถอยออกมาไปหาที่อื่น ก็บังเอินมืดฟ้ามัวฝน ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่จนไม่รู้ที่ว่าจะหลบหนีไปทางไหน มีห้องพังอยู่ข้างนั้นก็แอบเข้าไปหนีฝน พากันระงับเงียบไม่อาจพูดเสียงดัง กลัวว่าจะมีปิศาจยักษ์ร้ายนั่งนอนไม่เปนศุขทั้งคืน
จะกล่าวในเมืองท่งท่ายฮูตำบลบ้านตี้เล่งกุ้ย มีโจรพวกหนึ่งตั้งซ่องมั่วสุมประชุมพรรคพวกโจรเที่ยวปล้นสดมภ์หาเลี้ยงชีพ เวลานั้นตรึกตรองปฤกษากันว่าในเมืองนี้ควรจะไปเที่ยวสืบเสาะดูว่า บ้านไหนจะมั่งมีเปนที่หนึ่ง บ้านไหนจะมั่งมีเปนที่สอง พวกเราจะได้พากันไปลงมือ ในพวกนั้นมีคน/*41หนึ่งพูดว่า ไม่ต้องไปสืบเสาะให้ยาก วันนี้ที่บ้านเข่าญ่วนหลายเสรฐีไปส่งพระ บ้านนี้คงจะมีเงินทองมากคืนวันนี้ฝนตกมากคนเหล่านั้นก็คงจะมิได้คิดระวังอะไร เราพากันลงไปปล้นเก็บเอาเข้าของเงินทองมาไว้เลี้ยงชีวิตร์จะมิดีหรือ พวกโจรทั้งหลายก็ตกลงเห็นชอบด้วยพร้อมกัน จึงตระเตรียมเครื่องมือถือคบไฟแลอาวุธครบมือกันแล้ว ได้เวลาก็พากันเดินไปในเวลาฝนตกนั้น ครั้นถึงประตูบ้านเสรฐีก็พร้อมกันโห่ร้องกรูเข้าไป คนในบ้านได้ยินเสียงพวกโจรโห่ร้องเกรียวกราวดังนั้น ก็พากันตกใจกลัวต่างคนก็เล็ดลอดเอาตัวรอดหนีไปทั้งสิ้น ยายเฒ่าเมียเสรฐีหนีมุดเข้าไปอยู่ใต้ถุนเตียง ตาเฒ่าเสรฐีหนีออกประตูหลังบ้าน บุตร์ชายบุตร์สาวต่างคนต่างหนีเอาตัวรอด
ฝ่ายพวกโจรก็พากันถือคบไฟเข้าค้นในบ้าน ขนเอาเงินทองเข้าของออกมา ฝ่ายเสรฐีเห็นพวกโจรขนเอาเข้าของเงินทองออกมา มิได้คิดแก่ชีวิตร์จึงออกมาร้องบอกแก่พวกโจรว่า ขอท่านทั้งหลายได้เอ็นดูเถิด เข้าของเงินทองที่จะเอาไปนั้น อย่าเอาไปเสียให้หมดเลย เหลือไว้ให้ข้าพเจ้าเลี้ยงชีวิตร์บ้างเถิด
ฝ่ายพวกโจรเมื่อได้เห็นเสรฐีมายืนร้องอยู่ดังนั้น ก็พากันมากลุ้มรุมทุบตีเสรฐีนั้นจนถึงแก่ความตาย พวกโจรทั้งหลายก็พากันหนีออกนอกเมืองไป
/*42ฝ่ายผู้คนในบ้านเห็นพวกโจรกลับออกไปจากบ้านแล้ว ก็พากันกลับมา แลเห็นเสรฐีตายอยู่กับพื้น ต่างคนก็พากันร้องไห้ ยกเอาศพนายขึ้นวางไว้บนเตียงแล้ว ก็พากันเศร้าโศกโสกาอาดูรรำพรรณ์ถึงนายไม่หยุดเสียงจนเวลาใกล้รุ่ง
ฝ่ายยายเฒ่าให้คิดแค้นโกรธพระถังซัมจั๋งว่า เพราะพระไม่รับนิมนต์อยู่ พากันตกแต่งประดับประดาร่างกายตามส่งเธอ จึงได้เกิดทุกข์ไภยขึ้นชะนี้ ยายเฒ่าคิดเห็นดังนั้น ก็ให้มีจิตร์คิดพยาบาทจะใคร่ล้างผลานให้จงได้ คิดแล้วยายเฒ่าจึงมาพะยุงบุตร์ชายให้ลุกขึ้นแล้วพูดว่า เจ้าอย่าเศร้าโศกไปเลย ซึ่งเปนเหตุทั้งนี้ก็เพราะบิดาเจ้ามีจิตร์ศรัทธาถวายเข้าสงฆ์ทุกวันทั้งเช้าแลเพน ก็หาได้รู้ว่าวันนี้ทำกุศลไปส่งชีวิตร์สงฆ์ บุตร์ทั้งสองจึงถามว่า ที่มารดาว่าบิดาทำบุญกุศลส่งชีวิตรแก่สงฆ์นั้น หมายความว่ากะไร ยายเฒ่าตอบบุตร์ว่า เมื่อเวลาพวกโจรกรูเกรียวเข้ามาโดยรวดเร็วนั้น แม่แอบอยู่ใต้ถุนเตียงแสงไฟสว่างแลเห็นชัดแจ่มแจ้ง ใครเล่าที่ถือคบไฟคือพระถังซัมจั๋ง ถือดาบคือโป๊ยก่าย เข้าค้นเอาเงินทองสิ่งของคือซัวเจ๋ง เห้งเจียเปนผู้ตีบิดาของเจ้าตาย เมื่อบุตร์ชายทั้งสองได้ฟังมารดาพูดดังนั้น ก็สำคัญมั่นใจเสียว่าเปนความจริงมิได้มีความสงไสย จึงพูดแก่มารดาว่า อันความจริงก็คงจะเปนดังนั้นแน่ไม่ควรจะสงไสยเลย เพราะเธอทั้งสี่มานอนค้างอ้างแรมอยู่หลายเวลา ทั้งนอกในก็ทราบสิ้น เห็นเข้าของเงินทองก็เกิดโลภเจตนาขึ้น เพราะ/*43ฉนั้นเห็นฝนตกหนักจึงได้แอบเข้ามา ปล้นบ้านเราค้นเอาเข้าของเงินทองไปแล้ว มิหนำซ้ำฆ่าบิดาตายเสียด้วยดังนี้ ใครที่ไหนจะร้ายกาจเหมือนพวกพระถังซัมจั๋งก็ไม่มีแล้ว รอพอให้สว่างจะทำเรื่องราวไปร้องแก่ผู้รักษาเมือง ให้ชำระเอาตัวผู้ร้ายให้จงได้ เข่าต๊งน้องชายถามว่า ในเรื่องราวที่จะแต่งว่าอย่างไร เข่าเหลียงพี่ชายตอบว่า ต้องแต่งตามที่มารดาบอกเล่าว่า พระถังซัมจั๋งถือคบไฟ โป๊ยก่ายร้องให้ฆ่าคน ซัวเจ๋งเข้าค้นทรัพย์เก็บเอาสิ่งของเงินทอง เห้งเจียเปนผู้ฆ่าบิดาเราดังนี้ แลจึงจะเอาตัวผู้ร้ายได้ เวลานั้นผู้คนในบ้านก็วุ่นวายทุก ๆ คนจนเวลาสว่าง ฝ่ายหนึ่งจัดแจงเอาศพใส่โลง ฝ่ายหนึ่งนำเรื่องราวไปร้องต่อผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองท่งท่ายฮู้ผู้นี้เปนผู้ที่ตั้งอยู่ในยุติธรรมชื่อเสียงปรากฎ เวลานั้นออกศาลาว่าการบ้านเมือง คอยที่จะรับคะดีทุกข์ร้อนของราษฎร ฝ่ายเข่าเหลียงเข่าต๊งบุตร์เสรฐีทั้งสองคนนำเรื่องราวยื่นต่อผู้รักษาเมือง แล้วเรียนว่าขอท่านผู้ใหญ่ได้ทราบ ด้วยเมื่อเวลาคินนี้มีอ้ายผู้ร้ายเข้าปล้นบ้านเรือนฆ่าบิดาข้าพเจ้าตาย ขอท่านได้โปรด
ฝ่ายผู้รักษาเมืองรับเรื่องราวมาดูแล้วก็ถามปากคำ จึงสั่งให้พนักงานกองตระเวรจัดสรรเลือกคนที่ล่ำสันแข็งแรงร้อยห้าสิบคน ถืออาวุธครบมือกันทุกคน รีบออกทางประตูข้างทิศตวันตก จับเอาตัวพระถังซัมจั๋งกับศิษย์มาให้จงได้
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ในคืนวันนั้น /*44อาไศรยอยู่ในศาลเจ้าจนสว่าง ครั้นสว่างแล้วก็ออกเดินไปตามทางทิศตวันตก
ฝ่ายพวกโจรรีบหนีออกจากเมืองแล้ว เดินเลยศาลเจ้าฮ้อกวางไปประมาณสักสองร้อยเส้น ก็พากันเข้าแอบส้อนในชะวากเขา เพื่อจะได้แบ่งปันเข้าของเงินทองแก่กัน บังเอินแลไปเห็นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์เดินตามกันมา พวกโจรมีความโลภเจตนา จึงชี้มือว่าพระสงฆ์เหล่านี้อยู่ในบ้านเข่าญ่วนเสรฐีหลายเวลา คงจะมีเข้าของสิ่งใดติดมาบ้าง พวกเราช่วยกันออกสกัดทางไว้ ตีชิงเอาสิ่งของแลม้าไว้แบ่งปันกันจะมิดีหรือ ว่าดังนั้นแล้วพวกโจรก็พร้อมกันถือเครื่องอาวุธต่างๆ โห่ร้องออกสกัดทาง แล้วร้องห้ามว่าพระสงฆ์อย่าเพ่อไป จงเอาค่าเดินทางมาให้ก่อนจะยกชีวิตร์ให้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังพวกโจรว่าดังนั้น ตกใจตัวสั่นไม่เปนสมประดี เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า พระอาจาริย์อย่ากลัวเลย ข้าพเจ้าจะถามดูก่อน ว่าแล้วเห้งเจียก็เดินเข้าไปใกล้ พนมมือร้องถามว่า ท่านทั้งหลายร้องว่ากระไรหรือ พวกโจรร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เจ้าคนนื้ยังไม่รู้จักความตายกล้ามาถามเรา ในตาเจ้าเห็นจะไม่มีแก้วตาดอกกระมัง เจ้าจำเราไม่ได้หรือคือเราเปนใต้อ๋องนายใหญ่ เจ้าจงรีบเอาค่าเดินทางมาให้เสียแล้ว ก็จะปล่อยให้เจ้าไปโดยดี เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่แล้วจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นพวกเจ้าก็เปนโจรคอยสกัดทางกระนั้นหรือ พวกโจรได้ฟังเห้งเจียว่าดังนั้น มีความโกรธจึงร้องว่าพวกเราช่วยกันฆ่ามันเสียเถิด เห้งเจียทำเปนตกใจ/*45กลัว ร้องว่าท่านใต้อ๋องข้าพเจ้าเปนคนชาวป่าชาวดงไม่รู้จักพูดจา หนักเบาท่านอย่าถือโทษโกรธครึ่งเลย ถ้าท่านจะเอาค่าเดินทางแล้วไม่ต้องถามคนทั้งสามนั้น ด้วยสารพัดจะอยู่ที่ข้าพเจ้า ๆ จะจัดแจงได้ทั้งสิ้น ที่ขี่ม้านั้นคืออาจาริย์ของข้าพเจ้า ท่านรู้แต่สวดมนต์ภาวะนาเท่านั้น ไม่เกี่ยวแก่ธุระอย่างอื่น ๆ คนหน้าสีหมอกนั้นข้าพเจ้าให้สำหรับเลี้ยงม้ามาตามทางเท่านั้น คนที่ปากยาวนั้นข้าพเจ้าจ้างมาสำหรับหาบคอน หากว่าท่านใต้อ๋องปล่อยให้ไป ข้าพเจ้าจะเอาเข้าของทั้งนี้ให้แก่ใต้อ๋อง พวกโจรได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่าคนนี้ซื่อสัตย์ ถ้ากระนั้นเราจะยกชีวิตร์ให้ เจ้าจงบอกให้คนทั้งสามวางหาบของลงเราจะปล่อยให้ไป เห้งเจียจึงหันหน้ามาขยิบตา ซัวเจ๋งรู้ทีจึงวางหาบลงแล้วก็จูงม้าพากันเดินไป เห้งเจียก็ทำเปนก้มลงแก้ห่อของ เอามือกำฝุ่นทรายคว่างขึ้นไปบนอากาศ แล้วร่ายคาถามหาจังงังร้องว่าหยุดคำหนึ่ง พวกโจรสามสิบคนก็ยืนหัวแข็งมือแลเท้าไม่กระดิกได้ ยืนแข็งแลดูตากันอยู่ไม่กระพริบได้ ทั้งปากก็พูดไม่ออก เห้งเจียร้องเรียกอาจาริย์ว่าให้กลับมาก่อน พระถังซัมจั๋งได้ยินเรียกก็ชักม้ากลับมาถามว่า เห้งเจียจะเรียกว่ากระไรหรือ เห้งเจียว่าพระอาจาริย์จงดูพวกโจรเหล่านี้ว่ามันเปนอย่างไร โป๊ยก่ายวิ่งมาจับพวกโจรผลักไปมา แล้วถามว่าอ้ายพวกโจรทำไมไม่เต้นรำไปเล่า พวกโจรยืนแข็งนิ่งไม่พูด โป๊ยก่ายว่าอ้ายพวกนี้เห็นจะเปนใบ้ไปเสียแล้ว เห้งเจียบอกว่ามันถูกจังงังจึงยืนแข็งนิ่งอยู่ไม่พูดจา นิมนต์/*46อาจาริย์ลงจากม้าก่อน คำโบราณท่านว่า “จับผิดไม่เปนไรปล่อยผิดไม่ได้” พี่น้องเราช่วยกันจับมัดมันเสียก่อน เราจะได้ซักถามรู้เหตุ ว่าแล้วเห้งเจียก็ถอนขนในตัวออก แปลงเปนเชือกสามสิบเส้น โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ตรงเข้ามัดพวกโจรไว้ทุก ๆ คน เห้งเจียนิมนต์อาจาริย์ให้นั่งพักลงแล้ว เธอสามคนถืออาวุธทำเงื้อง่าร้องตวาดถามว่า พวกเจ้ามีมากน้อยเท่าใด เปนเชื้อแถวพวกโจรมาแต่เดิมหรือพึ่งจะริอ่านกันเปนโจร ได้ทำโจระกรรมมากี่ปีแล้ว ได้เที่ยวปล้นแลตีชิงเขามากี่ตำบลแล้ว ฆ่าผู้ฟันคนตายมากี่มากน้อยแล้ว จงบอกเล่ามาตามจริงทุกประการ พวกโจรได้ฟังถามดังนั้นก็ร้องไห้แล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้ามิได้เปนเทือกแถวโจรแท้ เปนคนดีมีบ้านเรือนทุกคน เพราะไม่มีปัญญาเอาของบิดามารดาไปทำลายล้างผลาญเสียหมดสิ้นไม่มีจะใช้สรอย สืบรู้ว่าเสรฐีเข่าญ่วนเปนผู้มั่งมีทรัพย์มากจึงชักชวนกันเข้าปล้นบ้านเสรฐี ได้เงินทองสิ่งของมาเปนกันมาก หวังใจจะแบ่งปันกัน บังเอินเห็นท่านมา พวกข้าพเจ้ารู้จ้กจำได้ว่าพระถังซัมจั๋งที่เปนพระสงฆ์แห่ส่งเมื่อวานนี้ คงจะมีเข้าของเงินทองติดมามากเปนแน่ จึงมีความโลภออกสกัดทางโดยความอยากได้ ไม่ทราบว่าท่านมีอะภินิหารเดชานุภาพ จึงจับพวกข้าพเจ้ามัดไว้ดังนี้ ขอท่านได้มีความกรุณาเอาเข้าของเงินทองที่ข้าพเจ้าปล้นมาได้นั้นถ่ายโทษตัว ขอท่านได้โปรดให้ข้าพเจ้ารอดชีวิตร์ไปสักครั้งหนึ่ง พระถังซัมจั๋งได้ยินออกชิ้อปล้นบ้านเสรฐีก็ตกใจผุดลุกขึ้นถามเห้งเจียว่า /*47เสรฐีคนนี้เปนบุญกุศล เหตุไฉนจึงต้องไภยร้ายถูกปล้นสดมภ์เช่นนี้ เห้งเจียพูดว่าเพราะเหตุแกส่งพวกเรา แห่แหนประคับประคองดีมาก เพราะฉนั้นพวกโจรเหล่านี้จึงได้ปล้นบ้านแก พระถังซัมจั๋งพูดว่าพวกเราติดบุญคุณแกอยู่มาก เราไม่มีอะไรจะแทนคุณ ถ้ากระนั้นพวกเรารวบรวมรวมเอาเข้าของเงินทองเหล่านี้คืนไปให้แก จะมิเปนการดีหรือ เห้งเจียได้ฟังอาจาริย์ว่าดังนั้นก็เห็นชอบด้วย จึงให้ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายเข้าไปในชะวากเขา เก็บเอาเข้าของเงินทองที่พวกโจรขนมานั้น บันทุกบนหลังม้าแลให้โป๊ยก่ายหาบคอนเข้าของเงินทองเหล่านั้นแล้ว เห้งเจียจะใคร่ตีพวกโจรให้ตายเสียทั้งสิ้น แต่กลัวอาจาริย์จะว่าฆ่าสัตว์จึงได้เรียกขนกลับคืนเข้าตัว พวกโจรหลุดจากมัดแล้วก็พากันวิ่งหนีเอาตัวรอดไปหมด
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ก็พากันตรงไปยังบ้านเสรฐี ราวกับแมลงเม่าเข้าไฟฉนั้น อาจาริย์กับศิษย์กำลังพากันเดินมา แลไปข้างน่าเห็นผู้คนมากมาย ถือเครื่องสาตราอาวุธทุก ๆ คนเดินตรงมา พระถังซัมจั๋งมีความหวาดเสียวสดุ้ง จึงบอกแก่พวกศิษย์ว่าข้างหน้าจะเปนพวกดีหรือร้ายอย่างไร โป๊ยก่ายว่าไภยจะมาถึงแล้ว พวกนี้คือพวกโจรที่ปล่อยไปมันพากันกลับมาจะทำร้ายเราอีกแล้ว ซัวเจ๋งว่าดูท่าไม่ใช่พวกโจร พี่เห้งเจียจงพิเคราะห์ดูให้แน่ว่าจะเปนพวกอะไร เห้งเจียหันมาพูดบ่นแก่ซัวเจ๋งว่า ไภยร้ายของอาจาริย์มาอีกแล้ว พวกนี้คือพวกพลทหารมาจับพวกโจร/*48ผู้ร้าย พูดยังไม่ทันขาดคำพวกทหารก็มาถึง ตั้งกระบวนล้อมเข้ามาร้องว่า พวกพระสงฆ์ที่ปล้นเอาเข้าของเขามาอยู่นี่สนุกหรือ ก็พร้อมมือกันเข้าจับเอาพระถังซัมจั๋งลากลงมาจากม้ามัดไว้ แล้วก็เข้าจับเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งมัดทั้งสามคน แล้วเอาไม้คานสอดหามสองคนต่อคนเหมือนหามสุกร เข้าของห่อย่ามแลเงินทองกับม้าก็รวบรวมเอาไปทั้งสิ้น พากันรีบกลับเข้าเมือง ฝ่ายพระถังซัมจั๋งรัว ๆ สั่น ๆ ร้องไห้ โป๊ยก่ายปากบ่นพิมพำในใจคิดแค้น ซัวเจ๋งใจกระสับกระส่ายไม่ปรกติ เห้งเจียหัวเราะกึ้ก ๆ จะใคร่ออกฝีมือ
ฝ่ายพวกขุนนางที่คุมทหารมาจับนั้น ก็พากันหาบหามมาบัดเดี๋ยาก็ถึงประตูเมือง ตรงเข้าไปยังศาลบอกแก่ขุนนางผู้ชำระโจรผู้ร้ายว่า ขอท่านได้ทราบ พวกข้าพเจ้าไปตามจับผู้ร้ายมาได้แล้ว ตามแต่ท่านจะโปรดประการใด
ฝ่ายผู้รักษาเมืองแลเห็นของกลางดังนั้น จึงให้บุตร์เข่าญ่วนหลายเสรฐีมารับของคืนไปแล้ว จึงเรียกตัวพระถังซัมจั๋งมาถามว่า ตัวเปนสงฆ์พูดว่าจะไปไซทีนมัศการพระ อันที่จริงหาใช่ไม่ คือเปนโจรผู้ร้ายเที่ยวปล้นสดมภ์ฆ่าคนดังนี้ดอกหรือ พระถังซัมจั๋งว่า ขอท่านผู้ใหญ่ได้ทราบอาตมภาพนี้ไม่ใช่ผู้ร้าย มีหนังสือสำหรับตัวเดินทางมาขอท่านได้พิจารณาดูเถิด เพราะเหตุท่านเสรฐีมีความเลื่อมไสยได้นิมนต์อาตมภาพมาถวายเข้าสงฆ์ถึงครึ่งเดือน อันบุญคุณของท่านเสรฐีหาที่เปรียบมิได้ เมื่ออาตมภาพเดินไปตามทางบังเอินไปพบพวกโจร/*49ที่ปล้นบ้านเสรฐีเอาเข้าของเงินทองไปแบ่งปันกัน สานุศิษย์ของอาตมภาพทราบเหตุจึงชิงเอาสิ่งของที่โจรมาได้ ก็หวังใจจะเอาคืนมาให้เสรฐีตอบแทนคุณ กำลังเดินกลับมาก็บังเอินมาพบพวกทหารจับเอาตัวมาว่าเปนผู้ร้าย อันความสัตย์จริงอาตมภาพหาใช่พวกผู้ร้ายไม่ ขอท่านได้พิจารณาจงดีเถิด ผู้ชำระจึงพูดว่า ตัวเห็นพวกพลทหารจึงพลิกแพลงว่าจะเอาของมาแทนคุณ ถ้าหากว่าพบปะพวกผู้ร้ายจริง ทำไมจึงไม่จับกุมผู้ร้ายไว้เล่า จะได้ให้ผู้รักษาเมืองเห็นด้วย พวกเจ้าทั้งสี่คนจงมาดูเรื่องราวของบุตร์เสรฐี เขามาฟ้องหามีชื่อดังนี้จะยังพูดแก้ตัวไปทางใดเล่า พระถังซัมจั๋งเข้ามาหยิบดูเรื่องราวเห็นดังนั้นก็ให้ขวัญหนีดีฝ่อ จึงร้องเรียกเห้งเจียว่าทำไมเจ้าไม่มาดูเล่า เห้งเจียพูดว่าเอาของกลางเปนจริงแล้วจะต้องไปดูทำไมเล่า ผู้พิพากษาว่าจริงดังนั้นสิ มีของกลางเปนพยานอยู่จะมาพูดแก้ไปอย่างไรได้อิกเล่า จึงเรียกคนใช้ให้เอาไม้บีบขมับมาติดขมับอ้ายสงฆ์คนนี้ดูทีหรือมันจะกล้าปากไปถึงไหน ติดไม้เสียก่อนแล้วจึงค่อยเฆี่ยนด้วยหวาย เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็คิดในใจว่า อาจาริย์ของเราท่านมีเคราะห์ร้ายก็จริง แต่ไม่ควรปล่อยให้ได้ความทุกข์ทรมาน เห็นนักการเอาไม้สำหรับบีบขมับมาเตรียมจะบีบพระถังซัมจั๋ง จึงอ้าปากบอกว่าช้าก่อน อย่าเพ่อบีบขมับท่านสงฆ์องค์นั้นก่อน ข้าพเจ้าเองเปนคนที่เข้าปล้นบ้านฆ่าคนตายเก็บเอาเข้าของเงินทองไป มิใช่/*50ผู้อื่นเลย จะทำประการใดจงมาทำแก่ข้าพเจ้าเถิด ด้วยข้าพเจ้าเปนนายโจรแท้ ๆ ท่านทั้งสามคนนั้นไม่เกี่ยวข้องเลย จงทำโทษแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวเถิด ผู้ชำระได้ฟังเห้งเจียรับดังนั้น จึงให้นักการเอาไม้บีบขมับมาติดเห้งเจียเข้า พวกนักการก็เอาไม้ติดเห้งเจียบีบจนไม้หักกระเด็นไปเปนดังนั้นถึงสามสี่ครั้ง หน้าก็ไม่นิ่วหนังก็ไม่ย่น พวกเหล่านั้นเปลี่ยนไม้จะบีบอีก ก็พอได้ยินคนใช้มาบอกว่าท่านขุนนางผู้ใหญ่ให้มาเชิญผู้ชำระออกไปหา ผู้พิพากษาจึงเรียกผู้คุมมาให้เอาตัวผู้ร้ายทั้งสี่คน ไปจำรักษาไว้ในห้องมืดก่อน เราจะออกไปรับท่านผู้ใหญ่ แล้วจะเอามาชำระซักฟอกอีกสักครั้งหนึ่ง ผู้คุมก็นำเอาตัวพระถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสี่คนไปขังในห้องมืดแล้ว เวลานั้นโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เก็บเข้าของ ๆ ตัวไปในห้องด้วยทั้งสิ้น พระถังซัมจั๋งจึงร้องถามเห้งเจียว่า การเปนเช่นนี้แล้วเราจะคิดอ่านประการใดจงจะหลุดพ้นไปได้เล่า เห้งเจียแกล้งพูดว่าอาจาริย์เข้าอยู่ในนี้ก็ดีแล้ว เพราะว่าเงียบสงัดดีเราจะทำอะไรก็ไม่มีใครรู้
ฝ่ายพวกเฝ้าประตู ก็ถือไม้เรียวมาหวดซ้ายหวดขวาเฆี่ยนพระถังซัมจั๋งไม่เลือกว่าเนื้อตัวหัวหู พระถังซัมจั๋งจึงร้องเรียกเห้งเจียว่าจะแก้ไขอย่างไรดี เห้งเจียร้องบอกว่า เขาจะเร่งเอาเงินเท่านั้นเอง พระถังซัมจั๋งว่าเราจะไปเอาที่ไหนมาให้เขาเล่า เห้งเจียบอกว่า ไม่มีเงินก็เอาจีวรให้เขาก็ใช้ได้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้น เปรียบดุจเอามีดมากรีดหัวใจ พวกผู้คุมมันก็/*51เฆี่ยนมิได้หยุด เหลือที่จะอดทนความเจ็บปวดได้ จึงร้องบอกเห้งเจียว่า ตามแต่เห้งเจียจะเห็นควรเถิด ด้วยอาตมภาพเหลือที่จะทนแล้ว เห้งเจียจึงร้องบอกว่าท่านทั้งหลาย จงหยุดก่อนอย่าเพ่อเฆี่ยนตี พวกข้าพเจ้าจีวรเปนผ้ากาสาวะภัตอยู่ในห่อ ราคาพันตำลึงทองขอพวกท่านจงแก้เอาไปเถิดแทนค่าทุเลา พวกผู้คุมได้ฟังดังนั้น ก็เอาห่อผ้ามาแก้ออกดูเห็นจีวรสองตัวเก่า ๆ ไม่มีราคา แต่จีวรอีกตัวหนึ่งมีผ้าน้ำมันห่ออยู่สองสามชั้น มีรัศมีสว่างออกมาแวววาบ ก็รู้ว่าเปนของดีจึงแก้ห่อออกดู ก็เห็นดอกแลลายที่ห่อปักเปนรูปหงษ์ร่อนมังกรรำ แลประดับซับซ้อนงดงามจะหาที่เปรียบมิได้ พวกผู้คุมก็แย่งชิงกันดูเสียงอึกทึก จนรู้ถึงหูผู้คุมใหญ่ ก็วิ่งมาถามว่าพวกเหล่านี้ทำอะไรกัน พวกผู้คุมเหล่านั้นคุกเข่าลงบอกว่า ท่านผู้พิพากษาพึ่งส่งพระสงฆ์กับศิษย์มาสามคน สั่งให้พวกข้าพเจ้าคุมรักษาไว้ในนี้ เพราะเปนพวกโจรผู้ร้าย เธอเห็นพวกข้าพเจ้าเฆี่ยนสองสามที ก็เอาของสิ่งนี้ให้แก่พวกข้าพเจ้า หากพวกข้าพเจ้าจะฉีกแบ่งกันก็เสียดายท่านมาก็ดีแล้ว โปรดช่วยแบ่งให้แก่พวกข้าพเจ้าพอสมควรเถิด นายผู้คุมใหญ่จึงพิจารณาดูเห็นผ้ากาสาวะภัตผืนหนึ่ง จึงเปิดห่อออกดูก็เห็นมีหนังสือเดินทาง แลมีตราทุก ๆ เมืองประทับไว้เปนสำคัญจึงพูดว่า นี่หากเรามาดูก่อนมิฉนั้นก็จะเกิดเหตุ ด้วยพระสงฆ์พวกนี้มิใช่โจรผู้ร้าย อย่าได้ไปทำวุ่นวายแก่เข้าของๆ ท่าน จงเก็บห่อไว้เสีย/*52อย่างเดิม พรุ่งนี้ท่านผู้ชำระ ๆ อีกจึงจะได้ความแจ่มแจ้ง พวกคนเหล่านั้นได้ฟังผู้คุมใหญ่ว่าดังนั้น ก็เชื่อฟังจึงเก็บผ้ากาสาวะภัตแลสิ่งของเหล่านั้นไว้เสียยังเดิม เวลาพลบค่ำพวกกองตระเวรก็เที่ยวตรวจตราจนสามยาม เห้งเจียเห็นคนเหล่านั้นหลับนอนหมดแล้วก็ตรึกตรองว่า อาจาริย์ของเราวันนี้เคราะห์ร้ายต้องจองจำธรมานทุกข์คืนหนึ่ง เพราะฉนั้นตัวเราจึงไม่พูดออกมาได้ เวลานี้ก็เข้ายามสามเปนเวลาที่อาจาริย์จะสิ้นเคราะห์แล้ว เราจำจะต้องไปตรวจดูให้รู้เหตุ เวลาเช้าจะได้แก้ไขให้อาจาริย์เราออกได้ คิดดังนั้นแล้วก็แปลงตัวเปนแมลงหวี่บินลอดมาตามรูกะเบื้อง แลไปก็เห็นแสงดาวเดือนสว่างไปทั้งท้องฟ้า จำทางได้ก็บินตรงไปยังบ้านเสรฐีเข่าญวนหลาย มาถึงบ้านหนึ่งอยู่ใกล้แก่บ้านเสรฐี บินลงจับ่ที่ประตูบ้านเห็นแสงไฟสว่าง อันที่จริงเปนบ้านที่เขาทำเต้าหู้ แลเห็นตาเฒ่ากำลังใส่ไฟ ยายเฒ่ากำลังคลุกถั่วจะทำเต้าหู้ ตาเฒ่าจึงร้องเรียกยายเฒ่าพูดว่า ท่านเสรฐีเข่าญ่วนหลายมีบุตร์มีทรัพย์แต่อายุน้อย เรากับเสรฐีเวลายังเยาว์อยู่ด้วยอันเคยไปเรียนหนังสือด้วยกัน เราแก่กว่าเขาห้าปี บิดาเราเรียกเข่าเม้งมีนาสิบเก้าไร่ ให้เขาเช่าเก็บเงินก็ไม่ค่อยจะได้ เข่าญ่วนหลายอายุได้ยี่สิบปี บิดาเธอก็ถึงแก่กรรม เธอรักษาความสุจริตก็เปนกุศลฉะตาขึ้นไปขอเมียซึ่งเปนบุตร์สาวของท่านเตียวอ้อง เรียกนามว่าชวนจำ เข่าญ่วนหลายตั้งแต่ไปอยู่บ้านภรรยา ไร่นาก็ทำได้ผลให้เขาเช่าก็เก็บได้ ตั้ง/*53แต่นั้นมาก็มั่งมีเงินทองมาก หลายสิบหมื่นตำลึง อายุเธอได้สี่สิบเสศก็กลับใจเข้าในทางกุศล ตั้งอัทธิฐานถวายเข้าแจสงฆ์หมื่นรูป เวลากลางคืนบังเอินมีโจรเข้าปล้น พวกโจรเตะตาย คิดดูก็น่าสงสาน ปีนี้อายุเธอพึ่งได้หกสิบสองปี ควรจะได้รับซึ่งความศุขก็หารู้ไม่ว่าการกุศลกลับให้โทษร้ายดังนี้น่าสังเวศนัก เห้งเจียเงี่ยหูฟังได้ยินทุกประการแล้ว เวลานั้นก็จวนจะรุ่ง เห้งเจียก็บินเข้าไปในบ้านเข่าญ่วนหลาย แลไปก็เห็นห้องกลางตั้งศพเข่าญ่วนหลายมีเครื่องประดับแลดอกได้สีต่างๆ ตั้งธูปเทียนบูชา ยายเฒ่าภรรยาก็ร้องไห้อยู่ข้างโลง บุตร์ชายทั้งสองก็มานั่งร้องไห้คร่ำครวน ลูกสะใภ้ก็ยกเข้ามาเส้น เห้งเจียจับอยู่หัวโลง ก็ทำกระแอมไอขึ้นทีหนึ่งลูกสะใภ้ทั้งสองคนก็ตกใจ วิ่งล้มไม่เปนสมประดี บุตร์ชายทั้งสองก็ตกใจกลัว ก้มหน้าฟุบลงกับพื้นไม่กล้ากระดุกกระดิก ร้องว่าบิดาทำไมหลอกข้าพเจ้าเล่า แต่ยายเฒ่าใจกล้าเอามือตบเข้าที่หัวโลงทีหนึ่ง ร้องถามว่าท่านเข่าญ่วนหลายจะกลับเปนมาแล้วหรือ เห้งเจียทำเปนพูดแทนว่าเรายังไม่เปนดอก บุตร์ชายก็ตัวสั่นไม่เปนสมประดี ยายเฒ่าสกดใจถามว่าท่านเข่าญ่วนหลายไม่กลับเปนทำไมจึงพูดได้เล่า เห้งเจียพูดว่าพระยามัจุราชให้ยมพบาลพาตัวเรามาบ้าน จะบอกให้รู้เหตุการว่านางชวนจำ ปากเราะร้ายทำฆ่าคนไม่มีโทษ ยายเฒ่าได้ฟังเรียกชื่อเดิมก็ตกใจกลัวคุกเข่าลงกับพื้นทำเคารบถามว่าท่านตาอายุข้าพเจ้าก็มากแล้ว ทำไมจึงมาเรียกชื่อเดิมเราเล่าแลว่าอะไรที่ไหนทำฆ่าคนไม่มีโทษ เห้งเจียพูด/*54ว่าทำไมจึงว่าพระถังซัมจั๋งถือคบไฟ โป๊ยก่ายร้องฆ่าคน ซัวเจ๋งปล้นเอาเข้าของเงินทองไป เห้งเจียเตะเสรฐีตาย เจ้าเอาที่ไหนมากล่าวดังนี้ เหตุที่กล่าวเท็จทำให้คนดีต้องรับโทษธรมาทุกข์ พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามเดินไปตามทาง พบโจรผู้ร้ายเอาเข้าของเงินทองของเราไป ศิษย์ของพระถังซัมจั๋งจึงแย่งเอาทรัพย์ของเราคืนมาได้ ปราถนาจะเอากลับมาคืนให้แก่เรา เพื่อจะตอบแทนคุณเรา ทำไมพวกเจ้าจึงคิดใส่ความทำเรื่องราวฟ้องร้องกล่าวโทษเธอยังโรงศาล ผู้ชำระก็หาได้ไต่ตรองให้ถี่ถ้วนไม่ จับเธอไปคุมขังกระทำเธอให้ได้รับความเดือดร้อน เพราะฉนั้นจึงได้ร้อนถึงเจ้าเจตะคุกแลพระภูมิ์เจ้าที่พากันนั่งไม่เปนศุข จึงร้อนถึงพระยามัจจุราช ๆ จึงให้ยมพระบาลคุมเรามาบอกพวกเจ้าให้รู้สึก รุ่งพรุ่งนี้จงไปปล่อยเธอทั้งสี่คนออก ถ้าไม่ทำดังนั้นเราจะอยู่รบกวนเจ้า เอาทั้งบ้านไม่ว่าผู้ใหญ่เด็กหมูหมาเป็ดไก่ให้วินาศทั้งสิ้นมิให้เหลือหลอ
เข่าเหลียงเข่าต๊งทั้งสองได้ฟังดังนั้น ก็เอาศีศะโขกลงกับพื้นร้องไห้อ้อนวอนว่า ขอบิดาได้กลับไปเถิดอย่าทำอันตรายแก่พวกข้าพเจ้าเลย รุ่งพรุ่งนี้ลูกจะไปยังศาลขอถอนฟ้อง แลท่านทั้งสี่นั้นจะทำความเคารพมิให้ได้ความเดือดร้อนต่อไป เห้งเจียจึงว่าถ้ากระนั้นจงเผากระดาษเงินกระดาษทองเราจะกลับไป พวกในบ้านไม่ว่าเด็กแลผู้ใหญ่พากันออกมาเผากระดาษ เห้งเจียก็บินกลับไปยังบ้านตุลาการ เห็นผู้พิพากษาตื่นแล้วเดินออกมาล้างหน้า เห้งเจีย/*55บินเข้าไปจับห้องในเห็นมีโคมไฟตามอยู่ แลไปที่ฝาเห็นมีฉากแขวนอยู่ เขียนเปนรูปขุนนางขี่ม้ามีคนตามหลังสองคน ๆ หนึ่งถือร่มกาง คนหนึ่งแบกเก้าอี้ ข้างน่าฉากตั้งที่บูชา เห้งเจียพิศดูก็หารู้ว่าเปนรูปผู้ใดไม่ บังเอินผู้พิพากษาเดินกลับเข้ามาเช็ดหน้า เห้งเจียกระแอมขึ้นคำหนึ่ง ผู้พิพากษาก็ตกใจหวั่นหวาด รีบเดินเข้าในห้องสวมเสื้อยาวแล้วก็เดินออกมาที่หน้าโต๊ะบูชาจุดธูปเทียน บ่นว่าท่านลุงเกียงกงเจียน ข้าพเจ้าผู้หลานเกียงคุมซัมเหตุกุศลเข้าสอบไล่ได้ที่กุยกะนีกเรียนที่สาม บัดนี้ได้เปนขุนนางตำแหน่งผู้พิพากษา ข้าพเจ้าก็กระทำความเคารพจุดธูปเทียนบูชาอยู่ทุกเวลา วันนี้ทำไมจึงมีเสียงดังขึ้น ขอท่านลุงอย่าได้เปนผีปิศาจเลยคนทั้งหลายจะตกใจกลัว เห้งเจียนึกหัวเราะอยู่ในใจก็รู้ได้ว่ารูปในฉากนั้นเปนรูปลุงของผู้พิพากษา จึงร้องเรียกว่าเกียงคุนซัม ตัวได้เปนขุนนางตำแหน่งผู้พิพากษาก็โดยได้พึ่งกุศลของปู่ย่าตายาย เปนขุนนางที่ตั้งอยู่ในยุติธรรม ทำไมวันวานนี้จึงไม่รู้ จับเอาท่านทั้งสี่นั้นลงโทษว่าเปนโจร ทำไมจึงมิได้ไตร่ตรองเค้ามูลเหตุเดิมมาอย่างไร เพราะเหตุเอาเธอไปขังไว้ จึงร้อนถึงเจ้าเจตะคุกแลพระภูมิ์เจ้าที่อยู่ไม่ศุข ร้อนถึงพระยามัจจุราช ๆ ให้ยมพระบาลคุมตัวเรามาบอกแก่หลานให้ทราบ จงไตร่ตรองข้อความให้ละเอียด จงรีบปล่อยเธอทั้งสี่นั้นออก ถ้ามิฉนั้นจะเอาตัวหลานไปยังนรกชำระ ผู้พิพากษาได้ฟังก็สะดุ้งจึงยกมือขึ้นเคารพพูดว่า ขอท่านลุงจงกลับไปเถิด หลานจะออกที่ชำระ/*56ปล่อยท่านทั้งสี่นั้นให้ออกพ้นจากขัง เห้งเจียว่าถ้ากระนั้นจงเผากระดาษเราจะบอกแก่พระยามัจจุราชให้รู้เหตุ ผู้พิพากษาก็เผากระดาษส่งไป เห้งเจียจึงบินออกจากบ้านผู้พิพากษา เวลานั้นแสงอาทิตย์ส่องสว่างก็บินเลยไปบ้านตี้เลงกุ้ย แลเห็นพวกกรมการทั้งหลายกำลังประชุมกันณะศาลากลาง เห้งเจียคิดว่าถ้าจะพูดขึ้นด้วยแปลงอย่างนี้จะเปนการไม่ดี คิดแล้วก็เหาะขึ้นบนอากาศแปลงเปนรูปใหญ่ เอาเท้าห้อยลงมากลางศาลา ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า พวกกรมการทั้งหลายจงคอยฟังเราคือพระอินทร์ให้เราลงมา ตัวเราคือเทพารักษ์ลาดตระเวร ว่าในเมืองนี้จำขังคนไม่มีโทษผิดกับลูกพระตะถาคตเฆี่ยนตี กระทำให้หวาดไหวไปทั้งสามภพ เทพบุตทั้งหลายพลอยร้อนไม่เปนศุข สั่งให้เรามาบอกแก่พวกท่านว่า รุ่งเช้าจงรีบปล่อยท่านทั้งสี่นั้นออก แม้ว่าชักช้าไปสั่งให้เราเอาเท้ากระทืบศาลให้แหลกทะลายไปทั้งสิ้น แลให้เหยียบกรมการเสียให้ตายทั้งเมืองไม่เลือกว่าใหญ่น้อย ทั้งไพร่บ้านพลเมืองไม่ให้เอาไว้ ทั้งป้อมแลกำแพงก็ให้เหยียบทำลายเสียให้สิ้น
ฝ่ายพวกกรมการทั้งหลาย เมื่อได้ฟังแลได้เห็นดังนั้น ต่างก็ตกใจกลัวทุก ๆ คน ก็พร้อมกันลงคุกเข่าพะนมมือคำนับแล้วพูดว่า ขอเชิญท่านกลับไปเถิด จงงดโทษข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย พวกข้าพเจ้าจะได้พร้อมกันไปหาผู้รักษาเมือง แลผู้พิพากษาให้รีบปล่อยมิให้ช้าได้ เห้งเจียเห็นพวกกรมการอ่อนน้อมดังนั้นแล้ว ก็แปลง/*57กลับเปนแมลงหวี่ตามเดิม บินกลับเข้าไปในห้องขังคอยฟังว่าพวกเจ้าเมืองกรมการจะทำประการใด
ฝ่ายผู้พิพากษาเวลารุ่งเช้าออกนั่งศาลจะใคร่ให้ป้ายสัญญาเปิดพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามออกจะได้พิจารณาให้ได้ความเท็จแลจริง ก็พอบุตร์ชายเสรฐีทั้งสองเข้ามาร้องถอนฟ้อง ผู้พิพากษาได้ฟังก็โกรธพูดว่า เมื่อวานนี้เจ้าเอาเรื่องราวมาฟ้องร้อง เราก็ให้คนตามจับพวกผู้ร้ายมาให้แล้ว แลทรัพย์ของกลางก็ได้แล้ว เหตุใดจึงจะมาถอนฟ้องดังนี้เล่า เข่าเหลียงเข่าต๊งบุตร์เสรฐีทั้งสองคนร้องไห้แล้วเล่าเนื้อความที่บิดาเปนปิศาจมาเล่าบอกให้ฟังทุกประการแล้ว จึงร้องขอว่าท่านได้โปรดด้วยเถิด ผู้พิพากษาได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่าบิดาของเขาพึ่งตายใหม่ ๆ จะเปนปิศาจมาบอกเล่าก็ควรอยู่ ลุงของเราตายไปหกเจ็ดปีแล้ว ทำไมเมื่อคืนนี้จึงมาบอกให้เราพิจารณาให้ละเอียด ดูก็เปนน่าพิศวงมากอยู่ หากจะพิเคราะห์ดูพวกสงฆ์เหล่านี้ ถ้าเปนโจรผู้ร้ายก็คงจะหลบหนีไป เหตุใดจะกลับมาดังนี้ หากจะจับผิดตัวไปเปนแน่ กำลังตรึกตรองอยู่ดังนั้นก็พอเห็นพวกกรมการแลขุนนางใหญ่น้อยทั้งหลายเดินตรงเข้ามาคำนับแล้วพูดว่า ข้าแต่ท่านผู้พิพากษาที่จับพวกพระสงฆ์ทั้งสี่ไว้นั้นเห็นจะไม่ดีเสียแล้ว เมื่อเวลาเช้านี้เง็กเซียงฮ่องเต้ใช้ให้เทพารักษ์ลงมาสั่งว่าให้ปล่อยพระสงฆ์ที่จำขังไว้นั้นโดยเร็ว พระสงฆ์เหล่านั้นมิใช่โจรผู้ร้าย คือเปน/*58พระสุจริตไปอาราธนาพระธรรม หากว่าทิ้งไว้ให้เนิ่นช้าจะทะลายบ้านเมืองแลเหยียบย่ำผู้คนชายหญิงให้ตายเสียทั้งเมือง ผู้พิพากษาได้ฟังดังนั้นก็ตกตลึงไปเปนนาน ครั้นได้สติจึงสั่งผู้คุมให้รีบไปถอดพระถังซัมจั๋งกับศิษย์มาโดยเร็ว พวกผู้คุมก็ไปถอดตามสั่ง โป๊ยก่ายเปนทุกข์บ่นว่าวันนี้จะชำระประการใดก็ยังไม่รู้ จะเฆี่ยนหรืออย่างไรอิกเปนแน่ เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า เราจะรับประกันให้ว่าแต่สักทีเดียวก็จะไม่ต้องถูกตี เราได้จัดแจงไว้เรียบร้อยดีแล้ว หากว่าขึ้นไปบนศาลอย่าทำคำนับ พวกเหล่านั้นคงต้องลงมาเชิญเราขึ้นไปนั่งที่อันสมควร เราจะแผลงฤทธิ์ให้พวกเหล่านั้นกลัวเราไปทั้งสิ้น พูดยังไม่ทันจะขาดคำ พวกขุนนางกรมการก็ลงมาคำนับเชิญทุก ๆ คน พูดว่าเมื่อเวลาวานนี้ท่านพระอริยะสงฆ์มามีของกลางมาด้วย ก็ยังหาได้พิจารณาไม่ พระถังซัมจั๋งพนมมีอเล่าความตามที่ได้มาพบพวกโจรให้กรมการฟังทุกประการ ขุนนางทั้งหลายพร้อมกันพนมมือพูดว่า พวกข้าพเจ้าทั้งหลายผิดแล้วย่อมมีโทษทุกคน เห้งเจียเดินเข้ามาใกล้พูดตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ม้ากับเข้าของ ๆ เราจงรีบส่งมาโดยเร็ว วันนี้เราจะชำระพวกเจ้าที่เอาโทษร้ายมาใส่เราคนดี ๆ ว่าเปนโจรผู้ร้าย พวกเจ้าจะมีโทษประการใด พวกขุนนางกรมการทั้งหลายเห็นเห้งเจียทำกิริยาดุร้ายดังนั้นก็พากันตกใจกลัวทุก ๆ คน จึงรีบเอาเข้าของแลม้ามาคืนให้ เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสามต่างคนก็กระทำกิริยาดุร้าย พวกขุนนางกรมการแก้ตัวว่าพวกเสรฐีมายื่นฟ้องกล่าวโทษจึงได้ทำ พระถังซัมจั๋ง/*59พูดห้ามสานุศิษย์ว่าถ้าดังนี้จะไม่แจ่มแจ้ง พวกเราพากันไปที่บ้านเสรฐีซักไซ้ไล่เลียงดูว่า ผู้ใดเห็นว่าพวกเราเปนโจรผู้ร้าย เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์ว่าดังนั้นถูกแล้ว ข้าพเจ้าจะทำให้เสรฐีฟื้นขึ้นแล้วจะได้ถามเธอดูว่าผู้ใดตีเธอตาย ซัวเจ๋งก็อุ้มพระอาจาริย์ขึ้นบ่าพากันไปบ้านเสรฐี ฝ่ายขุนนางกรมการก็พร้อมกันตามพระถังซัมจั๋งมายังบ้านเสรฐี
ฝ่ายลูกเสรฐีทั้งสองคนแลเห็นก็ลนลานพากันออกมารับยังประตูบ้าน คนในบ้านเสรฐีไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ไว้ทุกข์ทุก ๆ คน เห้งเจียตรงเข้าไปถามว่า ผู้ใดเปนต้นคิดเอาความร้ายใส่ให้พวกเราทั้งนี้ เห้งเจียห้ามคนในบ้านเสรฐีทั้งเด็กแลผู้ใหญ่ว่าเจ้าอย่าร้องไห้ จงคอยเราจะเข้าไปพาตัวท่านเสรฐีมาถามดูว่าผู้ใดฆ่าเธอให้ถึงแก่ความตาย จะได้ทำให้มันอายเล่น พวกขุนนางได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็เข้าใจว่าพูดเล่น เห้งเจียจึงพูดว่าเชิญท่านทั้งหลายนั่งพูดเล่นเปนเพื่อนอาจาริย์สักประเดี๋ยว โป๊ยก่ายซัวเจ๋งจงอยู่รักษาอาจาริย์ให้จงดี เราจะไปสักประเดี๋ยวจะกลับมา เห้งเจียสั่งเสร็จแล้วก็เดินออกนอกประตูบ้านเหาะขึ้นไปบนอากาศ คนทั้งหลายเห็นดังนั้นก็พากันจุดธูปเทียนนมัศการบูชา พากันเข้าใจว่าท่านพวกนี้เปนผู้วิเศษ
ฝ่ายเห้งเจียเหาะตรงลงไปยังเมืองนรก ครั้นถึงประตูเมืองก็ตรงเข้าไปยังตำหนักเซียมหลอเต้ยที่อยู่แห่งพระยาเงียมฬ่ออ๋อง ๆ แลเห็นตกใจลุกลงจากที่นั่งมาต้อนรับ ถามว่าท่านไต้เซียลงมาถึงนี่มีธุระอันใดหรือ เห้งเจียตอบว่าท่านเสรฐีเข่าญวนหลายที่อยู่เมืองทงท่ายฮู้ตำบล/*60บ้านตี้เลงกุ้ยนั้นตายลงมาเดี๋ยวนี้วิญญาณไปอยู่ที่ไหน ขอให้พามาหาข้าพเจ้าสักหน่อยเถิด พระยาเงียมฬ่ออ๋องตอบว่า ท่านเสรฐีเข่าญ่วนหลายนั้นเปนคนใจบุญไม่มีผู้ใดจับเธอมา เธอมาโดยลำพังถึงนี่พบกับกิมอี้ท่งจื้อนำไปหาพระโพธิสัตว์ตี้จองอ๋องแล้ว เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็ลาเงียมฬ่ออ๋องตรงไปยังตำหนักจุ๊ยหุนเกง ครั้นถึงตรงเข้าไปกระทำนมัศการพระโพธิสัตว์ตี้จองอ๋อง แล้วจึงเล่าเรื่องเสรฐีเข่าญ่วนหลายให้พระโพธิสัตว์ฟังทุกประการ พระโพธิสัตว์ได้ฟังก็มีความยินดีพูดว่า เสรฐีเข่าญ่วนหลายนี้อายุในมนุษย์โลกก็ถึงเวลาแล้ว เพราะฉนั้นเมื่อเวลาจะถึงแก่มรณะกรรมก็มิได้เจ็บป่วยล้มหมอนนอนเสื่อ อาตมะเห็นเธอเปนคนใจบุญใจกุศลจึงให้เธอเปนพนักงานบาญชีกุศล หากท่านใต้เซียจะมาเอาเธอกลับไปยังมนุษย์โลก อาตมะจะเพิ่มอายุให้อีกรอบหนึ่ง ให้เธอตามไต้เซียกลับไป พระโพธิสัตว์จึงให้กิมอี๊ท่งจื้อนำเสรฐีเข่าญ่วนหลายออกมาพบแก่เห้งเจีย เสรฐีเห็นเห้งเจียก็ร้องว่าท่านอาจาริย์ช่วยข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด เห้งเจียว่าท่านถูกโจรเตะตายลงมาที่แห่งนี้คือเมืองนรก บัดนี้พระโพธิสัตว์ปล่อยให้ท่านไปยังมนุษย์โลกเพิ่มอายุให้ท่านอีกรอบหนึ่งถึง ๑๒ ปี แล้วจึงกลับลงมา ฝ่ายเสรฐีเข่าญ่วนหลายได้ฟังดังนั้นก็ขอบคุณนมัศการลาพระโพธิสัตว์ เห้งเจียก็ลาพระโพธิสัตว์นำเอาวิญญาณจิตร์เสรฐีร่ายคาถาวิเศษเป่าแปรลมยัดใส่ในมือเสื้อแล้ว ก็เหาะกลับยังมนุษย์โลก ครั้นถึงก็ลดลงยังพื้นเดินเข้าบ้านเสรฐี เรียกโป๊ยก่ายให้แก้ปลอกมัดโลงแล้วเห้งเจียจึง/*61เอาวิญญาณปล่อยเข้าในรูปกายของเสรฐี บัดเดี๋ยวลมแลโลหิตก็เดินทั่วกาย รู้สึกผุดลุกขึ้นออกมาจากโลง เดินมาทำคำนับพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม แล้วพูดว่าท่านอาจาริย์ตัวข้าพเจ้าตายลงไปยังเมืองนรก ได้พึ่งสานุศิษย์ใหญ่ของท่านช่วยให้กลับเปนขึ้นดุจดังว่าเกิดใหม่ พระเดชพระคุณหาที่เปรียบมิได้ แลหันไปเห็นขุนนางเจ้าเมืองกรมการทั้งหลายนั่งอยู่พร้อมหน้า เสรฐีเข่าญ่วนหลายจึงกระทำคำนับทุก ๆ คนแล้ว จึงถามว่าท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายทำไมจึงมาพร้อมกันอยู่ที่บ้านข้าพเจ้าเล่า พวกเจ้าเมืองกรมการ จึงเล่าความให้เสรฐีฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ เสรฐีได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่า ท่านเล่าเอี๊ยได้ทราบที่ใส่โทษเอาท่านทั้งสี่นั้นผิดไป เมื่อคืนวันที่พวกโจรมาปล้นบ้านข้าพเจ้านั้น ประมาณสามสิบคนจุดคบไฟถืออาวุธโห่ร้องอึกทึกเข้ามาปล้นเอาเข้าของ ๆ ข้าพเจ้า ๆ จึงออกมาดูแลพูดจาตามธรรมเนียมก็หาทันจะรู้สึกไม่ว่าพวกโจรเตะข้าพเจ้าถึงแก่ความตาย ไม่เกี่ยวข้องอะไรแก่ท่านทั้งสี่นี้เลย พูดแล้วเสรฐีก็เรียกบุตร์ภรรยาออกมาพร้อมกัน แล้วบอกแก่ผู้พิพากษาว่า ขอท่านให้โปรดปรับโทษตามการเถิด เวลานั้นคนในบ้านเสรฐีทุกคนออกมาทำความเคารพขอลุขโทษตัวทุก ๆ คน
ฝ่ายผู้พิพากษาเห็นดังนั้น ก็ยกโทษให้ทุก ๆ คน เสรฐีจึงให้จัดเครื่องโต๊ะสามโต๊ะเลี้ยงเปนการขอบคุณ ต่างรับประทานอาหารแล้วก็พากันกลับไปบ้าน รุ่งขึ้นวันที่สองเสรฐีจัดให้จัดหาเครื่องแจถวาย/*62พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม แล้วนิมนต์ให้หยุดพักอยู่ก่อน พระถังซัมจั๋งไม่ยอมอยู่ เสรฐีจึงให้เป่าร้องวงษ์ญาติแลชาวบ้านให้จัดแจงธงเทียวแห่ส่งอิกเหมือนเช่นครั้งก่อน
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม ออกจากบ้านเข่าญ่วนหลายเสรฐี ก็ตั้งหน้าหมายตรงไปยังทิศปราจิณ เดินพลางพิศดูว่าเมืองพระพุทธเจ้ามีต้นไม้ดอกดวงพวงผลระดาดาดหอมระรื่นร่มไปตามแถวถนนทุกแห่งทุกตำบลบ้านล้วนถือศีลกินแจ ตั้งหน้าทำบุญกุศลทุก ๆ คน อาจาริย์กับศิษย์กลางวันก็เดินกลางคืนก็เข้าหยุดพักอาไศรย เดินมาได้สักเจ็ดวัน แลไปข้างหน้าก็เห็นมีปราสาทราชมณเฑียรสลับซับซ้อนเปนระดับดูสง่างาม พระถังซัมจั๋งอยู่บนหลังม้า เอาแซ่ชี้ถามเห้งเจียว่าที่ข้างน่านั้นเปนสฐานที่อันใด เห้งเจียตอบว่าที่สมมุติรูปพระพุทธเจ้า พระอาจาริย์ลงนมัศการวันนี้มาถึงเขตร์พระพุทธเจ้าจริงแล้ว ทำไมจึงไม่ลงนมัศการเล่า พระถังซัมจั๋งได้ฟังเห้งเจียพูดดังนั้นก็ลงจากหลังม้าเดินมาถึงประตูนอกที่มีประสาทราชมณเฑียรนั้น แลไปที่ประตูเห็นหนุ่มน้อยผู้หนึ่งยืนอยู่ร้องถามไปว่าท่านเปนผู้ที่มาจากเมืองไต้ถังเพื่อจะอาราธนาพระไตรย์ปิฎกธรรมหรือมิใช่ พระถังซัมจั๋งแลไปเห็นผู้นั้นรูปร่างคมสันนุ่งห่มเปนเพศผู้ประพฤติพรด ฝ่ายเห้งเจียแลเห็นก็จำได้ จึงบอกแก่พระอาจาริย์ว่า ท่านผู้นี้คือเปนเทพบุตร์กิมเต็งไต้เซียนรักษาเชิงเขาเล่งซัว ท่านมาคอยเพื่อจะรับพวกเรา พระถังซัมจั๋งได้ฟังดังนั้นก็รีบเดินเข้ามาใกล้กระทำคำนับทักถาม/*63ท่านกิมเต็งไต้เซียนหัวเราะแล้วคำนับตอบ พูดว่าท่านอาจาริย์พึ่งมาถึงปีนี้เอง พระโพธิสัตว์บอกให้มาคอยเปนหลายปี เมื่อสิบปีก่อนพระโพธิสัตว์รับคำสั่งของพระพุทธเจ้าไปยังประเทศจีน เพื่อจะหาคนมาอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ท่านบอกว่ากำหนดสองสามปีท่านจะมาถึงแห่งสำนักข้าพเจ้า ๆ ก็ตั้งใจคอยทุก ๆ ปีก็ไม่ได้ข่าวคราว มาจนบัดนี้จึงได้พบแก่ท่าน พระถังซัมจั๋งปราไสยว่าขอบใจท่านไต้เซียนต้องมาคอยมีความลำบากมาก พระเดชพระคุณหาที่เปรียบมิได้ ครั้นพูดจาทักถามกันแล้วก็พากันเข้าในสำนัก ฝ่ายเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พากันยกหาบจูงม้าเข้ามาข้างในสำนักแล้ว จึงพากันมาปราไสยคำนับทักถามไต้เซียนแล้วนั่งที่ตามสมควร
ฝ่ายกิมเต็งไต้เซียน ให้ศิษย์ยกน้ำร้อนน้ำชาแลเครื่องแจมาเลี้ยง สั่งให้ต้มน้ำหอมให้พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์อาบล้างชำระผลัดเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่มแล้วจึงจะได้ขึ้นไปนมัศการพระพุทธเจ้า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม ครั้นฉันแล้วก็พากันเข้าที่สรงน้ำชำระล้างเสร็จแล้วก็ผลัดเปลี่ยนนุ่งห่มเครื่องใหม่ เวลาจวนค่ำก็พากันพักหลับนอนคืนหนึ่ง พอเวลารุ่งแจ้งพระถังซัมจั๋งตื่นนอนแล้วล้างหน้าครองจีวรเรียบร้อยแล้ว จึงพาสานุศิษย์ทั้งสามออกมาสำนักนอกลากิมเต็งไต้เซียนจะไป กิมเต็งไต้เซียนพูดสรรเสริญพระถังซัมจั๋งว่า เวลาวานนี้ดูสมมมเปื้อนเปรอะ วันนี้ดูสอาดสำอางเรียบร้อยดี ภาคภูมสมควรเปนบุตร์พระตะถาคต พระถังซัมจั๋ง/*64คำนับลาจะออกเดิน กิมเต็งไต้เซียนว่าช้าก่อน ข้าพเจ้าจะนำทางพาท่านไปส่ง เห้งเจียว่าไม่ต้องท่านไต้เซียนไปส่ง หนทางนี้ข้าพเจ้าเข้าใจจำได้ ไต้เซียนพูดว่าเห้งเจียเข้าใจแต่เหาะเหินไปท่านอาจาริย์เหาะเหินไม่ได้จะต้องเดินตามพื้นไป เห้งเจียพูดว่าท่านไต้เซียนพูดเห็นจะจริง ด้วยข้าพเจ้าไปมาหลายครั้งก็จริง แต่เหาะเหินไปมามิได้เดินตามพื้นดิน หากมีทางเดินก็ดีแล้ว ขอเชิญท่านไต้เซียนได้อนุเคราะห์โปรดช่วยนำทางด้วย อาจาริย์ข้าพเจ้ามีจิตร์ศรัทธาจะใคร่รีบไปนมัศการพระพุทธเจ้า กิมเต๊งไต้เซียนหัวเราะแล้วก็มาจับมือพระถังซัมจั๋งนำเดินขึ้นช่องประตูธัมมา (อันที่จริงทางมิได้ออกจากสำนัก คือออกประตูหลังสำนักนั่นเอง เพื่อท่านกิมเต้งไต้เซียนจะชี้ให้รู้ซึ่งเขาเล่งซัวเท่านั้น) ไต้เซียนบอกว่าพระอาจาริย์จงพิเคราะห์ดู ที่สูงถึงฟ้ามีรัศมิสว่างไสวเปนชั้นๆ ซับซ้อนเปนระดับถึงพันชั้นนั้น คือยอดเขาเล่งซัว เปนที่สำนักของพระพุทธเจ้าเสด็จประทับอยู่ แลเปนที่ประชุมแห่งพระอะริยะเจ้าทั้งหลาย พระถังซัมจั๋งได้เห็นดังนั้นจิตร์คิดจะใคร่ลงนมัศการ เห้งเจียบอกว่ายังไม่ถึงที่ไหว้ แม้แลเห็นแล้วก็จริงแต่ยังไกลนัก แม้ไปถึงยอดเขาแล้วจะทำนมัศการสักเท่าใดก็ตามเถิด กิมเต็งไต้เซียนพูดแก่พระถังซัมจั๋งว่าท่านกับสานุศิษย์มาถึงที่ไชยภูมิอันนี้แลเห็นเขาเล่งซัวแล้ว ข้าพเจ้าจะขอลากลับ พระถังซัมจั๋งคำนับแล้วก็ตั้งหน้าพากันเดินขึ้นเขาไป เห้งเจียนำหน้าค่อยๆ เดินมาได้ประมาณสักร้อยเส้นเสศ ก็แลเห็น/*65ลำกระแสน้ำไหลเชี่ยวดุจน้ำที่เทออกจากกระบอก ลำน้ำกว้างประมาณร้อยเส้น เงียบสงัดไม่มีผู้คนวี่แวว พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงถามเห้งเจียว่า ทางนี้ท่านไต้เซียนกิมเต๊งชี้ผิดทางดอกกระมัง เห้งเจียว่าไม่ผิด อาจาริย์ไม่เห็นหรือข้างหน้ามีสะพานข้ามฟากไป พระถังซัมจั๋งพูดว่า น้ำเชี่ยวกรากดังนี้สพานอันเดียวจะข้ามอย่างไรได้ เห้งเจียว่าจะต้องข้ามไปทางสพานนี้จึงจะได้ ถ้าจะไปทางอื่นก็จะไม่สำเร็จทางมรรคผล พระถังซัมจั๋งพาสานุศิษย์เดินเข้าไปใกล้สพาน ที่ข้างสพานมีป้ายศิลาจารึกอักษรสามตัวว่า ลิ้งหุ้นโต้ แปลภาษาไทยว่าแซกเมฆข้าม พิจารณาดูสพานแต่ไกลดุจสายรุ้ง เข้าใกล้ดูดังไม้อันเดียวทั้งลื่นยากที่จะเดิน หากมิใช่ผู้ที่มีอะภินิหารบารมีสร้างมามากแล้วก็อย่าพึงนึกเลย พระถังซัมจั๋งพิเคราะห์ดูแล้ว ให้มีใจหวาดหวั่น จึงพูดว่าสพานนี้มิใช่ทางของมะนุษย์เดิน จำเราจะต้องพากันไปหาทางอื่นเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่าทางนี้จริงแท้ ๆ โป๊ยก่ายพูดว่าทางนี้จริงแล้วใครจะอาจข้ามไปได้ แม่น้ำก็กว้างน้ำก็เชี่ยวละลอกก็ซัดนูลซับซ้อน สพานอันเดียวแลทั้งเล็กแลลื่นด้วยทำอย่างไรจะสยายเท้าได้เล่า เห้งเจียว่าพี่น้องจงหยุดอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะข้ามไปก่อนแต่ผู้เดียว จะได้เห็นเปนตัวอย่าง เห้งเจียออกท่าเผ่นขึ้นบนสพานลอยหน้าลอยตาเดินข้ามไป บัดเดี๋ยวก็ถึงหัวสพานฟากข้างโน้นแล้วร้องตะโกนเรียกว่าข้ามมาเถิด พระถังซัมจั๋งสั่นศีศะ /*66โป๊ยก่ายว่ายากนักที่จะข้ามไปได้ เห้งเจียก็เดินข้ามกลับมา จับมือโป๊ยก่ายดึงมาว่า น้องตามพี่ข้ามไปเถิด โป๊ยก่ายงอมือนอนกลิ้งลงกับพื้นร้องว่าสพานลื่นนักข้ามไปไม่ได้ พี่จงผ่อนผันให้ข้าพเจ้าเหาะไปเถิด เห้งเจียจับมือโป๊ยก่ายพูดว่า ทางสพานนี้ไปแห่งใดจึงเจ้าจะเหาะข้ามไป เพราะจำเปนจะต้องข้ามไปทางสพานนี้จึงจะสำเร็จซึ่งมรรคผล โป๊ยก่ายพูดว่า มรรคผลจะไม่สำเร็จได้แล้วเพราะข้าพเจ้าข้ามไม่ได้จริง ๆ เห้งเจียโป๊ยก่ายกำลังฉุดลากกันอยู่ที่ข้างสพาน เหลือบแลไปในกระแสน้ำก็เห็นมีชายผู้หนึ่งมือถือถ่อค้ำเรือเข้ามาร้องว่าลงเรือจ้าง พระถังซัมจั๋งดีใจพูดว่าสานุศิษย์อย่าวุ่นวายมีเรือจ้างมารับแล้ว คนทั้งสามแลไปก็เห็นเรือเข้ามาใกล้ฝั่ง เห้งเจียเหลือบแลเล็งด้วยทิพจักษุก็เห็นได้ว่า ผู้เจ้าของเรือนั้นคือท่านเตี๊ยบจิ๊นโจ๊ซือเปนพระโพธิสัตว์ใหญ่ เห้งเจียรู้แน่ดังนั้นแล้ว ก็กวักมือร้องเรียกว่าค้ำเรือเข้ามาเถิด เรือก็เข้ามาถึงฝั่ง พระถังซัมจั๋งแลลงไปในเรือก็ตกใจ จึงพูดว่าเรือของท่านทำไมจึงไม่มีท้องเรือ เรืออย่างนี้จะบันทุกคนโดยสารข้ามไปอย่างไรได้เล่า พระโพธิสัตว์เจ้าของเรือตอบว่า เรือของข้าพเจ้ามีชื่อตั้งแต่เริ่มมีฟ้ามีดินจนบัดนี้ อาไศรยข้ามส่งมาดังนี้ถึงมีคลื่นมีลมเรือก็ไม่โคลง ไม่มีก่อนมีหลังสม่ำเสมอไม่เสพย์ย้อมด้วยอายัตนภายนอก อาจรวมหมื่นกัลป์แสนกัลป์โดยสดวกศุขสำราญ เรือไม่มีท้องอาจข้ามมหาสมุดส่งคนข้ามน้ำมาแต่โบราณจนประจุบัณบัดนี้ เห้งเจียได้ฟังก็/*67นมัศการพูดว่า ขอบพระบารมีคุณท่านหาที่เปรียบมิได้ ซึ่งได้มารับส่งอาจาริย์ข้าพเจ้า แล้วผินหน้ามาบอกแก่อาจาริย์ว่านิมนต์เถิด เรือไม่มีท้องก็จริงแต่ไม่เปนไร หากจะมีคลื่นลมสักเท่าใด ๆ ก็ไม่ล่มจมลงไปได้ดอก พระถังซัมจั๋งยังสงไสยไม่ใคร่จะวางใจ เห้งเจียเข้ามาใกล้แล้วผลักอาจาริย์ลงไป พระถังซัมจั๋งยั้งตัวไม่ได้ก็พลัดตกลงไปในน้ำ ท่านเจ้าของเรือจับฉุดขึ้นไว้ไม่ทันจะเปียกน้ำ พระถังซัมจั๋งนึกเคืองเห้งเจีย เห้งเจียพาโป๊ยก่ายซัวเจ๋งยกหาบจูงม้าลงในเรือยืนบนกะทง ท่านโพธิสัตว์เจ้าของเรือก็ค่อยค้ำเรือออกจากฝั่ง ถึงกลางกระแสน้ำก็แลเห็นซากอาศพลอยตามกระแสน้ำลงมา พระถังซัมจั๋งแลเห็นดังนั้นก็ตกใจครั่นคร้าม เห้งเจียแลเห็นดังนั้นก็หัวเราะร้องบอกว่าอาจาริย์อย่ากลัว อันซากอาศพนั้นเดิมคือท่านเองไม่ใช่หรือ โป๊ยก่ายร้องว่าคือท่าน ๆ ซัวเจ๋งตบมือร้องว่าคือท่าน ๆ เจ้าของเรือพูดขึ้นว่านั่นแลคือท่านสมควรจะรื่นเริงยินดีแล้ว เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็พร้อมกันโห่ร้องสรรเสริญขึ้น เรือก็ค่อยแล่นมาถึงตลิ่ง พระถังซัมจั๋งขึ้นบนฝั่งแล้ว ตั้งแต่นี้ก็ปราศจากรูปขันธ์แลตัณหาทั้งสิ้น ลุถึงมรรคผลจิตใจไสสอาด เรียกว่ามหาปัญญาได้ข้ามสมุททุกข์เปนที่สุดธรรม อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันขึ้นบก แลดูนาวาลำนั้นก็ไม่เห็นมิได้รู้ว่าไปทางไหน เห้งเจียจึงไขความจริงว่า ท่านเจ้าของเรือนั้นคือพระโพธิสัตว์เจ้าท่านมารับพวกเรา พระถังซัมจั๋งจึงได้สติมีความขอบคุณสานุศิษย์ทั้งสาม เห้งเจียคำนับอาจาริย์แล้วพูดว่า ต่างก็ไม่ต้องยกบุญยอ/*68คุณอะไรกัน เพราะพวกข้าพเจ้าทั้งสามพึ่งพระบารมีได้ชักนำกันเข้ามาในทางสัมมาทิฐิ รักษาศีลภาวนาเจริญกรรมะฐานวิปัศนาถึงแก่มรรคผล อาจาริย์พึ่งข้าพเจ้าปกครองรักษาป้องกันอันตรายต่าง ๆ จึงได้สำเร็จประโยชน์ละกิเลศถึงความบริสุทธิ์ได้ นิมนต์พระอาจาริย์พิจารณา ๆ ดูข้างหน้านั้น มีต้นผลไม้ชูดอกออกช่อหอมงามต่าง ๆ ทั้งฝูงนกวิหกหงษ์ชาติต่าง ๆ เปนที่ไชยภูมิอันงาม จะเปรียบกับที่ภูตผีปิศาจมันเปลี่ยนแปลงทุก ๆ แห่งมาจะเปนอย่างไรกัน พระถังซัมจั๋งพิศดูแล้วก็ออกปากสรรเสริญว่าไม่รู้สิ้น ในกายตัวก็เบาจึงรีบก้าวเดินขึ้นเขาเล่งซัว แลขึ้นไปก็เห็นพระอารามลุ่ยอิมยี่สูงตระหง่านละลิ่ว ประดับประดาล้วนแล้วไปด้วยแล้วอันวิเศษสีต่าง ๆ ฉายรัศมีออกโชดช่วงชัดชะวาลดูดุจวิมานเมืองสวรรค์ เปนที่สอาดไม่มีธุลีละอองมาปะปนให้เปื้อนหมอง อาจาริย์กับศิษย์เวลานั้นต่างมีความสำราญรื่นเริงปิติโสมนัศ เดินพลางพิจารณาพลางก็ขึ้นถึงยอดเขาเล่งซัว แลไปที่ต้นไม้ใหญ่ทุก ๆ แห่ง มีอุบาสกอุบาสิกาผู้รักษาศีลกินแจนั่งกระทำความเพียรบำเพ็ญภาวนาทุกๆ คนไม่เกียจคร้าน พระถังซัมจั๋งก็ลดกายลงกระทำคำนับทุก ๆ คน หมู่พระสงฆ์กับพระภิกขุนีสามเณรอุบาสกอุบาสิกาทั้งหลายพากันพนมมือพูดว่า ท่านอาจาริย์อย่าเพ่อทำคำนับข้าพเจ้าก่อน นิมนต์ไปหาพระมุนีเจ้ากระทำเคารพแล้วจึงค่อยมาวิสาสะสนทนากับด้วยพวกข้าพเจ้าเถิด เห้งเจียหัวเราะแล้วพูดว่า รีบเดิน ๆ เข้าไปเคารพพระผู้เปนเจ้าเถิด พระ/*69ถังซัมจั๋งดีใจรีบเดินตามเห้งเจีย ๆ ตรงมาถึงประตูวัดชั้นที่หนึ่ง ที่ประตูนี้มีท้าวกิมกังมหาราชเฝ้าประตูสององค์ออกมาต้อนรับ ถามว่าท่านอาจาริย์มาถึงแล้วหรือ พระถังซัมจั๋งตอบว่าอาตมภาพตั๊นเหี้ยนจึงมาถึงแล้ว ตอบแล้วจะใคร่เลยเข้าไปในประตู ท้าวกิมกังมหาราชทั้งสององค์พูดว่าท่านรอพักสักประเดี๋ยวก่อน จะกราบทูลพระเปนเจ้าให้ทรงทราบก่อนแล้วจึงเข้าไปเฝ้า ท้าวกิมกังจึงเข้าไปบอกประตูชั้นที่สองทราบแล้ว ประตูชั้นที่สองมีกิมกังเฝ้าสี่องค์ จึงให้สององค์เข้าไปบอกชั้นสามทราบก่อนแล้ว ประตูชั้นที่สามมีมหาเถรองค์หนึ่งทราบเหตุแล้ว ก็รีบเข้าไปยังหอใหญ่ลดกายลงทำเคารพแล้วก็กราบทูลว่า ข้าแต่พระผู้เปนเจ้าได้ทราบ บัดนี้พระสงฆ์เมืองใต้ถังซึ่งจะมาอาราธนาพระธรรมนั้นมาถึงแล้ว สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงฟังก็มีพระไทยยินดี จึงตรัสสั่งสาวกทั้งหลายให้ประชุมพร้อมกัน
ฝ่ายหมู่สาวกทั้งหลายครั้นได้ทราบว่า พระองค์ตรัสสังดังนั้นแล้ว ทุก ๆ หมู่ก็มาแวดล้อมพระพุทธองค์อยู่ทุกท่าน คือห้าร้อยพระอะระหันต์ สามพันเจ้าเอี๋ยดที้ เทพยะดาดาวสิบแปดองค์ เจ้าแคล้นรักษาธรรมสิบแปดองค์ เรียงสองข้างเปนลำดับพร้อมแล้ว พระพุทธองค์จึงโปรดให้พระถังซัมจั๋งเข้าไปเฝ้า
ฝ่ายพระถังซัมจั๋ง ก็สำรวมกิริยาค่อยย่างก้าวโดยเรียบร้อยเดินเข้าไป เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งจูงม้าหาบของตามหลังพระถังซัมจั๋งเข้าไปยังที่หอใหญ่ ครั้นถึงพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ก็ลดกายลงกระทำนมัศการประทักษิณสามรอบมาตรงพระภักตร์ พระถังซัมจั๋งก็คุกเข่าลงนำหนังสือเดินทางทูลศีศะถวายสมเด็จพระพุทธเจ้า พระองค์ทรงรับมาทอดพระเนตร์แล้ว ก็ส่งคืนให้พระถังซัมจั๋ง ๆ รับแล้วก็กระทำเคารพกราบลงกับพื้นแล้วทูลว่า ข้าแต่พระผู้เปนเจ้าได้ทรงทราบ ข้าพเจ้าคือตั๊นเหี้ยนจึงรับสั่งของสมเด็จพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เมืองใต้ถัง มาโดยทางไกลถึงพระอารามอันวิเศษณกาลบัดนี้ เพื่อขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรมคำภีร์อันพิเศษ เพราะพระองค์มีพระไทยศรัทธาเพื่อจะทรงกระทำมหากุศล แผ่กุศลให้แก่สัตว์ทั้งหลายเปนการใหญ่ ขอพระมหากรุณาธิคุณเจ้าโปรดเปิดเผยพระคุณธรรมอันยิ่ง ประทานพระคำภีร์ให้แก่ข้าพระพุทธเจ้ากลับไปเมือง เมื่อสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งกราบทูลดังนั้นแล้ว จึงมีพระพุทธฎีกาตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่า ดูกรท่านพระถังซัมจั๋ง ประเทศจีนมีอาณาเขตร์กว้างใหญ่สัตวมนุษย์ก็มากหลาย แต่มากไปด้วยปาปะบุคคลที่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตร์แลบริโภคกามคุณ กลับกลอกพลิกแพลงไม่เที่ยงตรง เต็มไปด้วยความประมาทไม่เชื่อฟังคำสอนในพระพุทธสาสนา ไม่เอื้อเฟื้อต่อกุศลผลทาน ปราศจากความเคารพนับถือผู้มีคุณเกรงกลัวอาญาข้อบังคับ ปราศจากความกะตัญญูต่อญาติมิตร์บิดามารดา มากไปด้วยความประมาททำให้จิตร์ใจเศร้าหมองขุ่นมัว เอาผิดเปนชอบ กอบไปด้วยอะกุศลโทษเหลือที่จะพรรณาได้ เพราะฉนั้นจะมีแต่ทางที่จะไปสู่อะบายภูมิ์เสียโดยมาก ทนทุกข์เวทนาแสนสาหัศ แม้ว่า/*71จะพ้นนรกมาได้ ก็จะมาปะสนธิในหมู่สัตว์เดรฉาน แลเปรตวิไสยอะสุรกายใช้เวรเกณฑ์กรรม เวียนว่ายตายเกิดอยู่อะบายภูมิ์หามีที่สุดไม่ ซึ่งเปนอยู่ดังนั้นก็เพราะอะกุศลกรรมให้โทษ แม้ว่าในประเทศจีนมีสาสนาก๋งจื๊อ ชักนำสั่งสอนแลมีกฎหมายลงโทษผู้กระทำผิดตามอาญาของพระมหากระษัตริย์ก็จริงอยู่ แต่ยังหาแจ่มแจ้งไม่ ยังเปนที่มืดมัวอยู่ เหตุใดเล่าพระตถาคดมีพระคำภีร์ธรรมอาจนำความเศร้าหมองแลปลดเปลื้องซึ่งทุกข์ไภยทั้งหลายได้ ด้วยพระไตรยปิฎกทั้งสาม คือ พระสูตร์แลพระปะระมัถพระวินัย พระไตรยปิฎกธรรมสามสิบห้าผูก คิดออกเปนเล่มห้าพันร้อยสี่สิบสี่เล่ม แสดงข้อปฏิบัติทางสัมมาปฏิบัติทั้งสิ้น ในมนุษย์โลกย์นี้มีพร้อมบริบูรณ์สรรพการ แต่ไม่ออกจากพระไตรยปิฎกธรรมของพระตถาคต บัดนี้พระถังซัมจั๋งมาจากเมืองไกลจะให้ไปพร้อมทั้งสามคำภีร์ แต่ประเทศจีนนั้นมนุษย์ทั้งหลายมากไปด้วยโมหะความโง่เขลาดื้อดึง ก็จะทำลายคำสอนอันเปนทางสัมมาทิฐิ ไม่สามารถจะรู้ธรรมอันพิเศษได้ ธรรมของพระตถาคตก็จะเสื่อมสูญไป ตรัสดังนั้นแล้วจึงทรงเรียกพระมหากัศสปกับพระอานนต์ทั้งสอง สั่งให้นำพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามไปเลี้ยงดูด้วยเครื่องแจทิพย์ แล้วก็พาไปยังหอไตรยเปิดประตูตู้ค้นเอาพระไตรยปิฎกออกมาตรวจดูให้แก่พระถังซัมจั๋ง ไปยังประเทศจีนสั่งสอนคนทั้งหลายให้แพร่หลายเปนคุณประโยชน์อันใหญ่ยิ่ง
ฝ่ายพระเถระเจ้าทั้งสอง ได้ฟังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสดังนั้น /*72ก็นำพระถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไปยังหอมะณีรัตนะ พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็พากันชมห้องหออันประดับประดาไปด้วยแก้วเก้าเนาวะรัตน์อันมีรัศมีสีสรรพต่าง ๆ อันจะหาในมนุษย์โลกย์มิได้
ฝ่ายหมู่เทพยดาเทพารักษ์พนักงาน ก็จัดแจงเครื่องแจพร้อมทั้งคาวหวานล้วนแล้วไปด้วยทิพย์โอชาทั้งสิ้น อันจะหาเปรียบในมนุษย์โลกย์นี้มิได้ ครั้นจัดเสร็จแล้วจึงเชิญพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์เข้านั่งพร้อมกันตามลำดับ
ฝ่ายอาจาริย์กับศิษย์เข้าทื่พร้อมกันแล้ว ก็นมัศการพระบารมีคุณของสมเด็จพระพุทธองค์แล้ว ก็กระทำภัตตากิจกินอาหารตามสบาย มีความเบิกบาลกระมลจิตร์ทั้งศิษย์แลอาจาริย์ ฉันเครื่องทิพย์ยาหารอิ่มหนำสำเร็จสิ้นเวลาแล้ว พระมหากัศสปเถระเจ้ากับพระอานนท์จึงนำพาเข้าไปยังหอพระไตรยปิฎกธรรม เห็นเปนรัศมีสีแสงโชตช่วงสว่างตาหาที่เปรียบมิได้ พิจารณาดูตู้ที่ใส่พระไตรยปิฎกธรรมก็ประดับประดาไปด้วยเพ็ชร์นิลจินดาต่าง ๆ สี ตามตู้มีมาตราจารึกชื่อพระคำภีร์เรียงรายเปนระเบียบเรียบร้อย คือคำภีร์เนียดพินเกงหนึ่งตู้เจ็ดร้อยสี่สิบแปดเล่ม คำภีร์โต๊สัตเกงหนึ่งตู้พันยี่สิบเอ็ดเล่ม คำภีร์ชื่อคงจั๋นเกงหนึ่งตู้สี่ร้อยเล่ม คำภีร์ซิวเล่งเงี้ยมเกงหนึ่งตู้ร้อยสิบเล่ม คำภีร์อิมอิเกงหนึ่งตู้ห้าสิบเล่ม คำภีร์ค้วยเตี๊ยเกงหนึ่งตู้ร้อยสี่สิบเล่ม คำภีร์โป๊จั๋นเกงหนึ่งตู้สี่สิบห้าเล่ม คำภีร์ฮัวเงี้ยมเกงหนึ่งตู้ห้าร้อยเล่ม คำภีร์เล่ยจีนยู้เกงหนึ่งตู้เก้าสิบเล่ม /*73คำภีร์ต้ายปัญญะเกงหนึ่งตู้เก้าพันหนึ่งร้อยหกสิบเล่ม คำภีร์ต้ายก้วงเม่งเกงหนึ่งตู้สามร้อยเล่ม คำภีร์บ้วยเจงอิ๊วเกงหนึ่งตู้หนึ่งพันหนึ่งร้อยสิบเล่ม คำภีร์ญุยมอเกงหนึ่งตู้ร้อยเจ็ดสิบเล่ม คำภีร์ซำหลุนเปี๊ยดเกงหนึ่งตู้สองร้อยเจ็ดสิบเล่ม คำภีร์กิมกังเกงหนึ่งตู้ร้อยเล่ม คำภีร์เจี๊ยฮวยหลุนเกงหนึ่งตู้ร้อยยี่สิบเล่ม คำภีร์ฮุดปุ๊นเห้งเกงหนึ่งตู้แปดร้อยเล่ม คำภีร์เง้าเล้งเกงหนึ่งตู้สามสิบสองเล่ม คำภีร์โผ้ซาดก๊ายเกงหนึ่งตู้ร้อยสิบหกเล่ม คำภีร์ด้วยจิบเกงหนึ่งตู้ร้อยสามสิบเล่ม คำภีร์มอเกี๊ยดเกงหนึ่งตู้สามร้อยห้าสิบเล่ม คำภีร์ฮวบฮัวเกงหนึ่งตู้ร้อยเล่ม คำภีร์ยู้แก่เกงหนึ่งตู้ร้อยเล่ม คำภีร์โป๊เสี้ยงเกงหนึ่งตู้ร้อยยี่สิบเล่ม คำภีร์ไซเทียนหลุนหนึ่งตู้ร้อยเจ็ดสิบเล่ม คัมภีร์เจงกี้เกงหนึ่งตู้ร้อยห้าสิบหกเล่ม คำภีร์ฮุดก๊กจั๊บเกงหนึ่งตู้พ้นเก้าร้อยห้าสิบเล่ม คำภีร์คี้สินหลุนเกงหนึ่งตู้พันเล่ม คำภีร์ใต้ตี้โต๊วเกงหนึ่งตู้พันแปดสิบเล่ม คำภีร์ฮุยเกงหนึ่งตู้พันสองร้อยแปดสิบเล่ม คำภีร์ปุ้นก๊อกเกงหนึ่งตู้แปดร้อยห้าสิบเล่ม คำภีร์เจี๊ยลุดปุ๊นเกงหนึ่งตู้สองร้อยเล่ม คำภีร์ต้ายจงเชียเกงหนึ่งตู้สองร้อยยี่สิบเล่ม คำภีร์อุยเซ๊กหลุนเกงหนึ่งตู้ร้อยเล่ม คำภีร์กูเฉียหลุนเกงหนึ่งตู้สองร้อยเล่ม
ฝ่ายพระมหาเถรกับพระอานนท์นำพระถังซัมจั๋งตรวจดูยอดคำภีร์ทุกคำภีร์แล้ว จึงถามพระถังซัมจั๋งว่า ท่านสามารถจะนำพระคำภีร์/*74ไปได้หรือ พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ก็รับว่าจะนำไปได้ พระอานนท์จึงมอบคำภีร์พระธรรมให้แก่พระถังซัมจั๋ง ๆ ก็ให้เห้งเจียมารับพระคำภีร์ผูกห่อมัดดีแล้วก็บันทุกบนหลังม้า ที่ยังเหลือมัดเข้าเปนสองหาบให้ซัวเจ๋งโป๊ยก่ายหาบไป แล้วก็พร้อมกันมาที่พระพุทธเจ้า นมัศการลาพระอริยะสาวกทั้งหลาย กับหมู่เทพบุตรแลเทพารักษ์ทั้งปวง แล้วก็ออกจากประตูพระอารามลงจากเขาลุ่ยอิมยี่ ตั้งหน้าหมายทิศบูระพาเดินออกไป ในที่พระอารามใหญ่นั้น ยังมีพระพุทธเจ้าเยียนเตงพระองค์หนึ่ง ได้ทราบว่าให้พระไตรยปิฎกไปก็มีความยินดี แต่อันที่จริงพระกัศสปกับพระอานนท์ ให้คำภีร์กระดาษเปล่าไม่มีตัวอักษรไป พระเยียนเตงจึงตรัสว่า ประเทศจีนนั้นพระภิกษุสงฆ์ยังมืดมัวนัก จะไม่เข้าใจคำภีร์ที่ไม่มีอักษรดังนี้ จะมิเสียทีที่พระถังซัมจั๋งตั้งใจมาอาราธนาพระธรรมไปหรือ พระเยียนเตงตรัสดังนั้นแล้ว จึงสั่งแก่พระมหาเถระแปะฮุงซึงเจียว่า ท่านจงรีบตามพระถังซัมจั๋งไปแผลงอิทธิฤทธิ์รวบเอาคำภีร์ไม่มีอักษรคืนกลับมา เธอจะได้กลับมาอาราธนาพระคำภีร์ที่มีอักษรนั้นไป พระมหาเถรแปะฮุงซึงเจียออกจากพระอารามแล้ว ก็กระทำปาฏิหารบันดารเปนลมพยุห์พัดตามไป
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามกำลังเดินไป ได้ยินสายลมพัดดังอู้ๆ มาข้างหลัง ก็นึกเสียว่าเปนด้วยอำนาจของพระพุทธเจ้าจึงมิได้คิดที่จะระวังอันใด พอได้ยินเสียงอู้ใหญ่แลไปที่กลางอากาศเห็นยื่นมือลงมารวบเอาพระคำภีร์บนหลังม้าไปทั้งสิ้น พระถังซัมจั๋ง/*75เห็นดังนั้นก็ทุบอกตกใจร้องเรียกเห้งเจียให้ไล่ตามไป ฝ่ายแปะฮุงซึงเจีย แลเห็นเห้งเจียเหาะไล่ตามมาจวนจะถึง ก็มีความวิตกเกรงว่าเห้งเจียมีตะบองเหล็ก ด้วยเธอไม่ทันจะรู้ความตามเหตุผล ไล่มาทันเข้าก็จะตีเอา คิดดังนั้นแล้วจึงฉีกห่อคำภีร์ทิ้งสาดโปรยลงมายังพื้นดิน เห้งเจียเห็นห่อคำภีร์แตกขาดกระจุยกระจายไปทั้งสิ้นก็ลดลงไปยังพื้นเก็บคำภีร์อยู่มิได้แลตามไป ฝ่ายพระแปะฮุงซึงเจียก็กลับมาทูลพระเยียนเตงตามที่ไปกระทำมาแล้วทุกประการ
ฝ่ายโป๊ยก่ายตามมาแลเห็นพระคำภีร์เรี่ยราดตกลงมาก็เข้าช่วยเห้งเจียเก็บรวบรวมใส่บ่าแบกกลับไปหาพระถังซัมจั๋ง ๆ เห็นดังนั้นก็มีความโทมนัศถอนใจใหญ่ว่า ในประเทศที่พระพุทธเจ้าแล้วยังมีมารยักษ์มาประจนผลาญดังนี้อิกเล่า ซัวเจ๋งเอาห่อมาแก้ดูเล่มหนึ่งไม่เห็นมีตัวอักษรก็คิดปลาดใจ จึงเอาไปยื่นให้อาจาริย์ดู แล้วพูดว่าอาจาริย์จงดูหรือ นี่ทำไมจึงไม่มีตัวอักษรดังนี้เล่า เห้งเจียเปิดขึ้นดูอิกเล่มหนึ่งก็ไม่มีตัวอักษรเหมือนกัน โป๊ยก่ายก็หยิบมาเปิดดูอิกหนึ่งเล่มก็ไม่มีตัวอักษรอิกเหมือนอัน พระถังซัมจั๋งให้เปิดดูทุก ๆ เล่มก็ไม่มีอักษรเหมือนกันทุก ๆ เล่ม พระถังซัมจั๋งถอนใจใหญ่แล้วพูดว่าเมืองใต้ถังบุญวาศนาไม่มีเสียแล้ว ไม่มีตัวอักษรดังนี้จะเอาไปทำอะไรได้ เมื่อเปนดังนี้แล้วจะกลับไปหาพระเจ้าแผ่นดินอย่างไรได้ เห้งเจียนึกขึ้นมาได้ว่า ข้าพเจ้าเข้าใจแล้วคือพระอานนท์กับพระกัศสปถามถึงของกำนัน เพราะเราว่าไม่มีอะไรจึงให้คำภีร์ที่ไม่/*76มีอักษรมาดังนี้ จำเราจะต้องพากันกลับไปกราบทูลพระพุทธเจ้าว่าเธอทั้งสองทวงของกำนัน ไม่มีจะให้จึงได้แกล้งให้คำภีร์ที่ไม่มีอักษรให้เสียการดังนี้ โป๊ยก่ายว่าพี่คิดดังนั้นดีแล้ว อาจาริย์กับศิษย์เห็นพร้อมกันแล้ว ก็พากันรีบกลับมาครั้นถึงก็เข้าในประตูแลเห็นหมู่สาวกแลเทพยดาทั้งปวง ก็กระทำความเคารพแล้วหัวเราะถามว่า ท่านอาจาริย์กลับมาเปลี่ยนพระคำภีร์หรือ พระถังซัมจั๋งว่าจะกลับมาขอเปลี่ยนพระคำภีร์ หมู่ท้าวเจ้ากิมกังก็มิได้ห้ามปรามปล่อยให้เธอเดินเข้าประตูไป ตรงเข้าไปถึงพระพุทธเจ้าแล้วก็ถวายนมัศการกราบไหว้ ทูลว่าพวกข้าพระพุทธิเจ้าทนความยากแสนสาหัศมาจากเมืองไกล พบปะแต่มารร้ายราวีทุกแห่งหนตำบลมากว่าจะถึงพระพุทธองค์ พระกัศสปกับพระอานนท์แกล้งให้เสียการทั้งนี้ ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรด เธอให้คำภีร์ข้าพระพุทธเจ้าไปไม่มีตัวอักษรเช่นนี้ จะเอาไปทำอะไรได้ ขอพระองค์ได้โปรดเถิด สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งกราบทูลดังนั้นทรงแย้มพระโอฐตรัสว่า ถังซัมจั๋งอย่ามีความโทมนัศเสียใจเลย ท่านทั้งสองทวงของกำนันตถาคตก็ได้ทราบตลอดแล้ว อันที่จริงพระคำภีร์ธรรมไม่ให้ใครง่าย ๆ แลจะให้กันเปล่านั้นก็ไม่ได้ ดังไสมยหนึ่งพระภิกษุสงฆ์เอาคำภีร์ลงไปจากเขา ไปยังที่บ้านเสรฐีเตี้ยแกในเมืองราชคฤห์ สวดพระพุทธมนต์จบหนึ่งก็ได้คุ้มรักษาในบ้านเสรฐี ตายไปก็ได้ไปสวรรค์สุคะติ พระภิกษุสงฆ์ก็ได้รับบิณฑบาตเจ้าภาพ/*77ให้เข้าสารสามถังกับเงินทองบ้างเล็กน้อย ตถาคตยังเห็นว่าเปนการดูถูกพระธรรมผิดไปจะพาให้บุตร์นัดาทดถอยน้อยทรัพย์ ถังซัมจั๋งมามือเปล่าแต่จะใคร่ได้พระคำภีร์ เพราะฉนั้นจึงได้พระคำภีร์เปล่าไม่มีอักษรดังนั้น อันคำภีร์ไม่มีอักษรนั้นเปนคำภีร์อันวิเศษแท้ เพราะเมืองใต้ถังผู้ปะฏิบัติยังหาลุถึงมรรคแลผลไม่ จึงได้เอาคำภีร์เปล่านั้นให้ไป สมเด็จพระผู้มีพระภาคย์ตรัสดังนั้นแล้ว จึงตรัสแก่พระมหากัศสปแลพระอานนท์ว่า ท่านทั้งสองจงรีบไปตรวจดูพระคำภีร์ที่มีอักษรทุก ๆ เล่มว่าจะมีสักเท่าใด จงบอกให้ถังซัมจั๋งรู้แล้วก็จงมอบให้ไป
ส่วนพระมหาเถรเจ้าทั้งสอง เมื่อได้ฟังพระตรัสสั่งดังนั้น ก็ถวายนมัศการคลานถอยออกมาแล้ว ก็พาพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามไปยังหอพระไตรปิฎก ครั้นถึงพระเถระเจ้าทั้งสององค์ก็ถามว่า มีของอะไรมาบ้างหรือเปล่า พระถังซัมจั๋งก็ไม่มีอะไรจึงเรียกซัวเจ๋งให้เอาบาตนั้นมา ประคองสองมือถวายพูดว่า อาตมภาพมาทางไกลหาได้มีสิ่งใดติดมาไม่ มีมาแต่บาตนี้ซึ่งเปนของพระเจ้าแผ่นดินพระราชทานไว้สำหรับขาดเหลือกลางทางจะได้บิณฑบาตฉัน ข้าพเจ้าขอเอาบาตนี้ถวายเปนทางน้ำจิตร์ที่นับถือ ขอพระเถระเจ้าทั้งสองได้โปรดประทานพระคำภีร์ที่มีอักษรนั้น จึงจะไม่ผิดแก่รับสั่งของพระเจ้าแผ่นดินใต้ถัง แลทั้งไม่เสียเวลาที่อาตมภาพมาโดยแสนทุเรศกันดาร ฝ่ายพระกัศสปกับพระอานนท์เมื่อได้รับบาตมาแล้ว ก็พาพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม/*78เข้าไปในหอไตรย ตรวจพระคำภีร์ทุก ๆ ผูกแล้วก็ชี้ให้พระถังซัมจั๋ง พระถังซัมจั๋งจึงเรียกสานุศิษย์ทั้งสามให้มารับทุก ๆ เล่ม แลตรวจดูอย่าให้เหมือนครั้งก่อนได้ เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็เข้าตรวจดูทุก ๆ เล่ม รวมห้าพันสี่สิบแปดเล่ม ครั้นรวบรวมมัดห่อแล้วก็บันทุกขึ้นหลังม้า อีกห่อหนึ่งโป๊ยก่ายแบกซัวเจ๋งหาบเข้าของเห้งเจียจูงม้า พระถังซัมจั๋งจัดเรียบร้อยสำรวมกิริยาแล้วก็พากันออกมายังที่พระพุทธเจ้า เวลานั้นพระถังซัมจั๋งมีความยินดีปรีดาปราโมทย์เปนที่สุด สมเด็จพระพุทธเจ้ารับสั่งให้พระมหาเถร เห่งเล้งฮอกโฮ้ทั้งสองไปตีระฆังสัญญาขึ้นสามลาเปนการประชุมใหญ่ หมู่พระอะระหันต์ชีนาศพห้าพันแปดร้อยพระภิกษุ ทั้งพระโพธิสัตว์แลอุบาสกอุบาสิกา แลหมู่เทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลายมาประชุมแวดล้อมองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพร้อมกันแล้ว เทพยเจ้าก็ประโคมดุริยางค์ดนตรีขึ้นถวายนมัศการพร้อมกัน กระแสเสียงนฤนาดสนั่นก้องในท้องนภากาศประเทศ สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่เหนือรัตนบันลังก์ ทรงเผยพระพุทธฎีกาตรัสถามพระกัศสพกับพระอานนท์เถระเจ้าว่า ให้พระคำภีร์ธรรมไปนั้นมากน้อยเท่าใด จงแสดงให้ตถาคตทราบ พระเถระเจ้าทั้งสององค์เมื่อได้ฟังพระพุทธฎีกาตรัสถามดังนั้น จึงกราบทูลว่าพระคำภีร์ธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดประทานให้พระถังซัมจั๋งไปนั้น คือ พระคำภีร์พิดพินร้อยเล่ม คำภีร์โผ้สัตว์เกงสามร้อยหกสิบเล่ม คำภีร์เล่งฮือจั๋งเกงยี่สิบเล่ม คำภีร์สิ่วเล่งเงี้ยมเกงสามสิบเล่ม คำภีร์จินอี่เกงสี่สิบเล่ม คำภีร์ค้วยเตึ๊ยว/*79เกงสี่สิบเล่ม คำภีร์โป๊จั๋งเกงยี่สิบเล่ม คำภีร์ฮัวเงี้ยมเกงแปดสิบเล่ม คำภีร์เล้ยจินปู๊เกงสามสิบเล่ม คำภีร์ต้ายปัญญะเกงหกสิบเล่ม คำภีร์ต้ายก้วงห้าสิบเล่ม คำภีร์ย้วยเจงอิ๋วเกงห้าร้อยสามสิบเล่ม คำภีร์อุยมอเกงสามสิบเล่ม คำภีร์ซัมหลุนเปี๊ยดเกงยี่สิบเล่ม คำภีร์ฮุดปุ๊นเห่งเกงร้อยสิบหกเล่ม คำภีร์เง้าเล่งเกงยี่สิบเล่ม คำภีร์โผ้สัตว์ก๊ายเกงหกสิบเล่ม คำภีร์ต้ายก๊วยสามสิบเล่ม คำภีร์มอเกี๊ยดเกงร้อยสี่สิบเล่ม คำภีร์ฮวบวาเกงสิบเล่ม คำภีร์ยู้แก่เกงสามสิบเล่ม คำภีร์โป๊เสียงเกงร้อยเจ็ดสิบเล่ม คำภีร์ไซยทีหลุนเกงสามสิบเล่ม คำภีร์เจงกี่เกงร้อยสิบเล่ม คำภีร์ฮุดก๊กจั๊บเกงหกสิบสามเล่ม คำภีร์กี้สินหลุยเกงห้าสิบเล่ม คำภีร์ต้ายตี๊โต้เกงเก้าสิบเล่ม คำภีร์โป๊ฮุยเกงร้อยสี่สิบเล่ม คำภีร์เล่งก๊กเกงห้าสิบหกเล่ม คำภีร์เจี๊ยลุกบุ้นเกงสิบเล่ม คำภีร์ต้ายขงเฉียเกงสิบสี่เล่ม คำภีร์อุยเซ็กหลุนเกงสิบเล่ม คำภีร์เกี๊ยนเสียหลุนเกงสิบเล่ม รวมทั้งสิ้นสามสิบห้าผูกเปนเล่มห้าแสนสี่สิบแปดเล่ม ประทานแก่พระถังซัมจั๋งไปยังประเทศจีน รวบรวมใส่บนหลังม้าบ้างหาบบ้างพร้อมแล้ว จะเข้ามาถวายนมัศการลา
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งถับสานุศิษย์ทั้งสาม วางหาบลงแล้วก็กราบกรานนมัศการลา จึงสมเด็จพระผู้มีพระภาคย์ตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่า อันคำภีร์ธรรมของพระตะถาคตนี้ เปนมหากุศลอันใหญ่หาที่เปรียบมิได้เปนธรรมในฝ่ายพระพุทธสาสนา หากถึงประเทศจีนแล้ว ให้ปกแผ่/*80แก่มหาชนทั่วไปในนานาประเทศ อย่าได้มีความหมิ่นประมาท ถ้าไม่กินแจรับศีลให้บริสุทธิ์ก่อน อย่าได้เปิดพระคำภีร์ของพระตถาคต ในพระคำภีร์นั้นเปนอันประเสริฐจะทำให้ถึงซึ่งมรรคแลผล แลสว่างแจ่มแจ้งเปนหนหางวิสุทธิมรรคแท้ พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระพุทธฎีกาตรัสดังนั้นก็กราบลงรับพระพุทธพจน์แล้วก็คลานถอยหลังออกจากที่ มาถึงประตูที่สามต่างนมัศการลาหมู่พระอริยะบุคคลทั้งหลาย กับพระภิกษุสงฆ์แลเทพยดาเทพารักษ์ แล้วก็เดินออกจากพระอารามไป ส่วนสมเด็จพระพุทธองค์โปรดประทานธรรมเทศนาแล้วก็เลิกประชุม
ฝ่ายพระโพธิสัตว์กวนอิมอยู่ที่นั่นจึงกราบทูลว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคย์เจ้า ซึ่งพระองค์มีรับสั่งให้ข้าพระพุทธเจ้าไปประเทศจีนหาคนที่จะมาอาราธนาพระธรรม มาบัดนี้ก็สำเร็จแล้วคิดรวมกันได้สิบสี่ปี รวมวันห้าพ้นสี่ร้อยวัน ยังขาดอยู่แปดวันจึงจะครบตามกำหนด ข้าพเจ้าขอถวายคืนรับสั่ง สมเด็จพระพุทธองค์ได้ทรงฟังพระโพธิสัตว์กวนอิมกราบทูลดังนั้น จึงตรัสว่าชอบแล้ว ๆ ในทันใดนั้นจึงตรัสแก่ท้าวกิมกังทั้งแปดว่า จงรีบจัดแจงแผลงฤทธาอานุภาพส่งถังซัมจั๋งกลับไปยังเมืองใต้ถัง เมื่อถึงแล้วนำพระธรรมออกปกแผ่ให้แพร่หลายทั่วแล้วจงรับพระถังซัมจั๋งกลับมายังไซที กำหนดในแปดวันจึงครบกำหนดห้าพันสี่สิบแปดวัน อย่าได้เสียเวลากาล ท้าวกิมกังทั้งแปดได้รับสั่งดังนั้นแล้ว ก็กระทำความเคารพถอยออกมาจากพระอารามรีบตามพระถังซัมจั๋งร้องเรียกว่า ท่านอาจาริย์จงตามพวกข้าพเจ้าทั้งแปดนี้ไป
/*81ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ เวลานั้นก็เหาะขึ้นกลางอากาศตามหลังท้าวกิมกังทั้งแปดนั้นลอยละลิ่วไปตามลม
ฝ่ายท่านท้าวกิมกังตามพระถังซัมจั๋งไปยังเมือง ส่วนที่ประตูพระอารามลุ่ยอิมยี่นั้นเจ้าเอี๊ยดที้แลเทพารักษ์กับเจ้าลักเตงลักกะ แลพระโพธิสัตว์ที่สั่งให้ตามรักษาพระถังซัมจั๋งไปไซทีนั้น จึงพร้อมกันมากราบเรียนพระโพธิสัตว์กวนอิมว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับคำสั่งของพระโพธิสัตว์ให้ตามรักษาพระถังซัมจั๋งมาอาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม มาถึงวันนี้ก็สำเร็จความปราถนาของพระถังซัมจั๋งแล้ว พระโพธิสัตว์ก็ได้ถวายรับสั่งของพระพุทธองค์แล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายขอถวายคืนคำสั่งของพระโพธิสัตว์ ๆ ก็มีความยินดีสรรเสริญว่าดีแล้ว พระโพธิสัตว์จึงถามหมู่เจ้าทั้งหลายว่า อันพระถังซัมจั๋งมาตามทางนั้น จิตร์เปนอย่างไรบ้าง หมู่เจ้าทั้งหลายตอบว่า พระถังซัมจั๋งนั้นจิตร์ตั้งมั่นอุสาหะไม่คืนคลาย อันที่จริงนึกว่าพระถังซัมจั๋งจะไม่สำเร็จได้ ขอพระโพธิสัตว์ได้พิจารณาโดยละเอียด อันความทุกข์ทรมาไม่ขณะนานับได้ ที่มาตามระยะทางอันประกอบไปด้วยอันตะรายต่าง ๆ นั้นข้าพเจ้าทั้งหลายได้จดจำไว้ทั้งสิ้นแล้ว เปนบาญชีทุกข์ไภยร้ายของพระถังซัมจั๋งทั้งสิ้น หมู่เจ้าทั้งหลายจึงนำบาญชีที่จดหมายไว้นั้นถวายพระโพธิสัตว์ให้พิจารณาดูโดยละเอียด ตั้งแต่ต้นจนปลายรวมได้แปดสิบครั้ง พระโพธิสัตว์จึงพูดแก่เจ้าทั้งหลายว่า ในทางพุทธ/*82สาสนานั้น ต้องถึงเก้า ๆ จึงจะได้สำเร็จมรรคผล พระถังซัมจั๋งนั้นทรมาทุกข์ได้แปดสิบครั้ง ยังอีกครั้งหนึ่งจึงจะครบกำหนดแปดสิบเอ็ดครั้ง พระโพธิสัตว์จึงสั่งเจ้าเอี๊ยดที้ว่า ท่านจงรีบตามท้าวกิมกังทั้งแปดไปบอกว่า ต้องให้มีไภยอีกครั้งหนึ่ง จึงจะครบแปดสิบเอ็ดไภย เจ้าเอี๊ยดที้ได้ฟังพระโพธิสัตว์สั่งดังนั้น ก็คำนับลาออกจากที่ เหาะตามท้าวกิมกังมาได้วันหนึ่งกับคืนหนึ่งก็ทันพบท้าวกิมกัง เจ้าเอี๊ยดที้ก็กระซิบสั่งท้าวกิมกังว่าจงกระทำดังนั้น ๆ ตามคำสั่งของพระโพธิสัตว์อย่าให้ผิดได้ ท้าวกิมกังได้ฟังแล้วก็จำใส่ใจ จึงสำรวมลมทำให้พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสาม กับพระคัมภีร์ให้หลุดตกลงยังพื้น พระถังซัมจั๋งเหยียบลงกับพื้นก็ตกใจ โป๊ยก่ายหัวเราะก๊าก ๆ ว่าดีจริง ๆ เราอยากให้เร็วกลับให้ช้าได้ดังนี้ ซัวเจ๋งพูดว่าคิดดูเรามาเร็วนัก จะให้เราหยุดพักดอกกระมัง เห้งเจียพูดว่า คำโบราณท่านย่อมว่าทางสิบวันใครจะไปก็ถึงไม่ไปก็ถึง พระถังซัมจั๋งพูดว่า พูดมากก็ป่วยการ จึงพิจารณาดูที่ตรงนี้เปนตำบลใดแน่ เห้งเจียแลดูรอบแปดทิศแล้วพูดว่า ที่ตรงนี้เองจึงบอกแก่อาจาริย์ว่า อาจาริย์จงฟังกระแสน้ำ โป๊ยก่ายบอกแก่ซัวเจ๋งว่า มีเสียงน้ำดังนั้นเห็นจะเปนที่อาไศรยอยู่ของน้องแต่เดิมดอกกระมัง เห้งเจียว่า ที่อาไศรยเดิมของซัวเจ๋งนั้น คือแม่น้ำลิ่วซัวฮ้อ ที่นี้คือแม่น้ำทงทีฮ้อ พระถังซัมจั๋งบอกเห้งเจียว่า จงพิเคราะห์ดูให้ดีจะเปนฟากข้างไหนแน่ เห้งเจียเหาะขึ้นกลางอากาศ พิเคราะห์ดูรู้แน่แล้วก็กลับลงมายังพื้น บอก/*83แก่อาจาริย์ว่า คือฟากข้างตวันตก พระถังซัมจั๋งพูดว่า อาตมาจำได้แล้ว ฟากตวันออกนั้นมีหมู่บ้านตั๊นเกจึงเมื่อปีนั้นมาถึงนี่ได้พึ่งเห้งเจียช่วยชีวิตร์เด็กให้รอดจากความตาย พวกเหล่านั้นจะเอาเรือส่งแต่บังเอินพวกเราได้พึ่งเต่าใหญ่ส่งข้ามฟากไป อาตมจำได้ฟากตวันตกไม่มีบ้านช่องผู้คนอาไศรย เวลานี้เราจะคิดอย่างไรดี โป๊ยก่ายพูดว่าคนมนุษย์แกล้งกัน นี่ท้าวกิมกังทั้งแปดนี้ก็รู้จักแกล้งกันด้วยหรือ เธอรับสั่งของพระพุทธองค์ให้ส่งเราไปถึงเมืองใต้ถัง ทำไมจึงเอามาทิ้งเสียกลางทางดังนี้ จะไปก็ยากจะกลับก็ยากจะทำอย่างไรดี ซัวเจ๋งบอกแก่โป๊ยก่ายว่า พระอาจาริย์เราเวลานี้มัวเปลี่ยนรูปะขันธ์แล้ว รูปกายก็เบาลงจะไม่จมน้ำเปนอันขาด เราสามคนแผลงอิทธิฤทธิ์ ทำเปนที่นั่งให้พระอาจารย์ขึ้นนั่งแล้ว เราหอบส่งข้ามฟากไปจะไม่ได้หรือ เห้งเจียได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่ายกไม่ได้ข้ามไม่ได้ คือจะแผลงฤทธิ์ด้วยอิทธิปาฏิหารนั้น สักพันแม่น้ำใหญ่อย่างนี้ก็คงจะข้ามไปได้ตลอด ที่อันความรู้แจ่มแจ้งของเหตุแห่งพระถังซัมจั๋งนั้น เก้า ๆ ยังไม่ครบตามกำหนด ยังขาดอยู่อีกไภยหนึ่ง เพราะฉนั้นจึงมาตกลงที่ตรงนี้ อาจาริย์กับศิษย์เดินพลางพูดพลางมาถึงฝั่งแลรอบเงียบสงัดไม่เห็นมีผู้คนทั้งเรือแพนาวาก็ไม่มี กำลังเปนทุกข์อยู่พอได้ยินเสียงคนเรียกว่าท่านอาจาริย์กลับมาแล้วหรือ อาจาริย์กับศิษย์พากันตกใจเหลียวซ้ายแลขวา ก็แลเห็นเต่าใหญ่ที่ได้ส่งข้ามครั้งก่อนนั้นอยู่ริมฝั่ง ยกหัวขึ้นพูดว่า ข้าพเจ้าตั้งใจคอยท่านอยู่นี่ ท่านไปหลายปี/*84จึงได้กลับมาบัดนี้ เห้งเจียพูดว่าเมื่อปีก่อนนั้นได้พึ่งท่าน มาปีนี้ก็ได้มาพบท่านอีก พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งพากันดีใจ เห้งเจียว่าแม้ตัวมีจิตร์คิดคอยจะรับส่งก็จงคลานขึ้นมาเถิด เต่าได้ฟังก็ขยับตัวเข้าชิดฝั่ง เห้งเจียจึงเรียกให้จูงม้าลงบนหลังเต่า โป๊ยก่ายยืนข้างม้าพระถังซัมจั๋งยืนข้างหน้าม้า ซัวเจ๋งยืนอยู่ข้างซ้าย เห้งเจียยืนอยู่ข้างขวา เท้าหนึ่งเหยียบฅอเต่า พูดว่าเต่าเจ้าว่ายไปจงดีอย่าให้เอียงได้ เต่าก็ขยายเท้าออกว่ายไปดุจอยู่บนพื้นดินไม่เอียงไม่สะเทือนเต่าว่ายมาได้วันกับคืนก็เข้าใกล้ฝั่งข้างทิศตวันออก จึงถามขึ้นว่า ข้าพเจ้าได้สั่งท่านอาจาริย์ว่าให้ช่วยทูลถามพระพุทธเจ้าว่า อันตัวของข้าพเจ้านี้ สักเมื่อไรจะได้กลับเปนมนุษย์ ท่านได้ทูลถามหรือเปล่า ความข้อนี้อันที่จริงพระถังซัมจั๋ง มัวแต่จะคิดเอาพระไตรยปิฎกเท่านั้น จึงได้ลืมคำสั่งของเต่าเสีย มิได้ทูลถามพระพุทธเจ้า เวลาที่เต่าถามขึ้นก็นิ่งอยู่ ครั้นจะพูดเท็จก็ไม่ควร นิ่งอยู่ครู่หนึ่งมิได้ตอบ เต่าก็รู้ว่าคงจะมิได้ถามให้ ก็สลัดทีหนึ่งแล้วดำมุดน้ำไป อาจาริย์กับศิษย์แลม้าคำภีร์ พลัดตกน้ำไปทั้งหมด แต่ยังมีความมั่นใจว่า พระถังซัมจั๋งนั้นเปลี่ยนแปลงรูปะขันธ์ตัวเบาไม่จมน้ำตายเหมือนครั้งก่อน ม้าคือมังกร โป๊ยก่ายซัวเจ๋งก็ถนัดทางน้ำ เห้งเจียหัวเราะแล้วก็แผลงฤทธิ์รวบหอบเอาพระอาจาริย์ขึ้นพ้นน้ำแล้ววางที่ริมฝั่งตวันออก อาจาริย์กับศิษย์ก็พากันขึ้นบก ห่อคำภีร์เข้าของอานม้าเปียกน้ำไปทั้งสิ้น ขึ้นพึ่งพักบก ก็บังเอิญเกิดลมพยุห์ใหญ่มืดฟ้ามัวฝน ฟ้าก็/*85แลบลั่นเสียงครืน ๆ ลมก็ยิ่งพัดกล้าขึ้นทุกที แลพัดดินซายสาดซัดถูกเนื้อตัวเจ็บแสบ พระถังซัมจั๋งหายใจหอบกอดจับพระคำภีร์ไว้แน่น ซัวเจ๋งจับกุมห่อหาบคำภีร์ โป๊ยก่ายจับยึดม้าไว้ เห้งเจียจับตะบองแกว่งกวัดคอยระวังรอบข้าง อันที่จริงลมพยุห์นั้นคือลมมารจะใคร่ชิงเอาความชอบที่ไปอาราธนาพระคำภีร์ธรรมนั้น จึงได้แผลงฤทธิ์เดชสำแดงอานุภาพเปนลมพยุห์อยู่คืนหนึ่ง จนรุ่งแจ้งจึงได้สงบ พระถังซัมจั๋งเปียกน้ำทั้งตัวหนาวสั่นสท้านอยู่งกงัน จึงถามเห้งเจียว่าทำไมจึงเกิดมีลมใหญ่อย่างนี้เล่า เห้งเจียโกรธฮึดฮัดแล้วพูดว่า พระอาจาริย์หาทราบเหตุไม่ ข้าพเจ้าปกครองป้องกันพระอาจาริย์จนได้พระคำภีร์มา คือชิงสมบัติของมารทั้งหลายแลชิงพาหนะของเทพยดาเทพารักษ์ทั้งฟ้าแลดิน คือเราจะได้ยืนนานเท่าฟ้าแลดินเสมอด้วยพระจันทร์แลพระอาทิตย์ ไม่รู้จักสิ้นสุดด้วยได้ธรรมกายไม่รู้แก่รู้ตายไม่แตกทำลายได้ เพราะฉนั้นหมู่มารแลเทพยดาเทพารักษ์ทั้งหลาย จะใคร่เคลือบแฝงชิงเอาความงามความดีของพวกเรานี้ จึงกระทำให้พระคำภีร์เปียกน้ำ แลพระอาจาริย์ก็ได้สำเร็จธรรมกายคุ้มอยู่ ทั้งข้าพเจ้าประกอบด้วยธาตุมีอำนาจเชี่ยวชาญรักษาป้องกันจนสว่าง พวกมารจึงมิได้ชิงเอาของเราไปได้ พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งได้ฟังเห้งเจียชี้แจงแสดงเหตุผลดังนั้นก็พากันได้สะติ สักประเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ขึ้นสูง จึงพากันเก็บขนพระคำภีร์ขึ้นตากบนที่สูง ในที่ตำบลนั้นจนทุกวันนี้ ก็ยังมีรอยปรากฎอยู่ในที่ตากพระคำภีร์นั้น ตากพระคำภีร์/*86แลเสื้อผ้าสิ่งของก็นำเอาตากทุก ๆ สิ่งแล้ว ต่างคนก็นั่งพักคอยรอพระคำภีร์จะแห้ง แลไปข้างริมฝั่งก็เห็นคนสองสามคนเที่ยวตกเบ็ดเดินมาแลเห็นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามก็จำได้ จึงพูดว่าที่ท่านอาจาริย์ที่ปีก่อนข้ามฟากไปทิศตวันตก เพื่ออาราธนาพระธรรมแน่แล้ว โป๊ยก่ายบอกว่านี่และๆ ทำไมท่านจึงจำเราได้เล่า คนตกเบ็ดบอกว่าพวกข้าพเจ้าคือคนอยู่บ้านตั๊นเกจึง จากนี้ไปทางไกลประมาณสักห้าสิบเส้นก็ถึง โป๊ยก่ายพูดว่า พระอาจาริย์พวกเราช่วยกันขนคำภีร์กับสิ่งของไปที่บ้านตั๊นเกจึงหาที่ตากจะมิดีหรือ ทั้งจะมีที่พักอาไศรยแลให้พวกนั้นช่วยซักผ้าเสื้อจะไม่ดีหรือ พระถังซัมจั๋งพูดว่าอย่าไปเลยอยู่ที่นี่ตากแห้งดีแล้วจะได้ตั้งหน้าหาทางกลับเมืองดีกว่า จะไปให้ช้าการทำไมเล่า พวกคนตกเบ็ดเหล่านั้นก็พากันรีบเดินกลับไป ครั้นถึงก็แวะบ้านตั๊นเท่งตั๊นเชงบอกว่าท่านทั้งสองจงรีบไปนิมนต์ท่านอาจาริย์ที่ได้ช่วยชีวิตร์บุตร์ของท่านทั้งสองนั้นกลับมาแล้ว ยังพักตากคำภีร์อยู่ข้างเหนือบ้านเราที่เนินหินนั้น ตั๊นเท่งได้ฟังดังนั้นก็ดีใจพาบ่าวไพร่สองสามคนรีบลงจากบ้าน เดินตรงไปข้างเหนือบ้าน ครั้นถึงก็เข้าไปคุกเข่าลงคำนับกระทำนมัศการถามว่า ท่านอาจาริย์ไปอาราธนาพระคำภีร์ธรรมก็ได้สำเร็จแล้ว ทำไมไม่แวะบ้านข้าพเจ้าเล่า มานั่งตากลมตากแดดอยู่ดังนี้ ขอนิมนต์พระอาจาริย์ไปพักที่บ้านข้าพเจ้าเถิด เห้งเจียพูดว่ารอให้คำภีร์แห้งแล้วจึงจะไปบ้านท่าน ตั๊นเท่งถามว่าพระคำภีร์กับเข้าของทำไมจึงเปียกไปทั้งสิ้นดังนี้ พระถังซัมจั๋งบอกว่า/*87เหตุเมื่อไปได้พึ่งเต่าส่งข้ามไป เมื่อมาก็ได้พึ่งเต่าส่งข้ามมาจวนใกล้จะถึงฝั่งอยู่แล้ว เต่าถามว่าเธอได้ฝากคำไปถามพระพุทธเจ้าในธุระการของเธอ อาตมภาพลืมไปเสียหาได้ถามให้เธอไม่ เธอโกรธจึงดำน้ำลงไปเสีย เพราะฉนั้นจึงพากันเปียกน้ำไปทั้งสิ้นดังนี้ ตั๊นเท่งก็อ้อนวอนนิมนต์โดยศรัทธาจิตร์ พระถังซัมจั๋งก็รับนิมนต์ จึงจัดแจงเก็บพระคำภีร์กับเข้าของ ยังพระคำภีร์ปุ้นเห้งเกงสองสามเล่มติดอยู่กับศิลาขาดปลายเล่ม เพราะฉนั้นคำภีร์ปุ้นเห้งเกงจึงขาดไม่ครบบริบูรณ์ ที่ตรงนั้นมาจนทุกวันนี้ยังมีรอยอักษรติดปรากฎอยู่กับศิลา พระถังซัมจั๋งเห็นดังนั้นจึงพูดว่าเพราะเกียดคร้านไม่ดูแลจึงได้เปนเช่นนี้ เห้งเจียหันมาพูดว่า เหตุการทั้งนี้ก็เพราะฟ้าดินจะไม่ให้ครบ อันแต่เดิมพระคำภีร์ครบถ้วน บัดนี้มาติดขาดเสียก็ควรจะไม่ครบ อันพระธรรมที่ลึกล้ำพิเศษดังนั้น อำนาจแลกำลังของปุถุชนจะป้องกันได้หรือ เห้งเจียพูดดังนั้นแล้วก็ช่วยกันเก็บรวบรวมพร้อมกันไปยังบ้านตั๊นเท่งตำบลบ้านตั๊นเกจึง
ฝ่ายพวกชาวบ้านตั๊นเกจึง รู้ความแล้วก็เป่าร้องกันทั้งชายแลหญิงเด็กผู้ใหญ่ พากันมาแห่ห้อมล้อมจุดธูปเทียรบูชา รับทั้งม้าฬ่อแลกลองตีรับออกสนั่นหวั่นไหว ทั้งกระจับปี่สีซอออกแซ่เสียงมาตามรายทาง บัดเดี๋ยวก็ถึงบ้านตั๊นเท่ง ๆ ก็นิมนต์เข้าไป ตั๊นเชงก็พาวงษาขะณาญาติทั้งชายแลหญิงมาเคารพนมัศการ นิมนต์ขึ้นบ้านนั่งที่สมควรแล้ว ทั้งชายแลหญิงก็พากันนมัศการทุก ๆ คน แล้วก็/*88ยกน้ำร้อนน้ำชามาถวาย ฉันเสร็จแล้วก็ยกเครื่องกระยาหารแจมาถวาย
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งตั้งแต่ฉันเครื่องทิพย์มาแล้ว ปราศจากซึ่งรูปขันธ์ อันของเครื่องกระยาหารของปุถุชนนั้นก็ให้เบื่อหน่าย เห็นตั๊นเท่งตั๊นเชงทั้งสองมีจิตร์ศรัทธา ขัดไม่ได้ก็ต้องรับประเคนตามกิริยา เห้งเจียซัวเจ๋งก็ไม่กิน โป๊ยก่ายยกชามขึ้นวางลง เห้งเจียจึงถามว่าพ่อสุกรทำไมจึงไม่กินให้หมดเล่า โป๊ยก่ายพูดว่าไม่รู้ว่าอย่างไร ใส้พุงกะเพาะให้อ่อนเปลี้ยไม่มีกำลังที่จะอยากกิน ตั๊นเท่งจึงให้คนยกเก็บแล้ว ถามซึ่งเหตุการที่ไปอาราธนาพระธรรม พระถังซัมจั๋งจึงเล่าความให้ตั๊นเท่งตั๊นเชงฟังโดยละเอียดทุกประการ พระถังซัมจั๋งจะใคร่ลาไป เฒ่าทั้งสองจึงพูดว่า พี่น้องข้าพเจ้าก็ได้พึ่งพระอาจาริย์ช่วยชีวิตรบุตร์ข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากความตาย ข้าพเจ้าทั้งสองยังหาได้ฉลองพระเดชพระคุณไม่ ข้าพเจ้าได้สร้างวัดไว้วัดหนึ่งให้นามว่า วัดกิ๊วเซงยี่ แปลว่าช่วยชีวิตร์ ตั้งจิตร์จงรักภักดีธูปเทียรบูชาเสมอทุกวันมิได้ขาด เฒ่าทั้งสองจึงเรียกบุตร์ทั้งสอง ตั๊นกวนโป๊กับตั๊นเจ๊กชินกิมออกมากราบไหว้นมัศการขอบคุณแล้วนิมนต์ไปยังวัด พระถังซัมจั๋งจึงเปิดคำภีร์โปั๊เสียงเกงออกสวดเล่มหนึ่งแล้วก็พากันไปยังวัด ครั้นถึงแล้วก็เดินตรงเข้าไปข้างใน แลไปก็เห็นเครื่องกระยาหารแจตั้งถวายอยู่เรียงรายที่นั้นพระถังซัมจั๋งก็มิได้นั่ง เลยเข้าไปข้างในก็เห็นแต่เครื่องแจตั้งเรียงรายต่อเนื่องกันมิได้ขาด พระถังซัมจั๋งก็รับประทานแต่พอเปนกิริยา แล้วพิเคราะห์ดูอารามที่เขาสร้างนั้นหมดจดเรียบร้อยงดงาม/*89เที่ยวดูรอบแล้วก็ขึ้นไปบนกุฎีที่ห้องกลาง เห็นรูปที่เขาหล่อไว้สี่รูปคือรูปพระถังซัมจั๋ง รูปเห้งเจีย รูปโป๊ยก่าย รูปซัวเจ๋ง พระถังซัมจั๋งโมทนาว่าดีแล้วชอบแล้ว จึงลงจากหอแลไปข้างระเบียงพระอุโบสถ ตั้งเรียงรายล้วนแต่เครื่องแจคอยท่าจะนิมนต์ฉัน เห้งเจียจึงถามตั๊นเท่งตั๊นเชงว่า ตั้งแต่เมื่อปราบปิศาจแล้วมา ปิศาจนั้นเปนอย่างไรบ้างหรือ สองเฒ่าตอบว่าตั้งแต่ปีนั้นมาศาลก็พังทะลายไป ข้าพเจ้าสร้างวัดขึ้นแล้วต่อมาทุก ๆ ปีก็อยู่เย็นเปนศุขทุกบ้านเรือนทั้งเข้าน้ำชำปลาก็บริบูรณ์ ซึ่งเปนดังนั้ก็เพราะบารมีของท่านปกป้องมา พวกข้าพเจ้าจึงได้มีความศุข เห้งเจียได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ซึ่งการเปนดังนั้นก็อาไศรยเหตุฟ้าให้แก่ท่านทั้งหลาย มิได้เกี่ยวแก่พวกเราตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเราจะปกป้องรักษาตำบลบ้านเกจึงนี้ให้ได้ความศุขสวัสดีมีไชยทุก ๆ บ้าน จนชั่วบุตร์หลานต่อๆ ไป ทั้งลมฝนเข้ากล้าก็จะบริบูรณ์ตามฤดูการทุกๆ ปี หมู่ชนทั้งหลายที่ได้รับคำอวยพรดังนั้นแล้ว ต่างก็กระทำนมัศการขอบคุณพร้อมกันทุก ๆ คน แลไปเห็นคนทั้งหลายนำผลไม้มาถวายออกแน่นไป โป๊ยก่ายเห็นแล้วก็หัวเราะพูดว่า เมื่อเวลาจะอยากกินหาไม่ได้ เวลากินไม่ได้ช่างมีมากเหลือเกิน บ้านนี้ยังไม่ทันแล้ว ซ้ำมาอีกบ้านหนึ่ง ครั้นสิ้นเวลาการจุดตะเกียงตามไฟ พระถังซัมจั๋งก็เข้าที่ระงับไม่อาจแพร่งพรายจิตร์เข้ากุฎีกลางนั่งสมาธิสำรวมจิตร์ เวลานั้นก็ถึงสามยามเศษ พระถัง/*90ซัมจั๋งก็เคลื่อนจากที่ กะซิบเรียกเห้งเจ้ยเบา ๆ พูดว่า ที่ตำบลนี้คนทั้งหลายรู้แน่ว่าพวกเราสำเร็จมรรคผลแล้ว คำโบราณท่านย่อมว่าแม้ผู้วิเศษอย่าออกกิริยาให้เขารู้ ๆ แล้วไม่ใช่ผู้วิเศษ วิตกว่าพวกนี้จะหน่วงเหนี่ยวชักช้าจะเสียเวลาการ เห้งเจียพูดว่าพระอาจาริย์เห็นดังนั้นชอบแล้ว เวลานี้คนทั้งหลายกำลังหลับสนิดควรเราจะพากันไปเถิด พูดกันตกลงแล้ว จึงปลุกโป๊ยก่ายซัวเจ๋งทั้งสองให้ตื่นขึ้นแล้ว ก็ช่วยกันรวบรวมเก็บหาบพระคำภีร์แลสิ่งของแล้ว ก็ค่อย ๆ พากันเดินจะออกจากประตูวัด แต่ประตูนั้นมีกุญแจลั่นไว้แน่นหนา เห้งเจียจึงร่ายคาถาสะเดาะกุญแจออกแล้ว ก็เปิดประตูพากันออกจากวัดได้แล้ว ก็หมายทางตรงมายังเมือง ได้ยินเสียงร้องเรียกอยู่กลางอากาศว่า ข้าพเจ้าท้าวกิมกังทั้งแปด คอยส่งท่านทั้งสี่จงรีบตามข้าพเจ้ามาเถิด พระถังซัมจั๋งได้กลิ่นหอมลมพัดฉิว ๆ มาหอบอาจาริย์กับศิษย์ลอยละลิ่วขึ้นไปตามลมกลางอากาศ
ฝ่ายพวกบ้านตั๊นเกจึง ยังค้างอยู่ในวัดหลายคนด้วยกัน พอรุ่งแจ้งก็พากันตื่นจัดแจงต้มหุงเครื่องแจเสร็จแล้ว ก็ยกมายังหอกลางหวังใจจะถวาย เหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นพระถังซัมจั๋งพากันตกใจร้องโวยวายขึ้นไม่รู้ว่าจะไปตามที่ไหน พากันพูดว่าพุทธโธเอ๋ยพากันปล่อยพระพุทธเสียทั้งเปน หายไปเสียดังนี้จะรู้ที่ไปตามทางใดเล่า พูดกันแล้วก็พากันขนเครื่องแจขึ้นไปถวายบูชาไว้บนหอนั้น ต่อไปนั้นกระทำการสักการบูชาใหญ่อีกสี่คราว ครั้งเล็กยี่สิบสี่ครั้งทุก ๆ ปีไปมิได้ขาด มีคนไปมานมัศการมิใคร่ขาด
/*91ฝ่ายท้าวทิมกังทั้งแปด แผลงอำนาจฤทธาเปนลมส่งพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์มากว่าครึ่งวันก็เข้าเขตร์เมืองเชียงอาน เดิมเมื่อพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้เสวยราชสมบัติได้สิบสามปี ในปีนั้นพระองค์ได้เสด็จตามส่งพระถังซัมจั๋งยังประตูเมืองข้างทิศตวันตก มาถึงปีที่สิบหกพระองค์รับสั่งให้สร้างหอคอยท่ารับพระไตรยปิฎก ยังประตูเมืองทิศตวันตก พระเจ้าถังไทยจงทุก ๆ ปีเสด็จออกที่หอนั้น มีพระไทยใสโสมนัศสา ตั้งพระภักตร์คอยรับพระธรรม มาวันหนึ่งพระองค์เสด็จไปประทับอยู่ณหอนั้นบนชั้นสูง ทอดพระเนตร์ไปข้างทิศตวันตก เห็นมีม้วนเมฆแผ่รัศมีเต็มท้องฟ้า แลมีลมพัดกลิ่นหอมมาตามลมต้องพระนาสา
ฝ่ายท้าวกิมกัง เหาะมาใกล้หอแล้วก็หยุดพักอยู่กลางอากาศเรียกพระถังซัมจั๋งว่า ท่านอาจาริย์ที่ตรงนี้คือประตูเมืองเชียงอาน พวกข้าพเจ้าไม่อาจลงไป เกรงคนจะเห็นรูปกายข้าพเจ้า เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งไม่ควรลงไป ควรแต่ท่านอาจาริย์จะลงไปแต่ผู้เดียวนำพระคำภีร์ไปส่งให้ท่านเจ้าของแล้วจงรีบกลับมา ข้าพเจ้าจะคอยอยู่บนเมฆนี้ จะได้พร้อมกันรีบกลับไปกราบทูลพระพุทธองค์ให้ทรงทราบ เห้งเจียพูดว่าท่านพูดดังนั้นก็ควรแล้ว แต่ยังขัดอยู่ด้วยพระอาจาริย์ผู้เดียว ที่ไหนจะหาบพระคำภีร์แลจูงม้าไปอย่างไรได้ ขอให้พวกข้าพเจ้าไปส่งพระอาจาริย์ ท่านจงคอยอยู่บนนี้ก่อน พวกข้าพเจ้าจะมิให้ผิดเวลาได้ ท้าวกิมกังพูดว่า พระโพธิสัตว์กวนอิมได้กราบ/*92ทูลพระพุทธเจ้าว่า ทั้งไปทั้งมากำหนดในแปดวัน วันนี้ได้ห้าวันกว่า แล้ววิตกด้วยโป๊ยก่ายลงไปแล้ว จะไปมัวหลงลาภแลยศเสีย เกรงจะผิดกำหนดจะเสียการไป โป๊ยก่ายได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า อาจาริย์ข้าพเจ้าสำเร็จแล้ว ข้าพเจ้าก็สำเร็จบ้าง ที่ไหนจะมาเห็นแก่ลาภยศฉนั้นเล่า ขอท่านได้สงเคราะห์พักคอยข้าพเจ้า ๆ จะลงไปส่งพระคำภีร์ธรรมแล้วจะกลับขึ้นมาพร้อมแก่ท่านได้กลับไป โป๊ยก่ายหาบของซัวเจ๋งจูงม้าเห้งเจียประคองอาจาริย์ก็ลงยังพื้นข้างหอคอย
ฝ่ายพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ กับพวกขุนนางข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยเห็นพระถังซัมจั๋ง ก็เสด็จลงจากหอคอยมารับตรัสถามว่า พระเจ้าน้องเรากลับมาแล้วหรือ พระถังซัมจั๋งจะใคร่ยอกายลงคำนับพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ เสด็จมาประคองไว้มิให้ถวายคำนับ แล้วตรัสถามว่า ท่านทั้งสามนั้นคือผู้ใด พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่าได้มาตามทาง พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ทรงมีพระไทยยินดี จึงรับสั่งให้จัดราชรถ นิมนต์พระถังซัมจั๋งขึ้นม้า ส่วนพระองค์ก็ทรงรถพระที่นั่ง รับสั่งให้พระถังซัมจั๋งเข้าพระราชวัง เวลานั้นพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เสด็จกลับเข้าพระราชวัง ขุนนางข้าราชการใหญ่น้อยก็พากันตามเสด็จกลับ พระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม โป๊ยก่ายหาบพระคำภีร์ ซัวเจ๋งจูงม้า เห้งเจียถือตะบองประคองข้างม้าเดินตามพระถังซัมจั๋ง ตามเสด็จพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เข้าสู่พระราชวังหลวง ชาวประชาราษฎรพลเมืองเชียงอานไม่ว่าเด็กผู้ใหญ่ชายแลหญิง พากันลือตลอด/*93ทั่วเมือง เดิมพระถังซัมจั๋งอยู่ณวัดอั๊งฮกยี่ ในเวลานั้นพระสงฆ์ทั้งหลายซึ่งอยู่ในวัดได้แลเห็นต้นไม้สนทุกๆ กิ่ง หันเอนกลับไปข้างทิศตวันออก ก็พากันตกใจว่าไม่มีลมพยุเหตุใดกิ่งสนจึงหันกลับไปดังนั้น ในหมู่พระสงฆ์นั้น ยังมีสานุศิษย์เก่าของพระถังซัมจั๋งรูปหนึ่งเห็นดังนั้น จึงเรียกกันให้เอาจีวรมาเร็ว ๆ ท่านอาจาริย์เรากลับมาแล้วเราจะรีบออกไปรับ พระสงฆ์ทั้งหลายจึงถามว่า เหตุใดท่านจึงรู้แน่ว่าพระอาจาริย์กลับมาถึงเล่า จึงพระสงฆ์รูปนั้นบอกว่า เมื่ออาจาริย์จะไปอาราธนาพระคำภีร์ธรรมนั้น ท่านได้สั่งไว้ว่าในสองสามปีก็ดี หรือสี่ห้าปีก็ดี จงดูที่กิ่งสนแม้ว่ากิ่งสนหันกลับไปข้างทิศตวันออกเราก็จะกลับมาถึงเมือง อาจาริย์ของเราสักสิทธิ์ออกวาจาดังนั้นหากจะเปนจริงดังวาจา เพราะฉนั้นจึงควรเชื่อเอาเปนแน่ได้ จึงพระสงฆ์ทั้งหลายเหล่านั้น ก็พากันครองจีวรรีบออกจากประตูวัด เดินมาตามถนนข้างทิศตวันตก สักประเดี๋ยวก็ได้ยินคนพูดโจทย์กันว่า พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ รับพระสงฆ์ที่ไปอาราธนาพระคำภีร์ธรรมกำลังเสด็จกลับเข้าพระนคร พระสงฆ์ทั้งหลายเหล่านั้นได้ทราบแล้วก็พากันเดินมาบัดเดี๋ยวก็แลเห็นพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เสด็จมา จึงพากันแอบข้างถนน พอเสด็จคล้อยไปแล้วก็พากันตามเข้าไปในประตูพระราชวัง ครั้นถึงพระราชวังแล้ว พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ก็เสด็จขึ้นน่าขุนนาง พระถังซัมจั๋งก็ลงจากม้าพากันตามเสด็จเข้าในพระราชวังหลวง พระถังซัมจั๋งกับศิษย์ทั้งสามก็หยุดยืนอยู่น่าพระลาน พระเจ้า/*94ถังไทยจงฮ่องเต้รับสั่งให้พระถังซัมจั๋งขึ้นมาข้างบนนั่งที่อันสมควรแล้ว พระถังซัมจั๋งจึงให้ยกพระคำภีร์ขึ้นมา เห้งเจียซัวเจ๋งโป๊ยก่ายช่วยกันยกหาบคำภีร์ แก้มัดออกจากห่อแล้วนำขึ้นวางบนโต๊ะ
ฝ่ายขุนนางขันธีก็รับนำมาถวายพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ๆ ทอดพระเนตรแล้วจึงรับสั่งถามพระถังซัมจั๋งว่า พระคำภีร์มีกำหนดมากน้อยเท่าใด ทำอย่างไรจึงอาราธนามาได้ พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า อาตมภาพไปถึงเขาเล่งซัว เข้าหาพระพุทธองค์กระทำนมัศการแล้ว พระพุทธองค์จึงให้พระพุทธกัศสปกับพระอานนท์ พาไปยังหอมณีรัตน์เลี้ยงเครื่องแจทิพย์แล้ว จึงพาเข้าไปยังหอพระไตรยปิฎกให้พระคำภีร์ พระกัศสปพระอานนท์ได้ทวงถามถึงของกำนัน อาตมภาพไม่มีสิ่งใดจะถวาย เธอจึงให้พระคำภีร์แก่อาตมภาพ ๆ ก็นมัศการลาพระพุทธเจ้าแล้วตั้งใจจะกลับมาเมือง เดินมาได้หน่อยหนึ่งก็มีลมพยุห์พัดมาหอบเอาพระคำภีร์ไปเสียทั้งสิ้น สานุศิษย์ไล่ตามไปจะเอากลับคืน ก็ปล่อยโปรยคำภีร์กระจัดกระจาย จึงช่วยกันเก็บรวบรวมแล้วก็เปิดขึ้นดูไม่เห็นมีตัวอักษรเปนแต่กระดาษเปล่า ก็พากันตกใจจึงได้พากันกลับไปทูลถามพระพุทธองค์ว่า พระมหาเถรทั้งสองไม่ยอมให้พระคำภีร์ อาตมภาพได้นำบาตของมหาบพิธพระราชทานให้อาตมภาพไปนั้น ถวายพระมหาเถรทั้งสองพอเปนกิริยาจิตร์เคารพพระคำภีร์ธรรม พระคำภีร์นี้รวมผูกได้สามสิบห้าผูกคิดเปนเล่มได้ห้าพันสี่สิบแปดเล่ม พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังดังนั้น ก็ทรงพระโสมนัศยินดีเปนที่ยิ่ง จึง/*95ตรัสสั่งให้ขุนนางพนักงานเครื่อง จัดเครื่องแจถวายพระถังซัมจั๋งสนองคุณ พระองค์ทอดพระเนตรดูสานุศิษย์ทั้งสามเห็นรูปกายปลาศ จึงตรัสถามพระถังซัมจั๋งว่าสานุศิษย์ทั้งสามนั้นเปนคนชาวประเทศใด พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า สานุศิษย์คนใหญ่นั้น นามเดิมเรียกว่า ซึงหงอคง อาตมภาพเรียกว่าซึงเห้งเจีย เปนคนชาวประเทศตังเสงสิ้นจิวเมืองเง่าไล่ก๊กตำบลเขาฮวยก๊วยซัว ถ้ำจุ๊ยเลียมต๋อง เมื่อห้าร้อยปีเธอแผลงฤทธานุภาพขึ้นไปทำจลาจลรบบนสวรรค์ หมู่เทพยดาทั้งหลายเกรงกลัวอำนาจ จึงพระพุทธเจ้าลงโทษให้เขาเง้าซัวครอบไว้ พระโพธิสัตว์กวนอิมมาสั่งสอนชักนำให้กลับใจละเว้นซึ่งความชั่ว เวลาเมื่อข้ามไปทางนั้น อาตมภาพได้ช่วยเธอออกมาพ้นที่ลำบาก จึงได้ติดตามไปเปนสานุศิษย์ ได้พึ่งเธอช่วยป้องกันรักษาแลปราบภูติผีปิศาจมารร้ายต่าง ๆ ในทางที่จะไปไซที อันสานุศิษย์ทั้งสองนั้น มีนามเดิมเรียกว่าหงอเหนง อาตมภาพเรียกว่าตือโป๊ยก่าย สำนักเดิมเกิดที่ตำบลเขาฮกสินซัว ถ้ำหุ้นจั๊นต๋องมาเปนปิศาจร้ายที่เขตร์เมืองโอชือจั๋งก๊ก ตำบลบ้านเกาเล้าจึง พระโพธิสัตว์สั่งสอนชักชวนให้เข้าทางสัมมาทิฐิ เวลาที่อาตมภาพไปถึงตำบลนั้น เห้งเจียไปปราบจับตัวได้ก็เข้ายอมสามิภักดิ์เปนสานุศิษย์ ได้เปนกำลังหาบคอนก็ได้ถึงโดยเร็ว สานุศิษย์ที่สามนามเดิมชื่อซัวหงอเจ๋งเดิมอยู่ในลำแม่น้ำ พระโพธิสัตว์โปรดชักนำได้กลับใจเข้าหาทางชอบธรรม เวลาที่อาตมภาพไปถึงตำบลนั้นเธอเข้ายอมสามิภักดิ์ เปนสานุศิษย์ตามไปไซที ม้านั้นคืออาตมภาพไป/*96ถึงบึงใหญ่ มีนาคราชแผลงฤทธิจับเอาม้าที่พระองค์ประทานไปทั้งเปน พระโพธิสัตว์ปรับโทษให้นาคแปลงเปนม้าสำหรับอาตมภาพขี่ไปไซที พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ได้ฟังแล้วก็ตรัสสรรเสริญ แล้วตรัสถามต่อไปว่า ไซทีนั้นหนทางจะไกลสักเท่าใด พระถังซัมจั๋งว่าจำคำของพระโพธิสัตว์ได้ว่า ระยะทางนั้นหนึ่งแสนแปดพันโยชน์คิดเปนเวลาได้สิบสี่พรรษา ขึ้นเขาลงห้วยพบปะสัตรูหมู่มารปิศาจร้ายมากแห่งหลายตำบลจะนับมิถ้วน แต่มีตราทุก ๆ เมือง ได้ประทับให้ในหนังสือเดินทาง จึงเรียกให้เห้งเจียนำหนังสือเดินทางมาถวายคืน เห้งเจียแก้ห่อนำหนังสือมาถวายพระอาจาริย์ พระถังซัมจั๋งรับมาถวายพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ ๆ รับมาทอดพระเนตร์หนังสือเดินทาง คือปีพระเจ้าเจงกวนเสวยราชได้สิบสามปี เปนเดือนสิบสองขึ้นสิบเอ็ดค่ำออกจากเมือง พระองค์ทอดพระเนตรแล้วทรงพระสวนตรัสว่า มีความทุกข์ยากแค้นมาจนบัดนี้ พระเจ้าเจงกวนเสวยราชได้ยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ในหนังสือทุก ๆ เมืองมีตราประทับมาให้ คือตราเมืองโป๊เซียงก๊กหนึ่ง ตราเมืองโจเคยก๊กหนึ่ง ตราเมืองเชียตี๊ก๊กหนึ่ง ตราเมืองไซเหลียงก๊กหนึ่ง ตราเมืองเจ๋ไซก๊กหนึ่ง ตราเมืองจูจี๋ก๊กหนึ่ง ตราเมืองปี๊คิวก๊กหนึ่ง ตราเมืองแบ๊กฮวดก๊กหนึ่ง รวมแปดเมืองนี้เปนเมืองใหญ่ ยังเมืองน้อยอีกสามเมือง คือตราเมืองโหงเซียนกุ๊นหนึ่ง ตราเมืองเง๊กฮั้วจิวหนึ่ง ตราเมืองกิมเพ่งฮู้หนึ่ง พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ทอดพระเนตร์ตราทุก ๆ เมือง แล้วก็เก็บไว้ข้างพระที่
/*97ฝ่ายเจ้าพนักงานเครื่อง ครั้นได้จัดเครื่องเสร็จแล้วก็มากราบทูลพระองค์ทรงทราบแล้ว จึงเสด็จลงจากพระที่นั่งมาจับมือพระถังซัมจั๋งตรัสถามว่า สานุศิษย์ทั้งสามนั้นรู้จักขนบธรรมเนียมหรือไม่ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่า สานุศิษย์เปนชาวป่าดงมีความอยาบคายขอพระองค์ได้โปรดพระราชทานโทษให้ด้วยเถิด พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ทรงพระสวนแล้วตรัสว่า ไม่ถือโทษตามกิริยาอาฌาไศรยของเธอ ก็พร้อมกันไปยังตำหนักตังก๊อก พระถังซัมจั๋งจึงเรียกสานุศิษย์ทั้งสามไปด้วย อาจาริย์กับศิษย์แลขุนนางซ้ายขวายืนเรียงตามลำดับสองข้าง พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้เสด็จประทับโต๊ะกลางแล้ว ขุนนางซ้ายขวากับพระถังซัมจั๋งแลสานุศิษย์ทั้งสามพร้อมกันคำนับแล้ว ก็ต่างเข้านั่งตามเกียรติยศ เรียงกันเปนลำดับต่อ ๆ กันลงไปแล้ว พวกดนตรีก็บรรเลงขับขารประสานเสียงตามเคย เวลาที่เสวยโต๊ะนั้นเปนที่รื่นเริงโสมนัศยินดีเปนที่ยิ่ง เพราะอาราธนาพระไตรยปิฎกมาได้ดังประสงค์ ด้วยพระพุทธสาสนาจะเจริญรุ่งเรืองแพร่หลายไปได้สิ้นกาลนาน แลให้คำสอนสว่างไสวทั่วไปทั้งอาณาจักร์ เวลานั้นครั้นเสร็จการเสวยแล้วพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ก็เสด็จเข้าพระตำหนักใน พวกขุนนางใหญ่น้อยต่างคนก็ออกจากพระราชวังกลับไปยังบ้านเรือนของตนๆ
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับศิษย์ ก็พากันกลับไปยังวัดอั้งฮกยี่ ครั้นถึงประตูวัดพระสงฆ์ทั้งหลายก็มาคอยรับอยู่ทั้งสองข้างทาง เห็นพระถัง/*98ซัมจั๋งมาถึงต่างคนก็ลดกายลงคุกเข่ากระทำนมัศการทุก ๆ รูป พระถังซัมจั๋งก็ลดกายปราไสยคำนับตอบแลทักถามทุก ๆ องค์ แล้วก็พากันเดินตรงเข้าไปยังกุฎีใหญ่ยกน้ำร้อนน้ำชามาถวายแล้ว พระสงฆ์ทั้งหลายจึงพูดว่า วันนี้เมื่อเวลาเช้าต้นไม้สนทุก ๆ กิ่งหันกลับไปรวมข้างทิศตวันออก พวกข้าพเจ้าเข้าใจว่าท่านอาจาริย์คงจะกลับมาจึงได้พากันออกไปรับท่านอาจาริย์ก็จริงเหมือนดังที่นึกหมาย พระถังซัมจั๋งได้ฟังพระสงฆ์เล่าให้ฟังดังนั้น ก็มีความยินดีเปนที่ยิ่ง เวลานั้นโป๊ยก่ายกายใจก็ระงับจะกินอยู่ไม่วุ่นวายเหมือนแต่ก่อน เห้งเจียพระถังซัมจั๋งก็ระงับศุขเพราะได้ลุล่วงซึ่งมรรคผลแล้ว จึงมีกิริยาระงับเงียบไม่ฟุ้งซ่านในความศุข
ฝ่ายพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ พอเวลาได้อะรุณก็เสด็จออกขุนนาง พวกขุนนางข้าราชการฝ่ายทหารพลเรือนเฝ้าพร้อมกันทุกตำแหน่ง พระองค์จึงมีรับสั่งแก่ขุนนางข้าราชการทั้งหลายว่า ฟ้ารับพระคุณของพระถังซัมจั๋งน้องเราอันล้ำเลิดหาที่เปรียบมิได้ เราไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาตอบแทนคุณนั้นได้ เมื่อคืนนี้มิได้บันทมหลับได้แต่งเปนคำกลอนตอบสนองคุณพอเปนกิริยาให้ทราบซึ่งจิตร์นั้น แต่ยังหาได้เขียนลงกระดาดไม่ จึงเรียกขุนนางอาลักษณ์มาเขียน เราจะบอกให้เขียน
ฝ่ายขุนนางอาลักษณ์ เมื่อได้ฟังพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้รับสั่งดังนั้น ก็เขียนตามรับสั่งมีความว่า ฟ้าดินใหญ่กว้างประกอบด้วยเหตุไม่มีรูปกายก็จริง แต่ยังรู้ได้เพราะภาคอันอบรมตามฤดู พึงกำหนด/*99ได้ตามภูมิ์ของสิ่งที่อาไศรยธาตุอบรม ย่อมเปนไปด้วยกิริยาใหญ่น้อยอันสิ่งในโลกนี้ว่ายากหรือก็ยังกำหนดรู้ได้ ในพระธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น เปนธรรมอันสุขุมลึกลับละเอียดยิ่งที่จะกำหนดได้ เปนธรรมอันพิเศษอาจนำสัตว์ออกจากสังสาระวัฎทุกข์ ให้ลุถึงพระโลกุตระธรรม จนไม่มีสัตว์มีบุคคล แลปราศจากตัณหามานะทิฐิแลกิเลศทั้งสิ้นได้ เปนธรรมที่สุดยิ่งในมะนุษโลกจะหาที่เปรียบได้ ทั้งกว้างใหญ่อย่างไม่ถึง เปนยอดแห่งกุศละธรรมของสัตว์ทั้งหลาย เปนสะระณะทิ่พึ่งอันเกษมสำราญนิราศไภยอันตรายของสัตว์ทั้งหลายผู้แจ้งแล้วซึ่งธรรมนั้น ซึ่งพระถังซัมจั๋งได้ปะฏิบัติโดยความบริสุทธิ์ ตั้งมั่นมิได้หวั่นไหวแพร่งพราย อสาหะตั้งใจรับคำสั่งของเราไปยังไซที ทนทุกข์ทระมานมิได้คิดถึงความตายไปจนถึงพระพุทธเจ้า นมัศการขออาราธนาพระไตรยปิฎกธรรม ได้กลับมาให้เราสมความที่ตั้งใจศรัทธาในครั้งนี้ คุณของพระถังซัมจั๋งหาที่เปรียบมิได้ อันฟ้าแลดินที่ใหญ่กว้างก็ยังพอจะประมาณได้ อันคุณของพระถังซัมจั๋งน้องเราในครั้งนี้ เปนที่สุดหาสิ่งใดเปรียบมิได้ พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ เมื่อตรัสสิ้นคำนั้นแล้ว ขุนนางอาลักษณ์เขียนแล้วก็นำถวายต่อพระหัดถ์ จึงมีรับสั่งให้นิมนต์พระถังซัมจั๋งเข้ามาเฝ้าในพระราชวัง เวลานั้นพระถังซัมจั๋งมาคอยจะเฝ้าอยู่แล้วพอมีรับสั่งให้หาก็เข้าไปเฝ้า พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้นิมนต์ให้นั่งที่อันสมควรแล้ว จึงหยิบหนังสือนั้นส่งให้พระถังซัมจั๋ง ๆ รับมาอ่านดูตั้งแต่/*100ต้นจนปลายแล้วถวายพระพรว่า ขอพระองค์ได้ทราบ อันถ้อยคำบทกลอนลึกลับนี้ไม่ทราบว่าพระองค์จะให้ชื่อว่าหนังสืออะไร พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ตรัสว่า อันถ้อยคำทั้งหลายเหล่านั้น เรากล่าวโดยใจนึกจะให้เปนกิริยาตอบสนองคุณให้ท่านน้องเท่านั้น แม้จะตั้งชื่อคำนั้นก็ให้เรียกว่า เซี้ยก่าจื่อไม่ทราบว่าจะดีหรือไม่ พระถังซัมจั๋งถวายพระพรว่าดีแล้ว งามแล้วหาที่เปรียบมิได้
ฝ่ายขุนนางข้าราชการที่เฝ้าอยู่ในที่นั้น ต่างพร้อมกันสรรเสริญว่า เปนที่สุดแล้วหาที่เปรียบมิได้ จึงเอาพระราชนิพนธ์ที่ทรงแต่งนั้นคัดลอกจำลองออกประกาศให้แพร่หลายทั่วไปทุกตำบล พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้พระถังซัมจั๋งเปิดพระคำภีร์ออกแสดง พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรว่า แม้พระองค์จะให้อาตมภาพแสดงพระธรรม ต้องจัดที่ให้สมควร ในพระราชวังนี้ไม่ควรจะแสดงธรรมจะเปนที่หมิ่นประมาทธรรมไป ขอพระองค์ได้ทรงทราบ พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งทูลดังนั้น ก็มีพระไทยยินดีใสโสมะนัศสาจึงตรัสกับขุนนางองครักษ์ว่า ในกำแพงเมืองเชียงอานนี้จะมีพระอารามใดบริสุทธิ์ควรตั้งพิทธีแสดงธรรมได้บ้าง ในหมู่พวกขุนนางนั้นมีขุนนางต้ายฮักสือชื่อเซียวอู๊เปนขุนนางผู้ใหญ่ ได้ฟังพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ตรัสถามดังนั้น จึงกราบทูลขึ้นว่า ในกำแพงเมืองนี้มีวัดเจงทะยี่เปนที่บริสุทธิ์ควรจะตั้งพิทธีธรรมได้ พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้ขุนนางพนักงานไปจัดแจงพระอาราม แล้วอาราธนาพระคำภีร์ไปยังวัดเจงทะยี่แลจัดที่ให้พรักพร้อม
/*101ฝ่ายพวกขุนนางข้าราชการทั้งหลาย ก็ไปจัดการตามรับสั่งทุกประการ ครั้นเสร็จแล้ว พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็เสร็จโดยราชรถไปยังวัดเจงทะยี่
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสาม แลขุนนางข้าราชการทั้งปวง ก็พากันตามเสด็จไปยังวัดเจงทะยี่ ครั้นถึงวัดพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ก็ประทับบนพิทธีชั้นสูง พวกขุนนางน้อยก็ยืนเฝ้าตามลำดับตำแหน่งยศ พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้จึงทรงจุดธูปเทียรกระทำสักการะบูชาแล้ว จึงนิมนต์ให้พระถังซัมจั๋งเปิดพระคำภีร์เจริญพระพุทธมนต์
ฝ่ายพระถังซัมจั๋งครองจีวรสำรวมกิริยาโดยเรียบร้อยแล้ว ก็เข้าที่โต๊ะบูชาแล้ว สั่งให้โป๊ยก่ายซัวเจ๋งรักษาเข้าของกับม้า ฝ่ายเห้งเจียยืนเฝ้ารักษาพระอาจาริย์อยู่ข้าง ๆ พระถังซัมจั๋งจึงถวายพระพรแก่พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ว่า ขอพระองค์ได้ทรงทราบ แม้พระองค์จะให้พระธรรมแพร่หลายทั่วพระราชอาณาเขตร์ของพระองค์แล้ว ขอให้จำลองออกจากพระคำภีร์เดิมไป ที่ของเดิมเก็บรักษาไว้ยังหอพระไตรยดังนี้ จึงจะมั่นคงถาวรต่อไปเมื่อน่า พระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้ ได้ทรงฟังพระถังซัมจั๋งทูลดังนั้น ก็มีพระไทยยินดีจึงรับสั่งให้พวกอาลักษณ์จำลองคัดออกจากคำภีร์เดิมทุก ๆ ผูก แลรับสั่งให้ขุนนางฝ่ายโยธาก่อสร้างพระอารามใหญ่ขึ้นอิกวัดหนึ่งข้างทิศตวันออกให้เรียกว่า วัดแป๊ะเท่งอึ้งยี่ ครั้นพระองค์ตรัสเสร็จแล้ว พระถังซัมจั๋ง/*102ยกพระคำภีร์วางบนโต๊ะจะเปิดพระคำภีร์ออกเจริญพระพุทธมนต์ ได้ยินเสียงลมพัดฉิว ๆ มีกลิ่นหอมเข้ามากระทบนาสิก ที่กลางอากาศท่านท้าวกิมกังทั้งแปดก็สำแดงกายปรากฎออกมา มีเสียงร้องเรียกว่าท่านที่เจริญพระพุทธมนต์นั้น จงวางพระคำภีร์ลงเสียเถิด จงรีบตามข้าพเจ้าไปไซทีเถิด เห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งกับม้าก็ลอยขึ้นกลางอากาศ พระถังซัมจั๋งวางคำภีร์ลงแล้วก็ถวายพระพรลาพระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้ว่า ขอพระองค์อยู่ครองราชสมบัติให้ยิ่งยืนศุขสวัสดิ์พิพัฒน์มงคลเถิด อาตมภาพจะขอถวายพระพรลาไปหาพระพุทธเจ้าแล้ว ว่าขาดคำลงแล้วก็ลอยขึ้นกลางอากาศ พระถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งกับม้าพร้อมด้วยท้าวกิมกังทั้งแปดก็พากันลอยตามลมกลับไปไซที พระเจ้าถังไทยจงฮ่องเต้กับพวกขุนนางข้าราชการกำลังประชุมอยู่พร้อมกัน แลเห็นดังนั้นก็ตกใจต่างคนคุกเข่าลงคำนับกระทำนมัศการทุก ๆ คน ฝ่ายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้กับขุนนางกระทำนมัศการแล้ว จึงมีรับสั่งให้จัดพระสงฆ์ราชาคณะที่เชี่ยวชาญเปนนักปราชญ์มาประชุมตั้งพิทธียังวัดเจงทะยี่ ทรงกระทำมะหากุศลทั้งบกทั้งน้ำสวดพระคำภีร์อะภิธรรม โปรดช่วยสัตว์ที่ต้องเวรกรรมในนรกแลเปรตอะสุระกายเดรฉานให้ปราศจากซึ่งทุกข์ไภยอะบายะภูมิ์ทั้งหลาย แลจำลองพระคำภีร์ออกแจกจ่ายไปทั่วทุกตำบล
ฝ่ายท้าวกิมกังทั้งแปด แผลงฤทธิ์หอบพาพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์กับม้ารวมห้าด้วยกัน ทั้งไปทั้งมารวมแปดวันก็พอถึงเขาเล่งซัว เวลา/*103นั้นพระโพธิสัตว์ทั้งหลายกับหมู่พระอะระหันต์ทั้งอุบาศกอุบาสิกา กำลังเฝ้าฟังพระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรม ท้าวกิมกังก็พาพระถังซัมจั๋งเห้งเจียโป๊ยก่ายซัวเจ๋งกับม้าตรงเข้าไปเฝ้ากระทำนมัศการแล้วทูลว่า ข้าแต่พระพุทธิองค์เจ้า ขอได้ทรงทราบด้วยพระผู้เปนเจ้าให้ข้าพระพุทธเจ้าไปส่งพระถังซัมจั๋งไปยังเมืองใต้ถังนั้น พระถังซัมจั๋งได้นำพระคำภีร์ธรรมถวายพระเจ้าถังไทจงฮ่องเต้แล้ว บัดนี้ข้าพระพุทธิเจ้าได้กลับมาพร้อมทั้งศิษย์แลอาจาริย์แล้ว สมเด็จพระผู้มีพระภาคย์เจ้าจึงตรัสแก่พระถังซัมจั๋งว่า ท่านชาติก่อนเปนสาวกของตถาคต เหตุที่มีจิตรเกิยจคร้านหมิ่นประมาทมิได้สดับฟังพระปะระมัตถธรรม เพราะฉนั้นจึงปรับให้ไปเกิดในประเทศจีนได้อุปสมบทบวชเปนภิกขุสงฆ์ปะฏิบัติอันบริสุทธิ์แลได้อุสาหะมาอาราธนาพระไตรย์ปิฎก เพราะมีความชอบเอาคุณถ่ายโทษแล้ว บัดนี้มีความบริสุทธิ์ตถาคดจะให้สำเร็จเปนพระพุทธิเจ้านามเรียกว่า เจียนทันกงเต๊กพุทธิเจ้า พระถังซัมจั๋งได้รับคำพระพุทธเจ้าตั้งให้ก็มีความยินดีจึงกระทำนมัศการสามครั้งแล้วก็นั่งอยู่ส่วนหนึ่ง พระองค์ทรงเรียกเห้งเจียเข้ามาใกล้แล้วตรัสว่า เหตุครั้งก่อนตัวทำการจุลาจลวุ่นวายแก่เทพยดาเทพารักษ์ เพราะฉนั้นตถาคตจึงได้ปรับโทษบันดานเปนเขาห้ายอดทับไว้ อันไภยร้ายหมดสิ้นแล้วจึงได้พ้นจากโทษแลได้รักษาปฏิบัติตามหนทางชอบธรรมอุสาหะปราบยักษ์มาร มีความชอบ ตถาคตจะพยากรให้ว่าจะได้เปนพระพุทธิเจ้าในภายน่า มีนามว่าเต๊าเจี้ยนเส้งพุทธิเจ้า เห้งเจียได้ฟังพระพุทธเจ้าทรงตรัสพยากรดังนั้นก็มี/*104ความยินดีกระทำนมัศการแล้วก็นั่งอยู่ส่วนหนึ่ง พระพุทธิองค์ทรงเรียกโป๊ยก่ายเข้ามาใกล้แล้ว จึงตรัสว่าโป๊ยก่ายเดิมเปนขุนนางบังคับการพลทหารเรือบนสวรรค์ เหตุเมื่อมหาประชุมเลี้ยงโต๊ะหมู่เทพยดา ตัวทำผิดด้วยเสพย์สุราเมากำเริบสัพยอกนางฟ้าของเง็กเซียงฮ่องเต้ ๆ จึงปรับโทษให้จุติลงไปเกิดในมนุษย์โลกย์ ร่างกายดังเดรฉานอยู่ทึ๋เขาฮกลินซัวถ้ำฮุ้นจั๊นต๋องตั้งสร้างบาปกรรม ได้กลับใจรักษาตามทางสัมมาทิฐิแลได้ตามรักษาปะฏิบัติพระถังซัมจั๋งจนสำเร็จธุรการ แต่ยังมีความกำหนัดในรูปเสียงกลิ่นรศยังไม่ระงับ แต่ได้เปนพาหะนะหาบคอนก็มีความชอบมาก จะให้โป๊ยก่ายเปนที่ตำแหน่งพุทธิพิธีทูต โป๊ยก่ายทูลว่าท่านทั้งสองได้เปนพระพุทธเจ้า ทำไมให้ข้าพเจ้าเปนพุทธิพิธีทูตเล่า พระพุทธิองค์ตรัสว่าเพราะด้วยโป๊ยก่ายปากกว้างพุงใหญ่กะเพาะใหญ่ อันฟ้าดินทั้ง ๔ ทวีปก็นับศรัทธาเชื่อต่อพระตถาคตทั้งสิ้น แม้จะตั้งพิทธีใด ๆ ก็ดี จะต้องเชิญโป๊ยก่ายทั้งนั้น เพราะฉนั้นจึงตั้งให้โป๊ยก่ายเปนตำแหน่งพุทธิพิธีทูตจะได้อิ่มเอิบจะไม่พอใจหรือ โป๊ยก่ายได้ฟังพระพุทธิเจ้าทรงแสดงดังนั้น ก็มีความยินดีกระทำความเคารพแล้วก็นั่งอยู่ส่วนหนึ่ง พระองค์จึงตรัสแก่ซัวเจ๋งว่า เมื่อเวลามหาประชุมเดิมตัวเปนราชองครักษ์ของเง็กเซียงฮ่องเต้บนสวรรค์เลี้ยงโต๊ะชุมภูเซียน ตัวกระทำคนโทแก้วพลัดตกแตก เง็กเซียงฮ่องเต้ปรับโทษให้จุติลงไปทนทุกขเวทนาอยู่ในลำแม่น้ำ ลิ่วซัวฮ้อกระทำการอยาบช้าสร้างอะกุศลกรรมไม่ขณะนานับได้ ภายหลังกลับใจได้ปฏิบัติรักษาศีล แลได้/*105ตามปะฏิบัติรักษาพระถังซัมจั๋งขึ้นเขาลงห้วยมีความชอบเอาคุณถ่ายโทษ เพราะฉนั้นจะตั้งให้ซัวเจ๋งเปนตำแหน่ง จะได้สำเร็จเปนมหาเถรอะระหันต์ ซัวเจ๋งคำนับแล้วก็นั่งอยู่ในที่ควรส่วนหนึ่ง พระพุทธิเจ้าจึงตรัสแก่ม้ามังกรว่า เมื่อเดิมตัวเจ้าเปนบุตรพระยาเล่งอ๋อง เพราะประพฤติซึ่งความชั่วร้ายโทษถึงประหารชีวิตร์ ได้รอดเพราะกลับใจสมาทานตามพระพุทธสาสนา แลรับเปนพาหะนะกำลังให้พระถังซัมจั๋งขี่ไปไซที เวลากลับก็ได้บันทุกพระคำภีร์มีความชอบจะตั้งให้เปนหมู่นาคมหาเสรฐีคอยรักษาพระรัตนไตร เมื่อพระองค์ทรงตั้งตามมรรคผลกุศลธรรมของคนเหล่านั้นแล้ว พระถังซัมจั๋งโป๊ยก่ายซัวเจ๋งพร้อมกันนมัศการม้าก็นมัศการขอบคุณ พระสัมมาสัมพุทธิเจ้าจึงตรัสสั่งแก่เจ้าเจี๊ยดที้ให้นำม้าไปยังเขาเล่งซัวผลักลงไปในสระนาคให้แปรร่างกายกลับเปนนาค เจ้าเจี๊ยดที้ก็นำม้าไปยังสระครั้นถึงก็ผลักม้าลงไปในสระบัดเดี๋ยวก็แปรกายกลับเปนพระยานาคราช แล้วกลับเหาะมานอนเฝ้าอยู่ยังประตูใหญ่พระอารามพระโพธิสัตว์ ก็พร้อมกันสรรเสริญบารมีอะภินิหารธรรมของพระองค์ที่กว้างขวางใหญ่หาที่เปรียบมิได้ เวลานั้นเห้งเจียบอกแก่พระถังซัมจั๋งว่า เวลานี้อาจาริย์กับข้าพเจ้าก็รับคำพระพุทธิเจ้าตรัสให้เปนพระพุทธิเจ้าแล้ว ขอให้ภาวะนาถอนมงคลบนศีศะข้าพเจ้าออกเถิด หรือยังจะเอาไว้ทำอะไรอีกก็ให้รู้ พระถังซัมจั๋งพูดว่าเดิมเพราะบังคับเห้งเจียไม่ได้จึงต้องมีมงคล บัดนี้ได้สำเร็จแล้วมงคลก็สูญหายไปเอง/*106ที่ไหนจะติดอยู่ได้ เห้งเจียจงเอามือลองคลำดูหรือจะมีอยู่หรือเปล่า เห้งเจียจึงยกมือขึ้นคลำบนศีศะมงคลก็หายไปจริงดังนั้น เวลานั้นพระถังซัมจั๋งกับสานุศิษย์ทั้งสามกับม้าก็ได้สำเร็จมรรคผลตามกำลังของกุศลธรรมที่ตนได้กระทำไว้
ฝ่ายหมู่พระโพธิสัตว์กับพระอะระหันต์ สาวกอินทร์พรหมเทพยุดาเทพารักษ์กับหมู่อุบาสกอุบาสิกา ที่ได้มาประชุมฟังพระพุทธิเจ้าแสดงธรรมนั้น ต่างนมัศการลาแล้วก็กลับไปยังที่ของตนๆ ทุกคนแล้ว
จบเรื่องไซอิ๋วแต่เท่านี้
รวมแต่วันที่ได้รวบรวมมานั้นได้ ๔๐ เดือนจึงจบบริบูรณ์ตามร่างแปรของนายติ่น ความจริงได้ตัดถ้อยคำที่ขัดขวางเท่านั้นมิได้ตัดรอนในเนื้อเรื่องเลยเปนอันขาด
ขอแต่งกลอนตอนท้ายธิบายขาร โดยตั้งใจไว้วันน่าอยู่ช้านาน ตามเหตุการแลกระทู้ของครูบา ทั้งข้อความตามที่มีผู้กล่าว เปนเรื่องราวเท็จจริงสิ่งที่ว่า แห่งท่านครูผู้ประสิทธิ์ลิขิตตรา ได้กล่าวหาแต่งไว้ในนิทาน
ความจริงนั้นท่านซัมจั๋งเธอขลังแน่ ได้ไปแท้ถึงฮีนดู่เปนผู้หาญ ได้ลอกคัดจัดคำภีร์มีพยาน แต่ตามการตามวิไสยของใจจีน เปนไชนาท่าจะเปลี่ยนเขียนกระดาษ นามก็คลาศไปตามชื่อผู้ถือศีล ระยะทางห่างใจหายต้องป่ายปีน เดินด้วยตีนขาไปเพราะไกลครัน แต่แผนที่มีชัดในบัตรนี้ สิบสี่ปีอยู่ข้างเกินทางเดินสั้น น่าจะเปนสี่ปีพอดีกัน โดยเหตุฉันเอาใจใส่ในมรรคา
ผู้ที่ทำจำต้องกล่าวให้ยาวยืด หวังเปนพืชน์หญิงชายไปผ่ายน่า ซึ่งให้พบรบยักษ์มีสักดา เรื่องปัญญาหรืออุบายไม่หมายนัก คนแต่ก่อนค่อนข้างคิดพิศวง จะกล่าวตรงใจไม่ชอบเหมือนหอบผัก ที่เนื้อหนังมังษาไม่กล้านัก ดวงจิตร์รักฤทธิ์เดชวิเศษไป จึงเติมความตามทางหว่างวิถี ให้เกิดมียักษ์มารพาลวิไสย เพื่อแสดงบาปกรรมที่ทำไว้ บันดานให้เห็นจริงทุกสิ่งอัน
สำนวนจีนกับฮีนดู่อยู่ข้างคล้าย มักปีนป่ายปาฏิหาริย์การขันๆ ที่ยืดยาวกล่าวไว้ในอนันต์ เรานายวรรณ์ได้พิเคราะห์จำเพาะญาณ โดยเหตุว่าสาสะนะของพระพุทธ์ มีที่สุดสี่สิบห้าว่าวิถาน ทรงพระชนม์แปดสิบงุบงิบกาล แต่เรื่องนี้ทีข้างนานหลายร้อยปี คือหงอคงไป/*28ติดอยู่ที่ภูเขา นานไม่เบาห้าร้อยเสศในเขตร์ที่ พระเสด็จเข้านิพานนานเต็มที แปดสิบปีสิ้นพระชนม์นี่กลใด
เมื่อซัมจั๋งกลับมาเวลาน้อย แล้วกลับถอยไปไซทีนี่ไฉน ใครเปนผู้เล่าบอกออกแก่ใคร ฟัง ๆ ไปขัดหูดูรำคาน
แต่พระธรรมคำภีร์เปนมีแน่ นักปราชญ์แปลฉันได้ฟังหวังวิถาน ทั้งวัดวาอารามนามบูราณ ระเบียบการปรากฎไม่ปดกัน แต่ลู่ทางห่างไกลไปลำบาก ฟังก็ยากเอาเปนจริงทุกสิ่งสรรพ แปลกแต่นามตามระยะที่ปะนั้น ไฉนหันไปเปนจีนดูปี่นความ ทั้งรูปร่างทางท่าสาระพัด ดูมันพลัดไปเปนเจ๊กเด็กมันถาม ว่าฮีนดู่ผู้เปนแขกย่อมแปลกนาม ไฉนความชื่อเสียงจึงเลี่ยงไป
ชั้นรูปพระพุทธองค์สงฆ์ทั้งหลาย ก็กลับกลายเสื้อกางเกงนี่เพลงไหน ชั้นเทวดาท่าทางก็ขวางไป จึงเข้าใจคงจะเรียงดามเสียงคน ถ้านิทานบ้านแขกคงแปลกรูป ชั้นสะธูปเจดีย์ที่กุศล โบถวิหารการปะเรียญก็เหียนวล แล้วแต่คนประเทศไหนก็ไปตาม
จึงจับได้ในปัญญาอาฌาไศรย เรื่องของใคร ๆ ผู้ทำไม่จำถาม ตามวิไสยใจรักประจักความ พอจะตามอะนุมาณในการไกล
อักษรจีนเขียนด้วยหมึกจารึกรศ ก็จำจดด้วยพู่กันขันที่ไหน เขมรมอญหรือพม่าลังกาไทย ก็เขียนไว้ด้วยใบลานนมนานมา ฝรั่งเขาเจ้าความคิดมีฤทธิ์เดช ก็ตามเหตุพิมพ์ผนึกเรื่องศึกษา ตัวอักษรกลอนความตามสารา เมืองของใคร ๆ ก็ว่าภาษาตัว แต่ประเทศ/*29ฮีนดู่อยู่ข้างนาน มีหลักฐานควรคิดทุกทิศทั่ว กับเมืองโรมก็บูราณนานเต็มตัว ฉันทราบทั่วธานีที่เปนเดิม
ตวันออกนอกกว่าจีนยังปี่นป่าย พึ่งตั้งกายทีหลังเขาอย่าเมาเหิม ตวันตกก็ฮีนดู่เปนหมู่เดิม ไม่ส่งเสริมแส้งกล่าวยืดยาวมา ถ้าเฉียงใต้ฝ่ายยุโรปครบทุกชาติ เก่าทายาทอีตาเลียนเฮี้ยนนักหนา สามประเทศนี้แลใหญ่แต่ไรมา ทั้งสารารูปเรื่องเมืองใด ๆ ในท่วงทีมีละม้ายคล้ายกันสิ้น อาการกินนุ่งห่มสมวิไสย มายอดแหลมอยู่แต่เราเฒ่าข้างไทย นอกนั้นไซ้ทรวดทรงเขาลงกัน ฝรั่งแขกแปลกกันไม่มากนัก ทำเยื้องยักผิดเพี้ยนที่เหียนหัน แต่ท่วงทีมีเสื้อหมวกตามพวกพันธ์ มาทุกชั้นจึงได้แปลกแยกกันไป
ฉันเชื่อแน่แต่ว่าธรรมพระซัมจั๋ง โดยกำลังไปฮีนดู่รู้นิศไสย เปนผู้นำคำพระระยะไกล มาสู่ในตวันออกไม่นอกทาง แต่ไปมาท่าไหนฉันไม่รู้ เพราะฮีนดู่มีแต่แขกที่แปลกอย่าง เขาผู้จดปดจริงสิ่งที่วาง ฉันขออ้างพงษาวดารในการไกล ได้ทราบแน่แต่อาจาริย์ท่านขงจู๊ แกเปนผู้เกิดพร้อมพระใจสะไสย เกิดเมืองล่อพ่อแกดีศิวิไลย ระยะไกลแก่สุยถังได้ฟังมา เพราะเลียดก๊กกับสุยถังตั้งพันปี พระจะมีอยู่ที่ไหนมิใช่บ้า พระดับขันธ์นิพานนมนานมา เกือบพันกว่าสุยถังจึงตั้งตน
ซึ่งว่าไปพบพระองค์คงจะปด เรารู้หมดไม่มีแคลงทุกแห่งหน ว่าพระอยู่บนภูเขามันเข้ากล ยังเปนคนเปนสัตว์เห็นขัดครัน คน/*4บูราณภารจะปดสดๆ ร้อนๆ พอใจสอนแอบเอาคำธรรมขันธ์ เห็นว่าทางห่างไกลรู้ไม่ทัน พูดสั้นๆ คิดว่าใครจะไม่รู้
ครั้นว่ากาลนานมาเวลาล่วง คนทั้งปวงมีนิศไสยเข้าใจอยู่ ก็เสาะสางถางถามเนื้อความครู ที่ท่านรู้เหตุการสฐานไกล เที่ยวสอดถามความจริงทุกสิ่งสรรพ จนรู้ทันรู้เท่าเข้าจงได้ ทำแผนที่ชี้ทิศทั่วกิจไป ก็รู้ได้จริงจังสิ้นทั้งนั้น
ซึ่งตัวฉันพรรณามาทั้งนี้ เพราะเหตุที่เปนผู้เรียงเขาเถียงฉัน จำต้องกล่าวยาวความไปตามกัน ผู้นิพันธ์ไซอิ๋วหวาดหวิวใจ เกรงท่านที่มีปัญญาจะว่าหลง ฉันไม่ปลงไปทั้งนั้นคิดหวั่นไหว เชื่ออยู่เพียงพระซัมจั๋งเธอตั้งใจ เปนผู้ไปเชิญพระธรรมแลคำภีร์ แต่พบปะพระที่ไหนฉันไม่เชื่อ ยอมเพียงเมื้อมัชฌิมะประเทศถึงเขตรที่ ในแผ่นดินสุยถังฟังเพียงนี้ เปนเรื่องดีควรดูทุกผู้คน
โดยสี่คนชนที่ไปใจต่าง ๆ ใครหนักทางใดอยู่ในกุศล พระซัมจั๋งมีศรัทธายิ่งกว่าคน ทั้งอดทนแลเมตตาแกหนาพอ ส่วนเห้งเจียเงี่ยข้างร้ายฝ่ายโทโส แต่ไม่โง่เปรียวปราดฉลาดปร๋อ มีจริตสองอย่างท่าทางพอ ในใจฅอเปนคนซื่อถือเมตตา แต่โป๊ยก่ายร้ายกาจชาติสุกร ทั้งใจร้อนเร็ววามกามตัณหา ค่อนข้างโง่โมหะอะวิชา แต่หากว่าผลบุญช่วยหนุนใจ แต่ซัวเจ๋งใจคอพอกลาง ๆ อยู่ในทางยุติธรรมกรรมนิศไสย พิเคราะห์ดูกิริยาเวลาไป มีน้ำใจเปนกลางในทางดี จึงรวมกันผันผายตามหมายมาท ก็สมคาดคิด/*5จริงทุกสิงสี ควรคำนึงถึงคำสำมรรคี อาจมีผลแท้เปนแน่นอน
คือคนเดียวท่านก็กลัวว่าหัวหาย ถ้าสองคนเพื่อนตายท่านก็สอน ถ้าสามคนด้นกลับเรือนเพื่อนที่จร กล่าวเปนกลอนจากสฐานคือบ้านเรือน
แต่สี่คนครบคะณะส่วนพระสงฆ์ จัดเปนองค์อิทธิบาทไม่คลาศเคลื่อน อาจให้สำเร็จการฌานเปนเรือน ฉันเห็นเงื่อนคนบูราณวิจาริณ์ความ เฉภาะให้ไปสี่คนด้นเดินป่า เปนปัณหาควรคิดสะกิดถาม ที่พบพระจะประสงค์บอกบ่งความ เห็นเปนนามะธรรมแท้แปลไปดู
ถ้าผู้แต่งมีปัญญาในตาแก้ว คงไม่แจวไปตามเรื่องเครื่องอดสู ด้วยองค์พระอะระหันต์สรรพัญญู เสด็จสู่พระนิพานเสียนานนม ด้วยเรื่องนี้ทีหลังฟังก็ขัด แต่จะคัดคนแปลแกกลับถม โดยเขาดื่มซึมทราบเอิบอาบจม ต้องขืนข่มตามสำเนาของเขาไป ที่จริงฉันคันปากอยากจะแก้ ส่วนคนแปลเขาไม่ยอมพร้อมลงให้ ได้ค่าจ้างร่างเขียนต้องเพียรไป จนจบได้ยินดีเปนที่จริง โปรดอะไภยในฉันผู้พรรณา เพราะหวังว่าจะให้เพราะเสนาะยิ่ง แต่อยู่ข้างติดตลกหัวอกลิง เท็จกับจริงปนกันทั้งนั้นเอย ๚ะ๛
๏ แปดสิบเอ็ดชุดต้อง	ติ่นแปล
วรรณเรียบเรียงกระแส	สดบ้าง
นายเล็กออกทุนแล	ลุสี่ เล่มนอ
จริงอยู่ธรรมที่อ้าง	อื่นนั้นโคมลอย ๚
๏ เท็จจริงสุดแต่เบื้อง	โบราณ
ผู้แรกดำริห์สาร	เสกชี้
ไปอาจแต่งตามญาณ	ญัติชอบ ธรรมนา
เปนลูกจ้างท่านนี้	นึกแล้วแต่นาย ๚
๏ จบไซอิ๋วแอบอ้าง	เอาธรรม์
แท้ที่จริงปนกัน	แก่นแล้
ฟังสนุกนึกขันขัน	ขนบเรื่อง ฤทธา
สี่สิบมาสร่างแก้	กอบด้วยการเพียร ๚