ซ้องกั๋ง 2 บรรณาคาร
ไม่ทราบ
๑
วันศุกร์ เดือนสี่ แรมห้าค่ำ จุลศักราชพันสองร้อยยี่สิบเก้า ปีเถาะ นพศก ฯพณฯ ที่สมุหพระกลาโหม มีพระประสาทสั่งให้แปลพงศาวดารจีนมีตอนหนึ่งชื่อ ‘จุยฮือ’ คือ ซ้องกั๋งออกเป็นคำไทยไว้เป็นเรื่องชาวบ้าน อ่านฟังเล่นเหมือนเล่านิทาน
มีความว่า เมื่อครั้งพระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติ บ้านเมืองไม่มีความสุขเกิดศึกสงคราม เต็กเชงแม่ทัพยกไปปราบปรามเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่นั้นบ้านเมืองก็เป็นปกติ ครั้นอยู่นานมาแต่บรรดาหัวเมืองทั้งหลายเกิดความไข้จนราษฎรล้มตายลงเป็นอันมาก ขุนนางข้าราชการแจ้งแล้วก็นำความขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ได้ทราบก็ทรงพระวิตก จึงตรัสสั่งถามขุนนางทั้งปวงว่าราษฎรตามหัวเมืองอดอาหารล้มตายเสียหนักหนาจะคิดประการใด ขุนนางผู้ใหญ่จึงพร้อมใจกันกราบทูลว่า จะต้องตั้งเครื่องบูชาพลีกรรมบวงสรวงเทพดา และทำบุญให้ทั่วทั้งพระราชอาณาจักรเห็นจะบำบัดได้ พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นด้วย จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานมีหนังสือไปถึงผู้รักษาเมืองทั้งปวงรู้ทั่วกัน ให้ตั้งเครื่องบูชาบวงสรวงเทพยดากับทำบุญให้ทาน และวัดในเมืองเหล่านั้นให้หลวงจีนเจ้าวัดประชุมกันสวดมนต์ทุกๆ วัดและคนซึ่งต้องเวรจำอยู่นั้นถ้าโทษเบาบาง ไม่ถึงที่ตายแล้วก็ให้ปล่อยไปเสีย เจ้าพนักงานก็ทำหนังสือรับสั่งให้ขุนนางเป็นข้าหลวงถือแยกย้ายกันไปทุกๆ เมือง ผู้รักษาเมืองทั้งหลายทราบความแล้วก็จัดแจงทำบุญและบวงสรวงเทพยดาตามหนังสือรับสั่ง แต่ความไข้นั้นยังไม่สงบ ผู้รักษาเมืองทั้งปวงก็บอกข้อราชการเข้ามาให้เจ้าพนักงานกราบทูลว่า ได้ทำตามหนังสือรับสั่งแล้ว ความไข้ยังไม่สงบข้าวปลาอาหารก็ขัดสนเสมออยู่ดังแต่ก่อน
พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ได้ทราบก็ทรงพระวิตกจึงตรัสกับขุนนางว่า บรรดาหัวเมืองก็ตั้งเครื่องบูชาบวงสรวงทำบุญให้ทานแล้ว แต่ทว่าราษฎรก็ได้รับความทุกข์ร้อนอยู่เสมอ เราจะทำประการใดดีจึงจะเปลื้องความทุกข์ของราษฎรให้เป็นสุขได้ ฮวมตงเอี๋ยมจึงกราบทูลว่าการอันนี้เป็นการใหญ่จะต้องไปเชิญท่านผู้วิเศษมาแก้ไข และท่านผู้วิเศษนั้นชื่อ ‘เตียฮีเจ็งเซียนซือ’ ซึ่งอยู่ที่เขาเกาเล่งซัวในแดนกังไสแขวงเมืองจีนซิวฮู้นั้นมาตั้งโต๊ะเครื่องบูชาบวงสรวงเทพยดาแล้ว ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงก็คงจะมีความสุข
พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ได้ฟังก็เห็นชอบจึงทรงได้พระอักษรด้วยลายพระหัตถ์ มอบให้อังซินขุนนางที่ไทอวย ถือไปเชิญเตียฮีเจ็งเซียนซือ อังซินขุนนางผู้ใหญ่รับพระอักษรถวายบังคมลาจัดทหารประมาณหกสิบคนออกจากเมืองหลวง เดินทางมาหลายวันถึงวัดเขา ‘เกาเล่งซัว’ ก็ตรงเข้าไปในวัด หลวงจีนเจ้าวัดออกรับเชิญพระอักษรรับสั่งกับอังซินเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว อึงซินจึงบอกกับหลวงจีนเจ้าวัดว่าพระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาเชิญเตียฮีเจ็งเซียนซืออาจารย์ของท่าน บัดนี้อาจารย์ท่านไปข้างไหน หลวงจีนเจ้าวัดบอกว่าท่านไม่รู้หรือซึ่งอาจารย์ข้าพเจ้านี้ท่านไปรักษาศีลอยู่บนยอดเขา ‘อังซิน’ อังซินถามว่าทำประการใดจึงจะได้พบท่านเล่า หลวงจีนเจ้าวัดตอบว่า ที่ท่านจะมาหาให้พบนั้นยากนัก ถ้าจะให้พบก็ต้องตั้งใจเอาหนังสือรับสั่งผูกไว้ข้างหลัง ถือธูปเทียนเดินคำนับขึ้นไปบนยอดเขาแต่คนเดียวก็เห็นจะพบดอก อังซินว่าเราออกมาจากเมืองหลวงมา ก็ถือศีลมิได้กินของสดและเนื้อสัตว์ตั้งใจตรงมาหาท่าน หลวงจีนว่าถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว เวลาพรุ่งนี้ท่านจงชำระตัวให้สิ้นราคี แล้วทำเหมือนข้าพเจ้าบอกก็คงจะได้พบท่าน อังซินก็คำนับลาไปหาที่พักนอนอยู่ในวัดนั้นคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าอังซินอาบน้ำชำระตัวแล้วถือธูปเทียนออกจากวัดตั้งใจเดินขึ้นไปบนยอดเขาเกาเล่งซัว ครั้นเดินไปได้ห้าลี้เศษหนทางกันดารอังซินเหนื่อยเข้า ใจที่ตั้งไปหาผู้วิเศษนั้นก็เสียไป จึงคิดว่าเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่หาควรจะมาลำบากเช่นนี้ไม่ คิดแล้วแข็งใจเดินไปอีกพักหนึ่งก็เป็นลมพายุพัดกล้า มีเสือวิ่งลงมาจากยอดเขาตัวหนึ่ง อังซินเห็นก็ตกใจล้มลง เสือนั้นก็ไม่ทำอันตรายวิ่งเลยหายไป อังซินลุกขึ้นเก็บธูปเทียนมาถือไว้แล้วเดินไปอีกครู่หนึ่ง พบงูใหญ่เลื้อยลงมาจากยอดเขา อังซินตกใจวิ่งหนีล้มลงธูปเทียนหลุดจากมือกระเด็นไป งูนั้นก็เข้ามาใกล้ก็ไม่ทำอันตรายเลื้อยหายสูญไป อังซินลุกขึ้นเที่ยวเก็บธูปเทียนมาแล้วคิดว่าเตียฮีเจ็งเซียนซือจะอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าไปพบก็ดีอยู่ ถ้าไม่พบหลวงจีนเจ้าวัดกับเราก็คงจะได้วิวาทกัน คิดดังนั้นแล้วก็เดินขึ้นไป เห็นหลวงจีนหนุ่มองค์หนึ่งขี่โคเป่าขลุ่ยยืนอยู่อังซินจึงถามว่า ท่านที่ยืนอยู่นั้นจะไปข้างไหนรู้จักเราหรือไม่ หลวงจีนก็นิ่งเสีย อึงซินถามเป็นหลายคำ หลวงจีนจึงพูดว่าท่านมาหาเตียฮีเจ็งเซียนซือผู้วิเศษเรารู้อยู่ดอก อังซินถามว่าทำไมท่านจึงล่วงรู้ว่าเรามาหาท่านอาจารย์ผู้วิเศษเล่า หลวงจีนว่าเมื่อเช้าเราได้ยินท่านผู้วิเศษพูดว่า พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ให้อังซินถือหนังสือมาเชิญท่านไปพะเจียบวงสรวงเทพดาที่เมืองหลวง ท่านก็ขึ้นขี่นกยางบินตรงไปเมืองหลวงแต่เช้าแล้ว ซึ่งจะไปหาท่านนั้นเห็นจะไม่พบดอกจงกลับลงไปเถิด หนทางที่จะขึ้นไปบนยอดเขานั้นลำบากนักมีแต่สัตว์ร้ายต่างๆ ท่านอย่าไปเลย
อังซินได้ฟังสำคัญว่าหลวงจีนพูดเล่นจึงถามหลวงจีนว่า ท่านมาพูดปดเราดอกกระมัง หลวงจีนก็หัวเราะไม่ได้ตอบประการใดก็ขับโคเป่าขลุ่ยเดินกลับไป อังซินจึงคิดว่าเหตุไฉนหนอหลวงจีนจึงรู้ว่าเรามาเชิญเตียฮีเจ็งเซียนซือ ครั้นจะดื้อดึงขึ้นไปที่ไหนจะพบท่าน จำเราจะกลับลงไปคิดอ่านกับหลวงจีนเจ้าวัดเห็นจะดีกว่า คิดแล้วก็เดินกลับลงมาจากเขา หลวงจีนเจ้าวัดก็ออกมารับเชิญเข้าไปข้างในถามว่า ท่านขึ้นไปพบปะอาจารย์ผู้วิเศษหรือไม่ อังซินก็เล่าความให้ฟังทุกประการแล้ว จึงพูดว่าท่านล่อลวงข้าพเจ้าแทบจะเอาชีวิตไปตายอยู่บนเขา หลวงจีนเจ้าวัดว่า ข้าพเจ้าไม่ได้ปดท่านดอกแต่ใจท่านไม่แน่นอนจึงพบสัตว์ร้ายต่างๆ บนเขานั้นไม่มีสัตว์สิ่งใดเลยซึ่งท่านได้พบหลวงจีนหนุ่มที่ขี่โคเป่าขลุ่ยนั้นที่แท้ก็เตียฮีเจ็งเซียนซือท่านอาจารย์ผู้วิเศษ อังซินว่าท่านอาจารย์ผู้วิเศษทำไมหน้าตาจึงเหมือนกับหลวงจีนหนุ่มๆ เล่า หลวงจีนเจ้าวัดว่าท่านเป็นผู้ร้กษาศีลก็ดูยังหนุ่มอยู่ อังซินว่าเรามีตาก็จริงแต่ไม่รู้จักท่านจะทำประการใดดี หลวงจีนเจ้าวัดว่าอย่าวิตกเลย ถ้าท่านได้พูดดังนั้นก็เห็นจะเข้าไปในเมืองหลวงทำการพะเจียบวงสรวงเทพยดาสำเร็จแล้ว ท่านจงหยุดพักให้สบายจึงค่อยเข้าไปเถิด
อังซินได้ฟังหลวงจีนเจ้าวัดพูดก็ไว้วางใจ คิดสำคัญว่าท่านผู้วิเศษไปแล้ว จึงหยุดพักกับหลวงจีนที่วัดนั้น ครั้นรุ่งเช้าหลวงจีนเจ้าวัดจัดโต๊ะมาเลี้ยงอังซิน แล้วหลวงจีนเจ้าวัดจึงว่าข้าพเจ้าจะพาท่านไปเที่ยวไหว้พระและชมเก๋งเล่นให้สบาย ว่าแล้วหลวงจีนเจ้าวัดจึงเรียกศิษย์มาพาอังซินไปไหว้พระชมสิ่งของต่างๆ เล่น ในวัดนั้นมีสารพัดรูปสัตว์ เก๋งทำด้วยศิลาต่างๆ งดงามดี อังซินก็เที่ยวชมเพลิดเพลินไป ครั้นไปถึงเก๋งหลังหนึ่งเห็นปิดประตูใส่กุญแจไว้ มีเลขยันต์ปิดทับหลายชั้น หนังสือที่ประตูสี่ตัวนั้นเรียกว่า ฮกหมอจือเตี้ย แปลว่า เก๋งปีศาจ อังซินจึงถามหลวงจีนเจ้าวัดว่าเก๋งนี้ใส่กุญแจไว้แน่นหนาแล้วมียันต์ปิดทับลงไว้ด้วยเหตุอันใด หลวงจีนบอกว่าข้าพเจ้ามาอยู่วัดนี้นานนักหนาไม่แจ้งว่าจะเป็นสิ่งอันใด ได้ยินแต่เตียฮีเจ็งเซียนซือพูดว่าในเก๋งขังปิศาจยักษ์ไว้ ถ้าผู้ใดได้เป็นเตียฮีเจ็งเซียนซือผู้วิเศษแล้วก็ต้องเอาเลขยันต์มาปิดทับลงไว้ทุกๆ ผู้วิเศษมา อังซินจึงพูดว่า เราจะขอเปิดประตูดูว่าในเก๋งนี้จะมีของสิ่งใดบ้าง
หลวงจีนตอบว่า ท่านผู้วิเศษกำชับสั่งไว้มิให้ผู้ใดเปิด อังซินจะให้ไขกุญแจ เปิดดูให้ได้ หลวงจีนเจ้าวัดก็อ้อนวอนไว้ไม่ให้เปิด อังซินก็โกรธจึงพูดว่า ถ้าไม่เปิดให้เราดูโดยดีแล้วเรากลับเข้าไปในเมืองหลวงจะกราบทูลพระซ้องยินจงฮ่องเต้ว่า หลวงจีนเจ้าวัดปิดบังเสียไม่ให้เราพบเตียฮีเจ็งเซียนซือผู้วิเศษแล้วอ้างอวดว่าเป็นผู้วิเศษ มีวิชาขังปิศาจไว้ หลวงจีนเจ้าวัดเห็นอังซินโกรธอ้อนวอนเท่าไรก็หาฟังไม่ ลูกกุญแจจะไขประตูนั้นก็ไม่มีจึงเรียกเอาช่างมาหักกุญแจแกะเลขยันต์ไว้แล้วเปิดประตูเก๋งนั้นออก อังซินกับหลวงจีนเจ้าวัดเข้าไปไม่เห็นมีสิ่งใดในเก๋งมืดนั้น ก็ให้จุดเทียนมาส่องดู เห็นมีศิลาหนึ่งตั้งทับเต่าศิลาอยู่ แต่เต่าศิลานั้นจมดินอยู่ครึ่งตัว อังซินเอาไฟส่องดูที่แผ่นศิลาข้างหน้ามีหนังสืออยู่ไม่มีผู้ใดอ่านออก ข้างหลังแผ่นศิลานั้นมีหนังสือสี่ตัวใจความว่า ถ้าแซ่อังก็ให้เปิด อังซินเห็นหนังสือสี่ตัวแจ้งความแล้ว จึงพูดกับหลวงจีนว่า ท่านไม่ให้เปิดประตูหนังสือหลังศิลาสี่ตัวนี้มีว่า ถ้าแซ่อังเปิดประตูได้ท่านมาปิดบังไว้ไม่ควรเลย ท่านจงให้ผู้ใดมายกศิลาและเต่านี้ออกเราจะดูว่ามีสิ่งอันใดบ้าง
หลวงจีนเจ้าวัดจึงอ้อนวอนว่า ท่านจงเมตตาข้าพเจ้าเถิดอย่ายกศิลาและเต่านี้ออกเลย อังซินจึงว่า ท่านผู้วิเศษแต่ครั้นก่อนก็ยังเขียนหนังสือไว้ที่ศิลาว่าแซ่อังเปิดได้ เราไม่ฟังท่านห้ามแล้ว หลวงจีนก็จนใจ เรียกช่างปูนเอาจอบเสียมมาขุดศิลาและเต่านั้นขึ้นมาได้ เห็นเป็นเหวลึกลงไปในดิน อังซินยืนดูอยู่ประเดี๋ยวใจ ในเหวนั้นก็ลั่นดังเป็นควันดำพลุ่งขึ้นมา ออกทางประตูขึ้นลอยอยู่บนอากาศแล้วแตกกระจายแยกย้ายกันไปทั้งแปดทิศ หลวงจีนเจ้าวัดเห็นร้องขึ้นด้วยเสียงอันดัง อังซินไม่รู้ว่าเหตุผลอันใดก็ตกตะลึงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามหลวงจีนเจ้าวัดว่า จะเป็นปิศาจอันใด จึงได้เป็นควันแยกย้ายไปทั้งแปดทิศดังนี้ หลวงจีนบอกว่าเล่าโจ๊วเซียนซือแต่ครั้งแผ่นดินก่อนบอกไว้ว่า ในเก๋งนี้ขังดวงจิตดาวทหารที่ดุร้ายถึงร้อยแปดคน ชื่อดาวเทียมกังแชนั้นสามสิบหก ชื่อดาวตีลัวเจ็ดสิบสอง รวมร้อยแปดดวง ขังไว้มิให้ไปเกิดกลัวจะรบกวนไพร่บ้านพลเมืองให้ได้รับความเดือดร้อน ก็ท่านมาเปิดปล่อยไปดังนี้ จึงได้แยกย้ายกันไปเกิดเป็นมนุษย์ทั้งร้อยแปดคน สืบไปภายหน้าไพร่บ้านพลเมืองก็จะพากันได้รับความเดือดร้อน อังซินได้ฟังก็ตกใจสั่งให้เอาเต่าศิลากับแผ่นศิลาปิดปากเหวไว้ตามเดิมแล้ว อังซินกับผู้คนบ่าวไพร่ออกจากวัดเขาเกาเล่งซัวกลับไปเมืองหลวง หลวงจีนเจ้าวัดก็จัดการทำเก๋งนั้นให้เรียบร้อยดังเก่า อังซินเดินตามทางกำชับบ่าวไพร่ว่า ถ้าไปถึงเมืองหลวงแล้วเจ้าทั้งหลายอย่าได้พูดกับผู้ใดว่าเราปล่อยปิศาจดาวทหารออก บ่าวไพร่เหล่านั้นก็คำนับรับสั่ง เดินทางมาหลายวันถึงเมืองหลวง แจ้งความว่าเตียฮีเจ็งเซียนซือผู้วิเศษเข้ามาพะเจียบวงสรวงเทพยดาอยู่ถึงเจ็ดวัน ความไข้หายสงบเป็นปกติ ราษฎรได้อยู่เย็นเป็นสุขทั่วกัน เตียฮีเจ็งเซียนซือกลับไปที่สำนักแล้ว อังซินแจ้งความก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้กราบทูลว่า ข้าพเจ้าไปถึงเตียฮีเจ็งเซียนซือผู้วิเศษขี่นกยางมาถึงก่อนข้าพเจ้าเดินทางมา จึงได้ช้าไป พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า เตียฮีเจ็งเซียนซือมาพะเจียบวงสรวงเทพยดาเรียบร้อยแล้วจึงได้กลับไป ราษฎรทั้งหลายเป็นสุขทุกตัวคน ท่านจงไปว่าราชการตามตำแหน่งเดิมเถิด อังซินก็ถวายบังคมลากลับบ้าน ตั้งแต่นั้นมาไพร่บ้านพลเมืองมิได้ป่วยไข้ มีความสุขสบายทั่วทั้งพระราชอาณาเขต
พระเจ้าซ้องยินจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติได้สี่สิบสองปี ไม่มีพระราชบุตรจึงมอบราชสมบัติให้พระเจ้าซ้องเอ็งจงฮ่องเต้พระราชนัดดาครองแผ่นดินทำนุบำรุงราษฎรสืบเชื้อพระวงศ์ต่อไป พระเจ้าซ้องเอ็งจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติได้สี่ปี ก็มอบราชสมบัติให้พระเจ้าซ้องซินจงฮ่องเต้ ๆ ครองราชสมบัติได้สิบแปดปีก็มอบราชสมบัติให้พระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้สืบต่อมา พระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้นั้นครองราชสมบัติอยู่ ณ เมืองเปียนเหลียง
๒
ยังมีชายผู้หนึ่งแซ่กอ ชื่อยี่เดิมเป็นบุตรเศรษฐีอยู่ในเมืองเปียนเหลียง ครั้นอยู่มาเศรษฐีบิดามารดากอยี่ตายญาติพี่น้องก็ไม่มี กอยี่ผู้นี้ได้เล่าเรียนวิชาความรู้ดีทุกอย่างแต่ฝีเท้าเตะตะกร้อนั้นไม่มีผู้ใดสู้ได้ ชาวเมืองเรียกกอยี่ว่ากอกิวเป็นคนคบเพื่อนมากเที่ยวประจบประแจงไป เห็นผู้คนเขาทำสิ่งใดก็เข้าช่วยทำได้ทุกอย่าง พอได้อาศัยเลี้ยงชีวิต แต่กอกิวนั้นไม่รู้จักว่าสัตย์ซื่อกตัญญูและผู้มีคุณประการใด จนชาวบ้านชาวเมืองออกระอาไม่มีผู้ใดให้อาศัย
ยังมีเศรษฐีคนหนึ่งแซ่เหง ชื่อมิได้ปรากฏ มีบุตรชายคนหนึ่งเที่ยวคบเพื่อนล้างผลาญเงินทองของบิดาเป็นอันมาก แล้วชักชวนเอากอกิวไปอยู่ด้วย เศรษฐีบิดาแจ้งว่าบุตรนั้นคบเพื่อนล้างผลาญเงินทองเสียมาก ก็ไปฟ้องต่อผู้รักษาเมืองไคฮงฮู้ ว่าบุตรของข้าพเจ้าไปคบเอากอกิวมาล้างผลาญเงินทองเสียเป็นอันมาก ผู้รักษาเมืองก็ไปจับเอาตัวบุตรเศรษฐีกับกอกิวมาเฆี่ยนยี่สิบที แล้วก็ให้บ่าวไพร่ขับไล่ออกจากเมืองไป กอกิวถูกเฆี่ยนและต้องขับไล่ได้รับความอัปยศหนักก็อุตส่าห์เดินไปเมืองลิมฮวยจิว เห็นมีโรงบ่อนแห่งหนึ่งเจ้าของโรงชื่อสิวซีก๋วน กอกิวเข้าไปอาศัยยอมตัวให้ใช้สอยอยู่ ลิวซีก๋วนเจ้าของโรงบ่อนนั้นก็ให้กอกิวอาศัยอยู่ด้วยเป็นอันดี
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้ ถึงปีก็บวงสรวงเทพยดา เห็นว่าบ้านเมืองมีความสุข จึงรับสั่งกับขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยว่า เดิมเราบวงสรวงเทพยดาไว้ บัดนี้บ้านเมืองก็มีความสบาย คนที่ต้องเวรจำอยู่ในเมืองหลวงและหัวเมืองทั้งหลายที่โทษเล็กน้อยไม่สำคัญก็ให้ปล่อยเสีย ขุนนางเจ้าพนักงานก็มีหนังสือรับสั่งไปถึงหัวเมืองทั้งปวงตามกระแสพระราชดำริ ให้ม้าใช้ถือแยกกันไปทุกๆ เมือง เจ้าเมืองทั้งหลายแจ้งความแล้วก็ทำตามหนังสือรับสั่งทุกประการ
ฝ่ายกอกิวนั้นอยู่กับลิวซีก๋วนได้สามปีแจ้งความว่าคนซึ่งต้องโทษบ้างเล็กน้อย โปรดปล่อยทุกๆ เมืองก็มีความยินดี จึงคิดว่า เดิมเรามีโทษ ต้องไล่ออกจากเขตแดนเมืองหลวง บัดนี้สิ้นโทษแล้ว จำเราจะเข้าไปเมืองหลวงเยี่ยมเพื่อนของเราดูให้รู้ว่าดีร้ายประการใด คิดแล้วกอกิวก็เข้าไปแจ้งแก่ลิวซีก๋วนว่า ข้าพเจ้าจะขอลาท่านกลับไปเมืองเปียนเหลียงเยี่ยมเยียนพวกพ้องเพื่อนฝูงจะอยู่ดีหรือประการใด ลิวซีก๋วนว่าเจ้าจะไปก็ดีแล้ว เราจะมีหนังสือไปถึงตังเจียงสือเพื่อนของเราตั้งโรงขายเครื่องยาอยู่ริมสะพานกิมเลียงเกี๋ยในเมืองหลวง เจ้าจงเอาหนังสือไปให้แล้วจะได้สำนักอาศัยอยู่กับเขา กอกิวก็ยินดี ลิวซีก๋วนจึงเขียนหนังสือมาส่งให้ กอกิวรับหนังสือคำนับลาตรงมายังตังเกียเมืองหลวง ครั้นไปถึงโรงขายเครื่องยาริมสะพานกิมเลียงเกี๋ยก็เอาหนังสือไปส่งให้ตังเจียงสือรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า หนังสือลิวซีก๋วนพวกพ้องมีมาให้ช่วยอุปถัมภ์กอกิวด้วย ตังเจียงสือจึงคิดว่ากอกิวนี้เป็นคนไม่มีกตัญญูจะอยู่กับเราเห็นจะไม่ได้ นานไปก็จะพาบุตรหลานเราเชือนแชเสียไป ครั้นจะไม่รับกอกิวไว้ก็เกรงใจลิวซีก๋วนจำจะต้องรับไว้แล้วจึงค่อยผ่อนผันต่อไป คิดแล้วก็เชิญกอกิวเข้าไปข้างใน จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันแล้ว กอกิวอยู่กับตังเจียงสือได้สิบวัน ตังเจียงสือก็คิดอุบายหยิบเอาเสื้อกางเกงใหม่ออกมาให้กอกิว แล้วพูดว่า เราก็หากินเล็กน้อยพอเลี้ยงบุตรภรรยา ซึ่งท่านจะมาอยู่กับเรานั้นไม่มีผลประโยชน์สิ่งใดเลย และตัวท่านก็ประกอบไปด้วยสติปัญญาและฝีมือควรจะทำราชการให้มีชื่อเสียงปรากฏไว้ในแผ่นดิน เรามีพวกพ้องเป็นขุนนางอยู่คนหนึ่ง จะเขียนหนังสือไปฝากฝังเจ้าไว้จะได้ทำราชการนานไปข้างหน้าชื่อเสียงจะได้ปรากฏกับเขาบ้าง เจ้าจะเห็นประการใด กอกิวได้ฟังก็ดีใจจึงว่าท่านสงเคราะห์ข้าพเจ้าดังนั้นแล้ว ถ้าข้าพเจ้าได้ดีมิได้ลืมพระคุณเลย ตังเจียงสือก็ส่งเสื้อกางเกงกับหนังสือให้กอกิวแล้วจัดคนใช้ไปส่ง กอกิวรับหนังสือ เสื้อกางเกง คำนับลาไปกับคนใช้ของตังเจียงสือ ครั้นถึงบ้านหักสือขุนนางฝ่ายบุ๋น คนใช้ก็พากอกิวเข้าไปคำนับ ส่งหนังสือให้หักสือแล้วคนใช้ก็กลับไป หักสือขุนนางฝ่ายบุ๋นรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่าหนังสือของตังเจียงสือ มีมาฝากฝังให้ช่วยทำนุบำรุงกอกิว หักสือจึงคิดว่า กอกิวคนนี้ไม่มีหลักแหล่งเป็นแต่เที่ยวประจบประแจงพอได้เลี้ยงชีวิตเท่านั้น ซึ่งเราจะเลี้ยงทำนุบำรุงไว้ก็เห็นไม่มีประโยชน์สิ่งใดเลย ครั้นจะไม่รับไว้ก็คิดถึงตังเจียงสือด้วยเป็นคนรักใคร่ชอบอัชฌาสัยกันมาแต่ก่อน จะต้องรับไว้แล้วจึงค่อยผ่อนผันต่อไป คิดแล้วก็เรียกกอกิวเข้าไปข้างในจัดที่ให้พักอยู่พอสมควร ครั้นรุ่งขึ้นเช้าหักสือสั่งให้บ่าวไพร่หาข้าวปลาอาหารมาเลี้ยงกอกิวกินแล้ว หักสือจึงพูดกับกอกิวว่าเจ้าจะมาอยู่กับเรานี้ก็ไม่มีราชการสิ่งใด เรามีเพื่อนขุนนางอยู่คนหนึ่งพอจะพูดจาฝากฝังกันได้ เราจะมีหนังสือให้ถือไปถึงเฮงจินเค่งฮู่ม้า เป็นน้องเขยของพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้ คงจะชุบเลี้ยงให้เจ้ามียศศักดิ์สืบไป กอกิวก็ดีใจ หักสือเขียนหนังสือส่งให้กอกิวแล้วสั่งบ่าวว่าให้นำกอกิวไปหาเฮงจินเค่ง กอกิวรับหนังสือคำนับลาออกเดินไปกับคนใช้ของหักสือ ครั้นถึงบ้างเฮงจินเค่งก็นำกอกิวเข้าไปเอาหนังสือส่งให้เฮงจินเค่งคนใช้ของหักสือก็กลับมา เฮงจินเค่งรับหนังสือคลี่ออกอ่าจแจ้งความแล้วพิจารณาดูลักษณะกอกิวก็รักใคร่ เรียกกอกิวเข้าไปข้างใน สั่งบ่าวไพร่จัดที่ให้กอกิวอยู่ตามสมควร กอกิวก็ประจบประแจงให้เฮงจินเค่งใช้สอยอยู่ทุกเวลามิได้ขาด เฮงจินเค่งก็มีความเมตตารักใคร่กอกิวมากขึ้น
ครั้นถึงวันแซยิดก็จัดการทำบุญให้ทาน ขุนนางข้าราชการก็มาช่วย เฮงจินเค่งจัดการพร้อมแล้วก็ให้ขุนนางไปเชิญตวนอ๋องมากินโต๊ะ ตวนอ๋องนั้นเป็นราชบุตรที่สิบเอ็ดของพระเจ้าซ้องซินจงฮ่องเต้ และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้ ตวนอ๋องนี้เป็นนักเลงรู้การเล่นทุกอย่าง ครั้นขุนนางไปเชิญตวนอ๋องก็มาที่บ้างเฮงจินเค่ง ๆ ออกไปรับเชิญเข้ามาพูดจาสนทนากันข้างในให้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงขุนนางที่มาช่วยการ ตวนอ๋องกับเฮงจินเค่งนั้นก็กินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน ครั้นกินโต๊ะแล้ว ตวนอ๋องเข้าไปในห้องหนังสือของเฮงจินเค่งเห็นสิงโตแกะด้วยหยกคู่หนึ่งสำหรับทับกระดาษเขียนหนังสืองดงามดีก็หยิบสิงโตขึ้นมาดูแล้วถามเฮงจินเค่งว่า สิงโตหยกนี้ช่างที่ไหนทำจึงได้งดงามหนักหนา เฮงจินเค่งได้ฟังก็คิดว่าตวนอ๋องอยากได้ จึงว่าสิงโตหยกนี้ของทำมาแต่โบราณ ยังมีของคู่กันอีกสิ่งหนึ่งเป็นหยกสำหรับพาดพู่กันงดงามดี ผู้ที่แกะสิงโตกับหยกพาดพู่กันนี้เป็นฝีมือเดียวกัน ถ้าท่านจะต้องประสงค์แล้ว เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะใช้คนเอาไปให้ที่วังท่าน ตวนอ๋องได้ฟังก็ยินดีพูดจากันแล้วตวนอ๋องกลับมาวัง ครั้นรุ่งเช้าเฮงจินเค่งก็เอาสิงโตหยกกับหยกพาดพู่กันมาใส่หีบลายทองเอาแพรมาห่อหุ้มดีแล้วก็ใช้กอกิวเอาไปให้ตวนอ๋อง กอกิวรับหีบใส่สิ่งของคำนับลาตรงมาถึง เห็นตวนอ๋องเตะตะกร้ออยู่ กอกิวก็เข้าไปยืนแอบดูอยู่ข้างหนึ่ง ตะกร้อนี้ก็จำเพาะตรงมาข้างกอกิวๆ ก็ทำท่าทางแล้วเตะตะกร้อไปตะกร้อก็ตรงไปหาตวนอ๋อง ๆ เห็นกอกิวเตะตะกร้อดีจึงถามว่าเจ้านี่มาแต่ข้างไหน กอกิวบอกว่าเฮงจินเค่งใช้ข้าพเจ้าเอาหยกสิงโตกับหยกพาดพู่กันมาให้ท่าน กอกิวส่งหีบลายทองให้ ตวนอ๋องก็รับไปส่งให้คนใช้เอาไปเก็บไว้แล้ว ตวนอ๋องถามว่าเจ้านี้ชื่อไร จึงได้เตะตะกร้อดี กอกิวบอกว่าข้าพเจ้าแซ่กอ ชื่อกิว แต่ก่อนก็ได้ฝึกหัดเล่นตะกร้ออยู่บ้าง ตวนอ๋องว่ามาเตะด้วยกัน เราขอชมดูสักหน่อย กอกิวว่าข้าพเจ้าไม่ควรเตะตะกร้อกับท่าน ตวนอ๋องว่าเราไม่ถือดอกมาเล่นด้วยกันเถิด กอกิวก็เข้าเตะตะกร้อด้วยตวนอ๋อง กอกิวนั้นชำนาญในการเตะตะกร้อไม่มีผู้เสมอ ยักย้ายเป็นกระบวนเตะต่างๆ ตวนอ๋องกับคนทั้งปวงเห็นก็พากันสรรเสริญว่า กอกิวเตะตะกร้อดีไม่มีผู้ใดสู้ได้ ตวนอ๋องชอบใจ เรียกกอกิวเข้าไปในบ้านให้นั่งที่สมควรแล้วพูดจาเกลี้ยกล่อมไว้ไม่ให้กลับไป กอกิวก็อยู่กับตวนอ๋องคืนหนึ่ง
ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า ตวนอ๋องก็ให้คนใช้ไปเชิญเฮงจินเค่งมาจัดโต๊ะและสุราเลี้ยง เฮงจินเค่งกินเสร็จแล้วตวนอ๋องจึงพูดว่า กอกิวที่ท่านใช้ให้เอาของมาให้เรานั้น เรามีจิตรักใคร่อยากจะได้ไว้ใช้สอย จึงได้เชิญท่านมา เฮงจินเค่งตอบว่า ซึ่งท่านมีความเมตตาจะชุบเลี้ยงกอกิวนั้นข้าพเจ้ามีความยินดีนัก เฮงจินเค่งก็ให้กอกิวอยู่กับตวนอ๋อง เฮงจินเค่งก็ลากลับมา ตวนอ๋องนั้นมีใจรักใคร่ จะไปไหนก็เรียกเอากอกิวไปด้วย ถึงเวลาชวนกันมาเตะตะกร้ออยู่ทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายพระเจ้าซ้องเตียดจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติสืบมาหามีพระราชบุตรไม่ ทรงประชวรลงโรคกำเริบมากขึ้นก็เสด็จสู่สวรรคต พระราชวงศานุวงศ์กับขุนนางทั้งปวงประชุมพร้อมกันจัดหีบมาใส่พระศพแล้วก็ทำการฝังไว้ตามอย่างธรรมเนียมศพพระมหากษัตริย์เสร็จแล้วขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงปรึกษาเห็นพร้อมกันก็ยกตวนอ๋องขึ้นครองราชสมบัติทรงพระนาม พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ (พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้นั้นคือเง็กเช็งกาจูมุ้ยเปียวเตากุนเซียนจุติมาเกิด) ครั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ครองราชสมบัติแล้วก็ไม่มีเหตุการณ์สิ่งใด
อยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสกับกอกิวว่า จะตั้งแต่งให้เจ้าเป็นขุนนางความชอบสิ่งใดก็ยังไม่มี จะให้จดชื่อเจ้าไว้ในบัญชีก่อน ถ้ามีความชอบสิ่งไรจึ่งจะตั้งแต่งให้ ตรัสแล้วเสด็จเข้าข้างใน กอกิวก็กลับไปที่อยู่ของตัว ถ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จไปไหนกอกิวเป็นคนรักษาพระองค์ตามเสด็จไปทุกครั้ง ครั้นอยู่มาประมาณครึ่งปีพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงรับสั่งตั้งให้กอกิวเป็นที่เตียนสวยฮูไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร ได้ว่ากล่าวบังคับบัญชาขุนนางนายทหารเป็นอันมาก
ครั้นถึงวันดี กอกิวซึ่งเป็นที่กอไทอวยก็เข้าในพระราชวัง ไปยังตำแหน่งที่ของตัว ตรวจตราขุนนางนายทหารและทหารเลว ซึ่งตัวได้บังคับบัญชานั้นทุกเวลามิได้ขาด เวลาวันหนึ่ง เงเจียง โต๊วกุน กำกุน เบเบี้ย โป๊ยเบีย ขุนนางในตำแหน่งก็พากันมาคำนับ กอไทอวยตรวจดูบัญชีเห็นขาดอยู่ชื่อหนึ่งซึ่งเป็นครูฝึกหัดทหารแปดสิบหมื่นนั้นไม่เห็นมา จึงถามขุนนางเหล่านั้นว่า เฮงจินครูทหารทำไมจึงไม่มา ขุนนางเหล่านั้นแจ้งว่า เมื่อวันก่อนเฮงจินมาบอกว่าป่วยไข้จึงไม่ได้มา กอไทอวยได้ฟังเช่นนั้นก็โกรธพูดว่า เหตุไฉนจึงไม่มาให้ตรวจตราถือดีอย่างไร แกล้งมาบอกป่วยเราหาเชื่อไม่ให้ทหารไปเอาตัวเฮงจินมา ทหารก็คำนับลารีบไปบ้านเฮงจิน
ฝ่ายเฮงจินครูทหารบุตรภรรยาไม่มี มีแต่มารดาอายุได้หกสิบปีเศษ เฮงจินนั้นป่วยอยู่ที่บ้าน พอทหารคนใช้ของกอกิวไปแจ้งความว่า ที่ไทอวยนั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตั้งให้กอกิวเป็นขึ้นใหม่แล้ว วันนี้ไทอวยไปตรวจตราบัญชี ขุนนางในตำแหน่งที่ไทอวยก็พากันไปพร้อมอยู่ที่สนามทุกคนเว้นแต่ท่านไม่ได้ไป ไทอวยตรวจไปถึงชื่อท่านเรียกหาตัวไม่ได้ ขุนนางทั้งหลายบอกว่าท่านป่วยมาไม่ได้ ไทอวยโกรธนักให้ข้าพเจ้ามาเอาตัวไป เชิญท่านไปหาเสียสักหน่อยเถิดถ้าไม่ไปข้าพเจ้าก็จะมีความผิด
เฮงจินได้ฟังก็อุตส่าห์เดินมาถึงบ้านกอไทอวย คุกเข่าคำนับแล้วก็ยืนอยู่ กอไทอวยจึงถามว่า เจ้านี้ชื่อเฮงจิน เป็นครูทหารหรือเป็นบุตรผู้ใด เฮงจินบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นบุตรเฮงเซง บิดาข้าพเจ้าเป็นครูทหาร เดี๋ยวนี้บิดาถึงแก่กรรมเสียแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้รับที่ต่อมา กอไทอวยแจ้งว่า เป็นบุตรเฮงเซง ก็นึกได้ว่าเฮงเซงคนนี้ เดิมได้ตีเอาเรา ๆ มีความแค้นเคืองอยู่ ครั้งนี้จะทำแก่เฮงจินผู้บุตรแก้แค้นแทนเฮงเซงที่ได้กระทำแก่เราให้ได้ จึงพูดว่าบิดาของตัวเดิมเป็นคนขายเครื่องยาอยู่แต่ก่อน เข้ามารับเป็นครูฝึกหัดเพลงอาวุธจะมีสติปัญญาสักเพียงใด ผู้ซึ่งนำเข้ามาถวายนั้นไม่พิจารณาดูให้ละเอียด จึงได้เอาคนเช่นนี้มาแต่งตั้งให้เป็นครูฝึกหัดทหารไม่ควรเลย ตัวเจ้าถือดีอย่างไรวันนี้จึงไม่มาให้เราตรวจตรา แกล้งบอกป่วยเสียนั้นมีโทษผิดมากสั่งให้ทหารจับตัวเฮงจินเฆี่ยนเสีย
เฮงจินได้ฟังก็ตกใจตะลึงนิ่งอยู่ พวกนายทหารที่เฮงจินได้ฝึกหัดสั่งสอนนั้น ก็อ้อนวอนกอไทอวยว่า ท่านอย่าเพิ่งเฆี่ยนตีเฮงจินครูข้าพเจ้าเลย ด้วยเป็นวันแรกออกตรวจตรา ถ้าเฆี่ยนตีกันเข้าแล้วก็จะเสียฤกษ์ไป กอไทอวยจึงว่า ถ้าดังนั้นวันนี้เราจะอดโทษไว้เวลาอื่นจึงจะชำระใหม่
เฮงจินได้ฟังก็ดีใจ เงยหน้าดูกอไทอวยก็จำได้จึงคิดว่า กอกิวนี้เป็นคนประจบประแจงอาศัยเขาอยู่กิน วันหนึ่งไปลองฝีมือกับบิดาเรา ๆ ก็ตีเอากอกิวเจ็บปวดอยู่นาน บัดนี้กอกิวมาเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ได้ว่ากล่าวเราด้วย กอกิวจะแก้แค้นแทนบิดาเราเป็นแน่ คิดแล้วก็ลากลับบ้านแจ้งความให้มารดาฟังทุกประการแล้วก็ร้องไห้ มารดาว่าเขาอาฆาตมาดร้ายอยู่ดังนี้จะต้องหลบหลีกไปให้พ้นภัยก่อน เฮงจินตอบว่า มารดาพูดก็ควรแล้วแต่จะไปอยู่แห่งใดที่จะสำนักอาศัยก็ไม่มีจึงรำลึกได้ว่า เก็งเลียดเซียงก๋งอยู่ที่เมืองเอียนอันฮู้ ทหารของเก็งเลียดเซียงก๋งนั้นก็มาฝึกหัดเพลงอาวุธกับเรามิได้ขาด จำจะหนีไปอยู่กับเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้มารดาจะเห็นเป็นประการใด มารดาก็เห็นชอบ จึงเก็บรวบรวมของพอสมควรแล้วก็คิดจะหนีไปในเวลากลางคืนวันนั้น
ฝ่ายกอไทอวยครั้นเฮงจินกลับไปแล้ว ก็ให้เตี้ยซา ลีสี ทหารคนใช้คอยตามไประวังสอดแนมอยู่ที่บ้านเฮงจิน กลัวว่าเฮงจินจะหลบหลีกไปเสีย พรุ่งนี้จะเอาตัวมาชำระไม่ได้ ทหารทั้งสองนายก็ตามมาคอยระวังดูอยู่ที่ริมประตูบ้านเฮงจิน
ฝ่ายมารดาเฮงจินเห็นจึงพูดกับเฮงจินผู้บุตรว่า มีทหารมาเฝ้าอยู่ดังนี้ทำไมจึงจะหนีออกจากบ้านไปได้ เฮงจินว่ามารดาอย่าตกใจข้าพเจ้าจะคิดแเก้ไขเอง ครั้นเวลาเย็น เฮงจินก็เรียกเตี้ยซาทหารที่กอไทอวยใช้มาระวังอยู่นั้นเข้าไปข้างในแล้วพูดว่า เรามีธุระอยู่สิ่งหนึ่งอยากจะใคร่พบเจ้าปรารถนาจะให้ช่วยสงเคราะห์ด้วย เดิมเราบนเจ้าตังงักเปียวที่ศาลประตูทิศตะวันออกไว้ บัดนี้เราค่อยคลายหายป่วยขึ้นจะไปแก้สินบน เจ้าจงไปบอกเฮียก๋งว่า เวลาพรุ่งนี้แต่เช้าเราจะไปไหว้เจ้า ให้เฮียก๋งเปิดประตูศาลเจ้าแต่เช้า แล้วเจ้าจงคอยเราอยู่ที่ศาลเจ้านั้นเถิด พรุ่งนี้เช้าจึงพบกัน เตี้ยซาได้ฟังก็จนใจ ครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ด้วยเฮงจินเป็นครูฝึกหัดมาก่อน ก็คำนับลาไปคอยท่าอยู่ที่ศาลเจ้าประตูเมืองทิศตะวันออกตามคำสั่ง แล้วเฮงจินก็เรียกลีสีทหารอีกคนหนึ่งเข้าไปบอกว่า เดิมเราได้บนเจ้าไว้ เจ้าจงเอาเงินไปซื้อศีรษะสุกรและเป็ดไก่ จัดแจงให้สำเร็จแล้วเอาไปคอยท่าเราที่ศาลเจ้าตังงักเปียว ข้างประตูเมืองทิศตะวันออก เราจะไปไหว้เจ้าแก้สินบนแต่เช้า อย่าให้ทันชาวบ้านรู้ พูดแล้วก็ส่งเงินให้ ลีสีรับเงินคำนับลาไปจัดไว้คอยท่าตามสั่งทุกประการ เฮงจินล่อลวงทหารสองนายให้ไปเสียจากประตูบ้านได้สมคิดแล้วก็รวบรวมทรัพย์สิ่งของแล้วจัดม้ามาเตรียมไว้ พอเวลาค่ำดึกประมาณสามยามเศษ ก็เอาทรัพย์สิ่งของเงินทองผูกเข้ากับคอม้าแล้วให้มารดาขึ้นหลังม้า เฮงจินก็เดินตามหลังม้าพามารดาหนีออกจากบ้านมาทางประตูเมืองข้างทิศตะวันตกไปเมืองเอียนอันฮู้
ฝ่ายเตี้ยซา ลีสี ทหารสองนาย จัดสิ่งของไปคอยท่าเฮงจินอยู่ที่ศาลเจ้าแต่เวลาเย็นจนรุ่งเช้าก็ไม่เห็นเฮงจินมา เตี้ยซาสั่งให้ลีสีเฝ้าของไว้ เตี้ยซาก็ตรงมาที่บ้านไม่พบเฮงจิน มารดาเฮงจินก็หายไป เตี้ยซาสำคัญว่าไปข้างไหน ก็นั่งคอยท่าอยู่จนเวลาเย็น ลีสีไม่เห็นเตี้ยซากลับมาก็ทิ้งสิ่งของเสีย ตามมาพบเตี้ยซานั่งคอยอยู่ จึงถามเตี้ยซาว่าเฮงจินไปข้างไหน เตี้ยซาบอกว่าไม่รู้เลย มารดาของเฮงจินก็หายไปด้วยกัน ทหารสองนายนั่งคอยจนเวลาค่ำ ก็ไม่เห็นเฮงจินกับมารดากลับมา ไปเที่ยวถามตามบรรดาพวกพ้องของเฮงจิน ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าไปข้างไหน เตี้ยซา ลีสี ก็ตกใจกลัวกอไทอวยจะทำโทษ คิดจะหนีไปก็มีความอาลัยถึงบุตรภรรยาญาติพี่น้องยิ่งนัก ก็ต้องกลับไปแจ้งความกับกอไทอวยว่า เฮงจินกับมารดาอพยพหนีไป ข้าพเจ้าเที่ยวติดตามอยู่วันหนึ่งก็ไม่พบหารู้ว่าจะไปแห่งใดไม่ กอไทอวยได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่าเฮงจินพามารดาหนีไปเราจะจับเอาตัวมาให้ได้ กอไทอวยก็เขียนหนังสือไปถึงหัวเมืองทั้งปวงว่า ถ้าพบปะเฮงจินกับมารดาเฮงจินให้จับตัวส่งเข้ามาเมืองหลวง เขียนหนังสือแล้วก็ให้ทหารถือแยกย้ายกันไปทุกๆ เมือง
ฝ่ายเฮงจินกับมารดาหนีพ้นจากตังเกียเมืองหลวงไปได้เดือนเศษ เฮงจินจึงพูดกับมารดาว่า เราออกจากบ้านมาก็นานแล้ว ถึงผู้ใดไล่ตามมาจับก็คงไม่พบ เราอย่ารีบเร่งเดินนักเลย
มารดาได้ฟังก็ยินดีและว่า เจ้าเห็นจะพ้นภัยแล้วก็ตามใจเถิด เวลาวันนั้นถึงที่สำนักก็ไม่ได้หยุด เดินเลยไปจนมืดคํ่าเห็นมีไฟสว่างอยู่ข้างหน้าก็พามารดาตรงเข้าไปเห็นบ้านเรือนเป็นแถวกัน เฮงจินตรงเข้าไปที่บ้านนั้นร้องถามเจ้าของบ้านว่า ข้าพเจ้าเดินเลยสำนักมาแล้วจะเดินต่อไปก็มืดค่ำ ข้าพเจ้าจะขออาศัยท่านสักคืนหนึ่ง เงินทองจะคิดให้พอเวลาเช้าก็จะลาท่านไป ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านร้องบอกมาว่า จะอาศัยสักคืนหนึ่งก็ได้ จงเข้ามาเถิด เฮงจินจูงม้าเข้าไปผูกไว้ในบ้านเก็บข้าวของไว้ดีแล้ว ก็พามารดาเข้าไปคำนับผู้เฒ่า ๆ จึงถามว่าท่านพากันมาแต่ไหน แซ่ไร ชื่อใด เฮงจินแกล้งบอกว่าข้าพเจ้าแซ่เตี้ย ไปค้าขายอยู่ที่เมืองหลวงขาดทุน ไม่มีกำไร บัดนี้ข้าพเจ้ากับมารดาจะไปหาพี่น้องที่เมืองเอียนอันฮู้ เดินมาถึงนี่ก็มืดค่ำ จึงได้มาอาศัยท่าน ผู้เฒ่าว่าไม่เป็นไร สั่งบ่าวไพร่ให้จัดห้องให้นอน แล้วให้เอาม้าไปผูกไว้หลังบ้านคนใช้ก็จัดห้องให้เฮงจินกับมารดาหลับนอน แล้วก็เอาม้าไปผูกไว้ตามสั่ง มารดาเฮงจินเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย โรคเก่าที่เคยเป็นกำเริบขึ้นก็นอนคราง ครั้นรุ่งเช้าผู้เฒ่าเจ้าของบ้านเดินมาที่ห้อง ได้ยินเสียงคนนอนครางแต่ยังหลับอยู่ จึงปลุกให้ลุกขึ้นเปิดประตู เฮงจินตื่นออกมาผู้เฒ่าถามว่าเจ้าหรือนอนคราง เฮงจินบอกว่ามารดาข้าพเจ้าเดินทางมาเหนื่อย โรคเก่ากำเริบจึงได้นอนคราง ผู้เฒ่าเจ้าของบ้านว่า มารดาเจ้าป่วยอยู่ก็อย่าเพิ่งไปเลย หมอของเราที่นี่มีจะให้รักษาโรคหายแล้วจึงค่อยไปเถิด เฮงจินได้ฟังก็ยินดี พักอยู่ที่นั่นสี่ห้าวันรักษามารดาหายเป็นปกติแล้ว เฮงจินเดินไปที่หลังบ้านดูม้า เห็นหญ้าฟางมีกินบริบูรณ์อยู่ก็เดินกลับมาเห็นชายผู้หนึ่งอายุประมาณสิบแปดปีรำเพลงอาวุธอยู่ เฮงจินยืนดูแต่ไม่รู้ว่าผู้ใด เฮงจินจึงพูดว่า เพลงอาวุธท่านฝึกหัดมาก็ดีอยู่ แต่ยังสู้คนมีฝีมือเข้มแข็งไม่ได้ ถ้าข้าพเจ้าสั่งสอนแนะนำให้อีกก็คงจะดีขึ้นกว่านี้ ซือจินบุตรเจ้าของบ้านได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่าท่านนี้มาติเตียนเรา ตัวท่านจะมีฝีมือดีอย่างไร จงมาลองเพลงอาวุธกับเราดูเล่นสักหน่อย พูดแล้วก็ตรงเข้ามาจะเอากระบองตีเฮงจิน พอผู้เฒ่าบิดาเห็นก็ร้องห้ามว่าทำอะไรเช่นนั้น ซือจินผู้บุตรบอกว่าเฮงจินมาติเตียนข้าพเจ้าว่าไม่ดี ข้าพเจ้าอยากจะทดลองฝีมือ ผู้เฒ่าบิดาจึงถามเฮงจินว่า เจ้ารู้เพลงอาวุธอยู่หรือ เฮงจินบอกว่าข้าพเจ้ารู้อยู่บ้าง ผู้เฒ่านั้นจึงพูดกับบุตรว่า เจ้าเอาท่านผู้นี้เป็นครูเถิด ซือจินตอบว่าถ้าฝีมือเข้มแข็งกว่าข้าพเจ้าจึงจะเอาเป็นครู มาลองฝีมือกันก่อน ซือจินถือกระบองตรงเข้ามา เฮงจินเกรงผู้เฒ่าบิดาไม่อาจทดลอง ผู้เฒ่าพูดว่าเจ้าอย่าเกรงใจเลยจงทดลองกับดูเถิด ซือจินก็ตรงเข้ามาเอากระบองตี เฮงจินจับกระบองกระชากหลุดจากมือ ตัวซือจินเซไปจะล้มลง เฮงจินก็เข้าประคองไว้ ผู้เฒ่าบิดาเห็นก็ยินดีจึงเรียกซือจินบุตรมาคำนับยอมเอาเฮงจินเป็นครู ผู้เฒ่าจึงถามเฮงจินว่า เจ้าฝึกหัดเพลงอาวุธมาแต่ไหน จึงได้มีฝีมือเข้มแข็งนัก เฮงจินจึงบอกว้าข้าพเจ้าชื่อเฮงจิน เป็นครูทหารแปดสิบหมื่นในเมืองหลวง กอไทอวยคนใหม่มีใจเจ็บแค้นบิดาข้าพเจ้า จะเอาตัวข้าพเจ้าไปทำโทษจึงได้พามารดาหนีมาพบท่านและท่านได้มีพระคุณแก่เราเป็นที่สุด ข้าพเจ้าจะฝึกหัดให้บุตรท่านทดแทนคุณซึ่งมีแก่ข้าพเจ้ามาก ผู้เฒ่าได้ฟังว่าเป็นครูทหารหลวงก็ยินดีนัก พูดว่าตัวข้าพเจ้าชื่อซือไทก๋ง มาตั้งอยู่ที่ตำบลซือเกชึงช้านานแล้ว ที่ตำบลซือเกชึงตำบลนี้ขึ้นกับเมืองฮัวอิมกุ้ยเขาตรงนี้ไปชื่อเขาเซียวฮัวซัว ในตำบลนี้มีบ้านอยู่ห้าร้อยเศษ บุตรข้าพเจ้านี้อยากจะฝึกหัดแต่เพลงอาวุธ มารดาห้ามก็ไม่ฟังจนมารดาตรอมใจตาย ข้าพเจ้าก็ต้องตามใจให้ฝึกหัด ครั้งนี้มาพบท่านดีแล้ว ท่านจงช่วยฝึกหัดให้บุตรข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะทดแทนคุณท่าน เฮงจินว่าข้อนั้นไม่เป็นไรอย่าได้วิตกเลย ซือไทก๋งก็ดีใจสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเฮงจินกับมารดา แล้วเฮงจินก็ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ให้ซือจินบุตรซือไทก๋งทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ย แจ้งว่าซือไทก๋งเป็นคนสัตย์ซื่อ ใจก็โอบอ้อมอารี จึงตั้งให้ซือไทก๋งเป็นที่นายอำเภอผู้ใหญ่บ้านที่ตำบลซือเกชึง ตั้งแต่นั้นมาราษฎรที่ตำบลซือเกชึงก็ทำมาหากินเป็นปกติ เฮงจินฝึกหัดเพลงอาวุธให้ซือจินครึ่งปี ซือจินชำนิชำนาญในการเพลงอาวุธต่างๆ แล้วเฮงจินจึงพูดกับซือจินว่า เราฝึกหัดสั่งสอนก็ชำนิชำนาญดีแล้ว เราจะลาเจ้าไปหาเก็งเลียดเซียงก๋งที่เมืองเอียนอันฮู้ก่อน ซือจินศิษย์จึงว่าท่านจงอยู่กับข้าพเจ้าก่อนเถิด ไว้ให้นานๆ จึงค่อยไป เฮงจินว่าไม่ได้ ถ้ารู้ไปถึงกอไทอวยก็จะพาท่านลำบากด้วย ซือจินจึงไปแจ้งกับบิดาว่า เฮงจินครูข้าพเจ้าจะไปเสียแล้ว ซือไทก๋งมาว่ากล่าวเฮงจินก็ไม่ฟัง ซือไทก๋งจึงเอาเงินมาให้เฮงจินร้อยตำลึงเป็นรางวัล เฮงจินไม่รับเงิน ซือไทก๋งพูดว่า ท่านมาสั่งสอนบุตรข้าพเจ้าจนชำนิชำนาญ ไม่มีสิ่งใดทดแทนสนองคุณท่าน จงเอาเงินนี้ไปซื้อกินตามทางเถิด ท่านจะไปทางยังไกลนัก เฮงจินเสียไม่ได้ก็รับเงินคำนับลา ซือไทก๋งก็ให้บ่าวตามไปส่งจนพ้นเขตแดนแล้ว เฮงจินกับมารดาก็เดินตรงไปหาเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้
ฝ่ายซือจินนั้น ครั้นเฮงจินครูไปแล้วก็ซักซ้อมเพลงอาวุธต่างๆ อยู่ที่บ้านจนชำนิชำนาญคล่องแคล่วดี ครั้นอยู่นานมาซือไทก๋งบิดาป่วยหนักลง ซือจินหาหมอมารักษาโรคก็ไม่คลายหายขึ้น กลับทรุดหนักลงไปอีก ซือไทก๋งก็ถึงแก่ความตาย ซือจินจัดหีบมาใส่ศพทำกงเต๊กเซ่นไหว้แล้วก็เอาศพบิดาไปฝังตามยศศักดิ์นายอำเภอผู้ใหญ่บ้าน ตั้งแต่นั้นมาซือจินมิได้คาดคิดจะค้าขาย คิดแต่จะชักชวนพวกพ้องมาซักซ้อมฝีมืออยู่เป็นนิจ มาวันหนึ่งถึงฤดูร้อน ซือจินนั่งอยู่ในบ้านไม่สบายก็ยกเอาเก้าอี้ออกไปนั่งอยู่ที่ชายป่าหน้าบ้าน ลมพัดเย็นๆ ซือจินเห็นเหมือนกับคนแอบต้นไม้ก็ร้องตวาดว่าผู้ใด แล้วเดินไปดูเห็นลีกิดแอบอยู่ก็จำได้ว่า ลีกิดเป็นคนเที่ยวยิงสัตว์ต่างๆ ในป่ามาขายให้เรามิได้ขาด สองสามวันนี้ไม่เห็นลีกิดยิงสัตว์ป่ามาขาย ซือจินจึงถามลีกิดว่าเจ้าไปข้างไหนจึงได้มาแอบอยู่ที่นี่ ลีกิดว่าข้าพเจ้าจะมาหาคนในบ้าน ครั้นมาพบท่านอยู่ก็ไม่อาจจะเข้าไป ซือจินถามว่าสองสามเวลานี้ไม่เห็นยิงเนื้อมาขายหรือกลัวว่าเราจะไม่มีเงินซื้อ ลีกิดว่าเนื้อในป่าไม่มีเที่ยวยิงไม่ได้ จึงไม่ได้เอามาขายให้ท่าน ซือจินว่าในป่าตำบลนี้ก็กว้างใหญ่ สัตว์อื่นๆ ถมไปยิงไม่ได้เลยหรือ ลีกิดว่าท่านไม่รู้หรือว่า ที่เขาเซียวฮัวซัวนี้มีนายโจรอยู่สามคน ที่หนึ่งชื่อจูบู๊ที่สองชื่อตันตัด ที่สามชื่อเอียชุน สามนายนี้ตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมได้ไพร่พลไว้หลายร้อย คอยตีปล้นราษฎรอยู่เนืองๆ มิได้ขาด ผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ยจึงบ่นว่า ถ้าผู้ใดจับนายโจรได้จะให้เงินสามพันตำลึง ข้าพเจ้าจึงไม่อาจไปยิงเนื้อมาขายท่าน ซือจินว่าเราได้ยินข่าวเล่าลือมาช้านานแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดไปปราบปรามโจรได้จะทำประการใดดี แล้วสั่งลีกิดว่า ถ้าเวลาอื่นยิงได้เนื้อสิ่งใดจงเอามาขายให้เราเถิด ลีกิดก็คำนับลากลับมาบ้านของตัว
ซือจินกลับเข้าบ้านสั่งคนใช้ให้จัดโต๊ะไว้เป็นอันมาก แล้วให้ไปเชิญตามบรรดาพวกพ้องที่อยู่ตำบลซือเกชึงมากินโต๊ะพร้อมกัน ซือจินจึงพูดว่า พวกโจรมาตั้งอยู่ที่เขาเซียวฮัวซัวคอยตีปล้นราษฏรอยู่เป็นนิจ ตั้งแต่วันนี้ไปพวกเราทั้งหลายจงรู้ทั่วกัน ถ้าโจรมาตีพวกเราแล้วก็ให้ตีม้าล่อขึ้นเป็นสัญญา ถ้าได้ยินเสียงม้าล่อก็ให้ถือเครื่องศัสตราอาวุธมาให้พร้อมกันจับตัวโจรให้จงได้ คนทั้งหลายพูดว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักการงาน ถ้าท่านสั่งประการใดก็จะทำตามสั่งทั้งนั้น ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราแล้วก็กลับมาบ้านเครื่องจัดศัสตราวุธได้พรักพร้อมทุกตัวคน ถ้าได้ยินม้าล่อก็จะได้ตรูกันไป
ฝ่ายจูบู๊นายโจรเป็นคนชาวเมืองเต็งเอียงกุ้ย อาวุธสำหรับมือถือกระบี่สองเล่ม ฝีมือไม่เข้มแข็งเพลงอาวุธก็ไม่ชำนาญ มีแต่สติปัญญาคิดอ่านตี ตันตัดนายโจรที่สองเป็นคนชาวเมืองเงียบเสียกุ้ยถือทวนเป็นอาวุธสำหรับมือ สติปัญญาไม่มี ฝีมือกำลังก็ไม่เข้มแข็ง เอียชุนนายโจรที่สามเป็นชาวเมืองโปวจิว อยู่ตำบลไฮ้เลียงกุ้ย ถือง้าวสำหรับมือ สามนายนั่งสนทนากันอยู่ จูบู๊จึงพูดว่า ได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าเขาบนจับตัวเราสามคน ถ้าทหารหลวงยกกองทัพมาเราจะสู้รบต้านทานเขาได้หรือด้วยเสบียงอาหารก็ขัดสน เราจะคิดไปตีปล้นที่ตำบลไหนจะได้เอาไว้เป็นกำลังต่อไป ตันตัดจึงตอบว่า ท่านพูดก็ถูกดอกจะต้องไปยืมเสบียงอาหารที่เมืองฮัวอิมกุ้ยลองดูผู้รักษาเมืองจะคิดอ่านประการใด เอียชุนว่าที่เมืองฮัวอิมกุ้ยที่นั้นขัดสนเสบียงอาหารไม่บริบูรณ์ เราไปตีปล้นเมืองโปวเสียกุ้ยดีกว่า ไพร่พลทหารก็น้อยคงสมความปรารถนา ตันตัดจึงว่าเมืองโปวเสียกุ้ยผู้คนน้อย เสบียงอาหารเงินทองก็ขัดสน จะว่าดีอย่างไร สู้เมืองฮัวอิมกุ้ยไม่ได้ ผู้คนมั่งมีเสบียงอาหารเงินทองมาก เราเห็นดีกว่า เอียชุนว่าท่านไม่รู้หรือถ้าจะไปตีเมืองฮัวอิมกุ้ยก็ต้องไปทางตำบลบ้านซือเกชึง ที่ตำบลบ้านซือเกชึงนั้นมีซือจินคนหนึ่ง สติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็งนัก ที่ไหนจะให้เราไปตีได้ ตันตัดได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่า แต่ซือจินคนเดียวก็เกรงกลัว ถ้าทหารหลวงยกมาจะต่อสู้เขาอย่างไรเล่า เอียชุนว่าท่านอย่าประมาท ซือจินคนเดียวไม่มีใครสู้ได้ จูบู๊ว่าเราได้ยินเขาเล่าลือมาว่า ซือจินสติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็งนักอย่าไปเลย ตันตัดว่าท่านทั้งสองมากลัวซือจินหนักหนา มิใช่ซือจินสามหน้าหกมือถืออาวุธมากเราจะได้กลัว นี่ก็เป็นคนเหมือนกัน ท่านทั้งสองกลัวอย่าไปเลย เราจะไปตีปล้นตำบลบ้านซือเกชึงก่อน ทีหลังจึงค่อยยกไปตีเมืองฮัวอิมกุ้ย พูดแล้วก็เรียกไพร่พลทหารมาพร้อม ตันตัดขึ้นม้าคุมทหารออกจากเขาตรงไปตำบลบ้านซือเกชึง
ฝ่ายซือจินกับราษฎรชาวบ้านจัดหาเครื่องศัสตราวุธไว้พรักพร้อมแล้ว พอมีผู้มาบอกกับซือจินว่า นายโจรที่เขาเซียวฮัวซัวนั้น คุมไพร่พลเมืองตรงมาเกือบจะถึงตำบลบ้านเราอยู่แล้ว ซือจินได้ฟังก็สั่งให้ตีม้าล่อสัญญาขึ้น ราษฎรชาวบ้านซือเกชึงได้ยินเสียงม้าล่อต่างคนก็ถือเครื่องศัสตราวุธตรงมาประชุมพร้อมกันอยู่ที่บ้านซือจิน ๆ เห็นชาวบ้านมาพร้อมแล้ว ก็แต่งตัวขึ้นม้านำหน้าชาวบ้านออกมาคอยท่าพวกโจรอยู่ที่ต้นทางตำบลซือเกชึง ตันตัดนายโจรคุมไพร่พลประมาณร้อยเศษตรงมาถึง เห็นซือจินขี่ม้ายืนสกัดทางก็เข้ามาทำทีจะคำนับ ซือจินเห็นก็ร้องตวาดว่า พวกเจ้านี้มีแต่เที่ยวตีปล้นราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนมีโทษเป็นอันมาก ตันตัดตอบว่าเราไม่มาทำอันตรายท่าน ที่เขาเราอยู่นั้นขัดสนด้วยเสบียงอาหารหมายว่าจะไปยืมที่เมืองฮัวอิมกุ้ย จะต้องอาศัยทางเดิน ถ้าเราไปยืมเสบียงอาหารมาได้ก็จะทดแทนคุณท่าน ซือจินว่า เจ้าอย่าพูดเลอะเทอะไปเลย เดิมบิดาเราก็เป็นนายอำเภอรับราชการได้เบี้ยหวัดเงินเดือนอยู่เสมอมิได้ขาด ต้องมีความกตัญญูซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน เจ้าจะมาล่อลวงเราไปกระทำข่มเหงราษฎรนั้นไม่ได้ เราคิดว่าจะไปจับตัวพวกเจ้ามาทำโทษ บัดนี้เจ้ามาถึงแล้วเราจะต้องจับตัวไว้ ถ้าแม้นปล่อยให้ไปราษฎรชาวบ้านก็จะได้ความเดือดร้อน ตันตัดว่าท่านพูดเช่นนั้นไม่ควร มิใช่เราจะมาเบียดเบียนทำร้ายท่านเมื่อไร จะขออาศัยทางเดินไปมาเท่านั้น ซือจินว่าแต่ตัวเราก็ยอมดอกแต่เพื่อนของเรามีอยู่คนหนึ่งเขาไม่ยอม ตันตัดถามว่าผู้ใดที่ไม่ยอม ซือจินว่าง้าวที่เราถืออยู่นี้และเขาไม่ยอม ตันตัดก็โกรธขับม้าเข้าใกล้ ซือจินเอาง้าวฟัน ตันตัดเอาอาวุธขึ้นปัดป้องไว้ สู้รบต้านทานประมาณครู่หนึ่งซือจินก็ทำล่าถอยออกมา ตันตัดก็ขับม้าถลำเข้าไป ซือจินเอาง้าวปัดทวนตันตัดหลุดจากมือ ซือจินขับม้าสะอึกเข้าไปจับตัวตันตัดได้ส่งให้ชาวบ้านมัดไว้ พวกโจรเห็นนายเสียทีก็ตกใจแตกหนีกระจายไป ซือจินเห็นพวกบริวารโจรหนีไปสิ้นแล้ว ก็เอาตัวตันตัดมาจำขังไว้ คิดว่าถ้าจับนายโจรสองคนได้พร้อมกัน จึงจะส่งตัวไปให้ผู้รักษาเมืองทำโทษ ราษฎรชาวบ้านเห็นซือจินจับตัวตันตัดนายโจรได้ก็ดีใจ สรรเสริญซือจินว่ามีฝีมือเข้มแข็งควรเป็นนายบ้านนายอำเภอได้
ฝ่ายจูบู๊ เอียชุน นายโจรทั้งสองห้ามตันตัดไม่ฟัง เห็นตันตัดคุมไพร่พลมาก็มีความวิตก จึงให้พวกโจรตามไปฟังข่าวดูว่าจะเป็นประการใด พอพวกโจรเดินมาตามทางพบโจรบริวาร โจรเหล่านั้นหนีมาบอกว่า ตันตัดเสียทีซือจินจับตัวไว้ได้ก็พากันกลับไปแจ้งความกับจูบู๊ เอียชุน จูบู๊จึงว่า เราห้ามก็ไม่ฟังจึ่งได้เป็นดังนี้ ไม่รู้ที่จะคิดประการใดเลย เอียชุนว่าเราทั้งสองไปสู้รบกับซือจินให้เต็มฝีมือ ถ้ามีชัยชนะก็คงช่วยตันตัดออกมาได้ จูบู๊ว่าซือจินสติปัญญาว่าดีฝีมือเข้มแข็ง เราสองคนจะไปช่วยกันก็เห็นจะไปสู้รบต้านทานซือจินไม่ได้ อย่าไปเลย คิดหาอุบายล่อลวงให้ชอบกลจึงจะแก้ไขช่วยตันตัดมาได้ เอียชุนจึงถามว่า อุบายประการใด จูบู๊กระซิบบอกว่า เราสองคนจงไปด้วยกันเถิด อย่าเพิ่งรู้ความคิดของเราเลย จูบู๊กับเอียชุนสองนาย ก็ชวนกันมาที่บ้านซือเกชึง ชาวบ้านเห็นนายโจรทั้งสองเดินมาก็ไปแจ้งกับซือจินว่านายโจรมาอีกแล้ว ซือจินก็ตีม้าล่อสัญญาพวกราษฎรชาวบ้านมาพร้อมกัน ซือจินก็ขึ้นม้านำหน้าตรงมาเห็นโจรทั้งสองไม่ได้ขี่ม้า ซือจินก็หยุดม้ายืนอยู่ จูบู๊กับเอียชุนเห็นซือจินนั่งอยู่บนหลังม้า สองนายโจรตรงเข้าไปคุกเข่าคำนับแล้วร้องไห้พูดว่า เดิมข้าพเจ้าสามคนได้สาบานกันไว้ว่า ถ้าตายเป็นประการใดก็ต้องตายด้วยกัน ข้าพเจ้านี้พวกขุนนางกดขี่ข่มเหงจนเหลือทน จึงได้หนีมาเป็นโจรอยู่ที่เขานี้ ท่านจับเอาตัวพวกข้าพเจ้ามาคนหนึ่งข้าพเจ้าทั้งสองก็ยอมตาย ซึ่งตัวข้าพเจ้าทั้งสามนี้ไม่เหมือนเล่าปี่กวนอูเตียวหุย แต่ใจก็คล้ายคลึงกัน ไหนๆ ท่านจับมาได้คนหนึ่งข้าพเจ้าทั้งสองก็ยอมตายด้วยกัน ท่านจงเอาข้าพเจ้าทั้งสามไปส่งเถิดคงได้รางวัลความชอบมาก ซือจินเห็นร้องไห้ดังนั้นจึงคิดว่า โจรสามคนนี้มีความสัตย์ซื่อกตัญญูต่อกัน ครั้นเราจะเอาไปส่ง คนทั้งหลายก็จะเลื่องลือว่าไม่ใช่ชายชาติทหาร เห็นแก่รางวัลและความชอบ เป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งไม่ได้ คิดแล้วก็เรียกนายโจรทั้งสองเข้าไปในบ้านสั่งให้ราษฎรกลับไปที่อยู่ตามเดิม ซือจินก็พานายโจรทั้งสองเข้าไปข้างใน นายโจรทั้งสองก็คุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้าพูดว่า ท่านจงเอาตัวข้าพเจ้าทั้งสามคนส่งไป ณ เมืองฮัวอิมกุ้ยเถิด ซือจินจึงว่าเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารก็รักผู้มีฝีมือและสติปัญญาด้วยกัน ครั้นจะเอาเจ้าทั้งสามไปส่ง ชื่อเสียงของเราก็จะไม่ปรากฏว่ามีฝีมือเข้มแข็ง เห็นแก่เงินทองและความชอบ ซึ่งเจ้าทั้งสามมีความกตัญญูต่อกัน เรามีความเมตตาจะปล่อยตัวให้ไปตามแต่สติปัญญาเจ้าเถิด
จูบู๊ว่าถ้าท่านปล่อยตัวข้าพเจ้าทั้งสามไป รู้ถึงท่านผู้ใหญ่เข้าตัวท่านจะมีความผิด ได้ความลำบากเพราะพวกข้าพเจ้า ขอท่านเอาตัวข้าพเจ้าทั้งสามไปส่งเสียเถิดจะได้พ้นภัย ความชอบและรางวัลของท่านก็จะมีเป็นอันมาก ซึ่งท่านจะมารับทุกข์ของข้าพเจ้านั้นไม่ควร ซือจินว่าข้อนั้นไม่เป็นไร เราจะปล่อยให้ไป ท่านอย่าพูดมากไปเลย ซือจินก็ให้ผู้คุมไปเอาตัวตันตัดมา ตันตัดมาถึงจึงคำนับซือจินตามธรรมเนียม ซือจินก็ให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงนายโจรทั้งสามเสร็จแล้ว นายโจรทั้งสามก็ลากลับมาเขาเซียวฮัวซัวตามเดิม อุบายของจูบู๊นายโจรนี้ เรียกว่า โควเก่ย แปลว่า ทุกข์เสียก่อนจึงกลับได้สุข
ฝ่ายจูบู๊กับตันตัด เอียชุน กลับไปถึงเขาแล้ว จึงพูดกันว่า ถ้าเราไม่คิดอุบายอย่างนี้ที่ไหนตันตัดจะออกได้ ซือจินนั้นใจคอก็ดี จำเราจะหาสิ่งของไปตอบแทนคุณเขาจึงจะควร พูดกันแล้วต่างคนคิดหาของแต่สิ่งไรก็ไม่ได้ จึงปรึกษากันว่า เราไม่มีอะไรจะเอาไปตอบแทนคุณซือจินมีแต่ทองคำหนักสามสิบตำลึงจีน เอาไปให้พอเป็นทางไมตรีไว้ก่อนจะมิดีหรือ สามนายปรึกษาเห็นพร้อมกันก็เอาทองคำหนักสามสิบตำลึงนั้นมามอบให้คนใช้ลอบเอาไปให้ซือจินในเวลากลางคืน คนใช้รับทองคำคำนับลาตรงมาหาซือจิน แจ้งความว่านายโจรทั้งสามได้ให้ข้าพเจ้าเอาทองคำหนักสามสิบตำลึงมาตอบแทนบุญคุณท่าน แล้วหยิบเอาทองออกส่งให้ ซือจินจึงคิดว่าครั้นเราจะไม่รับไว้นายโจรทั้งสามคงระแวงว่าเราจะคิดอ่านประการใดจำจะรับไว้ดีกว่า คิดแล้วก็รับเอาทองคำไว้จัดโต๊ะมาเลี้ยงคนใช้แล้ว คนใช้ก็คำนับลามาแจ้งความกับนายโจรทั้งสามให้ฟังทุกประการ นายโจรก็มีความยินดี เที่ยวตีปล้นหากินอยู่เนืองๆ ครั้นอยู่มาประมาณยี่สิบวัน นายโจรทั้งสามเที่ยวตีปล้นได้พลอยอย่างดีเม็ดใหญ่ ก็ให้คนใช้เอามาให้ซือจิน ๆ รับไว้เลี้ยงดูคนใช้แล้วก็กลับไป ซือจินจึงคิดว่านายโจรมีใจเอาสิ่งของเงินทองมาให้เรามิได้ขาด จำจะหาของตอบแทนบ้างจึงจะควร คิดแล้วซือจินก็ไปเที่ยวซื้อแพรต่วนอย่างดี มาจ้างช่างตัดเสื้อสามตัวเสร็จแล้ว ครั้นเวลาค่ำก็ให้เฮงสีกับคนใช้เอาเสื้อแพรต่วน กับเนื้อแพะสามตัวมาต้มแกงให้ดีแบ่งปันเป็นสามส่วนเอาไปให้นายโจร เฮงสีกับคนใช้รับเสื้อกับของคำนับลามาในกลางคืน ครั้นไปถึงเขาก็เข้าไปหานายโจรทั้งสาม แจ้งความว่าซือจินใช้ให้เอาสิ่งของมาให้ท่าน นายโจรนั้นรับสิ่งของยินดียิ่งนัก สั่งให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงคนใช้ของซือจิน แล้วคนใช้ก็ลากลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาซือจินกับนายโจรทั้งสามรักใคร่สนิทไปมาหากันอยู่ประมาณครึ่งปี
ฝ่ายซือจินครั้นจวนจะถึงเดือนแปดขึ้นสิบห้าค่ำเป็นสารทจีน ก็สั่งให้บ่าวไพร่จัดหาเครื่องโต๊ะและสุราอย่างดีไว้ แล้วเขียนหนังสือให้เฮงสีไปเชิญนายโจรทั้งสามนั้นมากินโต๊ะเสพสุราวันสารทจีน กลางคืนจะได้ชมเดือนสนทนากัน เฮงสีคำนับลาไปถึงเขาก็เอาหนังสือส่งให้ นายโจรรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความ ก็สลักหลังหนังสือว่า ถ้าถึงวันสารทข้าพเจ้าทั้งสามจะไปคำนับท่าน สลักหลังหนังสือแล้วก็เอาเงินห้าตำลึงมาให้เป็นรางวัลกับเฮงสี จัดโต๊ะเลี้ยงดูเสร็จแล้ว เฮงสีรับหนังสือกับเงินคำนับลา เดินทางมาประมาณสิบลี้ เฮงสีเมาสุราเดินไม่ได้ เห็นใต้ต้นไม้ร่มก็แวะเข้านอนหลับไป ในเวลานั้นลีกิดซึ่งเป็นพรานเที่ยวยิงเนื้อยังไม่ได้ จึงไปพบเฮงสีนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ก็จำได้ เป็นคนอยู่บ้านซือเกชึง เผอิญเป็นกรรมของเฮงสีจะถึงที่ตาย ซือจินผู้นายจะต้องตกทุกข์ได้ยากพลัดพรากไปจากบ้าน เทพดาจึงดลใจให้ลีกิดเข้าพยุงตัวเฮงสีจะให้กลับไปบ้าน ก็พยุงขึ้นไม่ไหวลีกิดเห็นในไถ้ของเฮงสีมีเงินก็สงสัย จึงนึกว่าเฮงสีไปไหนมาจึงมีเงินมากจำจะแก้ออกดู เฮงสีเมาสุราไม่รู้ตัว ลีกิดแก้ไถ้ออกดู เห็นมีหนังสือก็หยิบมาอ่านใจความว่า ซือจินเขียนหนังสือไปเชิญ จูบู๊ ตันตัด เอียชุน นายโจรทั้งสามมากินโต๊ะวันกลางเดือนแปดสารทจีน ครั้นแจ้งความดั่งนั้นแล้ว จึงคิดว่า เมื่อเดิมเราให้หมอดูว่าจะดีร้ายประการใด หมอทายไว้ว่าเราจะได้เงินกับจะมีความชอบ เราจึงคิดว่าเป็นคนเที่ยวยิงเนื้อ จะได้เงินมีความชอบอย่างไรคิดไม่เห็นเลย ก็วันนี้เรามาพบของสำคัญ เห็นจะเหมือนหมอนั้นทายดอกกระมัง ผู้รักษาเมืองฮิวอิมกุ้ยบนไว้ว่า ถ้าผู้ใดจับนายโจรสามคนได้ จะให้เงินสามพันตำลึง ถ้าเราเอาหนังสือไปบอกความกับผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ยก็จะสมความปรารถนา คิดแล้วลีกิดจึงเอาเงินกับหนังสือนั้นมา ออกความกับผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ยทุกประการ
ฝ่ายเฮงสีครั้นสร่างเมาตื่นขึ้นมา ไม่เห็นเงินกับหนังสือก็ตกใจเที่ยวหาสำคัญว่าตกอยู่ตามทาง เดินกลับไปหาก็ไม่ได้ จึงคิดว่า ถ้าเรากลับไปบอกซือจินตามจริงก็คงจะขัดเคืองเรา จะต้องแก้ไขอย่าให้ซือจินโกรธได้ คิดแล้วกลับไปแจ้งความกับซือจินว่า ข้าพเจ้าเอาหนังสือไปให้นายโจรดีใจรับคำว่าจะมา เขาจะตอบหนังสือ ข้าพเจ้าตอบว่าหนทางก็ไกล ท่านอย่าตอบเลย ฉวยว่าตกลงตามทาง มีผู้เก็บได้ก็จะเกิดความ นายโจรทั้งสามจึงไม่ตอบหนังสือมา ซือจินได้ฟังก็ยินดี ครั้นถึงวันสารทก็จัดการที่จะเลี้ยงดูไว้พร้อม
ฝ่ายจูบู๊กับตันตัด เอียชุน ถึงกำหนดก็ชวนกันเดินมากับทหารประมาณสามสิบคน ถึงตำบลบ้านซือเกชึง ซือจินก็ออกมารับเชิญนายโจรทั้งสามเข้าไป ข้างใน สั่งให้ปิดประตูเสียไม่ให้ผู้ใดเห็น สี่นายก็ขึ้นไปนั่งบนเหลาสูง กินโต๊ะเสพสุราสนทนากันไปจนเวลากลางคืน
ฝ่ายผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ยนั้น ครั้นลีกิดเอาหนังสือไปออกความว่าซือจินคบกับพวกโจรเชิญมากินโต๊ะเสพสุราก็โกรธยิ่งนัก จึงสั่งนายทหารทั้งสองว่าให้จัดไพร่พลไว้ ให้ลีกิดนำไปล้อมบ้านซือจินจับนายโจรทั้งสามกับตัวซือจินมาในเวลาค่ำวันนี้ให้ได้ ทหารสองนายคำนับลามาจัดไพร่พลเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อมเสร็จ ครั้นเวลาค่ำลีกิดก็นำนายทหารทั้งสองกับไพร่พลออกจากเมืองฮัวกิมกุ้ยตรงมาถึงตำบลซือเกชึง บ้านซือจิน นายทหารทั้งสองก็คุมไพร่พลเข้าล้อมบ้านซือจินไว้แน่นหนา
๓
ฝ่ายซือจินกับนายโจรทั้งสาม นั่งกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันอยู่ได้ยินเสียงคนอื้ออึงและเห็นไฟคบสว่าง นายโจรทั้งสามตกใจว่าเหตุการณ์สิ่งใดเกิดขึ้นจะลุกออกมาดู ซือจินห้ามว่าท่านอย่าอื้ออึงเราจะไปถามให้ได้ความก่อน พูดแล้วก็ออกมาปีนหลังคาตึกขึ้นไป เห็นทหารล้อมอยู่เป็นอันมาก ซือจินก็ร้องว่าท่านทั้งสองคุมไพร่พลทหารมาล้อมบ้านข้าพเจ้าในเวลากลางคืนด้วยเหตุผลอันใด นายทหารทั้งสองตอบว่า ท่านอย่าทำเป็นไม่รู้ตัว ลีกิดไปออกความแล้วก็นำพวกเรามาล้อมบ้านท่าน ซือจินได้ฟังก็ถามลีกิดว่า เราผิดชอบประการใดเจ้าจึงไปฟ้องให้มาล้อมบ้านเรา ลีกิดตอบว่าการอันนี้ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ แต่ข้าพเจ้าไปยิงเนื้อเก็บได้หนังสือตกอยู่ตามทาง เอากลับมาบ้านแก้ดู ท่านผู้รักษาเมืองรู้ความจึงให้นำมาล้อมบ้านท่าน ซือจินได้ฟังก็เรียกเฮงสีที่ใช้ให้ถือหนังสือไปเชิญนายโจรทั้งสามมาถามว่า เจ้ามาบอกกับเราว่าไม่มีหนังสือตอบมา เหตุไฉนลีกิดจึงเก็บหนังสือได้ เกิดความโตใหญ่ถึงเพียงนี้ เฮงสีว่าข้าพเจ้าเสพสุราเมาล้มไปจึงได้ปดกับท่านว่าไม่มีหนังสือตอบ ซือจินก็ยิ่งโกรธหนัก ด่าว่าเป็นอันมาก นายโจรทั้งสามได้ฟังก็แจ้งว่าลีกิดไปออกความ จึงพูดกับซือจินว่า ท่านจงพูดจาให้นายทหารถอยห่างออกไปเสียก่อน เราจึงค่อยคิดอ่านแก้ไขกัน ซือจินก็ร้องบอกนายทหารทั้งสองว่า นายโจรทั้งสามนั้นอยู่ในบ้านข้าพเจ้าแล้ว ท่านจงถอยทหารห่างออกไป อย่าล้อมประชิดไว้เลย ข้าพเจ้าจะจับตัวไปส่งให้ นายทหารจึงตอบว่า ถ้าท่านจะจับส่งเราก็จะยอมตามใจท่าน พูดแล้วก็ให้ทหารถอยห่างออกไปคอยท่าอยู่หน้าบ้าน ไม่อาจบุกรุกเข้าไปด้วยเกรงฝีมือซือจินทุกคน ซือจินเห็นทหารถอยห่างออกไปก็ลงจากหลังคา นายโจรทั้งสามจึงพูดกับซือจินว่า เฮงสีทำไม่ดีการอันนี้เกิดโตใหญ่ ท่านจงเอาตัวข้าพเจ้าสามคนไปส่งให้เขาเถิดจึงจะพ้นตัว ซือจินว่าจะให้ทำเช่นนั้นใจเราทำไม่ได้ เรามาไปด้วยกัน พูดแล้วซือจินก็เรียกบ่าวไพร่ที่ใช้สอยสนิทมาให้เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของไว้พรักพร้อมแล้ว ซือจินก็เอาตัวเฮงสีไปฆ่าเสียที่สวนดอกไม้ ให้บ่าวเอาไฟจุดสวนดอกไม้ขึ้น นายทหารทั้งสองเห็นไฟติดสวนดอกไม้ข้างหลังบ้าน ไม่แจ้งว่าซือจินจะคิดประการใด จึงชวนกันไปดู ซือจินกับนายโจรสามคนก็แต่งตัวถือกระบี่นำหน้าพวกบ่าวไพร่ที่เอาทรัพย์สิ่งของออกมาจากบ้าน แล้วเอาไฟจุดเผาบ้านเสีย ซือจินถือกระบี่ตีหักออกมา นายทหารทั้งสองกับไพร่พลที่ล้อมไว้ต้านทานซือจินกับนายโจรไม่ได้ ต่างแตกกระจายไป ซือจินกับนายโจรแลบ่าวไพร่ออกจากที่ล้อมได้ ซือจินก็เข้าไล่ฆ่าลีกิดตาย จูบู๊กับตันตัดก็ไล่ฆ่าฟันนายทหารทั้งสอง ๆ สู้ฝีมือนายโจรไม่ได้ นายโจรฆ่าตายทั้งสองคน ทหารเหล่านั้นเห็นนายตายก็แตกกระจัดกระจายหนีกลับไปเมืองฮัวอิมกุ้ย ซือจินกับบ่าวไพร่ก็ตรงไปเขาเซียวฮัวซัวกับนายโจร ครั้นไปถึงนายโจรเชิญซือจินเข้าไปข้างใน จัดที่ให้อยู่แล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซือจิน ๆ อยู่กับนายโจรที่เขาเซียวฮัวซัวประมาณสิบวัน
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง ซือจินจึงคิดว่า เดิมเราได้ปล่อยตันตัดไปได้คบกันเป็นเพื่อนทั้งสามนาย กลับมาเกิดภัยขึ้น จนต้องเผาบ้านเรือนของเราเสียเอง เงินทองทรัพย์สิ่งของที่ดีเก็บมาได้ แต่ของที่จะใช้สอยนั้นไฟก็ไหม้เสียสิ้น ซึ่งตัวเรานี้จะอยู่กับนายโจรไม่ได้ จะพลอยเสียชื่อเสียงว่าเป็นพวกโจรผู้ร้ายไป จะไม่เสียชื่อเสียงแต่ตัว จะพลอยเสียชื่อถึงบิดาปู่ย่าตายายที่ตายไปนั้นด้วย จำจะไปหาเฮงจินครูที่เมืองเอียนอันฮู้จึงจะควร คิดแล้วจึงพูดกับนายโจรทั้งสามว่า เรามีครูคนหนึ่งชื่อเฮงจินไปอยู่กับเกงเลียดเชียงก๋งผู้รักษาเมืองเอียนอันฮู้ เดิมเราว่าจะไปตามบิดาเราไม่ให้ไป บัดนี้บ้านช่องก็ไม่มีแล้วเราจะลาท่านทั้งสามไปตามครูของเรา นายโจรทั้งสามว่าท่านอย่าไปเลยจงอยู่ด้วยกันก่อนเกิด ถ้าท่านไม่ยอมอยู่กับข้าพเจ้าที่เขานี้แล้ว ก็ต้องรอฟังข่าวดูผู้รักษาเมืองฮัวอิมกุ้ยเงียบสงบแล้ว ข้าพเจ้าจะปลูกสร้างบ้านให้ท่านใหม่ ไว้ให้นานๆ จึงค่อยไปเถิด ซือจินว่าเราจะไปหาครูนั้น ปรารถนาจะทำราชการสืบไปภายหน้า จะได้มีความสุขบ้าง นายโจรทั้งสามว่า ถ้าท่านจะหาความสุข ข้าพเจ้าทั้งสามจะยกท่านขึ้นเป็นใหญ่ให้สิทธิ์ขาดอยู่กับท่านทั้งสิ้น ถ้าท่านเห็นว่าที่เขานี้คับแคบผู้คนน้อย ข้าพเจ้าจะไปหาที่กว้างใหญ่เกลี้ยกล่อมซ่องสุมไพร่พลมากขึ้น ท่านก็คงมีความสุขสบาย ซือจินว่าตัวเรานี้ฝีมือเข้มแข็งไม่มีราคีสิ่งใด ซึ่งท่านทั้งสามจะยกให้เป็นใหญ่ ชื่อเสียงก็จะปรากฏไปทั้งแผ่นดินว่าเราเป็นพวกโจร มิเสียชื่อเสียงของบิดาแลตัวเราไปหรือ เรายอมไม่ได้ จะขอไปหาครูก่อน และผู้คนที่ตามมานั้นเขาสมัครอยู่ด้วยท่านก็ตามใจเขา คนทั้งนั้นก็ยอมเป็นโจรทั้งสิ้น ซือจินอยู่กับนายโจรอีกสี่ห้าวัน จึงบอกกับนายโจรว่า เราจะลาท่านไปก่อนแล้ว นายโจรทั้งสามอ้อนวอนเท่าไรซือจินก็ไม่ยอมอยู่ จัดแจงแต่งตัวรวบรวมเงินทองของตัวพร้อมแล้ว ก็ลานายโจรทั้งสามออกจากเขาเซียวฮัวซัวไปแต่ผู้เดียว นายโจรทั้งสามตามมาส่งจนพ้นเขตแดนแล้วก็กลับไป
ฝ่ายซือจินครั้นเดินทางไปได้สิบห้าวันถึงเมืองอุยจิว ซือจินจึงคิดว่าเฮงจินครูของเราจะมาอยู่เมืองนี้บ้างดอกกระมัง จำจะเข้าไปในเมืองสืบข่าวดูให้รู้เหตุผลจึงค่อยเดินต่อไป คิดแล้วก็เดินเข้าไปในเมืองอุยจิว เห็นมีการละเล่นสนุกสนานที่ถนนตลาดผู้คนขายของมาก ซือจินก็เข้าไปในโรงขายนํ้าชา เจ้าของโรงถามว่าท่านจะกินนํ้าชาชนิดใด ซือจินว่าเราจะกินชาที่อย่างดีเจ้าของโรงก็จัดน้ำชามาให้ที่หนึ่ง ซือจินกินน้ำชาแล้วถามเจ้าของโรงว่าเมืองอุยจิวนี้เขาว่ามีคนผู้หนึ่งชื่อเกงเลียดฮู้นั้นอยู่ตรงไหน เจ้าของโรงบอกว่าบ้านเกงเลียดฮู้อยู่ตรงนี้ไป ซือจินถามอีกว่า ท่านรู้จักเฮงจินครูทหารบ้างหรือไม่ เจ้าของโรงว่าที่บ้านเกงเลียดฮู้นั้นมีแซ่เฮงอยู่สามสี่คนแต่ไม่รู้ว่าคนไหนชื่อเฮงจิน พูดยังไม่ทันจะขาดคำ มีชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปในโรงน้ำชาเจ้าของโรงเห็นก็บอกกับซือจินว่า ท่านจะถามถึงเฮงซินก็ถามท่านคนนี้เกิด ท่านเป็นขุนนางอยู่ที่บ้านเกงเลียดฮู้ ซือจินเห็นรูปร่างลักษณะชายผู้นั้นดีก็เข้าไปคำนับแล้วพูดว่า ท่านอย่าถือข้าพเจ้าเลย ท่านแซ่ไรชื่อใด ชายนั้นเห็นรูปร่างลักษณะซือจินดี จึงรับคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อลูตัดเป็นขุนนางอยู่ในเกงเลียดฮู้ ก็ตัวท่านนี้ชาวเมืองไหนแซ่ใดชื่อไรเล่า ซือจินบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ซือชื่อจิน อยู่ตำบลบ้านซือเกชึง แขวงเมืองฮัวอิมกุ้ย ท่านรู้จักเฮงซินเป็นครูพวกทหารแปดสิบหมื่นที่ตังเกียเมืองหลวงมาอยู่นี่บ้างหรือไม่
ลูตัดได้ฟังจึงพูดว่า ท่านชื่อซือจินอยู่ตำบลบ้านซือเกชึงหรือ ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงปรากฏอยู่แต่ไม่รู้จักตัว ซึ่งครูของท่านนั้นที่กอไทอวยมาดหมายจะทำร้ายจึงได้หนีมา แต่หาได้อยู่ที่เมืองนี้ไม่ ได้ยินข่าวว่าไปอยู่กับเกงเลียดเซียงก๋งที่เมืองเอียนอันฮู้ วันนี้ข้าพเจ้าได้มาพบท่านก็ดีแล้วเชิญไปกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันก่อนเถิด พูดแล้วเข้าจูงมือซือจิน ๆ ขัดไม่ได้ก็เดินตามมาด้วย เห็นผู้คนยืนดูเป็นหมู่ไม่แจ้งว่าดูสิ่งใด ลูตัดกับซือจินก็เข้าไปใกล้ ซือจินเห็นธงยี่ห้อก็จำได้ว่าลี้ตงผู้เป็นครูเดิม บัดนี้มาเที่ยวฝึกหัดศิษย์กับขายยาขี้ผึ้งดำ ซือจินก็ตรงเข้าไปเรียกว่าท่านอาจารย์ไปไหน ข้าพเจ้าไม่ได้พบท่านนานแล้ว ลี้ตงได้ยินเหลียวมาดูก็จำได้ว่าซือจินศิษย์ของตัว จึงถามว่าเจ้าไปไหนจึงได้มาถึงเมืองนี้ ลูตัดบอกว่าท่านเป็นครูของซือจิน มาไปกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันให้สบายสักเวลาหนึ่งเถิด ลี้ตงเก็บสิ่งของไว้แล้วสามนายก็พากันไปที่โรงสุราแห่งหนึ่ง เจ้าของสุราแซ่ล่อมีสุราดีสารพัดสิ่งของดีๆ มีขายทุกอย่าง ลูตัดสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาแล้วสามนายก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันถึงเพลงอาวุธต่างๆ ลูตัดได้ยินเสียงคนที่ริมโรงขายสุราร้องไห้ร่ำไร จึงหยิบถ้วยสุราขว้างไป เจ้าของโรงเห็นก็ตกใจเข้าไปถามลูตัดว่า ท่านจะเอาของสิ่งใดก็บอกข้าพเจ้าโดยดีอย่าโกรธขึ้งเลย ลูตัดว่าไม่รู้หรือ เราพาพวกพ้องมาเสพสุราเป็นการสนุกสบาย ทำไมจึงให้คนมาร้องไห้อื้ออึงอยู่ที่นี่ เจ้าของโรงว่าไม่ใช่คนในโรงข้าพเจ้าดอกโรงใกล้เคียงกัน พ่อลูกสองคนนั้นไม่แจ้งว่าท่านมาเสพสุราจึงได้ร้องไห้ ลูตัดว่าผู้ใดช่างไม่กลัวเกรงเราบ้างเลย เจ้าจงไปเอาตัวสองคนพ่อลูกมาหาเรา เจ้าของโรงสุราก็ไปเรียกสองคนพ่อลูกมาแล้วลูตัดก็ถามว่าเจ้ามาแต่ข้างไหน จึงได้ร้องไห้อื้ออึงด้วยเหตุอันใด หญิงบุตรผู้เฒ่านั้นบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวตังเกียเมืองหลวง บิดามารดากับข้าพเจ้ามาหาพี่น้องที่เมืองอุยจิวก็ไม่พบ เขาพากันไปอยู่เมืองนำเกียเสียแล้ว บิดามารดากับข้าพเจ้าก็พักอยู่พี่โรงเตี๊ยม มารดาข้าพเจ้าป่วยตาย ข้าพเจ้ากับบิดาจึงได้เที่ยวมาพบท่านผู้หนึ่งแซ่แต้ชื่อโต๋ว เป็นคนขายหมูมั่งมีเงินทองมากเห็นข้าพเจ้าก็จะเอาไปเป็นภรรยาน้อย แต้โต๋วก็มาว่ากับบิดาข้าพเจ้าว่าจะให้เงินสามพันตำลึง บิดาข้าพเจ้าก็ยอม แต้โต๋วเขียนตั๋วมาให้บิดาข้าพเจ้าแล้วพูดว่า เงินสามพันตำลึงนั้นอยู่กินด้วยกันก่อนจึงจะให้ บิดาก็ยอมให้ตัวข้าพเจ้าไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากันกับแต้โต๋วได้สองเดือนเศษ แต่ทว่าเงินสามพันตำลึงนั้นแต้โต๋วก็ไม่ให้ ภรรยาหลวงของแต้โต๋วเฆี่ยนตีข้าพเจ้าจนยับเยินแล้วเอาตัวข้าพเจ้ากับบิดามาฝากเจ้าของโรงเตี๊ยมเร่งเงินสามพันตำลึงคืน ถ้าได้เงินจึงจะปล่อยให้ข้าพเจ้าไป ซึ่งเงินสามพันตำลึงนั้นบิดาข้าพเจ้าก็ไม่ได้เอามา แต่จะซื้อกินเลี้ยงชีวิตให้ตลอดเช้าเย็นก็ไม่มี นี่หากแต่เดิมข้าพเจ้าได้หัดร้องเพลงอยู่บ้าง จึงได้มาร้องเพลงขอทานท่านทั้งหลาย ปรารถนาว่าจะเอาไว้ซื้อสู่กันกินสองคนพ่อลูก เจ้าของโรงก็เร่งจะเอาค่าเช่าโรงของเขา ข้าพเจ้าเอาเงินที่ขอทานได้ให้ค่าเช่าไป ในสองเวลานี้ไม่มีท่านผู้ใดมาให้ร้องเพลง เงินทองก็ไม่ได้ ท่านเจ้าของโรงเร่งเอาค่าเช่าข้าพเจ้าไม่มีให้ แต่จะซื้อกินก็ไม่มี นั่งอดหิวอยู่จึงได้ร้องไห้ด้วยเหตุดังนี้ ลูตัดจึงถามผู้เฒ่าบิดานางนั้นว่าแซ่ไรชื่อใด พากันไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมผู้ใดเดี๋ยวนี้แต้โต๋วอยู่ที่ไหน บิดานางจึงบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่กิมชื่อโล้ บุตรสาวข้าพเจ้าชื่อชุยเหลียน พากันมาสำนักอยู่ที่โลวเกเตี๋ยม แต้โต๋วนั้นอยู่ที่สะพานจอหงวนเกี๋ย ลูตัดแจ้งความดังนั้นก็โกรธ จึงพูดว่า แต้โต๋วนี้เป็นคนขายหมูสำหรับเอาหมูไปส่งที่เก๋งเลียดฮู้อยู่ทุกวัน บัดนี้มากดขี่ข่มเหงคนจนให้ได้ความเดือดร้อน เราจะไปทุบตีเสียให้แทบตาย พูดแล้วก็บอกกับซือจิน ลี้ตงว่า ท่านทั้งสองคอยข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปตีแต้โต๋วเสียให้เข็ดหลาบแล้วจึงจะกลับมา ซือจิน ลี้ตงห้ามไว้เป็นหลายครั้งแล้วว่าท่านอย่าโกรธเขานักเลย เวลาพรุ่งนี้จึงค่อยไปว่ากล่าวกัน ลูตัดค่อยคลายความโกรธลง จึงถามกิมโล้บิดานางชุยเหลียนว่า เราจะให้เงินไปซื้อกินตามทาง สองคนพ่อลูกจงกลับไปบ้านเสียเถิดจะไปได้หรือไม่ กิมโล้ว่าท่านเมตตาข้าพเจ้านั้นพระคุณหนักหนา แต่ภรรยาแต้โต๋วจะเอาเงินสามพันตำลึงที่บุตรสาวข้าพเจ้าไม่มีเงินให้ ที่ไหนเขาจะยอมให้ไปละ ลูตัดว่าข้อนั้นไม่เป็นไรอยู่พนักงานเราเอง ลูตัดหยิบเอาเงินออกมาห้าตำลึงเห็นน้อยนัก จึงถามซือจินว่าท่านมีเงินมาให้ข้าพเจ้ายืมก่อนพรุ่งนี้จะใช้ให้ ซือจินก็หยิบเงินออกส่งให้สิบตำลึง ลูตัดก็เอาเงินสิบห้าตำลึงส่งให้กิมโล้บิดานางชุยเหลียน กำชับสั่งว่าจงจัดแจงหาเสบียงไปกินตามทางให้พอเถิด เวลาพรุ่งนี้เช้าเราจะมาคอยป้องกันอันตรายให้เจ้าไปได้โดยสะดวก กิมโล้กับบุตรสาวรับเงินสิบห้าตำลึงมีความยินดีคุกเข่าคำนับลูตัด แล้วก็ลามาที่โรงเตี๊ยมตามเดิม ลูตัดกับซือจิน ลี้ตง ก็กินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเสร็จแล้ว ลูตัดบอกกับเจ้าของโรงสุราว่า เวลาพรุ่งนี้จึงจะเอาเงินมาคิดให้ เจ้าของสุราว่าไม่เป็นไรดอก เชิญท่านมากินเถิด สามนายก็ออกจากโรงมา ซือจิน ลี้ตง ก็ลาลูตัดไปพักอยู่ที่โรงเตี๊ยม ลูตัดกับมาถึงบ้านมีความแค้นแต้โต๋วยิ่งนัก
ฝ่ายกิมโล้กับบุตรสาวไปถึงโรงเตี๊ยมก็คิดเงินค่าเช่าค่าข้าวให้แก่เจ้าของเสร็จแล้ว ก็ไปเที่ยวจ้างเกวียนกับซื้อเสบียงไว้พร้อม
ฝ่ายลูตัดครั้นรุ่งเช้าก็ตรงมาเรียกหากิมโล้ที่โรงเตี๊ยม กิมโล้ออกมาคำนับ ลูตัดถามว่าจัดแจงเสร็จแล้วก็ไปเถิด กิมโล้กับนางชุยเหลียนก็ยินดีคำนับลูตัด แล้วกิมโล้หาบสิ่งของพาบุตรออกจากโรงเตี๊ยม เจ้าของโรงเตี๊ยมเห็นกิมโล้หาบสิ่งของพาบุตรสาวไปก็ออกมาจับตัวไว้ ลูตัดเห็นดังนั้นจึงถามเจ้าของโรงเตี๊ยมว่า กิมโล้เป็นหนี้ค่าเช่าโรงและค่าข้าวของกินว่าให้เสร็จแล้ว ลูตัดว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องสิ่งใดแล้วก็จะขัดขวางไว้ทำไมเล่า เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่า แต้โต๋วเอาตัวมาฝากข้าพเจ้าเร่งเงินสามพันตำลึงค่าสินสอด ลูตัดว่าจะเอาเงินค่าสินสอดก็เอากับเราเถิด เราจะรับให้ เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ไม่ปล่อยให้ไป ลูตัดโกรธเอามือตบปากเจ้าของโรงเตี๊ยมล้มลง เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ลุกวิ่งหนีเข้าไปในโรง ลูตัดก็ให้กิมโล้กับบุตรสาวเดินออกจากเมืองอุยจิวไป ลูตัดนั้นกลัวว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมจะติดตามไปทำให้กิมโล้ได้รับความลำบาก ก็ยืนดูอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมช้านานไม่เห็นผู้ใดตามไป เห็นกิมโล้บุตรสาวเดินพ้นไปไกลแล้ว ลูตัดก็เดินตรงไปบ้านแต้โต๋วที่สะพานจอหงวนเกี๋ย
ฝ่ายแต้โต๋วนั้นตั้งร้านขายหมูอยู่หน้าบ้านเป็นหลายร้าน เวลาวันนั้นแต้โต๋วนั่งดูลูกจ้างตัดหมูขาย พอลูตัดไปถึงบ้านก็เรียกแต้โต๋ว ๆ เหลียวไปดูเห็นลูตัดมาก็เชิญให้นั่งแล้วถามว่า ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งอันใด ลูตัดแกล้งบอกแต้โต๋วด้วยความโกรธจะหาเหตุพาลวิวาท จึงว่านายทหารใหญ่ที่เก๋งเลียดฮู้ให้มาเอาเนื้อหมูสิบชั่ง ไม่ให้มันติดจนสักนิดหนึ่ง แล้วให้เชือดชิ้นเล็ก ๆ แต้โต๋วได้ฟังก็สั่งให้ลูกจ้างทำ ลูตัดว่าไม่เอาจะให้ตัวเจ้าเชือดเอง แต้โต๋วก็เข้าเชือดเนื้อหมูอยู่
ฝ่ายเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ภรรยาแต้โต๋วเอานางชุยเหลียนกับบิดาไปให้เร่งเงินนั้น ครั้นลูตัดตบตียับเยินโลหิตไหลก็เอาผ้าคลุมศีรษะเดินมาหมายว่าจะบอกกับแต้โต๋ว เห็นลูตัดนั่งอยู่ที่นั่นก็ไม่อาจจะเข้ามา ยืนดูอยู่แต่ไกลแต้โต๋วเชือดเนื้อหมูได้สิบชั่งแล้ว ก็หั่นเป็นชิ้นเอาใบไม้ห่อจะให้คนถือไปส่ง ลูตัดว่าอย่าเพิ่งก่อน นายทหารใหญ่สั่งมาว่าจะเอามันหมูอีกสิบชั่งไม่ให้เนื้อติดแล้วเชือดชิ้นเล็กเหมือนกัน แต้โต๋วได้ฟังก็โกรธ แต่ไม่รู้ว่าจะทำประการใด จึงสั่งให้ลูกจ้างทำ ลูตัดว่าไม่ได้เจ้าต้องทำเอง แต้โต๋วก็เข้าเชือดมันหมูอยู่ประมาณครู่หนึ่งเสร็จแล้วก็เอาใบไม้ห่อจะให้เอามาส่ง ลูตัดว่าอย่าเพ่อก่อนยังอีกสิ่งหนึ่ง จะเอาแต่กระดูกอ่อนไม่ให้เนื้อแลมันติดอีกสิบชั่ง แต้โต๋วโกรธมากขึ้น พูดว่าท่านมาแกล้งเราหรือ ลูตัดได้ฟังก็โกรธนักจึงเอาศีรษะสุกรนั้นขว้างไปถูกหน้าแต้โต๋ว ๆ ก็เอามีดจะเข้าฟันลูตัด ๆ จับมือแต้โต๋วฉุดออกมานอกโรง เอาเท้าถีบแต้โต๋วล้มลงแล้วพูดว่า เจ้าฆ่าหมูขายมั่งมีเงินก็ยกย่องตัวให้เรียกเป็นคุณเป็นท่าน เที่ยวข่มเหงกดขี่เอาบุตรสาวกิมโล้มาเป็นภรรยาน้อยเงินทองก็ไม่ให้เขา ภรรยาใหญ่ของเจ้าเฆี่ยนตีจนยับเยิน แล้วยังจะเอาตัวไปเร่งเงินอีก นางชุยเหลียนกับบิดาเขาเป็นหนี้เงินทองสิ่งใดของเจ้า เห็นว่าเขาพลัดบ้านเมืองมา ญาติพี่น้องไม่มีข่มเหงเอาตามอำเภอใจ พูดแล้วลูตัดก็เอาเท้าถีบแต้โต๋วอีก ลูกจ้างแลคนทั้งหลายที่อยู่ในบ้านแต้โต๋วเห็นก็ไม่อาจเข้าช่วย แต้โต๋วเจ็บปวดเหลือทนก็ร้องให้คนช่วย ลูตัดถีบซ้ำไปถูกชายโครงแต้โต๋วขาดใจตาย ในทันใดนั้นลูตัดจึงคิดว่าแต้โต๋วตายเขาก็คงเอาตัวเราไปทำโทษ ญาติพี่น้องเราจะส่งข้าวก็ไม่มี จะจำหนีเอาตัวรอดไปก่อนเถิด คิดแล้วก็เดินมาแกล้งบ่นสำทับว่าเวลาพรุ่งนี้คงจะได้เห็นกัน พูดดังนั้นก็รีบเดินหนีไป
ฝ่ายบุตรภรรยาแต้โต๋วนั้นก็เข้ามาแก้ไขไม่ฟื้น บุตรภรรยาแต้โต๋วก็ทำเรื่องราวไปยื่นต่อผู้รักษาเมืองอุยจิวว่า ลูตัดตีแต้โต๋วสามีของข้าพเจ้าตาย ผู้รักษาเมืองอุยจิวอ่านเรื่องราวแจ้งความแล้ว จึงพูดกับภรรยาของแต้โต๋วว่า ซึ่งลูตัดคนนี้เป็นขุนนางนายทหารอยู่กับเซียวซอง ขุนนางนายทหารใหญ่ที่เก๋งเลียดฮู้ ครั้นเราจะไปจับตัวลูตัดเอาตามอำเภอใจนั้นไม่ได้จะต้องไปบอกกับเซียวซองเกงเลียดให้รู้ก่อน เจ้าจงคอยเราอยู่ที่นี่เถิด ผู้รักษาเมืองอุยจิวก็เอาเรื่องราวไปแจ้งกับเซียวซองเกงเลียดว่า บุตรภรรยาแต้โต๋วทำเรื่องราวมายื่นว่า ลูตัดตีแต้โต๋วตาย เราจึงได้มาแจ้งให้ท่านทราบก่อน เซียวซองเกงเลียดจึงคิดว่า ลูตัดมีฝีมือเข้มแข็งก็จริง แต่เป็นคนโง่เขลาไม่มีปัญญา ไปเที่ยวฆ่าฟันเขาตาย ครั้นเราจะกั้นกางไว้ก็เป็นการแผ่นดิน จำจะพูดจาเสือกไสไปเสียให้พ้น คิดแล้วจึงว่าลูตัดคนนี้เป็นขุนนางนายทหารอยู่ในเก๋งเลียดเซียงก๋งผู้รักษาเมืองเอียนอันฮู้บิดาของข้าพเจ้า เดิมข้าพเจ้าไปขอตัวลูตัดมาอยู่เป็นเพื่อนกัน ถ้าท่านจับตัวลูตัดได้เอาไปไต่ถามรับเป็นสัตย์แล้ว ท่านจะทำโทษก็ต้องมีหนังสือไปบอกกับผู้รักษาเมืองเอียนอันฮู้ให้ทราบก่อน สืบไปภายหน้าผู้รักษาเมืองเอียนอันฮู้จะมาเอาตัวลูตัดกับข้าพเจ้าจะเอาที่ไหนให้ ผู้รักษาเมืองอุยจิวจึงพูดว่าถ้าเราได้ตัวลูตัดมาชำระได้ความแล้ว จึงจะมีหนังสือไปให้ผู้รักษาเอียนอันฮู้บิดาของท่านทราบ พูดดังนั้นแล้วก็ลากลับมาบ้าน ให้เฮงกวนฉัดคุมทหารยี่สิบคนไปจับตัวลูตัดมา
เฮงกวนฉัดก็คำนับลามาคุมทหารออกจากโรงชำระ ตรงไปถึงบ้านลูตัด เห็นประตูใส่กลอนมั่น ก็ถามชาวบ้านใกล้เคียงกันว่า ลูตัดไปข้างไหน ชาวบ้านบอกว่าเมื่อก่อนหน้าท่านหน่อยหนึ่ง เห็นลูตัดสะพายห่อผ้าข้าวของเดินไป เฮงกวนฉัดได้ฟังก็ให้ทหารพังประตูเข้าไปเห็นแต่สิ่งของที่ไม่ดีก็แจ้งว่าลูตัดหนีไป เฮงกวนฉัดจึงเอาตัวเจ้าของที่กับชาวบ้านใกล้เคียงมาเที่ยวถามหาลูตัดก็ไม่พบ จึงพาเอาตัวเจ้าของที่กับชาวบ้านใกล้เคียงมา แจ้งความกับผู้รักษาเมืองว่า ลูตัดหนีไปเสียแล้ว ผู้รักษาเมืองสั่งให้เอาตัวคนเหล่านั้นขังไว้ก่อน และให้กรมการไปชันสูตรบาดแผลแต้โต๋วผู้ตาย แล้วให้บุตรภรรยาแต้โต๋วผู้ตายไปจัดหีบใส่ศพไว้ แต่ให้คอยได้ตัวลูตัดมาเมื่อไรจึงจะให้แต่งการฝังศพตามธรรมเนียม
ฝ่ายผู้รักษาเมืองอุยจิวให้ทหารเที่ยวตามจับตัวลูตัดก็ไม่ได้ จึงเอาเจ้าของที่กับชาวบ้านใกล้เคียงมาชำระ เฆี่ยนคนละเก้าทีสิบทีว่าพวกเหล่านี้ละเมิดให้ลูตัดหนีไปได้ ทำโทษแล้วก็ปล่อยคนเหล่านั้นกลับไป ผู้รักษาเมืองว่าถ้าพบปะลูตัดให้จับตัวส่งมาจะให้เงินพันตำลึง เขียนหนังสือวาดรูปแล้วมอบให้ม้าใช้ถือแยกย้ายกันไปทุกๆ หัวเมือง
๔
ฝ่ายลูตัดหนีออกจากเมืองอุยจิวได้ ก็รีบเดินไปประมาณครึ่งเดือนเศษ ถึงตำบลงันมึงกุ้ยแขวงเมืองใต้จิว เข้าไปในเมืองเห็นผู้คนตั้งร้านขายของต่างๆ เป็นอันมาก ลูตัดเดินไปตามถนนเห็นคนยืนเป็นหมู่ก็แวะเข้าไปดู ลูตัดไม่รู้จักหนังสือ มีชายผู้หนึ่งอ่านหนังสือที่ปิดอยู่นั้น ใจความว่าลูตัดเป็นขุนนางนายทหารตำแหน่งที่เรียกว่าทีหัดอยู่เมืองอุยจิว ตีแต้โต๋วตายแล้วหนีมา ถ้าผู้ใดรู้จักตัวจับได้จะให้เงินพันตำลึง ลูตัดได้ฟังก็สะดุ้งใจเดินถอยห่างออกไป พอกิมโล้เดินออกมาเที่ยวเล่นเห็นลูตัดก็จำได้ ตรงเข้าไปกอดตัวลูตัดไว้แกล้งเรียกว่า เตียตัวกอแปลว่าพี่แซ่เตียไปไหนมา ก็ฉุดมือลูตัดไปให้พ้นผู้คน แล้วพูดกับลูตัดว่าท่านช่างกล้าหาญนักไม่รู้บ้างหรือ ผู้รักษาเมืองใต้จิวเขียนหนังสือวาดรูปท่านมาปิดไว้ จะให้จับตัวส่งไปเมืองอุยจิว ซึ่งท่านมีคุณกับข้าพเจ้าเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้าไม่ลืมบุญคุณเลย มาพบท่านเข้าวันนี้มีความยินดีนัก ลูตัดได้ฟังดังนั้นก็จำได้ว่ากิมโล้ที่เราได้ช่วยปล่อยมาจึงได้เกิดความขึ้นเพราะกิมโล้ จึงถามกิมโล้ว่าท่านพาบุตรสาวมาว่าจะไปตังเกียเมืองหลวง หรือเหตุไฉนจึงมาอยู่เมืองนี้เล่า กิมโล้บอกว่าแต่แรกข้าพเจ้าคิดว่าจะเดินทางไปตังเกียเมืองหลวง ครั้นมาใกล้เมืองใต้จิวพบพวกพ้องของข้าพเจ้าคนหนึ่งเคยอยู่ที่ตังเกียด้วยกัน บัดนี้เขามาตั้งโรงค้าขายอยู่ที่เมืองใต้จิว ชวนข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยแล้วชักนำให้บุตรสาวข้าพเจ้ามีผัวชื่อเตียอวนเงยเศรษฐี ข้าพเจ้าจึงได้อยู่กับบุตรสาวที่เมืองนี้ยังไม่ได้ไป ลูตัดก็ยินดีพูดว่า ท่านมีที่พึ่งพอได้ความสุขก็ดีแล้ว แต่เราหนีมาก็เพราะความเรื่องท่าน เวลานั้นไปพบแต้โต๋ว เราจึงได้ทุบตีตายแล้วก็หนีมา กิมโล้ว่าขอเชิญท่านไปพักสนทนากันเล่นที่บ้านข้าพเจ้าก่อน บุตรสาวของข้าพเจ้าก็คิดจะสนองคุณท่านอยู่มิได้ขาด เศรษฐีสามีของบุตรสาวข้าพเจ้านั้นก็อยากฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ เชิญท่านไปบ้านกับข้าพเจ้าเถิด กิมโล้ก็พาลูตัดมาถึงบ้าน เชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้วก็ร้องเรียกนางชุยเหลียนบุตรสาวมาบอกว่า ท่านผู้มีคุณกับเรามาถึงบ้านแล้ว เจ้าไปคำนับโดยเร็ว นางชุยเหลียนได้ฟังก็รีบออกมาคำนับลูตัด กิมโล้จึงไปจัดหาโต๊ะแลสุรามาเลี้ยงลูตัด นั่งพูดจากันอยู่จนเวลาเย็น
ฝ่ายเตียอวนเงยเศรษฐีมาจากบ้านภรรยาใหญ่ จะมาหานางชุยเหลียน เห็นลูตัดนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ก็สำคัญว่าเป็นชู้กัน จึงไปเรียกผู้คนบ่าวไพร่มาประมาณยี่สิบคน ตรงมาถึงบ้านที่นางชุยเหลียนอยู่ ก็เข้าล้อมร้องว่าจับตัวให้ได้ ลูตัดตกใจออกมาดูเห็นผู้คนมาก ก็ถือกระบองคอยป้องกันรักษาตัวไว้ กิมโล้เห็นก็ห้ามว่าอย่าเพิ่งวุ่นวายก่อน แล้วเดินออกไปบอกกับเตียอวนเงยเศรษฐีว่า ผู้มีคุณคนนี้ที่นางชุยเหลียนภรรยาท่านเล่าให้ฟังไม่ใช่ผู้อื่นดอก อย่าวุ่นวายเลย เตียอวนเงยเศรษฐีได้ฟังก็สั่งให้บ่าวไพร่กลับไปแล้ว เตียอวนเงยก็เข้าไปคำนับลูตัด ๆ เห็นจึงถามกิมโล้ว่าผู้ใด กิมโล้บอกว่าชื่อเตียอวนเงยเศรษฐี เป็นสามีนางชุยเหลียนบุตรสาวข้าพเจ้าเอง ลูตัดได้ฟังก็รับคำนับเป็นอันดี เตียอวนเงยจึงพูดว่าซึ่งท่านมีคุณกับบิดาและภรรยาของข้าพเจ้านั้น ก็เหมือนมีคุณกับข้าพเจ้าด้วย วันนี้ได้มาพบท่านเป็นบุญหนักหนา พูดแล้วก็ให้บ่าวไพร่ไปจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ลูตัดก็เล่าความซึ่งตีแต้โต๋วตายให้ฟังทุกประการ แล้วลูตัดกับเตียอวนเงยก็สาบานเป็นพี่น้องกัน เวลาคืนวันนั้นลูตัดนอนอยู่ที่บ้านกิมโล้ ครั้นรุ่งเช้าเตียอวนเงยชวนลูตัดไปที่บ้านภรรยาใหญ่ตำบลชิดโปชวน ครั้นถึงเตียอวนเงยก็ชวนลูตัดเข้าไปในบ้าน จัดที่ให้นั่งคำนับกันแล้ว ก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลูตัดเป็นอันดี ลูตัดพักอยู่ที่บ้านเตียอวนเงยเจ็ดแปดวัน กิมโล้ไปบอกกับลูตัดว่ามีคนมาสอดแนมดูที่บ้านข้าพเจ้าจะจับตัวท่าน บัดนี้แจ้งว่าท่านมาอยู่กับเตียอวนเงยที่ตำบลนี้แล้ว เขาจะมาจับตัวท่านให้ได้ ลูตัดว่าถ้าเขามาจับต้องไปกับเขา เตียอวนเงยว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ควร ครั้นจะปล่อยให้ท่านไปเสียก็มีความอาลัยนัก แต่ข้าพเจ้าเห็นอุบายอยู่อย่างหนึ่ง พอจะพักอาศัยคุ้มภัยอันตรายได้ แต่กลัวท่านจะไม่ยอม ลูตัดว่าถ้าท่านเมตตาเห็นควรแล้วข้าพเจ้าก็จะยอมทำตาม เตียอวนเงยว่าเดิมปู่และบิดาของข้าพเจ้าได้เรี่ยไรเงินทำบุญไว้ที่วัดเขาเงาไทซัวเป็นอันมาก ที่วัดนั้นมีหลวงจีนเจ็ดแปดร้อยองค์ ตั้งแต่นี้ไปทางประมาณสามสิบลี้ หลวงจีนเจ้าวัดเขาเงาไทซัวเรียกข้าพเจ้าว่าซี่จู๊ เปรียบเหมือนเจ้าของวัดเมื่อก่อนนั้นข้าพเจ้าได้บนไว้ว่า จะพาพวกพ้องมาบวชเป็นหลวงจีนอยู่วัดนี้สักองค์หนึ่ง แต่ยังไม่มีผู้ใดเขาจะยอมบวช ถ้าท่านยอมบวชเป็นหลวงจีนไปอยู่วัดเขาเงาไทซัวแล้ว จะขัดสนเงินทองสิ่งของอันใดข้าพเจ้าจะสงเคราะห์ ท่านกับข้าพเจ้าก็ได้อยู่ใกล้กัน เตียอวนเงยว่าดังนี้เพราะกฎหมายเมืองจีนคนโทษถึงที่ตาย ถ้าหนีไปบวชได้ก็พ้นโทษพ้นภัยทั้งสิ้น ลูตัดได้ฟังก็คิดว่าถ้าเราจะหนีต่อไปก็ไม่มีที่สำนักอาศัย ครั้นจะหลบหลีกซ่อนตัวอยู่กับเตียอวนเงยเศรษฐีก็คงไม่พ้นภัย ไหนๆ เราก็ได้ทำผิดแล้วบวชเสียก็ดีดอก คิดดังนั้นจึงพูดกับเตียอวนเงยว่า ซึ่งท่านเมตตามาแนะนำให้นั้นข้าพเจ้าก็ยอมตามคำท่าน จงได้จัดหาสิ่งของให้พร้อมเถิด เตียอวนเงยสั่งให้จัดสิ่งของไว้พร้อมเสร็จ
ครั้นรุ่งเช้า เตียอวนเงยก็พาตัวลูตัดกับสิ่งของทั้งปวงไปที่วัดเขาเงาไทซัว
ฝ่ายหลวงจีนตีจินเจ้าวัด แจ้งว่าเตียอวนเงยเจ้าของวัดมาก็เรียกหาศิษย์ทั้งปวงออกมาต้อนรับเชิญเตียอวนเงยก็เข้าไปข้างใน แล้วหลวงจีนตีจินเจ้าวัดถามเตียอวนเงยว่า ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งอันใดหรือ จึงได้เอาของมาเป็นอันมาก เตียอวนเงยบอกว่าข้าพเจ้ามีธุระอยู่อย่างหนึ่ง เดิมได้บนไว้ว่าจะบวชพวกพ้องให้อยู่ที่วัดนี้สักองค์หนึ่ง ซึ่งสิ่งของนั้นก็จัดหาไว้พรักพร้อมแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใด บัดนี้ข้าพเจ้ามีน้องอยู่คนหนึ่งชื่อลูตัด ตั้งใจจะมาบวชจึงได้พามา ท่านจงสงเคราะห์กับข้าพเจ้าด้วย หลวงจีนตีจินเจ้าวัดได้ฟังจึงตอบว่า ถ้าตั้งใจจะมาบวชแล้วก็ไม่เป็นไร ข้าพเจ้าจะจัดแจงบวชให้ท่านอย่าวิตกเลย หลวงจีนศิษย์ทั้งปวงเห็นหน้าลูตัดดุร้ายน่ากลัว จึงเข้าไปกระซิบแก่ท่านอาจารย์ว่า คนที่จะบวชเห็นจะไม่ใช่คนดี คงหลบหลีกหนีมาแต่เมืองใดเป็นแน่ ถ้าท่านรับไว้ก็จะพากันลำบากทั้งสิ้น หลวงจีนตีจินเจ้าวัดได้ฟังศิษย์ทั้งหลายว่ากล่าว ก็ลุกออกมาอาบน้ำชำระตัวสิ้นราคีแล้ว ก็จุดธูปเทียนขึ้นบูชาพระ นั่งพิจารณาดูลูตัดว่าจะเป็นคนดีร้ายประการใด ด้วยหลวงจีนตีจินเจ้าวัดนั้นเป็นผู้วิเศษ อาจล่วงรู้การงานทั้งปวง ครั้นนั่งพิจารณาดูอยู่ครู่หนึ่งก็รู้ความชัด จึงบอกกับศิษย์เหล่านั้นว่า ลูตัดนี้เป็นคนซื่อตรง ดาวบนฟ้ามาจุติ นานไปก็จะได้สำเร็จเหมือนกัน เจ้าทั้งหลายไม่รู้จักสิ่งใด เห็นแต่หน้าตาดุร้าย ก็ว่าเป็นคนพาลซึ่งเจ้าทั้งหลายอยู่ในวัดนี้สู้ลูตัดคนเดียวก็ไม่ได้ ศิษย์ทั้งหลายได้ฟังก็คิดว่าท่านอาจารยนี้เห็นว่าเตียอวนเงยเศรษฐีมีเงินทองมากเกรงใจเขา ถ้าเป็นคนของเศรษฐีก็ดีทั้งสิ้น คิดแล้วก็ไม่อาจจะว่ากล่าวประการใด หลวงจีนตีจินเจ้าวัดเรียกลูตัดเข้าไปโกนผมสำเร็จก็บวชลูตัดเป็นหลวงจีน ตั้งชื่อใหม่เรียกว่าหลวงจีนลูตีซิม แล้วสั่งสอนให้ประพฤติการที่จะรักษาศีลต่างๆ ต่อไป หลวงจีนลูตีซิมก็จำคำสั่งสอนไว้ทุกประการ เตียอวนเงยนั่งสนทนากับหลวงจีนตีจินเจ้าวัดและหลวงจีนลูตีซิมด้วยการต่างๆ เวลาค่ำวันนั้นเตียอวนเงยก็นอนค้างอยู่ที่วัดเขาเงาไทซัว
ครั้นเวลารุ่งเช้า เตียอวนเงยจึงลาหลวงจีนตีจินเจ้าวัด และหลวงจีนลูตีซิมกลับมา หลวงจีนเจ้าวัดกับหลวงจีนลูตีซิมก็ตามมาส่งจนนอกวัด เตียอวนเงยก็เรียกหลวงจีนลูตีซิมมา สั่งว่าข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไป แต่การสิ่งใดท่านจงประพฤติให้ดีอย่าให้เหมือนเมื่อยังไม่ได้บวช ถ้าจะต้องการใช้สอยสิ่งของอันใดก็ให้ไปเอาเถิด สั่งแล้วก็คำนับลาไป หลวงจีนเจ้าวัดกับหลวงจีนลูตีซิมก็กลับเข้าวัด ครั้นมาถึงที่อยู่แล้วหลวงจีนลูตีซิมก็เข้านอน ศิษย์เหล่านั้นชวนกันว่า หลวงจีนลูตีซิมไม่ท่องหนังสือสวดมนต์เอาแต่เล่น หลวงจีนลูตีซิมก็ทุ่มเถียงเอา ศิษย์เหล่านั้นจึงไปฟ้องต่อหลวงจีนเจ้าวัดว่า หลวงจีนลูตีซิมเอาแต่นอนไม่ได้เล่าหนังสือสวดมนต์เลย หลวงจีนเจ้าวัดว่า ช่างเถิดอย่าได้ว่ากล่าวเขาเลย ศิษย์ทั้งหลายก็พากันนิ่งเสีย ตั้งแต่นั้นมาไม่มีผู้ใดว่ากล่าวได้ ครั้นอยู่มาประมาณห้าเดือนเศษ หลวงจีนลูตีซิมจึงคิดว่า เรามาอยู่นี่ก็นานแล้วไม่ได้กินสิ่งใดอดอยากหนักหนา เตียอวนเงยก็ไม่เห็นเอาหมูเป็ดไก่และสุรามาให้กินบ้างเลย คิดแล้วก็ไม่มีความสบายเดินออกไปนั่งเล่นที่ศาลาหน้าวัด ยังมีชายผู้หนึ่งหาบถังสุราเดินมาถึงศาลาหน้าวัดก็หยุดหาบลง หลวงจีนลูตีซิมเห็นถังก็ถามว่าท่านหาบถังอะไรมา ชายนั้นบอกว่าในถังนั้นสุราอย่างดี หลวงจีนลูตีซิมถามว่า ถังหนึ่งจะขายเท่าไร ชายผู้นั้นตอบว่าท่านไม่รู้หรือชาวบ้านเหล่านี้อยู่ในบังคับหลวงจีนตีจินเจ้าวัดทั้งสิ้น หลวงจีนเจ้าวัดสั่งไว้ว่าไม่ให้ผู้หนึ่งผู้ใดขายสุราให้หลวงจีนในวัดนี้ ถ้าผู้ใดขายสุราให้หลวงจีนก็จะทำโทษเฆี่ยนตี ซึ่งตัวข้าพเจ้านี้หลวงจีนเจ้าวัดให้เงินไปทำทุนขายสุรา ข้าพเจ้าไปซื้อสุรามา ก็ขายให้แต่คนที่ทำงานอยู่ในวัดสำหรับหามหลวงจีนไปมาแห่งใดๆ จะขายสุราให้ท่านนั้นไม่ได้ หลวงจีนเจ้าวัดรู้ก็จะเฆี่ยนตีขับไล่ข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจะไปอยู่ที่ไหนได้ หลวงจีนลูตีซิมถามว่าเจ้าไม่ขายจริงๆ หรือ ชายผู้นั้นว่า เอาไปฆ่าเสียก็ไม่ขาย พูดแล้วก็หาบถังสุราวิ่งหนีไป หลวงจีนลูตีซิมไล่ตามทันก็ยึดคานไว้ เอาเท้าถีบชายผู้นั้นล้มลง หลวงจีนลูตีซิมก็เปิดถังสุราออกกินจนสิ้นถังหนึ่งแล้วจึงบอกกับชายผู้นั้นว่า เวลาพรุ่งนี้ไปเอาเงินที่วัดเถิด ชายผู้นั้นจึงคิดว่าถ้าไปเอาเงินที่วัด ท่านหลวงจีนเจ้าวัดก็คงรู้ว่าเราขายสุรา คงจะทำโทษเฆี่ยนตีเราแล้วก็จะเอาเงินทุนไปเสียสิ้น จำจะหนีไปเสียดีกว่า คิดแล้วก็ลุกขึ้นไม่โต้ตอบประการใดหาบถังสุราขึ้นบ่าหนีไป หลวงจีนลูตีซิมเดินกลับมาเมาสุรามากทวีขึ้น ก็ตรงเข้าไปในวัด ศิษย์ที่รักษาประตูวัดเห็นหลวงจีนลูตีซิมเมาสุราจึงห้ามว่าอย่าเข้าไปเลย ท่านอาจารย์ได้ประกาศไว้ว่าหลวงจีนรูปใดเสพสุราเข้ามาในวัดจะเฆี่ยนตีสิบทีแล้วจะไล่เสีย ถ้าท่านจะเข้ามาพวกข้าพเจ้าก็จะถูกเฆี่ยนด้วยจงไปเสียเถิด หลวงจีนลูตีซิมไม่ฟังขืนเข้าไปในวัด ศิษย์ทั้งสองจึงไปเรียกพวกลูกศิษย์เหล่านั้นถือกระบองมาห้าม หลวงจีนลูตีซิมไม่ฟังก็เข้ากลุ้มรุมตี หลวงจีนลูตีซิมแย่งกระบองได้ตีศิษย์เหล่านั้นเจ็บปวดไปหลายคน หลวงจีนผู้กำกับองค์หนึ่งก็เข้าไปฟ้องหลวงจีนตีจินเจ้าวัดว่าหลวงจีนลูตีซิมเสพสุราเมาเที่ยวทุบตีศิษย์เจ็บปวดเป็นหลายคน หลวงจีนเจ้าวัดก็ออกมาห้ามไว้ไม่ให้ทุบตีกัน แล้วว่ากับหลวงจีนลูตีซิมว่า ตั้งแต่วันนี้เจ้าอย่าทำต่อไป หลวงจีนลูตีซิมคุกเข่าคำนับบอกว่า ศิษย์เหล่านี้ข่มเหงข้าพเจ้านัก นี่หากว่าเกรงท่าน ไม่กระนั้นข้าพเจ้าจะตีให้ตายสิ้น หลวงจีนเจ้าวัดก็ให้ศิษย์พยุงหลวงจีนลูตีซิมไปนอน แล้วศิษย์เหล่านั้นก็มาแจ้งกับอาจารย์ว่าเมื่อเดิมมาบวชข้าพเจ้าได้ห้ามท่านไว้แล้ว บัดนี้หลวงจีนลูตีซิมทำให้อื้ออึงวุ่นขึ้นทั้งวัด ผู้คนทั้งหลายก็พากันนินทาได้ ท่านจะให้หลวงจีนลูตีซิมอยู่ในวัดนี้อย่างไรได้ หลวงจีนเจ้าวัดว่าอย่าอื้ออึงไปเห็นแก่เตียอวนเงยเศรษฐีเถิด ซึ่งหลวงจีนลูตีซิมนี้นานไปภายหน้าความรู้วิชาสิ่งใดชำนิชำนาญก็จะได้สำเร็จเป็นเซียน เจ้าทั้งหลายอย่าวุ่นวายเลย ศิษย์เหล่านั้นก็หัวเราะว่า ท่านอาจารย์ช่างเห็นว่า หลวงจีนลูตีซิมเป็นคนดีไปได้ แล้วต่างคนก็ไปที่อยู่
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าหลวงจีนตีจินเจ้าวัดก็ใช้ให้ศิษย์ไปเรียกหลวงจีนลูตีซิมมาพูดว่า ซึ่งเจ้ามาบวช เราสั่งสอนให้เล่าเรียนถือศีลแปดข้อเจ้าก็รู้อยู่ เหตุไฉนจึงไปเสพสุราเมามาทุบตีศิษย์ในวัดและพวกทำการเจ็บป่วยเป็นหลายคน ศิษย์เหล่านั้นก็ไม่คิดจะอยู่ทั้งสิ้น นี่หากว่าเราเห็นแก่เตียอวนเงยเศรษฐีดอกเจ้าจึงได้อยู่ หาไม่เราจะไล่เสีย หลวงจีนลูตีซิมว่าข้าพเจ้าผิดแล้วท่านอย่าถือโทษเลย ตั้งแต่นี้สืบต่อไปข้าพเจ้าไม่ทำเช่นนั้นอีก ท่านอาจารย์ว่าจะขืนเสพสุราดังกล่าวจะไล่เสีย พูด แล้วก็เอาเสื้อกางเกงที่ดีมาส่งให้ หลวงจีนลูตีซิมรับคำนับลากลับมาที่อยู่ ตั้งแต่นั้นมาหลวงจีนลูตีซิมก็ไม่อาจทำการล่วงเกินต่อไป อยู่ในวัดได้ห้าเดือนเศษ
อยู่มาวันหนี่งหลวงจีนลูตีซิมเดินไปเล่นนอกวัด ได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงก็คิดเห็นว่าคงมีตลาด จำเราจะไปเที่ยวเล่นบ้าง คิดแล้วก็กลับเข้าไปในวัดหยิบเงินของตัวเล็กน้อยแล้วออกจากวัดเดินตรงไปตามทาง เห็นมีตลาดแห่งหนึ่งมีช่างตีเหล็ก หลวงจีนลูตีซิมเข้าไปถามว่ามีเหล็กดีบ้างหรือไม่ ช่างตีเหล็กเห็นรูปร่างโตใหญ่น่ากลัวก็ตกใจไม่ใคร่จะบอก หลวงจีนลูตีซิมก็ถามอีก ช่างตีเหล็กจึงบอกว่าเหล็กที่ดีมีอยู่ท่านจะทำสิ่งใดหรือ หลวงจีนลูตีซิมบอกว่า จะตีไม้เท้าอันหนี่งกับง้าวเล่มหนึ่ง ช่างเหล็กถามว่าท่านจะตีง้าวจะเอาหนักสักเท่าใด แต่ไม้เท้านั้นไม่เป็นไรข้าพเจ้าจะตีให้งาม หลวงจีนลูตีซิมบอกว่าง้าวนั้นจะเอาหนักร้อยชั่งไม้เท้าเหล็กนั้นตามแต่จะทำได้เถิด ช่างเหล็กบอกว่าร้อยชั่งนั้นหนักนัก กลัวท่านจะใช้ไม่ได้ แต่กวนอ๋องครั้งแผ่นดินสามก๊ก ก็ใช้ง้าวหนักแปดสิบเอ็ดชั่งเท่านั้น หลวงจีนลูตีซิมว่ากวนอ๋องกับเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ใช้ง้าวหนักร้อยชั่งไม่ได้หรือ ช่างเหล็กว่า ครั้นข้าพเจ้าทำแล้วท่านใช้ไม่ได้จะป่วยการเปล่าดอกกระมัง เอาแต่ห้าหกสิบชั่งเถิด
หลวงจีนลูตีซิมว่า ถ้ากระนั้นจะให้หนักแต่แปดสิบเอ็ดชั่งเท่าง้าวกวนก๋งถือ ช่างเหล็กว่า ท่านจะเอาหนักแปดสิบเอ็ดช่างแล้วข้าพเจ้าจะทำให้ดี แต่ไม้เท้านั้น หนักหกสิบสองช่างจะหนักเบาประการใด หลวงจีนลูตีซิมว่าดีแล้ว จะเป็นราคามากน้อยเท่าไร ช่างเหล็กว่าของสองสิ่งนี้จะเอาแต่ห้าตำลึง หลวงจีนลูตีซิมก็หยิบเงินห้าตำลึงส่งให้แล้วพูดว่า ถ้าทำดีเราจะมีรางวัลให้ท่านอีก ช่างเหล็กรับเงินไว้ บอกกับหลวงจีนลูตีซิมว่าช้า ๆ หน่อยท่านจึงมาเอา หลวงจีนลูตีซิมก็ลาออกจากโรงเหล็กเดินไปตามถนน เห็นโรงขายสุราและสิ่งของต่างๆ ก็ตรงเข้าไปในโรงนั้น บอกเจ้าของว่าจะซื้อสุรากิน เจ้าของโรงขายสุราว่าพวกข้าพเจ้าที่ตั้งโรงขายสิ่งของต่างๆ ขึ้นอยู่กับท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวทั้งแถบ ท่านให้ทุนมาค้าขายและกำชับสั่งไว้ว่า ไม่ขายสุราให้กับหลวงจีน ถ้าแม้นผู้ใดขายให้จะเอาตัวไปเฆี่ยนแล้วจะเรียกเอาเงินทุนคืน ซึ่งท่านจะมาซื้อสุรากินนั้นข้าพเจ้าขายให้ไม่ได้ เชิญท่านไปหาซื้อที่อื่นเถิด หลวงจีนลูตีซิมอ้อนวอนเท่าใดเขาก็ไม่ขายให้ หลวงจีนลูตีซิมไปเที่ยวถามโรงอื่นๆ เป็นหลายแห่งก็ไม่มีผู้ใดขาย หลวงจีนลูตีซิมเดินไปจนท้ายตลาดเห็นโรงขายสุรามีอยู่อีกโรงหนึ่ง ก็เข้าไปบอกเจ้าของสุราว่า เราเดินมาแต่เมืองไกลเหน็ดเหนื่อยหิวนักจะขอซื้อสุรากินบ้าง เจ้าของสุราสำคัญว่าหลวงจีนมาแต่ไกลไม่เคยเห็นหน้าก็ขายสุราให้ หลวงจีนลูตีซิมกินสุราสิ้นหลายสิบชามแล้วถามว่ามีกับแกล้มสิ่งใดบ้าง เจ้าของสุราว่าไม่มีสิ่งใด หลวงจีนลูตีซิมถามว่าในกะทะเคี่ยวสิ่งใด เจ้าของสุราว่าเคี่ยวเนื้อสุนัข ท่านเป็นหลวงจีนกินไม่ได้ หลวงจีนลูตีซิมว่านั่นแหละของชอบใจของเราแล้ว เอามาขายให้เราบ้างเจ้าของสุราก็เอามาขายให้ หลวงจีนลูตีซิมกินสุรากับเนื้อสุนัขจนมึนเมาสิ้นสุราถังหนึ่งสุนัขสองตัว ก็คิดเงินให้เจ้าของสุราแล้วออกจากโรงสุรามายังศาลาริมวัดก็เข้านั่งพักอยู่ที่ศาลา จึงคิดว่าแต่เรามาบวชก็นานแล้วยังไม่ได้ซักซ้อมฝีมือลองดูเลย จำจะซักซ้อมท่าทางไว้ให้คล่องแคล่ว คิดแล้วก็ลุกขึ้นรำเพลงอาวุธต่างๆ และหลวงจีนลูตีซิมนั้นยิ่งเมาสุราหนักก็ยิ่งมีกำลังมากขึ้น ตรงเข้าผลักเสาศาลาหักพังลง ศิษย์ในวัดได้ยินเสียงดังสนั่นก็ชวนกันออกมาดู เห็นหลวงจีนลูตีซิมเมาสุราทำเสาศาลาหักก็กลับเข้าไปในวัดปิดประตูวัดเสีย หลวงจีนลูตีซิมเห็นเสาศาลาหักก็จะเดินเข้าไปในวัด ครั้นไปจะถึงประตูวัดเห็นรูปตุ๊กตาจีนก่อด้วยอิฐปูนคู่หนึ่ง ยืนถือกระบองอยู่รูปหนึ่ง รูปหนึ่งยืนหัวเราะอยู่ หลวงจีนลูตีซิมว่าตุ๊กตานี้ถือกระบองจะตีเราหรือ ก็วิ่งไปฉุดเอากระดานศาลามาตีรูปตุ๊กตาหน้าประตูหักพังลง เห็นรูปหนึ่งยืนหัวเราะอยู่ก็ว่าเจ้านี้หัวเราะเราทำไม ฉวยเอากระดานทุบรูปตุ๊กตานั้นพังลงอีกรูปหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปเห็นประตูวัดปิดก็ร้องตวาดว่าถ้าไม่เปิดประตูให้เข้าไปเราจะเอาไฟเผาวัดเสีย ศิษย์เหล่านั้นได้ฟังก็ตกใจเปิดประตูวัดให้ หลวงจีนลูตีซิมเข้าไปที่หน้าพระทำสิ่งของแตกทำลายเสียเป็นอันมาก ศิษย์เหล่านั้นเห็นก็โกรธ ครั้นจะไปบอกกับท่านอาจารย์ก็กลัวจะไม่เชื่อ จึงไปร้องเรียกตามบรรดาศิษย์ทั้งปวงประมาณสามร้อยเศษ ถือเครื่องศัสตราวุธตรงมาจะตี หลวงจีนลูตีซิมเห็นก็ลุกขึ้นหักเอาขาโต๊ะที่หน้าพระออกสู้รบกับศิษย์เหล่านั้น ศิษย์สามร้อยสู้ฝีมือหลวงจีนลูตีซิมไม่ได้เจ็บป่วยเป็นหลายคน หลวงจีนตีจินเจ้าวัดได้ยินเสียงอื้ออึงก็ออกมาดู เห็นหลวงจีนลูตีซิมเมาสุราสู้รบกับศิษย์เหล่านั้นอยู่ ศิษย์เหล่านั้นเจ็บป่วยเป็นหลายคนก็ร้องตวาดว่า หลวงจีนลูตีซิมเสพสุราทำหยาบช้าให้ผิดธรรมเนียมไปอีกแล้ว ศิษย์ทั้งหลายเห็นท่านอาจารย์มาก็พากันสงบอยู่ หลวงจีนลูตีซิมวางขาโต๊ะเข้าไปคุกเข่าคำนับอาจารย์
๕
หลวงจีนตีจินว่าเมื่อครั้งก่อนเราก็งดไว้เห็นแก่เตียอวนเงยเศรษฐี ครั้งนี้เจ้ามาทำเหลือเกินต่อไปอีก เห็นจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ ศิษย์ทั้งหลายได้ฟังอาจารย์ว่ากล่าวกับหลวงจีนลูตีซิมดังนั้นก็ชวนกันเก็บสิ่งของจะไปอยู่ที่อื่น ท่านอาจารย์ก็อ้อนวอนศิษย์ทั้งปวงไว้ว่าเจ้าอย่าวุ่นวายไปเลยจะจัดแจงให้หลวงจีนลูตีซิมไปเสียให้พ้น ศิษย์เหล่านั้นได้ฟังก็งดรออยู่หลวงจีนตีจินเจ้าวัดเขียนหนังสือไปถึงเตียอวนเงยว่า หลวงจีนลูตีซิมเสพสุราเมาทำข้าวของกับศาลาและรูปตุ๊กตาที่หน้าประตูวัดหักพังแตกทำลายเสียสิ้น แต่ทำดังนี้เป็นหลายครั้งห้ามปรามเท่าไรก็ไม่ฟัง เหลือสติปัญญาจะต้องให้ไปอยู่ที่อื่นขืนจะอยู่ที่วัดนี้ศิษย์ทั้งหลายก็จะพากันไปเสียหมดสิ้น เขียนหนังสือแล้วให้ศิษย์ถือไปถึงเตียอวนเงย ๆ รับหนังสือคลี่ออกอ่านแจ้งความแล้วก็เขียนหนังสือตอบมาว่า ซึ่งศาลากับสิ่งของทั้งหลายหักพังเสียไปข้าพเจ้าจะใช้ให้ แต่หลวงจีนลูตีซิมนั้น ท่านจะให้ไปอยู่ที่แห่งใดก็ตามแต่ท่านจะจัดแจงเถิด เขียนหนังสือแล้วมอบให้ศิษย์ถือมาถึงหลวงจีนตีจิน ๆ แจ้งความในหนังสือตอบของเตียอวนเงยแล้วก็เรียกหลวงจีนลูตีซิมมาบอกว่า เจ้าทำวุ่นวายขึ้นหลายครั้ง ข้าวของหักพังเสียไปมาก ศิษย์ทั้งปวงเขาแค้นเคืองนัก เจ้าอยู่ที่นี่เห็นจะไม่ได้ เรายังมีศิษย์อีกคนหนึ่งไปเป็นอาจารย์อยู่วัดใต้เสียงก๊กยี่อยู่ที่ตังเกียเมืองหลวงชื่อหลวงจีนติเช็งเซียนซือ เราจะมีหนังสือให้เจ้าไปอาศัยอยู่กับเขา หลวงจีนลูตีซิมว่าตามแต่ท่านจะเมตตาข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามไม่ขัดขวาง หลวงจีนตีจินเจ้าวัดก็เขียนหนังสือไปถึงหลวงจีนติเช็ง แล้วเอาเงินสิบตำลึงกับเสื้อกางเกงสำหรับใส่หลวงจีนมาส่งให้แล้วกำชับสั่งว่า เวลาคืนนี้เรานั่งพิจารณามีความอยู่สี่ข้อเจ้าจงจำไว้ ข้อหนึ่งว่า พบพุ่มไม้ให้ลุกขึ้น ข้อสองว่า ถ้าพบภูเขาจะมั่งมีทรัพย์สินเงินทอง ข้อสามว่า ถ้าพบบ้านเมืองและขุนนางจงคิดยักย้ายหนีไป ข้อสี่ว่า ถ้าพบถังเปรียบเหมือนแม่น้ำให้เป็นที่หยุดพักอยู่เพียงนั้น ซึ่งความสี่ข้อนี้เจ้าอย่าได้ลืมเลย หลวงจีนลูตีซิมจำได้ทั้งสี่ข้อแล้วก็รับหนังสือกับเงินเสื้อกางเกงคำนับลาออกจากวัดเขาเงาไทซัวไปหาช่างเหล็กเอาง้าวกับไม้เท้า แล้วเอาเงินให้ช่างเหล็กอีกเล็กน้อยพอสมควรก็ออกเดินทางตรงไปตังเกียเมืองหลวง
ฝ่ายศิษย์ในวัดเขาเงาไทซัว ครั้นหลวงจีนลูตีซิมไปจากวัดแล้วก็พากันชื่นชมยินดี เตียอวนเงยเศรษฐีก็จ้างช่างทำศาลาและสิ่งของที่หักพังให้งดงามดีตามเดิมแล้วก็กลับไป ตั้งแต่นั้นมาศิษย์ทั้งหลายก็มีความสุขเหมือนแต่เดิม
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมมือถือไม้เท้าเอาง้าวแบกห้อยห่อสิ่งของ เดินทางไปได้ครึ่งเดือนเศษ ครั้นเวลาเย็นก็เข้าสำนักที่โรงเตี๊ยมวัดมีตามทางก็ไม่เข้าอาศัย เวลาวันหนึ่งเดินไปชมเขาชมป่าก็เพลิดเพลินไม่ทันเข้าอาศัยโรงเตี๊ยม พ้นระยะทางไปไม่มีโรงเตี๊ยมอาศัย เวลาก็จวนค่ำรีบเดินไปมีแสงไฟสว่างอยู่ข้างหน้าก็ตรงเข้าไป เห็นมีบ้านเรือนอยู่เป็นหมู่ผู้คนขนของสับสนกัน หลวงจีนลูตีซิมเดินไปยืนอยู่ที่ประตูบ้าน ชายเจ้าของบ้านเห็นก็ถามว่า หลวงจีนนี้จะไปข้างไหนจนมืดค่ำ หลวงจีนลูตีซิมบอกว่า เราเดินทางเกินระยะมาจะขออาศัยหยุดพักสักคืนหนึ่งก็จะลาไป ชายนั้นว่าค่ำวันนี้เขาวุ่นวายกันอยู่จงไปเสียเถิด ถ้าอยู่ที่นี่เขาคงจับท่านมัดไว้ หลวงจีนลูตีซิมว่า เหตุการณ์อย่างไรจึงจะมาจับเราไม่กลัว หลวงจีนลูตีซิมกับชายเจ้าของบ้านก็ทุ่มเถียงกันอื้ออึงขึ้น มีผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินออกมาถามว่า ทะเลาะวิวาทกันอื้ออึงด้วยเหตุอันใด หลวงจีนลูตีซิมบอกว่าเรามาแต่วัดเขาเงาไทซัวจะขออาศัยสักคืนหนึ่งพอรุ่งเช้าก็จะลาไป ชายเหล่านี้ว่าจะจับเรามัดไว้จึงได้ทุ่มเถียงกัน ผู้เฒ่าได้ฟังว่ามาแต่วัดเขาเงาไทซัว ก็เชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้าเหล่านี้ไม่รู้จักอะไรจึงได้วิวาทกับท่านอย่าได้ถือโทษเลย ในบ้านข้าพเจ้าเวลาค่ำวันนี้มีธุระอยู่สิ่งหนึ่ง แต่ท่านจะพักสักคืนเดียวนั้นไม่เป็นไร หลวงจีนลูตีซิมมีความยินดี ตอบว่าขอบใจท่านนักหนา แต่ท่านแซ่ไรชื่อใดจงบอกให้เราทราบ ผู้เฒ่านั้นบอกว่าแซ่เล่าชาวบ้านเรียกว่าเล่าไทก๋ง ตำบลบ้านนี้เรียกว่าถอฮวยชวน ซึ่งตัวของท่านแซ่ใดชื่อไร หลวงจีนลูตีซิมบอกว่าเราแซ่ลู ท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวให้ชื่อตีซิม เล่าไทก๋งก็ยินดีจึงถามว่าท่านกินของสดคาวหรือกินบวช หลวงจีนลูตีซิมว่าเรากินได้ทุกอย่าง สดคาวสุรานั้นเป็นของชอบใจ เล่าไทก๋งสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิม แล้วเล่าไทก๋งจึงบอกว่า เวลาค่ำวันนี้เขาอื้ออึงกันท่านอย่าออกไปดูนอนนิ่งอยู่แต่ในห้อง หลวงจีนลูตีซิมถามว่าเหตุการณ์อันใดจึงดูไม่ได้ เล่าไทก๋งว่าบุตรสาวข้าพเจ้าจะมีผัวจึงมีความวิตกนัก หลวงจีนลูตีซิมว่าการอันนี้ก็เป็นมงคล เหตุไฉนท่านจึงได้มีความวิตกด้วยข้อใด เล่าไทก๋งว่าการมงคลอันนี้มิใช่ข้าพเจ้ายอมเป็นการข่มขืนกัน หลวงจีนลูตีซิมว่าจะมาข่มขืนเช่นนั้นไม่ได้ เหตุผลประการใดท่านจงเล่าให้เราฟังเถิด เล่าไทก๋งบอกว่า ที่เขาถอฮวยซัวนี้ มีนายโจรอยู่สองคนไพร่พลทหารประมาณห้าหกร้อยคน คอยตีปล้นราษฎรอยู่เนืองๆ เวลาวันหนึ่งนายโจรทั้งสองมาตีปล้นที่ตำบลนี้ ครั้นมาเห็นบุตรสาวของข้าพเจ้านายโจรชอบใจจะเอาไปเป็นภรรยา เอาทองหนักยี่สิบตำลึงกับแพรม้วนหนึ่งข่มขืนให้แก่ข้าพเจ้าว่า ค่ำวันนี้จะมาแต่งงานอยู่กินด้วยกันกับบุตรสาวของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่ยอม นายโจรจะจับพวกข้าพเจ้าฆ่าเสีย ข้าพเจ้ากลัวตายก็ต้องจำใจให้ หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็โกรธจึงพูดว่า ท่านอย่าวิตกเลย ถ้านายโจรมาเราจะว่ากล่าวไม่ให้อยู่กับบุตรสาวท่าน เล่าไทก๋งว่านายโจรใจทมิฬดุร้ายเห็นจะไม่ฟัง หลวงจีนลูตีซิมว่า เราเรียนวิชามาแต่ท่านอาจารย์ นายโจรนั้นจะดุร้ายอย่างไรก็ไม่กลัว เวลาค่ำวันนี้ท่านจงพาบุตรของท่านไปซ่อนไว้ที่ห้องอื่น ห้องนั้นเราจะเข้าอยู่ ถ้านายโจรมาเราจะว่ากล่าวให้กลับไปเสียจงได้ ท่านจงวางใจเป็นธุระของเราเอง เล่าไทก๋งว่าท่านอย่าพูดเล่น ถ้าไม่สำเร็จชีวิตข้าพเจ้าก็คงตาย หลวงจีนลูตีซิมจึงตอบว่า ข้าพเจ้ารับอาสาท่านแล้วมิให้ท่านเป็นอันตรายได้ ถึงมาดแม้นเสียทีก็จะพาท่านหนีไปให้พ้นภัย ห้องบุตรสาวท่านอยู่ที่ไหน จงพาเราไปอยู่ในนั้นเถิด เล่าไทก๋งก็จัดยักย้ายบุตรสาวไปอยู่ห้องอื่นแล้วก็พาหลวงจีนลูตีซิมไปอยู่ห้องนั้น หลวงจีนลูตีซิมเข้าไปในห้องสั่งเล่าไทก๋งว่าท่านจงไปจัดสิ่งของไว้รับนายโจรให้ดี สั่งแล้วก็เอาง้าวกับไม้เท้าวางไว้ริมเตียงข้างมุ้งตัว หลวงจีนลูตีซิมก็เข้าไปในมุ้งปิดประตูมุ้งเสียนอนคอยอยู่ในนั้น เล่าไทก๋งออกมาจากห้องปิดประตูห้องดีแล้ว สั่งคนใช้ให้จัดการมงคลไว้คอยท่านายโจร บ่าวไพร่ก็ชวนกันจัดการไว้พรักพร้อม
ครั้นเวลาค่ำได้ยินเสียงปี่พาทย์ครึกครื้นโห่ร้องมา ผู้คนที่ตำบลนั้นก็ชวนกันออกไปดูที่หน้าบ้าน เห็นทหารจุดคบไฟเดินเป็นแถวมานายโจรที่สองขี่ม้าอยู่ข้างหลัง ครั้นมาถึงเล่าไทก๋งก็ออกไปคุกเข่าคำนับนายโจรแล้วพูดว่า เชิญท่านเข้าไปข้างในเถิด นายโจรที่สองเห็นเล่าก๋งมาคุกเข่าคำนับจึงพูดว่า ท่านเป็นพ่อตาข้าพเจ้าแล้ว หาควรจะมาคำนับไม่ และท่านจัดการงานไว้คอยรับโตใหญ่ชอบใจนัก เชิญท่านลุกขึ้นเถิด เล่าไทก๋งนั้นคิดวุ่นวายใจไม่แจ้งว่าหลวงจีนลูตีซิมจะคิดอ่านประการใด ก็แข็งใจพูดว่า ข้าพเจ้ากับพวกเหล่านี้ได้พึ่งบุญท่านพากันชื่นชมยินดี จึงได้จัดการไว้คอยท่า นายโจรได้ฟังก็ดีใจลงจากม้าเข้าไปในบ้าน เห็นเล่าไทก๋งตั้งโต๊ะบูชาไฟโคมสว่างข้าวของที่ใช้สอยต่างๆ นั้น ก็เอาของใหม่สีแดงทั้งสิ้น นายโจรก็ตรงเข้านั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ เล่าไทก๋งสั่งคนใช้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงนายโจรแล้ว นายโจรถามเล่าไทก๋งว่าบุตรสาวท่านอยู่ห้องไหนไม่เห็นออกมาปฏิบัติเลย เล่าไทก๋งว่าบุตรสาวข้าพเจ้าเป็นคนขี้อายอยู่แต่ในห้อง นายโจรกินอาหารพอเป็นทีแล้วจึงว่าบุตรหญิงท่านอยู่ที่ไหนจงพาเราไปเถิด เล่าไทก๋งก็พาไปถึงห้องแล้วบอกว่า ห้องนี้แหละบุตรสาวข้าพเจ้าอยู่ เล่าไทก๋งก็กลับออกมามีความวิตกคิดจะหนีไป
ฝ่ายนายโจรที่สองผลักประตูห้องเข้าไปเห็นไม่มีไฟ จึงพูดว่าพ่อตาเรานี้เหนียวแน่นนัก แต่ชั้นไฟก็ไม่จุดไว้หรือไม่มีน้ำมัน พรุ่งนี้เราจะให้บ่าวไพร่หามนํ้ามันนั้นมาสักถังหนึ่ง พูดแล้วก็คลำเข้าไปร้องเรียกนางนั้นว่า เจ้ามารับด้วยเวลาพรุ่งนี้จะตั้งให้เป็นฮูหยิน หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังดังนั้นก็สู้กลั้นหัวเราะไว้ กลัวนายโจรจะรู้ก็นอนนิ่งฟังอยู่ นายโจรคลำเข้าไปถึงก็เปิดมุ้งขึ้นแล้วพูดว่า ยังไม่ทันไรก็หลับไม่ออกมารับเราด้วย ก็เอามือคลำถูกท้องหลวงจีนลูตีซิม ๆ กอดตัวนายโจรไว้พอนายโจรจะร้องหลวงจีนลูตีซิมก็เอามือทุบนายโจรล้มลงเอาเท้าเหยียบไว้ แล้วพูดว่าเจ้ามาเที่ยวข่มเหงกดขี่เอาตามอำเภอใจ ถือดีอย่างไรไม่กลัวความตายหรือ นายโจรถูกตีเจ็บป่วยก็ร้องเรียกให้พวกโจรช่วย เล่าไทก๋งได้ฟังเสียงนายโจรร้องก็ตกใจ คิดว่าหลวงจีนลูตีซิมจะพูดจากับนายโจรประการใดกลับไปทุบตีกัน เห็นจะเกิดความใหญ่เป็นแน่ จึงพูดว่าหลวงจีนลูตีซิมมาทำกรรมให้เรา แล้วก็จุดไฟเข้าไปดูเห็นหลวงจีนลูตีซิมเหยียบนายโจรไว้ นายโจรก็ร้องให้พวกโจรช่วย พวกโจรเข้าไปดูเห็นดังนั้นก็วิ่งออกมาเอาเครื่องศัสตราวุธเข้าไปช่วย หลวงจีนลูตีซิมเห็นพวกโจรมาก็ฉวยเอาไม้เท้าเข้าสู้รบกับพวกโจร ๆ สู้รบฝีมือหลวงจีนลูตีซิมไม่ได้ถูกตีเจ็บป่วยก็แตกหนีไป นายโจรที่สองนั้นถูกตีเจ็บป่วยหนีออกไปได้ก็ตรงขึ้นม้าร้องว่า เล่าไทก๋งดีแล้วคงเห็นฝีมือกันก็ขับม้าหนีกลับไปเขา เล่าไทก๋งกลัวจนตัวสั่นร้องว่า ท่านมาทำกรรมให้ข้าพเจ้าแล้ว หลวงจีนลูตีซิมว่าท่านอย่าวิตกเลย เรานี้เป็นขุนนางนายทหารอยู่กับเล่าชองเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้ เพราะด้วยเราตีคนตายจึงได้มาบวชเป็นหลวงจีน ถึงนายโจรจะยกมาสักเท่าใดก็อย่าได้ตกใจเราจะสู้รบคนเดียว พูดแล้วก็ให้พวกเล่าไทก๋งไปเอาง้าวในห้อง พวกเล่าไทก๋งยกง้าวไม่ขึ้น หลวงจีนลูตีซิมก็เข้าไปเอาง้าวออกมารำเพลงอาวุธให้ดู เล่าไทก๋งเห็นกำลังและฝีมือเข้มแข็งก็วางใจหายทุกข์ จึงพูดว่าท่านช่วยชีวิตพวกข้าพเจ้าไว้เถิด หลวงจีนลูตีซิมว่า เราเมาสุรายิ่งมีกำลังมากท่านจงจัดหาสุรามากินให้เมาเราจะช่วยให้พ้นภัยจงได้ เล่าไทก๋งก็จัดหาโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิม แล้วก็นั่งคอยพวกโจรอยู่
ฝ่ายนายโจรที่หนึ่งนั่งอยู่ที่เขาถอฮวยซัว คิดว่าจะมาดูนายโจรที่สองแต่งงาน พอพวกโจรที่แตกหนีมาเข้าไปแจ้งว่านายโจรที่สองนั้นเขาทุบตีจนยับเยิน พอนายโจรที่สองไปถึงก็แจ้งความซึ่งหลวงจีนทุบตีให้ฟังทุกประการ แล้วจึงพูดว่าพี่ช่วยแก้แค้นสักครั้งเถิด ข้าพเจ้าถูกตีเจ็บป่วยนัก นายโจรที่หนึ่งได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่าน้องอยู่รักษาตัวเสียก่อน พี่จะไปจับตัวหลวงจีนมาฆ่าแก้แค้นเสียให้ได้ พูดแล้วก็สั่งพวกบริวารเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อมเสร็จ นายโจรที่หนึ่งก็แต่งตัวถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากเขาถอฮวยซัว ตรงมาตำบลบ้านถอฮวยชวน
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมนั่งพูดอยู่กับเล่าไทก๋ง พอพวกพ้องของเล่าไทก๋งเข้าไปบอกว่านายโจรที่หนึ่งคุมทหารมาเป็นอันมาก หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังจึงพูดกับเล่าไทก๋งและคนเหล่านั้นว่า ท่านทั้งหลายอย่าตกใจเราจะออกไปสู้รบเอง ถ้าเราตีนายโจรล้มลง พวกท่านจงตรูกันเข้าจับมัดไว้ จะได้เอาตัวไปส่งตามกระทรวง พูดแล้วก็แต่งตัวถือง้าวออกมานอกบ้าน เห็นพวกโจรถือคบไฟสว่างตรงมา หลวงจีนลูตีซิมยืนดูอยู่
ฝ่ายนายโจรที่หนึ่งคุมไพร่พลมาถึง จึงร้องตวาดว่า หลวงจีนอยู่ที่ไหนให้เร่งออกมาโดยเร็ว หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ร้องตวาดว่าเจ้าไม่รู้จักเราหรือ ก็เอาง้าวฟันไป นายโจรเอาทวนป้องกันไว้คิดสงสัยว่าหลวงจีนรูปนี้เหมือนกับได้พบกันทีหนึ่ง นายโจรจึงพูดว่า อย่าเพิ่งสู้รบก่อน ข้าพเจ้ากับท่านเคยได้พบกันที่ตำบลไหนก็ลืมไปเสียแล้ว ท่านแซ่ไรชื่อใด หลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านไม่รู้จักหรือ เราเป็นขุนนางนายทหารของเล่าชองเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้ชื่อลูตัด ต้องไปบวชเพราะมีความใหญ่ อาจารย์ให้ชื่อลูตีซิม นายโจรที่หนึ่งได้ฟังก็หัวเราะ ลงจากม้าวางทวนเข้าไปคำนับ แล้วเรียกว่าพี่ตีเอาน้องที่สองเกือบตาย หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังดังนั้นก็สงสัย ถอยห่างออกไปพิเคราะห์ดูเหมือนจะเป็นลีตงนึกได้ จึงคิดว่าลีตงคนนี้พบกันที่เมืองอุยจิว คิดแล้วก็วางง้าวลง ลีตงเข้าไปใกล้ถามว่าเหตุไฉนจึงมาบวช หลวงจีนลูตีซิมว่ามาข้างในเถิดจะเล่าให้ฟัง แล้วชวนกันมาเข้าไปข้างใน เล่าไทก๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงคิดว่า หลวงจีนลูตีซิมนี้เราสำคัญว่าเป็นคนดีกลับมาเป็นพวกโจร พวกเราจะพากันยับเยินเสียดอกกระมัง คิดแล้วก็มีความวิตกนักนิ่งดูอยู่ หลวงจีนลูตีซิมเห็นเล่าไทก๋งไม่สบายใจ ก็ร้องเรียกเล่าไทก๋งให้มานั่งด้วยกัน แล้วพูดว่าท่านอย่าวิตกเลย ลีตงนายโจรนี้เป็นพวกพ้องของเรา หลวงจีนลูตีซิมก็เล่าความตั้งแต่ให้เงินกิมโล้พ่อนางชุยเหลียน แล้วตีแต้โต๋วตายหนีไปเมืองไต้จิว พบกับกิมโล้กับบุตรสาวจนได้บวชเป็นหลวงจีน ให้ลีตงนายโจรฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้เราจะไปตังเกียเมืองหลวงมาอาศัยอยู่ที่นี่ นายโจรที่เราตีนั้นคือผู้ใด และวันเมื่อจะจากกันเจ้าไปอยู่ที่ไหน จึงได้มาเป็นโจรอยู่เขานี้ ลีตงบอกว่าเวลานั้น พี่กับข้าพเจ้าและซือจินกินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่โรงเกาเหลา ณ เมืองอุยจิวที่ให้เงินกับกิมโล้แล้วก็จากกันไป ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ที่โรงเตี๊ยมคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าได้ข่าวว่าพี่ตีแต้โต๋วตายผู้รักษาเมืองอุยจิวให้ทหารเที่ยวจับตัวพี่ ข้าพเจ้าแจ้งความแล้วจึงไปเที่ยวหาซือจินจะปรึกษาหารือกันก็ไม่พบ เห็นทหารเที่ยวหาจะจับพี่อยู่วุ่นวาย ข้าพเจ้าจึงเก็บเครื่องยาที่ค้าขายพอสมควรใส่หีบหนีมา ครั้นถึงเขาถอฮวยซัว นายโจรที่ท่านตีนั้นคุมไพร่พลมาจะเอาเงินค่าทางกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่ยอมให้จึงได้สู้รบกัน นายโจรสู้ข้าพเจ้าไม่ได้ยกข้าพเจ้าขึ้นเป็นไต้อ๋องจึงได้อยู่ที่เขานี้ นายโจรที่พี่ทุบตีนั้นชื่อจิวทอง ไพร่พลเรียกว่าเซียวปาอ๋อง หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังจึงว่า เราจากกันมาช้านานหนักหนาแล้ว และจิวทองซึ่งเป็นเซียวปาอ๋องนั้นพี่ไม่รู้จักจึงได้ทุบตี เจ้าจงไปห้ามเสียอย่าให้วุ่นวายความเรื่องบุตรสาวเล่าไทก๋งต่อไป ด้วยเล่าไทก๋งมีบุตรหญิงคนเดียว ตัวก็แก่แล้วหมายจะพึ่งบุตร แล้วมาทำให้เขาได้ความเดือดร้อนดังนี้ไม่ควร เล่าไทก๋งได้ฟังก็ดีใจจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิมกับลีตงนายโจรแล้ว เล่าไทก๋งก็เอาทองคำหนักยี่สิบตำลึงกับแพรสี่ม้วนมาวางไว้ที่หน้าโต๊ะ หลวงจีนลูตีซิมจึงพูดกับลีตงว่า ท่านเป็นใหญ่จงเอาของสิ่งนี้ไปคืนให้จิวทองเถิด ลีตงก็รับทองคำกับแพรไว้ แล้วพูดว่า พี่กับเล่าไทก๋งอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวจัดแจงให้เรียบร้อยจงได้ เล่าไทก๋งมีความยินดีนัก พูดปรึกษาข้อราชการกันอยู่จนเวลารุ่งสว่าง ลีตงจึงพูดกับหลวงจีนลูตีซิมว่า ขอเชิญพี่ไปเที่ยวเล่นที่เขาสักสองเวลาเถิด หลวงจีนลูตีซิมจึงเชิญเล่าไทก๋งไปเที่ยวด้วย ลีตงสั่งให้พวกโจรจัดเกี้ยวมาหามหลวงจีนลูตีซิมกับเล่าไทก๋งไปเขาถอฮวยซัว เล่าไทก๋งกับหลวงจีนลูตีซิม ลีตงก็ขึ้นเกี้ยวไปด้วยกันทั้งสามนาย ครั้นไปถึงเขาถอฮวยซัว ลีตงเชิญหลวงจีนลูตีซิมเล่าไทก๋งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว ลีตงก็ให้คนใช้ไปเชิญจิวทองนายโจรที่สองออกมา จิวทองเห็นหลวงจีนลูตีซิมกับเล่าไทก๋งก็โกรธ พูดว่าพี่ลีตงหาช่วยแก้แค้นแทนเราไม่ กลับไปพาหลวงจีนกับเล่าไทก๋งมาให้เห็นหน้าอีกเล่า ลีตงว่าเจ้าไม่รู้จักหรือชื่อลูตัดที่ตีแต้โต๋วตาย จึงได้มาบวชเป็นหลวงจีนชื่อว่า ลูตีซิม จิวทองได้ฟังก็สะดุ้งใจ คิดว่าลูตัดคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งชื่อเสียงก็ปรากฏ นี่หากว่าบุญของเราจึงได้รอดชีวิตอยู่ ถ้าหลวงจีนลูตีซิมตีเราตายจะสู้รบว่ากล่าวอะไรได้ คิดแล้วก็เข้าไปคำนับหลวงจีนลูตีซิมพูดว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักจึงได้วิวาทกันขอท่านอย่าได้ถือโทษเลย หลวงจีนลูตีซิมรับคำนับเชิญให้นั่งแล้วพูดกับจิวทองว่า เราไม่ใช่ผู้อื่นเหมือนพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน ซึ่งเรื่องความของเล่าไทก๋งนั้นเราขอเสียอย่าได้ไปวุ่นวายเลย เล่าไทก๋งก็มีบุตรอยู่คนเดียว ถ้าเจ้าไปเอามาเป็นภรรยา เล่าไทก๋งก็ไม่มีใครปฏิบัติและเป็นที่ไว้วางใจ ซึ่งภรรยานั้นนานไปคงหาได้ เจ้าจะยอมหรือไม่ประการใด พูดแล้วก็เอาทองคำหนักยี่สิบตำลึงกับแพรม้วนหนึ่ง ซึ่งเป็นของสินสอดนั้นวางไว้ที่โต๊ะ จิวทองได้ฟังกับเห็นของ ๆ ตัว จึงพูดว่าพี่ห้ามปรามว่ากล่าวแล้วข้าพเจ้าก็ยอมยกให้ไม่ขัดขวาง ตั้งแต่วันนี้ไปไม่รบกวนอีกเลย หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็ยินดีพูดว่า เกิดมาเป็นชายชาติทหารพูดจาสิ่งใดออกไปแล้วอย่าได้กลับถ้อยคืนคำ จิวทองว่าถ้าพี่ไม่เชื่อน้องจะสาบานให้ จิวทองก็หยิบลูกเกาทัณฑ์มาหักเป็นสองท่อน สาบานว่าถ้าข้าพเจ้ากลับถ้อยคืนคำไปรบกวนเล่าไทก๋งอีก ก็ขอให้ตัวขาดสองท่อนเหมือนลูกเกาทัณฑ์หักนี้เถิด เล่าไทก๋งได้ยินก็ดีใจ คุกเข่าลงคำนับหลวงจีนลูตีซิมกับนายโจรทั้งสองแล้วก็ลากลับมาบ้านตำบลถอฮวยซึง ลีตงสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนแล้ว หลวงจีนลูตีซิมอยู่กับลีตง จิวทองนายโจรที่เขาถอฮวยซัวประมาณสิบวัน หลวงจีนลูตีซิมบอกกับลีตง จิวทองว่าจะลาไปก่อน ลีตง จิวทองหน่วงเหนี่ยวไม่ให้ไป หลวงจีนลูตีซิมพูดว่าบวชเป็นพระแล้ว อยู่กับท่านที่เขานี้ไม่ได้จะต้องลาไปก่อน ลีตง จิวทองว่าถ้าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าไปเที่ยวตีปล้นได้เงินทองมากน้อยเท่าไร จะให้พี่ไปใช้สอยตามทางทั้งสิ้น หลวงจีนลูตีซิมจึงคิดว่าเงินทองข้าวของมีอยู่ถมไปทำไมไม่ให้เรา จำเพาะแต่ไปตีชิงมาได้จึงจะให้ ลีตงกับจิวทองใจคอไม่กว้างขวาง นานไปข้างหน้าจะตั้งตัวให้มียศใหญ่ขึ้นไปอีกเห็นจะไม่ได้คิดแล้วก็นิ่งอยู่
ครั้นรุ่งเช้าลีตงกับจิวทองให้จัดโต๊ะและสุราเอาเครื่องเงินออกมาใช้สอยเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิม สามนายนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ หลวงจีนลูตีซิมเห็นเครื่องเงินที่ใช้สอย จึงคิดว่าลีตงกับจิวทองเที่ยวตีปล้นราษฎรได้เงินทองเป็นของต่างๆ เป็นอันมาก ครั้นจะลาไปก็บอกว่าพรุ่งนี้ตีปล้นได้เงินทองจะให้เอาไปใช้สอย ก็เงินทองถมไปแกล้งไม่ให้สองคนนี้ใจคอไม่ดีคิดโกรธอยู่แต่ในใจ ในขณะนั้นพวกโจรเข้าไปบอกกับลีตงจิวทองว่า มีราษฎรคุมเกวียนเดินมาทางนี้เห็นจะมีเงินทองมาก ลีตง จิวทองได้ฟังก็ยินดี สั่งให้คนใช้อยู่กับหลวงจีนลูตีซิมสองคนสำหรับจะได้ใช้สอย แล้วลีตง จิวทองก็คุมไพร่พลออกจากเขาไป หลวงจีนลูตีซิมจึงนึกว่า ลีตง จิวทองไปเที่ยวตีปล้นเงินทองของราษฎรมาให้เราไม่อยากได้ ของใช้สอยอยู่ที่นี่ก็เป็นเครื่องเงินทั้งนั้นแกล้งไม่ให้จำจะทำเสียให้เจ็บใจด้วยเป็นคนไม่ดี แล้วก็นึกเรียกคนทั้งสองที่สำหรับใช้มาพูดว่านายเจ้าใจไม่ดีแล้ว ก็จับมัดเอาผ้าจุกปากไว้มิให้ร้องขึ้นได้แล้วเก็บเอาเครื่องโต๊ะทำด้วยเงินมาทุบเสียให้แบนแล้วเอาใส่ห่อผ้า จับไม้เท้ากับง้าวสะพายห่อผ้าออกจากเขาไป ครั้นจะเดินทางหน้าเขากลัวลีตงกับจิวทองจะพบจึงหลบหลีกลัดมาทางหลังเขา เห็นเขาชันก็เอาห่อผ้ากับง้าวและไม้เท้าผูกติดกันกลิ้งลงไปก่อน พอจัดแจงแต่งตัวแล้วก็ค่อยถัดลงมาจากเขาจนถึงดิน ถือไม้เท้ากับง้าวสะพายห่อผ้าเดินต่อไป
ฝ่ายลีตงกับจิวทองคุมไพร่พลมาถึงที่แห่งหนึ่ง เห็นพ่อค้าขับเกวียนมา ลีตงร้องตวาดว่าจงเอาเงินค่าทางมาให้เราก่อนจึงจะปล่อยไป พ่อค้าเกวียนไม่ให้ก็เข้าสู้รบกัน จิวทองก็คุมพวกโจรบุกรุกเข้าไปพ่อค้าเกวียนต้านทานไม่ได้ ก็ทิ้งเกวียนสิ่งของเสียหนีไป ลีตง จิวทองสั่งให้พวกโจรขนทรัพย์สิ่งของเงินทองขึ้นไปบนเขา ไม่เห็นหลวงจีนลูตีซิม เห็นคนใช้ทั้งสองถูกมัดผ้าจุกปากไว้ ลีตงแก้มัดออกแล้วถามว่าเหตุผลประการใดจึงต้องมัดอยู่ดังนี้ คนใช้ทั้งสองแจ้งความตามซึ่งหลวงจีนลูตีซิมทำให้ฟังทุกประการ ลีตงว่าเหตุไฉนหลวงจีนลูตีซิมจึงมาทำดังนี้ไม่ควร เราชวนกันไปติดตามเถิดยังไปไม่พ้นดอก จิวทองว่าอย่าไปเลย ถึงตามไปทันเราสองคนสู้หลวงจีนไม่ได้ ลีตงว่ามาเอาเงินทองกงสีไปเป็นอันมาก พูดแล้วก็เอาเงินกับสิ่งของที่ตีปล้นได้มานั้นปันเป็นสามส่วน ๆ หนึ่งของลีตง ส่วนหนึ่งของจิวทอง ส่วนหนึ่งพวกโจรบริวารเหล่านั้นแบ่งปันกันแล้วลีตงจึงพูดว่าเราพาหลวงจีนลูตีซิมมา หลวงจีนลูตีซิมลักเอาของกงสีหนีไป ของเราส่วนนี้จะใช้ให้กงสีแทนที่หลวงจีนลูตีซิมเอาไป จิวทองว่าทำดังนั้นไม่ถูกเราคู่ชีวิตกันทำไมกับของเท่านั้นชีวิตไม่ตายก็หาได้ ส่วนของพี่ก็เอาไปเถิด จะใช้แทนกงสีนั้นไม่ควร ลีตงก็ยินดี สองนายอยู่ที่เขาถอฮวยซัวคอยตีปล้นคนเดินทางต่อไป
๖
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมเดินทางไปได้สิบลี้เศษ ก็อ่อนกำลังหิวโหยนักบ้านเรือนผู้คนก็ไม่มี ครั้นจะเดินต่อไปก็ไม่รู้แห่งหนทางเป็นที่จนใจไม่รู้จะคิดประการใด พอได้ยินเสียงระฆังก็รีบเดินไปเห็นมีวัดอยู่แห่งหนึ่งประตูชำรุดหักพัง หลวงจีนลูตีซิมเดินเข้าไปในวัด เห็นมีหลวงจีนอยู่สี่ห้ารูปนั่งซุ่มอยู่หน้าตาซีดเศร้า หลวงจีนลูตีซิมจึงพูดว่า เรามาร้องเรียกก็พากันนิ่งเสียมานั่งอยู่ทำไม หลวงจีนเหล่านั้นว่าท่านอย่าอึงไป ข้าพเจ้ามาซุ่มอยู่ที่นี่อดข้าวถึงสามวันแล้ว หลวงจีนลูตีซิมว่าเราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจะขอข้าวกินบ้างก็ปดเราเสียว่าไม่มี ซึ่งที่วัดนี้กว้างขวางโตใหญ่เหตุไฉนจึงอดข้าว หลวงจีนเหล่านั้นบอกว่า เดิมทีวัดนี้ก็สนุกสนาน ข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ทุกสิ่ง เมื่อวันก่อนยังมีหลวงจีนกับเต้าหยินทั้งสอง เต้าหยินนั้นเปรียบเหมือนเถร มาพักอาศัยอยู่วัดนี้ แล้วก็เที่ยวแย่งชิงเอาภรรยาและบุตรสาวของราษฎรชาวบ้านมาซุ่มซ่อนไว้ ถ้าผู้ใดไม่ยอมก็ฆ่าฟันเสีย ซึ่งพวกข้าพเจ้านี้หลวงจีนกับเต้าหยินไล่เสียสิ้นแล้ว ยังเหลืออยู่แต่พวกข้าพเจ้าสี่ห้ารูป เป็นคนแก่หนีไปไม่พ้นจึงได้ซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่ หลวงจีนลูตีซิมว่าเหตุไฉนราษฎรชาวบ้านไม่พากันไปฟ้องร้องให้เขามาจับเอาตัวไป หลวงจีนเหล่านั้นว่าไม่มีผู้ใดเป็นหัวหน้า จะไปฟ้องร้องว่ากล่าวหนทางก็ไกล ทหารหัวเมืองก็สู้ฝีมือหลวงจีนกับเต้าหยินไม่ได้ หลวงจีนลูตีซิมถามว่าหลวงจีนกับเต้าหยินชื่อใด หลวงจีนเหล่านั้นบอกว่าแซ่ซุยชื่อเตาเส็ง เต้าหยินแซ่คูชื่อเซียวอิดทั้งสองคนนี้ฝีมือเข้มแข็ง แย่งเอาบุตรสาวและภรรยาของราษฎรมาซ่อนไว้ที่หลังวัดตรงมือข้าพเจ้าชี้ ท่านจงหลีกหนีไปเสียให้พ้นเถิด หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็หัวเราะ ถือไม้เท้ากับง้าวสะพายห่อผ้าเดินไปหลังวัด เห็นเต้าหยินหิ้วเข่งไปซื้อเครื่องโต๊ะกลับมา เดินร้องเพลงว่า เราอยู่ทิศตะวันตก เจ้าอยู่ทิศตะวันออก เราไม่มีภรรยาเจ้าไม่มีสามี เราไม่มีภรรยาอยู่คนเดียวสบาย เจ้าไม่มีสามีอยู่คนเดียวไม่ได้ แล้วก็เดินไปข้างหลังวัดหลวงจีนลูตีซิมได้ฟังครั้นจะหัวเราะก็กลัวจะได้ยินจึงเดินตามเต้าหยินไปใกล้จะถึงก็ยืนแอบดูอยู่ เต้าหยินนั้นหิ้วเข่งเดินไปไม่เห็นหลวงจีนลูตีซิม ครั้นไปถึงหน้าห้องก็เอาสิ่งของขึ้นวางบนโต๊ะ หลวงจีนซุยเต้าเส็งกับหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ เต้าหยินจัดสิ่งของพร้อมแล้ว ก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกันทั้งสามคน หลวงจีนลูตีซิมเห็นดังนั้นก็โกรธเดินตรงเข้าไป หลวงจีนซุยเตาเส็งเห็นก็สะดุ้งใจ ลุกขึ้นมาถามว่าท่านไปไหนมาเชิญนั่งเล่นก่อน หลวงจีนลูตีซิมจึงว่าเจ้านี่มาทำให้วัดทรุดพังสิ้นแล้วมิหนำซ้ำไล่หลวงจีนเสียด้วยเหตุอันใด หลวงจีนซุยเต้าเส็งว่าข้าพเจ้าจะเล่าให้ท่านฟังเดิมวัดนี้เงินทองไร่นาบริบูรณ์หลวงจีนก็มีมาก แต่หลวงจีนแก่สี่ห้ารูปเป็นนักเลงเล่นเบี้ยเสพสุราทำความชั่วต่างๆ ท่านเจ้าวัดว่ากล่าวไม่ฟังไม่รู้ที่จะทำประการใด ครั้นอยู่มาหลวงจีนสี่ห้ารูปนั้นคบคิดกันไล่ท่านอาจารย์เจ้าวัดเสีย แล้วเอาเงินทองไปเล่นเบี้ยใช้สอยจนสิ้น ไร่นาของสำหรับวัดก็ขายเสีย หลวงจีนทั้งหลายทนทานไม่ได้ก็ต้องชวนกันหนีไป ข้าพเจ้าคิดอยู่ว่าจะเที่ยวเรี่ยไรบำรุงวัดขึ้นใหม่ก็ยังไม่ได้ไป ซึ่งหลวงจีนแก่ๆ สี่ห้ารูปนั้นพูดจาสิ่งใดท่านอย่าได้เชื่อเลย หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็สงสัย จึงถามว่าหญิงสาวนั้นเหตุใดจึงได้นั่งเสพสุราอยู่ด้วยกับท่าน หลวงจีนซุยเต้าเส็งก็แก้ตัวว่า หญิงนั้นบิดาชื่อเฮงฮิวกิมเป็นคนมั่งมีทรัพย์สิน ได้เก็บเงินไว้ที่วัดนี้เป็นอันมาก เฮงฮิวกิมบิดาหญิงนั้นเป็นเจ้าของวัด ครั้นอยู่นานมาบิดาหญิงนี้ยากจนลงแล้วก็ตาย ญาติพี่น้องของหญิงนี้ก็ไม่มี แต่มีสามีคนหนึ่งก็ป่วยอยู่ไปหากินก็ไม่ได้พากันนอนอดข้าว หญิงนี้จึงมาหาข้าพเจ้าขอยืมข้าวไปต้มกิน มาถึงข้าพเจ้ากำลังกินโต๊ะเสพสุราอยู่ จึงคิดว่าเดิมบิดาก็ได้เป็นเจ้าของวัด มีความเกรงใจเรียกให้กินโต๊ะด้วยกันก่อนแล้วจะให้ข้าวสารไป พอดีท่านมาพบกำลังนั่งกินโต๊ะอยู่ หลวงจีนลูตีซิมจึงคิดว่าหลวงจีนซุยเตาเส็งพูดจาก็ถูกต้อง และหลวงจีนแก่ๆ สี่ห้ารูปนั้นแกล้งใส่ความเอาดอกกระมังจำจะไถ่ถามให้ได้ความ คิดแล้วก็กลับเดินมาถามหลวงจีนเหล่านั้นว่า เจ้ามาทำลายวัดวาจนยับเยินไร่นาก็เอาซื้อขายเสียเอง กลับมาแกล้งใส่ความเอาหลวงจีนซุยเตาเส็งเปล่าๆ จริงเช่นนั้นหรือ หลวงจีนเหล่านั้นว่าท่านอย่าได้เชื่อถือเลย เมื่อวันก่อนนี้ก็ไปแย่งชิงเอาภรรยาและบุตรสาวเขามาอีก หลวงจีนซุยเตาเส็งเห็นว่าท่านถือง้าวกับไม้เท้าแล้วไม่ทันระวังตัวก็พูดแก้ไขไป แต่พอให้ท่านกลับมาถามข้าพเจ้า ถ้าท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าคราวนี้ไปคงเห็นจริง หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็เดินกลับไปถาม หลวงจีนเหล่านั้นก็เก็บโต๊ะและสุราพาหญิงเข้าห้องปิดประตูใส่กลอนเสีย หลวงจีนลูตีซิมกลับไปไม่เห็นมีผู้ใดเครี่องโต๊ะก็เก็บเสีย เห็นประตูห้องปิดก็โกรธเอาเท้าถีบประตูหักพังเข้าไป หลวงจีนซุยเตาเส็งถือง้าวออกมาสู้รบกับหลวงจีนลูตีซิม ๆ ก็เอาไม้เท้าเข้าต้านทาน นี้ รบประมาณสิบเพลงเศษเต้าหยินเห็นก็จับกระบี่ตรงออกมาจะเข้าช่วย หลวงจีนลูตีซิมนึกว่าเราเดินทางมายังกำลังเหน็ดเหนื่อยอาหารก็ไม่ได้กิน เขาถึงสองคนเห็นจะสู้ไม่ได้จำเราจะล่าถอยออกไปดีกว่า คิดแล้วหลวงจีนลูตีซิมก็ถอยห่างออกไป หลวงจีนซุยเตาเส็งกับเต้าหยินไล่ตามออกมาจนนอกวัด ครั้นไม่ทันแล้วก็พากันกลับไป
หลวงจีนลูตีซิมหนีออกนอกวัดได้ ไม่เห็นผู้ใดไล่ตามมาก็นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ จึงรำลึกขึ้นได้ว่า ห่อผ้าขาวเราวางไว้ในวัดไม่ได้เอามาครั้นจะกลับเข้าไปเอาก็กลัวพบหลวงจีนซุยเตาเส็งกับเต้าหยินเข้าจะต้องสู้รบกันอีก ถ้าเราพลาดพลั้งเสียทีก็คงตาย ถ้าไม่กลับไปเอาห่อผ้าจะไปแต่ตัวเปล่าเงินทองจะซื้อกินก็ไม่มีจะทำประการใดดี คิดแล้วก็มีความวิตกลุกขึ้นเดินไปๆ มาๆ อยู่ เห็นชายผู้หนึ่งแอบต้นไม้มองดู พอเห็นหลวงจีนลูตีซิมเดินไปมาก็ถ่มน้ำลายรดแล้วหลบเข้าไปในป่า หลวงจีนลูตีซิมเห็นดังนั้นก็สงสัย จึงคิดว่าชายผู้นี้เห็นจะเป็นคนร้ายมาคอยตีชิงวิ่งราวคนเดินทาง เห็นเราเดินมาจึงได้ทำดังนี้ จำเราจะเข้าไปทุบตีแย่งเอาเสื้อไปแลกสุรากิน คิดแล้วก็ถือไม้เท้าตรงเข้าไปร้องตวาดว่า ชายผู้นั้นมาแอบอยู่คอยตีชิงเราหรือ มีฝีมือและกำลังเท่าไรก็ออกมาทดลองกันดูเล่น ชายนั้นได้ยินก็โกรธถือกระบี่เข้าสู้รบกับหลวงจีนลูตีซิมได้สามสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน ชายนั้นนึกว่าหลวงจีนรูปนี้ได้พบปะพูดจากันครั้งหนึ่งแล้วเรายังจำเสียงได้แต่หารู้จักชื่อและแซ่ไม่ คิดแล้วก็ร้องถามหลวงจีนลูตีซิมว่าแซ่ไรชื่อใด หลวงจีนลูตีซิมว่า มาสู้รบกันอีกสักสองร้อยเพลงก่อนจึงจะบอกให้ ก็เข้ารบกันได้ยี่สิบเพลง ชายนั้นเห็นหลวงจีนลูตีซิมฝีมือเข้มแข็งนักก็ร้องว่าอย่าเพิ่งสู้รบกันเลย ท่านจงบอกชื่อและแซ่ให้ข้าพเจ้าทราบก่อนเถิด หลวงจีนลูตีซิมบอกว่าเดิมเราชื่อลูตัด ครั้นมาบวชก็ชื่อลูตีซิม ชายนั้นได้ฟังวางกระบี่เข้าไปคำนับแล้วพูดว่า ท่านจำข้าพเจ้าไม่ได้หรือชื่อซือจิน หลวงจีนลูตีซิมก็รำลึกได้รับคำนับชวนซือจินเข้านั่งใต้ต้นไม้แล้วถามว่า ตั้งแต่จากกันที่เมืองอุยจิวนั้นท่านไปอยู่ที่ไหนจึงได้มาเที่ยวอยู่ที่ป่านี้ ซือจินว่าตั้งแต่วันกินโต๊ะเสพสุราที่โรงเตี๊ยมเมืองอุยจิวนั้น ข้าพเจ้ากับท่านออกเงินช่วยกิมโล้กับบุตรสาวแล้วก็จากกันไป ครั้นเวลาเช้าได้ข่าวว่าท่านตีแต้โต๋วตาย ผู้รักษาเมืองให้ทหารเที่ยวจับตัวท่าน ข้าพเจ้าก็ตกใจ หนีจากเมืองอุยจิวไปตามเฮงจินผู้เป็นอาจารย์ที่เมืองเอียนอันฮู้ก็ไม่พบ จึงได้กลับมาอยู่ที่เมืองปักเกียไม่ช้านานเงินทองจะซื้อเสบียงอาหารกินก็ไม่มีจึงได้เที่ยวอยู่ในป่านี้ ปรารถนาจะหาเงินทองบ้างเล็กน้อยจะได้เอาไปใช้สอยตามทาง ตัวท่านเหตุไฉนจึงได้บวชเสียเล่า หลวงจีนลูตีซิมก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้ซือจินฟังทุกประการ ซือจินจึงว่าท่านหิวมาเรามีของกินอยู่เล็กน้อย กินเสียก่อนเถิดแล้วจึงเข้าไปในวัดเอาห่อผ้าด้วยกัน ก็ส่งของกินให้หลวงจีนลูตีซิมกินเล็กน้อยแล้วชวนกันเดินเข้าไปในวัด เห็นหลวงจีนซุยเตาเส็งกับเต้าหยินนั่งอยู่บนสะพานข้างวัดก็ร้องตวาดว่า หลวงจีนซุยเตาเส็งคงจะเห็นฝีมือกันในวันนี้
ขณะนั้นหลวงจีนลูตีซิมได้กินสิ่งของบ้างเล็กน้อยค่อยมีกำลังขึ้น แล้วได้ซือจินเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งก็คิดมานะมิได้เกรงขามตรงเข้าเอาไม้เท้าตีหลวงจีนซุยเตาเส็ง ๆ เข้าสู้รบต้านทานได้ยี่สิบเพลง หลวงจีนซุยเตาเส็งสู้ฝีมือและกำลังหลวงจีนลูตีซิมไม่ได้ขยับจะล่าถอยไป เต้าหยินเห็นดังนั้นก็เข้าช่วย ซือจินเห็นดังนั้นก็เข้าต้านทานเต้าหยินไว้สู้รบกันได้สิบเพลง หลวงจีนซุยเตาเส็งเสียที หลวงจีนลูตีซิมเอาไม้เท้าเหล็กตีถูกบ่าหลวงจีนซุยเตาเส็งล้มลงตรงเข้าตีซ้ำถูกศีรษะแตกตาย เต้าหยินเห็นเพื่อนตายก็ไม่เป็นอันสู้รบถอยหนี ซือจินยิ่งรุกไล่เข้าใกล้เอากระบี่ฟัน เต้าหยินหลบทันถลำล้มลงซือจินโถมเข้าฟันถูกหลัง หลวงจีนลูตีซิมก็วิ่งเข้าไปเอาไม้เท้าตีถูกศีรษะเต้าหยินแตกตาย หลวงจีนลูตีซิมกับซือจินก็ลากเอาศพหลวงจีนกับเต้าหยินไปทิ้งเสียแล้วก็ตรงเข้าไปในวัด หลวงจีนแก่ๆ สี่ห้ารูปนั้นเห็นหลวงจีนซุยเตาเส็งกับเต้าหยินไล่ฆ่าฟันหลวงจีนลูตีซิมออกไปก็มีความวิตกนัก กลัวหลวงจีนเตาเส็งกับเต้าหยินกลับเข้ามาจะฆ่าฟันเสีย หลวงจีนเหล่านั้นก็ผูกคอตายทั้งห้ารูป ครั้นหลวงจีนลูตีซิมกับซือจินเข้าไปเห็นดังนั้นมีความสังเวชสลดใจยิ่งนัก แล้วเดินไปหลังวัดเปิดประตูห้องเข้าไปดูเห็นหญิงสาวผูกคอตาย และโดดน้ำตายเป็นหลายคน แล้วเที่ยวค้นดูทุกห้องก็ไม่เห็นมีผู้คน เห็นห่อผ้าวางอยู่บนโต๊ะสามห่อ ก็แก้ออกดูมีเงินทองสิ่งของดีๆ หลวงจีนลูตีซิมกับซือจินแบ่งปันกันเก็บไว้ เที่ยวค้นดูก็ไม่เห็นมีสิ่งใดมีแต่ของกินกับสุรา ก็ชวนกันกินอิ่มแล้วจึงปรึกษากันว่า วัดนี้ไม่มีผู้รักษาแล้วทิ้งไว้ก็ซํ้าจะเป็นโจรผู้ร้ายมาอาศัยอยู่เผาเสียดีกว่า เมื่อปรึกษาเห็นพร้อมกันก็เอาไฟเผาเสียสิ้น แล้วก็สะพายห่อผ้าพากันเดินไปได้วันหนึ่ง ถึงตำบลบ้านแห่งหนึ่งมีผู้คนค้าขายเป็นอันมาก หลวงจีนลูตีซิมกับซือจินเดินไปตามตลาดเห็นมีโรงขายสุรา ก็ชวนกันเข้าไปซื้อสุรากับสิ่งของกินแล้วหลวงจีนลูตีซิมถามซือจินว่า ตัวน้องนี้คิดจะไปเมืองใดหรือ ซือจินว่าข้าพเจ้าไม่รู้ที่จะคิดเลย จะต้องกลับไปหาจูบู๊ที่เขาเซียวฮัวซัวก่อน หลวงจีนลูตีซิมว่า น้องจะไปเขาเซียวฮัวซัวก็ดีแล้ว หลวงจีนลูตีซิมจัดแจงเงินทองให้ซือจินไปซื้อกินตามทาง พากันออกจากโรงขายสุราเดินไปถึงทางสามแยก หลวงจีนลูตีซิมบอกกับซือจินว่า พี่จะไปตังเกียเมืองหลวงถ้ามีเหตุการณ์สิ่งใดก็บอกไปให้ถึงพี่เถิด พูดดังนั้นแล้วต่างคนก็คำนับแล้วแยกทางกันไป
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมเดินทางไปประมาณแปดเก้าวันถึงตังเกียเมืองหลวง เห็นผู้คนขายสิ่งของเป็นอันมากสนุกนักก็มีความยินดี จึงถามชาวตลาดว่าวัดใต้เซียงก๊กยี่อยู่ที่ไหน ชาวตลาดบอกว่าเดินตามถนนไปถึงสะพานจิวเกี๋ยแล้วถึงวัดใต้เซียงก๊กยี่ หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็เดินไปอีกถึงสะพานจิวเกี๋ย เห็นวัดโตใหญ่ทำไว้งดงามดีก็เข้าไปในวัด ศิษย์วัดเห็นหลวงจีนลูตีซิมเข้ามา ก็วิ่งไปบอกกับหลวงจีนที่สำหรับรับผู้คนไปมา หลวงจีนนั้นออกมาเห็นหลวงจีนลูตีซิมรูปร่างสูงใหญ่ถือไม้เท้าเหล็กสะพายห่อผ้าเข้ามา จึงถามหลวงจีนลูตีซิมว่าท่านมาแต่ไหน หลวงจีนลูตีซิมวางสิ่งของเข้าไปคำนับบอกว่า ข้าพเจ้ามาแต่เขาเงาไทซัว ท่านหลวงจีนตีจินอาจารย์มีหนังสือมาถึงหลวงจีนติเช็งเซียนซือ ให้ข้าพเจ้าถือมาอยู่กับท่าน หลวงจีนที่เป็นพนักงานรับผู้คนนั้นก็เชิญหลวงจีนลูตีซิมเข้าไปข้างใน หลวงจีนลูตีซิมเอาสิ่งของวางไว้แล้วแก้ห่อผ้าออกหยิบหนังสือส่งให้หลวงจีน ๆ นั้นพูดว่าท่านไม่รู้จักธรรมเนียมเข้ามาในนี้ถือเครื่องศัสตราวุธไม่ได้ต้องจุดธูปเทียนถือไว้ สักครู่หนึ่ง ท่านหลวงจีนติเช็งเซียนซืออาจารย์ก็จะออกมาดอก หลวงจีนลูตีซิมตอบว่า ทำไมท่านจึงไม่บอกให้รู้จึงจะได้ทำตามแบบอย่าง พูดแล้วก็เอาธูปเทียนมาจุดไฟนั่งคอยท่าอยู่ประมาณครู่หนึ่ง หลวงจีนติเช็งเซียนซือก็ออกมา หลวงจีนลูตีซิมเอาธูปเทียนเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ หลวงจีนที่สำหรับรับผู้คนนั้นเข้าไปแจ้งว่าหลวงจีนนี้มาแต่เขาเงาไทซัว ท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวมีหนังสือมาถึงท่านด้วยฉบับหนึ่งก็ส่งหนังสือให้ หลวงจีนติเช็งเซียนซือจึงพูดว่า นานหนักหนาแล้วไม่เห็นท่านอาจารย์มีหนังสือมาบ้างเลย ก็รับหนังสือฉีกผนึกออกอ่านดูในหนังสือนั้นแจ้งความเรื่องหลวงจีนลูตีซิมตั้งแต่ต้นจนปลายใจความว่า ให้หลวงจีนติเช็งเซียนซือรับเลี้ยงดูสงเคราะห์กับหลวงจีนลูตีซิมให้สมควรด้วยหลวงจีนลูตีซิมนี้นานไปจะสำเร็จเป็นเซียน หลวงจีนติเช็งเซียนซืออ่านหนังสือแจ้งความแล้ว จึงพูดกับหลวงจีนลูตีซิมว่า เจ้าเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจงไปหาอาหารกินเสียก่อนเถิด สั่งให้ศิษย์เหล่านั้นพาไปแล้ว แล้วหลวงจีนติเช็งเซียนซือประชุมหลวงจีนและศิษย์ทั้งหลายมาพร้อมกันแล้วเล่าความเดิมของหลวงจีนลูตีซิมให้หลวงจีนและศิษย์เหล่านั้นฟังตั้งแต่ต้นจนปลายแล้วจึงพูดว่า ถ้าหลวงจีนตีจินอาจารย์เอาไว้ไม่ได้จึงเสือกไสมาให้เรา ในหนังสือมีมาว่าให้เอาเป็นธุระจงมาก ถ้าหลวงจีนลูตีซิมมาทำวุ่นวายขึ้นก็พากันลำบาก ครั้นจะไม่รับไว้ท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวก็จะแค้นเคืองว่าไม่มีกตัญญูต่อท่าน ถ้าเรารับไว้หลวงจีนลูตีซิมทำการทุจริตต่างๆ ขึ้นเราจะทำประการใดดี หลวงจีนศิษย์เหล่านั้นก็ชวนกันพูดว่า ข้าพเจ้าดูหน้าตาหลวงจีนลูตีซิมเห็นจะไม่ใช่คนดี ถ้าให้อยู่ในวัดนี้ก็คงเกิดความขึ้นสิ่งหนึ่ง
ขณะนั้นหลวงจีนกำชีอยู่ในที่ประชุมจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าเห็นการอยู่อย่างหนึ่งไม่แจ้งว่าท่านจะเห็นดีด้วยหรือไม่ ที่นอกประตูชวนจอหมึงนั้นมีสวนผักอยู่แห่งหนึ่ง ผักนั้นเก็บเอามาใช้สอยอยู่ในวัดนี้ มีหลวงจีนเฝ้าสวนอยู่รูปหนึ่งก็ว่ากล่าวผู้ใดไม่ได้ พวกทหารและราษฎรเดินทางไปมาเก็บเอาผักในสวนไปแล้วปล่อยโคกระบือเข้ากินผักเสียสิ้น หลวงจีนผู้เฒ่าห้ามปรามเท่าไรก็ไม่ฟัง ซึ่งสวนผักนั้นเป็นของๆ เรา ว่ากล่าวผู้ใดก็ไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าหลวงจีนลูตีซิมมีฝีมือเข้มแข็งดุร้าย ถ้าให้ไปเฝ้าสวนผักเห็นจะป้องกันคนพาลและโคกระบือไม่ให้เหยียบย่ำทำลายของในสวนได้ ท่านจะเห็นประการใด หลวงจีนติเช็งเซียนซือกับลูกวัดและศิษย์เหล่านั้นได้ฟังก็เห็นชอบพร้อมกัน ท่านหลวงจีนติเช็งเซียนซือก็ให้หาหลวงจีนลูตีซิมมาพูดว่า ท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวมีหนังสือมาถึงเราฝากฝังเจ้าไว้ก็ไม่ขัดขืน แต่เรามีสวนผักอยู่ที่นอกประตูชวนจอหมึงแห่งหนึ่ง จะมอบให้เจ้าไปดูแลว่ากล่าวสืบต่อไป ถ้ารุ่งขึ้นเช้าเจ้าจงเก็บผักมาส่งเราวันละสิบหาบอย่าให้ขาดได้ นอกจากนั้นตามแต่เจ้าจะซื้อขายกิน หรือจะจัดแจงประการใดก็ตามใจเจ้าเถิด หลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านอาจารย์วัดเขาเงาไทซัวให้ข้าพเจ้ามาหาท่าน ปรารถนาจะได้เป็นขุนนางว่ากล่าวราชการฝ่ายหลวงจีนสืบไปภายหน้าชื่อเสียงจะได้ปรากฏกับเขาบ้าง ท่านจะให้ข้าพเจ้าไปว่ากล่าวสวนผักเป็นคนลับชื่อเสียงนั้นข้าพเจ้าไม่ยอมไป หลวงจีนติเช็งเซียนซือว่า เจ้ายังไม่มีความชอบสิ่งใด มาถึงจะเป็นขุนนางว่าราชการโตใหญ่นั้นไม่ได้ หลวงจีนที่สำหรับรับผู้คนนั้นจึงพูดกับหลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านไม่รู้จักการงานข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง เดิมตัวข้าพเจ้าเข้ามาทำราชการอยู่กับท่านหลวงจีนติเช็งเซียนซือนี้ ก็ต้องว่ากล่าวกันเล็กน้อยก่อนแล้วค่อยเลื่อนที่ขึ้นไปทีละขั้น จนได้เป็นขุนนางว่าที่รับผู้คนไปมา ซึ่งขุนนางในวัดนี้มีทุกตำแหน่งเป็นลำดับกัน ตัวท่านไปว่ากล่าวสวนผักก็เป็นขุนนางพนักงานสวนผัก ถ้าท่านทำดีมีผลประโยชน์ก็ค่อยเลื่อนไปทุกขั้น จนถึงที่กำชี้เป็นขุนนางสำเร็จราชการในวัดนี้ ท่านเพิ่งมายังไม่มีความชอบ จะเป็นขุนนางนั้นไม่ได้ต้องทำราชการไปก่อน ต่อมีความชอบมากก็จะได้เป็นขุนนางชื่อเสียงคงปรากฏ ท่านอย่าวิตกเลย จงไปว่ากล่าวสวนผักก่อนเถิด หลวงจีนลูตีซิมว่า ถ้าเหมือนคำท่านพูดข้าพเจ้าจะยอมไปรักษาว่ากล่าวสวนผักให้ หลวงจีนติเช็งเซียนซือเห็นหลวงจีนลูตีซิมยอมแล้ว ก็เขียนหนังสือไปถึงหลวงจีนผู้รักษาสวนผักว่า เวลาพรุ่งนี้จะมอบให้ผู้อื่นมาบังคับว่ากล่าวต่อไปเขียนแล้วก็ให้ศิษย์ถือไปให้ผู้รักษาสวนผัก
ครั้นเวลารุ่งเช้า หลวงจีนติเช็งเซียนซือจึงเขียนหนังสือตั้งหลวงจีนลูตีซิมเป็นที่ขุนนางว่ากล่าวรักษาสวนผัก แล้วส่งให้หลวงจีนลูตีซิมสั่งศิษย์วัดให้พาหลวงจีนลูตีซิมไป หลวงจีนลูตีซิมรับหนังสือที่ตั้ง คำนับลามาเอาห่อผ้าไม้เท้าเท้ากับง้าวแล้ว ศิษย์ก็พามาถึงสวนผักนอกประตูซวนจอหมึง หลวงจีนรูปเก่าก็มอบสวนผักกับสิ่งของต่างๆ และผู้คนเหล่านั้นให้หลวงจีนลูตีซิม ๆ รับสิ่งของกับผู้คนและสวนผักว่ากล่าวรักษาสืบต่อไป หลวงจีนรูปเก่ากับศิษย์ที่พาหลวงจีนลูตีซิมไปนั้นก็ชวนกันกลับมาวัดใต้เซียงก๊กยี่ตามเดิม
๗
ฝ่ายเตี้ยซา ลีสีสองคนใจเป็นพาลคบเพื่อนเป็นนักเลงต่างๆ เที่ยวตีชิงวิ่งราวราษฎรอยู่เนืองๆ มีพรรคพวกประมาณสามสิบคน เตี้ยซา ลีสีเป็นหัวหน้า เตี้ยซานั้นเรียกว่ากวยเกยเงียวซื้อแปลว่าหนูข้ามถนน ลีสีนั้นเรียกว่าแชเช้าจั๋วแปลว่างูเขียว คุมพรรคพวกเที่ยวฉกลักกินมิได้ขาด ตั้งซ่องสุมอยู่ที่ศาลเจ้าริมสวนผักนั้น ชวนกันลักผักในสวนไปซื้อขายมาเลี้ยงชีวิตอยู่ทุกวัน หลวงจีนรูปเก่าว่ากล่าวห้ามปรามไม่ฟัง พวกเหล่านั้นก็มาลักผักในสวนทุกวัน ครั้นหลวงจีนลูตีซิมมาดูแลรักษาสวนผักอยู่ เตี้ยซา ลีสีรู้ความว่าหลวงจีนรูปใหม่มารักษาสวนผัก ก็ปรึกษากับพวกพ้องว่ามีหลวงจีนมาใหม่ เวลาพรุ่งนี้เราชวนกันไปพูดจาเล่น ถ้าเห็นได้ท่วงทีก็จับเอาตัวหลวงจีนที่เป็นผู้ว่ากล่าวสวนนั้นโยนลงในบ่อเสีย พวกเราก็จะลักเอาผักไปซื้อขายได้ตามสบาย เมื่อคิดแล้วครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตี้ยซา ลีสีกับพรรคพวกสามสิบคนมาซื้อสิ่งของกับสุราตรงมาที่สวนผัก เห็นหลวงจีนลูตีซิมนั่งอยู่ เตี้ยซา ลีสีก็เข้าใกล้ทำทีจะคำนับแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้านี้แจ้งว่าท่านมาอยู่ใหม่จึงจัดหาสิ่งของกับสุรามาคำนับท่าน พูดแล้วเตียซา ลีสีก็เข้ามากอดขาหลวงจีนลูตีซิมไว้คนละข้าง ทำทีเหมือนกับเพื่อนที่รักใคร่กันสนิท หลวงจีนลูตีซิมเห็นว่าผิดท่วงทีก็เอาเท้าถีบเตี้ยซา ลีสีตกลงในบ่อ พวกสามสิบคนเห็นก็ตกใจจะพากันหนี หลวงจีนลูตีซิมจึงร้องตวาดว่า ถ้าหนีไปก็จะจับตัวโยนลงบ่อเสียทุกคน พวกเหล่านั้นไม่อาจจะวิ่งหนีก็อยู่ทั้งสิ้น เตี้ยซา ลีสีร้องว่า ข้าพเจ้ากลัวท่านแล้วช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด หลวงจีนลูตีซิมให้พวกสามสิบคนนั้นช่วยเตี้ยซา ลีสีขึ้นมาจากบ่อแล้วถามว่า เจ้าสองคนนี้ชื่อใด เตียซา ลีซีคุกเข่าลงคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้าชื่อเตี้ยซา ลีสี มีพวกพ้องสามสิบคนไม่ได้ทำมาหากินสิ่งใด ลักแต่ผักในสวนท่านไปซื้อขายเลี้ยงชีวิตทุกวัน ซึ่งหลวงจีนคนเก่าว่ากล่าวพวกข้าพเจ้าไม่ได้ ท่านมาใหม่มีฝีมือเข้มแข็งนัก พวกข้าพเจ้ายอมอยู่ให้ท่านใช้สอยไม่คิดทำร้ายต่อไป หลวงจีนลูตีซิมว่าพวกเจ้าไม่รู้จักหรือ เราชื่อลูตัดเป็นขุนนางนายทหาร เดิมอยู่กับเล่าชองเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้ ภายหลังมาอยู่เมืองอุยจิวตีแต้โต๋วตายจึงได้บวชเป็นหลวงจีนเรียกว่าลูตีซิม ก็พวกเจ้าสามสิบคนเท่านี้ที่ไหนจะสู้เราได้ แต่ทหารตั้งพันตั้งหมื่นก็ยังปราชัยล้มตายแตกหนีไปสิ้น เจ้าไม่ได้ข่าวเขาเล่าลือชื่อเสียงเราบ้างหรือ เตี้ยซา ลีสีกับพวกเหล่านั้นได้ฟังก็พากันกลัวหลวงจีนลูตีซิมยิ่งนัก เตี้ยซา ลีสีจึงพูดว่าพวกข้าพเจ้ายอมยกท่านเป็นใหญ่มิได้คิดประทุษร้ายต่อไป พูดแล้วก็ชวนกันกลับ จัดซื้อหาหมูเป็ดไก่กับสุราที่อย่างดีมาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิม ๆ กับเตี้ยซา ลีสีและพวกสามสิบคนนั้นก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน ครั้นกินโต๊ะแล้วก็นั่งพูดจากันที่ริมสวนนั้น มีต้นไม้ใหญ่นกกาจับทำรังอยู่เป็นอันมาก
ในขณะนั้นการ้องแซ่เซ็งไป พวกของเตี้ยซา ลีสีได้ยินก็ร้องขึ้นบ้างว่าโภยภัยสิ่งใดขอให้สูญหายไป หลวงจีนลูตีซิมถามว่าเจ้าร้องด้วยเหตุผลประการใด ชายผู้นั้นบอกว่าการร้องอื้ออึงดังนี้ โบราณว่าจะมีเหตุการณ์ทุ่มเถียงกัน ข้าพเจ้าจึงได้ร้องว่าให้โภยภัยสูญหายไป หลวงจีนลูตีซิมว่าถ้าเช่นนั้นก็ขึ้นไปแย่งรังกาเสีย พวกของเตี้ยซา ลีสีจึงขึ้นไปบนต้นไม้จะแย่งรังกาก็ไม่ได้ หลวงจีนลูตีซิมโกรธว่าแม้แต่รังกาก็แย่งทำลายลงมาไม่ได้ ก็ตรงเข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่ถอนต้นไม้ขึ้นแล้วก็วางให้ล้มลงกาก็แตกตื่นบินหนีไป เตี้ยซา ลีสีกับพวกพ้องเห็นดังนั้นก็พากันสรรเสริญหลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านมีกำลังหนักหนาเห็นจะเป็นดาวบนฟ้ามาเกิดดอกกระมัง หลวงจีนลูตีซิมตอบว่าเจ้าเหล่านี้ยังไม่เห็นฝีมือเรา จงไปเอาไม้เท้าเหล็กของเรามาจะรำเพลงอาวุธให้พวกเจ้าดู พวกของเตี้ยซา ลีสีก็ไปยกไม้เท้านั้นไม่ขึ้น หลวงจีนลูตีซิมหัวเราะแล้วพูดว่า ไม้เท้าของเรานี้หนักหกสิบสองชั่งเท่านั้นเอง พวกเจ้าก็ยกไม่ขึ้น หลวงจีนลูตีซิมก็เอาไม้เท้าขึ้นรำเพลงอาวุธต่างๆ ให้พวกเหล่านั้นดู เตี้ยซา ลีสีกับพวกพ้องพากันชมหลวงจีนลูตีซิมว่าฝีมือเข้มแข็ง เพลงอาวุธคล่องแคล่วกำลังก็มากหาผู้เสมอมิได้
ยังมีชายผู้หนึ่งอายุประมาณสามสิบเศษ รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาและศีรษะนั้นคล้ายกับเสือ มีหนวดเครานุ่งห่มก็ดี มือถือพัดขาวเดินมาเห็นหลวงจีนลูตีซิมรำเพลงอาวุธต่างๆ ก็หยุดยืนดูอยู่แล้วชมว่า ท่านหลวงจีนรูปนี้มีฝีมือเข้มแข็งไม่มีผู้ใดสู้ได้ เพลงอาวุธคล่องแคล่วดีนักหนา เตี้ยซา ลีสีกับพวกพ้องได้ฟังชายผู้นั้นชม เหลียวมาดูเห็นก็จำได้ว่าชายผู้นั้นเป็นครูนายทหารแปดสิบหมื่นที่ตังเกียเมืองหลวง จึงพูดว่าถ้าท่านครูทหารชมว่าเพลงอาวุธของหลวงจีนลูตีซิมดีก็เห็นจะจริง ด้วยท่านเป็นครูทหารรู้การเพลงอาวุธต่างๆ หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็วางไม้เท้าลงแล้วถามว่าท่านที่มายืนดูนั้นผู้ใด พวกเหล่านั้นบอกว่าท่านเป็นครูทหารถึงแปดสิบหมื่น อยู่ ณ ตังเกียเมืองหลวง ชื่อลิมชอง หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังจึงเชิญลิมชองไปข้างในจัดที่ให้นั่งพอสมควร คำนับกันแล้วลิมชองถามหลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านมาแต่ข้างไหนแซ่ชื่อใด หลวงจีนลูตีซิมว่าข้าพเจ้าแซ่ลูชื่อตัด เดิมเป็นขุนนางนายทหารอยู่กับเล่าชองเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้ แล้วมาอยู่เมืองอุยจิวตีคนตาย จึงได้บวชเป็นหลวงจีนเรียกว่าลูตีซิม เมื่อข้าพเจ้ายังเด็กก็ได้เข้ามาตังเกียเมืองหลวง ยังจำได้ว่าบิดาของท่านเป็นขุนนางนายทหารเรียกว่าลิมทีหัด ลิมชองได้ฟังก็ยินดีนัก จึงพูดว่าเดิมท่านได้รู้จักบิดาข้าพเจ้า บัดนี้ท่านกับข้าพเจ้ามาสาบานเป็นพี่น้องกันเสียเถิด หลวงจีนลูตีซิมก็ยินดีไล่เลียงปีเดือนกันแล้ว หลวงจีนลูตีซิมแก่กว่าก็สาบานเป็นพี่ลิมชองเป็นน้อง ครั้นสาบานแล้วหลวงจีนลูตีซิมจึงถามลิมชองว่า วันนี้น้องไปไหนมาจึงเดินมาทางนี้ ลิมชองว่าน้องนี้มาไหว้เจ้าที่ศาลตังงักตีเปียวกับภรรยาและบ่าวคนหนึ่ง ครั้นมาถึงนี่เห็นพี่รำเพลงอาวุธน้องยืนดูจนเพลินไป ให้แต่ภรรยากับบ่าวไปไหว้เจ้า ตัวน้องจะดูคอยท่าอยู่ที่นี่ ภรรยาของน้องกับบ่าวคนหนึ่งก็พากันไปไหว้เจ้า ข้าพเจ้าจึงได้พบกับพี่เป็นบุญหนักหนา หลวงจีนลูตีซิมว่า เมื่อพี่มาอยู่ที่สวนผักนี้ก็มีความวิตกว่าไม่มีพวกพ้อง ครั้นอยู่มาพวกสามสิบคนเข้าสวามิภักดิ์อยู่ด้วยก็ค่อยคลายวิตก บัดนี้มาพบน้องได้สาบานรักใคร่กันเป็นอันมาก พี่มีความยินดียิ่งนัก พูดแล้วสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลิมชอง สองคนพี่น้องกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันเป็นที่สบาย ฝ่ายบ่าวหญิงของลิมชองที่ไปไหว้เจ้ากับภรรยาลิมชองวิ่งมาบอกลิมชองว่า ภรรยาท่านวิวาทกับเขาที่ศาลเจ้าตังงักตีเปียวท่านจงรีบไปโดยเร็วเถิด ลิมชองได้ฟังก็ลาหลวงจีนลูตีซิมรีบไปถึงศาลเจ้า เห็นชายประมาณสิบคนถือกระสุนและกล้องเอาดินเป่าเล่น กับชายหนุ่มผู้หนึ่งรูปร่างดีออกกั้นภรรยาลิมชองไว้แล้วว่า ไปพูดจากันเล่นบนเหลาสูงกันก่อน ภรรยาลิมชองว่าเจ้าเป็นอะไรจึงมาข่มเหงลูกเมียเขาดังนี้ ลิมชองเห็นและได้ฟังก็โกรธตรงไปใกล้เหนี่ยวบ่าชายผู้นั้นแล้วพูดว่า ทำข่มเหงลูกเมียเราดั่งนี้ไม่ควรเลย กำลังโทโสเงื้อมือขึ้นจะตี ก็นึกขึ้นได้ว่าชายคนนี้เป็นบุตรเลี้ยงของกอกิว ที่เป็นขุนนางตำแหน่งกอไทอวย ได้ว่ากล่าวขุนนางนายทหารทั้งสิ้น ลิมชองเห็นดังนั้นก็ลดมือลงไม่อาจตี ซึ่งกอไทอวยนั้นเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ไม่มีบุตร กอไทอวยจึงไปขอบุตรของน้องที่สามชื่อ กอซำหลงมาเลี้ยงไว้เป็นบุตรคนหนึ่ง กอไทอวยรักใคร่ตั้งชื่อให้เรียกว่ากอเงไหล ครั้นกอเงไหลเติบใหญ่อายุได้ยี่สิบปีก็เที่ยวข่มขี่บุตรสาวและภรรยาของราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ ไม่มีผู้ใดไปฟ้องร้องว่ากล่าวได้ เวลานั้นกอเงไหลชวนบ่าวไพร่ไปเที่ยวเล่นที่ศาลเจ้าตังงักตีเปียว ด้วยกอเงไหลไม่รู้จักหญิงนั้นว่าเป็นภรรยาของลิมชอง จึงได้ทำเป็นทียั่วเย้าเล่น ครั้นลิมชองลดมือลง กอเงไหลจึงพูดว่าจะมาตีเราทำไม เจ้าเป็นอะไรกับหญิงคนนี้ คนในศาลเจ้านั้นบอกว่าเป็นภรรยาของลิมชอง ก็เข้าไปห้ามว่าอย่าวุ่นวายกันเลย กอเงไหลนั้นไม่แจ้งว่าเป็นภรรยาท่านจึงได้หยอกเล่น ข้าพเจ้าขอโทษเสียเถิด กอเงไหลแจ้งว่าเป็นภรรยาของลิมชองแล้วก็ชวนบ่าวไพร่กลับไป ลิมชองก็พาภรรยากับบ่าวออกจากศาลเจ้ากลับมา
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมครั้นลิมชองไปแล้ว ก็จับไม้เท้าเรียกพวกสามสิบคนตรงมาที่ศาลเจ้า ลิมชองเห็นจึงถามหลวงจีนลูตีซิมว่า พี่พาพวกพ้องมาจะไปไหน หลวงจีนลูตีซิมว่าพี่จะมาช่วยทุบตีคนที่ข่มเหงภรรยาของน้อง ลิมชองว่าน้องคิดจะตี ครั้นเห็นหน้าถนัดก็จำได้ว่ากอเงไหลเป็นบุตรเลี้ยงของกอไทอวยขุนนางนายทหารใหญ่ ได้ว่ากล่าวทหารทั้งปวงกับตัวน้องด้วยจึงไม่อาจตี หลวงจีนลูตีซิมว่าพี่ไม่กลัวตายถ้ามาทันจะตีให้แทบตาย ลิมชองว่าน้องขอเสียเถิดอย่าวุ่นวายไปเลยแล้วก็ลาไป หลวงจีนลูตีซิมกลับมาสวนผัก ลิมชองกับภรรยาและบ่าวไปถึงบ้านมีใจเจ็บแค้นกอเงไหลยิ่งนักไม่รู้ที่จะคิดประการใดตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีความสบายเลย
ฝ่ายกอเงไหลครั้นไปถึงบ้าน ก็ผูกพันรักใคร่ในภรรยาลิมชองเป็นอันมาก ไม่รู้ที่จะทำอย่างไรก็นิ่งอยู่ในใจ แต่หน้าตาไม่สู้สบาย ฝ่ายฮูอันเป็นคนใช้อยู่ในบ้านกอเงไหลช่างประจบประแจงดี ครั้นเห็นกอเงไหลเศร้าหมองไม่ผ่องใสก็เข้าไปประจบพูดว่า ซึ่งท่านนี้ข้าพเจ้าเห็นหน้าตาไม่สบายด้วยเหตุการณ์สิ่งใดหรือ กอเงไหลจึงพูดว่า การในใจของเราทำไมท่านจึงรู้ว่าเหตุอันใด ฮูอันว่าข้าพเจ้ารู้อยู่ว่า เป็นเหตุเพราะด้วยการคนแซ่ลิมไม่ใช่หรือ กอเงไหลว่าเจ้าทายถูกแล้วทำประการใดจะได้สมความปรารถนาเล่า ฮูอันว่าการอันนี้ไม่สู้ยากนัก ด้วยลิมชองอยู่ในมือเราจะให้เป็นอันตรายไปเมื่อไหร่ก็ได้ กอเงไหลว่าถ้าได้เหมือนกับพูด เราจะสมนาคุณท่านให้จงมาก ฮูอันว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งลิมชองนั้นกับเล็กเคียมชอบพอรักใคร่กันสนิท ท่านจงให้เล็กเคียมไปเชิญลิมชองมากินโต๊ะเสพสุราที่โรงเตี๊ยม ถ้าลิมชองมากินโต๊ะกับเล็กเคียมแล้วก็ให้คนไปบอกกับภรรยาของลิมชองว่าลิมชองมากินโต๊ะเสพสุราป่วยไป ให้ภรรยาลิมชองมาดูแก้ไขโดยเร็ว ภรรยาลิมชองก็คงมาที่บ้านเล็กเคียม ท่านจงคิดถ่ายเทให้ชอบกลคงจะสมความปรารถนาหรอก กอเงไหลได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงให้คนไปเรียกเล็กเคียมมา และบ้านเล็กเคียมนั้นอยู่ใกล้กันกับบ้านกอไทอวยบิดาเลี้ยงกอเงไหล ครั้นเล็กเคียมมาถึงคำนับแล้วถามว่า ท่านให้หาข้าพเจ้าธุระสิ่งอันใด กอเงไหลจึงพูดกับเล็กเคียมว่ามีธุระสำคัญอยู่อย่างหนึ่งไม่แจ้งว่าท่านรับได้หรือไม่ได้ ถ้าท่านสงเคราะห์จะทดแทนคุณให้จงมาก เล็กเคียมว่าท่านมีธุระก็บอกเถิดข้าพเจ้าจะทำตามคำ กอเงไหลว่าเรามีใจรักใคร่ภรรยาลิมชองยิ่งนักจะทำประการใดก็ไม่สมความคิด แต่แจ้งอยู่ว่าท่านกับลิมชองอัชฌาสัยรักใคร่กันสนิท เวลาพรุ่งนี้จะให้ท่านไปเชิญลิมชองมากินโต๊ะเสพสุราที่โรงเตี๊ยม เราจะให้คนไปบอกกับภรรยาลิมชองว่าลิมชองมากินโต๊ะเสพสุราก็ป่วยเจ็บให้ภรรยาลิมชองมาแก้ไข ถ้าภรรยาลิมชองมาที่บ้านท่านสมความคิดของเราแล้วก็จะตอบแทนคุณท่านจะรับได้หรือไม่ เล็กเคียมนั้นคิดแต่จะเอาหน้าทำให้กอเงไหลรักใคร่ไม่คิดถึงเพื่อนฝูงที่ชอบพอรักใคร่กันมาแต่ก่อน ก็รับปากว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะช่วยคิดอ่านให้สำเร็จความปรารถนาจงได้ กอเงไหลก็มีความยินดี นั่งสนทนากันประมาณครู่หนึ่งเล็กเคียมก็ลากลับมาบ้าน
ครั้นรุ่งเช้าเล็กเคียมจึงไปหาลิมชองที่บ้าน ฝ่ายลิมชองกับภรรยาตั้งแต่ครั้งนั้นมาก็ไม่มีความสบายมิได้ไปเที่ยวข้างไหนอยู่แต่ในบ้าน พอเล็กเคียมไปร้องเรียกว่าท่านครูอยู่หรือไปไหน ลิมชองได้ยินเสียงคนร้องเรียกก็เปิดประตูออกมาดู เห็นเล็กเคียมก็เชิญเข้าไปนั่งข้างในแล้วถามว่าน้องไปไหนมา เล็กเคียมบอกว่าสองสามวันนี้ไม่เห็นพี่ออกมาเที่ยวจึงมาเยี่ยมเยือนดู ลิมชองว่าสองสามวันนี้ไม่มีความสบายจึงไม่ได้เดินไปเที่ยวเล่น เล็กเคียมว่าน้องไม่เห็นพี่ไปเที่ยวเป็นหลายวันก็มีความวิตก วันนี้น้องจะมาเชิญพี่ไปกินโต๊ะเสพสุราสนทนาเล่นให้สบาย พูดแล้วเห็นภรรยาลิมชองอยู่ในห้องจึงร้องบอกกับภรรยาลิมชองว่า อาซ้อน้องจะพาพี่ไปกินโต๊ะ ภรรยาลิมชองเดินออกมาที่หน้าห้องบอกว่า พากันไปเสพสุราก็อย่าให้มึนเมานัก จงรีบกลับมาแต่วันอย่าให้มืดคํ่า เล็กเคียมก็ชวนลิมชองออกจากบ้านเดินมา ครั้นเดินพ้นบ้านไปประมาณครู่หนึ่งถึงโรงเตี๊ยม เล็กเคียมก็พาลิมชองเข้าไปซื้ออาหารและสุรากินตามสบาย สองนายนั่งสนทนากัน ลิมชองนั้นถอนใจใหญ่ เล็กเคียมถามว่าพี่ถอนใจใหญ่ทำไม ลิมชองจึงว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหาร สติปัญญาดีฝีมือก็เข้มแข็งเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการไม่พบท่านที่ดี มาพบแต่คนไพร่เป็นขุนนางไม่รู้จักความผิดชอบประการใด มาอยู่ในบังคับนายเช่นนี้จึงไม่มีความสบาย เล็กเคียมได้ฟังก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง จึงพูดว่าตัวพี่ก็มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนัก ซึ่งครูทหารมีอยู่หลายคนก็สู้สติปัญญาและฝีมือพี่ไม่ได้ น้องเห็นว่ากอไทอวยผู้เป็นนายก็รักใคร่ชุบเลี้ยงพี่ ๆ มาโกรธกอไทอวยด้วยข้อใด ลิมชองก็เล่าความซึ่งกอเงไหลบุตรเลี้ยงกอไทอวยข่มเหงภรรยาตนให้ฟังทุกประการ เล็กเคียมฟังก็แกล้งปิดบังความเสียพูดว่า กอเงไหลเห็นจะไม่รู้จักว่าภรรยาของท่านจึงได้ทำดั่งนั้น ท่านอย่าโกรธเลย เรามากินโต๊ะเสพสุราพูดเรื่องอื่นเถิด เล็กเคียมกับลิมชองก็กินโต๊ะเสพสุราได้เจ็ดแปดถ้วย ลิมชองบอกกับเล็กเคียมว่าน้องเสพสุราพลางพี่จะไปเบาเสียก่อน ลิมชองก็ออกมานอกโรงเบาแล้วจะกลับเข้าไปในโรง เห็นบ่าวหญิงของตัววิ่งมาบอกว่า ท่านออกมาจากบ้านสักครู่ก็มีชายผู้หนึ่งมาที่บ้านบอกกับภรรยาท่านว่า ตัวท่านมาเสพสุราเป็นลมสลบไป ให้ภรรยาท่านไปแก้ไขเสียโดยเร็ว ภรรยาท่านตกใจฝากบ้านไว้กับนางเฮงโป๋ แล้วก็ไปกับข้าพเจ้าด้วยกัน ชายนั้นพาไปถึงบ้านผู้ใดไม่แจ้ง ข้าพเจ้าไม่รู้จักบอกว่าท่านอยู่บนเหลา ภรรยาท่านกับข้าพเจ้าขึ้นไปบนเหลาไม่เห็นท่าน มีแต่เครื่องโต๊ะจัดวางไว้ ครั้นภรรยาท่านกับข้าพเจ้าจะลงเหลามา ก็เห็นชายหนุ่มคนที่ไปหยอกภรรยาท่านที่ศาลเจ้าวันก่อนนั้น เดินออกมาจากห้องเหลาเรียกภรรยาท่านให้นั่งลงก่อน ข้าพเจ้าเห็นดังนั้นก็ลงจากเหลามาจะไปตาม ได้ยินเสียงภรรยาท่านร้องว่าฆ่าคนตายแล้วให้ช่วยด้วย ข้าพเจ้าวิ่งไปเที่ยวหาก็ไม่พบ พบจีนแสขายยาบอกว่าท่านมากินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ ข้าพเจ้าจึงได้วิ่งมาตามท่านจงรีบไปโดยเร็วเถิด ลิมชองได้ฟังก็วิ่งตรงไปยังบ้านเล็กเคียมมิได้คอยบ่าวหญิงนั้น ครั้นถึงก็เข้าไปในบ้านขึ้นบนเล่าเต๊ง เห็นประตูห้องนั้นปิด ได้ยินภรรยาร้องว่า บ้านเมืองก็เรียบร้อยดีแล้วเหตุไฉนไปหลอกเอาลูกเมียเขามาข่มขืนขังไว้เช่นนี้ด้วยข้อความสิ่งใด ลิมชองได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ร้องเรียกภรรยาให้เปิดประตู ภรรยาลิมชองได้ฟังเสียงลิมชองสามีก็จำได้จึงเปิดออกมารับ พอเปิดประตูออกมากอเงไหลเห็นลิมชองก็เปิดหน้าต่างโดดข้ามกำแพงหนีกลับไปบ้าน ลิมชองเข้าไปในห้องเที่ยวค้นหากอเงไหลก็ไม่พบ จึงถามภรรยาถึงความลับว่าได้เสียทีกับเขาแล้วหรือ ภรรยาบอกว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าตั้งอยู่ในความกตัญญูซื่อสัตย์ ถ้าแม้นท่านไม่เชื่อข้าพเจ้าจะชันสูตรก็ได้ ลิมชองมีความยินดีเอากระบองทุบตีสิ่งของๆ เล็กเคียมแตกยับเยินแล้วก็พาภรรยาลงจากเหลามา เห็นชาวบ้านใกล้นั้นพากันปิดประตูเสียทั้งสิ้น ลิมชองกับภรรยามาถึงบ้าน ให้แค้นเคืองเล็กเคียมยิ่งนัก ฉวยได้กระบี่ตรงมาที่โรงเตี๊ยมไม่เห็นเล็กเคียม จึงตามไปที่บ้านเล็กเคียมค้นหาก็ไม่พบ ลิมชองคอยอยู่จนมืดค่ำไม่เห็นเล็กเคียมมาก็กลับไปบ้าน ภรรยาลิมชองจึงพูดกับลิมชองสามีว่า ท่านอย่าวุ่นวายกับเขาเลย เขาทำไมเราไม่ได้ก็ช่างเขาเถิด ลิมชองพูดว่าซึ่งเล็กเคียมกับเราก็รักใคร่กันเหมือนพี่น้องกันหาควรจะมาล่อลวงเราไม่ เรามีใจเจ็บแค้นนักจะฆ่าเสียให้ได้ พูดแล้วก็ไปคอยจะฆ่าเล็กเคียมอยู่สามวัน ก็ไม่เห็นเล็กเคียมกลับมาบ้าน
ฝ่ายเล็กเคียมนั้น ครั้นลิมชองออกมาจากโรงเตี๊ยมไม่เห็นกลับเข้าไปจึงออกมาตามแจ้งว่าเกิดความ เล็กเคียมตกใจนักหนีไปซ่อนอยู่ในบ้านกอไทอวยถึงสามวัน ก็ยังไม่อาจกลับมาบ้าน ครั้นรุ่งเช้าลิมชองเดินไปบ้านเล็กเคียม พบหลวงจีนลูตีซิมที่ถนนก็พูดจากันด้วยความอื่นๆ หลวงจีนลูตีซิมชวนไปกินโต๊ะเสพสุราที่โรงเตี๊ยม ลิมชองปิดความเสียหาเล่าให้หลวงจีนลูตีซิมฟังไม่ ความเรื่องนั้นก็สงบอยู่
ฝ่ายกอเงไหลหนีโดดกำแพงไปถึงบ้านเป็นไข้ใจป่วยหนักลงไม่อาจบอกกอไทอวยบิดา เล็กเคียมกับฮูอันก็มาเยี่ยมเยือนปรนนิบัติเห็นหน้าตากอเงไหลสลดซูบผอมนัก เล็กเคียมถามว่าท่านป่วยไข้ประการใดหน้าจึ่งได้ซีดเศร้าถึงเพียงนี้ กอเงไหลว่าเราจะเล่าให้ท่านฟังตามจริง ด้วยความป่วยนั้นเพราะภรรยาลิมชอง เราคิดการถึงสองครั้งไม่ได้สามความปรารถนา กับเราตกใจโดดกำแพงหนีมาโรคจึงกำเริบขึ้นมาก แต่เราเห็นว่าโรคอันนี้จะไม่พ้นสามเดือนหรือครึ่งปีก็คงตายเป็นแน่ ชีวิตเราไม่รอดแล้ว เล็กเคียม ฮูอันได้ฟังก็แจ้งว่ากอเงไหลเป็นไข้ใจจึงพูดว่าท่านจงอุตส่าห์สะกดใจไว้ ซึ่งการเรื่องนี้ตกพนักงานข้าพเจ้าทั้งสองจะคิดแก้ไขให้ท่านได้สมความปรารถนาให้ได้ แม้นว่าภรรยาลิมชองตายเสียก็เป็นที่จนใจ ถ้าไม่ตายก็คงได้ ท่านอย่าวิตกเลยกอเงไหลได้ฟังก็ค่อยหายความทุกข์ เล็กเคียมกับฮูอันก็ปรนนิบัติกอเงไหลอยู่ที่นั้น
ฝ่ายกอไทอวยครั้นแจ้งว่ากอเงไหลบุตรเลี้ยงเจ็บป่วยไป ก็ให้เล่าโตวก๊วนขุนนางที่สำหรับใช้สอยมาเยี่ยมกอเงไหลว่าจะเป็นประการใด เล่าโตวก๊วนมาถึงถามกอเงไหลว่าท่านเจ็บป่วยเป็นอย่างไรจงบอกให้ทราบ จะได้ไปแจ้งกับบิดาท่านให้หมอมารักษา กอเงไหลไม่อาจบอกกลัวบิดาจะรู้บอกแต่ไม่สบาย เล่าโตวก๊วนก็จนใจไม่แจ้งว่าเป็นโรคอะไร
ฝ่ายเล็กเคียมกับฮูอันเห็นเล่าโตวก๊วนมาเยี่ยมไข้ก็ปรึกษากันว่า ไข้ของกอเงไหลนี้จะต้องให้กอไทอวยแจ้ง จึงจะได้ให้หาตัวลิมชองมากักขังเสียให้ตาย แล้วก็ไปเอาภรรยามายกให้กอเงไหล ๆ คงจะหาย ถ้าไม่คิดเช่นนั้นกอเงไหลก็คงตาย จำเราจะเอาความนี้บอกเล่าโตวก๊วนให้ไปแจ้งกอไทอวยเจ้าจะเห็นประการใด ครั้นปรึกษาเห็นชอบด้วยกันแล้ว ก็ออกมาคอยเล่าโตวก๊วนอยู่ข้างนอก ครั้นเห็นเล่าโตวก๊วนกลับออกมา เล็กเคียมกับฮูอันเล่าความไข้ของกอเงไหลซึ่งรักใคร่ภรรยาลิมชองให้ฟังทุกประการแล้วพูดว่า ถ้าจะไม่ให้กอเงไหลถึงแก่ชีวิตเป็นอันตราย ข้าพเจ้าทั้งสองนี้จะบอกอุบายให้ ท่านจงได้เอาข้อความไปแจ้งแก่กอไทอวยด้วยเถิด เล่าโตวก๊วนจึงว่า เราจะไปแจ้งความแก่กอไทอวยในเวลาค่ำนี้ให้ได้ พูดแล้วก็กลับไปแจ้งความแก่กอไทอวยว่าซึ่งบุตรของท่านเจ็บป่วยนั้นเพราะรักใคร่ภรรยาลิมชอง ถ้าจะให้หายไข้ก็ต้องกำจัดลิมชองเสียเอาภรรยายกให้กอเงไหลจึงจะหาย ถ้าไม่กระนั้นก็เห็นจะถึงแก่ชีวิตดับสูญเป็นแน่
กอไทอวยได้ฟังจึงถามว่า บุตรของเราไปพบปะภรรยาลิมชองที่ไหนจึงได้ป่วยดั่งนี้ เล่าโตวก๊วนบอกความซึ่งกอเงไหลได้พบปะภรรยาลิมชองที่ศาลเจ้ากับที่บ้านเล็กเคียมเป็นสองครั้ง ก็ไม่สมความปรารถนาให้กอไทอวยฟังทุกประการ กอไทอวยว่าจะฆ่าผัวเขาเสียอย่างไรได้ ถ้าไม่คิดฆ่าบุตรเราก็คงตายจะทำประการใดดี เล่าโตวก๊วนว่าเล็กเคียมกับฮูอันพูดกับข้าพเจ้าว่า ถ้าท่านจะให้กอเงไหลหายป่วยแล้วสองคนนั้นจะคิดอุบายให้ กอไทอวยก็ดีใจให้หาสองคนนั้นมา ครั้นเล็กเคียมกับฮูอันมาถึงกอไทอวยจึงถามว่า เจ้าทั้งสองนี้มีอุบายสิ่งใดจะแก้ไขให้บุตรเราหายได้ ถ้าบุตรเราไม่เป็นอันตรายจะตอบแทนคุณเจ้าให้ถึงขนาด เล็กเคียมคุกเข่าลงคำนับแล้วแจ้งว่า ข้าพเจ้าจะคิดอุบายให้ได้สมปรารถนา ถ้าข้าพเจ้าจะเอาสิ่งใดหรือจะว่ากล่าวประการใดก็ต้องตามใจ ไข้นั้นก็คงหายท่านอย่าได้วิตกเลย กอไทอวยว่าจะต้องการและว่ากล่าวสิ่งอันใดจะตามใจเจ้าทั้งสิ้น เวลาพรุ่งนี้คิดอ่านจัดแจงเถิด เล็กเคียมกับฮูอันก็คำนับลามาคิดอุบายที่จะกำจัดลิมชอง ให้ชายผู้หนึ่งเอากระบี่ของวิเศษของกอไทอวยไปขายให้ลิมชอง ชายผู้นั้นก็รับเอากระบี่ของวิเศษไป
ฝ่ายลิมชองครั้นถึงเวลาหลวงจีนลูตีซิมมาชวนไปเที่ยวกินโต๊ะเสพสุราอยู่ทุกวันมิได้ขาด ลิมชองก็ลืมความเรื่องนั้นเสีย ครั้นอยู่มาวันหนึ่งหลวงจีนลูตีซิมชวนลิมชองไปเสพสุราแล้วเดินกลับมา ชายผู้ที่ขายกระบี่เห็นลิมชองเดินมาก็ทำเดินเคียงเข้าใกล้แล้วพูดว่า กระบี่ของวิเศษเล่มนี้เราจะขายแต่ไม่มีผู้ใดรู้จักว่าของดีเลย ลิมชองได้ฟังแล้วเดินเลยไปไม่ไต่ถาม ชายผู้ที่ขายกระบี่ก็เดินตามทำถอนใจใหญ่แล้วพูดว่า คนในเมืองหลวงนี้มีฝีมือเข้มแข็งถมไป แต่ไม่มีผู้ใดรู้จักว่ากระบี่เล่มนี้ดีเราน่าเสียดายกระบี่นัก ช่างไม่รู้จักของวิเศษสักคนเลย ในขณะนั้นภัยจะมาถึงลิมชองก็อาเพทให้เป็นไป ลิมชองได้ฟังก็เหลียวมาดูเห็นชายนั้นถือกระบี่อยู่ก็ถามว่าจะขายหรือ ชายนั้นบอกว่าจะขายก็ส่งให้ ลิมชองรับกกระบี่ไปแกว่งเป็นแสงจับตาก็แจ้งว่าของดี จึงส่งกระบี่ให้หลวงจีนลูตีซิมดู หลวงจีนลูตีซิมเห็นก็รู้ว่าของดีจึงพูดกับลิมชองว่ากระบี่เล่มนี้ดีนักจงซื้อไว้เถิด พูดแล้วก็ส่งกระบี่ให้ลิมชอง ๆ รับกระบี่มาถามเจ้าของกระบี่ว่า กระบี่ของท่านจะขายเท่าไร ชายเจ้าของกระบี่นั้นบอกว่า ถ้าท่านจะต่อก็เอาสามพันตำลึง ถ้าท่านไม่ต่อจะเอาสองพันตำลึง ลิมชองว่าอย่าให้ถึงสองพันตำลึงเลย เอาแต่พันตำลึงเถิด ชายเจ้าของกระบี่ว่าท่านจะซื้อเราจะเอาแต่พันห้าร้อยตำลึง ลิมชองไม่เอาจะให้แต่พันตำลึง ชายเจ้าของกระบี่ก็ยอมให้ ลิมชองพาเจ้าของกระบี่ไปเอาเงินที่บ้าน หลวงจีนลูตีซิมนั้นก็ลาไปที่อยู่ ลิมชองกับเจ้าของกระบี่ไปถึงบ้านแล้ว ลิมชองจึงเอาเงินพันตำลึงมาให้ ถามว่ากระบี่เล่มนี้ท่านเอามาแต่ข้างไหน ชายเจ้าของกระบี่ก็แกล้งบอกว่ากระบี่เล่มนี้แต่ครั้งปู่และบิดาข้าพเจ้าต่อๆ มาจนถึงตัวข้าพเจ้า ๆ ขัดสนยากจนจึงได้เอามาขาย ลิมชองถามว่าปู่และบิดาท่านชื่อใด ชายเจ้าของกระบี่บอกว่าปู่และบิดาข้าพเจ้านี้บอกท่านไม่ได้ รับเงินพันตำลึงแล้วก็ลาไป ลิมชองจับกระบี่ขึ้นแกว่งดูด้วยยินดี จึงคิดว่ากระบี่วิเศษของกอไทอวยมีอยู่เล่มหนึ่งเราขอดูบ่อยๆ ก็ไม่ให้ดู ครั้งนี้ของเราก็มีเหมือนกัน คิดแล้วก็เอากระบี่ไปเก็บไว้มีใจผูกพันอยู่ที่กระบี่เล่มนั้นเป็นอันมาก ชายผู้นั้นขายกระบี่ให้ลิมชองแล้วก็กลับไปบอกกับเล็กเคียมทุกประการ
ครั้นรุ่งเช้าเล็กเคียมกันฮูอันใช้ขุนนางสองนายมาบอกลิมชองว่ากอไทอวยให้ท่านเอากระบี่ที่ซื้อไว้ไปเปรียบกันว่าของใครจะดีกว่ากัน ขุนนางสองนายก็ตรงมาบอกลิมชองว่า กอไทอวยให้ท่านเอากระบี่ไปเปรียบกัน ลิมชองจึงถามขุนนางสองนายนั้นว่า ท่านมาแต่ข้างไหนไม่เคยเห็นหน้าเลย ขุนนางสองนายบอกว่าข้าพเจ้าเพิ่งมาอยู่กับกอไทอวยใหม่ ลิมชองได้ฟังก็ไม่สงสัย หยิบเอากระบี่ที่ซื้อตามขุนนางนั้นมาถึงบ้านกอไทอวย ขุนนางสองนายก็พาเข้าไปข้างในถึงที่หน้าหอแปะโฮวตึง จึงบอกกับลิมชองว่าท่านคอยอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะเข้าไปแจ้งกับกอไทอวยก่อน พูดแล้วขุนนางสองนายก็หลบไปเสีย
ฝ่ายเล็กเคียมกับฮูอัน ให้สองคนนั้นไปพาลิมชองมาได้สมคะเนแล้วก็ไปแจ้งความแก่กอไทอวย ๆ สั่งให้เอาคนมาซุ่มไว้คอยจับลิมชองหน้าหอแปะโฮวตึง
ฝ่ายลิมชองนั้นเดินตามขุนนางสองนายเข้าไปจนข้างใน มิได้รู้ว่าจะผิดชอบประการใด ครั้นนั่งคอยท่าอยู่ช้านานแล้วไม่เห็นขุนนางสองนายออกมาก็นึกสะดุ้งใจลุกเดินมาดูที่หน้าหอ พอกอไทอวยออกมา ลิมชองเห็นก็วางกระบี่เข้าไปคำนับ กอไทอวยถามลิมชองว่าเจ้าเป็นครูทหารเหตุไฉนจึงถือกระบี่เข้ามาจนหน้าหอเรา เจ้าคิดประการใดหรือ ลิมชองว่าท่านให้ขุนนางสองนายไปหาข้าพเจ้าให้เอากระบี่มาเปรียบกัน ข้าพเจ้าจึงได้เอากระบี่ตามขุนนางนั้นเข้ามา กอไทอวยว่าเราไม่ได้ให้ไปหา ขุนนางทั้งสองที่พาเจ้าเข้ามานั้นชื่อไรอยู่ที่ไหน ลิมชองว่าขุนนางนั้นบอกกับข้าพเจ้าว่าเพิ่งจะเข้ามาทำราชการใหม่ กอไทอวยว่าเจ้าอย่าแก้ไขไปเลย เรารู้มาหลายวันว่า เจ้าจะคิดฆ่าเราจึงได้ถือกระบี่เข้ามาจนหน้าหอข้างในมีโทษผิดมาก จึงเรียกให้ทหารจับตัวลิมชองไปฆ่าเสีย ทหารที่ซุ่มอยู่เหล่านั้น ครั้นได้ฟังก็ตรูกันออกมาจับตัวลิมชองมัดไว้จะเอาตัวไป ลิมชองร้องว่าการอันนี้แกล้งกดขี่ข้าพเจ้า กอไทอวยว่าเจ้าถือกระบี่เข้ามาจนหน้าหอชั้นในคิดจะฆ่าเรามิใช่หรือ ลิมชองว่าท่านใช้ให้คนของท่านไปเรียกข้าพเจ้าจึงได้เข้ามา กอไทอวยว่าผู้ใดไปเรียกเจ้ามาชื่อเสียงอันใด ลิมชองว่าคนของท่านใช้ไปข้าพเจ้าไม่รู้จักชื่อ
๘
กอไทอวยได้ฟังลิมชองร้องเถียงแข็งแรงอยู่ก็ไม่อาจจะให้ฆ่าลงได้ จึงสั่งทหารให้เอาตัวลิมชองกับกระบี่ไปส่งให้ฮูอินไคฮองฮู้ขุนนางผู้ชำระความ ทหารก็เอาตัวลิมชองกับกระบี่ไปส่งตามสั่ง ครั้นไปถึงทหารก็เอาตัวลิมชองกับกระบี่เข้าไปแจ้งความให้ฮูอินขุนนางผู้ชำระฟังทุกประการ ฮูอินจึงถามลิมชองว่า เจ้าก็ทำราชการเป็นครูทหารทำไมไม่รู้จักผิดและชอบถือกระบี่เข้าไปจนหน้าหอแป๊ะโฮวตึงด้วยเหตุอันใด ลิมชองว่าความเรื่องนี้ไม่จริงแกล้งอุบายพาลเอาผิด ข้าพเจ้าทำราชการมานานแล้วรู้ความผิดและชอบอยู่บ้าง ลิมชองก็เล่าความเดิมซึ่งภรรยาไปไหว้เจ้าให้ฮูอินขุนนางผู้ชำระฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ แล้วแจ้งว่ากอไทอวยใช้ให้ขุนนางสองนายไปเรียกข้าพเจ้าให้เอากระบี่มาเปรียบกัน ขุนนางสองนายก็พาข้าพเจ้าเข้าไปข้างในให้ข้าพเจ้านั่งคอยอยู่ ครั้นกอไทอวยออกมาว่าข้าพเจ้าถือกระบี่เข้ามาจนข้างในให้ทหารจับตัวไปฆ่าเสีย ข้าพเจ้าก็ร้องอยู่ว่าความอันนี้ไม่จริงจะแกล้งพาลเอาผิดข้าพเจ้า กอไทอวยจึงให้เอามาส่งท่าน ขอท่านได้ชำระให้เห็นเท็จและจริงเถิด ฮูอินได้ฟังถ้อยคำของลิมชองก็สั่งให้ผู้คุมเอาตัวลิมชองไปขังไว้ แล้วเขียนหนังสือตอบไปถึงกอไทอวยว่า ได้รับตัวลิมชองไว้แล้วยังไม่ได้ชำระ เวลาอื่นจะชำระให้ได้เท็จและจริงจึงจะทำตามโทษเขียนหนังสือแล้วก็มอบให้ทหารถือกลับไป
ฝ่ายภรรยาลิมชองครั้งแจ้งว่า เขาล่อลวงลิมชองไปจนต้องโทษก็ร้องไห้ จัดหาอาหารให้บ่าวไพร่ไปส่งลิมชองมิได้ขาด ฮูอินก็มีความเมตตาลิมชองจะคิดแก้ไขให้เห็นเท็จและจริงก็กลัวกอไทอวยจะโกรธ ด้วยเขาเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารโปรดปรานมาก จึงให้หาเตียกาเถาครูทหารซึ่งเป็นบิดาภรรยาลิมชองมา แล้วให้เตียกาเถาไปร้องทุกข์ที่ขุนนางผู้ชำระคนใหม่จะได้ช่วยว่ากล่าว เตียกาเถาก็ไปร้องที่ซึงเต็งผู้ชำระความคนใหม่ ซึงเต็งคนนี้เป็นขุนนางซื่อสัตย์ไม่เห็นแก่ทรัพย์ของผู้ใด ชำระความสิ่งใดก็ชำระตามตรงเป็นยุติธรรม คนทั้งหลายเรียกซึงเต็งว่า ‘พระ’ ครั้นเตียกาเถาพ่อตาลิมชองไปร้องทุกข์ที่ซึงเต็งเล่าความให้ฟัง ซึงเต็งขุนนางผู้ชำระได้ฟังก็แจ้งว่า กอไทอวยพาลผิดแกล้งจะฆ่าลิมชองเสีย จึงพูดกับเตียกาเถาว่า เรารู้เรื่องความแล้วจะช่วยแก้ไขให้ เตียกาเถาก็คำนับลากลับมา ซึงเต็งจึงไปหาฮูอินไคฮองฮู้ที่บ้านแล้วพูดว่า ซึ่งเรื่องความของลิมชองนี้ข้าพเจ้าสืบดูเห็นว่ากอไทอวยข่มเหงใส่ความเขา ท่านจงเห็นแก่ลิมชองด้วย ฮูอินว่ากอไทอวยว่าลิมชองถือกระบี่เข้าไปจนถึงแปะโฮวตึงชั้นในโทษนั้นผิดมากจะทำประการใดดี
ซึงเต็งได้ฟังก็โกรธจึงถามว่า ซึ่งขุนนางตำแหน่งท่านนี้กอไทอวยตั้งให้หรือ ฮูอินว่าไม่ใช่ เจ้าแผ่นดินตั้งแต่งให้ ซึงเต็งว่าถ้ากระนั้นมานั่งกลัวกอไทอวยทำไม ถ้อยความสิ่งใดก็ต้องชำระว่ากล่าวแต่ตามจริง ฮูอินว่าท่านไม่รู้หรือว่ากอไทอวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่เจ้านายโปรดปรานมากจะให้ข้าพเจ้าทำประการใดดี ท่านเห็นว่าชำระอย่างไรจึงจะเป็นยุติธรรม ซึงเต็งว่าลิมชองถือกระบี่เข้าไปจนแปะโฮวตึงโทษนี้ผิดจริง แต่ลิมชองว่ามีขุนนางสองคนไปเรียกลิมชองแล้วพาเข้ามา ขุนนางสองคนนั้นก็เอาตัวไม่ได้ไม่รู้ว่าผู้ใด เอาลิมชองเป็นผิดก็ควร แต่โทษนั้นไม่ถึงฆ่าฟัน ถ้าจะทำให้ถูกแบบถูกอย่างก็เอาลิมชองไปเฆี่ยนยี่สิบทีแล้วเนรเทศไปเมืองไกลจึงจะเป็นการยุติธรรม
ฮูอินได้ฟังก็เห็นชอบ จึงพูดว่าข้าพเจ้าจะเอาข้อความไปแจ้งกับกอไทอวยก่อนฟังดูจะว่ากล่าวประการใด ซึงเต็งก็กลับไปบ้าน ฮูอินจึงเอาข้อความที่ซึงเต็งปรึกษาไปแจ้งกับกอไทอวยทุกประการ กอไทอวยจึงคิดว่าความเรื่องนี้ก็ใช้กลอุบายอยู่ในใจเรา ตุลาการเขารู้เท่าจึงปรึกษาโทษไม่ให้ตายเพียงเนรเทศ ถึงกระนั้นก็เอาเถิด เราจะคิดฆ่าเสียตามทางให้จงได้ คิดแล้วก็พูดว่า ท่านปรึกษาเห็นควรแล้วจงไปจัดการเถิด ฮูอินก็คำนับลามายังโรงชำระ ให้เอาตัวลิมชองออกมาเฆี่ยนยี่สิบทีแล้วให้สักหน้าเอาคาหนักเจ็ดชั่งครึ่งมาใส่คอ ให้ตังเทียวสิปาเป็นผู้คุมเนรเทศไปเมืองชองจิว ตังเทียว สิปาคำนับลาคุมตัวลิมชองไป
ฝ่ายเตียกาเถากับเพื่อนบ้านแจ้งว่า เขาจะเอาตัวลิมชองไปเนรเทศก็มาคอยอยู่ตามทาง พอตังเทียว สิปาคุมลิมชองมา เตียกาเถาพ่อตาลิมชองก็เชิญตังเทียว สิปาผู้คุมทั้งสองกับลิมชองเข้าไปในโรงสุรา เตียกาเถาให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงผู้คุมทั้งสองแล้วก็เอาเงินออกให้ฝากฝังลิมชองด้วย ครั้นกินโต๊ะเสพสุราแล้ว ลิมชองจึงพูดกับเตียกาเถาพ่อตาว่า ข้าพเจ้ามีการอยู่อย่างหนึ่งจะพูดกับท่าน เดิมท่านรักใคร่ข้าพเจ้าจึงได้ยกบุตรหญิงให้เป็นภรรยา อยู่กินด้วยกันมาได้สามปีมิได้ผิดปากวิวาทกัน ซึ่งตัวข้าพเจ้าครั้งนี้เขาข่มเหงกดขี่ทำโทษต้องเนรเทศไปเมืองไกล จะเป็นตายประการใดก็ไม่แจ้ง ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าบุตรหญิงของท่านจะได้รับความลำบากทุกข์ทนต่อไป กอเงไหลก็จะมารบกวนให้ได้ความเดือดร้อนต่างๆ บุตรหญิงของท่านก็จะมีความน้อยใจ ข้าพเจ้าจะทำหนังสือหย่าให้จะได้มีลูกผัวเสีย อย่าเป็นห่วงถึงข้าพเจ้าเลย ซึ่งตัวข้าพเจ้าจะได้กลับมาหรือยังประการใดก็ยังไม่ทราบ แต่ความเรื่องนี้ข้าพเจ้าคิดเห็นเอง ไม่ใช่ผู้ใดสั่งสอนข่มขืนให้หย่า เพื่อว่าบุตรหญิงของท่านจะได้ความสุขสืบไป เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะทำหนังสือให้ท่านจงไปจัดแจงเถิด เตียกาเถาว่าเจ้าพูดอะไรเช่นนั้นไม่ถูก เกิดมาเป็นมนุษย์แล้วก็มีเคราะห์ดีเคราะห์ร้าย มิใช่เจ้าไปหาความมาเมื่อไหร่ก็ย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น ความเรื่องนี้เขากดขี่ข่มเหงเอา ซึ่งภรรยาของเจ้านั้นอย่าได้วิตก บิดาจะรับเอาไปอยู่บ้านเงินทองที่ซื้อกินนั้นก็มีอยู่พอเลี้ยงกัน บิดาจะเลี้ยงไว้กว่าเจ้าจะสิ้นโทษกลับมา ครั้งนี้เป็นกรรมของเจ้าแล้วจงก้มหน้าไปก่อนเถิด ถ้าเจ้าแผ่นดินโปรดยกโทษเสียเมื่อไรก็จะได้มาอยู่กินด้วยกัน ซึ่งข้อความสิ่งใดๆ นั้นเจ้าอย่าคิดเลย เป็นพนักงานของบิดาเอง ลิมชองจึงตอบว่า ข้าพเจ้าขอบคุณท่านนักหนา แต่ข้าพเจ้าจะจากไปวางใจไม่ได้ ทำให้บุตรหญิงของท่านได้ความลำบากต่างๆ ถ้าท่านยอมให้ข้าพเจ้าทำหนังสือหย่าถึงตัวข้าพเจ้าตายก็มีความสบาย แม้นท่านไม่ให้ข้าพเจ้าหย่าข้าพเจ้าจะสาบานไว้ ถ้าถึงสิ้นโทษกลับมาก็ไม่อยู่กินกับบุตรท่าน เตียกาเถากับเพื่อนบ้านเหล่านั้นได้ฟังก็แจ้งในใจของลิมชองว่ากลัวภรรยาจะได้ความลำบาก จึงพูดดังนี้ปรารถนาจะให้เตียกาเถารับหนังสือหย่าจะได้หาผัวให้บุตรหญิงใหม่ บุตรสาวภรรยาลิมชองนั้นจะได้มีความสุขสืบไป เพื่อนบ้านทั้งหลายก็พูดกับลิมชองว่า ท่านอย่าเขียนหนังสือเลยสิ้นโทษจะได้กลับมาอยู่กินด้วยกัน ซึ่งใจภรรยาของท่านนั้นข้าพเจ้ารู้อยู่ที่จะมีสามีอีกก็เห็นจะไม่มี ลิมชองว่าจะให้เขาได้ความทุกข์ต่อไปนั้นไม่ควร เตียกาเถาว่าถ้าเจ้าไม่ฟังขืนจะทำหนังสือหย่าให้ไว้ก็ตามใจเถิด แต่บุตรหญิงของเราไม่ให้ได้สามีใหม่จะยากจนประการใด ก็จะขอทานเลี้ยงลูกไปตามจน การข้อนี้เจ้าอย่านึกเลย ลิมชองให้ไปหาเสมียนมาเขียนหนังสือหย่าแล้ว พอแลเห็นภรรยาเดินร้องไห้มาถึง ลิมชองก็ออกไปรับภรรยาเข้ามาข้างในแล้วพูดว่า เรามีความอยู่ข้อหนึ่งจะพูดกับเจ้า แต่ได้บอกกับบิดาแล้วเราต้องโทษจะเนรเทศไปเมืองไกลจะได้กลับมาหรือประการใดก็ไม่แจ้งจึงทำหนังสือหย่าให้ไว้ ถ้ามีเหตุประการใดเจ้าจะได้ไปมีสามีเสียอย่าเป็นห่วงถึงเราเลย
ภรรยาลิมชองได้ฟังสามีพูดดังนั้นก็ร้องไห้ พลางถามสามีว่าตัวข้าพเจ้าชั่วช้าประการใดจึงได้ทำหนังสือหย่าดังนี้ ลิมชองว่าไม่ใช่ตัวเจ้าชั่วช้า คิดเห็นว่าไปครั้งนี้จะเป็นตายก็ไม่แจ้งกลัวเจ้าจะได้ความลำบาก ประการหนึ่งตัวเจ้าก็ยังสาวควรหาสามีใหม่ จะมาเป็นทุกข์ใจคอยท่าเราไม่ควรเลย คิดเห็นดังนั้นจึงทำหนังสือหย่าให้ ภรรยาลิมชองได้ฟังสามีก็ไม่โต้ตอบประการใด ร้องไห้กลิ้งเกลือกไปมา เตียกาเถาบิดาจึงพูดว่า เจ้าอย่าร้องไห้เลยจงไปอยู่กับบิดาเถิด ถ้าแม้นว่าสามีเจ้าสิ้นโทษมาก็จะได้อยู่กินด้วยกัน ถ้าเขาไม่กลับมาบิดาจะเลี้ยง เจ้าจะโศกเศร้าไปทำไม พูดแล้วก็รับเอาหนังสือหย่าไว้ ภรรยานั้นก็เอาเงินทองกับห่อเสื้อกางเกงออกให้ลิมชองสามี ลิมชองลาเตียกาเถาพ่อตาและภรรยาแล้ว ตังเทียว สิปา นายผู้คุมก็พาลิมชองไปฝากไว้ที่คุก เตียกาเถาจึงพาบุตรไปที่บ้านลิมชองด้วยบ้านลิมชองนั้นเป็นตึกหลวงจึงได้เก็บทรัพย์สิ่งของไปอยู่บ้านของตัว
ฝ่ายตังเทียว สิปา กลับไปบ้านจัดหาเสบียงอาหารและเสื้อกางเกงเงินทองจะได้เอาไปกินตามทาง ก็มีชายเจ้าของร้านขายสุราไปเรียกตังเทียวว่า ยังมีขุนนางผู้หนึ่งมาแต่ไหนไม่แจ้ง ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปที่โรง ตังเทียวได้ฟังก็ไปกับเจ้าของสุรา ครั้นถึงเห็นขุนนางผู้นั้นนั่งอยู่ ตังเทียวเข้าไปคำนับแล้วถามว่า ท่านกับข้าพเจ้ายังไม่เคยสนทนากัน ท่านให้หาข้าพเจ้ามาด้วยธุระสิ่งไร ท่านชื่อไรแซ่ใดมาแต่ข้างไหนจงบอกให้ทราบ ขุนนางนั้นบอกว่าประเดี๋ยวเถิดเราจะบอกท่าน แต่สิปานั้นอยู่ที่ไหนตังเทียวบอกว่าอยู่ตรงนี้ไป ขุนนางนั้นก็ให้เจ้าของขายสุราไปเรียกสิปามา แล้วสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงตังเทียว สิปา เป็นอันดีแล้ว ขุนนางนั้นก็หยิบทองคำหนักสิบตำลึงออกมาวางไว้บนโต๊ะพูดว่า ท่านทั้งสองจงรับทองคำไว้คนละห้าตำลึงเถิด เรามีธุระอยู่สิ่งหนึ่งจะพูดกับท่าน ตังเทียว สิปาว่าท่านเป็นขุนนางอยู่ที่ไหนจึงเอาทองคำมาให้ข้าพเจ้าสองคนด้วยธุระอันใด ขุนนางนั้นจึงถามว่า ท่านทั้งสองจะคุมลิมชองไปเมืองชองจิวหรือ ตังเทียวว่า ข้าพเจ้าสองคนนี้ท่านผู้ชำระใช้ให้คุมลิมชองไปเนรเทศ ขุนนางนั้นจึงพูดว่า ตัวเรานี้เป็นขุนนางของกอไทอวยชื่อเล็กเคียมสำหรับใช้สอยอยู่ในบ้าน ตังเทียว สิปาได้ฟังจึงพูดว่า ข้าพเจ้าทั้งสองหาควรจะนั่งร่วมท่านไม่ ท่านอย่าได้ถือโทษเลย เล็กเคียมว่าเราไม่ถือดอก ท่านไม่รู้หรือลิมชองกับกอไทอวยเป็นคู่พยาบาทกัน กอไทอวยนั้นใช้ให้เราเอาทองหนักสิบตำลึงมาให้ท่านทั้งสอง ซึ่งจะคุมลิมชองไปเนรเทศนั้นไม่ต้องไปไกล ฆ่าเสียใกล้ๆ ก็ได้ แต่ท่านจงเชือดเอาหนังสือที่สักหน้าลิมชองมาเป็นสำคัญก็แล้วกัน ถ้านายท่านจะว่ากล่าวประการใด กอไทอวยจะแก้ไขเองท่านอย่าวิตก ถ้าสำเร็จความกลับมากอไทอวยจะสมนาคุณท่านอีก ตังเทียวว่านายผู้ชำระไม่ได้สั่งให้ฆ่าสั่งให้แต่คุมตัวไปเนรเทศเท่านั้น สิปาพูดกับตังเทียวว่า พี่ไม่รู้หรือกอไทอวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่เจ้านายโปรดปราน จะให้ตายก็ได้ จะให้เป็นก็ได้ เรารับเอาทองคำไว้แล้วทำตามสั่งเถิด ภายหลังจะได้พึ่งกอไทอวยต่อไป ถ้าไม่รับก็จะพากันผิด
ตังเทียวได้ฟังเห็นชอบด้วย ชมว่าน้องนี้ปัญญาดี พี่ไม่รู้จักสิ่งใด พูดกันแล้วจึงบอกกับเล็กเคียมว่า ท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะคุมตัวลิมชองไปฆ่าเสีย ถ้าช้าก็ห้าวันถ้าเร็วก็สองวันคงสำเร็จความปรารถนาจะกลับมาให้ท่านรู้ข่าว เล็กเคียมได้ฟังก็ยินดี ว่าถ้าสมความคิดกลับมาจะรางวัลอีกพูดแล้วก็เอาทองคำหนักสิบตำลึง ส่งให้ตังเทียว สิปารับทองคำไว้ เล็กเคียมก็กลับมา ตังเทียว สิปา เอาทองคำออกแบ่งปันกันคนละห้าตำลึงแล้วกลับมาจัดเสบียงที่จะกินตามทางเสร็จแล้ว ชวนกันไปที่คุกรับเอาตัวลิมชองมาคุมตัวออกจากตังเกียเมืองหลวงเดินทางไปได้สามสิบลี้เวลาจวนค่ำ ตังเทียว สิปา ก็พาลิมชองไปสำนักที่โรงเตี๊ยม
ในขณะนั้นเป็นเดือนหกเป็นฤดูร้อน ลิมชองถูกเฆี่ยนแล้วต้องเดินทาง โรคกำเริบมากขึ้นเดินไปไม่ใคร่จะได้ ครั้นเข้าอาศัยโรงเตี๊ยม สิปาก็คิดวิตกกลัวลิมชองจะหนี จึงต้มน้ำให้เดือดแล้วเอาใส่ถังมาบอกกับลิมชองว่า เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจงล้างเท้าเสียจะได้หลับนอน เราจะล้างเท้าให้ สิปาก็เอาน้ำร้อนในถังเทรดเท้าลิมชองลงไป ลิมชองถูกน้ำร้อนเจ็บป่วยพองทันที ลิมชองก็ร้องว่า ท่านมาแกล้งทำกับข้าพเจ้าดังนี้เจ็บป่วยเหลือทนแล้ว สิปาปรารถนาจะไม่ให้ลิมชองหนีจึงเอาน้ำร้อนเทรดเท้าอีก ครั้นได้ฟังลิมชองร้องว่าดังนั้นสิปาจึงตวาดว่า เราเป็นนายคุมชอบแต่เจ้าจะมาประคับประคองเรานี่เห็นว่าใส่คาอยู่ลำบากนัก จึงเอาน้ำล้างเท้าให้ยังกลับมาใส่ความเอาว่าเราแกล้งทำ ตั้งแต่นี้ไปเราไม่เป็นธุระอีกแล้ว ลิมชองไม่อาจจะโต้ตอบประการใดก็พากันเข้าไปนอน
ครั้นรุ่งเช้าตังเทียว สิปา คุมตัวลิมชองจะเดินทางไป ลิมชองถูกน้ำร้อนเท้าพองเดินไม่ได้ ตังเทียวก็ซื้อเอารองเท้ามาให้ลิมชอง ๆ ใส่รองเท้าอุตส่าห์เดินไปได้สี่ห้าลี้ ก็เดินไม่ได้ เท้าที่พองนั้นแตกโลหิตไหล สิปาจึงพูดว่าเมืองชองจิวนั้นยังไกลอยู่ เดินเช่นนี้เมื่อไรจะถึง ก็เร่งให้ลิมชองเดินไปใกล้จะถึงป่าเอียตือหลิม เห็นต้นไม้เป็นแถวกัน ป่านั้นเปลี่ยวนักตั้งแต่เดินมา ถ้าผู้ต้องเนรเทศเดินมาทางป่านี้ก็ล้มตายเสียเป็นอันมาก ตังเทียว สิปา เห็นก็มีความยินดี คิดจะฆ่าลิมชองเสียที่นั้น สิปาจึงเตือนว่าถ้าเดินเช่นนี้อีกกี่ปีจึงจะถึงเล่า ตังเทียวว่าไม่ถึงก็แล้วไปเราพากันเข้าหยุดอยู่ในป่าให้สบายหายเหน็ดเหนื่อยจึงค่อยเดินต่อไป สิปาเร่งให้ลิมชองเดินเข้าไปในป่าเอียตือหลิม ก็เข้าหยุดใต้ต้นไม้ ตังเทียวว่าเราเดินมาเหน็ดเหนื่อยนักนอนเสียสักตื่นหนึ่งเถิด พูดแล้วก็ชวนกันนอน สิปาลุกขึ้นพูดกับลิมชองว่า เราจะนอนให้สบายกลัวท่านจะหนี จงให้เราเอาโซ่ร้อยเท้าไว้จึงจะนอนหลับ ลิมชองตอบว่าเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารจะหลบหลีกหนีท่านข้อนั้นอย่าได้หมาย เมื่อท่านไม่เชื่อจะทำประการใดก็ตามแต่ท่านเถิด สิปาก็เอาโซ่มาร้อยเท้ามือลิมชองไว้กับต้นไม้ แล้วตังเทียว สิปา ลุกขึ้นจับกระบองสำหรับมือตรงเข้ามาบอกกับลิมชองว่า มิใช่เราสองคนจะฆ่าท่าน เมื่อวันจะมานั้นกอไทอวยใช้ให้เล็กเคียมมาสั่งกับเราว่า ให้พาท่านฆ่าเสียที่ป่านี้ ซึ่งท่านจะเดินไปอีกไม่ได้สักกี่วันก็คงตาย ไหนๆ วันนี้เป็นวันตายของท่านแล้ว จงตายเสียเถิด เราจะได้กลับไปบอกข่าวให้กอไทอวยทราบโดยเร็ว ท่านอย่าได้โกรธแค้นว่าเราสองคนนี้มาทุบตีท่านให้ตายเลย
ลิมชองได้ฟังนํ้าตาไหล จึงพูดว่าซึ่งท่านทั้งสองกับข้าพเจ้าก็ไม่ได้วิวาทอาฆาตจองเวรกัน ท่านจงช่วยเอาชีวิตไว้ด้วย ถ้าไม่ตายคงรู้จักบุญคุณของท่านทั้งสองได้ช่วยชีวิตเราไว้ ท่านอย่าได้ทำอันตรายกับเราเลย สิปาว่าไม่ได้ต้องฆ่าเสียเราจึงจะพ้นความผิด
๙
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมนั้นมาแอบต้นไม้คอยจะช่วยลิมชองอยู่ ครั้นเห็นตังเทียว สิปาจะทำร้ายลิมชอง ก็วิ่งเข้ามาป้องกันไว้ แล้วร้องตวาดว่าแกล้งพาเอาน้องของเรามาฆ่าดังนี้ ชีวิตเจ้าทั้งสองไม่ได้กลับคืนแล้ว ตังเทียว สิปา เห็นหลวงจีนออกมาป้องกันไว้ แล้วร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ก็ตกตะลึงยืนงันอยู่ทั้งสองคนไม่อาจทำร้ายลงได้ หลวงจีนลูตีซิมเงื้อกระบองขึ้นจะตีตังเทียว สิปา พอลิมชองลืมตาเห็นหลวงจีนลูตีซิมก็จำได้ร้องห้ามไปว่า พี่อย่าเพิ่งทำเขาก่อนน้องจะเล่าให้ฟัง หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังลิมชองว่าก็ลดไม้เท้าเหล็กลงถือไว้ ตังเทียว สิปาตกใจยืนดูอยู่ ลิมชองจึงพูดว่าพี่จะมาทุบตีสองคนนี้ไม่ถูก การอันนี้กอไทอวยใช้เล็กเคียมมาสั่งผู้คุมทั้งสองให้ฆ่าน้องเสีย ถ้าเขาไม่ทำตามคำกอไทอวยก็ไม่ได้จึงต้องทำตามคำสั่ง ถ้าพี่ฆ่าฟันสองคนนี้ก็ไม่เป็นสัจเป็นธรรม หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็เข้าแก้โซ่ที่มือและเท้าออกแล้วพยุงลุกขึ้นนั่งเล่าให้ลิมชองฟังว่า วันเมื่อน้องซื้อกระบี่แล้วจากกันมาได้ยินข่าวว่าต้องโทษไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใดได้ ครั้นแจ้งว่าเขาจะเนรเทศไปเมืองชองจิวก็ไปเที่ยวหาน้องที่ไคฮองฮู้ก็ไม่พบ ได้ข่าวว่าน้องอยู่ในคุกพี่ก็เที่ยวสืบข่าวไป เห็นชายที่ขายสุราไปเรียกผู้คุมสองคนนี้มาที่โรงขายสุราว่าขุนนางผู้หนึ่งให้หาผู้คุมทั้งสองนี้มาที่โรงขายสุรา พี่มีความวิตกถึงน้องกลัวเขาจะคิดอุบายฆ่าเสียจึงได้ไปแอบฟังที่โรงเตี๊ยม ได้ยินเสียงขุนนางผู้นั้นกับผู้คุมสองคนคิดอ่านกันจะฆ่าน้องให้ตายเสียตามทาง ในขณะนั้นพี่คิดจะฆ่าผู้คุมสองคนนี้เสีย เห็นผู้คนมากกลัวจะเกิดความจึงได้ไม่ทำสู้อดใจไว้ จะช่วยน้องในขณะนั้นไม่ได้ ครั้นแจ้งความถี่ถ้วนแล้วพี่ออกมาจากโรงเตี๊ยมรีบมาคอยท่าช่วยน้องกับจะฆ่าผู้คุมสองคนเสีย ซึ่งผู้คุมทั้งสองพาน้องมาถึงป่าจะฆ่า พี่จึงออกมาช่วยไว้ เราฆ่าสองคนนี้เสียเถิดหรือ ลิมชองว่าพี่มาช่วยน้องไว้พระคุณเป็นที่ยิ่ง ซึ่งผู้คุมสองคนนี้พี่อย่าฆ่าเลย มิใช่เขาคิดร้ายเราเพราะนายใช้ก็ต้องทำตามสั่ง
หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็โกรธผู้คุมสองคนยิ่งนัก จึงร้องตวาดว่าเราจะฆ่าเจ้าสองคนเสีย ลิมชองน้องเราห้ามไว้จึงไม่ได้ฆ่า เจ้าจงพยุงลิมชองเดินตามเรามาโดยเร็ว พูดแล้วก็จับไม้เท้าเดินไป ผู้คุมทั้งสองได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต้องเข้าพยุงลิมชองเดินตามหลวงจีนลูตีซิมออกจากป่ามาประมาณทางห้าลี้เห็นมีโรงขายสุรา หลวงจีนลูตีซิมเข้าไปซื้อสุราและของต่างๆ ให้ลิมชองกิน ตังเทียว สิปาผู้คุมทั้งสองจึงคิดว่าหลวงจีนรูปนี้มาแต่ข้างไหนเราไม่รู้จักมาแก้ลิมชองไว้ เราจะฆ่าลิมชองก็ไม่ได้ ถ้าแม้นเรากลับไปจะบอกกับกอไทอวยประการใดดี จำจะถามชื่อดูให้รู้จัก จะได้เอาข้อความไปบอกได้ คิดแล้วผู้คุมทั้งสองก็ถามหลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านมาแต่ข้างไหนชื่อไร ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นหน้าท่านเลย หลวงจีนลูตีซิมว่าเจ้าจะมาถามชื่อเราทำไม ซึ่งกอไทอวยนั้นมีคนกลัวมากเราหากลัวไม่ ถ้าแม้เราได้พบปะกอไทอวยที่ไหนจะทุบเสียให้ตาย ให้สมกับทำข่มเหงน้องเรา ถึงตัวเจ้าทั้งสองก็ทำให้ดี ถ้าทีหลังทำกับน้องเราอีก ชีวิตเจ้าทั้งสองก็ไม่พ้นมือเรา ตังเทียว สิปาได้ฟังก็ตกใจ ครั้นจะซักถามให้รู้จักชื่อ เห็นหลวงจีนลูตีซิมพูดเลยไปก็กลัวไม่อาจจะถามนั่งนิ่งอยู่ หลวงจีนลูตีซิมกับลิมชองเสพสุราเสร็จแล้วก็ชวนกันออกจากโรงขายสุราเดินไป ลิมชองถามหลวงจีนลูตีซิมว่าพี่จะไปไหนด้วยหรือ หลวงจีนลูตีซิมว่า ฆ่าคนก็ต้องให้เห็นโลหิต คิดจะช่วยกันก็ช่วยให้ตลอด พี่มาช่วยน้องแล้วจะต้องไปส่งให้ถึงเมืองชองจิว
ลิมชองได้ฟังก็ยินดีไม่ตอบประการใด ตังเทียว สิปาได้ฟังสะดุ้งใจจึงคิดว่า หลวงจีนรูปนี้จะตามไปส่งถึงเมืองชองจิว ครั้นเราจะฆ่าลิมชองก็กลัวหลวงจีนจะทำอันตราย ถ้าจะสู้รบก็สู้กำลังและฝีมือหลวงจีนนั้นไม่ได้ต้องเดินตามไปได้อีกสองวันก็เข้าพักอาศัย หลวงจีนลูตีซิมใช้ให้ตังเทียว สิปาจัดหาอาหารกินทุกเวลามิได้ขาด ตังเทียว สิปาก็ไม่อาจขัดขืนอุตส่าห์หาเลี้ยงด้วยความเกรงกลัว ครั้นรุ่งเช้าจึงชวนกันเดินไป สิปาพูดกับตังเทียวว่า เมื่อเราอยู่บ้านได้ยินข่าวเล่าลือมาว่ามีหลวงจีนรูปหนึ่งมาอยู่ที่วัดใต้เซียงก๊กยี่มีฝีมือเข้มแข็งนักเห็นจะเป็นหลวงจีนรูปนี้ดอกกระมัง ถ้าแม้นเราทำร้ายแก่ลิมชองไม่ได้ กลับไปแล้วก็ต้องเอาข้อความไปแจ้งกับกอไทอวยว่า เราพาลิมชองไปถึงป่าที่เปลี่ยวมัดลิมชองไว้จะฆ่า หลวงจีนที่มาอยู่วัดใต้เซียงก๊กยี่ติดตามไปช่วยแก้ไขไว้แล้วตามไปส่งจนถึงเมืองชองจิว เราจึงทำอันตรายลิมชองไม่ได้ ให้กอไทอวยไปว่ากล่าวกับหลวงจีนเถิดก็สิ้นธุระเรา ตังเทียวได้ฟังเห็นชอบด้วย ชวนกันเดินตามหลวงจีนลูตีซิมกับลิมชองไปได้สิบเจ็ดวันใกล้จะถึงเมืองชองจิว หลวงจีนลูตีซิมสืบข่าวดูรู้ว่าตามทางที่จะไปเมืองชองจิวนั้นมีบ้านช่องตลอดไป จนถึงเมืองชองจิวหามีที่ป่าเปลี่ยวไม่ ก็ชวนลิมชองกับผู้คุมสองคนเข้าหยุดพักใต้ต้นไม้แล้วพูดกับลิมชองว่า หนทางซึ่งจะไปเมืองชองจิวนั้นไม่ไกลอีกสองวันก็จะถึง ทางที่น้องจะเดินแต่นี้ไปก็จะมีแต่บ้านเรือนราษฎรทำมาหากินอยู่ทั้งสิ้นไม่มีที่เปลี่ยวเหมือนแต่ก่อนแล้ว พี่จะลาน้องกลับไปก่อน ลิมชองว่าซึ่งพี่มาช่วยชีวิตน้องไว้ครั้งนี้พระคุณเป็นที่สุด ถึงตัวน้องตายก็หาลืมพระคุณไม่ ถ้าพี่กลับไปจงบอกกับบิดาภรรยาด้วยเถิดว่าพี่มาช่วยชีวิตน้องไว้จนถึงเมืองชองจิว หลวงจีนลูตีซิมหยิบเอาเงินออกมาให้ว่าจงเอาเงินสิบตำลึงนี้ไปซื้อกินตามทางเถิด ลิมชองรับเอาเงินสิบตำลึงไว้หลวงจีนลูตีซิมจึงเอาเงินสามตำลึงส่งให้ตังเทียว สิปาแล้วพูดว่า เราคิดจะฆ่าเจ้าสองคนเสีย เพราะลิมชองน้องเราอ้อนวอนขอไว้ชีวิตเจ้าทั้งสองจึงได้รอดมา ถ้าเราไปแล้วเจ้าอย่าได้คิดร้ายกับน้องเราต่อไป จงพากันไปเมืองชองจิวแต่โดยดี ถ้าเจ้าไม่ฟังขืนจะทำร้ายกับน้องเรา เราแจ้งความแล้วคงจะติดตามไปฆ่าเจ้าสองคนเสียให้ได้ เจ้าสองคนนี้ยังหารู้จักฝีมือเราไม่ พูดแล้วก็จับไม้เท้าลุกขึ้นเดินเข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่ พูดว่าถ้าเจ้าจะทำอันตรายกับน้องเรา ตัวเจ้าสองคนนี้ก็คงเหมือนต้นไม้นี้ หลวงจีนลูตีซิมเอาไม้เท้าหวดเข้าที่ต้นไม้ใหญ่ขาดสองท่อนเหมือนกับมีดฟันต้นไม้ใหญ่ก็ล้มลง ตังเทียว สิปาเห็นก็กลัวจึงคิดว่า หลวงจีนลูตีซิมรูปนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าเราจะทำอันตรายกับลิมชองตัวเราก็คงตายตั้งแต่นี้ไปเราอย่าคิดร้ายกับลิมชองเลย หลวงจีนลูตีซิมสำแดงฝีมือให้ผู้คุมเห็นแล้วร้องบอกกับลิมชองว่าพี่จะลาน้องแล้วก็ถือไม้เท้าเหล็กเดินกลับไป ตังเทียว สิปาจึงพูดว่า หลวงจีนรูปนี้มีฝีมือและกำลังมากหามีผู้ใดเสมอเหมือนไม่ ลิมชองได้ฟังจึงตอบว่า เวลาวันนั้นอยู่ที่สวนผักมีต้นไม้ใหญ่อยู่ที่ริมนั้นต้นหนึ่งโตกว่านี้มากยังถอนขึ้นได้ ท่านเห็นแต่เท่านี้ก็มาชมว่ามีกำลัง ถ้าเห็นครั้งก่อนนั้นก็จะมีความยินดีมาก
ตังเทียว สิปาได้ฟังก็ยิ่งกลัวหลวงจีนลูตีซิมมากขึ้น พูดแล้วก็ชวนกันออกจากใต้ต้นไม้เดินตรงไปเมืองชองจิว ครั้นเดินทางไปได้วันหนึ่งถึงตลาดไม่แจ้งว่าตำบลใดแต่ใกล้จะถึงเมืองชองจิว เห็นมีโรงขายสุราก็ชวนกันเข้าไปในโรงจะซื้อสุรากิน ลิมชองเห็นเจ้าของขายสุราจัดแจงสิ่งของอยู่ไม่มาไต่ถามว่าจะซื้อสิ่งใดก็โกรธ ตบโต๊ะแล้วถามเจ้าของขายสุราว่า เราจะมาซื้อสุรากินท่านนิ่งเสีย หรือกลัวพวกเราจะไม่มีเงินให้ เจ้าของร้านสุราจึงตอบว่าท่านไม่รู้เหตุการณ์ ที่ตำบลบ้านนี้มีชายผู้หนึ่งแซ่ชาชื่อจิน คนในตำบลนี้เรียกว่าชาตัวกัวหนัง แต่ยี่ห้อของชาจินนั้นเรียกว่าเซียวชวนฮอง เป็นเทือกเถาเหล่าพระเจ้าชาซิจงฮ่องเต้ครั้งหงอโต้วแผ่นดินอ้าวจิวนั้น ครั้นพระเจ้าเตี้ยคังเอี๋ยนได้ครองราชสมบัติจึงโปรดพระราชทานถิขวน เปรียบเหมือนอาญาสิทธิ์ให้แก่บุตรและหลานของพระเจ้าชาซิจงถิขวน อาญาสิทธิ์นั้นตกมาอยู่กับชาจิน ๆ คนนี้มั่งมีทรัพย์สินฝีมือเข้มแข็งใจโอบอ้อมอารี แจ้งว่าผู้ใดมีฝีมือก็ไปคบมาเป็นเพื่อนฝูง ชักชวนมาเป็นพวกพ้องอยู่ที่บ้านเป็นอันมาก ถ้าผู้ใดต้องโทษเดินมาทางนี้ ชาจินก็ให้เงินทองไปซื้อกินตามทางทุกๆ คน ชาจินมาสั่งกับข้าพเจ้าว่า ถ้าผู้ใดต้องโทษเดินมาสำนักที่โรงก็ให้ข้าพเจ้าพาไปหา ซึ่งจะเอาสุรามาขายท่านนั้นไม่ได้ ชาจินก็จะโกรธไม่ให้ยืมเงินทองอีก ท่านอย่าเสพสุราไปหาชาจินเสียก่อนเถิด ลิมชองจึงพูดกับตังเทียว สิปาว่า เมื่อเราเป็นครูทหารอยู่ที่เมืองหลวงได้ยินข่าวเล่าลือว่า ชาจินใจคอโอบอ้อมดีคบแต่คนมีฝีมือและสติปัญญา ถ้าผู้ใดต้องโทษมาไปหาก็ให้เงินซื้อกินตามทาง ซึ่งเราจะเดินไปอีกเงินทองก็เบาบาง เราไปหาชาจินด้วยกันท่านจะเห็นประการใด ตังเทียว สิปา เห็นชอบด้วย ลิมชองจึงถามเจ้าของโรงเตี๊ยมว่า ชาจินอยู่ที่ไหน จะพากันไปหาท่าน เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่าอยู่ตรงนี้ เดินไปอีกสามลี้มีสะพานศิลาอยู่ริมบ้าน ๆ นั้นงดงามกว้างใหญ่ไม่มีบ้านผู้ใดเสมอเหมือนคือบ้านชาจิน
ลิมชองได้ฟังก็ลาเจ้าของโรงที่ขายสุราชวนกันออกมาเดินทางไปได้สามลี้ ถึงสะพานศิลาก็พากันข้ามสะพานไปเห็นบ้านใหญ่งดงามดี มีต้นไม้ใหญ่เรียงรายอยู่หน้าบ้าน ลิมชองกับผู้คุมก็เข้าไปที่ประตูบ้าน เห็นคนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้หลายคน ลิมชองจึงเข้าไปหาพวกเหล่านั้นแล้วพูดว่าข้าพเจ้าต้องโทษเนรเทศไปเมืองชองจิว แจ้งว่าชาตัวกัวหนังใจโอบอ้อมอารีมีเมตตาแก่คนโทษและคนยากข้าพเจ้าจึงได้มาหา ท่านทั้งหลายจงได้สงเคราะห์กับข้าพเจ้าด้วยช่วยไปแจ้งกับนายท่านทีเถิดว่า ข้าพเจ้าชื่อลิมชองมา พวกเหล่านั้นได้ฟังจึงตอบว่า ท่านนี้เคราะห์ร้ายมาก็ไม่พบนายเรา ถ้าพบนายเราแล้วเงินทองสิ่งต่างๆ ก็คงได้ จำเพาะมาวันนี้นายเราไม่อยู่ไปเที่ยวยิงเนื้อในป่า ลิมชองถามว่าจะกลับมาเวลาใด ก็บอกว่าไม่ทราบ ลิมชองว่าเคราะห์ข้าพเจ้าร้ายนักมาก็ไม่พบนายท่าน ครั้นจะคอยอยู่ก็ไม่แจ้งว่าเวลาไรจะกลับมา ข้าพเจ้าลาท่านทั้งหลายไปก่อน แล้วลิมชองก็ชวนผู้คุมทั้งสองเดินกลับไปใจคอไม่สบาย เดินไปประมาณทางสามลี้ เห็นมีไพร่พลออกมาจากป่า มีชายผู้หนึ่งขี่ม้าเดินมาระหว่างกลางอายุประมาณสามสิบเศษ รูปร่างสูงใหญ่งดงามนุ่งผ้าสมตัวมือถือเกาทัณฑ์รีบขับม้ามา ลิมชองเห็นดังนั้นจึงคิดว่าเห็นจะเป็นชาจินที่เรียกว่าชาตัวกัวหนังคนนี้ดอกกระมัง คิดแล้วก็ยืนดูอยู่
ชาจินออกจากป่าเห็นคนใส่คาเดินมากับผู้คุม ก็ขับม้าเข้าไปใกล้ร้องถามว่า ท่านที่ต้องโทษเนรเทศมาจะไปเมืองไหนแซ่ใดชื่อไร ลิมชองบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นครูทหารที่ตังเกียเมืองหลวง แซ่ลิมชื่อชอง กอไทอวยว่าข้าพเจ้าถือกระบี่เข้าไปที่แปะโฮวตึง จึงเอาตัวมาทำโทษ ต้องเนรเทศไปเมืองชองจิว ข้าพเจ้ามาถึงตำบลนี้ได้ยินข่าวว่า ชาตัวกัวหนังใจโอบอ้อมอารีมีจิตเมตตาแก่คนโทษ ข้าพเจ้าจึงไปหาที่บ้านก็ไม่พบท่านจึงได้กลับมา ชาจินได้ฟังก็ลงจากม้าเข้าไปใกล้ แจ้งกับลิมชองว่าข้าพเจ้าชื่อชาจิน เชิญท่านไปบ้านด้วย ชาจินก็จูงมือลิมชองเดินไป ลิมชองว่าข้าพเจ้าเป็นคนโทษหาควรจะเดินกับท่านไม่ เชิญท่านขึ้นม้าไปเถิดข้าพเจ้าจะเดินตามไปต่อภายหลัง ชาจินว่าท่านพูดเช่นนั้นไม่ควร เรารักใคร่อย่าพูดเช่นนั้นเลย แล้วก็จูงมือกันเดินไปใกล้จะถึงบ้าน พวกบ่าวของชาจินเห็นนายจูงมือคนต้องโทษเดินมาก็เปิดประตูใหญ่ออกรับ ชาจินพาลิมชองกับผู้คุมทั้งสองเข้าไปในบ้านจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว ชาจินจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือมาว่าท่านเป็นครูทหารอยู่ที่ตังเกียเมืองหลวง อยากจะใคร่พบปะกับท่านวันนี้เป็นบุญหนักหนาท่านจึงได้มาจนถึงบ้าน ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ลิมชองว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือว่าท่านมีจิตเมตตาแก่คนยากจน จะคบหาเพื่อนฝูงพวกพ้องก็ที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง ข้าพเจ้าก็มีใจใคร่พบกับท่านมานานแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าต้องโทษเนรเทศมาก็เป็นบุญของข้าพเจ้าสมกับที่คิดไว้ ชาจินได้ฟังก็ยินดี สั่งให้คนใช้ไปจัดหาสุราและสิ่งของมาเลี้ยงลิมชองกับผู้คุมทั้งสอง คนใช้ก็ไปจัดหาสุราและสิ่งของเล็กน้อยกับข้าวสารถังหนึ่ง เบี้ยอีแปะสองหมื่น จะเอามาให้ลิมชองเหมือนกับคนที่ต้องโทษเคยมาหาชาจินแต่ก่อนนั้น ครั้นจัดหาพร้อมแล้วยกมาให้ลิมชอง ชาจินเห็นก็โกรธคนใช้ยิ่งนัก จึงตวาดว่าเจ้าจัดหามาเช่นนี้สมควรหรือ เห็นว่าท่านครูต้องโทษเจ้าก็ประมาทได้ หาเหมือนกับคนที่มาแต่ก่อนๆ ไม่จงเอากลับไปเสีย ไปจัดโต๊ะและสุรามาโดยเร็ว คนใช้ก็เอาสิ่งของนั้นกลับไป จัดหาโต๊ะและสุราพร้อมแล้วก็ยกมา ชาจินเชิญลิมชองกับผู้คุมทั้งสองกินโต๊ะเสพสุราสนทนากัน คนใช้ก็เข้าไปบอกกับชาจินว่าอังกาซือครูเพลงอาวุธที่อยู่กับท่านนั้นไปเที่ยวเล่นกลับมาแล้ว ชาจินให้เชิญอังกาซือเข้ามาข้างใน ให้จัดโต๊ะและสุรามาให้กินอีกโต๊ะหนึ่ง อังกาซือก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่นั้นด้วย ลิมชองเห็นอังกาซือเดินเข้าไปนั่งกินโต๊ะ ทำท่าทางเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งนัก จึงคิดว่าอังกาซือคนนี้เห็นจะเป็นครูของชาจิน จำเราจะลุกไปคำนับ คิดแล้วก็ลุกขึ้นประสานมือพูดว่า ข้าพเจ้าชื่อลิมชองขอคำนับท่าน อังกาซือนั้นถือตัวว่ามีฝีมือเข้มแข็ง เห็นลิมชองต้องโทษก็ดูถูกไม่รับคำนับ ลิมชองเห็นอังกาซือนิ่งเสียก็ถอยออกมานั่งที่ของตัว ชาจินเห็นดังนั้นจึงบอกกับอังกาซือว่าท่านที่ต้องโทษนั้นเป็นครูทหารถึงแปดสิบหมื่น อยู่ที่ตังเกียเมืองหลวงมีฝีมือเข้มแข็งนัก ชื่อลิมชองท่านจงสนทนารู้จักกันไว้เถิด ลิมชองได้ฟังชาจินพูดดังนั้นก็ลุกขึ้นคำนับอังกาซืออีก อังกาซือได้ฟังชาจินว่า และเห็นลิมชองมาคำนับอีกก็ไม่คำนับตอบ พูดว่าอย่าคำนับเราเลยลุกขึ้นเสียเถิด ลิมชองก็ลุกขึ้นนั่งที่ของตัว ชาจินเห็นอังกาซือทำกิริยาดังนั้นก็โกรธอยู่ในใจ ลิมชองลุกจากที่นั่งแล้วพูดว่า เชิญท่านอังกาซือมาเสพสุราโต๊ะเดียวกันเถิด อังกาซือก็ลุกไปนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกันแล้วจึงพูดกับชาจินว่า ท่านจัดหาโต๊ะและสุราเป็นอันดีมาคำนับเลี้ยงดูคนต้องโทษดังนี้เหตุผลประการใด ชาจินได้ฟังก็โกรธจึงพูดว่าท่านนี้ไม่รู้จักอะไรเลย ลิมชองไม่เหมือนคนทั้งหลาย เขาเป็นครูทหารใหญ่ จึงได้คำนับเลี้ยงดูกันตามธรรมเนียม อังกาซือว่าเพราะท่านอยากจะใคร่รู้จักเพลงอาวุธต่างๆ มีคนต้องโทษมาพูดล่อลวงว่า เป็นครูทหารรู้จักเพลงอาวุธท่านก็เชื่อฟัง จัดหาสิ่งของมาเลี้ยงดูแล้วให้เงินทองไป ซึ่งเพลงอาวุธนี้มิใช่รู้จักฝีมือเข้มแข็งทุกคนเมื่อไร มาพูดล่อลวงท่านแต่พอได้เงินไปใช้สอยแล้วก็จะไปท่านอย่าได้เชื่อเลย ลิมชองได้ฟังอังกาซือพูดจาว่ากล่าวก็ไม่โต้ตอบประการใด ชาจินนั้นในใจไม่สบาย คิดแค้นอังกาซือยิ่งนักจึงพูดว่า คนทุกวันนี้จนแล้วกลับมั่งมีทรัพย์สินก็ถมไป เกิดมาเป็นชายอย่าได้หมิ่นชาย ท่านเห็นลิมชองเป็นคนโทษก็มาดูถูกหาควรไม่ อังกาซือลุกขึ้นพูดว่า ถ้าลิมชองมาทดลองฝีมือกับเราชนะเราจึงจะไม่ดูถูก ลิมชองถามชาจินว่าท่านจะให้ข้าพเจ้าทดลองฝีมือหรือ ข้าพเจ้านี้เกรงใจว่าเป็นครูของท่านจึงไม่อาจจะทดลอง อังกาซือได้ฟังว่าไม่อาจทดลอง สำคัญว่าลิมชองไม่รู้จักเพลงอาวุธก็ท้าทายชวนเร่งให้ทดลองฝีมือกัน ชาจินนั้นในใจอยากจะใคร่ดูฝีมือลิมชองจะเข้มแข็งสักเพียงไร แล้วอยากจะให้ชนะอังกาซือด้วย ครั้นลิมชองถามดังนั้น ชาจินจึงตอบว่าท่านจะทดลองฝีมือก็ดีแล้ว แต่คอยอีกสักครู่หนึ่งแสงเดือนงามแจ่มสว่างจึงค่อยทดลองเพลงอาวุธ พูดแล้วก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราต่อไป ประเดี๋ยวใจเดือนก็ขึ้นมาสูงแจ่ม อังกาซือลุกขึ้นจับกระบองชวนลิมชองว่ามาลองดูสักสองเพลงเถิด ลิมชองลุกขึ้นถือกระบองของผู้คุมแล้วคิดว่า อังกาซือนี้เป็นครูของชาจิน ถ้าเราทุบตีล้มลงหรือถูกเจ็บป่วยประการใดชาจินจะโกรธเราดอกกระมัง คิดดังนั้นแล้วก็เหลียวไปดูชาจิน ๆ เห็นก็แจ้งว่าลิมชองเกรงใจ จึงพูดกับลิมชองว่า อังกาซือคนนี้เพิ่งจะเข้ามาอยู่กับข้าพเจ้าดอกท่านอย่าเกรงใจ คนในตำบลบ้านนี้ไม่มีผู้ใดสู้ได้อังกาซือจึงมีใจกำเริบ อยากจะดูฝีมือท่านเชิญลองฝีมือกันเถิด อย่าเป็นกังวลถึงข้าพเจ้าเลย ลิมชองได้ฟังก็จับกระบองออกไปลองฝีมือกับอังกาซือได้สี่ห้าเพลง ลิมชองโดดออกมาร้องว่าอย่าเพิ่งก่อน ข้าพเจ้าแพ้อังกาซือแล้วสู้ฝีมือท่านไม่ได้ ชาจินถามว่าโดดออกมาทำไม ยังไม่ทันเท่าไรกันก็บอกว่าแพ้ข้าพเจ้าไม่เชื่อ ลิมชองว่าข้าพเจ้าใส่คาอยู่เช่นนี้ต้องแพ้อยู่เอง ชาจินว่าข้าพเจ้าลืมไปไม่ทันคิด พูดแล้วก็หยิบเอาเงินสิบตำลึงมาพูดกับผู้คุมว่าเวลาค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะขอชมฝีมือลิมชองสักหน่อย ท่านจงไขคาออกจากคอลิมชองสักครู่หนึ่ง ถ้าลิมชองหลบหลีกหนีไปประการใดท่านจงเอากับข้าพเจ้าเถิด ซึ่งเงินสิบตำลึงนี้ให้ท่านทั้งสองเป็นรางวัล พูดแล้วก็ส่งเงินสิบตำลึงให้ ผู้คุมทั้งสองเห็นชาจินมั่งมีทรัพย์สินบ้านช่องโตใหญ่ กับชาจินเป็นคนดีมีคนนับถือชื่อเสียงก็ปรากฏ จึงไม่คิดกลัวรับเงินสิบตำลึงมาเก็บไว้ เอาลูกกุญแจไขคาที่ใส่คอลิมชองออกแล้ว ชาจินจึงพูดว่า ท่านครูทั้งสองจงทดลองให้เต็มฝีมือให้ข้าพเจ้าดูสักครั้ง อังกาซือนั้นสำคัญว่าลิมชองสู้ไม่ได้โดดออกมา ครั้นถอดคาลิมชองแล้ว อังกาซือก็ถือกระบองมาท้าลิมชองว่า เรามาทดลองให้แพ้และชนะกัน ชาจินว่าช้าก่อน ก็เอาเงินยี่สิบห้าตำลึงมาวางไว้บนโต๊ะแล้วพูดว่า ถ้าผู้ใดมีชัยชนะก็เอาเงินยี่สิบห้าตำลึงนี้ไป คนแพ้ก็ไม่ได้ ลิมชองได้ฟังก็แจ้งว่า ชาจินจะให้เราสู้รบให้เต็มฝีมือจะได้ชนะอังกาซือ ลิมชองก็จับกระบองเข้าสู้รบกับอังกาซือไม่ทันถึงเพลง ลิมชองเอากระบองตีถูกขาอังกาซือล้มลง คนทั้งหลายที่นั่งดูอยู่นั้นก็หัวเราะเยาะอังกาซือแล้วสรรเสริญว่าลิมชองฝีมือเข้มแข็งนัก ชาจินเห็นฝีมือลิมชองก็ยินดีสั่งให้พยุงอังกาซือลุกขึ้น อังกาซือล้มลงด้วยความอับอาย ครั้นคนพยุงลุกขึ้นได้แล้วก็ก้มหน้าเดินออกจากบ้านชาจินไป ชาจินให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลิมชองกับผู้คุมทั้งสองแล้วก็พูดจาหน่วงเหนี่ยวลิมชองไว้ยังไม่ให้ไป ลิมชองกับผู้คุมนั้นอยู่ที่บ้านชาจินเจ็ดวัน ผู้คุมทั้งสองก็รบกวนชาจินว่าอยู่ช้าไม่ได้ ชาจินว่าพรุ่งนี้ค่อยไปเถิด ครั้นเวลาค่ำชาจินกับลิมชองกินโต๊ะเสพสุราพูดจาจนสว่าง
ครั้นรุ่งขึ้นชาจินก็เขียนหนังสือสองฉบับ ไปถึงผู้รักษาเมืองฉบับหนึ่ง ถึงขุนนางผู้กำกับคุกฉบับหนึ่ง ใจความที่จะฝากฝังให้ช่วยดูแลเอาใจใส่ลิมชองด้วย ครั้นเขียนหนังสือแล้ว ชาจินเอาเงินยี่สิบห้าตำลึงกับหนังสือมาบอกกับลิมชองว่า ถ้าท่านไปถึงเมืองชองจิวแล้ว จงเอาหนังสือนี้ไปให้ผู้รักษาเมืองฉบับหนึ่ง ให้ผู้กำกับคุกฉบับหนึ่ง ซึ่งคนทั้งสองนั้นชอบพอรักใคร่กันกับข้าพเจ้ามาก ถ้าเอาหนังสือไปให้แล้ว มีธุระสิ่งอันใดก็คงอุปถัมภ์ท่าน ลิมชองรับเงินกับหนังสือไว้ ชาจินเอาเงินห้าตำลึงให้กับผู้คุมทั้งสอง แล้วชาจินพูดว่าจงพากันไปเถิดไม่สู้ไกลดอกอีกครึ่งวันก็จะถึง ผู้คุมทั้งสองรับเงินไว้เอาคาใส่ลิมชองตามเดิม ลิมชองกับผู้คุมก็ลาชาจินออกจากบ้านเดินทางไป ชาจินตามส่งลิมชองจนพ้นเขตบ้านแล้วก็กลับมา ลิมชองกับตังเทียว สิปาเดินทางไปได้ครึ่งวันถึงเมืองชองจิวแวะเข้าไปซื้อสุราและของกินแล้ว ตังเทียว สิปาก็คุมตัวลิมชองกับหนังสือของฮูอินตุลาการฉบับหนึ่งไปมอบให้ผู้รักษาเมืองชองจิว ผู้รักษาเมืองรับหนังสือฉีกผนึกออกอ่าน แจ้งความซึ่งลิมชองต้องโทษเนรเทศมาทุกประการก็รับเอาตัวลิมชองไว้ เขียนหนังสือตอบไปถึงฮูอินตุลาการว่าได้รับลิมชองจำขังไว้ แล้วมอบหนังสือให้ตังเทียว สิปาถือกลับไป ตังเทียว สิปารับหนังสือคำนับลากลับไปตังเกียเมืองหลวง ผู้รักษาเมืองชองจิวสั่งให้เอาตัวลิมชองไปส่งไว้ ณ คุก ผู้คุมรองก็รับตัวลิมชองไว้ให้อยู่นอกคุกคอยฟังโทษจะหนักเบาประการใด จึงจะได้ทำตามโทษ
ฝ่ายคนโทษในคุกแจ้งว่ามีคนโทษมาคนหนึ่งก็ชวนกันออกมาดู เห็นลิมชองมีลักษณะดีจึงบอกกับลิมชองว่า ท่านตกมาอยู่ที่นี่เห็นจะเหลือทน ซึ่งผู้กำกับคุกกับผู้คุมใหญ่ใจคอดุร้ายจะเอาแต่เงินทองอย่างเดียว ถ้ามีเงินทองให้ก็ดี ถ้าไม่มีเงินให้ก็พาลทุบตีเอาตัวไปจำขังไว้ในหลุมใต้ดินไม่มีผู้ใดทนได้ ลิมชองได้ฟังก็สะดุ้งใจ จึงถามคนโทษเหล่านั้นว่า ถ้าจะใช้สอยเงินทองจะให้กับผู้ใดคนละมากน้อยเท่าไร คนโทษบอกว่าถ้าท่านจะใช้สอยเงินทองต้องให้กับท่านผู้กำกับคุกห้าตำลึง ผู้คุมใหญ่ห้าตำลึง ตัวท่านจึงจะสบาย ถ้าไม่ได้เงินผู้กำกับมาถึงก็ให้เฆี่ยนร้อยหนึ่งก่อนแล้วจึงจะเอาตัวไปขังไว้ในหลุม ลิมชองได้ฟังก็นิ่งอยู่ในใจ พอผู้คุมใหญ่ไปถึงคุกก็ถามว่า คนที่ต้องโทษส่งมานั้นเอาตัวไว้ที่ไหน ลิมชองได้ฟังก็แจ้งว่าเป็นผู้คุมใหญ่ จึงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อลิมชองอยู่ที่นี่ ผู้คุมใหญ่ตรงไปที่ลิมชอง ไม่เห็นลิมชองเอาเงินออกให้ก็ด่าว่าด้วยคำหยาบช้าเป็นอันมาก แล้วพูดว่าชีวิตของเจ้าคงอยู่ในเงื้อมมือเราดอก พวกคนโทษเหล่านั้นได้ฟังผู้คุมด่าลิมชองก็ชวนกันกลับเข้าไปในคุก ลิมชองเห็นผู้คุมโกรธ คนโทษไปหมดแล้ว ลิมชองหยิบเงินห้าตำลึงเข้าไปส่งให้ผู้คุมแล้วพูดว่า ท่านอย่าโกรธข้าพเจ้าเลยจงเอาเงินห้าตำลึงนี้ไว้เป็นค่าธรรมเนียมของท่าน ผู้คุมนั้นเห็นเงินก็มีความยินดี จึงถามลิมชองว่าเงินซึ่งจะให้ท่านผู้กำกับอยู่ในเงินนี้ด้วยหรือ ลิมชองว่าเงินห้าตำลึงนี้เป็นส่วนของท่าน ส่วนของผู้กำกับนั้นข้าพเจ้าจะให้อีก ผู้คุมก็ยินดีรับเงินห้าตำลึงมาใส่กระเป๋าไว้ แล้วพูดว่าเราได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าท่านเป็นครูทหารมีฝีมือเข้มแข็งสัตย์ซื่อดีมีผู้สรรเสริญอยู่เนืองๆ ซึ่งความเรื่องนี้เพราะกอไทอวยข่มเหงกดขี่เอาตัวท่านทำโทษเนรเทศมา เราเห็นว่าท่านมีลักษณะดี โทษทัณฑ์เท่านี้เห็นไม่เป็นไร นานไปข้างหน้าท่านจะได้เป็นขุนนาง ชื่อเสียงคงได้ปรากฏท่านอย่าได้วิตกเลย โทษของท่านเราจะช่วยสงเคราะห์ให้ ลิมชองจึงพูดว่าท่านจงเมตตาแก่ข้าพเจ้าเถิดหาลืมพระคุณของท่านไม่ พูดแล้วก็หยิบเอาเงินสิบตำลึงกับหนังสือฉบับหนึ่งออกมาและพูดว่า ท่านจงเอาหนังสือกับเงินสิบตำลึงของข้าพเจ้าไปให้กับท่านผู้กำกับสักทีเถิด ลิมชองก็ส่งหนังสือกับเงินให้ ผู้คุมรับเงินกับหนังสือไปดูก็แจ้งว่าหนังสือของชาจิน จึงพูดว่าหนังสือของชาตัวกัวหนังมีมาตีราคาเท่าทองคำแท่งหนึ่งท่านอย่าวิตกเลย เราจะเอาไปให้ท่านผู้กำกับเอง ซึ่งธรรมเนียมที่คุกนี้คนโทษมาใหม่ต้องเฆี่ยนร้อยหนึ่งจึงเอาตัวเข้าคุก ถ้าท่านผู้กำกับว่าจะเฆี่ยนท่านร้อยหนึ่ง ท่านจงพูดแก้ไขว่าป่วยมาแต่ตามทางแล้วท่านจงได้เอ็นดูเถิด ท่านพูดดังนั้นแล้วเราจะช่วยพูดกับผู้กำกับเอง ครั้นผู้กำกับไม่ทำเช่นนั้น คนทั้งปวงก็สงสัยว่าได้เงินทองจึงไม่ทำตามธรรมเนียม ลิมชองตอบว่าท่านสั่งสอนข้าพเจ้าบุญคุณนักหนาแล้ว ท่านจงนั่งอยู่ที่นี่ก่อน เราจะเอาหนังสือกับเงินไปให้ผู้กำกับ พูดแล้วก็เดินไป ลิมชองจึงคิดว่า คนทุกวันนี้มีทรัพย์ก็ไม่ตาย ถ้าไม่มีเงินให้ชีวิตก็คงตายในคุกนี้เอง
ฝ่ายผู้คุมเดินไปเกือบจะถึงบ้านผู้กำกับ ก็เอาเงินสิบตำลึงนั้นออกมานับไว้เป็นของตัวเสียห้าตำลึงมิให้ผู้กำกับรู้แล้วพูดว่า ลิมชองคนโทษที่มาใหม่ ข้าพเจ้าเห็นเป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง กอไทอวยแกล้งข่มเหงกดขี่ทำโทษเนรเทศมา กับชาตัวกัวหนังมีหนังสือมาฝากฝังท่าน โทษทัณฑ์สิ่งใดของลิมชองก็ไม่มีท่านจะโปรดประการใด ผู้กำกับรับเงินมีความยินดี จึงพูดว่าชาตัวกัวหนังมีหนังสือมาฝากฝังต้องลดหย่อนผ่อนให้ พูดแล้วก็ให้คนไปเอาตัวลิมชองมา แล้วผู้กำกับจึงพูดว่า เมื่อเตี้ยคังเอี๋ยนครองราชสมบัติก็มีธรรมเนียมมานานแล้ว ถ้าคนโทษเข้ามาใหม่ต้องเฆี่ยนร้อยหนึ่งจึงส่งเข้าคุก ผู้คุมเอาตัวลิมชองเฆี่ยนเสียร้อยหนึ่งจึงส่งไปตามที่ ลิมชองได้ฟังก็ตกใจเข้าไปคำนับ แล้วพูดว่าข้าพเจ้าป่วยมาแต่ตามทางยังไม่หายดี ท่านจงเมตตาแก่ข้าพเจ้าเถิด ผู้คุมว่าลิมชองนี้ป่วยจริงยังไม่หายท่านจงงดไว้ก่อน ผู้กำกับนั้นรู้กันกับผู้คุม จึงพูดว่าลิมชองป่วยจริงก็งดไว้ ให้หายดีแล้วจึงค่อยเฆี่ยนตามธรรมเนียม บัดนี้ก็ป่วยอยู่เอาไปไว้คุกก่อน ผู้คุมจึงว่าคนโทษที่รักษาศาลเจ้าสำหรับคุกนั้นก็ไปเสียแล้ว บัดนี้ไม่มีผู้ใดรักษาศาลเจ้า ขอให้ลิมชองไปรักษาศาลเจ้าจะได้จุดธูปเช้าเย็นเป็นธรรมเนียมมาแต่เดิม ผู้กำกับได้ฟังก็ยอมให้ลิมชองไปรักษาศาลเจ้า ผู้คุมกับลิมชองก็คำนับลาผู้กำกับมา แล้วผู้คุมจึงพูดกับลิมชองว่าท่านรู้หรือไม่ว่าเราช่วยสงเคราะห์ท่าน การงานที่ศาลเจ้านั้นไม่มีสิ่งใด ถึงเวลาก็จุดธูปไหว้เจ้าแล้วกวาดศาลเจ้าเท่านั้นเอง ท่านดูผู้อื่นเถิดทำงานวันยังคํ่าซํ้ากลางคืนต้องขังคุกไว้ งานในคุกนี้ถ้าผู้ใดได้ไปรักษาศาลเจ้าก็จัดเป็นสบาย ถึงท่านเสียเงินให้เราก็มีความสุขมากกว่าคนทั้งปวง ลิมชองว่าท่านช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้ บุญคุณนักหนาถ้าสืบไปภายหน้ามีโอกาสข้าพเจ้าจะสนองคุณท่าน
ผู้คุมได้ฟังก็ยินดี สั่งให้ลิมชองจัดสิ่งของพร้อมพาลิมชองไปอยู่ที่ศาล ครั้นไปถึงศาลเจ้าลิมชองจึงหยิบเอาเงินมาอีกสามตำลึงส่งให้ผู้คุมแล้วพูดว่า ท่านสงเคราะห์ข้าพเจ้าให้ตลอดเถิด คาติดอยู่ที่คอเช่นนี้เป็นที่ลำบากนัก ท่านจงถอดเสียอย่าใส่ไว้เลยข้าพเจ้าไม่หลบหนีท่าน ผู้คุมรับเงินพูดว่าจะคิดอ่านให้ ก็วิ่งไปแจ้งกับผู้กำกับแล้วกลับมาถอดคาให้ลิมชอง ๆ ค่อยมีความสบายกว่าแต่ก่อน ผู้คุมกลับมาบ้าน รุ่งเช้าลิมชองจุดธูปเทียนไหว้เจ้าแล้วกวาดหน้าศาลเจ้า การงานสิ่งใดก็ไม่มีไปเที่ยวที่ไหนก็ไปได้ ผู้กำกับและผู้คุมมิได้คิดสงสัยว่าลิมชองจะหนี ลิมชองมีความสุขอยู่ที่ศาลได้ห้าสิบวัน ครั้นถึงฤดูหนาวชาตัวกัวหนังก็ฝากเสื้อกางเกงมาให้ลิมชองมิได้ขาด อยู่มาวันหนึ่งลิมชองจุดธูปไหว้เจ้ากวาดศาลแล้วก็เดินเที่ยวเล่นที่หน้าศาลเจ้า ได้ยินเสียงคนมาร้องถามว่า ท่านลิมชองครูทหารจะไปข้างไหนจึงได้มาเดินเที่ยวอยู่ดังนี้
๑๐
ลิมชองได้ฟังเหลียวไปเห็นหน้าก็จำได้ จึงคิดว่าเซียวยี่คนนี้เดิมอยู่ตังเกียเมืองหลวงเป็นลูกจ้างโรงขายสุรา ครั้นอยู่มาเซียวยี่ลักเงินเจ้าของขายสุราเขาจับตัวได้จะส่งไปทำโทษ เราช่วยออกเงินใช้ให้จึงไม่ต้องโทษ เซียวยี่อยู่ที่ตังเกียบอกเราว่าจะไปหาพี่น้องแต่ไม่มีเงินทองซื้อกินตามทาง เราได้ให้เงินมาซื้อกิน เหตุไฉนเซียวยี่จึงได้มาจนถึงเมืองชองจิว คิดแล้วก็ถามเซียวยี่ว่า เจ้าบอกเราว่าจะไปเที่ยวหาพวกพ้อง เหตุไฉนจึงมาเมืองชองจิวเล่า เซียวยี่เข้ามาคุกเข่าคำนับแล้วบอกว่า ตั้งแต่ท่านช่วยข้าพเจ้าให้เงินเมื่อคราวหลัง ก็ออกจากตังเกียมาเที่ยวหาญาติพี่น้องไม่พบปะ ข้าพเจ้าก็เที่ยวเลยมาจนถึงเมืองชองจิว แล้วไปเป็นลูกจ้างโรงเตี๊ยมขายสุรา ตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้าไปเป็นลูกจ้างสิ่งของต่างๆ ก็ขายดี เจ้าของโรงเตี๊ยมมีจิตเมตตายกบุตรสาวให้เป็นภรรยาข้าพเจ้า ครั้นอยู่นานมาบิดามารดาของภรรยาข้าพเจ้าตาย ข้าพเจ้ากับภรรยาก็ซื้อขายพอได้เลี้ยงชีวิตมา ซึ่งท่านมีคุณกับข้าพเจ้าๆ หาลืมไม่ เหตุการณ์ยังไรท่านจึงได้มาอยู่ที่นี่ ลิมชองจึงพูดว่า กอไทอวยแกล้งใส่ความทำโทษเนรเทศเรามาเมืองชองจิว เจ้าดูหน้าเราเถิดเขาสักไว้ บัดนี้ผู้คุมให้มารักษาศาลเจ้านี้ เซียวยี่จึงพูดว่าเชิญท่านไปสนทนากันที่โรงข้าพเจ้าบ้างทางไม่สู้ไกลนัก ลิมชองก็ไปกับเซียวยี่ ครั้นไปถึงก็เชิญลิมชองเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว เซียวยี่ก็ไปบอกกับภรรยาว่าท่านผู้มีบุญคุณกับเรามาถึงโรงแล้ว เจ้าจงไปคำนับขอบคุณท่าน
ภรรยาเซียวยี่ได้ฟังก็ออกมาคำนับลิมชอง แล้วไปจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลิมชอง นั่งพูดจากันอยู่จนเวลาเย็นลิมชองก็กลับมาศาลเจ้า ตั้งแต่นั้นมาเซียวยี่จัดหาสิ่งของมาให้ลิมชองมิได้ขาด ลิมชองก็ไปเที่ยวที่โรงเซียวยี่เนืองๆ เห็นเซียวยี่มีทุนน้อยไม่พอซื้อขาย ลิมชองก็เอาเงินให้เซียวยี่ไปทำทุนค้าขายต่อไป ลิมชองกับเซียวยี่ไปมาหากันอยู่เป็นนิจมิได้ขาด
ฝ่ายตังเทียว สิปาผู้คุมทั้งสองมาถึงตังเกียเมืองหลวง ก็ไปแจ้งความให้ฮูอินฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการแล้ว ก็เอาหนังสือของผู้รักษาเมืองชองจิวส่งให้ฮูอิน แล้วก็ลากลับไปหาเล็กเคียมเล่าความให้ฟังว่ามีหลวงจีนรูปหนึ่งอยู่ที่วัดใต้เซียวก๊กยี่มาแก้ไขลิมชอง จนทำร้ายลิมชองไม่ได้ ต้องเอาไปส่งถึงเมืองชองจิว เล็กเคียมได้ฟังความละเอียดแล้วก็รีบไปแจ้งแก่กอไทอวย ๆ ได้ฟังก็โกรธหลวงจีนยิ่งนักคิดจะแก้แค้นให้ได้ ก็ปรึกษากับเล็กเคียม ฮูอันว่า เราจะคิดฆ่าลิมชองก็มีหลวงจีนรูปหนึ่งตามไปช่วยลิมชองไว้ ผู้คุมทั้งสองฆ่าลิมชองไม่ได้ ซึ่งหลวงจีนรูปนั้นเพิ่งมาอยู่วัดใต้เซียวก๊กยี่ใหม่ๆ เราจะคิดแก้แค้นให้ได้ แต่ลิมชองนั้นไปอยู่ไกลจะทำประการใดจึงจะฆ่าได้ เล็กเคียม ฮูอันว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาท่านไปเมืองชองจิวคิดหาอุบายฆ่าลิมชองเสียให้ได้จึงจะกลับมา
กอไทอวยได้ฟังก็ยินดียิ่งนัก จึงพูดว่าเจ้าทั้งสองจะรับอาสาไปก็ดีแล้ว เราจะมีหนังสือไปถึงผู้กำกับและผู้คุมให้ช่วยกันคิดอ่าน ถ้าสมความปรารถนากลับมาเราจะตอบแทนคุณท่าน พูดแล้วก็เขียนหนังสือไปถึงผู้กำกับคุกกับผู้คุมให้ช่วยกันคิดฆ่าลิมชองเสีย เขียนหนังสือแล้วก็เอาเงินยี่สิบตำลึงห่อผ้ามาสั่งกับเล็กเคียม ฮูอันว่า เจ้าจงเอาเงินกับหนังสือนี้ให้ผู้กำกับและผู้คุมแบ่งกันเถิด เล็กเคียม ฮูอัน รับเงินกับหนังสือคำนับลากลับมาบ้าน จัดหาเงินทองที่จะไปใช้สอยตามทางกับเสื้อกางเกง พร้อมแล้วก็ออกจากตังเกียเมืองหลวงตรงไปยังเมืองชองจิว
ฝ่ายเซียวยี่นั้นครั้นรุ่งเช้าก็จัดสิ่งของที่หน้าร้าน เล็กเคียมกับฮูอันไปถึงเมืองชองจิว เห็นมีโรงขายสุรากับสิ่งของต่างๆ ก็เดินตรงเข้าไปในโรง เซียวยี่เห็นชายสองคนเดินเข้ามาคนหนึ่งนุ่งห่มเหมือนกับขุนนางฝ่ายทหาร คนเดินหลังเหมือนกับไพร่ เซียวยี่ก็เชิญให้นั่งแล้วถามว่า ท่านจะเสพสุรากับสิ่งของอันใด เล็กเคียมบอกว่าจงจัดหาโต๊ะและสุรายกมาตั้งไว้บนโต๊ะพร้อม เล็กเคียมหยิบเงินตำลึงหนึ่งส่งให้เซียวยี่แล้วพูดว่า ท่านจงไปบอกผู้กำกับคุกกับผู้คุมว่า เราเชิญท่านทั้งสองมาพูดจากันเล่นสักครู่หนึ่ง เซียวยี่รับเงินแล้วก็ไปเชิญผู้กำกับกับผู้คุมมาถึงพร้อมแล้ว เล็กเคียมว่าเชิญท่านทั้งสองมากินโต๊ะเสพสุราพูดจากันให้สบายเถิด ผู้กำกับกับผู้คุมได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า ข้าพเจ้ากับท่านยังไม่เคยรู้จักกันท่านมาแต่ข้างไหนแซ่ใดชื่อไรจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ เล็กเคียมว่าข้าพเจ้ามีหนังสือมาฉบับหนึ่งถึงท่าน เชิญมากินโต๊ะเสพสุราด้วยกันก่อนเถิดแล้วข้าพเจ้าจะบอกชื่อแซ่ให้ฟัง ผู้กำกับกับผู้คุมก็เข้าไปนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน เซียวยี่นั้นไม่รู้จักเล็กเคียมกับฮูอัน ได้ฟังสำเนียงพูดก็แจ้งว่าคนตังเกียเมืองหลวงแล้วได้ยินพูดถึงกอไทอวย ก็มีความสงสัยเข้าไปให้ใกล้จะคอยฟังความ เล็กเคียมเห็นเซียวยี่เข้ามาใกล้จึงบอกกับเซียวยี่ว่า ท่านเจ้าของร้านสุราอย่าต้องเข้ามาระวังดูเราเลย ถ้าจะต้องการของสิ่งใดร้องเรียกท่านจึงเข้ามา เราจะพูดจาความลับกัน
เซียวยี่ได้ฟังก็ออกมาข้างนอกจึงคิดว่า ชายผู้ที่มาใหม่คนนี้เป็นชาวเมืองตังเกีย พูดถึงกอไทอวยแล้วนิ่งเสียไม่พูดกลัวเราจะได้ยิน ซึ่งกอไทอวยคนนี้คิดจะฆ่าลิมชองผู้มีคุณของเรา ชายสองคนนั้นเห็นเราอยู่ใกล้ไม่อาจพูด จึงให้เราออกมาเสียคงจะมีเหตุการณ์มาถึงลิมชองเป็นแน่ จำเราจะให้ภรรยาไปแอบฟังดูให้รู้ข้อความ คิดแล้วก็บอกกับภรรยาว่าชายสองคนที่เชิญผู้กำกับกับผู้คุมมากินโต๊ะเสพสุรานั้นไม่ใช่คนเมืองเราเห็นจะมาแต่ตังเกีย พูดถึงกอไทอวยแล้วก็นิ่งเสียเห็นเราอยู่ใกล้ก็ไม่พูด ซึ่งกอไทอวยคนนี้เป็นคู่สาเหตุกับลิมชอง คงจะคิดร้ายประการใดจึงได้ให้คนมาถึงเมืองนี้ เจ้าจงแอบฟังดูให้รู้ความ จะได้ไปแจ้งกับลิมชองผู้มีคุณต่อเรา ภรรยาเซียวยี่ว่า ถ้ากระนั้นก็ไปเรียกลิมชองมาดูว่าจะใช่พวกกอไทอวยหรือไม่ใช่ เซียวยี่ว่าไม่ได้ถ้าไปเรียกลิมชองมาเห็นว่าเป็นพวกพ้องกอไทอวย ลิมชองก็จะฆ่าฟันเอาชายสองคนนั้นตาย เขาก็จะเอาตัวเราไปทำโทษซึ่งจะไปเรียกลิมชองมานั้นไม่ได้ เจ้าจงไปแอบฟังดูให้รู้ความจะได้ไปบอกลิมชองมิดีหรือ ภรรยาเซียวยี่ได้ฟังสามีพูดก็เห็นชอบ จึงเดินเข้าไปข้างในแอบฟังอยู่ เล็กเคียมนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยผู้กำกับและผู้คุม ไม่เห็นมีผู้คนแล้วก็บอกแก่ผู้กำกับและผู้คุมว่า กอไทอวยให้ข้าพเจ้าเอาหนังสือกับเงินมาให้ท่านทั้งสอง ท่านจงเอาเงินนั้นไปแบ่งกันเถิด พูดแล้วก็หยิบเอาถุงเงินกับหนังสือส่งให้แล้วกระซิบบอกว่า กอไทอวยให้ท่านทั้งสองช่วยคิดอ่านฆ่าลิมชองเสีย ถ้าสำเร็จการแล้วจะให้บำเหน็จรางวัลกับท่านทั้งสองอีก ผู้กำกับกับผู้คุมรับหนังสือแล้วพูดว่า ตกเป็นพนักงานข้าพเจ้าทั้งสองเอง คงตายในเงื้อมมือท่านอย่าได้วิตกเลย ก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันแล้ว เล็กเคียมเรียกเจ้าของโรงมาคิดเงินให้ ชวนกันออกจากโรงต่างคนต่างไป เซียวยี่เห็นผู้กำกับถือหนังสือฉบับหนึ่งเดินไป ภรรยาเซียวยี่ก็ออกมาบอกกับสามีว่า เขาพูดจากันซุบซิบไม่ใคร่จะได้ยิน เห็นแต่ชายผู้ที่เหมือนขุนนางในเมืองหลวงส่งหนังสือกับถุงสิ่งใดก็ไม่แจ้งให้ผู้กำกับกับผู้คุม ผู้กำกับกับผู้คุมรับหนังสือกับถุงนั้นแล้วพูดว่า ตกเป็นพนักงานข้าพเจ้าทั้งสองเองชีวิตคงตายในเงื้อมมือ ข้าพเจ้าได้ยินแต่เท่านั้น
เซียวยี่ได้ฟังภรรยาบอกก็ไม่พูดประการใด เก็บรวบรวมสิ่งของเครื่องโต๊ะไว้แล้ว ก็พอดีลิมชองมาถึงถามเซียวยี่ว่าสองสามเวลานี้ขายของดีอยู่หรือ เซียวยี่ว่าขายได้บ้างเล็กน้อย เชิญท่านนั่งเถิดข้าพเจ้าว่าจะไปหาท่านเล่าความให้ฟังก็ยังเก็บของอยู่ พอท่านมาก็ดีแล้ว เชิญท่านเข้าไปข้างในเถิดข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง ลิมชองก็เข้าไปข้างในถามเซียวยี่ว่ามีเหตุผลอันใด เซียวยี่บอกว่ามีชายสองคนมาซื้อสุราเครื่องโต๊ะ แล้วให้ข้าพเจ้าไปเชิญผู้กำกับคุกกับผู้คุมมานั่งกินโต๊ะพูดจากัน แต่ชายสองคนนั้นไม่ใช่คนเมืองนี้เป็นชาวเมืองหลวง พูดถึงกอไทอวย ข้าพเจ้ามีความสงสัยจะเข้าไปคอยฟังความดู ชายผู้นั้นให้ข้าพเจ้าออกมาเสีย ข้าพเจ้าจึงให้ภรรยาข้าพเจ้าไปคอยฟัง ชายสองคนนั้นพูดกับผู้กำกับกับผู้คุมแต่เบา ๆ ซุบซิบกัน ภรรยาข้าพเจ้าไม่ใคร่จะได้ยิน เห็นแต่ชายผู้นั้นหยิบเอาถุงสิ่งใดก็ไม่แจ้งกับหนังสือส่งให้ผู้กำกับกับผู้คุม ผู้กำกับกับผู้คุมรับถุงกับหนังสือแล้วพูดว่า ตกพนักงานข้าพเจ้าเองชีวิตคงตายในมือ ครั้นพูดกันแล้วก็กินโต๊ะเสพสุราต่อไป ครั้นสำเร็จแล้วก็ชวนกันออกจากโรง ภรรยาข้าพเจ้าได้เห็นได้ยินแต่เท่านั้น เมื่อผู้กำกับกับผู้คุมเดินออกไปจากโรง ข้าพเจ้าเห็นผู้กำกับถือหนังสือไปด้วยฉบับหนึ่ง
ลิมชองได้ฟังก็สะดุ้งใจ จึงถามว่าชายสองคนนั้นหน้าตารูปพรรณประการใด เซียวยี่แจ้งว่าคนหนึ่งหน้าขาวสูงต่ำสันทัดคน นุ่งห่มเหมือนขุนนางฝ่ายทหาร อีกคนหนึ่งนั้นหน้าแดงรูปรูปร่างต่ำนุ่งห่มเหมือนไพร่ ลิมชองได้ฟังก็แจ้งว่าเล็กเคียมกับฮูอัน จึงพูดว่าคนหน้าขาวนุ่งห่มแต่งตัวเหมือนขุนนางนั้นเห็นจะเป็นเล็กเคียมขุนนางฝ่ายทหารเรียกว่าเล็กงิโหว คนหนึ่งหน้าแดงรูปร่างตาเห็นจะเป็นฮูอันคนใช้ของกอไทอวยแน่แล้ว ซึ่งเล็กเคียมกับฮูอันกล้าหาญนักหนามาคิดฆ่าเราจนถึงเมืองชองจิว ถ้ามาเร็วสักหน่อยก็จะได้เห็นดีกัน เซียวยี่พูดว่าท่านจงระวังตัวอย่านิ่งนอนใจให้เสียทีได้ ลิมชองว่าไม่เป็นไรเราจะลาไปก่อน ลิมชองก็ออกจากโรงไปเที่ยวหาซื้อได้กระบี่สำหรับมือแล้วก็เที่ยวตามหาเล็กเคียมกับฮูอัน ถ้าพบก็จะฆ่าเสียทั้งสองคน ครั้นเที่ยวค้นหาตามแถวตลาดก็ไม่พบ เวลาจวนค่ำลิมชองจึงกลับมาศาลเจ้า รุ่งขึ้นเช้าก็เหน็บกระบี่เที่ยวค้นหาเล็กเคียมกับฮูอันแถวนอกเมืองและในเมืองอยู่ห้าวันก็ไม่พบปะ สำคัญว่าเล็กเคียม ฮูอันกลับไปตังเกียแล้วก็ค่อยคลายความแค้นจึงกลับไปศาลเจ้าที่อยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเป็นวันที่หก ผู้กำกับคุกกับผู้คุมก็พูดกันว่าจะคิดประการใดดีจึงจะฆ่าลิมชองเสียได้ ผู้คุมว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งจะคิดฆ่าลิมชองนั้นไม่ยากนัก ที่โรงหญ้าแห้งกับฉางถั่วสำหรับจ่ายให้ม้าและลากินอยู่ทุกวันนั้น ท่านก็ให้คนไปรักษาจับจ่ายอยู่ ถ้าจะฆ่าลิมชองเสียให้ได้แล้วก็ให้ลิมชองไปรักษาโรงหญ้าแห้งกับฉางถั่วไว้ แล้วลอบเอาไฟเผาโรงหญ้าแห้งเสีย ลิมชองก็คงตายอยู่ในไฟ ถ้าแม้นว่าลิมชองหนีได้ไม่ตาย ไฟไหม้หญ้าแห้งและฉางถั่วของหลวงเสียหมด โทษของลิมชองก็เป็นตายอยู่เอง อุบายของข้าพเจ้านี้ท่านจะเห็นประการใด ผู้กำกับได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงใช้คนไปหาลิมชองมาแล้วผู้กำกับจึงพูดกับลิมชองว่า ซึ่งตัวเจ้านี้ชาตัวกัวหนังได้มีหนังสือฝากฝังมาเราก็มีความเมตตาเจ้าเป็นอันมาก เจ้าไปรักษาศาลเจ้านั้นไม่มีผลประโยชน์สิ่งใด เราจะให้ไปรักษาโรงหญ้าแห้งฉางถั่วไว้จะได้จับจ่ายให้เขาเลี้ยงม้าและลา เจ้าก็จะหาผลประโยชน์ได้บ้าง ซึ่งเราให้เจ้าไปรักษาว่ากล่าวโรงฟางทั้งนี้ก็เพราะเห็นแก่ชาตัวกัวหนัง เจ้าจะเห็นเป็นประการใด ลิมชองว่าตามแต่ท่านจะเมตตาข้าพเจ้าหาขัดขืนไม่ จะให้ทำสิ่งใดข้าพเจ้าก็ต้องทำตามคำท่าน ผู้กำกับก็สั่งให้ผู้คุมพาลิมชองมาถึงศาลเจ้าแล้ว ลิมชองไปบอกกับเซียวยี่ว่า ผู้กำกับให้เราไปรักษาโรงฟางฉางถั่วไว้จะได้จับจ่ายสิ่งของต่างๆ ให้กับเขา การอันนี้จะดีหรือไม่ เซียวยี่ว่าซึ่งจะไปรักษาโรงฟางฉางถั่วต่างๆ นั้นดีดอกประโยชน์ก็มีบ้าง แต่ท่านจะไปอยู่ที่นั้นไกลกับข้าพเจ้าทางประมาณห้าลี้เศษ ถ้าท่านไปแล้วจงมาหาข้าพเจ้าบ้างการงานสิ่งใดท่านอุตส่าห์ตรึกตรองระวังตัวเถิด
ลิมชองได้ฟังก็ยินดี สำคัญว่าไปอยู่นั่นจะหาลาภได้บ้างไม่รู้ว่าเขาคิดอุบายจะฆ่าตัวเสีย ก็กลับไปศาลเจ้าจัดแจงรวบรวมสิ่งของพร้อมแล้วผู้คุมก็พาลิมชองไป ในขณะนั้นเป็นฤดูแล้ง ลมว่าวพัดหมอกลงหนาวนัก ผู้คุมพาลิมชองไปถึงโรงฟางฉางถั่วก็เข้าไปข้างในกำแพงดิน ลิมชองเห็นมีโรงฟางฉางถั่วต่างๆ เป็นหลายหลัง หญ้าและฟางทิ้งเกลื่อนกลาดมีผู้เฒ่านั่งผิงไฟอยู่หน้าโรงฟางคนหนึ่ง ผู้คุมก็เข้าไปบอกกับผู้เฒ่าที่รักษาอยู่นั้นว่า ผู้กำกับให้เราพาลิมชองมา ให้เอาลูกกุญแจกับสิ่งของทั้งปวงมอบให้ลิมชองว่ากล่าวจับจ่ายต่อไป ซึ่งตัวท่านก็ชราว่ากล่าวช้านานแล้ว ผู้กำกับเห็นว่าจะระวังรักษาของหลวงต่อไปไม่ได้จึงให้ลิมชองดูแลรักษา ให้ท่านไปเฝ้าศาลเจ้าจุดธูปเช้าเย็นกับกวาดหน้าศาล การงานสิ่งใดก็ไม่มีสมกับท่านที่เป็นคนชรา ผู้เฒ่าได้ฟังก็หยิบเอาลูกกุญแจกับสิ่งของต่างๆ มอบให้ลิมชอง แล้วบอกว่าเครื่องใช้สอยที่หากินเช้าค่ำของข้าพเจ้านั้นฝากท่านไว้ก่อน ถ้ามีเวลาว่างจึงจะมาเอาไป ลิมชองว่าของใช้เล็กน้อยที่ศาลเจ้าของเราก็มี ท่านไปอยู่ที่ศาลก็เอาเครื่องนั้นใช้เถิด ข้าพเจ้าจะได้เอาของท่านใช้สอยเหมือนกับแลกเปลี่ยนกัน อย่าต้องกลับมากลับไปเลย หนทางไกลตัวท่านก็แก่แล้ว ผู้เฒ่าจึงบอกกับลิมชองว่า เปลือกน้ำเต้าที่แขวนอยู่นั้นสำหรับใส่สุรา ถ้าท่านจะเสพสุราก็เอาน้ำเต้านี้ไปซื้อ เจ้าของสุราเห็นน้ำเต้าก็จำได้ให้สุรามาก ถ้าท่านจะไปซื้อสุราจงไปทางข้าพเจ้าชี้ไม่สู้ไกลนัก หนทางประมาณสองสามลี้ ลิมชองได้ฟังก็ยินดีรับสิ่งของตรวจดูเสร็จแล้ว ผู้คุมกับผู้เฒ่าก็ชวนกันกลับมาศาลเจ้าตามคำผู้กำกับสั่ง ผู้คุมนั้นก็กลับไป
ฝ่ายลิมชองครั้นผู้คุมกับผู้เฒ่ากลับไปแล้ว ก็เอาห่อผ้ากับสิ่งของ ๆ ตัววางไว้บนโต๊ะ ในขณะนั้นลมว่าวพัดกล้าหมอกลงหนาวนัก ลิมชองเอาฟืนและหญ้ามาติดไฟผิง แล้วเห็นโรงที่อยู่ชำรุดทรุดพัง จึงคิดว่าฤดูนี้ลมว่าวพัดกล้าจะทำประการใด ต้องคอยไปจนสิ้นฤดูหนาวจึงจะหาช่างมาซ่อมแซมเสียใหม่ ครั้นจะไปหาช่างมาทำเดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้ด้วยหนาวหนัก ก็ลุกออกมาจากที่ผิงไฟ เห็นน้ำเต้าสำหรับใส่สุราของผู้เฒ่านั้นให้ไว้ ก็รำลึกได้ว่าผู้เฒ่าบอกไว้ว่าโรงขายสุรานั้นไม่ไกลทางประมาณสองลี้เศษ จำเราจะซื้อสุรากับสิ่งของต่างๆ มากินแก้หนาว คิดแล้วก็หยิบเงินกับน้ำเต้าที่ใส่สุราออกมาจากโรงปิดประตูดีแล้ว เอาทวนที่สำหรับมือคอนน้ำเต้าออกจากประตูกำแพงดินรอบนอก เดินไปได้ครึ่งลี้เห็นมีศาลเจ้าแต่ครั้งโบราณอยู่ริมทางศาลหนึ่ง ลิมชองจึงหยุดคำนับพูดว่า ท่านจงช่วยข้าพเจ้าให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด วันอื่นข้าพเจ้าจะเอากระดาษเงินกระดาษทองมาเผาถวาย พูดดังนั้นแล้วก็คำนับลาเจ้าเดินไปอีกพักหนึ่ง เห็นบ้านมีอยู่เป็นหมู่กับเด็กหาบไม้กวาดมาขาย ลิมชองเดินเลยไปถึงโรงขายสุรา เจ้าของโรงขายสุราเห็นน้ำเต้าที่ลิมชองเอามาก็จำได้ จึงถามว่า ท่านเอาน้ำเต้านั้นมาแต่ไหน ลิมชองว่าท่านจำไม่ได้หรือว่าน้ำเต้าของผู้ใด เจ้าของขายสุราว่าน้ำเต้าใบนี้ของเล่ากุนผู้เฒ่าที่เฝ้าโรงฟางข้าพเจ้าจำได้ เชิญท่านมานั่งข้างในเถิด ฤดูนี้เป็นฤดูหนาวลมว่าวพัดกล้านัก มาเสพสุราแก้หนาวสักสองถ้วยแล้วจึงค่อยกลับไป ลิมชองได้ฟังก็ยินดีเข้าไปข้างในวางสิ่งของไว้นั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะ เจ้าของสุราก็จัดหาสิ่งของกับสุรามาให้ลิมชองกินโต๊ะเสพสุราแล้ว ก็ซื้อสิ่งของกับสุราใส่น้ำเต้า เอาเงินให้เจ้าของสุราเสร็จ เอาทวนคอนน้ำเต้าสุรากับสิ่งของออกจากโรงกลับมา
ฝ่ายผู้คุมครั้นไปถึงบ้าน จึงบอกกับเล็กเคียม ฮูอันว่า ข้าพเจ้าพาลิมชองไปอยู่ที่โรงฟางฉางถั่วแล้ว เชิญท่านทั้งสองไปด้วยช่วยกันเอาไฟเผาลิมชองเสีย เล็ก เคียมกับฮูอันได้ฟังก็ดีใจ จัดหาเชื้อไฟไว้พร้อมแล้วผู้คุมก็พาเล็กเคียมกับฮูอันเดินไป
ฝ่ายลิมชองเดินกลับมาเวลาเย็นถึงโรงฟางที่สำนัก เห็นหมอกลงลมว่าวพัดหนัก โรงที่อยู่หักพังลงก็มีความวิตกเป็นอันมาก ด้วยลิมชองเป็นคนสัตย์ซื่อกตัญญูรู้จักผิดและชอบ เทพดาเจ้าจึงบันดาลเป็นหมอกและลมพัดเอาโรงที่อยู่หักพัง เผชิญเป็นไปดังนั้นปรารถนาจะช่วยชีวิตลิมชอง ๆ กลัวไฟในเตาที่สุมไว้จะไหม้โรงขึ้น ก็ไปดูที่เตาเห็นหมอกลงลูกไฟดับไปสิ้น แล้วจึงหาของไปปิดเตาไว้ไม่ให้หมอกลงเปียกได้ เดินออกไปนอกโรงเห็นค่ำมืดแล้ว ตีเหล็กไฟจุดขึ้นเที่ยวส่องดูที่จะอยู่นั้นก็เปียก ลมพัดกล้าหนักไม่มีที่อาศัยนั่งตรึกตรองอยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่ามีศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ตั้งแต่นี้ไปทางประมาณครึ่งลี้พอที่จะอาศัยสักคืนหนึ่งได้ คิดแล้วก็เหน็บกระบี่หยิบเอาห่อผ้าออกมา เอาทวนคอนน้ำเต้าสุรากับห่อผ้าและสิ่งของออกมาใส่กุญแจโรง แล้วเดินไปถึงศาลเจ้าก็เข้าไปในศาล เห็นไม่มีคนอยู่ก็เปิดประตูศาลเจ้าเอาศิลาทับไว้ ลิมชองเข้าไปที่หน้าศาลเจ้าคำนับแล้วเอาห่อผ้ากับสิ่งของวางไว้บนกองกระดาษ จัดกวาดที่นอนเอาเสื้อกางเกงปูเสร็จแล้วจัดน้ำเต้าสุรามารินกินกับสิ่งของที่ซื้อมา ในเวลานั้นดึกประมาณห้าทุ่มเศษ
ฝ่ายผู้คุมกับเล็กเคียม ฮูอันมาถึงโรงฟางกำลังหมอกลงหนาวก็ตะลีตะลานช่วยกันเอาเชื้อไฟเข้าไปจุด ติดโรงฟางฉางถั่วขึ้นทั้งสี่ทิศพร้อมกัน นึกสำคัญว่าลิมชองตายอยู่ในไฟก็รีบออกมาหาที่อาศัยจะยืนดู ไม่มีที่พักกำลังหมอกลงมาก จึงชวนกันเดินมาจะหยุดดูไฟที่ศาลเจ้า ลิมชองนั้นนั่งเสพสุราอยู่ ได้ยินเสียงดังปึงปังก็ลุกออกมาดูตามช่องศาลเจ้า เห็นไฟไหม้ที่โรงฟางฉางถั่วก็ตกใจจะเปิดประตูออกไปดับไฟ พอได้ยินเสียงคนพูดกันเดินตรงมาที่ศาลเจ้า ลิมชองคิดสงสัยกลับปิดประตูเอาศิลาทับไว้แอบฟังอยู่ข้างใน ผู้คุมกับเล็กเคียมและฮูอันมาถึงศาลเจ้าจึงผลักประตูจะเข้าไปในศาลเจ้าก็ไม่ได้ ชวนกันยืนดูไฟอยู่ที่ประตูแล้วพูดกันว่าคราวนี้ลิมชองตายเป็นแน่
ฝ่ายลิมชองแอบฟังอยู่ในนั้น ได้ยินคนหนึ่งพูดว่า ซึ่งอุบายฆ่าลิมชองนี้ท่านเห็นดีหรือไม่ คนหนึ่งพูดว่า ท่านผู้กำกับกับผู้คุมเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกันคิดการอันนี้ ถ้าไปถึงตังเกียเมืองหลวงข้าพเจ้าจะเสนอความชอบของท่านแก่กอไทอวยว่าท่านทั้งสองมีใจช่วยจริงๆ ขอให้เลื่อนที่ยศศักดิ์ขึ้นไป ซึ่งเตียกาเถาพ่อตาของลิมชองนั้นเห็นจะขัดขืนไม่ได้ คนหนึ่งพูดว่า ลิมชองถูกอุบายถ้าไม่ตายในไฟก็ต้องตายเพราะโทษหลวง เราเห็นว่าสิ่งของ ๆ ลิมชองคงตกมาเป็นของกอเงไหล ๆ ก็คงหายไข้ คนหนึ่งพูดว่า ได้ให้คนไปหาเตียกาเถาเป็นหลายครั้ง บอกว่าลิมชองบุตรเขยตาย ขอบุตรสาวที่เป็นภรรยาของลิมชองให้กับกอเงไหลเถิด เตียกาเถาไม่ยอมให้ กอเงไหลกลับป่วยหนักลง กอไทอวยบิดากอเงไหลจึงให้มาปรึกษากับท่านคิดฆ่าลิมชองเสีย การอันนี้ก็สำเร็จสมความปรารถนาแล้ว คนหนึ่งพูดว่า จะเป็นหรือตายก็จะได้เห็นกันในเช้าวันนี้ คนหนึ่งพูดว่า ถึงจะไม่ตายในไฟหนีออกมาได้ ไฟไหม้ของหลวงเสียเป็นอันมาก โทษนั้นก็ถึงตายจะหนีไปข้างไหนเล่า คนหนึ่งพูดว่า ถ้ากระนั้นเราพากันกลับไปเถิดหรือ คนหนึ่งพูดว่าเราควรดูก่อน ถ้าไฟโทรมแล้วก็ไปเก็บเอากระดูกลิมชองสักสองสามชิ้นห่อผ้าไปให้กอไทอวยกับกอเงไหลดู กอไทอวยคงจะชมว่าทำการสิ่งใดก็มีสลักสำคัญ
ลิมชองได้ฟังคนทั้งสามพูดโต้ตอบกันดังนั้น ก็จำเสียงได้ว่าเป็นเล็กเคียมหนึ่ง ฮูอันหนึ่ง ผู้คุมหนึ่ง จึงคิดว่าเทพดาดลใจให้เราอยู่ในศาลเจ้า ถ้าแม้นเราอยู่ที่โรงฟางฉางถั่วพวกนี้คงจะเอาไฟเผาตาย คิดแล้วก็ยกศิลาที่ทับประตูออกเสีย มือหนึ่งจับทวนมือหนึ่งเปิดประตูออกไป ร้องตวาดว่าพวกไอ้ใจร้ายจะคิดฆ่ากูไม่สมคิดแล้ว สามคนนั้นครั้นเห็นลิมชองก็ตกใจวิ่งหนี ลิมชองเอาทวนกั้นผู้คุมไว้ เล็กเคียมตกใจวิ่งหนีไปไม่พ้นยืนนิ่งตกตะลึงอยู่ ฮูอันวิ่งหนีไปได้ประมาณสิบก้าว ลิมชองไล่ทันเอาทวนแทงฮูอันตาย แล้วเดินตรงไปถึงตัวเล็กเคียมกับผู้คุม เอาทวนตีถูกสองคนล้มลงเอาเท้าเหยียบไว้ ชักกระบี่ออกถามเล็กเคียมว่า เรากับเจ้ารักใคร่กันเป็นหนักหนาไม่มีข้อสาเหตุสิ่งใดเลย เจ้ามาคิดฆ่าเราด้วยเหตุผลสิ่งอันใด เจ้าจงลองดูกระบี่ของเราจะคมหรือไม่ ก็เงื้อกระบี่ฟันศีรษะเล็กเคียมขาดตาย ผ่าอกเอาหัวใจมาถือได้ แล้วเงื้อกระบี่จะฟันผู้คุม ๆ ก็ดิ้นจะหนีไป ลิมชองเอาเท้าเหยียบไว้แล้วพูดว่า การอันนี้ก็สติปัญญาพวกเจ้าจะเผาเราเสีย เจ้าจงมารับคมกระบี่ของเราให้ดีเถิดอย่าดิ้นรนไปเลย พูดดังนั้นก็เอาคมกระบี่ฟันคอตัวผู้คุมขาดตาย เอาศีรษะมาผูกไว้กับทวนทั้งสามศพ แล้วกลับมาที่ศาลเจ้า แก้เอาศีรษะทั้งสามมาวางไว้บนโต๊ะหน้าศาล ขณะนั้นลมว่าวกำลังพัดหนัก เสื้อกางเกงที่ลิมชองใส่ก็ไม่หายหนาว เอาสุราในนํ้าเต้ากินสิ้นแล้วทิ้งน้ำเต้าเสีย จึงคิดว่าถ้าเราจะกลับไปที่โรงฝางฉางถั่วนั้น ผู้กำกับแจ้งว่าเราไม่ตายในไฟก็จะมาจับเอาตัวเราไปทำโทษ เราจำจะหนีไปเอาตัวรอดดีกว่า คิดแล้วก็จับทวนกับห่อผ้าจากศาลเจ้ามาตั้งหน้าสู่ทิศตะวันออก เดินไปได้สี่ห้าลี้ใกล้จะถึงหมู่บ้าน เห็นผู้คุมถือถังน้ำกำลังจะไปช่วยดับไฟที่โรงหญ้าฉางถั่ว ลิมชองทำเป็นพูดว่าเราจะรีบไปบอกขุนนางผู้กำกับให้รู้แล้วจึงจะกลับมา ท่านจงพากันไปช่วยดับไฟโดยเร็วเถิด พูดแล้วก็รีบเดินไป เวลานั้นดึกประมาณสองยามเศษ หมอกลงมากหนาวนักคิดจะหาที่อาศัย เหลียวหลังไปดูเห็นพ้นโรงหญ้าแห้งที่อยู่มาไกลแล้ว ถึงจะมีผู้ติดตามมาก็ไม่ทัน จึงแข็งใจเดินไปอีกครู่หนึ่ง เห็นมีหมู่บ้านอยู่ในป่าลมพัดหลังคาเรือนโรงหักพังเป็นหลายหลัง กับเห็นมีแสงไฟสว่างออกมา ลิมชองเดินเข้าไปที่โรงเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่ง กับบรรดาชายหนุ่มห้าหกคนนั่งผิงไฟอยู่ ลิมชองผลักประตูเข้าไปในโรงบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นคนใช้อยู่ ณ คุกเมืองชองจิว ท่านผู้ใหญ่ใช้ให้ข้าพเจ้าไปเอาตัวผู้มีชื่อ ครั้นเดินมาที่นี่พบลมว่าวพัดกล้า หมอกลงมากหนาวเหลือทน จะขออาศัยท่านผิงไฟด้วย ผู้เฒ่ากับคนเหล่านั้นว่าเชิญท่านมาผิงไฟด้วยกันเถิด ลิมชองก็เข้าไปผิงไฟเสื้อกางเกงที่หมอกลงเปียกนั้นก็แห้งค่อยคลายหนาวแล้ว ลิมชองหอมกลิ่นสุราที่ใส่โอ่งตั้งอยู่ในโรงนั้น จึงพูดกับผู้เฒ่าว่า สุราของท่านมีเอามาขายให้ข้าพเจ้าบ้างเล็กน้อยเถิดจะได้กินแก้หนาว ผู้เฒ่าว่าของเราทำไว้แต่พอสู่กันกิน จะให้มีกำลังทำการต่อไป ซึ่งจะขายให้ท่านนั้นไม่ได้ ลิมชองว่าถ้าไม่ได้มาสักหน่อยหนึ่งก็เอาเถิด ผู้เฒ่าว่าอย่าพูดมากไปเลย เราให้ผิงไฟแล้วยังกินสุราด้วยหรือ เจ้าอย่าดื้อดึงเด็กเหล่านี้มันจะทุบตีเอา ลิมชองได้ฟังก็โกรธ เอาทวนคุ้ยถ่านไฟกระเด็นไปถูกหน้าผู้เฒ่านั้นเจ็บป่วยยิ่งนัก ผู้เฒ่าก็โกรธร้องเรียกพวกเหล่านั้นให้ช่วยกันจับลิมชองมาตีเสียให้แทบตาย ชายพวกเหล่านั้นก็ตรูกันเข้าจับลิมชอง สู้ฝีมือลิมชองไม่ได้ ลิมชองไล่ทุบตีพวกเหล่านั้นแตกหนีไป ลิมชองเห็นไม่มีผู้ใดก็เข้าไปเทสุรากินจนเมาแล้วออกจากโรง เดินไปครู่หนึ่งก็เมาสุรามากขึ้นเดินไปไม่ได้ลงนอนอยู่ใต้ต้นไม้หลับไป
ฝ่ายผู้เฒ่ากับพวกเหล่านั้น สู้ฝีมือลิมชองไม่ได้หนีไปเรียกพวกพ้องมาเป็นอันมากจะจับตัวลิมชองให้ได้ ครั้นมาถึงโรงไม่เห็นลิมชองก็ชวนกันเดินตามรอยเท้าไปถึงต้นไม้ใหญ่ เห็นลิมชองเมาสุรานอนหลับอยู่ก็ตรูกันเข้าจับลิมชองมัดไว้ แล้วพามาที่บ้านปรึกษากันว่าจะเอาตัวลิมชองไปส่งเมืองชองจิวก็ยังไม่สว่าง ต้องแจ้งความกับนายเสียก่อนจึงค่อยเอาตัวส่งไป ปรึกษากันดังนั้นแล้วก็เอาตัวลิมชองมัดไว้กับเสาชวนกันเฝ้าอยู่ ซึ่งคนหมู่บ้านนั้นเป็นบ่าวของชาจินที่เรียกว่า ชาตัวกัวหนัง เวลาคืนนั้นชาจินมาเที่ยวเล่นก็นอนค้างอยู่ที่บ้านนั้น ครั้นรุ่งเช้าผู้เฒ่าคนที่ถูกถ่านไฟสั่งให้พวกเหล่านั้นไปตีคนที่มัดไว้เสียให้แทบตาย พวกนั้นก็เข้าทุบตีลิมชอง ๆ ถูกมัดอยู่ไม่รู้จะทำประการใด ร้องว่าพากันทุบตีให้สบายเถิด
๑๑
ในขณะนั้น พอชาจินตื่นเดินมาได้ยินเสียงอื้ออึง จึงถามว่าทุบตีอะไรอื้ออึงนัก ผู้เฒ่านั้นเข้าไปแจ้งว่า เวลาคืนนี้มีผู้ร้ายมาลักข้าว พวกข้าพเจ้าจับได้เอาตัวมัดไว้แล้วก็เฆี่ยนตี ชาตัวกัวหนังเดินมาดูเห็นลิมชองก็จำได้ ร้องห้ามพวกเหล่านั้นว่าอย่าทำเลย ชาตัวกัวหนังก็ตรงเข้าไปแก้มัดแล้วถามลิมชองว่า เหตุไฉนท่านจึงมาให้เขาจับไว้ดังนี้เล่า ลิมของก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ ชาตัวกัวหนังจึงพูดว่า วาสนาของท่านตบแต่งให้จะทำอย่างไรได้ ซึ่งบ้านของข้าพเจ้านี้ไม่มีผู้ใดไปมาดอก ท่านจงพักอยู่ที่นี่ด้วยกันก่อนเถิด ภายหลังจึงคิดอ่านต่อไป ชาตัวกัวหนังก็พาลิมของเข้าไปข้างใน จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้ว ลิมชองก็อยู่กับชาตัวกัวหนังที่ตำบลบ้านตังเคยซึง
ฝ่ายผู้กำกับคุกครั้นแจ้งว่า ลิมชองฆ่าผู้คุมกับเล็กเคียม ฮูอันตายก็โกรธยิ่งนัก จึงทำเรื่องราวไปฟ้องต่อผู้รักษาเมืองชองจิวว่าลิมของฆ่าผู้คุมกับเล็กเคียมและฮูอัน แล้วเอาไฟเผาโรงฟางฉางถั่วต่างๆ ของหลวงเสียด้วย ผู้รักษาเมืองชองจิวรับเรื่องราวแจ้งความแล้วก็ตกใจ หาช่างมาวาดรูปลิมชองกับเขียนหนังสือไปถึงหัวเมืองและด่านทางทุกๆ ตำบล ให้จับตัวลิมชองส่งมาให้ได้ โทษของลิมชองประการใดก็มีแจ้งในหนังสือทั้งสิ้น ถ้ามีผู้ใดมารับสินบนจับตัวได้จะให้เงินสามพันตำลึงเป็นค่าสินบน เขียนหนังสือวาดรูปลิมชองเสร็จแล้วก็มอบให้ม้าใช้ถือแยกกันไปทุกๆ เมือง
ฝ่ายผู้รักษาเมืองและด่านทางทั้งปวง รับหนังสือแจ้งความแล้วจึงจัดหาผู้คนให้เอาฉากเขียนรูปลิมชองไปเที่ยวบนบานสืบเสาะค้นหาจับตัวลิมชองอยู่ทุกเมืองมิได้ขาด
ฝ่ายลิมชองอยู่ในบ้านชาตัวกัวหนังได้ประมาณสิบวัน เวลาวันนั้นชาตัวกัวหนังไปเที่ยวเล่นไม่อยู่ ลิมชองรู้ความว่า เขาวาดรูปของตัวมาเที่ยวค้นหาจะจับตัวอยู่ทุกบ้านทุกตำบลก็มีความวิตกเป็นอันมาก ครั้นชาตัวกัวหนังกลับมา ลิมชองจึงพูดกับชาตัวกัวหนังว่า ข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านหลายวันแล้ว ท่านรักใคร่เลี้ยงข้าพเจ้าไว้พระคุณเป็นอย่างยิ่ง บัดนี้ข้าพเจ้าแจ้งว่าเขาเที่ยวค้นหาทุกบ้านทุกตำบลจะจับตัวข้าพเจ้า ถ้าเขามาพบปะข้าพเจ้าที่บ้านท่านก็จะพาให้ท่านได้ความลำบากต่อไป ข้าพเจ้าจะลาท่านไปเที่ยวหาที่สำนักอาศัยใหม่ ซึ่งพระคุณของท่านที่ได้อุปถัมภ์และชุบเลี้ยงมานั้นข้าพเจ้าหาลืมไม่ ถ้าตายไปเป็นโคและกระบือก็คงจะมาตอบแทนพระคุณท่าน ซึ่งการครั้งนี้มิใช่ท่านไม่ให้ข้าพเจ้าอยู่เมื่อไร ข้าพเจ้าเห็นว่าอยู่ไม่ได้กลัวจะมีภัยถึงท่าน ข้าพเจ้าจะขอแต่เงินไปซื้อกินตามทางบ้างเล็กน้อยก็จะลาไป ท่านจงอยู่ให้มีความสุขเถิด ชาตัวกัวหนังว่าซึ่งท่านจะไปก็ตามใจเถิด เรามีที่สำนักอยู่แห่งหนึ่งพออาศัยได้ เราจะมีหนังสือให้ถือไปเป็นสำคัญท่านอย่าวิตกเลย ลิมชองจึงถามว่า ท่านจะให้ข้าพเจ้าไปสำนักที่ไหนจงแจ้งให้ทราบด้วย ชาตัวกัวหนังจึงบอกว่า จะให้ท่านไปอาศัยอยู่ตำบลเนียซัวเปาะ อยู่ในแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ซึ่งขึ้นกับเมืองซัวตังแซ ตำบลเนียซัวเปาะนั้นเป็นเกาะอยู่ในแม่น้ำ เกาะนั้นกว้างใหญ่โดยรอบถึงแปดร้อยลี้เศษ กลางเกาะมีกำแพงเมืองรอบเรียกว่า อวนจือเสีย มีแม่น้ำอยู่ในกำแพงแห่งหนึ่งเรียกว่า เลียวยิกัง ซึ่งเกาะตำบลเนียซัวเปาะนั้นทางบกไปไม่ได้ จะไปจะมาก็ต้องเอาเรือไป มีนายอยู่สามคนฝีมือเข้มแข็ง คนหนึ่งชื่อเฮงหลุนยี่ห้อ เรียกว่า แปะซาซิ้วสือ เดิมเป็นคนเรียนหนังสือแล้วมาเป็นนายโจร ที่สองชื่อโต๊วเชียนยี่ห้อเรียกว่า มงเตี้ย คนที่สามชื่อซองบานยี่ห้อเรียกว่า อิมลี้กิมกง สามนายนี้ไปตั้งซ่องสุมเกลี้ยกล่อมได้ไพร่พลประมาณเจ็ดแปดร้อยคน เที่ยวตีปล้นเลี้ยงชีวิตอยู่มิได้ขาด ซึ่งผู้ต้องโทษหลวงถึงตายนั้น หนีไปอยู่กับนายโจรทั้งสามที่ตำบลเกาะเนียซัวเปาะเป็นอันมาก ไม่มีผู้ใดไปจับได้ ซึ่งนายโจรทั้งสามก็อยากจะใคร่ได้คนที่ต้องโทษและฝีมือเข้มแข็งไปอยู่ด้วย ข้าพเจ้ากับนายโจรทั้งสามก็ชอบพอรักใคร่กัน ถ้าท่านเอาหนังสือของข้าพเจ้าไปให้นายโจรแจ้งความแล้วท่านก็คงอยู่เป็นสุขสืบไป ลิมชองได้ฟังก็ยินดี จึงพูดว่าท่านสงเคราะห์กับข้าพเจ้าทั้งนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ทางซึ่งจะเดินก็ต้องไปทางด่านมีผู้มาตรวจตราคอยจับตาอยู่ที่ด่านเข้มแข็งนักจะคิดประการใดจึงจะหนีด่านออกไปได้
ชาตัวกัวหนังได้ฟังก็นั่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดว่าไม่เป็นไรข้าพเจ้าจะคิดหาอุบายให้ไปจงได้ แล้วเขียนหนังสือไปถึงนายโจรทั้งสามขอฝากฝังลิมชองด้วย ครั้นเขียนหนังสือเสร็จจึงเอาเงินกับหนังสือใส่ในห่อผ้าของลิมชองให้คนใช้ถือไปคอยอยู่นอกด่าน คนใช้รับห่อผ้าคำนับลาไปคอยอยู่ตามสั่ง รุ่งขึ้นเช้าชาตัวกัวหนังจึงให้จัดม้ายี่สิบม้ากับเครื่องศัสตราวุธและเกาทัณฑ์จะเที่ยวยิงเนื้อ จัดแจงพร้อมแล้วชาตากัวหนังก็ให้ลิมชองขึ้นม้าไปหมู่ด้วยกัน ขับม้าไปถึงด่านเห็นขุนนางนายด่านคอยตรวจตราอยู่ ชาตัวกัวหนังก็ทำเป็นไม่รู้ถามว่า ท่านทั้งนี้มาอยู่ที่ด่านด้วยเหตุผลอันใด ขุนนางนายทหารบอกว่า ผู้รักษาเมืองชองจิวให้ข้าพเจ้ามาคอยตรวจตราจับลิมชองคนโทษถึงตายหนีมา ชาตัวกัวหนังว่าเราจะไปเที่ยวยิงเนื้อในป่า ท่านจงมาตรวจตราดูเสียว่าจะมีลิมชองหรือไม่เราจะได้ไป ขุนนางนายทหารจึงตอบว่า ท่านเทือกเถาเหล่าสกุลที่ไหนจะคบกับคนโทษ ข้าพเจ้าไม่ต้องตรวจก็เชิญท่านไปเถิด ชาตัวกัวหนังก็ขับม้านำหน้าพาลิมชองกับพวกของตัวที่ขี่ม้าออกจากด่านไปไกลแล้ว เห็นคนใช้ถือห่อผ้ามาคอยท่าอยู่ ลิมชองลงมารับห่อผ้าลาชาตัวกัวหนังแยกทางไป ชาตัวกัวหนังกับพวกพ้องบ่าวไพร่เที่ยวไล่ยิงเนื้อในป่าจนเย็นค่ำก็กลับมาถึงด่าน เอาเนื้อที่ยิงมาได้นั้นให้ผู้ตรวจบางเล็กน้อยแล้วก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายลิมชอง ครั้นเดินทางไปได้สิบเจ็ดวัน ในขณะนั้นยังเป็นฤดูหนาวหมอกลงเปียกทั้งตัว ก็อุตส่าห์ทนหนาวเดินไปใกล้จะถึงแม่น้ำใหญ่ เห็นมีโรงขายสุราอยู่ริมแม่น้ำโรงหนึ่ง ลิมชองตรงเข้าไปในโรงเอาห่อผ้ากับสิ่งของวางไว้บนโต๊ะแล้ว เจ้าของขายสุราจึงถามลิมชองว่า ท่านจะซื้อสุราสักเท่าไร ลิมชองบอกว่า จะซื้อสักสี่ห้าทะนาน ของที่กินกับสุรานั้นมีบ้างหรือไม่ เจ้าของขายสุราบอกว่า กับแกล้มมีอยู่หลายสิ่งท่านจะกินสิ่งใด ลิมชองว่าตามแต่ท่านจะจัดหามาเถิดข้าพเจ้ากินได้ทุกสิ่ง เจ้าของขายสุราก็จัดหาสิ่งของกับสุรายกมาให้ ลิมชองก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ในโรง เห็นชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากในโรง รูปร่างสูงใหญ่หนวดเหลืองมีลักษณะดีไปยืนอยู่ที่หน้าโรง แล้วถามเจ้าของขายสุราว่า ผู้ใดมาซื้อสุรากิน เจ้าของขายสุราบอกว่าไม่รู้จัก ชายผู้นั้นก็ยืนดูอยู่ ลิมชองเห็นดังนั้นก็มิได้ไต่ถามประการได ร้องเรียกเจ้าของขายสุรามาเสพสุราด้วยกัน แล้วลิมชองถามเจ้าของชายสุราว่า ตั้งแต่นี้ไปเนียซัวเปาะใกล้หรือไกล เจ้าของขายสุราว่า แต่นี้ไปเนียซัวเปาะไม่สู้ไกล ประมาณทางได้สามสี่ลี้ต้องมีเรือจึงจะไปได้ ลิมชองว่าท่านจงเช่าเรือให้ลำหนึ่งเถิด เงินมากน้อยเท่าไรข้าพเจ้าจะให้ เจ้าของขายสุราว่า กำลังหมอกลงมากหนาวนักไม่เห็นมีผู้ใดเอาเรือมาจะไปเช่าหาที่ไหน ลิมชองได้ฟังก็มีความวิตก จึงคิดว่าเดิมเราเป็นครูทหารอยู่ ณ ตังเกียเมืองหลวง มีความสุขเที่ยวเสพสุราตามสบาย ไม่แจ้งว่ากอไทอวยจะคิดร้ายทำให้เราได้ความลำบากทนทุกข์เวทนาหลบหลีกมาจนถึงตำบลนี้ ถึงมีบ้านเรือนก็กลับไปไม่ได้ จะเที่ยวไปเมืองใดก็กลัวเขาจะจับตัว ครั้นจะไปเนียซัวเปาะก็ไม่มีเรือจะทำประการใดดี คิดแล้วก็ไม่มีความสบายใจ จึงพูดกับเจ้าของขายสุราว่า ขอยืมพู่กันกับที่ฝนหมึกเขียนหนังสือมาให้ข้าพเจ้าสักครู่หนึ่งเถิด เจ้าของขายสุราก็เอาพู่กันที่ฝนหมึกมาให้ ลิมชองก็เอาพู่กันเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาแปดคำใจความว่า ตัวข้าพเจ้าชื่อลิมชอง เป็นคนดีใจสัตย์ซื่อมั่นคงนัก ตั้งใจทำราชการเป็นครูทหารอยู่ ณ เมืองหลวง ปรารถนาจะให้ชื่อเสียงปรากฏก็ไม่สมความคิด ถ้าสืบไปภายหน้ามีวาสนาแล้วก็จะกลับไปอยู่เมืองหลวง เขียนคำโคลงแล้วก็เอาพู่กันส่งให้เจ้าของ ลิมชองก็นั่งเสพสุราอยู่ที่นั่น
ฝ่ายชายรูปร่างสูงใหญ่ไปยืนดูหมอกนั้น ครั้นเห็นลิมชองเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาก็ตรงเข้ามาตบหลังลิมชอง แล้วพูดว่าท่านนี้ช่างกล้าหาญนักมาจนถึงที่นี่ ท่านฆ่าคนตายกับเอาไฟเผาของหลวงที่เมืองชองจิวเสีย บัดนี้เขาบนจับตัวท่านถึงสามพันตำลึงยังไม่รู้หรือ ลิมชองตกใจบอกว่าไม่ใช่ลิมชองดอก ข้าพเจ้าแซ่เตี้ยต่างหาก ชายผู้นั้นก็หัวเราะแล้วถามว่า ท่านชื่อลิมชองเป็นครูทหารอยู่ที่ตังเกียเมืองหลวงนั้นไม่ใช่หรือ ท่านหาบอกตามจริงไม่ คำโคลงที่ฝานั้นท่านเขียนไว้ชื่อของผู้ใดเล่า ลิมชองก็จนใจจึงถามว่าจะมาจับข้าพเจ้าหรือ ชายผู้นั้นตอบว่า เราจะจับท่านไปทำไม พูดแล้วก็จูงมือลิมชองเข้าไปข้างใน สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาแล้ว ชายผู้นั้นกับลิมชองก็พากันไปนั่งดื่มสุราอยู่ด้วยกัน ชายผู้นั้นถามลิมชองว่าท่านจะไปเที่ยวเนียซัวเปาะ ที่เนียซัวเปาะนั้นมีแต่คนฝีมือเข้มแข็งทั้งนั้น ท่านจะไปทำไม ลิมชองว่าข้าพเจ้าก็ไม่ปิดบังท่าน บัดนี้ด่านทางและหัวเมืองทั้งปวงเขาคอยจับตัวข้าพเจ้าๆ ไม่มีที่สำนักอาศัย จึงได้หนีมาหมายว่าจะไปอยู่ที่เนียซัวเปาะ ชายผู้นั้นว่าถ้าท่านจะไปอยู่เนียซัวเปาะนั้น ก็ต้องมีผู้ฝากฝังจึงจะอยู่ได้ ลิมชองว่าข้าพเจ้ามีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งอยู่ที่เมืองชองจิวตำบลบ้านเฮงไฮฮู้มีหนังสือฝากฝังข้าพเจ้ามาแล้ว
ชายผู้นั้นได้ฟังก็ถามว่า ที่ตำบลบ้านเฮงไฮฮู้นั้นเห็นจะเป็นชาจินที่เรียกว่าเซียวซวนฮอง บางคนก็เรียกว่าชาตัวกัวหนังกระนั้นหรือ ลิมชองว่านั่นแหละ เหตุไฉนท่านจึงรู้จักชาตัวกัวหนังเล่า ชายผู้นั้นจึงตอบว่า ชาตัวกัวหนังกับนายโจรทั้งสามที่เนียซัวเปาะนั้นชอบพอรักใคร่กันเป็นอันมาก มีหนังสือไปมาถึงกันมิได้ขาด แต่เดิมเฮงหลุนนายโจรที่หนึ่งกับโต๊วเซียนนายโจรที่สองเป็นคนเล่าเรียนหนังสือ ได้เป็นขุนนางที่ซิวจ๋ายฝ่ายบุ๋น ครั้นถึงปีแปลหนังสือแย่งชิงที่จอหงวนกัน เฮงหลุนกับโต๊วเซียนไปแปลหนังสือแย่งชิงจอหงวนที่เมืองหลวงก็ไม่ได้ จึงชวนกันกลับมาเมืองชองจิว เฮงหลุนกับโต๊วเซียนไม่มีเงินทองจะซื้ออาหารกิน เดินทางกลับไม่ได้ ชาตัวกัวหนังแจ้งความแล้วจึงได้ชวนเฮงหลุนกับโต๊วเซียนไปอยู่ที่บ้านช้านาน แล้วให้เงินทองไปซื้อกินตามทาง เดิมชาตัวกัวหนังได้มีคุณนับเฮงหลุนพวกพ้องของเราจึงได้รักใคร่กันยืดยาวมา ลิมชองได้ฟังก็ลุกขึ้นคำนับแล้วถามว่า ท่านแซ่ใดชื่อไรจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบ ชายผู้นั้นก็บอกว่า ข้าพเจ้าชื่อแซ่จูชื่อกุย คนทั้งหลายเรียกว่าฮันติฮุดลุด ข้าพเจ้าเป็นคนชาวเมืองกิจิว ตำบลบ้านกิจิวกุ้ย เป็นลูกมือของเฮงหลุนนายใหญ่ เฮงหลุนให้ข้าพเจ้าตั้งโรงขายสุรา เมื่อมีพ่อค้าใหญ่มาทางนี้ ถึงจะมั่งมีเงินทองผู้คนมาก นายโจรก็หาเกรงไม่จะคุมพรรคพวกมาฆ่าพ่อค้าเสีย แล้วแย่งชิงเอาทรัพย์สิ่งของไป ถ้ามาแต่ผู้เดียวเข้าอาศัยซื้อสุรากิน ก็จะเอายาพิษใส่ในสุราให้กินตายจะได้เอาทรัพย์สิ่งของ คนที่ไม่มีเงินทองปล่อยไปบ้าง ฆ่าเสียก็มี เอาเนื้อมาทำขนมต่างๆ ขาย นี่หากว่าท่านมาถึงก็พูดว่าจะไปเนียซัวเปาะ พวกข้าพเจ้าจึงไม่ได้ใส่ยาพิษในสุรา ถ้าไม่ถามถึงเนียซัวเปาะชีวิตท่านก็คงตาย นี่เป็นบุญหนักหนาเผอิญให้พูดขึ้นจึงได้รู้จักกัน เมื่อวันก่อนมีคนชาวเมืองตังเกียมาพูดจาเลื่องลือถึงชื่อท่านว่ามีฝีมือเข้มแข็ง ซึ่งจะไปเนียซัวเปาะนั้น เรือของเรามี เวลาพรุ่งนี้จึงค่อยไป ค่ำวันนี้ค้างอยู่ที่นี่ก่อนพูดจากันให้สบาย
ลิมชองได้ฟังก็ยินดีค้างอยู่ที่โรงขายสุราคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจูกุ้ยเปิดหน้าต่างโรงข้างแม่น้ำออกแล้วหยิบเอาลูกเกาทัณฑ์นั้นยิงตรงไปที่เกาะ ลิมชองเห็นจึงถามว่าท่านทำอะไร จูกุ้ยบอกว่าพวกข้าพเจ้าที่เนียซัวเปาะสัญญากันไว้ ถ้ายิงเกาทัณฑ์ไปบัดเดี๋ยวใจ ที่เกาะเนียซัวเปาะก็แจวเรือมารับ ลิมชองได้ฟังก็ยินดียืนอยู่ที่หน้าต่างโรง
ฝ่ายพวกโจรที่สำหรับเฝ้าอยู่นั้น ครั้นเห็นลูกเกาทัณฑ์สัญญามาตกลงตรงหน้าก็ชวนกันลงเรือแจวไป ลิมชองเห็นเรือแจวมามีความยินดีนัก ครั้นเรือมาถึงฝั่งจูกุ้ยจึงชวนลิมชองลงเรือ ฝั่งพวกโจรก็แจวเรือกลับไปถึงเกาะเนียซัวเปาะ ครั้นถึงฝั่งจูกุ้ยกับลิมชองพากันขึ้นไป พวกโจรเหล่านั้นก็สะพายห่อผ้าของลิมชองเดินตามไป ลิมชองเห็นสองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่เรียงรายเป็นแถวไปจนถึงด่าน ที่ด่านนั้นมีเครื่องศัสตราวุธต่างๆ วางไว้เป็นอันมาก ลิมชองเดินตามจูกุ้ยพ้นสามด่านแล้วก็ขึ้นไปบนเนิน เห็นมีภูเขาสูงใหญ่ล้อมรอบเกาะ ที่กลางเกาะนั้นแผ่นดินราบเสมอกว้างใหญ่มีบ้านเรือนเรียงรายติดๆ กันเป็นนักหนา ลิมชองจึงคิดว่า ที่เนียซัวเปาะนี้ที่ทางแน่นหนาแข็งแรงนัก ถ้าหากว่ากองทัพจะยกมาสักเท่าไรๆ ก็ตีหักเข้ามาไม่ได้ เดินไปจนถึงสำนักนายโจรทั้งสามแล้ว จูกุ้ยพาลิมชองเข้าไปข้างในบอกว่า นายโจรทั้งสามนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นท่านไปคำนับเสีย ลิมชองจึงเข้าไปคำนับนายโจรทั้งสามแล้วถอยออกมายืนอยู่ จูกุ้ยก็แจ้งกับนายโจรทั้งสามว่า ซึ่งท่านผู้นี้เดิมเป็นครูทหารอยู่ตังเกียเมืองหลวง แซ่ลิมชื่อชอง กอไทอวยแกล้งข่มเหงกดขี่จับตัวไปทำโทษแล้วเนรเทศมาเมืองชองจิว เกิดไฟไหม้โรงฟางฉางถั่วของหลวง ลิมชองฆ่าคนตายสามคนแล้วหนีไปอยู่กับชาตัวกัวหนัง ลิมชองกลัวว่าเขาจะมาจับตัวไป ชาตัวกัวหนังจึงเขียนหนังสือให้ลิมชองถือมาให้อยู่กับท่าน พอจูกุ้ยแจ้งดังนั้นลิมชองก็เอาหนังสือส่งให้ เฮงหลุนนายโจรใหญ่ได้ฟังแล้วรับเอาหนังสือฉีกออกอ่านแจ้งความทุกประการ ก็ให้ยกเก้าอี้มาให้ลิมชองนั่งเป็นลำดับลงมาทั้งห้านาย สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันสำเร็จแล้ว เฮงหลุนก็ถามลิมชองว่า เมื่อท่านจะมานั้นชาตัวกัวหนังมีธุระสิ่งใดบ้างหรือประการใด ลิมชองแจ้งว่า เมื่อข้าพเจ้ามานั้นชาตัวกัวหนังมาเที่ยวยิงเนื้อเล่นในป่า ธุระการงานสิ่งใดก็ไม่มี เฮงหลุนได้ฟังดังนั้นมีใจอิจฉาลิมชอง จึงคิดว่าตัวเราเดิมเป็นคนเล่าเรียนหนังสือแล้วจึงได้มาเป็นโจรอยู่ตำบลเนียซัวเปาะ ฝึมีอเราก็ไม่สู้เข้มแข็ง โต๊วเซียนกับซองบานและไพร่พลเหล่านี้ก็ไม่มีใครฝีมือดี ซึ่งลิมชองเป็นครูทหารอยู่ ณ เมืองหลวง ฝีมือคงเข้มแข็งกว่าพวกเราทั้งสิ้น ถ้านานไปข้างหน้าลิมชองรู้ว่าพวกเรานี้ฝีมือสู้ไม่ได้ คงจะดูถูกเราตั้งตัวเป็นใหญ่ พวกเราก็จะสู้ฝีมือลิมชองไม่ได้ ครั้นจะให้อยู่ไปจะพาพวกเราได้ความลำบาก ถ้าจะเสือกไสให้ลิมชองไปเสียไม่รับไว้ ก็คิดถึงซาตัวกัวหนังซึ่งมีคุณกับเราได้มีหนังสือมาว่ากล่าวฝากฝังเป็นหนักหนา จะทำประการใดดี ถ้าให้ลิมชองอยู่ที่นี้เห็นจะไม่ได้ จะต้องให้ไปเสีย ถ้าแม้ว่าชาตัวกัวหนังจะโกรธประการใด จึงค่อยคิดอ่านแก้ตัวต่อภายหลัง คิดดังนั้นแล้วเฮงหลุนนายโจรจึงเอาเงินห้าสิบตำลึงกับแพรสีสองไม้วางไว้บนโต๊ะ แล้วพูดกับลิมชองว่า ชาตัวกัวหนังให้ท่านมาอยู่กับข้าพเจ้าซึ่งตำบลเนียซัวเปาะนี้ทรัพย์สินเงินทองก็ไม่มี เสบียงอาหารเบาบางที่ทางไม่มั่นคง ไพร่พลน้อยฝีมือไม่เข้มแข็ง นานไปข้างหน้าจะพาท่านได้ความลำบาก ท่านจงไปหาที่ที่มีไพร่พลมากทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารบริบูรณ์ ที่ทางมั่นคงจึงจะสำนักอาศัยได้นานไปก็จะมีความสุข ท่านจะอยู่กับพวกข้าพเจ้านี้เห็นจะไม่ได้ เงินกับแพรสองไม้จงเอาไปใช้ตามทางเถิด
ลิมชองได้ฟังจึงพูดว่า ข้าพเจ้าอุตส่าห์เดินทางมาสามิภักดิ์อยู่กับท่านก็เพราะชาตัวกัวหนังรู้จักกับท่านจึงได้มีหนังสือมา ซึ่งตัวข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์ซื่อดอก ตั้งใจมาอยู่แล้วตามแต่ท่านจะใช้ เป็นตายประการใดก็ไม่คิดชีวิต ซึ่งข้าพเจ้ามาครั้งนี้มิใช่จะเห็นแก่เงินทองสิ่งของเมื่อไร จะมาอยู่กับท่านโดยสุจริตใจ เฮงหลุนนายโจรตอบว่า ตำบลนี้เล็กน้อยอยู่ที่ไหนก็ได้ จูกุ้ยจึงพูดกับเฮงหลุนว่า พี่ทำดังนั้นไม่ถูก ถึงเสบียงอาหารของเราเบาบางลงน้อยก็จริง แต่ตำบลบ้านใกล้ๆ แถวนี้จะไปขอยืมเอาที่ไหนก็ได้ ซึ่งว่าที่ทางคับแคบไม่พออยู่นั้น ไม้ที่จะปลูกเรือนก็มีถมไป พี่อย่าวิตกเลยซึ่งชาตัวกัวหนังให้ลิมชองมาอยู่ด้วยพี่จะไล่เสียนั้น ถ้ารู้ไปถึงชาตัวกัวหนังแล้วก็ไม่สู้ดี ด้วยเขามีคุณกับพี่เป็นอันมาก ลิมชองนี้สติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็ง ได้ความโกรธแค้นกลับไปก็คงจะคิดมาทดแทน โต๊วเซียนนายโจรที่สองจึงพูดว่า ซึ่งตำบลเนียซัวเปาะนี้มิใช่เข้ามาอยู่แต่ลิมชองคนเดียวเมื่อไร ก็คนทั้งหลายเขามาอยู่ด้วยถมไปก็ยังให้เขาอยู่ได้ ถ้าพี่ไม่รับลิมชองไว้ชาตัวกัวหนังรู้คงแค้นเคืองว่าพวกเราไม่มีกตัญญู เดิมเขาก็ได้มีคุณกับพวกเรามาก เขาให้คนมาอยู่ด้วยคนหนึ่งก็ขับไล่เสียดังนี้ เห็นจะไม่ดีดอกกระมัง ซองบานจึงพูดว่า พี่เห็นแก่หน้าชาตัวกัวหนังเถิด ให้ลิมชองได้เป็นนายว่ากล่าวสิ่งใดบ้างเล็กน้อย อย่าให้คนทั้งหลายนินทาว่าเราไม่มีกตัญญูต่อผู้มีคุณเลย คนที่มีฝีมือเข้มแข็งในแผ่นดินจะไม่ดูหมิ่นหัวเราะได้ เฮงหลุนจึงแกล้งพูดว่า พี่น้องทั้งหลายไม่รู้ ซึ่งลิมชองนั้นอยู่ที่เมืองชองจิวฆ่าคนตาย เอาไฟเผาของหลวงเสีย โทษทัณฑ์มากนัก บัดนี้ลิมชองหนีมาอยู่กับเรา ไม่แจ้งว่าใจของลิมชองจะคิดประการใด หรือลิมชองแต่งกลอุบายดูท่าทางพวกเรา แล้วก็จะหนีกลับไปคิดเป็นไส้ศึกขึ้นดอกกระมัง ลิมชองจึงตอบว่า ตัวข้าพเจ้านี้เกิดมาเป็นชายชาติทหาร ถึงกระทำการอื่นๆ ไม่ดีประการใด แต่นํ้าใจของข้าพเจ้าสัตย์ซื่อกตัญญูต่อผู้มีคุณยิ่งนัก ถึงจะเอาไปสับแผ่แล่เนื้อประการใดก็ดี ที่จะคิดร้ายต่อผู้มีคุณนั้นอย่าหมายเลย ข้าพเจ้านี้ก็มีความผิดติดตัวจึงได้หนีมาสามิภักดิ์อยู่กับท่าน ๆ จะมาคิดระแวงสงสัยข้าพเจ้าดังนี้หาควรไม่ เฮงหลุนจึงพูดว่า ถ้าท่านมีใจจะมาอยู่ด้วยกันจริงแล้ว ก็ต้องเอาชื่อเสียงมาคำนับตามธรรมเนียมจึงจะอยู่ด้วยกันได้ ลิมชองสำคัญว่าต้องเขียนชื่อเสียงให้ ก็พูดว่าข้าพเจ้าได้เรียนหนังสือรู้จักอยู่บ้าง ท่านจงเอากระดาษกับพู่กันมาจะเขียนแซ่และชื่อให้
จูกุ้ยได้ฟังลิมชองว่าดังนั้นก็หัวเราะ แล้วพูดกับลิมชองว่า ไม่ใช่ให้เขียนแซ่และชื่อดอก ซึ่งธรรมเนียมที่เนียซัวเปาะนี้ ถ้ามีผู้ใดเข้ามาเป็นพี่น้องพวกพ้อง ก็ต้องไปตัดเอาศีรษะคนมาคำนับในสามวันศีรษะหนึ่งจึงจะเข้าเป็นพี่น้องพวกพ้องด้วยกันได้ ลิมชองว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักธรรมเนียมสำคัญว่าเขียนแซ่และชื่อมาให้ท่าน ถ้ากระนั้นเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะลาไปเที่ยวหาตัดเอาศีรษะคนมาให้ท่าน เฮงหลุนว่าถ้าในสามเวลานี้ไปเที่ยวตัดศีรษะมาคำนับได้จะให้เข้าเป็นพวกพ้อง ถ้าพ้นสามวันไปถึงตัดศีรษะมาได้ก็ไม่ให้เข้าด้วย พูดกันตกลงแล้วจูกุ้ยก็ลากลับไปยังโรงขายสุราตามเดิม
เฮงหลุนสั่งพวกโจรจัดห้องให้ลิมชองอาศัย พวกโจรก็พาลิมชองไปที่สำนักแล้ว ครั้นรุ่งเช้าลิมชองแต่งตัวเหน็บกระบี่ พวกโจรนำทางมาลงเรือแจวข้ามไปถึงฝั่ง ลิมชองขึ้นไปซุ่มอยู่ริมทางคอยผู้คนเดินไปมาก็จะฆ่าเสียให้ตาย แต่ลิมชองคอยอยู่ที่นั้นจนเวลาค่ำก็ไม่เห็นมีคน ลิมชองกับพวกโจรคนหนึ่งจึงลงเรือกลับมาที่อยู่ เฮงหลุนถามลิมชองว่าได้ชื่อมาคำนับแล้วหรือ ลิมชองว่าเวลาวันนี้คอยอยู่จนค่ำก็ไม่เห็นมีผู้คนเดินมา เฮงหลุนว่าเวลาพรุ่งนี้ไม่ได้ชื่อมาคำนับเห็นจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ ลิมชองได้ฟังมิได้โต้ตอบประการใด รุ่งขึ้นเช้าก็ลงเรือแจวไปกับพวกโจรคนหนึ่ง โจรคนนั้นจึงพูดว่า เวลาวันนี้เราไปซุ่มอยู่ข้างทิศใต้คงจะมีคนไปมา ลิมชองว่าเจ้าพาเราไปเถิด โจรนั้นก็รีบแจวเรือไปถึงริมฝั่ง ลิมชองขึ้นไปซุ่มอยู่ริมทางได้ครึ่งวัน เห็นชายพวกหนึ่งประมาณสามร้อยคนชวนกันเดินมา ลิมชองจะเข้าไปฆ่าตัดเอาศีรษะสักคน เห็นผู้คนมามากไม่อาจทำ เวลาค่ำชวนกันจะลงเรือแจวกลับมา ลิมชองจึงพูดกับโจรพวกนั้นว่า วาสนาของเราเองจะทำอย่างไรได้ มาคอยอยู่ถึงสองวันก็ไม่เห็นมีผู้ใด ถ้ามีมาก็ตั้งร้อยตั้งพันคนเราคนเดียวจะทำประการใด เห็นจะไม่ได้อยู่ด้วยกันดอกกระมัง โจรผู้นั้นว่าท่านอย่าวิตกยังอีกวันหนึ่งจึงจะครบกำหนดสามวัน เวลาพรุ่งนี้จะพาท่านไปคอยข้างเขาทิศตะวันออก คงมีคนเดินไปมา พูดแล้วก็แจวเรือกลับไปที่อยู่ เฮงหลุนเห็นลิมชองมาจึงถามว่า ได้มาหรือเปล่า ลิมชองไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด ถอนใจใหญ่แล้วก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ เฮงหลุนว่าเราได้กำหนดไว้สามวัน ถ้าวันพรุ่งนี้ไม่ได้ท่านอย่ามาให้เห็นหน้าเลย จงไปให้พ้นเถิด ลิมชองได้ฟังก็ไปยังที่สำนักมีความวิตกเป็นอันมาก แหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วคิดว่า เกิดมาชาตินี้ช่างกระไรนัก กอไทอวยทำจนยับเยินมาตกทุกข์ได้ยาก เทพารักษ์ทั้งหลายช่างไม่ช่วยข้าพเจ้าบ้างเลย จะไม่ให้อยู่ที่เนียซัวเปาะนี้แล้วหรือ ยังพรุ่งนี้อีกเวลาเดียวที่ไหนจะได้ คิดแล้วก็จัดห่อผ้าและเสื้อกางเกงของตัววางไว้ ครั้นรุ่งเช้าก็ลงเรือมากับโจรผู้นั้นถึงฝั่งทิศตะวันออก ลิมชองขึ้นไปซุ่มอยู่ริมฝั่งอีกครึ่งวันก็ไม่เห็นคนเดินไปมา ลิมชองจึงบอกกับโจรผู้นั้นว่า เรามาคอยอยู่ครึ่งวันแล้วก็ไม่มีคนเดิน เราจะกลับไปเอาห่อผ้ามาเสียจะได้เที่ยวหาที่อาศัยต่อไป พอโจรผู้นั้นเหลียวหลังไปดูเห็นคนหาบสิ่งของมาก็บอกลิมชองว่า ท่านอย่าเพิ่งกลับไปเลยมีคนหาบของเดินมาโน่นแล้ว ลิมชองเหลียวไปดูเห็นคนหาบ ๆ ของเดินมามีความยินดีจึงพูดว่า เทพดาดลใจให้คนเดินมาเห็นจะไม่ต้องไปเอาห่อผ้าแล้ว เมื่อพูดแล้วก็ชักกระบี่ที่เหน็บออกจากฝักตรงไปจะฆ่า ชายที่หาบของเดินมาเห็นลิมชองถือกระบี่ตรงเข้ามาก็ตกใจ วางหาบวิ่งหนี ลิมชองจะไล่ตามก็ไม่ทัน ลิมชองจึงบอกกับโจรผู้นั้นว่า ดูเอาเถิดวาสนาชองเราเผอิญเป็นไปทุกอย่าง โจรผู้นั้นจึงบอกว่าไม่เป็นไร ได้ทรัพย์สิ่งของก็เหมือนกับได้ศีรษะคน ลิมชองจึงว่า ถ้ากระนั้นเจ้าหาบเอาสิ่งของนี้กลับไปก่อน เราจะคอยดูอยู่ที่นี่ มีผู้ใดมาจะได้ตัดเอาศีรษะไป โจรผู้นั้นหาบทรัพย์สิ่งของนั้นลงเรือแจวกลับมา ลิมชองก็คอยอยู่ที่นั้น ชายเจ้าของหาบอีกคนหนึ่งถือกระบี่เดินตามมาข้างหลัง ลิมชองเห็นก็ตรงเข้าไปจะฆ่าฟัน ชายผู้นั้นร้องตวาดว่าพวกโจรเหล่านี้ฆ่าไม่หมดเลย ยังบังอาจมาแย่งชิงเอาหาบของเราไป ว่าแล้วก็เข้าสู้รบลิมชองเป็นสามารถ
๑๒
ฝ่ายโจรผู้นั้นครั้นไปถึงก็หาบทรัพย์สิ่งของไปแจ้งกับนายโจรว่าลิมชองแย่งมาได้ นายโจรทั้งสามได้ฟังกับเห็นทรัพย์สิ่งของจึงพูดว่าผู้ใดหนอกล้าหาญหาบสิ่งของมาทางนี้ เห็นจะมีฝีมือเข้มแข็งจำเราจะออกไปดูให้รู้จักว่าผู้ใด พูดแล้วสามนายโจรก็ชวนกันลงเรือมาถึงฝั่งแล้วขึ้นไปดูบนเขาเห็นลิมชองกับชายผู้นั้นสู้รบกันอยู่ ต่างคนมีฝีมือเข้มแข็งว่องไวทั้งสองฝ่าย ลิมชองกับชายผู้นั้นสู้รบกันได้ห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ลิมชองคิดจะฆ่าตัดเอาศีรษะให้ได้ ชายผู้นั้นฝีมือเข้มแข็งคล่องแคล่วว่องไว ลิมชองทำอันตรายไม่ได้ สู้รบกันไปอีกสามสิบเพลง นายโจรเห็นดังนั้นก็ยินดีร้องลงมาว่า ท่านทั้งสองอย่าสู้รบกันเลย ลิมชองได้ฟังก็ถอยห่างออกมารออยู่ นายโจรทั้งสามลงมาพูดว่า ท่านทั้งสองฝีมือเข้มแข็งนักไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน ซึ่งท่านผู้นี้ชื่อลิมชองเป็นพี่น้องของเราเอง ตัวท่านมาแต่ข้างไหนจงบอกให้พวกเราทราบ ชายผู้นั้นจึงบอกว่าเทือกเถาเราเป็นขุนนางนายทหารใหญ่มาได้สามชั่วอายุคนแล้ว ปู่เราแซ่เอียชื่อเลงก๋ง ตัวเราแซ่เอียชื่อจี้ ฉายาเรียกว่าแชมิ่นซิน เราได้เป็นขุนนางตำแหน่งที่เตียนซีฮูจิไซฝ่ายทหาร เดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ขุนนางตำแหน่งที่เราว่ากล่าวนี้สิบนายด้วยกันไปเอาศิลาลายที่ทะเลสาบจะต้องพระประสงค์ปูในพระราชวัง เราถือรับสั่งเอาเรือไปบรรทุกศิลาลายมาถึงแม่น้ำฮวงโหเกิดลมพายุพัดกล้า เรือบรรทุกศิลาลำเราล่มลงศิลาลายหายไปสิ้น เราตกใจกลัวหลบหนีเสียไม่เข้าไปทำราชการ ครั้นอยู่นานมาได้ยินข่าวว่ารับสั่งโปรดให้ยกโทษอันนี้แล้ว จึงไปเที่ยวค้าขายได้เงินทองบ้างเล็กน้อย จ้างเขาหาบมาทางนี้หมายว่าจะเข้าไปเดินที่ตำแหน่งเดิมทำราชการต่อไป ซึ่งหาบทรัพย์สิ่งของ ๆ เรา พวกท่านแย่งชิงไว้จงเอามาให้เราเสียเถิดเราจะลาท่านไป เฮงหลุนนายโจรว่า เดิมเราเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น อยู่ ณ เมืองหลวงก็ได้ยินชื่อเสียงท่านอยู่เราจำได้ ซึ่งหาบทรัพย์สิ่งของนั้นเราจะเอามาคืนให้ แต่เชิญท่านไปกินโต๊ะเสพสุราที่สำนักเราก่อนแล้วจึงค่อยไป เอียจี้ว่าถ้าท่านรู้จักจำได้ก็เอาหาบคืนให้เราเถิด ดีกว่าให้กินโต๊ะเสพสุราเราจะได้ลาไป เฮงหลุนว่าเราพบท่านวันนี้เป็นบุญหนักหนาแล้ว เชิญไปกับเราก่อนแล้วจึงค่อยไป เอียจี้ขัดไม่ได้ก็ลงเรือมากับนายโจรด้วยกัน ครั้นถึงที่สำนักก็เชิญเอียจี้กับลิมชองเข้าไปข้างใน จัดเก้าอี้มาให้เอียจี้กับลิมชองนั่งคนละข้าง เฮงหลุนอยู่กลาง พวกเหล่านั้นนั่งเป็นลำดับแล้วจัดโต๊ะมาเลี้ยงกันเป็นอันดี เฮงหลุนนายโจรจึงคิดว่าลิมชองฝีมือเข้มแข็งนัก ครั้นจะให้ลิมชองอยู่กับเราก็จะต้องเกลี้ยกล่อมเอาเอียจี้ไว้จะได้เป็นคู่ปรับกับลิมชอง ถ้าไม่กระนั้นลิมชองจะเย่อหยิ่งถือตัวว่ามีฝีมือเข้มแข็งก็จะทำข่มเราเสีย จำจะพูดเอาใจให้เอียจี้อยู่กับเราจงได้ คิดแล้วเฮงหลุนก็หันไปพูดกับเอียจี้ เอามือชี้ว่า ลิมชองนี้เดิมเป็นครูทหารอยู่ตังเกียเมืองหลวง กอไทอวยข่มเหงกดขี่เอาตัวเฆี่ยนตีแล้วเนรเทศไปเมืองชองจิวก็เกิดไฟไหม้ ลิมชองฆ่าคนตายจึงได้หนีมาอยู่ที่นี่ ซึ่งท่านจะเข้าไปเมืองหลวงเดินเอาที่ตำแหน่งเดิมนั้น มิใช่เราจะห้ามปรามไม่ให้เข้าไปทำราชการเมื่อไร แต่กอไทอวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารทรงโปรดปรานมาก ได้ว่ากล่าวราชการทั้งสิ้น แจ้งว่าท่านมีฝีมือเข้มแข็งก็คงไม่ชุบเลี้ยงท่าน เราเห็นว่ามาอยู่ด้วยกันที่นี่สามพี่สี่น้องมิดีหรือ หาได้เงินทองทรัพย์สิ่งของมามากน้อยเท่าไรก็แบ่งปันให้เท่าๆ กัน ซึ่งจะหากินนั้นก็สบายจงอยู่ด้วยกันที่นี่เถิด เอียจี้ว่า เราขอบใจท่านนักหนา แต่มีธุระอยู่อย่างหนึ่งจะต้องลาท่านไป เดิมเราต้องโทษมีผู้อุปถัมภ์เราไว้ จะต้องไปตอบแทนคุณสักครั้งหนึ่งจึงจะกลับมา ท่านจงเอาหาบทรัพย์สิ่งของมาให้เราเถิดจะได้ลาไป ถ้าท่านไม่ให้ก็จะลาไปแต่ตัวเปล่า เฮงหลุนได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ถ้าท่านไม่สมัครก็ตามแต่ใจเถิด จงค้างอยู่กับเราสักคืนหนึ่งพรุ่งนี้จึงค่อยไป เอียจี้ได้ฟังก็ดีใจค้างอยู่คืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเอียจี้มาลาเฮงหลุนสั่งให้คนใช้หาบทรัพย์สิ่งของเอียจี้ไปส่งจนถึงฝั่ง เอียจี้ก็ลานายโจรทั้งสามเดินตามทางไป นายโจรทั้งสามก็พากันกลับมา เฮงหลุนนายโจรจึงว่า ลิมชองมีฝีมือและสติปัญญาเราจะเอาไว้ไม่ได้ไล่เสียเถิด พวกพี่น้องเหล่านั้นพากันว่ากล่าวทักท้วงให้ เฮงหลุนไม่รู้ที่จะคิดประการใดหมายจะเกลี้ยกล่อมเอียจี้ไว้เป็นคู่ปรับกัน ลิมชองจะได้เกรงกลัว เอียจี้ก็ไม่อยู่ ครั้นชวนกันไปส่งเอียจี้กลับมาแล้ว เฮงหลุนก็ยอมให้ลิมชองเป็นพวกพ้องตั้งให้ลิมชองเป็นนายโจรที่สี่ จูกุ้ยนั้นถอยลงมาเป็นนายโจรที่ห้ายกเก้าอี้มานั่งเป็นลำดับกันทั้งห้านายแล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย จูกุ้ยก็กลับไปที่โรงขายสุราตามเดิม ตั้งแต่นั้นมาลิมชองเข้าเป็นพวกเนียซัวเปาะ เที่ยวตีปล้นหาเลี้ยงกันอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายเอียจี้ครั้นพวกโจรหาทรัพย์สิ่งของมาส่งจนถึงฝั่งแล้วพวกโจรก็กลับไปเนียซัวเปาะตามเดิมนั้น เอียจี้จ้างชายผู้หนึ่งหาบทรัพย์สิ่งของเดินไปหลายวันจนถึงตังเกียเมืองหลวง ก็เที่ยวหาโรงเตี๊ยมสำนักอาศัย คิดเงินค่าจ้างให้ชายผู้ที่หาบทรัพย์สิ่งของมาแล้ว ก็สำนักที่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงได้เจ็ดแปดวัน จึงเอาเงินทองไปเดินที่ขุนนางตำแหน่งที่คิมิดอี้ฝ่ายทหาร จะว่ากล่าวราชการตามที่เดิมต่อไป เอียจี้เอาเงินไปใช้สอยให้ค่าสินบนจนสิ้นเงินทองที่เอามา ขุนนางตำแหน่งที่คิมิดอี้เห็นว่าเอียจี้ใช้สอยเงินทองมากแล้วก็ทำเรื่องราวพาเอียจี้ไปยื่นแก่กอไทอวย จะขอให้เอียจี้ว่าราชการไปตามตำแหน่งที่เดิมต่อไป กอไทอวยดูเรื่องราวแจ้งความแล้ว จึงพูดว่าเอียจี้คนนี้เดิมเป็นขุนนางตำแหน่งที่เตียนซีฮูจิไซฝ่ายหหาร มีรับสั่งให้ไปบรรทุกศิลาลายที่ทะเลสาบ จะเอามาปูในพระราชวัง แต่ไปบรรทุกศิลาลายด้วยกันถึงสิบนาย ขุนนางเหล่านั้นต่างบรรทุกศิลามาได้ เอียจี้นั้นทำให้เรือล่มศิลาหายก็มีโทษมาก เอียจี้ไม่อาจกลับมากลัวจะต้องโทษก็หลบหลีกหนีไปซุ่มซ่อนเสีย บัดนี้มีรับสั่งโปรดยกโทษให้ก็ดีหนักหนา เอียจี้ยังจะคิดมาเป็นขุนนางทำราชการตำแหน่งเดิมต่อไป ซึ่งตัวต้องโทษครั้งหนึ่งแล้วจะว่าราชการสืบไปนั้นไม่ได้ พูดแล้วกอไทอวยจึงเอาเรื่องราวนั้นทิ้งเสียให้คนไล่เอียจี้ออกไป เอียจี้ถูกไล่ได้ความเจ็บอายก็กลับไปโรงเตี๊ยม คิดว่าเมื่อเราจะมา เฮงหลุนนายโจรได้ว่ากล่าวทักท้วงจะให้อยู่ด้วยเราไม่ฟังขืนมา บัดนี้ก็เห็นจริงเหมือนกับเฮงหลุนว่า ประการหนึ่งซึ่งเทือกเถาของเราได้ว่าราชการเป็นนายทหารใหญ่มาสามชั่วแล้วชื่อเสียงก็ปรากฏในแผ่นดิน ครั้นเราจะเข้าเป็นพวกพ้องเฮงหลุนนายโจรที่เนียซัวเปาะนั้นเล่าคนทั้งหลายก็จะชวนกันนินทา ปู่และบิดาเรามิเสียชื่อเสียงหรือ จึงมิได้เข้าอยู่เป็นพวกพ้องโจร หมายจะเข้ามาทำราชการ นานไปข้างหน้าชื่อเสียงจะได้ปรากฏมีความสุขสืบไป ไม่แจ้งว่ากอไทอวยเป็นขุนนางกังฉินมาแกล้งเราไม่ให้ทำราชการ เงินทองก็เสียหายไปมากจนสิ้นตัวจนไม่มีจะซื้อกิน คิดแล้วก็มีความวิตกยิ่งนัก พักอยู่โรงเตี๊ยมสี่ห้าวัน เอียจี้นึกขึ้นได้ว่าเรามีกระบี่ของวิเศษอยู่เล่มหนึ่ง ตั้งแต่เอียเลงก๋งปู่เราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหารจะไปข้างไหนก็ถือกระบี่เล่มนี้ไป บัดนี้กระบี่ตกมาอยู่กับเรา ๆ ยากจนไม่มีเงินทองจะใช้สอยซื้อกิน จำจะต้องขายแล้วจะได้หาที่สำนักอื่นต่อไป นึกแล้วก็เขียนหนังสือปิดไว้ที่หน้าโรงเตี๊ยมว่า มีกระบี่ของวิเศษอยู่เล่มหนึ่งจะขายผู้ใดจะซื้อจงเข้ามาดูเถิด ปิดหนังสืออยู่วันหนึ่งก็ไม่เห็นมีผู้ใดเข้ามาดู ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเอียจี้จึงเอากระบี่ไปเที่ยวขายตามตลาดก็ไม่มีผู้ใดถามซื้อ เอียจี้เดินไปที่สะพานเทียนฮัวจิวเกีย ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีผู้ใดถาม เห็นแต่ผู้คนวิ่งหนีเข้าตรอกไป บ้างก็วิ่งหนีมาร้องว่า เสือมาโน่นแล้ว จงพากันหนีไปเสียโดยเร็วเถิด เอียจี้ได้ฟังสำคัญว่าเสือจริง ๆ เข้ามาจะไล่กินคนก็ยืนดู มีชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่เสพสุราเมาเดินมา ผู้คนพากันหนีไปสิ้น เอียจี้เห็นก็รู้จักว่าคนนี้แซ่จู ชื่อยี่ เป็นคนเก่งอยู่ที่ตังเกีย เที่ยวข่มเหงราษฎรอยู่เนืองๆ ไม่เกรงกลัวผู้ใด เราสำคัญว่าเสือใหญ่มาแต่ป่า เอียจี้รู้จักว่าจูยี่แล้วก็ยืนคอยดูอยู่ที่นั่น จูยี่เดินมาถึงสะพานเห็นเอียจี้ถือกระบี่ของวิเศษยืนอยู่ก็ตรงไปยื้อเอากระบี่ของเอียจี้มา ถามว่ากระบี่นี้เจ้าจะขายเท่าไร เอียจี้ว่ากระบี่วิเศษเล่มนี้แต่ครั้งปู่และบิดาเราต่อๆ กันลงมา บัดนี้ตกมาอยู่กับเรา ๆ ยากจนก็จะขายเสีย แต่จะขายสักสามพันตำลึง จูยี่ว่าอะไรจะเอามากเท่านั้น เราไปซื้อตามตลาดสามสิบอีแปะก็ได้เล่มหนึ่ง เอียจี้ว่ากระบี่ตามตลาดหาเหมือนกันไม่ กระบี่เราเล่มนี้เป็นของวิเศษดีไม่มีของผู้ใดเสมอ จูยี่ว่าอย่างไรจึงเรียกว่ากระบี่ของวิเศษ เอียจี้ว่ากระบี่เราเล่มนี้วิเศษดีสามอย่าง อย่างหนึ่งตัดเหล็กและทองแดงขาดไม่ยู่ยี่ไม่บิ่น อย่างสองเอาผมวางไว้ที่คมกระบี่ เป่าทีเดียวผมนั้นก็ขาด อย่างสามฆ่าฟันคนโลหิตไม่ติดกระบี่จึงเรียกว่าของวิเศษ จูยี่ว่าเจ้าลองฟันทองแดงให้เราดูได้หรือไม่ เอียจี้ว่าไปเอาทองแดงหรือเหล็กมาจะฟันให้ดู จูยี่ไปเลือกเอาเบี้ยอีแปะทองแดงที่ใหญ่หนาเอามาวางลงสะพาน เอียจี้ก็เอากระบี่ฟันอีแปะขาดสิ้นทั้งสิบอัน คนที่ยืนดูอยู่ห่างๆ นั้นก็ชวนกันชมว่ากระบี่เล่มนี้คมดีจริง จูยี่ถามเอียจี้ว่าเจ้าบอกกับเรามีดีสามอย่าง อีกสองอย่างลองอย่างไรเล่าเอียจี้ว่าท่านไปเอาผมมาจะลองให้ดู จูยี่ก็ไปเอาผมคนมาวางบนคมกระบี่เอียจี้ก็เป่าไปผมขาดทุกเส้น จูยี่เห็นก็แจ้งว่ากระบี่ดี ถามว่าอีกอย่างหนึ่งจะลองอย่างไร เอียจี้ว่าจะให้ฆ่าคนนั้นไม่ได้ ท่านไม่เชื่อก็ไปจับสุนัขมาเถิดจะฟันให้ดู จูยี่ว่าสัญญาฆ่าคนไม่ได้สัญญาฆ่าสุนัข เอียจี้ว่าเราพูดให้ฟังท่านไม่เชื่อก็แล้วไปมารบกวนทำไม จูยี่ว่าเราไม่มีเงินมาแต่จะซื้อเอากระบี่เล่มนี้ให้ได้ เอียจี้ว่าท่านไม่เอาเงินมาเราก็ไม่ให้กระบี่ จูยี่ก็ตรงเข้าชิงเอากระบี่ที่เอียจี้ยื้อแย่งกันอยู่เป็นช้านาน จูยี่เมาสุราล้มลงแล้วลุกขึ้นทุบตีเอียจี้จะแย่งเอากระบี่ให้ได้ เอียจี้ร้องบอกคนทั้งหลายว่า เรายากจนเอากระบี่มาขายจะแย่งชิงเอาของเราไป แล้วกลับทุบตีเอาด้วย คนเหล่านั้นเห็นก็ไม่อาจว่ากล่าวห้ามปรามประการใด พากันนิ่งดูอยู่ จูยี่ทุบตีเอียจี้เป็นหนักหนาเอียจี้เหลือทนเอาเท้าถีบจูยี่ล้มลงแล้วลุกขึ้นมายุดมือไว้ จูยี่พูดว่า เจ้าฆ่าเราเสียเถิดถ้าไม่ตายเราจะเอากระบี่ให้ได้ เอียจี้มีความโกรธยิ่งนัก เอาเท้าถีบจูยี่ล้มลงฟันด้วยกระบี่ถูกจูยี่ตาย แล้วร้องบอกว่าท่านทั้งหลายอย่าตกใจเลย เราไม่ทิ้งโทษให้ท่านหรอก พูดแล้วก็ให้คนเหล่านั้นมาด้วย ครั้นไปถึงผู้ชำระเอียจี้จึงบอกความตามซึ่งจูยี่ข่มเหงให้ฟังทุกประการ คนเหล่านั้นไปกับเอียจี้ก็แจ้งว่า จูยี่ข่มเหงเหลือทนจึงได้ฆ่าเสีย ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รู้เห็นจริง ผู้ชำระว่าเจ้ามารับโทษเอง กับจูยี่ข่มเหงมีผู้รู้เห็นโทษก็เบาบาง แล้วสั่งให้เอาคาใส่เอียจี้ไว้ให้ผู้คุมไปชันสูตรบาดแผลผู้ตายกลับมาแล้วไต่ถามเอาถ้อยคำเอียจี้ไปปรึกษาโทษ ขุนนางผู้ปรึกษาโทษลงมาสั่งให้เฆี่ยนยี่สิบทีกับสักหน้าว่าฆ่าคนตายแล้วเนรเทศไปเมืองปักเกีย ซึ่งกระบี่ของวิเศษนั้นริบเป็นของหลวง ผู้ชำระก็เอาตัวเอียจี้ไปทำตามโทษแล้วสั่งเตี้ยเหล็ง เตี้ยโฮ้ว คุมตัวเอียจี้เนรเทศไปส่งให้ผู้กำกับคุกเมืองปักเกียตำบลไตเมงฮู้ เตี้ยเหล็ง เตี้ยโฮ้วก็คำนับลาพาตัวเอียวจี้มาที่บ้าน ชาวตลาดที่ตามมามีความเมตตา เที่ยวเรี่ยไรเงินทองพวกพ้องมาให้เอียจี้ไปซื้อกินตามทาง แล้วชวนกันว่ากล่าวกับเตี้ยเหล็ง เตี้ยโฮ้ว ผู้คุมทั้งสองว่าเอียจี้นี้เป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็งนัก ด้วยจูยี่ข่มเหงทุบตีเอาจนเหลือทน เอียจี้จึงได้ฆ่าเสีย จูยี่นี้เป็นคนพาลเที่ยวข่มเหงกดขี่ราษฎรอยู่เนืองๆ ไม่เกรงกลัวผู้ใด บัดนี้ตายเสียพวกข้าพเจ้ามีความยินดีนัก แต่เอียจี้นี้ท่านจะคุมตัวไปเมืองปักเกียนั้น ข้าพเจ้าขอฝากด้วย คนเหล่านั้นก็เอาเงินให้กับผู้คุมทั้งสองพอสมควร ผู้คุมรับเงินแบ่งปันกันแล้วพูดว่าท่านทั้งหลายอย่าวิตกเลย เราจะอุปถัมภ์มิให้ลำบากอดอยากได้ เชิญท่านกลับไปเถิดเราจะลาไปก่อน เอียจี้ได้เงินทองที่เขาให้ก็มีความยินดี พูดว่าท่านทั้งหลายเมตตาแก่ข้าพเจ้าพระคุณเป็นที่ยิ่ง ท่านจงอยู่ให้มีความสุขเถิด ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปแล้ว คนเหล่านั้นได้ฟังมีความสงสารแต่ไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็ชวนกันกลับมาที่อยู่ ผู้คุมทั้งสองก็พาตัวเอียจี้ออกจากเมืองหลวงเดินทางไป พอเวลาเย็นถึงที่สำนักก็เข้าพักอาศัย รุ่งขึ้นเช้าชวนกันเดินไปหลายวันจนถึงเมืองปักเกียก็เข้าไปในเมืองหาที่พักหยุดอยู่
ฝ่ายเนียสิเกียดเป็นขุนนางฝ่ายทหารได้ว่าราชการที่เมืองปักเกียเป็นบุตรเขยชัวเกียขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบุ๋นอยู่ ณ เมืองหลวง ครั้นนานมามีรับสั่งตั้งให้เนียสิเกียดเป็นตงซีไปสำเร็จราชการอยู่เมืองปักเกีย เวลาวันหนึ่งเนียสิเกียดทำงานแซยิดกำลังจัดการอยู่ พอผู้คุมทั้งสองไปถึงเอาตัวเอียจี้กับหนังสือที่ผู้ชำระมีมาฉบับหนึ่งส่งให้เนียสิเกียดรับมาอ่านมีความว่า เอียจี้ฆ่าคนตายต้องโทษเนรเทศให้มาอยู่เมืองปักเกีย เนียสิเกียดจึงคิดว่า เอียจี้นี้เดิมเป็นขุนนางฝ่ายบู๊อยู่ ณ เมืองหลวงชื่อเสียงก็ปรากฏมาช้านาน เหตุไฉนจึงต้องโทษเนรเทศมาถึงนี้ จำจะไปหาตัวมาไต่ถามให้แจ้งก่อน คิดดังนั้นก็ให้หาเอียจี้มาถามว่า เดิมเจ้าเป็นขุนนางทำราชการอยู่ เหตุไฉนจึงต้องโทษ เอียจี้คุกเข่าคำนับแจ้งความว่า เดิมข้าพเจ้าเป็นขุนนางตำแหน่งที่เตียนซีฮูจิไซ รับสั่งให้ข้าพเจ้าไปบรรทุกศิลาลายสิบนายด้วยกัน ครั้นกลับมาเรือลำข้าพเจ้าล่มศิลาจมหายจึงไม่อาจกลับไปเที่ยวหลบซุ่มซ่อนตัวอยู่ ครั้นนานมาแจ้งว่ามีรับสั่งโปรดยกโทษเสีย ข้าพเจ้าก็ยินดีจัดหาเงินทองเข้าไปเดินเอาที่ตำแหน่งเดิม กอไทอวยว่าข้าพเจ้าเป็นโทษครั้งหนึ่งแล้วจะทำราชการไม่ได้ ทิ้งเรื่องราวเสียไล่ออกมา ข้าพเจ้าสำนักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเงินทองของข้าพเจ้าก็ใช้สอยเสียสิ้นจึงเอากระบี่ของวิเศษมาขาย เล่าแต่ต้นจนปลายถี่ถ้วนทุกประการ
เนียสิเกียดได้ฟังก็แจ้งว่า เอียจี้เป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็งกอไทอวยแกล้งไม่ให้เป็นขุนนาง จูยี่ข่มเหงเอากระบี่เขาจึงได้ฆ่าเสีย โทษเอียจี้ก็เบาบางหาเป็นไรไม่ เราจะถอดเอาเอียจี้ไว้ใช้สอยก็ได้ คิดแล้วจึงสั่งให้ผู้คุมถอดคาที่ใส่เอียจี้ออกเสียแล้วก็เขียนหนังสือตอบไปว่าได้รับเอียจี้ไว้มอบให้เตี้ยเหล็ง เตี้ยโฮ้วผู้คุมทั้งสองกลับไป ผู้คุมทั้งสองรับหนังสือคำนับลากลับมาเมืองหลวง
ฝ่ายเอียจี้รับใช้การงานอยู่ที่บ้านเนียสิเกียดมิได้ขาด เนียสิเกียดเห็นเอียจี้เป็นคนสัตย์ซื่อดีจะตั้งให้เป็นขุนนางก็กลัวคนทั้งหลายจะนินทาว่าเอียจี้เป็นโทษ เพิ่งจะส่งมาความชอบสิ่งใดก็ไม่มีทั้งยังเป็นโทษ ถ้าตั้งเป็นขุนนางถ้าคนทั้งปวงเขาไม่ยอมเราจะทำประการใด คิดแล้วจึงเรียกเอียจี้มาถามว่าเรามีจิตเมตตาจะชุบเลี้ยงเจ้าให้ได้เงินทองใช้สอยบ้างเล็กน้อย กลัวคนจะนินทาว่าเจ้ายังไม่มีความชอบสิ่งใด คิดว่าจะทดลองฝีมือพวกทหาร ด้วยได้ยินข่าวเล่าลือว่าฝีมือเพลงอาวุธเจ้าชำนิชำนาญว่องไวนักแต่ไม่รู้ว่าจะจริงหรือไม่ ถ้าเจ้าซักซ้อมได้ดีจริงแล้วเราจะตั้งให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ขึ้นบ้าง เอียจี้ว่าตัวข้าพเจ้านี้ตั้งแต่เล็กจนใหญ่ไม่ได้ทำสิ่งใด ฝึกหัดแต่เพลงอาวุธอย่างเดียวเท่านั้น และท่านมีความเมตตาจะชุบเลี้ยงข้าพเจ้าขอทดลองฝีมือให้ท่านดูสักครั้งหนึ่ง เนียสิเกียดได้ฟังก็ยินดีสั่งให้ขุนนางทหารตระเตรียมกันไว้พร้อม ขุนนางฝ่ายทหารก็ไปจัดการเตรียมไว้เสร็จ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเนียสิเกียดเอาเสื้อเกราะและกางเกงเครื่องแต่งตัวให้เอียจี้แล้วพาไปสนาม ลีเส็งกับบุนตัดนายทหารรองของเนียสิเกียด ลีเส็งนั้นชาวบ้านมักเรียกว่าลีเทียนอ๋อง บุนตัดนั้นก็เป็นสองชื่อ เรียกว่าบุนตัวตอชื่อหนึ่ง นายทหารสองคนนี้ฝีมือเข้มแข็ง เห็นเนียสิเกียดผู้สำเร็จราชการมาก็ลงจากเก้าอี้มาเชิญเนียสิเกียดขึ้นนั่งที่สมควร ขุนนางนายทหารเหล่านั้นก็นั่งเป็นลำดับตามผู้ใหญ่ผู้น้อย เนียสิเกียดเห็นทหารที่จะทดลองฝีมือเพลงอาวุธมาพร้อมกันแล้ว ก็สั่งให้ขี่ม้าตั้งเป็นกระบวนยืนเรียงกัน ร้องเรียกจิวกิ้นนายทหารมาบอกว่า วันนี้เราจะให้พวกเจ้าซ้อมเพลงอาวุธให้สิ้นฝีมือ เจ้าจงซักซ้อมให้เราดูแต่คนเดียวก่อน จิวกิ้นก็คำนับถอยออกมาขับม้ารำเพลงอาวุธแต่ผู้เดียวได้ครู่หนึ่งแล้วก็หยุดม้ายืนอยู่ข้างสนาม คนทั้งปวงก็พากันชมว่าจิวกิ้นฝีมือเข้มแข็งคล่องแคล่วดี เนียสิเกียดร้องเรียกเอียจี้มาพูดว่า เดิมเจ้าก็เป็นขุนนางฝ่ายทหารเมืองหลวง บัดนี้บ้านเมืองเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุม ไม่มีความสุข จึงได้ซ้อมเพลงอาวุธปรารถนาจะหาคนที่มีฝีมือเข้มแข็งไว้สำหรับปราบโจรผู้ร้ายและข้าศึกศัตรูซึ่งเกิดขึ้นในแผ่นดิน ตัวเจ้าเขาเลื่องลือว่าฝีมือดีจะทดลองดูกับจิวกิ้นขุนนางนายทหารได้หรือไม่ ถ้าเจ้ามีชัยชนะแก่จิวกิ้น เราจะตั้งให้ว่าราชการตำแหน่งจิวกิ้นสืบต่อไป เอียจี้ว่าข้าพเจ้าจะทดลองให้ท่านดูสุดแล้วแต่จะเห็นควร เนียสิเกียดจึงสั่งให้เอาม้ากับเครื่องอาวุธมาให้ เอียจี้ก็แต่งตัวถือทวนขึ้นม้าออกมากลางสนาม จิวกิ้นถือทวนขับม้าออกมาร้องตวาดว่า เจ้าคนโทษนี้หรือจะทดลองฝีมือกับเรา ก็ขับม้าจะเข้าสู้รบกัน
๑๓
บุนตัดนายทหารใหญ่จึงร้องห้ามว่าอย่าเพิ่งสู้รบกันก่อน บุนตัดก็ไปพูดกับเนียสิเกียดว่าท่านจะให้ทดลองฝีมือดูว่าผู้ใดจะเข้มแข็งจะได้เอาไว้สำหรับปราบโจรผู้ร้ายก็ดีแล้ว แต่คนทั้งสองนี้เป็นคนของเราเอาเครื่องศัสตราวุธจริงๆ เข้าทดลองถ้าพลาดพลั้งถูกเข้าก็คงตายข้างหนึ่ง ข้าพเจ้าเห็นว่าปลายทวนนั้นเอาผ้ามาหุ้มห่อให้ดีแล้วเอาไปชุบน้ำปูนขาว ผู้ที่จะทดลองนั้นให้ไล่เสื้อดำกางเกงดำ ถ้าผู้ใดฝีมือเข้มแข็งแทงถูกมาก เสื้อกางเกงดำก็จะเป็นรอยขาวมาก ผู้นั้นก็แพ้จึงจะไม่เป็นอันตราย เนียสิเกียดได้ฟังเห็นชอบด้วย สั่งให้ทำตามคำบุนตัดทุกประการ แล้วจิวกิ้นกับเอียจี้ก็ขับม้าเข้าสู้รบกันได้ประมาณห้าสิบเพลง เอียจี้แทงถูกจิวกิ้นเป็นรอยปูนขาวไปทั้งตัว เนียสิเกียดเห็นก็ร้องห้ามให้หยุดแล้วเรียกจิวกิ้นเข้าไปพูดว่า เพลงอาวุธของเจ้าเห็นจะไปปราบพวกโจรและข้าศึกไม่ได้ จะทำราชการตำแหน่งนายทหารนี้ไปไม่ควร ให้เอียจี้ว่ากล่าวทำราชการไปดีกว่า ลีเส็งเป็นพวกของจิวกิ้น ครั้นได้ฟังเนียสิเกียดพูดดังนั้นก็เข้าไปคำนับแล้วพูดว่า จิวกิ้นนี้ป่วยอยู่ไม่ได้ซักซ้อมเพลงทวนจึงไม่ว่องไว ซึ่งเพลงเกาทัณฑ์ชองจิวกิ้นนี้คล่องแคล่วแม่นยำนัก ขอท่านได้ทดลองดูฝีมือเกาทัณฑ์ว่าผู้ใดจะแม่นยำว่องไวดี เนียสิเกียดได้ฟังก็สั่งให้ยิงเกาทัณฑ์ เอียจี้กับจิวกิ้นจึงแต่งตัวถือเกาทัณฑ์ขึ้นม้ามาคำนับเนียสิเกียด แล้วเอียจี้พูดว่า ซึ่งท่านให้ทดลองฝีมือยิงเกาทัณฑ์นั้นถ้าจิวกิ้นยิงข้าพเจ้าตายก็ไม่เป็นไร ถ้าข้าพเจ้ายิงไปถูกจิวกิ้นตายท่านจะโปรดประการใด เนียสิเกียดว่าการทดลองฝีมือจะถือกันไม่ได้ ผู้ใดไม่คล่องแคล่วว่องไวหลบไม่ทันถูกตายก็แล้วไป ลีเส็งได้ฟังเนียสิเกียดพูดดังนั้นก็เข้าไปคำนับแล้วว่า ผู้จะทดลองฝีมือนี้ก็เป็นคนของเราทั้งสองฝ่าย ซึ่งเกาทัณฑ์และเครื่องศัสตราวุธทั้งหลายเข้าสู้กันแล้วยั้งมือก็ไม่ทัน ขอท่านจงให้โล่สำหรับปัดลูกเกาทัณฑ์ จะได้ป้องกันไม่เป็นอันตราย เนียสิเกียดก็สั่งให้มีโล่สำหรับไว้บังลูกเกาทัณฑ์คนละอัน เอียจี้บอกกับจิวกิ้นว่าเราจะขับม้าไปหน้า ท่านขับม้าตามมายิงเราก่อน เอียจี้ก็ขับม้าไป จิวกิ้นขับม้าไล่เอาเกาทัณฑ์ยิงไปสองครั้ง เอียจี้เอาโล่ปัดลูกเกาทัณฑ์เสียหาถูกไม่ จึงคิดว่าเราปัดลูกเกาทัณฑ์เสียนี้ไม่ควร จะต้องให้จิวกิ้นเห็นฝีมือว่าว่องไวมิดีหรือ คิดดังนั้นก็ขับไปจิวกิ้นขับม้าไล่ยิงเกาทัณฑ์มา เอียจี้ก็จับลูกเกาทัณฑ์ไว้ได้เข้าไปคำนับเนียสิเกียดแจ้งความว่า จิวกิ้นยิงเกาทัณฑ์มาสามลูก ข้าพเจ้าจับไว้ได้ลูกหนึ่งครบตามกำหนด คราวนี้ถึงทีข้าพเจ้าจะยิงบ้าง บอกแล้วก็ขับม้ามากลางสนาม จิวกิ้นก็ขับม้าวิ่งไปให้เอียจี้ยิง เอียจี้ขับม้าไล่เหนี่ยวสายเกาทัณฑ์ยิงไปแต่ไม่มีลูกเกาทัณฑ์ จิวกิ้นไม่เห็นลูกเกาทัณฑ์สำคัญว่าเอียจี้ยิงเกาทัณฑ์ไม่เป็นก็คิดประมาท เอียจี้เหนี่ยวเกาทัณฑ์หลอกเป็นหลายหน ครั้นจะยิงไปกลัวจิวกิ้นตาย จึงคิดว่าจิวกิ้นกับเราก็หามีสาเหตุสิ่งใดไม่ จะยิงให้ตายก็ไม่ควร จำจะต้องถูกที่ไม่สำคัญอย่าให้ตาย คิดแล้วน้าวเกาทัณฑ์หมายตรงขายิงไป ลูกเกาทัณฑ์ถูกขาจิวกิ้นตกม้าลง ทหารเหล่านั้นก็เข้าพยุงจิวกิ้นไปรักษา บรรดาขุนนางนายทหารและคนทั้งปวงมาดูพากันสรรเสริญว่าเอียจี้ฝีมือเข้มแข็งนัก ยิงเกาทัณฑ์ก็แม่นยำนัก เนียสิเกียดเห็นดังนั้นมีความยินดียิ่งนัก จึงให้ถอดจิวกิ้นออกจากที่ขุนนางนายทหาร ตั้งให้เอียจี้ว่าราชการตำแหน่งที่จิวกิ้นต่อไป เซ็กเทียวขุนนางนายทหารเป็นคู่กันกับจิวกิ้นได้ฟังเนียสิเกียดพูดดังนั้นก็เข้าไปคำนับแล้วว่า ท่านอย่าเพิ่งตั้งให้เอียจี้แทนที่จิวกิ้นก่อนเลย ข้าพเจ้าจะขอทดลองฝีมือเอียจี้ ถ้าว่าข้าพเจ้าแพ้ ท่านจงเอาที่ของข้าพเจ้าให้เอียจี้ว่ากล่าวต่อไป ลีเส็งก็เข้าไปช่วยพูดว่า ท่านให้เอียจี้ทดลองฝีมือกับเซ็กเทียวก่อนจึงจะตั้งแต่งได้ เนียสิเกียดได้ฟังก็ไม่โต้ตอบประการใด จึงคิดว่าตามบรรดาขุนนางนายทหารเหล่านี้ไม่มีผู้ใดยอมให้เอียจี้เป็นที่ทางเลย ครั้นจะให้เอียจี้ทดลองฝีมืออีก ไม่แจ้งว่าจะสู้เซ็กเทียวได้หรือไม่ จำจะหาเอียจี้มาถามดูแล้วจึงผ่อนผันต่อไป คิดดังนั้นแล้วก็ให้หาเอียจี้มาถามว่า เซ็กเทียวมาท้าจะทดลองฝีมือกับเจ้า ๆ จะว่าอย่างไร เอียจี้ว่าท่านอย่าวิตกหาเป็นไรไม่ ข้าพเจ้าจะทดลองให้ท่านดู เนียสิเกียดก็ยินดีพูดว่าม้าของเรามีม้าหนึ่งเข้มแข็งกำลังมาก จงเอามาขี่ทดลองฝีมือกับเขาเถิด เอียจี้ก็คำนับลามาแต่งตัว ลีเส็งจึงพูดกับเซ็กเทียวว่า ตัวท่านก็เป็นครูของจิวกิ้นจะทดลองฝีมือกับเอียจี้ต้องตั้งใจให้ดีอย่าหมิ่นประมาทพลาดพลั้งได้ให้เอียจี้ดูถูกว่าพวกเราฝีมือไม่เข้มแข็ง เรามีม้าอยู่ม้าหนึ่งกำลังมากคล่องแคล่วดี จงเอามาขี่เถิดคงจะได้ชัยชนะ เซ็กเทียวจึงแต่งตัวพร้อมแล้ว เนียสิเกียดสั่งให้ยกเก้าอี้ไปตั้งดูอยู่ริมสนาม ขุนนางนายทหารทั้งปวงยืนเรียงเป็นแถวกัน พอกลองสัญญาตีขึ้นเอียจี้กับเซ็กเทียวก็ขับม้ามากลางสนาม เซ็กเทียวถือขวานเอียจี้ถือทวนเข้าสู้รบกันหลายสิบเพลงหาแพ้ชนะกันไม่ ต่างคนคล่องแคล่วว่องไวดี เนียสิเกียดดูจนเพลิน คนทั้งปวงร้องสรรเสริญว่าสองนายฝีมือเข้มแข็งด้วยกัน ผู้อื่นนั้นเปรียบไม่ได้ นายทหารทั้งหลายก็พากันชมว่า ตั้งแต่เราเข้ามาทำราชการเป็นนายทหาร ไปสู้รบหลายครั้งยังไม่เห็นฝีมือเหมือนสองนาย ช่างชำนิชำนาญว่องไวคล่องแคล่วดีทั้งสองฝ่าย บุนตัดนายรองของเนียสิเกียดเห็นก็มีความยินดี จึงคิดว่าสองนายนี้ฝีมือเข้มแข็งสันทัดกัน ครั้นจะให้สู้รบขับเคี่ยวไปก็คงเป็นอันตรายข้างหนึ่ง จำเราจะห้ามไว้ แจ้งความให้เนียสิเกียดผู้สำเร็จราชการฟังก่อนจึงจะควร คิดแล้วก็ร้องถามว่า ท่านทั้งสองอย่าเพิ่งสู้รบกัน ท่านผู้สำเร็จราชการจะจัดคู่ให้สู้กันใหม่ เอียจี้กับเซ็กเทียวได้ฟังก็ถอยออกมาหยุดยืนม้าอยู่ ลีเส็ง บุนตัดจึงเข้าไปคำนับเนียสิเกียดแล้วพูดว่าสองนายนี้ฝีมือเข้มแข็งกำลังสันทัดกันทั้งสองฝ่าย ควรจะชุบเลี้ยงแต่งตั้งได้ ครั้นจะให้สู้รบขับเคี่ยวไปพลาดพลั้งลงเป็นอันตรายข้างหนึ่งก็เสียราชการไป เนียสิเกียดได้ฟังก็แจ้งว่านายทหารทั้งหลายเห็นฝีมือยอมให้เอียจี้ทำราชการแล้ว ก็มีความยินดีจึงเรียกเอียจี้กับเซ็กเทียวเข้าไป ตั้งให้เอียจี้กับเซ็กเทียวเป็นขุนนางตำแหน่งที่หัดไซ นายทหารฝ่ายซ้ายฝ่ายขวาได้ว่ากล่าวทหารทั้งปวง กับรางวัลเงินคนละร้อยตำลึงแพรสีสองไม้ เซ็กเทียวกับเอียจี้คุกเข่าลงคำนับรับที่ตั้งกับเงินและแพรสี แล้วเอียจี้ก็แต่งตัวเป็นขุนนาง เนียสิเกียดสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันที่สนาม แล้วเนียสิเกียดก็ชวนเอียจี้กลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาเนียสิเกียดจะมีกิจธุระสิ่งใดไปข้างไหนเอียจี้ก็ไปด้วย เนียสิเกียดมีใจรักใคร่เอียจี้เป็นอันมาก ลีเส็ง บุญตัด เซ็กเทียว นายทหารทั้งสาม ครั้นไปถึงบ้านแล้วต่างคนก็มีความเกรงกลัวเอียจี้ด้วยได้เห็นฝีมือและสติปัญญาหาอาจดูหมิ่นไม่ จึงชวนกันไปหาเอียจี้ผูกรักเป็นพวกพ้องอยู่เนืองๆ
ฝ่ายเนียสิเกียดครั้นถึงวันเดือนหก ขึ้นห้าค่ำ สารทจีน ก็จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงพวกขุนนางฝ่ายทหารที่ใช้สอยอยู่ในบ้าน เนียสิเกียดกับนางชัวฮูหยินภรรยากินโต๊ะเสพสุราอยู่ข้างใน ครั้นกินโต๊ะสำเร็จแล้วนางชัวฮูหยินจึงพูดกับเนียสิเกียดว่า บัดนี้ตัวท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ว่ากล่าวการงานสำเร็จเด็ดขาดอยู่ทั้งสิ้นมีความสุขสบาย ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดชุบเลี้ยง เนียสิเกียดตอบว่า ตัวเรานี้ตั้งแต่เล็กมาก็ได้ร่ำเรียนหนังสือฝึกหัดเพลงอาวุธ การทั้งปวงย่อมรู้อยู่บ้าง ซึ่งบิดาของเจ้าได้ชุบเลี้ยงนั้นมิใช่จะลืมพระคุณเสียเมื่อไร บัดนี้ยังหาถึงแซยิดของบิดาเจ้าไม่ต่อหกเดือนขึ้นสิบห้าค่ำจึงจะถึง เราก็ได้ให้เขาเอาเงินไปเที่ยวจัดซื้อเพชรพลอยที่อย่างดีมีราคาไว้ได้หลายอย่างแล้ว จะเอาไปช่วยบิดาเจ้า ณ เมืองหลวง เมื่อครั้งก่อนนั้นก็จัดเงินทองของที่มีราคาไปช่วยบิดาเจ้าครั้งหนึ่ง ครั้นไปถึงกลางทางพวกโจรเข้าแย่งชิงเอาเงินทองสิ่งของไปจนบัดนี้ก็สืบจับตัวยังไม่ได้ การครั้งนี้ซึ่งจะคุมสิ่งของไปช่วยบิดาเจ้านั้นก็ยังไม่เห็นผู้ใดจึงได้วิตกอยู่ นางชัวฮูหยินพูดว่านายทหารที่เคยใช้สอยไว้วางใจได้ถมเถไป ไหนๆ ก็เลือกเอาคนหนึ่งเถิด เนียสิเกียดว่าต่อเมื่อจะถึงกำหนดวันแซยิดจึงจะจัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งคุมไป เจ้าอย่าวิตกเลย เนียสิเกียดจึงจัดเพชรพลอยไว้คอย ถ้าใกล้จะถึงวันแซยิดของบิดาภรรยาเมื่อไรจะได้ให้นายทหารคุมไปเมื่อนั้น
ฝ่ายซิบุนปินผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ย ซึ่งขึ้นอยู่กับเมืองเจ๋จิวฮู้อยู่ในแขวงเมืองซัวตังแซ เวลาวันหนึ่งออกนั่งยังที่ว่าราชการ ขุนนางฝ่ายทหารและพลเรือนที่นั้นพร้อมกัน ซิบุนปินมีนายทหารฝีมือเข้มแข็งอยู่สองคน ๆ หนึ่งชื่อจูตง รูปร่างสูงใหญ่หน้าแดงหนวดยาวได้ว่ากล่าวทหารขี่ม้า แต่จูตงนั้นคนทั้งปวงมักเรียกว่าบีเยียมก๋ง แปลว่าหนวดยาวงามดี ทหารอีกคนหนึ่งชื่อลุยเหง หน้าตาดุร้ายรูปร่างสันทัดคน แต่ชาวบ้านให้ชื่อเรียกว่าชะสิดโฮ้ว แปลว่าเสือมีปีก ได้ว่าทหารที่เดินเท้า ซิบุนปินจึงเรียกจูตงลุยเหงเข้ามาแล้วพูดว่า เราได้ยินข่าวเล่าลือว่า ตำบลเขาที่เนียซัวเปาะนั้นซ่องสุมกันเป็นโจรเที่ยวตีปล้นราษฎรอยู่เนืองๆ แล้วบังอาจต่อสู้กับทหารหลวงถ้าจะนิ่งเพิกเฉยเสียพวกโจรกำเริบมากขึ้นก็จะได้ความลำบาก จำเราจะให้เจ้าทั้งสองคุมทหารไปเที่ยวตรวจตราดู ถ้าจับพวกโจรมาได้ส่งเข้าไปเมืองหลวง และตำบลที่อยู่ใกล้กับเขาเนียซัวเปาะนั้นมีแม่น้ำแห่งหนึ่ง เรียกว่า ‘ตังเคย’ มีต้นไม้ใบแดงอยู่ต้นหนึ่งเป็นของประหลาด ถ้าเจ้าทั้งสองคุมทหารไปถึงแม่น้ำตังเคยแล้ว จงเก็บเอาใบไม้แดงมาให้เราดูเป็นสำคัญสักใบหนึ่งจึงจะเชื่อได้ ถ้าหาไม่ก็จะทำโทษ แต่เมื่อจะไปให้แยกเป็นสองพวก ๆ หนึ่งไปทางประตูทิศตะวันออก พวกหนึ่งไปทางประตูทิศตะวันตกจึงจะดี จูตง ลุยเหงนายทหารทั้งสองก็คำนับลามาจัดทหารพวกหนึ่งประมาณสามสิบคนแยกกันไปตามสั่ง
ฝ่ายลุยเหงคุมทหารไปทางประตูทิศตะวันออก แล้วเที่ยวตรวจตราไปทุกบ้านจนถึงตำบลตังเคยชึงก็ไม่พบพวกโจร ลุยเหงชวนทหารไปที่แม่น้ำตังเคย เก็บใบไม้แดงต้นนั้นได้แล้วก็เดินไปอีกสองสามลี้ เห็นมีศาลเจ้าอยู่ริมทางชำรุดทรุดพังไม่มีเฮียก๋งรักษา ลุยเหงจึงคิดว่าศาลเจ้านี้ไม่มีผู้คน พวกโจรเดินทางไปมาคงจะเข้าอาศัยประตูจึงปิดอยู่ เวลานี้ก็จวนค่ำจำจะเข้าไปดู คิดแล้วให้ทหารจุดคบไฟขึ้นพากันเข้าไปในศาล เห็นชายผู้หนึ่งนอนหลับอยู่บนโต๊ะรูปร่างสูงใหญ่น่ากลัว ลุยเหงจึงพูดว่าซิบุนปินสติปัญญาดีนัก รู้ว่ามีโจรผู้ร้ายจึงให้เรามาตรวจจับตัวแล้วสั่งให้ทหารเข้าจับชายผู้นั้นมัดไว้แน่นหนาพาเอาตัวมา
๑๔
ลุยเหงจึงพูดกับทหารว่า เวลาวันนี้ก็ยังไม่สว่าง เราพากันไปหยุดพักที่นายอำเภอตำบลตังเคยชึงก่อนคอยให้สว่างดีจึงเอาตัวชายผู้นี้ไป พูดแล้วก็พากันเดินมาถึงตำบลตังเคยชึง
ฝ่ายเตียวไก่ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลตังเคยชึง ตั้งแต่ปู่และบิดามาช้านาน เตียวไก่นี้ฝีมือเข้มแข็งใจโอบอ้อมอารีมั่งมีทรัพย์สินมาก ผู้ใดยากจนมาก็ให้เงินทองไปซื้อกินตามทาง บรรดาคนที่มีฝีมือเข้มแข็งเข้าสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องของเตียวไก่ทั้งสิ้น ผู้รักษาเมืองตั้งให้เตียวไก่เป็นนายอำเภอใหญ่อยู่ในตำบลตังเคยชึง ซึ่งเตียวไก่นั้นไม่คิดหาภรรยา ถึงเวลาก็ซักซ้อมเพลงอาวุธอยู่เป็นนิจมิได้ขาด และที่ตำบลตังเคยชึงมีแม่น้ำตังเคยอยู่กลาง ฝั่งโน้นเรียกว่าตำบลไซเคยชึง คือบ้านฝั่งตะวันตก ฝั่งนี้เรียกว่าตำบลตังเคยชึง คือบ้านฝั่งตะวันออก ซึ่งตำบลไซเคยชึงนั้นเดิมปิศาจดุร้ายผู้คนเดินทางไปมาริมแม่น้ำ ปิศาจก็จับตัวโยนลงในแม่น้ำตายเสียเป็นอันมาก ราษฎรชาวบ้านไซเคยชึงมีความวิตกไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใด มีหลวงจีนรูปหนึ่งไปบอกชาวบ้านไซเคยชึงว่า ให้เอาศิลาเขียวมาก่อเป็นพระปรางค์ไว้ริมฝั่งข้างนี้องค์หนึ่ง ซึ่งปิศาจที่ทำร้ายแก่ผู้คนก็หนีไปอยู่ข้างฝั่งตังเคยชึงทั้งสิ้น ชาวบ้านไซเคยชึงได้ฟังก็ยินดีจึงเอาศิลาเขียวก่อเป็นพระปรางค์ตั้งอยู่ริมฝั่งตามคำหลวงจีนว่า ปิศาจก็หนีข้ามฟากมาทำอันตรายแก่ชาวบ้านตังเคยชึงตายอยู่เนืองๆ เตียวไก่แจ้งความก็โกรธชาวบ้านไซเคยชึงยิ่งนัก จึงข้ามแม่น้ำไปยกเอาพระปรางค์ขึ้นบ่าแบกมาตั้งไว้ริมฝั่งตังเคยชึง ราษฎรชาวบ้านเห็นฝีมือเตียวไก่เข้มแข็งมีกำลังมากแบกพระปรางค์ข้ามฟากมาได้ ก็ตั้งชื่อเรียกเตียวไก่ว่าทกทะเทียนอ๋อง ตั้งแต่นั้นมาชื่อเสียงก็ปรากฏมีคนเกรงกลัวมากขึ้น
ในขณะนั้นเตียวไก่ยังนอนอยู่ พอเวลารุ่งสว่างลุยเหงกับพวกทหารมาหา เตียวไก่ได้ยินเสียงคนปลุกมาสั่งให้เปิดประตูรับลุยเหงเข้าไปในบ้าน พวกทหารจึงเอาตัวผู้ร้ายที่จับมานั้นมัดไว้กับเสาประตูบ้าน แล้วชวนกันเข้าไปในบ้าน เตียวไก่จัดที่ให้ลุยเหงนั่งสมควรแล้วถามว่าท่านมีธุระสิ่งใด จึงได้มาถึงบ้านข้าพเจ้าแต่เช้า ลุยเหงบอกว่าผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ยให้มาตรวจตราจับพวกโจรที่เที่ยวตีปล้นราษฎร ครั้นข้าพเจ้าเดินมาเหน็ดเหนื่อยจึงได้มาอาศัยท่าน พอหายเหนื่อยก็จะพากันกลับไป เตียวไก่ว่าเชิญท่านมาเถิดหาเป็นไรไม่ สั่งให้บ่าวจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลุยเหงกับพวกทหารสำเร็จแล้ว เตียวไก่จึงถามลุยเหงว่าท่านมาเที่ยวตรวจตราจับได้โจรบ้างหรือเปล่า ลุยเหงว่าข้าพเจ้าเดินมาถึงศาลเจ้าเห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่เสพสุราเมานอนหลับอยู่ในศาลเจ้า ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ใช่คนดีทีจะเป็นพวกโจรมาอาศัย จึงให้ทหารจับตัวมามัดไว้ที่หน้าบ้านท่าน ครั้นจะเอาตัวไปส่งก็เห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงแวะเข้ามาบอกให้ท่านรู้ด้วยแล้วจะเอาตัวไปส่ง เตียวไก่จึงนึกว่าผู้ใดหนอมานอนหลับให้เขาจับได้ จำเราจะคิดอุบายปล่อยเสียคิดแล้วก็พูดว่า ขอบใจท่านนักหนาอุตส่าห์มาบอกให้รู้ พูดดังนั้นก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุราไว้ข้างในอีกโต๊ะหนึ่งจึงพูดกับลุยเหงว่า เชิญท่านไปกินโต๊ะเสพสุราที่ข้างในจะได้สนทนากันเล่นให้สบาย ลุยเหงเข้าไปกินโต๊ะเสพสุราได้ครู่หนึ่ง เตียวไก่จึงบอกกับลุยเหงว่า ข้าพเจ้าจะไปข้างนอกสักประเดี๋ยว เตียวไก่ก็ออกมาดูเห็นชายผู้นั้นต้องมัดอยู่ รูปร่างสูงใหญ่ที่แก้มมีไฝดำ เตียวไก่จึงถามว่าเจ้ามาแต่ไหนเราไม่เคยเห็นหน้าเลย ชายผู้นั้นบอกว่า ข้าพเจ้ามาหาพวกพ้อง พอเวลาค่ำก็เข้าไปอาศัยนอนในศาลเจ้า พวกทหารว่าข้าพเจ้าเป็นโจรจับเอาตัวมา เตียวไก่ถามว่า เจ้าจะมาหาพวกพ้องนั้นเขาชื่อไร ชายผู้นั้นว่า ข้าพเจ้าจะมาหาเตียวไก่ที่เป็นนายอำเภอบ้านตังเคยชึง เตียวไก่จึงถามว่า เจ้าจะมาหาเตียวไก่ด้วยธุระอันใด ชายผู้นั้นว่าเตียวไก่คนนี้ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน คนที่มีฝีมือเข้มแข็งก็เข้าสามิภักดิ์อยู่ด้วยเป็นอันมาก ข้าพเจ้าหมายว่าจะมาบอกลาภกับความสุขให้ เตียวไก่นึกว่าชายนี้ตั้งใจจะมาหาเราเผอิญให้เขาจับได้ จำจะแก้ไขเอาออกจึงจะควร คิดแล้วบอกว่าเรานี้แหละคือเตียวไก่จะช่วยแก้เจ้าไว้ จึงสอนไว้ว่า ถ้าเราเดินออกมากับนายทหารเจ้าจงเรียกเราว่า อาช่วยด้วย ข้าพเจ้าจากไปหลายปีแล้ว ครั้นมาหาก็จำทางไม่ได้ เดินหลงไปจนมืดค่ำเห็นมีศาลเจ้าก็เข้าพักอาศัยนอน พวกทหารจับเอาตัวมามัดไว้ ชายนั้นได้ฟังก็ยินดีพูดว่าท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้ไม่ลืมพระคุณเลย เชิญท่านกลับไปเถิด เตียวไก่จึงมากินโต๊ะเสพสุรากับลุยเหงอยู่ประมาณครู่หนึ่ง ลุยเหงก็ลาเตียวไก่เดินออกมา เตียวไก่ตามมาส่งจนถึงประตู ลุยเหงชี้บอกว่าคนที่มัดไว้กับเสาข้าพเจ้าจับมา ชายผู้นั้นก็ทำร้องเรียกว่า อาช่วยด้วยเขาจับข้าพเจ้ามัดไว้แล้วก็แจ้งความตามคำเตียวไก่สอนทุกประการ เตียวไก่ได้ฟังก็เดินเข้าไปใกล้ทำเป็นจำได้ แล้วด่าว่าด้วยคำหยาบช้าต่างๆ จึงบอกกับลุยเหงนายทหารว่าคนนี้บุตรพี่ชายข้าพเจ้าเลี้ยงไว้แต่เล็กๆ ครั้นมารดาตายก็เที่ยวซัดเซไม่ได้กลับมาบ้านเป็นหลายปี บัดนี้จะมาหาข้าพเจ้าก็จำทางไม่ได้หลงไปนอนอยู่ในศาลเจ้า ท่านจึงจับเอาตัวมานี่ หากว่าข้าพเจ้ายังจำไฝที่แก้มได้ ลูกอะไรเช่นนี้เที่ยวเชือนแชไปช้านานว่ากล่าวไม่ได้ ลุยเหงกับพวกทหารเหล่านั้นก็ไม่อาจทำประการใดพากันยืนดูอยู่
เตียวไก่จึงร้องตวาดว่า เหตุไฉนเจ้าเที่ยวเป็นโจรให้ท่านลุยเหงจับมาได้ ชายนั้นร้องว่า ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นโจรดอก เตียวไก่ก็ทำเป็นฉวยไม้กระบองตรงเข้าไปตี ชายนั้นว่า อาอย่าเพิ่งทุบตีเลยจะเล่าให้ฟัง ลุยเหงนายทหารก็ห้ามเตียวไก่ว่าช้าก่อน ฟังดูถ้อยคำของหลานท่านจะว่ากระไร ชายผู้นั้นจึงพูดว่า เมื่อข้าพเจ้าจากไปอายุได้สิบห้าปีข้าพเจ้าจากบ้านอากว่าสิบปีแล้ว ครั้นข้าพเจ้าจะมาหาอา เวลาคืนนี้กำลังเมาสุราจึงไปนอนอยู่ที่ศาลเจ้า พวกทหารไม่ถามไถ่จับเอาตัวมัดไว้ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นโจรผู้ร้ายเลย เตียวไก่ได้ฟังก็ทำเป็นโกรธเอากระบองตีอีกแล้วว่า มาจนถึงบ้านยังไม่เข้ามาหา ไปเที่ยวเสพสุราจนเมา ทำเช่นนี้ชอบแต่ตีเสียให้เกือบตาย ลุยเหงได้ฟังสำคัญว่าจริงจึงพูดกับเตียวไก่ว่า ข้าพเจ้าไม่ทราบเลยว่าเป็นหลานท่าน คิดว่าคนร้ายก็ให้จับเอาตัวมา จึงสั่งให้ทหารแก้มัดเสียโดยเร็ว ทหารก็เข้าแก้ชายผู้นั้นออกแล้ว ลุยเหงจึงพูดกับเตียวไก่ว่าท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลยจะขอลาไปก่อนแล้ว เตียวไก่ว่าท่านอย่าเพิ่งไปเลย เตียวไก่จึงสั่งให้ชายผู้นั้นมาคำนับลุยเหง แล้วเตียวไก่ก็เอาเงินให้ลุยเหงสิบตำลึงกับทหารเหล่านั้นพอสมควร ลุยเหงกับทหารก็มีความยินดีลาเตียวไก่ออกจากบ้านไป เตียวไก่ก็เอาเสื้อกางเกงมาให้ชายผู้นั้นใส่ แล้วถามว่าเจ้าแซ่ไรชื่อใดอยู่บ้านเมืองไหน ชายผู้นั้นบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เล่าชื่อตง ปู่และบิดาข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองตังโลวจิว ข้าพเจ้ามีไฝอยู่ที่แก้ม คนทั้งหลายเรียกว่าเซียะมอกุ้ยแปลว่าปิศาจผมแดง ข้าพเจ้ามาครั้งนี้จะบอกลาภกับความสุขให้ท่าน ครั้นเมาสุราก็เข้าไปนอนในศาลเจ้าเขาจึงจับมา ท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้คราวนี้พระคุณเป็นที่ยิ่ง เชิญท่านนั่งบนโต๊ะเถิด ข้าพเจ้าจะกราบไหว้ฉลองพระคุณท่าน เตียวไก่ว่าข้อนั้นไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้าจะบอกลาภกับความสุขให้นั้นเหตุการณ์อย่างไร เล่าตงบอกว่าตัวข้าพเจ้านี้ตั้งแต่เล็กมาก็เที่ยวคบเพื่อนฝูงที่มีฝีมือเข้มแข็ง ได้ยินเขาเล่าลือชื่อเสียงท่านปรากฏไปทั่วทั้งแผ่นดิน คนมีฝีมือเข้มแข็งก็มาสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องของท่านทั้งสิ้น ข้าพเจ้าจึงมาบอกลาภให้ ซึ่งเนียสิเกียดนั้นเป็นขุนนางอยู่ ณ เมืองปักเกีย ตำบลบ้านใต้เม่งฮู้ เนียสิเกียดจัดซื้อเพชรพลอยไว้ถึงสิบหมื่นเหรียญ จะเอาไปช่วยชัวเกียพ่อตาแซยิด ณ เมืองหลวง เดิมชัวเกียทำแซยิดครั้งหนึ่ง เนียสิเกียดจัดทรัพย์สิ่งของเงินทองเป็นอันมากเอาไปช่วยชัวเกีย ครั้นเดินทางไปมีผู้ร้ายมาแย่งชิงเอาเงินทองไปสิ้น จนเดี๋ยวนี้ก็ยังจับโจรผู้ร้ายไม่ได้ มาครั้งนี้เนียสิเกียดจะให้คนคุมเพชรพลอยเข้าไปอีก ข้าพเจ้าจึงได้มาแจ้งกับท่าน คนที่คุมเพชรพลอยไปนั้นมากสักเท่าไรข้าพเจ้าไม่กลัวเลย ช่วยกันชิงเอาให้จงได้ ด้วยเนียสิเกียดกับพ่อตาเป็นขุนนางกังฉิน เที่ยวข่มเหงกดขี่พวกราษฎรเอาเงินทองจึงได้มีทรัพย์สิ่งของมาก ถ้าท่านกับข้าพเจ้าไปแย่งชิงเอามาได้ ถึงเทพยดาฟ้าและดินแจ้งความก็ไม่เป็นไร สืบไปภายหน้าโทษทัณฑ์สิ่งใดก็ไม่มีดอก ท่านจะเห็นประการใด เตียวไก่ว่าชอบใจเจ้าหนักหนาแต่เราจะตรึกตรองดูก่อน ตัวเจ้าเหนื่อยมาจงพักผ่อนเสียให้สบาย แล้วสั่งให้คนใช้พาเล่าตงไปที่สำนักอาศัย แล้วเล่าตงจึงคิดว่าลุยเหงเอาเงินของเตียวไก่ไปมากเราจะตามไปทวงเอามา แล้วมองดูเห็นยังวันอยู่ฉวยได้กระบี่รีบตามไปใกล้จะทันจึงร้องเรียกว่า ลุยเหงนายทหาร ถ้าจะไปก็เอาเงินสิบตำลึงวางไว้แต่โดยดี แม้นไม่ให้ก็จะได้เห็นฝีมือกัน ลุยเหงเหลียวเห็นชายที่จับไว้นั้น จึงพูดว่าเงินทองของเจ้าที่ไหนอาเจ้าให้เราจึงได้เอามา นี่เราเห็นกับหน้าอาเจ้าจึงไม่เอาตัวไปส่ง ยังจะตามมาเอาเงินอีกหรือ เล่าตงว่าอาเราไม่เต็มใจให้ เจ้าแกล้งจับตัวเราไปทำให้อับอายเป็นหนักหนา ลุยเหงก็โกรธจับอาวุธตรงเข้าสู้รบเป็นหลายสิบเพลงก็ยังไม่แพ้ชนะ ต่างคนว่องไวดีมีฝีมือสันทัดกันทั้งสองฝ่าย
จะกล่าวถึงโงวหยงเป็นคนชาวบ้านตังเคยชึง เดิมไปเรียนหนังสือเป็นขุนนางที่ซิวจ่ายฝ่ายบุ๋น ครั้นอยู่มาเห็นว่าบ้านเมืองแปรปรวนจึงได้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ไว้สำหรับตัว คนทั้งหลายเห็นโงวหยงสติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็งจึงตั้งชื่อเรียกว่าติโตแช เวลาวันนั้นโงวหยงยืนอยู่ในรั้วบ้านเห็นลุยเหงนายทหารสู้รบกับชายผู้หนึ่งดูรวดเร็วคล่องแคล่วด้วยกันทั้งสองฝ่าย โงวหยงก็ถือกระบองสั้นสองมือออกจากบ้านมาขวางหน้าลุยเหงกับชายผู้นั้นไว้ แล้วห้ามว่าท่านทั้งสองอย่าเพิ่งสู้รบกันเลย ฝีมือว่องไวดีทั้งสองฝ่าย เหตุใดจึงมาสู้รบกับท่านนายทหาร เล่าตงเห็นชายผู้นั้นรูปร่างดีมีหนวดยาว นุ่งห่มเหมือนคนเรียนหนังสือจึงตอบว่าไม่ใช่ธุระการของท่านดอก เขาจะสู้รบกันให้เห็นแพ้และชนะ ลุยเหงเห็นโงวหยงมาห้ามก็เล่าความซึ่งจับชายผู้นี้ได้แต่ต้นจนปลายทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าเห็นเป็นหลานของเตียวไก่จึงจะยกโทษให้ ยังจะตามมาทวงเอาเงินที่เตียวไก่ให้ ข้าพเจ้าจึงได้สู้รบกัน โงวหยงได้ฟังจึงนึกว่าเตียวไก่กับเราตั้งแต่เล็กจนใหญ่ได้รักใคร่กันมาช้านาน ซึ่งคนในบ้านและพี่น้องของเตียวไก่เรารู้จักอยู่ทั้งสิ้น เหตุไฉนจึงว่าชายผู้นี้เป็นหลาน คงจะมีความลับสิ่งใดเป็นแน่ จำเราจะคิดอุบายห้ามปรามให้ลุยเหงไปเสียก่อนจึงค่อยไปถามเตียวไก่ดูคงจะรู้ความ คิดแล้วจึงพูดกับเล่าตงว่านี่หาควรจะตามมาทวงเงินกับลุยเหงไม่ เตียวไก่ให้เขาแล้วเจ้ามาทำดั่งนี้ไม่ขายหน้าอาเจ้าหรือ เล่าตงว่าท่านยังไม่เข้าใจ ข้าพเจ้านอนอยู่ในศาลเจ้าแกล้งจับเอาตัวมาว่าเป็นโจรผู้ร้าย ซึ่งเงินสิบตำลึงนี้อาไม่เต็มใจข้าพเจ้าจะเอาเงินให้ได้ ถ้าไม่ได้ก็ไม่กลับไป ลุยเหงได้ฟังก็โกรธว่าเงินสิบตำลึงนี้เตียวไก่ให้เราต่างหาก ซึ่งเจ้าจะมาเอานั้นไม่ได้ แล้วโงวหยงห้ามเล่าตงเท่าไรก็ไม่ฟัง ลุยเหงกับเล่าตงจึงเข้าสู้รบกันอีกครึ่งวันก็หาแพ้ชนะกันไม่ ฝ่ายเตียวไก่แจ้งความจากคนมาบอกก็ตามไปถึงที่วิวาทกัน โงวหยงเห็นเตียวไก่ก็ร้องบอกว่าเราห้ามเท่าไรก็ไม่ฟังเลย เตียวไก่มาถึงก็ทำเป็นด่าว่าเล่าตงเป็นอันมาก เล่าตงเห็นเตียวไก่โกรธก็ไม่อาจสู้รบต่อไป ลุยเหงนายทหารจึงพูดกับเตียวไก่ว่าหลานท่านตามมาจะเอาเงินข้าพเจ้าไม่ให้จึงได้สู้รบกัน โงวหยงมาห้ามหลานท่านก็ไม่ฟัง ข้าพเจ้าว่าถ้าท่านมาเองจึงจะให้เงินคืน เตียวไก่ได้ฟังก็ทำโกรธว่าลูกเช่นนี้เห็นจะเลี้ยงไม่ได้ ข้าพเจ้าจะเอาตัวไปตีเสียให้แทบตายท่านอย่าถือโทษเลยเห็นแก่หน้าข้าพเจ้าเถิด ลุยเหงเห็นเตียวไก่โกรธจะเฆี่ยนตีก็ลากลับไป โงวหยงจึงพูดกับเตียวไก่ว่าท่านไม่มาเห็นจะเกิดความใหญ่ ซึ่งชายผู้นี้ฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าเห็นว่าลุยเหงจะสู้ชายนี้ไม่ได้จึงออกมาห้ามไว้ ถ้าท่านมาช้าลุยเหงก็คงตาย ชายผู้นี้มาแต่ข้างไหนจึงเรียกท่านว่าอา เตียวไก่ว่าเดิมข้าพเจ้าจะให้คนมาเชิญท่านไปปรึกษาพูดจากัน ครั้นเดินออกมาเด็กบอกว่าเห็นชายผู้หนึ่งถือกระบี่วิ่งมาทางนี้ข้าพเจ้าจึงตามมาพบท่าน เชิญท่านไปบ้านข้าพเจ้าเถิดจะเล่าเรื่องให้ฟังแล้วปรึกษาการงานด้วย
โงวหยงได้ฟังก็กลับเข้าไปในบ้านบอกคนใช้ว่า ถ้าศิษย์ที่เรียนหนังสือมาจงบอกว่าซินแสมีธุระเวลาอื่นจึงมาเถิด สั่งแล้วเอากุญแจใส่ห้องเดินมากับเตียวไก่ด้วยกัน ครั้นถึงบ้านเตียวไก่ก็เชิญโงวหยงเข้าไปข้างในนั่งที่สมควรแล้ว เตียวไก่บอกว่า ชายผู้นี้ชื่อเล่าตงเป็นคนชาวเมืองตังโลวจิว ฝีมือเข้มแข็งจะมาบอกลาภให้ข้าพเจ้า ครั้นเมาสุราก็เข้าไปนอนในศาลเจ้าลุยเหงจับตัวมาได้เล่าแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ ข้าพเจ้าคิดอุบายว่าเล่าตงมีใจสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องจริงๆ แจ้งความว่าเนียสิเกียดอยู่ ณ เมืองปักเกียตำบลใต้เม่งฮู้ จัดซื้อเพชรพลอยเงินทองถึงสิบหมื่นเหรียญจะเอาไปช่วยซัวเกียพ่อตา ณ เมืองหลวงทำแซยิดวันเดือนหกขึ้นสิบห้าค่ำ ผู้ซึ่งจะคุมของเข้าไปต้องเดินทางมาทางนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเงินทองข้าวของอันนี้มิใช่เนียสิเกียดทำมาหากินซื้อขายโดยสุจริตเมื่อไร ไปเที่ยวข่มเหงกดขี่ราษฎรชาวบ้านเอาเงินทองจึงได้มีทรัพย์สมบัติมาก เราไปแย่งชิงมาเสียแล้วจะไปเอากับผู้ใด การอันนี้สมกับข้าพเจ้าฝันว่าดาวจระเข้หล่นตรงลงมาบนหลังคาเรือนข้าพเจ้า หางดาวจระเข้นั้นมีดาวเล็กอยู่ดวงหนึ่งแสงสว่างพุ่งขึ้นไปบนอากาศแล้วหายไป ซึ่งฝันว่าดาวหล่นลงมานั้นก็เห็นจะดี จึงได้เชิญท่านมาปรึกษาการเรื่องนี้ท่านจะเห็นประการใด โงวหยงว่าข้าพเจ้าเห็นชายนั้นมาก็คิดว่าคงจะมีเหตุสักสิ่งหนึ่งและการอันนี้ก็ควรจะคิดอ่านแต่คนที่จะต้องใช้นั้นมากก็ไม่ได้น้อยก็ไม่ได้ ในตำบลนี้ไม่เห็นมีผู้ใด ตัวท่านกับข้าพเจ้าและเล่าตงสามคนนี้ ฝีมือจะแข็งแรงสักเท่าไรก็เห็นจะไม่ได้ต้องแปดคนจึงจะสำเร็จการ เตียวไก่ถามโงวหยงว่า ซินแสดูท่าจะเอาตามดาวที่ข้าพเจ้าฝันหรือ โงวหยงว่าท่านฝันเห็นดาวจระเข้นี้ก็สำคัญ ดาวจระเข้นั้นจีนเรียกว่าปักเต๊า ปักแปลว่าทิศเหนือ เต๊าแปลว่าดาว ข้าพเจ้าเห็นว่าคนทิศเหนือจะมาช่วย พูดแล้วก็นิ่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งรำลึกได้ จึงบอกกับเตียวไก่ว่ามีอยู่สามคนเป็นพี่น้องกันฝีมือเข้มแข็งไม่กลัวตาย เห็นจะต้องไปบอกคนทั้งสามนี้มาช่วยจึงจะสมความปรารถนา
๑๕
เตียวไก่ถามว่าชายสามคนนั้นแซ่ไรชื่อใด อยู่ตำบลบ้านไหน โงวหยงบอกว่าอยู่ตำบลบ้านเจี๊ยะเกียดชวนในแขวงเมืองเจ๋จินฮู้แซ่อวนชื่อเซียวยี คนทั้งปวงเรียกว่าลิบตีไทสวย คนหนึ่งชื่ออวนเซียวเหงาชาวบ้านเรียกว่าตอเมี้ยยี่หนึง คนหนึ่งชื่ออวนเซียวชิดชาวบ้านเรียกว่าอัวะเงียมหลอชื่อหนึ่งเป็นพี่น้องกัน ข้าพเจ้าก็ได้ไปอยู่ที่บ้านเป็นหลายวัน แต่พี่น้องสามคนนั้นไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือแต่พูดจาการสิ่งใดสัตย์ซื่อมั่นคง จะต้องไปชักชวนมาจึงจะสำเร็จ เตียวไก่ว่าข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือมาว่าพี่น้องสามคนนี้ซื่อตรงฝีมือก็ดี บัดนี้ยังอยู่ที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนหนทางไกลประมาณร้อยลี้เศษ จะให้คนไปเชิญมาพูดจาปรึกษากันท่านจะเห็นประการใด โงวหยงว่าถ้าคนอื่นเห็นจะไม่มา ข้าพเจ้าต้องไปชักชวนจึงจะได้ เตียวไก่ก็ดีใจถามว่าท่านซินแสจะไปเมื่อไรเล่า โงวหยงว่าเวลาค่ำวันนี้จึงจะไป เตียวไก่ก็สั่งให้จัดโต๊ะมาเลี้ยง โงวหยงกับเล่าตงและเตียวไก่ก็กินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่นั้น โงวหยงจึงพูดกับเล่าตงว่า หนทางเมืองปักเกียจะไปตังเกียเมืองหลวงก็มีอยู่หลายทาง ไม่รู้ว่าจะเดินทางไหนจะต้องสืบข่าวให้รู้แน่ จะได้คิดการไว้คอยท่า เล่าตงว่าเวลาค่ำวันนี้ข้าพเจ้าจะไปเมืองปักเกียสืบสวนดูให้รู้แน่จึงจะกลับมา โงวหยงว่าถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว แต่วันแซยิดต่อเดือนหกขึ้นห้าค่ำ เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นเดือนห้าข้างขึ้นอีกหลายสิบวันจึงจะถึงกำหนด ท่านจงรออยู่ก่อนคอยให้ข้าพเจ้าไปพูดจาชวนคนทั้งสามมาแล้วท่านจึงไป
เตียวไก่ได้ฟังก็เห็นชอบจึงพูดกับเล่าตงว่า เจ้าจงคอยท่าอยู่ที่บ้านเราก่อน ให้ท่านซินแสไปหาคนทั้งสามกลับมาจึงค่อยไป พูดแล้วก็กินโต๊ะเสพสุราด้วยกันจนเวลาค่ำ โงวหยงก็ลาเตียวไก่ออกจากบ้านเดินไปเวลากลางคืน จนรุ่งขึ้นกลางวันถึงตำบลเจี๊ยะเกียดชวนบ้านอวนเซียวยี เห็นมีเรือจอดอยู่สี่ห้าลำกับแหและอวนที่สำหรับหาปลาตากอยู่หน้าน้าน มีเรือนอยู่ริมน้ำเป็นหลายหลังจึงร้องถามว่าอวนเซียวยีอยู่หรือไปข้างไหน
ฝ่ายอวนเซียวยีสามพี่น้องตั้งบ้านเรือนอยู่ริมฝั่งใกล้เคียงกันกับตำบลเขาเนียซัวเปาะ เที่ยวหาปลาในแม่น้ำเลี้ยงชีวิตอยู่เป็นนิจ เวลาวันนั้นไม่ได้ไปเที่ยวหาปลาได้ยินเสียงคนร้องเรียกจึงเดินออกมาดู เห็นโงวหยงก็ยินดีถามว่าท่านซินแสจะไปไหน หรือมาหาข้าพเจ้าก็เชิญเข้าไปข้างในเถิด จัดที่ให้นั่งแล้วจึงพูดว่านานนักหนาไม่ได้เห็นท่านเลย วันนี้ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใดหรือ โงวหยงบอกว่าเรามีธุระอยู่อย่างหนึ่งจะมาปรึกษาท่าน อวนเซียวยีว่าการงานสิ่งใดจงบอกให้ทราบเถิด โงวหยงจึงพูดเป็นคำนัยว่าตั้งแต่เราไม่ได้มาหาท่านประมาณสองปีเศษมีพ่อค้าเชิญเราไปเป็นซินแสสอนหนังสือบุตร แต่พ่อค้านั้นจะจัดซื้อปลาทองตัวใหญ่สักเก้าตัวสิบตัวเราจึงมาปรึกษากับท่าน
อวนเซียวยีได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า นานนักหนาวันนี้ท่านอุตส่าห์มา เชิญไปกินโต๊ะเสพสุราให้สบายเสียก่อนจึงค่อยปรึกษาหารือกัน โงวหยงว่าเราก็หมายจะมากินโต๊ะเสพสุราพูดเล่นให้สบาย ไม่แจ้งว่าอวนเซียวเหงาน้องท่านอยู่หรือไม่ อวนเซียวยีว่าอวนเซียวเหงาน้องข้าพเจ้าไม่อยู่ไปเที่ยวเล่น ซึ่งจะกินโต๊ะเสพสุรานั้นต้องลงเรือข้ามฟากไปกินที่โรงเตี๊ยมฟากโน้น ถ้าข้ามฟากไปแล้วคงจะพบอวนเซียวเหงา จึงชวนโงวหยงลงเรือข้ามฟากไปเห็นอวนเซียวชิดน้องที่สามแจวเรือมา อวนเซียวยีร้องถามว่าเห็นอวนเซียวเหงาไปข้างไหน อวนเซียวชิดก็แจวเรือเข้าไปใกล้ โงวหยงเห็นอวนเซียวชิดก็ร้องถามว่าท่านไปไหนมาเรามีธุระจะปรึกษากับท่านทั้งสาม เชิญไปกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันเถิด อวนเซียวชิดเห็นโงวหยงก็ยินดีจึงถามว่าซินแสไปไหนไม่เห็นหน้าเลย เชิญท่านไปเสพสุราด้วยกันให้สบาย แล้วอวนเซียวชิดก็รีบแจวเรือไปถึงบ้านมารดา อวนเซียวยีถามมารดาว่าอวนเซียวเหงาอยู่หรือไปข้างไหน มารดาบอกว่าสองสามวันนี้อวนเซียวเหงาไม่ได้ไปหาปลาเที่ยวเล่นเบี้ยเสียจนสิ้น ฉวยได้เข็มทองของมารดาสำหรับปักผมลงเรือไปเมื่อสักครู่นี้เอง อวนเซียวยีได้ฟังก็ลงเรือแจวกลับมาบอกกับโงวหยงซินแสว่า ข้าพเจ้าไปเล่นเบี้ยครั้งไรไม่เคยได้สักครั้งหนึ่ง คราวนี้ก็เสียจนไม่มีจะเล่น โงวหยงจึงนึกว่าสามคนพี่น้องนี้เล่นเบี้ยเสียกำลังขัดสนอยู่ การที่เราคิดมาคงสมความปรารถนา คิดแล้วก็เหลียวไปเห็นอวนเซียวเหงาถือเบี้ยอีแปะพวงหนึ่งจะลงเรือมาก็ร้องถามว่า เราเที่ยวตามท่านก็ไม่พบ เชิญท่านไปกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันเถิด อวนเซียวเหงาเห็นโงวหยงก็ดีใจรีบแจวเรือไปถึงโรงเตี๊ยมให้เจ้าของโรงจัดโต๊ะและสุรามา สี่นายก็เสพสุรากินโต๊ะพูดจาตามสบาย โงวหยงครั้นจะพูดความลับขึ้นก็ไม่ได้เห็นผู้คนไปมามากจึงคิดว่าเวลาค่ำวันนี้จะต้องค้างที่บ้านอวนเซียวยีจึงจะพูดได้ คิดแล้วก็กินโต๊ะเสพสุราอยู่ตามสบายจนเวลาเย็นก็ชวนกันจะกลับมา โงวหยงว่าเวลาค่ำวันนี้เราจะค้างอยู่ที่บ้านท่านจะได้ปรึกษากัน ว่าแล้วก็เอาเงินออกซื้อสุราสิ่งของต่างๆ กลับมาบ้าน อวนเซียวยีให้ภรรยาจัดหาสิ่งของพร้อม เวลาจวนค่ำก็ชวนกินโต๊ะเสพสุราทั้งสี่นาย โงวหยงว่าท่านอยู่ตำบลนี้จะหาปลาทองตัวใหญ่ไม่ได้หรือ อวนเซียวยีว่าซึ่งแถวแม่นํ้านี้ทำเลก็น้อย จะหาปลาอย่างว่าไม่ได้ ที่แม่น้ำริมเขาเนียซัวเปาะนั้นกว้างใหญ่ปลาทองจึงจะมี โงวหยงว่าแม่น้ำก็ตลอดถึงเขาเนียซัวเปาะไปเที่ยวหาไม่ได้หรือ มีผู้บังคับไม่ให้ไปหาปลาถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะหรือ
อวนเซียวเหงาจึงตอบว่า ไม่ใช่ขุนนางมาบังคับดอก ถึงคนที่ไหนๆ ก็ว่ากล่าวบังคับพวกข้าพเจ้าไม่ได้ โงวหยงว่าถ้ากระนั้นทำไมท่านจึงไม่ไปหาที่เขาเนียซัวเปาะเล่า อวนเซียวเหงาว่า ท่านยังไม่รู้เรื่องข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง โงวหยงทำเป็นพูดว่าที่เขาเนียซัวเปาะนั้นเป็นประการใด เชิญท่านเล่าให้ฟังสักหน่อยเถิด อวนเซียวชิดว่าที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะมีคนจำพวกหนึ่งฝีมือเข้มแข็ง ห้ามไม่ให้ผู้ใดไปหาปลาที่แม่น้ำตำบลนั้นซ่องสุมกันเป็นโจร นายที่หนึ่งชื่อเฮงหลุนนายที่สองชื่อโตวเซียน นายที่สามชื่อซองบาน อีกคนหนึ่งชื่อจูกุ้ย ตั้งโรงขายสุราอยู่ริมฝั่งคอยฟังเหตุการณ์ว่าผู้ใดมีเงินทองเดินทางก็ไปบอกกันมาแย่งชิงสิ่งของทั้งปวงแล้วฆ่าเจ้าทรัพย์เสีย แต่ยังมีอีกคนหนึ่งเป็นครูทหารอยู่ ณ ตังเกียเมืองหลวงชื่อลิมชอง ฝีมือเข้มแข็งนัก เข้ามาอยู่ใหม่เป็นห้านายด้วยกัน เที่ยวตีปล้นราษฎรอยู่เนืองๆ ไม่ได้ไปหาปลาที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะประมาณสองปีเศษแล้ว โงวหยงว่ามาตั้งซ่องสุมกันเป็นโจร พวกนายทหารหลวงไม่มาจับหรือ อวนเซียวเหงาว่า ขุนนางยกมาจับครั้งไหนก็ไม่ได้ กลับมาแย่งชิงเอาทรัพย์สิ่งของ ๆ ราษฎรไปไม่เกรงกลัวผู้ใด ถ้าแย่งชิงได้เงินทองมาก็แบ่งปันกัน ซึ่งข้าพเจ้าสามคนพี่น้องฝีมือเข้มแข็งอยู่ในตำบลนี้ แต่ยังสู้พวกเขาเนียซัวเปาะไม่ได้ โงวหยงได้ฟังก็ดีใจ จึงคิดว่าพี่น้องสามคนนี้เราพูดเลียบเคียงดูท่วงทีก็เห็นจะเล่นด้วยคงสมความปรารถนา อวนเซียวชิดจึงพูดว่า เราเกิดมาชาตินี้เปรียบเหมือนหญ้า เมื่อฤดูฝนจะตายเป็นก็ครั้งเดียว ถ้าเราฝึกหัดเหมือนพวกเขาเนียซัวเปาะได้สบายเช่นนั้น วันเดียวตายก็ไม่เสียดายชีวิต อวนเซียวยีว่า ขุนนางทุกวันนี้ไม่ซื่อตรงโทษผู้ใดหนักก็เป็นเบา แล้วเที่ยวข่มเหงกดขี่ราษฎรลงเอาเงินทองชาวบ้านจึงไม่มีความสุข ซึ่งตัวข้าพเจ้านี้ถ้ามีพวกพ้องแล้วก็จะไปเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะเสียหาให้ผู้ใดข่มเหงไม่ อวนเซียวเหงาว่าข้าพเจ้าคิดอยู่เหมือนกัน ด้วยฝีมือเพลงอาวุธต่างๆ นั้น เราสามคนพี่น้องไม่เคยแพ้แก่ผู้ใด แต่ไม่มีผู้รู้จักชักนำเข้าไปก็เป็นอันจนใจ ถึงได้ตั้งทำมาหากินอยู่ตามสบาย โงวหยงเห็นได้ทีจึงพูดว่า ท่านทั้งสามจะไปจริงๆ หรือ พี่น้องทั้งสามว่า ถ้ามีผู้ชักนำเข้ากับพวกเขาเนียซัวเปาะแล้ว ถึงจะใช้ให้ดำน้ำลุยไฟก็จะทำตามทุกสิ่ง โงวหยงจึงว่า ถ้ากระนั้นท่านทั้งสามจงไปจับนายโจรที่เขาเนียซัวเปาะมาจะได้หรือไม่ อวนเซียวยีว่า ถ้าข้าพเจ้าไปจับมาได้ผู้ใดจะมีบำเหน็จรางวัลให้ก็เปล่าทั้งนั้น คนที่มีฝีมือเข้มแข็งก็จะนินทาว่าไปจับเขามาเปล่า ๆ ไม่ต้องการ รักกันไว้ไม่ดีหรือ โงวหยงว่า ท่านคิดเห็นดังนั้นเหตุไฉนไม่ไปเข้าเป็นพวกพ้องต้องมาลำบากอยู่ทำไมเล่า อวนเซียวยีว่า เดิมข้าพเจ้าพี่น้องได้ปรึกษากันว่าจะไป แล้วได้ยินข่าวว่าเฮงหลุนนายใหญ่ใจคอไม่ดี เกลียดชังคนที่มีฝีมือเข้มแข็งกว่าตัว ถ้าแม้นว่าเฮงหลุนโอบอ้อมอารีเหมือนกับท่านซินแส ข้าพเจ้าสามคนพี่น้องก็จะไปเข้าเสียนานแล้วหาอยู่จนบัดนี้ไม่ โงวหยงว่าเราดีอย่างไร แต่ที่เมืองซังตังกับเมืองฮ่อปักนั้นมีคนฝีมือเข้มแข็งสติปัญญาดี บัดนี้มาอยู่ที่ฮุนเสียกุ้ย ตำบลตังเคยชึงคนหนึ่งแซ่เตียวเป็นนายอำเภอใหญ่ ท่านรู้จักหรือไม่ อวนเซียวเหงาถามว่าที่ชาวบ้านเรียกว่าทกทะเทียนอ๋องชื่อเตียวไก่นั้นหรือ โงวหยงว่า เตียวไก่คนนี้แลใจคอดีนักหนา อวนเซียวชิดว่า บ้านเตียวไก่นั้นตั้งแต่นี้ไปหนทางร้อยลี้เศษ ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลืออยู่แต่หารู้จักกันไม่ โงวหยงว่าเตียวไก่คนนี้ชาติชายทหารใจคอมั่นคงสัตย์ซื่อรักพวกพ้องมาก เงินทองไม่เสียดาย เหตุไฉนท่านไม่ไปให้รู้จักเสียบ้างเล่า อวนเซียวยีว่า ข้าพเจ้าสามคนพี่น้องไม่มีธุระสิ่งใดจึงไม่ได้ไปให้รู้จักกัน โงวหยงก็ทำเป็นพูดว่าเราไปสั่งสอนศิษย์อยู่ที่ตำบลนั้น ได้ยินข่าวว่าเตียวไก่จะไปเอาทรัพย์สิ่งของที่ไหนมาเป็นอันมาก เราชวนกันไปคอยดูตามทางแย่งชิงเอามาเสียท่านจะเห็นประการใด อวนเซียวเหงาว่าเตียวไก่เป็นคนสัตย์ซื่อดี คบหาแต่คนมีฝีมือเข้มแข็ง ถ้าเราทำเช่นนั้นคนที่มีฝีมือเข้มแข็งในแผ่นดินก็จะพากันหัวเราะได้ ชอบแต่เตียวไก่มีธุระสิ่งใดพวกเราชวนกันไปช่วยจึงจะควร โงวหยงได้ฟังก็หัวเราะพูดว่าเราจะลองใจท่านว่าจะรักชายชาติทหารหรือไม่ บัดนี้เห็นใจท่านทั้งสามแล้วเราจะบอกความตามจริงซึ่งตัวเรานี้ก็อยู่กับเตียวไก่ด้วยกัน เตียวไก่ได้ยินข่าวเล่าลือว่าท่านทั้งสามฝีมือเข้มแข็งสัตย์ซื่อดี จึงให้เรามาเชิญท่านทั้งสามไปที่บ้านจะปรึกษาการงานสักสิ่งหนึ่ง อวนเซียวยีว่าข้าพเจ้าสามคนทั้งสามพี่น้องมีใจสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องของเตียวไก่จริงๆ มิได้คิดเป็นใจหนึ่งใจสอง ถ้าเตียวไก่รักใคร่จะเอาเป็นพวกจริงแล้ว ข้าพเจ้าทั้งสามจะสาบานให้ ในขณะนั้นกำลังกินโต๊ะเสพสุราอยู่ก็จับถ้วยสุราขึ้นสาบานว่า ถ้าข้าพเจ้าไม่ซื่อตรงต่อเตียวไก่ขออย่าให้แคล้วคลาดอาวุธต่างๆ เลย โงวหยงได้ฟังก็ยินดี พูดว่ามิใช่ข้าพเจ้ามาชักชวนท่านเป็นโจรผู้ร้ายหรอก แต่ด้วยคราวนี้เป็นการใหญ่ ถ้าได้สมความปรารถนาพวกเราก็มีความสุขไปจนชั่วลูกและหลาน ครั้งนี้เนียสิเกียดจัดซื้อเพชรพลอยเป็นเงินสิบหมื่นเหรียญจะไปช่วยแซยิดชัวเกียพ่อตาในเมืองหลวง ณเดือนหก ขึ้นสิบห้าค่ำ เตียวไก่ให้เรามาเชิญท่านไปคิดอ่านการอันนี้ท่านจะเห็นประการใด พี่น้องทั้งสามได้ฟังก็ดีใจพูดว่า ถ้าเตียวไก่เอาเป็นพวกพ้องแล้วถึงจะให้ไปตายก็ขอไปอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้ายอมพร้อมใจด้วยกันทั้งสามคน พูดแล้วก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราอยู่จนเวลาเช้า โงวหยงกับพี่น้องทั้งสามก็พากันออกจากบ้านเจี๊ยะเกียดชวน ตรงไปบ้านเตียวไก่ ตำบลตังเคยชึง ในที่สุดก็พากันมาถึงตำบลตังเคยชึงบ้านเตียวไก่ โงวหยงก็พาอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเข้าไปหา เตียวไก่กับเล่าตงเห็นโงวหยงกับพี่น้องสามคนมาก็ยินดี ออกไปรับคำนับกันตามธรรมเนียมเชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควร พูดจาไต่ถามถึงทุกข์และสุขซึ่งกันและกัน แล้วโงวหยงจึงเล่าความซึ่งไปพูดกับพี่น้องทั้งสามให้เตียวไก่ฟังทุกประการ เตียวไก่ก็ยินดีสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย พี่น้องทั้งสามเห็นเตียวไก่มีลักษณะดีสมเป็นใหญ่จะพูดจาสิ่งใดก็ถูกต้องตามธรรมใจโอบอ้อมอารีมีความยินดีนัก หกนายชวนกันกินโต๊ะเสพสุราพูดจาถึงการที่คิดไว้รู้เต็มใจทุกคนแล้ว เตียวไก่จัดที่ให้คนทั้งสามพักอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าเตียวไก่จึงจัดโต๊ะเครื่องบูชามาตั้งกลางบ้าน หกนายจุดธูปเทียนบูชาบวงสรวงเทพยดาฟ้าและดินแล้วสาบานเป็นพี่น้องกัน ประกาศว่าถ้าผู้ใดไม่ซื่อตรงต่อมิตร ขอให้เป็นอันตรายต่างๆ อย่าให้แคล้วคลาดคมอาวุธได้เลยแล้วชวนกันกินโต๊ะเสพสุราเป็นที่สบาย มีหลวงจีนรูปหนึ่งมาบอกกับคนใช้ว่า จะมาหาเตียวไก่นายอำเภอ คนใช้ก็เข้าไปแจ้งกับเตียวไก่ ขณะนั้นเตียวไก่กำลังกินโต๊ะอยู่จึงสั่งคนใช้ว่าเอาข้าวไปให้หลวงจีนฉัน บอกว่าเรามีธุระให้กลับไปก่อนเถิด คนใช้ก็เอาข้าวมาให้แล้วบอกตามสั่ง หลวงจีนว่าเราอยากจะพบกับเตียวไก่ดอก ข้าวปลาอาหารเราไม่ต้องการ คนใช้ก็ไปแจ้งความกับเตียวไก่อีก เตียวไก่ว่าถ้ากระนั้นเอาไปให้มากๆ บอกว่าเรามีธุระสำคัญอยู่ออกไปไม่ได้ คนใช้ก็กลับมาทำตามสั่ง หลวงจีนก็ไม่รับ คนใช้เอาข้าวไปให้อีกหลายครั้ง หลวงจีนโกรธตีเอา คนใช้พวกในบ้านก็เข้าช่วยกันทุบตีแต่สู้หลวงจีนไม่ได้ แล้วทุ่มเถียงกันอื้ออึงขึ้น เตียวไก่ได้ยินก็ออกมาเห็นหลวงจีนนั้นมีลักษณะชอบกล รูปร่างสูงใหญ่ จึงถามว่าข้าวปลาเงินทองก็ให้แล้วนี่วิวาททุ่มเถียงกันด้วยเหตุอันใดเล่า หลวงจีนจึงตอบว่าไม่อยากได้ข้าวปลาเงินทองของท่านดอก แต่เงินถึงสิบหมื่นเหรียญก็ยังไม่เต็มใจ อยากจะพบกับเตียวไก่เท่านั้น เตียวไก่ได้ฟังหลวงจีนพูดถึงเงินสิบหมื่นเหรียญถูกต้องกับตัวคิดไว้ ก็นึกว่าเหตุไฉนหลวงจีนจึงมาพูดดังนี้ชอบกลอยู่ ดูท่วงทีเข้มแข็งเห็นจะเป็นคนซื่อตรง จำเราจะบอกตามจริงก่อนแล้วจึงค่อยถามดูคงจะรู้ความ คิดดังนั้นก็บอกกับหลวงจีนว่าตัวเราคือเตียวไก่ ท่านมีธุระสิ่งใดหรือ
หลวงจีนได้ฟังก็ยินดีพูดว่า เรามาหาท่านปรารถนาจะปรึกษาการงานด้วย เตียวไก่ก็เชิญหลวงจีนเข้าไปข้างใน โงวหยงเห็นหลวงจีนมาก็หลบเข้าแอบฟังอยู่ในห้อง เตียวไก่พาหลวงจีนไปที่โต๊ะเสพสุรา หลวงจีนเห็นผู้คนนั่งอยู่มากก็บอกกับเตียวไก่ว่า ท่านจงพาไปที่อื่นเถิดจะได้พูดจาปรึกษาหารือกัน เตียวไก่ก็พาไปข้างในเชิญให้นั่งที่สมควร ถามหลวงจีนว่าท่านแซ่ไรชื่อใดมาแต่ไหน หลวงจีนบอกว่า เราแซ่กงซุน ชื่อสิน เป็นชาวเมืองกิจิว ตั้งแต่เล็กมาก็เรียนวิชาฝึกหัดเพลงอาวุธล่องหนหายตัวได้ คนทั้งหลายเรียกว่ายิบฮุนเหล็ง แปลว่า มังกรลอยเข้าเมม เราได้ยินข่าวเขาเล่าลือว่าท่านอยู่ที่ตำบลตังเคยชึงชื่อเสียงปรากฏนักจึงได้ตั้งใจมาหมายจะเอาเพชรพลอยเป็นราคาเงินสิบหมื่นเหรียญมาคำนับไม่แจ้งว่าท่านจะรับหรือไม่ เตียวไก่ได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า นี่เห็นจะเป็นรายที่เนียสิเกียดเจ้าเมืองปักเกียดดอกกระมัง กงซุนสินได้ฟังเช่นนั้นจึงถามว่า เหตุไฉนท่านจึงรู้เล่า เตียวไก่ว่าข้าพเจ้าพูดเดาไปจะผิดถูกอย่างไรไม่ทราบเลย กงซุนสินว่าของรายนี้มิใช่ตัวหาได้โดยสุจริต แต่เที่ยวข่มเหงกดขี่เอาเงินทองแก่ชาวบ้านให้ราษฎรได้ความเดือดร้อน ควรเราจะแย่งชิงเอามาเสีย ถ้าแม้นปล่อยไปภายหลังก็จะมีความเสียดาย แต่ใจของท่านจะเห็นประการใด เตียวไก่ยังไม่ทันพูด พอโงวหยงย่องไปข้างหลังกอดเอากงซุนสินหลวงจีนไว้แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าแอบฟังอยู่รู้เรื่องความทั้งสิ้น ช่างกล้าหาญจริงมาปรึกษาการดังนี้ได้ไม่กลัวผู้ใดเลย กงซุนสินหลวงจีนไม่รู้เหตุผลอย่างไรก็ตกใจกลัวจนหน้าซีดตัวสั่น
๑๖
เตียวไก่เห็นดังนั้นจึงพูดว่าอย่าหยอกเล่นเป็นพวกเดียวกันดอกจงรู้จักไว้เถิด กงซุนสินได้ฟังก็คลายใจ เตียวไก่จึงเรียกเล่าตงกับพี่น้องสามคนให้มาคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วพูดว่า เทพยดาดลใจให้พวกเราพบกันเป็นบุญนักหนา คนทั้งหกจึงยกเตียวไก่ขึ้นเป็นใหญ่ จัดโต๊ะมาตั้งให้เตียวไก่นั่งที่หนึ่งโงวหยงเป็นที่สอง กงซุนสินที่สาม เล่าตงที่สี่ อวนเซียวยีที่ห้า อวนเซียวเหงาที่หก อวนเซียวชิดที่เจ็ด นั่งเป็นลำดับกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน โงวหยงจึงพูดกับเตียวไก่ว่า ซึ่งท่านฝันเห็นดาวจระเข้หันศีรษะลงมาตรงหลังคาเรือน การอันนี้ก็เทพยดาดลใจชักนำพี่น้องทั้งหลายได้มาพบพร้อมกันสมกับความฝัน การที่เราคิดไว้คงจะสมปรารถนา
เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นมีความยินดียิ่งนัก โงวหยงจึงถามเตียวไก่ว่า เดิมได้พูดกันไว้จะให้เล่าตงเข้าไปสืบข่าวดูให้รู้ว่าวันใดจะเข้าไปเมืองหลวงทางไหนเราจะได้คิดอ่านกัน กงซุนสินหลวงจีนจึงบอกว่าอย่าต้องไปสืบเลย ข้าพเจ้ามาแต่เมืองปักเกียสืบข่าวคราวได้แน่แล้ว ผู้ซึ่งคุมของนั้นวันเดือนห้าขึ้นสิบห้าค่ำจะเดินทางมาทางอึงนีกัง เตียวไก่ว่าไม่ต้องไปสืบข่าวก็ดีแล้ว แต่ที่ทางอึงนีกังนั้นเดินไปทางทิศตะวันออกทางประมาณสิบลี้ถึงตำบลอันลกชวน มีชายผู้หนึ่งแซ่แป๊ะชื่อสิน ชาวบ้านนั้นเรียกว่าแป๊ะยิดซื้อ เป็นพวกพ้องของข้าพเจ้า ขัดสนเงินทองข้าวของสิ่งใดก็ได้อุปถัมภ์กันเนืองๆ โงวหยงว่า ซึ่งท่านฝันเห็นดาวจระเข้หล่นลงมานั้นเป็นดาวเจ็ดดวง ได้กับพวกเราเจ็ดคน แต่ที่หางดาวจระเข้นั้นมีดาวเล็กอีกดวงหนึ่งมีแสงสว่างขึ้นไปบนอากาศ เห็นจะเป็นแป๊ะสินแน่แล้ว จำจะต้องให้แป๊ะสินมาช่วยจึงสมความปรารถนา เล่าตงว่าทางที่จะไปอังนีกังนั้นยังไกลนัก ถ้าเราพากันไปก่อนจะสำนักอาศัยที่ไหนดี โงวหยงว่าสำนักที่บ้านแป๊ะสินก็ได้ เตียวไก่จึงถามโงวหยงซินแสว่า เราครั้งนี้ชวนกันไปจะคิดแย่งชิงเอาด้วยกำลังฝีมือหรือจะเกลี้ยกล่อมเอาแต่โดยดี โงวหยงว่าอุบายที่จะเอาทรัพย์สินนั้นต้องคอยดูท่าทางผู้ที่คุมสิ่งของมาก่อนว่าควรประการใดก็จะทำตามท่วงที
เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดี พูดว่าอุบายของท่านดีนัก ไม่เสียทีที่เขาเรียกซินแส ติโตแช แปลว่า ดาวดวงนี้สติปัญญามาก โงวหยงห้ามว่า อย่าพูดกันอื้ออึงไป ถ้ามีผู้ใดมาแอบฟังก็จะเสียการ พูดดังนั้นก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราแล้วเตียวไก่จึงพูดว่า บัดนี้การที่คิดไว้ก็ยังไม่ครบกำหนดท่านจงกลับไปก่อนเถิด ถ้าจวนจะถึงกำหนดแล้วเชิญท่านมาที่บ้านข้าพเจ้าให้พร้อมกัน การที่พูดไว้นั้นอย่าได้ลืมเสีย แล้วหยิบเงินสามสิบตำลึงมาให้อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดทั้งสามก็มีความยินดีรับเงินคำนับลากลับมาบ้าน โงวหยงซินแสก็ไปสอนศิษย์อยู่ตามเดิม เล่าตงกับกงซุนสินหลวงจีนนั้นบ้านและสำนักอยู่ไกลไม่กลับไป พักอยู่ที่บ้านเตียวไก่กว่าจะถึงกำหนด
ฝ่ายเนียสิเกียดจึงคิดตรึกตรองหาคนที่มีฝีมือและสติปัญญาใจสัตย์ซื่อมั่นคงจะให้คุมของเข้าไปยังไม่ได้ เวลาวันหนึ่งเนียสิเกียดนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่ข้างใน นางชัวฮูหยินถามว่า ท่านจัดหาของได้พร้อมแล้วเมื่อไรจะให้คุมเข้าไป เนียสิเกียดบอกว่าจะหาคนคุมไปในสองสามวันนี้แต่ก็ยังไม่มีผู้ใด จึงได้มีความวิตกอยู่ นางชัวฮูหยินว่าเอียจี้ท่านสรรเสริญว่าสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งใจซื่อตรง ให้เอียจี้คุมเข้าไปไม่ได้หรือ เนียสิเกียดก็รำลึกขึ้นได้ให้หาเอียจี้เข้าไปแล้วพูดว่า เราลืมไปไม่ทันคิด ภรรยาเราพูดขึ้นจึงรำลึกได้ บัดนี้เรามีการจะใช้เข้าไป ถ้ากลับมาแล้วจะชุบเลี้ยงให้มียศศักดิ์ขึ้นกว่าเก่า เอียจี้ว่าจะใช้ไปข้างไหนข้าพเจ้าก็ไม่ขัดขืนจะทำตามท่าน แต่การที่จะไปนั้นท่านจัดแจงอย่างไร เนียสิเกียดว่าเราจะให้ไปเบิกเกวียนที่ไตเมงฮู้สิบเล่ม กับทหารจะได้กำกับเกวียนไปด้วย ของนั้นบรรทุกเกวียนละหีบ เอาธงเหลืองเขียนหนังสือยี่ห้อปักหีบว่า ของอันนี้จะเอาไปช่วยชัวเกียไทซือทำการแซยิด ณ เมืองหลวง จะให้เจ้าคุมไปในสองสามวันนี้ เอียจี้ว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้าคุมไปไม่ได้ ท่านจงจัดหาผู้อื่นไปเถิด เนียสิเกียดว่าข้าวของจัดหาไว้พร้อมแล้ว เหตุไฉนเจ้าจึงไม่ไป เอียจี้ว่ามิใช่ข้าพเจ้าจะบิดเบือนนั้นหามิได้ ด้วยได้ข่าวว่าครั้งก่อนท่านจัดทรัพย์สิ่งของไปคราวหนึ่ง โจรแย่งชิงเอาไปพวกโจรนั้นสืบจับตัวก็ยังไม่ได้ บัดนี้ผู้ร้ายก็ชุกชุมมากขึ้น ซึ่งจะไปตังเกียเมืองหลวงนั้นทางน้ำก็ไปไม่ได้ต้องเดินบกไปทางจิกิมซัวหนึ่ง ยี่เล่งซัวหนึ่ง ทอฮวยซัวหนึ่ง ซั่วไกซัวหนึ่ง อึงนีกังหนึ่ง แป๊ะซัวฮู้หนึ่ง เอียอินโตวหนึ่ง เซียะเซ็งหนึ่ง ตำบลทางเหล่านี้มีพวกโจรผู้ร้ายตั้งซ่องสุมอยู่ แต่ไปตัวเปล่าก็ยังไม่อาจเดินทางไปได้นี่เงินทองสิ่งของ ๆ ท่านก็มาก ถ้าไปถึงกลางทางมีโจรผู้ร้ายแย่งชิงเอาไปได้ ชีวิตข้าพเจ้าและคนทั้งหลายซึ่งไปด้วยนั้นก็คงจะเป็นอันตรายตายสิ้น ข้าพเจ้าเห็นการดังนี้จึงไม่อาจรับอาสาท่านไป เนียสิเกียดว่าถ้ากระนั้นเราจัดเอาคนมีฝีมือไปให้มากเห็นจะได้ดอกกระมัง เอียจี้ว่าคนเหล่านี้ไปสักหมื่นหนึ่งก็ใช้ไม่ได้ พอเห็นพวกโจรมาก็จะพากันวิ่งหนีไปสิ้น พวกโจรจะได้ขนของเล่นตามสบาย เนียสิเกียดว่าถ้าดังนั้นจะทำประการใดดี เอียจี้ว่าขอให้ข้าพเจ้าจัดการเองจึงจะไปได้ เนียสิเกียดว่าเจ้าจะทำอย่างไรก็ตามแต่ใจเถิด เอียจี้ว่าต้องหาเข่งมาสิบหาบเอาของใส่ปลอมเหมือนกับพ่อค้าไปซื้อขาย จัดทหารที่มีกำลังสิบคนให้หาบเดินไป ท่านให้ผู้ใดไปกำกับข้าพเจ้าสักคนหนึ่งก็เห็นจะได้
เนียสิเกียดได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงพูดว่า เราจะมีหนังสือไปถึงชัวเกีย ให้กราบทูลขอตั้งเจ้าเป็นขุนนางมียศใหญ่ขึ้น จงไปจัดการตามความคิดเถิด เอียจี้ก็จัดทหารที่มีกำลังสิบนายแต่งตัวเป็นพ่อค้าคอยท่าอยู่ เนียสิเกียดเขียนหนังสือไปถึงบิดาภรรยาฉบับหนึ่งแล้วออกมาถามเอียจี้ว่าเจ้าจะไปเมื่อไร เอียจี้ว่าจะไปให้ทันฤกษ์เวลาเช้าวันนี้ เนียสิเกียดว่าของภรรยาเราหาบหนึ่ง จะเอาไปให้มารดากับคนใช้ของภรรยาสามคนฝากไปด้วย เอียจี้ว่าท่านจะให้คนใช้ของภรรยาท่านไปอีกสามคนนั้นเห็นไม่ได้ ด้วยคนทั้งสามถือว่าเป็นคนใช้ของภรรยาท่านจะไม่อยู่ในบังคับข้าพเจ้า การอันนี้สำคัญนัก เนียสิเกียดจึงเรียกคนใช้ทั้งสามมากำชับสั่งว่าให้อยู่ในบังคับบัญชาเอียจี้ทั้งสิ้น แล้วมอบหนังสือกับหาบของให้ เอียจี้รับหนังสือคำนับลามาแต่งตัวจัดหาเครื่องมือเสร็จแล้ว ก็คุมของสิบเอ็ดหาบรวมเป็นสิบห้าคนด้วยกันออกจากเมืองปักเกียเดินทางไป
ขณะนั้นเป็น ณ วันเดือนห้าขึ้นสิบห้าคํ่า ครั้นเดินไปได้ระยะทางเวลากลางวันก็หยุดพัก เช้ามืดจึงเดินไปพ้นเมืองปักเกียมาได้เจ็ดแปดวันหนทางเปลี่ยวกันดารนัก เอียจี้มีความวิตกเร่งให้พวกหาบของเดินทางไปโดยเร็ว ขณะนั้นเป็นฤดูร้อน คนที่หาบของอ่อนล้าเดินไม่ใคร่จะได้ก็เข้าพักอาศัยใต้ร่มไม้ เอียจี้เร่งให้เดินไปด้วยกลัวพวกโจรจะทำร้าย คนเหล่านั้นโกรธเอียจี้ชวนกันนินทาว่า เมื่อก่อนหน้าสองสามวันนั้นออกเดินแต่เช้า เวลากลางวันก็หยุดได้บ้าง มิใช่เดินตัวเปล่าเมื่อไรจะได้ไปตามใจ คนใช้ของนางชัวฮู้หยินจึงพูดกับเอียจี้ว่าหน้านี้ร้อนนัก พวกที่หาบของนั้นก็อ่อนล้า ท่านอย่าเร่งรัดนักเลย จงหยุดพักเสียบ้างเล็กน้อยก็ไม่เป็นไรดอก เอียจี้ว่าท่านไม่รู้เหตุ ทางนี้กันดารโจรผู้ร้ายชุกชุมนักเรารีบเดินไปเสียให้พ้นที่นี่แล้วจึงจะหยุดพักอยู่สักเท่าไรก็ได้ บัดนี้มาถึงที่ทางเปลี่ยวทำเลของโจรผู้ร้าย จงอุตส่าห์รีบเดินไปเสียเถิด พูดแล้วก็เร่งเดินไปและคนใช้ของนางชัวฮู้หยินทั้งสามนี้ คนหนึ่งเป็นขุนนางที่เล่าโตวก๊วน อีกสองคนนั้นเป็นขุนนางที่งิโหว จึงพูดกับเล่าโตวก๊วนว่า เอียจี้เป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยหาควรจะมาด่าว่าเร่งรัดพวกเหล่านี้ไม่ เราได้ฟังก็มีจิตคิดแค้นเคืองอยู่แต่ไม่รู้ที่จะทำอย่างไร เล่าโตวก๊วนว่าเนียสิเกียดมอบหมายกำชับมาให้อยู่ในบังคับเขาจะขัดขืนก็ไม่ได้ ต้องนิ่งอยู่ตามแต่เขาจะทำเถิด ประการหนึ่งพวกเราทั้งสามคนนี้ก็ไม่แจ้งว่าหนทางจะดีร้ายประการใด เอียจี้เขาเคยเที่ยวชำนาญรู้ว่าตำบลแถวนี้มีโจรผู้ร้ายมากจึงเร่งรีบให้ไป อุตส่าห์มานะแข็งใจเดินไปกว่าจะสิ้นกำลังอย่าขัดขืนเขาเลยมิเป็นการ คนทั้งสามก็รีบเดินไปไม่อาจจะหยุด พวกที่หาบของ ๆ เนียสิเกียดสิบเอ็ดคนนั้นร้อนนักไม่ค่อยจะเดิน เอียจี้เฆี่ยนตีเร่งให้ไปได้อีกสิบห้าวันถึงตำบลอึงนีกังพ้นหนทางเปลี่ยว ก็พักอาศัยมาตามระยะทาง
ฝ่ายโงวหยงกับอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดถึงวันสิ้นเดือนห้าก็ไปบ้านเตียวไก่พร้อมทั้งเจ็ดนาย ชวนกันเดินไปหาแป๊ะสินที่ตำบลอันลกชวน ครั้นถึงบ้านแป๊ะสินเตียวไก่จึงเล่าความที่คิดไว้ให้ฟังทุกประการ แป๊ะสินเห็นชอบด้วยแล้วพูดจาปราศรัยกันเป็นที่สบาย เจ็ดนายก็สำนักที่บ้านแป๊ะสินคอยฟังข่าวคราวอยู่ ครั้นแจ้งว่าพวกที่คุมของมาถึงตำบลอึงนีกัง โงวหยงจึงสั่งแป๊ะสินเป็นความลับแล้วเจ็ดนายแต่งตัวเป็นพ่อค้าคุมเกวียนสิบเล่มไปซุ่มอยู่ในป่าชายเนินริมทางตำบลอึงนีกัง
ฝ่ายเอียจี้คุมหาบสิ่งของไปถึงชายเนินอึงนีกัง วันเดือนหก ขึ้นสี่ค่ำ เวลาเที่ยง พวกหาบของจะเดินต่อไปนั้นก็เหลือกำลัง จึงชวนกันเข้าหยุดพักใต้ร่มไม้วางหาบลงแล้วก็จะนอน เอียจี้เห็นเป็นทางเปลี่ยวไม่ชอบกลก็ด่าว่าเฆี่ยนตีปรารถนาจะได้เดินไปให้พ้น พวกที่หาบของนั้นว่าเหลือทนเดินไม่ได้จะฆ่าก็ฆ่าเสียเถิด เล่าโตวก๊วนจึงพูดกับเอียจี้ว่า พวกเหล่านี้หาบของเดินมาหลายสิบวัน อิดโรยเหน็ดเหนื่อยมากนัก ขณะนี้กำลังเที่ยงร้อนนักพักหยุดร่มพอแดดอ่อนจึงค่อยไปเถิด เอียจี้ได้ฟังไม่รู้ที่จะทำอย่างไรก็เข้านั่งอยู่ประมาณครู่หนึ่งเห็นคนแอบต้นไม้อยู่ในป่า เอียจี้จับกระบี่เดินไปดูเห็นมีเกวียนกับคนนอนอยู่ใต้ต้นไม้เจ็ดคน จึงร้องตวาดว่า คนดีหรือคนร้ายแอบมองดูหาบเราทำไม เจ็ดนายเห็นเอียจี้ถือกระบี่ตรงเข้าไปร้องถามก็ทำตกใจลุกขึ้นโดยด่วน จับอาวุธแล้วร้องว่าท่านคนดีหรือร้ายพวกเราไม่มีเงินจะให้ดอก เอียจี้ว่าพวกท่านเป็นคนร้ายจึงได้แอบมองดูสิ่งของเรา เจ็ดนายพูดว่า ท่านเองนั่นแหละเป็นผู้ร้ายเราเจ็ดคนพี่น้องเป็นชาวเมืองฮ่อจิวบรรทุกของจะไปขายเมืองหลวง ครั้นเดินทางมาถึงนี่แดดร้อนจึงพากันเข้าอาศัยร่มไม้ เราได้ยินข่าวว่าโจรผู้ร้ายที่ตำบลนี้ชุกชุมจึงไม่วางใจ เห็นพวกท่านมาไม่รู้ว่าจะเป็นคนดีร้ายจึงได้มาดู เจ็ดนายพูดว่าเราไม่ใช่พวกโจรดอก เชิญท่านมากินพุทราแก้คอแห้งด้วยกันเถิด ของเรามีถมไป เอียจี้ว่าเราไม่กินแล้วก็เดินกลับมายังที่พัก เล่าโตวก๊วนกับขุนนางที่งิโหวจึงพูดกับเอียจี้ว่าถ้ามีโจรผู้ร้ายก็อย่าเพิ่งไป เอียจี้ว่าเราสำคัญว่าพวกโจรจึงเดินไปดูก็ไม่ใช่ เป็นพวกค้าขาย เล่าโตวก๊วนจึงพูดว่าไปถึงตำบลไหนท่านก็ว่ามีแต่ผู้ร้ายนี่ทำไมไม่ใช่ผู้ร้ายเล่า เอียจี้ว่าถ้าพบแล้วจะมีความลำบาก พูดดังนั้นก็เอากระบี่ปักไว้ที่ดิน นั่งอยู่ประมาณครู่หนึ่ง เห็นมีคนหาบถังสุราเดินร้องเพลงมาใจความว่า แดดร้อนเหมือนไฟเผาข้าวในนาตายสิ้น คนที่ทำก็ร้อน บุตรเจ้าและบุตรขุนนางทั้งหลายนั่งอยู่ในบ้านลมพัดเย็นสบายใจ ครั้นเดินมาใกล้ก็วางถังสุราลงใต้ต้นไม้ พวกทหารเอียจี้สิบเอ็ดคนจึงถามว่า ท่านหาบสิ่งใดจะไปข้างไหน เจ้าของบอกว่าสุราจะเอาไปขาย พวกนั้นว่าสุราขายถังละเท่าไร เจ้าของบอกว่า ถังละห้าพันเบี้ยอีแปะ พวกเหล่านั้นได้ฟังก็ยินดีเรี่ยไรเบี้ยอีแปะจะซื้อสุรากิน เอียจี้เห็นก็ร้องตวาดว่า เจ้าพวกนี้กล้าหาญนักหนาจะทำสิ่งใดไม่บอกกล่าวเราเลย ก็เดินตรงไปเอาไม้ตี พวกเหล่านั้นจึงพูดว่า ไม่ใช่การของท่าน พวกข้าพเจ้ามีเงินซื้อกินก็ต้องเฆี่ยนตีด้วยหรือ เอียจี้ว่าพวกเจ้าไม่รู้จักธรรมเนียมเดินทาง ถึงคนที่มีฝีมือเข้มแข็งยังถูกยาพิษกินเข้าไปตายเสียนักหนา เจ้านี่ถือดีอย่างไร พวกเหล่านั้นได้ฟังก็โกรธ แต่ไม่รู้จะทำประการใดต้องนิ่งอยู่ไม่อาจจะซื้อกิน ชายเจ้าของสุราจึงพูดว่า มิใช่จะเอาสุรามาซื้อขายเมื่อไร แต่พวกท่านอ้อนวอนข้าพเจ้าเสียไม่ได้ก็จะขายให้พอควร อย่าวิวาททุ่มเถียงกันเลย ข้าพเจ้าไม่งอนง้อขายให้ท่านดอก พวกเจ็ดนายอยู่ในป่าได้ยินแกล้งเดินออกมาถามว่าทุ่มเถียงอะไรกันอื้ออึงนักหนา เจ้าของสุราก็เล่าให้ฟังทุกประการ เจ็ดนายจึงว่าเราสำคัญว่ามีโจรผู้ร้ายมาชกตีเอานี่อื้ออึงก็เพราะขายสุราดอกหรือ คนหนึ่งทำเป็นพูดว่า เราซื้อสุรากินแก้คอแห้งก่อนเถิดจึงค่อยไป แล้วก็ถามว่าสุรานี้ขายอย่างไร เจ้าของสุราแกล้งบอกว่าไม่ขาย เจ็ดนายทำอ้อนวอนว่าท่านขายให้สักหน่อยเถิด มิใช่พวกเราว่าสุราท่านใส่ยาพิษ พวกนั้นเขาว่าต่างหาก ซึ่งท่านหาบไปก็จะขายเหมือนกัน ใช่ว่าเรากินของท่านจะไม่ให้เงินเมื่อไร เจ้าของสุราแกล้งทำเป็นพูดว่าขัดไม่ได้จะขายให้ถังหนึ่ง เปิดถังออกไม่มีสิ่งใดตักสุรา พวกเจ็ดนายนั้นก็วิ่งไปที่เกวียน สองคนเอาทะนานมาสองทะนานตักสุรากินอยู่ กินสุราสิ้นถังหนึ่งแล้วก็คิดเงินให้ตามราคา คนหนึ่งพูดว่าแถมสุราให้อีกทะนานเถิดก็เปิดถังขึ้นเอาทะนานตักสุราเดินไป เจ้าของสุราว่าไม่ให้ ยื้อแย่งกันไปมาสุราหกลงดินสิ้น อีกคนหนึ่งนั้นตรงมาเอาทะนานลงคนในถังสุราแล้วตักเอาเจ้าของเห็นก็วิ่งมาเทสุราลงปิดถังเอาทะนานทิ้งเสียพูดว่าถ้ารู้ดังนี้เราไม่ขายเลย
ฝ่ายพวกทหารที่หาบของสิบเอ็ดคน ครั้นเห็นเขาชวนกันเสพสุราไม่เป็นอันตรายก็อยากจะใคร่กินด้วยคอแห้งหิวนัก แต่ยังกลัวเอียจี้ไม่อาจจะซื้อ จึงอ้อนวอนกับเล่าโตวก๊วนว่า ท่านจงสงเคราะห์ช่วยว่ากล่าวกับเอียจี้ให้พวกข้าพเจ้าซื้อสุรากินสักถังหนึ่งเถิด เล่าโตวก๊วนบอกกับเอียจี้ว่าพวกเรานี้คอแห้งเหนื่อยมาอยากจะซื้อสุรากิน ด้วยเห็นพวกโน้นเขากินสิ้นถังหนึ่งแล้วไม่เห็นเป็นอันตรายสิ่งใดเลย ท่านจงเมตตาให้เขาไปซื้อกินเถิด เอียจี้ไม่รู้ที่จะทำอย่างไรก็ต้องตามใจ พวกทหารก็เอาเงินมาว่าซื้อสุรา เจ้าของสุราพูดว่า สุรานี้ใส่ยาพิษท่านอย่าซื้อเลยพวกเหล่านั้นช่วยกันพูดอ้อนวอนเจ้าของก็ขายให้ แต่ไม่มีสิ่งใดตักสุรากินก็ไปยืมทะนานพวกโน้นมา เจ็ดนายก็ให้พุทรามาแกล้มด้วย พวกสิบเอ็ดคนก็ชวนกันกินแล้วตักสุรามาให้เล่าโตวก๊วนกับงิโหวสองนายกินด้วย สามนายเสพสุราคนละทะนานแล้วเอามาให้เอียจี้กินเอียจี้ไม่ใคร่จะกิน เห็นสามนายนั้นกินคนละทะนาน เอียจี้ก็กินครึ่งทะนาน พวกทหารสิบเอ็ดคนกับเล่าโตวก๊วนและงิโหวชวนกันเสพสุราจนหมดถังแล้วคิดเงินให้ จึงพูดว่าพวกโน้นแย่งตักเอาสุราไปครึ่งทะนาน ข้าพเจ้าขอลดราคาลงเสียบ้างเอาแต่สี่พ้นห้าร้อยอีแปะเถิด เจ้าของสุราก็ยอมแล้วหาบถังสุราเดินไป
ฝ่ายเอียจี้กับพวกทหารเหล่านั้นกินสุรายาพิษเข้าไปครู่หนึ่งฤทธิ์ยากำเริบขึ้นก็พากันมึนเมานอนกลิ้งอยู่กลางดินทั้งสิ้น เจ็ดนายเห็นก็ยินดีลากเอาเกวียนในป่าออกมา แล้วขนเครื่องเพชรพลอยในนั้นขึ้นบรรทุกเกวียนร้องบอกว่า ขอบใจท่านเหล่านี้นักหนาเอาของมาให้เราเป็นอันมากจะลาไปก่อน แล้วเจ็ดนายก็ลากเกวียนเดินทางลงเนินไป ซึ่งอุบายนี้คือโงวหยงคิด เจ็ดนายนั้นคือเตียวไก่ โงวหยง กงซุนสิน เล่าตง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เจ็ดคนมาด้วยกัน คนที่หาบสุรามาขายนั้นคือแป๊ะสิน สุราที่ถังหนึ่งนั้นดี เจ็ดนายกินเสียก่อนแล้วคนที่วิ่งไปตักเอามาอีกครึ่งทะนานจะกินนั้นก็เป็นสุราดียังไม่ได้ใส่ยา ปรารถนาจะให้พวกเอียจี้เห็นจะได้วางใจไม่มีสงสัย คนทีหลังที่ถือทะนานไปคนในถังสุรานั้นคือโงวหยงเอายาพิษใส่ในทะนานแล้วไปคนในถังจะตักเอาสุรามา เจ้าของนั้นแกล้งทำเป็นร้องว่าแล้ววิ่งมาปิดถังเสียพวกเหล่านั้นไม่รู้เท่าทันจึงถูกยาพิษ ซึ่งอุบายของโงวหยงซินแสนี้ เรียกว่าตีซูแซซินกึง แปลว่าสติปัญญาลึกซึ้งไม่ต้องสู้รบฆ่าฟันเอาของที่จะไปช่วยแซยิดนั้นมาได้โดยสบาย
ฝ่ายเอียจี้กับพวกเหล่านั้นถูกยาเบื่อพูดไม่ออก มือเท้าอ่อนเปลี้ยลุกไม่ได้ก็ลืมตาดูพวกโจรขนของใส่เกวียนลากไป แต่เอียจี้กินสุราน้อยหายเมาง่าย ครั้นลุกขึ้นได้ไม่แจ้งว่าพวกโจรไปทางไหน จึงคิดว่าเงินทองของเขาเป็นนักหนาจะเอาหน้าไปแจ้งกับเนียสิเกียดอย่างไรได้ ครั้นจะไล่ตามไปตัวคนเดียวตายเสียดีกว่า ก็ขึ้นไปบนเนินเที่ยวหาที่สูงชันจะโดดลงมาให้ตาย
๑๗
ครั้นคิดได้ว่าซึ่งตัวเราแต่เล็กจนใหญ่ก็ได้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ฝีมือเข้มแข็งถึงเพียงนี้แล้วจะมาตายเสียก็ไม่ควร จำจะเที่ยวไปแสวงหาผู้อุปถัมภ์ชื่อเสียงจะได้ปรากฏต่อไป แล้วแลไปดูเห็นพวกสิบสี่คนยังนอนเมาอยู่ เอียจี้ก็เดินลงมาด่าพวกเหล่านั้นว่าเพราะเจ้าเหล่านี้เราห้ามไม่ฟังจึงได้เกิดเหตุขึ้นมาตกหนักอยู่กับเรา พูดแล้วก็ถอนใจใหญ่ ฉวยได้กระบี่ที่ปักดินบนเนินได้ก็เดินไป
ฝ่ายเล่าโตวก๊วนกับงิโหว และทหารหาบของสิบเอ็ดคนที่ถูกยาเบื่อนั้น ครั้นดึกประมาณสองยามเศษน้ำค้างลงเย็นใจ ค่อยคลายหายเมาลุกขึ้นพูดได้ไม่เห็นเอียจี้ เล่าโตวก๊วนจึงพูดว่าเจ้าเหล่านี้ไม่เชื่อเอียจี้ห้ามจึงได้เกิดความขึ้นจะพาเรามาตายเสียด้วยดอก พวกทหารจึงพูดว่าการเกิดขึ้นดังนี้แล้วจะทำอย่างไรได้ ต้องคิดหาอุบายบำบัดโทษให้พ้นตัว เล่าโตวก๊วนจึงถามว่าพวกเจ้าจะคิดประการใด ทหารเหล่านั้นว่าบัดนี้เอียจี้ก็ไปเสียแล้ว ท่านกับข้าพเจ้าพากันกลับไปฟ้องกับเนียสิเกียดว่าเอียจี้ตีเร่งพวกข้าพเจ้าให้เดินทาง ครั้นไปถึงกลางทางเอียจี้ก็ไปบอกพวกโจรเอายาเบื่อมาวางพวกข้าพเจ้าเมาแล้วเก็บเอาของใส่เกวียนหนีไป โทษอันนี้ก็จะพ้นตัวท่านและพวกข้าพเจ้า เล่าโตวก๊วนว่าพวกเจ้าคิดดังนี้ก็ดีอยู่ แต่พรุ่งนี้เช้าพวกเราไปกฎหมายตราสินไว้กับขุนนางนายอำเภอตำบลบ้านนี้ แล้วเราจะให้งิโหวสองนายอยู่กับขุนนางนายอำเภอคอยสืบจับตัวพวกโจร ตัวเรากับพวกเจ้าจะได้รีบกลับไปเมืองปักเกียแจ้งความกับเนียสิเกียดให้ทราบ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเล่าโตวก๊วนกับงิโหวและทหารเหล่านั้นก็ชวนกันไป
ฝ่ายเอียจี้ครั้นลงจากเนินเดินไปทางทิศใต้แต่ในเวลากลางคืนวันนั้นก็มีความวิตกเป็นอันมาก จึงคิดว่าตัวเราครั้งนี้จะไปข้างไหนดีเงินก็ไม่มีจะซื้อกินเห็นจะตายเสียดอกกระมัง ครั้นเดินทางไปประมาณได้ยี่สิบลี้เศษก็พอรุ่งสว่าง เห็นมีโรงเตี๊ยมขายสิ่งของกับสุราก็แวะเข้าไป หญิงเจ้าของโรงถามว่าจะกินสิ่งใด เอียจี้ว่าจงจัดสุรากับอาหารบ้างเล็กน้อยเถิด หญิงเจ้าของก็จัดสุราและสิ่งของมาให้ เอียจี้เสพสุรากินอาหารแล้วเดินออกมาบอกหญิงเจ้าของโรงว่า คราวนี้ลืมเอาเงินมาคราวหลังจึงค่อยเอาเถิดแล้วก็เดินออกจากโรงไป หญิงเจ้าของโรงโกรธนักเรียกให้ลูกจ้างตามไปจับ เอียจี้ผลักลูกจ้างนั้นล้มลง หญิงเจ้าของโรงเห็นก็ร้องให้สามีช่วย เชาเจ็งฉวยได้กระบองวิ่งไปตีเอียจี้ ๆ ก็สู้รบต้านทานไว้ได้ยี่สิบเพลง ชายเจ้าของโรงนั้นเห็นเอียจี้ฝีมือเข้มแข็งก็ร้องว่าหยุดก่อนอย่าเพิ่งต่อสู้กัน ท่านนี้แซ่ใดชื่อไร เอียจี้บอกว่าข้าพเจ้าแซ่เอียชื่อจี้ แต่ชาวบ้านเรียกว่าแชมินสือ ชายเจ้าของโรงถามอีกว่าท่านเป็นขุนนางจีไซอยู่ในเมืองหลวงชื่อเอียจี้หรือมิใช่ เอียจี้ว่าเหตุไฉนท่านจึงรู้จักเราเล่า ชายเจ้าของโรงได้ฟังก็วางกระบองเข้าไปคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้านี้มีตาก็จริงเหมือนกับไม่มีหารู้จักท่านไม่ ข้าพเจ้าได้ล่วงเกินนั้นขออภัยเสียเถิด เอียจี้ถามว่าท่านนี้แซ่ใดชื่อไรเล่าเราลืมไปเสียแล้ว ชายเจ้าของโรงจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อเชาเจ็งเป็นศิษย์ของลิมชองครูทหาร เดิมปู่และบิดากับตัวข้าพเจ้าอยู่เมืองหลวงฆ่าหมูขายอยู่เป็นนิจ คนที่ตังเกียเมืองหลวงเรียกว่าชอตอกุ้ยแปลว่าฝีมือมีดหมูคล่องดี ข้าพเจ้ากู้เงินของเศรษฐีที่เมืองหลวงมาค้าขาย ณ แขวงเมืองซัวตังครั้นขาดทุนไม่อาจกลับไป จึงได้ตั้งโรงค้าขายอยู่ในเมืองนี้ ข้าพเจ้าเห็นฝีมือท่านเข้มแข็งคล้ายคลึงกับลิมชองครูข้าพเจ้า เอียจี้จึงพูดว่าลิมชองครูทหารอาจารย์ของท่านนั้น กอไทอวยข่มเหงเฆี่ยนตีจนยับเยิน ลิมชองไปอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะเสียแล้ว เชาเจ็งว่าข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือมาว่า ลิมชองไปเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะจะจริงเท็จประการใดก็ไม่ทราบ เชิญท่านไปพักที่โรงให้สบายก่อนจึงค่อยไป แล้วพาเอียจี้มาที่โรงเข้าไปข้างในจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วถามว่าเหตุไฉนท่านจึงมาถึงเมืองนี้ เอียจี้ก็เล่าความตั้งแต่เดิมเป็นขุนนางแล้วไปบรรทุกศิลาลายมาจนกระทั่งถูกผู้ร้ายแย่งชิงเอาของเนียสิเกียดไปให้ฟังทุกประการ เชาเจ็งจึงว่าถ้ากระนั้นก็อยู่กับข้าพเจ้าก่อนเถิด เอียจี้ว่าซึ่งจะให้อยู่ด้วยเห็นจะไม่ได้ ถ้ามีขุนนางและนายอำเภอผู้ใดเขามาจับตัวก็จะพาท่านได้ความลำบาก เชาเจ็งจึงถามว่าใจของท่านนั้นจะไปสำนักอาศัยที่ไหนเล่า เอียจี้ว่าเราคิดจะไปหาลิมชองที่เขาเนียซัวเปาะ เดิมเราเดินไปทางนั้นได้ต่อสู้กับลิมชองครูท่านเป็นหนักหนา เฮงหลุนมาห้ามไว้จึงได้รู้จักกัน เฮงหลุนก็ชักชวนให้เราอยู่ด้วย เราคิดว่าจะทำราชการให้ชื่อเสียงปรากฏ จึงไม่อยู่เป็นพวกพ้องของเฮงหลุน ก็บัดนี้เกิดความขึ้นแล้วจะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ได้ จำจะต้องไปอยู่กับเฮงหลุนที่เขาเนียซัวเปาะ เชาเจ็งตอบว่าซึ่งท่านคิดนั้นก็ดีดอก แต่ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือว่า เฮงหลุนนายใหญ่เป็นคนใจริษยาเมื่อลิมชองครูข้าพเจ้าจะเข้าไปอยู่ด้วยเฮงหลุนไม่ยอม มีใจอิจฉา พวกพ้องพี่น้องว่ากล่าวอยู่เป็นหลายวันจึงได้ยอม เฮงหลุนนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ ที่เมืองเช็งจิวนั้นทางก็ไม่ไกลนัก มีภูเขาอยู่แห่งหนึ่งชื่อเขายีเล่งซัว บนเขานั้นมีวัดหนึ่งเรียกว่าโปจู หนทางที่จะขึ้นไปมีอยู่แห่งเดียวทางอื่นก็ไปไม่ได้ มีหลวงจีนอยู่ที่วัดประมาณสี่ห้าร้อย แต่หลวงจีนเหล่านั้นไว้ผมยาวเหมือนกับพวกที่เที่ยวตีปล้นอยู่เนืองๆ หลวงจีนรูปที่เป็นนายใหญ่นั้นชื่อเต็งเหล็ง ชาวบ้านเรียกว่ากิมมักโฮ้วแปลว่าเสือตาทอง ถ้าแม้นว่าท่านยอมจะเป็นคนอย่างพวกนั้นแล้วก็ไปเข้าอยู่ที่วัดนี้ดีกว่า ไม่มีผู้ใดมาข่มเหงจับกุมได้ เอียจี้ได้ฟังก็คิดว่าถ้าทำเลที่ทางดีเราจะไปแย่งเอาเสียจะได้สำนักอาศัย จำจะไปดูท่วงทีก่อน คิดแล้วก็นั่งสนทนากันอยู่จนเวลาพลบจวนค่ำ เอียจี้นอนอยู่ที่โรงเชาเจ็งคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเวลาเช้าเอียจี้ยืมเงินเชาเจ็งได้บ้างเล็กน้อยก็ลาออกจากโรงเดินไปได้วันหนึ่ง พอเวลาจวนเย็นเห็นเขายีเล่งซัวสูงใหญ่ ไม่เห็นมีบ้านเรือน เอียจี้ก็เดินเที่ยวไปหาที่พัก พอเห็นหลวงจีนรูปหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ก็เดินตรงเข้าไป หลวงจีนเห็นคนหน้าลายสีเขียวแปลกประหลาดมาก็ลุกขึ้นจับง้าวถือไว้ เอียจี้ร้องถามว่าหลวงจีนนี้มาแต่ข้างไหน หลวงจีนไม่ได้พูดประการใด เดินตรงเข้าไปเอาง้าวฟันเอียจี้ ๆ เอากระบี่รับไว้ ต่อสู้ได้ห้าสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน หลวงจีนจึงถอยห่างออกไป ร้องห้ามว่าอย่าเพิ่งต่อสู้กันก่อนตัวท่านแซ่ใดชื่อไรมาแต่ไหน เอียจี้ว่าเราแซ่เอียชื่อจี้ เดิมเราเป็นขุนนางที่จีไซอยู่เมืองหลวง หลวงจีนจึงถามอีกว่าท่านชื่อเอียจี้ที่เอากระบี่ไปขายฆ่าจูยี่ตายนั้นหรือ เอียจี้ว่าเพราะฆ่าจูยี่ตายเขาจึงได้สักหน้า ก็ท่านแซ่ใดชื่อไรเล่าจึงรู้จักข้าพเจ้า หลวงจีนบอกว่าเดิมเราเป็นขุนนางตำแหน่งทีหัดอยู่ในเก็งเลียดเซียงก๋ง ณ เมืองเอียนอันฮู้ชื่อลูตีซิม ฆ่าแต้โต๋วตายหนีมาบวชเป็นหลวงจีน คนสั่งหลายจึงตั้งชื่อเรียกว่าฮวยฮ่อเสียง เอียจี้ว่าท่านกับข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองเดียวกัน เดิมได้ข่าวว่าท่านอยู่ที่วัดใต้เซียวก๊กยี่ เหตุไฉนจึงได้มาถึงตำบลนี้ หลวงจีนลูตีซิมบอกว่าเดิมมาอยู่ที่วัดใต้เซียวก๊กยี่ ตีเช็งเซียนซือเจ้าวัดให้เราไปเฝ้าสวนผักจึงได้รู้จักกับลิมชองครูทหาร ภายหลังกอไทอวยคิดร้ายลิมชอง ให้ผู้คุมสองคนเอาตัวไปฆ่าเสียที่กลางป่า เราแจ้งความจึงไปเมืองชองจิวคอยช่วยลิมชองไว้ได้แล้วกลับมา ผู้คุมทั้งสองบอกกอไทอวยว่าเราตามไปช่วยแก้ลิมชองไว้ กอไทอวยโกรธจะจับตัวเราไปทำโทษจึงได้หนีมาไม่มีที่สำนักอาศัย เที่ยวไปจนถึงเมืองเชงจิวเข้าไปขอสุรากิน หญิงเจ้าของสุราเอายาเบื่อใส่ เรากินสุราเข้าไปก็เมาไม่รู้สึกตัว หญิงเจ้าของสุราจับมัดไว้ค้นเอาเงินทองแล้วจะฆ่าเสีย พอสามีของหญิงนั้นมาทันห้ามไว้ เอายามาแก้เราฟื้นขึ้นแล้วก็พูดจาสาบานเป็นพี่น้องกัน ซึ่งชายผู้ผัวนั้นชื่อเตียเช็ง ชาวบ้านเรียกว่าไซหึงจู๊แปลว่าคนสวนผัก หญิงภรรยานั้นชื่อซึงยีเหนีย คนทั้งหลายเรียกว่าโปเอียแชแปลว่าปิศาจหญิง สองคนผัวเมียฝีมือเข้มแข็งนัก เราพักอยู่ด้วยสี่ห้าวันก็ลามา บัดนี้ได้ยินข่าวว่าที่เขายีเล่งซัวมีหลวงจีนอยู่หลายสิบรูป ควรจะเข้าสำนักอาศัยได้จึงตั้งใจมาหา หลวงจีนที่เป็นใหญ่ไม่ให้เราเข้าเป็นพวกพ้องจึงได้ดูรบกัน หลวงจีนตัวนายนั้นสู้ไม่ได้เราเอาเท้าเหยียบไว้จะฆ่าเสีย หลวงจีนเหล่านั้นเข้าแก้เอานายไปได้แล้วปิดประตูไว้แน่นหนา จะด่าว่าสักเท่าไรก็นิ่งเสียไม่ออกสู้รบ เป็นการจนใจไม่รู้ที่จะทำประการใด เวลาค่ำจึงมานั่งอยู่ที่นี่ เอียจี้ได้ฟังก็มีความยินดี ชวนกันนอนค้างคืนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ในป่า เอียจี้จึงเล่าความซึ่งขายกระบี่ฆ่าจูยี่ตายให้ฟังทุกประการ แล้วบอกว่าเชาเจ็งให้ข้าพเจ้ามาสำนักอาศัยอยู่ที่เขายีเล่งซัว บัดนี้หลวงจีนปิดประตูเสียไม่ให้เข้าไป เวลาพรุ่งนี้ท่านกับข้าพเจ้ากลับไปหาเชาเจ็งด้วยกันจะได้คิดอ่านต่อไป หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้นอนพูดกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้จนสว่าง เอียจี้ก็พาหลวงจีนมาที่โรงเชาเจ็งให้รู้จักกัน เชาเจ็งมีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้อีก เอียจี้จึงบอกกับเชาเจ็งว่าหลวงจีนที่เขายีเล่งซัวปิดประตูเสียแน่นหนาจะคิดประการใดดี เชาเจ็งว่าท่านทั้งสองถึงฝีมือเข้มแข็ง หากว่าจะมาสักหมื่นหนึ่งก็ทำไมหลวงจีนไม่ได้จะคิดสู้รบเอาชัยชนะโดยฝีมือเห็นจะเหลือกำลัง ด้วยหลวงจีนเหล่านั้นรักษาอยู่แต่เขตแดนเท่านั้นจะทำไมเขาได้ ต้องคิดหาอุบายอย่างอื่นเถิด หลวงจีนลูตีซิมพูดว่าเมื่อแรกเราไปหา หลวงจีนออกมาพูดข้างนอกไม่ให้เราขึ้นไปบนเขาที่สำนัก เราจึงบอกว่าจะมาเข้าเป็นพวกพ้องอยู่ด้วย หลวงจีนไม่ยอมจึงเกิดวิวาทสู้รบกัน หลวงจีนนั้นเสียทีเราจะตีให้ตาย พวกหลวงจีนมากมาแก้กันไปได้ แล้วก็ปิดประตูไว้ไม่ให้เข้าไปจะด่าว่าเท่าไรก็นิ่งเสียจะทำอย่างไรดี เอียจี้จึงพูดว่าทางเขายีเล่งซัวดีนักหนา ควรจะสำนักอาศัยช่วยกันคิดอ่านแย่งชิงเอาให้จงได้ เชาเจ็งว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งไม่แจ้งว่าท่านทั้งสองจะเห็นดีหรือไม่ เอียจี้ว่าข้าพเจ้าก็หมายจะพึ่งสติปัญญาท่าน เมื่อเห็นอุบายอย่างไรจงชี้แจงให้ข้าพเจ้าจะได้ทำตาม เชาเจ็งว่าให้เอียจี้นุ่งห่มเสียใหม่ แต่งตัวให้เหมือนกับชาวบ้านเหล่านี้ ข้าพเจ้าจะเรียกพี่น้องกับลูกจ้างมาให้หลายคน เอาตัวหลวงจีนลูตีซิมมัดเข้าแล้วช่วยกันคุมตัวกับเครื่องมือไปเขายีเล่งซัว ข้าพเจ้าจะร้องบอกว่ามีหลวงจีนรูปหนึ่งมาซื้อสุรากินที่โรงเงินทองก็ไม่ให้ แล้วพูดว่าจะไปบอกขุนนางให้ยกกองทัพมาจับหลวงจีนในวัดนี้ไปให้สิ้น ข้าพเจ้าจึงได้ช่วยกันจับตัวมาส่ง พวกหลวงจีนเหล่านั้นเห็นก็คงเปิดประตูให้เอาตัวเข้าไป ถ้าหลวงจีนเต็งเหล็งนายใหญ่ออกมา ท่านทั้งสองจงจับฆ่าเสียก่อน ถ้าหลวงจีนเหล่านั้นสู้ฝีมือท่านไม่ได้ก็คงยอมสามิภักดิ์ ข้าพเจ้าคิดดังนี้ท่านจะเห็นประการใด หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ได้ฟังก็ยินดี จึงว่าอุบายของท่านดีนักคงสมความปรารถนา แล้วชวนกันกินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่โรงเชาเจ็งจนเวลาค่ำ ครั้นรุ่งเช้าก็จัดหาเครื่องมือเตรียมไว้ ร้องเรียกพี่น้องกับลูกจ้างมามัดหลวงจีนลูตีซิมไว้ แล้วพากันตรงไปที่วัดโปจูบนเขายีเล่งซัว เชาเจ็งจึงร้องบอกตามอุบายซึ่งคิดไว้ทุกประการ หลวงจีนเหล่านั้นได้ฟังและเห็นเชาเจ็งมัดหลวงจีนคุมตัวมาก็ไปแจ้งความกับหลวงจีนเต็งเหล็งไต้อ๋องผู้นายใหญ่ตามคำเชาเจ็งมาร้องบอก หลวงจีนเต็งเหล็งก็ดีใจจึงพูดว่าไปเปิดประตูรับคุมเอาตัวหลวงจีนนั้นเข้ามาฆ่าเอาหัวใจกินแกล้มสุราเสีย พวกหลวงจีนทั้งหลายก็มาเปิดประตูสามชั้นให้เชาเจ็งกับพวกนั้นคุมตัวไป และบนเขานี้มีทางเดียวหลวงจีนรักษาประตูเป็นชั้นๆ เหมือนกับด่าน เครื่องศัสตราวุธพร้อมทุกสิ่งเขาก็สูงชันต้นไม้เรียงรายแน่นหนา มีไม้ใหญ่และก้อนศิลากองไว้ทั้งสี่ทิศ ถ้าผู้ใดยกกองทัพจะปีนขึ้นไปบนเขา ก็เอาไม้และก้อนศิลากลิ้งลงมาทับไพร่พลก็ตายสิ้น ทางอื่นก็ขึ้นไม่ได้ หลวงจีนเต็งเหล็งไต้อ๋องตัวนายกับพวกหลวงจีนและศิษย์เหล่านั้นไม่เกรงกลัวผู้ใดกล้าหาญนัก เอียจี้กับหลวงจีนลูตีซิมเห็นก็ยินดี เชาเจ็งก็คุมตัวหลวงจีนเดินขึ้นไปบนเขาเข้าไปในประตูสามชั้นถึงวัดก็คุมเข้าไปตรงหน้าหลวงจีนเต็งเหล็ง เอียจี้กับเชาเจ็งก็เข้าไปยืนอยู่ข้างหลังหลวงจีนลูตีซิม หลวงจีนเต็งเหล็งไต้อ๋องนั้นนั่งอยู่บนโต๊ะ มีหลวงจีนทหารยืนอยู่สองข้างซ้ายขวาหลายสิบคน ครั้นเห็นเชาเจ็งกับพวกนั้นคุมตัวหลวงจีนลูตีซิมมายืนอยู่ หลวงจีนเต็งเหล็งไต้อ๋องจึงด่าว่าเมื่อวันก่อนเจ้าถีบเรายังเจ็บป่วยอยู่ วันนี้ได้ตัวมาจะทำให้หนำใจจึงสั่งให้เอาตัวไปฆ่าเสีย เชาเจ็งกับเอียจี้ก็แก้มัดหลวงจีนลูตีซิมออก ส่งง้าวสำหรับมือให้หลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ก็เข้ารุกไล่ฆ่าฟันหลวงจีนเหล่านั้น หลวงจีนเต็งเหล็งเห็นก็ตกใจจะวิ่งหนี หลวงจีนลูตีซิมทะลึ่งเข้าไปเอาง้าวฟันถูกศีรษะหลวงจีนเต็งเหล็ง ผ่าอกเป็นสองซีกตายในทันทีนั้น เอียจี้ฆ่าฟันหลวงจีนที่เป็นทหารตายประมาณสิบคน พวกหลวงจีนเหล่านั้นตกใจตื่นวุ่นวาย เอียจี้จึงร้องว่า ถ้าผู้ใดกลัวตายก็มายอมสามิภักดิ์เสียโดยดี ถ้ามิยอมก็จะฆ่าเสียให้สิ้น หลวงจีนห้าหกร้อยนั้นได้ฟังก็ชวนกันเข้าสามิภักดิ์กับเอียจี้ และหลวงจีนลูตีซิมทั้งสิ้น เอียจี้กับหลวงจีนลูตีซิมก็ให้หลวงจีนเหล่านั้นจัดการว่ากล่าวอยู่ตามเดิม แล้วตรวจเงินทองทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารมอบให้คนเก่าดูแลจับจ่ายตามเคย ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย เอียจี้กับหลวงจีนลูตีซิมและเชาเจ็งกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันแล้ว เชาเจ็งก็ลากลับไป เอียจี้กับหลวงจีนลูตีซิมได้เป็นนายอยู่ ณ วัดโปจู๊บนเขายีเล่งซัวแล้วค่อยมีความสุขสบายชวนกันไปตีปล้นหาเลี้ยงชีวิตอยู่เนืองๆ มิได้ขาด
ฝ่ายเล่าโตวก๊วนกับงิโหวและทหารสิบเอ็ดคนนั้น รีบเดินทางไปถึงเมืองเจ๋จิวฮู้ฟ้องตราสินไว้กับผู้รักษาเมืองแล้วก็ให้งิโหวสองนายคอยสืบข่าวพวกโจรอยู่ที่บ้านผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ เล่าโตวก๊วนกับทหารสิบเอ็ดคนนั้นรีบเดินไปปักเกีย ครั้นถึงก็พากันเข้าไปคำนับเนียสิเกียดเห็นพวกทหารนายกลับมาก็ยินดี สำคัญว่าเอาของไปถึงเมืองหลวงแล้ว ครั้นไม่เห็นเอียจี้จึงถามว่า เอียจี้ไปข้างไหนไม่เห็นมา พวกทหารบอกว่า เอียจี้คนนี้ใจคอกล้าหาญแต่หาซื่อตรงต่อท่านไม่ เมื่อแรกออกเดินทางไปได้เจ็ดแปดวัน เอียจี้ก็เร่งรัดเฆี่ยนตีพวกข้าพเจ้าให้ไปถึงตำบลอึงนีกังแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ แดดร้อนนัก ข้าพเจ้าชวนกันเข้าอาศัยใต้ต้นไม้ เอียจี้ไปบอกโจรให้ปลอมเป็นพ่อค้าเอาเกวียนมาคอยอยู่ในป่า แล้วพวกโจรอีกพวกหนึ่งแต่งตัวเป็นชาวบ้านหาบถังสุรามาขาย พวกข้าพเจ้าหลงซื้อสุรากิน โจรที่หาบถังสุรามาขายเอายาพิษใส่ในสุรา พวกข้าพเจ้าไม่รู้กินสุราเข้าไปเมาไม่รู้สึกตัว โจรจับพวกข้าพเจ้ามัดไว้เก็บเอาเพชรพลอยใส่เกวียน แล้วเอียจี้กับพวกโจรพากันลากเกวียนหนีไป พวกข้าพเจ้าหายเมาฟื้นขึ้นได้จึงไปฟ้องตราสินไว้ที่ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้แล้วเล่าโตวก๊วนให้งิโหวสองนายคอยสืบข่าวพวกโจรอยู่ที่บ้านผู้รักษาเมืองนั้น พวกข้าพเจ้าสิบเอ็ดคนกับเล่าโตวก๊วนก็รีบเดินทางมาทั้งกลางคืนกลางวัน
เนียสิเกียดได้ฟังก็ตกใจคิดโกรธยิ่งนัก จึงพูดว่าเอียจี้ต้องโทษเนรเทศมาเราชุบเลี้ยงแต่งตั้งให้เป็นขุนนางมียศศักดิ์ หามีความกตัญญูต่อเราไม่ ถ้าแม้นจับตัวมาได้จะเชือดเนื้อให้สุนัขกินเสียให้หนำใจ แล้วจึงเขียนหนังสือไปถึงผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ฉบับหนึ่ง มีความว่าให้สืบจับตัวโจรผู้ร้ายกับสิ่งของนั้นส่งคืนมาให้ได้ กับอีกฉบับไปถึงชัวเกียบิดาภรรยาฉบับหนึ่งมีความว่าผู้ร้ายมาแย่งชิงเพชรพลอยสิ่งของต่างๆ ที่จะเอามาช่วยในการแซยิดนั้นไปเสียสิ้น ครั้นเขียนหนังสือแล้วเขียนผนึกมอบให้ขุนนางถือแยกกันไป ขุนนางถือหนังสือคำนับลาไปถึงเมืองหลวงก็เอาหนังสือส่งให้ชัวเกียรับมาฉีกออกอ่านแจ้งความทุกประการแล้วก็ตกใจ จึงพูดว่าเมื่อครั้งก่อนบุตรเขยเราจัดหาทรัพย์สิ่งของเงินทองมาช่วยการแซยิด โจรผู้ร้ายแย่งชิงเอาไปสืบจับตัวก็ยังไม่ได้ ครั้งนี้จัดหาเพชรพลอยราคาถึงสิบหมื่นเหรียญ พวกโจรบังอาจมาแย่งชิงเอาไปเสียอีก ครั้นจะนิ่งช้าอยู่ก็ไม่ได้ จึงสั่งให้พนักงานมีตราให้ขุนนางคนสนิทเป็นข้าหลวงถือออกไปจับโจรผู้ร้าย ณ แขวงเมืองเจ๋จิวฮู้โดยเร็ว
ฝ่ายผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ได้รับหนังสือของเนียสิเกียดแจ้งแล้ว ก็คิดตรึกตรองหาช่องทางจะจับโจรผู้ร้ายเหล่านั้นให้ได้ พอคนใช้เข้าไปบอกว่ามีข้าหลวงถือหนังสือของชัวเกียไทซือมาแต่เมืองหลวงจะเข้ามาหาท่านผู้รักษาเมืองได้ฟังจึงนึกว่า เห็นจะเป็นท้องตรามาจับโจรผู้ร้ายดอกกระมัง ก็สั่งให้เปิดประตูใหญ่ออกรับข้าหลวง ผู้รักษาเมืองออกมาคำนับเชิญตรากับข้าหลวงเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควรแล้ว จึงพูดว่าข้าพเจ้ารับหนังสือของเนียสิเกียดทราบแล้ว ได้จัดให้ทหารไปเที่ยวสืบจับยังไม่แจ้งว่าพวกโจรสำนักอยู่ที่ไหน ถ้าแม้นสืบจับตัวโจรผู้ร้ายได้แล้ว ข้าพเจ้าจะบอกเข้าไปให้ทราบ ข้าหลวงจึงพูดว่า ชัวเกียไทซือกำชับว่าให้ท่านสืบจับพวกโจรเจ็ดคนที่ปลอมเป็นพ่อค้าเอาเกวียนบรรทุกพุทรากับโจรอีกคนหนึ่งหาบถังสุราไปขาย กับตัวเอียจี้ผู้คุมสิ่งของเนียสิเกียดเป็นไส้ศึกของพวกโจรหนีไปด้วยกัน ให้ท่านจับตัวโจรเหล่านั้นเข้าไปส่งในสิบวัน ถ้าพ้นไปก็จะมีความผิด ชีวิตข้าพเจ้าผู้ถือท้องตรามาก็จะเป็นอันตราย ตัวท่านจะได้ความลำบากต้องโทษเนรเทศไปอยู่เมืองไกล ถ้าไม่เชื่อข้าพเจ้าจงฉีกท้องตราออกอ่านดูเถิด ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ได้ฟังก็ตกใจกลัวยิ่งนัก จึงให้หาขุนนางนายทหารกับนายอำเภอบ้านทุกแขวงทุกตำบลมาพร้อมแล้ว ฮอต๋อขุนนางผู้กำกับสำหรับจับพวกโจรให้ตรวจตราดูแลอยู่ตามตำบลเข้าไปคำนับผู้รักษาเมืองจึงถามว่า คราวนี้เกิดโจรผู้ร้ายขึ้นตำบลอึงนีกังนั้นเจ้ารู้หรือไม่ ฮอต๋อว่าข้าพเจ้าทราบแล้ว ให้ทหารไปเที่ยวคอยจับก็ยังไม่แจ้งว่าอยู่ตำบลใด ผู้รักษาเมืองโกรธนักร้องตวาดว่า บัดนี้เกิดเหตุขึ้นก็ไม่สืบให้ได้ ชัวเกียไทซือมีท้องตรามาว่าถ้าไม่ได้พวกโจรจะเอาตัวเราทำโทษเนรเทศไปเมืองไกล เจ้าเป็นผู้ได้ตรวจตราว่ากล่าวอยู่จะพลอยให้เราผิดด้วย จึงสั่งให้ทหารเอาตัวฮอต๋อไปสักหน้าไว้ก่อน ถ้าไปจับพวกโจรเหล่านี้ไม่ได้ก็จะทำโทษต่อไป ทหารก็เอาฮอต๋อผู้ตรวจไปสักหน้า แล้วให้ไปสืบจับพวกโจรให้ได้โดยเร็ว ฮอต๋อคำนับลาไปที่สำนักปรึกษากับพวกทหารว่าเกิดโจรผู้ร้ายขึ้นดังนี้เราจะคิดประการใดดีจึงจะจับตัวได้ ทหารเหล่านั้นก็นิ่งอยู่ไม่พูดประการใด ฮอต๋อว่าเมื่อเรามีความสุขท่านทั้งหลายมีทุกข์เราช่วย ครั้งนี้เรามีทุกข์ข้อใหญ่จะปรึกษากับผู้ใดก็นิ่งเสียสิ้น ไม่เวทนาบ้างว่าเขาสักหน้าเราไว้คอยจะทำโทษแทนอยู่แล้ว ถ้าแม้นไม่ได้พวกโจรมาก็จะต้องเนรเทศไป ทหารเหล่านั้นว่าพวกข้าพเจ้าก็รำลึกถึงพระคุณของท่านอยู่ แต่ไม่รู้ที่จะทำอย่างไรจึงจะสืบจับพวกโจรเหล่านี้มาให้ท่านได้ก็ต้องนิ่งอยู่ ฮอต๋อยิ่งมีความวิตกมากขึ้นกลับไปถึงบ้านก็ถอนใจใหญ่ ภรรยาเห็นสามีหน้าตาไม่สบายจึงถามว่า วันนี้มีเหตุสิ่งใดดูสีหน้าท่านผิดไปกว่าทุกวัน ฮอต๋อบอกว่าเมื่อวันก่อนนั้นเกิดโจรผู้ร้ายขึ้นที่ตำบลอึงนีกังให้ทหารไปเที่ยวสืบจับก็ยังไม่ได้ตัว บัดนี้ข้าหลวงเชิญท้องตรามาวางให้จับพวกโจรเข้าไปส่งโดยเร็ว ถ้าพ้นกำหนดจะทำโทษผู้รักษาเมือง ๆ โกรธเรานักเอาไปสักหน้าไว้ก่อน ถ้าจับพวกโจรไม่ได้จะทำโทษเนรเทศไปเมืองไกล ภรรยาได้ฟังก็มีความวิตกจึงพูดว่า ไม่รู้ที่จะทำประการใดตามแต่บุญวาสนาจะเป็นไปเถิด พูดยังไม่ทันจะขาดคำ พอฮอเช็งผู้น้องมาถึงและฮอเช็งนั้นเป็นนักเลงเที่ยวเล่นเบี้ย ฮอต๋อพี่ชายเกลียดชังนัก ครั้นเห็นฮอเช็งมาก็โกรธร้องตวาดว่า ไปเที่ยวเล่นเบี้ยให้สบายเถิดจะกลับมาทำไมเล่า
ฮอเช็งได้ฟังก็โกรธจะลงเรือนไป ภรรยาฮอต๋อกวักมือไว้เรียกฮอเช็งไปหลังบ้าน จัดหาสุรามาให้กิน ฮอเช็งพูดว่า คนอื่นเขามาหาก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง เงินทองก็ให้เขาไป นี่เป็นน้องรวมบิดามารดาเดียวกันยังจะไล่เสียได้เห็นคนอื่นดีก็แล้วไปเถิด ภรรยาฮอต๋อว่าน้องไม่รู้เหตุ พี่ชายของเจ้านั้นมีความทุกข์อยู่ ด้วยครั้งนี้เกิดโจรผู้ร้ายขึ้นที่ตำบลอึงนีกังแย่งชิงเอาเพชรพลอยของเนียสิเกียดไป บัดนี้มีท้องตรามาให้สืบจับโจรเหล่านั้นก็ยังไม่ได้ตัว ผู้รักษาเมืองโกรธพี่ชายเจ้าจึงเอาตัวไปสักหน้าไว้ก่อน ถ้าจับพวกโจรรายนี้ไม่ได้จะเอาตัวทำโทษแทน พี่ชายของเจ้ามีความทุกข์หนัก ครั้นเห็นเจ้ามาจึงได้ว่ากล่าวขึ้น เจ้าอย่าถือโกรธเลย ฮอเช็งได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า พี่ชายของข้าพเจ้าเห็นคนอื่นดีอุปถัมภ์เขาทุกคน เดี๋ยวนี้ทุกข์มาตัว เพื่อนฝูงทั้งหลายที่ได้ทำคุณไว้ไม่เห็นหน้าผู้ใดมาช่วยกันจับพวกโจรให้ได้ ถ้าแม้นว่าอุปถัมภ์ข้าพเจ้าผู้น้องเหมือนกับเพื่อนฝูงเหล่านั้นแล้ว เรื่องความรายนี้หาต้องนั่งเป็นทุกข์ไม่ ถึงไม่ได้ตัวก็คงได้ข่าวคราว ภรรยาฮอต๋อเห็นฮอเช็งพูดชอบกลจึงถามว่า ความรายนี้เจ้ารู้อยู่บ้างหรือ ฮอเช็งว่าให้พี่ข้าพเจ้าทุกข์เหลือทนแล้วจึงช่วยแก้ไข พูดดั่งนั้นก็ลุกขึ้นจะไป พี่สะใภ้ก็หน่วงไว้ จัดสิ่งของกับสุรามาให้ฮอเช็งกินอีก แล้วไปเล่าความซึ่งฮอเช็งพูดให้ฮอต๋อฟังทุกประการ ฮอต๋อก็เรียกฮอเช็งผู้น้องมาพูดว่า พี่นี้มีทุกข์ไม่สบายไรอย่าได้ถือโกรธเลย เจ้ารู้ความพวกโจรตำบลอึงนีกังหลบหลีกไปอยู่ที่ไหน จงบอกพี่เถิดเหมือนกับช่วยชีวิตพี่ไว้ ฮอเช็งแกล้งว่า น้องไม่รู้เหตุผลอย่างไร พูดเล่นกับพี่สะใภ้ดอก ฮอต๋อว่าเจ้าอย่าปิดบังเลยจงบอกเถิด จะตอบแทนคุณเจ้าให้หนักหนา แล้วหยิบเอาเงินมาสิบตำลึงส่งให้ ฮอเช็งก็ไม่รับและว่ามิใช่จะเอาเงินทองเมื่อไร ถ้าถึงตัวพี่แล้วจึงจะช่วยให้พ้นภัย การเล็กน้อยเท่านี้ไม่เป็นไรนักพอจะคิดแก้ไขได้อย่าวิตกเลย ภรรยาฮอต๋อว่าการอันนี้สำคัญนักถ้าไม่ได้ตัวผู้ร้ายในสิบวัน เขาจะเอาพี่เจ้าไปทำโทษ เจ้าจงบอกตามจริงเถิดจะได้คิดอ่านกัน ฮอต๋อซ้ำถามอีกเป็นหลายครั้ง ฮอเช็งเสียอ้อนวอนไม่ได้จึงบอกว่า
๑๘
เมื่อวันก่อนนี้ข้าพเจ้าพบเพื่อนเล่นเบี้ยด้วยกันคนหนึ่ง ชวนไปเล่นที่ตำบลอันลกชวน เข้าไปพักที่โรงเตี๊ยมของเฮงเซียวยี่คืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า กำนันนายอำเภอมาป่าวร้องว่ามีท้องตรามาให้เจ้าของโรงเตี๊ยมทำบัญชีไว้ว่า ถ้าผู้ใดเดินทางไปมาค้าขายก็ให้ถามแซ่และชื่อตำบลบ้าน ให้รู้ว่าเอาสินค้ามาแต่เมืองใดจะไปขายที่ไหนก็ให้จดบัญชีไว้ทั้งสิ้น พอถึงเดือนหนึ่งนายอำเภอมาตรวจดูบัญชีทุกๆ ตำบล เฮงเซียวยี่ไม่รู้จักหนังสือจ้างให้ข้าพเจ้าจดบัญชีอยู่ครึ่งเดือน ครั้นถึง ณ วันเดือนหกขึ้นสามค่ำมีพวกหนึ่งเจ็ดคนเอาเกวียนบรรทุกพุทรามาสำนักที่โรงเตี๊ยมของเฮงเซียวยี่ ข้าพเจ้าเห็นเตียวไก่ก็จำได้ เตียวไก่คนนี้อยู่ตำบลตังเคยชึง แขวงเมืองหุนเสียกุ้ยขึ้นกับเมืองเจ๋จิวฮู้ เดิมจะรู้จักเตียวไก่นั้นเพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่งเล่นเบี้ยเสียชวนกันหนีไปหาเตียวไก่ ๆ ก็ออกเงินใช้หนี้ให้เขา ข้าพเจ้าจึงรู้จัก ครั้นพวกหกคนกับเตียวไก่เข้าไปสำนักโรงเตี๊ยม เฮงเซียวยี่ถามแซ่และชื่อจะให้ข้าพเจ้าจดบัญชี พวกที่มากับเตียวไก่คนหนึ่งหน้าขาวมีหนวดยาวรูปร่างดี บอกว่าเป็นพวกแซ่ลี้ อยู่ ณ เมืองฮ่อจิวเอาเกวียนบรรทุกพุทราจะไปขายเมืองหลวง ข้าพเจ้าก็จดบัญชีตามคำเขาบอก แต่สงสัยว่าเตียวไก่เป็นตัวนายอยู่ที่ตำบลตังเคยชึง เหตุไฉนจึงบอกว่าแซ่ลี้อยู่เมืองฮ่อจิว
ครั้นรุ่งเช้าพวกเจ็ดคนก็ไป ข้าพเจ้ากับเฮงเซียวยี่เจ้าของโรงเตี๊ยมไปเล่นเบี้ยที่ตลาด ครั้นถึงหนทางสามแยกพบชายผู้หนึ่งหาบถังมา เฮงเซียวยี่รู้จักกันร้องว่า แป๊ะตั้วกอ แปลว่า พี่แซ่แป๊ะหาบอะไรจะไปข้างไหนชายหาบถังบอกว่าหาบนํ้าส้มสายชูจะไปช่วยชาวบ้านแล้วชายผู้นั้นก็เดินเลยไป เฮงเซียวยี่บอกกับข้าพเจ้าว่าคนที่หาบถังสุรานั้นชื่อแป๊ะสิน เป็นนักเลงเล่นเหมือนกัน ครั้นรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งก็ได้ข่าวว่า พ่อค้าเกวียนเจ็ดคนแกล้งเอาสุรายาเบื่อไปขายพวกที่คุมของมาแล้วขนเอาเพชรพลอยไป ข้าพเจ้าแจ้งความก็คิดเห็นว่าคงจะเป็นเตียวไก่แน่แล้ว ถ้าไปเอาตัวแป๊ะสินมาซักถามก็คงได้ความจริง บัญชีนั้นข้าพเจ้าได้เขียนกับมือเอง พี่อย่าระแวงสงสัยเลย
ฮอต๋อได้ฟังก็ยินดี พาฮอเช็งไปหาผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ถึงที่ข้างในแจ้งความตามซึ่งฮอเช็งมาบอกแต่ต้นจนปลายถ้วนถี่ทุกประการ ผู้รักษาเมืองสั่งให้ขุนนางกรมการแปดคน กับฮอต๋อ ฮอเช็ง ไปจับตัวแป๊ะสิน ฮอต๋อ ฮอเช็ง คำนับลาพาขุนนางกรมการไปถึงโรงเตี๊ยม ก็เรียกเฮงเซียวยี่มาเป็นพยานรีบตรงไปบ้านแป๊ะสิน
ขณะนั้นเวลาดึกประมาณยามสามเศษ ไปถึงบ้านแป๊ะสินก็เรียกให้เปิดประตูรับ ได้ยินเสียงแป๊ะสินพูดอยู่กับภรรยาว่า โรคอันนี้ร้อนหรือหนาวก็ไม่รู้ แต่ไม่มีเหงื่อเลยเห็นจะตายเสียดอกกระมัง พอภรรยาแป๊ะสินได้ยินเสียงคนมาร้องเรียกก็เปิดประตูออกไปดู พวกเหล่านั้นก็ตรูกันเข้าไป เห็นแป๊ะสินป่วยนอนอยู่บนเตียงก็ตรงเข้าจับแป๊ะสินกับภรรยามัดไว้ ซักถามแป๊ะสินกับภรรยาก็ไม่รับ ขุนนางแปดคนเข้าค้นในห้องเรือนเห็นดินใต้เตียงนอนไม่เสมอกันก็ขุดลงไปดูลึกประมาณสองศอกเศษ พบเงินและทองกับเพชรพลอยก็เอาขึ้นมา แป๊ะสินเห็นเขาค้นพบสิ่งของดั่งนั้นก็เสียใจ สีหน้าผิดปกติ ฮอต๋อกับขุนนางทั้งแปดก็คุมตัวแป๊ะสินกับภรรยาและสิ่งของที่ค้นได้มาในเวลากลางคืน พอสว่างถึงบ้านผู้รักษาเมือง ๆ ออกนั่งยังโรงชำระเอาตัวแป๊ะสินเข้าผูกถามแป๊ะสินก็ไม่ยอมรับ ผู้รักษาเมืองว่า ความรายนี้ผู้ที่ไปจับเขารู้ว่าเตียวไก่นายอำเภอเป็นต้นคิด เหตุไฉนเจ้าไม่ให้การไปตามความจริง ก็ให้ทหารเฆี่ยนหลายสิบที แป๊ะสินเจ็บป่วยเจียนจะขาดใจตายทนไม่ได้ก็ต้องรับว่าเตียวไก่เป็นต้นคิดจริง แต่อีกหกคนเตียวไก่ชักชวนมาแต่ไหนข้าพเจ้าไม่รู้จัก ผู้รักษาเมืองว่า ถ้ากระนั้นไปเอาตัวเตียวไก่มาถามก็คงได้ความ จึ่งสั่งให้เอาตัวแป๊ะสินกับภรรยาไปจำขังไว้ในคุก ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้จึงเขียนหนังสือไปถึงผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ยฉบับหนึ่งว่า ให้จับเตียวไก่นายอำเภอตำบลบ้านตังเคยชึงส่งมาโดยเร็วแล้วมอบให้ฮอต๋อกับงิโหวสองนายที่เล่าโตก๊วนให้อยู่ กับทหารอีกยี่สิบคนถือไป ฮอต๋อ งิโหวและทหารคำนับลาตรงไปถึงเมืองหุนเสียกุ้ย ฮอต๋อให้งิโหวกับทหารหยุดพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมก่อน ฮอต๋อถือหนังสือไปแต่ผู้เดียวถึงโรงชำระหน้าบ้านผู้รักษาเมืองเวลาเที่ยง ผู้รักษาเมืองกรมการเลิกกลับไปเสียสิ้น ฮอต๋อก็ไปที่โรงขายน้ำชา ซื้อกินแล้วถามเจ้าของโรงว่าเวลาวันนี้ผู้รักษาเมืองกรมการไปไหนหมดไม่เห็นมาชำระความ เจ้าของโรงบอกว่าวันนี้ไม่เห็นมีถ้อยความสิ่งใด เจ้าเมืองกรมการกลับไปบ้านเสียแต่เวลาเช้าแล้ว ฮอต๋อจึงถามว่า ขุนนางพนักงานที่สำหรับเอาหนังสือไปเสนอผู้รักษาเมืองนั้นชื่ออะไร อยู่ที่บ้านไหน พอขุนนางพนักงานเดินมาตามถนน เจ้าของโรงก็ชี้บอกผู้ที่เดินมานั้นแหละเป็นขุนนางสำหรับรับหนังสือไปเสนอผู้รักษาเมือง กับราชการอื่นก็ได้บังคับบัญชาว่ากล่าวอยู่บ้าง ฮอต๋อเห็นขุนนางผู้นั้นรูปร่างต่ำหน้าดำจึงถามว่าชื่ออะไร เจ้าของโรงบอกว่าแซ่ซ้องชื่อกั๋ง คนทั้งหลายเรียกว่าโอวซ้องกั๋งเป็นชาวเมืองหุนเสียกุ้ย ตำบลบ้านซองเกชึง เป็นคนซื่อสัตย์กตัญญู การหนังสือชำนิชำนาญคล่องแคล่วดี มารดาตายยังแต่บิดากับน้องชายคนหนึ่ง ตัวซ้องกั๋งนั้นเขัาทำราชการเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น รู้การงานลึกซึ้งใจคอโอบอ้อมอารีนัก คนที่มีฝีมือเข้มแข็งก็มาสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องมาก ผู้ใดยากจนขัดสนสิ่งใดมาหาก็ให้เงินทองข้าวของทุกๆ คน ถ้าผู้ใดทุกข์สุขด้วยถ้อยความเล็กน้อยก็ห้ามปรามไกล่เกลี่ยเสียมิให้ยืดยาวได้ ราษฎรชาวบ้านพากันสรรเสริญนับถือมาก ชื่อเสียงปรากฏไปทุกบ้านทุกเมือง คนที่รู้จักชื่ออยากจะเข้าอยู่เป็นพวกพ้องทั้งสิ้น ถ้าเวลาว่างธุระการงานไม่มี ก็ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ คล่องแคล่วดี ฝีมือเข้มแข็ง คนทั้งปวงเรียกว่า กับสิโหว แปลว่า ฝนตกถูกต้องตามฤดู ผลไม้ทั้งปวงก็ชุ่มชื่นงดงามไม่เป็นอันตราย ครั้นซ้องกั๋งกับชายผู้หนึ่งเดินมาถึงหน้าโรงที่ขายน้ำชา ฮอต๋อเห็นมาใกล้ก็ออกมาเชิญเข้ามานั่งกินน้ำชา ซ้องกั๋งเห็นฮอต๋อนุ่งห่มท่วงทีเป็นขุนนางจึงถามว่า ท่านมาแต่ไหน ฮอต๋อว่า เชิญท่านสนทนากับข้าพเจ้าก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะเล่าความให้ฟัง ซ้องกั๋งก็เข้าไปในโรงคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ซ้องกั๋งจึงถามว่าท่านแซ่ใดชื่อไร ฮอต๋อว่าข้าพเจ้าชื่อฮอต๋อ เป็นขุนนางตำแหน่งกรมเมืองอยู่ ณ เมืองเจ๋จิวฮู้ตัวท่านแซ่ใด ชื่อใดเล่า ซ้องกั๋งว่าเราแซ่ซ้องชื่อกั๋ง ฮอต๋อได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือชื่อเสียงท่านปรากฏนักหนา วันนี้ได้มาพบก็ดีแล้วและเชิญให้ซ้องกั๋งนั่งที่สมควร จัดที่นํ้าชามาให้กินแล้ว ซ้องกั๋งจึงถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด
ฮอต๋อว่ามีความสำคัญเป็นข้อใหญ่ ข้าพเจ้าจึงต้องมาเอง ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้มีหนังสือมาด้วยฉบับหนึ่ง ซ้องกั๋งว่าถ้าดังนั้นก็ต้องจัดแจงเสียโดยเร็วด้วยไม่ทราบว่าเรื่องความสิ่งใด ฮอต๋อว่าท่านเป็นขุนนางทำราชการด้วยกันถึงจะบอกกับท่านได้ จึงเล่าความเรื่องโจรผู้ร้ายที่ตำบลอึงนีกังให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ แล้วว่าซัวเกียไทซือให้ขุนนางสองนายมาคอยกำกับจับพวกโจรกับของกลางส่งเข้าไปโดยเร็ว ซ้องกั๋งว่า ถึงไม่มีขุนนางผู้กำกับมาก็ต้องจับตัวส่งให้ท่านไปจนได้ ซึ่งพวกโจรเจ็ดคนที่แป๊ะสินซัดมานั้นชื่อไร ฮอต๋อบอกว่าชื่อเตียวไก่ นายอำเภอตำบลบ้านตังเคยชึงเป็นต้นคิด อีกหกคนนั้นยังไม่รู้จักชื่อว่าจะเป็นผู้ใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็สะดุ้งใจนึกว่าเตียวไก่เป็นคนชอบอัชฌาสัยรักใคร่กับเรา บัดนี้มาทำให้เกิดการใหญ่ขึ้นถ้าจับตัวส่งไปก็คงตาย จำเราจะต้องช่วยชีวิตไว้ คิดแล้วจึงแกล้งพูดว่า เตียวไก่ประพฤติการไม่ดีชาวบ้านตำบลนี้ติเตียนนินทาทุกคน ยังจะมาคิดกำเริบคบเพื่อนฝูงทำการทุจริตอีกเห็นชีวิตเป็นอันตรายเสียแน่แล้ว ฮอต๋อว่าความเรื่องนี้ท่านก็รู้อยู่ เชิญไปจัดการเสียโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งว่าซึ่งจะจับนั้นง่ายเปรียบเหมือนปลาขังไว้ในอ่าง ถ้าไปถึงเมื่อไรก็จับได้เมื่อนั้น แต่ท่านต้องเอาหนังสือไปวางกับผู้รักษาเมืองเองจึงจะได้ ตามแต่จะสั่งให้ขุนนางนายทหารผู้ใดไปจับ ตัวเราเป็นผู้น้อยจะรับหนังสือฉีกออกอ่านจัดการไปจับกุมตามกำลังนั้นไม่ได้ ฮอต๋อว่าถ้าผู้รักษาเมืองมาว่าราชการ ท่านจงช่วยนำข้าพเจ้าเอาหนังสือไปวางด้วย ซ้องกั๋งว่าเวลาเช้าออกว่าราชการครั้งหนึ่งแล้ว ยังเวลาบ่ายอีกครั้งหนึ่ง ถ้าผู้รักษาเมืองมาว่าราชการเราจึงจะบอกให้ทราบ ท่านจงคอยอยู่ที่นี่ก่อนเถิดแล้วเรียกเจ้าของขายน้ำชามาสั่งว่า ถ้าท่านฮอต๋อจะกินนํ้าชามากน้อยเท่าไรอย่าได้ขัดขืนเงินทองนั้นเราจะคิดให้ตามราคา แล้วเดินมาที่หน้าโรงชำระ สั่งพวกขุนนางกรมการด้วยกันว่าถ้าผู้รักษาเมืองมาว่าราชการ เจ้าจงจัดหาของที่เคยใช้ไว้ให้พร้อม เราจะไปบ้านสักครู่หนึ่งจึงจะกลับมา สั่งแล้วก็เดินไปหลังโรงชำระ ขึ้นม้าขับไปทางประตูเมืองทิศตะวันออกตรงไปยังบ้านเตียวไก่ ณ ตำบลตังเคยชึง
ฝ่ายอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด สามคนพี่น้องได้ของแบ่งปันแล้วลาเตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นกลับไปบ้าน โงวหยง เล่าตง กงซุนสินอยู่ที่บ้านเตียวไก่ เวลานั้นเตียวไก่กับโงวหยง เล่าตง กงซุนสินสี่คนนั่งเสพสุราอยู่ พอคนใช้เข้าไปแจ้งกับเตียวไก่ว่าซ้องกั๋งมาหาท่าน เตียวไก่จึงถามคนใช้ว่าซ้องกั๋งมาคนเดียวหรือหลายคน คนใช้บอกว่าขี่ม้ามาคนเดียว เตียวไก่จึงคิดว่าซ้องกั๋งมาแต่ผู้เดียวคงจะมีเหตุการณ์สิ่งใดเป็นแน่ ก็ออกมารับเชิญเข้าไปข้างใน ซ้องกั๋งจูงมือเตียวไก่ไปในที่ลับ เตียวไก่ถามซ้องกั๋งว่าท่านมาหาข้าพเจ้ามีธุระสิ่งใดหรือ ซ้องกั๋งว่าท่านยังไม่รู้เหตุ ข้าพเจ้ากับท่านก็เป็นที่รักใคร่กันสนิทจึงได้รีบเร็วมา ด้วยรู้ความร้ายว่าบัดนี้นั้นเขาจับแป๊ะสินไปได้ ซัดว่าท่านเป็นต้นคิด นอกกว่านั้นหารู้จักไม่ ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ให้ฮอต๋อถือหนังสือคุมทหารมาซุ่มอยู่ เอาหนังสือไปวางแล้วก็จะมาจับท่าน ฮอต๋อไปพบเรา ๆ ล่อลวงถามได้ความจึงได้รีบมาแจ้งแก่ท่าน ๆ จงคิดอ่านหลบหนีไปเสียโดยเร็วเถิด ถ้าแม้นว่าช้าอยู่เขาพากันมาจับเอาตัวไปได้ก็พากันเป็นอันตรายยับเยิน เตียวไก่ได้ฟังก็ตกใจจึงพูดว่า ท่านรีบมาบอกเหมือนกับช่วยชีวิตไว้พระคุณเป็นที่ยิ่งและพวกข้าพเจ้าเจ็ดคนด้วยกัน แต่อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดสามคนพี่น้องนั้น เขาแบ่งปันเอาข้าวของกลับไปตำบลบ้านเจี๊ยะชวนแล้ว ยังอีกสามคนอยู่สวนดอกไม้เชิญท่านไปพบปะให้รู้จักกันก่อน พูดแล้วก็พาซ้องกั๋งไปสวนดอกไม้ เตียวไก่จึงบอกว่าคนนั้นชื่อโงวหยง คนนั้นชื่อเล่าตง เป็นชาวเมืองตังโล่วจิว หลวงจีนนั้นชื่อกงซุนสินเป็นชาวเมืองกีจิว คนทั้งสามก็ลุกขึ้นคำนับซ้องกั๋ง ๆ รับคำนับรู้จักกันแล้วจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะลาไปก่อน ท่านจงคิดผ่อนปรนขนข้าวของหนีไปโดยเร็วเถิด พูดดังนั้นแล้วก็ออกมาขึ้นม้ารีบกลับไปยังโรงชำระ ณ เมืองเจ๋จิวฮู้
ฝ่ายเตียวไก่ครั้นซ้องกั๋งกลับไปแล้วจึงถามโงวหยง เล่าตง กงซุนสินว่า คนที่กลับไปนั้นท่านทั้งสามรู้จักหรือไม่ โงวหยงว่าเป็นการด่วนไม่ทันจะพูดจาและจำไม่ได้ถนัด เตียวไก่ว่าพี่น้องทั้งสามยังไม่รู้ นี่หากว่าเป็นบุญของพวกเรานักหนาถ้าท่านที่กลับไปไม่มาบอกความให้รู้แล้วก็จะพากันตายทั้งสิ้น โงวหยง เล่าตง กงซุนสินตกใจถามว่าความร้ายแห่งเรานี้เกิดเหตุขึ้นแล้วหรือ เตียวไก่ว่าเขาจับแป๊ะสินได้ซัดมาถึงพวกเราเจ็ดคน ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ให้ฮอต๋อถือท้องตรากับคุมทหารมาจะจับพวกเรา ชายผู้นั้นพูดล่อลวงถามได้ความแล้วจึงรีบบอกให้รู้ ถ้าชายผู้นั้นกลับไปถึงเขาก็คงจะมาจับพวกเรา จะคิดอ่านประการใดดี โงวหยงถามว่าชายผู้นั้นแซ่ใดชื่อไร อุตส่าห์รีบมาบอกความให้รู้ก่อนบุญคุณนักหนา ถ้าหาไม่เขาคงจับพวกเราไปได้ เตียวไก่ว่าแซ่ซ้องชื่อกั๋ง เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นตำแหน่งที่รับหนังสือและท้องตราจึงได้รู้ความ โงวหยงว่าเราก็ได้ยินข่าวมาช้านานแล้วว่าซ้องกั๋งคนนี้ดีนักอยู่เมืองเดียวกันก็จริงแต่ไม่รู้จัก เล่าตง กงซุนสินว่าที่ชาวบ้านตั้งชื่อเรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็งคนนี้หรือมิใช่ เตียวไก่ว่าคือซ้องกั๋งนี้แหละ และกับเรารักใคร่ได้สาบานเป็นพี่น้องกัน บัดนี้การจวนตัวสำคัญนัก ท่านซินแสจะคิดอ่านอย่างไรดี โงวหยงว่าอุบายถึงสามสิบหกอย่างแต่สู้หนีไปเสียไม่ได้ เตียวไก่ว่าพวกเราจะหนีไปอยู่ที่ไหนดี โงวหยงว่าเราคิดไว้แล้ว ท่านจงจัดทรัพย์สิ่งของเพชรพลอยใส่หาบ แล้วล่วงหน้าไปอาศัยอยู่ตำบลเจียะเกียดชวนบ้านอวนเซียวยี แต่ให้รีบบอกกับอวนเซียวยีรู้ตัวเสียก่อน อย่าให้สามพี่น้องสามคนตกใจ เตียวไก่ว่าซึ่งอวนเซียวยีกับพี่น้องทั้งสามเป็นคนหาปลา พวกเราจะไปสำนักอาศัยเห็นจะไม่ได้ดอกกระมัง โงวหยงว่าท่านไม่เข้าใจที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนบ้านอวนเซียวยีกับเขาเนียซัวเปาะใกล้กัน ที่ตำบลนั้นไม่มีผู้ใดไปรบกวนข่มเหงได้ ทหารหัวเมืองทั้งหลายก็เกรงกลัวทุกแห่ง เราพากันไปสำนักอาศัยอยู่ที่นั่นก่อน ถ้าเห็นไม่พ้นจวนตัวแล้วเราจึงหนีไปเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะเสียก็ทำไมกับพวกเราไม่ได้ เตียวไก่ว่าท่านคิดดังนี้ก็ดีอยู่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ใช่เป็นเพื่อนฝูงรู้จักกันมาเดิม ถ้าแม้พวกเขาเนียซัวเปาะไม่รับเราไว้เป็นพวกพ้องท่านจะคิดประการใด โงวหยงว่าเพชรพลอยเงินทองของเราถมไปแบ่งปันให้เขาบ้างแล้วยอมตัวเข้าให้เขาใช้ก็คงรับไว้เป็นพวกพ้อง เตียวไก่ว่าถ้ากระนั้นเราจะจัดทรัพย์สิ่งของเงินทองใส่หาบให้คนใช้เอาไปก่อน ท่านซินแสกับเล่าตงจงคุมไปที่บ้านอวนเซียวยีก่อน เอาทรัพย์สิ่งของไว้แล้วท่านจงมาคอยรับเรากับกงซุนสินที่กลางทาง แล้วจัดเอาเพชรพลอยกับทรัพย์สิ่งของเงินใส่หาบไว้แปดหาบมอบให้โงวหยงกับเล่าตงคุมหาบออกจากตำบลบ้านตังเคยชึงตรงไปยังตำบลเจี๊ยะเกียดชวน เตียวไก่จึงจัดรวบรวมข้าวของที่บ้านไว้แล้ว ถามว่าผู้ใดจะไปด้วยกับเราหรือไม่ ที่ไม่ไปก็ให้เงินทองข้าวของไปทำมาหากินตามสบาย พวกที่รักใคร่เตียวไก่จะไปด้วยก็ช่วยกันเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเงินทองใส่หาบเตรียมไว้
ฝ่ายซ้องกั๋งกลับมาถึงเมืองหุนเสียกุ้ย เห็นฮอต๋อนั่งคอยอยู่ที่โรงขายนํ้าชาก็ลงจากม้าถามว่าท่านคอยอยู่นานขออภัยด้วย ท่านกับข้าพเจ้าไปนั่งสนทนาคอยผู้รักษาเมืองที่โรงชำระด้วยกันเถิด พูดแล้วก็พาฮอต๋อไปยังโรงชำระ
ฝ่ายซิบุนปินผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ย ครั้นถึงเวลาก็ออกว่าราชการ ซ้องกั๋งเอาหนังสือเข้าไปแจ้งความว่า ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ให้ฮอต๋อขุนนางตำแหน่งกรมเมืองนำหนังสือมาวาง ด้วยเกิดโจรผู้ร้ายสำคัญนัก ซิบุนปินรับหนังสือมาฉีกผนึกอ่านแจ้งแล้วก็ตกใจ จึงพูดกับซ้องกั๋งว่าความรายนี้สำคัญนัก ชัวเกียไทซือให้ขุนนางถือท้องตรากับมีผู้กำกับมาให้เร่งจับโจรผู้ร้ายให้ทันกำหนดให้จงได้ ซ้องกั๋งว่าถ้าไปจับกลางวันก็กลัวพวกโจรรู้จะหลบหลีกหนีไป ต่อเวลากลางคืนตรงไปจับเอาเตียวไก่นายอำเภอให้จงได้ อีกหกคนนั้นก็อยู่ในเตียวไก่เหมือนกับได้ตัวเหมือนกัน ซิบุนปินว่าเตียวไก่คนนี้เขาเล่าลือว่าสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง เหตุไฉนจึงได้คิดกำเริบทำการทุจริตดังนี้ แล้วให้หาขุนนางผู้หนึ่งชื่อไม่ปรากฏ กับจูตง ลุยเหงนายทหารทั้งสองมาสั่งให้คุมทหารเดินเท้าและทหารม้าประมาณร้อยคน กับทหารและผู้กำกับที่มาด้วยฮอต๋อนั้นให้ไปจับเตียวไก่ที่ตำบลบ้านตังเคยชึง ขุนนางผู้นั้นกับนายทหารทั้งสองและฮอต๋อก็มาจัดทหารพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธแล้วออกจากเมืองหุนเสียกุ้ยไปในเวลากลางคืน ใกล้จะถึงตำบลตังเคยชึงบ้านเตียวไก่ พบศาลเจ้าอยู่แห่งหนึ่งชวนกันเข้าไปหยุดพักดูท่วงทีทางจะเข้าบ้านเตียวไก่ และจูตงกับลุยเหงนายทหารเมืองหุนเสียกุ้ยสองคนนี้ เดิมก็เคยไปหาเตียวไก่ ๆ ให้เงินทองอยู่เนืองๆ นายทหารทั้งสองคิดจะให้เตียวไก่หนีไปเสีย ลุยเหงนายทหารจึงพูดว่า หนทางจะเข้าไปบ้านเตียวไก่นั้นมีอยู่สองทาง หน้าบ้านทางหนึ่งหลังบ้านทางหนึ่ง ถ้าพวกเราเข้าทางหน้าบ้าน พวกเตียวไก่ก็คงจะหนีออกทางหลังบ้าน ถ้าเราเข้าจับทางหลังบ้าน พวกเขาก็คงจะออกทางหน้าบ้าน ด้วยเตียวไก่นั้นสติปัญญาดีฝีมือก็เข้มแข็งที่ไหนจะยอมให้พวกเราจับได้โดยง่าย พวกโจรหกคนกับผู้คนบ่าวไพร่เตียวไก่ก็มาช่วยกันต่อสู้ตีหักออกมา พวกเราที่ไหนจะต้านทานได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าให้จูตงคุมทหารไปเข้าทางหลังบ้าน ตัวข้าพเจ้ากับพวกท่านไปเข้าทางหน้าบ้านพร้อมกันแล้วร้องให้อึงขึ้น เตียวไก่กับพวกพ้องเหล่านั้นตกใจพากันวิ่งออกมาดูด้วยไม่แจ้งว่าเหตุการณ์สิ่งใด ถึงจะคิดหนีไปก็ไม่พ้น เราคงจับตัวเตียวไก่ได้โดยง่าย ท่านทั้งหลายจะเห็นเป็นประการใด ลุยเหงและขุนนางที่ผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ยให้กำกับมานั้นก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้จูตงลุยเหงคุมทหารไปคนละครึ่ง จูตงบอกว่าขอทหารให้ไปกับข้าพเจ้าสักสามสิบคนก็จะจับตัวเตียวไก่ได้ พูดแล้วก็คุมทหารสามสิบคนตรงไปหลังบ้าน ขุนนางผู้กำกับและฮอต๋อ ลุยเหงคุมทหารไปใกล้จะถึงบ้านเตียวไก่ดึกประมาณยามเศษ ขุนนางผู้กำกับและนายทหารก็สั่งให้จุดคบเพลิงตรงเข้าล้อมสกัดหน้าบ้านเตียวไก่ไว้ จูตงคุมทหารสามสิบตรงไปทางหลังบ้านไม่มีคบเพลิงคิดจะปล่อยให้เตียวไก่หนีไปเสียก็คุมทหารเข้าซุ่มอยู่ที่มืดๆ
ฝ่ายลุยเหงก็คิดจะปล่อยให้เตียวไก่หนีไปเสียเหมือนกัน ครั้นจุดคบเพลิงสว่างแล้วก็สั่งให้ทหารร้องอื้ออึงขึ้น
ขณะนั้นเตียวไก่กำลังเก็บทรัพย์สิ่งของใส่หาบอยู่ คนใช้เข้าไปแจ้งว่าพวกทหารมาล้อมหน้าบ้านไว้แล้ว เตียวไก่ได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ สั่งให้พวกเหล่านั้นจุดไฟเผาบ้านขึ้นทั้งสิ้น เตียวไก่กับกงซุนสินก็คุมหาบทรัพย์สิ่งของเงินทองออกทางหลังบ้านไป ขุนนางผู้กำกับกับฮอต๋อและลุยเหงนายทหารเห็นไฟติดบ้านเตียวไก่ขึ้นทั้งสี่ทิศแสงไฟสว่าง ก็ขับทหารหักพังประตูเข้าไปได้ไม่เห็นมีผู้คน ลุยเหงนายทหารร้องว่าจับตัวให้ได้
ฝ่ายเตียวไก่กับกงซุนสินคุมหาบออกทางหลังบ้าน จูตงคุมทหารซุ่มอยู่ที่มืด เห็นเตียว่ไก่คุมหาบออกมาก็ร้องบอกว่า เรามาซุ่มคอยบอกท่านให้รีบไปโดยเร็วเถิด ขณะนั้นเตียวไก่กำลังตกใจ คุมหาบรีบไปไม่ได้ยิน ครั้นเตียวไก่ไปพ้นแล้วจูตงก็คุมทหารหักพังประตูหลังบ้านเข้ามา ร้องด้วยเสียงอันดังว่า ทหารข้างหน้าบ้านจับตัวให้ได้ ผู้กำกับกับฮอต๋อและลุยเหงได้ฟังเสียงจูตงก็ให้ทหารเที่ยวค้นหา จูตงบอกกับทหารว่าช่วยกันเที่ยวค้นหาดูจะมีผู้ใดแอบอยู่บ้าง ตัวเราจะไปดูตามทาง จูตงตามเตียวไก่ไปทัน เตียวไก่เห็นจูตงนายทหารตามมาจึงร้องถามว่า ท่านตามข้าพเจ้ามาด้วยเหตุอันใด จูตงเหลียวไปดูไม่เห็นมีผู้คนก็บอกเตียวไก่ว่าเรานี้กลัวลุยเหงนายทหารจะไม่เข้าใจ จึงได้พูดล่อลวงให้ลุยเหงคุมทหารเข้าล้อมหน้าบ้าน เราคุมทหารมาทางหลังบ้านเข้าซุ่มอยู่ พอเห็นท่านพาพวกพ้องออกมาแล้วเราจึงตามมาแจ้งความให้ทราบ ท่านจงเร่งไปเข้าสำนักที่เขาเนียซัวเปาะเถิดจึงจะมีความสุข เตียวไก่ว่าท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้บุญคุณนักหนาสืบไปภายหน้าจะตอบแทนคุณให้จงมาก พอพูดดังนั้นได้ยินเสียงลุยเหงร้องว่า พวกทหารตามจับตัวมาให้ได้ จูตงว่าเชิญท่านรีบไปเถิดเราจะกลับไปพูดล่อลวงให้ลุยเหงกับทหารให้ไล่ตามไปทางอื่น พูดแล้วจูตงก็กลับมาร้องบอกลุยเหงว่า ท่านจงคุมทหารไล่ตามไปทางทิศตะวันออกจับตัวให้ได้ เราจะตามไปทางนี้ ลุยเหงก็คุมทหารไล่ตามไปทางทิศตะวันออก จูตงก็วกกลับตามเตียวไก่ไปทางเก่า ครั้นเตียวไก่ไปไกลแล้วก็จะกลับหลัง พอเห็นขุนนางผู้กำกับและฮอต๋อคุมทหารตามมาทัน จูตงทำเป็นตกม้าลงนอนกลิ้งอยู่กลางทาง พอพวกเหล่านั้นมาถึงก็เข้าพยุง จูตงพูดว่าขับม้าตามมา ไม่เห็นมีผู้คนแล้วมืดนักจึงตกม้า ทำอย่างไรจึงจะจับตัวเตียวไก่ได้ พอลุยเหงคุมทหารกลับมาแจ้งความว่าไล่ตามไปก็ไม่เห็นมีผู้ใด จะพากันหนีไปทางไหนก็ไม่รู้ ขุนนางผู้กำกับกับฮอต๋อจึงปรึกษากันจะจับคนที่อยู่ใกล้บ้านเตียวไก่ไปให้ผู้รักษาเมืองสักสามคน ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมก็เข้าสมทบกัน ตรงไปที่ตำบลตังเคยชึง จับชาวบ้านสามคนกลับไปเมืองหุนเสียกุ้ยแจ้งความกับซิบุนปินผู้รักษาเมืองว่า พวกผู้ร้ายเอาไฟเผาบ้านพากันหนีไปสิ้น ข้าพเจ้าจับเอาคนที่ตำบลนั้นมาสามคน ซิบุนปินได้ฟังก็มิรู้จะทำประการใด เอาคนทั้งสามไต่ถามว่ารู้เห็นบ้างหรือไม่ ชายสามคนนั้นแจ้งความว่า บ้านข้าพเจ้าอยู่ไกลกับบ้านเตียวไก่ไม่รู้เรื่องราว ท่านจงเอาคนที่บ้านเรือนอยู่ใกล้กันมาถามก็คงจะทราบดอก ซิบุนปินได้ฟังก็ให้ทหารไปเอาตัวคนที่ตำบลตังเคยชึง อยู่บ้านใกล้เคียงกับเตียวไก่มาสองคน ถามว่าโจรผู้ร้ายเหล่านั้นเจ้ารู้จักบ้างหรือไม่ ชายสองคนบอกว่าข้าพเจ้าจำได้แต่โงวหยงซินแสชาวบ้านนี้คนหนึ่ง กับชื่อกงซุนสินไม่แจ้งว่าชาวบ้านเมืองไหน อีกคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ชื่อเล่าตง สามคนนี้ข้าพเจ้ารู้จักจำได้ถนัด อีกสามคนนั้นได้ยินแต่ว่าแซ่อวน อยู่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวน เป็นคนหาปลา โงวหยงชักชวนมาข้าพเจ้าไม่รู้จักเลย
ซิบุนปินได้ฟังก็จดเอาถ้อยคำของชายสองคนนั้นไว้ เขียนหนังสือแจ้งความจับโจรไม่ได้มอบให้ฮอต๋อถือกลับมา ฮอต๋อคำนับลาคุมทหารกลับไปเมืองเจ๋จิวฮู้ ก็พาชายสองคนเข้าไปแจ้งความให้ผู้รักษาเมืองฟังทุกประการ แล้วเอาหนังสือตอบกับถ้อยคำชายสองคนนั้นส่งให้ผู้รักษาเมืองรับฉีกออกอ่านแจ้งแล้วพูดว่า ถ้ากระนั้นเอาตัวแป๊ะสินมาถามก็คงรู้ความ จึงสั่งให้เอาตัวแป๊ะสินมาซักถามว่า เจ้ารู้จักพวกแซ่อวนนั้นชื่อไรอยู่ตำบลบ้านไหน แป๊ะสินถูกเฆี่ยนแต่ครั้งก่อนเจ็บป่วยหนัก ครั้นถูกเอาตัวถามอีกก็บอกความจริงว่าแซ่อวนสามคนพี่น้องนั้นหาปลาอยู่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวน พี่ชายใหญ่ชื่ออวนเซียวยี ชาวบ้านเรียกว่าลิบตีไทสวย น้องที่สองชื่ออวนเซียวเหงา ชาวบ้านเรียกว่าตอเมี้ยยิหนึง น้องที่สามชื่ออวนเซียวชิด ชาวบ้านมักเรียกว่าอัวะเงียมหลอ ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ได้ฟังจึงถามแป๊ะสินว่า อีกสามคนนั้นชื่อไรแป๊ะสินบอกว่าชื่อโงวหยงชื่อหนึ่ง ติโตวแซชื่อหนึ่ง กงซุนสินคนนี้ชาวบ้านมักเรียกว่ายิบฮุนเหล็ง เล่าตงนั้นเรียกว่าเซี๊ยะหมอกุ้ยชื่อหนึ่ง ผู้รักษาเมืองรู้ชื่อโจรทั้งหกแล้วก็ให้ผู้คุมเอาแป๊ะสินไปไว้ ณ คุกตามเดิม แล้วสั่งฮอต๋อว่าให้คุมทหารไปจับพวกแซ่อวนสามคนพี่น้องมาให้จงได้
๑๙
ฮอต๋อคำนับลามายังที่สำนักปรึกษากับพวกทหารว่า ผู้รักษาเมืองให้ไปจับโจรสามคนที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนนั้น เราคิดอ่านอย่างไรจึงจะจับพวกโจรได้โดยง่าย นายทหารเหล่านั้นจึงพูดว่า ที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนใกล้กันกับเขาเนียซัวเปาะ ทางบกก็ไปไม่ได้มีแต่ป่าพง ทางเรือเล่าห้วยคลองก็มาก ไม่แจ้งว่าจะเข้าออกทางไหน คนที่ตำบลนั้นดุร้ายกล้าหาญมีแต่จะตีปล้นเอาทรัพย์สิ่งของเงินทอง บัดนี้พวกโจรหกคนฝีมือเข้มแข็งหนีเข้าไปเป็นพวกพ้องอยู่ด้วยกันที่นั้นก็ยิ่งกล้าหาญแข็งแรงขึ้น กำลังเราอ่อนแอเห็นจะจับมิได้ ต้องมีเรือรบกับทหารฝีมือดีไปป้องกันอันตรายจึงจะคิดจับได้
ฮอต๋อได้ฟังก็สะดุ้งใจกลับไปแจ้งความกับผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ว่าซึ่งท่านบัญชาให้ไปจับพวกโจรสามคนที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนนั้นใกล้กับตำบลเขาเนียซัวเปาะ ทางบกก็ไปไม่ได้ ทางเรือก็ลำบากห้วยคลองมีมากไม่รู้ว่าพวกโจรจะเข้าออกทางไหน บัดนี้พวกโจรที่ปล้นเพชรพลอยของชัวเกียไทซือพากันเข้าอาศัยอยู่ผู้คนก็มากขึ้นล้วนแต่ฝีมือเข้มแข็ง ถ้าแม้นแต่ลำพังพวกทหารที่ข้าพเจ้าว่ากล่าวไปจับเห็นจะเหลือกำลัง ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็สั่งให้ซุนกันขุนนางฝ่ายทหารคุมทหารห้าร้อยเข้าสมทบกับทหารของฮอต๋อไปจับโจรที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวน ฮอต๋อกับซุนกันคำนับลามายังที่พัก ฮอต๋อบอกกับนายทหารของตัวว่าผู้รักษาเมืองให้ทหารมาอีกห้าร้อยคนพวกเราจะเห็นประการใด นายทหารเหล่านั้นว่าถ้าดังนั้นพอจะไปได้ ซุนกันจัดทหารได้ครบเข้าสมทบกับทหารฮอต๋อรวมเป็นทหารห้าร้อยห้าสิบคน ก็จัดเครื่องศัสตราวุธต่างๆ กับเสบียงอาหารพร้อมแล้ว ฮอต๋อกับซุนกันก็คุมทหารออกจากเมืองเจ๋จิวฮู้ตรงไปตำบลเจี๊ยะเกียดชวน
ฝ่ายชายแซ่อวนสามคนพี่น้องได้สิ่งของแบ่งปันแล้วช่วยกันรื้อเรือนถอยเข้าไปปลูกใหม่ในที่ลับ พอโงวหยงกับเล่าตงคุมหาบทรัพย์สิ่งของไปถึง ก็แจ้งความตามเหตุซึ่งเกิดขึ้นนั้นให้ชายแซ่อวนพี่น้องทั้งสามฟังทุกประการ พี่น้องสามคนได้ฟังก็ตกใจจัดที่ให้โงวหยงกับเล่าตงเอาทรัพย์สิ่งของเก็บไว้แล้ว อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดก็ชวนกันขึ้นมาคอยรับเตียวไก่อยู่ตามทาง
ฝ่ายเตียวไก่กับกงซุนสินคุมหาบเงินทองทรัพย์สิ่งของต่างๆ กับพวกพ้องประมาณสิบคนเดินตรงมาตำบลเจี๊ยะเกียดชวน ครั้นถึงเห็นชายแซ่อวนสามคนพี่น้องมาคอยรับอยู่ต้นทางเตียวไก่ก็ยินดี อวนเซียวยีพาเตียวไก่กับกงซุนสินและหาบทรัพย์สิ่งของตรงไปบ้านอวนเซียวเหงา ด้วยอวนเซียวเหงานั้นไม่มีบุตรภรรยา เตียวไก่กับพวกพี่น้องทั้งหลายก็พักอยู่พี่บ้านอวนเซียวเหงา เตียวไก่กับพี่น้องทั้งหกคนจึงปรึกษากันว่าจะไปพักอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะหรือจะไปที่แห่งใดจึงจะพ้นภัย โงวหยงว่าที่ต้นทางจะไปเขาเนียซัวเปาะนั้นมีบ้านพวกแซ่ลี้อยู่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง จูกุ้ยพวกเขาเนียซัวเปาะไปตั้งโรงขายสุราอยู่ที่บ้านนั้น ถ้าผู้ใดฝีมือเข้มแข็งจะไปเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะ ก็ไปที่โรงขายสุราหาจูกุ้ย ๆ ก็ชักนำเข้าไป ถ้าพวกเราจะไปก็จัดทรัพย์สิ่งของที่ดีมีราคาให้จูกุ้ยก็คงชักนำเข้าไปอยู่กับพวกเขาเนียซัวเปาะเห็นจะพ้นอันตราย กำลังพูดปรึกษากันดังนั้น พอพวกที่ไปจับปลาในแม่นํ้าไปที่บ้านอวนเซียวเหงา แจ้งความว่าทหารหลวงยกเดินทางมาหลายร้อยคนเกือบจะถึงตำบลเจี๊ยะเกียดชวนอยู่แล้ว
เตียวไก่ได้ฟังก็ลุกขึ้นยืนพูดว่า พวกทหารพากันมาจับพวกเราอย่าได้หนี สู้รบดูฝีมือกันเล่นสักครั้งหนึ่งก่อน อวนเซียวยีตอบว่า พี่น้องทั้งหลายอย่าต้องไปสู้รบให้ลำบากเลย ข้าพเจ้าคนเดียวจะฆ่าทหารหลวงเสียให้สิ้น กงซุนสินว่าพี่น้องทั้งปวงคอยดูสติปัญญาของข้าพเจ้าจะทำให้พวกทหารเหล่านั้นหนีไปให้จงได้ เตียวไก่จัดเงินทองสิ่งของทั้งปวงลงบรรทุกในเรือลำหนึ่ง อวนเซียวยีกับน้องสองคนก็รวบรวมสิ่งของ ๆ ตัวกับมารดาและบุตรภรรยาลงบรรทุกเรืออีกลำหนึ่งพร้อมแล้ว เตียวไก่ก็มอบเรือบรรทุกของตัวกับของอวนเซียวยีสามคนพี่น้องทั้งสองลำให้โงวหยงซินแสกับเล่าตงคุมไปคอยอยู่ริมโรงจูกุ้ยขายสุราที่ต้นทางจะไปเข้าเขาเนียซัวเปาะ โงวหยงกับเล่าตงก็คุมเรือสองลำรีบไป อวนเซียวยีจึงสั่งอวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดผู้น้องว่า เจ้าทั้งสองลงเรือคนละลำไปสกัดพวกทหารหลวงที่ยกมาแล้วล่อลวงหาอุบายเอาชัยชนะให้จงได้ อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดผู้น้องได้ฟังก็รู้ในทีลงเรือเล็กคนละลำแจวไป เตียวไก่กับกงซุนสินและอวนเซียวยีสามนายอยู่ที่บ้านก็คิดหาอุบายไว้คอยท่าต้านทานพวกทหารเมืองหลวง
ฝ่ายฮอต๋อกับซุนกันก็คุมทหารไปถึงบ้านที่ใกล้เคียงกับตำบลเจี๊ยะเกียดชวน เห็นราษฎรชาวบ้านมีเรือเล็กใหญ่ก็เก็บเอามาได้ประมาณร้อยลำ แบ่งให้ทหารลงเรือครึ่งหนึ่ง ตัวฮอต๋อกับซุนกันก็ขึ้นม้าคุมทหารเดินบกตรงไปล้อมบ้านอวนเซียวยี ซึ่งบ้านเดิมอวนเซียวยีนั้นทางบกก็ไปได้ ทางเรือก็ไปได้ อวนเซียวยีรื้อเรือนถอยเข้าไปปลูกข้างในแต่ก่อนแล้วทางบกก็ไปไม่ได้ ครั้นฮอต๋อกับซุนกันคุมทหารเดินทางไปถึงพร้อมกับทหารเรือ ก็เข้าล้อมบ้านอวนเซียวยีไว้แล้วหักพังเข้าไปไม่เห็นมีผู้คน ฮอต๋อให้ทหารไปจับตัวชายผู้หนึ่งเที่ยวหาปลาอยู่ใกล้บ้านอวนเซียวยีมาถามว่า ชายแซ่อวนสามคนพี่น้องไปอยู่ที่ไหน ชายผู้นั้นบอกว่าอวนเซียวยีถอยเข้าไปใกล้กับบ้านอวนเซียวเหงาผู้น้องทางบกนั้นเดินไม่ได้ต้องเอาเรือเข้าไปจึงจะถึงบ้านอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดสามคนพี่น้องอยู่เคียงกัน
ฮอต๋อได้ฟังก็ปล่อยชายผู้นั้นแล้วจึงปรึกษากับซุนกันว่า ทางบกเดินไปไม่ได้จะต้องลงเรือไปด้วยกัน แต่ม้านั้นให้ทหารรักษาอยู่ที่บ้านนี้คนหนึ่ง ท่านกับข้าพเจ้าคุมทหารลงเรือไปด้วยกัน ประการหนึ่งคลองซึ่งจะเข้าไปบ้านอวนเซียวเหงานั้นมีหลายคลอง จะต้องให้ทหารเอาเรือเล็กล่วงหน้าไปสืบเสาะดูให้รู้จักทางเข้าออกแล้วพวกเราจึงยกตามไปท่านจะเห็นประการใด ซุนกันก็เห็นชอบด้วย ฮอต๋อจึงสั่งทหารเอาม้าเข้าผูกเลี้ยงอยู่ในบ้านร้างของอวนเซียวยีคนหนึ่ง ฮอต๋อกับซุนกันก็คุมทหารลงเรือออกจากท่าตรงไปทางบ้านอวนเซียวเหงา และตำบลที่แถวเจี๊ยะเกียดชวนนั้นมีแต่ป่าแขมน้ำท่วมทั้งสิ้น พอฮอต๋อคุมทหารแจวเรือไปได้ประมาณทางห้าหกลี้ ได้ยินเสียงชายผู้หนึ่งถ่อเรือเล็กออกมาจากป่าแขมร้องเพลงใจความว่า พวกหาปลาต้องเที่ยวอยู่ไนแม่น้ำทั้งตาปีที่ได้ทำไร่นาก็พอเลี้ยงชีวิตไป ซึ่งขุนนางที่ข่มเหงกดขี่ราษฎรเอาเงินทองนั้นหาซื่อตรงต่อแผ่นดินไม่ จงฆ่าฟันเสียอย่าให้เหลือเลย ด้วยกตัญญูสัตย์ซื่อช่วยบำรุงแผ่นดินต่อไป ร้องดังนั้นแล้วก็พายเรือออกมา ฮอต๋อกับพวกทหารได้ฟังเพลงก็สะดุ้งใจ พอเรือผู้นั้นเข้ามาใกล้พวกทหารเห็นจำได้ว่าอวนเซียวเหงา จึงบอกกับฮอต๋อว่าชายผู้ที่ถ่อเรือร้องเพลงมานั้นคือ ตัวอวนเซียวเหงาน้องอวนเซียวยี
ฮอต๋อได้ฟังร้องสั่งและโบกมือให้พวกทหารเข้าจับ พวกทหารทั้งปวงก็รีบเร่งแจวเรือเข้าไป อวนเซียวเหงาเห็นก็หัวเราะแล้วด่าว่าพวกเจ้าจะมาแกล้งฆ่าพวกโจรทั้งหลายให้ตายเสียหรือ ๆ เจ้าจะมาหาเราผู้เป็นขุนนางใหญ่ พอพูดดังนั้นพวกทหารก็เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงไป อวนเซียวเหงาโดดลงน้ำคว้าเรือเล็กครอบศีรษะว่ายหนีเข้าคลองในป่า พวกทหารไล่ตามไปพักหนึ่งก็ไม่เห็นเรือกับคน ได้ยินแต่เสียงเป่าอุดอยู่ในป่าแขม
ฮอต๋อได้ฟังก็ตกใจสำคัญว่าพวกโจรซุ่มอยู่ในป่า จึงสั่งทหารให้เอาเรือเข้าเทียบกันเป็นปีกกา พอเห็นเรือลำหนึ่งออกมาจากป่า ชายผู้หนึ่งถือทวนยืนอยู่หัวเรือ คนหนึ่งพายท้าย คนที่ยืนอยู่หัวเรือร้องเพลงใจความว่า อยู่ที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนเป็นขุนนางที่หลอเอี๋ยะตั้งแต่เล็กมานั้น อยากจะฆ่าคนเสียให้ตาย แต่จะฟันฮอต๋อกับซุนกันก่อน แล้วจะเอาศีรษะเข้าไปถวายเจ้าแผ่นดินเมืองหลวง ฮอต๋อกับซุนกันได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ พวกทหารเห็นจำได้บอกกับฮอต๋อว่า คนที่ร้องเพลงยืนอยู่หัวเรือคืออวนเซียวชิด ฮอต๋อก็สั่งให้ทหารระดมกันเข้าจับอวนเซียวชิดกับชายผู้หนึ่งพายเรือเข้าคลองเล็กในป่าแขมไป ฮอต๋อให้ทหารจอดเรือหยุดพักอยู่ริมตลิ่งพากันขึ้นไปดูเห็นมีแต่ป่าน้ำท่วมทั้งสิ้นทางบกไปไม่ได้ คลองใหญ่คลองเล็กก็หลายคลองไม่รู้แห่งจะไปทางไหน ฮอต๋อมีความวิตกนัก จึงให้ทหารแจวเรือเล็กไปสองลำเที่ยวสืบดู ทหารไปแต่เช้าจนเที่ยงก็ไม่เห็นกลับมา ฮอต๋อนั่งคอยอยู่ช้านานมีความสงสัยจึงพูดว่า ทหารที่ให้ไปสืบก็เป็นคนชำนิชำนาญทุกอย่างเหตุใดจึงได้ช้าอยู่ พูดดังนั้นก็ให้ทหารลงเรือไปตามสืบดูอีกสองลำ จนเวลาจวนจะค่ำก็ไม่เห็นมา ฮอต๋อคิดประหลาดใจนักเรียกทหารเจ็ดแปดคนลงเรือเล็กพายตามไปอีก ประมาณทางได้สี่ห้าลี้เห็นมีชายผู้หนึ่งถือจอบเดินมาตามตลิ่ง ฮอต๋อถามชายผู้นั้นว่าชื่อใดตำบลนี้เรียกว่าบ้านอะไร ชายผู้นั้นคืออวนเซียวยีบอกฮอต๋อว่าคลองนี้ชื่อคุดเถากังแปลว่าคลองตัน ฮอต๋อถามอีกว่าเห็นเรือสองลำมาทางนี้บ้างหรือไม่ อวนเซียวยีบอกว่าเห็นพวกเรือสองลำต่อสู้กันอยู่ข้างหน้าหาสู้ไกลไม่ขึ้นฝั่งดูก็เห็นดอก ฮอต๋อก็ให้ทหารสองคนเดินขึ้นไป อวนเซียวยีวิ่งเข้าไปเอาจอบฟันทหารสองคนนั้นตาย ฮอต๋อเห็นก็จะโดดขึ้นตลิ่งไปช่วยทหาร อวนเซียวชิดนั้นดำน้ำตามเรือฮอต๋อมา ครั้นเห็นฮอต๋อโดดขึ้นฝั่งก็จับขาลากลงน้ำ อวนเซียวยีอยู่บนฝั่งเห็นก็กระโดดลงเรือเอาจอบฟันทหารในเรือตายทั้งสิ้น อวนเซียวชิดก็เอาตัวฮอต๋อขึ้นบนตลิ่งมัดไว้แล้ว อวนเซียวยีกับอวนเซียวชิดก็ด่าว่าฮอต๋อว่า เราอยู่ที่ตำบลนี้มีแต่จะจับตัวผู้คนมาฆ่าเสีย เจ้าช่างบังอาจนักหนาคุมทหารมาจับพวกเรา ฮอต๋อตกใจกลัวคุกเข่าคำนับพูดว่า การอันนี้มิใช่ข้าพเจ้าคิดอ่านพาทหารมาจับท่านเมื่อไร ด้วยมีท้องตรามาวาง ผู้รักษาเมืองเป็นใหญ่บังคับให้ข้าพเจ้าคุมทหารมา ท่านจงได้เมตตาขอชีวิตไว้ครั้งหนึ่งจะได้เลี้ยงมารดาต่อไป มารดาข้าพเจ้าอายุได้เก้าสิบปีแล้วหามีพี่น้องจะเลี้ยงไม่ ท่านทั้งสองจงได้กรุณาแก่มารดาข้าพเจ้าเถิด อวนเซียวยี อวนเซียวชิดได้ฟังก็เอาตัวฮอต๋อลงเรือแล้วเป่าอุดขึ้น พวกพ้องของอวนเซียวยีที่หาปลาก็เอาเรือออกมาพร้อมกัน อวนเซียวยีให้คนเหล่านั้นคุมตัวฮอต๋อถอยเรือเข้าไปในคลอง อวนเซียวยี อวนเซียวชิดก็ลงเรือเล็กคนละลำพายออกไปที่เรือพวกทหาร
ฝ่ายซุนกันคอยฮอต๋ออยู่ที่นั่นจนมืดค่ำก็ไม่เห็นออกมา จึงพูดกับทหารเหล่านั้นว่า ฮอต๋อเป็นคนฉลาดหลักแหลมรู้การหนักเบาอยู่เอง เหตุไฉนไปจนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาบอกให้เรารู้บ้าง
ขณะนั้นดึกประมาณยามเศษเดือนหงาย เกิดลมพายุใหญ่พัดกล้าบรรดาพวกทหารก็ตกใจ พอได้ยินเสียงอุดเป่าขึ้นบัดเดี๋ยวใจก็มีเรือเชื้อเพลิงติดสว่างตรงเข้าที่เรือพวกทหาร ซึ่งเรือเชื้อเพลิงนั้นคือกงซุนสินคิดอุบายเอาหญ้าฟางใส่ในเรือแล้วจุดไฟให้คนลงน้ำจูงเรือไป ลมพายุใหญ่พัดเอาเรือพวกทหารร้อยลำเข้าเทียบกับตลิ่งเป็นหมู่กัน เรือเชื้อเพลิงก็แทรกเข้ากลางไฟติดตลอดไปทุกลำ ซุนกันกับพวกทหารชวนกันโดดหนีเข้าฝั่ง ไฟลุกลามไปติดป่าแขมขึ้นซุนกันกับทหารจะหนีไปข้างไหนก็ไม่ได้พากันยืนอยู่ในเลนริมป่าแขม เห็นไฟติดใกล้เข้ามาก็พากันร้องไห้ พอมีเรือออกมาจากป่าชายคนหนึ่งถือกระบี่อยู่หัวเรือ ชายอีกคนหนึ่งพายท้ายแล้วร้องว่า อย่าให้หนีไปได้แต่สักคนหนึ่ง ซุนกันกับทหารห้าร้อยเศษที่หนีไฟไปยืนอยู่บนเลนได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งวิตกนัก แลไปเห็นคนเดินออกมาจากป่าข้างทิศตะวันออกสองคน กับพวกหาปลาอีกสี่คนถือเครื่องศัสตราวุธต่างๆ เดินมาตามตลิ่ง ครั้นถึงที่ซุนกันกับพวกทหารยืนอยู่ ก็ตรูกันเข้าฆ่าฟันซุนกันกับพวกทหารเหล่านั้นตายทั้งสิ้น ชายที่มาทางทิศตะวันออกสองคนนั้นคือเตียวไก่กับอวนเซียวเหงา ที่มาทางทิศตะวันตกนั้นคืออวนเซียวยีกับอวนเซียวชิด ในเรือนั้นคือกงซุนสิน ครั้นฆ่าพวกทหารตายสิ้นแล้ว ก็ชวนกันกลับเข้าไปยังเรือที่มัดฮอต๋อไว้ อวนเซียวชิดลงไปเอาตัวฮอต๋อขึ้นมาจากเรือแล้วว่า เราจะคิดฆ่าเจ้าเสียก็ไม่มีผู้ใดไปบอกข่าว จะปล่อยให้เจ้ากลับไปบอกกับผู้รักษาเมืองว่า ซึ่งพวกแซ่อวนสามคนพี่น้องกับเตียวไก่อยู่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนนี้ ที่จะให้จับไปได้โดยง่ายนั้นอย่านึกเลย ประการหนึ่งเราก็ไม่ได้ไปรบกวนในเขตแดนเมืองเจ๋จิวฮู้ เจ้าก็อย่ามาทำข่มเหงย่ำยีถึงตำบลเรา ถ้าทำดังนี้แล้ว อย่าว่าแต่ตัวเจ้าเมืองเล็กน้อยให้ตัวซัวเกียไทซือคุมทหารมาเองก็ไม่กลัว บัดนี้จะปล่อยให้ไปโดยดีก็กลัวผู้รักษาเมืองจะว่า เหลือแต่เจ้าคนเดียวไม่เป็นอันตรายคงจะมีความสงสัย พูดแล้วก็เอากระบี่ตัดหูฮอต๋อเสียทั้งสองข้าง เอาตัวลงเรือแจวไปส่งถึงตลิ่งต้นทาง แก้ออกจากมัดแล้วชี้บอกหนทางให้ ฮอต๋อเจ็บปวดนักก็รีบเดินตรงไปทางเมืองเจ๋จิวฮู้ เตียวไก่ กงซุนสินและชายแซ่อวนสามคนพี่น้องก็ชวนพวกที่หาปลาลงเรือมาด้วยกันประมาณสิบห้าคน ตรงไปตำบลบ้านแซ่ลี้ที่จูกุ้ยตั้งโรงสุราอยู่ พบโงวหยงกับเล่าตงคุมเรือทรัพย์สิ่งของมาคอยท่าอยู่ ณ ที่นั้นก็เข้าสมทบกัน โงวหยงจึงถามเตียวไก่ถึงเรื่องทหารที่มาจับนั้น เตียวไก่ก็เล่าความซึ่งคิดอุบายฆ่าพวกทหารตายแล้วปล่อยฮอต๋อกลับไปแต่ผู้เดียว โงวหยงกับเล่าตงก็มีความยินดีชวนกันเอาเรือทรัพย์สิ่งของตรงไปที่โรงขายสุรา ครั้นถึงจูกุ้ยก็ออกมารับเชิญพวกเตียวไก่ขึ้นไปจัดที่ให้นั่งสมควรแล้ว โงวหยงจึงเล่าความเดิมตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการให้ฟัง จูกุ้ยแจ้งว่ามาเข้าเป็นพวกพ้องก็ยินดีจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันสำเร็จแล้วจูกุ้ยก็เอาเกาทัณฑ์สัญญายิงไป พวกที่เขาเนียซัวเปาะก็แจวเรือข้ามมา จูกุ้ยจึงเขียนหนังสือแจ้งเรื่องความกับแซ่และชื่อของพี่น้องทั้งเจ็ด แล้วมอบให้ผู้ที่แจวเรือมาถือกลับไปแจ้งแก่เฮงหลุนและพี่น้องทั้งนั้นให้รู้ก่อน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจูกุ้ยก็พาเตียวไก่กับพี่น้องหกคนลงเรือไปกับเรือบรรทุกทรัพย์สิ่งของ เตียวไก่ตรงไปเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงฝั่งเตียวไก่สั่งพวกที่หาปลามากับอวนเซียวยีนั้นอยู่เฝ้าเรือ เตียวไก่กับพี่น้องเจ็ดคนเดินตามจูกุ้ยขึ้นไป เฮงหลุนนายใหญ่กับพี่น้องเหล่านั้นก็พากันออกมาเชิญเตียวไก่กับพวกหกคนเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งพร้อมกัน เฮงหลุนจึงพูดกับเตียวไก่ว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏอยู่เนืองๆ แต่ไม่รู้จักกัน วันนี้เป็นบุญหนักหนาดลใจให้ท่านมาจึงได้รู้จักกัน เตียวไก่ว่าข้าพเจ้าเป็นแต่คนเล็กน้อยมาเกิดความใหญ่ขึ้นไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใด จึงได้พาพวกพ้องมาสามิภักดิ์อยู่กับท่าน ตามแต่จะเมตตาพวกพ้องข้าพเจ้าเถิด
เฮงหลุนได้ฟังก็ยินดี สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาตั้ง เชิญเตียวไก่กับพวกพ้องนั่งเป็นลำดับกันทั้งเจ็ดคน เฮงหลุนกับพี่น้องก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราพร้อมกัน เตียวไก่เล่าความซึ่งเกิดขึ้นนั้นตั้งแต่ต้นจนปลาย กับได้ร่ำเรียนฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ให้เฮงหลุนฟังทุกประการ เฮงหลุนได้ฟังก็สะดุ้งใจด้วยคิดอิจฉา กลัวเตียวไก่เข้ามาอยู่จะแย่งชิงเป็นใหญ่ก็มีความรังเกียจ ครั้นกินโต๊ะเสพสุราสำเร็จแล้ว เฮงหลุนให้คนใช้พาเตียวไก่กับพวกพี่น้องที่มาด้วยกันไปพักอยู่ที่โรงก็วน เตียวไก่จึงพูดกับพี่น้องทั้งหกว่า ครั้งนี้พวกเราทำให้ความใหญ่ขึ้น พากันหนีมาหาเฮงหลุนก็รับโดยดีไม่ผลักไส ถ้าหาไม่พวกเราคงไม่พ้นอันตราย ไปข้างหน้าจะตอบแทนบุญคุณให้จงมาก พี่น้องห้าคนว่าท่านพูดดังนี้ชอบแล้ว แต่โงวหยงนั้นรู้ใจเฮงหลุนดี ครั้นได้ฟังเตียวไก่พูดก็หัวเราะ เตียวไก่จึงถามโงวหยงซินแสว่าท่านหัวเราะด้วยเหตุอันใด โงวหยงพูดว่า ท่านเป็นคนใจซื่อตรงมิได้ระแวงสิ่งใด ท่านหมายว่าเฮงหลุนรับไว้ให้อยู่เป็นพวกพ้องแน่แล้วหรือ เมื่อขณะพูดกันอยู่ท่านไม่ดูสีหน้าและกิริยาเฮงหลุนว่าจะดีร้ายประการใด เตียวไก่ว่าข้าพเจ้าไม่ทันสังเกต ท่านเห็นอย่างไรจงบอกให้รู้บ้างจะได้ระวังรักษาตัว โงวหยงว่าเมื่อกินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วยกัน ท่านเล่าเรื่องซึ่งฆ่าพวกทหารหลวงตายเหลือไปแต่ฮอต๋อคนเดียว กับบอกว่าแซ่อวนสามคนพี่น้องมีฝีมือเข้มแข็ง และตัวท่านเดิมทำการสิ่งใดเล่าให้ฟังทุกประการ เฮงหลุนทำกิริยาสีหน้าผิดปกติ ใจคงคิดอิจฉาเราไม่ให้เข้าเป็นพวกพ้อง จึงจะจัดที่ให้อยู่ตามธรรมเนียม ครั้นกินโต๊ะแล้วจึงให้พวกเรามาพักที่โรงก๊วนข้างนอก ถ้าแม้นว่าเฮงหลุนมีใจจะให้เข้าเป็นพวกพ้อง ก็คงจัดที่ให้อยู่ข้างในตามสมควรหาให้มาอยู่ที่นี่ไม่ ซึ่งซองบานกับโตวเซียนเป็นคนหยาบไม่รู้จักธรรมเนียมที่จะรับแขกและพวกพ้องไปมา ลิมชองที่เป็นครูทหารอยู่เมืองหลวงนั้น เป็นคนเข้าใจรู้การงานทุกอย่าง แต่เป็นนายรองที่สี่หาได้ว่ากล่าวจัดแจงไม่ จะจัดการสิ่งใดสุดแต่เฮงหลุนทั้งสิ้น เมื่อเวลาวานนี้ท่านพูดถึงเรื่องความแต่ก่อนๆ ให้เฮงหลุนกับคนเหล่านั้นฟัง เฮงหลุนทำกิริยาไม่ดีลิมชองมีใจโกรธอยู่ ข้าพเจ้าดูชั้นเชิงก็รู้ว่าลิมชองรักใคร่พวกเรา ข้าพเจ้าพูดกับลิมชองแล้วก็คงจะวุ่นวายกันขึ้นเอง เตียวไก่ได้ฟังโงวหยงซินแสชี้แจงจึงรู้ว่าเฮงหลุนมีใจอิจฉา พูดว่าตามแต่ท่านซินแสจะคิดอ่านกับลิมชองเถิด พอเวลาจวนค่ำเตียวไก่กับพี่น้องทั้งหกก็พักนอนอยู่ที่โรงก๊วนข้างนอกคืนหนึ่ง
ครั้นรุ่งเช้าลิมชองไปหาเตียวไก่ที่โรงก๊วน โงวหยงเห็นลิมชองมาจึงพูดกับเตียวไก่ว่า ลิมชองมาหาข้าพเจ้าวันนี้สมกับข้าพเจ้าคิดการไว้ พูดแล้วเตียวไก่กับพี่น้องทั้งหกก็ออกไปรับลิมชอง เชิญเข้ามาข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร โงวหยงจึงพูดว่า พวกข้าพเจ้าขอบใจนักหนา เวลาวานนี้ท่านต้อนรับเป็นอันดี ลิมชองว่าข้าพเจ้ามีใจรักใคร่อยากจะให้พวกท่านเข้ามาอยู่ด้วยกัน แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ว่ากล่าวการงานก็เป็นที่จนใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรได้ ท่านทั้งหลายอย่าถือโทษเลย เตียวไก่ลุกมาเชิญให้ลิมชองนั่งที่เสมอกัน ลิมชองไม่ขอนั่งคงนั่งอยู่ตามเดิม เตียวไก่จึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลืออยู่เนืองๆ วันนี้ได้มาพบกันเป็นบุญนักหนา ลิมชองว่าเดิมข้าพเจ้าอยู่เมืองหลวงก็มิได้ทำการล่วงเกินกับท่านทั้งหลาย บัดนี้มาอยู่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ พวกท่านมาถึงข้าพเจ้ามีความเสียใจ ด้วยไม่ได้ต้อนรับตามธรรมเนียม ข้าพเจ้าจึงได้มาบอกความให้ทราบ เตียวไก่ว่าขอบใจท่านนักหนา การงานทั้งปวงข้าพเจ้าทราบอยู่แล้ว โงวหยงจึงถามลิมชองว่าเดิมท่านอยู่เมืองหลวงก็ไม่ได้ทำการล่วงเกินให้มีข้อผิดประการใด กอไทอวยคิดอุบายแกล้งทำโทษแล้วเนรเทศไปเมืองชองจิว เกิดไฟไหม้โรงฟางฉางถั่วขึ้นก็เพราะอุบายของกอไทอวย เหตุไฉนท่านจึงได้เข้ามาอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้เล่า มีผู้ใดชักนำเข้ามาหรือ ลิมชองจึงว่าท่านพูดถึงเรื่องกอไทอวย ข้าพเจ้าได้ยินเข้าแล้วก็มีความเคืองนักด้วยยังไม่ได้แก้แค้นทดแทนให้สาสม ซึ่งข้าพเจ้ามาอยู่ที่ตำบลนี้ก็เพราะชาจิน ที่ชาวบ้านเรียกว่าเซียวซวนฮองนั้นเป็นผู้พามา เตียวไก่ว่าชาจินคนนี้ชื่อเสียงปรากฏมาก คบหาพวกพ้องก็มีแต่ฝีมือเข้มแข็ง แล้วก็เป็นเชื้อพระวงศ์ของพระเจ้าชาซีจงฮ่องเต้สืบมา ถ้าแม้นว่าได้มาพบปะรู้จักกันสักครั้งหนึ่งก็เห็นจะดี โงวหยงจึงพูดกับลิมชองว่า ชาจินแจ้งว่าท่านมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งจึงชักนำให้เข้ามา ข้าพเจ้าเห็นว่าควรท่านจะเป็นใหญ่แทนที่ของเฮงหลุน ยกให้ท่านว่ากล่าวต่อไปจึงจะสมควร คนในแผ่นดินก็จะเห็นด้วย แล้วก็ไม่เสียทีที่ชาจินชักนำมาอยู่ ลิมชองตอบว่าท่านยกยอข้าพเจ้านักหนา การอันนี้มิใช่ชาจินจะให้ข้าพเจ้ามาโดยสุจริตเมื่อไร แต่ความข้าพเจ้าสำคัญนัก จะอยู่กับชาจินต่อไปก็กลัวจะได้ความลำบาก เพราะข้าพเจ้าจึงได้ชักนำมาเข้าอยู่ที่นี่ก็ไม่สบายจะไปอยู่ที่อื่นก็ไม่มีที่พัก การทั้งนี้มิใช่ข้าพเจ้าจะคิดว่าน้อยกว่าเขามีความอับอายไม่ใช่ดอก เพราะเฮงหลุนนายใหญ่ไม่แน่นอนพูดจากลับกลอกว่ากล่าวสิ่งใดไม่เชื่อฟัง ซึ่งจะอยู่กับเฮงหลุนนั้นยากนัก โงวหยงพูดว่า เฮงหลุนนายใหญ่ก็รับรองพวกพ้องดี เหตุไฉนใจคอคับแคบเช่นนี้ ลิมชองว่าซึ่งท่านพากันมาเข้าเป็นพวกพ้องจะได้ช่วยบำรุงให้เป็นสุข เปรียบเทียบแพรหลินที่ไม่มีดอก ช่วยกันปักดอกดวงขึ้นก็ดูงาม ชอบแต่ต้อนรับกันให้ดี นี่พอเตียวไก่พูดถึงเรื่องที่ฆ่าทหารหลวงตาย เฮงหลุนอิจฉาว่าพวกท่านมีฝีมือเข้มแข็งกลัวจะแย่งชิงเป็นใหญ่ ทำทีจะไม่ให้อยู่ด้วยจึงได้มาพักอยู่ที่นี่ โงวหยงว่าถ้ากระนั้นก็อย่าต้องให้เขาออกปากไล่เลย เราพากันไปอยู่เสียที่อื่นเถิด ลิมชองว่าท่านอย่าเพิ่งทำใจเร็วไปก่อน เพราะข้าพเจ้าคิดกลัวว่าพวกท่านจะพากันไปเสียจึงได้มาบอกให้รู้ คอยดูว่าเฮงหลุนจะต้อนรับต่อไปประการใด ถ้าต้อนรับยอมให้พวกท่านอยู่โดยดีก็แล้วไป ถ้าไม่ยอมให้อยู่ตกพนักงานข้าพเจ้าจะจัดการเอง เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดี พูดว่าท่านครูนี้มีใจรักพวกข้าพเจ้าขอบคุณนักหนา โงวหยงว่าท่านครูจะมาเห็นพวกที่มาใหม่ดีกว่าคนเก่านั้นคิดตรึกตรองดูก่อนเถิด ถ้ายอมโดยดีก็จะได้อยู่ถ้าหาไม่พวกข้าพเจ้าก็จะลากลับไป ลิมชองว่าท่านซินแสพูดไม่ถูก คำโบราณท่านย่อมว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารมีฝีมือเข้มแข็ง ก็รักใคร่ผู้มีฝีมือด้วยกัน เฮงหลุนนี้จะเป็นผู้หญิงก็ไม่ใช่ จะเป็นผู้ชายชาติทหารก็ไม่ได้ เชื้อสัตว์เดรัจฉานจะนับถือว่าพี่น้องพวกพ้องนั้นไม่ควร ท่านทั้งหลายคอยดูปัญญาเราเถิด พูดแล้วก็ลาเตียวไก่กับพวกเหล่านั้นกลับมาที่อยู่
ฝ่ายเฮงหลุนนายใหญ่ครั้นเวลาสายก็จัดโต๊ะสุราเตรียมไว้พร้อมให้คนไปเชิญเตียวไก่กับพวกทั้งหกมา คนใช้ก็ไปแจ้งกับเตียวไก่ว่าเฮงหลุนให้เชิญท่านทั้งหลายไปกินโต๊ะที่ซำหนำจุยแจ แปลว่าเก๋งริมนํ้าทิศใต้ เตียวไก่ว่าเจ้าไปบอกกับเฮงหลุนผู้นายเถิดว่าสักครู่หนึ่งพวกเราจะพากันไป คนใช้ก็กลับมา เตียวไก่จึงถามโงวหยงซินแสว่า เราพากันไปกินโต๊ะเสพสุราวันนี้ท่านจะเห็นอย่างไร โงวหยงว่าท่านอย่าวิตกเลยคงได้เป็นนายใหญ่ว่าการงานต่อไป ลิมชองคงฆ่าเฮงหลุนเสียได้ ถ้าแม้นลิมชองเกรงกลัวประการใด ข้าพเจ้าพูดขึ้นสักสองคำลิมชองก็คงฆ่าเฮงหลุน และพวกเราซึ่งจะไปกินโต๊ะนั้นเอาอาวุธสั้นซ่อนไปในมือเสื้อ ถ้าเห็นข้าพเจ้ายกมือขึ้นลูบหนวด พวกเราก็จงขยับอาวุธจะได้ช่วยลิมชองให้ทันท่วงที เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดี พอเฮงหลุนให้คนใช้มาตามอีก เตียวไก่กับพวกหกคนก็แต่งตัวเอากระบี่เข้าเหน็บไว้ในมือเสื้อชวนกันเดินมา
ฝ่ายเฮงหลุนให้คนใช้ไปตามเตียวไก่แล้ว ให้ซองบานคุมเกี้ยวมาเจ็ดคันคอยรับพวกเตียวไก่อยู่ตามทาง พอเตียวไก่มาถึงซองบานก็เชิญเตียวไก่กับพวกพ้องทั้งหกขึ้นเกี้ยวตรงไปถึงเก๋งริมนํ้า เฮงหลุน โตวเซียน ลิมชอง จูกุ้ยออกมาเชิญเตียวไก่กับโงวหยง กงซุนสิน เล่าตง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเข้าไปข้างในจัดที่ให้เตียวไก่กับพวกหกคนนั่งแถวหนึ่ง เฮงหลุนกับพวกพ้องห้าคนนั่งแถวหนึ่ง เชิญให้กินโต๊ะเสพสุราพร้อมกัน เฮงหลุนซักเตียวไก่พูดไปถึงเรื่องอื่นๆ เรื่องที่จะเข้ามาเป็นพวกพ้องนั้นไม่พูดถึงเลย โงวหยงได้ฟังแลดูลิมชอง ๆ ก็รู้ในทีแล้วคอยเขม้นดูแต่เฮงหลุนไม่วางตา ครั้นกินโต๊ะเสพสุราจนตะวันบ่าย เฮงหลุนทั้งคนใช้เอาหีบสี่ใบที่ใส่เงินออกมาวางอยู่ตรงหน้าเตียวไก่ เฮงหลุนเอามือจับป้านสุรารินใส่ถ้วยของเตียวไก่แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขอบใจพวกท่านนักหนาที่จะมาเข้าเป็นพวกพ้อง แต่ตำบลนี้เล็กน้อยที่ไหนพวกท่านจะอยู่ได้ เปรียบเหมือนน้ำบ่อน้อยมังกรตัวใหญ่จะอาศัยได้หรือ เงินทองของข้าพเจ้านี้ให้ท่านเป็นเสบียงไปหาที่พักอาศัยให้แน่นหนากว้างใหญ่จึงจะควร ถ้าท่านหาที่อยู่ได้พวกข้าพเจ้าจะพากันไปเข้าสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องของท่านต่อภายหลัง
เตียวไก่จึงพูดว่า เดิมข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือว่าท่านเป็นตัวนายเที่ยวเกลี้ยกล่อมคนที่มีฝีมือเข้มแข็งเข้าเป็นพวกพ้อง ข้าพเจ้าแจ้งความจึงได้ชักชวนพี่น้องตั้งใจสามิภักดิ์ ถ้าท่านไม่ยอมให้อยู่ด้วยแล้วก็จะลาไป ซึ่งท่านให้เงินทองนั้นพระคุณนักหนา แต่พวกข้าพเจ้ามีติดตัวมาพอซื้ออาหารเลี้ยงกันได้เชิญท่านเก็บไว้ใช้สอยเถิด ข้าพเจ้าจะลาท่านไปก่อนแล้ว เฮงหลุนว่าท่านโกรธข้าพเจ้าว่าแกล้งผลักไสเสียหรือ ไม่เป็นอย่างนั้นดอก อยากจะได้พวกท่านไว้ แต่เห็นว่าที่ตำบลนี้คับแคบไม่แน่นหนา เงินทองเสบียงอาหารก็น้อย นานไปข้างหน้าจะพาท่านและพวกพ้องลำบากด้วยจึงไม่อาจรับไว้ ลิมชองได้ฟังก็โกรธร้องตวาดเฮงหลุนว่า เมื่อแรกเราเข้ามาก็พูดจาทำกิริยาดังนี้เหมือนกัน บัดนี้เตียวไก่พาพวกพ้องจะมาอยู่ด้วยก็พูดว่าแต่เช่นนั้นเหตุผลประการใดหรือ โงวหยงจึงพูดกับลิมชองว่าท่านครูอย่าขึ้งโกรธเลย พวกข้าพเจ้าไม่รู้จักขนบธรรมเนียมจึงมากวนใจ ท่านเฮงหลุนนายใหญ่นั้นใจคอก็ดีดอก จัดหาเงินทองให้พวกข้าพเจ้านักหนาใช่จะไล่เสียเมื่อไรเล่า ท่านอย่าวุ่นวายเลยพวกข้าพเจ้าจะลาไปก่อนแล้ว ลิมชองจึงตอบว่า เฮงหลุนคนนี้ปากพูดดีแต่ในใจเหมือนซ่อนกระบี่ไว้ คิดทำร้ายแก่ผู้ซึ่งมีฝีมือและสติปัญญา คนชนิดนี้ผู้ใดจะคบค้าได้ เราไม่ฟังแล้วคงจะได้เห็นกัน เฮงหลุนได้ฟังก็โกรธร้องตวาดลิมชองว่า เจ้าก็เมาสุราดอก เหตุไฉนมาว่าเราผู้เป็นใหญ่ให้ได้ความอับอายดังนี้ ลิมชองว่าตัวท่านเดิมก็เป็นแต่คนเรียนหนังสือบ้างเล็กน้อย มิใช่จะรู้ลึกซึ้ง สติปัญญาและฝีมือก็ไม่มี ใจคอโหดร้ายจะเป็นนายเขาอย่างไรได้ โงวหยงเห็นวิวาทวุ่นวายก็ทำเป็นพูดกับเตียวไก่ว่า เราพากันมาทำให้ท่านเฮงหลุนผู้นายใหญ่ทะเลาะวิวาทได้ความอับอาย เราชวนกันกลับไปเสียโดยเร็วเถิด พูดแล้วลุกขึ้นจะไป เฮงหลุนห้ามเตียวไก่กับพวกหกคนไว้ว่า ท่านจงกินโต๊ะเสพสุราให้สบายเสียก่อนจึงค่อยไป ลิมชองได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ก็เอาเท้าถีบโต๊ะล้มคว่ำแล้วชักกระบี่ออกมาด่าเฮงหลุนด้วยคำหยาบช้าต่างๆ บรรดาคนพวกนั้นก็ชวนกันยืนขึ้นทั้งสิ้น โงวหยงเห็นลิมชองชักกระบี่ออกจะฆ่าเฮงหลุนจริงแล้ว ก็เอามือลูบหนวดตามสัญญาให้เตียวไก่กับพวกพ้องเห็นพร้อมกัน เตียวไก่กับเล่าตงก็ตรงเข้าไปที่เฮงหลุน ห้ามว่าท่านอย่าวิวาทกันเลย โงวหยงทำเป็นห้ามลิมชอง กงซุนสินเข้ากั้นกลางทำเป็นห้ามว่า ท่านอย่าวุ่นวายกันเลย อวนเซียวยีห้ามโตวเซียน อวนเซียวเหงาก็ห้ามซองบาน อวนเซียวชิดเข้าห้ามจูกุ้ย คอยดูท่วงทีเหมือนกำกับพวกเฮงหลุนไว้ทุกคน ลิมชองตรงเข้าไปจับเสื้อเฮงหลุนแล้วด่าว่าคนอะไรเช่นนี้เสียแรงที่โตวเซียนชักจูงเข้ามากับชาจินอุปถัมภ์ให้เงินทองเป็นอันมากไม่รู้จักบุญคุณ ชาจินให้เรามาอยู่ด้วยก็ไม่ยอม ทำให้ได้ความลำบากเป็นอันมาก บัดนี้พวกของเตียวไก่มาก็หารับไม่ ซึ่งตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ของเจ้าหรือ เห็นเขามีฝีมือและสติปัญญาจะมาอยู่ด้วยก็ขับไล่เสีย ทำเช่นนี้จะเป็นนายใหญ่อย่างไรได้ จะเอาไว้ทำไมฆ่าเสียเถิด เฮงหลุนเห็นลิมชองถือกระบี่อยู่ก็ตกใจคิดจะหนีไป เตียวไก่กับเล่าตงเข้ากลางกั้นกำกับอยู่ ลิมชองเอากระบี่แกว่งถูกอกเฮงหลุนล้มลงตายในที่นั้น พวกที่ชอบพอรักใคร่กับเฮงหลุนจะเข้าช่วยก็ไม่ได้ ด้วยพวกเตียวไก่ยืนขยับกำกับอยู่ เตียวไก่กับพวกพ้องทั้งหกก็ชักกระบี่ออกถือทุกคน ลิมชองตัดศีรษะเฮงหลุนชูขึ้นให้เห็นทั่วกัน โตวเซียน ซองบาน จูกุ้ยตกใจคุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าสามคนนี้ยอมอยู่ในบังคับบัญชาตามแต่ท่านจะใช้สอยเถิด เตียวไก่เห็นดังนั้นก็ฉุดลุกขึ้น โงวหยงยกเก้าอี้ที่สำหรับเฮงหลุนนั่งมาเชิญให้ลิมชองนั่งแล้วร้องประกาศว่า ถ้าผู้ใดไม่ยอมยกลิมชองขึ้นเป็นใหญ่ก็จะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ ลิมชองได้ฟังก็ร้องห้ามโงวหยงว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ควรซึ่งข้าพเจ้าฆ่าเฮงหลุนครั้งนี้ เพราะกตัญญูสัตย์ซื่อต่อพี่น้องทั้งปวง มิใช่อยากจะเป็นใหญ่เมื่อไร ด้วยเฮงหลุนใจไม่ดีมีแต่อิจฉาจึงได้ฆ่าเสีย ท่านจะมายกข้าพเจ้าขึ้นเป็นใหญ่คนทั้งหลายก็จะพากันหัวเราะได้ ข้าพเจ้ามีความอยู่ข้อหนึ่งจะพูดให้ฟัง แต่ไม่แจ้งว่าท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด เตียวไก่กับคนเหล่านั้นว่า ถ้าท่านครูจะว่ากล่าวประการใดข้าพเจ้าทั้งหลายก็เชื่อฟังทั้งสิ้น
๒๐
ลิมชองว่าเดิมข้าพเจ้าเป็นครูทหารอยู่ในเมืองหลวง ต้องโทษเนรเทศมาเมืองชองจิวแล้วจึงได้เข้ามาอยู่ที่ตำบลนี้ก็เป็นบุญหนักหนา เทพยดาชักนำให้พวกพี่น้องทั้งปวงมาพบกัน บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านเตียวไก่ใจโอบอ้อมอารีฝีมือก็เข้มแข็ง ชื่อเสียงก็ปรากฏทั้งแผ่นดินมิได้เห็นแก่เงินทอง สัตย์ซื่อกับพี่น้องพวกพ้องทั้งหลาย ควรจะยกขึ้นเป็นใหญ่ให้ว่ากล่าวพวกเขาเนียซัวเปาะสืบต่อไป คนที่มีฝีมือและสติปัญญาแจ้งความก็คงจะชื่นชมยินดีด้วยกันทั้งสิ้น ท่านทั้งปวงจะว่าประการใด คนเหล่านั้นก็เห็นชอบพร้อมกัน เตียวไก่ได้ฟังจึงตอบว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ควร ข้าพเจ้าเป็นคนมาอาศัย ท่านเป็นคนเก่าเปรียบเหมือนเจ้าของต้องว่ากล่าวการงานต่อไป จะมายกข้าพเจ้าขึ้นเป็นแจจู๊เจ้าของเขาเนียซัวเปาะนี้ไม่ได้ ลิมชองว่าท่านอย่าอิดเอื้อนไปเลย พี่น้องทั้งหลายเขายอมพร้อมกันแล้ว ลิมชองก็ตรงเข้าฉุดเตียวไก่ให้นั่งเก้าอี้ใหญ่ เรียกบรรดาพวกโจรที่อยู่ในเขาเนียซัวเปาะมาพร้อมกัน คุกเข่าลงคำนับเตียวไก่ แล้วก็สั่งให้เอาศพเฮงหลุนใส่หีบไปฝังเสียตามธรรมเนียม เตียวไก่กับพี่น้องพวกพ้องทั้งปวงก็ชวนกันมาจากเก๋งซัวหนำจุยแจตรงไปยังที่สำนักใหญ่ ครั้นถึงลิมชองกับพวกพ้องเหล่านั้นก็เข้าพยุงเตียวไก่ขึ้นนั่งที่สำหรับว่าราชการ แล้วลิมชองจึงพูดว่า ครั้งนี้เทพยดาตบแต่งให้ท่านเตียวไก่ขึ้นเป็นใหญ่ว่ากล่าวการทั้งปวงสืบต่อไป ท่านทั้งหลายอย่าทำให้เหมือนแต่ก่อน แล้วก็ยกให้โงวหยงเป็นนายที่สองเปรียบเหมือนกุนซือที่ปรึกษากับได้ว่าการทัพศึกทั้งสิ้น ยกให้กงซุนสินเป็นนายที่สาม ตัวลิมชองเป็นนายที่สี่ เล่าตงเป็นนายที่ห้า อวนเซียวยีเป็นนายที่หก อวนเซียวเหงาเป็นนายที่เจ็ด อวนเซียวชิดเป็นนายที่แปด โตวเซียนเป็นนายที่เก้า ซองบานเป็นนายที่สิบ จูกุ้ยเป็นนายที่สิบเอ็ดตั้งเป็นลำดับกันมาตามบรรดาพวกไพร่พลที่เขาเนียซัวเปาะประมาณแปดร้อยเศษ ก็ชวนกันคุกเข่าคำนับตามธรรมเนียม
เตียวไก่จึงพูดว่า เวลาวันนี้ลิมชองยกเราขึ้นเป็นใหญ่ ให้โงวหยงซินแสเป็นนายที่สอง ให้กงซุนสินเป็นนายที่สาม ตัวลิมชองเป็นนายที่สี่ ช่วยดูแลว่ากล่าวการงานที่เขาเนียซัวเปาะ ซึ่งท่านทั้งหลายเคยทำอย่างไรก็จงว่ากล่าวดูแลไปตามตำแหน่งเดิมเถิด บ้านช่องที่ชำรุดหักพังก็ให้ทำขึ้นใหม่ จัดการสำเร็จแล้วก็เอาเงินทองของดีมีราคาที่เอามาจากบ้านกับเพชรพลอยที่แย่งชิงได้ออกจ่ายให้พวกพ้องและไพร่พลทั่วกัน คนเหล่านั้นได้เงินทองและของดีมีราคาก็ยินดียิ่งนัก จัดการทำโต๊ะมาบวงสรวงเทพยดาฟ้าดินแล้วก็พากันกินโต๊ะเสพสุราตามสบายอยู่เป็นหลายเวลา ครั้นเลิกการกินโต๊ะเตียวไก่กับพวกพ้องสิบคนก็ตรวจตราเงินทองทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารพร้อมแล้ว จึงว่าเราจะต้องระวังรักษาที่ทางไว้ให้มั่นคง และสร้างสมเครื่องศัสตราวุธต่างๆ กับเสื้อเกราะและหมวกไว้สำหรับการศึก ให้จัดเรือรบเล็กใหญ่ฝึกหัดทแกล้วทหารให้ชำนาญในการศึก ถ้าแม้นมีทหารหลวงยกมาจะได้สู้รบต้านทานเอาชัยชนะให้จงได้ โงวหยงกับพวกพ้องทั้งแปดก็เห็นชอบพร้อมกัน
ลิมชองได้ฟังเตียวไก่พูดถึงการจะรักษาที่ทางให้แน่นหนามั่นคงควรเป็นใหญ่ได้ก็ยินดี จึงเล่าความเดิมซึ่งอยู่ที่เมืองหลวงให้เตียวไก่ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ แล้วว่าข้าพเจ้าคิดจะไปรับบิดาและภรรยามาอยู่ด้วยกันก็เห็นว่าเฮงหลุนเป็นคนใจไม่ยั่งยืนมักริษยาจึงไม่ได้ไปรับมา ไม่แจ้งว่าจะเป็นตายประการใด เตียวไก่ว่าท่านจงเขียนหนังสือเถิดข้าพเจ้าจะให้คนใช้ถือไปรับบิดาและภรรยามาอยู่ด้วยกัน ลิมชองก็เขียนหนังสือส่งให้ เตียวไก่มอบคนที่ใช้สอยสนิทถือไป คนใช้รับหนังสือคำนับลาออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงไปตังเกียเมืองหลวง ครั้นถึงก็สืบได้ความแล้วกลับมาแจ้งกับลิมชองว่า ภรรยาของท่านกอเงไหลข่มเหงกดขี่จะเอาเป็นภรรยา ๆ ท่านเหลือทนจนต้องผูกคอตาย บิดาท่านนั้นครั้นบุตรสาวตายก็เสียใจไม่เป็นอันกินอันนอน ทุกข์ร้อนจนตัวตายมาได้ครึ่งปีแล้ว แต่ที่บ้านท่านมีบุตรสาวเล็กอีกคนหนึ่งและก็ได้สามีมาอยู่ด้วยกัน การอันนี้ข้าพเจ้าสืบมาแน่นอนแล้ว
ลิมชองได้ฟังก็ร้องไห้ เตียวไก่กับพวกพ้องเหล่านั้นพากันสงสารเสียดายภรรยาลิมชองยิ่งนัก ครั้นค่อยคลายความโศกแล้วก็ชวนกันฝึกหัดซักซ้อมเพลงอาวุธให้ชำนิชำนาญ ปรารถนาจะได้สู้รบต้านทานพวกทหารหลวงทุกเวลามิได้ขาด ครั้นอยู่มาคนใช้ที่สำหรับตรวจในลำนํ้านั้นมาแจ้งแก่เตียวไก่ว่า ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ให้ทหารคุมทหารเลวสองพันเศษยกกองทัพเรือมาจอดอยู่ที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวน เตียวไก่ได้ฟังก็ตกใจจึงถามโงวหยงซินแสว่า บัดนี้กองทัพเมืองเจ๋จิวฮู้ยกมาเราจะคิดอ่านสู้รบประการใดดี โงวหยงหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านอย่าวิตกเลย คำโบราณท่านย่อมว่า น้ำไหลมาก็เอาดินกลบเกลื่อนเสีย ถ้าหากยกกองทัพมาเราก็จัดทหารเข้าต้านทานสู้รบไว้ ท่านจงวางใจเถิดตกพนักงานข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง พูดแล้วก็เรียกอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดสามคนพี่น้องมาจัดเป็นพวกหนึ่ง ลิมชองกับเล่าตงพวกหนึ่ง ซองบานกับโตวเซียวพวกหนึ่ง โงวหยงกระซิบบอกความลับด้วยกันทั้งสามพวกแล้วก็ไปจัดตามอุบายโงวหยงสั่งทุกประการ
ฝ่ายผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ ครั้นฮอต๋อกลับไปแจ้งความก็โกรธยิ่งนัก สั่งให้อึงอันขุนนางนายทหารกับนายทหารรองอีกคนหนึ่งชื่อไม่ปรากฏ คุมทหารสองพันเศษลงเรือรบไปจับโจรที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนมาให้ได้ ครั้นอึงอันยกตรงไปถึงตำบลเจียะเกียดชวนก็แบ่งเรือรบเป็นสองกอง จอดอยู่ริมฝั่งปากคลองจะออกแม่น้ำใหญ่ พักอยู่ได้สองเวลาก็ยกกองทัพเรือมาคนละทางถึงตำบลกิมซัวทัว ต้นทางจะไปเขาเนียซัวเปาะกองหนึ่ง พอได้ยินเสียงเป่าอุดในแม่นํ้า อึงอันได้ฟังก็ตกใจสั่งให้หยุดเรือรบอยู่ อึงอันแลไปดูในแม่นํ้าเห็นเรือเล็กสามลำแจวมาแต่ไกล ลำหนึ่งนั้นมีคนอยู่ห้าคน คนหนึ่งยืนอยู่ที่ศีรษะเรือถือเชือกเส้นหนึ่ง สี่คนนั้นแจวเรือเข้าใกล้พวกทหารเห็นเรือสามลำก็จำได้ จึงบอกแก่อึงอันว่าคนที่แต่งตัวใส่เสื้อสีแดงยืนอยู่ศีรษะเรือทั้งสามลำตรงเข้ามานั้นคืออวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด สามคนพี่น้อง
อึงอันได้ฟังก็ร้องสั่งทหารถอยเรือรบออกล้อมจับสามคนนั้นให้ได้ ทหารก็ตรูกันแจวเรือเข้าไปจะจับ อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดก็หันศีรษะเรือกลับแจวไปทั้งสามลำ อึงอันเร่งทหารรุกไล่เอาเกาทัณฑ์ยิงไป สามคนพี่น้องนั้นเอาหนังโคและหนังกระบือที่สำหรับบังลูกเกาทัณฑ์ขึ้นป้องกันไว้ได้ไม่เป็นอันตราย อึงอันก็เร่งทหารรุกไล่ตามไปประมาณทางได้สามลี้ เห็นชายผู้หนึ่งแจวเรือเล็กรีบตามหลังมาร้องบอกว่า อย่าได้ไล่ตามไป กองทัพที่ยกมาทางในคลองนั้นพวกโจรพักเรือรบไว้ฆ่าฟันทหารล้มตายแย่งชิงเอาเรือรบไปสิ้นแล้ว อึงอันได้ฟังก็ตกใจจึงถามชายผู้นั้นว่าเหตุผลประการใด ชายผู้นั้นบอกว่า เมื่อยกกองทัพเรือมาเห็นเรือสองลำมีคนลำละห้าคนแจวเรือไป พวกทหารไล่ตามไปประมาณทางได้สี่ลี้เศษ เห็นเรือเล็กออกมาจากคลองแปดเก้าลำ แจวตรงมาใกล้เรือกองทัพ แล้วคนในเรือเล็กแปดเก้าลำนั้นเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมมา พวกทหารเห็นเหลือกำลังก็หันศีรษะชวนกันถอยกลับไปใกล้จะออกแม่น้ำ ปากคลองนั้นแคบ มีโจรอีกพวกหนึ่งประมาณสามสิบคน ออกจากป่าเดินตรงมาเอาเชือกขึงกั้นปากคลองไว้เรือรบออกไม่ได้ ชายพวกนั้นก็เอาก้อนศิลาแหลนหลาวพุ่งทิ้งขว้างลงในเรือเป็นอันมาก พวกทหารในเรือทนไม่ได้โดดลงจากเรือจมนํ้าตายเสียสิ้น บัดเดี๋ยวใจพวกเหล่านั้นก็เข้าป่าหายไป ข้าพเจ้าแอบซ่อนอยู่ครั้นพวกนั้นไปแล้วจึงลงเรือรีบแจวมาแจ้งแก่ท่าน
อึงอันได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ ร้องสั่งให้ทหารหันศีรษะเรือกลับพอเห็นเรือสามลำนำเรือเล็กออกมาจากคลองในป่าแขมประมาณสิบลำ ปักธงแดงเป่าอุดประดังตรงเข้ามา อึงอันก็ให้แยกเรือเป็นปีกกาจะสู้รบกับพวกโจร ก็ได้ยินเสียงประทัดจุดขึ้นในป่าแขม เห็นเรือปักธงแดงออกมาจากคลองอีกหลายลำ คือพวกเตียวไก่เจ็ดแปดคนนั้นก็ประดังกันเข้ามา มีเรืออีกลำหนึ่งแจวตามหลังมาร้องด้วยเสียงอันดังว่า อึงอันจงตัดศีรษะส่งมาให้เราแต่โดยดีเถิด อึงอันได้ฟังก็ตกใจ เร่งให้ทหารเอาเรือรบแอบเข้าไปที่ป่าแขมริมฝั่ง พอเรือออกมาจากคลองเล็กสองข้างประมาณสี่ห้าสิบลำ ตรงเข้ามาเอาเกาทัณฑ์เครื่องศัสตราวุธระดมยิงทิ้งขว้างลงในเรือพวกทหาร อึงอันไม่รู้ที่จะหลบหลีกไปข้างไหนก็โดดลงเรือเล็กจะหนี เห็นเรือลำหนึ่งตรงเข้ามาใกล้ ชายผู้นั้นคือเล่าตงเอาขอเหล็กเกี่ยวตัวอึงอันไว้ได้ พวกทหารในเรือหลบไม่ทันถูกแหลนหลาวและเกาทัณฑ์ตายเป็นอันมาก ที่โดดน้ำตายก็มี ที่พวกเตียวไก่จับไปได้มากนักหนา เล่าตงครั้นจับอึงอันได้แล้ว พวกเหล่านั้นก็ช่วยกันเก็บเครื่องศัสตราวุธและเรือรบรวบรวมไว้พรักพร้อมชวนกันกลับไป เตียวไก่กับกงซุนสินก็ขึ้นม้ามาถึงริมแม่น้ำพบพวกเหล่านั้นก็ชวนกันกลับไปที่สำนักพร้อมกันทั้งสิบนาย เตียวไก่สั่งให้เอาตัวอึงอันกับพวกทหารที่จับมาได้ประมาณสองร้อยเศษไปจำขังไว้ ตามบรรดาพวกพ้องไพร่พลที่ไปสู้รบกับพวกทหารนั้น เตียวไก่ก็ปูนบำเหน็จรางวัลให้ทุกๆ คน ตัวนายที่ไปสู้รบมีความชอบนั้นก็จดบัญชีไว้ แล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริงสบาย เมื่อขณะกินโต๊ะอยู่นั้นคนใช้มาแจ้งว่าจูกุ้ยให้คนมาหาท่าน เตียวไก่ก็ให้พาเข้าไปถามว่า จูกุ้ยให้มาด้วยธุระสิ่งใด คนใช้บอกว่าจูกุ้ยให้มาแจ้งกับท่านว่ามีพ่อค้าเกวียนหลายสิบคน เวลาค่ำวันนี้จะขับเกวียนเดินมาทางนี้ เตียวไก่ฟังจึงพูดว่า ขณะนี้เรากำลังจะต้องการใช้เงินทองก็จำเพาะมีพวกพ่อค้ามา พี่น้องทั้งหลายผู้ใดจะรับอาสาคุมไพร่พลไปแย่งชิงมาได้บ้าง อวนเซียวยีพี่น้องสามคนจึงรับอาสาว่าข้าพเจ้าจะไปเอง เตียวไก่ว่าเจ้าทั้งสามจะไปก็ดีแล้ว แต่ต้องดูท่วงทีให้ชอบกล พี่น้องทั้งสามก็แต่งตัวคุมไพร่พลร้อยเศษลงเรือข้ามไป เตียวไก่ไม่ไว้ใจกลัวจะเสียทีก็สั่งให้เล่าตงคุมทหารร้อยเศษติดตามไปช่วย แล้วกำชับสั่งว่าเอาเงินทองข้าวของได้มาแล้วอย่าทำให้ผู้คนเป็นอันตรายเลย เล่าตงมาจัดไพร่พร้อมแล้วลงเรือตามไป เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นก็นั่งเสพสุราคอยอยู่จนดึกยามสามเศษก็ยังไม่เห็นกลับมา จึงให้โตวเซียนกับซองบานคุมบริวารไปคอยอยู่ตามทางอีกพวกหนึ่ง เตียวไก่กับโงวหยง กงซุนสิน ลิมชองนั่งเสพสุราคอยท่าอยู่จนสว่างก็ยังไม่เห็นกลับมา คนใช้ผู้หนึ่งไปแจ้งกับเตียวไก่ว่า จูกุ้ยแย่งชิงได้เงินทองทรัพย์สิ่งของยี่สิบเล่มเกวียนเศษ กับม้าและอูฐประมาณห้าสิบม้า เตียวไก่จึงถามว่าได้ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเจ็บป่วยบ้างหรือเปล่า คนใช้บอกว่า พวกพ่อค้าเห็นพวกเราก็ตกใจกลัว ทิ้งเกวียนเงินทองทรัพย์สิ่งของทั้งปวงเสียชวนกันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปสิ้น ไม่ได้ฆ่าฟันทำให้เจ็บป่วยจนสักคนหนึ่ง เตียวไก่ก็มีความยินดียิ่งนัก จึงพูดว่าตั้งแต่นี้ไปผู้ใดก็ดีแย่งชิงเอาทรัพย์สิ่งของ ๆ เขาแล้ว อย่าได้ฆ่าฟันให้เป็นอันตรายเลย พูดดังนั้นก็เอาเงินมารางวัลให้กับคนใช้ เตียวไก่กับพี่น้องสามคนชวนกันมาคอยรับที่ตำบลกิมซัวทัว เห็นพวกที่ไปนั้นลากเกวียนขึ้นมาจากเรือแล้วกลับไปบรรทุกม้าและอูฐมาอีกเอาขึ้นฝั่งได้ เตียวไก่สั่งให้จัดโต๊ะและสุราไว้เสร็จให้ไปรับจูกุ้ยที่โรงขายสุรามาพร้อมกันทั้งสิบเอ็ดนาย ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่พัก ณ ตำบลกิมซัวทัว เตียวไก่ให้เอาห่อของที่บรรทุกเกวียนนั้นมาแก้ดู มีแต่เงินทองของดีมีราคาก็กองไว้ตรงหน้า ผ้าผ่อนแพรพรรณกองไว้แห่งหนึ่ง เตียวไก่ก็เรียกผู้รักษาเงินทองมาให้แบ่งเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของและแพรสีต่างๆ ออกเป็นสองส่วน ๆ หนึ่งเอาเข้าเก็บไว้เป็นของกลาง อีกส่วนหนึ่งนั้นปันกันสิบเอ็ดนาย ไพร่ทั้งหลายก็ได้คนละส่วนทั้งสิ้น แบ่งปันกันเสร็จแล้วก็มีความยินดีชวนกันกินโต๊ะเสพสุราตามสบายใจ ครั้นกินโต๊ะแล้วเตียวไก่ให้เอาตัวพวกทหารที่จับมาได้ประมาณสองร้อยเศษนั้นสักหน้าเอาตัวไปใช้การต่างๆ อึงอันตัวนายนั้นให้จำขังไว้ แล้วเตียวไก่จึงพูดกับพี่น้องทั้งปวงว่า เดิมเราจะเข้าอยู่เขาเนียซัวเปาะนี้ก็หมายความว่าจะให้เฮงหลุนใช้สอย ลิมชองคิดอ่านยกเราขึ้นเป็นใหญ่แล้วก็มีชัยชนะ พวกทหารได้เครื่องศัสตราวุธกับม้าและเรือรบเป็นอันมากบุญคุณนักหนา บัดนี้ก็ยังได้เงินทองทรัพย์สิ่งของมาอีกก็เพราะบุญของพี่น้องทั้งหลายจึงชักนำเข้ามา พี่น้องทั้งปวงว่าพวกข้าพเจ้านี้ก็ได้พึ่งบารมีของท่านจึงได้บันดาลให้มีมา เตียวไก่จึงพูดกับโงวหยงซินแสว่า ซึ่งชีวิตเราพี่น้องสิบคนนี้ก็รอดเพราะซ้องกั๋งกับจูตง ลุยเหงนายทหาร คำโบราณท่านย่อมว่า ถ้าผู้ใดมีคุณก็ให้รู้จักคุณเขา บัดนี้เราก็มีความสุขแล้ว จำจะจัดเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของให้คนเอาไปตอบแทนคุณของซ้องกั๋งกับจูตงลุยเหงนายทหาร กับอนึ่งแป๊ะสินนั้นก็ยังต้องขังอยู่ในคุกเมืองเจ๋จิวฮู้ จำจะไปแก้ไขเอาออกเสียให้จงได้ท่านจะเห็นประการใด โงวหยงว่าซ้องกั๋งนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อมิใช่จะเห็นแก่เงินทองเราเมื่อไรแต่จะต้องไปตอบแทนคุณเขา แป๊ะสินนั้นต้องจัดหาคนเอาเงินทองไปเดินเหินให้เบาบางออก แป๊ะสินก็คงคิดหาอุบายหนีมาได้ท่านอย่าวิตกเลย แต่บัดนี้การงานของเรายังไม่เรียบร้อยดี จงจัดหาเสบียงอาหารสร้างสมเครื่องศัสตราวุธต่างๆ และเรือรบเล็กใหญ่ ฝึกหัดซักซ้อมไพร่พลทหารให้ชำนิชำนาญขบวนรบไว้ให้พร้อม คอยรับพวกทหารหลวงก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดการอื่นต่อไป เตียวไก่ก็เห็นชอบจึงตอบว่า การทั้งปวงก็ตามแต่ท่านซินแสจะจัดแจงเถิด โงวหยงก็ให้พี่น้องเหล่านั้นไปจัดแจงสร้างสมเครื่องศัสตราวุธสิ่งของทั้งปวงไว้พร้อม
ฝ่ายพวกทหารที่มากับอึงอันหนีกลับไปได้แจ้งความแก่ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ว่า อึงอันนายทหารเสียทีพวกโจรจับไปได้ทหารเลวล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายพวกโจรจับไปกับเรือรบเล็กใหญ่และเครื่องศัสตราวุธก็เสียแก่พวกโจรทั้งสิ้น และพวกโจรที่เขาเนียซัวเปาะนั้นฝีมือเข้มแข็งกับคลองเล็กเป็นช่องแคบก็มาก พวกทหารไม่แจ้งว่าเข้าออกคลองไหน ยกไปครั้งใดก็สู้พวกโจรไม่ได้ พากันล้มตายเสียดังนี้ ซึ่งจะไปจับพวกโจรที่เขาเนียซัวเปาะนั้นเห็นจะยากอยู่ ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ได้ฟังก็ตกใจ จึงพูดกับข้าหลวงที่ถือท้องตราของชัวเกียไทซือว่าเดิมให้ฮอต๋อคุมทหารไปจับโจรที่ตำบลเจี๊ยะเกียดชวนก็สู้พวกโจรไม่ได้ ทหารห้าร้อยล้มตายไม่เหลือมาสักคน แต่ตัวฮอต๋อนายทหารพวกโจรจับไปได้ตัดหูเสียทั้งสองข้างแล้วปล่อยให้กลับมาบอกข่าว ฮอต๋อไปรักษาหูอยู่ที่บ้านยังไม่ทันหาย ให้อึงอันกับนายทหารรองคุมทหารสองพันยกไปอีกก็สู้รบต้านทานไม่หยุด พวกโจรฆ่าเสียเป็นอันมาก อึงอันกับทหารที่เหลือตายพวกโจรก็จับไปได้ ไพร่พลทหารล้มตายเสียดังนี้จะคิดอย่างไรดี ข้าหลวงผู้ถือท้องตราก็ไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด ผู้รักษาเมืองยิ่งมีความวิตกนั่งเป็นทุกข์อยู่ พอขุนนางสำหรับใช้มาแจ้งว่า มีขุนนางถือท้องตรามาจากเมืองหลวงจะเปลี่ยนให้ท่านกลับไป ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็รีบไปรับเข้ามาข้างในจัดที่ให้นั่งตามธรรมเนียม ผู้รักษาเมืองคนใหม่เอาท้องตราที่ชัวเกียไทซือส่งให้ ผู้รักษาเมืองคนเก่ารับท้องตรามาอ่านดูแจ้งว่าคนใหม่มาว่าราชการสืบต่อไป ผู้รักษาเมืองคนเก่าก็มอบดวงตรากับทรัพย์สิ่งของต่างๆ ให้ผู้รักษาเมืองคนใหม่รับตรวจดู เสร็จแล้วสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงผู้รักษาเมืองคนใหม่ เล่าความซึ่งโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะมีฝีมือเข้มแข็งฆ่าทหารหลวงตายทั้งสองครั้งตั้งแต่ต้นจนปลาย ผู้รักษาเมืองคนใหม่ได้ฟังก็ตกใจสีหน้าสลดลง จึงคิดว่ามิเสียแรงท่านชัวเกียไทซือช่างเลือกหาบ้านเมืองที่ดีให้มาว่าราชการ ทหารฝีมือเข้มแข็งก็ไม่มี ทำอย่างไรจึงจะจับพวกโจรได้ การอันนี้เหมือนหนึ่งแกล้งเสือกไสให้เรามา คิดแล้วก็มีความวิตกไม่โต้ตอบประการใด ผู้รักษาเมืองคนเก่าจึงรวบรวมทรัพย์สิ่งของครอบครัวของตัวแล้วลาผู้รักษาเมืองคนใหม่ออกเดินทางตรงไปเมืองหลวง
ฝ่ายผู้รักษาเมืองคนใหม่ ครั้นได้ว่าราชการเมืองเจ๋จิวฮู้คิดวิตกถึงโจรเขาเนียซัวเปาะยิ่งนัก จึงให้ประชุมนายทหารพร้อมกันปรึกษาว่า พวกโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะฝีมือเข้มแข็งยิ่งนัก ทหารในเมืองนี้ก็ไม่เห็นมีผู้ใดที่จะไปจับโจรได้ เราคิดจะเกลี้ยกล่อมคนที่มีฝีมือและสติปัญญาเข้ามาทำราชการด้วยแล้วจะได้ไปจับพวกโจร แต่จะต้องมีหนังสือไปให้ชัวเกียไทซือทราบก่อนว่าโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะฝีมือเข้มแข็งนัก ทหารไปจับครั้งใดก็เสียทีตายทุกครั้ง ในเมืองเจ๋จิวฮู้ก็ไม่เห็นผู้ใดที่จะยกไปจับพวกโจรได้จะขอทุเลาไปก่อน ถ้าเกลี้ยกล่อมคนมีฝีมือและสติปัญญาได้แล้วจึงจะยกไปจับพวกโจรให้จงได้ กับจะมีหนังสือไปถึงตามบรรดาหัวเมืองขึ้นให้รู้ทั่วกันว่าโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะเข้มแข็งนัก ให้ผู้รักษาเมืองทั้งปวงระวังบ้านเมืองไว้ให้แน่นหนาทุกๆ เมือง ถ้าเป็นพวกโจรให้คิดอ่านจับตัวไว้ ขุนนางนายทหารทั้งหลายก็เห็นชอบพร้อมกัน ผู้รักษาเมืองจึงให้ตั้งเกลี้ยกล่อมคนมีฝีมือและสติปัญญา แล้วเขียนหนังสือไปถึงชัวเกียไทซือและผู้รักษาเมืองทั้งปวงตามซึ่งปรึกษานั้นทุกประการ มอบให้ขุนนางถือแยกย้ายกันไปทุกๆ เมือง
ฝ่ายขุนนางผู้ถือหนังสือไปถึงเมืองหุนเสียกุ้ยกับเมืองเจ๋จิวฮู้ก็เอาหนังสือไปส่งให้ผู้รักษาเมืองรับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้ว จึงให้หาซ้องกั๋งขุนนางตำแหน่งที่รับหนังสือมาสั่งว่า จงมีหนังสือไปถึงนายบ้านนายอำเภอทุกตำบลให้ระวังตรวจตราจับพวกโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะให้ได้ ซ้องกั๋งได้ฟังจึงคิดว่า เตียวไก่ทำให้เกิดความใหญ่แย่งชิงเอาของชัวเกียไทซือไปแล้วฆ่าพวกทหารตายถึงสองครั้ง จับฮอต๋อไปตัดหูเสียแล้วปล่อยมาทำเหลือเกินมีโทษมากนัก ซึ่งเตียวไก่จะไปเป็นโจรก็เพราะพี่น้องพวกพ้องชักนำข่มขืนให้ไป เตียวไก่กับเราเป็นคนรักใคร่กันถ้าไม่ทันระวังตัว เขาคงจับเอาไปได้จะทำอย่างไรดี คิดแล้วก็บอกกับขุนนางตำแหน่งที่เดียวกันว่า ท่านจงช่วยข้าพเจ้าเขียนหนังสือไปถึงนายบ้านนายอำเภอตามคำผู้รักษาเมืองสั่งด้วย ข้าพเจ้าจะออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่ง ขุนนางผู้นั้นก็เขียนหนังสือแทนซ้องกั๋ง ๆ ก็ออกมาจากที่ว่าราชการเดินไป ได้ยินเสียงคนร้องเรียกว่าท่านผู้ว่ากล่าวตำแหน่งหนังสือจะไปข้างไหน ซ้องกั๋งได้ยินก็เหลียวไปเห็นยายเฮงผอกับยายแก่ผู้หนึ่งตรงเข้ามาคำนับ ซ้องกั๋งถามว่าท่านมีธุระสิ่งไรหรือ ยายเงียมผอว่าท่านยังไม่ทราบข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง ยายเงียมผอนี้มีบุตรสาวคนหนึ่งชื่อผอเสียะ สามีเป็นชาวตังเกียเมืองหลวงชื่อเงียมก๋งเป็นคนขับร้องเพลงดี จึงสอนให้นางเฮงผอเสียะบุตรสาวขับร้องมาแต่เล็กจนใหญ่ อายุได้สิบแปดปีรูปร่างลักษณะดีพอสมควร สามคนพ่อลูกชวนกันมาเมืองชัวตังแซหาพวกพ้องก็ไม่พบ จึงได้ตกมาอยู่เมืองหุนเสียกุ้ย ซึ่งคนในเมืองนี้ไม่มีผู้ชอบขับร้องเงินทองก็หาไม่ได้ จะกลับไปไม่มีเงินจะซื้อกินตามทาง จึงได้เที่ยวมาสำนักอยู่ที่ในตรอกหลังโรงว่าราชการของท่าน เวลาวานนี้เงียมก๋งสามียายเงียมผอบิดาของนางผอเสียะตาย ยายเงียมผอไม่มีเงินจะซื้อหีบใส่ศพไปฝัง จึงอ้อนวอนให้เที่ยวหาเงิน ข้าพเจ้าไม่รู้แห่งจะไปหาผู้ใดจึงพากันเดินมาได้พบท่านก็เป็นบุญนักหนา ขอท่านจงเมตตาแก่คนยากด้วยเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความเวทนาจึงพูดขึ้นว่าถ้ากระนั้นก็ตามเรามาเถิด ซ้องกั๋งเดินไปที่โรงเตี๊ยมยืมพู่กันมาเขียนหนังสือส่งให้สั่งว่าหีบใส่ศพนั้นไปเอาที่โรงเตี๊ยมตันซำหลงเถิด แล้วหยิบเงินสิบตำลึงให้ ยายเงียมผอได้รับเงินกับหนังสือก็มีความยินดีคำนับลาไปเอาหีบใส่ศพที่โรงเตี๊ยมตันซำหลงมาจัดการฝังศพสามีเสร็จแล้ว เงินนั้นยังเหลืออยู่บ้างสองคนแม่ลูกก็ได้ซื้อรับประทานกันต่อไป
ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่ง ยายเงียมผอคิดถึงบุญคุณก็มาคำนับซ้องกั๋งที่บ้าน เห็นในบ้านนั้นผู้หญิงก็ไม่มี ยายเงียมผอกลับไปถามยายเฮงผอว่า ซ้องกั๋งมีภรรยาหรือเปล่า ยายเฮงผอว่าซ้องกั๋งตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลชองเกชึง ไม่ได้ยินผู้ใดพูดว่ามีภรรยา มาเป็นขุนนางที่นี่ก็เห็นแต่จะอุปถัมภ์คนยากจนขัดสนและมีทุกข์ร้อนต่างๆ เจ็บป่วยล้มตายมาบอกว่าไม่มีเงินทองจะใช้สอยก็ให้ข้าวของไปทุกๆ คน ซึ่งภรรยานั้นเห็นยังไม่มีดอก ยายเงียมผอว่าบุตรสาวข้าพเจ้าขับร้องสิ่งใดก็ดี เมื่อขณะอยู่ตังเกียเมืองหลวงก็เคยได้ขับร้องมีคนชอบใจ พวกพ่อค้าที่ตั้งห้างขายของได้มาสู่ขอว่ากล่าวหลายหนก็ไม่ให้ ด้วยตัวเรากับสามีแก่ชราแล้วไม่มีผู้ใดจะอุปถัมภ์จึงไม่ให้มีสามี เพราะไม่แจ้งว่าจะมาลำบากตกยากถึงเพียงนี้ ซ้องกั๋งมีคุณกับเรานักยังหาได้ตอบแทนคุณไม่ ไปคำนับจนถึงบ้านก็ไม่เห็นมีภรรยาเราจึงได้มาหาจงเอ็นดูช่วยว่ากล่าวกับซ้องกั๋ง ถ้าจะมีภรรยานั้นอย่าต้องไปสู่ขอคนอื่นเลยเราจะยกนางผอเสียะบุตรสาวให้เป็นภรรยา ท่านจะเห็นอย่างไร ยายเฮงผอว่าดีแล้ว ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวให้เอง ครั้นรุ่งขึ้นเช้ายายเฮงผอก็ไปหาซ้องกั๋ง เล่าความที่ยายเงียมผอกล่าวนั้นให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งก็ไม่ยอมรับ ยายเฮงผอเถ้าแก่เป็นคนช่างพูดประจบประแจงดีนัก ว่ากล่าวอ้อนวอนต่างๆ จนซ้องกั๋งใจอ่อนลงก็ยอมรับ ยายเฮงผอก็ยินดียิ่งนัก
ครั้นถึงวันดีซ้องกั๋งก็ไปปลูกเรือนใกล้โรงก๊วนที่สำหรับพัก ให้นางผอเสียะภรรยากับยายเงียมผอมารดาอยู่สองคน ซ้องกั๋งกับนางผอเสียะก็อยู่กินเป็นสามีภรรยากัน ครั้นอยู่มาประมาณสิบห้าวันนางผอเสียะค่อยเจริญมั่งมีเงินทองซื้อสิ่งของแต่งตัวงดงาม แต่ซ้องกั๋งนั้นสติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็ง การลูกเมียก็คลายมิใคร่จะได้ไปมาหานางผอเสียะ
อยู่มาวันหนึ่ง ซ้องกั๋งชวนเตียบุนอ๊วนมาที่บ้าน ให้นางผอเสียะจัดโต๊ะ และสุรามาเลี้ยงเตียบุนอ๊วน พูดจากันเล่นเป็นที่สบาย เตียบุนอ๊วนนั้นชาวบ้านมักเรียกเตียซา เป็นขุนนางรองของซ้องกั๋ง รูปร่างงามอายุประมาณยี่สิบปี ครั้นเห็นนางผอเสียะภรรยาซ้องกั๋งลักษณะดี ก็มีใจรักใคร่ ฝ่ายนางผอเสียะตั้งแต่ซ้องกั๋งนานไปนานมาก็จืดจางห่างเหิน ครั้นเห็นเตียบุนอ๊วนรูปร่างงดงามก็มีความเสน่หายิ่งนัก ครั้นกินโต๊ะเสพสุราแล้วเตียบุนอ๊วนลาซ้องกั๋งกลับไปบ้าน
อยู่มาวันหนึ่งเตียบุนอ๊วนแจ้งว่าซ้องกั๋งไม่อยู่ ก็แกล้งทำเป็นไปหาซ้องกั๋ง เตียบุนอ๊วนกับนางผอเสียะพูดจารักใคร่ได้เสียกันเตียบุนอ๊วนลอบไปหานางผอเสียะอยู่มิได้ขาด การที่เตียบุนอ๊วนกับนางผอเสียะรักใคร่กันนั้นความรู้ถึงซ้องกั๋ง ๆ ก็ไปที่บ้าน ปรารถนาจะดูกิริยานางผอเสียะ ๆ เห็นซ้องกั๋งมาก็โกรธขึ้งหน้าตาไม่สบาย ซ้องกั๋งรู้ในทีจึงคิดว่ามิใช่ภรรยาสู่ขอเป็นแต่เขาให้ตอบแทนคุณ ครั้นจะว่ากล่าวอื้ออึงก็อายไม่ต้องการ ตั้งแต่นั้นมาซ้องกั๋งทิ้งละเลยไว้หลายเดือน
เวลาวันหนึ่งซ้องกั๋งมาจากที่โรงที่พัก ตรงไปโรงเตี๊ยมขายนํ้าชาเห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ถือกระบี่กับสิ่งของวิ่งตรงมายังโรงขายน้ำชามองดูซ้องกั๋ง ๆ ก็แลดูชายผู้นั้น ทั้งสองฝ่ายไม่อาจทักกัน ชายผู้นั้นจึงถามพวกพ่อค้าว่าท่านขุนนางผู้นั้นชื่อไร พวกที่ขายของบอกว่าชื่อซ้องกั๋ง ชายผู้นั้นก็ตรงเข้าคำนับถามว่าท่านจำข้าพเจ้าไม่ได้หรือ ซ้องกั๋งรับคำนับถามว่าท่านนี้คือผู้ใด ชายผู้นั้นว่าเชิญท่านไปที่โรงขายสุราเถิดจึงจะบอก ซ้องกั๋งกับชายผู้นั้นก็ไปที่โรงขายสุรา ซ้องกั๋งจึงถามว่า ข้าพเจ้าชื่อเล่าตงท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ลืมไปแล้วหรือ ซ้องกั๋งได้ฟังก็สะดุ้งใจพูดว่า ช่างกล้าหาญนักหนาช่างมาได้ ถ้าแม้นพวกนายทหารพบเข้าก็จะเกิดความ แล้วถามว่าเตียวไก่อยู่ดีหรือประการใด ผู้ใดใช้ให้มา เล่าตงบอกว่าเตียวไก่คิดถึงบุญคุณท่านนักหนา ว่าจะมาคำนับก็ขัดขวางเกรงอยู่ บัดนี้เตียวไก่เป็นนายใหญ่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ แล้วโงวหยงเป็นกุนซือ กงซุนสินเป็นผู้ช่วยว่ากล่าวการงานต่างๆ ลิมชองเป็นผู้คิดอ่านการทั้งสิ้น ฆ่าเฮงหลุนตายจึงได้ยกเตียวไก่ขึ้นเป็นใหญ่ในเขาเนียซัวเปาะนั้น ก็มีอยู่แต่โตวเซียน ซองบาน จูกุ้ยสามนาย กับพวกข้าพเจ้าเจ็ดคนด้วยกัน รวมเป็นสิบเอ็ดนายมีไพร่พลประมาณแปดร้อยเสบียงอาหารเงินทองก็มีบริบูรณ์ เตียวไก่คิดถึงคุณท่านอยู่มิได้ขาดจึงใช้ข้าพเจ้าถือหนังสือกับทองคำร้อยตำลึงมาให้ท่านแล้วจะเอาทองไปให้จูตงนายทหารอีกร้อยตำลึง เล่าตงก็เอาหนังสือกับทองคำส่งให้ ซ้องกั๋งรับหนังสือมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า “เตียวไก่ได้เป็นใหญ่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะก็เพราะลิมชองจัดการ บัดนี้พี่น้องทั้งปวงคิดถึงคุณท่าน จึงได้ให้เล่าตงถือหนังสือกับทองร้อยตำลึงมาคำนับ” ซ้องกั๋งแจ้งความแล้วครั้นจะไม่รับไว้ก็ไม่ดี จึงหยิบทองคำแท่งหนึ่งกับหนังสือมาใส่ในไถ้เก็บไว้ สั่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน เล่าตงเห็นซ้องกั๋งหยิบทองไว้แต่แท่งเดียว ก็เอาทองคำนั้นวางไว้บนโต๊ะ แล้วเสพสุราพูดจากัน เล่าตงบอกซ้องกั๋งให้เก็บทองไว้เสีย ซ้องกั๋งว่าท่านพี่น้องเจ็ดนายเพิ่งจะเข้าอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะตั้งตัวใหม่ ๆ กำลังจะต้องใช้เงินทองมาก ตัวข้าพเจ้านี้หาเป็นไรไม่จงเอากลับคืนไปถ้าต้องการใช้สอยจึงจะไปเอาเอง ซึ่งทองที่จะให้จูตงนั้น ถ้าข้าพเจ้าพบกับจูตงจึงจะบอกให้ทราบว่าท่านคำนับมา บัดนี้จะเชิญให้ไปบ้านก็กลัวพวกขุนนางนายทหารพบปะจะจำได้ก็จะเกิดความใหญ่ขึ้น จงกลับไปบอกกับพี่น้องทั้งปวงเถิดว่า ข้าพเจ้าอยากจะไปคำนับสักครั้งหนึ่ง ซ้องกั๋งก็เขียนหนังสือไปถึงเตียวไก่ฉบับหนึ่งมอบให้ เล่าตงรับหนังสือเก็บทองคำใส่ห่อผ้าแล้วสั่งว่าเมื่อเดินทางไปจงระวังตัวให้ดี ไปข้างหน้ามีแต่ขุนนางนายทหารมาก เล่าตงคำนับลาซ้องกั๋งออกจากโรงเตี๊ยม ในขณะนั้นเป็นวันกลางเดือนแปด เวลาค่ำเดือนหงาย เล่าตงรีบเดินทางกลับไป ซ้องกั๋งคิดเงินให้เจ้าของขายสุราแล้วออกจากโรงเดินมา จึงนึกว่าเตียวไก่ทำให้เกิดความใหญ่ขึ้นดังนี้คงจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเป็นแน่ พอได้ยินเสียงคนร้องถามว่าท่านซ้องกั๋งจะไปข้างไหน
๒๑
ซ้องกั๋งเหลียวหลังไปดูเห็นยายเงียมผอวิ่งตามมาหยุดยืนอยู่ ยายเงียมผอคำนับแล้วพูดว่าไม่เห็นท่านมาที่บ้านช้านานแล้ว เที่ยวตามเป็นหลายวันก็ไม่พบ ท่านโกรธขึ้งข้าพเจ้าหรือนางเงียมผอเสียะภรรยาว่ากล่าวให้แค้นเคืองประการใดจึงไม่ไปบ้าน จงเห็นแก่ข้าพเจ้าเชิญท่านไปก่อนเถิด เมื่อนางเงียมผอเสียะล่วงเกินหยาบช้าอย่างไรจะชำระว่ากล่าวให้ ซ้องกั๋งตอบว่าคราวนี้มีธุระมาก ต่อเวลาอื่นว่างเปล่าจึงจะไป ยายเงียมผอว่านางเงียมผอเสียะภรรยาคิดถึงท่านอยู่ทุกวันมิได้ขาด เวลานี้ข้าพเจ้ามาตามพบแล้วท่านไม่ไปนั้นไม่ได้ ซ้องกั๋งว่ามีธุระนักหนาพรุ่งนี้จะไป ยายเงียมผอไม่ฟังตรงเข้ายึดเสื้อซ้องกั๋งไว้พูดว่า คนทั้งปวงเขายุยงว่าบุตรสาวข้าพเจ้าไม่ดีประการใด ท่านอย่าได้เชื่อเลย ข้าพเจ้าสองคนแม่ลูกหมายจะพึ่งบุญท่าน เชิญไปบ้านเถิด ข้าพเจ้ามีข้อความจะพูดให้ฟัง ซ้องกั๋งว่าอย่ามารบกวนจะเสียราชการ ยายเงียมผอไม่ฟังก็อ้อนวอนฉุดลากจะเอาตัวไป ซ้องกั๋งใจอ่อนเสียไม่ได้ก็ไปกับยายเงียมผอ ครั้นถึงบ้านซ้องกั๋งไม่คิดจะเข้าไปในห้อง ยายเงียมผออ้อนวอนให้ซ้องกั๋งเข้าไปนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะ แล้วยกเก้าอี้มานั่งกำกับอยู่กลัวจะหนีด้วยซ้องกั๋งไม่เต็มใจมา แล้วจึงร้องเรียกนางเงียมผอเสียะบุตรว่าเจ้าคิดถึงเตียซำหลงจงออกมาเถิด
ขณะนั้นนางเงียมผอเสียะอาบน้ำแต่งตัวนุ่งห่มเป็นอันดี อยู่ที่โต๊ะห้องใน คิดถึงเตียบุนอ๊วนที่เรียกว่าเตียซำหลง ครั้นได้ยินมารดาร้องบอกออกชื่อเตียซำหลงสำคัญว่าเตียบุนอ๊วน ก็รีบเดินออกมาแกล้งบ่นว่า คนอะไรเช่นนี้ทำให้คอยท่าอยู่ช้านาน จะออกไปตีเสียสักสองสามที่ให้หนำใจ พอเห็นแสงไฟสว่างมองดูเห็นเป็นซ้องกั๋งก็กลับเข้าไปข้างใน ยายเงียมผอร้องเรียกอีกว่า เตียซำหลงมานั่งอยู่ที่นี่ เจ้าออกมาแล้วเหตุไฉนจึงกลับเข้าไปเสียเล่า นางเงียมผอเสียะจึงตอบว่าตัวลูกก็ไม่ได้ทำความชั่วสิ่งใด บัดนี้มาแล้วจะเข้ามาข้างในเองก็คงได้มิใช่ไม่มีตาเมื่อไร จำเพาะจะต้องให้ออกไปรับด้วยหรือ ยายเงียมผอได้ฟังบุตรว่าดังนั้นทำเป็นหัวเราะแล้วพูดว่า เขาไม่ออกมาก็ช่างเถิดท่านกับข้าพเจ้าเข้าไปในห้องด้วยกัน ซ้องกั๋งก็นิ่งเสีย ยายเงียมผอจูงมือซ้องกั๋งเข้าไปในห้อง เชิญให้นั่งที่โต๊ะ แล้วจึงร้องเรียกนางเงียมผอเสียะว่า บัดนี้ท่านซ้องกั๋งมาเจ้าก็นอนเฉยเสีย หามาต้อนรับพูดจาไม่ มารดาอุตส่าห์ไปตามอ้อนวอนอยู่ช้านาน เพราะเจ้าว่าเปรียบเทียบโกรธขึ้งเขาจึงไม่มา แล้วลุกไปฉุดบุตรที่เตียงจะให้มาพูดกับซ้องกั๋ง นางเงียมผอเสียะผลักมือเสียพูดว่า มิใช่ลูกนี้ชั่วช้า เขาไม่มาเองจะทำอย่างไรได้ ยายเงียมผออ้อนวอนเป็นหลายครั้ง นางเงียมผอเสียะไม่อาจขัดมารดาจึงไปยกเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงหน้าซ้องกั๋งห่างๆ กัน ซ้องกั๋งไม่พูดจาประการใด ด้วยข้อความสิ่งใดรู้อยู่ทั้งสิ้น นี่หากว่าเสียอ้อนวอนยายเงียมผอไม่ได้จึงมา ยายเงียมผอเห็นซ้องกั๋งนั่งนิ่งอยู่ จึงคิดว่าจะต้องไปจัดหาสิ่งของเล็กน้อยกับสุรามาให้ซ้องกั๋งกับบุตรสาวกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน แล้วบอกว่าเจ้าจงนั่งพูดกับสามีก่อนมารดาจะออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่ง ซ้องกั๋งได้ฟังจึงคิดว่าถ้ายายเงียมผอออกไปข้างนอกแล้ว เราก็จะได้หนีไป ยายเงียมผอลุกเดินออกมากลัวซ้องกั๋งจะไปเสียจึงปิดประตูเอาห่วงคล้องไว้ ซ้องกั๋งเห็นยายเงียมผอไปแล้วก็ยินดี ลุกมาเปิดประตูไม่ออกก็กลับไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ครั้นยายเงียมผอจัดสิ่งของได้พร้อมแล้วก็ยกเอามา เปิดประตูเข้าไปเอาสุรากับสิ่งของตั้งไว้บนโต๊ะ เชิญซ้องกั๋งเสพสุราแล้วให้บุตรสาวมากินด้วยจะได้รินสุรา นางเงียมผอเสียะไม่สบายใจ เพราะคิดถึงเตียบุนอ๊วนแต่จะไม่กินสุราก็ไม่ได้ ถ้าซ้องกั๋งไม่เมาสุราก็จะนั่งอยู่ดังนี้ เตียบุนอ๊วนมาจะเสียที คิดแล้วก็ทำเข้าไปกินโต๊ะ ยายเงียมผออ้อนวอนให้ซ้องกั๋งเสพสุรา ซ้องกั๋งเสียไม่ได้ก็ดื่มสุราถ้วยหนึ่งนางเงียมผอเสียะดื่มถ้วยหนึ่งต่างคนนิ่งอยู่ ยายเงียมผอก็นั่งเสพสุราพูดจาประจบประแจง ซ้องกั๋งนั่งเฉยเสีย ยายเงียมผอเสพสุราคนเดียวจนเมาพูดพร่ำไป
ฝ่ายตงงูยีเป็นนักเลงเล่นเบี้ยบ่อน ถ้าไม่มีเงินทองเคยมาให้ซ้องกั๋งใช้สอยก็ได้เงินทุกครั้ง ครั้นเวลาค่ำวันนั้น เล่นเบี้ยเสียเที่ยวตามหาซ้องกั๋งก็ไม่พบ มีผู้มาบอกว่าซ้องกั๋งมาอยู่ที่บ้านภรรยา ตงงูยีก็ตรงไปที่บ้านได้ยินเสียงยายเงียมผอพูดอยู่คนเดียว ก็แอบมองตามช่องฝา เห็นซ้องกั๋งกับนางเงียมผอเสียะภรรยานั่งหันหน้าไปคนละข้างไม่ได้พูดจากัน ตงงูยีตรงเข้าไปข้างในด้วยเคยไปมามิได้ขาด ซ้องกั๋งนั่งดูท่วงทีจะออกมาแต่ยังมิได้ช่อง ครั้นเห็นตงงูยีมาก็ดีใจ คิดจะออกไปด้วยกันจึงพยักหน้า ตงงูยีรู้ในทีก็บอกกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าเที่ยวตามท่านเหน็ดเหนื่อยนักหนา ด้วยผู้รักษาเมืองมีราชการข้อใหญ่ให้มาตามท่านไปโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งก็ลุกขึ้นจะไป ยายเงียมผอเข้ากั้นซ้องกั๋งไว้แล้วพูดว่า ท่านอย่าเชื่อเลย มีราชการอะไรในเวลากลางคืนเชื่อถือได้หรือกับคนขอทานแล้วด่าว่าตงงูยีเป็นอันมาก กลับผลักไสตงงูยีออกมาปิดประตูเสีย ตงงูยีโกรธนักด่าว่ายายเงียมผอแล้วก็กลับไป ยายเงียมผอเข้าประจบประแจงพูดว่าเวลาดึกแล้วพากันนอนเสียเถิด พรุ่งนี้จึงค่อยไป ยายเงียมผอก็เก็บสิ่งของออกจากห้องปิดประตูแล้วก็ไปนอนที่ของตัว
พอเวลาดึกประมาณสองยาม ซ้องกั๋งจึงคิดว่า พวกชาวบ้านได้บอกกับเราว่านางเงียมผอเสียะรักใคร่กับเตียบุนอ๊วนจะเท็จจริงประการใด แต่พูดจาและกิริยาก็ผิดประหลาดอยู่ ต้องดูท่วงทีเมื่อจะนอน ถ้าไม่เหมือนแต่ก่อนก็คงเป็นอย่างเขาว่า เราจะได้เพิกเฉยเสียอย่าไปมาก็แล้วกัน ซ้องกั๋งนั่งพิงโต๊ะคอยดูทำทีเหมือนนอนหลับ นางเงียมผอเสียะครั้นมารดาออกมาแล้วก็ไม่ถอดเสื้อและของแต่งตัวออกเหมือนแต่ก่อน นอนพิงเตียงอยู่ ซ้องกั๋งเห็นก็รู้ในกิริยาว่าภรรยาไม่ดีจริงจึงลุกขึ้นถอดหมวกและเสื้อกับไถ้เจียวบุนตอซึ่งใส่ของนั้นออกแขวนไว้แล้วก็เข้าไปนอนในเตียง นางเงียมผอเสียะก็พิงอยู่ข้างหนึ่งจนดึกสามยาม ซ้องกั๋งนอนไม่หลับด้วยใจไม่สบาย อยากจะให้สว่างเร็วๆ จะได้ไป ถอนใจใหญ่พูดว่า ถ้ายามสบายคิดจะให้สว่างช้า ถ้าไม่ผาสุกก็อยากให้สว่างเร็วๆ นางเงียมผอเสียะนอนไม่หลับ ได้ยินก็นิ่งเสีย ต่างคนนอนอยู่ประมาณครู่หนึ่ง พอจวนสว่างซ้องกั๋งลุกขึ้นล้างหน้าใส่เสื้อหมวกเสร็จแล้วบ่นว่า อย่างธรรมเนียมดังนี้ไม่มีเลย นางเงียมผอเสียะตอบว่า หน้าไม่อาย ยังจะกลับว่าไม่มีธรรมเนียม ซ้องกั๋งก็นิ่งเสีย เปิดประตูออกไป นางเงียมผอเสียะแกล้งร้องเรียกว่าท่านสามีกลับมานอนเสียอีกให้สว่างดีจึงค่อยไป ถ้าขืนจะไปให้ได้จงปิดประตูเสียด้วย ซ้องกั๋งก็ไม่โต้ตอบประการใด ออกจากบ้านเดินไปยังหน้าโรงก๊วนที่เคยพัก ยังไม่ทันสว่างเห็นมีแสงไฟ คนหาบของเดินมาใกล้จำได้ว่าเฮงก๋งผู้เฒ่าหาบยาและน้ำชาจะไปค้าขายให้ทันตลาดเช้า เฮงก๋งเห็นซ้องกั๋งจึงถามว่าท่านมาแต่เช้าด้วยธุระสิ่งใด ซ้องกั๋งบอกว่าเวลาคืนนี้เสพสุราเมานอนหลับไป ได้ยินเสียงกลองสำคัญว่าสว่างแล้วจึงได้มา เฮงก๋งว่าถ้าเมาสุราก็เชิญท่านกินยาน้ำชาล้างสุราดีนักจึงตักยาส่งให้ ซ้องกั๋งคิดว่าเรากินยาน้ำชาของผู้เฒ่านี้มานานแล้วยังไม่ได้ให้เงินทองเลย แต่พูดไว้ว่าจะให้หีบสำหรับใส่ศพ เวลาวานนี้เตียวไก่เอาทองคำมาให้แท่งหนึ่ง เราเอาทองแท่งนั้นให้เฮงก๋งผู้เฒ่าไปเก็บไว้เถิด จึงพูดกับเฮงก๋งว่า แต่ก่อนเรารับจะให้หีบใส่ศพท่าน วันนี้เรามีทองคำแท่งหนึ่ง จงเอาไปซื้อหีบที่โรงเตี๊ยมตันซำหลงเอาไว้ที่บ้านของตัว คอยให้ถึงร้อยปีจึงค่อยใส่ศพ เฮงก๋งว่าท่านมีบุญคุณนักหนาได้เมตตาให้หีบและให้พรข้าพเจ้า ถ้าตายไปเกิดเป็นสัตว์สิ่งใดๆ ก็ดี คงจะตอบแทนสนองคุณท่านให้จงได้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี เลิกเสื้อออกเอามือคลำไถ้เจียวบุนตอที่ใส่ทองกับหนังสือไว้ไม่พบก็ทุกข์นัก จึงบอกกับเฮงก๋งว่า เวลาคืนนี้เสพสุราแล้วจะเข้านอน แก้ไถ้แขวนไว้ข้างเตียงในห้อง ครั้นตื่นขึ้นก็รีบเปิดประตูมาลืมไถ้เจียวบุนตอเสียจะต้องกลับไปเอาก่อน เฮงก๋งว่าเวลาอื่นก็ได้ดอกท่านอย่าวุ่นวายเลย ซ้องกั๋งว่าไม่ได้มีของสำคัญอยู่ด้วยจะต้องกลับไป พูดพลางใจนั้นเป็นทุกข์ถึงหนังสือที่เตียวไก่ฝากมาใส่อยู่ในไถ้นั้นด้วย ก็รีบกลับไปบ้านโดยเร็ว
ฝ่ายนางเงียมผอเสียะ ครั้นซ้องกั๋งไปแล้วก็ออกมาหน้าเตียง ถอดเสื้อผ้ากับของแต่งตัวออกหมดแล้วบ่นว่า ซ้องกั๋งแกล้งมานอนที่นี่ทำให้ไม่หลับจนสว่าง
ขณะนั้นในห้องยังมืดอยู่แต่จุดตะเกียงไว้ แลเห็นสายไถ้แขวนอยู่ที่ลูกกรง จึงคิดว่าซ้องกั๋งลืมไถ้เสียไม่เอาไป เราจะเก็บไว้ให้เตียบุนอ๊วนจะได้ผูกติดตัว จึงหยิบเอาไถ้เจียวบุนตอมาเทออกดู เห็นทองคำแท่งหนึ่งกับหนังสือ จึงพูดว่าเทพยดาชักนำเอาทองมาให้เราจะได้ซื้อเลี้ยงกันในสองสามวันนี้ เห็นเตียบุนอ๊วนผอมไปนักหนาก็เอาหนังสือมาคลี่ดู นางเงียมผอเสียะไม่ค่อยจะรู้หนังสือรู้แต่ว่าเตียวไก่นายโจรเอาทองคำร้อยตำลึงคำนับมายังซ้องกั๋ง แจ้งดังนั้นก็บ่นว่าดีแล้ว ซ้องกั๋งเป็นไส้ศึกของเตียวไก่พวกโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ชีวิตซ้องกั๋งตกอยู่ในมือเราๆ กับเตียบุนอ๊วนคงได้อยู่กินเป็นผัวเมียกัน สำคัญว่าถังน้ำมาพลัดตกลงในบ่อ นี่บ่อมาพลัดตกในถัง สมความปรารถนาของเราแล้วเอาทองกับหนังสือใส่ไถ้เสียตามเดิม ซ่อนไว้ในผ้าห่มนอน พอซ้องกั๋งวิ่งมาถึงก็ผลักประตูเข้าไป นางเงียมผอเสียะร้องถามว่าผู้ใดเปิดประตู ซ้องกั๋งบอกว่าสามีเจ้ากลับมา นางเงียมผอเสียะครั้นแจ้งว่าซ้องกั๋งกลับมาก็นอนทับผ้าห่มไว้ ซ้องกั๋งเดินเข้าไปในห้องหาไถ้เจียวบุนตอที่ลูกกรงข้างเตียงก็ไม่พบ เที่ยวดูว่าจะตกอยู่ที่ไหนบ้าง นางเงียมผอเสียะเห็นซ้องกั๋งหาไถ้ก็แกล้งทำหลับเสีย ซ้องกั๋งหาทั่วแล้วไม่พบจึงถามนางเงียมผอเสียะว่าเจ้าเอาไถ้เจียวบุนตอไว้ ขอให้เราเถิด นางเงียมผอเสียะทำไม่ได้ยิน ซ้องกั๋งปลุกสั่นเป็นหลายหน นางเงียมผอเสียะพลิกตัวมาถามว่าอะไร ซ้องกั๋งว่าเจ้าเอาไถ้เจียวบุนตอเก็บไว้ขอให้เราเถิด นางเงียมผอเสียะตอบว่าเอามามอบไว้หรือจึงจะมาเอา ข้าพเจ้านอนหลับอยู่ไม่รู้ไม่เห็น ซ้องกั๋งว่าในห้องก็ไม่มีผู้ใดเข้ามา อยู่ด้วยกันสองคน เวลาคืนนี้เมื่อเจ้านอนข้าวของและเสื้อผ้าก็ไม่ได้ถอด ครั้นเราไปเจ้าจึงลุกขึ้นถอดของแต่งตัว ไถ้แขวนอยู่ที่ลูกกรงเจ้าคงเอาเก็บไว้ นางเงียมผอเสียะว่าไม่ได้เก็บไว้ ซ้องกั๋งอ้อนวอนหลายครั้งแล้วพูดว่า เราเลี้ยงเจ้ากับมารดาไม่ให้อนาทรร้อนใจ กินอยู่นุ่งห่มก็มีพร้อมทุกสิ่ง ไม่ควรจะมาเป็นเช่นนี้เลย นางเงียมผอเสียะก็โกรธพูดว่า ไถ้นั้นเก็บไว้จริงแต่ไม่คืนให้ ท่านจงไปหาเจ้าเมืองกรมการมาจับเป็นผู้ร้ายเถิด ซ้องกั๋งว่าใครว่าเจ้าเป็นผู้ร้าย ขอคืนมาให้เสียโดยดี นางเงียมผอเสียะว่าท่านรู้หรือว่าไม่ใช่ผู้ร้าย ท่านใส่ความข้าพเจ้ารักใคร่กับเตียบุนอ๊วนข้อนั้นไม่จริง ถ้าแม้นเป็นจริงโทษก็เพียงตาย ซึ่งท่านเป็นไส้ศึกของพวกโจร โทษนั้นโตใหญ่หาที่เปรียบไม่ได้ แต่หนังสือของท่านนั้นเราเก็บไว้ดีดอก ถ้าจะเอากลับคืนต้องทำตามคำข้าพเจ้าสามอย่าง
ซ้องกั๋งได้ฟังว่าเป็นไส้ศึกพวกโจรก็ตกใจ จึงห้ามว่าอย่าอื้ออึงไป จะเอาของสิ่งใดสามอย่างจะยอมตามคำทั้งสิ้น นางเงียมผอเสียะว่าท่านยอมให้จริง ๆ ก็จะบอก ข้อหนึ่ง ท่านได้ออกเงินช่วยข้าพเจ้ามาเท่าไรเอาตั๋วใบนั้นคืนมา เขียนหนังสือหย่าขาดจากผัวเมียกันตั้งแต่วันนี้ไป แล้วให้ข้าพเจ้าอยู่กินกับเตียบุนอ๊วน ข้อสอง ว่าด้วยของแต่งตัวกับเครื่องที่ใช้สอยและบ้านเรือนนี้ให้เป็นสิทธิแก่ข้าพเจ้าต่อไป ข้อสาม ว่าด้วยทองคำร้อยตำลึงที่มีในหนังสือนั้น จงเอามาให้ด้วย ถ้ายอมความสามข้อนี้แล้วจึงจะคืนหนังสือกับไถ้เจียวบุนตอให้ ซ้องกั๋งว่าซึ่งข้อหนึ่ง ข้อสองที่ว่านั้นก็ยอมให้ได้ แต่ทองคำร้อยตำลึงนั้น ไม่ได้รับไว้ให้เอากลับคืนไปเสียแล้ว นางเงียมผอเสียะว่า ท่านอย่าพูดเลยไม่มีผู้ใดเชื่อ เป็นขุนนางกรมการที่จะไม่เอาเงินทองนั้นไม่มี เปรียบเหมือนแมลงวันเห็นโลหิตแล้วที่ไหนจะอดได้ ซ้องกั๋งว่า ทองคำร้อยตำลึงนั้นให้เอากลับคืนไปจริงๆ ไม่ได้รับไว้ ถ้าจะเอาให้ได้ก็ขอผลัดสามวัน จะกลับไปบ้านเอาของมาขายให้ครบทองร้อยตำลึงจึงจะเอามาให้ นางเงียมผอเสียะว่าจะล่อลวงเช่นนั้นไม่ได้ ถ้าถึงสามวันไม่เอามาแล้วจะไปทวงกับผู้ใด ถ้าเอาของมาเมื่อไรจะให้ไถ้ไปเมื่อนั้น ซ้องกั๋งว่าถ้ารับทองคำร้อยตำลึงไว้ก็จะให้เสียเดี๋ยวนี้เพราะไม่ได้รับไว้จริง ๆ จึงขอผลัดไป นางเงียมผอเสียะตอบว่าถึงพรุ่งนี้เช้าเข้าไปโรงชำระต่อหน้าเจ้าเมืองกรมการ ท่านก็ไม่รับว่าเอาทองนั้นไว้
ซ้องกั๋งได้ฟังพูดถึงโรงชำระก็สะดุ้งใจ ด้วยอ้อนวอนเป็นนักหนาจะว่ากล่าวสิ่งใดยอมตามทุกอย่างยังจะไม่ให้ก็โกรธ จึงถามว่าไม่ให้จริงหรือ นางเงียมผอเสียะว่า ถึงจะมาสักร้อยคนก็ไม่ให้ ถ้าจะเอาให้ได้จงไปเอาที่เมืองหุนเสียกุ้ย ซ้องกั๋งก็ยิ่งโกรธหนักตรงเข้าแย่งชิง นางเงียมผอเสียะเอาไถ้เจียวบุนตอเข้าซ่อนไว้ในเสื้อ เอามือกอดไว้แน่นหนา ซ้องกั๋งเห็นไถ้เจียวบุนตอแน่แล้วก็แย่งชิงกัน นางเงียมผอเสียะไม่ยอมให้ ซ้องกั๋งเห็นกระบี่วางอยู่บนเตียงก็ฉวยกระบี่ ถามว่าไม่ให้หรือ นางเงียมผอเสียะร้องอื้ออึงขึ้นว่า ซ้องกั๋งจะฆ่าข้าพเจ้าแล้ว ซ้องกั๋งกำลังโทโสกลุ้มขึ้นมาก็เอากระบี่แทงนางเงียมผอเสียะตาย หยิบไถ้เจียวบุนตอมา เอาหนังสือเผาไฟเสียแล้วเดินออกจากห้อง ยายเงียมผอเมาสุราตื่นขึ้นยังไม่ทันสว่าง ได้ยินเสียงซ้องกั๋งกับบุตรสาวพูดกันฟังไม่ถนัด แต่คำปลายนั้นได้ยินบุตรสาวร้องว่า ซ้องกั๋งจะฆ่าคนก็ตกใจ ลุกจากที่นอนตรงเข้าไปในห้องพบซ้องกั๋งออกมา ซ้องกั๋งเห็นจึงบอกว่า บุตรสาวของยายถูกเราฆ่าตายเสียแล้ว ยายเงียมผอว่า ท่านอย่าพูดเล่น ข้าพเจ้าไม่เชื่อ คนอย่างท่านหรือจะฆ่าคนได้ ซ้องกั๋งว่าไม่เชื่อก็เข้าไปดูด้วยกัน ซ้องกั๋งกับยายเงียมผอเข้าไปในห้อง เห็นบุตรสาวตายโลหิตไหลเปื้อนก็ร้องไห้ แกล้งทำเป็นพูดว่า สมน้ำหน้าตายเสียแล้วก็แล้วไป ทำให้ท่านโกรธแค้นยิ่งนัก ซ้องกั๋งว่า ยายอย่าวิตกเราจะรับเลี้ยงยายกว่าจะหาชีวิตไม่ ไหนๆ บุตรของยายเราก็ฆ่าตายแล้ว ยายซื้อหีบมาใส่ศพเสียอย่าให้อื้ออึงจะเขียนหนังสือให้ไป ยายเงียมผอว่าอย่าต้องเขียนหนังสือเลย ท่านกับข้าพเจ้าไปซื้อหีบที่โรงเตี๊ยมตันซำหลงด้วยกันเถิด ซ้องกั๋งมิได้สงสัยเดินไปกับยายเงียมผอ และโรงเตี๊ยมตันซำหลงนั้นต้องไปทางโรงชำระหน้าบ้านผู้รักษาเมือง พอสว่างดีประตูโรงชำระเปิดแล้ว ยายเงียมผอกับซ้องกั๋งเดินไปถึงหน้าโรงชำระ ยายเงียมผอเข้ายึดซ้องกั๋งไว้ ร้องว่าฆ่าคนตายให้ช่วยด้วย ตามบรรดาขุนนางกรมการและชาวบ้านเหล่านั้น เคยได้ใช้เงินทองของซ้องกั๋งได้สงเคราะห์ช่วยไว้ ครั้นได้ฟังเสียงร้องก็พากันมาดู เห็นยายเงียมผอยึดซ้องกั๋งอยู่ให้ช่วยจับ จึงชวนกันว่ายายนี้จะเป็นคนเสียจริตดอกกระมังก็เดินเลยไป
ฝ่ายตงงูยีครั้นรุ่งขึ้นเช้าเอาสิ่งของจะไปขายที่ตลาด เดินมาถึงหน้าโรงชำระเห็นยายเงียมผอยึดซ้องกั๋งไว้ร้องว่า ฆ่าคนตาย ตงงูยีโกรธยายเงียมผอมาแต่เมื่อเวลาไปหาซ้องกั๋งที่บ้าน ยายเงียมผอด่าตีไล่ส่งออกมา เพราะเห็นแก่หน้าซ้องกั๋งจึงไม่อาจทำ ครั้นเห็นยายเงียมผอยึดซ้องกั๋งไว้ ก็เข้าตียายเงียมผอ ๆ เจ็บป่วยทนไม่ได้ก็วางมือ ซ้องกั๋งหลีกเลี่ยงหนีไปได้ ยายเงียมผอร้องว่าตงงูยีมาแก้ซ้องกั๋งที่ฆ่าคนตายให้หนีไป ตงงูยีไม่ตอบประการใดเข้าตียายเงียมผอ ๆ ก็ยึดตงงูยีไว้ ร้องให้ขุนนางกรมการเมืองช่วย
๒๒
พวกกรมการออกมาดูเห็นยายเงียมผอยึดตงงูยีไว้ไม่ใช่ซ้องกั๋ง จึงเอาตัวตงงูยีกับยายเงียมผอเข้าไปที่โรงชำระ ผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ยแจ้งว่าเกิดความเรื่องฆ่าคนตาย ก็ออกมายังโรงชำระ เห็นยายแก่กับชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ ผู้รักษาเมืองถามว่าเหตุผลประการใดจึงได้ฆ่ากันตาย ยายเงียมผอก็เล่าความว่า ข้าพเจ้ามีบุตรสาวคนหนึ่ง ชื่อเงียมผอเสียะยกให้เป็นภรรยาซ้องกั๋ง เวลาคืนนี้ซ้องกั๋งกับบุตรสาวข้าพเจ้าเสพสุราอยู่ด้วยกัน ตงงูยีไปหาซ้องกั๋งก็วิวาทขึ้นกับข้าพเจ้า ๆ ไล่ตงงูยีออกมาเสียจากบ้าน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งตื่นนอนจากบ้านได้สักครู่หนึ่งก็กลับไปฆ่าเงียมผอเสียะตาย ข้าพเจ้าจึงได้พูดล่อลวงซ้องกั๋งมาถึงหน้าโรงชำระก็ยึดซ้องกั๋งไว้ ตงงูยีเข้าตีข้าพเจ้าเจ็บป่วยมากแก้ซ้องกั๋งปล่อยให้หนีไปขอให้ท่านได้โปรดด้วย ผู้รักษาเมืองถามว่าเหตุใดเจ้าจึงบังอาจปล่อยคนร้ายให้หนีไป ตงงูยีบอกว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าไปหาซ้องกั๋งที่บ้านจะขอเงินมาซื้อรับประทานบ้างเล็กน้อย ยายเงียมผอด่าว่าผลักไสออกมาเสียจากบ้าน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าข้าพเจ้าเอาสิ่งของจะไปขายตลาดเดินมาถึงหน้าโรงชำระเห็นยายเงียมผอยึดซ้องกั๋งไว้ ข้าพเจ้าเข้าช่วยจึงได้หลุดออกหนีไป ไม่ทราบว่าซ้องกั๋งฆ่าบุตรสาวยายเงียมผอตาย
ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็ร้องตวาดว่า แกล้งมาใส่ความเอาซ้องกั๋ง ๆ เป็นคนสัตย์ซื่อดี ที่ไหนจะฆ่าคนตาย ความรายนี้จะเกี่ยวข้องประการใดหรือเจ้าฆ่าตายดอกกระมัง แล้วร้องเรียกพนักงานจดถ้อยคำยายเงียมผอกับตงงูยีไว้ เตียบุนอ๊วนขุนนางฝ่ายหนังสือครั้นแจ้งว่าซ้องกั๋งฆ่านางเงียมผอเสียะภรรยาตายก็เสียใจ ตรงมาที่โรงชำระพอผู้รักษาเมืองสั่งให้จดถ้อยคำก็เข้าไปจดทั้งสองฝ่าย แล้วพาพวกทหารไปชันสูตรบาดแผลนางเงียมผอเสียะ เห็นมีดเล็กผูกไว้กับลูกกุญแจของซ้องกั๋งสำหรับถือวางอยู่ใกล้ศพ เตียบุนอ๊วนจำได้ว่าของซ้องกั๋งมาลืมไว้ เห็นจะเป็นซ้องกั๋งฆ่าตายจริง ครั้นชันสูตรบาดแผลแล้วเอาศพไปฝากไว้ที่ศาลเจ้า เตียบุนอ๊วนเอามีดเล็กกับลูกกุญแจพาทหารกลับมายังโรงชำระแจ้งความกับผู้รักษาเมืองทุกประการ ผู้รักษาเมืองคิดช่วยซ้องกั๋งด้วยเป็นคนชอบพอรักใคร่ โทษนั้นจะทอดเทให้กับตงงูยี ครั้นแจ้งความแล้วจึงถามตงงูยีว่าเวลาคืนนี้เข้าไปหาซ้องกั๋งที่บ้านด้วยเหตุผลอันใด ตงงูยีว่า ข้าพเจ้าไปเพื่อจะขอเงินมาใช้สอย ความอันนี้ข้าพเจ้าไม่ทราบเลย ผู้รักษาเมืองร้องตวาดว่า เจ้าไม่รับเสียโดยดีก็ต้องทำตามโทษให้ทหารเฆี่ยนตงงูยีห้าสิบทีแล้วถามอีก ตงงูยีก็ยืนคำว่าไม่รู้ ผู้รักษาเมืองรู้อยู่ว่าความจริงของตงงูยี แต่เฆี่ยนตีปรารถนาจะช่วยซ้องกั๋งให้เบาบางพ้นจากโทษ จึงคิดว่าครั้นจะเฆี่ยนตีอีกตงงูยีก็คงไม่รับจำจะเอาตัวขังไว้ก่อน นานไปถ้าจืดจางโทษคงจะพ้นจากซ้องกั๋ง จึงสั่งผู้คุมให้เอาตัวตงงูยีไปจำขังไว้ในคุก
ฝ่ายเตียบุนอ๊วนซึ่งเป็นชู้กับนางเงียมผอเสียะพยาบาทซ้องกั๋งยิ่งนัก จึงเอาข้อความมาเสนอกับผู้รักษาเมืองว่าข้าพเจ้าไปชันสูตรบาดแผลผู้ตาย ได้มีดเล็กผูกติดกับพวงลูกกุญแจของซ้องกั๋ง มีผู้รู้เห็นจำได้เป็นอันมาก กับโจทก์ฟ้องว่าซ้องกั๋งฆ่าตาย ขอท่านเอาตัวซ้องกั๋งมาชำระก็คงได้ความจริง แต่เอาความไปเสนอเป็นหลายหน ผู้รักษาเมืองก็นิ่งเสีย เตียบุนอ๊วนไปเสนออีก ผู้รักษาเมืองไม่รู้ที่จะป้องกันประการใดกลัวภัยจะมาต่อภายหลัง จึงสั่งให้ทหารไปหาตัวซ้องกั๋งมา ทหารเที่ยวถามชาวบ้านบอกว่าซ้องกั๋งหนีไปแล้ว ก็กลับมาแจ้งกับผู้รักษาเมือง เตียบุนอ๊วนแจ้งว่าทหารไปจับซ้องกั๋งไม่พบหนีไปเสียแล้ว ก็ไปบอกกับผู้รักษาเมืองอีกว่า ซ้องกั๋งมีบิดากับน้องอยู่คนหนึ่ง บิดาชื่อซ้องไทก๋งน้องนั้นชื่อซ้องเซ็ง ตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ ตำบลชองเกชึง บัดนี้ซ้องกั๋งหลบหลีกไปท่านจงเอาตัวบิดากับน้องมาเร่งรัดให้ส่งคงจะได้ตัวซ้องกั๋ง ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็เพิกเฉยเสีย เตียบุนอ๊วนไปเตือนหลายครั้ง ผู้รักษาเมืองกลัวจะมีความผิดจึงสั่งให้นายทหารก็ไปแจ้งความกับซ้องไทก๋งว่า ซ้องกั๋งได้ฆ่านางเงียมผอเสียะตาย บัดนี้ผู้รักษาเมืองให้มาหาตัวท่านกับซ้องเซ็งไป ซ้องไทก๋งได้ฟังจึงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นคนทำมาหากินเลี้ยงชีวิตอยู่เนืองๆ ซึ่งซ้องกั๋งเป็นบุตรของข้าพเจ้านั้น ไม่กตัญญูต่อบิดาตั้งแต่เล็กมาจะว่ากล่าวสิ่งใดก็ไม่ฟัง อยากจะไปเป็นขุนนาง ข้าพเจ้ามีความวิตกกลัวโทษภัยจะมาถึง จึงไปบอกศาลาเสียขาดจากพ่อลูกกัน ไม่ได้ไปมานานหลายปีแล้ว ผู้รักษาเมืองกรมการเขียนหนังสือให้ไว้เป็นสำคัญ แล้วเข้าไปเอาหนังสือออกมาให้ดู นายทหารทั้งหลายคัดเอาสำเนาหนังสือนั้นไว้ ซ้องไทก๋งจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงนายทหารแล้วก็พากันกลับมาบอกกับผู้รักษาเมือง เอาสำเนาหนังสือให้ดู ผู้รักษาเมืองแจ้งในหนังสือก็เป็นที่จนใจ ไม่รู้ที่จะทำประการใด
ฝ่ายเตียบุนอ๊วนแจ้งความว่าไปเอาตัวบิดาและน้องซ้องกั๋งไม่ได้จึงสอนให้ยายเงียมผอไปร้องต่อผู้รักษาเมืองว่า ถ้าไม่ได้ตัวซ้องกั๋งมาชำระให้ได้ จะไปฟ้องกับเจ้าเมืองเจ๋จิวฮู้ ผู้รักษาเมืองก็สะดุ้งใจ สั่งให้จูตงลุยเหงคุมทหารไปเที่ยวค้นหาจับตัวซ้องกั๋งที่ตำบลซองเกชึง จูตง ลุยเหงคำนับลามาจัดทหารประมาณห้าสิบคนรีบไป
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นหลบหนีไปถึงบ้านก็ลงไปซ่อนอยู่ในอุโมงค์ จูตงลุยเหงคุมทหารไปถึงตำบลชองเกชึง บอกกับซ้องไทก๋งว่ามิใช่พวกข้าพเจ้ามาเองดอก โจทก์ไปร้องต่อผู้รักษาเมืองจึงใช้ให้ข้าพเจ้ามา ซ้องไทก๋งบอกว่า ซ้องกั๋งมิได้เกี่ยวข้องไปมานานแล้ว ได้บอกศาลาผู้รักษาเมืองกรมการก็มีหนังสือให้ไว้เป็นคู่มือ อันบ้านช่องเช่นนี้จะซ่อนผู้คนไว้ได้หรือ จูตงว่าซึ่งซ้องกั๋งไม่ได้ซ่อนอยู่ในบ้าน ข้อนั้นเชื่อไม่ได้จะต้องค้นดูก่อน พูดแล้วก็สั่งทหารเข้าล้อมบ้านไว้ จูตงทำเป็นนั่งกำกับซ้องไทก๋งอยู่หน้าประตู ลุยเหงนายทหารก็เข้าไปค้นดูข้างในจนทั่วก็ไม่พบ กลับมาบอกจูตง ๆ จึงคิดว่าซ้องกั๋งกับเราก็เป็นคนรักใคร่กัน เดิมซ้องกั๋งบอกไว้ว่า ที่ตำบลบ้านชองเกชึงมีอุโมงค์อยู่แห่งหนึ่ง ข้างบนตั้งพระพุทธรูปไว้ ถ้ามีข้อความสำคัญสิ่งใดก็เข้าไปอยู่อาศัยได้ไม่มีผู้ใดสงสัย ซ้องกั๋งคงจะซ่อนอยู่ในนั้นเป็นแน่ จำจะไปบอกให้หนีไปอยู่ที่อื่นเถิด คิดแล้วจึงพูดกับลุยเหงว่า เรายังสงสัยอยู่อีกแห่งหนึ่งจะเข้าไปค้นดู ท่านจงเฝ้าซ้องไทก๋งไว้คอยดูท่วงทีอย่าให้ซ้องกั๋งหนีไปได้ สั่งแล้วเอากระบี่พิงไว้ข้างประตู ตัวจูตงก็เดินตรงเข้าไปที่หอพระพุทธรูปยกโต๊ะเปิดกระดานออกเห็นประตูอุโมงค์ใส่กุญแจไว้ จูตงเคาะประตูเรียกซ้องกั๋งได้ยินก็เปิดประตู จูตงเห็นซ้องกั๋งคำนับแล้วพูดว่า ท่านกับข้าพเจ้าได้รักใคร่กันมาช้านาน อย่าถือโทษเลยว่ามาจับท่าน บัดนี้เตียบุนอ๊วนเสี้ยมสอนให้ยายเงียมผอไปรบกวนร้องต่อผู้รักษาเมืองว่าถ้าไม่ชำระให้จะไปฟ้อง ณ เมืองเจ๋จิวฮู้ ผู้รักษาเมืองนั้นเอาใจช่วยท่านดอก แต่ยายเงียมผอกวนนักกลัวจะมีความผิดขึ้น จึงให้ข้าพเจ้ากับลุยเหงมา ข้าพเจ้ากลัวว่าลุยเหงพบเข้าก็จะเสียที จึงล่อลวงให้ลุยเหงเฝ้าประตูอยู่ ซึ่งที่อุโมงค์นี้ก็ดีดอก แต่จะสำนักอาศัยให้ยืดยาวไปเห็นไม่ได้ ถ้าผู้ใดรู้จะลำบาก ซ้องกั๋งว่าบุญคุณของท่านนักหนาอุตส่าห์มาบอกให้รู้ ข้าพเจ้าก็ทราบอยู่ว่าที่นี่อาศัยไม่ได้นาน จะไปหาสำนักต่อไป จูตงถามว่าท่านไปอาศัยที่ใด ซ้องกั๋งว่าในใจของข้าพเจ้ามีอยู่สามแห่ง ที่ตำบลเฮงไฮกุ๋นแขวงเมืองชองจิวฮู้ มีคนผู้หนึ่งชื่อชาจินชาวบ้านมักเรียกว่าเซียวซวนฮองแห่งหนึ่งและที่ตำบลเซงฮองแจ แขวงเมืองเปงจิวฮู้ ชื่อหัวยงเรียกว่าเสียวลี้กงแห่งหนึ่ง กับที่แป๊ะโฮวซัวชื่อคงไทก๋งมีบุตรสองคนชื่อคงเหม็ง เรียกว่ามอเถาแซคนหนึ่งชื่อคงเตียวเรียกว่าต๊อกฮวยแซคนหนึ่ง พี่น้องสองคนนั้นเคยไปมาหาข้าพเจ้ามิได้ขาด แต่ไม่แจ้งว่าอยู่แห่งใดดี จูตงว่าท่านจงตรึกตรองดูอย่าได้อยู่ช้ารีบไปเสียในเวลาคํ่าวันนี้ ซ้องกั๋งว่าการงานสิ่งใดท่านจัดให้เรียบร้อยด้วย ข้าพเจ้าจะจัดหาเงินทองตอบแทนคุณท่าน จูตงว่าไม่เป็นไรดอกข้าพเจ้าจะไปจัดแจงเอง ซ้องกั๋งก็ลากลับเข้าไปในอุโมงค์ จูตงกลับออกมาข้างนอกทำเป็นบอกกับลุยเหงว่า เที่ยวค้นหาจนทั่วก็หาเห็นไม่ เรามิต้องเอาตัวซ้องไทก๋งไปหรือจะคิดประการใดดี ลุยเหงจึงคิดว่าจูตงนี่ชอบพอรักใคร่กับซ้องกั๋งเป็นนักหนา ซึ่งจะเอาตัวซ้องไทก๋งไปนั้นคงพูดเล่นดอกกระมัง ถ้าแม้นจูตงพูดขึ้นอีก เราจะทำเป็นห้ามปรามเอาบุญคุณกับซ้องไทก๋ง คิดแล้วก็เรียกพวกทหารเหล่านั้นมา ซ้องไทก๋งสั่งจัดโต๊ะสุรามาเลี้ยงจูตงลุยเหงกับพวกทหาร จูตงทำเป็นพูดว่าท่านอย่าจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเลย เชิญท่านกับบุตรไปหาผู้รักษาเมืองด้วยกันก่อนเถิด ซ้องไทก๋งว่าเดิมก็ได้บอกแล้วว่า ซ้องกั๋งกับข้าพเจ้าขาดจากพ่อลูกกันแล้ว ท่านจะเอาตัวข้าพเจ้ากับซ้องเซ็งไปทำไม ลุยเหงว่าซ้องไทก๋งบอกศาลาแล้วหนังสือและตรายี่ห้อของผู้รักษาเมืองก็มี จะเอาตัวไปนั้นไม่ควร เราคัดเอาสำเนาหนังสือไปให้ผู้รักษาเมืองดูก็แล้วกัน ซ้องไทก๋งตอบว่า ข้าพเจ้าขอบใจท่านทั้งสองไม่ต้องให้ลำบากบุญคุณนักหนา จงเอาเงินยี่สิบตำลึงนี้ไปซื้อรับประทานตามทางเถิด จูตง ลุยเหงเสียไม่ได้ก็รับเงินนั้นมาแจกให้พวกทหาร แล้วลาซ้องไทก๋งกลับมาถึงเมืองหุนเสียกุ้ยเข้าแจ้งความว่า ข้าพเจ้าคุมพวกทหารไปถึงก็เข้าล้อมบ้านไว้ เที่ยวค้นทั้งข้างนอกข้างในก็ไม่พบ ซ้องไทก๋งป่วยอยู่ลุกขึ้นไม่ได้ ครั้นจะเอาตัวซ้องเซ็งผู้บุตรมาก็ไม่อยู่ พวกข้าพเจ้าไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงคัดเอาแต่สำเนาหนังสือที่บอกศาลามาด้วย ส่งให้ผู้รักษาเมืองไปอ่านแจ้งความจึงพูดว่า ถ้ากระนั้นจะทำอย่างไร ก็เอาสำเนาหนังสือส่งให้กรมการทั้งปวงรู้ทั่วกันแล้ว จึงมีหนังสือบอกไปถึงเมืองเจ๋จิวฮู้ว่าจับตัวซ้องกั๋งไม่ได้ กับมีหนังสือไปถึงนายบ้านนายอำเภอให้สืบจับซ้องกั๋งส่งมา ตามบรรดาคนทั้งหลายมีแต่เมตตารักใคร่ซ้องกั๋งทั้งสิ้น ก็ชวนกันไปพูดกับเตียบุนอ๊วนว่า ความเรื่องซ้องกั๋งนั้นอย่าเอาเป็นธุระเลย นางเงียมผอเสียะก็ตายเสียแล้ว เตียบุนอ๊วนเห็นจริงด้วยก็เชื่อถือไม่เอาเป็นธุระ จูตงเอาเงินทองไปให้ยายเงียมผอว่าอย่าไปฟ้องร้องอีกเอย บุตรสาวก็ตายนานแล้วจะว่ากล่าวทำไม ยายเงียมผอได้เงินทองและไม่มีผู้ใดยุยงก็หาได้ว่ากล่าวฟ้องร้องไม่ ทิ้งเฉยละเลยไป ผู้รักษาเมืองเห็นถ้อยความสงบเงียบก็เอาตัวตงงูยีมาปรับโทษว่าฆ่าคนตายให้เฆี่ยนยี่สิบทีแล้วเนรเทศตงงูยีไปทางไกลห้าร้อยลี้
ฝ่ายซ้องกั๋งนั้นเดิมเป็นคนทำไร่นา เพราะด้วยแผ่นดินซ้องมีขุนนางกังฉินมาก ถ้าขุนนางผู้ใดมีโทษเล็กน้อยก็ต้องโทษเนรเทศไป ถ้ามีเงินทองให้เป็นสินจ้างสินบนก็เบาบาง ซ้องกั๋งอยากเป็นขุนนางแต่ปรารถนาจะไม่ให้ผู้ใดข่มเหง จึงคบหาพวกพ้องที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งด้วยกลัวว่าภายหลังจะต้องโทษ จึงให้บิดามาบอกศาลาเสียแล้วขุดอุโมงค์ไว้สำหรับซุ่มซ่อนอยู่ในบ้าน ครั้นจูตง ลุยเหงกลับไปแล้วก็ออกจากอุโมงค์มาพูดกับบิดาและน้องว่า ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่จูตงนายทหารมาแล้วก็เห็นจะต้องโทษ บิดาช่วยจัดหาเงินทองไปแทนคุณจูตงให้จงได้ ข้าพเจ้ากับซ้องเซ็งจะลาบิดาไปหาที่สำนักอาศัย สืบไปภายหน้าถ้าโปรดยกโทษเสียเมื่อไรจะได้กลับมาอยู่กับบิดาต่อไป ซ้องไทก๋งว่าข้อนั้นเจ้าอย่าวิตกเลยบิดาจะจัดแจงเอง เจ้ากับซ้องเซ็งผู้น้องพากันไปได้ที่อยู่เป็นสุขสบายแล้ว จงมีหนังสือฝากมาให้บิดารู้บ้าง ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งมาแต่งตัว และสั่งบ่าวให้ปฏิบัติรักษาบิดาไว้อย่าให้เป็นอันตราย แล้วลาบิดาออกจากบ้านซองเกชึง ซ้องเซ็งสะพายห่อผ้ากับสิ่งของเดินตามไป ซ้องไทก๋งเห็นบุตรทั้งสองไปแล้วก็สงสารร้องไห้สะอึกอื้นเป็นนักหนา ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับซ้องเซ็งว่าเราจะพากันไปสำนักอาศัยที่ไหนดี ซ้องเซ็งว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าชาจินที่เขาเรียกว่าชาตัวกัวหนังอยู่ตำบลเฮงไฮกุ๋นแขวงเมืองซองจิวนั้นใจโอบอ้อมอารี บรรดาพวกที่มีฝีมือและสติปัญญาชวนกันไปสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องชาจินเป็นอันมาก ใจข้าพเจ้าอยากจะไปสำนักอาศัยอยู่กับชาจิน ซ้องกั๋งว่าชาจินคนนี้ดีนักหนาชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน เดิมชาจินมีหนังสือมาถึงเราให้เราไปอยู่ด้วย แต่ยังไม่ได้พบพูดจากันเลย ใจเราก็อยากจะไปสำนักอาศัยอยู่กับชาจิน ปรึกษากันดังนั้นแล้วสองคนพี่น้องเดินไปหลายสิบวันถึงเมืองซองจิว เกือบจะถึงตำบลเฮงไฮกุ๋น เห็นชายผู้หนึ่งยืนอยู่ริมทาง ซ้องกั๋งจึงถามว่าบ้านชาจินอยู่ตรงไหน ตัวชาจินอยู่หรือไม่ ชายผู้นั้นบอกว่าบ้านชาจินโตใหญ่อยู่ตรงนี้เอง แต่ชาจินไปอยู่ที่ตังซึงเที่ยวเก็บเงินที่เขากู้ยืม ไม่ได้อยู่บ้านนี้ดอก ท่านมาแต่ไหนแซ่ใดชื่อไร ซ้องกั๋งบอกว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองหุนเสียกุ้ยแซ่ซ้องชื่อกั๋ง น้องชื่อซ้องเซ็ง ชายผู้นั้นจึงถามว่าท่านเป็นขุนนางตำแหน่งที่ซองอะซีหรือ ซ้องกั๋งบอกว่าซองอะซีนั้นคือตัวข้าพเจ้า ชายผู้นั้นคุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ชื่อเสียงท่านปรากฏด้วยเมตตาแก่คนยาก ซึ่งท่านจะมาหาชาจินนั้นข้าพเจ้าจะพาไป ถ้าแม้นว่าผู้อื่นข้าพเจ้าไม่เอาเป็นธุระ ซ้องกั๋งว่าขอบใจท่านนักหนา หนทางซึ่งจะไปที่บ้านตังชึงใกล้หรือไกล ชายผู้นั้นว่าไม่สู้ไกลประมาณสักสี่สิบลี้ แล้วพากันเดินไปถึงศาลาหน้าบ้านของชาจิน ให้ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งนั่งคอยอยู่ ชายผู้นั้นเข้าไปในบ้านแจ้งกับชาจินว่า ซ้องกั๋งมาหาท่านที่บ้านเฮงไฮกุ๋นก็ไม่พบ ข้าพเจ้าจึงพามาที่บ้านนี้นั่งคอยอยู่ที่ศาลา ชาจินได้ฟังว่าซ้องกั๋งมาหาก็สั่งให้เปิดประตูใหญ่ ตัวชาจินกับบ่าวออกไปรับ เห็นซ้องกั๋งนั่งอยู่กับชายผู้หนึ่งไม่แจ้งว่าผู้ใด ชาจินก็ตรงเข้ามาคำนับซ้องกั๋งแล้วพูดว่าวันนี้บุญนักหนาเทวดาชักนำท่านมาจนถึงบ้านข้าพเจ้า เชิญเข้าไปข้างในเถิด ซ้องกั๋งรับคำนับแล้ว ชาจินก็พาซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งเข้าไปในบ้านคำนับกันตามธรรมเนียม ซ้องกั๋งให้ซ้องเซ็งคำนับชาจินแล้วว่า ซ้องเซ็งนี้เป็นน้องของข้าพเจ้า ชาจินรับคำนับจัดที่ให้โดยสมควร พูดว่าข้าพเจ้าบ่นหาท่านอยู่ทุกวันอยากจะได้สนทนากันก็ไม่พบเลย วันนี้เป็นวันดีท่านทั้งสองมาจนถึงบ้านข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ซ้องกั๋งว่าเดิมข้าพเจ้าได้รับหนังสือของท่านว่า จะมาให้พบสนทนากันสักครั้งหนึ่งก็ไม่ได้มา ด้วยมีธุระการงานอยู่ ครั้งนี้บุญนักหนาจึงได้มาพบท่าน ชาจินถามว่าท่านมาด้วยเหตุผลอันใด ซ้องกั๋งก็เล่าความตามซึ่งฆ่านางเงียมผอเสียะให้ฟังทุกประการ แล้วพูดว่าข้าพเจ้าสองคนพี่น้องจะมาอาศัยท่านจงได้เมตตาเถิด ชาจินได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า ท่านอย่าวิตกข้อนั่นไม่เป็นไร ถึงโทษใหญ่ยิ่งกว่านี้ก็อย่ากลัว พวกขุนนางนายทหารทั้งปวงไม่อาจมาค้นผู้คนในบ้านข้าพเจ้าท่านจงอยู่ให้สบายเถิด จึงสั่งบ่าวเอาเสื้อกางเกงมาให้ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งผลัดแล้วจัดห้องให้อยู่ ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ชาจินกับซ้องกั๋ง ซ้องเซ็งก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันจนเวลาค่ำ ซ้องกั๋งก็เดินออกมาข้างนอก บ่าวชาจินก็จุดโคมถือตามออกมา
๒๓
ฝ่ายบู๊สงเป็นคนชาวเมืองเซงหัวกุ้ยมีฝีมือเพลงอาวุธเข้มแข็งนัก เดิมเสพสุราเมาตีชายผู้หนึ่งสลบไป บู๊สงสำคัญว่าตายจึงได้หนีจากเมืองเซงหัวกุ้ยมาอยู่กับชาจินที่บ้าน เมื่อขณะบู๊สงมาถึงนั้นชาจินต้อนรับเป็นอันดี ครั้นอยู่นานมาบู๊สงเมาสุราเที่ยวตีผู้คนอยู่เนืองๆ พวกเหล่านั้นพากันมาฟ้องกับชาจิน ตั้งแต่นั้นชาจินก็ไม่ใคร่จะเอาใจใส่ บู๊สงป่วยเป็นไข้จึงเอาถ่านมาติดไฟนั่งอยู่บนร้าน ซ้องกั๋งเดินมาโดนร้านถ่านไฟกระเด็นถูกบู๊สงพองทั้งตัว บู๊สงตกใจจนเหงื่อไหล เหลียวไปเห็นซ้องกั๋งไม่รู้จักว่าผู้ใดก็โกรธลุกขึ้นจะตีซ้องกั๋ง พวกที่ถือโคมตามมาเห็นก็ร้องห้ามว่าอย่าทำท่านผู้นี้ ท่านเป็นผู้รักใคร่กับชาจินนายเรา บู๊สงไม่ฟังจะตีให้ได้ พอชาจินออกมาเห็นก็ร้องห้ามบู๊สงไว้แล้วว่า เจ้าไม่รู้จักหรือท่านคนนี้ที่เขาเรียกว่าซองอะซี บู๊สงได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่าข้าพเจ้ามีตาก็จริงแต่ไม่รู้จัก จะเข้าไปตีเอา โทษผิดนักหนาท่านจงเมตตาอย่าถือโกรธเลย ซ้องกั๋งฉุดมือให้ยืนขึ้นแล้วว่า อย่าต้องคุกเข่าเลยเจ้าแซ่ใดชื่อไร ชาจินบอกว่าชายผู้นี้เป็นคนชาวเมืองเซงหัวกุ้ยแซ่บู๊ชื่อสงพี่น้องสองคน แต่บู๊สงมาอยู่กับข้าพเจ้าปีหนึ่งแล้ว ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือว่าบู๊ยีหนึงคือบู๊สงคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก เพื่อนชักนำให้มาพบกันที่บ้านท่านก็เป็นบุญนักหนา ชาจินว่าเทวดาดลใจให้ท่านทั้งหลายมาพบกัน ซ้องกั๋งจูงมือบู๊สงเข้าไปข้างใน เรียกซ้องเซ้งให้มารู้จักบู๊สงไว้แล้วชาจินให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ตั้งแต่ซ้องกั๋งมาอยู่ ชาจินก็ต้อนรับบู๊สงเหมือนเมื่อตัวมาอยู่แต่เดิมก็ดีใจ ซ้องกั๋งเห็นลักษณะรูปร่างบู๊สงสมกับที่เล่าลือว่ามีผีมือเข้มแข็ง จึงถามบู๊สงว่าเหตุใดน้องจึงมาอยู่ที่นี่ บู๊สงว่าข้าพเจ้าอยู่ ณ เมืองเซงหัวกุ้ยเสพสุราเมาตีชายผู้หนึ่งสลบไปสำคัญว่าตาย จึงได้หนีอาอาศัยอยู่ที่นี่ปีเศษ ได้ยินข่าวว่าชายที่ข้าพเจ้าตีนั้นไม่ตาย คิดจะกลับไปบ้านแล้วจะไปคำนับท่าน ก็เผอิญป่วยเป็นไข้ผิงไฟอยู่ พอท่านเมาสุราเดินไปโดนร้านถ่านไฟกระเด็นถูกข้าพเจ้าก็ตกใจจนเหงื่อไหล ไข้นั้นก็พลอยหายแล้วได้พบท่านเป็นบุญของข้าพเจ้านักหนา ซ้องกั๋งก็ยินดีชวนกันกินโต๊ะเสพสุราพูดจาอยู่จนดึกแล้วก็ไปนอน ครั้นอยู่มาอีกสองสามวันซ้องกั๋งเห็นบู๊สงใส่เสื้อกางเกงเก่าจึงเอาเงินสิบตำลึงให้บู๊สงไปซื้อใหม่ ชาจินแจ้งว่าซ้องกั๋งเอาเงินให้บู๊สงไปซื้อเสื้อกางเกงก็ห้ามไม่ให้ไปซื้อเอาเงินคืนให้ซ้องกั๋งเสีย ชาจินเอาแพรที่ดีมาจ้างช่างตัดเสื้อกางเกงให้ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งและบู๊สงใส่เป็นหลายสำรับ สามนายอยู่ที่บ้านชาจินมีความสุขสบาย ครั้นอยู่มาประมาณสิบวันบู๊สงคิดถึงบ้านจึงบอกกับชาจินและซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้ามาอยู่นานแล้ว ไม่เห็นพี่ชายฝากหนังสือมาให้รู้เหตุร้ายและดีบ้างเลย จะลาท่านไปเยี่ยมเยือนพี่สักครั้งหนึ่งแล้วจะกลับมา ชาจินกับซ้องกั๋งและซ้องเซ็งครั้นจะห้ามปรามไว้ไม่ได้ ชาจินจึงจัดเงินทองให้ซื้ออาหารตามทางบู๊สงก็ลามา ซ้องกั๋ง ซ้องเซ็งจัดหาเงินทองตามไปส่งบู๊สงประมาณทางได้เจ็ดแปดลี้ มีโรงขายสุราอยู่แห่งหนึ่ง ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งก็ชวนบู๊สงไปดื่มเหล้า บู๊สงจึงพูดว่าพี่ทั้งสองอุตส่าห์ตามมาส่งน้องบุญคุณนักหนา เชิญกลับไปเสียเถิด ซ้องกั๋งว่าไม่เป็นไร แล้วเอาเงินสิบตำลึงให้ บู๊สงว่าพี่มาแต่ไกลจะได้เอาไว้ใช้สอย ซ้องกั๋งว่าเงินทองที่จะใช้สอยก็ยังมีอยู่ ถ้าไม่รับเอาเงินนี้ไปก็เหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน บู๊สงขัดไม่ได้ก็รับเงินไว้ คุกเข่าลงคำนับลาซ้องกั๋งออกจากโรงขายสุราเดินทางไป ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งคิดเงินให้ค่าสุราเสร็จแล้ว กลับมาถึงกลางทางเห็นชาจินเอาม้าตามมาให้ขี่ก็ยินดีนัก ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งขึ้นม้าชวนกันกลับไปบ้านทั้งสามนาย ไม่มีธุระสิ่งใดพากันไปเที่ยวเล่นทุกวัน
ฝ่ายบู๊สงครั้นเดินพ้นโรงเตี๊ยมไปแล้วจึงคิดว่ามิเสียแรงเขาเล่าลือว่าซ้องกั๋งทีว่ากิบสิโหวซ้องเกงเหม็งคนนี้ช่างดีจริง ๆ ไม่มีผู้ใดเสมอ ได้มาพบคบหารักใคร่สนิทเหมือนญาติพี่น้องเป็นบุญของเรานักหนา แล้วก็เดินต่อไปอีก มีโรงขายสุราอยู่แห่งหนึ่ง บู๊สงตรงเข้าไปเห็นหนังสือปิดไว้ที่ประตูโรงว่า สุราโรงนี้ผู้ใดกินถึงสามชามก็เดินทางไปไม่ได้ บู๊สงอ่านหนังสือแล้วก็เข้าไปเรียกเจ้าของโรงให้เอาสุรามาขาย เจ้าของโรงตักสุรากับสิ่งของเล็กน้อยมาให้ บู๊สงเสพสุราสิ้นสามชามแล้ว เจ้าของโรงกลัวจะเมาไม่ตักสุรามาให้อีก บู๊สงจึงตบโต๊ะร้องเรียกจะเอาสุรา เจ้าของโรงว่าหนังสือปิดไว้ที่ประตูว่า ถ้าผู้ใดกินสุราถึงสามชามก็เมาหนักไปไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นท่านจะเมาจึงไม่ตักขายให้ ท่านจะรับประทานของอื่นก็มีถมไป บู๊สงว่าเราไม่เมาดอกจงเอาสุรากับของอื่นมาอีกเถิด เจ้าของโรงตักสุรามาขายอีกหลายชาม บู๊สงเสพสุราไม่เมาจะเอาสุราอีกเจ้าของโรงก็ไม่ใคร่จะขาย บู๊สงว่าเราไม่มีเงินให้หรือ เจ้าของโรงเสียไม่ได้ก็ตักสุรามาให้บู๊สงเสพสิ้นสิบแปดชามจึงพูดว่าสุราของท่านดีจริงแต่เราดื่มก็ไม่เห็นเมา คิดเงินให้เจ้าของสุราแล้วออกจากโรงไป เจ้าของสุราตามมาร้องเรียก บู๊สงได้ยินก็หยุดยืนอยู่ ถามว่าร้องเรียกทำไมเงินทองก็คิดให้เสร็จแล้ว เจ้าของสุราว่ามิใช่จะตามทวงเงินกับท่านเมื่อไร ซึ่งป่านี้ทางที่จะไปนั้นมีเสือใหญ่อยู่ตัวหนึ่งดุร้ายนัก คนเดินทางไปมาทางนี้ถูกเสือใหญ่กัดตายกินเสียหลายสิบคนแล้ว ผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยมีหมายประกาศว่าถ้าผู้ใดจะเดินทางในป่านี้ให้เดินแต่เวลาเที่ยง นอกจากเวลาเที่ยงไปไม่ได้เสือร้ายคอยกัดกินคนอยู่ เวลานี้ก็จวนจะเย็นแล้ว เชิญท่านพักอยู่ที่โรงข้าพเจ้าสักคืนหนึ่งก่อน คอยเวลาเที่ยงพรุ่งนี้จึงค่อยไป เมือท่านไม่เชื่อก็มาดูหมายประกาศก่อนเถิด บู๊สงได้ฟังก็หัวเราะพูดว่าท่านหลอกจะฆ่าเราเสียดอกกระมัง เจ้าของสุราว่าข้าพเจ้ารักท่านจึงได้บอกให้รู้ ใช่จะล่อลวงพูดเล่นเมื่อไร บู๊สงไม่เชื่อสำคัญว่าหลอกลวงจึงว่าเราเดินไปมาทางนี้หลายหนไม่เห็นมีเสือที่ไหน ถ้าแม้นมีจริงก็ไม่กลัว พูดแล้วเดินไปประมาณครู่หนึ่ง ถึงศาลเจ้าหักพังอยู่ริมทางก็แวะเข้าไปดูหนังสือปิดอยู่ใจความว่า ผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยเขียนจดหมายประกาศมาปิดไว้ให้คนที่เดินทางไปมาทั้งหลายรู้ทั่วกันว่า ที่ตำบลป่านี้มีเสือใหญ่อยู่ตัวหนึ่งดุร้ายกัดคนตายเสียนักหนา จัดให้ขุนนางนายทหารออกเที่ยวยิงก็ยังไม่ได้ ผู้ใดที่จะเดินข้ามป่านี้คอยให้พร้อมกันหลายสิบคน พอถึงเวลาเที่ยงถ้าคนน้อยอย่าได้เดินไปมาเลยเป็นอันขาด บู๊สงอ่านหมายประกาศแจ้งความแล้วก็รู้ว่ามีเสือร้ายดั่งเจ้าของสุราบอกจริง ครั้นจะกลับก็อายเจ้าของสุราจะหัวเราะว่าไม่ใช่ชายชาติทหาร จึงแข็งใจเดินออกจากศาลเจ้า พิษสุรากำเริบเมามากขึ้น เดินบ่นว่าเสือที่ไหนมาทำร้ายคนเสียหลายสิบเราหากลัวเกรงไม่ บ่นพลางก็เดินเข้าป่าขึ้นเนินไป ในขณะนั้นเดือนสิบข้างขึ้น กลางวันน้อยกว่ากลางคืนตะวันก็จวนเย็น บู๊สงเห็นศิลาก้อนหนึ่งใหญ่สีเขียวใหญ่อยู่บนเนิน คิดว่าจำจะหยุดอาศัยนอนสักคืนหนึ่งเถิด ก็ตรงเข้าไปนั่งอยู่บนก้อนศิลาประมาณครู่หนึ่ง ลมพัดมาได้ยินเสียงในป่าเนินดังลั่นแผ่นดินไหว เสือใหญ่เดินออกมา บู๊สงเห็นเสือหน้าขาวคิ้วขาวตาแดงเหมือนแสงไฟรูปร่างใหญ่น่ากลัวก็ตกใจ เสือใหญ่เห็นบู๊สงก็ตรงเข้ามาด้วยกำลังไม่ได้กินมาหลายวัน บู๊สงเข้าแอบก้อนศิลาเขม้นดู เสือนั้นเห็นคนแอบอยู่ก็โดดโถมด้วยกำลังแรง ต้นไม้และแผ่นดินหวั่นไหว บู๊สงตกใจจนหายเมาก็หลบไปข้างหลังเสือ เสือโถมเข้าไปสองเท้าหน้าคว้าคนไม่ได้ก็โกรธเสียงคำรามออกกระหึ่มไปทั้งป่า ธรรมดาเสือจะเหลียวหลังมาดูคนไม่สู้ว่องไว ถ้าคนหลบไปอยู่ข้างหลังก็ต้องหันหน้ากลับจึงจะโดดเข้าทำร้ายได้ ครั้นบู๊สงไปอยู่ข้างหลังเสือหันหน้ากลับมาเห็นก็โถมเข้าไปสองเท้าหน้าคว้าบู๊สงหลบไปเสียข้างหลังอีกครั้งหนึ่ง แต่เสือนั้นโถมเข้าถึงสามครั้งก็ไม่ได้ เอาเท้าตะกายดินคำรามอยู่ บู๊สงเห็นเสืออ่อนกำลังมือขวาถือกระบองสั้นไว้คอยรับ เสือขยับจะโถม บู๊สงเอากระบองขว้างด้วยกำลังแรงแต่หาถูกเสือไม่ ถูกต้นไม้ขาดล้มลงกระบองหักเป็นสองท่อน เสือก็ตรงเข้ามาเอาเท้าหน้าทั้งสองคว้าตัวบู๊สงจับไว้ได้ทั้งสองข้างแน่นหนา เอาเท้าถีบหน้าเสือด้วยกำลังแรงประมาณสามสิบที เสือนั้นอ่อนสิ้นกำลัง บู๊สงก็ไม่วางถีบซํ้าถูกแสกหน้าล้มลง บู๊สงฉวยเอากระบองที่หักสองท่อนมาทุบเสือจนขาดใจตายโลหิตไหลทางปาก ครั้นจะลากลงเนินก็ไปไม่ไหวเห็นมีบ่อน้ำอยู่ริมนั้นแห่งหนึ่ง จึงลากไปเอาปากเสือแช่ไว้ที่ปากบ่อ บู๊สงจึงคิดว่าจะนอนอยู่ที่นี่ ถ้ามีเสือใหญ่ออกมาอีกก็จะสู้ไม่ได้ จำจะลงไปอยู่ข้างล่าง เวลาพรุ่งนี้จึงค่อยคิดอ่านเอาเสือไป ก็เดินลงเนินมาแลดูข้างหน้าเหมือนกับเสือสองตัวก็ตกใจ ครั้นเข้าไปใกล้เห็นเป็นคน แต่ชายทั้งสองนั้นเอาหนังเสือทำเสื้อกางเกงนุ่งห่ม เห็นบู๊สงลงเนินมาแต่ผู้เดียว จึงร้องถามว่าไม่กลัวอะไรหรือ ช่างกล้านักหนาเดินมาแต่ผู้เดียวได้ จะไม่ใช่คนดอกกระมัง บู๊สงได้ฟังจึงถามว่า เจ้าทั้งสองเหตุใดจึงได้แต่งตัวดังนี้จะไปข้างไหน ชายทั้งสองตอบว่า เราจะไปในป่า บัดนี้เกิดเสือใหญ่ดุร้ายนักกัดพวกเราตายเสียหลายคน จัดเครื่องศัสตราวุธให้พวกพ้องเอามาต่อภายหลังจะยิงเสือ เราสองคนจึงได้พากันมาก่อน ก็ท่านนี้มาคนเดียวไม่กลัวเกรงเสือร้ายบ้างเลยหรือ บู๊สงว่ากลัวทำไมเราตีเสือตัวใหญ่ตายเสียแล้ว พอพวกที่จะมายิงเสืออีกสิบเอ็ดคนถือเครื่องศัสตราวุธเดินตามมาทันได้ฟังบู๊สงบอกว่าตีเสือตายก็ไม่มีผู้ใดเชื่อ บู๊สงพาพวกเหล่านั้นไปดูเห็นเสือร้ายตายปากแช่นํ้าอยู่ก็ดีใจ ถามว่าท่านทำอย่างไรเสือจึงตาย บู๊สงก็เล่าความซึ่งได้ต่อสู้กับเสือให้ฟังทุกประการ พวกเหล่านั้นยินดียิ่งนักจัดเกี้ยวมาหามบู๊สงและช่วยกันหามเสือลงจากเนินมาที่บ้านนายอำเภอ คนทั้งปวงแตกตื่นมาดูเสือแล้วสรรเสริญว่าบู๊สงมีฝีมือเข้มแข็งนัก นายอำเภอจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงบู๊สงแล้ว จึงจัดคนหามเสือไปให้ผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ย ๆ เห็นเสือตาย แจ้งว่าบู๊สงเป็นผู้ฆ่าก็ยินดี จึงสั่งให้ทหารเอาเกี้ยวไปรับบู๊สงมา ตามธรรมดาชาวเมืองก็เลื่องลือว่าคนตีเสือตายชวนกันมาดู บู๊สงไปถึงบ้านผู้รักษาเมือง ๆ ก็ต้อนรับเป็นอันดีแล้วถามว่าท่านนี้อยู่เมืองไหน บู๊สงว่าข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองเซงหัวกุ้ยแซ่บู๊ชื่อสง ผู้รักษาเมืองสรรเสริญว่าฝีมือเข้มแข็งนัก แล้วจัดแพรสีแดงกับเงินพันตำลึงให้เป็นรางวัลแก่บู๊สง ๆ รับเงินมาแจกให้พวกที่ไปยิงเสือนั้นได้เท่ากันทุกคน ผู้รักษาเมืองจึงคิดว่าบู๊สงคนนี้สัตย์ซื่อนัก ฝีมือเข้มแข็งไม่เห็นแก่เงินทอง ควรจะชุบเลี้ยงให้ทำราชการได้ ผู้รักษาเมืองก็ตั้งให้บู๊สงเป็นขุนนางตำแหน่งที่โตวเถาคือครูทหาร ตั้งแต่นั้นชื่อเสียงบู๊สงก็ปรากฏไปทุกแห่งทุกตำบล บรรดาขุนนางนายอำเภอที่ว่ากล่าวตำแหน่งทหารก็พากันมาเยี่ยมเยือน บู๊สงได้เป็นครูทหารก็ยินดี จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงพวกพ้องสำเร็จแล้วก็พากันกลับไปบ้าน บู๊สงจึงคิดว่าเราจะไปเยี่ยมพี่ชาย บัดนี้มาเป็นขุนนางตำแหน่งครูทหารเมืองเอียงก๊กกุ้ยที่ไหนจะได้ไป แล้วก็เดินออกมาเที่ยวเล่นตามถนนแถวตลาด
ฝ่ายบู๊ตัวหนึงพี่ชายบู๊สงเดิมอยู่เมืองเซงหัวกุ้ย บู๊สงเสพสุราเมาตีคนสลบไปแล้วบู๊สงก็หนี ผู้รักษาเมืองเอาตัวบู๊ตัวหนึงมาทำโทษ ครั้นชายผู้นั้นไม่ตายฟื้นขึ้นได้ ผู้รักษาเมืองเห็นว่าโทษเบาบางก็ปล่อยบู๊ตัวหนึงออกมาทำมาหากิน ยังมีเศรษฐีผู้หนึ่งอยู่ ณ เมืองเซงหัวกุ้ย มีบ่าวหญิงชื่อนางพัวกิมเหลียนรูปร่างงดงามดี อายุยี่สิบสองปียังไม่มีสามี เศรษฐีจะเลี้ยงเป็นภรรยาน้อยนางพัวกิมเหลียนไม่ยอม เศรษฐีโกรธจึงเอานางพัวกิมเหลียนยกให้เป็นภรรยาบู๊ตัวหนึง และบู๊ตัวหนึงนั้นเป็นคนต่ำเตี้ยรูปร่างไม่ดี นางพัวกิมเหลียนไม่รักใคร่เที่ยวลักลอบกับชายอื่น ๆ เสมอ บู๊ตัวหนึงพบเข้าจะทุบตีว่ากล่าวก็สู้ฝีมือไม่ได้ จึงพาภรรยาหนีคนเหล่านั้นมาเช่าโรงค้าขายอยู่ ณ เมืองเอียงก๊กกุ้ย ได้ยินข่าวเล่าลือว่าบู๊สงน้องชายมาเป็นครูทหารอยู่ ณ เมืองเอียงก๊กกุ้ยก็มีความยินดีแต่ยังไม่ได้พบกัน
๒๔
เวลาวันนั้นบู๊สงเดินออกไปเที่ยวเล่นตามแถวตลาด บู๊ตัวหนึงเห็นก็จำได้จึงร้องว่า บู๊โตวเถาครูทหารมาอยู่เมืองนี้มีความสุขสบายดีหรือ บู๊สงได้ยินมีผู้ร้องเรียกถามก็เหลียวไปดูเห็นบู๊ตัวหนึงพี่ชายยืนอยู่หน้าโรงจำได้ตรงเข้าไปคุกเข่าคำนับ แล้วถามว่าเหตุไฉนพี่จึงมาอยู่ที่เมืองนี้ บู๊ตัวหนึงบอกว่าตั้งแต่เจ้าหนีไปก็ไม่เห็นฝากหนังสือมา พี่ต้องไปทนทุกขเวทนาแทนเจ้าอยู่ช้านาน ชายผู้นั้นไม่ตายจึงพ้นจากโทษ แล้วเศรษฐีที่เมืองเซงหัวกุ้ยยกหญิงสาวใช้ให้เป็นภรรยาคนหนึ่งชื่อนางพัวกิมเหลียน ๆ เห็นรูปร่างพี่ไม่ดีก็ไม่รักใคร่เที่ยวคบหากับผู้อื่น พี่จะว่ากล่าวนางพัวกิมเหลียนก็ไม่กลัวเกรงกลับด่าว่า จึงมาอยู่เสียที่เมืองเอียงก๊กกุ้ย ได้ยินข่าวเล่าลือว่าเจ้าตีเสือตายผู้รักษาเมืองตั้งให้เป็นครูทหารพี่มีความยินดีนัก พูดแล้วก็พาบู๊สงไปในโรงเรียกนางพัวกิมเหลียนออกมาเก็บของที่ขายเข้าไว้เสียก่อน นางพัวกิมเหลียนถามว่าเหตุผลประการใดจึงเลิกค้าขายเสียแต่วัน บู๊ตัวหนึงว่าวันนี้น้องเรามาจึงไม่ค้าขายพามาให้รู้จักกันกับเจ้า ชื่อบู๊สงที่ตีเสือตาย ณ ตำบลเก็งเอียงก๋งได้เป็นขุนนางนายทหาร นางพัวกิมเหลียนได้ฟังก็ยินดีจึงพูดว่าเมื่อวันตีเสือตาย ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าเขาแห่น้องมาก็ชวนชาวบ้านไปดูไม่ทัน วันนี้ได้มาพบก็ดีแล้ว เชิญเข้าไปข้างในพูดจาสนทนากันให้สบาย บู๊สงเห็นพี่สะใภ้ไถ่ถามคำนับแล้วนั่งสนทนากันอยู่ นางพัวกิมเหลียนจึงบอกกับสามีว่า เจ้าจงไปจัดหาสุรากับสิ่งของมาเลี้ยงน้องโดยเร็วเถิด บู๊ตัวหนึงก็รีบไป นางพัวกิมเหลียนเห็นลักษณะรูปร่างบู๊สงดีก็มีความเสน่หารักใคร่ จึงคิดว่าถ้าแม้นเราได้กับบู๊สงเห็นจะดีกว่ามาได้คนเช่นนี้ก็คิดเสียใจนัก คิดแล้วจึงพูดกับบู๊สงว่า เดิมทีอยู่ ณ เมืองเซงหัวกุ้ยคนข่มเหงจึงได้พากันมาอยู่เมืองนี้ ถ้าแม้นน้องอยู่ก็เห็นจะไม่มีผู้ใดย่ำยีได้ น้องไปอยู่ที่ไหน มาเมืองนี้ได้กี่วัน บู๊สงบอกว่าเดิมไปอยู่เมืองซองจิวได้ปีเศษ หมายจะไปเยี่ยมเยือนพี่ มาเป็นครูทหารอยู่เมืองนี้ได้ประมาณสิบวัน เดินมาเที่ยวเล่นก็บังเอิญได้พบพี่เข้าก็มีความยินดีนัก พอบู๊ตัวหนึงจัดหาสุรากับสิ่งของมาชวนกันกินโต๊ะเสพสุราทั้งสามคน นางพัวกิมเหลียนจึงถามบู๊สงว่า เดี๋ยวนี้น้องสำนักอาศัยอยู่ที่ใด จงมาอยู่ด้วยกันเถิดเราจะอุปถัมภ์ปฏิบัติเอง บู๊สงว่าอยู่ที่หน้าบ้านผู้รักษาเมืองจะใช้สอยสิ่งใดพวกทหารมาคอยปฏิบัติอยู่คนหนึ่ง พี่จะให้มาอยู่ที่นี่ก็ดีดอกน้องจะมาอยู่ด้วย บู๊ตัวหนึงกับนางพัวกิมเหลียนได้ฟังก็ยินดี ครั้นกินโต๊ะเสพสุราแล้วบู๊สงจึงบอกว่าจะไปเก็บรวบรวมสิ่งของก็ออกจากโรงตรงมายังที่พัก แล้วเข้าไปแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่า ข้าพเจ้ามีพี่ชายอยู่คนหนึ่งร่วมบิดามารดาเดียวกัน ค้าขายอยู่ที่ตลาดข้าพเจ้าจะลาท่านไปอยู่กับพี่ชาย ถ้าเวลาเช้าเย็นจะมารับราชการในท่านมิให้ขาดได้ ผู้รักษาเมืองก็ยอมให้ไป บู๊สงคำนับลามารวบรวมทรัพย์สิ่งของพร้อมแล้วก็ให้ทหารขนมาที่โรง บู๊ตัวหนึงกับนางพัวกิมเหลียนเห็นบู๊สงขนของมาก็ยินดี ช่วยกันจัดที่ให้อยู่ตามสบาย บู๊สงเอาเงินให้บู๊ตัวหนึงไปค้าขาย ถึงเวลาเช้าเย็นก็เข้าไปรับราชการอยู่ที่บ้านผู้รักษาเมืองเป็นนิตย์มิได้ขาด ครั้นรุ่งขึ้นเช้าบู๊ตัวหนึงก็ไปขายของ นางพัวกิมเหลียนมีใจรักใคร่บู๊สงยิ่งนัก แต่พูดจาเลียบเคียงหลายครั้งบู๊สงเป็นคนซื่อมิได้ระแวงความโต้ตอบตามตรง เวลาวันนั้นบู๊สงไปรับราชการแต่เช้าจะกลับมารับประทานอาหารที่บ้าน นางพัวกิมเหลียนจัดซื้อสิ่งของวานชาวบ้านมาต้มแกงไว้คอยท่า พอบู๊สงกลับมานางพัวกิมเหลียนก็ออกไปต้อนรับเป็นอันดี แล้วเรียกให้บู๊สงกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน บู๊สงเห็นพี่สะใภ้ต้อนรับตามธรรมเนียมก็กินโต๊ะเสพสุราด้วย นางพัวกิมเหลียนรินสุราส่งให้แล้วพูดเป็นกลมารยาต่างๆ บู๊สงก็นิ่งเสีย นางพัวกิมเหลียนมีความวิตกไม่แจ้งว่าบู๊สงจะคิดประการใด ความที่เสน่หารักใคร่ยิ่งทวีมากขึ้น จับปั้นสุรามารินใส่ถ้วยแล้วดื่มเสียครึ่งหนึ่งจึงส่งถ้วยสุรามาบอกว่าวันสำคัญ ถ้ารักกันจริงจงดื่มสุราในถ้วยนี้เถิด บู๊สงก็โกรธเทสุราเสียแล้วพูดว่า คนอะไรเช่นนี้ไม่มีความอาย เราเป็นชายชาติทหาร สัตย์ซื่อต่อฟ้าและดิน ปรารถนาจะตั้งตัวให้ชื่อเสียงปรากฏต่อไป มิใช่สัตว์เดรัจฉาน จะมาทำการดั่งนี้หาควรไม่ เรานับถือว่าเป็นพี่สะใภ้อย่ามารบกวนเลย นางพัวกิมเหลียนเห็นบู๊สงโกรธก็เสียใจหน้าผิดปกติ นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า เรามีความรักใคร่เหมือนกับน้องร่วมไส้ จึงได้ปฏิบัติพูดหยอกล้อก็สำคัญว่าจริง เรามิใช่คนเช่นนั้นดอก แล้วเอาสิ่งของที่รับประทานมาเก็บไว้ บู๊สงก็ไม่ตอบประการใดเข้าไปนอนอยู่ในห้องของตัวประมาณครู่หนึ่ง บู๊ตัวหนึงไปค้าขายกลับมาเรียกให้ภรรยาเปิดประตูรับ นางพัวกิมเหลียนนั้นเสียใจนั่งร้องไห้อยู่ ครั้นได้ยินเสียงเรียกก็ออกไปเปิดประตู บู๊ตัวหนึงเข้ามาเห็นภรรยาร้องไห้ไม่แจ้งว่าเหตุผลประการใด จึงถามว่าเจ้าร้องไห้ด้วยเหตุไรผู้ใดมาข่มเหงหรือ นางพัวกิมเหลียนแกล้งใส่ความว่าจะมีผู้ใดมาข่มเหงได้ มีแต่บู๊สงน้องชายมาพูดจาแทะโลมเกี้ยวพี่สะใภ้มีธรรมเนียมอันใด บู๊ตัวหนึงได้ฟังก็ไม่โต้ตอบประการใดแต่ใจนั้นไม่เชื่อ เดินมาดูเห็นบู๊สงนอนนิ่งอยู่จึงถามว่า น้องกลับมารับประทานอาหารแล้วหรือ ถ้ายังจะได้รับประทานด้วยกัน บู๊สงนอนตรึกตรองไม่สบายใจ ได้ฟังพี่ชายถามก็นิ่งเสียแล้วลุกขึ้นเดินออกจากโรงไป บู๊ตัวหนึงร้องเรียกก็ไม่มา จึงถามภรรยาว่าเหตุผลประการใด นางพัวกิมเหลียนว่าจะกลับมาทำไมอีกเล่า เรารักใคร่ว่าเป็นน้องของสามีจัดโต๊ะและสุรามาให้ อุตส่าห์ปฏิบัติทุกอย่างยังพูดจาแทะโลมให้มีความอายมากเจ้าเรียกจึงไม่กลับมา บู๊ตัวหนึงก็ไม่ว่าประการใดนั่งนิ่งอยู่
ฝ่ายบู๊สงครั้นออกจากโรงตรงมาเรียกทหารที่สำหรับใช้ไปเก็บสิ่งของๆ ตน บู๊ตัวหนึงเห็นก็ห้ามไว้ว่าจะไปไหน บู๊สงได้ฟังพี่ชายถามดังนั้นด้วยเป็นการไม่ดี จะบอกให้รู้ก็ไม่ควร จึงตอบว่า พี่อย่าห้ามเลยแล้วให้ทหารขนของกลับไปที่สำนักตามเดิม บู๊ตัวหนึงไม่รู้ว่าเหตุการณ์อย่างไรก็มีความวิตกยืนดูอยู่ นางพัวกิมเหลียนเห็นบู๊สงขนของไปก็ทำเป็นบ่นว่า เรามีความยินดีคิดว่าพี่น้องมีวาสนาเป็นขุนนางจะได้พึ่งบ้าง กลับมาคิดประทุษร้าย ไปเสียก็ดีดอกถ้าอยู่ก็คงจะวุ่นวายกัน บู๊ตัวหนึงจึงตอบว่า เดิมเจ้าให้มาอยู่ด้วยยังมินานเท่าใดก็ไปเสียดังนี้ คนทั้งหลายจะมิหัวเราะหรือ ให้กลับมาอยู่ตามเดิมดีกว่า นางพัวกิมเหลียนว่า ถ้าจะให้บู๊สงมาอยู่อีกก็ทำหนังสือหย่าให้เราก่อนจึงมาอยู่ด้วยกันเถิด บู๊ตัวหนึงได้ฟังภรรยาพูดดังนั้นก็นิ่งเสียแต่ในใจไม่สบาย คิดจะไปถามให้รู้ความแต่นางพัวกิมเหลียนห้ามไว้ บู๊ตัวหนึงไม่อาจจะไปก็อุตส่าห์ทำของขายอยู่ทุกวัน
ฝ่ายผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยมาว่าราชการได้อยู่ประมาณสองปีเศษ คิดถึงญาติอยู่ที่ตังเกียเมืองหลวง จะให้เอาเงินทองสิ่งของไปให้ก็กลัวโจรผู้ร้ายตามทางจะแย่งชิง จึงรำลึกขึ้นได้ว่าบู๊สงที่เป็นครูทหารใจสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง ควรจะคุมสิ่งของไปได้ จึงให้หาบู๊สงมาแล้วพูดว่า เรามีพี่น้องอยู่ ณ เมืองตังเกียคนหนึ่ง จะให้คุมสิ่งของไปให้ก็ไม่เห็นมีผู้ใดเลย และหนทางที่จะไปนั้นโจรผู้ร้ายชุกชุมนัก เห็นอยู่แต่เจ้าคนเดียว จงช่วยสงเคราะห์ไปสักครั้งหนึ่งเถิด กลับมาจะบำเหน็จรางวัลให้ตามสมควร บู๊สงว่าพระคุณท่านชุบเลี้ยงเป็นที่สุดอยู่แล้วอย่าว่าแต่การเท่านี้เลย ถึงยิ่งกว่านี้ก็จะรับอาสาไป ซึ่งตังเกียเมืองหลวงนั้นข้าพเจ้าอยากจะใคร่เที่ยวชมเล่นสักครั้งหนึ่งอยู่แล้ว ท่านจงจัดเตรียมไว้ให้พร้อมเถิด แล้วบู๊สงคำนับลากลับมาที่อยู่ เอาเงินให้คนใช้ไปซื้อสิ่งของกับสุราแล้วกลับไปหาบู๊ตัวหนึง
ขณะนั้นพอบู๊ตัวหนึงไปขายของกลับมาโรง เห็นบู๊สงมาก็ยินดีเรียกเข้าไปข้างใน บู๊สงให้ทหารจัดสิ่งของจะกินโต๊ะเสพสุรากับพี่ชาย
ฝ่ายนางพัวกิมเหลียนเห็นบู๊สงมา จึงคิดว่าเหตุผลประการใดจึงกลับมาอีกหรือรำลึกถึงเราดอกกระมัง คิดดังนั้นก็เข้าไปในห้องแต่งตัวออกมาพูดกับบู๊สงว่า ตั้งแต่น้องไปไม่เห็นมาบ้างเลย ให้พี่ชายของเจ้าไปเที่ยวตามหาก็ไม่พบ บู๊สงเห็นพี่สะใภ้มาพูดด้วยก็คลายโกรธจึงว่า น้องมีธุระอยู่สิ่งหนึ่งจะมาบอกให้รู้ นางพัวกิมเหลียนก็เรียกบู๊สงกับบู๊ตัวหนึงเข้าไปข้างใน ทหารจัดโต๊ะและสุราไว้พร้อม บู๊สงเรียกให้พี่ทั้งสองกินโต๊ะเสพสุราแล้วจึงพูดว่า เวลาพรุ่งนี้ผู้รักษาเมืองจะให้คุมทรัพย์สิ่งของเข้าไปในเมืองหลวง ประมาณห้าสิบวันจะกลับมา ถ้าพี่จะไปค้าขายจงกลับมาแต่วันแล้วอย่าได้คบเพื่อนฝูงเที่ยวเสพสุรา เวลาเย็นก็ปิดประตูบ้านเสีย ถ้ามีผู้ใดมาว่ากล่าวข่มเหงก็อดโทโสไว้คอยน้องกลับมาก่อน พูดดังนั้นแล้วก็รินสุราส่งให้บู๊ตัวหนึงแล้วพูดว่า ถ้าพี่เชื่อจงเสพสุราถ้วยนี้เสียเถิด บู๊ตัวหนึงรับถ้วยสุรามาดื่มจนสิ้นแล้วพูดว่า พี่จะเชื่อฟังทุกอย่าง บู๊สงเอาถ้วยมารินสุราส่งให้นางพัวกิมเหลียนแล้วว่า บัดนี้มีราชการจะลาพี่ทั้งสองไป ซึ่งพี่ชายของน้องเป็นคนโง่เขลาไม่รู้จักการอันควรมิควร พี่เป็นคนเฉลียวฉลาดรู้การงานทุกอย่าง น้องขอฝากพี่ชายด้วยเถิด ทุกวันนี้ถ้าในบ้านเรือนปกติเรียบร้อยดี คนนอกก็ไม่มีผู้ใดดูหมิ่นข่มเหงได้ พี่เป็นคนเข้าใจจัดการให้ดี เชิญเสพสุราถ้วยนี้เสียเถิด นางพัวกิมเหลียนได้ฟังก็โกรธนักไม่รับถ้วยสุรา กลับด่าบู๊ตัวหนึงว่า คงจะเอาความเท็จไปเที่ยวนินทาบอกแก่ผู้ใดเป็นมั่นคง บู๊สงจึงได้มาว่าดังนี้ ตัวเราไม่มีราคีสิ่งใดเลย ช่างมาพูดเปรียบเทียบเอาได้เรารู้อยู่ดอก บู๊สงได้ฟังก็หัวเราะแล้วตอบว่า กลัวแต่ปากกับใจจะไม่ตรงกัน นางพัวกิมเหลียนยิ่งโกรธมากขึ้น ลุกขึ้นกระทืบเท้าเดินออกมาบ่นว่า เดิมเมื่ออยู่กินเป็นสามีภรรยากันก็ไม่ได้ยินว่ามีญาติพี่น้อง เดี๋ยวนี้มีพี่น้องมาตั้งตัวเป็นใหญ่ จะเท็จจริงหรืออย่างไรก็ไม่รู้ มาว่ากล่าวดังนี้เราแค้นนัก เดินร้องไห้ออกมานั่งอยู่หน้าโรง บู๊สงกับบู๊ตัวหนึงได้ยินนางพัวกิมเหลียนเดินบ่นออกมาก็ไม่พูดประการใด ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราแล้วบู๊สงก็ลาพี่ชายจะกลับมา บู๊ตัวหนึงเห็นน้องจะจากไปก็ร้องไห้แล้วสั่งว่า เจ้าจงรีบกลับมาโดยเร็วอย่าได้นอนใจ บู๊สงเห็นพี่ชายร้องไห้ก็มีความสงสารกลัวผู้คนจะข่มเหง จึงพูดว่าถ้าน้องไปแล้วพี่อย่าได้ค้าขายเลย เงินทองจะใช้สอยมากน้อยเท่าไรจะส่งมาให้ซื้อหารับประทาน จงอยู่รักษาบ้านเรือนเถิด พูดแล้วก็ออกจากโรงกลับไปที่สำนัก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าผู้รักษาเมืองจัดหาเงินทองทรัพย์สิ่งของบรรทุกเกวียน จัดคนใช้ที่สนิทสี่คนกับหนังสือฉบับหนึ่งมอบให้บู๊สงรับหนังสือคำนับลา ชวนคนทั้งสี่คุมเกวียนออกจากเมืองเอียงก๊กกุ้ยตรงไปตังเกียเมืองหลวง
ฝ่ายบู๊ตัวหนึงตั้งแต่บู๊สงไปภรรยาด่าอยู่หลายวัน บู๊ตัวหนึงก็นิ่งเฉยเสีย อุตส่าห์ทำของขายได้เล็กน้อยก็กลับมาแต่วัน ปิดประตูลั่นดานตามคำบู๊สงสั่ง นางพัวกิมเหลียนเฝ้าแต่บ่นด่า ว่าปิดประตูเสียดังนี้กลัวผีหรือกลัวสิ่งใด บู๊สงว่าอย่างไรก็เชื่อทุกสิ่ง บู๊ตัวหนึงจึงตอบว่าน้องเราสั่งสอนนั้นเปรียบเหมือนทองคำควรจะต้องจำไว้ นางพัวกิมเหลียนได้ฟังก็โกรธ บ่นด่าอยู่ทุกวันทุกเวลา บู๊ตัวหนึงก็นิ่งเสียสู้อดใจไม่โต้ตอบประการใด อุตส่าห์ทำของขาย ได้เวลาก็กลับมาบ้าน อยู่นานมานางพัวกิมเหลียนก็คลายด่าค่อยปกติดีขึ้น
อยู่มาวันหนึ่ง บู๊ตัวหนึงหาบสิ่งของไปขาย ครั้นได้เวลานางพัวกิมเหลียนเปิดประตูออกมาคอยท่า มือถือราวผ้าจะเอาไปตากที่ถนน พอชายผู้หนึ่งเดินมา ราวผ้าที่นางพัวกิมเหลียนถือหลุดจากมือถูกศีรษะชายผู้นั้น ชายผู้นั้นก็โกรธ ครั้นเหลียวมาดูเห็นนางมีรูปร่างงดงามก็ยืนคลำศีรษะหัวเราะอยู่ นางพัวกิมเหลียนเห็นดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าถือไม้ราวหลุดมือไปถูกท่านเจ็บหรือเปล่า ขอโทษเสียเถิด ชายผู้นั้นว่า ถูกเล็กน้อยไม่เป็นไรดอกแล้วยืนพิเคราะห์ดูอยู่ นางพัวกิมเหลียนเห็นชายผู้นั้นรูปร่างดีนุ่งห่มเป็นคนมีสกุลก็ยืนใช้หางตาดู
ฝ่ายยายเห็งโผตั้งโรงอยู่ใกล้กัน ครั้นเห็นนางพัวกิมเหลียนทำราวผ้าไปถูกชายผู้นั้นแล้วยืนใช้หางตาอยู่กับนางพัวกิมเหลียน ยายเห็งโผก็พูดสัพยอกหยอกล้อเล่นว่า ใครให้ท่านเดินมาทางนี้ น่าที่จะต้องตีเสียให้เข็ด ชายผู้นั้นกับนางพัวกิมเหลียนเหลียวไปดูเห็นยายเห็งโผก็หัวเราะ นางพัวกิมเหลียนอายกลับเข้าไปในโรง ชายผู้นั้นแซ่ไซบุนชื่อเข่ง เดิมปู่และบิดามั่งมีทรัพย์สิน ครั้นปู่และบิดาตายก็ยากจน ไซบุนเข่งอุตส่าห์ตั้งตัวมั่งมีทรัพย์ขึ้นแล้ว ก็เที่ยวคบหาตามบรรดาขุนนางกรมการ ราษฎรชาวบ้านต่างมีความเกรงกลัวไซบุนเข่งทุกคน ไซบุนเข่งอยากจะใคร่ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ครั้นเวลาว่างก็ซักซ้อมฝีมืออยู่เป็นนิตย์มิได้ขาด เวลาวันนั้นไซบุนเข่งเดินมาเที่ยวเล่น นางพัวกิมเหลียนทำราวผ้าถูก ไซบุนเข่งเห็นนางพัวกิมเหลียนรูปร่างงามดีก็มีใจรักใคร่ ครั้นนางพัวกิมเหลียนเข้าไปในโรงแล้ว ไซบุนเข่งเดินเข้าไปในโรงยายเห็งโผ ด้วยชอบพอรู้จักคุ้นเคยมาแต่ก่อน ยายเห็งโผเชิญเข้าไปนั่งสนทนากันแล้วจัดหาน้ำชามาให้รับประทาน ไซบุนเข่งจึงถามว่า ตั้งแต่เรามารับประทานน้ำชาเป็นหนี้อยู่มากน้อยเท่าไร ยายเห็งโผว่าซึ่งท่านมารับประทานน้ำชาบ้างเล็กน้อยหาเป็นไรไม่ เชิญท่านรับประทานให้สบายเถิด ไซบุนเข่งก็ยินดีถามยายเห็งโผว่า หญิงที่ทำราวผ้าถูกเราอยู่ที่โรงใกล้กันนี้ ภรรยาของผู้ใดหรือ ยายเห็งโผตอบว่าหญิงนั้นเป็นภรรยาคนที่หาบของขายอยู่ตามตลาด ไซบุนเข่งว่าชายที่หาบของเที่ยวขายรูปร่างก็ดี ช่างสมที่เป็นสามีภรรยากัน ยายเห็งโผว่าไม่ใช่คนนั้นดอก คนที่หาบขนมเปียขายนั้นต่างหาก ไซบุนเข่งว่าน่าเสียดายนักหนา รูปร่างงดงามมาเป็นภรรยาคนต่ำเตี้ยดังนี้ เปรียบเหมือนเนื้อแพะอย่างดี มาตกอยู่ในปากสุนัขไม่ควรเลย ยายเห็งโผตอบว่า การอันนี้สุดแต่วาสนาแต่งให้จึงได้เป็นคู่กัน ไซบุนเข่งได้ฟังยังไม่พูดเรื่องนั้นแกล้งถามว่า บุตรของยายไปข้างไหน ยายเห็งโผว่า บุตรข้าพเจ้าเที่ยวคบเพื่อนทำให้เกิดความอยู่เนืองๆ ห้ามปรามเท่าใดก็ไม่เชื่อฟัง บัดนี้ตามพวกเพื่อนไปเที่ยวยังไม่กลับมา ไซบุนเข่งว่า บุตรของยายนั้นให้มาอยู่กับเราเถิด จะสั่งสอนอุปถัมภ์ให้ดี ยายเห็งโผว่า ขอบใจท่านนักหนา ถัากลับมาแล้วจะให้ไปอยู่กับท่าน ไซบุนเข่งลาออกจากโรงเดินไปได้ครู่หนึ่งก็กลับมานั่งอยู่หน้าโรงยายเห็งโผ เฝ้าแต่มองดูโรงนางพัวกิมเหลียนมิได้ขาด ยายเห็งโผเห็นไซบุนเข่งกลับมาจึงถามว่า ท่านกลับมาอีกจะรับประทานน้ำลูกผลไม้ให้ชื่นใจหรือ ไซบุนเข่งว่า เราอยากจะรับประทานอยู่หลายวันแล้ว ยายเห็งโผก็จัดหานํ้าผลไม้มาให้ไซบุนเข่ง ๆ รับนํ้าผลไม้แล้วสรรเสริญว่ายายเห็งโผช่างทำผลไม้บ๊วยดีนัก ในโรงยังมีบ๊วยอยู่บ้างหรือไม่ บ๊วยนั้นแปลว่าเป็นผู้ชักสื่อ ยายเห็งโผหูตึงได้ยินเป็นไซบุนเข่งถามว่า ผู้ชักสื่อดีในโรงมีอยู่บ้างหรือไม่ จึงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นเถ้าแก่ชักสื่อจริง แต่จะเอามาเก็บไว้ในโรงทำไม ไซบุนเข่งเห็นได้ช่องจึงพูดว่า ยายช่วยเป็นเถ้าแก่ว่ากล่าวหญิงให้เราสักคนหนึ่งจะได้หรือไม่ ยายเห็งโผว่า บุตรภรรยาท่านมีถมไปข้าพเจ้ารับธุระไม่ได้ ไซบุนเข่งว่า บุตรภรรยามีมากก็จริง แต่หาชอบใจไม่ ยายช่วยชักสื่อให้ได้เราจะสมนาคุณ ยายเห็งโผได้ฟังและดูกิริยาก็รู้ชัดว่า ไซบุนเข่งรักนางพัวกิมเหลียนพูดจาเลียบเคียงจะให้ชักสื่อ จำจะทรมานให้เวียนเดินไปมาจนอ่อนใจจึงจะคิดอ่านพูดจาให้ ไซบุนเข่งเวียนเดินมองดูอยู่ที่หน้าบ้านนางพัวกิมเหลียนจนเวลาเย็นไม่เห็นเปิดประตูก็กลับไปบ้าน แต่ใจนั้นผูกพันอยู่ด้วยความรัก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็ออกจากบ้านมายืนคอยดูอยู่อีกที่หน้าโรงยายเห็งโผ ๆ ก็จัดน้ำชามาให้ไซบุนเข่งรับประทานแล้วหยิบเงินให้ยายเห็งโผตำลึงหนึ่งเป็นค่านํ้าชา ยายเห็งโผก็มีความยินดีรับไว้พูดว่า ค่านํ้าชาเล็กน้อยท่านให้เงินเป็นนักหนามิเหลือเกินไปหรือ ไซบุนเข่งว่าไม่เป็นไรเราให้แก่ยายดอก ยายเห็งโผเป็นคนโลภ ครั้นได้เงินก็ยินดีพูดว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านเวียนเดินไปมาคงจะมีข้อความสิ่งใดอยู่ในใจสักอย่างหนึ่งเป็นแน่ ไซบุนเข่งว่าเหตุไฉนจึงรู้ว่าเราไม่สบาย ถ้าทายถูกจะให้เงินห้าตำลึง ยายเห็งโผว่า ข้าพเจ้าดูก็รู้แยบคาย เปรียบเหมือนคนที่ค้าขายจะขาดทุนมีกำไร ถ้าไปถึงเห็นหน้าผู้ซื้อก็แจ้งว่ามีกำไรและขาดทุน ซึ่งความของท่านเรื่องนี้ ข้าพเจ้าไม่ต้องทายหลายคำ ท่านรักใคร่นางคนนั้นมิใช่หรือ ไซบุนเข่งว่ายายช่างดูแม่นยำนัก เราจะคิดอ่านประการใดจึงจะสมความปรารถนา ยายเห็งโผว่า ข้าพเจ้าขายน้ำชามาเป็นปีเศษ เงินทองก็ไม่พอใช้สอยซื้อหารับประทาน ข้าพเจ้าจึงเป็นเถ้าแก่ชักสื่อพอได้สินจ้างเลี้ยงชีวิตมาหาไม่ก็อดตายเสียนานแล้ว ไซบุนเข่งจึงพูดว่า ถ้าชักสื่อรายนี้ให้ได้สมความปรารถนาจะให้เงินสิบตำลึง ยายเห็งโผก็ยินดีตอบว่า การนี้ก็ยากอยู่ด้วยมีสามีแล้ว ถ้าแม้นท่านรักจริงจะให้ได้ดังปรารถนา แต่ต้องประพฤติการห้าอย่างตามคำข้าพเจ้า ไซบุนเข่งถามว่า การห้าอย่างนั้นคืออะไรบ้าง ยายเห็งโผว่า ที่หนึ่ง ต้องแต่งตัวนุ่งห่มให้งดงามเหมือนกับพัวอาน ที่สอง ถ้าถึงทีคับแค้นสำคัญก็ต้องมุดต้องคลาน อย่าถือว่าเป็นผู้ดีมั่งมีทรัพย์สินนั้นไม่ได้ ที่สาม จะใช้สอยเงินทองมากน้อยเท่าไรอย่าได้เสียดาย ทีสี่ ถึงเขาจะด่าว่าเจ็บปวดประการใดก็อย่าโกรธ ที่ห้า ให้หมั่นเพียรไปมาอย่าเห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ถ้าประพฤติการณ์ห้าอย่างนี้ได้จึงจะสมความปรารถนา ไซบุนเข่งว่า เราไม่งามเหมือนพัวอานก็จริงแต่คล้ายคลึงกัน ที่สองว่า เข้าที่อับจนให้มุดคลานนั้นก็ได้ ที่สาม เงินทองสิ่งของก็มีใช้มิได้ขัดสน ที่สี่นั้น ถึงจะทุบตีสักเท่าใดก็ไม่โกรธ ที่ห้า เราก็อุตส่าห์เพียรมาก็เห็นอยู่ด้วยกัน ซึ่งการห้าอย่างนั้นเราประพฤติตามได้ทั้งสิ้น จงช่วยเมตตาให้สมความปรารถนาเถิด ยายเห็งโผก็ยินดีจึงว่า เมื่อท่านเชื่อฟังข้าพเจ้าคงสมคิด แต่เวลาวันนี้จวนเย็นแล้ว เชิญท่านกลับไปบ้านก่อนเถิด ไซบุนเข่งจึงอ้อนวอนว่า เมตตาแล้วจงอย่าให้เนิ่นช้า แม้นจะต้องการเงินทองมากน้อยสักเท่าไร จะเอามาให้ ยายเห็งโผว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ได้ทดลองมาหลายครั้งก็สมความคิด ด้วยหญิงนั้นเป็นช่างเย็บช่างปักฝีมือดี ท่านจงไปจัดซื้อแพรและสำลีมาให้ ข้าพเจ้าจะไปนั่งเล่นที่บ้านหญิงนั้น ทำเป็นพูดจาว่าท่านให้แพรกับสำลีมาไว้ ข้าพเจ้าจะไปจ้างหาช่างตัดเสื้อใส่กันหนาว แม้นนิ่งเสียก็เห็นจะไม่ได้การ ถ้าหญิงนั้นว่าอย่าต้องจ้างช่างอื่นเลยรับจะทำให้ การที่คิดไว้ก็เห็นจะสำเร็จ ข้าพเจ้าจะว่ากล่าวให้มาทำที่นี่ก็คงสมความคิด ข้าพเจ้าจะพูดจาเลียบเคียงไว้ รุ่งขึ้นวันที่สามท่านแต่งตัวมาให้งดงามมาที่โรงทำเป็นร้องถาม ข้าพเจ้าจะออกไปเชิญเข้ามา ถ้าหญิงนั้นทำงานไม่กลับไปบ้าน ท่านจงหยิบเงินให้ข้าพเจ้าไปซื้อสิ่งของกับสุรา ท่านอยู่ข้างในพูดจาเกลี้ยกล่อมให้ดีคงสำเร็จความปรารถนา ไซบุนเข่งได้ฟังก็ดีใจถามว่าเมื่อไรจะจัดการ ยายเห็งโผว่า เวลาวันนี้ข้าพเจ้าจะไปพูดจาถามไถ่ดู เห็นสามีเขายังไม่กลับมา ท่านจงไปจัดหาสิ่งของมาให้โดยเร็วเถิด ไซบุนเข่งก็กลับไปเอาเงินให้คนใช้จัดซื้อแพรกับสำลีมาให้ยายเห็งโผตามคำสั่งทุกประการ ยายเห็งโผรับแพรและสำลีไว้แล้วก็ตรงไปที่โรง ร้องเรียกนางพัวกุมเหลียนเปิดประตูรับเข้าไป นางถามว่ามีธุระสิ่งใด ยายเห็งโผว่า ข้าพเจ้ามาทั้งนี้ด้วยท่านผู้มีคุณของข้าพเจ้าให้แพรกับสำลีมาตัดเสื้อจะได้ใส่กันหนาว หาช่างมาตัดก็พูดเนิ่นช้าไป จะหาช่างใหม่ไม่แจ้งว่าวันใดดี จึงมาถามดู เจ้ารู้อยู่บ้างหรือไม่ นางพัวกิมเหลียนว่า วันคืนไม่สำคัญ ถ้าหาช่างไม่ได้ข้าพเจ้าจะตัดเย็บให้เอง แต่จะให้ฝีมือประณีตเรียบร้อยนั้นมิอาจทำได้ ยายเห็งโผว่า ไม่ติเตียนดอก ถ้าเมตตาจะทำให้แล้วเชิญไปที่บ้านข้าพเจ้าในเวลาพรุ่งนี้เถิด นางพัวกิมเหลียนว่าที่บ้านยายผู้คนไปมามาก เห็นท่าจะมิดีงาม ยายเห็งโผว่า ไม่เป็นไรเข้าไปทำเสียข้างในก็ไม่มีผู้ใดเห็น พูดกันแน่นอนแล้วยายเห็งโผก็กลับมา ครั้นเวลาเช้าบู๊ตัวหนึงไปค้าขาย ยายเห็งโผก็ให้นางพัวกิมเหลียนมาตัดเย็บเสื้อที่โรงของนาง ถึงเวลากลางวันก็จัดหาสิ่งของกับสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี พอได้เวลานางพัวกิมเหลียนก็กลับมาโรงตน บู๊ตัวหนึงไปขายของกลับมาเห็นภรรยาหน้าแดงจึงถามว่าไปไหนมา นางพัวกิมเหลียนบอกว่า ยายเห็งโผวานไปตัดเย็บเสื้อที่โรงของนาง เวลากลางวันจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง บู๊ตัวหนึงจึงพูดว่า อย่าไปรับประทานของผู้อื่นแต่ข้างเดียว วันนี้เจ้าคิดเอาเงินไปซื้อเลี้ยงเขาบ้าง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าบู๊ตัวหนึงก็ไปค้าขาย นางพัวกิมเหลียนไปเย็บเสื้อที่โรงยายเห็งโผ พอเวลากลางวัน นางจึงเอาเงินให้ยายเห็งโผไปซื้อสุรากับสิ่งของมาเลี้ยงกัน เสร็จแล้วพอได้เวลาก็กลับ ครั้นรุ่งขึ้นวันที่สาม บู๊ตัวหนึงก็ไปค้าขายตามเคย ยายเห็งโผก็ไปเรียกนางพัวกิมเหลียนมาเย็บเสื้อที่โรงของนางเหมือนกับทุกวัน
ฝ่ายไซบุนเข่งครั้นถึงวันที่สามถ้วนคำรบก็ยินดี พอได้เวลาก็แต่งตัวใหม่งดงาม เอาเงินติดมาบ้างเล็กน้อย ตรงมาถึงหน้าโรงร้องถามว่า ยายเห็งโผอยู่หรือไปไหนไม่เห็นหน้าเลย ยายเห็งโผจำได้ว่าเสียงไซบุนเข่งแต่ทำเป็นพูดว่าผู้ใดหนอมาถามหา ครั้นเห็นไซบุนเข่งจึงเชิญเข้าไปข้างในแล้วพูดว่า ท่านมาวันนี้ดีทีเดียวจำเพาะพบกันซึ่งท่านเป็นผู้ออกเงินซื้อแพรให้ข้าพเจ้าตัดเสื้อ ข้างภรรยาบู๊ตัวหนึงออกแรงตัดเย็บให้ เป็นบุญของข้าพเจ้านักหนา ชักนำให้ท่านทั้งสองมาอุปถัมภ์ พูดดังนั้นแล้วก็บอกกับนางพัวกิมเหลียนว่า ท่านผู้นี้เป็นเจ้าบุญนายคุณของเราใจโอบอ้อมอารีมั่งมีทรัพย์สิน เจ้าจงรู้จักไว้เถิดนานไปข้างหน้าจะได้พึ่งท่าน นางพัวกิมเหลียนได้ฟังดังนั้นยังไม่ทันโต้ตอบ ไซบุนเข่งก็ตรงเข้าไปคำนับแล้วชมว่าฝีมือดีนักหนา นางพัวกิมเหลียนก็คำนับตามธรรมเนียมแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าจะฝึกหัดยังไม่ชำนิชำนาญ ท่านอย่าได้ติเตียนเลย ยายเห็งโผเห็นนางพัวกิมเหลียนพูดจากับไซบุนเข่งก็มีความยินดี นึกว่าการอันนี้คงสมปรารถนา แล้วจัดนํ้าชามาให้ไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนรับประทาน ไซบุนเข่งทำเป็นถามยายเห็งโผว่า หญิงคนนี้เป็นภรรยาของผู้ใดไม่เคยเห็นเลย ยายเห็งโผว่า จำไม่ได้หรือที่ถือราวผ้าถูกศีรษะท่าน ไซบุนเข่งแกล้งพูดว่าข้าพเจ้าจำไม่ได้ นางพัวกิมเหลียนก็หัวเราะแล้วว่า ข้าพเจ้าถือราวผ้าหลุดมือไปมิได้แกล้งท่านอย่าถือโทษเลย ไซบุนเข่งว่า ถูกนิดหน่อยไม่เป็นไร ถึงจะเจ็บป่วยประการใดก็ไม่ถือโทษโกรธดอก พูดแล้วก็ชำเลืองดู นางพัวกิมเหลียนเห็นรูปร่างลักษณะไซบุนเข่งงดงามนุ่งห่มล้วนแต่ของดีก็มีใจรักใคร่ ชายหางตาดูแล้วก้มหน้าเย็บเสื้อไป ยายเห็งโผเห็นนางพัวกิมเหลียนทำท่วงทีชอบกล ก็รู้ว่ามีใจรักไซบุนเข่ง จึงชักนำให้คนทั้งสองพูดจากันอยู่ จวนเวลากลางวันไซบุนเข่งหยิบเงินส่งให้ยายเห็งโผไปจัดซื้อสิ่งของแล้ว ไซบุนเข่งพูดจาสรรเสริญต่างๆ แล้วถามว่าอายุได้เท่าไร นางพัวกิมเหลียนบอกว่าอายุยี่สิบสามปี ไซบุนเข่งว่า เราแก่กว่าห้าปีแต่ท่านนี้รู้ขนบธรรมเนียมการงานทั้งปวงทุกอย่าง นางพัวกิมเหลียนว่า ตัวท่านเปรียบเหมือนฟ้า ข้าพเจ้าเหมือนดิน จะมาเปรียบเทียบกันไม่ควรเลย พอพูดดังนั้นยายเห็งโผก็กลับมาจัดหาสิ่งของพร้อม เชิญให้ไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ไซบุนเข่งก็รินสุราส่งให้แล้วพูดว่า อย่าอับอายเลย นางพัวกิมเหลียนรับถ้วยสุรามารับประทาน ด้วยมีใจรักใคร่แล้วก้มหน้านิ่งอยู่ ยายเห็งโผเห็นได้ทีก็ทำเป็นว่ายังไม่ทันอะไรสุราก็หมด ข้าพเจ้าจะไปซื้ออีก พูดแล้วก็เดินออกมาจากโรงเห็นนางพัวกิมเหลียนยังนั่งอยู่ก็ยินดี ปิดประตูเสียแล้วก็เดินไป ไซบุนเข่งพูดจากับนางพัวกิมเหลียน แกล้งทำให้ตะเกียบตก ก้มลงหยิบจับเอาเท้านางพัวกิมเหลียนแล้วพูดจาแทะโลมด้วยความเสน่หารักใคร่ เมื่อทั้งสองคนมีใจปรารถนาตรงกันก็ได้เสียกันในเวลาวันนั้นเอง
ฝ่ายยายเห็งโผแสร้งไปซื้อสุราเสียช้านาน กลับมาเปิดประตูเข้าไปเห็นไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนออกมาจากห้องข้างในก็ทำเป็นโกรธพูดว่า เหตุไฉนทั้งสองคนจึงมากระทำการไม่ดี จะไปบอกกับบู๊ตัวหนึงให้รู้แล้วก็เดินไป นางพัวกิมเหลียนยุดมือไว้อ้อนวอนว่าอย่าวุ่นวายไปเลย ไซบุนเข่งช่วยกันวอนว่าอย่าให้อื้ออึงไป ยายเห็งโผจึงพูดกับนางพัวกิมเหลียนว่า ถ้าไม่ให้ไปบอกก็ต้องเชื่อฟังคำข้าพเจ้า นางพัวกิมเหลียนว่ายายว่ากล่าวสิ่งใดจะทำตามคำทุกอย่าง ยายเห็งโผว่า ตั้งแต่วันนี้ไปจงมาที่โรงข้าพเจ้าให้ทุกวัน ถ้าไม่มาวันใดก็จะบอกบู๊ตัวหนึงรู้ นางพัวกิมเหลียนก็รับคำตามสัญญา พอจวนเวลานางพัวกิมเหลียนก็กลับไปบ้าน ยายเห็งโผจึงพูดกับไซบุนเข่งว่า อุบายของข้าพเจ้านี้ดีนักหนาอยู่มิใช่หรือ ไซบุนเข่งว่าดีจริงหาที่เปรียบมิได้จะรางวัลให้สมควร พูดแล้วก็กลับไปจัดเงินทองสิ่งของมาให้ยายเห็งโผตามสัญญา นางพัวกิมเหลียนกับไซบุนเข่งก็มาที่โรงยายเห็งโผทุกวันมิได้ขาด ครั้นอยู่มาประมาณสิบห้าวัน ความนั้นแพร่งพรายไปชาวบ้านใกล้เคียงก็รู้ทั้งสิ้น แต่บู๊ตัวหนึงผู้สามีหารู้ไม่ว่าภรรยาตนบังอาจกระทำความชั่ว ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อฮุนกอ อายุได้สิบหกปี เดิมบิดาเป็นทหารทำราชการ ณ เมืองหุนจิว ครั้นบิดาชราออกราชการแล้ว พากันมาตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ เมืองก๊กอุ้ย ฮุนกออุตส่าห์ขายผลไม้ต่างๆ มาเลี้ยงบิดาอยู่ทุกวัน ไซบุนเข่งเห็นฮุนกอเฉลียวฉลาดกตัญญูต่อบิดาก็ให้เงินทำทุนค้าขาย ฮุนกอซื้อผลไม้สิ่งใดดีก็เอามาขายให้ไซบุนเข่งทุกคราวไป
เวลาวันหนึ่ง ฮุนกอได้ผลไม้อย่างดีหวังจะเอามาขายไซบุนเข่งก็ไม่พบ มีผู้บอกว่าถ้าจะหาไซบุนเข่งก็ไปที่โรงขายน้ำชาชองยายเห็งโผ บัดนี้ไซบุนเข่งรักใคร่กับภรรยาบู๊ตัวหนึง ถ้าไปที่นั่นคงจะพบ ฮุนกอได้ฟังก็หาบผลไม้ตรงมาถึงโรงน้ำชา ยายเห็งโผถามว่า เจ้ามาหาผู้ใดหรือ ฮุนกอบอกว่า ข้าพเจ้าหาบผลไม้มาจะขายให้ไซบุนเข่ง ยายเห็งโผว่า ไซบุนเข่งไม่ได้มาอยู่ที่นี่ ฮุนกอว่าอย่าปิดบังเลยเรารู้อยู่ดอก พูดแล้วก็เดินเข้าไปข้างใน ยายเห็งโผยึดไว้ไม่ให้เข้าไป ฮุนกอว่า ไซบุนเข่งอยู่ในห้อง เราจะเอาผลไม้ไปขาย ถ้าไม่ให้เข้าไปเราจะไปบอกบู๊ตัวหนึง ยายเห็งโผแจ้งว่าฮุนกอรู้ความก็โกรธ ตรงเข้าทุบตีแล้วไล่ออกจากโรงไป
๒๕
ฮุนกอสู้ยายเห็งโผไม่ได้ก็เดินร้องไห้กลับมาได้ครึ่งทางพบบู๊ตัวหนึงหาบของขายก็ร้องถามว่า ไม่เห็นหน้าหลายวัน ใจท่านดีนัก ผู้ใดทำให้เจ็บปวดเท่าไรก็ไม่โกรธ บู๊ตัวหนึงได้ฟังก็สะดุ้งใจสงสัย จึงถามว่า เหตุใดพูดดังนี้ มีข้อความสิ่งใดจงบอกให้รู้เถิดจะให้ของรับประทานเป็นรางวัล ฮุนกอว่ามีการสำคัญอยู่สิ่งหนึ่งซื้อสุราให้เราดื่มจึงจะบอกได้ บู๊ตัวหนึงก็พาไปซื้อสุราให้ดื่ม ฮุนกอบอกว่า ภรรยาท่านรักใคร่กับไซบุนเข่ง ไปหากันที่โรงยายเห็งโผแล้วก็เล่าความซึ่งเอาผลไม้ไปขาย ยายเห็งโผทุบตีขับไล่ให้ฟังทุกประการ บู๊ตัวหนึงก็โกรธยิ่งนักพูดว่า การนี้จริงดังท่านกล่าวแล้วคนไหนหนอชื่อไซบุนเข่งจะไปจับให้ได้ ฮุนกอว่า เวลาท่านออกมาค้าขายเขาไปหากันที่โรงยายเห็งโผทุกวัน ซึ่งจะไปจับแต่คนเดียวเห็นจะไม่ได้ ไซบุนเข่งรู้ตัวจะออกมาจับไปทำโทษ ด้วยเจ้าเมืองกรมการเป็นพวกพ้องเขาทั้งสิ้น ท่านจะมิตายเปล่าหรือ เรามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ถ้าท่านกลับไปโรงอย่าพูดจาสิ่งใดให้ภรรยารู้ พรุ่งนี้เช้าจงหาบของมาขายเราจะคอยอยู่ที่นี่ แม้นเห็นไซบุนเข่งไปที่โรงยายเห็งโผ แล้วท่านกับเราแอบตามไปแอบดูภรรยาท่านคงมาอยู่ในนั้นด้วย ข้าพเจ้าจะยืนด่าที่หน้าโรงยายเห็งโผก็คงออกมาตีเราจะยึดไว้ ท่านเข้าไปในโรงก็จะจับไซบุนเข่งกับภรรยาได้ บู๊ตัวหนึงก็เห็นชอบ พูดนัดกันแน่นอนแล้ว บู๊ตัวหนึงจึงกลับมาโรง นางพัวกิมเหลียนออกมารับหาบตามเคย ครั้นเวลาเช้าบู๊ตัวหนึงจัดขนมเล็กน้อยหาบออกจากโรงมา นางพัวกิมเหลียนมิได้เฉลียวใจ พอบู๊ตัวหนึงออกจากโรงไปแล้วก็แต่งตัวงดงามตรงมาโรงยายเหงโผ
ฝ่ายฮุนกอครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็ไปคอยบู๊ตัวหนึงอยู่ที่ตลาด พอเห็นบู๊ตัวหนึงมาก็บอกว่า เวลานี้ยังเช้าอยู่ จงหาบของขายตามแถวนี้ไปก่อน ถ้าไซบุนเข่งมาเมื่อไรเราจะตามไปบอก บู๊ตัวหนึงก็หาบขนมขายประมาณครู่หนึ่ง ชวนกันเดินมาถึงหน้าโรง บู๊ตัวหนึงแอบซ่อนตัวเสีย ฮุนกอด่าว่ายายเห็งโผเป็นคำหยาบ ๆ ยายเห็งโผได้ฟังก็โกรธ ออกจากโรงมาตีฮุนกอ ๆ ก็ยึดยายเห็งโผไว้แน่นหนา บู๊ตัวหนึงเห็นได้ทีก็วิ่งเข้าไป ยายเห็งโผเห็นบู๊ตัวหนึงวิ่งเข้ามาในโรงก็ตกใจ ครั้นจะไปบอกไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนก็ไม่ได้ ด้วยฮุนกอยึดไว้มั่นคง บู๊ตัวหนึงเข้าไปข้างในได้ยินเสียงพูดจากันอยู่ในห้องก็วิ่งตรงเข้าไป ไซบุนเข่งเห็นก็ปิดประตูซ่อนอยู่ใต้เตียง นางพัวกิมเหลียนมิได้เกรงกลัว ครั้นไซบุนเข่งเข้าไปซ่อนอยู่จึงพูดเปรียบว่า เมื่อแรกอวดอ้างว่าไม่กลัวผู้ใด ยังไม่ทันไรก็เข้าซ่อนเสีย ไซบุนเข่งได้ฟังก็นึกอายใจ ออกมาจากใต้เตียงเปิดประตู บู๊ตัวหนึงก็ตรงเข้าไปจับ ไซบุนเซ่งเอาเท้าถีบถูกอกบู๊ตัวหนึงล้มลงรากโลหิตออกมา ไซบุนเข่งก็หนีไปได้ ฮุนกอยึดยายเห็งโผไว้ เห็นไซบุนเข่งถีบบู๊ตัวหนึงล้มลงก็วางยายเห็งโผเสียหนีไป ยายเห็งโผตกใจกลัวบู๊ตัวหนึงจะตายก็ร้องเรียกนางพัวกิมเหลียนออกมาช่วยกันพยุงกลับไปโรง บู๊ตัวหนึงเจ็บปวดยังนักไม่ได้สติ ครั้นกลับไปโรงแล้วก็ฟื้นขึ้น นางพัวกิมเหลียนก็ไม่เอาใจใส่ดูแล ครั้นถึงเวลาก็แต่งตัวไปหาไซบุนเข่งที่โรงยายเห็งโผทุกเวลามิได้ขาด บู๊ตัวหนึงลุกขึ้นก็ไม่ได้ ไม่รู้ที่จะทำประการใด นอนป่วยอยู่สี่ห้าว้น นางพัวกิมเหลียนก็เฉยเสียไม่ปฏิบัติรักษา บู๊ตัวหนึงจึงร้องเรียกนางพัวกิมเหลียนมาพูดว่า เจ้าไม่ปฏิบัติรักษาจะทิ้งให้ตายเสียก็แล้วไป บู๊สงน้องเรากลับมาก็จะได้เห็นกัน แม้นเจ้าอุตส่าห์ปฏิบัติรักษาให้เราหายถึงบู๊สงกลับมาก็จะปิดความเสียมิให้รู้ ถ้าไม่เชื่อก็ตามแต่ใจเถิด นางพัวกิมเหลียนได้ฟังก็ตกใจไปปรึกษากับยายเห็งโผว่า บู๊ตัวหนึงพูดดังนี้จะทำประการใดดี ยายเห็งโผว่า ถ้ากระนั้นเอายาพิษให้กินตายเสียก็แล้วกัน ความเรื่องนี้ชาวบ้านไม่มีผู้ใดรู้ บู๊สงกลับมาบอกว่าป่วยตายก็สิ้นเรื่อง นางพัวกิมเหลียนก็ยินดีช่วยกันจัดหายาพิษมาให้บู๊ตัวหนึงรับประทาน บู๊ตัวหนึงสำคัญว่าภรรยาปฏิบัติรักษาตามคำที่พูดไว้มิได้สงสัย ดื่มยาพิษเข้าไปบัดเดี๋ยวก็ขาดใจตาย นางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผกลัวเพื่อนบ้านจะรู้ก็ทำเป็นร้องไห้ เอากระดาษเขียวมาเขียนตัวหนังสือขาวปิดไว้หน้าโรงปรารถนาจะให้ชาวบ้านรู้ว่าว่าบู๊ตัวหนึงตาย ชาวบ้านทั้งหลายแจ้งว่านางพัวกิมเหลียนคบชู้สู่ชาย แต่บู๊ตัวหนึงนั้นตายไม่รู้ว่าเหตุผลอันใด มิได้ถามไถ่พากันนิ่งอยู่ ยายเห็งโผไปบอกกับไซบุนเข่งว่า เราคิดอ่านวางยาพิษบู๊ตัวหนึงตายเสียแล้วจะทำประการใดดี ไซบุนเข่งได้ฟังกลับมีความยินดีว่าคราวนี้คงสมความปรารถนา ยายจงเอาเงินไปซื้อหีบใส่ศพเอาไปเผาเสียเถิด ยายเห็งโผว่าทำเช่นนั้นไม่ได้ ต้องไปบอกผู้ตรวจมาดูตามธรรมเนียมเมือง ผู้ตรวจนั้นชื่อห้อเกาเจ้กเป็นคนสัตย์ซื่อ ท่านจะคิดอ่านอย่างไรดี ไซบุนเข่งว่าข้อนั้นไม่เป็นไรเราจะไปว่ากล่าวเอง จงเอาเงินไปซื้อหีบจัดไว้ให้พร้อมเถิด ยายเห็งโผรับเงินแล้วมาบอกนางพัวกิมเหลียนว่า ไซบุนเข่งให้เงินมาซื้อหีบไว้ใส่ศพ ซึ่งการงานทั้งปวงนั้นไซบุนเข่งจะจัดแจงว่ากล่าวเอง นางพัวกิมเหลียนก็ยินดีปิดความเสีย บอกกับเพื่อนบ้านว่าสามีป่วยตายก็ทำร้องไห้เศร้าโศก ยายเห็งโผมาซื้อหีบแล้วไปบอกห้อเกาเจ้กผู้ตรวจว่าบู๊ตัวหนึงสามีนางพัวกิมเหลียนเจ็บในอกตาย เชิญท่านไปดูเสียจะได้เอาศพใส่หีบ ห้อเกาเจ้กก็ให้เพื่อนผู้ตรวจด้วยกันมาดูศพบู๊ตัวหนึงก่อน ตัวห้อเกาเจ้กเดินมาข้างหลัง
ฝ่ายไซบุนเข่งเดินไปหาห้อเกาเจ้กผู้ตรวจพบตามทาง ไซบุนเข่งเชิญเข้าไปในโรงขายสุรา สั่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดหาโต๊ะมาเลี้ยงเป็นอันดี ห้อเกาเจ้กคิดอัศจรรย์ใจนัก ถามว่าวันนี้ท่านมาเลี้ยงข้าพเจ้ามีธุระสิ่งไรบอกให้ทราบเถิด ไซบุนเข่งว่า เชิญท่านกินโต๊ะเสพสุราก่อนแล้วจะพูดให้ฟัง สองนายกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันประมาณครู่หนึ่ง ไซบุนเข่งหยิบเอาเงินสิบตำลึงวางไว้บนโต๊ะแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าให้เป็นค่าเหนื่อย ด้วยวันนี้ท่านจะไปดูศพบู๊ตัวหนึงอย่าได้ว่ากล่าวประการใดเลย จงให้เอาใส่หีบเสียโดยดีเถิดแล้วก็ส่งเงินให้ ห้อเกาเจ้กไม่แจ้งว่าเหตุผลประการใดก็ไม่รับ ว่าการเล็กน้อยอย่าได้ให้เงินทองเลย ไซบุนเข่งไม่ฟังขืนเอาเงินส่งให้ ห้อเกาเจ้กเสียไม่ได้ก็รับไว้แล้ว คิดว่าเห็นจะมีเหตุการณ์สักสิ่งหนึ่ง เราไปดูศพบู๊ตัวหนึงคงจะรู้ความ ครั้นกินโต๊ะเสพสุราเสร็จก็ลาไซบุนเข่งออกจากโรงเตี๊ยมเดินมาถึงหน้าโรงบู๊ตัวหนึง เห็นเพื่อนผู้ตรวจที่ให้มาก่อนยืนอยู่หน้าโรง นางพัวกิมเหลียนเห็นผู้ตรวจมาก็ทำเช็ดน้ำตาร้องไห้แล้วเชิญเข้าไปข้างใน ห้อเกาเจ้กถามว่า สามีเจ้าเจ็บป่วยเป็นโรคอะไรจึงได้ตาย นางพัวกิมเหลียนบอกว่า เจ็บในอกมาได้สี่ห้าวัน เวลาคืนนี้ดึกประมาณสามยามเจ็บมากขึ้นก็ขาดใจตาย เชิญท่านไปดูเถิด ห้อเกาเจ้กเห็นรูปร่างนางพัวกิมเหลียนงดงามจึงนึกว่าบู๊ตัวหนึงรูปร่างไม่ดีที่ไหนจะรักใคร่ คงจะได้เสียกับไซบุนเข่งและอุบายคิดฆ่าสามีเสีย ครั้นเข้าไปเลิกผ้าขึ้นดูก็รู้ว่าถูกวางยาพิษตาย จะเรียกให้ผู้คนเข้ามาเป็นพยานด้วยคนเหล่านั้นกลัวไซบุนเข่ง ประการหนึ่ง ผู้รักษาเมืองและกรมการก็เป็นพวกพ้องของไซบุนเข่ง เราได้รับเงินของเขาไว้จะทำประการใดดี คิดแล้วก็ทำเป็นมืดหน้าล้มลงนิ่งแน่ไป
๒๖
ยายเห็งโผกับนางพัวกิมเหลียนและผู้ตรวจที่มาก่อนเห็นก็ตกใจช่วยกันพยุงห้อเกาเจ้กกลับไปบ้าน ภรรยาห้อเกาเจ้กไม่แจ้งว่าเป็นประการใดนั่งร้องไห้อยู่ พอพวกที่พยุงไปส่งกลับมาแล้ว ห้อเกาเจ้กลุกขึ้นบอกภรรยาว่าเจ้าอย่าร้องไห้อื้ออึงไม่เป็นไรดอก เราไปดูศพบู๊ตัวหนึงไม่ใช่เจ็บป่วยตายเห็นจะเป็นภรรยาคิดร้าย ไม่รู้ที่จะทำอย่างไร จึงแกล้งกัดฟันให้มืดหน้าลง สืบไปภายหน้าการเรื่องนี้คงโตใหญ่ แล้วเล่าความที่ไซบุนเข่งให้เงินสิบตำลึงนั้นให้ฟังทุกประการ ภรรยาห้อเกาเจ้กบอกว่าได้ยินเขาเล่าลือว่า นางพัวกิมเหลียนคบชู้เห็นจะเป็นไซบุนเข่ง ถ้าท่านกลัวเรื่องนี้จะเกิดขึ้นก็อย่าไปเลย ถ้าเขาเอาศพไปฝังก็เห็นจะไม่เป็นไร ถ้าเอาศพไปเผาคงจะถูกเขาวางยาพิษจริง จงตามไปลักเอากระดูกมาห่อไว้กับเงินที่ไซบุนเข่งให้ บู๊สงกลับมาว่ากล่าวขึ้นก็จะได้เอาของอันนี้เป็นสำคัญ ห้อเกาเจ้กได้ฟังก็ดีใจจึงออกไปสั่งกับเพื่อนผู้ตรวจว่า เจ้าจงไปดูเสีย เขาจะได้เอาใส่หีบ ถามให้รู้ว่าจะฝังหรือเผาแล้วจงกลับมาบอกเราให้ทราบ ซึ่งเงินค่าธรรมเนียมนั้นเขาให้เท่าไรจงแบ่งปันกันตามมากและน้อยส่วนตัวเราไม่เอา แล้วด้วยป่วยอยู่จงชวนกันไปเถิด คนเหล่านั้นก็มาตรวจแล้วถามว่า จะเอาศพไว้กี่วันเผาหรือฝังประการใด นางพัวกิมเหลียนบอกว่า ครั้นจะฝังไว้ก็เวทนานักจะต้องเผาเสีย แต่จะเอาศพไว้ทำบุญให้ทานสักสามวันแล้วเอาเงินมาให้ ผู้ตรวจรับมาแบ่งปันกันตามลำพังแล้วกลับไปบอกแก่ห้อเกาเจ้กทุกประการ
ฝ่ายนางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผก็จัดศพใส่หีบ นิมนต์หลวงจีนมาสวดทำกงเต็กพอกันคนนินทา ครบกำหนดสามเวลาก็เอาศพออกไปนอกกำแพง นางพัวกิมเหลียนนุ่งขาวแกล้งทำเดินร้องไห้ตามศพไปถึงแล้วก็สั่งให้เผาเสีย
ฝ่ายห้อเกาเจ้กจึงบอกกับภรรยาว่า บู๊ตัวหนึงเห็นจะถูกยาพิษจริงวันนี้ถึงกำหนดเผาเราจะไปเก็บกระดูกเอามา พูดแล้วก็จัดหาธูปเทียนกระดาษเงินกระดาษทองออกมานอกกำแพงเมือง เห็นกำลังจัดแจงเผาศพบู๊ตัวหนึงอยู่ นางพัวกิมเหลียนเห็นถามว่า ท่านหายดีแล้วหรือ ห้อเกาเจ้กว่าเมื่อบู๊ตัวหนึงยังไม่ตายเราซื้อขนมเป็นหนี้อยู่เล็กน้อย จึงมาเซ่นไหว้จะไม่ได้เป็นเวรแก่กัน นางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผก็สรรเสริญว่า ท่านอุตส่าห์มาเซ่นไหว้ขอบใจนักหนา ห้อเกาเจ้กก็เข้าไปช่วยแล้วบอกว่าที่นี่ร้อนนักจงพากันไปนั่งเสียให้พ้นเถิด ฟืนที่จะเผานั้นเราจะใส่ให้เอง นางพัวกิมเหลียนกับคนเหล่านั้นไม่รู้เท่าก็ออกไปนั่งเสียให้ไกล ห้อเกาเจ้กเอาฟืนใส่เห็นไม่มีผู้ใดดูก็เอากระดูกสองชิ้นจุ่มน้ำแล้วซ่อนไว้ในเสื้อ ครั้นเผาบู๊ตัวหนึงไหม้เสร็จสิ้น นางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผเก็บกระดูกและเถ้าทิ้งลงในแม่น้ำแล้วพากันกลับไป ห้อเกาเจ้กกลับมาถึงบ้านก็เอากระดาษมาจดไว้ว่าบู๊ตัวหนึงตายวันนั้นเดือนนั้น ผู้ไปตรวจและมาเผาด้วยกันมีกี่คนแจ้งอยู่ในบัญชีทั้งสิ้น เอากระดูกและบัญชีห่อใส่ถุงแขวนไว้ในเรือนด้วยกลัวบู๊สงกลับมาจะว่ากล่าวจะได้เอาของสามสิ่งนี้เป็นสำคัญ ฝ่ายนางพัวกิมเหลียนกลับไปถึงโรง ก็ทำป้ายเขียนชื่อบู๊ตัวหนึงตั้งไว้เซ่นไหว้ นางพัวกิมเหลียนมิได้นุ่งขาวไว้ทุกข์ ได้แต่แต่งตัวคอยท่าไซบุนเข่งไว้ ตั้งแต่นั้นมาไซบุนเข่งก็มาที่โรงนางพัวกิมเหลียนทุกวันมิได้ขาด
จะขอกล่าวถึงบู๊สงคุมเกวียนไปถึงเมืองหลวงก็เอาเงินทองกับสิ่งของไปมอบให้พี่น้องของผู้รักษาการเมืองเอียงก๊กกุ้ย แล้วก็เที่ยวชมบ้านเมืองอยู่สี่ห้าวัน บู๊สงคิดถึงพี่ชายจึงเข้าไปบอกว่า ข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปแล้ว พี่น้องของผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยก็เขียนหนังสือตอบมาว่า ได้รับเงินทองสิ่งของไว้ถูกต้องแล้วส่งให้ บู๊สงรับหนังสือคำนับลาชวนคนทั้งสี่ออกจากเมืองหลวงเดินทางกลับไม่มีความสบายวิตกถึงแต่บู๊ตัวหนึง เมื่อขณะบู๊สงไปเมืองหลวงนั้นเป็นฤดูแล้ง ทั้งไปทั้งมาได้สองเดือน พอเข้าฤดูฝนบู๊สงมาถึงเมืองเอียงก๊กกุ้ยเอาหนังสือเข้าไปให้ผู้รักษาเมืองฉีกออกอ่านแจ้งความแล้วก็ยินดี เอาเงินมารางวัลให้เป็นอันมาก บู๊สงคำนับลามาที่อยู่เก็บสิ่งของไว้แล้วก็ตรงมาที่โรงบู๊ตัวหนึง ชาวบ้านแถวถนนนั้นเห็นก็ตกใจกลัว คิดว่าบู๊สงกลับมาความเรื่องนี้จะวุ่นวายเกิดการใหญ่เป็นแน่ก็พากันวิตกทุกตัวคน บู๊สงมาถึงเข้าไปในโรงเห็นป้ายเขียนชื่อบู๊ตัวหนึงพี่ชายตั้งไว้ยืนพิเคราะห์ดูเห็นถนัดแน่ว่าตายแล้วก็เสียใจนัก จึงร้องเรียกนางพัวกิมเหลียนพี่สะใภ้บอกว่าบู๊สงกลับมาแล้ว
ขณะนั้นนางพัวกิมเหลียนกับไซบุนเข่งนอนอยู่ในห้องด้วยกันได้ยินบู๊สงร้องเรียกก็ตกใจ เปิดประตูหลังโรงให้ไซบุนเข่งหนีแล้วก็ตักน้ำมาล้างหน้า บู๊สงร้องถามว่าทำไมอยู่จึงช้านัก นางพัวกิมเหลียนรีบเปลื้องเครื่องแต่งตัวออกแล้วนุ่งห่มขาวเดินร้องไห้ออกมา บู๊สงถามว่าพี่เราเจ็บป่วยเป็นโรคอะไรจึงตายและผู้ใดให้รับประทานยา นางพัวกิมเหลียนบอกว่าน้องไปได้สักสิบวัน บู๊ตัวหนึงเจ็บในอกหาหมอมารักษาก็ไม่คลายกลับทรุดหนักลงทุกทีอยู่ได้สี่ห้าวันโรคกำเริบมากขึ้นก็ขาดใจตาย นี่หากว่าได้ยายเห็งโผมาช่วยจัดการ ตัวพี่คนเดียวเหลือกำลังจะทำสิ่งใดได้ ยายเห็งโผเห็นบู๊สงมาก็ไปพูดประจบประแจงแกล้งบอกอาการป่วย บู๊สงว่าบู๊ตัวหนึงพี่เรานี้อาการป่วยไม่มีมาแต่เดิม เหตุไฉนจึงเจ็บในอกตายเป็นที่น่าอัศจรรย์นัก ยายเห็งโผได้ฟังก็สะดุ้งใจพูดแก้ไขว่า ความตายทุกวันนี้ยุติไม่ได้ อยู่ดี ๆ ก็ตายถมไป เราท่านก็ตายแต่ไม่แจ้งว่าวันไร บู๊สงถามว่าพี่เราตายได้กี่วันฝังไว้ที่ใดหรือ นางพัวกิมเหลียนทำร้องไห้พลางบอกว่า เอาศพไว้สามวันทำกงเต็กเซ่นไหว้ ด้วยตัวคนเดียวไม่รู้ที่จะไปหาฮวงซุ้ยตำบลไหน จึงเอาศพไปเผาเสีย ตั้งแต่วันตายมายังขาดอยู่สองเวลาจะถึงคำรบเจ็ดวัน
บู๊สงได้ฟังก็วุ่นวายในใจออกจากโรงกลับมาที่อยู่ ผลัดเสื้อผ้าชุดเดิมออกแล้วเอาเสื้อผ้าสีขาวใส่เรียกทหารที่สำหรับใช้มาด้วยกัน จัดซื้อสิ่งของกับสุราพร้อมแล้วก็มาที่โรงเข้าไปข้างใน เอาสิ่งของกับสุรามาตั้งเซ่นจุดธูปเทียนคำนับแล้วพูดว่า เมื่อขณะพี่ยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนอ่อนแอ บัดนี้มาตายเสียน้องก็หาอยู่ไม่ จะตายดีตายร้ายมีความสงสัยอยู่ ถ้าผู้ใดทำอันตรายให้พี่จงมาเข้าฝัน น้องทราบจะได้แก้แค้นตอบแทนให้ ว่าดังนั้นแล้วก็ร้องไห้อื้ออึง ชาวบ้านใกล้เคียงได้ยินก็พากันสงสารบู๊สงทุกคน นางพัวกิมเหลียนก็แกล้งร้องไห้อยู่ในห้องให้ได้ยิน ครั้นบู๊สงเซ่นไหว้แล้วก็ยกเอาสิ่งของกับสุรามาให้พวกทหารรับประทานแล้วก็พากันนอนอยู่ที่หน้าประตู บู๊สงเอาเสื่อมาปูนอนตรงป้ายที่เขียนชื่อบู๊ตัวหนึง จนดึกสามยามก็ไม่หลับ เผอิญลมพัดมาจับใจเยือกเย็น ลุกขึ้นนั่งดูไฟตะเกียงที่จุดอยู่หน้าป้ายไม่สู้สว่าง เห็นเป็นบู๊ตัวหนึงพี่ชายยืนอยู่ร้องถามว่าบู๊สงผู้น้องมาแล้วหรือ พี่นี้ตายลำบากนัก แล้วก็หายไป บู๊สงเห็นคลับคล้ายฟังไม่ถนัด ลุกเข้าไปดูให้ใกล้ไม่เห็นสิ่งใดก็กลับนั่งนึกว่านอนไม่หลับก็กลับเป็นบู๊ตัวหนึงพี่ชายมาบอกดังนั้น ซึ่งพี่เราเห็นจะมีผู้คิดร้ายฆ่าตายเป็นแน่ ครั้นจะมาเข้าฝันเราก็ตื่นอยู่จึงได้กลับไป จำจะสืบดูให้รู้เรื่องจงได้ คิดแล้วก็นั่งตรึกตรองอยู่ พอรุ่งขึ้นเช้านางพัวกิมเหลียนเดินออกมาจากในห้อง บู๊สงจึงถามว่าบู๊ตัวหนึงพี่เราเจ็บป่วยอย่างไรตาย ผู้ใดมาตรวจดูบ้าง หีบนั้นใครซื้อ ผู้ใดเอาไปเผา นางพัวกิมเหลียนว่าถามบ่อย ๆ วานนี้ก็บอกหนหนึ่งว่าบู๊ตัวหนึงเจ็บในอกตาย หีบนั้นยายเห็งโผซื้อให้ แล้วไปบอกห้อเกาเจ้กมาตรวจเอาศพใส่หีบแล้วจึงเอาไปเผา
บู๊สงได้ฟังก็จำไว้ไม่พูดจาสิ่งใดเรียกทหารออกจากโรงมาถามว่าบ้านห้อเกาเจ้กอยู่ที่ไหน ทหารก็พากันไปถึงหน้าบ้านห้อเกาเจ้ก บู๊สงให้พวกทหารกลับไปแล้วจึงร้องเรียกว่าท่านผู้ตรวจอยู่หรือไม่ข้าพเจ้าชื่อบู๊สงมาหา ห้อเกาเจ้กได้ฟังก็ตรงเข้าไปในห้องฉวยได้ไถ้ที่ใส่กระดูกบู๊ตัวหนึงรีบออกมา ถามว่าท่านมาเมื่อไรมีธุระสิ่งใด บู๊สงว่าข้าพเจ้ามาถึงได้สองวัน เชิญท่านไปที่โรงขายสุราพูดจากันสักหน่อย บู๊สงพาห้อเกาเจ้กมาถึงแล้วก็สั่งเจ้าของโรงเตี๊ยมให้จัดสิ่งของกับสุราเชิญห้อเกาเจ้กกินโต๊ะเสพสุราอยู่ประมาณครู่หนึ่ง บู๊สงชักกระบี่ออกจากเสื้อวางไว้บนโต๊ะ ห้อเกาเจ้กกับเจ้าของโรงเห็นก็ตกใจนั่งตะลึงอยู่ บู๊สงจึงถามว่า บู๊ตัวหนึงพี่เราตายท่านไปตรวจดูรู้ว่าตายดีหรือตายร้ายจงบอกไปตามความจริง แม้นปิดบังอำพรางไว้เราจะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ ห้อเกาเจ้กหยิบเอาถุงวางไว้บนโต๊ะบอกว่าข้าพเจ้าเก็บของสองสิ่งไว้ให้ท่าน บู๊สงแก้ไถ้ออกดูเห็นกระดูกสองชิ้นกับห่อเงินจึงถามว่าเหตุผลประการใดจงบอกให้เราฟัง ห้อเกาเจ้กก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายแล้วหยิบกระดาษออกคลี่ให้ดูปี เดือน วัน คืน อยู่ในบัญชีทั้งสิ้น ด้วยเรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่เอาเป็นธุระจึงได้เก็บเอาของอันนี้ไว้เป็นสำคัญ
บู๊สงได้ฟังก็โกรธจึงว่า ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดเป็นชู้กับนางพัวกิมเหลียน ห้อเกาเจ้กว่าการนี้มีผู้รู้มาก ถ้าอยากจะใคร่รู้ชัดก็ไปถามฮุนกอดูเถิด เขาได้ไปจับชายชู้กับบู๊ตัวหนึง บู๊สงเอาถุงกระดูกกับเงินและหนังสือนั้นเก็บไว้และชวนห้อเกาเจ้กมาหาฮุนกอ พบฮุนกอจะไปค้าขาย บู๊สงก็เรียกฮุนกอมายังโรงขายสุราถามว่า นางพัวกิมเหลียนรักใคร่กับผู้ใด ฮุนกอว่าถ้าบอกกับท่าน ข้าพเจ้าก็ต้องไปเป็นพยานไม่ต้องค้าขายกิน บิดาข้าพเจ้าไม่ตายเสียหรือ ด้วยบิดาแก่แล้วอายุเก้าสิบปีเศษแล้วท่านได้โปรดเถิด บู๊สงว่าข้อนั้นไม่เป็นไร เจ้ารู้เห็นอย่างไรจงเล่าให้ฟัง ซึ่งบิดาของเจ้านั้นเราไม่ให้อดอย่าวิตกเลย ฮุนกอก็เล่าความแต่ต้นจนปลายทุกประการแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเห็นเสียทีจึงวิ่งหนีมา อยู่อีกห้าหกวันได้ยินเขาพูดว่าบู๊ตัวหนึงพี่ท่านตายด้วยสิ่งอันใดไม่ทราบ บู๊สงได้ฟังก็แจ้งว่าไซบุนเข่งรักใคร่กับนางพัวกิมเหลียนแน่แล้ว จึงหยิบเงินห้าตำลึงส่งให้ฮุนกอแล้วว่า จงไปซื้อสิ่งของไว้ให้บิดาก่อนเถิด ภายหลังเราจะให้เงินอีก แต่ตัวเจ้าต้องไปด้วยกัน ฮุนกอรับเงินจัดซื้อสิ่งของมาให้บิดาพร้อมแล้ว บู๊สงก็พาห้อเกาเจ้กกับฮุนกอตรงมาที่อยู่ทำเรื่องราวไปฟ้องต่อผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยว่า ไซบุนเข่งเป็นชู้กับนางพัวกิมเหลียนพี่สะใภ้และคิดกันวางยาพิษบู๊ตัวหนึงพี่ข้าพเจ้าถึงแก่ความตาย สืบได้ความที่ห้อเกาเจ้กกับฮุนกอได้รู้เห็นเป็นพยาน ขอท่านได้โปรดชำระให้ด้วยเถิด ผู้รักษาเมืองรับเรื่องราวมาอ่านแจ้งความแล้ว ถามห้อเกาเจ้กกับฮุนกอพยานทั้งสองซึ่งได้รู้เห็นจดเอาถ้อยคำไว้ปรึกษากับกรมการทั้งปวง ผู้รักษาเมืองและกรมการเหล่านั้นเป็นพวกพ้องของไซบุนเข่ง ก็พากันว่าความเรื่องนี้ชำระไม่ได้ไม่มีสิ่งใดเป็นสำคัญ ผู้รักษาเมืองจึงพูดกับบู๊สงว่า เจ้าเป็นขุนนางทำราชการอยู่ด้วยกัน แบบแผนธรรมเนียมนั้นก็รู้อยู่ทุกอย่าง ซึ่งจะจับชู้ต้องจับให้ได้ทั้งสองคน ถ้าจะจับผู้ร้ายก็ต้องให้ได้ของกลาง แม้นว่าฆ่าฟันกันคงมีบาดแผลเป็นพยาน ความเรื่องนี้จับสิ่งใดไม่ได้เจ้าอย่าเชื่อผู้อื่นให้วุ่นวายเลย จงไปตรึกตรองดูเถิด บู๊สงได้ฟังมีความโกรธยิ่งนักแต่ไม่รู้ที่จะทำประการใด กลับมาเอากระดูกกับเงินและหนังสือไปแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่า ของสามสิ่งนี้มิใช่ข้าพเจ้าได้เอง มีผู้เก็บไว้ให้จะเอาเป็นสำคัญไม่ได้หรือ ผู้รักษาเมืองก็เอากระดูกกับเงินและหนังสือไปดู แล้วว่าเราจะปรึกษาให้พร้อมกันก่อน บู๊สงก็คำนับลากลับมา ห้อเกาเจ้กกับฮุนกอนั้นยังมิละจากบู๊สงไป
ฝ่ายไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนไปมาหากันมิได้เกรงผู้ใด รู้ความว่าบู๊สงไปฟ้องผู้รักษาเมืองก็ไม่ชำระให้ ไซบุนเข่งยิ่งกำเริบมากขึ้น ครั้นแจ้งว่าบู๊สงเอาเงินที่ให้ห้อเกาเจ้กกับกระดูกไปฟ้องต่อผู้รักษาเมืองอีก ไซบุนเข่งก็เอาเงินทองไปให้ผู้รักษาเมืองกรมการ ๆ ต่างพากันชื่นชมยินดีและปรึกษาคิดอ่านว่า เราช่วยกันพูดจาผลักไสเสีย อย่าชำระให้จะไปฟ้องร้องที่ไหนได้ ครั้นเห็นพร้อมกันดังนั้นแล้วต่างคนก็กลับไปอยู่ที่ของตน
รุ่งขึ้นเวลาเช้าบู๊สงไปยังโรงชำระอีกผู้รักษาเมืองจึงพูดว่า ซึ่งความเรื่องนี้จะว่ากล่าวขึ้นก็เป็นการใหญ่ ตัวเจ้าไม่ได้เห็นแก่ตาเอง ศพบู๊ตัวหนึงก็เผาเสียจะเอาของสิ่งใดเป็นสำคัญและของสามสิ่งนี้เป็นแต่มีผู้เก็บไว้ให้จะเชื่อถ้อยคำผู้อื่นนั้นเราชำระไม่ได้แล้ว ก็ส่งห่อกระดูกกับเงินและหนังสือคืนให้ บู๊สงโกรธแค้นยิ่งนักไม่รู้ที่จะคิดประการใด รับของสามสิ่งส่งให้ห้อเกาเจ้กเก็บไว้แล้วก็กลับมาคิดตรึกตรองว่าผู้รักษาเมืองและกรมการได้เงินของไซบุนเข่งจึงไม่ชำระให้ บู๊ตัวหนึงพี่เราตายครั้งนี้ก็เพราะนางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผและไซบุนเข่งคิดร้าย จำเราจะแก้แค้นทดแทนเสียให้จงได้ จะเป็นตายประการใดก็ตามเถิด คิดแล้วบอกกับห้อเกาเจ้ก ฮุนกอว่า เจ้าทั้งสองจงสนทนาอยู่ที่นี่ก่อนเราจะออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่ง บู๊สงก็เรียกทหารสี่ห้าคนมา จัดซื้อสิ่งของได้พร้อมแล้วตรงมาที่โรง เรียกให้นางพัวกิมเหลียนเปิดประตูรับ
ฝ่ายนางพัวกิมเหลียน ตั้งแต่รู้ว่าบู๊สงไปฟ้องร้องแล้วผู้รักษาเมืองไม่ชำระให้ และไซบุนเข่งมาอยู่ด้วยมิได้ขาด ทั้งกำชับสั่งว่าอย่ากลัวผู้ใด นางหมายจะได้เป็นภรรยาหลวงของไซบุนเข่งก็ยินดี นั่งแต่แต่งตัวอยู่ในห้องได้ยินบู๊สงมาร้องเรียกให้เปิดประตูก็ไม่สะดุ้งสะเทือน คิดว่าบู๊สงจะทำอะไรเราไม่ได้ก็ออกมาเปิดประตูรับเข้าไปข้างในแล้วถามว่าน้องมีธุระสิ่งใดหรือ บู๊สงบอกว่าเวลาพรุ่งนี้ถึงคำรบจะเซ่นไหว้เราจึงจัดซื้อสิ่งของมา เมื่อพี่เราตายเพื่อนบ้านทั้งหลายก็มาช่วยเหลือบุญคุณนักหนา ถ้าแม้นเซ่นไหว้แล้วจะได้เชิญเพื่อนบ้านมากินโต๊ะเสพสุราเพื่อทดแทนคุณบ้าง นางพัวกิมเหลียนก็สิ้นความกลัวอยากจะใคร่รู้ว่าบู๊สงจะทำประการใด จึงตอบว่าเพื่อนบ้านเหล่านี้ไม่ต้องตอบแทนดอก ถ้าเห็นดีแล้วก็ตามใจเถิด บู๊สงสั่งทหารให้จัดสิ่งของไว้พร้อมกำชับสั่งว่า ถ้าเราไปเชิญเพื่อนบ้านมาพร้อมกันแล้ว เจ้าจงรักษาประตูบ้านไว้อย่าให้ผู้ใดหนีออกได้ บู๊สงก็ไปเชิญยายเห็งโผมาที่โรงแล้วไปเชิญเอียวบุนเค่งหนึ่ง เตียวตงเหม็งหนึ่ง โอวเจ็งเค็งหนึ่ง เตียก๋งหนึ่ง คนทั้งสี่นี้เป็นคนขายสิ่งของต่างๆ อยู่ใกล้เคียงกันมาแล้วสั่งให้ทหารจัดโต๊ะและสุรามาตั้ง บู๊สงให้ยายเห็งโผกับนางพัวกิมเหลียนเข้านั่งกลาง ผู้เฒ่าที่เชิญมานั้นให้นั่งอยู่ข้างตัว บู๊สงยกเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงหน้ายายเห็งโผ นางพัวกิมเหลียน ผู้เฒ่าทั้งสี่ไม่แจ้งว่าบู๊สงจะคิดประการใดพากันตกใจกลัวนิ่งตะลึงอยู่ บู๊สงจึงพูดว่า ท่านทั้งสี่อย่าตกใจข้าพเจ้าเชิญมาเป็นพยานจะถามนางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผว่าเดิมทีทำอย่างไร จึงรักใคร่กับไซบุนเข่งคิดฆ่าบู๊ตัวหนึงพี่ชายเราเสีย จงเล่าให้ถ้วนถี่ถ้าไม่บอกตามจริงคงได้เห็นกัน ผู้เฒ่าทั้งสี่ได้ฟังก็คลายวิตก บู๊สงเชิญให้กินโต๊ะเสพสุราอยู่ด้วย นางพัวกิมเหลียนกับยายเห็งโผตกใจกลัวตัวสั่น บู๊สงก็ชักกระบี่ออกวางบนโต๊ะแล้วร้องตวาดว่าไม่บอกก็จะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ นางพัวกิมเหลียนกลัวตายก็เล่าความเดิมตั้งแต่ทำราวผ้าถูกไซบุนเข่งจนรักใคร่ได้เสียกัน แล้วเอายาพิษวางบู๊ตัวหนึงตายให้ฟังทุกประการ บู๊สงให้ผู้เฒ่าจดถ้อยคำไว้แล้วก็ถามยายเห็งโผว่าเหตุไฉนจึงสอนให้วางยาพี่เราตายจงเล่าไปตามจริง ยายเห็งโผว่าความเรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่รู้เห็นเลย บู๊สงโกรธนักเงื้อกระบี่ขึ้นจะฟัน ยายเห็งโผตกใจกลัวก็บอกตามจริงตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ โอวเจ็งเค็งผู้เฒ่าก็จดถ้อยคำไว้ บู๊สงสั่งให้ทหารมัดยายเห็งโผไว้ แล้วตรงเข้าฉุดนางพัวกิมเหลียนมาที่หน้าป้ายพูดว่า วันนี้จะฆ่าคนที่คิดร้ายแก้แค้นแทนพี่เสียให้ได้ นางพัวกิมเหลียนตกใจจะร้องให้ชาวบ้านช่วย บู๊สงก็เหยียบศีรษะไว้แล้วเอากระบี่ผ่าอกนางพัวกิมเหลียนออกเป็นสองซีกขาดใจตาย บู๊สงตัดเอาหัวใจมาเซ่นไหว้บู๊ตัวหนึงพี่ชายแล้วตัดศีรษะห่อไว้ บอกผู้เฒ่าทั้งสี่ว่าข้าพเจ้าจะออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่งท่านจงคอยอยู่ที่นี่ก่อน ผู้เฒ่าทั้งสี่เห็นบู๊สงฆ่าพี่สะใภ้ก็ตกใจกลัว ครั้นบู๊สงสั่งให้คอยท่าก็มิกล้าขัดขืนนั่งตกตะลึงอยู่ บู๊สงเอาศีรษะนางพัวกิมเหลียนกับกระบี่เหน็บซ่อนไว้ในเสื้อแล้วเดินมากำชับสั่งทหารว่าอย่าให้ยายเห็งโผหนีได้ เราออกไปแล้วจงปิดประตูใส่กลอนให้แน่น บู๊สงก็ออกจากโรงตรงไปยังโรงเตี๊ยมขายเครี่องยาของไซบุนเข่ง ถามคนเหล่านั้นว่าไซบุนเข่งอยู่หรือไปข้างไหน ชายผู้หนึ่งบอกว่าไซบุนเข่งไม่อยู่ บู๊สงว่าเชิญท่านไปกับข้าพเจ้าสักหน่อยเถิด ชายผู้นั้นก็เดินตามบู๊สงมาพ้นโรง บู๊สงจับมือชายผู้นั้นถามว่าเจ้าอยากเป็นหรืออยากตาย ถ้าอยากเป็นก็บอกตามจริง ไซบุนเข่งอยู่ที่ไหนถ้าอยากตายก็อย่าบอกเลย ชายผู้นั้นตกใจกลัวบอกว่าไซบุนเข่งเสพสุราอยู่ที่โรงเตี๊ยมที่สะพานไซฮังเกีย บู๊สงได้ฟังก็ปล่อยให้ชายผู้นั้นกลับไปแล้วรีบตรงมาที่โรงเตี๊ยมนั้น ถามเจ้าของโรงว่าไซบุนเข่งมากินโต๊ะเสพสุราอยู่กับผู้ใด เจ้าของโรงบอกว่าไซบุนเข่งพาเพื่อนมาเสพสุราอยู่บนเหลาสองคนด้วยกัน บู๊สงก็เข้าไปดู เห็นไซบุนเข่งกับชายผู้หนึ่งนั่งเสพสุราอยู่มีหญิงขับร้องสองคน ก็ขึ้นไปบนเหลาแก้ศีรษะนางพัวกิมเหลียนออกมา มือขวาถือกระบี่ตรงไป เอาศีรษะวางตรงหน้าไซบุนเข่ง คนเหล่านั้นก็พากันตกตะลึงอยู่ ไซบุนเข่งเห็นบู๊สงทำดังนั้นก็ตกใจกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะมองลงมาดูถนนจะกระโดดหนีก็ไม่ได้ ด้วยขึ้นไปอยู่บนเหลาสูงนัก บู๊สงเห็นก็ทะลึ่งขึ้นยืนอยู่ด้วยกัน ไซบุนเข่งเอาเท้าถีบถูกมือบู๊สงกระบี่หลุดตกลงไปอยู่กลางพื้น ไซบุนเข่งเห็นไม่มีอาวุธคิดกำเริบขยับเท้าจะถีบอีก บู๊สงหลบได้จับเท้าไว้ ผลักไซบุนเข่งตกจากเหลามากลิ้งอยู่กลางถนน เจ้าของโรงเตี๊ยมกับคนทั้งปวงก็ตกใจ ไซบุนเข่งตกเหลาลงไปเจ็บปวดเหลือทนแข็งใจหยิบเอากระบี่มาถือไว้ บู๊สงฉวยศีรษะนางพัวกิมเหลียนโดดตามลงไป แย่งกระบี่ได้ฟันถูกคอไซบุนเข่งขาดตาย คนทั้งหลายก็ตกตะลึงไม่อาจว่ากล่าวประการใด และไซบุนเข่งสู้บู๊สงไม่ได้ด้วยอยู่กับนางพัวกิมเหลียนมิได้ขาด เรี่ยวแรงและกำลังก็ทรุดถอย ประการหนึ่งปิศาจบู๊ตัวหนึงคอยติดตามจะล้างผลาญ บู๊สงฝีมือเข้มแข็งมีกำลังมากจึงฆ่าเสียได้ ตัดเอาศีรษะทั้งสองผูกติดกันหิ้วตรงมาโรงเรียกทหารเปิดประตูเข้าไปข้างใน บอกกับผู้เฒ่าทั้งสี่ว่าเราไปฆ่าไซบุนเข่งตัดเอาศีรษะมาท่านอย่าตกใจเลย ยังมีข้อความอยู่อีกสิ่งหนึ่งจะพูดให้ท่านทั้งสี่ฟัง
๒๗
ผู้เฒ่าทั้งสี่เห็นบู๊สงเอาศีรษะไซบุนเข่งมาได้เกรงยิ่งนัก พูดว่าพวกข้าพเจ้าจะคอยท่านจัดการแล้วจึงจะไป บู๊สงเอาศีรษะไซบุนเข่งกับศีรษะนางพัวกิมเหลียนมาวางเคียงกันที่โต๊ะหน้าป้ายบู๊ตัวหนึงพี่ชาย จุดธูปเทียนเซ่นไหว้พลางพูดว่าข้าพเจ้าบู๊สงได้แก้แค้นแทนพี่ ตัดศีรษะคนทั้งสองมาเซ่นไหว้ ถึงตัวจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต แล้วพูดกับผู้เฒ่าว่า ครั้งนี้ฆ่าคนทั้งสองแก้แค้นแทนพี่โทษในตัวของเรามีอยู่ ท่านทั้งหลายต้องไปด้วย เราเชิญท่านมาเป็นพยานได้รู้เห็นประการใดจงพูดไปแต่ตามจริง จะเป็นตายอย่างไรไม่ให้เกี่ยวข้องกับท่าน ถ้าสำเร็จการแล้วสิ่งของในโรงนี้ ท่านทั้งสี่ช่วยจัดแจงขายเอาเงินไปให้เราจะได้แลกเปลี่ยนอาหารมารับประทาน พูดแล้วเอาไฟเผาป้ายที่เขียนชื่อบู๊ตัวหนึงเสีย สั่งทหารให้คุมตัวยายเห็งโผไปด้วยกัน บู๊สงก็พาผู้เฒ่าทั้งสี่ตรงมาหาผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ย เอาศีรษะวางไว้แล้วแจ้งว่า ข้าพเจ้าฆ่าไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนตาย พลางเอาถ้อยคำของนางพัวกิมเหลียนคำยายเห็งโผส่งให้ดู ผู้รักษาเมืองเห็นศีรษะกับแจ้งในถ้อยคำทั้งสองฉบับแล้วถามยายเห็งโผอีก ยายเห็งโผก็ให้การตามจริงเหมือนแต่เดิมกับทั้งถามผู้เฒ่าทั้งสี่ก็ให้การตามที่ได้รู้เห็น ผู้รักษาเมืองให้หาห้อเกาเจ้กกับฮุนกอมาถามก็ให้การตามจริง ผู้รักษาเมืองจดถ้อยคำไว้แล้วคิดว่าไซบุนเข่งก็ตายเสียจะทำอย่างไรได้ บู๊สงนี้ชายชาติทหารสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง เดิมก็ได้ใช้ให้ไปเมืองหลวงมีคุณกับเราจะต้องช่วยบู๊สงไว้ จึงตรวจดูถ้อยคำที่จะส่งขึ้นไป ณ เมืองตงเพ็งฮู้ เห็นผิดอยู่ก็ให้แก้ไขเพิ่มเติมแล้วอ่านให้ฟังว่า “เดิมบู๊สงไปเซ่นไหว้บู๊ตัวหนึงพี่ชาย นางพัวกิมเหลียนแกล้งทำลายป้ายเสีย บู๊สงขัดเคืองวิวาทกันจึงได้ฆ่าตาย ไซบุนเข่งนั้นเป็นชู้กับนางพัวกิมเหลียนไม่เกรงกลัวผู้ใดจึงคิดวิวาทขึ้นบู๊สงก็ฆ่าเสีย” ครั้นผู้รักษาเมืองอ่านให้บู๊สงฟังแล้ว ก็เอาถ้อยคำกับศีรษะทั้งสองและคนที่เกี่ยวข้องมอบให้ขุนนางคุมไปส่ง ณ เมืองตงเพ็งฮู้ ขุนนางผู้นั้นคุมตัวบู๊สงกับยายเห็งโผและพยานหกคนออกจากเมืองเอียงก๊กกุ้ยตรงไปยังเมืองตงเพ็งฮู้ ถึงแล้วก็มอบให้ผู้รักษาเมือง
ฝ่ายตันบุนเจียวรับหนังสือมาตรวจดูก็แจ้งเรื่องของบู๊สงว่า ผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยแก้ไขถ้อยคำให้ เอาคนเหล่านั้นมาถามไถ่ก็ถูกต้องกัน ผู้รักษาเมืองมีความเวทนาว่าบู๊สงเป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง สั่งให้ลดหย่อนโทษแต่เบาบาง ให้เอายายเห็งโผจำขังไว้ ตันบุนเจียวจึงทำหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง ขุนนางผู้รักษาว่าบู๊สงฆ่าคนตาย ให้เฆี่ยนสี่สิบทีแล้วเนรเทศไปเมืองเม่งจิว ยายเห็งโผนั้นโทษนักหนาชักสื่อภรรยาเขาช่วยกันวางยาตาย ให้เอายายเห็งโผไปเชือดเนื้อทีละชิ้นกว่าจะตาย ไซบุนเข่งไปคบหาภรรยาเขา บู๊สงฆ่าตายเสียโทษพอลบกลบกัน คนทั้งหกที่ได้รู้เห็นเอามาเป็นพยานนั้นไม่มีโทษให้ปล่อยไปทำมาหากินตามภูมิลำเนา ปรึกษาแล้วก็ส่งมายังเมืองตงเพ็งฮู้ ตันบุนเจียวก็ให้หาคนทั้งหกมาบอกว่า บัดนี้ผู้รักษาเมืองว่าโทษไม่มีจงกลับไปที่อยู่ทำมาหากินเถิด สั่งให้ผู้คุมเอายายเห็งโผมาผูกขึงไว้ เข้าเชือดเนื้อทีละชิ้นจนขาดใจตาย แล้วให้เอาบู๊สงเฆี่ยนสี่สิบทีเนรเทศไปเมืองเม่งจิว ผู้คุมคำนับลาพาตัวบู๊สงมาบ้าน จัดแจงสิ่งของจะเอาไปเป็นเสบียงตามทาง
ฝ่ายผู้เฒ่าทั้งสี่ครั้นเสร็จความแล้วกลับไปจัดขายสิ่งของที่บู๊สงสั่งไว้ ได้เงินมาทั้งหกคนก็พากันเอาไปให้ บู๊สงรับเงินพลางพูดกับฮุนกอว่า เดิมเราจะให้เงินเจ้าอีกจะได้ไปซื้อเลี้ยงบิดาแล้วก็ส่งเงินให้ฮุนกอสิบห้าตำลึง พูดกับคนเหล่านั้นว่า ครั้งนี้เราทำให้พวกท่านลำบากเป็นนักหนาอย่าโกรธเลย ถ้อยความก็เสร็จแล้วเชิญท่านทั้งหลายกลับไปเถิด คนทั้งหกนั้นแจ้งว่าโทษบู๊สงหามีประการใดไม่ก็ค่อยคลายวิตก พากันลากลับมาเมืองเอียงก๊กกุ้ย
ฝ่ายผู้คุมทั้งสองจัดสิ่งของพร้อมแล้ว ก็คุมบู๊สงออกจากเมืองตงเพ็งฮู้เดินทางไป ครั้นได้เวลาก็เข้าสำนักอาศัย บู๊สงกับผู้คุมชอบพอรักใคร่ชวนกันเดินทางไปได้สี่สิบวัน ถึงตำบลหนึ่งมีโรงขายสุราเห็นคนหาบฟืนเดินมา บู๊สงถามว่าที่ตำบลนี้เรียกว่าบ้านอะไรหรือ ชายผู้นั้นบอกว่ายีปิหนทางสามแพร่ง มีต้นไม้ใหญ่กับโรงขายสุราอยู่นั้น บู๊สงกับผู้คุมทั้งสองก็เดินตรงไป เห็นมีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าโรง หญิงเจ้าของขายสุราเห็นคนเดินทางมาก็พูดว่า เชิญท่านสำนักที่โรงข้าพเจ้าเถิด ท่านเหนื่อยมาจะดื่มสุรากับสิ่งของต่างๆ ก็มี บู๊สงกับผู้คุมชวนกันเข้าไปเอาห่อของวางไว้บนโต๊ะ ให้หญิงเจ้าของโรงจัดหาสุราอาหารมาให้ก็ชวนกันเสพสุรารับประทานอาหารเป็นที่สำราญ บู๊สงเคยเที่ยวไปมาแจ้งว่าที่ตำบลนี้ถ้าผู้ใดมาสำนักอาศัยก็เอายาพิษวางให้เมาเก็บเอาทรัพย์สิ่งของแล้วฆ่าคนเสียเชือดเนื้อทำขนมเปาขาย บู๊สงก็คอยระวังตัวผู้คุมทั้งสองนั้นชวนกันรับประทานชมว่าขนมนี้ดีนัก บู๊สงเอาขนมเปามาหักออกดูถามเจ้าของว่า ขนมนี้ทำด้วยเนื้อคนหรือสุนัข หญิงนั้นได้ฟังก็หัวเราะแกล้งพูดว่าจะเอาเนื้อคนที่ไหนมาเอาแต่เนื้อโคเนื้อกระบือดอกท่านอย่าสงสัยเลย บู๊สงว่าเราเคยเที่ยวไปมาได้ยินข่าวคราวอยู่ แล้วให้ผู้คุมถอดคาออกเสีย ชวนกันเสพสุราพูดจาตามสบาย หญิงนั้นเห็นห่อสิ่งของวางไว้บนโต๊ะก็ยินดี คิดว่าคนทั้งสามนี้เปรียบเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองเพลิง ขนมที่เอาเนื้อคนทำขายก็เกือบหมดอยู่แล้วเผอิญให้คนสามคนมาจะได้เนื้อทำขนมขายต่อไปแล้วยืนคอยดูอยู่ บู๊สงเห็นหญิงนั้นแต่งตัวงดงามก็พูดสัพยอกเล่น หญิงนั้นก็ทำเป็นหัวเราะไม่โต้ตอบประการใด บู๊สงถามว่าสุราที่อย่างดีมีบ้างหรือไม่จงเอามาให้อีก หญิงนั้นเข้าไปข้างในเอายาพิษใส่แล้วยกออกมาสามชามบอกว่าสุรานี้ดีนัก เชิญท่านดื่มดูเถิด พูดแล้วก็หัวเราะเดินห่างออกมา บู๊สงเห็นท่วงทีกิริยาชอบกล จึงคิดว่าสุรายกมาคราวนี้เห็นจะใส่ยาเบื่อ พอคิดดังนั้นผู้คุมทั้งสองก็เสพสุราเข้าไปบู๊สงจะห้ามก็ไม่ทัน จึงทำเป็นพูดว่าสิ่งของแกล้มสุราหมดแล้วจงจัดหามาอีก หญิงนั้นก็เดินไปจัดการให้ บู๊สงได้ทีเทสุรายาเบื่อเสียยกชามเปล่าขึ้นดื่ม พอหญิงเจ้าของเดินมาบู๊สงวางชามลงบอกว่าสุรานี้ดีจริงฉุนเฉียวนัก หญิงเจ้าของโรงสำคัญว่าบู๊สงดื่มสุรายาเบื่อแล้วก็ยินดีตบมือหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง ผู้คุมทั้งสองก็มึนเมานอนกลิ้งพูดไม่ออก บู๊สงเห็นดังนั้นก็รู้ว่าถูกยาเบื่อ จึงนึกว่าจำเราจะทำเหมือนผู้คุมทั้งสอง ดูทีหรือว่าหญิงนื้จะทำประการใด แล้วแกล้งทำเป็นนอนหลับตาอยู่ที่โต๊ะ หญิงนั้นเห็นนอนนิ่งอยู่ทั้งสามคนก็ยินดีนัก ตรงเข้าเก็บเอาห่อสิ่งของไปไว้ เรียกคนใช้ทั้งสองมาหามผู้คุมสองคนไปที่ห้องสำหรับฆ่าคน แล้วก็เข้าหามบู๊สง ๆ แกล้งแข็งตัวให้หนัก คนใช้หามไม่ไหว หญิงนั้นจึงพูดว่าดีแต่เสพสุราอย่างเดียว จะหามคนเท่านี้ก็ต้องเราลงมือหรือว่าแล้วตรงเข้าถอดเสื้อ เห็นบู๊สงอ้วนใหญ่ ว่าคนนี้ว่าเอาไว้ทำขนมใช้ต่างเนื้อโคขายได้หลายวัน พูดดังนั้นแล้วก็เข้ายกกลางตัว บู๊สงเอามือกอดหญิงเจ้าของโรงกดลงไว้ หญิงนั้นดิ้นไม่หลุดก็ร้องให้ช่วย คนใช้ทั้งสองตรงเข้าไป บู๊สงก็ตวาดด้วยเสียงอันดังคนใช้ตกใจกลัวยืนชะงักอยู่ พอสามีของหญิงมาถึงเห็นก็ร้องถามว่าอย่าเพิ่งวุ่นวายไปเลย
บู๊สงได้ฟังก็เอาเท้าเหยียบหญิงนั้นไว้ ชายนั้นถามว่า ท่านมาแต่ไหนแซ่ไรชื่อใดฝีมือเข้มแข็งนัก บู๊สงบอกว่า เราเป็นขุนนางฝ่ายทหารอยู่เมืองเอียงก๊กกุ้ย แซ่บู๊ชื่อสง ชายผู้นั้นได้ฟังคำนับแล้วพูดว่า ภรรยาข้าพเจ้าไม่รู้จักทำให้ท่านโกรธ อย่าได้ถือโทษเลย บู๊สงได้ฟังก็ปล่อยหญิงนั้นเสีย ชายผู้นั้นให้ภรรยามาคำนับบู๊สงแล้วเชิญเข้าไปนั่งข้างใน บู๊สงถามว่า ท่านอยู่ที่ไหนแซ่ใดชื่อไรจึงได้รู้จักเรา ชายผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเตียแช รักษาสวนผักของหลวงจีนที่วัดตำบลบ้านนี้ หลวงจีนทำให้ข้าพเจ้าขัดเคืองจึงได้ฆ่าเสีย เอาไฟเผาเสียแล้วมาทั้งโรงขายสุราอยู่ที่นี่ อยู่มาเวลาวันหนึ่งมีผู้เฒ่าหาบของเดินมาทางนี้เห็นว่าข้าพเจ้าว่องไวก็ชวนไปอยู่ด้วยสอนเพลงอาวุธต่างๆ แล้วยกบุตรหญิงชื่อนางซึงยีเหนียมีฝีมือเข้มแข็ง บิดาฝึกหัดเพลงอาวุธให้จนชำนิชำนาญคนทั้งหลายเรียกว่าเอี๊ยะแช ครั้นอยู่มาบิดานางตายข้าพเจ้าจึงมาตั้งโรงขายสุราอยู่ตามเดิม ถ้าผู้ใดเดินทางมาสำนักอาศัยเห็นมีเงินทองก็เอายาเบื่อให้กิน เก็บเอาทรัพย์สิ่งของแล้วฆ่าเสียเอาเนื้อทำขนมขายเลี้ยงชีวิตต่อมา ข้าพเจ้าได้สั่งไว้ว่า ถ้ามีคนสามจำพวกเดินทางมานี้อย่าได้ทำอันตราย เวลาวันหนึ่งข้าพเจ้าไม่อยู่ หลวงจีนลูตีซิมถือไม้เท้าเหล็กหนักหกสิบชั่งเป็นขุนนางฝ่ายทหารอยู่ ณ เมืองเอียนอันฮู้ ครั้นตีแต้โต๋วตายหนีไปบวชเป็นหลวงจีนอยู่วัดเขาเงาไทซัวเดินทางมาทางนี้ ภรรยาข้าพเจ้าเห็นอ้วนพีคิดจะฆ่าเอาเนื้อทำขนมขาย จึงเอายาเบื่อวางหลวงจีนลูตีซิมเมาแล้วก็ช่วยกันหามเข้าไปในห้องสำหรับฆ่าคน พอข้าพเจ้ามาทันเห็นไม้เท้าเหล็กพิงอยู่ก็แจ้งว่าผู้นั้นมีฝีมือ เข้าไปดูเห็นภรรยาเงื้อกระบี่จะฆ่าจึงห้ามไว้ เอายามาแก้ฟื้นขึ้นเล่าความเดิมให้ฟัง ข้าพเจ้ากับหลวงจีนลูตีซิมก็สาบานเป็นพี่น้องกัน ครั้นอยู่มาภายหลังหลวงจีนลูตีซิมแย่งชิงได้วัดโปจูซีที่ตำบลเงายีเล่งซัวเป็นที่อาศัยอยู่กับเอียจี้ที่เรียกแซมินซิว หลวงจีนลูตีซิมมีหนังสือมาชวนให้ไปอยู่ด้วยข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้ไป บู๊สงว่าคนทั้งสองนั้นเราได้ยินข่าวเล่าลือว่าฝีมือเข้มแข็งนัก เตียแชว่าเมื่อเวลาวานนี้ยังมีหลวงจีนอีกรูปหนึ่ง ฝีมือเพลงอาวุธว่องไวกล้าหาญเอากระดูกศีรษะคนทั้งร้อยแปดทำลูกประคำสะพายแล่ง กระบี่ที่ถือสำหรับมือทำด้วยเหล็กอย่างดี เวลากลางคืนกระบี่ดังกริ่งๆ อยู่มิได้ขาด หลวงจีนเดินมาทางนี้นางซึงยีเหนียวางยาเบื่อให้เมาแล้วฆ่าเสีย ข้าพเจ้ามาไม่ทันแต่กระบี่กับลูกประคำนั้นข้าพเจ้าเก็บไว้ได้ ก็หยิบเอาของสองสิ่งมาให้บู๊สงดูแล้วพูดว่าน่าเสียดายเจ้าของนัก ถ้ามาทันเห็นจะไม่ตาย บู๊สงว่าของสองสิ่งนี้ดีนักหนา เตียแชว่าไม่ควรจะมาฆ่าหลวงจีนเลย จำพวกที่สองนั้นว่าหญิงคนเล่นเที่ยวขับร้องหาเลี้ยงชีวิตเดินทางมานี้อย่าทำอันตรายเลย ถ้าแม้นว่าฆ่าตายเอาเงินทองเสียความก็จะเล่าลือไปว่าพวกที่มีฝีมือเข้มแข็งฆ่าหญิงตายเก็บเอาเงินทองไว้ ซึ่งพวกที่สามแม้นมีผู้ต้องโทษเนรเทศเดินทางมาอย่าได้ทำร้าย ภรรยาข้าพเจ้าไม่เชื่อขืนจะทำนี่หากว่ามาพบท่านเป็นคนเข้าใจ ถ้าหาไม่มิตายเสียแล้วหรือ เขาก็จะเลื่องลือว่าเราจะฆ่าคนฝีมือเข้มแข็งด้วยกัน นางซึงยีเหนียว่าเดิมข้าพเจ้ามิได้คิดร้าย ท่านพูดจาให้ขัดใจจึงได้จัดยาเบื่อมาให้ดื่ม ข้าพเจ้ามีความผิดมากท่านอย่าถือโทษเลย บู๊สงถามว่า ผู้คุมสองคนนั้นเอาไปไว้ที่ไหน เตียแชก็พาไปดูที่ห้องฆ่าคนแล้วถามว่าเหตุผลอย่างไรจึงต้องโทษเนรเทศมาดังนี้ บู๊สงก็เล่าความซึ่งฆ่าไซบุนเข่งกับนางพัวกิมเหลียนพี่สะใภ้ตายให้ฟังทุกประการ
๒๘
เตียแชว่าซึ่งจะให้แก้ผู้คุมทั้งสองฟื้นขึ้นนั้น ท่านจะต้องไปทนเวทนาอยู่อีก ถ้าฆ่าผู้คุมเสียแล้ว ข้าพเจ้าจะพาไปซ่อนอยู่กับหลวงจีนลูตีซิม ณ วัดเขายี่เล่งซัวมิสบายหรือ บู๊สงว่าขอบใจนักหนาแต่ผู้คุมทั้งสองนี้ก็มิได้ทำสิ่งใดให้เราเจ็บแค้น ครั้นจะฆ่าเสียคนทั้งปวงก็จะเลื่องลือว่าไม่ใช่ชายชาติทหาร เราจะสู้ทนทุกข์ไปให้สิ้นโทษ ท่านจงเมตตาแก้ไขผู้คุมทั้งสองให้ฟื้นขึ้นเถิด เตียแชเห็นบู๊สงไม่ยอมให้ฆ่าก็ให้นางซึงยีเหนียกับคนใช้หามผู้คุมสองคนออกมาจากห้องแล้วเอายากรอกเข้าไป พอยาตกล่วงลำคอผู้คุมทั้งสองก็ฟื้นขึ้นพูดว่าสุรานี้ดีจริงดื่มเพียงเล็กน้อยก็เมาจนสิ้นสติ ช่วยกันจำไว้กลับมาจะได้ซื้อดื่มอีก เตียแชกับบู๊สงและนางซึงยีเหนียก็หัวเราะ เตียแชให้จัดโต๊ะและสุรามาเชิญให้บู๊สงกับผู้คุมทั้งสองกินโต๊ะเสพสุราอยู่จนเวลาค่ำ ครั้นรุ่งเช้าบู๊สงก็ลาจะไป เตียแชกับนางซึงยีเหนียหน่วงเหนี่ยวไว้อีกสามสี่วัน บู๊สงเห็นเตียแชกับนางซึงยีเหนียมีใจรักใคร่ก็สาบานเป็นพี่น้องกัน เตียแชแก่กว่าสาบานเป็นพี่บู๊สงเป็นน้อง รุ่งขึ้นบู๊สงเข้ามาลาจะไปเมืองเม่งจิว นางซึงยีเหนียเอาห่อทรัพย์สิ่งของมาคืนให้ เตียแชเอาเงินให้บู๊สงสิบตำลึงกับผู้คุมทั้งสองคนละเล็กละน้อย บู๊สงเอาคาใส่เข้าตามเดิม ลาเตียแชกับนางซึงยีเหนียออกจากโรงไป เตียแชกับนางซึงยีเหนียตามมาส่งมาจนพ้นตำบลบ้านนั้นแล้วก็กลับไป ผู้คุมทั้งสองออกจากตำบลสิบยีปิ เดินทางตรงไปถึงเมืองเมงจิวก็พาตัวบู๊สงกับหนังสือไปส่งให้ผู้รักษาเมือง ๆ นำมาฉีกออกอ่านแจ้งข้อความแล้วให้เอาตัวบู๊สงไปจำขังไว้ ณ คุก แล้วเขียนหนังสือตอบให้ผู้คุมทั้งสองถือกลับมาเมืองตงเพ็งฮู้ คนใช้พาเอาตัวบู๊สงไปถึงหน้าตะรางคอยนายใหญ่ยังไม่มา ตามบรรดาคนโทษที่ติดอยู่ก่อนเห็นก็ออกไปดู แล้วบอกว่าผู้คุมที่นี่ดุร้ายนัก ท่านจงจัดค่าธรรมเนียมไว้คอยท่าพอมาถึงก็ให้เสียก่อน บู๊สงว่าเงินก็ติดมาเล็กน้อยพอใช้บ้าง ถ้าผู้คุมมาพูดโดยดีก็จะให้ แม้นว่าดุร้ายข่มเหงเอาโดยอาญาเราก็ไม่กลัว เมื่อจะเป็นอย่างไรก็ตามเถิด พอผู้คุมมาถึงคนโทษเหล่านั้นก็หลีกเลี่ยงไป แต่บู๊สงนั่งอยู่หน้าคุก ผู้คุมร้องถามด้วยเสียงอันดังว่า บู๊สงที่ต้องโทษมาใหม่อยู่ที่ไหนทำไมจึงไม่จัดแจงค่าธรรมเนียมมาให้เรา
บู๊สงได้ฟังจึงตอบว่า เงินค่าธรรมเนียมนั้นหามีไม่ มีติดตัวมาเล็กน้อยก็ซื้อรับประทานเสียหมดแล้ว ยังเหลืออยู่แต่มือสองข้างเท่านั้น ผู้คุมได้ฟังก็โกรธด่าด้วยคำหยาบต่างๆ แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปหานายคุกใหญ่ คนโทษเหล่านั้นเห็นผู้คุมไปแล้วจึงพูดกับบู๊สงว่า ท่านมาแข็งขัดเช่นนี้เห็นทีจะไม่พ้นความตาย เวลาค่ำวันนี้ผู้คุมคงจะคิดอันตรายต่างๆ จงพูดจาอ่อนน้อมยอมเอาเงินค่าธรรมเนียมให้เสียเถิด บู๊สงว่าเงินค่าธรรมเนียมนั้นเราไม่ให้ เกิดมาเป็นชายชาติทหารจะกลัวความตายทำไม ผู้คุมคิดอย่างไรจึงจะให้เราตายได้ คนโทษเหล่านั้นบอกว่าพอเวลาค่ำก็เอาตัวเข้าไปในคุกจำครบแล้วผูกเท้าแขวนห้อยศีรษะลงมาบัดเดี๋ยวนี้ก็ขาดใจตาย อีกอย่างหนึ่งเอากระสอบใส่ทรายทับหน้าอกไว้ไม่ทันถึงยามก็สิ้นชีวิต อาญาสองอย่างนี้สำคัญนักท่านอย่าได้ขัดขืนเลย บู๊สงว่าเราไม่กลัวจะทำประการใดก็ให้ทำเถิด พอพูดดังนั้นคนใช้ทั้งสี่ก็มาเรียกตัวบู๊สงไป นายคุกใหญ่เห็นบู๊สงจึงร้องตวาดว่า ไม่รู้จักธรรมเนียมหรือ ซึ่งคนต้องโทษเนรเทศมาถึงเมืองนี้ให้เฆี่ยนร้อยหนึ่ง จึงเอาตัวจำคุกไว้ สั่งให้ทหารช่วยกันจับบู๊สงเฆี่ยนเสีย บู๊สงว่าเราไม่กลัวดอกจะนอนให้เฆี่ยนโดยดี ถ้าร้องจนคำหนึ่งก็มิใช่ชาติทหาร ซิอินซึ่งเป็นผู้ช่วยราชการฝ่ายคุกแจ้งว่าบู๊สงมีฝีมือเข้มแข็งใจกล้าหาญคิดจะเอาเป็นพวกพ้อง
ครั้นได้ฟังบู๊สงพูดดังนั้นก็เข้าไปกระซิบห้ามไว้ ผู้สำเร็จราชการนายคุกใหญ่รู้ทีก็ถามบู๊สงว่าเจ้าเดินทางมาเจ็บป่วยสิ่งใดบ้าง บู๊สงว่าไม่ได้เจ็บป่วยดอกจะเฆี่ยนตีประการใดก็จงกระทำเถิด ผู้สำเร็จราชการได้ฟังก็หัวเราะร้องสั่งทหารว่า บู๊สงนี้เดินทางมาคงจะถูกสิ่งใดกระทำเอาจึงพูดจากล้าหาญนัก จงเอาตัวไปขังเสียก่อนเถิด หายดีแล้วจึงทำโทษ ทหารเอาตัวบู๊สงมาที่ห้องประตูคุก ผู้คุมโกรธแค้นบู๊สงยิ่งนักคิดจะทำอันตรายก็ไม่สมความคิด ด้วยนายใหญ่ขัดไว้ไม่รู้ที่จะทำประการใดก็นิ่งอยู่ คนโทษเหล่านั้นถามบู๊สงว่า เห็นผู้ใดจะมีหนังสือมาฝากฝังท่านเป็นแน่ ผู้สำเร็จราชการจึงแกล้งพูดว่าท่านเจ็บป่วยมาแต่ตามทาง ท่านก็ยังว่าเปล่า กลับท้าทายให้เฆี่ยน บู๊สงว่าไม่มีผู้ใดฝากหนังสือมาถึงเลย คนโทษเหล่านั้นว่าถ้าไม่มีจริงแล้วเห็นจะคิดอุบายสิ่งใด เย็นค่ำก็คงได้เห็นดอก ท่านจงอ่อนน้อมยอมเสียโดยดีก็จะมีความสบาย บู๊สงว่าซึ่งท่านทั้งหลายปรานีเราขอบใจนักหนา แต่ใจเราไม่นึกกลัวเลย จะเป็นจะตายประการใดก็ตามแต่บุญแต่กรรมเถิด
ขณะนั้นมีคนเอาสิ่งของมาให้ในห้องบอกบู๊สงว่า ผู้ช่วยราชการฝ่ายคุกเอามาให้ท่านรับประทาน บู๊สงจึงคิดว่าจะเป็นอุบายอย่างไรก็ไม่รู้ แต่เห็นสิ่งของที่เอามานั้นไม่เหมือนกับคนโทษบอกไว้ จำเราจะรับประทานให้อิ่มเสียก่อน เมื่อจะทำประการใดเราก็มิได้เกรงกลัว บู๊สงก็รับประทานสิ่งของและสุราซึ่งเอามานั้นเสร็จแล้ว ครั้นเวลาจวนค่ำนั่งคอยดูว่าจะมีผู้ใดมาทำดังคนโทษบอกบ้าง เห็นชายผู้นั้นหาบน้ำกับที่นอนมาบอกว่า ผู้ช่วยราชการให้เอามาแล้วชายผู้นั้นจัดปูที่นอนกางมุ้งให้เสร็จก็กลับไป บู๊สงอาบน้ำชำระกายเข้านอนคอยดูว่าจะมีผู้ใดมาทำเหมือนคำคนโทษบอกไว้ก็ไม่เห็นมี จนเวลาดึกเลยหลับไป ครั้นรุ่งขึ้นเช้าชายผู้นั้นมาจัดโต๊ะและสุราให้อีก บู๊สงมีความสงสัยนัก จึงถามว่าผู้ใดสั่งให้มาปฏิบัติเราดังนี้ จงบอกให้ทราบเถิด ชายผู้นั้นบอกว่าผู้ช่วยราชการให้ข้าพเจ้ามาปฏิบัติรักษาท่าน บู๊สงว่าเราหารู้จักไม่ ชายผู้นั้นบอกว่าเป็นบุตรผู้สำเร็จราชการฝ่ายคุก เมื่อท่านมาถึงจะเอาออกเฆี่ยน คนผู้นั้นสะกิดห้ามไว้ได้ยินบ่นว่ามีข้อความอยู่สิ่งหนึ่งจะเป็นการสิ่งใดไม่ทราบ ให้ข้าพเจ้ามาปฏิบัติ ครบสามเดือนจึงจะพูดกับท่าน บู๊สงว่าเวลานั้นเราไปถึงผู้คุมว่าจะเฆี่ยน เห็นมีชายผู้หนึ่งโพกศีรษะด้วยผ้าขาวเข้าไปยืนพูดกระซิบอยู่ข้างหลังผู้สำเร็จราชการช่วยป้องกันเราดอกกระมัง คือคนนั้นหรือ ชื่อใดแซ่ไรไม่เคยได้พบพูดจากับเราเลย ชายนั้นบอกว่า แซ่ซิ ชื่ออิน อยากฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ฝีมือเข้มแข็งเรียกว่ากิมงั้นปิว แปลว่าเสือ ซึ่งการอันนี้ซิอินสั่งข้าพเจ้าไว้อย่าได้พูดจาให้ท่านรู้ บู๊สงว่าขอบใจนักหนา จงไปบอกกับนายท่านว่ามีข้อความสิ่งใดก็เชิญมา ถ้าแม้นไม่มาเราก็ไม่ขอรับประทานสิ่งของๆ ท่าน จงรีบไปบอกให้รู้เถิด ชายผู้นั้นก็มาแจ้งกับซิอินว่า บู๊สงให้เชิญท่านไปสนทนากัน
ซิอินได้ฟังก็ยินดีรีบตรงมายังคุก เห็นบู๊สงนั่งอยู่ก็เข้าไปคำนับ บู๊สงลุกขึ้นรับคำนับพูดว่า ท่านช่วยชีวิตไม่เป็นอันตรายแล้วให้คนมาปฏิบัติทุกเวลาพระคุณเป็นที่ยิ่ง ถ้าไม่ตายก็จะขอทดแทนคุณท่านไม่เสียดายชีวิตเลย ซิอินว่าขอบใจนักหนา เดิมข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงของท่านอยู่มิได้ขาด คิดจะไปคำนับก็จนใจด้วยอยู่ไกล ครั้นท่านมาถึงจึงได้ใช้ให้คนมาปฏิบัติอยู่แล้ว จึงจะมาหาโอกาสสนทนาด้วย ท่านให้ไปบอกมาพบกันวันนี้ก็เป็นบุญของข้าพเจ้าหนักหนา บู๊สงว่าท่านให้มาอุปถัมภ์ดังนี้ ใจข้าพเจ้าไม่สบายจึงถามคนใช้เล่าให้ฟังว่า ท่านมีข้อความอยู่ไม่แจ้งว่ามีสิ่งใด ข้าพเจ้าร้อนใจจึงเชิญมา ซิอินได้ฟังก็โกรธคนใช้ว่าไม่ควรจะมาบอก ข้าพเจ้าคิดว่าท่านเดินทางมาไกลยังเหน็ดเหนื่อยอยู่ ให้หยุดพักเสียให้สบายสักครึ่งปีมีกำลังแล้วจึงจะเล่าให้ฟัง บู๊สงว่าข้าพเจ้าไม่เหนื่อย กำลังก็มีเหมือนแต่ก่อน ถ้าท่านไม่เชื่อก็ไปยกศิลาที่หน้าศาลเจ้าเทียนฮองตงดูด้วยกัน ซิอินมิใคร่จะให้บู๊สงไป บู๊สงก็ไม่ฟังชวนกันเดินมาถึงหน้าศาลเจ้าใกล้คุก เห็นมีศิลาเขียวแผ่นหนึ่งหนักประมาณห้าร้อยชั่ง บู๊สงว่าข้าพเจ้าจะยกศิลาแผ่นนี้ลองดู ซิอินว่าเห็นจะยกไม่ไหว บู๊สงว่าท่านจงถอยห่างออกไป ก็ตรงเข้าไปยกแผ่นศิลาขึ้นแล้วทิ้งลง ศิลานั้นจมดินอยู่ครึ่งแผ่น บู๊สงเข้ายกเอาแผ่นศิลาโยนขึ้นไปสูงได้เจ็ดศอกก็เอามือรับมาวางไว้ตามเดิม คนทั้งปวงที่ยืนดูเห็นบู๊สงยกศิลาหน้าตาปกติดี ก็พากันเข้ามาคุกเข่าคำนับแล้วสรรเสริญว่าไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนท่าน ซิอินเห็นก็ดีใจยิ่งนักพูดว่า ท่านนี้เปรียบเหมือนเทพยดา จึงโยนแผ่นศิลาขึ้นได้ แล้วชวนบู๊สงกลับมาที่อยู่ บู๊สงว่าท่านได้เห็นเรี่ยวแรงที่ข้าพเจ้าแล้ว จงบอกเสียตามจริงจะขออาสาไปแทนคุณท่านโดยเร็ว ซิอินว่าให้บิดาข้าพเจ้าออกมาเถิดจึงจะเล่าให้ฟัง บู๊สงว่าทำไมท่านมาเป็นดังนี้ มีถ้อยความสิ่งใดก็บอกเล่าให้รู้จะมาคอยคนนั้นคนนี้ไม่ควรเลย ซิอินได้ฟังบู๊สงว่ากล่าวนักก็เล่าว่า
๒๙
เดิมเมื่อข้าพเจ้ายังเล็กอยู่ได้คบคนที่มีฝีมือเป็นพวกพ้องฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ฝีมือเข้มแข็งอยู่ในเมืองนี้ คนทั้งปวงก็นับถือเรียกว่ากิมงั้นปิว เดิมที่นอกประตูเมืองทิศตะวันออกเรียกว่าตำบลคาอัวะหลิม มีโรงเตี๊ยมประมาณร้อยโรง มีโรงบ่อนและโรงขายของต่างๆ อีกสามสิบโรง พ่อค้าเมืองซัวตัง เมืองฮ่อปักไปมาค้าขายอยู่เป็นนิตย์ ข้าพเจ้าจึงชวนเพื่อนกับคนที่ต้องโทษเก่าๆ ฝีมือเข้มแข็งประมาณเก้าสิบคนไปตั้งโรงขายสุรากับสิ่งของกันอยู่ ณ ตำบลคาอัวะหลิม คนที่ตำบลนั้นกลัวเกรงว่ากล่าวสิ่งไรก็ไม่ได้ขัดขืน หญิงคนชั่วเที่ยวขับร้องมาแต่เมืองอื่นก็ต้องมาบอกให้ข้าพเจ้ารู้จึงจะหากินได้ บรรดาพวกที่ค้าขายเอาเงินมาให้ทุกวัน เดือนหนึ่งประมาณเงินสามร้อยเหรียญ ครั้นอยู่มามีขุนนางผู้หนึ่งเป็นที่ทวนเลียนสำหรับเกลี้ยกล่อมคนที่มีฝีมือเข้าเป็นทหารหลวง มาตั้งเกลี้ยกล่อมคนเป็นทหารอยู่เมืองเม่งจิวนี้ เตียทวนเลียนมีทหารคนหนึ่งแซ่เจีย ชื่อตง รูปร่างสูงใหญ่ฝีมือเข้มแข็งชื่อเสียงปรากฏมาก คนทั้งปวงเรียกว่าเจียมึงสิน แปลว่าเจ้าเฝ้าประตู เจียตงมาแย่งชิงโรงเตี๊ยมเอาไปเป็นของตัวเสียทั้งสิ้น ข้าพเจ้าไม่ยอมจึงได้เกิดวิวาทกัน เจียตงฝีมือเข้มแข็งตีข้าพเจ้าศีรษะแตกมือก็เจ็บ เมื่อท่านมาถึงข้าพเจ้ายังเจ็บศีรษะโพกผ้าขาวอยู่ มือต้องเข้าเฝือก คอยให้ท่านหยุดพักหายเหน็ดเหนื่อยแล้วจึงจะเล่าให้ฟัง ถ้าท่านแก้แค้นเอาของกลับคืนมาได้ ถึงตัวจะตายก็ไม่ลืมพระคุณท่านเลย บู๊สงถามว่าเจียตงมีศีรษะและมือเท้ามากหรือประการใด ซิอินว่าเจียตงรูปร่างสูงใหญ่ ศีรษะและมือเท้าก็เท่ากับเราเหมือนกัน บู๊สงว่าถ้ากระนั้นกลัวทำไมจะไปตีเสียให้เหมือนเสือใหญ่ที่ตำบลเก็งเอียงก๋ง ถ้าแม้นมีโทษทัณฑ์ข้าพเจ้ารับเอง จงไปด้วยกันโดยเร็วเถิด ซิอินว่าท่านอย่าเพิ่งไป คอยบิดาข้าพเจ้าออกมาถามไถ่ปรึกษากันดู เชิญกินโต๊ะเสพสุราก่อนเถิด พรุ่งนี้จึงค่อยไป พอพูดดังนั้นบิดาซิอินเดินมาเห็นบุตรกับบู๊สงนั่งอยู่ด้วยกันก็เข้าไปพูดว่า เราได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมานานแล้ว บัดนี้ท่านชอบพอรักใคร่จะช่วยธุระเรามีความยินดียิ่งนัก เชิญท่านไปที่บ้านสนทนากันก่อนเถิด บู๊สงก็เดินตามผู้สำเร็จราชการไปถึงบ้าน เรียกบู๊สงเข้าไปข้างในสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี แล้วจึงพูดว่าซึ่งเราคิดอ่านให้บุตรไปตั้งโรงเตี๊ยมอยู่ที่ตำบลคาอัวะหลิมนั้นมิใช่จะเห็นแก่เงินทองเมื่อไร ด้วยที่นั้นชัยภูมิดีมีพ่อค้าต่างเมืองมาซื้อขายเป็นอันมากจะได้เป็นสง่าเมืองเม่งจิวสืบไป ครั้งนี้เปรียบเหมือนคนตกเข้ามาที่มืด ท่านช่วยให้พ้นไปอยู่ที่สว่างได้พระคุณเป็นที่ยิ่ง ถ้าท่านเมตตาจงสาบานเป็นพี่น้องกับซิอินเสียก่อนแล้วจึงค่อยไป
บู๊สงได้ฟังก็ยินดีจึงสาบานเป็นพี่น้องกับซิอิน แล้วก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราตามสบาย บู๊สงเสพสุราเมา ผู้สำเร็จราชการก็ให้คนใช้พาไปนอน ครั้นเวลารุ่งเช้าคนใช้จัดอาหารให้พร้อมแล้วเชิญบู๊สงให้เสพสุรารับประทานอาหาร บู๊สงเห็นสุราน้อยก็สงสัย รับประทานอาหารแล้วก็กลับมาที่อยู่ ประมาณครู่หนึ่งคนใช้หาบนํ้ามาบอกว่าซิอินเอาน้ำมาให้ท่านอาบ บู๊สงถามว่าเมื่อเวลาเช้าให้สุราดื่มน้อยนัก นายของเจ้าคิดประการใดหรือ คนใช้แจ้งว่าซิอินกลัวท่านมึนเมาจะเสียการไปจึงเอาสุรามาให้ดื่มแต่น้อย บู๊สงได้ฟังก็หัวเราะ อาบน้ำเสร็จแล้วซิอินก็มา บู๊สงจึงพูดว่า ถ้าออกเดินจากนี้ไปมีโรงขายสุราที่ไหนก็ต้องซื้อโรงละสามชาม กว่าจะถึงตำบลอัวะหลิม จึงจะสำเร็จความปรารถนาได้ เมื่อตีเสือที่ตำบลเก็งเอียงก๋งตาย ก็เพราะเมาไม่ใช่หรือ ซิอินว่าข้าพเจ้าไม่รู้จึงมีความวิตกอยู่กลัวท่านจะเมา ถ้าเคยเป็นเช่นนั้นจะจัดให้คนหาสิ่งของไป ถึงหยุดพักที่ไหนจะได้เสพสุราให้สบาย จึงสั่งคนใช้ให้จัดสิ่งของไปคอยท่าไว้ทุกๆ โรง บู๊สงได้ฟังก็ดีใจ ชวนซิอินเดินมาทางประตูตังหมึงข้างทิศตะวันออก ในขณะนั้นเดือนเจ็ดข้างขึ้นเป็นฤดูร้อนเดินทางไปได้สี่ห้าลี้ มีโรงขายสุราอยู่ก็ตรงเข้าไป เห็นคนใช้เอาสิ่งของมาคอยท่าก็มีความยินดี ซิอินให้ตักสุรามาสามชามแล้วเชิญรับประทานสิ่งของกับสุรา เสร็จแล้วก็เดินไป แต่บู๊สงเข้าหยุดพักเสพสุราทุกโรงกว่าสิบแห่งประมาณสุราสามสิบชามก็ยังไม่เมา ครั้นถึงโรงสุราอีกแห่งหนึ่งบู๊สงถามว่าตำบลคาอัวะหลิมนั้นยังไกลหรือใกล้ ซิอินว่าเห็นต้นไม้ใหญ่อยู่ข้างหน้า บู๊สงเสพสุราอีกแล้วบอกว่าท่านจงคอยอยู่ที่นี่เถิด บู๊สงก็ให้คนใช้นำไป แลเห็นถนัดแล้วว่า เจ้าจงไปแอบดูให้ห่างๆ ถ้าเราตีเจียตงล้มจงเข้ามา ขณะนั้นพิษสุรากำเริบมากขึ้น บู๊สงมึนเมาเดินเซชวนไป
ฝ่ายเจียตงตั้งโรงขายสุราอยู่ตำบลคาอัวะหลิม เวลาวันนั้นร้อนก็มานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ บู๊สงเดินไปเห็นชายผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่นั่งพิงเก้าอี้อยู่ จึงคิดว่าชายผู้นี้เห็นจะเป็นเจียตงแน่ ใช้หางตาแลดูแล้วก็เดินไปถึงหน้าโรงเจียตง เห็นมีสิ่งของต่างๆ มีหญิงคนหนึ่งรูปร่างงามนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยม บู๊สงก็นั่งลงที่โต๊ะตรงหน้า หญิงนั้นเจียตงได้มาเป็นภรรยาน้อย เห็นบู๊สงเข้ามานั่งก็ลุกไป คนใช้เหล่านั้นถามบู๊สงว่า ท่านจะซื้อสุราสักเท่าไร บู๊สงว่าเอามาสักสองชาม คนใช้บอกให้หญิงนั้นตักสุราแล้วก็ยกมาให้ บู๊สงรับชามดมดูแล้วว่า สุรานี้ไม่ดีเปลี่ยนใหม่ คนใช้ก็เอาสุราไปเปลี่ยนถึงสองครั้งบอกว่า ชายผู้นี้มึนเมาจะมาหาความ เปลี่ยนให้อีกครั้งเถิด หญิงนั้นก็เปลี่ยนสุราให้ แลไปดูเห็นบู๊สงเขม่นไม่วางตา จึงพูดว่า ชายคนนี้จะมาหาที่ตายต้องเอากระดูกห่อไปบ้าน บู๊สงได้ฟังก็โกรธถามว่า พูดอะไรกัน ชายเหล่านั้นบอกว่า พวกข้าพเจ้าพูดกันข้างนี้ดอก เชิญท่านเสพสุราเถิด บู๊สงถามว่าหญิงที่นั่งอยู่นั่นเป็นอะไร จงบอกให้มาเสพสุรากับเรา ชายเหล่านั้นบอกว่าเป็นภรรยานายเรา เจ้าของโรงเตี๊ยมชื่อเจียตงคนทั้งปวงเรียกว่าเจียมึงสิน เป็นใหญ่อยู่ในตำบลบ้านนี้ บู๊สงได้ฟังก็โกรธ ตรงเข้าจับหญิงภรรยาเจียตงใส่ลงในโอ่งสุรา คนใช้เห็นก็ตรูกันเข้าจับบู๊สง ๆ กำลังเมาฝีมือเข้มแข็งมาก จับคนใช้เหล่านั้นใส่โอ่งสุราเสีย หลายคนที่หนีได้วิ่งไปแจ้งความแก่เจียตงทุกประการ เจียตงได้ฟังก็โกรธรีบมาโดยเร็ว บู๊สงเห็นคนใช้วิ่งไปบอกเจียตงก็ออกจากโรงเตี๊ยมมาคอยอยู่ตามทาง พอเห็นเจียตงมาก็ตรงเข้าตีเจียตงต้านทานสู้กันหลายพัก คิดว่าชายนี้มาแต่ไหน มีกำลังและฝีมือนักหนาก็แข็งใจต่อสู้อยู่ครู่หนึ่ง บู๊สงทำเป็นแพ้ล่าถอยหนี เจียตงไม่รู้อุบายก็รุกไล่ติดพันไป บู๊สงเห็นได้ทีผินหน้ากลับ เอาเท้าถีบถูกอกเจียตงล้มลง บู๊สงเข้าไปตีซ้ำ เจียตงเจ็บป่วยมากเหลือทนก็ร้องขอชีวิตไว้ว่า ตั้งแต่นี้ไปไม่ต่อสู้ฝีมือท่านอีกเลย บู๊สงว่า เรามีความอยู่สามข้อ ถ้าทำตามก็จะไม่ให้ตาย เจียตงว่าข้าพเจ้าไม่ขัดขวาง จะทำตามคำท่านทุกสิ่งจงบอกให้รู้เถิด
๓๐
บู๊สงว่า ข้อที่หนึ่งอย่าได้อยู่ที่ตำบลนี้ต่อไป ข้อที่สองเงินทองสิ่งของและคนทั้งปวงที่แย่งชิงเขาไปว่ากล่าวนั้น จงกลับคืนให้คนเก่าตามเดิม ข้อที่สามนั้น ผู้ใหญ่ซึ่งค้าขายอยู่ในตำบลนี้ จงไปบอกให้รู้ทั่วกันว่า การงานและของทั้งปวงนั้น กลับคืนเจ้าของเดิมแล้ว ให้คนเหล่านั้นมาอ่อนน้อมเสียก่อน ตัวเจ้ากับพวกพ้องจงไปในวันนี้ ท้าแม้นขืนอยู่เราจะตีเสียให้ตายเหมือนกับเสือใหญ่ที่ตำบลเก็งเอียงก๋ง เจียตงได้ฟังก็แจ้งว่าบู๊สงที่ตีเสือตายได้เป็นขุนนางฝีมือเข้มแข็งก็ยิ่งเกรงกลัว จึงพูดว่าข้าพเจ้าหาขัดขืนไม่ ท่านว่ากล่าวประการใดก็จะเชื่อฟัง พอซิอินมาถึงเห็นเจียตงถูกตีโลหิตไหล ได้ฟังว่ายอมคืนสิ่งของให้ก็ยินดี บู๊สงให้เจียตงนำไปโรงแล้วเรียกบรรดาผู้ใหญ่ที่ค้าขายมาพร้อมกัน เจียตงก็มอบเงินทองสิ่งของต่างๆ คืนให้ซิอินว่ากล่าวตามเดิม เจียตงรวบรวมสิ่งของพร้อมบุตรภรรยาครอบครัวออกจากโรงเตี๊ยมไปในเวลาวันนั้น บรรดาคนที่ตำบลอัวะหลิมแจ้งว่าบู๊สงชิงโรงเตี๊ยมกับการงานทั้งปวงกลับคืนมาให้ซิอินว่ากล่าวก็ดีใจ ชักชวนกันมาคำนับซิอินกับบู๊สงฝากตัวจะได้ทำมาหากินสืบไป
ฝ่ายบิดาซิอินแจ้งความดังนั้นก็ยินดี มาที่ตำบลคาอัวะหลิมสรรเสริญบู๊สงว่าฝีมือเข้มแข็งนักจึงได้ทรัพย์สิ่งของกลับคืนมา แล้วให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงบู๊สงพูดจาสนทนากันเป็นที่สบาย ตั้งแต่นั้น บู๊สงก็อยู่กับซิอินสืบมา
ฝ่ายเจียตงพาครอบครัวเดินทางไปก็มีความโกรธแค้นยิ่งนักคิดจะฆ่าบู๊สงแย่งชิงเอาโรงเตี๊ยมที่ตำบลคาอัวะหลมกลับคืนมาอีก ก็ตรงไปบ้านเตียทวนเลียนผู้เป็นนาย แจ้งความซึ่งบู๊สงชิงโรงเตี๊ยมแล้วไล่ตัวเสียให้ฟังทุกประการ เตียทวนเลียนก็ขัดเคืองคิดจะฆ่าบู๊สงเสียให้ได้ จึงให้เจียตงอาศัยอยู่ที่บ้าน เตียทวนเลียนก็ไปหาเตียมงฮวงผู้เป็นขุนนางที่โตวก๊วน ได้ว่าฝ่ายทหารเป็นใหญ่กว่าเตียทวนเลียน ครั้นไปถึงก็เล่าความซึ่งบู๊สงทำกับเจียตงให้ฟังทุกประการ เตียมงฮวงได้ฟังก็โกรธแค้นยิ่งนัก จึงพูดว่าเจ้าอย่าวิตกเลย เราจะคิดอุบายกำจัดบู๊สงเสียให้จงได้ จึงตรึกตรองหาอุบายต่างๆ อยู่ทุกเวลา
ฝ่ายบู๊สงอยู่กับซิอินที่ตำบลคาอัวะหลิมได้เดือนเศษ บู๊สงเสพแต่สุรามึนเมาอยู่เสมอมิได้ขาด เวลาวันนั้น เตียมงฮวงคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่งแล้วเรียกคนใช้มาสั่งว่า เจ้าจงเอาม้าไปรับบู๊สงที่ตำบลคาอัวะหลิม บอกว่าเราอยากรู้จักให้มาหาสักหน่อยเถิด คนใช้รับคำสั่งขึ้นม้าตรงมาถึงโรงเตี๊ยม เห็นซิอินนั่งอยู่ก็เข้าไปแจ้งว่า เตียมงฮวงให้เชิญบู๊สงไปสนทนากัน ซิอินครั้นจะขัดขืนไว้ก็ไม่ได้ด้วยบิดาอยู่ในอำนาจเขา จึงบอกบู๊สงว่าเตียมงฮวงนายทหารให้คนมารับท่านไปหา บู๊สงพูดว่าท่านให้มารับก็ต้องไป คนใช้เอาม้าให้บู๊สงขี่ตรงมายังเมืองเม่งจิวบ้านเตียมงฮวง บู๊สงเข้าไปคำนับแล้วถามว่าท่านให้ข้าพเจ้ามาด้วยธุระสิ่งไร เตียมงฮวงก็ทำเป็นดีใจพูดว่า เราได้ยินเขาเล่าลือมาว่าเจ้ามีฝีมือเข้มแข็งตีเสือใหญ่ที่ตำบลเก็งเอียงก๋งตาย ได้เป็นที่โตวเถาขุนนาง ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน เรามีความยินดีนัก รู้ว่าเจ้ามาอยู่กับซิอินจึงให้คนไปรับมาหมายจะชุบเลี้ยง จงมาอยู่ที่บ้านเราด้วยกันเถิด บู๊สงเป็นคนซื่อไม่รู้เท่าทันสำคัญว่าจริงจึงพูดว่า ท่านเมตตาจะชุบเลี้ยงแล้วก็จะอยู่ด้วย เตียมงฮวงสั่งให้จัดโต๊ะเสพสุรามาเลี้ยงบู๊สงเป็นอันดี แล้วจัดที่ให้อยู่ตามสบาย เตียมงฮวงให้คนใช้ไปเอาสิ่งของบู๊สงที่ตำบลคาอัวะหลิม ซิอินก็ให้มาโดยดีมิได้คิดสงสัย ครั้นคิดถึงบู๊สงจะไปเยี่ยมเยือนก็แจ้งว่าบู๊สงอยู่ชั้นในไปหากันยาก ตั้งแต่นั้นก็เลยมา เตียมงฮวงครั้นล่อลวงบู๊สงอยู่ด้วยแล้วก็ทำเป็นรักใคร่ จัดเครื่องนุ่งห่มให้พร้อมบริบูรณ์ ถ้ามีผู้ใดเอาเงินทองแพรพรรณมาเป็นของกำนัลก็ยกให้บู๊สงทั้งสิ้น บู๊สงมีความยินดีซื้อหีบมาใส่เงินและแพรสีต่างๆ ไว้ อยู่ได้เดือนเศษคิดถึงซิอินจะไปเยี่ยมก็ไม่ได้ ด้วยเตียมงฮวงเรียกมาพูดจาอยู่ทุกวัน ครั้นถึงกลางเดือนแปดสารทจีนเวลาค่ำ เตียมงฮวงจัดโต๊ะไว้ข้างในเรียกบู๊สงเข้าไปกินโต๊ะเสพสุรากับภรรยาด้วยกัน บู๊สงเห็นภรรยาเตียมงฮวงนั่งอยู่ก็กลับออกมา เตียมงฮวงพูดว่าเราไม่ถือสิ่งใดดอกอย่ากลัวเกรงเลย บู๊สงว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะให้ข้าพเจ้ามากินโต๊ะเสพสุราด้วยไม่ควร เตียมงฮวงว่าไม่เป็นไรจึงชวนบู๊สงกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน บู๊สงเสียไม่ได้ก็นั่งเสพสุรา เตียมงฮวงชักพูดจาถึงคนฝีมือเข้มแข็ง บู๊สงก็เล่าความซึ่งได้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ให้ฟังทุกประการ เตียมงฮวงสรรเสริญว่า เจ้านี้ชาติชายทหารแท้ใจคอซื่อตรงนัก ถ้าผู้ใดข่มเหงกดขี่ข้างเดียวก็เจ็บร้อนแทน เราจึงมีจิตเมตตาเป็นอันมาก พูดแล้วก็เรียกนางเง็กลันสาวใช้ออกมาว่า เวลาค่ำวันนี้เป็นสารทใหญ่ เจ้าจงร้องเพลงชมเดือนให้บู๊สงฟังเล่นสักหน่อยเถิด นางเง็กลันก็ร้องเพลงให้ฟังจนจบ เตียมงฮวงว่าสาวใช้คนนี้มีวิชาเย็บปักก็ทำได้ทุกอย่างเราจะยกให้เป็นภรรยาเจ้าก็กลัวเจ้าจะไม่ชอบใจ บู๊สงว่าท่านพูดเท่านี้ก็บุญคุณนักหนาแล้วแต่ตัวข้าพเจ้าไม่ควรจะรับไว้ เตียมงฮวงให้คนใช้เอาชามใหญ่ใส่สุรามาให้อีก บู๊สงเสพสุราสิ้นหลายชามก็มึนเมาพูดถึงแต่เรื่องฝีมือเข้มแข็งห้าวหาญ เตียมงฮวงเห็นบู๊สงเมาก็ให้คนพาไปนอนในห้อง เตียมงฮวงเรียกนางเง็กลันมาสั่งความลับแล้วก็คำนับลาไป บู๊สงครั้นไปถึงห้องนอนไม่หลับเห็นเดือนหงายแจ่มสว่างก็เดินออกมาชมสวนดอกไม้ ด้วยกำลังเมาก็รำเพลงอาวุธต่างๆ จนดึกสามยามจึงกลับไป
ฝ่ายนางเง็กลันมาจัดการไว้พร้อมแล้ว พอเห็นบู๊สงมาก็ร้องว่าผู้ร้ายลักสิ่งของแล้วเดินไปในสวน บู๊สงได้ยินดังนั้นก็สงสัยว่า เมื่อเดินมานั้นก็ไม่เห็นผู้ใด เหตุไฉนข้างในจึงร้องดังนี้อัศจรรย์ใจนัก จึงเดินไปดูในสวนดอกไม้ ไม่เห็นผู้ใดก็กลับออกมา ถึงประตูมีม้าตั้งขวางอยู่ตัวหนึ่ง บู๊สงเมาสุราโดนม้าล้มลง นางเง็กลันร้องว่า ผู้ร้ายอยู่ที่นี่ พวกทหารที่มาซุ่มอยู่ก็ตรูกันเข้าจับบู๊สงได้เอาตัวไปแจ้งความแก่เตียมงฮวงว่า บู๊สงเป็นผู้ร้ายเข้าไปลักของข้างใน ข้าพเจ้าร้องให้ทหารจับได้ตัวมา แล้วเตียมงฮวงทำเป็นโกรธร้องตวาดว่า เสียแรงเรารักใคร่ไม่ทันไรก็มาลักทรัพย์สิ่งของ ๆ เราไปเป็นอันมาก บู๊สงว่าข้าพเจ้าได้ยินเสียงข้างในร้องว่าผู้ร้ายก็เดินเข้าไปดู ไม่เห็นผู้ใดก็กลับออกมา ถูกม้าดีดล้มลงแล้วถูกจับเอาตัวมาว่าเป็นผู้ร้ายซึ่งทำการข่มเหงกดขี่ข้าพเจ้า ขอท่านได้โปรด เตียมงฮวงว่าเจ้าเป็นคนต้องโทษเนรเทศมาเรารู้อยู่ พวกทหารไปค้นดูที่ในห้องบู๊สงว่าจะมีสิ่งใดก็คงได้เห็นจริงกัน ทหารไปค้นได้เงินทองแพรพรรณในหีบเป็นอันมากเอามาให้ดู เตียมงฮวงเห็นสิ่งของก็ทำเป็นหัวเราะว่าจะทุ่มเถียงอย่างไร เราจับได้ของกลาง แล้วสั่งให้เอาตัวบู๊สงจำขังไว้พรุ่งนี้จะเอาตัวไปส่ง ทหารก็เอาตัวบู๊สงไปทำตามสั่ง บู๊สงจึงคิดว่าเราไม่รู้เท่าทันคนจึงได้ถูกอุบายดังนี้ ถ้าแม้นไม่ตายคงจะเห็นดีกันครั้งหนึ่ง
ฝ่ายเตียมงฮวงครั้นรุ่งขึ้นเช้า ก็จัดเงินทองไปเดินเหินที่ผู้รักษาเมืองเม่งจิวและกรมการเสร็จแล้ว จึงเอาตัวบู๊สงกับของกลางไปส่ง ผู้รักษาเมืองและกรมการเอาถ้อยคำของเตียมงฮวงออกดูแจ้งความแล้วถามบู๊สงว่าเตียมงฮวงรักใคร่เจ้าเป็นนักหนา เหตุไฉนจึงมาทำดังนี้ คิดประการใดจงรับเสียตามจริง บู๊สงว่าข้าพเจ้าไม่ได้เป็นผู้ร้าย จึงเล่าความเดิมให้ฟังทุกประการ แล้วพูดว่า การเรื่องนี้กดขี่ข้าพเจ้าเปล่าๆ ขอท่านได้โปรดเถิด ผู้รักษาเมืองและกรมการเหล่านั้นได้เงินทองของเตียมงฮวงก็พากันพูดว่า บู๊สงคนนี้เป็นโทษต้องเนรเทศมา เตียมงฮวงเห็นฝีมือเข้มแข็งก็รักใคร่จึงเอาไปเลี้ยงจะให้ดี ครั้นเห็นเงินทองมากใจคอก็เป็นอื่น จงรับเสียโดยดีเถิด บู๊สงไม่รับ ร้องอยู่ว่าข่มเหงข้าพเจ้าจริงๆ ผู้รักษาเมืองกรมการก็โกรธ สั่งให้ทหารเฆี่ยนบู๊สงจนสาหัส บู๊สงเจ็บเหลือทนจึงคิดว่าถ้าไม่รับก็คงตาย จำจะต้องรับให้พ้นอันตรายเสียก่อนจึงค่อยคิดอ่านต่อไป บู๊สงก็รับเป็นสัตย์ ผู้รักษาเมืองสั่งให้เอาตัวจำคุกไว้คอยปรึกษาโทษ แล้วจึงจะได้ฆ่าเสีย
ฝ่ายซิอินอยู่ตำบลคาอัวะหลิม ครั้นแจ้งความว่าบู๊สงต้องโทษก็ตกใจ มาปรึกษากับบิดาว่าบู๊สงต้องโทษอีกจะทำประการใดดี นายคุกใหญ่บิดาซิอินจึงพูดว่า การเรื่องนี้เห็นจะเป็นเตียทวนเลียนนายของเจียตงเที่ยวเดินเหินเสียเงินทองคิดจะฆ่าบู๊สงแก้แค้น ตามบรรดาขุนนางที่คิดร้ายบู๊สงต่างก็เป็นใหญ่กว่าเรา ผู้รักษาเมืองรู้ว่าเรากับบู๊สงชอบพอกันไม่ให้ว่ากล่าวจะทำประการใด เจ้าจงเอาเงินไปเดินเหินเสียก่อน เมื่อบู๊สงเบาบางพ้นจากความตายจึงค่อยคิดต่อภายหลัง ซิอินว่าขุนนางเหล่านั้นก็ไม่รู้จักผู้ใด เห็นอยู่แต่คังเจียดคิบคนหนึ่งซึ่งรักใคร่กันมานานแล้ว ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวดูเห็นจะไม่เป็นไร จึงเอาเงินทองร้อยเหรียญใส่ห่อผ้าตรงมาที่บ้าน เล่าความเรื่องบู๊สงให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ คังเจียดคิบจึงบอกกับซิอินว่าเจียตงหนีมาซ่อนอยู่ในบ้านเตียทวนเลียนผู้นาย เตียทวนเลียนกับเตียมงฮวงนั้นได้สาบานเป็นพี่น้องกันมาแต่เดิม เตียมงฮวงคิดจะฆ่าบู๊สงแก้แค้นแทนเจียตง เอาเงินมาให้ผู้รักษาเมืองและกรมการคิดจะฆ่าบู๊สงเสียให้ได้ เอียบขงมกเป็นขุนนางสัตย์ซื่อไม่เห็นแก่ผู้ใดพูดคัดค้านไว้ อันบู๊สงนี้ถ้าเป็นผู้ร้ายจริงโทษก็ไม่ถึงตาย ผู้รักษาเมืองและกรรมการทั้งปวงก็รวนเรไม่อาจจะทำจึงเอาตัวบู๊สงจำขังไว้ ซึ่งการในคุกนี้ตกพนักงานข้าพเจ้าเอง จะลดหย่อนผ่อนให้เบาบางได้ แต่นอกกว่านั้นท่านจงไปหาเอียบขงมกเดินเหินเสียโดยเร็วเถิด ซิอินได้ฟังก็ยินดีเอาเงินให้คังเจียดคิบร้อยเหรียญแล้วก็ลาไป คังเจียดคิบได้เงินก็ลดหย่อนผ่อนให้บู๊สงเบาบางขึ้นกว่าแต่ก่อน ซิอินจึงให้พวกพ้องเอาเงินไปเดินเหินที่เอียบขงมก ๆ ก็รับว่าไม่เป็นไร เอียบขงมกจึงคิดว่า บู๊สงนี้เป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็งไม่มีความผิด จำเราจะช่วยไว้ จึงเอาคำปรึกษาโทษบู๊สงมาแก้ไขให้เบาบาง ครบกำหนดจึงจะเอาไปให้ผู้รักษาเมืองและกรมการทั้งปวงดู
ฝ่ายซิอินจัดสิ่งของกับเงินทองบ้างเล็กน้อย ออกจากบ้านมาหาคังเจียดคิบให้พาไปเยี่ยมบู๊สงที่คุก ซิอินเล่าความว่าเจียตงกับเตียทวนเลียนไปหาเตียมงฮวงให้คิดอุบายฆ่าท่านเสีย ข้าพเจ้าได้ให้คนไปเดินเหินที่เอียบขงมกแล้ว ท่านอย่าวิตกเลย เห็นจะไม่ตาย จึงเอาเงินกับสิ่งของออกให้ บู๊สงรับไว้แต่ใจนั้นคิดอยู่ว่าจะหนี ยังไม่ได้ท่วงทีจึงมีความวิตก ครั้นซิอินเอาเงินทองมาเดินเหินให้ค่อยมีความสบาย ถ้าแม้นออกได้ คนที่ทำร้ายเราคงจะเห็นฝีมือกัน คิดดังนั้นก็คลายความวิตกมิได้คิดหนี เอาอาหารมากินเสร็จแล้วซิอินก็กลับมาจัดหาสิ่งของไปให้อีกสองครั้ง และต่อมามีคนไปบอกแก่เจียตงว่า ซิอินมาส่งบู๊สงอยู่เป็นนิตย์ เจียตงก็ไปหาเตียมงฮวงเล่าความให้ฟังทุกประการ เตียมงฮวงจึงจัดเงินทองให้ผู้รักษาเมืองอีก ห้ามมิให้ผู้ใดไปส่งเสบียงอาหารบู๊สงได้ ผู้รักษาเมืองให้คนไปคอยดู ถ้ามีผู้ใดไปส่งเสียบู๊สงก็ให้จับตัวมา ซิอินแจ้งความตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนบู๊สงเลย แต่เอาสิ่งของไปให้ไว้ที่คังเจียดคิบมิได้ขาด
ฝ่ายเอียบขงมกยังไม่ถึงกำหนดทำเรื่องความบู๊สงก็ไปปรึกษาความอื่น เวลาวันนั้นเอียบขงมกพูดกับผู้รักษาเมืองว่า เตียทวนเลียนกับเตียมงฮวงคิดอุบายจะแกล้งฆ่าบู๊สงแก้แค้นแทนเจียตง บู๊สงเป็นผู้ร้ายจริงโทษก็ไม่ถึงตาย ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็เห็นด้วยจึงคิดว่า ความเรื่องนี้เอียบขงมกก็ไม่ได้เงินทองของเตียมงฮวง แล้วความก็ไม่จริง จำเราจะนิ่งเสียอย่าเอาเป็นธุระ ทำไม่รู้ไม่เห็นเสียดีกว่า คิดดังนั้นก็ละเลยมาครบกำหนดสองเดือน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า เอียบขงมกก็เอาคำปรึกษาโทษบู๊สงออกมาอ่านว่า “ซึ่งบู๊สงเป็นผู้ร้ายมีโทษให้เอาตัวมาเฆี่ยนยี่สิบทีแล้วเนรเทศไปเมืองอินจิว” ผู้รักษาเมืองกรมการได้ฟังแล้วก็ให้ถอดคาบู๊สงออกมาจากคุก เฆี่ยนยี่สิบทีสักหน้าเอาคาใส่ให้ผู้คุมทั้งสองคุมไปเมืองอินจิว ผู้คุมรับคำสั่งพาตัวบู๊สงมาบ้านจัดสิ่งของพร้อมออกมาจากเมืองเม่งจิวเดินทางไป
ฝ่ายซิอินตั้งแต่ผู้รักษาเมืองให้คนไปคอยจับก็ไม่ได้ไปเยี่ยมบู๊สง เวลาวันนั้นออกมานั่งอยู่โรงเตี๊ยมตำบลคาอัวะหลิม แลเห็นเจียตงกับพวกเพื่อนหลายคนตรงมาจับซิอินทุบตีศีรษะแตกโลหิตไหล แล้วให้ไปบอกพ่อค้ามามอบโรงเตี๊ยมกับสิ่งของต่างๆ ให้เจียตงว่ากล่าวสืบต่อไป ซิอินสู้ไม่ได้ก็ยอมทำตาม ให้เจียตงเป็นใหญ่ในตำบลคาอัวะหลิม แล้วก็ไล่ซิอินไปเสียให้พ้น เจียตงให้คนไปขนของกับพาบุตรภรรยาพวกพ้องมาอยู่โรงเตี๊ยมนั้นเหมือนแต่ก่อน
ฝ่ายซิอินครั้นมาถึงบ้านก็มีความโกรธแค้นเจียตงยิ่งนัก เวลาวันนั้นได้ยินข่าวว่าบู๊สงออกจากคุกได้ พรุ่งนี้จะเนรเทศไปเมืองอินจิวก็ยินดี จัดสิ่งของเงินทองเสื้อผ้าพร้อมมาคอยท่าอยู่ที่โรงขายสุราตามทาง บู๊สงกับผู้คุมทั้งสองไปถึงโรงขายสุรา ซิอินก็ออกมาเชิญบู๊สงเข้าไปแจ้งความว่า ข้าพเจ้าไปเยี่ยมท่านกลับมาแล้วจัดหาสิ่งของไปอีกก็มีผู้มาห้ามปรามคอยจับ จึงได้เอาสิ่งของไปฝากคังเจียดคิบไว้ให้ท่าน ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้ไปเลย ครั้นแจ้งว่าท่านต้องเนรเทศไปเมืองอินจิวจึงหาสิ่งของมาให้ จะได้เอาไปใช้สอยตามทาง บู๊สงเห็นซิอินเอาผ้าขาวโพกพันมืออยู่จึงถามว่า เหตุไฉนจึงทำดังนี้อีก ซิอินก็เล่าความซึ่งเจียตงกลับไปแย่งชิงโรงเตี๊ยมที่ตำบลคาอัวะหลิม แล้วตีจนศีรษะแตกให้ฟังทุกประการ บู๊สงก็ขัดเคืองยิ่งนักจึงพูดว่า ถ้าไม่ตายก็จะได้ให้เห็นกัน ซิอินเอาเงินทองสิ่งของออกให้บู๊สงแล้ว เรียกผู้คุมทั้งสองรับประทานอาหารด้วย ผู้คุมว่าบู๊สงเป็นผู้ร้ายรับประทานอาหารของเขาทำไม จงเร่งไปโดยเร็วเถิด ซิอินเห็นผู้คุมโกรธก็เอาเงินสิบตำลึงให้ ผู้คุมก็ไม่รับพูดว่า ถ้าไม่ไปโดยเร็วเราจะเฆี่ยน เราไม่เห็นแก่เงินของเจ้าดอก ซิอินเห็นผู้คุมเร่งรัดนักจึงบอกบู๊สงว่าผู้คุมทั้งสองนี้ท่านอย่าไว้ใจคงจะคิดร้ายอะไรสักอย่างหนึ่งเป็นแน่ บู๊สงว่าท่านอย่าวิตกเลยข้อนั้นไม่เป็นไรเชิญกลับไปบ้านเถิด ซิอินก็ลากลับมา ผู้คุมพาบู๊สงเดินทางไปประมาณได้ห้าลี้เห็นมีชายสองคนถือกระบี่ยืนอยู่ พอผู้คุมทั้งสองเดินไปใกล้ขยิบตาพูดจากันแล้วก็เดินตามไป บู๊สงเห็นชอบกลก็แจ้งว่าคนเหล่านี้พวกเดียวกันจะตามไปทำอันตรายเราเป็นแน่ บู๊สงทำเฉยเสียเหมือนไม่รู้เท่า เดินทางไปเหน็ดเหนื่อยก็เอาของที่ซิอินให้ออกรับประทาน แต่ใจนั้นคิดฆ่าผู้คุมกับชายสองคนให้จงได้ ครั้นเดินไปถึงแม่น้ำแห่งหนึ่งมีสะพานข้ามเห็นหนังสือสามตัว บู๊สงแกล้งถามว่า หนังสือนั้นเขาเรียกว่าอะไร ผู้คุมตอบว่า เจ้าไม่มีตาหรือดูเอาเองเป็นไร หนังสือสามตัวนั้นว่าฮุนอินโพ้ว บู๊สงว่าเรารับประทานของเปื้อนจะไปล้างมือสักหน่อย ชายสองคนที่ถือกระบี่เดินมากับผู้คุมได้ฟังบู๊สงพูดดังนั้นก็รีบเดินตามไป พอบู๊สงขึ้นสะพานชายสองคนนั้นแอบเคียงเข้าใกล้ บู๊สงเอาเท้าถีบตกสะพานลงในแม่น้ำทั้งสองคน ผู้คุมเห็นก็จะวิ่งหนี บู๊สงร้องตวาดว่าจะไปข้างไหน ผู้คุมตกใจล้มลงคนหนึ่ง อีกคนหนึ่งวิ่งตามไป บู๊สงหักคาที่ใส่ออกวิ่งตามไปทันเอากระบี่ที่ผู้คุมเหน็บมานั้นฆ่าเสียทั้งสองคน แล้วก็กลับมาที่สะพานเห็นชายสองคนคลานขึ้นมาริมฝั่ง บู๊สงก็ฆ่าเสียคนหนึ่ง แล้วถามว่าเจ้านี้มาด้วยเหตุผลประการใดจงบอกไปตามความจริง ชายคนนั้นตกใจก็แจ้งความว่าข้าพเจ้าสองคนเป็นศิษย์ของเจียตง ใช้ให้ตามมาช่วยผู้คุมคิดฆ่าท่านเสีย บัดนี้เจียตงไปกับเตียทวนเลียนเสพสุราอยู่ที่อวนเอียเหลา บ้านเตียมงฮวงคอยข้าพเจ้าสองคนกลับไปบอกข่าว บู๊สงได้ฟังก็โกรธมากขึ้น ฆ่าชายผู้นั้นเสีย แล้วก็หวนคิดแค้นเตียมงฮวงยิ่งนัก จำจะกลับไปฆ่าคนเหล่านี้แก้แค้นเสียให้ได้ จึงเก็บกระบี่เหล่านั้นเหน็บซ่อนไว้ในเสื้อ ลงจากสะพานตำบลฮุนอินโพ้วกลับมาเมืองเม่งจิว
๓๑
พอเวลาค่ำบู๊สงเดินตรงเข้าไปทางหลังบ้านเตียมงฮวง เห็นคนเลี้ยงม้าถือโคมเข้าไปในห้อง บู๊สงก็ร้องเรียกชายนั้นออกมาจับไว้แล้วถามว่ารู้จักเราหรือไม่ ชายนั้นบอกว่า จำได้ท่านนี้คือบู๊สง จะมาทำอันตรายข้าพเจ้าด้วยเหตุสิ่งใด คนซึ่งคิดร้ายท่านนั้น เตียมงฮวง เตียทวนเลียน เจียตงสามคน บัดนี้ยังกินโต๊ะเสพสุราอยู่บนเหลาสูงไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าพเจ้าเลยขอชีวิตไว้เถิด บู๊สงว่าปล่อยไปไม่ได้ ก็เอากระบี่ฟันชายนั้นตายแล้วก็เดินเข้าไปข้างในยังมีกำแพงอีกชั้น บู๊สงโดดข้ามเข้าไปได้ยินหญิงสองคนนั้นเดินบ่นว่ามากินโต๊ะเสพสุราทำให้ลำบาก ประเดี๋ยวก็เรียกเอาน้ำชา ดึกนักหนาแล้วยังไม่ได้หลับนอนเลย บู๊สงตรงเข้าฆ่าตายเสียคนหนึ่ง หญิงนั้นก็ตกใจกลัวบู๊สงจะฆ่าเสียก็ไม่อาจร้อง บู๊สงจึงร้องถามว่าผู้ใดเสพสุราอยู่บนเหลาสูง หญิงนั้นบอกว่าเตียมงฮวง เตียทวนเลียนกับเจียตงสามคนกินโต๊ะเสพสุราแต่เวลากลางวันจนดึกป่านนี้แล้วยังพูดกันอยู่ บู๊สงก็ฆ่าหญิงสาวใช้เสียอีกคนหนึ่งแล้วเดินเข้าไป
ขณะนั้นดึกประมาณสามยามผู้คนไปนอนเสียหมดแล้ว บู๊สงเดินไปถึงอวนเอียเหลาแอบมองดู เห็นเตียทวนเลียนกับเตียมงฮวงนั่งเคียงกัน เจียตงนั่งอยู่ข้างหนึ่งพูดว่า ท่านแก้แค้นแทนข้าพเจ้าครั้งนี้บุญคุณนักหนา เตียมงฮวงพูดว่า เพราะเห็นแก่เตียทวนเลียนน้องเราจึงได้คิดการอันนี้ ท่านให้คนไปคอยอยู่ที่ตำบลฮุนอินโพ้ว ป่านนี้เห็นจะฆ่าบู๊สงตายเสียแล้ว อีกสักครู่หนึ่งก็คงกลับมา เตียทวนเลียนว่าไปด้วยกันสี่คนแล้ว ถึงฝีมือเข้มแข็งประการใดก็คงตาย พูดดังนี้ก็พากันหัวเราะเป็นอันดัง บู๊สงได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก กำลังโทโสถือกระบี่ขึ้นไปบนเหลามิได้เกรงกลัว เจียตงเหลียวเห็นบู๊สงก็ตกใจสิ้นสติตกตะลึงอยู่ บู๊สงเอากระบี่ฟันถูกศีรษะเจียตงขาดตาย เตียมงฮวง เตียทวนเลียนเห็นก็ลุกขึ้นจะวิ่งหนี บู๊สงเอากระบี่ฟันถูกกลางตัวเตียมงฮวงขาดสองท่อนตาย เตียทวนเลียนฉวยได้เก้าอี้เข้ารับไว้ทานกำลังบู๊สงไม่ได้เสียทีล้มลง บู๊สงเอากระบี่ฟันถูกคอเตียทวนเลียนขาดตาย แล้วตรงเข้าไปในห้องฆ่าภรรยาเตียมงฮวงกับนางเง็กลันและสาวใช้เหล่านั้นตายทั้งสิ้น รวมสิบห้าคนตายกลิ้งอยู่บนเหลาสูง บู๊สงเอาผ้าชุบโลหิตเขียนหนังสือไว้ที่ฝาผนังว่า “ซึ่งฆ่าคนเหล่านี้ตายคือตัวบู๊สง” แล้วเข้าไปในห้องเก็บรวบรวมเงินทองมาห่อไว้ออกจากห้องลงมาเปิดประตู เดินไปถึงกำแพงเมืองเห็นประตูปิดอยู่ บู๊สงก็ขึ้นไปบนกำแพงโดดออกมา
ขณะนั้นเป็นเดือนสิบ ข้างจีนน้ำท่วมทางเดินลำบากนัก บู๊สงคิดขึ้นได้ว่าเมื่อจะไปเมืองอินจิว ซิอินได้เอาสิ่งของเสื้อและรองเท้ามาให้ ก็แก้ห่อผ้าหยิบรองเท้ามาสวมใส่ไปทางทิศตะวันออกโดยเร็ว เวลานั้นยังไม่ทันสว่าง บู๊สงเดินไปได้ประมาณห้าลี้ เมื่อยล้าเต็มทีเห็นมีศาลเจ้าก็แวะเข้าไปนอน ยังมีชายพวกหนึ่งสี่คนเที่ยวอยู่แถวตำบลนั้นผ่านมาเห็นบู๊สงเอาห่อผ้าหนุนศีรษะนอนหลับก็ดีใจ แล้วว่าชายคนนี้มาแต่ไหนห่อผ้าใหญ่โตนัก ช่วยกันจับตัวไปให้พี่เราเถิด สิ่งของในห่อผ้านั้นเอาแบ่งปันกันเสีย พูดแล้วก็กรูเข้าไปจับตัวมัดไว้ บู๊สงเหนื่อยอ่อนมาไม่รู้สึกตัว ชายสี่คนจึงจับได้พาไปถึงโรงเอาบู๊สงเข้ามัดไว้กับเสา แล้วร้องบอกว่า วันนี้น้องไปเที่ยวได้ของดีมาเชิญพี่ทั้งสองลงมือเสียโดยเร็ว
ฝ่ายเตียแชกับนางซึงยีเหนียตั้งโรงขายสุราอยู่หลายแห่ง เวลาวันนั้นเตียแชชวนภรรยามาค้างอยู่โรงนี้ ครั้นได้ยินเสียงพวกที่คนร้องบอกเตียแชจึงตอบว่า พวกเจ้าอย่าวุ่นวายเราจะไปลงมือเอง แล้วชวนภรรยาเดินออกมา บู๊สงต้องมัดอยู่ได้ฟังพวกนั้นพูดและเห็นขาคนแขวนอยู่ใกล้ๆ นั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าเขาจับเรามาจะฆ่าเสียด้วยเหตุผลประการใดก็ไม่รู้มีความวิตกยิ่งนัก พอเตียแชกับนางซึงยีเหนียเดินมาเห็นบู๊สงก็ตรงเข้าไปถามว่า น้องนี้ชื่อบู๊สงเหตุไฉนเขาจึงได้จับมา พวกสี่คนได้ยินเตียแชถามบู๊สงดังนั้นก็ตกใจเข้าแก้ออกจากมัดโดยเร็ว บู๊สงเล่าความเดิมให้เตียแชกับนางซึงยีเหนียฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ พวกสี่คนได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้าเล่นเบี้ยเอามาเสียชวนกันไปเที่ยวหากิน เห็นท่านนอนอยู่ในศาลเจ้าแต่ผู้เดียวก็จับมัดเมื่อสองสามเวลา เตียแชสั่งไว้ว่าพบปะผู้คนอย่าได้ทำอันตราย ถ้าแม้นไม่สั่งเหมือนดังแต่ก่อนก็คงฆ่าท่านตาย ท่านอย่าถือโทษพวกข้าพเจ้าเลย เตียแชว่าน้องเราอ่อนล้ามานอนหลับไป ถ้าปรกติดีอย่าว่าแต่คนสี่คนให้อีกสี่พันก็จับน้องเราไม่ได้ ซึ่งสั่งพวกเหล่านี้ไว้เพราะคิดเห็นว่าน้องไปเมืองเม่งจิวคงจะกลับมาอีก ด้วยมีโรงอยู่หลายแห่งเที่ยวไปมามิได้ขาด เวลาวานนี้มาค้างอยู่ที่นี้จึงได้พบกัน แล้วเอาเงินมาให้เป็นรางวัลแก่พวกสี่คนพอสมควร จึงเชิญบู๊สงเข้าไปข้างในจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี บู๊สงก็พำนักอยู่กับเตียแชที่โรงขายสุราตำบลสิบยิปิ
ฝ่ายคนใช้ของเตียมงฮวงซึ่งหลบหนีซ่อนอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจึงมาดูเห็นถ้วนถี่แล้วก็ไปที่บ้านผู้รักษาเมืองแจ้งความว่า เวลาคืนนี้บู๊สงลอบเข้าไปฆ่าเตียมงฮวงกับพวกพ้องและคนใช้ตายสิ้นหญิงชายรวมกันสิบห้าคน เก็บเอาเงินทองมีราคาไปหกอย่าง เขียนหนังสือบอกไว้ว่า ซึ่งฆ่าคนเหล่านี้เสียคือบู๊สง ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็ตกใจนัก สั่งให้กรมการไปตรวจดูเสร็จแล้วมีความโกรธบู๊สงยิ่งนัก สั่งให้ปิดประตูเมืองเที่ยวค้นทุกบ้านทุกเรือนก็ไม่พบ พอนายอำเภอตำบลฮุนอินโพ้วเอาข้อความมาแจ้งว่า เวลาวานนี้มีคนฆ่ากันตายที่สะพานตำบลบ้านฮุนอินโพ้วสี่คนศพกลิ้งอยู่ริมฝั่ง ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็แจ้งว่า บู๊สงฆ่าผู้คุมกับพวกเตียมงฮวงตายอีกสี่คนยิ่งมีความวิตกมากขึ้น จึงสั่งให้วาดรูปบู๊สงไปถึงหัวเมืองขึ้นทุกแขวงทุกอำเภอว่า “ถ้าผู้ใดพบบู๊สงอยู่ที่ไหนนำไปจับได้จะให้เงินสามพันตำลึง ถ้าให้บู๊สงสำนักอาศัยสืบได้ความจะเอาผู้นั้นเป็นโทษเท่ากับบู๊สง” แล้วให้ขุนนางถือไปทุกแขวงทุกอำเภอ เที่ยวค้นหาจับตัวบู๊สงก็ยังไม่ได้ตัว ข่าวเลื่องลือไปรู้ทั่วกันทุกเมือง
ฝ่ายบู๊สงมาอยู่กับเตียแชได้สี่ห้าวันได้ยินข่าวเล่าลือมานั้นแข็งแรงนักก็มีความวิตก เตียแชกลัวว่าจะมาค้นจับบู๊สงได้จะพากันลำบาก จึงพูดกับบู๊สงว่า ผู้รักษาเมืองให้เที่ยวจับตัวน้องอย่างกวดขัน ครั้งนี้ก็ร้อนมาถึงแล้ว พี่จะให้ไปอาศัยอยู่กับหลวงจีนลูตีซิม ณ เขายีเล่งซัวไม่มีผู้ใดไปทำอันตรายได้ เดิมทีก็บอกกับน้องไว้ทีหนึ่งจะคิดประการใดดี บู๊สงเห็นด้วยแล้วว่า น้องก็ไม่ขัดขืน จงเขียนหนังสือมาให้เถิดจะรีบไปโดยเร็ว เตียแชจึงเขียนหนังสือไปถึงหลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ว่า “บู๊สงนี้ฝีมือเข้มแข็งสาบานเป็นพี่น้องกับเราขอฝากไว้ด้วย” แล้วก็ส่งให้บู๊สงรับหนังสือจะลาไป นางซึงยีเหนียจึงห้ามไว้ ถ้าไปดั่งนี้เหมือนหนึ่งแกล้งให้เขาจับไว้ บัดนี้เขาวาดรูปมาคอยตรวจตราอยู่ เดินทางไปสักครู่หนึ่งเขาก็จะจับได้ ด้วยที่หน้านั้นต้องสักไว้เป็นที่จำได้ทุกคน เตียแชว่า ถ้ากระนั้นเอายามาปิดเสียก็เป็นที่พรางตาได้ นางซึงยีเหนียว่าทำดังนั้นหลอกได้แต่เด็ก นี่เป็นขุนนางเห็นจะปิดไม่ได้คงจะเสียทีเป็นแน่ การอันนี้จะพูดให้ฟัง เดิมมีหลวงจีนเถาต๋อเดินทางมาทางนี้ พี่เอายาเบื่อใส่แล้วฆ่าตายเอาเนื้อมาทำขนมขาย เครื่องนุ่งห่มกับเครื่องมือสิ่งของเก็บไว้ เมื่อครั้งก่อนเอามาให้น้องดูกับหนังสือคู่มือก็ยังอยู่ ถ้าเชื่อแล้วจะโกนผมเสียเอาเสื้อกางเกงของหลวงจีนเถาต๋อมาสวมใส่ปลอมคงจะเข้าการ แต่ใจของน้องจะเห็นเป็นประการใดไม่แจ้งเลย เตียแชว่าเจ้าพูดถูกแล้ว กลัวแต่น้องจะไม่ยอม บู๊สงว่าการจวนตัวก็จะต้องจำเป็น แต่เอาเครื่องเหล่านั้นมาลองดูก่อนเถิด นางซึงยีเหนียจึงเอาเสื้อกางเกงและสิ่งของต่างๆ ออกมาให้บู๊สงสวมใส่แลดูคล้ายกับหลวงจีนเถาต๋อก็หัวเราะ เตียแชว่าสิ่งของเหล่านี้จำเพาะใส่ได้เหมือนทำไว้สำหรับกัน บู๊สงให้เตียแชโกนผมแล้วเอาหมวกหลวงจีนใส่ ลูกประคำสะพายแล่งถือกระบี่ลาเตียแชกับนางซึงยีเหนียออกจากโรงไป เตียแชกับนางซึงยีเหนียตามมาส่ง สั่งว่าไม่ช้าดอกพี่คงจะตามไปเยี่ยมเยือน แล้วเตียแชกับภรรยาก็กลับมาโรง เมื่อขณะบู๊สงโกนผมจะแปลงตัวเป็นหลวงจีนด้วยเป็นโทษครั้งก่อนต้องสักหน้า จึงโกนผมที่ศีรษะไม่ได้ให้หมดเอาข้างหน้าไว้ปิดจะไม่ให้ผู้ใดเห็น ครั้นออกจากตำบลสิบยิปิ เดินทางมาประมาณห้าสิบลี้ เวลาเย็นจวนค่ำเดือนหงายสว่างถึงเขาแห่งหนึ่งได้ยินเสียงหญิงหัวเราะอยู่ในป่า บู๊สงเดินขึ้นไปดูเห็นวัดร้างกับโรงสีห้าหลังมีหลวงจีนรูปหนึ่งนั่งชมเดือนอยู่กับหญิงที่หน้าต่าง บู๊สงเห็นดั่งนั้นก็โกรธ จึงคิดว่าหลวงจีนรูปนี้มาแต่ไหนไม่ควรจะมีภรรยา ซึ่งกระบี่เล่มนี้ของหลวงจีนเถาต๋อที่ตาย เตียแชให้เรามาว่าดีนัก ลองฆ่าหลวงจีนคงจะเห็นจริง จึงเดินมาเห็นประตูโบสถ์ปิดอยู่ก็เอาก้อนศิลาขว้าง หลวงจีนได้ยินก็มายืนดูที่หน้าต่าง ศิษย์ของหลวงจีนผู้นั้นเปิดประตู บู๊สงเห็นก็โกรธเอากระบี่ฟันศิษย์นั้นล้มลงขาดใจตาย
๓๒
หลวงจีนอองเตาหยินจับกระบี่สองมือออกมาต่อสู้กับบู๊สงได้สิบเพลง หลวงจีนเสียที บู๊สงเอากระบี่ฟันถูกคอขาดตาย แล้วร้องบอกหญิงอยู่ในโบสถ์ว่า จงบอกมาโดยดีเถิดเราจะถามไถ่ให้รู้ความ หญิงนั้นก็ออกมาคุกเข่าคำนับแล้วร้องไห้ บู๊สงจึงถามว่าตำบลนี้ชื่ออะไร หลวงจีนนั้นมาแต่ข้างไหนจงเล่าให้ฟัง หญิงนั้นบอกว่าตำบลนี้เรียกว่าเงกังเนี้ยแปลว่าเนินเขาตะขาบ บิดาข้าพเจ้าชื่อเตียไทก๋งตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้เนิน หลวงจีนนั้นมาแต่ไหนก็ไม่ทราบ บอกว่าเป็นหมอดูที่ฮงซุย บิดาต้อนรับให้หลวงจีนอยู่ที่บ้านเป็นหลายวัน ครั้นหลวงจีนเห็นข้าพเจ้าก็รักใคร่คิดฆ่าบิดามารดาตายเสีย เอาข้าพเจ้ามาเป็นภรรยาอยู่ที่วัดบนเนินเขานี้ ด้วยตัวเป็นหญิงจะขัดขืนก็ไม่ได้ต้องจำใจมาอยู่ หลวงจีนนี้ชื่ออองเตาหยิน คนทั้งปวงเรียกว่า ฮุยเทียนเงกัง ไปชวนศิษย์มาอยู่ด้วยกันอีกคนหนึ่ง ข้าพเจ้าแจ้งความแก่ท่านตามความจริง ขอชีวิตข้าพเจ้าไว้เถิด บู๊สงถามหญิงนั้นว่า ญาติพี่น้องมีบ้างหรือเปล่า จงเก็บทรัพย์สิ่งของไปเราจะเอาไฟเผาวัดเสีย หญิงนั้นก็ยินดีเข้าไปรวบรวมเงินทองของที่มีราคามาให้บู๊สง ๆ ไม่เอาว่าจงเก็บไปไว้จะได้เลี้ยงตัว หญิงนั้นว่าท่านเหนื่อยมาเชิญเสพสุราให้สบายก่อนจึงค่อยไป แล้วจัดหาสิ่งของกับสุรามาให้บู๊สงรับประทาน ครั้นแล้วหญิงนั้นก็เก็บเงินทองห่อผ้าลาบู๊สงลงเนินเขาไป บู๊สงเอาไฟเผาวัดไหม้สิ้นแล้ว ข้ามเนินเขาเงกังเนี้ยไปอีกแปดเก้าวัน เดินมาตามทางเห็นรูปวาดของตนประกาศไว้อยู่ บู๊สงนั้นบวชโกนศีรษะไม่หมดเอาผมข้างหน้าไว้ จะว่าหลวงจีนก็ไม่ใช่ เรียกว่าเฮงเจีย บรรดาคนทั้งปวงเห็นก็ไม่ถามไถ่สำคัญว่าเฮงเจียก็ปล่อยให้ไป บู๊สงเดินพ้นจากนั้นไปได้อีกสองสามวันถึงตำบลหนึ่งมีภูเขาสูงใหญ่ หน้าเขามีแม่น้ำ เห็นมีโรงขายสุราก็เข้าไปซื้อ พลางถามเจ้าของโรงว่าของอื่นมีบ้างหรือไม่ เจ้าของสุราก็บอกว่าไม่มีมีแต่สุรา
ขณะนั้นเป็นฤดูหนาว บู๊สงเหนื่อยหิวมาไม่มีสิ่งใดรับประทานก็เสพสุราแก้หนาวอยู่ในโรง ยังมีชายอีกสี่คนเดินตรงมาถามเจ้าของสุราว่าสิ่งของที่เราสั่งนั้นจัดหาไว้แล้วหรือ เจ้าของสุราออกไปเชิญชายสี่คนเข้ามาแล้วบอกว่า ท่านยีหลงสั่งให้จัดหาเป็ดไก่และสุราก็หาไว้พร้อม เชิญท่านรับประทานเถิด ชายที่ชื่อยีหลงกับเพื่อนสามคนก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะ เจ้าของโรงยกเอาถังสุราออกมาบอกว่าสุราถังนี้ที่ท่านสั่งไว้ไม่ให้ขายผู้ใด แล้วเปิดถังออกตักสุราตั้งไว้บนโต๊ะยกเอาเป็ดไก่ออกมาให้ยีหลงกับเพื่อนสามคน บู๊สงได้กลิ่นสุรานั้นหอมและเป็ดไก่ด้วยกำลังหิวก็โกรธเจ้าของสุรา เรียกมาถามว่าเจ้าดูถูกเราว่าไม่มีเงินทองจะให้หรือ เราถามซื้อบอกว่าไม่มี ผู้อื่นซื้อทำไมจึงขายให้
เจ้าของโรงบอกว่าเป็ดไก่กับสุรานั้นไม่ใช่ของที่นี่ ท่านยีหลงเอามาแต่บ้านสั่งให้จัดหาไว้เลี้ยงเพื่อน บู๊สงว่าเจ้าอย่าพูดปดเลย เรารู้อยู่เต็มใจ เจ้าของโรงว่าเฮงเจียอะไรเช่นนี้โหยกเหยกเต็มที บวชแล้วยังจะกินของสดคาวได้ไม่เคยเห็น บู๊สงทั้งกำลังหิวและกำลังเมาสุราได้ฟังก็โกรธนัก เอามือตบเจ้าของโรงล้มกลิ้งโลหิตไหล ยีหลงเห็นจึงร้องตวาดว่าเฮงเจียนี้มาทุบตีกันด้วยเหตุสิ่งไร บู๊สงว่าไม่ใช่การของเจ้าอย่าวุ่นวาย หรือจะช่วยเจ้าของสุราก็ตามใจ ยีหลงตรงเข้าฉุดบู๊สงออกไปนอกโรงจะตีให้แทบตาย บู๊สงกำหมัดชกยีหลงล้มลงเอาเท้าเหยียบไว้ แล้วจับโยนไปในแม่น้ำหน้าโรง พวกเพื่อนสามคนเห็นบู๊สงเรี่ยวแรงกำลังมากก็ไม่อาจเข้าช่วย ชวนกันพยุงยีหลงขึ้นจากน้ำเห็นศีรษะแตกโลหิตไหล สามคนก็พยุงพากันกลับไป บู๊สงเห็นพวกสี่คนกลับไปแล้วเจ้าของโรงก็หลบซ่อนเสียไม่ไห้เห็น บู๊สงเข้านั่งรับประทานเป็ดไก่กับสุราจนมึนเมา แล้วออกจากโรงเดินไปริมแม่น้ำประมาณทางได้สามลี้ สุนัขตัวหนึ่งตามเห่าไปบู๊สงกำลังเมาโกรธสุนัขเอากระบี่ฟันไม่ถูก กระบี่หลุดจากมือตกลงในแม่น้ำ ตัวบู๊สงก็กลิ้งลงไปด้วย น้ำตรงนั้นตื้นเห็นกระบี่ลุยลงไปงมได้จะปีนขึ้นมา เมาสุรามากกลับล้มลงอีกก็ลุกขึ้นนอนกลิ้งอยู่ในนํ้า
ฝ่ายชายที่เรียกยีหลงไปถึงบ้าน ก็แจ้งความกับพี่ชายแล้วเรียกบ่าวไพร่มาแบ่งเป็นสามพวก ถือเครื่องศัสตราวุธไล่ตามมา เห็นบู๊สงนอนกลิ้งอยู่ในนํ้า ก็ให้คนลงจับมัดฉุดลากขึ้นมาถึงบ้านช่วยกันตีเป็นอันมาก บู๊สงเมาเต็มทีถูกจับตัวมาเฆี่ยนก็ค่อยสร่างเมา ที่ชื่อยีหลงว่าทำเราศีรษะแตกเจ็บป่วยนักจะเฆี่ยนเสียให้ตายจึงจะหายแค้น ชายที่เป็นพี่ยีหลงว่าไถ่ถามดูก่อนแล้วจึงค่อยทำ
ฝ่ายซ้องกั๋งมาอยู่ที่บ้านนั้นครั้นเห็นอื้ออึงก็ออกมาถามดู ยีหลงบอกว่าซินแซไม่รู้ จึงแจ้งความซึ่งเฮงเจียตีจนศีรษะแตกให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งเดินมาดูเห็นก็จำได้ แต่เหตุไฉนโกนศีรษะบวชเป็นเฮงเจียเสียเล่า จึงถามว่าเจ้านี้ชื่อบู๊สงน้องเราหรือ ให้พวกเหล่านั้นแก้ออกจากมัดโดยเร็ว ยีหลงไม่รู้ที่จะว่าประการใดก็ยืนอยู่ บู๊สงจึงถามซ้องกั๋งว่าเหตุไรพี่จึงมาอยู่ที่นี่ ซ้องกั๋งบอกว่าเดิมอยู่ที่บ้านชาจินคิดถึงบิดาจึงให้ซ้องเซ็งกลับไป ซึ่งโทษของพี่นั้น จูตง ลุยเหงช่วยให้เบาบางไม่ได้และไม่สามารถไปรบกวนที่บ้านได้ บัดนี้เขายังจะจับตัวพี่ไปทำโทษอีก ขงไทก๋งให้คนไปรับมาฝึกเพลงอาวุธให้บุตรที่เขาเรียกว่าแป๊ะโฮ้วซัว บ้านขงไทก๋งมีบุตรสองคนชื่อขงเหลียงฉายาเรียกว่าต๊อกฮ่วยแชที่ใส่เสื้อเหลือง เป็นที่ขงเม่งฉายาเรียกมัวเท่าแชเป็นบุตรที่สองชื่อยีหลงซึ่งจับตัวเจ้ามา ได้ยินข่าวว่าน้องตีเสือที่ตำบลเก็งเอียงก๋งตายได้เป็นโตวเถาขุนนางฝ่ายทหารแล้ว เหตุไฉนจึงมาบวชเป็นเฮงเจียด้วยข้อความประการใด บู๊สงก็แจ้งความตั้งแต่พบบู๊ตัวหนึงจนต้องแปลงเป็นเฮงเจียหนีมาได้เล่าให้ฟังถี่ถ้วนทุกประการ ขงเม่ง ขงเหลียงครั้นได้ฟังบู๊สงเล่าถึงความเดิมก็ตกใจ ตรงเข้าไปคุกเข่าคำนับ แล้วพูดว่าข้าพเจ้าไม่รู้จักจึงจับมาทุบตี ท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าทั้งสองเลย บู๊สงว่าพี่ก็ตีให้เจ็บป่วยต่างคนก็อย่าถือโทษกันเลย กระบี่และลูกประคำที่น้องเก็บมาอย่าให้เป็นอันตราย ขงเม่ง ขงเหลียงว่าข้าพเจ้าเก็บไว้ดีไม่มีสิ่งใดหาย ขอเชิญท่านหยุดพักให้สบายก่อนเถิดแล้วจึงจะเอามาให้ ซ้องกั๋งจึงพูดวันนี้บุญนักหนาได้มาพบกัน แล้วเรียกบู๊สงเข้าไปข้างในหาขงไทก๋งคำนับตามธรรมเนียมนั่งสนทนากันอยู่ ขงไทก๋งสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงบู๊สงเป็นที่รื่นเริงสบาย ครั้นเวลาจวนค่ำซ้องกั๋ง บู๊สงก็ไปนอนอยู่ห้องเดียวกัน พอรุ่งขึ้นเช้าคนที่ตำบลเขาแป๊ะโฮ้วซัวเลื่องลือว่า บู๊สงฝีมือเข้มแข็งก็ชักชวนกันมาคำนับสรรเสริญบู๊สงทุกตัวคน ซ้องกั๋งจึงถามบู๊สงว่าน้องจะไปข้างไหนอีกบ้างหรือ บู๊สงว่าเตียแชมีหนังสือให้ไปสำนักอาศัยหลวงจีนลูตีซิม ณ เขายีเล่งซัวซึ่งตัวพี่จะไปข้างไหนบ้าง ซ้องกั๋งบอกว่าฮวยหยงที่ตำบลเซงฮวงแจมีหนังสือมาชวนให้พี่ไปอยู่ พี่คิดว่าจะชวนน้องไปด้วย บู๊สงว่าครั้งนี้ฆ่าคนตายหลายคนมีโทษมาก เขาวาดรูปเที่ยวค้นจะจับตัวให้ได้ ประการหนึ่งก็โกนศีรษะบวชเป็นเฮงเจีย คนทั้งปวงเห็นจะพากันนินทาจะต้องลาไปเขายี่เล่งซัวก่อน ภายหน้าถ้าแม้นว่าเจ้าแผ่นดินโปรดยกโทษเสีย น้องได้เข้าทำราชการบำรุงแผ่นดินคงจะเที่ยวสืบหาให้พบปะพี่อีก ซ้องกั๋งว่าน้องมีใจบำรุงแผ่นดินเทพยดาคงอุดหนุนให้เจริญชื่อเสียงก็ปรากฏ ถ้าสิ้นโทษแล้วจะชักชวนเอียจี้ หลวงจีนลูตีซิมเข้าทำราชการด้วยกัน แล้วซ้องกั๋งกับบู๊สงก็จะลาไป ขงไทก๋งจัดเงินทองให้เป็นเสบียงซื้อกินตามทาง ขงเม่ง ขงเหลียง ก็เอาห่อผ้าของบู๊สงตรวจดูอยู่ถ้วนแล้วก็เอามาให้บู๊สง ซ้องกั๋งลาขงไทก๋งกับสองพี่น้องออกจากบ้านมา ขงไทก๋งกับบุตรทั้งสองคนตามไปส่งจนลับตาแล้วก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับบู๊สงเดินพูดกันไปถึงทางแยกทิศตะวันตกไปเขายี่เล่งซัว ทิศตะวันออกไปตำบลเซงฮวงแจ ซ้องกั๋งจึงพูดว่าจะจากกันไปในเวลาวันนี้น้องอย่าเสพสุราให้เมานัก ถ้าสิ้นโทษจงชักชวนกันเข้าทำราชการ พี่จะลาแล้ว ก็เดินไปทางทิศตะวันออก บู๊สงคำนับลาไปทางทิศตะวันตกตรงไปวัดโปจูซี เข้าอาศัยอยู่กับหลวงจีนลูตีซิมและเอียจี้ด้วยกันที่เขายีเล่งซัวสืบมา
๓๓
ฝ่ายซ้องกั๋งไปทางทิศตะวันออกตำบลเซงฮวงแจ ครั้นเดินทางมาหลายวันถึงเนินเขาสูงใหญ่ เวลาจวนค่ำไม่ใคร่จะเห็นทางคิดกลัวเสือขึ้นมา ครั้นจะหยุดนอนใต้ต้นไม้ไม่ได้จึงอุตส่าห์แข็งใจเดินไปสะดุดเชือกที่พวกโจรขึงไว้ล้มลง พวกโจรได้ยินเสียงเกราะที่ผูกไว้กับเชือกดังก็ตรูกันออกมาประมาณสิบห้าคน จุดคบขึ้นเห็นก็ชวนกันจับมัดมา ห่อสิ่งของเงินทองนั้นแย่งชิงเอาไว้เสียแล้วเอาตัวซ้องกั๋งขึ้นไปบนเขามัดแขวนไว้กับเสา พากันพูดว่าไต้อ๋องตื่นจะผ่าเอาหัวใจชายคนนี้มาต้มให้กินจะได้ล้างพิษสุรา ซ้องกั๋งได้ฟังดังนั้นก็เสียใจจึงคิดว่าวาสนาของเราช่างอาภัพเสียจริง ๆ บาปกรรมสิ่งใดเราก็ไม่ได้ทำ หรือเราฆ่านางเงียมผอเสียะนั้นติดตามมาคอยล้างผลาญดอกกระมัง ตัวเราเห็นจะตายที่เขานี้เป็นแน่
ขณะนั้นดึกประมาณสามยาม ฝ่ายไต้อ๋องนายโจรที่หนึ่งแซ่เอียนชื่อสุน เรียกว่ากิมมอโฮ้วเป็นชาวเมืองซัวตั๋ง เดิมเป็นพ่อค้าโคกระบือขาดทุนจึงหนีมาเป็นโจรอยู่ ณ เขาเซงฮวงซัว นายโจรที่สองแซ่อองชื่อเอง คนเหล่านั้นเรียกว่าเอียคาโฮ้วเป็นชาวเมืองห้วยจิว เดิมเป็นทหารเห็นผู้ใดมีเงินทองเดินทางมาก็แย่งชิง ผู้รักษาเมืองจับตัวไปทำโทษจำขังคุกไว้ อองเองหนีได้จึงมาอยู่ด้วยกันที่เขานี้ นายโจรที่สามแซ่แต้ชื่อเทียนซิวเรียกว่าแป๊ะมินลังกุน เป็นชาวเมืองโซจิวฮู้ เดิมเป็นช่างเงินและได้ฝึกหัดเพลงอาวุธฝีมือเข้มแข็ง เดินมาทางนี้ได้ต่อสู้กับอองเองเป็นสามารถ เอียนสุนนายโจรเห็นฝีมือเข้มแข็ง จึงชักชวนแต้เทียนซิวอยู่ด้วยตั้งให้เป็นนายที่สาม ช่วยกันตีปล้นหาเลี้ยงชีวิตต่อมา เวลาคืนวันนั้นนายโจรทั้งสามสร่างเมาสุราเดินออกมา พวกโจรเหล่านั้นก็เข้าไปแจ้งว่า จับได้ชายผู้หนึ่งจะผ่าเอาหัวใจต้มให้ท่านกินแก้พิษสุราดีนัก ไต้อ๋องที่สามจึงพูดว่า ทำมากินดูสักหน่อยจะได้ล้างพิษสุราเสีย พวกโจรเหล่านั้นก็ตักน้ำมารดที่อกซ้องกั๋ง ซึ่งหัวใจคนนั้นมีโลหิตหุ้มห่ออยู่ ถ้าจะกินให้ดีก็ต้องเอาน้ำมารดที่อกให้โลหิตกระจาย คนหนึ่งถือขวานมาคอยผ่า ซ้องกั๋งถอนใจใหญ่แล้วพูดว่าน่าเสียดายซ้องกั๋งนักหนาจะมาตายเสียเช่นนี้ไม่ควรเลย เอียนสุนนายโจรที่หนึ่งได้ฟังก็ลุกมาถามพวกโจรว่า ชายคนนี้พูดถึงซ้องกั๋งหรือ พวกโจรบอกว่าชื่อซ้องกั๋งใช่แล้ว เอียนสุนนายใหญ่เข้าไปถามว่า เจ้านี่หรือชื่อซ้องกั๋ง อยู่ที่บ้านเมืองไหน ซ้องกั๋งบอกว่าเรานี้คือตัวซ้องกั๋งอยู่เมืองเจ๋จิวฮู้ตำบลหุนเสียกุ้ยเป็นขุนนางตำแหน่งอะซี ที่เรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็ง เอียนสุนได้ฟังก็ตกใจ สั่งให้พวกโจรแก้เสียโดยเร็ว แล้วเอียนสุนถอดเสื้อที่ตัวออกให้ซ้องกั๋งใส่เชิญนั่งเก้าอี้ใหญ่ เรียกนายโจรที่สองที่สามมาคุกเข่าคำนับพร้อมกัน ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ลงจากเก้าอี้คุกเข่าคำนับบ้าง ถามว่าท่านไต้อ๋องทำไมไม่ฆ่าข้าพเจ้าเสียเล่า เอียนสุนว่าชอบแต่เอากระบี่มาตำตาให้บอดเสียด้วยไม่รู้จักคนดีมาจนถึงบ้าน นี่หากว่าเทพยดาดลใจให้ท่านพูดขึ้นจึงได้รู้ เมื่อข้าพเจ้ายังไม่ได้มาอยู่ที่เขานี้ได้ยินข่าวเล่าลือชื่อเสียงท่านทั้งแผ่นดิน ถ้าผู้ใดยากจนหรือต้องโทษก็ช่วยทั้งสิ้นมิได้เสียดายเงินทอง ขณะนั้นข้าพเจ้าคิดจะไปหาท่านให้รู้จักไว้ก็ไม่ได้ไป วันนี้บุญชักนำให้มาจนถึงนี่ข้าพเจ้ายินดียิ่งนัก ซ้องกั๋งว่าตัวข้าพเจ้าก็ไม่มีสติปัญญาสิ่งใด ท่านรักใคร่นับถือนั้นไม่ควรเลย เอียนสุนว่าท่านจะถ่อมตัวทำไม บรรดาคนในแผ่นดินก็รู้จักทั้งสิ้น คนที่มีฝีมือเข้มแข็งอยู่เขาเนียซัวเปาะมีความสุขก็เพราะท่านอุปถัมภ์ข้าพเจ้ารู้อยู่ บัดนี้ท่านจะไปข้างไหน ซ้องกั๋งก็เล่าความตั้งแต่ฆ่านางเงียมผอเสียะลำดับลงมาเป็นข้อๆ ให้นายโจรทั้งสามฟังทุกประการ แล้วบอกว่าข้าพเจ้าจะไปหาฮวยหยง ณ ตำบลเซงฮวยแจจึงได้เดินทางมานี้ นายโจรทั้งสามได้ฟังก็ยินดีสั่งให้พวกโจรฆ่าโคกระบือหมูเป็ดไก่จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซ้องกั๋ง เวลาคืนวันนั้นเสพสุราพูดจากันอยู่จนสว่าง ซ้องกั๋งก็เล่าความซึ่งบู๊สงมีฝีมือฆ่าคนตายให้ฟังทุกประการ นายโจรทั้งสามว่าทำประการใดจะได้พบกับบู๊สงบ้าง พวกข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือมานานแต่ยังไม่ได้เห็นเลย พูดแล้วกินโต๊ะเสพสุรากันตามสบาย ซ้องกั๋งอยู่กับนายโจรที่เขาเซงฮวงซัวได้สี่ห้าวัน เวลาวันนั้นนายโจรจัดโต๊ะมาเลี้ยงซ้องกั๋งอีก พอพวกโจรที่เฝ้าต้นทางมาแจ้งว่ามีชายพวกหนึ่งประมาณสิบคนหามเกี้ยวมา อองเองนายโจรที่สองคิดว่าถ้ามีเกี้ยวหามมาคงจะเป็นผู้หญิงจำเราจะลงไปดู จึงพูดว่าเชิญท่านทั้งสามเสพสุราสนทนากันพลางก่อน ข้าพเจ้าจะไปดูสักครู่หนึ่ง แล้วก็มาคุมพวกโจรห้าสิบคนลงไป ในขณะนั้นเป็นเดือนสิบสองข้างขึ้นถึงกำหนดเซ่นไหว้
ฝ่ายภรรยาเล่ากอขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบุ๋น คู่กับฮวยหยงขุนนางฝ่ายบู๊อยู่ตำบลเซงฮวงแจใกล้กันกับเขาเซงฮวงซัว ภรรยาเล่ากอไปเซ่นไหว้บิดามารดาที่บนเขา ครั้นมาถึงก็ให้คนหาบสิ่งของขนขึ้นไป อองเองนายโจรก็ตรงเข้าไปเปิดเกี้ยวดูเห็นหญิงนั่งอยู่ในเกี้ยวก็ยินดี ชิงเอาหญิงภรรยาเล่ากอขึ้นมาบนเขา พวกบ่าวของภรรยาเล่ากอเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันวิ่งกลับมา อองเองครั้นพาหญิงนั้นไปถึงห้องแล้วก็พูดจาหลอกเล่นตามสบาย พวกโจรจึงไปแจ้งแก่เอียนสุนแต้เทียนซิวว่า พวกที่หามเกี้ยวมาไม่มีสิ่งใดในเกี้ยวนั้นมีหีบหมากเงินใบหนึ่งกับหญิงสาวรูปงาม ไต้อ๋องที่สองเอาตัวไปห้องที่สำนักแล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังจึงพูดว่าผู้ใดโลภทางสตรีก็เป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งไม่ได้ เอียนสุนว่าอองเองนี้การสิ่งอื่นก็ดีสิ้นแต่เรื่องผู้หญิงมักมากนักหนาห้ามก็ไม่ฟัง ซ้องกั๋งชวนนายโจรทั้งสองไปที่ห้องอองเอง ขณะนั้นอองเองกำลังหยอกหญิงภรรยาเล่ากออยู่ พอเห็นซ้องกั๋งกับเอียนสุน แต้เทียนซิวมาก็อาย ผลักหญิงเข้าไปเสียข้างใน แล้วเชิญให้ซ้องกั๋งกับนายโจรทั้งสองนั่ง ซ้องกั๋งเรียกหญิงนั้นมาถามว่าเจ้าอยู่ที่ไหน ธุระสิ่งใดจึงมาที่เขานี้ หญิงนั้นบอกว่าสามีข้าพเจ้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในตำบลเซงฮวงแจ บิดาข้าพเจ้าตายเอาศพฝังไว้ที่บนเขานี้ ถึงกำหนดจึงเอาของมาเซ่นไหว้ ขอไต้อ๋องจงได้ช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด ซ้องกั๋งจึงคิดว่าหญิงนี้พูดว่าอยู่ตำบลเซงฮวงแจ จะเป็นภรรยาฮวยหยงเพื่อนเราดอกกระมัง จึงว่าเราไม่ใช่ไต้อ๋องเป็นชาวเมืองเจ๋จิวฮู้ เจ้าจะมาเซ่นไหว้เหตุใดสามีจึงไม่มาด้วย สามีเจ้าชื่อฮวยหยงหรือ หญิงนั้นบอกว่าไม่ใช่ สามีข้าพเจ้าชื่อเล่ากอ เป็นขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบุ๋นอยู่ในตำบลนี้ ฮวยหยงเป็นขุนนางบู๊คู่กัน ซ้องกั๋งแจ้งความดังนั้นจึงคิดว่าหญิงนี้เป็นภรรยาของเพื่อนฮวยหยงทำราชการด้วยกัน บัดนี้ฮวยหยงให้เรามาหาที่บ้าน ถ้าฮวยหยงรู้ก็ไม่ดี จำจะว่ากล่าวให้ปล่อยหญิงนี้ไปเสียจึงจะควร แล้วพูดกับอองเองว่าหญิงนี้เป็นภรรยาของเพื่อนข้าราชการกับฮวยหยง ท่านอย่าวุ่นวายปล่อยให้ไปแต่โดยดีเถิด อองเองว่าข้าพเจ้าเกิดมาก็ชอบอยู่สิ่งเดียว ประการหนึ่งภรรยาก็ยังไม่มี คิดจะเอาหญิงคนนี้เป็นภรรยา แล้วจะให้เป็นฮูหยิน ท่านอย่าห้ามปรามเลย ซ้องกั๋งจึงอ้อนวอนว่าหญิงนี้มีสามีแล้ว คนทั้งปวงจะดูหมิ่นว่าไม่ใช่เชื้อชาติทหารอย่าให้ผู้คนนินทาได้ ถ้าท่านอยากจะมีภรรยาข้าพเจ้าจะหาให้เอาที่สาวแท้รูปร่างงามดี พูดแล้วก็คุกเข่าลงคำนับเอียนสุน แต้เทียนซิวเห็นดังนั้นก็พยุงซ้องกั๋ง แล้วร้องสั่งพวกโจรให้หามหญิงนั้นไปส่งที่ชายเขา หญิงนั้นเห็นซ้องกั๋งอ้อนวอนขอให้ก็ยินดีคำนับแล้วพูดว่าไต้อ๋องช่วยข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้พระคุณยิ่งนัก จะขอลาท่านไปก่อน พวกโจรก็หามเกี้ยวลงไปส่งที่ชายเขา ซ้องกั๋งเห็นอองเองโกรธก็พูดจาเกลี้ยกล่อมเอาใจต่างๆ เอียนสุนให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย
ฝ่ายพวกคนใช้ภรรยาเล่ากอกลับมาถึงบ้านแจ้งความให้เล่ากอฟัง เล่ากอโกรธยิ่งนักจึงด่าว่า ไปด้วยกันเป็นนักหนายังให้พวกโจรแย่งภรรยาเราไปได้ ถ้าไม่ไปชิงเอาภรรยาเรามาจะเฆี่ยนพวกเจ้านี้เสียให้ตาย คนใช้ได้ฟังก็ตกใจชวนกันกลับมาพบภรรยาเล่ากอที่ชายเขาก็หามใส่เกี้ยวมาแล้วว่า ถ้าท่านไปถึงจงบอกว่าพวกข้าพเจ้าไปแย่งชิงพวกโจรมาได้ ภรรยาเล่ากอก็รับคำ ครั้นถึงตำบลเซงฮวงแจก็แจ้งแก่เล่ากอว่า เมื่อข้าพเจ้าไปเขาเซงฮวงซัวพวกโจรประมาณห้าสิบจับตัวนาย แย่งเอาข้าพเจ้าไปถึงห้อง นายโจรพูดจาแทะโลมจะเอาเป็นภรรยาข้าพเจ้าไม่ยอม นายโจรขัดใจจึงให้ฆ่าเสีย ข้าพเจ้าจึงบอกว่าเป็นภรรยาของท่าน พอพวกเหล่านี้ไปถึงก็แย่งชิงเอาข้าพเจ้ามา เล่ากอได้แจ้งความก็ยินดี เอาสุราหมูเป็ดไก่รางวัลให้แก่พวกเหล่านั้นกันแล้วก็กลับไปบ้าน
ฝ่ายซ้องกั๋งอยู่จับนายโจรอีกหกเจ็ดวันก็ลามา นายโจรทั้งสามมิอยากจะให้ไป ครั้นจะหน่วงเหนี่ยวให้อยู่อีกก็กลัวจะเสียใจ จึงจัดเงินทองให้ซ้องกั๋งมาใช้สอยตามทาง ซ้องกั๋งก็ลานายโจรทั้งสามลงจากเขาไป นายโจรตามมาส่งประมาณทางสามสิบลี้แล้วสั่งว่า ถ้าท่านกลับมาจงแวะบอกให้ข้าพเจ้ารู้ก่อน ซ้องกั๋งว่าขอบใจนักหนาแล้วเชิญกลับไปเถิด คงจะได้พบกันอีก ซ้องกั๋งก็เดินทางไปซึ่งเขาเซงฮวงซัวกับเมืองเซงจิวนั้นไม่สู้ไกลกัน ประมาณทางได้สักร้อยลี้ ที่เมืองเซงจิวนั้นเป็นหนทางสามแพร่ง โจรผู้ร้ายตั้งอยู่ทั้งสามตำบลเข้าออกไปมาอยู่มิได้ขาด ที่ตำบลเซงฮวงแจนั้น เดิมเรียกว่าเซงฮวงติน ต่อมาภายหลังจึงตั้งขุนนางฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นไว้ป้องกันอันตรายที่หนทางสามแพร่ง ครั้นซ้องกั๋งไปถึงตำบลเซงฮวงแจจึงถามคนเหล่านั้นว่า ฮวยหยงขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบู๊ในตำบลนี้บ้านอยู่ที่ไหน คนเหล่านั้นบอกว่า ซึ่งบ้านของผู้รักษาตำบลนี้ อยู่ที่กลางตลาด ที่ว่าฝ่ายบุ๋นนั้นอยู่ข้างทิศใต้ว่าฝ่ายบู๊อยู่ทิศเหนือ
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เดินไปตามตลาดถึงบ้านฮวยหยง บอกนายประตูว่าเราชื่อซ้องกั๋งมาหา นายประตูเข้าไปแจ้งแก่ฮวยหยงว่า มีชายผู้หนึ่งมาหาท่านบอกว่าชื่อซ้องกั๋ง อยู่ตำบลบ้านหุนเสียกุ้ยแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ ฮวยหยงได้ฟังก็ยินดีรีบออกมารับเชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้วพูดว่า ตั้งแต่จากท่านมาได้หกปี ข้าพเจ้าคิดถึงมิได้ขาด ครั้นอยู่มาได้ยินข่าวว่าท่านฆ่าหญิงภรรยาตายก็มีความวิตก จึงฝากหนังสือไปเป็นหลายครั้ง ไม่แจ้งว่าจะถึงท่านหรือเปล่า วันนี้เป็นบุญนักหนาท่านมาถึงบ้านข้าพเจ้าพูดแล้วก็คุกเข่าคำนับ ซ้องกั๋งจับมือฮวยหยงไว้ว่า อย่าคำนับเลยขึ้นมานั่งด้วยกันเถิด แล้วเล่าความตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ ฮวยหยงว่า พี่มีความลำบากนัก ครั้งนี้อย่าไปเที่ยวให้ได้ความยากแค้นเลย อยู่ที่นี่ให้สบายหลายปีจึงค่อยไป แล้วเรียกน้องสาวกับภรรยาออกมาคำนับซ้องกั๋ง สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี ซ้องกั๋งเล่าความที่ภรรยาเล่ากอไปที่เซงฮวงซัว พวกโจรแย่งชิงเอาไปให้ฮวยหยงฟังทุกประการ ฮวยหยงว่าท่านช่วยหญิงนั้นไว้ทำไม พวกโจรจับไปทำเสียให้ยับเยินก็ยิ่งดี ซ้องกั๋งถามว่าทำไมมาพูดเช่นนี้ เห็นว่าเป็นภรรยาของเพื่อนข้าราชการด้วยกันจึงได้ว่ากล่าวปล่อยมา ฮวยหยงว่าซึ่งตำบลเซงฮวงแจนี้เป็นที่สำคัญของเมืองเซงจิว ถ้าแม้นว่าเล่ากอทำดีที่ไหนพวกโจรจะย่ำยีทำอันตรายได้ เล่ากอเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นก็จริงแต่ไม่รู้จักหนังสือ เที่ยวข่มเหงกดขี่เอาเงินทองคนทั้งปวงอยู่เนืองๆ ภรรยาว่ากล่าวยุยงก็เชื่อฟังทุกอย่าง ทำให้ราษฎรชาวบ้านได้คับแค้นลำบากมาก เพราะหญิงร้ายคนนี้ไม่ควรที่จะว่ากล่าวห้ามปรามเลย ซ้องกั๋งตอบว่าถึงแม้จะผิดพลั้งประการใดอย่าผูกพยาบาทเลย ด้วยว่าเป็นข้าราชการแห่งเดียวกัน ฮวยหยงก็คลายโกรธพูดว่า เวลาวันอื่นจึงค่อยบอกให้เล่ากอรู้ว่าพี่ได้ช่วยภรรยาเขาไว้ แล้วก็กินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบาย ฮวยหยงก็ให้คนพาซ้องกั๋งไปเที่ยวชมตลาดเล่นเนืองๆ ครั้นอยู่มาเป็นวันกลางเดือนขึ้นปีใหม่ ชาวตลาดแต่งโคมแขวนไว้งดงามประกวดกันเป็นอันมาก ด้วยธรรมเนียมบ้านเมืองเคยทำสืบมาทุกปีเป็นที่นับถือ เรียกว่างานเซียวแหม ตามบรรดาราษฎรก็ชวนกันไปชมโคมทุกๆ คน ฮวยหยงจึงบอกกับซ้องกั๋งว่าเวลาค่ำวันนี้สนุกนัก ผู้คนชวนกันไปดูโคมทั้งสิ้น พี่ไปดูโคมเล่นตามสบายแล้วกลับมาอย่าให้ดึกดื่นจะได้กินโต๊ะเสพสุราพูดจากัน ซ้องกั๋งก็ไปกับคนใช้เที่ยวชมโคม เห็นผู้คนดูอยู่เป็นอันมาก ก็ชวนกันเดินต่อไป
ฝ่ายเล่ากอกับภรรยามาดูโคม ขณะนั้นเดือนหงายไฟโคมสว่าง ภรรยาเล่ากอแลเห็นซ้องกั๋งก็จำได้บอกกับเล่ากอว่า คนที่ยืนดูโคมอยู่ตรงหน้าคือนายโจรที่แย่งชิงเอาตัวข้าพเจ้าไป ให้คนจับมาถามก็คงได้ความจริง เล่ากอสั่งคนใช้ให้มัดเอาตัวซ้องกั๋งไปบ้านแล้วถามว่า เจ้านี้กล้านักหนา คบคิดกันเป็นโจรเที่ยวตีปล้นราษฎรอยู่เนืองๆ แล้วบังอาจแย่งชิงเอาภรรยาเราไป นี่หากว่าตามทันจึงกลับมา ภรรยาเราจำได้จะเถียงประการใดอีกหรือ ซ้องกั๋งก็บอกตามจริงว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองเจ๋จิวฮู้ แซ่เตีย ชื่อซา ได้มาหาฮวยหยงทางเขานี้ พวกโจรออกสะกัดจับไว้แล้วนายโจรปล่อยข้าพเจ้าเสีย เมื่อพวกโจรจับภรรยาท่านไป ข้าพเจ้าช่วยอ้อนวอนขอร้องนายโจรจึงปล่อยมา ภรรยาเล่ากอก็ร้องตวาดว่า เวลาวันนั้น คนผู้นี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ เรายังอ้อนวอนเรียกไต้อ๋อง ซ้องกั๋งตอบว่าเมื่อท่านเรียกข้าพเจ้า ๆ ก็ยังได้ห้ามว่าไม่ใช่ไต้อ๋องดอก บอกว่าเป็นชาวเมืองเจ๋จิวฮู้ แล้วอ้อนวอนขอนายโจรจึงปล่อยท่านมา ยังจะกลับว่าเป็นพวกโจรอีกเล่า ภรรยาเล่ากอก็ด่าซ้องกั๋งด้วยคำหยาบต่างๆ แล้วพูดว่าถ้าไม่เฆี่ยนเห็นจะไม่รับ เล่ากอก็สั่งให้เฆี่ยนตีซ้องกั๋งเป็นอันมากแล้วให้เอาตัวจำขังไว้ พรุ่งนี้จะส่งไปเมืองเช็งจิว คนใช้ก็เอาตัวซ้องกั๋งไปทำตามสั่ง
ฝ่ายคนใช้ฮวยหยง ครั้นซ้องกั๋งถูกจับตัวไปก็ตามมาฟัง ได้ความแล้วรีบกลับมาบอกแก่นายทุกประการ ฮวยหยงได้แจ้งก็ตกใจจึงเขียนหนังสือส่งให้คนใช้ถือไปยังเล่ากอโดยเร็ว คนใช้คำนับลารีบไป “ข้าพเจ้าฮวยหยงคำนับมายังท่านเซียงก๋ง ด้วยข้าพเจ้ามีพี่น้องคนหนึ่ง ชื่อเล่าเจียงมาแต่เมืองเจ๋จิวฮู้ อยู่ได้สองสามวันก็พากันไปดูโคม ท่านจับตัวไปเฆี่ยนว่าเป็นพวกโจรก็ไม่รับ ซึ่งพี่ข้าพเจ้าคนนี้ไม่ได้เป็นพวกโจร ขอท่านได้โปรดปล่อยให้กลับมา เห็นแก่หน้าข้าพเจ้าเถิด” เล่ากอแจ้งความก็โกรธฉีกหนังสือเสียแล้วพูดว่า ฮวยหยงนี้ไม่มีธรรมเนียม ตัวก็เป็นขุนนาง เหตุใดจึงมาเป็นไส้ศึกพวกโจร แล้วยังจะมาปดเราว่าชื่อเล่าเจียง โจรรับว่าชื่อเตียซา อยู่ตำบลหุนเสียกุ้ย ฮวยหยงแกล้งพูดแซ่เดียวกับเราจะได้ปล่อยตัวให้ ข้อนั้นอย่าหมายเลยไม่เหมือนคิดแล้ว จึงสั่งให้คนใช้ไล่ผู้ถือหนังสือออกมาจากบ้าน ผู้ถือหนังสือนั้นก็รีบมาแจ้งความให้ฮวยหยงฟังทุกประการ ฮวยหยงโกรธยิ่งนัก ฉวยเกาทัณฑ์ขึ้นม้าเรียกบ่าวตามมาประมาณห้าสิบคนตรงไปถึงบ้านเล่ากอ พวกที่เฝ้าประตูเห็นฮวยหยงถือเกาทัณฑ์ขี่ม้าพาคนมามากก็หลบหนีไป ฮวยหยงกับบ่าวไพร่ก็ตรงเข้าไปในบ้าน เรียกให้เล่ากอออกมาพูดจากัน เล่ากอแจ้งว่าฮวยหยงยกมาล้อมบ้านไว้ก็ตกใจกลัว ด้วยฮวยหยงเป็นขุนนางฝ่ายทหาร ฝีมือเข้มแข็งก็ไม่อาจออกมา ฮวยหยงให้บ่าวไพร่เที่ยวค้นหาซ้องกั๋ง เห็นเอาเชือกผูกแขวนไว้เฆี่ยนขาสองข้างยับเยินโลหิตไหล ฮวยหยงก็ให้แก้ซ้องกั๋งพยุงไปบ้านก่อน แล้วกลับขึ้นมาถือทวนร้องตวาดเล่ากอว่าเจ้าถือตัวว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะทำไมกับเราได้ แกล้งใส่ความเอาว่าเป็นโจรผู้ร้ายจะเฆี่ยนให้ตาย ทำข่มเหงมากนัก เวลาอื่นยังจะว่ากล่าวกันอีก พูดแล้วก็พาบ่าวกลับมาบ้าน
ฝ่ายเล่ากอคิดแค้นฮวยหลงนักคิดจะไปแย่งชิงซ้องกั๋งกลับมาให้ได้ ก็เรียกบ่าวไพร่ประมาณสองสามร้อยคน มีครูทหารสองคนฝีมือเข้มแข็งแล้วตรงมาล้อมบ้านฮวยหยงไว้ เห็นประตูเปิด เล่ากอกับพวกเหล่านั้นนึกครั่นคร้าม ไม่อาจจะเข้าไป ชวนกันยืนล้อมหน้าบ้านอยู่ พวกที่รักษาประตูก็ไปแจ้งแก่ฮวยหยงว่าเล่ากอคุมผู้คนมาล้อมบ้าน ฮวยหยงแจ้งดังนั้นก็จับเกาทัณฑ์เดินออกมา
ขณะนั้นพอสว่างดีเห็นเล่ากอกับคนเป็นอันมากก็ร้องตวาดว่า ตามบรรดาพวกครูทหารไม่ใช่การของผู้ใด ถ้าไม่รักชีวิตจะตายแทนเล่ากอก็เข้ามาเถิด พวกเหล่านี้ยังไม่เห็นฝีมือ เราจะยิงศีรษะตุ๊กตาที่ตั้งอยู่บนเก๋งให้ดู พูดแล้วก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกศีรษะตุ๊กตาในเก๋งบนหลังคาประตูคอหัก เล่ากอกับครูทหารเหล่านั้นเห็นฝีมือฮวยหยงเข้มแข็งก็ไม่อาจเข้าใกล้ ฮวยหยงร้องตวาดไปอีกครั้งหนึ่งว่า คนทั้งหลายคอยดู เราจะยิงหน้าอกครูทหารที่ใส่เสื้อขาว ให้ลูกเกาทัณฑ์ทะลุตลอดไปข้างหลัง ก็จับเกาทัณฑ์เหนี่ยวน้าวขึ้น ครูทหารกับคนเหล่านั้นได้ฟังทันทีและเห็นเหนี่ยวเกาทัณฑ์ก็ตกใจ ชวนกันวิ่งหนี เล่ากอเห็นครูทหารและพวกไพร่พากันวิ่งหนีไปสิ้น ไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็กลับมาบ้าน ฮวยหยงก็ให้ปิดประตูเสีย แล้วก็ไปหาซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งเล่าความซึ่งเล่ากอเอาตัวไปถาม ครั้นจะบอกแซ่ชื่อตามจริงก็กลัว จึงได้บอกว่าชื่อเตียซา ฮวยหยงว่าน้องมีหนังสือไปถึงเล่ากอบอกว่าพี่เป็นแซ่เล่าคิดว่าเป็นแซ่เดียวกันจะปรานีบ้าง กลับเฆี่ยนตีแล้วจะส่งไปเมืองเช็งจิวจึงไปชิงเอาพี่มา ซ้องกั๋งจึงว่า ความเรื่องนี้เห็นจะไม่ฟัง คงคิดการสิ่งใดสักอย่างหนึ่งเป็นแน่ พี่จะลาน้องไปในเวลาค่ำวันนี้ ฮวยหยงว่าพี่ยังป่วยกลัวจะเดินไปไม่ได้ ซ้องกั๋งว่าไม่เป็นไร มีความมาถึงตัวแล้วก็ต้องจำเป็น ฮวยหยงเอายามาปิดให้ซ้องกั๋งแล้วก็จัดโต๊ะสุรามาเลี้ยงกัน ครั้นเวลาค่ำ ซ้องกั๋งก็เอาห่อสิ่งของฝากไว้ ลาฮวยหยงออกจากบ้าน ฮวยหยงให้คนใช้ตามไปส่งจนพ้นตำบลเซงฮวงแจแล้วก็กลับมา
ฝ่ายเล่ากอ ครั้นไปถึงบ้านก็มีความโกรธฮวยหยงยิ่งนัก ตรึกตรองที่จะจับซ้องกั๋งให้ได้ จึงคิดว่าโจรที่เราจับมาเวลาค่ำวันนี้คงจะกลับไปเขา จำจะให้คนไปซุ่มคอยจับเอาตัวมา อย่าให้ทันฮวยหยงรู้จึงจะได้ คิดแล้วสั่งคนใช้ประมาณสามสิบคนไปคอยจับโจรที่ฮวยหยงชิงเอาไปที่ต้นทางเขาเซงฮวงซัว คนใช้ก็คำนับลาไปซุ่มอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินมาแต่ผู้เดียว ขณะนั้นดึกประมาณสองยาม คนใช้เล่ากอที่มาซุ่มอยู่ตามทางเห็นซ้องกั๋งเดินมาก็กรูกันเข้าจับตัวได้มัดเอามาถึงก็บอกแก่เล่ากอ ๆ ได้ทราบ สั่งให้จำซ้องกั๋งไว้แน่นหนาแล้วกำชับสั่งบ่าวไพร่ว่าอย่าให้พูดจาอื้ออึงไป จึงเขียนหนังสือให้คนใช้ถือไปเมืองเช็งจิวฮู้
ฝ่ายผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้ แซ่โบวหยง ชื่องันตัด เป็นพี่นางโบวกุยฮุยมเหสีพระเจ้าซ้องฮุยจง ไม่เกรงผู้ใดเที่ยวข่มเหงข่มขี่ขุนนางและราษฎรเอาเงินทองอยู่ เนืองๆ เวลาวันนั้นโบวหยงงันตัดออกว่าราชการ พอคนใช้ของเล่ากอมาถึงก็เอาหนังสือเข้าไปส่งให้ ผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้รับหนังสือก็ฉีกออกอ่านแจ้งความว่า เล่ากอจับโจรผู้ร้ายได้ก็ตกใจ จึงคิดว่าฮวยหยงนี้เป็นขุนนางตงฉิน เหตุใดมาคบโจรชื่อเตียซา ที่เขาเซงฮวงซัว การอันนี้จะจริงเท็จอย่างไรก็ไม่รู้จะต้องให้ไปฟังดู ถ้าจริงก็จะได้จับตัวมา จึงให้หาอึงซิน ขุนนางฝ่ายทหารว่าที่ตำแหน่งโตวกำมาบอกว่า เล่ากอมีหนังสือว่าจับโจรที่เขาเซงฮวงซัวได้ เจ้าจงไปดูให้เห็นจริงจะได้เอาตัวมาชำระ อึงซินรับคำสั่งมาขึ้นม้า คุมทหารประมาณห้าสิบออกจากเมืองเช็งจิวฮู้มาในเวลากลางคืนถึงตำบลเซงฮวงแจ เล่ากอก็ออกไปต้อนรับ เชิญอึงซินเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้ว เล่ากอสั่งให้เอาตัวซ้องกั๋งออกมาถาม อึงซินว่า เตียซานายโจรนี้อย่าต้องถามเลย เอาตัวใส่เกวียนไปเขียนหนังสือปักไว้ว่า เตียซาเป็นคนดุร้ายอยู่ในตำบลหุนเสียกุ้ย แขวงเมืองเจ๋จิวฮู้เป็นนายโจรอยู่เขาเซงฮวงซัวจะเอาตัวส่งไปเมืองเช็งจิว ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความวิตกยิ่งนัก ไม่รู้ที่จะทุ่มเถียงอย่างไร พวกบ่าวอึงซินก็ฉุดลากไปใส่เกวียนคุมไว้ อึงซินถามเล่ากอว่า ท่านจับโจรนี้ได้ฮวยหยงรู้หรือเปล่า เล่ากอว่า ข้าพเจ้าจับนายโจรได้ในเวลากลางคืน ฮวยหยงยังไม่รู้ อึงซินว่า ถ้ากระนั้นก็จับตัวฮวยหยงส่งไปด้วย ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง ท่านจงจัดโต๊ะและเตรียมผู้คนซุ่มไว้ ถ้าฮวยหยงมาเสพสุราข้าพเจ้าจะยกถ้วยขึ้นเป็นสำคัญ พวกท่านจึงเข้าจับฮวยหยงมัดไว้ไปส่งให้ผู้รักษาเมือง แล้วกล่าวโทษว่า คบพวกโจรมีความผิดเหมือนกัน เอาตัวส่งไปเมืองเช็งจิวเสียก็สิ้นความ เล่ากอได้ฟังก็ยินดีแล้วว่า อุบายของท่านนี้เหมือนจับเต่าจับปลาในถัง ถึงจะมีฝีมือประการใดก็หนีไม่พ้น เล่ากอสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเตรียมไว้ อึงซินก็ขึ้นม้าตรงไปที่บ้านฮวยหยง
ฝ่ายฮวยหยง ครั้นพวกที่ไปส่งซ้องกั๋งกลับมา คิดว่าซ้องกั๋งไปเขาเซงฮวงซัวแล้วก็ยินดี พออึงซินไปถึง ฮวยหยงออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควรแล้วถามว่า ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใด อึงซินบอกว่า ผู้รักษาเมืองเช็งจิวแจ้งว่า ท่านผู้ใหญ่บ้านทั้งสองมีเรื่องขัดเคืองไม่ชอบกัน จึงใช้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวไกล่เกลี่ยเสียให้ดีทั้งสองฝ่าย จะได้ทำราชการของเจ้านายสืบต่อไป เวลานี้เชิญท่านไปสนทนาที่สำหรับพักขุนนางให้พร้อมกัน ฮวยหยงได้ฟังสำคัญว่าจริง ด้วยอึงซินเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ตำแหน่งเดียวกันก็ไม่สงสัย จึงพูดว่าซึ่งผู้รักษาเมืองเช็งจิวใช้ให้ท่านมาบอก ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดขืน พูดแล้วฮวยหยงเดินออกจากบ้านมากับอึงซินด้วยกัน
ฝ่ายเล่ากอจัดโต๊ะและสุราพาพวกทหารไปคอยซุ่มอยู่ที่โรงก๊วน พออึงซินกับฮวยหยงมาถึงโรงที่สำหรับพัก อึงซินสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาแล้วเชิญเล่ากอกับฮวยหยงนั่งอยู่คนละข้าง ตัวอึงซินนั้นอยู่กลางหยิบถ้วยสุราส่งให้ฮวยหยงก่อน แล้วทำเป็นพูดว่า บัดนี้ท่านผู้รักษาเมืองเช็งจิวมีความวิตก ให้ข้าพเจ้ามาว่ากล่าวท่านทั้งสอง อย่าให้ถือเปรียบแก่งแย่งกันต่อไป ถ้าท่านเชื่อแล้วจงเสพสุราถ้วยนี้เสีย ฮวยหยงรับสุรามาดื่มจึงพูดว่า ไม่มีข้อสาเหตุสิ่งใดกัน แต่คนนอกเล่าลือไปท่านอย่าได้เชื่อ อึงซินรินสุราส่งให้เล่ากอพูดว่า ตั้งแต่วันนี้ไปมีธุระการงานก็ปรึกษาหารือกันให้ดีเถิด ถ้าเชื่อข้าพเจ้าจงเสพสุราถ้วยนี้เสีย เล่ากอก็รับสุรามาดื่มแล้วก็ไม่พูดจาสิ่งใด ฮวยหยงจับถ้วยสุราส่งให้อึงซินแล้วพูดว่า การที่ห้ามปรามก็เชื่อฟังทุกอย่างแต่เชิญท่านเสพสุราของข้าพเจ้าสักถ้วยเถิด อึงซินรับมาถือไว้แลไปเห็นทหารเตรียมอยู่พร้อมก็โยนถ้วยสุราขึ้นไปเป็นสำคัญ ทหารที่ซุ่มอยู่ก็กรูกันเข้าจับฮวยหยงมัดไว้ ฮวยหยงไม่รู้กลอุบายเสียทีก็มีความวิตกยิ่งนักจึงพูดว่า เหตุใดมาทำดังนี้ด้วยโทษทัณฑ์สิ่งใด อึงซินว่าท่านคบกับพวกโจรเขาเซงฮวงซัว ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ ฮวยหยงว่าข้าพเจ้าไม่ได้คบค้าพวกโจร ผู้ใดซัดทอดถึงก็เอาตัวมา อึงซินว่า อย่าทุ่มเถียงเลยจะเอาตัวส่งไปเมืองเช็งจิวจึงค่อยว่ากล่าวกัน แล้วก็สั่งให้เอาเกวียนมาอีกเล่มหนึ่งกับเกวียนโจรนั้นด้วยเอาฮวยหยงลงบรรทุกไว้ในเกวียน ฮวยหยงเห็นหนังสือที่เขียนปักอยู่ แจ้งว่าซ้องกั๋งถูกจับได้ก็เสียใจยิ่งนัก จึงพูดกับอึงซินว่า ความเรื่องนี้ไปถึงเมืองเช็งจิวคงจะว่ากล่าวกัน ท่านจงปล่อยออกให้มีความสบายข้าพเจ้าไม่คิดหนีเลย ขอว่ากล่าวให้เห็นเท็จและจริงสืบไป อึงซินได้ฟังก็สั่งทหารให้แก้มัดฮวยหยงออกนั่งไปในเกวียน แล้วเตรียมทหารประมาณร้อยห้าสิบมีเครื่องศัสตราวุธพร้อมทุกตัวคน อึงซินกับเล่ากอถือกระบี่ขึ้นม้ากำกับทหารคุมเกวียนฮวยหยงกับซ้องกั๋งออกจากตำบลเซงฮวงแจเดินทางไป
๓๔
ฝ่ายเอียนสุน อองเอง แต้เทียนซิวนายโจรเขาเซงฮวงซัว ตั้งแต่ซ้องกั๋งจากมาไม่ได้ข่าวคราวก็มีความวิตก จึงให้พวกโจรที่ว่างไปสืบดูที่ตำบลเซงฮวงแจว่าซ้องกั๋งจะอยู่ดีหรือประการใด พวกโจรไปสืบข่าวได้ความแล้วก็รีบมาแจ้งว่าซ้องกั๋งกับฮวยหยงนั้นถูกจับเอาตัวลงบรรทุกเกวียนไว้แน่นหนา บัดนี้อึงซิน เล่ากอกำกับทหารประมาณร้อยห้าสิบคุมเกวียนเดินทางมาแต่เวลาวานนี้จะเอาไปส่งยังเมืองเช็งจิวฮู้ นายโจรทั้งสามได้ฟังก็ปรึกษากันว่าจะทำประการใดดี จะต้องคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ตามทางแย่งชิงเอามาเสียก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดต่อไป สามนายโจรก็ถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลลงจากเขามาซุ่มอยู่ในป่าตามทาง
ฝ่ายอึงซินกับเล่ากอกำกับทหารคุมเกวียนเดินมาถึงป่าริมเขา พวกทหารเห็นคนยืนแอบมองอยู่ใต้ต้นไม้ในป่าก็พากันหยุดไม่อาจเดิน อึงซินเห็นดังนั้นก็ร้องถามทหารว่ามีสิ่งใดหรือ พวกทหารแจ้งว่ามีคนมาแอบอยู่ในป่าเป็นอันมาก อึงซินก็ให้เล่ากอระวังดูเกวียนไว้แล้วก็ขับม้าขึ้นไปสั่งทหารให้แยกเป็นปีกกาไว้คอยต้านทานพวกโจร
นายโจรทั้งสามเห็นพวกคุมเกวียนเดินมา ก็ขับไพร่พลออกสะกัดหน้าไว้ แล้วร้องตวาดว่า พวกที่จะเดินทางไปนั้นเอาเงินค่าทางมาสามพันตำลึงจึงจะให้เกวียนไป เล่ากอได้ฟังดังนั้นก็ตกใจกลัว อึงซินจึงขับม้าเข้ามาใกล้บอกว่า เงินไม่มีเจ้าจะทำไมกับเรา นายโจรทั้งสามก็ตรงเข้าสู้รบกับอึงซิน ๆ ทานฝีมือนายโจรไม่ได้ เกรงจะเสียที ขับม้าหนีทิ้งพวกเหล่านั้นเอาตัวรอดกลับไปตำบลเซงฮวงแจ พวกทหารเห็นอึงซินหนีก็พากันรวนเรไม่เป็นอันจะสู้รบ พวกโจรเข้าไล่ฆ่าฟันตะลุมบอน ทหารเล่ากอทานไม่ได้ก็พากันหนีซุกซ่อนไป พวกโจรจับตัวเล่ากอได้มัดไว้แล้วนายโจรก็สั่งให้เอาเกวียนทั้งสองมา ฮวยหยงไม่ต้องจำออกจากเกวียนได้ แต่ซ้องกั๋งต้องจำไว้แน่นหนา ฮวยหยงและนายโจรช่วยกันทำลายเกวียนฟันโซ่กุญแจขาดแก้ซ้องกั๋งออกมา แล้วนายโจรทั้งสามพาซ้องกั๋งกับฮวยหยงขึ้นไปบนเขา ซ้องกั๋งก็เล่าความให้นายโจรฟังทุกประการ ฮวยหยงมีความวิตกถึงครอบครัวญาติพี่น้องจึงพูดกับนายโจรว่า ข้าพเจ้ามีความวิตกด้วยอึงซินหนีกลับไปตำบลเซงฮวงแจจะทำอันตรายกับภรรยาและญาติพี่น้องของข้าพเจ้าดอกกระมัง เอียนสุนว่าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปรับญาติและภรรยาของท่านมาอย่าวิตกเลย ซ้องกั๋งสั่งให้เอาตัวเล่ากอมาถามว่า เจ้ากับเราก็ไม่ได้มีสาเหตุสิ่งใดกัน เหตุใดจึงเชื่อภรรยาหญิงร้ายให้เฆี่ยนเราจนยับเยิน ฮวยหยงเห็นจึงห้ามว่า คนเช่นนี้ถามมันทำไม ก็ตรงเข้าไปเอากระบี่ฟันคอเล่ากอขาดตาย แล้วผ่าเอาหัวใจออกมาดู ซ้องกั๋งว่าถ้าได้หญิงร้ายภรรยาเล่ากอมาฆ่าอีกคนหนึ่งนั่นแหละจึงจะหายแค้น อองเองจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปเอาตัวหญิงร้ายนั้นมาฆ่าเอง พูดแล้วก็จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นที่สบาย
ฝ่ายอึงซินหนีไปถึงตำบลเซงฮวงแจก็เกณฑ์ทหารรักษาประตูหน้าที่เชิงเทินไว้ แล้วเขียนหนังสือให้ม้าใช้ถือไปเมืองเช็งจิวฮู้โดยเร็ว ม้าใช้รับหนังสือรีบไปในเวลากลางคืนถึงเมืองเช็งจิวฮู้ ก็เอาหนังสือเข้าไปให้ผู้รักษาเมืองรับมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า ฮวยหยงเป็นไส้ศึกพวกโจรคิดกบฏจะแย่งชิงเอาตำบลเซงฮวงแจ ผู้รักษาเมืองได้แจ้งแล้วก็ตกใจ จึงให้หาฉินเหม็งขุนนางฝ่ายทหารตำแหน่งที่ทงจี มาถึงก็ส่งหนังสืออึงซินให้ดู ฉินเหม็งว่าพวกโจรกล้าหาญนักหนาข้าพเจ้าขออาสาคุมทหารไปเอง ถ้าแม้นจับพวกโจรเหล่านี้ไม่ได้ก็ไม่ขอกลับมาให้ท่านเห็นหน้าอีกเลย ผู้รักษาเมืองว่าพวกโจรกำเริบมาก คิดจะแย่งชิงเอาตำบลเซงฮวงแจช้านักไม่ได้ ฉินเหม็งว่าข้าพเจ้าจะจัดหาทหารที่เข้มแข็งยกไปคํ่าวันนี้เห็นจะไม่เป็นไรแล้วลามาจัดทหารม้าร้อยหนึ่ง ทหารเดินเท้าสี่ร้อยเครื่องศัสตราวุธพร้อมครบมือกัน ฉินเหม็งแต่งตัวถือกระบองขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมืองเดินมาในเวลากลางคืน ฉินเหม็งนี้รูปร่างสูงใหญ่เดิมเป็นชาวเมืองไคฮู้ฝีมือเข้มแข็งใจเร็ว คนเหล่านั้นเรียกว่าเพ็กเล็กฮวยตรงมาเขาเซงฮวงซัว
ฝ่ายคนใช้ที่นายโจรให้ไปสืบข่าว รู้ความแล้วก็กลับมาแจ้งว่าผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้ให้ฉินเหม็งนายทหารใหญ่ยกกองทัพมาใกล้จะถึงเขาอยู่แล้ว นายโจรทั้งสามรู้ว่าฉินเหม็งคุมทหารมาก็ตกใจนั่งนิ่งแลดูตากัน ฮวยหยงเห็นนายโจรมีความเกรงกลัวจึงพูดว่า ท่านทั้งสามอย่าวิตกไม่เป็นไร ข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลออกไปต้านทานไว้ แล้วจึงจะคิดอุบายสู้รบต่อภายหลัง ขอแต่ว่าข้าพเจ้าจะทำการสิ่งใดก็ให้ไพร่พลเชื่อถือกระทำตามเถิด นายโจรทั้งสามก็มอบอาญาสิทธิ์ให้ ฮวยหยงรับอาญาสิทธิ์แล้วก็คุมไพร่พลลงมาจากเขา ฮวยหยงจึงพูดว่าฉินเหม็งคนนี้มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง เราอยากจะเกลี้ยกล่อมเอามาไว้อย่าทำอันตรายให้ถึงแก่ชีวิตเลย คิดอุบายจับเป็นมาให้ได้ ท่านทั้งปวงจงไปขุดคูไว้ที่เชิงเขาให้น้ำไหลแล้วเอากระสอบใส่ดินและกรวดทรายปิดเป็นทำนบไว้ข้างเหนืออย่าให้น้ำไหล ที่ทางช่องแคบจะขึ้นมาบนเขานั้น ให้ขุดหลุมพลางไว้เอาหญ้าและดินปิดปากหลุมเสียให้มิดอย่าให้ข้าศึกรู้ แล้วพวกเจ้าทั้งหลายจงไปซุ่มอยู่ทั้งสี่ทิศ ถ้าเห็นฉินเหม็งยกทหารมาถึงก็ตีม้าล่อเป็นทีหลอกลวง ให้ฉินเหม็งพาทหารเที่ยวไล่ตามค้น แม้นฉินเหม็งไม่พบได้ความเหน็ดเหนื่อยก็จะโกรธด้วยเป็นคนโทโสมาก เห็นได้ทีก็ให้ระดมยิงเกาทัณฑ์ออกมาทั้งสี่ทิศ ถ้าทหารฉินเหม็งหลบลูกเกาทัณฑ์ลงไปอยู่ในคูแล้ว ก็เปิดทำนบปล่อยให้น้ำไหลท่วม ทหารฉินเหม็งไม่รู้ก็คงตายทั้งสิ้น ครั้นจัดการเสร็จแล้วก็ซุ่มทหารคอยกองทัพฉินเหม็งอยู่
ฝ่ายฉินเหม็งเดินกองทัพมาถึงก็ให้ตั้งค่ายพักทหารห่างเขาทางประมาณสิบลี้ พอหายเหนื่อยเมื่อยล้าแล้วก็ตีม้าล่อเรียกทหารพร้อมออกจากค่ายจะขึ้นไปบนเขา ฮวยหยงเห็นก็คุมบริวารยกมา ฉินเหม็งก็ให้ทหารแยกเป็นปีกกากั้นสะกัดไว้ แล้วขับม้าขึ้นหน้าทหาร ฮวยหยงก็ตรงเข้าไปยกมือขึ้นคำนับ ฉินเหม็งจึงร้องตวาดฮวยหยงว่า เจ้าก็เป็นขุนนางฝ่ายทหารได้เบี้ยหวัดเงินเดือน เจ้านายใช้ให้มาดูแลว่ากล่าวอยู่ที่ตำบลเซงฮวงแจ เหตุใดจึงมาคบกับพวกโจรคิดเป็นกบฏขึ้นดังนี้ เราจะมาจับเอาตัวไป ถ้ากลัวความผิดก็ให้รับสารภาพโดยดีจึงจะพ้นภัยอันตราย ฮวยหยงได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า เรามิได้คิดกบฏประทุษร้ายต่อแผ่นดิน แต่เห็นว่าที่ตำบลเซงฮวงแจนี้อยู่เป็นสุขมาไม่มีเหตุการณ์สิ่งใด เล่ากอคิดก่อเหตุหาความขึ้นแล้วก็ไม่ว่ากล่าวตามกฎหมายแกล้งข่มเหงกดขี่ทำให้เราได้ความเดือดร้อน พลัดพรากจากญาติพี่น้องจึงได้มาสำนักอยู่ที่เขานี้ ขอท่านจงได้ว่ากล่าวให้เห็นเท็จจริงก่อนอย่าเพิ่งวุ่นวายเลย ฉินเหม็งได้ฟังก็มิได้ว่าประการใด ขับม้าพาทหารให้ตีม้าล่อประดังกันเข้ามาใกล้ ฮวยหยงว่าเราเห็นท่านเป็นใหญ่กว่าจึงได้พูดแต่โดยดี ท่านสำคัญว่าเรากลัวฝีมือและสติปัญญาหรือ ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธเอากระบองตี ฮวยหยงหลบได้ก็เข้าสู้รบกันประมาณห้าสิบเพลง ฮวยหยงทำเป็นแพ้ชักม้าหนี ฉินเหม็งเป็นคนใจร้อนเร็วไม่รู้อุบายก็ขับม้าไล่ตามไป ฮวยหยงเห็นดังนั้นจึงคิดว่า ฉินเหม็งนี้หารู้จักฝีมือเราไม่จะทำให้ตกใจดูก่อน ถ้าติดตามขึ้นมาบนเขาก็คงถูกอุบายของเรา จึงเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกหมวกฉินเหม็งพลัดตกลงแล้วก็ขับม้าขึ้นไปบนเขา ฉินเหม็งเห็นดังนั้นก็ตกใจไม่อาจไล่ตามไป
ขณะนั้นเวลาก็จวนเย็นพวกโจรที่ซุ่มอยู่ชายเขานั้น ครั้นเห็นฮวยหยงมาบนเขาก็ตีม้าล่อและกลองขึ้นข้างทิศตะวันออกตามฮวยหยงสั่ง ฉินเหม็งได้ยินก็สำคัญว่าพวกโจร คุมทหารไปจะสู้รบก็ไม่เห็นมีผู้คน ด้วยพวกโจรตีม้าล่อแล้วแอบซ่อนเสีย ครั้นได้ยินเสียงม้าล่อและกลองอยู่ข้างทิศนี้ ก็ขับม้าพาทหารมาให้เห็นผู้คน แต่ได้ยินดังนั้นทั้งสี่ทิศฉินเหม็งก็คุมทหารไปดูไม่เห็นผู้ใดจนเหน็ดเหนื่อยก็โกรธนัก พวกโจรที่ซุ่มอยู่ทั้งสี่ทิศก็กรูกันออกมาเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงลงไปดังห่าฝน พวกทหารของฉินเหม็งเหลือกำลังที่จะต่อสู้รบต้านทานก็รวนเร เหลียวหาที่จะแอบแฝงหลบลูกเกาทัณฑ์ แลเห็นในคูชายเขานั้นไม่มีน้ำก็ชวนกันหนีลูกเกาทัณฑ์ลงไปซ่อนอยู่ในคู พวกโจรบนเขาที่ปิดน้ำอยู่นั้น ก็เปิดทำนบปล่อยให้น้ำไหลลงมาท่วม ทหารและม้าตายในคูเป็นอันมาก ที่หนีน้ำขึ้นมาจากคูพวกโจรจับไปได้ร้อยเจ็ดสิบคน ม้าแปดสิบม้า ฉินเหม็งเห็นดังนั้นก็โกรธ แต่ไม่รู้ที่จะทำประการใด
ขณะนั้นฮวยหยงกับซ้องกั๋งนั่งเสพสุราอยู่บนเขา ฉินเหม็งเห็นก็ร้องด่าท้าทายให้ฮวยหยงลงมาสู้รบกัน ฮวยหยงว่าเวลานี้จวนมืดค่ำแล้ว พรุ่งนี้จึงค่อยมาสู้รบกันใหม่ ฉินเหม็งก็ไม่ฟังเที่ยวหาทางจะขึ้นไปบนเขามีทางเล็กก็ขับม้าขึ้นไปถึงที่ทหารฮวยหยงขุดหลุมไว้ ม้านั้นตกหลุมถลำล้มลง ฉินเหม็งตกจากหลังม้าพวกโจรก็กรูกันเข้าจับฉินเหม็งได้มัดพาตัวขึ้นมาบนเขา ฮวยหยงก็เข้าแก้มัดฉินเหม็งออกให้นั่งเก้าอี้จัดหาเครื่องนุ่งห่มมาให้สวมใส่แล้วก็คุกเข่าคำนับ ฉินเหม็งว่าท่านจับมาได้ก็ฆ่าเสียตามอาญา เหตุใดจึงคุกเข่าคำนับเราด้วยข้อใด ฮวยหยงว่าพวกโจรเหล่านี้ไม่รู้จักจึงได้จับท่านมาอย่าถือโทษเลย ขณะนั้นนั่งอยู่พร้อมกัน ฉินเหม็งถามฮวยหยงว่า คนที่นั่งเก้าอี้ใหญ่อยู่กลางนั้นคือผู้ใด ฮวยหยงบอกว่าชื่อซ้องกั๋ง เป็นพี่ข้าพเจ้า อยู่ตำบลหุนเสียกุ้ยแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ ที่นั่งเคียงกันอยู่สามคนนั้น ชื่อเอียนสุน อองเอง แต้เทียนซัวเป็นนายเขาเซงฮวงซัว ฉินเหม็งได้ฟังก็ตรงไปคุกเข่าคำนับซ้องกั๋ง แล้วเห็นที่ขาเป็นรอยยับเยิน จึงถามว่าขาท่านป่วยดังนี้ด้วยเหตุสิ่งใด ซ้องกั๋งก็เล่าความตั้งแต่ต้นมาจนช่วยภรรยาเล่ากอไว้แล้วเล่ากอจับตัวไปเฆี่ยนตีจนยับเยินจึงเกิดความขึ้น ฉินเหม็งได้ฟังก็สะดุ้งใจ ข้าพเจ้าไม่ทราบเลย เชื่อฟังความข้างเดียวจึงพาทหารมาล้มตายเป็นอันมาก นี่หากว่าพบท่านบุญหนักหนาชีวิตจึงไม่ตาย แล้วว่าข้าพเจ้าจะไปบอกกับผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้ให้ทราบเสียก่อน ซ้องกั๋งฮวยหยงห้ามว่า ท่านจงหยุดพักให้สบายแล้วจึงค่อยไป เอียนสุนสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันและทหารที่จับมานั้นก็เอาสุรามาเลี้ยงอิ่มหนำบริบูรณ์ไม่ให้ไปเที่ยวข้างไหน ซ้องกั๋งกับนายโจรทั้งสามและฮวยหยงก็เชิญฉินเหม็งกินโต๊ะเสพสุราแล้วฉินเหม็งจะลากลับไป เอียนสุนนายโจรใหญ่จึงพูดว่าเมื่อท่านมามีทหารเป็นอันมาก บัดนี้จะกลับไปแต่ผู้เดียว ผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้ก็จะมีความโกรธและสงสัย ท่านจงอยู่กับข้าพเจ้าที่เขานี้สืบต่อไป เงินทองหาได้ก็จะแบ่งปันกัน ซึ่งจะทำราชการด้วยความลำบากนั้นไม่ควรเลย ฉินเหม็งจึงพูดว่า ข้าพเจ้าทำราชการอยู่ในแผ่นดินซ้อง ท่านทั้งหลายจะให้อยู่นั้นไม่ได้ บุตรภรรยาครอบครัวของข้าพเจ้าก็อยู่ในเมืองเช็งจิวฮู้ ถ้าท่านไม่ให้กลับไปทำราชการก็ฆ่าเสียเถิด อย่าเอาไว้เลย ฮวยหยงเห็นฉินเหม็งไม่ยอมเข้าด้วยจึงพูดกับฉินเหม็งว่า เมื่อท่านไม่สนับสนุนอยู่ด้วยกันก็ตามใจ แต่เดี๋ยวนี้ยังเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า อีกสามวันจึงค่อยไป พูดแล้วก็ชวนให้กินโต๊ะเสพสุราจนเวลาค่ำ ฉินเหม็งมึนเมาก็จัดห้องนอนแล้วเอียนสุนนายโจรจึงปรึกษากันว่า จะคิดประการใดดีจึงจะได้ตัวฉินเหม็งไว้ที่นี่ ซ้องกั๋งว่าเรามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง คิดตัดทางฉินเหม็งเสียไม่ให้กลับเข้าเมืองได้แล้วเราพูดจาเกลี้ยกล่อม ฉินเหม็งก็จะต้องยอมอยู่เอง นายโจรทั้งสามกับฮวยหยงได้ฟังก็เห็นชอบ ซ้องกั๋งจึงจัดหาโจรคนหนึ่งหน้าตาคล้ายคลึงกับฉินเหม็งมาแล้วเอาเครื่องแต่งตัวของฉินเหม็งเข้าสวมใส่ ซ้องกั๋งกระซิบบอกความลับให้ไปกับเอียนสุน อองเองคุมทหารรวมกันประมาณร้อยห้าสิบยกไปเวลากลางคืน ถึงเมืองเช็งจิวก็ตรงเข้าตีประตูกำแพงเมืองฆ่าฟันผู้คนตายเป็นอันมากแล้วเอาไฟจุดเรือนราษฎรชาวเมืองขึ้นเป็นหลายแห่ง คนทั้งปวงเห็นก็แตกตื่นกันวุ่นวาย ผู้รักษาเมืองเช็งจิวตกใจ สั่งให้ทหารปิดประตูกำแพงเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้แน่นหนา แล้วผู้รักษาเมืองกับทหารก็ขึ้นไปดูบนกำแพง แสงไฟไหม้บ้านเรือนสว่าง เห็นฉินเหม็งคุมพวกโจรเข้าฆ่าฟันราษฎรล้มตาย สำคัญว่าฉินเหม็งคบคิดกับโจรมาตีเมืองเช็งจิวก็โกรธยิ่งนัก ร้องสั่งทหารว่าฉินเหม็งคิดกบฏพาพวกโจรมาตีเมืองจะรับเอาบุตรภรรยาครอบครัวไป เราช่วยกันระวังหน้าที่ไว้อย่าให้ฉินเหม็งกับพวกโจรตีเข้ามาได้ ทหารในเมืองก็เอาเกาทัณฑ์เครื่องศัสตราวุธยิ่งพุ่งลงไป ถูกพวกโจรทนไม่ได้ก็ชวนกันกลับเข้ามาตามคำสั่ง ผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้มีความโกรธฉินเหม็งยิ่งนัก สั่งให้ทหารไปจับบุตรภรรยาญาติพี่น้องของฉินเหม็งมาฆ่าเสียในเวลากลางคืนทั้งสิ้น
ฝ่ายฉินเหม็งเมาสุรานอนหลับจนสว่าง ครั้นตื่นขึ้นจึงบอกกับซ้องกั๋งและนายโจรว่า ข้าพเจ้าจะลาท่านไปก่อน จึงขอเครื่องสำหรับตัวกับม้าของข้าพเจ้ามาเถิด ซ้องกั๋งพูดกับนายโจรว่า เชิญท่านกินโต๊ะเสพสุราเสียก่อนจึงค่อยไป ก็จัดหาสิ่งของมาเลี้ยงฉินเหม็ง แล้วเอาเครื่องสำหรับตัวกับม้ามาให้ ฉินเหม็งก็ขึ้นม้าลงจากเขาเซงฮวงซัวเดินทางไปครู่หนึ่งเห็นควันไฟพุ่งขึ้นตรงเมืองเช็งจิวฮู้ก็คิดสงสัยรีบเดินทางไปเห็นเรือนนอกเมืองไฟไหม้สิ้น ผู้คนตายเกลื่อนกลาดก็ตกใจขับม้าไปถึงประตูเมืองร้องเรียกให้ทหารทอดสะพาน
ขณะนั้นผู้รักษาเมืองอยู่บนเชิงเทิน เห็นฉินเหม็งมาก็ร้องด่าว่าอ้ายหน้าไม่อาย ยังจะมาเรียกให้เปิดประตูรับอีกหรือ เวลาคืนนี้มึงคบคิดกับพวกโจรมาตีเมืองเช็งจิว ฆ่าคนตายแล้วเอาไฟเผาบ้านเรือนเสียสิ้น ทำให้ราษฎรได้รับความเดือดร้อนนัก จะบอกเข้าไปในเมืองหลวงให้มาจับสับฟันเสียสักร้อยท่อนจึงจะหายแค้น ฉินเหม็งได้ฟังก็ตกใจจึงพูดว่า ตัวข้าพเจ้านี้พวกโจรจับไปไว้บนเขา เดชะบุญไม่ตายจึงได้กลับมา ผู้รักษาเมืองว่าเจ้าคุมทหารไปห้าร้อยถึงจะตายและโจรจับไปได้ก็คงจะเหลือกลับมาบ้าง นี่ก็ไม่มีผู้ใดมาแต่สักคนหนึ่งเราไม่เชื่อเลย เวลาคืนนี้ก็ได้เห็นแก่ตาทีเดียวพวกโจรก็จำได้ทุกคน เจ้าจะรับบุตรภรรยาครอบครัวไปหรือ เราให้ทหารฆ่าเสียสิ้นแล้ว ยังแต่ตัวเจ้าก็จะจับมาฆ่าเสียเหมือนกัน พูดแล้วจึงให้ทหารเอาศีรษะบุตรภรรยาของฉินเหม็งออกมาให้ดู ฉินเหมิงเห็นศีรษะบุตรภรรยาญาติพี่น้องก็เสียใจ ทหารบนเชิงเทินเอาเกาทัณฑ์ยิงขนาบลงไป ฉินเหม็งทนไม่ได้ก็ถอยห่างออกมา คิดว่าผู้ใดหนอช่างทำกับเราถึงเพียงนี้ ให้ผู้รักษาเมืองฆ่าบุตรภรรยาญาติพี่น้องเราเสียสิ้น จะอยู่ไปทำไมตายเสียดีกว่า คิดแล้วก็ก้มหน้าหันหลังกลับด้วยความเสียใจ
ฝ่ายซ้องกั๋งกับฮวยหยงและนายโจรทั้งสามก็ชวนกันลงจากเขาตามมาพบฉินเหม็งเดินกลับมาหน้าตาไม่สบาย ซ้องกั๋งก็ร้องถามฉินเหม็งว่า ทำไมท่านไม่ไปเมืองเช็งจิวฮู้จะไปข้างไหน ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธแค้นยิ่งนักจึงตอบว่า ผู้ใดช่างแปลงตัวเป็นเราเอาไฟเผาเมืองเช็งจิวฮู้ฆ่าราษฎรล้มตายเป็นอันมาก แล้วมิหนำซ้ำให้บุตรภรรยาญาติเราตายด้วย ถ้าได้ตัวฆ่าเสียจึงจะหายแค้น ซ้องกั๋งว่าอย่าโกรธเลยข้าพเจ้ามีความอยู่สิ่งหนึ่ง ครั้นจะพูดที่นี้ก็ไม่ควร เชิญท่านไปเขาเถิดจึงจะเล่าให้ฟัง ฉินเหม็งเสียไม่ได้ก็ต้องไปกับซ้องกั๋งและนายโจรเหล่านั้น ครั้นถึงบนเขาก็เชิญให้ฉินเหม็งนั่งแล้ว ซ้องกั๋งฮวยหยงนายโจรต่างก็พากันคุกเข่าคำนับพูดว่า ท่านจงก๊วนอย่าถือโทษเลย เวลาวานนี้พวกข้าพเจ้าชักชวนท่านให้อยู่ด้วยกันที่เขานี้ท่านก็ไม่ยอม จึงได้คิดอุบายให้พวกโจรแปลงตัวเหมือนท่านกับเอียนสุน อองเองคุมทหารไปเมืองเช็งจิว เอาไฟเผาบ้านเรือนทำทีจะเข้ารับบุตรภรรยาญาติของท่าน ปรารถนาจะป้องกันไม่ให้ท่านเข้าเมืองจะได้มาอยู่ด้วยกัน พวกข้าพเจ้ามีความผิดมากท่านอย่าได้ถือโทษเลย
ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก คิดจะต่อสู้ก็ตัวคนเดียวที่ไหนจะสู้ได้ ฉินเหม็งนึกขึ้นได้ว่า ซึ่งซ้องกั๋งคนนี้ดาวบนฟ้าจุติลงมาเถิด บรรดาพวกที่มีฝีมือเข้มแข็งก็ต้องอ่อนน้อมยอมเป็นพวกพ้องซ้องกั๋งทั้งสิ้น ครั้นเราจะขัดขืนไม่ยอมก็ไม่ควร จึงพูดว่าซึ่งท่านทั้งหลายเมตตาจะให้ข้าพเจ้าอยู่ด้วยพระคุณเป็นที่ยิ่ง แต่ข้าพเจ้ามีความอาลัยถึงบุตรภรรยาญาติพี่น้องมาพลอยตายด้วยเสียสิ้น ไม่มีความสบายใจเลย ซ้องกั๋งจึงตอบว่า ถ้าไม่คิดการอย่างนี้ที่ไหนท่านจะยอมอยู่ด้วยกัน ท่านมีความอาลัยถึงภรรยานั้นไม่เป็นไร ฮวยหยงได้พูดไว้ว่า มีน้องสาวอยู่คนหนึ่งจะยกให้เป็นภรรยาของท่าน ข้าพเจ้าจัดการไว้พร้อมแล้วท่านอย่าเสียใจไปนักเลย ฉินเหม็งได้ฟังซ้องกั๋งกับคนเหล่านั้นว่ากล่าวก็ยอมเป็นพวกพ้อง ลุกขึ้นเชิญซ้องกั๋งนั่งที่ใหญ่สี่คน ส่วนตัวนั้นก็นั่งเป็นลำดับ จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันอิ่มหนำสำราญ นายโจรทั้งสามปรึกษากับซ้องกั๋งจะยกไพร่พลไปตีตำบลเซงฮวงแจ ฉินเหม็งได้ฟังจึงพูดว่าซึ่งท่านจะยกไปตีตำบลเซงฮวงแจนั้นตกพนักงานข้าพเจ้าเอง จะไปว่ากล่าวให้อึงซินมาเข้าเป็นพวกพ้อง กับบุตรภรรยาญาติของฮวยหยงนั้นก็จะรับเอามาด้วยแล้วจะจับภรรยาเล่ากอมาฆ่าแก้แค้นให้จงได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีพูดว่า ท่านอาสาไปก็คงสำเร็จความปรารถนา ครั้นกินโต๊ะเสพสุราจนค่ำต่างคนก็ไปนอน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าฉินเหม็งแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธสำหรับมือลงมาจากเขาตรงไปตำบลเซงฮวงแจ
ฝ่ายอึงซินตั้งแต่มีหนังสือบอกไปเมืองเช็งจิวฮู้แล้ว ก็จัดทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ให้ม้าใช้ไปสืบดูว่าจะมีผู้ใดยกกองทัพมาช่วยบ้างก็ไม่ได้ข่าวคราว อึงซินมีความวิตก เวลานั้นพอฉินเหม็งไปถึงจึงเรียกให้ทหารเปิดประตูเมือง ทหารก็ไปแจ้งกับอึงซินว่า ฉินเหม็งนายทหารใหญ่ขี่ม้าถืออาวุธมาเรียกให้เปิดประตูรับ อึงซินได้ฟังก็ไปดูเห็นฉินเหม็งครูสอนเพลงอาวุธขี่ม้ามาแต่ผู้เดียวก็ให้ทหารเปิดประตูรับ อึงซินเชิญฉินเหม็งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควรแล้วถามว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งใด ฉินเหม็งก็เล่าความซึ่งยกกองทัพมาสู้พวกโจรไม่ได้ แล้วบอกว่าบรรดาคนที่มีฝีมือเข้มแข็งในแผ่นดินยอมเป็นพวกพ้องซ้องกั๋งทั้งสิ้น ตัวเราก็ยอมเป็นพวกเดียวกับซ้องกั๋ง ตัวของเจ้านั้นบุตรภรรยาก็ไม่มีจะอยู่ให้ขุนนางกังฉินข่มเหงทำไม ไปเข้าเป็นพวกพ้องซ้องกั๋งแล้วก็คงสบายมิดีกว่าทำราชการหรือ อึงซินได้ฟังก็ยินดีจึงตอบว่า ถ้าท่านไปอยู่ที่ไหนข้าพเจ้าก็จะไปด้วย บัดนี้ซ้องกั๋งอยู่ที่ไหน ฉินเหม็งหัวเราะพูดว่า ที่เจ้าเอาตัวไปบรรทุกเกวียนเขียนหนังสือปักไว้ว่า เตียซาอยู่ตำบลบ้านหุนเสียกุ้ยแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้คนนั้นแหละคือซ้องกั๋ง เดี๋ยวนี้ไปอยู่เขาเซงฮวงซัว อึงซินว่าคนนั้นหรือซ้องกั๋งข้าพเจ้าไม่รู้ถ้าทราบแล้วคงจะปล่อยเสีย เพราะเชื่อเล่ากอชีวิตเกือบจะไม่รอดกลับมาได้ แล้วก็จัดหาโต๊ะและสุรามาเสียงฉินเหม็งเป็นอันดี
๓๕
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นฉินเหม็งไปแล้ว ก็ให้เอียนสุนกับอองเองนายโจรคุมทหารตามมาทางหนึ่ง ซ้องกั๋งกับฮวยหยงคุมไพร่พลมาทางหนึ่งตรงไปตำบลเซงฮวงแจพร้อมกัน ทหารที่รักษาหน้าที่ก็เข้าไปแจ้งกับอึงซินว่าพวกโจรคุมไพร่พลแยกออกมาคนละทางถึงตำบลเซงฮวงแจแล้ว ฉินเหม็งกับอึงซินได้ฟังก็ออกไปดูเห็นซ้องกั๋งยกมาก็มีความยินดี เปิดประตูรับซ้องกั๋ง ฮวยหยง เอียนสุน อองเองเข้าไปในเมือง ซ้องกั๋งประกาศสั่งพวกโจรทั้งปวงว่า อย่าได้ทำอันตรายแก่พวกราษฎรชาวบ้าน แล้วให้ไปจับบุตรภรรยาเล่ากอริบเอาทรัพยสิ่งของบรรทุกเกวียนไปให้สิ้น แล้วซ้องกั๋งกับฉินเหม็ง อึงซิน ก็นั่งสนทนากันอยู่ พวกโจรเหล่านั้นตรงไปจับญาติของเล่ากอฆ่าเสียแล้ว เก็บเอาทรัพย์สิ่งของ แต่ภรรยาเล่ากอนั้นอองเองนายโจรคิดจะเอาไปเลี้ยงเป็นภรรยาจึงสั่งให้พวกโจรรับมาด้วย ฮวยหยงก็ไปรับญาติและภรรยาเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของไว้พร้อม ซ้องกั๋งชวนอึงซินกับฉินเหม็ง ฮวยหยง นายโจรสองคนนั้นคุมสิ่งของออกจากตำบลเซงฮวงแจตรงมาถึงเขา ซ้องกั๋งสั่งให้จัดห้องให้ญาติพี่น้องและภรรยาฮวยหยงอยู่ แล้วฉินเหม็งและอึงซินอยู่ด้วยกัน ซ้องกั๋งจึงพูดกับอองเองว่า ภรรยาเล่ากอนี้เป็นหญิงชั่วเลี้ยงไปทำไม จงเอาตัวมาให้พี่ถามไถ่ดูก่อน อองเองก็ไปพาภรรยาเล่ากอมา หญิงภรรยาเล่ากอมาก็ร้องขอชีวิต ซ้องกั๋งถามหญิงนั้นว่า เดิมเจ้าบอกว่าเป็นภรรยาของเล่ากอจึงได้ขอไว้ปล่อยให้ไปแต่โดยดี เราก็ได้บอกแล้วว่าไม่ได้อยู่ที่เขานี้เป็นคนเมืองเจ๋จิวฮู้ เจ้าก็ย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น ยังกลับไปบอกเล่ากอสามีว่าเราเป็นโจร จับไปเฆี่ยนตีจนยับเยิน ใจของเจ้านี้ช่างกระไรจะแกล้งฆ่าคนเสียทั้งเป็นหรือ
เอียนสุนได้ฟังจึงพูดว่า หญิงเช่นนี้ถามมันทำไม ก็ตรงเข้าไปเอากระบี่ฟันภรรยาเล่ากอตัวขาดสองท่อนตาย อองเองเห็นดังนั้นก็โกรธชักกระบี่ออกจะเข้าต่อสู้กับเอียนสุน ซ้องกั๋งกับคนเหล่านั้นก็ห้ามปรามแล้วพูดว่า จะเลี้ยงหญิงเช่นนี้ไว้ทำไมไม่ต้องการ จงหาที่อื่นเอาใหม่เถิด อองเองได้ฟังซ้องกั๋งกับพี่น้องว่ากล่าวก็หายโกรธ จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันอยู่ที่เขาเซงฮวงซัวได้สามสี่เวลา ครั้นรุ่งเช้าขึ้นเป็นวันดี ซ้องกั๋งกับอึงซินก็จัดให้อองเองกับแต้เทียนซิวเป็นเถ้าแก่ขอน้องสาวฮวยหยงให้ฉินเหม็งอยู่กินเป็นสามีภรรยากันสืบไป การสิ่งใดก็เรียบร้อยเป็นปกติดี เอียนสุนก็สั่งให้พวกโจรไปสืบที่เมืองเช็งจิวฮู้ว่าจะมีเหตุการณ์สิ่งใดบ้าง พวกโจรสืบได้ความแล้วกลับมาแจ้งว่า ผู้รักษาเมืองเช็งจิวฮู้มีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวงว่า ฮวยหยง ฉินเหม็ง อึงซินคบพวกโจรเขาเซงฮวงซัวเป็นกบฏ กองทัพเมืองหลวงจะมาปราบปรามเสียในเร็วๆ นี้ นายโจรทั้งสามกับฮวยหยง ฉินเหม็ง อึงซิน ได้ฟังก็พูดว่าที่ทางของเรานี้ที่ไหนจะต้านทานพวกทหารหลวงได้ ซ้องกั๋งว่าเรามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่ง ไม่แจ้งว่าท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด คนเหล่านั้นจึงถามว่าท่านมีอุบายอย่างไร ซ้องกั๋งบอกว่าข้างทิศเหนือมีสำนักอยู่แห่งหนึ่งชื่อเขาเนียซัวเปาะ ที่ทางกว้างใหญ่ประมาณได้แปดร้อยลี้ ตรงกลางมีเมืองเรียกว่า อวนจือเสีย ทำเลที่ชัยภูมีดี เตียวไก่ที่เรียกว่าทกเทียนอ๋องไปตั้งเกลี้ยกล่อมได้ไพร่พลประมาณห้าพันรักษาตำบลนั้นอยู่ ถ้าพวกเราพากันไปเข้าอยู่เสียที่นั่นก็ไม่มีผู้ใดทำอันตรายได้ ฉินเหม็งจึงตอบว่า ถ้าไปอยู่ได้ก็ดีนักหนา แต่กลัวว่าไม่มีผู้ชักนำเข้าไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะ จึงเล่าความเดิมซึ่งเตียวไก่แย่งเอาเพชรพลอยทรัพย์สิ่งของเนียสิเกียดให้ฟังตั้งแต่ต้น จนเตียวไก่หนีไปอยู่เขาเนียซัวเปาะ ใช้ให้เล่าตงเขียนหนังสือกับทองมาให้ และเพราะทองคำนั้นจึงได้ฆ่านางเงียมผอเสียะตาย ฉินเหม็งได้ฟังมีความยินดีนักว่า ท่านได้อุปถัมภ์เตียวไก่มีบุญคุณต่อกันมากไม่ต้องหาผู้ใดชักนำแล้ว บัดนี้การร้อนมาถึง พวกเราต้องไปเสียโดยเร็วเถิด พูดกันดังนั้นต่างคนก็เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของลงบรรทุกเกวียนไว้พร้อม ซ้องกั๋งจึงถามพวกโจรทั้งปวงว่า ผู้ใดจะสมัครไปด้วยก็ให้ตระเตรียมสิ่งของไว้ ที่ไม่สมัครไปก็ให้เงินทำทุนหากินมิได้ขัดขืน ครั้นรวบรวมจัดการพร้อมก็เอาไฟเผาเซงฮองซัวที่อยู่เสียสิ้น แล้วก็จัดพวกไพร่พลปลอมเป็นทหารออกไปปราบโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งกับฮวยหยงเป็นกองหน้า ฉินเหม็ง อึงซินเป็นกองกลาง เอียนสุน อองเอง แต้เทียนซิวเป็นกองหลังยกออกจากเขาเซงฮวงซัว ครั้นเดินทางไปได้ประมาณสิบวัน บรรดาหัวเมืองรายทางเห็นก็สำคัญว่าทหารหลวง หัวเมืองทั้งปวงไม่ได้ไต่ถามปล่อยให้เดินทางไปโดยสะดวกพ้นเขตแดนเมืองเช็งจิวฮู้ไปหลายวัน ถึงตำบลหนึ่งมีเขาสูงใหญ่อยู่สองข้างตรงกัน มีทางอยู่กลางเรียกว่าเขาตุยเอียซัว ซ้องกั๋งกับฮวยหยงเห็นท่าทางชอบกลก็ขับม้ารีบเข้าไปดู เห็นโจรพวกหนึ่งประมาณร้อยเศษ ตัวนายถือทวนขี่ม้านุ่งหุ่มแดงยืนอยู่ข้างเขา นายโจรนั้นร้องตวาดว่าเวลาวันนี้ต่อสู้ให้เห็นแพ้ชนะกัน โจรพวกหนึ่งนั้นสวมใส่เสื้อกางเกงขาว ตัวนายถือทวนขี่ม้าออกมาจากเขาข้างหนึ่งเข้าต่อสู้กันเป็นสามารถ พวกโจรพวกนั้นก็ยืนอยู่คนละข้าง นายโจรทั้งสองต่อสู้กันหลายสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ปลายทวนทั้งสองนั้นมีขอเข้าเกี่ยวกันอยู่ นายโจรทั้งสองกระชากจนสิ้นแรงก็ไม่ออก ซ้องกั๋งกับฮวยหยงยืนดูนายโจรทั้งสองต่อสู้กันฝีมือเข้มแข็งทั้งสองฝ่าย แต่ปลายทวนเกี่ยวกันอยู่หาออกไม่ ฮวยหยงก็เอาเกาทัณฑ์ยิงผ่ากลางไปทวนก็หลุดจากกัน บรรดาพวกโจรที่ยืนอยู่สองข้างนั้นเห็นก็ร้องสรรเสริญว่า ฝีมือเข้มแข็งกว่านายโจรทั้งสองขึ้นไปอีก นายโจรทั้งสองก็หยุดต่อสู้ขับม้าเข้ามาถามว่า ท่านที่ยิงลูกเกาทัณฑ์นั้นชื่อไร ฮวยหยงว่าคนนี้พี่ของเราเป็นชาวเมืองเจ๋จิวฮู้ แซ่ซ้อง ชื่อกั๋ง คนทั้งปวงเรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็งเป็นขุนนางตำแหน่งที่ซองอะซี ตัวเรานี้ชาวเมืองเช็งจิวฮู้ แซ่อวย ชื่อหยง ชาวบ้านเรียกว่าเสียวลี้ก๋งเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ซึ่งเกาทัณฑ์นั้นเรายิงเอง นายโจรทั้งสองได้ยินออกชื่อซ้องกั๋งก็ลงจากม้าคุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านาน วันนี้บุญของข้าพเจ้ามาพบท่านมีความยินดีนัก ซ้องกั๋งถามนายโจรที่สวมใส่เสื้อกางเกงแดงนั้นว่าชื่อไร เหตุใดจึงมาต่อสู้กัน นายโจรที่ใส่เสื้อกางเกงแดงนั้นแจ้งว่า ข้าพเจ้าแซ่ลือ ชื่อฮวง ชาวเมืองทำจิว อยากฝึกเพลงทวนให้เหมือนลิโป้ครั้งแผ่นดินสามก๊ก คนทั้งปวงจึงเรียกว่าเซียวอุนโหว เอาเครื่องยามาขายที่ซัวตั๋งก็ขาดทุนกลับไปบ้านไม่ได้ จึงมาอาศัยอยู่ ณ เขานี้ เกลี้ยกล่อมได้พวกพ้องคอยตีปล้นเลี้ยงชีวิตมา เวลาวันก่อนท่านผู้นี้มาแย่งชิงเขาตุยเอียซัว ข้าพเจ้าก็แบ่งปันให้อาศัยอยู่เขาหนึ่ง ท่านผู้นี้ไม่ยอม จะแย่งว่ากล่าวเสียทั้งสองข้าง จึงได้ต่อสู้กันมาเป็นหลายวันแล้วยังไม่แพ้ชนะกัน ซ้องกั๋งถามนายโจรที่ใส่เสื้อขาวว่าท่านผู้นี้มาแต่ไหน แซ่ไร ชื่อใด จงบอกให้ทราบ นายโจรก็แจ้งความว่า ข้าพเจ้าแซ่กวย ชื่อเส็ง ชาวเมืองไซซวน เมื่ออยู่ที่บ้านซ้อมหัดเพลงทวนจะให้เหมือนซิยินกุ้ยครั้งแผ่นดินถัง คนทั้งนั้นเรียกว่า ไซยิ่นกุ้ย ข้าพเจ้าเอาเรือบรรทุกพลอยไปเที่ยวขาย เรือถูกคลื่นข้าวของเสียหายสิ้นกลับไปบ้านไม่ได้ เขาเล่าลือว่าที่นี่มีนายโจรผู้หนึ่ง เพลงทวนคล่องแคล่วฝีมือเข้มแข็งเที่ยวตีปล้นแย่งชิงอยู่เป็นนิตย์ ข้าพเจ้าจึงพาพวกพ้องมาแย่งชิงเอาเขานี้เป็นที่อาศัย นายโจรไม่ยอม ได้ทำการต่อสู้กันมาเป็นหลายวันได้มาพบท่านทั้งสอง ข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ซ้องกั๋งจึงพูดว่าท่านอย่าต่อสู้กันอีกต่อไปเลย เราจะว่ากล่าวให้ดีกันเสียทั้งสองฝ่าย ลือฮวงกับกวยเส็งนายโจรจึงตอบว่า ท่านว่ากล่าวสิ่งใดไม่ขอขัดขืนจะทำตามทั้งสิ้น แต่บัดนี้ท่านทั้งสองจะไปข้างไหน ซ้องกั๋งเล่าความเดิมให้นายโจรทั้งสองฟังทุกประการ พอพวกที่คุมเกวียนทรัพย์สิ่งของครอบครัวเดินตามมาทัน ลือฮวง กวยเส็งก็เชิญซ้องกั๋งกับพวกพ้องไปหยุดพักอยู่บนเขา แล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี ซ้องกั๋งก็ชวนลือฮวงกวยเส็งเข้าสมัครพรรคพวกไปอยู่กับเตียวไก่ ณ เขาเนียซัวเปาะด้วยกัน ลือฮวง กวยเส็งก็ยอมพูดปรึกษากันแน่นอนแล้วค้างอยู่ที่เขาตุยเอียซัวสองวัน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าลือฮวง กวยเส็งเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของและครอบครัวเตรียมไว้ ซ้องกั๋งจึงพูดกับพวกเหล่านั้นว่า ถ้าเรายกไปพร้อมกันผู้คนก็มาก กลัวว่าพวกเขาเนียซัวเปาะไม่รู้ แล้วยกไพร่พลออกมาสู้รบก็จะไม่ดี ตัวพี่กับเอียนสุนจะคุมไพร่สักเล็กน้อยไปบอกให้เตียวไก่รู้ก่อน แล้วพวกเจ้าจัดเป็นสามพวกเดินตามไปจึงจะไม่เป็นอันตราย พวกเหล่านั้นได้ฟังก็เห็นชอบด้วย ซ้องกั๋งกับเอียนสุนก็ขึ้นม้าคุมไพร่ประมาณสามสิบคนเดินทางล่วงหน้าไปก่อน ประมาณครึ่งวันเห็นมีโรงขายสุราแห่งหนึ่ง ซ้องกั๋งกับเอียนสุนก็ชวนกันเข้าไปในโรงเห็นผู้ชายผู้หนึ่งนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่แต่ผู้เดียว เจ้าของโรงก็เชิญพวกซ้องกั๋งเข้าไป จัดหาสิ่งของและสุรามาพร้อม พวกซ้องกั๋งมีมากที่จะนั่งไม่พอกัน เจ้าของจึงบอกแก่ชายที่มาเสพสุราอยู่ก่อนว่า บัดนี้มีแขกมามากขอเปลี่ยนโต๊ะใหญ่ให้พวกโน้นเถิด ท่านคนเดียวโต๊ะเล็กก็ได้ ชายนั้นตอบว่า เรานั่งอยู่ก่อนต้องเปลี่ยนโต๊ะด้วยหรือ เห็นมาคนเดียวก็ดูถูกแต่เจ้าแผ่นดินเรายังไม่กลัว ถ้าแม้นว่าสองคนมานั่นแหละเราจึงจะยอมเปลี่ยนโต๊ะให้ ถ้านอกนั้นแล้วเราไม่กลัวผู้ใดอย่ามาว่ากล่าวให้ร่ำไรเลย
เอียนสุนได้ฟังก็โกรธจะเข้าตีชายผู้นั้น ซ้องกั๋งห้ามไว้ แล้วถามชายนั้นว่า ซึ่งท่านพูดว่าไม่เกรงกลัวผู้ใด แต่กลัวอยู่สองคนนั้นอยู่ที่ไหน แซ่ใด จงบอกให้ทราบ ชายนั้นตอบว่า ที่ข้าพเจ้าเกรงกลัวนับถือ คือเป็นเชื้อวงศ์ของเจ้าแผ่นดินองค์ก่อนอยู่เมืองเจ๋จิว ตำบลเฮงไกกุ๋น แซ่ชา ชื่อจินเรืยกว่าเซียวชวนฮอง ชาตัวกัวหนัง อีกคนหนึ่งแซ่ซ้องชื่อกั๋ง คนเหล่านั้นเรียกว่า กิบสิโหวซ้องกงเหม็ง ชาวเมืองเช็งจิว ตำบลหุนเสียกุ้ย สองคนนี้เราเกรงกลัวนัก
ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วถามชายนั้นว่า ท่านได้พบปะสองคนนั้นที่ไหน ชายนั้นบอกว่า เมื่อข้าพเจ้าไปอยู่ที่บ้านชาจินสามสี่เดือนมา จนบัดนี้สามปี แต่ซ้องกั๋งนั้นยังหารู้จักไม่ ซ้องกั๋งจึงถามว่าท่านอยากจะรู้จักซ้องกั๋งหรือ ชายนั้นว่าซ้องเซ็งวานให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาเที่ยวตามหานักหนาแล้วก็ไม่พบ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงเดินเข้าไปใกล้พูดว่า หนทางก็ไกลหลายพันลี้ บุญชักนำมาให้พบกัน เรานี่แล้วคือซ้องกั๋ง ชายนั้นได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับแล้วว่าถ้าช้าอีกสักหน่อยก็ไม่พบ จะต้องเดินทางไปบ้านขงไทก๋งเหนื่อยเปล่า ซ้องกั๋งก็จับมือชายนั้นมาถามว่าที่บ้านเรามีธุระเหตุการณ์สิ่งใดหรือ ตัวท่านแซ่ใดจงบอกให้ทราบเถิด ชายนั้นว่าข้าพเจ้าแซ่เจียะชื่อยัง เป็นชาวเมืองไตเม่งฮู้ตั้งบ่อนเบี้ยหาเลี้ยงชีวิต บรรดาคนเหล่านั้นเรียกข้าพเจ้าว่าเจียะเจียงกุน เวลาวันหนึ่งไปเล่นเบี้ยอยู่ที่บ่อนเกิดวิวาทกันขึ้น ข้าพเจ้าตีคนตายจึงได้หนีไปอาศัยอยู่ที่บ้านชาจินแล้วได้ยินข่าวเล่าลือถึงชื่อเสียงท่านอยู่เนืองๆ ข้าพเจ้าจึงลาชาจินไปหาที่บ้าน พบซ้องเซ็งน้องท่านเขียนหนังสือฝากมาว่า ถ้าพบท่านที่บ้านขงไทก๋งก็ให้รีบกลับไปโดยเร็ว
ซ้องกั๋งได้ฟังดังนั้นก็มีความสงสัย จึงถามเจียะย้งว่าเจ้าไปอยู่ที่บ้านกี่วันได้พบบิดาบ้างหรือไม่ เจียะย้งว่าข้าพเจ้าค้างอยู่ที่บ้านท่านคืนหนึ่งมิได้พบกับบิดาท่าน ซ้องกั๋งก็เล่าความซึ่งจะชวนกันไปเขาเนียซัวเปาะให้ฟังทุกประการ เจียะย้งแจ้งแล้วจึงพูดว่า ท่านจะไปอาศัยอยู่ที่ไหนก็ดีจงเอาข้าพเจ้าไปด้วย ซ้องกั๋งว่าจะวิตกทำไมกับตัวคนเดียวอีกสักร้อยคนก็ไปอยู่ด้วยกันได้ จึงเรียกเอียนสุนมาให้พูดจารู้จักกับเจียะย้งไว้ แล้วให้เจ้าของโรงตักสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สำราญ เจียะย้งหยิบเอาหนังสือที่ซ้องเซ็งฝากมาส่งให้ ซ้องกั๋งรับมาดูไม่เห็นมีหนังสืออยู่นอกผนึกเหมือนทุกทีก็สะดุ้งใจฉีกผนึกออกอ่านได้ครึ่งหนึ่ง ในหนังสือว่า “บิดาป่วยหนักถึงแก่ความตาย บัดนี้เอาศพไว้ที่บ้านให้รีบกลับไปโดยเร็ว” ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ร้องไห้บ่นร่ำไรว่า เกิดมาชาตินี้ไม่มีกตัญญูต่อบิดามารดาทำให้เกิดความแล้วหลบหลีกมา ทิ้งบิดาเจ็บป่วยอยู่บ้านไม่ได้ปฏิบัติรักษาจนตายก็ไม่เห็นใจ จะอยู่เป็นคนทำไมตายเสียดีกว่า บ่นดังนั้นแล้วก็ลุกไปจะเอาศีรษะชนเสาตาย
เอียนสุน เจียะย้งเข้าห้ามว่า ซ้องไทก๋งบิดาของพี่ก็ตายเสียแล้วจะทำอย่างไรได้ แม้นพี่ตายในขณะนี้เราท่านก็ยอมตายด้วยกันทั้งสิ้น อย่าร้องไห้วิตกไปนักเลย ช่วยพาพวกพ้องทั้งหลายไปแล้วตัวข้าพเจ้ากับพี่จึงค่อยไปจะได้ช่วยจัดการฝังศพบิดา ถ้าพี่ไม่พาพวกพ้องเหล่านี้ไปจะให้ไปแต่ลำพัง คงจะไม่ให้อยู่เป็นแน่ ซ้องกั๋งว่า มิใช่จะไม่พาพี่น้องทั้งปวงไปเมื่อไร เพราะบิดาเราตายจะรีบไปจัดการฝังศพบิดาเสียก่อน ถ้าพวกเจ้าไปเองไม่ได้ เราจะเรียนหนังสือให้ถือไปถึงเตียวไก่ว่าเจียะย้งก็เป็นพวกพ้องด้วย จงพากันไปก่อนเถิด ซ้องกั๋งก็ยืมพู่กันและหมึกเจ้าของร้านสุราเอากระดาษมาเขียนหนังสือมอบให้เจียะย้ง เอียนสุนเก็บไว้ แล้วเอาเงินทองติดมาบ้างเล็กน้อยก็ออกจากโรงสุรา เอียนสุนห้ามว่าพี่คอยท่าพวกหลังมาถึงแล้วจึงค่อยไป ซ้องกั๋งว่าคอยไม่ได้ในหนังสือก็เรียนไว้ถ้วนถี่ ถ้าไปถึงเขาเนียซัวเปาะ เจียะย้งคงเล่าความให้เตียวไก่ฟัง ด้วยเจียะย้งรู้อยู่ทั้งสิ้น ซ้องกั๋งก็รีบเดินทางไป เอียนสุนกับเจียะย้งเข้าไปในโรงเสพสุราเสร็จแล้วก็คิดเงินให้เจ้าของสุรา ออกมาคอยท่าพวกหลังอยู่ที่โรงเตี๊ยมใหญ่
ฝ่ายลือฮวง กวยเส็งเก็บรวบรวมสิ่งของเสร็จแล้ว ก็ชวนฮวยหยงกับพวกเหล่านั้น คุมทรัพย์สิ่งของครอบครัวออกจากเขาตุยเอียซัว ตามซ้องกั๋งมาถึงโรงเตี๊ยมใหญ่ เอียนสุนกับเจียะย้งเห็นก็ออกไปบอกว่าบิดาซ้องกั๋งตายซ้องกั๋งรีบกลับไปเสียแล้ว ฉินเหม็ง ฮวยหยงกับคนเหล่านั้นจึงพูดว่าเหตุใดไม่ห้ามปรามไว้ เอียนสุน เจียะย้งว่าอ้อนวอนห้ามปรามสักเท่าไรก็ไม่ฟัง จึงหยิบหนังสือที่ซ้องกั๋งเขียนไว้ให้ดู คนเหล่านั้นแจ้งแล้วปรึกษากันว่าจะทำประการใดดี ครั้นจะกลับไปเสียก็ไม่ได้ต้องพากันไปดูก่อน ถ้าหากไม่ให้อยู่ด้วยจึงค่อยคิดอ่านต่อไป เก้านายปรึกษาเห็นดีแล้วก็ชวนกันออกเดินคุมเกวียนทรัพย์สิ่งของครอบครัวไพร่พลไป ครั้นเดินทางมาหลายวันถึงเขตแดนเขาเนียซัวเปาะก็เดินไปริมแม่นํ้า
ฝ่ายพวกเขาเนียซัวเปาะเห็นไพร่พลมามาก สำคัญว่าทหารหลวงยกมาจับก็ตีม้าล่อเป็นสัญญาณขึ้น บัดเดี๋ยวใจมีเรือชนิดเล็กออกมาจากป่าหลายลำเครื่องศัสตราวุธต่างๆ มีพร้อม ยังอีกสามลำมีตัวนายนั่งกลางแจวตรงเข้ามาริมฝั่ง พวกเก้าคนเห็นก็ตกใจกลัว ลิมชองเข้ามาใกล้ร้องถามว่า พวกทหารที่ยกมานี้เมืองไหน ไม่ได้ยินข่าวเล่าลือบ้างหรือ จึงได้ยกกองทัพมาจับพวกเรา ฮวยหยง ฉินเหม็งก็ลงมาจากม้าไปคำนับ แล้วแจ้งความว่าข้าพเจ้านี้มิได้มาจับท่าน ซ้องกั๋งที่เรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็ง ให้พวกข้าพเจ้าถือหนังสือมาให้ท่านจะขอเข้าอยู่เป็นพวกพ้องด้วย ลิมชองตอบว่า ถ้ามีหนังสือของซ้องกั๋งมาแล้วจงไปหยุดอยู่ที่โรงขายสุราก่อน ฮวยหยงก็เอาหนังสือออกให้ดู ลิมชองเห็นหนังสือก็สั่งให้ถอยเรือกลับไปชักธงเขียวขึ้น มีเรือปลาออกมาจากป่าลำหนึ่งกับคนทั้งสามตรงมาบอกพวกเก้าคนว่า ข้าพเจ้าจะพาท่านไปที่โรงขายสุรา พอพูดดังนี้ก็เห็นในป่าชักธงขาวขึ้น เรือรบชนิดเล็กเหล่านั้นก็เข้าป่าหายไป พวกเก้าคนเห็นก็ตกใจมีความเกรงกลัวยิ่งนัก ชวนกันเดินตามสามคนนั้นมาถึงโรงขายสุรา จูกุ้ยก็ออกต้อนรับเชิญเข้าไปข้างใน ฮวยหยงเอาหนังสือซ้องกั๋งส่งให้จูกุ้ย ๆ รับไว้แล้วเอาเกาทัณฑ์สัญญาณยิงไปที่เขา พวกเหล่านั้นเห็นก็แจวเรือมาที่โรงขายสุรา จูกุ้ยหยิบหนังสือมอบให้ชายนั้นเอาไปให้เตียวไก่ จูกุ้ยก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพวกเก้าคนเป็นอันดีแล้วจัดที่ให้พวกไพร่พลและครอบครัวอาศัย คนใช้เอาหนังสือมาส่งให้เตียวไก่แจ้งความว่าเป็นพวกพ้องซ้องกั๋งก็ยินดี ให้โงวหยงมาต้อนรับพวกเก้าคนก่อน
ครั้นรุ่งเช้าเตียวไก่จัดเรือประมาณสามสิบลำให้มารับ ตัวเตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นก็มาคอยอยู่ที่ด่าน พอเรือมาถึงโงวหยงก็บอกให้ขนทรัพย์สิ่งของและไพร่พลครอบครัวลงเรือ เก้านายก็ชวนกันข้ามไปเขาเนียซัวเปาะทั้งสิ้น ครั้นถึงฝั่งเห็นเตียวไก่มาคอยรับก็ขึ้นจากเรือเข้าไปคำนับ เตียวไก่รับคำนับแล้วสั่งให้เอาเกี้ยวมาหามตามไป เก้านายเห็นชัยภูมิที่เขาเนียซัวเปาะดี มีด่านป้องกันหลายชั้น เดินทางไปประมาณหลายสิบลี้ถึงอวนจือเสียที่อยู่ เตียวไก่ก็เชิญเก้านายไปข้างในจัดที่ให้ นั่งแถวหนึ่ง เตียวไก่ โงวหยง กงซุนสิน ลิมชอง เล่าตง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด โตวเซียน ซองบาน แป๊ะสิน ๆ นี้เดิมต้องโทษอยู่ ณ คุก โงวหยงให้เอาเงินทองไปเดินเหินแก่ผู้คุมโทษค่อยบางเบา แป๊ะสินหนีออกมาได้จึงมาอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะด้วยกัน รวมสิบสองนายนั่งอยู่แถวหนึ่ง แถวหนึ่งฮวยหยง ฉินเหม็ง อึงซิน เอียนสุน อองเอง แต้เทียนชิว ลือฮวง กวยเส็ง เจียะย้ง เก้านาย ตรงกลางตั้งกระถางธูปตีม้าล่อและกลองประโคมครึกครื้น ฆ่าโคกระบือหมูเป็ดไก่จัดโต๊ะและสุรามาพร้อม เตียวไก่กับพวกเหล่านั้นคุกเข่าลงคำนับเทพยดาสาบานเป็นพี่น้องกันทั้งสิ้น กินโต๊ะเสพสุราตามสบาย เตียวไก่จัดห้องให้ครอบครัวและญาติของพี่น้องที่มาใหม่อาศัยแล้วสนทนากัน ฉินเหม็ง ฮวยหยงเล่าถึงซ้องกั๋งเมื่อไปอยู่ที่เขาเซงฮวงซัว ตั้งแต่ต้นจนได้ฆ่าคนเหล่านั้นแก้แค้นแล้วเดินทางมาได้พบ ลือฮวงกับกวยเส็งต่อสู้กัน ฮวยหยงยิงเกาทัณฑ์ผ่ากลางไปทวนหลุดออกได้ให้ฟังทุกประการ เตียวไก่กับพวกเหล่านั้นได้ฟังก็ยินดี แต่ที่ฮวยหยงยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทวนทั้งสองหลุดออกจากกันได้นั้น เตียวไก่ยังไม่เชื่อด้วยยังไม่เห็นฝีมือฮวยหยงจึงสะกดใจไว้ ครั้นกินโต๊ะเสพสุราแล้วเตียวไก่ก็ชวนพวกเหล่านั้นไปเที่ยวชมเขาเนียซัวเปาะ ครั้นเดินไปถึงด่านที่หนึ่ง ฮวยหยงได้ยินเสียงนกร้องแล้วบินมา ฮวยหยงจึงคิดว่าเตียวไก่กับพวกเหล่านี้ยังไม่เห็นฝีมือเรา เราพูดสิ่งใดก็ไม่ค่อยจะเชื่อ จำจะยิงนกให้ดูเลืยสักครั้งหนึ่ง จึงยืมเกาทัณฑ์ที่พวกเหล่านั้นถือมา บอกกับเตียวไก่ว่า ข้าพเจ้าเล่าความซึ่งยิงทวนทั้งสองหลุดออกจากกัน ท่านมีความสงสัย บัดนี้ข้าพเจ้าจะยิงให้ท่านดูใหม่ นกบินมาสามสิบตัวด้วยกันจะยิงให้ถูกตรงศีรษะนกที่อยู่หลัง ถ้าข้าพเจ้ายิงไม่ถูกท่านทั้งหลายอย่าเพิ่งหัวเราะ พอนกทั้งสามสิบบินมาใกล้ ฮวยหยงยิงเกาทัณฑ์ไปถูกศีรษะนกตัวหลังตกลงตรงหน้า พวกเหล่านั้นก็หยิบนกมาดูเห็นลูกเกาทัณฑ์ปักอยู่ที่ศีรษะนก เตียวไก่กับคนทั้งปวงก็พากันสรรเสริญว่าฮวยหยงฝีมือเข้มแข็ง เตียวไก่กับพวกพ้องก็มีความเกรงใจฮวยหยง ชวนกันเที่ยวชมดูทั่วแล้วก็กลับมา เตียวไก่คิดว่าบุญชักนำให้คนที่มีฝีมือเข้มแข็งมาเป็นพวกพ้องอยู่ด้วยกันครั้งนี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีนักคิดจะจัดให้นั่งเป็นลำดับกัน ที่สองที่สามที่สี่ก็มีตัวแล้ว ฉินเหม็งนั้นฝีมือเข้มแข็งจะให้ว่าการที่ห้า ด้วยฉินเหม็งเป็นน้องเขยของฮวยหยง คนทั้งปวงปรึกษาให้ฮวยหยงนั่งถัดลิมชองที่ห้าให้ฉินเหม็งนั่งที่หก เล่าตงที่เจ็ด อึงซินที่แปด อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด สามคนพี่น้องนั่งที่เก้าที่สิบที่สิบเอ็ด ถัดมาเอียนสุน อองเอง ลือฮวง กวยเส็ง แต้เทียนซิว เจียะย้ง โตวเซียน ซองบาน จูกุ้ย แป๊ะสิน รวมยี่สิบเอ็ดนายนั่งเป็นชั้นลงมา ปรึกษากันจัดเรือรบและเครื่องศัสตราวุธต่างๆ ไว้พร้อม ถ้าทหารหลวงยกกองทัพมาจะได้สู้รบต้านทานต่อไป
ฝ่ายซ้องกั๋งออกจากโรงขายสุรารีบเดินทางไปทั้งกลางวันกลางคืนมิได้หยุดหย่อน ถึงต้นทางที่จะไปบ้านเหนื่อยเต็มที เห็นมีโรงเตี๊ยมขายสุราก็เข้าพักอาศัย เจ้าของโรงชื่อเตียเสียเจียงเคยไปมาที่บ้านซ้องกั๋งมิได้ขาด ครั้นเห็นซ้องกั๋งเข้ามาหยุดพักหน้าตาเศร้าโศกไม่สบาย เตียเสียเจียงจึงถามว่าข้าพเจ้าไม่เห็นท่านกลับมาบ้านประมาณปีเศษแล้ว โทษของท่านก็ได้ยินข่าวว่าโปรดให้เบาบาง บัดนี้ท่านกลับมาบ้านดูเหมือนมีทุกข์ภัยสิ่งใด จงบอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง ซ้องกั๋งว่าบิดาเราตายเสียแล้วจึงทุกข์ร้อนนัก เตียเสียเจียงได้ฟังก็หัวเราะว่าทำไมมาพูดดังนี้ บิดาของท่านเมื่อกลางวันยังมาเสพสุราที่โรงข้าพเจ้า เพิ่งจะกลับไปบ้านประมาณครู่หนึ่งนี้เอง ซ้องกั๋งได้ฟังก็สงสัยคิดว่า การอันนี้ไม่จริงเหตุใดซ้องเซ็งจึงฝากหนังสือไป เห็นจะมีข้อความประการใดสักสิ่งหนึ่งเป็นแน่ เวลาจวนเย็นจึงลาเตียเสียเจียงออกจากโรงเตี๊ยมไปถึงบ้านเห็นไม่ได้จัดการสิ่งใด คนในบ้านเห็นซ้องกั๋งมาก็พากันดีใจคุกเข่าคำนับ ซ้องกั๋งจึงถามว่าบิดากับน้องเราไปข้างไหน คนเหล่านั้นบอกว่าซ้องไทก๋งคิดถึงท่านนักไม่สบาย วันนี้ไปเสพสุราที่โรงเตี๊ยมเตียเสียเจียงเพิ่งกับมาถึงก็เข้าไปนอน ซ้องเซ็งเห็นซ้องกั๋งพี่ชายกลับมาก็ยินดีวิ่งมาคุกเข่าคำนับ ซ้องกั๋งเห็นซ้องเซ็งไม่ได้สวมใส่เสื้อกางเกงขาวก็แจ้งว่าบิดายังอยู่ โกรธซ้องเซ็งยิ่งนัก พูดว่าบิดายังไม่ทันตายก็ฝากหนังสือไปว่าบิดาตาย ให้พี่ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก พอเห็นบิดาเดินมาก็เข้าคุกเข่าคำนับ ซ้องไทก๋งเห็นบุตรกลับมาก็มีความยินดีจึงพูดว่า บิดาคิดอ่านเอง ด้วยบิดาคิดถึงเจ้าอยู่ทุกคืนวัน ถ้าในหนังสือไม่ว่าเช่นนั้นกลัวเจ้าจะไม่มา ประการหนึ่ง บิดาแจ้งว่าเจ้าไปอยู่ที่เขาแป๊ะโฮ้วซัวมีแต่พวกฝีมือเข้มแข็ง ฆ่าคนตายหนีไปโกนศีรษะบวชอยู่ที่นั้นเป็นอันมาก กลัวพวกนั้นจะชักชวนไว้ ชื่อเสียงของบิดาและเจ้าจะเสียไป พอเจียะย้งมาบิดาฝากหนังสือไปเจ้าอย่าโกรธซ้องเซ็งผู้น้องเลย ซ้องกั๋งได้ฟังบิดาว่าก็คลายโกรธคุกเข่าคำนับแล้วถามว่าโทษของข้าพเจ้าได้ยินข่าวประการใดบ้าง ซ้องไทก๋งว่า จูตง ลุยเหงนายทหารช่วยแก้ไขไว้ได้ ครั้นมาภายหลังได้เล่าลือกันว่า เจ้าแผ่นดินมีไทจืออีกองค์หนึ่งรับสั่งโปรดตามบรรดานักโทษในราชอาณาเขต ที่โทษเบาบางก็ปล่อยเสีย ที่โทษหนักก็โปรดให้เบาบางไม่ต้องตาย บิดาสืบได้ความแน่แล้วจึงฝากหนังสือให้เจ้ากลับมา ซ้องกั๋งได้ฟังก็ค่อยคลายวิตก จึงถามบิดาว่า จูตง ลุยเหงนายทหารผู้มีคุณกับข้าพเจ้า ได้มาบ้านเราบ้างหรือเปล่า ซ้องไทก๋งบอกว่าจูตงมีข้อราชการเข้าไปตังเกียเมืองหลวงแต่ลุยเหงนั้นไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน บัดนี้มีนายทหารมาใหม่อีกสองคน ชื่อเตียวเหล็ง เตียวเต๊กเป็นพี่น้องกันมาทำราชการตำแหน่งจูตงลุยเหงสืบไป ตัวเจ้าเหน็ดเหนื่อยมาจงไปนอนเสียเถิด ซ้องกั๋งคำนับบิดามาที่ห้อง ขณะนั้นดึกประมาณสองยามก็นอนหลับไป
ฝ่ายซิบุนปินขุนนางผู้ใหญ่ในตำบลหุนเสียกุ้ย แจ้งว่าซ้องกั๋งกลับมาอยู่บ้าน จึงสั่งเตียวเหล็ง เตียวเต๊กนายทหารคุมไพร่ไปจับตัวซ้องกั๋งมาให้ได้ เตียวเหล็ง เตียวเต๊กคำนับลาคุมทหารไปในกลางคืน ครั้นถึงบ้านซ้องกั๋งก็ล้อมไว้ จุดคบเพลิงสว่างร้องสั่งทหารว่าอย่าให้ซ้องกั๋งหนีได้
๓๖
ฝ่ายซ้องไทก๋งกับซ้องกั๋งนอนหลับอยู่ได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจ ซ้องไทก๋งขึ้นดูบนเหลาสูง เห็นเตียวเหล็ง เตียวเต๊กคุมทหารมาล้อมบ้านก็เสียใจ จึงถามว่าท่านทั้งสองคุมไพร่พลมาล้อมบ้านข้าพเจ้าด้วยเหตุผลประการใด นายทหารร้องบอกว่า ไทก๋งเป็นผู้ใหญ่เข้าใจการ จงเอาตัวซ้องกั๋งผู้บุตรมาส่งเสียโดยดี ซ้องไทก๋งแข็งใจพูดว่า ซ้องกั๋งกลับมาเมื่อไร นายทหารตอบว่าท่านอย่าอำพราง เมื่อเวลากลางวันยังหยุดที่โรงเตี๊ยมเตียเสียเจียงคนเห็นเป็นอันมาก ถ้าซ้องกั๋งหนีไปได้ก็จะจับตัวท่าน จงส่งตัวมาเสียโดยดีเถิด ซ้องไทก๋งมีความคิดวิตกยิ่งนัก ลงมาจากเหลาบอกซ้องกั๋งว่า ครั้งนี้เจ้าจะได้ความลำบากก็เพราะบิดามีหนังสือไป คิดว่าโทษเบาบางไม่แจ้งว่าจะเกิดความขึ้นอีกเลย ซ้องกั๋งว่าบิดาอย่าวิตกหาเป็นไรไม่ เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปว่ากล่าวต่อหน้าผู้รักษาตำบลเอง ครั้นจะหลบหนีไปที่ไหนจะได้มาเห็นหน้าบิดา ข้าพเจ้าเห็นว่าการครั้งนี้ไม่เป็นไร เข้ารับเอาโทษก็ไม่ต้องตายคงได้กลับมาปฏิบัติบิดาอีก ซ้องไทก๋งจึงพูดว่าถ้าเจ้าคิดเห็นดังนั้นบิดาจะหาเงินทองไปเดินเหินให้เบาบาง ซ้องกั๋งก็ขึ้นบนเหลาสูงร้องบอกนายทหารว่า ข้าพเจ้าซ้องกั๋งกลับมาบ้านแล้วไม่หลบหลีกหนีหายไปไหน เวลาพรุ่งนี้จึงค่อยไปว่ากล่าวด้วยกัน เชิญท่านทั้งสองเข้ามากินโต๊ะเสพสุราให้สบายก่อน นายทหารทั้งสองตอบว่า ท่านจะล่อลวงเราดอกกระมัง ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าจะทิ้งบิดาและญาติได้หรือ พูดดังนั้นแล้วก็ลงมาจากเหลาสูงเปิดประตูรับเตียวเหล็ง เตียวเต๊กเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควร จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงนายทหารทั้งสองกับไพร่พลเหล่านั้นเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็เอาเงินยี่สิบตำลึงให้เตียวเหล็ง เตียวเต๊กนายทหาร ไพร่พลเหล่านั้นก็แจกจ่ายให้ทุกคน นายทหารทั้งสองกับพวกไพร่พลมีความยินดีค้างอยู่ที่บ้านซ้องกั๋งคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็มากับเตียวเหล็ง เตียวเต๊ก ขณะนั้นซิบุนปินออกว่าราชการ นายทหารทั้งสองเอาตัวซ้องกั๋งมาถึงก็เอาเข้าไปส่ง ซิบุนปินจึงถามว่า เจ้าต้องโทษแล้วหนีไป บัดนี้จับได้ก็รับเป็นสัตย์เสียเถิด ก็ส่งกระดาษและพู่กันมาให้ ซ้องกั๋งรับกระดาษและพู่กันมาเขียนใจความว่า “เดิมข้าพเจ้าซ้องกั๋งได้สู่ขอนางเงียมผอเสียะมาเป็นภรรยา ครั้นอยู่มาไม่มีความสุข ข้าพเจ้าเมาสุราเกิดโทโสขึ้นฆ่านางเงียมผอเสียะตายจึงได้คิดหนี บัดนี้ข้าพเจ้าก็รับเป็นสัตย์ขอท่านได้โปรดเถิด” เขียนแล้วก็ส่งให้ซิบุนปินดู ซิบุนปินก็สั่งผู้คุมให้เอาตัวซ้องกั๋งจำคุกไว้ บรรดาคนที่อยู่ในตำบลนั้นแจ้งว่าซ้องกั๋งติดโทษก็มีความวิตกชวนกันมากล่าวกับผู้รักษาตำบลขอให้ซ้องกั๋งเบาบาง ซิบุนปินเห็นคนทั้งปวงมากล่าวขอโทษ ก็มีใจช่วยซ้องกั๋งสั่งผู้คุมมิให้จองจำ ซ้องไทก๋งก็เอาเงินทองเดินเหินมาให้เสมอ
ในขณะนั้นยายเงียมผอมารดานางเงียมผอเสียะตายได้ครึ่งปีแล้วไม่มีผู้ใดเป็นโจทก์ว่ากล่าว เตียบุนอ๊วนที่เป็นชู้กับนางเงียมผอเสียะก็ละเลยเสียไม่ได้ว่ากล่าวขึ้น ซิบุนปินเห็นไม่มีผู้ใดมาว่ากล่าว ครั้นครบหกสิบวันก็เอาถ้อยคำกับตัวซ้องกั๋งส่งไปให้ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ รับตัวซ้องกั๋งกับถ้อยคำที่รับเป็นสัตย์มาดูแล้วก็ปรึกษาโทษให้เบาบางลง ด้วยซ้องไทก๋งบิดาซ้องกั๋งเอาเงินทองมาเดินเหิน คนทั้งปวงก็มาว่ากล่าวขอโทษ จำจะต้องเอาซ้องกั๋งเนรเทศไปเมืองกังจิว ที่เมืองกังจิวนั้นเสบียงอาหารบริบูรณ์ ผู้รักษาก็รู้จักกับซ้องกั๋ง จึงเขียนหนังสือปรึกษาโทษซ้องกั๋งมีความว่า “ซ้องกั๋งรับเป็นสัตย์ โจทก์ก็ล้มตายไม่มีผู้ใดมาว่ากล่าว จึงเอาตัวซ้องกั๋งเฆี่ยนยี่สิบทีแล้วสักหน้าเนรเทศมาเมืองกังจิว” มอบหนังสือกับตัวซ้องกั๋งให้ เตียเชย ลี้บานผู้คุมทั้งสองรับตัวซ้องกั๋งกับหนังสือคำนับลาผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้มาจัดหาสิ่งของที่บ้าน
ฝ่ายซ้องไทก๋งแจ้งว่าซิบุนปินจะส่งซ้องกั๋งไปเมืองเจ๋จิวฮู้ปรึกษาโทษ ก็จัดหาเงินทองให้ซ้องเซ็งผู้บุตรมาด้วยกันคอยท่าซ้องกั๋งอยู่ที่หน้าเมือง พอผู้คุมทั้งสองคุมตัวซ้องกั๋งมา ซ้องไทก๋งก็เชิญให้ผู้คุมทั้งสองหยุดพัก จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงผู้คุม แล้วเอาเงินทองให้ไปใช้สอย ผู้คุมทั้งสองก็มีความยินดี ซ้องไทก๋งเอาห่อเสื้อกางเกงส่งให้ซ้องกั๋ง แล้วเรียกมาที่ลับบอกว่าบิดาเอาเงินทองมาเดินเหินที่ผู้รักษาเมืองให้เนรเทศเจ้าไปเมืองกังจิว ด้วยเมืองกังจิวข้าวปลาอาหารบริบูรณ์พอจะซื้อหารับประทานได้ ถ้าเจ้าไปถึงแล้วบิดาก็จะจัดหาเงินทองให้ซ้องเซ็งไปส่ง จงอุตส่าห์ทนไปก่อนเถิด แม้นมีผู้อื่นไปมาบิดาก็จะฝากไปอีกเจ้าอย่าวิตก ครั้งนี้เจ้าจะไปต้องเดินทางเขาเนียซัวเปาะ บิดากลัวพวกเหล่านั้นจะมาชิงเอาเจ้าไปเป็นพวกพ้องอย่าได้เกี่ยวข้องด้วยเลย คนทั้งหลายจะนินทาว่าไม่กตัญญูต่อบิดามารดา การอันนี้สำคัญนักเจ้าจงจำไว้ ถ้าสืบไปภายหน้าฟ้าและดินอุปถัมภ์ก็คงจะได้กลับมาเห็นหน้ากันต่อไป
ซ้องกั๋งได้ฟังบิดาว่าก็ร้องไห้แล้วคำนับลาบิดามา ผู้คุมทั้งสองก็พาตัวซ้องกั๋งเดินทางไป ซ้องเซ็งตามมาส่งประมาณทางครู่หนึ่ง ซ้องกั๋งจึงสั่งว่าบิดาแก่แล้ว ตัวพี่ก็ต้องโทษไม่ได้อยู่ปฏิบัติเจ้าจงอุตส่าห์ดูแลระวังรักษาบิดา อย่าไปเมืองกังจิวเลย ตัวพี่นี้ไม่เป็นไรมีผู้รู้จักทั้งสิ้น ถ้าไม่ตายก็คงได้กลับมาเห็นหน้ากัน ซ้องเซ็งได้ฟังก็ร้องไห้คำนับลาพาบิดากลับไปบ้าน อุตส่าห์ปฏิบัติรักษาอยู่ทุกวัน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองพากันเดินไป ด้วยเตียเชย ลี้บาน ผู้คุมนั้นได้เงินทองของซ้องกั๋งไว้ก็ปฏิบัติไม่ให้อนาทรร้อนใจ วันหนึ่งเวลาจวนเย็นก็ชวนกันเข้าพักโรงเตี๊ยม ซื้อสุราอาหารเลี้ยงกันเสร็จแล้วซ้องกั๋งจึงพูดว่า เราจะบอกท่านแต่ตามจริง เวลาพรุ่งนี้ต้องไปทางเขาเนียซัวเปาะ พวกเขาเนียซัวเปาะรู้ว่าท่านทั้งสองคุมเรามาก็จะเข้าแย่งชิงเอา ท่านทั้งสองจะตกใจจึงบอกเสียให้ทราบ เราเที่ยวหาทางลัดเดินไปถึงจะไกลลักหน่อยก็ไม่เป็นไร ผู้คุมว่าถ้าท่านไม่บอกข้าพเจ้าก็ไม่รู้ พูดดังนั้นแล้วก็หลับนอนพอสว่างขึ้นจัดหาอาหารรับประทานสำเร็จแล้วชวนกันออกจากโรงเตี๊ยมเที่ยวหาทางเล็กเดินลัดไป
ฝ่ายเตียวไก่เป็นใหญ่อยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะมีความวิตกถึงซ้องกั๋งจึงจัดคนใช้ที่ไว้วางใจให้ไปสืบที่ตำบลหุนเสียกุ้ย แขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ว่าจะมีเหตุการณ์สิ่งใดบ้าง คนใช้สืบรู้ความแล้วก็รีบกลับมาแจ้งกับเตียวไก่ว่า ซิบุนปินจับตัวซ้องกั๋งไปให้ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ บัดนี้ซ้องกั๋งต้องเนรเทศไปเมืองกังจิว ผู้คุมสองคนคุมซ้องกั๋งเดินทางมาแล้ว เตียวไก่ได้ฟังก็สั่งพวกพ้องเหล่านั้นว่า ให้คุมไพร่แยกกันไปสะกัดอยู่ตามทางทุกๆ แห่งคอยแย่งชิงซ้องกั๋งมาเสียให้ได้ พี่น้องเหล่านั้นก็คุมไพร่พลแยกย้ายกันไปคอยท่าอยู่ ฝ่ายซ้องกั๋งกับเตียเชย ลี้บานเดินลัดทางไปประมาณได้สามสิบลี้เห็นมีคนยืนอยู่ในป่าก็ตกใจ
ฝ่ายเล่าตงมาคอยอยู่ทางนั้น ครั้นเห็นซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองเดินมาที่คุมไพร่พลออกสะกัดไว้ ผู้คุมเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัวคุกเข่าลงคำนับ ซ้องกั๋งเห็นเล่าตงถือกระบี่ตรงเข้ามาก็ร้องถามว่า น้องจะฆ่าผู้ใด เล่าตงตอบว่า ข้าพเจ้าจะฆ่าผู้คุมทั้งสองเสียให้ตาย ซ้องกั๋งว่าส่งกระบี่มานี้เถิดพี่จะฆ่าเอง เล่าตงก็ส่งกระบี่ให้ ซ้องกั๋งรับมาถือไว้ผู้คุมทั้งสองก็ร้องว่าตายแล้ว ซ้องกั๋งจึงถามเล่าตงว่าน้องจะฆ่าผู้คุมทั้งสองนี้ด้วยเหตุอันใด เล่าตงว่าเตียวไก่ให้คนไปสืบข่าวที่ตำบลหุนเสียกุ้ย แจ้งว่าพี่ต้องโทษจะเนรเทศไปเมืองกังจิว เตียวไก่จึงให้พวกพี่น้องคุมไพร่พลแยกกันไปคอยรับ ซึ่งผู้คุมทั้งสองนี้ไม่ฆ่าเสียจะเอาไว้ทำไม ซ้องกั๋งว่าขอบใจพี่น้องทั้งปวงนัก ถ้าขืนมาคอยรับให้เราไปเข้าด้วยนี้เหมือนแกล้งให้เราตายจะอยู่เป็นคนไปทำไม ก็เอากระบี่ที่ถือจะเชือดคอตาย เล่าตงเห็นดังนั้นก็เข้าไปยึดมือซ้องกั๋งไว้ ห้ามว่าพี่อย่าเพิ่งวุ่นวายไปปรึกษากันก่อนแล้วก็แย่งเอากระบี่มาเสีย ซ้องกั๋งว่าถ้าพวกพี่น้องทั้งปวงเมตตาเราก็ปล่อยให้ไปเมืองกังจิวจนสิ้นโทษแล้วจึงค่อยมาพบกัน เล่าตงจึงตอบว่าพี่พูดเช่นนี้ข้าพเจ้าจัดแจงไม่ได้ แต่ข้างหน้าที่หนทางใหญ่โงวหยงกับฮวยหยงมาคอยรับท่าน ข้าพเจ้าจะให้คนไปเชิญมาปรึกษากัน จึงให้คนไปเรียกโงวหยงกับฮวยหยงมา ครั้นโงวหยงกับฮวยหยงมาถึงเห็นซ้องกั๋งก็ลงจากม้ามาคำนับแล้วพูดว่า ทำไมจึงไม่ถอดคาเสียเล่า ซ้องกั๋งว่าพี่เป็นโทษหลวงผู้ใดจะถอดได้ โงวหยงได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า มิใช่จะให้พี่อยู่ด้วยเมื่อไร เตียวไก่ผู้เป็นใหญ่ไม่ได้พบกับพี่นานแล้วจึงใช้พวกข้าพเจ้ามาคอยเชิญไปจะพูดความในใจสักสิ่งหนึ่ง จึงจะส่งพี่ไปเมืองกังจิว ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงพูดว่า ท่านซินแซนี้รู้จักใจข้าพเจ้า ก็ฉุดมือผู้คุมทั้งสองลุกขึ้นพากันเดินมา ซ้องกั๋งว่าเมื่อจะเป็นตายประการใดอยู่กับตัวเราเอง ท่านทั้งสองอย่าวิตกเลย ผู้คุมจึงตอบว่าชีวิตข้าพเจ้านี้อยู่ในเงื้อมมือท่าน ขอจงได้โปรดด้วยเถิด พูดแล้วก็เดินตามซ้องกั๋งมาถึงทางใหญ่ มีป่าแขมอยู่ริมแม่นํ้าเห็นเรือมาคอยรับก็ชวนกันลงเรือข้ามไปถึงเกาะต้นทางจะเดินไปนั้นเรียกว่าตวนกิมเต๋ง บรรดาตัวนายก็เชิญซ้องกั๋งขึ้นจากเรือ จัดเกี้ยวมาหามไปถึงที่ชุมนุมแล้ว เตียวไก่กับพวกเหล่านั้นก็มาคำนับรับซ้องกั๋งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งแล้ว เตียวไก่จึงพูดว่าเมื่อครั้งอยู่ที่ตำบลหุนเสียกุ้ย ท่านได้ช่วยชีวิตไว้พระคุณนักหนา พี่น้องทั้งปวงคิดถึงท่านอยู่ทุกวัน ครั้งนี้ท่านก็ชักนำพวกที่มีฝีมือเข้มแข็งเข้ามาอยู่ด้วยอีก ที่เขาเนียซัวเปาะนี้กลับสนุกขึ้นกว่าแต่ก่อน ซ้องกั๋งว่าขอบใจท่านอุตส่าหํให้พี่น้องไปคอยรับได้มาพบกัน และตัวข้าพเจ้าเป็นโทษเพราะฆ่าภรรยาตาย หนีไปเที่ยวเร่ร่อนอยู่ประมาณปีเศษ ชวนพวกเหล่านั้นจะมาเยี่ยมเยือนท่าน ครั้นมาถึงโรงเตี๊ยมพบเจียะย้งบอกว่าซ้องเซ็งฝากหนังสือมา ในหนังสือนั้นบอกว่าบิดาตายจึงได้รีบกลับไป ครั้นถึงบ้านบิดายังอยู่ ความอันนี้เพราะบิดามีความวิตกกลัวข้าพเจ้าจะมาเข้าเป็นพวกพ้องกับท่านเสีย จึงได้ฝากหนังสือเป็นอุบายมา และตัวข้าพเจ้านี้มีโทษต้องเนรเทศมาเมืองกังจิว พอเดินมาตามทางพบพี่น้องเหล่านั้นบอกว่าท่านให้เชิญมาก่อน ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดขืน บัดนี้ได้พบท่านและพี่น้องทั้งปวงแล้วจะลาไป ด้วยกำหนดวันไว้จะอยู่ช้าก็ไม่ได้ เตียวไก่ว่าท่านจะร้อนรนไปทำไม เสพสุราพูดจากันก่อนแล้วจึงค่อยไป เชิญท่านนั่งให้สบายเถิด ผู้คุมทั้งสองได้ฟังซ้องกั๋งพูดกับคนเหล่านั้นในที่ชุมนุมก็มีความกลัวเข้าแอบอยู่ใกล้ซ้องกั๋ง เตียวไก่สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซ้องกั๋ง เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นก็ชวนกันคำนับนั่งเป็นลำดับกันลงมาเตียวไก่เอาป้านสุรามารินใส่ถ้วยซ้องกั๋งก่อน พี่น้องเหล่านั้นก็รินใส่จนถ้วนตัว เชิญซ้องกั๋งเสพสุราสนทนากันต่างๆ ซ้องกั๋งเสพสุราแล้วก็ลุกขึ้นพูดว่า ขอบใจพี่น้องทั้งปวงนักหนา ด้วยข้าพเจ้าเป็นคนโทษครั้นจะอยู่ก็ไม่ได้ จวนจะถึงกำหนดแล้วจะขอลาไป เตียวไก่ว่าพวกข้าพเจ้าทำให้พี่ขัดเคืองประการใดหรือจึงด่วนรีบร้อนไป ครั้นจะฆ่าผู้คุมทั้งสองเสียก็หาให้ฆ่าไม่ ถ้ากระนั้นเอาเงินให้ผู้คุมกลับไปบอกผู้รักษาเมืองว่า ซึ่งตัวพี่นั้นพวกเขาเนียซัวเปาะแย่งชิงเอาได้เสียแล้ว โทษทัณฑ์สิ่งใดก็ไม่มีกับผู้คุม ซ้องกั๋งว่าความนี้ขออย่าได้พูด ถ้าทำเช่นนั้นเหมือนแกล้งข้าพเจ้า บิดาก็แก่ชราจะให้ขัดขืนคำบิดานั้นไม่ได้ แต่เดิมเคลิบเคลิ้มเห็นดีไป จึงชักชวนพี่น้องทั้งปวงมาเข้าเป็นพวกพ้อง เทพยดาดลใจให้พบเจียะย้งถือหนังสือมาให้ข้าพเจ้า กับบิดาได้กำชับสั่งให้ไปตามโทษของตัว ครั้นจะขัดขืนแบบแผนแผ่นดินไปก็เป็นคนไม่ซื่อตรง ต้องเอาชื่อเสียงไว้ให้ปรากฏบ้าง ถ้าพี่น้องทั้งปวงไม่ปล่อยให้ไปก็จะขอตายอยู่ที่นี่ พูดแล้วก็ร้องไห้คุกเข่าลงคำนับเตียวไก่ โงวหยง กงซุนสินกับพี่น้องเหล่านั้นก็ชวนกันเข้าพยุงซ้องกั๋งขึ้น แล้วพูดว่าถ้าใจของพี่อยากจะไปเมืองกังจิวก็ไม่ขัด แต่เวลาวันนี้ค้างอยู่ที่นี่ก่อนเถิด รุ่งขึ้นเช้าจึงค่อยไป พวกเหล่านั้นพากันอ้อนวอนซ้องกั๋ง แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน และอันหนึ่งนั้นคาที่ใส่คอซ้องกั๋งนั้น พี่น้องจะถอดให้ซ้องกั๋งไม่ยอม ซ้องกั๋งนั่งนอนอยู่กับผู้คุม กลัวพี่น้องทั้งหลายจะฆ่าผู้คุมเสีย
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็จะลามา โงวหยงจึงเขียนหนังสือมาให้ซ้องกั๋งแล้วพูดว่า ที่เมืองกังจิวมีขุนนางผู้หนึ่งชื่อไตจง เป็นคนสัตย์ซื่อเดินทางวันหนึ่งได้แปดร้อยลี้ คนทั้งปวงเรียกว่า ซินเกี๋ยไท้เปา ไตจงกับข้าพเจ้าเป็นคนชอบพอรักใคร่กัน ถ้าพี่ไปถึงเมืองกังจิว จงเอาหนังสือฉบับนี้ไปให้ไตจงรู้จักกันไว้ เตียวไก่กับพวกเหล่านั้นจัดเงินทองมาให้ซ้องกั๋งไปใช้สอยตามทางและผู้คุมทั้งสองคนละสิบตำลึง ต่างชวนกันมาส่งซ้องกั๋งจนถึงทางใหญ่แล้วก็คำนับลากลับมา ซ้องกั๋งกับผู้คุมก็เดินทางไป ครั้นเวลาเย็นเข้าก็หยุดสำนักโรงเตี๊ยม ผู้คุมทั้งสองก็ปฏิบัติรักษาซ้องกั๋งมิให้ขัดเคือง พอรุ่งขึ้นเช้าก็ชวนกันเดินทางต่อไปประมาณได้ครึ่งเดือน ถึงเนินเกียดเอียงเนีย ผู้คุมทั้งสองพูดว่าถ้าข้ามเนินนี้ไปถึงชิมเอียงกัง แขวงเมืองกังจิวจะต้องไปเรือไม่สู้ไกล เราเร่งรีบข้ามเนินไปเสียโดยเร็วเถิด ครั้นเดินทางไปได้ครึ่งวันเห็นมีโรงขายสุราอยู่โรงหนึ่ง ซ้องกั๋งก็ยินดีบอกแก่ผู้คุมว่า ที่ริมเนินมีโรงขายสุรา เราไปซื้อกินพอหายเหนื่อยก่อนเถิด ก็ชวนกันเดินเข้าไปในโรงสุรา ไม่เห็นผู้คนจึงร้องถามว่า เจ้าของไปข้างไหน ชายเจ้าของโรงออกมาถามว่า ท่านจะซื้อสุราสักเท่าไร ซ้องกั๋งเห็นชายผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ จึงถามว่ามีสิ่งใดขายบ้าง ชายผู้นั้นบอกว่ามีเนื้อกระบือกับสุรา ซ้องกั๋งว่า จัดหามาบ้างเล็กน้อย ชายเจ้าของบอกว่าธรรมเนียมของข้าพเจ้านี้ ถ้าผู้ใดซื้อก็ต้องให้เงินก่อน ซ้องกั๋งแก้ห่อผ้าออกจะให้เงิน เจ้าของสุรายืนดูอยู่เห็นห่อผ้าโตใหญ่ก็มีความยินดี ซ้องกั๋งหยิบเงินส่งให้ เจ้าของสุรารับเอาเงิน ก็จัดหาสิ่งของกับสุรายาเมาสามชามมาให้แล้ว ผู้คุมคนหนึ่งพูดว่า ทุกวันนี้เดินทางยากนัก บรรดาคนมีฝีมือนับหมื่นตั้งโรงขายสุราเอายาเบื่อใส่ในสุรา กินแล้วมึนเมาก็เอาเงินทองเสีย มีแต่เช่นนี้มากชุกชุม ชายเจ้าของโรงได้ฟังก็หัวเราะแกล้งพูดว่า ท่านอย่าเสพสุราสิ่งของ ๆ เราเลย มีแต่ยาเบื่อทั้งนั้น ซ้องกั๋งก็หัวเราะพูดกับผู้คุมว่า ท่านเสพสุราแต่ชามเดียวเถิดแล้วก็ชวนกันเสพสุราทั้งสามคนสิ้นชามหนึ่ง ผู้คุมทั้งสองพอเสพสุราเข้าไปตาก็แข็งน้ำลายไหลมือเที่ยวตะกายด้วยพิษยาเบื่อกำเริบก็ล้มลง ซ้องกั๋งจึงพูดว่าเสพสุรานิดเดียวก็มึนเมา ชวนกันลงนอนก็ขยับตัวจะลุกขึ้นมาพยุงผู้คุม พอพิษยากำเริบซ้องกั๋งก็ล้มนอนกลิ้งอยู่ทั้งสามคน ชายเจ้าของสุราเห็นก็มีความยินดีจึงพูดว่า สองสามเวลานี้ค้าขายไม่ได้เลย วันนี้เทพยดาชักนำให้สามคนนี้มาก็ตรงเข้าจับซ้องกั๋งเอาตัวไปที่ห้องสำหรับฆ่าคนแล้ว เอาตัวผู้คุมทั้งสองไปไว้ด้วยกันกลับมาเอาห่อสิ่งของเข้าไปข้างในแก้ออกดู เห็นมีแต่เงินทองอยู่ในนั้นก็ยินดีพูดว่า ตั้งแต่เรามาตั้งโรงขายสุราก็ช้านาน ไม่เคยพบคนต้องโทษเนรเทศมามั่งมีเงินทองเป็นอันมาก แล้วเก็บห่อเงินทองเหล่านั้นไว้ เดินออกไปดูลูกมือที่สำหรับฆ่าคนจะกลับมาหรือยังก็ยืนคอยอยู่ที่ประตู
ฝ่ายลี้จุน เป็นชาวเมืองโลวจิว ชำนิชำนาญในการเรือฝีมือเข้มแข็ง ถ่อเรือรับจ้างอยู่ที่แม่น้ำเอียงจื้อกัง ผู้ใดมีเงินทองมาจ้างข้ามส่งก็แย่งชิงเอาเสีย ลี้จุนได้ยินคนเล่าลือว่า ซ้องกั๋งใจโอบอ้อมอารีก็อยากจะใคร่ไปสามิภักดิ์เป็นพวกพ้อง ครั้นอยู่มารู้ว่าซ้องกั๋งต้องโทษจะเนรเทศมาเมืองกังจิว ลี้จุนจึงชวนทองอุย ทองเม้ง เพื่อนทั้งสองมาคอยซ้องกั๋งอยู่ที่ทางจะไปเมืองกังจิวสี่ห้าวันไม่เห็นซ้องกั๋งเดินทางมา ลี้จุนกับทองอุย ทองเม้ง ก็พากันข้ามเนินไป เจ้าของที่ขายสุรายาเบื่อนั้นยืนอยู่ที่ประตูโรงเห็นสามคนข้ามเนินมาก็เดินเข้าไปใกล้ เห็นลี้จุนก็จำได้จึงถามว่า พี่จะไปข้างไหน ลี้จุนบอกว่า เรามาคอยท่าพวกพ้องกำหนดไว้จะมาทางนี้ก็ไม่เห็น เจ้าของร้านสุราจึงถามว่าพี่มาคอยผู้ใด ลี้จุนว่า เรามาคอยซ้องกั๋งเป็นขุนนางตำแหน่งอะซี ใจคอกว้างขวางชาติทหารแท้ ถ้าผู้ใดมีทุกข์ก็อุปถัมภ์ทั้งสิ้น เจ้าไม่ได้ยินบ้างหรือ เจ้าของสุราว่า ได้ข่าวเล่าลือมาช้านานว่าชายผู้หนึ่งอยู่บ้านซัวตังแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ ที่เรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็งคนนั้นดอกกระมัง ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ลี้จุนว่าคนผู้นั้นได้มาทางนี้บ้างหรือเปล่า เจ้าของสุราว่า ไม่รู้เลย หลายเดือนแล้วค้าขายไม่ค่อยจะได้ เวลาวันนี้เทพยดาชักนำให้มาทางนี้สามคน เห็นจะมีผลประโยชน์อยู่บ้าง ลี้จุนจึงถามว่าสามคนนั้นเป็นคนชนิดไร เจ้าของสุราว่า ผู้คุมสองคนกับคนโทษหนึ่ง ลี้จุนได้ฟังก็ตกใจถามว่า ได้ลงมือฆ่าเสียแล้วหรือ เจ้าของสุราว่าเอาตัวไปไว้ในที่สำหรับฆ่าคน คอยท่าลูกมือยังไม่กลับมา ลี้จุนก็ให้เจ้าของสุรารีบพาไปที่โรง เข้าไปดูในห้องเห็นคนทั้งสามเมายาเมื่อนอนกลิ้งอยู่ก็ไม่รู้ว่าผู้ใด ด้วยลี้จุนกับซ้องกั๋งยังไม่เคยพบกัน ลี้จุนคิดขึ้นได้จึงให้เจ้าของสุราเอาห่อผ้ามาแก้ดู เห็นมีเงินทองและหนังสือฉบับหนึ่งก็เอามาอ่านเห็นมีชื่อซ้องกั๋งอยู่ในนั้นก็ตกใจ จึงคิดว่าเทพยดาดลใจให้รีบมาโดยเร็ว ถ้าช้าอีกสักหน่อยพี่เราก็คงตาย แล้วให้เจ้าของสุราแก้ยาเบื่อเสียโดยเร็ว เจ้าของสุราก็เอายามาแก้ซ้องกั๋งแล้วพยุงออกไปข้างนอก ซ้องกั๋งฟื้นขึ้นเห็นสี่คนยืนอยู่ก็ไม่รู้จัก ลี้จุนกับเพื่อนสองคนก็คุกเข่าลงคำนับซ้องกั๋ง ๆ ถามว่า ท่านมาคำนับข้าพเจ้าด้วยเหตุอันใด พอพูดดังนั้นเจ้าของสุราก็คุกเข่าลงคำนับอีก ลี้จุนบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองโลวจิว แซ่ลี้ ชื่อจุน จ้างเรือหากินอยู่ที่แม่น้ำเอียงจื๊อกังชำนิชำนาญในการเรือ คนทั้งปวงจึงเรียกข้าพเจ้าว่าหุนกังเหล็ง ผู้ที่ขายสุรานั้น แซ่ลี้ ชื่อลิบ ลักลอบขายเกลือหลวงแล้วหนีมาอยู่กับข้าพเจ้าเที่ยวหากินด้วยกัน ตั้งโรงขายสุรายาเบื่ออยู่ที่นี่ คนทั้งปวงเรียกลี้ลิบว่า ชุยเมียพวนกัว ซึ่งสองคนนั้นเป็นพี่น้องกับข้าพเจ้า ชื่อทองอุยคนหนึ่งเรียกว่าชุดตังเกา อีกคนหนึ่งนั้นชื่อทองเม้งเรียกว่าพวกกังจิน ซ้องกั๋งว่า ท่านเอายาเบื่อมาให้กิน คิดจะทำร้ายแล้วแก้เสียทำไม เหตุไฉนจึงได้รู้จักเรา ลี้จุนแจ้งว่า เดิมข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏอยู่เนืองๆ คิดจะไปคำนับท่านก็เพราะยากจน คราวนี้ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าจะเนรเทศท่านมาเมืองกังจิว ต้องเดินทางนี้ ข้าพเจ้าจึงชวนทองอุย ทองเม้งมาคอยท่านอยู่ที่ชายเนินสี่ห้าวันก็ไม่เห็นท่านมา เทพยดาดลใจให้ชวนกันข้ามเนินมาหมายจะซื้อสุราดื่มพบลี้ลิบแจ้งความรีบมาก็ไม่รู้จัก จึงเอาหนังสือออกดูรู้ว่าท่านต้องเนรเทศไปเมืองกังจิว จึงให้ลี้ลิบเจ้าของสุราแก้ท่านฟื้นขึ้น
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี เล่าความเดิมให้สี่คนฟังทุกประการ ลี้ลิบว่าเชิญท่านอยู่ที่นี่เถิด จะต้องไปเมืองกังจิวทนลำบากลำบนทำไม ซ้องกั๋งว่าพี่น้องที่เขาเนียซัวเปาะชวนกันอ้อนวอนก็ยังอยู่ไม่ได้ กลัวภัยอันตรายจะถึงบิดาและน้อง ที่ไหนจะอยู่กับพี่น้องทั้งปวงได้ ลี้จุนจึงพูดแก่ลี้ลิบว่า พี่เรานี้เป็นคนสัตย์ซื่อจริงๆ ถ้าไม่ยอมอยู่แล้วเจ้าจงไปแก้ให้ผู้คุมทั้งสองฟื้นขึ้นโดยเร็ว ลี้ลิบก็เรียกลูกจ้างช่วยกันพยุงผู้คุมออกมาเอายาแก้ไขผู้คุมทั้งสองฟื้นขึ้นพูดกันว่า เราเดินเหน็ดเหนื่อยดอกกระมัง เสพสุรานิดเดียวจึงได้เมาดังนี้ ซ้องกั๋งกับพวกเหล่านั้นได้ฟังก็หัวเราะ ลี้ลิบจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ชวนซ้องกั๋งค้างอยู่ที่โรงลี้ลิบคืนหนึ่ง
ครั้งรุ่งเช้า ลี้ลิบก็เอาห่อเงินทองสิ่งของมาคืนให้ ซ้องกั๋งก็ลาลี้ลิบออกจากโรงมากับลี้จุน ทองอุย ทองเม้ง ครั้นถึงบ้านลี้จุนก็เชิญซ้องกั๋งเข้าไปข้างใน จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง แล้วซ้องกั๋งกับลี้จุนก็สาบานเป็นพี่น้องกัน ซ้องกั๋งค้างอยู่ที่บ้านลี้จุนหลายวันจึงบอกว่าจะลาไปก่อน ลี้จุนก็จัดหาเงินมาให้ใช้สอยตามทาง ซ้องกั๋งรับเงินแล้วลาลี้จุน ทองอุย ทองเม้งออกจากบ้านกิดเอียงเนียเดินไปได้ครึ่งวัน ถึงบ้านแห่งหนึ่งมีตลาดสนุกสนาน ผู้คนยืนอยู่เป็นหมู่กัน ซ้องกั๋งชวนผู้คุมเดินไปดู เห็นชายผู้หนึ่งขายยากอเอี๊ยะรำเพลงอาวุธต่างๆ ให้คนเหล่านั้นดูจนจบแล้วก็วางกระบองลงไว้ ร้องบอกว่า ข้าพเจ้ามาแต่เมืองไกล ฝีมือก็ไม่เข้มแข็งขออภัยเสียเถิด ท่านไม่ซื้อยากอเอี๊ยะก็แล้วไป แต่ข้าพเจ้ารำเพลงอาวุธให้ดู จงเมตตาตามแต่จะให้เบี้ยอีแปะเถิด จะได้เลี้ยงชีวิต คนทั้งปวงได้ฟังก็นิ่งเสีย ซ้องกั๋งเห็นชายผู้นั้นขอเบี้ยอีแปะเป็นหลายหนก็ไม่มีผู้ใดให้ ซ้องกั๋งมีความเวทนาหยิบเงินห้าตำลึงให้แล้วพูดว่า ท่านครูเราเป็นคนโทษเดินทางมาไม่มีสิ่งใดจงเอาเงินนี้ไปใช้สอยก่อนเถิด ชายผู้นั้นก็ดีใจพูดว่า บรรดาคนที่ในตำบลกิดเอียงเนียไม่มีผู้ใดรู้เพลงอาวุธ ซึ่งท่านนี้เป็นคนโทษยังกล้าเอาเงินให้ข้าพเจ้าถึงห้าตำลึง เปรียบเหมือนแต้ง้วนหัว เมื่อครั้งแผ่นดินก่อน ใช้เงินทองเท่าไรก็ไม่เสียดาย ปรารถนาจะให้ชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดิน เงินของท่านห้าตำลึงครั้งนี้ เปรียบเหมือนห้าสิบตำลึง บุญคุณเป็นที่ยิ่ง ท่านแซ่ใด ชื่อไรจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบด้วย ซ้องกั๋งว่าท่านจะถามแซ่ชื่อทำไม เงินทองเล็กน้อยไม่ต้องตอบแทนหรอก พูดยังไม่ทันขาดคำเห็น ชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ตรงเข้ามาร้องตวาดว่า เจ้านี้มาแต่ข้างไหน อวดอ้างฝีมือเข้มแข็ง คนโทษนั้นก็อวดมั่งมีจะทำให้พวกตำบลบ้านนี้อับอายหรือ เราได้ห้ามคนทั้งปวงว่าดูแล้วอย่าให้เงินทอง คนโทษนี้จองหองนักหนา ก็ด่าซ้องกั๋งเป็นข้อหยาบต่างๆ
๓๗
ซ้องกั๋งจึงตอบว่า เราเอาเงินให้ท่านการสิ่งใดของผู้อื่นด้วยเล่า ชายนั้นได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ตรงเข้าจะตีซ้องกั๋ง ๆ ก็หลบถอยออกมา ชายนั้นตามมาจะตีให้ได้ ซ้องกั๋งคิดจะสู้ พอเห็นชายที่รำเพลงอาวุธตรงเข้าช่วย ซ้องกั๋งก็ถอยห่างออกไป ชายที่รำเพลงอาวุธตีชายผู้นั้นล้มลงแล้วลุกขึ้น ชายที่รำเพลงอาวุธก็ถีบล้มลงอีก ผู้คุมทั้งสองเข้าห้ามชายที่รำเพลงอาวุธไว้ ชายผู้นั้นล้มลงถึงสองครั้งเจ็บปวดมาก ได้ความอายอุตส่าห์แข็งใจลุกขึ้นได้ แลดูซ้องกั๋งกับชายที่รำเพลงอาวุธ พูดว่าดีแล้วเป็นไรมี คงจะได้เห็นกัน ก็รีบหลีกไปทางทิศใต้ ซ้องกั๋งถามชายที่รำเพลงอาวุธว่า ท่านครูอยู่บ้านเมืองไหน แซ่ใด ชื่อไร ชายที่รำเพลงอาวุธบอกว่า ข้าพเจ้านี้ชาวเมืองฮ่อหนำ ตำบลบ้านลกเอียง แซ่สิ ชื่อย้ง ปู่และบิดาข้าพเจ้าเป็นขุนนางอยู่ในเก็งเลียดเซียงก๋ง เพื่อนขุนนางด้วยกันอิจฉามากจึงไม่ทำราชการ ออกมาเที่ยวขายยากอเอี๊ยะและรำเพลงอาวุธต่างๆ ให้ชาวตลาดดู ตามแต่เขาจะให้เงินบ้างเล็กน้อยพอได้เลี้ยงชีวิต คนทั้งปวงจึงเรียกข้าพเจ้าว่า แป้ตัวถัง ท่านนั้นแซ่ใด ชื่อไร บอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง ซ้องกั๋งว่า ปู่และบิดาเป็นชาวเมืองหุนเสียกุ้ย แซ่ซ้อง ชื่อกั๋ง สิย้งถามว่าท่านอยู่ตำบลซัวตัง คนเหล่านั้นเรียกว่า กิบสิโหวซ้องกงเหม็ง หรือมิใช่ ซ้องกั๋งว่านั้นแหละคือตัวเราเอง สิย้งได้ฟังก็คุกเข่าคำนับพูดว่า เชิญท่านไปเสพสุราสนทนากันแล้วจึงค่อยไป สิย้งก็เก็บยาและเครื่องอาวุธไว้ในเข่งเสร็จแล้วชวนซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองมาที่โรงเตี๊ยม บอกว่าจะซื้อสุรากับสิ่งของกิน เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่า สุราและสิ่งของนั้นมีถมไปแต่ไม่อาจจะขาย ซ้องกั๋งถามว่า เหตุผลประการใดจึงไม่กล้าขายให้เรา เจ้าของโรงบอกว่าคนที่ตีกับท่านเมื่อสักครู่นี้ใช้ให้คนมาสั่งไว้ว่าไม่ให้ขายกับท่าน ถ้าข้าพเจ้าขายให้แล้ว โรงเตี๊ยมคงจะยับเยินสิ้น ชายคนนั้นเปรียบเหมือนเสืออยู่ในตำบลกิดเอียงตินนี้ ผู้ใดจะไม่เกรงกลัวหรือก็ไม่ได้ ซ้องกั๋งจึงพูดกับสิย้งว่า ถ้ากระนั้นเรารีบไปเสียโดยเร็วเถิด ถ้าอยู่ช้าชายผู้นั้นมาพบเข้าก็จะเกิดความ สิย้งว่าข้าพเจ้าจะเอาเงินไปให้ค่าเช่าโรงเขาเสียก่อน อีกสักสองวันจึงจะตามไปเมืองถังจิวคงจะพบกัน เชิญท่านไปก่อนเถิด ว่าแล้วซ้องกั๋งก็เอาเงินให้สิย้งอีกยี่สิบตำลึง สิย้งรับเงินมีความยินดียิ่งนัก คำนับลามา ซ้องกั๋งกับผู้คุมสองคนก็ชวนกันออกจากโรงเตี๊ยมจะไปซื้อสุราโรงอื่น ครั้นไปถึงโรงสุราแห่งใดถามว่าจะซื้อสุรา เจ้าของสุราก็พูดจาเหมือนกันทุกโรง ซ้องกั๋งกับผู้คุมก็เดินไปจนสิ้นตลาดก็ไม่มีผู้ใดอาจขาย ว่าชายผู้นั้นสั่งไว้ทั้งสิ้น ซ้องกั๋งเดินไปเห็นโรงสำหรับคนเดินทางอาศัยจุดไฟคอยรับแขก ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ร้องถามจะขออาศัย เจ้าของโรงบอกว่า ชายผู้นั้นสั่งไว้ให้สำนักไม่ได้ ซ้องกั๋งก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ตะวันก็จวนเย็นจึงชวนผู้คุมเดินไปตามทางใหญ่จนมืดค่ำ ซ้องกั๋งมีความวิตกจึงพูดกับผู้คุมทั้งสองว่า เราชวนกันไปดูรำเพลงอาวุธทำให้เกิดความขึ้น ชายผู้นั้นมาสั่งกำชับเสียทั้งสิ้น ไม่ให้พวกเราอาศัยที่ไหนได้ ค่ำมืดป่านนี้แล้วจะทำประการใดดีปรึกษากันพลางก็เดินไป ซ้องกั๋งเห็นไฟแดงอยู่ในป่า จึงพูดว่า เห็นจะมีบ้านผู้คน ผู้คุมว่า ที่ไฟแดงนั้นไม่อยู่ริมทางใหญ่ ซ้องกั๋งว่า จะทำอย่างไรได้ ถึงไม่อยู่ริมทางก็ต้องไปสำนักอาศัย เวลาพรุ่งนี้จะเดินไกลอีกสักสองสามลี้ก็ต้องจำเป็น แล้วชวนกันเดินตรงไปเห็นมีเรือนเป็นอันมาก บ้านหนึ่งโตใหญ่ ซ้องกั๋งมาที่ประตูร้องถามว่า ข้าพเจ้าเดินทางมาจวนมืดค่ำจะขออาศัยสักคืนหนึ่ง คนในบ้านได้ฟังก็เข้าไปบอกไทก๋งเจ้าของบ้านว่า มีคนโทษผู้หนึ่งเดินทางกับผู้คุมสองคนจะขออาศัย ไทก๋งให้คนใช้พาเข้ามาข้างใน ซ้องกั๋งกับผู้คุมก็เข้าไปคำนับไทก๋งเจ้าของบ้าน ไทก๋งสั่งให้จัดอาหารให้ซ้องกั๋งกับผู้คุมรับประทานแล้วให้คนใช้พาไปนอนที่ห้องสำหรับอาศัย ขณะนั้นเดือนหงาย ซ้องกั๋งเดินไปกับคนใช้ไทก๋งเห็นมีทางอยู่หลังบ้านแห่งหนึ่งใกล้ที่อาศัย คนใช้ก็ให้ซ้องกั๋งกับผู้คุมไปนอนในห้อง
ฝ่ายไทก๋งถือโคมไปเที่ยวตรวจดูที่ประตูบ้านและห้องทั้งปวงแล้วก็กลับไปนอน ซ้องกั๋งเห็นจึงพูดว่า ไทก๋งเจ้าของบ้านเหมือนกับบิดาเรา ถ้าเวลากลางคืนตรวจดูทั่วบ้านแล้วจึงจะนอน ผู้คุมว่าไทก๋งเจ้าของบ้านใจคอดีนัก ให้เราได้อาศัยพักกายบุญคุณเป็นที่สุด แล้วก็ปิดประตูนอนอยู่ในห้อง แต่ซ้องกั๋งนอนไม่หลับคิดถึงโทษของตัวก็มีความวิตก ได้ยินเสียงอื้ออึงไม่แจ้งว่าเกิดเหตุการณ์สิ่งใดจึงลุกขึ้นมาแอบดูตามช่องฝา เห็นชายผู้หนึ่งถือกระบี่มากับพวกพ้องประมาณแปดเก้าคนเรียกให้เปิดประตูคนในบ้านก็เปิดรับพวกนั้นเข้าไป ซ้องกั๋งจำได้ว่าชายคนนี้ที่วิวาทกันที่ตลาด เหตุไฉนจึงมาบ้านนี้ก็มีความกลัวเป็นอันมาก เห็นไทก๋งเจ้าของบ้านเดินออกมาถามชายผู้นั้นว่า ไปเที่ยวที่ไหนมาจนมืดค่ำ ชวนกันถือเครื่องศัสตราวุธไปทุบตีกับผู้ใดหรือ ชายผู้นั้นบอกว่าวันนี้ข้าพเจ้าไปที่ตลาด มีชายผู้หนึ่งมาขายยากอเอี๊ยะรำเพลงอาวุธต่างๆ เที่ยวหากินตามอำเภอใจ ด้วยที่ทางแถวตลาดนี้ขึ้นอยู่แก่เราทั้งสิ้น ผู้ใดจะมาหากินก็ต้องบอกให้รู้ก่อน ชายผู้นั้นถือดีว่ามีฝีมือเข้มแข็งไม่มาบอก ข้าพเจ้าขัดใจจึงสั่งพวกเหล่านั้นว่าอย่าให้เงินทอง มีคนโทษเดินทางมาเห็นก็เข้าไปดูแล้วเอาเงินให้รางวัลห้าตำลึง แกล้งจะทำให้ตำบลกิดเอียงตินของเราเสียไป ตัวเขาจะได้ปรากฏเป็นคนดี ข้าพเจ้าโกรธแค้นเข้าตีคนโทษ ชายที่รำเพลงอาวุธนั้นเข้าช่วยคนโทษไว้ ตีข้าพเจ้าล้มลงเจ็บอายผู้คนเป็นอันมาก ข้าพเจ้าลุกมาได้เที่ยวสั่งตามบรรดาโรงเตี๊ยม ถ้าคนโทษกับผู้คุมมาซื้อก็ไม่ให้ผู้ใดขาย โรงจะอาศัยก็สั่งไว้ไม่ให้อยู่ ข้าพเจ้าให้ตามไปจับตัวชายที่รำเพลงอาวุธมาเฆี่ยนเสียยับเยินแล้ว เวลาค่ำนี้จึงจะเอาตัวไปถ่วงเสียในแม่น้ำ บัดนี้ข้าพเจ้าจะตามไปจับคนโทษ ไม่แจ้งว่าหนีไปสำนักที่ใด จึงมาเรียกให้พี่ไปช่วยจับ ไทก๋งว่าลูกเอ๋ยคิดอ่านดังนี้ไม่ดีจะเป็นคนอายุสั้น คนโทษนั้นเขามีเงินรางวัลให้ก็ช่างเป็นไร จะทุบตีเขาทำไมเจ้าจงเชื่อบิดาเถิดอย่าไปรบกวนให้อื้ออึงเลย ชายนั้นก็ไม่ฟังถือกระบี่ เดินตรงเข้ามาข้างในไทก๋งบิดาก็เดินตามไปด้วย ซ้องกั๋งแอบฟังแจ้งความแล้วก็ตกใจ จึงพูดกับผู้คุมว่าจะคิดประการใดดีทางอื่นก็ไม่ไปจำเพาะตรงมาอาศัยที่บ้านนี้ ชายคนที่วิวาทกับเราเป็นบุตรไทก๋งเจ้าของบ้าน ถ้ารู้ว่าเราอยู่ที่นี่ ชีวิตก็คงตาย ถึงไทก๋งไม่บอกคนอื่นก็คงบอกให้รู้ เราหนีเอาตัวรอดไปดีกว่า ผู้คุมว่าท่านพูดจาถูกต้องแล้ว จงรีบหนีไปเสียโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองก็เปิดประตูออกมาพากันหนีไปทางหลังบ้าน ขณะนั้นมีดาวสว่างพอเห็นทาง รีบเดินทางไปประมาณครู่หนึ่งถึงป่าอ้อเป็นทางตัน ก็ชวนกันบุกป่าอ้อไปถึงแม่น้ำใหญ่เรียกว่าชิมเอียงกัง เที่ยวหาทางจะเดินต่อไปก็ไม่มี
ฝ่ายชายผู้นั้นปลุกพี่ชายลุกขึ้นแจ้งความให้ฟัง พอคนใช้มาแจ้งความว่า คนโทษกับผู้คุมนั้นมาอาศัยอยู่ในบ้าน บัดนี้หนีไปทางหลังบ้าน ชายผู้นั้นกับพี่ชายได้ฟังก็เรียกพวกพ้องจุดไฟไล่ตามมาทางหลังบ้าน
ฝ่ายซ้องกั๋งได้ยินเสียงอื้ออึงมาข้างหลังก็ตกใจ เห็นไฟนั้นใกล้เข้ามาจะหนีไปทางไหนก็ไม่ได้ด้วยแม่น้ำนั้นกว้างใหญ่ ริมฝั่งนั้นมีแต่พงแขมจะเดินบุกไปก็ไม่มีทาง ซ้องกั๋งร้องประกาศว่า เทพยดาทั้งหลายจงช่วยชีวิตข้าพเจ้าทั้งสามไว้อย่าให้ตายที่ป่าแขมริมฝั่งแม่น้ำเลย เหลียวไปดูเห็นไฟแดงมาเกือบจะถึงก็เสียใจ จึงพูดว่า ไม่ควรเลยจะเอาชีวิตทิ้งเสียที่นี้ ถ้าอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะก็จะมีความสุข พอเห็นเรือแจวออกมาจากคลองในป่าลำหนึ่งก็ดีใจ ซ้องกั๋งจึงเรียกว่าท่านเจ้าของเรือจงช่วยรับข้าพเจ้าสามคนข้ามส่งด้วยจะเอาเงินทองมากน้อยเท่าไรข้าพเจ้าจะให้ เจ้าของเรือได้ฟังก็ร้องถามว่า ท่านทั้งสามเป็นคนชนิดไรจึงได้มาอยู่ที่นี้ ซ้องกั๋งตอบว่า ข้าพเจ้าเดินทางมา มีโจรผู้ร้ายไล่ตามมาข้างหลังจะแย่งชิง ท่านจงเอาเรือมารับโดยเร็วเถิด จะทดแทนคุณให้ควรแก่ค่าเหน็ดเหนื่อย เจ้าของเรือได้ฟังก็รีบเข้าไปริมฝั่ง ซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองเอาห่อผ้าโยนลงในเรือแล้วโดดตามลงไป เอาถ่อคํ้าเรือออกจากฝั่ง เจ้าของเรือเห็นห่อผ้าของสามคนนั้นใหญ่ก็มีความยินดี ได้ยินเสียงอื้ออึงตามมาข้างหลังจึงรีบแจวเรือออกไปกลางนํ้า พอมกหอง มกชุน กับพวกพ้องหลายสิบคนถือเครื่องศัสตราวุธและคบเพลิงไล่ตามมาถึงริมฝั่ง ร้องเรียกเจ้าของเรือให้แจวกลับมาข้างนี้ ซ้องกั๋งได้ยินก็ตกใจจึงอ้อนวอนเจ้าของเรือว่าท่านอย่าแจวกลับไปเลย ข้าพเจ้าจะเอาเงินทองตอบแทนให้ตามสมควร พวกที่อยู่ริมฝั่งก็ร้องลงมาว่าถ้าไม่มาโดยดีก็จะพลอยตายด้วยกัน เจ้าของเรือรีบแจวออกไปกลางน้ำท่าเดียว มกหอง มกชุนก็โกรธจึงร้องตวาดว่า เจ้าของเรือคนนี้บังอาจนัก แซ่ใดชื่อไรจึงกล้ามารับเอาคนมีสาเหตุเกี่ยวข้องกับเราไป เจ้าของเรือตอบว่า เราแซ่เตียไม่รู้จักหรือ มกหอง มกชุนได้ฟังก็จำเสียงได้จึงตอบว่า เราคิดว่าผู้ใด คือเตียหวยนายท้ายพวกของเราดอกหรือ จงเอาคนทั้งสามกลับคนมา เจ้าของเรือว่าชายสามคนนี้มาลงเรือเราเอง ซึ่งจะให้กลับไปนั้นไม่ได้ ถ้าจะพูดจาประการใดเวลาวันอื่นจึงค่อยพบกัน
ซ้องกั๋งได้ฟังเจ้าของเรือว่ากับพวกเหล่านั้นก็ยินดี บอกกับเจ้าของเรือว่าช่วยชีวิตข้าพเจ้าสามคนไว้ครั้งนี้พระคุณเป็นพี่ยิ่ง แล้วบอกกับผู้คุมทั้งสองว่า สืบไปภายหน้าอย่าได้ลืมคุณท่านเลย เจ้าของเรือได้ฟังก็หัวเราะร้องเพลงขึ้นว่า เราเที่ยวหากินตามแถวแม่น้ำทุกวัน ก็ปรารถนาจะเอาเงินทองไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด เปรียบเหมือนเทพยดาดลใจให้เดินมาทางนี้ สิ้นคำเพลงก็แจวเรือไป ซ้องกั๋งได้ยินก็สะดุ้งใจจึงพูดกับผู้คุมว่า เราหนีเสือพ้นมาแล้วสำคัญว่าจะสิ้นภัย กลับมาพบจระเข้จะทำร้ายชีวิต พวกเราก็คงตายอยู่ที่นี้ ชายเจ้าของเรือแลเห็นฝั่งโน้นก็หยุดจึงถามซ้องกั๋งว่าเจ้านักโทษคนนี้กับผู้คุมทั้งสองทำราชการอยู่ตีนโรงตีนศาล ข่มขี่ข่มเหงราษฎรเอาเงินทองเป็นอันมาก บัดนี้ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของเราแล้ว ธรรมเนียมของเรามีอยู่สองอย่าง เรียกว่าขนมมีดปังตอ อย่างหนึ่งเรียกว่าขนมไม้กระบอง ตามแต่จะเลือกเอาสิ่งใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจจึงแกล้งทำเป็นใจดีตอบว่า ท่านเจ้าของเรือพูดจาน่าหัวเราะนัก ขนมมีดปังตอกับขนมไม้กระบองนั้นข้าพเจ้าไม่เข้าใจ เจ้าของเรือบอกว่า ขนมมีดปังตอนั้นคือกระบี่ฟันเจ้าสามคนตายแล้วทิ้งลงน้ำ ขนมไม้กระบองไม่ต้องถึงฆ่าฟัน ถอดเสื้อกางเกงออกเสียแล้วก็ให้โดดน้ำตาย สองสิ่งนี้จงเลือกเอาเถิด ซ้องกั๋งพูดว่าแต่โบราณมีมา ถ้าการสิ่งใดจะมีลาภก็ไม่ประจวบกันเข้า ถ้าภัยอันตรายจะมาถึงก็จำเพาะให้มาประจวบกัน เจ้าของเรือได้ฟังก็โกรธว่า เจ้าสามคนจะปรึกษากันอย่างไรก็คิดเสียโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งตอบว่า ท่านเจ้าของเรือยังไม่แจ้งความจริง ข้าพเจ้านี้เป็นคนโทษต้องเนรเทศไปเมืองกังจิวท่านจงเวทนาบ้างเถิด เจ้าของเรือร้องตวาดว่า พูดอะไรนั้นเราหาเวทนาผู้ใดไม่ จงเร่งโดดนํ้าตายเสียโดยเร็ว ซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองอ้อนวอนว่า ข้าพเจ้าสามคนนี้ยอมให้เงินทองสิ่งของในห่อผ้าเสื้อกางเกงทั้งสิ้น จะขอแต่ชีวิตไว้ท่านจงได้เอ็นดูเถิด เจ้าของเรือก็ไม่ฟังเปิดท้องเรือหยิบมีดปังตอใหญ่ขึ้นมา ร้องตวาดว่าจะคิดประการใดก็เร่งทำเสีย ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ถอนใจใหญ่ร้องประกาศแก่เทพยดาว่า ข้าพเจ้าได้ทำบาปกรรมสิ่งใดหรือไม่กตัญญูต่อบิดามารดา จึงต้องโทษเนรเทศได้ลำบากยากนัก แล้วมิหนำซ้ำจะมาถึงชีวิตครั้งนี้ ก็ร้องไห้รํ่าไรไปต่างๆ ผู้คุมทั้งสองก็เสียใจจึงพูดว่า ท่านอย่าร้องไห้นักเลย เราสามคนก็คงตายด้วยกัน เจ้าของเรือให้สามคนถอดเสื้อกางเกงเสียแล้วให้โดดนํ้าตาย ซ้องกั๋งกับผู้คุมก็ถอดเครื่องนุ่งห่มแล้ว ยึดมือกันไว้ทั้งสามคน เจ้าของเรือเหลียวไปเห็นมีเรือแจวมาลำหนึ่งก็ยืนดู
ฝ่ายลี้จุนกับทองอุย ทองเม้งลงเรือเที่ยวหากินในแม่น้ำ ลี้จุนอยู่หัวเรือล่องน้ำลงมา เห็นเรืออยู่ข้างหน้าลำหนึ่งก็ร้องตวาดว่า ผู้ใดเอาเรือมาขวางลำน้ำไว้จะทำการสิ่งใดหรือ ถ้าได้ข้าวของจงเอามาแบ่งปันให้เราบ้าง
ขณะนั้นเดือนหงายพอเรือเข้ามาใกล้ เตียหวยเห็นลี้จุนก็จำได้จึงตอบว่า พี่ลี้ตัวกอดอกหรือคิดว่าผู้ใด ด้วยมิได้พบปะกันมานานแล้วทำการซื้อขายที่ไหนก็บอกให้น้องไปด้วย ลี้จุนตอบว่า ไปเที่ยวหากินก็ไม่ได้การ น้องแซ่เตียหากินทางเรือได้ลาภสิ่งใดบ้าง เจ้าของเรือว่าเมื่อสองสามเวลามานี้ไปเล่นเบี้ยก็เสียจนอีแปะก็ไม่มีติดตัวนั่งรำพึงอยู่ริมฝั่ง พวกบนบกนั้นไล่คนมา ข้าพเจ้าเอาเรือไปรับบอกว่าเป็นนักโทษจะเนรเทศไปเมืองกังจิว พวกบนตลิ่งให้เอาตัวสามคนนี้กลับคืนไป ข้าพเจ้าเห็นพอจะได้ลาภบ้างจึงพาตัวมา ลี้จุนว่าถ้ากระนั้นจะเป็นซ้องกั๋งพี่เราดอกกระมัง ซ้องกั๋งได้ยินไม่แจ้งว่าผู้ใดก็ร้องมาว่า จงช่วยชีวิตซ้องกั๋งด้วยเถิด ลี้จุนได้ฟังก็ตกใจตอบว่า ซ้องกั๋งพี่เราแน่แล้วจึงวาดเรือเข้าไป ซ้องกั๋งแลเห็นคนที่นั่งอยู่หัวเรือจำได้ว่าลี้จุน ข้างท้ายเรือสองคนนั้นคือ ทองอุย ทองเม้ง จึงร้องบอกว่าน้องมาช่วยพี่ด้วยเถิดก็โดดข้ามเรือไป ลี้จุนพูดว่ากรรมสิ่งใดหนอทำให้พี่เราได้ความลำบากยากแค้น ถ้าช้าไปพี่ก็คงตาย เมื่อน้องนั่งอยู่บ้านเวลาวานนี้ให้ร้อนในใจไม่สบายจึงชวนกันมาหากินในแม่น้ำ เทพยดาดลใจให้ตรงมาพบพี่ พูดแล้วก็คำนับซ้องกั๋ง เจ้าของเรือลำนั้นเห็นก็ยืนงงอยู่เป็นครู่ แล้วจึงถามลี้จุนว่า พี่แซ่ลี้ที่ต้องโทษนี้คือผู้ใด ลี้จุนบอกว่า คนนี้แลที่อยู่บ้านซัวตังเรียกว่า กิบสิโหวซ้องกงเหม็ง ชื่อซ้องกั๋ง เจ้าของเรือคุกเข่าลงคำนับพูดว่า เมื่อแรกท่านก็หาบอกแซ่และชื่อให้ข้าพเจ้ารู้ไม่ เกือบจะทำอันตรายท่านเสียแล้ว ซ้องกั๋งถามลี้จุนว่า ชายเจ้าของเรือนี้แซ่ไร ชื่อใด ลี้จุนบอกว่า แซ่เตีย ชื่อหวยอยู่ตำบลเขาเซียวโกวซัว เรียกกันว่าจุนฮวยหยี มาหากินที่แม่น้ำนี้ช้านานแล้ว ลี้จุนกับเตียหวยก็แจวเรือสองลำเข้าไปริมฝั่งเชิญซ้องกั๋งกับผู้คุมขึ้นไปบนตลิ่งแล้ว ลี้จุนพูดกับเตียหวยว่าเดิมเราก็ได้บอกไว้ว่า มีชายผู้หนึ่งสัตย์ซื่อใจคอโอบอ้อมอารีอยู่บ้านซัวตังแขวงหุนเสียกุ้ยเป็นขุนนางตำแหน่งอะซี คือซ้องกั๋งคนนี้ได้มาพบแล้วจงจำไว้ให้แน่ เตียหวยได้ฟังก็หาไฟมาจุดโคมขึ้น พิจารณาดูซ้องกั๋งได้ถ้วนถี่แล้วก็คุกเข่าคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักคิดจะทำร้ายท่านขอท่านอย่าถือโทษโกรธเลย ท่านต้องโทษสิ่งใดจึงได้ถูกเนรเทศมา ลี้จุนก็เล่าความซึ่งซ้องกั๋งต้องโทษให้ฟัง เตียหวยทราบแล้วก็แจ้งว่า บิดาข้าพเจ้ามีบุตรชายสองคน ข้าพเจ้าเป็นพี่ น้องชายนั้นรูปร่างดีชื่อเตียสุน ฝีมือเข้มแข็งทางเรือชำนาญ เรียนวิชาว่ายนํ้าวันหนึ่งประมาณทางห้าสิบลี้ ถ้าดำลงไปอยู่ในน้ำได้เจ็ดวันเจ็ดคืน คนทั้งปวงจึงเรียกเตียสุนว่าลังลีแป๊ะ เดิมข้าพเจ้าพี่น้องอยู่ริมแม่นํ้าเอียงจื๊อกังตั้งโรงขายสุรา ถ้าคนเดินทางมาเอายาเมื่อให้กินแล้วฆ่าตายเอาเนื้อทำขนมขาย เงินทองที่ได้ก็แบ่งปันกันเลี้ยงชีวิต วันหนึ่งข้าพเจ้ากับเตียสุนผู้น้องไปเล่นเบี้ยเสียจนสิ้น จึงนำเรือมาคอยรับจ้างอยู่ที่แม่น้ำนี้ ให้เตียสุนปลอมเป็นคนเดินทาง ครั้นพวกเหล่านั้นลงเรือพร้อมก็แจวไปถึงกลางน้ำทำเป็นพูดกับเตียสุนว่าจะเอาเงินคนละสามตำลึง เตียสุนแกล้งไม่ยอมให้ ข้าพเจ้าจับเตียสุนโยนลงแม่นํ้า คนที่อยู่ในเรือเห็นก็ตกใจกลัวเอาเงินให้คนละสามตำลึงทั้งสิ้นแล้ว แจวเรือข้ามกลับมาคอยรับเตียสุนหาเลี้ยงชีวิตอยู่เสมอมิได้ขาด ซ้องกั๋งว่าท่านหากินทางนี้ไม่ชอบเลย ลี้จุนกับพวกเหล่านั้นได้ฟังก็ชวนกันหัวเราะ เตียหวยจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะไม่ทำอย่างนี้แล้ว บัดนี้เตียสุนไปรับจ้างขายปลาอยู่ ณ เมืองกังจิว ข้าพเจ้าจะฝากหนังสือไปด้วย แต่ไม่รู้จักหนังสือจะทำประการใดดี ลี้จุนว่าไปที่หมู่บ้านจ้างซินแสเขียนก็ได้ดอก แล้วให้ทองอุย ทองเม้งเฝ้าเรือ ชวนซ้องกั๋งกับผู้คุมเตียหวยถือโคมนำหน้าเดินไปประมาณทางได้ครึ่งลี้ เห็นไฟที่ฝั่งข้างโน้นสว่างอยู่ เตียหวยจึงพูดว่า สองคนพี่น้องที่ไล่ตามพี่ซ้องกั๋งยังไม่กลับไป ลี้จุนถามเตียหวยว่า สองคนนั้นคือผู้ใด เตียหวยว่าบุตรมกไทก๋งเป็นเจ้าของตลาดฟากข้างโน้น ลี้จุนว่าเรียกมาคำนับพี่ซ้องกั๋งเสียบ้างเป็นไร ซ้องกั๋งว่าอย่าเลย ไล่ตามมาจะเอาตัวเรา ท่านยังจะเรียกให้มาทำไมอีก ลี้จุนว่าท่านจงวางใจเถิด ไม่ใช่ผู้อื่นเป็นพวกเดียวกัน ท่านอย่าวิตกเลย จึงร้องเรียกมกหอง มกชุนให้ข้ามมา มกหอง มกชุนยืนอยู่ริมฝั่ง ครั้นได้ยินเสียงลี้จุนร้องเรียกก็จัดหาเรือชวนกันข้ามฟากมา เห็นลี้จุน เตียหวย ประคองซ้องกั๋งไว้ก็สะดุ้งใจจึงถามว่า ทำไมท่านจึงรู้จักกับพวกคนนี้ ลี้จุนหัวเราะแล้วตอบว่า คนผู้นี้ที่เราพูดให้ฟังว่าเป็นชาวบ้านซัวตังชื่อกิบสิโหวซ้องกงเหม็ง เป็นขุนนางตำแหน่งอะซี
มกหอง มกชุนได้ฟังก็วางอาวุธคุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านานแต่ยังหารู้จักตัวไม่ ซึ่งข้าพเจ้าได้ล่วงเกินกับท่านขออภัยเสียเถิด ซ้องกั๋งยึดมือไว้ให้ลุกขึ้นถามว่า แซ่ใด ชื่อไร ลี้จุนบอกว่า คนนี้แซ่มกชื่อหองเรียกว่า มุดเยียลัน น้องชายนั้นชื่อมกชุนเรียกว่า เซียวเยียลัน เหมือนเสือร้ายอยู่ในตำบลกิดเอียงติน ยังที่เนินกิดเอียงเนียนั้น ตัวข้าพเจ้ากับลี้ลิบผู้น้องไปตั้งซ่องหากินอยู่ใกล้เนิน คนทั้งปวงเกรงกลัวจึงพากันเรียกว่า เสือร้ายในตำบลเนินกิดเอียงเนีย ที่แม่น้ำชิมเอียงกังนั้นคือเตียหวยกับเตียสุนสองคนพี่น้องเที่ยวหากิน คนทั้งหลายก็ครั่นคร้าม เรียกว่าเสือร้ายทั้งสามตำบล
ซ้องกั๋งได้ฟังจึงพูดว่า ถ้าพี่น้องไม่บอกที่ไหนเราจะรู้ แต่พวกเรายังมีอีกคนหนึ่ง ชื่อสิย้งที่มารำเพลงอาวุธอยู่แถวตลาดเกิดวิวาทกันขึ้นท่านให้จับตัวไว้ สิย้งไม่ใช่ผู้อื่นเป็นพวกเดียวกัน จงปล่อยสิย้งเสียเถิด มกหองว่าข้าพเจ้าจะปล่อยให้พี่อย่าวิตกเลย แล้วสั่งมกชุนไปถอดสิย้งแล้วนำตัวมาโดยเร็ว มกชุนก็ตรงไปยังตำบลกิดเอียงติน มกหองจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าพี่น้องทำให้ท่านโกรธแค้นเป็นอันมากด้วยไม่รู้จัก บัดนี้ขอเชิญท่านกับพี่น้องทั้งปวงไปสนทนากันที่บ้านก่อน ลี้จุนว่าถูกต้องแล้ว เชิญพี่ไปที่บ้านมกหองให้สบายแล้วจึงค่อยไป พูดดังนั้นก็ชวนกันลงมาเรือเรียกทองอุย ทองเม้งข้ามฟากไปถึงฝั่ง ขึ้นจากเรือไปประมาณครู่หนึ่งถึงบ้านมกหอง ๆ เชิญซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งพร้อมกันแล้ว มกหองไปบอกบิดาให้มานั่งสนทนากับซ้องกั๋ง มกชุนไปถอดสิย้งออกแล้วพาตัวมาให้ ซ้องกั๋งก็มีความยินดีนั่งสนทนาอยู่กับมกไทก๋งและพี่น้องเหล่านั้นได้ครู่หนึ่งเวลาก็สว่าง มกไทก๋งจึงให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซ้องกั๋งกับพวกพ้องจนเวลาเย็นค่ำชวนกันค้างอยู่ที่บ้านมกไทก๋งคืนหนึ่ง มกไทก๋งกับคนทั้งปวงหน่วงเหนี่ยวไว้ ชวนกันพาซ้องกั๋งไปเที่ยวชมตลาดตำบลกิดเอียงตินจนเย็นก็กลับมา ซ้องกั๋งค้างอยู่ที่นั่นอีกสามคืน
ครั้นรุ่งขึ้นก็จะลาไป มกหอง มกชุนจึงจัดเงินทองมาให้ซ้องกั๋งกับผู้คุมทั้งสองนั้นคนละเล็กน้อย เตียหวยวานให้คนเขียนหนังสือฝากไปถึงเตียสุนผู้น้องแล้วก็ส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ รับเงินกับหนังสือเตียหวยแล้วก็ลาไป พี่น้องเหล่านั้นตามส่งซ้องกั๋งจนถึงเรือจ้างจะไปเมืองกังจิว สิย้งบอกกับซ้องกั๋งว่าเชิญพี่ล่วงหน้าไปก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะตามไปต่อภายหลัง มกหอง มกชุน ลี้จุน ทองอุย ทองเม้ง เตียหวยก็คำนับลาซ้องกั๋งแยกกันกลับไปบ้านของตัว แต่สิย้งนั้นกลับไปอยู่ที่บ้านมกหองก่อน ซ้องกั๋งกับผู้คุมก็ลงเรือจ้าง เจ้าของเรือถอนสมอแล่นเรือใบตรงไปถึงเมืองกังจิว ก็ลดใบถอยเรือเข้าไปจอดริมฝั่ง คิดเงินให้เจ้าของเรือแล้วก็ขึ้นฝั่งมุ่งตรงเข้าไปในเมืองกังจิว
ฝ่ายผู้รักษาเมืองกังจิวนั้นแซ่ชัวชื่อเกาเป็นบุตรที่เก้าของชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่เมืองหลวง ชัวไทซือนั้นเป็นขุนนางกังฉิน เห็นว่าเมืองกังฉิวบริบูรณ์ ราษฎรมั่งมีทรัพย์สินเงินทอง จึงตั้งให้บุตรเป็นผู้รักษาเมือง ชัวเกาเป็นคนโลภเห็นแก่เงินทอง คนทั้งปวงจึงเรียกว่าชัวเกาติฮู้ ครั้นอยู่มาวันนั้นผู้รักษาเมืองออกว่าราชการ ผู้คุมทั้งสองก็พาตัวซ้องกั๋งกับหนังสือเข้าไปมอบให้ผู้รักษาเมือง ๆ รับมาฉีกผนึกออกอ่าน แจ้งความแล้วเห็นซ้องกั๋งลักษณะดีจึงถามว่าธรรมเนียมคนต้องโทษเนรเทศมาก็มีหนังสือปิดไว้ที่คาเป็นสำคัญ เหตุไฉนเจ้าจึงไม่มีหนังสือ ผู้คุมแจ้งว่าเมื่อเดินทางมานั้นเป็นฤดูฝนกระดาษเปื่อยขาดเสียสิ้น จึงไม่มีหนังสือสำคัญมา ชัวเกาเขียนหนังสือสั่งคนใช้เอาตัวซ้องกั๋งไปมอบให้กวนเอียนขุนนางฝ่ายคุก คนใช้คำนับลาพาตัวซ้องกั๋งกับผู้คุมเดินทางมาถึงตลาด ซ้องกั๋งเห็นโรงขายสุราก็เชิญคนใช้กับผู้คุมเข้าไปซื้อสุราดื่ม แล้วก็เอาเงินให้คนใช้ทั้งสองว่า ท่านจงช่วยพูดจาแก่ขุนนางฝ่ายคุกด้วย คนใช้รับคำว่าไม่เป็นไรดอก ถ้าหากจะเอาตัวออกจะเฆี่ยนท่านจงบอกว่าป่วยอยู่ก็คงงดได้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ค่อยคลายใจ ชวนกันออกจากโรงสุราตรงมาบ้านกวนเอียนนายคุกใหญ่ คนใช้เข้าไปคำนับส่งหนังสือให้บอกว่า ผู้รักษาเมืองให้พาตัวซ้องกั๋งคนโทษมามอบแก่ท่าน แล้วช่วยพูดจาเดินเหินให้ซ้องกั๋งเบาบาง ผู้คุมจึงเอาห่อผ้าเงินทองของซ้องกั๋งมอบให้แล้วกลับไปเมืองเจ๋จิวฮู้ ซ้องกั๋งจัดเงินทองไปให้กวนเอียและผู้คุมทุกคน พวกเหล่านั้นก็มีความยินดี กวนเอียนายคุกใหญ่ครั้นได้เวลาจึงให้หาซ้องกั๋งมาทำเป็นพูดว่า ถ้าคนต้องโทษเนรเทศมาให้เฆี่ยนร้อยหนึ่งแล้วเอาตัวขังไว้ตามโทษ ผู้คุมจึงเอาตัวซ้องกั๋งเฆี่ยนเสียตามธรรมเนียม ซ้องกั๋งบอกว่าข้าพเจ้าป่วยมาตามทางยังหาหายไม่ ขอท่านจงโปรดเถิด กวนเอียได้ฟังจึงพูดว่าซ้องกั๋งเห็นจะป่วยจริงหน้าตายังเหลืองอยู่อย่าเพิ่งเฆี่ยนเลย ประการหนึ่งซ้องกั๋งยังเคยทำราชการเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นตำแหน่งอะซีหนังสือดีนัก ให้ช่วยจดบัญชีที่ห้องหนังสือไปพลางก่อน ซ้องกั๋งคุกเข่าคำนับลามาอยู่ที่ห้องหนังสือ ขุนนางทั้งปวงเห็นซ้องกั๋งมีเงินมีทองใช้สอยฟุ่มเฟือยก็ยินดี ต่างคนก็มาประจบรู้จักชอบพอซ้องกั๋งมาก กวนเอียนายคุกกับผู้คุมก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซ้องกั๋งเสร็จแล้ว พูดว่านายคุกนี้ยังมีอีกคนหนึ่งชื่อไตจงเป็นขุนนางที่เจียดคิบคู่กันกับเราใจกล้าหาญ ฝีมือเข้มแข็ง ท่านจงจัดเงินทองค่าธรรมเนียมไปให้เสียบ้างจึงจะมีความสุข ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าอยากจะให้เจียดคิบมาเองจึงจะจัดแจง กวนเอียและผู้คุมก็กลับไป ซ้องกั๋งได้ช่วยจดบัญชีต่างๆ มาประมาณสิบวัน
๓๘
ฝ่ายเจียดคิบแจ้งว่าคนต้องโทษเนรเทศมาถึงใหม่อีกคนหนึ่งคอยอยู่หลายวันก็ไม่เห็นเอาเงินค่าธรรมเนียมมาให้ เจียดคิบนึกขัดใจรีบออกจากบ้านตรงไปยังโรงชำระ คนเหล่านั้นก็วิ่งมาบอกกวนเอียว่าเจียดคิบมาแล้ว กวนเอียกับซ้องกั๋งและผู้คุมก็ชวนกันออกไปรับ พอเห็นเจียดคิบเดินมาก็หยุดยืนอยู่ เจียดคิบนั่งลงร้องตวาดว่า คนเนรเทศมานั้นอยู่ที่ไหนหาเอาเงินค่าธรรมเนียมไปให้เราไม่ ผู้คุมว่าข้าพเจ้าได้บอกกับคนโทษให้แล้วให้จัดสิ่งของไปคำนับท่านเสียก่อน คนโทษกล่าวว่าจะจัดเงินทองไปให้แก่ท่านเอง เจียดคิบถามว่าผู้ที่ต้องโทษมานั้นคนไหน ซ้องกั๋งเห็นเจียดคิบนั่งอยู่บนเก้าอี้ จึงตรงเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าบอกว่าคือข้าพเจ้าเอง เจียดคิบก็ด่าซ้องกั๋งเป็นอันมาก แล้วพูดว่าเจ้านี้จองหองนัก ถือวาสนาของผู้ใดจึงไม่เอาเงินค่าธรรมเนียมไปให้เรา ซ้องกั๋งว่าจะมาข่มขืนเร่งรัดด่วนเอาเงินทองไปทำไม บรรดาพวกพ้องที่อยู่นั้นได้ฟังซ้องกั๋งโต้ตอบดังนั้นก็ตกใจกลัวจนเหงื่อไหล เจียดคิบยิ่งมีความโกรธมากขึ้น ร้องตวาดว่าคนโทษนี้บังอาจนักหนา ผู้คุมจงช่วยกันจับเฆี่ยนเสียร้อยหนึ่ง พวกเหล่านั้นที่ยืนอยู่ชอบพอกับซ้องกั๋ง ครั้นได้ฟังก็วิ่งหนีไปเสียสิ้น เจียดคิบเห็นผู้คุมไปหมดก็โกรธยิ่งนัก ตรงเข้าฉวยไม้กระบองจะมาตีซ้องกั๋งเอง ซ้องกั๋งถามว่าท่านจะตีข้าพเจ้าด้วยเหตุสิ่งใด ถึงมีโทษก็จริงแต่ยังไม่สมควรที่จะตาย เจียดคิบตวาดว่าเจ้าต้องโทษตกอยู่ในเงื้อมมือเราแม้โทษไม่ถึงตายก็ช่างเจ้าเป็นไร เราจะทำให้เหมือนกับฆ่าสัตว์ ซ้องกั๋งจึงแกล้งถามว่าโทษที่รู้จักกับโงวหยงซินแสอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะนั้นจะเป็นประการใด เจียดคิบได้ฟังก็สะดุ้งใจวางกระบองเสียพูดว่าเหตุใดท่านจึงรู้จักพวกเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้ารู้จักกับโงวหยงที่เรียกว่า โงวหักกิวท่านจะทำไมหรือ เจียดคิบตรงเข้าไปจับมือซ้องกั๋งถามว่าท่านแซ่ใดชื่อไร ซ้องกั๋งแจ้งว่าข้าพเจ้าชาวบ้านซัวตัง
เจียดคิบได้ฟังก็ตกใจพูดว่าข้าพเจ้านี้ไม่รู้จัก เชิญพี่ไปที่อื่นเถิดจะได้คุกเข่าคำนับขออภัย ซ้องกั๋งว่าขอบใจท่านนักหนา จึงเดินมาหยิบหนังสือที่โงวหยงให้กับเงินบ้างเล็กน้อย เจียดคิบพาซ้องกั๋งเดินเข้าไปในเมืองกังจิว ถึงโรงเตี๊ยมขายสุราก็ชวนกันเข้าไปในโรง เจียดคิบเชิญซ้องกั๋งนั่งที่โต๊ะแล้วถามว่า เหตุไฉนพี่จึงได้พบปะกับโงวหยง ซ้องกั๋งก็หยิบหนังสือส่งให้เจียดคิบรับมาฉีกออกอ่านแจ้งแล้วคุกเข่าคำนับพูดว่าครั้งนี้พี่ต้องโทษมาน้องไม่รู้สำคัญว่าผู้อื่นจึงได้ไปทวงเงินค่าธรรมเนียม ซึ่งว่ากล่าวเกินควรกับพี่นั้นอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย ซ้องกั๋งบอกว่ากวนเอียนกับผู้คุมก็ได้บอกว่า ให้เอาเงินค่าธรรมเนียมไปให้ท่าน แต่ข้าพเจ้าปรารถนาจะให้ท่านมาเองจะได้สนทนากันจึงไม่เอาค่าธรรมเนียมไปให้ วันนี้ได้พบท่านข้าพเจ้ามีความยินดีนัก พูดแล้วก็ให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน เจียดคิบคนนี้คือไตจงที่โงวหยงบอกซ้องกั๋งว่า มีพวกพ้องเป็นขุนนางทำราชการอยู่เมืองกังจิว มีรองเท้าวิเศษวันหนึ่งสามารถเดินทางได้ห้าร้อยลี้ ยังรองเท้าวิเศษอีกชนิดหนึ่งดีกว่านั้นขึ้นไป วันหนึ่งเดินทางได้ถึงแปดร้อยลี้ คนทั้งปวงจึงเรียกว่าไตจงซิ่นเกียไทเปา ไตจงกับซ้องกั๋งนั่งเสพสุราสนทนากันต่างๆ ซ้องกั๋งเล่าว่าเมื่อเดินทางมาพบกับพี่น้องเหล่านั้นก็ได้เอ่ยชื่อของท่านให้ฟังเสมอ ไตจงก็เล่าความซึ่งได้คบโงวหยงให้ซ้องกั๋งฟัง ขณะนั้นที่โต๊ะบนเหลาสูงได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ข้างล่าง เจ้าของโรงขึ้นไปบอกไตจงว่าพวกพ้องของท่านกำลังวิวาทกับชาวตลาดผู้ใดห้ามก็ไม่ฟัง เชิญท่านไปโดยเร็วเถิด ไตจงพูดแก่ซ้องกั๋งว่าเชิญท่านเสพสุราอยู่ที่นี่พลาง ข้าพเจ้าจะไปห้ามปรามชายผู้นั้น ไตจงจึงลงมาจากเหลาเห็นลีขุยวิวาทอยู่กับชาวตลาดก็เรียกตัวพาขึ้นไปบนเหลาสูง ซ้องกั๋งเห็นลีขุยรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดุร้ายจึงถามไตจงว่าชายที่มานี้ผู้ใด ไตจงแจ้งว่าแซ่ลีซื่อขุย เป็นชาวเมืองกิจิวตำบลบ้านคิจูกุ้ยเรียกว่า เฮกซวนฮอง ชาวเมืองนั้นเรียกลีขุยว่าลีจิหงู เดิมลีขุยตีคนตาย หนีมาอาศัยอยู่กับข้าพเจ้า ครั้นสิ้นโทษแล้วยังไม่ได้กลับไปบ้าน ลีขุยมีฝีมือเข้มแข็งถือขวานสองมือเป็นอาวุธ ถ้าเสพสุราเมาดุร้ายนัก บัดนี้ลีขุยเป็นทหารผู้น้อย ลีขุยแลดูซ้องกั๋งแล้วถามไตจงว่าชายคนนี้ผู้ใด ไตจงว่าที่เจ้าพูดถึงอยู่บ่อยๆ ว่าเป็นคนสัตย์ซื่อใจโอบอ้อมอารีคือพี่ผู้นี้ ลีขุยถามว่าพี่สำนักอยู่ตำบลซัวตังเรียกว่ากิบสิโหวโอวซ้องกั๋งใช่หรือไม่ (โอวนั้นแปลว่าดำ)
ไตจงได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่าคนอะไรเช่นนี้สั่งสอนเท่าไรก็ไม่จำ ยังไม่คุกเข่าคำนับเสียโดยเร็ว ลีขุยว่าถ้าใช่พี่ซ้องกั๋งแน่แล้วจึงจะคำนับ ถ้าไม่ใช่พี่ซ้องกั๋งแล้ว พอข้าพเจ้าคุกเข่าลงคำนับ พี่ก็จะหัวเราะเยาะดอกกระมัง ซ้องกั๋งได้ฟังจึงบอกว่า ตัวเรานี้คือซ้องกั๋งใช่แล้ว ลีขุยก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่าท่านนิ่งเสียหาบอกให้รู้ไม่ จฺะบอกแต่แรกให้ข้าพเจ้าดีใจจะดีทีเดียว ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะถามว่า เมื่อสักครู่นั้นน้องวิวาทกับผู้ใด ลีขุยบอกว่าข้าพเจ้ามีเงินเหรียญใหญ่หนักสิบตำลึงเอาไปจำนำไว้ที่โรงเตี๊ยมเป็นเงินเล็กน้อย แล้วข้าพเจ้าไปขอขึ้นเงินอีก เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่ไห้จึงได้เกิดวิวาทกัน พอดีพี่ผู้นี้ไปเรียกมา ซ้องกั๋งว่ากระนั้นคงจะคิดเอาดอกเบี้ย ลีขุยว่าสัญญากันว่าดอกเบี้ยนั้นอยู่ในเงินที่เอามาแต่แรกแล้ว ซ้องกั๋งหยิบเงินสิบตำลึงส่งให้ว่าจงเอาไปถ่ายเหรียญมาจะได้แตกออกใช้สอย ลีขุยรับเงินแล้วก็ลงจากเหลาไป ไตจงจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าน้องคิดจะห้ามไว้ก็ไม่ทันพี่ส่งเงินให้เสียก่อน ซึ่งลีขุยว่าจะเอาไปถ่ายเงินมานั้นไม่จริง คงเอาเงินไปซื้อสุราแล้วก็จะไปเล่นเบี้ย ข้าพเจ้าก็จะพลอยเสียไปด้วย ซ้องกั๋งหัวเราะแล้วพูดว่าเงินเล็กน้อยเท่านั้นไม่เป็นไร ถ้าเล่นเสียก็แล้วไปท่านอย่าวิตกเลย ลีขุยนี้เห็นเป็นคนซื่อตรงพอจะคบกันได้ ไตจงว่าลีขุยฝีมือเข้มแข็งกล้าหาญไม่เกรงผู้ใด ถ้าเสพสุราเมาก็เที่ยวทุบตีคนทั้งปวง ผู้ใดวิวาทข่มเหงกัน ลีขุยไปพบปะก็เข้าช่วยตีผู้ที่ทำผิด บรรดาคนในเมืองกังจิวก็เกรงกลัวลีขุยทุกคน สืบไปภายหน้าภัยอันตรายก็จะมาถึงตัวข้าพเจ้าเป็นแน่ ไม่รู้ที่จะคิดประการใดเลย ซ้องกั๋งว่าช่างเถิดเอาไว้ใช้เมื่อเวลาอับจนก็ได้ เชิญท่านเสพสุราอีกสองถ้วยแล้วจะได้ไปเที่ยวเล่น ไตจงว่าข้าพเจ้าคิดไว้แต่แรกว่าจะพาพี่เที่ยวชมสิ่งของต่างๆ ก็ลืมเลย พี่เสพสุราให้สบายก่อนแล้วจึงค่อยไปเถิด สองนายนั่งเสพสุราอยู่
ฝ่ายลีขุยเดินมาคิดรำพึงว่าซ้องกั๋งนี้ใจดีจริง เพิ่งจะพบปะรู้จักกับเราให้ยืมเงินถึงสิบตำลึง ในสองสามวันนี้เราเล่นเสียนัก หามีเงินทองจะซื้อสิ่งของเลี้ยงซ้องกั๋งไม่ เราจะแวะเข้าเล่นเบี้ยถ้าได้แล้วก็จะเอาไปซื้อสุราและสิ่งของเลี้ยงซ้องกั๋งให้มีหน้าสักครั้งหนึ่ง
ลีขุยรีบเดินไปถึงโรงบ่อนเซียวเตียอิด ลีขุยเอาเงินวางลงที่กลางกั๊ก ชวนให้เซียวเตียอิดมาเล่นเบี้ยกัน เซียวเตียอิดนั้นเคยเล่นเบี้ยกับลีขุยเห็นว่าซื่อตรงดีได้เสียโดยสุจริต จึงพูดว่าหยุดเสียให้สบายก่อนแล้วจึงเล่น ลีขุยไม่ฟังจะเล่นในขณะนั้นให้จงได้ เซียวเตียอิดก็เอาลูกบาศก์มาวางไว้กลางกั๊ก ลีขุยจับลูกบาศก์ขึ้นทอดเป็นเอี่ยวทั้งสองครั้ง เงินสิบตำลึงเสียแก่เซียวเตียอิดทั้งสิ้น ลีขุยมีความเสียใจ จึงอ้อนวอนว่าเวลานั้นร้อนนักขอยืมให้กับเราก่อน พรุ่งนี้จึงจะเอามาใช้ให้ท่าน เซียวเตียอิดตอบว่าไม่มีธรรมเนียม เล่นเสียแล้วยังจะกลับมาขอยืมเอาเงินไป อย่าว่าแต่ท่านเลยถึงพ่อลูกกันก็ยืมกลับไปไม่ได้ ทุกทีมาเล่นก็เห็นว่าซื่อตรงทำไมจึงมาโหยกเหยกเช่นนี้ ลีขุยว่าครั้งนี้เป็นการร้อนยืมให้ก่อนเถิดแล้วจะเอามาใช้ให้ เซียวเตียอิดว่าไม่ได้ ลีขุยก็เข้าแย่งชิงเอาเงินสิบตำลึงที่เล่นเสียและเงินของนักเลงทั้งปวงด้วยทั้งสิ้น เซียวเตียอิดโกรธเข้าแย่งชิงก็สู้ฝีมือไม่ได้ ลีขุยผลักเซียวเตียอิดล้มลง พวกลูกโรงช่วยกันปิดประตูกันไว้ ลีขุยเข้าตีพวกลูกโรงแตกกระจายไปแล้วเปิดประตูเดินออกมา
ฝ่ายซ้องกั๋งกับไตจงครั้นเสพสุราแล้วคิดเงินให้เจ้าของโรงเตี๊ยมเสร็จก็ลงมาจากเหลาเดินไปเที่ยวเล่น ไตจงเห็นผู้คนไล่ตามลีขุยมา ก็ร้องว่าเหตุใดจึงแย่งชิงเงินทองของผู้อื่นเช่นนี้ ลีขุยได้ฟังไม่ทันเหลียวดู ก็ร้องตอบว่าไม่ใช่การของคนทั้งปวง แล้วเหลียวไปดูเห็นไตจงเดินหน้า ซ้องกั๋งเดินตามมาข้างหลัง ลีขุยตกใจหน้าสลดลง พูดว่าพี่ทั้งสองอย่าโกรธเลย น้องคิดจะไปหาเงินซื้อของมาตอบแทนพี่บ้าง ครั้นเอาเงินไปเล่นเสียจนสิ้นจึงได้แย่งชิงเอาเงินที่เล่นเสียกับเงินของนักเลงมา ปรารถนาจะซื้อเลี้ยงพี่จึงเกิดความทั้งนี้ขึ้น ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า เงินนั้นเล่นเสียก็แล้วกันไป จะชิงเอามาทำไม เมื่อไม่มีให้ก็บอกกับพี่ จงเอากลับคืนไปให้เจ้าของเงินเขาเสียเถิด ลีขุยก็หยิบเงินในเสื้อนั้นส่งให้ซ้องกั๋ง พอเซียวเตียอิดกับพวกพ้องตามมาทัน ซ้องกั๋งเรียกเซียวเตียอิดมาส่งเงินนั้นให้ เซียวเตียอิดรับเงินไว้พูดว่าท่านทั้งสองไม่ทราบ ถ้าลีขุยแย่งเอาเงินสิบตำลึงที่เล่นเสียข้าพเจ้ามาก็จะหาเอาไม่ นี่แย่งเอาเงินที่กินคนอื่นมาด้วย เงินสิบตำลึงที่เล่นเสียนั้นจะขอคืนให้ขอแต่เงินที่กินผู้อื่นไว้เถิด อย่าให้ลีขุยผูกพยาบาทข้าพเจ้าเลย แล้วก็ส่งเงินสิบตำลึงนั้นคืนให้ ซ้องกั๋งว่าจะผูกพยาบาทกันทำไม แต่พวกของท่านนั้นผู้ใดเจ็บป่วยบ้าง เซียวเตียอิดว่าลีขุยตีพวกข้าพเจ้าเจ็บหลายคน ซ้องกั๋งว่าถ้ากระนั้นก็เอาเงินสิบตำลึงนี้ไปรักษาพวกของท่านเถิด อย่าเอากลับคืนเลย ข้อที่ลีขุยจะผูกพยาบาทนั้นท่านอย่าวิตก เราจะห้ามปรามไม่ให้ลีขุยทำอันตรายท่านจงพากันกลับไปเถิด เซียวเตียอิดกลัวลีขุยไม่อาจรับเงิน ซ้องกั๋งก็ขืนส่งให้เซียวเตียอิดรับเงินคำนับลาพาพวกพ้องกลับไป ซ้องกั๋งจึงพูดกับไตจงว่าเราพาลีขุยไปเสพสุราแล้วเที่ยวชมสิ่งของทั้งปวงเล่นกันเถิด ไตจงว่าข้างหน้ามีเก๋งหลังหนึ่งอยู่ริมแม่น้ำ สร้างไว้แต่ครั้งโบราณสนุกสนานงดงามนักไปชมเล่นให้สบาย ซ้องกั๋งว่าซื้อสุรากับสิ่งของไปรับประทานบนเก๋งนั้นด้วย ไตจงว่าไม่ต้องซื้อไป ที่เก๋งนั้นสุราและสิ่งของต่างๆ มีขายอยู่ ซ้องกั๋งว่าถ้ากระนั้นก็ยิ่งดี ไม่ต้องซื้อไปให้ลำบาก สามนายก็เดินไปยังเก๋งปีแป๋เต็ง ขึ้นไปบนเก๋งแลเห็นแม่น้ำชิมเอียงกัง ริมฝั่งมีโรงเตี๊ยมบนเก๋งนั้นมีที่อยู่สิบแห่ง ไตจงเที่ยวเลือกดูสถานที่สะอาดดีก็เชิญให้ซ้องกั๋งนั่งที่ใหญ่ เรียกเจ้าของสุราให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงกัน เจ้าของสุราก็จัดสิ่งของและสุราที่อย่างดีเรียกว่าเง็กหูชุนพร้อมแล้วยกมาให้ สามนายก็ชวนกันเสพสุรา ซ้องกั๋งสรรเสริญว่าสุรานี้ดีจริง ลีขุยว่าสุราถ้วยเล็กนัก ข้าพเจ้าดื่มไม่สบาย ไตจงตวาดว่า จะดื่มให้เมาสักเพียงไร ซ้องกั๋งว่าช่างเถิด สั่งให้เจ้าของสุราเอาชามใหญ่ใส่มา เจ้าของสุราก็จัดมาให้ สามนายเสพสุราสนทนากัน ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ถ้าได้ปลาสดมาแกล้มกับสุราเห็นจะดี ไตจงว่าที่ตำบลนี้ปลาสดมีถมไป แล้วส่งเงินให้เจ้าของสุรา ๆ รับไปซื้อปลามาต้มแกงให้เสร็จ ซ้องกั๋งกับไตจงรับประทานคนละเล็กน้อย ไตจงถามว่าปลาไม่ดีหรือข้าพเจ้าจะได้ไปหาปลาอย่างอื่นมา ซ้องกั๋งว่า ปลานี้ดีนักแต่อิ่มอยู่แล้วเชิญท่านให้สบายเถิด ไตจงว่าข้าพเจ้าก็อิ่ม ลีขุยรับประทานปลานั้นสิ้นทั้งสามชาม ซ้องกั๋งเห็นก็หัวเราะพูดว่า น้องนี้แสบท้องมาดอกกระมัง ให้เจ้าของสุราเอาเนื้อสุกมาสามชาม เจ้าของสุราจัดมาให้ บอกว่าเนื้อแพะดีนัก ลีขุยว่า อยากกินแต่เนื้อกระบือจงไปเอามาขายให้เถิด เจ้าของสุราว่า เนื้อกระบือไม่มี ซ้องกั๋งให้เงินไปซื้อเนื้อกระบือมา ลีขุยรับประทานจนสิ้น แล้วพูดจากันต่างๆ ไตจงถามว่า มีปลาสดที่ดีบ้างหรือไม่ เจ้าของสุราว่ามี แต่เจ้าของยังไม่อยู่ ไม่มีผู้ใดอาจขาย แต่มีปลาขังไว้ในเรือมาก ลีขุยได้ฟังก็ลุกขึ้นพูดว่าข้าพเจ้าจะไปขอปลาสดที่ขังไว้มาต้มแกงให้พี่ทั้งสองรับประทาน ไตจงห้ามว่า น้องอย่าไปเลยให้เจ้าของสุราไปซื้อมาก็ได้ ลีขุยว่า พวกที่หาปลาเห็นข้าพเจ้าไปก็ขัดไม่ได้ ต้องเอาปลาสดที่อย่างดีให้ พูดดังนั้นแล้วก็ลงจากเก๋งไป ไตจงจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า ลีขุยนี้ว่ากล่าวห้ามปรามสิ่งใดก็ไม่เชื่อฟัง ทำให้พี่อับอายแก่ผู้คนเป็นนักหนา พี่อย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย ซ้องกั๋งตอบว่าด้วยสันดานเกิดมาเช่นนั้น แล้วจะทำอย่างไรได้ สองนายพูดจากันอยู่บนเก๋งปีแป๋เต็งตามสบาย
ฝ่ายลีขุยไปถึงริมฝั่งแม่น้ำ เห็นเรือปลาจอดอยู่ใต้ต้นไม้ริมฝั่งประมาณแปดสิบลำ คนในเรือนั้นเอาแหอวนขึ้นตากเกลื่อนกลาด ลีขุยเดินตรงไปที่เรือร้องบอกว่า จงจับปลามาให้เราสองตัว พวกในเรือตอบว่าเจ้าของยังไม่มา คนที่จะซื้อนั่งคอยอยู่เป็นอันมาก ท่านจะต้องการปลาสดก็คอยให้เจ้าของมาจึงจะได้ ลีขุยว่าผู้ขายยังไม่มาก็ช่างเป็นไร พวกเจ้าจับมาให้เราก่อนเถิด พวกที่เรือว่าปลายังไม่ทันซื้อขายจะเปิดท้องเรือตักเอาไม่ได้ ลีขุยเห็นพวกในเรือไม่จับปลาให้ก็กระโดดลงไปในเรือเข้าจับปลา ชายเจ้าของเรือห้ามปราม ลีขุยก็ไม่ฟัง เจ้าของเรือสู้ลีขุยไม่ได้ก็กระโดดขึ้นไปบนฝั่ง ซึ่งเรือปลานั้นเจาะให้น้ำเข้าออกได้ ที่ปากท่อเฝือกปักกั้นไว้ ลีขุยไล่จับปลาไม่ได้ก็เปิดเฝือกนั้นออก ปลาลอดช่องหนีไปในแม่น้ำทั้งสิ้น ลีขุยก็โกรธกระโดดข้ามไปเรือลำโน้นเที่ยวค้นจับปลาในท้องเรือ พวกเรือปลาก็ช่วยกันเอาถ่อมาต่อสู้ป้องกัน ลีขุยฉวยถ่อของพวกเหล่านั้นหักเสียสิ้น ไล่ตีพวกเรือปลาขึ้นมาบนตลิ่ง พวกเรือปลาสู้กำลังลีขุยไม่ได้ก็วิ่งหนีกระจัดกระจายไป พอเห็นเจ้าของเดินมา พวกเรือปลาร้องบอกว่าท่านผู้เป็นเจ้าของบัดนี้มีชายผู้หนึ่งหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่ มาแย่งจับปลาแล้วทุบตีพวกข้าพเจ้าแตกหนีไปสิ้น ชายนั้นยังอยู่ที่ริมฝั่ง เจ้าของปลาได้ฟังก็โกรธรีบเดินมาถึงที่เรือจอดก็ร้องตวาดว่า ชายผู้นี้บังอาจนักหนาบริโภคเสือหรือจระเข้เข้าไป ใจคอจึงดุร้ายมาเที่ยวไล่ตีพวกเราวุ่นวายอยู่เช่นนี้ ลีขุยได้ฟังเหลียวมาดูเห็นเจ้าของขายปลาหน้าตาดุร้ายรูปร่างสูงใหญ่ อายุประมาณสามสิบปีเศษ มีหนวดบ้างเล็กน้อย ถือคันชั่งจะมาชั่งปลา บรรดาพวกที่จะซื้อปลาก็ตามมาด้วย ลีขุยโกรธนักถือถ่อตรงเข้าทำร้ายเจ้าของปลา ชายนั้นจับถ่อไว้ได้ ลีขุยโดดเข้าไปต่อสู้ต้านทานเป็นสามารถ
ฝ่ายซ้องกั๋งกับไตจงนั่งพูดจาสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นลีขุยกลับมาก็ลงจากเก๋งตามไป ลีขุยกับชายเจ้าของปลากำลังต่อสู้กันอยู่ ชายที่ขายปลาสู้กำลังลีขุยไม่ได้ พอซ้องกั๋งกับไตจงมาถึงเห็นก็ร้องตวาดลีขุยว่าทำเช่นนี้ใช้ไม่ได้ ลีขุยกำลังยึดมือชายที่ขายปลา ได้ยินก็เหลียวไปดู เห็นซ้องกั๋งกับไตจงเดินใกล้เข้ามาก็ปล่อยมือ เจ้าของขายปลาวิ่งหนีไป ไตจงว่า เราได้ห้ามแล้วไม่ให้มาจับปลาก็ไม่ฟัง ยังจะมาทำร้ายอีก ถ้าชายผู้นั้นตายมิต้องไปติดโทษหรือ ลีขุยว่าข้าพเจ้ากลัวโทษจะถึงพี่ ถ้าไม่กระนั้นก็ตีตายเสียแล้ว ซ้องกั๋งว่าอย่าวุ่นวายเลย เราชวนกันไปเสพสุราดีกว่า ซ้องกั๋งกับไตจงก็เดินหน้าลีขุยไปเอาเสื้อที่แขวนไว้ใต้ต้นไม้ เดินตามซ้องกั๋งกับไตจงมา
ฝ่ายเจ้าของขายปลา ครั้นลีขุยปล่อยหนีไปได้ก็โกรธยิ่งนัก คิดจะแก้แค้นลีขุยให้ได้ ก็ลงเรือถอดเสื้อหมวกเสียสิ้น ใส่แต่กางเกงสั้น เอาเชือกรัดเอวไว้ รีบแจวตามลีขุยมาแต่ผู้เดียว ด้วยชำนิชำนาญในทางนํ้าและเรือ ครั้นตามมาทันก็ร้องท้าทายว่า เวลาวันนี้เราจะต่อสู้ให้เห็นฝีมือกัน ลีขุยเดินตามหลังไตจงมาได้ยินก็เหลียวไปดู เห็นชายที่วิวาทแจวเรือไล่ตามมาจึงหยุดยืนอยู่ริมฝั่ง พอเรือชายที่ขายปลาแจวมาถึง ลีขุยร้องว่า ให้ขึ้นมาสู้กันบนบก ชายนั้นก็ไม่ขึ้น ร้องว่ากล้าดีก็ลงมาในเรือ ลีขุยเป็นคนโทโสมากได้ฟังท้าทายดังนั้นก็โกรธโดดลงไปในเรือ ชายผู้นั้นก็คํ้าเรือออกไปกลางน้ำ พูดว่าเวลาวันนี้คงจะเห็นดี แต่เราจะให้เจ้ากินน้ำเสียก่อนจึงค่อยต่อสู้กัน แล้วก็ทำเรือให้ล่มลงลีขุยไม่ชำนาญในทางนํ้า ครั้นเรือล่มก็เสียที เตียสุนตรงเข้ากดคอลีขุยจมน้ำไว้
ฝ่ายซ้องกั๋งกับไตจงเดินไปหน้า เหลียวมาไม่เห็นลีขุยก็ตกใจรีบกลับตามลงไป เห็นลีขุยกัยชายนั้นต่อสู้กันอยู่ในนํ้า จึงรีบมาที่ริมฝั่ง เห็นชาวบ้านยืนดูอยู่บนตลิ่งประมาณสี่ห้าร้อยคน คนเหล่านั้นพูดกันว่า ชายที่มาแย่งปลาคงตายเป็นแน่ บางคนพูดว่าถ้าไม่ตายก็คงกินน้ำอิ่ม ซ้องกั๋งกับไตจงเห็นลีขุยจะว่ายน้ำเข้ามา ชายผู้นั้นกดไว้ถ้าเกือบจะสิ้นใจก็ปล่อยผุดขึ้นมา แล้วกดจมน้ำลงไปอีก ซ้องกั๋งกับไตจงมีความวิตกกลัวลีขุยจะตาย ไตจงจึงถามพวกเหล่านั้นว่าชายรูปร่างขาวที่เป็นเจ้าของเรือชื่อไร พวกเหล่านั้นบอกว่า เจ้าของขายปลาชื่อเตียสุน อยู่ตำบลนี้ ซ้องกั๋งรำลึกขึ้นได้ว่า เห็นจะเป็นน้องเตียหวย จึงถามพวกเหล่านั้นว่า เตียสุนที่เรียกว่าลังลีแป๊ะเตียวหรือ พวกเหล่านั้นบอกว่าคนผู้นี้ชำนาญทางน้ำ ซ้องกั๋งบอกกับไตจงว่า พี่ชายของเตียสุนชื่อเตียหวยฝากหนังสือมาท่านจงคิดแก้ไขช่วยลีขุยโดยเร็วเถิด ไตจงได้ฟังก็ยินดีร้องห้ามเตียสุนว่า พี่แซ่เตียจงรั้งรอก่อน บัดนี้เตียหวยพี่ชายท่านฝากหนังสือมา เชิญพูดจากันก่อน เตียสุนได้ฟังเหลียวไปดู เห็นไตจงก็จำได้ วางลีขุยเสียว่ายน้ำเข้ามาขึ้นฝั่ง คำนับแล้วพูดว่า อย่าถือโทษเลย ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านมา ไตจงว่าชายที่วิวาทกับท่านเป็นพี่น้องของข้าพเจ้าเอง จงไปช่วยพยุงเอาตัวขึ้นจากน้ำเถิด เตียสุนก็โดดลงน้ำว่ายตรงไป ลีขุยสำลักน้ำเกือบจะขาดใจ พอเตียสุนไปถึงก็จับมือลีขุยฉุดเข้ามาริมฝั่ง บรรดาคนที่ดูอยู่บนตลิ่งเห็นเตียสุนฉุดมือลีขุยว่ายน้ำเข้ามาเหมือนเดินในน้ำได้ ตัวเตียสุนจมน้ำลงไปเพียงเอว คนเหล่านั้นเห็นก็สรรเสริญเตียสุนทุกคน ซ้องกั๋งยืนดูตะลึงอยู่เป็นครู่ แล้วคิดว่า เตียสุนนี้ชำนาญทางน้ำไม่มีผู้ใดเสมอ พอเตียสุนมาถึงริมฝั่งส่งลีขุยขึ้นตลิ่งแล้วก็ขึ้นไปด้วยกัน ไตจงจึงพูดกับเตียสุนว่า เชิญท่านไปเสพสุราที่เก๋งปีแป๋เต็งเถิด เตียสุนสั่งให้คนใช้ไปเก็บเรือเข้าที่แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ไตจง ซ้องกั๋ง ลีขุย เตียสุน ก็ชวนกันไปยังเก๋งปีแป๋เต็ง สั่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดโต๊ะและสุรามาสู่กันแล้วพูดจาเป็นที่สบาย ไตจงถามเตียสุนว่า ท่านจำข้าพเจ้าได้หรือเปล่า เตียสุนว่าข้าพเจ้าจำได้ คิดจะไปคำนับท่านสักครั้งก็ติดธุระซื้อขายอยู่ ไตจงชี้มือไปที่ลีขุยว่า คนนี้ท่านจำได้หรือประการใด เตียสุนว่าข้าพเจ้าจำได้ว่าที่แซ่ลี แต่ยังไม่ได้ทดลองฝีมือ ลีขุยว่าดีแล้วมากดกันจมนํ้าเกือบจะขาดใจตาย เตียสุนว่า ท่านตีเอาเราเจียนตายไม่ใช่หรือ ไตจงว่าถ้าไม่เกิดวิวาทก็ไม่รู้จักกัน ลีขุยว่าถ้าไม่พบบนบกบ้างก็แล้วไป เตียสุนว่า เราจะไปคอยอยู่ทางน้ำ แม้นได้พบก็คงเห็นกันอีก พูดแล้วก็หัวเราะขึ้นทั้งสี่นาย ไตจงชี้มือไปที่ซ้องกั๋งถามเตียสุนว่ารู้จักท่านผู้นี้หรือไม่ เตียสุนพิเคราะห์ดูแล้วตอบว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จัก ลีขุยลุกขึ้นบอกเตียสุนว่า พี่ผู้นี้คือซ้องกั๋ง เตียสุนได้ฟังก็ถามว่า ที่สำนักอยู่บ้านซัวตัง แขวงเมืองหุนเสียกุ้ย เรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็งเป็นขุนนางตำแหน่งอะซีหรือ ไตจงบอกว่าคนนี้ใช่แล้ว เตียสุนก็คุกเข่าคำนับพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือถึงชื่อเสียงท่านมาช้านาน บัดนี้ได้มาพบก็เป็นบุญนักหนา ซ้องกั๋งรับคำนับตอบแล้วว่า เดิมข้าพเจ้าเดินทางมาถึงเนินเขากิดเอียงเนีย พบลี้จุนที่เรียกว่าฮุนกังเหล็ง พักอยู่ที่บ้านลี้จุนหลายวัน แล้วมาถึงแม่นํ้าชิมเอียงกังพบมกชุน มกหอง ภายหลังจึงพบเตียหวย ๆ ฝากหนังสือมาให้ท่าน วันนี้ข้าพเจ้าชวนพี่น้องมาเที่ยวที่เก๋งปีแป๋เสพสุราพูดถึงปลา ลีขุยว่าจะไปหาปลามาให้ ห้ามก็ไม่ฟัง จึงวิวาทกันขึ้น เตียสุนว่าที่อยากจะรับประทานปลาที่ดี ๆ ข้าพเจ้าจะหามาให้ ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะไปด้วย ไตจงได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า เมื่อสักครู่นี้กินน้ำยังไม่อิ่มหรือ เตียสุนก็หัวเราะแล้วก็ลุกขึ้นจับมือลีขุยพูดว่า เราไปจับปลาด้วยกันดูทีหรือว่าผู้ใดจะมาขัดขวางบ้าง เตียสุนกับลีขุยก็ลงจากเก๋งเดินไปถึงริมฝั่งแม่นํ้าเห็นเรือปลาแจวเข้ามาริมตลิ่ง เตียสุนร้องถามว่า เรือลำนี้มีปลาดีๆ บ้างหรือไม่ เจ้าของปลาบอกว่า ได้ปลาที่อย่างดี ๆ สิบปลา เตียสุนก็ลงไปในเรือเลือกจับปลาที่ดีๆ สี่ปลา ลีขุยเอามาก่อน แล้วเตียสุนสั่งให้คนใช้ชั่งปลาขาย แล้วก็กลับมาเก๋งปีแป๋เต็ง ให้ต้มแกงปลานั้นมาเลี้ยงกัน ซ้องกั๋ง เตียสุน ไตจงกำลังพูดอวดอ้างถึงเรื่องที่ได้ฝึกหัดฝีมืออยู่ ครั้นจบลงลีขุยจะพูดอวดขึ้นบ้าง พอดีมีหญิงสาวผู้หนึ่งรูปร่างงามตรงเข้าไปที่ซ้องกั๋ง ร้องเพลงให้ฟังปรารถนาจะได้รับเงินไปเลี้ยงชีวิต ลีขุยโกรธว่ามาร้องเพลงกลบเกลื่อนเสีย ก็ตรงเข้าทำร้ายหญิงที่ร้องเพลง ซ้องกั๋ง ไตจงจะห้ามก็ไม่ทัน
๓๙
พอลีขุยทำร้ายหญิงนั้นล้มลง ไตจงมีความโกรธยิ่งนัก พวกเจ้าของขายสุราเห็นก็ตกใจกลัวภัยจะมาถึง จึงปรึกษากันว่าเราไปฟ้องลีขุยเสียก่อนจะได้พ้นตัว ครั้นบิดามารดาหญิงนั้นมาถึงก็ช่วยกันแก้ไขฟื้นขึ้น พวกเจ้าของสุราก็ค่อยคลายวิตก จึงบอกแก่บิดามารดาของหญิงนั้นว่าลีขุยตีเอาบุตรท่านจนสลบไป บิดามารดาของหญิงได้ฟังก็ไม่อาจว่ากล่าวด้วยมีความเกรงกลัวลีขุยทุกตัวคน ก็จัดแจงจะพาบุตรสาวกลับไป ซ้องกั๋งจึงถามบิดามารดาหญิงนั้นว่า แซ่ไร ชื่อใด มาแต่ไหน บิดามารดาของหญิงแจ้งว่า ข้าพเจ้าสองคนสามีภรรยาเดิมเป็นชาวตังเกียเมืองหลวง แซ่ซอง มีบุตรหญิงชื่อนางเง็กเหลียน สอนให้ร้องเพลงต่างๆ ได้ชำนิชำนาญ จึงพากันมาร้องเพลงหากินเลี้ยงชีวิตอยู่ที่เก๋งปีแป๋เต็งนี้ บุตรข้าพเจ้าไม่มีอัชฌาสัยมาร้องเพลงกลบเกลื่อนเสีย พวกท่านจึงโกรธทุบตีจนสลบไป บัดนี้ก็ฟื้นขึ้นได้เป็นบุญนักหนา ข้าพเจ้าไม่ฟ้องร้องว่ากล่าวแก่ผู้ใดดอก
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงตอบว่า ท่านพูดจาถูกต้องแล้ว เราจะให้เงินยี่สิบตำลึง จงตามไปเอาที่บ้านเราเถิด บิดามารดาหญิงนั้นได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับซ้องกั๋งแล้วนั่งคอยอยู่ ไตจงได้ฟังซ้องกั๋งว่าจะให้เงินกับบิดามารดาของหญิงก็โกรธลีขุยยิ่งนัก จึงพูดว่า เจ้านี่ไปทางไหนก็มีแต่ทำให้เกิดความให้พี่ซ้องกั๋งต้องเสียเงินด้วย ลีขุยตอบว่า ข้าพเจ้าตีเบาๆ ก็สลบไป ท่านจงตีตัวข้าพเจ้าให้เต็มแรงสักร้อยทีก็หาเจ็บไม่ ซ้องกั๋ง เตียสุน ไตจงได้ฟังก็หัวเราะแล้วชวนกันกินโต๊ะเสพสุรา ซ้องกั๋งเอาเงินคิดให้เจ้าของสุราแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าจะลาไปก่อน ก็ชวนบิดามารดาของหญิงนั้นไปด้วย เตียสุนก็ชวนไตจง ลีขุยเอาปลาสดตามไปให้ซ้องกั๋ง ครั้นซ้องกั๋งมาถึงที่อยู่ สามนายก็ถึงพร้อมกัน ซ้องกั๋งเข้าไปเอาเงินออกมาให้บิดามารดาของหญิงที่ร้องเพลงนั้นยี่สิบตำลึงและสั่งว่า ถ้าบุตรสาวมีสามีเมื่อไรก็อย่าให้มาร้องเพลงอีกเลย บิดามารดาของหญิงมีความยินดี คุกเข่าคำนับซ้องกั๋งแล้วก็ลากลับไป ซ้องกั๋งเข้าไปเอาหนังสือที่เตียหวยฝากมานั้นส่งให้เตียสุนรับหนังสือแล้วก็ลากลับไปที่อยู่ ซ้องกั๋งเอาเงินให้ลีขุยห้าสิบตำลึงแล้วว่าน้องเอาไปใช้สอยเถิด อย่าเที่ยววิวาทแก่คนทั้งปวงต่อไป ลีขุยรับเงินมาเก็บไว้ก็มีความยินดี ไตจงกับลีขุยก็พากันกลับไป ซ้องกั๋งเอาปลาสดนั้นไปให้กวนเอียขุนนางฝ่ายคุก ครั้นเวลาเย็นทหารที่อยู่รักษาซ้องกั๋งจัดอาหารมาให้ซ้องกั๋ง แต่พอค่ำซ้องกั๋งก็ไม่สบาย กวนเอียและผู้คุมรู้ว่าซ้องกั๋งป่วยก็มาปฏิบัติรักษา
ฝ่ายเตียสุนกลับไปถึงบ้านก็ฉีกหนังสือออกอ่านดู แจ้งความว่าเตียหวยผู้พี่อยู่ดี สั่งว่าให้อุปถัมภ์ซ้องกั๋งด้วย ครั้นเวลารุ่งเช้าเตียสุนจัดได้ปลาอย่างดีสองปลาเอาไปให้ซ้องกั๋งเห็นป่วยอยู่จึงถามว่า พี่เจ็บป่วยอย่างไรน้องจะไปหาหมอมารักษา ซ้องกั๋งว่าไปเจียดยามาสักห่อหนึ่งก็คงหาย แต่ปลานั้นข้าพเจ้ารับประทานไม่ได้ จงเอาไปให้กวนเอียกับผู้คุมคนละตัวเถิด เตียสุนก็เอาปลาไปให้กวนเอียกับผู้คุม แล้วไปเจียดยามาให้ซ้องกั๋งตามคำสั่ง ซ้องกั๋งให้พวกที่อยู่ปฏิบัติต้ม พวกเหล่านั้นก็เอาใจใส่คอยระวังรักษาอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งไตจงกับลีขุยก็จัดสิ่งของกับสุรามาถึงเห็นซ้องกั๋งป่วย ไตจงว่า น้องจัดสิ่งของจะเอามาเลี้ยง พี่ก็ป่วยอยู่จะทำประการใด ซ้องกั๋งว่า เชิญน้องเสพสุราให้สบายเถิด พี่หายแล้วจึงค่อยมารับประทานด้วยกัน ไตจงกับลีขุยก็กินโต๊ะเสพสุราที่นั่นแล้วลากลับไป ซ้องกั๋งป่วยอยู่หกเจ็ดวันก็หายจึงคิดจะเข้าไปในเมืองกังจิว เที่ยวหาไตจงพูดจาสนทนากันเล่น จึงแต่งตัวเอาเงินติดไปบ้าง เดินตรงเข้าไปในเมืองเที่ยวถามว่า ไตจงอยู่ที่ไหน มีผู้บอกว่า ไตจงไม่มีบุตรภรรยาญาติพี่น้องตัวผู้เดียว อาศัยอยู่ที่ศาลากวนอิมอำใกล้ศาลเจ้าเสียอ๋องเปีย ซ้องกั๋งเดินไปถึงศาลเจ้ากวนอิมอำ เห็นประตูใส่กุญแจไม่มีผู้ใดก็เดินเที่ยวถามไปว่า เตียสุนเจ้าของขายปลาบ้านอยู่ที่ไหน คนเหล่านั้นบอกว่าอยู่นอกกำแพงแถวหมู่บ้านอยู่ใกล้แม่น้ำ เตียสุนเข้ามาทวงเงินในเมืองอยู่บ่อยๆ ซ้องกั๋งก็ออกจากเมืองกังจิวไป เห็นที่แถวริมแม่น้ำมีโรงเตี๊ยมขายสุรามากสนุกนักหนา มีเหลาสูงปักธงเขียว เขียนหนังสือไว้ว่า ชิมเอียงกังเจียวโคว แปลว่า ที่แม่น้ำชิมเอียงกังนี้ สุราดีนักมิได้แปลกปลอม หนังสือที่บนเหลาสูงอีกสามตัวเรียกว่า ชิมเอียงเหลาโซวตังโพ ผู้มีสติปัญญาแต่แผ่นดินก่อนเขียนไว้ ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็คิดขึ้นได้ว่า เดิมเราอยู่ที่บ้านซัวตังก็ได้ยินข่าวเล่าลือว่า ที่เมืองกังจิวมีเหลาสูงอยู่แห่งหนึ่ง งดงามนักเรียกว่าชิมเอียงเหลา บัดนี้ตัวเรามาถึงแล้วจำจะเที่ยวชมเล่นให้สบาย ซ้องกั๋งก็ขึ้นไปบนเหลาสูง เห็นรูปสัตว์และดอกไม้ คนแต่ก่อนสร้างไว้เป็นช่องงดงาม ซ้องกั๋งก็เดินไปเที่ยวดูอีกเห็นหนังสือที่ฝาผนังข้างละห้าตัว ว่าชิมเอียงเหลานี้ ในแผ่นดินไม่มีเหลาไหนงามเหมือน สุราที่เหลานั้นเป็นอย่างดีที่บ้านเมืองใดก็สู้ไม่ได้ ครั้นเที่ยวชมแล้วก็นั่งอยู่ที่โต๊ะ เจ้าของสุราถามซ้องกั๋งว่า ท่านมากี่คนจะซื้อสุรากับสิ่งใดก็บอกให้ทราบ ซ้องกั๋งบอกว่า เรามาคนเดียวจะซื้อสุรากับสิ่งของต่างๆ เจ้าของสุราก็ลงไปหาสิ่งของกับสุราอย่างดีเอาขึ้นมาให้ซ้องกั๋ง ๆ กินโต๊ะเสพสุราชมเหลาเล่นตามสบาย สุรานั้นฉุนเฉียวก็มึนตึงขึ้น ซ้องกั๋งจึงคิดรำพึงว่าตัวเรานี้เกิดมาก็ได้ร่ำเรียนหนังสือคบพวกพ้องที่มีฝีมือเข้มแข็งไว้เป็นอันมาก ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ปรารถนาจะให้ได้ดีก็ไม่เหมือนคิด ตัวซํ้าต้องโทษเนรเทศมาอยู่ที่เมืองนี้ บิดากับพี่น้องอยู่ที่บ้านเมื่อครั้งไรจะได้เห็นหน้ากัน ยิ่งเมาสุรามากขึ้นเหลียวไปดูที่ฝาผนัง เห็นเขียนคำโคลงต่างๆ ไว้ ซ้องกั๋งจึงยืมพู่กันกับหมึกเจ้าของสุรามาเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาผนังว่า “ตัวเราเขียนหนังสือลึกซึ้งอาจจะล่วงรู้การทั้งสิ้น เปรียบเหมือนเสือร้ายอดใจไว้ เดี๋ยวนี้ต้องโทษมาอยู่เมืองกังจิว ถ้าสืบไปภายหน้าแก้แค้นได้ จะฆ่าฟันให้โลหิตไหลนองทั้งแม่น้ำชิมเอียงกัง” แล้วจึงไปเขียนไว้ที่ฝาผนังข้างทิศตะวันตกอีกแห่งหนึ่งว่า “จิตใจอยู่ที่บ้านซัวตัง ตัวมาอยู่ที่เมืองกังจิว เที่ยวซัดเซไปได้ความลำบาก ถ้าแม้นพบยามมีวาสนาก็จะทำให้ยิ่งกว่าฮวงเฉา เมื่อครั้งแผ่นดินเหงาโต้วมิให้คนทั้งปวงหัวเราะได้ จะให้สรรเสริญว่าชาติชายทหารแท้ คำโคลงซึ่งเขียนนี้ คือซ้องกั๋งอยู่เมืองหุนเสียกุ้ยเป็นผู้แต่ง” เสร็จแล้วอ่านตรวจดู เห็นถูกต้องก็ยินดี วางพู่กันลงไว้บนโต๊ะ นั่งเสพสุราอีกเล็กน้อย แล้วคิดเงินให้เจ้าของสุราลงจากเหลากลับมาที่อยู่ เมาสุรามากก็นอนหลับไป ครั้นรุ่งเช้าหายมึนเมาแล้วลืมการซึ่งตัวไปเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาผนังชิมเอียงเหลาเสียจำไม่ได้ ซ้องกั๋งก็อยู่กับกวนเอียนายคุกสืบมา
ฝ่ายอึงบุนเปงเป็นขุนนางเล็กน้อยอยู่ที่เมืองบออุยกุน ตรงหน้าเมืองกังจิวข้ามซึ่งขึ้นกับเมืองกังจิว อึงบุนเปงเป็นคนโกงคิดข่มเหงราษฎรชาวบ้านอยู่มิได้ขาด ครั้นแจ้งความว่าชัวเกาตีฮูบุตรชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงออกมารักษาเมืองกังจิว อึงบุนเปงก็จัดหาสิ่งของต่างๆ มาให้ชัวเกาตีฮู พูดจาสอพลอประจบประแจงยุยงอยากจะใคร่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ขึ้นไป อยู่มาวันหนึ่งอึงบุนเปงสั่งให้บ่าวไพร่จัดสิ่งของพร้อมขนลงเรือข้ามฟากมาจะเอาไปให้ชัวเกาตีฮู ครั้นถึงบ้านผู้รักษาเมืองเห็นมีผู้คนอยู่มากอึงบุนเปงก็กลับมา
ขณะนั้นเป็นฤดูร้อน พวกบ่าวเอาเรือไปจอดอยู่ใกล้ชิมเอียงเหลา ครั้นอึงบุนเปงไปถึงจึงหยุดอาศัยอยู่ที่โรงขายสุรา หายเหนื่อยแล้วขึ้นไปบนเหลา เที่ยวชมสารพัดรูปสัตว์และดอกไม้ต่างๆ เห็นคำโคลงแต่ครั้งก่อนเขียนไว้มีเป็นอันมาก เที่ยวดูไปจนข้างหลังเห็นคำโคลงใหม่ว่าเปรียบเหมือนเสือร้ายซ่อนเล็บ อ่านต่อลงไปเขียนไว้ว่า ซึ่งคำโคลงนี้ คือซ้องกั๋งอยู่บ้านซัวตังแขวงเมืองหุนเสียกุ้ย ที่ต้องโทษเนรเทศมาอยู่เมืองกังจิวเป็นผู้เขียน อึงบุนเปงแจ้งดังนั้นก็แค้นเคืองยิ่งนัก จึงคิดว่าคนโทษนี้บังอาจนักหนา จะคิดกบฏให้ยิ่งกว่าเมื่อครั้งฮวงเฉาแล้วยังซ้ำบอกแซ่และชื่อตำบลบ้านไว้ ซ้องกั๋งคนนี้เราก็ได้ยินข่าวเล่าลือชื่อเสียงอยู่บ่อยๆ ตัวเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยหาควรจะมาคิดการใหญ่ถึงเพียงนี้ไม่ จึงเรียกเจ้าของขายสุรามาถามว่า คำโคลงที่ฝาผนังผู้ใดเขียน เจ้าของสุราบอกว่า เวลาวานนี้มีชายผู้หนึ่งมาเสพสุราเที่ยวเล่นแต่ผู้เดียวเขียนคำโคลงไว้ อึงบุนเปงถามว่าชายผู้นั้นรูปร่างอย่างไร เจ้าของสุราว่าชายผู้นั้นเป็นโทษต้องสักหน้าอยู่ที่คุกหลอเสียรูปร่างดำต่ำ
อึงบุนเปงได้ฟังก็ยืมหมืกและพู่กันเจ้าของขายสุราลอกเอาคำโคลงนั้นเก็บไว้แล้วบอกว่าเราจะลาเจ้าไป อึงบุนเปงก็ลงจากเหลามาที่เรือค้างอยู่คืนหนึ่ง รุ่งเช้าอึงบุนเปงจัดสิ่งของพร้อมไปยังบ้านผู้รักษาเมือง คนเฝ้าประตูก็เข้าไปแจ้งแก่ชัวเกาตีฮูว่าอึงบุนเปงมาหา ผู้รักษาเมืองสั่งให้พาเข้าไปข้างใน อึงบุนเปงคำนับแล้วก็เอาสิ่งของเข้าไปให้พูดว่า เวลาวันนี้ข้าพเจ้ามาหาท่านเห็นผู้คนอยู่มากก็กลับไปเสีย ชัวเกาตีฮูว่าท่านกับเราชอบอัชฌาสัยกันหาเป็นไรไม่ จะเล่าให้ท่านฟังเมื่อวันก่อนนี้มีท้องตราบอกกำชับมาว่า ไทซือเทียนกำขุนนางฝ่ายโหรได้ตรวจดูว่าดาวร้ายส่องสว่างอยู่ข้างเมืองหงอเมืองฌ้อ จะเกิดโจรผู้ร้ายมาย่ำยีให้ระวังรักษาเมือง ถ้าเกิดโจรผู้ร้ายขึ้นให้ปราบปรามเสียแต่ที่ในเมืองมีเด็กร้องเพลงว่า “สืบไปภายหน้าบ้านเมืองจะเกิดจลาจลเสียทรัพย์สินเงินทองมาก ผู้ที่จะเป็นต้นเหตุนั้น คือคนที่แซ่ซ้องชื่อกั๋ง มีพวกพ้องสามสิบหกคนจะเกิดขึ้นที่บ้านซัวตังก่อน เหตุฉะนี้จะต้องรักษาบ้านเมืองให้กวดขัน คอยจับคนผู้นั้นเสียให้ได้”
อึงบุนเปงได้ฟังจึงพูดว่า ความเรื่องนี้สำคัญนักหนาแล้วหยิบเอาคำโคลงที่ลอกมาจากเหลานั้นส่งให้ผู้รักษาเมือง ๆ รับไปอ่านแจ้งแล้วจึงพูดว่า ผู้ที่เขียนคำโคลงซึ่งจะคิดกบฏนั้นรูปร่างประการใด บัดนี้อยู่ที่ไหน อึงบุนเปงว่าได้บอกไว้จะแจ้ง ว่าอยู่บ้านซัวตังชื่อซ้องกั๋งเนรเทศมาเมืองกังจิว ชัวเกาตีฮูว่าผู้นั้นก็เป็นคนโทษจะคิดกบฏอย่างไรได้ อึงบุนเปงว่าท่านอย่าประมาท ซึ่งมีท้องตรามาแต่เมืองหลวง ว่าเด็กร้องเพลงเป็นคำปริศนาตัวหนังสือจีนอธิบายว่า ผู้ที่จะเป็นต้นเหตุนั้นแซ่ซ้อง ชื่อกั๋ง มีพวกพ้องสามสิบหกคนจะคิดกบฏที่ซัวตังก่อน ขอท่านให้เอาบัญชีคุกมาตรวจ เห็นมีอยู่รายหนึ่งชื่อซ้องกั๋งต้องโทษเนรเทศมาเมื่อเดือนห้าข้างขึ้น อึงบุนเปงพูดว่า คือซ้องกั๋งคนผู้นี้สำคัญนักท่านอย่าวางใจคิดอ่านไปจับขังไว้เสียโดยเร็ว ถ้าแม้นรู้ตัวไปเสียก็จะเกิดเหตุใหญ่ ชัวเกาตีฮูจึงออกมายังที่ว่าราชการ ให้หาไตจงขุนนางที่เจียดคิบมาสั่งว่า เจ้าจงไปเอาตัวคนโทษที่คุกหลอเสีย ชื่อซ้องกั๋งมาให้จงได้ แล้วสั่งให้เอาพวกทหารไปด้วยสามสิบคน
ไตจงได้ฟังก็ตกใจคำนับลาพาทหารออกจากเมืองกังจิวตรงไปที่อยู่ คิดว่าจำเราจะไปให้ถึงซ้องกั๋งก่อนจะได้คิดอ่านกันแก้ไข จึงบอกแก่ทหารว่า พวกท่านจงจัดเครื่องศัสตราวุธไว้ให้พร้อมคอยเราอยู่ที่นี่ก่อนแล้วออกทางประตูหลังบ้านไป ด้วยไตจงมีของวิเศษ วันหนึ่งเดินถึงแปดร้อยลี้ ครั้นถึงคุกหลอเสียก็ตรงไปที่ห้องซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งเห็นไตจงมาก็ยินดี พูดว่าเมื่อวันก่อนพี่ไปหาน้องในเมืองกังจิวก็ไม่พบ จึงไปเที่ยวเล่นที่ชิมเอียงเหลาเสพสุราจนมึนเมาแล้วก็กลับมา ไตจงถามว่าพี่เขียนสิ่งใดไว้ที่ชิมเอียงเหลาบ้าง ซ้องกั๋งว่ากำลังเมาสุราจำไม่ได้ ไตจงว่าพี่เขียนคำโคลงไว้ที่ผนังชิมเอียงเหลาว่าจะคิดกบฏ ชัวเกาตีฮูแจ้งความสั่งให้ข้าพเจ้ากับพวกทหารมาจับท่านไป ข้าพเจ้าพูดล่อลวงพวกทหารคอยอยู่ที่ศาลเจ้า จึงได้หลีกเลี่ยงรีบมาบอกให้ท่านทราบ
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจไม่รู้ที่จะคิดอย่างไรจึงพูดว่า ครั้งนี้เห็นจะตายเสียแน่แล้ว ไตจงว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง พี่จงแกล้งทำเป็นเสียจริตนอนกลิ้งอยู่ กลางดิน น้องจะไปพาพวกทหารมาให้เห็นประจักษ์ตาจะได้ช่วยแก้ไขกับชัวเกาตีฮู อยู่ช้านักก็ไม่ได้คนทั้งปวงจะสงสัย ซึ่งอุบายนี้พี่จะเป็นประการใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบด้วยตอบว่าขอบใจนักหนา แล้วไตจงก็คำนับลาซ้องกั๋งรีบกลับมาศาลเจ้าเสียอองเบีย พวกทหารเห็นไตจงไปบัดเดี๋ยวใจก็กลับมามิได้สงสัย ไตจงนำพวกทหารออกจากศาลเจ้าตรงไปถึงคุกหลอเสีย ไตจงแกล้งร้องถามว่า คนโทษที่มาใหม่ชื่อซ้องกั๋งอยู่บ้านซัวตังคือคนไหน ผู้คุมได้ฟังก็นำไตจงกับทหารไปที่ห้องซ้องกั๋งอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นไตจงกลับไปแล้ว ก็แก้ผมกระจายลงนอนกลิ้งทับอุจจาระอยู่กลางดิน พอเห็นไตจงกับพวกทหารมาจึงถามว่า พวกนี้เป็นสัตว์สิ่งใด ไตจงแกล้งตวาดด้วยเสียงอันดังว่า พวกทหารช่วยกันจับคนโทษผู้นี้ไปให้ได้ ซ้องกั๋งก็ทำทีจะเข้าตีไตจงแล้วพูดพรํ่าไปว่าตัวเรานี้หรือคือบุตรเขยเง็กเซียนฮ่องเต้เจ้าเมืองสวรรค์ มีรับสั่งตั้งให้เราเป็นแม่ทัพคุมทหารเทพยดาสิบหมื่นมากำจัดพวกเมืองกังจิว แล้วตั้งให้พระยายมเป็นนายทหารใหญ่ยกเป็นทัพหลังตามมา ตัวเราครั้งนี้มีท้องตราเป็นอาวุธสำหรับถือหนักแปดร้อยชั่งจะฆ่าสัตว์เหล่านี้ บรรดาพวกนายทหารที่มาจับครั้นได้ฟังดังนั้นจึงชวนกันพูดว่า คนเป็นบ้าเสียจริตดังนี้จะจับตัวไปทำไม ไตจงว่าท่านทั้งหลายพูดถูก เราชวนกันกลับไปแจ้งแก่ผู้รักษาเมืองให้ทราบก่อน ถ้าจะเอาตัวให้ได้จึงมาจับไปต่อภายหลัง ทหารเหล่านั้นก็เห็นชอบ ไตจงชวนพวกทหารกลับไปถึงบ้านผู้รักษาเมือง ก็เข้าไปแจ้งว่าซ้องกั๋งนั้นเป็นคนเสียจริตนอนกลิ้งอยู่กลางดินทับอุจจาระแล้วหยิบขึ้นรับประทานพูดพร่ำไป พวกข้าพเจ้าเห็นไม่ได้การจึงไม่จับเอาตัวมาให้ท่าน ชัวเกาตีฮูถามว่าเหตุอย่างไรถึงได้เป็นบ้า อึงบุนเปงอยู่ข้างหลังออกมาบอกว่าข้าพเจ้าไม่เชื่อ ถ้าเป็นบ้าแล้วที่ไหนจะเขียนคำโคลงได้ ซ้องกั๋งคงจะแกล้งทำจงไปเอามาเถิด แม้นเดินไม่ได้ก็ให้ผู้คุมหามมา
ชัวเกาตีฮูได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งไตจงกับพวกทหารให้ไปเอาตัวซ้องกั๋งมาให้ได้ ไตจงไม่รู้ที่จะแก้ไขอย่างไรก็คำนับลาคุมทหารไปถึงคุกหลอเสีย กระซิบบอกซ้องกั๋งว่า น้องช่วยแก้ไขก็มิได้เชื่อให้มาเอาตัวพี่ไป แล้วก็ให้ทหารช่วยกันหามซ้องกั๋งมาถึงบ้านชัวเกาตีฮู ไตจงก็พาเข้าไป ซ้องกั๋งเห็นชัวเกาตีฮูผู้รักษาเมืองก็ไม่คำนับ เหลียวไปดูเห็นอึงบุนเปงยืนอยู่ที่นั้นก็แกล้งถามว่า เจ้านี่เป็นคนอะไรไม่รู้จักเราหรือ เราคือบุตรเขยเง็กเซียนฮ่องเต้ มีรับสั่งให้คุมทหารสิบหมื่นยกมาฆ่าขุนนางสุนัขที่เมืองกังจิว ถ้าไม่หลบหลีกหนีไปก็จะพากันตายหมดสิ้น ชัวเกาตีฮูได้ฟังก็นิ่งอยู่เป็นครู่ ไม่รู้ที่จะไต่ถามประการใด อึงบุนเปงจึงพูดว่าข้าพเจ้ายังสงสัยอยู่ ขอท่านจงหาตัวผู้คุมมาถามว่า ซ้องกั๋งเป็นบ้ามาแต่เดิมหรือเพิ่งเป็น ชัวเกาตีฮูก็ให้หาผู้คุมที่คุกหลอเสียมาถามว่า ซ้องกั๋งนี้เมื่อเดิมส่งมาเป็นบ้าเสียจริตหรือเปล่า ผู้คุมเหล่านั้นไม่อาจจะปิดบัง จึงบอกว่าเมื่อแรกมาก็เห็นดีอยู่เพิ่งจะบ้าได้สามสี่วัน ชัวเกาตีฮูได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก สั่งให้ทหารยึดซ้องกั๋งเฆี่ยนเสียห้าสิบทีโลหิตไหล ไตจงเห็นดังนั้นก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใดจนใจนัก ชัวเกาตีฮูให้เอาตัวซ้องกั๋งมาไต่ถามก็ไม่รับจึงสั่งให้ตบ ซ้องกั๋งเหลือทนก็รับว่าข้าพเจ้าไปเสพสุราที่ชิมเอียงเหลาครั้นมึนเมาก็เขียนคำโคลงไว้จริง ชัวเกาตีฮูเห็นซ้องกั๋งรับเป็นสัตย์ก็จดเอาถ้อยคำไว้ สั่งให้ผู้คุมเอาคาสำหรับคนโทษถึงตายหนักร้อยชั่งมาใส่ซ้องกั๋ง แล้วให้ไปจำขังคุกไว้ ซ้องกั๋งถูกเฆี่ยนแตกยับเยินเดินไปไม่ได้ผู้คุมเข้าช่วยพยุงซ้องกั๋ง ไตจงก็ตามไปสั่งผู้คุมว่าอย่าให้เป็นอันตรายแล้วจัดข้าวปลามาส่งซ้องกั๋งอยู่ทุกวัน
ฝ่ายชัวเกาตีฮูครั้นเลิกชำระก็เชิญอึงบุนเปงเข้าไปข้างในพูดว่าท่านมีสติปัญญาเห็นการตลอดไปได้ ถ้าไม่ชี้แจงแนะนำให้ที่ไหนจะรู้กลอุบายของซ้องกั๋ง อึงบุนเปงว่าท่านอย่านอนใจ จงรีบมีหนังสือบอกเข้าไปถึงบิดาท่าน นำข้อความขึ้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้วแต่จะโปรด ชัวเกาตีฮูได้ฟังก็เห็นชอบ จึงพูดว่าจะมีหนังสือบอกแจ้งว่าผู้ที่คิดเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน บัดนี้จับตัวได้ก็เพราะสติปัญญาของท่าน แล้วให้บิดาข้าพเจ้ากราบทูลขอให้ตั้งเป็นขุนนางตำแหน่งใหญ่ จะได้ช่วยกันทำราชการสนองพระเดชพระคุณสืบไป อึงบุนเปงได้ฟังก็ดีใจจึงพูดว่า ตัวข้าพเจ้านี้จะขอทำราชการอยู่ในท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ ชัวเกาตีฮูก็จัดแจงเขียนหนังสือ อึงบุนเปงช่วยแต่งถ้อยคำเสร็จแล้ว จึงว่าหนังสือบอกนี้สำคัญมากท่านจะให้ผู้ใดถือไป ชัวเกาตีฮูว่าไตจงเป็นที่เจียดคิบมีของวิเศษวันหนึ่งเดินทางได้แปดร้อยลี้ จะต้องให้ไตจงไปสักเก้าวันสิบวันก็คงถึงเมืองหลวง อึงบุนเปงว่าถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว ท่านช่างหาคนที่มีความรู้มาชุบเลี้ยงไว้ไม่เสียทีเลย แล้วอึงบุนเปงก็ลากลับไป ครั้นรุ่งเช้าชัวเกาตีฮูจัดเพชรพลอยที่อย่างดีกับหนังสือบอกและหนังสือรายสิ่งของสองฉบับไว้พร้อมให้หาไตจงมาบอกว่า บัดนี้ใกล้จะถึงวันแซยิดของบิดาเราเจ้าจงเอาเพชรพลอยกับหนังสือไปให้บิดาที่เมืองหลวง ถ้ากลับมาแล้วเราจะตอบแทนให้ตามสมควร ไตจงได้ฟังก็จนใจครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ ด้วยตัวเป็นขุนนางอยู่ใต้บังคับ จึงตอบว่า ซึ่งท่านมีธุระข้าพเจ้าจะขออาสาไป ชัวเกาตีฮูก็ดีใจมอบหนังสือกับสิ่งของให้ไตจง ๆ ก็คำนับลาไปหาซ้องกั๋งที่คุกบอกว่า บัดนี้ผู้รักษาเมืองใช้ข้าพเจ้าถือหนังสือกับสิ่งของเข้าไปให้ชัวไทซือ ณ เมืองหลวง ถ้าพบคนที่ชอบพอกันก็คงจะคิดแก้ไขให้ท่านพ้นจากโทษจงได้ ซึ่งอาหารที่จะเอามาส่งเช้าเย็นนั้น ข้าพเจ้าจะสั่งลีขุยไว้พี่อย่าวิตกเลย สักสิบวันคงจะรีบกลับมาให้ถึง ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ครั้งนี้ไม่เห็นผู้ใดแล้ว เห็นอยู่แต่น้องผู้เดียวจงช่วยชีวิตพี่ไว้ด้วยเถิด ไตจงว่า ไม่เป็นไรดอกแล้วก็ลาซ้องกั๋งกลับมาบอกลีขุยว่า พี่ซ้องกั๋งไปเขียนคำโคลงไว้ที่ เก๋งชิมเอียงเหลาว่าจะคิดกบฏ ผู้รักษาเมืองจับตัวมาจำคุกขังไว้ บัดนี้เรามีธุระจะไปเมืองหลวงเจ้าจงช่วยระวังรักษา ถ้าถึงเวลาเช้าเย็นจงเอาอาหารไปส่งซ้องกั๋งอย่าขาดได้ แล้วเจ้าอย่าเที่ยวเสพสุราให้มึนเมาเหมือนแต่ก่อน ลีขุยว่าพี่อย่าวิตก เป็นธุระน้องเอง จะคอยปฏิบัติรักษาพี่ซ้องกั๋งไม่ให้ผู้ใดข่มเหงได้ ถ้าพี่กลับมาแล้วน้องจึงจะเสพสุรา ไตจงได้ฟังก็ยินดีรีบไปที่อยู่เอาหนังสือกับสิ่งของห่อผ้าผูกติดตัวไว้ แล้วหยิบของวิเศษเรียกว่ากะเบ๊มาสวมใส่เท้าอ่านมนต์คาถา ตัวไตจงนั้นเหมือนลมพายุพัดพาเท้าไม่ถูกดินออกจากเมืองกังจิวไป ลีขุยนั้นครั้นไตจงไปแล้วก็ไม่อาจจะเสพสุราเฝ้าแต่ปฏิบัติรักษาซ้องกั๋งอยู่ทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายไตจงไปรวดเร็วเวลาจวนเย็นก็เข้าสำนักโรงเตี๊ยม ครั้นรุ่งเช้าเอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่เท้ารีบเร่งไปได้สองวัน เห็นมีโรงขายสุราอยู่ริมน้ำ ไตจงแวะเข้าไปในโรงเห็นโต๊ะเก้าอี้ตั้งอยู่เป็นอันมาก พวกลูกจ้างขายสุราเห็นจึงถามว่า ท่านจะซื้อสุราสักเท่าไร ไตจงว่าเราไม่เสพสุราดอกจะซื้อแต่อาหารสิ่งของต่างๆ ลูกจ้างก็จัดอาหารกับสิ่งของพร้อมแล้วเอายาเบื่อใส่ยกมาให้ ไตจงหิวมากก็กินอาหารพอตกไปถึงท้อง พิษยาเบื่อกำเริบขึ้น ไตจงเมาไม่รู้สึกตัวล้มลงทันที จูกุ้ยเจ้าของโรงก็ออกมาจากห้องให้ลูกจ้างแก้ห่อออกดูว่า จะมีสิ่งใดบ้างพวกลูกจ้างตรงเข้าแก้ห่อผ้าเห็นหนังสือก็ส่งให้ จูกุ้ยรับมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า “ชัวเกาตีฮูบอกมาถึงชัวไทซือผู้บิดา ด้วยบัดนี้มีชายผู้หนึ่งแซ่ซ้อง ชื่อกั๋ง อยู่บ้านซัวตังแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ เขียนคำโคลงไว้ที่เก๋งชิมเอียงเหลาว่าจะคิดกบฏ ข้าพเจ้าจับตัวได้เอามาไต่ถามรับเป็นสัตย์ บิดาจะคิดอ่านทำโทษประการใดจงบอกมาให้ทราบ” จูกุ้ยแจ้งความก็ตกใจยืนตะลึงอยู่เป็นครู่ พอพวกลูกจ้างเข้ามาหามไตจงจะเอาไปที่ห้องสำหรับฆ่าคน จูกุ้ยเห็นที่ตัวไตจงมีหนังสือยี่ห้อปิดอยู่ ก็เดินเข้าไปใกล้อ่านดูว่าชื่อไตจงเป็นขุนนางที่เจียดคิบอยู่ ณ เมืองกังจิวที่เรียกว่า ซินเอียไทเปา จูกุ้ยรำลึกขึ้นได้ว่าโงวหยงซินแสพูดถึงไตจงอยู่บ่อย ๆ เห็นจะเป็นคนนี้ดอกกระมัง จำจะแก้ไขให้ฟื้นขึ้นไต่ถามดูก็คงจะรู้ความ จึงห้ามพวกลูกจ้างไว้ เอายามาแก้ประมาณครู่หนึ่งไตจงก็ฟื้นขึ้น เห็นจูกุ้ยถือหนังสืออยู่ก็โกรธ จึงร้องตวาดว่าท่านนี้คือผู้ใดหนอ ช่างบังอาจเอายาเบื่อมาวางเราจนมึนเมาแล้วซ้ำเอาหนังสือของไทซือขุนนางผู้ใหญ่ไปฉีกออกอ่านจนยับเยิน ทำเหลือเกินนัก จูกุ้ยจึงตอบว่า ท่านอย่าว่าแต่หนังสือของไทซือเลย ถึงหนังสือเจ้าแผ่นดินซ้อง ถ้ามาถึงนี่ก็ต้องให้เราฉีกผนึกออกอ่านก่อน
ไตจงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ จึงถามว่า ท่านนี้คือผู้ใด จูกุ้ยบอกว่าเราเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะ เรียกว่าฮันติอุดลุดชื่อจูกุ้ย ไตจงจึงถามว่าท่านรู้จักโงวหยงหรือไม่ จูกุ้ยบอกว่าโงวหยงเป็นกุนซืออยู่ที่เขาเนียซัวเปาะพวกของเราทำไมจะไม่รู้จัก ไตจงว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้าอยากจะใคร่พบโงวหยงพูดจาสนทนากันสักหน่อย จูกุ้ยว่าท่านนี้รู้จักกับโงวหยงซินแส ตัวท่านอยู่เมืองกังจิวชื่อไตจงที่เรียกว่า ซินเอียไทเปาใช่หรือไม่ ไตจงบอกว่าคือข้าพเจ้าเอง
จูกุ้ยได้ฟังก็ยินดี จึงพูดว่า เดิมซ้องกั๋งต้องโทษเนรเทศไปเมืองกังจิวเดินมาทางนี้ โงวหยงมีหนังสือฝากไปถึงท่าน เหตุใดจึงคิดจะฆ่าพี่ซ้องกั๋งเสีย ไตจงว่าซ้องกั๋งกับข้าพเจ้ารักใคร่เหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน ซ้องกั๋งไปเที่ยวเล่นที่เก๋งชิมเอียงเหลา เขียนคำโคลงไว้ว่าจะคิดกบฏ ผู้รักษาเมืองสืบจับตัวซ้องกั๋งได้ไปจำขังคุกไว้ ข้าพเจ้าคิดอ่านช่วยแก้ไขก็ไม่ได้ บัดนี้ข้าพเจ้าจะเข้าไปเมืองหลวง คิดแก้ไขช่วยชีวิตพี่ซ้องกั๋งไว้ ข้อที่จะคิดร้ายกับพี่ซ้องกั๋งนั้นไม่มีเลย จูกุ้ยว่าท่านพูดจาเช่นนั้นเรายังไม่เชื่อ หนังสือของชัวเกาตีฮู ผู้รักษาเมืองให้ท่านถือมาก็ยังอยู่จงดูเอาเถิด ไตจงรับมาอ่านแจ้งแล้วก็ตกใจ จึงหยิบหนังสือที่โงวหยงฝากซ้องกั๋งไปออกมาให้จูกุ้ยดู แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ จูกุ้ยได้ฟังก็แจ้งว่า ไตจงกับซ้องกั๋งรักใคร่กันจริง แต่เรื่องความในหนังสือนั้นไตจงไม่รู้ จึงพูดว่าเราจะพาท่านไปให้พบโงวหยงซินแสและพี่น้องทั้งปวงจะได้ช่วยกันคิดอ่านแก้ไขซ้องกั๋งออก ไตจงได้ฟังก็ดีใจว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว จูกุ้ยก็ชวนไตจงลงเรือข้ามฟากไปที่เขาเนียซัวเปาะ โงวหยงแจ้งความก็มารับไตจงไปคำนับเตียวไก่แล้วแจ้งความซึ่งซ้องกั๋งเขียนคำโคลงว่าจะคิดกบฏให้ฟัง เตียวไก่ โงวหยงและพวกเหล่านั้นก็ตกใจ เตียวไก่จึงให้หาพี่น้องมาพร้อมกันปรึกษา ว่าจะยกไพร่พลไปตีเมืองกังจิวแย่งชิงเอาซ้องกั๋งมา โงวหยงว่าถ้าท่านคิดเช่นนั้นเห็นจะไม่ได้ ซึ่งเมืองกังจิวกับเขาเนียซัวเปาะนี้ทางไกลนักกลัวผู้รักษาเมืองรู้จะคิดฆ่าซ้องกั๋งเสียก่อนก็จะเสียทีที่ยกไป จำจะต้องคิดหาอุบายอย่างอื่น ครั้งนี้เห็นอยู่แต่ไตจงคนเดียวที่จะช่วยให้ซ้องกั๋งพ้นภัย เตียวไก่ถามว่าอุบายของท่านประการใด ซ้องกั๋งจึงจะไม่เป็นอันตรายได้ โงวหยงว่าเราปลอมหนังสือของชัวไทซือ ให้ไตจงถือกลับไปให้ชัวเกาตีฮูว่า ซ้องกั๋งคนนี้สำคัญนักให้ส่งเข้ามาเมืองหลวงไต่ถามไล่เลียงได้ความแล้วจึงจะฆ่าเสีย ชัวเกาตีฮูคงให้คนคุมซ้องกั๋งมาทางนี้ พวกเราไปคอยแย่งชิงเอามาก็คงจะได้ เตียวไก่ว่าอุบายของท่านก็ดีอยู่ ถ้าหากไม่คุมซ้องกั๋งมาทางนี้ท่านจะคิดประการใด กงซุนสินจึงพูดว่าข้อนั้นไม่เป็นไร พวกเราแยกย้ายกันไปคอยอยู่ทุกทางก็คงพบ เตียวไก่ว่าถ้ากระนั้นจะได้ผู้ใดแกะตราและเขียนหนังสือให้เหมือนชัวไทซือได้ โงวหยงว่าผู้ซึ่งจะเขียนหนังสือและแกะตราปลอมให้เหมือนนั้นอยู่ในเมืองเจ๋จิวฮู้แซ่เซียวชื่อเหยียง ผู้ที่แกะตราได้นั้นแซ่กิมชื่อไตเกียน คนทั้งสองนี้มีสติปัญญา ถ้าได้เห็นหนังสือและตราของผู้ใดก็เขียนและแกะให้เหมือนได้ การทั้งนี้ก็ต้องให้ไตจงไปล่อลวงคนทั้งสองว่า ที่ศาลเจ้าเมืองไทอันจิวจะจ้างเขียนหนังสือยี่ห้อ แกะใส่กระดานแขวนไว้หน้าศาล ถ้ามาแล้วเราแต่งให้คนไปจับเอาบุตร ภรรยา ญาติพี่น้องมาให้สิ้น คนทั้งสองก็คงยอมสามิภักดิ์อยู่กับเรา เตียวไก่กับพี่น้องทั้งปวงก็เห็นชอบจึงพูดว่า อุบายของซินแสนี้ดีนัก ท่านจงจัดการเสียโดยเร็วเถิด โงวหยงสั่งแก่ไตจงตามอุบายที่คิดไว้ แล้วเอาเงินทองให้ติดไปใช้สอย ไตจงคำนับลาลงเรือข้ามฟากมาถึงฝั่งเอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่ อ่านมนต์คาถาตรงไปยังเมืองเจ๋จิวฮู้ โงวหยงสั่งโตวเซียน ซองบาน แต้เทียนซิว ให้คุมไพร่พลแยกกันไป คอยรับเซียวเหยียงกับกิมไตเกียนอยู่ตามทางเอาตัวมาให้จงได้ สั่งเฮงลีโฮ้วให้เล็ดลอดเข้าไปในเมืองเจ๋จิวฮู้ ถ้าเห็นช่างสองคนไม่อยู่ให้ล่อลวงเอาบุตร ภรรยา ญาติพี่น้องของช่างทั้งสองมาอย่าให้เป็นอันตรายได้ พวกพี่น้องทั้งหลายรับคำสั่งลามาจัดไพร่พลแยกกันไป
ฝ่ายไตจงรีบรัดไปถึงเมืองเจ๋จิวฮู้ ก็ถามชาวเมืองว่า บ้านเซียวเหยียงอยู่ไหน คนเหล่านั้นก็บอกให้ ไตจงถึงจึงร้องถามว่า ท่านช่างเขียนอยู่หรือเปล่า เซียวเหยียงได้ฟังก็เปิดประตูออกมาถามว่า ท่านมาแต่ข้างไหนเชิญเข้ามาข้างในเถิด ไตจงไม่รู้จักเซียวเหยียงเห็นนุ่งห่มเหมือนกับซินแส ก็คาดคะเนว่าคนผู้นี้ชื่อเซียวเหยียง จึงคำนับตามธรรมเนียม เซียวเหยียงถามว่า ท่านมาด้วยธุระสิ่งใด ไตจงบอกว่าข้าพเจ้าอยู่เมืองไทอันจิวเป็นผู้รักษาศาลเจ้าตังงักเปียว ผู้ที่มีเงินทองให้มาจ้างท่านไปเขียนหนังสือยี่ห้อศาลเจ้า แล้วจะแกะใส่กระดานแขวนไว้ เชิญท่านไปเถิดด้วยเป็นการสำคัญ พูดแล้วก็หยิบเงินห้าสิบตำลึงส่งให้ เซียวเหยียงเห็นเงินมากก็ดีใจ จึงตอบว่า ข้าพเจ้าเขียนได้ดอก แต่จะแกะและสลักไม่ได้ ท่านจงไปหากิมไตเกียนผู้เป็นช่างแกะ ไตจงได้ฟังก็ยินดีจึงถามว่า กิมไตเกียนช่างแกะอยู่ที่ไหน ท่านจงพาข้าพเจ้าไปหาด้วย เซียวเหยียงเก็บเงินไว้แล้วพาไตจงไปถึงบ้านกิมไตเกียน ไตจงแจ้งความซึ่งจะจ้างไปแกะหนังสือยี่ห้อให้ฟัง แล้วส่งเงินห้าสิบตำลึงให้กิมไตเกียนแล้วพูดว่า เชิญท่านทั้งสองไปด้วยกันวันนี้เถิด เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนว่า เวลาวันนี้ก็เย็นแล้ว ค้างอยู่บ้านข้าพเจ้าสักคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเช้าจึงค่อยไป จึงจัดอาหารมาเลี้ยงไตจงรับประทานแล้วก็ค้างอยู่ที่บ้านกิมไตเกียนคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าเซียวเหยียง กิมไตเกียนชวนกันออกเดินพ้นเมืองเจ๋จิวฮู้มาประมาณครึ่งวัน ไตจงว่าข้าพเจ้าจะต้องรีบไปก่อน บอกให้พวกเหล่านั้นรู้จะได้หาสิ่งของไว้คอยรับท่าน ไตจงก็รีบตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายเฮงลีโฮ้วคุมไพล่พลสามสิบมาคอยอยู่ตามทาง พอเย็นนายช่างทั้งสองเดินมาก็ออกสะกัดหน้าร้องตวาดว่า เราจะจับเอาตัวท่านทั้งสองไปฆ่าเสียเอาหัวใจแกล้มสุรากิน เซียวเหยียง กิมไตเกียนเห็นพวกโจรก็ตกใจร้องบอกว่า ข้าพเจ้าทั้งสองเป็นช่างแกะและช่างเขียนไม่มีเงินทองสิ่งใด เฮงลีโฮ้วก็ตรงเข้าจะจับเอาตัว นายช่างทั้งสองมีฝีมือเข้มแข็งเข้าต่อสู้รับรองไว้ เฮงลีโฮ้วทำเป็นล่าถอยไป พอซองบาน โตวเซียน แต้เทียนซิวมาถึงก็ขับทหารเข้าล้อมไว้แล้วบอกว่า ท่านทั้งสองอย่าตกใจพวกข้าพเจ้าไม่ทำไมดอก อยากจะได้ท่านไปเป็นพวกพ้องด้วย โงวหยงซินแสรู้ว่าท่านมีสติปัญญาจึงให้ไตจงมาเชิญไป เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนจึงตอบว่าข้าพเจ้าสองคนมีฝีมือไม่เข้มแข็งจะเอาไปเป็นพวกพ้องอย่างไรได้ สามนายก็ไม่ฟังคุมไพร่พลห้อมล้อมจับเอาตัวไปจนถึงเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่ โงวหยง และพวกพี่น้องก็มารับเซียวเหยียง กิมไตเกียน เชิญให้นั่งที่สมควรแล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี เตียวไก่ โงวหยงจึงพูดว่า ข้าพเจ้าให้ไปรับท่านทั้งสองมาครั้งนี้ เพราะจะให้เขียนหนังสือปลอมลายมือตราของชัวไทซือปรารถนาจะช่วยชีวิตซ้องกั๋งไว้ จึงได้ไปล่อลวงท่านทั้งสองมาเข้าเป็นพวกพ้อง เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนได้ฟังก็ตอบว่า ซึ่งจะให้เขียนหนังสือและแกะตราปลอมข้าพเจ้าก็จะทำตามท่านได้ ถ้าการอันนี้เกิดขึ้นบุตรภรรยาญาติพี่น้องมิพากันตายเสียสิ้นหรือ
โงวหยงได้ฟังก็หัวเราะว่าข้อนั้นไม่เป็นไร เวลาพรุ่งนี้คงรู้ความดอกเชิญท่านกินโต๊ะเสพสุราให้สบายเถิดก็ชวนกันเสพสุราจนเวลาเย็น
ฝ่ายเฮงลีโฮ้ว ครั้นซองบาน โตวเซียน แต้เทียนซิวพานายช่างทั้งสองไปแล้ว ก็คุมไพร่พลล่าถอยมาเมืองเจ๋จิวฮู้ ให้บ่าวไพร่แยกกันไปบอกบุตรภรรยาญาติพี่น้องของเซียวเหยียงและกิมไตเกียนว่า สามีของท่านไปถึงนอกเมืองก็เป็นลมล้มอยู่กับที่ บัดนี้ให้ข้าพเจ้ามารับพวกท่านไป บุตรภรรยาญาติพี่น้องของเซียวเหยียง และกิมไตเกียนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจชวนกันมากับผู้ที่ไปบอก ครั้นออกมาถึงนอกเมือง เฮงลีโฮ้วก็คุมไพล่พลเข้าจับบุตรภรรยาญาติของเซียวเหยียงกิมไตเกียนได้ เอาตัวใส่เกี้ยวหามตรงมาลงเรือข้ามไปถึงเขาเนียซัวเปาะ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตียวไก่ โงวหยง ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเซียวเหยียง กิมไตเกียนตามบรรดาตัวนายก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่พร้อมกัน คนใช้เข้ามาแจ้งแก่โงวหยงว่าไปรับภรรยาญาติของนายช่างทั้งสองมาถึงแล้ว โงวหยงบอกกับเซียวเหยียงและกิมไตเกียนว่าบุตรภรรยาญาติของท่านมา เชิญออกไปรับเถิด เซียวเหยียง กิมไตเกียนได้ฟังก็ตกตะลึงเป็นครู่ แลดูหน้าโงวหยงสำคัญว่าไม่จริง พอบุตรภรรยาญาติของตัวมาถึงเห็นหน้ากันก็เสียใจลุกออกมาถามว่าเหตุใดจึงมาที่นี้ได้ บุตรภรรยาญาติทั้งสองฝ่ายก็แจ้งความซึ่งไพร่พลไปล่อลวงมาให้ฟังทุกประการ เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนได้ฟังไม่รู้ที่จะคิดประการใด ก็ต้องยอมเข้าเป็นพวกพ้องอยู่ที่นั้น โงวหยงจึงปรึกษาการที่จะปลอมเป็นหนังสือชัวไทซือจะได้ช่วยชีวิตซ้องกั๋งไว้ เซียวเหยียง กิมไตเกียนว่าซึ่งลายมือและตราของชัวไทซือที่เคยใช้ข้าพเจ้าเขียนและแกะได้ทุกอย่างท่านจงร่างมาเถิด โงวหยงก็เขียนร่างหนังสือให้ เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนแกะตราและเขียนหนังสือแล้วผนึกประทับตรา โงวหยงบอกกับไตจงว่า ในหนังสือมีเหมือนอุบายที่คิดไว้ ท่านจงถือกลับไปเถิด ไตจงคำนับลาเตียวไก่กับพวกพ้องมาลงเรือข้ามฟากไปถึงฝั่ง เอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่ตรงไปเมืองกังจิว
ฝ่ายเตียวไก่นายใหญ่กับพวกเหล่านั้น นั่งเสพสุราพูดจาอยู่พร้อมกัน โงวหยงตรึกตรองถึงหนังสือที่ให้ไตจงถือไป ครั้นรำลึกขึ้นได้ว่าเขียนไม่ถูกก็ตกใจ หน้าผิดปกติพูดว่ายับเยินแล้วไม่ทันคิดให้ตลอดจะพาซ้องกั๋งตายเสียด้วยดอกกระมัง
๔๐
เตียวไก่กับพวกพ้องได้ฟังจึงชวนกันถามซินแสว่า หนังสือที่ปลอมไม่เหมือนหรือตราที่แกะนั้นจะผิดประการใด เซียวเหยียงกับกิมไตเกียนจึงพูดว่า ข้าพเจ้าเขียนหนังสือและแกะตรานั้นก็เหมือนกับลายมือชัวไทซือมิได้ผิดพลั้งที่ตรงไหนเลย โงวหยงว่าท่านทั้งหลายไม่เข้าใจข้าพเจ้าผิดเองหาทันคิดไม่ ซึ่งลายมือที่ปลอมและตราที่แกะนั้นก็เหมือน แต่ในเรื่องหนังสือนั้นผิดอยู่ เดิมชัวไทซือเป็นขุนนางที่ฮันหลิม บัดนี้เป็นไทซือเกรงจะใช้ตราอื่นดอกกระมัง แล้วใจความหนังสือปลอมเช่นนั้นก็ไม่ถูกคงทำให้ดูออก จะต้องคิดแก้ไขอย่างอื่น เตียวไก่ว่าถ้าดังนั้นก็ไปตามไตจงกลับมาก่อน โงวหยงว่าไตจงมีของวิเศษ วันหนึ่งเดินได้ถึงแปดร้อยลี้ผู้ใดจะไปติดตามทัน แล้วพูดกับเตียวไก่ว่าท่านไปเองจึงจะได้ โงวหยงก็บอกอุบายความลับให้รู้ทั่วกันแล้ว เตียวไก่และพี่น้องเหล่านั้นคำนับรับคำสั่งพากันมาจัดการเสร็จ รีบรัดไปในเวลากลางคืนจะให้ทันวันกำหนด
ฝ่ายไตจงครั้นถึงเมืองกังจิวก็เอาหนังสือตอบที่ปลอมนั้นเข้าไปให้ชัวเกาตีฮู ๆ เห็นไตจงกลับมาก็มีความยินดี รับหนังสือตอบแล้วเอาสุราให้ไตจงกินสามถ้วยด้วยดีใจ จึงถามไตจงว่าท่านได้ไปพบกับบิดาเราหรือเปล่า ไตจงแก้ไขว่าข้าพเจ้าไปถึงบ้านบิดาท่านเวลาจวนจะค่ำ ข้าพเจ้าส่งหนังสือกับทรัพย์สิ่งของแล้วก็ค้างอยู่คืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าได้หนังสือตอบข้าพเจ้าก็รีบกลับมาไม่ได้พบกับบิดาท่าน ชัวเกาตีฮูก็ฉีกผนึกออกอ่านในหนังสือตอนต้นมีว่าได้รับสิ่งของได้พร้อม ตอนกลางนั้นว่าซ้องกั๋งคนนี้สำคัญนักหนา เจ้าแผ่นดินซ้องอยากใคร่ดูหน้าแล้วไต่ถามเอาความจริง ให้ส่งตัวซ้องกั๋งเข้าไปเมืองหลวงอย่าให้ล้มตายหลีกหนีไปตามทาง ตอนปลายนั้นว่า อึงบุนเปงมีสติปัญญาควรจะเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ บัดนี้ก็คอยท่วงทีจะกราบทูลให้อึงบุนเปงเป็นที่มียศศักดิ์ยิ่งขึ้นไป ชัวเกาตีฮูแจ้งความก็ดีใจ จึงเอาเงินยี่สิบห้าตำลึงรางวัลให้ไตจง แล้วสั่งให้จัดเกวียนไว้อีกสองวันจะส่งตัวซ้องกั๋งเข้าไปเมืองหลวง ไตจงคำนับลากลับมาที่อยู่ จัดซื้อสุรากับสิ่งของต่างๆ มาเยี่ยมซ้องกั๋งที่ในคุก กระซิบบอกตามซึ่งได้พบพวกพ้องที่เขาเนียซัวเปาะให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งมีความยินดีนัก
ฝ่ายอึงบุนเปงจัดสิ่งของต่างๆ ไว้เป็นอันมากลงเรือข้ามฟากมาหาชัวเกาตีฮูผู้รักษาเมืองกังจิว ๆ เห็นก็เรียกเข้าไปข้างในบอกว่า ท่านจะได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในเร็ว ๆ นี้ อึงบุนเปงถามว่าเหตุไรจึงรู้ ชัวเกาตีฮูว่าผู้ที่ถือหนังสือกลับมาแล้ว บิดาเรามีหนังสือตอบมาให้เอาตัวซ้องกั๋งส่งเข้าไปในเมืองหลวง ถ้าสำเร็จการเรื่องนี้แล้วจะกราบทูลให้ตั้งแต่งท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ อึงบุนเปงได้ฟังก็ยินดีจึงพูดว่า พระคุณของไทซือบิดาท่านนักหนา แต่ข้าพเจ้าจะขอทำราชการอยู่ในท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ ผู้ถือหนังสือของท่านเข้าไปเมืองหลวงช่างกลับมาเร็วนัก ชัวเกาตีฮู้ว่า ไตจงมีของวิเศษวันหนึ่งเดินได้แปดร้อยลี้ ถ้าไม่เชื่อเอาหนังสือตอบมาดูก็จะเห็นจริง จึงไปหยิบหนังสือส่งให้อึงบุนเปงดู อึงบุนเปงรับมาอ่านตั้งแต่ต้นจนปลายแล้วพลิกดูสลักหลัง เห็นตราที่ประทับนั้นผิดประหลาดก็สงสัย สั่นศีรษะว่าไม่ใช่บิดาท่านดอกกระมัง ชัวเกาตีฮูว่าทำไมท่านจึงพูดเช่นนั้น บิดาข้าพเจ้าเขียนหนังสือลายมือก็จำได้ทุกสิ่ง อึงบุนเปงว่าบิดาท่านเดิมเป็นขุนนางที่ฮันหลิม บัดนี้เป็นที่ไทซือโตใหญ่ขึ้น เหตุใดจึงเอาตราเมื่อขณะยังว่าที่ฮันหลิมมาประทับหาควรไม่ ประการหนึ่งไทซือมีหนังสือมาถึงท่านผู้บุตรความว่าดังนั้นก็ไม่ถูก หนังสือฉบับนี้ปลอมแน่แล้ว ถ้าท่านไม่เชื่อก็เอาหนังสือที่บิดามีมาแต่ก่อน ๆ ออกเทียบดู ที่ประทับตราและถ้อยคำคงจะผิดกัน ชัวเกาตีฮูมีหนังสือมาทุกครั้งทุกทีก็ไม่ได้ประทับตราเช่นนี้ หรือเป็นการร้อนบิดาเราเขียนหนังสือแล้วเห็นตราดวงนี้อยู่ใกล้ จึงหยิบเอาประทับดอกกระมัง อึงบุนเปงว่าท่านไม่เข้าใจ คนในแผ่นดินซ้องทุกวันนี้มีสติปัญญามาก ชวนกันฝึกหัดเขียนหนังสือทำนองนี้และแกะตราชนิดใดก็แกะได้เหมือน บิดาท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ไหนจะทำการให้ผิด หนังสือตอบฉบับนี้ไม่ใช่ ท่านจงเอาตัวผู้ถือหนังสือมาถามดูว่าไปถึงบ้านบิดาท่านมีสิ่งใดบ้าง เข้าออกทางไหน ผู้ใดรับหนังสือก็คงแจ้งว่าเท็จและจริง
ชัวเกาตีฮูได้ฟังก็เห็นชอบ ออกมาข้างนอกให้เอาไตจงมาแล้วพูดว่า เวลาวันก่อนเรามีธุระอยู่พอท่านมาถึงไม่ทันไต่ถาม เมื่อไปถึงบ้านบิดาเราเข้าทางไหนมีสิ่งใดที่ประตูบ้าง ไตจงได้ฟังก็มีความวิตกด้วยตัวไม่ได้เห็น จึงแก้ไขว่าเมื่อข้าพเจ้าไปถึงก็เป็นเวลาค่ำไม่ทันสังเกตว่ามีสิ่งไร ชัวเกาตีฮูก็ถามอีกว่าท่านไม่พบบิดาเรา เอาหนังสือกับสิ่งของส่งให้ผู้ใดเล่า แล้วไปพักอยู่ไหน จำหน้าผู้นั้นได้หรือเปล่า
ไตจงนั้นในอกใจไม่สบายก็แก้ไขไปตามที่ว่าข้าพเจ้าเอาหนังสือและสิ่งของไปส่งให้ เวลานั้นก็มืดค่ำจำหน้าไม่ได้ ข้าพเจ้าไปอาศัยโรงเตี๊ยม รุ่งขึ้นเช้ารับหนังสือที่ท่านผู้นั้นแล้วก็กลับมา ชัวเกาตีฮูว่าผู้ที่รับสิ่งของและเอาหนังสือตอบมาส่งให้นั้น รูปร่างสูงต่ำดำขาวอายุคราวผู้ใดมีหนวดหรือไม่ ไตจงได้ฟังก็จนใจด้วยไม่เห็น จึงตอบว่าชายผู้นั้นสันทัดคน ขณะนั้นยังไม่ทันสว่างข้าพเจ้าดูหน้าไม่ถนัดเห็นจะมีหนวดบ้างดอกกระมัง ชัวเกาตีฮูได้ฟังผิดประหลาดก็โกรธร้องตวาดว่า เจ้ามาล่อลวงให้เราดีใจนักหนาสำคัญว่าจริง ผู้รับหนังสือคนเก่านั้นมีหนวดบ้างเล็กน้อยก็ตายเสียแล้ว บัดนี้ผู้ที่รับหนังสือใหม่ยังไม่มีหนวดเจ้าว่ามีหนวดก็ไม่ถูกต้อง ประการหนึ่งถ้ามีหนังสือไปถึงบิดาเราก็ต้องมีขุนนางออกมารับเป็นชั้น ๆ ซึ่งหนังสือนี้เจ้าไปเอามาแต่ไหน ผู้ใดปลอมให้ก็รับเสียโดยดี พูดดังนั้นแล้วสั่งคนใช้ให้จับตัวไตจงมัดไว้ ไตจงว่าข้าพเจ้าไม่มีผิด ท่านให้จับมัดไว้ด้วยเหตุอันใดข้าพเจ้าไปถึงบ้านบิดาท่านในเวลาค่ำไม่ทันสังเกต พอได้หนังสือตอบแล้วก็รีบกลับมา
ชัวเกาตีฮูได้ฟังดังนั้นก็โกรธยิ่งนัก จึงสั่งทหารให้ยึดไตจงลงเฆี่ยนเนื้อแตกโลหิตไหล ไตจงทนไม่ได้ก็รับว่าหนังสือปลอมจริง ชัวเกาตีฮู้ถามว่าผู้ใดให้ถือมา ไตจงแจ้งว่าข้าพเจ้าเดินไปทางเขาเนียซัวเปาะ พบพวกโจรจับตัวไปได้จะฆ่าเสีย ข้าพเจ้าอ้อนวอนขอชีวิตไว้ ครั้นจะกลับมาก็กลัวท่านพวกโจรจึงทำหนังสือปลอมให้ข้าพเจ้าถือกลับมา ชัวเกาตีฮูได้ฟังแจ้งว่าไตจงกับซ้องกั๋งเป็นพวกพ้องกับโจรที่เขาเนียซัวเปาะ แต่ไม่รับตามจริง จึงถามไตจงว่า ซึ่งหนังสือพวกเขาเนียซัวเปาะปลอมมาเจ้าก็รับเป็นสัตย์แล้ว แต่เจ้ากับซ้องกั๋งรู้กันเป็นไส้ศึกจะคิดกบฏจงรับเสียโดยดี ไตจงก็ไม่รับ ว่ามิได้เป็นพวกพ้องกับโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ชัวเกาตีฮูสั่งให้เฆี่ยนไตจงอีกเป็นอันมาก แล้วเอาตัวไปขังคุกไว้ ชัวเกาตีฮูก็กลับเข้าไปข้างในพูดกับอึงบุนเปงว่า ท่านนี้ล่วงรู้การลึกซึ้งนักหนา ถ้าท่านไม่ชี้แจงข้าพเจ้าก็คงเสียที บัดนี้ไต่ถามได้ความจริงแล้ว อึงบุนเปงว่าท่านจงคิดกำจัดไตจงกับซ้องกั๋งเสียก่อน อย่าได้นอนใจ ถ้าเนิ่นช้าไปกลัวจะเกิดเหตุขึ้น ชัวเกาตีฮูก็เห็นชอบ จึงว่าเราฆ่าคนทั้งสองเสียแล้วมีหนังสือบอกไปให้บิดาทราบ จะได้นำความขึ้นกราบทูลเห็นจะไม่เป็นไร อึงบุนเปงว่าท่านพูดถูกต้องแล้ว ชัวเกาตีฮูจึงสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเชิญอึงบุนเปงกินโต๊ะเสพสุราพูดจาสนทนากันเล่นตามสบาย อึงบุนเปงก็ลาผู้รักษาเมืองกลับไปบ้านบออุยกุน ครั้นรุ่งเช้าชัวเกาตีฮูออกว่าราชการให้หาอึงคงมกขุนนางสำหรับจดหมายมาสั่งให้จดเอาเรื่องความซ้องกั๋งกับไตจงเป็นพวกพ้องกับโจรที่เขาเนียซัวเปาะจะคิดกบฏ ไตจงรับเป็นสัตย์นั้นไว้ แล้วตระเตรียมทหารถือเครื่องศัสตราอาวุธคุมตัวคนทั้งสองไปฆ่าเสีย มีธงเขียนอักษรปักไว้ที่หลังนักโทษอันเป็นธรรมเนียมมาแต่โบราณ อึงคงมกได้ฟังก็มีความวิตก ด้วยอึงคงมกกับไตจงเป็นคนรักใคร่ชอบพอกัน คิดจะช่วยก็ไม่มีอุบายสิ่งไร จำจะหน่วงเหนี่ยวให้เนิ่นช้า เผื่อจะมีพวกพ้องมาแก้ไขไว้บ้าง คิดแล้วจึงพูดว่า ซึ่งท่านจะให้ฆ่านักโทษเวลาวันนี้ เป็นวันถือทั้งแผ่นดิน รุ่งขึ้นพรุ่งนี้ก็เป็นวันสารท ถัดไปอีกสองวันคนทั้งปวงนับว่าเป็นวันดีทำการมงคลจะให้ประหารชีวิตนักโทษในสี่ห้าวันนี้ยังไม่ควร ถ้าพ้นห้าวันนี้ไปจึงจะประหารชีวิตได้ ชัวเกาตีฮูว่าถ้าดังนั้นก็ต้องคอยให้ถึงวันที่หกจึงจะเอาผู้คิดกบฏไปฆ่าเสีย แล้วสั่งให้ทหารไปจัดสนามไว้ที่หนทางสามแพร่งนอกเมืองกังจิว ทหารก็ไปจัดไว้พร้อมเสร็จ ครั้นถึงวันที่หกชัวเกาตีฮูสั่งทหารประมาณห้าร้อยเศษ ให้ถือเครื่องศัสตราอาวุธพร้อมมือกัน ผู้คุมก็ไปเอาตัวซ้องกั๋งกับไตจงมาแล้ว ชัวเกาตีฮูขึ้นม้ากำกับทหารคุมนักโทษทั้งสองไปยังสนาม
ฝ่ายลีขุยเห็นทหารเอาตัวซ้องกั๋งกับไตจงไปก็โกรธแค้นยิ่งนัก เอาขวานเข้าซ่อนไว้ในอกเสื้อก็ติดตามไป ชัวเกาตีฮูครั้นถึงสนามแล้วสั่งทหารให้เอาตัวซ้องกั๋งกับไตจงมัดไว้กับหลัก แล้วเอาธงปักไว้ให้คนทั้งปวงรู้ว่าโทษกบฏ พอถึงกำหนดเวลาบ่ายก็จะฆ่าเสีย
ฝ่ายพวกเขาเนียซัวเปาะคุมไพร่พลรีบลัดมาใกล้จะถึงเมืองกังจิวก็แยกกันออกไปสี่พวกตามอุบายโงวหยงซินแสสั่งเตียวไก่ ฮวยหยง ลือฮวง กวยเส็ง อึงซิน ห้านายปลอมเป็นพวกพ่อค้าเกวียนพวกหนึ่ง เอียสุน เล่าตง โตวเซียน ซองบาน สี่นายปลอมเป็นคนขายยากอเอี๊ยะและรำเพลงอาวุธพวกหนึ่ง จูกุ้ย เฮงลีโฮ้ว แต้เทียนซิน เจียะย้ง สี่นายปลอมเป็นคนหาบฟืนพวกหนึ่ง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียชิด แป๊ะสินสี่นายปลอมเป็นคนขอทานพวกหนึ่ง คุมไพร่พลทหารประมาณห้าร้อยเศษแยกย้ายกันไปคนละทิศ มาถึงสนามพร้อมกันจะขอเข้าไปดูคนโทษซึ่งจะฆ่าเสียนั้น ชัวเกาตีฮูกับพวกทหารก็ห้ามไว้ไม่ให้เข้าไป พวกที่ปลอมมานั้นขืนดื้อดึงเข้าไปได้ทั้งสิ้น เห็นมัดผูกซ้องกั๋งกับไตจงไว้ก็พากันยืนคอยดูท่วงทีอยู่ ชัวเกาตีฮูไม่รู้ว่าพวกเขาเนียซัวเปาะปลอมมา สำคัญว่าพ่อค้าและคนขอทานจริงก็ไม่สงสัย
ฝ่ายลีขุยตามมายืนอยู่ในสนาม เห็นพวกขอทานและพ่อค้าแยกมาทั้งสี่ทิศ ก็คิดว่าเห็นจะเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะปลอมมาช่วยซ้องกั๋งกับไตจง ถ้าได้ทีจะฟันเสียให้สิ้นก็ยืนเขม้นคอยทีอยู่ พอได้เวลาชัวเกาตีฮูสั่งทหารให้ลงดาบ พวกเขาเนีย ซัวเปาะที่ปลอมมาได้ฟังก็เอิกเกริกขึ้นพร้อมกัน ต่างคนชักอาวุธที่ซ่อนมานั้นตรง เข้าฆ่าฟันพวกทหารเป็นตะลุมบอน ลีขุยเห็นก็ดีใจถือขวานสองมือเข้าฆ่าฟันทหารล้มตายลงเป็นอันมาก ชัวเกาตีฮูก็ตกใจวิ่งหนีไป เตียวไก่กับพวกพ้องเหล่านั้นก็เข้าแก้เอาซ้องกั๋ง ไตจงกลับมาได้แล้วเตียวไก่จึงคิดว่าผู้ที่ฆ่าฟันพวกเมืองกังจิวนั้นเห็นจะเป็นลีขุยที่ไตจงบอกไว้ดอกกระมัง จึงร้องถามไปว่าท่านชื่อลีขุย ยี่ห้อเฮ็กชวนฮองหรือ
ขณะนั้นลีขุยกำลังโกรธไม่ทันได้ยิน เข้าไล่ฆ่าฟันทหารล้มตายลงอีกหลายสิบคน เตียวไก่เห็นดังนั้นก็ร้องสั่งพวกพ้องให้ล่าถอยตามลีขุยไปประมาณทางแปดลี้ เห็นมีแม่น้ำอยู่ข้างหน้า เตียวไก่คิดวิตกกลัวพวกทหารจะไล่ติดตามมา เหลียวไปดูเห็นลีขุยเข้าไล่ฆ่าทหารและราษฎรวิ่งอื้ออึง เตียวไก่ร้องว่าอย่าฟันราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนเลย ลีขุยได้ฟังพวกเขาเนียซัวเปาะร้องห้ามก็หยุด เดินเข้าไปยืนอยู่ใกล้ผู้ที่แบกซ้องกั๋งกับไตจง เตียวไก่จึงพูดว่าบัดนี้มีแม่น้ำขวางหน้า ถ้าพวกทหารไล่ตามมาจะทำประการใด ลีขุยว่าเราพากันเข้าไปสำนักศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียวนี้ก่อน แก้พี่ซ้องกั๋งกับไตจงออกแล้วจึงค่อยคิดต่อไป เตียวไก่ก็เห็นชอบจึงแวะเข้าไปศาลเจ้า แล้วแก้เชือกที่มัดออก เตียวไก่ร้องเรียกซ้องกั๋งกับไตจงเป็นหลายคำ
ฝ่ายซ้องกั๋ง ไตจงสำคัญว่าตัวตายจิตลอยไม่รู้สึกตัว ครั้นได้มีผู้ร้องเรียกก็ลืมตาขึ้น เห็นเตียวไก่กับพี่น้องทั้งปวงก็ร้องไห้พูดว่าข้าพเจ้าคิดอยู่ว่าครั้งนี้คงตายแน่แล้ว เป็นบุญนักหนาพี่น้องทั้งหลายมาช่วยชีวิตไว้ได้ เตียวไก่จึงว่าเดิมข้าพเจ้ากับพี่น้องชักชวนให้พี่อยู่ด้วยกันก็ไม่อยู่ จึงได้มาทนทุกข์เวทนาดังนี้ แล้วถามซ้องกั๋งว่าที่หน้าดำรูปร่างสูงใหญ่นั้นผู้ใด ซ้องกั๋งบอกว่าชื่อลีขุยที่เรียกว่าเฮ็กชวนฮอง เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดี จึงพูดว่า ลีขุยนี้ดีนักหนา มีน้ำใจช่วยท่านทั้งสองจริง ๆ ตรงเข้าฆ่าฟันทหารล้มตายลงเป็นอันมาก ซ้องกั๋งว่า เมื่อขณะติดอยู่ในคุก ลีขุยจะหักพังคุกเข้าไปหลายครั้ง ข้าพเจ้ากลัวจะหนีไม่พ้นจึงห้ามไว้ พอพูดดังนั้น เห็นลีขุยลุกขึ้นจะเดินออกไปนอกศาลเจ้า ซ้องกั๋งเรียกลีขุยเข้ามาถามว่า น้องจะไปข้างไหน ลีขุยบอกว่าข้าพเจ้าจะไปตามผู้รักษาศาลเจ้ามาฆ่าเสียเอาฤกษ์สักคนหนึ่ง เพราะไม่คอยระวังปิดประตูศาลเจ้าเสียยังค่ำ ซ้องกั๋งก็ห้ามไว้ บอกให้ลีขุยคำนับเตียวไก่กับพี่น้องทั้งปวงเสีย ลีขุยคุกเข่าคำนับเตียวไก่พูดว่า ท่านอย่าถือเลย ข้าพเจ้าเป็นคนเขลาไม่รู้จักธรรมเนียม เตียวไก่รับคำนับแล้วก็หัวเราะ ลีขุยเห็นจูกุ้ยจำได้ว่า เป็นคนเมืองเดียวกันก็มีความยินดีสนทนาอยู่ประมาณครู่หนึ่ง ฮวยหยงจึงพูดขึ้นว่า เราพากันมาพักอยู่ที่นี่เห็นจะไม่ได้ ลีขุยว่าอย่าตกใจ ถ้าพวกทหารยกมาเราช่วยกันบุกรุกเข้าไปในเมือง จับชัวเกาตีฮูฆ่าเสีย จะมานั่งกลัวทำไม ไตจงได้ฟังก็ร้องตวาดว่า พวกทหารในเมืองกังจิวยังอยู่อีกประมาณแปดพัน พวกเราเท่านี้ที่ไหนจะต้านทานได้ จะต้องหาเรือข้ามฟากไปเสียก่อน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดว่า ข้าพเจ้าเห็นมืเรือจอดอยู่ฟากข้างโน้นสองสามลำ จะว่ายน้ำข้ามไปเอาเรือมารับพี่ทั้งปวงข้ามไป เตียวไก่ว่าดีแล้ว จงข้ามไปถอยเรือมาเถิด อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดคำนับลาเดินมาถึงแม่น้ำก็ผลัดเพื่อกางเกงโดดลงไป ด้วยสามคนพี่น้องชำนาญในทางน้ำ
ฝ่ายเตียสุน เตียหวย กับพวกพ้องอีกหลายคนเที่ยวหากินอยู่ที่แม่น้ำชิมเอียงกัง แจ้งว่าซ้องกั๋งกับไตจงต้องโทษอยู่ในคุก จึงปรึกษาชักชวนพวกพ้องตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธ ประมาณห้าสิบคนลงเรือลำหนึ่ง ลี้จุน ลี้ลิบ ทองอุย ทองเม็งและพวกพ้องอีกสิบห้าคนลงเรือลำหนึ่ง สิย้ง มกชุน มกหองกับพวกพ้องอีกสิบห้าคนลงเรือลำหนึ่งรวมสามลำด้วยกันล่องน้ำตรงมาเมืองกังจิว
ฝ่ายอวนเซียวยี่พี่น้องสามคนว่ายน้ำไปประมาณสามลี้เห็นมีเรือล่องลงมาก็หยุดดู
ฝ่ายเตียวไก่กับซ้องกั๋งและพวกพ้อง นั่งอยู่ที่ศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียวเห็นเรือล่องลงมาสามลำ ในเรือมีเครื่องศัสตราอาวุธกับไพร่พลเป็นอันมากก็ชวนกันวิตก ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ข้าพเจ้านี้อาภัพนักหนาจะหนีไปข้างไหนก็ไม่พ้นความตาย ครั้นเรือล่องใกล้เข้ามาซ้องกั๋งพิเคราะห์ดู เห็นคนที่ยืนอยู่หัวเรือถือเหล็กสามง่ามก็จำได้ว่าเตียสุน จึงร้องว่าน้องเอาเรือมาช่วยพี่ด้วย เตียสุนได้ยินก็เหลียวมาดู เห็นซ้องกั๋งจึงร้องบอกพวกเรือสองลำว่า พี่ซ้องกั๋งอยู่นี่รีบไปหาโดยเร็วเถิด ก็แจวเรือแอบเข้าไปริมฝั่ง อวนเซียวยีสามคนพี่น้องเห็นดังนั้นก็ว่ายน้ำกลับมา เตียสุนกับพวกในเรือชวนกันขึ้นมาหาซ้องกั๋งที่ศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียว คำนับแล้วบอกว่าข้าพเจ้าชักชวนพวกพ้องมาจะแย่งชิงพี่ออกจากคุก บัดนี้ออกได้แล้วก็ยินดียิ่งนัก ซ้องกั๋งจึงแจ้งความแก่พวกเหล่านั้นว่า เตียวไก่ผู้เป็นใหญ่ที่เขาเนียซัวเปาะกับพวกพ้องมาแย่งชิงเอาพี่มาได้ ท่านจงคำนับเตียวไก่กับพี่น้องให้รู้จักกันไว้ เตียสุนกับพวกพ้องก็คำนับเตียวไก่และพี่น้องเหล่านั้น แล้วพูดจาสนทนากัน แต่ตัวนายยี่สิบเก้าคน ไพร่พลทั้งสองฝ่ายประมาณร้อยห้าสิบคนเศษพักอยู่ที่ศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียว ปรึกษาการที่จะสู้รบกับทหารเมืองกังจิว
๔๑
ฝ่ายชัวเกาตีฮูครั้นพวกเขาเนียซัวเปาะมาแย่งชิงซ้องกั๋งกับไตจงไปก็โกรธแค้นยิ่งนัก จึงเรียกนายทหารมาสั่งให้จัดทหารแปดพันรีบตามไปโดยเร็ว นายทหารคำนับลามาเกณฑ์ไพร่พลพร้อมแล้วยกจากเมืองกังจิวรีบไป
ฝ่ายเตียวไก่กับซ้องกั๋งและพวกพ้องเหล่านั้นนั่งปรึกษากันอยู่ คนใช้เข้าไปบอกว่า ทหารเมืองกังจิวยกตามมาเป็นอันมาก เกือบจะถึงศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียวอยู่แล้ว เตียวไก่ได้ฟังยังไม่ทันพูดประการใด ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะขออาสาไปสู้รบเอาชัยชนะเอง เตียวไก่ก็เห็นชอบด้วย สั่งให้ลีขุยยกไปต้านทานทหารเมืองกังจิวไว้ก่อน ลีขุยคำนับลาจับขวานสองมือออกจากศาลเจ้าไป พวกพ้องเหล่านั้นเห็นลีขุยไปแต่ผู้เดียวยังไม่ไว้ใจก็ตามไปช่วยลีขุยหลายคน เตียวไก่พาซ้องกั๋งกับไตจงอยู่ในเรือ เตียสุน ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดก็จัดแจงเตรียมเครื่องศัสตราอาวุธไว้พร้อม เห็นพวกทหารเมืองกังจิวยกมาประมาณแปดพันเศษ พอลีขุยไปถึงก็บุกรุกฟันฝ่าเข้าไป ฮวยหยง ลือฮวง กวยเส็ง อึงซินตามมาข้างหลัง ครั้นเห็นลีขุยบุกรุกเข้าไปแต่ผู้เดียวก็มีความวิตกกลัวจะเสียที ฮวยหยงมือเกาทัณฑ์แม่นก็จับเกาทัณฑ์หมายยิงนายทหารใหญ่ที่ขี่ม้า พอยิงเกาทัณฑ์ไปถูกนายทหารตกม้าตาย นายทหารรองกับทหารเลวเห็นนายตายก็ตกใจแตกตื่นวิ่งหนีกลับไปเหยียบทหารเดินเท้าล้มตายลงเป็นอันมาก ลีขุยกับพวกเหล่านั้นก็เข้าไล่ฆ่าฟันบุกรุกเข้าไป ทหารเมืองกังจิวที่เหลือตายก็พากันหนีเข้าเมืองปิดประตูลงเขื่อนไว้ไม่อาจออกมาสู้รบ ลีขุยกับพวกพ้องไพร่พลพากันกลับมายังศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียว เตียวไก่ก็มีความยินดีตรวจดูพวกพ้องไพร่พลอยู่พร้อมกันหมดไม่เป็นอันตราย เตียวไก่ชวนพี่น้องและไพร่พลลงเรือแล่นกลับไปตำบลบ้านมกเกจึง มกหอง มกชุนเชิญเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพวกเหล่านั้นขึ้นไปพักอยู่บนบ้าน มกไทก๋งบิดามกหองได้แจ้งก็ออกมาต้อนรับเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพวกพ้องเหล่านั้นเข้าไปนั่งสนทนากัน มกหองจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพวกพ้องทั้งปวงเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งจึงพูดกับมกไทก๋งว่า ขอบใจบุตรท่านทั้งสองกับพี่น้องทั้งปวงเป็นยิ่งนัก ถ้าไม่ยกไปช่วยครั้งนี้ก็ตายเป็นแน่ แต่ข้าพเจ้ามีความแค้นอึงบุนเปงจะขอไปแก้แค้นเสียให้ได้ ท่านทั้งหลายจงช่วยการนี้ให้ตลอดเถิด ยกไปตำบลบออุยกุนฆ่าอึงบุนเปงเสียก่อนแล้วจึงค่อยกลับไป เตียวไก่จึงว่า ข้าพเจ้าพาพวกพ้องมาแย่งชิงพี่ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้นจะยกไปตำบลบออุยกุนอีกก็กลัวภัยอันตราย ถ้ายกกลับไปเขาเนียซัวเปาะก่อน ปรึกษาคิดอ่านกันแล้วจึงค่อยยกมาก็คงแก้แค้นได้ ซ้องกั๋งว่าถ้ากลับแล้วจะยกมาหนทางก็ไกล ประการหนึ่ง ผู้รักษาเมืองกังจิวก็จะมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง ๆ แจ้งความคงจะเกณฑ์ทหารมาคอยจับพวกเรา ที่ไหนจะได้ยกมา ฮวยหยงว่าซึ่งท่านพูดจาก็ถูก แต่ไม่มีผู้ใดรู้จักว่าตำบลบออุยกุนอยู่ที่ไหน จะต้องให้ผู้คนไปสืบดูให้รู้จักบ้านอึงบุนเปงแน่นอน แล้วจงค่อยยกไป สิย้งได้ฟังก็พูดว่า เดิมเมื่อข้าพเจ้ายังเที่ยวอยู่นั้น เคยไปมาที่ตำบลบออุยกุนบ้านอึงบุนเปงอยู่มิได้ขาด ข้าพเจ้าจะขอไปสืบสวนดูให้รู้ชัดแล้วค่อยไป ซ้องกั๋งว่าถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว จงไปสืบดูให้รู้จะแจ้งแล้วรีบกลับมาโดยเร็ว สิย้งคำนับลาตรงไปเมืองกังจิว สืบรู้ความแล้วก็ไปที่ตำบลบออุยกุนบ้านอึงบุนเปง พบโฮ้วเกียนซึ่งเป็นศิษย์ก็พูดจาไต่ถามกัน โฮ้วเกียนนั้นมาทำงานอยู่ที่บ้านอึงบุนเปงมิได้ขาด สิย้งก็ชวนโฮ้วเกียนกลับมาตำบลมกเกจึง สิย้งพาโฮ้วเกียนเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแล้วแจ้งว่าชายผู้นี้เป็นศิษย์ของข้าพเจ้าได้สั่งสอนเพลงอาวุธให้ แซ่โฮ้วชื่อเกียน เป็นชาวเมืองฮงโตวฝีมือเย็บดี คนทั้งหลายจึงเรียกโฮ้วเกียนว่า ทงปิเก๋า เคยไปเย็บเสื้อและสิ่งของต่างๆ ที่บ้านอึงบุนเปง
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจัดที่ให้นั่งตามสมควรแล้ว โฮ้วเกียนนี้คือดาวร้อยแปดดวงมาเถิด สิย้งจึงชวนมาเป็นพวกพ้องได้โดยง่าย ซ้องกั๋งถามสิย้งว่า น้องไปสืบข่าวที่เมืองกังจิวเป็นประการใด หนทางที่จะไปตำบลบออุยกุนบ้านอึงบุนเปงนั้นเข้าใจชัดเจนแล้วหรือ สิย้งก็แจ้งว่า ชัวเกาตีฮูให้ทหารยกมาสู้รบกับพวกเราครั้งนี้เจ็บป่วยล้มตายเป็นมาก ชัวเกาตีฮูมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวงแล้ว ในเมืองกังจิวนั้น ยังไม่ทันค่ำก็ปิดประตูเสีย ผู้คนจะเข้าออกต้องไต่ถามตรวจตราลำบากนัก ซ้องกั๋งจึงถามโฮ้วเกียนว่า เหตุใดท่านจึงรู้จักกับอึงบุนเปง โฮ้วเกียนบอกว่า ข้าพเจ้าหากินด้วยการเย็บปัก อึงบุนเปงทราบจึงจ้างให้มาเย็บเสื้อและกางเกงอยู่ที่บ้าน อึงบุนเปงมีพี่ชายคนหนึ่งร่วมบิดามารดาเดียวกันชื่ออึงบุนเอียบ เป็นคนใจบุญ สร้างวัดทำสะพานและถนน ถ้าผู้ใดยากจนก็อุปถัมภ์ทั้งสิ้น ผู้คนที่ตำบลบออุยกุนพากันเรียกอึงบุนเอียบว่า อึงบุนฮุด แต่อึงบุนเปงผู้น้องใจคอไม่ดี มีแต่จะคิดร้ายคนทั้งหลายอยู่เนืองๆ จึงต่างพากันเรียกว่า อึงพังชี แต่พี่น้องสองคนนี้ไม่ชอบกัน แยกย้ายไปตั้งบ้านอยู่คนละแห่ง บ้านอึงบุนเปงอยู่ใกล้เมืองบออุยกุน บ้านอึงบุนเอียบนั้นอยู่ใกล้ถนน มีทางเข้าออกแห่งเดียวกัน ทางอื่นก็เดินไม่ได้ ถึงเรี่องความของท่านชัวเกาตีฮูนั้นไม่รู้จักการ อึงบุนเปงชี้แจงสั่งสอนให้ทำทั้งสิ้น อึงบุนเอียบพี่ชายรู้ความก็มาด่าว่าเป็นอันมาก เวลาวานนี้อึงบุนเปงข้ามไปฟังข่าวที่ชัวเกาตีฮูค้างอยู่คืนหนึ่งยังไม่กลับมา ซ้องกั๋งถามโฮ้วเกียนว่าอึงบุนเปงมีพวกพ้องมากน้อยเท่าไร โฮ้วเกียนว่ามีอยู่ประมาณห้าสิบเศษ ซ้องกั๋งจึงพูดว่า เทพยดาดลใจให้โฮ้วเกียนมาคราวนี้คงจะแก้แค้นอึงบุนเปงได้เป็นแน่ พี่น้องทั้งหลายจะยกไปช่วยครั้งนี้มีสาเหตุแต่อึงบุนเปงคนเดียวนอกนั้นไม่เกี่ยวข้องสิ่งใด อย่าทำให้ผู้อื่นได้ความเดือดร้อนเลย ซ้องกั๋งจึงพูดแก่มกไทก๋งว่า ข้าพเจ้าจะต้องรบกวนท่านขอยืมถุงและกระสอบสักร้อยใบกับเชือกไฟสักร้อยมัด เรือใหญ่ห้าลำเรือเล็กสองลำ บรรดาพี่น้องที่ชำนาญทางน้ำก็ต้องลงเรือเล็กใหญ่ไป มกหองว่าของซึ่งจะใช้มีอยู่พร้อมเชิญท่านจัดการเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงเรียกโฮ้วเกียน สิย้ง แป๊ะสินมาสั่งว่า ท่านทั้งสามจงพากันไปซ่อนอยู่ในตำบลบออุยกุนก่อน เวลากลางคืนดึกประมาณสองยาม จงเอานกพิราบผูกลูกพรวนปล่อยเข้าไปในกำแพงคอยดู ถ้าได้ยินเสียงนกแล้วก็ให้ชักธงขาวขึ้นจะได้ตีหักเข้าไป โฮ้วเกียน สิย้ง แป๊ะสินก็คำนับลาตรงไปตำบลบออุยกุน ซ้องกั๋งสั่งเจียะย้ง โตวเซียนให้ปลอมเป็นคนขอทานเข้าไปซุ่มซ่อนอยู่ในกำแพงตำบลบออุยกุน ให้พี่น้องเหล่านั้นขนถุงและกระสอบที่ใส่ทรายกับเชื้อไฟลงเรือแล้ว ซ้องกั๋ง เตียวไก่ ฮวยหยงลงเรือลำใหญ่ ให้เอียนสุน เฮงเอยโฮ้ว แต้เทียนซิวลงเรือเตียหวย ให้ไตจง เล่าจง อึงซินลงเรืออวนเซียวยี ลือฮวง กวนเส็ง สลับลงเรืออวนเซียวเหงา มกหอง มกชุน ลีตัด ลงเรืออวนเซียวชิด จูกุ้ย ซองบานนั้นให้อยู่ที่บ้านมกไทก๋งเฝ้าสิ่งของทั้งปวงไว้ แล้วให้ทองเม้งลงเรือพายไปสืบข่าวที่เมืองกังจิวก่อน ซ้องกั๋งกับพวกพี่น้องไพร่พลก็ล่องเรือแล่นไป ในขณะนั้นเดือนหงายแจ่มฟ้า เรือใหญ่เรือเล็กก็ไปถึงตำบลบออุยกุนเข้าจอดอยู่ริมฝั่ง ทองเม็งที่ไปสืบข่าวราชการนั้นกลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ที่เมืองกังจิวเงียบสงัดไม่มีสิ่งใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ให้ขนกระสอบทรายกับฟืนมัดเชื้อไฟขนกองไว้บนตลิ่งแล้วฟังดูระฆังเพิ่งจะตีสองยาม ซ้องกั๋งขึ้นจากเรือชวนพวกพ้อง สองคนลอบไปฟังที่ริมกำแพง ไม่ได้ยินเสียงผู้คนเงียบสงัดก็กลับมาสั่งไพร่พลขนถุงและกระสอบดินทรายกับมัดฟืนเชื้อไฟเข้ากองไว้ริมกำแพงเป็นบันได แล้วสั่งชายแซ่อวนสามคนพี่น้องกับทองอุย ทองเม็งอยู่รักษาเรือ ให้ตรวจตราฝ่ายข้างเมืองกังจิวด้วย ซ้องกั๋งและพวกพ้องไพร่พลก็ตรงไปยังกำแพงใกล้ประตูทิศเหนือประมาณครึ่งลี้ เห็นเงียบสงัดดีก็ปล่อยนกพิราบที่ผูกลูกพรวนบินเข้าไปในกำแพง โฮ้วเกียน สิย้ง แป๊ะสินได้ยินลูกพรวนที่ผูกที่คอนกก็ชักธงราวสัญญาขึ้นแล้วไป แอบดูที่ประตูบ้านอึงบุนเปง ซ้องกั๋งเห็นธงขาวที่นัดหมายไว้จึงสั่งพวกพ้องและไพร่พลขึ้นไปทางบันไดที่เอากระสอบทรายและถุงดินซ่อนไว้ ข้ามกำแพงเข้าไปด้วยกันทั้งสิ้น แป๊ะสินก็แจ้งกับซ้องกั๋งว่าถนนนี้คือบ้านอึงบุนเปง ซ้องกั๋งถามว่า สิย้งกับโฮ้วเกียนไปซุ่มอยู่ที่ไหนได้พบเจียะย้ง โตวเซียนบ้างหรือเปล่า แป๊ะสินบอกว่าสิย้ง โฮ้วเกียนไปซุ่มอยู่ในบ้านอึงบุนเปงแล้ว เจียะย้ง โตวเซียนไปแอบอยู่ที่ประตูกำแพง
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ชวนพวกพ้องไพร่พลเหล่านั้นลงจากกำแพงเดินตรงไปบ้านอึงบุนเปง เห็นโฮ้วเกียนแอบอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน ซ้องกั๋งจึงกระซิบสั่งว่า น้องจงไปเปิดประตูสวนผักที่ริมบ้านอึงบุนเปง พาไพร่พลขนมัดฟืนเชื้อไฟกองเรียงรายได้ ให้เจียะย้งเอาไฟจุดขึ้นแล้ววิ่งมาร้องบอกที่ประตูบ้านอึงบุนเปงว่า ถ้าท่านผู้ใดมีทรัพย์สิ่งของจงขนมาฝากโดยเร็วมีเรือคอยรับอยู่ โฮ้วเกียนคำนับลาตรงมายังสวนผักจัดการไว้เสร็จ ซ้องกั๋งสั่งให้พวกพ้องยืนสกัดต้นทางทั้งสองข้างพร้อมเจียะย้งก็เอาไฟจุดสวนผักติดขึ้นแล้ววิ่งไปที่ประตูร้องบอกตามคำซ้องกั๋งสั่ง
ฝ่ายพวกในบ้านอึงบุนเปง ครั้นได้ยินก็พากันตื่นลุกขึ้นมาดูเห็นไฟติดใกล้บ้านก็ตกใจ บ้างก็วิ่งไปเปิดประตู เตียวไก่กับซ้องกั๋งและพวกพ้องเห็นประตูเปิดก็บุกรุกไล่ฆ่าฟันเข้าไปจนข้างใน ฆ่าญาติ บุตร ภรรยาของอึงบุนเปงตายทั้งสิ้น ชวนกันขนเอาหีบทรัพย์สิ่งของเงินทองของอึงบุนเปงข้ามกำแพงออกไป เจียะย้งกับโตวเซียนเห็นไฟติดขึ้นแล้วก็ชักกระบี่ออกฆ่าฟันพวกที่รักษาประตูกำแพงตายหมด แล้วมายืนสกัดอยู่ต้นทางให้พวกพ้องขนทรัพย์สิ่งของไป
ฝ่ายพวกราษฎรชาวบ้านเห็นไฟไหม้ก็ตกใจ ชวนกันเอาถังน้ำและเครื่องศัสตราวุธตรงมาช่วย เจียะย้ง โตวเซียนเห็นก็ร้องตวาดว่า พวกท่านทั้งหลายอย่าเข้ามาช่วยไม่ใช่การ เรานี้คือพวกเขาเนียซัวเปาะยกไพร่พลมาหลายพันจะฆ่าอึงบุนเปงแก้แค้นซ้องกั๋งกับไตจง พวกท่านมิได้เกี่ยวข้องจงพากันกลับไปบ้านเสียเถิด ราษฎรได้ฟังยังสงสัยยืนดูอยู่ ลีขุยถือขวานสองมือร้องตวาดว่า ผู้ใดไม่กลัวตายก็เข้ามา ชาวบ้านเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัวแตกตื่นไปทั้งสิ้น ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลที่ยังอยู่ในกำแพงก็ออกมา อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เตียหวย ทองอุย ทองเม้งชวนกันมาคอยรับอยู่นอกกำแพงช่วยกันขนทรัพย์สิ่งของเงินทองลงเรือ
ฝ่ายชาวเมืองกังจิวเห็นไฟติดขึ้นที่ตำบลบ้านบออุยกุน ก็มาแจ้งแก่ผู้รักษาเมืองให้ทราบ อึงบุนเปงอยู่ที่นั้นรู้ว่าไฟไหม้ก็ตกใจบอกชัวเกาตีฮู้ว่าข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปก่อน ชัวเกาตีฮู้สั่งให้ทหารลงเรือข้ามไปส่งอึงบุนเปงโดยเร็ว อึงบุนเปงคำนับลารีบลงมาเรือ เห็นไฟติดสว่างอยู่แถวบ้านของตัวก็มีความวิตกเร่งทหารให้รีบแจวเรือไป
ฝ่ายเตียสุนกับลี้จุนซึ่งซ้องกั๋งสั่งให้ลงเรือเล็กคนละลำ คอยระวังตรวจตราอยู่ในแม่นํ้าเห็นมีเรือข้ามฟากมา เตียสุนก็แจวไปดูว่าจะมีเรือตามมาบ้างหรือเปล่า ครั้นเตียสุนไปแล้ว ลี้จุนก็แจวเรือตรงไปที่เรือข้ามมา พวกทหารเห็นเรือข้ามไปลำหนึ่งแล้วยังอีกลำหนึ่งแจวตรงเข้ามาก็ร้องตวาดว่า ผู้ที่แจวมานั้นเรืออะไร ลี้จุนถือขอเหล็กยืนอยู่หัวเรือร้องตอบว่า เราจะไปเมืองกังจิวบอกข่าวไฟไหม้ อึงบุนเปงได้ฟังก็ออกมาถามว่าไฟไหม้ที่ไหน ลี้จุนบอกว่าไฟไหม้ในกำแพงข้างประตูทิศเหนือใกล้บ้านอึงบุนเปงก่อน แล้วพวกเขาเนียซัวเปาะฆ่าฟันบุตร ภรรยา ญาติ พี่น้องของอึงบุนเปงตายทั้งสิ้น เอาไฟเผาบ้านเสียด้วย อึงบุนเปงได้ฟังดังนั้นก็เสียใจไม่ทันระวังตัว ร้องไห้กลิ้งเกลือกอยู่ ลี้จุนเห็นก็นักสงสัยว่าจะเป็นอึงบุนเปงดอกกระมัง จึงเอาขอเหล็กเกี่ยวเรือให้ใกล้เข้าไปจะจับเอาตัว อึงบุนเปงเห็นผิดทีก็วิ่งหนีไปข้างท้าย เรือยังไกลฝั่งอยู่ก็โดดลงนํ้าจะขึ้นฝั่ง
ฝ่ายเตียสุนครั้นแจวเรือเลยไปไม่มีเรือมาอีกก็แจวกลับ เห็นคนในเรือมาแต่เมืองกังจิวหนีลงน้ำ เตียสุนก็โดดตามจับตัวได้ลากขึ้นเรือ ลี้จุนเห็นเตียสุนจับตัวคนผู้นั้นได้ก็เอาเรือมาช่วยกัน ลี้จุนจึงพูดว่าชายผู้นี้เห็นจะเป็นอึงบุนเปง เราช่วยกันมัดไว้ให้แน่นหนาอย่าให้หนีไปได้ พวกทหารที่มาส่งอึงบุนเปงเห็นดังนั้นก็ตกใจ คุกเข่าลงคำนับขอชีวิตไว้ทุกตัวคน ลี้จุนจึงถามว่า คนที่เราจับไว้นี้คือผู้ใดจงบอกตามจริงจะปล่อยตัวไป ทหารเหล่านั้นก็บอกว่าคืออึงบุนเปง ลี้จุนว่าเราไม่ทำอันตรายพวกเจ้าดอกจะจับแต่ตัวอึงบุนเปงคนเดียว พวกเจ้าจงกลับไปบอกชัวเกาตีฮู้ ผู้รักษาเมืองกังจิวให้รู้ด้วย ว่าพวกเขาเนียซัวเปาะยกมาฆ่าฟันบุตร ภรรยา ญาติพี่น้องของอึงบุนเปงตายหมดแล้วเอาไฟเผาบ้านเสียทั้งสิ้น บัดนี้ตัวอึงบุนเปงเราก็จับได้ ยังแต่ศีรษะของชัวเกาตีฮู้ฝากไว้กับตัวก่อน คงจะมาตัดเอาไปในเวลาเช้าหรือค่ำให้จงได้ ทหารรับคำว่าพวกข้าพเจ้าจะไปบอกตามท่านสั่ง ลี้จุน เตียสุนก็ปล่อยเรือพวกทหารไป แล้วเอาตัวอึงบุนเปงลงไว้ในท้องเรือแจวข้ามฟากไป เห็นพวกพ้องขนทรัพย์สิ่งของลงในเรือแล้วนั่งคอยท่า เห็นเรือเตียสุน ลี้จุนมาก็ออกเรือไปยังตำบลมกเกจึง ครั้นถึงบ้านมกไทก๋งก็จอดเรือเข้าที่ตลิ่งขนทรัพย์สิ่งของขึ้น เตียสุนกับลี้จุนร้องบอกว่า ตัวอึงบุนเปงนั้นจับตัวมาได้แล้วก็เอาตัวอึงบุนเปงขึ้นไป ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นเห็นก็ยินดีสั่งให้เอาตัวอึงบุนเปงมัดไวักับต้นไม้ใหญ่ เชิญบรรดาพวกพี่น้องไปนั่งอยู่พร้อมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ซ้องกั๋งจึงถามอึงบุนเปงว่า เจ้ากับเราแต่เดิมมาก็ไม่มีข้อสาเหตุโกรธเคืองกันด้วยสิ่งใด ทำไมจึงได้ยุยงสั่งสอนให้ชัวเกาตีฮู้ฆ่าเรากับไตจงเสีย เจ้าก็เป็นคนเล่าเรียนหนังสือทำไมจึงมาคิดร้ายเราดังนี้ หรือเราไปฆ่าบิดา มารดา บุตร ภรรยา ญาติของเจ้าตายจึงได้ผูกพยาบาทนักหนา อึงบุนเอียบพี่ชายของเจ้าก็ร่วมบิดามารดาเดียวกัน เหตุไฉนเป็นคนใจดีมิเบียดเบียนผู้ใดตั้งอยู่ในยุติธรรมได้ เวลาคืนนี้เรายกไปฆ่าบุตร ภรรยา ญาติของเจ้าตายนั้น มิได้ให้อึงบุนเอียบพี่ชายเจ้าเป็นอันตรายสิ่งใด ตัวเจ้านี้มีแต่จะคิดร้ายราษฎรชาวบ้านให้ได้ความเดือดร้อน เที่ยวยุยงส่อเสียดสอพลอต่อผู้มีวาสนา จะหาความชอบใส่ตัว พวกตำบลบ้านบออุยกุนจึงเรียกว่า อึงพังชีแปลว่าแมลงผึ้งที่มีพิษ บัดนี้เราก็จับตัวมาได้ จะเชือดเนื้อเอาพิษออกเสียให้เหลืออยู่แต่กระดูก
อึงบุนเปงได้ฟังซ้องกั๋งว่ากล่าวดังนั้นก็เสียใจตอบว่า ข้าพเจ้าได้ผิดไปแล้วขอแต่ให้ตายโดยเร็วเถิด เตียวไก่ร้องตวาดว่า จะเร่งให้ฆ่าเร็วๆ รู้ตัวว่าทำผิดแล้วหรือ ซ้องกั๋งจึงถามพี่น้องทั้งปวงว่า ผู้ใดจะลงมือแทนข้าพเจ้าได้บ้าง ลีขุยลุกขึ้นรับว่าจะลงมือเอง แต่อึงบุนเปงนี้อ้วนท้วนมาก เชือดเอาเนื้อมาย่างแกล้มสุราดีกว่า เตียวไก่ก็ให้เอาถ่านไฟกับกระบี่ที่คมมาไว้พร้อมเสร็จ ลีขุยจับกระบี่เดินตรงไปถึงตัวอึงบุนเปงก็หัวเราะแล้วพูดว่า เจ้านี้หรือเป็นคนช่างเจรจาดี ครั้งนี้เราจะทำกับเจ้าบ้างแต่ยังไม่ให้ตายเร็ว พลางเอากระบี่เชือดเนื้ออึงบุนเปงออกทีละชิ้น ย่างไฟสุกแล้วก็เอามาแกล้มกับสุรา อึงบุนเปงเจ็บปวดเหลือทนร้องครางจนขาดใจตาย ลีขุยก็ผ่าเอาหัวใจอึงบุนเปงออกมาคำนับซ้องกั๋ง ๆ เห็นดังนั้นก็คุกเข่าลง พี่น้องทั้งปวงชวนกันคุกเข่าลงด้วยกันทั้งสิ้น แล้วถามว่าพี่มีธุระสิ่งใดจงบอกให้รู้ พวกข้าพเจ้ามิได้ขัดขืนจะกระทำตามทุกสิ่ง มาทำดังนี้ไม่ควรเลย ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ข้าพเจ้าสติปัญญาน้อยกลัวจะเผื่อแผ่ไปไม่ทั่วถึง เมื่อครั้งต้องโทษเนรเทศมาเมืองกังจิว พบพี่น้องชวนให้อยู่ด้วยข้าพเจ้าเชื่อคำบิดาจึงไม่ได้อยู่ ครั้นไปเมืองกังจิวเที่ยวเล่นจะพลอยให้ไตจงตายด้วย พระคุณของพี่น้องนักหนามาช่วยชีวิตไว้แล้วยังซ้ำได้แก้แค้นอีก การครั้งนี้เป็นการใหญ่ เจ้าเมืองกังจิวคงมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูล ข้าพเจ้าซ้องกั๋งจะต้องสามิภักดิ์กับพี่เตียวไก่ แต่ใจพี่น้องทั้งหลายไม่แจ้งว่าจะคิดประการใด ถ้าแม้นยอมไปด้วยกันก็จัดแจงออกเดินทางเสียโดยเร็ว ถ้าพวกข้าพเจ้ายกไปแล้วกลัวท่านที่อยู่แถวนี้จะได้ความลำบากจึงบอกให้พี่น้องทั้งหลายทราบ พวกเหล่านั้นยังมิทันโต้ตอบ ลีขุยก็ลุกขึ้นพูดว่า ถ้าผู้ใดไม่ยอมไปจงลองดูขวานของเราจะคมหรือไม่ ซ้องกั๋งร้องตวาดลีขุยว่าพูดเช่นนั้นไม่ถูก ตามแต่ใจพี่น้องทั้งปวงเถิด บรรดาพวกที่ยังไม่ได้สามิภักดิ์กับเตียวไก่จึงพูดพร้อมกันว่า จะเป็นตายประการใดจะขอไปด้วยท่านทั้งสิ้น ซ้องกั๋งได้ฟังพวกเหล่านั้นยอมพร้อมใจกันก็มีความยินดี เรียกจูกุ้ยกับซองบานมาสั่งว่าจงกลับไปบอกพี่น้องที่เขาเนียซัวเปาะรู้เสียก่อน แล้วจึงยกไปต่อภายหลัง จูกุ้ย ซองบานก็คำนับลาไป ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นแบ่งเป็นห้าพวก ๆ ที่หนึ่ง ซ้องกั๋ง เตียวไก่ ฮวยหยง ไตจง ลีขุย พวกที่สอง เล่าตง โตวเซียน เจียะย้ง สิย้ง โฮ้วเกียน พวกที่สาม ลี้จุน ลี้ลิบ ลือฮวง กวนเส็ง ทองอุย ทองเม้ง พวกที่สี่ อึงซิน เตียสุน เตียฮวย กับพี่น้องแซ่ฮวนทั้งสามคน พวกที่ห้า มกหอง มกชุน เอียนสุน เฮงเอยโฮ้ว แต้เทียนซิว แป๊ะสิน รวมยี่สิบเก้านายไพร่พลประมาณพันเศษ จึงเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของอึงบุนเปงมาแบ่งปันกันทั่วแล้วต่างคนก็เอาบรรทุกเกวียน มกหองจัดให้มกไทก๋งบิดาขึ้นนั่งบนเกวียนแล้วเอาทรัพย์สิ่งของบรรทุกไว้พร้อม บรรดาไพร่พลที่อยู่บ้านมกหองนั้นผู้ใดไม่สมัครไปมกหองก็ให้เงินทองไปหากิน แล้วเอาไฟเผาบ้านไหม้เสียสิ้น ยกออกจากตำบลมกเกจึงเป็นพวก ๆ เดินรอนแรมมาตามระยะทางได้สองเวลาถึงเขาอึงบุนซัว ซ้องกั๋งชี้บอกเตียวไก่ว่า เขานี้ท่วงทีชอบกลชัยภูมิก็ดี เห็นจะมีคนฝีมือเข้มแข็งมาตั้งซ่องสุมอยู่ พูดแล้วก็พากันเดินไปหน้าเขา
ฝ่ายนายโจรทั้งสี่มาตั้งซ่องอยู่ ณ เขาอึงบุนซัว ครั้นแจ้งว่าซ้องกั๋งกับพวกพ้องเดินทางมา ก็คุมไพร่พลไปคอยท่าอยู่ที่ชายเขา ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นมาทางหน้าเขาเห็นพวกโจรยืนเรียงรายกันอยู่ตามทางก็เตรียมเครื่องศัสตราอาวุธถือไว้พร้อมมือ นายโจรทั้งสี่ครั้นเห็นพวกซ้องกั๋งก็ขับม้าเข้าใกล้ทำเป็นร้องตวาดว่า พวกท่านยกไปรบกวนเมืองกังจิวแล้วเผาตำบลบออุยกุนเสีย ฆ่าผู้คนล้มตายลงเป็นอันมาก บัดนี้จะพากันไปเขาเนียซัวเปาะหรือ พวกเรามาคอยอยู่ช้านานแล้ว ถ้ารู้ตัวกลัวผิดจงส่งตัวซ้องกั๋งมาให้เสียโดยดีแล้วจะปล่อยให้ไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจ ลงจากม้าคุกเข่าอยู่ตรงหน้านายโจรทั้งสี่ บอกว่าข้าพเจ้านี้คือตัวซ้องกั๋ง ครั้งนี้มีผู้คิดร้ายจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย พี่น้องทั้งปวงรู้จึงยกมาช่วยชีวิตไว้ ขอท่านจงเมตตาอย่าทำอันตรายเลยปล่อยให้ไปแต่โดยดีเถิด นายโจรทั้งสี่แจ้งว่าซ้องกั๋งแน่แล้วก็ลงจากม้าวางอาวุธคุกเข่าคำนับ พูดว่าข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏอยากจะใคร่พบ ครั้นทราบว่าท่านต้องโทษเนรเทศมาอยู่เมืองกังจิว ข้าพเจ้าคิดอ่านกันว่าจะไปแย่งชิงออกจากคุกก็ยังไม่ทันจะไป ได้ยินข่าวว่าพวกของท่านที่เขาเนียซัวเปาะยกมาช่วยออกจากคุกได้ ไปฆ่าอึงบุนเปงตายเผาบ้านเรือนเสียสิ้น จะกลับมาทางนี้ ข้าพเจ้าจึงชวนกันมาคอยรับ เชิญท่านทั้งหลายไปเสพสุราให้สบายหายเหนื่อยเสียก่อนจึงค่อยไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็ลุกขึ้นพยุงนายโจรทั้งสี่แล้วถามว่า ท่านแซ่ไร ชื่อใด นายโจรที่หนึ่งบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่อาว ชื่อเผ็ง เป็นชาวเมืองอึงจิว หรือเรียกว่า มอหุนกิมซิด นายโจรที่สองแจ้งว่าข้าพเจ้าแซ่เจีย ชื่อเก็ง อยู่ตำบลทำจิวแขวงเมืองโฮวหนำ เป็นขุนนางเล็กน้อยฝ่ายบุ๋น ครั้นนานมาจึงไปฝึกหัดเพลงอาวุธ ฝีมือเข้มแข็ง คนทั้งปวงจึงเรียกว่า ซินซ่วนจือ นายโจรที่สามบอกว่า แซ่เบ๊ ชื่อหลิน อยู่ตำบลบ้านเกี้ยนคังแขวงเมืองกิมเหล็ง ฝีมือเข้มแข็งนัก มีผู้เรียกว่าทิตัดเซียน นายโจรที่สี่แจ้งว่า แซ่ต้อ ชื่อจงอ๋วง เป็นชาวเมืองก๊วงจิว ฝึกหัดเพลงอาวุธฝีมือแข็งแรงและเรียกชื่อว่าเกาบ๊วยกู
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงพูดว่า วันนี้เป็นบุญนักได้มาพบปะกัน นายโจรทั้งสี่ก็เชิญซ้องกั๋งกับเตียวไก่ ฮวยหยง ไตจง ลีขุยห้านายไปยังเขาอึงบุนซัวที่อาศัย จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วก็สนทนากันตามสบาย พวกที่แยกเป็นสี่หมู่เดินมาถึงเขาอึงบุนซัวเป็นชั้นๆ พร้อมกัน พวกโจรทั้งสี่ก็ต้อนรับพวกเหล่านั้น เชิญไปยังที่อยู่จัดโต๊ะสุรามาเลี้ยงตามบรรดาพวกพ้องเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ตัวเราครั้งนี้ก็สามิภักดิ์กับเตียวไก่ ท่านทั้งสี่จะยอมไปเขาเนียซัวเปาะด้วยกันหรือประการใดก็ยังไม่ทราบ นายโจรทั้งสี่ว่า ถ้าท่านเมตตาจะให้ไปด้วยข้าพเจ้ามีความยินดีนัก จะขออยู่กับท่านทั้งสองกว่าจะหาชีวิตไม่ ซ้องกั๋ง เตียวไก่ว่าท่านยอมไปอยู่ด้วยกันแล้วจงจัดแจงรวบรวมทรัพย์สิ่งของโดยเร็วเถิด จะได้รีบไปในเวลาพรุ่งนี้ พวกโจรก็จัดสิ่งของรวบรวมเตรียมไว้ รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋ง เตียวไก่ ฮวยหยง ไตจง ลีขุย ก็ออกเดินไปหน้าพวกเหล่านั้นแยกกันไปเป็นสี่พวก ยกตามไปไกลกันประมาณยี่สิบลี้
ฝ่ายอาวเผ็ง เจียเก็ง เบ๊หลิน ต้อจงอ๋วงนายโจรทั้งสี่กับไพร่พลประมาณห้าร้อยเศษ ก็เอาไฟเผาเขาที่อยู่เสีย ยกออกจากเขาอึงบุนซัวเป็นพวกที่หกไปยังเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่ได้นายโจรทั้งสี่เข้าเป็นพวกก็มีความยินดีเป็นอันมาก เดินพลางพูดกับเตียวไก่ว่า ข้าพเจ้าออกเที่ยวอยู่หลายครั้งมีแต่ทำให้ตกใจเสียก่อน แล้วจึงได้พบพวกพ้องที่มีฝีมือเข้มแข็งต่อภายหลัง เดิมใจน้องยังไม่สมัครอยู่กับพี่ ครั้งนี้สมัครแล้วถึงจะเป็นประการใดก็ตายด้วยหาทิ้งพี่ไม่ พอถึงโรงจูกุ้ยที่ตั้งขายสุรา จูกุ้ยแจ้งว่าเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพี่น้องเหล่านั้นกลับมาก็ออกต้อนรับจัดที่ให้นั่งตามสมควรแล้วก็รีบไปบอกโงวหยง กงซุนสิน ลิมชองที่อยู่รักษาเขาเนียซัวเปาะให้รู้ว่าเตียวไก่ไปรบซ้องกั๋งกลับมาแล้ว โงวหยงกับพี่น้องเหล่านั้นก็จัดเรือข้ามมารับเตียวไก่กับซ้องกั๋ง พอพวกที่เดินทางมาถึงพร้อมก็ชวนกันลงเรือข้ามไป แล้วก็เชิญพี่น้องทั้งหลายไปยังที่พักพร้อมกัน โงวหยงจัดโต๊ะและสุรามาแล้วก็ยกกระถางธูปออกมาตั้งไว้ตรงกลาง เตียวไก่เชิญซ้องกั๋งให้นั่งที่ใหญ่ ซ้องกั๋งว่าทำไมพี่มาทำดังนี้ ข้าพเจ้าขอบใจพี่น้องทั้งหลายที่ช่วยชีวิตไว้จึงได้ชักชวนกันมาสามิภักดิ์ ซึ่งเขาเนียซัวเปาะนี้พี่ก็เป็นใหญ่ได้ว่ากล่าวมานานจะให้น้องว่ากล่าวนี้ไม่ควร ถ้ากระนั้นจะขอไปตายเสียดีกว่า เตียวไก่จึงพูดว่า เดิมท่านมีคุณแก่ข้าพเจ้าหาที่สุดมิได้ บัดนี้น้องมาแล้วจะมอบที่ทางให้ว่ากล่าวตอบแทนบุญคุณซึ่งจะไม่ยอมเป็นใหญ่นั้นไม่ได้ ซ้องกั๋งว่าอายุน้องก็ยังอ่อนกว่าพี่มาก พูดแล้วก็ฉุดมือเตียวไก่เข้านั่งที่ใหญ่ ตัวซ้องกั๋งนั่งที่สอง โงวหยงนั่งที่สาม กงซุนสินนั่งที่สี่ แล้วซ้องกั๋งพูดว่า ในขณะนี้พี่น้องทั้งหลายก็ยังไม่มีความชอบด้วยกันทั้งสิ้น พี่น้องที่อยู่ก่อนนั้นจงนั่งแถวขวา พี่น้องที่มาใหม่เปรียบเหมือนแขกจงนั่งข้างซ้าย ถ้าสืบไปภายหน้าผู้ใดมีความชอบจะเลื่อนที่ให้ตามสมควร บรรดาพี่น้องทั้งปวงได้ฟังก็มีความยินดีชวนกันพูดว่า ท่านกล่าวดังนี้เป็นยุติธรรมแล้วพี่น้องที่อยู่เก่าก็นั่งข้างขวา ถัดกงซุนสินลงมาลิมชอง เล่าตง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด โตวเซียน ซองบาน จูกุ้ย แป๊ะสิน ข้างซ้ายนั้นคือฮวยหยง ฉินเหม็ง ไตจง ลี้จุน มกหอง มกชุน เตียหวย เตียสุน เอียนสุน ลือฮวง กวยเส็ง เซียวเหยียง เฮงเอยโฮ้ว สิย้ง กิมไตเกียน อาวเผ็ง เจียเก็ง ทองอุย ทองเม็ง เบ๊หลิน เจียะย้ง โฮ้วเกียน แต้เทียนซิว ต้อจงอ๋วง รวมสี่สิบนายทั้งซ้ายขวาคำนับเทพยดาตามธรรมเนียมแล้ว ก็กินโต๊ะเสพสุราเป็นที่รื่นเริงสบาย ซ้องกั๋งจึงเล่าความเรื่องเมืองกังจิวให้พี่น้องเหล่านั้นฟังว่า อึงบุนเปงมายุยงชัวเกาตีฮู้ว่าตัวข้าพเจ้านี้สมคบกับที่เมืองหลวงมีหนังสือบอกออกมาว่า คนที่แซ่ซ้องชื่อกั๋งจะคิดกบฏขึ้นที่แขวงเมืองซัวตัง ประการหนึ่งคำเพลงที่เด็กร้องเล่นนั้น อึงบุนเปงว่าก็ว่าได้กับตัวข้าพเจ้า ชัวเกาตีฮูจึงจับเอาไปจำขังไว้ แล้วให้ไตจงถือหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง ครั้นไตจงกลับมาอึงบุนเปงก็ดูออกว่าเป็นหนังสือปลอม จะเอาตัวข้าพเจ้ากับไตจงไปฆ่าเสียก่อนแล้วจึงจะบอกเข้าไป ซึ่งชีวิตของข้าพเจ้ารอดมาก็เพราะพี่น้องทั้งหลายยกไปช่วย ลีขุยก็ลุกขึ้นพูดว่า การงานอันนี้เทพยดาตบแต่งให้พี่ไปติดอยู่ที่เมืองกังจิวได้ความลำบาก เราก็จับอึงบุนเปงมาทำถึงสาหัสแก้แค้นได้แล้ว พวกเราช่วยกันยกเข้าไปตีเมืองหลวงฆ่าเสียให้หมดแล้วยกพี่เตียวไก่ขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินที่หนึ่ง พี่ซ้องกั๋งยกขึ้นเป็นเจ้าแผ่นดินที่สอง โงวหยง กงซุนสินนั้นตั้งให้เป็นกุนซือซ้ายขวา ข้าพเจ้าจะเป็นนายทหารใหญ่คอยรักษาพี่น้องทั้งสองมิดีหรือ
ไตจงฟังลีขุยพูดดังนั้นก็ร้องตวาดว่า เจ้าจะทำเหมือนเมื่ออยู่เมืองกังจิวนั้นไม่ได้ แต่วันนี้ไปการที่ไม่ควรอย่าเอามาพูด ถ้าไม่เชื่อฟังพี่น้องจะช่วยกันจับตัดศีรษะเสีย ลีขุยตอบว่าถ้าตัดศีรษะเสียแล้วเมื่อเวลาใดจะกลับเป็นขึ้นมา ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าไม่พูดจะขอแต่เสพสุราให้สบาย พี่น้องทั้งหลายได้ฟังก็ชวนกันหัวเราะทุกคน ซ้องกั๋งรำลึกขึ้นได้ถึงอึงอันจึงถามว่าอึงอันไปอยู่ที่ไหน เตียวไก่บอกว่าอึงอันป่วยอยู่สองสามเดือนก็ตาย ซ้องกั๋งมีความเสียดายอึงอันยิ่งนัก ครั้นกินโต๊ะเสพสุราเสร็จแล้ว เตียวไก่สั่งให้จัดที่ให้ครอบครัวของมกไทก๋งพักอาศัยตามสบาย เตียวไก่เรียกไพร่พลให้มาคำนับพวกพี่น้องที่มาใหม่ รุ่งขึ้นวันที่สามเตียวไก่ให้ฆ่าโค กระบือ หมู เป็ด ไก่ จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพี่น้องทั้งปวงพร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ข้าพเจ้ายังมีธุระอยู่อีกอย่างหนึ่งสำคัญนักจะต้องลาไปอีกครั้งหนึ่ง
๔๒
เตียวไก่ถามว่าน้องจะไปข้างไหนจงบอกให้เรารู้ ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าวิตกถึงบิดาแก่ชราลงทุกวันไม่แจ้งว่าจะเป็นประการใด เมืองกังจิวมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวงพวกทหารเมืองหุนเสียกุ้ยจะยกมารบกวนบิดาและพี่น้องญาติประการใดก็ไม่ทราบเลย ข้าพเจ้าจึงมีความวิตกนักจะขอลากลับไปบ้านรับบิดามาอยู่เสียด้วยกัน เตียวไก่ว่าการอันนี้ก็สำคัญ ทิ้งให้บิดาเป็นทุกข์อยู่ที่บ้านก็ไม่ควร แต่บัดนี้พี่น้องทั้งปวงเพิ่งจะมาถึง เห็นจะเหน็ดเหนื่อยอยู่ไพร่พลยังไม่เรียบร้อย จงคอยอีกสองสามเวลาแล้วค่อยจัดแจงกะเกณฑ์ไพร่พลไปรับบิดาครอบครัวของน้องมามิดีหรือ ซ้องกั๋งว่าถ้าช้าวันไปเห็นจะเสียที ด้วยเมืองกังจิวมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง พวกทหารคงจะยกมาจับตัวบิดาญาติพี่น้องไปจะรอช้านักไม่ได้ พี่อย่าต้องกะเกณฑ์ไพร่พลเลย น้องจะไปแต่ผู้เดียวรับบิดากับซ้องเซ็งมา เตียวไก่ว่าถ้าฉวยเกิดเหตุการณ์ขึ้นกลางทางจะได้ผู้ใดช่วย เอาไพร่พลไปด้วยจะได้ช่วยกัน ซ้องกั๋งว่าการครั้งนี้เพราะกตัญญูต่อบิดา ถึงล้มตายตามทางก็หาเสียดายชีวิตไม่ ซ้องกั๋งก็จัดแจงแต่งตัวเสร็จ เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นตามมาส่งจนลงเรือแล้วก็กลับไป ซ้องกั๋งขึ้นจากเรือเดินออกทางหลวงตรงไปเมืองเจ๋จิวฮู้ เตียวไก่คิดวิตกกลัวว่าซ้องกั๋งจะไปมีภัยอันตราย จึงจัดให้โงวหยงคุมไพร่พลอยู่รักษาเขาเนียซัวเปาะ ตัวเตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นก็คุมไพร่พลป้องกันซ้องกั๋งไปภายหลัง ครั้นถึงกลางทางเตียวไก่ให้ไตจงตามไปแต่ผู้เดียวก่อน ให้ลีขุยกับพี่น้องอีกห้าคนคุมไพร่พลรีบตามไปภายหลังและกำชับว่า ถ้าไปถึงแล้วเห็นซ้องกั๋งจะพาบิดาครอบครัวมาไม่ได้ ขัดข้องประการใดก็ให้ช่วยกันคิดอ่าน ลีขุยกับพี่น้องห้าคนคุมไพร่พลรีบเดินทางไปตามคำสั่ง
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินทางไปหลายวันถึงแขวงเมืองเจ๋จิวฮู้ตำบลหุนเสียกุ้ยบ้านซองเกจึง ครั้นจะตรงไปบ้านของตัวก็เห็นเวลายังวัน จึงเข้าซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ไม่ให้ผู้ใดเห็น พอเวลาจวนคํ่าซ้องกั๋งก็เดินทางหลังบ้านเห็นประตูปิดอยู่ก็ร้องเรียกซ้องเซ็งได้ยินเสียงก็มาเปิดประตูรับ เห็นซ้องกั๋งก็ตกใจพูดว่าพี่กลับมาบ้านทำไม ซ้องกั๋งตอบว่าพี่คิดถึงบิดากับเจ้า ซ้องเซ็งว่าพี่ไปเมืองกังจิวทำไมให้เกิดความใหญ่ขึ้น ผู้รักษาเมืองให้นายทหารแซ่เตียสองคนคุมไพร่พลมาคอยระวังดูบิดากับน้องไม่ให้หลบหนีไปได้ คอยให้เมืองกังจิวมีหนังสือบอกมา พวกทหารก็จะจับบิดากับน้องไป พี่อย่านอนใจจงรีบกลับไปเขาเนียซัวเปาะบอกพวกพ้องให้ยกมารับบิดาไปโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจเหงื่อไหลโซมตัวไม่ทันจะเข้าไปในประตูก็หันหน้ากลับ คิดจะรีบไปยังเขาเนียซัวเปาะขณะนั้นเดือนมืดไม่ใคร่จะเห็น ซ้องกั๋งเที่ยวหาทางเล็กเดินไป
ฝ่ายเตียวเหล็ง เตียวเต็กนายทหารซึ่งผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ย สั่งให้คุมไพร่พลมาคอยระวังซ้องไทก๋งกับซ้องเซ็ง เวลาคืนวันนั้นเห็นมีคนออกจากบ้านซ้องไทก๋งก็สั่งให้ไพร่พลจุดคบไล่ตามไป
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นเดินลัดทางไปได้ครู่หนึ่ง เสียงตามมาข้างหลังมีไฟสว่างก็รีบหนี เตียวเหล็งคุมไพร่พลไล่ตามไปเกือบจะทันก็ร้องตวาดว่า ซ้องกั๋งจะหนีไปข้างไหน ซ้องกั๋งได้ฟังเสียงเตียวเหล็งก็ตกใจรีบไปโดยเร็วถึงตำบลฮวนเตาซึง ซ้องกั๋งเดินหนีเข้าไป และตำบลฮวนเตาซึงนั้นมีทางเข้าออกทางเดียว รอบนอกมีภูเขากับต้นไม้ล้อมรอบ เห็นมีศาลเจ้าแต่ครั้งโบราณอยู่ศาลหนึ่งก็เอามือผลักประตูเข้าไป เที่ยวหาที่แอบอาศัยครั้นเห็นห้องที่ตั้งรูปเจ้าไว้ ซ้องกั๋งเลิกม่านออกแล้วเข้าไปซ่อนอยู่หลังรูปเจ้า ได้ยินเสียงพวกทหารไล่ตามมาพูดกันว่า หนีเข้ามาอยู่ศาลเจ้านี้แล้ว ซ้องกั๋งมีความวิตกยิ่งนักนั่งเป็นทุกข์อยู่
ฝ่ายเตียวเหล็ง เตียวเต็กกับพวกทหารไล่ตามมาถึงศาลเจ้าก็เอาไฟเข้าไปส่องดูในศาล ซ้องกั๋งจึงคิดว่าเราหาเชื่อเตียวไก่ไม่ อยากจะใคร่มาหาที่ตาย ขอเทพยดาฟ้าดินช่วยปิดบังข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด คิดแล้วก็แอบนิ่งอยู่ พวกทหารเอาคบไฟเข้าไปส่องถึงสองพวกก็ไม่เห็น ซ้องกั๋งนึกกลัวตัวสั่นคิดว่าคงตายแน่แล้วสะกดใจนิ่งไว้ เตียวเต๊กนายทหารก็เอาปลายทวนเลิกม่านที่หน้าเจ้าออก แล้วก็เอาไฟส่องดูอีก ในขณะนั้นเผอิญเป็นควันคลุ้มออกมา ไฟดับหาทันเห็นซ้องกั๋งไม่ เตียวเหล็ง เตียวเต็กจึงพูดกับพวกทหารว่า ถ้าไม่หนีเข้ามาอยู่ในนี้จะไปทางอื่นไม่ได้ พวกทหารเหล่านั้นว่าหนีเข้ามาในตำบลนี้เที่ยวซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้ดอกกระมัง ที่ตำบลเขาฮวนเตาซึงมีทางเข้าออกทางเดียว รอบนอกนั้นมีแต่ภูเขาและต้นไม้รอบ มาตรว่ามีปีกบินก็ไม่พ้น พวกเราไปคอยสกัดอยู่ต้นทางคอยให้สว่างจึงเข้ามาค้นหา เตียวเหล็ง เตียวเต็กได้ฟังก็เห็นจริงคุมทหารออกจากศาลเจ้าไป ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ค่อยคลายวิตก จึงคิดว่าถ้าแม้นฟ้าดินเจ้าที่ไม่ช่วยเราครั้งนี้ก็คงตาย พอได้ยินเสียงทหารร้องเรียกเตียวเหล็งว่าอยู่ที่นี่แล้ว เตียวเหล็ง เตียวเต็กก็เข้ามาในศาลอีกถามว่าอยู่ที่ไหน ทหารบอกว่าท่านมาเถิด รอยมือผลักประตูเปิดเข้ามาคงจะซ่อนอยู่ในนี้ เตียวเหล็งเห็นรอยมือจึงพูดว่าจริงอยู่เราช่วยกันค้นดูให้ถ้วนถี่ เตียวเหล็งก็เข้าค้นดูที่ตั้งรูปเจ้าเลิกม่านขึ้นแล้วก็เอาไฟส่อง ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นแทบจะขาดใจตาย เหงื่อไหลโซมตัวซบศีรษะลงที่หลังรูปเจ้า
ขณะนั้นเผอิญให้เกิดลมพายุกล้าพัดเอาไฟดับสิ้น มืดมัวไม่เห็นตัวกัน เตียวเหล็งพูดว่าน่าอัศจรรย์นัก หรือเทพยดามาสิงสู่อยู่ในนี้จึงให้เกิดลมพายุพัด ด้วยเจ้าโกรธว่ามารบกวนท่านดอกกระมัง เรากลับไปคอยให้สว่างจึงค่อยมาค้นอีก
เตียวเต็กว่าเรายังหาได้ค้นถ้วนถี่ไม่ เอาทวนแทงดูให้สิ้นสงสัยก่อน เตียวเหล็งว่าดีแล้ว สองนายเข้าไปใกล้จะเอาทวนแทงที่หลังเจ้า เผอิญเกิดลมพายุพัดกล้า หอบเอากรวดทรายมาตกถูกพวกทหาร ที่ศาลเจ้าก็สั่นหวั่นไหว เตียวเหล็งร้องว่าไม่ได้การแล้ว พากันไปโดยเร็วเถิด ทหารที่ออกมาไม่ทันเสื้อเกี่ยวประตูไว้ ด้วยความตกใจร้องให้พวกพ้องช่วย เตียวเหล็งกลับเข้าไปดูเอากระบี่เชือดเสื้อขาดรีบหนีไป พวกทหารที่หนีมาข้างหน้าบ้างพูดว่า ศาลเจ้านี้ศักดิ์สิทธิ์นัก เห็นจะให้ผีมารบกวนเรา ๆ ชวนกันไปสกัดอยู่ที่ต้นทางเถิด
ฝ่ายซ้องกั๋งแอบอยู่หลังรูปเจ้ามีความวิตกว่า ถ้าพวกทหารไปคอยสกัดต้นทางไว้จะหนีไปยังไรดี นั่งตรึกตรองหาอุบายก็พอเคลิ้มหลับไปฝันเห็นว่ามีเด็กสองคนเดินตรงเข้ามาในห้องเจ้าร้องเรียกซ้องกั๋งว่า แชจู๊แปลว่านายดาว เหนียเนี้ยใช้ให้มาเชิญท่านไปสนทนากัน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจแต่เสียงเด็กนั้นหาใช่ผู้ชายไม่ ซ้องกั๋งก็นิ่งฟังอยู่ เด็กบอกดังนั้นเป็นหลายหน ซ้องกั๋งก็ออกจากหลังรูปเจ้าเลิกม่านดูเห็นเด็กหญิงสองคนใส่เสื้อสีเขียวงดงามเหมือนกับเทพธิดา จึงถามว่าท่านทั้งสองมาแต่ไหนมีธุระสิ่งใด เด็กบอกว่าเหนียเนี้ยใช้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านแชจู๊ไปสนทนากัน ซ้องกั๋งตอบว่าท่านทั้งสองพูดผิดแล้ว ตัวข้าพเจ้านี้แซ่ซ้องชื่อกั๋งไม่ใช่แชจู๊ดอก เด็กทั้งสองว่าข้าพเจ้าพูดไม่ผิดเชิญท่านแชจู๊ไปเถิดเหนียเนี้ยคอยอยู่ ซ้องกั๋งว่าเหนียเนี้ยนั้นอยู่ที่ไหน เด็กทั้งสองบอกว่าอยู่ข้างหลังนี้เชิญท่านไปถึงก็ได้รู้ดอก เด็กก็พาซ้องกั๋งออกจากห้องเจ้าเดินตรงไปทางใหญ่ประมาณได้ลี้ครึ่งถึงสะพานศิลาเขียว มีลูกกรงรอบ ซ้องกั๋งข้ามสะพานไปเห็นมีต้นไม้และดอกไม้ใส่กระถางตั้งเรียงรายตามถนน ครั้นถึงประตูที่อยู่ของเหนียเนี้ยเก๋งนั้นงดงามมีลวดลายต่างๆ ผิดกับของในเมืองมนุษย์ จึงคิดว่าเห็นจะเป็นเมืองสวรรค์ดอกกระมัง เราเที่ยวมาช้านานไม่ได้เห็นดังนี้เลย ซ้องกั๋งก็เดินตามเด็กนั้นไปจนถึงข้างในเห็นเหนียเนี้ยอยู่บนที่นั่งมังกรดูเป็นสง่างามนัก ซ้องกั๋งคุกเข่าลงคำนับเหนียเนี้ย ๆ จึงพูดว่า ซ้องแชจู๊มาก็ดีแล้วเชิญนั่งให้สบาย ใช้ให้เด็กเอาสุรามาให้ซ้องกั๋งสามถ้วยกับพุทราริ้วสามผล ซ้องกั๋งรับสุรารับประทานแล้ว เหนียเนี้ยก็ใช้เด็กศิษย์ไปหยิบตำรับพิชัยสงครามมาส่งให้ซ้องกั๋งสามเล่ม กำชับสั่งว่าท่านจงเอาไปดูจะได้ประพฤติปฏิบัติให้ถูกต้องตามธรรมเนียมฟ้าและดิน ถ้าจะเป็นเจ้านายก็ต้องตั้งอยู่ในสัตย์ธรรม แม้นเป็นขุนนางก็ต้องให้ซื่อตรงช่วยบำรุงแผ่นดินปราบปรามเสี้ยนหนามข้าศึกศัตรูเสียให้สิ้น ราษฎรทั้งหลายจะได้อยู่เย็นเป็นสุขทั่วราชอาณาเขต การอันนี้ท่านอย่าได้บอกกับผู้ใด จงประพฤติการแต่ที่ชอบ ตำรับพิชัยสงครามนั้น ท่านจงให้โงวหยงซินแสดูบ้างจะได้ช่วยกันคิดอ่านบำรุงรักษาแผ่นดินสืบไป ถ้าการบ้านเมืองเรียบร้อยแล้ว จงเอาตำรับพิชัยสงครามสามเล่มนี้เผาไฟเสีย ท่านรีบกลับไปเถิดอยู่ช้าไม่ได้ นานไปภายหน้าจึงมาพบกันอีก พูดแล้วก็สั่งศิษย์ให้พาซ้องกั๋งมาส่งถึงสะพานศิลาเขียว ศิษย์นั้นพูดว่าท่านแชจู๊ตกใจกลัวเป็นหนักหนา ถ้าเหนียเนี้ยไม่ช่วยก็คงถูกจับตัวไป พอสว่างขึ้นก็สิ้นเคราะห์ดอกแล้วชี้มือบอกว่าแชจู๊ดูมังกรสองตัวที่ใต้สะพานเถิด ซ้องกั๋งเห็นมังกรต่อสู้กันอยู่ ศิษย์นั้นผลักซ้องกั๋งตกลงในน้ำก็พอตกใจตื่น จึงเดินออกมาจากหลังรูปเจ้าเห็นเดือนจวนจะลับตกประมาณสองยามเศษ มือยังกำพุทราอยู่สามผลแล้วคลำดูในเสื้อพบตำราพิชัยสงครามสามเล่ม หยิบออกดูแล้วนึกถึงถ้อยคำที่เหนียเนี้ยสั่งสอนก็จำได้ทุกสิ่ง ซ้องกั๋งนึกอัศจรรย์ใจนัก จะว่าฝันเหตุไฉนจึงมีสิ่งของ เห็นจะเป็นเหนียเนี้ยมาช่วยชีวิตไว้ จะให้เราช่วยปราบปรามเสี้ยนหนามในแผ่นดินต่อไปพระคุณเป็นที่สุด ทำประการใดจึงจะรู้จักเหนียเนี้ย คิดแล้วก็เอาตำราพิชัยสงครามซ่อนไว้ในเสื้อ แล้วก็เดินออกมาเห็นศาลเจ้าอีกศาลหนึ่ง มีศิษย์ยืนอยู่สองข้างเหมือนกับเหนียเนี้ยที่ฝันเห็น จึงดูหนังสือที่หน้าศาลชื่อกิวเทียนเลียนลี้ ซ้องกั๋งคิดว่าเหนียเนี้ยที่ช่วยชีวิตเราเห็นจะเป็นกิวเทียนเลียนลี้ดอกกระมังก็คุกเข่าลงคำนับ พอเวลาจวนสว่าง ซ้องกั๋งรำลึกได้ว่าศิษย์ของกิวเทียนเลียนลี้เหนียเนี้ยบอกว่าจะสิ้นเคราะห์ จำจะไปดูที่ต้นทางก็จะได้รู้จึงเดินออกไป ได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงก็ตกใจวิ่งเข้าไปแอบอยู่ในพุ่มไม้ เห็นพวกทหารหลายคนวิ่งหนีเข้ามาวางเครื่องศัสตราวุธคุกเข่าคำนับเทพารักษ์แล้วพูดว่า เจ้านายที่ศักดิ์สิทธิ์ช่วยพวกข้าพเจ้าด้วยเถิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็คิดอัศจรรย์ ว่าพวกทหารเหล่านี้คอยจะจับเราเหตุใดจึงวิ่งหนีเข้ามา เหลียวไปดูอีกเห็นนายทหารคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ไล่ตามเตียวเหล็ง ร้องตวาดว่าจะหนีไปข้างไหน ซ้องกั๋งจำได้ว่าลีขุยไล่พวกทหารก็ยังไม่อาจจะออกไปแอบดูอยู่ เห็นพวกข้างหลังไล่ตามมาอีกสองคนเตียวเหล็งวิ่งหนีไปล้มลง ลีขุยกลัวว่าอาวเผ็ง ต้อจงอ๋วงจะแย่งเอาความชอบก็ฆ่าเตียวเหล็งตายเสียก่อนพอเข้ามาใกล้ซ้องกั๋งจำได้ว่าอาวเผ็ง ต้อจงอ๋วง แล้วมีอีกพวกหนึ่งไล่ตามมาบอกลีขุยว่า ฆ่าพวกทหารล้มตายแตกหนีไปสิ้นแล้ว เหตุไฉนจึงไม่พบซ้องกั๋งจะทำประการใดดี ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็จำได้ว่าเล่าตง เจียะย้ง ลี้ลิบจึงออกจากพุ่มไม้ ลีขุยกับพวกพี่น้องเหล่านั้นเห็นก็มีความยินดี เจียะย้ง ลี้ลิบก็วิ่งไปบอกเตียวไก่ ซ้องกั๋งจึงถามเล่าตงว่าเหตุไฉนจึงได้รู้ยกมาช่วยพี่ที่ตำบลนี้ เล่าตงว่าพอท่านออกจากเขาเนียซัวเปาะมา เตียวไก่ โงวหยงไม่วางใจให้ไตจงตามมาฟังข่าว แล้วเตียวไก่จึงชวนพี่น้องกับไพร่พลมาคอยรับท่าน พบไตจงแจ้งความว่าเตียวเหล็ง เตียวเต็กคุมทหารไล่ติดตามมาล้อมที่ไว้ที่ตำบลฮวนเตาซึง เตียวไก่โกรธใช้ให้ไตจงกลับไปเขาเนียซัวเปาะเก้านาย นอกจากนั้นให้ยกมาช่วยทั้งสิ้น พวกพี่น้องก็ยกมาพร้อมกัน เข้าไล่ฟันพวกทหารที่สกัดต้นทางล้มตายลงเป็นอันมาก หนีมาได้สี่ห้าคน ลีขุยก็ไล่ตามมาฆ่าตาย แล้วพวกข้าพเจ้าจึงตามลีขุยเข้ามาเที่ยวค้นหาท่าน พูดยังไม่ทันขาดคำพอเจียะย้งกับลี้ลิบพาเตียวไก่ ฮวยหยง ฉินเหม็ง อึงซิน สิย้ง เจยเก็ง เบ๊หลิน ลี้จุน มกหอง เดียสุน มกชุน โฮ้วเกียน เซียวเหยียง กิมไตเกียน มาถึงคำนับกันตามธรรมเนียม เตียวไก่จึงพูดกับซ้องกั๋งว่าพี่ได้ห้ามแล้วว่าอย่ามาเลยก็ไม่ฟัง เกือบจะเกิดความใหญ่ขึ้นอึก ซ้องกั๋งว่าน้องมาครั้งนี้ก็เพราะคิดถึงบิดา เตียวไก่ว่าบิดาของน้องนั้นอย่าได้วิตก เมื่อแรกที่มาถึงก็เข้าบุกรุกเข้าฟันพวกทหารที่สกัดต้นทางตายสิ้น ให้ไตจง แต้เทียนซิว เฮงเอยโฮ้ว ทองอุย ทองเม้ง คุมไพร่พลไปรับบิดากับซ้องเซ็ง ขนทรัพย์สิ่งของไปยังเขาเนียซัวเปาะแล้วเชิญน้องกลับไปเถิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีคำนับเตียวไก่แล้วพูดว่า บุญคุณของพี่กับพวกพ้องทั้งปวงนักหนาคงจะสนองคุณให้จงได้ ถึงตัวจะตายก็ไม่เสียดายชีวิตแล้วก็ชวนกันขึ้นมาออกจากตำบลฮวนเตาซึงตรงไปเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงโงวหยงซินแสกับพวกที่อยู่รักษาบ้านก็ออกต้อนรับ เชิญไปพักพร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงถามว่าบิดาของข้าพเจ้าอยู่ไหน พอซ้องไทก๋งกับข้องเซ็งเดินออกมาก็มีความยินดี คำนับบิดาแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าหามีความกตัญญูไม่ทำให้บิดาตกใจนักหนา ซ้องไทก๋งว่าเตียวเหล็ง เตียวเต็กคุมทหารมาสอดแนมคอยระวังดูอยู่ทุกเวลา เมื่อขณะเจ้าเรียกให้เปิดประตู พวกทหารแอบอยู่ที่หน้าบ้านเจ็ดแปดคน ได้ยินเสียงไล่ตามเจ้าไปจะเป็นประการใดบิดาก็ไม่รู้ ครั้นดึกประมาณสามยามเศษ มีชายพวกหนึ่งหลายร้อยตรงมาเปิดประตูบ้านอุ้มเอาบิดาขึ้นเกี้ยว ชายพวกนั้นก็เข้าช่วยซ้องเซ็งเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของลงบรรทุกเกวียน แล้วเอาไฟเผาบ้านเสียพาบิดากับซ้องเซ็งมาถึงที่นี่ ซ้องกั๋งว่าบุตรกับบิดาได้พบกันก็เพราะพี่น้องทั้งหลายช่วยอุปถัมภ์ พูดแล้วก็ให้ซ้องเซ็งผู้น้องคำนับตามบรรดาผู้พี่น้อง เตียวไก่กับพวกเหล่านั้นก็คำนับซ้องไทก๋งทุกตัวคน แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงดูกันเป็นอันดี
ฝ่ายกงซุนสินคิดว่าตั้งแต่จากมารดามาก็ช้านาน ไม่แจ้งว่าจะเป็นประการใด อยากจะใคร่ไปเยี่ยมเยือน จึงพูดว่าข้าพเจ้าอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะกับพี่น้องทั้งหลายก็มีความสุขสบายจึงหาได้ไปเยี่ยมมารดาไม่ บัดนี้จะขอลาไปเยี่ยมมารดาสักสามสี่เดือนก็จะกลับมา เตียวไก่ว่าเดิมเราได้ยินท่านพูดว่ามารดาอยู่ที่เมืองกิจิวไม่มีผู้ใดปฏิบัติรักษา บัดนี้ท่านจะไปเยี่ยมเยือนมารดาก็ตามใจเถิด กงซุนสินได้ฟังก็มีความยินดีแปลงตัวเป็นหลวงจีนจัดเครื่องศัสตราอาวุธไว้พร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็ลาเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพี่น้องเหล่านั้น เตียวไก่กับพี่น้องทั้งปวงตามมาส่งจนลงเรือ เตียวไก่สั่งกำชับว่า ท่านซินแสจงรีบกลับมาในสามเดือนตามสัญญาให้จงได้ เราคิดว่าจะให้ไพร่พลไปด้วยรับเอามารดาท่านมาอยู่ด้วยกันที่เขาเนียซัวเปาะมิดีหรือ
กงซุนสินว่ามารดาข้าพเจ้าไม่เหมือนคนทั้งหลาย มาอยู่ที่นี่เห็นจะไม่ได้ พูดแล้วก็ลาลงเรือข้ามฝั่งมุ่งตรงไปเมืองกิจิว เตียวไก่กับพี่น้องทั้งปวงก็กลับมาที่อยู่ ลีขุยเห็นกงซุนสินไปแล้วคิดถึงมารดานั่งร้องไห้อยู่ ซ้องกั๋งถามว่าน้องเป็นอะไรจึงร้องไห้ ลีขุยว่าใคร ๆ เขามีมารดาก็พากันไปเยี่ยมเยือน แต่ตัวข้าพเจ้านี่เปรียบเหมือนคนอกตัญญูไม่รู้จักคุณบิดามารดา จึงไม่ได้ไปรับมาทำนุบำรุงให้เป็นสุขกับเขาบ้าง จึงโศกเศร้าเสียใจนัก พูดดังนั้นแล้วก็ร้องไห้ร่ำไรต่างๆ เตียวไก่จึงถามว่าบิดามารดาของน้องยังบริบูรณ์พร้อมกันหรือ ลีขุยบอกว่าข้าพเจ้ามีแต่มารดาอยู่ที่บ้าน พี่ชายนั้นเที่ยวรับจ้างเขาทำงาน ที่ไหนจะได้เลี้ยงมารดาอยู่ทุกวัน ข้าพเจ้าคิดว่าไปรับมารดามาอยู่ที่นี่จะได้มีความสุขบ้าง เตียวไก่ว่าน้องพูดก็จริงอยู่ พี่จะให้ผู้คนไปด้วยช่วยรับมารดาของน้องมา ซ้องกั๋งว่าซึ่งท่านจะให้ผู้คนไปด้วยนั้นเห็นไม่ได้ลีขุยนี่ใจมุทะลุดุร้าย เมื่อขณะลีขุยอยู่เมืองกังจิวฆ่าผู้คนล้มตายเสียเป็นอันมาก ผู้รักษาเมืองคงมีหนังสือไปสกัดด่านไว้ทุกตำบลให้คอยจับตัวพวกเรา คนที่ไปด้วยนั้นจะพากันลำบากทั้งสิ้น คอยฟังข่าวดูเห็นว่าสงบเงียบดีจึงชวนกันไปรับมารดาของน้องมาเถิด ลีขุยได้ฟังดังนั้นก็โกรธ พูดว่าพี่นี้ใจหาดีไม่ ส่วนบิดาของพี่รู้จักไปรับมาให้มีความสุข มารดาน้องนั้นจะทิ้งให้ทุกข์อยู่ที่บ้าน ธรรมดาเป็นมนุษย์ย่อมรักบิดามารดาทุกคน ถ้าไม่ได้ปฏิบัติมารดาแล้วจะอยู่ไปทำไมตายเสียดีกว่า ซ้องกั๋งว่าถ้าน้องจะไปรับมารดาให้ได้ก็ต้องเชื่อฟังจึงจะให้ไป ลีขุยว่าพี่จะให้ทำอย่างไร ก็จะปฏิบัติตามขอแต่ได้ไปรับมารดามาอยู่ด้วยกันเท่านั้น
๔๓
ซ้องกั๋งจึงว่าต้องประพฤติการสามอย่างคือหนึ่งอดสุรา อย่างที่สองนั้นน้องเป็นคนโทโสร้ายผู้ใดจะไปด้วยก็ไม่ได้ต้องไปแต่ผู้เดียว ที่สามนั้นขวานสองเล่มที่สำหรับถืออย่าได้เอาไป ตั้งใจเดินทางพบปะผู้คนจงอัชฌาสัย อย่าทำให้เกิดความรีบไปเร่งมาอย่านอนใจ
ลีขุยได้ฟังจึงตอบว่า การสามอย่างนี้น้องรับทำตามได้พี่อย่าวิตกเลย จะขอลาไปในวันนี้ ลีขุยก็จัดแจงแต่งตัวเอาเงินทองใส่ห่อผ้าลาพี่น้องออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางตรงไปยังเมืองกิจิว ซ้องกั๋งจึงพูดกับพี่น้องทั้งปวงว่า ลีขุยไปครั้งนี้คงจะเกิดความ ด้วยเป็นคนดุร้ายต้องหาคนที่เป็นชาวเมืองกิจิวให้ติดตามไปฟังข่าวคราวดูจึงจะไม่เสียที โตวเซียนว่าเห็นจูกุ้ยเป็นชาวเมืองกิจิว ตำบลบ้านคิจูกุ้ยอยู่แห่งเดียวกับลีขุย ซ้องกั๋งได้ฟังก็รำลึกขึ้นได้ จึงพูดว่าข้าพเจ้าลืมไป เมื่อวันพบปะกันที่ศาลเจ้าแป๊ะเล่งเปียว ลีขุยจำจูกุ้ยได้ว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน ซ้องกั๋งก็ให้คนไปเชิญจูกุ้ยมาจากโรงขายสุราแล้วพูดว่า ลีขุยเป็นคนดุร้ายนักหนา บัดนี้ไปรับมารดา ณ เมืองกิจิวแต่ผู้เดียว ครั้นจะให้ผู้คนไปด้วยก็กลัวจะเกิดความ เราคิดวิตกจึงหาตัวท่านมาเห็นว่าเป็นชาวบ้านเดียวกับลีขุย จงติดตามไปฟังข่าวคราวดูสักครั้งหนึ่ง จูกุ้ยว่าข้าพเจ้ามีพี่ชายชื่อจูบู๊ ตั้งโรงขายสุราอยู่นอกประตูเมืองกิจิวข้างทิศตะวันตก ลีขุยก็มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อลีตัด แต่ลีขุยนั้นดุร้ายตีผู้คนตาย หนีมาเที่ยวอยู่ช้านานหาได้กลับไปบ้านไม่ บัดนี้ท่านจะให้ตามลีขุยไปฟังข่าวคราว ข้าพเจ้าจะขอรับอาสาไป ด้วยจากพี่น้องมาช้านานไม่แจ้งว่าเป็นประการใด จะได้เยี่ยมเยือนญาติพี่น้องด้วย แต่ข้าพเจ้ายังเป็นห่วงถึงโรงสุราหามีผู้ใดรักษาซื้อขายไม่ ซ้องกั๋งว่าการซึ่งจะขายที่โรงนั้นอย่าวิตก พี่จะให้โฮ้วเกียน เจียะย้งไปรักษาไว้จนกว่าน้องจะมา จูกุ้ยได้ฟังก็มีความยินดี ลากลับมาโรงจัดแจงสิ่งของห่อผ้าพร้อมเสร็จ มอบโรงให้โฮ้วเกียน เจียะย้งแล้วออกเดินตรงไปยังเมืองกิจิว
ฝ่ายลีขุยเมื่อเดินทางไปนั้นก็มิได้เกิดเหตุการณ์สิ่งใด รีบรัดเดินทางไปยังเมืองคิจูกุ้ย เห็นผู้คนยืนอยู่เป็นกลุ่มก็แวะเข้าไปดู มีหนังสือปิดอยู่ที่กำแพง ลีขุยนั้นไม่รู้จักหนังสือ ได้ยินชายผู้หนึ่งอ่านว่า นายโจรที่หนึ่งชื่อซ้องกั๋งตำบลบ้านซัวตัว แขวงเมืองหุนเสียกุ้ย ที่สองชื่อไตจงเป็นขุนนางว่าราชการฝ่ายคุก ณ เมืองกังจิว ที่สามชื่อลีขุยชาวเมืองกิจิวตำบลบ้านคิจูกุ้ย ลีขุยได้ฟังแต่เท่านั้นก็นิ่งอยู่
ฝ่ายจูกุ้ยรีบรัดมาถึงเมืองกิจิวแล้วก็เที่ยวเดินเล่น เห็นลีขุยยืนฟังผู้คนอ่านหนังสือก็ตกใจ ตรงเข้าไปจับมือไว้แล้วแกล้งร้องถามว่าพี่แซ่เตียจะไปไหน ลีขุยเหลียวมาดูเห็นจูกุ้ยจึงถามว่าน้องจะไปข้างไหนหรือ จูกุ้ยเรียกลีขุยมายังโรงขายสุรา ว่าพี่นี้กล้านักไปยืนอยู่ที่นั้นได้ ซึ่งหนังสือที่เขาปิดไว้ใจความว่า ถ้าผู้ใดจับตัวซ้องกั๋งที่หนึ่งได้จะให้เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ถ้าจับไตจงที่สองได้จะให้เงินห้าพันตำลึง จับลีขุยที่สามได้จะให้เงินสามพันตำลึง ถ้าเขารู้จักมิเสียทีหรือ เมื่อพี่จากมาเตียวไก่กับซ้องกั๋งมีความวิตก จึงให้น้องมาตามถึงแต่เวลาวานนี้ก็เที่ยวหาอยู่ ลีขุยได้ฟังก็มีความยินดีบอกว่าพี่มาถึงวันนี้เอง แล้วถามว่าน้องอยู่แถวนี้หรือจึงได้รู้จักชอบพอกับโรงขายสุรา จูกุ้ยบอกว่าโรงขายสุราของพี่ชายเรา แล้วร้องเรียกจูบู๊พี่ชายออกมาให้พูดจารู้จักกับลีขุยไว้ จูบู๊ก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ลีขุยจึงพูดว่า พี่ซ้องกั๋งสั่งไม่ให้เสพสุรา เมื่อขณะเดินทางมาก็มิได้กินจึงได้ช้าอยู่ บัดนี้มาถึงแล้วจะเสพสุขบ้างก็เห็นจะไม่เป็นไร จูกุ้ยก็มิได้ห้ามปราม ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราเสร็จแล้วจึงบอกกับลีขุยว่า ซึ่งจะไปรับมารดาของพี่หนทางตำบลเป็กเตียงซึงคิจูกุ้ยนั้นมีอยู่สองทาง ครั้นจะเดินไปตามถนนหลวงก็กลัวคนทั้งปวงจะพบปะ ครั้นจะไปทางลัดมีผู้ร้ายชุกชุมสัตว์ป่าก็ดุร้ายนัก ตามแต่พี่จะคิดอ่านจะได้กลับเขาเนียซัวเปาะด้วยกันโดยเร็ว ลีขุยว่าน้องจงคอยอยู่ที่นี้พี่จะรีบไป แต่ผู้คนจะแย่งชิงกับเสือร้ายนั้นหากลัวไม่ พูดแล้วก็ลาจูกุ้ยออกจากโรงไป
ขณะนั้นจวนจะสว่างเห็นชายผู้หนึ่งหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่ ถือขวานสองมือเดินตรงออกมา ร้องตวาดว่าถ้าจะเดินทางนี้จงเอาเงินค่าทางมา แม้นไม่มีเงินก็เอาห่อผ้าไว้ก่อน ลีขุยได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า เจ้านี้แซ่ใดชื่อไร บังอาจมาตั้งเป็นโจรคอยปล้นอยู่ที่นี่ ไม่กลัวความตายหรือ ลิกุ้ยตอบว่าเจ้ามาถามชื่อเราก็จะบอกให้ แต่รู้แล้วอย่าวิ่งหนี ชาวบ้านเรียกเราว่าเฮ็กซวนฮอง ลีขุยได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า เจ้าช่างกล้าหาญนัก เอาชื่อเรามาเที่ยวหลอกคนเดินทางแย่งชิงเอาเงินทองเขาอยู่ดังนี้ดอกหรือ พูดแล้วก็ชักกระบี่ตรงต่อเข้าสู้ ลิกุ้ยทานกำลังลีขุยไม่ได้ก็ล้มลง ลีขุยเอาเท้าเหยียบไว้แล้วถามว่าเจ้ารู้จักเราหรือไม่ ก็เงื้อกระบี่ขึ้นจะฟัน ลิกุ้ยร้องว่า บิดาข้าพเจ้าขอชีวิตไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ลีขุยจึงพูดว่าเรานี่คือลีขุยที่เรียกว่าเฮ็กซวนฮอง ฝีมือเข้มแข็งผู้คนย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น เหตุใดเจ้าจึงเอาชื่อเรามาปลอมดังนี้ ลิกุ้ยว่าข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านแซ่ลิชื่อกุ้ย มิใช่เฮ็กซวนฮองดอก ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงของท่านปรากฏ ผู้คนเกรงกลัวเป็นอันมาก จึงปลอมเป็นชื่อท่านมาหากินอยู่ตามแถวป่านี้ คนทั้งปวงเดินทางมาข้าพเจ้าออกสกัดหน้าร้องบอกชื่อของท่าน พวกเหล่านั้นสำคัญว่าจริงก็ทิ้งเงินทองและข้าวของเสียวิ่งหนีไป ข้าพเจ้ามิได้ทำให้ผู้ใดเป็นอันตรายท่านจงเมตตาเถิด ลีขุยว่าเจ้าถือขวานสองมือให้เหมือนเราคอยแย่งชิงคนทั้งปวงอยู่มิได้ขาด เพราะบาปอันนี้ตามมาทันดลใจให้เรามาพบ และขวานของเจ้านั้นก็จะตัดศีรษะตัวเจ้าเอง ลีขุยจึงแย่งเอาขวานได้เงื้อขึ้นจะตัดศีรษะเสีย ลิกุ้ยตกใจกลัวพูดว่า ท่านฆ่าข้าพเจ้าคนเดียวก็เหมือนกับฆ่าสองคน ลีขุยถามว่าทำไมจึงพูดดังนี้ ลิกุ้ยว่ามารดาข้าพเจ้าแก่ชราแล้วไม่มีผู้อุปถัมภ์ คงอดอาหารตายก็เหมือนกับท่านฆ่าทั้งสองคนเหมือนกัน ลีขุยได้ฟังจึงนึกว่าครั้งนี้เราจะมารับมารดาไป ถ้าฆ่าคนผู้นี้ตายบาปกรรมก็จะมี คิดแล้วจึงว่าเราหาทำอันตรายไม่ ตั้งแต่นี้ไปจงกลับใจเสียใหม่อย่าได้ทำการดังนี้เลย ถ้าขืนทำเราพบปะเข้าอีกจะฆ่าเสีย ลิกุ้ยดีใจ คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ขอประพฤติเป็นโจรต่อไปอีกแล้ว จะอุตส่าห์ซื้อขายเลี้ยงมารดาสืบไป ลีขุยได้ฟังมีความเมตตาหยิบเงินส่งให้สิบตำลึง ว่าเจ้าจงเอาไปทำทุนซื้อขายจะได้เลี้ยงมารดา ลิกุ้ยยินดีนักคุกเข่าคำนับรับเงินแล้วก็ลาไป ลีขุยจึงเอากระบี่เหน็บซ่อนไว้สะพายห่อทรัพย์สิ่งของเดินลัดทางไปประมาณได้ครึ่งวัน ลีขุยรู้สึกหิวเที่ยวหาโรงขายสุราก็ไม่มี เห็นมีโรงอยู่ในป่าก็ตรงเข้าไปเห็นหญิงนั่งอยู่ข้างใน ลีขุยจึงร้องถามว่ามีสุรากับของกินขายบ้างหรือไม่ หญิงนั้นบอกว่าสุราไม่มี มีแต่อาหารกับสิ่งของพอจะหาให้กินได้ ลีขุยว่าได้อาหารกินก็ดีแล้ว หญิงนั้นเชิญให้ลีขุยนั่งอยู่หน้าโรง ตัวเองไปจัดแจงหุงข้าวแล้ว เปิดประตูหลังบ้านเดินไปจะหาผักมาต้มแกง
ฝ่ายลิกุ้ยแอบอยู่ในป่าครู่หนึ่งจึงกลับมาบ้าน เห็นภรรยาเดินมาก็หยุดยืนคอยอยู่ ขณะนั้นลีขุยลุกไปล้างมือที่บ่อน้ำแลเห็นหญิงเปิดประตูหลังบ้านเดินไปแล้วเห็นลิกุ้ยออกจากป่าตรงมายังโรงก็คิดสงสัย จึงแอบต้นไม้ยืนฟังอยู่ หญิงนั้นเห็นลิกุ้ยสามีมาก็ยินดี ถามว่าเจ้าไปไหนมาทางหลังบ้านแข้งขาเปื้อน ลิกุ้ยบอกว่าเกือบจะไม่ได้เห็นหน้ากัน ตั้งแต่เราเที่ยวมาหลายเดือนก็ไม่มีผู้คนเดินทาง วันนี้ไปปะชายผู้หนึ่งหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่ เราเข้าแย่งชิง ชายนั้นฝีมือเข้มแข็ง คือตัวลีขุยที่เรียกว่าเฮ็กซวนฮอง เอากระบี่ตีถูกเราล้มลงแล้วจะฆ่าเสีย เราร้องขอชีวิตไว้บอกว่ามารดาแก่ชรานักไม่มีผู้ใดจะหาเลี้ยง ลีขุยจึงไม่ฆ่าฟันสั่งสอนเราให้กลับใจเสียใหม่ ซื้อขายเลี้ยงมารดาเอาเงินสิบตำลึงให้ เราคำนับมาพ้นแล้วก็แอบอยู่ในพุ่มไม้ กลัวว่าลีขุยจะเฉลียวใจไล่ติดตามมาก็หาเห็นไม่ จึงได้มาทางหลังบ้าน หญิงภรรยาบอกว่าเมื่อกี้มีชายผู้หนึ่งหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่มาให้เราหาอาหารให้ บัดนี้อยู่หน้าบ้าน เห็นจะเป็นคนที่เจ้าพูดดอกกระมัง จงไปแอบดูถ้าเป็นคนนั้นแน่ เราเอายาเบื่อใส่ให้กินมึนเมาตายแล้วเก็บเอาเงินทองสิ่งของเสีย ไปตั้งโรงหากินอยู่ที่อื่น ลีขุยแอบต้นไม้ฟังได้ยินดังนั้นก็โกรธยิ่งนัก พูดว่าเราไม่ฆ่าเสียกลับจะฆ่าเราเสียอีกเล่า ก็รีบเดินไปจับตัวลิกุ้ยไว้ได้ชักกระบี่ออกตัดศีรษะขาดตาย ภรรยาลิกุ้ยเห็นก็ตกใจวิ่งหนีเข้าป่าไป ลีขุยไล่ตามไปก็ไม่ทันจึงกลับเข้ามาในโรง เห็นข้าวสุกแล้วแต่หามีสิ่งใดไม่ จึงไปเชือดเอาเนื้อลิกุ้ยมาปิ้งเป็นอาหารแล้วก็เข้าค้นในห้องได้เงินทองบ้างเล็กน้อย แก้เอาเงินสิบตำลึงมาจากตัวลิกุ้ยแล้วเอาไฟเผาโรงไหม้ขึ้น เดินมาอีกครึ่งวันถึงบ้านมารดา ลีขุยเห็นประตูปิดอยู่ก็เปิดประตูเข้าไป มารดาลีขุยถามว่าผู้ใด ลีขุยเห็นมารดาเสียจักษุทั้งสองข้างก็คุกเข่าลงคำนับ บอกว่าข้าพเจ้าชื่อลีขุยผู้เป็นบุตรมาถึงแล้ว มารดาได้ฟังก็ยินดีพูดว่าเจ้าไปหลายปีไม่เห็นกลับมา มารดาตั้งหน้าแต่ร้องไห้จนเสียตาทั้งสองข้าง พี่ชายของเจ้าก็ไปเที่ยวรับจ้างหาเลี้ยงแต่ตัวก็ไม่ใคร่จะพอ เจ้าไปอยู่เสียที่ไหนมีความสุขทุกข์ประการใด ลีขุยได้ฟังครั้นจะบอกตามจริงก็กลัวมารดาจะไม่ไป จึงแกล้งบอกว่าบัดนี้ข้าพเจ้าได้เป็นขุนนางขึ้นแล้ว จะมารับมารดาไปอยู่ด้วยจะได้อุปถัมภ์ให้มีความสุขบ้าง มารดาได้ฟังก็ดีใจถามว่าเป็นขุนนางอยู่เมืองไหนจงบอกให้รู้ ลีขุยว่ามารดาจะถามทำไมมาไปด้วยข้าพเจ้าเถิด มารดาว่าถ้ากระนั้นก็คอยปรึกษากับพี่ชายเจ้าก่อนแล้วจึงค่อยไป พอลีตัดมาถึงก็เอาอาหารเข้าไปให้มารดากิน ลีขุยเห็นลีตัดมาก็คุกเข่าลงคำนับถามว่าพี่อยู่ดีหรือ น้องไม่ได้มาเยี่ยมเยือนนานแล้ว ลีตัดเห็นลีขุยก็โกรธยิ่งนัก พูดว่าเมื่อแรกทำให้พี่ลำบากเป็นนักหนา ครั้นอยู่มาภายหลังได้ยินข่าวว่าเจ้าไปเข้าเป็นพวกโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ทำให้เกิดความขึ้นที่เมืองกังจิว ผู้รักษาเมืองมีหนังสือบอกมาให้จับตัวเจ้าแล้วก็จับพี่ไปด้วย ผู้ที่พี่ไปทำงานอยู่นั้นได้ช่วยแก้ไขว่ากล่าวเสียเงินทองจึงไม่ต้องโทษ บัดนี้เจ้าจะมาทำให้พี่และมารดาลำบากอีกหรือ มารดาได้ฟังดังนั้นก็ห้ามลีตัดว่าเจ้าอย่าวุ่นวายเลย ลีขุยได้เป็นขุนนางแล้วจะมารับมารดาไป ลีตัดตอบว่ามารดาอย่าเชื่อ ลีขุยไปเข้าเป็นโจรที่เขาเนียซัวเปาะ บัดนี้เขาคอยจะจับตัวอยู่ทุกวัน ลีขุยว่าพี่อย่าโกรธน้องเลยจงไปอยู่เสียด้วยกันเถิด ลีตัดได้ฟังก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ครั้นจะทุบตีก็สู้กำลังลีขุยไม่ได้นิ่งก้มหน้าออกจากบ้านไป ลีขุยจึงคิดว่าลีตัดคงไปบอกให้เขามาจับเรา จำจะพามารดาไปเสียก่อน เอาเงินวางไว้ในห้อง ถ้าลีตัดมาไม่พบเห็นแต่เงินก็คงไม่ติดตามไป คิดแล้วเอาเงินห้าสิบตำลึงวางไว้ บอกกับมารดาว่าข้าพเจ้าจะเอามารดาขึ้นบ่าแบกไปก่อน ถ้าพบปะเกวียนที่ไหนจึงจะจ้างไปส่ง ลีขุยก็เข้าแบกมารดาขึ้นบ่าออกจากบ้านมาหาทางลัดเดินไป
ฝ่ายลีตัดโกรธแค้นลีขุยนักก็ไปบอกพวกนายอำเภอพากันมาประมาณสิบคนจะจับตัวลีขุย ครั้นถึงบ้านไม่เห็นลีขุย ลีตัดเข้าไปดูข้างในไม่เห็นมารดามีแต่เงินห้าสิบตำลึง จึงคิดว่าลีขุยรับมารดาไปครั้งนี้ คงจะพาพวกเขาเนียซัวเปาะมามาก ครั้นจะตามไปที่ไหนจะสู้ได้ ไหนๆ ลีขุยก็พามารดาไปมีความสุขแล้ว เราจะตามไปรบกวนทำไม เที่ยวทำมาหากินตามลำพังดีกว่า จึงเอาเงินห้าสิบตำลึงซ่อนไว้ในเสื้อ ออกมาบอกพวกนายอำเภอว่าลีขุยพามารดาหนีไปเสียแล้ว ครั้นจะไล่ตามไปก็ไม่แจ้งว่าไปทางไหน พวกอำเภอพูดว่าหนทางป่าก็มีมากจะตามไปให้ลำบากทำไม ลีตัดกับพวกเหล่านั้นก็ชวนกันกลับไปบ้าน
ฝ่ายลีขุยแบกมารดาเดินไป ขณะนั้นเวลาจวนค่ำถึงชายเนินคิเนียที่พักไม่มี พอถึงกลางเนินเดือนหงายแจ่มสว่าง มารดาลีขุยบอกว่าอยากน้ำคอแห้งนัก เจ้าจงเที่ยวหาน้ำให้มารดาสักหน่อย ลีขุยก็วางมารดาลงที่บนศิลากลางเนิน เอากระบี่ปักไว้ใกล้ตัวมารดา บอกว่าข้าพเจ้าจะไปหาน้ำมาให้ ลีขุยก็เดินไป เห็นน้ำไหลมาจากบนเขาเอามือวักดื่มจนอิ่มแล้ว ครั้นจะเอามาให้มารดาก็ไม่มีอะไรใส่เที่ยวแลดู เห็นศาลเจ้าอยู่บนเนินก็เดินเข้าไป มีแต่กระถางปักรูปอยู่ใบหนึ่ง จะเอามาใส่นํ้า ก็ยกไม่ขึ้นด้วยกระถางธูปนั้นทำด้วยศิลาฝังดินติดแน่นอยู่ ลีขุยถอนเอากระถางธูปจนได้ หลักที่ติดกระถางก็หัก จึงยกกระถางธูปมาตักน้ำไป ครั้นมาถึงก็ไม่เห็นมารดา มีแต่กระบี่ปักไว้ ลีขุยเอากระถางน้ำวางลง ร้องเรียกเป็นหลายหนไม่ได้ยินเสียงตอบก็สะดุ้งใจ จึงเดินเที่ยวหาเห็นโลหิตไหลเรี่ยราย ก็ตามไปในป่าใกล้จะถึงต้นไม้ใหญ่ เห็นลูกเสือทั้งสองกัดขาคนแล้วหยอกกัน ลีขุยจึงคิดว่าเสือกินมารดาเราแน่แล้วก็โกรธยิ่งนัก ชักกระบี่ออกไล่ฟันเสือเล็กตายทั้งสองตัว แม่เสือออกจากพุ่มไม้ตรงเข้ามาจะกัดลีขุย ๆ กำลังโกรธไม่คิดแก่ชีวิต เอากระบี่แทงถูกแม่เสือเจ็บปวด วิ่งหนีไปตายอยู่ข้างหน้า ขณะนั้นลมพายุพัดกล้านัก มีเสือใหญ่ออกจากป่าตัวหนึ่งโดดโถมเข้ามา ลีขุยตั้งท่ารับสู้รบกับเสือได้ครู่หนึ่ง ลีขุยแทงถูกเสือใหญ่โดดหนีไปล้มลงตาย ลีขุยฆ่าเสือตายทั้งสี่ตัวเหน็ดเหนื่อยอ่อนก็เข้าไปนอนในศาลเจ้า ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจึงไปเที่ยวเก็บกระดูกมารดามาขุดหลุมฝังไว้หลังศาล ร้องไห้ร่ำไรอยู่ช้านาน แล้วคุกเข่าคำนับลามารดาออกจากศาลเจ้าเดินไปถึงชายเนิน
ฝ่ายพวกพรานเจ็ดแปดคนมีเครื่องศัสตราวุธเดินข้ามเนินมา แลเห็นลีขุยโลหิตติดตัวเปื้อนเดินลงมาจากเนินก็ตกใจ จึงร้องถามว่าท่านนี้ไม่ใช่คนดอกกระมัง จึงกล้าหาญนักหนามาแต่ผู้เดียว เสือที่บนเนินดุร้ายนัก กินคนเดินทางเสียมากแล้ว ท่านไม่กลัวหรือ ลีขุยได้ฟังครั้นจะบอกตามจริงก็กลัว ด้วยมีหนังสือปิดว่าจะจับตัวจำจะแก้ไขอย่าให้พวกเหล่านี้รู้ คิดแล้วก็บอกว่าเราเดินทางมากับมารดาสองคนด้วยกัน ก็เล่าความตามซึ่งพามารดาและเสือกัดมารดาจนฆ่าเสือตายทั้งสี่ตัวให้ฟังทุกประการ พวกพรานเหล่านั้นจึงพูดว่า เสือสี่ตัวที่เนินคิเนียดุร้ายนัก ไม่มีผู้ใดเดินไปมาช้านานแล้ว พวกเราเป็นพรานก็ถูกเฆี่ยนเพราะยิงเสือนี้ไม่ได้หลายครั้ง ตัวท่านมีฝีมือประการใดจึงฆ่าเสือตายทั้งสี่ตัว เรายังไม่เชื่อ ถ้าจริงอย่างว่าฝีมือมิเข้มแข็งกว่าลิซุยเฮ้าครั้งแผ่นดินเหงาโต้วหรือ ลีขุยว่าถ้าไม่เชื่อก็ไปดูด้วยกัน ลีขุยก็พาพวกพรานขึ้นเนินไปถึงแถวพุ่มไม้ที่เสือตายอยู่ พวกพรานเห็นเสือตายเรียงกันทั้งสี่ตัวก็มีความยินดี จึงพูดว่า ท่านนี้ฝีมือเข้มแข็งนักหามีผู้เสมอไม่ พูดแล้วก็ช่วยกันผูกเสือนั้นไว้ ไปเรียกมาอีกประมาณห้าสิบคนหามเสือสี่ตัวลงเนิน พาลีขุยตรงมายังบ้านเชาไทก๋งนายอำเภอ อันเชาไทก๋งคนนี้มั่งมีเงินทองมาก คบแต่คนพาลไม่เป็นยุติธรรม พอพวกพรานกับลีขุยหามเสือมาถึงบ้านก็เข้าไปแจ้งแก่เชาไทก๋ง บัดนี้มีชายผู้หนึ่งพามารดาข้ามเนินคิเนียมา เสือกินมารดาแล้วชายผู้นั้นฆ่าเสือตายทั้งสี่ตัว พวกข้าพเจ้าช่วยกันหามเสือและพาชายผู้นั้นมาหาท่าน เชาไทก๋งได้ฟังก็มีความยินดีออกมาต้อนรับ เชิญลีขุยเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร แล้วถามว่าเหตุผลประการใดจึงฆ่าเสือทั้งสี่ตัวได้ ลีขุยจึงเล่าความตั้งแต่พามารดาข้ามเนินมาจนฆ่าเสือตายให้ฟังทุกประการ เชาไทก๋งก็ดีใจยิ่งนักถามว่า ท่านแซ่ใด ชื่อไร ลีขุยแกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียว ชื่อตั้วตา เชาไทก๋งว่าท่านมีกำลังฝีมือเข้มแข็งนัก ช่างสมกับชื่อตั้วตาจริง พูดแล้วก็สั่งให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงลีขุย ข่าวที่ฆ่าเสือตายก็เลื่องลือไปทุกบ้านทุกตำบล คนทั้งหลายแตกตื่นกันมาดูเสือเป็นอันมาก
ฝ่ายหญิงภรรยาลิกุ้ย ตั้งแต่วันที่สามีถูกฆ่าตายก็หนีมาอยู่กับบิดามารดาของตัว ครั้นได้ยินข่าวเล่าลือว่ามีผู้ฆ่าเสือตาย ก็ชวนบรรดาพวกพ้องมาดูเสือ ณ บ้านเชาไทก๋ง ต่างชี้บอกกันว่าชายผู้นั้นฆ่าเสือตาย หญิงภรรยาลิกุ้ยเห็นก็จำได้ว่าชายหน้าดำคนนี้ที่ฆ่าสามีเราตายแล้วเอาไฟเผาโรงเสีย จำจะแก้แค้นให้จงได้ จึงกลับมาบอกกับบิดาว่า คนที่ฆ่าเสือตายนั้นคือผู้ที่ฆ่าสามีข้าพเจ้า ชายคนนี้เป็นโจรอยู่เขาเนียซัวเปาะยี่ห้อเฮ็กซวนฮอง บิดาได้ฟังก็ไปแจ้งความแก่ลิเจ็งนายอำเภอดังคำบุตรสาวบอก ลิเจ็งพูดว่าลีขุยนี้เดิมฆ่าคนตายในแขวงเมืองกิจิว แล้วหนีก็ไปเข้าเป็นโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ภายหลังมาเกิดความขึ้นที่เมืองกังจิวอีก บัดนี้มีหนังสือมาถึงเมืองกิจิวว่า ผู้ใดจับตัวลีขุยได้จะให้เงินสามพันตำลึง จะต้องคิดอ่านดูก่อน แล้วให้บ่าวไปเชิญเชาไทก๋งมาถึง ลิเจ็งพูดว่าผู้ที่ฆ่าเสือตายนั้นตัวลีขุยที่เรียกว่าเฮ็กซวนฮอง คิดอ่านประการใดดีจึงจะจับลีขุยได้ เชาไทก๋งว่าจะไม่ใช่คนนี้ดอกกระมัง ลิเจ็งว่าลีขุยไปขออาหารภรรยาลิกุ้ยกิน พอลิกุ้ยกลับมาลีขุยก็ฆ่าเสีย ภรรยาลิกุ้ยจำได้แน่นอนแล้ว เชาไทก๋งว่าซึ่งจะจับตัวลีขุยนั้นง่ายดอก ให้เสพสุราเมาแล้วช่วยกันมัดไว้ บอกผู้รักษาเมืองกรมการเกณฑ์ทหารมาเอาตัวไป ลิเจ็งได้ฟังเห็นชอบด้วย เชาไทก๋งก็ลากลับมาบ้านจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงลีขุยเป็นอันดี ด้วยลีขุยเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็งก็คิดครั่นคร้าม เชาไทก๋งจึงพูดจาล่อลวงถามว่า ซึ่งท่านฆ่าเสือตายจะให้เราพาไปหาผู้รักษาเมืองจะได้ให้รางวัล หากท่านไม่ไปจะให้พวกที่ตำบลนี้รางวัลให้ก็ตามใจของท่าน ลีขุยว่าข้าพเจ้าเป็นคนเดินทางมาอย่าต้องให้ไปถึงผู้รักษาเมืองเลย ตามแต่พวกท่านจะเมตตาเถิดจะได้ลาไป เชาไทก๋งจึงนึกว่าเห็นจะเป็นลีขุยแน่แล้ว จึงมีความเกรงกลัวหาอาจไปส่งเสือกับเราไม่ ก็แกล้งทำเป็นพูดจาถ่ายเทให้ลีขุยเอากระบี่คู่มือเก็บไว้เสียก่อน ลีขุยไม่รู้อุบายก็ส่งกระบี่ให้ แล้วบอกว่ากระบี่ข้าพเจ้ายังติดอยู่ที่ตัวเสืออีกเล่มหนึ่งท่านจงเอามาให้เสียด้วย เชาไทก๋งว่าท่านอย่าวิตกไม่เป็นไรจะเก็บไว้ให้ พูดแล้วก็ชวนลีขุยเสพสุรา บรรดาพวกขาวบ้านแถวนั้นก็เอาเงินทองมารางวัลให้ เชาไทก๋งพูดว่าเชิญท่านเสพสุราให้สบายเถิด แล้วจึงค่อยไป ลีขุยก็เข้านั่งเสพสุราจนมึนเมาไม่รู้สึกตัว เชาไทก๋งสั่งพวกเหล่านั้นจับตัวลีขุยมัดไว้แน่นหนาแล้วให้คนใช้ไปแจ้งแก่ผู้รักษาเมืองกิจิว สั่งให้ภรรยาลิกุ้ยทำเรื่องราวไปร้องทุกข์ด้วย ผู้รักษาเมืองกิจิวแจ้งความกับเห็นเรื่องราวของภรรยาลิกุ้ยก็ตกใจ จึงถามว่าตัวลีขุยนั้นจับมัดไว้ที่ไหน คนใช้บอกว่าอยู่ที่บ้านเชาไทก๋งนายอำเภอ ผู้รักษาเมืองสั่งลิหุนให้คุมทหารไปที่บ้านเชาไทก๋ง สั่งว่ารับเอาตัวลีขุยจำมาอย่าให้หนีไปได้ ลิหุนคำนับลามาจัดทหารประมาณห้าสิบคนถืออาวุธครบมือกันยกไป
ฝ่ายชาวเมืองกิจิวเล่าลือกันว่าจับลีขุยที่เรียกเฮ็กซวนฮองได้ จนรู้ไปถึงประตูตังหมึงทิศตะวันออก จูกุ้ยนั้นสำนักอยู่ที่โรงจูบู๊พี่ชายที่แถวประตูตังหมึง ครั้นแจ้งความจึงปรึกษากับพี่ชายว่า ซ้องกั๋งไม่ไว้ใจ จึงให้น้องเที่ยวตามมากลัวว่าลีขุยจะทำให้เกิดความ บัดนี้เชาไทก๋งจับลีขุยได้มัดไว้ที่บ้าน ให้คนไปแจ้งกับผู้รักษาเมือง ๆ ใช้ให้ลิหุนนายทหารคุมไพร่พลไปเอาตัวลีขุย เราจะคิดประการใดดี จูบู๊ว่าลิหุนนายทหารคนนี้ฝีมือเข้มแข็ง ตัวพี่เป็นศิษย์ของลิหุนชอบพอรักใคร่กันมาก เราจัดโต๊ะและสุราไว้ให้พร้อมแล้วเอายาเบื่อใส่ไปคอยอยู่ตามทาง พี่จะเชิญให้ลิหุนกับพวกทหารเสพสุราและกินสิ่งของ ถ้าถูกยาเบื่อมึนเมาแล้วจึงแก้ลีขุยออกชวนกันหนีไป แต่ตัวพี่เห็นจะพากันอยู่ที่นี่ไม่ได้ จูกุ้ยว่าอุบายนี้ดีนักถ้าสำเร็จการแล้ว ตัวพี่จะอยู่ที่นี่ทำไม จงไปด้วยกันอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะมิดีหรือ จูบู๊ก็เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของลงบรรทุกเกวียนให้ภรรยาและครอบครัวเดินล่วงหน้าไปคอยท่าอยู่ที่หนทางสิบลิป้าย พอเวลาค่ำจูบู๊กับจูกุ้ยก็จัดหาสุราและของกินแล้วเอายาเบื่อใส่ทุกสิ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจูบู๊กับจูกุ้ยก็ให้คนใช้ช่วยกันหามสิ่งของกับสุราไปคอยอยู่ตามทาง
ฝ่ายลิหุนกับทหารไปถึงบ้านเชาไทก๋ง เวลาเย็นค่ำค้างอยู่ที่นั้นคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเชาไทก๋งก็มอบตัวลีขุยให้ ลิหุนสั่งทหารให้จำลีขุยไว้แน่นหนาแล้วก็ออกจากบ้านเชาไทก๋ง ลิเจ็งนายอำเภอกับพวกพรานและชาวบ้านก็ตามมาส่งลิหุนเป็นอันมาก จูบู๊กับจูกุ้ยครั้นเห็นลิหุนกับทหารและพวกชาวบ้านคุมตัวลีขุยมา จูบู๊ก็ออกไปคำนับแล้วพูดว่า ท่านได้สั่งสอนฝึกหัดเพลงอาวุธให้ข้าพเจ้าพระคุณเป็นที่ยิ่ง ครั้งนี้แจ้งว่าจะกลับไปก็จัดสุราและสิ่งของมา เชิญท่านหยุดกินโต๊ะเสพสุราเสียให้สบายหายเหนื่อยแล้วจงค่อยไป ลิหุนได้ฟังก็ยินดีด้วยไม่แจ้งว่าจูบู๊คิดอุบาย จึงพูดว่าเราเสพสุราไม่ใคร่จะได้ จูบู๊ว่าเชิญท่านกินสิ่งของอื่นเถิด ลิหุนก็ให้หยุดอยู่ก่อน จูบู๊ยกของกินมาให้ลิหุนแล้วให้คนใช้จัดสุรากับสิ่งของมาเลี้ยง พวกทหารเหล่านั้นก็ชวนกันเสพสุราและสิ่งของสิ้น แต่ลิหุนนายทหารนั้นไม่ใคร่จะกิน เสียอ้อนวอนจูบู๊ศิษย์ไม่ได้ก็เสพสุรากับสิ่งของบ้างเล็กน้อย พวกทหารกินเข้าไปมากพิษยากำเริบก็นอนกลิ้งอยู่กลางดิน ลิหุนเห็นดังนั้นก็แจ้งว่าถูกอุบายขยับจะลุกขึ้นก็ล้มลง ลีขุยดีใจนักกระชากโซ่ตรวนที่ตัวออกแล้วก็ไล่ฆ่าฟันลิเจ็งนายอำเภอกับพวกทหารที่ถูกยาเบื่อตายทั้งสิ้น พวกชาวบ้านนั้นวิ่งหนีเอาตัวรอดไป ลีขุยกลับมาจะฆ่าลิหุนเสียจูบู๊ห้ามไว้ ว่าลิหุนเป็นครูของน้องพี่อย่าทำเลย เราล่วงไปคอยอยู่ข้างหน้า ลิหุนหายเมายาเบื่อแล้วคงคิดตามมาจึงค่อยพูดจาเกลี้ยกล่อมให้ไปอยู่ด้วยกัน ลีขุยว่าพี่ขัดใจเชาไทก๋งกับภรรยาลิกุ้ยนักจะขอไปฆ่าเสียก่อน จูบู๊ว่าพี่จะฆ่าคนทั้งสองก็ตามใจเถิด แต่ราษฏรชาวบ้านนั้นอย่าทำอันตราย ก็ชวนกันเดินตรงไปบ้านเชาไทก๋ง จับเชาไทก๋งฆ่าเสียแล้วไปยังบ้านภรรยาลิกุ้ยเห็นนั่งอยู่ ลีขุยเอากระบี่ฟันภรรยาลิกุ้ยตาย ชาวบ้านเหล่านั้นเห็นก็ตกใจแตกตื่นหนี ลีขุยกับจูบู๊ จูกุ้ย และคนใช้ก็ออกจากตำบลบ้านนั้นเดินไป จูบู๊สั่งให้จูกุ้ยผู้น้องกับคนใช้คุมเกวียนครอบครัวไปก่อน จูบู๊กับลีขุยก็คอยลิหุนอยู่ตามทางที่จะไปเขาเนียซัวเปาะ
๔๔
ฝ่ายลิหุนเสพสุรายาเบื่อเมาน้อย ครั้นฟื้นขึ้นเห็นพวกทหารล้มตายเกลื่อนกลาดก็โกรธนัก จับทวนสำหรับมือไล่ตามไปได้ครู่หนึ่ง เห็นลีขุยกับจูบู๊ยืนอยู่ต้นทางก็ตรงเข้าเอาทวนแทงลีขุย ลีขุยต่อสู้กับลิหุนประมาณสามสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน จูบู๊ห้ามว่าอย่าเพิ่งสู้รบกันก่อน ข้าพเจ้าจะเล่าความให้ท่านครูฟังอย่าโกรธขึ้งเลย ลิหุนได้ฟังก็หยุดยืนอยู่ จูบู๊จึงพูดว่ามิใช่จะลืมคุณท่านที่ได้สั่งสอนมานั้นเมื่อไร เพราะด้วยจูกุ้ยน้องชายข้าพเจ้า ซ้องกั๋งใช้ให้มาตามลีขุย ครั้นเกิดความขึ้นผู้รักษาเมืองให้ท่านเอาตัวลีขุยไป จูกุ้ยจะกลับไปหาซ้องกั๋งอย่างไรได้ จึงคิดอุบายแก้ไข ลีขุยจะทำร้ายท่านข้าพเจ้าห้ามปรามไว้ จึงฆ่าฟันแต่พวกทหารล้มตายแล้ว ชวนกันมาคอยท่าท่านอยู่ที่นี้จะได้พูดจากัน บัดนี้พวกทหารล้มตายจนสิ้น ลีขุยก็หนีออกได้ ท่านไปแจ้งความกับผู้รักษาเมืองคงไม่เชื่อฟังก็จะทำโทษท่าน ไหนๆ การเกิดขึ้นแล้วท่านจะกลับไปหาผู้รักษาเมืองทำไม ไปอยู่กับซ้องกั๋งที่เขาเนียซัวเปาะด้วยกันเถิด ลิหุนได้ฟังก็ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า ซึ่งเจ้าชี้แจงมานั้นก็ดี ถ้าแม้นซ้องกั๋งไม่รับจะทำอย่างไร จูบู๊ว่าซ้องกั๋งใจโอบอ้อมอารี คบแต่คนที่มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็ง ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ข้อที่ไม่รับนั้นท่านอย่าวิตกเป็นพนักงานข้าพเจ้าเอง ลิหุนว่าถ้าเรามีบุตรภรรยาอยู่แล้วมิพาให้ลำบากหรือ นี้ตัวคนเดียวเจ้าว่าดีเราก็เชื่อ จงรีบไปเสียโดยเร็วเถิด ลีขุยว่าเดิมท่านก็ไม่บอกให้ข้าพเจ้ารู้จึงได้ต่อสู้กันท่านอย่าโกรธเลย พูดแล้วก็คำนับตามธรรมเนียมรีบเร่งไปทันเกวียนครอบครัวของจูบู๊ สมทบกันเดินตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ ครั้นใกล้จะถึง จูกุ้ยเห็นเบ๊หลินกับแต้เทียนซิวสวนทางมาจึงถามว่าพี่ทั้งสองจะไปข้างไหน เบ๊หลิน แต้เทียนซิวบอกว่า เตียวไก่กับซ้องกั๋งมีความวิตกจึงให้ตามไปฟังดู บัดนี้ตัวพี่กับลีขุยกลับมาแล้ว ข้าพเจ้าจะไปบอกให้เตียวไก่ ซ้องกั๋งรู้ตัว เบ๊หลินกับแต้เทียนซิวก็กลับมา รุ่งขึ้นเวลาเช้าจูกุ้ย ลีขุย ลิหุน จูบู๊ พาครอบครัวไปถึงเขาเนียซัวเปาะ จูกุ้ยก็พาลิหุน จูบู๊พี่ชายเข้าไปคำนับเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นแล้วบอกว่า ลิหุนนี้เป็นขุนนางนายทหารอยู่ที่เมืองกิจิวฝีมือเข้มแข็ง ชาวบ้านเรียกว่า แชงันโฮ้ว จูบู๊เป็นพี่ของข้าพเจ้าตั้งโรงขายสุราอยู่ที่ประตูตังหมึง ชาวบ้านเรียกว่าเชียะมินโฮ้ว พามาให้ทำราชการอยู่ในท่าน เตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นได้ฟังยินดีปราศรัยกับลิหุน จูบู๊ตามธรรมเนียม ลีขุยก็เล่าความว่าไปพบลิกุ้ยปลอมเอาชื่อเสียงของตนไปเที่ยวเป็นโจรแย่งชิงผู้คนเดินทาง และได้พามารดาข้ามเนินมาเสือกินมารดา และฆ่าเสือตายทั้งสี่ตัวให้ฟังทุกประการแล้วก็ร้องไห้ ซ้องกั๋งว่าจะร้องไห้เศร้าโศกไปทำไม เราท่านทั้งหลายก็คงตายเหมือนกัน พูดแล้วก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ลิหุนกับจูบู๊ บรรดาพี่น้องทั้งนั้นก็กินโต๊ะเสพสุราอยู่พร้อม เตียวไก่สั่งคนใช้จัดที่ให้ครอบครัวจูบู๊อยู่ตามสบาย โงวหยงซินแสจึงพูดขึ้นว่า เดี๋ยวนี้ที่เขาเนียซัวเปาะสนุกสนานมีพวกพ้องไพร่พลเข้ามาสามิภักดิ์มาก ก็เพราะท่านทั้งสองและพี่น้องช่วยกันทำนุบำรุงให้มีความสุขสบาย ข้าพเจ้าคิดจะจัดการเสียใหม่ ด้วยจูกุ้ยก็กลับมาแล้ว จงไปรักษาโรงสุราข้างทิศตะวันออกอยู่ตามเดิม ให้เจียะย้ง โฮ้วเกียน กลับมาจะได้ว่าการอื่นต่อไป ฝ่ายทิศตะวันตกและทิศเหนือ ทิศใต้นั้นยังหามีโรงขายสุราไม่ จะต้องให้ไปตั้งอยู่ที่ทั้งสามทิศ ระวังทหารเมืองหลวงและจะได้คอยดูพวกที่มีฝีมือเข้มแข็งจะมาสามิภักดิ์ ให้ทองอุย ทองเม้งคุมไพร่สิบคนไปตั้งโรงขายสุราฝ่ายทิศตะวันตก ให้ลี้ลิบคุมไพร่สิบคนไปตั้งโรงขายสุราอยู่ฝ่ายทิศใต้ ให้เจียะย้งคุมไพร่ไปตั้งโรงขายสุราอยู่ฝ่ายทิศเหนือ สอดแนมดูการทั้งปวง ถ้ามีธุระสิ่งใดก็ยิงเกาทัณฑ์สัญญาให้เหมือนจูกุ้ยทำมาแต่ก่อนๆ ที่เขาเนียซัวเปาะนี้ตั้งเป็นด่านขึ้นสามชั้น ให้โตวเซียนว่ากล่าวรักษาทั้งสิ้น ให้ต้อจงอ๋วงเป็นนายงานขุดคลองตลอดเข้ามาจนอวนจือเสีย ที่อยู่และถนนหนทางที่ไหนหักพังก็ให้ซ่อมแซมเสียใหม่ ให้เจียเก็งเป็นคนสำหรับจดบัญชีเงินทองทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารเข้าออกมากน้อยเท่าไรจะได้รู้ ให้เซียวเหยียงเป็นผู้เขียนหนังสือไปถึงพี่น้องซึ่งอยู่ในแคว้นเขาเนียซัวเปาะ ให้กิมไตเกียนเป็นผู้แกะตรายี่ห้อของพี่น้องทั้งปวง จะได้เอาไว้สำหรับประทับหนังสือ ให้โฮ้วเกียนเป็นผู้รักษาเสื้อเกราะและหมวกธงสำหรับจะยกไปสู้รบกับข้าศึก ให้ลิหุนเป็นผู้ดูแลบ้านเรือนที่ไหนหักพังก็ให้ทำใหม่ ให้เบ๊หลินว่ากล่าวรักษาเรือรบใหญ่น้อยทั้งสิ้น ให้ซองบานกับแป๊ะสินคุมไพร่พลไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ ให้เฮงเอยโฮ้ว แต้เทียนซิวคุมไพร่พลไปตั้งอยู่ที่ตำบลอะซุยทัว ให้มกชุน จูบู๊เป็นผู้รักษาเงินค่าไร่ค่านา ให้ลือฮวง กวยเส็ง รักษาที่ชุมนุม ให้ซ้องเซ็งสำหรับจัดเครื่องโต๊ะและสุรา ครั้นจัดกันเสร็จแล้วต่างคนก็ไปทำตามโงวหยงซินแสสั่ง ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้นก็ฝึกหัดฝีมือเพลงอาวุธชำนิชำนาญทั้งทางบกทางเรือเป็นนิตย์ทุกวันทุกเวลา
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง เตียวไก่กับซ้องกั๋งและพี่น้องเหล่านั้นมาที่ชุมนุมพร้อมกัน ซ้องกั๋งรำลึกถึงกงซุนสินซินแสไปเยี่ยมมารดานานแล้วจะเป็นประการใดก็ไม่ทราบ อยากจะให้ตามไปฟังข่าวดูก็ไม่เห็นผู้ใด
ขณะนั้นไตจงจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาท่านไปเอง ซ้องกั๋งว่าถ้าท่านไปแล้วเราก็สิ้นวิตก ไตจงก็ลากลับไปจัดแจงแต่งตัวออกเดินไปถึงทางใหญ่ เอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่แล้วอ่านมนต์ขึ้นก็เดินทางรวดเร็วเหมือนลมพายุพัดพาไป สองวันถึงตำบลคิจุยกุ้ยแขวงเมืองกิจิว ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าลีขุยหนีไปได้ฆ่าพวกทหารตาย ลิหุนนายทหารก็ไม่เห็นกลับมา จะเป็นตายประการใดก็ไม่ทราบ ไตจงได้ฟังดังนั้นก็นึกหัวเราะว่า ลิหุน ลีขุยไปนอนสบายอยู่เขาเนียซัวเปาะ แล้วออกเดินจากตำบลคิจุยกุ้ยไป เห็นชายผู้หนึ่งเดินออกจากป่ายืนดูไตจงแล้วร้องถามว่า ท่านนี้ที่เรียกว่าซินเกียไทเปาหรือ ไตจงได้พังก็คิดสงสัยจึงถามว่า ท่านกับเราก็ยังไม่เคยพบปะสนทนากัน เหตุใดจึงรู้จักชื่อเรา ท่านแซ่ไรชื่อใด ชายผู้นั้นคุกเข่าลงคำนับบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เอียชื่อหลิมเป็นชาวเมืองเจียงเต๊กฮู้ แต่ชาวบ้านมักเรียกว่ากิมปาจือเที่ยวเป็นโจรหาเลี้ยงชีวิตอยู่เนืองๆ เมื่อสองเดือนก่อนนั้น ข้าพเจ้าพบกงซุนสินจึงชวนกันไปกินโต๊ะเสพสุราอยู่ที่โรงเตี๊ยม กงซุนสินพูดถึงเตียวไก่ ซ้องกั๋งซึ่งเป็นใหญ่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะว่าใจโอบอ้อมอารีไม่มีผู้เสมอ ชื่อเสียงปรากฏมาก แล้วก็เล่าถึงตัวท่านว่าวันหนึ่งเดินไปแปดร้อยลี้ เป็นคนสำหรับไปเที่ยวสอดแนมฟังข่าวคราวดีและร้ายต่างๆ กงซุนสินบอกรูปพรรณสูงต่ำตำหนิท่าน แล้วจึงเขียนให้ข้าพเจ้าถือไปถึงจูกุ้ยที่โรงขายสุราอยู่ตามทางให้พาเข้าไปสามิภักดิ์อยู่ด้วย ครั้นมาจากกงซุนสินแล้วยังไม่ได้ไป วันนี้เห็นท่านมาข้าพเจ้ารำลึกขึ้นได้จึงเรียกท่าน ก็เป็นบุญของข้าพเจ้านักหนาชักพามาให้พบกัน ไตจงได้ฟังก็ยินดีพูดว่า เรามานี้ก็เพราะด้วยกงซุนสินซินแสกลับมาเยี่ยมมารดา ณ เมืองกิจิวนานแล้วไม่ได้ข่าวคราว เตียวไก่กับซ้องกั๋งมีความวิตกใช้ให้เราตามมาฟังข่าวคราว เอียหลิมว่าหนทางเมืองกิจิวนั้นข้าพเจ้ารู้จักอยู่ทุกแห่ง จะไปเป็นเพื่อนท่านด้วย ไตจงว่าขอบใจท่านนักหนา ถ้าพบกงซุนสินแล้วจึงไปด้วยกัน เอียหลิมก็ยินดีสาบานเป็นพี่น้องกับไตจง ๆ ถอดกะเบ๊ของวิเศษออกเก็บไว้ แล้วเดินทางไปจวนเย็นค่ำก็ชวนกันเข้าสำนักที่โรงเตี๊ยม เอียหลิมจัดซื้อสุรากับสิ่งของมาเลี้ยงไตจง ๆ บอกว่า พี่เดินทางมาเอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่เท้า รับประทานของสดคาวไม่ได้ เอียหลิมก็ไปหาถั่วงามาให้ไตจงกินแล้วค้างอยู่ที่โรงเตี๊ยมคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเช้าก็เดินต่อไป เอียหลิมว่าพี่มีของวิเศษเดินเร็วนัก ข้าพเจ้าเดินตามที่ไหนจะทัน ไตจงได้ฟังก็หัวเราะ พูดว่าน้องอย่าวิตก ข้อนั้นไม่เป็นไร ของวิเศษสิ่งนี้ผู้อื่นก็ใช้ได้ ไตจงถอดกะเบ๊ของวิเศษออกให้เอียหลิมใส่แล้วออกจากโรงเตี๊ยมอ่านมนต์ขึ้น เอียหลิมก็เดินไปทัน ถึงตำบลหนึ่งภูเขาสูงใหญ่จำเพาะมีทางผ่าระหว่างเขานั้นไป เอียหลิมเห็นก็จำได้จึงบอกไตจงว่าเขานี้เรียกอิมเบชวน มีพวกโจรอยู่มิได้ขาดชัยภูมิดีนัก ทั้งไม่แจ้งว่าผู้ใดมาตั้งซ่องสุมอยู่ พูดแล้วก็เดินผ่าระหว่างเขามาได้ยินเสียงตีม้าล่ออื้ออึง แลเห็นนายโจรสองคนคุมบริวารประมาณสองร้อยเศษออกมาสกัดทาง ตัวนายนั้นถือง้าวและทวนอยู่หน้าร้องตวาดว่า เจ้าทั้งสองนี้จะไปข้างไหน ถ้ารู้จักอย่างธรรมเนียมจงเอาเงินค่าทางมาให้เราเสียโดยดีจึงรอดชีวิต เอียหลิมได้ฟังบอกกับไตจงว่า นายโจรสองคนนี้บังอาจนักน้องจะฆ่าเสีย พูดแล้วก็ถือทวนตรงเข้าไปจะต่อสู้ เต็งฮุยนายโจรเห็นเอียหลิมก็ร้องห้ามนายโจรคนนั้นไว้ว่าอย่าเพิ่งสู้รบก่อน จงลงจากม้าวางเครื่องศัสตราวุธมาคำนับเอียหลิม ๆ เห็นก็จำได้ รับคำนับแล้วเรียกไตจงมาให้รู้จักกับนายโจรไว้ ไตจงจึงถามว่านายโจรทั้งสองนี้คือผู้ใด เอียหลิมบอกว่าแซ่เต็งชื่ออุยเป็นชาวเมืองเอียงฮู้ อยู่ตำบลบ้านไกเทียนกุน ฝีมือเข้มแข็ง ที่เรียกว่าฮวยงั้นซวนเง ตั้งแต่รู้จักกับข้าพเจ้ามาได้ห้าปีแล้วเพิ่งพบกันวันนี้ เต็งฮุยถามเอียหลิมว่าผู้ที่มากับท่านนั้นผู้ใด เอียหลิมว่าพี่เราคนนี้ชื่อไตจงที่เรียกว่า ซินเกียไทเปา มาจากเขาเนียซัวเปาะ เต็งฮุยว่าที่เป็นขุนนางอยู่เมืองกังจิว วันหนึ่งสามารถเดินได้แปดร้อยลี้คือตัวท่านหรือ ไตจงว่าคือตัวเรานี้ เต็งฮุยก็เรียกเม่งคงมาคำนับไตจง บอกว่าเป็นชาวเมืองจินเต็งจิว ที่เรียกเง็กฮวยกัน เป็นนายช่างต่อเรือดีฝีมือเข้มแข็ง ผู้รักษาเมืองหาไปต่อเรือแล้วทำให้ขัดใจ เม่งคงฆ่าผู้รักษาเมืองตายจึงได้หนีมาเป็นโจรเที่ยวหากิน เอียหลิมถามว่าท่านทั้งสองมาที่เขานี้ได้กี่ปี เต็งฮุยว่าข้าพเจ้ากับเม่งคงมาอยู่ได้ปีเศษแล้ว เมื่อสี่ห้าเดือนมีพี่คนหนึ่งชาวเมืองเก็งเตียวฮู้ แซ่ปวยชื่อชวนเป็นขุนนางที่คงมกใจสัตย์ซื่อ ผู้รักษาเมืองเก็งเตียวฮู้เป็นคนพาล เห็นปวยชวนซื่อตรงดีแกล้งใส่ความทำโทษเนรเทศเดินมาทางนี้ ข้าพเจ้าสองคนช่วยกันฆ่าผู้คุมตาย แก้เอาปวยชวนมาอยู่ด้วยกัน ยกขึ้นเป็นใหญ่ได้ว่ากล่าวอยู่ที่เขานี้ต่อมา มีบริวารประมาณสองร้อยเศษ เชิญท่านทั้งสองไปที่สำนักจะได้รู้จักกันไว้ พูดแล้วก็เรียกไพร่พลจูงม้ามาให้ไตจงกับเอียหลิมขี่ ไตจงเอียหลิมก็ถอดกะเบ๊ของวิเศษออกเก็บไว้ขึ้นม้ามากับเต็งฮุย เม่งคง ไพร่พลเหล่านั้นก็รีบไปแจ้งแก่ปวยชวน ๆ ออกมาคอยรับอยู่พอไตจง เอียหลิมกับเต็งฮุย เม่งคงมาถึงก็ต้อนรับคำนับกันเป็นอันดี ไตจง เอียหลิม เห็นรูปร่างลักษณะปวยชวนสมเป็นขุนนางก็ยินดี ปวยชวนเชิญเข้าไปข้างใน จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย ไตจงคิดจะเกลี้ยกล่อมนายโจรทั้งสามไว้จึงพูดขึ้นถึงเตียวไก่กับซ้องกั๋งว่า ใจซื่อสัตย์ดีทุกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ชื่อเสียงปรากฏไปทุกตำบล บรรดาผู้ที่มีฝีมือเข้มแข็งก็ชวนกันไปสามิภักดิ์อยู่ด้วยเป็นอันมาก ตั้งใจทำนุบำรุงกันโดยสุจริตทุกตัวคน ที่เขาเนียซัวเปาะภูมิฐานดี ที่กลางเมืองเรียกว่าอวนจือเสีย มีแม่นํ้าล้อมรอบทั้งแปดทิศ ไพร่พลอยู่เป็นสุข เงินทองเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ จึงมิได้กลัวทหารหลวงยกมากระทำย่ำยี ปวยชวนว่าข้าพเจ้ามีม้าอยู่ประมาณสามร้อยเศษ ไพร่พลสักสี่ห้าร้อย เงินทองเสบียงอาหารก็มีพอสมควร แต่เขานี้เล็กน้อยจงช่วยพาข้าพเจ้าไปเข้าสามิภักดิ์กับเตียวไก่ ซ้องกั๋งด้วยจะได้หรือไม่
ไตจงได้ฟังก็ดีใจจึงว่า เตียวไก่ ซ้องกั๋งนั้นต้อนรับพี่น้องโดยสุจริตมิได้คิดเกียดกัน เขาเนียซัวเปาะเปรียบเหมือนแพรหลินไม่มีดอก ท่านเอาไหมทองไปปักให้เป็นดอกก็ดูงดงามขึ้น ถ้าท่านทั้งสามเห็นดีแล้วจงเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารไพร่พลไว้ให้พร้อม ข้าพเจ้ากับเอียหลิมจะไปตามกงซุนสินที่เมืองกิจิวกลับมา จึงแต่งตัวเป็นพวกทหารหลวงยกเดินไปยังเขาเนียซัวเปาะ ปวยชวน เต็งฮุย เม่งคงได้ฟังก็ยินดีชวนกันเที่ยวชมเขาอิมเบชวนทั่วแล้วกลับมากินโต๊ะเสพสุรา ไตจงจึงถามเต็งฮุย เมื่อท่านจะมาอยู่ที่เขานี้มีผู้ใดบอกว่าเป็นชัยภูมิดี เต็งฮุยว่าเดิมมีพวกโจรอยู่ที่นี่หลายคนแต่ไม่มีสติปัญญา ข้าพเจ้ากับเม่งคงเที่ยวมาถึงเห็นควรจะอาศัยได้ จึงแย่งชิงเอาเขานี้ไว้เป็นที่พัก พวกเหล่านั้นหลบหนีไปสิ้น ไตจง เอียหลิม ปวยชวนได้ฟังก็หัวเราะแล้วกินโต๊ะเสพสุราจนเมา ปวยชวนลุกขึ้นรำเพลงกระบี่ให้ดู ไตจงเห็นก็ชมว่าท่านรำกระบี่ดีนัก พอเวลาจวนค่ำปวยชวนก็จัดที่ให้นอน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าไตจงกับเอียหลิมก็ลานายโจรทั้งสามไป นายโจรทั้งสามตามไปส่งจนพ้นเขาอิมเบ๊ชวนแล้วกลับมาที่อยู่ เก็บทรัพย์สิ่งของไพร่พลไว้คอยท่า
ฝ่ายไตจง เอียหลิมชวนกันเดินไปในเวลาเย็นก็เข้าพักอาศัยจนถึงแขวงเมืองกิจิว เอียหลิมจึงพูดกับไตจงว่า กงซุนสินซินแสบวชเป็นหลวงจีนคงจะสำนักอยู่นอกเมือง เราเที่ยวสืบถามดูตามแถวนี้ ไตจงก็เห็นด้วย เที่ยวสืบถามถึงกงซุนสินตามแถวบ้าน และตลาดนอกเมืองถึงสองกัน หามีผู้ใดรู้จักว่ากงซุนสินรูปร่างอย่างไรไม่ ก็ชวนกันกลับมาค้างอยู่ที่โรงเตี๊ยมสองคืน รุ่งขึ้นวันที่สามไตจงพูดกับเอียหลิมว่า นอกเมืองก็เที่ยวสืบหาจนทั่วแล้วไม่ได้ข่าวคราวเลย เราเข้าไปในเมืองเผื่อจะมีผู้รู้จักบ้างดอกกระมัง แล้วก็ชวนเอียหลิมเข้าไปในเมืองกิจิว เที่ยวถามชาวบ้านตามร้านตลาดก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก
ฝ่ายเอียหยงเดิมเป็นชาวเมืองฮ่อหนำ แต่พี่น้องได้มาเป็นขุนนางที่เมืองกิจิวก็ตามมาอยู่ด้วย ผู้รักษาเมืองแจ้งว่าเอียหยงฝีมือเข้มแข็งใจสัตย์ซื่อ จึงตั้งให้เป็นที่เจียดคิบขุนนางสำหรับฆ่าคน เวลาวันนั้นเอียหยงกับพวกทหารคุมคนโทษไปฆ่าแล้วกลับมา ตามบรรดาชาวบ้านนับถือเอียหยง จัดหาสิ่งของเงินทองบ้างเล็กน้อยมาคอยให้เอียหยงทุกบ้าน ไตจงกับเอียหลิมเดินทางนั้นเห็นชาวบ้านเอาสิ่งของเงินทองมาคำนับก็หยุดยืนดูอยู่
ฝ่ายเตียโปชาวเมืองกิจิวเป็นขุนนางผู้น้อยสำหรับรักษากำแพงเมืองแต่ใจเป็นกังฉิน คบคนพาลเที่ยวแย่งชิงราษฎรอยู่เนืองๆ เห็นชาวบ้านนับถือเกรงกลัวเอียหยง ก็นึกอิจฉาว่าเอียหยงไม่ใช่ชาวเมืองนี้เหตุไฉนจึงมีคนนับถือมาก คิดจะทุบตีทำร้ายเอียหยงเสีย เวลาวันนั้นเตียโปแจ้งว่าเอียหยงไปฆ่าคนกลับมา ชาวบ้านจัดสิ่งของเงินทองไว้คอยให้ก็โกรธคิดจะไปแย่งชิง ก็ชวนพวกเพื่อนประมาณสิบคนเดินตรงมาพบเอียหยงที่ตามทาง ขณะนั้นไตจงกับเอียหลิมก็ยืนดูอยู่ เตียโปไปถึงก็ทำเป็นคำนับแล้วพูดว่า ท่านเจียดคิบไปไหนมา เอียหยงรับคำแล้วตอบว่า เราเอาคนโทษไปฆ่ากลับมา เชิญท่านเสพสุราด้วยกันเถิด เตียโปว่าข้าพเจ้าเสพสุราไม่เป็น มาทั้งนี้หมายจะขอยืมเงินท่านไปใช้สักร้อยสองร้อยเหรียญ เอียหยงว่าท่านกับเราเพิ่งรู้จักกันเราให้ไม่ได้ เตียโปพยักหน้าให้พวกเข้าแย่งชิง ทหารที่มากับเอียหยงห้าหกคนนั้นตกใจวิ่งหนีไปสิ้น เอียหยงก็โกรธพอขยับจะเข้าทุบตี เตียโปกำลังแย่งชิงเงินทองสิ่งของอยู่ พอเจียสิวหาบฟืนเดินมาเห็นก็วางหาบลงตรงเข้าไปถามว่า เหตุใดจึงแย่งชิงเงินทองของเจียดคิบ เตียโปได้ฟังก็ว่ากล่าวชายที่หาบฟืนด้วยคำหยาบต่างๆ เจียสิวโกรธนักเข้าทุบตีเตียโปล้มลง พวกเตียโปก็กรูกันเข้าช่วย เจียสิวตีพวกเตียโปเจ็บป่วยล้มลงหลายคน เอียหยงหลุดออกได้ก็เข้าชกต่อยเตียโปกับพวกพ้องวิ่งหนีไปได้ เอียหยงก็ไล่ติดตามไป ไตจงกับเอียหลิมเห็นชายที่หาบฟืนฝีมือเข้มแข็งใจสัตย์ซื่อไม่เข้ากับคนพาลก็นึกชอบใจ ครั้นชายนั้นจะตามไปอีก ไตจง เอียหลิมก็เดินมาห้ามชายที่หาบฟืนว่า ท่านอย่าไล่ตามเลย เชิญไปเสพสุราด้วยกันเถิด ไตจงก็เข้าจูงมือ เอียหลิมเข้าหาบฟืนพาชายนั้นมายังโรงเตี๊ยม เจียสิวว่าข้าพเจ้าขอบใจท่านทั้งสองนัก อุตส่าห์ห้ามปรามไว้ ไตจงว่าข้าพเจ้าพี่น้องมาแต่เมืองอื่น เห็นท่านฝีมือเข้มแข็งใจสัตย์ซื่อตรงเกลียดชังคนพาล ซึ่งจะตามไปทุบตีนั้น ฉวยว่าล้มตายก็จะเกิดความใหญ่ขึ้นข้าพเจ้าจึงห้ามเสีย เชิญเสพสุราสนทนากันจะได้รู้จักไว้ ไตจงก็หยิบเงินส่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมไปจัดโต๊ะและสุรายกมาพร้อม ไตจง เอียหลิมก็เชิญชายนั้นกินโต๊ะเสพสุราด้วยกันแล้วถามว่าท่านแซ่ใดชื่อไรอยู่บ้านเมืองไหน เจียสิวบอกว่าข้าพเจ้าแซ่เจียชื่อสิวอยู่ตำบลบ้านกิมเหล็งแขวงเมืองเกี้ยนคัง ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ แต่ใจนั้นสัตย์ซื่อมิได้เข้ากับผู้ใด ถ้าไปพบปะคนพาลเที่ยวข่มเหงชาวบ้านก็เจ็บร้อนแทน คงจะช่วยผู้ที่เขาข่มเหงให้จงได้ คนทั้งหลายจึงเรียกว่าปัวเมี้ยซำหลง เดิมบิดาและอากับตัวข้าพเจ้ามาเที่ยวขายม้ากับแพะ ครั้นค้าขายระหว่างทางบิดากับอาป่วย เหลือแต่ข้าพเจ้าคนเดียวเที่ยวค้าขายก็ขาดทุนกลับไปบ้านไม่ได้ จึงมาหาบฟืนขายเลี้ยงชีวิตอยู่ที่เมืองนี้ ไตจงกับเอียหลิมได้ฟังก็ยินดี จึงว่าข้าพเจ้ามานี้มีธุระอยู่สิ่งหนึ่ง น่าเสียดายตัวท่านนักหนา ฝีมือเข้มแข็ง ใจกล้าหาญจะมาหาบฟืนขายอยู่ดังนี้เมื่อไรจะได้ดี จงจัดแจงหาที่อยู่เสียใหม่จะได้มีความสุขสืบไป เจียสิวว่าข้าพเจ้าสติปัญญาน้อย รู้จักแต่การสู้รบฆ่าฟันเท่านั้น เหตุใดจึงจะมีความสุข ไตจงว่าทุกวันนี้บ้านเมืองแปรปรวน เจ้าแผ่นดินก็เชื่อแต่ขุนนางกังฉิน ขุนนางตงฉินก็ตกต่ำ พวกที่มีสติปัญญาฝีมือเข้มแข็งนั้นพากันไปเข้าสามิภักดิ์กับเตียวไก่ ซ้องกั๋งที่เขาเนียซัวเปาะเป็นอันมาก จะนุ่งห่มกินอยู่ก็สบาย เงินทองได้มาก็แบ่งปันกันตามมากและน้อยทั่วกัน ต่อเมื่อไรบ้านเมืองเรียบร้อย เจ้าแผ่นดินเป็นยุติธรรมดี หาคนที่มีฝีมือเข้มแข็ง พวกเราจะได้เข้าสามิภักดิ์ทำราชการสนองพระคุณต่อไป ตัวท่านครั้งนี้จงเข้าไปอยู่กับซ้องกั๋งก่อนมิดีหรือ เจียสิวว่าข้าพเจ้าก็คิดอยู่ แต่ไม่มีผู้ชักนำให้ ไตจงว่าถ้าท่านยอมไปแล้วข้าพเจ้าจะช่วยพาไปเอง เจียสิวก็ยินดีพูดว่า ข้าพเจ้าเกรงใจท่านนักอย่าได้ถือเลย ท่านทั้งสองแซ่ใดชื่อไรจงบอกให้ทราบไว้บ้าง ไตจงว่าข้าพเจ้าแซ่ไตชื่อจง น้องนั้นแซ่เอียชื่อหลิม แล้วก็หยิบเงินส่งให้เจียสิวสิบตำลึงแล้วว่า จงเอาไปทำทุนซื้อขายไปก่อน เจียสิวคำนับรับเงินเก็บไว้แล้วก็นั่งเสพสุราสนทนากัน
ฝ่ายเอียหยงไล่ตามเตียโปกับพวกพ้องไป ขณะนั้นพวกพ้องของเอียหยงตามไปช่วยประมาณสิบคน เอียหยงกับพวกพ้องไล่ตามไปทันเข้าทุบตีเตียโป แย่งชิงเอาเงินทองสิ่งของกลับคืนมาได้ เตียโปกับเพื่อนถูกทุบตีเจ็บปวดก็หนีไป เอียหยงกับพวกเหล่านั้นก็เที่ยวตามหาเจียสิว เห็นเสพสุราอยู่ในโรงเตี๊ยมสามคน เอียหยงพาพวกเดินตรงเข้าไป ไตจงกับเอียหลิมเห็นคนมามากก็ตกใจลาเจียสิวเดินหลีกออกจากโรง เจียสิวเห็นเอียหยงพาพวกพ้องมาจึงลุกขึ้นต้อนรับถามว่า ท่านจะพากันไปข้างไหน เอียหยงบอกว่าเมื่อท่านเข้าช่วยเราทุบตีพวกนั้น ครั้นหลุดออกมาได้ไล่ตามไปด้วยกำลังโทโสมิได้คิดถึงท่าน พอพวกเราไปทันก็ช่วยกันทุบตีพวกนั้นแล้วแย่งชิงเอาเงินทองสิ่งของคืนมาได้ เราจึงเที่ยวตามมา เห็นท่านนั่งเสพสุราอยู่สามคนด้วยกัน เพื่อนที่พูดอยู่นั้นไปข้างไหน เจียสิวว่าสองคนนั้นมาแต่เมืองไกล เห็นท่านมามากคิดว่าจะทุบตีก็หลีกเลี่ยงไป เอียหยงจึงว่าบุญคุณของท่านที่ช่วยเราไว้ยังหารู้จักชื่อเสียงไม่ ท่านแซ่ไรซื่อใดจงบอกให้ทราบ เจียสิวว่าข้าพเจ้าอยู่ตำบลบ้านกิมเหล็งแขวงเมืองเกี้ยนคังแซ่เจียชื่อสิว ชาวบ้านเรียกว่าปัวเมี้ยซำหลง เอียหยงได้ฟังก็ยินดี สั่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงตามบรรดาพวกที่มาช่วย แล้วให้พวกนั้นกลับไป เอียหยงก็เชิญเจียสิวกินโต๊ะเสพสุรา เอียหยงว่าเราสาบานเป็นพี่น้องกันเสียจะได้อุปถัมภ์ท่านสืบไป เจียสิวได้ฟังก็ดีใจ จึงสาบานเป็นพี่น้องกับเอียหยงแล้วกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเป็นที่สบาย
ฝ่ายพัวก๋งบิดาภรรยาของเอียหยง ครั้นแจ้งว่าบุตรเขยเกิดทุบตีวิวาทก็ตามมา เห็นเอียหยงนั่งเสพสุราอยู่ในโรงเตี๊ยมจึงพูดว่า บิดาได้ยินข่าวว่าเจ้าเกิดวิวาทกับเขาจึงมาช่วย เอียหยงบอกว่าได้ท่านผู้นี้ช่วยไว้ จึงไล่ทุบตีพวกเตียโปหนีไปแล้ว ชวนมาเสพสุราสาบานเป็นพี่น้องกัน พัวก๋งได้ฟังก็ยินดีพูดว่า ได้พี่น้องอย่างนี้แล้ว ไม่มีผู้ใดข่มเหงได้ จึงชวนให้เจียสิวไปอยู่ด้วยกัน เจียสิวก็ยอม เอียหยงคิดเงินให้ค่าสุรา ชวนพัวก๋งกับเจียสิวกลับมาบ้าน ร้องเรียกนางพัวคาหุนภรรยาให้ออกมาพูดจารู้จักกับเจียสิวผู้น้องไว้
ฝ่ายนางพัวคาหุนเมื่อขณะจะคลอดออกจากครรภ์มารดานั้นเป็นวันเดือนเจ็ด ขึ้นเจ็ดค่ำข้างจีน บิดามารดาจึงให้ชื่อว่านางพัวคาหุน เดิมมีสามีคนหนึ่งเป็นขุนนางชื่ออองอะซี อยู่ด้วยกันสองปีก็ตาย นางพัวคาหุนได้เอียหยงขุนนางที่เจียดคิบเป็นสามี ครั้นได้ยินเอียหยงร้องเรียกก็ออกมา เจียสิวคำนับพี่สะใภ้แล้วนั่งสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง เอียหยงจัดห้องให้เจียสิวอยู่ตามสบาย
ฝ่ายไตจงกับเอียหลิมหลีกออกจากโรงเตี๊ยมไปนอกเมืองหาที่พักอาศัย รุ่งขึ้นเวลาเช้าชวนกันไปเที่ยวถามถึงกงซุนสินก็ไม่มีผู้รู้จัก จึงพูดว่าเรากลับไปก่อนภายหลังค่อยมาตามอีก ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วก็ออกจากเมืองกิจิวไปยังเขาอิมเบชวน ปวยชวน เต็งฮุย เม่งคงเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารไว้พร้อม ครั้นไตจงกับเอียหลิมมาถึงก็ยินดี แต่งตัวเป็นพวกทหารหลวงยกออกจากตำบลเขาอิมเบชวน มุ่งตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นออกต้อนรับเป็นอันดี ไตจงก็เล่าความซึ่งไปตามกงซุนสิน และชักชวนพี่น้องเหล่านั้นมาสามิภักดิ์ให้ฟัง เตียวไก่ ซ้องกั๋งสั่งให้จดบัญชีความชอบของไตจงไว้แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพร้อมกัน เสร็จการเลี้ยงโต๊ะแล้วเตียวไก่สั่งคนให้จัดที่ให้ปวยชวน เม่งคง เอียหลิมและไพร่พลอยู่ตามสบาย
ฝ่ายพัวก๋งเวลาวันนั้นนั่งพูดอยู่กับเอียหยงบุตรเขยและเจียสิวจึงถามว่าปู่และบิดาเจ้าค้าขายสิ่งใด เจียสิวว่าเดิมฆ่าสุกรขาย มาภายหลังจึงได้เที่ยวซื้อม้าและแพะไปขายหัวเมืองต่างๆ พัวก๋งว่าแต่ก่อนเราก็ฆ่าสุกรขายเหมือนกัน บัดนี้แก่ชราแล้วจะทำต่อไปไม่ได้ เอียหยงบุตรเขยก็ทำราชการไม่มีผู้ใดค้าขาย เครื่องใช้สิ่งของก็มีอยู่พร้อมเจ้าจะทำได้หรือไม่ เจียสิวว่าการสิ่งนี้ข้าพเจ้าเข้าใจทำจะสนองคุณท่านสืบไป พัวก๋งได้ฟังก็ยินดีจึงจัดที่โรงและสิ่งของเครื่องใช้สอยกับลูกจ้างสี่ห้าคนแล้ว ถึงวันดีก็ออกโรงขายหมู เงินทองและบัญชีมากน้อยเท่าไรก็มอบให้ เจียสิวดูแลซื้อขายอยู่ที่โรงได้ประมาณสองเดือนเศษ เวลาวันนั้นสุกรหมดไม่มีจะฆ่า เจียสิวไปเที่ยวซื้อยังไม่กลับมา พัวก๋งจึงปรึกษากับนางพัวคาหุนว่า สามีเก่าของเจ้าที่ตายนั้นครบสองปีจะต้องทำการกงเต๊กให้ เราจัดสิ่งของไว้เวลาพรุ่งนี้จะได้นิมนต์หลวงจีนมาสวดกงเต๊ก ปรึกษากันแล้วก็สั่งให้เก็บสิ่งของปิดหน้าถังและประตูค้าขายเสียจัดแจงการอยู่
ฝ่ายเจียสิวไปเที่ยวซื้อสุกรได้แล้วก็กลับมา เปิดประตูเข้าไปดูไม่เห็นมีเครื่องใช้ทั้งปวงก็เสียใจ จึงคิดว่าตัวเราทำการโดยสุจริตมิได้คิดเบียดบัง เอียหยงก็ไม่เอาใจใส่ในการซื้อขายไปทำแต่ราชการฝ่ายเดียว บัดนี้ให้เก็บสิ่งของปิดประตูหน้าถังเสีย เห็นจะมีผู้ใดยุพี่สะใภ้เราดอกกระมัง จะต้องให้เขาพูดออกมาทำไม เรามอบสิ่งของให้กลับไปบ้านเมืองเสียดีกว่า จึงคิดบัญชีที่ซื้อขายเกี่ยวข้องติดค้างกันอยู่กับชาวบ้านนั้นเสร็จแล้วออกจากห้องมาหาพัวก๋ง
๔๕
ขณะนั้นพัวก๋งกำลังจัดสิ่งของอยู่ พอเห็นเจียสิวมาหาก็ยินดี เรียกให้นั่งที่แล้วถามว่า เจ้าไปซื้อสุกรเหน็ดเหนื่อย จงหยุดพักให้สบายก่อนจะรีบร้อนมาหาบิดาทำไม เจียสิวว่าบิดาชุบเลี้ยงให้ข้าพเจ้าซื้อขายพระคุณเป็นที่ยิ่ง มิได้คิดปิดบังแต่ประการใด ถ้าข้าพเจ้าคิดหาประโยชน์ใส่ตัวแล้ว ขอให้เป็นอันตรายต่างๆ ผู้ซึ่งเกี่ยวข้องก็มีแจ้งอยู่ในบัญชีนี้ทั้งสิ้น ขอมอบบัญชีและสิ่งของให้ท่านจัดแจงต่อไป ข้าพเจ้าจากบ้านเรือนมาช้านานจะลาไปเยี่ยมบ้านสักครั้งหนึ่ง ถ้าเอียหยงกลับมาเย็นข้าพเจ้าจะขอลาไปในเวลาพรุ่งนี้ พัวก๋งได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า บิดารู้จักใจเจ้าอยู่ เห็นว่าปิดประตูโรงเก็บสิ่งของเสียก็สำคัญว่าจะไม่ซื้อขาย ข้อนั้นเจ้าอย่าสงสัยเลย มาตรว่าไม่มีที่ซื้อขายก็ต้องอุปถัมภ์กันไปกว่าสิ้นชีวิต บิดาจะเล่าให้ฟัง ด้วยสามีของนางพัวคาหุนคนก่อนนั้นตั้งแต่ตายมาจนวันนี้ครบกำหนดสองปีจะทำการกงเต๊กให้ จึงได้เก็บสิ่งของยังไม่ซื้อขาย สำเร็จการแล้วก็จะทำต่อไป เจียสิวได้ฟังก็เห็นจริงด้วยจัดแจงสิ่งของทำขึ้นเป็นอันมาก พูดว่าข้าพเจ้าต้องอยู่ไปก่อน คอยให้ว่างไม่มีธุระจึงจะลาไป พัวก๋งได้ฟังก็ดีใจ จัดสิ่งของกับสุรามาให้เจียสิว แล้วพัวก๋งให้คนใช้ไปนิมนต์หลวงจีนปวยยิไฮ้บุตรเลี้ยง ณ วัดโปอินซีว่าเวลาพรุ่งนี้จะทำกงเต๊กที่บ้าน คนใช้ก็ไปตามคำสั่ง
ฝ่ายเอียหยงครั้นเวลาเย็นกลับมาบ้านเห็นพ่อตากับภรรยาจัดการก็มิได้เอาใจใส่ ครั้นรุ่งเช้าเห็นเจียสิวมาช่วยงานอยู่ เอียหยงว่าพี่ติดธุระเจ้าจงช่วยดูแลการงานทั้งปวงแทนด้วยเถิด สั่งแล้วก็ออกจากบ้านไป
ฝ่ายหลวงจีนปวยยิไฮ้เป็นใหญ่อยู่ในวัดโปอินซี ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็ใช้ศิษย์หาบเครื่องจะทำกงเต๊กมาที่บ้านพัวก๋งก่อน แล้วหลวงจีนปวยยิไฮ้จัดหาผลไม้ให้ศิษย์หาบไป ครั้นถึงบ้านพัวก๋ง เจียสิวเห็นจึงเชิญหลวงจีนเข้าไปข้างใน แล้วบอกให้พัวก๋งออกมาพูดจากัน หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่านานแล้วไม่เห็นท่านไปที่วัดเลย ข้าพเจ้าแจ้งว่าจะทำบุญให้อะซีผู้ตายจึงหาผลไม้มาช่วย พัวก๋งว่าคราวนี้มีธุระตั้งโรงซื้อขายอยู่จึงไม่ได้ไป พูดแล้วก็สั่งให้เจียสิวเก็บผลไม้ไว้ยกน้ำชามาให้หลวงจีน
ขณะนั้นนางพัวคาหุนเดินออกมาถามว่า ผู้ใดเอาสิ่งของมาให้ เจียสิวบอกว่าหลวงจีนเอามา นางพัวคาหุนได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า หลวงจีนรูปนี้คือพี่ของเราเอง ชื่อปวยยิไฮ้ใจซื่อสัตย์ดี เดิมเป็นบุตรพวกแซ่ปวยตั้งโรงขายไหมต่างๆ ครูของหลวงจีนปวยยิไฮ้นั้นเป็นศิษย์ของบิดาเรา หลวงจีนปวยยิไฮ้จึงเอาบิดาพี่เป็นบิดาเลี้ยงแก่กว่าพี่สองปี เสียงสวดกงเต๊กดีนัก ถ้าไม่เชื่อก็คอยฟังดูเถิด พัวก๋งเห็นบุตรสาวออกมาก็เข้าไปจัดการข้างใน หลวงจีนปวยยิไฮ้ได้เห็นนางพัวคาหุนก็ยินดีด้วยนึกรักมาช้านาน ก็ลุกขึ้นยืนทำทีจะต้อนรับ เจียสิวเห็นดังนั้นนึกสงสัยเดินเข้าไปข้างในแอบดูอยู่ นางพัวคาหุนเห็นหลวงจีนทำทีท่าจะหัวเราะพูดว่า พี่หลวงจีนเอาสิ่งของมาช่วยดังนี้ไม่ถูกธรรมเนียม ซื้อมาให้เปลืองเงินทองไม่ควรเลย หลวงจีนปวยยิไฮ้ตอบว่า ทำไมกับสิ่งของจะเป็นเงินทองสักเท่าไรพอจะหาได้ แต่ครั้งนี้พี่ปลูกลร้างหอพระขึ้นหลังหนึ่ง คิดจะมาเชิญน้องไปทำบุญเที่ยวชมเล่นกลัวสามีใหม่จะโกรธดอกกระมัง นางพัวคาหุนเงยหน้าขึ้นดูสบตาหลวงจีนก็มีใจรักใคร่ จึงตอบว่าการงานสิ่งใดสุดแต่น้องดอก จะมาว่ากล่าวนักก็ไม่ได้ เดิมเมื่อมารดาตายข้าพเจ้าได้บนไว้ว่าจะทำกงเต๊กให้คิดจะไปแก้ในเร็ว ๆ นี้ หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่าการบนบานไว้สำคัญนัก อย่าได้นอนใจจงจัดแจงแก้เสีย ของที่จะทำกงเต๊กนั้นพี่จะจัดให้ ถ้าน้องไปวันใดก็ได้ทำเมื่อนั้น นางพัวคาหุนได้ฟังก็ยินดียกน้ำชามาส่งให้หลวงจีน หลวงจีนปวยยิไฮ้รับถ้วยน้ำชาชำเลืองดูนางพัวคาหุนก็มีความรักใคร่ นั่งชายหางตากันอยู่ เจียสิวแอบดูเห็นท่วงทีชอบกลจึงคิดว่าพี่สะใภ้เรานี้เป็นคนไม่ดี แล้วเดินออกมาข้างนอก หลวงจีนปวยยิไฮ้เห็นก็ตกใจวางถ้วยน้ำชาพูดว่า เชิญท่านนั่งสนทนากันเล่นเถิด นางพัวคาหุนชิงพูดขึ้นว่า น้องคนนี้สาบานเป็นน้องของสามีข้าพเจ้า หลวงจีนปวยยิไฮ้จึงถามเจียสิวว่า ท่านเป็นชาวเมืองไหนแซ่ไร ชื่อใด เจียสิวว่าข้าพเจ้าแซ่เจียชื่อสิว แต่ชาวบ้านมักเรียกว่าปัวเมี้ยซำหลงอยู่ตำบลบ้านกิเหล็งแขวงเมืองเกี้ยนคัง แต่เป็นคนโง่เขลาไม่รู้จักอันใดท่านอย่าถือเลย หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่าเราไม่ถือดอกเชิญจัดการไว้ให้พร้อม เราจะไปนิมนต์หลวงจีนมาสวดกงเต๊ก พูดแล้วหลวงจีบปวยยิไฮ้ก็ออกจากบ้านไป นางพัวคาหุนร้องสั่งว่า หลวงจีนพี่ไปแล้วจงกลับมาโดยเร็ว หลวงจีนปวยยิไฮ้เห็นเจียสิวนั่งอยู่ก็ไม่โต้ตอบประการใดรีบไปวัดโปอินซี ครั้นถึงก็ให้ศิษย์จัดธูปเทียนไว้คอยท่าพร้อมเสร็จ หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็นิมนต์หลวงจีนลูกวัดมายังบ้าน พัวก๋งกับเจียสิวต้อนรับนิมนต์หลวงจีนเข้าไปข้างในยกน้ำชามาให้ แล้วหลวงจีนเหล่านั้นก็ตีพิณพาทย์จีนจุดธูปเทียนสวดกงเต๊กว่าอองอะซีที่ตายให้ไปสวรรค์เป็นสุขเถิด นางพัวคาหุนก็เดินออกมาจุดธูปเทียนปักที่กระถางแล้วคุกเข่าลงคำนับสามีที่ตาย หลวงจีนปวยยิไฮ้เดินเคียงเข้าใกล้พูดว่า จะสวดมนต์ให้อองอะซีไปขึ้นสวรรค์โดยเร็ว นางพัวคาหุนได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะยืนชำเลืองเล่นตากัน ตามบรรดาหลวงจีนที่สวดกงเต๊กอยู่นั้นก็เข้าใจในที แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสีย ครั้นสวดกงเต๊กจบลง พัวก๋งออกมานิมนต์ หลวงจีนเหล่านั้นไปฉันสิ่งของ แต่เจียสิวยืนดูอยู่ เห็นนางพัวคาหุนกับหลวงจีนปวยยิไฮ้ทำท่วงทีกิริยาผิดประหลาดก็มีความสงสัย บอกพัวก๋งว่าปวดท้องแล้วก็เข้าไปนอนข้างในแล้วแอบมองตามช่องฝา หลวงจีนเหล่านั้นกินสิ่งของแล้วก็สวดกงเต๊กอีกไม่มีผู้ใดปฏิบัติหลวงจีน นางพัวคาหุนสำคัญว่าเจียสิวป่วยจริง ก็ออกมาปฏิบัติอยู่ข้างประตูและดูแต่หลวงจีนปวยยิไฮ้ ๆ เห็นพัวก๋งนั่งอยู่ที่นั้นด้วยก็เกรงใจ ไม่อาจจะเข้าไปใกล้ยิ่งมีความรักมากขึ้น เฝ้าแต่ดูนางพัวคาหุนอยู่จนดึกประมาณสามยาม พัวก๋งเป็นคนแก่นั่งนานก็ไม่สบายจึงเข้าไปนอน นางพัวคาหุนเห็นบิดาไปแล้วก็ดีใจ จึงเรียกหลวงจีนปวยยิไฮ้ว่าเชิญมาพูดจาเล่น ให้หลวงจีนเหล่านั้นสวดไปเถิด หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็ดีใจ เห็นไม่มีผู้ใดก็เดินเข้าไปใกล้นางพัวคาหุนจับมือกระชากแล้วพูดว่า ถ้าพี่หลวงจีนไปแล้วรุ่งขึ้นเช้าจงมาเอาเงินค่าสวดกงเต๊ก บอกกับบิดาว่าน้องจะไปแก้บนที่วัด หลวงจีนปวยยิไฮ้ตอบว่าพี่จะบอกแก่บิดาให้ได้ แต่พี่ดูกิริยาเจียสิวจะดุร้ายดอกกระมัง นางพัวคาหุนก็สั่นศีรษะว่าไม่เป็นไร เจียสิวใช่พี่น้องร่วมบิดามารดากับเอียหยงเมื่อไรพี่อย่าวิตกเลย หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็มีความยินดีจับมือนางพัวคาหุนไว้ นางพัวคาหุนแกล้งทำเป็นสะบัดมือแล้วหัวเราะปิดมู่ลี่ลงเสีย หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็เดินออกมาสวดกงเต๊ก เจียสิวแอบดูเห็นประจักษ์ทุกสิ่งก็แกล้งนอนนิ่งอยู่
ขณะนั้นจวนจะสว่าง พอสวดกงเต๊กจบลงเผากระดาษเงินทองเสร็จแล้ว หลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเหล่านั้นก็กลับไปวัด เจียสิวมีความโกรธยิ่งนัก จึงคิดว่าเอียหยงพี่เราสารพัดดีทุกสิ่ง มาเอาหญิงเช่นนี้เป็นภรรยาไม่ควรเลย ไม่รู้ที่จะทำประการใดก็ลุกออกจากห้องไปนอนยังโรงขายของ ครั้นรุ่งขึ้นเอียหยงกลับมาบ้าน เจียสิวก็มิได้บอกเล่าสิ่งใด เอียหยงรับประทานอาหารแล้วก็ไปรับราชการ
ฝ่ายหลวงจีนปวยยิไฮ้เวลารุ่งเช้าก็แต่งตัวออกจากวัดมายังบ้านพัวก๋ง นางพัวคาหุนเห็นจึงต้อนรับเชิญเข้าไปข้างในถามว่า หลวงจีนพี่จะมาเอาเงินค่าสวดกงเต๊กหรือ หลวงจีนปวยยิไฮ้ตอบว่าเงินค่าสวดกงเต๊กนั้นไม่เป็นไร การที่จะแก้บนก็จัดไว้พร้อมจะได้ทำเสียทีเดียวจึงมาบอกให้รู้ นางพัวคาหุนได้ฟังก็ยินดีเข้าไปบอกบิดาออกมา พัวก๋งพูดกับหลวงจีนว่าเวลาคืนนี้เหนื่อยนักทนนั่งไม่ได้จึงเข้าไปนอน เจียสิวก็ปวดท้องไม่มีผู้ใดปฏิบัติดูแลอย่าได้ถือเลย หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่ามิใช่คนอื่นที่ไหนมาข้าพเจ้าไม่ถือดอก นางพัวคาหุนจึงพูดกับบิดาว่า เดิมเมื่อมารดาตาย ข้าพเจ้าได้บนไว้แล้วเล่าให้พี่หลวงจีนฟังว่าจะทำบุญที่วัด สิ่งของที่จะแก้บนหลวงจีนจัดหาไว้ให้พร้อม เวลาพรุ่งนี้บิดากับข้าพเจ้าไปแก้บนเสียด้วยกันจะได้ไม่เป็นห่วงสืบไป พัวก๋งว่าเจ้าบนบานไว้ก็ต้องไปแก้เสียแต่เอาเงินทองไปบ้าง ด้วยพัวก๋งไม่รู้เท่าทันนางพัวคาหุนก็สั่งให้เอาเงินค่าสวดกงเต๊กมาให้หลวงจีนปวยยิไฮ้ ๆ รับเงินแล้วก็ลากลับไป พอเวลาเย็นเอียหยงกลับมาบ้าน พัวก๋งบอกว่า ภรรยาเจ้าบนไว้เมื่อมารดาตาย เวลาพรุ่งนี้บิดากับภรรยาเจ้าจะไปแก้บนที่วัดโปอินซี เอียหยงได้ฟังจึงพูดแก่นางพัวคาหุนว่า การเท่านี้ก็ต้องกวนบิดา เจ้าจะบอกกับเราเองไม่ได้หรือ นางพัวคาหุนว่ากลัวจะโกรธจึงไม่อาจบอกเอง พูดแล้วก็ไปนอน ครั้นรุ่งขึ้นเช้า เอียหยงเข้าไปรับราชการ เจียสิวก็จัดแจงการซื้อขาย
ฝ่ายนางพัวคาหุนจัดแจงแต่งตัวไว้เรียบร้อยหาธูปเทียนพร้อมแล้ว พัวก๋งร้องเรียกพวกหามเกี้ยวมาเตรียมไว้ บอกเจียสิวว่าเจ้าจงอยู่ซื้อขายระวังบ้านเรือนด้วย บิดาจะไปแก้บนกับพี่สะใภ้เจ้าสักครู่หนึ่ง เจียสิวได้ฟังก็หัวเราะพูดว่าที่บ้านเรือนนี้ข้าพเจ้าจะรักษาเอง แต่บิดาจงระวังพี่สะใภ้ไว้ให้ดี แก้บนเสร็จแล้วจงรีบมาโดยเร็ว พัวก๋งก็พานางพัวคาหุนขึ้นเกี้ยวให้ลูกจ้างหามออกจากบ้านตรงไปวัดโปอินซี ฝ่ายหลวงจีนปวยยิไฮ้เอาเงินออกแจกจ่ายให้หลวงจีนเหล่านั้นทั่วกันแล้วก็มาคอยอยู่ที่ประตูวัด เห็นพัวก๋งกับนางพัวคาหุนมาก็ยินดียิ่งนัก ออกต้อนรับเชิญไปที่หอไตรในนํ้า พัวก๋งกับนางพัวคาหุนเห็นหลวงจีนปวยยิไฮ้จัดการทำบุญไว้พร้อมก็ยินดี หลวงจีนปวยยิไฮ้จุดธูปเทียนให้หลวงจีนทั้งปวงสวดมนต์ขึ้น พัวก๋งกับนางพัวคาหุนคุกเข่าลงคำนับพระพุทธรูปและเผากระดาษเงินกระดาษทอง แก้บนเสร็จแล้วหลวงจีนเหล่านั้นสวดมนต์จบก็ไปกินอาหาร หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่าเชิญท่านไปไหว้พระเที่ยวชมสิ่งของต่างๆ เล่นให้สบาย พัวก๋งกับนางพัวคาหุนก็ไปยังหอพระข้างใน เห็นจัดไว้งดงาม ฉากที่แขวนไว้มีรูปสัตว์ต่างๆ หลวงจีนปวยยิไฮ้ให้ศิษย์ยกน้ำชามาเลี้ยง นางพัวคาหุนเห็นเครื่องใช้สอยและถ้วยน้ำชา ทำด้วยเงินทองทั้งสิ้นก็ปลื้มใจ พัวก๋งดื่มน้ำชาสนทนากันอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า ขอบใจหลวงจีนนักหนาช่วยจัดการจนเสร็จ บิดาจะลากลับไป หลวงจีนปวยยิไฮ้จึงว่า เชิญบิดากับน้องกินโต๊ะเสพสุราเสียก่อน แล้วสั่งให้ศิษย์ยกโต๊ะและสุรามาให้พัวก๋งกับนางพัวคาหุน พัวก๋งก็ไม่ใคร่จะกิน หลวงจีนปวยยิไฮ้คิดจะให้พัวก๋งเสพสุราเมา แล้วจะเกลี้ยกล่อมนางพัวคาหุนไปร่วมหลับนอน ก็อ้อนวอนพัวก๋งว่า บิดาไม่ได้มาช้านานแล้ว บุตรได้ข้าวเหนียวทำสุราไว้กลิ่นฉุนเฉียว แต่เสพหาสู้มึนเมาไม่ บิดากับน้องลองดูสักถ้วยหนึ่งเถิด พัวก๋งได้ฟังหลวงจีนผู้บุตรเลี้ยงอ้อนวอนขัดไม่ได้ก็เสพสุราถ้วยหนึ่ง พัวก๋งจะไปเรียกพวกหามเกี้ยวมาเสพสุราด้วย หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่าบิดาอย่าวุ่นวายเลย ก็สั่งให้ศิษย์ไปเลี้ยงพวกหามเกี้ยวอยู่ข้างนอก หลวงจีนปวยยิไฮ้อ้อนวอนให้พัวก๋งเสพสุราอีก พัวก๋งเสียอ้อนวอนไม่ได้ก็เสพเข้าไปอีก สุรานั้นฉุนเฉียวนักกำเริบขึ้น พัวก๋งเป็นคนแก่กำลังน้อย ก็มึนเมาหลับอยู่กับโต๊ะ หลวงจีนปวยยิไฮ้ให้ศิษย์หามพัวก๋งเข้าไปนอนในห้อง แล้วพูดจาแทะโลมเกลี้ยกล่อมให้นางพัวคาหุนเสพสุราจะได้เป็นที่นับถือ นางพัวคาหุนว่าเสพสุราพอแล้วอย่าวุ่นวายเลย หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่า ถ้าไม่เสพสุราก็เชิญไปชมพระเขี้ยวแก้วข้างในด้วยกัน นางพัวคาหุนว่า น้องเกิดมายังไม่เห็นอยากจะดูสักหน่อย จะงดงามประการใด หลวงจีนปวยยิไฮ้ได้ฟังก็ดีใจ พอนางพัวคาหุนขึ้นไปบนเหลาสูง เห็นเด็กสาวใช้ตามมาด้วยจึงพูดว่า จะดูพระเขี้ยวแก้วก็ต้องมาคนเดียวจึงจะได้ นางพัวคาหุนบอกกับเด็กสาวใช้ว่า เจ้าจงลงไปดูบิดาเราสร่างเมาแล้วหรือยัง เด็กสาวใช้ได้ฟังก็ลงมาจากเหลา หลวงจีนปวยยิไฮ้พานางพัวคาหุนเข้าไปในห้อง ปิดประตูใส่กลอนเสีย นางพัวคาหุนเห็นดังนั้นก็หัวเราะว่า ปิดประตูขังน้องไว้ทำไม หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่า พี่รักใคร่มาถึงสองปีแล้ว วันนี้เป็นบุญนักหนา ดลใจให้น้องมาจนถึงที่นี่ ก็พูดจาแทะโลมอ้อนวอนว่าถ้าน้องไม่สงเคราะห์พี่ก็คงตาย แล้วอุ้มนางพัวคาหุนขึ้นบนเตียงร่วมรสได้เสียกันในเวลานั้น ต่างคนก็มีใจยินดี หลวงจีนปวยยิไฮ้จึงพูดว่า ตั้งแต่นี้ไปทำไมจะได้พบปะกันอีก พี่มิตายเสียเปล่าหรือ นางพัวคาหุนว่า น้องมีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง พี่อย่าวิตกจะบอกให้รู้ สามีของน้องนั้นเดือนหนึ่งได้กลับมานอนบ้านสักยี่สิบวัน แม้นไม่กลับมาน้องจะให้เด็กสาวใช้ยกโต๊ะเครื่องบูชาไปตั้งไว้ที่หลังบ้านข้างสวนดอกไม้เป็นสำคัญ ถ้าเวลาเย็นเห็นเครื่องบูชาตั้งอยู่แล้วจงเข้าไปเถิดหาเป็นไรไม่ จะให้เด็กคอยรับอยู่ที่ประตู แต่วิตกอยู่สิ่งหนึ่งถ้านอนหลับไปกลัวจะไม่มีผู้ใดปลุก ถ้ามีผู้ใดสักคนหนึ่งมาคอยตีเกราะเมื่อใกล้สว่างจึงจะเป็นที่วางใจ
หลวงจีนปวยยิไฮ้ได้ฟังก็ดีใจ ว่าอุบายของน้องดีนักหนาอย่าร้อนใจเลย พี่จะจัดแจงหลวงจีนไปคอยระวัง แล้วให้ทำตามคำน้องสั่ง นางพัวคาหุนก็ยินดี ว่าน้องจะอยู่ช้าไม่ได้ กลัวคนทั้งปวงจะสงสัยจะต้องลาไปก่อนแต่การที่สั่งไว้อย่าได้ลืมเสีย พูดแล้วก็เปิดประตูห้องลงมาจากเหลาสูง ให้เด็กสาวใช้เข้าไปปลุกบิดา ในขณะนั้นพัวก๋งสร่างเมาแล้วได้ฟังสาวใช้เรียกก็ตกใจตื่น ลุกออกจากห้องพานางพัวคาหุนตรงมายังหน้าวัด หลวงจีนปวยยิไฮ้ตามมาส่งจนถึงที่พัก พัวก๋งกับนางพัวคาหุนก็ลาหลวงจีนขึ้นเกี้ยวกลับไป หลวงจีนปวยยิไฮ้ยืนดูจนลับตาแล้วก็กลับมาที่อยู่ ตรึกตรองจะหาคนตีเกราะและจะได้ระวังดูสิ่งของที่นัดหมาย รำลึกขึ้นได้ว่ามีหลวงจีนชื่อเถาต๋ออยู่ในวัด ถึงเวลาเช้ามืดเคยลุกขึ้นตีเกราะเรียกสวดมนต์อยู่ทุกวันเห็นจะได้การ คิดแล้วให้ศิษย์ไปเรียกหลวงจีนเถาต๋อมา จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงดูเป็นอันดีแล้วเอาเงินให้ หลวงจีนเถาต๋อก็คำนับรับเงินพูดว่า ข้าพเจ้าไม่มีความชอบสิ่งใด ท่านหามาเลี้ยงแล้วยังให้เงินทอง พระคุณเป็นที่ยิ่ง หลวงจีนปวยยิไฮ้ว่า เราเห็นเจ้าสัตย์ซื่อดี สืบไปภายหน้าจะจัดให้มีที่หากินบ้าง หลวงจีนเถาต๋อได้ฟังก็คิดสงสัยว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้คงจะมีธุระสำคัญสิ่งใดเป็นมั่นคง คิดแล้วจึงพูดว่า ท่านมีธุระประการใดจงบอกให้ทราบ จะปฏิบัติตามคำทุกสิ่ง
หลวงจีนปวยยิไฮ้ได้ฟังก็ยินดี ว่าเราจะบอกตามจริง เจ้าอย่าได้พูดกับผู้ใด ด้วยบุตรสาวของพัวก๋งนั้นรักใคร่กับเรา พูดจานัดหมายกันไว้ถึงเวลาเย็นเจ้าจงเดินไปที่สวนดอกไม้หลังบ้านพัวก๋ง ถ้าเห็นมีที่บูชาตั้งอยู่แล้ว จงกลับมาบอกเรา ๆ จะได้ไป แม้นใกล้จะสว่าง เจ้าจงไปตีเกราะที่นั่นให้เรารู้จะได้ตื่นขึ้น ถ้าเจ้าสงเคราะห์ได้แล้ว เราจะตอบแทนคุณให้ถึงใจ หลวงจีนเถาต๋อว่า ท่านอย่าวิตกเป็นธุระข้าพเจ้าเอง เวลาวันนี้จะไปดูท่าทาง เห็นมีของสำคัญจึงจะมาบอกแก่ท่าน พูดแล้วคำนับลาออกจากวัดไปบ้านพัวก๋ง ยืนอยู่ที่ประตูหลังบ้านสังเกตดู เด็กสาวใช้เห็นก็ร้องตวาดว่า หลวงจีนนี้มาแต่ไหน บิณฑบาตอะไรทางหลังบ้านเล่า นางพัวคาหุนได้ยินก็ออกมาดู เห็นหลวงจีนจึงถามว่า ท่านเป็นผู้สำหรับตีเกราะเวลาเช้ามืดหรือ หลวงจีนเถาต๋อว่าใช่ตัวข้าพเจ้าเอง นางพัวคาหุนก็ให้เด็กสาวได้ไปเอาเบี้ยอีแปะมาจะให้หลวงจีน หลวงจีนเถาต๋อเห็นไม่มีผู้ใดอยู่ก็บอกกับนางพัวคาหุนว่า ข้าพเจ้าเป็นคนสนิทของหลวงจีนปวยยิไฮ้ ๆ ให้มาคอยดู นางพัวคาหุนดีใจยิ่งนัก พอเด็กสาวใช้เอาเบี้ยอีแปะมาส่งให้หลวงจีนเถาต๋อแล้วก็ลาไป นางพัวคาหุนเข้าไปข้างใน เรียกเด็กสาวใช้ไปเล่าความซึ่งรักใคร่กับหลวงจีนให้ฟังทุกประการแล้ว สั่งว่าถ้าเวลาเย็นสามีเราไม่กลับมา เจ้าจงยกเครื่องบูชาไปตั้งที่ชานหลังเรือน จุดธูปเทียนขึ้น ถ้าเห็นหลวงจีนผู้พี่เข้ามาข้างในจงใส่กลอนเสีย เด็กสาวใช้ก็รับคำสั่งมาจัดโต๊ะเครื่องบูชาไว้พร้อม
ฝ่ายเอียหยงกลับมาบ้านจัดเอาเสื่อหมอนไปนอนบ้านผู้รักษาเมือง เวลาวันนั้นมีธุระมาก นางพัวคาหุนเห็นสามีไปแล้วก็ยินดี ให้สาวใช้ยกโต๊ะเครื่องบูชามาตั้งตามสัญญา
ฝ่ายหลวงจีนเถาต๋อยังไม่กลับไปวัด แต่เดินไปมาคอยดูอยู่ พอเวลาใกล้จะคํ่าเห็นโต๊ะเครื่องบูชาตั้งไว้ ก็กลับมาบอกกับหลางจีนปวยยิไฮ้ว่า ข้าพเจ้าไปพบนางพัวคาหุนพูดจากันแล้ว บัดนี้มีเครื่องบูชาออกมาตั้งเชิญท่านรีบไปเถิด หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็แต่งตัวนุ่งห่มเป็นอย่างดี เอาหมวกใส่ออกจากวัดตรงมาทางหลังบ้าน เห็นโต๊ะเครื่องบูชาตั้งตามนัดก็เปิดประตูเข้าไป เด็กสาวใช้กับนางพัวคาหุนยืนคอยอยู่ เห็นเปิดประตูเข้ามาใส่หมวกด้วยก็จำได้ เด็กสาวใช้ถามว่าผู้ใด นางพัวคาหุนเปิดหมวกออกดูเห็นจึงพูดว่า ช่างเข้าใจแต่งตัวจริงหนอ แล้วจูงมือหลวงจีนเดินเข้าไปในห้อง เด็กสาวใช้ก็ปิดประตูใส่กลอน หลวงจีนปวยยิไฮ้กับนางพัวคาหุนหลับนอนรักใคร่กันสนิทสนม ครั้นจวนเวลาใกล้รุ่ง หลวงจีนเถาต๋อก็มาตีเกราะที่ประตูหลังบ้านร้องเรียกให้ชาวบ้านตื่นจะได้สวดมนต์และหุงข้าวทำบุญ ชาวบ้านก็มิได้สงสัย ด้วยอย่างธรรมเนียมมีมาแต่เดิม หลวงจีนปวยยิไฮ้กับนางพัวคาหุนกำลังนอนหลับ ได้ยินเสียงเกราะตกใจตื่นขึ้นทั้งสอง หลวงจีนปวยยิไฮ้สั่งว่า เวลาค่ำวันนี้จะมาอีก นางพัวคาหุนว่า ถ้าเห็นเครื่องบูชาตั้งอยู่จึงค่อยมา หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็ออกจากห้องมาเปิดประตูหลังบ้านตรงไปวัด เด็กสาวใช้ก็เก็บโต๊ะเครื่องบูชาเสีย พอเวลาเย็นเห็นเอียหยงไม่กลับมา ก็เอาเครื่องโต๊ะบูชาออกตั้ง หลวงจีนเถาต๋อก็ไปบอกหลวงจีนปวยยิไฮ้มาทุกวันมิได้ขาด ประมาณเดือนเศษไม่เกรงกลัวผู้ใด พัวก๋งบิดาเล่าก็ไม่เอาใจใส่ พอได้เวลาเข้านอน นางพัวคาหุนจึงมีใจกำเริบมากขึ้นทุกที
ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง เจียสิวนั่งอยู่ในโรงขายของ ตรึกตรองถึงเรื่องนางพัวคาหุนกับหลวงจีนปวยยิไฮ้ขึ้นมาก็ขัดเคืองไม่สบายใจ ตั้งแต่วันนางพัวคาหุนกับบิดาไปแก้บนที่วัดแล้ว ก็ไม่เห็นหลวงจีนปวยยิไฮ้ไปมา เห็นแต่หลวงจีนเถาต๋อเดินไปมาอยู่ เวลาเช้ามืดก็ได้ยินเสียงตีเกราะร้องเรียกให้ผู้คนตื่น เมื่อเดิมทีก็ไม่ค่อยจะมา คราวนี้หลวงจีนเถาต๋อมามิได้ขาด คงจะมีเหตุการณ์สักอย่างหนึ่ง เราคอยดูแยบคายเสียให้แน่นอนแล้วจึงจะบอกเอียหยง เวลาค่ำวันนั้นเจียสิวนอนไม่หลับ ครั้นใกล้สว่างได้ยินเสียงหลวงจีนเถาต๋อมาตีเกราะเรียกผู้คนอยู่บ้างหลังบ้าน เจียสิวลุกไปดูทางหลังโรง เห็นชายผู้หนึ่งใส่หมวกเปิดประตูออกมาพาหลวงจีนเถาต๋อเดินไปด้วยกัน เจียสิวเห็นดังนั้นก็แจ้งว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้เป็นแน่ มีความโกรธยิ่งนัก จึงคิดว่าครั้นจะไล่ติดตามไปทำอันตรายก็กลัวจะเกิดความอื้อขึ้น จึงสู้อดใจนิ่งไว้ พอสว่างเจียสิวเอาสุกรออกไปตั้งจำหน่ายแล้วก็ไปเที่ยวเก็บเงินพบเอียหยงที่ตามทาง เอียหยงถามว่าน้องไปไหนมา เจียสิวบอกว่ามาเที่ยวเก็บเงินค่าสุกรแล้วจะไปหาพี่ด้วย เอียหยงพูดว่ามีธุระไม่กลับไปบ้านหลายวัน น้องมาเสพสุราพูดจากันเล่นเสียก่อนจึงค่อยกลับไป เอียหยงชวนเจียสิวมายังโรงขายสุรา เจ้าของโรงจัดหาสิ่งของและสุราให้ เอียหยงกับเจียสิวก็นั่งกินอยู่ด้วยกัน เอียหยงเห็นเจียสิวหน้าตาไม่สบายจึงถามว่าน้องมีธุระสำคัญสิ่งใดหรือจงบอกให้พี่รู้ เจียสิวว่าบัดนี้มีเหตุเกิดขึ้นที่บ้าน พี่สะใภ้นี้เห็นจะไม่ดีจริง น้องเห็นแก่ตาหลายครั้งแล้วก็ยังนิ่งไว้มิได้บอกแก่พี่ เมื่อเวลาเช้ามืดได้เห็นแน่นอนจึงมาตาม หมายจะเล่าให้ฟังแต่พี่อย่าได้โกรธขึ้นเลย เอียหยงตอบว่า พี่หาโกรธไม่ คือผู้ใดก็บอกให้รู้เถิด เจียสิวว่าเมื่อวันทำกงเต๊กนั้นไปนิมนต์หลวงจีนปวยยิไฮ้มาสวดมนต์ พี่สะใภ้ไปพูดจาใช้หูตากันอยู่ช้านาน ก็เล่าแต่ต้นจนปลายทุกประการ แล้วว่าชาติหญิงไม่ดีจะเลี้ยงดูไปทำไม เอียหยงได้ฟังก็โกรธว่าควรแล้วหรือมาทำดังนี้คงจะได้เห็นกัน เจียสิวจึงพูดว่าพี่อย่าเพิ่งวุ่นวาย จงอดใจนิ่งไว้ก่อน กลับไปบ้านบอกกับภรรยาของพี่ว่า เวลาวันนี้มีธุระมากจะไปนอนค้างแล้วก็ออกมาคอยจนเวลาดึกพี่จงไปร้องเรียกให้เปิดประตู หลวงจีนปวยยิไฮ้คงจะหนีออกประตูหลังบ้านน้องจะจับตัวไว้ เอาตัวมาไต่ถามก็คงได้ความจริง เอียหยงรับคำเจียสิวแล้วกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน
ฝ่ายผู้รักษาเมืองกิจิวไปฝึกหัดฝีมืออยู่ในสวนดอกไม้ ไม่เห็นเอียหยงมาก็ให้คนใช้ไปตาม เห็นเอียหยงนั่งเสพสุราพูดจาอยู่ในโรง คนใช้ก็แจ้งความว่าผู้รักษาเมืองให้มาเชิญท่านไป เอียหยงบอกกับเจียสิวว่าน้องจงกลับไปบ้านก่อนเถิด เอียหยงเอาเงินให้ค่าสุราแล้วก็ออกจากโรงมากับคนใช้ เข้าไปคำนับผู้รักษาเมืองเห็นเอียหยงมาก็ให้สอนเพลงอาวุธ เอียหยงฉวยได้อาวุธก็รำเป็นเพลงให้ดู ผู้รักษาเมืองจำได้แล้วก็ยินดีเอาสุราให้เอียหยง บรรดาขุนนางที่ดูอยู่นั้นเห็นฝีมือเอียหยงเข้มแข็งก็มีความรักใคร่เชิญให้เอียหยงเสพสุราอีก เอียหยงเสพสุราจนเมาแล้วก็กลับมาบ้าน นางพัวคาหุนเห็นสามีมึนเมาก็เรียกสาวใช้มาช่วยพยุงเอียหยงเข้าไปข้างใน ขณะนั้นเอียหยงมึนเมามากก็ด่านางพัวคาหุนว่าทำความชั่วคงจะตายในเงื้อมมือกูจงได้ บ่นด่าจนเคลิ้มหลับไป นางพัวคาหุนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจไม่โต้ตอบประการใด นิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าไปนอน พอใกล้สว่างเอียหยงสร่างเมาตื่นขึ้นยังใส่เสื้ออยู่ ก็ถามนางพัวคาหุนว่า เมื่อเรานอนไม่ได้ถอดเสื้อออกหรือ นางพัวคาหุนตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นท่านเมาจึงไม่ถอดเสื้อให้กลัวจะเกิดโรคภัยขึ้น เอียหยงว่า ข้าพเจ้าเสพสุราเมาได้ว่ากล่าวเจ้าประการใดบ้าง นางพัวคาหุนว่าทุกครั้งทุกที่เสพสุราเมาก็หลับนอนดี คราวนี้วุ่นวายนัก ข้าพเจ้ากับสาวใช้ไปพยุงเข้ามานอนยังบ่นด่าอื้ออึงอยู่ เอียหยงหัวเราะแล้วพูดว่า สองสามเวลาไม่ว่างเปล่าเลยหาได้เสพสุราพูดจากับเจียสิวไม่ เวลาเช้าจงจัดสิ่งของไว้ เราจะเสพสุราพูดจาเล่นกับเจียสิวให้สบาย นางพัวคาหุนก็นิ่งเสียหาโต้ตอบไม่แกล้งทำร้องไห้ถอนใจใหญ่ เอียหยงถามว่า เวลาคืนนี้เราก็ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใดเหตุไฉนจึงร้องไห้นักหนา แต่เอียหยงถามถึงสามครั้งนางพัวคาหุนก็นิ่งเสีย เอียหยงว่าหรือผู้ใดข่มเหงอย่างไรก็จงบอกให้รู้ นางพัวคาหุนทำมารยาร้องไห้แล้วพูดว่า เดิมข้าพเจ้าได้ผัวขุนนางฝีมือเข้มแข็ง จะไม่มีผู้ใดข่มเหง บัดนี้มีเหตุขึ้นครั้นจะบอกให้รู้ก็กลัวจะไม่ช่วยจึงได้ร้องไห้เพราะความเจ็บใจ เอียหยงว่าถ้าถูกข่มเหงจริงแล้วอย่าว่าแต่เจ้าเป็นภรรยาเลย ถึงผู้อื่นก็ต้องช่วยอุปถัมภ์เจ้าจงบอกเถิด นางพัวคาหุนเห็นได้ช่องก็แกล้งใส่ความว่า ข้าพเจ้าไปชำระศีรษะในโรง เจียสิวเอามือลูบที่ตัวถามว่ามีครรภ์หรือ ครั้นจะร้องอื้ออึงก็กลัวตาย คอยให้ท่านกลับมาจึงจะบอก ถ้าไม่เชื่อจงไปถามเจียสิวดูเองเถิด เอียหยงได้ฟังดังนั้นก็โกรธยิ่งนัก พูดว่าคนทุกวันนี้รู้จักแต่หน้าหารู้จักใจไม่ เจียสิวทำความชั่วไว้จึงได้ไปบอกกับเราว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้ก็คือตัวเจียสิวทำเอง ใส่ความเอาหลวงจีนเปล่าๆ ปรารถนาจะแก้เกี้ยว เจียสิวกับเราก็ไม่ได้ร่วมบิดามารดาเดียวกัน ถ้าทำดังนี้ไล่ไปเสียให้พ้นบ้าน พอสว่างดีเอียหยงก็ไปบอกกับพัวก๋งพ่อตาว่า สุกรที่ฆ่าเหลือเอาใส่เกลือไว้ตั้งแต่นี้ไปอย่าได้ซื้อขายเลย จึงให้ลูกจ้างรื้อร้านและเก็บสิ่งของทั้งปวงเสีย เอียหยงจึงคิดว่า ถ้าจะอยู่บ้านเจียสิวพบหน้าก็นึกอาย จำจะไปเที่ยวเสียอย่าให้เจียสิวพบปะ คิดแล้วก็ออกจากบ้านไป ฝ่ายเจียสิวครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็เปิดประตูโรงออกมาไม่เห็นมีสุกรและของทั้งปวง หัวเราะว่าเวลาวานนี้เราพูดกับเอียหยงกำลังเมาเห็นจะลืมคำที่ว่าเสีย ภรรยาเอียหยงคงจะแกล้งใส่ความยุยงไม่ให้ซื้อขาย เราจะต้องคิดอ่านให้เอียหยงเห็นความจริงจงได้ แต่ในขณะนี้เราจะไปหาที่สำนักอาศัยเสียก่อน เจียสิวก็เข้าไปในห้องเก็บสิ่งของห่อผ้าเอาบัญชีมามอบให้พัวก๋งว่าบัดนี้เอียหยงให้เก็บสิ่งของเสีย ข้าพเจ้าจะขอลาไปก่อน พัวก๋งได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต้องตามใจให้เจียสิวไป เจียสิวคำนับลามาเอาห่อผ้าสิ่งของออกจากบ้านไปหาโรงเตี๊ยมที่อยู่ใกล้เคียงแถวนั้นอาศัยสองสามวัน จึงคิดว่าเอียหยงกับเราก็สาบานเป็นพี่น้องกัน ถ้าไม่คิดอ่านให้ความรายนี้แตกหักเสีย ชีวิตเอียหยงก็คงตายเพราะเชื่อถ้อยคำหญิงร้ายเป็นแน่ จำจะต้องแก้ไขให้เอียหยงรู้จึงจะเห็นใจเรา
ครั้นรุ่งเช้าเจียสิวเที่ยวสืบดูที่หน้าบ้านพัวก๋ง เห็นคนใช้มาขนเอาที่นอนของเอียหยงไป ก็แจ้งว่าเอียหยงติดราชการไม่ได้กลับมา
ฝ่ายนางพัวคาหุนครั้นเอียหยงไม่ได้กลับมานอนบ้านมีความยินดียิ่งนัก พอเวลาจวนค่ำก็ให้สาวใช้ยกโต๊ะเครื่องบูชาไปตั้งตามเคย หลวงจีนเถาต๋อเห็นก็ไปบอกหลวงจีนปวยยิไฮ้มา นางพัวคาหุนก็ต้อนรับหลวงจีนปวยยิไฮ้เข้าไปนอน
ขณะนั้นดึกประมาณสามยามเศษ เจียสิวเอากระบี่สำหรับถือเหน็บซ่อนไว้ เปิดประตูออกไปแอบอยู่ที่ประตูห้องหลังบ้านพัวก๋งครู่หนึ่ง เห็นหลวงจีนเถาต๋อเดินมายืนอยู่ที่ปากตรอก เจียสิวก็ตรงเข้าจับมือหลวงจีนเถาต๋อ เอากระบี่พาดศีรษะไว้แล้วพูดว่า อย่าร้องอื้ออึงไป หลวงจีนปวยยิไฮ้ใช้ให้มาทำไมจงบอกไปตามจริง หลวงจีนเถาต๋อเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงพูดว่าท่านอย่าฆ่าฟันเลย ข้าพเจ้าจะบอกโดยจริงทุกอย่าง บุตรสาวพัวก๋งนั้นรักใคร่กับหลวงจีนปวยยิไฮ้มาหากันมิได้ขาด หลวงจีนปวยยิไฮ้ให้ข้าพเจ้ามาคอยดู ถ้าเห็นโต๊ะเครื่องบูชาออกตั้งก็ให้ข้าพเจ้าไปบอก ถ้าเวลาใกล้จะสว่างสั่งให้ตีเกราะที่ประตูหลังบ้านตามคำสัญญา เจียสิวจึงถามว่า บัดนี้หลวงจีนปวยยิไฮ้อยู่ที่ไหน หลวงจีนเถาต๋อบอกว่านอนอยู่กับบุตรสาวพัวก๋ง ข้าพเจ้าตีเกราะขึ้นหลวงจีนปวยยิไฮ้จึงจะออกมา เจียสิวว่าเสื้อกางเกงและเกราะยืมให้เราเถิด หลวงจีนเถาต๋อกลัวก็ถอดให้ เจียสิวก็เอากระบี่ฟันหลวงจีนเถาต๋อคอขาดตาย แล้วถอดเสื้อกางเกงนั้นมาใส่ ถือเกราะเดินตรงมาที่ประตูหลังบ้านตีเกราะขึ้น
ฝ่ายหลวงจีนปวยยิไฮ้กับนางพัวคาหุนนอนอยู่ด้วยกัน ได้ยินเสียงเกราะก็ตกใจ ลุกขึ้นใส่เสื้อออกจากห้องมา สาวใช้เดินหน้าเปิดประตูให้หลวงจีนปวยยิไฮ้ไปแล้วก็ปิดประตูกลับเข้ามานอน หลวงจีนปวยยิไฮ้ออกจากประตูเห็นเจียสิว สำคัญว่าหลวงจีนเถาต๋อก็โกรธจึงว่า ตีเกราะอะไรเช่นนี้ ตีแต่ทีหนึ่งสองทีก็แล้วกัน เจียสิวมิได้โต้ตอบประการใด เดินตามหลังหลวงจีนปวยยิไฮ้ไปจนออกปากตรอกถึงถนนใหญ่ ก็ผลักหลวงจีนปวยยิไฮ้ล้มลงแล้วจับตัวไว้พูดว่า ร้องไห้อื้ออึงไปเราจะฆ่าเสีย จงถอดเอาเสื้อมาแต่โดยตี หลวงจีนปวยยิไฮ้ตกใจกลัวเห็นเจียสิวก็ไม่อาจถอดเสื้อส่งให้ เจียสิวชักกระบี่ออก ฟันแทงหลวงจีนปวยยิไฮ้ตาย แล้วเอากระบี่วางไว้ใกล้ตัวหลวงจีนเถาต๋อที่ตายลากเอาศพหลวงจีนปวยยิไฮ้ไปอยู่เคียงกัน เจียสิวเอาเสื้อหลวงจีนทั้งสองใส่ห่อผ้าตรงมายังโรงเตี๊ยม
ฝ่ายเฮงก๋งผู้เฒ่าเคยทำขนมขายเวลาเช้ามืด ตื่นขึ้นทำขนมแต่ดึก พอเสร็จแล้วก็จวนสว่าง เฮงก๋งหาบขนมเดินไปสะดุดศพล้มลงเฮงก๋งจึงพูดว่า หลวงจีนที่ไหนเสพมึนเมานอนกลิ้งอยู่ตามถนน แล้วเอามือไปคลำดูถูกโลหิตก็ตกใจ ร้องขึ้นว่าหลวงจีนมาตายอยู่ที่นี่สองรูป ชาวบ้านแถวนั้นได้ฟังก็ชวนกันออกมาดู เห็นมีบาดแผลรอยฟันแทงเป็นหลายแห่ง ขณะนั้นพอรุ่งสว่างชาวบ้านเอาตัวเฮงก๋งผู้เฒ่าไปหาผู้รักษาเมือง
๔๖
ฝ่ายผู้รักษาเมืองกิจิว ครั้นเวลาเช้าก็ออกว่าราชการ ชาวบ้านมาแจ้งความว่า เมื่อเวลาเช้ามืดได้ยินเสียงเฮงก๋งผู้เฒ่าร้องเรียกผู้คนอยู่อื้ออึง พวกข้าพเจ้าชวนกันออกมาดูเห็นหลวงจีนสองรูปนอนตายอยู่กลางถนนมีรอยฟันแทงเป็นหลายแผล เมื่อออกมาดูก็ไม่มีผู้ใดเห็นแต่เฮงก๋งผู้เฒ่า ข้าพเจ้าเอาตัวมาให้กับท่าน ผู้รักษาเมืองถามว่า หลวงจีนที่วัดไหน พอชาวบ้านบอกว่าอยู่วัดโปอินซี ชื่อหลวงจีนปวยยิไฮ้เป็นเจ้าวัดหนึ่ง ชื่อหลวงจีนเถาต๋อลูกวัดหนึ่ง ผู้รักษาเมืองถามผู้เฒ่าว่าเหตุผลประการใดจงบอกไปตามจริง เฮงก๋งว่าข้าพเจ้าหาบขนมออกมาขายเวลาเช้ามืดเป็นนิตย์มิได้ขาด เมื่อเวลาเช้านี้ข้าพเจ้าหาบขนมไปขายถึงแถวบ้านพวกเหล่านี้ สะดุดหลวงจีนที่ตายล้มลง ข้าพเจ้าเอามือคลำที่หลวงจีนถูกโลหิตเข้าจึงได้ร้องขึ้น พวกชาวบ้านออกมาดูเห็นหลวงจีนตายก็เอาตัวข้าพเจ้ามาหาท่านเป็นความสัตย์จริงดังนี้ ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็จดเอาถ้อยคำของเฮงก๋งผู้เฒ่าไว้ ให้กรมการไปชันสูตรบาดแผลมาถ้วนถี่แล้วกลับมาแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่า หลวงจีนปวยยิไฮ้ที่ตายมีบาดแผลหลายแห่ง หลวงจีนเถาต๋อนั้นมีบาดแผลอยู่ที่คอแห่งหนึ่ง กับกระบี่ที่ฟันแทงกันนั้นก็อยู่ใกล้หลวงจีนเถาต๋อ ผู้รักษาเมืองก็ให้หาขงมกที่ปรึกษามา เอาถ้อยคำเฮงก๋งกับคนทั้งปวงและชันสูตรให้ดู แล้วถามว่าจะทำประการใดดี ชงมกว่า ดูลักษณะท่วงทีหลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเถาต๋อที่ตายนั้น เห็นจะประพฤติการณ์ไม่ดีสิ่งใดขึ้นจึงได้ฆ่าฟันกันตายทั้งสองฝ่าย การอันนี้ไม่มีพยาน จะเอากับเฮงก๋งและชาวบ้านไม่ได้ แต่ศพหลวงจีนนั้นให้เอาไปฝัง แล้วจดบัญชีกลางไว้ว่าหลวงจีนทั้งสองฟันแทงกันตายเอง ภายหลังสืบสวนได้จึงค่อยชำระต่อไป ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็เห็นชอบ จึงปล่อยเฮงก๋งผู้เฒ่ากับชาวบ้านให้กลับไป ศพหลวงจีนทั้งสองให้หลวงจีนวัดโปอินซีจัดแจงฝังจดบัญชีไว้ตามคำขงมก ข่าวที่หลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเถาต๋อตายก็เลื่องลือไปทุกตำบล ชาวบ้านเดินร้องเพลงว่า “หลวงจีนทำความชั่วจึงได้ตาย”
ฝ่ายนางพัวคาหุนได้ยินเขาร้องเพลงว่า หลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเถาต๋อตาย ก็มีความวิตกคิดสงสารร้องไห้อยู่ทุกเวลา ขณะนั้นเอียหยงไปอยู่ที่บ้านผู้รักษาเมือง แจ้งความว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเถาต๋อตายจึงนึกว่าผู้ซึ่งฆ่าหลวงจีนทั้งสองนั้นเห็นจะเป็นเจียสิวแน่แล้ว ต้องเที่ยวติดตามเจียสิวให้พบจะได้ไต่ถามดู คิดแล้วก็ออกจากบ้านผู้รักษาเมืองไป
ฝ่ายเจียสิวฆ่าหลวงจีนทั้งสองตายแล้ว ก็ไม่มีความสบายอยากจะใคร่พบปะกับเอียหยง เวลาวันนั้นเจียสิวเดินออกจากโรงเห็นเอียหยงเดินมาแต่ไกลก็ร้องถามว่าพี่จะไปข้างไหน เอียหยงได้ฟังเหลียวมาดูเห็นเจียสิว จึงบอกว่าพี่จะไปเที่ยวตามหาน้องแต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เจียสิวว่าเชิญพี่ไปที่โรงเถิดจะได้สนทนากัน พูดแล้วก็พาเอียหยงมาที่โรงเตี๊ยม เจียสิวว่าน้องนี้จะพูดสิ่งใดก็แต่จริง มิได้คิดเอาความเท็จมากล่าวกับพี่เลย เอียหยงว่าเพราะพี่เสพสุราเมาเกินไป ด่าว่านางพัวคาหุนจนรู้ตัว มันจึงคิดกลอุบายแกล้งใส่ความว่าน้องทำชั่ว พี่กำลังเมาเชื่อถ้อยคำคนร้าย อย่าถือโทษโกรธพี่เลย เจียสิวว่าน้องนี้ยากจนก็จริง แต่เกิดมาเป็นชายชาติทหารแล้ว มิได้ทรยศต่อญาติและมิตร คิดเห็นว่าความรายนี้นานไปข้างหน้า ตัวพี่จะเป็นอันตราย จึงอยากให้พบปะจะได้บอกให้รู้ และของสำคัญนั้นน้องยังเก็บไว้ ก็ไปหยิบเอาเสื้อที่หลวงจีนปวยยิไฮ้ใส่กับเสื้อของหลวงจีนเถาต๋อมาให้ดู เอียหยงเห็นก็จำได้บอกว่า เสื้อตัวนี้ของนางพัวคาหุนภรรยาเรา ก็โกรธแค้นยิ่งมัก จึงพูดว่าเวลาค่ำวันนี้กลับไปบ้านพี่จะฆ่านางพัวคาหุนเสีย เจียสิวได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า พี่ทำดังนั้นไม่ถูก ถ้าจับชายชู้ได้กับมือควรจะฆ่าฟันทั้งสองคน นี่จับอะไรก็ไม่ได้จะฆ่าอย่างไร เอียหยงว่าเราจะทำประการใดดี เจียสิวว่า น้องมีอุบายอยู่อย่างหนึ่ง เวลาวันนี้พี่กลับไปบ้าน จงบอกกับนางพัวคาหุนว่าได้บนเจ้าที่เขาชุยพินซัวนอกประตูเมืองทิศตะวันออก น้องจะไปคอยอยู่ที่บนเขา พี่พาภรรยากับสาวใช้ไปพร้อมกัน จงซักไซ้ไต่ถามถ้าได้ความจริงแล้วพี่อย่าทำอันตราย เขียนหนังสือหย่าเสียเถิด เอียหยงว่าอุบายนี้ก็ดีดอก แต่พี่นี้อยากจะใคร่ชำระตัวให้สิ้นมัวหมอง การครั้งนี้น้องจะให้ทำอย่างไรก็ต้องทำตาม เอียหยงก็ลาเจียสิวออกจากโรงตรงไปบ้าน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเอียหยงบอกกับนางพัวคาหุนว่า เดิมพี่บนเจ้าเขาชุยพินซัวฝ่ายทิศตะวันออกไว้ช้านานแล้วไม่ได้ไปแก้ เวลาคืนนี้เจ้ามาเข้าฝันโกรธนัก วันนี้เราจะไปแก้บนกับเจ้าด้วยกัน นางพัวคาหุนว่า จะต้องให้ข้าพเจ้าไปด้วยทำไม ตัวบนไว้ก็ไปแก้คนเดียวเถิด เอียหยงว่าเมื่อเราจะมาสู่ขอเจ้าเราได้บนไว้ บัดนี้ก็อยู่กินเป็นสามีภรรยากันแล้วต้องไปแก้ด้วยกัน นางพัวคาหุนว่าถ้าดังนั้นก็ต้องไป เอียหยงบอกกับนางพัวคาหุนว่าเจ้าจงแต่งตัวไว้ให้พร้อม เราจะไปซื้อธูปเทียนกระดาษทอง จ้างคนหามเกี้ยวไปด้วย สั่งแล้วก็ออกจากบ้านตรงไปที่โรงเตี๊ยม บอกเจียสิวว่า จงไปคอยอยู่บนเขา แล้วก็ซื้อธูปเทียนเรียกพวกหามเกี้ยวกลับมาบ้าน นางพัวคาหุนไม่รู้อุบายของเอียหยงสำคัญว่าจริง ก็จัดแจงแต่งตัวเสร็จเรียกสาวใช้มายืนอยู่หน้าบ้าน เอียหยงให้นางพัวคาหุนกับสาวใช้ขึ้นเกี้ยวออกจากบ้านตามเอียหยงไป ประมาณทางได้ยี่สิบลี้ถึงชายเขาชุยพินซัว เอียหยงก็ให้หยุดบอกแก่พวกหามเกี้ยวว่า เจ้าจงคอยอยู่ที่นี่เราจะไปแก้บน ก็พานางพัวคาหุนกับสาวใช้ขึ้นไปบนเขา
ฝ่ายเจียสิวครั้นเอียหยงกลับมาแล้ว จัดหาสิ่งของห่อผ้าเอากระบี่เหน็บซ่อนในเสื้อ ออกจากโรงเตี๊ยมตรงไปยังเขาชุยพินซัวนั่งคอยอยู่ เอียหยงพานางพัวคาหุนกับสาวใช้เดินมาที่ศาลา นางพัวคาหุนเห็นเจียสิวก็ไม่สบายใจ เจียสิวลุกขึ้นทำทีจะคำนับถามว่าพี่สะใภ้ก็มาด้วยหรือ น้องคอยอยู่นานแล้วด้วยอยากจะใคร่พบ เอียหยงจึงถามนางพัวคาหุนว่า เมื่อวันก่อนนั้นเจ้าฟ้องเราว่า เจียสิวพูดจาแทะโลมถูกเนื้อต้องตัวเจ้าและถามว่าเจ้ามีครรภ์ วันนี้มาพบปะกันที่นี่จึงว่ากล่าวเสียให้เห็นเท็จและจริง นางพัวคาหุนได้ฟังก็ตกใจแกล้งทำเป็นหัวเราะตอบว่า การช้านานมาแล้วจะพูดขึ้นทำไม ตัวก็ไม่เกี่ยวข้องสิ่งใดไฉนเอามือมาลูบผมพี่เล่า เจียสิวได้ฟังก็โกรธนักว่าแกล้งมาใส่ความเอาเปล่าๆ พูดแล้วก็แก้ห่อผ้าออกให้ดูว่าเสื้อนี้ของผู้ใด นางพัวคาหุนจำได้ว่าเสื้อของตัวให้หลวงจีนปวยยิไฮ้ก็มีสีหน้าสลดลงทันที ไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใดนั่งก้มหน้านั่งอยู่ เจียสิวหยิบเอากระบี่มาถือไว้บอกเอียหยงว่า พี่จงถามสาวใช้ดูก็คงรู้ความ เอียหยงร้องตวาดถามสาวใช้ว่า เจ้าพากันไปวัดแล้วเอาโต๊ะเครื่องบูชามาตั้งด้วยเหตุประการใด จงเล่าไปแต่โดยดี ถ้าปิดบังไว้เราจะฆ่าเสียเดี๋ยวนี้ สาวใช้ได้ฟังก็ตกใจกลัว พูดว่าข้าพเจ้าจะบอกตามจริงท่านอย่าฆ่าฟันเลย เดิมไปถึงวัดหลวงจีนปวยยิไฮ้ให้พัวก๋งเสพสุราเมาแล้วก็พานางพัวคาหุนไปดูพระเขื้ยวแก้วบนเหลาสูง ให้ข้าพเจ้าดูพัวก๋งว่าจะสร่างสุราหรือยัง นางพัวคาหุนกับหลวงจีนปวยยิไฮ้อยู่ในห้องบนเหลาด้วยกันประมาณครู่หนึ่งจึงลงมา พอพัวก๋งบิดาสร่างเมาก็กลับไปบ้าน สั่งให้ข้าพเจ้ายกโต๊ะเครื่องบูชาออกไปตั้ง พอค่ำลงหลวงจีนปวยยิไฮ้ก็มานอนกับนางพัวคาหุนมิได้ขาด ครั้นเวลาใกล้สว่างหลวงจีนเถาต๋อมาตีเกราะ ข้าพเจ้าก็เปิดประตูให้หลวงจีนปวยยิไฮ้ออกไปเป็นนิตย์ประมาณเดือนเศษ นางพัวคาหุนเมตตาให้ต่างหูกับเครื่องแต่งตัวข้าพเจ้าหลายสิ่ง แล้วให้ไปฟ้องท่านว่าเจียสิวพูดจาแทะโลมต่างๆ แต่การอันนี้ข้าพเจ้าไม่เห็น จึงไม่อาจบอกกับท่านเป็นความสัตย์จริงดังนี้
เอียหยงได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ร้องตวาดถามนางพัวคาหุนว่า บัดนี้สาวใช้รับสารภาพแล้วเจ้าจะว่าอย่างไร นางพัวคาหุนว่า ข้าพเจ้าผิดจริง ไหนๆ ก็ได้เป็นสามีภรรยากันมาช้านานขอโทษเสียสักครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าไม่ทำความชั่วต่อไปอีกแล้ว เอียหยงถามว่าเดิมเหตุผลอย่างไรจึงได้รักใคร่กันกับหลวงจีนปวยยิไฮ้ จงบอกไปอย่าได้อำพราง นางพัวคาหุนตกใจกลัว ไม่รู้ที่จะคิดประการใดต้องรับความจริงว่า หลวงจีนปวยยิไฮ้เห็นข้าพเจ้าก็รักใคร่ พากเพียรเข้ามาขอเป็นบุตรเลี้ยงบิดาจนทำกงเต๊กให้จึงได้พบปะรักใคร่กัน ซึ่งเจียสิวผู้น้องนั้นไม่ได้พูดจาว่ากล่าวเลย ข้าพเจ้าคิดว่าเห็นความเรื่องนี้เจียสิวคงรู้ ข้าพเจ้าจึงได้แกล้งใส่ความพาลพาโลว่าเจียสิวมาพูดจาแทะโลมและทำอุบายต่างๆ หลวงจีนปวยยิไฮ้สอนให้ยุยงไล่เจียสิวไปเสีย ข้าพเจ้าจึงได้ทำตาม เจียสิวพูดกับเอียหยงว่า วันนี้เอาตัวมาสอบสวนได้ความจริงแล้ว ตามแต่พี่จะคิดเถิด เอียหยงว่าน้องจงถอดเครื่องแต่งตัวกับเสื้อกางเกงออกเสีย พี่จะจัดแจงเอง เจียสิวก็ถอดเครื่องเหล่านั้นและเสื้อกางเกงออกจากตัวนางพัวคาหุน แล้วเอียหยงเอาผ้าห่มมัดมือนางพัวคาหุนแขวนไว้บนต้นไม้ แล้วเจียสิวก็จิกผมสาวใช้ลากเอาตัวมาบอกว่า หญิงเช่นนี้ฆ่าเสียให้สิ้น อย่าเอาไว้เป็นพืชพันธุ์ต่อไป เอียหยงว่า น้องพูดจริงอยู่ จะเอาไว้ทำไมส่งกระบี่มาให้พี่เถิด สาวใช้เห็นก็ร้องขึ้น เอียหยงฟันด้วยกระบี่ถูกกลางตัวสาวใช้ขาดสองท่อนตาย นางพัวคาหุนต้องมัดแขวนอยู่บนต้นไม้เห็นดังนั้นก็ร้องให้เจียสิวช่วย เอียหยงเอากระบี่ฟันที่ศีรษะแต่เบาๆ ยังไม่ให้ตาย แล้วว่าใจของเจ้าช่างกระไร แกล้งใส่ความเอาเจียสิวเปล่าๆ ทำให้เราพี่น้องเกือบจะโกรธกัน นี่หากว่าน้องเราสัตย์ซื่อดีฆ่าหลวงจีนเสียก่อน ถ้าช้าไปเจ้าก็คงคิดฆ่าเรา หญิงใจร้ายเช่นนี้จะเอาไว้ทำไม ว่าแล้วเอากระบี่ฟันแทงนางพัวคาหุนจนขาดใจตายแล้วผ่าหัวใจออกแขวนไว้ที่ต้นไม้ ตัดมือตีนทิ้งเสีย ยังแต่ตัวเปล่า เอียหยงเก็บเครื่องแต่งตัวของนางพัวคาหุนซึ่งทำด้วยทองคำใส่ห่อผ้า ปรึกษากับเจียสิวว่า บัดนี้เราฆ่าหญิงร้ายตายทั้งสองคนแล้ว จะไปสำนักอาศัยที่ไหนดี เจียสิวว่าอย่าวิตก ไปอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะด้วยกัน เอียหยงว่าเราไม่รู้จักกับผู้ใดเขาจะไม่ให้อาศัยดอกกระมัง เจียสิวว่า ซ้องกั๋งไปอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะคบพวกพ้องแต่ที่มีฝีมือและสติปัญญาดีไว้เป็นอันมาก ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ซึ่งตัวน้องกับพี่ก็ชำนิชำนาญในเพลงอาวุธ ถ้าไปถึงเขาคงให้อยู่ เอียหยงว่าจงคิดอ่านเสียให้เรียบร้อยก่อนภายหลังจึงจะมีความสุขสบาย พี่เป็นขุนนางรับราชการอยู่ ถ้าพากันไปถึงเขามีความรังเกียจสิ่งไร เราจะคิดอ่านแก้ตัวยาก เจียสิวหัวเราะพูดว่า ซ้องกั๋งก็เป็นขุนนางที่อะซีเหมือนกัน ข้อนั้นอย่าวิตก เมื่อวันพี่ไปตามน้องที่โรงขายสุรานั้นก็คือพวกเขาเนียซัวเปาะ แล้วชื่อไตจงที่เรียกว่าซินเกียไทเปา อีกคนหนึ่งนั้นชื่อเอียหลิมเรียกว่ากิมปาจือ น้องจะพาพี่ไปหา เอียหยงว่า ถ้ากระนั้นก็ดีแล้ว แต่พี่จะกลับไปบ้านจัดหาเงินทอง จะได้ซื้อกินตามทาง เจียสิวว่า ถ้าเข้าไปในเมืองเกิดเหตุการณ์ขึ้นมิเสียทีหรือ ซึ่งเงินทองของน้องมีพอจะซื้อหาสู่กันกินได้ เราเดินออกทางหลังเขานี้ไปโดยเร็วเถิด เจียสิวกับเอียหยงก็ออกจากศาลาเขาชุยพินซัวเดินทางไป
ฝ่ายซิเซียนเป็นชาวเมืองตังจิวที่เรียกว่าโกวเสียงจิว แปลว่ามัดไว้เพราะเที่ยวซุกซนไม่อยู่สุข ฉกลักม้าและโคกระบือของราษฎรไปขาย มีผู้จับได้เอาตัวส่งมาทำโทษที่เมืองกิจิว เอียหยงช่วยแก้ไขถอดออก ซิเซียนก็เที่ยวเป็นโจรหากินอยู่ตามเขาชุยพินซัว เวลานั้นซิเซียนขึ้นไปเที่ยวบนเขา ได้ยินเสียงพูดกันก็ดีใจ สำคัญว่าคนเดินทาง จึงแอบต้นไม้ดูเห็นเอียหยงกับเจียสิวปรึกษาว่าจะหนีไปสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งก็ยินดี จึงคิดว่าตัวเราเที่ยวเป็นโจรอยู่อย่างนี้ก็ได้ความลำบาก ด้วยเอียหยงมีคุณกับเราเป็นอันมาก จำจะพูดจาอ้อนวอนให้เอียหยงเอาไปด้วยหาความสุขกันดีกว่า พอเห็นเอียหยงกับเจียสิวออกเดิน ซิเซียนจึงร้องว่าชวนกันมาฆ่าคนตายก็หนีไป เอียหยง เจียสิวได้ฟังก็เหลียวมาดูซิเซียนคุกเข่าลงคำนับอยู่ตรงหน้า เอียหยงเห็นก็จำได้ จึงเล่าความเดิมบอกแซ่และชื่อซิเซียนใช้เจียสิวฟัง แล้วถามว่าเหตุใดจึงเที่ยวมาบนเขานี้ ซิเซียนว่าตั้งแต่ท่านช่วยข้าพเจ้าออกแล้วก็หากินตามแถวเขาชุยพินซัวไม่รู้ที่จะไปข้างไหน เวลาวันนี้ข้าพเจ้าขึ้นมาเที่ยวบนเขาเห็นท่านกำลังทำการก็แอบดูแจ้งว่าจะไปสามิภักดิ์อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ จึงได้ร้องว่าปรารถนาจะให้ท่านหยุดอยู่ ข้าพเจ้าได้ล่วงเกินนั้นอย่าถือโทษเลย จงเอาข้าพเจ้าไปไว้ด้วย เจียสิวว่าไม่เป็นไรอย่าว่าแต่คนเดียวเลยถึงสักร้อยก็ไปด้วยกันเถิด ซิเซียนได้ฟังดีใจนักพูดว่าหนทางลัดเหล่านี้ข้าพเจ้ารู้จักทุกแห่ง ซิเซียนก็นำหน้าพาเอียหยง เจียสิวลัดทางลงจากเขาเดินไป
ฝ่ายพวกหามเกี้ยวสองคนนั่งคอยเอียหยงอยู่จนเวลาเย็นไม่เห็นกลับมาผิดสังเกต ก็เดินตามขึ้นไปบนเขา พอถึงศาลาเห็นกาลงกินซากศพอยู่จำได้ว่าศพสาวใช้กับนางพัวคาหุนก็ตกใจยิ่งนัก ชวนกันกลับมาหาพัวก๋งแจ้งความให้ฟังทุกประการ พัวก๋งจึงทำเรื่องราวไปฟ้องผู้รักษาเมืองว่า เอียหยงพาเอานางพัวคาหุนบุตรหญิงกับสาวใช้ไปฆ่าเสียที่เขาชุยพินซัว ผู้รักษาเมืองกิจิวแจ้งเรื่องราวแล้วก็สั่งให้กรมการไปชันสูตร เห็นซากศพนางพัวคาหุนแขวนอยู่บนต้นไม้ มีรอยแทงฟันเป็นหลายแห่ง ผ่าอกเอาหัวใจแขวนไว้ ศพสาวใช้รอยฟันทีเดียวขาดสองท่อน แล้วมีเสื้อหลวงจีนทิ้งอยู่ที่นั้นด้วย ก็กลับมาแจ้งความกับผู้รักษาเมือง ๆ ได้ฟังจึงคิดว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้กับหลวงจีนเถาต๋อตายเห็นจะเป็นความเรื่องนี้ดอกกระมัง จึงถามพัวก๋งว่าหลวงจีนปวยยิไฮ้มาทำประการใดบ้าง พัวก๋งก็เล่าความตั้งแต่ต้นจนไปเสพสุราเมาอยู่ที่วัด แล้วกลับมาไล่เจียสิวให้ฟังทุกประการ ผู้รักษาเมืองจึงพูดว่า บุตรหญิงพัวก๋งคงจะรักใคร่ได้เสียกับหลวงจีนปวยยิไฮ้ แต่หลวงจีนเถาต๋อกับสาวใช้นั้นเห็นจะรู้กัน เจียสิวนี้ใจคอซื่อตรงเห็นผู้ใดทำการไม่ดีก็เจ็บร้อนแทน ฆ่าหลวงจีนทั้งสองเสีย เอียหยงจึงฆ่าภรรยากับสาวใช้แล้วพากันหนีไป จะต้องสืบจับตัวเอียหยง เจียสิวมาถามดูให้รู้ความ ผู้รักษาเมืองทำหนังสือให้คนใช้ถือไปทุกบ้านทุกเมืองว่าถ้าพบเอียหยงกับเจียสิวก็ให้จับตัวส่งมาโดยเร็ว แล้วสั่งพัวก๋งกับพวกหามเกี้ยวให้ไปจัดการฝังศพนางพัวคาหุนกับหญิงสาวใช้เสีย พัวก๋งก็คำนับลาไปจัดการฝังศพแล้วก็กลับมาบ้าน
ฝ่ายเอียหยง เจียสิว ซิเซียนเดินออกจากเมืองกิจิวไปหลายวันถึงแขวงเมืองฮุนจิว เห็นภูเขาสูงใหญ่อยู่ข้างหน้า พอเวลาจวนเย็นมีโรงขายสุราอยู่ริมแม่น้ำก็ชวนกันตรงเข้าไป เซียวยี่เจ้าของโรงจึงถามว่าท่านทั้งสามนี้มาแต่บ้านเมืองไหนธุระสิ่งใดหรือ ซิเซียนบอกว่า พวกข้าพเจ้าเดินทางมาประมาณได้ร้อยลี้ เวลามืดค่ำขออาศัยท่านสักคืนหนึ่งจะได้หรือไม่ เซียวยี่ก็เชิญเข้าไปข้างในถามว่าท่านกินอาหารแล้วหรือ ซิเซียนบอกว่ายังไม่ได้กิน ท่านมีสุรากับสิ่งของขายบ้างหรือ เซียวยี่ก็เอาข้าวสารกับสุรามาให้ซิเซียนแล้วจัดที่ให้พักตามสมควร เอียหยงกับเจียสิวเอาห่อผ้าและสิ่งของเข้าไปไว้ในห้องแล้วหยิบเงินส่งให้เซียวยี่เจ้าของโรง บอกว่าเวลาพรุ่งนี้จึงจะคิดให้อีก เซียวยี่ก็รับเอาเงินไปเก็บไว้ ซิเซียนนั่งหุงข้าวอยู่ที่เตาไฟเห็นไก่ขังไว้ในเล้าตัวหนึ่ง จึงนึกว่าลักเอาไก่ตัวนี้มาต้มแกล้มสุราเถิด คิดแล้วก็จับไก่ตัวผู้นั้นไปฆ่าต้มสุกเสร็จก็ออกมาบอกกับเอียหยง เจียสิวว่า พี่ทั้งสองเสพสุราไปก่อนแล้วจึงค่อยกินข้าว เซียวยี่เจ้าของโรงยกเอาสุรามาให้ เอียหยงก็เชิญเซียวยี่ เจ้าของโรงนั่งเสพสุราอยู่ด้วยกัน
ขณะนั้นเจียสิวเห็นกระบี่และเครื่องศัสตราวุธต่างๆ พิงอยู่ข้างฝาเป็นอันมาก จึงถามเซียวยี่ว่า ท่านชำนาญในการทหารหรือจึงมีเครื่องศัสตราวุธมากนัก เซียวยี่บอกว่า ไม่ใช่ของข้าพเจ้า ท่านซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านให้เอามาเก็บไว้ เจียสิวว่าคือผู้ใดเป็นเจ้าของบ้าน เซียวยี่ว่าท่านทั้งสามก็เที่ยวอยู่ไม่ได้ยินข่าวลือบ้างหรือ ที่ตำบลนี้มีภูเขาสูงใหญ่เรียกว่าต๊อกเล่งกังกว้างยาวจนรอบประมาณสามสิบลี้ จอกเซียวหองเป็นนายใหญ่ มีบุตรชายสามคนฝีมือเข้มแข็งนักบริวารประมาณเจ็ดแปด ร้อยตั้งบ้านเรือนอยู่ที่นั้นชาวบ้านจึงเรียกว่าตำบลจอกเกจึง เอาเครื่องศัสตราวุธเที่ยวแจกจ่ายพวกในตำบลนี้ไว้ทุกบ้านทุกเรือน ด้วยที่ตำบลจอกเกจึงใกล้กันกับเขาเนียซัวเปาะ กลัวจะมาแย่งชิงเอาทรัพย์สิ่งของ จึงตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้คอยต่อสู้ เจียสิวว่าข้าพเจ้าจะให้เงินท่าน ขออาวุธไปใช้บ้างจะได้หรือไม่ เซียวยี่ว่า เห็นจะไม่ได้ถ้าขายของเหล่านี้ให้ท่าน จอกเซียวหองก็จะทำโทษข้าพเจ้าไปกว่าจะสิ้นชีวิต
เจียสิวได้ฟังก็หัวเราะว่า ข้าพเจ้าพูดเล่นดอก จึงส่งถ้วยสุราให้เซียวยี่กิน เซียวยี่ว่า เชิญท่านทั้งสามเสพสุราให้สบายเถิด ข้าพเจ้าเมาหนักแล้ว เซียวยี่ก็กลับไปนอน ซิเซียนว่า พี่ทั้งสองจะกินเนื้อบ้างหรือ เอียหยงบอกว่า เจ้าของโรงบอกว่าเนื้อและสิ่งของอื่นไม่มี เจ้าเอามาแต่ไหน ซิเซียนบอกว่า น้องเห็นไก่ตัวผู้อยู่ในเล้าตัวหนึ่ง จึงจับเอามาฆ่าต้มไว้จะให้พี่ทั้งสองแกล้มกับสุรา เอียหยงว่าเจ้านี้เห็นจะทิ้งความชั่วไม่ได้โดยแท้ ซิเซียนก็ไปเอาไก่ที่ต้มมาชวนกันแกล้มกับสุราพูดจาตามสบาย เซียวยี่เจ้าของโรงนั้นจะเข้าไปนอนก็ไม่วางใจ จึงลุกเดินออกมาดูตามหน้าโรงหลังโรง เห็นขนไก่กองอยู่ก็สงสัย จึงไปดูไก่ของตัวก็ไม่มี เห็นแต่น้ำต้มไก่อยู่ในกะทะก็โกรธ จึงว่าท่านทั้งสามคนนี้เหตุใดเอาไก่สำหรับขันยามของเราฆ่าต้มกินเสีย ซิเซียนว่า ไก่ตัวนี้ของเราซื้อมาแต่ตามทาง ไก่ของท่านนั้นเสือปลาหรือสัตว์ร้ายเอาไปกินเสียดอกกระมัง มาพาลพาโลพวกเราเปล่าๆ เซียวยี่ว่าไก่ของเราอยู่ในเล้า พวกท่านไม่จับเอาแล้วจะไปเสียข้างไหน เจียสิวว่าท่านอย่าวุ่นวายเราจะใช้เงินให้ เซียวยี่ว่าไก่ตัวนี้สำหรับขันเมื่อใกล้สว่าง พวกเราคอยฟังเสียงไก่จึงได้ลุกขึ้นทำงาน เป็นการมีคุณอยู่ดังนี้ ถึงท่านจะใช้เงินให้สักสิบตำลึงเราก็ไม่เอา จงเอาไก่มาใช้เถิด เจียสิวได้ฟังก็โกรธว่าถ้าไม่ใช้ให้จะทำไมพวกเรา เซียวยี่ว่า ท่านอย่ามาดุร้ายที่นี่ไม่ได้ เปรียบเอาฝอยมาใส่ไฟไม่เหมือนตำบลอื่น ๆ ถ้าผู้ใดตกเข้ามาแล้ว ก็ถือว่าเป็นโจรเขาเนียซัวเปาะแล้วจับตัวส่งไปทั้งสิ้น ไม่มีผู้ใดกลัวฝีมือเลย เจียสิวได้ฟังก็มีความโกรธนัก พูดว่าเราเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะ จะจับกุมอย่างไรก็มาเถิด เซียวยี่เจ้าของโรงจึงร้องขึ้นว่าโจรเข้ามา พวกในโรงได้ยินเสียงเซียวยี่ก็ตกใจ ลุกออกมาสี่ห้าคนตรงเข้าจะจับ เอียหยงกับเจียสิวช่วยกันทุบตีล้มลงทุกคน เซียวยี่เห็นดังนั้นก็ร้องเรียกให้ชาวบ้านมาช่วย ซิเซียนก็เข้าทุบตีเซียวยี่ล้มลง พอพวกสี่ห้าคนลุกขึ้นได้ชวนกันหนีเข้าไปทางประตูหลังบ้าน เอียหยงว่า พวกที่หนีไปนั้นคงจะไปบอกพวกพ้องมาจับเรา จงกินข้าวเสียโดยเร็วจะได้หนีไป ต่างคนจัดแจงห่อผ้า พร้อมเลือกเอาเครื่องศัสตราวุธถือสำหรับมือคนละสิ่งออกจากโรง เจียสิวจึงพูดว่า ไหน ๆ ก็เกิดความแล้วเอาไฟเผาโรงเสียเถิด เจียสิวก็เอาไฟจุดโรงไหม้ขึ้นรีบเดินไปทางใหญ่โดยเร็ว
ฝ่ายพวกสี่ห้าคนวิ่งหนีไปถึงแถวหมู่บ้านจอกเกจึง ก็ร้องว่ามีพวกโจรเขาเนียซัวเปาะเข้ามาทุบตีพวกเรากับเซียวยี่ที่โรงจอกเกเตี๊ยม พวกตำบลบ้านจอกเกจึงได้ฟังดังนั้น ก็ถือเครื่องศัสตราวุธจุดคบเพลิงพร้อมกันรีบตามมาที่จอกเกเตี๊ยม เห็นไฟไหม้โรงเซียวยี่ขึ้นไม่เห็นพวกโจรก็ชวนกันไล่ติดตามไป บ้างแยกย้ายลัดทางไปสกัดอยู่ข้างหน้า เอียหยง เจียสิว ซิเซียนหนีไปตามทางจนตกประมาณสองยามเศษเห็นไฟสว่างไล่หลังมาเป็นอันมาก บ้างหน้าก็มีไฟสว่างไล่มา เจียสิวจึงพูดว่าเราหาทางลัดหนีไปให้พ้นภัยดีกว่า เอียหยงว่าอย่าพึ่งหนีไปก่อนคอยต่อสู้ต้านทานพอสว่างจึงคิดอ่านกัน พูดยังไม่ทันขาดคำ พวกจอกเกจึงก็เข้ามาใกล้ ร้องบอกกันว่าพวกโจรอยู่ที่นี่ก็เข้าล้อมไว้แน่นหนา เอียหยงต่อสู้ต้านทานอยู่ข้างหน้า เจียสิวรับอยู่ข้างหลัง ซิเซียนอยู่กลางคอยช่วยทั้งสองด้าน พวกจอกเกจึงก็โถมเข้าไปจะจับ เอียหยงเอากระบี่ฟันถูกเจ็บป่วยล้มกลิ้งอยู่หลายคน พวกข้างหน้าเห็นดังนั้นก็แตกตื่นหนีไป เจียสิวได้ทีก็เข้าไล่ฆ่าฟันพวกข้างหลังล้มตายลงอีก
พวกเหล่านั้นเห็นฝีมือโจรทั้งสามเข้มแข็งก็ไม่อาจจะเข้าใกล้ บ้างล่าถอยออกไปแอบต้นไม้อยู่ เอียหยง เจียสิว ซิเซียนก็ไล่ตามไป แต่ซิเซียนนั้นอยู่ข้างหลัง พวกที่แอบต้นไม้ได้ทีเอาขอเกี่ยวจับตัวซิเซียนได้ พอเจียสิวหันกลับมาจะเข้าช่วยซิเซียน พวกที่แอบต้นไม้ก็เสือกขอออกจะเกี่ยวเจียสิวอีก เอียหยงเหลียวมาเห็นก็เอากระบี่ปัดขอเสีย พวกที่แอบต้นไม้เห็นว่าโจรสองคนรู้ตัวจะทำอันตรายไม่ได้ ก็ชวนกันเอาตัวซิเซียนเข้าป่าหนีไป เอียหยง เจียสิวไล่ตามมาปรารถนาจะช่วยซิเซียนก็ไม่ทันจึงกลับมาหาทางใหญ่เดินไป พวกชาวบ้านจอกเกจึงพาตัวซิเซียนไปส่งจอกเชียวหองผู้เป็นเจ้าของบ้าน จอกเชียวหองสั่งให้จำขังไว้แล้วจะส่งเข้าไปเมืองหลวง
ฝ่ายเอียหยงกับเจียสิวเดินทางไปจนเวลาสว่าง เห็นมีโรงขายสุราแห่งหนึ่งก็แวะเข้าไปบอกว่าจะซื้อสุราดื่ม เจ้าของโรงก็จัดสุรากับสิ่งของมาให้ เอียหยงกับเจียสิวนั่งเสพสุราอยู่ ยังมีชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามาที่โรงขายสุรา บอกว่าท่านเจ้าของตำบลนี้ให้หาสุราไปโดยเร็ว เจ้าของโรงบอกว่าจัดหาไว้เสร็จแล้ว อีกสักครู่หนึ่งข้าพเจ้าจะเอาไปที่บ้าน
๔๗
ชายผู้นั้นก็เดินออกจากโรง เอียหยงก็จำได้ร้องถามว่าเจ้าอยู่ที่นี่หรือ โตวเฮงเหลียวไปดูเห็นเอียหยงจึงเข้าไปคุกเข่าคำนับ เอียหยงยุดมือให้ขึ้นมานั่ง แล้วบอกเจียสิวว่าน้องจงพูดจารู้จักกันไว้เถิด แซ่โตวชื่อเฮง เป็นชาวเมืองตงซัวฮู้ คนทั้งปวงเรียกว่ากุยเกียมหยี เดิมโตวเฮงมาค้าขายตีคนตายติดโทษอยู่ที่เมืองกิจิว พี่เห็นว่าโตวเฮงมีฝีมือเข้มแข็งจึงได้ช่วยแก้ไขให้พ้นโทษ โตวเฮงถามว่า ท่านมาถึงที่นี่มีธุระสิ่งใดหรือ เอียหยงกระซิบบอกว่าเราฆ่าคนที่เมืองตายจงหนีมา จะไปสามิภักดิ์อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ครั้นเดินทางมาถึงตำบลจอกเกจึงก็ชวนกันเข้าพักอาศัย ซิเซียนจับเอาไก่ขันยามเจ้าของโรงมาฆ่าต้มแกงกินเกิดวิวาทกันขึ้น พวกตำบลจอกเกจึงจับเอาตัวซิเซียนไปได้ เราทั้งสองนี้จึงหลีกเลี่ยงมา ปรารถนาจะถามถึงทางไปเขาเนียซัวเปาะ โตวเฮงว่าท่านมีบุญคุณเป็นอันมากข้าพเจ้ามิได้ลืม ซึ่งพวกตำบลจอกเกจึงจับตัวซิเซียนไปนั้น ข้าพเจ้าจะคิดอ่านแก้ไขเอามาให้ท่านจงได้ เอียหยงได้ฟังก็ยินดี เชิญให้โตวเฮงเสพสุราด้วยกัน โตวเฮงว่าตั้งแต่ข้าพเจ้ามาอยู่ที่นี่ ท่านเจ้าของบ้านก็มีเมตตารักใคร่เป็นอันมาก ทรัพย์สิ่งของที่ในบ้านมอบให้ข้าพเจ้าว่ากล่าวทั้งสิ้น ขอบคุณท่านนักหนาจึงไม่ได้กลับไป เอียหยงว่าเจ้าของตำบลบ้านที่เป็นนายของท่านนั้นคือผู้ใด โตวเฮงว่าที่เขาต๊อกเล่งซัวนี้ ข้างหน้าเรียกว่าต๊อกเล่งกังตั้งเป็นสามตำบล ตรงกลางนั้นเรียกว่าตำบลจอกเกจึง ข้างทิศตะวันตกเรียกว่าโฮ้วเกจึง ทิศตะวันออกนั้นเรียกลิเกจึง มีไพร่พลประมาณสองหมื่นเศษ เสบียงอาหารบริบูรณ์ม้าลาก็มีมาก แต่พวกที่อยู่ตำบลจอกเกจึงนั้นสติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็ง เจ้าของตำบลชื่อจอกเซียวหอง มีบุตรชายสามคนชื่อจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิว สามคนพี่น้องฝีมือเข้มแข็งนัก อาจารย์นั้นชื่อลวนเต็งหยกมีกำลังมากสู้ได้ถึงหมื่นคนไพร่พลประมาณสองหมื่นเศษ ฝ่ายทิศตะวันตกเรียกว่าโอ้วเกจึง เจ้าของตำบลชื่อโอ้วไทก๋งมีบุตรสองคน บุตรชายชื่อโฮ้วเส็งยี่ห้อว่าปวยทีโฮ้วฝีมือเข้มแข็งน้องสาวชื่อ โฮ้วซาเหนีย เรียกว่าเจ็กตึงแชฝีมือเข้มแข็ง ฝ่ายทิศตะวันออกเรียกว่าลิเกจึง เจ้าของตำบลนั้นเป็นนายข้าพเจ้าแซ่ลิชื่อเองมีกระบี่ของวิเศษห้าเล่ม คนรู้ขยาดฝีมือ เจ้าของตำบลทั้งสามนี้ได้สาบานไว้ว่าเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียว มีกิจทุกข์ร้อนประการใดจะได้ช่วยกัน ด้วยเกรงพวกเขาเนียซัวเปาะจะยกมารบกวน จึงได้เตรียมไพร่พลและเครื่องศัสตราวุธไว้คอยต่อสู้ป้องกัน บัดนี้ข้าพเจ้าจะพาท่านทั้งสองไปบ้านลิเกจึงให้พบปะรู้จักกันกับลีไทก๋ง แล้วจะได้มีหนังสือไปขอซิเซียนมา เอียหยงได้ฟังก็ยินดีเรียกเจ้าของสุรามาคิดเงินให้ โตวเฮงว่าข้าพเจ้าจะให้เขาเองก็เอาเงินให้เจ้าของสุราแล้วพาเอียหยง เจียสิวออกจากโรงตรงไปตำบลลิเกจึง เอียหยงกับเจียสิวเห็นชัยภูมิดีรอบนอกมีต้นไม้ใหญ่เรียงราย ถัดเข้ามาแม่น้ำกว้างมีกำแพงอยู่ริมฝั่งข้ามสะพานไปถึงประตู เห็นเครื่องศัสตราวุธตั้งไว้ที่โรงหน้าบ้านเป็นอันมาก โตวเฮงว่าท่านทั้งสองจงคอยอยู่ที่นี้ ข้าพเจ้าจะออกไปบอกลิเองให้ทราบเสียก่อน โตวเฮงก็เข้าไปในบ้านแจ้งความแก่ลิเองว่า เอียหยงมาแต่เมืองกิจิวสามคนด้วยกันถึงตำบลจอกเกจึงก็เข้าพำนักอาศัย ซิเซียนจับเอาไก่ขันยามที่โรงจอกเกเตี๊ยมฆ่าต้มกินเสียเกิดวิวาทกันขึ้น พวกบ้านจอกเกจึงจับตัวซิเซียนไป เอียหยงกับเจียสิวหลีกหนีมาได้พบข้าพเจ้าที่โรงสุรา บัดนี้มาหาท่านอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน ลิเองได้ฟังก็เดินออกมา เอียหยงกับเจียสิวเห็นก็ตรงเข้าไปคำนับ ลิเองเชิญเข้าไปข้างในจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี เจียหยง เจียสิวจึงพูดว่าท่านได้สงเคราะห์ข้าพเจ้าช่วยขอซิเซียนมา สืบไปภายหน้าพวกข้าพเจ้ามิได้ลืมบุญคุณเลย ลิเองก็เรียกซินแสมาเขียนหนังสือแล้วประทับตรายี่ห้อมอบให้คนใช้ถือไปยังตำบลจอกเกจึง ลิเองจึงพูดกับเอียหยง เจียสิวว่าท่านอย่าวิตก หนังสือของเราไปถึงแล้วคงปล่อยตัวมาให้ เอียหยง เจียสิว ได้ฟังก็มีความยินดีนัก ลิเองก็ชวนเสพสุราสนทนากันอยู่
ฝ่ายผู้ถือหนังสือครั้นไปถึงก็ส่งหนังสือให้จอกเซียวหอง ๆ รับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่าลิเองมาขอซิเซียนไปใจคิดจะปล่อย พอบุตรชายสามคนมาดูหนังสือแล้วพูดว่า เราไม่ให้จะเอาตัวไปเมืองหลวง ผู้ถือหนังสือก็กลับมาบอกความตามซึ่งบุตรชายจอกเฉียวหองว่ากล่าวนั้นให้ลิเองฟังทุกประการ ลิเองได้ฟังก็โกรธจึงว่า เดิมสาบานกันว่าจะร่วมทุกข์สุขด้วยกัน แต่เหตุไฉนไม่ปล่อยซิเซียนมาให้เราดังนี้ หรือผู้ถือหนังสือจะไปพูดจามิสมควรอย่างไรดอกกระมัง จึงสั่งโตวเฮงว่าตัวเจ้าต้องไปให้พบกับจอกเซียวหองพูดจาให้ดีก็คงจะปล่อยตัวมา โตวเฮงว่า ท่านเขียนหนังสือกำกับไป จอกเซียวหองเห็นลายมือจะได้ปล่อยให้มาโดยเร็ว ลิเองก็เขียนหนังสือแล้วประทับตรายี่ห้อส่งให้โตวเฮงคำนับลาขึ้นม้าตรงไปยังบ้านจอกเกจึงเอาหนังสือเข้าไป เห็นจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิว นั่งอยู่หน้าบ้าน โตวเฮงก็เข้าไปคำนับ จอกปิวเห็นโตวเฮงก็ร้องตวาดว่ามาทำไมอีกเล่า โตงเฮงบอกว่า ลิเองให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงบิดาท่านแล้วก็ส่งหนังสือให้ จอกปิวไม่รับพูดว่า ลิเองเป็นคนไม่ดี เมื่อเวลาเช้าก็ให้คนมาขอซิเซียนพวกโจรเขาเนียซัวเปาะครั้งหนึ่งแล้ว เราไม่ให้ จะเอาตัวไปเมืองหลวง แล้วยังมารบกวนอีก โตกเฮงจึงว่าซิเซียนนี้ไม่ใช่พวกเขาเนียซัวเปาะเป็นชาวเมืองกิจิวจะมาหาลิเอง ครั้นถึงตำบลบ้านท่านทำความเดือดร้อนให้ได้ขัดแค้น ลิเองให้ข้าพเจ้ามาขอโทษเสียสักครั้งหนึ่งแล้วจึงจะมาหาท่านต่อภายหลัง จอกโฮ้วก็ไม่ยอมให้ โตวเฮงอ้อนวอนว่าครั้งนี้นายข้าพเจ้าเขียนหนังสือเองให้ถือมา ขอท่านทั้งสามได้เมตตาด้วยเถิด แล้วก็ส่งหนังสือให้อีก จอกปิวกระชากหนังสือไปฉีกทิ้งเสีย แล้วว่าลิเองด้วยคำหยาบต่างๆ เป็นอันมาก ไล่โตวเฮงให้ออกไป แล้วร้องตวาดว่าขืนจะมารบกวนอีกดังนี้ ถ้าโทโสเราเกิดขึ้นจะจับเอาตัวผู้ถือหนังสือกับลิเองส่งไปเมืองหลวงว่าเป็นพวกโจรเขาเนียซัวเปาะ โตวเฮงได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก เถียงพลางเดินออกมาพลางจนออกจากบ้านจอกเกจึง จอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวได้ฟังโตวเฮงเถียงก็โกรธเรียกให้ไพร่พลออกไล่จับ โตวเฮงจะเข้าต่อสู้ก็ตัวคนเดียวจึงโดดขึ้นหลังม้าควบขับหลีกไป
ขณะนั้นลิเองกินโต๊ะเสพสุราอยู่กับเอียหยง เจียสิวจนเวลาบ่ายไม่เห็นโตวเฮงกลับมาก็มีความสงสัย ให้คนใช้ไปดูก็กลับมาแจ้งกับลิเองว่าเห็นโตวเฮงกลับมาแต่ผู้เดียว ลิเองได้ฟังก็สั่นศีรษะแล้วว่า ซึ่งตำบลบ้านจอกเกจึงกับเราแต่ก่อนมาไม่เคยขัดใจกันเลย เห็นจะมีเหตุการณ์สิ่งใดดอกกระมัง ลิเองเดินมายืนคอยอยู่ที่ประตูบ้าน เอียหยง เจียสิวก็ตามออกมาด้วย
ฝ่ายโตวเฮงมีความแค้นพวกตำบลบ้านจอกเกจึงรีบขับม้ามาถึง ลิเองเห็นสีหน้าโตวเฮงไม่สบายจึงร้องถามว่าเหตุอย่างไรจงบอกให้รู้เถิด ขณะนั้นโตวเฮงกำลังโกรธพูดไม่ออกนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงคำนับแล้วเล่าความให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ ลิเองก็โกรธยิ่งนักพูดว่า บุตรจอกเซียวหองสามคนนี้ถือตัวว่ามีฝีมือ คงจะได้เห็นกันแล้ว สั่งให้คนใช้ไปจูงม้าที่สำหรับขี่และไพร่พลที่เข้มแข็งประมาณสามร้อยถือเครื่องศัสตราวุธมาเตรียมไว้พร้อม เอียหยง เจียสิวเห็นก็ห้ามลิเองว่า ท่านอย่าเพิ่งโกรธแค้นนักเลย ความเรื่องนี้ของพวกข้าพเจ้าดอกจะคิดอ่านแก้ไขเอาซิเซียนออกให้ได้ ลิเองก็ไม่ฟัง แต่งตัวใส่เสื้อเหน็บกระบี่ขึ้นม้าถือทวน คุมไพร่พลออกจากบ้านไป โตวเฮงถือทวนขึ้นม้าคุมทหารประมาณยี่สิบคนตามไป เอียหยง เจียสิวเห็นดังนั้นก็แต่งตัวถืออาวุธสำหรับมือตามลิเองไปทัน ลิเองคุมไพร่พลไปถึงตำบลจอกเกจึง ร้องท้าว่าผู้ใดบังอาจด่าว่าเราต่างๆ กล้าดีจงออกมาสู้รบกัน จอกปิวได้ฟังดังนั้นก็โกรธ ถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลข้ามสะพานมา ลิเองร้องไปว่า เจ้านี้บังอาจนัก กลิ่นน้ำนมมารดายังติดอยู่หาควรจะถือดีไม่ บิดาของเจ้ากับเราได้สาบานไว้ว่าร่วมทุกข์สุขด้วยกัน บัดนี้พวกของเราคนหนึ่งเจ้าจับไว้ เราได้มีหนังสือมาขอถึงสองครั้งก็ไม่ให้ ฉีกหนังสือเสียแล้วกลับด่าว่าด้วยเหตุอันใด จอกปิวตอบว่าบิดาเรากับท่านได้สาบานไว้ก็จริงอยู่ ปรารถนาจะปราบปรามจับพวกเขาเนียซัวเปาะ เหตุใดท่านจึงคบพวกโจรที่เขาเนียซัวเปาะเป็นพวกพ้อง ทำดังนี้จะเป็นไส้ศึกของพวกโจรคิดตีปล้นพวกเราดอกกระมัง ลิเองว่าซิเซียนนี้เป็นชาวเมืองกิจิวมาเยี่ยมเรา เองสบประมาทแกล้งใส่ความเอาเปล่า ๆ ว่าคบค้าพวกโจร จอกปิวว่าท่านอย่ามาแก้ไขเลย เราได้ถามซิเซียนรับแล้วว่าเป็นพวกโจรเขาเนียซัวเปาะจริง ท่านจงกลับไปเสียเถิด ถ้าทำให้โทโสเราเถิด ถึงตัวท่านก็จะจับส่งเข้าไปว่าเป็นพวกโจรเขาเนียซัวเปาะด้วย ลิเองได้ฟังก็โกรธ ขับม้าเข้าใกล้เอาทวนแทงจอกปิว ๆ ก็ป้องปัดขับม้าเข้าต่อสู้กันได้ประมาณยี่สิบเพลง จอกปิวสู้ฝีมือลิเองไม่ได้ก็ชักม้าหนีเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกที่ต้นแขนลิเองตกม้า จอกปิวขับม้าสะอึกเข้าไปจะจับ เอียหยง เจียสิวถลันเข้าต่อสู้ต้านทานแก้เอาลิเองมาได้ โตวเฮงขับม้าไล่จอกปิวไปใกล้ก็เอาทวนแทงถูกม้าโดดไป จอกปิวไม่รู้ตัวตกม้าลง พวกไพร่พลของจอกปิวเห็นดังนั้นก็ยิงเกาทัณฑ์ระดมมา โตวเฮงไม่อาจไล่จึงกลับมาพยุงลิเองขึ้นม้าพากันไปบ้าน จอกปิวเห็นพวกลิเองหนีกลับไปแล้วก็คุมไพร่พลกลับมา โตวเฮงกับเอียหยง เจียสิวครั้นถึงบ้านก็พยุงลิเองลงจากม้าเข้าไปข้างใน ชักลูกเกาทัณฑ์ออกจากแขนลิเองแล้วเอายามาพอกให้ ลิเองก็ค่อยคลายเจ็บป่วย จึงปรึกษากับเอียหยงว่าจะทำประการใดดี เอียหยงว่าการอันนี้ไม่ควรจะมารบกวนให้ท่านได้ความอายเจ็บปวดเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเสียใจนักจะขอลาท่านไปแจ้งความกับเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพี่น้องให้ทราบแล้วจะได้คิดแก้แค้นต่อภายหลัง ท่านจงอุตส่าห์รักษาตัวให้หายเถิด ลิเองว่าซึ่งท่านทั้งสองจะไปก็ดีแล้วแต่อย่านอนใจ จึงสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่สบาย เอาเงินทองมาให้เอียหยง เจียสิว ไปใช้สอยตามทาง เอียหยง เจียสิวรับเงินคำนับลาออกจากบ้านเดินไปใกล้จะถึงเขาเนียซัวเปาะ เห็นมีโรงสุราอยู่ก็ตรงเข้าไปถามเจ้าของโรงว่า หนทางจะไปเขาเนียซัวเปาะนั้นไปยังจะไกลหรือใกล้อยู่ เจียะย้งว่าท่านทั้งสองมาแต่ไหนจะไปเขาเนียซัวเปาะหาผู้ใด เอียหยงบอกว่าข้าพเจ้าชาวเมืองกิจิวจะมาหาไตจง เจียะย้งได้ฟังก็รำลึกได้ว่า เมื่อไตจงกลับมาแต่เมืองกิจิวได้เล่าให้ฟังว่า เจียสิวฝีมือเข้มแข็ง ใจซื่อตรง จึงถามว่าท่านมาแต่เมืองกิจิวชื่อเจียสิวหรือ เอียหยงบอกว่าข้าพเจ้าชื่อ เอียหยง คนนั้นชื่อเจียสิว เหตุไฉนท่านจึงรู้จัก เจียะย้งว่าไตจงเล่าให้ฟัง บัดนี้ท่านทั้งสองจะมาเข้าเป็นพวกเดียวกัน ข้าพเจ้ามีความยินดี เตียวไก่ ซ้องกั๋งเป็นผู้ใหญ่ ให้มาตั้งขายสุราคอยฟังข่าวคอยรับพวกที่จะมาเป็นพี่น้อง เอียหยง เจียสิวได้ฟังก็ดีใจ จึงเล่าความที่เดินทางมาแต่ต้นจนปลายให้เจียะย้งฟังทุกประการ เจียะย้งก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วเดินไปหลังโรงเปิดหน้าต่างริมนํ้า เอาเกาทัณฑ์สัญญายิงข้ามไป พวกที่ระวังลูกเกาทัณฑ์เห็นก็แจวเรือมา เจียะย้งชวนเอียหยง เจียสิว ลงเรือข้ามไปเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงก็เดินไปทางอะซุยทัว ไตจง เอียหลิมแจ้งว่า เจียสิวมาก็ชวนกันไปรับถึงต้นทาง เจียสิวเห็นจึงคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วบอกว่าเอียหยงเป็นพี่ของข้าพเจ้า ไตจง เอียหลิมก็ยินดี พาเอียหยง เจียสิวเข้าไปคำนับเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งหลายแจ้งความว่า เอียหยง เจียสิวนี้มาแต่เมืองกิจิว เมื่อข้าพเจ้าไปตามกงซุนสินจึงได้รู้จักกัน บัดนี้เจียสิวพาเอียหยงผู้พี่มาสามิภักดิ์เป็นพวกพ้องด้วย สองคนนี้ฝีมือเข้มแข็งใจสัตย์ซื่อดี เตียวไก่ ซ้องกั๋ง และพี่น้องทั้งปวงก็ต้อนรับคำนับกัน แล้วเอียหยง เจียสิวก็เล่าให้ฟังว่า เมื่อข้าพเจ้าชวนกันมาจากเมืองกิจิวสามคน ครั้นถึงตำบลบ้านจอกเกจึงก็เข้าอาศัยโรงเตี๊ยม ซิเซียนที่มาด้วยลักเอาไก่ของโรงฆ่ากินจึงได้เกิดวิวาทกันขึ้น เจียสิวเอาไฟเผาโรงขายสุราเสีย พวกจอกเกจึงจับเอาตัวซิเซียนไปได้ ข้าพเจ้าสองคนหนีไป โตวเฮงเพื่อนกันพาเข้าหาลิเอง ผู้เป็นใหญ่ที่ตำบลจอกเกจึง ลิเองไปขอซิเซียนถึงสองครั้งก็ไม่ให้ ได้ต่อสู้กันเป็นสามารถ พวกจอกเกจึงด่าว่ามาถึงท่านจะจับพวกเขาเนียซัวเปาะส่งไปเมืองหลวงให้สิ้น ข้าพเจ้ามีความแค้นนัก
เตียวไก่ได้ฟังก็โกรธ สั่งให้เอาตัวเอียหยงกับเจียสิวไปฆ่าเสีย ซ้องกั๋งห้ามไว้แล้วถามว่าเหตุผลประการใดจึงทำดังนี้ เตียวไก่พูดว่าที่เขาเนียซัวเปาะนี้ ตั้งแต่ลิมชองฆ่าเฮงหลุนแล้วภายหลังพี่น้องทั้งหลายที่มีฝีมือมาสามิภักดิ์อยู่ด้วยกันก็ไม่มีผู้ใดทำให้อับอาย จะไปข้างไหนก็ดีมีแต่ช่วยราษฎรไม่ให้ได้ความเดือดร้อน ชื่อเสียงปรากฏเลื่องลือไปทั่วทุกแห่งไม่มีผู้ใดดูหมิ่นได้ และท่านทั้งสองจะมาเข้าด้วยก็ดีแล้ว เหตุไฉนจึงไปลักเอาไก่ของผู้อื่นทำให้เกิดความขึ้น พวกตำบลจอกเกจึงด่าว่าพวกเราแล้วยังท้ามาว่าจะจับไปให้สิ้น คนทั้งสองนี้ทำให้ชื่อเสียงพวกเขาเนียซัวเปาะเสียไปจึงต้องฆ่าเสีย แล้วจะยกไพร่พลไปปราบปรามตำบลจอกเกจึงให้สมกับที่ว่าเราให้จงได้ ซ้องกั๋งว่าไม่ใช่สองคนนี้ทำเมื่อไร ซิเซียนที่มาด้วยทำให้เกิดความแล้วถูกจับตัวไว้ พี่จะให้ฆ่าคนทั้งสองเสียนั้นไม่ควร ภายหลังผู้ที่มีฝีมือก็จะเข็ดขยาดไม่อาจมาสามิภักดิ์ต่อไป การที่เกิดความนี้จะว่าพวกสามคนทำก็ไม่ได้ น้องได้ยินข่าวมาช้านานแล้ว พวกตำบลจอกเกจึงคบคิดกันจะยกไพร่พลมาจับพวกเราอยู่ทุกวัน เขาคิดขึ้นก่อน เราก็ต้องทำตาม แต่ตัวพี่เป็นใหญ่แล้วหาควรไม่ ข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลไปเอง แม้นว่ายกไปตีตำบลจอกเกจึงไม่ได้ก็จะไม่กลับมา ถ้าสำเร็จการเมื่อไรจะได้ขนเอาเงินทองและเสบียงอาหารมาใช้สอยที่ตำบลของเราแล้วเกลี้ยกล่อมลิเองให้เข้าสามิภักดิ์ด้วยมิดีหรือ เตียวไก่ก็เห็นจริงด้วย สั่งไม่ให้ฆ่าเอียหยง เจียสิวก็คุกเข่าคำนับรับผิดต่อเตียวไก่ แล้วซ้องกั๋งจึงพูดกับเอียหยง เจียสิวว่า น้องอย่าเสียใจธรรมเนียมที่เขาเนียซัวเปาะนี้เข้มแข็งนัก ถึงตัวพี่ทำผิดก็ต้องตายเหมือนกัน ไม่เลือกว่าผู้ใด แล้วตั้งให้ปวยชวนที่เรียกทิมินคงมกเป็นผู้ว่ากล่าวผิดและชอบให้ซื่อตรงมิเข้ากับผู้ใด ใครทำผิดก็ลงโทษตามอาญา ใครมีความชอบก็ยกย่องให้บำเหน็จรางวัลตามสมควร แล้วสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเสร็จแล้ว เตียวไก่ก็จัดห้องให้เอียหยง เจียสิวอยู่ตามสบาย ให้ไพร่พลไว้สำหรับใช้สอยนายละสิบคน ครั้นรุ่งขึ้นเช้ามาพร้อมกันยังที่ชุมนุม เตียวไก่ ซ้องกั๋งปรึกษาจะยกไปตำบลจอกเกจึง ผู้ที่จะอยู่รักษาตำบลนั้นคือเตียวไก่กับโงวหยงซินแส ลือฮวง กวยเส็งและอวนเซียวยีทั้งสามคนพี่น้อง ให้เม่งคงไปดูการต่อเรือรบแทนเบ๊หลิน ให้ซองบานกับแต้เทียนซิวเป็นผู้สำหรับส่งเสบียง ผู้ที่ไม่ได้ว่าการงานเหล่านั้นต้องไปด้วยในกองทัพ สั่งปวยชวนจดชื่อไว้ที่ประตู ให้ตามบรรดาพี่น้องรู้ว่าจะต้องไปและอยู่ จัดเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อมเสร็จแล้วก็แบ่งเป็นสองพวก ตัวซ้องกั๋งกับฮวยหยง ลี้จุน มกหอง ลีขุย เอียหยง เจียสิว อึงซิน อาวเผ็ง เอียหลิม สิบนายคุมไพร่พลเดินเท้าสามพันกับทหารขี่ม้าอีกสามร้อยเป็นกองหน้ากองหลัง ลิมชอง ฉินเหม็ง ไตจง เตียหวย เตียสุน เบ๊หลิน เต็งฮุย เฮงเอยโฮ้ว แป๊ะสิน เก้านายคุมไพร่พลสามพัน ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกออกจากเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นตามไปส่งจนพ้นเขตแดนแล้วกลับมา
ฝ่ายซ้องกั๋งยกไพร่พลเดินรอนแรมไประยะทาง ครั้นถึงหน้าเขาต๊อกเล่งซัวก็ให้ตั้งค่ายพัก แล้วจึงปรึกษากับฮวยหยงว่า ที่ตำบลจอกเกจึงนี้ทางเข้าออกลำบากนัก ครั้นจะบุกรุกเข้าไปในเขตแดนก็ไม่รู้จักทาง จำจะสอดแนมสืบดูให้รู้แน่เสียก่อน แล้วยกเข้าไปตีหักหาญเอาจึงจะดี ลีขุยว่า ข้าพเจ้าไม่ได้สู้รบกับผู้ใดมาช้านาน ครั้งนี้จะขออาสาไปตีบ้านจอกเกจึงเอง ฆ่าฟันเล่นให้สนุกมือสักทีเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังจึงร้องตวาดว่า เจ้านี้ไม่รู้จักการสิ่งใด จงถอยออกไปให้พ้น แล้วเรียกเจียสิวกับเอียหลิมมาสั่งว่า เจ้าทั้งสองจงปลอมตัวเข้าไปในเขตแดนตำบลจอกเกจึง สืบดูให้รู้จักทางแน่แล้วจะได้ยกไพร่พลตีหักเข้าไป เจียสิว เอียหลิมคำนับลามาแต่งตัว เอาเครื่องมือเหน็บซ่อนในเสื้อ เอียหลิมปลอมเป็นหลวงจีนหมอดู เจียสิวปลอมเป็นคนหาบฟืนแล้วออกจากค่ายไป
ฝ่ายจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิว แจ้งว่าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกทหารมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เขตแดน จึงสั่งไพร่พลให้เตรียมกันคอยรักษา ถ้าเห็นผู้ใดแปลกหน้าเข้ามาก็ให้จับเอาตัวไว้ ไพร่พลเหล่านั้นก็ตระเตรียมคอยระวังรักษาอยู่อย่างเข้มแข็ง ฝ่ายเจียสิวกับเอียหลิมครั้นเดินไปเห็นทางแยกลดเลี้ยวชอบกลก็สงสัย เจียสิวเดินตามถนนใหญ่ไปก่อน เห็นมีโรงขายสุราเตรียมเครื่องศัสตราวุธอยู่ในโรงสับสน พบผู้เฒ่าเดินมาคนหนึ่งจึงถามว่า ที่นี่เขาทำไมกัน จึงได้เตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้มาก ผู้เฒ่าว่าท่านมาแต่ไหนไม่รู้หรือจงรีบหนีไปเสียเถิด เจียสิวจึงแกล้งบอกว่าข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองซัวตังเที่ยวค้าขายขาดทุนกลับไปบ้านไม่ได้ จึงหาบฟืนมาขายที่นี่ ยังไม่รู้สาเหตุประการใด ท่านจงบอกให้ทราบเถิด ผู้เฒ่าว่า ซึ่งเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้นั้น เพราะจะคอยสู้รบกับพวกเขาเนียซัวเปาะ ด้วยจอกเซียวหองมีข้อสาเหตุขัดเคืองกันมาก บัดนี้พวกเขาเนียซัวเปาะยกไพร่พลมา หาอาจจะตีหักเข้าไปได้ไม่ ด้วยหนทางสับสน จึงได้รั้งรออยู่ เจียสิวถามว่า ในตำบลนี้มีไพร่พลสักเท่าไร ผู้เฒ่าบอกว่า มีประมาณสองหมื่นเศษ ยังอีกสองตำบลทางทิศตะวันออกเรียกว่า ลิเกจึง ผู้เป็นเจ้าของบ้านนั้นชื่อ ลิเอง ทางทิศตะวันตกเรียกว่า โฮ้วเกจึง เจ้าของบ้านชื่อ โฮ้วไทก๋ง มีบุตรสองคน บุตรชายชื่อ โฮ้วเส็ง บุตรหญิงชื่อ นางโฮ้วซาเนีย ฝีมือเข้มแข็ง ถ้าเกิดเหตุการณ์สิ่งใดก็ยกมาช่วยกัน เจียสิวจึงพูดว่า มีไพร่พลเป็นอันมากจะกลัวพวกเขาเนียซัวเปาะทำไม ผู้เฒ่าตอบว่า ท่านพูดก็จริงดอกซึ่งชัยภูมิที่ตำบลนี้ เมื่อแรกเราเดินเข้ามาไม่รู้จักทาง พวกจอกเกจึงเกือบจะจับได้ แล้วมีผู้มาบอกว่าทางในตำบลนี้สับสนนัก เข้าได้ออกยากวนเวียนนัก ตัวเรานี้ก็มาอยู่ใหม่ไม่ใช่พวกจอกเกจึง เจียสิวได้ฟังก็ทำเป็นร้องไห้คุกเข่าคำนับพูดว่า ท่านจงเมตตาด้วยเถิด ครั้นข้าพเจ้าจะกลับออกไป ถ้าพบปะศัตรูก็จะจับเอาตัวไว้ ขอท่านจงได้สงเคราะห์ช่วยบอกทาง ฟืนหาบนี้ยกให้เป็นค่าเหนื่อยกับท่าน บุญคุณนั้นข้าพเจ้าไม่ลืมเลย ผู้เฒ่าว่า ฟืนนี้เราจะซื้อเอา ท่านจงไปบ้านกับเราก่อน ก็พาเจียสิวหาบฟืนตรงมาถึงบ้าน จัดสุรามาให้เจียสิวเสพแล้วพูดว่า ท่านจงเดินไปทางถนนใหญ่ ถ้าเห็นต้นไม้ที่เรียกว่าแป๊ะเอียงลิ้วมีอยู่ตรงไหนก็ให้เลี้ยวไปทางนั้น ถ้าไม่มีแป๊ะเอียงลิ้วอย่าเดินไปเลย ถึงมีทางก็ไปไม่ได้ วนเวียนอยู่ในนั้นเอง
เจียสิวได้ฟังก็ดีใจคำนับแล้วถามว่า ท่านแซ่ใดชื่อไร ผู้เฒ่าบอกว่า เราชื่อเจ็งหลี พวกตำบลนี้แซ่จอกทั้งสิ้น แต่เราผู้เดียวไม่ใช่แซ่จอก เจียสิวว่า ขอบใจท่านนัก ต่อไปภายหน้าข้าพเจ้ามิได้ลืมคุณท่านเลย
ฝ่ายเอียหลิมเดินมาภายหลัง ไม่เห็นเจียสิวจึงเที่ยวหาก็ไม่พบวนเวียนอยู่ ออกไม่ได้ กลับไปกลับมาเป็นหลายหน พวกตำบลจอกเกจึงที่ระวังรักษาอยู่นั้นเห็น ก็แจ้งว่าผู้อื่นเข้ามาสอดแนม ชวนกันตรงเข้าจับ เอียหลิมชักกระบี่ออกสู้รบฟันถูกพวกจอกเกจึงเจ็บปวดหลายคน พวกจอกเกจึงตรูกันออกมามาก จับตัวเอียหลิมได้จะเอาไปส่งจอกเซียวหอง เดินมาทางหน้าบ้านผู้เฒ่า พูดกันอื้ออึงว่า จับโจรพวกเขาเนียซัวเปาะได้คนหนึ่ง เจียสิวได้ยินจึงชวนผู้เฒ่าออกมาดู เห็นคุมตัวเอียหลิมเดินมาก็ตกใจ แกล้งถามผู้เฒ่าว่า คนที่จับเอามานั้นด้วยเหตุสิ่งใด ผู้เฒ่าว่าชายคนนี้กล้าหาญนัก ปลอมเป็นหลวงจีนหมอดูเข้ามาสอดแนม ครั้นจะกลับออกไปก็ไม่ได้เดินวนเวียนอยู่หลายหน พวกในตำบลนี้ออกล้อมไว้จับตัวได้ ที่เรียกว่ากิมปาจือ พูดยังไม่ทันขาดคำ พอจอกปิวคุมไพร่พลมาเที่ยวตรวจตรา เจียสิวแอบดูอยู่ในบ้าน เห็นชายหนุ่มขี่ม้าสีขาวเหน็บเกาทัณฑ์ ถือทวนคร่ำเงิน เดินมาใกล้จะถึงก็จำได้ว่าจอกปิว จึงแกล้งถามผู้เฒ่าว่า คนที่ขี่ม้ามาระหว่างกลางนั้นผู้ใด ผู้เฒ่าบอกว่า คือบุตรที่สามของจอกเซียวหอง ชื่อจอกปิว ฝีมือเข้มแข็งกว่าพี่ทั้งสอง จอกปิวคนนี้ที่ไปขอนางโฮ้วซาเหนีย บุตรสาวโฮ้วไทก๋งไว้เป็นภรรยา แต่ยังหาได้อยู่กินด้วยกันไม่ เจียสิวจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปก่อนแล้ว ผู้เฒ่าว่า เวลาก็จวนเย็นค่ำ ถ้าเขาจับเอาท่านไปจะมิเสียทีหรือ พรุ่งนี้สงบเงียบจึงค่อยไป เจียสิวได้ฟังก็ดีใจคำนับแล้วว่า ท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด ผู้เฒ่าว่าท่านอย่าวิตกไม่เป็นไรดอก ก็ชวนเจียสิวเข้าไปข้างในนั่งสนทนากัน
ฝ่ายจอกปิวคุมไพร่พลมาตรวจตราได้เวลาแล้วจะกลับไป พวกเหล่านั้นคุมตัวเอียหลิมมาส่งแจ้งความว่า ข้าพเจ้าจับได้พวกโจรเขาเนียซัวเปาะ ชื่อเอียหลิม เข้ามาสอดแนม จอกปิวได้ฟังก็ยินดีสั่งให้เอาตัวเอียหลิมจำขังไว้ จึงคิดว่า เวลาค่ำวันนี้พวกเขาเนียซัวเปาะคงยกไพร่พลบุกรุกเข้ามา เราคิดอุบายคอยรับอย่าให้เข้าใกล้ได้ คอยให้สว่างจึงช่วยกันจับโจรเสียให้สิ้น คิดแล้วก็สั่งไพร่พลให้ตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้ ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาณเมื่อไรก็ออกไปพร้อมกัน เห็นไฟโคมอยู่ทิศไหนก็ตรงไปทางทิศนั้นต้นทางที่จะออกไปจงเอาขวากกระจับปักไว้ พวกไพร่พลแจ้งความก็ตระเตรียมกันไว้พร้อม
ฝ่ายเจียสิวอยู่ในบ้านได้ยินเสียงผู้คนมาป่าวร้องก็ถามผู้เฒ่าว่าผู้คนอื้ออึงด้วยเหตุอันใด ผู้เฒ่าบอกว่า จอกปิวให้ตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้ เวลาค่ำวันนี้จะคอยจับซ้องกั๋งนายโจร เจียสิวได้ฟังก็มีความวิตกบอกกับผู้เฒ่าว่า ข้าพเจ้าจะลาไปนอน ก็จุดไฟเดินไปที่ห้องหลังบ้าน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพี่น้องคอยท่าเจียสิว เอียหลิมไปสืบทางก็ยังไม่เห็นกลับมา ซ้องกั๋งมีความสงสัยจึงใช้ให้อาวเผ็งตามไปฟังข่าวว่าจะเกิดเหตุการณ์สิ่งใด อาวเผ็งคำนับลาออกจากค่ายตรงไปตำบลจอกเกจึง สืบได้ความแล้วก็กลับมาค่ายแจ้งความกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าไปถึงเขตแดนจอกเกจึง ได้ยินพูดกันว่าจับได้สอดแนมคนหนึ่ง ครั้นจะเข้าไปสืบสวนดูให้รู้แน่ เห็นทางสับสนชอบกลนัก ไม่อาจจะเข้าไปก็กลับมาแจ้งความให้ท่านทราบ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจพูดว่า เอียหลิมกับเจียสิวเห็นทีพวกจอกเกจึงจะจับไว้ เรายกไพร่พลตามเข้าไปตีหักช่วยเอาเจียสิว เอียหลิมออกมา ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะขออาสาตีหักเข้าไปดูก่อนว่าจะเป็นอย่างไร ขณะนั้นซ้องกั๋งกำลังโกรธหาทันตรึกตรองไม่ ครั้นได้ฟังลีขุยพูดก็สั่งพวกพ้องไพร่พลเตรียมเครื่องศัสตราวุธแต่งตัวไว้เสร็จ ให้ลีขุยกับเอียหยงคุมไพร่พลเป็นกองหน้า มกหองเป็นปีกซ้าย อึงซินเป็นปีกขวา ซ้องกั๋งกับฮวยหยง อาวเผ็งนั้นอยู่กลาง ลี้จุนกับพี่น้องเหล่านั้นเป็นกองหลัง จัดกันพร้อมเสร็จก็ยกไพร่พลออกจากค่าย
ในขณะนั้นเป็นเวลาค่ำ ซ้องกั๋งยกไพร่พลเดินตามถนนใหญ่ล่วงเข้าไปในเขตแดนตำบลจอกเกจึงใกล้จะถึงหมู่บ้านบนเขา ลีขุยกับเอียหยงคุมไพร่พลเดินไปหน้า ถึงบ้านจอกเกจึงก็ไม่เห็นมีไพร่พลออกสู้รบ สะพานเรือกที่จะข้ามไปนั้นก็ชักเสีย ประตูกำแพงรอบหมู่ทัพปิดทั้งสองข้าง ลีขุยร้องด่าท้าทายว่า จอกเซียวหองกล้าดีก็ออกมาสู้รบกัน ได้ร้องด่าว่าเป็นหลายครั้งก็ไม่เห็นผู้ใดออกมา ลีขุยโกรธนักจะโดดลงน้ำข้ามไป เอียหยงห้ามลีขุยไว้ว่าพวกจอกเกจึงจะมีอุบายสิ่งใด คอยให้ซ้องกั๋งมาถึงก่อน ลีขุยได้ฟังก็รั้งรออยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งยกไพร่พลบุกรุกตามลีขุยเข้าไปจนถึงหน้าบ้านจอกเกจึง เห็นลีขุยร้องด่าท้าทายไม่มีผู้ใดออกสู้รบ ก็สงสัยนึกว่าพวกจอกเกจึงนี้ คงจะมีอุบายประการใดเป็นแน่ จึงรำลึกขึ้นได้ว่าเดิมเจ้ากิวเทียนเลียนลี้ให้ตำรับพิชัยสงครามไว้ว่าถ้าการศึกมีมาจงตรึกตรองเสียก่อนอย่าเพิ่งรีบรัด บัดนี้เราหาทันคิดไม่ ยกบุกรุกเข้ามาเห็นจะถูกอุบายเป็นแน่แล้ว เวลาก็มืดค่ำจะทำประการใดดี จึงสั่งให้ยกไพร่พลกลับออกไป ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะบุกตีหักเข้าไปเอง ท่านจงยกติดตามมาเถิด ซ้องกั๋งว่าไม่ได้จะเสียที แล้วสั่งให้พวกพ้องไพร่พลยกกลับ
๔๘
ฝ่ายจอกปิวกับไพร่พลพากันนิ่งสงบอยู่ในบ้าน พอเห็นกองทัพซ้องกั๋งจะถอยกลับก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ไพร่พลก็จุดคบไฟสว่างไปทั้งตำบล เอาเกาทัณฑ์ยิงระดมลงมาดังห่าฝน ซ้องกั๋งเร่งรีบพวกพ้องไพร่พลเดินตามทางใหญ่ มาได้ครู่หนึ่งก็ไม่มีทาง เอียหยงร้องบอกพวกข้างหลังว่า ทางที่จะเดินไปนั้นไม่มีสิ้นเท่านี้ ข้างหน้าเห็นจะมีไพร่พลซุ่มอยู่ดอกกระมัง ซ้องกั๋งได้ฟังก็คุมพวกพ้องไพร่พลเที่ยวค้นหาทางไม่พบวนเวียนไปมาอยู่ที่นั้น ก็มีความวิตกยิ่งนักไม่รู้ที่จะคิดประการใด พอได้ยินประทัดสัญญาณจุดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง พวกตำบลจอกเกจึงก็เอิกเกริกอื้ออึง ซ้องกั๋งขี่ม้ายืนอยู่กลางไพร่พลได้ยินเสียงดังนั้นก็ตกใจ ครั้นจะหนีออกไปก็ไม่ได้ พากันยืนตะลึงอยู่ทั้งสิ้น พอซ้องกั๋งได้สติจึงสั่งให้ไพร่พลเดินไปตามทางใหญ่ได้พักหนึ่ง ก็พากันร้องขึ้นว่ายับเยินแล้ว ซ้องกั๋งจึงถามว่าเหตุสิ่งใด พวกเหล่านั้นบอกว่าเดินไปก็วนเวียนอยู่ที่นี่เอง ซ้องกั๋งว่าถ้าเห็นไฟอยู่ตรงไหนก็บุกออกไปทางนั้นคงจะมีบ้านเรือน ไพร่พลทั้งปวงครั้นเห็นแสงไฟก็บุกไปบ้างถูกขวากและแหลนที่ปักไว้เจ็บป่วยเป็นหลายคน ซ้องกั๋งพูดว่าเทพยดาอาเพศจะให้เราเข้ามาตายในเขตแดนนี้ดอกกระมัง จึงเผอิญเป็นไปทุกอย่าง
ฝ่ายเจียสิวนอนไม่หลับ มีความวิตกเป็นอันมาก จึงคิดว่าเอียหลิมที่มาด้วยกันก็ถูกจับได้ จะต้องรีบหนีไปแจ้งความกับซ้องกั๋งให้รู้เสียก่อน เจียสิวก็ออกจากห้องมาไม่ให้ผู้เฒ่ารู้ เปิดประตูบ้านเดินมาถึงถนนใหญ่ ได้ยินเสียงคนข้างหน้าอื้ออึงไม่แจ้งว่าไพร่พลของผู้ใดก็มีความสงสัย แอบต้นไม้ฟังได้ยินคนเหล่านั้นพูดกันว่า พวกเราครั้งนี้พากันยับเยินเสียจริงแล้ว เมื่อเข้ามานั้นเข้าได้ ครั้นจะหนีออกไม่มีทาง เจียสิวได้ฟังก็แจ้งว่าพวกของตัว เดินออกจากพุ่มไม้ใกล้จะถึงกองทัพพวกไพร่พลเห็นก็ร้องบอกไปว่าเจียสิวกลับมาแล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็รู้ว่าพวกจอกเกจึงจับเอาตัวเอียหลิมไปได้ พอเจียสิวมาถึงหน้าม้าซ้องกั๋ง คำนับแจ้งความว่า ท่านอย่าวิตกข้าพเจ้ารู้ทางออกแล้ว ซ้องกั๋งก็ยินดีจึงสั่งเจียสิวว่า เจ้าจงรีบนำทางออกไปเสียโดยเร็วเถิด เจียสิวกำชับสั่งพวกไพร่พลว่า ถ้าเดินออกไปตามถนนใหญ่เห็นมีต้นแป๊ะเอียงลิ้วอยู่ตรงไหน จงเลี้ยวไปตามนั้นอย่าคิดว่าทางเล็กใหญ่ ถ้าไม่มีต้นแป๊ะเอียงลิ้วถึงจะมีทางก็อย่าไปเลย ไพร่พลเหล่านั้นก็เดินกลับออกมาตามคำเจียสิวสั่งประมาณทางสามสิบลี้ ได้ยินเสียงไพร่พลอื้ออึงอยู่ข้างหน้า ซ้องกั๋งถามเจียสิวว่าเหตุผลประการใด เจียสิวว่าพวกจอกเกจึงได้สัญญากันไว้เอาโคมเป็นสำคัญ ถ้าเห็นโคมอยู่ตรงไหนก็ให้กรูเข้าไป ฮวยหยงชี้ให้ซ้องกั๋งดูแล้วพูดว่า พวกเรายกไปทางไหนไฟโคมก็สว่างอยู่ตรงนั้น สกัดไว้จะไม่ให้ออกไปได้ เห็นจะเป็นอุบายเป็นแน่แล้ว ซ้องกั๋งว่าเราจะคิดประการใดดี ฮวยหยงว่าข้าพเจ้าจะยิงไฟโคมให้ดับเสีย พวกเหล่านั้นไม่เห็นโคมเป็นสำคัญก็จะพากันรวนเร เราจึงยกไพร่พลตีหักออกไป ซ้องกั๋งก็เห็นชอบ ฮวยหยงหยิบลูกเกาทัณฑ์ขึ้นพาดสายหมายยิงไปถูกไฟโคมพลัดตกแตก ซ้องกั๋งสั่งเจียสิวให้นำไพร่พลตีหักออกไป เจียสิวก็นำออกมาตามทางต้นแป๊ะเอียงลิ้วดังผู้เฒ่าบอก
ฝ่ายพวกตำบลจอกเกจึงไฟดับไม่มีสำคัญ เวลานั้นมืดไม่เห็นตัวกัน บรรดาไพร่พลก็ระส่ำระสายรวนเรอยู่ เจียสิวนำไพร่พลพวกพ้องออกมาได้ ก็รีบเร่งมาโดยเร็ว
ฝ่ายลิมชองเป็นกองหลัง ยกมาใกล้จะถึงตำบลจอกเกจึงไม่เห็นกองทัพหน้า ก็รู้ว่าซ้องกั๋งยกบุกรุกเข้าไปในเขตแดน ขณะนั้นก็มืดคํ่าลิมชองกับพี่น้องเหล่านั้นให้ไพร่พลจุดคบไว้พร้อมยกตามซ้องกั๋งมา
ฝ่ายเจียสิวนำไพร่พลลดเลี้ยวใกล้จะออกปากทาง ได้ยินเสียงอื้ออึงจุดคบสว่าง ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจสั่งให้หยุดทหาร แล้วใช้เจียสิวลอบไปดูว่าจะเป็นพวกจอกเกจึงยกมาสกัดปากทางไว้หรืออย่างไร เจียสิวก็คำนับลาเล็ดลอดออกไปตามสั่ง อึงซินพาพวกประมาณเก้าคนสิบคนวิ่งตามเจียสิวออกมาไม่ทัน ด้วยตัวไม่รู้จักทาง วิ่งไปหน้าพวกเหล่านั้นก็หลงไปพบพวกจอกเกจึงซุ่มอยู่ เอาขอเกี่ยวเท้าม้าอึงซินล้มลงก็กรูกันเข้าไปจับตัวได้ พวกที่ไปด้วยจะเข้าแก้ก็ไม่ทัน ชวนกันวิ่งหนีกลับมายังหยู่พวกของตัว เจียสิวลอบออกไปดูเห็นก็จำได้รีบกลับมาแจ้งซ้องกั๋งว่า พวกที่ยกตรงมาไม่ใช่กองทัพผู้อื่นคือลิมชอง เกือบจะถึงปากทางอยู่แล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี รีบเร่งไพร่พลยกออกจากปากทางทัพทั้งสองก็เข้าสมทบกันอยู่ที่ปากทางตำบลจอกเกจึง พอสว่างซ้องกั๋งก็เที่ยวสำรวจชัยภูมิตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายไพร่พลจอกเกจึงเห็นพวกโจรยกออกไปได้ ก็พาอึงซินกลับไปส่งจอกปิว ๆ จึงสั่งให้เอาตัวอึงซินไปจำขังไว้ให้มั่นคง แล้วก็ปรึกษาจอกเหล็ง จอกโฮ้วว่า อุบายของเราครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จความปรารถนา จะต้องตรึกตรองหาอุบายที่จะสู้รบกันอย่างอื่นต่อไป ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งค่ายมั่นอยู่ริมเขตแดนบ้านจอกเกจึง แล้วตรวจดูพวกพ้องไพร่พลก็อยู่พร้อม แต่อึงซินนั้นหาเห็นไม่ ซ้องกั๋งตกใจจึงถามว่าเวลาคืนนี้ผู้ใดรู้ว่าอึงซินไปข้างไหน พวกที่ไปกับอึงซินบอกว่า เมื่อท่านใช้ให้เจียสิวออกไปดูไพร่พลที่ยกมา อึงซินกับพวกข้าพเจ้าชวนกันวิ่งตามไม่ทันหลงไป พวกจอกเกจึงเอาขอเกี่ยวเท้าม้ากระชากอึงซินตกม้าลง พวกที่ซุ่มอยู่กรูกันออกมาจับอึงซินได้ จะเข้าช่วยก็ไม่ทันจึงพากันหนีกลับมา ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธว่าวิ่งหนีกลับมาเหตุใดจึงไม่บอก ก็สั่งให้เอาพวกที่ไปกับอึงซินนั้นฆ่าเสีย ลิมชองกับฮวยหยงช่วยกันอ้อนวอนขอโทษ ซ้องกั๋งก็ยกให้ บรรดาพี่น้องจึงปรึกษากันว่า เรายกไพร่พลมาก็ยังไม่ได้สู้รบกับข้าศึก พวกจอกเกจึงจับพี่น้องเราไปสองคนจะคิดอ่านประการใดดี
เอียหยงว่า บ้านจอกเกจึงยังมีพวกพ้องอีกสองตำบล อยู่เขตแดนเดียวกัน ข้างทิศตะวันตกตำบลหนึ่ง ข้างทิศตะวันออกตำบลหนึ่ง แต่ข้างทิศตะวันออกนั้น เจ้าของบ้านชื่อลิเอง ซึ่งเกิดวิวาทกับพวกจอกเกจึงเพราะเรื่องความเรา จอกปิวเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกต้นแขนลิเองยังรักษาแผลอยู่ ถ้าคิดอ่านการเรื่องนี้ท่านจงไปปรึกษาลิเองก็คงรู้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบว่าเราลืมไปหาทันคิดไม่ จำจะไปปรึกษากับลิเอง พูดแล้วก็สั่งให้จัดแพรต่วนอย่างดีสองพับ กับม้าที่มีฝีเท้าครบเครื่องพร้อมม้าหนึ่งกับสุราสองถัง แพะคู่หนึ่ง กำชับสั่งให้ลิมชอง ฉินเหม็งอยู่รักษาค่าย ซ้องกั๋งกับฮวยหยง เอียหยง เจียสิวก็ขึ้นม้าคุมทหารสามร้อยตรงไปยังตำบลลิเกจึง
ฝ่ายพวกไพร่พลบ้านลิเกจึงเห็นกองทัพยกมาก็ชวนกันชักสะพานเรือกที่ข้ามคลองเสีย ต่างคนตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธยืนป้องกันอยู่พร้อม ซ้องกั๋งร้องบอกไปว่า เรานี้คือซ้องกั๋ง มิได้คิดร้ายสิ่งใดจะมาหาลิไทก๋งนายท่าน โตวเฮงอยู่บนกำแพงได้ยินดังนั้น พิเคราะห์ดูเห็นเอียหยง เจียสิว ยืนอยู่สองข้างจึงนึกว่าตรงกลางนั้นจะเป็นตัวซ้องกั๋ง ก็ร้องห้ามไพร่พลมิให้ทำอันตราย โตวเฮงโดดลงจากกำแพงเปิดประตูบ้านเอาเรือเล็กข้ามมาถึงฝั่ง เข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ๆ ก็ลงจากม้ารับคำนับเอียหยง เจียสิวจงบอกกับซ้องกั๋งว่า โตวเฮงนี้ที่เรียกว่ากุยเกียมหยีพาข้าพเจ้ามาหาลิไทก๋ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี จึงพูดกับโตวเฮงว่า เราชื่อซ้องกั๋ง มาจากเขาเนียซัวเปาะ เพราะได้ยินชื่อเสียงนายท่านปรากฏมาช้านานยังหาได้พบปะสนทนากันไม่ บัดนี้เราเกิดวิวาทขึ้นกับพวกจอกเกจึงยกไพร่พลเดินมาทางนี้รำลึกถึงนายท่านอยากจะใคร่พบ จึงจัดสิ่งของมาคำนับไม่มีธุระสิ่งใดดอก ท่านจงเอาข้อความไปแจ้งด้วยเถิด
โตวเฮงก็คำนับลากลับมาบอกกับลิเองดังซ้องกั๋งสั่ง ลิเองจึงพูดว่า ซ้องกั๋งนี้เป็นพวกโจรเขาเนียซัวเปาะ จะให้มาหาพูดจาอย่างไรได้การก็จะเลื่องลือไปว่าเราคบพวกกบฏ จะพาให้เราถึงแก่ชีวิตด้วย เจ้าจงไปบอกกับซ้องกั๋งเถิดว่าเราป่วย จะนั่งนอนก็ลำบาก ครั้งนี้งดไว้ก่อนคราวหลังจงค่อยมาพูดจากัน โตวเฮงก็คำนับลามาแจ้งกับซ้องกั๋งตามคำลิเองสั่งมาทุกประการ ซ้องกั๋งว่าเรารู้ใจนายท่านแล้ว ครั้นจะออกต้อนรับพูดจากับเราก็กลัวพวกจอกเกจึงจะโกรธ จึงไม่ยอมออกมา โตวเฮงว่าไม่ใช่ดังนั้นดอก ลิเองป่วยจริง ตัวข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองซัวตัง มาอยู่ที่นี่ช้านานหลายปี การสิ่งใดย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้นจะบอกให้ท่านทราบ ตำบลจอกเกจึงตั้งอยู่กลาง ข้างทิศตะวันออกคือลิเกจึง ข้างทิศตะวันตกบ้านโฮ้วเกจึง สามตำบลนี้ ได้สาบานไว้ว่าจะร่วมทุกข์สุขกัน ถ้ามีเหตุผลประการใดให้ยกไปช่วย ครั้งนี้เกิดวิวาทขึ้นก็เพราะเรื่องความพวกพ้องของท่าน ถ้าแม้นตำบลจอกเกจึงจะมีเหตุการณ์สิ่งใด ลิเองไม่ขอยกไปเลย วิตกอยู่แต่ตำบลโฮ้วเกจึงจะยกไป ในตำบลโฮ้วเกจึงบุตรของโฮ้วไทก๋งชื่อนางโฮ้วซาเหนีย กระบี่ที่ถือสำหรับมือนั้นเรียกว่ายิดอวยตอ ไม่มีผู้ใดต้านทานได้ จอกปิวบุตรที่สามของจอกเซียวหองขอนางโฮ้วซาเหนียไว้จะแต่งงานให้อยู่ด้วยกันในเร็วๆ นี้ ท่านอย่าวิตกถึงพวกข้าพเจ้าเลย จงคอยระวังแต่พวกโฮ้วเกจึงทิศตะวันตกเถิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีพูดว่า ขอบใจท่านนักหนา อุตส่าห์มาบอกเล่าชี้แจงให้แจ่มแจ้ง ข้าพเจ้าจะลาไปก่อน ซ้องกั๋งก็ยกไพร่พลกลับมาค่าย เล่าความให้พี่น้องทั้งปวงฟังตามซึ่งลิเองไม่ออกมา กับโตวเฮงบอกเล่าทุกประการ ลีขุยว่าพวกเราตั้งใจจัดสิ่งของไปคำนับ ลิเองก็ไม่ต้อนรับทำให้ผิดธรรมเนียม ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมไพร่พลสามร้อยยกไปตีตำบลลิเกจึง ฉุดเอาตัวลิเองมาคำนับท่าน ซ้องกั๋งว่าลิเองเป็นพลเรือน ครั้นจะออกต้อนรับพูดจาก็เกรงอาญา ลีขุยว่าลิเองเห็นจะเป็นเด็กเล็กๆ ดอกกระมัง มีความเกรงกลัวว่าท่านเป็นผู้ใหญ่จึงไม่อาจออกมา บรรดาพี่น้องได้ฟังก็ชวนกันหัวเราะ
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า พวกตำบลจอกเกจึงจับน้องเราไปได้ ไม่แจ้งว่าจะเป็นตายประการใด ท่านทั้งปวงต้องช่วยกันให้แข็งแรง ยกไปตีเอาตำบลจอกเกจึงอีกสักครั้งหนึ่ง พี่น้องเหล่านั้นว่าท่านปังคับบัญชาสิ่งใดมิได้ขัดขืนจะทำตามถ้อยคำ ลีขุยว่าจะมานั่งกลัวเด็กพวกจอกเกจึงทำไม ข้าพเจ้าจะอาสาไปเอง ซ้องกั๋งว่าตั้งให้เจ้าเป็นนายทหารกองหน้ายกไปก็ไม่มีชัย ครั้งนี้จะไปอีกอย่างไรได้ จึงจัดให้เบ๊หลิน เต็งฮุย อาวเผ็ง สี่นายกับตัวซ้องกั๋งจะยกเป็นกองหน้าไป ที่สองให้ไตจง ฉินเหม็ง เอียหยง เจียสิว เตียหวย เตียสุน แป๊ะสินแปดนายคอยระวังพวกจอกเกจึงจะยกข้ามแม่น้ำมา ที่สามจัดให้ลิมชอง ฮวยหยง มกหอง ลีขุย สี่นายแบ่งเป็นสองกองแยกไปคนละทางจะได้คอยป้องกันพวกพ้องไพร่พลเหล่านั้น จัดแจงการเสร็จแล้วซ้องกั๋งก็แต่งตัว สั่งให้ยกธงแดงขึ้นม้าคุมไพร่พลเดินเท้าพันเศษ ทหารม้าร้อยห้าสิบยกออกจากค่าย กองที่สองที่สามนั้นก็คุมไพร่พลตามซ้องกั๋งไป
ฝ่ายจอกเหล็ง จอกปิวแจ้งว่า ซ้องกั๋งยกมาก็ตระเตรียมไพร่พลไว้คอยสู้รบ ให้ชักธงขาวที่เขียนหนังสือว่ากล่าวซ้องกั๋งขึ้นด้วย ไพร่พลเหล่านั้นก็จัดการไว้พร้อม ซ้องกั๋งยกบุกรุกเข้าไปในเขตแดนถึงเขาต๊อกเล่งกังหน้าบ้านจอกเกจึงเห็นธงขาวปักอยู่ มีหนังสือสิบสี่ตัวก็หยุดม้าอ่าน
ใจความว่า ตำบลจอกเกจึงนี้จะคุมไพร่พลไปเหยียบย่ำที่เขตแดนเขาเนียซัวเปาะ จับตัวเตียวไก่ ซ้องกั๋ง ทำลายเขาเนียซัวเปาะเสียให้ราบเป็นแผ่นดินเปล่า ซ้องกั๋งแจ้งแล้วก็โกรธยิ่งนัก จึงสาบานว่าถ้าตีตำบลจอกเกจึงไม่แตกก็ไม่ขอกลับไปเขาเนียซัวเปาะจะยอมสู้ตาย บรรดาพี่น้องเหล่านั้นเห็นหนังสือที่ธงก็ขัดแค้นทุกคน พอพวกพ้องที่สามยกตามมาทัน ซ้องกั๋งเห็นไพร่พลมาพร้อมแล้วก็สั่งให้กองที่สามยกเข้าตีทางหน้าบ้าน ซ้องกั๋งกับน้องสี่คนก็ยกตีเข้าทางหลังบ้าน
ฝ่ายจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิว พากันนิ่งดูว่าซ้องกั๋งจะตีหักเข้ามาอย่างไร ฝ่ายโฮ้วไทก๋งเจ้าของตำบลโฮ้วเกจึง สั่งให้นางโฮ้วซาเหนียบุตรสาวคุมไพร่พลยกมาช่วย นางโฮ้วซาเหนียก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมทหารตรงมายังตำบลจอกเกจึง ฝ่ายซ้องกั๋งคุมไพร่พลมาทางหลังบ้านจอกเกจึง ได้ยินเสียงไพร่พลอื้ออึงก็หยุดม้า สั่งให้เบ๊หลิน เต็งฮุยคุมไพร่พลคอยสกัดทางประตูหลังบ้านไว้ ซ้องกั๋งกับอาวเผ็งเฮงเอยโฮ้วคุมไพร่พลครึ่งหนึ่งยกไป นางโฮ้วซาเหนียรีบยกไพร่พลเข้ามาใกล้ ซ้องกั๋งเห็นนายทหารหญิงขี่ม้าถือกระบี่อยู่กลางไพร่พล จึงคิดว่าเห็นจะเป็นบุตรสาวโฮ้วไทก๋งที่สรรเสริญกันนักว่าฝีมือเข้มแข็ง ยกมาช่วยตำบลจอกเกจึงดอกกระมัง จึงถามพวกพ้องว่าผู้ใดจะอาสาสู้รบกับทหารหญิงได้บ้าง
เฮงเอยโฮ้วเป็นคนมักมากด้วยการปฏิพัทธ์ ครั้นได้ฟังซ้องกั๋งพูดดังนั้นจึงว่า ข้าพเจ้าจะอาสาจับทหารหญิงให้จงได้ พูดแล้วก็ขับม้าตรงมา นางโฮ้วซาเหนียก็ขับม้าเข้าสู้รบได้ประมาณสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เฮงเอยโฮ้วทำทีจะพูดจาแทะโลม นางโฮ้วซาเหนียก็ยิ่งโกรธนัก สู้รบเอาโดยกำลัง เฮงเอยโฮ้วสู้ฝีมือนางโฮ้วซาเหนียไม่ได้ก็ชักม้าหนี นางโฮ้วซาเหนียขับม้าไล่ตามไปทันเอากระบี่ฟันถูกทวนหลุดจากมือ เฮงเอยโฮ้วเสียที นางโฮ้วซาเหนียจับตัวได้ อาวเผ็งเห็นก็ขับม้าจะเข้าช่วย นางโฮ้วซาเหนียก็เข้าสู้รบกับอาวเผ็งยังหาแพ้ชนะไม่ ซ้องกั๋งเห็นนางโฮ้วซาเหนียจับตัวเฮงเอยโฮ้วได้ก็ตกใจ ครั้นเห็นอาวเผ็งเข้าไปสู้รบก็ยังมีความวิตกกลัวจะเสียที จึงขับไพร่พลเข้าไปใกล้จะคอยช่วยป้องกัน
ฝ่ายเต็งฮุยกับเบ๊หลินตั้งสกัดอยู่ประตูหลังบ้าน เต็งฮุยยืนดูอยู่แต่ไกล เห็นนายทหารหญิงจับตัวเฮงเอยโฮ้วไปได้ อาวเผ็งเข้ารบก็เป็นรอง กลัวจะเสียที่อีกก็ขับม้าตรงมาช่วย
ฝ่ายพวกตำบลจอกเกจึงดูอยู่ในบ้าน เห็นนางโฮ้วซาเหนียยกไพร่พลมาช่วยสู้รบกับพวกซ้องกั๋ง ทหารของซ้องกั๋งเข้าช่วยกันสู้รบหลายคนกลัวจะเสียที จอกเหล็งก็ถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลสามร้อยเปิดประตูทอดสะพานข้ามมา เห็นซ้องกั๋งยืนอยู่ข้างหน้าก็บุกจะเข้าจับตัวซ้องกั๋งก่อน เบ๊หลินเข้าป้องกันสู้รบกับจอกเหล็งเป็นสามารถ เต็งฮุยขับม้าตรงมายังไม่ถึงเห็นพวกจอกเกจึงยกออกมาอีก ครั้นจะเข้าช่วยอาวเผ็งก็เห็นซ้องกั๋งอยู่แต่ผู้เดียวกลัวจะเสียที จึงชักม้ามาคอยป้องกันซ้องกั๋งอยู่ ขณะนั้นกำลังสู้รบกันอยู่ทั้งสองฝ่ายไล่ฆ่าฟันกันอยู่สับสน
ฝ่ายฉินเหม็งกับพวกพ้องอยู่พร้อมกันที่หน้าตำบลจอกเกจึง ครั้นซ้องกั๋งยกไปตีทางหลังบ้าน พวกข้างนี้ก็จัดการจะข้ามน้ำตีเข้าไป พวกจอกเกจึงระดมยิงเกาทัณฑ์ลงมาดังห่าฝน จะตีหักเข้าไปก็ไม่ได้พากันจนใจไม่รู้ที่จะคิดอย่างไร ครั้นได้ยินเสียงข้างหลังสู้รบกันอยู่อื้ออึง ฉินเหม็งก็แบ่งพวกพ้องไพร่พลคอยป้องกันข้างหน้าตำบลบ้าน ตัวฉินเหม็งกับพี่น้องเหล่านั้นยกแยกกันเป็นหลายทางตรงไปหลังตำบลจอกเกจึง
ซ้องกั๋งเห็นไพร่พลพวกของตัวยกมาก็ค่อยคลายวิตก ฉินเหม็งรีบยกบุกรุกเข้ามาใกล้ ซ้องกั๋งร้องเรียกให้ฉินเหม็งช่วยเบ๊หลิน ฉินเหม็งเป็นคนใจเร็ว โกรธแค้นว่าพวกจอกเกจึงจับอึงซินผู้เป็นศิษย์ไปแต่ครั้งก่อน ก็ขับม้าเข้าช่วยเบ๊หลินสู้รบกับจอกเหล็งเป็นสามารถ เบ๊หลินก็ชักม้าถอยออกมา เห็นไพร่พลตำบลโฮ้วเกจึงคุมตัวเฮงเอยโฮ้วส่งไปบ้าน ก็ขับม้าตรงเข้าจะชิงเฮงเอยโฮ้ว
นางโฮ้วซาเหนียกำลังสู้รบกับอาวเผ็งอยู่ เหลียวหลังไปเห็นเบ๊หลินเข้าแย่งเฮงเอยโฮ้วก็ขับม้ามาป้องกันไว้ พวกโฮ้วเกจึงก็เอาตัวเฮงเอยโฮ้วไป อาวเผ็งช่วยแก้ไขไม่ได้ก็ถอยห่างออกมา ซ้องกั๋งยืนดูทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันจนตาลาย ฉินเหม็งรบกับจอกเหล็งได้หลายสิบเพลง จอกเหล็งสู้พลางถอยห่างออกไป
ฝ่ายลวนเต็งหยกเป็นครูอยู่ในตำบลจอกเกจึง เห็นจอกเหล็งสู้ฝีมือทหารซ้องกั๋งไม่ได้ ก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลเปิดประตูทอดสะพานข้ามมาจะช่วยจอกเหล็ง อาวเผ็งก็ขับม้าเข้ารบกับลวนเต็งหยก ๆ ก็ชักม้าหนีทำทีจะไม่สู้ อาวเผ็งไม่รู้อุบายก็ขับม้าไล่ ลวนเต็งหยกเห็นได้ทีก็ชักม้ากลับ เอากระบองสั้นตีถูกอาวเผ็งตกม้าลงตรงเข้าจะจับตัว เต็งฮุยเห็นดังนั้นก็ร้องตวาดขับม้าเข้าสู้รบต้านทานไว้ ซ้องกั๋งเร่งไพร่พลไปช่วยพยุงอาวเผ็งขึ้นม้า ลวนเต็งหยกจับตัวอาวเผ็งไม่ได้ก็ถอยห่างออกมา
ฝ่ายจอกเหล็งสู้ฉินเหม็งไม่ได้ก็ชักม้าหนี ลวนเต็งหยกขับม้าเข้าสู้รบกับฉินเหม็งได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ลวนเต็งหยกทำเป็นแพ้ขับม้าหนีเข้าไปในป่าคา ด้วยพวกตำบลจอกเกจึงขุดหลุมพลางไว้ ฉินเหม็งไม่รู้ว่าเป็นอุบายก็ขับม้าไล่ตามเข้ามา ม้าของฉินเหม็งถลำหลุมลงโดดไม่ขึ้น พวกจอกเกจึงก็กรูกันเข้าจับฉินเหม็ง เต็งฮุยเห็นก็ขับม้าเข้าไปจะช่วย พอไพร่พลพวกจอกเกจึงกรูกันมาก็ชักม้าหันกลับตกหลุมลงอีก พวกจอกเกจึงจับตัวเต็งฮุยได้ มัดส่งไปตำบลจอกเกจึงพร้อมกับฉินเหม็ง
ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจสั่งให้ตีม้าล่อขึ้น เบ๊หลินสู้รบกับนางโฮ้วซาเหนีย ได้ยินก็ถอยห่างออกมาคอยป้องกันซ้องกั๋งพากันหนีไปทิศใต้ ลวนเต็งหยก จอกเหล็ง นางโฮ้วซาเหนียก็ไล่ตามมาข้างหลัง ซ้องกั๋งกับพวกพ้องหนีไปไม่มีทางก็ตกใจ พอเห็นไพร่พลยกมาทางทิศใต้จำได้ว่ามกหองพวกของตัว อีกพวกหนึ่งฮวยหยงยกมาทางทิศตะวันออก เอียหยงกับเจียสิวยกมาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แยกมาทั้งสามทางถึงพร้อมกัน ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ค่อยคลายวิตก ยกไพร่พลเข้ามาสมทบ พวกพ้องเหล่านั้นก็ขับม้าเข้าสู้รบเป็นสามารถ
ฝ่ายจอกปิวคอยดูอยู่บนบ้านจอกเกจึง เห็นไพร่พลซ้องกั๋งยกมาช่วยเป็นอันมาก กลัวลวนเต็งหยกกับจอกเหล็งพี่ชายจะเสียที สั่งให้จอกโฮ้วผู้พี่ที่สองอยู่รักษาตำบล จอกปิวก็แต่งตัวถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลเปิดประตูทอดสะพานข้ามไปตรงเข้าช่วยจอกเหล็งสู้รบ
ฝ่ายลี้จุน เตียหวย เตียสุนซึ่งคุมไพร่พลคอยสกัดอยู่ข้างหน้าบ้านจอกเกจึง ครั้นรู้ว่าพวกที่ยกมาสู้รบกันชุลมุนวุ่นวายอยู่ ก็จัดไพร่พลจะข้ามน้ำไปช่วยยังไม่ทันเสร็จ พวกบนบ้านจอกเกจึงก็ระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งแหลนหลาวลงมาดังห่าฝน จะข้ามไปไม่ได้ก็ถอยห่างออกไป ไตจง แป๊ะสินร้องเรียกว่าให้ยกกลับมาคอยสกัดต้นทางอยู่ที่นี่เถิด พวกเหล่านั้นก็ชวนกันคุมไพร่พลกลับมา พวกข้างหลังบ้านบุกรุกเข้าฆ่าฟันกันเป็นตะลุมบอน ไพร่พลทั้งสองฝ่ายล้มตายลงมาก
ซ้องกั๋งเห็นว่าจวนค่ำก็ให้เบ๊หลินป้องกันรักษาอาวเผ็งออกไปก่อน สั่งให้ไพร่พลมาบอกกับพี่น้องทั้งปวงที่รบอยู่ว่าให้สู้พลางถอยพลาง ตัวซ้องกั๋งก็ขับม้าไปทางประมาณลี้เศษ เหลียวมาดูพวกพ้องกำลังสู้รบกันชุลมุน เห็นนางโฮ้วซาเหนียไล่ตามมา ซ้องกั๋งขับม้าหนีไปทางทิศตะวันออก นางโฮ้วซาเหนียก็ขับม้าไล่ตามไป ฝ่ายลิมชองกับลีขุยและพี่น้องเหล่านั้นคอยสกัดอยู่หน้าบ้านจอกเกจึงได้ยินเสียงสู้รบกันอื้ออึงมากขึ้น ลิมชองกับลีขุยก็แบ่งไพร่พลยกแยกกันคนละทาง ตรงมายังหลังบ้านจอกเกจึงเห็นนางโฮ้วซาเหนียไล่ตามซ้องกั๋งใกล้เข้ามาก็ร้องตวาดว่า ทหารหญิงคนนี้บังอาจบุกรุกจะจับตัวพี่เราหรือ ก็ขับม้าตรงเข้าไปจะต่อสู้กับนางโฮ้วซาเหนีย ๆ ก็ไม่สู้ด้วย ขับม้าไปจะไล่จับตัวซ้องกั๋งให้ได้
ซ้องกั๋งนั้นรีบหนีไปใกล้จะถึงป่า พอลิมชองมาถึงก็รีบขับม้าป้องกันซ้องกั๋งไว้ นางโฮ้วซาเหนียสู้รบกับลิมชองได้หลายเพลง นางโฮ้วซาเหนียเอากระบี่ฟัน ลิมชองหลบทัน นางโฮ้วซาเหนียเสียที ลิมชองตีด้วยทวนถูกมือแล้วโดดเข้าจับตัวนางโฮ้วซาเหนียได้ส่งให้ไพร่พลมัดไว้ ซ้องกั๋งเห็นก็ดีใจยิ่งนัก คุมตัวนางโฮ้วซาเหนียมาคอยอยู่ที่ต้นทาง
ฝ่ายพวกพ้องเหล่านั้นกับไพร่พลล่าถอยออกมาได้ พวกจอกเกจึงเห็นว่าเย็นค่ำก็ไม่ไล่ติดตามพากันกลับทั้งสิ้น ไพร่พลตำบลโฮ้วเกจึงนั้นเห็นเขาจับนางโฮ้วซาเหนียไปก็ไม่อาจเข้าสู้รบหนีกลับไปแจ้งแก่โฮ้วไทก๋งบิดานางโฮ้วซาเหนีย โฮ้วไทก๋งก็ให้เอาตัวเฮงเอยโฮ้วมาส่งยังตำบลจอกเกจึง จอกปิวสั่งให้เอาเฮงเอยโฮ้วไปจำไว้กับพวกที่จับมาได้นั้นคอยว่า ถ้าจับตัวซ้องกั๋งได้เมื่อไรจะส่งไปเมืองหลวงให้พร้อมกัน
ฝ่ายพวกพ้องซ้องกั๋ง ครั้นล่าถอยออกไปพบกับซ้องกั๋งแล้วก็ยกกองทัพกลับไปค่าย ซ้องกั๋งจัดให้พี่น้องสี่คนกับไพร่พลยี่สิบเศษคุมตัวนางโฮ้วซาเหนียบรรทุกเกวียนไปส่งซ้องไทก๋งรักษาไว้ที่เขาเนียซัวเปาะ และรับอาวเผ็งไปรักษา หายดีแล้วจึงค่อยมา พี่น้องสี่นายก็เอาตัวนางโฮ้วซาเหนียกับอาวเผ็งขึ้นเกวียนออกจากค่ายไปแล้วคิดว่า นางโฮ้วซาเหนียคนนี้ เห็นทีซ้องกั๋งจะเอาเป็นภรรยาจึงให้เราคุมตัวไปส่งซ้องไทก๋งผู้บิดา ต่างคนก็มิอาจจะพูดจาเคาะแคะสิ่งใดรีบไปยังเขาเนียซัวเปาะ
๔๙
บัดนี้จะกล่าวถึงเมืองเตงจิว มีเขาใหญ่เรียกว่าเตงจิวซัว ที่เขานั้นมีเสือร้ายอยู่ตัวหนึ่ง คนเดินทางไปมาก็กินเสียเป็นอันมาก ข่าวนี้ก็เลื่องลืออื้ออึง ผู้รักษาเมืองแจ้งความก็มีหนังสือไปถึงนายบ้านนายอำเภอให้ป่าวร้องพวกพรานไปช่วยกันยิงเสือให้ได้ นายบ้านนายอำเภอแจ้งในหนังสือแล้วก็เที่ยวป่าวร้องให้พวกพรานรู้ทุกบ้านทุกตำบล
ฝ่ายเกยเตียน เกยโปชาวเมืองเตงจิวรูปร่างสูงใหญ่ฝีมือเข้มแข็งชำนิชำนาญเกาทัณฑ์ไม่มีผู้เสมอ บรรดาพวกพรานก็สรรเสริญว่าฝีมือดี ครั้นบิดาตาย พี่น้องสองคนยังไม่มีภรรยาเที่ยวเป็นพรานหาเลี้ยงชีวิตอยู่เนืองๆ เกยเตียนผู้พี่นั้นเรียกว่าซังเถาจัว เกยโปผู้น้องเรียกว่าซังบ้วนเอียด เวลาวันนั้นได้ยินนายอำเภอมาป่าวร้อง เกยเตียน เกยโปก็ไปรับสัญญาต่อหน้าผู้รักษาเมืองว่า ในสามวันนี้ข้าพเจ้าจะไปยิงเสือดุร้ายมาให้จงได้ ผู้รักษาเมืองก็ทำหนังสือส่งให้ เกยเตียน เกยโปคำนับลากลับมาบ้านจัดเกาทัณฑ์ที่มีไกไม่ต้องยิงก็ลั่นไปได้เองลูกเกาทัณฑ์ไกนั้นแช่ยาพิษไว้เสร็จ
ครั้นรุ่งเช้าเกยเตียน เกยโปจัดเครื่องศัสตราวุธพร้อมตรงไปยังเขาเตงจิวซัว เอาเกาทัณฑ์ไกไปผูกตั้งซุ่มไว้ที่ต้นทางเสือเดิน แล้วขึ้นไปแอบดูอยู่บนต้นไม้จนเวลาค่ำ ไม่เห็นเสือออกมาก็ชวนกลับไปบ้าน รุ่งขึ้นเจ้าเกยเตียน เกยโปมีความวิตกจึงไปคอยดูอยู่บนต้นไม้อีกจนเวลาเย็น เห็นเสือใหญ่เดินออกมาตามทาง กระทบสายเกาทัณฑ์ไกลั่นยิงไปถูกชายโครงเสือ เกยเตียน เกยโปเห็นก็ลงจากต้นไม้ ยิงเกาทัณฑ์ซ้ำไปอีกถูกเสือสามดอกก็โลดโผนโจนหนีลงจากเขาไปได้ประมาณลี้เศษ
เกยเตียน เกยโปไล่ตามเห็นเสือใหญ่ร้องกระสับกระส่ายด้วยพิษยาที่ลูกเกาทัณฑ์กำเริบ เสือนั้นล้มกลิ้งตกลงไปจากเขา โดดเข้าไปตายอยู่ในสวนดอกไม้ เกยเตียน ยืนพิเคราะห์ดูก็จำได้ว่าสวนของมอไทก๋งก็ลงจากเขาตามเสือมา
ฝ่ายมอไทก๋งตั้งบ้านเรือนอยู่ในเมืองเตงจิว เป็นคนมั่งมีทรัพย์สิน บุตรชายชื่อมอตงหงี
ขณะนั้นมอไทก๋งนอนหลับ เวลาจวนสว่างพวกบ่าวไปปลุกมอไทก๋งบอกว่าเสือใหญ่ถูกเกาทัณฑ์เข้ามาตายอยู่ในสวนดอกไม้ มอไทก๋งแจ้งความก็ยินดีจึงพูดกับมอตงหงีว่า ผู้รักษาเมืองให้นายอำเภอเที่ยวป่าวร้องว่าผู้ใดยิงเสือใหญ่ตายเอาไปส่งก็จะมีความชอบ บัดนี้เสือเข้ามาตายในสวนเรา เจ้าจงเอาเสือไปส่งว่าเรายิงได้เองความชอบก็จะได้กับเรา มอตงหงีก็เห็นชอบด้วย ครั้นปรึกษากันแล้วก็สั่งให้บ่าวไพร่ผูกมัดหามเสือนั้นออกจากสวนดอกไม้ แล้วเอากุญแจใส่ประตูสวนเสีย มอตงหงก็คุมไพร่หามเสือตรงไปยังบ้านผู้รักษาเมือง
ขณะนั้นเกยเตียน เกยโปมาถึงบ้านมอไทก๋ง พอสว่างเห็นประตูปิดอยู่จึงร้องเรียกให้เปิดรับ มอไทก๋งออกมาดูเห็นเกยเตียน เกยโปก็เปิดประตูให้เข้าไป เกยเตียน เกยโปคำนับมอไทก๋งแล้วพูดว่า ไม่ได้พบปะท่านเลย วันนี้ข้าพเจ้าจะมารบกวนท่าน
มอไทก๋งจึงว่า เจ้ามาหาเราแต่เช้าด้วยธุระสิ่งใด เกยเตียนว่าข้าพเจ้ารับหนังสือทัณฑ์บนมาจากผู้รักษาเมืองว่าจะยิงเสือร้ายให้ได้ในสามวัน ข้าพเจ้าไปคอยยิงเสืออยู่เมื่อเวลาเช้ามืด เสือร้ายถูกเกาทัณฑ์วิ่งหนีลงทางหลังเขาโดดเข้ามาตายอยู่ในสวนดอกไม้ท่าน จะมาขอเอาเสือนั้นไปให้ผู้รักษาเมือง มอไทก๋งได้ฟังก็ทำเป็นพูดว่า ถ้าเสือเข้ามาตายในสวนเราแน่แล้วเจ้าอย่าวิตกเลย จงไปดูเอาเถิด เจ้าตามเสือมาแต่เวลาเช้ามืดเหน็ดเหนื่อยนักเราจะจัดอาหารให้กิน
พูดดังนั้นก็สั่งให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงเป็นอันตี เกยเตียน เกยโปไม่รู้อุบาย สำคัญว่ามอไทก๋งซื่อตรงก็รับประทานอาหาร แล้วคำนับพูดว่าท่านจงพาข้าพเจ้าไปหามเสือในสวนด้วยเถิด มอไทก๋งก็พูดจาอยู่อีกครู่หนึ่งแล้วก็พาไปถึงประตูสวน เรียกให้ผู้รักษาสวนเอาลูกกุญแจมาไขก็ไม่ใคร่ออก มอไทก๋งทำเป็นพูดว่า สวนเรานี้ไม่มีผู้คนเข้าออกนานแล้ว กุญแจเป็นสนิมจึงไขไม่ออก ก็ให้หักกุญแจเข้าไปในสวน เกยเตียน เกยโปไม่เห็นเสือก็สงสัยเที่ยวค้นหาก็ไม่พบ มอไทก๋งจึงแกล้งพูดว่าเสือไม่ได้เข้ามาตายในนี้ เจ้าทั้งสองจะดูผิดไปดอกกระมัง เกยเตียนตอบว่ารอยเสือวิ่งเข้ามาโลหิตยังติดหญ้าดูเรียงรายอยู่เต็มไป มิใช่ข้าพเจ้าเกิดเมืองอื่นเมื่อไร ก็เกิดในเมืองนี้ด้วยกัน คงจะเป็นพวกท่านลักเอาเสือตายของข้าพเจ้าไปเป็นแน่ มอไทก๋งได้ฟังก็โกรธว่าเจ้านี้มาพาลพาโลเราเปล่าๆ ก็ทุ่มเถียงกันอื้ออึง เกยเตียน เกยโปหักพังลูกกรงสวนดอกไม้เสีย
มอไทก๋งร้องตวาดว่า เจ้าทั้งสองนี้มาตีปล้นบ้านเราหรือ จึงร้องเรียกผู้คนมาเป็นอันมากตรงเข้าทุบตี เกยเตียน เกยโปเห็นว่าอยู่ในบ้านเขากลัวจะเสียทีก็ถอยออกมา พวกมอไทก๋งก็ไม่ติดตาม ครั้นจะบุกรุกพังเข้าไปสู้รบก็กลัวจะเกิดความก็ชวนกันเดินกลับมา
ฝ่ายมอตงหงีบุตรมอไทก๋งกับบ่าวไพร่หามเสือไปส่งผู้รักษาเมืองแล้วก็กลับมาบ้าน เกยเตียน เกยโปเห็นมอตงหงีก็ไม่แจ้งว่ามาแต่ไหนจึงเดินเข้าไปบอกว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้ายิงถูกเสือร้าย เสือพาลูกเกาทัณฑ์วิ่งหนีเข้ามาตายในสวนดอกไม้ท่าน ข้าพเจ้าตามมาว่ากล่าวขอแต่โดยดี บิดาท่านไม่ให้กลับจะทุบตี ท่านจงสงเคราะห์ข้าพเจ้าด้วยเถิด
มอตงหงีได้ฟังก็โกรธคิดจะหาความใส่เอาพี่น้องสองคน จึงแกล้งพูดว่าบิดาเราไม่ได้รู้เห็นหรือจะเป็นพวกในบ้านปิดบังเสียดอกกระมัง ถ้าเสือเข้าไปตายในสวนเราจริงท่านทั้งสองอย่าวิตก จะเอาเสือนั้นคืนให้ได้ท่านจงไปด้วยกันเถิด
เกยเตียน เกยโปไม่รู้เท่าก็ยินดีเดินตามมอตงหงีไป พอถึงบ้านบ่าวไพร่ก็มาบอกกับมอตงหงีว่า เมื่อก่อนหน้าท่านครู่หนึ่งเกิดวิวาทขึ้นกับเกยเตียน เกยโป ๆ หักพังลูกกรงหน้าบ้านเสีย มอตงหงีได้ฟังก็ไม่พูดสิ่งใด เรียกเกยเตียน เกยโปเข้ามาด้วย มอตงหงีร้องสั่งให้คนใช้ปิดประตูบ้านเสีย แล้วจับตัวเกยเตียน เกยโปมัดไว้ เกยเตียน เกยโปจึงร้องว่ามาจับมัดไว้ทั้งสองคนด้วยเหตุประการได มอตงหงีว่าเวลาคืนนี้พวกเราตีเสือร้ายได้ เจ้าพาลพาโลว่าเสือของเจ้ายิงตาย แล้วบังอาจเข้าหักพังทำลายบ้านเรือนเราตีปล้นเอาทรัพย์สิ่งของ จะเอาตัวไปส่งกับผู้รักษาเมืองเตงจิว มอตงหงีก็เข้าไปข้างในปรึกษากับบิดาแล้วเอาของที่ดีมีราคาห่อไว้จะเอาเป็นของกลาง แล้วทำเรื่องราวกล่าวโทษว่าเกยเตียน เกยโปเป็นผู้ร้ายเรียกคนใช้คุมตัวเกยเตียน เกยโปออกจากบ้านไป เกยเตียน เกยโปเสียทีแก่มอตงหงีก็ขัดแค้นยิ่งนักแต่ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ด้วยตัวต้องมัดอยู่ก็มีความวิตก
ฝ่ายมอตงหงี ครั้นมาถึงก็นำเรื่องราวเข้าไปยื่นต่อผู้รักษาเมืองกรมการ ฝ่ายเฮงเจ็งเป็นขุนนางตำแหน่งที่ขงมกได้ว่ากล่าวการทั้งปวงเป็นบุตรเขยมอไทก๋ง ครั้นผู้รักษาเมืองกับเฮงเจ็งรับเรื่องราวของมอตงหงีมาอ่านแจ้งความแล้วก็สั่งให้เอาตัวเกยเตียน เกยโปเข้ามาชำระไต่ถาม เกยเตียน เกยโปก็ไม่รับ ผู้รักษาเมืองกับเฮงเจ็งสั่งให้ผูกเข้าเฆี่ยนตีเป็นสาหัส คนทั้งสองทนไม่ได้ก็ต้องรับว่าเป็นโจร เข้าปล้นเอาเงินทองและพาลพาโลด้วยเสือนั้นจริง ผู้รักษาเมืองกับเฮงเจ็งก็ให้เอาตัวไปจำขังคุกไว้ มอตงหงีคำนับลาผู้รักษาเมืองกับเฮงเจ็งกลับมาบ้าน ปรึกษากับบิดาว่าจะต้องเอาเงินทองไปให้แก่ผู้รักษาคุกคิดฆ่าสองคนพี่น้องเสียจึงจะได้ ซึ่งจะตัดต้นไม้แล้วต้องขุดรากฆ่าให้สิ้นเชิง ถ้าทิ้งไว้นานไปคงจะเกิดกิ่งใบงดงามขึ้น มอไทก๋งได้ฟังก็เห็นชอบ มอตงหงีจึงจัดเงินทองออกจากบ้านตรงมาหาเฮงเจ็ง ครั้นถึงก็เข้าไปข้างในเฮงเจ็งเชิญให้นั่งที่สมควร มอตงหงีก็เอาเงินออกให้เฮงเจ็งคิดฆ่าเกยเตียน เกยโปพี่น้องทั้งสองเสีย เฮงเจ็งก็รับไว้แล้วเอาไปเที่ยวแจกจ่ายตามบรรดานายเล็กและนายใหญ่ที่รักษาคุกให้คิดฆ่าเกยเตียน เกยโปเสียให้ได้ บรรดาตัวนายได้เงินทองก็ยินดีว่า การเรื่องนี้ท่านอย่าวิตกเลยเป็นพนักงานข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง เฮงเจ็งก็กลับมาบอกกับมอตงหงีทุกประการ
ฝ่ายเปากิดเป็นที่เจียดคิบขุนนางนายคุก ครั้นได้เงินทองเฮงเจ็งแล้วก็ตรงมายังคุก กำชับสั่งนายรองว่าสองคนนี้โทษปล้นสำคัญมาก เอาขื่อคามาจำขังไว้ให้แน่นหนา งักหัวเป็นขุนนางรองที่เจียดคิบ ครั้นเปากิดไปแล้วก็ทำตามคำสั่ง แต่มีความเวทนาแก่สองคนพี่น้องเป็นอันมาก พิเคราะห์ดูเกยเตียน เกยโปแล้วรำลึกขึ้นได้ว่าเป็นญาติกัน จึงถามว่าเจ้าทั้งสองจำเราได้หรือไม่ พี่ชายชองเจ้าเป็นขุนนางตำแหน่งทีหัดฝ่ายทหารก็เป็นพี่น้องกับเรา เกยเตียน เกยโปถามว่าท่านชื่องักหัวหรือไม่ใช่ งักหัวบอกว่าคือตัวเรานี้แหละเป็นชาวเมืองเมาจิว ปู่และบิดายกมาอยู่ที่เมืองเตงจิว เรามีหลานสาวอยู่คนหนึ่งยกให้เป็นภรรยาของพี่ชายเจ้าจึงได้เป็นญาติกัน ซึงซินได้ภรรยาชื่อนางโกวตัวซอ ชาวบ้านเรียกว่าบอตัวถังฝีมือเข้มแข็ง ชายสักสามสิบคนก็สู้ไม่ได้ บัดนี้ซึงซินกับนางโกวตัวซอไปตั้งโรงเตี๊ยมขายสุราอยู่นอกกำแพงเมืองเตงจิวข้างทิศตะวันออก คบแต่คนที่มีฝีมือเข้มแข็งเป็นพวกพ้อง ซึ่งตัวเจ้าทั้งสองมีผู้คิดร้ายจะให้ตายเสียในคุก เราเห็นว่าเป็นญาติกันคิดจะช่วยให้เจ้าทั้งสองพ้นภัย จงคิดอ่านเสียโดยเร็ว
เกยเตียน เกยโปว่าท่านอย่าถือโทษเลยข้าพเจ้าจำไม่ได้จริง ๆ ซึ่งท่านมีความเมตตาข้าพเจ้าทั้งสองพระคุณเป็นที่ยิ่ง คิดอยู่ว่าจะมีหนังสือฝากไปถึงซึงซินกับนางโกวตัวซอ ถ้าแจ้งในเรื่องความแล้วก็คงจะมาช่วย ขอท่านได้สงเคราะห์ข้าพเจ้าด้วยเถิด งักหัวว่าเราจะไปเองเจ้าอย่าวิตกเลย เกยเตียน เกยโปได้ฟังก็ยินดีคุกเข่าลงคำนับ งักหัวว่าอย่าคำนับเลยเราไม่ใช่ผู้อื่น จึงออกมาจัดอาหารเข้าไปให้รับประทานเสร็จแล้ว งักหัวบอกกับเกยเตียน เกยโปว่าเจ้าอย่าต้องเขียนหนังสือให้ลำบากเลย การทั้งปวงก็รู้อยู่ทั้งสิ้น พูดแล้วสั่งพวกผู้คุมว่าให้ช่วยระวังป้องกันรักษาอย่าให้ผู้ใดทำอันตรายสองคนพี่น้องได้ งักหัวก็ออกมาจากคุกตรงไปนอกเมืองทิศตะวันออก ครั้นถึงแถวถนนสิบลี้ปายประตูตังหมึงเห็นโรงขายสุราอยู่แห่งหนึ่ง งักหัวก็เดินตรงไปมีหญิงนั่งอยู่หน้าโรงจึงถามว่าโรงขายสุรานี้แซ่ซึงหรือมิใช่ นางโกวตัวซอว่าโรงนี้แซ่ซึง ท่านจะซื้อสุรากับของกินหรือจะเล่นเบี้ยก็เชิญนั่งก่อนเถิด งักหัวบอกว่าข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้อื่น เป็นอาของซึงลิบขุนนางตำแหน่งที่หัดฝ่ายทหาร
นางโกวตัวซอได้ฟังก็หัวเราะ บอกว่าข้าพเจ้าชื่อโกวตัวซอเป็นภรรยาซึงซิน ท่านชื่องักหัวหรือ ข้าพเจ้ากับท่านไม่ใช่ผู้อื่นก็ลุกขึ้นคำนับตามธรรมเนียม จัดหานํ้าชามาให้แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่า อาทำราชการเป็นขุนนางรองเจียดคิบฝ่ายกรมเมือง แต่ยังไม่เคยพบปะจึงไม่รู้จักกัน ข้าพเจ้าคิดไว้กับสามีว่าจะไปเยี่ยมเยือนสักครั้งหนึ่งก็ติดธุระค้าขายอยู่ วันนี้เป็นบุญชักนำให้อามาจนถึงบ้านข้าพเจ้า มีกิจธุระสิ่งใดจงบอกให้ทราบเถิด งักหัวว่าเมื่อเวลานี้เขาส่งคนโทษมาสองคน ถามดูรู้ว่าเป็นญาติกัน คนทั้งสองนั้นชื่อเกยเตียน เกยโป มอไทก๋งกับมอตงหงีพาลพาโลด้วยเรื่องยิงเสือตาย แล้วซ้ำใส่ความว่าเป็นผู้ร้ายเข้าตีปล้นเอาเงินทองสิ่งของ แล้วจับตัวมาส่งผู้รักษาเมือง มอตงหงีเอาเงินทองมาบนบานปรารถนาจะให้สองคนพี่น้องตายที่ในคุก การเรื่องนี้มอไทก๋งแกล้งใส่ความเอาเปล่าๆ ครั้นจะช่วยแก้ไขก็ตัวคนเดียว จึงได้มาบอกพี่น้องทั้งหลายให้รู้ นางโกวตัวซอได้ฟังก็โกรธพูดว่า เกยเตียน เกยโปน้องข้าพเจ้าไม่มีความผิด เหตุใดมอไทก๋งมาคิดร้ายดังนี้ แล้วก็ให้คนใช้ไปตามซึงซินมาโดยเร็ว
เวลาวันนั้นซึงซินไปเที่ยวเล่น เห็นคนใช้ไปตามก็กลับมาบ้านสนทนากับงักหัว นางโกวตัวซอก็เล่าเรื่องเกยเตียน เกยโปให้แจ้งทุกประการ ซึงซินได้ฟังก็เสียใจ พูดกับงักหัวว่าอาจงกลับไประวังรักษาเกยเตียน เกยโปไว้ก่อน ข้าพเจ้าจะพาพวกพ้องเข้าไปช่วยไม่ให้ช้าดอก สั่งให้คนใช้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงงักหัวเป็นอันดี นางโกวตัวซอก็เอาเงินออกมาส่งให้ ว่าอาจงเอาไปแจกจ่ายผู้คุมคนละเล็กน้อยเขาจะได้ลดหย่อนให้สองคนพี่น้องมีความสบาย งักหัวรับเงินลาซึงซินกับนางโกวตัวซอออกจากโรง กลับมาบอกแก่เกยเตียน เกยโปว่า พี่สะใภ้ยังคิดอ่านกันอยู่ว่าจะมาช่วยในเร็ว ๆ นี้ พูดแล้วกลับไปบ้านจัดสิ่งของไว้พร้อมเสร็จ
ฝ่ายซึงซินจึงปรึกษากับนางโกวตัวซอว่า มอไทก๋งเป็นคนมั่งมีทรัพย์สินมาก ผู้รักษาเมืองและกรมการก็เป็นพวกพ้องของเขาทั้งนั้นเราจะทำประการใดดี นางโกวตัวซอว่าจะหักพังแย่งชิงเอาเกยเตียน เกยโป มาเสียในเวลาค่ำวันนี้จึงจะได้ ซึงซินว่าพวกพ้องเราน้อยจะไปแย่งชิงเอาดังนั้นเห็นจะไม่ได้ ต้องไปบอกอาหลานสองคนมาช่วยจึงจะสมความปรารถนา นางโกวตัวซอถามว่าอาหลานสองคนนั้นคือผู้ใด อยู่ไหน จงไปเชิญมาจะได้ปรึกษากัน ซึงซินว่าอยู่เขาเต็งหุนซัวคนหนึ่งชื่อโจวเอี๋ยน เป็นอาของโจวยุน เจ้าจงจัดหาสุรากับสิ่งของไว้เราจะไปเชิญมาในเวลานี้ ซึงซินก็ออกจากโรงตรงไปเขาเต็งหุนซัว
ฝ่ายโจวเอี๋ยน โจวยุนสองคนอาหลาน ปู่เและบิดาเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในเมืองไลจิว ครั้นภายหลังยกครอบครัวมาตั้งอยู่ในเมืองเตงจิว โจวเอี๋ยน โจวยุนนั้นแต่เล็กมามักพอใจฝึกหัดเพลงอาวุธ ใจซื่อตรงดีมิได้เข้าด้วยผู้ผิด คนทั้งปวงจึงเรียกโจวเอี๋ยนว่าชุดนาเหล็งเรียกโจวยุนว่าต๊อกกั้กเหล็ง อยู่ที่เขาเต็งหุนซัวช้านานหลายปี เวลาวันนั้นซึงซินไปถึงเขาเต็งหุนซัว โจวเอี๋ยน โจวยุนก็ออกมาต้อนรับตามธรรมเนียม ซึงซินจึงพูดว่า น้องมีธุระจะเชิญพี่ทั้งสองไปปรึกษากันที่บ้านในขณะนี้ โจวเอี๋ยน โจวยุนได้ฟังก็ไม่ไต่ถามว่าธุระสิ่งใดจัดแจงแต่งตัวพากันออกจากเขาเดินมาถึงโรง ซึงซิน นางโกวตัวซอก็เชิญโจวเอี๋ยน โจวยุนเข้าไปนั่งข้างในจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ซึงซินก็เล่าความซึ่งเกยเตียน เกยโปผู้น้องต้องโทษให้ฟังแล้วว่า น้องไปเชิญพี่ทั้งสองมาช่วยคิดอ่านว่าจะยกพวกพ้องไปตีหักแย่งชิงเอาเกยเตียน เกยโป ออกมาจากคุกในเวลาค่ำวันนี้ พี่ทั้งสองจะเห็นประการใด โจวเอี๋ยนว่าเรามีพวกพ้องอยู่ประมาณเก้าสิบที่ไว้ใจได้สักยี่สิบคน นอกจากนั้นเห็นจะวางใจไม่ได้น้อยตัวนัก ประการหนึ่ง ถ้าไปแย่งชิงเอามาได้ พวกทหารคงจะยกตามไปรบกวน แต่เรามีที่สำนักอยู่แห่งหนึ่งไม่แจ้งว่าท่านจะยอมไปหรือไม่ ซึงซินว่าถ้าช่วยสองคนออกมาได้ จะไปสำนักที่ไหนน้องก็ยอมทุกอย่าง โจวเอี๋ยนว่าที่เขาเนียซัวเปาะนั้นแหละดี ด้วยซ้องกั๋งกับเตียวไก่เป็นนายใหญ่อยู่ที่นั้น พวกพ้องของเราไปอยู่กับซ้องกั๋งนานแล้ว ชื่อเอียหลิมคนหนึ่ง เต็งฮุยคนหนึ่ง เจียะย้งคนหนึ่ง ชอบพอรักใคร่กันมาก ถ้าไปสามิภักดิ์แล้วไม่มีผู้ใดรบกวน
นางโกวตัวซอได้ฟังก็ว่าพี่คิดนี้ดีนัก เราชวนกันไปแย่งชิงเอาสองคนพี่น้องออกมาก่อน ถ้าผู้ใดไม่ยอมไปเขาเนียซัวเปาะด้วยข้าพเจ้าจะฆ่าฟันเสีย โจวยุนจึงว่า ยังมีอีกข้อหนึ่งสำคัญนัก ถ้าพวกเราไปตีหักแย่งชิงเอาเกยเตียน เกยโปออกมา แม้นพวกทหารไล่ติดตามจะทำประการใด ซึงซินว่าข้อนั้นไม่เป็นไร ข้าพเจ้ายังมีพี่อีกคนหนึ่ง เป็นขุนนางตำแหน่งที่หัดว่าฝ่ายทหารฝีมือเข้มแข็งเคยปราบปรามพวกโจรอยู่เนืองๆ จะไปบอกให้มาช่วยป้องกัน โจวเอี๋ยนว่าซึงลิบนั้นเขาเป็นขุนนางที่ไหนจะคิดมาเข้าด้วยเรา ซึงซินว่าพี่อย่าวิตก น้องจะไปล่อลวงมาพูดจาเกลี้ยกล่อมให้ยกมาจงได้ พูดแล้วก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราจนเวลากลางคืนจัดที่ให้โจวเอี๋ยน โจวยุนนอน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ซึงซินเรียกคนใช้มาสั่งให้จัดเกี้ยวเข้าไปในเมืองเตงจิว บอกกับซึงลิบและพี่สะใภ้ว่า บัดนี้นางโกวตัวซอภรรยาเราป่วยมาก เชิญพี่ทั้งสองไปพูดความลับกันสักหน่อย คนใช้รับคำสั่งมาจัดหาเกี้ยวพร้อมแล้ว ก็ออกจากโรงไปในเมืองเตงจิว ถึงบ้านซึงลิบคนใช้ก็เข้าไปแจ้งความดังซึงซินสั่งมาทุกประการ ซึงลิบกับภรรยาได้ฟังก็ตกใจสำคัญว่าเจ็บจริง ก็แต่งตัวถือทวนชวนภรรยาขึ้นเกี้ยว ออกจากบ้านเดินไปยังถนนสิบลี้ปายนอกกำแพงเมืองข้างทิศตะวันออก
ซึงลิบคนนี้รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดุร้าย คนทั้งปวงเรียกว่าแปอุดถีฝีมือเข้มแข็งนัก ครั้นพาภรรยามาถึงหน้าโรง ซึงซินก็ออกต้อนรับเชิญพี่ทั้งสองเข้ามา ซึงลิบถามว่านางโกวตัวซอเจ็บป่วยประการใดจงพาพี่ไปดูเถิด ซึงซินก็แกล้งพาพี่ทั้งสองเข้าไปในห้องไม่เห็นนางโกวตัวซอ จึงถามซึงซินว่า ภรรยาของเจ้าป่วยอยู่ เดี๋ยวนี้ไปข้างไหน นางโกวตัวซอแอบอยู่ได้ฟังก็ออกมาคำนับ ซึงลิบกับภรรยาเห็นหน้าตาน้องสะใภ้ดีอยู่จึงถามว่า เจ้าป่วยเป็นประการใดหรือ นางโกวตัวซอว่า น้องไม่ได้ป่วยไข้สิ่งใดแต่เป็นการเจ็บใจด้วยเกยเตียน เกยโปน้องของข้าพเจ้านั้น มอไทก๋งพาลพาโลจับเอาตัวส่งเข้ามาว่าเป็นโจรเข้าตีปล้นเอาเงินทอง ก็เล่าแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ น้องคิดอ่านจะไปแย่งชิงคนทั้งสองมา แล้วพากันไปสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งยังตำบลเขาเนียซัวเปาะ กลัวความเรื่องนี้จะเกิดขึ้น พี่จะได้ความลำบาก จึงแกล้งว่าป่วยเชิญพี่ทั้งสองมาบอกให้ทราบด้วยบ้านเมืองทุกวันนี้ก็ไม่เรียบร้อย ผู้ใดหลบหลีกไปได้ก็สิ้นความวิตก ถ้าจะอยู่ต้านทานเห็นจะไม่ได้ เปรียบเหมือนไฟ ถึงไม่ไหม้ก็คงเกรียม พี่ทั้งสองจะคิดอ่านประการใด
ซึงลิบว่าตัวพี่เป็นขุนนางจะคิดอ่านการดังนี้เห็นไม่ได้ นางโกวตัวซอก็โกรธ ฉวยกระบี่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า ถ้าพี่ไม่ยอมก็คงจะได้เห็นฝีมือกันให้ปรากฏเสียก่อนจึงลาพี่ไป ซึงซินกับโจวเอี๋ยน โจวยุน ได้ฟังนางโกวตัวซอว่ากล่าวและถือกระบี่ยืนอยู่ ก็ทำเป็นฉวยเครื่องมือถือไว้ทุกตัวคน ซึงลิบกับภรรยาเห็นก็ตกใจ ไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็ต้องจำใจยอม แล้วร้องห้ามนางโกวตัวซอว่า น้องอย่าเพิ่งวุ่นวาย เรามาปรึกษาคิดอ่านกันให้ดีก่อน แล้วจึงค่อยจัดการต่อไป นางโกวตัวซอกับพวกเหล่านั้นก็นั่งลงพร้อมกัน
ซึงลิบจึงพูดว่า ถ้าน้องเห็นดีแล้วพี่ก็ต้องตามใจ แต่จะกลับไปเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของครอบครัวก่อนจึงไปด้วยกัน นางโกวตัวซอได้ฟังก็ยินดี บอกกับซึงลิบว่า การอันนี้น้องรู้ก็เพราะงักหัวผู้อามาแจ้งความ บัดนี้งักหัวกลับไปเก็บทรัพย์สิ่งของไว้คอยท่าแล้ว พี่จงไปบ้านตระเตรียมไว้ รุ่งขึ้นพรุ่งนี้น้องจะพาพวกพ้องไปยังคุกแย่งชิงเอาสองคนออกมา แล้วจะได้พากันไป ซึงลิบได้ฟังก็เห็นชอบให้ภรรยากลับไปรวบรวมทรัพย์สิ่งของมาพร้อม ซึงซินจึงให้โจวเอี๋ยนกลับไปชักชวนพวกพ้องที่ไว้ใจได้ประมาณยี่สิบคนถือเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้วก็ออกจากเขาตรงมา ซึงซินนั้นมีพวกพ้องอยู่สิบห้าคนก็ตระเตรียมไว้พร้อม พอโจวเอี๋ยนพาพวกมาถึงโรงก็เข้าสมทบเป็นหมู่เดียวกัน ซึงซินจึงบอกกับซึงลิบว่าค่ำวันนี้พี่จงค้างอยู่ที่โรงก่อน น้องจะไปนัดหมายกับงักหัวเสียให้ทราบ พูดดังนั้นก็ออกจากโรงตรงไปในเมือง เตงจิวแจ้งความให้งักหัวฟังดังที่คิดอ่านกันไว้ทุกประการ กำหนดกันแน่นอนแล้ว งักหัวก็เข้าไปบอกแก่เกยเตียน เกยโปให้รู้ตัว ซึงซินก็ลางักหัวกลับมาโรงจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงพี่น้องและพวกพ้องนั้นรวมกันสี่สิบคน รุ่งขึ้นเช้าก็จัดการ นางโกวตัวซอนั้นแต่งตัวเป็นคนจนถือห่ออาหารเอาเครื่องศัสตราวุธเหน็บซ่อนในเสื้อ ออกจากโรงไปเมืองเตงจิวก่อน ซึงลิบกับซึงซินก็แต่งตัวเอาเครื่องมือเหน็บซ่อนเสียชวนกันออกจากโรงตามนางโกวตัวซอไป โจวเอี๋ยน โจวยุนคุมไพร่แยกเป็นสองพวกไปในเมืองเตงจิว ถึงคุกพร้อมกันต่างคนก็คอยดูท่วงทีอยู่
ฝ่ายเปากิดได้รับเงินทองของมอตงหงีไว้ คิดจะฆ่าสองคนพี่น้องเสียให้จงได้ เวลาวันนั้นเปากิดเดินไปที่คุก งักหัวก็ออกมายืนอยู่ที่ประตู นางโกวตัวซอเห็นงักหัวก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก เดินเข้าไปบอกว่าข้าพเจ้าจะเอาอาหารเข้าไปส่งสองคนพี่น้อง งักหัวก็ไม่พูดจาสิ่งใดเปิดประตูชั้นนอกให้นางโกวตัวซอเข้าไป พอเปากิดมาถึงเห็นก็ร้องถามงักหัวว่า หญิงนั้นเอาอาหารมาส่งผู้ใด อย่าให้เข้าไปในคุกอย่างธรรมเนียมไม่มี งักหัวว่าหญิงคนนี้เป็นพวกพ้องของเกยเตียน เกยโป เคยเอาอาหารมาส่งมิได้ขาด เปากิดก็ไม่ว่าประการใดยังตรึกตรองหาอุบายที่จะคิดร้ายสองคนพี่น้องอยู่ งักหัวรับเอาอาหารที่นางโกวตัวซอมาเปิดประตูคุกเข้าไปให้เกยเตียน เกยโปกิน แล้วบอกว่านางโกวตัวซอพี่สาวเจ้ามาแล้ว จงเร่งตระเตรียมตัวไว้ เกยเตียน เกยโปได้ฟังก็ดีใจ
ฝ่ายซึงลิบกับซึงซินเห็นนางโกวตัวซอเอาอาหารเข้าไป แล้วพวกผู้คุมปิดประตูหน้าคุกเสียก็ร้องเรียกให้เปิด ผู้คุมเหล่านั้นจึงมาแจ้งกับเปากิดว่า ซึงลิบขุนนางฝ่ายทหารมาเรียกให้เปิดประตูคุก เปากิดได้ฟังพูดว่า ซึงลิบเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ไม่เกี่ยวข้องกับเราอย่าเปิดให้ ผู้คุมก็ไม่เปิดประตู ซึงลิบขัดใจพังประตูเข้าไปได้ ผู้คุมก็ร้องอื้ออึงขึ้น เปากิดได้ยินจึงเดินไปดู เห็นซึงลิบพังประตูเข้ามาไม่แจ้งว่าเหตุผลสิ่งใดยืนตะลึงอยู่ นางโกวตัวซอชักกระบี่ออกไล่ฟันเปากิด ๆ ตกใจก็วิ่งหนี โจวเอี๋ยนกับโจวยุนคุมพวกตรูเข้าไปในประตูใหญ่ งักหัวเห็นดังนั้นก็เข้าช่วยเกยเตียน เกยโปหักโซตรวนขื่อออกแล้ววิ่งตามเปากิดไป เอาคาที่ถอดออกตีถูกศีรษะเปากิดแตกตาย นางโกวตัวซอเข้าไล่ฆ่าฟันผู้คุมเหล่านั้นตายหลายคน ซึงลิบ ซึงซิน โจวเอี๋ยน โจวยุนชวนเกยเตียน เกยโปล่าถอยออกจากคุกเดินไปตามถนนตลาด ซึงลิบถือเกาทัณฑ์ขึ้นม้ากำกับมาข้างหลัง บรรดาผู้คนในเมืองเตงจิวเห็นก็ไม่มีผู้ใดออกต่อสู้ต้านทานปิดประตูเสียทั้งสิ้น เกยเตียน เกยโปกับพี่น้องเหล่านั้นหนีออกจากเมืองเตงจิวได้ตรงไปยังโรงซึงซินที่ถนนสิบลี้ปาย รับบุตรภรรยาและครอบครัว ขนทรัพย์สิ่งของขึ้นบรรทุกเกวียนออกเดินทางจะไปเขาเนียซัวเปาะ เกยเตียน เกยโปจึงพูดว่า มอไทก๋งทำกับข้าพเจ้าครั้งนี้มีความเจ็บอายนัก จะขอไปแก้แค้นทดแทนเสียก่อน พี่น้องเหล่านั้นก็เห็นด้วย ซึงลิบจึงจัดให้ซึงซินผู้น้องกับงักหัวคุมทรัพย์สิ่งของครอบครัวเดินล่วงหน้าไปก่อน ซึงลิบกับเกยเตียน เกยโป โจวเอี๋ยน โจวยุนคุมไพร่พลเหล่านั้นเดินตรงไปบ้านมอโทก๋ง
ฝ่ายมอไทก๋งกับมอตงหงีผู้บุตรกำลังกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันเล่น พอซึงลิบกับเกยเตียน เกยโปไปถึงก็หักพังประตูบ้านเข้าไป มอไทก๋งกับมอตงหงีและบ่าวไพร่ไม่แจ้งว่าเหตุผลสิ่งใด ครั้นเห็นซึงลิบกันเกยเตียนเกยโปก็ตกใจยิ่งนัก จะวิ่งหนีไปก็ไม่ทัน เกยเตียนเกยโปตรงจับตัวมอไทก๋ง มอตงหงีฆ่าเสียก่อน ซึงลิบกับพวกเหล่านั้นก็เข้าจับบุตรภรรยาของมอไทก๋งฆ่าเสีย แล้วเข้าไปค้นหาเงินทองทรัพย์สิ่งของที่ดีมีราคามารวบรวมไว้ ได้ม้าฝีเท้าดีหลายม้า ซึงลิบกับพี่น้องเหล่านั้นก็ขึ้นม้า ไพร่พลจัดเกวียนมาบรรทุกทรัพย์สิ่งของแล้วเอาไฟเผาบ้านเรือนเสียสิ้น ออกเดินตามครอบครัวไปประมาณทางได้สามสิบลี้ พบครอบครัวจึงเข้าสมทบเป็นกองเดียวกันแล้วก็ยกตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายพวกพ้องไพร่พลของซ้องกั๋ง คุมตัวนางโฮ้วซาเนียมาถึงก็เข้าไปแจ้งความให้เตียวไก่ฟัง ตามซึ่งได้ต่อสู่กับพวกจอกเกจึงทุกประการ เตียวไก่ได้ฟังก็จึงให้หาหมอมารักษาอาวเผ็ง และพาตัวนางโฮวซาเหนียไปมอบให้ซ้องไทก๋งตามคำซ้องกั๋งสั่ง เตียวไก่ก็มีความวิตกถึงซ้องกั๋งกับพี่น้องที่พวกจอกเกจึงจับตัวไปได้เป็นอันมาก จึงปรึกษากับโงวหยงว่า บัดนี้ซ้องกั๋งยกไปสู้รบจะเอาชัยชนะก็ไม่ได้ พวกจอกเกจึงจับพี่น้องของเราไปหลายคนจะล้มตายประการใดยังไม่ทราบข้าพเจ้ามีความวิตกนัก จะให้ท่านกับพวกพ้องคุมไพร่พลยกไปช่วยซ้องกั๋งอีกท่านจะเห็นอย่างไร โงวหยงว่าท่านพูดนี้ก็ถูก ข้าพเจ้ากับพวกพ้องจะขออาสาคุมไพร่พลยกไปช่วยซ้องกั๋งคิดอ่านสู้รบเอง พูดแล้วก็มาจัดหาพี่น้องและไพร่พลไว้พร้อม ถึงวันดีโงวหยงกับพี่น้องก็คำนับลาเตียวไก่คุมไพร่พลออกจากเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่กับพี่น้องตามมาส่งจนพ้นเขตแดนแล้วก็กลับมาที่อยู่ โงวหยงกับพวกพ้องไพร่พลชวนกันลงเรือข้ามน้ำไป
ฝ่ายซึงลิบกับพี่น้องเดินมาหลายวันใกล้จะถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ เห็นมีโรงขายสุราอยู่แห่งหนึ่งจึงหยุดพักไพร่พลอยู่ที่ร่มไม้ ซึงลิบกับพี่น้องก็ไปถามซื้อสุรา
ฝ่ายเจียะย้งพวกเขาเนียซัวเปาะมาตั้งโรงขายสุราอยู่ที่ตำบลนั้น ครั้นได้ยินมีผู้มาถามซื้อสุรา จึงออกมาดูเห็นโจวเอี๋ยนก็จำได้ ไต่ถามตามธรรมเนียมแล้วเชิญโจวเอี๋ยนกับพวกพ้องเข้าไปข้างใน โจวเอี๋ยนถามเจียะย้งว่า เอียหลิมกับเต็งฮุยอยู่ดีดอกหรือ เจียะย้งบอกว่า เอียหลิมกับเต็งฮุยไปกับซ้องกั๋ง ยกไพร่พลไปตีตำบลบ้านจอกเกจึงก็เอาชัยชนะยังไม่ได้ เจ้าของตำบลชื่อจอกเซียวหองมีบุตรชายสามคนฝีมือเข้มแข็ง มีครูฝึกหัดเพลงอาวุธอยู่คนหนึ่งชื่อลวนเต็งหยก เพลงอาวุธคล่องแคล่วแข็งแรงนักไม่มีผู้ใดต้านทานได้ จับเอียหลิมกับเต็งฮุยและพี่น้องเหล่านั้นไปหลายคน จะตายเป็นประการใดก็ไม่รู้ ซึงลิบได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ลวนเต็งหยกครูของพวกจอกเกจึงนั้นเดิมได้ฝึกหัดเพลงอาวุธอยู่อาจารย์เดียวกัน ฝีมือลวนเต็งหยกก็รู้อยู่เหมือนกัน การครั้งนี้ข้าพเจ้าชักชวนกันมาจะสามิภักดิ์อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะยังไม่มีความชอบสิ่งใดเลยก็นึกอายใจ ครั้นได้ฟังท่านพูดถึงสู้รบกับพวกตำบลจอกเกจึง ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอยู่ว่าจะขออาสาไปตีตำบลจอกเกจึงให้แตกจะได้มีความชอบกับเขาบ้าง เจียะย้งถามว่าอุบายของท่านประการใด ซึงลิบว่าลวนเต็งหยกกับข้าพเจ้าเป็นคนชอบพอรักใคร่กัน หนทางจะไปเมืองหุนจิวนั้น ต้องเดินไปทางบ้านจอกเกจึง ข้าพเจ้าจะให้พวกพ้องและไพร่พลที่มาด้วยนี้ แต่งตัวเป็นทหารปลอมว่าจะไปรักษาเมืองหุนจิว ยกเดินไปทางบ้านจอกเกจึงแล้วจะแวะเข้าไปเยี่ยมเยือนลวนเต็งหยก ถึงกำหนดนัดหมายกันพวกข้าพเจ้าจะบุกรุกฝ่าฟันออกมา ให้พวกท่านตีขนาบเข้าไป พวกจอกเกจึงก็จะแตกยับไปสิ้น อุบายของข้าพเจ้าดังนี้ท่านจะเห็นประการใด เจียะย้งได้ฟังก็เห็นชอบด้วย
ขณะนั้นคนใช้มาแจ้งกับเจียะย้งว่า โงวหยงซินแสกับลือฮวง กวยเส็ง อวนเซียวยี อวนเซียวชิด ยกกองทัพเพิ่มเติมไปช่วยซ้องกั๋ง พูดยังไม่ทันขาดคำ โงวหยงซินแสกับพวกพ้องเหล่านั้นคุมไพร่พลข้ามนํ้ามาถึงหน้าโรงเจียะย้ง ๆ เห็นก็ดีใจ ออกต้อนรับเชิญเข้าไปในโรงพร้อมกัน เจียะย้งให้โจวเอี๋ยนกับพวกพ้องคำนับโงวหยงซินแสกับพี่น้องที่มาแล้วแจ้งความให้ฟังว่า โจวเอี๋ยนคนนี้รู้จักชอบพอกับข้าพเจ้าและเอียหลิมเต็งฮุยมาช้านาน ชักชวนพวกพ้องจะมาสามิภักดิ์อยู่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะด้วย แต่ซึงลิบนั้นจะขออาสาไปตีตำบลจอกเกจึง แล้วก็เล่าอุบายของซึงลิบคิดไว้ทุกประการ โงวหยงได้ฟังก็ยินดีพูดกับพวกที่มาใหม่ว่า ซึ่งท่านทั้งหลายมีใจมาช่วยครั้งนี้ก็เห็นที่ดียิ่ง ตำบลเขาเนียซัวเปาะก็จะรุ่งเรืองขึ้น เราชวนกันยกไพร่พลไปช่วยซ้องกั๋งตีตำบลจอกเกจึงให้ได้เสียก่อน แล้วจึงกลับมาเข้าเป็นพวกพ้อง ข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลล่วงหน้าไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งรู้ก่อน แล้วพวกท่านจึงยกตามไปต่อภายหลัง ซึงลิบก็รับคำสั่งโงวหยงซินแสกับพวกพ้องห้าคนออกจากโรงคุมไพร่พลเดินทางไปตำบลจอกเกจึง
ฝ่ายซ้องกั๋งตรึกตรองหาอุบายจะสู้รบกับพวกจอกเกจึงอยู่หลายเวลาก็ยังไม่ตกลงใจ ด้วยชัยภูมิที่ตำบลบ้านจอกเกจึงแน่นหนานัก ไม่รู้ที่จะตีหักเข้าไปอย่างไร จึงได้แต่มีความวิตก เวลาวันนั้นโงวหยงคุมไพร่พลไปใกล้จะถึง พวกที่ค่ายก็เข้าไปแจ้งกับซ้องกั๋ง โงวหยงซินแสกับลือฮวง กวยเส็ง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด คุมไพร่พลประมาณห้าร้อยเศษยกมาเกือบจะถึงค่ายอยู่แล้ว ซ้องกั๋งแจ้งดังนั้นก็ออกมาคอยรับ พอโงวหยงกับพี่น้องเหล่านั้นไปถึงค่ายก็พาเข้าไปนั่งข้างใน โงวหยงซินแสเห็นหน้าซ้องกั๋งไม่ปกติเหมือนแต่ก่อน จึงพูดเอาใจว่า ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านทราบ ด้วยเจียะย้ง เอียหลิม เต็งฮุย นั้นมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งชื่อโจวเอี๋ยน ๆ ชักชวนพวกพ้องมาสามิภักดิ์กับท่านเป็นหลายคนไพร่พลก็มีมาบ้าง แต่ซึงลิบเป็นขุนนางฝ่ายทหาร ณ เมืองเตงจิว ที่เรียกว่าแปอุดถีฝีมือเข้มแข็งนัก เดิมได้ฝึกหัดเพลงอาวุธครูเดียวกันกับลวนเต็งหยก จะขออาสาตีบ้านจอกเกจึงให้แตกจงได้ ก็เล่าอุบายของซึงลิบให้ฟัง แล้วว่าบัดนี้ซึงลิบกับพวกพ้องไพร่พลยกตามข้าพเจ้ามาข้างหลัง ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี จึงสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงโงวหยงซินแสกับพวกพี่น้องเหล่านั้นอยู่ในค่าย
ฝ่ายซึงลิบครั้นโงวหยงซินแสคุมไพร่พลมาแล้ว ก็ชวนภรรยากับโจวเอี๋ยน โจวยุน ซึงซิน นางโกวตัวซอ เกยเตียน เกยโป งักหัว เก้านายคำนับลาเจียะย้ง ยกตามโงวหยงซินแสไปใกล้จะถึงเขตต๊อกเล่งซัว ตำบลบ้านจอกเกจึง ในค่ายซ้องกั๋งตั้งอยู่ริมเนิน พวกพี่ค่ายเห็นก็เข้าไปแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ซึงลิบคุมไพร่พลมาถึงแล้ว ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสได้ฟังก็ยินดี ออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพูดจาไต่ถามกันโดยทางไมตรีแล้ว ซ้องกั๋งจึงปรึกษาการที่จะตีหักตำบลจอกเกจึง ซึงลิบว่าตกพนักงานพวกข้าพเจ้า จะรับอาสาสนองคุณท่าน ถ้าได้ทีเมื่อไรข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลตีหักออกมา ท่านจงยกตีบุกรุกเข้าไปก็คงสมความปรารถนาอย่าวิตกเลย ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีชวนกันกินโต๊ะเสพสุราเสร็จแล้ว โงวหยงซินแสก็เรียกตามบรรดาพวกพ้องมาสั่งเป็นความลับให้เตรียมการไว้พร้อม ซึงลิบจึงกำหนดนัดแน่นอนแล้วชวนพวกพี่น้องของตัวคำนับลาออกจากค่ายคุมไพร่พลตรงไปยังตำบลจอกเกจึง โงวหยงเรียกไตจงมาสั่งว่า เจ้าจงกลับไปเขาเนียซัวเปาะบอกกับปวยชวน เซียวเหยียง โฮ้วเกียน กิมไตเกียนให้เอาเครื่องมือสำหรับใช้รีบมาโดยเร็ว ไตจงก็คำนับลามาแต่งตัวออกจากค่ายตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ
๕๐
ฝ่ายโฮ้วเส็งเป็นพี่ชายของนางโฮ้วซาเหนียตั้งแต่พวกซ้องกั๋งจับน้องสาวไปได้ก็มีความวิตก จึงคิดว่าจำจะไปหาซ้องกั๋งอ้อนวอนขอนางโฮ้วซาเหนียมาให้ได้ ถ้าสืบไปภายหน้าพวกจอกเกจึงจะรบกับซ้องกั๋งเราก็ไม่ยกไปช่วย คิดแล้วจึงจัดกระบือและสุรากับสิ่งของต่างๆ เรียกบ่าวไพร่มาช่วยกันขนของตรงมายังค่ายเข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งจึงถามโฮ้วเส็งว่าท่านเอาสิ่งของมาให้มีธุระสิ่งใดหรือ โฮ้วเส็งบอกว่านางโฮ้วซาเหนียน้องสาวข้าพเจ้าไม่รู้จักผิดและชอบยกไพร่พลมาสู้รบ ขอท่านจงเมตตาปล่อยให้ไปเถิด ถ้าท่านจะต้องการใช้สอยสิ่งใด ข้าพเจ้าจะหาให้ ซ้องกั๋งว่าพวกตำบลจอกเกจึงข่มเหงนัก เราจึงได้คุมไพร่พลมาแก้แค้น ซึ่งพวกท่านบ้านโฮ้วเกจึงกับเราไม่มีข้อสาเหตุสิ่งใดเลย น้องสาวของท่านยกไพร่พลมาช่วย จับเอาเฮงเอยโฮ้ว พวกเราจึงจับตัวน้องสาวท่านไว้ถ้าปล่อยเฮงเอยโฮ้วมาแล้ว เราก็จะปล่อยน้องของท่านไป โฮ้วเส็งบอกว่า พวกท่านที่ข้าพเจ้าจับได้ก็เอาตัวส่งให้พวกจอกเกจึงแล้ว ครั้นจะขอให้ปล่อยตัวมากลัวเขาจะไม่ยอม ซ้องกั๋งว่าถ้ากระนั้นเราจะปล่อยน้องสาวท่านไปอย่างไรได้ โงวหยงซินแสจึงพูดกับโฮ้วเส็งว่า ข้าพเจ้าจะจัดแจงให้ แต่ตัวท่านนั้นอย่าได้ยกมาช่วยพวกตำบลจอกเกจึงเลย ถ้าพวกจอกเกจึงเสียท่วงทีหลบหนีไปสำนักอาศัยอยู่ในเขตแดนบ้านท่าน ๆ จับตัวพวกจอกเกจึงมาเมื่อใด ข้าพเจ้าก็จะปล่อยน้องสาวท่านไปเมื่อนั้น แต่เดี๋ยวนี้นางโฮ้วซาเหนียน้องของท่านส่งไปให้ซ้องไทก๋งรักษาไว้ที่เขาเนียซัวเปาะดีแล้ว โฮ้วเส็งว่า ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้าไม่เป็นธุระกับพวกจอกเกจึงอีกแล้ว แม้นว่าหลบหนีไปอาศัยในเขตแดนของข้าพเจ้า จะจับตัวส่งให้ท่านแต่จงได้เมตตาเถิด พูดแล้วก็คำนับลาซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสออกจากค่ายกลับไปตำบลบ้านโฮ้วเกจึง
ฝ่ายซึงลิบคุมไพร่พลมาพ้นค่ายซ้องกั๋งแล้วก็หยุดพักที่ตามทาง จัดแจงแต่งตัวปลอมเป็นพวกทหารเมืองเตงจิว มีเครื่องศัสตราวุธพร้อมทำทีเหมือนกับทหารเมืองหลวงจะยกไปปราบพวกโจร ครั้นจัดการเสร็จแล้วซึงลิบก็ให้เอาธงตำแหน่งที่ขุนนางฝ่ายทหารออกนำหน้าตรงมาตำบลบ้านจอกเกจึง
ฝ่ายพวกลาดตระเวนตำบลบ้านจอกเกจึง เห็นทหารเดินทางตรงมาใกล้จะถึงเขตแดนก็รู้ว่าทหารเมืองเต็งจิว จึงชวนกันไปแจ้งกับลวนเต็งหยกว่า ซึงลิบขุนนางตำแหน่งทีหัด ณ เมืองเตงจิวยกมาเกือบจะถึงอยู่แล้ว ลวนเต็งหยกได้ฟังก็บอกกับจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวผู้เป็นศิษย์ว่า ซึงลิบเดิมฝึกหัดเพลงอาวุธครูเดียวกันได้ชอบพอรักใคร่กับเราเป็นอันมาก บัดนี้คุมทหารมาไม่แจ้งว่าจะไปข้างไหนเราจะถามดูให้รู้เหตุการณ์ ว่าแล้วก็ออกไปจากบ้าน พอซึงลิบคุมทหารมาถึงหน้าประตูเห็นลวนเต็งหยกออกมาก็คำนับกัน ลวนเต็งหยกจึงถามซึงลิบว่า ตัวท่านไปเป็นขุนนางอยู่เมืองเตงจิวคุมทหารมาด้วยธุระสิ่งอันใด ซึงลิบว่าคราวนี้มีรับสั่งมาให้ไปป้องกันรักษาเมืองหุนจิว ด้วยกลัวพวกโจรเขาเนียซัวเปาะจะยกไปรบกวน เราจึงคุมทหารเดินทางมา ได้ยินข่าวว่าท่านอยู่ที่ตำบลจอกเกจึงนี้ก็แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน ด้วยท่านกับเราไม่ได้พบปะกันนานแล้ว จะเข้ามาทางหน้าบ้านก็เห็นผู้คนตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธไว้มาก จึงได้อ้อมมาเข้าทางหลังบ้าน ลวนเต็งหยกว่าเมื่อสองเวลามานั้นพวกเราสู้รบกับพวกโจรเขาเนียซัวเปาะ จับได้พวกพ้องของซ้องกั๋งไว้หลายคน บัดนี้ยังคอยจับซ้องกั๋งอยู่ถ้าได้ตัวเมื่อไรก็จะส่งไปพร้อมกัน ซึงลิบว่าการที่สู้รบนั้นเราจะช่วยจับพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะเสียให้สิ้น ความชอบก็จะได้แก่ตัวท่านเป็นอันมาก เราจะได้รักใคร่กันยืดยาวไป ลวนเต็งหยกได้ฟังก็ยินดี เชิญซึงลิบกับทหารเข้าไปในบ้านจัดที่ให้นั่งตามสมควร จอกเซียวหองกับจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวผู้บุตรก็ออกต้อนรับเป็นอันดี ลวนเต็งหยกบอกกับจอกเซียวหองว่า ซึงลิบน้องข้าพเจ้านี้ฝีมือเข้มแข็งนัก ชาวบ้านเรียกว่าแปอุดถี มีรับสั่งให้คุมทหารไปป้องกันรักษาเมืองหุนจิว แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน จอกเซียว หองได้ฟังจึงว่า ข้าพเจ้าอยู่ในเขตแดนเมืองเตงจิว เหมือนกับท่านเป็นนายได้ว่ากล่าวพวกข้าพเจ้าอยู่เหมือนกัน ซึงลิบว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อย ผิดชอบประการใดท่านจงสั่งสอนเถิด แล้วถามจอกเซียวหองว่า ท่านสู้รบกับพวกโจรเขาเนียซัวเปาะมีชัยชนะหรือประการใด จอกเหล็งว่า พวกข้าพเจ้าสู้รบกับพวกซ้องกั๋งในสองวันก่อนนั้นก็เอาชัยชนะยังไม่ได้ บัดนี้พวกท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอยู่ จงพักเสียให้สบายแล้วจึงค่อยไป
ซึงลิบได้ฟังก็ยินดีให้ภรรยากับนางโกวตัวซอ ซึงซิน เกยเตียน เกยโปคำนับ จอกเซียวหองแล้ว ซึงลิบก็แกล้งแต่งความบอกกับจอกเซียวหองว่า งักหัวเป็นขุนนางเมืองหุนจิวมานำพวกข้าพเจ้าไป โจวเอี๋ยนกับโจวยุนสองคนนั้น ผู้รักษาเมืองเตงจิวให้มาด้วยจะได้ช่วยป้องกันรักษาภัยอันตราย จอกเซียวหองกับบุตรสามคนครั้นได้ฟังซึงลิบแจ้งความดังนั้นก็มิได้สงสัยด้วยเห็นภรรยาญาติพี่น้องของซึงลิบมามาก กับลวนเต็งหยกผู้เป็นครูชอบพอรักใคร่กับซึงลิบมาช้านานก็มีความยินดียิ่งนัก เชิญให้ซึงลิบกับพวกเหล่านั้นกินโต๊ะเสพสุราสนทนากันแล้วก็จัดที่ให้ ซึงลิบกับพวกทหารค้างอยู่ที่บ้านได้สองวัน
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นรุ่งขึ้นวันที่สามก็ให้ฮวยหยงคุมไพร่พลห้าร้อยยกตรงมาท้าทาย พวกจอกเกจึงเห็นก็ไปแจ้งกับจอกเซียวหอง ขณะนั้นนั่งสนทนาอยู่พร้อมกัน จอกปิวจึงบอกกับบิดาว่า วันนี้ข้าพเจ้าจะไปสู้รบกับพวกซ้องกั๋งเอง จอกปิวก็แต่งตัวถืออาวุธ ขึ้นม้าคุมไพร่พลตรงไปยังที่รบขับม้าตรงเข้าไป ฮวยหยงก็ชักม้าเข้าสู้รบต้านทานประมาณได้ยี่สิบเพลง ฝีมือเข้มแข็งทั้งสองฝ่ายไม่แพ้ชนะกัน ฮวยหยงคิดจะล่อด้วยอุบายจึงขับม้าจะไล่ตาม พวกไพร่พลของจอกปิวแจ้งว่าฮวยหยงแม่นเกาทัณฑ์ก็ร้องห้ามจอกปิวว่า ท่านอย่าไล่ตามไปเลย ฮวยหยงคนนี้แม่นเกาทัณฑ์นัก ถ้าไล่ตามไปก็คงจะเสียที จอกปิวได้ฟังก็ชักม้ากลับ ฮวยหยงเห็นเวลาจวนเย็นจึงคุมไพร่พลกลับค่าย จอกปิวก็พาบ่าวไพร่กลับบ้าน ซึงลิบจึงถามจอกปิวว่า ท่านยกออกไปสู้รบเวลาวันนี้มีชัยชนะหรือไม่ จอกปิวว่าข้าพเจ้าไปสู้รบกับพวกซ้องกั๋งยังไม่แพ้ชนะกัน ซึงลิบได้ฟังจึงว่า เวลาพรุ่งนี้เราจะคุมไพร่พลออกไปสู้รบจับพวกซ้องกั๋งมาให้ท่านสักสี่ห้าคน จอกเซียวหองกับบุตรทั้งสามและลวนเต็งหยกก็มีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน จนเวลาค่ำต่างคนก็ไปที่อยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นรุ่งขึ้นวันที่สี่ ก็ให้ลิมชองคุมไพร่พลมาท้ารบ พวกตำบลจอกเกจึงไปแจ้งกับจอกเซียวหองว่าทหารซ้องกั๋งยกมา จอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวแจ้งความก็ชวนกันแต่งตัวถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลไปที่สนามรบ จอกเซียวหองกับลวนเต็งหยกก็ออกมายืนดูอยู่หน้าบ้าน ซึงลิบกับพี่น้องเหล่านั้นคุมทหารของตัวออกมาอยู่ด้วยกัน ลิมชองจึงร้องท้าทายด้วยคำหยาบต่างๆ จอกเหล็งได้ฟังก็โกรธ ขับม้าตรงเข้ารบกับลิมชองประมาณห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน จอกโฮ้วก็ตรงไปช่วยจอกเหล็ง ฮวยหยงเห็นดังนั้นก็ขึ้นม้าออกจากค่ายเข้าสู้รบกับจอกโฮ้วเป็นสามารถ ฝีมือเข้มแข็งว่องไวทั้งสองฝ่ายยังหาแพ้ชนะกันไม่ พวกในค่ายยืนดูอยู่ จอกปิวเห็นฝีมือฮวยหยงเข้มแข็งนักก็ขับม้าไปจะเข้าช่วยจอกโฮ้ว เอียหยงก็ถือทวนขึ้นม้าตรงมาต้านทานจอกปิวไว้ สามคู่หกนายสู้รบกันประมาณแปดสิบเพลงแล้วต่างคนก็ชักม้าถอยห่างออกไป
ซึงลิบแกล้งทำเป็นพูดว่า สู้รบแต่เท่านี้ก็ยังเอาชัยชนะไม่ได้ ข้าพเจ้าจะไปจับพวกทหารซ้องกั๋งมาให้ท่านดู พูดแล้วก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารตรงมายังหน้าค่าย ซ้องกั๋งแจ้งว่าซึงลิบยกมาก็ให้เจียสิวออกรบกับซึงลิบได้สามสิบเพลง เจียสิวแกล้งเอาทวนแทง ซึงลิบหลบทันเจียสิวนั้นทำพลาดท่า ซึงลิบสะอึกเข้าไปจับได้ สะพายเอาตัวเจียสิวตรงไปที่หน้าจอกเซียวหองส่งให้ทหารมัดไว้ พวกพ้องของซ้องกั๋งแจ้งว่า ซึงลิบคิดกลอุบายก็ชวนกันกลับเข้าค่ายสิ้น จอกเซียวหองกับลวนเต็งหยกและจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิว เห็นก็ดีใจมิได้มีความสงสัย ซึงลิบถามว่า เมื่อข้าพเจ้ายังไม่มา ท่านจับพวกทหารซ้องกั๋งได้ไว้กี่คน จอกเซียวหองบอกว่า เดิมทีจับได้ซิเซียน ครั้งที่สองดับได้เอียหลิม ครั้งที่สามจับได้อึงซิน ครั้งที่สี่พวกโฮ้วเกจึงชื่อนางโฮ้วซาเหนียจับได้เฮงเอยโฮ้วมา ครั้งที่ห้าพวกข้าพเจ้ายกไปจับได้ฉินเหม็งกับเต็งฮุย บัดนี้ท่านจับเจียสิวมาได้อีกรวมเป็นเจ็ดคนด้วยกัน เจียสิวนี้เอาไฟเผาบ้านเสียทีหนึ่ง ข้าพเจ้ามีความแค้นเคืองอยู่ ซึ่งท่านจับตัวเจียสิวได้ข้าพเจ้าดีใจนัก ซึงลิบว่าทหารของซ้องกั๋งที่พวกเราจับมาอย่าให้ผู้ใดทำอันตราย ช่วยกันรักษาไว้ด้วยเป็นคนสำคัญโทษทัณฑ์มาก คอยให้ข้าพเจ้าจับซ้องกั๋งได้จะส่งเข้าไปพร้อมกัน จอกเซียวหองได้ฟังก็มีความยินดี จึงพูดว่าข้าพเจ้าขอบใจท่านนักหนามาช่วยครั้งนี้พระคุณเป็นที่ยิ่ง พวกซ้องกั๋งคงจะปราชัยแม้แต่ชีวิตก็ไม่รอดไป เพราะท่านตั้งใจช่วยข้าพเจ้าจริง พูดแล้วก็สั่งไพร่พลให้เอาตัวทหารซ้องกั๋งที่จับมาได้ทั้งเจ็ดคนเข้าขังไว้ในกรงเหล็ก แล้วบรรทุกเกวียนไว้อย่าให้อดอยากเป็นอันตราย ถ้าได้ตัวซ้องกั๋งเมื่อเวลาใดจะได้ส่งไปให้ทันการ จึงเชิญซึงลิบกับพวกพ้องไพร่พลเข้าไปในบ้านจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันแล้ว จอกเซียวหองกับบุตรสามคนและลวนเต็งหยกก็กลับไปที่อยู่ ซึงลิบเห็นคนเหล่านั้นไปหมดแล้ว ก็เรียกซึงซินกับพี่น้องมาสั่งว่า เวลาพรุ่งนี้ถึงกำหนดวันนัด เจ้าจงพากันไปเที่ยวดูทางเข้าออกไว้ ทีหนีทีไล่จะได้เข้าออกตามสบาย พี่น้องเหล่านั้นก็แยกย้ายกันไปเที่ยวดูทางหน้าบ้านและหลังบ้าน เห็นพวกพ้องต้องขังอยู่ในกรงเหล็ก ก็เดินแอบเคียงเข้าไปใกล้ไม่มีผู้คน งักหัวบอกว่าท่านอย่าวิตกคงจะออกได้เร็วแล้ว เจียสิวกับพี่น้องหกคนแจ้งความก็ยินดี งักหัวกับซึงซินและพี่น้องเหล่านั้นก็เดินออกมาเที่ยว รู้ถี่ถ้วนแล้วกลับไปที่อยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นวันที่ห้าถึงกำหนดนัด ก็ส่งพวกพ้องให้คุมไพร่พลแยกย้ายกันยกตรงไปตำบลจอกเกจึงตามอุบายที่ซึงลิบคิดไว้ ไพร่พลตำบลจอกเกจึงเห็นก็เข้าไปแจ้งกับจอกเซียวหองว่า พวกของซ้องกั๋งยกไพร่พลมาทั้งสี่ทิศ ซึงลิบได้ฟังม้าใช้มาแจ้งดังนั้น ก็พูดว่าซ้องกั๋งยกไพร่พลมาทั้งแปดทิศเราก็ไม่กลัว พวกเราจัดเครื่องมือและเชือกไว้จะได้คอยมัดพวกซ้องกั๋ง ถ้าผู้ใดจับเป็นได้จะมีความชอบมาก จอกเซียวหองกับบุตรสามคนและลวนเต็งหยกได้ฟังซึงลิบว่าก็ดีใจ สั่งให้ไพร่พลแต่งตัวถือศัสตราวุธพร้อม คุมไพร่พลออกไปยืนอยู่หน้าบ้าน ซึงลิบกับพวกพ้องและทหารก็ทำทีเป็นแต่งตัวจัดเครื่องมือคอยดูท่วงทีอยู่
ฝ่ายลิมชองคุมไพร่พลมาหน้า ลี้จุนยกตามหลังมาทางทิศตะวันออก ข้างทิศตะวันตกนั้นฮวยหยงคุมไพร่พลมาหน้าเตียหวย เตียสุนยกติดตามมาข้างหลัง ข้างทิศใต้นั้นมกหองยกมาข้างหน้า เอียหยง ลีขุยคุมไพร่พลตามมาภายหลังถึงตำบลจอกเกจึงพร้อมกัน ลวนเต็งหยกเห็นพวกซ้องกั๋งยกแยกย้ายมาจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจะออกไปสู้ไว้ก่อน ก็แต่งตัวถือกระบองขึ้นม้าคุมไพร่พลตรงไปทางทิศเหนือ จอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวบอกกับบิดาว่า ข้าพเจ้าจะยกไปต้านทานไว้ทั้งสามด้าน พูดแล้วก็คุมไพร่พลไปสกัดต้นทางทั้งสามทิศ จอกเซียวหองเห็นลวนเต็งหยกกับบุตรสามคนคุมไพร่พลแยกย้ายกันไปก็มีความยินดี ยืนดูอยู่ที่หน้าบ้าน ซึงลิบกับพวกพ้องจึงแกล้งทำเป็นจัดแจงแต่งตัวคอยท่วงทีจะช่วยพวกที่ต้องขังออกก่อน โจวเอี๋ยนกับโจวยุนยืนกำกับอยู่ที่ประตูไว้กรงเหล็ก เกยเตียน เกยโปนั้นกำกับอยู่ที่หลังบ้าน ซึงซิน งักหัวกำกับประตูหน้าบ้าน นางโกวตัวซอนั้นคอยท่วงทีอยู่ข้างใน ซึงลิบคุมไพร่พลมายืนอยู่บนสะพานที่ข้ามคูชักธงยี่ห้อขึ้น งักหัวเห็นธงก็เป่าหลอดสัญญา โจวเอี๋ยน โจวยุนได้ยินก็เข้าหักพังกรงเหล็กช่วยพี่น้องเจ็ดคนออกได้ ไล่ฆ่าฟันพวกจอกเกจึงเป็นตะลุมบอน นางโกวตัวซอนั้นตรงเข้าฆ่าฟันภรรยา ญาติของจอกเซียวหองที่อยู่ในบ้านเรือนล้มตายลงหลายคน จอกเซียวหองเห็นก็ตกใจ ไพร่พลที่มีฝีมือเข้มแข็งยกไปเสียสิ้นไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็วิ่งหนี เจียสิวเห็นก็เอากระบี่ไล่ฟันจอกเซียวหองตาย เกยเตียน เกยโปกับพี่น้องเจ็ดคนที่ออกจากกรงเหล็กได้ก็เข้ารุกไล่ฆ่าฟันพวกจอกเกจึงล้มตายเป็นอันมาก แล้วเอาไฟจุดโรงฟางไหม้ขึ้น พวกตำบลจอกเกจึงที่เหลือตายก็หลบหนีไป
ฝ่ายจอกเหล็ง จอกโฮ้ว จอกปิวคุมไพร่พลแยกย้ายไปยังไม่ทันได้สู้รบเหลียวหลังมาเห็นไฟติดขึ้นที่ริมบ้านก็ตกใจ จอกโฮ้วจึงคุมไพร่พลรีบกลับมาใกล้จะถึงบ้าน เห็นซึงลิบคุมทหารยืนอยู่บนสะพานก็แจ้งว่าถูกอุบายมีความเสียใจยิ่งนัก ซึงลิบเห็นจอกโฮ้วกลับมาก็ร้องตวาดว่าจะหนีไปข้างไหน จอกโฮ้วได้ฟังก็โกรธบุกรุกเข้ามาก็ไม่ได้ พอพวกซ้องกั๋งยกไพร่พลกระชั้นเข้ามาใกล้ จอกโฮ้วขับทหารเข้าสู้รบกับลือฮวง กวยเส็งได้สิบเพลงทานกำลังสองนายไม่ได้เสียที ลือฮวงแทงด้วยทวนถูกจอกโฮ้วตกม้าตาย พวกซึงลิบที่อยู่ข้างในก็ตีหักออกมา
ฝ่ายจอกเหล็งครั้นเห็นไฟก็จะคุมไพร่พลกลับ พอลิมชองยกมาจอกเหล็งก็ขับม้าเข้าสู้รบกับลิมชองหลายสิบเพลง ลิมชองเอากระบองตีถูกจอกเหล็งตกม้าตาย เข้าไล่ฆ่าฟันไพร่พลจอกเกจึงอยู่สับสน
ฝ่ายจอกปิวคุมไพร่พลไปทางหนึ่ง ครั้นเห็นไฟติดขึ้นวิตกจะถอยหลัง พอพวกไพร่พลที่หลบหนีไปนั้นแจ้งความว่าตำบลจอกเกจึงแตกแล้วไพร่พลล้มตายเป็นอันมาก จอกปิวได้ฟังก็แจ้งว่าถูกอุบายซึงลิบครั้นจะกลับก็กลัวเสียที จึงคุมไพร่พลหนีไปตำบลโฮ้วเกจึง พวกซ้องกั๋งกับพวกซึงลิบต่างคนก็บุกรุกฆ่าฟันกระหนาบเข้ามาสมทบกันได้ ไพร่พลเหล่านั้นหนีกระจัดกระจาย ลีขุยก็ไล่ติดตามไป ฝ่ายซ้องกั๋งแจ้งว่าตำบลจอกเกจึงแตกก็ยินดี แต่มีความกลัววิตกพวกพ้องจะฆ่าฟันราษฎรชาวบ้านด้วย ซ้องกั๋งออกจากค่ายไปยังตำบลจอกเกจึง ซึงลิบเห็นซ้องกั๋งมาก็เชิญเข้าไปในบ้าน ซ้องกั๋งสั่งตามบรรดาพวกพ้องไพร่พลว่าอย่าทำให้ราษฎรชาวบ้านได้ความเดือดร้อน แล้วพักอยู่ในตำบลจอกเกจึงก่อน
ฝ่ายจอกปิวหนีตรงไปตำบลโฮ้วเกจึงจะเข้าสำนักอาศัย โฮ้วเส็งกับบ่าวไพร่ก็ล่อจับตัวจอกปิวได้แล้วจะมาส่งซ้องกั๋ง
ฝ่ายลีขุยนั้นไล่ฝ่าฟันพวกจอกเกจึงไปทันที่ตามทาง พอเห็นโฮ้วเส็งกับไพร่พลคุมตัวจอกปิวมา จึงคิดว่าโฮ้วเส็งนี้ก็เป็นพวกจอกเกจึงเหมือนกัน จำจะต้องฆ่าฟันจอกปิวเสียก่อน ความชอบก็คงเป็นของเรา ซึ่งโฮ้วเส็งนั้นเล่าก็ฆ่าเสียด้วยเถิด พอโฮ้วเส็งคุมจอกปิวเดินมาใกล้ ลีขุยถือขวานตรงเข้าไปฟันจอกปิวตาย ไพร่พลของโฮ้วเส็งวิ่งหนีเอาตัวรอดไปสิ้น โฮ้วเส็งเห็นก็ตกใจ ครั้นจะวิ่งหนีกลับไปบ้านตำบลจอกเกจึงนั้นก็แตก ไม่แจ้งว่าจะเกิดเหตุการณ์สิ่งใด จึงขับม้าหนีไปเมืองเอียนอันฮู้ ลีขุยเห็นโฮ้วเส็งหนีไปแล้ว ก็ตรงมายังตำบลโฮ้วเกจึง บ้านโฮ้วไทก๋งบิดาโฮ้วเส็ง เข้าไล่ฆ่าฟันโฮ้วไทก๋งกับภรรยาญาติพี่น้องล้มตายทั้งสิ้น เก็บรวบรวมเงินทองทรัพย์สิ่งของต่างๆ ขึ้นบรรทุกเกวียน เอาไฟเผาตำบลโฮ้วเกจึงเสียแล้วคุมทรัพย์สิ่งของกลับมายังตำบลจอกเกจึง บรรดาพี่น้องทั้งหลายก็ชวนมาแจ้งความกับซ้องกั๋งว่า จับได้ไพร่พลพวกจอกเกจึงห้าร้อยเศษ กับม้าที่มีฝีเท้าดีห้าร้อยม้า อีกทั้งโค กระบือ แพะ แกะ เป็นอันมาก ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี แต่มีความเสียดายลวนเต็งหยกนัก ด้วยคิดจะเกลี้ยกล่อมไว้เป็นพวกพ้องก็ไม่มีผู้ใดจับได้ หรือผู้ใดจะฆ่าฟันลวนเต็งหยกตายก็ไม่มีเลย พอลีขุยมาถึงไพร่พลก็เข้าไปแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ลีขุยไปฆ่าฟันพวกตำบลโฮ้วเกจึงเสียสิ้นเก็บทรัพย์สิ่งของมาส่ง ซ้องกั๋งได้ฟังจึงคิดว่าโฮ้วเส็งมาสามิภักดิ์กับเราแล้ว เหตุไฉนลีขุยจึงไปฆ่าฟันพวกโฮ้วไทก๋งเสีย พอเห็นลีขุยเดินเข้ามาโลหิตแดงอยู่ทั้งตัว ลีขุยเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแล้วว่าข้าพเจ้าฆ่าจอกเหล็งกับจอกปิว โฮ้วเส็งนั้นหนีไปได้ โฮ้วไทก๋งกับภรรยาญาติพี่น้องทั้งหลายก็ฆ่าเสียสิ้น แล้วเก็บทรัพย์สิ่งของมาปรารถนาจะหาความชอบ ซ้องกั๋งร้องตวาดว่า ซึ่งเจ้าฆ่าจอกเหล็งตายนั้นจริง นอกจากนั้นไม่มีผู้ใดเห็น ลีขุยว่าข้าพเจ้าฆ่าจอกเหล็งแล้วก็เลยไปพบโฮ้วเส็ง พี่ชายนางโฮ้วซาเหนียคุมตัวจอกปิวมาส่ง ข้าพเจ้าตรงเข้าไปเอาขวานฟันจอกปิวตาย ไล่ฟันโฮ้วเส็ง ๆ หนีไปได้ จึงไปฆ่าโฮ้วไทก๋งกับภรรยาญาติพี่น้องมิได้เหลือสักคนหนึ่ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธ จึงตอบว่า ผู้ใดใช้ให้ไปฆ่าฟันโฮ้วไทก๋ง เจ้าก็ย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้นโฮ้วเส็งมาสามิภักดิ์แล้วยังไปฆ่าฟันเขาตาย ทำดังนี้ไม่ผิดอาญาทัพหรือ ลีขุยตอบว่า ข้าพเจ้ามีความชอบเป็นนักหนายังว่าไม่ดี ท่านจะเอานางโฮ้วซาเหนียน้องสาวโฮ้วเส็งเป็นภรรยา จึงได้เข้ากันไม่คิดถึงเมื่อวันก่อนนั้น นางโฮ้วซาเนียจะฆ่าท่านเสียที่กลางสนาม ลิมชองมาช่วยทันจึงจับนางโฮ้วซาเหนียได้ ซ้องกั๋งก็ขัดแค้นยิ่งนักจึงร้องตวาดว่า เจ้านี้ชาติโคกระบือโง่จริง ๆ เอาการเท็จมาพูด เราหรือจะมีภรรยาไม่ปรารถนาหรอก คอยดูไปเถิดคงจะได้เห็น ซึ่งเจ้าจะเอาความชอบมานั้นจับเป็นมาได้กี่คน ลีขุยว่าจะจับเป็นมาอย่างไรพบปะก็ฆ่าตายเสียทั้งสิ้น ซ้องกั๋งว่าเจ้านี้ทำผิดอาญาทัพ ธรรมเนียมก็ต้องตัดศีรษะเสีย แต่เจ้าฆ่าจอกเหล็ง จอกปิวตายมีความชอบอยู่ พอจะลบล้างโทษได้ เรายกโทษให้คราวหนึ่ง ถ้าทีหลังขืนทำเช่นนี้อีกก็ไม่ฟังกัน ลีขุยหัวเราะแล้วพูดว่าถึงจะไม่ได้ความขอบก็ช่างเถิด ด้วยข้าพเจ้าได้ฆ่าฟันตามสบายมือจริงๆ
ซ้องกั๋งสั่งให้เก็บรวบรวมเงินทองเสบียงอาหารที่บ้านจอกเกจึงจะได้มากน้อยเท่าไร พี่น้องทั้งปวงก็ไปจัดแจงตามคำซ้องกั๋งทุกประการ
ฝ่ายไตจงมาถึงเขาเนียซัวเปาะก็แจ้งความกับพี่น้องทั้งสี่ตามคำโงวหยงซินแสสั่ง โฮ้วเกียน ปวยชวน เซียวเหยียง กิมไตเกียนได้ทราบก็จัดสิ่งของพร้อมแล้วออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางรอนแรมไป
ครั้นถึงเข้าไปคำนับ โงวหยงซินแสเห็นก็ยินดีจึงเรียกปวยชวน เซียวเหยียง โฮ้วเกียน กิมไตเกียนมากระซิบสั่งเป็นความลับ คนทั้งสี่ก็คำนับลาไปจัดการตามอุบาย โงวหยงคุมไพร่พลที่อยู่รักษาค่ายตรงไปหาซ้องกั๋งที่ตำบลจอกเกจึง ครั้นโงวหยงไปถึงซ้องกั๋งก็ยินดีปรึกษาว่า จะทำลายที่ตำบลจอกเกจึงนี้ให้ราบ เจียสิวพูดขึ้นว่า เดิมมีผู้เฒ่าคนหนึ่งได้บอกทางให้บุญคุณมีอยู่มาก ราษฎรชาวบ้านก็ยังมีอยู่ถมไป ครั้นจะทำลายเสียดังนั้นก็จะไม่เป็นยุติธรรม ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงให้เจียสิวไปเรียกผู้เฒ่ามาแล้วเอาทองคำกับแพรต่วนรางวัลบอกว่าถ้าไม่เห็นแก่ท่านก็จะทำลายบ้านเรือนเสียให้สิ้น ครั้งนี้เรายกมาปราบปรามคนโกงในตำบลจอกเกจึง ทำให้ราษฎรชาวบ้านป่วยการหากิน เราจะมอบอาหารให้ท่านไปแจกจ่ายราษฎรคนละหาบ จะได้ลบล้างที่ป่วยการ พูดแล้วก็เอาอาหารมอบให้ผู้เฒ่า ๆ คำนับรับทองรางวัลกับแพรและอาหารแล้วก็แจกจ่ายพวกราษฎรชาวบ้านตามคำซ้องกั๋งสั่งทุกประการ ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสตรวจตราเงินทองที่รวบรวมไว้ได้ห้าสิบหมื่น หาบกับเสบียงอาหารและโคกระบือต่างๆ เป็นอันมาก จึงเอาเงินทองออกแจกไพร่พลเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็สั่งให้จัดเกวียนบรรทุกของและเสบียงอาหาร จัดพวกพ้องแบ่งเป็นสามกองให้คุมทรัพย์สิ่งของออกจากตำบลบ้านจอกเกจึงในเวลากลางคืน ซึงลิบกับพี่น้องไพร่พลก็ยกตามไป
ฝ่ายราษฎรชาวบ้านครั้นเห็นซ้องกั๋งยกกองทัพกลับก็แต่งเครื่องบูชามาตั้งคำนับทุกบ้านทุกเรือน ซ้องกั๋งเห็นก็มีความยินดียกไพร่พลออกจากเขตแดนตำบลจอกเกจึงมาแล้ว ให้พวกพี่น้องยกตรงไปเขาเนียซัวเปาะก่อน ซ้องกั๋งซุ่มคอยอยู่ริมทางตามอุบายของโงวหยงซินแสคิดไว้
ฝ่ายปวยชวน เซียวเหยียง โฮ้วเกียน กิมไตเกียน แบ่งไพร่พลเป็นสามพวก ๆ หนึ่งแปลงเป็นขุนนางและผู้คุมเมืองเตงจิวไปยังตำบลลิเกจึง อีกพวกหนึ่งก็ยกตามไปภายหลัง ฝ่ายลิเองเจ้าของบ้านลิเกจึงแจ้งว่าซ้องกั๋งตีตำบลจอกเกจึงก็ดีใจ กับมีความวิตกเท่ากัน เวลาวันนั้นลิเองนั่งอยู่ในบ้าน คนใช้เข้าไปแจ้งว่า ขุนนางเมืองเตงจิวคุมทหารประมาณห้าสิบเศษมาใกล้จะถึงอยู่แล้ว พอพวกที่ปลอมไปถึง ลิเองก็เปิดประตูออกมาคำนับเชิญเข้าไปในบ้านจัดที่ให้นั่งตามธรรมเนียมผู้ใหญ่ผู้น้อย ลิเองไม่แจ้งว่าอุบายก็มีความเกรงกลัว ผู้ที่เป็นขุนนางใหญ่ถามลิเองว่า เรื่องความที่ฆ่าฟันกันที่ตำบลบ้านจอกเกจึงเหตุผลต้นปลายเป็นอย่างไร ลิเองตอบว่า ข้าพเจ้านี้ไม่ทราบ ตั้งแต่จอกปิวยิงเกาทัณฑ์ถูกข้าพเจ้าแล้วไม่ได้ไปมาเลย ขุนนางผู้ใหญ่ว่าอย่าพูดเท็จเรารู้อยู่ดอก พวกจอกเกจึงกล่าวฟ้องว่าเป็นไส้ศึกของโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะได้รับเงินทองของพวกโจรด้วย นัดหมายกันยกไปตีบ้านจอกเกจึงจนแตกไม่ใช่หรือ ลิเองว่าข้าพเจ้ารู้จักความผิดชอบ ซึ่งจะเป็นไส้ศึกและรับสิ่งของ ๆ โจรนั้นหาไม่ ขุนนางผู้นั้นจึงว่าอย่าโต้เถียงกันเลย เอาตัวลิเองไปสอบสวนปากคำที่เมืองก็จะได้ความจริง พวกที่ปลอมเป็นผู้คุมและทหารก็จับลิเองมัดตัวมา ขุนนางที่เป็นใหญ่ก็ขึ้นม้ามายังประตูร้องถามโตวเฮงคนไหน โตวเฮงบอกว่าข้าพเจ้าอยู่นี่ ขุนนางผู้นั้นว่าพวกจอกเกจึงฟ้องถึงโตวเฮง จงเอาไปสอบสวนกับพวกเหล่านั้นเถิด ก็จับตัวโตวเฮงมาด้วยอีกคนหนึ่งออกจากลิเกจึงเดินไป
ฝ่ายพวกที่ปลอมเป็นทหารยกตามมาภายหลัง ถึงบ้านลิเองก็ซ่อนอยู่ในป่า ครั้นเห็นพวกที่มาก่อนจับตัวลิเองกับโตวหยงออกจากบ้านไปแล้ว ชวนกันมายังบ้านลิเอง เข้าจับบุตร ภรรยา ญาติ ครอบครัวชองลิเอง ขนเอาทรัพย์สิ่งของเงินทองเข้าบรรทุกเกวียนแล้วก็ออกจากบ้านลิเองไปยังตำบลเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายพวกที่ปลอมเป็นขุนนางคุมตัวลิเองกับโตเฮงเดินมาตามทาง เห็นพวกซ้องกั๋งซุ่มอยู่ในป่าก็ทำเป็นตกใจหยุดอยู่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นกรูกันออกไปร้องว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะอยู่ที่นี่แล้วทำทีจะเข้าแย่งชิง พวกที่ปลอมเป็นขุนนางทำตกใจกลัวทิ้งลิเองกับโตวเฮงเสียพากันหนีไปทั้งสิ้น ซ้องกั๋งก็แกล้งร้องว่าจับพวกขุนนางเมืองเตงจิวมาฆ่าเสียให้ได้ ไพร่พลเหล่านั้นไล่ตามไปครู่หนึ่งก็กลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่าไล่ตามไม่ทันหนีพ้นไปไกลแล้ว ซ้องกั๋งสั่งให้แก้มัดลิเอง โตวเฮงออกแล้วบอกว่าเชิญท่านไปเขาเนียซัวเปาะด้วยกันเถิด ลิเองไม่แจ้งอุบายสำคัญว่าจริง จึงพูดว่าท่านจะให้ข้าพเจ้าไปเป็นโจรอยู่ด้วยนั้นไม่ได้ ข้อซึ่งท่านคุมไพร่พลมาแย่งชิงแล้วไล่ฆ่าฟันพวกขุนนางเมืองเตงจิวนั้นข้าพเจ้าไม่รู้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ขุนนางผู้ชำระที่ไหนเขาจะตามใจ ท่านพูดเช่นนั้นไม่ถูก ถ้าเขาเอาตัวไปได้ท่านจะลำบาก จงไปอยู่เขาเนียซัวเปาะด้วยกันก่อน ถึงท่านจะไม่ยอมเป็นพวกพ้องก็ตามใจ คอยให้ข่าวคราวสงบเงียบแล้วจึงกลับมา ลิเองได้ฟังก็ไม่พูดประการใด ซ้องกั๋งสั่งไพร่พลยกเดินทางตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ ระวังรักษาคุมตัวลิเองเดินรอนแรมมาตามระยะทาง บรรดาพวกพ้องที่คุมทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารกับพี่น้องของซึงลิบนั้นก็มาถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะพร้อมกันกับพวกซ้องกั๋ง เตียวไก่ก็มีความยินดีออกต้อนรับซ้องกั๋งกับพวกพ้องเก่าใหม่เข้าไปข้างใน พูดจาไต่ถามถึงตำบลจอกเกจึง ซ้องกั๋งก็เล่าความให้ฟังทุกประการ บรรดาพี่น้องเก่าใหม่คำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ลิเองจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า ขอบใจท่านนักหนาพามาพบปะรู้จักกับพี่น้องทั้งปวง แต่ข้าพเจ้ามีความวิตกถึงบุตรภรรยาครอบครัว จะลาท่านทั้งหลายไปเยี่ยมเยือนเสียก่อนต่อภายหลังค่อยมาพบปะสนทนากัน
โงวหยงซินแสได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า ซึ่งบุตรภรรยาครอบครัวของท่านพากันมาเขาเนียซัวเปาะทั้งสิ้น บ้านเรือนนั้นไฟก็ไหม้เสียหมดแล้วท่านจะไปทำไม พอพวกที่ปลอมเป็นทหารก็พาบุตรภรรยาครอบครัวของลิเองมาถึง ลิเองเห็นก็ตกใจ ตรงไปถามว่าเหตุประการใดจึงได้พากันมาดังนี้ ภรรยาลิเองก็เล่าความตั้งแต่ขุนนางเมืองเตงจิวเอาตัวท่านกับโตวเฮงมาแล้ว ยังมีทหารอีกพวกหนึ่งประมาณสามร้อยกรูเข้าไปในบ้าน จับตัวข้าพเจ้ากับญาติพี่น้องขนเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของต่างๆ บรรทุกเกวียนจนสิ้นแล้วเอาไฟเผาบ้านเสีย พาตรงมาตำบลนี้ไม่แจ้งว่ามีเหตุการณ์สิ่งใด
ลิเองได้ฟังก็เสียใจยิ่งนัก เตียวไก่กับซ้องกั๋งก็มาอ้อนวอนว่า พวกข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านานว่าเป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง อยากจะใคร่ได้มาเป็นพวกพ้อง จึงได้คิดอุบายไปแย่งชิงท่านพาบุตรภรรยามา ขอท่านอย่าถือโกรธเลย จงอยู่เสียด้วยกันเถิด
ลิเองได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะพูดประการใด ต้องจำใจอยู่ด้วย ซ้องกั๋งเชิญลิเองกับภรรยาและครอบครัวเข้าไปข้างในจัดที่ให้ตามสมควร ลิเองจึงพูดกับภรรยาว่า จะทำอย่างไรได้อยู่ไปด้วยกันเถิด ก็ให้ภรรยาครอบครัวเข้าอาศัยในห้อง ขนทรัพย์สิ่งของมาไว้พร้อมกัน ซ้องกั๋งก็เชิญลิเองมานั่งพูดจาเล่นยังที่ชุมนุม บอกว่าข้าพเจ้าจะเรียกขุนนางเมืองเตงจิวที่ไปจับตัวท่านมาให้ดู ก็เรียกคนทั้งสี่กับพวกพ้องที่ไปด้วยออกมาแล้ว ชี้บอกว่าคนนั้นปลอมเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ลิเองแจ้งความดังนั้นก็ตกตะลึงอยู่ ปวยชวน เซียวเหยียง กิมไตเกียน โฮ้วเกียนก็ชวนกันคำนับลิเอง แล้วพูดว่าซึ่งอุบายนี้โงวหยงซินแสคิด ท่านอย่าถือโทษโกรธพวกข้าพเจ้าเลย ลิเองได้ฟังก็นิ่งอยู่ ซ้องกั๋งหัวเราะแล้วสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพวกที่มาใหม่ คือ ลิเอง ซึงลิบ ซึงซิน เกยเตียน เกยโป โจวยุน โตวเฮง งักหัว ซิเซียน นางโฮ้วซาเหนีย และนางโกวตัวซอนั่งกินโต๊ะอยู่กับภรรยาซึงลิบและครอบครัวของลิเองด้วยกัน บรรดาพี่น้องที่มาก่อนนั้นกินโต๊ะเสพสุราอยู่พวกหนึ่ง ซ้องกั๋งเอาเงินทองรางวัลให้ไพร่พลทั้งหลายถ้วนตัวกันตามสมควร ต่างคนก็ไปที่อยู่ ครั้นรุ่งเช้าพี่น้องเก่าใหม่ก็มาพร้อมกันยังที่ชุมนุม ซ้องกั๋งจึงเรียกเฮงเอยโฮ้วมาบอกว่า เมื่อขณะอยู่ที่เขาเช็งฮองซัวเราได้รับไว้ว่าจะหาภรรยาให้ บัดนี้บิดาเราได้บุตรสาวมาคนหนึ่ง จะขอให้เป็นภรรยาเจ้าจะยอมหรือไม่ เฮงเอยโฮ้วว่าตามแต่ท่าน ซ้องกั๋งก็เชิญซ้องไทก๋ง บิดาพานางโฮ้วซาเหนียมายังที่ชุมนุม พูดว่าเจ้ารักษาบิดาเราเหมือนกับบิดาของเจ้าเราก็นับถือว่าเป็นน้อง เดิมรับธุระพวกพ้องไว้ว่าจะหาภรรยาให้ก็ไม่เห็นมีผู้ใด บัดนี้เราจะยกให้เป็นภรรยาเฮงเอยโฮ้วแล้ว นางโฮ้วซาเหนียได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด จึงว่าตามแต่พี่จะเห็นดีเถิด เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นเห็นโฮ้วซาเหนียยอมก็มีความยินดี ชวนกันสรรเสริญว่าซ้องกั๋งสัตย์ซื่อควรเป็นผู้ใหญ่ได้ ซ้องกั๋งก็จัดการให้เฮงเอยโฮ้วกับนางโฮ้วซาเหนียอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพี่น้องทั้งหลายก็นั่งกินโต๊ะอยู่พร้อมกัน
๕๑
ฝ่ายลุยเหงเดินมาทางเขาเนียซัวเปาะพบไพร่พลของจูกุ้ยที่ตั้งโรงขายสุราอยู่ พวกจูกุ้ยนั้นจะเอาเงินค่าทางกับลุยเหงแล้วจึงจะปล่อยไป ลุยเหงบอกกับพวกเหล่านั้นว่า เราเป็นนายทหารอยู่ ณ เมืองหุนเสียกุ้ย ผู้รักษาเมืองใช้ให้ถือหนังสือไปเมืองตังเซียงฮู้กลับมาเงินทองก็ไม่มี พวกเหล่านั้นได้ฟังก็รีบมาแจ้งความกับจูกุ้ยทุกประการ จูกุ้ยรำลึกขึ้นได้ว่าซ้องกั๋งพูดถึงจูตง ลุยเหงนายทหารเมืองหุนเสียกุ้ยอยู่มิได้ขาดว่ามีคุณกับซ้องกั๋ง จำเราจะไปถามดู ถ้าเป็นลุยเหงแน่แล้วจะได้พาไปให้พบซ้องกั๋ง จูกุ้ยก็ออกจากโรงไปถามดูว่า ท่านชื่อลุยเหงเป็นนายทหารอยู่เมืองหุนเสียกุ้ยหรือ ลุยเหงว่าตัวเรานี้ชื่อลุยเหง จูกุ้ยก็มีความยินดีเชิญลุยเหงมาในโรง จัดโต๊ะและสุราเลี้ยง แล้วให้คนใช้ไปบอกซ้องกั๋งว่า ลุยเหงนายทหารเมืองหุนเสียกุ้ยมาอยู่ที่นี่
ขณะนั้นเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเสพสุราอยู่พร้อมกัน พอคนใช้ของจูกุ้ยมาแจ้งก็มีความยินดี เตียวไก่กับซ้องกั๋งจึงสั่งคนใช้ให้พาลุยเหงเข้ามา แล้วชวนโงวหยงซินแสออกต้อนรับคำนับกัน พูดว่านานนักหนาไม่ได้พบท่านเลย วันนี้เป็นบุญชักนำให้ท่านเดินมาทางนี้ได้พบปะกับข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ลุยเหงรับคำนับแล้วพูดว่า บัดนี้ผู้รักษาเมืองให้ข้าพเจ้าถือหนังสือไปเมืองตังเซียงฮู้ กลับมาถึงโรงสุราพวกท่านจะเอาเงินค่าทาง ข้าพเจ้าบอกแซ่และชื่อให้ จูกุ้ยฟังความแล้วก็พาข้าพเจ้ามาพบท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็เชิญลุยเหงมายังที่ชุมนุมให้รู้จักกับพี่น้องทั้งปวง แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ลุยเหงค้างอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะห้าวัน เวลาวันนั้นซ้องกั๋งนั่งสนทนาอยู่กับลุยเหงแล้วถามถึงจูตงว่าเป็นประการใดบ้าง ลุยเหงว่า ผู้รักษาเมืองมาเป็นใหม่ชอบพอรักใคร่จูตงตั้งแต่งให้เป็นที่เจียดคิบขุนนางฝ่ายกรมเมือง เตียวไก่ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ยินดีพูดจาชักชวนให้ลุยเหงอยู่ด้วย ลุยเหงว่ามารดาข้าพเจ้าชรามากอยู่ไม่ได้จะขอลาท่านไปปฏิบัติรักษามารดาก่อน ถ้ามารดาดับสูญสิ้นไปแล้วจึงจะมาอยู่กับท่าน บัดนี้ข้าพเจ้าขอลาพวกท่านไปก่อน ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงจะหน่วงเหนี่ยวให้อยู่อีก ลุยเหงก็ไม่ยอม จึงชวนกันจัดเงินทองมาให้ทุกคน ลุยเหงได้เงินทองเป็นอันมากก็มีความยินดี ลาเตียวไก่ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงออกจากเขาเนียซัวเปาะไป เตียวไก่ ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงซินแสว่า บัดนี้พวกพ้องไพร่พลมาอีกจะต้องจัดการเสียใหม่ ซึ่งโรงขายสุราทั้งสี่ทิศก็สำคัญ จะต้องมีตัวนายโรงละสองคน ซึงซินกับนางโกวตัวซอชำนาญขายสุราให้เปลี่ยนตัวทองอุย ทองเม้งมาจะได้ว่าการอื่นต่อไป ซิเซียนนั้นให้ไปช่วยเจียะย้ง ให้งักหัวไปช่วยจูกุ้ย ให้แต้เทียนซิวไปช่วยลี้ลิบ ยังแต่การที่รักษาสิ่งของกับเขตแดนที่ไหนสำคัญเข้มแข็งก็ให้มีผู้ช่วย เฮงเอยโฮ้วให้ว่ากล่าวรักษาตำบลซัวทัว ให้ทองอุย ทองเม้งไปรักษาตำบลอะชุยทัว ให้โจวเอี๋ยน โจวยุนไปรักษาต้นทางที่จะเดินไปมาเขาเนียซัวเปาะ ให้เกยเตียน เกยโปรักษาอยู่หน้าเขาเนียซัวเปาะ ให้โตวเซียน ซองบานรักษาด่านที่สองตำบลอวนจือเสีย ให้เล่าตง มกหองรักษาด่านที่สาม อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดให้รักษาเขาในน้ำข้างทิศใต้ เม่งคงนั้นให้รักษาเรือรบอยู่ตามเดิม ลิเอง โตวเฮง เจียเก็งสามนายให้รักษาเงินทองเสบียงอาหาร ให้ต้อจงอ๋วง สิย้งรักษาทางและกำแพงที่ไหนหักก็ให้จัดแจงทำใหม่ทั่วทั้งเขตแดน ให้โฮ้วเกียนรักษาเสื้อเกราะกับหมวกและธงเครื่องสำหรับออกศึกสงคราม จูบู๊กับซ้องเซ็งเป็นพนักงานจัดการเลี้ยงโต๊ะ เซียวเหยียง กิมไตเกียนเป็นพนักงานคอยรับตอบหนังสือไปมา ให้ปวยชวนเป็นที่กุนเจ็งซี ผู้ใดมีความชอบก็ให้รางวัล ผู้ใดทำผิดก็ทำโทษตามสมควร ให้ลือฮวง กวยเส็ง ซึงลิบ อาวเผ็ง เบ๊หลิน เต็งฮุย มกชุน แป๊ะสิน แปดนายช่วยกันระวังรักษาอยู่ทั้งแปดด้าน ตัวซ้องกั๋งกับเตียวไก่และ โงวหยงซินแสอยู่กลาง ฮวยหยง ฉินเหม็งรักษาข้างซ้าย ลิมชอง ไตจง อยู่ข้างขวา ลี้จุน ลีขุยอยู่ข้างหน้า เตียหวย เตียสุนอยู่ข้างหลัง เอียหยง เจียสิว นั้นรักษาที่ชุมนุม จัดการเรียบร้อยแล้วพี่น้องเหล่านั้นก็คำนับลาแยกย้ายไปรักษาว่ากล่าวตามหน้าที่ ตำบลเขาเนียซัวเปาะก็มั่งคั่งเข้มแข็งขึ้นกว่าเก่า
ฝ่ายลุยเหงออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางไปได้หลายวันก็ถึงเมืองหุนเสียกุ้ย เอาหนังสือส่งให้ผู้รักษาเมืองแล้วลากลับมาบ้าน แจ้งความกับมารดาทุกประการ อยู่มาวันหนึ่งลุยเหงออกจากบ้านเดินไปทางหน้าเมือง ยังมีชายผู้หนึ่งชาวเมืองหุนเสียกุ้ยชื่อลิเซียวยี่ เห็นลุยเหงเดินไปก็ร้องเรียกว่า ท่านนายทหารมาถึงหลายวันแล้วหรือ ลุยเหงเหลียวไปดูเห็นลิเซียวยี่ก็ตอบว่า เรามาหลายวันแต่ไม่ได้มาเที่ยวเล่น ลิเซียวยี่จึงพูดว่าเมื่อท่านไปราชการมีชาวเมืองตังเกียมาสองคน บิดานั้นชื่อแป๊ะเง็กเกียวบุตรสาวซื่อแป๊ะสิวเอง รูปร่างงดงามฝีมือรำร้องเพลงไม่มีผู้ใดเสมอ วันนี้พ่อลูกสองคนก็ทำเพลงอยู่ที่โรงแถวตลาดเชิญท่านไปดูเล่นด้วยกันเถิด ลิเซียวยี่กับลุยเหงเดินไปถึงโรงที่รำทำไว้งดงามผู้คนยืนคอยจะดูอยู่เป็นอันมาก ลุยเหงกับลิเซียวยี่ก็พลัดกันไป ลุยเหงก็เบียดเข้าไปนั่งอยู่หน้าโรง
ฝ่ายแป๊ะเง็กเกียว ครั้นได้เวลาก็ร้องเรียกนางแป๊ะสิวเองขึ้นไปบนโรง จัดแจงแต่งตัวออกมายืนอยู่หน้าโรงคำนับตามบรรดาคนที่มาดูแล้วร้องว่า ข้าพเจ้าชื่อแป๊ะเง็กเกียวบุตรสาวชื่อนางแป๊ะสิวเองชาวเมืองตังเกีย พากันมาเต้นรำทำเพลงหาเลี้ยงชีวิต ตามแต่ท่านทั้งหลายจะให้ จงได้เมตตากับข้าพเจ้าคนอนาถาเถิด สองคนพ่อลูกก็เต้นรำร้องเพลงต่างๆ ลุยเหงกับชาวบ้านเห็นนางแป๊ะสิวเองรูปร่างงดงามว่องไว เสียงก็ไพเราะจึงชวนกันสรรเสริญว่าดีจริง ครั้นรำแล้วก็ลงจากโรง นางแป๊ะสิวเองเห็นลุยเหงนั่งอยู่หน้าคนทั้งปวงก็ตรงมาเรี่ยไรเงินที่ลุยเหงก่อน ลุยเหงคำดูเงินที่ในเสื้อก็ไม่มี จึงพูดว่าวันนี้เราไม่ได้เอาเงินมา ต่อพรุ่งนี้จะเอามาให้ นางแป๊ะสิวเองว่าการงานสิ่งใดถ้าช้าวันก็จืดจาง ตัวท่านนั่งอยู่หน้าจงออกเงินให้เป็นธรรมเนียมก่อนจึงจะควร คนเหล่านั้นจะได้ทำตาม
ลุยเหงได้ฟังก็อายคนทั้งปวงยิ่งนัก พูดว่าเราลืมไม่ได้เอาเงินมาจริง ๆ นางแป๊ะสิวเองว่า ท่านจะมาดูมาฟังเหตุไฉนจึงไม่เอาเงินมาบ้าง ไม่รู้จักอย่างธรรมเนียมหรือ ลุยเหงว่าทำไมกับเงินเล็กน้อยสักสี่ห้าตำลึงก็ให้ได้ แป๊ะเง็กเกียวจึงพูดแก่นางแป๊ะสิวเองว่า เจ้าไม่ดูเสียก่อนว่าเป็นคนชาวบ้านนอกหรือชาวเมืองนี้ อย่าได้ทวงถามเขาเลยไปที่ท่านผู้อื่นเถิด ลุยเหงได้ฟังจึงตอบว่า เราก็รู้ธรรมเนียมอยู่ อย่าได้วิตกคงจะเอามาให้ แป๊ะเง็กเกียวว่าถ้ารู้จักแล้วสุนัขก็มีเขา คนทั้งปวงได้ฟังดังนั้นก็ชวนกันหัวเราะ ลุยเหงได้ความอัปยศก็โกรธด่าว่าแป๊ะเง็กเกียวเป็นอันมาก แป๊ะเง็กเกียวก็ด่าลุยเหงเหมือนกัน ผู้ที่รู้จักลุยเหงจึงบอกกับแป๊ะเง็กเกียวว่าที่วิวาทนั้นเป็นนายทหาร อย่าได้ว่ากล่าวให้เหลือเกินเลย แป๊ะเง็กเกียวว่าเป็นนายทหารก็ไม่กลัวแล้วด่าว่าอีก ลุยเหงโกรธนักตรงเข้าเอาเท้าถีบถูกแป๊ะเง็กเกียวล้มลง คนทั้งปวงก็ห้ามไว้ ลุยเหงก็กลับไปบ้าน นางแป๊ะสิวเองนี้เดิมเมื่ออยู่เมืองตังเกีย รักใคร่ได้เสียกับผู้รักษาเมืองคนใหม่ ครั้นผู้รักษาเมืองมาว่าราชการอยู่ที่เมืองหุนเสียกุ้ยนางแป๊ะสิวเองชักชวนบิดาติดตามมา ผู้รักษาเมืองก็จัดหาปลูกโรงสำหรับเต้นรำร้องเพลงให้นางแป๊ะสิวเองหากินอยู่กับบิดา ครั้นเห็นลุยเหงทุบตีถีบบิดาล้มลงก็ขัดใจยิ่งนัก คิดจะแก้แค้นให้ได้ ก็จ้างคนเอาเกี้ยวมาหามแป๊ะเง็กเกียวไปยังบ้านผู้รักษาเมือง ฟ้องลุยเหงว่าทุบตีบิดาข้าพเจ้าล้มลงศีรษะแตกเจ็บป่วยเป็นอันมาก ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็โกรธรับฟ้องของนางแป๊ะสิวเอง ใช้ให้ผู้คุมไปชันสูตรบาดแผลสืบพยาน บรรดาขุนนางที่ชอบพอกับลุยเหงก็มาช่วยขอต่อผู้รักษาเมือง ผู้รักษาเมืองก็ไม่ฟัง ให้ทหารไปเอาตัวลุยเหงมาเฆี่ยนแล้วมัดประจานไว้กลางตลาด คนทั้งปวงเห็นจะไม่ได้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไป ผู้คุมเอาตัวลุยเหงไปตามคำสั่ง นางแป๊ะสิวเองก็ยังไม่หายแค้นจึงมาร้องกับผู้รักษาเมืองว่า ลุยเหงทำกับบิดาข้าพเจ้าเหลือเกินจะเป็นตายเท่ากัน ขอท่านจงได้เอาตัวลุยเหงไปมัดเฆี่ยนตีที่โรงรำจึงจะสมกับทำบิดาข้าพเจ้า ผู้รักษาเมืองก็สั่งผู้คุมให้เอาตัวลุยเหงไปทำตามคำนางแป๊ะสิวเองว่า ผู้คุมที่ชอบพอกับลุยเหงนั้นก็มาแก้มัดลดหย่อนผ่อนให้ ลุยเหงค่อยมีความสบาย นางแป๊ะสิวเองตามไปดูเห็นดังนั้นก็โกรธจึงว่าท่านทำดังนี้เราจะไปร้องต่อผู้รักษาเมือง ผู้คุมเกรงกลัวก็เอาตัวลุยเหงมัดไว้ตามเดิม แต่บรรดาคนทั้งปวงเห็นก็มีความเวทนาลุยเหงทุกคน
ฝ่ายมารดาลุยเหงแจ้งว่า บุตรต้องโทษถูกเฆี่ยนก็มีความวิตกจัดหาอาหารมาส่ง ครั้นถึงโรงรำเห็นลุยเหงต้องมัดอยู่ก็ร้องไห้เข้าไปพูดกับผู้คุมว่า ท่านกับบุตรเราทำราชการอยู่ด้วยกันช่างไม่เวทนาลุยเหงบ้างจำครบเสียทุกอย่าง ผู้คุมว่าข้าพเจ้าก็ลดหย่อนผ่อนให้ แต่ผู้ที่เป็นโจทก์เขาติดตามมาดู ว่าไม่ทำตามสั่งจะไปร้องต่อผู้รักษาเมือง ข้าพเจ้าก็ต้องจำใจทำ นางแป๊ะสิวเองโจทก์นั้นเขารักใคร่ได้เสียกับผู้รักษาเมืองการจึงเป็นดังนี้ มารดาลุยเหงได้ฟังก็โกรธเข้าแก้มัดลุยเหงแล้วด่าว่านางแป๊ะสิวเองพลาง นางแป๊ะสิวเองโกรธตรงมาด่ามารดาลุยเหง แล้วเข้าทุบตีเอา มารดาลุยเหงเป็นคนชราสู้กำลังไม่ได้ล้มลง ลุยเหงตรงไปเอาคาฟาดถูกศีรษะนางแป๊ะสิวเองแตกตาย ผู้คุมเห็นดังนั้นก็ตกใจเอาตัวลุยเหงไปแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่า นางแป๊ะสิวเองไปวิวาทกับมารดาลุยเหง ลุยเหงตีนางแป๊ะสิวเองตาย ผู้รักษาเมืองแจ้งความก็โกรธยิ่งนัก สั่งให้ผู้ชำระไปชันสูตรบาดแผลศพนางแป๊ะสิวเองแล้วถามลุยเหง ลุยเหงก็รับว่าข้าพเจ้าตีตายเอง ผู้รักษาเมืองสั่งให้เอาตัวลุยเหงไปจำขังไว้ให้มั่นคง แป๊ะเง็กเกียวบิดาก็เอาศพนางแป๊ะสิวเองไปฝังไว้ตามสมควร
ฝ่ายจูตงเป็นขุนนางที่เจียดคิบว่ากล่าวฝ่ายกรมเมือง จูตงกับลุยเหงนั้นชอบพอรักใคร่กันมาแต่เดิม ครั้นผู้คุมเอาตัวลุยเหงไปส่ง จูตงแจ้งเรื่องความแล้วไม่รู้ที่จะแก้ไขประการใด รับลุยเหงไว้มิให้ลำบาก จัดอาหารมาเลี้ยงและห้องให้อยู่ตามสบาย
ฝ่ายมารดาลุยเหงกลับมาบ้านมีความวิตกถึงบุตรไม่แจ้งว่าจะเป็นตายประการใด ก็จัดหาอาหารมาให้ลุยเหงที่คุก พบจูตงพูดจากันแล้ว จูตงรับว่าตกพนักงานข้าพเจ้าเองอย่าวิตกเลยจงกลับไปบ้านเสียเถิด มารดาลุยเหงได้ฟังก็ดีใจคำนับลาจูตงกลับไปบ้าน
ฝ่ายแป๊ะเง็กเกียวบิดานางแป๊ะสิวเองโกรธแค้นลุยเหงนัก คิดจะให้ลุยเหงตายไปตามกัน ก็ไปร้องเตือนต่อผู้รักษาเมืองว่าให้ฆ่าลุยเหงเสีย ผู้รักษาเมืองปรึกษาโทษลุยเหงขังไว้หกสิบวันครบกำหนดแล้ว จึงจะส่งไปให้ผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ฆ่าเสีย จูตงแจ้งความเอาเงินทองไปเดินเหินที่ผู้รักษาเมืองก็ไม่รับ ครั้นครบกำหนดหกสิบวันผู้รักษาเมืองให้ขุนนางถือหนังสือคำปรึกษาโทษลุยเหงไปส่งยังเมืองเจ๋จิวฮู้ก่อน แล้วให้จูตงกับทหารคุมตัวลุยเหงตามผู้ถือหนังสือไป จูตงคำนับลามาจัดไพร่พลเอาตัวลุยเหงออกจากเมืองหุนเสียกุ้ย ไปประมาณได้สิบลี้ เห็นมีโรงขายสุราอยู่ตามทางจูตงก็ชวนไพร่พลเหล่านั้นเข้าซื้อสุรากิน เรียกลุยเหงเดินมาที่หลังโรงถอดขื่อคาออกจากตัวแล้วบอกว่า น้องจงหลีกหนีกลับไปบ้านรับมารดาเร่งรีบไปอยู่ที่อื่น พี่จะรับโทษแทนเอง ลุยเหงว่าไม่ได้จะให้น้องหนีไปเสียอย่างไรพี่จะได้ความลำบาก จูตงว่าเจ้าไม่เข้าใจผู้รักษาเมืองนั้นรักใคร่กับนางแป๊ะสิวเองมาแต่เดิม จึงแค้นเคืองน้องนักแกล้งปรึกษาโทษให้ตายตามกัน บัดนี้หนังสือที่ปรึกษาโทษ ผู้รักษาเมืองให้เจ้าพนักงานถือไปเมืองเจ๋จิวฮู้แล้ว ถ้าน้องไปถึงเมื่อไรก็คงตาย พี่จึงคิดการปล่อยให้หนีไปจะได้พ้นอันตราย ถึงตัวพี่จะมีโทษก็ยังหาต้องตายไม่ ประการหนึ่งบิดามารดาพี่ก็ไม่มี จะลำบากยากเย็นสักหน่อยหนึ่งไม่เป็นไรนัก น้องจงพามารดาหนีเอาตัวรอดไปเถิด ลุยเหงก็คุกเข่าคำนับลาหนีออกทางหลังโรงตรงไปบ้านเก็บเงินทองใส่ห่อผ้า อุ้มมารดาขึ้นบ่าหนีเล็ดลอดตรงไปเขาเนียซัวเปาะ ฝ่ายจูตงครั้นปล่อยให้ลุยเหงหนีไปไกลแล้วก็ร้องบอกผู้คุมว่า ลุยเหงถอดขื่อคาออกหนีไปได้ ผู้คุมและพวกเหล่านั้นเดินไปดูเห็นแต่ขื่อคาทิ้งอยู่ ก็พากันพูดว่า ติดตามไปบ้านก็คงจะได้ตัว จูตงกับไพร่พลก็กลับมาแจ้งความกับผู้รักษาเมืองว่า ลุยเหงหนีไปเสียได้แล้ว โทษทัณฑ์สิ่งใดข้าพเจ้าจะรับเอง ผู้รักษาเมืองใช้คนไปตามทึ่บ้านลุยเหงก็ไม่พบ ผู้รักษาเมืองมีความเมตตาจูตงคิดจะผ่อนปรนให้ แต่แป๊ะเง็กเกียวนั้นมารบกวนนัก ผู้รักษาเมืองก็ให้เอาตัวจูตงส่งไปปรึกษาโทษ ณ เมืองเจ๋จิวฮู้ ขุนนางปรึกษาโทษจูตงให้เฆี่ยนยี่สิบทีเอาคาใส่ มอบให้ผู้คุมเนรเทศไปอยู่เมืองชองจิว ผู้คุมพาจูตงออกจากเมืองเจ๋จิวฮู้เดินทางไปหลายวันถึงเมืองชองจิว ก็เอาตัวจูตงกับหนังสือปรึกษาโทษเข้าไปส่งให้ ผู้รักษาเมืองชองจิวมาอ่านดูแจ้งในเรื่องความทุกประการ เห็นรูปร่างลักษณะจูตงดีมิใช่คนพาลก็มีจิตเมตตา สั่งคนใช้ให้ถอดขื่อคาที่ใส่จูตงออกเสีย แล้วเขียนหนังสือมอบให้ผู้คุมทั้งสองถือกลับไป ผู้คุมก็คำนับลาออกจากเมืองชองจิวกลับมายังเมืองเจ๋จิวฮู้
ฝ่ายจูตงครั้นผู้รักษาเมืองถอดเอาไว้ใช้สอยที่บ้าน ก็มีความยินดีคอยปรนนิบัติผู้รักษาเมืองอยู่ทุกเวลา บรรดาขุนนางที่ว่ากล่าวการงานทั้งปวง จูตงเอาเงินทองไปคำนับทุกคน ขุนนางเหล่านั้นก็ชอบพอรักใคร่จูตงมาก
เวลาวันหนึ่งผู้รักษาเมืองชองจิวออกมานั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เรียกจูตงมาถามว่าเหตุใดเจ้าจึงปล่อยลุยเหงหนีไปเสีย จนตัวต้องโทษเนรเทศมาเมืองนี้ จูตงว่า ข้าพเจ้ามิได้ปล่อย แต่ไม่ทันระวังลุยเหงจึงหนีไปได้ ผู้รักษาเมืองว่าถ้าดังนั้นโทษเจ้าก็ไม่ถึงเพียงนี้ จูตงว่าแป๊ะเง็กเกียวผู้เป็นโจทก์เขาไม่ยอม มารบกวนผู้รักษาเมืองหุนเสียกุ้ย จึงส่งตัวข้าพเจ้าไปยังเมืองเจ๋จิวฮู้ปรึกษาโทษให้เนรเทศมา ผู้รักษาเมืองแจ้งความแล้วจึงถามว่า เหตุไฉนลุยเหงจึงได้ทุบตีหญิงนั้นตาย จูตงก็เล่าเรื่องลุยเหงให้ฟังทุกประการ
ฝ่ายเซียวเงหลายบุตรชายของผู้รักษาเมืองชองจิว อายุสี่ปีบิดารักใคร่นัก เซียวเงหลายออกมาเห็นจูตงสีหน้าแดงมีหนวดยาวนั่งพูดอยู่กับบิดาก็ตรงไปหา จูตงแจ้งว่าเป็นบุตรผู้รักษาเมืองก็อุ้มไว้ เซียวเงหลายจึงบอกบิดาว่าจะให้จูตงพาไปเที่ยวเล่น ผู้รักษาเมืองตามใจบุตรสั่งจูตงว่าถ้าบุตรเราจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนเจ้าจงพาไปเถิด จูตงก็อุ้มเซียวเงหลายไปเที่ยวเป็นนิตย์ทุกวัน
ฝ่ายลุยเหงพามารดาหนีไปถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ แจ้งความซึ่งจูตงช่วยชีวิตไว้ให้เตียวไก่ ซ้องกั๋งฟังทุกประการ เตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นก็ยินดี สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันแล้วจัดที่ให้ลุยเหงกับมารดาอยู่ตามสบาย แต่ใจของเตียวไก่ ซ้องกั๋งคิดถึงคุณจูตงมิได้ขาดอยากจะใคร่ได้มาอยู่ด้วย ครั้นแจ้งว่าจูตงต้องโทษเนรเทศไปเมืองชองจิวผู้รักษาเมืองรักใคร่เอาจูตงไว้ใช้ที่บ้าน ซ้องกั๋งแจ้งความดังนั้นจึงพูดกับโงวหยงซินแสว่า บัดนี้จูตงไปอยู่กับผู้รักษาเมืองชองจิว ข้าพเจ้าจะให้ท่านกับลุยเหง ลีขุยถือหนังสือไปสำนักอยู่ที่บ้านชาจิน ณ เมืองชองจิวคิดอุบายเกลี้ยกล่อมจูตงมาอยู่ด้วยกันให้จงได้ โงวหยงว่าข้าพเจ้าจะอาสาไปเกลี้ยกล่อมจูตงมาเอง ซ้องกั๋งก็ยินดีเขียนหนังสือมอบให้ โงวหยงซินแสรับหนังสือแล้วก็ชวนลุยเหง ลีขุยออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงไปตำบลบ้านเฮงไฮกุน แขวงเมืองชองจิว ครั้นถึงก็เอาหนังสือเข้าไปส่งให้ชาจิน ๆ รับคลี่อ่านแจ้งความแล้วก็เชิญ โงวหยง ลุยเหง ลีขุย เข้าไปข้างในจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน สามนายก็สำนักอยู่ที่บ้านชาจินหลายวัน ครั้นโงวหยงซินแสแจ้งว่าจูตงอุ้มบุตรผู้รักษาเมืองออกมาเที่ยวเล่นอยู่มิได้ขาด จึงบอกกับชาจินว่าพวกข้าพเจ้าจะชวนกันไปคอยให้พบจูตงแล้วจะล่อลวงมา ท่านจงช่วยว่ากล่าวจูตงด้วย โงวหยงกับลุยเหง ลีขุยก็ออกจากบ้านตรงไปยังเมืองชองจิว กระซิบบอกอุบายกับลุยเหง ลีขุยเป็นความลับแล้วชวนกันไปคอยจูตงอยู่
ฝ่ายจูตงเคยอุ้มเซียวเงหลายไปเที่ยวซื้อสิ่งของให้เล่นอยู่ทุกวัน เงินทองของตัวก็เบาบางน้อยลง ครั้นถึงวันเดือนเจ็ดข้างจีน ชาวบ้านจัดการจะลอยกระทง ผู้รักษาเมืองสั่งจูตงให้อุ้มเซียวเงหลายไปดู พอถึงเวลาค่ำจูตงก็อุ้มเซียวเงหลายไปที่หน้าศาลเจ้าริมแม่น้ำ เห็นผู้คนชวนกันมาดูเป็นอันมาก จูตงก็ให้เซียวเงหลายขึ้นนั่งดูอยู่บนลูกกรง
ฝ่ายโงวหยงซินแสกับลุยเหงและลีขุย คอยอยู่ตามแถวหน้าเมือง ครั้นเห็นจูตงอุ้มเซียวเงหลายไปยืนดูกระทิงอยู่หน้าศาล โงวหยงแอบอยู่หลังศาลเจ้า ลีขุยก็แยกย้ายไปตามอุบายโงวหยงซินแส ลุยเหงจึงตรงไปถึงจับมือจูตงแล้วพูดว่า พี่เดินมาข้างนี้สักหน่อยน้องจะพูดให้ฟัง จูตงเหลียวมาดูเป็นลุยเหงก็ตกใจ จึงบอกกับเซียวเงหลายว่า จงนั่งอยู่ที่นี่อย่าไปข้างไหนเราจะไปซื้อขนมมาให้กิน แล้วก็เดินตามลุยเหงมาข้างหลังศาลเจ้าพ้นผู้คนแล้ว จูตงจึงถามว่าเหตุใดน้องจึงมาถึงเมืองนี้ ลุยเหงคุกเข่าลงคำนับแล้วบอกว่าตั้งแต่พี่ช่วยชีวิตไว้จะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ได้ จึงต้องไปเข้าเป็นพวกพ้องซ้องกั๋งอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ น้องแจ้งความซึ่งพี่ช่วยชีวิตไว้ให้เตียวไก่ ซ้องกั๋งฟังพากันสรรเสริญถึงพี่ทุกคน ซ้องกั๋งคิดถึงบุญคุณของพี่อยู่มิได้ขาด จึงให้โงวหยงซินแสกับน้องมาสืบข่าว จูตงถามว่า โงวหยงซินแสอยู่ที่ไหนเล่า ขณะนั้นโงวหยงซินแสแอบดูอยู่ ครั้นได้ฟังจูตงก็ทำเดินออกมาคำนับจูตงเป็นอันดี จูตงจึงรับคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ได้พบปะกันกับท่านซินแสมาช้านาน มีความสุขสบายอยู่หรือ โงวหยงว่าข้าพเจ้าอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะก็มีความสุข แต่เตียวไก่ ซ้องกั๋ง กับพี่น้องเหล่านั้นคิดถึงท่านอยู่ทุกวัน จึงให้ข้าพเจ้ากับลุยเหงมาเชิญท่านไปอยู่ด้วยกันจะได้เป็นที่ปรึกษา ข้าพเจ้ามาอยู่ที่นี่หลายวันแล้วไม่อาจจะมาให้พบ เวลาค่ำวันนี้เป็นวันดี เชิญท่านไปเขาเนียซัวเปาะด้วยกัน เตียวไก่ ซ้องกั๋ง จะได้คลายความวิตก จูตงได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงว่าท่านซินแสพูดดังนี้ผิดไป ถ้าผู้คนเขาได้ยินก็จะไม่ดีด้วยเลย ลุยเหงโทษถึงตาย ข้าพเจ้าแข็งใจสู้ปล่อยไป ลุยเหงอยู่ที่ไหนไม่ได้จึงต้องไปเข้าเป็นพวกพ้อง ซึ่งตัวข้าพเจ้านี้เข้ารับโทษก็ยังไม่ถึงที่ตายจึงได้เนรเทศมา ถ้าแม้นเทพยดาฟ้าและดินช่วยให้สิ้นโทษกลับไปบ้านเมืองจะได้ว่าราชการสืบตระกูลต่อไป ซึ่งจะให้ข้าพเจ้าเข้าเป็นพวกพ้องด้วยนั้นไม่ได้ เชิญท่านกับลุยเหงกลับไปเถิด ลุยเหงว่าพี่มาอยู่ที่นี่ ถึงไม่มีโทษก็จริง แต่ยังอยู่ในบังคับให้เขาใช้สอย จะว่าเป็นชายชาติทหารอย่างไรได้ เตียวไก่ ซ้องกั๋ง คิดถึงบุญคุณเห็นว่าพี่เป็นคนสัตย์ซื่อ อยากจะให้ไปอยู่มีความสุขด้วยกัน จูตงว่าพูดอะไรไม่คิดถึงความหลังบ้างเลย พี่เห็นมารดาของน้องชราแล้วยากจนจึงปล่อยให้หนี ยังกลับมาชักชวนเข้าเป็นพวกพ้องด้วยจะมิเสียชื่อเสียงไปหรือ โงวหยงทำเป็นพูดว่า ถ้าท่านไม่ยอมเราชวนกันกลับไปเถิด จูตงว่า จงบอกกับท่านทั้งสองว่าข้าพเจ้าขอบใจนักหนา แล้วโงวหยงซินแสกับลุยเหงก็เดินตามจูตงมาด้วยกัน
ฝ่ายลีขุยแอบฟังโงวหยงซินแสกับลุยเหงพูดจาเกลี้ยกล่อมจูตงว่าไม่ยอมไป ลีขุยก็ตรงมาหน้าศาลอุ้มเซียวเงหลายบุตรผู้รักษาเมืองขึ้นบ่าพาออกนอกเมืองซองจิวไปตามอุบายโงวหยงซินแสสั่ง
ฝ่ายจูตงไปถึงหน้าศาลเจ้าที่ลูกกรงไม่เห็นเซียวเงหลาย สำคัญว่าหลงไปดูที่อื่น เที่ยวค้นหาตามแถวนั้นจนเช้าไม่พบก็ตกใจยิ่งนักไม่รู้จะไปทางไหน ลุยเหงเดินตามจูตงไป เห็นจูตงเที่ยวหาเด็กนั้นอยู่วุ่นวาย ก็ตรงไปบอกว่าพี่อย่าเที่ยวหาเลยไม่พบดอก เห็นจะเป็นพวกที่มากับข้าพเจ้านั้นได้ฟังพี่ว่าไม่ไป ก็มาอุ้มเอาเซียวเงหลายไปก่อนแล้ว ข้าพเจ้าจะพาพี่ไปตามให้พบ จูตงว่าการอันนี้ไม่ใช่เล่น เซียวเงหลายนั้นบิดารักใคร่เหมือนแก้วตา ถ้าเป็นอันตรายไปอย่างไรผู้รักษาเมืองก็คงตายตามบุตร ลุยเหงว่าอย่าวิตก ก็พาจูตงกับโงวหยงซินแสตามไปจนออกนอกเมืองชองจิว จูตงถามว่าพวกที่มากับน้องเอาเซียวเงหลายไปข้างไหน ลุยเหงว่าพี่ไปด้วยกันเถิดจะส่งตัวเซียวเงหลายให้ จูตงว่าถ้าผู้รักษาเมืองแจ้งความก็จะโกรธพี่ โงวหยงซินแสว่า พวกพ้องที่มากับข้าพเจ้าเห็นอุ้มเซียวเงหลายไปบ้านที่อาศัยดอกกระมัง จูตงว่าพวกที่มาอุ้มเซียวเงหลายไปนั้นแซ่ไรชื่อใด ลุยเหงว่าน้องก็ยังไม่รู้จัก แต่ได้ยินเขาเรียกว่าเฮกซวนฮองชื่อหนึ่ง ลีขุยชื่อหนึ่ง จูตงถามว่าลีขุยคนนี้ที่ฆ่าฟันคนในเมืองกังจิวครั้งก่อนหรือ โงวหยงซินแสว่าคนนั้นแหละ จูตงได้ฟังก็เสียใจนักรีบติดตามไป
ฝ่ายลีขุยอุ้มเซียวเงหลายออกจากเมืองซองจิวไปถึงป่า ตามทางไม่มีผู้คนก็เอายาเบื่อให้กินพอมึนเมา ก็อุ้มเอาเข้าไปวางไว้ในพุ่มไม้เอาขวานฟันศีรษะเซียวเงหลายแตกตายแล้ว เดินออกมายืนคอยอยู่ตามทาง ลุยเหงกับโงวหยงพาจูตงตามไปประมาณทางยี่สิบลี้ ลีขุยเห็นจูตงไล่ตามมาก็ร้องบอกว่าเด็กอยู่ที่นี่ จูตงตรงไปถามลีขุยว่าเซียวเงหลายอยู่ที่ไหน ลีขุยคำนับแล้วบอกว่าเด็กนั้นอยู่ดอก จูตงว่าเจ้าจงเมตตาพี่อุ้มเซียวเงหลายมาให้แต่โดยดีเถิด ลีขุยว่าหมวกที่เด็กใส่นั้นอยู่บนศีรษะข้าพเจ้า แต่เด็กนั้นถูกยาเบื่อน้องอุ้มเอามาซ่อนไว้ในพุ่มไม้ตรงนี้เชิญพี่ไปดูเถิด จูตงได้ฟังก็ตกใจเดินตรงไปยังพุ่มไม้ โงวหยงกับลุยเหงก็ชวนกันหลบหลีกเข้าป่าหนีตรงมาซ่อนอยู่ในบ้านชาจินก่อน ลีขุยยืนดูอยู่แต่ไกลจะคอยล่อให้จูตงติดตามไป
ฝ่ายจูตงเดินมาถึงพุ่มไม้เห็นเซียวเงหลายนอนกลิ้งอยู่ จึงพยุงขึ้นดูเห็นศีรษะแตกตายก็เสียใจจนลมจับ ครั้นได้สติขึ้นมีความโกรธลีขุยยิ่งนัก วิ่งออกมาจะฆ่าเสียให้ตายก็ไม่เห็น โงวหยงกับลุยเหง ลีขุย ยืนอยู่ไกลมือถือขวานสองมือร้องเรียกจูตงว่ามานี่เถิด จูตงก็ยิ่งโกรธวิ่งไล่ตามไป ลีขุยเป็นคนชาวป่าชำนิชำนาญรู้ทาง จึงวิ่งหนีล่อให้จูตงไล่ตามไปจนเวลาใกล้สว่าง ลีขุยล่อพลางหนีพลางไปถึงบ้านชาจินก็วิ่งเข้าไปซ่อนอยู่ จูตงไล่ตามมาถึงประตูเห็นเครื่องศัสตราวุธตั้งเรียงรายอยู่เป็นอันมาก ก็รู้ว่าบ้านขุนนางไม่อาจวิ่งตามเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ประตู ร้องถามว่ามีผู้ใดอยู่บ้าง ชาจินได้ฟังจึงเดินออกมาดู จูตงเห็นท่วงทีลักษณะก็รู้ว่าเป็นขุนนางเจ้าของบ้านจึงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าชื่อจูตง เป็นขุนนางตำแหน่งเจียดคิบอยู่ ณ เมืองหุนเสียกุ้ย ต้องโทษเนรเทศมาเมืองชองจิว ผู้รักษาเมืองเมตตาถอดข้าพเจ้าไว้ใช้สอย ให้อุ้มเซียวเงหลายบุตรมาดูกระทง ลีขุย เฮกซวนฮอง ฆ่าเซียวเงหลายบุตรผู้รักษาเมืองตายเสีย แล้ววิ่งหนีเข้ามาในบ้านท่าน ขอท่านจงช่วยจับลีขุยส่งไปยังผู้รักษาเมืองด้วย ชาจินว่าท่านก็เป็นขุนนางมาแต่เดิมเชิญนั่งพูดจากันก่อนเถิด จูตงว่าข้าพเจ้าขออภัยอยากจะใคร่รู้จักท่าน ชาจินบอกว่าเราชื่อชาจิน แต่เขามักเรียกว่าเซียวชวนฮอง จูตงได้ฟังก็คุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านานแต่ไม่ได้มาคำนับ วันนี้เป็นบุญของข้าพเจ้าได้มาพบปะท่าน ชาจินว่าได้ยินข่าวเล่าลือสรรเสริญว่าท่านเป็นคนซื่อตรง เชิญมาพูดจากันข้างในเถิด ก็พาจูตงเข้าไปจัดที่ให้นั่งตามสมควร จูตงถามว่าเหตุใดลีขุยจึงกลัว วิ่งหนีเข้ามาแอบอยู่ในบ้านท่าน ชาจินว่าบรรดาผู้ที่มีฝีมือเข้มแข็งอยู่ในแผ่นดินก็เป็นพวกพ้องทั้งนั้น ตัวข้าพเจ้าเป็นเชื้อวงศ์ของพระเจ้าชาซีจง ครั้นพระเจ้าเตียคังเอี๋ยนได้ครองสมบัติจึงพระราชทานอาญาสิทธิ์ไว้มิให้ผู้ใดข่มเหง คนทั้งปวงที่ต้องโทษจนถึงตายหลบหนีมาอยู่ในบ้านก็ไม่มีผู้ใดมาจับกุมได้ ข้าพเจ้ายังมีพวกพ้องที่รักใคร่อยู่อีกคนหนึ่งกับท่านก็ชอบกัน บัดนี้เป็นใหญ่อยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ ชื่อซ้องกั๋งที่เรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็ง มีหนังสือให้โงวหยง ลุยเหง ลีขุย ถือมาพำนักอยู่ที่บ้านข้าพเจ้า จะเชิญท่านไปยังเขาเนียซัวเปาะท่านก็ไม่ไป จึงคิดอ่านให้ลีขุยฆ่าฟันเซียวเงหลายบุตรผู้รักษาเมืองตาย ตัดทางมิให้ท่านกลับไปได้ ปรารถนาจะให้ไปอยู่เป็นสุขด้วยกัน โงวหยงซินแสกับลุยเหงอยู่ที่ไหน ไม่ออกมาขอโทษท่านเสียเล่า
ฝ่ายโงวหยงซินแสกับลุยเหงหลีกหนีมาถึงบ้านชาจินเข้าไปแอบอยู่ข้างใน ครั้นได้ฟังชาจินพูดดังนั้นก็ออกมาคำนับจูตงแล้วว่า ท่านอย่าถือโกรธข้าพเจ้าเลย การสิ่งนี้ก็เพราะด้วยซ้องกั๋งใช้ให้มา มีใช่ข้าพเจ้าทำเอง ขอเชิญไปอยู่เขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งจะได้ตอบแทนคุณท่าน จูตงจึงพูดว่าการที่จะให้ข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยนั้นก็ควร แต่มาฆ่าฟันบุตรผู้รักษาเมืองเสียข้อนี้ผิดมากไม่ควรจะทำ ชาจินอ้อนวอนว่า ไหนๆ ก็ได้ฆ่าเสียแล้วเชิญไปอยู่เป็นสุขเถิด จูตงโกรธแค้นลีขุยนักไม่รู้ที่จะคิดประการใด จึงว่าข้าพเจ้าจะไปด้วยดอก แต่ให้พบกับลีขุยสักหน่อยเถิด ชาจินร้องเรียกลีขุยให้ออกมาขอโทษเสีย ลีขุยก็ออกมาคำนับ จูตงเห็นลีขุยก็ยิ่งโกรธมากขึ้นตรงเข้าไปใกล้จะฆ่าฟันลีขุยให้ถึงแก่ชีวิต ชาจิน ลุยเหง โงวหยง ก็กั้นกลางห้ามปรามอ้อนวอนไว้ จูตงไม่รู้ที่จะทำอย่างไรจึงพูดว่า ถ้าท่านจะให้ข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยก็ต้องทำตามคำจึงจะไป
๕๒
โงวหยงซินแสว่าถ้าท่านจะให้ทำอย่างไรก็จะปฏิบัติตาม จูตงจึงว่าท่านจงฆ่าลีขุยเสียให้หายแค้นข้าพเจ้าจึงจะไป ลีขุยได้ฟังก็โกรธตอบว่า ไม่ใช่เราคิดจะได้ฆ่าเสียง่ายๆ การเรื่องนี้เพราะเตียวไก่ ซ้องกั๋งใช้ จูตงได้ฟังก็ยิ่งแค้นเคือง ตรงเข้าไปจะทุบตีลีขุยให้ได้ คนทั้งสามก็ห้ามปรามว่ากล่าวไม่ให้วิวาทกัน จูตงจึงว่าถ้าลีขุยอยู่เขาเนียซัวเปาะด้วย ถึงจะตายเป็นประการใดไม่ขอไปอยู่เลย ชาจินว่าไม่เป็นไรข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง เชิญท่านไปเขาเนียซัวเปาะกับโงวหยงซินแสและลุยเหง ให้เตียวไก่ ซ้องกั๋งมีความยินดีก่อน ลีขุยนั้นให้อยู่ที่บ้านข้าพเจ้าก็ได้ จูตงว่าข้าพเจ้าวิตกนัก ถ้าผู้รักษาเมืองแจ้งความก็คงมีหนังสือไปถึงเมืองหุนเสียกุ้ยจับบุตรภรรยาครอบครัวของข้าพเจ้ามาทำโทษ จะคิดอ่านประการใดจึงจะพ้นภัยอันตราย โงวหยงซินแสว่าท่านอย่าวิตก ซ้องกั๋งคงให้คนไปรับบุตรภรรยาครอบครัวท่านมาแล้ว จูตงได้ฟังก็ค่อยคลายทุกข์ ชาจินจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันแล้ว โงวหยงซินแสกับลุยเหงชวนจูตงลาชาจินมา ชาจินก็จัดม้าให้ สามนายขึ้นม้าออกจากบ้าน ชาจินกับลีขุยก็ตามมาส่ง โงวหยงซินแสจึงสั่งลีขุยว่า น้องจงอยู่ที่บ้านชาตัวกัวหนังพลางก่อน อย่าทำให้เกิดเหตุการณ์ขึ้น อีกสักสี่ห้าเดือนจึงจะมารับ สั่งแล้วสามนายก็ลาไป
ฝ่ายซ้องกั๋งเมื่อขณะให้โงวหยงซินแสกับลุยเหง ลีขุย มาเกลี้ยกล่อมจูตงแล้ว ก็จัดไพร่พลไปรับบุตรภรรยาครอบครัวของจูตงที่เมืองหุนเสียกุ้ยมาอยู่พร้อมกัน ซ้องกั๋งมอบให้ซ้องไทก๋งบิดารักษาไว้
ฝ่ายจูตงเดินทางไปกับโงวหยงซินแส ลุยเหง ออกจากเขตแดนเมืองชองจิวไปหลายวัน ครั้นถึงโรงจูกุ้ย โงวหยงซินแส ลุยเหง จูตงพักอยู่ที่โรงสุราก่อน ให้คนใช้ไปแจ้งกับเตียวไก่ ซ้องกั๋งว่า ลุยเหงพาจูตงมาแล้ว เตียวไก่ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ยินดี ชวนพี่น้องทั้งปวงมาต้อนรับที่ตำบลกิมซัวทัว โงวหยงซินแสกับลุยเหงก็ชวนจูตงลงเรือข้ามไปถึงฝั่ง เตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวง รับจูตงขึ้นจากเรือตรงไปยังที่ชุมนุมคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ถามถึงความแต่ก่อนๆ ที่ได้พบปะกันมา จูตงจึงพูดขึ้นว่า ซึ่งท่านให้ข้าพเจ้ามาอยู่ด้วย บัดนี้ผู้รักษาเมืองชองจิวคงมีหนังสือไปจับตัวบุตรภรรยาครอบครัวของข้าพเจ้า ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าท่านอย่าวิตก บุตรภรรยาครอบครัวของท่านนั้นไปรับมาอยู่ที่นี่ มอบให้บิดาข้าพเจ้ารักษาไว้ เชิญท่านไปพบปะกันเสียก่อนเถิด พวกเหล่านั้นก็พาจูตงไปที่บ้านซ้องไทก๋ง จูตงเห็นบุตรภรรยาญาติพี่น้องกับสิ่งของทั้งปวงขนมาทั้งสิ้น จึงถามภรรยาว่าเหตุใดจึงได้พากันมา ภรรยาว่ามีพวกหนึ่งประมาณหลายสิบคนตรงไปที่บ้านบอกว่าท่านมาเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะแล้วใช้ให้มารับ พวกเหล่านั้นก็ชวนกันขนทรัพย์สิ่งของขึ้นบนเกวียน ให้ข้าพเจ้ากับบุตรขึ้นเกี้ยวหามออกจากบ้านในเวลาค่ำวันนั้น จูตงแจ้งความก็ยินดีกลับมาคำนับเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงแล้ว ซ้องกั๋งเชิญจูตงมายังที่ชุมนุมจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นอันดี
ฝ่ายผู้รักษาเมืองชองจิวไม่เห็นจูตงอุ้มบุตรกลับไป แต่คอยอยู่จนดึกยังไม่มา จึงใช้บ่าวไพร่แยกย้ายกันไปเที่ยวหา จนใกล้สว่างก็ไม่พบมีความวิตกยิ่งนัก ครั้นรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งมีผู้มาแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่าเซียวเงหลายไปตายอยู่ที่พุ่มไม้ในป่า ผู้รักษาเมืองแจ้งความก็ตกใจเรียกบ่าวไพร่ตรงไปยังป่าพุ่มไม้ เห็นเซียวเงหลายตายกลิ้งอยู่กลางดินก็ร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก แล้วให้เอาหีบมาใส่ศพฝังเสียตามธรรมเนียม พอหนังสือบอกเมืองหุนเสียกุ้ยมาถึงว่า บุตรภรรยาครอบครัวของจูตงพากันหนีอพยพไปสิ้นแล้ว ผู้รักษาเมืองชองจิวแจ้งความก็มีหนังสือบอกไปถึงหัวเมืองว่าถ้าจับตัวจูตงส่งมาได้จะรางวัลเงินทองให้จงหนัก หัวเมืองทั้งปวง แจ้งความก็สืบสวนจะจับตัวจูตงอยู่ทุกวัน
ฝ่ายลีขุยอยู่ที่บ้านชาจินช้านานไม่มีการสิ่งไร เวลาวันนั้นชาจินกับลีขุยนั่งสนทนากัน พอชาฮงเสียอาของชาจินให้คนถือหนังสือมาถึงชาจิน ชาจินอ่านแจ้งความแล้วก็ตกใจ จึงพูดว่าจะต้องไปเมืองกอตงจิว ลีขุยเห็นหน้าชาจินไม่ปกติก็ถามว่าท่านมีธุระสิ่งใดหรือ ชาจินบอกว่าเรามีอาอยู่คนหนึ่งชื่อชาฮงเสีย ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เมืองกอตงจิว มีหนังสือมาว่าอินเทียนเซ็กพี่น้องของภรรยากอเหลียม ผู้รักษาเมืองกอตงจิว จะมาชิงที่บ้านเรือนของอาเราแล้วยังทุบตีเอาเจ็บป่วยมากจะตายเป็นเท่ากัน ให้เรารีบไปจะพูดจาสั่งเสียการงานทั้งหลาย บุตรก็ไม่มี เรานี้จะต้องรีบไป
ลีขุยได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าจะไปด้วยท่าน ชาจินก็ยอมให้ลีขุยไป จึงจัดหาเงินทองพร้อมแล้วเรียกบ่าวไพร่ขึ้นม้าออกจากบ้านตรงไปยังเมืองกอตงจิวชวนกันเข้าไปในบ้าน ชาจินให้ลีขุยกับบ่าวนั้นอยู่ข้างนอกตัวชาจินเข้าไปในห้อง เห็นชาฮงเสียผู้อาป่วยมากนอนอยู่บนเตียงไม่พูดไม่จาสิ่งไร ชาจินก็ร้องไห้ ภรรยาน้อยของชาฮงเสียออกมาห้ามว่าท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจะร้องไห้ไปทำไม ชาจินได้ฟังก็คำนับภรรยาของอาแล้วถามว่าเหตุประการใดอาจึงได้เจ็บป่วยถึงเพียงนี้ ภรรยาชาฮงเสียบอกว่า ผู้รักษาเมืองคนใหม่ชื่อกอเหลียม เป็นพี่น้องของกอไทอวย ขุนนางผู้ใหญ่เมืองหลวง เที่ยวข่มเหงกดขี่ราษฎรอยู่เนืองๆ กอเหลียมมีพี่น้องข้างภรรยามาด้วยคนหนึ่ง ชื่ออินเทียนเซ็ก อายุก็ยังอ่อนถืออำนาจกอเหลียม เที่ยวข่มเหงพลเมืองอยู่ทุกวัน ยังมีชายผู้หนึ่งอยากหาความชอบไปบอกกับอินเทียนเซ็กว่า ที่หลังบ้านของอาท่านมีสวนดอกไม้ สร้างเกาะไว้กลางสระงดงาม อินเทียนเซ็กพาบ่าวไพร่มาดูดีแล้วจะไล่อาท่านเสีย อาท่านว่าที่บ้านนี้เปรียบเหมือนต้นไม้กิ่งทองใบหยก ชาวบ้านชาวเมืองก็รู้จักว่าเป็นเชื้อวงศ์พระเจ้าชาซิจงพระเจ้าเตียคังเอี๋ยนพระราชทานอาญาสิทธิ์ให้ปิดไว้บนประตู คนทั้งปวงพากันเกรงทั้งสิ้น เหตุไฉนจะมาแย่งชิงเอาที่บ้านเป็นของตัว จะให้เราไปอยู่ไหนเล่า อินเทียนเซ็กไม่ฟังตรงเข้าฉุดมือทุบตีอาท่านเจ็บป่วยก็คิดแค้นเคือง ไข้จึงทรุดหนักลง ยาและอาหารก็ไม่กินด้วยความเสียใจ ท่านมาก็ดีแล้วจะได้ว่ากล่าวการบ้านเรือน ชาจินว่าท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะใช้คนไปเมืองชองจิวเชิญอาญาสิทธิ์มาจะได้ว่ากล่าวกัน ท่านอุตส่าห์รักษาพยาบาลให้หายขึ้นเถิด ภรรยาชาฮงเสียได้ฟังก็ยินดีจัดหายาให้ชาฮงเสียกิน ชาจินออกมาข้างนอก เล่าความซึ่งอินเทียนเซ็กทำข่มเหงทุบตีเอาชาฮงเสียผู้อาให้ลีขุยกับพวกบ่าวไพร่ที่มาด้วยฟังทุกประการ ลีขุยโกรธจึงว่า อินเทียนเซ็กบังอาจมาเที่ยวข่มเหงราษฎรทำให้ผิดธรรมเนียมบ้านเมืองไป ขวานใหญ่ของข้าพเจ้าก็เอามาด้วยจะทดลองดูสักหน่อย ดูทีหรือว่าอินเทียนเซ็กจะทนขวานได้สักกี่ที
ชาจินได้ฟังก็ห้ามลีขุยว่า จะทำเช่นนั้นไม่ได้เรามีอาญาสิทธิ์จะต้องทำวุ่นวายกับเขาทำไม อย่าว่าแต่ความเท่านี้เลย ถึงสำคัญยิ่งกว่านี้ก็ไม่กลัว ลีขุยว่าคนทุกวันนี้ถ้าเชื่อฟังถ้อยคำง่ายๆ บ้านเมืองก็คงเรียบร้อยดี ถ้าใจของข้าพเจ้าแล้ว จะทุบตีเสียให้เจียนตายเสียก่อนจึงค่อยว่ากล่าว
ชาจินหัวเราะแล้วว่า เพราะทำเช่นนั้นจูตงจึงจะฆ่าฟันจนไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทุกวันนี้เจ้าแผ่นดินตั้งแต่งให้ผู้รักษาเมืองมาว่ากล่าวการงานทั้งปวง เราจะทำตามใจเหมือนอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะนั้นไม่ได้ ลีขุยว่าถึงมีผู้รักษาเมืองมาว่ากล่าวก็ช่างเขาปะไร เมื่อข้าพเจ้าอยู่ที่แขวงเมืองกังจิวได้ฆ่าฟันคนตายเสียนักหนา ผู้รักษาเมืองก็ทำไมไม่ได้ ชาจินว่าอย่าวุ่นวายไป เราจะว่ากล่าวเอง จงอยู่ที่ห้องนี้เถิดอย่าไปข้างไหน พอคนใช้ออกมาบอกชาจินว่าอาท่านป่วยหนักลง ชาจินก็เข้าไปในห้อง
ชาฮงเสียเห็นชาจินก็เรียกเข้าไปใกล้จับมือไว้แล้วพูดว่า อาจะตายตรงนี้ก็เพราะอินเทียนเซ็กกระทำข่มเหง ตัวเจ้าเป็นหลานจงอุตส่าห์อย่าให้ขายหน้าปู่และบิดาเรา จงเชิญอาญาสิทธิ์ไปว่ากล่าวฟ้องร้องที่เมืองหลวง แก้แค้นทดแทนให้จงได้ ถึงอาตายไปก็ไม่ลืมคุณของเจ้าเลย สั่งแล้วโรคก็กำเริบขึ้น ชาฮงเสียก็ขาดใจตาย ชาจินร้องไห้เศร้าโศกยิ่งนัก ครั้นสร่างโศกแล้วจัดหีบมาใส่ศพ ตัวชาจินกับพวกพ้องก็นุ่งขาวไว้ทุกข์ช่วยกันจัดการทำบุญให้ท่านและทำกงเต๊กไว้สองวันยังหาครบกำหนดไม่
เวลาวันนั้น อินเทียนเซ็กกับไพร่พลประมาณสามสิบถือเครื่องศัสตราวุธขึ้นม้าไปเที่ยวยิงเนื้อแล้วกลับมาทางบ้านชาฮงเสีย หยุดม้าร้องบอกว่าให้ผู้ใดออกมาพูดจากันสักคนหนึ่ง ชาจินกำลังจัดการอยู่แจ้งความดังนั้นก็ออกมา อินเทียนเซ็กอยู่บนหลังม้า เห็นชาจินนุ่งขาวก็ถามว่า เจ้าเป็นอะไรกับชาฮงเสีย ชาจินบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นหลานของชาฮงเสีย ชื่อชาจิน อินเทียนเซ็กว่าคราวก่อนเรามาสั่งไว้ครั้งหนึ่ง ให้ขนทรัพย์สิ่งของพากันไปอยู่เสียที่อื่น เหตุใดอาเจ้าจึงไม่เชื่อฟัง ชาจินว่า อาข้าพเจ้าป่วยหนักจะไปอยู่ที่อื่นยังไม่ได้ บัดนี้อาก็ตายขอทำบุญให้ครบเจ็ดวันแล้วจึงจะไป อินเทียนเซ็กว่า เราได้สัญญาไว้สามวัน นี่ก็พ้นมาแล้วยังหาไปไม่ ชอบแต่เอาตัวชาจินหลานชาฮงเสียมาใส่คาเฆี่ยนสักร้อยหนึ่งจึงจะดี ชาจินว่า เหตุใดจึงมาทำข่มเหง ข้าพเจ้าก็เชื้อวงศ์กษัตริย์เจ้าแผ่นดินครั้งก่อนพระราชทานอาญาสิทธิ์ให้ไว้ คนทั้งปวงก็ไม่อาจข่มเหงมีความเกรงทั้งสิ้น อินเทียนเซ็กว่าเอาอาญาสิทธิ์มาดูก่อน ชาจินว่าอาญาสิทธิ์อยู่บ้านข้าพเจ้า ณ เมืองชองจิว ไม่ได้เชิญมาบัดนี้ให้คนไปแล้ว อินเทียนเซ็กได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า เจ้าแกล้งเอาอาญาสิทธิ์มาอวดอ้างเราหาเชื่อฟังไม่ ถึงมีจริงก็จะทำไมใคร แล้วสั่งให้จับชาจินเฆี่ยนตี บ่าวไพร่เหล่าก็ตรงมาจะเข้าจับชาจิน
ขณะนั้นลีขุยแอบดูอยู่ในบ้าน ได้ฟังดังนั้นก็โกรธร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง แล้ววิ่งเข้าไปจับตัวอินเทียนเซ็กกระชากตกลงจากหลังม้า พวกบ่าวไพร่กรูกันเข้ามาช่วยอินเทียนเซ็ก ลีขุยเอามือทุบตีพวกนั้นล้มลงเจ็บป่วยเป็นหลายคน ชาจินจะห้ามก็ไม่ทัน ลีขุยเอาเท้าถีบถูกอินเทียนเซ็กล้มลงขาดใจตาย พวกบ่าวเห็นนายตายก็แตกหนีไปสิ้น ชาจินมีความวิตกยิ่งนัก เรียกลีขุยเข้าไปในบ้านแล้วพูดว่า สักครู่หนึ่งคงมีทหารมาจับ จะอยู่ที่นี่ไม่ได้จงรีบหนีไปเขาเนียซัวเปาะเสียโดยเร็วเถิด
ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะหนีไปเสียก็จะร้อนถึงท่าน ชาจินว่าเรามีอาญาสิทธิ์ ถึงจะผิดก็ไม่เป็นไร พอจะว่ากล่าวทัดทานได้ จงรีบหนีไปโดยเร็ว ลีขุยก็คำนับชาจินแล้วจับขวานสองมือสะพายห่อผ้ามาทางประตูหลังบ้าน หนีออกจากเมืองกอตงจิวตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ ชาจินกับพวกพ้องเหล่านั้นก็จัดการฝังศพชาฮงเสียโดยเร็ว
ฝ่ายพวกบ่าวของอินเทียนเซ็กวิ่งหนีกลับไปบ้าน ตระเตรียมทหารถือเครื่องศัสตราวุธครบมือกัน ประมาณสามร้อยคนตรงไปล้อมบ้านชาฮงเสียไว้แน่นหนา ชาจินเห็นทหารของอินเทียนเซ็กยกมาล้อมบ้านก็ออกไปพูดว่า พวกท่านอย่าวุ่นวาย เราจะไปว่ากล่าวเอง ทหารเหล่านั้นไม่ฟัง กรูกันเข้าจับชาจินมัดไว้ ไม่เห็นลีขุยที่เอาเท้าถีบอินเทียนเซ็กตายก็เข้าไปค้นหาในบ้านก็ไม่พบ จึงเอาตัวชาจินมายังบ้านกอเหลียมผู้รักษาเมือง
ฝ่ายกอเหลียมแจ้งความว่า พวกชาฮงเสียฆ่าอินเทียนเซ็กตายก็โกรธ ออกมายังที่ว่าราชการ เห็นทหารเอาตัวชาจินมาก็ร้องตวาดว่า เหตุไฉนจึงบังอาจกระทำร้ายอินเทียนเซ็กถึงตาย ชาจินบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อชาจิน ไปสร้างบ้านเรือนอยู่ ณ เมืองชองจิว ครั้นแจ้งว่า ชาฮงเสียอาป่วยมากจึงมาเยี่ยม อยู่ได้สองเวลาก็ถึงแก่กรรม จัดการกงเต๊กและทำบุญอยู่ที่บ้าน อินเทียนเซ็กกับทหารไปถึงก็ขับไล่ให้ไปอยู่ที่อื่น ข้าพเจ้าขอผลัดว่าจะขอฝังศพเสียก่อนก็ไม่ฟัง สั่งให้ทหารจับข้าพเจ้าจะเฆี่ยน มีชาวบ้านคนหนึ่งชื่อลิตัวออกมาช่วยข้าพเจ้าทุบตีอินเทียนเซ็กตาย กอเหลียมได้ฟังก็โกรธจึงว่า ลิตัวเป็นพวกพ้องของเจ้า บัดนี้ไปข้างไหน ชาจินว่า ลิตัวไปสำนักที่ไหนก็ไม่ทราบ จะเอาแก่ข้าพเจ้าอย่างไร กอเหลียมว่า เจ้าไม่ใช้ลิตัวก็ไม่ทำ จึงสั่งให้จับชาจินเฆี่ยนเสีย ชาจินว่าลิตัวเป็นพวกชาวบ้านมาช่วย ทุบตีกันตายจะเฆี่ยนข้าพเจ้านั้นไม่ยอม ประการหนึ่ง อาญาสิทธิ์เจ้าแผ่นดินแต่ก่อนพระราชทานไว้ ท่านไม่เชื่อฟังกลับหมิ่นประมาทแล้วจะมาทำกับข้าพเจ้าดังนี้ควรหรือ กอเหลียมได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก จึงพูดว่า เจ้าถือดีนักหนา ก็สั่งให้ทหารจับชาจินมัดเข้าเฆี่ยนจนโลหิตไหล ชาจินเจ็บเหลือทนก็ต้องรับว่าใช้ให้ลิตัวเพื่อนบ้านตีอินเทียนเซ็กตาย กอเหลียมสั่งให้เอาตัวไปจำขังคุกไว้ จัดหีบไปใส่ศพอินเทียนเซ็กฝังเสียตามธรรมเนียม
ฝ่ายภรรยากอเหลียมคิดจะแก้แค้นแทนอินเทียนเซ็กให้ได้ ก็มายุยงกอเหลียมใช้ทหารไปจับบุตรภรรยาครอบครัวของชาฮงเสียมาจำขังคุกไว้ แล้วเก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของที่ทางทั้งปวงเสียด้วย
ฝ่ายซ้องกั๋ง ตั้งแต่โงวหยงซินแสเกลี้ยกล่อมจูตงไปอยู่ด้วยก็มีความสุขสบาย เวลาวันหนึ่งรำลึกขึ้นได้ถึงลีขุยก็มีความวิตก ด้วยเป็นคนมุทะลุโทโสมาก กลัวจะทำให้เกิดความขึ้น ประการหนึ่งเรื่องจูตงเกี่ยวข้องกับชาจินอย่างไรก็ไม่รู้ จึงเรียกไตจงมาสั่งว่า น้องจงไปเมืองชองจิวสืบดูว่าชาจินสบายอยู่หรือประการใด ไตจงคำนับลาซ้องกั๋งออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงไปเมืองชองจิว แจ้งว่าชาจินกับลีขุยไปเมืองกอตงจิว ไตจงก็ออกจากเมืองชองจิว
ฝ่ายลีขุยรีบหนีมาถึงเขาเนียซัวเปาะคำนับเตียวไก่ ซ้องกั๋งแล้วก็เล่าความเรื่องชาจินให้ฟัง พอจูตงเดินมาเห็นลีขุยก็โกรธฉวยได้กระบี่ตรงไปจะฟันลีขุย ลีขุยฉวยขวานสองมือจะเข้าต่อสู้ เตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องก็เข้าห้ามปรามไว้ ซ้องกั๋งจึงพูดกับจูตงว่า ซึ่งลีขุยฆ่าเซียวเงหลายตายนั้นไม่ใช่การของลีขุย โงวหยงซินแสใช้ลีขุยจึงได้ทำ บัดนี้ก็มาอยู่ด้วยกันแล้วจะคิดผูกพยาบาททำไม มีธุระสิ่งใดก็ปรึกษาหารือกันดีกว่า คนนอกเขาจะหัวเราะเล่นได้ แล้วซ้องกั๋งก็ร้องเรียกลีขุยให้มาพูดจาขอโทษจูตงเสีย ลีขุยโกรธไม่ค่อยจะยอม ซ้องกั๋ง เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นก็ชวนกันอ้อนวอนทั้งสองฝ่าย ลีขุยว่ามิใช่จะกลัวกันเมื่อไหร่ เพราะพี่ว่ากล่าวจึงได้ยอมพูดแล้วก็คำนับจูตง จูตงเห็นดังนั้นก็หายโกรธ เตียวไก่ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพี่น้องทั้งปวง ลีขุยก็แจ้งความเรื่องชาจินตั้งแต่ต้นจนปลาย
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจจึงพูดว่า เจ้าหนีมาเสียดังนี้จะมิตกหนักอยู่กับชาจินหรือ โงวหยงซินแสว่าไตจงมาก็คงได้รู้ดอก ลีขุยจึงถามว่าไตจงไปข้างไหน โงวหยงบอกว่า เพราะกลัวเจ้าจะทำให้เกิดความขึ้นที่บ้านชาจิน จึงให้ไตจงไปฟังข่าวดู จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นกลับมา หรือไตจงแจ้งว่าชาจินกับน้องไปเมืองกอตงจิวจะตามไปด้วยดอกกระมัง พูดแล้วก็ชวนกันเสพสุราต่อไป
ฝ่ายไตจงไปถึงเมืองกอตงจิวรู้ความว่า ลีขุยฆ่าอินเทียนเซ็กตายสืบได้ความถี่ถ้วนแล้ว ก็ออกจากเมืองกอตงจิวมาถึงเขาเนียซัวเปาะ
ขณะนั้นเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงกำลังกินโต๊ะอยู่พร้อมกัน ไตจงก็เข้าไปยังที่ชุมนุมคำนับแล้วแจ้งความว่า ข้าพเจ้าไปถึงบ้านชาจิน ณ เมืองชองจิว คนเหล่านั้นบอกว่าชาจินกับลีขุยไปเมืองกอตงจิวข้าพเจ้าก็ตามไป อินเทียนเซ็กไล่ให้ชาฮงเสียไปอยู่ที่อื่น มีชายผู้หนึ่งหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่ฆ่าอินเทียนเซ็กตาย ผู้รักษาเมืองเอาตัวชาจินไปเฆี่ยนตีจนรับเป็นสัตย์ เอาตัวจำขังคุกไว้ แล้วไปริบทรัพย์สิ่งของที่ทางบ้านเรือนและบุตรภรรยาครอบครัวของชาฮงเสียมาทั้งสิ้น บัดนี้ชาจินทนลำบากอยู่ในคุก เห็นชีวิตจะไม่ยืนยาวนาน
เตียวไก่ได้ฟังก็พูดว่า ลีขุยทำให้เกิดความขึ้นอีกแล้ว ลีขุยว่าท่านไม่รู้เหตุ อินเทียนเซ็กบังอาจมาไล่จะเอาที่บ้าน แล้วทุบตีจนชาฮงเสียเจ็บป่วยตาย ให้ไพร่พลจับตัวชาจินจะเฆี่ยนตีอีก ข้าพเจ้าเหลือทนจึงได้ฆ่าอินเทียนเซ็กตาย อย่าว่าแต่ใจข้าพเจ้าเลย ถึงใจท่านก็อดไม่ได้
เตียวไก่ได้ฟังก็ไม่พูดประการใด จึงได้ปรึกษากับพี่น้องทั้งปวงว่า ชาจินมีคุณกับพวกเราเป็นอันมาก จำจะต้องยกไพร่พลไปช่วย แต่การคราวนี้ตัวเราจะไปเอง พี่น้องทั้งปวงจะเห็นประการใด
ซ้องกั๋งตอบว่า พี่เป็นใหญ่ในตำบลเซาเนียซัวเปาะ ซึ่งจะไปนั้นไม่ควร ชาจินก็มีคุณกับข้าพเจ้าเหมือนกัน ข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลไปช่วยชาจินเอง พี่จงอยู่รักษาเขตแดนซองเราเถิด
โงวหยงจึงพูดว่า เมืองกอตงจิวนั้นเป็นเมืองเล็กก็จริง แต่ไพร่พลแน่นหนาเข้มแข็งมาก เสบียงอาหารก็สมบูรณ์ จะดูหมิ่นว่าเป็นเมืองเล็กน้อยนั้นไม่ได้ เตียวไก่ก็ยอมให้ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสไป ซ้องกั๋งสั่งให้ลิมชอง ฮวยหยง ฉินเหม็ง ลี้จุ้น ลือฮวง กวยเส็ง ซึงลิบ อาวเผ็ง เอียหลิม เต็งฮุย เบ๊หลิน แป๊ะสิน สิบสองนายคุมไพร่พลห้าพันเป็นกองหน้า ยกออกจากเขาเนียซัวเปาะไปเมืองกอตงจิวก่อน แล้วซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสและพี่น้องอีกแปดคนคือ จูตง ลุยเหง ไตจง ลีขุย เตียหวย เตียสุน เอียหยง เจียสิว คุมไพร่พลสามพันเป็นกองหนุนยกตามไป
ฝ่ายลิมชองกับพี่น้องเหล่านั้นยกไปเป็นกองหน้า ใกล้จะล่วงเข้าเขตแดนเมืองกอตงจิว ม้าใช้คอยสืบราชการรู้ว่า พวกเขาเนียซัวเปาะยกมา ก็รีบไปแจ้งกับกอเหลียมผู้รักษาเมืองว่า ซ้องกั๋งยกไพร่พลมาเป็นอันมาก กอเหลียมได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะบังอาจนัก เราคิดว่าจะคุมทหารไปปราบเสียให้สิ้น บัดนี้กลับยกไพร่พลมาจะสู้รบกับเราก็ดีแล้ว เห็นจะเป็นเทพยดาชักนำให้เรามีความชอบในแผ่นดิน ก็สั่งให้นายทหารตระเตรียมไพร่พลเครื่องศัสตราวุธ รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง นายทหารทั้งปวงก็จัดการไว้ตามสั่ง กอเหลียมนั้นมีนายทหารอยู่อีกพวกหนึ่งสามร้อย มาแต่หัวเมืองต่างๆ ฝีมือเข้มแข็งทั้งสิ้น เรียกว่าปวยเทียนซินเปียแปลว่าทหารเทพยดาเหาะได้ กอเหลียมก็แต่งตัวถือกระบี่ขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมืองมา แยกทหารเหล่านั้นเป็นปีกซ้ายขวา ตัวกอเหลียมกับทหารสามร้อยอยู่กลางสั่งให้ชักธงยี่ห้อขึ้นคอยสู้รบ
ฝ่ายลิมชองกับพี่น้องเหล่านั้นคุมไพร่พลรีบมาถึงเมืองกอตงจิวแลเห็นทหารชาวเมืองออกมาตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ลิมชองก็ขับม้าขึ้นหน้าร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า กอเหลียมอยู่ไหนออกมาสู้รบกัน กอเหลียมได้ฟังก็ร้องว่า พวกโจรเหล่านี้ไม่กลัวตาย บังอาจยกไพร่พลมาตีบ้านเมืองเราหรือ ลิมชองตวาดว่า เจ้านี้ชาติคนโกงเที่ยวข่มเหงกดขี่ราษฎร เราจะฆ่าเสียให้สิ้นแล้วจะบุกรุกเข้าไปตังเกียเมืองหลวง จับกอกิวพี่น้องของเจ้าที่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ฆ่าเสียด้วย กอเหลียมได้ฟังก็โกรธร้องถามนายทหารว่าผู้ใดจะรับอาสาจับโจรคนนี้ได้บ้าง
อูดิดนายทหารว่าข้าพเจ้าจะรับอาสาเอง ก็ขับม้าตรงเข้าสู้รบกับลิมชองได้สิบเพลง ลิมชองเอาทวนแทงถูกอูดิดตกม้าตาย กอเหลียมเห็นก็ตกใจ จึงร้องถามนายทหารเหล่านั้นว่า ผู้ใดจะอาสาสู้รบได้อีกบ้าง อุนบุนโปนายทหารว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาจับตัวมาให้ท่านจงได้ก็ขับม้าตรงมา
ฉินเหม็งจึงบอกกับลิมชองว่า ข้าพเจ้าจะสู้รบกับทหารคนนี้เอง ก็ขับม้าเข้ารบกับอุนบุนโปได้หลายเพลง ฉินเหม็งเอาทวนแทงอุนบุนโปรับทัน ฉินเหม็งชักกระบองสั้นออกตีถูกศีรษะอุนบุนโปแตกตกม้าตาย
กอเหลียมก็โกรธยิ่งนัก ชักกระบี่วิเศษเรียกว่าไทออโปเกี้ยมออกชูไว้แล้วอ่านมนต์คาถา ในขณะนั้นบันดาลเป็นเมฆหมอกมืดคลึ้มขึ้นมาจากกองทัพกอเหลียมลอยขึ้นไปบนอากาศ เป็นพายุหอบเอากรวดทรายและศิลามาตกถูกไพร่พลของลิมชองจนไม่เห็นตัวกัน ลิมชองกับพี่น้องทั้งปวงเห็นดังนั้นก็ตกใจตะลึงอยู่ทั้งสิ้น กอเหลียมได้ทีก็จุดประทัดสัญญาณขึ้น ทหารสามร้อยที่มีฝีมือเข้มแข็งนั้นก็ตรูกันเข้าฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน ลิมชอง ฉินเหม็ง ฮวยหยง กับพี่น้องและไพร่พลพอได้ยินเสียงประทัดสัญญาณต่างคนก็วิ่งหนีเอาตัวรอดไป ทหารสามร้อยเข้าไล่ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายลงเป็นอันมาก กอเหลียมเห็นพวกโจรแตกหนีไปก็เรียกทหารสามร้อยกลับเข้าเมือง รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ลิมชองกับพี่น้องและไพร่พลวิ่งหนีกระจัดกระจายไปประมาณทางได้ยี่สิบลี้ ลมพายุและเมฆหมอกมืดมัวก็หายไปสิ้น ตรวจดูไพร่พลตายเสียส่วนหนึ่ง ยังเหลือแต่สี่ส่วน ลิมชองก็ถอยกองทัพไปตั้งค่ายพักคอยซ้องกั๋งอยู่ห่างเมืองกอตงจิวประมาณยี่สิบลี้
ฝ่ายซ้องกั๋งยกเป็นกองหนุนมา พอถึงค่ายลิมชองก็เข้าสมทบกัน ลิมชองเล่าความซึ่งได้สู้รบกับกอเหลียมให้ซ้องกั๋ง โงวหยงซินแสแจ้งทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เอาตำรับพิชัยสงครามเล่มที่สามมีคาถาอยู่ ทำให้พายุหอบกรวดศิลากลับไปได้ ซ้องกั๋งก็ยินดีเล่าบ่นคาถาจนจำได้แน่นอนแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็จัดพวกไพร่พลยกออกจากค่ายตรงไปยังหน้าเมืองกอตงจิว ตั้งเป็นกระบวนร้องท้าชวนกอเหลียมออกรบ พวกทหารก็เข้าไปแจ้งกับกอเหลียมว่าซ้องกั๋งคุมไพร่พลออกมาท้ารบอีก กอเหลียมแจ้งดังนั้นก็โกรธ แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมทหารสามร้อยออกจากเมืองมา ครั้นใกล้จะถึงสนามรบจัดเป็นปีกซ้ายขวา ซ้องกั๋งก็ขับม้าขึ้นหน้าทหาร โงวหยงซินแสจึงบอกว่า ทหารที่อยู่กลางกระบวนนั้นเรียกว่าทหารปวยเทียนซินเปียฝีมือเข้มแข็งนัก กอเหลียมก็มีมนต์คาถาจะคิดอ่านสู้รบประการใด ซ้องกั๋งว่าท่านอย่าวิตกข้าพเจ้ามีคาถาลบล้างของสิ่งนั้นได้ พูดแล้วก็สั่งพวกพ้องไพร่พลให้บุกรุกเข้าไปปะทะกัน กอเหลียมสั่งทหารว่าอย่าต้องสู้รบเลย คอยแต่จับตัวซ้องกั๋งไว้จะรางวัลให้จงมาก กอเหลียมก็ขับม้าขึ้นหน้า มือหนึ่งถือโล่มีรูปสัตว์ต่างๆ มือหนึ่งถือกระบี่ตรงมา ซ้องกั๋งร้องตวาดว่า พี่น้องเรายกมาก่อนไม่รู้กลอุบายจึงได้พ่ายแพ้ไป ครั้งนี้ตัวเรามาเองจะฆ่าพวกกังฉินเสียให้สิ้น กอเหลียมได้ฟังก็โกรธ ชูกระบี่ขึ้นอ่านมนต์คาถา เมฆหมอกมืดคลุ้มลมพายุพัดกล้า ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นจึงอ่านมนต์ขึ้นแล้วเอากระบี่ชี้ไป เมฆหมอกและลมพายุก็หอบหวนหายไปสิ้น ซ้องกั๋งคุมไพร่พลบุกรุกฆ่าฟันเข้าไป กอเหลียมเห็นดังนั้นก็ขัดเคือง ชูโล่ขึ้นเอากระบี่เคาะโล่สามทีก็บันดาลเป็นสัตว์ต่างๆ วิ่งออกจากกระบวนตรงมาจะทำร้ายพวกซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งกับพี่น้องก็ชักม้าหนี กอเหลียมเอากระบี่ชี้พวกทหารสามร้อยก็ออกบุกรุกไล่ฆ่าฟัน ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลแตกหนีกระจัดกระจาย กอเหลียมขับทหารไล่ตามไปประมาณทางได้ยี่สิบลี้ พอเวลาจวนค่ำก็คุมทหารกลับเข้าเมือง ฝ่ายซ้องกั๋งกับพี่น้องไพร่พลแตกหนีไปถึงค่ายไม่เห็นพวกทหารไล่มา ก็หยุดพักและปรากฏไพร่พลล้มตายบ้างเล็กน้อย ซ้องกั๋งมีความวิตกจึงปรึกษากับโงวหยงซินแสว่า เรายกมาถึงสองครั้งก็ปราชัยสู้ของวิเศษกอเหลียมไม่ได้ จะคิดประการใดดี โงวหยงว่ากอเหลียมมีชัยชนะไปวันนี้เวลาค่ำคงมาตีปล้นค่ายเรา ต้องคิดอุบายไว้ต่อสู้จึงจะได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงจัดให้เอียหลิมกับแป๊ะสินคุมไพร่พลซุ่มอยู่ริมค่าย ตัวซ้องกั๋งกับพี่น้องและไพร่พลก็ยกตรงไปยังค่ายเดิม
ฝ่ายกอเหลียมกลับเข้าเมืองแล้ว จึงตรึกตรองว่าค่ำวันนี้เราคุมทหารเทียนซินเปียไปทำลายพวกโจรจึงจะควร โดยอ่านมนต์ทำให้มืดคลุ้มฟ้าร้อง ซ้องกั๋งกับพวกเหล่านั้นก็คงตกใจวิ่งหนีไป เรายกเข้าในค่ายฆ่าฟันเสียให้สิ้น จับตัวซ้องกั๋งมาผู้เดียวก็คงสมความปรารถนา คิดแล้วจัดทหารสามร้อยไว้พร้อม ครั้นดึกประมาณยามเศษกอเหลียมก็คุมทหารออกจากเมืองตรงมายังค่ายซ้องกั๋ง เห็นผู้คนเงียบสงัดสำคัญว่านอนหลับสิ้นก็ยินดี อ่านมนต์ขึ้นเป็นเมฆหมอกลมพายุพัดมาแล้ว คุมทหารตรูกันเข้าไปในค่าย ไม่เห็นมีไพร่พลก็จะกลับออกมา
ฝ่ายเอียหลิม แป๊ะสินซุ่มอยู่ใกล้ค่ายร้องว่า กอเหลียมถูกอุบายแล้วก็ระดมเกาทัณฑ์ซัดเข้าไป กอเหลียมกับทหารตกใจพากันวิ่งหนีออกจากค่าย พอเอียหลิมยิงเกาทัณฑ์ไปถูกบ่ากอเหลียมเจ็บปวดยิ่งนัก ทหารเหล่านั้นเห็นกอเหลียมถูกลูกเกาทัณฑ์ก็ชวนกันเข้าพยุงกอเหลียมหนีไปได้ เอียหลิม แป๊ะสินคุมไพร่พลไล่ตามไป เมฆหมอกพายุก็หายสิ้นเดือนหงายแจ่มเห็นกอเหลียมกับทหารไปไกลแล้วก็กลับมาค่าย จับทหารกอเหลียมไว้ได้ยี่สิบคนเอาตัวมาส่งซ้องกั๋ง เล่าความซึ่งกอเหลียมยกมาปล้นค่าย และกอเหลียมถูกลูกเกาทัณฑ์หนีไปนั้นให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ยินดี จัดเงินทองให้รางวัลแก่เอียหลิม แป๊ะสินเป็นอันมาก สั่งให้เอาทหารที่จับมาได้นั้นไปฆ่าเสีย ซ้องกั๋งมีความวิตกกลัวกอเหลียมจะลอบมาปล้น ก็ตั้งค่ายเล็กเรียงรายริมค่ายใหญ่ขึ้นอีกไว้ป้องกัน แล้วให้พวกพ้องกลับไปเขาเนียซัวเปาะเกณฑ์ไพร่พลและเสบียงเพิ่มเติมมา
ฝ่ายกอเหลียมถูกเกาทัณฑ์พาทหารกลับไปถึงเมืองมารักษาแผลก็ยังไม่หาย จึงเกณฑ์ไพร่พลขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง
ฝ่ายซ้องกั๋งคิดอ่านจะแก้วิชาที่กอเหลียมทำเป็นสัตว์ป่ามายังไม่ได้ก็มีความวิตก จึงปรึกษากับโงวหยงซินแสว่า ถ้าไม่มีวิชามาทำลายสัตว์ป่าของกอเหลียมได้ จะเอาไพร่พลที่ไหนมาสู้รบต่อไป
๕๓
โงวหยงว่าข้าพเจ้าก็ตรึกตรองอยู่ เห็นจะต้องไปเชิญกงซุนสินมาจึงจะทำลายสัตว์ป่าได้ ถ้าช้าไปชาจินก็คงตาย ขอท่านจงจัดให้ผู้ใดไปเมืองกิจิวเชิญกงซุนสินโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งว่าเดิมให้ไตจงไปสืบหากงซุนสินที่เมืองกิจิวจนทั่วแล้วก็ไม่พบ โงวหยงว่าในเขตแดนเมืองกิจิวมีตำบลมากจะไปสืบไม่ทั่วเสียดอกกระมัง กงซุนสินนั้นบวชเป็นหลวงจีนคงจะไปอยู่ตามเขาตามเกาะให้เป็นที่สบาย ถ้าผู้ใดจะไปตามกงซุนสินจงจำคำข้าพเจ้าไว้ก็คงพบ
ซ้องกั๋งเห็นชอบด้วย เรียกไตจงมาสั่งว่าน้องจงรีบไปเมืองกิจิวสืบหากงซุนสินเชิญมาโดยเร็ว ไตจงว่าซึ่งจะให้ข้าพเจ้าไปก็ไม่ขัด แต่ขอผู้ใดไปด้วยสักคนหนึ่งจะได้เป็นเพื่อนกัน โงวหยงว่าน้องมีวิชาเดินรวดเร็วนักผู้ใดจะไปด้วยได้ ไตจงว่ามีผู้ไปเป็นเพื่อนก็ใช้ได้ด้วยกัน ลีขุยว่าถ้าดังนั้นข้าพเจ้าจะไปเอง ไตจงว่าต้องเชื่อถ้อยฟังคำเราจึงจะไปด้วยกันได้ ลีขุยว่าการงานสิ่งใดก็จะเชื่อฟังทั้งสิ้น ซ้องกั๋ง โงวหยงก็มีความยินดี จึงกำชับสั่งไตจง ลีขุยว่ารีบไปรีบมาอย่าได้นอนใจ ไตจง ลีขุยก็จัดเงินทองมาแต่งตัวแล้วลาซ้องกั๋งออกจากค่าย ไตจงเอากะเบ๊ของวิเศษให้ลีขุยใส่บ้าง อ่านมนต์คาถาแล้วออกเดินไปประมาณทางได้ยี่สิบลี้ เห็นมีโรงขายสุราริมทาง ลีขุยก็หยุดยืนชวนไตตงว่าเราซื้อสุรากินแล้วจึงค่อยไป ไตจงว่ามาด้วยของวิเศษจะกินสดคาวไม่ได้ เมื่อจะเสพสุราบ้างเล็กน้อยก็ต้องกินถั่วงาผักจึงจะไปได้สะดวก ลีขุยได้ฟังก็หัวเราะว่าถึงจะกินเนื้อสัตว์ต่างๆ บ้างก็ไม่เป็นไรดอก ไตจงว่าทำไมจึงพูดเช่นนี้ ได้สัญญาไว้ว่าจะเชื่อฟังคำ เวลาก็จวนเย็นค่ำตามใจพรุ่งนี้จึงออกเดินทางแต่เช้า พูดแล้วก็ตรงไปที่โรงสุราเข้าสำนักอาศัย ใจลีขุยอยากจะกินของสดคาวก็จัดอาหารกับถั่วงามาให้ไตจงบอกว่าพี่กินก่อนเถิด ไตจงได้ฟังก็รู้ในทีว่าลีขุยจะกินของสดจึงนิ่งไว้ในใจกินอาหารแล้วลีขุยเดินออกมาสำคัญว่าไตจงอยู่ในห้อง ก็ซื้อเนื้อกระบือหนักสามสี่ชั่งมากินกับสุรา ไตจงแอบดูเห็นก็นึกว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะแกล้งทรมานให้ลีขุยเข็ดหลาบจะได้เชื่อฟัง ลีขุยเสพสุรากับเนื้อกระบือแล้วเดินเข้ามาแต่เบาๆ กลัวไตจงจะรู้ พอเข้าไปถึงก็นอน ไตจงมิได้ไต่ถาม นอนนิ่งเลยหลับไปจนสว่าง
ครั้นตื่นขึ้นคิดเงินค่าเช่าให้เจ้าของโรงออกเดินไปได้ประมาณลี้เศษ ไตจงบอกลีขุยว่าเวลาวานนี้เดินทางน้อยนัก วันนี้จะใช้ของวิเศษให้เข้มแข็ง เดินไปให้ได้แปดร้อยลี้ เจ้าจงผูกห่อผ้าไว้ให้ดี ลีขุยก็ผูกมัดห่อผ้าติดตัวไว้แน่นหนา ไตจงเอากะเบ๊สวมใส่ตัวกับลีขุยดีแล้ว ก็อ่านคาถาให้ลีขุยเดินไปหน้า กะเบ๊ของวิเศษก็พัดพาไปรวดเร็วเท้าไม่ถึงดิน ลีขุยครั้นไปด้วยอำนาจของกะเบ๊ก็เมื่อยล้าจนเหน็ดเหนื่อยอ่อนหิวเป็นกำลัง เห็นมีโรงขายสุราและสิ่งของจะหยุดซื้อกิน บัดเดี๋ยวก็พ้นโรงร้านบ้านเรือนไปสิ้น ลีขุยเหลือทนจึงร้องบอกไตจงว่า ข้าพเจ้าหิวนักจะหยุดก็ไม่ได้ ทำอย่างไรดี
ไตจงแกล้งบอกว่า จงหยุดซื้อสิ่งของรับประทานก่อนเถิดแล้วจึงค่อยไป ลีขุยว่าถ้าเดินเช่นนี้เห็นจะตายพี่จงช่วยด้วยเถิด ไตจงก็เอาขนมออกส่งให้ ลีขุยฉวยได้ขนมครึ่งหนึ่งรับประทานไม่อิ่มก็ร้องว่าตายแล้ว ไตจงทำเป็นถามว่า เวลาวานนี้เจ้ารับประทานของสดคาวบ้างดอกกระมัง แต่ก่อนมาก็ไม่เคยเป็นเราจะหยุดบ้างก็ไม่ได้ เจ้ารับประทานสิ่งใดก็บอกเสียตามจริง ลีขุยว่าเวลาวานนี้น้องซื้อเนื้อกระบือรับประทาน ไตจงว่าห้ามก็ไม่ฟังเหมือนกับแกล้งเราด้วยกัน ถ้ารับประทานเนื้อหนหนึ่งก็ต้องเดินไปจนตาย ลีขุยตกใจร้องว่า คราวนี้ไม่ขอทำต่อไปอีกแล้ว ว่ากล่าวสิ่งใดก็จะเชื่อฟังทั้งสิ้น ไตจงแกล้งทรมานลีขุยจนเข็ดหลาบก็อ่านคาถาเรียกกะเบ๊ของวิเศษหยุดแล้วก็ไปสำนักยังโรงเตี๊ยม
ตั้งแต่นั้นมาลีขุยไม่อาจรับประทานของสดคาวเชื่อถ้อยคำทุกสิ่ง ถึงเวลาก็หาอาหารกับถั่วงากิน แล้วชวนกันเดินทางไปหลายวันถึงเขตแดนเมืองกิจิว ไตจงแต่งตัวเป็นนาย ลีขุยเป็นบ่าวเดินตามกันไปเที่ยวสืบหากงซุนสินไม่มีผู้ใดรู้จัก ไตจงกับลีขุยก็กลับไปที่พัก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเที่ยวสืบหาในเมืองอีกก็ไม่ได้ข่าวคราวกงซุนสินอยู่ที่ไหน ลีขุยแค้นเคืองนักบ่นด่ากงซุนสินว่า หลวงจีนอะไรเช่นนี้เปรียบเหมือนนกบินไปสำนักที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าพบปะแล้วจะจับเอาตัวไปให้พี่ซ้องกั๋ง ไตจงว่าทำไมเจ้าพูดดังนี้เห็นจะลืมความที่ลำบากเสียดอกกระมัง แล้วชวนกันมาที่สำนัก ครั้นเวลารุ่งเช้า ไตจงกับลีขุยออกจากเมืองกิจิวไปเที่ยวสืบหาตามแถวหมู่บ้านและตลาดนอกเมือง เดินไปพบซินแสผู้เฒ่าก็ถามถึงกงซุนสิน เฝ้าแต่ถามผู้คนเรื่อยไปก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก จนเวลากลางวันเห็นมีโรงเตี๊ยมขายเครื่องถั่วงาก็เดินตรงเข้าไปจะซื้อ ผู้คนนั่งอยู่มากไม่มีที่ว่าง ไตจงกับลีขุยก็ยืนอยู่กลางถนน เจ้าของโรงเตี๊ยมถามว่าท่านทั้งสองจะซื้อของรับประทานเชิญเข้ามานั่งกับผู้เฒ่านี้ก็ได้ ไตจงกับลีขุยก็เข้าไปในโรงเห็นผู้เฒ่านั่งอยู่ที่โต๊ะแต่ผู้เดียว ไตจงคำนับแล้วก็นั่งตรงหน้า ผู้เฒ่าสั่งให้เจ้าของโรงไปจัดขนมมาให้ก่อน บอกว่าบ้านเราอยู่ไกลจะรีบกินเสียโดยเร็ว เราจะกลับไปฟังฬ่อจินหยินผู้วิเศษเทศนาถึงตำรายาอายุวัฒนะ
ไตจงได้ฟังก็ถามว่าท่านอยู่ที่ตำบลนั้นรู้จักกงซุนสินบ้างหรือไม่ ผู้เฒ่าว่ากงซุนสินอยู่ใกล้เคียงกับข้าพเจ้า คนทั้งปวงเรียกว่าเช็งเต้าหยิน ไตจงจึงถามอีกว่า ตำบลเกาเก็งกุ้ยนั้นใกล้กับเขายิเซียนซัวประมาณสักเท่าไร ผู้เฒ่าว่าซึ่งตำบลเกาเก็งกุ้ยกับเขายิเซียนซัวทางใกล้กันประมาณห้าลี้ เช็งเต้าหยินนั้นเป็นศิษย์ของฬ่อจินหยินผู้วิเศษ ๆ รักใคร่มากกว่าศิษย์ทั้งปวง
ไตจงได้ฟังก็ยินดี เรียกเอาขนมมารับประทานกับผู้เฒ่าแล้วคิดเงินให้เจ้าของโรง ผู้เฒ่าก็ลาไตจงออกจากโรงเตี๊ยมซื้อธูปเทียนกระดาษเงินทองแล้วก็ไป ไตจงกับลีขุยจึงกลับมาโรงที่สำนักจัดแจงห่อผ้าออกจากโรงตรงไปถึงตำบลเกาเก็งกุ้ย ถามคนเหล่านั้นว่าเขายิเซียนซัวไปทางไหน ชาวบ้านบอกว่าไปข้างทิศตะวันออก ประมาณสักห้าลี้ก็จะถึง ไตจงกับลีขุยได้ฟังก็ชวนกันเดินทางไป ใกล้จะถึงเขายิเซียนซัวเห็นหญิงคนหนึ่งเดินออกมา ไตจงถามว่าเช็งเต้าหยินอยู่หรือไปข้างไหน หญิงนั้นบอกว่าเช็งเต้าหยินตำยาอยู่หลังบ้าน ไตจงได้ฟังก็มีความยินดี บอกลีขุยว่าน้องจงนั่งคอยอยู่ที่ใต้ต้นไม้ก่อน ไตจงเดินตรงเข้าไปในบ้าน เห็นหญิงผู้เฒ่าเดินออกมาก็นึกคะเนว่าเห็นจะเป็นมารดากงซุนสิน ไตจงก็คำนับบอกว่าข้าพเจ้ามาหาเช็งเต้าหยิน หญิงผู้เฒ่าจึงถามว่าท่านแซ่ใดชื่อไร ไตจงว่าข้าพเจ้าแซ่ไตชื่อจงอุตส่าห์เดินทางมาแต่เมืองซัวตัง หญิงผู้เฒ่าว่าเช็งเต้าหยินไปเที่ยวช้านานยังไม่กลับมา ไตจงว่าเช็งเต้าหยินกับข้าพเจ้าชอบพอรักใคร่กัน มาทั้งนี้ปรารถนาจะพูดจากันให้เป็นที่สบาย ขอท่านได้เมตตาให้พบสักหน่อยหนึ่งเถิด แต่ไตจงอ้อนวอนเป็นหลายครั้ง หญิงผู้เฒ่านั้นว่าไม่อยู่อย่างเดียว ไตจงจึงลาออกมาบอกลีขุยว่ามารดาเช็งเต้าหยินว่าไม่อยู่ พี่อ้อนวอนเท่าไรก็ไม่บอกความจริง น้องจงไปถามดูบ้าง ถ้ามารดาเช็งเต้าหยินว่าไม่อยู่เจ้าทำเป็นโกรธ แต่อย่าทุบตีเป็นอันขาด
ลีขุยได้ฟังก็ชักขวานสองเล่มออกถือตรงไปยังประตู ร้องเรียกว่ามีผู้ใดอยู่บ้างเชิญออกมาพูดจากัน มารดาเช็งเต้าหยินออกมาเห็นหน้าตารูปร่างลีขุยก็กลัวจึงถามว่าท่านมีธุระสิ่งใด ลีขุยว่าข้าพเจ้าพวกเขาเนียซัวเปาะยี่ห้อเฮกซวนฮอง บัดนี้ซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ใช้ให้มาเชิญกงซุนสินไป ท่านจงให้ออกมาพูดจากัน ถ้าท่านไม่บอก เราเอาไฟเผาบ้านเสียทั้งสิ้นแล้วก็ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่ากงซุนซินออกมาเร็วๆ เถิด
มารดาเช็งเต้าหยินว่าไปเที่ยวช้านานแล้วยังไม่กลับมา ลีขุยตวาดว่าถ้าไม่บอกเช็งเต้าหยินออกมาโดยดีก็จะฆ่าเสีย พูดแล้วก็เงื้อขวานขึ้นทำทีจะฟัน มารดาเช็งเต้าหยินตกใจกลัวล้มกลิ้งอยู่กลางดิน กงซุนสินอยู่ข้างในได้ยินเสียงอื้ออึงก็ออกมาร้องว่าทำอะไรเช่นนี้ ไตจงเห็นกงซุนซินออกมาก็ด่าลีขุยว่า ทำให้มารดาของพี่ตกใจวิ่งเข้าไปพยุงมารดากงซุนสินขึ้น ลีขุยก็เข้าไปคำนับกงซุนสินว่าพี่อย่าถือโทษ ถ้าไม่ทำเป็นโกรธพี่ก็ไม่ออกมา กงซุนสินพยุงมารดาเข้าไปข้างใน แล้วออกมาเชิญไตจงกับลีขุยให้นั่งตามสมควร ถามว่าธุระสิ่งใดน้องทั้งสองจึงได้มาจนถึงบ้าน ไตจงว่าตั้งแต่พี่มาจากเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่ ซ้องกั๋งมีความวิตกไม่แจ้งว่าอยู่ดีหรือประการใด จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาตามที่เมืองกิจิวก็ไม่พบครั้งหนึ่งแล้ว ซ้องกั๋งยกไพร่พลไปช่วยชาจินที่เมืองกอตงจิว กอเหลียมผู้รักษาเมืองมีความรู้วิชาต่างๆ รบกันหลายครั้งสู้มนต์คาถาของกอเหลียมไม่ได้ ซ้องกั๋งจึงใช้ให้ข้าพเจ้ากับลีขุยมาเชิญพี่ไป ข้าพเจ้ามาสืบหาที่เมืองกิจิวก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก พอผู้เฒ่าคนหนึ่งบอกเล่าชี้แจงจึงชวนกันมาถึงบ้านพี่ ขอเชิญไปให้พบกับซ้องกั๋งสักหน่อยเถิด
กงซุนสินจึงว่า เมื่อขณะยังเที่ยวคบหาพวกพ้องนั้นประการหนึ่ง ตั้งแต่จากมาก็กลับใจเสียใหม่ ด้วยมารดาแก่ชราไม่มีผู้ใดปฏิบัติรักษาแล้วฬ่อจินหยินครูไม่ให้ไปข้างไหน กลัวว่าพี่น้องทั้งหลายจะมาติดตามจึงให้เปลี่ยนชื่อเสียใหม่เรียกว่า เช็งเต้าหยิน ใช่จะไม่คิดถึงพวกพ้องเมื่อไรแต่จนใจนักหนา ครั้นจะไปเสียก็ไม่มีผู้ใดปฏิบัติมารดา
ไตจงคุกเข่าลงคำนับอ้อนวอนหลายครั้ง กงซุนสินว่าน้องอย่าทำร้อนเร็วเราคิดอ่านกันก่อน พูดแล้วก็จัดสุราถั่วงาและผักต่างๆ มาเลี้ยงกัน กงซุนสินถามถึงพี่น้องที่มาใหม่มากน้อยสักเท่าไหร่ ไตจงก็แจ้งความให้ฟังแล้วพูดว่าการครั้งนี้ก็สำคัญ ถ้ากอเหลียมจับพี่ซ้องกั๋งได้ ตำบลเขาเนียซัวเปาะจะมิพากันแตกกระจัดกระจายไปสิ้นหรือ ขอเชิญพี่ไปให้ได้ กงซุนสินว่าจะปรึกษากับฬ่อจินหยินก่อน ถ้ายอมแล้วจึงค่อยไปด้วยกัน เวลานี้จวนเย็นคํ่ารุ่งเช้าจึงจะไปปรึกษากับครู พูดแล้วก็จัดห้องให้ไตจงลีขุยนอน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า กงซุนสินก็พาไตจงกับลีขุยออกจากบ้านไปยังเขายิเซียนซัว เดินขึ้นบนเขาถึงที่สำนักฬ่อจินหยิน เด็กศิษย์เห็นก็เข้าไปแจ้งกับฬ่อจินหยินว่า
เช็งเต้าหยินพาพวกพ้องสองคนจะมาหาท่าน ฬ่อจินหยินได้ฟังก็ให้ศิษย์นำเข้าไป กงซุนสินกับไตจงเห็นฬ่อจินหยินนั่งอยู่บนโต๊ะก็คุกเข่าคำนับ แต่ลีขุยนั้นนั่งดูอยู่ ฬ่อจินหยินจึงถามกงซุนสินว่าสองคนนั้นมาแต่ข้างไหน กงซุนสินบอกว่าคนทั้งสองได้สาบานเป็นพี่น้องกับข้าพเจ้ามาแต่เขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ชาจินต้องโทษซ้องกั๋งก็ยกไพร่พลไปช่วย กอเหลียมผู้รักษาเมืองกอตงจิวมีมนต์คาถาต่างๆ ยกมาสู้รบกัน ซ้องกั๋งต้านทานไม่ได้จึงใช้ให้พี่น้องสองคนมาตามข้าพเจ้า ฬ่อจินหยินว่าทุกวันนี้ตัวเราไม่เหมือนแต่ก่อน ด้วยปลดเปลื้องไฟที่ร้อนเสียแล้วปรารถนาจะให้มีความสุขยืดยาว จะกลับไปทำการชั่วนั้นไม่ควร
ไตจงได้ฟังก็คำนับฬ่อจินหยินว่า ท่านได้เมตตาขอให้กงซุนสินไปปราบปรามกอเหลียมสักครั้งหนึ่งเถิด ฬ่อจินหยินว่าท่านทั้งสองไม่เข้าใจ เราได้บวชเรียนทางนี้แล้วการอื่นหาเป็นธุระไม่ จงกลับไปพูดจาปรึกษากันเองเถิด กงซุนสินก็คำนับลากันกลับมาบ้าน ลีขุยจึงถามกงซุนสินว่าครูของพี่ว่ากล่าวประการใด ไตจงว่าเจ้าไม่ได้ยินหรือ ท่านอาจารย์ไม่ให้พี่กงซุนสินไป ลีขุยว่าเราเดินทางมาหลายวัน อดอยากสารพัดทุกสิ่ง อุตส่าห์ทนลำบากมาจนพบปะแล้วยังจะไม่ให้ไป ทำให้เราโกรธขึ้นมาก็จะทำลายวัดที่อยู่เสีย จับเอาตัวฬ่อจินหยินโยนลงไปท้ายเขา ไตจงได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่าเจ้าจะก่อให้เกิดความอีกแล้ว ลีขุยได้ฟังก็หัวเราะว่าน้องพูดเล่นดอก
ขณะนั้นจวนค่ำกงซุนสินจัดหาอาหารมารับประทาน ลีขุยไม่รับประทานด้วย เพราะไม่สู้สบายใจ กงซุนสินกับไตจงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว จึงปรึกษากันว่าจะทำประการใดดี กงซุนสินว่าเวลาพรุ่งนี้ไปอ้อนวอนฬ่อจินหยินอีก ถ้ายอม จะได้ไปด้วยกัน พูดแล้วก็จัดที่ให้ไตจงกับลีขุยนอน กงซุนสินก็ไปที่ห้องของตัว ลีขุยนั้นนอนไม่หลับ ครั้นเกือบจะสว่างก็ลุกขึ้นได้ยินเสียงไตจงกรนหลับสนิท จึงคิดว่ากงซุนสินเป็นพวกเดียวกับเราไม่ควรจะทำให้เนิ่นช้ายังจะต้องไปปรึกษาอาจารย์อีก ถ้าไม่ให้ไปซ้องกั๋งพี่เรามิเสียทีกับกอเหลียมหรือ จำจะคิดฆ่าอาจารย์ของกงซุนสินเสีย กงซุนสินไม่มีที่พึ่งก็ต้องไปกับเราอยู่เอง คิดแล้วจับขวานสองมือเปิดประตูออกมาไม่ให้ไตจงรู้รีบตรงไปยังเขายิเซียนซัว
ขณะนั้นเดือนหงายแจ่ม ฬ่อจินหยินผู้วิเศษนั่งภาวนาอยู่รู้เหตุการณ์ทุกสิ่ง ก็อ่านมนต์ป้องกันกาย ลีขุยไปถึงวัดบนเขาเห็นประตูปิดก็โดดข้ามกำแพงเข้าไปชั้นในแอบดู เห็นฬ่อจินหยินนั่งสวดมนต์อยู่บนโต๊ะจุดเทียนสว่าง ลีขุยนึกว่าฬ่อจินหยินเห็นจะถึงที่ตายจึงเผอิญให้เรามาพบ คิดแล้วผลักบานหน้าต่างเข้าไปใกล้ตัวฬ่อจินหยิน เงื้อขวานขึ้นหมายแล้วก็ฟันลงไป เห็นถูกศีรษะฬ่อจินหยินแยกเป็นสองซีกกลิ้งอยู่บนโต๊ะ โลหิตที่ไหลออกมานั้นสีขาว ลีขุยจึงคิดว่า ฬ่อจินหยินนี้บวชมาแต่เล็กมิได้พบอิสตรี ประการหนึ่งก็มิได้รับประทานของสดคาว โลหิตจึงขาวไม่เหมือนคนทั้งหลาย บัดนี้เราฆ่าตายไม่ต้องวิตกที่กงซุนสินจะไม่ไป แล้วเดินออกมาพบเด็กศิษย์ของฬ่อจินหยินตรงมากั้นหน้าไว้ ร้องว่าฆ่าอาจารย์เราตายแล้วจะหนีไปข้างไหน ลีขุยเอาขวานฟันเหมือนกับถูกเด็กศิษย์นั้นตาย ก็ออกจากวัดเขายิเซียนซัวตรงมาถึงบ้านกงซุนสินยังไม่สว่าง ลีขุยเดินไปในห้องเห็นไตจงนอนหลับก็ค่อยย่องเข้าไปนอน
ฝ่ายกงซุนสินพอสว่างดีก็มาจัดอาหารเรียกไตจง ลีขุยกินพร้อมกันเสร็จแล้ว ไตจงจึงพูดกับกงซุนสินว่า เชิญพี่ไปปรึกษากับฬ่อจินหยินอาจารย์ดูอีกสักครั้งหนึ่ง กงซุนสินก็พาไตจงกับลีขุยออกจากบ้านไป ลีขุยนึกหัวเราะอยู่ในใจเดินตามกงซุนสินไป ครั้นถึงวัดเขายิเซียนซัวเห็นเด็กศิษย์ยืนอยู่สองคน กงซุนสินถามว่าท่านอาจารย์อยู่หรือไม่ ศิษย์บอกว่าท่านอาจารย์นั่งอยู่บนโต๊ะเชิญไปเถิด ลีขุยได้ฟังก็ตกใจกลัวยิ่งนัก กงซุนสินพาไตจงกับลีขุยเข้าไปเห็นฬ่อจินหยิน ลีขุยจึงคิดว่าเวลาคืนนี้เราฆ่าฬ่อจินหยินตายแล้ว เหตุใดจึงมานั่งอยู่ดังนี้
ฬ่อจินหยินผู้วิเศษเห็นกงซุนสินจึงถามว่า เจ้าชวนกันมาทำไมอีกเล่า เจ้าคนดำๆ นั้นชื่อไร ไตจงว่าเป็นน้องข้าพเจ้าแซ่ลี ชื่อขุย ขอท่านได้เมตตาช่วยพวกข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด ฬ่อจินหยินหัวเราะแล้วพูดว่า เราหมายจะไม่ให้กงซุนสินไป ก็เห็นแก่หน้าลีขุยมาด้วยจะต้องให้กงซุนสินไปช่วยสักครั้งหนึ่ง ไตจงก็คุกเข่าลงคำนับ ลีขุยได้ฟังก็นึกแต่ในใจว่า ฬ่อจินหยินเห็นจะรู้ตัวกลัวเราจะฆ่าฟันจึงได้ยอมให้กงซุนสินไป ฬ่อจินหยินว่าหนทางจะไปเมืองกอตงจิวนั้นไกลนัก เราจะทำให้รวดเร็วครู่หนึ่งก็จะถึงเมืองกอตงจิวเจ้าจะเห็นประการใด สามนายก็ยินดีคุกเข่าลงคำนับฬ่อจินหยิน แล้วไตจงจึงคิดว่าเรามีกะเบ๊ของวิเศษเดินทางเร็วนักหนาก็ยังต้องเดินหลายวัน ฬ่อจินหยินนี้เห็นจะวิเศษกว่ากะเบ๊ของเราดอกกระมังจึงไปรวดเร็วนัก ฬ่อจินหยินจะทำอย่างไรหนอ
ฬ่อจินหยินสั่งให้ศิษย์เอาผ้าสี่เหลี่ยมมาสามผืน แล้วก็พาสามคนออกมาหน้าวัด เอาผ้าแดงปูลงบนศิลาเรียกให้กงซุนสินมายืนบนผ้าอ่านมนต์ขึ้น บันดาลเป็นเมฆสีแดงมารองรับกงซุนสินลอยขึ้นไปบนอากาศ เอาผ้าสีเขียวปูลงบนศิลาเรียกไตจงยืนบนผ้าอ่านคาถา ก็บันดาลเป็นเมฆสีเขียวรับไตจงพาลอยขึ้นไป แล้วเรียกให้หยุดก็หยุดอยู่ดุจกัน ลีขุยเห็นดังนั้นก็ยินดี ฬ่อจินหยินก็เอาผ้าสีขาวปูลงเรียกลีขุยมายืนอยู่บนผ้า ลีขุยว่าผ้าเท่านี้ที่ไหนจะทนได้ ถ้าพลัดตกลงมามิแหลกเหลวหรือ ฬ่อจินหยินว่าสองคนนั้นทำไมจึงไม่ตกเล่า ลีขุยก็ลุกขึ้นยืนอยู่บนผ้า ฬ่อจินหยินอ่านคาถาบันดาลเป็นเมฆสีขาวพาตัวลีขุยขึ้นไปลอยอยู่ ลีขุยตกใจกลัวร้องว่าปล่อยให้ข้าพเจ้าลงไปเสียเถิด ฬ่อจินหยินจึงเรียกเมฆสีแดงกับเขียวกลับลงมา ไตจงกับกงซุนซินก็คุกเข่าคำนับฬ่อจินหยินเป็นอันดี ลีขุยลอยอยู่บนอากาศมีความกลัวนัก ร้องว่าทำไมจึงไม่ให้ข้าพเจ้าลงไปด้วย
ฬ่อจินหยินจึงร้องตอบขึ้นไปว่า ตัวเราบวชเรียนนับถือพระมิได้คิดร้ายผู้ใด เหตุไฉนเจ้าเอาขวานมาฟันเรา นี่หากว่าเราล่วงรู้จึงปิดบังกายได้ ถ้าไม่รู้การเจ้าก็คงเอาขวานฟันเราตายเสียในคืนนั้นแล้ว ลีขุยตอบลงมาว่าข้าพเจ้าไม่ได้ทำท่านดูผิดไปกระมัง ฬ่อจินหยินก็หัวเราะ แล้วว่าเจ้าทำไม่ดีจะต้องให้ไปทนลำบากเสียสักครั้งหนึ่ง พูดดังนั้นแล้วก็อ่านคาถาเรียกทหารเทพยดามาลอยอยู่บนอากาศ ร้องสั่งว่าจงพาลีขุยไปทรมานเสียให้เข็ดหลาบแล้วจึงเอากลับมา เทพยดาก็บันดาลเป็นลมพายุพัดพาลีขุยเข้ากลีบเมฆไป ลีขุยไม่แจ้งว่าจะไปทิศไหน ได้ยินแต่เสียงลมพายุพัดไม้หักสนั่นหวั่นไหว ก็มีความกลัวแทบจะขาดใจตาย ทหารเทพยดาพาลีขุยทรมานไปบนอากาศจนสิ้นกำลัง จึงเอาตัวลีขุยโยนลงตรงบ้านผู้รักษาเมืองกิจิว ขณะนั้นผู้รักษาเมืองออกว่าราชการ ลมพายุพัดพาเอาคนตกลงมาสำคัญว่ามีวิชาล่องหนหายตัวได้ จึงให้ทหารมัดไว้แล้วถามว่า เจ้าล่องหนหายตัวไปเที่ยวฉกลักของผู้ใดมาจงบอกไปตามจริง ลีขุยต้องทรมานทหารเทพยดาโยนลงศีรษะแตกเจ็บป่วยเกือบจะขาดใจตายไม่รู้สึกตัว ครั้นผู้รักษาเมืองจับมัดไว้ถามก็ค่อยได้สติขึ้นแต่พูดยังไม่ออก ผู้รักษาเมืองเห็นดังนั้นก็โกรธร้องตวาดว่า เจ้านี้ใช้คุณผีแน่แล้ว จึงไม่พูดจาก็ให้เอาของที่เป็นอัปมงคลกับของที่เน่าเหม็นมารดลงจะให้มนต์คาถาและคุณผีเสื่อมสูญ ครั้นลีขุยได้สติรู้สึกตัว เห็นของที่ไม่ดีตกอยู่เหม็นเหลือทนก็ร้องบอกว่า ข้าพเจ้ามิใช่คนร้าย ท่านทั้งหลายก็คงจะรู้จักอยู่สำนักฬ่อจินหยิน คนเหล่านั้นได้ฟังก็เกรงกลัวบอกผู้รักษาเมืองว่า ชายผู้นี้สำนักฬ่อจินหยิน ขอท่านอย่าทำโทษเลย ผู้รักษาเมืองหัวเราะแล้วพูดว่า เราก็ได้เล่าเรียนต่อฬ่อจินหยินมาช้านานไม่เห็นมีศิษย์เช่นนี้ ก็สั่งให้ทหารจับลีขุยเฆี่ยนยับเยินจนโลหิตไหล ลีขุยเหลือทนก็ต้องรับว่าใช้คุณผี ผู้รักษาเมืองสั่งให้เอาตัวไปขังคุกไว้ ผู้คุมเอาตัวลีขุยไปทำตามคำสั่ง แล้วถามลีขุยว่าเจ้ามาแต่ไหนจงบอกเสียตามจริง ลีขุยรู้ว่าคนในเมืองเกรงกลัวฬ่อจินหยินทั้งสิ้น ก็แกล้งบอกกับผู้คุมว่าเราเป็นศิษย์ฬ่อจินหยินผู้วิเศษ บัดนี้เรามีความผิด ฬ่อจินหยินให้ทหารเทพยดาเอาตัวมาทรมาน อีกสองสามวันก็คงมารับเราไป บรรดาพวกผู้คุมเหล่านั้นเคยกลัวเกรงความรู้วิชาของฬ่อจินหยิน สำคัญว่าลีขุยเป็นศิษย์จริงก็จัดหาสุรากับสิ่งของมาให้ลีขุยกินทุกวัน
ฝ่ายฬ่อจินหยินครั้นให้เทพยดาพาลีขุยไปแล้ว ก็เล่าความซึ่งลีขุยคิดร้ายและเอาตัวไปทรมาน ณ เมืองกิจิวให้ไตจงฟังทุกประการ ไตจงแจ้งดังนั้นก็มีความวิตก คุกเข่าคำนับขอโทษลีขุย ฬ่อจินหยินว่าไม่เป็นไร พูดแล้วก็ให้ไตจงค้างอยู่ที่วัด ถามถึงที่เขาเนียซัวเปาะเป็นประการใดบ้าง ไตจงก็เล่าความให้ฬ่อจินหยินฟังว่า เตียวไก่ ซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ในเขาเนียซัวเปาะสัตย์ซื่อสุจริต ทำการสิ่งใดก็เป็นยุติธรรม มิได้เห็นแก่เงินทอง คิดจะช่วยบำรุงให้บ้านเมืองเป็นสุข ถ้าผู้ใดซื่อตรงกตัญญูก็มิได้คิดร้าย ผู้ที่ไม่ซื่อตรงเที่ยวข่มเหงข่มขี่ราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ จึงได้คิดปราบปรามเสีย ไพร่บ้านพลเมืองสรรเสริญเตียวไก่กับซ้องกั๋งทุกคน
ฬ่อจินหยินได้ฟังก็ยินดี แต่ไตจงอยู่กับฬ่อจินหยินที่วัดยิเซียนซัวได้ห้าวันวิตกถึงลีขุย ไม่แจ้งว่าจะเป็นประการใด เวลาวันนั้นไตจงเข้าไปคุกเข่าคำนับฬ่อจินหยินอ้อนวอนขอโทษลีขุย ฬ่อจินหยินว่าคนเช่นนี้ให้ตายเสียดีกว่าอย่าเอาไปด้วยเลย ไตจงว่าข้าพเจ้าจะเล่าความให้ทราบ ลีขุยนั้นเป็นคนโง่เขลาไม่รู้จักธรรมเนียมก็จริง แต่ความดีมีอยู่หลายอย่าง ข้อหนึ่งซื่อตรงไม่เห็นแก่สิ่งของผู้ใด ข้อสองไม่ประจบประแจงพูดไปตามตรง ข้อสามถ้าจะยกไปสู้รบที่ใด ๆ ก็อาสาเป็นหัวหน้าไม่คิดแก่ชีวิต ลีขุยมีดีอยู่ดังนี้ซ้องกั๋งจึงได้เอาไว้เป็นพวกพ้อง ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้ลีขุยไปด้วย จะเอาข้อความสิ่งใดไปแจ้งกับซ้องกั๋ง ขอท่านได้เมตตาปล่อยลีขุยมาเสียเถิด ฬ่อจินหยินหัวเราะแล้วพูดว่าเราก็รู้อยู่ ลีขุยนี้เป็นดาวบนฟ้าเพราะมนุษยโลกทำบาปหยาบช้า จึงใช้ให้ดาวพวกนี้จุติมาคอยล้างผลาญ ถ้าแม้นเราทำอันตรายลีขุย จะมิเป็นคนขัดขืนฟ้าและดินหรือ พูดแล้วก็อ่านมนต์เรียกทหารเทพยดาลงมาบอกว่า คนที่ให้เอาไปทำโทษอยู่ ณ เมืองกิจิวนั้นสิ้นโทษแล้ว จงเอาตัวกลับมาเสียเถิด
ทหารเทพยดาก็คำนับลาออกมา บันดาลเป็นลมพายุพัดพาลอยตรงไปถึงเมืองกิจิว ร้องเรียกลีขุยออกมาจากคุกหอบพาลอยมาถึงวัดเอาตัวเข้าไปส่งให้ฬ่อจินหยินแล้วก็คำนับลากลับไป ลีขุยเห็นฬ่อจินหยินนั่งอยู่แล้วก็คุกเข่าลงคำนับ พูดว่า ข้าพเจ้าไม่อาจทำต่อไปแล้ว ขอท่านอย่าได้ถือโทษเลย ฬ่อจินหยินว่าตั้งแต่นี้สืบไปภายหน้าจงกลับใจเสียใหม่ก็จะมีความเจริญ ลีขุยคุกเข่าลงคำนับอีกว่า ท่านเหมือนกับบิดาว่ากล่าวสิ่งใดก็จะเชื่อฟัง ข้าพเจ้าไม่ทำความชั่วต่อไป ไต่จงจึงถามลีขุยว่าน้องไปไหนมา ลีขุยก็เล่าความตามซึ่งทหารเทพยดาพาลอยไปทรมานแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ และว่าสักครู่หนึ่งน้องนั่งเสพสุรากับผู้คุมอยู่ในคุก ได้ยินเสียงคนร้องก็เดินออกมาดูเห็นทหารเทพยดาลอยลงมาจากอากาศหอบข้าพเจ้าลอยไปประเดี๋ยวใจก็ถึงที่นี่
๕๔
กงซุนสินจึงว่า อาจารย์ของเรานี้มีทหารเทพยดาอยู่กว่าพันสำหรับใช้การทั้งปวง ลีขุยได้ฟังก็ตกใจจึงพูดว่า เดิมมาก็ไม่บอกให้รู้ว่าเป็นผู้วิเศษ จนทำผิดไปแล้วจะทำอย่างไรได้ พูดพลางคุกเข่าลงกราบไหว้ฬ่อจินหยินเป็นอันดี ไตจงว่าข้าพเจ้ามาช้านานกลัวทหารเมืองกอตงจิวจะรบกวน ท่านจงเมตตาให้กงซุนสินไปช่วยข้าพเจ้ากำจัดกอเหลียมแล้วจะส่งมา ฬ่อจินหยินว่าเดิมเรานึกจะไม่ให้กงซุนสินไป ครั้นตรึกตรองดูก็เห็นว่าพวกเจ้าสาบานกันไว้จะต้องให้ไปช่วย พูดแล้วบอกกับกงซุนสินว่าเราจะสั่งสอนให้ เจ้าอย่าได้ลืม กงซุนสินคุกเข่าลงคำนับ ฬ่อจินหยินจึงบอกว่า มนต์ที่เจ้าเรียนไว้แต่เดิมนั้นอย่างเดียวกันกับของกอเหลียม เป็นแต่ใช้ปีศาจไม่ใช่ของวิเศษ ซึ่งจะปราบปรามกอเหลียมต้องมีคาถาเชิญรามสูรทั้งห้ามาทำให้ฟ้าผ่าจึงจะช่วยซ้องกั๋งได้ มารดาของเจ้านั้นไม่เป็นไร จะให้ผู้คนปฏิบัติรักษาอย่าวิตกเลย ตัวเจ้าก็เป็นพวกซ้องกั๋งจุติมาต้องไปช่วยเขาจึงจะได้ แต่การที่ไม่ดีเจ้าอย่าได้ทำ ด้วยตัวบวชเป็นเต้าหยินเล่าเรียนทางพระสละความชั่วเสียแล้ว ก็สอนคาถาเชิญรามสูรทั้งห้าให้
กงซุนสินเล่าบ่นคาถาของวิเศษท่องจำได้แน่นอนแล้ว ก็ชวนไตจง ลีขุยคำนับลาฬ่อจินหยินอาจารย์ออกจากวัดเขายิเซียนซัวตรงมายังบ้านเล่าความให้มารดาฟัง แล้วจัดกระบี่ของวิเศษที่สำหรับถือสิ่งของต่างๆ พร้อมเสร็จคำนับลามารดาออกจากบ้าน ไตจงกับลีขุยสะพายห่อผ้าเดินตามหลังมาถึงทางใหญ่ประมาณยี่สิบลี้ ไตจงบอกกับกงซุนซินแสว่าข้าพเจ้าจะรีบไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบก่อนแล้วจึงจะมารับท่าน กงซุนสินว่าดีแล้วจงรีบไปเถิด ไตจงสั่งลีขุยว่าน้องจงคอยระวังปฏิบัติอย่าให้ซินแสโกรธก็จะต้องลำบากอีก ลีขุยว่าข้าพเจ้าไม่อาจทำความชั่วดอก ไตจงก็ลากงซุนสินซินแส เอากะเบ๊ของวิเศษใส่ อ่านมนต์ขึ้นรีบไปโดยเร็ว
กงซุนสินกับลีขุยเดินพ้นเขายิเซียนซัวตำบลเกาเก็งกุ้ยมา เวลาเย็นค่ำเข้าสำนักอาศัย ลีขุยเกรงกลัวกงซุนสินซินแสเป็นอันมาก อุตส่าห์ปฏิบัติมิให้ขัดเคืองได้ รุ่งขึ้นเช้าก็เดินไปอีกสามเวลาถึงตำบลบูกังตินมีตลาด กงซุนสินจึงพูดกับลีขุยว่า เราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยซื้อขนมรับประทานเสียก่อนแล้วจึงค่อยไป ลีขุยก็ยินดีชวนกันเข้าไปที่โรงเตี๊ยม ถามเจ้าของว่าขนมทำด้วยถั่วงามีบ้างหรือไม่ เจ้าของโรงบอกว่า ข้าพเจ้าขายแต่ของสดคาว โรงเตี๊ยมท้ายตลาดมีขนมถมไปจงซื้อมารับประทานเถิด ลีขุยจึงบอกกับกงซุนสินว่า ท่านซินแสนั่งเสพสุราอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปซื้อขนมถั่วงามาให้ ก็หยิบเงินในห่อผ้าเดินออกจากโรงเตี๊ยมตรงไปท้ายตลาดซื้อขนมแล้วก็กลับมา เห็นผู้คนยืนเป็นหมู่ได้ยินเสียงร้องว่ากำลังมากจริงไม่มีผู้ใดเสมอ ลีขุยเดินเบียดเข้าไปดู เห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ถือกระบองเหล็กหนักประมาณสามสิบชั่งทุบก้อนศิลาป่นละเอียดเป็นผง แล้ววางกระบองไว้บนก้อนศิลา ลีขุยเห็นดังนั้นเหลือที่จะอดกลั้น ก็เอาขนมใส่ในเสื้อตรงเข้าไปจับกระบองดู
ทึงหลงร้องตวาดว่า เจ้านี้บังอาจนักหนามาจับกระบองของเรา ลีขุยว่าเพียงแต่ยกกระบองขึ้นทุบศิลาผู้คนสรรเสริญว่ามีกำลังเข้มแข็งเห็นว่ายังไม่สู้ดี เราจะร่ายรำท่าทางแล้วจะทุบศิลาให้คนทั้งปวงดูว่ากำลังผู้ใดจะเข้มแข็งกว่ากัน ทึงหลงว่าถ้ายกไม่ขึ้นก็ต้องให้เราตีด้วยกระบอง ลีขุยตรงเข้าจับกระบองขึ้นร่ายรำเหมือนกับจับไม้ซีกสีหน้าเป็นปกติอยู่ คนทั้งปวงชวนกันสรรเสริญว่ามีกำลังมากจริง ทึงหลงเห็นก็เกรงกลัวตรงเข้าไปคำนับถามว่าท่านแซ่ไร ชื่อใด ลีขุยก็ไม่บอกชื่อ จึงกลับถามชายเจ้าของกระบองว่าบ้านอยู่ไหน ทึงหลงบอกว่าบ้านข้าพเจ้าอยู่ที่ตรงนี้ เชิญท่านไปสนทนากันก่อนเถิด พูดแล้วก็พาลีขุยไปถึงบ้าน จัดที่ให้นั่งคำนับก่อนตามธรรมเนียม ลีขุยเห็นในเรือนเจ้าของกระบองมีแต่เครื่องเหล็กจึงคิดว่าจำจะพูดจาชักชวนไปเข้าเป็นพวกพ้องจะได้ทำเครื่องศัสตราวุธสืบไป จึงถามว่าท่านแซ่ใด ชื่อไร ทึงหลงว่าข้าพเจ้าแซ่ทึง ชื่อหลง เป็นชาวเมืองเอียนอันฮู้ ปู่และบิดาเป็นช่างตีเหล็ก ครั้นอยู่มาบิดาข้าพเจ้าเล่นเบี้ยเสียยับเยิน จึงเที่ยวมาอาศัยอยู่เมืองนี้ตีเหล็กหาเลี้ยงชีพ แต่ใจอยากฝึกหัดวิชาเพลงอาวุธต่างๆ คนทั้งปวงเรียกว่ากิมจิปา ตัวท่านมาแต่ข้างไหน แซ่ไร ชื่อใดจงบอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
ลีขุยว่าเราเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะยี่ห้อเฮกซวนฮอง ชื่อลีขุย ทึงหลงว่าข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงมาช้านาน วันนี้มาพบปะรู้จักท่านเป็นบุญนักหนา ลีขุยจึงว่าท่านไปอยู่เสียด้วยกันที่เขาเนียซัวเปาะก็จะมีความสุข ทึงหลงว่าท่านเมตตาชักนำไปอยู่ด้วยนั้นข้าพเจ้าขอเอาท่านเป็นที่พึ่ง พลางคุกเข่าลงคำนับลีขุยตามธรรมเนียมแล้วพูดว่า ตัวน้องนี้บุตรภรรยาครอบครัวก็ไม่มี จะพาพี่ไปซื้อสุรากินที่ตลาดสนทนากันแล้วจึงค่อยไป ลีขุยว่าซินแสมากับพี่คนหนึ่งที่โรงเตี๊ยม ใช้ให้ซื้อขนมจะอยู่ช้าไม่ได้ จงจัดสิ่งของไปด้วยกันทีเดียวเถิด ทึงหลงเข้าไปเก็บเงินทองของดีใส่ห่อผ้าและเครื่องศัสตราวุธต่างๆ ที่เคยใช้รวบรวมพร้อมแล้ว ลีขุยก็พาตรงไปถึงโรงเตี๊ยม เอาขนมให้กงซุนสินกิน กงซุนสินโกรธว่าเหตุใดจึงไปอยู่ช้า ถ้าแม้นว่านานอีกสักครู่หนึ่งเราก็จะกลับไปเสีย ลีขุยนิ่งอยู่ยังไม่อาจพูด จึงให้ทึงหลงเข้าไปคำนับกงซุนสินแล้วแจ้งความซึ่งพบปะกับทึงหลง ได้สาบานเป็นพี่น้องกันให้ฟังทุกประการ กงซุนสินแจ้งว่าทึงหลงเป็นช่างเหล็กก็มีความยินดี ชวนกันเสพสุรารับประทานขนม คิดเงินให้เจ้าของโรงแล้ว ก็พากันออกจากตำบลบูกังตินไป
ฝ่ายไตจงรีบมาถึงเมืองกอตงจิวก็ตรงไปค่าย บอกแก่ซ้องกั๋งว่ากงซุนสินซินแสมากับลีขุย ข้าพเจ้ารีบมาแจ้งความให้ท่านทราบก่อน ซ้องกั๋งก็ยินดียิ่งนัก สั่งไตจงกับพี่น้องเหล่านั้นให้จัดม้าไปคอยรับกงซุนสินซินแสที่ตามทาง
ฝ่ายกงซุนสินเดินมากับลีขุยและทึงหลงหลายเวลา ใกล้จะถึงเขตแดนเมืองกอตงจิวพบไตจงที่กลางทางก็ยินดี ถามว่าการสู้รบกันนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ไตจงบอกว่าเดิมกอเหลียมถูกเกาทัณฑ์ไม่ได้ยกมาสู้รบสงบอยู่ช้านาน ครั้นกอเหลียมหายดีคุมทหารมาท้าชวนรบเมื่อสองเวลาก่อนนั้น ซ้องกั๋งไม่ให้ออกสู้รบ คอยให้ท่านซินแสไปถึงจึงจะคิดการต่อไป ลีขุยให้ทึงหลงคำนับไตจงแล้วสี่นายชวนกันเดินทางไปเมืองกอตงจิว
ครั้นใกล้จะถึงค่ายเห็นลือฮวง กวยเส็งคุมไพร่พลมาคอยรับกงซุนสินซินแสกับไตจง ลีขุย ทึงหลงขึ้นม้าตรงไปยังค่าย ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสและพวกพ้องเหล่านั้นก็มีความยินดี ออกต้อนรับคำนับเชิญกงซุนสินเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร แล้วลีขุยให้ทึงหลงคำนับซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสพี่น้องเหล่านั้นแจ้งความให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริงแล้วจัดที่ให้พักอยู่เป็นอันดี
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งกับโงวหยง และกงซุนสินซินแสนั่งปรึกษาการที่จะสู้รบ กงซุนสินว่าท่านยกเข้าไปตั้งค่ายให้ใกล้เมืองดูกอเหลียมจะคิดประการใด ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสก็เห็นชอบ จึงสั่งให้พวกพ้องและไพร่พลยกกองทัพเข้าไปตั้งค่ายประชิดเมืองกอตงจิวไว้ แล้วซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสินสามนายก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากค่ายตรงมายังหน้าเมือง
ฝ่ายกอเหลียมเจ้าเมืองกอตงจิวรักษาแผลที่ถูกเกาทัณฑ์หายดีแล้วก็ตรึกตรองการที่จะตีหักเอาค่ายซ้องกั๋ง พอทหารรักษาหน้าที่มาแจ้งว่าซ้องกั๋งยกไพร่พลมาถึงหน้าเมืองแล้ว กอเหลียมได้ฟังก็แต่งตัวใส่เกราะขึ้นม้าถืออาวุธ คุมทหารเทียนซินเปียสามร้อยกับทหารเหล่านั้นเปิดประตูเมืองทอดสะพานข้ามคูเข้าไป สั่งให้ทหารแยกเป็นปีกซ้ายขวา ทหารสามร้อยนั้นอยู่ชั้นกลางตัวกอเหลียมยืนหน้า
ฝ่ายซ้องกั๋งยกมาถึงเห็นดังนั้น ก็สั่งไพร่พลให้ยืนเรียงรายกันอยู่ทั้งสองข้าง ซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสินอยู่กลาง ฮวยหยง ฉินเหม็ง เล่าตง อาวเผ็ง ลือฮวงเป็นปีกซ้าย ลิมชอง ซึงลิบ เต็งฮุย เบ๊หลิน กวยเส็ง เป็นปีกขวายกตรงมาปะทะกันเข้า
กอเหลียมร้องตวาดว่า พวกโจรเหล่านี้ยกมาแล้วต้องสู้รบให้เห็นแพ้และชนะ ถ้าผู้ใดหนีก่อนก็ไม่ใช่ชายชาติทหาร ซ้องกั๋งได้ฟังจึงถามพวกพ้องว่าใครจะอาสาจับกอเหลียมฆ่าเสียได้บ้าง ฮวยหยงว่าข้าพเจ้าจะรับอาสาเอง ก็ขับม้าตรงไป กอเหลียมเห็นก็โกรธ ร้องถามนายทหารว่าผู้ใดจะจับโจรมาให้เราได้ ซิง่วนฮุยก็รับอาสาขับม้าตรงเข้าสู้รบกับฮวยหยงหลายเพลง ฮวยหยงทำเป็นชักม้าหนี ซิง่วนฮุยสำคัญว่าฮวยหยงแพ้ก็ขับม้าไล่ตามไป ฮวยหยงได้ทีชักม้าหนีกลับ ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกศีรษะซิง่วนฮุยตกม้าตาย กอเหลียมเห็นก็โกรธยิ่งนัก หยิบเอาโล่รูปสัตว์ต่างๆ ขึ้นชูแล้วอ่านมนต์บันดาลเป็นลมพายุพัดให้เมฆหมอกมืดคลุ้ม บัดเดี๋ยวใจก็เป็นสัตว์ต่างๆ วิ่งออกจากกระบวนรบของกอเหลียมจะตรงเข้าทำร้ายพวกกองทัพซ้องกั๋ง ไพร่พลเหล่านั้นเห็นก็ตกใจจะพากันหนีไป กงซุนสินร้องห้ามไว้แล้วเอากระบี่ของวิเศษชูขึ้นอ่านคาถาก็บันดาลเป็นสายฟ้าส่องสว่างแสงนั้นไปลบล้างลมพายุและเมฆหมอกสิ้น สัตว์ต่างๆ นั้นถูกสายฟ้าก็กลับเข้าไปที่กระบวนทหารของกอเหลียม กลายเป็นกระดาษเกลื่อนทั้งแผ่นดิน ซ้องกั๋งได้ทีก็ขับพวกพ้องไพร่พลรุกไล่ฆ่าฟันนายทหารและทหารของกอเหลียมล้มตายลงเป็นอันมาก กอเหลียมเห็นเหลือกำลังก็พาทหารสามร้อยที่เหลือตายหนีกลับเข้าเมือง ชักสะพานปิดประตูให้รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ พวกซ้องกั๋งก็บุกรุกไล่เข้าไปจนกำแพงเมือง ทหารที่รักษาเชิงเทินก็ยิงเกาทัณฑ์พุ่งแหลนหลาวระดมลงมาดั่งห่าฝนเข้าใกล้ไม่ได้ ซ้องกั๋งก็คุมไพร่พลกลับมาค่าย ตรวจดูพวกพ้องและทหารอยู่พร้อมกัน ไม่มีผู้ใดเป็นอันตราย ก็ยินดีสรรเสริญกงซุนสินซินแสว่ามนต์คาถาไม่มีผู้เสมอ ให้เงินทองเป็นรางวัลแก่ไพร่พลทั้งปวงตามสมควร กงซุนสินพูดว่า กอเหลียมพ่ายแพ้เราพาทหารเทียนซินเปียสามร้อยหนีเข้าเมือง วันนี้คงจะคิดมาปล้นค่ายเราในเวลาค่ำเป็นมั่นคง ท่านจงถอยกองทัพไปพักเสียที่อื่นทิ้งไว้แต่ค่ายเปล่า จัดไพร่พลแยกย้ายไปซุ่มอยู่ ถ้าได้ยินเสียงฟ้าร้องเห็นแสงไฟสว่างขึ้นที่ค่ายก็ให้ตรูกันออกไล่ฆ่าฟันก็คงได้ชัยชนะ ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสได้ฟังก็เห็นชอบ จึงเลิกไพร่พลกลับมายังค่าย จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นอันดี พอเวลาค่ำซ้องกั๋งก็ให้ยกกองทัพไปพักอยู่ใกล้ชายเขาห่างค่ายประมาณทางสองลี้ แล้วสั่งพี่น้องให้คุมไพร่พลแยกกันไปซุ่มอยู่ริมค่ายตามคำกงซุนสินว่านั้นทุกประการ ตัวซ้องกั๋งกับซินแสทั้งสอง ฮวยหยง ฉุนเหม็ง ลือฮวง กวยเส็ง ก็ขึ้นคอยดูอยู่บนเนินสูง
ฝ่ายกอเหลียมกลับเข้าเมืองได้มีใจโกรธนัก คิดจะแก้แค้นให้จงได้ จึงใช้ทหารไปสอดแนมดูว่าซ้องกั๋งจะคิดอ่านประการใด ทหารก็ไปสืบแล้วกลับมาบอกว่า ซ้องกั๋งกำลังกินโต๊ะเสพสุรารื่นเริงอยู่ กอเหลียมแจ้งความจึงคิดว่า พวกซ้องกั๋งได้ชัยชนะพากันกำเริบยกมาตีเมืองอีก คงมีความประมาทมิได้ระวังรักษาค่าย เราคุมทหารเทียนซินเปียไปตีปล้นในเวลาค่ำวันนี้ก็คงสมความปรารถนา คิดแล้วจัดทหารเทียนซินเปียกับทหารม้าพันหนึ่ง มีเครื่องศัสตราวธต่างๆ พอเวลาดึกประมาณยามเศษ กอเหลียมก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าเปิดประตูออกไป ครั้นใกล้จะถึงค่ายซ้องกั๋งเห็นเงียบสงัดก็ยินดี อ่านมนต์บันดาลให้มืดคลุ้มเป็นพายุพัดหอบเอากรวดทรายและศิลามาบนอากาศเสียงสนั่นหวั่นไหว กอเหลียมก็คุมทหารเทียนซินเปีย ถือคบตรูกันเข้าไปในค่าย ทหารม้านั้นถือเครื่องศัสตราวุธคอยอยู่นอกค่าย
ฝ่ายกงซุนสินกับซ้องกั๋งและพี่น้องยืนคอยดูอยู่บนเนิน ครั้นเห็นดังนั้นกงซุนสินก็เอากระบี่ของวิเศษชูขึ้น อ่านคาถาเชิญรามสูรทั้งห้าบันดาลให้ฟ้าร้องและมีแสงสว่าง พวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ครั้นได้ยินเสียงฟ้าร้องและเห็นแสงไฟสว่างก็ตรูกันออกมาทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายกอเหลียมกับทหารสามร้อยเข้าไปในค่ายไม่เห็นมีผู้คนและได้ยินเสียงฟ้าร้องก็พากันวิ่งหนีออกมา พอไพร่พลของซ้องกั๋งประดังเข้าล้อมไว้ ขณะนั้นฟ้าผ่าลงมาที่ค่ายถูกทหารเทียนซินเปียตายสิ้นทั้งสามร้อย กอเหลียมเห็นก็ตกใจ วิ่งออกจากค่ายได้พาทหารม้าหนีไป ไพร่พลของซ้องกั๋งบุกรุกฆ่าฟันทหารม้ากอเหลียมล้มตายอีกเป็นอันมาก ที่เหลือตายประมาณสามสิบหนีตามกอเหลียมไป ลิมชองก็คุมไพร่พลไล่ตามไปจนถึงประตูเมือง จับได้ทหารกับม้ายี่สิบ แต่ตัวกอเหลียมกับทหารสิบม้านั้นหนีเข้าเมืองได้ ปิดประตูลงเขื่อนขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ลิมชองพาไพร่พลกับทหารม้าที่จับได้กลับมา ซ้องกั๋งและพวกพ้องเห็นกอเหลียมหนีไปแล้วก็ชวนกันกลับลงมาจากเนิน พอลิมชองกับพวกพ้องมาถึงพร้อมกัน ลิมชองเอาทหารกับม้าที่จับได้มาส่งซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งสั่งให้ฆ่าทหารเหล่านั้นเสีย แล้วยกไพร่พลกลับมาค่ายในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้าซ้องกั๋งก็คุมไพร่พลล้อมเมืองกอตงจิวไว้ทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายกอเหลียมหนีเข้าเมืองได้ก็คิดวิตกว่า เดิมเราได้ร่ำเรียนมนต์คาถาไว้สำหรับตัว มาครั้งนี้ก็สู้พวกโจรไม่ได้ จำจะต้องมีหนังสือไปถึงเมืองตังเชียง เมืองโควจิว ด้วยผู้รักษาเมืองนั้นกอกิวขุนนางใหญ่พี่ชายเราจัดตั้งแต่งไปให้รักษา ถ้าเจ้าเมืองทั้งสองรู้ก็คงยกมาช่วย คิดแล้วจึงเขียนหนังสือสองฉบับมอบให้ขุนนางกรมการเปิดประตูเมืองแยกกันไป
ผ่ายซ้องกั๋งคุมไพร่พลตั้งล้อมอยู่ ครั้นเห็นคนในเมืองลอบหนีออกมา ไพร่พลเหล่านั้นก็ไล่ตามไปจะจับ โงวหยงซินแสห้ามไว้แล้วว่าเราจะต้องตัดรอนกอเหลียมเสียก่อน ซ้องกั๋งถามว่า ท่านจะคิดอุบายประการใด โงวหยงว่า ในเมืองกอตงจิว ทหารก็เบาบางพากันเข็ดขยาดครั่นคร้ามไปทั้งสิ้น กอเหลียมจึงใช้คนแยกกันไปขอกองทัพหัวเมืองใกล้ ๆ ให้ยกมาช่วยโดยเร็ว เราให้ไพร่พลปลอมเป็นทหารหัวเมืองยกมาทำทีจะสู้รบกันเอง กอเหลียมเห็นก็จะเปิดประตูเมืองออกมาช่วยไพร่พลที่ปลอมนั้นให้ยกตรงไปเข้าเมืองคงจับตัวกอเหลียมได้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจ เรียกไตจงมาสั่งให้รีบไปเขาเนียซัวเปาะจัดไพร่พลปลอมเป็นทหารยกแยกย้ายกันมาตามอุบายโงวหยงซินแส ไตจงคำนับลาออกจากค่าย เอากะเบ๊ของวิเศษใส่ อ่านคาถาตรงไปยังเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงก็เล่าความซึ่งรบกับศัตรูให้เตียวไก่ฟังแล้วจัดไพร่พลปลอมเป็นทหารหัวเมือง ยกออกจากเขาเนียซัวเปาะแยกกันไปเมืองกอตงจิว
ฝ่ายกอเหลียม ครั้นผู้ถือหนังสือไปแล้ว ก็ให้ทหารจัดฟืนและฟางมากองไว้ จะจุดให้กองทัพหัวเมืองที่ยกมาช่วยเห็นเป็นสำคัญว่าเป็นการร้อนจะได้รีบยกมาโดยเร็ว ครั้นจัดการเสร็จแล้วก็ให้จุดไฟขึ้นควันติดกรุ่นอยู่มิได้ขาด ตัวกอเหลียมไปคอยดูพวกทหารหัวเมืองอยู่บนกำแพงทุกเวลา
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งล้อมเมืองกอตงจิวไว้ ครั้นเห็นพวกทหารที่ปลอมยกมาก็จำได้ จึงสั่งพวกพ้องกับไพร่พลว่า ถ้าเห็นกองทัพยกใกล้เข้ามาแล้วก็ให้แตกหนีไป แยกกันรวมอยู่ตามชายเขาและทางลัด คอยสกัดจับกอเหลียมฆ่าเสียให้ได้ พอทหารทั้งสองทิศใกล้เข้ามา พวกซ้องกั๋งก็ทำเป็นตกใจ คุมไพร่พลถอยหนีไปซุ่มอยู่ตามคำสั่ง กอเหลียมขึ้นไปคอยอยู่บนกำแพง เห็นทหารที่ปลอมยกมาคนละทาง ก็สำคัญว่ากองทัพหัวเมืองทั้งสองมาช่วย มีความยินดีนัก แลไปดูไพร่พลของซ้องกั๋งที่ล้อมอยู่ต่างระส่ำระสายพากันหนี กอเหลียมเห็นได้ทีก็ลงจากกำแพงคุมทหารเปิดประตูเมืองออกมา ซ้องกั๋งกับฮวยหยง ฉินเหม็งยืนอยู่ในที่ล้อมพอเห็นดังนั้นก็ทำเป็นล่อ กอเหลียมก็คุมทหารไล่ตามไป
ฝ่ายไพร่พลที่ปลอมเป็นทหารยกมาช่วยนั้น ก็กรูกันเข้าไปในเมืองได้ ไล่ฆ่าฟันทหารที่รักษาประตูและเชิงเทินล้มตายแตกกระจัดกระจายไปสิ้น ชักธงยี่ห้อซ้องกั๋งขึ้น ช่วยกันรักษาประตูกำแพงไว้มั่นคง
ฝ่ายกอเหลียมไล่ตามซ้องกั๋งไปใกล้จะถึงชายเขา เหลียวหลังมาเห็นแต่ไพร่พลของซ้องกั๋งก็ตกใจยิ่งนักรีบคุมทหารกลับ พอพวกพ้องของซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่รายเขาซ้ายขวานั้นกรูกันออกมาเขาบุกรุกฆ่าฟันทหารกอเหลียมตายลงมาก ตัวกอเหลียมนั้นตรงไปจะเข้าเมือง เห็นบนกำแพงเป็นยี่ห้อของซ้องกั๋ง แลดูทหารก็เป็นไพร่พลพวกเขาเนียซัวเปาะทั้งสิ้นก็เสียใจ ขับม้าคุมทหารที่เหลือตายหนีลัดทางไป ไพร่พลของซ้องกั๋งซึ่งตั้งสกัดหน้าไว้นั้นร้องตวาดว่า กอเหลียมจะหนีไปทางไหนลงจากม้าให้เราจับแต่โดยดี กงซุนสินเห็นดังนั้นก็พาทหารกับไพร่พลที่ซุ่มอยู่ออกสกัดไว้ทั้งสองข้าง ตรงเข้าบุกรุกฆ่าฟันทหารกอเหลียมตายสิ้น กอเหลียมลงจากม้าวิ่งหนีขึ้นบนเขา พวกซ้องกั๋งไล่ติดตามไป กอเหลียมเห็นก็ตกใจจึงอ่านคาถาบันดาลเป็นเมฆหมอกหอบกอเหลียมลอยขึ้นบนอากาศ
ขณะนั้น กงซุนสินตามไปด้วยก็อ่านมนต์แล้วเอากระบี่ของวิเศษชี้ขึ้นไป บันดาลเป็นสายฟ้าฟาดถูกกอเหลียมตกลงมากลิ้งอยู่กลางดิน ลุยเหงตรงเข้าตัดเอาศีรษะกอเหลียมได้แล้วชวนกันลงจากเขากลับไปค่าย
ฝ่ายซ้องกั๋งกับฮวยหยง ฉินเหม็ง กลับมาถึงค่ายแจ้งความว่าพวกที่ปลอมมายกเข้าเมืองได้ก็ยินดี แต่ยังคอยพวกพ้องอยู่ จะจับกอเหลียมได้หรือประการใดยังไม่รู้ พอคิดดังนั้นกงซุนสินกับพวกพ้องมาถึง แจ้งความซึ่งฆ่ากอเหลียมตัดเอาศีรษะมานั้นให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งก็ดีใจ ยกกองทัพเข้าไปในเมืองกอตงจิว กำชับสั่งไพร่พลมิให้กระทำข่มเหงราษฎรชาวเมือง ให้ตั้งทำมาหากินตามภูมิลำเนาเป็นปกติเรียบร้อยแล้ว ซ้องกั๋งกับพี่น้องก็ชวนกันไปหาชาจิน
ครั้นถึงคุกก็ไม่เห็นผู้ตรวจและผู้คุมพากันหนีไปสิ้น มีคนโทษที่ถึงตายสักหน้าไว้ประมาณห้าสิบคน มิได้จองจำ แต่ชาจินนั้นไม่เห็น ซ้องกั๋งมีความวิตกชวนกันเที่ยวค้นไปถึงคุกแห่งหนึ่ง พบญาติพี่น้องครอบครัวของชาฮงเสียต้องจำขังอยู่ อีกคุกหนึ่งนั้นบุตรภรรยาครอบครัวของชาจินที่อยู่ ณ เมืองชองจิว กอเหลียมให้ทหารไปจับเอาตัวจำขังคุกไว้คนละแห่ง โงวหยงซินแสให้เอาผู้คุมที่อยู่เฝ้าคุกมาไต่ถามว่ารู้เหตุการณ์บ้างหรือไม่
ยังมีชายผู้หนึ่งแจ้งว่า ข้าพเจ้าเป็นคนใช้ของเจียดคิบ เมื่อวันก่อนนั้นกอเหลียมผู้รักษาเมืองกำชับสั่งผู้คุมว่า ให้จำชาจินแน่นหนาขึ้นอีก ถ้าคนโทษมากก็จงทุบตีเสียให้ตาย เว้นได้สามวันกอเหลียมถามว่าชาจินตายแล้วหรือยัง พวกข้าพเจ้าเห็นว่าชาจินเป็นคนดีมีสกุลก็ไม่ทำอันตราย จึงแจ้งความกับกอเหลียมว่าชาจินนั้นเจ็บป่วยเจียนตายแล้วจะต้องฆ่าทำไม กอเหลียมไม่ไว้ใจกลัวชาจินจะหนี สั่งให้ผู้คุมเอาตัวชาจินลงไปขังในบ่อน้ำหลังบ้าน บัดนี้จะเป็นตายประการใดข้าพเจ้าไม่ทราบ
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจให้ชายผู้นั้นพาไปถึงบ่อน้ำ แลดูเห็นมืดมัวอยู่ ไม่แจ้งว่าตื้นลึกสักเพียงใด ซ้องกั๋งเสียใจนักพูดว่า ถ้าแม้นชาจินตายตัวเราก็คงตายเหมือนกัน โงวหยงซินแสว่าท่านต้องให้คนลงไปดูก่อน ก็ถามพวกพ้องว่า ผู้ใดจะลงไปในบ่อน้ำได้บ้าง ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะลงไปเอง ซ้องกั๋งว่าจะลงไปดูชาจินก็ดีแล้ว การอันนี้เกิดขึ้นก็เพราะน้อง จึงเอาเข่งมาผูกเชือกแน่นหนา ลีขุยก็ถือขวานสองมือนั่งในเข่งหย่อนเชือกลงไปมืดมัวเหมือนกลางคืน ไม่เห็นสิ่งใด ลีขุยเอามือคลำพบแต่กระดูกเป็นนักหนา เที่ยวคลำไปอีก พบคนนั่งพิงอยู่ข้างบ่อ ลีขุยร้องถามว่าชาตัวกัวหนังหรือ
ฝ่ายชาจินทนลำบากอดอยากอยู่ในบ่อหลายเวลาเจ็บป่วยพูดจาไม่ออก ครั้นได้ยินเสียงร้องเรียกก็เอามือคลำพบลีขุย ก็พูดอึกอักอยู่ในคอหวังจะบอกว่าอยู่นี่ ลีขุยได้ยินก็รู้ว่าชาจินยังไม่ตาย มีความยินดีนัก อุ้มเอาชาจินใส่เข่งกระตุกสายเชือกลูกกระพรวน พวกข้างบนก็ชักเข่งขึ้นมา ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็ดีใจ เข้าพยุงชาจินออกจากเข่ง เห็นศีรษะและขาแตกยับเยินทั้งตัว จึงให้คนใช้หาหมอรักษา ช่วยกันพยุงชาจินมายังที่สำนัก ซ้องกั๋งก็ให้ไปถอดเอาบุตรภรรยาครอบครัวของชาฮงเสียและชาจินมาช่วยกันพยาบาล ชาจินค่อยคลายหายป่วยขึ้น ซ้องกั๋งให้จัดเกวียนมาบรรทุกชาจินกับทรัพย์สิ่งของเงินทองและบุตรภรรยาญาติของชาจินกับชาฮงเสีย แล้วให้ลีขุยกับลุยเหงคุมไปเขาเนียซัวเปาะก่อน สั่งให้จับบุตรภรรยาครอบครัวของกอเหลียมไปฆ่าเสียทั้งสิ้น เก็บริบเอาทรัพย์สิ่งของเงินทองและเสบียงอาหารขึ้นบรรทุกเกวียนพร้อมแล้ว ซ้องกั๋งก็เลิกกองทัพออกจากเมืองกอตงจิว เดินทางรอนแรมไปหลายวัน จนกระทั่งถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่กับพวกพ้องมาต้อนรับเข้าไปในที่ชุมนุม ซ้องกั๋งจึงเล่าความซึ่งได้สู้รบกับกอเหลียมให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย เตียวไก่กับพวกพ้องเหล่านั้นก็มีความยินดี หาหมอมารักษาพยาบาลชาจิน แล้วจัดที่อยู่ให้ภรรยาญาติครอบครัวชาฮงเสียกับชาจินอยู่ด้วยกัน พอชาจินหายป่วยแล้ว เตียวไก่ ซ้องกั๋งนั่งให้จัดโต๊ะเสพสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี ชาจินคิดถึงคุณเตียวไก่ ซ้องกั๋งและพวกพ้องเหล่านั้น ก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าขอบคุณท่านทั้งปวงนักหนา ถ้าไม่ยกไปช่วยข้าพเจ้าก็คงตาย เตียวไก่ ซ้องกั๋งและพวกพ้องก็คุกเข่าลงพร้อมกันพูดว่า ซึ่งท่านมีคุณกับพวกข้าพเจ้านั้นหาที่เปรียบมิได้ การทั้งปวงก็สำเร็จแล้วเชิญท่านอยู่ด้วยกันที่นี่เถิด ก็พยุงชาจินขึ้นนั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันตามสบายแล้วต่างคนก็ไปที่อยู่ ตั้งแต่นั้นตำบลเขาเนียซัวเปาะก็รุ่งเรืองเจริญมั่นคงขึ้นกว่าแต่ก่อน
ฝ่ายผู้รักษาเมืองตังเชียงกับเมืองโควจิว แจ้งความในหนังสือของกอเหลียมแล้วก็จัดทหารพร้อมจะยกกองทัพมา พอได้ข่าวว่าเมืองกอตงจิวแตก จึงทำหนังสือบอกข้อความให้ขุนนางถือเข้าไปเมืองหลวง
ขณะนั้นขุนนางที่เมืองกอตงจิวหนีไปถึงตังเกียเมืองหลวงพร้อมกันก็เข้าไปแจ้งแก่กอกิวทุกประการ กอกิวแจ้งความซึ่งขุนนางเมืองกอตงจิวและหนังสือบอกหัวเมืองทั้งสองแล้วก็โกรธยิ่งนัก คิดจะยกไปปราบปรามพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะทดแทนกอเหลียมผู้น้องให้จงได้ ครั้นเวลารุ่งเช้า กอกิวก็เข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงกราบทูลว่า บัดนี้เกิดโจรขึ้นที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะในเขตแดนเมืองเจ๋จิวฮู้พวกหนึ่ง ตัวนายโจรนั้นชื่อเตียวไก่ ซ้องกั๋ง ซ่องสุมไพร่พลเที่ยวปล้นราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ และยกไปตีบ้านบออุนกุย ฆ่าเจ้าของตำบลตาย เอาไฟเผาบ้านเรือนเสียแล้วฆ่าฟันผู้รักษาเมืองเจ๋จิวฮู้ตาย ครั้งนี้พวกโจรยกไปตีปล้นเมืองกอตงจิว ฆ่าผู้รักษาเมืองและขุนนางล้มตายลงเป็นอันมากเก็บเอาทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารไปสิ้น โจรพวกนั้นกำเริบมากขึ้นทุกที ขอพระองค์จงโปรดให้ยกกองทัพไปปราบปรามเสียโดยเร็ว จึงจะไม่เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินสืบต่อไป
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็ตกพระทัย จึงรับสั่งให้กอกิวจัดเลือกทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งยกไปปราบพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะเสีย อย่าให้ตั้งซ่องสุมขึ้นได้ กอกิวกราบทูลว่า ซึ่งพวกโจรเล็กน้อยเท่านี้ไม่ควรจะยกกองทัพใหญ่ไปให้ป่วยการ ทแกล้วทหารข้าพเจ้าทราบว่า อูเอียนเจียกลูกอูเอียนจั่นซึ่งเป็นทหารเอกของพระเจ้าไทโจฮ่องเต้ครั้งแผ่นดินปักซ้อง บัดนี้เป็นขุนนางอยู่ที่เมืองยือเล่งกุ๋นซึ่งขึ้นกับเมืองฮ่อตง มีฝีมือเข้มแข็ง ขอพระองค์มีรับสั่งให้หาอูเอียนเจียกมาตั้งเป็นแม่ทัพคุมทหารยกไปก็คงได้ชัยชนะ
พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสว่า ถ้าท่านเห็นดีจงมีตราไปหาอูเอียนเจียกเข้ามา จะได้ยกไปปราบปรามเสียโดยเร็ว กอกิวก็ถวายบังคมลากลับมาบ้านแต่งหนังสือรับสั่งมอบให้ขุนนางถือไปเมืองยือเล่งกุ๋น
ฝ่ายอูเอียนเจียกเป็นขุนนางตำแหน่งที่ทองจี้ แจ้งว่ามีผู้เชิญท้องตรามาใกล้จะถึงก็แต่งตัวไว้คอยรับพร้อมด้วยผู้รักษาเมืองกรมการ พอขุนนางนำท้องตราไปถึงก็เชิญเข้าไปข้างในคำนับตามธรรมเนียม ฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า “รับสั่งให้หาอูเอียนเจียกเข้าไปเฝ้าโดยเร็ว จะให้เป็นแม่ทัพไปปราบปรามพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะ” อูเอียนเจียกก็จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงขุนนางผู้เชิญท้องตราสำเร็จแล้ว แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธสำหรับมือเรียกบ่าวไพร่ขึ้นม้าห้าสิบคน ออกจากเมืองยือเล่งกุ๋นไปหลายวัน ครั้นถึงตังเกียเมืองหลวงขุนนางผู้นำท้องตราก็พาอูเอียนเจียกไปหากอกิว ๆ ก็พูดจาไต่ถามกันตามธรรมเนียม อูเอียนเจียกค้างอยู่ที่บ้านกอกิวคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเช้ากอกิวก็นำอูเอียนเจียกเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจง กราบทูลว่าอูเอียนเจียกมาถึงแล้ว
พระเจ้าซ้องฮุยจงทอดพระเนตรเห็นอูเอียนเจียกมีลักษณะดีควรจะเป็นแม่ทัพได้ ก็พระราชทานม้ามีเครื่องอานพร้อมให้อูเอียนเจียก ม้านั้นดำทั้งตัว สี่เท้าด่าง ชื่อโอจุยเบ๊ เดินทางได้วันละพันลี้ จึงตรัสสั่งกอไทอวยว่าท่านจงไปจัดทหารและเครื่องศัสตราวุธให้อูเอียนเจียกจะได้ยกกองทัพกำจัดโจร กอกิวกับอูเอียนเจียกก็ถวายบังคมลากลับมาบ้านปรึกษาการที่จะยกกองทัพไป อูเอียนเจียกว่า ซึ่งโจรเขาเนียซัวเปาะนั้นมีพวกพ้องไพร่พลมากฝีมือเข้มแข็ง เสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ไม่เหมือนโจรที่ตำบลอื่น จะหมิ่นประมาทนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นมีชายอยู่สองคนถ้าได้มาเป็นนายททารยกไปคงได้ชัยชนะ
๕๕
กอกิวถามว่า นายทหารทั้งสองนั้นอยู่ที่ไหน อูเอียนเจียกว่าทหารผู้นั้นเป็นที่ทวนเซียมไซ อยู่ ณ เมืองตังจิวแซ่ฮั่นชื่อทอ ฝีมือเข้มแข็งเรียกว่าแป๊ะเส็งเจียงกุน อีกคนหนึ่งเป็นขุนนางอยู่ที่เมืองไนจิวแซ่เผ็งชื่อกีฝีมือก็แข็งแรง คนทั้งปวงจึงตั้งชื่อเรียกว่าเทียนมกเจียงกุน ควรจะเป็นนายทหารได้ทั้งสองคน กอกิวได้ฟังก็ยินดี จึงแต่งหนังสือรับสั่งให้ขุนนางถือแยกกันไปหาตัวคนทั้งสองมาโดยเร็ว ขุนนางผู้นำท้องตราก็แยกย้ายไปถึงเมืองตังจิว เมืองไนจิวพร้อมกัน ฮั่นทอและเผ็งกีแจ้งความแล้วก็จัดแจงออกจากเมืองมากับขุนนางผู้นำหนังสือรับสั่ง รีบมาทั้งกลางวันกลางคืนประมาณสี่ห้าวันก็ถึงเมืองหลวงแล้ว จึงพากันเข้าไปคำนับกอกิวตามธรรมเนียม กอกิว อูเอียนเจียกเห็นนายทหารทั้งสองมาก็ดีใจ เล่าความที่จะยกกองทัพไปนั้นให้ฟังทุกประการ แล้วให้อูเอียนเจียกกับฮั่นทอ เผ็งกีไปฝึกทหารซักซ้อมฝีมือที่สนามทุกเวลาจนชำนิชำนาญ
กอกิวจึงพูดกับอูเอียนเจียกและนายทหารทั้งสองว่า ทหารสามเมืองนั้นมีมากน้อยเท่าไร อูเอียนเจียกว่ามีทหารม้าอยู่ห้าพันทหารเดินเท้าหมื่นหนึ่ง กอกิวว่าทหารยังน้อยนัก ให้นายทหารทั้งสองกลับไปเกณฑ์ไพร่พลเพิ่มเติมเข้าอีก อูเอียนเจียกว่า ซึ่งทหารทั้งสามเมืองที่ตระเตรียมไว้นั้นฝีมือเข้มแข็งเคยสู้รบข้าศึกมามากท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าเป็นทุกข์ว่าเสื้อเกราะกับหมวกและเครื่องศัสตราวุธจะไม่พอใช้ กอกิวจึงว่าเจ้าทั้งสามจะต้องการสิ่งใดก็เลือกเอาในคลังตามชอบใจเถิด พูดแล้วก็สั่งให้ขุนนางพนักงานคลังพาอูเอียนเจียกไปเลือกเสื้อเกราะทวนง้าวกระบี่แหลนหลาวเกาทัณฑ์ขนออกมาตระเตรียมไว้เสร็จ กอกิวก็ให้ม้าอีกสามพันและเงินทองแพรพรรณต่างๆ ให้อูเอียนเจียกแม่ทัพกับนายทหารทั้งสองเป็นอันมาก อูเอียนเจียก กับฮั่นทอ เผ็งกีคำนับรับของรางวัลแล้วลากอกิวมาขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมืองหลวงตรงไปเมืองยือเล่งกุ๋นก่อน ครั้นถึงอูเอียนเจียกก็ให้ฮั่นทอกับเผ็งกีกลับไปเมืองจัดทหารมาสมทบกัน ฮั่นทอ เผ็งกีก็คำนับลาแยกกลับไปเมืองที่อยู่ของตัว ครั้นถึง ฮั่นทอ เผ็งกีจัดทหารยกออกจากเมืองเดินทางมาหลายวันถึงเมืองยือเล่งกุ๋น อูเอียนเจียกก็มีความยินดีให้ทหารทั้งสองเมืองเข้าสมทบกัน เอาเสื้อเกราะกับหมวกและเครื่องศัสตราวุธที่เบิกมาจากคลังนั้นออกจ่ายให้พวกทหารครบทั่วตัวแล้ว อูเอียนเจียกจัดทหารเป็นสามทัพ ให้ฮั่นทอเป็นทัพหน้า อูเอียนเจียกเป็นแม่ทัพหลวง ให้เผ็งกีเป็นทัพหนุนจัดการเสร็จแล้ว ครั้นได้วันฤกษ์ดีอูเอียนเจียกก็ยกทัพออกมาจากเมืองยือเล่งกุ๋น เดินทางไปยังเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุ เห็นกองทัพเมืองหลวงยกมาก็ไปแจ้งความกับเตียวไก่ ซ้องกั๋งว่า อูเอียนเจียกชาวเมืองยือเล่งกุ๋นเป็นแม่ทัพยกทหารมาใกล้จะถึงเขาเนียซัวเปาะอยู่แล้ว ขณะนั้นเตียวไก่กับซ้องกั๋งและพวกพ้องนั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดจากันอยู่ ครั้นได้ฟังคนให้มาแจ้งความก็ปรึกษาการที่จะสู้รบ
โงวหยงซินแสจึงว่าที่เป็นแม่ทัพมานั้นเป็นเทือกเถาอูเอียนจั่นขุนนางนายทหารแต่ครั้งแผ่นดินซ้อง ชื่อเสียงปรากฏมาช้านาน อูเอียนเจียกคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าจะสู้รบก็ต้องให้คนที่กล้าหาญดีเข้าต้านทานไว้ก่อนแล้วจึงคิดอุบายจับเอาตัวต่อภายหลัง
พูดยังไม่ทันขาดคำ ลีขุยว่า ข้าพเจ้าจะรับอาสาไปจับตัวแม่ทัพมาให้ได้ ซ้องกั๋งว่าการศึกครั้งนี้หนักแน่นแข็งแรงเราจะคิดให้ยกไปเอง ซ้องกั๋งก็ให้ฉินเหม็งเป็นกองหน้ายกไปก่อน กองที่สองให้ลิมชอง ที่สามให้ฮวยหยง ที่สี่ให้นางโฮ้วซาเหนีย ที่ห้าให้ซึงลิบยกหนุนเนื่องกันไป ซ้องกั๋งกับพี่น้องอีกสิบนายเป็นทัพใหญ่ ให้จูตง ลุยเหง มกหอง อึงซิน ลือฮวง ห้านายเป็นปีกซ้าย เอียหยง เจียสิว อาวเผ็ง เบ๊หลิน กวยเส็ง ห้านายเป็นปีกขวายกตามไปภายหลัง ให้ลี้จุน เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดหกนายคุมไพร่พลลงเรือรบไปคอยรับอยู่ริมฝั่ง สั่งให้ลีขุยกับเอียหลิมคุมไพร่พลเดินเท้าแยกไปซุ่มอยู่ตามทาง หนักไหนจะได้ช่วยกัน
ซ้องกั๋งจัดการพร้อมแล้ว ก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะข้ามมาถึงฝั่ง ฉินเหม็งคุมไพร่พลออกเดินเป็นกองหน้า กองทัพเหล่านั้นก็ยกเดินตามเป็นชั้นๆ เนื่องไป ถึงชายเขาทิศตะวันตกทำเลที่กว้างใหญ่ ซ้องกั๋งก็ให้ตั้งกระบวนรบไว้คอยรบกองทัพหลวง ขณะนั้นเป็นฤดูแล้งซ้องกั๋งพักทหารคอยท่าอยู่ชายเขาคืนหนึ่ง ครั้นรุ่งเช้าเห็นกองทัพฮั่นทอนายทหารเอกยกมาใกล้จะถึงเวลาจวนค่ำไม่ได้สู้รบ ฮั่นทอก็ตั้งค่ายพักทหารพอรุ่งขึ้นเช้า กองทัพหน้าก็ยกเข้าปะทะกัน ฮั่นทอขับม้าขึ้นหน้าเห็นฉินเหม็งจึงร้องว่า พวกโจรเหล่านี้ไม่รู้จักหรือกองทัพเทพยดายกมาแล้ว ยังไม่สามิภักดิ์เสียโดยดี ขืนจะสู้รบก็จะจับส่งเข้าไปเมืองหลวงฆ่าฟันเสียให้ละเอียด จะได้สมกับที่เป็นโจร
ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธไม่โต้ตอบประการใด ขับม้าเข้ารบกับฮั่นทอได้ยี่สิบเพลง ฮั่นทอสู้ฝีมือฉินเหม็งไม่ได้ก็ชักม้าหนี พอกองทัพใหญ่ยกหนุนมาทัน อูเอียนเจียกแม่ทัพก็ขับม้าเข้าช่วย ฉินเหม็งรับรองต้านทานไว้ พอลิมชองนายทัพที่สองยกมาถึงร้องบอกฉินเหม็งว่า พี่จะเข้าสู้รบให้ดูสักสามร้อยเพลง ว่าแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับอูเอียนเจียกประมาณห้าสิบเพลง ต่างมีฝีมือเข้มแข็งทั้งสองฝ่ายยังไม่แพ้ชนะกัน
พอฮวยหยงนายทัพที่สามยกมาทัน ร้องบอกลิมชองว่าพี่หยุดเสียก่อนเถิด น้องจะจับแม่ทัพคนนี้เอง ลิมชองได้ฟังก็ทำเป็นขับม้าหนี อูเอียนเจียกรู้ว่าลิมชองฝีมือเข้มแข็งก็ไม่ไล่ตาม พอเผ็งกีกองทัพหลังของอูเอียนเจียกยกมาถึงจึงร้องตวาดว่า พวกโจรเหล่านี้บังอาจนัก ถ้าเป็นชายชาติทหารแล้วก็อย่าหนีกัน
ฮวยหยงได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับเผ็งกีได้ยี่สิบเพลง เผ็งกีสู้ฝีมือฮวยหยงไม่ได้ขยับจะชักม้าหนี อูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็ขับม้าตรงเข้าสู้รบกับฮวยหยงได้ห้าเพลง พอนางโฮ้วซาเหนียนายทัพที่สี่คุมไพร่พลมาถึงก็ร้องบอกฮวยหยงว่า น้องจะขออาสาจับนายทหารคนนี้ให้ได้ พูดแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับอูเอียนเจียก เผ็งกีเห็นจึงขับม้าเข้าช่วยอูเอียนเจียกรบเป็นสามารถ พอซึงลิบกองทัพที่ห้าคุมไพร่พลมาถึง เห็นนางโฮ้วซาเหนียรบกับนายทหารหลวงก็ยืนดูอยู่ นางโฮ้วซาเหนียสู้รบกับเผ็งกีได้ยี่สิบเพลงก็ทำเป็นแพ้ชักม้าหนี เอาเชือกวิเศษโยนขึ้นบนอากาศลอยอยู่ประมาณครู่หนึ่งก็ลงมาผูกมัดเผ็งกีตกม้าลง ซึงลิบก็คุมไพร่พลเข้าจับตัวเผ็งกีไว้ อูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็โกรธเข้าสู้รบกับนางโฮ้วซาเหนียได้ยี่สิบเพลง
อูเอียนเจียกจึงคิดว่า หญิงคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก จำจะต้องล่อลวงด้วยอุบายในกระบวนรบ ถ้าเสียทีก็จะตีให้ตาย คิดแล้วยกกระบองข้างซ้ายตีลงไป นางโฮ้วซาเหนียก็เอากระบี่สองมือขึ้นกันไว้ อูเอียนเจียกเห็นได้ท่าเอากระบองมือขวาตีหมายชีวิต นางโฮ้วซาเหนียเอากระบี่ป้องปัดอาวุธทั้งสองฝ่ายเป็นประกายไฟออกมา ซึงลิบเห็นก็ขับม้าเข้าต้านทานอูเอียนเจียกไว้ นางโฮ้วซาเหนียคุมไพร่พลล้อมเข้าไป พอซ้องกั๋งยกทัพใหญ่มาถึงที่รบจึงชวนพี่น้องเหล่านั้นยืนดู ซึงลิบกับอูเอียนเจียกรบกันได้ประมาณสามสิบเพลงยังหาแพ้ชนะกันไม่ ฮั่นทอนายทหารเอกแจ้งว่าพวกโจรจับเผ็งกีไปได้ก็โกรธ คุมทหารสามกองเข้าสมทบกันยกบุกรุกตีหักตรงเข้าไป ซ้องกั๋งให้พี่น้องสิบนายที่เป็นปีกซ้ายขวาคุมไพร่พลยกเข้าปะทะ กองทัพทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเป็นสามารถ ซ้องกั๋งจะเอาชัยชนะพวกทหารหลวงก็ยังไม่ได้ ด้วยอูเอียนเจียกแม่ทัพมีทหารพวกหนึ่งเรียกว่าเลียนฮวนเบ๊ใส่เสื้อเกราะเหล็ก มีช่องอยู่จำเพาะที่ตา ม้านั้นก็มีเสื้อเกราะเหล็กใส่เหมือนกัน เว้นไว้แต่ข้อที่กีบเท้า ทหารซ้องกั๋งมีแต่เสื้อเกราะฟันแทงทหารที่ใส่เสื้อเกราะเหล็กไม่เข้าพวกทหารหลวงก็ยิงเกาทัณฑ์ระดมมา ซ้องกั๋งสั่งให้ไพร่พลให้ล่าถอยพอห่างออกไปชายเขาตั้งค่ายมั่นคงไว้ สั่งให้เอาตัวเผ็งกีมา ซ้องกั๋งก็เข้าแก้มัดออกเชิญเข้าไปในค่ายจัดที่ให้นั่งแล้วก็คำนับเผ็งกี ๆ รับคำนับพูดกับซ้องกั๋งว่า ท่านจับข้าพเจ้ามาได้ก็ควรจะฆ่าเสีย ซ้องกั๋งว่าพวกพ้องเราไม่มีที่สำนักอาศัย จึงได้ชักชวนกันมาทรมานอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ครั้งนี้มีรับสั่งให้ท่านยกทัพมาปราบปราม ครั้นยอมจะให้จับไปโดยดีก็กลัวจะตายจึงได้ต่อสู้ พวกเราจับท่านมามีความผิดขออภัยเสียเถิดอย่าได้ถือโทษเลย
เผ็งกีว่า ข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคง ไม่เบียดเบียนราษฎรให้เดือดร้อน ชื่อเสียงปรากฏไปทั่วแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะอยู่สนองคุณท่านกว่าชีวิตจะหาไม่ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี จึงให้พี่น้องเหล่านั้นพาเผ็งกีไปหาเตียวไก่ให้อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายอูเอียนเจียกตั้งค่ายมั่นคงแล้ว ก็ปรึกษากับฮั่นทอว่าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะมีฝีมือเข้มแข็ง จับเอาเผ็งกีนายทหารเราไป จะคิดอ่านสู้รบประการใดดี ฮั่นทอว่า ถ้าเวลาพรุ่งนี้ไปรบอีก ท่านจงจัดทหารม้าใส่เกราะเหล็กยกออกหน้าบุกรุกเข้าไปคงเอาชัยชนะได้ อูเอียนเจียกก็เห็นชอบด้วย ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าก็จัดทหารใส่เสื้อเกราะเหล็กทั้งสามพันขึ้นม้าเกราะเหล็ก แล้วเอาโซ่ร้อยติดกันตับหนึ่งสามสิบสี่ม้า ทหารสามพันจัดเป็นร้อยตับถืออาวุธต่างๆ เป็นกองหน้าเรียกว่าทหารเลียนฮวนเบ๊ แล้วจัดทหารเดินเท้าอีกห้าพันเป็นกองหนุน สั่งกำชับว่าถ้ายกไปถึงกองทัพพวกโจร ก็ให้แยกออกเป็นสามด้านเข้าบุกรุกฆ่าฟัน ทหารเหล่านั้นก็คำนับลาไปเตรียมการไว้ตามสั่ง อูเอียนเจียกก็ขึ้นม้าออกจากค่ายคุมทหารตรงไปที่สนามรบ
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นรุ่งขึ้นเช้า ก็จัดพวกพ้องไพร่พลแยกเป็นห้าทัพเหมือนเมื่อวันยกมา ตัวซ้องกั๋งกับพวกพ้องสิบคนคุมไพร่พลออกจากค่ายไปยังที่รบ ทั้งสองทัพถึงพร้อมกัน ไม่เห็นทหารในกระบวนทัพของอูเอียนเจียกยกออกมารบ ได้ยินแต่เสียงม้าล่อและกลองสนั่นอยู่ก็มีความสงสัยจึงสั่งให้ทัพหลังถอยไปแล้วยืนคอยดูอยู่ เห็นทหารในกระบวนทัพอูเอียนเจียกแยกย้ายกันออกเป็นสามด้าน ปล่อยทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งมาพร้อมกัน ซ้องกั๋งสั่งให้ระดมยิงเกาทัณฑ์ต้านหน้าไว้ ทหารเลียนฮวนเบ๊ทั้งร้อยตับก็ไม่เกรงกลัว บุกรุกฟันฝ่าเข้าไปในกระบวนทัพซ้องกั๋งทั้งสามด้าน พวกทหารซ้องกั๋งทานไม่ได้ก็พากันหนีเอาตัวรอด ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจชักม้าหนีไปโดยเร็ว ทหารเลียนฮวนเบ๊รุกไล่ฆ่าฟันไพร่พลของซ้องกั๋งล้มตายลงเป็นอันมาก ไล่ตามซ้องกั๋งไปตับหนึ่ง
ฝ่ายลีขุยกับเอียหลิมซึ่งซุ่มทหารอยู่ตามทาง ครั้นทหารเลียนฮวนเบ๊ไล่ตาม ซ้องกั๋งมาก็คุมไพร่พลออกต้านทาน ลีขุยกับเอียหลิมป้องกันซ้องกั๋งหนีไปถึงริมฝั่ง เห็นเลงจิ้น เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเอาเรือมาคอยรับ ซ้องกั๋งก็ดีใจชวนกันลงเรือรีบแจวออกไป พอทหารเลียนฮวนเบ๊ตามมาถึงริมฝั่ง เห็นกองทัพซ้องกั๋งหนีลงเรือจึงเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงลงไป ถูกไพร่พลเจ็บป่วยหลายคน ซ้องกั๋งเร่งให้แจวเรือไปถึงตำบลอะชุยทัว ก็ยกกองทัพขึ้นจากเรือตั้งค่ายมั่นไว้ ตรวจดูไพร่พลล้มตายกว่าครึ่ง แต่พี่น้องถูกเกาทัณฑ์เจ็บป่วยหลายคน พอเห็นเจียะย้ง ซิเซียน อึงซิน นางโกวตัวซอ ลงเรือข้ามไปแจ้งความกับซ้องกั๋งว่า ทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งฝ่าโรงสุราหักพังทำลายลงทั้งสิ้น พวกข้าพเจ้าหนีลงเรือทันจึงได้รีบมา ซ้องกั๋งได้ฟังก็นิ่งอยู่ แล้วสั่งให้หมอมารักษาพวกที่ถูกเกาทัณฑ์หกคน คือลิมชอง ลุยเหง ลีขุย ซึงลิบ เจียสิว อึงซิน กับไพร่พลเป็นอันมาก เตียวไก่ โงวหยงซินแสแจ้งความก็ชวนกันมาเยี่ยม เห็นซ้องกั๋งมีสีหน้าผิดปกติ โงวหยงจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า การสงครามไม่ชนะก็แพ้เป็นธรรมดาจะทุกข์ร้อนไปทำไม ข้าพเจ้าจะคิดอ่านกำจัดทหารเลียนฮวนเบ๊เสียให้ได้ท่านอย่าวิตกเลย
ขณะนั้นเตียวไก่จึงสั่งพวกพ้องและไพร่พลให้รักษาที่ตำบลเหล่านั้นไว้ให้แน่นหนาทั้งทางบกทางเรือ เวลากลางคืนจงเที่ยวตรวจตราให้เข้มแข็ง เตียวไก่ก็เชิญให้ซ้องกั๋งไปเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งว่าจะขออยู่ที่ตำบลอะชุยทัวก่อน ให้พาแต่พี่น้องที่ถูกเกาทัณฑ์ไปรักษาเถิด เตียวไก่ก็พาพี่น้องเหล่านั้นกลับไปเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายอูเอียนเจียกได้ชัยชนะแก่ซ้องกั๋งแล้ว ก็ยกกองทัพกลับมาค่าย ทหารเหล่านั้นจึงแจ้งความว่า ได้ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายเสียมาก แต่จับเป็นได้ห้าร้อยคนกับม้าสามร้อย อูเอียนเจียกก็มีความยินดีจดบัญชีความชอบไว้ แล้วเขียนหนังสือบอกข้อราชการทัพให้ม้าใช้ถือไปเมืองหลวง เวลาวันนั้นกอกิวนั่งอยู่หน้าบ้านพอม้าใช้ไปถึงเอาหนังสือส่งให้ กอกิวฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วก็ดีใจเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจง กราบทูลข้อราชการกับซึ่งได้ชัยชนะนั้นทุกประการ
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ฟังก็มีพระทัยยินดี ทรงประทานสุราสิบป้านกับเสื้อปักทองเสื้อหนึ่ง เงินสิบหมื่นเหรียญให้รางวัลอูเอียนเจียกเและทหารทั้งปวง กอกิวรับของพระราชทานถวายบังคมลากลับมาบ้านจัดให้ขุนนางคุมไป ครั้นขุนนางผู้นั้นมาถึงค่ายก็มอบเงินและของพระราชทานให้แก่อูเอียนเจียก ๆ ก็ถวายบังคมรับของพระราชทานมาแบ่งให้ฮั่นทอ และทหารทั้งปวงตามความชอบมากน้อย เสร็จแล้วก็ให้เอาพวกโจรที่จับมาได้ไปฆ่าเสียทั้งห้าร้อยตัดศีรษะส่งเข้าไปเมืองหลวง ขุนนางที่มานั้นไม่เห็นเผ็งกีนายทหารรอง จึงถามแม่ทัพว่าเผ็งกีไปข้างไหน อูเอียนเจียกบอกว่าเผ็งกีออกรบเสียทีพวกซ้องกั๋งจับได้ ข้าพเจ้าจึงคุมทหารบุกรุกฆ่าฟันเข้าไป ไพร่พลซ้องกั๋งล้มตายลงเป็นอันมาก บัดนี้เข็ดขยาดไม่อาจยกมาสู้รบ ครั้นจะแยกกองทัพไปกำจัดพวกโจรเสียให้ราบคาบก็ไม่สมความคิด ด้วยเขาเนียซัวเปาะนั้นอยู่กลางน้ำ จะต้องคิดอ่านทำปืนใหญ่ยิงไปทำลายบ้านเรือนเสียให้สิ้น ข้าพเจ้าว่ามีชายผู้หนึ่งชื่อเลงจิ้นที่เรียกว่าเหงเทียนลุยอยู่ตังเกียเมืองหลวงทำปืนดีนัก ถ้าได้เลงจิ้นมาเมื่อไรก็คงกำจัดพวกโจรได้ ท่านจะกลับไปเมืองหลวงแล้ว ช่วยแจ้งกับกอกิวขอให้เลงจิ้นรีบมาโดยเร็ว
ขุนนางผู้คุมของพระราชทานได้ฟังก็ยินดี ลาอูเอียนเจียกออกจากค่ายรบกลับไปเมืองหลวง ครั้นถึงก็แจ้งความกับกอกิวตามซึ่งอูเอียนเจียกสั่งมาทุกประการ กอกิวจึงให้คนใช้ไปหาเลงจิ้นมา
และเลงจิ้นคนนี้เป็นชาวเมืองเอียนเล่งจิว ชื่อเสียงปรากฏว่ามีฝีมือเข้มแข็ง จึงได้เป็นขุนนางอยู่ที่เมืองหลวง ครั้นแจ้งแล้วว่ากอกิวให้หาก็รีบมาคำนับ กอกิวจึงเล่าความซึ่งอูเอียนเจียกแม่ทัพมีหนังสือมานั้นให้ฟังแล้วสั่งเล่งจิ้นว่าจะต้องการใช้สอยสิ่งใดจงจัดไปให้พร้อม เล่งจิ้นก็คำนับลงมาจัดสิ่งของที่จะใช้ในการทำปืน เอาขึ้นบรรทุกเกวียนเสร็จแล้ว แต่งตัวใส่เสื้อเกราะถืออาวุธขึ้นม้ากับทหารสี่สิบเศษ ออกจากเมืองหลวงเดินทางไปหลายวันก็ถึงค่าย อูเอียนเจียกแม่ทัพกับฮั่นทอนายทหารออกต้อนรับเชิญเลงจิ้นเข้าไปข้างในคำนับตามธรรมเนียมแล้วพูดจาถึงเรื่องจะทำปืน
เลงจิ้นจึงถามว่า เขาเนียซัวเปาะระยะใกล้ไกลกับตลิ่งสักเท่าไร อูเอียนเจียกบอกว่าไม่สู้ไกลกับตลิ่งนักพอลูกปืนจะไปถึงได้ เลงจิ้นว่าถ้ากระนั้นต้องให้ทหารไปปลูกเหลาสูงขึ้นริมฝั่งจะได้ยิงปืนสามอย่างไป ปืนชนิดหนึ่งเรียกว่าฮองฮวยเผ่า ชนิดที่สองเรียกว่ากิมหลุนเผ่า ชนิดที่สามเรียกว่าจือบอเผ่า พูดแล้วเลงจิ้นก็คุมทหารออกจากค่าย ไปจัดการปลูกเหลาที่ริมฝั่งช่วยกันทำลูกปืนไว้พร้อม คอยหาท่วงทีจะยิงไป
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่พักอยู่ตำบลอะชุยทัว ปรึกษาการที่จะทำลายทหารเลียนฮวนเบ๊อยู่กับโงวหยงซินแสก็ยังไม่เห็นอุบายสิ่งใด พอไพร่พลที่ไปสอดแนมมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่า มีนายทหารผู้หนึ่งชื่อเลงจิ้นที่เรียกว่าเหงเทียนลุย มือทำปืนดีมาแต่เมืองหลวง จัดแจงปลูกเหลาสูงขึ้นริมฝั่งสำเร็จแล้ว โงวหยงซินแสได้ฟังจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า ทหารที่จะยิงปืนมานั้นไม่เป็นไร ด้วยตำบลเขาเนียซัวเปาะของเรานี้มีแม่น้ำรอบห้วยคลองมาก ซึ่งเมืองอวนจือเสียที่อยู่กลางเกาะไกลแม่น้ำเป็นนักหนา ถึงปืนดีอย่างไรก็ยิงมาไม่ถึง และตำบลอะชุยทัวนี้ใกล้กับตลิ่งนัก เราชวนกันกลับไปเขาเนียซัวเปาะเสีย คอยดูว่าเขาจะคิดอ่านประการใด แล้วจะได้คิดอุบายต่อภายหลัง ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ ชวนกันออกจากตำบลอะชุยทัวกลับมาเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่ กงซุนสินก็ออกมารับซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสเข้าไปในที่ชุมนุมแล้ว ซ้องกั๋งก็เล่าความซึ่งเลงจิ้นมาคิดการจะยิงปืนให้เตียวไก่ฟัง
พูดยังไม่ทันขาดคำได้ยินเสียงปืนยิงมาสามนัด พอไพร่พลมาแจ้งว่าปืนที่ยิงมานั้นลงนํ้าสองนัด ถึงตำบลอะชุยทัวนัดหนึ่ง ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงก็พากันตกใจกลัว โงวหยงซินแสพูดขึ้นว่า จะต้องคิดอุบายไปทางน้ำ ล่อลวงจับเลงจิ้นมาเสียก่อน จึงคิดสู้รบกับทหารเลียนฮวนเบ๊ก็คงจะได้ชัยชนะ เตียวไก่ได้ฟังก็รู้ในอุบายของซินแส จึงกระซิบบอกความลับให้ ลี้จุน เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด หกนายไปจัดการทางเรือ แล้วบอกจูตง ลุยเหงไปจัดการริมฝั่งตามอุบายที่คิดไว้ ลี้จุนกับพี่น้องหกนายก็คำนับลาแยกออกเป็นสองพวก ๆ หนึ่งลี้จุนกับเตียหวยคุมไพร่พลที่ชำนาญในน้ำประมาณห้าสิบคน ลงเรือเร็วสองลำออกจากเขาเนียซัวเปาะไปก่อน เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดสี่นาย คุมไพร่พลแยกย้ายลงเรือเล็กสี่สิบลำตามไปภายหลัง
ฝ่ายเลงจิ้นยิงปืนไปนัดหนึ่งถึงชายเกาะ สองนัดนั้นตกลงน้ำ เลงจิ้นเห็นว่าทางปืนยังอ่อนนักจะไปจัดปืนจะยิงใหม่ พอลี้จุน เตียหวยคุมไพร่พลข้ามไปถึงฝั่งก็ขึ้นจากเรือตรงเข้าฟันเหลาสูงที่ยิงปืนหักพังทำลายลง พวกทหารที่รักษาเหลาก็วิ่งไปบอกกับเลงจิ้นทุกประการ
เลงจิ้นแจ้งดังนั้นก็โกรธ ฉวยได้ลูกปืนสองอย่างกับทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลพันเศษตรงมาที่เหลา ลี้จุน เตียหวยเห็นก็พาไพร่พลหนีไปที่ป่าแขมริมฝั่ง เลงจิ้นไล่ตามไปใกล้จะถึงตลิ่ง เห็นเรือเล็กประมาณสี่สิบลำมีไพร่พลในเรือสักร้อยเศษ เลงจิ้นรุกไล่ลี้จุนกับเตียหวยไปใกล้จะทัน ลี้จุน เตียหวยลงเรือได้แล้วแกล้งทำเป็นยืนดูหาถอยออกจากฝั่งไม่ พอเลงจิ้นคุมทหารตามไปถึง ลี้จุนกับเตียหวยและไพร่พลทำเป็นถอยเรือออกไม่ทันก็โดดน้ำทิ้งเรือเสียหนีไป เลงจิ้นให้ทหารเก็บเอาเรือได้หลายลำ พอเลงจิ้นคุมทหารลงเรือข้ามไปกลางน้ำ จูตง ลุยเหงก็เป่าหลอดสัญญาณขึ้น ไพร่พลที่โดดน้ำหนีไปนั้นได้ยินเสียงหลอดสัญญาณพากันดำน้ำตรงมาถอดลูกประสักท้องเรือออก บัดเดี๋ยวใจเรือก็จมลง พวกทหารเลงจิ้นลอยอยู่ในน้ำทั้งสิ้น เลงจิ้นนั้นก็เกาะเรือไว้ อวนเซียวยีกับบ่าวไพร่ดำน้ำไปจับตัวเลงจิ้นกับทหารได้ลากเอาเรือเข้าไปริมฝั่ง จูตง ลุยเหงเห็นพวกไพร่พลจับเลงจิ้นกับทหารว่ายน้ำมาถึงก็ชวนกันจับมัดไว้ ทหารที่จับมาได้สองร้อยเศษ ที่จมน้ำตายเสียเป็นอันมาก ที่ว่ายน้ำหนีได้ก็ไปแจ้งความให้อูเอียนเจียกฟังทุกประการ
อูเอียนเจียกก็คุมทหารไล่ตามไปถึงฝั่ง เห็นพวกซ้องกั๋งจับเลงจิ้นกับทหารไปกำลังมัดอยู่ริมฝั่งข้างโน้น ก็โกรธยิ่งนักไม่รู้จะทำประการใด ครั้นพวกซ้องกั๋งเอาตัวเลงจิ้นกับทหารไปแล้วก็กลับมาค่าย พวกของซ้องกั๋งคุมตัวเลงจิ้นมาใกล้จะถึง ก็ให้ไพร่พลไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งก่อน ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ยืนดู ชวนพวกพ้องมารับเลงจิ้นถึงด่านที่สอง ซ้องกั๋งเห็นเลงจิ้นต้องมัดก็วิ่งไปแก้มัดออกแล้วทำเป็นโกรธ ว่าเราได้สั่งให้ไปเชิญมาแต่โดยดีเหตุใดจึงไม่เชื่อฟัง ช่างไม่รู้จักธรรมเนียมเลย
เลงจิ้นได้ฟังก็คุกเข่าคำนับพูดว่า ซึ่งท่านจับมาได้ไม่ฆ่าเสียนั้นพระคุณหาที่เปรียบมิได้ ซ้องกั๋งจูงมือเลงจิ้นเดินมาด้วยกันถึงที่ชุมนุม จัดที่ให้นั่งตามสมควร เลงจิ้นเห็นเผ็งกีนั่งอยู่กับพวกเหล่านั้นก็แจ้งว่าเผ็งกีเข้าเป็นพวกของซ้องกั๋งเสียแล้ว ไม่รู้ที่จะกล่าวประการใดต้องนิ่งอยู่
เผ็งกีจึงพูดกับเลงจิ้นว่า เตียวไก่กับซ้องกั๋งซึ่งเป็นใหญ่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ สัตย์ซื่อสุจริตมิได้คิดเบียดเบียนราษฎรให้ได้รับความเดือดร้อน ชักชวนคนที่มีฝีมือเข้มแข็งมาเป็นพวกพ้อง คอยถ้าเจ้าแผ่นดินจะเกลี้ยกล่อมหาผู้มีสติปัญญาและฝีมือเมื่อไรก็จะได้เข้าสามิภักดิ์ทำราชการบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุข ข้าพเจ้าจึงต้องสามิภักดิ์ ซ้องกั๋งก็พูดจาชักชวนเลงจิ้นให้อยู่ด้วย
เลงจิ้นว่า ตัวข้าพเจ้านี้ถึงจะอยู่ด้วยก็ไม่เป็นไร วิตกแต่มารดาอยู่ที่ตังเกีย ถ้ามีผู้ใดรู้ว่าข้าพเจ้าเข้าเป็นพวกพ้องก็คงจับมารดาบุตรภรรยาไปทำโทษ ซ้องกั๋งว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตก ช้าไปสักหน่อยเถิดจะไปรับมารดาและครอบครัวของท่านมาให้ เลงจิ้นว่าถ้าท่านสงเคราะห์ได้ดังนั้นถึงตัวข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต พูดแล้วก็คำนับซ้องกั๋งกับเตียวไก่เป็นอันดี เตียวไก่ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ตามบรรดาพวกพ้องกินโต๊ะเสพสุราอยู่พร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงปรึกษาการที่จะทำลายทหารเลียนฮวนเบ๊เสียให้ได้
๕๖
ทึงหลงจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้านี้เป็นเทือกเถาเหล่าช่างเหล็ก ตีเครื่องศัสตราวุธสืบๆ มา ได้ยินปู่เและบิดาพูดว่า ถ้าจะทำลายทหารเลียนฮวนเบ๊ต้องเอาเกาเลียนเชียทวนขอ ซึ่งรูปเกาเลียนเชียนี้มีมาแต่โบราณ ข้าพเจ้าได้เห็นถึงจะตีทวนขอก็ได้แต่ใช้ไม่เป็น พี่ชายข้าพเจ้าได้ฝึกหัดมาจึงจะทำลายเลียนฮวนเบ๊ได้
ลิมชองจึงถามทึงหลงว่า พี่ของน้องนั้นที่เป็นครูทวนอยู่ตังเกียเมืองหลวงชื่อซือเหล็งที่เรียกว่ากิมเชียปันนั้นหรือ ทึงหลงว่า คนนั้นแหละคือพี่ชายของข้าพเจ้า ลิมชองว่าถ้าไม่พูดขึ้นพี่ก็คงลืมเสียเป็นแน่ ซือเหล็งนี้ฝีมือทวนและทวนขอดี ชื่อเสียงก็ปรากฏ เคยพูดจาถึงเรื่องเพลงอาวุธชอบพอรักใคร่กันมาช้านาน ทำอย่างไรจึงจะได้ซือเหล็งมา
ทึงหลงว่า ซือเหล็งมีเกราะวิเศษอยู่สิ่งหนึ่งสืบมาหลายชั่วคน เมื่อครั้งบิดายังไม่ตายพาข้าพเจ้าไปหาพี่ที่เมืองหลวง จึงได้เห็นเสื้อเกราะวิเศษเรียกว่างันเหล็ง พวนกิมกะ ถ้าสวมใส่เข้าแล้วเครื่องศัสตราวุธทั้งปวงฟันแทงหรือยิงด้วยเกาทัณท์ก็ไม่เป็นอันตราย บรรดาคนทั้งหลายอยากจะใคร่ดูก็ไม่มีผู้ใดเห็น เปรียบเหมือนชีวิตของซือเหล็งใส่หีบหนังแขวนไว้ในเรือน แม้นได้เสื้อเกราะของวิเศษนั้นแล้วซือเหล็งก็คงมา
โงวหยงซินแสว่า การที่จะลักเอาเสื้อเกราะมานั้นง่ายดอก ต้องให้ซิเซียนไปจึงจะได้ พูดแล้วก็เรียกเอียหลิมมาสั่งให้ไปรับบุตรภรรยาครอบครัวของเผ็งกีที่เมืองไนจิว สิย้งนั้นให้ไปรับบุตรภรรยาของเลงจิ้น ให้ลิหุนไปซื้อเครื่องใช้ในการปืนที่เมืองหลวงกับทึงหลง สั่งให้ซิเซียนไปเมืองหลวงก่อน ซิเซียนจัดสิ่งของและเครื่องมือพร้อมก็ออกจากตำบลเขาเนียซัวเปาะไป ซ้องกั๋งให้ทึงหลงตีทวนขอไว้เป็นตัวอย่าง ทึงหลงก็จัดการตีทวนขอเกาเลียนเชียไว้ ให้ลุยเหงตีทวนขอสืบไป ซ้องกั๋งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเสร็จแล้ว ทึงหลงจึงจัดสิ่งของชวนเอียหลิม สิย้ง ลิหุน สามนายคำนับลาซ้องกั๋งออกจากเขาเนียซัวเปาะรอนแรมไปตามระยะทาง ซ้องกั๋งสั่งไตจงให้ไปฟังข่าวคราวทั้งปวงด้วย
ฝ่ายซิเซียนเดินทางไปหลายเวลา ถึงเมืองหลวงก็เที่ยวถามถึงบ้านซือเหล็งซึ่งเป็นครูทวน คนเหล่านั้นบอกให้ถ้วนถี่แล้ว ซิเซียนไปถึงก็รู้แน่ว่าบ้านซือเหล็งจึงเที่ยวดูจนทั่ว ถามคนที่นั่นว่า ท่านครูอยู่หรือไปข้างไหน คนในบ้านบอกว่าท่านครูไปรับราชการในวังต่อเวลาเย็นจึงกลับ ซิเซียนแจ้งความก็เดินมายังที่สำนักโรงเตี๊ยม ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซิเซียนก็เอาเครื่องมือซ่อนไว้ สั่งเจ้าของโรงเตี๊ยมว่า เวลาค่ำวันนี้ เรามีธุระจะได้กลับมาหรือประการใดก็ยังไม่รู้ แต่สิ่งของที่ในห้องจงระวังไว้ด้วยเถิด เจ้าของโรงว่า ท่านอย่าวิตกที่นี่ไม่เหมือนกับที่อื่น ซิเซียนได้ฟังก็ยินดีเดินตรงเข้าไปในเมือง ถึงบ้านซือเหล็งแล้วเที่ยวหาที่ซุ่มซ่อนตัว พอเวลาจวนค่ำมีต้นใม้ใหญ่อยู่หลังศาลเจ้าข้างบ้านซือเหล็ง ก็ขึ้นไปนั่งคอยดูประมาณครู่หนึ่ง เห็นซือเหล็งกลับมาเปิดประตูเข้าในบ้าน มีชายสองคนถือโคมออกมาปิดประตูใส่กุญแจแล้วก็กลับไป
ขณะนั้นเป็นเทศกาลหนาวหมอกลงมาก ไม่มีผู้คนเดินไปมา ซิเซียนลงจากต้นไม้เดินไปที่ประตูปีนกำแพงเข้าไปในบ้าน มีแสงไฟบนเหลาส่องลงมา ตัวซือเหล็งกับภรรยานั่งผิงไฟอยู่ ซิเซียนมองดูขึ้นไปที่อกไก่เห็นหีบหนังใบหนึ่งผูกแขวนไว้ก็มีความยินดี คิดจะลักเอาให้ได้
ฝ่ายซือเหล็งผิงไฟอยู่กับภรรยา สั่งว่าพรุ่งนี้พระเจ้าแผ่นดินจะเสด็จต้องไปแต่เช้ามืด พอเวลาดึกประมาณสองยามซือเหล็งกับภรรยาก็พากันเข้าห้อง ซิเซียนแอบอยู่ข้างล่างได้ฟังดังนั้น จึงคิดวิตกว่าในเวลาดึกนี้ถ้าเราทำการฉวยว่าอื้ออึงขึ้นจะหนีออกนอกเมืองไม่ได้ ต้องรอไว้ลงมือเมื่อจวนจะสว่างคงสมความปรารถนา
พอได้ยินเสียงสาวใช้สองคนจัดแจงทำกับข้าวแล้วกลับไปนอน ซิเซียนคะเนดูเห็นว่าซือเหล็งกับภรรยาและสาวใช้หลับสนิทแล้วก็ค่อยๆ ย่องขึ้นไปบนเหลา ดับตะเกียงที่โต๊ะเสีย แล้วเที่ยวดูทางหนีทีไล่พิจารณาทั่วทุกแห่ง จึงลงจากเหลามาแอบอยู่ใต้ตู้ พอตีสามซือเหล็งก็ตื่นออกมาเรียกสาวใช้จัดอาหารรับประทานเสร็จแล้ว แต่งตัวถือเครื่องมือเรียกหาบ่าวไพร่เปิดประตู สาวใช้ก็ถือโคมออกไปส่งจนนอกบ้าน ซิเซียนเห็นดังนั้นก็ค่อยย่องปีนฝาขึ้นไปแอบอยู่ที่อกไก่ สาวใช้ทั้งสองที่ถือโคมไปส่งซือเหล็งเดินพ้นไปแล้ว ก็กลับเข้าบ้านปิดประตูใส่กลอนขึ้นไปนอนที่ห้อง ซิเซียนคอยอยู่เห็นว่าสาวใช้หลับสนิทก็ตัดเชือกที่แขวนหีบหนังหย่อนลงมา เสียงบนหลังคาที่อกไก่ลั่นดัง ภรรยาซือเหล็งตื่นได้ยินก็ร้องถามสาวใช้ว่าสิ่งใดดังอยู่บนหลังคา ซิเซียนแกล้งทำเป็นเสียงหนูวิ่งไล่ สาวใช้บอกว่าหนูกัดกันบนหลังคาท่านไม่ได้ยินหรือ ภรรยาซือเหล็งสำคัญว่าจริงก็นอนหลับไป ซิเซียนเห็นเงียบสงัดก็ไต่ฝาลงมา เอาหีบเสื้อเกราะวิเศษขึ้นบ่าลงจากเหลาออกจากบ้านไป
ขณะนั้นยังไม่สว่าง แต่ประตูเมืองเปิดเช้ามืด ด้วยเจ้าแผ่นดินจะเสด็จ พวกทหารเดินไปตระเตรียมการ ซิเซียนปลอมเข้าไปในหมู่คนแบกหีบหนังเดินตามไปจนออกนอกประตูเมืองก็ไม่มีผู้ใดสงสัย ตรงไปยังโรงเตี๊ยมที่สำนัก เรียกเจ้าของโรงเปิดประตูรับเข้าไปข้างในคิดค่าเช่าให้ เก็บสิ่งของใส่ห่อผ้าแบกหีบออกจากโรง รีบเดินตรงไปข้างทิศตะวันออกประมาณทางได้สี่สิบลี้ มีโรงเตี๊ยมก็เข้าซื้ออาหารรับประทาน พอแลเห็นไตจงรีบเดินมาถึงก็ยินดี
ไตจงบอกแก่ซิเซียนว่า พี่จะเอาแต่เสื้อเกราะกลับไปก่อน พูดแล้วช่วยกันไขกุญแจหีบหยิบเสื้อเกราะวิเศษออกมาห่อผ้า เอากะเบ๊วิเศษสวมใส่เท้าอ่านคาถาพารีบกลับไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ ซิเซียนก็หาบแต่หีบหนังเปล่าออกจากโรงเตี๊ยมไปประมาณทางได้ยี่สิบลี้ พอดีพบทึงหลงจึงชวนกันเข้าสำนักที่โรงเตี๊ยม
ทึงหลงว่าน้องหาบแต่หีบเปล่าค่อย ๆ เดิน ถ้าเห็นโรงเตี๊ยมที่หน้าประตูโรงเขียนวงขาวไว้แล้ว จงเข้าสำนักอยู่ที่นั้นเอาหีบหนังวางล่อไว้ พี่จะไปจัดการล่อลวงซือเหล็งมาเอง ซิเซียนก็หาบหีบหนังออกจากโรงแกล้งทำเป็นคนขาหักค่อยๆ เดินไป ทึงหลงซื้อสุราเสพแล้วก็ออกจากโรงตรงไปเมืองหลวง
ฝ่ายภรรยาซือเหล็ง ครั้นสว่างตื่นขึ้นร้องเรียกสาวใช้ให้จัดหาอาหาร สาวใช้ทั้งสองออกจากห้องมาเห็นประตูเหลาเปิดอยู่ก็ตกใจ ลงไปดูเห็นประตูใหญ่ที่หน้าบ้านก็ปิดดีไม่เห็นสิ่งใดหาย จึงขึ้นไปบนเรือนบอกกับภรรยาซือเหล็งว่า เวลาคืนนี้เห็นจะมีผู้ร้ายเข้ามา ประตูเหลาก็เปิดแต่สิ่งของทั้งปวงนั้นอยู่ครบ ภรรยาซือเหล็งว่า เวลาใกล้สว่างได้ยินเสียงดังที่อกไก่ ได้ร้องถามเจ้าบอกว่าหนูไล่กัดกันแล้วก็นอนหลับไป เห็นจะเป็นผู้ร้ายเข้ามา เจ้าจงไปดูหีบหนังแขวนไว้ที่อกไก่อยู่หรือไม่ สาวใช้ไปดูไม่เห็นหีบหนังก็ตกใจร้องบอกว่าไม่มี ภรรยาซือเหล็งแจ้งดังนั้นก็เสียใจ ใช้บ่าวไปตามซือเหล็งมาโดยเร็ว คนเหล่านั้นบอกว่าคอยให้เวลาเสด็จกลับ สามีท่านสิ้นธุระก็จะมาเองจึงคิดอ่านต่อไป ภรรยาซือเหล็งได้ฟังไม่รู้ที่จะทำประการใดก็ต้องคอยอยู่ด้วยความกระวนกระวาย
ฝ่ายซือเหล็งเฝ้าอยู่จนเวลาจวนค่ำเสด็จขึ้น ก็ถอดเครื่องแต่งตัวออกส่งให้บ่าวเก็บไว้ แล้วออกจากวังมายังประตูชั้นนอก มีผู้บอกว่าผู้ร้ายมาลักของที่บ้านไป ซือเหล็งแจ้งความก็ตกใจรีบกลับมาบ้าน พอถึงประตูสาวใช้ก็แจ้งเรื่องซึ่งมีผู้ร้ายลักเอาหีบหนังไปเมื่อเวลาใกล้สว่างให้ฟังทุกประการ ซือเหล็งก็ไม่อาจจะอื้ออึง ด้วยของสิ่งนี้มีผู้มาขอดูก็ไม่ได้เห็น กลัวผู้คนจะว่าได้ก็ต้องนิ่งไว้เดินตรงเข้าห้องภรรยา ซือเหล็งพูดว่า ผู้ร้ายนี้เห็นจะเข้ามาแอบอยู่ในบ้านหลายวันจึงเอาของไปได้ ซือเหล็งจึงว่าถ้าของอื่นหายก็ไม่วิตก มีจำเพาะเอาเสื้อเกราะของวิเศษไป เสื้อเกราะนี้สืบๆ มาหลายชั่วคนก็ไม่เป็นอันตราย เดิมเฮงไทอวยจะให้เงินสามหมื่นเหรียญก็ยังไม่ขาย อุตส่าห์รักษาไว้ช้านาน มาครั้งนี้ผู้ร้ายลักเอาไปได้น่าน้อยใจนัก ภรรยาของซือเหล็งว่าผู้ร้ายที่มาลักเอาเสื้อเกราะไปเห็นจะเป็นคนที่มาขอซื้อ เห็นว่าไม่ขายให้แล้วก็หาคนฝีมือดีมาลัก ต้องสืบสวนดูเสียก่อน ครั้นจะฟ้องร้องว่ากล่าวก็กลัวจะอื้ออึง ท่านจงตรึกตรองให้ดีเถิด ซือเหล็งได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดอ่านประการใด นอนไม่หลับจนสว่าง ออกมานั่งตรึกตรองอยู่ที่โต๊ะ
ฝ่ายทึงหลงรีบเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วก็ตรงไปที่บ้านซือเหล็งบอกกับคนเหล่านั้นว่า เราชื่อทึงหลงเป็นบุตรทึงคีแจ้ขุนนางในเมืองเอียนอันฮู้ อยากจะใคร่พบกับท่านครูทวนสักหน่อยหนึ่ง คนเหล่านั้นก็ไปแจ้งกับซือเหล็งทุกประการ ซือเหล็งจึงให้คนมาเชิญทึงหลงเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร
ทึงหลงคำนับแล้วถามว่า พี่มีความสุขสบายอยู่หรือ น้องไม่ได้มาเยี่ยมเยือนเสียเป็นเวลาช้านาน ซือเหล็งว่า ตั้งแต่อาตายแล้วพี่ก็ติดราชการอยู่ ไม่ได้ข่าวคราวว่าจะดีหรือร้าย ด้วยหนทางจะไปมาหากันก็ไกลจึงไม่ได้มาเยี่ยมเยือน บัดนี้น้องไปอยู่ที่ไหนทำมาหากินบริบูรณ์อยู่หรืออย่างไร
ทึงหลงว่า ตั้งแต่บิดาตายแล้วน้องก็เที่ยวไปไม่ได้อยู่บ้าน ครั้งนี้มาแต่เมืองซัวตังหมายจะมาเยี่ยมเยือนพี่ว่าอยู่เป็นสุขสบายหรือมีทุกข์ร้อนสิ่งใดบ้าง ซือเหล็งก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงทึงหลง ๆ หยิบทองคำในห่อผ้าสองแท่งออกส่งให้ซือเหล็งแล้วบอกว่า ทองคำสองแท่งนี้หนักยี่สิบตำลึงบิดาสั่งไว้ให้กับพี่ ครั้นจะฝากผู้อื่นมาก็ไม่ไว้ใจน้องจึงได้มาเอง
ซือเหล็งว่าขอบใจอานักหนา พี่ไม่มีของสิ่งใดตอบแทนคุณจะรับไว้อย่างไร ทึงหลงว่าเมื่อขณะบิดายังอยู่มีความวิตกถึงว่าพี่มีความรู้ต่างๆ ฝีมือก็เข้มแข็ง ไม่ได้พบปะสนทนากันครั้นเมื่อใกล้จะตาย จึงสั่งไว้ว่าทองคำนี้จงให้กับพี่จะได้เอาไว้ดูต่างหน้าต่อไป ซือเหล็งขัดไม่ได้ก็รับทองนั้นไว้เชิญทึงหลงกินโต๊ะเสพสุราด้วยกัน ทึงหลงเห็นกิริยาซือเหล็งไม่ปกติก็รู้ในที จึงแกล้งถามว่า ข้าพเจ้าเห็นสีหน้าพี่ไม่สบายเป็นทุกข์ร้อนด้วยเหตุสิ่งใดหรือ
ซือเหล็งถอนใจใหญ่แล้วพูดว่า น้องยังไม่รู้ เวลาคืนนี้มีผู้ร้ายมาลักเอาของสำคัญไป ทึงหลงก็ทำเป็นถามว่า สิ่งของมากน้อยสักเท่าไร ซือเหล็งว่าลักเอาแต่งันเหลงพวนกิมกะ คือเสื้อเกราะของวิเศษไปอย่างเดียว ของวิเศษสิ่งนี้สืบมาหลายชั่วแล้วจึงได้มีความเสียดายนัก ทึงหลงทำเป็นตกใจแล้วพูดว่า เสื้อเกราะนี้เป็นของวิเศษจึงหาที่เปรียบมิได้ พี่เอาไว้ที่ไหนผู้ร้ายจึงลักเอาไป รูปพรรณสีสันอย่างไรบ้าง ซือเหล็งบอกว่าแขวนไว้ที่อกไก่บนหลังคา หีบหนังทำด้วยหนังแพะสีแดง หลังหีบเอาไหมปักเป็นรูปสัตว์และดอกดวงต่างๆ
ทึงหลงแกล้งเอามือตบลงที่โต๊ะแล้วถามว่า หีบหนังแดงที่เอาไหมขาวปักหลังเป็นรูปเมฆหมอกตรงกลางปักเป็นรูปสิงโตคูหนึ่ง หีบใบนั้นใช่หรือไม่ ซือเหล็งว่านั่นแหละน้องพบที่ไหน ทึงหลงว่าเวลาคืนนี้ข้าพเจ้ามาหยุดที่โรงเตี๊ยมห่างเมืองทางประมาณสิบลี้ เห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างดำตาแดงแบกหีบหนังออกจากโรงแต่ไม่แจ้งว่ามีสิ่งใดอยู่ในหีบ น้องสงสัยถามว่าในหีบหนังมีสิ่งของอะไร ชายนั้นตอบว่ามีเสื้อเกราะสิ่งเดียวแล้วก็เดินเลยไป ดูชายผู้นั้นเหมือนกับเสียขาค่อยๆ เดินไม่รวดเร็ว ถ้าไล่ตามไปก็คงทัน ข้าพเจ้าจะไปเป็นเพื่อนด้วยจงรีบไปโดยเร็วเถิด
ซือเหล็งได้ฟังก็ดีใจ ว่าถ้าตามทันก็เหมือนกับเทพยดาชักนำ พูดแล้วถือกระบี่เล่มหนึ่งออกจากบ้านกับทึงหลงสองคนด้วยกัน ตรงมาทางประตูข้างทิศตะวันออก รีบเดินไปประมาณครู่หนึ่ง เห็นโรงเตี๊ยมขายสุรามีวงขาวอยู่บนหน้าประตูโรงตามสัญญา แต่ซิเซียนนั้นเห็นจะเดินต่อๆ ไปจึงได้ทำสำคัญไว้ตามเราสั่ง ทึงหลงก็ทำเป็นบอกกับซือเหล็งว่าเข้าไปซื้อสุราเสพก่อนจึงค่อยไปเถิด พูดแล้วก็เข้าไปในโรงนั้น
ทึงหลงถามเจ้าของสุราว่า ท่านเห็นชายผู้หนึ่ง รูปร่างดำตาแดงแบกหีบหนังสีแดงเดินไปทางนี้บ้างหรือไม่ เจ้าของสุราซึ่งตั้งอยู่นั้นซิเซียนได้ให้เงินทองสั่งไว้ตามอุบายของทึงหลงทุกแห่งแล้ว ครั้นมีผู้มาถามขึ้นก็บอกว่า เวลาเย็นวานนี้มีชายผู้หนึ่งรูปร่างเหมือนกับท่านพูด แบกหีบหนังสีแดงค่อยๆ เดินไปไม่รวดเร็วนัก ทึงหลงว่าเห็นจะเป็นคนผู้นั้นรีบตามไปเถิด ซือเหล็งไม่อาจพูดให้อื้ออึง ชวนกันเสพสุราและรับประทานสิ่งของเสร็จแล้วก็ออกจากโรงเดินไปโดยเร็ว ครั้นไปอีกพักหนึ่งเห็นมีโรงเตี๊ยมมีวงขาวบนหน้าประตู
ทึงหลงบอกกับซือเหล็งว่า น้องเดินไปไม่ได้แล้ว เมื่อยล้าเต็มทีเข้าสำนักที่โรงนี้สักคืนหนึ่งรุ่งเช้าจึงค่อยตามไป ซือเหล็งว่าพี่เป็นขุนนางทำราชการไม่ได้ขาด แม้นมีรับสั่งให้หามิเกิดความขึ้นหรือ ทึงหลงว่าข้อนี้อย่าวิตก ภรรยาของพี่คงจัดแจงให้ผู้คนไปแทนตัว พูดแล้วก็ชวนเข้าไปที่โรงเตี๊ยม ถามเจ้าของโรงว่า ชายผู้ที่แบกหีบหนังมาทางนี้หรือไม่ เจ้าของโรงบอกว่าชายผู้นั้นรูปร่างเหมือนกับท่านพูด แบกหีบหนังมาสำนักที่โรงข้าพเจ้าคืนหนึ่งตื่นจนกลางวัน ซื้ออาหารกินแล้วถามถึงทางจะไปเมืองซัวตัง ข้าพเจ้าก็บอกให้ ชายผู้นั้นเพิ่งไปเสียเมื่อเวลาบ่ายวันนี้เอง ทึงหลงว่าใกล้เข้ามาทุกทีเราเร่งไปก็คงทันดอก
พอเวลาค่ำ ซือเหล็งกับทึงหลงค้างอยู่ที่โรงเตี๊ยม รุ่งขึ้นเช้าซื้ออาหารกินแล้วก็รีบติดตามไป ทึงหลงเห็นมีโรงเตี๊ยมเขียนวงขาวไว้ตามสัญญา ก็ทำเป็นเข้าไปซื้อสุราดื่มแล้วถามถึงชายผู้นั้นทุกๆ โรง เจ้าของโรงก็บอกถูกต้องทุกแห่งเป็นลำดับกัน เหมือนกับจะไล่ตามทัน ซือเหล็งไม่รู้อุบายของทึงหลงจึงอุตส่าห์ตามไป ด้วยอยากจะได้เสื้อเกราะวิเศษนั้นกลับคืนมา
ฝ่ายซิเซียนแกล้งทำเป็นคนขาหัก เดินไปถึงโรงเตี๊ยมตำบลใดก็ทำตามอุบายทึงหลงสั่ง เวลาวันนั้นถึงกำหนดนัด ซิเซียนไปเห็นศาลเจ้าริมทางมีต้นไม้อยู่หน้าศาลเจ้าก็เข้าไปพัก วางหีบหนังล่อไว้ ตัวซิเซียนนั้นนั่งคอยอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ทึงหลงกับซือเหล็งไล่ตามไป ในขณะนั้นเวลาเย็นจวนค่ำ เห็นหีบหนังวางไว้ริมทาง ทึงหลงร้องว่าได้การแล้ว ที่ใต้ต้นไม้ข้างหน้านั้นไม่ใช่หีบหนังหรือ ซือเหล็งเห็นก็วิ่งตรงเข้าไปจับมือซิเซียนไว้ร้องตวาดว่า เจ้านี่บังอาจลักเอาเสื้อเกราะของเรามาได้ ซิเซียนแกล้งพูดว่า นิ่งๆ เถิดอย่าอื้ออึงไปเลย เราลักเอาเสื้อเกราะมาจริงท่านจะทำไมกับเรา ซือเหล็งได้ฟังก็โกรธแล้วว่า ยังจะกลับมาท้าทายอีกเล่า ซิเซียนว่าท่านเปิดดูในหีบก่อนจะมีเสื้อเกราะหรือไม่ ทึงหลงแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกับซิเซียนก็เปิดหีบหนังเห็นแต่หีบเปล่าไม่มีสิ่งใด ซือเหล็งถามซิเซียนว่าเจ้าเอาเสื้อเกราะของเราไปไหนเสีย ซิเซียนว่าข้าพเจ้าแซ่เตียฝีมือย่องเบาดีไม่มีผู้เสมอเป็นชาวเมืองไทอันจิว มีเศรษฐีอยู่ที่เมืองนั้นรู้จักกันกับเล่าชอง เก็งเลียด เซียงเก๋งแจ้งว่า ท่านมีเสื้อเกราะของวิเศษจะซื้อท่านก็ไม่ขาย จึงจ้างให้ข้าพเจ้ากับลิซามาลักเสื้อเกราะไปจะให้เงินหมื่นตำลึง ตัวข้าพเจ้าตกลงมาจากอกไก่เสียเท้าข้างหนึ่งเดินไม่ถนัด จึงเอาเสื้อเกราะนั้นให้ลิซาไปก่อนข้าพเจ้าเอาแต่หีบเปล่าไว้ ท่านมาพูดจาดุดันดังนี้ข้าพเจ้ามิได้กลัว ถึงจะฟ้องร้องว่ากล่าวข้าพเจ้าก็คงไม่รับตายเสียก็แล้วไป ถ้าท่านเชื่อฟังข้าพเจ้าก็จะพาไปเอาเสื้อเกราะกลับคืนให้
ซือเหล็งได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ทึงหลงว่าพี่จะมากลัวทำไม ถึงจะมีปีกบินได้ก็ไม่ทันเราติดตามไปเอาเสื้อเกราะให้ได้ ถ้าแม้นบิดพลิ้วไปก็ฟ้องร้องว่ากล่าวเอาที่ผู้รักษาเมือง ซือเหล็งว่าน้องพูดก็ถูกจึงคุมตัวซิเซียนไปพักที่โรงเตี๊ยม ทึงหลงก็ทำเป็นช่วยกันระวังกลัวซิเซียนจะหนี ซือเหล็งไม่รู้อุบายสำคัญว่าซิเซียนขาหักจริง แล้วเห็นทึงหลงเอาใจใส่ช่วยระวังก็คลายความวิตก สามนายค้างอยู่ที่โรงเตี๊ยมคืนหนี่ง รุ่งขึ้นเช้าก็คุมตัวซิเซียนเดินไป ซิเซียนเห็นมีโรงสุราอยู่ที่ตำบลไหน ก็เข้าแวะซื้อเลี้ยงซือเหล็งกับทึงหลงแล้วเดินทางต่อไป
ฝ่ายไตจงรับเอาเสื้อเกราะของวิเศษจากซิเซียนแล้วเร่งรีบไปถึงเขาเนียซัวเปาะจึงเอาเสื้อเกราะไปให้ซ้องกั๋งดู ซ้องกั๋งเห็นก็ยินดีจึงว่าทึงหลงไปล่อลวงซือเหล็งมาใกล้จะถึงอยู่แล้ว จึงเรียกงักหัวมากระซิบบอกอุบายให้ งักหัวก็คำนับลามาจัดไพร่พลกับเกวียนเล่มหนึ่ง ทำตัวเป็นพ่อค้าออกจากเขาเนียซัวเปาะไปคอยอยู่ตามทาง ฝ่ายทึงหลงกับซิเซียนล่อลวงเอาซือเหล็งเดินทางมาใกล้เขตแดนเขาเนียซัวเปาะ ซือเหล็งจึงคิดว่า ถ้าไปถึงแล้วจะได้เสื้อเกราะกลับคืนหรืออย่างไรก็ไม่รู้ แต่เดินทางมาหลายวันก็ยังไม่ถึง มีความวิตกสู้อุตส่าห์แข็งใจเดินต่อไป
ฝ่ายงักหัวกับไพร่พลคุมเกวียนมาหยุดอยู่ตามทาง ครั้นแลเห็นทึงหลงกับซิเซียนพาซือเหล็งมางักหัวก็ตรงเข้าไปคำนับ ทึงหลงแกล้งถามพ่อค้าว่าเหตุใดจึงได้มาทางนี้ งักหัวว่าข้าพเจ้าไปค้าขาย ณ เมืองเตงจิว บัดนี้จะกลับไปเมืองไทอันจิว ทึงหลงว่าดีแล้วเราสามคนจะขออาศัยเกวียนไปเมืองไทอันจิวด้วยจะได้หรือไม่ งักหัวว่าเชิญท่านทั้งสามขึ้นเกวียนเถิดข้าพเจ้าจะพาไป ทึงหลงทำเป็นดีใจบอกให้งักหัวพ่อค้านั้นรู้จักกันกับซือเหล็ง งักหัวก็คำนับซือเหล็งเป็นอันดี
ซือเหล็งก็คำนับรับแล้วถามทึงหลงว่า พ่อค้าคนนี้ชื่อไรหรือ ทึงหลงกล่าวคำล่อลวงบอกว่าแซ่ลี้ชื่อหยง เดิมข้าพเจ้าไปเมืองไทอันจิวพบปะรู้จักกับลี้หยง สาบานเป็นพี่น้องกัน ลี้หยงซื่อตรงมีผู้คนนับถือเกรงกลัวมาก ซือเหล็งได้ฟังจึงว่า ครั้งนี้ไม่กลัวเตียอิดหนีเลย พูดแล้วก็ขึ้นเกวียนด้วยกันเดินทางไป ซือเหล็งจึงพูดกับซิเซียนว่า จงบอกกับเราตามจริงเถิดเศรษฐีที่ใช้ให้มาลักเสื้อเกราะนั้นแซ่ใดชื่อไร ซิเซียนทำทีไม่ใคร่จะบอก ซือเหล็งถามถึงสามครั้ง ซิเซียนก็ทำเป็นอิดเอื้อนแล้วบอกว่า เศรษฐที่ใช้ให้มาลักเสื้อเกราะของท่าน แซ่กวยชาวเมืองไทอันจิวเรียกว่า กวยตัวกัวหนัง มั่งมีทรัพย์สินมากคบแต่พวกขุนนางไปมาอยู่ไม่ขาด
ซือเหล็งได้ฟังจึงคิดว่า ถ้ามีตัวเศรษฐีเหมือนกับเตียอิดบอกของเราก็คงไม่สูญ ขณะนั้นงักหัวพูดขึ้นถึงเครื่องศัสตราวุธให้ซือเหล็งเพลิดเพลินไป พอล่วงเขตแดนเขาเนียซัวเปาะเข้ามาแล้ว งักหัวก็เรียกบ่าวให้ไปซื้อสุรามาเสพบนเกวียน บ่าวไพร่เหล่านั้นแจ้งในอุบายก็ไปซื้อสุราเอายาเบื่อใส่มาให้ งักหัวรินสุราส่งให้ซือเหล็งก่อน ซือเหล็งกำลังหิวมิได้สงสัยก็รับเอามาแล้วงักหัวส่งป้านให้ไปซื้อสุราอีก
พอพูดดังนั้นซือเหล็งกระสับกระส่ายพิษยาเบื่อก็นอนกลิ้งอยู่ในเกวียน งักหัว ทึงหลง ซิเซียนสามนายก็เร่งรีบเกวียนตรงไปยังโรงจูกุ้ยแล้วแก้พิษยาเบื่อที่ซือเหล็งเสีย เอาซือเหล็งลงเรือข้ามฟากไป ซ้องกั๋งแจ้งว่าซือเหล็งมาก็ชวนกันออกไปคอยรับ
ฝ่ายซือเหล็งถูกยาเบื่อมึนเมาไม่รู้ตัว จนเรือข้ามฟากไปถึงฝั่ง ซือเหล็งหายเมาลืมตาขึ้นดู เห็นผู้คนมายืนคอยรับอยู่เป็นอันมากก็ตกใจจึงถามทึงหลงว่าเหตุไฉนน้องจึงเอาพี่มาถึงที่นี่
ทึงหลงว่า ข้าพเจ้าจะพูดให้ท่านฟัง เดิมทีได้ยินชื่อเสียงซ้องกั๋งปรากฏไปทั้งแผ่นดิน บรรดาคนที่มีฝีมือก็ชวนกันเข้าเป็นพวกพ้องทั้งสิ้น ขณะนั้นน้องเที่ยวอยู่ที่ตำบลบู๊กังติน พบกับลีขุยได้สาบานเป็นพี่น้องกัน ลีขุยพามาเข้าอยู่กับซ้องกั๋งที่เขาเนียซัวเปาะ น้องจึงบอกกระบวนทวนขอของพี่ให้ซ้องกั๋งฟัง จึงคิดอุบายใช้ให้ซิเซียนไปลักเอาเสื้อเกราะปรารถนาจะเชิญมาอยู่ด้วยกัน
ซือเหล็งได้ฟังก็รู้ว่าถูกอุบายก็เสียใจ จึงพูดว่าไม่ควรล่อลวงเอาพี่มาเลย ซ้องกั๋งก็จับถ้วยสุรามาคำนับซือเหล็งแล้วว่า ข้าพเจ้าซ้องกั๋งชักชวนพี่น้องทั้งปวงมาอาศัยอยู่ที่เกาะในนํ้า คอยท่าพระเจ้าซ้องฮุยจงจะต้องประสงค์ใช้สอยเมื่อไร จะได้เข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการบำรุงแผ่นดินโดยสัตย์สุจริต มิได้เห็นแก่ลาภสักการะทั้งปวง กำจัดแต่คนร้ายที่ไม่ซื่อตรง ขอเชิญท่านอยู่ด้วยกันจะได้คิดอ่านช่วยปราบปรามเสี้ยนหนามแผ่นดินสืบไป
ซือเหล็งก็ไม่พูดจาสิ่งไร ลิมชองจับถ้วยสุรามาคำนับซือเหล็งแล้วพูดว่า ท่านกับข้าพเจ้าก็ชอบพอรักใคร่กันมาช้านานแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้ามาเข้าเป็นพวกพ้องของซ้องกั๋ง เชิญท่านอยู่เสียด้วยกันเถิดอย่าได้ถือโทษเลย ซือเหล็งได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต้องจำใจยอมอยู่ด้วยจึงพูดกับทึงหลงว่า บุตรภรรยาครอบครัวของพี่มิพากันต้องโทษทั้งสิ้นหรือ ซ้องกั๋งว่าข้อนั้นตกพนักงานข้าพเจ้าเอง จะจัดให้ไปรับมาในเร็วๆ นี้ เตียวไก่ โงวหยง กงซุนสินก็มาพูดจากับซือเหล็งแล้วจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกัน ซ้องกั๋งจัดให้ไตจงกับทึงหลงรีบไปคิดอุบายรับบุตรภรรยาครอบครัวของซือเหล็งที่เมืองหลวงมาโดยเร็ว ไตจงกับทึงหลงคำนับลาคุมไพร่พลไป แล้วซ้องกั๋งก็สั่งให้ตระเตรียมทหารและสนามไว้จะได้ฝึกหัดเพลงทวนขอ พอเอียหลิมไปรับบุตรภรรยาครอบครัวของเผ็งกีที่เมืองไนจิวกลับมา สิย้งรับบุตรภรรยาครอบครัวของเลงจิ้นที่เมืองหลวง ลิหุนไปซื้อสิ่งของที่จะใช้ในการปืนมาถึงพร้อมกัน เตียวไก่ ซ้องกั๋งก็มีความยินดี จัดที่ให้บุตรภรรยาครอบครัวของเผ็งกีกับเลงจิ้นอยู่ตามสบาย พอไตจงกับทึงหลงไปรับบุตรภรรยาครอบครัวของซือเหล็งมาถึงพร้อมกัน ภรรยาซือเหล็งบอกว่า ท่านออกจากบ้านมาก็มีราชการ ข้าพเจ้าเอาเงินไปเดินเหินเสียว่าท่านป่วยไปไม่ได้ ครั้นอยู่มาหลายวันยังไม่เห็นท่านกลับไปข้าพเจ้ามีความวิตก รุ่งขึ้นวันหนึ่งทึงหลงน้องของท่านนั้นเอาเสื้อเกราะนั้นไปที่บ้าน บอกว่าเสื้อเกราะได้กลับคืนมาแล้ว แต่ตัวท่านป่วยอยู่ที่โรงเตี๊ยมจะเป็นจะตายเท่ากันให้รีบไปรักษาพยาบาลโดยเร็ว ข้าพเจ้าตกใจขึ้นเกวียนมากับเขาถึงที่นี่ ซือเหล็งก็ไม่รู้ที่จะว่ากล่าวอย่างไร จึงพูดกับทึงหลงว่าบัดนี้ก็มาด้วยกันทั้งสิ้น เสื้อเกราะนั้นมิทิ้งอยู่ที่บ้านหรือ
ทึงหลงได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า พอจัดให้พี่สะใภ้ขึ้นเกวียนมาตัวน้องก็กลับไปบ้านอีกล่อลวงเอาเสื้อเกราะแล้วให้สาวใช้เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของออกจากบ้าน เมื่อกลับมาน้องเอาเสื้อเกราะของพี่สวมใส่เข้าแล้วถือกระบี่ออกแย่งชิงพวกที่เข้าไปเมืองหลวง บอกแซ่และชื่อของพี่ด้วยว่ามาเป็นโจรคอยตีปล้นอยู่ตามทาง พวกเหล่านั้นได้ฟังออกชื่อพี่ก็วิ่งหนีเอาตัวรอดไปสิ้น น้องยังได้ทรัพย์สิ่งของมาเป็นอันมาก ข่าวคราวนั้นเล่าลือเข้าไปถึงเมืองหลวง ก็คงจะกะเกณฑ์ทหารกองทัพจับพี่ไปในเร็วๆ นี้
ซือเหล็งได้ฟังก็ตกใจสำคัญว่าจริง ชิงพูดว่าไปล่อลวงเอาพี่มาแล้ว มิหนำซ้ำซํ้ายังทำให้เสียชื่อด้วย เตียวไก่ ซ้องกั๋งก็เข้าพูดว่า ถ้าไม่คิดดังนั้นที่ไหนท่านจะยอมอยู่ด้วยกัน พูดแล้วก็จัดที่ให้บุตรภรรยาครอบครัวของซือเหล็งอยู่ตามสบาย
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงพร้อมกันปรึกษาการจะทำลายล้างทหารเลียนฮวนเบ๊ ในขณะนั้นลุยเหงควบคุมไพร่พลตีทวนขอเกาเลียนเชียได้เป็นอันมาก พอใช้ในการที่จะสู้รบแล้ว ซ้องกั๋งเชิญซือเหล็งฝึกหัดเพลงทวนขอให้ไพร่พล
๕๗
ซือเหล็งจึงพูดว่า ไหนๆ ได้เข้ามาเป็นพวกพ้องจะสั่งสอนให้สิ้นฝีมือ แต่ต้องจัดเอาคนที่เข้มแข็งว่องไวจึงจะใช้การได้ ซือเหล็งก็ไปที่สนามจัดสรรไพร่พลได้พร้อมก็ฝึกหัดเพลงทวนขอ บอกที่ขึ้นที่ลงมีกำหนดต่างๆ กัน บนหลังม้านั้นใช้อย่างหนึ่ง เดินเท้าใช้อย่างหนึ่ง แล้วร่ายรำท่าทางเพลงทวนขอที่จะเกี่ยวข้อเท้าม้าให้ทำอย่างนั้นๆ ฝึกอยู่ประมาณครึ่งเดือนก็ชำนาญกระบวนเพลงทวนขอ เตียวไก่ ซ้องกั๋ง กับพี่น้องเหล่านั้นเห็นซือเหล็งรำเพลงทวนขอว่องไวไม่มีผู้เสมอ สอนไพร่พลชำนาญทุกคนก็มีความยินดี ว่าครั้งนี้คงชนะทหารเลียนฮวนเบ๊ได้เป็นแน่ ถึงเวลาก็มาซักซ้อมทุกวัน
ฝ่ายอูเอียนเจียก ตั้งแต่พวกซ้องกั๋งจับเผ็งกีกับเลงจิ้นมาก็โกรธแค้นยิ่งนักไม่รู้ที่จะคิดประการใด ครั้นจะยกกองทัพบุกรุกมาก็มีแต่แม่นํ้าล้อมรอบเป็นที่จนใจนัก อยู่มาวันหนึ่งอูเอียนเจียกคุมทหารตรงไปที่ริมฝั่ง ร้องท้าชวนให้พวกพ้องซ้องกั๋งยกมารบ ซ้องกั๋งแจ้งความก็กำชับไพร่พลให้รักษาทางนํ้าไว้ อย่าให้เรือแพเข้ามาใกล้เกาะได้ อูเอียนเจียกนั้นชำนาญทั้งทางบกทางเรือก็จริงอยู่ แต่แถวตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้นไม่เคยไปมา จึงไม่อาจยกกองทัพบุกรุกเข้าใกล้ได้ก็พาทหารกลับมาค่าย ซ้องกั๋งสั่งให้เลงจิ้นจัดทำปืนจะได้ยกไปสู้รบกับอูเอียนเจียกโดยเร็ว แล้วปรึกษากับพี่น้องว่า กระบวนทวนขอเกาเลียนเชียนั้นซักซ้อมได้เข้มแข็งดี การอื่นๆ ก็จัดสรรได้พร้อม ถ้าจะยกไปสู้รบครั้งนี้ พวกพ้องและไพร่พลไม่ต้องขี่ม้าเดินเท้าเปล่าเหมือนกระบวนรบเมื่อคราวซุนบูจู๊กับเงาคี้ ให้ทหารทวนขอไปซุ่มอยู่ตามชายเขาและน้ำในดงอ้อแขมก่อน แล้วแยกไพร่พลเป็นสิบกองไปสู้รบ ถ้าเห็นทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งมา ก็ให้หนีไปแอบอยู่ตามป่าอ้อกอแขมและชายน้ำ พวกที่ซุ่มอยู่นั้นสิบคนให้มีขอเปล่าอยู่คนหนึ่ง จะได้เอาขอเกี่ยวเท้าม้า คนที่ถือขอนั้นจะได้เกี่ยวคนบนหลังม้าจับตัวได้ ซึ่งแถวตำบลนี้เป็นที่ทำเลป่าอ้อป่าแขมชายเขา ต้องใช้ไพร่พลเดินเท้าท่านจะเห็นประการใด
โงวหยงซินแสได้ฟังเห็นชอบด้วย ซือเหล็งว่าซึ่งกระบวนเกาเลียนเชียทวนขอก็ต้องใช้ตามนี้จึงจะได้ ซ้องกั๋งจัดไพร่พลแยกเป็นสิบกองให้เล่าตง โตวเซียนคุมกองหนึ่ง ให้มกหองคุมกองหนึ่ง ให้เอียหยง ต้อจงอ๋วงคุมกองหนึ่ง ให้จูตง เต็งฮุย คุมกองหนึ่ง ให้เกยเตียน เกยโปคุมกองหนึ่ง ให้โจวเอี๋ยน โจวยุนคุมกองหนึ่ง ให้นางโฮ้วซาเหนีย เฮงเอยโฮ้วคุมกองหนึ่ง ให้สิย้ง เบ๊หลินคุมกองหนึ่ง ให้เอียนสุน แต้เทียนซิวคุมกองหนึ่ง ให้เอียหลิม ลิหุนคุมกองหนึ่ง รวมสิบกองจะให้ยกไปสู้รบก่อน
แล้วจัดอีกพวกหนึ่ง ลี้จุน เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ทองอุย ทองเม้ง เม่งคง รวมเก้านาย คุมไพร่พลลงเรือรบไปคอยอยู่ริมฝั่ง ถ้าเสียทีจะได้พากันหนีลงเรือ แล้วจัดให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง ลิเอง ชาจิน ซึงลิบ อาวเผ็ง หกนายขี่ม้าคุมไพร่พลไปคอยอยู่ชายเขา ถ้าเห็นพวกทหารหลวงหนีจะได้ไล่ติดตาม แล้วจัดให้เลงจิ้น โตวเฮงคุมไพร่พลไปจัดการยิงปืน ให้ซือเหล็ง ทึงหลงคุมทหารทวนขอเกาเลียนเชียไปซุ่มอยู่ตามทาง ตัวซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสิน ลือฮวง กวยเส็ง คุมไพร่พลเป็นกองทัพใหญ่จะยกหนุนไปภายหลัง ครั้นจัดการแล้วซ้องกั๋งสั่งทหารทวนขอไปซุ่มอยู่ตามทางในเวลากลางคืน พอสว่างดีจึงคุมไพร่พลสิบกองแยกย้ายไป เลงจิ้นก็คุมไพร่พลไปจัดการปืนไว้พร้อม ซือเหล็ง ทึงหลงนั้นก็นัดหมายกับทหารทวนขอไว้พร้อมทุกประการ ครั้นได้ฤกษ์ ซ้องกั๋งก็คุมพวกพ้องไพร่พลข้ามน้ำไป เสียงม้าล่อและกลองดังสนั่นตรงไปยังค่ายอูเอียนเจียก
ฝ่ายอูเอียนเจียกนั่งตรึกตรองอยู่ในค่ายได้ยินเสียงอื้ออึง พอทหารม้าใช้เข้าไปแจ้งว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพข้ามแม่น้ำมาเกือบจะถึงฝั่ง อูเอียนเจียกก็สั่งฮั่นทอให้จัดทหารเลียนฮวนเบ๊ไว้พร้อม ตัวอูเอียนเจียกแม่ทัพก็ใส่เสื้อเกราะถือกระบี่สองมือ ขึ้นม้าคุมทหารเลียนฮวนเบ๊กับทหารตามธรรมเนียม ออกจากค่ายตรงมาถึงที่รบริมน้ำ เห็นซ้องกั๋งคุมไพร่พลมาเป็นอันมากก็หยุดตั้งกระบวนจัดเอาทหารเลียนฮวนเบ๊ขึ้นอยู่หน้าแล้วปรึกษากับฮั่นทอว่า เราจะปล่อยทหารเลียนฮวนเบ๊ไปข้างทิศไหนดี
พอเห็นไพร่พลของซ้องกั๋งยกมาทางทิศใต้ไม่แจ้งว่าสักเท่าไร อูเอียนเจียกก็ให้ฮั่นทอคุมทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งฝ่าไปทางทิศใต้ อูเอียนเจียกเห็นไพร่พลยกมาทางตะวันออกอีกพวกหนึ่ง ก็จะคุมทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งฝ่าไป พอไพร่อีกพวกหนึ่งยกมาทางทิศตะวันตก ฮั่นทอเห็นดังนั้นก็คุมทหารเลียนฮวนเบ๊กลับมาแจ้งกับอูเอียนเจียกว่า ทหารยกมาทั้งสามทิศจะคิดแยกย้ายทหารประการใดดี อูเอียนเจียกว่า พวกโจรไม่ได้ยกกองทัพมาสู้รบช้านาน บัดนี้คุมไพร่พลแยกมาคงจะมีอุบายสิ่งใดเป็นแน่ เราหยุดดูท่วงทีก่อนแล้วจึงปล่อยทหารเลียนฮวนเบ๊ของเรา
ฝ่ายเลงจิ้นกับโตวเฮงคุมไพร่พลไปปลูกเหลายิงปืนข้างทิศเหนือแล้ว ครั้นเห็นกองทัพอูเอียนเจียกยกมาถึงที่รบพร้อมกัน เลงจิ้นก็ยิงปืนมาทีหนึ่ง อูเอียนเจียกได้ยินเสียงปืนข้างทิศเหนือแจ้งว่าปืนเลงจิ้นทำก็ด่าเลงจิ้นเป็นอันมาก แล้วเห็นไพร่พลยกมาทางทิศเหนืออีกพวกหนึ่ง
อูเอียนเจียกบอกกับฮั่นทอว่า เราจะคุมทหารแยกไปทางทิศเหนือท่านไปทางทิศใต้ พอเห็นไพร่พลยกมาอีกสี่พวกก็ตกใจ ไม่แจ้งว่าจะแยกย้ายทหารประการใดมีความวิตกนัก พอเลงจิ้นยิงปืนจูเผ่าปืนบอจื้อเผ่าขนาบมา กระสุนปืนตกลงที่กระบวนรบอูเอียนเจียกแตกกระจายเป็นหลายลูกเสียงดังสนั่นเหมือนแผ่นดินจะทำลาย ทหารในกระบวนรบของอูเอียนเจียกระส่ำระสายไม่เป็นกระบวน ฮั่นทอจึงคุมทหารแยกไปสู้รบต้านทานไว้ พวกซ้องกั๋งเห็นทหารหลวงยกตรงไปทิศไหนก็แกล้งทำหนีไปทางทิศนั้น อูเอียนเจียกเห็นก็โกรธ คุมทหารตรงไปทางทิศเหนือแล้วปล่อยทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งฝ่าไป พวกซ้องกั๋งก็วิ่งเข้าแอบอยู่ตามกออ้อกอแขมแถวริมน้ำทั้งสิ้น พอทหารเลียนฮวนเบ๊วิ่งฝ่าไปถึงที่ซุ่ม ทหารเกาเลียนเชียทวนขอก็กรูออกมาพร้อมกันเอาทวนขอเกี่ยวเท้าม้าขาด ไพร่พลที่ถือขอเกี่ยวทหารบนหลังม้า ไพร่พลที่หลบแอบอยู่นั้นก็คอยจับทหารบนหลังม้ามัดไว้ ม้าวิ่งไปเป็นตับๆ ข้อเท้าขาดล้มลงทั้งสิ้น อูเอียนเจียกเห็นทหารเกาเลียนเชียออกทำลายทหารเลียนทวนเบ๊ก็เสียใจชักม้ากลับมาตามฮั่นทอ เลงจิ้นอยู่บนเหลาสูงเห็นอูเอียนเจียกเสียทีชักม้ากลับ ก็ยิงปืนฮองฮวยเผ่าขนาบหลังมา พอพวกที่ซุ่มอยู่ชายเราเห็นได้ทีก็บุกรุกเข้าไป
อูเอียนเจียกกับฮั่นทอแจ้งว่าถูกอุบายก็คุมทหารเหล่านั้นจะหนีไป เห็นไพร่พลของซ้องกั๋งมีอยู่ทุกทิศไม่รู้ว่าจะไปทางไหน อูเอียนเจียกแข็งใจคุมทหารสู้รบไปทิศเหนือ พวกซ้องกั๋งที่ยกไปคอยอยู่นั้นก็บุกรุกฆ่าฟันขนาบมา ทหารอูเอียนเจียกล้มตายลงตามทางเป็นอันมาก ตัวอูเอียนเจียกกับทหารที่เหลือตายหนีพ้นไปประมาณทางได้หกลี้ พบมกหอง มกชุนร้องตวาดว่าจะหนีไปข้างไหน อูเอียนเจียกขับม้าเข้าสู้รบได้ห้าเพลง มกหอง มกชุนก็ขับม้าหนี อูเอียนเจียกกลัวจะถูกอุบายก็ไม่ได้ไล่ติด จึงขับม้าตามตรงไปทางทิศเหนือ เกยเตียน เกยโปคุมไพร่พลไปคอยอยู่เข้าสู้รบได้หกเพลงแล้วก็หนีไป อูเอียนเจียกเดินไปประมาณทางได้ครึ่งลี้ เห็นทหารถือทวนขอตรงเข้ามา อูเอียนเจียกไม่เป็นใจจะสู้รบชักม้ากลับหนีไปทางทิศตะวันออก นางโฮ้วซาเหนียกับเฮงเอยโฮ้วซึ่งคุมไพร่พลสกัดทางอยู่ เห็นอูเอียนเจียกกับทหารเดินมาก็เข้าสู้รบฆ่าฟันทหารอูเอียนเจียกตายสิ้น อูเอียนเจียกป้องกันตัวไว้ได้ เห็นทหารตั้งสกัดอยู่เป็นชั้น ๆ ก็ขับม้าบุกพงหนีไปทางทิศตะวันออก นางโฮ้วซาเหนียกับเฮงเอยโฮ้วไล่ตามไปเห็นว่าไม่ทันก็คุมไพร่พลกลับ
ฝ่ายพวกซ้องกั๋งทั้งแปดทิศประดังกันเข้าเกี่ยวเท้าม้าและทหารเลียนฮวนเบ๊จับได้เป็นอันมาก ที่ฆ่าฟันล้มตายเสียก็หลายพัน เล่าตงกับโตวเซียนจับฮั่นทอนายทหารได้ กองทัพอูเอียนเจียกแตกยับเยินทหารล้มตายเกลื่อนกลาดทั้งแผ่นดิน ซ้องกั๋งได้ชัยชนะก็มีความยินดีแจ้งว่าอูเอียนเจียกหนีไปได้ก็ให้เอาไฟเผาค่ายเสีย แล้วเก็บรวบรวมเครื่องศัสตราวุธยกกองทัพไปเขาเนียซัวเปาะ บรรดาพี่น้องทั้งปวงจับได้ทหารหลายพันกับม้าที่ดีหลายร้อยม้า และเสื้อเกราะเหล็กเป็นอันมากเอามาส่งกับซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งก็ให้รวบรวมทหารที่จับมาได้นั้นเอาไว้ใช้สอย แล้วบำเหน็จรางวัลแก่ไพร่พลตามสมควร พอเล่าตง โตวเซียนเอาตัวฮั่นทอมาส่ง ซ้องกั๋งก็แก้มัดฮั่นทอออกแล้วพูดจาเกลี้ยกล่อมให้อยู่ด้วย เผ็งกี เลงจิ้นก็ช่วยพูดอ้อนวอนฮั่นทอ และฮั่นทอนั้นเป็นดาวพวกเดียวกันมาจุติก็ยอมเข้าเป็นพวกพ้อง ซ้องกั๋งจึงให้ฮั่นทอเขียนหนังสือให้ทหารถือไปรับบุตรภรรยาครอบครัวที่เมืองตันจิวมาแล้ว จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพวกพ้องเป็นที่รื่นเริง
ฝ่ายอูเอียนเจียกแตกทัพเสียทหารจนสิ้น หนีไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่มีเงินจะซื้ออาหารกิน ก็ตัดเอาสายรัดเอวทองคำออกขายซื้ออาหารกินไปตามทาง คิดรำพึงว่าครั้งนี้ยกกองทัพมาสู้รบกับพวกซ้องกั๋งก็ปราชัย ทหารล้มตายเสียทั้งสิ้น จะกลับไปเมืองหลวงอย่างไรได้ จะไปสำนักอาศัยที่อื่นก็ไม่รู้จักกับผู้ใดมีความวิตกยิ่งนัก จึงนึกขึ้นได้ว่าโปวหยงผู้รักษาเมืองเช็งจิวชอบพอกันกับเรามาช้านาน จำจะไปอาศัยอยู่ที่นั่นจึงจะควร คิดแล้วก็รีบเดินทางไปได้สองวันถึงตำบลหนึ่ง เห็นมีโรงขายสุราก็ตรงไปที่หน้าโรงลงจากม้าเข้าไปซื้ออาหารกิน เจ้าของโรงบอกว่าของอื่นไม่มี ถ้าท่านจะกินข้าพเจ้าจะไปซื้อมาให้ อูเอียนเจียกจึงตัดเอาทองคำสายรัดเอวให้เจ้าของสุราไปซื้อของมากินแล้ว พอเวลาค่ำ อูเอียนเจียกก็บอกว่าเราจะนอนค้างอยู่ที่นี่ด้วย ม้าของเรานั้นจงรักษาไว้ให้ดีจะคิดเงินให้ เจ้าของสุราว่าข้อนั้นไม่เป็นไร แต่ที่ทางจะให้ท่านนอนมุ้งม่านไม่สู้ดี อูเอียนเจียกว่าเราเป็นพวกทหาร ความสบายกับไม่สบายนั้นหาเป็นไรไม่ พูดแล้วก็แก้เอาเครื่องม้าออก เจ้าของสุราจูงม้าเข้าไปผูกไว้ที่หลังโรงแล้วเอาหญ้าให้ม้ากิน
อูเอียนเจียกบอกกับเจ้าของโรงว่า เราเป็นทหารหลวงยกกองทัพมาปราบปรามพวกโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ปราชัยทหารล้มตายเป็นอันมาก บัดนี้เราจะไปหาโปวหยงผู้รักษาเมืองเช็งจิว ม้าของเราดีนักเรียกว่าโอวจุยเบ๊ เจ้าแผ่นดินพระราชทานมาทั้งเครื่องและอานพร้อมจงช่วยระวังรักษาไว้ให้ดี เจ้าของโรงว่ามีข้อความอยู่สิ่งหนึ่งจะเล่าให้ท่านทราบ แต่นี้ไปไม่สู้ไกลมีเขาแห่งหนึ่งเรียกทอฮวยซัวมีนายโจรสองคน ที่หนึ่งชื่อลิตงเขาเรียกว่าพะโฮ้วเจียง ที่สองจิวทองเขาเรียกว่าเซียปาอ๋อง มาตั้งซ่องสุมเกลี้ยกล่อมไพร่พลไว้ได้ประมาณแปดร้อย เที่ยวตีปล้นราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ ไม่กลัวผู้ใด ทหารหัวเมืองยกมาปราบปรามหลายครั้งก็สู้ไม่ได้ พวกโจรจึงมีใจกำเริบมากขึ้น ข้าพเจ้าวิตกถึงม้าของท่านนัก เวลาค่ำวันนี้ต้องช่วยกันระวังอย่าได้ไว้ใจ
อูเอียนเจียกว่าตัวเรานี้มีฝีมือเข้มแข็ง อย่าว่าแต่นายโจรสองคนถึงจะยกมาให้หมดเราก็ไม่กลัว พูดแล้วเจ้าของโรงจึงพาอูเอียนเจียกเข้าห้องนอน อูเอียนเจียกนั้นใจคอไม่สู้สบาย ด้วยสู้รบแล้วเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยอ่อนหิวเสพสุรามึนเมาหลับไป ประมาณสามยามได้ยินเสียงอื้ออึงก็ลุกขึ้นเปิดประตูออกมาถามว่าเสียงอะไรอื้ออึง เจ้าของโรงบอกว่าข้าพเจ้าตื่นขึ้นเอาหญ้าไปให้ม้ากิน เห็นแต่พวกโจรถือคบไฟออกจากบ้านลักเอาม้าไปแล้ว อูเอียนเจียกให้เจ้าของโรงนำทางไล่ติดตามไปได้สามลี้ ไม่แจ้งว่าพวกโจรจะหนีไปทางไหนก็มีความวิตก ชวนเจ้าของโรงกลับมาปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรจึงจะได้ม้าสำคัญเป็นของพระราชทานกลับคืนมา เจ้าของโรงว่าท่านอย่าวิตกเวลาพรุ่งนี้จงไปฟ้องต่อผู้รักษาเมืองเช็งจิว ยกกองทัพไปปราบปรามพวกโจรเสียให้ราบคาบ ม้าของท่านก็คงจะได้คืน
อูเอียนเจียกได้ฟังก็มีความวิตกนอนไม่หลับจนสว่าง เรียกเจ้าของโรงเอาเครื่องอานม้ามาแล้วออกจากโรงตรงไปเมืองเช็งจิว ครั้นถึงก็เข้าไปคำนับโปวหยงผู้รักษาเมือง โปวหยงเห็นอูเอียนเจียกก็ตกใจถามว่าได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าท่านยกกองทัพไปปราบปรามโจรเขาเนียซัวเปาะเหตุใดจึงได้มาถึงเมืองนี้ อูเอียนเจียกก็เล่าความซึ่งสู้รบปราชัยให้โปวหยงฟังทุกประการ โปวหยงจึงพูดว่าซึ่งถูกอุบายพวกโจรทหารล้มตายเสียมากนั้น ท่านอย่าวิตกมิใช่ว่าเป็นไส้ศึกคิดกบฏจะมีโทษ นี่เหลือกำลังพวกโจรเข้มแข็งจึงได้พ่ายแพ้มา ที่บ้านเมืองนี้ก็เกรงพวกโจร ตัวท่านฝีมือเข้มแข็งมาอยู่ด้วยกันก็ดีแล้ว จะได้ปราบโจรผู้ร้ายที่เขาทอฮวยซัวเสียให้ราบคาบ ได้ม้าพระราชทานกลับคืนมาแล้วจึงจะยกไปกำจัดพวกโจรที่เขายี่เล่งซัวกับเขาแป๊ะโฮ้วซัวด้วย ถ้ากำจัดพวกโจรสามตำบลนี้เรียบร้อยแล้วข้าพเจ้าจะช่วยกราบทูลขอให้ท่านยกกองทัพไปแก้แค้นพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะให้จงได้
อูเอียนเจียกคุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ถ้าท่านสงเคราะห์ดังนั้นแล้วพระคุณหาที่สุดมิได้ ถึงตัวจะตายก็ไม่ลืมคุณของท่านเลย โปวหยงได้ฟังก็ยินดี จัดที่ให้อูเอียนเจียกอยู่ตามสบายได้สามวัน อูเอียนเจียกจึงพูดกับโปวหยงว่า ข้าพเจ้าจะขอคุมทหารไปกำจัดพวกโจรเขาทอฮวยซัว เอาม้านั้นคืนมาแล้วจะได้ยกไปปราบปรามพวกโจรสองตำบลเสียทีเดียว โปวหยงได้ฟังก็เกณฑ์ทหารให้สองพัน เครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารพร้อมกับม้าสีเขียวมีฝีเท้าเร็วม้าหนึ่งให้อูเอียนเจียกขี่ อูเอียนเจียกมีความยินดีคำนับลามาจัดทหารเสร็จแล้วก็แต่งตัวใส่เสื้อเกราะขึ้นม้า คุมทหารสองพันออกจากเมืองเช็งจิวตรงไปยังเขาทอฮวยซัว
ฝ่ายลิตงกับจิวทองนายโจรตำบลเขาทอฮวยซัวตั้งแต่ไพร่พลไปลักม้าของอูเอียนเจียกมาก็มีความยินดี เวลาวันนั้นนายโจรทั้งสองนั่งโต๊ะเสพสุราอยู่ พวกที่ไปสืบข่าวมาแจ้งว่า บัดนี้ที่เมืองเช็งจิวยกกองทัพมาเกือบจะถึงตำบลเขาทอฮวยซัวอยู่แล้ว จิวทองนายโจรได้ฟังก็พูดกับลิตงผู้เป็นนายใหญ่ว่า พี่อยู่รักษาตำบลนี้เถิด น้องจะยกไพร่พลไปสู้รบเอง จิวทองจึงจัดไพร่พลประมาณร้อยเศษถือเครื่องศัสตราวุธขึ้นม้าออกจากเขาทอฮวยซัวไปยังที่รบ ทัพทั้งสองฝ่ายก็เข้าปะทะกัน
อูเอียนเจียกขับม้าขึ้นหน้าทหารร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า พวกโจรยังไม่ยอมให้จับมัดแต่โดยดีหรือ จิวทองไม่พูดประการใด ขับม้าตรงเข้ารบกับอูเอียนเจียกได้หลายเพลง จิวทองทานกำลังและฝีมืออูเอียนเจียกไม่ได้ชักม้าหนี อูเอียนเจียกไล่ตามไปพักหนึ่งกลัวจะถูกอุบาย จึงคุมทหารกลับมาตั้งค่ายมั่นไว้ จิวทองคุมไพร่พลหนีกลับไปถึงเขาบอกกับลิตงว่าอูเอียนเจียกคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก น้องเห็นว่าจะสู้ไม่ได้ก็คุมไพร่พลหนีกลับมา ถ้าแม้นอูเอียนเจียกคุมทหารตามมาจนถึงนี่ท่านจะคิดอย่างไร
ลีตงว่าเราก็ได้ตรึกตรองแล้ว เห็นแต่หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้และบู๊สงอยู่ที่เขายี่เล่งซัวฝีมือเข้มแข็งไพร่พลก็มาก เราจะมีหนังสือไปถึงให้ยกมาช่วย ถ้าสำเร็จการแล้วจึงค่อยชวนกันไปสามิภักดิ์ น้องจะเห็นประการใด จิวทองว่าข้าพเจ้าวิตกกลัวหลวงจีนลูตีซิมจะรำลึกถึงความเก่าขึ้นจะไม่ยกมา
ลีตงได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า หลวงจีนลูตีซิมนี้เป็นคนตรงมิได้พยาบาทอาฆาตต่อผู้ใด เราจัดคนที่ช่างพูดไปว่ากล่าวก็คงจะยกมาช่วย จิวทองได้ฟังก็เห็นชอบด้วย ลีตงจึงเขียนหนังสือมอบให้คนที่มีสติปัญญาถือไปที่ตำบลเขายี่เล็งซัววัดโปจูซูนี้หลวงจีนลูตีซิมเป็นนายใหญ่ เอียจี้เป็นนายที่สอง บู๊สงเป็นนายที่สาม ยังมีนายทหารอีกสี่คน ชื่อซิอินที่เรียกว่ากิมงันปิวชาวเมืองเม่งจิว เป็นบุตรขุนนางฝ่ายกรมเมือง เดิมบู๊สงฆ่าเตียโตวกำกับบุตรภรรยาญาติเตียโตวกำเสียทั้งสิ้นแล้วก็หนีไป ผู้รักษาเมืองสืบจับตัวบู๊สงไม่ได้ แต่เรื่องความนั้นซิอินรู้เห็นเป็นใจด้วย ผู้รักษาเมืองก็จับเอาตัวซิอินไปทำโทษแทน ซิอินแจ้งความก็อพยพหนีไปในเวลากลางคืน ครั้นอยู่มาบิดามารดาของซิอินตาย ซิอินแจ้งว่าบู๊สงอยู่ที่เขายี่เล่งซัวจึงมาอยู่กับบู๊สงเข้าเป็นพวกพ้องเดียวกัน อีกคนหนึ่งชื่อเชาเจ็งที่เรียกว่าเชาตอกุ้ย เดิมอยู่กับหลวงจีนลูตีซิมและเอียจี้ที่วัดโปจูซู ภายหลังเชาเจ็งฆ่าเต็งเหล็งตาย จึงได้หนีมาเข้าเป็นพวกอยู่ ณ เขายี่เล่งซัว คนหนึ่งชื่อเตียแช ที่เรียกว่าไชหึงจื้อ ภรรยาชื่อนางซึงยีเหนียที่เรียกว่าบอเอียะแช สองคนผัวเมียเป็นชาวเมืองเม่งจิวตำบลถนนสิบยิป้าย ตั้งโรงขายขนมเนื้อคนกับสุราอยู่เป็นนิตย์ หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงจึงมีหนังสือไปชักชวนเตียแชกับนางซึงยีเหนียมาอยู่ด้วยกัน
ขณะนั้นหลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ บู๊สงสามนายนั่งอยู่ชั้นบน ถัดลงมาซิอิน เชาเจ็ง เตียแช นางซึงยีเหนีย รวมเจ็ดคนนั่งสนทนากันอยู่ พอคนถือหนังสือของลีตงไปถึง เชาเจ็งถามได้ความแล้วก็ไปแจ้งหลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ บู๊สงว่า ลีตงกับจิวทองมีหนังสือมาคำนับท่านทั้งสาม หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังจึงพูดว่า เดิมทีออกจากเขาเงาไทซัวมาถึงตำบลเขาทอฮวยซัว พวกโจรไม่ให้อาศัย พี่ตีพวกโจรสู้ไม่ได้ พอลิตงเห็นจำได้ เชิญให้ไปบนเขาจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงสาบานเป็นพี่น้องกัน นายโจรทั้งสองนั้นจะยกพี่ขึ้นเป็นใหญ่ในตำบลเขาทอฮวยซัว พี่เห็นว่านายโจรใจไม่แน่นอน จึงเก็บเอาเครื่องเงินที่สำหรับใส่สุรากินใส่ห่อผ้าออกจากเขาทอฮวยซัว มาบัดนี้นายโจรมีหนังสือมาจะขอให้เรายกไปช่วย จึงเรียกผู้ถือหนังสือมาถามดู เชาเจ็งก็ไปพาผู้ถือหนังสือมา หลวงจีนลูตีซิมจึงถามว่าเจ้าถือหนังสือมาด้วยเหตุผลสิ่งใด ผู้ถือหนังสือบอกว่าโปวหยงผู้รักษาเมืองเช็งจิวได้นายทหารไว้คนหนึ่งชื่ออูเอียนเจียก ที่ยกทัพไปตีเขาเนียซัวเปาะแตกกลับมา บัดนี้โปวหยงให้อูเอียนเจียกยกกองทัพมาปราบปรามตำบลเขาทอฮวยซัว เขายี่เส่งซัว เขาแป๊ะโอ้วซัวตำบลนี้ก่อน แล้วจึงจะให้อูเอียนเจียกยกกองทัพไปแก้แค้นตำบลเนียซัวเปาะ อูเอียนเจียกคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนักนายข้าพเจ้าสู้รบต้านทานไม่ได้ จึงให้หนังสือมาเชิญท่านไปช่วยด้วย ถ้าสำเร็จการแล้วจะมาสามิภักดิ์กับท่าน พร้อมกับส่งหนังสือให้ สามนายก็รีบรับมาอ่านแจ้งความแล้ว
เอียจี้จึงพูดว่า ตำบลของผู้ใดผู้นั้นก็ต้องป้องกันรักษา ครั้นจะไม่ยกไปช่วยก็กลัวผู้ที่มีฝีมือจะนินทา แม้นทอฮวยซัวแตกอูเอียนเจียกคงจะเลยมาตีเขายี่เล่งซัวของเรา จำจะต้องยกไปช่วยสักครั้งหนึ่ง หลวงจีนลูตีซิม บู๊สงได้ฟังก็เห็นชอบ สามนายจึงจัดให้เตียแช นางซึงยีเหนีย ซิอิน เชาเจ็งอยู่รักษาตำบลยี่เล่งซัว แล้วชวนกันแต่งตัวขึ้นม้าถือเครื่องศัสตราวุธคุมไพร่พลออกจากเขายี่เล่งซัว ตรงไปเขาทอฮวยซัว ลิตงได้แจ้งคุมไพร่พลไปคอยรับอยู่ตามทาง
ฝ่ายอูเอียนเจียกรู้ว่าพวกโจรเขาทอฮวยซัวยกมาก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายตรงไป ลิตงนายโจรคุมไพร่พลมาก็ขับม้าเข้ารบกันได้ประมาณสิบเพลง ลิตงสู้ฝีมือและกำลังอูเอียนเจียกไม่ได้ก็ขับม้าหนีกลับขึ้นมา อูเอียนเจียกก็ขับทหารไล่ตามไป จิวทองอยู่บนเขาเห็นดังนั้นสั่งไพร่พลเอาก้อนศิลาทิ้งลงมาถูกทหารเจ็บป่วยเป็นหลายคน อูเอียนเจียกกลัวจะเสียทีก็คุมทหารกลับ พอแลเห็นกองทัพยกมาอีกพวกหนึ่ง อูเอียนเจียกก็ขับม้าขึ้นหน้าทหาร ครั้นหลวงจีนลูตีซิมมาถึง เห็นพวกทหารอูเอียนเจียกสกัดอยู่ก็ร้องตวาดว่า นายทหารคนไหนที่ยกกองทัพไปตีตำบลเขาเนียซัวเปาะแตกยับเยินหนีกลับมา ยังจะทำเข้มแข็งที่ตำบลนี้อีกหรือ
อูเอียนเจียกได้ฟังก็โกรธนัก ขับม้ารบกับหลวงจีนลูตีซิมได้ห้าสิบเพลง ต่างคนว่องไวทั้งสองฝ่ายไม่แพ้ชนะกัน เอียจี้จึงร้องบอกกับหลวงจีนลูตีซิมว่า พี่หยุดก่อนเถิดน้องจะสู้รบเอง ก็ขับม้าตรงเข้ารบกับอูเอียนเจียกได้ห้าสิบเพลง อูเอียนเจียกนึกว่าคนทั้งสองนี้มาแต่ไหนฝีมือจึงได้เข้มแข็งนัก จะว่าโจรหรือก็ไม่ใช่ สู้รบไปอีกหลายเพลง เอียจี้เห็นฝีมืออูเอียนเจียกแข็งแรงสู้รบไม่แพ้ชนะกัน จึงชักม้าถอยห่างออกไป อูเอียนเจียกเห็นเอียจี้มีกำลังและฝีมือก็ไม่อาจไล่จึงคุมทหารกลับ หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ บู๊สงก็ถอยกองทัพไปตั้งมั่นห่างค่ายอูเอียนเจียกประมาณทางยี่สิบลี้
ฝ่ายอูเอียนเจียกคุมทหารกลับมาถึงค่าย ก็คิดรำพึงว่า ตัวเราครั้งนี้ช่างอาภัพนัก สำคัญว่าไม่มีผู้ใดต้านทาน พวกโจรนั้นเปรียบเหมือนเต่าขังไว้ในถัง จะจับไปฆ่าเสียเมื่อไรก็ได้ เหตุไฉนจึงเผอิญให้คนทั้งสองมากั้นกลาง การที่คิดไว้ก็ไม่สมปรารถนา มิเป็นกรรมของเราหรือ จะทำอย่างไรดี
ฝ่ายขงเม่งผู้พี่ที่เรียกว่ามอเท้าแช ขงเหลียงผู้น้องเรียกว่าต๊อกฮวยแช พี่น้องสองคนเป็นบุตรมอไทก๋ง ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลแป๊ะโฮ้วชึง แขวงเมืองเช็งจิว เดิมขงเม่ง ขงเหลียงวิวาทกับเศรษฐีที่ตำบลนั้น ขงเม่ง ขงเหลียงฆ่าฟันเศรษฐีกับบุตรภรรยาญาติพี่น้องตายทั้งสิ้น แล้วเกลี้ยกล่อมได้ไพร่พลหลายร้อยหนีไปตั้งเป็นโจรอยู่ ณ เขาแป๊ะโฮ้วซัว ผู้รักษาเมืองเช็งจิวจับตัวขงเม่ง ขงเหลียงไม่ได้ ก็จับเอาขงปินอาขงเม่ง ขงเหลียงจำขังคุกไว้ ขงเม่งขงเหลียงแจ้งความก็โกรธแค้นผู้รักษาเมืองเช็งจิว พี่น้องสองคนปรึกษาจะคุมไพร่พลมาหักพังคุกแย่งชิงเอาขงปินผู้อาไป ครั้นปรึกษากันตกลงแล้วก็จัดไพร่พลไว้พร้อม แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากเขาแป๊ะโฮ้วซัวตรงมายังเมืองเช็งจิว
ฝ่ายโปวหยงผู้รักษาเมืองแจ้งว่าพวกโจรเขาแป๊ะโฮ้วซัวยกมาก็มีความวิตก จึงใช้ให้ขุนนางไปบอกอูเอียนเจียกว่า ให้กลับมารักษาบ้านเมืองไว้ก่อน อูเอียนเจียกแจ้งความก็ยกกองทัพออกจากค่ายกลับไปเมืองเช็งจิวในเวลากลางคืน
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้และบู๊สงตั้งค่ายพักไพร่พลอยู่ริมเขา ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็คุมไพร่พลตรงไปจะสู้รบกับอูเอียนเจียก ครั้นไปถึงหน้าค่ายไม่เห็นมีทหารก็ตกใจ พูดว่าอูเอียนเจียกจะมีอุบายประการใดดอกกระมังจึงทิ้งค่ายเสียดังนี้ ก็ชวนกันกลับมา ลีตงกับจิวทองจึงเชิญหลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ บู๊สงกับไพร่พลเหล่านั้นไปยังเขาที่อยู่ จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี แล้วลีตงก็ให้ไพร่พลไปสืบข่าวกองทัพอูเอียนเจียก ได้ความว่าอูเอียนเจียกเลิกกองทัพกลับไปแต่เวลาคืนนี้แล้ว ลีตง จิวทองก็มีความยินดี หลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ บู๊สงก็ลาลีตงจิวทองคุมไพร่พลกลับไป
ฝ่ายขงเม่ง ขงเหลียงคุมไพร่พลมาใกล้จะถึงเมืองเช็งจิวพบกองทัพอูเอียนเจียกยกกลับมา ขงเม่งก็ขับม้าขึ้นหน้าตรงเข้าสู้รบ อูเอียนเจียกก็รับรองป้องกันไว้
ขณะนั้นผู้รักษาเมืองยืนดูอยู่บนกำแพง อูเอียนเจียกคิดจะอวดฝีมือ พอขงเม่งเอาทวนแทงมาก็ป้องปัดด้วยแข็งแรง แล้วขับม้าเข้าใกล้จับขงเม่งได้ส่งให้ทหาร ขงเหลียงเห็นดังนั้นก็พาไพร่พลรีบถอยหนี โปวหยงร้องบอกอูเอียนเจียกให้ไล่ตามไป อูเอียนเจียกคุมทหารไล่ตามไปทัน ฆ่าฟันพวกโจรล้มตายจับเป็นได้ร้อยเศษ ขงเหลียงกับบ่าวที่เหลือตายพากันหนีไปได้ พอเวลาจวนค่ำก็เข้าอาศัยในศาลเจ้า อูเอียนเจียกไล่ตามขงเหลียงไม่ทันแล้วก็คุมทหารกลับเข้าเมือง เอาขงเม่งกับไพร่พลที่จับได้มาส่งให้ผู้รักษาเมือง
โปวหยงมีความยินดียิ่งนัก สั่งให้เอาตัวขงเม่งจำขังคุกไว้กับขงปินด้วยกัน แล้วให้บำเหน็จรางวัลกับพวกทหารตามสมควร จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงอูเอียนเจียกเป็นที่รื่นเริง และถามถึงการสู้รบกับพวกโจรเขาทอฮวยซัว
อูเอียนเจียกก็แจ้งว่าเดิมทีข้าพเจ้าคิดไว้ ถ้ายกไปถึงก็จะจับพวกโจรมาเหมือนจับปลาในบ่อ ครั้นยกกองทัพไปถึงก็มีโจรอีกพวกหนึ่งยกมาช่วย นายโจรสองคน บวชเป็นหลวงจีนคนหนึ่งหน้าเขียว รูปร่างสูงใหญ่ ฝีมือเข้มแข็ง สู้รบกับข้าพเจ้าหลายสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน
โปวหยงได้ฟังจึงบอกกับอูเอียนเจียกว่า โจรคนที่บวชเป็นหลวงจีนนั้นชื่อลูตัด เป็นขุนนางอยู่กับเล่าชองเก็งเลียดเซียงก๋ง ผู้รักษาเมืองเอียนอันฮู้ ครั้นภายหลังบวชเป็นหลวงจีนเรียกว่า ฮวยห้อเสียงคือลูตีซิม คนที่หน้าเขียวรูปร่างสูงใหญ่นั้น เดิมเป็นขุนนางอยู่ตังเกียเมืองหลวง เรียกว่าแชมินสิวชื่อเอียจี้ ยังอีกคนหนึ่งชื่อบู๊สงที่เรียกว่าเฮงเจีย ตีเสือที่ตำบลเก็งเอียงก๋งตาย ได้เป็นขุนนางครูทหาร คนทั้งสามฝีมือเข้มแข็งนัก บัดนี้ไปตั้งซ่องสุมไพร่พลอยู่ที่เขายี่เล่งซัว เที่ยวตีปล้นคนเดินทางและราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ ทหารหัวเมืองยกไปหลายครั้งก็สู้พวกโจรไม่ได้
อูเอียนเจียกได้ฟังจึงว่า เดิมทีข้าพเจ้าสำคัญว่าพวกโจร ครั้นเข้าสู้รบกันก็คิดสงสัยถ้าพวกโจรแล้วฝีมือไม่เข้มแข็งนัก คนทั้งสามนี้ชื่อเสียงปรากฏมาก แต่เหตุไฉนจึงมาตั้งซ่องสุมกันเป็นโจร แล้วแข็งใจว่า อย่าได้วิตกข้าพเจ้าคงจะจับพวกโจรเหล่านี้ส่งเข้าไปเมืองหลวงให้สิ้น โปวหยงได้ฟังมีความยินดี อูเอียนเจียกจึงคำนับลากลับไปที่อยู่
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมให้บู๊สงคุมไพร่พลเดินไปหน้า หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ตามไปต่อภายหลัง
ฝ่ายขงเหลียงคุมไพร่พลที่เหลือตายออกจากศาลเจ้า เดินทางไปหลายเวลา เห็นไพร่พลยกมาพวกหนึ่ง ไม่แจ้งว่าทหารของผู้ใดก็หยุดดูพอเข้ามาใกล้ขงเหลียงจำได้ ตรงเข้าไปคุกเข่าคำนับเป็นอันดี บู๊สงก็ต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือมาว่าท่านทั้งสองตั้งซ่องสุมอยู่ ณ เขาแป๊ะโฮ้วซัว คิดว่าจะไปสนทนาเล่นบ้างก็ยังไม่ว่างธุระ ประการหนึ่งทางก็สับสนเยื้องอยู่คนละทิศ วันนี้ท่านมีธุระสิ่งใดจึงได้มาถึงตำบลนี้
ขงเหลียงก็เล่าความซึ่งจะมาช่วยขงปินผู้เป็นอาให้ฟังทุกประการ บู๊สงจึงว่าท่านอย่าวิตก เรามีพวกพ้องอยู่เจ็ดคนตั้งซ่องสุมอยู่ที่เขายี่เล่งซัว บัดนี้ทหารเมืองเซ็งจิวยกมารบกวนที่เขาทอฮวยซัว ลีตง จิวทองสู้ฝีมือทหารเมืองเช็งจิวไม่ได้ จึงให้พวกเรามาช่วยรบกับอูเอียนเจียกยังไม่แพ้ชนะกัน อูเอียนเจียกคุมทหารกลับไปเสียในเวลากลางคืน ลีตง จิวทองจึงเชิญเรากับหลวงจีนลูตีซิมและเอียจี้ไปที่เขาทอฮวยซัวจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง แล้วให้ม้ามีฝีเท้าดีแก่เราม้าหนึ่ง จะกลับไปเขายี่เล่งซัว หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้มาภายหลัง ถ้ามาถึงเราจะบอกให้ยกไพร่พลไปตีเมืองเช็งจิวช่วยอากับพี่ของท่านอย่าวิตกเลย
ขงเหลียงได้ฟังก็คุกเข่าลงคำนับอีก แล้วพูดว่าท่านจงสงเคราะห์ข้าพเจ้าด้วยเถิด พอเห็นหลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ขี่ม้าตรงมาถึง บู๊สงก็ให้ขงเหลียงคำนับหลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ แล้วเล่าความของขงเหลียงให้ฟังทุกประการ และว่าขอพี่ทั้งสองยกไปช่วยขงปินกับขงเม่งออกมาด้วยเถิด
๕๘
เอียจี้จึงพูดว่าถ้าจะไปตีเมืองเช็งจิวก็ต้องเชิญซ้องกั๋งมายกเป็นกองทัพใหญ่ไปจึงจะได้ ด้วยอูเอียนเจียกเป็นอริกับพวกเขาเนียซัวเปาะ ให้ขงเหลียงรีบไปเชิญซ้องกั๋งมา เรารวบรวมไพร่พลทั้งสามตำบลไว้คอยท่าให้พร้อม ท่านจะเห็นประการใด หลวงจีนลูตีซิมก็เห็นด้วยจึงพูดว่า เดี๋ยวนี้มีคนพูดถึงชื่อเสียงของซ้องกั๋งมิได้ขาด มิเสียแรงที่เกิดมา น่าเสียดายนักหนาพี่กับซ้องกั๋งไม่ได้พบปะสนทนากัน เดิมซ้องกั๋งกับฮวยหยงอยู่ที่เขาเช็งฮองซัว ครั้นพี่แจ้งความคิดว่าจะไปคำนับให้รู้จักกันไว้ พอได้ยินข่าวว่าซ้องกั๋งไปเสียแล้วไม่ใช่วาสนาของเราจึงมิได้พบกัน ซึ่งขงเหลียงผู้น้องคิดจะช่วยอากับพี่ชายแล้วจงรีบไปเชิญซ้องกั๋งมา พี่จะจัดการไว้คอยท่า ขงเหลียงได้ฟังก็ยินดีมอบไพร่พลให้หลวงจีนลูตีซิมไว้ ตัวขงเหลียงกับบ่าวคนหนึ่งทำตัวเป็นพ่อค้า ชวนกันเดินตัดตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ หลวงจีนลูตีซิมกับเอียจี้ บู๊สงก็คุมไพร่พลกลับไปเขายี่เล่งซัว จัดให้เชาเจ็งกับซิอินนายทหารสองคนกับไพร่พลสองร้อยเศษออกจากเขายี่เล่งซัวมาคอยพวกเขาทอฮวยซัวอยู่ตามทาง
ฝ่ายลีตง จิวทองแจ้งความแล้วจัดให้ไพร่พลอยู่รักษาเขาทอฮวยซัวห้าสิบคน นอกจากนั้นยกมาสมทบกันที่ตามทางพร้อมกันทั้งสามกองแล้วยกตรงไปใกล้จะถึงเมืองเช็งจิว ตั้งค่ายพักไพร่พลคอยกองทัพซ้องกั๋งอยู่
ฝ่ายขงเหลียงเดินไปใกล้เขาเนียซัวเปาะ เห็นมีโรงเตี๊ยมก็เข้าไปซื้อสุรากิน แล้วถามว่าตำบลเขาเนียซัวเปาะไปทางไหน ลี้ลิบเห็นคนทั้งสองแปลกหน้ามาถามก็จัดที่ให้นั่งตามสมควร แล้วพูดว่าท่านมาแต่บ้านเมืองไหนจะไป เขาเนียซัวเปาะหาผู้ใดมีแต่ไต้อ๋องทั้งสิ้น
ขงเหลียงบอกว่าข้าพเจ้ามาแต่เมืองเช็งจิว จะไปหาซ้องกั๋งไต้อ๋อง ลี้ลิบได้ฟังก็ยินดีว่า ท่านจะไปหาซ้องกั๋งข้าพเจ้าจะจัดแจงเอง แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเชิญขงเหลียงรับประทาน ขงเหลียงจึงพูดว่า ท่านกับข้าพเจ้าก็ไม่รู้จักกัน เหตุไฉนจึงต้อนรับถึงเพียงนี้ ลี้ลิบว่าถ้ามีผู้ใดมาถามหาตัวนายเขาเนียซัวเปาะแล้วคงเป็นพวกเดียวกัน จึงต้อนรับทุกคนไม่ว่าผู้ใด ขงเหลียงได้ฟังก็บอกลี้ลิบตามจริงว่า ข้าพเจ้านี้ชื่อขงเหลียงเดิมเป็นเจ้าของตำบลเขาแป๊ะโฮ้วซัว ลี้ลิบจึงพูดว่าซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่บ่นถึงท่านอยู่มิได้ขาด บัดนี้ท่านมาก็ดีแล้ว เชิญกินโต๊ะเสพสุราให้สบาย ลี้ลิบเอาเกาทัณฑ์สัญญายิงไป ไพร่พลที่คอยดูเห็นก็แจวเรือมารับขงเหลียงลงเรือข้ามไปถึงฝั่ง พวกพ้องซ้องกั๋งพาเดินไปทางตำบลอะชุยทัว ขงเหลียงเห็นที่ทางชัยภูมิเขาเนียซัวเปาะมีด่านเป็นชั้น ๆ เครื่องศัสตราวุธตั้งเรียงรายไว้มาก จึงคิดว่าในตำบลเขาเนียซัวเปาะครั้งนี้กำลังชะตาขึ้น ช่างเหมือนดังผู้คนเขาเล่าลือจริง ๆ
ฝ่ายซ้องกั๋งแจ้งว่าขงเหลียงมาก็ยินดี จึงออกต้อนรับตามธรรมเนียม ขงเหลียงเข้าไปคำนับแล้วก็ร้องไห้ ซ้องกั๋งถามว่าเหตุไฉนจึงได้มาถึงที่นี่ มีทุกข์ร้อนสิ่งใดก็บอกให้พี่รู้จะได้ช่วยคิดอ่านแก้ไขอย่าร้องไห้เศร้าโศกไปเลย ขงเหลียงก็ค่อยคลายทุกข์แจ้งความกับซ้องกั๋งว่า ตั้งแต่ครูจากมาภายหลังบิดาข้าพเจ้าตาย ขงเม่งพี่ชายวิวาทกับเศรษฐีที่ตำบลนั้น ข้าพเจ้าสองคนพี่น้องฆ่าบุตรภรรยาญาติของเศรษฐีตาย แล้วจึงเกลี้ยกล่อมรวบรวมไพร่พลหนีไปตั้งซ่องสุมอยู่ ณ เขาแป๊ะโฮ้วซัว ผู้รักษาเมืองเช็งจิวจับเอาตัวขงปินอาข้าพเจ้าไปจำขังคุกไว้ ข้าพเจ้ากับพี่ยกไพร่พลไปช่วยขงปินผู้อา พบกองทัพอูเอียนเจียกมาถึงหน้าเมืองเช็งจิว ขงเม่งเข้าสู้รบกับอูเอียนเจียก ๆ จับตัวได้ไปส่งให้ผู้รักษาเมืองจำคุกไว้จะเป็นตายประการใดก็ไม่ทราบ ข้าพเจ้าคุมไพร่พลที่เหลือตายหนีมาพบบู๊สงที่ตามทางเล่าความให้บู๊สงฟัง แล้วบู๊สงพาข้าพเจ้าพบปะกับหลวงจีนลูตีซิมและเอียจี้ จึงรวบรวมไพร่พลทั้งสามตำบลจะยกไปตีเมืองเช็งจิว แล้วให้ข้าพเจ้ารีบมาแจ้งความกับท่าน ขอเชิญครูไปช่วยด้วยเถิด
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ในขณะนี้น้องจะทุกข์ร้อนไปทำไมพี่จะจัดการเอง พูดแล้วก็พาขงเหลียงไปยังที่ชุมนุมให้พบกับเตียวไก่ โงวหยง กงซุนสิน และพี่น้องทั้งปวง เล่าความซึ่งอูเอียนเจียกหนีไปสามิภักดิ์กับโปวหยงผู้รักษาเมืองเช็งจิวและจับเอาขงเม่งพี่ชายขงเหลียงไปให้ฟังทุกประการ ซึ่งขงเหลียงมาครั้งนี้จะขอให้ยกไปช่วยด้วย
เตียวไก่ว่า ขงเม่ง ขงเหลียงก็เป็นศิษย์ของน้อง ต้องไปช่วยจึงจะควร พี่น้องทั้งปวงก็ร้องขึ้นพร้อมกันว่าข้าพเจ้าขอไปด้วยทุกคน ซ้องกั๋งมีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงขงเหลียงกับพี่น้องเสร็จแล้วซ้องกั๋งจัดให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง เอียสุน เฮงเอยโฮ้วคุมไพร่พลเป็นทัพหน้าให้มกหอง เอียหยง เกยเตียน เกยโปคุมไพร่พลเป็นกองที่สอง กองที่สามนั้นซ้องกั๋งกับโงวหยง ลือฮวง กวยเส็ง คุมไพร่พล เป็นกองกลาง ให้จูตง ชาจิน ลีขุย เตียหวย คุมไพร่พลเป็นกองที่สี่ ให้ซึงลิบ เอียหลิม อาวเผ็ง เลงจิ้นคุมไพร่พลเป็นกองหลัง รวมยี่สิบนาย ทหารม้าสามพัน ทหารเดินเท้าเป็นอันมาก ซ้องกั๋งคำนับลาเตียวไก่ ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะ ขงเหลียงรีบไปเมืองเช็งจิวก่อน ซ้องกั๋งยกกองทัพเดินไปสั่งไพร่พลทั้งปวงไม่ให้ทำอันตรายแก่ราษฎรชาวบ้าน ราษฎรมีความสุขทุกๆ ตำบล
ฝ่ายขงเหลียงรีบเดินไปถึงเมืองเช็งจิวจึงแจ้งความให้หลวงจีนลูตีซิมทราบ หลวงจีนลูตีซิมกับพวกพ้องเหล่านั้นก็จัดการไว้คอยท่า พอซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึง บู๊สงก็พาหลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ ลีตง จิวทอง ซิอิน เชาเจ็ง มารับซ้องกั๋งเข้าไปในค่าย หลวงจีนลูตีซิมจึงพูดว่า ข้าพเจ้าอยากจะใคร่พบกับท่านช้านานแล้ว วันนี้เทพยดาชักนำให้พี่มาได้พบกัน ข้าพเจ้ามีความยินดียิ่งนัก
ซ้องกั๋งว่าขอบใจพี่น้องทั้งหลายที่มีจิตเมตตาชักชวนมาเข้าเป็นพวกพ้องเดียวกัน บุญของข้าพเจ้านักหนา พอพูดดังนั้นเอียจี้ก็มาคำนับซ้องกั๋งแล้วพูดว่า เดิมทีข้าพเจ้าเดินไปทางเขาเนียซัวเปาะขอบใจพี่น้องทั้งปวงที่ต้อนรับเลี้ยงดูเป็นอันดี ชักชวนให้อยู่ด้วยข้าพเจ้าก็ไม่ยอม บัดนี้เทพยดาดลใจให้มาพบท่าน จะได้ช่วยกันไปรักษาตำบลมีความสุขสบาย เอียจี้กับหลวงจีนลูตีซิมจึงรินสุราคำนับซ้องกั๋ง พี่น้องเหล่านั้นก็มาพบปะพูดจากับซ้องกั๋งทุกคน แล้วซ้องกั๋งถามถึงการสู้รบกับเมืองเช็งจิวเป็นประการใดบ้าง เอียจี้ว่าตั้งแต่ขงเหลียงไปแล้วก็ไม่ได้สู้รบกัน ในเมืองเช็งจิวนี้มีอยู่แต่อูเอียนเจียกคนเดียวฝีมือเข้มแข็ง นอกจากนั้นไม่เห็นผู้ใด แม้นจับอูเอียนเจียกได้ เมืองเช็งจิวเปรียบเหมือนลูกไก่อยู่ในเงื้อมมือ
โงวหยงซินแสได้ฟังก็หัวเราะพูดว่า อูเอียนเจียกคนนี้ฝีมือเข้มแข็ง จะสู้รบโดยกำลังเห็นจะไม่ได้ จะต้องใช้อุบายจับเป็น ซ้องกั๋งถามว่า อุบายของท่านอย่างไร โงวหยงจึงกระซิบบอกอุบายให้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงตระเตรียมไพร่พลไปจัดการตามอุบายของโงวหยงซินแสไว้พร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็ยกกองทัพตรงไปล้อมเมืองเช็งจิวไว้ทั้งสี่ด้าน ให้ตีม้าล่อและกลองอื้ออึงขึ้น
ฝ่ายโปวหยงผู้รักษาเมืองแจ้งความก็ตกใจ ให้หาอูเอียนเจียกมาปรึกษาว่าพวกโจรเขาทอฮวยซัวไปบอกให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาล้อมเมืองไว้ เราจะคิดอ่านประการใดดี อูเอียนเจียกว่า พวกโจรทิ้งถิ่นฐานมาดังนี้แล้วข้าพเจ้าจะยกไปสู้รบจับตัวให้ได้ ท่านอย่าวิตกเลยเชิญไปดูบนกำแพงเมืองเถิด พูดแล้วอูเอียนเจียกก็แต่งตัวใส่เสื้อเกราะถือกระบองสั้นสองมือขึ้นม้าคุมทหารพันเศษ เปิดประตูเมืองทอดสะพานข้ามคูมา ผู้รักษาเมืองเช็งจิวก็ขึ้นดูบนกำแพง ฉินเหม็งขับม้าตรงไปร้องว่า โปวหยงเป็นคนโกงเที่ยวกดขี่ข่มเหงไพร่บ้านพลเมืองให้ได้ความคับแค้น แล้วซ้ำยังจับเอาญาติพี่น้องของเราฆ่าเสียสิ้น บัดนี้เรายกกองทัพมาแก้แค้น จงระวังตัวไว้ให้ดี
โปวหยงเห็นฉินเหม็งก็จำได้จึงร้องว่า เจ้าก็เป็นขุนนางได้รับเบี้ยหวัดเงินเดือน เหตุไฉนจึงคิดกบฏ ถ้าแม้นจับตัวได้จะสับให้ละเอียดยับเยิน แล้วร้องบอกอูเอียนเจียกว่าให้จับโจรคนนี้ก่อน อูเอียนเจียกก็ขับม้าตรงมา ฉินเหม็งเข้าสู้รบกับอูเอียนเจียกได้ห้าสิบเพลงฝีมือเข้มแข็งว่องไว ทั้งสองฝ่ายยังไม่แพ้ชนะกัน โปวหยงเห็นฝีมือฉินเหม็งแข็งแรง ก็วิตกกลัวอูเอียนเจียกจะเสียที จึงให้ตีม้าล่อสัญญาณ อูเอียนเจียกก็คุมทหารกลับเมือง ซ้องกั๋งถอยกองทัพไปตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองประมาณทางสิบห้าลี้
อูเอียนเจียกคุมทหารกลับไปถึงที่ จึงถามโปวหยงว่า ข้าพเจ้ากำลังจะจับตัวฉินเหม็งให้ได้ เหตุใดท่านจึงตีม้าล่อเรียกกลับเสียเล่า โปวหยงว่าเราเห็นท่านสู้รบกับฉินเหม็งช้านานกลัวจะเหน็ดเหนื่อยจึงให้เลิกกลับมาเสียก่อน เวลาอื่นจึงค่อยสู้รบกัน อูเอียนเจียกว่าท่านอย่าวิตกคงจะจับพวกโจรกบฏฆ่าเสียสิ้นให้ท่านดู โปวหยงว่าฝีมือท่านเข้มแข็งก็จริง แต่ทหารน้อยนัก ท่านจงออกรบตีหักเป็นทางไป เราจะให้ถือหนังสือแยกกันขอกองทัพเมืองหลวงและหัวเมืองที่ใกล้ๆ ให้ยกมาช่วยโดยเร็ว อูเอียนเจียกได้ฟังเห็นชอบด้วย โปวหยงจึงเขียนหนังสือไปขอกองทัพ มอบให้ขุนนางทั้งสามตระเตรียมการไว้พร้อม
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งค่ายมั่นลงแล้ว ก็จัดการตามอุบายไว้คอยท่าอูเอียนเจียก ชวนโงวหยงซินแสและฮวยหยงขึ้นม้าออกจากค่ายตรงไปที่ประตูเมืองข้างทิศเหนือเที่ยวคอยดูอยู่ที่ประตูทั้งสามนาย
ขณะนั้นยังไม่ทันสว่าง อูเอียนเจียกตื่นนอนกินอาหารเสร็จแล้วก็แต่งตัวใส่ เกราะถือกระบองสั้นสองมือขึ้นม้าจะพาขุนนางผู้ถือหนังสือทั้งสามออกไป ก็พอทหารที่รักษาประตูมาแจ้งว่า ที่นอกกำแพงข้างทิศเหนือมีพวกโจรขี่ม้ามาด้อมมอง ข้าพเจ้าจำได้ว่าฮวยหยงคนหนึ่งอีกสองคนนั้นไม่รู้จัก คนหนึ่งใส่เสื้อแดง คนหนึ่งใส่เสื้อขาว
อูเอียนเจียกได้ฟังจึงพูดว่า คนที่ใส่เสื้อแดงเห็นจะเป็นตัวซ้องกั๋ง คนที่ใส่เสื้อขาวนั้นเห็นจะเป็นโงวหยง เจ้าอย่าอื้ออึงให้พวกโจรรู้ตัว แล้วก็จัดทหารม้าร้อยเศษเปิดประตูเมืองทอดสะพานข้ามคูขับม้าตรงไปจะจับคนทั้งสาม ซ้องกั๋งกับโงวหยงและฮวยหยงทำเป็นไม่เห็นยืนดูอยู่ที่กำแพง พออูเอียนเจียกมาใกล้จะถึงก็ทำเป็นตกใจชักม้ากลับหนีไปตามทางที่ซุ่มทหารไว้ อูเอียนเจียกไม่แจ้งในอุบายขับม้าไล่ตามไปถึงที่ต้นไม้แห้ง พอได้ยินประทัดสัญญาจุดขึ้นม้าอูเอียนเอียกขี่นั้นก็โผนไปพลัดตกลงในบ่อ ไพร่พลซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่กรูกันออกมาเอาขอเกี่ยวอูเอียนเอียกได้จับมัดไว้แล้วเกี่ยวเอาม้าขึ้นมา คุมตัวอูเอียนเจียกกับม้าตรงไปค่าย ทหารม้าของอูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็กรูกันมาจะเข้าช่วย ฮวยหยงยิงเกาทัณฑ์ไปถูกทหารอูเอียนเจียกล้มตายลงหลายคนที่เหลือตายก็ตกใจแตกหนีกระจัดกระจายกลับไปสิ้น ซ้องกั๋ง โงวหยงและฮวยหยงก็กลับไปค่าย พอไพร่พลเอาตัวอูเอียนเจียกไปถึง ซ้องกั๋งเข้าแก้มัดอูเอียนเจียกออกพยุงขึ้นนั่งบนเก้าอี้แล้วร้องเชิญให้สนทนากัน อูเอียนเจียกตกบ่อลงไปให้วิงเวียนไม่รู้สึกตัว ครั้นได้สติลืมตาขึ้นดูเห็นซ้องกั๋งยืนคำนับอยู่ก็รับคำนับแล้วว่า ทำไมท่านจึงมาต้อนรับข้าพเจ้าดังนี้ ซ้องกั๋งจึงพูดว่า มิใช่ข้าพเจ้าจะคิดสู้รบกับเจ้าแผ่นดินเมื่อไร การทั้งนี้เพราะด้วยขุนนางกังฉินไม่ซื่อตรงลงโทษเอาเป็นนักหนา พวกข้าพเจ้าจึงชักชวนกันไปตั้งโรงอาศัยอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะก่อน คอยให้เจ้าแผ่นดินยกโทษเกลี้ยกล่อมคนที่มีฝีมือเข้าทำราชการเมื่อไร พวกข้าพเจ้าก็จะได้สามิภักดิ์ทำราชการสนองพระเดชพระคุณสืบไป ครั้นจะไม่สู้รบก็กลัวความตาย ด้วยตัวท่านฝีมือเข้มแข็งจึงคิดอุบายจับเอาท่านมาปรารถนาจะได้เป็นพวกเดียวกัน ซึ่งทำล่วงเกินนั้นข้าพเจ้าขออภัยเสียเถิด
อูเอียนเจียกว่าพวกท่านจับเอาตัวข้าพเจ้ามาได้ก็จงฆ่าเสียโดยเร็ว ซ้องกั๋งว่าจะให้ฆ่าท่านเสียอย่างไร ข้าพเจ้านี้เป็นคนสัตย์ซื่อสุจริต มีแต่คิดจะให้พี่น้องทั้งหลายได้ความสุขสบายยืดยาวไปภายหน้า อูเอียนเจียกว่า ท่านเมตตาไม่ฆ่าฟัน จะให้ข้าพเจ้าเข้าไปกราบทูลเจ้าแผ่นดินว่าพวกพ้องของท่านจะเข้าทำราชการ โทษทัณท์สิ่งใดขอให้ยกเสียดังนั้นหรือ
ซ้องกั๋งว่าตัวท่านจะกลับไปเมืองหลวงนั้นไม่ได้ ด้วยกอกิวขุนนางผู้ใหญ่เป็นคนกังฉินไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดิน เห็นแต่เงินทองทรัพย์สินทั้งปวง ตัวท่านยกกองทัพมาครั้งนี้เสียทหารและเงินทองก็มาก กอกิวคงจะทำโทษ ฮั่นทอ เผ็งกี เลงจิ้น สามนายก็อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ขอเชิญท่านไปอยู่ด้วยกันเถิด ข้าพเจ้าจะยอมให้ท่านเป็นใหญ่ คอยท่าเจ้าแผ่นดินจะแต่งให้ผู้ใดมาชักชวนไปทำราชการ เราจึงพากันไปเข้าสามิภักดิ์ทำราชการสนองพระเดชพระคุณสืบไป
อูเอียนเจียกได้ฟังตรึกตรองเห็นว่า ซ้องกั๋งมีจิตต้อนรับโดยสัตย์ซื่อทำถูกต้องตามธรรมเนียมทุกสิ่ง ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ก็ถอนใจใหญ่คุกเข่าคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้านี้มิใช่จะไม่ซื่อตรงต่อแผ่นดินเมื่อไร เพราะเห็นว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อต่อพี่น้องพวกพ้องจริง ประการหนึ่งคิดจะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข ข้าพเจ้าก็ต้องยอมสามิภักดิ์ไม่มีสิ่งใดตอบแทนคุณท่านเลย
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี เชิญให้อูเอียนเจียกรู้จักพี่น้องทั้งปวงแล้ว ซ้องกั๋งสั่งลีตง จิวทองให้ไปเอาโอวจุยเบ๊ม้าที่พระราชทานมาให้อูเอียนเจียกแล้วพูดว่า ท่านต้องไปล่อลวงให้เปิดประตูจึงจะได้ อูเอียนเจียกว่าท่านมีคุณกับข้าพเจ้าเป็นอันมากจะขออาสาไป แต่จะขอเอาฉินเหม็ง ฮวยหยง ซึงลิบ เอียสุน ลือฮวง กวยเส็ง เกยเตียน เกยโป อาวเผ็ง เฮงเอยโฮ้ว สิบนายให้ปลอมเป็นพวกทหาร พูดแล้วก็ชวนกันขึ้นม้าออกจากค่ายตรงไปยังกำแพงเมืองเช็งจิว
ขณะนั้นเป็นเวลาพลบค่ำ อูเอียนเจียกกับพวกพ้องที่ปลอมไปถึงก็ร้องเรียกให้เปิดประตูรับ ทหารที่รักษาประตูจำเสียงอูเอียนเจียกได้ก็ไปแจ้งกับผู้รักษาเมืองว่าอูเอียนเจียกหนีกลับมาได้ร้องเรียกให้เปิดประตู โปวหยงได้ฟังดังนั้นก็ดีใจขึ้นม้าตรงไปบนกำแพงเมือง เห็นทหารขี่ม้าร้องเรียกให้เปิดประตูรับ โปวหยงจำเสียงได้แต่ไม่เห็นอูเอียนเจียก จึงร้องถามลงมาว่าเหตุผลประการใดท่านจึงหนีกลับมาได้ อูเอียนเจียกแกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าตกบ่อลงพวกโจรจับตัวไปถึงค่าย พบนายทหารของข้าพเจ้าที่โจรจับไปได้แต่ครั้งก่อน พวกเหล่านั้นลอบไปลักเอาม้าพระราชทานมาให้ข้าพเจ้าขี่ชวนกันหนีมาได้แล้ว
โปวหยงได้ฟังสำคัญว่าจริง จึงสั่งให้ทหารเปิดประตูเมืองทอดสะพานรับ อูเอียนเจียกกับพวกที่ปลอมเป็นทหารสิบนายเข้าเมืองได้ โปวหยงลงจากกำแพง จะมารับอูเอียนเจียก ฉินเหม็งก็ตรงไปเอากระบองตีถูกโปวหยงผู้รักษาเมืองตกม้าตาย เกยเตียน เกยโปก็เอาเชื้อไฟจุดติดขึ้น อาวเผ็ง เฮงเอยโฮ้วขึ้นไปบนกำแพง ฆ่าฟันพวกทหารเป็นตะลุมบอน ซ้องกั๋งเตรียมไพร่พลไว้คอยท่า พอเห็นไฟในเมืองติดขึ้นตามสัญญาก็ยกกองทัพเข้าเมืองเช็งจิวได้ ไพร่พลของซ้องกั๋งรุกไล่ฆ่าฟันทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็กระจัดกระจายไปไม่มีผู้ใดต้านทาน ซ้องกั๋งกำชับสั่งไพร่พลไปช่วยดับไฟ มิให้ทำร้ายแก่ราษฎรชาวเมือง แล้วให้ไปถอดเอาขงเม่งกับขงปินออกจากคุก แล้วสั่งให้ไปจับบุตร ภรรยา ญาติ ของโปวหยงผู้รักษาเมืองฆ่าเสียให้สิ้น เก็บริบเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของออกแจกจ่ายไพร่พล พอสว่างดีซ้องกั๋งตรวจดูบ้านเรือนราษฎรที่ไฟไหม้เสียมากน้อยเท่าไร ก็เอาเงินทองเสบียงอาหารจ่ายแจกให้ทุกๆ คน แล้วก็เก็บรวบรวมเงินทองและเสบียงอาหารขึ้นบรรทุกเกวียนหกร้อยเล่ม กับม้าฝีเท้าดีสองร้อยเศษ ซ้องกั๋งมีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริงสบาย ซ้องกั๋งให้พี่น้องที่อยู่เขาทั้งสามแห่งไปรวบรวมไพร่พลทรัพย์สิ่งของทั้งปวงมาสมทบกัน จะได้ยกกองทัพกลับไปเขาเนียซัวเปาะ ลีตง จิวทองก็ให้ไพร่พลกลับไปเขาทอฮวยซัว รวบรวมสิ่งของทั้งปวงเสร็จแล้วก็เอาไฟเผาเขาที่อยู่เสีย ออกจากเขาทอฮวยซัวมา หลวงจีนลูตีซิมใช้ซิอิน เชาเจ็งกลับไปเขายี่เล่งซัว บอกกับเตียแชและนางซึงยีเหนีย เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของทั้งปวงไว้เอาไฟเผาที่อยู่เสีย คุมไพร่พลออกจากเขายี่เล่งซัว มาถึงเมืองเช็งจิวพร้อมกันทั้งสามกอง ซ้องกั๋งจัดให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง อูเอียนเจียก จูตง สี่นายเป็นกองหน้า ตัวซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นเป็นกองทัพใหญ่ ยกออกจากเมืองเช็งจิวไปมิได้ทำอันตรายแก่ไพร่บ้านพลเมือง ราษฎรทั้งปวงชวนกันตั้งโต๊ะเครื่องบูชาคำนับซ้องกั๋งทุกๆ ตำบล
ซ้องกั๋งยกกองทัพเดินไปหลายวันถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่แจ้งความก็จัดเรือมารับ ซ้องกั๋งข้ามไปถึงที่ชุมนุมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี พี่น้องที่มาใหม่นั้นคืออูเอียนเจียก หลวงจีนลูตีซิม เอียจี้ บู๊สง ซิอิน เชาเจ็ง เตียแช นางซึงยีเหนีย ลีตง จิวทอง ขงเม่ง ขงเหลียง รวมสิบสองนายนั่งกินโต๊ะเสพสุราพร้อมกับพี่น้องทั้งปวงพูดจารู้จักกันแล้ว ลิมชองพูดถึงความเดิมซึ่งหลวงจีนลูตีซิมมีคุณได้ช่วยชีวิตไว้ให้พวกพ้องทั้งปวงฟังทุกประการ
หลวงจีนลูตีซิมจึงถามว่า น้องได้ข่าวคราวภรรยาที่เมืองหลวงบ้างหรือไม่ พี่รำลึกถึงทุกเวลา ลิมชองว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฆ่าเฮงหลุนตายแล้ว น้องให้ไพร่พลไปรับบุตรภรรยาครอบครัว ณ เมืองหลวง บุตรของกอกิวข่มขืนจะเอาเป็นภรรยา ภรรยาน้องเหลือทนจนผูกคอตายเสีย บิดาของภรรยาตรอมใจจนป่วยไข้ตายจึงไม่ได้รับมาอยู่ด้วย
ขณะนั้นเอียจี้ก็เล่าถึงความเดิม เมื่อครั้งเฮงหลุนยังอยู่ได้พบกันที่หน้าเขา บรรดาพี่น้องเหล่านั้นก็พูดว่า คนเช่นเฮงหลุนไม่ควรจะละไว้ให้รกแผ่นดิน พี่น้องทั้งปวงได้ฟังก็ชวนกันหัวเราะ ครั้นเลี้ยงดูเสร็จแล้วซ้องกั๋งก็มีความยินดี ด้วยไปตีเมืองเช็งจิวครั้งนี้ได้พวกพ้องไพร่พลและเครื่องใช้ต่างๆ มาเป็นอันมาก จึงจัดการที่จะรักษาตำบลให้มั่นคง สร้างเครื่องศัสตราวุธและเสื้อเกราะเหล็กขึ้นไว้มากกว่าแต่ก่อน ที่เขาเนียซัวเปาะก็เรียบร้อยเป็นปกติดี
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมคิดถึงซือจิน อยากจะใคร่ไปเยี่ยมเยียนจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้ามีพวกพ้องอยู่คนหนึ่งชื่อซือจิน ที่เรียกว่าเกาบุนเหล็ง ตั้งซ่องสุมไพร่พลอยู่ ณ เขาเซียวฮัวซัวแขวงเมืองฮัวจิวสี่คนด้วยกัน ชื่อจูบู๊ที่เรียกว่าซินกิกุนซือคนหนึ่ง ชื่อตันตัดที่เรียกว่าเถียวแคโฮวคนหนึ่ง ชื่อเอียชุนที่เรียกว่าแป๊ะฮวยจั๊วคนหนึ่ง มีไพร่พลมาก แต่จากกันมาช้านาน คิดว่าจะไปเยี่ยมเยือนซือจิน แล้วจะได้ชักชวนคนทั้งสี่มาอยู่ด้วยกันท่านจะเห็นเป็นประการใด ซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าก็ได้ยินชื่อเสียงซือจินปรากฏมาช้านาน ซึ่งท่านจะไปเชิญคนทั้งสี่มาอยู่ด้วยกันนั้นดีแล้ว ต้องเอาบู๊สงไปเป็นเพื่อนเดินอีกสักคนหนึ่งจึงจะควร
ขณะนั้นบู๊สงนั่งอยู่ด้วยจึงว่า ข้าพเจ้าจะไปเป็นเพื่อนหลวงจีนลูตีซิมเอง พูดแล้วก็จัดสิ่งของพร้อม หลวงจีนลูตีซิมแต่งตัวเป็นอาจารย์บู๊สงเป็นศิษย์ ลาเตียวไก่กับซ้องกั๋งและพี่น้องทั้งปวงออกจากเขาเนียซัวเปาะ เดินทางตรงไปเขาเซียวฮัวซัว ครั้นหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงไปแล้ว ซ้องกั๋งมีความวิตกกลัวจะเกิดเหตุขึ้น จึงให้ไตจงตามไปสืบข่าวและจะให้ช่วยป้องกันอันตราย
ฝ่ายซือจินกับจูบู๊ ตันตัด เอียชุน สี่นายตั้งซ่องสุมกันเป็นโจรอยู่ที่เขาเซียวฮัวซัว เดิมซือจินบนไว้ที่ศาลเจ้ากิมเทียนเซียนตี้ ตำบลเขาเงาฮัวซัว ซือจินจึงไปจ้างช่างมาเขียนเครื่องงิ้วต่างๆ ไว้ที่ฝาผนังศาลเจ้าแก้บน ช่างเขียนนั้นชื่อเฮงหงี มีบุตรสาวคนหนึ่งชื่อเฮงเกียวกี รูปร่างงดงามยังไม่มีสามี เฮงหงีบิดาพาบุตรสาวมาเขียนเรื่องงิ้วอยู่ที่ศาลเจ้า
ฝ่ายฮอไทซิวผู้รักษาเมืองฮัวจิว เดิมเป็นคนใช้ของชัวไทซือ ณ เมืองหลวง ครั้นอยู่มาวันหนึ่งฮอไทซิวไปไหว้เจ้าที่ตำบลเขางักฮัวซัว เห็นบุตรสาวของเฮงหงีช่างเขียนงดงามก็นึกชอบใจ ให้คนมาขอจะเอาไปเลี้ยงเป็นภรรยา เฮงหงีไม่ยอม ผู้รักษาเมืองก็ให้ไพร่พลมาฉุดคร่าเอานางเฮงเกียวกีไป แล้วจับเอาเฮงหงีมาทำโทษ ให้เนรเทศไปเมืองที่ไกลๆ ผู้คุมก็พาตัวเฮงหงีไปทางเขาเซียวฮัวซัว พวกโจรจับเอาตัวคนทั้งสามมาไต่ถาม เฮงหงีก็เล่าความให้ฟัง พวกโจรเหล่านั้นจึงพาเฮงหงีกับผู้คุมทั้งสองมาหาซือจิน เฮงหงีเล่าความให้ซือจินฟังทุกประการ ซือจินได้แจ้งก็โกรธ สั่งให้ฆ่าผู้คุมทั้งสองเสียเอาตัวเฮงหงีไว้ที่เขา แล้วซือจินจัดแจงแต่งตัวถืออาวุธมาถึงบ้านฮอไทซิวก็เข้าไปยืนอยู่ที่ประตู
ขณะนั้นฮอไทซิวออกว่าราชการ ขุนนางนายทหารยืนเรียงรายอยู่ทั้งซ้ายขวา ฮอไทซิวเป็นคนพาลสติปัญญาหลักแหลม ครั้นเห็นมีคนมายืนดูก็นึกสงสัย จึงสั่งทหารเตรียมไว้พร้อม แล้วให้คนใช้มาบอกกับซือจินว่า ผู้รักษาเมืองให้มาเชิญท่านจะฟ้องร้องว่ากล่าวสิ่งใดก็ไม่ถือดอก
ซือจินได้ฟังดังนั้นจึงนึกว่า ถ้าเราเข้าใกล้เห็นได้ทีจะฆ่าเสีย คิดแล้วก็เข้าไปข้างใน ฮอไทซิวร้องสั่งให้ปิดประตูกรูกันเข้าลับซือจินไว้ ค้นได้กระบี่ที่ในเสื้อแล้วถามซือจินว่า เจ้ามาด้อมมองด้วยเหตุผลสิ่งใด ซือจินเป็นคนโทโสมากก็บอกตามจริง ว่าเราชื่อซือจินอยู่ ณ เขาเซียวฮัวซัวจะแก้แค้นแทนเฮงหงีที่เราจ้างมาเขียนเรื่องงิ้วถวายเจ้าที่ศาล ผู้รักษาเมืองได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก สั่งให้เอาคามาจำขังคุกไว้ แล้วจะยกกองทัพไปจับโจรพวกเขาเซียวฮัวซัวมาให้สิ้นจึงจะฆ่าพร้อมกัน
ฝ่ายจูบู๊ ตันตัด เอียชุน แต่เดิมห้ามปรามซือจินก็ไม่ฟัง ครั้นซือจินออกจากเขามาก็ให้ไพร่พลตามไปฟังข่าวรู้เรื่องความแล้วกลับมาแจ้งกับจูบู๊ ตันตัด เอียชุนว่า ฮอไทซิวผู้รักษาเมืองจับตัวซือจินจำขังคุกไว้ นายโจรทั้งสามได้ฟังก็ตกใจ ครั้นจะยกไพร่พลไปตีหักเอาก็เหลือปัญญาที่จะคิด ด้วยเมืองฮัวจิวเป็นเมืองใหญ่ ทแกล้วทหารเข้มแข็งมาก จึงใช้ให้คนไปสืบข่าวที่เมืองฮัวจิวว่าจะมีเหตุการณ์สิ่งใดจะได้คิดอุบายช่วยซือจิน
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงเดินทางไปหลายวัน ถึงเขตแดนเมืองฮัวจิว ตำบลฮัวอิมกุ้ย รีบเดินทางตรงไปเขาเซียวฮัวซัว พวกโจรเขาเซียวฮัวซัวเห็นหลวงจีนมาก็ชวนกันออกสกัดทางร้องถามว่าหลวงจีนสองรูปนั้นจะไปข้างไหน
บู๊สงว่า เราจะมาหาซือจินที่เรียกว่าซือตัวกัวหนังอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่ พวกโจรเหล่านั้นว่า ถ้าท่านจะมาหาซือไต้อ๋องก็เชิญหยุดอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปบอกนายทั้งสามออกมารับ บู๊สงจึงสั่งว่า จงไปบอกนายท่านเถิดว่าหลวงจีนลูตีซิมมาหา พวกโจรก็ไปแจ้งกับนายโจรทั้งสามดังคำบู๊สงสั่ง จูบู๊ ตันตัด เอียชุน ได้ฟังก็ออกมาต้อนรับต่างคนคำนับกัน หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงไม่เห็นซือจินก็มีความสงสัยจึงถามว่า ซือตัวกัวหนังไปข้างไหนจึงไม่เห็นมา
จูบู๊จึงถามว่า เดิมท่านเป็นขุนนางอยู่เมืองเอียนอันฮู้ ชื่อลูตัดหรือไม่ใช่ หลวงจีนลูตีซิมว่าคือตัวเรา คนนั้นชื่อบู๊สงเรียกว่าเฮงเจียที่ฆ่าเสือ ณ ตำบลเก็งเอียงก๋งได้เป็นขุนนาง คนทั้งปวงพากันเรียกว่าบูโตวเถา จูบู๊ ตันตัด เอียชุนจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านาน ภายหลังแจ้งว่าท่านทั้งสองตั้งซ่องสุมอยู่ ณ เขายี่เล่งซัว มีธุระสิ่งใดจึงได้มาถึงตำบลนี้ หลวงจีนลูตีซิมว่า พวกเราไม่ได้อยู่ที่เขายี่เล่งซัวแล้ว ชวนกันไปอยู่กับซ้องกั๋งที่เขาเนียซัวเปาะทั้งสิ้น คิดถึงซือตัวกัวหนังจึงมาเยี่ยมเยือน จูบู๊ว่าท่านทั้งสองมาก็ดีแล้ว เชิญไปยังที่สำนัก ข้าพเจ้าจะเล่าความให้ฟัง หลวงจีนลูตีซิมจึงว่า เรากับซือตัวกัวหนังยังไม่พบกัน มีข้อความสิ่งใดก็บอกให้ทราบเถิด บู๊สงจึงบอกกับนายโจรทั้งสามว่า พี่หลวงจีนลูตีซิมใจเร็วโทโสมาก บอกให้รู้เสียก่อนดีกว่า ถ้าช้าไปก็คงเกิดความ จูบู๊จึงบอกว่า เดิมข้าพเจ้าสามคนอยู่ที่เขานี้ ภายหลังซือตัวกัวหนังมาเป็นไต้อ๋อง ก็สนุกสนานแข็งแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนเป็นอันมาก แล้วเล่าความเรื่องซือตัวกัวหนังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็โกรธพูดว่า ออไทซิวถือดีว่าเป็นพวกชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่ จึงได้มาข่มเหงราษฎรและไพร่บ้านพลเมืองให้ได้ความเดือดร้อน เราจะไปฆ่าเสียเอง จูบู๊ว่าเชิญท่านทั้งสองปรึกษากันเสียก่อน ถ้าเห็นดีแล้วจึงค่อยไป หลวงจีนลูตีซิมว่าเราจะไปฆ่าฟันฮอไทซิวเสียให้ได้ก่อนจึงจะกลับมาที่สำนัก บู๊สงจับมือหลวงจีนลูตีซิมไว้ พูดว่าเวลาก็เย็นแล้วจะไปข้างไหน หลวงจีนลูตีซิมเห็นว่าจวนจะมืดค่ำจริงก็เชื่อฟัง นายโจรทั้งสามก็พาหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงตรงไปยังเขาที่สำนัก จัดที่ให้นั่งตามสมควร จูบู๊เรียกเฮงหงีมาคำนับรู้จักกับหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สง แล้วนายโจรทั้งสามก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงเป็นอันดี
หลวงจีนลูตีซิมพูดว่า ซือตัวกัวหนังไม่ได้อยู่ที่นี่เราไม่กินโต๊ะเสพสุราเลย บู๊สงกับนายโจรทั้งสามชวนกันอ้อนวอน หลวงจีนลูตีซิมก็ไม่กินนอนตรึกตรองอยู่จนสว่าง จะไปฆ่าฮอไทซิวผู้รักษาเมืองเสียให้ได้ บู๊สงห้ามว่าพี่ทำดังนั้นเห็นจะเหลือกำลัง เราสองคนพี่น้องรีบกลับไปเขาเนียซัวเปาะ แจ้งความกับซ้องกั๋งยกกองทัพใหญ่มาตีเมืองฮัวจิวจึงจะมาช่วยซือตัวกัวหนังได้ หลวงจีนลูตีซิมว่า กว่าจะไปถึงเขาเนียซัวเปาะ ซือตัวกัวหนังอยู่ข้างนี้มิตายเสียก่อนหรือ บู๊สงว่า ถึงพี่ไปฆ่าฮอไทซิวตายทำไมซือตัวกัวหนังจะออกได้ยังไม่เห็นด้วย จูบู๊ก็ช่วยกันห้ามหลวงจีนลูตีซิมว่าท่านอย่าเพิ่งโกรธแค้นนักเลย ซึ่งบู๊สงว่าก็ถูกต้องทุกสิ่ง เรามาปรึกษาคิดอ่านกันให้ดีแล้วจึงค่อยไป หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็โกรธพูดว่า มีแต่ใจคอเช่นนี้เหมือนกับใจผู้หญิงด้วยกันทั้งสิ้น ชีวิตซือตัวกัวหนังตกไปอยู่ในเงื้อมมือเช่นนั้นแล้ว จะมานั่งเสพสุราปรึกษาอย่างไร หลวงจีนลูตีซิมฉวยได้กระบี่กับไม้เท้าเหล็กออกจากเขาเซียวฮัวซัวตรงไปเมืองฮัวจิว บู๊สงจึงพูดกับนายโจรทั้งสามว่า หลวงจีนลูตีซิมไม่เชื่อฟังไปคราวนี้ก็คงเกิดความขึ้นเป็นแน่ จูบู๊จึงใช้ให้ไพร่พลติดตามไปฟังข่าวคราว
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมมาถึงเมืองฮัวจิวก็เข้าไปในเมือง ถามคนทั้งปวงว่า บ้านฮอไทซิวอยู่ที่ไหน คนเหล่านั้นก็บอกให้ หลวงจีนลูตีซิมเดินเข้าไปใกล้ถึงบ้านผู้รักษาเมือง เห็นคนตามถนนหลีกเลี่ยงไปหลวงจีนลูตีซิมก็หยุดอยู่
ฝ่ายฮอไทซิวผู้รักษาเมือง เวลานั้นไปเที่ยวเล่นแล้วกลับมา คนทั้งปวงเห็นหลวงจีนลูตีซิมยืนอยู่ก็ร้องบอกว่า ฮอไทซิวผู้รักษาเมืองเดินมาหลบหลีกไปเสียให้พ้น หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังจึงคิดว่า ฮอไทซิวเห็นจะถึงที่ตาย เราหมายว่าจะฆ่าก็จำเพาะให้มาพบกัน คิดแล้วก็เดินไปยืนดูอยู่ริมถนน เห็นไพร่พลแห่ฮอไทซิวมาเป็นอันมาก ตัวฮอไทซิวนั้นนั่งอยู่บนเกี้ยว สองข้างซ้ายขวามีทหารถือเครื่องศัสตราวุธต่างๆ เดินขนาบข้างมาใกล้จะถึง หลวงจีนลูตีซิมก็ไม่อาจจะเข้าไปทำอันตราย เดินเวียนไปมาเป็นหลายกลับ
ฮอไทซิวเห็นจึงนึกว่า หลวงจีนรูปนี้มาแต่ข้างไหนถือไม้เท้าเหล็กหรือจะมาทำร้ายเราดอกกระมัง พอไปถึงบ้านฮอไทซิวก็ลงจากเกี้ยว จัดเอาทหารซุ่มไว้ประมาณร้อยเศษ แล้วเรียกคนใช้มาสั่งว่าเจ้าจงไปบอกกับหลวงจีนที่ยืนอยู่ริมถนนว่าเราให้นิมนต์มาฉันของเจในบ้าน คนใช้คำนับลามาเห็นหลวงจีนเดินวนเวียนอยู่กลางถนนก็ตรงไปแจ้งความดังผู้รักษาเมืองสั่งมาทุกประการ
หลวงจีนลูตีซิมได้ทราบจึงคิดว่า เดิมทีเราหมายไว้ก็ไม่สมปรารถนาสำคัญว่ายังไม่ถึงที่ตายกลับใช้ให้คนมาเรียกเราไปฉัน ฮอไทซิวนี้เห็นจะถึงที่ตายแน่ดอกกระมัง คิดแล้วเดินตามคนใช้เข้าไปในบ้านผู้รักษาเมือง ฮอไทซิวเห็นหลวงจีนถือเครื่องมือเข้ามาก็สั่งคนไว้ว่าถ้าหลวงจีนมาถึงให้วางเครื่องมือเสียก่อนจึงนิมนต์เข้ามา พอหลวงจีนลูตีซิมเดินไปถึงประตูกลาง คนใช้ก็ร้องห้ามว่าตัวท่านบวชเป็นหลวงจีนอย่างธรรมเนียมก็ย่อมรู้จะถือเครื่องมือเข้าในบ้านผู้รักษาเมืองนั้นไม่ได้ หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็ไม่ใคร่จะวาง คนใช้เหล่านั้นชวนกันว่ากล่าวจะให้หลวงจีนวางเครื่องมือเสีย หลวงจีนลูตีซิมไม่รู้อุบายจึงนึกว่าแม้นเข้าใกล้ได้ ถึงไม่มีอาวุธตีด้วยมือก็คงตายเหมือนกัน จึงวางกระบี่กับไม้เท้าเหล็กลงไว้เดินตามคนใช้เข้าไป
๕๙
ฮอไทซิวคอยดูอยู่เห็นหลวงจีนวางเครื่องมือเดินล่วงเข้าไปแล้วก็ร้องบอกให้ทหารจับ พวกทหารที่ซุ่มซ่อนอยู่กรูกันออกมาจับตัวหลวงจีนลูตีซิมได้มัดไว้แน่นหนาคุมเอาตัวมาที่หลังบ้าน หลวงจีนลูตีซิมเสียทีเขาจับได้ก็ไม่ย่อท้อ พอเห็นฮอไทซิวนั่งอยู่ หลวงจีนลูตีซิมก็ด่าฮอไทซิวว่า ชาติขุนนางกังฉินมีแต่คิดเบียดเบียนราษฎร แล้วเที่ยวฉุดเอาบุตรภรรยาเข้ามาข่มขืน ทำให้ไพร่บ้านพลเมืองได้รับความเดือดร้อน แล้วซ้ำจับเอาซือตัวกัวหนังมาจำขังคุกไว้ เราก็ไม่กลัวจะสู้ตายกับซือตัวกัวหนัง แม้นว่าซ้องกั๋งพี่ชายเรารู้คงจะมาแก้แค้นแทนให้จงได้ ถ้าท่านเชื่อฟังเราจงถอดเอาซือตัวกัวหนังกับนางเฮงเกียวกีบุตรสาวของเฮงหงีช่างเขียน จะพาไปมอบให้บิดาเขาเสีย
ฮอไทซิวได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก พูดว่าเดิมสงสัยอยู่ว่าจะมาทำร้ายก็จริงเหมือนคาดหมาย จึงสั่งให้เอาตัวไปจำขังคุกไว้กับซือจินด้วยกัน ฮอไทซิวก็เขียนหนังสือบอกเข้าไปในเมืองหลวง กระบี่กับไม้เท้าเหล็กของหลวงจีนให้เก็บไว้เป็นของกลาง
ฝ่ายไพร่พลที่เขาเซียวฮัวซัวตามมาสืบความหลวงจีนลูตีซิม ครั้นรู้เหตุแล้วก็กลับมาแจ้งความให้บู๊สงและนายโจรทั้งสามฟังทุกประการ บู๊สงตกใจจึงพูดว่า ข้าพเจ้ามาด้วยกันสองคน บัดนี้เกิดความขึ้นจะเอาหน้ากลับไปแจ้งความกับพี่น้องทั้งปวงอย่างไรได้ ก็นั่งคิดวิตกอยู่
ฝ่ายไตจงรีบมาถึงเขาเซียวฮัวซัว บอกกับนายโจรเหล่านั้นว่าเราชื่อไตจงมาจากเขาเนียซัวเปาะ หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่ พวกโจรได้ฟังก็ไปแจ้งกับบู๊สงว่า มีพวกโจรเขาเนียซัวเปาะชื่อไตจงมาถามถึงท่าน บู๊สงได้ฟังก็รีบมารับไตจงไปที่เขาเซียวฮัวซัวพบกับจูบู๊ ตันตัด เอียชุน แล้วบู๊สงก็เล่าความซึ่งห้ามปรามหลวงจีนลูตีซิมไม่เชื่อฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย ไตจงได้แจ้งก็ตกใจจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจะอยู่ช้าไม่ได้ ต้องรีบกลับไปเขาเนียซัวเปาะบอกกับซ้องกั๋งจะได้ยกกองทัพมาช่วยโดยเร็ว ไตจงก็ลาบู๊สงกับนายโจรทั้งสามออกมาจากเขาเซียวฮัวซัว เอากะเบ๊ของวิเศษสวมใส่อ่านมนต์คาถาแล้วรีบเดินไป สามวันถึงเขาเนียซัวเปาะก็เข้าไปแจ้งความให้เตียวไก่ ซ้องกั๋งและพี่น้องเหล่านั้นฟังทุกประการ
เตียวไก่ได้ฟังก็ตกใจจึงพูดว่า พี่น้องของเรามีทุกข์อยู่ทั้งสองคนจะไม่ไปช่วยอย่างไรได้ คราวนี้ตัวพี่จะต้องไปสักครั้งหนึ่ง ซ้องกั๋งว่าพี่เป็นใหญ่อยู่ในตำบลนี้ พี่จะยกกองทัพไปนั้นไม่ควร น้องกับพวกพ้องจะไปแทนเอง พี่จงอยู่รักษาตำบลของเราเถิด พูดแล้วซ้องกั๋งก็จัดไพร่พลเป็นสามกองให้ลิมชอง เอียจี้ ฮวยหยง ฉินเหม็ง อูเอียนเจียกห้านาย คุมไพร่พลขี่ม้าพันหนึ่งกับไพร่พลเดินเท้าสองพันยกเป็นกองหน้า ถ้าพบปะห้วยคลองและแม่น้ำจะได้ตัดไม้ทำสะพานเรือกหาเรือไว้คอยท่า กองกลางนั้นซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแส จูตง ซือเหล็ง เกยเตียน เกยโป หกนายคุมไพร่สองพัน กองหลังให้ลิเอง เอียหยง เจียสิว ลีขุย เตียสุนห้านาย คุมไพร่พลสองพันกับเสบียงอาหารพร้อมเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางไปหลายวันใกล้จะถึงเขาเซียวฮัวซัว ซ้องกั๋งใช้ไตจงรีบไปบอกให้บู๊สงกับนายโจรทั้งสามรู้ก่อน ไตจงก็รีบเดินไปถึงเขาเซียวฮัวซัว แจ้งกับนายโจรทั้งสามและบู๊สงว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาเกือบจะถึงอยู่แล้ว บู๊สงก็พาจูบู๊ ตันตัด เอียชุน ออกมาต้อนรับคำนับซ้องกั๋งจับโงวหยงซินแสและพี่น้องเหล่านั้น แล้วเชิญไปยังที่ชุมนุม
ซ้องกั๋งจึงถามถึงการในเมืองฮัวจิว จูบู๊บอกว่าฮอไทซิวผู้รักษาเมืองจับตัวซือตัวกัวหนังกับหลวงจีนลูตีซิมจำขังคุกไว้ แล้วมีหนังสือเข้าไปเมืองหลวง บัดนี้ฮอไทซิวคอยท่าว่ามีรับสั่งมาถึงเมื่อไรก็จะฆ่าคนทั้งสองเสีย ซ้องกั๋งได้ฟังจึงพูดกับโงวหยงซินแสว่า จะคิดหาอุบายสิ่งใดดีจึงจะช่วยพี่น้องของเราได้ จูบู๊ว่าเมืองฮัวจิวนี้กว้างใหญ่กำแพงแน่นหนา คูเมืองก็ลึกไพร่พลทหารเข้มแข็งมาก ยากที่จะตีหักเข้าไปได้
โงวหยงซินแสจึงพูดว่า เวลาพรุ่งนี้เราชวนกันไปดูภูมิฐานบ้านเมืองเสียก่อนแล้วจึงค่อยมาคิดอ่าน จูบู๊ก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงจนเวลาเย็นค่ำ โงวหยงซินแสจึงพูดว่า พี่น้องของเราที่ผู้รักษาเมืองจำขังคุกไว้เปรียบเหมือนรังเสือ คงคิดป้องกันระวังการทั้งปวง เราไปดูเวลากลางวันเห็นจะไม่ได้ ค่ำวันนี้เดือนหงายเราชวนกันไปเที่ยวดูเถิด ซ้องกั๋งก็เห็นชอบ นั่งเสพสุราพูดจากันจนได้เวลา ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแส ฮวยหยง ฉินเหม็ง จูตง ห้านายก็ขึ้นม้าออกจากเขาเซียวฮัวซัวตรงไปถึงเมืองฮัวจิวดึกประมาณสามยามเศษ
ขณะนั้นเป็นเดือนยี่ขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหงายแจ่มสว่าง ซ้องกั๋งกับพี่น้องสี่คนเห็นเขาสูงอยู่นอกกำแพงเมือง ก็ชวนกันขึ้นไปดูบนเนินเห็นบ้านเมืองกว้างใหญ่ ประตูกำแพงแน่นหนา คูเมืองและคลองนั้นกว้างลึก ตึกและบ้านเรือนติดกันเป็นพืดไปแลตลอดจนถึงเขาไซงักฮัวซัว ซ้องกั๋งเห็นการในเมืองฮัวจิวถ้วนถี่แล้วก็ลงจากเนินกลับมาถึงเขาเซียวฮัวซัว และซ้องกั๋งมีความวิตกยิ่งนัก
โงวหยงซินแสจึงพูดว่า ท่านอย่าเพิ่งวิตกไปเลย จงจัดให้ไพร่พลแยกย้ายกันไปเที่ยวสืบตามหัวเมืองที่ใกล้และไกลประเสริฐกว่า แม้นได้ข่าวคราวประการใดจะได้คิดการต่อไปภายหลัง ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจัดให้ไพร่พลแยกย้ายกันไปสืบทุกๆ เมือง
ฝ่ายไต้ซือไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวง มีรับสั่งพระเจ้าซ้องฮุยจงให้คุมป้ายทองสลักเป็นรูปมังกร เรียกว่ากิมเหล็งเตียวกัวพระราชทานให้มาแขวนถวายเจ้ากิมเทียนเซี้ยตี้ที่ศาลเจ้าไซงักฮัวซัว ณ เมืองฮัวจิว ไต้ซือไทอวยกับทหารก็คุมกิมเหล็งเตียวกัวล่องเรือมาทางแม่น้ำอึ้งฮ้อ ครั้นมาใกล้จะถึงเขตแดนเมืองฮัวจิวก็หยุดพักอยู่
ฝ่ายพวกบริวารของซ้องกั๋งแยกกันไปสืบข่าว รู้เหตุการณ์แล้วกลับมาแจ้งความกับซ้องกั๋งและโงวหยงซินแสตามซึ่งมีรับสั่งมาทุกประการ
โงวหยงซินแสแจ้งความจึงบอกซ้องกั๋งว่า มีอุบายแล้วท่านอย่าวิตก จงเรียกลี้จุน เตียสุน สองนายซึ่งชำนาญทางน้ำมาสั่งความลับ ลี้จุนจึงว่า การที่ท่านสั่งนั้นก็ชอบ แต่ไม่มีผู้ใดจะรู้จักทาง เอียชุนว่าข้าพเจ้าจะนำไปเอง ซ้องกั๋งก็มีความยินดีจึงให้เอียชุนไปด้วย ลี้จุน เตียสุน เอียชุน สามนายก็คำนับลาออกจากเขาเซียวฮัวซัวไปจัดการตามอุบาย
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า โงวหยงซินแสจัดให้ลิเอง จูตง อูเอียนเจียก ฮวยหยง ฉินเหม็ง ซือเหล็ง หกนายกับไพร่พลห้าร้อยเสร็จแล้ว โงวหยงกับซ้องกั๋งก็คุมพวกพ้องไพร่พลออกจากเขาเซียวฮัวซัว ตรงไปยังปากน้ำอึ้งฮ้อ เห็นลี้จุน เตียสุน เอียชุน จัดเรือใหญ่ไว้คอยท่าพร้อมก็ยินดี
ฝ่ายโงวหยงจึงให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง ซือเหล็ง อูเอียนเจียก สี่นายคอยอยู่บนตลิ่ง ตัวโงวหยงกับซ้องกั๋ง จูตง ลิเองลงไปอยู่ในเรือแล้ว ลี้จุน เตียสุน เอียชุน แยกกันแจวเรือไปซุ่มอยู่ริมฝั่งคอยอยู่ที่ปากน้ำคืนหนึ่ง พอรุ่งขึ้นเช้าได้ยินเสียงม้าล่อและกลองแห่ มีล่องเรือลงมาสามลำ บนเรือนั้นปักธงเหลืองมีหนังสืออยู่ที่ธงว่า “มีรับสั่งให้ไต้ซือไทอวยขุนนางผู้ใหญ่คุมของพระราชทานมาถวายเจ้า ณ เขาไซงักฮัวซัว”
ซ้องกั๋ง โงวหยงซินแสเห็นดังนั้นก็ให้ถอยเรือออกไปกั้นสกัดไว้ จัดให้จูตง ลิเอง ถือทวนยืนอยู่ข้างหลังซ้องกั๋งที่กลางเรือ ตัวโงวหยงซินแสนั้นยืนอยู่หัวเรือคอยจะพูดจาไต่ถามกัน พอเรือไต้ซือไทอวยล่องลงมาทหารที่ใส่เสื้อสีต่างๆ ประมาณยี่สิบคนยืนอยู่หัวเรือร้องตวาดว่า เรือพวกไหนบังอาจนักหนา มากั้นเรือขุนนางผู้ใหญ่ไว้ด้วยเหตุสิ่งใด
ซ้องกั๋งยืนนิ่งคำนับอยู่กลางเรือ โงวหยงซินแสจึงร้องบอกว่า พวกข้าพเจ้านี้สัตย์ซื่อ ไปตั้งอยู่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ซ้องกั๋งมาคอยคำนับไทอวยอยากจะใคร่พูดจากับท่าน
ขุนนางของซือไทอวยก็วิ่งออกมาร้องตอบว่า มีรับสั่งให้ไทอวยขุนนางผู้ใหญ่คุมของพระราชทานไปเขาไซงักฮัวซัว ก็พวกเจ้านี้เป็นโจรเขาเนียซัวเปาะ มีธุระสิ่งใดจึงได้มากั้นไว้ โงวหยงซินแสว่า พวกข้าพเจ้าอยากจะพบกับไทอวยจะแจ้งความให้ฟัง ขุนนางที่สำหรับใช้จึงว่า พวกเจ้าเป็นอะไรจึงจะพบกับไทอวยได้ ซ้องกั๋งก็ไม่พูดจาสิ่งใดทำเป็นประสานมือก้มหน้านิ่งอยู่ โงวหยงจึงพูดว่า ขอเชิญไทอวยไปที่ริมฝั่งก็คงจะได้พูดจากัน ขุนนางสำหรับใช้นั้นก็ตวาดว่า เอาอะไรมาพูดไม่ถูกธรรมเนียม ไทอวยเป็นถึงขุนนางผู้ใหญ่จะไปพูดจากับพวกเจ้าอย่างไร ซ้องกั๋งว่าไทอวยไม่ยอมให้พบข้าพเจ้า กลัวแต่ว่าพวกพ้องจะไม่ยอม
พอพูดดังนั้นจูตงก็เอาทวนปัดธงที่หัวเรือโบกไปโบกมา ฮวยหยง ฉินเหม็ง ซือเหล็ง อูเอียนเจียก ที่ซุ่มอยู่บนฝั่งเห็นธงสำคัญ ก็คุมไพร่พลกรูกันออกมายืนเรียงอยู่ริมฝั่งเป็นอันมาก ทำทีน้าวสายเกาทัณฑ์จะยิงลงมา บรรดาพวกทหารและไพร่พลที่แจวเรือเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัวหลบหนีเข้าในเรือทั้งสิ้น ไต้ซือก็ออกมาที่หัวเรือ ซ้องกั๋งเห็นซือไทอวยจึงคุกเข่าคำนับแล้วแจ้งว่า ข้าพเจ้าซ้องกั๋งไม่อาจทำอันตรายกับท่านดอก ซือไทอวยจึงถามว่า ท่านมากั้นเรือเราไว้ด้วยเหตุผลประการใด ซ้องกั๋งจึงว่า ข้าพเจ้าจะขอเชิญไปที่ริมฝั่งจะได้แจ้งความให้ฟัง ซือไทอวยจึงพูดว่า บัดนี้มีรับสั่งให้เรามาที่เขาไซงักฮัวซัว ตัวเราเป็นขุนนางผู้ใหญ่ ท่านจะให้พูดจาบนตลิ่งนั้นอย่างไรได้
ขณะนั้นลิเองก็เอาทวนปัดธงที่เรือของตัวโบกขึ้น ลี้จุน เตียสุน เอียชุนเห็นธงสัญญาก็คุมไพร่พลแจวเรือตรงมาถึงพร้อมกัน ลี้จุน เตียสุนถือกระบี่คนละมือ พอเรือเข้าใกล้ก็กระโดดลงไปในเรือซือไทอวย จับทหารคนละคนโยนลงในแม่น้ำ
ซ้องกั๋งก็ทำเป็นร้องตวาดห้ามว่า ทำอะไรดังนั้น ท่านผู้ใหญ่จะตกใจลี้จุน เตียสุนก็กระโดดลงเรือของตัว พยุงทหารสองคนขึ้นจากแม่นํ้า แล้วส่งขนบนเรือตามเดิม ซือไทอวยเห็นก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น ซ้องกั๋งกับโงวหยงร้องห้ามพวกพี่น้องทั้งปวงให้ถอยห่างออกไปเสีย แล้วเชิญซือไทอวยให้ไปบนตลิ่ง ซือไทอวยมีความเกรงกลัวยิ่งนักก็ต้องยอมไปแล้วถามว่า ท่านมีธุระสิ่งใดจงบอกให้รู้เถิดอย่าเกรงใจเลย ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสว่า พูดจากันที่นี่ก็ไม่ควร ขอเชิญท่านไปที่สำนักบนเขาเถิด ถ้าพวกข้าพเจ้าคิดร้ายแก่ท่านก็ขอให้เจ้าที่ศาลเขาไซงักฮัวซัวทำอันตรายพวกข้าพเจ้าตายเสียทั้งสิ้น
ซือไทอวยได้ฟังก็ไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต้องจำใจไปด้วยความเกรงกลัว ซ้องกั๋งจัดม้าให้ซือไทอวยขี่ แล้วให้ไพร่พลขนเอาสิ่งของที่พระราชทานมา และเครื่องใช้สอยทั้งปวงไปบนเขาด้วย ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสและพวกพ้องเหล่านั้นก็ชวนกันห้อมล้อมซือไทอวยมาถึงเขาเซียวฮัวซัว พาไปยังที่ชุมนุม จัดที่ให้ซือไทอวยนั่งตามธรรมเนียม พวกพี่น้องทั้งปวงถือกระบี่ยืนอยู่สองข้างทางซ้ายขวาพร้อมกัน ซ้องกั๋งก็เข้าไปคุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้าซือไทอวยแจ้งความว่า ตัวข้าพเจ้านี้เดิมเป็นขุนนางตำแหน่งอะซีอยู่ ณ เมืองหุนเสียกุ้ย ผู้รักษาเมืองกรมการกดขี่ข่มเหงนัก จึงได้ชักชวนกันมาอาศัยอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะคอยท่าพระเจ้าซ้องฮุยจงชุบเลี้ยงเมื่อไร ข้าพเจ้าจะได้ชวนกันเข้าสามิภักดิ์ทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินให้ไพร่บ้านพลเมืองเป็นสุขสืบต่อไป ก็บัดนี้พี่น้องของข้าพเจ้าสองคนไม่มีความผิด ฮอไทซิวผู้รักษาเมืองฮัวจิวแกล้งหาความใส่จับเอาไปจำคุกไว้ จึงได้เชิญท่านมา ปรารถนาจะขอยืมกิมเหล็งเตียวกัวกับสิ่งของทั้งปวงต่อท่านไปล่อลวงผู้รักษาเมืองฮัวจิว ถอดเอาพี่น้องสองคนออกมาแล้วข้าพเจ้าก็จะกลับคืนให้ท่าน มิให้สิ่งของทั้งนั้นเป็นอันตราย ท่านอย่าได้วิตกเลย
ซือไทอวยว่า ถ้าท่านเอาสิ่งของเหล่านี้ไปจัดการ แล้วสืบไปภายหน้าทรงทราบจะมิทำโทษแก่ข้าพเจ้าหรือ ซ้องกั๋งว่า ถ้าท่านกลับไปเมืองหลวงจงกราบทูลใส่ความข้าพเจ้าเถิดหาเป็นไรไม่ ซือไทอวยได้ฟังแลไปเห็นพวกพ้องของซ้องกั๋งมีแต่รูปร่างสูงใหญ่น่ากลัวถือกระบี่ยืนอยู่สองข้างเป็นแถวไป ครั้นจะไม่ยอมให้ก็กลัว ต้องจำใจนั่งก้มหน้าอยู่ ซ้องกั๋งให้จัดโต๊ะมาเลี้ยงซือไทอวยเป็นอันดี แล้วก็ยืมเอาเสื้อหมวกของซือไทอวยที่สำหรับใส่กับเสื้อขุนนางที่สำหรับซือไทอวยใช้เสนอถ้อยความและเสื้อหมวกทหาร แล้วเลือกดูไพร่พลที่หน้าตารูปร่างคล้ายคลึงกับซือไทอวยมาแต่งเป็นตัวซือไทอวย
ซ้องกั๋งกับโงวหยงนั้น แต่งตัวเป็นขุนนางสำหรับเสนอความ พวกเหล่านั้นก็แต่งตัวเป็นนายทหารสำหรับรักษาธงและเครื่องใช้กับกิมเหล็งเตียวกัวของพระราชทานแล้วซ้องกั๋งสั่งความลับกับฉินเหม็ง อูเอียนเจียกพวกหนึ่ง ลิมชอง เอียจี้พวกหนึ่งให้คุมไพร่พลแยกไปซุ่มอยู่ริมเมืองฮัวจิว ถ้าได้ยินประทัดสัญญาก็ให้กรูกันเข้ามาแย่งชิงเอาเมือง ให้บู๊สงไปคอยอยู่ที่ประตูศาลเจ้าเขาไซงักฮัวซัว ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ให้เข้าช่วย ซ้องกั๋งก็จัดการเสร็จแล้วก็ออกจากเขาเซียวฮัวซัวไปพร้อมกัน พวกที่ปลอมเป็นไพร่พลและทหารขุนนางต่างๆ และตัวซือไทอวยนั้นก็ตรงมาลงเรือที่ปากน้ำล่องไปที่ศาลเจ้าไซงักฮัวซัว
ครั้นถึงท่าซ้องกั๋งก็ให้ไตจง ไปบอกผู้รักษาศาลเจ้าเขาไซงักฮัวซัวให้รู้ก่อน ผู้รักษาศาลเจ้าแจ้งความก็จัดการไว้พร้อมลงมารับกิมเหล็งเตียวกัวของพระราชทานและซือไทอวย ซ้องกั๋งสั่งให้เชิญกิมเหล็งเตียวกัวกับสิ่งของทั้งปวงขึ้นจากเรือ ซือไทอวยที่ปลอมมานั้นหน้าตาเหมือนก็จริงแต่พูดจาไม่เป็น ครั้นจะให้พูดขึ้นกลัวผู้คนจะรู้
โงวหยงจึงแกล้งบอกกับผู้รักษาศาลเจ้าว่า ซือไทอวยป่วยมาตามทาง ก็ให้ขุนนางเหล่านั้นพยุงซือไทอวยขึ้นเกี้ยวหามตรงมายังศาลเจ้าพร้อมกัน ซือไทอวยก็ไปนั่งที่จัดไว้ โงวหยงขุนนางสำหรับเสนอความก็บอกกับผู้รักษาศาลเจ้าว่า มีรับสั่งให้ซือไทอวยขุนนางผู้ใหญ่คุมกิมเหล็งเตียวกัวกับสิ่งของพระราชทานมาถวายเจ้ากิมเทียนเซี้ยตี เหตุใดผู้รักษาเมืองกรมการไม่มาคอยรับ ผู้รักษาศาลเจ้าว่า ข้าพเจ้าใช้ให้คนไปแจ้งกับผู้รักษาเมืองแล้วอีกสักครู่หนึ่งก็คงจะมาถึง
ฝ่ายฮอไทซิวแจ้งความว่าซือไทอวยคุมของพระราชทานมาถึงศาลเจ้าเขาไซงักฮัวซัว แล้วจึงใช้ให้ขุนนางมาดูว่าจะจริงเท็จประการใด ขุนนางผู้นั้นก็เรียกบ่าวไพร่ประมาณเจ็ดสิบคนตรงมายังศาลเจ้าเขาไซงักฮัวซัว เข้าไปในศาลเห็นธงและสิ่งของต่างๆ กับพวกขุนนางนายทหารนุ่งห่มเหมือนมาแต่เมืองหลวงทั้งสิ้นก็ไม่สงสัย ผู้รักษาศาลเจ้านำขุนนางผู้นั้นเข้าไปคุกเข่าคำนับซือไทอวยอยู่แต่ห่างๆ โงวหยงก็เข้าไปเสนอกับซือไทอวยเป็นสองครั้ง ขุนนางที่ผู้รักษาเมืองใช้มานั้นคุกเข่าคำนับอยู่ไกลไม่ได้ยินซือไทอวยพูดจาสิ่งใด เห็นแต่ซือไทอวยยกมือขึ้น ขุนนางผู้เสนอนั้นก็ออกมาทำหน้าตาเป็นทีโกรธแล้วพูดว่า ซือไทอวยเป็นขุนนางผู้ใหญ่ มีรับสั่งให้คุมของพระราชทานมาทางไกลกันดาร จนซือไทอวยป่วย บัดนี้ก็มาถึงที่แล้ว เหตุใดผู้รักษาเมืองกรมการไม่มาต้อนรับตามธรรมเนียม
ขุนนางนั้นว่าเดิมมีหนังสือบอกมาทีหนึ่ง ชวนกันจัดการไว้คอยท่าแล้วก็หายไปครั้งนี้ไม่ได้ข่าวคราวเลย ประการหนึ่งพวกโจรเขาเซียวฮัวซัวกับโจรเขาเนียซัวเปาะเข้าสมทบกันจะยกมาตีเมืองฮัวจิว ฮอไทซิวจัดการรักษาบ้านเมืองอยู่จึงไม่ได้มารับท่าน ใช้ให้ข้าพเจ้าจัดเอาสิ่งของกับสุรามาเลี้ยงก่อน แล้วฮอไทซิวจึงมาต่อภายหลัง โงวหยงว่าซือไทอวยหาเสพสุราไม่ ให้ท่านไปบอกผู้รักษาเมืองมาโดยเร็วเถิด ขุนนางผู้นั้นได้ฟังก็เอาสิ่งของกับสุรานั้นมอบให้ขุนนางผู้นำความขึ้นเสนอ โงวหยงกับซ้องกั๋งรับไว้ทำเป็นเข้าไปเสนอกับซือไทอวย แล้วถือลูกกุญแจเดินออกมาพาขุนนางผู้นั้นไปไขกุญแจ เอากิมเหล็งเตียวกัวของพระราชทานออกมาแขวนไว้ดู ขุนนางผู้นั้นเห็นกิมเหล็งเตียวกัวป้ายทองสลักเป็นมังกรประดับด้วยเพชรนิลสีต่างๆ กลางป้ายทองนั้นมีโคมจุดไฟ กิมเหล็งเตียวกัวนั้นจำเพาะต้องแขวนบนแท่นหน้าเจ้ากิมเทียนเซี้ยตี้ ขุนนางผู้นั้นเห็นก็แจ้งว่ามาจากเมืองหลวง จึงไม่มีความสงสัย ด้วยของนั้นจริงทุกสิ่งก็ชวนกันคำนับลาออกจากศาลเจ้าตรงมายังเมืองฮัวจิวแจ้งความให้ฮอไทซิวฟังทุกประการ
ฮอไทซิวได้แจ้งก็ยังคิดสงสัย แต่เห็นว่าสิ่งของทั้งนั้นเป็นของจริงครั้นจะไม่ไปก็กลัวความผิด ด้วยเดิมได้มีตราออกมาครั้งหนึ่งแล้ว ก็แต่งตัวจัดทหารประมาณสามร้อยถืออาวุธครบมือ ออกจากเมืองฮัวจิวไป ณ เขาไซงักฮัวซัว พวกที่รักษาศาลเจ้าเข้าไปแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ผู้รักษาเมืองมาเกือบจะถึงอยู่แล้ว
ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งฮวยหยง ซือเหล็ง จูตง ลิเอง ที่แต่งตัวเป็นนายทหารให้ยืนเรียงกันอยู่ริมสองข้างให้เกยเตียน เกยโป เอียหยง ไตจงที่แต่งตัวเป็นขุนนางสำหรับใช้สอยมายืนอยู่ริม ซ้องกั๋ง บรรดาคนเหล่านั้นมีเครื่องมือซ่อนอยู่ในเสื้อทุกคน
ฝ่ายฮอไทซิวกับพวกทหารมาถึงหน้าศาลเจ้ากิมเทียนเซี้ยตี้ ก็ลงจากม้าเห็นสิ่งของต่างๆ กับขุนนางและทหารใส่หมวกเหมือนอย่างเมืองหลวงทั้งสิ้นก็มิได้สงสัยจะเข้าไปคำนับซือไทอวย พวกทหารของฮอไทซิวสามร้อยเศษก็ถือเครื่องศัสตราวุธตามฮอไทซิวเข้าไปในศาล
โงวหยง ซ้องกั๋งขุนนางสำหรับเสนอเห็นทหารถืออาวุธตามฮอไทซิวเข้ามาก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ขุนนางผู้ใหญ่ของเจ้าแผ่นดินอยู่ที่นี่เหตุใดจึงได้ถืออาวุธเข้ามาดังนี้ พวกทหารเหล่านั้นก็ตกใจหยุดอยู่ทั้งสิ้น โงวหยง ซ้องกั๋งนำฮอไทซิวเข้าไปใกล้จะถึง เห็นคนที่แต่งเป็นซือไทอวยนั่งพิงเก้าอี้ ฮอไทซิวก็คุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้า โงวหยงจึงถามฮอไทซิวว่า ท่านเป็นผู้รักษาเมืองรู้ว่าโทษตัวผิดหรือไม่ ฮอไทซิวว่า ข้าพเจ้าไม่ทราบจึงไม่ได้มาต้อนรับ ขอท่านจงงดโทษไว้สักครั้งหนึ่ง โงวหยงร้องว่า พวกเราจับตัวไว้ให้ได้ เกยเตียน เกยโปที่ปลอมเป็นขุนนางสำหรับใช้ก็ชักกระบี่ออกตรงมาฟันคอฮอไทซิวขาดตาย พวกพ้องที่ปลอมมานั้นก็กรูออกมา พวกทหารฮอไทซิวเห็นก็ตกใจไม่รู้ที่จะวิ่งหนีไปทางไหน บู๊สงกับเจียสิวสกัดอยู่ที่ประตูก็บุกรุกฆ่าฟันขนาบเข้ามา พวกในศาลเจ้าฟันออกไป ทหารของฮอไทซิวสามร้อยเศษล้มตายทั้งสิ้น ซ้องกั๋งให้เก็บสิ่งของลงเรือแล้วก็จุดประทัดสัญญาพากันตรงไปเมืองฮัวจิว พวกที่ไปซุ่มอยู่ริมเมืองทั้งสองกองได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็กรูกันเข้าเมืองฮัวจิวได้ เอาไฟจุดขึ้นแล้วเข้าบุกรุกไล่ฟันทหารรักษาหน้าที่เป็นตะลุมบอน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพวกพ้องและไพร่พลรีบมาถึงเมืองฮัวจิว เห็นไฟติดขึ้นก็พากันเข้าเมือง ไล่ฆ่าฟันทหารล้มตายแตกกระจัดกระจายไป ซ้องกั๋งก็ให้ไปถอดซือจินกับหลวงจีนลูตีซิมออกจากคุก แล้วเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของทั้งปวงลงบรรทุกเกวียน หลวงจีนลูตีซิมก็ไปเอากระบี่กับไม้เท้าเหล็กมาได้ นางเฮงเกียวกีบุตรสาวเฮงหงีเห็นว่าเมืองแตกก็โดดลงในบ่อน้ำตายเสีย ซ้องกั๋งเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของพร้อมแล้วก็ชวนกันออกจากเมืองฮัวจิวลงเรือกลับไปยังเขาเซียวฮัวซัวที่พัก ซ้องกั๋งกับพวกพ้องทั้งหลายก็ไปคำนับซือไทอวย เอาสิ่งของทั้งปวงกับกิมเหล็งเตียวกัวคืนให้ตามเดิม จัดเอาเงินทองให้ซือไทอวยตอบแทนบุญคุณ แล้วชวนกันมาส่งซือไทอวยลงเรือ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็คำนับลากลับมาเขาเซียวฮัวซัว ซ้องกั๋งก็ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงบรรดาพวกพ้องเป็นที่รื่นเริงสบาย สำเร็จแล้วก็เก็บทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนแล้วเอาไฟเผาเขาที่อยู่เสีย คุมไพร่พลออกจากเขาเซียวฮัวซัวกลับมา แต่เฮงหงีบิดาของนางเฮงเกียวกีที่ตายนั้นไม่ยอมไปกับซ้องกั๋ง ซือจินจึงเอาเงินทองให้เฮงหงีเป็นอันมาก เฮงหงีก็เที่ยวไปทำมาหากินอยู่ตามสบาย
ฝ่ายซือไทอวยล่องเรือไปถึงเมืองฮัวจิวแจ้งว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะฆ่าฮอไทซิวผู้รักษาเมืองและทหารล้มตายลงที่ศาลเจ้าไซงักฮัวซัวหลายร้อย บุตรภรรยาญาติของฮอไทซิวก็ฆ่าฟันเสียสิ้น ซือไทอวยให้หาตัวจุยกัวขุนนางเมืองฮัวจิวมาสั่งให้ทำหนังสือบอกไปถึงตงซีแซขุนนางผู้ใหญ่ ให้ถือไปเมืองหลวง แล้วซือไทอวยก็ไปที่ศาลเจ้ากิมเทียนเซี้ยตี้ ณ เขาไซงักฮัวซัว หาตัวผู้รักษาศาลมาเอากิมเหล็งเตียวกัวกับสิ่งของที่พระราชทานมาขึ้นแขวนไว้หน้าศาลเจ้าตามรับสั่ง แล้วไทอวยก็ออกเรือรีบกลับไปเมืองหลวงแต่เวลากลางคืน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพวกพ้องยกออกจากเขาเซียวฮัวซัวเดินทางไปก็มิได้ทำอันตรายกับไพร่บ้านพลเมืองให้ได้ความเดือดร้อน ราษฎรชาวบ้านพากันสรรเสริญซ้องกั๋งทุกตำบล ซ้องกั๋งจึงให้แยกพวกพ้องและไพร่พลเป็นสามกองยกตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ เตียวไก่กับพี่น้องเหล่านั้นจึงชวนกันมาคอยรับ พอซ้องกั๋งไปถึงที่ชุมนุม ซือจิน จูบู๊ ตันตัด เอียชุนก็คำนับเตียวไก่กับพวกพ้องเหล่านั้นแล้ว เตียวไก่ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี ซ้องกั๋งจึงเล่าความซึ่งยกไปช่วยซือจินกับหลวงจีนลูตีซิมให้เตียวไก่ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ
เตียวไก่กับพี่น้องก็มีความยินดี จัดที่ให้ซือจิน จูบู๊ ตันตัด เอียชุนอยู่ตามสบาย พอเวลาจวนค่ำต่างคนก็ไปที่อยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซือจิน จูบู๊ ตันตัด เอียชุนก็จัดโต๊ะและสุรามาสนองคุณ เตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นชวนกันกินโต๊ะเสพสุราเสร็จแล้ว เตียวไก่จึงพูดกับซ้องกั๋งว่า เมื่อน้องไม่อยู่มีเหตุขึ้นสิ่งหนึ่งจะเล่าให้ฟัง จูกุ้ยมาแจ้งความว่า
มีโจรพวกหนึ่งประมาณสามพันเศษ ตั้งซ่องสุมอยู่ ณ เขามงตงซัว แขวงเมืองซือจิว ตัวนายโจรที่เป็นใหญ่นั้นแซ่ฮวนชื่อสุย เรียกว่าฮุนซิมอ๋อง มีวิชาเรียกลมพายุให้เมฆหมอกมืดคลุ้มก็ทำได้ ทหารของฮวนสุยนายโจรใช้เหมือนกับทหารเทพยดา มีนายรองอยู่สองคน คนหนึ่งแซ่หังชื่อชอง เดิมอยู่ตำบลบ้านไพกุ้ยแขวงเมืองซือจิว หรือเรียกว่าปัดปีม่อเซีย ถือโล่มีมีดของวิเศษเหน็บอยู่ยี่สิบสี่เล่ม เรียกว่าปวยต๋อ อีกคนหนึ่งแซ่ลีชื่อกุนหรือเรียกว่าปวยทิไตเซีย ถือโล่ มีมีดเหน็บใช้เหมือนของหังชอง คนทั้งสามสาบานเป็นพี่น้องกันมาตั้งแต่ซ่องสุมอยู่ ณ เขามงตงซัว เที่ยวตีปล้นราษฎรชาวบ้านอยู่เนืองๆ บัดนี้นายโจรคิดอ่านกันจะยกมาตีตำบลเรา พี่คิดจะยกไปปราบปรามก็เห็นว่าน้องยังไม่กลับมาจึงได้ยั้งไว้ บัดนี้น้องมาแล้วที่จะยกไปปราบปรามเอง ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธจึงพูดว่านายโจรเขามงตงซัวนี้บังอาจนักหนา น้องจะต้องไปอีกสักครั้งหนึ่ง พอพูดดังนั้นซือจินก็ยืนขึ้นคำนับเตียวไก่กับซ้องกั๋งแล้วว่า พวกข้าพเจ้าสี่คนนี้ เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่ยังไม่มีความชอบสิ่งใด จะขอคุมไพร่พลของข้าพเจ้าไปปราบปรามโจรเขามงตงซัวสนองคุณท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดียอมให้ซือจินไป จูบู๊ ตันตัด เอียชุนคำนับลามาจัดพวกพ้องไพร่พลพร้อมแล้วก็ยกออกจากเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายซ้องกั๋ง ครั้นซือจิน จูบู๊ ตันตัด เอียชุนไปแล้ว คิดวิตกด้วยนายโจรทั้งสามมีวิชาการต่างๆ ฝีมือก็เข้มแข็งหาควรไว้ใจไม่ จึงชวนโงวหยง กงซุนสินซินแส ฮวยหยง ซือเหล็งกับพี่น้องอีกหลายคนพากันคุมไพร่พลติดตามไปคอยช่วยเหลือ
ฝ่ายซือจิน จูบู๊ ตันตัด เอียชุนคุมไพร่พลเดินไปได้สามวัน แลเห็นเขามงตงซัว ซือจินรำลึกขึ้นได้แล้วถามจูบู๊ว่า เขามงตงซัวนี้มีมาแต่โบราณเขาเล่าลือกันว่าฮั่นโกโจวฆ่างูใหญ่ตาย แล้วตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ซ่องสุมไพร่พลอยู่ตรงไหนอยากจะใคร่รู้ แล้วคุมไพร่พลตรงไปถึงหน้าเขาจึงให้ไพร่พลตั้งเป็นกระบวนคอยสู้รบนายโจรอยู่
ฝ่ายไพร่พลเขามงตงซัวเห็นกองทัพเขาเนียซัวเปาะยกมา ก็ไปแจ้งความให้โจรทั้งสามฟังทุกประการ ฮวนสุยนายโจรแจ้งความแล้วจึงให้หังชอง ลีกุนคุมพวกบริวารออกไปสู้รบ หังชอง ลีกุนก็คำนับลามาแต่งตัวขึ้นม้าถืออาวุธพาไพร่พลไปถึงก็ไม่พูดจาสิ่งใด ตีหักกระบวนซือจินเข้ามา ซือจินกับพวกพ้องไพร่พลสู้รบต้านทานเป็นสามารถ เห็นเหลือกำลังก็ให้ไพร่พลกองหลังถอยหนีไปก่อน ซือจินกับไพร่พลกองหน้าก็เข้าต้านทานไว้ จูบู๊ ตันตัด เอียชุนพาไพร่พลถอยไปไกลประมาณทางสี่สิบลี้ หังชอง ลีกุนก็ชักมีดปวยต๋อขว้างไป ซือจินหลบทันชักม้าหนี หังชอง ลีกุนไล่ตาม เอามีดปวยต๋อขว้างไปอีกถูกเอียชุน ๆ ก็โดดจากหลังม้าหนีไป จูบู๊ ตันตัดเห็นเสียทีก็ขับม้าหนี กระบวนรบซือจินแตก ไพร่พลถูกมีดปวยต๋อล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็หนีกระจัดกระจาย หังชอง ลีกุนได้ชัยชนะก็คุมไพร่พลกลับมาเขามงตงซัว ซือจินกับจูบู๊ ตันตัด เอียชุนหนีไปเข้าสมทบกันได้แล้วก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ตรวจดูไพร่พลล้มตายลงครึ่งหนึ่ง ซือจินจึงปรึกษากับพี่น้องสามคนว่า เราจะกลับไปแจ้งความกับซ้องกั๋งดีหรือจะทำประการใด พอแลไปเห็นไพร่พลยกมาทางทิศเหนืออีกพวกหนึ่ง เห็นธงยี่ห้อพวกเขาเนียซัวเปาะยกมาก็ยินดี ครั้นไพร่พลพวกนั้นยกเข้ามาใกล้ เห็นซ้องกั๋งกับฮวยหยง ซือเหล็ง โงวหยง กงซุนสิน ชาจิน จูตง อูเอียนเจียก มกหอง ซึงลิบ อึงซิน ลือฮวง กวยเส็งคุมไพร่พลประมาณสามพัน ซือจินกับพี่น้องทั้งสามก็ออกไปคำนับซ้องกั๋งกับพวกที่มานั้นแล้วเชิญเข้าไปในค่าย ซือจินก็แจ้งความซึ่งสู้รบกับหังชอง ลีกุนให้ซ้องกั๋งและพี่น้องทั้งปวงฟังทุกประการ โงวหยงซินแสจึงพูดว่าจงจัดแจงตั้งค่ายมั่นลงก่อนเถิด แล้วจึงค่อยปรึกษากัน
ขณะนั้นเวลาเย็นจวนค่ำ เห็นบนเขามงตงซัวที่นายโจรตั้งอยู่นั้นจุดโคมสีเขียว กงซุนสินจึงบอกกับซ้องกั๋งว่า นายโจรทั้งสามนี้เห็นจะเป็นพวกที่ใช้ปิศาจ เราจงถอยทัพไปเสียแล้วจึงคิดตั้งกระบวนค่ายรบไว้คอยจับนายโจร ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้ถอนกองทัพไปตั้งค่ายห่างเขามงตงซัวประมาณทางยี่สิบลี้ จึงถามกงซุนสินว่า อุบายของท่านจะคิดตั้งค่ายรบประการใด
๖๐
กงซุนสินซินแสว่าจะต้องเอาอย่างครั้งแผ่นดินสามก๊ก จูกัดเหลียงคือขงเบ้งเอาศิลามาตั้งค่ายกระบวนรบล่อให้ลกซุนเข้าไปแล้วออกไม่ได้ แต่กระบวนค่ายของเรานั้นต้องตั้งให้เป็นเหลี่ยมประจำอยู่ทั้งแปดทิศ แบ่งไพร่พลเป็นหกสิบสี่กอง จัดเอาคนที่มีฝีมือเข้มแข็งให้อยู่กลางค่าย แล้วจึงแยกกระบวนเสียใหม่ให้เป็นศีรษะสี่หางแปด ไพร่พลที่สองข้างซ้ายขวานั้นให้คอยระวังประตู ข้าพเจ้าจะอ่านมนต์ขึ้น ให้เกิดเมฆหมอกลมพายุพัดมีสัตว์ต่างๆ แม้เห็นนายโจรทั้งสามคุมไพร่พลตรงมา ก็ให้ทหารซ้ายขวาขยายออกพร้อมกัน เปิดทางให้พวกโจรเข้ามา แล้วคอยดูธงสัญญาณเจ็ดอย่าง ถ้าเห็นโบกไปโบกมาก็ให้ไพร่พลกลับกลายเป็นกระบวนค่ายงูล้อมไว้ ให้ไพร่พลไปขุดบ่อไว้แห่งหนึ่ง ให้ทหารที่ถือขอซุ่มคอยอยู่เกี่ยวเอาตัวนายโจรทั้งสามมา ซึ่งกระบวนค่ายรบดังนี้ จะเห็นประการใด
ซ้องกั๋งได้ยินก็ยินดีจึงสั่งพวกพ้องไพร่พลให้จัดกระบวนค่ายตามคำกงซุนสินซินแสทุกประการ แล้วให้อูเอียนเจียก จูตง ฮวยหยง มกหอง ซึงลิบ ซือจิน อึงซิน แปดนายนั้นรักษากระบวนค่าย ให้ ชาจิน ลือฮวง กวยเส็งสามนายช่วยระวังไพร่พล ตัวซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสินและตันตัดอยู่รักษาธง ให้จูบู๊กับพวกพ้องอีกห้าคนขึ้นไปอยู่บนเขาสูง ถ้าเห็นการในค่ายเป็นอย่างไรให้มาบอก จัดการเสร็จแล้วบรรดาพวกพ้องและไพร่พลก็ยกตรงไปยังหน้าเขามงตงซัวตั้งเป็นกระบวนค่ายรบตีม้าล่อและกลองอื้ออึงสนั่น
ฝ่ายฮวนสุย หังชอง ลีกุนแจ้งความว่า พวกซ้องกั๋งยกมาจะสู้รบก็แต่งตัวใส่เกราะถืออาวุธคุมไพร่พลสามพัน ยกตรงมาถึงชายเขาก็ให้ตั้งกระบวน ตัวฮวนสุยขับม้าขึ้นหน้ามาดูกระบวนค่ายรบของซ้องกั๋ง ฮวนสุยนั้นชำนาญแต่ใช้มนต์ปิศาจ หารู้จักชั้นเชิงกระบวนค่ายรบไม่ ครั้นเห็นแล้วก็มีความยินดีจึงคิดว่า มาตั้งกระบวนค่ายรบไว้ดังนี้สมกันอุบายของเรา ก็สั่งหังชอง ลีกุนว่า ถ้าเห็นลมพายุพัดมาน้องทั้งสองจงคุมไพร่พลห้าร้อยบุกรุกฆ่าฟันเข้าไปในกระบวนค่าย
หังชอง ลีกุนก็เตรียมไพร่พลไว้พร้อม ฮวนสุยอยู่บนหลังม้ามือหนึ่งถือกระบองทองแดง มือหนึ่งถือกระบี่วิเศษ ชูกระบี่โปเกียมขึ้นอ่านมนต์บันดาลให้เมฆหมอกมืดคลุ้มเป็นพายุหอบเอากรวดทรายศิลามา หังชอง ลีกุนเห็นดังนั้นก็คุมไพร่พลห้าร้อยบุกรุกเข้าไป พวกซ้องกั๋งเห็นก็แยกออกเป็นทาง หังชอง ลีกุนพาไพร่พลตรงเข้าไปในค่าย ไพร่พลของซ้องกั๋งก็เอาเกาทัณฑ์ยิงระดมมา พวกโจรตกใจพากันหนีกลับไป ที่ตามหังชอง ลีกุนเข้ามาในค่ายประมาณห้าสิบคน ซ้องกั๋งก็ให้ตันตัดชูธงเจ็ดอย่างขึ้นโบกไปโบกมา หังชอง ลีกุนจะหนีไปก็ไม่มีทาง จูบู๊อยู่บนเขาสูงเห็นนายโจรทั้งสองวิ่งไปทางทิศไหนก็เอาธงชี้ไปทางทิศนั้น ไพร่พลกระบวนค่ายรบก็ป้องกันมิให้นายโจรทั้งสองออกได้
ขณะนั้น กงซุนสินยืนอยู่บนที่สูงพอเห็นพายุพัดมาก็ชูกระบี่ขึ้นอ่านมนต์คาถาบันดาลเป็นลมพายุหอบเอากรวดทรายศิลานั้นไปตกถูกนายโจรทั้งสองที่ในกระบวนค่ายมืดมัวไป นายโจรทั้งสองไม่เห็นไพร่พลที่กระบวนค่ายก็ตกใจ วิ่งวนเวียนจะออกจากค่ายก็ไม่ได้ กงซุนสินจึงอ่านมนต์บันดาลเป็นฟ้าร้อง นายโจรทั้งสองมีความตกใจยิ่งนักวิ่งไปตกบ่อลงทั้งสองนาย ไพร่พลของซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ก็ตรูกันมาเอาขอเกี่ยวขึ้นจากบ่อจับมัดไว้ ซ้องกั๋งก็ให้ไพร่พลบุกรุกไล่ฆ่าฟันฝ่ากระบวนรบพวกโจรเข้าไป ฮวนสุยนายใหญ่เห็นทหารทั้งสองเสียที ไพร่พลล้มตายเป็นอันมากเหลือกำลังที่จะสู้รบ ก็คุมไพร่พลที่เหลือตายหนีกลับไปเขามงตงซัว ซ้องกั๋งจึงชวนพี่น้องทั้งปวงกลับมาค่าย
พอไพร่พลเอาตัวหังชอง ลีกุนมาส่ง ซ้องกั๋งก็เข้าแก้มัดออกแล้วจึงพูดว่า ท่านทั้งสองอย่าถือโทษเลยด้วยยกมาสู้รบกัน ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านทั้งสองชื่อเสียงปรากฏ หมายจะเชิญไปอยู่ด้วยปรึกษาการงานทั้งปวง หังชอง ลีกุนได้ฟังก็คุกเข่าคำนับแล้วพูดว่า ตัวท่านเป็นผู้สัตย์ซื่อสุจริต ข้าพเจ้าไม่รู้จักคนดีบังอาจมาสู้รบเหมือนกับขัดฟ้าและดิน บัดนี้ท่านจับมาได้ไม่ฆ่าเสียยังกลับต้อนรับ ข้าพเจ้าทั้งสองจะขอสนองคุณท่านไปกว่าจะหาชีวิตไม่ แต่ฮวนสุยนั้นข้าพเจ้าจะไปชักชวนมาสามิภักดิ์ท่านให้จงได้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี ว่าเชิญท่านทั้งสองกลับไปเถิด ข้าพเจ้าจะคอยฟังถ้อยคำของท่านในเวลาพรุ่งนี้ จึงสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงนายโจรทั้งสองเสร็จแล้วก็เอาม้าและอาวุธมาคนให้ นายโจรทั้งสองคำนับลาออกจากค่ายเดินมาตามทาง คิดถึงบุญคุณซ้องกั๋งมิได้ขาด ครั้นถึงเขามงตงซัวเข้าไปหาฮวนสุยผู้เป็นใหญ่พูดว่า ข้าพเจ้าเป็นคนขัดฟ้าและดินต้องตายเสียจึงจะควร ฮวนสุยว่าเหตุผลประการใดจึงพูดมาดังนี้
หังชอง ลีกุนว่า ซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อดีไม่มีผู้ใดเสมอ ชื่อเสียงก็ปรากฏทั้งแผ่นดิน จับตัวข้าพเจ้าทั้งสองไปก็ไม่ฆ่าฟันกลับต้อนรับด้วยความสุจริต แม้นไม่ตายคงจะคิดสนองคุณให้จงได้ ฮวนสุยว่าถ้าซ้องกั๋งสัตย์ซื่อดีมีจิตอารีรักพวกพ้อง เราจะขัดขืนฟ้าและดินไปทำไม จงจัดแจงไปสามิภักดิ์กับเขาเสียโดยดีมิดีกว่าหรือ หังชอง ลีกุนว่าน้องมาก็ปรารถนาจะชวนท่านไปหาซ้องกั๋งด้วย
ฮวนสุยได้ฟังก็ดีใจจัดที่ทางไว้ต้อนรับพร้อมแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นเช้านายโจรทั้งสามก็ชวนกันออกจากเขามงตงซัว ตรงมาถึงหน้าค่ายซ้องกั๋งลงจากม้าคุกเข่าคำนับอยู่ทั้งสามคน ซ้องกั๋งก็ออกมาเชิญนายโจรทั้งสามเข้าไปในค่ายต้อนรับคำนับกันเป็นอันดี นายโจรทั้งสามก็เล่าความเดิมให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ แล้วเชิญซ้องกั๋งกับพวกพ้องทั้งหลายไปยังเขามงตงซัว ฆ่าโคกระบือหมูเป็ดไก่และสุรามาเลี้ยงซ้องกั๋งกับพวกพ้องเป็นที่รื่นเริง แล้วก็เอาเงินมารางวัลให้ไพร่พลตามสมควร ฮวนสุยนั้นจะขอเอากงซุนสินเป็นครู ซ้องกั๋งก็ให้กงซุนสินสอนความรู้ที่เรียกรามสูรป้องกันลมพายุทั้งปวงให้ ฮวนสุยจำมนต์คาถาได้ชำนิชำนาญก็มีความยินดี ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลค้างอยู่ที่เขามงตงซัวหลายวัน ซ้องกั๋งจะยกกองทัพกลับ ฮวนสุย หังชอง ลีกุนก็เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของต่างๆ ทั้งเสบียงอาหารไพร่พลมาสมทบกับกองทัพซ้องกั๋งเสร็จแล้วเอาไฟเผาที่อยู่บนเขาเสีย ซ้องกั๋งกับฮวนสุย หังชอง ลีกุนและพี่น้องทั้งปวงก็ยกออกจากเขามงตงซัวกลับไปเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายตวนเก็งจู๊ชาวเมืองตกจิว รูปร่างสูงใหญ่ ผมเหลือง หนวดแดง เรียกว่ากิมมอเกา เที่ยวเป็นโจรคอยลักม้าหัวเมืองข้างทิศเหนือมาซื้อขายเลี้ยงชีวิตอยู่เนืองๆ มาวันหนึ่งตวนเก็งจู๊เที่ยวไปถึงเมืองไตกิมก๊ก เห็นบุตรเจ้าเมืองขี่ม้าขาวสูงใหญ่ไม่มีขนดำแซมงดงามนัก วิ่งได้วันละพันลี้ ชื่อเจียวแมเง็กไชจือเบ้ ตวนเก๊งจู๊เห็นม้านั้นดีก็คิดอ่านพากเพียรอยู่หลายวัน ครั้นเวลากลางคืนวันหนึ่งตวนเก๊งจู๊ลอบเข้าไปลักม้าขาวได้ ก็หนีออกจากเมืองไตกิมก๊ก รีบมาในเวลากลางคืนจนถึงเขตแดนเมืองหลวง ตวนเก๊งจู๊จึงคิดว่า เรามาเป็นโจรเที่ยวลักม้าไปซื้อขายอยู่ดังนี้ก็ลำบากนักหนา ได้ยินข่าวลือถึงซ้องกั๋งว่าเป็นคนสัตย์ซื่อรักพี่น้องทั้งปวง ครั้นเราจะไปสามิภักดิ์ก็ไม่มีผู้ใดชักนำ ครั้งนี้เราได้ม้าดีจำจะเอาไปให้ซ้องกั๋งไว้สำหรับตัว เราจะได้อยู่เป็นสุขสืบไป คิดแล้วก็นำเอาม้านั้นมาจะให้ซ้องกั๋งรีบเดินมาทางเมืองเล่งจิว พบพวกแซ่จันห้านายอยู่ที่ตำบลบ้านจันเถาฉี แขวงเมืองเล่งจิวออกแย่งชิงเอาม้าไว้ ตวนเก๊งจู๊บอกพวกแซ่จันว่า ม้าของซ้องกั๋งที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ พวกแซ่จันทั้งห้าคนก็กลับว่าซ้องกั๋งต่างๆ แล้วจะเข้าทุบตีเอาตวนเก๊งจู๊ ตวนเก๊งจู๊เห็นว่าสู้ฝีมือไม่ได้ก็หนีตรงมายังเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงริมฝั่งรู้ว่าซ้องกั๋งยกกองทัพกลับเกือบจะถึงอยู่แล้วตวนเก๊งจู๊ก็นั่งคอยอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงยกกองทัพมาถึงเขาเนียซัวเปาะก็จะลงเรือ ตวนเก๊งจู๊เห็นจึงตรงเข้าไปคุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้า ซ้องกั๋งถามว่าท่านแซ่ไรชื่อใดชาวบ้านเมืองไหน ตวนเก๊งจู๊บอกว่า ข้าพเจ้าแซ่ตวน ชื่อเก๊งจู๊เป็นชาวเมืองตกจิว อีกนามหนึ่งเรียกว่ากิมมอเกา แล้วเล่าความซึ่งไปลักม้าตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งเห็นรูปร่างลักษณะตวนเก๊งจู๊ควรจะเป็นทหารได้ก็มีความยินดีจึงพูดกับตวนเก๊งจู๊ว่า ถ้าการเป็นอย่างนั้นจริง เชิญท่านไปเขาเนียซัวเปาะด้วยกันก่อน จะได้ปรึกษาคิดอ่านต่อไป พูดแล้วก็ชวนตวนเก๊งจู๊ลงเรือกับพวกพ้องไพร่พลข้ามไป เตียวไก่กับพวกที่อยู่ก็มารับซ้องกั๋งไปถึงที่ชุมนุม ซ้องกั๋งจึงให้ฮวนสุย หังชอง ลีกุนและตวนเก๊งจู๊คำนับพูดจารู้จักกับพี่น้องทั้งปวงแล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันตามสบาย
ตวนเก๊งจู๊จึงเล่าเรื่องม้าดีขึ้นอีก ซ้องกั๋งจึงใช้ให้ไตจงไปสืบดูที่ตำบลจันเถาฉี แขวงเมืองเล่งจิวจะเท็จจริงประการใด ไตจงรีบไปได้ห้าวันก็กลับมาแจ้งความกับซ้องกั๋งว่า ตำบลจันเถาฉีนั้นมีเรือนประมาณสามพันเศษ ในหมู่นั้นมีบ้านใหญ่อยู่แห่งหนึ่งเรียกว่าจันเกฮู้ แปลว่าบ้านแซ่จันเป็นเจ้าของตำบลจันเถาฉี ชื่อจันเซียง เจีย ชาวเมืองไตกิมก๊กมีบุตรชายห้าคนเรียกว่าโงวโฮ้ว แปลว่าเสือทั้งห้า คนใหญ่ชื่อจันโถว ที่สองชื่อจันมิด ที่สามชื่อจันซก ที่สี่ชื่อจันคุย ที่ห้าชื่อจันเซ็งฝีมือเข้มแข็ง มีครูอีกสองคนชื่อซือบุนเกียงคนหนึ่ง ชื่อโซวเถี้ยคนหนึ่ง ชักชวนกันตั้งเกลี้ยกล่อมไพร่พลซ่องสุมอยู่ที่ตำบลจันเถาฉีประมาณเจ็ดพันเศษ ม้าดีที่ตวนเก๊งจู๊เอามาให้ท่านนั้น ซือบุนเกียงที่เป็นครูขี่ขับอยู่ทุกเวลา สอนให้ชาวบ้านร้องเพลงใจความว่า “พวกแซ่จันมีบุตรชายห้าคน ฝีมือเข้มแข็งชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดินไพร่บ้านพลเมืองเกรงกลัวทั้งสิ้น บัดนี้จัดหาเกวียนสำหรับขังคนกับสิ่งของทั้งปวงไว้พร้อม จะยกกองทัพไปทำลายตำบลเขาเนียซัวเปาะให้ราบ จับตัวเตียวไก่ โงวหยง ซ้องกั๋งส่งไปเมืองหลวง” ข้าพเจ้าจึงรีบกลับมาแจ้งให้พี่น้องทั้งปวงทราบ
เตียวไก่ได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก พูดว่าพวกแซ่จันบังอาจด่าว่าแล้วยังจะยกกองทัพมาจับพวกเราด้วย คงจะได้เห็นฝีมือกัน ข้าพเจ้าจะไปเอง ถ้าจับพวกแซ่จันห้าคนไม่ได้จะสาบานไว้ไม่ขอกลับมาเขาเนียซัวเปาะ ยกไปครั้งนี้ต้องใช้ไพร่พลสักห้าพัน พูดแล้วเตียวไก่ก็ให้ซ้องกั๋งอยู่รักษาตำบลตระเตรียมไพร่พลในขณะนั้น ให้ลิมชอง อูเอียนเจียก ซือเหล็ง มกหอง เตียหวย เอียหยง เจียสิว ซึงลิบ อึงซิน เอียนสุน เต็งฮุย อาวเผ็ง เอียหลิม เล่าตง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด แป๊ะสิน โตวเซียน ซองบาน รวมยี่สิบนายพร้อมไปด้วยเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารแล้วก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋ง โงวหยง กงซุนสินและพี่น้องเหล่านั้นก็ตามมาส่งถึงตำบลกิมซัวทัว เตียวไก่ก็ให้หยุดกองทัพจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง บรรดาพวกพ้องนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่พร้อมกัน
ขณะนั้นเผอิญเป็นลมพายุพัดเอาธงยี่ห้อของเตียวไก่ที่ทำขึ้นใหม่หักเป็นสองท่อน พี่น้องทั้งปวงเห็นก็ตกใจ โงวหยงซินแสจึงพูดกับเตียวไก่ว่า พี่จะยกกองทัพไปครั้งนี้เห็นเป็นอัศจรรย์นัก ท่านจงรออยู่ให้หลายวันแล้วจึงค่อยยกไป เตียวไก่ว่าซึ่งลมพายุพัดนั้นเกิดมาสำหรับฟ้าและดิน เทศกาลเป็นฤดูฝนจะว่าอัศจรรย์อย่างไร น้องอย่าทัดทานพี่เลยคงจะไปให้ได้ แล้วเตียวไก่ก็ยกกองทัพลงเรือข้ามฟาก รีบรอนแรมไปตามระยะทาง ซ้องกั๋งกับพวกเหล่านั้นกลับมายังที่ชุมนุม ก็มีความวิตกถึงเตียวไก่เป็นยิ่งนัก จึงใช้ให้ไตจงตามไปฟังข่าวคราว
ฝ่ายเตียวไก่คุมไพร่พลห้าพันยกตรงไปถึงหน้าตำบลจันเถาฉี ก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ ครั้นรุ่งเช้าก็ชวนพวกพ้องขึ้นม้าออกจากค่ายไปเที่ยวดูตำบลจันเถาฉีตามชั้นนอก
ฝ่ายพวกแซ่จันพี่น้องห้าคนกับครูทั้งสองแจ้งว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่หน้าตำบลจันคุย น้องที่สี่จึงพูดว่าข้าพเจ้าจะไปต่อสู้กับพวกโจรแต่ผู้เดียวก่อน ถ้าเหลือกำลังท่านจึงยกออกไปพร้อมกัน จันคุยก็แต่งตัวสวมใส่เกราะถืออาวุธขึ้นม้า คุมทหารแปดร้อยออกจากตำบลจันเถาฉีไป เห็นเตียวไก่กับพวกพ้องไพร่พลเที่ยวเดินอยู่ก็ร้องตวาดว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะบังอาจนักหนา พากันเป็นกบฏแย่งชิงเอาสมบัติ เราคิดจะยกไปทำลายที่อยู่เสียจับตัวส่งเข้าไปเมืองหลวง บัดนี้เทพยดาดลใจชักนำให้มาเอง ถ้าแม้นกลัวตายก็มาให้เรามัดเสียแต่โดยดี
เตียวไก่ได้ฟังก็โกรธไม่ตอบประการใด ถามพวกพ้องว่าผู้ใดจะอาสาต่อสู้จับตัวจันคุยได้บ้าง ลิมชองรับอาสาขับม้าเข้าต่อสู้กับจันคุยได้ยี่สิบเพลง จันคุยสู้ฝีมือลิมชองไม่ได้ก็พาทหารหนีกลับไปตำบลจันเถาฉี เตียวไก่กลับมาค่าย ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตียวไก่คุมไพร่พลห้าพันออกจากค่ายตรงไปถึงปากทางหน้าตำบลจันเถาฉี ก็ตั้งเป็นกระบวนท้าทายพวกแซ่จันออกต่อสู้อีก
ฝ่ายจันคุยคุมไพร่พลหนีกลับไปแจ้งความให้ครูทั้งสอง และพี่น้องฟังว่า พวกโจรฝีมือเข้มแข็งนัก เวลาพรุ่งนี้จงยกออกสู้รบให้พร้อมกัน ครูทั้งสองกับพี่น้องสี่คนก็เห็นชอบตระเตรียมทหารไว้ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเจ็ดนายก็คุมทหารออกไป ซือบุนเกียง นับโซวเตี้ยผู้เป็นครูนั้นเดินหน้า พี่น้องห้าคนอยู่สองข้างซ้ายขวาขี่ม้าถืออาวุธครบมือ เกวียนสำหรับขังคนก็ให้ตามมาข้างหลัง ซือบุนเกียงถือเกาทัณฑ์ขี่ม้าเจียวแม้เง็กไซจือเบ๊ คุมทหารตรงมาถึงหน้าตำบลก็ตั้งเป็นกระบวนรบคอยรับ
จันโถวพี่ชายใหญ่ขับม้าขึ้นหน้าร้องตวาดว่า พวกโจรกบฏเห็นเกวียนสำหรับขังคนหรือไม่ ถ้าฆ่าฟันพวกเจ้าตายก็ไม่ใช่ฝีมือเข้มแข็ง จะจับเป็นให้ดู แล้วจะได้เอาตัวขังไว้ในเกวียนคุมเข้าไปส่ง ณ เมืองหลวง แม้นว่าเกรงกลัวก็สามิภักดิ์เสียแต่โดยดี
เตียวไก่ได้ฟังก็โกรธขับม้าถือทวนเข้าต่อสู้กับจันโถว พวกพ้องไพร่พลของเตียวไก่ก็เข้ามาฆ่าฟันขนาบไป พวกแซ่จันเจ็ดนายกับไพร่พลสู้พลางถอยหลังเข้าบ้าน ลิมชอง อูเอียนเจียกก็รุกไล่ไป เห็นทางสับสนนักจึงถอยกลับออกมาพอเวลาจวนเย็นทัพทั้งสองฝ่ายก็ไม่แพ้ชนะกัน แต่ไพร่พลนั้นล้มตายทั้งสองข้าง
เตียวไก่คุมพวกพ้องไพร่พลกลับมาถึงค่ายก็มีความวิตกว่า ยกมาสู้รบครั้งหนึ่งก็เอาชัยชนะไม่ได้ แล้วเสียไพร่พลนักหนา เป็นทั้งนี้ก็เพราะเตียวไก่จวนจะสิ้นอายุ พี่น้องทั้งหลายเห็นเตียวไก่ไม่สบายก็ชวนกันอ้อนวอนว่าท่านจะมาทุกข์ร้อนไปทำไม เมื่อครั้งซ้องกั๋งยกทัพไปสู้รบบางทีก็แพ้บางทีก็ชนะเอายุติไม่ได้ ครั้งนี้ท่านยกมาก็ยังไม่แพ้ชนะกัน เป็นแต่เสียไพร่พลบ้างเล็กน้อยจะวิตกทำไม คิดอ่านต่อสู้ต่อไปดีกว่า เตียวไก่ได้ฟังพี่น้องว่าก็ไม่พูดจาประการใด แต่ใจนั้นคิดครั่นคร้ามอยู่มิได้ขาด
ฝ่ายพวกแซ่จันห้าคนกับครูทั้งสอง คุมไพร่พลกลับไปถึงที่อยู่แล้วก็ปรึกษากันว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะเข้มแข็งนัก ถ้าจะออกสู้รบด้วยกำลังและฝีมือเห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ จำจะคิดอุบายล่อลวงให้พวกโจรยกเข้ามาในเขตแดนของเราในเวลากลางคืนก็คงจะจับตัวได้ ปรึกษาพร้อมกันแล้วก็ตระเตรียมการให้หลวงจีนทั้งสองที่เคยใช้มากระซิบสั่งความลับ หลวงจีนทั้งสองก็คำนับลาไปถึงหน้าค่าย เตียวไก่คุกเข่าคำนับไพร่พลก็เข้าไปแจ้งกับเตียวไก่ว่า มีหลวงจีนสองรูปมาคำนับอยู่ที่ประตู เตียวไก่จึงให้เชิญหลวงจีนเข้ามาในค่ายแล้วถามว่ามีธุระสิ่งใดหรือ หลวงจีนทั้งสองคุกเข่าคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้าทั้งสองบวชเป็นหลวงจีนอยู่ ณ วัดบ้านจันเถาฉี พวกแซ่จันพี่น้องห้าคนไปรบกวนเอาเงินทองแล้วเข้าแย่งชิงเอาสิ่งของต่างๆ ไป จะขัดแข็งประการใดก็มิได้ พอรู้ว่าท่านยกกองทัพมาก็มีความยินดี ด้วยเหตุการณ์ในตำบลจันเถาฉีนี้ข้าพเจ้ารู้อยู่ทั้งสิ้น จะขอนำท่านเข้าไปตีบ้านจันเถาฉี ฆ่าพวกแซ่จันเสียแก้แค้นสักครั้งหนึ่ง
เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดี เชิญหลวงจีนทั้งสองขึ้นนั่งเก้าอี้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงตามธรรมเนียม มิได้คิดเคลือบแคลงสงสัย ลิมชองจึงห้ามว่าท่านจะเชื่อฟังคำหลวงจีนนั้นไม่ควร จงตรึกตรองดูให้มากก่อน เตียวไก่ว่าหลวงจีนทั้งสองนี้เป็นผู้บวชเรียนจะมาพูดล่อลวงทำไม ด้วยพวกเราที่เขาเนียซัวเปาะนั้นสัตย์ซื่อสุจริตมิได้คิดเบียดเบียนราษฎร ประการหนึ่งหลวงจีนกับเราก็ไม่มีข้อขัดเคืองสิ่งใด พี่น้องทั้งปวงอย่าเคลือบแคลงสงสัยเลย เวลาค่ำวันนี้ตัวพี่จะคุมไพร่พลเข้าตีปล้นบ้านจันเถาฉี ลิมชองว่าพี่จงอยู่ที่ค่ายเถิด ข้าพเจ้าจะรับอาสาเข้าไปตีปล้นตำบลจันเถาฉีให้จงได้ เตียวไก่ว่าถ้าพี่ไม่ไปเองไพร่พลที่ไหนจะเข้มแข็ง
ลิมชองห้ามปรามเท่าไรก็ไม่ฟังเป็นอันจนใจนัก จึงถามเตียวไก่ว่าพี่จะให้ผู้ใดไปด้วย เตียวไก่ก็จัดเอาเล่าตง อูเอียนเจียก อวนเซียวยี อาวเผ็ง อวนเซียวเหงา เอียสุน อวนเซียวชิด โตวเซียน แป๊ะสิน ซองบาน สิบนายกับไพร่พลสองพันห้าร้อย นอกนั้นให้ลิมชองคุมไปคอยอยู่ที่ต้นทาง จัดการเสร็จแล้วเวลาเย็นจวนค่ำเตียวไก่ก็คุมพวกพ้องไพร่พลออกจากค่ายให้หลวงจีนทั้งสองนำตรงไปยังวัดใกล้บ้านจันเถาฉี ลิมชองก็คุมไพร่พลไปคอยอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายหลวงจีนทั้งสองนำเตียวไก่กับพวกพ้องไพร่พลไปถึงวัดฮวบฮัวซีจึงบอกกับเตียวไก่ว่า เชิญท่านพักอยู่ที่นี่ก่อน คอยให้ดึกสงัดจึงจะนำเข้าไปในบ้านพวกแซ่จัน เตียวไก่ได้ฟังก็ลงจากม้าเดินเข้าไปในวัด เห็นร่วงโรยเหมือนวัดโบราณไม่มีผู้คนก็ถามหลวงจีนว่า ที่วัดนี้ทำไมจึงหามีหลวงจีนอยู่ไม่ หลวงจีนทั้งสองนั้นคิดอุบายบอกว่า เพราะพวกแซ่จันห้าคนมารบกวนแย่งชิงเอาทรัพย์สิ่งของจนหลวงจีนทั้งปวงอยู่ไม่ได้ชวนกันไปเสียสิ้น ยังแต่ข้าพเจ้ากับศิษย์สี่ห้าคนก็ต้องอาศัยในโบสถ์ เตียวไก่ถามหลวงจีนว่า หมู่บ้านพวกแซ่จันนั้นอยู่ตรงไหน หลวงจีนทั้งสองตอบว่า ในตำบลจันเถาฉีนี้มีหมู่บ้านอยู่สี่แห่ง แต่ข้างทิศเหนือพวกแซ่จันพี่น้องห้าคนตั้งซ่องสุมไพร่พลอยู่ที่นั่น ถ้าตีได้หมู่บ้านพวกแซ่จันแล้วอีกสามหมู่นั้นก็จะแตกยับไปเอง เตียวไก่ว่าจะยกไปยามไหนดี หลวงจีนตอบว่า บัดนี้เพิ่งจะตียามสองคอยให้ตียามสามจึงยกไป
ในขณะนั้นได้ยินพวกตำบลจันเถาฉี ตีทุ่มยามถูกต้องตามกันมิได้สับสน พอล่วงเข้ายามสามหลวงจีนทั้งสองบอกกับเตียวไก่ว่า เชิญท่านคุมไพร่พลเข้าไปเถิด คงสมความคิด เตียวไก่ได้ฟังก็ยินดีให้หลวงจีนทั้งสองนำหน้าออกจากวัดฮวบฮัวซี ล่วงเข้าไปในตำบลจันเถาฉี ประมาณทางห้าลี้ถึงป่าแห่งหนึ่งมีต้นไม้มืดครึ้ม ไม่ใคร่จะเห็นทาง
ฝ่ายหลวงจีนทั้งสอง ครั้นล่อลวงเตียวไก่กับพวกพ้องไพร่พลเข้ามาถึงที่สัญญาแล้วก็หลีกเลี่ยงหนีไป ไพร่พลของเตียวไก่เดินตามหลวงจีนมาถึงป่าที่มืด ไม่เห็นหลวงจีนก็ไม่อาจล่วงทางต่อไป ด้วยหนทางนั้นสับสนมาก จึงกลับมาแจ้งความกับเตียวไก่ว่าจะไปทางไหน บ้านช่องก็ไม่เห็นมี หลวงจีนทั้งสองก็หนีไปเสียแล้ว เตียวไก่ได้ฟังก็ตกใจ อูเอียนเจียกจึงสั่งให้พวกพ้องไพร่พลถอยกลับมาทางเก่าโดยเร็ว
ฝ่ายพวกแซ่จันห้าคนกับครูทั้งสอง ตระเตรียมไพร่พลซุ่มไว้พร้อม ครั้นเห็นเตียวไก่กับพวกพ้องยกล่วงเข้ามาในเขตแดนก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ไพร่พลที่ซุ่มอยู่นั้นได้ยินก็กรูกันออกล้อมกองทัพเตียวไก่ไว้ เตียวไก่กับพวกพ้องเห็นดังนั้นก็ตกใจ รู้ว่าถูกอุบายพวกแซ่จันแล้วก็รีบพากันหนีออกมาตามทาง ไพร่พลของพวกแซ่จันก็เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงมาดังห่าฝน ไพร่พลของเตียวไก่ล้มตายเป็นอันมาก เกาทัณฑ์ลูกหนึ่งถูกหน้าผากเตียวไก่ตกม้าลง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เล่าตง แป๊ะสิน ห้านาย เห็นดังนั้นก็ไม่คิดแก่ชีวิตฝ่าฟันขนาบเข้าไป ช่วยเอาเตียวไก่ขึ้นม้าตีหักออกมาจากตำบลจันเถาฉีได้ ลิมชองกับพวกพ้องเข้าช่วยพยุงเตียวไก่กลับไปค่าย บ้างก็เข้าสู้รบกับพวกแซ่จันจนเวลาจวนสว่าง ไพร่พลของเตียวไก่หนีออกจากตำบลจันเถาฉีได้บ้างตายเสียก็มาก พวกแซ่จันได้ชัยชนะก็คุมทหารกลับ ลิมชอง อูเอียนเจียกกับพี่น้องทั้งปวงชวนกันมาดูเตียวไก่ เห็นเกาทัณฑ์ปักอยู่ที่หน้าผาก ด้วยลูกเกาทัณฑ์อาบยาพิษมียี่ห้อผู้ยิง ก็ช่วยกันชักลูกเกาทัณฑ์ออก ยาพิษนั้นได้กำเริบขึ้น เตียวไก่เจ็บปวดยิ่งนักร้องด้วยเสียงอันดังล้มลงสสบไป พี่น้องทั้งหลายก็ตกใจพยุงเตียวไก่ขึ้นบนเกวียนจัดให้เล่าตง อวนเซียวยี่ อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด โตวเซียน ซองบาน หกนายกับไพร่พลพิทักษ์รักษาเตียวไก่กลับไปตำบลเขาเนียซัวเปาะก่อน แล้วจึงปรึกษากันว่า เตียวไก่ผู้เป็นใหญ่ยกกองทัพมาครั้งนี้ ก็เผอิญธงยี่ห้อหักบอกเหตุร้ายจึงได้เป็นอันตรายขึ้น พวกเราจะยกกองทัพกลับไปก็ไม่ควร จะต้องคอยฟังดูซ้องกั๋งสั่งประการใดจึงค่อยทำตาม
ฝ่ายพวกแซ่จันห้าคนกับครูทั้งสอง คุมไพร่พลกลับไปถึงกลางทางจึงปรึกษากันว่าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะถูกอุบายไพร่พลล้มตายมาก เตียวไก่นายใหญ่ก็ถูกเกาทัณฑ์หนีกลับไปค่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ถ้าเราตีหักค่ายซํ้าเติมเอาก็คงจับตัวนายโจรเหล่านั้นได้ ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้ว พวกแซ่จันกับครูทั้งสองก็คุมไพร่พลออกจากตำบลจันเถาฉี ถือคบไฟตรงมายังค่ายเตียวไก่
ฝ่ายลิมชองกับพวกเหล่านั้นนั่งเป็นทุกข์อยู่ในค่าย ไพร่พลเข้าไปแจ้งว่าพวกตำบลจันเถาฉีคุมไพร่พลแยกมาเป็นหลายทางเกือบจะถึงค่ายอยู่แล้ว ลิมชองกับพวกพ้องได้ฟังก็ชวนกันขึ้นม้าออกดู เห็นพวกจันเถาฉียกมาเป็นอันมาก
ขณะนั้น พวกแซ่จันคุมไพร่พลมาถึงก็ตรงเข้าหักพังค่ายไล่ฆ่าฟัน ลิมชองกับไพร่พลก็ไม่สู้รบต้านทานทิ้งค่ายเสียหนีไป พวกแซ่จันก็รุกไล่ติดตามฆ่าฟันไพร่พลลิมชองล้มตายลงอีกหลายร้อยคน ลิมชองกับพวกพ้องสิบสามคนสู้พลางหนีพลางไปได้ประมาณทางหกสิบลี้ พวกแซ่จันเห็นว่าห่างไกลออกไปแล้วจะไล่ตามก็ไม่ทัน จึงชวนกันกลับมายังตำบลจันเถาฉี ลิมชองกับพวกพ้องไพร่พลหนีพ้นไปได้เห็นพวกแซ่จันกลับไปแล้วก็ตรวจดูไพร่ของตัวล้มตายลงอีกหกร้อยเศษ ก็ชวนกันหนีกลับไปถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะพร้อมกับเตียวไก่ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องรู้ก็เสียใจนัก ออกมารับเตียวไก่ไปยังที่ชุมนุมช่วยกันปฏิบัติรักษาหาหมอยามาแก้ไข
เตียวไก่นั้นถูกลูกเกาทัณฑ์ยาพิษสลบไปหลายครั้งแล้วก็กลับฟื้นขึ้นให้มึนซึมไปอย่างเดียวไม่พูดจา ซ้องกั๋งปฏิบัติรักษาอยู่มิได้ห่างไกล เฝ้าแต่ร้องไห้ร่ำไรไปต่างๆ พี่น้องทั้งหลายก็อยู่พร้อมกัน เวลาคืนวันนั้นดึกสามยามเศษ พิษยากำเริบ เตียวไก่ระส่ำระสาย ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงเห็นก็ตกใจชวนกันเข้าประคับประคอง เตียวไก่ลืมตาดูเห็นซ้องกั๋งจึงสั่งว่าตัวพี่นี้ไม่รอดแล้วน้องอย่าเสียใจเลย ถ้าพวกพ้องคนไหนจับตัวผู้ที่ยิงพี่มาแก้แค้นได้ ตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้มอบให้ผู้นั้นเป็นเจ้าของว่ากล่าวแทนตัวพี่สืบไป สั่งเท่านั้นแล้วพิษยากำเริบมากขึ้นเตียวไก่ก็ขาดใจตาย ซ้องกั๋งและพี่น้องทั้งหลายพากันร้องไห้เศร้าโศกเป็นอันมาก โงวหยง กงซุนสินซินแสทั้งสองอ้อนวอนซ้องกั๋งว่า ท่านอย่าเศร้าโศกนักเลย เกิดมาแล้วก็ต้องตายเป็นธรรมดา เชิญทำการฝังศพเสียเถิดจะได้คิดอ่านกันต่อไป
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ค่อยคลายความโศก สั่งให้จัดหีบมาใส่ศพเตียวไก่ไปฝังไว้ตรงหน้าที่ชุมนุม ทำการกงเต๊กและทำบุญตามอย่างธรรมเนียมไต้อ๋องผู้เป็นเจ้าของตำบล แล้วซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงก็นุ่งขาวไว้ทุกข์ให้เตียวไก่ทั้งสิ้น จากนั้นซ้องกั๋งไม่สบายมิได้เอาใจใส่ว่ากล่าวการงานเฝ้าแต่ร้องไห้ร่ำไรไปทุกเวลา
ลิมชองกับโงวหยง กงซุนสินและพี่น้องทั้งปวงก็ปรึกษากันจะยกซ้องกั๋งขึ้นเป็นที่ไต๋อ่องเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะ ครั้นเห็นพร้อมกันแล้วรุ่งขึ้นเช้าก็จัดการจุดธูปเทียนไว้พร้อม ลิมชองกับพี่น้องทั้งปวงก็เชิญซ้องกั๋งมานั่งบนโต๊ะใหญ่ชั้นสูงที่ชุมนุมพร้อมกันจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าจะพูดให้ท่านฟัง เมืองหลวงนั้นไม่มีกษัตริย์วันหนึ่งก็ไม่ควร ธรรมเนียมบ้านเรือนก็ต้องมีเจ้าของว่ากล่าวทุกเวลาจึงจะเรียบร้อย บัดนี้เตียวไก่ผู้เป็นไต้อ๋องก็ดับสูญเสียแล้ว การงานในตำบลเขาเนียซัวเปาะก็มาก ต้องให้มีไต้อ๋องเจ้าของตำบลว่ากล่าวจึงจะได้ ตัวท่านก็เป็นคนสัตย์สุจริตชื่อเสียงก็ปรากฏไปทั้งแผ่นดิน ไพร่บ้านพลเมืองก็ชวนกันสรรเสริญว่ามิได้คิดเบียดเบียนผู้ใด มีแต่จะช่วยคนยากให้พ้นทุกข์ วันนี้ก็เป็นวันดีแล้ว ขอเชิญท่านขึ้นเป็นไต้อ๋องเจ้าของตำบลว่ากล่าวการงาน พวกพี่น้องทั้งหลายยอมอยู่ในบังคับบัญชาท่านทั้งสิ้น
ซ้องกั๋งจึงว่า เมื่อเตียวไก่จะดับสูญสั่งไว้ว่า ถ้าผู้ใดจับตัวซือบุนเกียงครูของพวกแซ่จันที่ยิงเตียวไก่ได้ จะยกให้ผู้นั้นเป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะ ถ้อยคำอันนี้พี่น้องทั้งปวงได้ยินด้วยกันทุกคน ครั้นจะขัดขืนก็ไม่ควร บัดนี้ยังไม่ได้แก้แค้นซือบุนเกียงจะมาว่ากล่าวแทนที่อย่างไรได้ โงวหยงซินแสจึงพูดว่า เตียวไก่สั่งไว้ก็จริง อย่างธรรมเนียมตำบลบ้านเรือนไม่มีเจ้าของว่ากล่าวจนวันหนึ่งก็ไม่ควร ถ้าท่านไม่ยอมเป็นไต้อ๋องแล้ว พี่น้องทั้งหลายผู้ใดจะอาจว่ากล่าวแทนที่ได้ เชิญท่านเป็นเจ้าของตำบลว่ากล่าวการงานเถิด ภายหลังจึงคิดอ่านสืบไป ซ้องกั๋งว่าท่านซินแสพูดจาถูกต้องข้าพเจ้าก็จะยอมว่ากล่าวแทนก่อน ถ้าสืบไปเบื้องหน้าผู้ใดจับตัวซือบุนเกียงแก้แค้นได้จะยกให้ผู้นั้นเป็นไต้อ๋องเจ้าของตำบล
ลีขุยยืนอยู่ตรงนั้นได้ฟังจึงว่า ทำไมจึงพูดเช่นนั้น ตัวท่านอย่าว่าแต่เป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้เลย ถึงจะเป็นกษัตริย์ครอบครองสมบัติในเมืองหลวงก็ได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธว่าทำไมเจ้าจึงมาพูดดังนี้ ถ้าทีหลังพูดอีกก็จะต้องตัดลิ้น ลีขุยตอบว่าข้าพเจ้าจะเชิญให้ท่านเป็นเจ้าแผ่นดินยังจะมาตัดลิ้นด้วยหรือ โงวหยงซินแสจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า ลีขุยเป็นคนมุทะลุไม่รู้จักอะไร พี่น้องทั้งปวงไม่เหมือนลีขุยดอก จงจัดการงานของเราต่อไปเถิดอย่าโกรธเลย
ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยงว่าก็จุดธูปเทียนขึ้น ลิมชองกับโงวหยงซินแสก็เชิญซ้องกั๋งมานั่งเก้าอี้ชั้นต้นที่ไต้อ๋อง ถัดลงมาชั้นสองข้างซ้ายคือโงวหยงซินแส ข้างขวาคือกงซุนสินซินแส ถัดมาอีกคือลิมชองนั่งอยู่ข้างซ้าย อูเอียนเจียกอยู่ข้างขวา บรรดาพี่น้องทั้งปวงคำนับซ้องกั๋งแล้วก็นั่งเป็นชั้นถัดๆ กันลงมา
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า วันนี้ข้าพเจ้าขึ้นแทนที่เตียวไก่ไต้อ๋องเป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะ ก็เพราะพี่น้องทั้งปวงเห็นดีเป็นนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน ปรารถนาจะช่วยกันบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข จะต้องจัดการเสียใหม่ให้เป็นหกค่าย ซึ่งจูงีเทียที่ชุมนุมนี้เปลี่ยนชื่อเสียใหม่เรียกว่า ‘ตงงิตึง’ แปลว่าที่ชุมนุมสัตย์ซื่อ ข้างหน้าข้างหลังและซ้ายขวานั้นให้ตั้งค่ายประจำอยู่ทั้งสี่ทิศ หลังเขาเนียซัวเปาะนั้นให้ตั้งค่ายเล็กไว้สองค่าย หน้าเขาให้ตั้งด่านไว้สามแห่ง ถัดเขาลงไปให้ตั้งค่ายอยู่ในน้ำแห่งหนึ่ง ที่ตำบลกิมซัวทัว กับตำบลอะซุยทัวเชิงเลนนั้นให้ตั้งค่ายเล็กๆ ไว้ทั้งสองตำบล หวังจะได้ป้องกันข้าศึกศัตรู ในตำบลตงงิตึงที่ชุมนุมใหญ่นั้น คือตัวซ้องกั๋งไต้อ๋องเจ้าของตำบลเป็นที่หนึ่ง โงวหยงซินแสที่สอง กงซุนสินที่สาม ฮวยหยงที่สี่ ฉินเหม็งที่ห้า ลือฮวงที่หก กวยเส็งที่เจ็ด รวมเป็นพวกอยู่ในตำบลตงงิตึง
ค่ายข้างซ้ายนั้นให้ ลิมชอง เล่าตง ซือจิน เอียหยง เจียสิว โตวเซียน ซองบาน รวมเจ็ดนายพวกหนึ่ง
ค่ายข้างขวานั้นให้ อูเอียนเจียก จูตง ไตจง มกหอง ลีขุย อาวเผ็ง มกชุน รวมเจ็ดนายพวกหนึ่ง
ค่ายข้างหน้านั้นให้ ลิเอง ซือเหล็ง หลวงจีนลูตีซิม บู๊สง เอียจี้ เบ๊หลิน ซิอิน รวมเจ็ดนายพวกหนึ่ง
ค่ายหลังเขานั้นให้ ชาจิน ซึงลิบ อึงซิน ฮั่นทอ เผ็งกี เต็งฮุย สิย้ง พวกหนึ่ง
ค่ายในน้ำนั้นให้ ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เตียหวย เตียสุน ทองอุย ทองเม้ง แปดนายพวกหนึ่งหกแห่งด้วยกันเป็นตัวนายสี่สิบสามคน
ที่ด่านต้นนั้นจัดให้ลุยเหง ฮวนสุนอยู่รักษา ด่านที่สองนั้นเกยเตียน เกยโปอยู่รักษา ด่านที่สามนั้นหังชอง ลีกุนอยู่รักษาค่าย ที่ตำบลกิมซัวทัว ให้เอียสุน แต้เทียนชิว ขงเม่ง ขงเหลียง สี่นายอยู่รักษา ค่ายที่ตำบลอะซุยทัว ให้ลิตง จิวทอง โจวเอี๋ยน โจวยุนสี่นายอยู่รักษา ค่ายเล็กที่หลังเขาสองค่ายให้เฮงเอยโฮ้ว นางโอ้วซาเหนีย เชาเจ็งอยู่รักษา ให้จูบู๊ ตันตัด เอียชุนอยู่รักษาค่ายที่เชิงเลน
จัดการรักษาค่ายและด่านทางเสร็จแล้ว ก็จัดการในตำบลตงงิตึง ข้างซ้ายนั้นให้เซียวเหยียงเป็นผู้รับหนังสือ ปวยชวนให้ว่าฝ่ายผู้ใดทำผิดและชอบ ให้กิมไตเกียนเป็นพนักงานตีตราสำหรับประทับหนังสือไปมา ให้เจียเก๊งว่ากล่าวบัญชีเงินทองและเสบียงอาหาร ข้างขวานั้นให้เลงจิ้นจัดแจงการปืน ให้เม่งคงเป็นพนักงานต่อเรือรบเล็กใหญ่ ให้โฮ้วเกียนเป็นพนักงานเสื้อหมวก ให้ต้อจงอ๋องกับลิหุนเป็นพนักงานปลูกสร้างบ้านเรือนและกำแพง ให้ทึงหลงเป็นพนักงานช่างเหล็กสำหรับจะได้สร้างอาวุธต่างๆ จูบู๊นั้นให้เป็นพนักงานฝ่ายสุรา ซ้องเช็งนั้นเป็นพนักงานจัดหาเครื่องโต๊ะสิ่งของเบ็ดเสร็จทั้งปวงให้เป็นพนักงานของโตวเฮงกับแป๊ะสิน โรงขายสุราทั้งสี่ตำบลกับสืบข่าวคราวและคอยรับพวกพ้องที่จะมาเข้าสามิภักดิ์ทั้งนั้น ให้จูกุ้ย งักหัว ซิเซียน ลี้ลิบ ซึงซิน นางโกวตัวซอ เตียแช นางซึงยีเหนีย แปดคนรักษาดูแลสืบไป ให้เจียะย้ง ตวนเก็งจู๊ สำหรับไปซื้อม้าข้างทิศเหนือมาใช้สอย การงานก็เรียบร้อยปกติทุกตำแหน่ง บรรดาพี่น้องทั้งหลายก็ยินดีว่ากล่าวตามที่ของตัวเป็นใจเดียวกันอยู่ในบังคับบัญชาซ้องกั๋งทั้งสิ้น
ครั้นรุ่งขึ้นซ้องกั๋งจึงปรึกษาพี่น้องทั้งปวงว่า ซึ่งเราจะยกกองทัพไปปราบปรามบ้านจันเถาฉี แก้แค้นแทนเตียวไก่ในขณะนี้ก็ไม่ควร ด้วยเตียวไก่เพิ่งดับสูญลง คอยให้พ้นร้อยวันเสียก่อนจึงค่อยยกกองทัพไป ซ้องกั๋งก็จัดการนิมนต์หลวงจีนมาสวดกงเต๊กทำบุญให้เตียวไก่ผู้ตายอยู่ทุกเวลา
ยังมีหลวงจีนรูปหนึ่งเป็นเจ้าวัดเลงหัวยี อยู่ในปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้เดินทางเที่ยวมาถึงเขาเนียซัวเปาะซ้องกั๋งก็นิมนต์หลวงจีนเจ้าวัดเมืองปักเกียไปสวดกงเต๊ก แล้วถามว่าชัยภูมิที่เมืองปักเกียนั้นหากินยากหรือง่าย คนที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งมีบ้างหรือประการใด หลวงจีนเจ้าวัดบอกว่าท่านไม่ได้ข่าวเล่าลือบ้างหรือ ที่เมืองปักเกียมีชายผู้หนึ่งเรียกว่าเง็กขีหลินแปลว่าราชสีห์หยก
ซ้องกั๋งได้ฟังก็รำลึกขึ้นได้ จึงพูดกับหลวงจีนว่า เดิมผู้คนเล่าลือว่าที่ในเมืองปักเกียมีชายผู้หนึ่งชื่อโลวอวนเงยเศรษฐีชื่อหนึ่ง เรียกว่าโลวจุนหงี หรือเรียกว่า เง็กขีหลินอยู่ที่ฮ่อปัก ปู่เและบิดาเป็นชาวเมืองปักเกีย โลวจุนหงีนั้นฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าได้โลวจุนหงีมาอยู่ด้วยที่เขาเนียซัวเปาะก็จะมีความสุขสืบไป
๖๑
โงวหยงซินแสได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า ทำไมท่านจึงมาพูดดังนี้ ถ้าอยากจะได้โลวจุนหงีมาอยู่ด้วยนั้นไม่ผู้ยากนัก ซ้องกั๋งพูดว่าโลวจุนหงีคนนี้สติปัญญาดีฝีมือก็เข้มแข็งมีทรัพย์สินบริบูรณ์ จัดเป็นคนอย่างเอกอยู่ในเมืองปักเกีย ทำประการใดจึงจะได้โลวจุนหงีมาเป็นพวกพ้อง โงวหยงซินแสว่า ท่านอย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะคิดอุบายล่อลวงโลวจุนหงีมาอยู่ด้วยกันให้จงได้ โงวหยงก็กระซิบบอกอุบายให้ซ้องกั๋งฟัง แล้วจึงพูดว่า ถ้าข้าพเจ้าไปถึงพูดจาสองสามคำก็คงได้ตัวโลวจุนหงีมา เปรียบเหมือนของอยู่ในหีบหยิบได้โดยง่าย แต่จะต้องจัดเอาพวกพ้องที่มีสติปัญญาไปด้วยสักคนหนึ่ง
ลีขุยจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าจะไปเป็นเพื่อนท่านซินแสสักครั้ง ซ้องกั๋งว่าถ้าแม้นจะไปตีปล้นฆ่าฟันผู้คนเอาไฟเผาบ้านเรือนก็ต้องให้เจ้าไป ด้วยใจคอของเจ้าผิดกว่าเขาทั้งปวงจะไปที่ไหนได้ ลีขุยว่าทุกครั้งทุกทีมีแต่ติเตียนว่าข้าพเจ้ารูปร่างไม่ดี หน้าตาเหมือนกับปิศาจ บัดนี้ยังกลับพูดล่อลวงต่างๆ ไม่ให้ข้าพเจ้าไป ซ้องกั๋งว่าจะพูดล่อลวงทำไม เมืองปักเกียนั้นมีขุนนางและทหารมากถ้าเห็นเจ้าคงจำได้ จะจับเอาตัวไปทำโทษชีวิตของเจ้ามิตายเสียเปล่าหรือ ลีขุยว่า ข้อนั้นไม่เป็นไร ถ้าข้าพเจ้าไม่ไปผู้อื่นก็ไม่ถูกใจท่านซินแส โงวหยงจึงพูดกับลีขุยว่า ถ้าน้องเชื่อฟังถ้อยคำห้ามสามข้อแล้วจึงจะไปด้วยกันได้ ลีขุยว่า ทำไมกับการสามข้อ ถึงสักสิบข้อก็ยอมเชื่อฟังทั้งสิ้น โงวหยงซินแสว่าข้อหนึ่งห้ามไม่ให้เสพสุรากลับมาจึงค่อยกิน ข้อสองเดินไปตามทางไม่ให้วิวาททุบตีกับผู้ใด ถ้าใช้จึงค่อยทำ ข้อสามไม่ให้พูดจา ถ้าเชื่อฟังการสามข้อได้จึงจะให้ไปด้วย ลีขุยว่าข้อที่ห้ามไม่ให้เสพสุรานั้นได้ แต่ข้อที่ไม่ให้พูดจาเหมือนกลับแกล้งฆ่าให้ตาย โงวหยงซินแสว่า ถ้าเจ้าพูดขึ้นก็คงเกิดความ ลีขุยว่าถ้ากระนั้นปากต้องคาบอีแปะไว้จึงจะพูดไม่ได้ บรรดาพี่น้องทั้งปวงก็ชวนกันหัวเราะทุกคน แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ณ ตงงิตึงที่ชุมนุม เสร็จแล้วหลวงจีนเจ้าวัดก็ลาไป
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าโงวหยงซินแสจัดเงินทองสิ่งของใส่ห่อผ้า ให้ลีขุยแต่งตัวเป็นศิษย์ ลาซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงออกจากเขาเนียซัวเปาะ เดินทางไปหลายวันจนถึงปักเกีย ก็เข้าพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง ลีขุยนั้นเชื่อถ้อยคำของโงวหยงแกล้งทำเป็นใบ้ ไม่ได้พูดจามาหลายวันเหลือที่จะอดได้ เวลาเย็นวันนั้นลีขุยจัดอาหารกินอยู่ที่หลังโรง ทุบตีเอาเซียวยี่เจ้าของโรงเตี๊ยมจนโลหิตไหลเจียนตาย เซียวยี่เจ้าของโรงก็มาฟ้องกับโงวหยงซินแส
โงวหยงแจ้งความก็ตกใจ จึงอ้อนวอนเซียวยี่เจ้าของโรงแล้วเอาเงินทำขวัญให้หลายตำลึง โงวหยงโกรธลีขุยยิ่งนักเรียกเข้าไปในห้องว่าเจ้าจะมาหาความตายให้ผู้อื่นด้วยหรือ ห้ามปรามเท่าไรก็ไม่เชื่อฟัง เวลาวันนี้จะเข้าไปเมืองปักเกียจะพาเอาชีวิตเราไปตายเสียด้วยดอกกระมัง
ลีขุยว่า ข้าพเจ้าเหลือทนจึงได้ทุบตีเอาเซียวยี่ ตั้งแต่นี้ไม่ทำต่อไป โงวหยงซินแสว่าจะสัญญาไว้ใหม่ ถ้าเข้าไปในเมืองเห็นเราสั่นศีรษะแล้วจงเชื่อฟังอย่าได้ทำวุ่นวาย ลีขุยก็รับคำ โงวหยงจึงแต่งตัวนุ่งห่มเหมือนกับซินแสหมอดู ลีขุยเป็นศิษย์หาบสิ่งของกับธงเทียนหนังสือปักอยู่ ใจความว่า “หมอดูคนนี้แม่นยำนัก ผู้ใดจะหาดูราคาเงินตำลึงหนึ่ง” เดินตามโงวหยงซินแสตรงเข้าไปประตูเมืองข้างทิศเหนือ
ในขณะนั้นบ้านเมืองไม่เป็นสุขโจรผู้ร้ายชุกชุม เนียตงซีผู้รักษาเมืองจึงจัดเอาขุนนางนายทหารที่เข้มแข็งมาตั้งรักษาตรวจตราอยู่แถวประตูกำแพงเมืองทุกแห่งทุกตำบลเป็นกวดขัน ฝ่ายโงวหยงซินแสกับลีขุยไปถึงประตูเมืองเห็นนายทหารผู้หนึ่งกับทหารเลวนั่งรักษาประตูอยู่ประมาณห้าสิบคน โงวหยงตรงเข้าไปยกมือขึ้นคำนับ พวกทหารเห็นก็สำคัญว่าเป็นหมอดู จึงถามว่า “ซิวไจ๋” (แปลว่าผู้เล่าเรียนหนังสือ) มาแต่ข้างไหน โงวหยงซินแสแกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียชื่อหยง ศิษย์ของข้าพเจ้านั้นแซ่ลี้ เป็นหมอดูเที่ยวไปตามหัวเมืองต่างๆ ครั้งนี้ข้าพเจ้าเที่ยวมาถึงเมืองปักเกียอยากจะใคร่เข้าไปดูไข้พวกในเมือง พูดแล้วก็หยิบเอาตำราออกให้ดู พวกทหารก็ไม่ว่ากล่าวสิ่งใด เห็นลีขุยหน้าดำรูปร่างสูงใหญ่ก็ชวนกันพูดว่าศิษย์คนนี้หน้าตาเหมือนกับโจร
ลีขุยได้ฟังก็โกรธขยับจะเข้าทุบตีพวกทหาร โงวหยงซินแสเห็นก็สั่นศีรษะ ลีขุยจึงก้มหน้านิ่งอยู่ โงวหยงพูดกับนายทหารที่รักษาประตูว่า ศิษย์ของข้าพเจ้านี้เป็นใบ้พูดจาไม่ได้ หูก็หนวก มีแต่แรงหาบสิ่งของเท่านั้น เห็นว่าเป็นศิษย์ดั้งเดิม เสียไม่ได้ก็เอามาด้วยแต่ไม่รู้จักขนบธรรมเนียม ขออภัยท่านทั้งปวงเถิดอย่าถือโทษเลย พูดแล้วก็ลาพวกทหารเข้าประตูเดินไปถึงแถวตลาดในเมืองปักเกีย โงวหยงซินแสก็ถือลูกพรวนกับตำราสั่น แล้วก็ร้องเพลงเป็นคำโคลงใจความว่า “เดิมกำโลวอายุถึงสิบสองปีเป็นถึงเซ็งเซียนขุนนางผู้ใหญ่สำเร็จราชการในแผ่นดิน เกียงจูแหยนั้นอายุแปดสิบปีจึงได้เป็นกุนซือขุนนางผู้ใหญ่ ฮวมตันนั้นขัดสนจนไม่มีจะกิน เจียะฉองมั่งมีทรัพย์สินเงินทองจนชื่อเสียงปรากฏ ก็เป็นเพราะปีเดือนวันคืนเวลาเมื่อจะเกิดประจำตัวมา ขัาพเจ้าเป็นหมอดูก็ล่วงรู้การทั้งปวง จะมีวาสนาหรือทรัพย์สินเงินทองและจะยากจนก็รู้อยู่ทั้งสิ้น ถ้าผู้ใดจะดูก็เอาเงินตำลึงหนึ่งมาก่อนจึงจะดูให้” เดินร้องไปตามแถวตลาดจนถึงหน้าบ้านโลวจุนหงี เด็กชาวบ้านแถวนั้นประมาณเจ็ดสิบคนเห็นหมอดูมา เดินร้องอยู่ก็ชวนกันตามฟังไป
ฝ่ายโลวจุนหงีเป็นคนมีสติปัญญาดี ฝีมือเข้มแข็งมั่งมีทรัพย์สินชื่อเสียงปรากฏมาก คนทั้งปวงเรียกว่าโลวอวนเงยเศรษฐี เวลานั้นเศรษฐีโลวจุนหงีออกมานั่งดูเสมียนคิดบัญชีเงินรายได้เข้าออกอยู่ที่หน้าตึก ได้ยินเสียงเด็กอื้ออึงที่หน้าบ้านก็ให้คนใช้ออกมาดู เห็นหมอดูเดินร้องอยู่ก็เข้ามาแจ้งความให้โลวจุนหงีฟัง โลวจุนหงีจึงพูดว่า หมอดูคนนี้เห็นจะดีนักหนาจึงเที่ยวร้องมาถึงนี่ จงไปเชิญเข้ามา คนใช้ออกไปบอกกับหมอดูว่า ท่านเศรษฐีให้มาเชิญเข้าไปในบ้าน โงวหยงทำเป็นถามว่าท่านเศรษฐีที่ไหน คนใช้บอกว่าชื่อโลวอวนเงยเศรษฐี โงวหยงได้ฟังก็เรียกลีขุย เดินตามคนใช้เข้าไปในบ้าน ให้ลีขุยนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ตัวโงวหยงก็เข้าไปคำนับ โลวจุนหงีจึงต้อนรับแล้วถามว่า ท่านหมอดูอยู่บ้านเมืองไหน แซ่ใดชื่อไร
โงวหยงซินแสแกล้งบอกว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียชื่อหยง แต่ผู้คนมักเรียกว่าเทียนเค้า เป็นชาวเมืองซัวตัง เดิมข้าพเจ้าเล่าเรียนตำราหมอดูรู้เป็นตายหรือจะมีวาสนาและทรัพย์สิน จะยากจนก็ย่อมรู้ทั้งสิ้น แต่ต้องเอาเงินตำลึงหนึ่งมาจึงจะดูให้
โลวจุนหงีได้ฟังก็ไม่สงสัย เชิญหมอดูเข้ามาข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร หยิบเอาเงินตำลึงหนึ่งมาส่งให้แล้วพูดว่า ท่านจงดูข้าพเจ้าจะร้ายดีประการใดบ้าง โงวหยงรับเงินวางไว้ที่บนโต๊ะแล้วถามว่า ท่านปีเดือนวันคืนเวลาใดจงบอกให้ทราบ โลวจุนหงีว่ามิใช่จะถามถึงบุญวาสนาและทรัพย์สินนั้นหามิได้ อยากจะใคร่รู้เคราะห์ดีและร้ายสืบไป ภายหน้าจะได้ป้องกันรักษาตัวต่อไป บัดนี้อายุข้าพเจ้าได้สามสิบสองปี ก็บอกเดือนวันคืนและเวลาโดยละเอียดให้โงวหยงฟัง
โงวหยงหมอดูจับพู่กันหยิบกระดาษมาทำเป็นจดไว้ แล้วคลี่ตำราออกคิดดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำเป็นตกใจสีหน้าสลดลงพูดว่า ไม่ได้การ โลวจุนหงีไม่รู้อุบายก็ตกใจ จึงถามหมอดูว่าเคราะห์ของข้าพเจ้าจะดีร้ายประการใด โงวหยงบอกว่าข้าพเจ้าไม่อาจบอกตามจริงกลัวท่านเศรษฐีจะโกรธ โลวจุนหงีจึงว่าทำไมท่านมาพูดดังนั้น ข้าพเจ้าเปรียบเหมือนคนไม่รู้จักทางจึงหาท่านมาแนะนำด้วยอยากจะใคร่รู้ ท่านอย่าเกรงใจจงบอกไปตามจริงเถิด โงวหยงเห็นได้ทีก็แกล้งบอกว่า เคราะห์ท่านร้ายนักเลือดจะตก แล้วจะตายด้วยอาวุธต่างๆ คนในบ้านก็ช่วยท่านไม่ได้
โลวจุนหงีได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าท่านดูผิดไปดอกกระมัง ข้าพเจ้านี้ก็เกิดที่เมืองปักเกียมั่งมีทรัพย์สินเป็นถึงเศรษฐี ปู่และบิดาก็ไม่มีโทษสิ่งไรเกี่ยวข้อง พี่น้องชายหญิงที่จะทำให้เกิดความก็ไม่มี ตัวข้าพเจ้าจะทำการสิ่งไรก็เป็นยุติธรรม ภัยอันตรายจะมีมาแต่ไหน เคราะห์ของข้าพเจ้าจะร้ายถึงอย่างนั้นเจียวหรือ
โงวหยงได้ฟังก็ทำเป็นโกรธ หยิบเงินตำลึงนั้นส่งให้โลวจุนหงีทำทีจะเดินออกมา แกล้งพูดว่าการงานทุกวันนี้ยากนัก เหมือนกับคนร้ายเอาความชั่วมาให้ท่าน จะลาไปก่อนแล้ว โลวจุนหงีมิได้สงสัยพูดว่าท่านอย่าโกรธเลย ข้าพเจ้าเล่าความให้ฟังดอกใช่จะไม่เชื่อเมื่อไร โงวหยงว่าข้าพเจ้าทายตามจริงชาตาท่านในขณะนี้กำลังขึ้น แต่เคราะห์ร้ายนักไม่พ้นในร้อยวันคงจะได้เห็น โลวจุนหงีจึงถามว่า ถ้ากระนั้นจะหลีกเลี่ยงเสียได้หรือไม่
โงวหยงก็หยิบเอาตำรามาคลี่ออกดูอยู่ครู่หนึ่งทำเป็นพยักหน้ากับตำราแล้วพูดว่า ถ้าจะหลีกเลี่ยงต้องไปข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ให้ถึงพันลี้จึงจะพ้นเคราะห์ แต่จะมีความวิตกบ้างเล็กน้อย โลวจุนหงีว่าถ้าข้าพเจ้าไปพ้นภัยอันตรายคงจะตอบแทนบุญคุณท่าน โงวหยงว่าตำราดูเคราะห์นี้มีคำโคลงอยู่สี่บท ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านเขียนไว้ที่ฝาผนังตึก นานไปภายหน้าคงรู้เหตุ พูดแล้วโงวหยงบอกให้โลวจุนหงีเขียนเป็นใจความว่า “คิดกบฏ” โลวจุนหงีก็เขียนเป็นคำโคลงตามคำหมอดูบอกไว้ที่ฝาสำคัญว่าทายเคราะห์มิได้สงสัย โงวหยงก็เก็บตำรากับสิ่งของจะลาไป โลวจุนหงีจึงพูดว่า เวลาจวนเย็นเชิญท่านค้างอยู่ที่บ้านข้าพเจ้าสักคืนหนึ่งเถิด โงวหยงว่าขอบใจท่านนักหนา ด้วยข้าพเจ้าเป็นคนหากิน ถ้าช้าก็ป่วยการจะต้องลาท่านเที่ยวหาเลี้ยงชีวิต พูดแล้วคำนับลาเดินมาเรียกลีขุยผู้เป็นศิษย์ ชวนกันออกจากบ้าน ตรงไปยังโรงเตี๊ยมนอกเมืองปักเกีย คิดเงินให้เซียวยี่เจ้าของโรงเสร็จแล้ว ก็เก็บสิ่งของไปในเวลากลางคืนพ้นหมู่บ้านเรือนไม่มีผู้คน โงวหยงซินแสบอกกับลีขุยว่าการที่คิดไว้นั้นคงสำเร็จ เรารีบไปเขาเนียซัวเปาะจัดการไว้คอยรับโลวจุนหงีเถิด พูดแล้วโงวหยงกับลีขุยก็รีบเดินทางไปถึงเขาเนียซัวเปาะ แจ้งความให้ซ้องกั๋งคับพี่น้องทั้งปวงฟังทุกประการ ซ้องกั๋งมีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเสร็จแล้ว โงวหยงซินแสกระซิบสั่งความลับกับพี่น้องเหล่านั้น ก็แยกย้ายไปทำตามอุบายของโงวหยงซินแสทุกประการ
ฝ่ายโลวจุนหงีตั้งแต่หมอดูกลับไปแล้วไม่มีความสบายเลย เวลาวันหนึ่งโลวจุนหงีนั่งอยู่ที่โต๊ะแต่ผู้เดียว แหงนหน้าขึ้นดูฟ้าแล้วคิดวิตกไปถึงเคราะห์ที่หมอดูทาย ให้งวยงงหลงใหลเหมือนกับถูกเวทมนต์ พูดเองเออเองหลงเชื่อทั้งสิ้น ใจของโลวจุนหงีวิตกหนักขึ้นทุกที ก็ให้คนไปเรียกลีโตวก๊วนผู้สำเร็จราชการในบ้านมา
ลีโตวก๊วนคนนี้แซ่ลีชื่อกูเป็นชาวตังเกียเมืองหลวง เดิมมาหาพี่น้องที่เมืองปักเกียไม่พบลีกูป่วยลง ครั้นเดินมาถึงหน้าบ้านโลวจุนหงีเศรษฐีโรคกำเริบมากก็ล้มลงเจียนตาย โลวจุนหงีออกมาเห็นให้พยุงลีกูไปรักษาจนหาย โลวจุนหงีเห็นว่าลีกูเป็นคนเข้าใจหนังสือและคิดสิ่งของได้ จึงมอบการบ้านการเรือนให้ลีกูว่ากล่าวบัญชีเงินทองซื้อขายเข้าออกให้สิทธิ์ขาดอยู่กับลีกูทั้งสิ้น ลีกูนั้นมีพวกพ้องสำหรับใช้สอยอยู่ประมาณห้าสิบเศษ คนเหล่านั้นพากันเรียกลีกูว่าลีโตวก๊วน และลีกูกับนางเกสีภรรยาโลวจุนหงีนั้นรักใคร่เป็นชู้กันมาช้านาน แต่โลวจุนหงีหารู้ไม่ ครั้นลีกูแจ้งว่าโลวจุนหงีเศรษฐีผู้เป็นนายให้หา ก็ชวนพวกพ้องเหล่านั้นมาคำนับ โลวจุนหงีจึงถามว่าเอียนเช็งอีกคนหนึ่งไปข้างไหนไม่เห็นมา
พูดยังไม่ทันขาดคำก็เห็นเอียนเช็งเดินมา เอียนเช็งรูปร่างสูงใหญ่อายุได้ยี่สิบสี่ปี เดิมบิดามารดาตายแต่ยังเล็ก โลวจุนหงีเอามาเลี้ยงไว้เติบใหญ่ผิวเนื้อขาวเหมือนสำลี โลวจุนหงีเศรษฐีจึงให้ช่างสักเป็นดอกไม้ไว้ทั่วทั้งตัว เอียนเช็งสติปัญญาดีเฉลียวฉลาดภาษาต่างๆ ก็พูดเป็น ฝีมือเข้มแข็งชำนิชำนาญเพลงอาวุธทุกสิ่ง มีลูกเกาทัณฑ์เหล็กสำหรับมืออยู่สามลูก ถ้าขว้างออกไปแล้วมิได้ผิดแม่นยำนัก ถ้าชาวเมืองจะทำการสิ่งใดก็ต้องให้เอียนเช็งขว้างสัตว์ต่างๆ มาให้ทุกแห่ง คนทั้งหลายจึงเรียกว่า ‘ลังจือ’ เอียนเช็งนี้เป็นชาวเมืองปักเกีย โลวจุนหงีรักใคร่สนิทมาก เอียนเช็งมาถึงก็เข้าไปคำนับโลวจุนหงีเศรษฐีแล้วก็ยืนอยู่ข้างขวา ลีกูยืนอยู่ข้างซ้าย
โลวจุนหงีเห็นคนทั้งสองกับพวกพ้องเหล่านั้นมาพร้อมจึงพูดว่า ครั้งนี้เราหาหมอมาดูทายว่าเคราะห์ร้ายนักจะถึงแก่ชีวิตในร้อยวัน ถ้าหลีกเลี่ยงไปข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้ให้ได้พันลี้จึงจะพ้นภัย และข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้เมืองไทอันจิวนั้นมีศาลเจ้าเทียนฉีเซี้ยตี้ มีแท่นทองอยู่ที่เขาตังงักไทซัวแห่งหนึ่งศักดิ์สิทธิ์นัก ชาวบ้านชาวเมืองพากันไปคำนับมิได้ขาด เราคิดจะหลีกเลี่ยงภัยไปทางนั้น จะได้เลยไปคำนับเจ้าด้วย ประการหนึ่งจะจัดหาสิ่งของต่างๆ ไปซื้อขาย ลีกูจงจัดเกวียนไว้สักสิบเล่มเอาสินค้าเมืองซัวตังลงบรรทุกให้พร้อม ลีกูต้องไปด้วยกับเรา ให้เอียนเช็งอยู่รักษาบ้านเรือนบัญชีเงินทองสิ่งของกับลูกกุญแจตึก ลีกูจงมอบให้เอียนเช็งรักษาตั้งแต่วันนี้ไป ให้สิทธิ์ขาดอยู่กับเอียนเช็งจนกว่าเราจะกลับมา
ลีกูได้ฟังจึงว่า ท่านพูดดังนี้ไม่ถูก เชื่อฟังอะไรกับหมอดูมาพูดล่อลวงจะเอาแต่เงินท่าเดียว ข้าพเจ้าไม่เห็นเลยว่าภัยอันตรายจะมีมาถึงท่าน เชิญท่านอยู่บ้านให้เป็นสุขเถิด โลวจุนหงีพูดว่า เคราะห์ร้ายเช่นนี้ประจำติดตัวแน่นอน ต้องคิดอ่านผ่อนปรน เจ้าอย่าทัดทานเราเลย
เอียนเช็งจึงพูดขึ้นว่า ท่านเป็นใหญ่เปรียบเหมือนบิดามารดาจงเชื่อฟังข้าพเจ้าพูดเถิด ซึ่งจะไปข้างทิศตะวันออกเฉียงใต้เมืองไทอันจิวนั้น ต้องเดินไปทางเนียซัวเปาะ ด้วยตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้น ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไปตั้งซ่องสุมกันเป็นโจร เที่ยวตีปล้นอยู่เนืองๆ กองทัพหลวงยกไปปราบปรามหลายครั้ง ก็สู้พวกซ้องกั๋งไม่ได้ ทหารล้มตายเสียนักหนาท่านอย่าเพิ่งทำใจร้อนเร็วเลย คอยให้สงบเงียบเรียบร้อยจึงค่อยไป จะมาเชื่อฟังหมอดูนั้นไม่ได้หรือพวกโจรเขาเนียซัวเปาะปลอมเป็นหมอดู มาล่อลวงให้ท่านไปดอกกระมัง น่าเสียดายนักหนาเวลานั้นข้าพเจ้าไม่ได้อยู่บ้าน ถ้าอยู่แล้วคงจะได้หัวเราะกัน
โลวจุนหงีว่า เจ้าเอาอะไรมาพูด ผู้ใดจะมาล่อลวงเรา พวกโจรเขาเนียซัวเปาะนั้นเปรียบเหมือนหญ้าฟาง จะไปจับตัวมาให้สิ้น ตัวเราได้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ จนฝีมือเข้มแข็งจะไปกลัวอะไรกับพวกโจร
ขณะนั้นนางเกสีภรรยาของโลวจุนหงีก็เดินออกมาห้ามสามีว่า ข้าพเจ้าได้ยินท่านบ่นมาหลายกันแล้วว่าจะไปเที่ยวให้พ้นภัย แต่โบราณย่อมว่าไว้ ถ้าออกจากบ้านไปจนลี้หนึ่งก็สู้อยู่บ้านไม่ได้ จะเชื่อฟังหมอดูทำไม จงอยู่ที่บ้านจัดแจงซื้อขายตามสบาย ท่านอย่าไปเลย โลวจุนหงีได้ฟังจึงว่า ตัวเจ้าเป็นหญิงไม่รู้จักสิ่งใด เราตรึกตรองการไว้แน่นอนแล้ว อย่ามาห้ามปรามให้มากความไปเลย เอียนเช็งเห็นว่าโลวจุนหงีผู้เป็นนายไม่เชื่อฟัง จึงพูดว่า พระเดชพระคุณของท่านได้ชุบเลี้ยงข้าพเจ้าและสั่งสอนเพลงอาวุธต่างๆ ให้จนฝีมือเข้มแข็ง ซึ่งบัดนี้ท่านมีธุระจะไปเที่ยว ข้าพเจ้าจะขอไปด้วย ฉวยว่าพบปะพวกโจรจะออกมาแย่งชิง ข้าพเจ้าคนเดียวก็สู้รบได้ถึงหกสิบคน ท่านจงให้ลีกูอยู่รักษาบ้านเรือนตามเดิมเถิด โลวจุนหงีจึงว่า ซึ่งไปครั้งนี้เอาสินค้าไปที่ไหนตัวเราจะได้ซื้อขาย จึงให้ลีกูไปด้วยจะได้เอาสิ่งของเที่ยวขายตามหัวเมือง ลีกูบอกว่า ข้าพเจ้าป่วยเท้ามาหลายวันเดินยังขัดอยู่เห็นจะไปทางไกลไม่ได้
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธ จึงพูดว่า เราอุตส่าห์เลี้ยงมาถึงพันวันมีธุระการงานจะใช้สักเวลาเดียวก็ไม่ได้ พูดจาบิดพลิ้วเสีย ถ้าทีนี้ผู้ใดขัดไม่ไปก็คงเห็นดีกัน ลีกูได้ฟังก็ตกใจไม่รู้ที่จะคิดประการใด แลดูตานางเกสีภรรยาของโลวจุนหงีอยู่ นางเกสีจึงเดินกลับไปข้างใน เอียนเช็งก็ไม่อาจจะทัดทาน ต่างคนคำนับลาโลวจุนหงีกลับมาที่อยู่ ลีกูใจไม่สบาย ครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ จึงมาจัดหาเกวียนบรรทุกสิ่งของต่างๆ ไว้พร้อม รุ่งขึ้นวันที่สาม โลวจุนหงีสั่งให้ลีกูคุมเกวียนสิ่งของและสินค้าออกจากเมืองปักเกียก่อนแล้วโลวจุนหงีแต่งตัวนุ่งห่มดี สั่งนางเกสีภรรยาว่า เจ้าอุตส่าห์รักษาบ้านเราไปสามเดือนจะกลับมา นางเกสีว่าท่านไปตามทางจงระวังตัวให้ดีถ้าจะอยู่ช้ามีหนังสือมาให้ทราบบ้าง
ขณะนั้นเอียนเช็งอยู่ด้วย เห็นโลวจุนหงีสั่งบุตรภรรยาก็ร้องไห้คุกเข่าคำนับ โลวจุนหงีจึงสั่งเอียนเช็งว่า เจ้าจงอยู่รักษาบ้านเรือนการงานทั้งปวงให้เรียบร้อย เราไปไม่ช้าพ้นกำหนดเคราะห์จึงจะกลับมา โลวจุนหงีก็ถืออาวุธสำหรับมือออกจากบ้านตรงไปนอกเมืองปักเกีย พบลีกูหยุดเกวียนคอยอยู่ โลวจุนหงีสั่งลีกูกับบ่าวไพร่ให้คุมเกวียนเดินล่วงหน้าไปก่อน ถ้าเวลาจวนเย็นเห็นมีโรงเตี๊ยมจะเข้าไปอาศัย จัดอาหารไว้คอยท่าเราเถิด ลีกูกับคนเหล่านั้นก็คุมเกวียนเดินทางล่วงหน้าไป โลวจุนหงีกับบ่าวเจ็ดแปดคนเดินตามเกวียนไป เห็นป่าและภูเขาต้นไม้ต่างๆ โลวจุนหงีก็ยินดีจึงคิดว่าถ้าแม้นเราอยู่บ้านที่ไหนจะได้เห็นดังนี้
ฝ่ายลีกูคุมเกวียนเดินทางไป เห็นมีโรงเตี๊ยมก็เข้าอาศัยจัดอาหารไว้คอยท่า พอโลวจุนหงีมาถึงเข้าพักอาศัย รุ่งขึ้นเช้าลีกูคุมเกวียนเดินไปหน้า โลวจุนหงีกับบ่าวไพร่ตามไปต่อภายหลัง แต่เดินทางไปหลายวันจนถึงโรงเตี๊ยมเซียวยี่ก็เข้าพักอาศัย
เซียวยี่เจ้าของโรงเตี๊ยมพูดกับโลวจุนหงีว่า ข้าพเจ้าจะแจ้งให้ท่านทราบ ตั้งแต่โรงนี้ไปทางประมาณยี่สิบลี้ถึงหน้าเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งไต้อ๋องเจ้าของตำบลนั้นใจคอดีมิได้ทำร้ายแก่ผู้ใดแต่พวกพ้องทั้งหลายที่ดุร้ายก็มีมาก ถ้าท่านเดินไปทางนั้นแล้วอย่าให้อื้ออึง
โลวจุนหงีจึงว่าไม่กลัวดอก พูดแล้วก็เรียกคนใช้มาไขหีบหยิบแพรขาวมาตัดเป็นธง เขียนหนังสือไว้ใจความว่า “โลวจุนหงีชาวเมืองปักเกีย จัดเอาทองคำและแพร เพชร พลอย มาจนถึงตำบลนี้ บ้านเมืองก็เรียบร้อยดี เกวียนที่มาด้วยนั้นจะให้กลับไปแต่เกวียนเปล่าอย่างไร เราจะจัดหาของดีที่ตำบลนี้บรรทุกเกวียนกลับไป” เขียนหนังสือแล้วให้ผูกกับปลายเอาไม้ปักไว้ที่หน้าเกวียน ลีกูกับพวกพ้องเห็นหนังสือที่ธงก็ตกใจ
เซียวยี่เจ้าของโรงเตี๊ยมถามโลวจุนหงีว่า ท่านเป็นพี่น้องของซ้องกั๋งเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะหรือ จึงกล้าเขียนหนังสือว่ากล่าวดังนี้ โลวจุนหงีตอบว่า เราเป็นเศรษฐีอยู่ที่เมืองปักเกีย จะเป็นพี่น้องอะไรกับพวกโจร เราปรารถนาจะมาจับตัวซ้องกั๋งนายโจรให้จงได้ เซียวยี่จึงว่าท่านเมตตาพูดแต่เบาๆ เถิด จะพลอยถูกข้าพเจ้าด้วย ถึงท่านจะมาสักหมื่นหนึ่งก็ทำอันตรายพวกเขาเนียซัวเปาะไม่ได้ โลวจุนหงีว่า อย่าล่อลวงเราเลย เจ้านี่เห็นจะเป็นพวกเดียวกัน เซียวยี่เจ้าของได้ฟังก็ไม่โต้ตอบสิ่งใด บรรดาพวกที่คุมเกวียนมากับลีกูจึงคุกเข่าลงคำนับโลวจุนหงีแล้วว่า ท่านผู้เป็นนายได้เมตตาเถิด ถ้าทำดังนี้พวกข้าพเจ้าก็คงตาย
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า มาพูดอะไรเช่นนั้น พวกโจรเขาเนียซัวเปาะเปรียบเหมือนนกเล็ก จะมาสู้กับพญานกอย่างไรได้ ตัวเรานี้เดิมก็ฝึกหัดเพลงอาวุธจนฝีมือเข้มแข็ง ยังไม่เคยทดลองเลย ครั้งนี้มาพบเข้าก็ดีแล้ว จะได้ฆ่าพวกโจรเสียให้สิ้น จับแต่ตัวนายโจรมัดใส่เกวียนคุมเข้าไปส่ง ณ เมืองหลวง ความชอบก็คงมีมาก ถ้าผู้ใดไม่อาจไปกลัวพวกโจรเราก็จะฆ่าเสีย พูดแล้วก็ให้เอาธงปักบนเกวียน ชวนกันออกจากโรงเตี๊ยมเดินทางไป ลีกูกับพวกพ้องเหล่านั้นมีความเกรงกลัวพวกโจรยิ่งนักครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ เดินร้องไห้ไปทุกคน โลวจุนหงีถือกระบี่เดินไปข้างหลังรีบให้บ่าวไพร่เหล่านั้นขับเกวียนเดินทางไปใกล้จะถึงเขาเนียซัวเปาะ พวกบ่าวไพร่เหล่านั้นเห็นทางไม่เรียบร้อยก็ไม่อาจจะเดินต่อไป โลวจุนหงีก็เร่งบ่าวไพร่ให้เดินไปจนเวลากลางวันถึงป่าแห่งหนึ่งมีต้นไม้ใหญ่เป็นทางจำเพาะเดิน
ฝ่ายพวกซ้องกั๋งที่โงวหยงซินแสคิดอุบายให้แยกย้ายกันมาคอยท่าโลวจุนหงีอยู่นั้น ครั้นเห็นโลวจุนหงีกับบ่าวไพร่คุมเกวียนล่วงเข้ามาก็เป่าสัญญาขึ้น ไพร่พลห้าร้อยได้ยินเสียงก็ตรูกันออกมายืนอยู่ตามทาง ลีกูกับพวกที่คุมเกวียนเห็นโจรออกมายืนอยู่เป็นอันมากก็ตกใจ โลวจุนหงีจึงสั่งให้เทียบเกวียนไว้ริมทาง บ่าวไพร่เหล่านั้นก็เข้าแอบอยู่ใต้เกวียนพากันร้องไห้ โลวจุนหงีร้องตวาดว่า พวกเจ้าอย่าวิตกเลย ถ้าเราเข้าต่อสู้พวกโจร ๆ เสียทีจงช่วยกันจับมัดไว้เถิด
พูดยังไม่ทันขาดคำ เห็นโจรยกออกมาอีกพวกหนึ่ง ประมาณสี่ห้าร้อย ได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดขึ้นอีก ลีขุยคุมไพร่พลตรงมาใกล้จะถึงก็ร้องถามว่า ท่านเศรษฐีจำศิษย์ใบ้ที่หาบตำราได้หรือเปล่า โลวจุนหงีเห็นก็จำได้ จึงร้องตวาดว่า เราตั้งใจมาจับโจร พวกเจ้าถ้าเกรงกลัวก็ไปบอกซ้องกั๋งมาสามิภักดิ์เสียแต่โดยดี จะได้รอดชีวิตแม้นขัดขืนจะพากันตายทั้งสิ้น
ลีขุยได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่า เดิมโงวหยงซินแสปลอมเป็นหมอดูไปทักทายไว้ก็ถูกต้องตามวาสนา เผอิญให้มาจนถึงตำบลนี้ ข้าพเจ้าขอเชิญท่านไปนั่งเก้าอี้พูดจากันก่อนเถิด
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธ ตรงเข้าต่อสู้ขับลีขุย ๆ ก็ทำสู้ไม่ได้ ถอยห่างออกมาแล้วหนีเข้าป่าไป โลวจุนหงีไล่ตามไปไม่เห็นลีขุยก็จะกลับ หลวงจีนลูตีซิมคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่เห็นดังนั้นก็ตรงออกมาร้องถามว่า ท่านเศรษฐีจะไปข้างไหน ทางที่จะไปลำบากนัก เชิญท่านหยุดพักอยู่ที่นี่ก่อนเถิด
โลวจุนหงีเห็นหลวงจีนรูปร่างสูงใหญ่ก็ร้องตวาดว่า หลวงจีนรูปนี้มาแต่ไหน หลวงจีนลูตีซิมว่า ข้าพเจ้าชื่อลูตีซิม โงวหยงซินแสใช้ให้ข้าพเจ้ามาต้อนรับท่าน โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธตรงเข้าต่อสู้กับหลวงจีนลูตีซิม ๆ ก็รับรองป้องปัดไว้ บู๊สงออกมาร้องบอกว่า ท่านเศรษฐีไปกับข้าพเจ้าเถิด โทษเคราะห์ร้ายของท่านนั้นคงสูญหาย โลวจุนหงีได้ฟังก็ตรงเข้าต่อสู้กับบู๊สง ๆ ป้องปัดล่าถอยออกมาแล้วหนีไป โลวจุนหงีเห็นดังนั้นก็หัวเราะพูดว่า เราจะไล่ตามไปทำไม พวกโจรเหล่านี้สำคัญว่ามีฝีมือเข้มแข็ง ต่อสู้ยังไม่ทันเหนื่อยก็พากันหนีไปสิ้น
พูดไม่ทันขาดคำ เล่าตงแอบอยู่ชายป่า เดินตรงมาร้องบอกว่า ท่านเศรษฐีท่านอย่าพูดจาถือดี วิสัยเหล็ก ใส่เตาเผาก็คงแดง วิสัยคนเที่ยวเร่ร่อนไม่ยุติก็ไม่ดี โงวหยงซินแสดูแน่นอนแล้วจึงคิดอุบายไว้ต้อนรับ วาสนาของท่านจำเพาะเป็นดังนั้นถึงดำดินไปก็ไม่พ้น
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ร้องตวาดว่านี่คือผู้ใดหรือ เล่าตงว่า ข้าพเจ้าชื่อเล่าตง โลวจุนหงีว่าดีแล้วอย่าวิ่งหนี ก็ตรงเข้าต่อสู้กับเล่าตง พอมกหองมาช่วยเล่าตงต่อสู้ได้สองเพลงโลวจุนหงีมิได้เกรงกลัว คิดจะต่อสู้กับพวกโจรให้เต็มฝีมือ พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดขึ้น เล่าตง มกหองก็ชวนกันวิ่งหนีไป โลวจุนหงีไม่อาจไล่ตามทันกลับมายังเกวียน
ฝ่ายไพร่พลของซ้องกั๋ง ครั้นเห็นโลวจุนหงีไล่ติดตามลีขุยกับพวกนั้นไป ก็กรูกันเข้าจับลีกูกับบ่าวไพร่ของโลวจุนหงีมัดไว้ แล้วขับเกวียนรีบตรงเข้าป่าไป
ฝ่ายโลวจุนหงีกลับมาถึงชายป่า ไม่เห็นเกวียนกับบ่าวไพร่ก็คิดสงสัย ครั้นเหลียวไปดูเห็นพวกโจรขับเกวียนหนี จับบ่าวไพร่เหล่านั้นมัดไปทั้งสิ้น โลวจุนหงีก็โกรธยิ่งนัก ไล่ติดตามไปโดยเร็ว
ฝ่ายจูตง ลุยเหงมาซุ่มอยู่ในป่า เห็นโลวจุนหงีไล่ตามพวกนั้นไปก็ออกมาสกัดขวางทางร้องถามว่า ท่านเศรษฐีจะไปข้างไหน โลวจุนหงีเห็นพวกโจรออกมากั้นไว้ก็ด่าว่า พวกโจรเหล่านี้บังอาจนัก จับเอาคนและเกวียนของเราไป จูตงได้ฟังก็หัวเราะตอบว่า ท่านเศรษฐีช่างไม่รู้จักการบ้างเลย ข้าพเจ้าได้ยินโงวหยงซินแสทายไว้ วิสัยดาวพวกเดียวกันมีแต่ลอยมาแน่แล้ว เชิญท่านไปนั่งเก้าอี้เป็นพวกเดียวกันมิดีหรือ โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธ ตรงเข้าเอากระบี่ฟันจูตงกับลุยเหง จูตงกับลุยเหงก็ต่อสู้บ้างเล็กน้อยแล้ววิ่งหนีไป
โลวจุนหงีจึงคิดว่า จำเราจะไล่ตามไปจับพวกโจรสักคนหนึ่งคงได้เกวียนกับบ่าวไพร่กลับคืนมา คิดแล้วไล่ตามจูตงกับลุยเหงไปถึงชายเขาก็ไม่แลเห็นพวกโจรสองคน ได้ยินเสียงม้าล่อและกลองอยู่บนเขา โลวจุนหงีก็หยุดดู เห็นพวกโจรห้อมล้อมกันเดินมา ซ้องกั๋งนั้นอยู่กลาง สองข้างซ้ายขวาโงวหยงกับกงซุนสินซินแสและพวกพ้องไพร่พลเป็นอันมาก มีธงเหลืองนำหน้าเขียนอักษรสี่ตัว ใจความว่า “ช่วยบำรุงแผ่นดิน” โลวจุนหงีเห็นซ้องกั๋งกับพวกมาใกล้จะถึงจึงหยุดอยู่ที่เนินเขา จึงร้องด่าซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสและพวกพ้องไพร่พลทั้งปวง
โงวหยงซินแสก็ห้ามปรามโลวจุนหงี แล้วพูดว่า ท่านเศรษฐีอย่าโกรธแค้นเลย ซ้องกั๋งแจ้งว่าชื่อเสียงท่านปรากฏจึงใช้ให้ข้าพเจ้าไปเชิญมา ปรารถนาจะได้ช่วยกันบำรุงแผ่นดินสืบไป โลวจุนหงีได้ฟังก็ยิ่งโกรธมากขึ้น จึงว่าพวกโจรเหล่านี้บังอาจนักไปล่อลวงเรามาจนถึงที่นี่
ฮวยหยงยืนอยู่ข้างหลังซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า ท่านเศรษฐีอย่าอวดอ้างว่าฝีมือเข้มแข็ง ข้าพเจ้าจะยิงเกาทัณฑ์ให้ดูฝีมือบ้าง ว่าแล้วก็จับเกาทัณฑ์หมายจะยิงหมวกจะให้โลวจุนหงีตกใจ ลูกเกาทัณฑ์ก็ถูกหมวกที่โลวจุนหงีใส่พลัดตกลงมา โลวจุนหงีตกใจกลัวหันหน้ากลับวิ่งหนี บนเขานั้นก็ตีม้าล่อและกลองอื้ออึง ฉินเหม็งกับลิมชองคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ ครั้นได้ยินเสียงม้าล่อสัญญาก็คุมไพร่พลตรงมาทิศตะวันออก อูเอียนเจียกกับซือเหล็งคุมไพร่พลมาทางทิศตะวันตก โลวจุนหงีวิ่งหนีมาเห็นพวกโจรยกมาทั้งสองทางก็ไม่รู้ที่จะหนีไปข้างไหน
ขณะนั้นเวลาจวนค่ำ โลวจุนหงีเหน็ดเหนื่อยหิวอ่อนลง หนีเลยไปถึงป่าแขมริมแม่น้ำ ทางจะเดินต่อไปก็ไม่มี เห็นพวกโจรยกติดตามมาจึงหยุดยืนอยู่ที่ชายป่า แล้วคิดว่าเราไม่เชื่อฟังพวกพ้องห้ามจึงเกิดเหตุขึ้นถึงเพียงนี้ ไม่รู้ที่จะคิดอ่านประการใดก็ยืนวิตกอยู่
ฝ่ายลี้จุนเอาเรือมาซุ่มอยู่ในป่าแขม ตามอุบายโงวหยงซินแสสั่ง ครั้นเห็นโลวจุนหงีหนีมาถึงริมแม่น้ำ ก็ถ่อเรือออกจากป่าแขม แจวตรงมาใกล้จะถึงฝั่งก็ร้องถามว่า ท่านนี้มาแต่ข้างไหน ไม่กลัวเกรงบ้างเลยหรือ เขตแดนของพวกเขาเนียซัวเปาะทั้งสิ้น เวลาค่ำมืดแล้วทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ โลวจุนหงีได้ฟังก็ไม่สงสัยจึงว่าเราหลงทางมา เที่ยวหาที่พักก็ไม่มีท่านจงสงเคราะห์ด้วยเถิด ลี้จุนว่า แถวเหล่านี้เดินลัดไปหน่อยหนึ่งก็ถึงหมู่บ้านพอจะอาศัยได้ ตั้งแต่นี้ไปทางสามสิบลี้สับสนมาก ถ้าไปเรือสักสามลี้ก็ถึง ใกล้กว่าทางบก ถ้ายอมให้เงินข้าพเจ้าสักสิบตำลึงจึงจะเอาเรือรับท่านไปส่ง โลวจุนหงีว่า ถ้ารับเราไปส่งที่หมู่บ้านนั้นได้ ท่านจะเอาเงินเท่าไรก็ไม่ขัดข้องตามแต่ใจเถิด ลี้จุนเจ้าของเรือก็แจวเรือแวะเข้ารับโลวจุนหงี ลงเรือไปประมาณทางได้สี่ลี้ เห็นเรือแจวออกจากป่าแขมมาอีกสามลำ คนอยู่ในเรือลำละสองคน ร้องเพลงใจความว่า “คนที่ฝีมือเข้มแข็งนั้น ถ้าไม่รู้จักหนังสือก็ต้องมาอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ด้วยตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้นเหมือนกับจั่นคอยดักเสือ เบ็ดเกี่ยวเหยื่อคอยล่อปลา ถ้าตกเข้ามาในนี้แล้วหนีไม่พ้นเลย”
โลวจุนหงีได้ฟังก็ตกใจ คิดสงสัยว่าเห็นจะเป็นพวกโจรดอกกระมัง เรืออีกลำหนึ่งก็ร้องเพลงใจความเหมือนกับโงวหยงบอกให้โลวจุนหงีเขียนไว้ที่บ้าน โลวจุนหงีได้ฟังก็แจ้งว่าพวกโจร แต่ไม่รู้ที่จะทำประการใด เรือสามลำนั้นก็ประดังกันเข้าไป เรือลำกลางนั้นคืออวนเซียวยี่ ลำข้างซ้ายคืออวนเซียวเหงา ลำข้างขวาคืออวนเซียวชิด โลวจุนหงีเห็นเรือสามลำกระชั้นเข้ามาก็มีความวิตก ด้วยว่ายน้ำไม่เป็น จึงบอกกับลี้จุนเจ้าของเรือว่า ท่านจงรีบพาเอาเราไปส่งริมฝั่งโดยเร็วเถิด
ลี้จุนหัวเราะแล้วพูดว่า ข้างบนก็ฟ้าข้างล่างก็น้ำ ตัวข้าพเจ้าเกิดที่แม่น้ำซิมเอียงกัง มาอยู่เขาเนียซัวเปาะที่เรียกว่า ‘ฮุนกังเหล็ง’ ชื่อลี้จุน ถ้าท่านเศรษฐีไม่ยอมสามิภักดิ์มิถึงแก่ชีวิตหรือ โลวจุนหงีรู้ว่าถูกอุบายของพวกโจรก็โกรธยิ่งนัก ร้องตวาดว่า พวกโจรกับเราคงได้เห็นกันเดี๋ยวนี้ ก็ถือกระบี่ตรงเข้าฟันลี้จุน ๆ ก็โดดลงน้ำดำหนีไป กระบี่หลุดจากมือตกน้ำหายไป เตียสุนซุ่มอยู่ริมฝั่งเห็นดังนั้น ก็ดำน้ำตรงมาทำให้เรือล่มลง โลวจุนหงีว่ายน้ำไม่เป็นก็จมน้ำ
๖๒
เตียสุนดำไปกอดโลวจุนหงีพาเข้าไปริมฝั่ง พวกที่ตลิ่งก็จุดคบคอยท่ารับเอาโลวจุนหงีขึ้นฝั่งช่วยกันล้อมไว้ บ้างเข้าแก้เอาเครื่องศัสตราวุธออกจากตัวโลวจุนหงีแล้วก็จะมัด พอไตจงวิ่งมาถึงร้องบอกพวกเหล่านั้นว่าซ้องกั๋งเป็นผู้ใหญ่สั่งมิให้ผู้ใดถูกต้องตัวท่านเศรษฐี จึงเอาเสื้อกางเกงปักด้วยไหมทองอย่างดีมาผลัดให้โลวจุนหงีใส่ แล้วอีกพวกหนึ่งก็เอาเกี้ยวมาเชิญโลวจุนหงีขึ้นเกี้ยวหามไป ซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสินและพวกพ้องเหล่านั้นให้ไพร่พลจัดโคมและเครื่องแห่มาคอยรับโลวจุนหงีที่ตามทาง พอเห็นไพร่พลหามโลวจุนหงีเดินไป ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็ลงจากม้า โลวจุนหงีเห็นดังนั้นก็ลงจากเกี้ยว ซ้องกั๋งคุกเข่าคำนับอยู่ข้างหน้า บรรดาพี่น้องก็คุกเข่าคำนับข้างหลังเป็นลำดับไป โลวจุนหงีคุกเข่าคำนับอยู่กับแผ่นดินแล้วพูดว่า ท่านจับข้าพเจ้ามาขอให้ฆ่าเสียโดยเร็วเถิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า เชิญท่านเศรษฐีไปพูดจากันที่บ้านเถิด โลวจุนหงีก็ขึ้นเกี้ยว ซ้องกั๋งกับพวกพ้องขึ้นม้าห้อมล้อมโลวจุนหงีไปถึงตงงิตึงที่ชุมนุม เชิญโลวจุนหงีนั่งที่สมควร แล้วซ้องกั๋งก็เข้าไปคำนับแจ้งความว่า ข้าพเจ้าได้ยินชื่อท่านเศรษฐีปรากฏมาช้านานวันนี้ได้พบท่าน บรรดาพี่น้องซึ่งได้ผิดพลั้งกระทำแก่ท่านนั้น ข้าพเจ้าขออภัยเสียเถิด
โงวหยงซินแสก็เข้าไปคำนับโลวจุนหงีแล้วพูดว่า ซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ใช้ให้ข้าพเจ้าแปลงเป็นหมอไปล่อลวงท่านมา ปรารถนาจะได้เป็นพวกเดียวกันช่วยบำรุงแผ่นดินต่อไป โลวจุนหงีหัวเราะแล้วพูดว่า เมื่อข้าพเจ้าอยู่บ้านโทษถึงตายก็ไม่มี วันนี้ตกมาอยู่ที่นี่ เมื่อจะฆ่าฟันประการใดก็เอาไปทำเถิด อย่ามาพูดจาเกลี้ยกล่อมเราเลย
ซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าตั้งใจไปเชิญท่านมานี้ ปรารถนาจะให้เป็นเจ้าของตำบล โลวจุนหงีว่า ถึงตัวข้าพเจ้าจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต ที่จะให้ยอมเป็นพวกพ้องนั้นไม่ได้ โงวหยงซินแสว่า เวลาอื่นจึงค่อยพูดกัน แล้วก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง โลวจุนหงีไม่รู้ที่จะคิดประการใด ต้องจำใจกินโต๊ะเสพสุราบ้างเล็กน้อย ซ้องกั๋งก็สั่งให้จัดห้องที่อยู่ให้โลวจุนหงีนอน ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ซ้องกั๋งจัดหาโต๊ะและสุราไว้พร้อม แล้วจึงเชิญโลวจุนหงีออกมานั่งที่ใหญ่ ซ้องกั๋งก็รินสุราใส่ถ้วยคำนับโลวจุนหงีแล้วพูดว่า ท่านอย่าโกรธพวกข้าพเจ้าเลย ซึ่งตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ ท่านเห็นว่าเล็กน้อยไม่ควรจะสำนักอาศัย ก็เห็นแก่ความสัตย์ซื่อของข้าพเจ้าเถิด ยอมยกที่ไต้อ๋องเจ้าของตำบลให้ท่านว่ากล่าวสืบไป
โลวจุนหงีจึงว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ถูก ซึ่งตัวข้าพเจ้านี้เกิดที่เมืองหลวง ทรัพย์สินก็บริบูรณ์ ถึงจะเป็นตายประการใดก็ต้องกลับไป ตั้งแต่วันนี้ไปท่านอย่าพูดถึงความสัตย์ซื่อเลย ข้าพเจ้าก็ยังจะนั่งเสพสุรากันได้ ถ้าแม้นจะให้ยอมอยู่ด้วยก็จะตายเสียดีกว่า โงวหยงซินแสว่า ถ้าท่านเศรษฐีไม่ยอมก็เป็นที่จนใจ ด้วยพี่น้องทั้งหลายเห็นว่ากว่าจะเชิญมาได้เป็นที่ลำบากนัก จงเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่อีกสักสี่ห้าเวลาก่อนแล้วจึงจะไปส่ง โลวจุนหงีว่าซึ่งท่านทั้งปวงจะให้เที่ยวเล่นก่อนก็ได้ แต่ข้าพเจ้าวิตกถึงที่บ้านบุตรภรรยาจะไม่รู้เหตุการณ์ โงวหยงตอบว่า การข้อนั้นง่ายนัก ให้ลีกูกับบ่าวไพร่คุมเกวียนกลับไปบ้านก่อน โลวจุนหงีจึงถามว่า สิ่งของในเกวียนอยู่ถ้วนหรือเป็นอันตรายบ้าง ลีกูว่าสิ่งของในเกวียนก็บริบูรณ์มิได้เป็นอันตรายสิ่งใด ซ้องกั๋งจึงเอาเงินเหรียญใหญ่ให้ลีกูสองเหรียญ บ่าวไพร่เหล่านั้นคนละสิบตำลึง ลีกูกับคนเหล่านั้นก็มีความยินดีคำนับรับเงินจะลาไป โลวจุนหงีไม่รู้ที่จะทำอย่างไร ก็สั่งลีกูว่าการงานสิ่งใดเจ้าก็ย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น ไปถึงบ้านแล้วจงเล่าให้ภรรยาเราฟังอย่าให้วิตกเลย ถ้าไม่ตายก็คงจะกลับไปบ้าน ลีกูจึงพูดว่า ท่านผู้เป็นใหญ่ในตำบลนี้รักใคร่อยากจะได้ไว้ ท่านจงอยู่สักเดือนเถิดไม่เป็นไรดอก พูดแล้วลีกูก็ลาไป โงวหยงซินแสก็ขึ้นม้าตรงไปยังตำบลกิมซัวทัวนั่งคอยลีกูอยู่ที่นั้น
ฝ่ายลีกูกับบ่าวเหล่านั้น คุมเกวียนออกจากเขาเนียซัวเปาะไปถึงตำบลกิมซัวทัว โงวหยงเห็นก็เรียกลีกูมาที่ใต้ต้นไม้พูดว่า พวกเรายกให้นายเจ้านั่งเก้าอี้ที่สองเป็นไต้อ๋องรองซ้องกั๋ง เมื่อนายเจ้ายังไม่ได้มานั้นได้เขียนคำโคลงไว้ที่ฝาผนังบ้านสี่คำเป็นอักษรยี่สิบแปดตัว ใจความต้นหนังสือว่า โลวจุนหงีคิดกบฏแต่ไม่มีผู้ใดรู้ด้วยเป็นคำอรรถ บัดนี้นายเจ้าก็เข้าเป็นพวกพ้องแล้วจึงบอกให้รู้ ครั้นจะฆ่าพวกเจ้าก็กลัวชื่อเสียงจะเสีย จึงปล่อยให้กลับไปฟ้องว่า นายเจ้าเข้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะคิดกบฏไม่กลับมาแล้ว ลีกูกับบ่าวไพร่เหล่านั้นได้ฟังก็คุกเข่าคำนับลาคุมเกวียนตรงไปยังเมืองปักเกีย โงวหยงซินแสก็กลับมายังที่ชุมนุมจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงโลวจุนหงีเป็นอันดี
โลวจุนหงีจึงพูดว่า ขอบใจท่านทั้งปวงนัก ไม่ฆ่าข้าพเจ้าเสียให้อยู่ดังนี้ วันเดียวเหมือนอยู่ปีหนึ่งจะขอลาท่านกลับไปบ้านก่อน ซ้องกั๋งว่าพวกข้าพเจ้ามีความรักใคร่ท่านเป็นอันมาก นานๆ จึงจะได้มาพบกันจะรีบเร่งนั้นไม่ควร อยู่ให้หลายวันสักหน่อยเถิดแล้วค่อยไป
โลวจุนหงีได้ฟังไม่รู้ที่จะพูดแก้ไขอย่างไร พอเวลาเย็นค่ำต่างคนก็ไปนอน รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งจัดโต๊ะและสุรามาคำนับโลวจุนหงีแล้วก็ชักชวนพูดจาให้เพลิดเพลินถึงการเล่นต่างๆ แต่เวียนผลัดเปลี่ยนกันจัดโต๊ะและสุรามาคำนับโลวจุนหงีอยู่คนละวัน ยังไม่ทันครบตัวคนก็ล่วงมาจนเดือนเศษ โลวจุนหงีนั้นไม่สบายใจบอกกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอลาท่านทั้งปวงไปในเวลาวันนี้ ซ้องกั๋งว่าถ้าท่านจะไปให้ได้ก็เป็นที่จนใจนัก พูดแล้วก็เชิญโลวจุนหงีไปยังตงงิตึงที่ชุมนุมนั่งสนทนากันอยู่ บรรดาพวกพ้องของซ้องกั๋งที่ยังไม่ได้จัดโต๊ะมานั้นก็ชวนกันมาคำนับโลวจุนหงี แล้วพูดจาหน่วงเหนี่ยวให้โลวจุนหงีอยู่อีกหลายวัน แต่ผลัดเปลี่ยนอยู่เช่นนั้นจนล่วงเข้าสองเดือน
โลวจุนหงีจึงบอกกับซ้องกั๋งอีกว่า ข้าพเจ้าคิดถึงบ้านจะขอลาท่านกลับไป ซ้องกั๋งหัวเราะแล้วพูดว่า ท่านจะไปนั้นง่ายดอก พรุ่งนี้ข้าพเจ้ากับพวกพ้องจะไปส่งที่ตำบลกิมซัวทัว โลวจุนหงีก็มีความยินดี รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงโลวจุนหงี แล้วเอาเสื้อกางเกงและอาวุธสำหรับมือมาคืนให้โลวจุนหงี และเอาเงินทองให้อีกเป็นอันมาก โลวจุนหงีรับไว้แต่พอไปซื้อกินตามทาง แล้วก็ลาซ้องกั๋งออกจากตำบลเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องตามไปส่งถึงตำบลกิมซัวทัวข้ามส่งโลวจุนหงีแล้วก็กลับมา โลวจุนหงีก็ออกจากเขตแดนเขาเนียซัวเปาะรีบเดินทางไป
ฝ่ายลีกูกับพวกเหล่านั้นมาถึงเมืองปักเกีย ลีกูมีความยินดีนัก ด้วยรักใคร่อยู่กับนางเกสีภรรยาโลวจุนหงีช้านาน ครั้นมีเหตุเกิดขึ้นก็สมกับความคิด ครั้นลีกูไปถึงบ้านโลวจุนหงีจึงเล่าความกับนางเกสีว่า โลวจุนหงีสามีเจ้าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกให้เป็นนายที่สองนั่งเก้าอี้รองซ้องกั๋งไต้อ๋องลงมา เดิมโลวจุนหงีเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาเป็นคำอรรถใจความนั้นว่าจะคิดกบฏ ตั้งแต่นี้ไปโลวจุนหงีไม่มาแล้ว นางเกสีภรรยาโลวจุนหงีได้ฟังก็ยินดีชวนลีกูไปดูคำโคลงที่ฝา ลีกูก็ชี้แจงให้นางเกสีเข้าใจ แล้วคิดอ่านกันไปฟ้องต่อสู้รักษาเมืองปักเกียว่าโลวจุนหงีเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาว่าจะคิดกบฏ บัดนี้ไปเข้าเป็นพวกโจรที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะแล้ว ผู้รักษาเมืองกรมการแจ้งความก็มาดูคำโคลง เห็นเป็นลายมือโลวจุนหงีเขียนเอง ที่ต้นหนังสือสี่ตัวว่า โลวจุนหงีฮ้วนคือคิดกบฏก็โกรธยิ่งนัก ลีกูกับนางเกสีจึงเอาเงินทองให้กับผู้รักษาเมืองและกรมการเป็นอันมาก ให้คอยจับตัวโลวจุนหงีมาทำโทษเสียให้ตาย ผู้รักษาเมืองกรมการได้เงินทองก็คอยสืบข่าวจะจับโลวจุนหงีอยู่ทุกเวลา ลีกูกับนางเกสีกลับมาบ้านเก็บรวบรวมสิ่งของและบัญชีทั้งปวงไว้ แล้วขับไล่เอียนเช็งเสียไม่ให้อยู่ที่บ้าน เที่ยวสั่งตามบรรดาญาติของโลวจุนหงีที่อยู่ในเมืองว่า ถ้าผู้ใดให้เอียนเช็งสำนักอาศัยคงจะได้วิวาทกัน ลีกูกับนางเกสีก็อยู่กินเป็นสามีภรรยากันต่อไป
ฝ่ายเอียนเช็ง ครั้นภรรยาของโลวจุนหงีกับลีกูไล่เสีย จะไปสำนักที่ไหนก็ไม่ได้ ครั้นจะเที่ยวไปหากินที่อื่นก็คิดถึงบุญคุณโลวจุนหงีผู้เป็นนายจะคอยให้พบกันก่อน ครั้นจะติดตามไปก็ยากจนไม่มีเงินจะซื้อกิน แล้วคิดเห็นว่าโลวจุนหงีที่ไหนจะยอมเป็นพวกโจร คงจะได้กลับมา เอียนเช็งก็เที่ยวขอทานอาหารเลี้ยงชีวิตอยู่นอกเมือง
ฝ่ายโลวจุนหงีออกจากเขตแดนเขาเนียซัวเปาะแล้วก็รีบมาเมืองปักเกียเดินทางตรงไปจะเข้าเมือง เอียนเช็งเห็นโลวจุนหงีมาแต่ไกลก็วิ่งไปคุกเข่าคำนับแล้วร้องไห้ โลวจุนหงีถามเอียนเช็งว่าทำไมเจ้าจึงนุ่งห่มดังนี้เล่า เอียนเช็งว่าที่นี่พูดไม่ได้ โลวจุนหงีก็ชวนเอียนเช็งไปที่ลับแล้วถามว่าเหตุผลอย่างไร เอียนเช็งก็เล่าความว่า เมื่อท่านออกจากบ้านไปได้ครึ่งเดือน ลีกูกลับมาบอกกับภรรยาท่านว่าตัวท่านเข้าเป็นพวกโจรได้นั่งเก้าอี้ที่สองเป็นนายรองซ้องกั๋งไม่กลับมาบ้านแล้ว ภรรยาท่านกับลีกูรักใคร่ร่วมใจกันไปฟ้องต่อสู้รักษาเมืองแล้วเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของไล่ข้าพเจ้าเสีย จึงมาเที่ยวขอทานเลี้ยงชีวิตอยู่ตามแถวนอกเมืองด้วยคิดถึงบุญคุณท่าน ประการหนึ่งเห็นว่าท่านที่ไหนจะยอมเป็นพวกโจร ข้าพเจ้าจึงตั้งใจคอยท่าให้พบท่าน เชิญกลับไปเขาเนียซัวเปาะ ปรึกษาการงานเสียก่อน แม้นจะเข้าไปในเมืองก็คงเกิดความ
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่า ภรรยาของเราที่จะทำเช่นนั้นไม่มี เจ้าเอาอะไรมาพูดล่อลวง เอียนเช็งว่ามิใช่ท่านมีตาและหูอยู่ข้างหลังจะได้รู้เห็นเหตุการณ์ต่างๆ ตัวท่านนั้นชอบแต่ฝึกหัดเพลงอาวุธ มิได้คิดถึงภรรยาละเลยเสียไม่แผ้วพาน ภรรยาของท่านนั้นรักใคร่ได้เสียกับลีกูมาช้านาน บัดนี้ได้อยู่กินเป็นสามีภรรยากันแล้ว ถ้ากลับไปคงคิดล้างผลาญเอาชีวิตท่านเป็นแน่ โลวจุนหงีโกรธด่าเอียนเช็งว่า เราอยู่ที่เมืองปักเกียมาถึงห้าชั่วคน ชาวบ้านชาวเมืองย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น ลีกูนั้นมีสติปัญญาและฝีมือประการใดจึงจะคิดการสิ่งนี้ เราไม่เห็นด้วย หรือเจ้าทำความผิดเองดอกกระมังจึงถูกขับไล่มาเสีย พูดแล้วก็เดินไป
เอียนเช็งได้ฟังก็ร้องไห้กลิ้งเกลือกอยู่กับแผ่นดิน เห็นโลวจุนหงีจะเดินเข้าเมือง เอียนเช็งเข้ายึดเอาชายเสื้อไว้ โลวจุนหงีไม่ฟังเอาเท้าถีบเอียนเช็งล้มลงแล้วก็ตรงเข้าไปในเมืองถึงบ้าน บ่าวไพร่เหล่านั้นเห็นโลวจุนหงีกลับมาก็ตกใจ ลีกูวิ่งไปคุกเข่าลงคำนับ โลวจุนหงีจึงถามลีกูว่า เอียนเช็งรักษาบ้านว่ากล่าวการงานดีดอกหรือ ลีกูแกล้งบอกว่า ท่านอย่าถามถึงเลยพูดไม่รู้สิ้น ท่านเหน็ดเหนื่อยมาเชิญพักเสียก่อนเถิด
พอพูดดังนั้นนางเกสีก็ทำเป็นร้องไห้เดินออกมา โลวจุนหงีถามภรรยาว่าเจ้าร้องไห้ทำไม หรือเอียนเช็งทำอย่างไรก็เล่าให้เราฟัง นางเกสีว่าท่านอย่าเพิ่งถามเหตุการณ์มากนักยากที่จะเล่า ท่านเหน็ดเหนื่อยหิวอ่อนมาเชิญพักหาอาหารรับประทานเสียก่อน แล้วข้าพเจ้าจะแจ้งความให้ทราบ โลวจุนหงีได้ฟังก็คิดสงสัยจึงถามว่า เอียนเช็งมาหรือเปล่า ลีกูมิได้บอกประการใดเอาเสื้อกางเกงมาผลัดให้โลวจุนหงี นางเกสีก็ทำทีจะไปจัดอาหารจึงให้บ่าวไปบอกกับผู้รักษาเมืองโลวจุนหงีกลับมาแล้ว ผู้รักษาเมืองแจ้งความก็จัดให้ขุนนางและกรมการคุมทหารสามร้อยตรงมาล้อมบ้านบุกรุกเข้าไป โลวจุนหงีได้ยินเสียงอื้ออึงก็ขยับจะยืนขึ้น พอพวกทหารที่ฝีมือเข้มแข็งถืออาวุธตรงมาล้อมจับตัวโลวจุนหงีได้ก็คุมตัวมา
ขณะนั้น เนียตงซีผู้รักษาเมืองปักเกียออกว่าราชการพร้อมด้วยขุนนาง พอทหารคุมตัวโลวจุนหงีไปถึง ลีกูกับนางเกสีก็ตามไปอยู่ที่นั้นด้วย เนียตงซีถามโลวจุนหงีว่าเจ้าก็เป็นเทือกเถาเหล่าเศรษฐีมั่งมีทรัพย์สินตั้งบ้านเรือนอยู่ในเมืองปักเกียมาช้านาน เหตุใดจึงไปเข้าสามิภักดิ์กับพวกโจรเขาเนียซัวเปาะ กลับมาเป็นไส้ศึกคิดตีเอาเมืองปักเกียหรือ บัดนี้จับตัวมาได้จะว่าประการใด
โลวจุนหงีว่า เดิมโงวหยงพวกโจรปลอมเป็นหมอดูมาทายข้าพเจ้าว่าเคราะห์ร้ายล่อลวงไปยังเขาเนียซัวเปาะหน่วงเหนี่ยวไว้สองเดือนเศษ จะให้เข้าเป็นพวกพ้องแต่ข้าพเจ้าไม่ยอมแล้วพวกโจรปล่อยให้กลับมา ที่ข้าพเจ้าจะคิดกบฏนั้นหามิได้ เป็นความจริงดังนี้
เนียตงซีได้ฟังก็ร้องตวาดว่า เจ้าให้การดังนั้นจะพ้นตัวหรือ เพราะเจ้าไปเข้าเป็นพวกโจรปรึกษาคิดอ่านการกบฏจึงได้อยู่ช้า ภรรยาของเจ้ากับลีกูมาฟ้องจะว่าไม่จริงอย่างไร
ขณะนั้นลีกูจึงพูดกับโลวจุนหงีว่า ท่านผู้เป็นนาย ไหนๆ ก็ถูกจับตัวมาจนถึงที่นี่แล้วจงรับเสียดีกว่า ซึ่งท่านเขียนคำโคลงไว้ที่ฝาเป็นคำอรรถขุนนางและกรมการผู้ใหญ่บ้านเข้าไปดูก็รู้ชัดว่าท่านคิดกบฏ
ขณะนั้นนางเกสีจึงพูดกับโลวจุนหงีต่อหน้าผู้รักษาเมืองและกรมการทั้งปวงว่า มิใช่จะแกล้งท่านเมื่อไร เพราะกลัวความผิดที่ท่านทำไว้จะพลอยมาถึงข้าพเจ้าด้วยจึงได้คิดการ โบราณท่านย่อมว่าคิดกบฏแต่ผู้เดียวต้องฆ่าฟันสิ้นทั้งเก้าโคตร ลีกูว่า ท่านรับเป็นสัตย์เสียดีกว่าจะไม่ต้องทนทุกข์ นางเกสีจึงพูดว่า การทุกวันนี้ ไม่จริงจะเอาเป็นจริงก็ไม่ได้ บัดนี้ตัวท่านก็ติดเข้ามาแล้วจะทนไม้และหวายได้หรือ จงรับเสียโดยดีเถิด
โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธยิ่งนักจึงว่า แกล้งใส่ความเอาเปล่าๆ การอันนี้ไม่จริง บรรดาขุนนางและกรมการเหล่านั้นได้รับเงินสินบนของลีกูทุกคน เตียขงมกขุนนางผู้ชำระความเห็นโลวจุนหงีไม่รับ ก็เข้าไปแจ้งแก่ผู้รักษาเมืองว่า พวกโจรใจแข็งไม่เฆี่ยนตีที่ไหนจะรับ เนียตงซีว่าท่านพูดจาถูกต้อง จึงร้องสั่งผู้คุมเหล่านั้นว่าให้ผูกโลวจุนหงีเข้าเฆี่ยนเอาความจริงให้ได้ พวกผู้คุมเหล่านั้นได้รับเงินสินบนของลีกู ครั้นผู้รักษาเมืองสั่งก็เข้าช่วยกันผูกมัดโลวจุนหงีเข้าเฆี่ยนตีจนเนื้อแตกโลหิตไหลสลบไปสามครั้ง โลวจุนหงีเจ็บปวดทนไม่ได้ก็ต้องรับ เตียขงมกจดถ้อยคำไว้แล้วสั่งให้จำคาหนักร้อยชั่งเอาไปขังที่คุกใหญ่ ผู้คุมจัดการแล้วก็คุมตัวโลวจุนหงีตรงไปส่งให้ผู้สำเร็จราชการฝ่ายคุก
ฝ่ายเจียดคิบสองคนพี่น้องแซ่ซัว ชื่อฮกเป็นชาวเมืองปักเกีย เรียกว่าถิบิถวนคนหนึ่งชื่อชัวเค่งเรียกว่าเจ็กกีฮวยฝีมือเข้มแข็ง ชัวฮกกับชัวเค่งนั่งอยู่ที่หน้าคุก พอผู้คุมเอาตัวโลวจุนหงีมาส่ง ชัวฮกจับไว้แล้วบอกชัวเค่งผู้น้องว่า เจ้าจงคุมตัวโลวจุนหงีเข้าไปขังไว้ในคุกก่อน พี่กลับไปบ้านสักครู่หนึ่งจึงจะกลับมา ชัวฮกก็ออกจากคุกไป
ฝ่ายเอียนเช็งห้ามปรามโลวจุนหงีไม่ฟังแล้วก็ตามมาฟังข่าว ครั้นรู้ว่าโลวจุนหงีต้องโทษแต่อาหารก็ไม่มีผู้ใดส่ง เอียนเช็งเที่ยวขอทานได้อาหารกับสิ่งของเล็กน้อยก็ตรงมายังคุก พอเห็นชัวฮกเดินมาก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ขอท่านได้สงเคราะห์เมตตาด้วยเถิด โลวจุนหงีผู้เป็นนายข้าพเจ้าถูกแกล้งใส่ความ บัดนี้มาต้องโทษอาหารก็ไม่มีผู้ใดส่ง ข้าพเจ้ายากจนจึงเที่ยวขอทานได้อาหารจะขอเอาไปให้โลวจุนหงีรับประทาน ชัวฮกได้ฟังจึงว่า การงานสิ่งใดเราก็ย่อมรู้อยู่ เจ้าจงเอาไปส่งเถิดไม่เป็นไรดอก เอียนเช็งคำนับแล้วก็ไปที่คุกส่งอาหารให้โลวจุนหงี
ฝ่ายลีกูกลับไปถึงบ้าน ปรึกษากับนางเกสีแล้วเอาทองคำหนักห้าสิบตำลึงใส่ห่อผ้าออกจากบ้านตรงมาที่โรงขายน้ำชา ใช้เจ้าของโรงไปคอยดู ถ้าเห็นชัวฮกเดินกลับไปบ้านให้เชิญมาที่นี่ก่อน เจ้าของโรงก็ไปคอยอยู่ตามทาง พอชัวฮกเดินถึงสะพานเจ้าของโรงก็คำนับแล้วแจ้งความว่า ยังมีชายผู้หนึ่งใช้ให้มาเชิญท่านไปที่โรงข้าพเจ้าสักครู่หนึ่ง ชัวฮกได้ฟังก็เดินตามเจ้าของโรงไปถึง ลีกูก็ออกมาต้อนรับแล้วเชิญชัวฮกเข้าไปข้างใน
ชัวฮกจึงถามว่า โตวก๊วนให้เชิญเรามามีธุระสิ่งใดหรือ ลีกูว่าข้าพเจ้าจะบอกท่านตามจริงเรื่องความนั้นท่านก็ย่อมรู้อยู่ จงช่วยคิดอุบายทำให้โลวจุนหงีตายเสียในเวลาค่ำวันนี้ ข้าพเจ้าจะให้ทองคำหนักห้าสิบตำลึงเป็นค่าสินบน บรรดาขุนนางและกรมการเหล่านั้นตกพนักงานข้าพเจ้าจะเอาเงินทองไปจัดแจงเอง
ชัวฮกได้ฟังก็หัวเราะแล้วพูดว่า ท่านไม่เห็นหนังสือสี่ตัวหน้าโรงชำระหรือว่ามิให้เข้ากับผู้ใด ท่านเก็บริบทรัพย์สมบัติแล้วเอาภรรยาไปเสียด้วย บัดนี้เอาทองคำมาให้เราห้าสิบตำลึงจะให้ล้างผลาญชีวิตผู้อื่นเสีย ถ้าภายหลังพลั้งพลาดประการใดตัวเรามิเป็นโทษด้วยหรือ
ลีกูจึงว่า ท่านเห็นเล็กน้อยข้าพเจ้าจะเติมให้อีกห้าสิบตำลึง ชัวฮกได้ฟังก็แกล้งพูดว่า ซึ่งคนๆ นี้มั่งมีทรัพย์สินเป็นเศรษฐีอยู่ในเมืองปักเกีย ชื่อเสียงปรากฏ ถ้าเราคิดฆ่าเสียได้ทองแต่ร้อยตำลึงก็จะเอาไปทำไม แม้นว่าให้ห้าร้อยตำลึงจึงจะทำ ลีกูว่าข้าพเจ้าได้ทองคำมาเท่านี้เอง ท่านจงรับไว้ก่อนเถิด เวลาค่ำท่านจัดแจงแล้ว ข้าพเจ้าจึงจะเอาไปให้ท่านจนครบห้าร้อยตำลึง ชัวฮกรับทองคำใส่ห่อผ้ายืนขึ้นพูดว่า รุ่งขึ้นเช้าจงไปหามศพโลวจุนหงีที่คุกเถิด ลีกูได้ฟังก็ยินดีคำนับลาชัวฮกกลับไปบ้าน ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นโลวจุนหงีไปแล้วก็มีความวิตกกัน จึงให้ชาจินกับไตจงติดตามมาฟังข่าว ชาจินกับไตจงคำนับลาออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงไปถึงเมืองปักเกียแจ้งความว่า โลวจุนหงีต้องโทษ ลีกูเอาทองไปบนบานจะให้โลวจุนหงีตายเสียในคุก ชาจินกับไตจงรู้ความแล้วก็ตรงไปถึงประตูบ้านชัวฮก ร้องบอกว่าข้าพเจ้ามาหาท่านเจียดคิบ ชัวฮกได้ฟังก็ออกมาดู เห็นชาจินมีรูปร่างลักษณะดีแต่ยังไม่รู้จักว่าผู้ใด ชาจินคุกเข่าคำนับ ชัวฮกก็ต้อนรับตามธรรมเนียมถามว่า ท่านแซ่ใดชื่อไร มาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งไร ชาจินตอบว่าที่นี่ยังพูดไม่ได้ ชัวฮกก็เชิญเข้าไปข้างใน ชาจินให้ไตจงอยู่ข้างนอก ชัวฮกจัดที่ให้ชาจินนั่งพอสมควร
ชาจินจึงพูดว่า ท่านอย่าตกใจ ข้าพเจ้าชาวเมืองซองจิวอยู่บ้านเฮงไฮกุ๋น แซ่ชาชื่อจินที่เรียกว่าเซียวซวนฮอง เป็นเทือกเถาพระเจ้าชาซีจง ครั้นอยู่มาต้องโทษจึงได้ไปสามิภักดิ์อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ซ้องกั๋งใช้ให้มาฟังข่าวโลวจุนหงี แจ้งความว่าต้องโทษอยู่ในคุกด้วยมีผู้ร่วมคิดกันแกล้งใส่ความเอาชีวิตของโลวจุนหงี ครั้งนี้จะเป็นตายก็เพราะท่าน ข้าพเจ้าจึงได้มาแจ้งความให้ทราบ แม้นท่านช่วยอุปถัมภ์อย่าให้โลวจุนหงีถึงแก่ชีวิตเป็นอันตราย ข้าพเจ้าจะได้ตอบแทนสนองคุณท่านให้สมควร ถ้าโลวจุนหงีตายในขณะนี้ คงจะมีผู้ยกกองทัพมาแก้แค้นตีเมืองเข้าไปได้ก็จะพากันตายเสียสิ้น ตัวท่านเป็นคนซื่อตรงไม่มีสิ่งของมาคำนับ มีแต่ทองคำหนักพันตำลึงติดมาปรารถนาจะให้ท่านช่วย ชัวฮกได้ฟังก็ตกใจไม่รู้ที่จะโต้ตอบอย่างไรนั่งตะลึงอยู่
ชาจินจึงยืนขึ้นพูดว่า ข้าพเจ้าชายชาติทหารจะทำการสิ่งใดก็แน่นอนท่านอย่ากลัวเลย ชัวฮกว่าเชิญท่านกลับไปเถิด การงานสิ่งใดข้าพเจ้าจะจัดแจงเองอย่ามีความวิตก ชาจินว่าสืบไปภายหน้าจะแทนคุณท่านอีก ก็เอาทองคำที่ไตจงเข้าไปให้ชัวฮก แล้วชวนกันออกจากบ้านไป
ฝ่ายชัวฮกแจ้งเหตุการณ์ที่ชาจินบอก ก็ตรงมาถึงคุกเล่าความให้ชัวเค่งผู้น้องฟังแต่ต้นจนปลายทุกประการ ชัวเค่งว่าถึงตัวข้าพเจ้าก็ไม่ชอบจะให้ช่วยคนผิดอย่างไรได้ โบราณท่านย่อมว่า จะฆ่าคนก็ฆ่าให้ตาย ถ้าจะช่วยก็ช่วยให้ตลอด บัดนี้เราได้ทองคำพันตำลึงแล้วช่วยกันเดินเหินใช้สอย เนียตงซีผู้รักษาเมืองกับเตียขงมกก็เห็นแต่จะได้เงินทอง ขอให้เนรเทศโลวจุนหงีไปเมืองไกลๆ เสีย เมื่อพวกเขาเนียซัวเปาะจะช่วยได้หรือไม่ได้ช่างเป็นไร อย่าให้โลวจุนหงีตายในเงื้อมมือเรา
ชัวฮกจึงพูดว่า น้องคิดอ่านดังนี้เหมือนใจพี่ เจ้าไปจัดแจงให้โลวจุนหงีอยู่ตามสบาย ปรึกษากันแล้วชัวฮกกับชัวเค่งก็เอาทองคำไปเดินเหินไม่ให้ผู้ใดรู้เสร็จแล้วก็กลับมา ครั้นรุ่งขึ้นเช้าลีกูก็ไปคอยท่าอยู่ที่คุกไม่เห็นศพโลวจุนหงีเหมือนชัวฮกพูด ลีกูก็ไปหาชัวฮกที่บ้านเตือนว่า ท่านทำไมจึงไม่จัดแจงตามคำซึ่งสัญญาไว้ ชัวฮกแกล้งพูดว่า เวลาคืนนี้จะลงมือเอาชีวิตเสียแล้ว พอเนียตงซีผู้รักษาเมืองให้คนใช้มาห้ามว่าอย่าทำให้ตายจึงได้งดไว้ ท่านจงไปเดินเหินต่อท่านผู้ใหญ่อีกเถิด ลีกูได้ฟังก็กลับไปจัดให้คนใช้ไปเดินเหินที่ผู้รักษาเมือง ๆ ได้รับทองของลีกูไว้ก็พูดว่า การสิ่งนี้สุดแต่เจียดคิบ ถ้าลงมือทำก็คงตาย ผู้ที่ไปเดินเหินจึงกลับไปคิดอ่านกับลีกูว่าจะต้องไปหาเจียดคิบอีก
ฝ่ายชัวฮกกับชัวเค่งก็ไปเตือนเตียขงมก ๆ นั้นรับทองคำไว้จัดแจงปรึกษาโทษของโลวจุนหงีเสร็จแล้วก็ไปแจ้งความให้ผู้รักษาเมืองฟังว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูความของโลวจุนหงีมีผู้มาฟ้องก็จริง แต่การสิ่งใดยังไม่เกิดขึ้น ถึงโลวจุนหงีไปอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะไต่ถามก็ยังไม่ได้ความ เอาโลวจุนหงีมาเฆี่ยนเสียสี่สิบทีแล้วเนรเทศไปให้ไกลถึงสามพันลี้ ท่านจะเห็นประการใด เนียตงซีว่าท่านปรึกษาดังนี้ถูกเหมือนใจเราคิดไว้ พูดแล้วสั่งชัวฮกให้เอาตัวโลวจุนหงีออกมาจากคุกถอดคายาว สักหน้าเสีย แล้วเฆี่ยนสี่สิบทีเอาคาเล็กมาใส่ มอบให้ตังเทียว สิปาคุมตัวไปเนรเทศ
ซึ่งตังเทียวสิปาสองคนนี้เดิมเป็นขุนนางเล็กน้อยอยู่เมืองไคฮงฮู้ ผู้รักษาเมืองให้คุมลิมชองเนรเทศไปเมืองซองจิว ครั้งนั้นก็ทำร้ายลิมชองไม่ได้ กอไทอวยโกรธทำโทษตังเทียว สิปาเนรเทศมาเมืองปักเกีย เนียตงซีเห็นว่าตังเทียว สิปารู้การงานก็เอาไว้ใช้ตั้งให้เป็นผู้คุม ตังเทียว สิปารับหนังสือปรึกษาแล้วลาผู้รักษาเมือง คุมตัวโลวจุนหงีมาฝากไวัที่ตะรางก่อน ต่างคนก็กลับไปบ้านจัดสิ่งของต่างๆ จะเอาไปใช้สอยตามทาง
ฝ่ายลีกูแจ้งว่า โลวจุนหงีไม่ตายเป็นแต่เนรเทศไปเมืองไกลก็ตกใจกลัวยิ่งนัก จึงให้คนใช้มาเชิญตังเทียว สิปาผู้คุมทั้งสองไปที่โรงขายสุราแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะแจ้งความแก่ท่านแต่ตามจริง โลวจุนหงีนี้เป็นคนพยาบาทกับข้าพเจ้า จะเอาเงินให้ท่านใช้สอยบ้าง ท่านอย่าต้องคุมไปให้ไกลเลยคิดอ่านฆ่าเสียแต่ที่ใกล้ๆ เอาสิ่งของมาให้ข้าพเจ้าดูเป็นสำคัญ จะให้ทองคำหนักห้าสิบตำลึงสนองคุณท่านทั้งสองอีก พูดแล้วก็ส่งเงินเหรียญใหญ่ให้ผู้คุมทั้งสอง ตังเทียว สิปารับเงินลาลีกูกลับมาบ้าน จัดสิ่งของใส่ห่อผ้าเสร็จแล้วก็ออกจากบ้านมารับโลวจุนหงีที่ตะรางออกเดินทางในเวลากลางคืน ตังเทียว สิปาพาลด่าโลวจุนหงีว่า เจ้าอย่าถือดีทางซึ่งจะเดินไปซัวมึงเต๊าถึงหกพันลี้ เงินทองจะซื้อกินเจ้าก็ไม่มีสักเบี้ยอีแปะจะให้เราทำอย่างไร
โลวจุนหงีว่า ข้าพเจ้านี้ถูกแกล้งใส่ความริบเอาทรัพย์สิ่งของทั้งปวงเสียสิ้นจึงไม่มีเงินใช้สอย ตังเทียวว่าตัวเจ้าเป็นเศรษฐีตระหนี่ทรัพย์แต่เส้นผมก็ไม่ให้กระเด็น บัดนี้ฟ้าและดินเปิดช่องทดแทนอย่าพาลพาโลคนอื่นเลยคงจะได้เห็นกัน โลวจุนหงีได้ฟังก็โกรธแต่ไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใดก็สู้อดใจนิ่งอยู่ ตังเทียว สิปาคุมตัวโลวจุนหงีออกทางประตูตังหมึงฝ่ายทิศตะวันออก ตังเทียวหยิบห่อผ้าสิ่งของผูกไว้กับคาที่ใส่โลวจุนหงี แล้วเร่งให้เดินไปประมาณทางได้ห้าสิบลี้ เวลาก็เย็นค่ำจึงเข้าพักสำนักที่โรงเตี๊ยมแกล้งใช้โลวจุนหงีต่างๆ ครั้นรุ่งเช้าจึงออกจากโรงเตี๊ยมไป
ฝ่ายเอียนเช็งแจ้งว่า โลวจุนหงีต้องเนรเทศไปเมืองไกล สืบรู้เหตุการณ์ว่าผู้คุมทั้งสองจะคิดร้ายโลวจุนหงี เอียนเช็งก็อุตส่าห์เล็ดลอดติดตามไปคอยดู ถ้าเห็นผู้คุมเข้าพักที่ไหน เอียนเช็งก็เที่ยวหาศาลเจ้าหรือศาลาอาศัยอยู่ที่ใกล้พอได้ยินเสียงและเห็นกัน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าตังเทียว สิปาก็คุมโลวจุนหงีออกจากโรงเตี๊ยม เอียนเช็งก็ค่อยๆ เดินตามหลังไป
ฝ่ายโลวจุนหงีตั้งแต่ถูกเฆี่ยนยังป่วยอยู่ เดินทางเวลาหนึ่งก็เจ็บเท้าไปไม่ใคร่จะได้ ผู้คุมทั้งสองเอากระบองทุบตีโลวจุนหงีเร่งให้เดิน โลวจุนหงีก็อุตส่าห์เดินพ้นตำบลนั้นไปประมาณทางได้สิบลี้ถึงป่าใหญ่แห่งหนึ่ง โลวจุนหงีบอกกับผู้คุมว่า ข้าพเจ้าเดินไปไม่ได้แล้ว ท่านจงเอ็นดูให้หยุดพักสักครู่หนึ่งเถิด ตังเทียว สิปาก็พาโลวจุนหงีเข้าไปหยุดพักในป่าต้นไม้ใหญ่คิดจะฆ่าโลวจุนหงีเสียให้ตาย
ขณะนั้นเวลาเช้ายังไม่มีผู้คนเดินไปมา สิปาจึงแกล้งพูดว่า เราสองคนนี้ตื่นแต่เช้ามืดยังง่วงอยู่ จะนอนในป่านี้สักตื่นหนึ่งก็กลัวเจ้าจะหนีไป โลวจุนหงีว่า ถึงมีปีกบินได้ก็หนีท่านไม่พ้น สิปาจึงว่าถ้ากระนั้นต้องผูกมัดไว้ให้มั่นคง พูดแล้วก็เข้าช่วยกันผูกมัดโลวจุนหงีไว้กับต้นไม้ใหญ่ แล้วตังเทียวก็เดินไปคอยดูผู้คนอยู่ที่ต้นทาง สิปาจับกระบองสองมือตรงเข้ามาบอกโลวจุนหงีว่า ท่านอย่าโกรธเราสองคนนี้เลย เพราะด้วยลีกูสั่งมาให้ฆ่าท่านเสียตามทาง แม้นไปถึงซัวมึงเต๊าก็คงตายเหมือนกัน จะต้องไปให้ลำบากทำไม ตายเสียที่นี่ดีกว่า ถ้าท่านตายไปเมืองผีแล้วอย่าโทษว่าเราทำ
โลวจุนหงีได้ฟังก็ร้องไห้ไม่รู้ที่จะทำประการใด ด้วยถูกมัดไว้มั่นคงก็ทรุดศีรษะลงยอมตาย เอียนเช็งตามมาแอบต้นไม้ยืนดูอยู่ พอสิปาเงื้อกระบองขึ้นจะตีโลวจุนหงี เอียนเช็งก็เอาลูกเกาทัณฑ์ขว้างมาถูกคอสิปาล้มลงขาดใจตาย ตังเทียวได้ยินเสียงดังก็วิ่งมาดู เห็นสิปานอนคว่ำอยู่ที่ดินกระบองที่ถือก็กระเด็นไปอยู่ไกล ตังเทียวเข้าไปพยุงสิปาขึ้น เห็นลูกเกาทัณฑ์มือปักอยู่ที่คอก็แจ้งว่าสิปาถูกลูกเกาทัณฑ์ เหลียวไปดูข้างทิศตะวันออกเฉียงเหนือเห็นมีชายผู้หนึ่งยืนแอบต้นไม้อยู่ เอียนเช็งก็ขว้างเกาทัณฑ์มือมาอีก ถูกคอตังเทียวทะลุตลอดมาข้างหลังล้มลงขาดใจตาย เอียนเช็งก็ตรงเข้ามาเอากระบี่ตัดเชือกที่มัดโลวจุนหงีกับขื่อคาออกแล้วร้องไห้
ขณะนั้นโลวจุนหงีไม่ได้สติเหมือนสลบไป ครั้นได้ยินเสียงร้องไห้ก็ลืมตามาดู เห็นเอียนเช็งร้องไห้ร่ำไรอยู่จึงพูดว่า ถ้าไม่ตกใจถึงเพียงนี้เจ้ากับเราคงไม่ได้เห็นหน้ากัน เอียนเช็งว่า ข้าพเจ้าแจ้งความว่าผู้คุมทั้งสองพาตัวท่านมาทางนี้ จึงได้ติดตามมาแอบดูเห็นผู้คุมจะทำร้ายท่าน ข้าพเจ้าก็ขว้างลูกเกาทัณฑ์ถูกผู้คุมทั้งสองคนตาย
โลวจุนหงีได้ฟังก็แลไปเห็นผู้คุมตายจึงพูดว่า เจ้ามาช่วยชีวิตเราไว้ฆ่าผู้คุมทั้งสองตายโทษก็มากขึ้นอีก เราจะหนีไปสำนักอาศัยที่ไหนดี เอียนเช็งว่า เดิมซ้องกั๋งแกล้งทรมานท่านให้เข้าเป็นพวกพ้อง ครั้งนี้ถ้าไม่ไปเขาเนียซัวเปาะที่อื่นก็อาศัยไม่ได้ โลวจุนหงีว่าเท้าเราเจ็บนักเดินไปไม่ได้จะทำอย่างไร เอียนเช็งว่าข้าพเจ้าจะแบกท่านไป แล้วก็ชักลูกเกาทัณฑ์ที่ศพผู้คุมเก็บไว้ กระบี่เหน็บติดตัวแน่นหนา อุ้มโลวจุนหงีขึ้นบ่าเดินตรงไปข้างทิศตะวันออกประมาณทางได้สิบลี้ถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เอียนเช็งกับโลวจุนหงีก็เข้าอาศัยซื้ออาหารรับประทาน
ฝ่ายคนที่เดินทางเห็นผู้คุมสองคนถูกลูกเกาทัณฑ์ตาย ก็ชวนกันไปบอกผู้รักษาตำบลไต้เม่งฮู้ซึ่งขึ้นกับเมืองปักเกีย ผู้รักษาตำบลไต้เม่งฮู้แจ้งความก็ใช้ให้กรมการมาชันสูตรดูรู้ว่าเป็นผู้คุมของเนียตงซี ชื่อตังเทียว สิปา คุมโลวจุนหงีคนโทษเนรเทศมา ก็สั่งกรมการทหารทั้งปวงสืบหาตัวผู้ร้ายและคนโทษให้จงได้ กรมการและทหารก็ลาไปปรึกษากันว่า ซึ่งผู้คุมทั้งสองตายมีบาดแผลเป็นรอยยิงด้วยเกาทัณฑ์มือเห็นมีอยู่แต่เอียนเช็งคนเดียว ก็แยกย้ายไปเที่ยวสืบทุกบ้านทุกตำบล บอกรูปพรรณผู้ร้ายกับคนโทษให้นายบ้านนายอำเภอรู้ทั่วกัน ข่าวนั้นก็เลื่องลือต่อๆ ไป
ฝ่ายโลวจุนหงีกับเอียนเช็งพักอยู่ที่โรงเตี๊ยม เซียวยี่เจ้าของโรงเห็นโลวจุนหงีกับเอียนเช็งรูปร่างเหมือนกับหนังสือประกาศ ก็มีความสงสัยจึงไปแจ้งความกับนายอำเภอว่า มีชายสองคนรูปร่างนั้นเหมือนกับที่กล่าวหา บัดนี้สำนักอยู่ที่โรงข้าพเจ้า นายอำเภอได้ฟังก็ไปแจ้งความกับกรมการและทหารทั้งปวงพากันมายังโรงเตี๊ยม
ฝ่ายเอียนเช็งเวลานั้นไม่มีสิ่งใดจะกินกับอาหาร ก็เอาเกาทัณฑ์มือไปเที่ยวขว้างสัตว์ในป่า พอเซียวยี่นำกรมการและทหารไปถึงเข้าล้อมโรงเตี๊ยมไว้ เห็นโลวจุนหงีผู้เดียวก็เข้าจับโลวจุนหงีมัดบรรทุกเกวียนคุมตัวออกจากโรงเตี๊ยมไป
ฝ่ายเอียนเช็งเที่ยวขว้างสัตว์ป่าได้พอกินแล้ว จะกลับมาโรงเตี๊ยมได้ยินเสียงผู้คนอื้ออึงก็แอบต้นไม้ดู เห็นพวกทหารถือเครื่องศัสตราวุธจับตัวโลวจุนหงีมัดไว้ในเกวียนพ้นโรงเตี๊ยมไปแล้ว เอียนเช็งจะเข้าช่วยก็ไม่ได้ด้วยทหารมากไม่รู้ที่จะทำประการใด ก็ร้องไห้วิตกถึงโลวจุนหงียิ่งนัก จึงคิดว่าการครั้งนี้สำคัญ ถ้าไม่ไปแจ้งความกับซ้องกั๋งที่เขาเนียซัวเปาะให้ทราบโลวจุนหงีคงถึงแก่ชีวิตเป็นอันตรายแน่ คิดแล้วก็อุตส่าห์เดินทางไปถึงเนินแห่งหนึ่ง เห็นมีต้นไม้ใหญ่ก็เข้าหยุดนอนจนสว่างตื่นขึ้น มีความวิตกด้วยทางจะไปเขาเนียซัวเปาะนั้นไกลนักเงินทองก็ไม่มี พอได้ยินเสียงนกร้องอยู่บนต้นไม้ เอียนเช็งแหงนหน้าขึ้นดู นกนั้นก็มองอูเอียนเช็ง ๆ หยิบเอาลูกเกาทัณฑ์มาถือไว้แล้วอธิษฐานว่า ข้าพเจ้ามีลูกเกาทัณฑ์อยู่สิ่งเดียว ถ้าชีวิตของโลวจุนหงีผู้มีคุณยังไม่ถึงที่ตาย ข้าพเจ้าขว้างลูกเกาทัณฑ์ไปขอให้นกพลัดตกลงมา แม้นว่าครั้งนี้โลวจุนหงีจะถึงแก่ชีวิต ขว้างลูกเกาทัณฑ์ไปอย่าให้ถูกนก ครั้นอธิษฐานแล้วก็ขว้างลูกเกาทัณฑ์ไปถูกหางนก ๆ ก็พาลูกเกาทัณฑ์บินข้ามเนิน เอียนเช็งเห็นดั่งนั้นก็รีบเดินทางตามนกไป
ฝ่ายชาจินกับไตจงออกจากบ้านชัวฮก ณ เมืองปักเกียตรงไปถึงเขาเนียซัวเปาะ เล่าความให้ซ้องกั๋งฟังตามซึ่งได้พูดกับชัวฮกและได้มอบทองคำให้ชัวฮกไว้ทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งดังนั้นก็มีความวิตก จึงให้เอียหยงกับเจียสิวรีบไปฟังข่าวโลวจุนหงีอีก เอียหยงกับเจียสิวออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงมาเมืองปักเกีย
ฝ่ายเอียนเช็งรีบเดินทางตามนกไปพักหนึ่ง เห็นเอียหยงเจียสิวเดินทางสวนมาสำคัญว่าคนค้าขายมีอาวุธสำหรับมือกับสิ่งของด้วย เอียนเช็งจึงคิดว่าคนทั้งสองนี้เดินทางมาที่ไหนสู้ฝีมือเราได้ จำจะแย่งชิงเอาห่อผ้าเสียจะได้ไปซื้อกินตามทาง คิดแล้วก็เอาลูกเกาทัณฑ์เหน็บไว้ พอเอียหยงกับเจียสิวเดินมามิได้ระวังตัว เอียนเช็งก็ตรงเข้ามาเอามือทุบคนเดินหลังคือเจียสิวล้มลง แล้วก็จะไปทุบเอียหยงอีก เอียหยงเหลียวมาเห็นก็เอากระบองสั้นตีถูกต้นขาเอียนเช็งล้มลง เจียสิวลุกขึ้นตรงเข้ามาเอาเท้าเหยียบเอียนเช็งไว้ชักกระบี่ออกจะฟัน
เอียนเช็งร้องว่า ท่านผู้มีฝีมือถึงจะฆ่าข้าพเจ้าเสียก็ไม่วิตก แต่เป็นทุกข์อยู่ไม่มีผู้ใดบอกข่าวคราว เจียสิวได้ฟังก็ชะงัก ฉุดเอียนเช็งขึ้นถามว่าเจ้าเป็นคนบอกข่าวเหตุการณ์สิ่งใดหรือ
เอียนเช็งว่า ท่านจะถามล่อลวงจับตัวดอกกระมัง เอียหยงได้ฟังก็สงสัยตรงเข้าจับมือเอียนเช็งถามว่า เจ้านี้เป็นพวกของโลวจุนหงีชื่อเอียนเช็งไม่ใช่หรือ เอียนเช็งว่าท่านทั้งสองเปรียบเหมือนเชือกที่จะมาผูกมัดเอาชีวิต ข้าพเจ้าบอกกับท่านแล้วถึงจะจับตัวไปก็จะยอมตาย ซึ่งโลวจุนหงีนั้นเป็นนาย ข้าพเจ้าชื่อเอียนเช็งที่เรียกว่าลังจือ เอียหยง เจียสิวได้ฟังจึงว่านี่เป็นบุญนักหนาเกือบจะฆ่าเสียแล้ว เราเป็นพวกตำบลเขาเนียซัวเปาะชื่อเอียหยง คนนั้นชื่อเจียสิว ซ้องกั๋งใช้ให้ไปฟังข่าวโลวจุนหงีที่เมืองปักเกียก่อน โงวหยงซินแสกับไตจงจะตามมาภายหลัง
เอียนเช็งได้ฟังก็ดีใจ เล่าความเรื่องโลวจุนหงีให้แจ้งทุกประการ เอียหยงว่า ถ้ากระนั้นเจ้ากับเรากลับไปเขาเนียซัวเปาะบอกให้ซ้องกั๋งทราบก่อนจะได้คิดการต่อไป เจียสิวลงไปเมืองปักเกียแต่ผู้เดียวสืบได้ความแล้วจงรีบกลับมาโดยเร็ว เจียสิวก็จัดสิ่งของและอาวุธเหน็บติดตัวถือห่อผ้าลาเอียหยงกับเอียนเช็งเดินตรงไปเมืองปักเกีย เอียหยงก็พาเอียนเช็งกลับไปเขาเนียซัวเปาะในเวลากลางคืน ครั้นถึงเอียหยงพาเอียนเช็งไปคำนับซ้องกั๋ง แล้วก็แจ้งความของโลวจุนหงีให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ตกใจ จึงประชุมพี่น้องทั้งปวงมาพร้อมกันปรึกษาการที่จะช่วยโลวจุนหงีก็กลัวจะไม่ทัน ด้วยเอียนเช็งฆ่าผู้คุมตายทั้งสองคนแล้วจับเอาโลวจุนหงีไปได้อีกกลัวจะฆ่าเสียก่อน เจียสิวนั้นให้ไปฟังข่าวคราว ถึงรู้ว่าจะฆ่าโลวจุนหงีที่ไหนจะคิดแก้ไขได้ จำจะให้โงวหยงกับไตจงไปฟังดู ถ้าเห็นว่าการจวนตัวจะได้คิดอุบายให้เนิ่นช้าเข้าไว้ ครั้นปรึกษาเห็นพร้อมแล้ว ซ้องกั๋งจึงสั่งโงวหยงซินแสกับไตจงรีบไปเมืองปักเกีย ฟังข่าวคราวโลวจุนหงีให้จงได้ โงวหยงกับไตจงรับคำสั่งคำนับลาออกจากเขาเนียซัวเปาะไปโดยรีบร้อน
ฝ่ายขุนนางกรมการและทหารทั้งปวงจับตัวโลวจุนหงีได้ก็เอามาส่งเนียตงซีผู้รักษาเมือง เนียตงซีมีความโกรธโลวจุนหงียิ่งนัก สั่งกรมการกับชัวฮก ชัวเค่ง ผู้เป็นเจียดคิบสำหรับฆ่าคนว่า เวลาพรุ่งนี้ให้เอาโลวจุนหงีไปฆ่าเสียที่กลางตลาด จะได้เป็นตัวอย่างอย่าให้ไพร่พลชาวเมืองทำดังนี้สืบไป เจียดคิบทั้งสองก็เอาตัวโลวจุนหงีขังคุกไว้ ถึงกำหนดจึงจะคุมตัวไปฆ่าเสีย
ฝ่ายเจียสิวรีบเดินทางมาถึงเมืองปักเกียเวลาค่ำ ประตูเมืองปิดเข้าไม่ได้ก็อาศัยอยู่ที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเจียสิวเข้าไปในเมืองได้ยินคนทั้งปวงพูดกันมีแต่เวทนาโลวจุนหงีทั้งสิ้น เจียสิวได้ยินดังนั้นก็มีความสงสัยเดินไปถึงตลาดถามชาวบ้านว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือด้วยเหตุการณ์สิ่งใด
ผู้เฒ่าชาวบ้านคนหนึ่งชื่อไม่ปรากฏบอกเจียสิวว่า ท่านยังไม่รู้เหตุที่เมืองปักเกียนี้มีเศรษฐีคนหนึ่งชื่อโลวจุนหงีมั่งมีทรัพย์สินมาก พวกโจรเขาเนียซัวเปาะมาล่อลวงจับเอาตัวไป ครั้นกลับมาได้มีผู้แกล้งใส่ความจึงต้องโทษเนรเทศในตำบลซัวมึงเต๊า แล้วฆ่าผู้คุมทั้งสองตายถูกจับตัวมาแต่เวลาคืนนี้ พอกลางวันก็จะฆ่าเสียที่กลางตลาดเชิญท่านไปดูเถิด
เจียสิวได้ฟังก็ตกใจรีบเดินไปถึงกลางตลาด เห็นมีโรงเตี๊ยมก็ตรงขึ้นบนเหลาสูงนั่งอยู่ที่โต๊ะ เจ้าของถามเจียสิวว่า ท่านมาจะกินโต๊ะเสพสุราเลี้ยงพวกพ้องด้วยหรือมีแต่ท่านผู้เดียว เจียสิวว่าจัดหาชามใหญ่ใส่สุรากับสิ่งของมาเถิดจะถามทำไม เจ้าของโรงเตี๊ยมได้ฟังก็ลงมาจัดหาสุรากับสิ่งของขึ้นไปให้เจียสิวนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่
ฝ่ายพวกชาวตลาดเห็นจวนเวลากลางวัน ก็ชวนกันปิดประตูโรงเสียทั้งสิ้น เจียสิวอยู่บนเหลาเห็นชาวตลาดปิดประตูก็รู้ว่าจวนเวลาจะฆ่าโลวจุนหงีแล้ว จึงแข็งใจนั่งกินโต๊ะเป็นปกติ เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกกับเจียสิวว่า ท่านกินโต๊ะเสพสุราพอหรือยัง บัดนี้กำลังจะฆ่าคน บรรดาพวกที่กินอยู่ข้างล่างก็คิดเงินให้หลบหลีกไปสิ้นแล้ว ยังเหลือแต่ท่านคนเดียวจงคิดเงินให้เสียเถิดจะได้ปิดประตูโรง
เจียสิวว่าเราหากลัวไม่ เจ้าจงลงไปเสียให้พ้น เราจะเสพสุราอย่ามาวุ่นวายรบกวนชอบที่จะเจ็บตัวหรือ เจ้าของโรงเตี๊ยมได้ฟังก็ตกใจกลัวไม่อาจว่ากล่าวสิ่งใดก็ลงมาจากเหลา
ฝ่ายขุนนางกรมการ และชัวฮก ชัวเค่ง สำหรับฆ่าคนกับผู้คุมเป็นอันมากก็จัดการไว้พร้อม พอได้เวลาก็พาตัวโลวจุนหงีมาจะฆ่าที่กลางตลาดทหารถือเครื่องศัสตราวุธตีม้าล่อและกลองเสียงอื้ออึง เจียสิวเสพสุราอยู่บนเหลาได้ยินก็ไปดูที่หน้าต่างเห็นทหารและผู้คุมถืออาวุธคุมตัวโลวจุนหงีเดินมาถึงทางแยกที่จะฆ่าตรงกับหน้าโรงเตี๊ยม ทหารและผู้คุมทั้งปวงก็หยุดอยู่พวกที่ถือเครื่องศัสตราวุธห้อมล้อมโลวจุนหงีไว้ ชัวฮกเจียดคิบสำหรับฆ่าคนถือกระบี่เดินตรงเข้าไปให้โลวจุนหงีคุกเข่าลงแล้ว ชัวเค่งเข้ายึดคาที่ใส่คอโลวจุนหงีไว้
แล้วสองนายก็พูดว่า ท่านเศรษฐี มิใช่ว่าข้าพเจ้าสองคนพี่น้องนี้ไม่ช่วยท่านเมื่อไร เหลือสติปัญญาแล้ว ท่านจงตั้งใจให้ดีข้าพเจ้าจัดเครื่องเซ่นไว้คอยท่า ท่านตายแล้วเชิญไปกินเครื่องเซ่นเถิด
พูดยังไม่ทันขาดคำ มีผู้ร้องขึ้นว่าได้เวลาแล้ว พวกผู้คุมก็ถอดคาที่คอโลวจุนหงีออกเอาเข้าผูกไว้กับหลัก ชัวฮกชักกระบี่ออกจากฝักยืนอยู่ริมนั้น ขงมกและผู้กำกับก็อ่านคำปรึกษาโทษ บรรดาคนเหล่านั้นร้องขึ้นพร้อมกันว่าชอบแล้ว ชัวฮกก็จัดแจงจะลงมือ
เจียสิวยืนดูอยู่บนเหลาเห็นดังนั้น ก็ชักกระบองออกมาถือทั้งสองมือร้องตวาดลงมาด้วยเสียงอันดังว่า พวกเขาเนียซัวเปาะที่ฝีมือเข้มแข็งมาอยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งสิ้น ชัวฮกกับชัวเค่งได้ฟังก็ช่วยกันเข้าตัดเชือกที่มัดโลวจุนหงีออกแล้วชวนกันวิ่งหนี เจียสิวโดดลงมาจากเหลาตรงเข้าไล่ฆ่าฟันขุนนางกรมการกับทหารและผู้คุมแตกตื่นวุ่นวายเหยียบกันล้มตายเป็นหลายคน บ้างก็หนีกระจัดกระจายไป เจียสิวเข้าจับมือโลวจุนหงีพาหนีไปทางทิศใต้ โลวจุนหงีตกใจตัวสั่นวิ่งไปไม่ใคร่จะทันเจียสิว ฝ่ายพวกขุนนางบ้างก็ไปแจ้งความให้เนียตงซีฟังทุกประการ เนียตงซีผู้รักษาเมืองจึงสั่งขุนนางนายทหารให้คุมไพร่พลแยกกันไปปิดประตูเมืองไล่จับตัวให้จงได้ ขุนนางนายทหารก็ไปสกัดอยู่ที่ประตูเมืองทุกแห่ง
๖๓
ฝ่ายเจียสิวจูงมือโลวจุนหงีวนเวียนอยู่ในเมืองด้วยไม่รู้จักทาง โลวจุนหงีนั้นตกใจกลัวสิ้นสติ ไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหน พอทหารไล่ตามไปทันก็กรูกันเข้าล้อมจับเจียสิวกับโลวจุนหงีได้ คุมตัวมาส่งให้ผู้รักษาเมือง
เจียสิวเห็นเนียตงซีก็ด่าด้วยคำหยาบช้า แล้วพูดว่า ซ้องกั๋งพี่เราเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะจะยกกองทัพมาตีเมืองปักเกียจับผู้รักษาเมืองกับญาติพี่น้องฆ่าเสียให้สิ้นทั้งสามชั่วโคตร บรรดาขุนนางและกรมการได้ฟังดังนั้นก็พากันตกใจกลัวตะลึงอยู่ เนียตงซีผู้รักษาเมืองได้ฟังก็นั่งตรึกตรองไม่โต้ตอบประการใด สั่งให้เอาคามาใส่โลวจุนหงีกับเจียสิวมอบให้ชัวฮกกับชัวเค่งจำขังคุกไว้ ชัวฮกกับชัวเค่งก็คุมตัวโลวจุนหงีกับเจียสิวไปจำไว้ ณ คุก จัดให้โลวจุนหงีกับเจียสิวหลับอยู่ด้วยกันตามสบาย ถึงเวลาเช้าเย็นก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงโลวจุนหงีกับเจียสิวทุกเวลามิได้ขาด
ฝ่ายโงวหยงซินแสกับไตจง ออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางมาถึงเมืองปักเกีย ได้ยินชาวเมืองเล่าลือกันว่า ผู้รักษาเมืองให้คุมตัวโลวจุนหงีไปฆ่าที่กลางตลาด มีพวกโจรเขาเนียซัวเปาะมาแก้เอาโลวจุนหงีพากันหนีไป พวกทหารตามทันจับโจรผู้นั้นกับโลวจุนหงีมาได้จำขังคุกไว้ก็คงตายในเร็วๆ นี้ โงวหยงแจ้งความก็เขียนหนังสือหลายฉบับเอาไปเที่ยวทิ้งไว้แถวในเมืองและนอกเมือง ปรารถนาจะไม่ให้ทำอันตรายกับคนทั้งสองได้ โงวหยงซินแสกับไตจงก็ออกจากเมืองปักเกียรีบกลับไปเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายเนียตงซีผู้รักษาเมือง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็ให้หาเฮงไทซิวขุนนางที่ปรึกษามาให้ไปตรวจตราผู้คนที่เหยียบกันป่วยเจ็บล้มตายด้วยเรื่องความโลวจุนหงีนั้นมากน้อยเท่าใด เฮงไทซิวไปตรวจดูได้ความว่า ตายประมาณแปดสิบคน ที่เจ็บป่วยนั้นหลายร้อย เนียตงซีก็จ่ายเงินทองให้ไปจัดแจงฝังศพผู้ตาย ที่เจ็บป่วยนั้นก็หาหมอรักษาพยาบาล บรรดาคนในเมืองและนอกเมืองเก็บได้หนังสือที่พวกตำบลเขาเนียซัวเปาะทิ้งก็นำมาส่งกับผู้รักษาเมืองเป็นหลายฉบับ เนียตงซีรับมาอ่าน มีความว่า “พวกของซ้องกั๋งตั้งอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ สัตย์ซื่อสุจริตด้วยกันทั้งสิ้น เขียนหนังสือมาทิ้งให้ผู้รักษาเมืองและกรมการทั้งปวง ซึ่งรักษาเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้รู้ทั่วกัน ด้วยโลวจุนหงีเป็นคนสัตย์ซื่อ เราจึงไปเชิญโลวจุนหงีมาปรารถนาจะได้ช่วยกันทำราชการบำรุงแผ่นดิน เหตุไฉนจึงคบคิดกันแกล้งใส่ความทำโทษโลวจุนหงี เราให้เจียสิวมาฟังข่าวไม่รู้ว่าเหตุอย่างไรจึงจับตัวเจียสิวจำคุกไว้ด้วยกันทั้งสองคน แม้ว่าเห็นแก่กัน อย่าให้ชีวิตคนทั้งสองเป็นอันตราย จงส่งตัวลีกูซึ่งเป็นชู้ของนางเกสีออกมา เราหาว่ากล่าวการอื่นต่อไปไม่ ถ้าทำให้คนทั้งสองเป็นอันตรายแล้ว เราจะยกพวกมาปราบปรามเมืองปักเกียแก้แค้นทดแทนให้จงได้ ถ้าท่านผู้ที่ซื่อสัตย์และราษฎรชาวเมืองปักเกียรู้ความในหนังสือแล้ว อย่าได้ตกใจจงอุตส่าห์หากินไปเถิด” เนียตงชีแจ้งความแล้วก็หาเฮงไทซิวมาปรึกษาว่าการเรื่องนี้จะคิดอ่านอย่างไรดี
เฮงไทซิวนั้นเป็นคนฉลาดพูดจาอ่อนหวานก็พูดคล้อยตามว่า ซึ่งพวกโจรเขาเนียซัวเปาะนั้นกองทัพหลวงยกไปปราบปรามเป็นหลายครั้งก็ไม่ได้ชัยชนะ ทหารเมืองเราก็เบาบางที่ไหนจะต้านทานได้ ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าซึ่งคนทั้งสองนั้นให้งดรอไว้ก่อน ต้องมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงกับชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่ทราบเสียก่อน แล้วจัดนายทหารคุมไพร่พลออกไปตั้งค่ายมั่นอยู่นอกเมือง จะได้ป้องกันพวกโจร ท่านจะเห็นประการใด
เนียตงซีว่า ท่านพูดนี้ชอบแล้ว จึงให้หาชัวฮก ชัวเค่งมาสั่งว่าคนทั้งสองนั้นสำคัญนักจะจำขังไว้ให้แน่นหนาก็กลัวจะตาย ครั้นละเลยไว้ก็กลัวจะหนี เจ้าจงอุตส่าห์ระวังรักษาอย่าให้คนทั้งสองลำบาก ชัวฮก ชัวเค่งได้ฟังก็มีความยินดี คำนับลากลับไปคุก จัดแจงให้โลวจุนหงีกับเจียสิวมีความสุขยิ่งกว่าแต่ก่อน เนียตงซีให้หาบุนตัดขุนนางนายทหารตำแหน่งที่โตวกำที่เรียกว่าตัวตอ กับลีเส็งนายทหารที่เรียกว่าเทียนอ๋องมาเล่าความซึ่งพวกเขาเนียซัวเปาะทิ้งหนังสือว่ากล่าวกับเฮงไทซิว ชี้แจงการงานให้นายทหารทั้งสองฟังทุกประการ
บุนตัด ลีเส็งจึงพูดว่า พวกโจรจะกล้าทิ้งถิ่นฐานเจียวหรือ ท่านอย่ามีความวิตกเลย ตัวข้าพเจ้าก็รับเบี้ยหวัดเงินเดือนอยู่เป็นนิตย์ คิดจะสนองพระเดชพระคุณทุกเวลา จะขอคุมทหารไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ถ้าพวกโจรถึงที่ตายก็คงทิ้งถิ่นมาจะฆ่าเสียให้สิ้น เนียตงซีได้ฟังก็ดีใจจึงให้เอาแพรต่วนปักด้วยไหมทองอย่างดีมารางวัลให้นายทหารทั้งสอง บุนตัด ลีเส็ง รับของแล้วก็ลาผู้รักษาเมืองกลับไปบ้าน
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ลีเส็งนายทหารใหญ่ให้หาบรรดานายทหารรองมาปรึกษา พอซกเถียวเดินมา ซกเถียวนั้นรูปร่างลักษณะดีฝีมือเข้มแข็งเป็นทหารของลีเส็ง ลีเส็งเห็นก็เรียกซกเถียวเข้ามาแล้วบอกว่า โจรพวกซ้องกั๋งจะยกกองทัพมาตีเมืองปักเกียในเร็วๆ นี้ เจ้าจงจัดหาทหารที่ได้ว่ากล่าวยกออกไปตั้งค่ายมั่นไว้นอกเมืองคอยป้องกันพวกโจรก่อนแล้วเราจะยกตามออกไป
ซกเถียวรับคำสั่งคำนับมาจัดทหารพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสร็จแล้วก็คุมทหารออกจากเมืองปักเกีย ไปตั้งค่ายมั่นอยู่ที่ตำบลปวยโฮวเกาะชายเขาโกวซัว ห่างเมืองระยะทางสามสิบลี้ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าลีเส็งจัดทหารและเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารพร้อมยกกองทัพออกจากเมืองไปตั้งค่ายอยู่ตำบลฮวยซิวชายเนิน ห่างจากกำแพงเมืองทางยี่สิบลี้ แล้วเกณฑ์ทหารให้ขุดหลุมไว้ตามทางทั้งสามด้าน มีทหารถืออาวุธซุ่มอยู่คอยพวกโจรที่ยกมาจะได้สู้รบ
ฝ่ายโงวหยงซินแสกับไตจงรีบเดินทางไปถึงเขาเนียซัวเปาะก็เล่าความซึ่งเจียสิวกับโลวจุนหงีถูกทหารจับไปได้อีกและเรื่องทิ้งหนังสือให้ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นฟังทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งความก็โกรธยิ่งนักจึงตีกลองสัญญาขึ้น บรรดาพี่น้องทั้งปวงก็มาพร้อมกันยังตงงิตึงที่ชุมนุม นั่งเป็นลำดับกันตามตำแหน่ง
ซ้องกั๋งจึงพูดทับโงวหยงซินแสว่า เดิมท่านคิดอุบายไปล่อลวงโลวจุนหงีมาเหมือนกับแกล้งให้เป็นโทษ ยังซ้ำเจียสิวพี่น้องของเราอีกคนหนึ่งก็พลอยไปต้องโทษด้วย จะคิดอุบายอย่างไรดีจึงจะช่วยคนทั้งสองได้ โงวหยงซินแสว่า ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะยกไปปราบปรามให้เรียบร้อยให้จงได้ รุ่งขึ้นพรุ่งนี้เป็นวันดี เชิญท่านจัดแบ่งพวกพ้องไพร่พลไว้รักษาตำบลนอกจากนั้นให้ยกไปตีเมืองปักเกียด้วยกันทั้งสิ้น
ขณะนั้นลีขุยจึงพูดขึ้นว่า ขวานของข้าพเจ้าสองเล่มนี้ไม่ได้ฆ่าผู้คนมาช้านานแล้ว ครั้นได้ยินว่าจะไปตีหักบ้านเมือง ขวานสองเล่มนี้มีความยินดียิ่งนัก พี่จงให้ข้าพเจ้าคุมไพร่พลสักห้าร้อยจะได้ยกไปตีเอาเมืองปักเกีย แก้เอาโลวจุนหงีกับเจียสิวออกมา
ซ้องกั๋งว่า น้องมีกำลังว่องไวก็จริง แต่เมืองนี้จะเปรียบเหมือนที่อื่นไม่ได้ เนียตงซีเป็นบุตรเขยของชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่ไพร่พลมีมาก นายทหารอีกสองคนฝีมือเข้มแข็งนักต้านทานได้ถึงหมื่นคน ชื่อบุนตัดกับลีเส็ง ถ้าจะสู้รบโดยกำลังเห็นไม่ได้ ลีขุยก็อ้อนวอนจะขอยกไปเป็นทัพหน้า
โงวหยงซินแสจึงพูดว่า ถ้าเจ้าอยากจะเป็นเซียนฮองทัพหน้าแล้วจงตรึกตรองให้จงดีอย่าให้เสียทีข้าศึก ลีขุยก็รับคำมีความยินดีนัก พอเวลาจวนเย็น ซ้องกั๋งสั่งปวยชวนมีหนังสือไปถึงตามบรรดาพี่น้องที่รักษาด่านเขตแดนให้รู้ทั่วกัน จัดไพร่พลเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารตามหมู่ของตัวไว้ให้พร้อม ถึงกำหนดวันดีจะยกกองทัพไป
ขณะนั้นเพิ่งจะเข้าฤดูแล้ง ม้าลาก็อ้วนพีมีกำลัง ไพร่พลก็เข้มแข็งด้วยหยุดรบมาช้านาน ครั้นแจ้งในหนังสือประกาศก็มีความยินดีจัดเครื่องศัสตราวุธต่างๆ ไว้พร้อม ให้ลีขุยเป็นนายทหารทัพหน้าคุมไพร่พลห้าร้อย ทัพที่สองเกยเตียน เกยโป ขงเม่ง ขงเหลียง คุมไพร่พลพันหนึ่ง ทัพที่สามนั้นทหารหญิง นางโฮ้วซาเหนีย นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอคุมไพร่พลพันหนึ่ง ทัพที่สี่ลิเอง ซึงซิน คุมไพร่พลพันหนึ่ง ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสเป็นแม่ทัพใหญ่มีทหารสำหรับป้องกันสี่นาย คือ ลือฮวง กวยเส็ง ซึงลิบ อึงซิน ทหารหน้าคือฉินเหม็ง แป๊ะสิน ฮั่นทอ เผ็งกี ทหารหลังคือ ลิมชอง เบ๊หลิน เต็งฮุย ทหารข้างซ้ายนั้นคืออูเอียนเจียก อาวเผ็ง เอียนสุน ทหารข้างขวานั้นคือ ฮวยหยง ตันตัด เอียชุน เอาเลงจิ้นช่างทำปืนไปด้วย ให้ไตจงกับพวกพ้องหลายคนรับส่งเสบียงอาหารแล้วคอยสืบข่าวคราว ให้กงซุนสิน เล่าตง จูตง มกหอง อยู่รักษาตำบล ค่ายในนํ้านั้นให้ลี้จุนกับพวกพ้องคุมไพร่พลรักษาเรียบร้อยแล้ว พอถึงวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะเดินทางเป็นลำดับกันตรงไปเมืองปักเกีย
ฝ่ายซกเถียวตั้งค่ายมั่นอยู่ตำบลปวยโฮ้วเกาะ ตรึกตรองจะสู้รบกับพวกโจร พอม้าใช้สืบข่าวราชการมาแจ้งว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาเป็นอันมากเกือบจะถึงเขตแดนอยู่แล้ว ซกเถียวแจ้งความก็ตระเตรียมทหารไว้พร้อม ม้าใช้ก็รีบไปยังค่ายตำบลฮวยซิว แจ้งความกับลีเส็งตามซึ่งพวกโจรยกมา ลีเส็งจึงแต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้า คุมทหารออกจากค่ายมาหาซกเถียวปรึกษาการที่จะสู้รบกับพวกโจร ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ลีเส็งกับซกเถียวจัดทหารหมื่นห้าพันยกออกจากค่ายไปตั้งขบวนคอยสู้รบ ตัวลีเส็งกับซกเถียวถืออาวุธขึ้นม้าไปยืนอยู่หน้าทหาร
ฝ่ายลีขุยคุมไพร่พลห้าร้อยเป็นทัพหน้ายกมาก่อน เห็นทหารเมืองปักเกียออกตั้งขบวนคอยจะสู้รบก็เร่งไพร่พลตรงมา ลีเส็งกับซกเถียวจำได้ว่าลีขุยพวกโจรเขาเนียซัวเปาะก็ขับม้าตรงเข้าไปทั้งสองนาย
ลีขุยขับม้าขึ้นหน้าร้องตวาดว่า นายทหารเมืองปักเกียจำเราไม่ได้หรือ คือตัวลีขุยที่เรียกว่าเฮกซวนฮอง ฝีมือเข้มแข็งอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ลีเส็งว่า เราได้ยินข่าวเล่าลือทุกเวลาว่า ที่เขาเนียซัวเปาะมีผู้ฝีมือเข้มแข็งนัก หารู้จักว่าผู้ใดไม่ บัดนี้ได้เห็นแล้วคือรูปร่างหน้าตาอย่างนี้ดอกหรือ ยังจะมาอวดอ้างฝีมือกับผู้อื่นด้วย ซกเถียวนายทหารจงไปจับเอาตัวมาฆ่าเสีย ซกเถียวได้ฟังก็หัวเราะแล้วสั่งเหงเต็งให้คุมทหารม้าร้อยหนึ่งเข้าบุกรุกฆ่าฟันพวกโจร ลีขุยกับไพร่พลต้านทานทหารม้าไม่หยุดก็แตกหนีกระจัดกระจาย ซกเถียวคุมทหารไล่ตามไปพ้นตำบลยูเกถง
ขณะนั้นเกยเตียน เกยโป ขงเม่ง ขงเหลียง กองทัพที่สองมาถึงก็เข้าช่วยลีขุยสู้รบ ซกเถียวเห็นพวกโจรยกหนุนมาช่วยก็ตกใจไม่อาจบุกรุกเข้าไป ชักม้ากลับมาที่ขบวนบอกแก่ลีเส็งว่า ข้าพเจ้าไล่ตามไปถึงชายป่าพอกองทัพหนุนพวกโจรยกเข้าช่วยกันเห็นเหลือกำลังจึงได้กลับมา ลีเส็งว่ากลัวอะไรกับโจรเช่นนี้
พูดแล้วก็คุมทหารหน้าออกจากขบวนรบตำบลยูเกถงไป พอเห็นไพร่พลยกมาอีกหนังสือที่ธงบอกว่านายทหารหญิง นางโฮ้วซาเหนียอยู่กลาง นางโกวตัวซอกับนางซึงยีเหนียอยู่สองข้างซ้ายขวา ลีเส็งสั่งให้ซกเถียวขับทหารเข้าไปสู้รบ นางโฮ้วซาเหนียเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าระหว่างเขา ลีเส็งแบ่งทหารเป็นหลายกองยกตามไป พอกองทัพลิเอง ชาจิน ซึงซินสามนายคุมไพร่พลยกมาถึง ลีเส็งเห็นพวกโจรยกมาหลายกองก็นึกครั่นคร้ามคุมทหารกลับมายังตำบลยูเกถง เกยเตียน เกยโป ขงเม่ง ขงเหลียง ก็คุมไพร่พลกลับมา นายทหารหญิงทั้งสามที่หนีไปชวนกันชักม้ากลับคุมไพร่พลบุกรุกมาทางข้างหลัง ลีเส็งกับนายทหารที่แยกย้ายออกต้านทานเห็นพวกโจรรุกกระชั้นเข้ามาก็ล่าถอย ลีขุยทัพหน้าที่ยกมาก่อนคอยสกัดอยู่ พอลีเส็งถอยกลับก็เข้าไล่ฆ่าฟัน พวกพ้องไพร่พลเหล่านั้นไล่ตามมาทันก็ประดังกันเข้าล้อมลีเส็งกับพวกทหารไว้ไล่ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน ลีเส็งกับซกเถียวเหลือกำลังที่จะต้านทานก็ฟันฝ่าออกจากที่ล้อมหนีไปได้ พวกซ้องกั๋งก็ไม่ติดตามชวนกันรวบรวมไพร่พล ตั้งค่ายมั่นอยู่ข้างทิศเหนือคอยท่ากองทัพซ้องกั๋งอยู่
ฝ่ายลีเส็งกับซกเถียวคุมทหารหนีไปถึงค่าย ตรวจดูทหารล้มตายลงเป็นอันมาก จึงใช้ให้ทหารรีบเข้าไปในเมืองแจ้งความกับเนียตงซีตามซึ่งได้สู้รบกับพวกโจรทุกประการ เนียตงซีผู้รักษาเมืองมีความวิตกนัก ให้หาบุนตัดนายทหารใหญ่มาในเวลากลางคืน สั่งให้คุมทหารที่ได้ว่ากล่าวยกออกไปช่วยลีเส็ง บุนตัดรับคำสั่งจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกจากเมืองปักเกียตรงไปค่ายที่ตำบลฮวยซิว ลีเส็ง ซกเถียว ออกมาต้อนรับ เชิญบุนตัดเข้าไปในค่ายปรึกษาการที่จะยกไปสู้รบพวกโจร รุ่งขึ้นเช้าก็ตระเตรียมทหารพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธยกออกจากค่ายตรงไปตำบลยูเกถง ทัพซ้องกั๋งยกตรงมาเกือบจะถึง บุนตัดก็ให้ทหารตั้งขบวนรบเตรียมธนูและเกาทัณฑ์ ให้ยืนเรียงรายอยู่ริมขบวนคอยสู้รบต้านทาน พอกองทัพซ้องกั๋งยกมาถึง ฉินเหม็งก็ขับม้าขึ้นหน้าร้องด้วยเสียงอันดังว่า พวกขุนนางกังฉินเหล่านี้ไม่รู้หรือ เราจะยกกองทัพมาตีเอาบ้านเมืองเสียหลายครั้งหลายหน แต่มีความวิตกถึงราษฎรทั้งปวงจะพากันตกใจกลัวไม่เป็นอันทำมาหากินจึงได้งดไว้ แม้นว่ามีความเกรงกลัวจงส่งโลวจุนหงี เจียสิวกับลีกู ชู้ของนางเกสีออกมาให้เราก็จะถอยกองทัพกลับไป ถ้าไม่ยอมก็คงจะได้เห็นกัน บุนตัดได้ฟังก็โกรธร้องถามนายทหารว่า ผู้ใดจะอาสาจับโจรผู้นี้ได้บ้าง
ซกเถียวได้ฟังก็ขับม้าขึ้นหน้าร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เดิมเจ้าก็เป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงเหตุใดจึงได้มาเป็นพวกโจร ถ้าจับตัวได้จะสับฟันเสียสักร้อยท่อน ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธถือกระบองสั้นขับม้าตรงมาซกเถียวก็ชักม้าเข้าสู้รบกับฉินเหม็งได้ยี่สิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน ฮั่นทอพวกซ้องกั๋งขี่ม้าถือเกาทัณฑ์ยืนอยู่หน้าเห็นฉินเหม็งสู้รบกับซกเถียวนายทหาร ฮั่นทอก็ยิงเกาทัณฑ์มาถูกแขนซ้ายซกเถียวเจ็บป่วยยิ่งนักก็ชักม้าหนีกลับเข้าค่าย ซ้องกั๋งก็สั่งให้พวกพ้องไพร่พลบุกรุกฆ่าฟันขนาบไป ทหารเมืองปักเกียล้มตายโลหิตไหลนองไปทั้งแผ่นดิน บุนตัดกับทหารก็แตกหนีเลยไปถึงค่ายตำบลปวยโฮ้วเกาะ พอเวลาจวนเย็นจึงเข้าพักอยู่ที่ค่าย ตรวจดูทหารตายสามส่วนยังเหลืออยู่สองส่วนก็มีความวิตกนัก ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลรุกไล่มาถึงตำบลฮวยฮิวเข้าแย่งชิงเอาค่ายได้
โงวหยงซินแสจึงพูดว่า กองทัพเมืองปักเกียคงจะเกรงกลัว ถ้าไม่ยกตามไปซํ้าเติมเอาในขณะนี้ทิ้งไว้ช้าก็จะมีกำลังขึ้น ภายหลังจะคิดทำยาก ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดี พอเวลาค่ำจึงจัดแจงพวกพ้องไพร่พลที่ฝีมือเข้มแข็งยกออกจากค่ายตำบลฮวยซิวแยกกันไปตำบลปวยโฮ้วเกาะทั้งสี่ด้าน
ฝ่ายบุนตัดอยู่ในค่าย ทหารม้าใช้เข้าไปแจ้งว่ามีกองทัพยกติดตามมาทางทิศตะวันออกจุดไฟสว่างเกือบจะถึงค่ายอยู่แล้ว บุนตัดก็ขึ้นม้าคุมทหารออกไปข้างทิศตะวันออก พอฮวยหยง เอียชุน ตันตัดคุมไพร่พลมาถึงก็ตีม้าล่อโห่ร้องอื้ออึงขึ้น บุนตัดเห็นดังนั้นก็ตกใจ คุมทหารกลับมายังตำบลปวยโฮ้วเกาะข้างทิศตะวันตก พอกองทัพอูเอียนเจียก อาวเผ็ง เอียนสุน รุกไล่กระชั้นเข้ามามีคบไฟสว่างทั่วไปทั้งป่า ฉินเหม็ง ฮั่นทอ เผ็งกีคุมไพร่พลมาถึงทิศเหนือก็รุกกระชั้นเข้าไป เลงจิ้นก็ยิงปืนขนาบมาที่กองทัพบุนตัดราวกับฟ้าดินจะทำลาย ลิมชอง เบ๊หลิน เต็งฮุยคุมไพร่พลมาถึงทิศใต้ก็ล้อมกองทัพบุนตัดไว้ทั้งสี่ด้านฟันขนาบเข้าไป ทหารบุนตัดพากันตกใจมิได้คิดสู้รบ บุนตัดนั้นถือง้าวอุตส่าห์สู้รบบุกบั่นออกมาได้หนีไปทางใหญ่ พบลีเส็งคุมไพร่พลหนีกลับมาก็เข้าสมทบกัน พวกซ้องกั๋งไล่ติดตามฆ่าฟันไป ลีเส็งสู้รบต้านทานถอยหนีไปจนเวลาสว่างถึงกำแพงเมืองปักเกีย เนียตงซีผู้รักษาเมืองแจ้งความก็ตกใจกลัวยิ่งนักเร่งเกณฑ์ทหารจะยกออกไปช่วย พอกองทัพที่หนีมาเข้าเมืองได้ก็ปิดประตูเมืองให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลก็ตั้งค่ายมั่นอยู่ที่ประตูตังหมึงทิศตะวันออกคิดการจะตีหักกำแพงเมืองเข้าไปให้ได้
ฝ่ายเนียตงซี ผู้รักษาเมืองปักเกีย จึงประชุมบรรดาขุนนางมาพร้อมปรึกษาว่าจะคิดอ่านแก้ไขประการใด ลีเส็งว่าบัดนี้กองทัพโจรยกมาประชิดเมืองเป็นการจวนตัวแล้วถ้าช้าไปก็จะเสียที ท่านจงมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวงให้ชัวไทซือนำขึ้นกราบทูลขอกองทัพมาช่วยโดยเร็ว แล้วมีหนังสือไปถึงหัวเมืองที่ใกล้ ๆ ให้ยกมาช่วยจึงจะไม่เป็นอันตราย
เนียตงซีได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงเขียนหนังสือมอบให้เฮงเต๋งนายทหารรองถือเข้าไปเมืองหลวงและหัวเมืองใกล้เคียงทั้งปวง เฮงเต๋งรับหนังสือคำนับลามาจัดทหารม้าหลายคนเปิดประตูทอดสะพานข้ามคูออกจากเมืองปักเกียไปตังเกียเมืองหลวง เนียตงซีสั่งให้เฮงไทซิวเกณฑ์ราษฎรชาวบ้านแถวในเมืองขนเอาเครื่องศัสตราวุธแยกกันเพิ่มเติมขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินประตูกำแพงเมืองไว้มั่นคง
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งค่ายประชิดเมืองอยู่ที่ประตูตังหมึง แยกพวกพ้องไพร่พลออกไปตั้งค่ายอยู่ที่ประตูไซหมึงทิศตะวันตกประตูปักหมึงทิศเหนือ ทั้งสามด้านเปิดว่างไว้ แต่ประตูน่ำหมึงทิศใต้ซ้องกั๋งให้พวกพ้องไพร่พลเข้าตีหักกำแพงเมือง ลีเส็ง บุนตัดคุมทหารออกสู้รบหลายครั้งก็ยังไม่แพ้ชนะกัน
ฝ่ายเฮงเต๋ง ผู้ถือหนังสือกับทหารม้าสามนายรีบไปถึงตังเกียเมืองหลวงก็ตรงไปบ้านชัวไทซือคำนับแล้วส่งหนังสือให้ ชัวไทซือรับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความก็ตกใจ จึงถามเฮงเต๋งว่าเหตุผลอย่างไรจึงได้รบพุ่งฆ่าฟันกันขึ้น เฮงเต๋งก็เล่าความเดิมชองโลวจุนหงีให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย แล้วว่าบัดนี้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาได้สู้รบกันที่ตำบลฮวยซิว และตำบลปวยโฮ้วเกาะจนยกเข้าล้อมเมืองไว้ ชัวไทซือแจ้งความแล้วจึงพูดกับเฮงเต๋งว่า เจ้าเหน็ดเหนื่อยมาจงพักอยู่ที่โรงก๊วนก่อน เราจะปรึกษากับขุนนางทั้งปวงดูแล้วจึงจะจัดการ เฮงเต๋งตอบว่าเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้นั้น เปรียบเหมือนฟองเป็ดตั้งอยู่บนศิลา ถ้าเสียท่วงทีลงบรรดาหัวเมืองเล็กน้อยมิพากันยับเยินไปสิ้นหรือ ขอท่านได้จัดให้กองทัพยกไปช่วยโดยเร็วเถิด
ชัวไทซือได้ฟังจึงให้ขุนนางที่สำหรับใช้ไปเชิญคูมิดไซขุนนางผู้ใหญ่มาปรึกษาว่าการนี้สำคัญนักจักช้าไม่ได้ คูมิดไซก็ไปพาไทอวยกับขุนนางทั้งปวงมาคำนับ ชัวไทซือจึงเล่าเรื่องความเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้ให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย แล้วพูดว่าบรรดาขุนนางนายทหารจะมีอุบายประการใดบ้าง ขุนนางทั้งปวงได้ฟังก็แลดูตากันไม่โต้ตอบประการใด
ยังมีนายทหารผู้หนึ่งแซ่ซวนชื่อจั่นหน้าดำ จมูกโด่ง ผมหยิก หนวดแดง รูปร่างสูงใหญ่ฝีมือเข้มแข็งชำนิชำนาญเกาทัณฑ์มือ เป็นขุนนางตำแหน่งที่โตวเบ๊ออกมาคำนับชัวไทซือแล้วพูดว่า เดิมเมื่อข้าพเจ้ายังอยู่บ้านได้รู้จักชอบพอกับชายผู้หนึ่ง เป็นเทือกเถาเหล่ากวนอูแต่ครั้งแผ่นดินสามก๊กชื่อเส็ง หน้าแดง หนวดยาว รูปร่างคล้ายคลึงกับกวนอูถือง้าวใหญ่เป็นอาวุธสำหรับมือ คนทั้งปวงเรียกว่าตัวตอฝีมือเข้มแข็งนักสู้ได้ถึงหมื่นคน เล่าเรียนตำรับพิชัยสงครามชำนิชำนาญ เป็นขุนนางตำแหน่งซุ่นกันอยู่ ณ เมืองพูตัง ถ้าท่านไปเชิญกวนเส็งมาตั้งให้เป็นนายทหารใหญ่ให้ยกไปปราบปรามพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะคงเรียบร้อยราบคาบ ชัวไทซือได้ฟังก็ดีใจจึงทำหนังสือมอบให้ ซวนจั่นรับหนังสือคำนับลามาจัดแจงบ่าวไพร่ออกจากตังเกียไปในเวลากลางคืน ถึงเมืองพูตังก็ตรงไปบ้านกวนเส็ง
ขณะนั้นกวนเส็งนั่งพูดอยู่กับเชียซือบุ๋น คนใช้เข้าไปแจ้งว่าชาวตังเกียถือหนังสือมาถึงท่าน กวนเส็งได้ฟังก็ชวนเชียซือบุ๋นออกมาต้อนรับเชิญซวนจั่นเข้าไปข้างใน คำนับกันตามธรรมเนียมแล้วพูดว่า ท่านกับเราไม่ได้พบกันช้านาน บัดนี้ท่านมาหามีธุระสิ่งใดหรือ
ซวนจั่นว่าครั้งนี้ พวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกไปตีเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้ ผู้รักษาเมืองบอกเข้ามาขอกองทัพให้ยกไปช่วย ข้าพเจ้าจึงแจ้งความกับชัวไทซือว่าท่านมีฝีมือเข้มแข็งควรจะปราบพวกโจรรักษาบ้านเมืองได้ จึงรับสั่งให้ชัวไทซือมีหนังสือมาเชิญท่านเข้าไปเมืองหลวง พูดพลางก็ส่งหนังสือให้
กวนเส็งรับมาอ่านแจ้งความและได้ฟังซวนจั่นพูดก็ยินดี จึงบอกกับซวนจั่นว่า คนนี้แซ่เชียชื่อซือบุ๋นได้สาบานเป็นพี่น้องกับเรา เดิมมารดาของเชียซือบุ๋นจะมีครรภ์ ฝันเห็นว่าดาวมาจุติ ครั้นคลอดเชียซือบุ๋นออกมาจึงเรียกว่าแจมกก๊ก เชียซือบุ๋นมีฝีมือเข้มแข็ง ชำนิชำนาญเพลงอาวุธทั้งสิบแปดสิ่ง แต่เสียดายชื่อเสียงมาจมอยู่ที่นี่ แม้นว่าได้เชียซือบุ๋นไปช่วยปราบปรามบ้านเมืองคงเป็นสุขสืบไป ซวนจั่นก็มีความยินดีจึงพูดว่าขอเชิญท่านทั้งสองไปโดยเร็วเถิด
กวนเส็งก็สั่งเชียซือบุ๋นกับทหารที่ฝีมือเข้มแข็งสิบห้านาย ให้จัดเครื่องศัสตราวุธและเสื้อหมวกกับม้าที่สำหรับขี่พร้อม ชวนกันออกจากเมืองพูตังรีบเดินทางไปถึงตังเกียเมืองหลวงก็ตรงไปบ้านชัวไทซือ ซวนจั่นนำกวนเส็งกับเชียซือบุ๋นเข้าไปคำนับ ชัวไทซือเห็นรูปร่างลักษณะกวนเส็งสมควรจะเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ได้ ก็มีความยินดีนักจึงถามกวนเส็งว่าอายุได้เท่าไร กวนเส็งว่าอายุข้าพเจ้าได้สามสิบปี ชัวไทซือจึงพูดว่า พวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะยกมาล้อมเมืองปักเกียไว้ เจ้าคิดประการใดจึงจะกำจัดพวกโจรได้
กวนเส็งว่า พวกโจรเหล่านี้มีความกำเริบยิ่งนัก ทิ้งถิ่นมาคงเป็นอันตราย ครั้นจะยกไปช่วยเมืองปักเกียก็ป่วยการเปล่า ข้าพเจ้าจะคุมทหารยกตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะก่อน ถึงพวกโจรรู้จะยกมาช่วยก็ไม่ทัน เมื่อปราบตำบลเขาเนียซัวเปาะราบคาบแล้วจึงจะจับพวกโจรเสียให้สิ้น ชัวไทซือได้ฟังก็เห็นชอบจึงพูดกับซวนจั่นว่า อุบายนี้ดีนักเหมือนกับใจเราคิดไว้ พูดแล้วก็ให้หาคูมิดไซขุนนางฝ่ายทหารมาสั่งให้เกณฑ์ทหารเมืองซัวตังกับเมืองฮ่อปักรวมกันเป็นทหารหมื่นห้าพัน ตั้งให้เชียซือบุ๋นเป็นเซียนฮอง ตั้งให้กวนเส็งเป็นแม่ทัพใหญ่ ให้ซวนจั่นเป็นทัพหนุน ให้ตวนเส็งไทอวยเป็นกองลำเลียงส่งเสบียงอาหาร จัดการแล้วกวนเส็งแม่ทัพกับเชียซือบุ๋น ซวนจั่นก็คำนับลากลับมาตระเตรียมทหารพร้อมสรรพไปด้วยเครื่องศัสตราวุธ ครั้นได้ฤกษ์ดีก็ยกออกจากตังเกียตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ
๖๔
ฝ่ายซ้องกั๋ง คุมพวกพ้องไพร่พลเข้าตีหักกำแพงเมืองปักเกียเป็นหลายครั้งก็ไม่แตก จึงคิดว่าเรายกมาช้านานสู้รบกันยังเอาชัยชนะไม่ได้ ในเวลาคืนวันนั้นซ้องกั๋งหยิบเอาตำราพิชัยสงครามออกมาดู
โงวหยงซินแสจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า พวกเราตั้งล้อมเมืองมาช้านานในเมืองก็ไม่ยกออกมาสู้รบ เดิมทีทหารม้าออกจากเมืองไปนั้นเห็นจะเป็นเนียตงซีให้ไปแจ้งความกับชัวไทซือขอกองทัพยกมาช่วย แต่แม่ทัพนั้นคงจะมีอุบายจึงไม่มาเมืองปักเกียคงจะยกตรงไปตีตำบลเขาเนียซัวเปาะดอกกระมัง จำจะต้องตระเตรียมกันให้พร้อม ถ้ารู้ข่าวจะได้ยกไปโดยเร็ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบด้วย
ฝ่ายไตจงเป็นผู้สืบข่าวครั้นแจ้งความว่ากองทัพเมืองหลวงยกตรงมาก็ออกจากเขาเนียซัวเปาะ รีบไปยังค่ายแจ้งกับซ้องกั๋งและโงวหยงซินแสว่า ชัวไทซือขุนนางผู้ใหญ่ตั้งให้กวนเส็งขุนนางนายทหารเมืองพูตังเป็นแม่ทัพยกตรงไปเขาเนียซัวเปาะ ข้าพเจ้าจึงรีบมาแจ้งความให้ทราบ โงวหยงซินแสว่าถ้าดังนั้นรอช้าไม่ได้ เวลาค่ำวันนี้จะต้องแบ่งกองทัพให้ยกไปก่อนบ้าง จัดเอาพวกพ้องไพร่พลให้ซุ่มอยู่ที่ตำบลปวยโฮ้วเกาะทั้งสองข้างซ้ายขวา แม้นในเมืองปักเกียแจ้งความติดตามมาจะได้ออกสู้รบต้านทานไว้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งฮวยหยงกับลิมชองให้คุมไพร่พลคนละห้าร้อยแยกกันไปซุ่มอยู่ริมทางที่ตำบลปวยโฮ้วเกาะ ให้อูเอียนเจียกกับเลงจิ้นจัดเอาปืนฮองฮวยเผ่าคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ที่ริมเมือง ถ้าเห็นกองทัพเมืองปักเกียตามมาก็ให้ยิงปืนขนาบไป ลิมชอง ฮวยหยง เลงจิ้น ก็คุมไพร่พลคนละห้าร้อยแยกกันไปทำตามคำสั่ง ซ้องกั๋งจึงให้ตระเตรียมกองทัพไว้พร้อมพอดึกประมาณยามเศษก็ยกกองทัพออกจากค่ายกลับไป
ฝ่ายทหารที่รักษากำแพงเมือง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาสายเห็นกองทัพซ้องกั๋งยกกลับไปสิ้นแล้ว ก็มาแจ้งกับเนียตงซีผู้รักษาเมืองทุกประการ เนียตงซีให้หาลีเส็งกับบุนตัดนายทหารทั้งสองมาปรึกษาว่า กองทัพพวกโจรกลับไปแล้วจะคิดอ่านประการใดดี บุนตัดตอบว่าข้าพเจ้าตรึกตรองดูซึ่งกองทัพตังเกียเห็นจะยกตรงไปตีเขาเนียซัวเปาะดอกกระมัง พวกโจรเหล่านี้จึงได้กลับไปโดยเร็ว ถ้าเรายกกองทัพติดตามไปซ้ำเติมเอาก็คงจับตัวซ้องกั๋งได้
พูดยังไม่ทันขาดคำ ม้าใช้สืบราชการมาแจ้งว่า กองทัพเมืองหลวงยกไปตีตำบลเขาเนียซัวเปาะแล้ว เนียตงซีแจ้งความก็สั่งลีเส็ง บุนตัด ให้คุมทหารแยกเป็นสองกอง ยกตามไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออกประดังกันเข้าซ้ำเติมเอา ลีเส็ง บุนตัด รับคำสั่งมาจัดทหารยกออกจากเมืองไปทั้งสองทิศ
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพกลับไป เห็นกองทัพเมืองปักเกียไล่ติดตามมาก็แกล้งเร่งรีบไพร่พลยกหนี ลีเส็งกับบุนตัดเห็นดังนั้นก็เร่งทหารไล่ตามไปจนถึงตำบลปวยโฮ้วเกาะ เลงจิ้นคุมไพร่พลซุ่มอยู่ ครั้นเห็นกองทัพเมืองปักเกียไล่ตามมาก็ยิงปืนขนาบไปที่กองทัพลีเส็ง บุนตัดราวกับแผ่นดินจะทำลาย ลีเส็ง บุนตัดเห็นดังนั้นก็ตกใจ หยุดกองทัพดูท่วงทีก่อน ฮวยหยงกับลิมชองคุมไพร่พลซุ่มอยู่ริมทางทั้งสองข้าง พอได้ยินเสียงปืนก็ประดังกันออกมาทั้งซ้ายขวาตรงเข้าบุกรุกฆ่าฟัน ลีเส็ง บุนตัด แจ้งว่าถูกอุบายจึงเลิกกองทัพกลับ อูเอียนเจียกคุมไพร่พลออกสกัดหน้าเข้าไล่ฟันเป็นตะลุมบอน ทหารเมืองปักเกียล้มตายลงเป็นอันมาก ลีเส็งกับบุนตัดเหลือที่จะต้านทานก็ขับม้าหนีเข้าเมืองปิดประตูเมืองไว้แน่นหนา พวกซ้องกั๋งได้ชัยชนะไม่เห็นผู้ใดออกมาสู้รบอีกก็ชวนกันคุมไพร่พลกลับมาตำบลเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายเชียซือบุ๋นนายทหารกองทัพหน้า กับกวนเส็งแม่ทัพใหญ่รีบเดินทางไปถึงเขาเนียซัวเปาะก่อนก็ตั้งค่ายลงไว้ ซวนจั่นกองทัพหนุนยกตามมา พอซ้องกั๋งยกกองทัพไปใกล้จะถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ พบกองทัพซวนจั่นยกมาตามทาง ต่างก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ทั้งสองฝ่าย แล้วซ้องกั๋งจัดพวกพ้องที่ชำนาญทางน้ำลอบข้ามไปบอกพวกที่รักษาค่ายน้ำตระเตรียมไว้จะได้ยกมาช่วยให้ทันการ ไพร่พลก็ลอบไปไม่ให้ผู้ใดรู้
ฝ่ายเตียหวยครั้นแจ้งว่า กวนเส็งเป็นแม่ทัพคุมทหารมาตั้งค่ายอยู่ใกล้ตำบลเขาเนียซัวเปาะ จึงปรึกษากับเตียสุนว่า ตั้งแต่เราพี่น้องมาสามิภักดิ์อยู่กับซ้องกั๋งช้านานยังไม่มีความชอบสิ่งใด บัดนี้กวนเส็งนายทหารเมืองพูตังเป็นแม่ทัพใหญ่ยกมา ถ้าเราสองคนคุมไพร่พลไปตีปล้นค่ายจับตัวกวนเส็งได้ก็คงจะมีความชอบมาก เตียสุนว่า เราได้ว่ากล่าวไพร่พลชำนาญทางน้ำเล็กน้อยเท่านี้จงช่วยกันระวังรักษาหน้าที่ไว้ดีกว่า แม้นยกไปเสียท่วงทีพี่น้องทั้งปวงจะหัวเราะเยาะเล่นได้ เตียหวยว่าเพราะคิดดังนั้นไม่ใช่หรือ มาอยู่ช้านานยังไม่มีความชอบอะไรสักสิ่งหนึ่ง ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วยก็แล้วไป เวลาค่ำวันนี้เราจะไปเอง
เตียสุนว่ากล่าวห้ามปรามก็ไม่ฟัง เตียหวยจัดไพร่พลกับเรือรบห้าสิบลำเครื่องศัสตราวุธครบมือกัน พอเวลากลางคืนเดือนหงายแจ่ม เตียหวยคุมไพร่พลลงเรือเล็กถอยออกจากค่าย ไปซุ่มอยู่ที่กอแขมชายป่าใกล้กับค่ายกวนเส็งคอยได้เวลาจึงจะยกไปตีปล้น
ฝ่ายทหารสำหรับตรวจตราในเวลากลางคืน ครั้นเห็นมีเรือซุ่มอยู่ก็รีบกลับมาค่ายแจ้งความกับกวนเส็งว่ามีเรือเล็กประมาณห้าสิบลำจอดซุ่มอยู่ในกอแขมชายป่า ไม่แจ้งว่าเหตุผลประการใด กวนเส็งได้ฟังก็หัวเราะแล้วกระซิบสั่งความลับกับทหารให้ตระเตรียมกันไว้พร้อม
ฝ่ายเตียหวยครั้นเวลาดึกสามยามก็คุมไพร่พลขึ้นจากเรือตรงไปยังค่ายกวนเส็ง เห็นในค่ายเงียบสงัดสำคัญว่าหลับสิ้น เตียหวยไปมองที่ประตู เห็นแต่กวนเส็งนั่งดูหนังสืออยู่ที่โต๊ะแต่ผู้เดียวก็มีความยินดี จึงคุมไพร่พลตรงเข้าค่ายจะจับตัวกวนเส็งแม่ทัพให้ได้
ฝ่ายพวกทหารของกวนเส็งเห็นเตียหวยคุมไพร่พลล่วงเข้าไปก็ตีฆ้องสัญญาขึ้น ทหารที่ซุ่มอยู่ประดังกันออกมาทั้งสี่ด้านตรูกันเข้าล้อมไว้แล้วบุกรุกฆ่าฟันจับตัวเตียหวยกับไพร่พลได้มัดเข้าไปส่งกวนเส็ง กวนเส็งเห็นเตียหวยก็ด่าว่า นับประสาอะไรกับพวกโจรเช่นนี้คิดจะมาทำร้ายเราด้วยหรือ ว่าแล้วก็ให้จำขังไว้ในเกวียนคอยท่า จับตัวซ้องกั๋งกับพวกพ้องเหล่านั้นได้จึงจะส่งเข้าไปในเมืองหลวงพร้อมกัน ทหารก็คุมเตียหวยกับไพร่พลไปขังไว้ตามคำแม่ทัพสั่ง
ฝ่ายเตียสุนแจ้งความว่า เตียหวยพี่ชายกับไพร่พลถูกกวนเส็งแม่ทัพจับไว้ทั้งสิ้นก็ตกใจรีบไปหาอวนเซียวยีสามคนพี่น้อง เล่าความให้ฟังว่าเตียหวยลอบไปปล้นค่ายกวนเส็ง พวกทหารของกวนเส็งจับไว้ได้ทั้งสิ้น
อวนเซียวชิดได้ฟังก็โกรธเตียสุนยิ่งนัก จึงพูดว่า พวกเรานี้ได้สาบานไว้ ถ้าธุระทุกข์ร้อนสิ่งใดก็ต้องช่วยเหลือกัน ตัวเจ้าเป็นน้องร่วมบิดามารดากับเตียหวย เหตุใดจึงไม่ไปเป็นเพื่อน ปล่อยให้ไปแต่ผู้เดียว บัดนี้เตียหวยถูกจับได้เจ้าไม่ช่วยก็แล้วไป เราสามคนพี่น้องจะช่วยเอง เตียสุนตอบว่าการไม่เป็นเช่นนั้น เพราะเห็นว่าซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ไม่ได้สั่งจึงไม่อาจไป อวนเซียวชิดว่า ถ้าคอยให้มีคำสั่ง เตียหวยพี่ชายเจ้าคงยับเยิน เตียสุนว่ากล่าวห้ามสามคนพี่น้องไม่เชื่อฟังแล้วก็ต้องยอมทำตาม อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดจัดไพร่พลในเวลากลางคืนเสร็จแล้ว ก็ยกแยกย้ายกันลงเรือประมาณร้อยลำออกจากค่ายตรงไป
ฝ่ายทหารสอดแนมเห็นพวกโจรคุมไพร่พลลงเรือเล็กมา ก็ไปแจ้งความกับกวนเส็งแม่ทัพทุกประการ แล้วกระซิบบอกทหารไปจัดการไว้พร้อมตามเคย
ฝ่ายอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดกับเตียสุน คุมไพร่พลไปถึงชายป่า ชวนกันขึ้นฝั่งจะเข้าตีค่ายกวนเส็ง อวนเซียวยีสามคนพี่น้องนั้นนำหน้า เตียสุนอยู่หลังกับไพร่พลถือเครื่องศัสตราวุธพร้อมกันบุกรุกเข้าไปในค่ายไม่มีทหารสักคนหนึ่งเห็นไฟสว่างอยู่ อวนเซียวยีสามคนพี่น้องก็ตกใจกลัวจะถูกอุบาย หันกลับออกมาพวกทหารของกวนเส็งก็ตีฆ้องสัญญาขึ้น ทหารที่ซุ่มอยู่ก็ประดังกันออกมา ทั้งทหารม้าและเดินเท้าจะเข้าล้อมพวกโจรไว้ เตียสุนเห็นดังนั้นก็ตกใจ หันหน้ากลับวิ่งมาริมฝั่งโดดน้ำดำไป อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดรีบหนีมาริมฝั่ง ทหารกวนเส็งไล่ตามมาทันก็บุกรุกฆ่าฟันขนาบไปสามคนพี่น้องสู้รบต้านทานไว้เป็นสามารถ อวนเซียวชิดเสียที ทหารกวนเส็งจับเอาตัวไปได้
ขณะนั้นลี้จุน ทองอุย ทองเม้ง เที่ยวลาดตระเวนอยู่ในน้ำล่องเรือมาถึงชายป่า เห็นทหารล้อมอวนเซียวยี อวนเซียวเหงาไว้ก็ตรงเข้าช่วยไม่คิดแก่ชีวิต บุกรุกเข้าไปช่วยอวนเซียวยี อวนเซียวเหงาออกมาได้ลงเรือหนีไป พวกทหารเห็นโจรหนีไปแล้ว ก็ชวนกันคุมตัวอวนเซียวชิดไปส่งกับแม่ทัพ กวนเส็งก็สั่งให้จำขังไว้
ฝ่ายลี้จุนกับพวกพ้องเข้าช่วยอวนเซียวยี อวนเซียวเหงาหนีไปพบเตียสุนจึงชวนกลับไปเขาเนียซัวเปาะ เล่าความซึ่งไปตีปล้นค่ายกวนเส็งจับเตียหวนกับอวนเซียวชิดและไพร่พลไว้ให้ให้พวกพ้องเหล่านั้นฟัง
ขณะนั้นพอไพร่พลที่ชำนาญทางน้ำไปถึงเขาเนียซัวเปาะ ก็แจ้งความซึ่งซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ เล่าตงจึงให้เตียสุนลอบไปแจ้งกับซ้องกั๋งเสียให้ทราบ เตียสุนก็ออกจากตำบลลงน้ำดำไปถึงฝั่งแล้วตรงไปค่ายเล่าเรื่องซึ่งปล้นค่าย กวนเส็งแม่ทัพจับเตียหวย อวนเซียวชิดไว้ได้ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ปรึกษากับโงวหยงซินแสว่าจะคิดอ่านประการใดดี โงวหยงตอบว่าเวลาพรุ่งนี้ยกออกไปสู้รบให้เห็นแพ้และชนะก่อนจึงจะคิดอุบายต่อไป
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซวนจั่นจึงคุมทหารมาท้ารบ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องคุมไพร่พลออกจากค่ายเห็นซวนจั่นยืนอยู่หน้าทหาร ก็ถามพวกพ้องว่าผู้ใดจะอาสาสู้รบบ้าง ฮวยหยงได้ฟังก็ขับม้าตรงไปรบกับซวนจั่นได้สิบเพลง ฮวยหยงแกล้งทำขับม้าหนีซวนจั่นได้ทีก็ไล่ตาม ฮวยหยงหยุดม้าชักเกาทัณฑ์ยิงไป ซวนจั่นได้ยินเสียงเกาทัณฑ์มาก็ควงง้าวป้องกันไว้ ลูกเกาทัณฑ์ตรงไปที่หน้าถูกง้าวของซวนจั่นพลัดตกลง ฮวยหยงเห็นไม่ถูกก็ยิงไปอีกลูกหนึ่งหมายให้ถูกหน้าอก ซวนจั่นเห็นลูกเกาทัณฑ์ตรงมาก็หลบทัน จึงคิดว่าทหารผู้นี้ฝีมือเกาทัณฑ์แม่นนัก ไม่อาจไล่ต่อไปก็ชักม้ากลับ ฮวยหยงไล่ตามยิงเกาทัณฑ์ไปอีกลูกหนึ่ง ถูกซวนจั่นแต่ไม่เป็นอันตรายด้วยเสื้อเกราะป้องกันไว้ ซวนจั่นตกใจวิ่งหนีตรงเข้าค่าย แจ้งความซึ่งได้สู้รบให้กวนเส็งแม่ทัพฟังทุกประการ
กวนเส็งสั่งให้จูงม้าดำที่สำหรับขี่ชื่อว่าฮวยถั่วเบ๊มาแล้ว ก็แต่งตัวสวมใส่เสื้อเกราะถือง้าวใหญ่เรียกว่าแชเลงตอ คุมทหารออกไปยังหน้าค่ายซ้องกั๋ง ในขณะนั้นซ้องกั๋งยืนอยู่หน้าค่าย เห็นกวนเส็งรูปร่างลักษณะดีจึงบอกกับพวกพ้องว่า กวนเส็งคนนี้ฝีมือเข้มแข็งไม่เสียทีที่มีชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน
ลิมชองได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่า บรรดาพี่น้องทั้งปวงตั้งแต่มาอยู่ด้วยกันที่เขาเนียซัวเปาะนี้ก็ช้านาน ทำศึกสงครามหลายสิบครั้งยังไม่ได้ฟังถ้อยคำดังนี้เลย วันนี้เหตุผลอะไรจึงมาลบหลู่ตัวเองยกย่องคนอื่นดีกว่า พูดแล้วลิมชองก็ถือทวนขับม้าจะเข้าสู้รบกับกวนเส็ง กวนเส็งเห็นดังนั้นก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เรากับเจ้าหาควรสู้รบกันไม่ จงไปบอกซ้องกั๋งออกมา เราจะถามเอง ซ้องกั๋งได้ยินก็ร้องห้ามลิมชองว่าอย่าเพิ่งสู้รบ แล้วขับม้าออกมาถ่อมตัวคำนับกวนเส็งตามธรรมเนียมพูดว่า ข้าพเจ้าซ้องกั๋งเดิมเป็นขุนนางเล็กน้อยอยู่เมืองหุนเสียกุ้ย ตามแต่ท่านจะปรึกษาโทษ กวนเส็งว่าเหตุใดตัวจึงบังอาจคิดกบฏ ซ้องกั๋งตอบว่าเพราะพระเจ้าแผ่นดินเชื่อฟังแต่ขุนนางกังฉิน สอพลอประจบประแจง คิดอุบายแกล้งขุนนางที่ซื่อตรงลบล้างเสียไม่ให้ชื่อเสียงปรากฏ ข่มขี่ข่มเหงราษฎรได้ความเดือดร้อนทุกบ้านทุกเมือง พวกข้าพเจ้าซ้องกั๋งนี้มีแต่ช่วยบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุขมิได้คิดกบฏประทุษร้าย กวนเส็งว่าเรารู้ทั้งสิ้น พวกเจ้าคิดกบฏเที่ยวตีปล้นเลี้ยงชีวิตจะว่าช่วยบำรุงแผ่นดินอย่างไร กองทัพเทพยดายกมาถึงแล้วอย่าพูดจาล่อลวงให้มากไป แม้นไม่ลงจากม้าให้จับมัดแต่โดยดีก็จะสับเสียให้ละเอียด
ฉินเหม็ง ลิมชองได้ฟังก็โกรธสองนายขับม้าตรงไปรบกับกวนเส็งเป็นสามารถ ฝีมือเข้มแข็งด้วยกันทั้งสองฝ่าย ซ้องกั๋งยืนม้าอยู่เห็นฝีมือกวนเส็งเข้มแข็งก็จริง แต่สู้รบอยู่แต่ผู้เดียวที่ไหนจะต้านทานได้ ถ้าพลั้งพลาดลงกวนเส็งก็จะเจ็บป่วยไป จึงตีม้าล่อสัญญาขึ้น ลิมชอง ฉินเหม็งกำลังสู้รบอยู่กับกวนเส็งพอได้ยินเสียงม้าล่อสัญญาก็หยุดรบ ขับม้ากลับมาทั้งสองนายร้องถามซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้ากำลังจะเข้าจับกวนเส็ง เหตุใดท่านจึงตีม้าล่อสัญญาให้กลับมาเสีย
ซ้องกั๋งตอบว่า พวกเรานี้ซื่อสัตย์สุจริตจะสู้รบดังนั้นไม่ควร ด้วยเราสองคน กวนเส็งนั้นผู้เดียว มาตรแม้นว่าจับได้ใจเขายังไม่ยอม พี่เห็นว่ากวนเส็งคนนี้สัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็งเทือกเถาเป็นขุนนางตงฉิน ชวดของกวนเส็งที่ตายก็ได้เป็นเทพยดา คนทั้งปวงตั้งศาลบูชาอยู่ทุกบ้านทุกตำบล ถ้าได้กวนเส็งไปเป็นพวกพ้องอยู่ด้วยกันที่เขาเนียซัวเปาะ พี่จะยอมยกให้กวนเส็งเป็นเจ้าของตำบลต่อไป ลิมชอง ฉินเหม็งได้ฟังก็ขัดแค้นอยู่ในใจไม่โต้ตอบประการใดถอยห่างออกมา ทัพทั้งสองฝ่ายก็ยกกลับเข้าค่าย
ฝ่ายกวนเส็งกลับมาถึงค่ายแล้วคิดรำพึงว่า เวลาวันนี้ตัวเรากำลังสู้รบอยู่กับทหารซ้องกั๋งทั้งสองคนเกือบจะเสียที ซ้องกั๋งตีม้าล่อสัญญาให้ทหารทั้งสองกลับไปด้วยเหตุผลประการใดก็ไม่รู้ คิดแล้วให้ทหารไปคุมตัวอวนเซียวชิดกับเตียหวยซึ่งเป็นพวกซ้องกั๋งมาถามว่า ซ้องกั๋งคนนี้ก็เป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยอยู่ในเมืองหุนเสียกุ้ย เหตุไฉนพวกเจ้าจึงพากันมาสามิภักดิ์ยอมให้ซ้องกั๋งใช้สอย
อวนเซียวชิดตอบว่า ท่านไม่รู้หรือ ซ้องกั๋งผู้นี้ชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ชาวบ้านก็ย่อมรู้อยู่ทั้งสิ้น เหมือนกับฝนตกเมื่อฤดูแล้งยามขัด เป็นคนซื่อสัตย์สุจริตไม่มีผู้เสมอ กวนเส็งได้ฟังก็ไม่พูดประการใดให้เอาตัวอวนเซียวชิดกับเตียหวยไปขังไว้ตามเดิม
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นกลับเข้าค่ายแล้ว ปรึกษากับโงวหยงซินแสคิดอ่านจะจับกวนเส็งกับนายทหารทั้งสองให้ได้ โงวหยงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่อย่างหนึ่งแล้วกระซิบบอกอุบายกับซ้องกั๋งเป็นความลับ ซ้องกั๋งได้แจ้งก็เห็นชอบ จึงให้หาอูเอียนเจียกมากระซิบบอกอุบาย อูเอียนเจียกก็คำนับลาออกจากค่ายตรงไปยังค่ายกวนเส็ง ซ้องกั๋งจึงให้หาบรรดาพี่น้องมาพร้อมกันแจ้งความลับให้ฟังต่างคนก็ตระเตรียมการไว้พร้อมเสร็จ
ฝ่ายกวนเส็งเวลาคืนวันนั้นไม่สบายใจ เดินออกไปเที่ยวเล่นหน้าค่ายเห็นเดือนหงายแจ่มก็ยืนชมเดือนอยู่
ฝ่ายอูเอียนเจียกไปค่ายกวนเส็งจึงบอกทหารเหล่านั้นว่า เรามาหาท่านแม่ทัพ ทหารก็ไปแจ้งกับกวนเส็งว่า นายทหารผู้หนึ่งมีหนวดเคราไม่ได้สวมใส่เสื้อเกราะ จะขอเข้ามาหาท่าน กวนเส็งก็ให้พานายทหารผู้นั้นเข้ามาถามว่าเจ้าคือผู้ใด อูเอียนเจียกว่าผู้คนอยู่มากแจ้งความไม่ได้ กวนเส็งหัวเราะแล้วพูดว่า ธรรมดาเป็นแม่ทัพ ทหารนับหมื่นนับแสนไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่ไหนจะว่ากล่าวได้ ท่านมีข้อความสิ่งใดก็บอกเถิดอย่าได้เกรงกลัวเลย
อูเอียนเจียกจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อว่าอูเอียนเจียก เดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงให้ยกกองทัพมาปราบปรามโจรที่เขาเนียซัวเปาะ ครั้นยกมาถึงถูกอุบายของพวกโจรแตกทัพยับเยิน จึงตกอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ไม่รู้ที่จะกลับเข้าไปเฝ้าอย่างไรได้ ครั้นแจ้งว่าท่านยกกองทัพมา ข้าพเจ้ามีความยินดียิ่งนัก เมื่อขณะท่านสู้รบกับลิมชอง ฉินเหม็งฝีมือเข้มแข็งคิดจะจับตัวท่าน ซ้องกั๋งเห็นจึงตีม้าล่อสัญญาให้กลับมา กลัวท่านจะพลาดพลั้งเสียทีกับนายทหารทั้งสอง ใจของซ้องกั๋งนั้นอยากจะมาสามิภักดิ์ แต่พวกเหล่านั้นไม่ยอม ซ้องกั๋งจึงลอบมาปรึกษากับข้าพเจ้าจะให้พวกโจรเข้าสามิภักดิ์เสียทั้งสิ้น ถ้าท่านเชื่อฟังข้าพเจ้าจงจัดเครื่องศัสตราวุธไว้ให้พร้อม เวลาค่ำพรุ่งนี้ยกลัดทางตรงไปยังค่ายโจร จับลิมชองกับพวกเหล่านั้นส่งเข้าเมืองหลวงท่านก็จะมีความชอบมาก ข้าพเจ้ากับซ้องกั๋งก็จะได้ลุกะโทษเสียด้วย แล้วจะได้ทำราชการสนองพระคุณต่อไป
กวนเส็งได้ฟังก็มีความยินดีมิได้คิดระแวงสงสัย จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงอูเอียนเจียกเป็นอันดี อูเอียนเจียกก็เล่าความซึ่งซ้องกั๋งสัตย์ซื่อสุจริตยุติธรรม แต่เจ้านายไม่ชุบเลี้ยงจึงได้มาเป็นโจร กวนเส็งก็ไม่พูดจาสิ่งใดกินโต๊ะเสพสุราเสร็จ พอเวลาค่ำอูเอียนเจียกก็นอนค้างอยู่ที่ค่ายกวนเส็ง
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นรุ่งขึ้นเช้า จัดไพร่พลที่รูปร่างคล้ายคลึงกับอึงซิน แต่งตัวถืออาวุธคุมไพร่พลออกจากค่ายมากับซ้องกั๋งตรงไปยังค่ายกวนเส็ง
ฝ่ายกวนเส็งกับอูเอียนเจียกนั่งพูดจากันอยู่ แจ้งว่าซ้องกั๋งคุมไพร่พลมาจะสู้รบ อูเอียนเจียกจึงพูดว่า เวลานี้พวกโจรยกมาข้าพเจ้าจะออกรบเองแต่เราคิดอุบายไว้ว่าเวลาค่ำจึงค่อยจัดการ ครั้นยกออกไปสู้รบเอาชัยชนะเสียก่อนก็กลัวจะสะดุ้งสะเทือน ท่านจะเห็นประการใด
กวนเส็งว่าชอบแล้ว อูเอียนเจียกก็ยืมเอาเสื้อเกราะออกมาสวมใส่ถือกระบองขึ้นม้า กวนเส็งก็คุมทหารออกจากค่ายมากับอูเอียนเจียก พอซ้องกั๋งคุมไพร่พลมาถึงก็ขับม้าขึ้นหน้าร้องด่าอูเอียนเจียกว่า เราก็เลี้ยงเจ้าถึงขนาดมิให้เจ็บชํ้าน้ำใจ เหตุไฉนจึงได้หนีมาในเวลากลางคืน
อูเอียนเจียกว่า ตัวเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยทำการใหญ่ไม่สำเร็จดอก ซ้องกั๋งทำเป็นโกรธร้องสั่งอึงซินตัวปลอมให้เข้าสู้รบกับอูเอียนเจียกได้สิบสองเพลง อูเอียนเจียกตีด้วยกระบองถูกอึงซินตัวปลอมตกม้าตาย ซ้องกั๋งก็ถอยทัพกลับเข้าค่าย กวนเส็งเห็นดังนั้นก็ดีใจร้องสั่งทหารให้ยกบุกรุกฟันขนาบไป อูเอียนเจียกห้ามไว้ว่าจะไล่ตามไปนั้นไม่ได้ ด้วยโงวหยงซินแสคนนี้ดีนักเปรียบเหมือนเทพยดา คงจะมีอุบายประการใดสักสิ่งหนึ่ง ถ้าพลาดพลั้งลงก็จะพากันเสียที
กวนเส็งได้ฟังก็คุมทหารกลับเข้าค่าย จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงอูเอียนเจียกแล้วถามถึงอึงซินที่ฆ่าตายนั้นคือผู้ใด อูเอียนเจียกว่าอึงซินคนนี้ เดิมพระเจ้าซ้องฮุยจงตั้งให้ไปเป็นขุนนางตำแหน่งที่โตวกำว่าการทหาร ณ เมืองเช็งจิว ซ้องกั๋งเกลียดชังมาช้านานเพราะด้วยไม่เหมือนน้ำใจ เวลานี้ซ้องกั๋งจึงใช้อึงซินออกมาให้ฆ่าฟันเสีย
กวนเส็งได้ฟังก็มีความยินดีนัก จึงหาตัวซวนจั่นกับเชียซือบุ๋นมาสั่งให้จัดเครื่องศัสตราวุธคุมทหารแยกไปคอยช่วย ตัวเราจะคุมทหารม้าห้าร้อยพร้อมธนูเกาทัณฑ์ให้อูเอียนเจียกนำทาง ยามสามให้ถึงค่ายซ้องกั๋ง ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาขึ้น ก็ให้ประดังเข้าปล้นค่าย นายทหารทั้งสองก็ตระเตรียมไว้เสร็จ
พอถึงยามสองกวนเส็งก็คุมทหารออกจากค่าย อูเอียนเจียกนำลัดทางไป ครั้นใกล้จะถึงค่ายซ้องกั๋ง กวนเส็งก็หยุดม้าถามอูเอียนเจียกว่าที่มีไฟโคมสว่างนั้นตรงไหน อูเอียนเจียกบอกว่าที่ไฟสว่างนั้นคือค่ายของซ้องกั๋ง กวนเส็งก็เร่งขับทหารตรงเข้าไปถึงค่ายไม่มีผู้คน เหลียวมาดูอูเอียนเจียกก็ไม่เห็น ได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดขึ้นก็ตกใจ แจ้งว่าถูกอุบายของซ้องกั๋งจึงชักม้ากลับ พวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ตามชายเขานั้นได้ยินประทัดก็ประดังกันออกมา เสียงกลองและม้าล่ออื้ออึงตรงเข้าล้อมกวนเส็งกับทหารทั้งปวงไว้ ทหารของกวนเส็งพากันตกใจแตกกระจัดกระจายไปสิ้น กวนเส็งกับทหารม้าเหล่านั้นก็บุกรุกมาจะออกจากระหว่างเขา พวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ในป่าถือขอประดังออกมาเกี่ยวเท้าม้า กวนเส็งพลัดตกจากหลังม้าล้มลงก็พากันกรูเข้าจับกวนเส็งมัดไว้คุมเอาตัวไปค่าย
ฝ่ายลิมชองกับฮวยหยงคุมไพร่พลคนละกองออกสกัดซวนจั่นนายทหารไว้ขับม้าเข้าสู้รบกันเป็นสามารถ ซวนจั่นสู้ฝีมือไม่ได้ก็ขับม้าหนี พบนางโฮ้วซาเหนียคุมไพร่พลออกสกัดทางเข้าสู้รบกับซวนจั่น ซวนจั่นเสียทีถูกนางโฮ้วซาเหนียจับตัวได้ให้ไพร่พลมัดคุมไป ณ ค่าย
ฝ่ายฉินเหม็งกับซึงลิบคุมไพร่พลไปคอยสกัดเชียซือบุ๋นอยู่ตามทาง เชียซือบุ๋นคุมไพร่พลหนีพลางร้องด่าด้วยเสียงอันดังว่า พวกโจรใจร้ายจงมาต่อสู้กับเรา ฉินเหม็งได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับเชียซือบุ๋นได้หลายสิบเพลง ซึงลิบขับม้าช่วยฉินเหม็ง เชียซือบุ๋นก็หันหน้าต่อสู้กับซึงลิบ ฉินเหม็งเห็นได้ทีเอากระบองตีถูกเชียซือบุ๋นตกม้า ไพร่พลก็กรูกันเข้าจับเชียซือบุ๋นมัดไว้
ฝ่ายลิเองก็คุมไพร่พลวกอ้อมไป ถึงค่ายกวนเส็งหักพังค่ายเข้าไปช่วยเตียหวยกับอวนเซียวชิดออกมาได้ แล้วก็เก็บรวบรวมเสบียงอาหารเครื่องศัสตราวุธและเกลี้ยกล่อมเอาทหารเหล่านั้นกลับมาด้วย บรรดาพวกพ้องทั้งปวงกลับมาถึงค่ายพร้อมกัน ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพกลับไป พอสว่างก็ถึงเขาเนียซัวเปาะ บรรดาพี่น้องพร้อมกันยังตงงิตึงที่ชุมนุมไพร่พลก็คุมกวนเส็ง เชียซือบุ๋น ซวนจั่นไปส่ง ซ้องกั๋งตรงเข้าแก้มัดกวนเส็งกับนายทหารทั้งสองออกแล้วพยุงไปนั่งเก้าอี้ใหญ่
ซ้องกั๋งคุกเข่าคำนับรับสารภาพว่า ข้าพเจ้าได้ล่วงเกินท่านขออภัยเสียเถิด อูเอียนเจียกก็เข้าไปคำนับกวนเส็ง แล้วพูดว่าข้าพเจ้านี้ทำเพราะด้วยซ้องกั๋งผู้ใหญ่ใช้ก็ต้องจำใจไป ท่านอย่าได้ถือโทษเลย กวนเส็งเห็นพวกพ้องซ้องกั๋งมีความสัตย์ซื่อรักใคร่กันโดยสุจริต ก็หันหน้ามาดูซวนจั่นกับเชียซือบุ๋นแล้วพูดว่า พวกเราจะคิดอ่านประการใดดี นายทหารทั้งสองตอบว่า ตามแต่ท่านจะเห็นควรข้าพเจ้ามิได้ขัดขวาง กวนเส็งจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าท่านจับข้าพเจ้ามาได้จงฆ่าเสียโดยเร็วเถิด ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าตั้งใจเชิญมาอยู่ด้วยปรารถนาจะได้ช่วยกันบำรุงแผ่นดิน แม้นท่านไม่ยอมจริงแล้วก็ไม่อาจหน่วงเหนี่ยวไว้ได้ ท่านจะกลับไปเมืองหลวงให้ได้ ข้าพเจ้าจะต้องไปส่ง
กวนเส็งได้ฟังจึงพูดว่า มิเสียแรงที่ชื่อเสียงปรากฏเหมือนกับถ้อยคำที่เขาเล่าลือจริงหาที่เปรียบมิได้ เกิดมาเป็นชายชาติทหารแม้นว่านายเห็นทุกข์สุขในใจของเราแล้ว ก็คงจะสนองพระเดชพระคุณ ถ้ามิตรสหายรู้จักน้ำใจก็คงตอบแทน ข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์ให้ท่านใช้สอยสืบไป
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดียิ่งนัก จึงสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกวนเส็งกับซวนจั่นเชียซือบุ๋นเป็นที่รื่นเริงแล้วให้พวกพ้องไปเกลี้ยกล่อมทหารที่แตกหนีกระจัดกระจายไปได้เจ็ดพันเศษ ให้สิย้งถือหนังสือไปเมืองพูตัง รับบุตรภรรยาครอบครัวของกวนเส็งมาอยู่ด้วยที่เขาเนียซัวเปาะเรียบร้อยแล้ว ซ้องกั๋งมีความวิตกถึงโลวจุนหงีกับเจียสิวที่ติดคุก จึงพูดขึ้นว่า เราจะคิดอ่านประการใด จึงจะช่วยคนทั้งสองออกมาได้ โงวหยงซินแสว่าท่านอย่าวิตก หยุดพักเสียสักเวลาหนึ่งจึงยกกองทัพไปตีเมืองปักเกียก็คงสมความปรารถนา
กวนเส็งได้ฟังจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้ายังไม่มีความชอบสิ่งใดจะขอคุมทหารของข้าพเจ้ายกไปตีเมืองปักเกีย ตอบแทนคุณท่านสักครั้งหนึ่ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดียอมให้กวนเส็งกับซวนจั่น เชียซือบุ๋นคุมทหารเป็นกองทัพหน้ายกไปก่อน ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลตระเตรียมกันจัดเอาลี้จุน เตียสุนที่ชำนาญทางน้ำไปด้วย พร้อมแล้วก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะไปเมืองปักเกียทั้งกองหน้ากองหนุน
ฝ่ายเนียตงซีผู้รักษาเมืองปักเกียครั้นซกเถียวถูกเกาทัณฑ์หายดีแล้วก็ให้หามาจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงปรึกษาการงานอยู่ ขณะนั้นม้าใช้สืบราชการมาแจ้งว่ากวนเส็งแม่ทัพเมืองหลวงกับซวนจั่น เชียซือบุ๋นนายทหารทั้งสองยกกองทัพไปตีตำบลเขาเนียซัวเปาะเสียทีซ้องกั๋งจับไว้ได้ทั้งสิ้น กวนเส็งกับนายทหารยอมเข้าสามิภักดิ์เป็นพวกโจรเสียแล้ว บัดนี้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาอีก
เนียตงซีได้ฟังก็นั่งตกตะลึงจนถ้วยสุราหลุดจากมือไม่รู้ที่จะพูดประการใด ซกเถียวเห็นดังนั้นจึงพูดว่า บัดนี้ข้าพเจ้าหายป่วยแล้วจะขออาสาไปสู้รบกับพวกโจรแก้แค้นให้จงได้ เนียตงซีได้ฟังก็คลายวิตกสั่งให้ซกเถียวคุมทหารออกไปสู้รบ ให้ลีเส็ง บุนตัดยกตามออกช่วยซกเถียว ลีเส็ง บุนตัดคำนับลามาจัดทหารพร้อมก็ยกกองทัพออกจากเมืองไป
ฝ่ายกวนเส็งกับซวนจั่น เชียซือบุ๋นคุมทหารไปใกล้จะถึงตำบลปวยโฮ้วเกาะ แขวงเมืองปักเกียก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ พอซกเถียว ลีเส็ง บุนตัดมาถึงตำบลปวยโฮ้วเกาะก็ตั้งค่ายพักทหารอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซกเถียวแต่งตัวถือขวานขึ้นม้าพาทหารออกจากค่ายตรงมา กวนเส็งก็คุมไพร่พลออกจากค่าย
ขณะนั้นพอซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึงได้ยินเสียงกลองและม้าล่ออื้ออึง ซ้องกั๋งกับลือฮวง กวนเส็งก็ขึ้นม้าอยู่บนเนิน ทัพทั้งสองฝ่ายยกไปถึงสนามรบก็เข้าปะทะกัน กวนเส็งขับม้าขึ้นหน้าขบวน
ทหารเหล่านั้นบอกกับซกเถียวว่า นายทหารคนนี้คือตัวกวนเส็ง ซกเถียวแจ้งความก็ไม่พูดจาสิ่งใดจึงขับม้าเข้าสู้รบกับกวนเส็งได้สิบเพลง ลีเส็งยืนดูหน้าค่ายอยู่เห็นซกเถียวสู้ฝีมือกวนเส็งไม่ได้ ก็ถือกระบี่สองเล่มขับม้าเข้าช่วยซกเถียวรบ ซวนจั่น เชียซือบุ๋นเห็นก็ขับม้าเข้าช่วยกวนเส็งต้านทาน ซ้องกั๋งดูอยู่บนเนินจึงให้กองทัพใหญ่ยกบุกรุกฆ่าฟันเข้าไป ซกเถียว ลีเส็ง บุนตัดกับพวกทหารทั้งปวงทานไม่ได้ก็ล่าถอยเข้าเมือง ซ้องกั๋งกับพวกไพร่พลไล่ตามไปจนถึงกำแพงเมืองก็ให้ตั้งค่ายมั่นลงข้างทิศเหนือ
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซกเถียวจึงคุมทหารออกจากเมืองมาสู้รบ โงวหยงซินแสสั่งพวกพ้องให้รบล่อ ถ้าซกเถียวไล่ตามก็ให้ถอยหนี พวกเหล่านั้นก็สู้รบกับซกเถียวแล้วทำแตกหนีไป ซกเถียวได้ชัยชนะก็มีความยินดีคุมทหารกลับเข้าเมืองก็พอเย็นค่ำ
ขณะนั้นลมว่าวพัดกล้าหมอกลงมืดมัวนัก โงวหยงซินแสจึงนำไพร่พลออกจากค่ายไปเที่ยวขุดหลุมและบ่อไว้ตามแถวริมกำแพงที่ใกล้กับคลองน้ำเอาดินทรายกลบไว้ แล้วก็กลับมาค่ายจัดพวกพ้องไพร่พลไปซุ่มตามแถวหลุม ทำทีเหมือนจะแตกตื่นจะถอยหนี พวกพ้องไพร่พลจัดการไว้เสร็จ
ฝ่ายซกเถียวครั้นรุ่งขึ้นเข้าไปดูบนเชิงเทิน เห็นกองทัพซ้องกั๋งแตกตื่นกันวุ่นวาย ก็มีใจกำเริบลงจากกำแพงคุมทหารม้าสามร้อยออกจากเมืองตรงมา พวกพ้องไพร่พลของซ้องกั๋งแกล้งถอยหนีกระจัดกระจายไปสิ้น โงวหยงซินแสให้ลี้จุนกับเตียสุนออกรบล่อไปที่แถวหลุม ซกเถียวเป็นคนใจเร็วขับม้าไล่ตามลี้จุน เตียสุนไปใกล้จะถึงหลุม
ลี้จุนโดดลงในคลองแกล้งร้องบอกขึ้นมาว่า พี่ซ้องกั๋งรีบหนีไปโดยเร็วเถิด ซกเถียวได้ฟังสำคัญว่าซ้องกั๋งอยู่ข้างหน้าก็ขับม้าไล่ตามจะจับเอาตัวให้ได้ ครั้นไปถึงหลุมพวกพ้องไพร่พลซ้องกั๋งก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ซกเถียวได้ยินเสียงประทัดก็ตกใจจะชักม้ากลับ พอตกหลุมลงทั้งคนทั้งม้า ไพร่พลเหล่านั้นตรูกันออกมาจับซกเถียวไว้ได้ ทหารของซกเถียวเห็นดังนั้นก็หนีกลับเข้าเมืองแจ้งความกับเนียตงซีทุกประการ เนียตงซีผู้รักษาเมืองจึงสั่งนายทหารให้กะเกณฑ์กันขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินปิดประตูเมืองไว้ไม่ออกสู้รบ แล้วคิดจะเอาโลวจุนหงีกับเจียสิวออกมาฆ่าเสียก็กลัวกองทัพซ้องกั๋งจะพังกำแพงเข้าไป กองทัพเมืองหลวงที่จะยกมาช่วยก็ไม่มีต้องงดรอคนทั้งสองไว้ไม่อาจจะฆ่าได้
๖๕
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นได้ชัยชนะก็ชวนกันกลับมาค่าย ไพร่พลคุมตัวซกเถียวมาส่ง ซ้องกั๋งมีความยินดีเข้าแก้มัดซกเถียวออกเชิญเข้าไปในค่าย จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วพูดเกลี้ยกล่อมซกเถียวว่า ท่านดูเอาเถิดพี่น้องของข้าพเจ้ามีขุนนางนายทหารเมืองหลวงกว่าครึ่ง ท่านอย่าได้ติเตียนเลยจงช่วยคิดอ่านทำการทำนุบำรุงแผ่นดินด้วยกันเถิด
เอียจี้นั้นเป็นคนชอบพอรักใคร่กันกับซกเถียวมาแต่เดิม ก็ตรงเข้าไปคำนับซกเถียว พูดถึงความหลังเข้าจับมือกันร้องไห้ เอียจี้ว่าไหนๆ ก็ตกเข้ามาแล้วจงอยู่เสียด้วยกันเถิด ซกเถียวว่าก็ต้องยอมอยู่เองจะทำอย่างไรได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจ ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงบรรดาพี่น้องทั้งปวงแล้วยกเข้าตีกำแพงเมืองเป็นหลายเวลาก็ยังไม่ได้
ครั้นอยู่มาคืนวันนั้น ซ้องกั๋งนั่งอยู่ที่โต๊ะแต่ผู้เดียว จุดตะเกียงสว่างกำลังดึกสงัดเคลิ้มหลับไป ฝันว่ามีคนเดินตรงเข้ามา ซ้องกั๋งเงยหน้าขึ้นดูเห็นเป็นเตียวไก่มายืนร้องถามว่า พี่น้องของเรามาอยู่ที่นี่ธุระสิ่งใด ซ้องกั๋งตกใจกลัวยืนขึ้นถามว่ามาทำไม หรือน้องยังไม่ได้ยกกองทัพไปแก้แค้นแทนพี่ จึงไม่มีความสุขสักเวลา
เตียวไก่ตอบว่า ตัวพี่กับน้องเป็นคนรักใคร่ร่วมใจกันจึงได้มาช่วย บัดนี้โรคในตัวเจ้าจะเกิดขึ้น ต้องไปหาหมอที่อยูริมแม่นํ้าข้างทิศใต้มาจึงจะรักษาหาย พี่จะบอกอุบายให้สามสิบหกอย่าง จงรีบกลับไปเสียโดยเร็วเถิด ฉวยว่าโรคกำเริบขึ้นจะโทษว่าพี่ไม่มาช่วย พูดดังนั้นแล้วก็ออกเดินไป
ซ้องกั๋งได้ฟังคิดจะถามให้แจ้ง แต่ทว่าเตียวไก่ได้รีบเดินหนีไปเสียก่อนจึงพูดว่า จิตใจของพี่ช่างผูกพันน้องจริงๆ ก็พอตกใจตื่น ครั้นรุ่งเช้าให้หาโงวหยงซินแสมาเล่าความฝันตั้งแต่ต้นจนปลายทุกประการ
โงวหยงว่า ถ้าเตียวไก่มาว่ากล่าวก็ต้องเชื่อฟัง ขณะนี้เป็นเทศกาลหนาว ไพร่พลม้าลาออกสู้รบก็ลำบาก เชิญยกกองทัพกลับไปเสียก่อน คอยให้สิ้นฤดูหนาวไม่มีหมอกจึงค่อยยกมาตีเมืองอีกก็คงได้ ซ้องกั๋งว่าท่านซินแสพูดจาก็ถูกต้อง แต่โลวจุนหงีกับเจียสิวพี่น้องเรากรากกรำอยู่ในคุกวันเดียวเท่ากับปีหนึ่ง จะให้กลับไปเสียก่อนอย่างไรได้ แม้นถูกคิดร้ายฆ่าคนทั้งสองตายจะมิเสียทีไปหรือ
พูดปรึกษากันยังไม่ตกลง ในเวลาวันนั้นซ้องกั๋งไม่สบายตัวร้อนปวดศีรษะหนัก บรรดาพี่น้องก็มาเยี่ยมพร้อมกันที่ในค่าย ซ้องกั๋งจึงบอกว่าพี่นี้ให้เจ็บปวดที่หลัง พี่น้องทั้งปวงดูเห็นฝีขึ้นที่กลางหลังสีแดงเหมือนชาด ก็บอกกับซ้องกั๋งตามซึ่งเป็นขึ้นมา โงวหยงซินแสจึงพูดว่าโรคฝีสิ่งนี้สำคัญนัก เดิมได้ดูตำราครั้งหนึ่งต้องเอาแป้งถั่วมาต้มกินจึงจะถอนพิษได้ จงหามาต้มให้กินก่อนเถิดขณะนี้เรายกกองทัพมาหมอยาก็ไม่มี
เตียสุนจึงพูดขึ้นว่าเดิมข้าพเจ้าอยู่ที่แม่นํ้าซิมเอียงกัง มารดาเป็นฝีกลางหลังเหมือนอย่างนี้ หาหมอหลายคนก็ไม่รับรักษา ภายหลังข้าพเจ้าไปเมืองเกี้ยนคังหาอันเตาฉวนหมอยามารักษามารดาหาย และจะต้องรีบไปหาอันเตาฉวนจึงจะได้ แต่ทางซึ่งจะไปนั้นก็ไกลกันดารกลัวจะกลับมาไม่ทัน โงวหยงซินแสว่าเตียวไก่มาเข้าฝันพูดว่าร้อยวันก็ไม่เป็นไร แต่บอกเป็นคำอรรถเห็นจะได้กับหมอคนนี้แน่แล้ว
ซ้องกั๋งว่าถ้าดังนั้นจงเร่งรีบไปเชิญมาอย่าว่าเวลากลางวันกลางคืน ช่วยชีวิตพี่ไว้สักครั้งหนึ่งเถิด โงวหยงก็จัดทองคำลิ่มหนึ่งกับเงินร้อยตำลึงไปให้หมอ และเงินซึ่งจะไปซื้อกินตามทางสามสิบตำลึงมอบให้เตียสุนกำชับสั่งว่า จงออกเดินทางไปในเวลานี้ เราจะยกกองทัพกลับไปคอยท่าอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะจงรีบกลับมาโดยเร็ว เตียสุนรับทองคำใส่ห่อผ้าคำนับลาออกจากค่ายไป โงวหยงซินแสสั่งพวกพ้องไพร่พลตระเตรียมกัน จัดให้ซ้องกั๋งขึ้นบนเกวียนยกออกมาจากเมืองปักเกียรีบไปในเวลากลางคืน
ฝ่ายเนียตงซีผู้รักษาเมืองแจ้งความว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับไปแล้วจึงหาลีเส็ง บุนตัดนายทหารทั้งสองมาปรึกษา
ลีเล็งกับบุนตัดจึงพูดว่า โงวหยงซินแสคนนี้อุบายดีหนักหนา ไม่แจ้งว่าจะคิดอ่านประการใด อย่าไล่ติดตามไปเลยจะเสียที จงรักษาเมืองมั่นไว้ดีกว่า เนียตงซีก็เห็นชอบด้วยจึงจัดให้ทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ตามเดิม
ฝ่ายเตียสุนรีบเดินทางไปทั้งกลางวันและกลางคืน ถึงแม่น้ำเอียงจื๊อกังเที่ยวหาเรือตามแถวริมฝั่ง เห็นมีเรือลำหนึ่งจอดอยู่ชายป่า จึงร้องเรียกเจ้าของเรือว่า เซียวก๋งข้ามส่งเราเถิดจะคิดเงินให้ ชายเจ้าของเรือก็ถอยเรือออกมาร้องถามเตียสุนว่า ท่านจะไปข้างไหน เตียสุนว่าเราจะข้ามไปฟากเมืองเกี้ยนคัง ท่านจะเอาเงินมากน้อยเท่าไรก็ไม่ว่า ชายเจ้าของเรือว่าข้อนั้นไม่เป็นไรหรอก แต่เวลาเย็นค่ำแล้ว ถึงข้ามไปก็ไม่มีที่สำนักจงค้างอยู่ในเรือข้าพเจ้าสักคืนหนึ่งก่อน รุ่งขึ้นเช้าจะข้ามส่งไม่ต้องเสียเงินทองมากดอก
พอเหลียวไปเห็นเรือเล็กอีกลำหนึ่งนั่งผิงไฟอยู่ เซียวก๋งก็รับเตียสุนลงเรือถอยไปจอดอยู่ใกล้กัน บอกกับชายหนุ่มว่าเอาเสื้อของเราอังไฟให้แห้งด้วย เตียสุนลงไปในเรือแล้วก็เอาห่อผ้าวางไว้จุดไฟมาก่อผิง ถามว่าแถวนี้มีผู้ใดขายสุราบ้างหรือเปล่า เซียวก๋งเจ้าของเรือว่าที่เหล่านี้ไม่มีสุราขาย จึงจัดหาอาหารให้เตียสุน เตียสุนกินอาหารแล้วนอนในเรือหลับไป
ฝ่ายชายหนุ่มเจ้าของเรือเที่ยวหากินอยู่แถวแม่น้ำเอียงจื๊อกังกับเซียวก๋งสองคนด้วยกัน ครั้นเห็นเตียสุนนอนหลับ ชายหนุ่มก็จุดไฟมาดูว่าจะมีเงินทองของสิ่งใดมาบ้าง เห็นห่อผ้าของเตียสุนใหญ่ ก็บอกกับเซียวก๋งว่าพี่เห็นอะไรบ้างหรือไม่ เซียวก๋งได้ฟังก็ย่องเข้าไปใกล้เตียสุน เอามือคลำห่อผ้าพบเงินทองก็มีความยินดีนัก จึงบอกกับชายหนุ่มว่าอย่าได้อื้ออึงไป จงถอยออกไปกลางน้ำเถิด ชายหนุ่มก็ถอยเรือออกไปถึงกลางแม่น้ำ เซียวก๋งเจ้าของเรือลำใหญ่เอาเชือกมัดเตียสุนไว้แล้ว เปิดท้องเรือหยิบกระบี่ขึ้นมาเตียสุนหลับไม่รู้สึกตัว ครั้นจะพลิกตัวมือก็ติดตกใจลืมตาดู เห็นเซียวก๋งเจ้าของเรือถือกระบี่จะฟันก็ร้องว่า ท่านผู้ฝีมือเข้มแข็งอย่าฆ่าเราให้ตายเลยเงินทองสิ่งของทั้งปวงจงเอาไปเถิด
เซียวก๋งว่า เงินทองก็จะเอาชีวิตก็จะเอา เตียสุนอ้อนวอนอีกว่าท่านอย่าฆ่าฟันเสียยับเยินเลย จงทำให้ตายโดยสะดวกเถิด เราเป็นผีจะไม่ได้มารบกวนท่าน แม้นว่าฆ่าฟันเราตายไปคงจะได้เห็นกัน เซียวก๋งได้ฟังก็วางกระบี่ไว้ จับเตียสุนโยนลงในแม่นํ้าแล้วแก้ห่อผ้าออกดูเห็นเงินทองเป็นอันมากก็คิดเฉลียวใจขึ้นมา กลัวว่าชายหนุ่มจะเอาส่วนแบ่งปันจำจะต้องฆ่าเสีย คิดแล้วก็ร้องเรียกชายเจ้าของเรือเล็กว่า เหงาก๋อพี่ที่ห้ามานี่เถิดจะพูดให้ฟัง ชายหนุ่มเจ้าของเรือก็ไม่สงสัย ตรงเข้าไปในประทุน เซียวก๋งเจ้าของเรือใหญ่ก็จับมือไว้เอากระบี่ฟันถูกศีรษะชายหนุ่มเจ้าของเรือเล็กตายโยนลงแม่นํ้า โลหิตที่ติดเปื้อนเรือนั้นเซียวก๋งตักน้ำล้างถูแล้วก็แจวเรือไป
ฝ่ายเตียสุนเป็นคนชำนาญทางนํ้าดำทน ครั้นเซียวก๋งมัดโยนลงในแม่น้ำก็ขยับขยายแก้เชือกออกได้ดำตรงไปข้างฝั่งทิศใต้ ขึ้นตลิ่งเห็นไฟสว่างอยู่ในป่าก็เดินไปครู่หนึ่งถึงหมู่บ้านเห็นมีโรงขายสุรา เจ้าของกำลังต้มสุราอยู่จนดึกสามยาม แสงไฟสว่างออกมาตามช่องฝา เตียสุนเข้าไปร้องเรียกให้เปิดประตูรับ ผู้เฒ่าเจ้าของโรงก็ออกมา เห็นเสื้อกางเกงเปียกจึงถามเตียสุนว่า นี่เห็นจะถูกผู้ร้ายแย่งชิงที่กลางแม่น้ำโดดหนีมาดอกกระมัง
เตียสุนคุกเข่าคำนับแจ้งว่า ข้าพเจ้ามาแต่เมืองซัวตังจะไปเมืองเกี้ยนคัง ครั้นมาถึงแม่น้ำเอียงจื๊อกังเวลาเย็นพบโจรสองคนแย่งชิงเอาเงินทองไปสิ้นแล้วโยนลงในแม่น้ำ ขอท่านช่วยข้าพเจ้าไว้ด้วยเถิด ผู้เฒ่าได้ฟังก็พาเตียสุนเข้าไปในโรงเอาเสื้อกางเกงมาให้ผลัดแล้วถามว่า เจ้านี้แซ่ไรชื่อใด มาจนถึงที่นี่ด้วยธุระสิ่งใด เตียสุนว่า ข้าพเจ้าแซ่เตียชื่อสุน จะไปเมืองเกี้ยนคังเยี่ยมเยือนอันเตาฉวนหมอด้วยเป็นพี่น้องกัน
ผู้เฒ่าเจ้าของโรงจึงถามว่า เจ้ามาแต่เมืองซัวตังมิต้องเดินมาทางผ่านเขาเนียซัวเปาะหรือ เตียสุนว่าต้องเดินมาทางนั้น ผู้เฒ่าจึงพูดว่าซ้องกั๋งเป็นใหญ่อยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ก็มิได้ตีปล้นพวกเดินทางและราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน เขาเล่าลือกันมาช้านานจะจริงหรือไม่ประการใด
เตียสุนว่า ซ้องกั๋งเป็นใหญ่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะสัตย์ซื่อสุจริต ถ้าขุนนางที่โกงก็มีความเกลียดชังคิดล้างผลาญเสียให้ได้ ผู้เฒ่าว่า เราได้ยินข่าวว่าซ้องกั๋งซื่อตรงดีมีแต่ช่วยราษฎรให้เป็นสุข ที่ตำบลเรานี้มีแต่ขุนนางกังฉินและพวกโจรคอยเบียดเบียนเที่ยวตีปล้นจนได้ความคับแค้นใจนัก ถ้าแม้นซ้องกั๋งยกมาปราบปรามที่ตำบลนี้แล้วพวกราษฎรก็จะมีความสุขสืบไป
เตียสุนได้ฟังก็รู้ว่าผู้เฒ่าเป็นคนดี จึงบอกว่าท่านอย่าตกใจเลยข้าพเจ้าชื่อเตียสุน อยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ซ้องกั๋งป่วยใช้ข้าพเจ้าเอาทองคำร้อยตำลึงมาเชิญอันเตาฉวนไปรักษา ครั้นมาถึงแม่น้ำเอียงจื๊อกังก็เกิดเหตุขึ้น ผู้เฒ่าว่าถ้าเจ้าเป็นพวกซ้องกั๋งเราจะเรียกบุตรของเรามาพูดจากัน ผู้เฒ่าเจ้าของโรงก็เรียกบุตรชายออกมาคำนับเตียสุน คำนับแล้วบอกว่าข้าพเจ้าแซ่เฮงชื่อเตงเป็นบุตรที่หก ผู้คนเรียกว่าเฮงเตงลัก เดินรวดเร็ว คนทั้งปวงจึงตั้งยี่ห้อว่าอัวะเงียมหลอ ข้าพเจ้าอยากฝึกหัดให้ชำนาญทางน้ำและเพลงอาวุธต่างๆ แต่ยังไม่พบครูดีจึงได้ตั้งโรงขายสุราอยู่ริมแม่น้ำนี้ พวกโจรสองคนแย่งชิงท่านในแม่น้ำนั้น ข้าพเจ้าก็รู้จักคนหนึ่งชื่อเตียวอ๋องเรียกเจยกังกุ้ย คนหนุ่มนั้นชื่อซึงเหงา ชาวเมืองฮัวเตงกุ้ยเรียกว่าอิวลิชิว คนทั้งสองนี้เที่ยวแย่งชิงหาเลี้ยงชีวิตอยู่ตามแถวแม่น้ำนี้มิได้ขาด ท่านอย่าวิตกเลย จงอยู่กับข้าพเจ้าที่นี่ก่อน ถ้าโจรทั้งสองมาซื้อสุรากินข้าพเจ้าจะแก้แค้นแทนท่านเอง เตียสุนว่าขอบใจนักหนา มาทั้งนี้ก็เพราะด้วยพี่ซ้องกั๋งป่วยเป็นการร้อนจะลาเข้าไปในเมืองเกี้ยนคังเชิญอันเตาฉวนกลับไปเขาเนียซัวเปาะแล้วก็คงพบกัน
เฮงเตงลักได้ฟังก็จัดหาเสื้อกางเกงให้เตียสุนใส่จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี ครั้นเวลารุ่งเช้าเฮงเตงลักเอาเงินให้เตียสุนสิบตำลึง เตียสุนรับเงินมีความยินดีก็ลาเฮงเตงลักออกจากโรงไปเมืองเกี้ยนคัง เดินทางมายังตำบลบ้านสะพานขวาง เห็นอันเตาฉวนนั่งตำยาอยู่ที่หน้าประตูเตียสุนก็เข้าไปคุกเข่าคำนับ
อันเตาฉวนเห็นเตียสุนก็จำได้ จึงถามว่าช้านานหลายปีมิได้เห็นหน้าน้องเลยแล้วพาเตียสุนเข้าไปในบ้าน เตียสุนก็เล่าความแต่ต้นจนปลายให้อันเตาฉวนฟัง แล้วว่าซ้องกั๋งป่วยเป็นฝีกลางหลัง ข้าพเจ้าตั้งใจมาเชิญท่าน ครั้นมาถึงแม่น้ำเอียงจื๊อกังพบโจรแย่งชิงเอาเงินทองไปเสียสิ้น ตัวข้าพเจ้าก็เกือบถึงแก่ชีวิต เพราะเกิดเหตุขึ้นดังนี้ข้าพเจ้าจึงได้มาแต่มือเปล่าไม่รู้ที่จะพูดจาประการใด อันเตาฉวนว่าซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อในแผ่นดิน แม้นไปรักษาหายชื่อเสียงเราก็จะปรากฏต่อไป แต่ครั้งนี้ขัดอยู่ด้วยภรรยาของพี่ตายเสียแล้วญาติก็ไม่มีจะทิ้งบ้านเรือนไปได้หรือ เตียสุนได้ฟังก็ตกใจจึงพูดขึ้นว่า ท่านแกล้งพูดจาบิดพลิ้วเสียแล้ว ข้าพเจ้าก็ไม่กลับไปเหมือนกัน อันเตาฉวนพูดว่าแล้วจึงค่อยปรึกษากันใหม่ เตียสุนอ้อนวอนต่างๆ จะให้อันเตาฉวนไปเขาเนียซัวเปาะให้ได้ อันเตาฉวนนั้นตั้งแต่ภรรยาตายไปรักใคร่กับหญิงคนเล่นชื่อนางลีคาโหนวอยู่ในเมืองเกี้ยนคังจึงพูดบิดพลิ้วเสีย ครั้นได้ฟังเตียสุนอ้อนวอนว่าต่างๆ จึงพาเตียสุนไปที่โรง นางลีคาโหนวเห็นอันเตาฉวนคนที่รักใคร่พาพวกพ้องมาก็ออกต้อนรับจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ถามอันเตาฉวนว่าที่มาด้วยคือผู้ใด อันเตาฉวนบอกว่าเป็นพวกพ้องชอบพอกันมานาน นางลีคาโหนวก็ยินดีคำนับเตียสุนว่าเป็นอา แล้วเชิญให้เสพสุราด้วยกันทั้งสามคน อันเตาฉวนบอกกับนางลีคาโหนวว่า ตั้งแต่เวลาค่ำวันนี้ไปเห็นจะไม่ได้มาหาเจ้า รุ่งขึ้นเช้าจะไปเมืองซัวตังเยี่ยมพี่น้องสักเดือนเศษก็จะกลับมา นางลีคาโหนวว่าข้าพเจ้าไม่ยอมให้ไป ถ้าไม่เชื่อฟังตั้งแต่วันนี้ก็อย่าได้มาอีกเลย จึงทำกระบวนนอนลงบนตักอันเตาฉวนแล้วพูดว่า แม้นไม่คิดถึงกันจะไปให้ได้ก็ไปเถิด แต่ข้าพเจ้าจะร้องไห้ให้น้ำตาไหลเป็นโลหิตออกมา
เตียสุนได้ฟังก็โกรธแต่สู้อดกลั้นไว้ไม่พูดจาสิ่งใด นางลีคาโหนวแกล้งเอาสุราให้อันเตาฉวนกินเมาไม่รู้สึกตัวจนนอนอยู่ที่โต๊ะ นางลีคาโหนวก็พยุงอันเตาฉวนเข้าไปนอนในห้อง แล้วออกมาบอกกับเตียสุนว่าอาจงกลับไปบ้านเถิด เตียสุนว่า เราจะคอยอันเตาฉวนผู้พี่สร่างเมาแล้วจึงจะไปด้วยกัน นางลีคาโหนวว่ากล่าวเท่าไรเตียสุนก็ไม่ไป จึงให้เตียสุนไปนอนที่ห้องเล็กริมประตูโรง เตียสุนมีความสงสัยตรงไปที่ห้องคอยแอบมองดูตามช่องฝาว่านางลีคาโหนวจะทำประการใด
ฝ่ายเตียวอ๋อง เซียวก๋งเจ้าของเรือที่จับเตียสุนโยนลงแม่น้ำและฆ่าซึงเหงาเจ้าของเรือลำเล็กตาย ได้เงินทองเป็นอันมากก็แจวเรือข้ามฟากไปฝากไว้ เอาเงินทองเล็กน้อยติดตัวไปเที่ยวที่เมืองเกี้ยนคัง ครั้นถึงโรงนางลีคาโหนวคนชั่วดึกประมาณสองยามเศษ เตียวอ๋องเรียกให้เปิดประตูด้วยเคยมาเที่ยวอยู่มิได้ขาด ยายเฒ่ามารดานางลีคาโหนวก็ออกมาเปิดประตูเห็นเตียวอ๋อง จึงถามว่าช้านานนักหนาไม่เห็นมาเที่ยวเล่น เวลาค่ำวันนี้จำเพาะอันเตาฉวนมานอนอยู่กับนางลีคาโหนวในห้องจะทำอย่างไรได้ เตียวอ๋องหยิบเอาทองคำหนักสิบตำลึงส่งให้ยายเฒ่าแล้วพูดว่า ทองคำหนักสิบตำลึงนี้ ข้าพเจ้าให้นางลีคาโหนวทำอย่างไรจะได้พูดจากันสักหน่อย ยายเฒ่าเห็นทองคำก็มีความยินดีรับไว้ ว่าถ้ากระนั้นเจ้าจงอยู่ในห้องเราก่อนจะเรียกนางลีคาโหนวบุตรสาวมาพูดจากัน แล้วยายเฒ่าก็ผละไป
ฝ่ายเตียสุนแอบมองตามช่องฝาได้ยินพูดจาก็จำได้ว่าโจรผู้นี้ที่หากินอยู่ในแม่น้ำชื่อเตียวอ๋อง แย่งชิงเอาเงินทองของเรามาใช้สอยเสียที่นี่ ครั้นจะออกไปจับกลัวจะเกิดความอื้ออึงขึ้นจึงอดใจคอยดูอีก ยายเฒ่าจัดโต๊ะและสุราพร้อมแล้ว เรียกนางลีคาโหนวออกมากินโต๊ะ เสพสุราพูดจาอยู่กับเตียวอ๋องที่ในห้อง เตียสุนเห็นก็โกรธคิดจะตรงเข้าจับก็กลัวจะเกิดความจึงนิ่งอยู่
ขณะนั้นดึกประมาณสามยามเห็นยายเฒ่ามารดานางลีคาโหนวกินโต๊ะเสพสุราอยู่กับหญิงสาวใช้สองคนที่หน้าห้อง มึนเมาทั้งสามคนนอนกลิ้งอยู่ริมโต๊ะ แต่เตียวอ๋องกับนางลีคาโหนวนั่งกินโต๊ะเสพสุราพูดกันอยู่ในห้อง เตียสุนโกรธนักเปิดประตูออกมาฉวยได้มีดปังตอเล่มหนึ่งตรงถึงตัวยายเฒ่าเอามีดฟันถูกศีรษะแตกตาย มีดนั้นไม่คมเสียงดังตึง หญิงสาวใช้สองคนลืมตาดูเห็นก็ร้องด้วยเสียงอันดัง เตียสุนฉวยได้ไม้ท่อนตีถูกหญิงสาวสองคนร้องได้คำเดียวก็ขาดใจตายอยู่ที่หน้าห้อง นางลีคาโหนวได้ยินเสียงอื้ออึงก็เปิดประตูออกมา เตียสุนเอาไม้ท่อนตีถูกศีรษะนางลีคาโหนวแตกตาย เตียวอ๋องอยู่ในห้องแสงไฟส่องออกมาสว่าง เห็นมีผู้คนมาตีนางลีคาโหนวล้มลง ก็ตกใจเปิดหน้าต่างโดดข้ามกำแพงหนีไป เตียสุนเห็นเตียวอ๋องหนีไปได้มีความวิตก จึงคิดว่าไหนๆ ก็ฆ่าตายทั้งสี่คนแล้ว จะคิดอุบายให้อันเตาฉวนไปเขาเนียซัวเปาะให้จงได้ คิดแล้วเอานิ้วมือจิ้มโลหิตคนตายเขียนหนังสือไว้ที่ฝาผนังเป็นหลายแห่งว่า ที่ฆ่าคนตายนั้นคืออันเตาฉวน พอเวลาจวนสว่างอันเตาฉวนสร่างเมาตื่นขึ้นไม่เห็นนางลีคาโหนวก็ร้องถามว่าคนรักของเราไปข้างไหน เตียสุนจึงร้องบอกว่า อย่าอื้ออึงไปมาดูคนรักของพี่เถิด อันเตาฉวนออกมาดูเห็นนางลีคาโหนวกับมารดาและสาวใช้สองคนศีรษะแตกตายก็ตกใจจนตัวสั่น เตียสุนชี้บอกว่า หนังสือที่ฝานั้นพี่เขียนหรือ อันเตาฉวนเห็นหนังสือกับคนตายก็โกรธเตียสุนยิ่งนักแต่ไม่รู้ที่จะทำอย่างไร จึงพูดว่าทำไมจึงมาทำดังนี้จะคิดอ่านประการใดดี
เตียสุนจึงพูดว่า มีทางอยู่สองอย่างตามแต่จะเดิน แม้นร้องอื้ออึงขึ้นน้องก็เอาตัวพี่ไปส่ง ถ้าจะไม่ให้มีโทษก็ไปเอายาที่บ้านด้วยกัน แล้วรีบหนีไปเขาเนียซัวเปาะในเวลานี้
อันเตาฉวนได้ฟังก็จนใจไม่รู้ที่จะทำอย่างไรดี จึงว่าเตียสุนทำเช่นนี้อายุจะสั้น รีบไปเถิดจะสว่างเสียแล้ว เตียสุนกับอันเตาฉวนก็ออกจากโรงตรงไปถึงบ้านไขกุญแจ ฉวยได้หีบยาขึ้นบ่าทิ้งบ้านเรือนเสีย ชวนกันรีบเดินทางออกจากเมืองเกี้ยนคังไป ถึงโรงเฮงเตงลักที่ขายสุรา เฮงเตงลักเห็นเตียสุนพาอันเตาฉวนมาก็ออกต้อนรับ บอกเตียสุนว่าเวลาวานนี้เตียวอ๋องเจ้าของเรือที่คิดร้ายพี่ผ่านไปทางนี้ น่าเสียดายนักไม่พบกัน เตียสุนว่าพบแล้วแต่ไม่ทันลงมือก็หนีไปได้ เฮงเตงลักก็เชิญอันเตาฉวนกับเตียสุนเข้าไปข้างในหยุดพักตามสบาย
ฝ่ายเตียวอ๋องโดดหน้าต่างข้ามกำแพงหนีออกนอกเมืองจะไปดูเรือเดินไปทางหน้าโรงเฮงเตงลัก เฮงเตงลักเห็นเตียวอ๋องก็เข้าไปบอกเตียสุนว่าเตียวอ๋องเดินมาทางนี้แล้ว เตียสุนว่าอย่าอื้ออึงให้รู้ตัวจงตามไปดูว่าจะทางไหน เฮงเตงลักก็เดินออกมาดูเห็นเตียวอ๋องลงเรือจะถอยออก
เฮงเตงลักก็เรียกว่า พี่แซ่เตียวอย่าเพิ่งไป ช่วยข้ามส่งพี่น้องเราสองคนด้วย เตียวอ๋องไม่รู้แยบคายก็ร้องบอกว่า จงพากันมาเร็วๆ เถิด เฮงเตงลักจะเดินมาบอกก็กลัวเตียวอ๋องจะหนีไปเสีย จึงร้องบอกเป็นอุบายว่าพี่เตียสุนจงขอยืมเสื้อกางเกงอันเตาฉวนมาให้น้องสวมใส่ อันเตาฉวนได้ฟังจึงถามเตียสุนว่า เฮงเตงลักพูดดังนั้นด้วยเหตุประการใด เตียสุนว่าพี่อย่าถามน้องเลยจะจัดการเอง อันเตาฉวนก็ถอดเสื้อกางเกงออกให้เตียสุนสวมใส่ แล้วเอาผ้าโพกศีรษะไว้ปรารถนาจะไม่ให้เตียวอ๋องจำได้ ก็ให้อันเตาฉวนแบกหีบยาเดินตามเตียสุนไปจะลงเรือ เตียวอ๋องจำเตียสุนไม่ได้ถอยเรือเข้าไปรับ สามคนก็ชวนกันลงเรือแจวข้ามไปถึงกลางน้ำ เตียสุนเข้าไปในประทุน เห็นคราบโลหิตติดเปื้อนอยู่ในเรือก็นึกว่าเตียวอ๋องนี้ฆ่าฟันคนเสียนักหนา จึงถอดเสื้อกางเกงและผ้าโพกศีรษะออก ก็ชักมีดปังตอร้องเรียกเซียวก๋งเจ้าของเรือว่า คราบโลหิตอะไรจงมาดูเร็ว ๆ เถิด
เตียวอ๋องได้ฟังสำคัญว่าคนโดยสารถาม ไม่แจ้งว่าเตียสุนปลอมมาจึงตอบว่าการนี้น่าหัวเราะ พูดพลางก็เดินเข้าไปในประทุน เตียสุนจับเตียวอ๋องกดลงไว้ร้องตวาดว่าโจรร้ายจำเราได้หรือไม่ เตียวอ๋องเห็นเตียสุนก็ตกใจไม่อาจโต้ตอบต้องนิ่งอยู่ เตียสุนพูดว่าเจ้านี้บังอาจนัก ทองคำของเราหนักถึงร้อยตำลึงกับเงินบ้างเล็กน้อย เก็บริบเอาทั้งสิ้นแล้วซ้ำจะเอาชีวิตเราเสียด้วย ชายหนุ่มเจ้าของเรือเล็กเพื่อนอีกคนหนึ่งนั้นไปเสียข้างไหนเล่า เตียวอ๋องว่า ข้าพเจ้าจะแจ้งความแต่ตามจริง ครั้นได้ทองคำกับเงินของท่านไว้ก็กลัวชายหนุ่มจะแบ่งปันจึงได้ฆ่าตายทิ้งนํ้าลอยไป เตียสุนว่าเจ้าชาติโจรไม่ดีจึงไม่รู้จักเรา เดิมเราก็อยู่ที่ริมแม่นํ้าซิมเอียงกังตำบลเขาเซียวโกวซัวลงเรือเล็กปลอมเป็นคนขายปลาเที่ยวหากินมาช้านาน ควรหรือเจ้ามาล่อลวงให้ลงเรือแล้วมัดโยนลงในแม่นํ้า ถ้าเราไม่ชำนาญทางน้ำจะมิตายเสียแล้วหรือ เดชะบุญวันนี้ให้เราแก้แค้นทดแทนได้
พูดแล้วก็เอาเชือกมัดเตียวอ๋องไว้แน่นหนาโยนลงในแม่น้ำจมหายไป เข้าค้นในเรือได้ทองคำกับเงินเดิมอยู่ในห่อผ้า แต่ทองคำนั้นขาดบ้างเล็กน้อย เตียสุนเก็บรวมไว้แล้วก็แจวเรือเข้าไปริมฝั่งพูดกับเฮงเตงลักว่า บุญคุณนักหนาเปรียบเหมือนร่วมบิดามารดาเดียวกัน ถ้าน้องเห็นดีแล้วจงเก็บรวบรวมสิ่งของที่โรงสุราไปสามิภักดิ์อยู่กับซ้องกั๋งพวกเดียวกันเถิด ก็จะเป็นที่สรรเสริญแก่คนทั้งหลาย เฮงเตงลักได้ฟังก็เห็นชอบ จึงว่าที่พูดจาถูกต้องเหมือนใจน้องคิดไว้ พอเรือถึงตลิ่ง เตียสุนกับอันเตาฉวนก็ถอดเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนกันตามเดิม แล้วแบกหีบยาขึ้นฝั่ง เฮงเตงลักก็แจวเรือกลับมาบ้านแจ้งความกับบิดาแล้ว เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของพาบิดาลงเรือข้ามฟากขึ้นฝั่งตามเตียสุนไป
ฝ่ายโงวหยงซินแสยกกองทัพกลับมาถึงเขาเนียซัวเปาะ บรรดาพี่น้องช่วยกันรักษาพยาบาลซ้องกั๋งอยู่ทุกเวลา พิษฝีกำเริบมากขึ้น อาหารก็รับประทานไม่ได้ ซ้องกั๋งเจ็บปวดเหลือกำลังร้องครางอยู่มิได้ขาด โงวหยงซินแสมีความวิตกนัก จึงใช้ให้ไตจงรีบไปตามเตียสุนกับหมอยามาโดยเร็ว ไตจงก็คำนับลาออกจากเขาเนียซัวเปาะเอากะเบ๊ของวิเศษใส่รีบตรงไปทางเมืองเกี้ยนคัง
ฝ่ายเตียสุนกับอันเตาฉวนแบกหีบยาเดินไปประมาณทางได้สามสิบลี้ อันเตาฉวนนั้นเป็นคนเล่าเรียนไม่เคยเดินไกล ครั้นเดินทางพักหนึ่งก็เหนื่อยไปไม่ได้ เข้าหยุดพักที่โรงเตี๊ยมซื้อสุรากับสิ่งของรับประทาน
ฝ่ายไตจงรีบเดินทางมาเห็นเตียสุนกับอันเตาฉวนนั่งเสพสุราอยู่ในโรง ไตจงก็ร้องว่า พี่น้องเราทำไมจึงได้เชือนช้าอยู่ดังนี้เล่า เตียสุนได้ฟังเหลียวเห็นไตจงก็เรียกเข้ามาในโรง บอกให้อันเตาฉวนพูดจารู้จักกับไตจง แล้วอันเตาฉวนถามถึงซ้องกั๋งว่าเจ็บป่วยเป็นประการใดบ้าง ไตจงว่าบัดนี้ซ้องกั๋งป่วยมากจนไม่รู้สึกตัวให้มึนซึมไป กลัวจะไม่ตลอดค่ำวันนี้ อันเตาฉวนว่า ถ้าไม่เห็นเนื้อหนังและโรคเป็นประการใดก็พอจะรักษาได้วิตกแต่จะไปไม่ทัน ไตจงว่าการข้อนี้ตกพนักงานข้าพเจ้า
พูดแล้วก็เชิญอันเตาฉวนออกจากโรงถอดกะเบ๊ของวิเศษให้อันเตาฉวนใส่ แล้วไตจงก็แบกหีบยาอ่านคาถารีบไปกับอันเตาฉวนก่อน เตียสุนนั้นพักอยู่ที่โรงขายสุราได้สามวัน พอเฮงเตงลักตามมาถึงเตียสุนเห็นก็ออกต้อนรับเข้าไปในโรงแล้วบอกว่า พี่คอยอยู่ที่นี่เป็นหลายเวลา เฮงเตงลักว่าเหตุใดพี่จึงได้ทำเนิ่นช้า อันเตาฉวนไปข้างไหนเล่า เตียสุนว่าไตจงที่มีของวิเศษเดินเร็วตามมาพบอันเตาฉวนรีบกลับไปเขาเนียซัวเปาะก่อนแล้ว เฮงเตงลักได้ฟังก็มีความยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน เสร็จแล้วเฮงเตงลักกับบิดาและเตียสุนก็ชวนกันออกจากโรงไป
ฝ่ายไตจงกับอันเตาฉวนรีบไปด้วยของวิเศษทั้งกลางวันและกลางคืนถึงเขาเนียซัวเปาะ บรรดาพวกพ้องก็มาเชิญอันเตาฉวนหมอเข้าไปดูซ้องกั๋ง อันเตาฉวนพิเคราะห์ดูทั่วแล้วจึงพูดขึ้นว่า ท่านทั้งหลายอย่าวิตกเลย ไข้นั้นหนักจริงแต่ไม่เป็นไรจะรักษาให้หายในสิบวัน บรรดาพี่น้องได้ฟังก็มีความยินดีคำนับอันเตาฉวนทุกคน อันเตาฉวนก็ทำยาพอกที่ฝีถอนพิษ ให้กินยาไปได้ห้าวันก็เห็นคุณ ครั้นสิบวันซ้องกั๋งรับประทานอาหารได้ปกติแล้ว แต่แผลฝีนั้นยังไม่หาย พอเตียสุนกับเฮงเตงลักและบิดามาถึงเขาเนียซัวเปาะก็เข้าไปคำนับซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวง แล้วแจ้งความซึ่งไปถูกโจรแย่งชิงในแม่น้ำให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งว่าเดชะบุญนักหนาหาเสียการไม่ แล้วปราศรัยกับเฮงเตงลักกับบิดาตามธรรมเนียมแล้ว ปรึกษากับพี่น้องว่าอยากจะยกกองทัพไปตีเมืองปักเกีย ช่วยโลวจุนหงีกับเจียสิวออกมาให้ได้ถึงตัวจะตายก็ไม่ห่วงใย
อันเตาฉวนจึงห้ามว่า แผลฝีของท่านยังไม่หายสนิทจงงดรอไว้ก่อน ถ้าหายแล้วจึงค่อยยกกองทัพไปเถิด โงวหยงว่าพี่อย่าวิตกเลย จงรักษาตัวเสียให้หายดี ข้าพเจ้าจะคิดการเอง บัดนี้ให้คนไปสืบข่าวแจ้งความว่าชัวไทซือรู้ว่ากวนเส็งแม่ทัพกับทหารทั้งปวงยอมสามิภักดิ์แก่ท่านแล้ว ก็ไม่อาจนำข้อความขึ้นกราบทูล แต่มีหนังสือมาถึงเนียตงซีว่าอย่าทำอันตรายแก่โลวจุนหงีกับเจียสิว ให้เกลี้ยกล่อมคนทั้งสองจะได้ป้องกันอันตราย เนียตงซีสั่งผู้คุมเลี้ยงดูมิให้คับแค้นลำบากเลย
๖๖
ซ้องกั๋งพูดว่า ข้าพเจ้าอยากจะยกกองทัพไปในเร็ว ๆ โงวหยงว่าบัดนี้ก็สิ้นฤดูแล้ง ใกล้จะถึงงวนเซียวแมงานปีที่เมืองปักเกีย เดือนสี่ขึ้นสิบห้าค่ำกลางเดือนเป็นวันสำคัญ มีโคมสีต่างๆ ทำไว้งดงาม จุดที่เหลาสูงกับแถวตลาดทั่วทุกแห่ง ข้าพเจ้าจะคิดอุบายจัดให้พวกพ้องไปซุ่มอยู่ในเมืองและนอกเมือง ถึงกำหนดกลางคืนจุดไฟขึ้น นอกเมืองก็ให้ตีประดังเข้าไปสมทบกัน ท่านจะเห็นเป็นประการใด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดี จึงพูดว่าอุบายนี้ดีนัก เชิญท่านซินแสจัดการเถิด ขณะนั้นพี่น้องทั้งปวงอยู่พร้อมกันที่ตงงิตึง โงวหยงซินแสจึงพูดขึ้นว่า ผู้ใดจะรับอาสาไปจุดไฟในเมืองปักเกียได้บ้าง ซิเซียนว่าข้าพเจ้าจะรับเอง ด้วยเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้นั้น เดิมข้าพเจ้าได้ไปเที่ยวเล่น มีเหลาสูงอยู่แห่งหนึ่งชื่อชุยหุนเหลา แถวเหลานั้นมีเก๋งเล็กๆ เป็นอันมากสนุกนัก ข้าพเจ้าได้ดูงวนเซียวแมงานปีกลางคืนที่นั่นครั้งหนึ่ง คราวนี้จะอาสาเล็ดลอดไปคอยอยู่ที่ชุยหุนเหลา ถ้าถึงกำหนดวันงวนเซียวแมกลางคืนกำลังจุดโคม ข้าพเจ้าก็จะจุดไฟขึ้น โงวหยงได้ฟังก็ยินดี จึงให้ซิเซียนไปคอยอยู่ที่ในเมืองปักเกีย ตำบลไต้เม่งฮู้ก่อน ซิเซียนก็คำนับลามาจัดสิ่งของพร้อมออกจากเขาเนียซัวเปาะไป
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า โงวหยงซินแสหาเกยเตียน เกยโปมาสั่งให้ปลอมเป็นพวกพรานเอาสัตว์ป่าต่างๆ ไปขายที่ตำบลไต้เม่งฮู้ ถ้าถึงวันเดือนที่ขึ้นสิบห้าค่ำ เวลากลางคืนเห็นชุยหุนเหลาไฟติดขึ้นเป็นสำคัญ จงชวนกันตรงไปที่หน้าบ้านผู้รักษาเมืองสกัดทหารไว้
ให้โตวเซียน ซองบานปลอมเป็นพ่อค้าขายข้าวขับเกวียนไปขายในเมือง ถ้าถึงกำหนดจงไปสกัดอยู่ที่ประตูตังหมึงทิศตะวันออก ให้ขงเม่ง ขงเหลียงปลอมเป็นไพร่ไปเที่ยวอาศัยแถวตลาด ถ้าถึงวันกำหนดก็เข้าช่วยกัน
ให้ลิเอง ซือจิน ปลอมเที่ยวไปสำนักอยู่ที่นอกประตูตังหมึงทิศตะวันออกถ้าเห็นไฟติดขึ้นก็เข้าฆ่าฟันพวกทหารที่รักษาประตูแย่งชิงเอาไว้จะได้เป็นทางออก ให้หลวงจีนลูตีชิม บู๊สง ปลอมเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์ไปอาศัยอยู่ตามวัดนอกเมือง ถ้าเห็นไฟติดขึ้นก็ให้ตรงไปที่ประตูน่ำหมึงทิศตะวันตกป้องกันทหารกองทัพไว้
ให้โจวเอี๋ยน โจวยุน เล่าตง เอียหยง สี่นายปลอมเป็นพวกขายโคม แยกย้ายกันไปหาที่สำนักอยู่ในเมือง ให้กงซุนสินซินแสปลอมเป็นหลวงจีนเจ้าวัดไปเที่ยวเล่นตามสบาย ให้เลงจิ้นเป็นศิษย์จัดเอาปืนเรียกว่าฮองฮวยฮุยเทียนเผ่าร้อยเศษไปคอยอยู่ในเมือง แม้นเห็นไฟก็ให้ยิงปืนขนาบไปยังที่ชุมนุม จัดให้เตียสุน เอียนเช็งไปทางน้ำซุ่มอยู่ที่บ้านโลวจุนหงีคอยจับชู้สาว
ให้เฮงเอยโฮ้ว ซึงซิน เตียแซ กับนางโอ้วซาเหนีย นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนีย ผัวเมียแยกกันเข้าในเมืองจะไปเที่ยวดูโคม ถ้าเห็นไฟติดขึ้น ก็ให้เอาไฟเผาบ้านเรือนโลวจุนหงี ให้ชาจินกับงักหัวปลอมเป็นขุนนางไปสำนักอยู่ที่บ้านชัวฮก เจียดคิบคอยช่วยโลวจุนหงีกับเจียสิว ครั้นจัดการเสร็จแล้ว บรรดาพี่น้องทั้งปวงก็ปลอมตัวแยกไปตามคำสั่งทุกประการ ขณะนั้นยังเป็นเดือนสี่ข้างขึ้น
ฝ่ายเนียตงซีผู้รักษาเมืองปักเกีย ครั้นใกล้จะถึงวันงวนเซียวแมก็ให้หาลีเส็ง บุนตัด นายทหาร กับเฮงไทซิวขุนนางที่ปรึกษาพร้อมกันพูดว่า งวนเซียวแมงานปีที่กลางเมือง จุดโคมต่างๆ ทั้งลอยกระทง ราษฎรพร้อมใจทำด้วยกันทุกบ้านทุกเรือนเอาอย่างตังเกียเมืองหลวง บัดนี้พวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพมารบกวน ครั้นจะจัดการขึ้นก็กลัวพวกโจรจะมาตีเมือง แม้นพลาดพลั้งลงก็จะเสียที การจุดโคมลอยกระทงงานปีนี้จะให้หยุดเสีย ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใดบ้าง บุนตัดจึงว่า พวกโจรยกมาตั้งประชิดเมืองเห็นไม่เป็นการก็ยกทัพกลับไป แม้นปีนี้ไม่จุดโคมลอยกระทงให้เหมือนครั้งก่อน พวกโจรรู้ก็จะหัวเราะได้ ขอท่านจงมีหมายไปถึงขุนนางนายอำเภอและราษฎรให้จัดทำโคมและกระทง สร้างภูเขาให้เหมือนอย่างตังเกียเมืองหลวง ฉลองปีใหม่ตั้งแต่วันสิบสามค่ำไปจนถึงแรมสองค่ำ ตัวท่านกับขุนนางและราษฎรทำงานปีให้สนุกครึกครื้นอยู่ในเมือง ข้าพเจ้าจะคุมทหารออกไปตั้งค่ายอยู่ที่ตำบลปวยโฮ้วเกาะคอยป้องกันพวกโจร ให้ลีเส็งคุมทหารม้าเที่ยวตรวจตามแถวกำแพงเมือง อย่าให้คนทั้งปวงมีความหวาดกลัวก็คงทำได้
เนียตงซีก็เห็นชอบด้วย จึงมีหมายไปทุกบ้านทุกตำบล แถวเมืองฮ่อปัก ข้างทิศเหนือนั้นตำบลไต้เม่งฮู้เป็นใหญ่กว่าทุกตำบล บรรดาราษฎรชาวเมืองแจ้งความก็จัดการต่างๆ ที่อยู่ไกลก็จัดหาสิ่งของและทำโคมมาขาย หน้าบ้านของผู้ใดก็ต้องจุดโคมไว้ทุกแห่งที่ตำบลไต้เม่งฮู้ หน้าบ้านเนียตงซีผู้รักษาเมืองริมสะพานจิวเกียก่อเป็นภูเขามีมังกรใหญ่คู่หนึ่งสีเหลืองสีแดงพันภูเขานั้นไว้ แล้วจุดโคมรายรอบเขาจนกระทั่งถึงสะพานและที่หน้าวัดตงฮุดซีก่อเป็นภูเขา มีมังกรใหญ่สีเขียวพันเขานั้น ที่ชุยหุนเหลาก่อเป็นภูเขา มีมังกรใหญ่พันไว้ โคมสีต่างๆ เรียงรายทำไว้งดงาม มีเก๋งเล็ก ๆ อยู่ริมนั้นประมาณร้อยเศษ ทำปี่พาทย์มโหรีสนุกนัก บรรดาขุนนางและไพร่บ้านพลเมืองชวนกันจัดการฉลองปีใหม่ไว้เสร็จ บุนตัด ลีเส็งก็คุมทหารแยกไปตรวจตราตามแถวกำแพงเมืองดังปรึกษากันไว้แต่เดิม
ฝ่ายพวกสืบเหตุเขาเนียซัวเปาะรู้ว่า ในเมืองปักเกียตระเตรียมงานปีก็กลับมาแจ้งกับโงวหยงซินแสทุกประการ โงวหยงจึงเล่าเรื่องตำบลไต้เม่งฮู้ให้ซ้องกั๋งฟัง ซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าหายป่วยแล้วจะยกกองทัพไปแก้แค้นให้จงได้
อันเตาฉวนจึงว่า ท่านอย่าไปเลย แผลยังไม่หายดี ถ้าเหน็ดเหนื่อยเข้าโรคกำเริบมากขึ้นจะลำบากต่อไป โงวหยงซินแสว่าข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปเอง
พูดแล้วสั่งให้กวนเส็งแม่ทัพ ซวนจั่น เชียซือบุ๋น นายทหารคุมไพร่พลขี่ม้าเป็นกองหน้า ให้อึงซินเข้ากระบวนทัพไปด้วย ลิมชองกับเบ๊หลิน เต็งฮุย คุมไพร่พลขี่ม้าเป็นกองหนุนให้ฮวยหยงตามไปช่วย อูเอียนเจียกกับเผ็งกี ฮั่นทอ คุมไพร่พลเป็นกองที่สาม ให้ซึงลิบตามไปด้วย ฉินเหม็งกับอาวเผ็ง เอียนสุนคุมไพร่พลเป็นกองที่สี่ให้ตันตัดตามไปช่วย มกหองกับโตวเฮง แต้เทียนซิวคุมไพร่พลเดินเท้าเป็นกองที่ห้า ลีขุยกับซึงลิบ เชาเจ็งคุมไพร่พลเดินเท้าเป็นกองที่หก ลุยเหง ซิอิน มกชุนคุมไพร่พลเดินเท้าเป็นกองที่เจ็ด ฮวนซุย ฮั่นซอง ลีกุน คุมไพร่พลเดินเท้าเป็นกองที่แปด กำชับว่าจงไปพร้อมกันที่นอกกำแพงปักเกีย ถ้าวันเดือนสี่ขึ้นสิบห้าค่ำกลางคืนดึกประมาณสองยามเห็นไฟติดขึ้นในเมืองก็ให้ตรูกันตีหักเข้าไป โงวหยงซินแสจัดให้พวกพ้องอยู่รักษาตำบลกับซ้องกั๋งแล้วก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะ แยกเป็นแปดกอง ยกคนละทางตรงไปเมืองปักเกีย ตำบลไต้เม่งฮู้ทุกๆ กอง
ฝ่ายซิเซียนกับพวกที่ไปก่อน ครั้นถึงตำบลไต้เม่งฮู้ก็เที่ยวหาที่อาศัยนอกเมืองและในเมืองตามคำสั่ง แต่ซิเซียนนั้นไปสำนักที่ศาลเจ้าตังงักเบี้ยวในเมืองปักเกียหลายเวลา ครั้นถึงวันเดือนสี่ขึ้นสิบสามค่ำชาวเมืองก็จัดการจุดโคมทั่วไป ซิเซียนเที่ยวดูโคมเห็นเกยเตียน เกยโป โตวเซียน ซองบานเดินอยู่ตามตลาดก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน
ขณะนั้น ซิเซียนตรงไปที่ชุยฮุนเหลาลอบดูท่าทางไว้ แลเห็นขงเม่งปลอมเป็นคนโซใส่เสื้อหนังแพะขาด ถือไม้เท้าเที่ยวขอทาน ซิเซียนรีบไปกระซิบบอกว่า รูปร่างพี่สดใสไม่ทรุดโทรมมาปลอมเป็นคนขอทานดังนี้ พวกขุนนางนายทหารตรวจตราอยู่มากจงหลกเลี่ยงไปเสีย
พูดยังไม่ทันขาดคำ เห็นขงเหลียงปลอมเป็นคนโซเที่ยวมา ซิเซียนเห็นไม่มีผู้คนจึงพูดว่า พี่ก็ทำดังนี้มาอีก เรามิใช่คนโซถ้าเขาดูออกก็จะเสียที ขงเม่งจึงว่า เวลาวานนี้พบโจวเอี๋ยน โจวยุนขายโคมอยู่ที่กลางตลาด หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงนั้นอยู่นอกเมือง พูดแล้วต่างคนก็แยกกันไปตระเตรียมการ ครั้นถึงวันสิบสี่ค่ำ บุนตัดจึงคุมทหารออกป้องกันตามปวยโฮ้วเกาะ ลีเส็งนั้นคุมทหารออกตรวจทั้งแถวนอกเมืองและในเมือง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าถึงวันเดือนสี่ขึ้นสิบห้าค่ำ เนียตงซีผู้รักษาเมืองเห็นฟ้าแจ่มแจ้งก็มีความยินดี พอเวลาค่ำเดือนหงายสว่าง คนทั้งปวงชวนกันเที่ยวดูโคมสนุกสนานกว่าทุกปี
ฝ่ายชาจินกับงักหัวพากันมาถึงประตูคุก หมายจะซุ่มอยู่ที่นั่น ชัวฮกเห็นก็จำได้จึงออกต้อนรับชาจินกับงักหัวเข้าไปข้างในจะจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ชาจินว่า ท่านอย่าจัดโต๊ะและสุราเลย ข้าพเจ้ามาด้วยเรื่องความโลวจุนหงีกับเจียสิว ท่านได้อุปถัมภ์มาบุญคุณเป็นที่ยิ่ง เวลาค่ำวันนี้งานปีขอท่านได้เมตตาช่วยพาข้าพเจ้าไปให้พบกับคนทั้งสองด้วยเถิด
ชัวฮกได้ฟังจึงว่า ตัวเราเป็นขุนนางทำราชการ พวกซ้องกั๋งจะตีบ้านเมืองก็ย่อมรู้อยู่ครั้นจะไม่พาไป ถ้าแม้นเมืองแตกแล้วพวกซ้องกั๋งก็จะฆ่าบุตรภรรยาญาติเสียทั้งสิ้น จำจะต้องพาไปให้พบกันจึงจะควร คิดแล้วก็จัดเสื้อกางเกงของผู้คุมให้ชาจินกับงักหัวผลัดปลอมเป็นผู้คุม ชัวฮกก็พาชาจินกับงักหัวตรงไปหาโลวจุนหงี เจียสิวที่ในคุก
เวลานั้นประมาณยามเศษเฮงเอยโฮ้วกับนางโฮ้วซาเหนีย ซึงซินและนางโกวตัวซอ เตียแชกับนางซึงยีเหนียผัวเมียสามคู่แยกกันมาเข้าทางประตูตังหมึง เล่าตง เอียหยงนั้นเหน็บซ่อนศัสตราวุธไปอยู่สะพานจิวเกีย เอียนเช็งกับเตียสุนนั้นดำน้ำไปซุ่มอยู่ตามสั่ง ขณะนั้นไพร่บ้านพลเมืองต่างคนชวนกันเที่ยวดูโคมกำลังสนุกสนาน
ฝ่ายโงวหยงซินแสกับพวกพ้องไพร่พลยกแยกมาถึงนอกกำแพงพร้อมกันทั้งแปดกอง ราษฎรชาวเมืองแจ้งความก็แตกตื่นกันว่า กองทัพโจรยกมาถึงกำแพงเมืองแล้ว เกยเตียน เกยโปได้แจ้งก็บอกกับซิเซียนว่ากองทัพพวกเรามา เจ้าจงเร่งทำการ เราจะไปที่บ้านผู้รักษาเมือง พูดแล้วก็ชวนกันรีบมา ซิเซียนจึงจุดไฟขึ้นที่ชุยฮุนเหลา
ฝ่ายบุนตัดคุมทหารม้าไปตั้งค่ายคอยตรวจอยู่ที่ตำบลปวยโฮ้วเกาะ ครั้นเห็นกองทัพโจรยกแยกมาเป็นอันมาก ก็ตกใจทิ้งค่ายแตกหนีกระจัดกระจายกันไป ทหารม้ารีบหนีเข้าเมืองไปแจ้งความกับลีเส็งทุกประการ
ขณะนั้นลีเส็งคุมทหารเที่ยวตรวจตราอยู่ ครั้นแจ้งก็จัดให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน่ไว้ให้มั่นคงและสั่งม้าใช้สืบราชการรีบไปแจ้งความกับเนียตงซีว่าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพมาถึงชานกำแพงเมืองแล้ว เนียตงซีได้ฟังก็นิ่งอั้นอยู่ พอเห็นไฟติดก็ยิ่งตกใจรีบขึ้นม้าไปถึงกลางทางเห็นเกวียนขวางหน้าไฟติดมากขึ้นทุกที เนียตงซีออกทางประตูตังหมึงทิศตะวันออก พอลิเองกับซือจินซุ่มอยู่เข้าฆ่าฟันพวกทหารที่รักษาประตูล้มตายลงหลายคน โตวเซียน ซองบานก็ช่วยฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน เนียตงซีเห็นก็ตกใจพาพวกไพร่พลหนีไปประตูน่ำหมึงทิศใต้ หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงอยู่นอกเมืองเห็นไฟติดก็บุกรุกฟันฝ่าเข้ามาทางประตูน่ำหมึง เนียตงซีจึงชักม้ากลับใกล้จะถึงบ้าน เกยเตียน เกยโปก็เข้าไล่ฆ่าฟันพวกทหาร เล่าตง เอียหยงซุ่มอยู่ตรูอันออกมาพบเฮงไทชิวก็ฆ่าตาย แล้วเข้าไล่ฆ่าฟันพวกขุนนาง นายทหารพากันหนีไปหมด เนียตงซีชักม้ากลับหนีไปประตูไซหมึงทิศตะวันตก กงซุนสินกับเลงจิ้นเห็นไฟติดก็ยิงปืนขนาบมา บรรดาพวกซ้องกั๋งกรูกันออกมา เอาไฟจุดติดเขามังกรที่ทำงานปีขึ้นทุกๆ แห่ง
ขณะนั้นไพร่บ้านพลเมืองที่ตำบลไต้เม่งฮู้แตกตื่นทุกบ้านทุกเรือนร้องไห้อื้ออึงไป ไฟก็ติดสว่างเหมือนกลางวัน เนียตงซีหนีมาถึงประตูไซหมึงพบลีเส็งกับทหารรักษาอยู่ เนียตงซีก็ขึ้นไปดูบนกำแพง เห็นกวนเส็งแม่ทัพและซวนจั่น เชียซือบุ๋น นายทหารทั้งสองคุมไพร่พลตีหักประตูฆ่าฟันทหารเข้ามา กับอึงซินกองทัพหนุนยกสมทบกันแน่นหนา เนียตงซีเห็นว่าออกทางประตูไซหมึงไม่ได้ก็ให้ลีเส็งคุมทหารตามไปด้วยเพื่อจะออกทางประตูปักหมึงทิศเหนือ ครั้นไปถึงเห็นลิมชองกับเต็งฮุย ฮวยหยงคุมไพร่พลตีหักกำแพงเมืองเข้าไป ออกไม่ได้ก็กลับมาทางประตูตังหมึง มกหองกับโตวเฮงแต้เทียนซิวคุมไพร่พลถือคบไฟบุกรุกฆ่าฟันเข้าไปในประตูตังหมึง เนียตงซีก็รีบหนีกลับไปทางประตูน่ำหมึงทิศใต้ พบลีขุยกับซึงลิบเชาเจ็งคุมไพร่พลฆ่าฟันทหารตายลงมาก ลีเส็งแข็งใจคุมทหารเข้าต้านทานพาเนียตงซีออกจากเมืองได้หนีไปพบอูเอียนเจียกกับฮั่นทอ เผ็งกีคุมไพร่พลตรงมาก็เข้าไล่ฆ่าฟัน ลีเส็งกับทหารรบพลางถอยพลาง พอฮวยหยงตรงมายิงเกาทัณฑ์ไปถูกทหารของลีเส็งตายลงอีก ลีเส็งก็ตกใจรีบหนีไปตามทางพบฉินเหม็งกับเอียนสุน อาวเผ็ง ตันตัด คุมไพร่พลบุกรุกขนาบมา ลีเส็งก็เข้าสู้รบต้านทานจนโลหิตโทรมไปทั้งตัว เห็นว่าเนียตงซีพ้นไปแล้วก็ล่าถอยหนีไป
ฝ่ายข้างในเมืองตำบลไต้เม่งฮู้ไฟติดขึ้นทั่ว ขงเม่งขงเหลียงหักพังหลังคุกเข้าไปได้ โจวเอี๋ยน โจวยุนนั้นยืนป้องกันพวกทหารอยู่ที่หน้าคุกร้องด้วยเสียงอันดังว่า พวกเขาเนียซัวเปาะฝีมือเข้มแข็งชวนกันมาอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น จงส่งตัวโลวจุนหงีกับเจียสิวออกมาให้แต่โดยดีเถิด ชาจินกับงักหัวจึงบอกชัวฮก ชัวเค่งว่าท่านทั้งสองได้ยินหรือไม่จะคอยเมื่อไรอีกเล่า ชัวเค่งได้ฟังก็กระซิบบอกชัวฮกว่า เมื่อสักครู่หนึ่งขงเม่ง ขงเหลียงพังหลังคาคุกโดดลงมา เราสองคนจะยอมหรืออย่างไร
พูดยังไม่ทันขาดคำ ชาจินก็ชักกระบี่ออกจากเสื้อตรงเข้าถอดคาที่ใส่โลวจุนหงีกับเจียสิวออกแล้วบอกกับชัวฮกว่า จงไปที่บ้านท่านจะได้ช่วยบุตรภรรยาญาติพี่น้องไม่ให้เป็นอันตราย พูดแล้วก็ชวนกันออกจากคุกมาที่บ้านชัวฮก ชัวเค่ง โลวจุนหงีพาเจียสิวกับขงเม่ง ขงเหลียง โจวเอี๋ยน โจวยุน ตรงมาบ้านจะจับลีกูกับนางเกสีที่เป็นชู้กัน
ฝ่ายลีกูครั้นแจ้งว่า พวกเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพเข้าเมืองได้ก็ตกใจจึงปรึกษากับนางเกสีรวบรวมเก็บเอาทองคำกับเพชรพลอยที่อย่างดีใส่ห่อผ้าแล้วก็จะหนีไป พอโลวจุนหงีกับพวกพ้องห้าคนไปถึงประตู ลีกูกับนางเกสีเห็นก็ตกใจนัก หันกลับมาเปิดประตูหลังบ้านลงไปริมฝั่งโดดน้ำจะว่ายหนี เตียสุนซุ่มอยู่เห็นดังนั้นจึงร้องตวาดว่าจะพากันหนีไปข้างไหน
เอียนเช็งก็จับลีกูไว้แล้วถามว่าเจ้าจำเราไม่ได้หรือ ลีกูก็แข็งใจพูดว่าพี่เอียนเช็ง เราไม่มีข้อสาเหตุสิ่งใดกันมาจับน้องทำไม เอียนเช็งก็ไม่โต้ตอบเอาตัวลีกูขึ้นบนตลิ่ง เตียสุนโดดน้ำจับนางเกสีได้ คุมคนทั้งสองไปยังประตูตังหมึง
ฝ่ายโลวจุนหงีเข้าไปในเรือนไม่เห็นลีกูกับนางเกสีสำคัญว่าหนีไปแล้ว ก็ให้พวกพ้องช่วยกันเก็บรวบรวมเงินทองทั้งปวงที่มีราคาชวนกันออกจากบ้านไป
ฝ่ายชาจินกับชัวฮก ชัวเค่งไปถึงบ้านก็เก็บทรัพย์สิ่งของทั้งปวงกับญาติพี่น้องจะไปเขาเนียซัวเปาะ ชัวฮกจึงพูดว่า ท่านได้ช่วยชีวิตราษฎรชาวเมืองทั้งปวงไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ชาจินว่าไม่เป็นไร พูดแล้วก็ไปเที่ยวตามโงวหยงซินแส
ขณะนั้นพอสว่าง บรรดาพวกพ้องไพร่พลมาพร้อมกันที่ลิวสิวซีโรงก๊วนหน้าบ้านผู้รักษาเมือง โลวจุนหงีกับเจียสิวและพี่น้องสี่คนก็มาถึง โงวหยงซินแสออกต้อนรับโลวจุนหงีแล้วพูดถึงเรื่องในคุก ชักฮกกับชัวเค่งสองคนพี่น้องอุปถัมภ์จึงได้รอดชีวิต พอเอียนเช็งกับเตียสุนคุมตัวลีกูกับนางเกสีมาส่ง โลวจุนหงีสั่งให้เอียนเช็งจำคาคุมตัวคนทั้งสองไว้
๖๗
ฝ่ายลีเส็งพาเนียตงซีออกจากเมืองได้ ทหารล้มตายเสียเป็นอันมาก พบบุนตัดกับทหารแตกกระจายเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย จึงเข้าสมทบเป็นกองเดียวกันหนีไปทางทิศตะวันออกได้ครู่หนึ่งเห็นกองทัพฮวนสุยยกมาหน้าหังชองกับลีกุนเป็นปีกซ้ายขวา ฮวนสุยเห็นกองทัพเมืองปักเกียแตกหนีมาก็คุมไพร่พลเข้าบุกรุกฆ่าฟัน บุนตัด ลีเส็งคุมทหารเข้าสู้รบเป็นสามารถ พอเตียหวยกับซิอิน มกชุนกองหนุนยกมาทันก็เข้าช่วยฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน
ลีเส็ง บุนตัดเหลือที่จะต้านทานก็ชักม้ากลับช่วยป้องกันเนียตงซีมิได้คิดแก่ชีวิต ตีหักออกจากที่ล้อมได้พาหนีไปทางทิศตะวันตก ฮวนสุยกับพวกพ้องเหล่านั้นก็ไม่ไล่ติดตาม ยกกองทัพเข้าเมืองตรงไปยังตำบลไต้เม่งฮู้ โงวหยงซินแสก็สั่งไพร่พลไปช่วยราษฎรชาวเมืองดับไฟ แล้วประกาศว่าอย่าตกใจไม่ทำอันตราย ที่แตกตื่นหนีไปก็ให้กลับมาเสีย ราษฎรชาวเมืองทั้งปวงรู้ทั่วกันก็พากันกลับมาบ้านตามเดิม แต่ญาติพี่น้องเนียตงซีกับบุตรภรรยาของลีเส็ง บุนตัดและเฮงไทซิวพวกซ้องกั๋งฆ่าเสียที่หนีได้ก็มี โงวหยงซินแสให้เก็บรวบรวมเงินทองทรัพย์สิ่งของและเสบียงของหลวงที่ตำบลไต้เม่งฮู้บรรทุกเกวียนไว้พร้อมแล้ว จึงเอาเสบียงออกจ่ายแจกราษฎรชาวเมือง จัดการเรียบร้อยเป็นปกติแล้วก็ยกกองทัพกลับ เอาตัวลีกูกับนางเกสีจำขังไว้ในเกวียน ออกจากเมืองปักเกียตำบลไต้เม่งฮู้ แยกกองทัพเป็นสามพวกยกตรงไปเขาเนียซัวเปาะ โงวหยงให้ไตจงรีบไปแจ้งความกับซ้องกั๋งและพวกพ้องเหล่านั้นให้รู้ก่อนว่าโงวหยงซินแสยกกองทัพกลับมาเกือบจะถึงแล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีชวนพวกพ้องมาคอยรับ พอโงวหยงซินแสมาถึงก็เชิญไปยังที่ชุมนุมพร้อมกัน ซ้องกั๋งก็คุกเข่าลงคำนับโลวจุนหงีแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าตั้งใจจะเชิญท่านมาอยู่ด้วยกันจะได้เป็นที่ปรึกษา ไม่แจ้งว่าจะเกิดเหตุใหญ่ขึ้น นี่หากว่าเทพยดาอุปถัมภ์จึงไม่ถึงแก่ชีวิต วันนี้ได้มาพบกันเป็นบุญของข้าพเจ้านักหนา
โลวจุนหงีว่า ท่านกับพี่น้องพร้อมใจช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้คุณหาที่เปรียบมิได้ไม่รู้ที่จะแทนคุณประการใดเลย จึงให้ชัวฮก ชัวเค่งคำนับซ้องกั๋งแล้วพูดว่า ถ้าไม่ได้คนทั้งสองที่ไหนจะรอดชีวิตมาถึงนี่
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีนัก ให้โลวจุนหงีนั่งเก้าอี้ที่หนึ่งเป็นใหญ่อยู่ในตำบล โลวจุนหงีจึงว่า ข้าพเจ้าไม่ควรจะเป็นเจ้าของ ขอเชิญท่านว่ากล่าวการงานสืบไปเถิด ข้าพเจ้ายอมให้ท่านใช้สอยสนองคุณที่ได้ช่วยชีวิตไว้ ซ้องกั๋งก็อ้อนวอนจะให้โลวจุนหงีเป็นใหญ่ให้จงได้ โลวจุนหงีก็ไม่อาจรับ
โงวหยงซินแสว่า ท่านอย่าเพิ่งวุ่นวายไปเลย จัดที่ทางให้โลวจุนหงีอยู่ตามสบายเสียก่อน ภายหลังมีความชอบจึงให้ว่ากล่าวต่อไป พูดแล้วก็จัดห้องให้เอียนเช็งและชัวฮก ชัวเค่งกับครอบครัวอยู่เรียบร้อยแล้ว ซ้องกั๋งสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงพวกพ้องทั้งหลายพร้อมกันอยู่ที่ชุมนุม
โลวจุนหงีจึงพูดว่า ชายชู้สาวนั้นก็เอาตัวมาจะปรึกษาโทษประการใดดี ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะ สั่งให้เอาตัวลีกูกับนางเกสีมามัดไว้ที่เสาหน้าตงงิตึง แล้วพูดกับโลวจุนหงีว่า คนทั้งสองนี้มีโทษมากนัก อย่าต้องไต่ถามเลย เชิญท่านฆ่าเสียเถิด โลวจุนหงีได้ฟังก็ถือกระบี่ตรงมาด่าว่าลีกูกับนางเกสีจนพอใจแล้วก็ฆ่าคนทั้งสองตาย ผ่าเอาหัวใจออกมาให้สุนัขกิน ศพนั้นทิ้งไว้ริมทางแล้วก็ชวนกันกินโต๊ะเสพสุราตามสบาย
ฝ่ายเนียตงซีกับนายทหารทั้งสองหนีไปหลายวัน พอม้าใช้สืบข่าวมาแจ้งความว่ากองทัพพวกโจรยกกลับไปแล้ว เนียตงซีได้ฟังก็ให้ลีเส็ง บุนตัดคุมทหารกลับเข้าเมืองไม่พบญาติพี่น้องก็ร้องไห้ ปรึกษาจะยกกองทัพไล่ตามพวกโจรก็ไปเสียไกลแล้ว ไม่รู้ที่จะคิดประการใด
ขณะนั้นภรรยาของเนียตงซีแอบซ่อนอยู่ เห็นเนียตงซีกลับมาถึงจึงบอกว่า ให้มีหนังสือไปถึงชัวไทซือทูลขอกองทัพยกมาปราบพวกโจรแก้แค้นเสียโดยเร็วเถิด เนียตงซีได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงจัดขุนนางไปตรวจราษฎรชาวเมืองตายลงห้าพันเศษ ที่เจ็บป่วยอยู่เป็นอันมาก แต่พวกทหารม้าและทหารเดินเท้าตายเสียสามหมื่น ทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารพวกโจรก็เก็บริบเอาไปเสียสิ้น เนียตงซีจึงแต่งหนังสือบอกมอบขุนนางถือไปตังเกียเมืองหลวงให้นำขึ้นแจ้งแก่ชัวไทซือ ชัวไทซือรับหนังสือฉีกออกอ่านแจ้งความแล้วก็โกรธพวกโจรยิ่งนัก จึงพูดว่า เดิมเราปิดความเสียไม่กราบทูล มีหนังสือไปถึงเนียตงซีให้เกลี้ยกล่อมโลวจุนหงีกับเจียสิวพวกโจรไว้ ควรหรือยกทัพมาตีบ้านเมืองจนยับเยิน ครั้นจะกดความไว้ก็ไม่ได้ จึงให้ขุนนางผู้ถือหนังสือไปพักอยู่ที่โรงก๊วนก่อน พอรุ่งขึ้นเช้าชัวไทซือก็เข้าไปเฝ้ากราบทูลซึ่งพวกโจรตีตำบลไต้เม่งฮู้แตกให้ทราบทุกประการ
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็ตกพระทัยยังหาทันตรัสประการใดไม่ เตียวเตียจึงกราบทูลว่า เดิมได้ยกกองทัพไปรบกับโจรหลายครั้งก็สู้พวกโจรไม่ได้ ทหารล้มตายเป็นอันมาก ข้าพเจ้าเห็นว่าจะสู้รบทำไมให้ลำบากแก่ไพร่พลทหาร เกลี้ยกล่อมพวกโจรมาสามิภักดิ์แต่โดยดีเถิด แล้วตั้งให้เป็นขุนนางจะได้ป้องกันอาณาเขตต่อไป ชัวไทซือได้ฟังก็โกรธตวาดว่าเตียวเตียก็เป็นขุนนางตงฉินใจสัตย์ซื่อ เหตุใดจึงมากราบทูลดังนี้ มิคิดกบฏเข้าแก่โจรหรือ
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังถ้อยคำชัวไทซือ ก็ทรงกริ้วรับสั่งให้ถอดเตียวเตียออกจากที่ขุนนางเป็นไพร่ บรรดาขุนนางทั้งปวงเห็นดังนั้นก็เกรงกลัวไม่อาจที่จะกราบทูลได้พากันนิ่งอยู่ พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสถามชัวไทซือว่าบัดนี้พวกโจรกำเริบมากนัก จะจัดให้ผู้ใดยกกองทัพไปปราบดี ชัวไทซือกราบทูลว่า มีนายทหารสองคนอยู่ที่เมืองเล่งจิวแซ่ตันชื่อเทงกุ้ย คนหนึ่งแซ่งุยชื่อเต๊งก๊ก เป็นขุนนางตำแหน่งที่ทวนเลียบไซ่ ขอพระองค์จงมีรับสั่งให้ถืออาญาสิทธิ์ออกไปถึงตันเทงกุ้ย งุยเต๊งก๊กให้คุมทหารที่ได้ว่ากล่าวยกไปปราบพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะก็คงเรียบร้อย
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดีนัก จึงรับสั่งให้มีตราไปถึงนายทหารทั้งสองให้ยกกองทัพไปปราบโจรเสียโดยเร็ว ชัวไทซือก็ถวายบังคมลากลับมาบ้าน จัดขุนนางถือหนังสือรับสั่งออกจากเมืองหลวงตรงไปเมืองเล่งจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่ตีตำบลไต้เม่งฮู้แตก ขนเอาทรัพย์สิ่งของมาแล้วก็รางวัลให้ไพร่พลทั้งปวงจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงโลวจุนหงีกับพี่น้องทั้งปวงอยู่ทุกเวลา โงวหยงซินแสจึงพูดว่า ถ้าเนียตงซีกลับมาเมืองคงมีหนังสือบอกไปขอกองทัพชัวไทซือยกมาปราบพวกเราเป็นแน่ จำจะต้องคิดอ่านไว้สู้รบต้านทาน ซ้องกั๋งว่าท่านซินแสคาดการณ์ถูก ถ้ากระนั้นก็จัดให้ไพร่พลไปสืบข่าวที่ตำบลไต้เม่งฮู้เสียก่อนแล้วเราจะได้ตระเตรียมกันไว้ โงวหยงซินแสว่าข้าพเจ้าจัดให้คนใช้ไปสืบเกือบจะมาถึงอยู่แล้ว
ขณะนั้นพอม้าใช้สืบราชการมาถึงแจ้งความกับซ้องกั๋งและโงวหยงซินแสว่า เนียตงซีมีหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง ซัวไทซือทูลขอให้ตันเทงกุ้ย งุยเต๊งก๊ก นายทหารเมืองเล่งจิวยกกองทัพมาปราบปราม พระเจ้าซ้องฮุยจงรับสั่งให้ขุนนางถือท้องตราไปเมืองเล่งจิวแล้ว ซ้องกั๋งแจ้งความดังนั้นจึงถามโงวหยงซินแสว่า เราจะคิดอ่านสู้รบประการใดดี
ขณะนั้นกวนเส็งยืนขึ้นคำนับแล้วพูดว่าข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านยังไม่มีความชอบสิ่งใดเลย ตันเทงกุ้ย งุยเต๊งก๊กนั้นเป็นคนรู้จักกับข้าพเจ้าจะขออาสาคุมไพร่พลห้าพัน กับซวนจั่น เชียซือบุ๋นไปตั้งสกัดอยู่ต้นทางเมืองเล่งจิว ถ้านายทหารทั้งสองยกกองทัพมา ข้าพเจ้าจะเกลี้ยกล่อมพามายังตำบลเขาเนียซัวเปาะให้ได้ ถ้าแม้นไม่ยอมสามิภักดิ์โดยดีจะจับตัวมาส่ง ท่านอย่าต้องให้พวกพ้องทั้งปวงไปได้ความเหน็ดเหนื่อยเลย
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีมอบซวนจั่น เชียซือบุ๋นและไพร่ห้าพันให้กวนเส็ง กวนเส็งคำนับลามาจัดไพร่พลพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารแล้วก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะไป
โงวหยงจึงพูดกับซ้องกั๋งว่า กวนเส็งยกกองทัพไปครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่วางใจ จะต้องจัดให้พวกพ้องสักสี่นายตามไปกำกับ ซ้องกั๋งว่ากวนเส็งคนนี้สัตย์ซื่อสุจริตจริงๆ ท่านซินแสอย่าได้ระแวงสงสัยเลย โงวหยงว่าข้าพเจ้าวิตกอยู่ กลัวว่าใจของกวนเส็งจะไม่เหมือนใจท่าน พูดแล้วก็ให้ลิมชอง เอียจี้ ซึงลิบ อึงซินคุมไพร่พลห้าพันยกตามกวนเส็งไป ลีขุยเห็นดังนั้นจึงบอกแก่ซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าจะขอไปด้วย ซ้องกั๋งว่ามีผู้รับธุระแล้วเจ้าอย่าไปเลย ลีขุยว่าถึงทีจะสู้รบฆ่าฟันกันไม่ให้ไป ถ้าไม่ให้ไปจริงๆ ก็จะไปแต่ผู้เดียว ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า ถ้าไม่ฟังบังคับบัญชาก็จะฆ่าเสีย ลีขุยเห็นซ้องกั๋งโกรธก็ไม่สบายใจหลีกออกมา ครั้นถึงเวลาค่ำก็เอาขวานสำหรับมือสองเล่มหนีออกจากเขาเนียซัวเปาะตามกองทัพกวนเส็งและลิมชองไปในเวลากลางคืน ครั้นรุ่งเช้ามีผู้มาแจ้งแก่ซ้องกั๋งว่า เวลาคืนนี้ดึกสองยามเห็นลีขุยถือขวานลงเรือข้ามฟากไปไม่แจ้งว่าไปข้างไหน ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความวิตกจึงพูดว่า เราไม่ควรที่จะว่ากล่าวให้ลีขุยแค้นเคือง บัดนี้หนีไปเสียแล้วจะคิดอย่างไรดี โงวหยงซินแสว่าท่านอย่าวิตกเลย อีกสักสองเวลาลีขุยก็ต้องกลับมาเอง ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยังไม่ไว้ใจ จึงใช้ให้ไตจงกับซิเซียน ลิหุน งักหัว เฮงเตงลัก ไปเที่ยวติดตามลีขุยกลับมาให้จงได้ ห้านายก็คำนับลาแยกกันติดตามไปคนละทาง
ฝ่ายลีขุยถือขวานสองมือรีบเดินไปในเวลากลางคืน จึงคิดว่าเหลือกำลังอันใดกับนายทหารสองคนต้องยกไพร่พลไปสู้รบเป็นนักหนา ตัวเราคนเดียวเท่านี้จะเล็ดลอดเข้าไปในเมืองเล่งจิว เอาขวานฟันเสียคนละทีให้ซ้องกั๋งเห็นฝีมือสักครั้งหนึ่งจึงจะเกรงกลัวไม่อาจว่ากล่าวต่อไปได้ คิดแล้วรีบไปได้ครึ่งวันก็หิวอ่อนลง เงินทองไม่ได้เอามาซื้อกินด้วยเป็นการเร็ว จึงคิดว่าช้านานมาแล้วไม่ได้ทำความชั่ว วันนี้หิวเต็มทีจะต้องวิวาทกับพวกโรงเตี๊ยมสักครั้งหนึ่ง พอเห็นมีโรงขายสุราอยู่ริมหมู่บ้าน ลีขุยเดินเข้าไปในโรงร้องสั่งเจ้าของโรงให้ตักสุรามาสามทะนานใหญ่กับเนื้อสุกรสุกหนักสองชั่ง เจ้าของโรงเตี๊ยมก็จัดให้พร้อม ลีขุยกินของจนอิ่มแล้วลุกขึ้นจะหนีออกจากโรง เจ้าของสุรากั้นลีขุยไว้ขอเงินค่าสิ่งของ ลีขุยว่าเราไปซื้อขายกลับมาจึงจะมาใช้ให้
พูดยังไม่ทันขาดคำ เห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาในโรงร้องตวาดลีขุยด้วยเสียงอันดังว่า ผู้ใดมาตั้งโรงสุราไว้จึงกินตามสบายไม่ให้เงินทอง ลุขุยตอบว่าเรากินได้ทุกแห่งไม่ต้องเสียเงิน ชายผู้นั้นว่าเจ้าอย่าอวดอ้าง เราพูดให้ฟังก็จะตกใจ ตัวเรานี้เป็นพวกเขาเนียซัวเปาะชื่อฮั่นแป๊ะเหล็ง ซ้องกั๋งให้เงินทองทำทุนจึงได้มาขายสุราอยู่ที่นี่
ลีขุยได้ฟังก็นึกหัวเราะคิดว่าที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะของเรานี้ไม่เห็นมีคนเช่นอย่างนี้เลย และฮั่นแป๊ะเหล็งคนนี้เดิมเป็นโจรเที่ยวตีปล้นพวกเดินทางหาเลี้ยงชีวิต แจ้งว่าที่เขาเนียซัวเปาะนั้นรุ่งเรืองมีความสุขมากก็ตั้งใจหมายจะมาสามิภักดิ์กับซ้องกั๋ง ครั้นถึงโรงสุราจูกุ้ย ๆ ไต่ถามฮั่นแป๊ะเหล็ง ๆ จึงเล่าความซึ่งจะมาสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งให้ฟัง พอซ้องกั๋งเป็นฝีที่กลางหลัง จูกุ้ยจึงให้ฮั่นแป๊ะเหล็งไปเที่ยวตั้งโรงสุราขายก่อน คอยซ้องกั๋งหายป่วยจะได้นำไป ฮั่นแป๊ะเหล็งมาตั้งโรงขายสุราอยู่ที่ตำบลนี้ ลีขุยจึงมิได้รู้จักนิ่งตรึกตรองอยู่ช้านาน แล้วชักขวานสองเล่มที่เหน็บหลังออกมาบอกกับฮั่นแป๊ะเหล็งเจ้าของสุราว่า ถ้าไม่เชื่อก็เอาขวานไว้เป็นจำนำก่อน
ฮั่นแป๊ะเหล็งไม่รู้อุบายสำคัญว่าจริงยื่นมือไปรับ ลีขุยเอาขวานฟันถูกศีรษะฮั่นแป๊ะเหล็งแตกตาย พวกลูกจ้างอยู่ในโรงเห็นดังนั้นก็ตกใจหนีเข้าป่าไปทั้งสิ้น ลีขุยเอาไฟเผาโรงสุราเสียแล้วก็เดินตรงไปเมืองเล่งจิว พบชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่เดินมาเห็นลีขุยเขม่นดู ลีขุยเห็นดังนั้นก็โกรธถามว่าดูเราทำไม ก็ตรงเข้ามาทุบตี เจียวเทงจึงเข้าต่อสู้ต้านทาน ลีขุยสู้ฝีมือไม่ได้ก็วิ่งหนี เจียวเทงร้องเรียกให้ลีขุยหยุดแล้วถามว่า เจ้าแซ่ไรชื่อใดเป็นชาวเมืองไหน ลีขุยว่าเจ้ากับเราเป็นคู่วิวาทกันคิดจะไม่บอก แต่เห็นเจ้ามีฝีมือเข้มแข็งก็จะบอกตามจริง ตัวเราชื่อลีขุยที่เรียกว่า เฮงซวนฮองอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ เจียวเทงว่าเจ้าพูดล่อลวงเราดอกกระมัง ลีขุยว่าถ้าไม่เชื่อก็ดูขวานสำหรับมือของเราเถิด เจียวเทงว่าเจ้าเป็นพวกเขาเนียซัวเปาะแน่แล้ว จะไปข้างไหนแต่ผู้เดียว ลีขุยตอบว่าเราเกิดวิวาทขึ้นกับพี่ซ้องกั๋ง บัดนี้จะไปเมืองเล่งจิวฆ่านายทหารแซ่ตันกับแซ่งุยเสีย เจียวเทงถามว่าเราได้ยินข่าวว่าพวกเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพไปแล้วนั้นคือผู้ใด ลีขุยบอกว่าที่ยกกองทัพไปก่อนนั้นคือกวนเส็ง กองทัพหลังคือลิมชอง
เจียวเทงได้ฟังก็รู้ว่าพวกเขาเนียซัวเปาะจริง จึงคุกเข่าคำนับเป็นอันดี ลีขุยถามว่าเจ้าแซ่ไรชื่อใด เจียวเทงว่าข้าพเจ้าแซ่เจียวชื่อเทงชาวเมืองเต็งซัวฮู้ ได้ยินข่าวเล่าลือว่ามีนายโจรผู้หนึ่งแซ่เปาซื่อหยก ตั้งซ่องสุมอยู่ที่เขาโกวซิวซัวแขวงเมืองโควจิวเที่ยวตีปล้นหาเลี้ยงชีพอยู่เนืองๆ เปาหยกนายโจรอยากแต่จะฆ่าคนจึงถูกเรียกว่าซันมึงสิน ข้าพเจ้าแจ้งความปรารถนาจะไปสามิภักดิ์อยู่ที่เขาโกวซิวซัว
ลีขุยได้ฟังจึงว่า ตัวเจ้าก็มีฝีมือเข้มแข็งจงไปอยู่กับซ้องกั๋งพี่เราเถิด เจียวเทงว่าข้าพเจ้าคิดมานานแล้วแต่ไม่มีผู้ชักนำ วันนี้มาพบท่านเป็นบุญนักหนาข้าพเจ้าจะขอตามไปด้วย ลีขุยว่าเมื่อเราจะมาได้วิวาทกับพี่ซ้องกั๋งจะต้องไปสู้รบฆ่าฟันผู้คนเสียบ้าง ที่จะให้กลับไปแต่มือเปล่านั้นหาได้ไม่ เจ้ากับเราจงไปเขาโกวซิวซัว พูดจาเกลี้ยกล่อมเปาหยกให้ได้เสียก่อนแล้วจึงไปตีเมืองเล่งจิวฆ่าตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กเสียแล้ว จึงกลับไปเขาเนียซัวเปาะด้วยกัน เจียวเทงว่าเมืองเล่งจิวนั้นไพร่พลทหารมากเหลือสติปัญญาที่จะตีหักเข้าไป ถึงหากว่าท่านกับข้าพเจ้ามีฝีมือเข้มแข็งสักเท่าไรก็สู้รบต้านทานมิได้เหมือนกับเอาชีวิตไปทิ้งเสีย ข้าพเจ้าคิดว่าชักชวนเปาหยกให้ไปสามิภักดิ์ยังเขาเนียซัวเปาะดีกว่า
พูดกันยังไม่ทันตกลง พอซิเซียนตามไปทันเห็นลีขุยก็ร้องว่า ทำให้พี่ซ้องกั๋งวิตกนักใช้ให้พวกพ้องแยกย้ายกันเที่ยวติดตาม บัดนี้น้องมาพบแล้วเชิญกลับไปเถิด ลีขุยให้เจียวเทงพูดจารู้จักกับซิเซียนแล้วจึงบอกว่าเราได้ปรึกษากับเจียวเทงไว้แล้ว ว่าจะไปเขาโกวซิวซัวชักชวนเปาหยกมาอยู่ด้วยกัน เจ้าจงกลับไปบอกกับพี่ซ้องกั๋งให้รู้ก่อนแล้วเราจึงจะไป ซิเซียนอ้อนวอนเท่าไรลีขุยก็ไม่ฟัง ครั้นจะว่ากล่าวนักก็กลัวจึงไปเขาเนียซัวเปาะแต่ผู้เดียว เจียวเทงกับลีขุยก็เดินทางตรงไปเขาโกวซิวซัว
ฝ่ายกวนเส็งกับซวนจั่น เชียซือบุ๋นคุมไพร่พลไปใกล้จะถึงเมืองเล่งจิว พอขุนนางผู้ถือหนังสือรับสั่งมาถึงเมืองเล่งจิว เตียไทซิวผู้รักษาเมืองก็ออกต้อนรับเชิญพระอักษรกับขุนนางเข้าไปข้างใน ฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความซึ่งจะยกกองทัพไปปราบปรามพวกโจร แล้วให้หาตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก นายทหารทั้งสองมาปรึกษา จัดทหารตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธเสบียงไว้พร้อม พอม้าใช้สืบราชการมาแจ้งความกับเตียไทซิวผู้รักษาเมืองว่า กวนเส็งคุมไพร่พลตรงมาจะตีเอาเมืองเล่งจิว บัดนี้กองทัพใกล้จะถึงเมืองอยู่แล้ว
ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กได้ฟังก็โกรธนักจึงยกกองทัพออกจากเมืองไป พอกวนเส็งยกมาปะทะเข้า เห็นตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กก็ร้องถามว่าท่านกับเราจากไปช้านาน ทุกข์สุขเป็นประการใดบ้าง ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กได้ฟังก็หัวเราะแล้วด่ากวนเส็งว่า คนอะไรอย่างนี้มิได้ได้คิดถึงบุญของเจ้านายที่ชุบเลี้ยงไว้ ควรหรือมาคิดกบฎทำให้ได้ความอัปยศ พาให้ปู่และบิดาญาติทั้งปวงพลอยเสียชื่อเสียง ยังจะมีหน้าคุมไพร่พลมาจะว่ากล่าวประการใด
กวนเส็งจึงว่า ท่านทั้งสองพูดดังนั้นไม่ถูก เจ้านายของเราทุกวันนี้ก็หลงเชื่อถ้อยคำพวกกังฉินจะว่ากล่าวการสิ่งใดก็ไม่เป็นยุติธรรม คนที่ซื่อตรงจึงได้ความคับแค้น ซ้องกั๋งนั้นสัตย์ซื่อสุจริตคิดแต่จะบำรุงแผ่นดินให้เป็นสุข จึงใช้ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านทั้งสองไปอยู่เขาเนียซัวเปาะด้วยกันจะได้ช่วยบำรุงแผ่นดินสืบไป ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กได้ฟังก็โกรธขับม้าจะเข้ารบกับกวนเส็ง ซวนจั่น เชียซือบุ๋นยืนอยู่ข้างซ้ายขวาก็ขับม้าเข้ารบกับตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กเป็นคู่กัน กวนเส็งหยุดม้าดูอยู่ประมาณครู่หนึ่งตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กก็ขับม้าแยกกันหนีเข้าในกระบวนรบ ซวนจั่นก็ไล่ตามไปเห็นทหารงุยเต็งก๊กใส่เสื้อเกราะแดงถือธงแดงประมาณสี่ห้าร้อยตรงออกมาล้อมซวนจั่นไว้ เอาขอเกี่ยวเท้าม้าตรูกันเข้าจับซวนจั่นได้ เชียซือบุ๋นไล่ตามตันเทงกุ้ยไป เห็นทหารในกระบวนรบของตันเทงกุ้ยใส่เสือเกราะดำ ถือธงดำประมาณสี่ห้าร้อยตรงเข้าล้อมจับเชียซือบุ๋นได้ ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กก็จัดให้ทหารคุมตัวไปส่งยังเมืองเล่งจิว แล้วก็ขับทหารบุกรุกตรงมา กวนเส็งเห็นทหารสองคนถูกจับไปแล้วก็ตกใจจึงคุมไพร่พลถอยหนี นายทหารทั้งสองก็ไล่กระชั้นชิดมา
ฝ่ายลิมชองกับเอียจี้คุมไพร่พลตามกวนเส็งมาใกล้จะถึงเมืองเล่งจิว เห็นพวกทหารไล่กวนเส็ง ลิมชองกับเอียจี้ก็คุมไพร่พลออกสกัดไว้ ฆ่าฟันทหารแตกกระจัดกระจายไป ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กเห็นไพร่พลพวกกวนเส็งยกหนุนมาไม่อาจสู้รบได้ก็คุมพวกทหารกลับเข้าเมือง กวนเส็งรวบรวมไพร่พลมาสมทบกันกับกองทัพลิมชอง เอียจี้ พอซึงลิบ อึงซินยกมาถึงก็เข้ารวมกันตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กถอยกลับเข้าเมือง คุมเอาตัวซวนจั่นกับเชียซือบุ๋นไปยังบ้านเตียไทซิวผู้รักษาเมือง เตียไทซิวแจ้งความก็ต้อนรับนายทหารทั้งสองจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน แล้วทั้งให้เอาตัวซวนจั่นกับเชียซือบุ๋นลงบรรทุกเกวียน มอบให้นายทหารรองกับทหารเลวสามร้อยคุมคนทั้งสองเข้าไปส่งเมืองหลวง นายทหารกับทหารสามร้อยก็คุมเกวียนออกจากเมืองเล่งจิวไป
ฝ่ายเจียวเทงกับลีขุยเดินทางไปถึงโกวซิวซัว เปาหยกก็ออกต้อนรับเชิญลีขุย เจียวเทงเข้าไปไต่ถามรู้จักกันแล้ว คนทั้งสามก็รักใคร่เหมือนอย่างพี่น้อง จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี พอนายทหารเมืองเล่งจิวคุมเกวียนคนทั้งสองเดินไปทางหน้าเขา ไพร่พลเหล่านั้นเห็นก็ไปแจ้งแก่เปาหยกว่า มีทหารพวกหนึ่งคุมเกวียนเดินทางมา เปาหยก ลีขุย เจียวเทงได้ฟังก็ชวนกันคุมไพร่พลออกสกัดทางตรงเข้าแย่งชิงเกวียนได้ ฆ่านายทหารทั้งสองตาย พวกทหารเลวก็แตกหนีไป ลีขุย มาดูที่เกวียนเห็นซวนจั่นกับเชียซือบุ๋นก็หักพังเกวียนเอาคนทั้งสองออกมาได้ ลีขุยถามว่าเหตุผลประการใด ซวนจั่น เชียซือบุ๋นก็บอกเล่าตามซึ่งได้สู้รบให้ฟัง แล้วถามลีขุยว่ามีธุระสิ่งไรจึงได้มาถึงเขานี้
ลีขุยว่า เพราะพี่ซ้องกั๋งไม่ให้ยกกองทัพไปจึงได้หนีมาแต่ผู้เดียว ฆ่าฮั่นแป๊ะเหล็งตายแล้วได้พบกับเจียวเทง เจียวเทงพามาหาเปาหยก คิดอ่านกันว่าจะคุมไพร่พลไปตีเมืองเล่งจิว พอพวกทหารคุมเกวียนมาไม่แจ้งว่าพี่ทั้งสองก็ออกแย่งชิงเผอิญให้มาพบกัน
ซวนจั่น เชียซือบุ๋นได้ฟังก็ยินดี เปาหยกจึงเชิญพวกพ้องเหล่านั้นไปยังที่ชุมนุมจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันตามสบาย เชียซือบุ๋นจึงพูดกับเปาหยกว่าพี่มีใจจะไปอยู่เขาเนียซัวเปาะก็ดีแล้ว แต่คราวนี้พวกเรายกกองทัพไปตีเมืองเล่งจิวเสียก่อน ถ้าสมความปรารถนาจึงค่อยยกทัพกลับไปด้วยกัน เปาหยกได้ฟังก็เห็นชอบ จึงแต่งตัวขึ้นม้าทั้งห้านายคุมไพร่พลแปดร้อยออกจากโกวซิวซัวตรงไปเมืองเล่งจิว
ฝ่ายพวกทหารที่คุมเกวียนแตกหนีกลับไปแจ้งความกับเตียไทซิวว่า พวกโจรแย่งชิงเกวียนที่ขังคนทั้งสองไปฆ่านายทหารรองตาย พวกข้าพเจ้าหนีเล็ดลอดมาได้ เตียไทซิวกับนายทหารทั้งสองแจ้งความก็โกรธยิ่งนัก ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กว่า ถ้าครั้งนี้จับได้อย่าส่งเข้าไปเมืองหลวงเลย จงฆ่าเสียที่นี่เถิด พูดแล้วก็เตรียมทหารจะยกออกมา
ฝ่ายกวนเส็งครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็คุมไพร่พลออกจากค่ายตรงไปหน้าเมืองร้องท้าให้ออกมารบ ตันเทงกุ้ยจึงคุมทหารใส่เกราะดำห้าร้อยเปิดประตูเมืองยกออกมาก่อน กวนเส็งขับม้าตรงเข้าสู้รบกับตันเทงกุ้ยได้ห้าสิบเพลง กวนเส็งก็ขับม้าหนี ตันเทงกุ้ยไล่ตามไปประมาณทางได้สิบลี้ กวนเส็งก็ชักม้าหยุดร้องว่า ตันเทงกุ้ยยังไม่ลงจากม้ายอมสามิภักดิ์เสียแต่โดยดีหรือ
ตันเทงกุ้ยได้ฟังก็ตรงเข้าไปเอาทวนแทงกวนเส็ง กวนเส็งป้องปัดได้เงื้อง้าวขึ้นร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง ตันเทงกุ้ยตกใจพลัดลงจากหลังม้า กวนเส็งโดดลงมาพยุงตันเทงกุ้ยไว้ พูดว่าข้าพเจ้าขออภัยเสียเถิด ตันเทงกุ้ยกำลังตกใจร้องขอชีวิตว่าจะยอมสามิภักดิ์แล้ว กวนเส็งว่าข้าพเจ้าได้พูดไว้ต่อหน้าพี่ซ้องกั๋งว่าจะมาชักชวนท่านทั้งสองไปอยู่ด้วย จะได้เป็นที่ปรึกษาช่วยกันทำนุบำรุงบ้านเมืองให้มีความสุขสืบไป พูดแล้วก็ชวนตันเทงกุ้ยขึ้นม้ากลับมายังค่าย ลิมชองรู้ก็ออกไปรับถามว่าสู้รบกันเป็นอย่างไรบ้าง กวนเส็งก็ไม่บอกกลัวตันเทงกุ้ยจะอาย จึงว่าข้าพเจ้ากับตันเทงกุ้ยชอบพอรักใคร่กันมาช้านาน จึงได้พูดถึงความเก่าก็ยินดีจึงยอมสามิภักดิ์โดยไมตรีกัน
ลิมชองกับพวกพ้องเหล่านั้นได้ฟังก็ดีใจ ตันเทงกุ้ยจึงเดินไปหน้ากระบวนร้องเรียกทหารห้าร้อยที่สำหรับใช้ใส่เสื้อเกราะดำไปยังค่ายกวนเส็ง ทหารนอกนั้นแลเห็นก็ตกใจหนีกลับเข้าเมืองไปแจ้งความกับเตียไทชิวและงุยเต็งก๊กทุกประการ เตียไทซิว งุยเต็งก๊กก็โกรธยิ่งนัก ครั้นเวลารุ่งเช้างุยเต็งก๊กแต่งตัวคุมทหารเปิดประตูเมืองตรงไปหน้าค่ายท้าทายให้ออกรบ ตันเทงกุ้ยกับกวนเส็ง ลิมชองก็ขึ้นม้าออกจากค่าย งุยเต็งก๊กเห็นตันเทงกุ้ยก็โกรธจึงร้องด่าตันเทงกุ้ยด้วยถ้อยคำหยาบช้าต่างๆ ว่าไม่รู้จักคุณเจ้านาย กวนเส็งได้ฟังก็หัวเราะขับม้าเข้ารบกับงุยเต็งก๊กได้สิบเพลง งุยเต็งก๊กขับม้าหนีตรงเข้าในกระบวน กวนเส็งขับม้าจะไล่ตาม ตันเทงกุ้ยก็ร้องห้ามไว้ พวกทหารไฟห้าร้อยของงุยเต็งก๊กนั้นก็ตรูกันออกมาถือเครื่องศัสตราวุธ สะพายน้ำเต้าไฟ ถ้าจะรบกันก็จุดดินปืนติดขึ้นวิ่งบุกรุกเข้าไปมีรถไฟห้าสิบเล่มวิ่งฝ่ากระบวนรบไป คนและม้าทนไม่ได้ก็แตกกระจัดกระจายหนีไป กวนเส็งเห็นดังนั้นก็ตกใจชวนกันถอยหนีไปประมาณทางสี่สิบลี้ ไม่เห็นทหารและรถไฟไล่ตามมาก็พักไพร่พลหยุดอยู่ งุยเต็งก๊กได้ชัยชนะแล้วก็คุมทหารกลับ
ฝ่ายลีขุยกับเปาหยก เจียวเทง ซวนจั่น เชียซือบุ๋น มาถึงเมืองเล่งจิวรู้ว่าสู้รบกันอยู่หน้าเมือง ลีขุยกับพวกพ้องคุมไพร่พลอ้อมไปหลังเมืองตีหักทางประตูทิศเหนือเข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันทหาร เตียไทซิวกับขุนนางและราษฎรตกใจกลัวแตกกระจัดกระจายไป ลีขุยกับพวกพ้องไพร่พลเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารบรรทุกเกวียนแล้วเอาไฟจุดขึ้น ชวนกันคุมเกวียนทรัพย์สิ่งของออกจากเมืองเล่งจิวไป
ฝ่ายงุยเต็งก๊ก คุมทหารกลับมาเห็นไฟติดขึ้นในเมืองก็พาทหารถอยกลับ กวนเส็งกับพวกพ้องก็บุกรุกไล่กองทัพงุยเต็งก๊กกระชั้นเข้ามา งุยเต็งก๊กกับทหารไม่มีใจสู้รบต้านทานก็ชวนกันหนีไปพักอยู่ที่เมืองตงเล็กกุ้ย กวนเส็งยกตามไปเข้าล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้านจะหักเข้าไปให้ได้
ตันเทงกุ้ยจึงพูดกับกวนเส็งว่า งุยเต็งก๊กนี้ฝีมือเข้มแข็งมีแต่โวหารสันดานดื้อนัก ถ้าแม้นสู้รบด้วยกำลังที่ไหนจะยอม น้องจะไปพูดเกลี้ยกล่อมโดยดีไม่ต้องรบด้วยเครื่องศัสตราวุธให้ลำบากทหารดอก กวนเส็งได้ฟังก็ยินดีจึงให้ตันเทงกุ้ยขึ้นม้าตรงมาหน้าเมืองแต่ผู้เดียว ร้องบอกกับนายทหารให้เชิญงุยเต็งก๊กมาพูดกัน งุยเต็งก๊กแจ้งความก็ออกมาหา
ตันเทงกุ้ยจึงพูดว่าบัดนี้เจ้านายของเราหลงเชื่อแต่ขุนนางกังฉินทำให้บ้านเมืองเกิดจลาจลถึงเพียงนี้ก็เพราะคนโกงมีอำนาจ เราสามิภักดิ์แก่ซ้องกั๋งอาศัยอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะก่อน แล้วคอยให้อำนาจพวกกังฉินลดหย่อนลงเมื่อไรจึงเข้าทำราชการ ท่านจงกลับใจเสียใหม่เถิด งุยเต็งก๊กได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า ถ้าแม้นจะให้สามิภักดิ์ก็ไปบอกกวนเส็งมาพูดเองจึงจะยอม ตันเทงกุ้ยก็รีบกลับมาแจ้งความกับกวนเส็งทุกประการ
กวนเส็งได้ฟังก็ยินดีเหน็บกระบี่ขึ้นม้าจะไป ลิมชองจึงพูดว่าน้ำใจคนทุกวันนี้ยากจะเชื่อฟังจงตรึกตรองเสียให้ดีก่อน กวนเส็งว่างุยเต็งก๊กกับน้องรักใคร่กันมาช้านานไม่เป็นไรดอก พูดแล้วก็ขับม้าตรงไปหน้าเมือง งุยเต็งก๊กเห็นกวนเส็งมาจึงคิดว่า กวนเส็งนี้มีใจรักใคร่โดยสุจริตมิได้คิดสงสัยจึงได้มาแต่ผู้เดียว พอกวนเส็งไปถึงงุยเต็งก๊กก็ต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม ชวนกวนเส็งเข้าไปในเมือง จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเสร็จแล้ว งุยเต็งก๊กจึงจัดทหารที่ชำนาญทางไฟห้าร้อยนั้นออกจากเมืองมากับกวนเส็งถึงค่ายหน้าเมือง ลิมชองกับพวกพ้องเหล่านั้นก็ออกรับพูดจากันแล้วก็ยกกองทัพกลับไปเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายไตจงเที่ยวตามลีขุยไม่พบก็รีบมาทางเมืองเล่งจิว พบซิเซียนและพวกสามคนจะกลับไป ซิเซียนบอกไตจงว่าได้พบลีขุยแล้วยังไม่กลับจะไปเขาโกวซิวซัวก่อน พวกเราสี่คนนี้จะกลับไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ พี่จงไปตามลีขุยอีกเถิด
พูดแล้วคนทั้งสี่ก็ชวนกันกลับไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ ไตจงเดินมาทางเมืองเล่งจิวพบลีขุยกับพวกพ้องคุมไพร่พลกลับ ไตจงจึงบอกกับลีขุยว่าซ้องกั๋งใช้ให้พวกแยกกันไปตาม บัดนี้ซิเซียน งักหัว ลิหุน เฮงเตงลักชวนกันกลับไปเขาเนียซัวเปาะแล้ว ยังแต่พี่ตามมาผู้เดียว น้องพาพวกพ้องมาก็ดีแล้ว จะต้องรีบไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบก่อน พูดดังนั้นไตจงก็รีบกลับไปโดยเร็ว ลีขุยกับพวกพ้องไพร่พลก็ออกเดินรอนแรมมาตามระยะทาง
๖๘
ฝ่ายตวนเก็งจู๊กับเอียหลิม เจียะย้ง ซึ่งซ้องกั๋งใช้ให้ไปจัดซื้อม้าข้างทิศเหนือ ได้ม้าดีสองร้อยก็คุมกลับมาถึงเขตแดนเมืองเช็งจิว พบโจรพวกหนึ่งประมาณสามร้อยเศษ ตัวนายชื่อหยกเปาสี เรียกว่าเฮียมเตาสิน คุมบริวารออกสกัดแย่งชิงม้า ตวนเก็งจู๊ เอียหลิม เจียะย้งสู้รบต้านทานไม่ได้ก็แตกหนีกระจัดกระจายไป พวกโจรจึงคุมม้าสองร้อยไปให้พวกจันเถาฉี ตวนเก็งจู๊เที่ยวตามเอียหลิมกับเจียะย้งไม่แจ้งว่าจะหลีกหนีไปข้างไหน ตวนเก็งไม่รู้ที่จะคิดประการใดก็รีบกลับมาทั้งกลางคืนกลางวันมิได้หยุด
ฝ่ายกวนเส็งยกมาถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ พร้อมกับกองทัพลีขุยก็ลงเรือข้ามไปถึงด่านกิมซัวทัว พอตวนเก็งจู๊ลงเรือข้ามไป ลิมชองเห็นตวนเก็งจู๊ถามว่า น้องกับเอียหลิม เจียะย้งไปซื้อม้าข้างทิศเหนือ เหตุใดจึงทำท่วงทีเหมือนหนีมา ตวนเก็งจู๊ก็แจ้งความตามเรื่องให้ฟังแล้วพูดว่า เอียหลิมกับเจียะย้งนั้นพลัดกันไม่ทราบว่าจะไปข้างไหน ลิมชองกับพวกพ้องได้ฟังก็ชวนกันตรงมายังที่ตงงิตึงที่ชุมนุม กวนเส็งก็นำตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กเข้าไปคำนับซ้องกั๋งกับพวกพ้องที่อยู่แล้วพูดจาไต่ถามกัน ลีขุยจึงแจ้งความตั้งแต่หนีไปฆ่าฮั่นแป๊ะเหล็ง แล้วพบกับเจียวเทงและเปาหยก ชวนกันตีเมืองเล่งจิวแตกให้ฟังตั้งแต่ต้นจนปลาย ซ้องกั๋งก็มีความยินดีนัก ตวนเก็งจู๊ก็เล่าความซึ่งมีผู้แย่งชิงม้าไปให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า พวกจันเถาฉีบังอาจนัก เดิมชิงม้าไปครั้งหนึ่งแล้วซํ้ายิงเตียวไก่ตายก็ไม่ได้ไปแก้แค้น คราวนี้ยังมาชิงม้าไปอีกทำข่มเหงเหลือเกิน แม้นไม่ยกกองทัพไปปราบปรามคนทั้งปวงก็จะหัวเราะได้ โงวหยงซินแสว่าฤดูนี้ไพร่พลรบพุ่งกันไม่สบาย จำจะต้องให้ซิเซียนไปสืบข่าวดูสักครั้งหนึ่ง ถ้ากลับมาจึงปรึกษาการที่จะยกกองทัพไป พูดแล้วก็ให้ซิเซียนไปยังตำบลจันเถาฉี
ฝ่ายเอียหลิมกับเจียะย้งพลัดกันกับตวนเก็งจู๊ แจ้งว่าโจรเอาม้าไปให้พวกจันเถาฉี ก็ไปสืบข่าวรู้ความแล้วกลับมายังตำบลเขาเนียซัวเปาะบอกแก่ซ้องกั๋งว่า ซือบุนเกียงครูของพวกจันเถาฉีพูดด้วยคำหยาบช้าต่างๆ แล้วว่าจะยกมาสู้รบกับพวกเรา ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธสั่งให้จัดกองทัพจะยกไปปราบพวกจันเถาฉี โงวหยงซินแสว่าคอยให้ซิเซียนกลับมาก่อน ซ้องกั๋งก็ไม่ฟังจะยกกองทัพไปให้ได้จึงใช้ให้ไตจงรีบไปสืบข่าวอีก ไตจงไปถึงตำบลจันเถาฉีสืบรู้ถี่ถ้วนแล้วก็กลับมาถึงก่อน แจ้งกับซ้องกั๋งว่า บัดนี้พวกจันเถาฉีทำค่ายไว้ในตำบลสำหรับจะป้องกันอันตรายเป็นหลายแห่ง ค่ายที่วัดฮวบฮัวซีนั้นที่ชุมนุมกว้างขวางประมาณทางหลายร้อยลี้
พอซิเซียนกลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าเล็ดลอดเข้าไปในตำบลจันเถาฉีสืบข่าวว่า พวกแซ่จันปลูกค่ายขึ้นในตำบลห้าแห่งที่ต้นทางนั้นมีไพร่พลสามพัน ค่ายใหญ่ที่ชุมนุมนั้นซือบุนเกียงครูที่หนึ่งว่ากล่าวการทั้งปวง ค่ายข้างทิศเหนือจันโถวบุตรที่หนึ่งกับโซเตี้ยครูที่สองอยู่รักษาค่ายทิศใต้ จันมิดบุตรที่สองอยู่รักษาค่ายทิศตะวันตก จันซกบุตรที่สามอยู่รักษาค่ายทิศตะวันออก จันคุยบุตรที่สี่อยู่รักษาค่ายกลาง จันเซ็งบุตรที่ห้ากับจันเซียงเจียผู้เป็นบิดาอยู่ป้องกัน ยกเปาสีโจรที่เมืองเช็งจิว รูปร่างสูงใหญ่แย่งชิงเอาม้าไปเลี้ยงไว้ที่วัดฮวบฮัวซีเป็นอันมาก โงวหยงได้ฟังก็ชุมนุมพวกพ้องมาพร้อมกันปรึกษาว่า เราจะจัดกองทัพเป็นห้ากองแยกไปคนละทาง เข้าตีค่ายทั้งห้าให้พร้อมกัน
โลวจุนหงีจึงว่า ท่านทั้งปวงมีจิตช่วยข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยกันนั้นพระคุณเป็นที่ยิ่ง ยังไม่ได้แทนคุณเลย จะขออาสาเป็นทัพหน้า ยกไปตีตำบลจันเถาฉีสักครั้งหนึ่ง โงวหยงซินแสว่าท่านเศรษฐีเพิ่งจะมาใหม่ยังไม่เคยทางจะยกกองทัพไปครั้งนี้สูง ๆ ต่ำ ๆ เดินลำบากนัก ถ้าท่านตั้งใจจะช่วยก็จงคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ริมตำบลจันเถาฉี ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดขึ้นเมื่อไรก็ให้คุมไพร่พลเข้าช่วยตีกว่า
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบด้วย โงวหยงจึงให้โลวจุนหงีกับเอียนเช็งคุมไพร่พลห้าร้อยไปซุ่มอยู่ตามที่คิดไว้ ให้ฉินเหม็ง ฮวยหยง เบ๊หลิน เต็งฮุยคุมไพร่พลสามพันยกไปตีค่ายใหญ่ที่ตำบลจันเถาฉีข้างทิศใต้ ให้หลวงจีนลูตีซิม บู๊สง ขงเม่ง ขงเหลียงคุมไพร่พลสามพันยกไปตีค่ายทิศตะวันออก ให้เอียจี้ ซือจิน เอียชุน ตันตัดคุมไพร่พลสามพันยกไปตีค่ายทิศเหนือ ให้จูตง ลุยเหง โจวยุนคุมไพร่พลสามพันยกไปตีค่ายทิศตะวันตก ให้ซ้องกั๋ง กงซุนสิน กับโงวหยงซินแส ลือฮวง กวยเส็ง เกยเตียน เกยโป ไตจง ซิเซียนคุมไพร่พลห้าพันยกไปตีค่ายกลางที่ชุมนุม ให้ลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุนคุมไพร่พลยกตามไปคอยช่วย จัดการเสร็จแล้วซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสก็ยกกองทัพออกจากเขาเนียซัวเปาะไป
ฝ่ายม้าใช้ลาดตระเวนตำบลจันเถาฉีแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาก็รีบไปแจ้งความกับจันเซียงเจียเจ้าของตำบล จันเซียงเจียจึงเชิญซือบุนเกียง โซเตี้ยผู้เป็นอาจารย์มาปรึกษาว่า บัดนี้พวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพมาท่านจะคิดอ่านประการใดดี ซือบุนเกียงว่าต้องคิดอุบายขุดหลุมขุดบ่อไปคอยจับพวกโจรดีกว่าคิดอุบายอย่างอื่น จันเซียงเจียได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้ไปขุดหลุมไว้ที่หน้าค่ายกลางตำบล และค่ายข้างทิศเหนือด้วยเป็นอันมาก แล้วจัดไพร่พลไปซุ่มไว้คอยสู้รบต้านทานกับพวกโจร
ฝ่ายซ้องกั๋งกับโงวหยงยกกองทัพเดินทางมา ให้ซิเซียนไปสืบดูที่ตำบลจันเถาฉีก่อน ซิเซียนก็รีบไปสืบดูได้ความแล้วกลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งและโงวหยงว่า พวกจันเถาฉีคิดอุบายขุดหลุมและบ่อไว้ตามแถวหน้าค่ายคอยกองทัพพวกเรา โงวหยงซินแสได้ฟังก็หัวเราะแล้วยกกองทัพเดินไปใกล้จะถึงตำบลจันเถาฉี เห็นทหารผู้หนึ่งขี่ม้าเที่ยวตรวจตราอยู่ กองทัพหน้าก็จะไล่ตาม โงวหยงห้ามไว้แล้วหยุดกองทัพ ตั้งค่ายมั่นขุดคูปักขวากเหล็กไว้แน่นหนา คอยอยู่ถึงสามวันก็ไม่เห็นพวกจันเถาฉียกออกมารบ โงวหยงมีความสงสัยจึงให้ซิเซียนปลอมเป็นไพร่ลอบเข้าไปสืบดูว่า พวกแซ่จันขุดหลุมและบ่อไว้ข้างทิศเหนือและทิศใต้ ไกลค่ายมากน้อยเท่าไรก็ให้จดหมายมาจนสิ้น
ซิเซียนรับคำสั่ง ออกจากค่ายตรงไปตำบลจันเถาฉีสืบดูรู้ถี่ถ้วนถูกต้องแล้วก็รีบกลับมาค่ายชี้แจงให้โงวหยงและซ้องกั๋งฟังทุกประการ โงวหยงซินแสก็จัดให้ทัพหน้าแยกเป็นสองกองเอาเกวียนที่ใส่เสบียงอาหารบรรจุหญ้าฟางและดินปืนทั้งร้อยเล่มลอบไปซุ่มอยู่หลังเขา ถ้าถึงกำหนดก็ให้คุมเกวียนเข้าสกัดทางจุดไฟขึ้นให้หลวงจีนลูตีซิม บู๊สง จูตง ลุยเหงคุมไพร่พลแยกเป็นสองกอง เข้าตีค่ายทิศตะวันออก ให้เอียจี้ ซือจินคุมไพร่พลไปตั้งขบวนรบอยู่หน้าค่ายใหญ่ ถ้าถึงกำหนดให้ตีกลองโห่ร้องทำทีจะบุกรุกเข้าไป นายทหารทั้งหกก็คำนับลาแยกกันไปทำการตามสั่ง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็ยกไพร่พลเป็นกองหนุนเข้าไปตีค่ายพร้อมกัน
ฝ่ายซือบุนเกียง จัดการคิดจะล่อลวงพวกพ้องซ้องกั๋ง พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาจุดขึ้นพวกซ้องกั๋งก็ตีหักประดังเข้าไป หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงคุมไพร่พลเข้าตีค่ายทิศตะวันออก จูตง ลุยเหงเข้าตีค่ายด้านทิศตะวันตก พวกแซ่จันก็รีบมาบอกซือบุนเกียง ๆ จึงจัดไพร่พลให้ยกไปช่วย จันซก จันคุย ซือบุนเกียงก็ไม่ออกมาสู้รบปรารถนาจะให้พวกซ้องกั๋งตีหักเข้าทางหน้าค่ายจะได้ตกบ่อและหลุมลง ไพร่พลของซ้องกั๋งที่ไปซุ่มอยู่หลังเขาได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็แยกกันเป็นสองกอง อ้อมมาทางหลังค่าย รุกไล่พวกแซ่จันที่ซุ่มอยู่ริมหลุมกระชั้นมาจนถึงหน้าค่าย แล้วขับเกวียนที่บรรทุกเครื่องไฟออกสกัดไว้ โงวหยงซินแสคุมไพร่พลตีกระทบเข้ามาทางหลังค่าย พวกแซ่จันไม่รู้จะหนีไปทางไหน ถอยไปหน้าค่ายก็พลัดตกลงในหลุมของตัวทั้งสิ้น โงวหยงก็ให้จุดไฟติดเกวียนขึ้นทั่วกัน ซือบุนเกียงคุมไพร่พลเหล่านั้น จะออกมาสู้รบก็ไม่ได้ กงซุนสินยืนอยู่หน้าขบวนทหารก็อ่านมนต์คาถาเป็นลมพายุ หอบเอาไฟไปติดหอรบข้างทิศใต้ไหม้ขึ้น ซ้องกั๋งได้ชัยชนะก็ยกกองทัพกลับไปค่าย ซือบุนเกียงจึงให้ไพร่พลซ่อมแซมหอรบและประตูกำแพงแต่ในเวลากลางคืนจนแล้วเสร็จ
จันโถวจึงปรึกษากับซือบุนเกียงว่า พวกโจรมีใจกำเริบมากต้องยกออกไปรบฆ่าเสียให้เบาบางจึงจะได้ พูดแล้วก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากตำบลไปท้าชวนรบ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ให้ลือฮวง กวยเส็งคุมไพร่พลออกไปรบกับจันโถวได้สามสิบเพลงสู้ฝีมือจันโถวไม่ได้ก็ชักม้าหนี ฮวยหยงยืนอยู่หน้าค่ายกลัวจะเสียทีก็ขับม้าตรงไปยิงด้วยเกาทัณฑ์ถูกแขนขวาจันโถวพลัดตกจากหลังม้าลง ลือฮวง กวยเส็งก็เข้าฟันจันโถวตาย พวกไพร่พลเห็นนายตายก็ตกใจ แตกหนีไปแจ้งความกับจันเซียงเจียผู้บิดาทุกประการ จันเซียงเจียได้ฟังก็ร้องไห้เสียดายจันโถวยิ่งนัก
ฝ่ายจันเซ็งฝีมือเข้มแข็งมีปวยต๋อมีดวิเศษอยู่สองเล่ม ครั้นแจ้งว่าจันโถวผู้พี่ตายก็โกรธ สั่งไพร่พลให้จัดม้าจะยกออกไปแก้แค้น จันหลังผู้เป็นบิดาห้ามก็ไม่ฟัง ขึ้นม้าตรงมาหน้าค่ายใหญ่ ซือบุนเกียงก็ออกห้ามจันเซ็งว่าท่านอย่าเพิ่งยกออกไปสู้รบก่อน พวกซ้องกั๋งนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าแต่ลำพังเราเห็นจะสู้พวกโจรไม่ได้ ท่านจงบอกข้อราชการเข้าไปเมืองหลวง กราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงขอกองทัพยกแยกมาช่วยตำบลจันเถาฉีพวกหนึ่ง ยกไปตีตำบลเขาเนียซัวเปาะพวกหนึ่ง โจรเหล่านี้แจ้งว่ามีกองทัพหลวงมาก็คงกลับไปเอง เราจึงยกกองทัพไปไล่ติดตามซ้ำเติมเอาคงสมความปรารถนา
ขณะนั้นโซเตี้ยครูที่สองก็มาห้ามจันเซ็งว่า ขอท่านจงอยู่รักษาค่ายของเราไว้ดีกว่าด้วยโงวหยงซินแสมีสติปัญญาคิดอุบายต่างๆ จะยกออกสู้รบในขณะนี้เห็นจะไม่ได้ รอคอยให้กองทัพยกมาช่วยจึงค่อยคิดอ่านต่อไป
จันเซ็งว่าพวกโจรฆ่าพี่ชายเราตายจะไม่แก้แค้นยังไงได้ ช้าไปพวกโจรก็จะมีกำลังมากขึ้น ซือบุนเกียง โซเตี้ยห้ามปรามสักเท่าไรจันเซ็งก็ไม่ฟังถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลไปถึงหน้าค่ายซ้องกั๋งก็ชวนให้ออกรบ ซ้องกั๋งสั่งให้ฉินเหม็งนายทัพหน้าคุมไพร่พลออกจากค่าย ลีขุยถือขวานสองมือตรงเข้าไล่รุกพวกแซ่จันไป
จันเซ็งเห็นจึงถามไพร่พลว่าทหารที่ไล่ฆ่าฟันพวกเรามานั้นผู้ใด ที่รู้จักก็บอกว่าชื่อลีขุย จันเซ็งแจ้งดังนั้นก็ให้ยิงเกาทัณฑ์ระดมมา หังชอง ลีกุนก็เอาโล่ป้องกันลูกเกาทัณฑ์ไว้ ลีขุยนั้นออกรบครั้งใดก็ไม่ได้ใส่เสื้อเกราะ ลูกเกาทัณฑ์ถูกต้นขาลีขุยล้มลง ไพร่พลของจันเซ็งกรูกันออกมาจะจับตัว ฉินเหม็ง ฮวยหยงเห็นก็ขับม้าเข้าช่วยป้องกันลีขุยไว้ เบ๊หลิน เต็งฮุย ลือฮวง กวยเส็งก็พยุงเอาลีขุยกลับมาค่าย จันเซ็งเห็นพวกซ้องกั๋งมากก็ไม่อาจจะไล่ตามก็คุมไพร่พลกลับเข้าค่าย
ครั้นรุ่งขึ้นจันเซ็งคิดจะยกออกสู้รบแก้แค้นแทนพี่ชายอีก จึงให้ซือบุนเกียงออกไปช่วยรบ ซือบุนเกียงไม่รู้ที่จะคิดก็ต้องยอม จึงแต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าเจียวแมเง็กไซจือเบ๊ที่แย่งชิงของตวนเก็งจู๊ไปแต่ครั้งก่อน คุมไพร่พลออกมาท้าทาย ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็คุมไพร่พลออกจากค่ายตั้งเป็นขบวน เห็นม้าที่ซือบุนเกียงขี่ก็ยิ่งมีความแค้นเคืองสั่งให้พวกพ้องออกรบกับซือบุนเกียง ฉินเหม็งขับม้าตรงเข้าต้านทานประมาณยี่สิบเพลงสู้กำลังและฝีมือซือบุนเกียงไม่ได้ก็ขับม้าหนี ซือบุนเกียงเห็นได้ทีก็ขับม้าไล่ตามทัน เอาทวนแทงถูกต้นขาฉินเหม็งตกม้าลง ลือฮวง กวยเส็ง เบ๊หลิน เต็งฮุยก็กรูกันเข้าช่วยฉินเหม็งไว้ ไพร่พลของซือบุนเกียงก็รุกไล่ฆ่าฟันไพร่พลซ้องกั๋งล้มตายลงเป็นอันมาก ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ถอยทัพไปห่างประมาณสิบลี้พักไพร่พลหยุดอยู่ แล้วจัดเกวียนบรรทุกฉินเหม็งไปรักษาที่เขาเนียซัวเปาะ สั่งให้บอกกับกวนเส็ง ซือเหล็ง ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กสี่นายยกมาช่วยโดยเร็ว ไพร่พลก็คำนับลานำเกวียนกลับไป
ซ้องกั๋งมีความวิตกจุดธูปเทียนอธิษฐาน จับยามกางตำรับออกบอกให้โงวหยงซินแสรู้ว่าเวลาค่ำนี้จะมีข้าศึกมาปล้นค่าย โงวหยงว่าท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะจัดการเอง พูดแล้วก็สั่งให้พวกพ้องแยกไปรักษาค่ายตะวันตกและตะวันออก เกยเตียน เกยโป นั้นให้คุมไพร่พลไปซุ่มอยู่สองข้างซ้ายขวา ตามบรรดาพวกพ้องไพร่พลทั้งปวงจัดการเตรียมไว้ตามคำของโงวหยงซินแสทุกประการ
ฝ่ายซือบุนเกียงได้ชัยชนะก็คุมไพร่พลกลับเข้าค่าย เวลากลางคืนเดือนหงายแจ่มจึงพูดกับจันเซ็งว่า กองทัพโจรปราชัยเจ็บป่วยไปสองคนคงมีความเกรงกลัว ถ้าเรายกไปตีปล้นค่ายซ้ำเติมเอาก็คงได้โดยง่าย จันเซ็งได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้ไพร่พลไปบอกกับโซเตี้ยผู้รักษาค่ายทิศเหนือ จันมิดผู้รักษาค่ายใต้ จันซกผู้รักษาค่ายตะวันตก ให้คุมไพร่พลมาสมทบกันจะยกไปปล้นค่ายในสองยามเศษ
พอผู้รักษาค่ายทั้งสามคุมไพร่พลมาที่ค่ายใหญ่พร้อมกันทั้งห้านายได้เวลาก็ยกตรงไปถึงค่ายซ้องกั๋ง เห็นไม่มีผู้คนก็ตกใจรู้ว่าถูกอุบายพวกโจร จึงชวนกันถอยกลับออกมา เกยเตียน เกยโปคุมไพร่พลซุ่มอยู่ริมค่ายสองข้างซ้ายขวาก็กรูกันออกไล่ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน จันซกหนีไม่ทันหลบเข้าไปในที่มืด พบเกยเตียนเอาขอเหล็กสามง่ามแทงถูกจันซกตายแล้วจุดไฟขึ้น พวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ค่ายตะวันตกและตะวันออกก็รุกไล่ไปช่วยกันฆ่าฟันไพร่พลพวกแซ่จันล้มตายลงเป็นอันมาก ซือบุนเกียงรวบรวมไพร่พลกลับเข้าตำบล ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็ยกกลับเข้าค่าย ซือบุนเกียงกับโซเตี้ยและจันเซ็งจันมิดกลับมาถึงค่ายแจ้งความตามซึ่งเสียทีแก่ข้าศึก และจันซกตายในที่รบให้จันเซียงเจียผู้บิดาฟังทุกประการ
จันเซียงเจียก็ร้องไห้เศร้าโศกยิ่งนัก จึงปรึกษากับซือบุนเกียงว่า จะทำหนังสือยอมสามิภักดิ์แก่พวกโจรดีหรือไม่ ซือบุนเกียงก็เห็นชอบด้วยและมีความเกรงกลัวซ้องกั๋งอยู่เหมือนกัน จึงแต่งหนังสือมอบให้คนใช้ที่สนิทถือไปถึงค่าย ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ให้ผู้ถือหนังสือเข้าไปแล้วฉีกผนึกออกอ่านใจความว่า “ข้าพเจ้าจันเซียงเจียเจ้าของตำบลจันเถาฉี คำนับมายังท่านซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ เดิมทีบุตรของข้าพเจ้ามีความกำเริบมากไม่รู้จักการ ไปแย่งชิงเอาม้าของท่านข้าพเจ้ามิได้ทราบ ครั้นเตียวไก่ไต้อ๋องยกกองทัพมาไพร่พลของข้าพเจ้าบังอาจยิงเกาทัณฑ์ถูกเตียวไก่ตายโทษผิดมากนัก บัดนี้บุตรข้าพเจ้าตายถึงสองคน ขอท่านจงเอ็นดูได้เลิกแล้วแก่กันเชิญยกกองทัพกลับไปเถิด ที่แย่งชิงม้านั้นจะคืนให้และจะจัดเงินทองแพรพรรณไปรางวัลไพร่พลของท่านด้วย อย่าได้ถือโทษพวกข้าพเจ้าเลย” ซ้องกั๋งแจ้งความก็โกรธแลดูโงวหยงซินแสแล้วพูดว่า ฆ่าพี่เราตายยังจะมาว่ากล่าวให้เลิกกันนั้นเราไม่ยอม จำเป็นจะต้องปราบปรามตำบลจันเถาฉีให้ราบเสียก่อนจึงจะกลับไป พูดแล้วก็ฉีกหนังสือทิ้งเสีย
โงวหยงซินแสทำเป็นห้ามซ้องกั๋งว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ถูกต้องจงตรึกตรองการงานก่อน บัดนี้จันเซียงเจียเจ้าของตำบลให้ถือหนังสือมาว่ากล่าวขอเป็นไมตรีกันนั้นก็ควรอยู่แล้ว ท่านมาโกรธขึ้งดังนี้ก็จะเสียความสัตย์ไม่ต้องการ พูดแล้วก็ทำหนังสือตอบมอบให้คนที่มากับเงินสิบตำลึง ผู้ถือหนังสือก็คำนับลากลับไปยังตำบลจันเถาฉี ส่งหนังสือให้จันหลังกับซือบุนเกียงรับมาฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า “ซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะ เดิมก็ไม่มีสาเหตุสิ่งใดต่างคนต่างอยู่รักษาตำบลของตัว บัดนี้พวกตำบลจันเถาฉีคิดการไม่ดีจึงได้มีข้อขัดเคืองกันขึ้น ถ้าแม้นจะให้เลิกแล้วเป็นไมตรีดีต่อกัน จงเอาม้าที่แย่งชิงไปสองครั้งนั้นคืนให้ กับเอาตัวหยกเปาสีที่แย่งชิงม้ามาส่งด้วย แล้วให้นำเงินทองทรัพย์สิ่งของมาให้เหมือนกับที่พูดเราจึงจะยอม ถ้าไม่ประพฤติตามเราก็คงจะได้เห็นกัน” จันหลังกับซือบุนเกียงแจ้งความก็กลัวอยากจะยอมแต่ระแวงว่า ซ้องกั๋งจะพลิกแพลง
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจันเซียงเจียจึงให้คนใช้มาแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ซึ่งท่านจะเอาตัวหยกเปาสีนั้นข้าพเจ้าก็ยอมทำตามแต่ขอพวกพ้องของท่านมาไว้เป็นจำนำสักคนหนึ่ง ซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสได้ฟังปรึกษากันให้ซิเซียน ลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุน ห้านายไปเป็นจำนำ โงวหยงจึงเรียกซิเซียนมากระซิบสั่งความลับแล้ว ซิเซียนกับพวกพ้องสี่คนออกจากค่ายตรงไปยังตำบลจันเถาฉี
ฝ่ายกวนเส็ง ซือเหล็ง ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊กอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ครั้นพวกไพร่พลพาเอาฉินเหม็งไปถึงจึงบอกกวนเส็งและคนทั้งสามว่า ซ้องกั๋งให้เชิญท่านทั้งสี่ไปช่วย กวนเส็งกับพวกสามคนก็ชวนกันออกจากเขาเนียซัวเปาะรับมาถึงค่ายเข้าไปกำกับซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวง ซ้องกั๋งก็มีความยินดี
ฝ่ายซิเซียนกับพวกสี่คน ครั้นมาถึงตำบลจันเถาฉีก็เข้าไปคำนับจันเซียงเจียงแล้วพูดว่า ซ้องกั๋งใช้ให้ข้าพเจ้านำลีขุยและคนทั้งสามมาเป็นจำนำ ซือบุนเกียงได้ฟังก็มีความสงสัยจึงพูดกับจันหลังว่า โงวหยงซินแสใช้ให้คนทั้งห้ามาคงจะมีอุบายสิ่งใดอย่าเพิ่งเชื่อฟังจงตรึกตรองดูก่อน ลีขุยได้ฟังดังนั้นก็โกรธตรงเข้าทุบตีซือบุนเกียง จันเซียงเจียก็ห้ามปรามไว้ทั้งสองข้าง
ซิเซียนจึงพูดว่าลีขุยนี้เป็นคนมุทะลุโทโสมากไม่รู้จักผิดและชอบ แต่เป็นคนรักใคร่สนิทของซ้องกั๋ง จึงได้ใช้ให้มาท่านอย่าได้เคลือบแคลงสงสัยเลย จันเซียงเจียอยากจะให้ดีเป็นไมตรีกันมิได้เชื่อฟังซือบุนเกียง จึงจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงคนทั้งห้าคน แล้วให้ไปพักอยู่ที่ค่ายวัดฮวบฮัวซีจัดไพร่พลห้าร้อยล้อมรักษาไว้ แล้วจันเซียงเจียก็จัดเงินทองกับม้าที่แย่งชิงมาทั้งสองครั้งด้วยแล้วให้จันเซ็งผู้บุตรคุมหยกเปาสีกับสิ่งของมายังค่าย นำเข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งเห็นหยกเปาสีกับสิ่งของทั้งปวงพร้อมแต่ม้าตัวดีไม่ได้เอามา จึงถามว่าม้าตัวดีที่ตวนเก็งจู๊เอามาแต่ครั้งก่อนนั้นเหตุใดจึงไม่เอามาด้วย จันเซ็งว่าม้าตัวนั้นซือบุนเกียงควบขี่อยู่จึงไม่ได้นำมาให้ท่าน ซ้องกั๋งว่าท่านจงมีหนังสือไปเอาม้าตัวนั้นมาให้เสียโดยดี จันเซ็งก็เขียนหนังสือให้คนใช้ถือไปบอกกับซือบุนเกียงให้นำม้านั้นมา ซือบุนเกียงแจ้งความก็พูดบิดเบือนจะไม่ให้ม้าแล้วให้คนใช้มาแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ถ้าจะต้องการม้าตัวนี้ของเราให้ได้ ก็ขอให้ถอยกองทัพกลับแล้วจึงจะนำไปให้ท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ปรึกษากับโงวหยงซินแส ๆ หน่วงเหนี่ยวเอาตัวจันเซ็งไว้
ฝ่ายผู้รักษาเมืองเช็งจิวกับผู้รักษาเมืองเล่งจิว แจ้งว่าซ้องกั๋งมาตีตำบลจันเถาฉีก็จัดกองทัพให้ยกไปช่วย ฝ่ายม้าใช้สืบราชการของซ้องกั๋งแจ้งว่ากองทัพเมืองทั้งสองยกมาก็รีบไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งทุกประการ
ขณะนั้นซ้องกั๋งกับโงวหยงซินแสนั่งปรึกษาการงานอยู่ ครั้นได้แจ้งความจึงพูดกับโงวหยงซินแสว่า บัดนี้มีกองทัพหัวเมืองยกมา ถ้าพวกแซ่จันรู้ก็คงจะคิดกลับใจ โงวหยงว่าข้อนั้นไม่เป็นไรท่านอย่าวิตกเลย แล้วจัดให้กวนเส็งกับตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก คุมไพร่พลยกไปสกัดกองทัพเมืองเล่งจิวไว้ กองทัพทั้งสองยกแยกกันไปแล้ว โงวหยงจึงเรียกหยกเปาสีไปที่ลับพูดจาเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำเป็นอันดีแล้วว่าถ้าท่านคิดช่วยเราครั้งนี้ จะชุบเลี้ยงตั้งให้เป็นตัวนายอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะด้วยกัน โทษที่แย่งชิงม้าไปนั้นก็จะยกให้ไม่ผูกพยาบาทและจะสาบานรักใคร่เหมือนพี่น้องทั้งปวง เจ้าจะเห็นอย่างไรก็ตามใจเถิด
หยกเปาสีเห็นพวกซ้องกั๋งสัตย์ซื่อต้อนรับโดยสุจริต ประการหนึ่งแม้นว่าตำบลจันเถาฉีแตก พวกพ้องเราก็จะพากันตายทั้งสิ้น จำจะต้องยอมสามิภักดิ์เสียดีกว่า คิดแล้วจึงว่าข้าพเจ้าโทษผิดท่านไม่คิดล้างผลาญยังจะชุบเลี้ยงสืบไปพระคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์ให้ท่านใช้มิได้ขัดขืน โงวหยงได้ฟังก็ยินดีแต่ยังไม่ไว้ใจจึงคิดซ้อนอุบายบอกกับหยกเปาสีว่า เจ้าจงทำเป็นหลบหนีกลับไปบอกซือบุนเกียงว่า ใจของซ้องกั๋งนั้นจะทวงม้าตัวดีให้ได้ การที่จะเลิกแล้วต่อกันซ้องกั๋งก็ไม่ยอม ถ้านำม้าไปส่งแล้วซ้องกั๋งคงกลับใจไปอีก บัดนี้กองทัพเมืองเช็งจิวเมืองเล่งจิวยกมาช่วยท่านเกือบจะถึงอยู่แล้ว ซ้องกั๋งมีความวิตก ถ้าคิดอุบายไปตีหักเอาค่ายก็คงสมความปรารถนา แม้นซือบุนเกียงเชื่อฟังเราจะได้คิดการต่อไป หยกเปาสีรับคำสั่งตรงไปยังตำบลจันเถาฉีแจ้งกับซือบุนเกียงว่า ข้าพเจ้าหลีกหนีมาแล้วเล่าความตามอุบายของโงวหยงซินแสสั่งสอนทุกประการ ซือบุนเกียงได้ฟังก็นำหยกเปาสีมาหาจันเซียงเจียผู้เป็นเจ้าของตำบล เล่าความซึ่งซ้องกั๋งจะพลิกแพลงไม่ยอมแล้วดีกันตามคำหยกเปาสี
จันเซียงเจียจึงว่าถ้าซ้องกั๋งพลิกแพลงไปก็ควรที่จะคิดการดังท่านว่า แต่บัดนี้จันเซ็งบุตรเราซ้องกั๋งหน่วงเหนี่ยวเอาตัวไว้ ถ้าคิดการเช่นนั้นขึ้นซ้องกั๋งก็คงฆ่าจันเซ็งเสีย เราจะคิดอ่านประการใดดี ซือบุนเกียงว่าเรายกเข้าตีค่ายก็คงช่วยจันเซ็งได้ แต่เวลาค่ำวันนี้ต้องยกไปช่วยกันทุกๆ ค่าย ตรงเข้าตีปล้นค่ายซ้องกั๋งก่อนก็คงได้ชัยชนะกลับมา จึงฆ่าลีขุยกับพวกสี่คนนั้นเสีย จันเซียงเจียว่าท่านคิดอุบายดังนี้ชอบแล้ว ก็สั่งให้โซเตี้ย จันคุย จันมิดตระเตรียมการไว้จะยกไปตีค่ายซ้องกั๋ง
ฝ่ายหยกเปาสี ครั้นเห็นพวกแซ่จันตระเตรียมไว้พร้อม ก็ลอบไปที่วัดฮวบฮัวซี บอกความซึ่งโงวหยงซินแสใช้มาให้ซิเซียนกับพวกสี่คนฟังแล้วว่าพวกแซ่จันจะไปตีปล้นค่ายในเวลาค่ำวันนี้แล้ว หยกเปาสีก็กลับมาค่ายซือบุนเกียงตามเดิม ซ้องกั๋งจึงพูดแก่โงวหยงซินแสว่าอุบายที่ท่านคิดไว้ไม่แจ้งว่าจะเป็นประการใด โงวหยงซินแสว่าถ้าหยกเปาสีไม่กลับมาก็คงสมกับอุบาย พวกแซ่จันคงยกมาปล้นค่ายเป็นแน่ พูดแล้วก็จัดให้หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงคุมไพร่พลไปตีค่ายพวกแซ่จันข้างทิศตะวันออก ให้จูตง ลุยเหง คุมไพร่พลไปตีค่ายทิศตะวันตก ให้เอียจี้ ซือจินคุมไพร่พลไปตีค่ายทิศเหนือ ถ้าเห็นไฟติดขึ้นในตำบลเมื่อใดก็ให้ตีประดังเข้าไปทั้งสามด้าน พวกพ้องเหล่านั้นก็รับคำสั่งคุมไพร่พลแยกกันไปคอยท่าอยู่พร้อม โงวหยงซินแสกับซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากค่ายถอยไปซุ่มอยู่ทั้งสองข้างทาง
ฝ่ายซือบุนเกียงกับโซเตี้ย จันคุย จันมิดตระเตรียมการไว้เสร็จแล้ว ครั้นถึงเวลากลางคืนเดือนมืดก็คุมไพร่พลออกจากค่าย ซือบุนเกียงกับโซเตี้ยนั้นไปหน้า จันคุยกับจันมิดกำกับไพร่พลมาข้างหลัง ครั้นถึงค่ายซ้องกั๋งพร้อมกันพังประตูเข้าไปไม่เห็นมีผู้คนเงียบสงัด แจ้งว่าถูกอุบายก็ตกใจรีบถอยกลับออกมา
ฝ่ายซิเซียน ครั้นถึงกำหนดนัด เห็นพวกแซ่จันยกไปปล้นค่ายแล้วก็ลอบขึ้นบนเหลาสูงในวัดฮวบฮัวซี จุดประทัดสัญญาและไฟติดขึ้นตามอุบายโงวหยงซินแสสั่ง พวกพ้องที่คุมไพร่พลไปคอยอยู่นั้นได้ยินเสียงประทัดทั้งเห็นไฟติดขึ้นก็ประดังกันเข้าตีหักเอาค่าย ลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุนสี่นายนั้นอยู่ในวัดฮวบฮัวซี ตรงเข้ารุกไล่ฆ่าฟันพวกแซ่จันขนาบออกมา
ฝ่ายซือบุนเกียงกับโซเตี้ย จันคุย จันมิด คุมไพร่พลยกไป ขณะนั้นมืดไม่ใคร่จะเห็นทาง ครั้นได้ยินเสียงประทัดและไฟติดขึ้นที่ตำบลก็รีบกลับมาโดยเร็ว
ฝ่ายจันเซียงเจียอยู่ในค่ายเห็นดังนั้นก็ตกใจนัก ครั้นเห็นว่าพวกซ้องกั๋งตีหักเข้าในตำบลได้ก็เสียใจผูกคอตายอยู่ที่นั่น จันมิดนั้นตรงไปช่วยค่ายตะวันตกพบจูตงก็เข้าสู้กัน จูตงเอาง้าวฟันถูกจันมิดตกม้าตาย จันคุยรีบไปช่วยค่ายตะวันออก ขณะนั้นไพร่พลม้าลากำลังแตกตื่น กองทัพซ้องกั๋งที่ถอยออกจากค่ายไปซุ่มอยู่ ครั้นได้ทีก็ไล่ตามไปทันเข้าฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน จันคุยเสียทีพลัดตกลงจากหลังม้า ๆ เหยียบจันคุยตาย โซเตี้ยวิ่งเข้าไปช่วยในตำบล ครั้นเห็นไพร่พลซ้องกั๋งสู้รบแข็งแรงเหลือกำลังที่จะต้านทาน ก็คิดจะหนีเอาตัวรอดจึงออกมาทางประตูทิศใต้ แต่หน้าประตูนั้นเดิมขุดหลุมบ่อเรียงรายไว้เป็นอันมาก โซเตี้ยก็ตีหักออกมามิได้ หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงไล่ฆ่าฟันตามหลังโซเตี้ยมา เอียจี้กับซือจินก็คุมไพร่พลสกัดหน้าโซเตี้ยไว้ยิงเกาทัณฑ์ระดมไป โซเตี้ยไม่รู้ที่จะหนีไปทางไหน ครั้นจะบุกรุกฟันฝ่าออกไปก็จะกลัวจะตกหลุมพลาง ไพร่พลพวกแซ่จันตกอยู่กลางศึกกระหนาบแตกตื่นกันระส่ำระสาย เอียจี้ ซือจินยิงเกาทัณฑ์ระดมไปถูกโซเตี้ยตกม้าตาย พอหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงรุกไล่กระชั้นมาข้างหลัง ไพร่พลพวกแซ่จันแตกกระจายวิ่งหนีไปข้างเหนือพลัดตกลงในบ่อของตัวที่ขุดไว้ตายเสียเป็นอันมาก
ฝ่ายซือบุนเกียงรีบเข้ามาช่วยแลเห็นพวกซ้องกั๋งตีหักเข้าในตำบลจันเกาฉีได้ จันเซียงเจียกับจันคุย จันมิดตายก็ตกใจคิดจะหนีเอาตัวรอด จึงตีหักออกทางประตูทิศตะวันตกหนีไปประมาณทางได้ยี่สิบลี้ไม่แจ้งว่าถึงตำบลใด
ฝ่ายโลวจุนหงีกับเอียนเช็งคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ในป่าริมทางพอเห็นซือบุนเกียงขับม้ามาถึงก็จุดประทัดสัญญาตรูกันออกสกัดล้อมไว้ ซือบุนเกียงแลเห็นก็ตกใจ แต่ม้านั้นดีมีกำลังฝีเท้ารวดเร็วนัก ซือบุนเกียงขับโลดโผนวิ่งฝ่าไพร่พลหนีออกไปได้ ขณะนั้นเห็นเป็นปิศาจเตียวไก่เหาะลอยมาบนอากาศ ซือบุนเกียงไม่รู้ที่จะหนีไปไหนก็จนใจยืนงงอยู่ พอโลวจุนหงีกับเอียนเช็งไล่ตามมาทันร้องตวาดว่า เจ้าคนร้ายจะหนีไปข้างไหน ก็เอาง้าวฟันถูกต้นขาซือบุนเกียงตกม้าลง ไพร่พลก็กรูกันเข้าจับซือบุนเกียงมัดไว้ เอียนเช็งจูงเอาม้าซือบุนเกียงมาขี่ชวนโลวจุนหงีคุมตัวซือบุนเกียงกลับมาค่าย ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลได้ชัยชนะตีตำบลจันเถาฉีแตกก็มีความยินดี พอโลวจุนหงีกับเอียนเช็งคุมตัวซือบุนเกียงกับม้ามาถึง ซ้องกั๋งเห็นก็ยินดียิ่งนักจึงสั่งให้เอาตัวจันเซ็งที่กักขังไว้กับบุตรภรรยาญาติของจันเซียงเจียฆ่าเสียทั้งสิ้น แล้วเก็บรวบรวมเงินทองทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารขึ้นบรรทุกเกวียน เอาตัวซือบุนเกียงจำขังไว้คอยท่ากองทัพยกไปสกัดทัพหัวเมืองกลับมาจึงจะยกไป
ฝ่ายกวนเส็งกับฮวยหยงและพวกพ้องยกแยกกันไปสกัดกองทัพเมืองเซ็งจิวเมืองเล่งจิวถอยกลับไปแล้วก็คุมไพร่พลกลับมาถึง ซ้องกั๋งจึงเอาเงินทองออกรางวัลให้ไพร่พลทั้งปวงแล้วก็ยกกองทัพออกจากตำบลจันเถาฉีกลับไปยังเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งจึงประชุมตามบรรดาพี่น้องทั้งปวงมาพร้อม ณ ตงงิตึงที่ชุมนุมนุ่งขาวห่มขาวทั้งสิ้นแล้วก็เอาตัวซือบุนเกียงมาตัดศีรษะผ่าเอาหัวใจออกเซ่นไหว้แก้แค้นให้เตียวไก่ไต้อ๋องแล้ว จึงปรึกษาการที่จะยกให้โลวจุนหงีเป็นเจ้าของเขาเนียซัวเปาะต่อไป
โงวหยงซินแสจึงว่ากับซ้องกั๋งว่า ตัวท่านต้องเป็นใหญ่ตั้งให้โลวจุนหงีเป็นที่สองจึงจะควร ซ้องกั๋งว่าเดิมเตียวไก่ได้พูดไว้ว่าถ้าผู้ใดจับตัวซือบุนเกียงมาแก้แค้นได้จะยกให้แก่ผู้นั้น ครั้งนี้โลวจุนหงีจับตัวซือบุนเกียงมาได้ ก็ต้องยกที่เจ้าของตำบล ให้โลวจุนหงีว่ากล่าวสืบไปจึงจะชอบและจะให้ข้าพเจ้าเป็นใหญ่นั้นไม่ควร
โลวจุนหงีจึงว่า ข้าพเจ้าวาสนาน้อยไม่ควรจะเป็นเจ้าของตำบลแต่ท่านตั้งให้เป็นตัวนายก็ดีอยู่แล้ว ซ้องกั๋งว่ามิใช่จะยกยอท่านเมื่อไร โลวจุนหงีได้ฟังซ้องกั๋งกล่าวเช่นนั้นจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อยต้องโทษอยู่และขอบคุณที่พี่น้องทั้งปวงช่วยอุปถัมภ์ยกขึ้นเป็นใหญ่ก็รู้สึกว่าเป็นพระคุณอย่างยิ่งแล้ว ซ้องกั๋งก็ตอบว่าตัวท่านนั้นเป็นเทือกเถาเหล่าเศรษฐี สติปัญญาดี ฝีมือเข้มแข็งมีกำลังมากสู้ได้ถึงหมื่นคน ควรที่จะเป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะแม้นได้เข้าสามิภักดิ์ทำราชการเมื่อใด พวกพี่น้องทั้งปวงจะได้พึ่งบุญท่านต่อไป
โลวจุนหงีได้ฟังก็คุกเข่าคำนับซ้องกั๋งแล้วว่า ท่านพูดการงานอื่นๆ ก็จะเชื่อฟัง ซึ่งจะให้ยอมเป็นเจ้าของตำบลนั้นสู้ตายเสียดีกว่า โงวหยงซินแสจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าควรที่ท่านจะเป็นใหญ่ ตั้งให้เศรษฐีเป็นที่สอง พี่น้องทั้งปวงก็ยอมพร้อมใจด้วยกันทั้งสิ้น ถ้าขืนจะบิดเบือนไม่ยอมต่างจะมิเสียใจหรือ โงวหยงซินแสพูดดังนี้ ปรารถนาจะให้พวกพ้องช่วยกันอ้อนวอนให้ซ้องกั๋งเป็นใหญ่นั่นเอง
ลีขุยได้ฟังพูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า ตั้งแต่ครั้งเมืองกังจิวมาเรามิได้คิดแก่ชีวิต ช่วยอุปถัมภ์พี่น้องทั้งหลายก็ย่อมรู้ยอมยกให้พี่เป็นใหญ่ จะมาเสือกไสให้ผู้อื่นหรือเกรงกลัวผู้ใดประเดี๋ยวนี้เราก็จะฆ่าฟันให้แตกกระจายกันเสียทั้งสิ้น บู๊สงได้ฟังดังนั้นแลพี่น้องทั้งปวงรู้ในทีก็เข้ามาคำนับซ้องกั๋งพูดขึ้นว่า บรรดาขุนนางนายทหารชวนกันสละเจ้านายยอมสามิภักดิ์ให้ท่านใช้เป็นอันมาก บัดนี้ท่านจะมายกที่ทางไว้กับผู้อื่นไม่ควร เล่าตงว่าเมื่อขณะข้าพเจ้าเข้าสามิภักดิ์ยอมยกให้ท่านขึ้นเป็นใหญ่ จะยกให้คนมาทีหลังก็ไม่ถูกต้อง หลวงจีนลูตีซิมว่า ถ้าท่านขืนจะทำให้มากความข้าพเจ้าก็จะขอลาต่างคนต่างไป
ซ้องกั๋งได้ฟังพี่น้องทั้งหลายว่ากล่าวอ้อนวอนดังนั้น จึงตอบว่าท่านทั้งปวงอย่าได้วุ่นวายไปเลย การอันนี้ก็จะต้องเทพยดาฟ้าดินจัดแจงจึงจะแน่นอน โงวหยงถามว่าท่านคิดเห็นอย่างไรเชิญชี้แจงให้ฟังเถิด
๖๙
ซ้องกั๋งว่าตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ ทรัพย์สินเสบียงอาหารก็เบาบาง ยังมีเมืองทั้งสองอยู่ข้างทิศตะวันออกเรียกว่าตังเพ็งฮู้เมืองหนึ่ง ตังเซียงฮู้เมืองหนึ่งมีทรัพย์สินเสบียงอาหารก็บริบูรณ์ ข้าพเจ้ากับเศรษฐีจะเสียงทายชักไม้ติ้วว่า จะถูกเมืองไหนก็ยกกองทัพไปเมืองนั้น ขอยืมเงินทองเสบียงอาหารมาใช้ที่ตำบลเราแต่โดยดี แม้นเมืองทั้งสองขัดขืนไม่ยอมผู้ใดตีได้กลับมาเขาเนียซัวเปาะก่อน ก็จะยกให้ผู้นั้นเป็นเจ้าของตำบล
โลวจุนหงีจึงว่า ท่านพูดดังนั้นไม่ควร ไหนๆ ท่านเป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะอยู่แล้ว ข้าพเจ้าไม่ขัดขืนขอทำตามบังคับบัญชาทุกสิ่ง จึงเรียกปวยชวนมาเขียนฉลากสองเมืองจุดธูปเทียนขึ้นเสี่ยงทาย ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีจับคนละอัน ซ้องกั๋งจับถูกเมืองตังเพ็งฮู้ โลวจุนหงีจับถูกเมืองตังเซียงฮู้ บรรดาพี่น้องทั้งปวงก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเสร็จแล้วซ้องกั๋งจัดพวกที่จะยกทัพไป คือลิมชอง ฮวยหยง เล่าตง ซือจิน ซือเหล็ง เอียนสุน ลือฮวง กวยเส็ง ฮั่นทอ เผ็งกี ขงเม่ง ขงเหลียง เกยเตียน เกยโป เฮงเอยโฮ้วกับนางโฮ้วซาเหนีย เตียแช กับนางซึงยีเหนีย ซึงซิน กับนางโกวตัวซอ เจียะย้ง หยกเปาสี เฮงเต็งลัก ตวนเก็งจู๊รวมยี่สิบห้านายกับไพร่พลเดินเท้าและขี่ม้าหมื่นหนึ่ง
แล้วจัดเอาพวกพ้องที่ชำนาญทางน้ำสามนาย คือ อวนเซียวยี อวนเซียวชิด อวนเซียวเหงากับไพร่พลลงเรือรบยกตามไปคอยช่วยให้โลวจุนหงีจัดพวกที่จะยกไป คือ โงวหยง กงซุนสิน กวนเส็ง อูเอียนเจียก จูตง ลุยเหง ซกเถียว เอียจี้ ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก ซวนจั่น เชียซือบุ๋น เอียนเช็ง เอี้ยหลิม อาวเผ็ง เลงจิ้น เบ๊หลิม เต็งฮุย ซิอิน ฮวนสุย หังชอง ลีกุน ซิเซียน แป๊ะสิน รวมยี่สิบห้านายกับไพร่พลที่ชำนาญทางน้ำลงเรือรบตามไป นอกจากนั้นให้อยู่รักษาตำบลจัดการเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็คุมไพร่พลออกจากเขาเนียซัวเปาะตรงไปเมืองตังเพ็งฮู้ โลวจุนหงียกไปเมืองตังเซียงฮู้ ขณะนั้นเดือนสามขึ้นค่ำหนึ่งข้างจีน ทางเดินสะดวกถึงจะสู้รบก็สบายหญ้าฟางก็บริบูรณ์
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพไปถึงตำบลอันซัวติ้น ใกล้จะถึงเมืองตังเพ็งฮู้ ทางยี่สิบลี้ก็ให้ตั้งค่ายพักไพร่พลแล้วจึงพูดว่า เทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมืองตังเพ็งฮู้มีนายทหารผู้หนึ่ง แซ่ตัง ชื่อเผ็ง ชาวเมืองฮ่อตง ฝีมือเข้มแข็งใช้ทวนสองเล่มเป็นอาวุธมีกำลังมากนัก จะต้องมีหนังสือไปพูดจาเกลี้ยกล่อมให้มาสามิภักดิ์เสียโดยดี ถ้าไม่ยอมเราจึงยกทัพไปตีหักเอา จึงถามพวกพ้องว่าผู้ใดจะอาสาถือหนังสือไปได้บ้าง หยกเปาสีคำนับแล้วแจ้งว่าเดิมข้าพเจ้าได้รู้จักชอบพอกับตังเผ็งจะขออาสาถือหนังสือไปเอง เฮงเต็งลักก็ตรงเข้าไปคำนับแล้วว่าข้าพเจ้าเพิ่งเข้ามาสามิภักดิ์ยังไม่มีความชอบสิ่งไร จะขออาสาไปด้วยสักคราวหนึ่ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงเขียนหนังสือมอบให้หยกเปาสีกับเฮงเต็งลักถือไป
ฝ่ายเทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมืองตังเพ็งฮู้ แจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาพักอยู่ ณ ตำบลเขาอันซัวติ้น ก็ให้หาตังเผ็งขุนนางตำแหน่งโตวกำนายทหารมาปรึกษา พอหยกเปาสี เฮงเต็งลักไปถึงก็เอาหนังสือส่งให้เทียบ้วนลี้ฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วก็บอกแก่ตังเผ็งว่า ซ้องกั๋งมีหนังสือมาขอยืมเสบียงอาหารเมืองเรา ท่านจะคิดอ่านประการใดดี
ตังเผ็งได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่า ให้เอาตัวผู้ถือหนังสือทั้งสองไปตัดศีรษะเสีย เทียบ้วนลี้ห้ามว่าโบราณมาเมืองทั้งสองสู้รบกันก็มิได้ฆ่าผู้ถือหนังสือ อย่าทำให้ผิดธรรมเนียมเลย จงเอาตัวไปเฆี่ยนคนละยี่สิบทีแล้วปล่อยให้กลับไป ตังเผ็งได้ฟังจึงสั่งให้ทหารจับหยกเปาสีกับเฮงเต็งลักเฆี่ยนคนละยี่สิบทีแล้วก็ไล่ส่งออกจากเมือง หยกเปาสี เฮงเต็งลักถูกเฆี่ยนตีแตกโลหิตไหลเจ็บปวดยิ่งนัก รีบกลับมาค่ายแจ้งความแก่ซ้องกั๋งทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังก็โกรธ ครั้นจะยกกองทัพเข้าตีเอาในขณะนั้นก็ยังไม่รู้ท่วงทีจึงได้สู้อดโทโสไว้ จัดให้ไพร่พลพาเอาตัวหยกเปาสี เฮงเต็งลักไปรักษาที่เขาเนียซัวเปาะแล้วตรึกตรองการซึ่งจะตีหักเอาเมือง
ซือจินจึงเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแจ้งความว่า เดิมข้าพเจ้าได้ไปมาในเมืองตังเพ็งฮู้มิได้ขาดจนชอบพอรักใคร่อยู่กับนางลีซุยลัน บัดนี้ข้าพเจ้าจะอาสาท่านเอาเงินทองติดเข้าไปใช้สอยสำนักอาศัยที่บ้านนางลีซุยลันจัดการไว้ให้พร้อม ถ้าถึงกำหนดนัดท่านจงยกกองทัพเข้าตีเมือง แม้นตังเผ็งยกออกมาสู้รบกับข้าพเจ้า ๆ จะจุดไฟติดขึ้นข้างใน ไพร่พลคงตกใจแตกตื่นกระจัดกระจายกันไป ท่านจงตีหักเข้าไปก็จะได้ชัยชนะ
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงกำชับสั่งซือจินว่าจงจัดการให้ดีพี่จะตระเตรียมไว้คอยท่าถึงเวลากำหนดจะได้ยกไป ซือจินคำนับลามาจัดแจงเงินทองสิ่งของพร้อมออกจากค่ายตรงไปในเมืองตังเพ็งฮู้ ถึงบ้านบิดานางลีซุยลัน ๆ เห็นซือจินก็ตกใจ จึงต้อนรับซือจินขึ้นไปบนเหลาสูงเรียกให้บุตรสาวมาพบกันแล้วจึงถามซือจินว่า ช้านานนักหนาไม่ได้เห็นหน้าเลย ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าท่านไปเป็นไต้อ๋องอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ ผู้รักษาเมืองได้ปิดหนังสือจะคอยจับตัวท่าน เมื่อสองเวลานี้ชาวเมืองเลื่องลือกันว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาจะตีเอาเสบียงอาหาร ตัวท่านเข้าเป็นพวกซ้องกั๋งแล้ว เหตุใดจึงมาที่นี่ไม่เกรงกลัวหรือ
ซือจินบอกว่า เราไปเข้าสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งเป็นตัวนายอยู่ในตำบลเขาเนียซัวเปาะแต่ยังไม่มีความชอบสิ่งใด บัดนี้ซ้องกั๋งยกมาจะตีเมือง เราจึงจะอาสามาสืบข่าวคราวปรารถนาจะคิดการสักครั้งหนึ่ง ท่านรู้เหตุการณ์นี้แล้วอย่าได้บอกเล่ากับผู้ใดเลย ถ้าสำเร็จการแล้วเราจะรับท่านไปให้อยู่เป็นสุขสำราญที่เขาเนียซัวเปาะด้วยกัน
พูดแล้วก็หยิบเอาห่อเงินกับทองคำออกส่งให้บิดานางลีซุยลัน ๆ รับไว้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซือจินเป็นอันดีเลย แล้วเข้าไปข้างในปรึกษากับนางตัวเหนียภรรยาให้ซือจินอาศัย นางตัวเหนียจึงว่า ถ้าซือจินเป็นคนดีไม่มีโทษก็ไม่เป็นไร บัดนี้ซือจินไปเข้าเป็นพวกโจรไม่เหมือนแต่ก่อน ถ้ามีผู้รู้เกิดเหตุขึ้นจะทำอย่างไร บิดานางลีซุยลันว่า พวกซ้องกั๋งฝีมือเข้มแข็ง ยกมาตีเมืองครั้งนี้ที่จะไม่แตกนั้นไม่มี แม้นเราไปพูดจาออกความ ฉวยว่าบ้านเมืองเสียเราจะมิถูกฆ่าฟันหรือ
นางตัวเหนียได้ฟังก็โกรธจึงพูดว่าไม่คิดถึงตัวเลย ถ้าโทษมีมาจะทำอย่างไร จงเร่งไปฟ้องผู้รักษาเมืองให้มาจับเอาตัวไปเสียโดยเร็วเถิด บิดานางลีซุยลันว่าได้รับเงินทองมานักหนาจะให้ไปฟ้องอย่างไรได้ นางตัวเหนียว่าคนตั้งหมื่นตั้งพันมานั่งกลัวคนๆ เดียวทำไม ถ้าเจ้าไม่ไปก็ตามใจ เราจะไปฟ้องว่าเจ้าก็เป็นพวกไส้ศึกด้วย บิดานางลีซุยลันได้ฟังก็กลัว จึงว่าอย่าเพิ่งโกรธจงบอกกับบุตรสาวให้เกลี้ยกล่อมซือจินไว้อย่าให้สะดุ้งสะเทือนเราจะไปบอกให้มาจับตัว พูดแล้วก็ลงจากเหลาไป
ฝ่ายซือจินนั่งพูดอยู่กับนางลีซุยลัน ครั้นบิดานางลีซุยลันเข้าไปพูดกับภรรยาแล้วลงมา ซือจินจึงถามว่า เราเห็นหน้าท่านไม่สบายมีเหตุการณ์สิ่งใดหรือ บิดานางลีซุยลันว่าเมื่อจะขึ้นไปบนเหลาบุตรสาวเราเหยียบบันไดพลาด ต่างหูตกจะลงไปเก็บ พูดแล้วก็ออกจากบ้านไป ซือจินได้ฟังก็ไม่สงสัย บิดานางลีซุยลันตรงมายังบ้านผู้รักษาเมืองฟ้องตามคำซือจินเล่าให้ฟังทุกประการ เทียบ้วนลี้ก็จัดทหารหลายสิบคนตรงมาล้อมบ้านนางลีซุยลันไว้และตรูกันเข้าจับซือจินได้เอาตัวไปยังบ้านผู้รักษาเมือง เทียบ้วนลี้เห็นซือจินก็โกรธจึงด่าว่าโจรนี้บังอาจนัก ปลอมเข้ามาในเมืองแต่ผู้เดียวจะคิดกระทำร้าย นี่หากว่าบิดานางลีซุยลันมาฟ้อง ถ้าหาไม่เรากับพวกราษฎรก็จะพากันได้ความลำบาก ซ้องกั๋งให้มาทำอย่างไรก็รับเสียตามจริง ซือจินไม่พูดจาสิ่งไร ตังเผ็งจึงว่า พวกโจรใจร้ายถ้าไม่เฆี่ยนตีที่ไหนจะรับ เทียบ้วนลี้ร้องสั่งให้พวกผู้คุมเฆี่ยนซือจินร้อยหนึ่งจนสลบไป ตังเผ็งสั่งให้จำคาเอาไปขังคุกไว้ ถ้าจับตัวซ้องกั๋งได้จะส่งเข้าไปพร้อมกัน
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นซือจินรับอาสาไปแล้ว ก็มีหนังสือให้คนถือไปเมืองตังเซียงฮู้ บอกให้โงวหยงซินแสรู้เรื่องความ
ฝ่ายโลวจุนหงีกับโงวหยงซินแสและพวกพ้องไพร่พลยกกองทัพไปใกล้จะถึงเมืองตังเซียงฮู้ก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ พอคนใช้ของซ้องกั๋งเอาหนังสือเข้าไปให้ โงวหยงรับมาฉีกผนึกออกอ่านแจ้งความว่าซือจินลอบเข้าไปในเมืองตังเพ็งฮู้ สำนักอยู่ที่หญิงคนเล่นบ้านลีซุยลันก็ตกใจ บอกให้โลวจุนหงีรู้แล้วโงวหยงซินแสก็ออกจากค่ายในเวลากลางคืนตรงมาที่ค่ายเมืองตังเพ็งฮู้ ถามซ้องกั๋งว่าผู้ใดใช้ให้ซือจินไป ซ้องกั๋งบอกว่าซือจินรับอาสาว่าเคยไปสำนักอาศัยได้รักใคร่หญิงคนเล่นที่นั่นด้วย โงวหยงบอกว่าท่านไม่ตรึกตรองเสียก่อน แม้นข้าพเจ้าอยู่ที่ไหนจะได้ไป ธรรมดาบ้านหญิงคนเล่นสำนักอาศัยไม่ได้ ซือจินไปครั้งนี้คงจะเสียทีเป็นแน่
ซ้องกั๋งจึงว่า ถ้ากระนั้นจะคิดอุบายแก้ไขประการใด โงวหยงว่า บัดนี้บ้านเมืองก็รักษาตรวจตราเข้มแข็งเข้าออกยากนัก จะต้องให้นางโกวตัวซอปลอมเป็นคนแก่ขอทานไปคอยอยู่ตามทาง ทางนี้ท่านจงจัดพวกพ้องไพร่พลยกไปตีหักตำบลบุนเซียงกุ้ย ราษฎรตกใจก็คงอพยพหนีเข้าเมืองตังเพ็งฮู้ นางโกวตัวซอจะได้ปลอมเป็นราษฎรเข้าไปสืบการในเมือง ถ้าแจ้งว่าซือจินไม่ต้องโทษจุดไฟติดขึ้นก็เร่งออกมา จะได้ยกกองทัพตีหักเข้าไป แม้นซือจินต้องโทษอยู่ในคุกจงคิดอ่านไปพูดกับผู้คุมขอให้พบกับซือจินบอกให้คิดอุบายในวันสิ้นเดือน ถึงเวลากลางคืนก็จุดไฟขึ้นเป็นสำคัญ พูดแล้วโงวหยงก็ออกจากค่ายรีบกลับไปเมืองตังเซียงฮู้ตามเดิม
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นโงวหยงกลับไปแล้วก็สั่งนางโกวตัวซอให้ปลอมเป็นหญิงขอทานไปคอยอยู่ตามอุบาย จัดให้เกยเตียน เกยโปคุมไพร่พลห้าร้อยยกไปตีตำบลบุนเซียงกุ้ยซึ่งขึ้นกับเมืองตังเพ็งฮู้ เกยเตียน เกยโปคุมไพร่พลออกจากค่ายตรงไปตีตำบลบุนเซียงกุ้ย ก็เข้าตีหักจุดประทัดตีม้าล่อและกลองเสียงอื้ออึง ทหารที่รักษาตำบลก็ออกสู้รบต้านทานไว้ พวกราษฎรเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันอพยพทิ้งบ้านเรือนชวนกันหนีเข้าเมืองตังเพ็งฮู้ นางโกวตัวซอก็ปลอมเข้าในหมู่ราษฎรเดินตามไปเข้าเมืองตังเพ็งฮู้ได้ เกยเตียนเกยโปเห็นพวกราษฎรแตกหนีเข้าเมืองแล้วก็ยกกองทัพกลับมาค่าย นางโกตัวซอเที่ยวสืบแจ้งว่าซือจินต้องจำขังอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้า นางโกวตัวซอเที่ยวขอทานได้อาหารก็ตรงไปยังคุก พบผู้คุมเดินออกมาจึงคุกเข่าลงคำนับแล้วแกล้งทำเป็นร้องไห้
ผู้คุมเห็นดังนั้นจึงถามว่า หญิงขอทานมาร้องไห้อยู่ที่นี่ทำไม นางโกวตัวซอบอกว่า ซือจินนายเก่าของข้าพเจ้าจากกันมาประมาณสิบปีเศษ บัดนี้ต้องขังอยู่ในคุกไม่แจ้งโทษทัณฑ์สิ่งใด ผู้จะส่งอาหารก็ไม่มีอดอยากนักหนา ข้าพเจ้าจึงเที่ยวขอทานได้อาหารมาจะขอเข้าไปให้ซือจินรับประทาน ผู้คุมว่า ซือจินเป็นพวกโจรตำบลเขาเนียซัวเปาะโทษถึงตายเข้าไปไม่ได้ นางโกวตัวซอว่าโทษของซือจินนั้นจะฆ่าฟันประการใดก็ตาม แต่ซือจินเป็นนายเก่ามีคุณอุปการะอยู่กับข้าพเจ้า จึงจะขออาหารเข้าไปให้รับประทานสนองคุณสักครั้งหนึ่ง พูดแล้วก็ทำเป็นร้องไห้กลิ้งเกลือกร่ำไรไป
ผู้คุมได้ฟังจึงคิดว่า แม้นผู้ชายยากที่จะนำเข้าไป นี่เป็นหญิงคนเดียวเห็นจะไม่เป็นไร คิดแล้วก็นำนางโกวตัวซอเข้าไปในคุก ซือจินเห็นนางโกวตัวซอมาก็ตกใจไม่อาจพูดสิ่งไร นางโกวตัวซอร้องไห้พลางเอาอาหารป้อนซือจินอยู่
ขณะนั้นพอเจียดคิบผู้กำกับคุกเข้ามาเห็นก็ร้องตวาดว่า คนร้ายโทษถึงตาย ผู้ใดใช้ให้เข้ามาส่งอาหารยังไม่ออกไปเสียโดยเร็วหรือ จะต้องถูกตีด้วยกระบอง นางโกวตัวซอได้ฟังก็กระซิบพูดกับซือจินว่า วันสิ้นเดือนเวลากลางคืนจงจัดการเถิด แล้วก็ออกจากคุกไป ซือจินคิดจะถามอีกก็ไม่ทัน นางโกวตัวซอก็ไปเสียแล้วจึงตรึกตรองการอยู่
ขณะนั้นเดือนสามแรมสิบสี่ค่ำ เจียดคิบทั้งสองนั่งพูดจากันอยู่ที่หน้าคุกว่า วันสิ้นเดือนนี้เปรียบเหมือนสารทจีน เวลาค่ำเราไปซื้อกระดาษเงินทองมาเผาทำบุญเลี้ยงดูกันบ้าง พูดแล้วก็จัดการเซ่นไหว้ทำบุญกินโต๊ะเสพสุราตามสบาย ซือจินได้ฟังเจียดคิบทั้งสองพูดกันก็อยากจะให้ค่ำมืดเสียโดยเร็ว เจียดคิบรองนั้นเมาสุราก็เข้าไปในคุกเรียกซือจินไปที่ริมบ่อน้ำ ซือจินเดินตามไปใกล้จะถึงเห็นได้ทีไม่มีผู้คน ก็แกล้งชี้มือบอกกับเจียดคิบรองว่าผู้ใดเดินมาข้างหลัง เจียดคิบได้ฟังก็เหลียวไปดู ซือจินเอาคาฟาดถูกศีรษะเจียดคิบรองแตกล้มลงขาดใจตาย ซือจินจึงแคะเอาอิฐมาตัดขื่อคาโซ่ตรวนออกแล้วตรงมายังหน้าคุกเห็นเจียดคิบกับพวกผู้คุมเสพสุรามึนเมาอยู่ ก็เข้าไล่ทุบตีพวกผู้คุมล้มตายบ้างวิ่งหนีเอาตัวรอดไปได้บ้าง ซือจินตัดขื่อคาโซ่ตรวนคนโทษในคุกออกทั้งสิ้นประมาณหกสิบคน ตั้งมั่นไว้ไม่อาจจะออกไปคอยให้พวกพ้องยกมาช่วย
ฝ่ายผู้คุมที่แตกตื่นวิ่งหนีไปแจ้งความกับผู้รักษาเมือง เทียบ้วนลี้ได้ฟังก็ตกใจ ให้ไปเชิญตังเผ็งนายทหารมาปรึกษา ตังเผ็งว่าคงมีผู้ร้ายลอบเข้ามาในเมือง จึงจัดให้ทหารไปล้อมโจรผู้ร้ายที่คุกไว้ก่อน ข้าพเจ้าจะไปจับตัวซ้องกั๋งเสียในขณะนี้ ท่านจงรักษาหน้าที่เชิงเทินให้มั่นคง พูดแล้วก็ขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมือง เทียบ้วนลี้สั่งให้ทหารและผู้คุมตรงมาล้อมคุกไว้แน่นหนา ซือจินกับพวกคนโทษอยู่ในคุกไม่อาจบุกรุกออกมาได้ พวกทหารและผู้คุมก็ไม่กล้าหักหาญเข้าไป นางโกวตัวซอออกมาคอยอยู่ข้างนอก ครั้นเห็นดังนั้นก็มีความวิตกคอยท่ากองทัพอยู่
ฝ่ายม้าใช้คอยเหตุ ครั้นเห็นตังเผ็งคุมทหารออกจากเมืองก็รีบไปแจ้งความกับซ้องกั๋งว่า ตังเผ็งยกกองทัพมาใกล้จะถึงอยู่แล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้จัดกองทัพยกออกมาจากค่าย พอตังเผ็งยกกองทัพมาปะทะกัน ก็ให้แยกทหารเป็นปีกซ้ายขวาตั้งกระบวนรบตังเผ็งขับม้าขึ้นหน้า ซ้องกั๋งขี่ม้ายืนอยู่ในกระบวน เวลาจวนสว่างเห็นรูปร่างลักษณะตังเผ็งดี จึงคิดว่าเราได้ยินข่าวเล่าลือว่าตังเผ็งคนนี้ฝีมือเข้มแข็งนัก การละเล่นต่างๆ ชำนิชำนาญมาก มิเสียแรงที่เกิดมาเป็นชายชาติทหารแท้ สมกับที่เล่าลือตั้งชื่อเรียกว่าซ่างเชียเจียง ตังเผ็งก็ขับม้าตรงมา ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ฮั่นทอเข้าสู้รบกับตังเผ็งเป็นสามารถ ซ้องกั๋งยืนดูเห็นฝีมือฮั่นทอเสียเปรียบตังเผ็ง จึงสั่งให้ซือเหล็งเข้าช่วยฮั่นทอ รบได้ประมาณห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ซ้องกั๋งเห็นฝีมือตังเผ็งเข้มแข็งกลัวซือเหล็งจะเสียทีก็ตีม้าล่อสัญญาให้หยุดรบ ซือเหล็งก็ชักม้ากลับมาค่าย ตังเผ็งรุกไล่ตรงมาเข้าในขบวน ซ้องกั๋งก็ให้พวกพ้องไพร่พลล้อมตังเผ็งไว้ แล้วกำชับสั่งว่าถ้าเห็นธงยี่ห้อหันไปข้างทิศใดตั้งล้อมไว้ให้แน่นหนา ซ้องกั๋งก็ถือธงขับม้าคอยดูอยู่ ตังเผ็งตกอยู่ในที่ล้อมก็ขับม้าตรงไปหักข้างทิศตะวันออก ซ้องกั๋งก็หันธงยี่ห้อไปข้างทิศตะวันออก พวกพ้องไพร่พลเห็นธงหันทิศไหนก็หันไปป้องกันทิศนั้นไว้แข็งแรง ตังเผ็งก็ชักม้ากลับไปข้างทิศตะวันตก และทิศเหนือ ทิศใต้ตีหักออกไปไม่ได้จนเวลาเย็น ตังเผ็งไม่คิดแก่ชีวิต ตรงเข้าบุกรุกฆ่าฟันขนาบออกไปได้ ซ้องกั๋งก็ไม่ให้ไล่ตาม ตังเผ็งเห็นว่าจะเอาชัยชนะไม่ได้จึงยกกองทัพกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพตามไปในเวลากลางคืนและล้อมเมืองไว้แน่นหนา
ฝ่ายเทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมือง มีบุตรสาวอยู่คนหนึ่งยังไม่มีสามี ตังเผ็งใช้ให้เถ้าแก่ไปสู่ขอกับเทียบ้วนลี้เป็นหลายครั้ง เทียบ้วนลี้ไม่ยอมให้เพราะด้วยการเรื่องนี้ตังเผ็งกับเทียบ้วนลี้จึงหมองหมางใจกันอยู่ ครั้นตังเผ็งคุมทหารกลับเข้าเมืองในเวลาเย็น เห็นว่ามีช่องจึงใช้ให้เถ้าแก่ไปสู่ขอต่อเทียบ้วนลี้อีก
เทียบ้วนลี้จึงพูดกับเถ้าแก่ว่าตัวเราเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ตังเผ็งเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ จะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยาอยู่กินด้วยกันนั้นไม่ควร แต่ครั้งนี้พวกโจรยกกองทัพมาตีบ้านเมืองก็สำคัญ แม้นจะยกบุตรสาวให้เป็นภรรยาในขณะนี้คนทั้งปวงก็จะหัวเราะได้ แต่ให้ตังเผ็งปราบปรามพวกโจรให้ถอยกองทัพกลับไปแล้วจึงจะให้อยู่กินด้วยกัน เถ้าแก่ก็เอาความมาบอกกับตังเผ็งทุกประการ ตังเผ็งยังไม่วางใจ กลัวว่าภายหลังเทียบ้วนลี้จะไม่ยอม ตังเผ็งจึงไม่ใคร่เอาใจใส่ในการทัพนัก
ขณะนั้นซ้องกั๋งยกเข้าล้อมเมืองไว้แน่นหนา จัดให้เฮงเอยโฮ้วกับนางโฮ้วซาเหนีย เตียแชกับนางซึงยีเหนียคุมไพร่ร้อยเศษเอาเชือกไปขึงซุ่มอยู่คอยจับตังเผ็ง แล้วสั่งให้พวกพ้องไพร่พลเข้าตีเมืองในเวลากลางคืนวันนั้น เทียบ้วนลี้แจ้งความก็ตกใจ เร่งให้ตังเผ็งยกออกต้านทาน ตังเผ็งก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกจากเมือง ซ้องกั๋งยืนอยู่หน้าขบวน เห็นตังเผ็งขับม้าตรงมาก็ร้องตวาดปรารถนาจะให้เกิดโทโส ว่าอะไรกับทหารอย่างนี้ เราลดหย่อนฝีมือให้ไพร่พลของเราถึงสิบหมื่น นายทหารเอกก็ตั้งพัน ถ้าขืนจะสู้รบไปก็คงตายเสียเปล่าจงมายอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเถิดจึงจะได้รอดชีวิต
ตังเผ็งได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ขับม้าถือทวนตรงมาแทงซ้องกั๋ง ลิมชอง ฮวยหยง ยืนอยู่ซ้ายขวาก็ออกป้องกันสู้รบกับตังเผ็งได้เพลงหนึ่ง ลิมชอง ฮวยหยงแกล้งทำชักม้าหนี ตังเผ็งก็ขับไล่ ซ้องกั๋งจึงให้ไพร่พลทำแตกกระจัดกระจาย ตัวซ้องกั๋งหนีไปใกล้จะถึงตำบลซัวชุยกุ้ยที่คิดอุบายไว้ มีแต่ต้นหญ้าฟางเป็นพืดไป ตังเผ็งไม่รู้ในอุบายก็ไล่ติดตามซ้องกั๋งจะจับตัวให้ได้
ขงเม่ง ขงเหลียงทำเป็นร้องว่า อย่าฆ่าฟันซ้องกั๋งนายของเราเลย ตังเผ็งได้ฟังก็รุกไล่ไปถึงที่ซุ่มไพร่พลขึงเชือกอยู่ พวกซ้องกั๋งก็กรูกันออกชักเชือกพานเท้าม้าตังเผ็งล้มลง เฮงเอยโฮ้ว นางโฮ้วซาเหนีย เตียแช นางซึงยีเหนียกรูกันออกมาจับตังเผ็ง ถอดหมวกและเสื้อออกแล้วเอาเชือกมัดไว้นำตัวกับม้าและเครื่องศัสตราวุธมาส่งให้ซ้องกั๋ง
ซ้องกั๋งแกล้งตวาดว่า ยังไม่ถอยไปเสียหรือ พูดพลางก็โดดลงจากม้าแก้มัดตังเผ็งออกแล้วถอดเสื้อหมวกที่ตัวใส่ให้ตังเผ็ง พลางพูดว่า ซึ่งข้าพเจ้ามาสู้รบกับท่านครั้งนี้ก็เพราะด้วยเป็นเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะจึงได้ยกกองทัพมา พวกพ้องข้าพเจ้าได้ทำล่วงเกินกับท่านขออภัยเสียเถิด ตังเผ็งว่า ซึ่งท่านจับได้ไม่ฆ่าเสียนั้นพระคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์แก่ท่านแล้ว เทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมืองคนนี้ ชาวเมืองตังเพ็งกุ้ยเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นรูปร่างก็ดีแต่ใจไม่ซื่อตรงคิดเบียดเบียนราษฎรอยู่เนืองๆ ถ้าท่านยอมให้ข้าพเจ้ากลับไปจะเปิดประตูเมืองให้ท่านจงคุมไพร่พลบุกรุกเข้าเมืองเถิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี สั่งให้เอาสิ่งของและม้าคืนให้ ตังเผ็งแต่งตัวตามเดิมขึ้นม้าเดินไปหน้า ซ้องกั๋งกับไพร่พลทหารตามมาข้างหลัง ครั้นถึงเมืองก็เรียกให้เปิดประตูในเวลากลางคืน พวกทหารที่รักษาประตูไม่แจ้งว่าพวกไหนก็จุดไฟขึ้นดูเห็นตังเผ็งกับทหารกลับมา ก็เปิดประตูทอดสะพานข้ามคูเมืองออกมารับ ตังเผ็งกับทหารก็ขับม้าเข้าเมือง กองทัพซ้องกั๋งบุกรุกตามตังเผ็งไปถึงในเมืองตังเพ็งฮู้ ซ้องกั๋งสั่งไพร่พลไม่ให้ทำร้ายแก่ราษฎร พวกพ้องทั้งปวงก็เข้าฆ่าฟันพวกทหารเป็นตะลุมบอนแตกหนีกระจัดกระจายไปสิ้น
ฝ่ายนางโกวตัวซอรู้ว่ากองทัพเข้าเมืองได้ก็จุดไฟติดขึ้น ตังเผ็งตรงเข้าไล่ฆ่าฟันเทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมืองกับภรรยาญาติพี่น้องล้มตายเอาไว้แต่บุตรสาวของเทียบ้วนลี้คนเดียว ซ้องกั๋งให้หักพังคุกช่วยซือจินออก แล้วสั่งให้เก็บรวบรวมเงินทองเสบียงอาหารในคลังขึ้นบรรทุกเกวียน และจัดให้ไพร่พลคุมไปส่งกับชายแซ่อวนสามคนพี่น้องที่เรือ ซือจินจึงคุมไพร่พลตรงไปที่ประตูไซหมึงข้างทิศตะวันตก จับตัวนางลีซุยลันกับบิดามารดาฆ่าเสียทั้งสิ้น ซ้องกั๋งก็เอาเงินทองของเทียบ้วนลี้ผู้รักษาเมืองออกจ่ายแจกราษฎรที่ถูกไฟ ราษฎรคนใดที่ผู้รักษาเมืองกับขุนนางข่มเหงข่มขี่เอาเงินทอง ก็จับเอาตัวขุนนางผู้นั้นฆ่าฟันเสียเอาเงินทองคืนให้ทุกๆ รายไป ราษฎรทั้งหลายมีความยินดีจึงพากันหากินเป็นปกติ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องไพร่พลก็ยกกองทัพออกจากเมืองตังเพ็งฮู้ตรงไปยังค่ายตำบลอันซัวติ้น
๗๐
ฝ่ายโลวจุนหงียกกองทัพไปตีเมืองตังเซียวฮู้ เตียเช็ง นายทหารยกกองทัพออกสู้รบต้านทาน และเตียเช็งนี้เป็นชาวเมืองเจียงเต็กฮู้ ฝีมือเข้มแข็งมีอำนาจมากอาจขี่เสือได้ เครื่องมือสำหรับใช้คือก้อนศิลากลมขว้างไปครั้งใดก็มิได้ผิด คนทั้งหลายจึงตั้งชื่อเรียกว่าบอสิดจือ แปลว่าเกาทัณฑ์ลุ่นไม่มีปีกหาง เตียเช็งมีนายทหารรองสองคนฝีมือก็เข้มแข็ง คนหนึ่งชื่อเก็งอ๋อง สักเป็นลายเสือเต็มทั้งตัว อาวุธสำหรับมือใช้ทวนพุ่งชำนาญนัก เรียกว่าฮวยฮังโฮ้ว อีกคนหนึ่งชื่อเต็งติดซุน เรียกว่าตงจีโฮ้ว ถือทวนสามง่ามเป็นอาวุธ เตียเช็งนายทหารกับเก็งอ๋องและเต็งติดซุนก็คุมทหารออกจากเมืองตรงมาที่หน้าเมือง โลวจุนหงีให้เชียซือบุ๋นเข้ารบกับเตียเช็งได้เพลงหนึ่งก็ขับม้าหนี เชียซือบุ๋นไม่รู้อุบายก็ไล่ตามไป เตียเช็งเห็นได้ทีจึงเอาก้อนศิลาขว้างมาถูกเชียซือบุ๋นตกม้า เตียเช็งจะเข้าจับตัวเชียซือบุ๋น เอียนเช็งยืนอยู่หน้าขบวนรบเห็นเข้าก็ขว้างเกาทัณฑ์มือไปถูกหน้าเตียเช็ง ไพร่พลของโลวจุนหงีตรูกันเข้าแย่งเชียซือบุ๋นมาได้ โลวจุนหงีก็ถอยกองทัพกลับเข้าค่าย เตียเช็งได้ชัยชนะจึงคุมกันกลับเข้าเมือง
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตียเช็งกับนายทหารรองคุมทหารออกจากเมืองมาท้ารบ โลวจุนหงีก็ให้ฮวนสุยกับหังชองลีกุนคุมไพร่พลออกต้านทานเป็นสามารถ หังชองนั้นสู้รบกับเต็งติดซุนได้หลายเพลง เต็งติดซุนเอาสามง่ามพุ่งมาถูกต้นขาหังชองพลัดตกม้าลง ไพร่พลตรูกันเข้าแย่งชิงตัวหังชองมาได้ โลวจุนหงีก็ถอยกองทัพกลับมาค่าย เตียเช็งกับนายทหารรองได้ชัยชนะก็ยกกองทัพเข้าเมือง โลวจุนหงียกออกสู้รบก็ปราชัยทั้งสองครั้ง เชียซือบุ๋นกับหังชองถูกอาวุธเจ็บป่วยเป็นอันมาก จึงให้ไพร่พลเอาไปรักษาพยาบาลอยู่ในเรือ แล้วโลวจุนหงีกับโงวหยงซินแสปรึกษากันว่า บัดนี้มีข่าวเล่าลือมาว่าซ้องกั๋งตีเมืองตังเพ็งฮู้แตก จะต้องให้ไปบอกซ้องกั๋งยกกองทัพมาช่วย ปรึกษากันแล้วโงวหยงซินแสก็ใช้ให้แป๊ะสินรีบไปเมืองตังเพ็งฮู้
ขณะนั้นซ้องกั๋งเตรียมการพร้อมจะยกกองทัพกลับ พอแป๊ะสินมาถึงค่ายตำบลอันซัวติ้น ก็เข้าไปแจ้งกับซ้องกั๋งตามซึ่งได้สู้รบกับนายทหารเมืองตังเซียงฮู้ตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟัง แล้วว่าบัดนี้เชียซือบุ๋นกับหังชองที่เจ็บป่วยนั้นเอาไปรักษาพยาบาลอยู่ที่เรือ โลวจุนหงีกับโงวหยงซินแสให้ท่านยกกองทัพไปช่วยโดยเร็ว
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความวิตกนักจึงพูดกับพี่น้องทั้งปวงว่า ไม่ใช่วาสนาของโลวจุนหงีจริงแล้ว ซึ่งยกกองทัพไปครั้งนี้เราก็ให้โงวหยง กงซุนสินซินแสทั้งสองไปด้วย คิดว่าคงสมความปรารถนานั่งเก้าอี้ที่หนึ่งเป็นไต้อ๋องเจ้าของตำบลเขาเนียซัวเปาะ เหตุใดจึงกลับกลายไปได้ เราเห็นจะต้องว่ากล่าวสืบไป พี่น้องทั้งหลายจงคุมไพร่พลไปช่วยโลวจุนหงีด้วยกันสักครั้งหนึ่งเถิด
พูดแล้วซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากค่ายตำบลอันซัวติ้น เดินทางไปถึงตำบลตังเชียงเกียเขตแดนเมืองตังเซียงฮู้ โลวจุนหงีกับพวกพ้องเหล่านั้นแจ้งความก็ออกมาต้อนรับเชิญซ้องกั๋งเข้าไปในค่ายเล่าความซึ่งได้สู้รบให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งสั่งให้ตั้งค่ายมั่นคงไว้แล้วคุมไพร่พลออกมาตั้งขบวนรบ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเตียเช็งกับนายทหารทั้งสองก็ยกกองทัพออกจากเมืองมาเห็นซ้องกั๋งยืนหน้าขบวน เตียเช็งก็ร้องด่าว่าพวกโจรใจร้ายมาสู้รบกันให้ถึงแพ้และชนะกันในวันนี้ ซ้องกั๋งได้ฟังจึงถามพวกพ้องว่าผู้ใดจะรับอาสาบ้าง ซือเหล็งก็ขับม้าถือทวนตรงเข้ารบกับเตียเช็งประมาณห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เตียเช็งแกล้งทำเป็นขับม้าหนี ซือเหล็งไม่รู้ทีก็ขับม้าไล่ตามไป เตียเช็งได้ทีหยิบก้อนศิลาขว้างมาถูกซือเหล็งพลัดตกจากม้าลง เก็งอ๋องกับเต็งติดซุนนายทหารรองของเตียเช็งตรงมาจับตัวซือเหล็ง ลือฮวง กวยเส็ง ก็ขับม้าเข้าช่วยแย่งชิงเอาซือเหล็งกลับมาค่ายได้ ซ้องกั๋งถามพวกพ้องอีกว่าผู้ใดจะออกสู้รบบ้าง เอียนสุนได้ฟังก็ขับม้าตรงไป ซ้องกั๋งจะทักท้วงห้ามปรามก็ไม่ทันด้วยเอียนสุนขับม้าไปรวดเร็ว เอียนสุนตรงเข้ารบกับเตียเช็งได้ห้าเพลงสู้ฝีมือเตียเช็งไม่ได้ก็ขับม้าหนี เตียเช็งขับม้าไล่พลางหยิบก้อนศิลาขว้างไปถูกเสื้อเกราะกลางหลังเอียนสุนเจ็บป่วยเจียนจะตกม้าก็แข็งใจขับม้ากลับเข้าค่าย แป๊ะสินตรงเข้าสู้รบกับเตียเช็งอีก ฮั่นทอเข้าช่วยแป๊ะสินรบได้สิบเพลง เตียเช็งแกล้งทำเป็นขับม้าหนีฮั่นทอรู้ในทีก็ไม่ไล่ตาม เตียเช็งกลับเข้าสู้รบกับฮั่นทออีก หยิบก้อนศิลาหมายตรงหน้าแล้วก็ขว้างไปถูกจมูกฮั่นทอแตกโลหิตไหลเจ็บปวดยิ่งนักขับม้าหนีกลับเข้าค่าย เผ็งกีเห็นก็โกรธ ไม่ทันซ้องกั๋งสั่งขับม้าตรงมาจะสู้รบ เตียเช็งถือก้อนศิลาอยู่พอเห็นเผ็งกีมาถึงก็ขว้างก้อนศิลาถูกหน้าเผ็งกี ๆ ทิ้งอาวุธเสียขับม้าหนีเข้าค่าย ซ้องกั๋งเห็นพวกพ้องเจ็บป่วยหลายคนก็ตกใจจะให้ถอยกองทัพกลับ
ซวนจั่นยืนอยู่ข้างหลังโลวจุนหงีจึงร้องขึ้นว่า จงคอยดูเถิดก้อนศิลาจะถูกข้าพเจ้าหรือไม่ ว่าแล้วก็ขับม้าเข้ารบกับเตียเช็ง เตียเช็งถอยห่างออกไปจึงพูดว่า มาคนหนึ่งก็หนีสองคนก็หนี เจ้ารู้ว่าฝีมือขว้างก้อนศิลาเราแม่นหรือเปล่า ซวนจั่นว่าดีแต่ขว้างผู้อื่นขว้างเราไม่ถูกหรอก
พูดยังไม่ทันขาดคำเตียเช็งหยิบก้อนศิลาขว้างไปถูกริมฝีปากซวนจั่นพลัดตกจากหลังม้า เก็งอ๋อง เต็งติดซุนนายทหารรองขับม้าตรงมาจะจับตัวซวนจั่น พวกพ้องไพร่พลของซ้องกั๋งมีมากก็ตรูกันเข้าแย่งชิงช่วยเอาซวนจั่นมาได้พยุงไปค่าย ซ้องกั๋งมีความโกรธแค้นนักจับกระบี่เชือดชายเสื้อ แล้วพูดว่าแม้จับตัวทหารที่ขว้างก้อนศิลาไม่ได้ก็ไม่ยกกองทัพกลับไป อูเอียนเจียกเห็นซ้องกั๋งโกรธจึงพูดว่าถ้ากระนั้นจะเลี้ยงพวกข้าพเจ้าไว้ทำไม อูเอียนเจียกก็ขับม้าตรงเข้าไปร้องด่าเตียเช็งว่า นับประสาอะไรกับเด็กน้อยเท่านี้ มีกำลังและฝีมือก็ตัวคนเดียว เจ้าจำเราผู้เป็นนายทหารเอกชื่ออูเอียนเจียกได้หรือไม่ เตียเช็งว่า ทหารเช่นนี้ขายหน้าแก่บ้านเมือง เดิมเจ้านายชุบเลี้ยงแต่งตั้งให้เป็นขุนนางได้กินเบี้ยหวัดเงินเดือนไม่ควรจะไปสามิภักดิ์กับพวกโจร เจ้าอย่าอวดดีหนีฝีมือเราไม่พ้นดอก พูดพลางขว้างก้อนศิลามา อูเอียนเจียกเอากระบองสั้นขึ้นรับก้อนศิลาแต่พลาดถูกข้อมือ อูเอียนเจียกเจ็บป่วยก็ขับม้ากลับเข้าค่าย
ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นจึงว่า นายทหารที่ขี่ม้าก็พากันเจ็บป่วยทั้งสิ้น ยังแต่ทหารเดินเท้าผู้ใดจะรับอาสาจับทหารผู้นั้นได้ เล่าตงถือง้าวออกจากขบวนตรงไปจะสู้รบ เตียเช็งเห็นก็หัวเราะแล้วว่า แต่ทหารม้าที่ดียังสู้ฝีมือเราไม่ได้ นับประสาอะไรกับทหารเดินเท้าจะมาสู้รบกับใคร
เล่าตงได้ฟังก็โกรธตรงเข้ามาเอาง้าวฟันถูกเท้าม้าที่เตียเช็งขี่เจ็บปวดวิ่งสองเท้าหลังโดดถีบอยู่เสมอ เล่าตงไล่กระชั้นติดไปหางม้าบังหน้าอยู่ เตียเช็งได้ทีหยิบก้อนศิลาขว้างถูกหน้าเล่าตงล้มลง ทหารเตียเช็งตรูกันเข้าจับเล่าตงได้ เอียจี้วิ่งไปช่วยไม่ทันก็ขับม้าไล่ฟัน เตียเช็งหลบทันขว้างก้อนศิลาไปถูกหมวกเอียจี้ เอียจี้ตกใจกลัวก็ชักม้ากลับมา ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็มีความวิตกถอนใจใหญ่ จูตง ลุยเหง จึงเข้ารับอาสาว่า ข้าพเจ้าจะขอออกไปรบให้พร้อมกันทั้งสองคน พูดแล้วถือง้าวออกจากค่ายตรงไปจะเข้ารบ
เตียเช็งเห็นก็หัวเราะพูดว่ามาแต่ผู้เดียวไม่พร้อมใจกันหรือ บัดนี้มาสองคนจึงจะพร้อมใจกัน เราให้มาสิบคนก็ทำไมเราไม่ได้ พูดพลางหยิบศิลาสองก้อนออกถือซ่อนไว้ ลุยเหงได้ฟังก็โกรธตรงเข้าไปเงื้อง้าวขึ้นจะฟัน เตียเช็งขว้างก้อนศิลาถูกลุยเหงล้มลง ทหารเตียเช็งตรงมาจะจับตัวลุยเหง จูตงเข้าช่วยป้องกัน เตียเช็งขว้างศิลามาอกถูกจูตงล้มลง กวนเส็งยืนอยู่หน้าขบวนเห็นก็ขับม้าช่วยเอาจูตง ลุยเหงกลับไปค่ายได้ เตียเช็งเห็นกวนเส็งเข้าช่วยก็หยิบก้อนศิลาขว้างมา กวนเส็งยกง้าวขึ้นรับก้อนศิลาถูกง้าวเป็นประกายไฟสว่าง กวนเส็งเห็นก็ไม่มีใจสู้รบชักม้ากลับมาค่าย
ตังเผ็งยืนดูอยู่เห็นดังนั้นจึงนึกว่า เราเพิ่งสามิภักดิ์ใหม่ๆ ครั้นจะไม่ออกรบให้เห็นฝีมือ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็จะหมิ่นประมาทได้ ต้องออกสู้รบให้เห็นฝีมือสักครั้งหนึ่ง คิดแล้วตังเผ็งถือทวนสองมือขับม้าตรงไป เตียเช็งเห็นจึงร้องด่าว่า เจ้ากับเราบ้านเมืองอยู่ใกล้กันน่าที่จะช่วยคิดอ่านปราบพวกโจรให้ราบคาบจึงจะควร เหตุใดกลับไปคิดกบฏต่อเจ้าแผ่นดิน ตังเผ็งได้ฟังก็โกรธตรงเข้าสู้รบแทงฟัน เตียเช็งก็ป้องปัดต้านทานไว้หลายเพลงแล้วชักม้าหนี ตังเผ็งรู้ในอุบายก็ไม่ไล่ตามชักม้าหยุดพูดว่า ถ้าผู้อื่นจึงล่อลวงขว้างก้อนศิลาได้ เรารู้เล่ห์กลแล้วขว้างไม่ถูกดอก เตียเช็งก็ชักม้าหยุดหยิบก้อนศิลาขว้างมาตังเผ็งตาไวหลบหลีกหาถูกไม่ เตียเช็งหยิบก้อนศิลาขว้างมาอีกตังเผ็งก็หลบทัน เตียเช็งเห็นดังนั้นก็ตกใจขับม้าหนีไปใกล้จะถึงหน้าขบวน ตังเผ็งไล่ตามไปใกล้จะถึงตัวก็เอาทวนแทง เตียเช็งหลบทัน ม้าที่ตังเผ็งขี่นั้นถลำเข้าชิดกับม้าของเตียเช็ง ๆ เห็นได้ทีก็เอามือกอดตังเผ็งไว้ ปลํ้ากันชุลมุน ซกเถียวกลัวตังเผ็งจะเสียทีก็วิ่งตรงมาจะช่วย เก็งอ๋องกับเต็งติดซุนก็ขับม้าเข้าสกัดต้านทานซกเถียวไว้ ลิมชอง ฮวยหยง ลือฮวง กวยเส็งสี่นายขับม้าเข้าช่วยตังเผ็งกับซกเถียวคนละสองนาย เตียเช็งก็วางมือปล่อยตังเผ็งเสียขับม้าหนีเข้าขบวน ตังเผ็งก็ไล่ตามคอยระวังก้อนศิลาอยู่ เตียเช็งหยิบก้อนศิลามาถือไว้ พอตังเผ็งไล่ตามไปใกล้จะถึงก็ขว้างก้อนศิลาเฉียดหูตังเผ็งไป ตังเผ็งตกใจชักม้ากลับมายังค่าย
ขณะนั้นกำลังชุลมุน ลิมชอง ฮวยหยง สู้รบกับเก็งอ๋องอยู่หมู่หนึ่ง ลือฮวง กวยเส็งรบกับเต็งติดซุนหมู่หนึ่ง เก็งอ๋องเอาทวนพุ่งลิมชองกับฮวยหยงก็ไม่ถูก เก็งอ๋องสิ้นอาวุธ ลิมชอง ฮวยหยงก็จับเก็งอ๋องได้คุมตัวมาค่าย ฝ่ายข้างเต็งติดซุนกำลังสู้รบกับลือฮวงและกวยเส็งไม่คิดแก่ชีวิต เอียนเช็งยืนอยู่หน้าขบวนจึงคิดว่า พวกพ้องเราที่เตียเช็งล่อลวงขว้างด้วยก้อนศิลาบาดเจ็บถึงสิบห้าคน แม้นจับทหารรองของเตียเช็งไม่ได้สักคนหนึ่งมิอับอายแก่เตียเช็งนักหรือ จะแบกหน้าไปไว้ที่ไหน เอียนเช็งก็วางเครื่องศัสตราวุธหยิบลูกเกาทัณฑ์มือขว้างไปถูกเท้าม้าเต็งติดซุนล้มลง ลือฮวง กวยเส็งก็ตรงเข้าจับเต็งติดซุนได้คุมตัวมาค่าย เตียเช็งยืนอยู่หน้าขบวนรบจะรีบมาช่วยก็ไม่ทัน สั่งให้ทหารคุมตัวเล่าตง ยกกองทัพกลับเข้าเมืองตังเซียงฮู้ ไทซิวผู้รักษาเมืองก็ต้อนรับจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเป็นอันดี สั่งให้เอาตัวเล่าตงจำขังคุกไว้
ฝ่ายซ้องกั๋ง เห็นพวกพ้องจับทหารรองของเตียเช็งได้ทั้งสองคนก็ยกกองทัพกลับเข้าค่าย ขับให้ไพร่พลนำเก็งอ๋องกับเต็งติดซุนไปส่งไว้ยังเขาเนียซัวเปาะก่อน แล้วซ้องกั๋งจึงพูดกับโลวจุนหงีและโงวหยงซินแสว่าเมื่อครั้งแผ่นดินเหงาโต้ว เฮ่งง่วนเจียงตีทหารพวกไต้ถังเวลาเดียวไม่ทันบ่ายเจ็บป่วยถึงสามสิบหกคน วันนี้เตียเช็งขว้างก้อนศิลาถูกพวกพ้องเราครู่เดียวป่วยสิบห้าคน เตียเช็งกับเฮ่งง่วนเจียงนั้นฝีมือเข้มแข็งคล้ายคลึงกันควรเป็นนายทหารได้ บรรดาพวกพ้องได้ฟังก็ไม่พูดประการใด
ซ้องกั๋งจึงว่า ซึ่งเตียเช็งแข็งแรงนั้นเพราะเก็งอ๋อง เต็งติดซุนเป็นปีกซ้ายขวา บัดนี้นายทหารทั้งสองเราก็จับไว้ได้ จะต้องคิดอุบายจับเตียเช็งเสีย โงวหยงซินแสว่า ข้าพเจ้าคิดไว้ดีแล้วท่านอย่าวิตก ให้พวกพ้องซึ่งเจ็บป่วยกลับไปรักษาที่เขาเนียซัวเปาะ บอกหลวงจีนลูตีซิม บู๊สง ซึงลิบ อึงซิน ลี้ลิบ กับพวกที่ชำนาญทางน้ำ ให้จัดเกวียนจัดเรือบรรทุกเสบียงคุมมาส่ง ล่อให้เตียเช็งออกแย่งชิงกองลำเลียงในน้ำก็คงสมความปรารถนา ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงว่าอุบายนี้ดีนักเชิญจัดการเถิด โงวหยงก็ให้พวกที่ถูกก้อนศิลาป่วยมากกลับมาเขาเนียซัวเปาะ สั่งให้หลวงจีนลูตีซิม บู๊สง และพวกที่ชำนาญทางน้ำบรรทุกเสบียงอาหารแยกมาทางน้ำทางบกตามอุบายที่คิดไว้ ไพร่พลก็นำผู้ป่วยกลับไปถึงเขาเนียซัวเปาะแจ้งความตามอุบายของโงวหยงซินแสให้หลวงจีนลูตีซิมกับพวกพ้องเหล่านั้นฟังทุกประการ หลวงจีนลูตีซิมก็จัดเกวียนและเรือเล็กใหญ่บรรทุกเสบียงอาหารไว้พร้อมแล้ว หลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สง ซึงลิบ อึงซิน ลี้ลิบและไพร่พลคุมเกวียนเสบียงอาหารมาทางบก ลี้จุน เตียสุน เตียหวย อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด กับไพร่พลคุมเรือเสบียงประมาณห้าร้อยลำมาทางน้ำ กองลำเลียงทั้งสองยกออกพร้อมกันตรงมาเมืองตังเซียงฮู้
ฝ่ายโงวหยงซินแสครั้นใช้ทหารไปแล้ว จึงสั่งให้กงซุนสินซินแสกับลิมชองคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ริมแม่น้ำ ถ้าเตียเช็งยกออกแย่งชิงทางเรือจะได้ช่วยกัน กงซุนสินกับลิมของก็คุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ตามลัง
ฝ่ายไทซิวผู้รักษาเมืองตังเซียงฮู้ปรึกษาการกับเตียเช็งว่าคราวนี้สู้รบกับพวกโจรมีชัยชนะถึงสองครั้งก็จริงแต่ยังไม่ราบคาบ จะต้องใช้ให้ทหารไปสอดแนมสืบข่าวดูว่าพวกโจรคิดประการใด จะได้ยกไปปราบปรามเสียให้เรียบร้อย พอม้าใช้สืบราชการมาแจ้งความว่า มีเกวียนบรรทุกเสบียงมาทางทิศเหนือประมาณร้อยเล่ม ไม่แจ้งว่ามาแต่เมืองไหน ทางน้ำก็มีเรือเล็กใหญ่ห้าร้อยลำบรรทุกเสบียง มีนายทหารกับไพร่พลคุมมาบ้างเล็กน้อย
ไทซิวผู้รักษาเมืองได้ฟังจึงว่า พวกโจรคิดการดังนี้คงจะมีอุบายประการใดสักสิ่งหนึ่ง จึงใช้ทหารไปสืบดูรู้แน่แล้วกลับมาแจ้งว่า ซึ่งเกวียนกับเรือนั้นบรรทุกเสบียงอาหารมาแต่เขาเนียซัวเปาะ เตียเช็งว่าวันนี้ข้าพเจ้าจะคุมทหารออกไปสกัดตีเอาเสบียงทางบกก่อนแล้วจึงจะไปสกัดทางเรือ ท่านจงยกออกไปช่วยด้วยก็คงสมความปรารถนา ไทซิวว่าอุบายของท่านดีนักแต่ต้องตรึกตรองให้มากกลัวว่าจะเป็นอุบายของพวกโจร เตียเช็งคำนับลามาตระเตรียมเครื่องศัสตราวุธพร้อมแล้วใส่เสื้อเกราะถือทวนขึ้นม้าคุมทหารพันหนึ่งออกจากเมือง
ขณะนั้นเวลากลางคืนเดือนหงายสว่าง เตียเช็งพาทหารเดินทางไปทิศเหนือประมาณได้สิบลี้ เห็นเกวียนบรรทุกเสบียงเดินมามีธงยี่ห้อบอกว่ากองลำเลียงเขาเนียซัวเปาะ เตียเช็งก็สั่งให้ทหารหยุดยืนอยู่ หลวงจีนลูตีซิมกับพวกพ้องครั้นเดินมาพบทหารยืนอยู่ข้างหน้าก็ทำเป็นไม่เห็น ถือไม้เท้าเหล็กคุมเกวียนไป เตียเช็งก็เอาก้อนศิลาขว้างไปถูกศีรษะหลวงจีนลูตีซิมแตกล้มลงโลหิตไหลทหารเตียเช็งกรูกันออกโห่ร้องเข้าแย่งชิงเอาเกวียนเสบียงบ้าง แล้วจะเข้าจับหลวงจีนลูตีซิม บู๊สงกับไพร่พลก็ตรงเข้าช่วยเอาหลวงจีนลูตีซิมมาได้ ทิ้งเกวียนเสบียงเสียชวนกันวิ่งหนีไป เตียเช็งได้เกวียนเสบียงอาหารก็มีความยินดี คุมเกวียนเสบียงอาหารกลับเข้าเมือง
ไทซิวผู้รักษาเมืองเห็นก็ดีใจเก็บรวบรวมไว้แล้วพูดว่า ท่านจะไปแย่งชิงทางเรือก็ต้องคิดตรึกตรองให้ดี เตียเช็งมิได้พูดจาสิ่งใดขึ้นม้าคุมทหารออกทางประตูน่ำหมึงทิศใต้ เห็นเรือบรรทุกเสบียงล่องน้ำมาทางทิศเหนือเป็นอันมาก เตียเช็งพาทหารไปริมฝั่งโห่ร้องขึ้นอื้ออึงจะเข้าแย่งชิงเสบียงอาหาร ขณะนั้นเป็นเวลากลางคืน
ฝ่ายกงซุนสินกับลิมชองไปซุ่มอยู่ริมแม่น้ำเห็นดังนั้น ก็อ่านมนต์บันดาลเป็นหมอกมืดมัวทั้งอากาศ เตียเช็งคิดจะกลับก็มองไม่เห็นทาง ลิมชองขับไพร่พลออกสกัดหน้าเตียเช็งกับพวกทหารไว้บุกรุกไล่ฆ่าฟัน เตียเช็งเห็นดังนั้นก็ตกใจไม่รู้ที่จะหนีไปทางไหนจึงหนีลงในแม่นํ้า ลี้จุน เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ทองอุย ทองเม้งแปดนายที่คุมเรือเสบียงมานั้น ก็ชวนกันเข้าสกัดหน้าล้อมจับตัวเตียเช็งได้มัดไว้แน่นหนาคุมตัวมาส่งยังค่าย โงวหยงซินแสแจ้งความก็ยกกองทัพเข้าตีเมืองตังเซียงฮู้ในเวลากลางคืน ไทซิวอยู่แต่ผู้เดียว ก็คุมทหารเข้าต้านทานป้องกันรักษาเมืองไว้ไม่ได้ กองทัพซ้องกั๋งหักพังประตูเมืองเข้าไปไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาหน้าที่เป็นตะลุมบอน ไทซิวไม่รู้จะหนีไปทางไหนก็หลบอยู่ในเมือง พวกทหารล้มตายกระจัดกระจายไปสิ้น ซ้องกั๋งให้ไปถอดเล่าตงออกมาจากคุก แล้วเก็บรวบรวมเงินทองทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารที่ในคลังขึ้นบรรทุกเกวียนให้ไพร่พลคุมไปตำบลเขาเนียซัวเปาะส่วนหนึ่ง ยังอีกส่วนหนึ่งก็แจกจ่ายราษฎรที่แตกหนีให้มาซื้อขายหากินตามเดิม แต่ไทซิวผู้รักษาเมืองนั้นเป็นคนสัตย์ซื่อรักใคร่ราษฎรชำระถ้อยความเป็นยุติธรรมจึงไม่จับฆ่าเสีย บรรดาพวกพ้องมาถึงพร้อมกันยังที่ชุมนุมในเมืองเอาตัวเตียเช็งมาส่ง
ซ้องกั๋งเห็นก็ออกมาต้อนรับแก้มัดแล้วพูดว่า พวกข้าพเจ้าได้ทำเหลือเกินกับท่านขออภัยเสียเถิด ซ้องกั๋งก็เชิญเตียเช็งเข้าไปยังที่นั่งชุมนุมยังไม่ทันพูดจากัน หลวงจีนลูตีซิมเห็นเตียเช็งก็โกรธยิ่งนัก ถือไม้เท้าตรงมาจะตีเตียเช็งแก้แค้น ซ้องกั๋งป้องกันไล่หลวงจีนลูตีซิมถอยห่างออกไป เตียเช็งเห็นซ้องกั๋งมีใจรักใคร่โดยสุจริต มิได้คิดพยาบาทก็คุกเข่าคำนับพูดว่าข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์กับท่านแล้ว ซ้องกั๋งก็จับถ้วยสุราหักลูกเกาทัณฑ์สาบานว่า ถ้าพี่น้องทั้งปวงขืนจะคิดพยาบาทต่อกัน ขออย่าให้เทพยดาทั้งหลายคุ้มครองรักษา คงตายด้วยคมอาวุธต่างๆ เถิด จึงเอาลูกเกาทัณฑ์จิ้มลงในถ้วยสุราแล้วทิ้งเสีย บรรดาพวกพ้องเห็นดังนั้นก็ยินดี ตระเตรียมการที่จะยกกองทัพกลับ
เตียเช็งจึงบอกกับซ้องกั๋งว่า ที่เมืองตังเพ็งฮู้นี้มีหมอยาอยู่คนหนึ่งแซ่ฮองโพว ชื่อตวนเรียกว่าเพ็กงันอึงซิว แปลว่าตาสองแวว หนวดเหลืองเป็นชาวเมืองกีจิว ฮองโพวตวนคนนี้ชำนาญทางรักษาม้าและสัตว์ต่างๆ ถ้าสัตว์เจ็บป่วยเจียนตายก็รักษาหาย ถึงผู้คนจะเจ็บป่วยประการใดก็รักษาได้ ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ท่านจะคิดประการใดจึงจะได้ฮองโพวตวนมาอยู่ด้วยกัน เตียเช็งว่าข้าพเจ้าจะอาสาไปเกลี้ยกล่อมชักชวนฮองโพวตวนเอง พูดแล้วก็คำนับลาตรงไปหาฮองโพวตวนที่บ้าน ฮองโพวตวนก็ออกมาต้อนรับคำนับเชิญเตียเช็งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร เตียเช็งจึงพูดจาเกลี้ยกล่อมชักชวนฮองโพวตวน ๆ ก็ยอมมากับเตียเช็ง ซ้องกั๋งกับพวกพ้องเหล่านั้นก็ออกต้อนรับโดยสุจริต ฮองโพวตวนเห็นซ้องกั๋งมีใจรักใคร่ก็ยินดียอมสามิภักดิ์อยู่ด้วย ซ้องกั๋งจัดการบ้านเมืองเรียบร้อยแล้ว ก็ยกกองทัพออกจากเมืองตังเซียงฮู้ เดินรอนแรมไปตามระยะทางไม่มีเหตุสิ่งใดจนถึงเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องพร้อมกัน ณ ตงงิตึงที่ชุมนุมแล้วสั่งให้เอาตัวเก็งอองกับเต็งติดซุนมาพูดจาเกลี้ยกล่อมต้อนรับตามธรรมเนียม เก็งอ๋องกับเต็งติดซุนก็ยอมสามิภักดิ์ ซ้องกั๋งจึงจัดให้ตังเผ็ง เตียเช็งกับพวกที่มาใหม่เป็นตัวนายตามสมควร แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน บรรดาพวกที่เป็นตัวนายนั่งกินโต๊ะเสพสุราเป็นลำดับกันตามเล็กและใหญ่รวมร้อยแปดคน
๗๑
ซ้องกั๋งมีความยินดียิ่งนักจึงพูดขึ้นว่า พี่น้องทั้งปวงตั้งแต่มาอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะก็มิได้เป็นอันตรายสิ่งใด เพราะเทพยดาฟ้าดินอุปถัมภ์พวกเราให้อยู่เย็นเป็นสุข วันนี้เราพี่น้องร้อยแปดคนได้มาอยู่ด้วยกันเป็นบุญหนักหนา ข้าพเจ้ามีการอยู่สิ่งหนึ่งจะพูดให้ฟัง เดิมเตียวไก่เจ้าของตำบลตาย พวกเราก็ได้ยกกองทัพไปแก้แค้น แล้วยกไปตีเมืองอื่นๆ ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเสียมากนัก จะต้องจัดการพะเจียทำบุญใหญ่แทนคุณที่เทพยดาฟ้าดินอุปถัมภ์ ถ้ายืดไปเบื้องหน้าขอให้มีความสุขสืบไป บรรดาพี่น้องทั้งหลายได้ฟังก็เห็นชอบ จึงว่าซึ่งท่านคิดนี้ข้าพเจ้าเห็นดีด้วย
โงวหยงซินแสจึงพูดว่าท่านจะทำบุญนั้น ต้องให้กงซุนสินจัดการปลูกเหลาสูงที่จะพะเจียไว้ ทำให้ครบกำหนดเจ็ดวันตามระเบียบโบราณสืบมา ปรึกษากันแล้ว ซ้องกั๋งสั่งให้ปลูกเหลาทำสิ่งของต่างๆ บ้างก็ไปนิมนต์หลวงจีนเจ้าวัดมากับทั้งกงซุนสินรวมสี่สิบเก้ารูป จัดสิ่งของพร้อมแล้วครั้นถึงวันเดือนสี่ขึ้นสิบห้าค่ำเป็นวันดีก็ทำการพะเจีย กงซุนสินกับหลวงจีนทั้งปวงก็สวดมนต์แผ่กุศลไปตามธรรมเนียม มีการเล่นสนุกทั่วทั้งตำบล ครั้นพะเจียทำบุญมาถึงวันที่เจ็ดในเวลากลางคืนดึกประมาณสามยามเศษ กงซุนสินยืนสวดมนต์อยู่ข้างหน้าหลวงจีนทั้งปวง ซ้องกั๋งกับพวกพ้องนั่งอยู่พร้อมกัน
ขณะนั้นเกิดอัศจรรย์ฟ้าร้องข้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือเสียงดังสนั่นเห็นเป็นแผ่นทองสองศีรษะลอยอยู่บนอากาศ แสงสว่างรัศมีส่องลงมาบันดาลเป็นก้อนกลมโตเท่าถังน้ำ สีแดงออกจากแผ่นทองลอยลงมายังที่พะเจีย ทำบุญเวียนรอบหนึ่งแล้ว พลัดตกลงใกล้กับที่พะเจียข้างทิศใต้
ครั้นแล้วบนอากาศก็สิ้นแสงรัศมี บรรดาหลวงจีนทั้งปวงกับซ้องกั๋งและพวกพ้องเหล่านั้นชวนกันไปดูที่ก้อนกลมสีแดงก็ไม่เห็นสิ่งใด ซ้องกั๋งจึงให้ขุดดินลึกสามศอก ได้แผ่นศิลาก็เอาขึ้นมาดู แผ่นศิลานั้นเกลี้ยงทั้งสองหน้า มีอักษรอยู่ในแผ่นศิลาก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก หลวงจีนเหล่านั้นชวนกันดูก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอักษรสิ่งใด ยังมีหลวงจีนอีกรูปหนึ่งบอกกับซ้องกั๋งว่า เดิมปู่และบิดาข้าพเจ้ามีอักษรชนิดนี้เล่มหนึ่งมอบข้าพเจ้าไว้ เรียกว่าเทียนจือ เปรียบเหมือนหนังสือของบนสวรรค์ ถ้าแปลออกแล้วท่านคงจะรู้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี จึงเอาแผ่นศิลานั้นมาให้หลวงจีนแปล หลวงจีนจึงบอกกับซ้องกั๋งว่าอักษรในกลางแผ่นศิลานั้นมีชื่อของพวกท่านผู้สัตย์ซื่อด้วยกันทั้งสิ้น แต่อักษรแถวบนสี่ตัวอ่านว่า เทียทีเกยเต๋า แปลว่า ช่วยเทพยดาฟ้าและดินว่ากล่าวการงานเป็นยุติธรรม ถ้าท่านอยากจะดูให้รู้ ข้าพเจ้าจะแปลออกตามอักษรที่เรียงกันเชิญท่านจดจำไว้
ซ้องกั๋งว่าการสิ่งนี้ก็เพราะบุญวาสนาจำเพาะมาพบท่านผู้นักปราชญ์จึงได้รู้จักกัน พูดแล้วก็ให้เซียวเหยียงเอากระดาษเหลืองมาคอยเขียน หลวงจีนผู้นั้นก็แปลอักษรในแผ่นศิลาว่า “ดาวร้อยแปด จุติมาช่วยเทพยดาฟ้าและดินประพฤติการเป็นยุติธรรมตำบลเขาเนียซัวเปาะ คือซ้องกั๋งเรียกว่ากิบสิโหวซ้องกงเหม็งเป็นใหญ่ ถัดลงไปโลวจุนหงีเรียกว่าเง็กขีหลินเป็นที่สอง ที่สามโงวหยงซินแส ที่สี่กงซุนสิน ที่ห้ากวนเส็ง ที่หกลิมชอง ที่เจ็ดฉินเหม็ง ที่แปดอูเอียนเจียก ที่เก้าฮวยหยง ที่สิบชาจิน เป็นลำดับกันลงไปจนถึงตวนเก็งจู๊” เซียวเหยียงจดไว้สิ้นในอักษรครบร้อยแปดชื่อแล้ว ซ้องกั๋งกับพวกพ้องเห็นชื่อเหล่านั้นพร้อมกันก็ยินดียิ่งนักจึงพูดว่า เดิมเราก็เป็นแต่ขุนนางเล็กน้อย ไม่แจ้งว่าเทพยดาจะตกแต่งให้มาอยู่ด้วยกัน เป็นอัศจรรย์มีอักษรในแผ่นศิลาประจุตัวมาแน่นอน จะต้องจัดการให้พวกพ้องว่ากล่าวที่ของตัวตามแผ่นศิลาซึ่งเทพยดาตกแต่งมาจึงจะดี
ครั้นเสร็จการพะเจียทำบุญแล้ว ซ้องกั๋งก็เอาทองคำหนักห้าสิบตำลึงรางวัลให้หลวงจีนผู้ที่แปลอักษร บรรดาหลวงจีนเหล่านั้นก็ให้เงินทองตามสมควร หลวงจีนทั้งหลายก็คำนับลาออกจากตำบลเขาเนียซัวเปาะแยกย้ายกันกลับไป ซ้องกั๋งสั่งให้จัดการปลูกค่ายและตึกบ้านเรือนขึ้นเป็นอันมากให้พวกพ้องอยู่ตามหมู่กัน ผู้ใดว่าการไม่สู้แข็งแรงก็ให้พวกที่มาใหม่เข้าช่วยว่ากล่าว เครื่องศัสตราวุธและเรือรบเล็กใหญ่ไม่พอใช้ก็ให้สร้างขึ้นอีกค่าย ที่รายรอบตำบลก็จัดให้พวกพ้องไปรักษาอยู่เข้มแข็ง การที่จะรักษาตำบลก็เรียบร้อยปกติ ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ซ้องกั๋งจึงประชุมตามบรรดาพวกพ้องมาพร้อมกันยังตงงิตึงที่ชุมนุมแล้วพูดว่า เราทั้งหลายเป็นคราวพวกเดียวมาพบปะรวบรวมอยู่พร้อมกันดังนี้ จำจะต้องประสานให้เป็นใจเดียวร่วมทุกข์และร่วมสุขกันตามในอักษรที่เทพยดาตกแต่งท่านทั้งหลายจะเห็นอย่างไร พี่น้องเหล่านั้นก็มีความยินดีพร้อมใจกันตรงเข้าจุดธูปเทียน ซ้องกั๋งก็คุกเข่าคำนับเทพยดาอยู่ข้างหน้า ถัดมาโลวจุนหงีเป็นลำดับพร้อมกันว่า “พวกข้าพเจ้าผู้สัตย์ซื่ออยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ คือซ้องกั๋งเป็นต้น” บรรดาพวกเหล่านั้นก็ออกชื่อทุกคนจนครบร้อยแปด แล้วว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายขอสาบานต่อเทพยดาฟ้าและดิน เดิมพวกข้าพเจ้าแตกกระจัดกระจายต่างคนต่างไป บัดนี้ได้มารวบรวมอยู่พร้อมเหมือนกับพี่น้องร่วมอุทรฟ้าและดินเป็นบิดามารดาของพวกข้าพเจ้าทั้งร้อยแปด ตั้งแต่วันนี้สืบไปขอให้ใจผูกพันร่วมทุกข์ร่วมสุขตายเป็นด้วยกันเถิด แม้ผู้ใดเอาใจออกห่างไม่คิดถึงความสัตย์ที่สาบาน ขอให้ตายด้วยคมอาวุธต่างๆ เถิด” สาบานแล้วก็แทงนิ้วมือเอาโลหิตใส่ในถ้วยสุราชวนกันดื่มสุราโลหิตนั้นทั่วทุกคน แล้วจัดโต๊ะเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริง แล้วต่างคนก็กลับไปที่อยู่ของตัวตามเดิม
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่เสร็จการทำบุญก็ฝึกหัดทหารให้ชำนาญในกระบวนรบ อยู่มาวันหนึ่งชาวเมืองไลจิวคุมโคมต่างๆ กับดอกไม้เพลิง เดินลัดทางมาหลังเขาเนียซัวเปาะจะไปเมืองหลวง พวกกองตระเวนจับได้ซักถามได้ความแล้ว ก็พาตัวเข้าไปให้ซ้องกั๋งแจ้งความให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งพิเคราะห์ดูลักษณะชาวเมืองไลจิวเป็นคนเรียบร้อย จึงสั่งให้เอาแต่โคมระย้าเก้าดวงไว้จุดบูชาเตียวเทียนอ๋อง ของนอกนั้นคืนให้ปล่อยตัวไปโดยปกติ ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าซ้องกั๋งออกนั่งว่าการอยู่ ณ ตงงิตึง พี่น้องทั้งปวงก็ไปประชุมพร้อมกัน ซ้องกั๋งบอกว่าเวลาวานนี้พวกชาวเมืองไลจิวคุมโคมและดอกไม้เพลิงจะขึ้นไปถวายให้จุดบูชาในการพิธีสารท ด้วยพระเจ้าซ้องฮุยจงมีรับสั่งประกาศให้เจ้านายกับขุนนางและราษฎรประกอบการเล่นต่างๆ เป็นที่สนุกรื่นเริงทุกตำบล เราจะไปเที่ยวดูการเล่นให้สบายสักสี่ห้าวันจะกลับมา โงวหยงได้ฟังจึงพูดว่า ตัวท่านนี้อุปมาเหมือนหนึ่งเสือต้องอยู่ป่า จะเข้าไปในเมืองหลวงเป็นที่ประชุมแห่งมนุษย์นั้น ข้าพเจ้าเกรงจะมีเหตุภัยต่างๆ ซ้องกั๋งตอบว่าซึ่งท่านทัดทานก็ชอบแล้ว แต่เราคิดว่าจะปลอมเป็นพ่อค้าเข้าไปดูการเล่นแต่เวลากลางคืน ครั้นรุ่งสว่างเข้าซุ่มอาศัยอยู่ตามโรงเตี๊ยมเห็นจะไม่มีใครสงสัย โงวหยงว่าถ้าคิดหลบหลีกได้ก็คงไม่เกิดความ ซ้องกั๋งจึงสั่งซือจิน มกหอง จูตง เล่าตง สวมใส่เครื่องแต่งกายให้โอ่โถงแยกกันไปทางละสองนาย ให้ลูตีซิม บู๊สง แต่งตัวเป็นหลวงจีนไปทางหนึ่ง ให้ไตจงแต่งตัวเหมือนข้าราชการไปทางหนึ่ง ซ้องกั๋งกับชาจินแต่งตัวเป็นพ่อค้าเอาเงินทองติดตัวพอใช้สอยแล้วแยกไปทางหนึ่ง กำหนดประจบกัน ณ ประตูเมืองหลวงทั้งสิ้น แล้วสั่งให้โงวหยงกับพี่น้องทั้งปวงอยู่รักษาค่าย
๗๒
ขณะนั้นลีขุยเห็นซ้องกั๋งจะเข้าไปดูงานในเมืองหลวงจึงว่าท่านจะไปเที่ยวครั้งนี้ข้าพเจ้าจะไปด้วย ซ้องกั๋งคิดว่าเราจะซุ่มซ่อนไปไม่ให้ใครรู้จัก ลีขุยเป็นคนโทโสมาก จะเข้าไปด้วยอันตรายคงมีมาถึงแก่เราเป็นแน่แท้ ครั้นจะไม่ให้ไปก็จะมีความน้อยใจ จำจะต้องเอาตัวเอียนเช็งไปด้วยจะได้ช่วยทัดทานเตือนสติลีขุยมิให้ทำการหยาบช้า คิดแล้วจึงให้เอียนเช็ง ลีขุยแยกกันไปทางหนึ่ง ซ้องกั๋งกับพี่น้องร่วมใจสิบคนออกจากเขาเนียซัวเปาะไปถึงเมืองหลวงพร้อมกันสำนักอยู่ ณ โรงเตี๊ยม
ซ้องกั๋งจึงว่าเรามาถึงวันนี้เป็นวันสิบเอ็ดค่ำ การเล่นยังไม่มีพร้อมพวกเราพักอยู่ในโรงเตี๊ยมนี้ก่อน ต่อเมื่อถึงวันสิบห้าค่ำจึงเข้าไปดู ชาจินว่าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้ากับเอียนเช็งจะขอลาท่านเข้าไปในเมืองดูท่าทางเข้าออกไว้ ถ้ามีเหตุประการใดเกิดขึ้นจะได้แก้ตัวง่าย ซ้องกั๋งก็เห็นชอบด้วย ชาจินกับเอียนเช็งก็คำนับลาเดินไปตามทาง พวกขุนนางและราษฎรมิได้มีความสงสัย สำคัญว่าพ่อค้า ชาจิน เอียนเช็ง เที่ยวดูจนถึงประตูพระราชวังชั้นนอก เห็นขุนนางเดินเข้าออกไปมามาก ชาจิน เอียนเช็งเข้าไปข้างในประตู เห็นมีโรงเตี๊ยมใหญ่ก็ขึ้นไปนั่งหยุดพัก ชาจินเยี่ยมหน้าต่างดู เห็นคนประมาณยี่สิบเศษสวมใส่เสื้อแพรขาว ใส่หมวกลายมีดอกไม้ทองใบเขียวเสียบไม้บนหมวก เดินมาตามถนน ก็คิดสงสัยด้วยเห็นแต่งตัวประหลาด อยากจะใคร่รู้เหตุ จึงกระซิบบอกอุบายให้เอียนเช็ง ๆ ก็รีบลงไป เห็นคนหนึ่งท่วงทีเป็นผู้ดีมีอายุมากพอจะล่อถามเอาความจริงได้ จึงตรงเข้าไปคุกเข่าลงคำนับ แล้วถามว่าท่านนี้แซ่เตี้ยหรือ
ชายผู้นั้นบอกว่าเราแซ่ฮอง เอียนเช็งทำตกใจแล้วว่า ท่านแซ่ฮองจริง ข้าพเจ้าถามผิดไปขอโทษเสียเถิด บัดนี้นายข้าพเจ้าซึ่งเป็นเพื่อนกับท่าน ให้เชิญขึ้นไปบนโรงเตี๊ยม ชายผู้นั้นพาซื่อก็ขึ้นไป ชาจินต้อนรับแล้วถามว่า ท่านกับเราเมื่อยังเป็นทารกเล่นคะนองเคยเล่นด้วยกันมิได้ขาดแต่จากกันมานานแล้ว เราเห็นท่านเดินมาจำรูปร่างได้ แต่ชื่อลืมไปจึงให้คนใช้เชิญมาหวังจะสนทนากัน ท่านยังจำเราได้หรือเปล่า
ชายผู้นั้นตอบว่า เราแซ่ฮอง ชื่อกวนชัด ท่านแปลกไปจำไม่ได้อย่าถือโทษเลย ชาจินจึงว่าเราได้พบกับท่านวันนี้มีความยินดีนักเชิญมานั่งข้างในเถิด แล้วให้เอียนเช็งไปซื้อสุราและกับแกล้มมาชวนกวนชัดเสพสุราด้วยกัน ชาจินจึงถามกวนชัดว่า ตัวท่านและพวกที่เดินมานั้นมีดอกไม้ทองแซมบนหมวกทุกคนนั้นเพื่อประสงค์อย่างไร กวนชัดตอบว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงตั้งพิธีครั้งนี้เป็นการใหญ่ เกรงผู้คนจะแปลกปลอมเข้ามาทำอันตราย จึงโปรดตั้งพวกเรายี่สิบสี่คนเป็นผู้ตรวจในพระราชวังและภายนอกพระราชฐาน แลหมวกดอกไม้ทองกับหนังสือป้ายแขวนคอไม้ทุกคน เพื่อจะให้ขุนนางและราษฎรรู้ว่าเป็นผู้ตรวจ ชาจินได้ฟังกวนชัดบอกความจริงก็ยินดี จึงพิเคราะห์ดูหนังสือป้ายในกระดานที่แขวนคอกวนชัด เห็นอักษรว่าอือหมินตั้งลัก แปลว่าเป็นการสนุกด้วยกันกับราษฎร ชาจินคิดว่าถ้าเราได้เครื่องแต่งตัวและหนังสือป้ายของกวนชัดมาแต่งตัว เราก็จะไปมาได้ทั้งข้างในและข้างนอก จึงพยักหน้าเรียกเอียนเช็งเข้าไปใกล้กระชิบสั่งให้เอียนเช็งเอายาเมาใส่ลงในจอกสุรา กวนชัดเห็นชาจินพูดจาซุบซิบกับเอียนเช็งก็มีความสงสัยนักจึงถามว่าท่านพูดจากันด้วยธุระสิ่งใด ชาจินแกล้งบอกว่ากับแกล้มและสุราเกือบจะหมดให้จัดหามาเพิ่มเติมอีก กวนชัดได้ฟังก็สิ้นสงสัย
ฝ่ายเอียนเช็งไปจัดหากับแกล้มมาเพิ่มเติมลงพอสมควร แล้วรินสุราเอายาใส่ ส่งให้กวนชัด ๆ รับสุรามาดื่มก็มัวเมาล้มหลับอยู่บนเก้าอี้ ชาจินจึงเปลื้องเสื้อหมวกของกวนชัดมาสวมกาย เอากระดานป้ายแขวนคอเสร็จแล้วสั่งเอียนเช็งให้อยู่เฝ้ากวนชัด ถ้าหากว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมจะถามและว่ากล่าวประการใด จงพูดจาแก้ไขไปโดยควรกว่าเราจะกลับมา สั่งแล้วก็รีบเดินเข้าไปในพระราชวัง ขุนนางเจ้าพนักงานเห็นชาจินเดินไปมาก็ไม่สงสัย สำคัญว่าผู้ตรวจ ชาจินเที่ยวดูเก๋งพระที่นั่งต่างๆ เห็นที่ข้างในล้วนแล้วไปด้วยแก้วและทอง เสาผนังและฝาเพดานก็เขียนเป็นลวดลายงดงาม ชาจินเที่ยวชมไปจนถึงพระที่นั่งหยวยซือโต้วเป็นที่ทรงพระอักษร และในห้องนั้นมีฉากใหญ่จารึกแผนที่พงศาวดารและจดหมายเหตุต่างๆ ชาจินเดินอ้อมเข้าไปในหลังฉาก เห็นจารึกไว้สี่ข้อ ข้อหนึ่งว่า ซ้องกั๋งตั้งกองซ่องสุมเป็นโจรอยู่แขวงเมืองซัวตัง ทิศตะวันออกกองหนึ่ง ข้อสองว่า อองเข่งตั้งกองโจรอยู่เมืองฮวยไซ ทิศตะวันตกกองหนึ่ง ข้อสามว่า ซันโฮ้วตั้งกองโจรอยู่เมืองฮ่อปัก ทิศเหนือกองหนึ่ง ข้อสี่ว่า ฮองละตั้งกองโจรอยู่เมืองกังหนำ ทิศใต้กองหนึ่ง ชาจินเห็นจดหมายออกชื่อซ้องกั๋งก็โกรธ จึงเอากระบี่แหวะกระดาษที่จดหมายชื่อซ้องกั๋งออกซ่อนไว้ในมือเสื้อรีบกลับมาโรงเตี๊ยมที่พัก เห็นกวนชัดยังนอนหลับอยู่ ครั้นจะแก้ไขให้ตื่นก็กลัวความจะฟุ้งซ่านจึงให้เอียนเช็งเรียกเจ้าของโรงเตี๊ยมมาคิดเงินค่าสิ่งของให้ครบแล้วสั่งว่า เสื้อและหมวกกระดานป้ายของกวนชัดนี้ท่านจงรักษาไว้ถ้ากวนชัดสร่างเมาขึ้นแล้วจงเอาของทั้งหมดนี้มอบให้
เจ้าของโรงเตี๊ยมถามว่า ทำไมท่านจึงเปลื้องเอาเครื่องแต่งตัวของกวนชัดไว้ ชาจินบอกว่าเรากับกวนชัดเป็นพี่น้องกัน กวนชัดดื่มสุราเมาไปตรวจการไม่ได้ เราจึงเอาเครื่องแต่งตัวของกวนชัดมาใส่ไปตรวจการแทน บัดนี้เรามีธุระจะรีบไปก่อน แล้วก็ชวนเอียนเช็งลงจากโรงเตี๊ยมไป
ฝ่ายกวนชัด ครั้นฤทธิ์ยาเสื่อมก็ได้สติตื่นขึ้นมา ไม่เห็นเสื้อหมวกและกระดานป้ายก็ตกใจ จึงถามเจ้าของโรงเตี๊ยมว่าชายสองคนที่กินสุราอยู่ด้วยกับเรานั้นไปข้างไหน เจ้าของโรงเตี๊ยมบอกว่าชายสองคนนั้นไปแล้วได้เอาเสื้อและหมวกฝากเราไว้ให้แก่ท่าน กวนชัดได้ฟังก็มีความวิตกยิ่งนักแล้วเอาเสื้อและหมวกมาสวมรีบเข้าไปในพระราชวัง เที่ยวตรวจการและสิ่งของในพระที่นั่ง เห็นกระดาษลายพระหัตถ์จารึกชื่อซ้องกั๋งนั้นเป็นรอยกระบี่แหวะหายไป จึงคิดว่าชะรอยคนที่ชวนเราดื่มสุราปลอมเข้ามาลักเอาหนังสือไปเป็นมั่นคง ครั้นจะแจ้งแก่ขุนนางผู้ใหญ่เล่าตัวเราก็คงจะไม่พ้นความผิด คิดแล้วก็นิ่งความไว้
ฝ่ายชาจินกับเอียนเช็งพากันมาถึงโรงเตี๊ยมนอกเมืองซึ่งซ้องกั๋งกับทหารพักอยู่ก็เอาหนังสือส่งให้แล้วเล่าความให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งรับหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วก็มิได้พูดประการใด ครั้นถึงวันขึ้นสิบสี่ค่ำเวลากลางคืน ซ้องกั๋งกับทหารก็พากันปลอมเข้าไปในเมืองแล้วต่างคนก็แยกทางไป แต่ลีขุยนั้นซ้องกั๋งให้อยู่เฝ้าสิ่งของ ณ โรงเตี๊ยม ซ้องกั๋งกับเอียนเช็ง ชาจิน ไตจงเดินมาตามถนนเห็นตึกใหญ่แห่งหนึ่ง ที่เพดาน ซุ้มหน้าต่าง ประตูและมู่ลี่ล้วนแล้วไปด้วยสีเขียวท่วงทีดีกว่าตึกอื่น มีอักษรเขียนเป็นคำโคลงว่า หญิงคนขับร้องเพราะวิเศษกว่ามนุษย์ เปรียบเหมือนนางสวรรค์ ซ้องกั๋งนึกสงสัยจึงแวะเข้าไปในโรงขายน้ำชาริมตึกถามว่านี่ตึกของผู้ใด เจ้าของร้านน้ำชาบอกว่าตึกนางหลีซือซือ เป็นหญิงงามรูปร่างดีมีราคามาก ถ้าชายบรรดาศักดิ์ต่ำน้อยทรัพย์ไม่อาจขึ้นไปสนทนาด้วย ต่อขุนนางและเศรษฐีจึงได้มาหาสู่ จะพูดจาขับร้องเป็นที่ชอบใจชาย ถึงพระเจ้าซ้องฮุยจงก็เสด็จมาทรงพระสำราญเนืองๆ
ซ้องกั๋งได้ฟังเจ้าของนํ้าชาบอกและสรรเสริญรูปร่างนางหลีซือซือก็นึกรัก จึงให้เอียนเช็งขึ้นไปสืบถามให้ได้ความว่าราคามากน้อยเท่าใด เอียนเช็งรับคำแล้วรีบขึ้นไปบนตึกถามหญิงคนใช้ว่านางหลีซือซืออยู่หรือ จงเชิญให้ออกมาหาเราสักหน่อย หญิงคนใช้ตอบว่าซึ่งจะให้เราเข้าไปบอกให้ออกมาหาเจ้านั้นไม่ได้ ด้วยนางรูปงาม แม้นชายใดจะใคร่เห็นต้องเสียเงินจึงจะได้ เจ้าจะให้ออกมานั้นมีเงินให้หรือ เอียนเช็งตอบว่าเราเป็นลูกจ้างของท่านพ่อค้าใช้มาเป็นสื่อเราจะเอาเงินที่ไหนให้ หญิงคนใช้จึงว่า ถ้าท่านพ่อค้าใช้มาแล้วเราจะเข้าไปบอกนางหลีมาม้าผู้มารดานางหลีซือซือออกมาพูดกับเจ้าจึงจะควร หญิงคนใช้ก็เข้าไปบอกนางหลีมาม้าออกมา
เอียนเช็งคำนับแล้วบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อเตียเอยเป็นบุตรเตียอิด แต่ไปจากบ้านนี้ช้านานเที่ยวรับจ้างขายของอยู่เมืองซัวตังเมืองกังหนำเมืองฮ่อปัก บัดนี้ท่านพ่อค้านายข้าพเจ้ามาขายของในเมืองหลวง พอมีการนักขัตฤกษ์จึงยังไม่กลับไป ข้าพเจ้าทราบว่านางหลีซือซือบุตรของท่านรูปร่างงดงาม เสียงไพเราะขับร้องก็ดีกว่าคนทั้งปวง ท่านพ่อค้ามีความรักใคร่อ้อนวอนข้าพเจ้าว่าถึงจะเสียทองคำสักร้อยตำลึงก็ไม่เสียดาย ขอให้พบเห็นเป็นขวัญตาสักครั้งหนึ่งข้าพเจ้าจึงพามา บัดนี้ท่านพ่อค้าพักอยู่โรงนอกให้ข้าพเจ้าขึ้นมาแจ้งความเป็นทางไมตรีก่อน
นางหลีมาม้าได้ฟังเอียนเช็งบอกชื่อและแซ่ สำคัญว่าเป็นคนในเมืองหลวงชักพ่อค้ามาแต่บ้านนอกจริง จึงคิดว่าครั้งนี้ลาภใหญ่มาถึงบุตรเราเป็นแน่แท้ คิดแล้วจึงสั่งเอียนเช็งว่าเจ้าจงไปบอกพ่อค้าให้ขึ้นมาพักอยู่บนตึกนี้ก่อน ซึ่งจะไปอยู่ที่โรงขายน้ำชานั้นไม่สมควร แล้วลุกเข้าไปในห้องนางหลีซือซือ เอียนเช็งก็กลับไปนำซ้องกั๋ง ชาจิน ไตจงขึ้นไปบนตึก หญิงคนใช้ออกมาต้อนรับ เชิญนั่งพักอยู่ข้างนอก
ฝ่ายนางหลีมาม้าเข้าไปบอกนางหลีซือซือว่า ชายพ่อค้าบ้านนอกจะมาหาเจ้า พูดจาโน้มน้าวให้หลงด้วยกลแล้วจะต้องการเงินทองสักเท่าใดก็จะสมความปรารถนา เดี๋ยวนี้มาคอยอยู่ข้างนอก นางหลีซือซือรับคำแล้วมาจัดแจงแต่งกายด้วยเครื่องนุ่งห่มอย่างดี เสร็จแล้วออกมานั่งอยู่กลางห้องให้หญิงคนใช้ออกไปเชิญเข้ามา ซ้องกั๋งก็เข้าไปแต่ผู้เดียว นางหลีซือซือก็ต้อนรับเป็นอันดี แล้วเอามือตบลงบนเก้าอี้เชิญให้นั่ง ซ้องกั๋งเห็นนางหลีซือซือรูปร่างงามก็มีใจรักมาก จึงพูดว่า เราเป็นพ่อค้ามาทางไกลกันดารนักด้วยอาหารและสิ่งของที่ชื่นอารมณ์ ได้ยินเขาเล่าลือว่าเจ้าขับร้องเสียงไพเราะรูปงามกว่าหญิงทั้งปวง จึงอุตส่าห์สืบเสาะมาได้พบก็เป็นบุญของเรานักหนา ซึ่งเรามาทั้งนี้มีความปรารถนาจะใคร่รู้จักเป็นไมตรีกันไปวันหน้ากว่าจะสิ้นชีวิต
นางหลีซือซือว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นกำพร้าหาบิดามิได้ ก็หวังใจจะหาที่พึ่ง ซึ่งท่านมีใจเมตตานั้นขอบคุณเป็นอันมาก จึงให้หญิงคนใช้ยกนํ้าชามาเลี้ยง นางหลีซือซือก็รินคำนับส่งให้ซ้องกั๋งรับมาแล้วก็พูดจาเล้าโลมในเชิงเสน่หาปฏิพัทธ์
ขณะนั้นหญิงคนใช้เข้ามาบอกนางหลีซือซือว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมาประทับอยู่ที่หน้าตึก นางหลีซือซือได้ฟังแสร้งทำเป็นตกใจแล้วว่าข้าพเจ้าได้สนทนาด้วยท่านวันนี้ก็เป็นบุญแล้ว กลับมีกรรมมาแทรกแซงอีกเล่า ตัวข้าพเจ้าจะต้องจากท่านไปรับเสด็จ ครั้นจะไม่ไปก็ไม่ได้ด้วยเป็นพระมหากษัตริย์
พูดแล้วทำเป็นร้องไห้เช็ดน้ำตาลุกเข้าไปคำนับ ซ้องกั๋งจึงยุดชายเสื้อนางหลีซือซือไว้แล้วว่า คำของเราที่ได้สัญญาไว้เจ้าอย่าได้ลืม นางหลีซือซือตอบว่าถ้อยคำของท่านนั้นข้าพเจ้าแหวกใส่ไว้ระหว่างผม เชิญท่านกลับไปก่อนพรุ่งนี้จึงค่อยมาพบกันอีก ซ้องกั๋งก็ลุกเดินออกจากห้อง ชวนชาจิน เอียนเช็ง ไตจงลงจากตึกเดินเที่ยวดูงานต่อไป พบโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งจึงพากันขึ้นไปจะซื้อสุรากิน เจ้าของโรงเตี๊ยมก็จัดโต๊ะและสุรามาให้ เมื่อซ้องกั๋งกับชาจิน เอียนเช็ง ไตจงเสพสุราอยู่นั้น ได้ยินเสียงคนในห้องร้องเพลงข้อหนึ่งว่า “เกิดมาเป็นชายชาติทหารได้ฝึกหัดเพลงอาวุธและร่ำเรียนตำราพิชัยสงครามไว้ชำนิชำนาญ ต้องคิดการให้สมกับความรู้” ข้อสองว่า “วิชาเรียนไว้ยังไม่ได้สำแดงให้ปรากฏแก่คนทั้งปวง” ข้อสามว่า “ถือกระบี่วิเศษยาวถึงสามศอกแล้ว ยังไม่ได้เกลือกกลั้วโลหิตคนคด” ข้อสี่ว่า “ถ้าตัดศีรษะพวกกังฉินเสียบประจานได้แล้วจึงจะมีความสุข” ซ้องกั๋งได้ฟังคำเพลงกล่าวหลักแหลมก็เดินเข้าไปในห้องจะดูให้รู้จักหน้า เห็นมกหอง ซือจินเสพสุราเมาร้องเพลงก็ตกใจ จึงกระซิบบอกว่าท่านเมาสุราร้องเพลงดังนี้ ถ้าขุนนางข้าราชการได้ยินจะเกิดความขึ้น จงรีบกลับไปโรงเตี๊ยมโดยเร็ว ซ้องกั๋ง ชาจิน เอียนเช็ง ไตจงก็พามกหอง ซือจินกลับมาโรงเตี๊ยมที่สำนักนอกเมือง ครั้น ณ วันสิบห้าค่ำเวลากลางคืน ซ้องกั๋ง ชาจิน เอียนเช็ง ไตจง ชวนกันจะเข้าไปเที่ยวดูงานในเมือง
ลีขุยจึงว่า เราตั้งใจมาด้วยหมายจะได้ดูงานเล่นบ้าง ท่านทั้งหลายจะใช้ให้เฝ้าของอยู่โรงเตี๊ยมเหมือนลูกจ้างเราไม่ยอม วันนี้จะไปเที่ยวบ้าง ซ้องกั๋งว่าถ้าท่านสงบปากสะกดใจได้เราจึงจะให้ไปด้วย ลีขุยรับคำแล้วก็เอาสิ่งของฝากเจ้าของโรงเตี๊ยมไว้ ลีขุยเดินมากับซ้องกั๋ง ๆ สั่งเอียนเช็งคอยห้ามปรามตักเตือนลีขุย ครั้นมาถึงตึกนางหลีซือซือ ซ้องกั๋งจึงให้เอียนเช็งเอาทองคำหนักร้อยตำลึงขึ้นไปให้ นางหลีซือซือเห็นเอียนเช็งมาก็ดีใจออกไปต้อนรับแล้วถามว่าท่านพ่อค้ามาด้วยหรือ เอียนเช็งบอกว่าท่านพ่อค้ามาพักอยู่ที่เชิงบันได ใช้เราเอาทองคำร้อยตำลึงมาให้ นางหลีซือซือเห็นทองคำก็มีความยินดีมาก แต่ปากพูดว่าไม่พอที่จะวุ่นวาย ถึงได้แล้วแหวนเงินทองเท่าใดก็ไม่ยินดี เรารักนํ้าใจท่านพ่อค้ามากกว่าสิ่งของทั้งปวงสักร้อยเท่า ว่าแล้วก็ลงมาต้อนรับคำนับเชิญให้ขึ้นไปบนตึก ซ้องกั๋งกับชาจิน ไตจงก็ตามขึ้นไป ให้ลีขุยอยู่เฝ้าประตู นางหลีซือซือสั่งหญิงคนใช้ให้แต่งโต๊ะมา แล้วเชิญซ้องกั๋งกับพวกที่มาให้กินโต๊ะ นางหลีซือซือกระทำปฏิบัติรินสุราให้ซ้องกั๋ง แล้วขับร้องให้ฟังเป็นเพลงต่างๆ ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น พระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมาอีก หญิงคนใช้เข้าไปบอก นางหลีซือซือจึงสั่งให้ซ้องกั๋งกับพวกซ่อนตัวอยู่ในห้องเฟี้ยม นางหลีซือซือก็ลงไปรับเสด็จ
ฝ่ายซ้องกั๋งเมื่ออยู่ในห้องมองดูตามช่องฝาเฟี้ยม เห็นพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมา ประกอบด้วยยศศักดิ์เป็นสง่างามก็มีความรักใคร่กตัญญูคิดถึงพระคุณพระมหากษัตริย์ จึงปรึกษาชาจินว่าตัวเราไม่ทำราชการออกตั้งกองโจรทั้งนี้จะได้เป็นกบฏต่อพระเจ้าแผ่นดินนั้นหามิได้ เพราะคิดจะแก้แค้นขุนนางพวกกังฉินให้ถึงขนาด พระองค์ไม่ทรงทราบ สำคัญพระทัยว่าพวกเราเป็นกบฏ ทรงเชื่อฟังแต่ถ้อยคำพวกกังฉินทูลยุยง เราคิดจะทำเรื่องราวลุกะโทษสำแดงความจริงในใจถวายให้ทรงทราบ แม้นทรงพระเมตตาให้เราเข้าทำราชการจะเอาความสัตย์และความเพียรสนองพระคุณโดยสุจริต เห็นจะโปรดพระราชทานยศศักดิ์ให้แก่เราเป็นมั่นคง ท่านจะเห็นประการใด
ชาจินตอบว่า ในระหว่างนี้ขุนนางพวกกังฉินยังมีมาก ถึงจะทำเรื่องราวถวายความจริง พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงพระเมตตาแก่ท่าน แต่พวกกังฉินก็จะเอาเหตุต่างๆ มากราบทูลทัดทาน การที่คิดไว้คงไม่สมปรารถนา ถ้าทรงกินแหนงในพระทัยไม่โปรดแล้ว ความทุกข์จะเกิดขึ้นต่างๆ ประการหนึ่งเราเข้ามาในเมืองหลวงครั้งนี้ด้วยการสนุก ซึ่งจะตรึกตรองความสุขุมนั้นเห็นไม่ตลอดของดไว้ก่อน ซ้องกั๋งได้ฟังชาจินทัดทานก็เห็นจริงไม่ตอบประการใด
ฝ่ายลีขุยซึ่งซ้องกั๋งให้เฝ้าประตูตึกอยู่นั้น คิดน้อยใจว่าเรามาปรารถนาจะดูงาน ซ้องกั๋งไม่ให้ไป ใช้เฝ้าของอยู่โรงเตี๊ยมนอกเมืองครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้ได้เข้ามาในเมือง กลับให้เฝ้าประตูตึกอีก ก็มีความแค้นซ้องกั๋งเป็นอันมากไม่รู้ที่จะทำประการใด เอามือทุบอกชกศีรษะของตัวจนฟกชํ้าหลายแห่ง
ขณะนั้นเอียไซอ้วยขุนนางฝ่ายทหารทราบว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมาถึงตึกนางหลีซือซือ จึงรีบไปรับเสด็จเดินอ้อมขึ้นทางประตูที่ลีขุยเฝ้า เห็นลีขุยยืนแอบประตูอยู่ก็ตกใจตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ไอ้คนนี้เป็นพวกผู้ใด บังอาจมายืนอยู่ในที่ล้อมวง ลีขุยได้ฟังไม่ตอบประการใด ยกเก้าอี้ฟาดเอาเอี้ยไซอ้วยถูกศีรษะล้มลง ไตจงเห็นจะมาห้ามก็ไม่ทัน พวกบ่าวเอี้ยไซอ้วยเข้ากลุ้มรุมช่วยนาย ลีขุยเอาเก้าอี้รับป้องปัดฟาดตีถูกบ่าวเอี้ยไซอ้วยแตกกระจายไป เมื่อเอี้ยไซอ้วยกับลีขุยวิวาทกันนั้นอื้ออึง พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ยินก็รีบเสด็จกลับเข้าพระราชวัง ผู้คนก็แตกตื่นเป็นอลหม่าน ซ้องกั๋ง ชาจิน เอียนเช็ง ไตจงก็หนีลงจากตึกออกไปนอกเมือง
ฝ่ายลีขุยไม่เห็นพวกของตัวมาช่วยยิ่งมีโทโสมากขึ้น จึงเอาเชื้อเพลิงจุดไฟเผาตึกนางหลีซือซือ เพลิงก็ไหม้ตึกและโรงราษฎรติดเนื่องกันไป ชาวเมืองช่วยกันดับเพลิงเป็นอลหม่าน
ฝ่ายกอไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เห็นเพลิงไหม้ราษฎรแตกตื่นระส่ำระสายก็รีบพาทหารกองตระเวนมาช่วยดับเพลิง พบลีขุยเห็นแปลกหน้ากิริยาผิดประหลาด สังเกตดูไม่ใช่ชาวเมืองหลวงก็สงสัย กอไทอวยสั่งทหารให้จับตัวให้จงได้ ลีขุยเห็นดังนั้นก็เข้าแย่งชิงเอาไม้พลองและอาวุธของพวกทหารไล่ฆ่าฟันถอยร่นไป ขุนนางกับราษฎรคุมกันพวกๆ ยกหนุนมาช่วยกอไทอวยอีกหลายกอง ลีขุยเห็นเหลือกำลัง สู้พลางหนีพลางมาตามถนน พอพบซือจิน มกหองก็เข้าช่วยต่อสู้ตะลุมบอน
ฝ่ายลูตีซิม บู๊สงรู้ความก็รีบมาช่วยต่อสู้เป็นสามารถ ฝ่ายโงวหยงที่ปรึกษาซึ่งซ้องกั๋งให้อยู่รักษาค่าย ณ เขาเนียซัวเปาะ ตั้งแต่ซ้องกั๋งพาพี่น้องไปเที่ยวดูงานในเมืองหลวงก็วิตกเป็นอันมาก จึงสั่งกวนเส็ง ฉินเหม็ง ลิมชอง อูเอียนเจียก ตังเผ็ง ห้านายให้คุมกองทัพตามมา ครั้นถึงเมืองตังเกียพบซ้องกั๋งกับพี่น้องสามคน ห้านายก็เข้าไปคำนับแล้วแจ้งความว่าโงวหยงให้ข้าพเจ้ามารับท่านกลับไปค่าย ซ้องกั๋งจึงสั่งเอียนเช็งว่า ท่านอย่าเพิ่งไปด้วยเราเลยจงรอคอยฟังข่าวลีขุยอยู่ที่นี่ก่อน สั่งแล้วรีบกลับไป ณ เขาเนียซัวเปาะ เอียนเช็งก็รอคอยลีขุยอยู่ตามคำซ้องกั๋งสั่ง
๗๓
ฝ่ายลีขุย ซือจิน มกหอง ลูตีซิม บู๊สงต่อสู้กับกอไทอวยและราษฎรเห็นเหลือกำลังที่จะต้านทาน ต่างคนก็หนีออกจากเมือง แต่ลีขุยมาพบเอียนเช็ง จึงว่าพวกชาวเมืองไล่ฆ่าฟันเราหนีมาได้ความเจ็บอายนัก ท่านจงช่วยเรากลับไปแก้แค้นชาวเมืองตังเกียเสียให้ได้จึงจะหายแค้น เอียนเช็งว่าเราสองคนน้อยนัก ซึ่งจะกลับไปต่อสู้เห็นจะสู้เขาไม่ได้ พูดแล้วก็ฉุดมือลีขุยจะไป ณ ค่าย มาถึงตำบลบ้านสีลิวจึงพากันแวะเข้าไป
เต็กไทก๋งเจ้าของบ้านเห็นจึงถามว่า ท่านนายทหารทั้งสองจะไปข้างไหน อย่าเข้ามาผีจะหลอก เอียนเช็ง ลีขุย บอกว่าเรามาแต่เมืองตังเกียจะไปเขาเนียซัวเปาะก็เป็นเวลากลางคืนจะขออาศัยหยุดพักพอรุ่งสว่างจะลาไป เราไม่กลัวผีดอก
และเต็กไทก๋งคนนี้มีบุตรหญิงอยู่คนหนึ่ง เป็นสาวมิให้ไปไหนอยู่แต่ในห้องเอาใจใส่คอยระวัง เพราะยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ในบ้านนั้น ครั้นเห็นบุตรีเต็กไทก๋งก็รัก จะใคร่ได้เป็นภรรยา จึงจ้างหญิงผู้หนึ่งให้พูดจาชักสื่อบุตรเต็กไทก๋งก็ปลงใจ ชายนั้นก็ไปสู่หาแล้วซ่อนอยู่ในห้องจึงคิดอุบายทำเป็นปิศาจ ถ้าหญิงนั้นออกมาข้างนอก เต็กไทก๋งจะเข้าไปในห้องแล้วเอาก้อนศิลาขว้างปา และเต้นโลดหลอกหลอนต่างๆ แม้นนางนั้นอยู่ในห้องผู้เดียว เสียงปิศาจก็สงบ จนเต็กไทก๋งไม่อาจเข้าไป หญิงนั้นจึงว่าตั้งแต่วันนี้บิดาห้ามว่าอย่าให้ใครเข้าไปเว้นแต่ข้าพเจ้าผู้เดียว ปิศาจกลัวไม่ทำอันตราย ข้าพเจ้าต้องจัดข้าวปลาเข้าไปเซ่นแล้วกำกับอยู่ในห้อง ปิศาจจะได้ไม่คะนอง ถ้าข้าพเจ้าอยู่ในห้องบิดาจงระวังคนข้างนอก แม้นผู้ใดเข้าไปปิศาจจะกำเริบ ครั้นสั่งบิดาแล้วก็อยู่ในห้องกับชายชู้ ถึงเวลาก็จัดข้าวปลาส่งให้ ซึ่งชายนั้นคิดอุบายดังนี้เพราะบุตรสาวเต็กไทก๋งบอกว่าบิดากลัวปิศาจ และเต็กไทก๋งนั้นเล่าถึงเป็นคนสูงอายุก็จริง แต่โง่เขลาไม่พิจารณาบุตรสาวว่าเป็นอย่างไร ก็ทำตามถ้อยคำทุกประการ
พอเอียนเช็ง ลีขุยไปขออาศัย เต็กไทก๋งจึงว่าอยู่ไม่ได้ผีจะหลอก ครั้นได้ฟัง เอียนเช็ง ลีขุย บอกว่าไม่กลัวผีก็ยินดี จึงถามว่าท่านทั้งสองเป็นหมอปิศาจหรือ เอียนเช็งชี้เอาลีขุยแล้วบอกว่าคนนี้มีวิชาขับปิศาจได้ เต็กไทก๋งก็มีความยินดีนัก เชิญเอียนเช็ง ลีขุยให้นั่ง
ฝ่ายชายชู้ของบุตรสาวเต็กไทก๋งอยู่ในห้อง ได้ยินพูดว่าเป็นหมอปิศาจจึงเอาก้อนศิลาขว้างปาฝาผนังหลังคา แล้วเต้นโลดคะนองยิ่งกว่าทุกครั้งหวังจะให้กลัว เต็กไทก๋งตกใจตัวสั่นหน้าซีดวิ่งเข้าไปกอดเท้าเอียนเช็งลีขุย จึงอ้อนวอนว่าท่านผู้วิเศษช่วยสงเคราะห์ห้ามปิศาจอย่าให้คะนอง ลีขุยก็ตวาดด้วยเสียงอันดังแล้วว่า ไอ้ปิศาจอย่าทำวุ่นวายกูจะตัดศีรษะมึงเสียเดี๋ยวนี้ คนทั้งสองซึ่งอยู่ในห้องได้ฟังก็ตกใจนิ่งอยู่ เต็กไทก๋งเห็นปิศาจไม่คะนองเข้าใจว่าเป็นคนมีวิชาห้ามปิศาจได้ จึงถามว่าท่านจะขับปิศาจนั้นจะต้องการของสิ่งใดบ้าง
ลีขุยว่าต้องการแพะและสุกรกับสุราบูชาครู เต็กไทก๋งรีบไปจัดหาสุราเนื้อแพะและสุกรได้แล้ว พอรุ่งสว่างจึงยกสิ่งของเข้าไปให้ลีขุย ก็จุดธูปเทียนขึ้นทำเป็นคำนับครูแล้วก็เลื่อนเอาแพะสุกรและสุราลงมาสู่กันกิน ครั้นอิ่มสำเร็จแล้วลีขุยชวนเอียนเช็งเดินออกไปจากบ้าน เต็กไทก๋งวิ่งไปฉุดลีขุยไว้แล้วว่าท่านจะขับปิศาจให้ออกจากห้องทำไมจะไปเสียเล่า
ฝ่ายลีขุยเป็นคนดุร้าย แม้นกินสุราแล้วโมโหมาก เมื่อเต็กไทก๋งฉุดจะให้กลับไปก็โกรธ จึงชักขวานสำหรับถือเงื้อขึ้นจะฟัน เอียนเช็งจับมือไว้ เต็กไทก๋งก็อ้อนวอนเป็นอันมาก ลีขุยคิดสงสัยก็กลับเข้าไปเปิดประตูเห็นชายกับหญิงนอนอยู่ด้วยกัน ลีขุยก็เอาขวานฟันคนทั้งสองศีรษะขาด ลีขุยเอาศีรษะชายโยนมาให้ก่อน เต็กไทก๋งเห็นก็ดีใจสำคัญว่าศีรษะปิศาจ ลีขุยก็เอาศีรษะหญิงโยนมาให้อีก เต็กไทก๋งเห็นศีรษะบุตรสาวก็เสียใจร้องไห้
ลีขุยร้องตวาดว่า ลูกชั่วคบชายชู้มาไว้ในห้อง คิดอุบายว่าปิศาจทำให้ได้รับความลำบากแล้วยังจะร้องไห้รักอีกเล่า เช่นนี้ควรแต่ตัดศีรษะเสียอีกคนหนึ่งจึงจะชอบ
เต็กไทก๋งได้ฟังก็ตกใจหายเศร้าโศกด้วยความกลัว จึงตอบว่าข้าพเจ้าสิ้นทุกข์แล้วเชิญท่านกลับไปเถิด ลีขุยเอียนเช็งก็ออกจากบ้านสีลิวเดินไปตามทาง ครั้นมาถึงบ้านเกงมึงตึงพอเวลาค่ำ เอียนเช็ง ลีขุยแวะเข้าไปจะขออาศัย ไทก๋งเจ้าของบ้านจึงว่าเวลานี้ข้าพเจ้าไม่สบายมีทุกข์มาก เชิญท่านไปอาศัยที่อื่นเถิด ลีขุยถามว่า ท่านมีทุกข์เรื่องอะไร ไทก๋งบอกว่าพวกโจรชื่อซ้องกั๋งกับชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะมาลักเอาบุตรสาวของเราไป ลีขุยได้ฟังก็โกรธซ้องกั๋งยิ่งนัก จึงแกล้งตอบว่าซ้องกั๋งนั้นเป็นคนชอบกับเรา จะไปสืบถามถ้าได้ความว่าลักไปจริงแล้วจะเอามาคืนให้ ไทก๋งว่าท่านสงเคราะห์ได้เช่นนั้นจะสนองคุณท่าน แล้วเชิญ ลีขุย เอียนเช็งหยุดอาศัยนอนอยู่ในบ้าน ครั้นเวลาดึกลีขุยจึงปรึกษาเอียนเช็งว่า แต่เดิมเราคิดว่าซ้องกั๋งเป็นคนดี มิได้เบียดเบียนผู้อื่นให้ได้ความเดือดร้อน จึงอุตส่าห์ทรมานกายมาอยู่ด้วย เดี๋ยวนี้ได้ความว่ามาตีชิงลักเอาบุตรสาวของไทก๋งไป เราจึงรู้ว่าซ้องกั๋งเป็นคนพาลเอาแต่ปากและโวหารทำอารีเกลี้ยกล่อมเราและท่านมาไว้ อย่าอยู่ด้วยซ้องกั๋งต่อไปเลย จงตั้งหน้าหาที่พึ่งแห่งอื่นเถิด
เอียนเช็งตอบว่าเราและท่านก็เป็นชายชาติทหาร มีฝีมือและสติปัญญาจงตรึกตรองให้รอบคอบ จะมาด่วนทำใจเบาเชื่อคำคนฝ่ายเดียวนั้นไม่ได้ และซึ่งไทก๋งบอกความเช่นนี้จะเท็จจริงอย่างไรไม่รู้จะด่วนไปหาที่พึ่งอยู่ที่อื่นนั้น ถ้าซ้องกั๋งทำการทุจริตจริงก็ไม่เป็นไร ถ้าซ้องกั๋งสุจริตอยู่แล้วเรามิเสียสัตย์ทรยศแก่มิตรหรือ ชอบแต่เราไต่สวนให้แน่จะทำใจเร็วจะเสียการ
ลีขุยฟังเอียนเช็งว่าก็สะกดใจห้ามโทโสไม่ค่อยสงบ แต่เกรงใจเอียนเช็งก็นิ่งอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าไทก๋งจัดข้าวและสุรามาเลี้ยงเสร็จแล้ว จึงสั่งว่าท่านทั้งสองอย่าลืมช่วยสงเคราะห์ข้าพเจ้าให้จงได้ ลีขุย เอียนเช็งรับคำแล้วลาไป ครั้นถึงเขาเนียซัวเปาะเอียนเช็งก็เข้าไปคำนับซ้องกั๋ง แต่ลีขุยยืนนิ่งอยู่ ซ้องกั๋งถามลีขุยว่าแต่เมื่อแรกจะไปดูงานรับว่าอดโทโสได้เราจึงให้ไปด้วย ครั้นไปถึงกลับทำเถิดความขึ้น นี่หากว่าบุญเราและท่านจึงได้รอดชีวิตมาพบกัน ลีขุยไม่ตอบประการใดด้วยเข้าใจเป็นแน่ว่าซ้องกั๋งไปลักเอาบุตรหญิงของไทก๋งมา ครั้นเห็นหน้าซ้องกั๋งก็ยิ่งมีความโกรธมาก ซ้องกั๋งพูดด้วยเท่าใด ลีขุยก็ไม่ตอบถลึงตาแล้วชักขวานฟันเสาธงสัญญาขาดลง เอาธงมาฉีกเสียแล้วตรงเข้าไปจะฟันซ้องกั๋ง ฉินเหม็ง กวนเส็ง อูเอียนเจียก ลิมชองอยู่ที่นั้นด้วย เห็นลีขุยทำวุ่นวายก็ตกใจพากันเข้าชิงอาวุธไว้ แล้วพาตัวลีขุยไปค่ายนอก
ฝ่ายซ้องกั๋งเห็นลีขุยทำหยาบช้าก็โกรธนัก จึงรีบเดินตามออกไปถามลีขุยว่า เหตุใดตัวจึงมาคิดทำร้ายเราดังนี้ ลีขุยพูดไม่ออกกลอกแต่หน้าแล้วคุกคามจะเข้าทำร้ายซ้องกั๋งอีก ทหารที่อยู่ด้วยยึดตัวไว้ เอียนเช็งจึงเล่าความว่าซึ่งลีขุยโกรธท่านนั้น เพราะไทก๋งชาวบ้านเก็งมึงกิมกล่าวโทษว่าท่านไปลักเอาบุตรสาวมา ซ้องกั๋งว่าเมื่อเรากลับจากเมืองตังเกียก็มิได้มาแต่ผู้เดียว โงวหยงให้พี่น้องห้าคนกับทหารกว่าพันไปรับถึงเมืองตังเกีย เรากับชาจิน ไตจงก็มาด้วยกับกองทัพมิได้แวะเวียนจนถึงค่าย ประการหนึ่งถ้าเราลักเอาบุตรสาวของไทก๋งมาซุ่มซ่อนไว้ ความก็ไม่มิด ด้วยคนในกองทัพมีมากย่อมจะรู้เห็นสักคนหนึ่งสองคนเป็นแน่แท้ ถ้ามิเชื่อเราจงสืบถามดูเถิด ถ้ามีผู้ใดยืนยันว่าเราไปลักเอาบุตรสาวไทก๋งมาแล้ว เรายอมให้ฆ่าเราเสีย
ลีขุยได้ฟังซ้องกั๋งสัญญาให้สืบยิ่งมีความแค้นจึงตอบว่า ตัวเราเป็นแต่ทหาร ฝ่ายท่านเป็นแม่ทัพคนทั้งปวงอยู่ในอำนาจทั้งสิ้นผู้ใดจะยืนยันเป็นพยาน ประการหนึ่งก็มีพิรุธอยู่ในตัวสองข้อ ข้อหนึ่งท่านทำความผิด นางเงียมผอเสียะผู้เป็นภรรยารู้จะนำเนื้อความไปฟ้องต่อขุนนาง ท่านเห็นว่าความจะแพ้คิดอ่านตัดโจทก์ฆ่านางเงียมผอเสียะเสีย ข้อสองนั้นเมื่อไปเมืองตังเกียก็รักใคร่กับนางหลีซือซือ ใช้ให้เอียนเช็งเป็นสื่อเอาทองคำไปคำนับถึงร้อยตำลึง หากว่าเราเอาไฟเผาตึกเกิดความขึ้นจึงได้รีบหนีกลับมาค่าย การที่คิดไว้ก็ไม่สมนึก หาไม่ก็จะหลงอยู่ในเมืองตังเกีย ซึ่งไทก๋งว่าท่านลักเอาบุตรสาวของเขามาเราเห็นจริง ด้วยพื้นความนั้นต้องกันถ้าไม่จริงเหมือนคำไทก๋งกล่าว เรายอมให้ท่านทั้งปวงตัดศีรษะเสีย
ซ้องกั๋งตอบว่าเจ้ากับเราจะเป็นคู่สู้ความกันครั้งนี้จะพูดกันโดยลำพังปากนั้นไม่เป็นหลัก เจ้าจงทำหนังสือทัณฑ์บนให้แก่โงวหยงไว้ฉบับหนึ่ง ฝ่ายเราก็จะทำทัณฑ์บนไว้ให้ แล้วเจ้าจงพาเราไปชันสูตรถามไทก๋งว่าคนนี้แน่แล้วหรือที่ไปลักพาเอาบุตรสาวมา ถ้าไทก๋งเบิกความว่าจำหน้าตำหนิรูปพรรณได้คือตัวเราเป็นแน่แล้ว จะยอมให้ประหารชีวิต แม้นไทก๋งว่าไม่ใช่เราแล้วจะตัดศีรษะเจ้าเสียบประจานไว้หน้าค่าย
ลีขุยเป็นคนเขลาสำคัญว่าไทก๋งได้บอกแก่ตัวเป็นมั่นคง ที่ไหนจะกลับกลายไป จึงยอมรับทำหนังสือทัณฑ์บนให้ ซ้องกั๋งเรียกพวยซวนเสมียนมาทำหนังสือสัญญาประทับตรายี่ห้อเป็นสำคัญไว้ทั้งสองฉบับเสร็จแล้ว ลีขุยก็ชวนเอียนเช็งไปหาไทก๋ง ณ บ้านเก็งมึงกิม ลีขุยถามไทก๋งว่าซ้องกั๋งที่ลักเอาบุตรสาวไปนั้นจำหน้าตำหนิได้หรือ ไทก๋งบอกว่าจำได้เป็นแน่ ลีขุยบอกว่าเราจะพาตัวซ้องกั๋งมาให้ดู แล้วลีขุยพูดกับเอียนเช็งว่า ครั้งนี้เราจะได้ฆ่าซ้องกั๋ง เอียนเช็งยิ้มแล้วไม่ตอบประการใด
ฝ่ายซ้องกั๋งก็พาชาจินกับไตจงมาถึงบ้านไทก๋งก็ชวนกันเข้าไป ลีขุยถือขวานขยับคุมเชิงซ้องกั๋งไว้คอยฟังไทก๋งอยู่ แต่ในใจนั้นนึกว่าถ้าไทก๋งบอกว่าคนนี้ก็จะตัดศีรษะซ้องกั๋งเสีย ซ้องกั๋งจึงถามไทก๋งท่านจำได้แน่แล้วหรือ คือตัวเราชื่อซ้องกั๋งมาลักเอาบุตรสาวของท่านไป
ไทก๋งพิจารณาดูรูปร่างซ้องกั๋งแล้วบอกว่าผู้ร้ายที่ลักบุตรสาวข้าพเจ้ารูปร่างเช่นนี้นี่มิใช่ ซ้องกั๋งจึงผินหน้ามาถามลีขุยว่าไทก๋งบอกว่าไม่ใช่เราเจ้าจะว่าอย่างไร ลีขุยตอบว่าท่านมานี้พร้อมด้วยทหาร ไทก๋งกลัวอำนาจไม่อาจว่าโดยจริง ขอให้ท่านเรียกชาวบ้านมาสืบถามดูก่อน ถ้าชาวบ้านว่าไม่ใช่ท่านเป็นแน่แล้วข้าพเจ้าจึงจะยอมแพ้ ซ้องกั๋งจึงให้ไทก๋งไปเรียกชาวบ้านมาพร้อมแล้วถามชาวบ้าน ๆ บอกว่าไม่ใช่คนนี้ ซ้องกั๋งหัวเราะแล้วว่าการจะแพ้ชนะนั้นไปตัดสินกันที่เขาเนียซัวเปาะเถิด จึงสั่งเอียนเช็งให้คุมตัวลีขุยไปค่ายแต่ซ้องกั๋ง ชาจินกับทหารมาก่อนลีขุย เอียนเช็งมาภายหลัง
เมื่อเดินตามทางเอียนเช็งถามลีขุยว่าความแพ้ซ้องกั๋งแล้วจะคิดอย่างไร ลีขุยตอบว่าตัวเราคราวนี้ก็ถึงแก่ชีวิต เราจะแบกหน้าไปหาซ้องกั๋งและเพื่อนทหารด้วยกระไรได้ เราจะตัดศีรษะให้แก่ท่าน ๆ จงนำเอาไปให้แก่ซ้องกั๋งด้วยเถิด พูดแล้วชักขวานออกจะตัดศีรษะของตัวเสีย
เอียนเช็งยึดได้แล้วห้ามว่าเราเกิดมายากจะทำหุนหันนั้นไม่ควร ประการหนึ่งซ้องกั๋งผู้พี่ก็มีใจโอบอ้อมอารีรักทหารเสมอชีวิตคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ที่ไหนจะฆ่าท่าน ถึงมาตรว่าซ้องกั๋งมีความพยาบาทโกรธจะทำโทษตามหนังสือสัญญา โงวหยงกับนายทหารทั้งปวงก็คงจะขอไว้ไม่ให้ฆ่า ท่านเชื่อเราเถิดอย่าเพิ่งฆ่าตัวเสียก่อนเลย
ลีขุยได้ฟังค่อยคลายใจรีบเดินมาถึงเขาเนียซัวเปาะ เห็นซ้องกั๋งกับที่ปรึกษาและนายทหารประชุมพร้อมกันอยู่หน้าค่าย ลีขุยก็เข้าไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ซ้องกั๋งเห็นกิริยาลีขุยรู้ตัวผิดก็หัวเราะ ลีขุยจึงว่าข้าพเจ้าเป็นชายชาติทหารไม่กลัวความตาย เชิญพี่เอากระบี่ตัดศีรษะเสียโดยเร็วเถิด ว่าแล้วก็ก้มศีรษะเข้าไปให้ ซ้องกั๋งเอามือผลักไว้แล้วว่าซึ่งลีขุยรู้สึกตัวว่าผิดมาสารภาพนั้นเราจะยกโทษให้ จงสืบเสาะจับตัวไอ้คนร้ายที่ทำอุบายมาลักเอาบุตรสาวไทก๋งไปนั้นมาให้เรา ถ้าไม่ได้จะทำโทษตามสัญญา ลีขุยตอบว่าท่านจะใช้แล้วอย่าว่าท่านจะใช้เพียงเท่านี้เลย ถึงจะยากสักเท่าใดข้าพเจ้าก็จะสนองคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต ซ้องกั๋งว่าซึ่งเจ้าจะไปแต่ผู้เดียวนั้นเราไม่ไว้ใจ จึงสั่งให้เอียนเช็งไปด้วย เอียนเช็ง ลีขุยก็คำนับลากลับไปยังบ้านไทก๋ง เอียนเช็งถามไทก๋งว่าไอ้คนที่แปลงตัวเป็นซ้องกั๋งมาลักเอาบุตรสาวของท่านได้ความแล้ว แต่มันกลับไปทางทิศไหน ไทก๋งบอกว่าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เอียนเช็ง ลีขุยก็รีบไปตามที่คำไทก๋งบอก ครั้นมาถึงเขาแห่งหนึ่งเป็นเวลาเที่ยง เอียนเช็ง ลีขุยก็แวะเข้าหยุดอาศัยพักร้อนอยู่ศาลเจ้าริมเชิงเขา
ขณะนั้นมีชายผู้หนึ่งถือกระบี่เดินลงมาจากเขา ลีขุยเห็นจึงคิดว่าชายผู้นี้มีกิริยาเป็นโจรจึงชี้บอกเอียนเช็งว่า ไอ้คนนี้ดอกกระมังที่ไปลักเอาบุตรสาวของไทก๋งมา เอียนเช็งนึกสงสัยก็เดินออกไปเรียกชายผู้นั้นให้หยุดหวังจะไต่ถาม ชายผู้นั้นได้ยินเสียงเอียนเช็งเรียกก็ตกใจ ด้วยตัวเป็นคนร้ายกลัวจะถูกจับก็วิ่งหนีไปโดยเร็ว เอียนเช็งเอาลูกเกาทัณฑ์ไกไม่มีคันและสาย คำจีนเรียกว่าฉิวจีแปลว่าเกาทัณฑ์มือ ขว้างไปถูกชายผู้นั้นล้มลง ลีขุยจึงไปถามไปว่าเจ้าลักเอาบุตรสาวของไทก๋งมาไว้ที่ไหนจงบอกไปแต่ตามความจริง ถ้าไม่บอกจะตัดศีรษะเสีย ชายผู้นั้นว่าข้าพเจ้าเป็นโจรเที่ยวตีชิงคนเดินทาง ซึ่งจะได้เป็นโจรเที่ยวปล้นบ้านเรือนและลักเอาบุตรสาวของไทก๋งมานั้นหามิได้
เอียนเช็งจึงถามว่าเจ้าเป็นโจรอยู่ในตำบลนี้มีพวกเพื่อนกี่คนและรู้เห็นว่าผู้ใดเป็นโจรตั้งอยู่ที่ไหนบ้าง ชายผู้นั้นว่าข้าพเจ้าผู้เดียวไม่มีเพื่อน แต่ทราบความอยู่ว่าอ้องกัง ตังไฮ้ตั้งกองโจรอยู่ ณ เขางูเถาซัวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ บนยอดเขานั้นมีวัดแต่เดิมหลวงจีนอยู่รักษา อ้องกัง ตังไฮ้ขับไล่หลวงจีนเสียเอาวัดเป็นที่อยู่อาศัย หนทางแต่นี้ไปประมาณสิบห้าลี้ ท่านทั้งสองจงเมตตาแก้ไขให้พิษเกาทัณฑ์หายแล้วข้าพเจ้าจะนำไปพบ เอียนเช็งก็ช่วยคัดโลหิตผ่าเอาลูกเกาทัณฑ์ออกแล้ว ชายผู้นั้นเดินได้ก็นำเอียนเช็ง ลีขุยไป ครั้นถึงเขางูเถาซัวชายผู้นั้นจึงพาเอียนเช็ง ลีขุยขึ้นไปบนวัดแล้วบอกว่าโจรสองคนนั้นสำนักอยู่ในนี้ ลีขุย เอียนเช็งก็แยกกันไปประจำประตูอยู่คนละข้าง ลีขุยจึงอุบายร้องเรียกว่าเปิดประตูรับด้วย เราตีชิงได้สิ่งของคนเดินทางมาจะแบ่งให้บ้าง อ้องกังสำคัญว่าจริงก็เปิดประตูรับ ลีขุยเอาขวานฟันถูกแสกหน้าอ้องกังล้มลงขาดใจตาย ตังไฮ้เห็นดังนั้นก็ตกใจเปิดประตูหลังวัดจะหนีไป พบเอียนเช็งยืนขวางประตูอยู่ออกไปไม่ได้ก็วิ่งกลับมาทางประตูหน้าวัด ลีขุยก็เอาขวานฟันถูกคอตังไฮ้ล้มลงตาย เอียนเช็ง ลีขุยก็เข้าไปในห้อง เห็นหญิงคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่เอียนเช็งจึงถามว่าเหตุใดจึงร้องไห้
หญิงนั้นบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเลาสีเป็นบุตรไทก๋ง อ้องกังไปลักเอาข่มขี่ข้าพเจ้าให้ยอมเสียตัว อ้องกังทุบตีบอบชํ้าหลายแห่ง ซึ่งข้าพเจ้าได้พบท่านวันนี้เปรียบเหมือนบิดา ท่านทั้งสองจงเมตตาช่วยพาข้าพเจ้าไปหาไทก๋งด้วยเถิด
เอียนเช็ง ลีอุยแจ้งว่านางเล่าสีเป็นบุตรไทก๋งก็มีความยินดีนัก จึงบอกว่าเรามาทั้งนี้ก็เพราะสืบหาเจ้าจะเอาตัวไปให้ไทก๋ง และธุระของไทก๋งคราวนี้แทบศีรษะของเราไม่ติดอยู่กับกาย พูดแล้วก็พานางเล่าสีมาให้ไทก๋ง ณ บ้าน ไทก๋งเห็นนายทหารทั้งสองพาบุตรมาให้ก็มีความยินดี ออกมาต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วแต่งโต๊ะมาเลี้ยง
ครั้นกินเสร็จแล้วเอียนเช็งพูดกับไทก๋งว่า ทุกข์ของท่านหายเพราะอำนาจซ้องกั๋งพี่ชายเรา ท่านกับบุตรจงพากันไปคำนับซ้องกั๋งจึงจะชอบ ไทก๋งก็จัดสิ่งของมากับนายทหารทั้งสอง ครั้นถึงค่ายไทก๋งกับบุตรก็เข้าไปคำนับซ้องกั๋ง เอียนเช็ง ลีขุย ก็เอาศีรษะโจรทั้งสองให้ซ้องกั๋งดู ซ้องกั๋งให้เอาศีรษะโจรไปเสียบไว้แล้วสั่งให้รางวัล ลีขุย เอียนเช็งโดยสมควร ไทก๋งกับบุตรสาวก็คำนับลากลับมา
๗๔
เวลาวันหนึ่งกองตระเวนจับชาวเมืองฮ่องเซียงฮู้ได้แปดคน มาถามแจ้งความว่าจะพากันไปคำนับเทียนซีเซียนตี้เทพารักษ์ ณ เมืองไทอันจิว และที่ศาลเทพารักษ์นั้นครั้นถึงฤดูเดือนสามพวกชาวเมืองไทอันจิวและชาวเมืองอื่นมาประชุมพร้อมเล่นการต่างๆ มีชายผู้หนึ่งชื่อยิ่มหงวนเป็นนักเลงมวยมีฝีมือ พวกแปดคนไปพนันชกแพ้มาถึงสองครั้ง บัดนี้จะไปพนันชกแก้มือใหม่ ซ้องกั๋งทราบดังนั้นจึงให้ปล่อยพวกแปดคนนั้นไป แล้วสั่งทหารกองตระเวนว่า ถ้าคนเดินทางโดยปกติอย่าจับกุมมาให้ลำบากเลย
ฝ่ายเอียนเช็งได้ยินชาวเมืองฮ่องเซียงฮู้แจ้งความว่าจะไปชกมวยพนันกับยิ่มหงวน จึงคิดว่าวิชามวยเราได้เรียนไว้แต่เล็กยังไม่ได้ชกพนันกับผู้ใดอยากจะลองฝีมือดูบ้าง ก็บอกซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าจะลาไปพนันชกมวยกับยิ่มหงวน ซ้องกั๋งยังไม่ตอบประการใด โลวจุนหงีจึงว่ายิ่มหงวนคนนี้สูงถึงสิบเชี้ยะล่ำสันแข็งแรงกว่าเอียนเช็งมากเห็นจะสู้ไม่ได้ เอียนเช็งตอบว่าตัวข้าพเจ้าเล็กก็จริง แต่เชื่อฝีมือว่าคล่องแคล่วรู้จักหนักและเบา เปรียบเหมือนเพลิงเท่าหิ่งห้อย ถ้ามีสิ่งของเป็นเชื้อแล้วก็ย่อมจะไหม้เผาของใหญ่ได้ ซ้องกั๋งจึงว่าเอียนเช็งมีความรู้สติปัญญาหลักแหลมพอไว้ใจได้จะไปเล่นบ้างก็ตามเถิด
ขณะนั้นลีขุยจึงว่าเอียนเช็งกับข้าพเจ้าเหมือนเงาติดตัวอยู่กับกายจะไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน ซึ่งเอียนเช็งจะไปต่อสู้ยิ่มหงวนนั้นข้าพเจ้าขอไปด้วย ซ้องกั๋งได้ฟังก็หนักใจจึงถามเอียนเช็งว่าท่านจะเอาลีขุยไปด้วยหรือไม่ เอียนเช็งตอบว่าจะให้ไปก็ได้ ซ้องกั๋งว่าถ้าเอียนเช็งเป็นนายประกันแล้วก็จงไปเถิด เอียนเช็ง ลีขุยก็คำนับลาไป ครั้นถึงศาลเจ้าเมืองไทอันจิว เอียนเช็ง ลีขุยก็เข้าไปจุดธูปเทียนบูชาคำนับเทียนซีเซียนตี้ตามธรรมเนียม
ฝ่ายเจ้าเมืองกรมการทหารและราษฎรกับยิ่มหงวน ถึงเดือนสามแรมสิบสามค่ำข้างจีนเป็นวันกำหนดก็พากันมาไหว้เจ้าแล้วมีมวยปลํ้าลองฝีมือเรียกว่างานปี คำนับเทพารักษ์เสร็จแล้วก็ขึ้นไปบนเก๋งสนามมวย ยิ่มหงวนร้องประกาศว่าตัวเราผู้มีกำลังและฝีมือไม่มีใครต่อสู้ เคยมีชัยชนะได้รางวัลมามากแล้ว แม้นผู้ใดฝีมือมวยดีจงขึ้นมาชกกันให้คนทั้งหลายดูเล่น
เอียนเช็งได้ฟังจึงบอกลีขุยว่าท่านคอยอยู่ข้างล่างก่อน สั่งแล้วก็ขึ้นไปบนเก๋งสนาม เจ้าเมืองไทอันจิวถามว่าตัวเป็นชาวเมืองไหน ชื่อและแซ่อย่างไรจึงสามารถมาสู้รบกับยิ่มหงวน เปรียบเหมือนหนูจะมาสู้กับแมวพริบตาเดียวก็จะตาย เอียนเช็งตอบว่าข้าพเจ้าแซ่เตี้ยเป็นพ่อค้ามาแต่เมืองซัวตัง ได้ยินข่าวเล่าลือว่ายิ่มหงวนมีฝีมือในเชิงมวย ข้าพเจ้าก็ได้ฝึกหัดอยู่บ้างจึงอุตส่าห์มาปรารถนาจะดูกำลังและฝีมือยิ่มหงวน ถึงตัวจะตายก็ไม่ว่าขอให้ได้ชกกันสักท่าหนึ่งเถิด
เจ้าเมืองไทอันจิวจึงเรียกยิ่มหงวนมาดู ยิ่มหงวนพิเคราะห์ดูรูปร่างลักษณะเอียนเช็งเห็นกิริยาว่องไว แล้วเอาหมึกสักเป็นดอกไม้ทั่วทั้งตัว จึงคิดว่าไอ้คนนี้ ชะรอยจะเป็นคนดีมีฝีมือแน่นักหนา ยิ่มหงวนนึกขยาดกลัวเอียนเช็งแต่จำใจสู้ด้วยตัวเป็นคนลือมาแต่ก่อน จึงตั้งท่าเข้าชก เอียนเช็งก็หลบหลีกป้องปัดลอดไปตามระหว่างรักแร้และขา ยิ่มหงวนชกไม่ถูกแต่สู้กันอยู่ประมาณยี่สิบเพลงพอยิ่มหงวนยกเท้าเตะ เอียนเช็งหลบลอดลงเบื้องล่างเอาบ่าแบกเท้ายิ่มหงวน เอียนเช็งได้ทีถนัดจึงกระแทกไปด้วยกำลังแรง ยิ่มหงวนเสียทีตกลงจากเก๋งสนาม เอียนเช็งก็รีบลงมาจะซ้ำ พอลูกศิษย์ยิ่มหงวนจะเข้าแก้อาจารย์ ลีขุยเห็นจึงเอาไม้พลองไล่ตีพวกศิษย์ยิ่มหงวนแตกกระจายไป ราษฎรที่มาดูอยู่นั้น ลีขุยสำคัญว่าพวกยิ่มหงวนก็ไล่ตีเป็นอลหม่าน
เจ้าเมืองไทอันจิวกับกรมการเห็นก็จำได้ว่าลีขุยเป็นพวกโจรอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะ จึงเร่งขับทหารเข้าล้อมไว้เป็นสามารถ เอียนเช็งกับลีขุยช่วยกันตีจะหักออกมิได้ด้วยอาวุธของตัวนั้นไม่ได้ถือไป เจ้าเมืองไทอันจิวก็ขับทหารเข้าล้อมเอียนเช็ง ลีขุยเสียทีจะหนีออกจากทางไหนก็ไม่ได้ พากันหนีขึ้นไปบนหลังคาศาลเจ้า ทหารเมืองไทอันจิวล้อมไว้หลายชั้นมั่นคง
ฝ่ายโลวจุนหงีเมื่อเอียนเช็งกับลีขุยไปเมืองไทอันจิวก็มีความวิตก จึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า เอียนเช็ง ลีขุยไปครั้งนี้ข้าพเจ้าหนักใจนัก ด้วยชาวเมืองไทอันจิวรู้จักตัวจำได้คงจะมีอันตรายเป็นแน่ ข้าพเจ้าจะขอซือจิน มกหอง ลูตีซิม บู๊สง เกยเตียน เกยโปกับทหารเลวพันหนึ่งไปตาม ถ้ามีเหตุภัยจะได้ช่วยแก้ไขทัน ซ้องกั๋งก็ยอมอนุญาต นายทหารทั้งเจ็ดก็คำนับลาคุมทหารไป ณ เมืองไทอันจิว
ครั้นถึงเห็นเจ้าเมืองไทอันจิวคุมทหารตั้งล้อมเอียนเช็ง ลีขุยไว้เป็นสามารถ นายทหารทั้งเจ็ดก็แยกทหารระดมตีโอบหลังเข้าไป เอียนเช็ง ลีขุยเห็นพวกของตัวยกมาช่วยก็รีบลงจากหลังคาตีกระหนาบออกมา ชาวเมืองไทอันจิวก็แตกหนีไปสิ้น เอียนเช็ง ลีขุยก็เข้าไปหาโลวจุนหงีเล่าความให้ฟัง แล้วก็พากันออกจากเมืองไทอันจิวกลับไปค่ายเขาเนียซัวเปาะ เล่าความให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ ซ้องกั๋งจึงว่าลีขุยไปครั้งไรก็มีเหตุเกิดความทุกครั้ง ตั้งแต่นี้จะไปข้างไหนให้บอกเราก่อน แม้นเราอนุญาตจึงไป ถ้าขัดขืนจะทำโทษตามอาญาศึกแล้วให้เขียนคำประกาศปิดไว้ทุกประตูค่าย
ฝ่ายเจ้าเมืองไทอันจิว เมื่อเสียทีกับพวกซ้องกั๋งแล้วก็พากันหนีกลับเข้าเมือง ให้ทหารปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่ไว้มั่นคง ครั้นม้าใช้เข้ามาแจ้งความว่าทหารโจรยกกลับไปแล้วก็มิได้ให้ทหารยกไปติดตาม จึงแต่งหนังสือบอกเข้ากราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฉบับหนึ่งมีความว่า “ซ้องกั๋งตั้งเป็นโจรอยู่เขาเนียซัวเปาะ ใช้ทหารมากระทำการข่มเหงย่ำยีเมืองไทอันจิวและเมืองขึ้นซึ่งเป็นราชอาณาเขตให้ได้รับความเดือดร้อนอยู่เนืองๆ ข้าพเจ้าคิดจะยกกองทัพไปจับโดยลำพังก็เห็นว่าพวกโจรนั้นมากกว่าสองสามเท่าเหลือกำลัง ขอให้ทัพหลวงยกมาช่วยกำจัดเสียโดยเร็ว” ครั้นแต่งเสร็จแล้วให้ม้าใช้ถือเข้าไปให้เจ้าพนักงาน ณ เมืองตงเกีย
เมื่อทหารม้าใช้ไปถึงเมืองหลวง พอพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางที่สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินนั้นเฝ้าพร้อมกัน แต่พวกกังฉินไม่ได้เข้าไป ทหารม้าใช้เอาหนังสือบอกส่งให้เจ้าพนักงานอ่านถวาย พระเจ้าซ้องฮุยจงทราบในหนังสือบอกแล้วตรัสปรึกษาขุนนางว่า ซ้องกั๋งตั้งกองเป็นโจรอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะนั้น เราคิดว่าจะยกทหารไปปราบปรามก็ยังไม่มีโอกาส บัดนี้ซ้องกั๋งมีใจกำเริบเที่ยวทำย่ำยีเบียดเบียนบ้านเมืองยิ่งขึ้นไปกว่าแต่ก่อน เราควรจะแต่งกองทัพไปตีเสียให้แตกฉานอย่าให้ตั้งอยู่ได้
ขณะนั้นซุยเจ๋งกราบทูลว่า ซึ่งพระองค์คิดจะปราบปรามศัตรูเสี้ยนหนามแผ่นดินให้เรียบร้อยนั้นสมควรแก่ประเพณีพระมหากษัตริย์แล้ว แต่ข้าพเจ้าทราบว่าซ้องกั๋งทำธงปักไว้หน้าค่ายมีอักษรเทยเทียนเตี้ยเต๋า แปลว่าประพฤติการสุจริตโดยเที่ยงทางสวรรค์ ข้าพเจ้าจึงคิดเห็นว่าซ้องกั๋งยังตั้งอยู่ในความสัตย์และซ้องกั๋งมีทหารเอกถึงร้อยแปดคนและทหารเลวหลายพัน ซึ่งเราจะยกไปเห็นทีจะเอาชัยชนะยาก อีกประการหนึ่งได้ยินข่าวว่าทางเมืองไต้เหลียวจะยกกองทัพมาตีเมืองเรา และจะให้ยกกองทัพไปจับซ้องกั๋งนั้น ถ้าเมืองไต้เหลียวยกมาก็จะพะว้าพะวัง ขอพระองค์ได้ทรงตรึกตรองอย่าให้เกิดศึกขึ้นได้ทั้งสองทิศ
พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงถามซุยเจ๋งว่าท่านจะคิดอ่านประการใดดี ซุยเจ๋งทูลว่า ขอให้พระองค์แต่งผู้ที่มีสติปัญญาถือหนังสือรับสั่งไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งเข้ามาตั้งให้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองไต้เหลียว ตัดศึกเสียทั้งสองฝ่ายแล้วซึ่งค่อยคิดจะกำจัดซ้องกั๋งก็จะได้โดยง่าย ข้าพเจ้าคิดทั้งนี้หวังมิให้มีความลำบากแก่ทหารทั้งปวงเลย
พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสว่า ถ้าซ้องกั๋งกระด้างกระเดื่องถือทิฐิไม่เข้ามาเรามิได้รับความอัปยศหรือ ซุยเจ๋งจึงทูลว่าซ้องกั๋งนี้เป็นคนรักยศอยากจะทำราชการเป็นขุนนางในตำแหน่งแต่ไม่มีช่องโอกาส ถ้ามีหนังสือรับสั่งให้หาแล้วคงเข้ามาสนองพระคุณเป็นมั่นคง พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงเห็นชอบ จึงให้เจ้าพนักงานแต่งหนังสือรับสั่งให้ตั้นจองเสียนถือไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งแล้วก็เสด็จขึ้น
๗๕
ฝ่ายซัวเกีย กอกิว ขุนนางผู้ใหญ่แต่เป็นกังฉิน ทราบว่ามีรับสั่งให้ตั้นจองเสียนไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋ง กอกิวปรึกษาซัวเกียว่าซ้องกั๋งมีสติปัญญาหลักแหลมถ้าเกลี้ยกล่อมได้และถ้ายอมสมัครเข้ามาทำราชการ โปรดตั้งให้เป็นแม่ทัพไปตีเมืองได้เหลียวสำเร็จสมความปรารถนาแล้ว ซ้องกั๋งก็จะได้เป็นใหญ่มีอำนาจมากขึ้น เราท่านทั้งปวงจะต้องอยู่ในบังคับซ้องกั๋งทั้งสิ้น ซ้องกั๋งกับเราก็เป็นคนอริกันอยู่ ซ้องกั๋งคงจะคิดทำการเบียดเบียนให้ได้รับความเดือดร้อนต่างๆ เราจะคิดอ่านประการใดดี ซัวเกียจึงว่าเราเห็นอุบายอันหนึ่ง จะมิให้ซ้องกั๋งเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการได้ กอกิวถามว่าอุบายของท่านประการใด ซัวเกียว่าเราทั้งสามพากันไปหาตั้นจองเสียน พูดจาเป็นอารีจะให้คนไปด้วย แล้วเราแต่งคนที่ปากกล้าไปว่ากล่าวให้ซ้องกั๋งและทหารมีความโกรธ ซ้องกั๋งกับทหารก็จะฆ่าคนของเราเสีย พระเจ้าซ้องฮุยจงทราบก็จะทรงโกรธคิดระแวงว่าซ้องกั๋งเป็นกบฏ ความที่ซุยเจ๋งกราบทูลไว้ก็คงไม่ทรงเชื่อ เห็นจะให้พวกเราคุมกองทัพไปจับซ้องกั๋งเป็นแน่ ถ้าเราได้ชัยชนะแล้วก็จะเป็นใหญ่มีอำนาจขึ้นกว่าแต่ก่อน อุบายดังนี้ท่านจะเห็นเป็นอย่างไรบ้าง
กอกิวได้ฟังก็สรรเสริญว่า ท่านคิดการครั้งนี้กว้างขวางเสมอกับขงเบ้งครั้งแผ่นดินสามก๊ก เชิญท่านไปหาตั้นจองเสียนด้วยกันเถิด ซัวเกีย กอกิว ก็พากันไปบ้านตั้นจองเสียน ๆ ออกต้อนรับเชิญให้นั่งแล้วถามว่าท่านทั้งสองมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใด ซัวเกีย กอกิวบอกว่าเรามาทั้งนี้เพราะเป็นกังวลด้วยท่านจะไปเขาเนียซัวเปาะ ตั้นจองเสียนถามว่าท่านวิตกอย่างไร ซัวเกียจึงว่าซ้องกั๋งเป็นคนหยาบช้าใจกระด้างไม่อ่อนน้อมต่อผู้ใด ตัวท่านจะไปพูดจาเกลี้ยกล่อมแต่ผู้เดียวเห็นจะยาก เราคิดจะให้เตียกันปั้น หลีเหล็งไปเป็นเพื่อนจะได้ช่วยว่ากล่าวให้ซ้องกั๋งปลงใจในราชการถึงจะมีเหตุเภทกัยประการใดพอแก้ไขกันกลับมา ตั้นจองเสียนตอบว่าท่านทั้งสองช่วยอุดหนุนข้าพเจ้านั้นบุญคุณหาที่สุดมิได้ ซัวเกีย กอกิว เห็นตั้นจองเสียนไม่สงสัยยอมให้คนของตัวไปสมความคิดแล้วก็ลากลับบ้าน เรียกเตียกันปั้น หลีเหล็งเข้ามาสั่งโดยอุบายทุกประการ เตียกันปั้น หลีเหล็งรับคำก็คำนับลามาขึ้นม้าไปคอยตั้นจองเสียนอยู่ที่ประตูบ้าน
ฝ่ายตั้นจองเสียนเตรียมตัวเสร็จแล้วก็ขึ้นม้าพาเตียกันปั้น หลีเหล็งรีบออกจากเมืองหลวงไป ครั้นมาถึงเมืองจีจิวพอเวลาเย็น ตั้นจองเสียนกับเตียกันปั้น หลีเหล็งก็เข้าไปในเมือง เตียซกแม้ผู้สำเร็จราชการก็ออกมาต้อนรับต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม สั่งคนใช้ให้แต่งโต๊ะมาเลี้ยง ครั้นแล้วเตียซกแม้ก็ถามว่าท่านทั้งสามมาด้วยกิจการสิ่งใด
ตั้นจองเสียนตอบว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงรับสั่งใช้ให้ถือหนังสือไปหาตัวซ้องกั๋งเข้าไปทำราชการในเมืองหลวง แล้วตั้นจองเสียนถามว่าเมืองจีจิวกับเขาเนียซัวเปาะเป็นเกาะตรงกันคนละฟากแลเห็นถนัด ซ้องกั๋งมากระทำย่ำยีเบียดเบียนอาณาประชาราษฎรบ้างหรือไม่
เตียซกแม้ว่าซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อมิได้กระทำการข่มเหงผู้ใดจนแม้แต่ใบไม้ในเมืองจีจิวไม่ร่วงเพราะฝีมือทหารของซ้องกั๋งเลย พูดแล้วแสร้งอุบายจูงมือตั้นจองเสียนไปเที่ยวชมบ้านเรือนและสิ่งของต่างๆ
เตียซกแม้ถามว่าที่มาด้วยกับท่านสองนายนั้นเป็นขุนนางตำแหน่งใด ตั้นจองเสียนบอกว่า เตียกันปั้นนั้นทำราชการอยู่กับซัวเกีย หลีเหล็งทำราชการอยู่กับกอกิวให้มาเป็นเพื่อนเรา เตียซกแม้ได้ฟังก็ตกใจจึงว่า ถ้าท่านเอาเตียกันปั้น หลีเหล็งไปด้วยแล้วคงเกิดเหตุ ไม่ได้ตัวซ้องกั๋งเข้าไปเป็นแน่ ท่านเชื่อเราเถิดอย่าพาไปเลย ตั้นจองเสียนตอบว่าซัวเกีย กอกิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้บังคับให้มาด้วย ครั้นจะไม่พาไปนั้นไม่ควร พูดแล้วตั้นจองเสียนก็กลับออกไปพักอยู่ข้างนอก ครั้นรุ่งสว่างเตียซกแม้จึงสั่งคนใช้ให้ข้ามไปบอกแก่ซ้องกั๋ง ณ เขาเนียซัวเปาะ คนใช้ก็รีบไปแจ้งความตามสั่ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดี จึงเอาเงินสิบตำลึงให้คนใช้ก็คำนับลากลับมา
ซ้องกั๋งจึงพูดแก่ทหารทั้งปวงว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงมีหนังสือรับสั่งเราให้เข้าไปทำราชการสมดังที่คิดไว้ เรามีความยินดีนัก ท่านทั้งปวงจงพร้อมใจด้วยกันเถิด อย่าทำแก่งแย่งให้เสียการเลย
โงวหยงจึงว่า ท่านคิดยินดีที่จะได้ไปทำราชการอยู่ในเมืองหลวงนั้นเห็นจะไม่สมคิด ด้วยขุนนางพวกกังฉินคอยปองร้ายจะเอาชีวิตท่านและพวกข้าพเจ้ามิได้ขาด ประการหนึ่งหนังสือรับสั่งนั้นก็เป็นสำนวนพวกกังฉินแต่งขึ้น คงจะว่ากล่าวขู่ข่มด้วยอำนาจต่างๆ ให้ได้รับความอายเป็นแน่ ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าพวกถือหนังสือมาถึงแล้วจับฆ่าเสียอย่าให้มันบังคับบัญชาเราได้เลย
ซ้องกั๋งตอบว่า ซึ่งท่านพูดนั้นเป็นแต่การคาดคะเน จะด่วนทำหุนหันนั้นไม่ได้ การที่เราตั้งใจสามิภักดิ์จะเสียไป โงวหยงมิได้ตอบประการใดแต่ในใจนั้นคิดจะฆ่าพวกที่ถือหนังสือเสียให้ได้ ซ้องกั๋งจึงสั่งซ้องเซ็งให้จัดโต๊ะเครื่องบูชาตั้งไว้ที่ถนนทั้งสองข้างทางและหนทางตั้งแต่ท่าน้ำนั้นให้ปูลาดด้วยผ้าแดงตลอดจนถึงค่าย ให้ ลือฮวง กวยเส็ง เซียวเหยียง ปวยซวนไปคอยอยู่ที่ริมชายน้ำ ให้อวนเซียวชิดจัดเรือข้ามไปรับพวกข้าหลวง นายทหารก็พากันไปตระเตรียมตามสั่งทุกประการ
ฝ่ายโงวหยงนั้นไม่เต็มใจที่จะให้ไปรับพวกถือหนังสือ แต่ขัดซ้องกั๋งไม่ได้ จึงเรียกอวนเซียวชิดมาบอกอุบายที่จะให้คนถือหนังสือกับซ้องกั๋งขัดเคืองกันขึ้น อวนเซียวชิดรับคำแล้วรีบมาจัดเรือบรรจุคนตีกรรเชียงพร้อมแล้วข้ามไปคอยรับพวกข้าหลวง
ฝ่ายตั้นจองเสียน เตียกันปั้น หลีเหล็ง พักอยู่ที่เมืองจีจิวจนรุ่งสว่าง แล้วพากันไปคำนับลาเตียซกแม้ลงเรือที่ท่าข้าม อวนเซียวชิดก็ให้ทหารถอยเรือออกจากท่า ทหารที่ตีกรรเชียงก็ร้องเฮฮาโห่ร้องทำคะนองต่างๆ ตั้นจองเสียน เตียกันปั้น หลีเหล็งมีความโกรธไล่ตีทหารที่ตีกรรเชียงก็โดดลงน้ำว่ายหนีไปสิ้น อวนเซียวชิดจึงว่าท่านข้าหลวงทำโทษแก่คนตีกรรเชียงหนีไปเสียแล้วทำอย่างไรเรือจึงจะเข้าไปถึงฝั่งได้ พวกถือหนังสือจึงว่าเจ้าเป็นเจ้าพนักงานฝีพายบ่าวไพร่ไม่อยู่ในบังคับหนีไปเสีย เจ้าจงโล้เรือเข้าไปส่งพวกเราให้ถึงฝั่งจงได้ อวนเซียวชิดว่าเรือใหญ่เหลือกำลังนัก ขอแรงพวกท่านช่วยตีกรรเชียงบ้าง พวกข้าหลวงว่าเราเป็นขุนนางในตำแหน่งได้เชิญหนังสือรับสั่งมา จะให้พวกเราตีกรรเชียงไม่ควรที่ ถ้าไม่เอาเรือเข้าให้ถึงฝั่งแล้วจะเฆี่ยนเสียเดี๋ยวนี้ อวนเซียวชิดทำตกใจกลัวอ้อนวอนว่า ท่านข้าหลวงจงกรุณางดโทษข้าพเจ้าไว้ครั้งหนึ่งเถิด ข้าพเจ้าเป็นนักเลงสุราถ้าได้เสพแล้วจึงจะมีแรงและสุราที่จะเอาไปพระราชทานซ้องกั๋งนั้นขอให้ข้าพเจ้าได้ดื่มบ้างเถิด พวกข้าหลวงก็ยอมอนุญาตอวนเซียวชิดก็รินสุราดื่มพร่องไปทุกไห แล้วเอาน้ำกรอกเต็มลงไว้ดังเก่าหวังจะให้สุรานั้นจืดจึงแสร้งพูดว่าข้าพเจ้ามีแรงแล้วจะโล้เรือไปให้ถึงฝั่งเดี๋ยวนี้
พูดแล้วก็ลุกขึ้นยืนทำทีจะโล้เรือ จึงเอาเท้าเหยียบประสักให้หลุดน้ำไหลพลุ่งเข้าในเรือหลายแห่งเจียนจะล่ม พอพวกทหารซ้องกั๋งพายเรือเล็กออกมาสองลำเรียกให้ช่วย ทหารเข้าไปรับอวนเซียวชิดยกไหสุราถ่ายลงเรือแล้วพาพวกข้าหลวงเข้าไปฝั่งและอวนเซียวชิดทำทั้งนี้เพราะกลอุบายโงวหยง เมื่อเรือจอดถึงท่าแล้ว ลือฮวง กวยเส็ง เซียวเหยียง ปวยชวนก็ออกมาคำนับรับข้าหลวงเข้าไป
ตั้นจองเสียน เตียกันปั้น หลีเหล็ง จึงว่าซ้องกั๋งนี้ทำอาการเย่อหยิ่งนักไม่ลงมาคำนับรับเราเอง ใช้แต่ไพร่พลให้มารับนั้นไม่สมควร ทหารสี่นายจึงตอบว่า ซ้องกั๋งตั้งใจสามิภักดิ์นับถือในพระเจ้าแผ่นดินเป็นอันมาก จึงให้เราผู้น้องลงมาคำนับนำข้าหลวงขึ้นไปค่าย แต่ตัวซ้องกั๋งนั้นคอยรับอยู่ที่โรงพักแล้วเชิญท่านขึ้นไปเถิด พวกข้าหลวงจึงว่าพวกเจ้าเอาแต่ปากเป็นของกำนัลพูดแก้ตัวต่างๆ ว่าแล้วก็พากันมาถึงโรงพัก ซ้องกั๋งก็ออกมาคำนับรับหนังสือตั้งไว้บนโต๊ะ เชิญข้าหลวงให้นั่งที่สมควร แต่ทหารทั้งปวงนั้นไม่คำนับ ยืนถลึงตามือคุมอาวุธคอยทีอยู่ทุกคน
ซ้องกั๋งถามว่า ท่านทั้งสามมามีความสุขอยู่หรือ ตั้นจองเสียน เตียกันปั้น หลีเหล็งจึงว่า เราเป็นข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งของพระเจ้าซ้องฮุยจงมา นายด่านและหัวเมืองซึ่งอยู่ในพระราชอาณาเขตก็แต่งคนให้รับและส่งเป็นระยะกันโดยอันดับ มีความสุขทุกแห่งทุกตำบล ต่อเราลงเรือที่ท่าข้ามมานี้ จึงได้ความทุกข์ลำบากเพราะพวกของท่าน และซึ่งทำเช่นนี้ไม่สมกับคำซุยเจ๋ง เตียซกแม้สรรเสริญไว้อย่าพูดมากเลย จงเปิดผนึกหนังสือรับส่งอ่านดูเถิด ซ้องกั๋งคำนับแล้วหยิบหนังสือส่งให้เซียวเหยียงอ่านมีความว่า “พระเจ้าซ้องฮุยจงผู้ครองแผ่นดินซ้อง มาถึงซ้องกั๋งผู้เป็นโจรอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะให้แจ้ง ด้วยบรรดาหัวเมืองทั้งปวงมีหนังสือบอกเข้าไปว่า ซ้องกั๋งคุมพรรคพวกกระทำการข่มเหงอาณาประชาราษฎรในราชอาณาเขตให้ได้รับความเดือดร้อนต่างๆ ขอให้เรายกกองทัพหลวงไปปราบปรามเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามศัตรูในแผ่นดิน และซึ่งหัวเมืองมีหนังสือบอกเข้าไปนั้นถูกต้องตามธรรมเนียมราชการสืบมาแต่ก่อน อนึ่ง ขุนนางผู้ใหญ่ที่ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินก็ได้ตระเตรียมกองทัพไว้ร้อยหมื่น ทหารเอกมีฝีมือกว่าพันจะยกมาปราบปรามเสีย เราขอผลัดทุเลาไว้เพราะความเมตตา จึงมีหนังสือรับสั่งให้ตั้นจองเสียนถือมา ถ้าซ้องกั๋งยังรักชีวิตของตัวและพวกพี่น้องอยู่แล้ว จงทำบัญชีไพร่พลพวกพ้องและทรัพย์สิ่งของ เครื่องศัสตราวุธยื่นแก่ตั้นจองเสียนจงสิ้นเชิง แล้วให้ซ้องกั๋งกวาดต้อนครอบครัวอพยพเข้ามาสารภาพรับผิดแต่โดยดีเราจะยกโทษให้ ถ้ายังถือทิฐิมานะ ไม่กระทำตามหนังสือแล้ว จะยกกองทัพใหญ่มาปราบที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะให้ราบ อีกประการหนึ่งกองทัพของเรามีอำนาจเหมือนกองเพลิง ซ้องกั๋งกับพวกเปรียบเหมือนริ้นยุง จะพากันบินเข้าไปในกองเพลิงนั้นไม่ควร” ซ้องกั๋งแจ้งในหนังสือแล้วยังไม่พูดประการใด ที่ปรึกษาและทหารทั้งปวงนั้นเข้าใจเป็นแน่ว่าสำนวนพวกกังฉินแต่ง มีความโกรธเป็นอันมากสู้สะกดโทโสไว้ แต่ลีขุยเป็นคนโทโสมาก กระชากชิงเอาหนังสือมาจากเซียวเหยียงฉีกทิ้งเสีย แล้วเข้าไล่ชกตั้นจองเสียนเป็นอลหม่าน ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็เข้ายึดตัวลีขุยไว้แล้วห้ามไว้ เตียกันปั้น หลีเหล็งจึงว่า ลีขุยทำบังอาจฉีกหนังสือรับสั่งเสีย แล้วตีด่าข้าหลวงเช่นนี้มีโทษต้องในพระราชกำหนดหลายสถาน ซ้องกั๋งจงเอาตัวไปจำไว้ให้มั่นคงแล้วส่งเข้าไปเมืองหลวง ลีขุยวิ่งเข้ามาฉุดข้อมือเตียกันปั้น หลีเหล็งกระชากจากเก้าอี้แล้วว่า ธรรมดาพระมหากษัตริย์จะตรัสสิ่งใดก็เป็นมงคล ย่อมประกอบไปด้วยเมตตาโอบอ้อมเอาใจอาณาและประชาราษฎร มิให้มีข้อเจ็บแค้น ประการหนึ่งทราบว่าผู้ใดเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินแล้ว จะให้ผู้นั้นเข้าอยู่ในอำนาจก็แต่งคนที่มีสติปัญญาไปเกลี้ยกล่อมว่ากล่าวแต่โดยดี ไม่ยกตนข่มท่านสรรเสริญวาสนาบารมีของตัว และให้ริบราชบาทเหมือนในหนังสือที่พวกเจ้าถือมาเช่นนี้ เราจึงเห็นว่าไม่เป็นคำรับสั่ง แต่เป็นสำนวนคนกังฉินพวกเจ้าแต่งเอาเอง เราจึงฉีกทิ้งเสีย
เตียกันปั้น หลีเหล็งตอบว่า เมื่อแต่งหนังสือแล้วเอาขึ้นถวายให้ทอดพระเนตร โปรดประทับตรายี่ห้อสำหรับแผ่นดินมาเป็นสำคัญ ยังไม่เชื่ออีกหรือ ลีขุยจึงตวาดว่าไอ้โกหกแล้วเอามือตบปากเตียกันปั้น หลีเหล็งล้มลง ซ้องกั๋งก็ลากตัวลีขุยออกมาแล้วผลักให้ลงไปเสียจากโรงพัก ซ้องกั๋งก็เข้าพยุงข้าหลวงสองนายขึ้นนั่งบนเก้าอี้จึงพูดว่า ลีขุยเป็นคนโทโสร้ายไม่จักผิดและชอบ ท่านได้เมตตาให้อภัยแก่ข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด พวกข้าหลวงตอบว่าจะให้เรางดโทษกระไรได้ ด้วยลีขุยทำหยาบคายกับพวกเราให้เสื่อมเสียเกียรติยศพระเจ้าแผ่นดินดังนี้ เราจะเข้าไปกราบทูลให้ทราบ ซ้องกั๋งว่าการที่กลับกลายเป็นไปต่างๆ นั้นก็เพราะผลกรรม จะให้ข้าพเจ้าเสียความสัตย์กตัญญูโดยแท้ ถ้าท่านกราบทูลขึ้นแล้วตัวข้าพเจ้าก็ไม่พ้นผิด ถึงจะพูดจาออกตัวแก้ไขไปอย่างไรก็ไม่ได้ เหมือนกับปลาอยู่ในหนองอันเดียวกัน และสุราที่พระราชทานมานั้น ข้าพเจ้าจะขอแจกจ่ายให้แก่ทหารโดยสมควร ว่าแล้วรินสุรามาส่งให้ทุกคน ทหารรับเอาสุรามาดื่มพอตกถึงคอแล้วต่างคนต่างบอกว่า สุราจืดเหมือนเจือนํ้าท่า
ขณะนั้นลูตีชิม มกหอง เล่าตง บู๊สง ซือจินนึกสงสัย สำคัญว่าพวกข้าหลวงแกล้งเอาสุราเจือน้ำมาให้ดื่มก็มีความโกรธนัก จึงว่าลีขุยทำโทษแก่พวกข้าหลวงนั้นชอบแล้ว แต่ตัวเรายังไม่ได้ลงโทษกับพวกข้าหลวง ว่าแล้วต่างคนก็ชักอาวุธสำหรับมือจะเข้าฟันแทงพวกข้าหลวง ซ้องกั๋งเข้ากั้นกอดข้าหลวงไว้ พวกทหารจะเข้าฟันก็กลัวถูกซ้องกั๋งต่างคนลงนั่งถอดถอนใจใหญ่อยู่
ซ้องกั๋งจึงบอกพวกข้าหลวงว่าท่านจะอยู่ที่นี่ช้าไม่ได้ เชิญกลับไปเสียก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะเอารถไปส่ง ข้าหลวงกลัวอำนาจพวกทหารก็ไม่อาจพูดจาทุ่มเถียง จึงรีบพากันมาขึ้นรถโดยเร็ว ซ้องกั๋งก็ขับรถตามไป ทหารทั้งปวงคิดจะทำร้ายพวกข้าหลวงก็ไม่ได้ด้วยซ้องกั๋งคอยห้ามปรามป้องกันอยู่ เมื่อซ้องกั๋งขับรถมาถึงท่าข้าม จึงสั่งเจ้าพนักงานเรือให้ข้ามส่งพวกข้าหลวง ซ้องกั๋งสั่งว่าท่านเข้าไปถึงเมืองหลวงแล้ว ท่านจงช่วยกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงว่าข้าพเจ้าตั้งใจสามิภักดิ์จะเข้าไปทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยสุจริต มิได้คิดประทุษร้ายต่อพระเจ้าแผ่นดิน แต่พวกพี่น้องของข้าพเจ้ายังกระด้างกระเดื่องอยู่ จะขอทุเลาว่ากล่าวให้ปลงใจสมัครเข้าทำราชการด้วย ถ้าเห็นพร้อมกันแล้วข้าพเจ้าจะมีหนังสือบอกเข้าไปให้ทราบ พวกข้าหลวงว่าอย่าอ้อนวอนให้เอาความดีไปกราบทูลเลย จงตระเตรียมตัวคอยรับทัพหลวงจะยกมาเถิด ว่าแล้วก็ชวนกันลงเรือข้ามฟากไป ซ้องกั๋งขับรถกลับมาค่ายจึงหาพวกพี่น้องหกคนที่ทำหยาบช้ากับข้าหลวงมาพร้อมแล้วถามว่าเหตุใดจึงทำการเช่นนี้ให้เกิดความขึ้นโดยมิได้เกรงกลัวแก่เราเลย
พวกหกคนยังไม่ทันจะตอบโงวหยงซินแสจึงพูดขึ้นว่า ข้าพเจ้าได้ทำนายไว้ว่า ในหนังสือคงข่มขี่หยาบช้าต่างๆ ท่านกับพวกพี่น้องก็ยังมีความสงสัยไม่เชื่อ ครั้นได้เห็นอำนาจข้าหลวงและหนังสือสมเหมือนคำข้าพเจ้าพี่น้องทั้งปวงจึงมีใจเจ็บแค้นเพราะรักท่าน ซึ่งท่านจะทำโทษพี่น้องของเรานั้นไม่ควร ถึงท่านจะเอาผิดทำโทษแก่พวกเราประการใดก็ดี ที่จะห้ามไม่ให้พวกกังฉินยกทัพมานั้นไม่ได้ ด้วยคงจะคิดทำร้ายเราเป็นแน่ จงตระเตรียมทำนุบำรุงทแกล้วทหารไว้ให้รื่นเริงคอยรับดีกว่า ประการหนึ่งจะได้เห็นฝีมือกำลังและปัญญาทหารของเราคราวนี้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็มิได้ตอบประการใด โงวหยงจึงสั่งให้ทหารซ่อมแซมแปลงค่ายคูที่ชำรุด และขุดอุโมงค์สนามเพลาะวางขวากหนามตามทำนองศึกแล้วให้ทหารฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ไว้ให้ชำนิชำนาญ คอยรับกองทัพเมืองตังเกียจะยกมา ฝ่ายตั้นจองเสียน เตียกันปั้น หลีเหล็งมาถึงเมืองหลวงก็พากันไปหาซัวเกีย ณ บ้าน แจ้งความให้ฟังทุกประการ ซัวเกียมีความยินดีด้วยสมกับที่คิดไว้ จึงให้คนใช้ไปเชิญท่องกวน เอียเจียน กอกิวขุนนางผู้ใหญ่มาพร้อมกันแล้ว จึงปรึกษาว่าซ้องกั๋งกับพวกคบคิดกันเป็นกบฏ มีหนังสือรับสั่งให้หาก็ไม่เข้ามา กลับทำการหยาบช้าฉีกหนังสือทิ้งเสีย แล้วทุบตีข้าหลวงบาดเจ็บเช่นนี้ท่านจะคิดประการใด
ขุนนางทั้งสามตอบว่าพวกเราก็เป็นขุนนางผู้ใหญ่ช่วยกันทำนุบำรุงแผ่นดินจะนิ่งเสียนั้นไม่ควร จำจะกราบทูลให้ยกกองทัพไปจับพวกโจรฆ่าเสียจึงจะชอบ ซัวเกียถามว่าเรากราบทูลแล้วโปรดให้ยกกองทัพไปท่านจะเห็นผู้ใดเป็นแม่ทัพ ท่องกวนจึงว่าข้าพเจ้าจะรับอาสาไป ขุนนางทั้งสามได้ฟังก็มีความยินดีจึงว่าสมควรแล้ว วันนี้เวลาก็จวนค่ำเราจะเข้ากราบทูลยังไม่ได้ ต่อรุ่งพรุ่งนี้จึงพากันเข้าไปกราบทูลพูดแล้วต่างคนก็คำนับลาไป
ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ท่องกวน ซัวเกีย เอียเจียน กอกิว ตั้นจองเสียนเข้าเฝ้าพร้อมกัน ซัวเกียกราบทูลความตามที่ตั้นจองเสียนบอกทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังมีความแค้นยิ่งนักจึงตรัสว่า เดิมทีเราได้ปรึกษาว่าจะให้ยกกองทัพไปกำจัดเสีย ซุยเจ๋งบอกแก่เราว่า ซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่ออยากเข้ามาทำราชการให้มีหนังสือไปหาตัวเข้ามา เราเชื่อถ้อยคำซุยเจ๋งจึงได้มีหนังสือไป บัดนี้ซ้องกั๋งกับพวกโจรทำการหยาบช้าให้ได้อัปยศดังนี้ เห็นว่าซุยเจ๋งเอาใจไปเผื่อแผ่แก่พวกโจร จงเอาตัวไปจำถามให้ได้ความจริง แล้วตรัสกับขุนนางผู้ใหญ่ว่าใครจะอาสาเป็นแม่ทัพ ท่องกวนก็ทูลรับอาสา ซัวเกีย เอียเจียน กอกิวทูลเสริมว่าท่องกวนมีสติปัญญาสมควรแล้วที่จะเป็นแม่ทัพ
๗๖
พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงเห็นชอบด้วยจึงพระราชทานตราทองคำสำหรับที่กับธงอาญาสิทธิ์ให้แก่ท่องกวน ๆ คำนับรับตราและธงแล้วออกจากที่เฝ้า จึงสั่งแก่ขุนนางเจ้าพนักงานให้แต่งหนังสือรับสั่งไปถึงต้วนพังกือเจ้าเมืองซุยจิว ตันเจียนเจ้าเมืองแต้จิว ฮั่นเทียนหลินเจ้าเมืองทั่วจิว ลีเหม็งเจ้าเมืองโซวจิว โงวเปงอี๋เจ้าเมืองตั้นจิว เฮงหงีเจ้าเมืองเต็งจิว ม้าบ้วนลี้เจ้าเมืองยู่จิว จิวซิ่นเจ้าเมืองซองจิว กำหนดให้เจ้าเมืองทั้งแปดคุมกองทัพคนละหนึ่งหมื่นยกมาบรรจบพร้อมกัน ณ เมืองหลวงโดยเร็ว ขุนนางเจ้าพนักงานก็แต่งหนังสือรับสั่งให้ม้าใช้ถือแยกไปถึงเจ้าเมืองทั้งแปด ฝ่ายเจ้าเมืองทั้งแปดได้ทราบความตามหนังสือรับสั่ง ก็รีบจัดทหารคนละหมื่นยกมาถึงพร้อมกัน ณ เมืองหลวง แล้วเข้าไปคำนับท่องกวนแม่ทัพ ท่องกวนจึงสั่งให้ต้วนพังกือ ตั้นเจียนคุมทหารสองหมื่นเป็นทัพหน้าให้เฮงหงี ฮั่นเทียนหลินคุมทหารคนละหมื่นเป็นปีกซ้าย ม้าบ้วนลี้ จิวซิ่นคุมทหารคนละหมื่นเป็นปีกขวา ให้หองมุ้ย ปิดเส็งทหารรักษาพระองค์คุมทหารคนละหมื่นเป็นกองกลาง ให้โงวเปงอี๋ ลีเหม็งคุมทหารคนละหมื่นเป็นทัพหลัง รวมคนในกระบวนทัพเป็นทหารสิบหมื่น เกณฑ์ทหารในเมืองหลวงเป็นกองลำเลียงส่งเสบียงอาหาร พร้อมแล้วพอถึงวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเมืองหลวงเดินรอนแรมมาตามระยะทาง ครั้นถึงเมืองจีจิวก็ให้หยุดทหารตั้งค่ายพักกองทัพอยู่
ฝ่ายเตียซกแม้เจ้าเมืองจีจิวแจ้งว่ากองทัพหลวงยกมาก็ออกไปต้อนรับคำนับท่องกวนแม่ทัพตามธรรมเนียม ท่องกวนจึงว่าซ้องกั๋งตั้งเป็นกองโจรอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะช้านานแล้ว บัดนี้โปรดให้เรายกกองทัพมากำจัดพวกตำบลเขาเนียซัวเปาะเสียให้ราบคาบ เตียซกแม้จึงว่าซ้องกั๋งคนนี้มีสติปัญญาคิดการรอบคอบ รู้ประมาณการหนักและเบา อีกประการหนึ่งโงวหยงเป็นที่ปรึกษา และทหารทั้งร้อยแปดคนก็มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งนัก ถ้าจะรบโดยซึ่งหน้าเห็นจะเอาชัยชนะได้ยาก ท่านจงคิดกลศึกให้ซ้องกั๋งกับพวกหลงในอุบายจึงจะได้ชัยชนะ
ท่องกวนว่าถ้าตัวท่านรู้จักกลศึกลึกซึ้งแล้วเหตุใดท่านจึงไม่จับพวกโจรเข้าไปถวายเอาความชอบเล่า เตียซกแม้ตอบว่าทหารพวกโจรมากเหลือกำลังจึงไม่อาจจับได้ ท่องกวนได้ฟังก็มีความโกรธตวาดว่าตัวท่านเป็นแต่ผู้ว่าราชการบ้านเมืองเล็กน้อย ไม่เข้าใจในขนบธรรมเนียมแม่ทัพกลับมาสอนเราผู้มีอาญาสิทธิ์อีกเล่า ซึ่งเรายกมาครั้งนี้มีทหารเอกร้อยเศษ ทหารเลวกว่าสิบหมื่นไม่ต้องคิดอุบายให้ป่วยการหรอก เราจะให้ทหารถือมูลดินคนละก้อนถมค่ายเขาเนียซัวเปาะเสียให้เต็มแค่ในพริบตาเดียวก็ได้ เตียซกแม้ตกใจก้มหน้านิ่งไม่ตอบประการใด ก็คำนับลาออกไปจัดโต๊ะและสุรา ให้คนใช้ยกไปเลี้ยงแม่ทัพนายกองและทหารทั่วทุกคนแล้ว ท่องกวนพักกองทัพอยู่ในเมืองจีจิววันหนึ่ง
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าท่องกวนจัดทหารเป็นกระบวนยกออกจากเมืองจีจิวถึงท่าข้าม จึงให้ทหารตั้งค่ายรายไปตามฝั่งน้ำ และหน้าค่ายนั้นให้ทุบปราบเป็นสนามสำหรับทหารจะได้ซ้อมหัดเพลงอาวุธให้พวกซ้องกั๋งเห็นเป็นสง่า ครั้นถึงเวลาก็ให้ทหารซ้อมเพลงอาวุธเล่นรื่นเริงตามหน้าค่าย คอยฟังทหารโจรจะคิดอ่านเป็นประการใด ฝ่ายทหารกองตระเวนเห็นกองทัพเมืองตังเกียยกมาตั้งค่ายใหญ่ที่ท่าข้ามจึงรีบไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งตามที่ได้เห็น ซ้องกั๋งจึงปรึกษาแก่โงวหยงว่าบัดนี้กองทัพเมืองตังเกียยกมาท่านจะคิดประการใด โงวหยงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าคิดจะแต่งกองทัพเป็นเจ็ดกองให้เป็นกองล่อสองกอง ชาวเมืองตังเกียเห็นก็จะรุกไล่ไม่เป็นขบวน เราจึงให้ทัพทั้งห้ากองยกระดมตีอ้อมให้รอบตัวเห็นทีจะได้ชัยชนะโดยง่าย ประการหนึ่งท่องกวนเป็นคนถือตัวว่ามียศและมีอำนาจ จะทำการสิ่งใดก็เอาแต่โวหารเป็นประมาณ มิได้เรียนรู้ในตำราพิชัยสงครามและไม่นับถือผู้มีสติปัญญาจึงเห็นว่าจะสู้พวกเราไม่ได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงบอกโงวหยงว่า ตัวข้าพเจ้าจะเป็นแม่ทัพยกไปกองหนึ่งแต่การซึ่งจะจัดทัพและใช้ทหารมากน้อยจะบังคับบัญชาประการใดแล้วแต่ท่านจะเห็นควร โงวหยงว่าท่านจะเป็นแม่ทัพไปนั้นข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยชื่อเสียงของท่านจะปรากฏอยู่ในแผ่นดินซ้อง แล้วก็คำนับลามาเกณฑ์ทหารให้ฉินเหม็งเป็นแม่ทัพ ตันเทงกุ้ยเป็นปีกซ้าย งุยเต็งก๊กเป็นปีกขวา คุมทหารห้าพันถือธงแดงยกข้ามไปตั้งอยู่ทิศใต้กองหนึ่ง กวนเส็งเป็นแม่ทัพ ซวนจั่นเป็นปีกซ้าย เชียซือบุ๋นเป็นปีกขวา คุมทหารห้าพันถือธงเขียวยกไปตั้งอยู่ทิศตะวันออกกองหนึ่ง ลิมชองเป็นแม่ทัพ อึงซินอยู่ฝ่ายซ้าย ซึงลิบอยู่ฝ่ายขวา คุมทหารห้าพันถือธงขาวไปตั้งอยู่ทิศตะวันตกกองหนึ่ง อูเอียนเจียกเป็นแม่ทัพ ฮั่นทออยู่ฝ่ายซ้าย ซกเถียวอยู่ฝ่ายขวา คุมทหารห้าพันถือธงดำยกไปตั้งอยู่ทิศเหนือกองหนึ่ง แต่ทัพใหญ่นั้นซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพ กองซุนสินเป็นปลัดทัพและโงวหยงเป็นที่ปรึกษา ทหารเอกเป็นปีกซ้ายขวาข้างละยี่สิบห้านาย ทหารเลวสองหมื่นถือธงเหลืองยกข้ามไปกองหนึ่ง ทัพล่อสองทัพนั้นเตียเช็งเป็นแม่ทัพ เก็งอ๋องเป็นปีกซ้าย เต็งติดซุนเป็นปีกขวา คุมทหารห้าพันกองหนึ่ง ลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุน คุมทหารหมื่นหนึ่ง รวมนายทัพเจ็ดกอง ทหารเลวห้าหมื่นห้าพัน ทหารมีฝีมือหกสิบห้า กำหนดให้เตียเช็งยกไปก่อนแล้วจึงให้ลีขุยยกหนุนแล้วยกกองทัพประจำทิศและทัพใหญ่เร่งยกไปเป็นอันดับ ให้ตั้งค่ายวางระยะห่างค่ายท่องกวนประมาณห้าลี้ แม่ทัพนายกองก็ตระเตรียมทัพแล้วยกข้ามไปตั้งค่ายอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายเตียเช็ง เห็นกองทัพข้ามมาถึงฟาก ตั้งค่ายพร้อมกันแล้วก็ขึ้นม้านำทหารเดินผ่านหน้าค่ายท่องกวนจนสุดท้าย แล้วชักม้าเลี้ยวตระหลบหลังกลับมา
ฝ่ายท่องกวน ตั้งแต่ยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่ท่าข้าม มิได้แต่งม้าใช้ให้ไปคอยดูเหตุ มัวดูแต่หนังสือกาพย์โคลงต่างๆ อยู่ พอทหารที่รักษาหน้าค่ายเข้าไปแจ้งความว่าทหารโจรนำกองทัพเดินผ่านมาหน้าค่าย ท่องกวนได้ฟังก็ตกใจวางหนังสือเสีย เรียกทหารขึ้นม้าพากันออกมานอกค่ายพอเห็นกองทัพเตียเช็งผ่านไปสุดมุมค่ายท่องกวนจะขับม้าออกตาม ทหารซ้ายขวาห้ามไว้แล้วบอกว่า เตียเช็งคนนี้มีของวิเศษ เรียกว่าเจียะจือคือก้อนศิลาถ้าขว้างไปแล้วก็ถูกเหมือนหมายว่องไวชำนาญนัก ท่องกวนได้ฟังก็กลัวชักม้ากลับจะเข้าค่าย
ขณะนั้นลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุนกับทหารขับม้าผ่านมาหน้าค่ายเลยไป ท่องกวนกับทหารก็ขับม้าไล่ตามกองทัพ ลีขุยรีบขับม้าหาชัยภูมิเข้าบังเหลี่ยมเขา กองทัพท่องกวนไม่เห็นตัวก็พากันกลับมาค่าย ท่องกวนจึงคิดว่ากองทัพพวกโจรจะคิดกลอุบายและหยุดทัพตั้งค่ายอยู่แห่งใดเราก็มิรู้ได้
คิดแล้วจึงสั่งทหารให้ปลูกหอคอยกลางค่าย ท่องกวนก็ขึ้นไปดูเห็นกองทัพพวกโจรตั้งค่ายอยู่ทั้งสี่ทิศและสัณฐานค่ายนั้นเป็นดอกบัวมีต้นไม้ใหญ่ประจำอยู่ทุกค่าย จัดกองทัพทั้งกระบวนมีศีรษะปีกและเท้าเป็นรูปกา เมื่อเคลื่อนทัพออกจากค่ายนั้นค่อยเดินเป็นระยะราวกับจะบินไปในอากาศ ท่องกวนได้เห็นชัยภูมิตั้งค่ายและกระบวนทัพที่ยกมาก็ตกใจคร้ามกลัว จึงถามทหารคนสนิทว่าพวกโจรตั้งค่ายจัดกองทัพเช่นนี้พวกเราจะสู้ได้หรือไม่ ทหารบอกว่ากองทัพพวกโจรตั้งอยู่ในที่ชัยภูมิดีจะข่มเรา กองทัพเราเห็นจะแตกเป็นมั่นคง ท่องกวนได้ฟังก็ตกใจยิ่งนัก จึงรีบลงมาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกไปคอยกองทัพพวกโจรอยู่หน้าค่าย
ฝ่ายซ้องกั๋งกับนายทหารทั้งสี่ก็ยกกองทัพมาบรรจบพร้อมกัน เห็นท่องกวนยืนม้าอยู่หน้าค่าย ซ้องกั๋งขับม้าขึ้นไปยืนอยู่หน้าทหาร ท่องกวนเห็นซ้องกั๋งทำอาการองอาจจึงตวาดว่าเหตุไฉนเจ้าเป็นกบฏต่อแผ่นดิน บัดนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงมอบอาญาสิทธิ์ให้เรามาตัดศีรษะทั้งเจ้าและพวกพ้องเสียให้สิ้น ถ้ารักชีวิตอยู่แล้วจงเร่งลงจากม้าวางอาวุธเข้ามาคำนับเสียโดยดีจะยกโทษให้
ซ้องกั๋งตอบว่า ซึ่งเราออกมาตั้งอยู่เขาเนียซัวเปาะก็มิได้เบียดเบียนแก่ผู้ใด จำใจมาอยู่เพราะเกลียดชังพวกเจ้าซึ่งเป็นคนกังฉิน อย่าพูดยกตัวอวดอ้างไม่ต้องการ ถ้าจะให้เห็นว่าใครดีแล้วจงมารบกันเถิด ท่องกวนได้ฟังก็โกรธ จึงสั่งตั้นเจียนว่า ท่านจงไปตัดเอาศีรษะซ้องกั๋งมาให้เรา ตั้นเจียนรับคำแล้วขับม้ารำทวนตรงเข้ามาจะรบกับซ้องกั๋ง ฉินเหม็งเห็นดังนั้นจึงขับม้ารำกระบองขึ้นไปแล้วร้องว่าตัวเป็นทหารสำหรับใช้จะมารบกับซ้องกั๋งนั้นดูไม่คู่ควร ว่าแล้วแกว่งกระบองเข้ารุกไล่ ตั้นเจียนเอาทวนป้องปัดด้วยว่องไวแต่เปลี่ยนท่ารับรองกันอยู่ประมาณสามสิบเพลง ตั้นเจียนเสียทีฉินเหม็งเอากระบองตีถูกตั้นเจียนคอหักตกม้าตาย ตังเผ็งขับม้าเข้าไล่ตีทหารเลวแตกร่นลงไป ท่องกวนเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงพาทหารกลับเข้าค่ายให้ทหารปิดประตูค่ายมั่นไว้ ซ้องกั๋งจึงสั่งทหารให้ระดมตีหักค่ายให้พร้อมกันทั้งสี่ทิศ ทหารทั้งปวงก็ระดมยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในค่าย ทหารรักษาหน้าค่ายก็พากันถอยหนีลูกเกาทัณฑ์ไปสิ้น ทหารซ้องกั๋งก็ช่วยกันถอนขวากหนามระดมพังค่ายเข้าไปในค่ายได้ทั้งสี่ด้าน ท่องกวนเสียทีจึงพาทหารหักออกจากที่ล้อมหนีไปได้ ทหารโจรขับม้าไล่ตาม โงวหยงจึงตีม้าล่อสัญญาให้กองทัพกลับมาประชุมรวมกันเป็นกองเดียว
ซ้องกั๋งจึงถามโงวหยงว่ากองทัพเมืองตังเกียเสียทีแก่พวกเราแล้ว เหตุใดท่านจึงไม่ให้กองทัพพวกเราตามตี โงวหยงจึงว่าเรารบดูกำลังฝีมือและสติปัญญาชาวเมืองตังเกียให้รู้ไว้ก่อน ประการหนึ่งข้าพเจ้าเห็นว่าท่องกวนแตกคราวนี้ก็ยังจะไม่หนีไปเมืองตังเกีย คงจะไปตั้งค่ายคอยรวบรวมทหารพร้อมแล้วจะยกมารบกับเราอีก ถ้าสืบดูรู้ว่าท่องกวนยกไปตั้งค่ายอยู่แห่งใดแล้ว ข้าพเจ้าจะจัดทหารออกซุ่มรายไว้คอยระดมตีให้แตกไปจงได้ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย โงวหยงจึงให้ทหารเลวร้อยคนเป็นกองสอดแนม ถ้าได้ความว่ากองทัพท่องกวนไปตั้งอยู่แห่งใดจงรีบมาบอก สั่งแล้วก็ให้ทหารยกกองทัพกลับเข้าค่ายเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายท่องกวนกับทหารถอยหนีมาพ้นค่ายเก่าทางประมาณสามสิบลี้ รวบรวมนายทหารยังไม่พร้อมขาดแต่ตั้นเจียนคนเดียวจึงเกณฑ์ทหารให้ตั้งค่ายลงไว้ แล้วแต่งกองลาดตระเวนสอดแนมเที่ยวสืบให้รู้ว่ากองทัพโจรจะตั้งอยู่แห่งใด
ฝ่ายคนสอดแนมพวกซ้องกั๋ง ครั้นเห็นกองทัพเมืองตังเกียไปตั้งค่ายอยู่ก็รีบมาแจ้งความแก่โงวหยงทุกประการ โงวหยงก็จัดกองทัพเป็นสิบกองให้จูตง ลุยเหง คุมทหารห้าพัน ฉินเหม็ง กวนเส็งคุมทหารห้าพัน ลูตีซิม บู๊สงคุมทหารห้าพัน ตังเผ็ง ซกเถียวคุมทหารห้าพัน เอียจี้ ซือจิน คุมทหารห้าพัน โลวจุนหงี เอียหยง เจียสิวคุมทหารเจ็ดพัน เตียเช็ง เก็งอ๋อง เต็งติดซุน คุมทหารเจ็ดพัน ลีขุย เปาหยก หังชอง ลีกุน คุมทหารหมื่นหนึ่ง ซ้องกั๋งเป็นนายทัพใหญ่ โงวหยงเป็นที่ปรึกษา ทหารเอกมีฝีมือหกสิบห้านายรวมทัพสิบกองเป็นทหารเอกแปดสิบแปดนาย ทหารเลวหกหมื่นเก้าพัน กำหนดให้กองทัพทั้งสิบกองยกข้ามไปในเวลากลางคืน แล้วห้ามปากเสียงอย่าให้อื้ออึง กองทัพเก้ากองนั้นเข้าซุ่มรายอยู่ในป่าทั้งสองฟาก แต่กองทัพซ้องกั๋งนั้นพวกทหารให้รายกันอยู่ตามเชิงเขา ซ้องกั๋งกับโงวหยงขึ้นไปอยู่ยอดเขาให้คนใช้จัดโต๊ะและสุราตั้งเตรียมไว้ แล้วสั่งให้เตียสุนใส่เสื้อหมวกทองแดง แต่งตัวเป็นคนหาปลา พายเรือขึ้นล่องอยู่ในลำน้ำ ตรงหนทางที่พวกเมืองตังเกียจะลงมาตักน้ำ นายทัพนายกองมาเตรียมการแล้วก็ยกไปตั้งอยู่ตามสั่ง
๗๗
ฝ่ายท่องกวนตั้งค่ายอยู่ถึงสามวันแล้ว ไม่เห็นทัพโจรยกมาจึงปรึกษาหองมุ้ย ปิดเส็งว่าชะรอยกองทัพพวกโจรจะคิดว่าเราเสียทียกกลับไปเมืองหลวงแล้วจำเราจะยกกองทัพเป็นกระบวนเดินผ่านไปให้พวกโจรเห็นว่าเรายังอยู่ไม่กลับไป พวกโจรก็จะยกข้ามมาทำศึกกับเรา ประการหนึ่งพวกโจรจะยกมาคราวนี้คงหมิ่นประมาทเราว่าฝีมืออ่อนเสียทีไปครั้งหนึ่งแล้ว ก็จะชวนกันรุกไล่ไม่เป็นกระบวน เราจึงยกทหารโอบล้อมไว้ช่วยกันจับฆ่าเสียให้สิ้น ถึงพวกโจรจะคิดแก้ไขอย่างไรเราก็ไม่กลัวด้วยทหารเรามากกว่าสักสองเท่า ซึ่งเราคิดดังนี้ท่านจะเห็นประการใด
หองมุ้ย ปิดเส็งตอบว่าซึ่งท่านคิดนั้นชอบแล้วเร่งยกไปเถิด ท่องกวนจึงสั่งให้จัดกองทัพเป็นรูปงู เพราะคิดว่างูนั้นมีกำลังอาจรวบรัดเอาข้าศึกได้ทั้งกองทัพ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีท่องกวนยกกองทัพตรงไปท่าข้าม ทหารกองสอดแนมมาแจ้งความว่า ข้าพเจ้าเห็นชายผู้หนึ่งกิริยาเป็นพวกโจร เที่ยวพายเรือตกเบ็ดหาปลาตามลำน้ำ ข้าพเจ้าเรียกหาแวะไม่ ท่องกวนได้ฟังนึกสงสัยรีบเดินทัพมาถึงริมฝั่ง พอเห็นเตียสุนถอยเรือออกจากพุ่มไม้ ท่องกวนให้ทหารร้องถามว่าไอ้พวกโจรตกปลา เห็นซ้องกั๋งยกทัพมาตั้งอยู่ที่ไหน เตียสุนทำไม่ได้ยินลอยเรือเฉยอยู่ ท่องกวนจึงให้ทหารยิงเกาทัณฑ์ไปถูกหมวก ลูกเกาทัณฑ์กระท้อนตกลงในน้ำ เตียสุนทำไม่รู้สึกตัว ท่องกวนโกรธนัก จึงให้ทหารเกาทัณฑ์สามร้อยรุมยิงลูกเกาทัณฑ์ก็ถูกตัวและหมวกดังเม็ดฝนแต่ไม่เข้า ด้วยเตียสุนใส่เสื้อหมวกทองแดงไว้ ท่องกวนเห็นดังนั้นจึงคิดว่าไอ้คนนี้เป็นคนอยู่คง จึงให้ทหารพลองสามร้อยลงน้ำว่ายไปตี เตียสุนเห็นดังนั้นจึงเปลื้องเสื้อและหมวกออกแล้วโดดลงน้ำไล่แทงทหารพลองตายสิ้นในลำน้ำนั้นแดงเป็นโลหิต ท่องกวนเห็นก็ตกใจยืนม้าตะลึงอยู่
ขณะนั้นทหารคนสนิทในกองทัพเห็นธงเหลืองโบกอยู่บนเขาจึงแจ้งความแก่ท่องกวน ๆ ได้ฟังนึกสงสัย จึงสั่งให้ทหารม้าสามร้อยขึ้นไปดู ทหารม้ายังหาทันจะขึ้นไปไม่ พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาม้าล่ออื้ออึงขึ้น ท่องกวนแลเห็นซ้องกั๋งกับโงวหยงนั่งกินโต๊ะเสพสุราอยู่บนยอดเขา ท่องกวนจึงร้องว่าอ้ายกบฏไม่รู้ว่าความตายมาถึงตัวยังมัวกินโต๊ะอยู่ได้เร่งตัดศีรษะส่งมาให้เราโดยเร็ว โงวหยงตอบว่าเราก็ชาติทหารเจ้าอย่าดูหมิ่นประมาทนัก เราจะให้ทหารเลวลงไปตัดศีรษะเสียเดี๋ยวนี้จงระวังตัวให้จงดี
ท่องกวนได้ฟังก็โกรธ เร่งทหารให้ล้อมเขาไว้มั่นคง ทหารท่องกวนยังไม่ทันจะล้อม พอจูตง ลุยเหงขับม้าพาทหารออกมาจากชายเขา ท่องกวนให้หองมุ้ย ปิดเส็งเข้ารบได้ประมาณยี่สิบเพลง จูตง ลุยเหงทำเป็นอ่อนกำลังสู้ไม่ได้พาทหารหนีกลับเข้ามาชายเขา หองมุ้ย ปิดเส็งขับม้าไล่รุกเข้าไปถลำตัว ฉินเหม็ง กวนเส็งก็ขับม้าพาทหารออกโจมตีหองมุ้ย ปิดเส็งเข้าต่อสู้เป็นสามารถ จูตง ลุยเหง ก็ขับม้ากลับมาช่วยรบ หองมุ้ย ปิดเส็งทานกำลังมิได้ก็ขับม้าหนีมาหากองทัพใหญ่ ฉินเหม็ง กวนเส็ง จูตง ลุยเห็งก็ขับม้าไล่ตามตีตะลุมบอน ทหารในกองทัพท่องกวนเข้าต่อสู้เป็นสามารถ โงวหยงจึงจุดประทัดสัญญาให้กองทัพกับทหารเอกหกสิบห้านายเข้าระดมตี ฆ่าฟันทหารเอกและทหารเลวของท่องกวนตายเป็นอันมาก ท่องกวนต้านทานมิได้ก็แตก ทหารซ้องกั๋งไล่ฆ่าฟันทหารท่องกวนจนโลหิตนองแผ่นดิน หองมุ้ย ปิดเส็ง ตวนพังกือ ม้าบ้วนลี้กับทหารประมาณห้าหมื่นเศษ ช่วยกันรบป้องกันพาท่องกวนแม่ทัพหนีไปได้ประมาณสองลี้ พอพบอูเอียนเจียก ลิมชองคุมกองทัพสกัดไว้ นายทหารทั้งสองจึงร้องตวาดว่า ไอ้กังฉินใหญ่จะวิ่งหนีไปข้างไหน ซ้องกั๋งให้เรามาคอยเอาชีวิตพวกเจ้าในที่นี้ ท่องกวนได้ฟังมีความกลัวตัวสั่นยืนตะลึงอยู่ ตวนพังกือ ม้าบ้วนลี้เห็นท่องกวนสิ้นสติจึงบอกว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าทั้งสองจะขอต่อสู้ด้วยข้าศึก ตัวท่านกับหองมุ้ย ปิดเส็ง จงคิดอ่านเล็ดลอดหนีไปก่อน ถ้าข้าพเจ้าเห็นท่านไปพ้นแล้วจึงจะหนีตามไปต่อภายหลัง บอกแล้วตวนพังกือก็ขับม้าเข้ารบกับอูเอียนเจียก ม้าบ้วนลี้เข้ารบกับลิมชองมิได้คิดชีวิต ทั้งสองข้างต่อสู้กันได้ประมาณสามสิบเพลง อูเอียนเจียกเอาทวนแทงถูกอกตวนพังกือตกม้าตาย ลิมชองเอากระบองตีถูกสมองม้าบ้วนลี้แตกตาย ทหารซ้องกั๋งไล่ฆ่าฟันทหารท่องกวนเป็นอลหม่าน แต่หองมุ้ย ปิดเส็งพาท่องกวนกับทหารเลวหนีไป พอพบลูตีซิม บู๊สงคุมกองทัพเข้าตีสกัดหน้าล้อมไว้ ฮั่นเทียนหลิน เฮงหงีคุมทหารห้าพันรบหักออกมา ทหารลูตีซิม บู๊สงแตกออกเป็นช่อง กองทัพท่องกวนเตรียมตัวยังหาทันหนีออกไม่ พอกองทัพตังเผ็ง ซกเถียวยกมาทันสมทบกันล้อมเข้าไว้อีก ฮั่นเทียนหลิน เฮงหงีก็ขับม้าเข้ารบได้ประมาณสิบเพลง ตังเผ็งเอาทวนแทงฮั่นเทียนหลิน ซกเทียวเอาขวานฟันเฮงหงี ทหารสองนายตกจากม้าขาดใจตาย หองมุ้ย ปิดเส็งเห็นดังนั้น ก็ขับม้าเข้ารบฝ่าฟันหักออกไปไม่คิดชีวิต กองทัพที่ล้อมก็แตกพ่ายออกไป หองมุ้ย ปิดเส็งพาท่องกวนกับทหารเอกทหารเลวประมาณสองหมื่นเศษออกจากที่ล้อมได้รีบหนีไปอาศัยอยู่บนเขา ขณะเมื่อทัพท่องกวนแตกครั้งก่อนนั้น ลีเหม็งเจ้าเมืองโซวจิว โงวเปงอี๋เจ้าเมืองตังจิว ซึ่งคุมทหารหมื่นหนึ่งมาในกองทัพท่องกวนนั้นแตกพลัดกันกับท่องกวน เหลือทหารอยู่ประมาณสี่พันพากันเล็ดลอดหนีทหารซ้องกั๋งมาถึงเชิงเขา ทหารในกองทัพแจ้งความว่าท่องกวนหนีขึ้นไปอยู่บนเขานี้ ลีเหม็ง โงวเปงอี๋มีความยินดี ชักชวนกันจะขึ้นไปหาท่องกวนยังหาทันขึ้นไปไม่ พอเอียจี้ ซือจินคุมทหารขับม้ามาทันเข้ารบสกัดหน้าไว้ลีเหม็ง โงวเปงอี๋เข้ารบกับเอียจี้ ซือจินได้ประมาณสิบเพลง ซือจินเอาง้าวฟันถูกคอโงวเปงอี๋ เอียจี้ก็เอาง้าวฟันถูกไหล่ลีเหม็งตลอดถึงราวนม เจ้าเมืองทั้งสองขาดใจตาย ทหารโจรก็ไล่ฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายประมาณสองพัน ที่เหลือนั้นก็พากันหนีขึ้นไปหาท่องกวนบนเขา เมื่อเอียจี้ ซือจินรบกับลีเหม็ง โงวเปงอี๋นั้น ท่องกวนรู้ว่าทหารพวกของตัวรบกับทหารโจรมิได้ให้ทหารลงมาช่วย เพราะกลัวกองทัพโจรจะรู้ว่าตัวหลบอยู่บนเขา คิดตรึกตรองแต่จะหนีไปเมืองจีจิวเอาตัวรอด ครั้นเวลาเย็นพอแลเห็นทัพยกมาข้างทิศใต้กองทัพหนึ่ง จำธงสัญญาได้ว่าพวกของตัว พอกองทัพเข้ามาใกล้เชิงเขาจึงรู้ว่าจิวซิ่น ท่องกวนมีความยินดีนักร้องเรียกจิวซิ่นให้ขึ้นไปบนเขาต่างคนต่างปรับทุกข์หาทางที่จะหนีไปให้พ้นข้าศึก จิวซิ่นจึงว่าเวลานี้ก็จวนค่ำ พวกโจรเห็นจะยกกองทัพไปค่ายแล้ว เชิญท่านรีบลงจากเขาโดยเร็วจะได้พากันหนีไป ท่องกวนได้ฟังเห็นชอบจึงพาทหารรีบลงมาถึงเชิงเขาได้ยินเสียงม้าล่อและกลองศึกเข้าใกล้ ท่องกวนจะหนีกลับขึ้นไปบนเขา พอกองทัพโลวจุนหงี เอียหยง เจียสิวคุมทหารสกัดไว้ ท่องกวนตกใจจึงอ้อนวอนทหารว่าท่านทั้งปวงจงช่วยเราให้พ้นภัยเถิด ทหารทั้งปวงมีความสงสารท่องกวนนัก หองมุ้ย ปิดเส็งจึงขับม้าเข้าฆ่าฟันทหารโจรแตกกระจายไป โลวจุนหงี เอียหยง เจียสิวเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกันได้ประมาณยี่สิบเพลง ม้าหองมุ้ยเหยียบก้อนศิลาพลาดล้มลง หองมุ้ยตกจากหลังม้า โลวจุนหงีกระโดดลงจากหลังม้ารวบแขนทั้งสองได้ให้ทหารคุมตัวไว้แล้วก็ช่วยกันต่อตีกองทัพท่องกวนเป็นสามารถ
ฝ่ายปิดเส็งเห็นเพื่อนตัวถูกจับได้นึกเสียใจไม่อาจต่อสู้เต็มกำลังจึงบอกท่องกวนกับทหารให้รีบหนีไปข้างหน้า แล้วปิดเส็งอยู่ข้างหลังสู้พลางหนีพลางมาพบกองทัพลีขุย เปาหยก หังชอง สีกุนกองหนึ่ง เตียเช็ง เก็งอ๋อง เต็งติดซุนกองหนึ่ง คุมทหารออกตีสกัดต้นทางไว้ ปิดเส็งจะขึ้นไปช่วยก็ไม่ได้ด้วยคอยป้องกันระวังหลังอยู่ ท่องกวนจึงให้จิวซิ่น ตวนพังกือออกรบป้องกันไว้ได้ประมาณสิบเพลง ลีขุยเอาขวานฟันตวนพังกือถูกแสกหน้า เตียเช็งเอาก้อนศิลาวิเศษขว้างถูกกระหม่อมจิวซิ่น ทหารทั้งสองนายขาดใจตาย กองทัพท่องกวนแตกตื่นเป็นอลหม่าน ปิดเส็งก็ขับม้ารบวิ่งอ้อมป้องกันทหารไว้ไม่ให้แตกกระจาย และทหารในกองทัพท่องกวนครั้งนั้นไม่เต็มใจรบเพราะรักชีวิตจึงหักหนีออกไปทางเมืองจีจิวได้ เร่งรีบพากันหนีมาแต่ในเวลากลางคืน ครั้นมาถึงเมืองจีจิวแล้วท่องกวนไม่แวะอาศัยเพราะนึกอายแก่เตียซกแม้จึงพากันเดินทางไปตามชายเมืองจีจิวตรงไปเมืองตังเกีย
ฝ่ายซ้องกั๋งกับโงวหยงอยู่บนเขาจนรุ่งสว่าง แลเห็นทหารคุมกองทัพกลับมา จึงตีม้าล่อเรียกกองทัพเข้าประชุมพร้อมกันแล้ว นายทหารก็บอกความที่ได้รบกับชาวเมืองตังเกียให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งมีความยินดีนักสรรเสริญสติปัญญาโงวหยงเป็นอันมาก จึงสั่งให้เก็บเอาสิ่งของเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารในค่ายท่องกวน เสร็จแล้วก็ยกทหารข้ามไปค่ายเขาเนียซัวเปาะ โลวจุนหงีจึงสั่งให้ทหารคุมตัวหองมุ้ยเข้ามาให้ ซ้องกั๋งจึงลุกจากเก้าอี้เข้าแก้มัดออกเสียเชิญให้นั่งที่สมควร
หองมุ้ยคุกเข่าลงคำนับแล้วถามว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึกท่านจับได้เหตุไฉนจึงไม่ฆ่า ซ้องกั๋งตอบว่าตัวเรามาตั้งกองอยู่ในเขาเนียซัวเปาะนี้ จะได้คิดตั้งตัวเอาราชสมบัติและเป็นโจรเที่ยวตีปล้นเอาทรัพย์สิ่งของผู้ใดนั้นหามิได้ เราคิดตั้งใจว่าจะเข้าไปทำราชการฉลองคุณพระเจ้าแผ่นดินมิได้ขาด เมื่อมีหนังสือรับสั่งให้เราเข้าไปก็คงจะยอมตามรับสั่ง แต่ข้าหลวงนั้นทำอาการเย่อหยิ่งข่มขู่เราด้วยอำนาจ ทหารทั้งปวงมีความเจ็บแค้นจะพากันฆ่าเสีย เราสู้ป้องกันห้ามปรามไว้ไม่ให้ทำเพราะกลัวคำคนนินทาว่าเป็นคนทรยศ และซึ่งกองทัพยกมาทำร้ายกับเราครั้งนี้ ก็เพราะขุนนางพวกกังฉินทูลยุยง ตัวเรามิสู้ก็จำสู้ อุปมาเหมือนเพลิงไหม้ศีรษะ ธรรมดาว่าคบเพลิงติดขึ้นบนศีรษะแล้วก็ย่อมจะขวนขวายให้เพลิงนั้นพ้นจากศีรษะด้วยความร้อน และซึ่งเราจับท่านได้ครั้งนี้เราไม่ทำอันตรายแก่ท่าน เพราะตัวของท่านเป็นข้าราชการอยู่ในพระเจ้าซ้องฮุยจงเราจึงได้นับถือ ท่านจงหยุดพักอยู่ด้วยเราให้หายเหนื่อยสักสามวันแล้วจะให้ทหารไปส่ง
หองมุ้ยได้ฟังมีความยินดีจึงบอกซ้องกั๋งว่า เดิมข้าพเจ้าได้ยินขุนนางและราษฎรในเมืองหลวงและหัวเมืองกล่าวโทษท่านว่าเป็นโจร เที่ยวตีปล้นบ้านเมืองและราษฎรจะชิงเอาราชสมบัติ คำคนกล่าวร้ายนั้นมาก คำสรรเสริญนั้นน้อยนัก ข้าพเจ้าเป็นคนหูเบาหลงเชื่อ บัดนี้ได้ยินถ้อยคำและเห็นน้ำใจของท่านไม่สมกับความนินทาเลย ซ้องกั๋งจึงว่าขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองตังเกียนั้นเป็นกังฉินสักเก้าสิบเก้าส่วนที่เป็นคนตั้งอยู่ในสุจริตสักส่วนเดียว และคนกังฉินที่เป็นพาลนั้นย่อมประกอบด้วยความอิจฉา ถ้าเห็นว่าผู้ใดตั้งอยู่ในสัตย์สุจริตและหมั่นประพฤติการควรประพฤติแล้วก็กล่าวคำนินทาต่างๆ การเช่นนี้ความนินทาจึงมากกว่าสรรเสริญ
พูดแล้วสั่งให้คนใช้ยกโต๊ะมาเลี้ยง ครั้นกินอิ่มแล้วหองมุ้ยก็หยุดพักอยู่กับซ้องกั๋งถ้วนสามวัน ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ทหารไปส่ง หองมุ้ยคำนับลา ซ้องกั๋งจึงสั่งว่า การสิ่งใดที่เราพูดไปนั้นท่านจงกราบทูลให้ทราบ หองมุ้ยตอบว่าถ้าตรัสถามหรือได้ช่องข้าพเจ้าจะกราบทูลพูดแล้วก็รีบมาลงเรือ ทหารซ้องกั๋งก็พามาส่งถึงท่าข้าม หองมุ้ยก็ขึ้นม้าตรงไปเมืองตังเกีย
๗๘
เมื่อซ้องกั๋งส่งหองมุ้ยไปแล้ว โงวหยงจึงว่าซึ่งท่านปล่อยหองมุ้ยและสั่งให้กราบทูลนั้นท่านสำคัญว่าจะสิ้นศึกหรือ ซ้องกั๋งจึงถามว่าในปัญญาของท่านจะเห็นประการใด โงวหยงตอบว่าข้าพเจ้าคะเนการเห็นว่า ท่องกวนแตกไปคราวนี้คงมีใจเจ็บแค้นพากันกราบทูลยุยงรับอาสาเป็นแม่ทัพยกมาอีก การซึ่งข้าพเจ้าว่านี้เป็นแต่คาดคะเนเอา จะต้องแต่งให้ไตจง เล่าตง ปลอมไปฟังข่าวดูให้แน่ก่อน ซ้องกั๋งจึงว่าซึ่งจะให้ไตจง เล่าตงเข้าไปในเมืองตังเกียนั้นเกลือกคนรู้จักมิเป็นอันตรายหรือ โงวหยงตอบว่าทหารสองนายนี้มีสติปัญญารู้จักประมาณกำลังตนกำลังท่าน ประการหนึ่งมีกำลังเดินทางได้วันละพันลี้ จะวิ่งก็รวดเร็วไม่มีผู้ใดเสมอพอวางใจได้ ซ้องกั๋งจึงสั่งไตจง เล่าตงไปคอยฟังข่าวดีและร้าย ณ เมืองตังเกีย นายทหารทั้งสองก็คำนับลาไปตามสั่ง
ฝ่ายท่องกวนครั้นมาถึงเมืองตังเกียยังไม่เข้าเฝ้า ตรงไปหากอกิว ณ บ้านเล่าความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ กอกิวได้ฟังก็ตกใจ จึงว่าท่านยกทหารไปกว่าสิบหมื่นเหลือทหารมาประมาณสามหมื่นและเสียเครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก ถ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงทรงทราบท่านก็จะมีความผิดมาก ต้องไปคิดกับซัวเกียจะได้ช่วยกันแก้ไข พูดแล้วพากันมาหาซัวเกีย ณ บ้านปรึกษาปรับทุกข์กัน
ขณะนั้นท่องกวนพูดว่า เราจะกราบทูลด้วยอุบายว่ายกทัพไปครั้งนี้เป็นฤดูแล้ง น้ำในหนองและบึงงวดลงมีรสเปรี้ยวเฝื่อนคนในกองทัพอาบกินจึงเป็นโรคตายเพราะผิดน้ำ ถ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงยังทรงเคลือบแคลงสงสัยอยู่แล้ว ท่านทั้งสองช่วยทูลเสริมเป็นพยานให้เห็นจริงด้วย ซัวเกีย กอกิว ตอบว่าเราก็จะช่วยทูลแก้ไขให้พ้นผิดให้จงได้
ขณะเมื่อปรึกษากันอยู่นั้น พอดีหองมุ้ยมาถึงเข้าไปคำนับ ท่องกวนจึงถามว่า ท่านคิดอ่านประการใดจึงได้กลับมา หองมุ้ยก็เล่าความตามที่ซ้องกั๋งมีเมตตาให้ฟังทุกประการ กอกิวจึงพูดว่าซ้องกั๋งปล่อยหองมุ้ยมานี้หวังจะให้ความดีปรากฏ เป็นอุบายศึกมิให้พวกเรายกกองทัพไป เราจะทูลรับอาสาเป็นแม่ทัพยกไปเองพูดกันแล้วต่างคนคำนับลาไปที่อยู่
ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ซัวเกีย กอกิว ท่องกวนก็เข้าไปเฝ้า ท่องกวนจึงกราบทูลความตามอุบายที่คิดไว้ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงแคลงในพระทัยไม่ทรงเชื่อจะซักถามก็ยังไม่ทันตรัส ซัวเกีย กอกิวก็ชิงทูลรับอาสาเป็นแม่ทัพ พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสถามว่าท่านจะยกไปครั้งนี้ทำอย่างไรจะได้ชัยชนะ กอกิวทูลว่าตำบลเขาเนียซัวเปาะกับแขวงเมืองจีจิวมีลำน้ำกั้นกลาง ข้าพเจ้าจะขอเบิกเงินสำหรับแผ่นดินมอบให้เจ้าเมืองซัวตังจัดซื้อไม้ต่อเรือรบสักสองร้อยลำ ข้าพเจ้าจะยกกองทัพไปเมืองจีจิวแล้วจะแบ่งเป็นทัพเรือกองหนึ่งจึงจะทำการได้ถนัด
พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงฟังเห็นชอบด้วยจึงพระราชทานกระบี่อาญาสิทธิ์ตั้งกอกิวเป็นแม่ทัพ กอกิวรับกระบี่อาญาสิทธิ์แล้วกราบถวายบังคมลาออกจากที่เฝ้า จึงสั่งเจ้าพนักงานเบิกเงินสำหรับแผ่นดินสามสิบหาบแล้วให้มีท้องตราเกณฑ์เจ้าเมืองซัวตังและหัวเมืองขึ้นต่อเรือรบสองร้อยลำ กำหนดให้แล้วแต่ในหกสิบวัน ถ้าพ้นกำหนดจะทำโทษตามอาญาศึก แล้วจะให้มีท้องตราเกณฑ์ทหารตามหัวเมือง ให้สมทบยกเป็นกองทัพไปเขาเนียซัวเปาะให้พร้อมกัน
ขณะนั้นซัวเกียจึงว่าซึ่งท่านเกณฑ์กองทัพหัวเมืองที่ห่างไกลกับเขาเนียซัวเปาะนั้นไม่ชอบ เพราะเหตุว่าไม่รู้จักทางหนีทางไล่ และครั้งก่อนเสียทหารมากก็เพราะเกณฑ์กองทัพที่หัวเมืองห่างไกล ขอให้ท่านเกณฑ์ทหารหัวเมืองที่ใกล้เขาเนียซัวเปาะเถิด กอกิวได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งให้เกณฑ์อ้องหวนเจ้าเมืองฮ่อปัก ซื่อเกยเจ้าเมืองไทหงวน อองบุนเต๊กเจ้าเมืองฮองหลง ป้วยเตียนเจ้าเมืองยือหนำ เตียไคเจ้าเมืองอั้นเผ็ง เอียอุนเจ้าเมืองลั่นเหล็ง ฮั่นซุนป๊อเจ้าเมืองเองหมึง หลีซองกิดเจ้าเมืองฮั่นเอี๋ยง ฮั่นง่วนตินเจ้าเมืองแพเสีย เก็งตงเจ้าเมืองเทียนจุย ให้เจ้าเมืองสิบเมืองนี้เกณฑ์ทหารหัวเมืองมาเมืองละหมื่น แต่เล่ามั่งเหล็งเจ้าเมืองเกี้ยนทังฮู้นั้นเป็นคนชำนาญในทางเรือให้เกณฑ์ทหารสำหรับเรือหมื่นห้าพัน และกองลำเลียงกับเสบียงอาหารนั้นเกณฑ์เฉลี่ยหัวเมืองทุกเมือง แล้วเขียนหนังสือป้ายส่งให้งูปังฮี้ไปเที่ยวเก็บเรือของราษฎรในเมืองหลวง กำหนดให้ผู้ต้องเกณฑ์ทั้งนี้ไปประชุมพร้อมกัน ณ เมืองจีจิวให้ทันกำหนด ถ้าผู้ใดมาไม่ทันกำหนดจะเอาโทษถึงตาย เจ้าพนักงานก็ไปกระทำตามคำสั่ง
ฝ่ายเจ้าเมืองทั้งปวงได้ทราบความตามท้องตราแล้ว ก็เร่งรัดกันต่อเรือรบและเกณฑ์พลจัดหาเสบียงอาหารได้พร้อมแล้ว ก็พากันยกกองทัพเรือมาประชุมอยู่ตามกำหนด เตียซกแม้เจ้าเมืองจีจิวก็มีหนังสือบอกข้าราชการไปให้ทราบ กอกิวได้แจ้งว่ากองทัพหัวเมืองยกไปบรรจบพร้อมกันอยู่ ณ เมืองจีจิวก็มีความยินดีนัก จึงเลือกเอาทหารรักษาพระองค์ที่กล้าแข็งหมื่นห้าพัน ตังชิเอง ตังซิหยงทหารเสือซ้ายขวา และจัดนางมโหรีและคนขับร้องที่รูปงามเสียงไพเราะไปด้วยสามสิบเศษ สำหรับจะได้ขับร้องให้เป็นที่สบายจะให้นางนั้นนั่งไปบนรถ ครั้นถึงวันฤกษ์ดีกอกิวให้ปลูกศาลเทพารักษ์ แต่งเครื่องบวงสรวงเซียนและเซ่นธงชัยเสร็จแล้ว จึงยกทัพออกจากเมืองตังเกียตรงไปเมืองจีจิว
ฝ่ายไตจง เล่าตง ซึ่งซ้องกั๋งใช้มาสอดแนมฟังข่าวนั้นได้ทราบว่ากอกิวเป็นแม่ทัพเกณฑ์ทหารหัวเมืองกว่าสิบหมื่น จึงรีบไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจจึงถามโงวหยงว่า กอกิวยกกองทัพใหญ่มาทั้งทางบกทางเรือท่านจะคิดอ่านประการใด โงวหยงตอบว่าทหารของเรามีฝีมือเข้มแข็งชำนาญในขบวนรบทุกคน อนึ่งกองทัพทหารเรือของเราก็ได้ตระเตรียมประจำท่าไว้มิได้ขาด ข้าพเจ้าจะคิดเอาชัยชนะให้จงได้ ซ้องกั๋งว่าการสิ่งใดที่ท่านจัดไว้นั้น เราเห็นชอบทุกประการแล้ว แต่กอกิวยกกองทัพมาครั้งนี้มีทหารถึงสิบห้าหมื่น ทหารของเราสิน้อยกว่าจะต่อสู้ได้หรือ โงวหยงจึงว่าลักษณะจะทำศึกสงครามก็ต้องอาศัยความเพียรและสติปัญญาเป็นประมาณ ถ้าหาปัญญามิได้แล้วถึงจะมีทหารมากสักเท่าใดก็ย่อมจะปราชัยแก่ผู้มีปัญญาเป็นแน่แท้ ท่านไม่รู้หรือเมื่อครั้งแผ่นดินสามก๊ก เล่าปี่มีทหารสามพัน โจโฉยกกองทัพมาหลายสิบหมื่น แต่ถึงกระนั้นก็ดี ขงเบ้งยังคิดกลอุบายเอาชัยชนะให้โจโฉแตกไปได้ และกองทัพของเรานี้มีทหารมากกว่าเล่าปี่สองสามส่วนจะคิดเอาชัยชนะกอกิวไม่ได้หรือ ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะรับเป็นภาระธุระเอง ซ้องกั๋งตอบว่าการสิ่งใดถ้าท่านรับเป็นธุระแล้วเราก็วางใจ ซึ่งจะคิดอ่านเป็นประการใดนั้นสุดแล้วแต่ปัญญาของท่านเถิด โงวหยงจึงสั่งให้เตรียมกองทัพบกและเรือไว้พร้อมเสร็จ
ฝ่ายกอกิวยกกองทัพมาถึงเมืองจีจิวแล้ว เตียซกแม้และหัวเมืองทั้งปวงที่มาประชุมอยู่นั้นก็ชวนกันเข้าไปคำนับแล้วคอยฟังราชการอยู่พร้อมกัน กอกิวจึงให้เจ้าพนักงานตรวจทหารให้ครบตามจำนวนเกณฑ์ แล้วจึงปรึกษานายทหารทั้งปวงว่าเราจะคิดกลศึกประการใดจึงจะได้ชัยชนะโดยง่าย
ขณะนั้นอ้องหวนจึงพูดว่าครั้งนี้กองทัพเรามีทั้งทางบกทางเรือ ขอให้ท่านแม่ทัพยกไปยั่วศึกไว้ ถ้าเห็นว่าพวกโจรยกทัพออกจากค่ายข้ามมารบติดพันกันอยู่ จึงให้ทหารกองทัพเรือยกแซงเข้ารบ ชิงเอาค่ายเขาเนียซัวเปาะได้แล้ว ให้ทหารเรือขึ้นรักษามั่นไว้ ถ้าซ้องกั๋งรู้ว่าทัพเรือยกไปรบค่ายจะแบ่งกองทัพไปช่วยการศึก ก็จะไม่ปกติต้องรบระวังหลังทั้งสองฝ่าย ประการหนึ่งถ้าเราตีได้ค่ายสมความคิดแล้ว ซ้องกั๋งก็ไม่มีที่มั่นอาศัยถึงจะสู้รบกับเราก็ไม่แข็งแรงด้วยความเสียใจ เราจึงจะยกทหารระดมตีซํ้าเติมให้เต็มมือ ถึงโงวหยงมีปัญญาจะคิดอ่านแก้ตัวอย่างไรก็ไม่ได้ คงแตกเป็นมั่นคง
กอกิวได้ฟังก็เห็นชอบ จึงจัดกองทัพเป็นกระบวนพิชัยสงครามให้อ้องหวน ซือเกียเป็นทัพหน้า อองบุนเต๊ก บ้วนเตี้ยนเป็นทัพหนุน เตียไค เอียอุนเป็นปีกซ้าย ฮั่นซุนป๊อ หลีซองกิดเป็นปีกขวา ฮั่นง่วนติน เก็งตองเป็นทัพหลังและกองทัพเรือนั้นตังซิหยงเป็นทัพหน้า เล่ามั่งเหล็งเป็นทัพใหญ่แล้วสั่งตังซินหยง เล่ามั่งเหล็งว่าถ้าเห็นกองทัพซ้องกั๋งยกข้ามฟากมารบติดพันกันอยู่กับกองทัพเราแล้ว ให้เร่งยกทัพเรือระดมตีค่ายเขาเนียซัวเปาะให้แตกจงได้ จะได้กำหนดกองทัพเรายกล่วงหน้าไปก่อนวันหนึ่งจึงให้ทัพเรือยกตามไป สั่งแล้วกอกิวก็ยกทัพใหญ่ตรงไปถึงท่าข้ามจึงสั่งทหารให้ตั้งค่ายรายไปตามฝั่งห่างลำน้ำประมาณหกลี้ กองตระเวนก็ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง โงวหยงให้ทราบทุกประการ โงวหยงตระเตรียมทหารพร้อมแล้วจึงหาตัวอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดมาแล้วบอกอุบายให้แต่งกลจัดทหารไว้รับกองทัพเรือเป็นสามารถ สั่งแล้วก็ยกกองทัพข้ามมาตั้งค่ายประชิดอยู่ริมนํ้า สั่งทหารที่มีฝีมือให้คุมทหารเล็ดลอดไปซุ่มอยู่ตามทางที่คับขันหลายกอง ทหารก็ยกไปซุ่มอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายกอกิวครั้นแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาตั้งค่ายประชิดแม่น้ำก็มีความยินดี จึงพูดกับทหารทั้งปวงว่าการศึกครั้งนี้เห็นจะสำเร็จความปรารถนาเหมือนคำอ้องหวนทำนายไว้เป็นแน่ ด้วยเห็นว่าซ้องกั๋งมาตั้งค่ายอยู่ริมฝั่งเอานํ้าไว้หลังเช่นนี้ ถ้ากองทัพเรือเรายกมาถึงแล้วให้ตีระดมข้างหลังค่ายกองหนึ่ง อีกกองหนึ่งนั้นให้ตีค่ายเขาเนียซัวเปาะ ฝ่ายกองทัพเราก็ตีกระหนาบเข้าไปเห็นจะได้ชัยชนะทั้งสองข้าง ทหารทั้งปวงตอบว่าซึ่งท่านคิดการอย่างนี้ควรแล้ว กอกิวจึงสั่งม้าใช้ให้ไปบอกกองทัพเรือรีบยกตีขึ้นมาโดยเร็ว กอกิวขึ้นม้าพาทหารออกมาจากค่ายไม่เห็นกองทัพโจรยกออกมารบ จึงให้อ้องหวนขึ้นม้าไปร้องท้าว่า ไอ้โจรยกกองทัพมาถึงแล้ว ทำไมจึงมุดหัวอยู่ในค่ายเล่า ทหารหน้าค่ายก็เอาเนื้อความไปแจ้งแก่ซ้องกั๋ง ๆ จึงบอกโงวหยงว่ากอกิวให้ทหารมาท้ารบนั้นควรเราจะยกออกไป ว่าแล้วขึ้นม้าพาทหารออกมานอกค่าย
พอแลเห็นอ้องหวนยืนม้าอยู่มุมค่าย ซ้องกั๋งจึงขับม้าขึ้นไปยืนอยู่หน้าทหาร อ้องหวนจึงตวาดว่าไอ้โจรจงเร่งลงจากม้าเข้ามาให้มัดเสียโดยดีเถิด ซ้องกั๋งตอบว่าตัวเจ้านี้ก็เล่าลือชื่อว่าฝีมือดีมานานแล้ว บัดนี้เจ้าจะเอาศีรษะมาเซ่นอาวุธของเราเป็นแน่ ประการหนึ่งฟันก็หักผมก็หงอกถึงแก่ความชราแล้วจงเร่งกลับไปรักษาชีวิตให้ตายโดยปกติดีกว่า อย่ามาตายด้วยคมอาวุธเลย อ้องหวนได้ฟังก็โกรธ จึงตอบว่าถึงตัวเราแก่เฒ่าแล้วก็ยังเชื่อกำลังว่าว่องไวอยู่ อันตัวเจ้ายังหนุ่มอยู่จงมาลองดูฝีมือสักยี่สิบเพลงเถิด ว่าแล้วขับม้าตรงเข้ามาจะรบกับซ้องกั๋ง ลิมชองจึงขับม้าสวนออกรบ ทั้งสองข้างต่างก็มีกำลังว่องไวไม่เสียทีแต่รบกันอยู่ประมาณสามสิบเพลง พอเวลาเย็นต่างคนก็ตีม้าล่อเลิกกองทัพกลับเข้าค่าย ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้ากอกิวกับทหารพากันออกมาประชุมอยู่หน้าค่าย
ฝ่ายซ้องกั๋งยกทหารออกมายืนคอยทีอยู่ ขณะนั้นเก็งตงจึงบอกกอกิวว่า เวลาวานนี้อ้องหวนออกรบกับลิมชองไม่แพ้ชนะกัน เวลาวันนี้ข้าพเจ้าจะขออาสาไปตัดศีรษะทหารโจรมาให้ท่านเป็นบำเหน็จมือ ว่าแล้วขับม้ารำทวนออกมา อูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำง้าวออกไปปะทะปลายทวนไว้ นายทหารทั้งสองเข้าต่อสู้กันเป็นสามารถได้ประมาณสามสิบเพลง เก็งตงชักม้าผิดท่าให้หลังเข้าชิด อูเอียนเจียกเอากระบอกตีถูกต้นคอซบลงบนหลังม้าแล้วเอาง้าวฟันศีรษะเก็งตงหิ้วมาให้ซ้องกั๋ง กอกิวเห็นทหารตายก็โกรธจึงให้ฮั่นง่วนตินออกรบ ฮั่นง่วนตินรับคำแล้วขับม้ารำง้าวออกมา ตังเผ็งก็ขับม้าเข้ารบได้ประมาณสิบเพลง ฮั่นง่วนตินทำเสียทีขับม้าหนี ตังเผ็งไม่รู้ในอุบายขับม้าไล่ไม่ระวัง ฮั่นง่วนตินชายตาดูเห็นได้ทีจึงชักลูกเกาทัณฑ์ยิงซ้ำมาหลายลูก ตังเผ็งยกทวนขึ้นปิดลูกเกาทัณฑ์ถูกมือซ้ายขวาทวนพลัดตกจะชักบังเหียนม้าหนีไม่ถนัด ฮั่นง่วนตินขับม้าเข้ามาจะซ้ำ พอดีลิมชอง อูเอียนเจียกขับม้าถลันเข้าแก้กันไว้ พาเอาตัวตังเผ็งหนีมาได้ กอกิวเห็นได้ทีจึงขับทหารเข้าไล่ตะลุมบอน กองทัพซ้องกั๋งไม่ทันตั้งตัวก็แตกเสียทหารเลวหลายคน พากันหนีเข้าค่ายปิดประตูมั่นไว้
กอกิวจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่าเราจะรบหักค่ายเล่ากองทัพเรือยังหามาถึงไม่ ถ้าเราทำการเข้าไปไม่สมคิดจะเสียที ถ้ากองทัพเรือเรามาถึงจึงตีกระหนาบพักเดียวก็จะแตก ซึ่งเราว่านี้ท่านจะเห็นประการใด ทหารทั้งปวงตอบว่า กองทัพซ้องกั๋งเหมือนกับลูกไก่อยู่ในกำมือ จะบีบเสียเวลาใดก็จะตาย ซึ่งท่านจะรอคอยกองทัพเรือให้มาช่วยตีกระหนาบนั้นชอบแล้ว กอกิวจึงพาทหารกลับเข้าค่ายแล้วสั่งให้ม้าใช้ไปเร่งกองทัพเรือให้รีบยกมา กอกิวและซ้องกั๋งต่างคนให้ทหารรักษาค่ายมั่นไว้มิให้ทหารออกรบกันหลายเวลา
ฝ่ายอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดทัพเรือพากันมาเตรียมการตามอุบายโงวหยงสั่ง จึงเกณฑ์ทหารให้ตัดไม้มีแก่นมาซ้อนก่ายจมไว้ในน้ำ ชักหญ้าและสวะมาปิดไว้มิให้เห็น แล้วจัดเรือพายบรรจุทหารซุ่มไว้ในคลองแยกจึงสั่งว่า กองทัพเรือชาวเมืองตังเกียยกมาถึงจงเร่งพายเรือตัดกลางกระบวนให้ขาดออกเป็นสองตอน แล้วรบป้องกันไว้อย่าให้เข้าแก้กันได้ แต่ลุยเหงนั้นให้คอยอยู่ถ้าเห็นพวกข้าศึกมาก็ให้ดำน้ำจับพวกข้าศึกทหารทั้งปวงก็เตรียมการไว้ตามสั่ง
ฝ่ายตังซิหยง เล่ามั่งเหล็งได้แจ้งความตามม้าใช้บอกก็เร่งทหารยกทัพเรือรีบตามมา ครั้นถึงที่มีหญ้าและสวะไม่ทันพิจารณา ตังซิหยงทัพหน้าก็เร่งทหารโล้เรือขึ้นไป เรือลำหน้าก็เกยไม้ขอน เรือมาทีหลังก็เกยท้ายต่อกันจนเรือกองทัพหน้าติดกันทั้งสิ้น ทหารในเรืออื้ออึงจะถอยหลังออกก็ไม่ได้ ทัพเรือพวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่ในคลองแยกเห็นดังนั้น ก็รีบพายเรือตรงตัดออกมา เรือที่ไม่ติดก็ขาดตอนถอยหลังห่างออกไป อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดก็จุดประทัดตีม้าล่อสัญญายกทหารแยกออกเป็นสองทาง แล้วเข้าระดมตีกองทัพตังซิหยง เล่ามั่งเหล็งต้านทานมิได้ก็แตกไป ทหารโจรไล่ฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายเป็นอันมาก น้ำในคลองแดงเป็นสายโลหิต อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเข้ารุกไล่ ตังซิหยงตกใจกลัวโดดลงในน้ำดำหนี ลุยเหงก็ดำน้ำไล่จับมัดเอาตัวขึ้นมาส่งให้ทหารคุมตัวไว้ แต่เล่ามั่งเหล็งลงน้ำว่ายหนีไปได้ ทหารทั้งปวงก็ช่วยกันเก็บเอาสิ่งของเครื่องศัสตราวุธและเรือรบได้เป็นอันมาก นายทหารทั้งสามก็มีหนังสือบอกไปถึงโงวหยงให้ทราบทุกประการ โงวหยงก็มีความยินดีจึงบอกซ้องกั๋งและนายทหารว่ากองทัพกอกิวแตกไปวันนี้เป็นแน่ ท่านทั้งปวงจงจัดเตรียมตัวให้พร้อม เราจะคอยดูฤกษ์อยู่บนหอรบ ถ้านิมิตปรากฏแล้วจะจุดประทัดตีม้าล่อขึ้นเป็นสำคัญ
๗๙
ฝ่ายกอกิวได้แจ้งว่ากองทัพเรือเสียแก่พวกโจรก็มีความเสียใจนักจึงปรึกษาแก่นายทหารว่ากองทัพเรือแตกพวกโจรครั้งนี้ก็เพราะนายทหารของเรามีความประมาทจึงเสียที ซึ่งจะทำการศึกต่อไปเห็นไม่ตลอด เราคิดว่าค่ำวันนี้จะล่าทัพถอยไปตั้งกองต่อเรือรบอยู่เมืองจีจิว ถ้าการสำเร็จเราจึงยกมาทำต่อครั้งหลัง นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็เห็นชอบด้วย กอกิวจึงสั่งทหารให้รวบรวมเครื่องศัสตราวุธและเสบียงเตรียมการไว้พร้อม ครั้นเวลาพลบกอกิวให้ทหารกองเพลิงตีเกราะและม้าล่ออื้ออึงกว่าทุกวันและกอกิวทำทั้งนี้หวังมิให้ซ้องกั๋งรู้ว่าจะล่าทัพ กอกิวจึงให้ผ่อนเสบียงอาหารคนเจ็บป่วยไปก่อนแล้วยกกองทัพตามไปข้างหลัง
เมื่อกอกิวล่าทัพไปนั้น โงวหยงดูอยู่บนหอรบเห็นกองทัพกอกิวทำผิดปกติก็เข้าใจว่าจะหนี จึงรีบลงมาจากหอรบให้ทหารจุดประทัดตีกลองและม้าล่อเสียงสนั่น กอกิวได้ยินเสียงม้าล่อและกลองก็ตกใจจึงเร่งเดินทัพไปโดยเร็ว ทหารโจรยกตามมาทัน กอกิวก็ขับทหารออกสู้รบเป็นสามารถ ทหารโจรชำนาญในขบวนรบไล่ฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายลงหลายพัน เก็บได้เครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก แล้วก็กลับมาแจ้งความให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งก็มีความยินดีจึงให้ยกข้ามไปค่ายเขาเนียซัวเปาะ
ขณะนั้นอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ลุยเหงก็พาตัวตังซิหยงกับเครื่องศัสตราวุธเข้าไปให้ซ้องกั๋ง ๆ จึงให้เอาตัวตังซิหยงไปจำไว้ แล้วปูนบำเหน็จนายทหารโดยสมควรแก่ความชอบ
ฝ่ายกอกิวกับทหารพากันมาถึงเมืองจีจิวแล้วก็พักอยู่ในเก๋ง จึงเกณฑ์เจ้าเมืองกรมการต่อเรือและฝึกหัดทหารให้ชำนาญในขบวนรบ เวลาวันหนึ่งกอกิวออกว่าการอยู่หน้าเก๋งผู้รักษาเมืองและนายทหารก็ไปประชุมพร้อมกัน กอกิวจึงถามขุนนางทั้งปวงว่า กองทัพโจรมีอำนาจได้ชัยชนะก็เพราะสติปัญญาโงวหยงผู้เดียว ถ้าเราได้ตัวโงวหยงมาไว้ หรือคิดอ่านฆ่าเสียได้แล้ว ซ้องกั๋งกับทหารก็จะอยู่ในเงื้อมมือเราเป็นมั่นคง
ซือเกียเจ้าเมืองไทหงวนตอบว่า ซึ่งท่านจะคิดอุบายเกลี้ยกล่อมและฆ่าโงวหยงนั้นป่วยการเพราะโงวหยงคนนี้มีสติปัญญามากนัก ท่านจงคิดอ่านหาผู้อื่นที่มีสติปัญญามาคิดการศึกสู้กับโงวหยงจึงจะควร กอกิวถามว่าท่านยังเห็นผู้ใดมีสติปัญญาบ้าง ซือเกียบอกว่าบุ้นฮวนเจียงมีสติปัญญาได้ร่ำเรียนตำราพิชัยสงคราม รู้ฤกษ์บนฤกษ์ล่าง ถ้าท่านได้มาไว้แล้วการศึกคงสำเร็จ กอกิวจึงว่าเรากับบุ้นฮวนเจียงยังไม่รู้จักคุ้นเคยกัน ถึงจะมีหนังสือแต่งคนไปเกลี้ยกล่อมที่ไหนจะมา ครั้นเราจะไปหาเองก็ไม่ได้ด้วยติดราชการ จะคิดฉันใดจึงจะได้ตัวบุ้นฮวนเจียงมา ซือเกียตอบว่า บุ้นฮวนเจียงกับข้าพเจ้าเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็ก แล้วก็ได้เรียนหนังสืออาจารย์เดียวกัน ถ้าข้าพเจ้ามีหนังสือไปชักชวนก็เห็นจะเข้ามาทำราชการอยู่ด้วยท่าน กอกิวได้ฟังมีความยินดีนัก จึงให้เสมียนเขียนหนังสือแล้วจัดเงินห้าร้อยตำลึงกับแพรสีต่างๆ ยี่สิบไม้ให้คนใช้คุมไปให้บุ้นฮวนเจียง คนใช้รับหนังสือและสิ่งของแล้วคำนับลาไปตามสั่ง
เวลาวันหนึ่ง ซ้องกั๋งกับพี่น้องเหล่านั้นประชุมกันอยู่หน้าค่าย ทหารกองสอดแนมไปแจ้งความว่ากอกิวล่าทัพไปตั้งกองฝึกหัดทหารและต่อเรือรบอยู่เมืองจีจิวแล้วจะยกมาอีก ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงปรึกษาโงวหยงว่าเราจะละให้กอกิวต่อเรือจะยกมาทำร้ายเรานั้นจะต้องสู้รบจนสิ้นฝีมือหนักแรงทหาร เราคิดจะยกไปรบยั่วศึกไว้อย่าให้กอกิวทำการใหญ่ได้ถนัดท่านจะเห็นประการใด โงวหยงตอบว่าซึ่งท่านคิดนั้นชอบแล้ว ซ้องกั๋งจึงแบ่งทหารให้อยู่รักษาค่ายพอสมควร แล้วก็จัดกองทัพเป็นขบวนยกมาเมืองจีจิว ทหารกองตระเวนก็ไปแจ้งแก่กอกิวให้ทราบทุกประการ กอกิวได้แจ้งจึงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถแล้วจัดทหารเตรียมไว้สำหรับจะได้สู้กับทหารโจร
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพมาใกล้เชิงกำแพงเมืองจีจิว ก็หยุดพักทหารอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จึงใช้ทหารไปร้องด่าว่าไอ้กอกิวรับอาสาเจ้าแผ่นดินมาแล้วทำไมหนีมาอยู่ในเมืองจีจิวเล่า บัดนี้นายเรายกทัพมาถึงแล้วจงออกมาคำนับเสียโดยดีจึงจะปล่อยให้กลับไปหาบุตรภรรยา ณ เมืองตังเกีย ทหารหน้าที่ได้ยินก็ไปแจ้งแก่กอกิวให้ทราบ กอกิวได้ฟังมีความโกรธจึงขึ้นม้าพาทหารมาประชุมอยู่ประตูเมือง แล้วสั่งให้ฮั่นซุนป๊อคุมทหารเปิดประตูออกมาร้องว่า ไอ้พวกกบฏนี้ทะนงตัวนัก เราจะตัดเอาศีรษะไปให้ท่านแม่ทัพจงได้ ว่าแล้วขับม้าตรงเข้ามา ซ้องกั๋งจึงให้อูเอียนเจียกขับม้าออกรบ ทหารทั้งสองฝ่ายก็ต่อสู้กันประมาณห้าสิบเพลงมิได้เสียทีแก่กัน
อูเอียนเจียกจึงคิดว่าทหารคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งนัก จะหักด้วยกำลังเห็นจะไม่ได้ คิดแล้วทำอุบายชักม้าหนี ฮั่นซุนป๊อก็ขับม้าตามมาจนถึงชายน้ำทันกันเข้า ฮั่นซุนป๊อก็เอาง้าวแทงเลยไปในหว่างรักแร้ข้างซ้าย อูเอียนเจียกก็เอาแขนหนีบไว้ได้ จึงชักกระบองออกจะตีฮั่นซุนป๊อเอามือรับจับกระบองไว้ได้ นายทหารทั้งสองต่างฉุดชิงอาวุธกันตกจากหลังม้าก็ยังไม่วาง อูเอียนเจียกก็กระชากกระบองและง้าวด้วยกำลังแรง ฮั่นซุนป๊อยั้งตัวไม่ทันพากันล้มกลิ้งลงน้ำอาวุธก็หลุดจากมือ นายทหารทั้งสองก็ว่ายนํ้าปลํ้ากันอยู่
ขณะนั้นเตียเช็งคุมทหารจะมาช่วย พอแลเห็นอูเอียนเจียกกับฮั่นซุนป๊อลงไปปลํ้ากันอยู่ในน้ำ เตียเช็งจึงให้ทหารประดาน้ำลงไปจับตัวฮั่นซุนป๊อมัดขึ้นมาแล้วอูเอียนเจียกก็ตามขึ้นมาด้วย เตียเช็งจึงเอาง้าวและม้าของทหารเลวให้แก่อูเอียนเจียกรีบกลับไปค่าย แต่เตียเช็งกับทหารประมาณห้าพันคุมตัวฮั่นซุนป๊อไปยังหาถึงไม่ พอพบบ้วนเตียนคุมกองทัพมาตีสกัดหน้าไว้ เตียเช็งก็ขับม้าเข้ารบได้ประมาณห้าเพลง เตียเช็งชักม้าทำหนี บ้วนเตียนสำคัญว่าแพ้ก็ขับม้าไล่ตามไป เตียเช็งเหลียวหลังชายตาดูเห็นได้ทีก็เอาศิลาขว้างไปถูกแสกหน้าโลหิตไหล บ้วนเตียนเสียทีก็ชักม้าหนี เตียเช็งขับม้าไล่ตามไปเต็มกำลัง เมื่อเตียเช็งไล่บ้วนเตียนไปนั้น มิได้พิจารณาข้างซ้ายและขวามุ่งเขม้นหมายจะฆ่าบ้วนเตียนให้ได้
ขณะนั้นเตียไคคุมทหารจะมาช่วยบ้วนเตียน แลเห็นเตียเช็งขับม้าไล่บ้วนเตียนมา เตียไคก็ชักม้าพาทหารหลบเข้าอยู่ในชายไม้ พอเตียเช็งขับม้ามาถึง เตียไคเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกตาม้าข้างขวา ม้าตกใจกระโดดสลัดเตียเช็งพลัดตกจากหลังม้านั้นวิ่งหนีไปด้วยกำลังเจ็บ เตียไคขับทหารเข้ารุมรบหวังจะจับเตียเช็งก็เข้าสู้รบเป็นสามารถ บ้วนเตียนเห็นดังนั้นก็ชักม้ากลับมาช่วยรบ เตียเช็งก็ควงทวนป้องกันอาวุธไว้ ครั้นจะใช้ก้อนศิลาวิเศษก็ไม่ได้ด้วยมือไม่ว่างแต่รบป้องกันตัวอยู่ประมาณยี่สิบเพลงเห็นเหลือกำลังนักจึงวิ่งหนีไป เตียไค บ้วนเตียนขยับจะชักม้าไปตาม พอฉินเหม็ง กวนเส็งขับม้าพาทหารเข้าตีสกัดหน้าไว้ นายทหารและทหารเลวเข้าต่อสู้กันเป็นอลหม่าน เตียเช็งเห็นพวกของตัวมาช่วยมีความยินดี จึงวิ่งกลับมารบโดยกำลังแข็งแรง แย่งชิงเอาตัวฮั่นซุนป๊อคืนมาได้ แต่รบขับเคี่ยวกันอยู่ประมาณสามโมงเศษ ทหารโจรมีกำลังชำนาญในขบวนรบก็ฆ่าฟันทหารตังเกียตายลงมาก บ้วนเตียน เตียไคนั้นถอยกำลังเห็นจะสู้ไม่ได้ก็ชวนกันขับม้าพาทหารหนีกลับเข้าเมืองจีจิว เตียเช็ง ฉินเหม็ง กวนเส็งก็พากันมายังที่ชุมนุมแล้วเอาตัวฮั่นซุนป๊อเข้าไปให้ซ้องกั๋ง ๆ สั่งให้เลิกกองทัพกลับไปเขาเนียซัวเปาะ ครั้นถึงก็ให้ทหารแก้มัดฮั่นซุนป๊อ และถอดเครื่องจำตังซิหยงที่กองทัพเรือจับมาได้แต่ครั้งก่อนนั้นออกมาแล้วให้นั่งที่สมควร
ซ้องกั๋งจึงว่าขออภัยเสียเถิดท่านทั้งสองอย่ามีความพยาบาทแก่เราเลย ฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึกท่านจับได้ไม่ฆ่านั้นคุณของท่านหาที่สุดมิได้ ข้าพเจ้าไม่คิดร้ายแก่ท่านต่อไป ซ้องกั๋งตอบว่าเราไม่ทำอันตรายท่านจะได้หมายประโยชน์ในสิ่งอื่นนั้นหามิได้ หวังเอาพระเดชพระคุณพระเจ้าซ้องฮุยจงเป็นที่พึ่ง และซึ่งเรามาตั้งอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้ มิได้คิดประทุษร้ายแย่งชิงเอาราชสมบัติตั้งตัวเป็นใหญ่ คิดจะเข้าไปทำราชการฉลองพระเดชพระคุณมิได้ขาด แต่หาช่องโอกาสมิได้ ฮั่นซุนป๊อว่าครั้งก่อนก็ได้มีหนังสือรับสั่งให้หาแล้วทำไมท่านจึงไม่เข้าไปเล่า ซ้องกั๋งตอบว่าเราพี่น้องทั้งร้อยแปดคนได้สาบานกันไว้ว่าจะยากจนมีทุกข์สุขประการใดไม่ทิ้งกัน เมื่อมีหนังสือรับสั่งโปรดให้ข้าหลวงสามคนถือมานั้นมีความสงสัยอยู่หลายข้อ ประการหนึ่งผู้เป็นข้าหลวงถือหนังสือไว้ยศเกินวาสนา พี่น้องของเราได้ฟังหนังสือและเห็นกิริยาของข้าหลวงผิดปกติก็มีความสงสัยว่าเป็นอุบายของกังฉินจึงห้ามไว้ การเป็นเช่นนี้เราถึงไม่ได้เข้าไป
ฮั่นซุนป๊อจึงว่า ขุนนางในเมืองตังเกียเป็นกังฉินนั้นมาก ที่เป็นคนตงฉินนั้นน้อยนัก ถึงพระมหากษัตริย์จะตั้งอยู่ในยุติธรรมก็ไม่อาจตั้งอยู่ได้ด้วยคนกังฉินคอยทูลยุยง และเมื่อมีหนังสือมาถึงท่านก็เป็นแต่รับสั่ง ข้อความในหนังสือจะดีร้ายประการใดไม่ทรงทราบจึงไม่สำเร็จ ซึ่งท่านสมัครจะเข้าไปทำราชการนั้นไม่ยากดอก ด้วยข้าพเจ้าเห็นว่าขุนนางและราษฎรในเมืองตังเกียและหัวเมืองไม่เป็นอันทำมาหากินได้ความเดือดร้อนเพราะต้องเกณฑ์มาในกองทัพ ประการหนึ่งพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการเวลาใดมิได้ตรัสด้วยราชการอื่นเลย เป็นกังวลแต่เรื่องท่าน ถ้าข้าพเจ้าได้กลับเข้าไปในเมืองตังเกียแล้วจะแจ้งความแก่ขุนนางผู้ใหญ่ที่เป็นตงฉินให้กราบทูล ถ้าทรงทราบแล้วก็จะดีพระทัยสิ้นวิตก ถึงขุนนางและราษฎรก็มีความยินดีด้วยไม่ต้องเกณฑ์ไปการทัพ คงจะกราบทูลให้มีหนังสือมาเกลี้ยกล่อมท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีสั่งคนใช้ให้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ครั้นอิ่มหนำสำราญแล้วซ้องกั๋งจึงให้ทหารมาส่ง ฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงก็คำนับลามาขึ้นม้าพากันตรงไปเมืองจีจิว
ฝ่ายกอกิวตั้งแต่ทหารของตัวเสียทีแก่พวกโจรก็ไม่มีความสุข คิดตรึกตรองการที่จะเอาชัยชนะให้จงได้ จึงถามซือเกียว่าเมื่อไรบุ้นฮวนเจียงจะมาถึง ซือเกียยังไม่ทันตอบ พอฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงเข้าไปคำนับแจ้งความที่ได้พูดกับซ้องกั๋งให้ทราบทุกประการ กอกิวได้ฟังมีความโกรธตวาดว่าเจ้ากลับใจไปเข้าเป็นพวกกบฏ แล้วยังมีหน้ามาสรรเสริญไอ้ซ้องกั๋งให้เราฟังอีกเล่า เราจะต้องทำโทษเจ้าตามอาญาศึก ว่าแล้วสั่งทหารให้เอาตัวฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมือง ทหารทั้งปวงจึงห้ามว่าฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงไปทำศึกเสียที ท่านให้ทำโทษนั้นถูกแล้ว แต่ข้อที่ว่าเอาใจไปเผื่อแผ่แก่ข้าศึกนั้นเห็นจะไม่เป็น ประการหนึ่งท่านกับซ้องกั๋งก็ยังจะคิดทำการศึกต่อไปอีก จะมาฆ่าฟันทหารผู้มีฝีมือเสียนั้นไม่ชอบ ข้าพเจ้าขอชีวิตคนทั้งสองไว้ให้ทำการแก้ตัวครั้งหนึ่งก่อน กอกิวตอบว่าท่านทั้งปวงขอชีวิตมันไว้เราก็จะยอม แต่จะให้คงที่ทำราชการอยู่นั้นไม่ได้ต้องถอดจากที่แล้วขับเสียจากกองทัพ พวกนายทหารจึงว่าข้าพเจ้าขอชีวิตไว้หวังจะได้อยู่ช่วยราชการ ซึ่งท่านจะให้ขับไล่ไปนั้นทหารทั้งปวงก็จะเสียน้ำใจ กอกิวจึงว่า ทหารเหมือนกับภรรยา ธรรมดาภรรยานั้นถ้าตกไปอยู่ในเงื้อมมือชายอื่นแล้ว ท่านทั้งปวงจะมีความสงสัยหรือไม่ หรือจะรับกลับมาเลี้ยงอยู่กินด้วยกันเป็นปกติตามเดิม นายทหารทั้งปวงได้ฟังก็นิ่งอยู่ กอกิวจึงให้ถอดฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงออกจากที่ขุนนางนายทหารแล้วให้ขับเสียจากกองทัพ ฮั่นซุนป๊อ ตังซิหยงก็กลับมายังเมืองตังเกีย แล้วไปแจ้งความแก่แต้กือตงขุนนางผู้ใหญ่ให้ทราบทุกประการ
แต้กือตงถามฮั่นซุนป๊อว่า ท่านพิเคราะห์ดูกิริยาซ้องกั๋งเห็นว่าจะเข้ามาสามิภักดิ์โดยสุจริตแน่แล้วหรือ ฮั่นซุนป๊อว่าซ้องกั๋งเป็นคนสุจริตจะพูดจาสิ่งใดก็ยั่งยืนจึงมีคนนับถือสมัครอยู่ด้วยเป็นอันมาก แต้กือตงพูดว่าแต่เราผู้เดียวเห็นจะคิดไปไม่ตลอด ก็พาตัวฮั่นซุนป๊อไปหาอือชิมแล้วเล่าความให้ฟัง อือชิมจึงว่าความเรื่องซ้องกั๋งนี้ เป็นพนักงานของพวกขุนนางกังฉินจัดแจง เราจะชิงเอามากราบทูลนั้นถ้าทรงเชื่อก็ดีอยู่ ถ้าหากไม่เชื่อแล้วซัวเกียก็จะทูลซ้ำเติมเราให้ได้ความผิด จะต้องไปปรึกษาซัวเกียเสียก่อนด้วยเป็นที่อุปราช พูดแล้วก็พากันมา ณ บ้านซัวเกียเล่าความให้ฟังทุกประการ
ซัวเกียจึงว่า ซึ่งซ้องกั๋งจะสมัครเข้ามาเป็นข้าราชการนั้นเรามีความยินดีด้วยสิ้นธุระราชการไปเรื่องหนึ่ง เวลาพรุ่งนี้เราจะกราบทูลให้ แต้กือตง อือชิม ฮั่นซุนป๊อ คำนับลากลับไปที่อยู่ ครั้นรุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ซัวเกีย แต้กือตง อือชิมก็เข้าไปเฝ้า ซัวเกียจึงกราบทูลความตามฮั่นซุนป๊อมาบอกให้ทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่า ครั้งก่อนเราได้มีหนังสือให้หาตัวก็ไม่เข้ามา กลับทุบตีผู้ถือหนังสือได้ความอัปยศ และท่านทั้งปวงจะให้เรามีหนังสือไปอีกนั้น ถ้าการเป็นเหมือนครั้งก่อนแล้วมิได้ความอัปยศอีกหรือ แต้กือตงทูลว่า หนังสือนั้นครั้งก่อนกล่าวความแข็งแรงและไม่โปรดยกโทษให้ การจึงผันแปรไปต่างๆ ครั้งนี้ ถ้ามีหนังสือแต่งข้าหลวงไปว่ากล่าวโดยดี เห็นจะเข้ามาฉลองพระเดชพระคุณเป็นมั่นคง พระเจ้าซ้องฮุยจงก็โปรดให้มีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมตามคำแต้กือตงกราบทูลแล้วตรัสว่า กอกิวก็ใช้คนมาเกลี้ยกล่อมบุ้นฮวนเจียงจะเอาไปเป็นที่ปรึกษาก็ยังไม่ได้ ท่านจงหาตัวบุ้นฮวนเจียงเข้ามาแล้วแต่งให้เป็นข้าหลวงถือหนังสือไปเถิด สั่งแล้วก็เสด็จขึ้น ขุนนางเจ้าพนักงานก็มาทำตามรับสั่ง
ฝ่ายงู่ปังฮี้ครั้นต่อเรือรบใหญ่น้อยได้สองพันห้าร้อยลำเสร็จแล้ว จึงมาแจ้งแก่กอกิวให้ทราบทุกประการ กอกิวก็มีความยินดีจึงสั่งทหารให้เอาสายโซ่ร้อยเรือเทียบกันเป็นคู่ ๆ บนปากเรือนั้นให้ทอดกระดานตรึงเหล็กให้แน่นหนา ทหารก็ไปทำการตามสั่งแล้วถอยเรือออกมาจอดอยู่หน้าเมืองจีจิว กอกิวจึงให้ทหารลงฝึกหัดเพลงอาวุธให้ชำนาญในเชิงเรือ คอยท่าบุ้นฮวนเจียงมาถึงจึงจะยกไปทำศึกอีก กองสอดแนมก็ไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งและโงวหยงให้ทราบทุกประการ
ซ้องกั๋งจึงถามโงวหยงว่ากอกิวจะยกมาครั้งนี้ท่านจะคิดอ่านประการใด โงวหยงตอบว่าถ้ากองทัพเรือยกมาถึงเวลาใด ข้าพเจ้าจะคิดอุบายเอาเพลิงเผาเสีย ซ้องกั๋งจึงว่าจะคิดทำประการใดก็แล้วแต่ท่านจะเห็นควรเถิด โงวหยงจึงสั่งเล่าตงจัดเรือเล็กห้าร้อยลำ ในเรือนั้นให้บรรจุฟางและหญ้าโรยดินประสิวราดน้ำมันยางล่ามชนวนให้ตลอดลำ จะได้จุดเป็นเชื้อเพลิง เกณฑ์ทหารประดาน้ำอยู่ลำละคน แล้วให้ถอยไปซุ่มอยู่ที่สองฟาก ให้ฉินเหม็ง อูเอียนเจียกคุมทหารนายละห้าพันไปซุ่มอยู่คนละฟากน้ำ ถ้าเห็นว่ากองทัพไล่กองล่อเข้ามาตรงเรือเชื้อเพลิงแล้วให้เอาเกาทัณฑ์ยิงกราดไว้อย่าให้ถอยขึ้นลงได้ อนึ่งพุ่มไม้ป่าละเมาะริมน้ำทั้งสองฟากนั้น ทำธงยี่ห้อปักไว้เป็นสำคัญ ให้ทหารถือม้าล่อและกลองประจำธงอยู่กองละเก้าคนสิบคน ถ้าได้ยินเสียงประทัดบนยอดเขาแล้ว จงตีกลองและม้าล่อจุดประทัดรับการต่อไป ทหารประดาน้ำพายเรือเชื้อเพลิงตรงเข้าไปหากองทัพเรือเอาเพลิงจุดขึ้นแล้วลงนํ้าดำหนีมาถ้าเห็นเพลิงไหม้เรือรบขึ้นแล้วจึงให้ทหารกองฉินเหม็ง อูเอียนเจียกเอาหม้อดินดำนํ้าทิ้งลงไปในเรือ ถ้าข้าศึกหนีเพลิงลงน้ำจะขึ้นบกก็ให้กองลวงตีม้าล่อให้อื้ออึงไว้ แล้วสั่งให้ทหารปลูกศาลเทพารักษ์ดาดเพดานปักราชวัตธูปเทียนบูชาเครื่องบวงสรวงไว้ให้พร้อมสำหรับกงซุนสินจะอ่านมนต์เรียกฝนและลม ถ้าเห็นเมฆตั้งอากาศมืดลมพัดกล้าให้เลงจิ้นตีกลองใหญ่และม้าล่อเป็นสำคัญ แต่กองบกนั้นให้เอียจี้ ลิมชอง จูตงคุมทหารไปซุ่มคอยสกัดตีกองทัพกอกิวไว้อย่าให้ยกมาได้ นายทหารก็มาเตรียมการคอยท่าอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายกอกิวฝึกหัดทหารชำนาญแล้วจึงปรึกษาซือเกียว่ากองทัพบกและเรือพร้อมแล้ว บุ้นฮ้วนเจียงก็ยังไม่มาจะคอยท่าอยู่ก็เปลืองเสบียงอาหารป่วยการเปล่า ประการหนึ่งซ้องกั๋งจะหมิ่นประมาทว่าเรากลัวฝีมือจำจะยกไปสู้รบกว่าบุ้นฮวนเจียงจะมาถึง ท่านจะเห็นประการใด ซือเกียตอบว่าซึ่งท่านคิดนั้นควรแล้ว กอกิวจึงให้เล่ามั่งเหล็งเป็นทัพหน้า งู่ปังฮี้ ตังซิเอ็งเป็นทัพหนุนรีบยกกองทัพเรือล่วงหน้าไปก่อน แล้วกอกิวจึงจะยกทัพบกหนุนตามไป เล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้ ตังซิเอ็ง คำนับลามาคัดทหารยกไปตามสั่ง
ขณะนั้นกองทัพเรือที่ยกมานั้น กองสอดแนมก็ไปแจ้งแก่โงวหยงทุกประการ โงวหยงจึงบอกกงซุนสินให้ตั้งพิธี กงซุนสินก็อาบน้ำชำระกายนุ่งห่มเหมือนหลวงจีน เข้านั่งชักประคำอ่านมนต์อยู่ในโรงพิธี
ฝ่ายเล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้ ตังซิเอ็งยกกองทัพมาใกล้จะถึงเขาเนียซัวเปาะจึงให้หยุดกองทัพลงไว้คอยฟังทหารโจรจะคิดประการใด ทองอุย ทองเม้งเห็นกองทัพเรือเมืองตังเกียไม่เข้ามาสมคิด จึงชวนกันลงเรือตกเบ็ดคนละลำพายตรงไปหากองทัพหน้า แล้วลุกขึ้นเต้นรำตบมือหัวเราะกวักมือเรียก เล่ามั่งเหล็งเห็นก็มีความโกรธจึงให้ทหารให้ตีกรรเชียงเรือไล่เข้ามา ทัพหนุนก็ยกตาม ทองอุย ทองเม้งพายเรือหนีล่อมาห่าง ๆ พอพ้นลูกเกาทัณฑ์จนถึงเรือเชื้อเพลิง ทองอุย ทองเม้งจึงรอเรือแล้วทำหลอกหลอนต่างๆ เล่ามั่งเหล็งจึงให้ทหารเกาทัณฑ์ระดมยิงมาเป็นอันมาก ทองอุย ทองเม้งจึงกระโดดลงในน้ำเอาเรือเป็นโล่บังลูกเกาทัณฑ์ไว้ เล่ามั่งเหล็งก็เร่งทหารให้ตีกรรเชียงรีบเข้าไปไม่ใคร่ไหวด้วยเรือนั้นใหญ่ตรึงเหล็กพืดเทียบกันถึงสองลำ
ฝ่ายกงซุนสินนั่งชักประคำอ่านมนต์ขอลมอยู่ประสองยามเศษ ด้วยเดชะอำนาจคาถาบันดาลให้เมฆตั้งขึ้นมืดคลุ้มเหมือนฝนจะตก บัดเดี๋ยวลมพายุใหญ่ก็พัดมา เลงจิ้นก็จุดประทัดตีม้าล่อและกลองสัญญาขึ้น ทหารกองลวงก็ตีรับกันเสียงสนั่น เล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้ ตังซิเอ็งได้ยินเสียงประทัดม้าล่อและกลองก็ตกใจไม่รู้ว่ากองทัพโจรจะยกมาทางไหน แลเห็นแต่ธงประจำทัพหักรายอยู่ตามพุ่มไม้ริมฝั่ง สำคัญว่ากองทัพซุ่มคอยสกัดอยู่มาก จึงสั่งทหารให้ถอยหลัง ฉินเหม็ง อูเอียนเจียกก็ให้ทหารยิงเกาทัณฑ์สกัดหน้าและหลังไว้ลูกเกาทัณฑ์ติดเนื่องกันเหมือนห่าฝน ทหารที่ตีกรรเชียงเรือไม่อาจประจำอยู่ได้เรือก็ร่นปะทะติดกันไม่เป็นระยะ
ขณะนั้นทหารโจรพายเรือเชื้อเพลิงตรงเข้ามาใกล้เอาเพลิงจุดชนวนแล้วโดดลงน้ำ เสือกเชื้อเพลิงเข้าไปชิดเรือแล้วดำน้ำหนีมาขึ้นฝั่ง ทหารในเรือเห็นเพลิงลอยเข้ามาใกล้ก็จับกรรเชียงและถ่อจะค้ำไฟออกให้ห่าง ทหารโจรเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกทหารล้มลงเชื้อเพลิงก็ติดไหม้ข้างเรือขึ้น ฉินเหม็ง อูเอียนเจียกจึงให้ทหารเอาหม้อดินดำทิ้งลงในเรือ เพลิงก็ติดดินดำขึ้น ทหารในเรือจะช่วยกันดับก็ไม่ได้ เพลิงนั้นติดไหม้เรือเป็นหลายลำ เล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้ ตังซิเอ็งก็พาทหารหนีเพลิงจะว่ายน้ำขึ้นบก ทหารกองลวงก็ระดมตีม้าล่อและกลองหนักขึ้นแล้วก็เอาเกาทัณฑ์ยิงต้านไว้ พวกทหารเมืองตังเกียตกใจกลัวไม่อาจขึ้นไปได้ ทองอุย ทองเม้ง เตียหวย ลี้จุนก็พาทหารประดาน้ำลงไล่ฆ่าฟันชาวเมืองตังเกียตายเป็นอันมาก เตียหวย จับตัวงู่ปังฮี้ ลี้จุนจับเล่ามั่งเหล็งได้แต่ตังซิเอ็งนั้นหนีไป ทหารโจรฆ่าทหารเมืองตังเกียจมน้ำตายประมาณสองหมื่น ที่หนีขึ้นบกได้ก็ไปเมืองจีจิว ทหารโจรได้เรือรบและเครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก เตียหวย ลี้จุนจึงปรึกษากันว่าแต่ก่อนพวกเราจับทหารชาวเมืองตังเกียได้ครั้งใด ซ้องกั๋งผู้พี่ก็ปล่อยเสียทุกครั้ง และซึ่งเราจับได้ เล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้ครั้งนี้เอาตัวไปให้ซ้องกั๋งก็จะปล่อยเสียอีก อย่าจับเป็นไปเลย เอาแต่ศีรษะไปให้เถิด ปรึกษากันแล้วก็เอากระบี่ตัดศีรษะเล่ามั่งเหล็ง งู่ปังฮี้แล้วก็นำเอาไปให้ซ้องกั๋ง โงวหยง ๆ จึงให้เอาศีรษะนายทหารทั้งสองข้ามฟากไปเสียบประจานไว้ที่หน้าค่ายเก่า
ฝ่ายกอกิวคุมทหารเดินทัพมาถึงทางที่เอียจี้ ลิมชอง จูตงคุมทหารซุ่มอยู่นั้น พอม้าใช้มาแจ้งว่ากองทัพเรือเสียทีแก่พวกโจรแล้ว กอกิวได้ฟังมีความเสียใจสิ้นสติจนอาวุธหลุดจากมือ นิ่งตะลึงอยู่เป็นครู่ ครั้นได้สติแล้วก็ให้ทหารตีกลองสัญญาหยุดกองทัพลงไว้ จึงปรึกษาซือเกียว่าเราเสียกองทัพเรือคราวนี้เหมือนเสียแขนขวา ซึ่งจะยกกองทัพไปอีกนั้นก็เห็นจะเสียที จำจะถอยทัพกลับไปยังเมืองจีจิวก่อน คอยท่าบุ้นฮวนเจียงมาถึงจึงคิดแก้แค้นให้ถึงขนาด ซือเกียว่าท่านจะกลับนั้นชอบแล้ว กอกิวจึงบอกทหารให้กลับทัพพอพวกทหารบ่ายหน้าจะกลับ ก็ได้ยินเสียงประทัดและม้าล่อที่ในป่าทั้งสองข้างทางเห็นพวกโจรขับม้าโอบตีตัดกลางออกมา กอกิวจึงให้อ้องหวนออกรบกับซกเถียวได้ประมาณห้าเพลง อ้องหวนทานกำลังมิได้ขับม้าหนีมาหากองทัพใหญ่ เอียจี้ ลิมชอง จูตง ซกเถียวก็ขับม้าพาทหารระดมตีกระหนาบหน้าหลังเป็นสามารถ ทหารกอกิวต้านทานมิได้ก็แตก ทหารโจรไล่ฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายลงประมาณสองพันเศษ ทหารที่มีฝีมือก็ช่วยรบป้องกันพากอกิวหนีมายังเมืองจีจิว เอียจี้ ลิมชอง จูตง ซกเถียวก็เลิกกองทัพกลับมาค่าย เอาเครื่องศัสตราวุธและศีรษะทหารเมืองตังเกียให้แก่ซ้องกั๋งแล้วแจ้งความมาให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งมีความยินดีสั่งคนใช้ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงแล้วปูนบำเหน็จนายทหารโดยสมควร
ฝ่ายกอกิวตั้งแต่เสียเรือรบและทหารมิได้มีความสุข ไม่ออกว่าการงานหลายเวลา พอทหารเข้าไปแจ้งว่าบุ้นฮวนเจียงถือหนังสือรับสั่งมาเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋ง กอกิวได้แจ้งจึงขึ้นม้าพาทหารออกไปรับข้าหลวงเข้ามา ณ เก๋งที่พัก กอกิวบอกบุ้นฮวนเจียงว่าเราจะไปหาท่านถึงบ้านก็ไปไม่ได้ด้วยการศึกยังรบติดพันกันอยู่ จึงให้คนใช้คุมสิ่งของคำนับไป เชิญท่านผู้มีปัญญามาปราบปรามซ้องกั๋งและพรรคพวกผู้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินเราตั้งใจคอยอยู่ทุกเวลา ซึ่งท่านมาถึงวันนี้เรามีความยินดีนัก เหมือนเทพยดานำเอาดวงแก้วอันวิเศษมาให้การสิ่งใดที่เราคิดไว้คงสำเร็จในคราวนี้เป็นแน่
บุ้นฮวนเจียงตอบว่าการศึกที่จะติดต่อไปขอให้งดไว้ก่อนเชิญท่านคิดการดีกันเสียก่อน กอกิวจึงถามว่าไอ้ซ้องกั๋งกับโงวหยงเผาเรือฆ่าทหาร เก็บสิ่งของเครื่องศัสตราวุธซึ่งเป็นของหลวงไว้เป็นอันมาก เรามีความแค้นและอายยิ่งนักท่านจะให้เป็นไมตรีกับมันกระไรได้ บุ้นฮวนเจียงตอบว่าบัดนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงมีหนังสือรับสั่งว่า ซ้องกั๋งทำการล่วงพระอาญาเสียทแกล้วทหารและสิ่งของซึ่งเป็นพระราชทรัพย์นั้น โปรดยกโทษให้ซ้องกั๋งและพรรคพวกเสีย ข้าพเจ้าจึงเตือนท่านให้คิดดีกัน กอกิวจึงว่าเรารับอาสาเป็นแม่ทัพมาก็หมายใจจะทำศึกแก้แค้นให้ถึงขนาด เรายกทัพออกไปทำศึกครั้งใดโงวหยงก็คิดกลศึกฆ่าทหารเราตายเป็นอันมากเหมือนกับฝีกาฬเกิดในทรวงอก จึงให้เชิญท่านผู้เป็นหมอมาช่วยรักษา ควรหรือท่านจะเอาเกาทัณฑ์มายิงซ้ำให้เรามีความเจ็บทวีมากขึ้น บุ้นฮวนเจียงตอบว่า เมื่อคนใช้ไปแจ้งความแก่ข้าพเจ้านั้นก็ตั้งใจหมายจะมาช่วยสนองคุณท่าน พอขุนนางไปบอกว่ารับสั่งให้เป็นข้าหลวงถือหนังสือมาเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋ง ข้าพเจ้าจึงรีบมาหวังจะแจ้งความทั้งปวงให้ท่านทราบ กอกิวว่าท่านจะอนุเคราะห์เราจริงแล้ว จงงดหนังสือไว้อย่าให้ซ้องกั๋งรู้ความ ท่านกับเราช่วยกันคิดจับซ้องกั๋งกับโงวหยงฆ่าเสียก่อนท่านจะสงเคราะห์ได้หรือไม่ บุ้นฮวนเจียงตอบว่าท่านเป็นขุนนางผู้ใหญ่ควรจะเป็นที่พึ่งแก่ขุนนางผู้น้อยและราษฎร พระเจ้าซ้องฮุยจงก็ทรงนับถือวางพระทัยให้เป็นแม่ทัพออกมาปราบปรามศัตรูอันเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ท่านแต่งทหารออกมารบหลายครั้งก็ไม่ได้ชัยชนะ จึงทรงเห็นว่าพวกโจรมีฝีมือเข้มแข็งจะตั้งรบขับเคี่ยวเอาชัยชนะนั้นยาก แม่ทัพนายทหารและราษฎรก็จะได้ความลำบากเดือดร้อน จึงได้โปรดให้มีหนังสือมาเกลี้ยกล่อมแต่โดยดีหวังมิให้มีการศึกสืบไป ควรที่ท่านกับทหารทั้งปวงจะสรรเสริญคุณพระเจ้าแผ่นดิน ซึ่งท่านจะให้ปิดหนังสือและแปลงข้อความเสียนั้นไม่สมควร อนึ่งได้ทรงพระเมตตาชุบเลี้ยงซ้องกั๋งแล้วถึงท่านทำการมีชัยชนะสมความคิด คุณกับโทษก็พอจะกลบลบกันได้ ถ้าแม้นการไม่สมคิดท่านกับข้าพเจ้าก็จะมีความผิดเสมอโทษด้วยกบฏ เชิญท่านตรึกตรองการหน้าและหลังให้ตลอดเสียก่อนเถิด
กอกิวได้ฟังดังนั้นก็มีความโกรธแต่ไม่รู้ที่จะทำประการใด จึงสั่งคนใช้ให้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้นบุ้นฮวนเจียงพิเคราะห์ดูกิริยากอกิวก็เข้าใจว่าโกรธ จึงว่าลักษณะแม่ทัพจะคิดอ่านทำการศึกแล้วต้องตรึกตรองหาช่องเอาชัยชนะ ถ้าทำการได้สมความคิดแล้วก็มีความยินดี แต่คำคนที่เป็นปราชญ์นั้นกล่าวว่า “ถึงชนะศึกภายนอกสักร้อยครั้งพันครั้งก็ดี ก็ยังสู้ชนะศึกภายในครั้งหนึ่งไม่ได้” ความสองอย่างนี้แล้วแต่ท่านจะเห็นควรเถิด กอกิวตอบว่าการซึ่งท่านกับเราสนทนากันนี้เป็นความสุขุมของดไว้ตรึกตรองก่อน เชิญท่านกินโต๊ะให้สบายเถิด บุ้นฮวนเจียงก็นั่งกินโต๊ะเสพสุราไป
ขณะนั้นอ้องกึนกรมการผู้ใหญ่เมืองจีจิวจึงบอกกอกิวว่า ซึ่งมีหนังสือรับสั่งมาครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นช่องที่จะฆ่าซ้องกั๋งได้สมคิด กอกิวได้ฟังมีความยินดีร้องเรียกอ้องกึนเข้ามานั่งใกล้แล้วถามว่า ท่านเห็นอุบายอย่างไรจึงจะคิดฆ่าซ้องกั๋งได้ อ้องกึนว่าขอให้ท่านแต่งคนไปบอกซ้องกั๋งว่า ข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งพระเจ้าซ้องฮุยจงมาถึงซ้องกั๋ง บัดนี้ข้าหลวงมาพักอยู่เมืองจีจิว ครั้นข้าหลวงจะเชิญหนังสือมาให้ถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ ก็เกรงว่าจะเกิดอันตรายแก่ข้าหลวงเหมือนครั้งก่อน ถ้าซ้องกั๋งคิดสมัครจะทำราชการแล้วก็ให้พาพรรคพวกมาฟังหนังสือที่หน้าเชิงเทินเมืองจีจิว ข้าหลวงจะได้อ่านหนังสือรับสั่งให้ฟัง ถ้าซ้องกั๋งมาแล้วท่านจงฉีกผนึกหนังสือให้พวกเราอ่าน แล้วให้คนอ่านแปลความว่าพรรคพวกของซ้องกั๋งมากน้อยเท่าใด โปรดยกโทษให้ไปหากินตามภูมิลำเนา แต่ตัวซ้องกั๋งนั้นให้เข้าไปเฝ้าพร้อมกับข้าหลวง ถ้าซ้องกั๋งเข้ามาในเมืองจีจิวแล้วเราจับฆ่าเสียก็สิ้นศึก อุปมาเหมือนต้นไม้ แม้นตัดต้นเสียแล้วปลายก็ต้องตาย กอกิวจึงว่าถ้าซ้องกั๋งเข้ามาการที่คิดก็คงจะสำเร็จ ถ้าซ้องกั๋งไม่เข้ามาท่านจะทำประการใด อ้องกึนว่าซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อ รักยศอยากเป็นขุนนาง ถ้าได้ข่าวว่ามีรับสั่งโปรดให้เข้าไปเฝ้าแล้วคงรีบมาเป็นแท้ ประการหนึ่งโงวหยงก็ถือตัวว่ามีสติปัญญาและมีทหารฝีมือเข้มแข็ง จะทัดทานไว้ไม่ให้เข้ามาก็มีความละอายกลัวพวกเราจะหมิ่นประมาทว่าเป็นคนขลาด คงให้ซ้องกั๋งมาท่านอย่าได้วิตกเลย
กอกิวได้ฟังจึงว่าความคิดของท่านนี้ดีนัก แล้วถามบุ้นฮวนเจียงว่าอ้องกึนคิดการเช่นนี้ท่านจะเห็นเป็นประการใด บุ้นฮวนเจียงจึงคิดแต่ในใจว่ากอกิวคนนี้มีสันดานประกอบการเป็นคนพาล ครั้นเราจะทัดทานไว้ก็คงโกรธ ถ้าเราจะยุส่งเสริมไปก็จะเสียทีกับพวกซ้องกั๋ง อย่ากระนั้นเลยจะพูดเป็นกลางไว้ดีกว่า
คิดแล้วตอบว่าการที่อ้องกึนคิดนั้นแม้นสมนึกก็จะดี ถ้าไม่สมนึกก็จะแพ้ภัยตัวซึ่งจะเห็นดีประการใดแล้วแต่ใจท่าน กอกิวจึงสั่งทหารให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ บนเชิงเทินที่จะอ่านหนังสือนั้นตั้งเก้าอี้ มีธงสำหรับแผ่นดินปักประจำไว้ตรงหน้าเก้าอี้ออกมา ก็แต่งโต๊ะเครื่องบูชาไว้หลายที่ ให้ทหารยืนประจำตามตำแหน่งทำเหมือนพระเจ้าซ้องฮุยจงออกว่าราชการ จึงสั่งคนใช้ให้ไปบอกความกับซ้องกั๋งตามคำอ้องกึนพูด คนใช้ก็คำนับลาไปแจ้งความตามสั่ง ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดี จึงปรึกษาโงวหยงว่ากอกิวให้เราเข้าไปฟังหนังสือรับสั่งที่หน้าเชิงเทินเมืองจีจิวนั้นท่านจะเห็นเป็นประการใด โงวหยงตอบว่าการครั้งนี้จะว่าจริงก็ได้ จะว่าเป็นอุบายก็ได้ ควรที่ท่านจะเข้าไปฟังหนังสือให้รู้ว่าร้ายหรือดี แต่จะต้องเตรียมทหารไปด้วยเกลือกมีเหตุจะได้แก้ไขกัน
โงวหยงจึงสั่งให้ อองเอง ซึงซิน เตียเช็ง นางโฮ้วซาเหนีย นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนียคุมทหารม้าพันหนึ่ง ไปซุ่มอยู่ฝ่ายทิศตะวันออกเมืองจีจิว ลีขุย ฮวนสุย เปาหยก หังชอง ลีกุนคุมทหารเดินเท้าพันหนึ่งไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตกให้คอยฟังเสียงประทัดสัญญา ถ้าได้ยินเสียงประทัดแล้วเร่งยกมาด้วยกันโดยเร็ว นายทหารก็ยกไปซุ่มอยู่ตามสั่ง แต่ซ้องกั๋งกับโงวหยงนายทหารและทหารเลวนั้นก็แต่งตัวสวมเสื้อเกราะถืออาวุธขึ้นม้าเป็นขบวนยกมาเมืองจีจิว พวกทหารเรือนั้นอยู่รักษาค่าย ครั้นมาถึงหน้าเมืองจีจิวห่างเชิงเทินประมาณสองลี้ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารยืนม้าเป็นหน้ากระดานสองแถวแต่ม้าซ้องกั๋งกับโงวหยงนั้นยืนอยู่หน้าทหารทั้งปวงแล้วก็ยกมือขึ้นคำนับพร้อมกัน
๘๐
ฝ่ายกอกิวอยู่บนเชิงเทินแลเห็นซ้องกั๋งกับพวกขึ้นม้าสวมเสื้อเกราะ มือถืออาวุธทำสง่าเป็นทีออกศึกจึงนึกแต่ในใจว่าซ้องกั๋งกับพวกทำกิริยาอาการเหมือนกับรู้ตัว อย่าเลยเราจะต้องให้ลงจากม้าและถอดเสื้อเกราะวางอาวุธเสียจึงจะทำการได้ถนัด คิดแล้วสั่งทหารให้ออกไปบอกซ้องกั๋งว่า แต่ก่อนพระเจ้าซ้องฮุยจงทรงขัดเคืองว่า ซ้องกั๋งตั้งกองเป็นโจรเที่ยวปล้นตีชิงเอาบ้านเมืองในพระราชอาณาเขตให้ได้รับความเดือดร้อนต่างๆ ขุนนางผู้ใหญ่ก็กราบทูลขอให้ยกกองทัพมาปราบปรามเสียให้ราบคาบแต่พระเจ้าแผ่นดินยังทรงเมตตาให้งดไว้ โปรดให้ตั้นจองเสียนเป็นข้าหลวงถือหนังสือรับสั่งมาว่ากล่าวแต่โดยดีแล้วก็ยังไม่นับถือ กลับทำบังอาจทุบตีข้าหลวงมีบาดเจ็บ ทำให้เสื่อมเสียพระเกียรติยศ ขุนนางผู้ใหญ่กราบทูลทรงทราบจึงโปรดให้ท่องกวนเป็นแม่ทัพออกมา ตัวท่านเห็นการจะสู้ไม่ได้ใช้คนเอายาพิษลอบใส่ในหนองน้ำและบึงบางทุกแห่ง พวกกองทัพมิแจ้งชวนกันอาบกินก็ถึงแก่ความตายเป็นอันมาก ท่องกวนยกกองทัพกลับเข้าไปทูลให้ทราบทรงขัดเคืองมาก จึงโปรดพระราชทานอาญาสิทธิ์ให้เราเป็นแม่ทัพยกออกมา ครั้นเรามาเห็นหน้ามีความเมตตาจึงมีหนังสือบอกข้อความเข้าไปกราบทูล จึงโปรดให้มีหนังสือยกโทษพวกโจรทั้งปวงเสีย ครั้นจะให้ข้าหลวงเชิญหนังสือไปถึงค่ายเขาเนียซัวเปาะเล่าก็นึกอยู่ว่าซ้องกั๋งกับพวกเป็นโจรน้ำใจมักดุร้าย จะกระทำการล่วงเกินเหมือนหนหลัง เราจึงให้คนใช้ไปหาตัวมาฟังหนังสือรับสั่งโดยสุภาพ ครั้นมาถึงแล้วไม่ถอดเสื้อเกราะลงจากม้าวางอาวุธเข้ามาคำนับถึงเชิงกำแพงนั้นเห็นดีแล้วหรือ
ทหารคำนับรับคำมาขึ้นม้าตรงไปบอกซ้องกั๋งตามคำกอกิวสั่งทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งดังนั้นจึงให้ไตจงไปแจ้งความแก่กอกิวว่า การซึ่งมีหนังสือมานั้นจะเท็จจริงประการใดไม่ทราบเป็นแต่คำคนใช้ไปบอก ถ้าเป็นหนังสือรับสั่งแน่แล้วก็จะจัดการแต่งรับคำนับตามธรรมเนียม ประการหนึ่งจะให้เรากับทหารเข้าไปคำนับฟังหนังสือถึงเชิงกำแพงแล้ว ขอท่านผู้มีอำนาจได้หาตัวกรมการและราษฎรที่มีอายุมาพร้อมกัน จะได้เป็นสักขีพยานด้วยกันทั้งสองฝ่าย ตัวเราและทหารก็จะลงจากม้า วางอาวุธถอดเสื้อเกราะเข้าไปคำนับฟังหนังสือถึงเชิงกำแพงไม่ขัดขืน ไตจงก็ขับม้าเข้าไปแจ้งแก่กอกิวที่เชิงกำแพงตามคำซ้องกั๋งสั่งทุกประการ
กอกิวได้แจ้งจึงให้นายอำเภอไปป่าวร้องราษฎรที่มีอายุมาประชุมพร้อมกันอยู่บนเชิงเทิน แล้วกอกิวจึงสั่งไตจงให้ไปบอกซ้องกั๋งให้รีบเข้ามาโดยเร็ว ซ้องกั๋งจึงสัญญาแก่ทหารทั้งปวงว่า เมื่อเราจะเข้าไปนั้นจงตีกลองเป็นสำคัญและนัดแรกนั้นให้ลงจากม้า นัดที่สองนั้นให้วางอาวุธถอดเสื้อเกราะออกเสีย นัดที่สามนั้นให้พนมมือเดินเป็นระยะเข้าไปพร้อมกัน ทหารทั้งปวงก็รับคำ ซ้องกั๋งจึงตีกลองสัญญาขึ้นครบถ้วนสามครั้ง ทหารก็ทำตามคำสั่ง ซ้องกั๋งนำหน้าพาทหารเดินเข้าไปถึงเชิงกำแพงตรงกับธงสำหรับแผ่นดินแล้วก็คุกเข่ากับศีรษะลงคำนับคอยฟังหนังสือ
ขณะเมื่อซ้องกั๋งมาคุกเข่าอยู่ที่เชิงเทินนั้น กอกิวลุกเดินไปทำอาการองอาจหวังจะให้กลัวอำนาจมิใคร่จะให้เจ้าพนักงานอ่านหนังสือ ซ้องกั๋งจึงให้ไตจงร้องเตือนว่าพวกข้าพเจ้ามาถึงพร้อมกันแล้วเชิญท่านอ่านหนังสือเถิด กอกิวคำนับแล้วหยิบหนังสือบนโต๊ะเปิดผนึกส่งให้เจ้าพนักงานอ่านมีความว่า “พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ประกอบด้วยความกรุณาแก่อาณาประชาราษฎรทั่วพระราชอาณาเขต ให้โอวาทสั่งสอนมายังซ้องกั๋งกับคนที่มีชื่อซึ่งสำนักอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะ ด้วยซ้องกั๋งสั่งเนื้อความไปกับฮั่นซุนขอให้กราบทูลลุกะโทษนั้นทรงทราบทุกประการแล้ว จึงทรงพระดำริว่าซ้องกั๋งกับพวกตั้งกองเป็นโจรเบียดเบียนอาณาประชาราษฎรและทำการจลาจลในอาณาเขตต่างๆ จะต้องให้ยกกองทัพไปปราบปรามการที่ยังไม่สำเร็จ บัดนี้ซ้องกั๋งกับพวกคิดจะละพยศอันชั่วร้าย และจะประพฤติการดีมิให้เป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินนั้นก็เหมือนกับซ้องกั๋งทำความชอบ และซึ่งป่วยการทแกล้วทหารและเสียพระราชทรัพย์ ทำให้ขัดเคืองพระทัยนั้นไม่ทรงอาฆาตต่อไป ถ้าซ้องกั๋งกับพวกจะสมัครเข้าไปเป็นข้าราชการ เราก็จะชุบเลี้ยงแต่งตั้งตามสมควรแก่คุณวิชามิได้มีความรังเกียจ ถ้าไม่สมัครเข้าทำราชการในเมืองหลวงแล้ว ให้แยกย้ายกันไปทำมาหากินตามภูมิลำเนาของตัว ถ้าขัดสนด้วยเงินทุนหรือที่อยู่ ไร่ นา เรือกสวน ก็ให้มาบอกแก่เจ้าพนักงานกราบทูลให้ทราบจะโปรดพระราชทานให้โดยสมควร ห้ามอย่าให้ซ่องสุมกันเป็นโจรเที่ยวตีชิงเบียดเบียนอาณาประชาราษฎรให้ได้รับความเดือดร้อน ถ้าซ้องกั๋งกับพวกมีชื่อนับถือพระเจ้าแผ่นดินโดยสุจริต จงทำสัตย์สาบานให้แม่ทัพนายทหารและผู้ถือหนังสือรู้เห็นเป็นพยาน แล้วก็ให้กอกิวเลิกทัพกลับเข้าไปเมืองหลวง” ใจความในหนังสือเช่นนี้ แต่ผู้อ่านแปลงความตามอุบายของกอกิวว่า บรรดาพวกพ้องซ้องกั๋งนั้นโปรดยกโทษให้ แต่ตัวซ้องกั๋งต้นเหตุนั้นให้กอกิวพาตัวเข้าไปเฝ้า ณ เมืองหลวง
โงวหยงได้ฟัง เข้าใจในอุบายจึงพยักหน้าแก่ฮวยหยง ๆ รู้ในทีจึงตอบว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงยกโทษแต่พวกเราผู้น้อยส่วนพี่ของเราไม่ยอมยกโทษให้ กลับจะเอาตัวเข้าไปในเมืองตังเกีย เราไม่ยอมให้พี่เข้าไป ว่าแล้วชักเกาทัณฑ์ที่ซ่อนไว้ในเสื้อยิงไปถูกขมับคนอ่านหนังสือตกจากเก้าอี้ ซ้องกั๋งกับพวกก็รีบมาขึ้นม้าพร้อมกัน สั่งให้ทหารยิงเกาทัณฑ์ขึ้นไปบนเชิงเทินเป็นอันมาก กอกิวเห็นดังนั้นก็ขึ้นม้าพาทหารออกจากเมือง ให้ทหารตามตีซ้องกั๋งกับพวกเป็นสามารถ โงวหยงก็จุดประทัดสัญญาขึ้นทหารที่ซุ่มอยู่ทั้งสองทางก็ขับทหารม้าและทหารเดินเท้าออกมาช่วยรบ กอกิวเห็นดังนั้นกลัวจะตกอยู่ในระหว่างศึกกระหนาบจึงเร่งทหารรบหักออกไปได้ ทหารเมืองตังเกียตายประมาณสามส่วน ทหารโจรตายประมาณส่วนหนึ่ง กอกิวเห็นทหารของตัวตายมากกว่าพวกโจร จึงสั่งทหารให้ล่าถอยกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งก็เลิกกองทัพกลับไปค่าย
ฝ่ายกอกิวเมื่อคิดกลอุบายจะฆ่าซ้องกั๋งไม่สมความปรารถนา จึงมีความวิตกไปว่าเราทำการล่วงเกินรับสั่ง หมายจะฆ่าซ้องกั๋งผู้ต้นเหตุเสียหาความชอบใส่ตัวก็ไม่สมหมาย ความอันนี้ถ้าทราบถึงพระเจ้าซ้องฮุยจงแล้วตัวเราก็จะมีความผิดเป็นข้อใหญ่ จำจะมีหนังสือบอกกล่าวโทษซ้องกั๋งเสียก่อนและมีหนังสือลับไปถึงซัวเกีย ท่องกวนให้ช่วยทูลแก้ไขขอกองทัพเพิ่มเติมมาอีกเอาความชอบไว้ก่อนความผิดจึงจะสูญไป คิดแล้วแต่งหนังสือบอกใจความว่า “ข้าพเจ้ากอกิวผู้เป็นที่กอไทอวย ขอกราบบังคมทูลมาให้ทราบด้วยบุ้นฮวนเจียงไปแจ้งความว่าเป็นข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งไปให้ซ้องกั๋ง ณ ค่ายเขาเนียซัวเปาะ ข้าพเจ้าเห็นว่าครั้งก่อนก็โปรดให้ตั้นจองเสียนเชิญหนังสือรับสั่งไปถึงค่ายซ้องกั๋งกับพวก ไม่เกรงพระราชอาญาเข้าตีด่าหยาบช้ากับข้าหลวงทำให้เสื่อมเสียพระเกียรติยศครั้งหนึ่งแล้ว และบุ้นฮวนเจียงเชิญหนังสือรับสั่งจะให้ไปถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ ข้าพเจ้าจึงห้ามไว้ให้พักอยู่ที่เมืองจีจิวก่อน เพราะกลัวว่าซ้องกั๋งกับพวกจะมีความหมิ่นประมาท จะกระทำการข่มเหงข้าหลวงให้ได้ความอัปยศอีก ข้าพเจ้าจึงให้หาตัวซ้องกั๋งกับพวกมาประชุมพร้อมกันที่หน้าเชิงเทินเมืองจีจิว แล้วให้เจ้าพนักงานอ่านหนังสือรับสั่งให้ฟังจนสิ้นข้อความ ซ้องกั๋ง โงวหยงไม่นับถือเชื่อฟังและไม่เกรงพระราชอาญา ให้ฮวยหยงพูดท้าทายด้วยคำหยาบต่างๆ เอาเกาทัณฑ์ยิงคนอ่านหนังสือถึงแก่ความตาย แล้วไล่ฆ่าฟันทหารรักษาหน้าที่และคนประจำการตายเสียหลายพัน ข้าพเจ้ายกทหารออกสู้รบฆ่าพวกซ้องกั๋งตายลงเป็นอันมาก ซ้องกั๋งกับพวกจึงหนีกลับไปค่ายเขาเนียซัวเปาะ” และมีหนังสือลับแจ้งความไปถึงซัวเกีย ท่องกวนนั้น กอกิวเขียนเป็นใจความว่า ให้ซัวเกีย ท่องกวนเห็นกับไมตรีรักใคร่กับข้าพเจ้ามาช้านาน และกาลครั้งนี้ข้าพเจ้าเสียทีแก่ซ้องกั๋งหลายครั้งจนทหารเบาบางลงมาก ครั้นจะเลิกกองทัพเข้าไปเมืองตังเกียตามหนังสือรับสั่งก็นึกอาย คิดอุบายจะฆ่าซ้องกั๋งก็ไม่สมความปรารถนา จะต้องคิดการศึกแรมปีกว่าจะสำเร็จ ท่านช่วยกราบทูลแก้ไขขอกองทัพไปช่วยข้าพเจ้าให้จงได้ ถ้าท่านทั้งสองสงเคราะห์ได้แล้วก็เหมือนกับอุปถัมภ์ข้าพเจ้าไว้ให้คงที่อยู่ในยศศักดิ์ เขียนแล้วเข้าผนึกส่งให้ทหารม้าใช้ถือเข้าไปเมืองตังเกียเอาหนังสือส่งให้ท่องกวน ๆ ได้หนังสือบอกและหนังสือลับแล้ว ไปแจ้งความแก่ซัวเกียมหาอุปราช ซัวเกียก็ให้เจ้าพนักงานทำหนังสือบอกขึ้นกราบทูลให้ทรงทราบ
พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสว่า ซ้องกั๋งสั่งความฮั่นซุนป๊อมาว่าจะสามิภักดิ์อ่อนน้อมไม่คิดเป็นเสี้ยนหนามในแผ่นดินต่อไปแล้ว เราจึงมีหนังสือว่ากล่าวไปโดยดี หวังมิให้มีมานะ ซ้องกั๋งกลับมีใจกำเริบเรามีความแค้นนักคิดจะยกกองทัพใหญ่ไปปราบปรามเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ซัวเกียเห็นได้ทีจึงกราบทูลว่า ซึ่งพระองค์ทรงพระราชดำรินั้นถูกต้องตามประเพณีของพระมหากษัตริย์แต่ปางก่อนสืบมา ข้าพเจ้าเห็นว่าซ้องกั๋งนี้เป็นพวกโจรต่ำช้าตระกูล ไม่สมควรที่พระองค์จะเสด็จไปทำศึกให้เสื่อมเสียพระเกียรติยศ ควรจะวางพระทัยแก่ข้าพเจ้าและแม่ทัพนายกองจึงจะชอบ ประการหนึ่งก็โปรดให้กอกิวยกกองทัพไปปราบปรามการศึกก็ยังติดพันกันอยู่ ได้ทราบว่าพระองค์มีหนังสือโปรดยกโทษซ้องกั๋ง จึงถอยมาตั้งขัดทัพรอคอยท่วงทีอยู่ ณ เมืองจีจิว ครั้นจะยกกองทัพไปรบถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะอีกก็เห็นว่าทหารเบาบางน้อยตัวกว่าพวกโจรมาก จึงบอกเข้ามาขอกองทัพเพิ่มเติม ขอพระองค์จงพระราชทานให้ตามหนังสือบอกเถิด พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงเห็นชอบ จึงตรัสถามว่า ท่านจะเห็นผู้ใดที่จะคุมทหารออกไปช่วยราชการได้ ซัวเกียทูลว่าคูงัก จิวงัง ครูทหารซ้ายขวา เคยสั่งสอนศิษย์ถึงแปดสิบหมื่นเป็นคนรู้วิชาและเพลงอาวุธต่างๆ พอจะต่อสู้เอาชัยชนะพวกโจรได้ พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงรับสั่งให้หาคูงัก จิวงังเข้ามาเฝ้าตรัสสั่งให้เลือกทหารที่มีฝีมือในกองอาสายี่สิบหมื่นยกไปช่วยในการรบ จึงสั่งให้เจ้าพนักงานมีหนังสือตอบไปถึงกอกิวมีความว่า “ซึ่งกอกิวบอกเข้าไปกราบทูลนั้นทรงทราบทุกประการแล้ว โปรดให้คูงัก จิวงังทหารเอกสองนายคุมทหารเลวยี่สิบหมื่นยกมาช่วย ถ้าเห็นว่าทหารเรายังน้อยกว่าข้าศึกก็ให้เกณฑ์ทหารหัวเมืองใหญ่น้อยเพิ่มเติมขึ้นให้มากกว่าพวกโจร แม้นขัดขวางในการศึกประการใดก็ให้ปรึกษาแก่บุ้นฮวนเจียงให้เห็นด้วย แล้วจึงคิดอ่านทำการไปให้ตลอด อย่าได้ถือเปรียบแก่งแย่งกันให้เสียราชการเป็นอันขาด” เขียนแล้วเข้าผนึกมอบให้คูงัก จิวงัง แล้วพระราชทานเสื้อสำหรับขุนนางที่ปรึกษาไปให้บุ้นฮวนเจียงด้วย คูงัก จิวงังรับหนังสือแล้ว กราบถวายบังคมลาออกจากที่เฝ้ามาจัดแจงกองทัพพร้อมด้วยเสบียงอาหารยกออกจากเมืองตังเกียตรงไปเมืองจีจิว กอกิวออกมาต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควร คูงัก จิวงัง รับหนังสือรับสั่งตั้งไว้บนโต๊ะ กอกิวจึงให้ชุมนุมขุนนางนายทหารและกรมการมาคำนับหนังสือรับสั่งพร้อมกันแล้ว คูงักเปิดผนึกออกอ่านครั้นจบข้อความลง กอกิวกับนายทหารกรมการก็คำนับอีกครั้งหนึ่ง คูงักจึงหยิบเสื้อส่งให้แก่บุ้นฮวนเจียง ๆ คำนับรับมาสวมกาย แล้วคูงักคำนับกอกิวตามธรรมเนียม
กอกิวจึงพูดกับทหารทั้งปวงว่าแต่ก่อนเราได้แต่งทหารคุมกองทัพเรือยกไปตีค่ายเขาเนียซัวเปาะก็เสียที่แก่พวกโจรทั้งสองครั้ง เสียเรือรบและทหารเป็นอันมาก บัดนี้เราคิดจะต่อเรือรบใหญ่ๆ สักห้าร้อยลำบรรจุทหารให้มากกว่าเก่าสองสามส่วนยกไปรบพวกโจรอีกครั้งหนึ่ง ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด บุ้นฮวนเจียงตอบว่าท่านคิดจะต่อเรือรบขึ้นนั้นชอบแล้ว แต่ต้องหาช่างที่ฉลาดมาต่อทำให้แปลกกว่าเรือรบแต่ก่อนจึงจะรบได้ชัยชนะ กอกิวก็ถามว่าท่านยังเห็นว่าผู้ใดเป็นช่างวิเศษกว่าช่างทั้งปวง บุ้นฮวนเจียงบอกว่าในเมืองหลวงและหัวเมืองคงมีคนเป็นช่างวิเศษบ้าง ท่านจงมีหนังสือประกาศแจกไปทุกเมืองแล้วปิดไว้ในหนทางใหญ่แล้วแต่งคนไปคอยฟังข่าวดูคงจะหาช่างวิเศษได้เป็นแน่ กอกิวได้ฟังเห็นชอบจึงให้แต่งหนังสือเป็นคำประกาศว่า ผู้ใดมีปัญญาเฉลียวฉลาดชำนาญในการต่อเรือรบวิเศษกว่าเรือแต่ก่อน จงเข้ามารับอาสาต่อเรือให้ท่านแม่ทัพ ณ เมืองจีจิว แล้วจะกราบทูลเสนอความชอบตั้งให้แป็นขุนนางมียศศักดิ์ในการช่าง ครั้นแต่งแล้วให้แจกไปแก่หัวเมืองเอก โท ตรี จัตวา ทั้งปวงแล้วปิดไว้ที่บานประตูเมืองจีจิวทั้งสี่ทิศให้คนเฝ้าประจำอยู่
ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อเอียบชุน ตั้งบ้านเรือนอยู่แขวงเมืองซือจิวเขตแดนติดต่อใกล้กับเมืองจีจิว เวลาวันหนึ่งเอียบชุนมาเยี่ยมพี่น้องซึ่งสำนักอยู่ ณ เมืองจีจิวด้านตะวันออก ครั้นมาถึงประตูเห็นคนยืนดูคำประกาศ เอียบชุนก็แวะไปดูเข้าใจในเรื่องความที่ประกาศแล้วพูดว่า ถ้าจะต่อเรือรบแล้วทำให้ชอบกลอย่าต้องให้คนถ่อพายจึงจะดี คนที่เฝ้าได้ยินเอียบชุนพูด จึงถามว่าเจ้าเข้าใจในการต่อเรือหรือ เอียบชุนบอกว่าเรารู้อยู่บ้าง คนเฝ้าก็พาเอียบชุนเข้าไปคำนับกอกิวแล้วแจ้งความตามซึ่งเอียบชุนพูดให้ฟังทุกประการ กอกิวจึงถามเอียบชุนว่า เจ้าจะต่อเรือไม่ให้คนแจวพายนั้นจะทำอย่างไร จงบอกให้เราเข้าใจ เอียบชุนว่าข้าพเจ้าคิดจะต่อเป็นเรือกล มีจักรและดาดฟ้าสองชั้นบนกราบอ่อนสองข้าง เอากระดานเสริม เป็นทุบทู มีรูปเสมา ตั้งรายเป็นระยะ หน้าเรือรบและท้ายเรือนั้นต่อเหมือนรูปป้อม เจาะช่องไว้ให้มาก สำหรับจะยิงเกาทัณฑ์ลอดออกไปฝ่ายเดียว ถึงพวกข้าศึกจะยิงเกาทัณฑ์มาก็ไม่ถูกทหารในเรือเรา และจักรที่จะใช้ให้เรือเดินนั้นวางบนดาดฟ้าชั้นล่างทั้งสองข้าง ให้คนหมุนจักรข้างละยี่สิบคน เรือนั้นเอาทองแดงหุ้ม จักรนั้นทำด้วยเหล็ก ดาดฟ้าชั้นบนนั้นมีท่อและสูบน้ำขึ้นขังไว้บนดาดฟ้าถึงข้าศึกจะทิ้งเพลิงลงในเรือก็ไม่ไหม้ ถ้าท่านกระทำอย่างข้าพเจ้าว่าแล้วเห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย
กอกิวได้ฟังมีความยินดี จึงว่ารูปเรือจะอย่างไรเรายังไม่เห็น เจ้าจงเขียนให้เราดูเป็นตัวอย่างจึงเอาพู่กันกับกระดาษส่งให้เอียบชุน ๆ รับมาเขียนรูปเรือลงในกระดาษแล้วส่งให้ กอกิวรับมาดูเห็นดีกว่าเรือรบที่เคยต่อมาแต่ก่อน จึงถามเอียบชุนว่าเรืออย่างนี้เราจะต่อสักห้าร้อยลำกี่เดือนจึงจะแล้ว เอียบชุนตอบว่าถ้าจัดอากึ่งจับกังให้มากการก็แล้วเร็ว กอกิวจึงว่าเราจะจัดอากึ่งให้สี่พัน จับกังสิบหมื่นจะพอใช้หรือไม่ เอียบชุนว่าสมควรแล้ว กอกิวจึงเฉลี่ยเกณฑ์คนที่ชำนาญในการเรือในหัวเมืองที่ใกล้เคียงกับเมืองจีจิวแปดหัวเมืองเป็นคนสิบหมื่นสี่พันมอบให้เอียบชุน แล้วสั่งเจ้าพนักงานให้เบิกเงินหลวงจัดซื้อไม้ให้กับเอียบชุน ๆ ก็แบ่งคนเป็นห้าร้อย ส่วนอากึ่งนายช่างลำละสี่คน คนใช้ลำละสองร้อยคน แล้วให้ปลูกโรงเรือห้าร้อยหลังเรียงต่อกันริมท่าน้ำ เอียบชุนจึงให้ตัวอย่างไม้กงวานตั้งโครงขึ้นทั้งห้าร้อยลำ
ฝ่ายทหารโจรที่ปลอมมาสอดแนมฟังข่าว ณ เมืองจีจิว ครั้นแจ้งว่ากอกิวให้เอียบชุนต่อเรือจักรกลจะยกไปตีค่ายเขาเนียซัวเปาะ จึงรีบไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง ๆ ได้แจ้งมีความวิตก จึงให้คนใช้หาตัวโงวหยงมาแล้วเล่าความตามเรื่องที่คนสอดแนมมาบอกให้ฟังทุกประการ
โงวหยงจึงว่า ถ้าเรานิ่งไว้ให้เอียบชุนต่อเรือสำเร็จแล้วกอกิวจะมีกำลังมากขึ้น เพราะเรือรบนั้นวิเศษเหมือนกับป้อมและค่าย อาจจะป้องกันรักษาทหารทั้งปวงได้ไม่เป็นอันตราย ข้าพเจ้าคิดจะทำลายล้างเสียแต่แรก อย่าให้เอียบชุนทำการต่อเรือได้สำเร็จโดยเร็ว ซ้องกั๋งว่าท่านจะคิดประการใดก็ตามแต่ท่านจะเห็นสมควร โงวหยงจึงหาตัวเตียเช็ง ซึงซิน นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอเข้ามาแล้วถามว่า เราจะใช้ให้เจ้าทั้งสี่ปลอมเข้าไปเผาเรือรบในเมืองจีจิวจะได้หรือไม่ สี่คนบอกว่าอย่าว่าแต่ท่านจะใช้การเท่านี้เลย ถึงยากกว่านี้สักเท่าใดข้าพเจ้าจะอาสาไปกว่าจะสิ้นชีวิต โงวหยงได้ฟังก็มีความยินดีบอกอุบายที่จะคิดอ่านเผาเรือให้ฟังทุกประการ ทหารทั้งสี่รับคำก็คำนับลามาสวมเสื้อกางเกงเหมือนลูกจ้างแล้วพากันมายังเมืองจีจิว เตียเช็ง ซึงซินก็เข้าไปคำนับอากึ่งซึ่งเป็นนายใหญ่
อากึ่งจึงถามว่าเจ้าทั้งสองมาแต่เมืองไหนมีธุระอย่างไรจึงมาหาเรา เตียเช็ง ซึงซินบอกว่าข้าพเจ้ามิได้กำหนดแน่ว่าอยู่เมืองไหน เป็นคนเที่ยวรับจ้างทำการถากไม้ไสกบทุกบ้านเมืองพอได้ซื้ออาหารเลี้ยงชีวิต บัดนี้ข้าพเจ้าทราบว่า ท่านแม่ทัพใหญ่ในเมืองหลวงออกมาตั้งกองต่อเรือรบจะไปจับโจรเขาเนียซัวเปาะ ข้าพเจ้าจึงได้มาหาท่านหวังจะรับจ้างทำการงาน อากึ่งจึงว่าเวลาวานนี้พวกช่างที่ต้องเกณฑ์มือถูกขวานป่วยไปสองคน บอกกับเราให้หาลูกจ้างแทนตัว เจ้าเข้ามาจะรับจ้างก็พอดีทีเดียว เจ้าจะรับจ้างเป็นเดือนหรือรายวันจะคิดเอาค่าแรงมากน้อยเท่าไรจงบอกไปเถิด เตียเช็ง ซึงซินตอบว่าท่านจะให้ทำการเดือนหรือรายวันและจะคิดค่าจ้างให้เท่าใดนั้นแล้วแต่ท่านจะเอ็นดู อากึ่งได้ฟังก็มีความยินดีด้วยหวังประโยชน์จะหากำไรในค่าจ้าง จึงให้เตียเช็ง ซึงซินเข้ารับทำการงานเป็นเจ้าพนักงานสุมไฟ ตัดกระดานให้เข้าวง เตียเช็ง ซึงซินรับคำแล้วก็ไปทำการงานตามสั่ง
ฝ่ายนางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอก็หาอาหารมาส่งวันละสามเวลามิได้ขาด เตียเช็ง ซึงซินก็อุตส่าห์ทำการไม่เกียจคร้าน อากึ่งก็มีความเมตตา ครั้นเวลาเย็นเลิกการเล้ว เตียเช็ง ซึงซินก็ไปเที่ยวพูดจาประจบประแจงอากึ่งอื่นๆ จนชอบพอสนิทกันทุกโรงงาน แต่เตียเช็ง ซึงซินรับจ้างทำการงานได้ประมาณเดือนเศษ เรือนั้นขึ้นกระดานตอกหมันแล้วเห็นได้ทีพอจะทำการเผาเรือได้ ครั้นเวลาเย็นนางซึงยิเนีย นางโกวตัวซอเอาอาหารมาส่ง ซึงซินจึงถามว่าเจ้าได้พบปะทหารพวกเรามาอยู่ที่ไหนบ้าง นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอบอกว่าโงวหยงให้ทหารมาซุ่มอยู่ชายป่านอกเมืองประมาณพันเศษได้พบกับเราแล้ว เตียเช็งจึงสั่งว่าเจ้าจงรีบกลับไปบอกทหารเหล่านั้นให้รู้ทั่วกันและรวบรวมไว้ให้เป็นหมู่หมวดพากันเล็ดลอดเข้ามาอยู่ให้ใกล้ เราจะจุดเพลิงเผาโรงเรือในเวลาสองยาม ถ้าเห็นแสงเพลิงสว่างขึ้นจงเร่งขับม้าพาทหารเข้ามาหาเราโดยเร็ว นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอรับคำแล้วรีบมาจัดการตามสั่งทุกประการ
ฝ่ายเตียเช็ง ซึงซิน ก็แสร้งเก็บกวาดสะเก็ดหยากเยื่อรวบรวมไว้หลายกอง อากึ่งและจับกังถามว่าเจ้าเก็บกวาดหยากเยื่อมากองไว้ทำไม เตียเช็ง ซึงซินว่า เอาไว้ติดไฟดัดกระดาน ถึงเวลาทำงานจะได้ไม่ต้องไปเที่ยวเก็บให้ป่วยการ อากึ่งและจับกังมิได้มีความสงสัย ครั้นเวลากลางคืนดึกสองยามคนทั้งปวงหลับสนิท เตียเช็ง ซึงซินก็ลอบเอาเพลิงจุดเชื้อและโรงเรือหลายแห่งเพลิงก็ไหม้ติดโรงและเรือสว่างขึ้น อากึ่งและจับกังตื่นตกใจไม่คิดอ่านที่จะช่วยกันดับเพลิงพากันหนีเอาตัวรอด ผู้ตรวจการก็รีบเข้าไปแจ้งความแก่กอกิวให้ทราบ กอกิวได้ฟังตกใจแลไปเห็นแสงเพลิงสว่างจึงให้คูงัก จิวงังคุมทหารมาช่วยกันดับเพลิง
ฝ่ายนางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอเห็นเพลิงสว่างตามสัญญาก็เข้าใจดีว่าเตียเช็ง ซึงซินจุดเพลิงได้แล้วจึงรีบขึ้นม้าพาทหารเข้าไปพบกับเตียเช็ง ซึงซินแล้วให้ทหารเอาม้าและอาวุธส่งให้เตียเช็ง ซึงซินก็ขึ้นม้าถืออาวุธคอยทีอยู่ พอแลเห็นคูงัก จิวงัง คุมทหารขับม้าผ่านหน้าจะไปช่วยดับเพลิง ทหารโจรก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ถ้าผู้ใดจะไปดับเพลิงก็เร่งระวังตัวให้จงดี ทหารเขาเนียซัวเปาะยกมาอยู่ที่นี่มาก คูงัก จิวงังได้ยินก็ตกใจหยุดม้ายืนตะลึงอยู่ เตียเช็งเห็นได้ทีจึงเอาก้อนศิลาวิเศษขว้างไปถูกอกคูงักตกลงจากหลังม้า ทหารโจรก็พากันกรูเข้าไปจะจับ พอจิวงังได้สติก็ขับม้าเข้ารบป้องกันเอาตัวคูงักออกไปได้ ทหารโจรก็ห้อมล้อมจิวงังไว้ ครั้นคูงักหายขัดแล้วจึงฉวยอาวุธโดดขึ้นหลังม้าพาทหารเข้าตีกระหนาบ ทหารโจรก็แตกไปเป็นช่อง จิวงังออกจากที่ล้อมได้
ขณะเมื่อรบกันอยู่นั้นม้าใช้ไปแจ้งความแก่กอกิวว่า ทหารโจรลอบเข้ามาจุดไฟเผาโรงเรือแล้วรบป้องกันไว้ไม่ให้คูงัก จิวงังไปดับเพลิงได้ กอกิวได้ฟังก็ตกใจจึงให้เอียอุ่น หลีชองกิดคุมทหารรีบไปดับเพลิง ให้อ้องหวนกับซือเกียคุมทหารหนุนไปช่วยคูงัก จิวงัง นายทหารทั้งสี่ก็รีบยกไปทำการตามคำสั่ง เอียอุ่น หลีชองกิด คุมทหารหลีกลัดทางไปดับเพลิง ๆ โทรมลงสิ้นแสงสว่าง ทหารที่รบสู้อยู่นั้นก็มืดไม่เห็นกัน ทหารเมืองตังเกียไม่มีสำคัญสัญญาในตัวและเป็นคนแปลกหน้าสับสนหลายหัวเมืองจำกันไม่ถนัด ก็เข้าสู้รบฆ่าฟันกันเองล้มตายลงเป็นอันมาก ทหารโจรก็ผสมมือฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายสมทบกันลงอีก พออ้องหวน ซือเกียคุมทหารหนุนไปช่วยตีกระหนาบหลัง เตียเช็ง ซึงซิน นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอเห็นจะเสียที เตียเช็ง ซึงซินก็ขับม้ารีบลงมารบกับอ้องหวน ซือเกียให้นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอคอยรบป้องกันกองทัพคูงัก จิวงังได้ เตียเช็ง ซึงซินก็ฆ่าฟันรบหักพาทหารออกจากที่ล้อมได้ ขับม้ารีบหนีตรงไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ นายทหารเมืองตังเกียจึงปรึกษากันว่าเราจะติดตามตีกองทัพโจรไปในขณะนี้ก็เป็นเวลาค่ำไม่เห็นตัว ทหารของเราจะหลงฆ่าฟันกันเอง ต้องกลับไปแจ้งความแก่ท่านแม่ทัพเสียก่อนจะสั่งประการใดจึงค่อยทำตาม
ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วก็พากันกลับเข้าไปถึงในเมือง พอเวลารุ่งสว่างนายทหารทั้งหกคนเข้าไปแจ้งความตามที่ได้รบกับพวกโจรและได้ช่วยกันดับเพลิงนั้นให้ทราบทุกประการ กอกิวจึงหาตัวเอียบชุนมาถามว่าเหตุเดิมที่จะเกิดเพลิงนั้นผู้ใดเป็นต้นไฟ เอียบชุนว่าข้าพเจ้าไล่เลียงไต่ถามอากึ่งได้ความว่าจับกังมือถูกขวานป่วยลงสองคนทำการไม่ถนัด จึงบอกอากึ่งให้หาลูกจ้างแทนตัว ยังมีชายสองคนแปลกหน้าเข้ามาหาอากึ่งจะขอรับจ้าง อากึ่งก็ยอมให้เข้าอยู่รับจ้างทำการประมาณเดือนเศษ เวลาเย็นวานนี้ชายสองคนทำการผิดปกติ ครั้นดึกสองยามสงัดคบเพลิงจึงได้ไหม้โรงและเรือขึ้นแล้วชายสองคนนั้นก็หายไป เหตุที่เกิดเพลิงไหม้เพราะอากึ่งให้ชายสองคนเข้ารับจ้างและอาศัยอยู่ในโรงงาน กอกิวได้ฟังจึงว่าชายสองคนเห็นจะเป็นพวกโจรเขาเนียซัวเปาะปลอมเข้ามารับจ้าง แต่อากึ่งเป็นคนเบาความสมคบคนร้ายเข้ามาไว้ในโรงงานนั้น ให้เอาเพลิงคลอกเผาอากึ่งเสียให้ตายอย่าให้คนทั้งหลายเอาอย่างต่อไป แล้วถามเอียบชุนว่าเรือที่ต่อขึ้นกระดานตอกหมันแล้วไหม้เสียสักเท่าใด เราจะได้คิดต่อเพิ่มเติมขึ้น
เอียบชุนบอกว่าไฟไหม้เรือเสียใช้ไม่ได้ร้อยลำ ที่ไหม้ชำรุดพอจะซ่อมเแปลงได้สักยี่สิบลำ กอกิวจึงสั่งเอียบชุนให้ต่อเรือและซ่อมแปลงขึ้นใหม่ให้แล้วโดยเร็ว สั่งทหารตัดไม้ทั้งค่ายล้อมโรงเรือไว้โดยรอบที่ประตูนั้นมีทหารรักษาอยู่ประตูละร้อย คอยตรวจตราผู้คนเข้าออกมิให้สับสน และนอกค่ายนั้นให้ทหารตระเวนรักษาทั้งกลางวันกลางคืน แล้วประกาศแก่อากึ่งทั้งปวงว่าผู้ใดจะเข้ามารับจ้างทำการแล้ว จงไล่เลียงไต่ถามบ้านช่อง ชื่อตัว ชื่อบิดา ชื่อภรรยา และแซ่ไว้ให้รู้จัก ถ้าเลิกการแล้วให้ออกไปเสียพ้นค่าย อย่าให้อาศัยนอนค้างอยู่เป็นอันขาด ถ้าผู้ใดมิฟังขืนทำเหมือนหนหลังแล้วจะเอาเพลิงคลอกเสียทั้งโคตร เอียบชุนและทหารคำนับลามาจัดแจงการตามสั่ง
ฝ่ายเตียเช็ง ซึงซิน นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอพากันหนีมาถึงยังเขาเนียซัวเปาะ จึงเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงถามโงวหยงว่า กอกิวต่อเรือรบถึงห้าร้อยลำท่านให้ทหารไปเผาเรือไหม้แค่ร้อยเศษ เรือยังเหลืออยู่มาก เราเห็นว่ากอกิวจะยกทัพเรือและทัพบกมาอีกเป็นแน่ ท่านจะคิดอ่านแก้ไขประการใด
โงวหยงตอบว่ากอกิวเป็นคนต่ำปัญญาบ้าสงคราม ด้วยใจนั้นคิดเห็นแต่จะได้ชัยชนะพวกเราฝ่ายเดียวที่จะห้ามไม่ให้ยกมานั้นไม่ได้ ซึ่งข้าพเจ้าให้ทหารลอบเข้าไปเผาเรือนั้น หวังจะให้กอกิวรู้สำนักและครั่นคร้ามฝีมือของพวกเรา ถึงจะคิดทำการศึกไปภายหน้าก็ไม่อาจตั้งใจหักหาญด้วยกำลังคงเข็ดขยาดครั่นคร้ามคิดระวังตัวเป็นห่วงหน้าหลังโดยมาก อุปมาเหมือนคนที่เคยถูกปิศาจหลอกหลอนมาแต่ก่อน อาการของคนที่ปีศาจเคยหลอกนั้นมีความกลัวเป็นอันมาก แม้นว่าได้ยินเสียแกรกกรากหรือคนหลอนก็หวาดสะดุ้งสำคัญว่าปิศาจ กิริยาที่กลัวปิศาจกับลักษณะกอกิวนั้นคล้ายกัน แม้นเราจะคิดอ่านล่อลวงประการใดคงสมความปรารถนา บัดนี้ข้าพเจ้าคิดจะแต่งคำโคลงไปยั่วโทโสกอกิวให้รีบยกมาโดยเร็ว ถ้ากอกิวยกทัพมาคราวนี้ข้าพเจ้าจะคิดเอาชัยชนะให้จงได้ พูดแล้วโงวหยงจึงเขียนคำโคลงสี่บทใจความว่า “พวกเราซึ่งสำนักอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ มีอำนาจใหญ่กว่าหัวเมืองประเทศราชทั้งปวง ประกอบด้วยทรัพย์สมบัติและความสุขสามประการ ประการหนึ่งมีทหารเอกถึงร้อยเศษ ทหารเลวหลายสิบหมื่นมีฝีมือเข้มแข็งกว่าทหารเมืองอื่น พอที่จะป้องกันรักษาอาณาเขตมิให้ข้าศึกศัตรูมาย่ำยีเบียดเบียนได้ ความสุขในที่สองนั้นว่าด้วยตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้มีอาณาเขตกว้างขวางหลายพันลี้ มีน้ำล้อมเป็นค่ายล้อมรอบทั้งแปดทิศ ชัยภูมิเหมือนที่อยู่แห่งมังกร ผู้ใดคิดจะเข้ามาทำอันตรายแก่พวกเราก็ย่อมพินาศฉิบหาย ความอันตรายกลับถึงตัวผู้นั้นด้วยสามารถอำนาจชัยภูมิในที่อยู่แห่งพวกเรา ข้อสามนั้นว่าทรัพย์สมบัติและเสบียงอาหารก็มั่งคั่งบริบูรณ์พอที่จะทำนุบำรุงเลี้ยงทแกล้วทหารให้ร่าเริง ถึงหากจะยกไปปราบปรามบ้านน้อยเมืองใหญ่ให้มาอ่อนน้อมอยู่ในอำนาจก็คงสมความปรารถนา และเราคิดจะยกซ้องกั๋งผู้พี่ของเราขึ้นเป็นอ๋องครอบครองสมบัติในแผ่นดินเขาเนียซัวเปาะก็จะไม่มีผู้ใดขัดขวางห้ามปราม คิดจะจับกอกิว เอียเจียนกับขุนนางพวกกังฉินในเมืองตังเกียฆ่าเสียให้สิ้นก่อน จึงจะเตรียมกองทัพใหญ่จะยกไปเหยียบเมืองจีจิว พอได้ข่าวว่ากอกิวต่อเรือจักรแล้ว จะนำนางมโหรีใส่เรือมาเป็นของกำนัล เรามีความยินดีได้เตรียมการคอยรับไว้พร้อมให้รีบยกไปเถิด” เขียนแล้วสั่งให้ทหารลอบไปปักไว้หน้าเมืองจีจิว ทหารคำนับรับหนังสือลอบไปปักไว้ตามสั่ง
ครั้นเวลารุ่งเช้า ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เที่ยวตรวจการแลเห็นหนังสือปักอยู่นึกสงสัย จึงนำหนังสือนั้นเข้าไปให้กอกิว ๆ รับมาอ่านแจ้งความแล้วก็โกรธนัก เหวี่ยงหนังสือทิ้งเสียพูดว่า โงวหยงอวดสมบัติพัสถานยกย่องซ้องกั๋งจนเกินภูมิ เป็นไรมีคงได้เห็นดีกัน
ขณะนั้นเอียบชุนเข้าไปแจ้งความว่า การต่อเรือและซ่อมแปลงนั้นเสร็จแล้ว กำหนดจะได้ออกจากอู่ในวันนี้ กอกิวได้ฟังมีความยินดีจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดสิ่งของสำหรับเซ่นบวงสรวงเทพารักษ์แล้วให้เอียบชุนถอยเรือออกทอดท่าไว้หน้าเมือง
กอกิวจึงพานางมโหรีลงไปขับร้องดีดสีตีเป่าและมีการเล่นต่างๆ ทำขวัญเรือสามวัน ครั้นเลิกงานทำขวัญแล้วกอกิวจึงให้จิวงัง อ้องหวน ฮั่นง่วนตินคุมทหารนายละสองหมื่นยกไปทางบก นายทหารทั้งสามคำนับลาออกมาจัดกองทัพพร้อมด้วยเสบียงอาหารรีบยกไปตามสั่ง
กอกิวจึงบอกบุ้นฮวนเจียงว่าเราจะเป็นแม่ทัพยกไปทางเรือเชิญท่านไปเรือลำเดียวกับเราเถิด บุ้นฮวนเจียงพูดว่าลักษณะจัดกองทัพยกไปทั้งทางบกและทางเรือนั้น แม่ทัพใหญ่ต้องไปทางบกจึงจะเป็นสง่าแก่ข้าศึกและแม่ทัพไปทางบกนั้นมีคุณหลายประการ ถึงจะเสียท่วงทีอย่างไรก็พอจะแก้ไขเอาตัวรอดได้
กอกิวว่าแต่ก่อนเราวางใจให้ทหารคุมกองทัพเรือไปรบยังไม่ทันล่วงแดนเขาเนียซัวเปาะเข้าไปได้ พวกโจรก็คิดกลอุบายฆ่าทหารล้มตายเป็นอันมาก บัดนี้เรามีเรือวิเศษกว่าแต่ก่อนถึงข้าศึกจะคิดทำอันตรายก็ยาก ประการหนึ่งพวกโจรเหมือนนกที่สำคัญตัวเราเหมือนกับพราน วิสัยพรานที่จะคิดปองจับนกต้องขัดแร้วรายบ่วงหรือตั้งนกต่อลวงไว้ ถ้านกนั้นฉลาดระวังตัวก็ไม่คิดแร้วและบ่วง นายพรานต้องคิดตามด้อมมองไปให้รู้แห่งที่ว่าสำนักทำรังอยู่ในพุ่มไม้ไหน แม้นรู้แห่งแน่แล้วจึงเอาตังแทงที่รังจับเอาตัวนกนั้นจงได้ และเราเป็นแม่ทัพเรือไปคราวนี้หมายจะตีให้ถึงค่ายเขาเนียซัวเปาะแย่งรังซ้องกั๋งเสียให้แตก ภายหลังจึงจะคิดอ่านเอาชัยชนะได้โดยสะดวก
บุ้นฮวนเจียงได้ฟังกอกิวพูดดูหมิ่นประมาทพวกโจรดังนั้นจึงคิดว่ากอกิวเป็นคนเย่อหยิ่ง ไม่อ่อนน้อมนับถือผู้มีปัญญา ถึงเราจะทัดทานอย่างไรก็ไม่ฟังป่วยการปากเปล่า ถ้ากอกิวยกทัพเรือไปถึงเขาเนียซัวเปาะคราวนี้คงจะเสียทีต้องในกลอุบายศึกอย่างหนึ่งอย่างใดเป็นแน่แท้ ถึงตัวเราไปด้วยก็คงเป็นอันตรายแทบถึงชีวิต แต่จะรอดตัวด้วยซ้องกั๋งเป็นคนใจดีมีเมตตาจิตเห็นจะไม่ทำอันตรายแก่เราเป็นแน่ คิดแล้วจึงพูดพอเป็นทีว่าท่านจะไปในกองทัพเรือก็ตามใจแต่ให้ระวังตัวจงมาก อย่าได้ประมาท ข้าพเจ้าก็จะไปด้วยช่วยตักเตือนตามสติปัญญา กอกิวจึงจัดเรือสามลิบลำบรรจุทหารลำละพันเป็นคนสามหมื่น ให้คูงักเป็นทัพหน้าคุมเรือสามลิบยกล่วงไปก่อน แล้วจัดเรือห้าสิบลำบรรจุทหารลำละห้าร้อยเป็นคนสองหมื่นห้าพัน ให้เอียอุ่น อ้องกึน คุมเรือห้าสิบลำเป็นทัพหนุนยกตามไป และทัพใหญ่นั้นทหารเอกเป็นเรือแซงซ้ายขวา กอกิวเป็นแม่ทัพ บุ้นฮวนเจียงเป็นที่ปรึกษาคุมเรือสี่ร้อยยี่สิบลำพร้อมด้วยเสบียงอาหาร พอได้ฤกษ์ให้ถอยเรือออกจากท่าหน้าเมืองจีจิว ฝ่ายทหารที่มาคอยสอดแนมอยู่ ณ เมืองจีจิว ครั้นแจ้งว่ากอกิวยกกองทัพบกและกองทัพเรือออกจากเมืองจีจิว จึงรีบเดินตัดมาทางลัดถึงเขาเนียซัวเปาะไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง โงวหยงให้ทราบ โงวหยงจึงให้จัดเรือเล็กเป็นอันมากบรรจุทหารลำละสี่ห้าคน จัดทหารเอกประดาน้ำที่อดทนอยู่ได้นานสิบสามนาย ทหารเลวสามหมื่นเศษแบ่งเป็นกองล่อกองรบสี่กอง คือ อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เป็นนายทัพคุมทหารมีธงขาวปักหน้าเรือกองหนึ่ง เม่งคง ทองอุย ทองเม้ง เป็นนายทัพคุมทหารมีธงแดงปักหน้าเรือกองหนึ่ง เอี้ยหลิม แต้เทียนสิว สิย้ง เล่าตง เชาเจ็งเป็นนายทัพคุมทหารมีธงดำปักหน้าเรือกองหนึ่ง เตียหวย เตียสุนเป็นนายทัพคุมทหารมีธงเหลืองปักหน้าเรือกองหนึ่ง บรรดาทหารน้ำให้มีบิดหล่าและสิ่วสำหรับมือจนครบตัวแล้วบอกอุบายที่จะล่อลวงทำลายเรือกองทัพเมืองตังเกียแก่ทหารทั้งปวงรู้ทั่วกัน นายทัพและทหารคำนับลงไปจัดกองทัพแล้วยกไปคอยอยู่ตามสั่ง
โงวหยงจึงบอกซ้องกั๋งว่ากองทัพที่จะสู้ในทางน้ำนั้นข้าพเจ้าจัดแจงให้ยกไปแล้ว แต่กองที่จะไปต่อสู้ทางบกตกเป็นพนักงานของท่าน ซ้องกั๋งจึงจัดทหารเลวสี่หมื่น ทหารเอกยี่สิบห้านาย ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพ โลวจุนหงีเป็นปลัดทัพยกข้ามฟากมา ตั้งค่ายปิดทางมิให้กองทัพเมืองตังเกียยกล่วงแดนเข้ามาได้ โงวหยงกับทหารพอสมควรอยู่รักษาค่าย
ฝ่ายคูงักทัพหน้าใช้จักรมาถึงเขาเนียซัวเปาะ เห็นพวกโจรพายเรือเล็กออกสกัดหน้าไว้เป็นอันมาก คูงักจึงให้รอจักรลงไว้สั่งทหารเอาพลุผูกแนบกับลูกเกาทัณฑ์ยิงไปหมายจะให้ถูกทหารโจร อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเห็นดังนั้น จึงให้ทหารกลับเรือแสร้งทำหนี คูงักก็เร่งทหารหันจักรรีบตามไปโดยเร็ว ทหารในเก๋งป้อมหน้าเรือระดมยิงเกาทัณฑ์พลุลอดออกไปตามช่องเป็นอันมาก อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดก็พาทหารโดดลงน้ำดำหนีย้อนออกไปทางกองทัพใหญ่ คูงักเห็นดังนั้นสำคัญว่าพวกโจรหนีกลับไปค่ายเขาเนียซัวเปาะ จึงใช้จักรเที่ยวเก็บเอาเรือเล็กมารวบรวมให้ทหารรักษาไว้แล้วใช้จักรเลยไป เอียอุ่น อ้องกึน กองทัพหนุนก็ใช้จักรตามไปได้ประมาณสามลี้
พอกองทัพเม่งคง ทองอุย ทองเม็ง และกองทัพเอี้ยหลิม แต้เทียนสิว สิย้ง เล่าตง เชาเจ็งพายเรือเล็กออกสกัดหน้าไว้ คูงัก เอียอุ่น อ้องกึนจึงให้ทหารยิงเกาทัณฑ์และพลุไล่เหมือนหนหลัง ทหารโจรก็ดำน้ำหนีย้อนออกไปทั้งสิ้น ทัพหน้าและทัพหนุนเมืองตังเกียก็ใช้จักรเลยไปใกล้จะถึงเขาเนียซัวเปาะ โงวหยงขึ้นดูอยู่บนหอรบ แลเห็นธงยี่ห้อเมืองตังเกียปักประจำอยู่บนเก๋งหน้าเรือก็เข้าใจเป็นแน่ว่ากองทัพเมืองตังเกียหลงในกลอุบายสมคิด จึงให้ทหารระดมจุดประทัดตีม้าล่อและกลองเสียงสนั่น นายทหารทัพหน้าและทัพหนุนได้ยินก็ตกใจ สำคัญว่าพวกโจรเตรียมกองทัพซุ่มไว้มากจึงรอจักรลงไว้ทั้งสองทัพ แล้วปรึกษากันว่าเราตีกองโจรแตกถึงสามกอง จึงยกล่วงเลยเข้ามาก็หามีกองทัพออกต่อตีไม่ บัดนี้เรามาจนใกล้เขาเนียซัวเปาะจึงได้ยินเสียงประทัดและกลองดังเสียงลมพายุใหญ่ ชะรอยโงวหยงจะคิดกลอุบายไว้เป็นมั่นคง ครั้นจะยกเข้าไปที่ค่ายในขณะนี้ก็จะเสียที ประการหนึ่งทหารเราน้อยตัวกว่าพวกโจรนักต้องรอคอยกองทัพใหญ่มาถึงจึงจะยกขึ้นระดมตีค่ายให้แตกจงได้ ปรึกษาเห็นพร้อมกันแล้วจึงให้ตั้งขบวนเรือหยุดอยู่ห่างเขาเนียซัวเปาะประมาณห้าลี้
ฝ่ายกอกิวครั้นเห็นทัพหน้าทัพหนุนศึกองทัพพวกโจรแตกแล้วใช้จักรเลยไปได้ก็มีความยินดี จึงเร่งทหารให้หมุนจักรไปโดยเร็ว หวังจะรีบตามกองทัพหน้าและทัพหนุนไปช่วยกันตีค่ายเขาเนียซัวเปาะ
ขณะนั้นเตียสุน เตียหวย พายเรือพาทหารออกล้อมกองทัพกอกิวไว้ทั้งหน้าและหลังเหมือนกับหมู่มดห้อมล้อมตอมน้ำอ้อย กอกิวให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์เป็นสามารถ ทหารโจรแตกไปเป็นช่อง ด้านไหนเกาทัณฑ์เบาบางทหารโจรชวนกันเข้าล้อมด้านนั้น ทหารเมืองตังเกียก็หันเรือกลับเข้าช่วยกันระดมตีกองทัพโจรแตกพ่ายออกไป แล้วกลับเรือตลบเข้าห้อมล้อมซ้ายขวาหน้าหลังเป็นหมู่ ๆ มิได้แตกฉาน แต่เวียนหันเรือรบไล่ตีพวกโจรอยู่เป็นหลายตลบจะให้จักรเลยไปก็ไม่ได้ กอกิวจึงให้แยกเรือเป็นปีกกาให้ทหารยิงเกาทัณฑ์กวาดไว้ไม่ให้ทหารโจรเข้าใกล้ เตียหวย เตียสุนก็รบล่อแต่ห่างๆ
ฝ่ายอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เม่งคง ทองอุย ทองเม้ง เอียหลิม แต้เทียนสิว สิย้ง เล่าตง เชาเจ็ง พาทหารดำน้ำออกมาถึงกองทัพกอกิว ทหารโจรทั้งสองกองก็ช่วยกันเอาบิดหล่าไชและสิ่วเจาะแนวหมันทะลุทุกลำ น้ำเข้าในเรือจนท่วมดาดฟ้าชั้นล่าง ทหารที่สำหรับหมุนจักรขึ้นมาบอกกอกิวและนายเรือว่าเรือรั่วน้ำท่วมดาดฟ้าจะหมุนจักรก็ไม่ได้ กอกิวและนายเรือได้ฟังก็ตกใจให้ทหารสูบวิดน้ำนั้นก็ไม่แห้งมีแต่มากขึ้นด้วยพื้นเรือนั้นทะลุหลายแห่ง กอกิวและทหารทั้งปวงไม่รู้ที่จะทำประการใดสิ้นสติแลดูตากันอยู่ เตียหวย เตียสุนเห็นได้ทีจึงพายเรือเทียบเข้าไปใกล้มองเห็นกอกิว บุ้นฮวนเจียง เดินไปมาสับสน คิดอ่านจะพากันโดดน้ำหนี เตียสุน เตียหวยก็ปีนขึ้นบนเรือแล้วบอกว่าเรือเจียนจะล่มแล้ว เชิญท่านมากับข้าพเจ้าจะพาหนีไปให้พ้นข้าศึก กอกิวกำลังตกใจสำคัญว่าทหารของตัวรีบเดินเข้ามาหา เตียสุนเอามือกระหวัดคอไว้แน่นพาโดดลงน้ำดำไป เตียหวยก็จับมือบุ้นฮวนเจียงโดดลงน้ำตามไป ทหารเมืองตังเกียเห็นดังนั้นสำคัญว่านายลงน้ำหนีข้าศึกต่างคนต่างลงน้ำจะตามไป ทหารเอก โท ตรี ซึ่งเป็นกองเรือแซงซ้ายขวาเห็นเรือเจียนจะล่มก็พากันโดดลงน้ำทั้งสิ้น ทหารโจรที่เจาะเรือเห็นดังนั้นก็ไล่จับได้บ้าง เอาสิ่วและบิดหล่าแทงตายเสียบ้าง โลหิตแดงไปทั้งลำน้ำ ทหารโจรชำนาญในทางน้ำจับทหารเมืองตังเกียฆ่าเสียประมาณสามส่วนหนีไปได้ส่วนหนึ่ง
ฝ่ายเตียสุน เตียหวย พาตัวกอกิว บุ้นฮวนเจียงว่ายน้ำมาประมาณสองลี้จึงพาตัวขึ้นวางไว้บนฝั่ง เห็นกอกิว บุ้นฮวนเจียงอ่อนเปลี้ยไปทั้งกายก็เข้าใจว่ากินน้ำเข้าไปแน่นท้องเห็นจะไม่ตาย เตียหวยพูดว่าถึงจะตายหรือไม่ตายก็ช่างมัน เราตัดเอาศีรษะไปให้ซ้องกั๋งเถิด เตียสุนจึงว่าเจ้าจะทำหุนหันนั้นไม่ได้จะเสียความ ด้วยกอกิวเป็นที่กอไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ในพระเจ้าซ้องฮุยจง ตัวเราและเจ้านี้มีบรรดาศักดิ์ต่ำไม่ควรจะทำอันตรายให้ถึงแก่ชีวิต ประการหนึ่งซ้องกั๋งผู้พี่ของเราไม่ได้คิดประทุษร้ายต่อแผ่นดิน สมัครจะเข้าไปเป็นข้าราชการอยู่เมืองหลวง ถ้าเราทำอันตรายแก่กอกิว พระเจ้าซ้องฮุยจงก็จะเห็นว่าพี่เราเป็นกบฏการศึกจะติดต่อลุกลามไปไม่รู้วาย เราช่วยกันแก้ไขคนทั้งสองให้ฟื้นแล้วพาตัวไปให้ซ้องกั๋งพี่เราดีกว่า
ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นก็พอดีพวกทหารประดาน้ำคุมทหารเมืองตังเกียมาประชุมพร้อมกัน เตียสุนจึงให้ทหารพยุงตัวกอกิว บุ้นฮวนเจียงขึ้นเอาศีรษะไว้เบื้องต่ำ น้ำก็ไหลออกทางปาก กอกิว บุ้นฮวนเจียงได้สติฟื้นขึ้น กอกิวไม่อาจดูหน้าทหารโจรและทหารของตัวได้นั่งก้มศีรษะเอาหน้าซบกับเข่าไม่พูดประการใด นายทหารโจรก็ผูกมัดทหารเมืองตังเกียแล้วพารีบเดินลัดตัดทางไปเข้าทางหลังเขา นำตัวกอกิวและทหารที่จับได้เข้าไปให้แก่โงวหยง ๆ มีความยินดีจึงให้เอาตัวกอกิว บุ้นฮวนเจียง ไปขังไว้ก่อน แต่พวกทหารเอกทหารเลวนั้นให้จำมั่นคงแล้วบอกแก่นายทหารทั้งปวงว่า กองทัพเรือเมืองตังเกียมาจอดตั้งขบวนอยู่ที่ชายน้ำอีกสองกอง เรือประมาณแปดสิบลำ พวกเจ้าจงรีบไปทำลายเสียโดยเร็ว นายทหารเหล่านั้นพูดว่า แม้แต่กองทัพกอกิวเรือถึงสี่ร้อยยี่สิบลำพวกข้าพเจ้ายังทำลายให้จมเสียได้ก็เพราะความคิดและปัญญาของท่าน จะวิตกอะไรกับเรือแปดสิบลำ ดำน้ำพักเดียวก็จะจมลงทั้งสิ้น พูดแล้วคำนับลาพาทหารลงน้ำดำเข้าไปใต้ท้องเรือกองทัพเมืองตังเกีย
ฝ่ายคูงัก เอียอุ่น อ้องกึนตั้งใจคอยกองทัพใหญ่ไม่เห็นยกหนุนมาก็มีความวิตกหวั่นหวาดกลัวจะหลงในอุบายพวกโจร จะถอยหลังออกไปหากองทัพใหญ่ก็ไม่กล้า จะรีบยกหนีไปข้างหน้าก็นึกกลัวเป็นความจนใจไม่รู้ที่จะคิด นั่งปรับทุกข์ปรึกษากันอยู่ พอทหารที่ในดาดฟ้าชั้นล่างขึ้นมาบอกว่าใต้ท้องเรือมีเสียงกึกก้องผิดปกติอยู่ ประมาณครู่หนึ่งเรือก็รั่วน้ำไหลเข้าในเรือหลายแห่ง บัดนี้น้ำท่วมถึงพื้นดาดฟ้าชั้นล่างแล้ว นายทหารทั้งสามได้ฟังก็ตกใจ จึงให้ทหารวิดน้ำออกจากเรือเป็นอลหม่าน นํ้าในท้องเรือก็มากขึ้นไม่น้อยลงจนทหารเหนื่อยอ่อนกำลัง ทหารโจรเห็นเรือล่มช้าจึงแบ่งทหารให้ปีนเรือขึ้นไป เมื่อขณะที่พวกโจรปีนเรือขึ้นไปนั้นทหารในเรือไม่ทันรู้ตัวมัวชวนกันวิดน้ำจนพวกโจรเอาอาวุธสั้นฟันแทงตายหลายคน นายทหารทั้งสามเห็นดังนั้น ก็ตีม้าล่อเรียกทหารขึ้นมาพร้อมแล้วช่วยกันเข้าตีต้อนรุมรบพวกโจรเป็นสามารถ ทหารโจรก็พากันโดดหนีลงน้ำ คูงัก เอียอุ่น อ้องกึนก็แบ่งทหารให้ถือเกาทัณฑ์ยืนรายระวังอยู่ตามกาบเรือสองข้าง มิให้พวกโจรปีนขึ้นเรือได้ ทหารโจรที่อยู่ใต้เรือก็เอาบิดหล่าเจาะไชเรือทะลุอีกหลายแห่งน้ำในเรือก็มากขึ้น ท่วมถึงดาดฟ้าชั้นบน คูงัก เอียอุ่น อ้องกึนกับทหารเลวก็พากันโดดลงน้ำจะว่ายไปขึ้นฝั่ง ทหารโจรเห็นก็ไล่จับนายทหารทั้งสามคนและทหารเลวได้เป็นอันมาก แต่คูงักนั้นตายในที่รบ ทหารโจรก็ตัดเอาศีรษะแล้วเอาทหารที่จับได้และศีรษะคูงักไปส่งให้โงวหยง ณ ค่าย
ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงียกกองทัพไปตั้งค่ายปิดทางอยู่แดนต่อแดนได้สู้รบกับกองทัพเมืองตังเกียหลายครั้งยังไม่แพ้ชนะ กองทัพเมืองตังเกียห่างกันประมาณสี่ลี้ เวลาวันหนึ่งซ้องกั๋งให้โลวจุนหงีคุมทหารขึ้นม้าไปท้ารบถึงหน้าค่าย นายทหารเมืองตังเกียก็คุมทหารยกออกมายืนม้าอยู่ในสนามรบ โลวจุนหงีจึงพูดว่า แต่ก่อนเราและท่านยกทหารออกมารบกันเป็นสามารถก็ไม่เสียทีแก่กัน ครั้งนี้เรารบกันตัวต่อตัวให้ทหารทั้งปวงดูเล่น ฮั่นง่วนตินได้ฟังก็ขับม้ารำอาวุธเข้ารบกับโลวงุนหงีได้ประมาณสามสิบเพลง ฮั่นง่วนตินทานกำลังมิได้ก็ขับม้าห่างออกไป อ้องหวนเห็นจะเสียที จึงขับม้าถลันออกรบกับโลวจุนหงีได้ประมาณห้าสิบเพลง โลวจุนหงีขยับอาวุธทำทีจะแทง อ้องหวนเยื้องข้างหลบอาวุธยั้งตัวไม่ทันพลัดตกจากหลังม้า โลวจุนหงีขับม้าสะอึกเข้าไปจะแทง พอจิวงังขับม้าเข้ามาเอาอาวุธปัดอาวุธของโลวจุนหงีไว้แล้วก็เข้ารบกันเป็นสามารถ นายทหารทั้งสองมิได้เพลี่ยงพลั้งแก่กันแต่รบกันอยู่ประมาณแปดสิบเพลง จิวงังกำลังน้อยเห็นจะสู้ไม่ได้ก็ขับม้าหนีกลับเข้าค่าย โลวจุนหงีพาทหารไล่ตาม ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ยกทหารหนุนตามไปช่วยระดมตีแซงสกัดทางไว้ กองทัพเมืองตังเกียจะหนีเข้าค่ายหาทันไม่ ทหารโจรก็โจมตีตัดกลาง กองทัพแตกกระจายคุมกันไม่ติด ทหารโจรฆ่าฟันทหารเมืองตังเกียตายหลายพัน จิวงัง อ้องหวน ฮั่นง่วนตินก็ชักม้ารีบไปตามทางใหญ่เหลือทหารเลวตามไปประมาณหมื่นเศษ พวกโจรก็ไล่ไปประมาณยี่สิบลี้แล้วถอยกลับมาค่าย ซ้องกั๋งจึงให้ทหารเก็บเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารแล้วให้เอาเพลิงเผาค่ายเสีย จึงเตรียมทหารเป็นขบวนยกกองทัพกลับมายังค่ายเขาเนียซัวเปาะ เล่าความที่ได้รบกับทหารกองทัพบกเมืองตังเกียให้โงวหยงฟังทุกประการ โงวหยงจึงสั่งผู้คุมให้พาตัวกอกิว บุ้นฮวนเจียงกับทหารเอก โท ตรี และพวกทหารเลวที่จับได้นั้นมาให้ซ้องกั๋ง ผู้คุมคำนับลามาไขกุญแจแล้วเรียกกอกิว บุ้นฮวนเจียงและทหารออกมา
กอกิวจึงถามผู้คุมว่า ซ้องกั๋งกลับมาถึงแล้วสั่งให้เอาตัวพวกเราไปประหารชีวิตหรือ ผู้คุมตอบว่าการจะดีและร้ายประการใดไม่แจ้ง โงวหยงซินแสสั่งให้เอาตัวไป กอกิวได้ฟังมีความวิตกพูดกับบุ้นฮวนเจียงว่า ตัวเราและท่านคราวนี้ไม่ได้กลับไปเห็นหน้าบุตรภรรยาอีกแล้ว คงจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในเขาเนียซัวเปาะแน่ พูดแล้วก็ร้องไห้น้ำตาไหลลงอาบหน้า บุ้นฮวนเจียงเห็นกอกิวมีความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสติ จึงคิดว่ากอกิวคนนี้ดีแต่ปากพูดอวดอ้างว่ามีสติปัญญา ครั้นภัยมาถึงตัวก็มีแต่นํ้าตา ไม่คิดปลดเปลื้องแก้ไขเอาตัวรอด คิดแล้วจึงพูดว่าความเกิดกับความตายเป็นของคู่กัน ซึ่งท่านจะร้องไห้อาลัยถึงชีวิตนั้นไม่เป็นประโยชน์ ถ้าท่านรักชีวิตคิดจะกลับไปเมืองตังเกียแล้วข้าพเจ้าจะบอกให้ กอกิวว่าท่านจะบอกให้ทำประการใดเราไม่ขัดขืนขอแต่ชีวิตให้รอดกลับไปเถิด บุ้นฮวนเจียงจึงบอกว่าตัวเราครั้งนี้ก็เข้าที่คับแค้น เจียนจะถึงแก่ความตาย อย่าได้ถือตัวว่ามีบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางผู้ใหญ่เลย จงพูดจาอ่อนน้อมไกล่เกลี่ยเป็นไมตรี เอาใจดีต่อซ้องกั๋งคงไม่ทำอันตรายเป็นแน่แท้
แต่เดินพูดปรึกษากันมาจนถึงที่ชุมนุมหน้าค่าย กอกิวก็คุกเข่าลงคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้ากับท่านทำศึกแก่กันบัดนี้ข้าพเจ้าเสียทีท่านจับได้ ชีวิตของข้าพเจ้าอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้ว ขอท่านผู้มีอำนาจจงได้กรุณายกโทษเสียสักครั้งหนึ่งเถิด ถ้าท่านเมตตาปล่อยไปแล้วก็เหมือนกับท่านทำความชอบไว้ในพระเจ้าแผ่นดิน ข้าพเจ้าจะนำความดีของท่านขึ้นกราบทูลให้ทราบ ซ้องกั๋งได้ฟังกอกิวสารภาพรับผิดก็มีความเมตตา ต้อนรับจับมือมานั่งเก้าอี้ที่หนึ่ง ให้บุ้นฮวนเจียงนั่งเก้าอี้ที่สอง ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงี โงวหยงและทหารเลวทั้งปวงนั่งถัดกันลงไปเป็นอันดับ ซ้องกั๋งจึงสั่งให้จัดเสื้อกางเกงอย่างเอกสำรับหนึ่ง อย่างโทสำรับหนึ่ง ยกตั้งไว้ตรงหน้าแล้วพูดว่า เชิญท่านทั้งสองไปอาบน้ำชำระกายเสียให้สบายก่อนจึงค่อยสนทนากัน กอกิว บุ้นฮวนเจียงก็มาอาบน้ำชำระกายสวมเสื้อกางเกงใหม่เสร็จแล้วกลับเข้ามาที่ประชุม
กอกิวพูดว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึกท่านจับมาได้ไม่ทำอันตรายแล้วมิหนำซํ้าต้องเสียเครื่องนุ่งนุ่มให้อีกนั้น บุญคุณของท่านหาที่จะอุปมามิได้ ถึงตัวข้าพเจ้าจะตายไปก่อนก็จะสั่งบุตรและหลานว่า ถ้าพบปะพวกแซ่ซ้องแล้วถึงจะเป็นคนอนาถายากจนอย่าได้ดูหมิ่น จงช่วยอุปถัมภ์สงเคราะห์ไปตามกำลัง ซึ่งข้าพเจ้าว่านี้เป็นความสัตย์มิได้แกล้งยกยอ ซ้องกั๋งตอบว่าท่านมีความเมตตาข้าพเจ้าตลอดไปทั้งแซ่นั้นขอบคุณเป็นอันมาก กอกิวว่าตัวท่านประกอบพร้อมด้วยกำลังและสติปัญญาควรจะทำนุบำรุงแผ่นดินให้มีความสุข ชื่อเสียงก็จะปรากฏต่อไปภายหน้าไม่ควรจะมาซุ่มซ่อนอยู่ที่ลี้ลับ ซ้องกั๋งได้ฟังกอกิวพูดถึงความที่จะให้ไปทำราชการมีความยินดีนัก ด้วยเข้าใจว่ากอกิวเป็นขุนนางผู้ใหญ่จะเพ็ดทูลประการใดพระเจ้าแผ่นดินก็ทรงเชื่อฟัง จำจะพูดจาไกล่เกลี่ยผูกพันเป็นไมตรีไว้ดีกว่า ถ้ากอกิวกราบทูลเสนอความชอบความดีของเราแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงคงโปรดให้เราเข้าไปทำราชการ
คิดแล้วพูดว่าเดิมท่านกับข้าพเจ้าเป็นข้าศึกกัน และบัดนี้ได้มาพบปะสนทนารู้จักน้ำใจกันแล้วข้าพเจ้าก็สิ้นความพยาบาทมิได้อาฆาตแก่ท่านต่อไป บรรดาทหารของท่านที่จับได้ไว้นั้นจะปล่อยให้คอยอยู่ที่เมืองจีจิว ตัวท่านกับบุ้นฮวนเจียงนั้นเชิญหยุดพักสนทนากันให้สบายสักสองสามเวลาก่อน แล้วข้าพเจ้าจะให้ทหารไปส่ง ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ผู้คุมถอดเครื่องจำทหารเมืองตังเกียออกทั้งสิ้น ทหารทั้งปวงมีความยินดีคำนับลากลับไปเมืองจีจิว ซ้องกั๋งจึงสั่งคนใช้ให้ยกโต๊ะและสุรามาตั้งแล้วพูดว่าเชิญท่านทั้งสองเสพสุราให้สบายเถิด ซ้องกั๋งรินสุราส่งให้กอกิว ๆ ก็รับมาดื่มจนเมาเสียสติ พูดอวดอ้างยกตัวว่าเมื่ออายุเราเจ็ดขวบได้ฝึกหัดเพลงมวยชำนิชำนาญ ชกพนันชนะมาหลายครั้งจนหาคู่ชกไม่ได้ ครั้นเราเข้าไปทำราชการเป็นขุนนางแล้วก็ไม่ได้ชกกับผู้ใด บัดนี้เรามาถึงท่านแล้วนึกจะชกมวยแก้เรื้อให้ท่านเห็นฝีมือบ้าง ท่านจงจัดทหารที่มีฝีมืออย่างเอกเข้ามาลองซ้อมมือกันดูสักยกหนึ่ง
โลวจุนหงีได้ฟังนึกขัดใจจึงชี้บอกว่า เอียนเช็งคนนี้เป็นคนเข้าใจในเชิงมวยบ้างเล็กน้อยจะชกซ้อมมือกันเล่นเห็นจะได้ กอกิวเห็นรูปร่างของเอียนเช็งเล็กไม่สมกับภูมิเป็นคนมวยนึกประมาท จึงลุกจากเก้าอี้มายืนตั้งท่าร้องว่าผู้ใดจะชกกับเราให้เร่งมา ซ้องกั๋งจึงสั่งเอียนเช็งให้เข้าชก เอียนเช็งคำนับแล้วก็ลุกขึ้นยืนจดหมัดคุมเชิงแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยจะให้ชกท่านก่อนนั้นไม่ควร ท่านเป็นผู้ใหญ่จงชกก่อนเถิด
กอกิวก็ชกเอียนเช็งยกมือขึ้นปิดหมัดแล้วกระหวัดจับมือทั้งสองไพล่ไว้ข้างหลัง เอาเท้าถีบสะโพกกอกิวล้มกลิ้งไปหลายทอด ซ้องกั๋ง โลวจุนหงี ก็ไปยกพยุงขึ้นแล้วพูดว่า ตัวท่านเมาสุรากำลังน้อยจึงเสียที ท่านอย่าได้ถือโทษเลย กอกิวว่าเอียนเช็งนี้ฝีมือมวยดีนักนับว่าชายชาติทหารได้คนหนึ่งเราไม่ถือโทษดอก ครั้นเลี้ยงโต๊ะกันแล้วซ้องกั๋งจึงสั่งโลวจุนหงีจัดแจงที่ให้อยู่หลับนอนโดยสมควร แต่กอกิว บุ้นฮวนเจียงอยู่ในค่ายเขาเนียซัวเปาะสามวัน ซ้องกั๋งและทหารเอาใจดูแลปฏิบัติให้มีความสุขเป็นอย่างดี
กอกิวจึงว่าตัวเรามาอยู่กับท่านถึงสามวันแล้ว ทแกล้วทหารที่เมืองจีจิวจะมีความวิตกด้วยไม่รู้เหตุร้ายดีประการใดจะขอลากลับไปก่อน แต่ธุระของท่านนั้น เราจะกราบทูลแก้ไขให้ท่านเข้าไปทำราชการจงได้ ถ้าท่านมีความสงสัยไม่เชื่อ จะแต่งทหารที่มีสติปัญญาไปด้วยเราสักสองนาย จะได้กราบทูลชี้แจงให้ทรงเห็นว่าท่านจะเข้าไปสามิภักดิ์โดยจริง ฝ่ายเราก็จะให้บุ้นฮวนเจียงอยู่กับท่านเป็นตัวจำนำกว่าการจะสำเร็จ
ซ้องกั๋งจึงว่าถ้าท่านสงเคราะห์ให้ดังนั้นแล้วข้าพเจ้าจะให้เซียวเหยียง งักหัวไป ด้วยทั้งสองข้างต่างทำสัญญากันแล้วซ้องกั๋งจึงให้ทหารทั้งปวงมาคำนับกอกิวพร้อมกัน กอกิวกับซ้องกั๋งต่างก็คำนับกันตามธรรมเนียม แล้วกอกิวก็พาเซียวเหยียง งักหัวมาถึงเมืองจีจิวแล้วรวบรวมทหารที่เหลือตายได้ประมาณหกหมื่นก็ยกกองทัพกลับไปเมืองตังเกีย กอกิวมิได้เข้าไปเฝ้ากราบทูลความซึ่งเสียทัพให้ทราบ
ฝ่ายซัวเกีย เอียเจียน ท่องกวนและขุนนางพวกกงฉินก็พากันไปเยี่ยมเยือนถามข่าวกอกิวที่บ้าน กอกิวจึงแจ้งความซึ่งเสียทีแก่พวกโจรให้ทราบแล้วกระซิบบอกความแก่ซัวเกียว่า ท่านจงช่วยกราบทูลว่าป่วยเป็นลมอ่อนหิว จะคิดอ่านปราบปรามพวกโจรยังไม่สะดวก ครั้นจะพักกองทัพอยู่ที่เมืองจีจิวก็เกรงพวกโจรจะรู้เนื้อความว่าข้าพเจ้าป่วย จึงรีบยกกองทัพกลับมารักษาตัวให้หายเป็นปกติแล้วจึงจะยกกองทัพออกไปอีก ความข้อนี้ลึกซึ้งท่านอย่าได้แพร่งพรายให้ถึงสองหูเป็นอันขาด ซัวเกียตอบว่าท่านอย่าวิตกเราจะช่วยกราบทูลแก้ไขและปกปิดไว้ พูดแล้วต่างคนคำนับลาไป กอกิวจึงสั่งทหารให้พาตัวเซียวเหยียง งักหัวไปคุมไว้ในสวนดอกไม้หลังบ้านดูแลปฏิบัติมิให้อดอยาก
ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางเข้าเฝ้าพร้อมกันตามตำแหน่ง ตรัสถามถึงราชการศึก ซัวเกียก็กราบทูลความตามอุบายกอกิวให้ทราบ พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ฟังก็เข้าพระทัยว่าเป็นอุบายแต่มิตรัสประการใด ด้วยเกรงใจซัวเกียจึงตรัสว่า กอกิวยังป่วยอยู่ก็อย่าเพิ่งคิดอ่านการศึกที่จะปราบปรามพวกโจรอีกเลย ให้แต่ทหารเที่ยวตระเวนตรวจตรารักษาด่านทางไว้จงกวดขัน อย่าให้พวกโจรแปลกปลอมเข้ามาได้ ถ้ากอกิวหายป่วยแล้วจึงคิดอ่านต่อไป แล้วก็เสด็จขึ้น ขุนนางก็ออกจากที่เฝ้า ตั้งแต่นั้นการศึกที่จะยกไปปราบปรามพวกโจรก็สงบอยู่
๘๑
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่ปล่อยตัวกอกิวไปแล้วมีความวิตกว่ากอกิวให้สัตย์สัญญาว่าจะกราบทูลให้เราเข้าไปทำราชการก็ยังหาได้ข่าวคราวไม่ แต่ตรึกตรองอยู่หลายเวลาไม่มีความสบาย จึงสั่งคนใช้ให้ไปเชิญโงวหยงมาปรึกษาว่ากอกิวสัญญาไว้นั้นจะจริงหรือไม่จริงประการใด โงวหยงพูดว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูลักษณะกอกิวมีอาการวิปริตหลายอย่าง คือตาเหมือนตาผึ้ง เมื่อจะเดินนั้นเดินเอี้ยวตัวยักเยื้องเหมือนงูเลื้อย ลักษณะกริยาเช่นนี้เป็นคนทุจริตมิได้ซื่อตรงกตัญญูต่อผู้มีคุณ ซึ่งรับคำสัญญาไว้นั้นเป็นการล่อลวงแก้ไขเอาตัวรอด ท่านจะวางใจไว้ธุระให้สำเร็จนั้นไม่ได้ ข้าพเจ้าคิดจะแต่งทหารที่มีสติปัญญาไปสอดแนมฟังข่าวดู ถ้าได้ความประการใดจึงคิดผ่อนผันไปตามควร ซ้องกั๋งว่าการซึ่งท่านจะให้ทหารไปสืบข่าวนั้นเป็นการละเอียดสุขุมนัก ท่านจะให้ผู้ใดเข้าไป
โงวหยงยังไม่ทันจะตอบ เอียนเช็งจึงพูดว่าเมื่อครั้งก่อนนั้นท่านพาข้าพเจ้ากับลีขุยเข้าไปเที่ยวดูการนักขัตฤกษ์ในเมืองตังเกียจนได้ชอบพอกับนางหลีซือซือนั้น พระเจ้าซ้องฮุยจงเคยเสด็จมาประพาสเล่นมิได้ขาด ข้าพเจ้าคิดจะเข้าไปให้ถึงบ้านนางหลีซือซือแล้วพูดจาประจบประแจงอาศัยอยู่ที่นั่น ถ้าได้ช่องโอกาสแล้วข้าพเจ้าจะกราบทูลความตามเรื่องของท่านให้ทรงทราบ แต่จะขอเงินทองกับพลอยสีต่างๆ ไปบ้าง พอได้เป็นของคำนับนางหลีซือซือ ไตจง ซิเซียนจึงบอกซ้องกั๋งว่า เอียนเช็งจะเข้าไปในเมืองตังเกียแต่ผู้เดียวเห็นไม่ชอบ ข้าพเจ้าทั้งสองขอไปเป็นเพื่อนเกลือกว่ามีเหตุภัยร้ายเกิดขึ้นจะได้ช่วยแก้ไข ซ้องกั๋ง โงวหยงก็อนุญาต
ขณะนั้นจูบู๊จึงพูดว่าท่านจะให้ทหารสามคนเข้าไปในเมืองตังเกียนั้น ข้าพเจ้าไม่ใคร่จะวางใจด้วยเห็นว่าขุนนางในเมืองตังเกียเป็นพวกกังฉินมาก ที่เป็นคนตงฉินนั้นน้อยนัก ถ้าเพลี่ยงพล้ำเสียท่วงทีประการใดก็ไม่มีใครจะช่วยเพ็ดทูล ขอท่านจงมีหนังสือว่ากล่าวฝากฝังนายทหารทั้งสามคนไปถึงซกไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายบุ๋นให้แจ้ง ด้วยท่านได้ทำคุณไว้ให้ครั้งหนึ่ง ถ้าซกไทอวยมีความกตัญญู ระลึกคุณของท่านแล้วคงจะช่วยสงเคราะห์แก่นายทหารทั้งสามเป็นแท้
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบแล้วคิดตรึกตรองไปว่า ซกไทอวยคนนี้ก็ไม่ได้ชอบพอคุ้นเคยกัน เป็นแต่เราช่วยแก้ไขให้พ้นไปครั้งเดียว จะหวังใจเอาเป็นที่ยึดเหนี่ยวมั่นคงไม่ได้ คิดแล้วจึงถามบุ้นฮวนเจียงว่า ท่านกับซกไทอวยได้รู้จักกันหรือไม่ บุ้นฮวนเจียงบอกว่าซกง่วนเก็งคนนี้ได้เรียนหนังสืออาจารย์เดียวกันกับข้าพเจ้า เป็นคนรักใคร่ชอบพอเชื่อถือสนิทสนม ตั้งแต่จากกันมาประมาณสามสิบปีแล้วยังไม่ได้พบปะกันเลย ซ้องกั๋งจึงว่าบัดนี้ท่านก็มาตกอยู่ในพวกเราท่านจงทำคุณไว้สักครั้งหนึ่งจะได้หรือไม่ บุ้นฮวนเจียงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึก ท่านจับได้ไม่ประหารชีวิต แล้วยังอุปถัมภ์เลี้ยงดูให้มีความสุขนั้น คุณของท่านหาสิ่งที่จะเปรียบมิได้ ท่านจะใช้สอยประการใดข้าพเจ้าขอสนองคุณท่านไปจนกว่าจะสิ้นกำลัง ซ้องกั๋งจึงว่า ท่านจะมีหนังสือฝากฝังทหารของเราแก่ซกไทอวยจะได้หรือไม่ บุ้นฮวนเจียงตอบว่า ท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะรับเป็นธุระ จึงแต่งหนังสือเป็นใจความว่า “ข้าพเจ้าบุ้นฮวนเจียงขอคำนับมายังซกไทอวยให้แจ้งด้วยกอกิวรับข้าพเจ้ามาเป็นที่ปรึกษา และโปรดให้ข้าพเจ้าเป็นข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋ง ใจความในหนังสือรับสั่งท่านย่อมแจ้งอยู่แก่ใจแล้ว แต่กอกิวนั้นเป็นคนอสัตย์อิจฉาคิดหาอุบายจะฆ่าซ้องกั๋งจึงให้คนอ่านหนังสือแปลความรับสั่งเสียหลายข้อ ซ้องกั๋งกับพวกเข้าใจในอุบายจึงได้เกิดรวนกันขึ้นแล้วกอกิวมีหนังสือบอกกล่าวโทษซ้องกั๋ง และขอกองทัพเพิ่มเติมออกไปอีก พระเจ้าซ้องฮุยจงไม่ทรงทราบ สำคัญว่าจริงทรงขัดเคืองซ้องกั๋งเป็นอันมาก จึงโปรดให้ทหารยกกองทัพไปช่วย กอกิวยิ่งมีใจกำเริบถือว่าพระเจ้าแผ่นดินปลงพระทัยพระราชทานอำนาจอาญาสิทธิ์ให้แก่ตัว จึงคิดอ่านยกกองทัพบกและทัพเรือไปทำศึกโดยลำพัง ข้าพเจ้าได้ตักเตือนห้ามปรามเป็นหลายครั้งหาฟังไม่ จนทหารโจรจับตัวกอกิวและข้าพเจ้าไปได้ ซ้องกั๋งซึ่งเป็นใหญ่นั้นเป็นคนดีมีเมตตาจิตไม่ประหารชีวิตข้าพเจ้าและกอกิว กลับเลี้ยงดูอุปถัมภ์ให้มีความสุขสบายเป็นอันมาก บัดนี้กอกิวรับคำสัญญาพาทหารซ้องกั๋งเข้าไปในเมืองหลวง ว่าจะกราบทูลให้ซ้องกั๋งเข้าไปเป็นข้าราชการ และมอบตัวข้าพเจ้าไว้เป็นจำนำนานแล้วยังหาได้ข่าวไม่ ซ้องกั๋งมีความวิตก จึงให้เอียนเช็ง ไตจง ซิเซียน เข้าไปสืบข่าวในเมืองหลวง ถ้าทหารทั้งสามมาถึงแล้วจะเกิดเหตุเภทภัยหรือธุระขัดข้องประการใด ขอท่านช่วยสงเคราะห์แก่คนทั้งสามด้วย” เขียนแล้วส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ รับหนังสือมาอ่านดูก็ชอบใจ เอาหนังสือมอบให้เอียนเช็ง ๆ ไตจง ซิเซียน คำนับลาออกมาจากที่ประชุม แล้วจัดแจงแต่งกายเหมือนข้าหลวงถือท้องตราออกไปราชการหัวเมือง นายทหารทั้งสามพากันรีบเดินทางมาหลายวันถึงประตูเมืองตังเกียผู้เฝ้าประตูเมืองห้ามไว้
นายทหารทั้งสามจึงถามคนเฝ้าประตูว่า เหตุใดจึงห้ามมิให้เราเข้าไปในเมือง นายประตูบอกว่ามีรับสั่งให้ตรวจตราผู้คนเข้าออกเพราะกลัวว่าพวกโจรเขาเนียซัวเปาะจะปลอมเข้ามาทำอันตราย นี่ตัวท่านเป็นข้าราชการตำแหน่งไหนจะเข้าไปในเมืองด้วยเรื่องธุระสิ่งใดจงบอกให้แจ้ง ทหารทั้งสามบอกว่าเราสังกัดขึ้นฝ่ายบุ๋น เป็นคนสำหรับเดินตราไปหัวเมืองฝ่ายเหนือถือท้องตราออกไปเกณฑ์คนตามหัวเมืองอยู่หลายเดือนจึงไม่รู้ข้อรับสั่ง บัดนี้เราเกณฑ์คนได้ครบจำนวนแล้วจึงกลับเข้ามา แม้นมิเชื่อเราจะให้ดูใบตอบ
พูดแล้วหยิบหนังสือทั้งผนึกชูขึ้นให้เห็นเป็นสำคัญ นายประตูมิได้มีความสงสัยยอมให้ทหารโจรทั้งสามคนเข้าไปในเมือง เอียนเช็ง ไตจง ซิเซียนก็รีบเข้าไปในประตูเมืองเดินตามถนนใหญ่ ครั้นมาถึงโรงเตี๊ยมก็แวะเข้าซื้อสุรา แล้วเอียนเช็ง บอกไตจง ซิเซียนว่าท่านทั้งสองจงอาศัยคอยท่าเราอยู่ที่นี่ก่อน เราจะรีบไปหานางหลีซือซือให้ถึงบ้าน ถ้าตัวเรามีเหตุเภทภัยประการใดท่านอย่าได้ติดตามไปแก้ไขเลย จงพากันกลับไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งและโงวหยงให้ทราบ
ไตจง ซิเซียนก็รับคำ เอียนเช็งรีบเดินมาถึงบ้านนางหลีซือซือแล้วยังนึกสงสัยด้วยตึกเก๋งนั้นทำใหม่แปลกกว่าเก่า แต่จำสำคัญได้เป็นแน่ จึงขึ้นไปบนบันไดเยี่ยมหน้าเข้าไปในประตู เห็นนางหลีซือซือนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอียนเช็งก็ตรงเข้าไปคำนับนางหลีมาม้าเห็นเอียนเช็งเข้ามาคำนับก็ตกใจ จึงถามว่าครั้งก่อนพวกเจ้าพากันมาเที่ยวเล่นแล้วก่อเหตุเอาไฟเผาบ้านเรือนเราครั้งหนึ่งแล้วกลับเข้ามาทำไมอีกเล่า เอียนเช็งตอบว่า ซึ่งเกิดเหตุครั้งก่อนใช่จะแกล้งนั้นหามิได้ ด้วยภัยมาถึงตัวก็จำเป็น และข้าพเจ้ามาหาท่านนี้ด้วยมีธุระใคร่จะพบนางหลีซือซือ นางหลีมาม้าว่าธุระสิ่งใดก็บอกกับเราเถิด เอียนเช็งว่าธุระครั้งนี้เป็นข้อใหญ่ ข้าพเจ้าจะบอกกับท่านการก็ไม่สำเร็จ
ขณะเมื่อเอียนเช็งพูดอยู่กับนางหลีมาม้านั้น นางหลีซือซืออยู่ในห้องเฟี้ยมได้ยินเสียงก็จำได้จึงเดินออกมา เอียนเซ็งแลเห็นก็มีความยินดีถ้อยทีคำนับกันตามธรรมเนียม นางหลีซือซือจึงพูดว่าครั้งก่อนท่านบอกกับเราว่า ชายผู้นั้นเป็นพ่อค้าชาวเมืองซัวตัง เราเชื่อคำท่านจึงได้พูดจารักใคร่กับชายผู้นั้นจนเกิดไฟไหม้ พระเจ้าแผ่นดินทรงขัดเคืองว่าเราคบคนพาล ไฟจึงไหม้บ้านเมือง รับสั่งให้ลงโทษแก่เราเสมอโทษต้นไฟ นี่หากว่าเรากราบทูลวิงวอนขอโทษเป็นหลายครั้งจึงพระราชทานโทษให้ และซึ่งชายสองคนที่ท่านพามานั้นเป็นชาวเมืองไหนชื่อเสียงอย่างไรจงบอกเราแต่ตามจริง ถ้าขืนปิดบังอำพรางแล้วท่านอย่าได้ไปมาพูดจากับเราอีกเลย
เอียนเช็งจึงบอกว่าคนรูปร่างต่ำผิวเนื้อดำแดงนั่งเก้าอี้ที่หนึ่งนั้น ชื่อซ้องกั๋ง เป็นใหญ่อยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ ที่นั่งเก้าอี้ที่สองนั้นชื่อชาจิน ที่อยู่ริมประตูสองคนนั้น ชื่อไตจง ลีขุย ตัวเรานี้ชื่อเอียนเช็ง นางหลีซือซือได้ฟังออกชื่อซ้องกั๋งก็ตกใจจึงพูดว่า ซ้องกั๋งคนนี้ข่าวเลื่องลือว่าเป็นโจรใจร้าย เหตุใดท่านจึงพามาหาเรา เอียนเช็งตอบว่าซ้องกั๋งพี่เรานี้เป็นคนใจดีมีความอารีโอบอ้อมแก่คนทั้งปวง คิดจะเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้บ้านเมืองมีความสุขก็ยังหาช่องโอกาสมิได้ เพราะขุนนางพวกกังฉินทูลยุยงกล่าวร้ายต่างๆ พระเจ้าซ้องฮุยจงไม่ทรงทราบก็สำคัญพระทัยว่าจริง ซึ่งพี่เรามาหาท่านครั้งก่อนนั้นใช่จะมาเที่ยวเล่นสนุกสนาน และหมายมาทำอันตรายแก่บ้านเมืองนั้นหามิได้ ด้วยทราบเหตุว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมาประพาสเล่นที่บ้านท่านมิได้ขาด จึงอุตส่าห์แอบแฝงเล็ดลอดเข้ามาหมายจะเข้าเฝ้ากราบทูลความชอบขอเข้ามาสามิภักดิ์ก็หาทันได้กราบทูลไม่ พอลีขุยกับขุนนางรักษาพระองค์เกิดวิวาทกันจึงได้กลับออกไปยังเขาเนียซัวเปาะ บัดนี้ซ้องกั๋งใช้ให้ข้าพเจ้าคุมทองคำกับเงินและเพชรพลอยสีต่างๆ มาคำนับท่าน บอกแล้วแก้ไถ้ออกจากเอวหยิบเอาเพชรพลอยเงินทองส่งให้
นางหลีซือซือได้สิ่งของทองเงินมีความยินดีจึงพูดว่า ซ้องกั๋งพี่ของท่านมีความเมตตาอุตส่าห์ฝากสิ่งของมาให้นั้นขอบคุณเป็นอันมาก ฝ่ายท่านซึ่งเป็นน้องก็อุตส่าห์นำสิ่งของมาให้ข้าพเจ้าจนถึงมือ มิคิดกลัวภัยอันตราย บุญคุณเป็นนักหนา ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนมีแต่กายกับน้ำใจจะสนองคุณท่าน ว่าแล้วสั่งคนใช้ให้ยกโต๊ะและสุรามา แล้วนางหลีซือซือก็เชิญให้เอียนเช็งกินโต๊ะเสพสุรา นางหลีซือซือกระทำปฏิบัติเข้ารินสุราส่งให้
ขณะเมื่อกินโต๊ะอยู่นั้น นางหลีซือซือพูดว่าข้าพเจ้าได้ทราบความว่า ซ้องกั๋งเป็นคนกตัญญูสัตย์ซื่อมิได้ประทุษร้ายต่อแผ่นดิน คิดแต่จะเข้ามาเป็นข้าราชการ แต่ไม่มีผู้ใดกราบทูลให้ ความเรื่องนี้ข้าพเจ้าได้ทราบเพราะพวกขุนนางต่างพูดกัน เอียนเช็งได้ฟังจึงตอบว่าขุนนางที่สรรเสริญความดีเป็นพวกตงฉิน แต่ขุนนางพวกกังฉินกล่าวแต่คำติเตียนนินทาพี่เราต่างๆ แล้วเล่าความตั้งแต่ต้นจนถึงท่องกวน กอกิวเป็นแม่ทัพยกไปปราบทำศึกปราชัยกลับมานั้นให้นางหลีซือซือฟังทุกประการ นางหลีซือซือจึงห้ามว่าเวลานี้เป็นหน้าเหล้าหน้าข้าวจะสนทนากันด้วยกิจการบ้านเมืองนั้นของดไว้ก่อน เชิญท่านเสพสุราสนทนากันด้วยการสนุกเป็นที่บำเรอดวงจิตให้รื่นเริงมีความสบายจึงจะชอบ เอียนเช็งว่าจะให้เราพูดด้วยเรื่องการสนุกนั้นไม่ได้ด้วยพี่เรามีความทุกข์เป็นข้อใหญ่ นางหลีซือซือจึงว่าท่านอย่าวิตกการธุระของพี่ท่านคงสำเร็จโดยเร็ว เอียนเช็งจึงว่า ถ้าแม้นธุระของพี่เราสำเร็จก็จะมีความยินดีด้วย นางหลีซือซือพูดว่าเราได้ยินข่าวเลื่องลือว่าตัวท่านชำนาญในทางดนตรีและขับร้องลำต่างๆ ความอันนี้จะจริงเหมือนเขาว่าหรือ เอียนเช็งตอบว่า เราได้เรียนรู้บ้างเล็กน้อยไม่สู้สันทัดนัก นางหลีซือซือยิ้มแล้วว่าท่านอย่าทำถ่อมตัวซ่อนวิชาไว้เลยเราเข้าใจดอก จึงหยิบเอาขลุ่ยมาส่งให้เป่า เอียนเช็งว่าเราเป็นแขกมาสู่เรือนจะให้ลงมือทำการก่อนเจ้าของเรือนกระไรได้ นางหลีซือซือได้ฟังนึกอายจึงบอกว่าเราจะเป่าขลุ่ย ท่านจงตีต๊อกขยับกรับรับจังหวะเถิด บอกแล้วก็หยิบขลุ่ยเป่าเปลี่ยนเพลงไปต่างๆ นางหลีซือซือแสร้งเป่าซ้อนจังหวะหลอกลวงถึงสามชั้น เอียนเช็งก็ร้องรำตีต๊อกขยับรับจังหวะมิได้พลั้งพลาด แต่เป่าแปลงเพลงไปได้ประมาณยี่สิบเพลงแล้ว นางหลีซือซือก็เอาขลุ่ยส่งให้เอียนเช็งรับมาเปายักย้ายอยู่หลายเพลงเนื้อเพลงไม่ซ้ำต้องกับเพลงของนางหลีซือซือ นางหลีซือซือได้ฟังไพเราะจับในดวงจิต จึงคิดว่าชายผู้นี้รูปร่างลักษณะถูกถ้วนงดงามจะพูดจาก็เฉลียวฉลาดคมคาย ฝีปากจะผูกกลอนบรรเลงระบายลมใช้นิ้วดีกว่านักเลงดนตรีทั้งปวง ถ้าเราได้ไว้เป็นสามีแล้วความสุขเจริญก็จะมี เราจะได้ละเว้นการชั่วที่เคยประพฤติมาแต่ก่อนนั้นให้ขาดจากสันดาน
แต่คิดอยู่จนเคลิ้มสติความปฏิพัทธ์เสน่ห์หาจับผิวหน้าเผือดสลดสะกดใจไม่ใคร่จะได้ จึงตรองหาอุบายที่จะยั่วยวนชวนเอียนเช็งให้เกิดความยินดี พอนึกได้จึงแสร้งพูดว่าข้าพเจ้าได้ยินคนพูดกันว่า คนที่ชื่อเอียนเช็งนั้นมีวิชาใช้เกาทัณฑ์มือเป็นอาวุธ ในกายตัวนั้นสักหมึกเป็นลายก้านขดและดอกไม้ ข้าพเจ้านึกสงสัยจะจริงเหมือนถ้อยคำว่านั้นหรือไม่ เอียนเช็งรับคำว่า “จริง” นางหลีซือซือว่าถ้าจริงแล้วขอให้ข้าพเจ้าเห็นลายสักสักหน่อย เอียนเช็งพูดเป็นเกรงใจว่าเราเป็นชายจะปลดเปลื้องให้ท่านเห็นกายนั้นไม่ควร นางหลีซือซือจึงอุบายพูดว่าถ้าเราได้เห็นลายสักเป็นสำคัญแล้ว เราจึงจะเชื่อถือที่ท่านแกล้งพูดกลบเกลื่อนไม่ให้เราดูนั้นเพราะลายสักหามีไม่ มาล่อลวงอวดอ้างเอาแม้มิใช่เอียนเช็งจงเร่งลงไปเสีย ขืนนั่งอยู่จะเกิดความ
เอียนเช็งได้ฟังนึกกลัวจะโกรธจึงลดเสื้อลงจากไหล่ซ้ายแล้วยื่นแขนไปให้ นางหลีซือซือมีความยินดีจึงตรงเข้าจับต้นแขนทำพิจารณาดูลายสัก พลางยกมือเอียนเช็งขึ้นแล้วเคล้นไคล้ทำยียวนรอยหน้าเข้าใกล้ชิดกับเอียนเช็ง
ขณะเมื่อนางหลีซือซือทำยียวนนั้นเอียนเช็งก็เกิดความปั่นป่วนใจคิดจะใคร่ร่วมรสเสน่หาด้วยนาง แต่แล้วคิดได้กลัวจะเสียทีจึงตัดสวาทหักใจตั้งสติข่มอารมณ์เอาไว้ เมื่อเอียนเช็งสะกดใจอดกลั้นความรักเสียได้แล้ว จึงสะบัดมือให้หลุดจากมือนางหลีซือซือแล้วพูดว่า เราจะเสพสุราให้สบาย นางหลีซือซือได้สติมีความอายจึงแสร้งพูดแก้ตัวว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูลายสักในตัวท่านเพลิดเพลินจนท่านป่วยการเสพสุรานั้นขออภัยเสียเถิด ว่าแล้วก็รินสุราใส่จอกคำนับส่งให้เอียนเช็ง ๆ รับเอาสุราแล้วตรึกตรองว่า หญิงคนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์กลลึกซึ้งเข้ามายียวนจนเราเกือบจะเสียการ ถ้าเราหลงด้วยมายานางแล้วที่ไหนนางจะพาเราเข้าเฝ้าและยอมให้กลับไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ คงหาอุบายหนักหน่วงไว้ให้เนิ่นช้าการของพี่เราก็จะไม่สำเร็จ จำจะคิดอ่านตัดทางไมตรีให้นางหายพิศวาสเสียจึงจะได้ คิดแล้วแสร้งอุบายพูดว่าท่านกับเราก็ชอบอัชฌาสัยคุ้นเคยกัน แต่ยังไม่รู้จักปีเดือนวันคืนกำเนิดและตัวของท่านอายุได้สักเท่าใด นางหลีซือซือบอกว่าอายุเราพอดีครบยี่สิบเจ็ดปี และตัวของท่านนั้นอายุได้เท่าใดเล่าจงบอกให้เรารู้บ้าง เอียนเช็งจึงว่าข้าพเจ้าอ่อนกว่าท่านสองปีควรเป็นน้อง ประการหนึ่งซ้องกั๋งพี่ข้าพเจ้าก็ได้สนทนาเป็นไมตรีกันแต่ก่อน บัดนี้ข้าพเจ้าผู้น้องมาหาท่านก็มีความเมตตาเลี้ยงดูเพราะเห็นแก่ไมตรี ข้าพเจ้าเคยเคารพนับถือซ้องกั๋งพี่ข้าพเจ้าฉันใดก็จะนบน้อมยำเกรงแก่ท่านฉันนั้น พูดแล้วลุกลงจากเก้าอี้เข้าไปคุกเข่าคำนับ นางหลีซือซือได้ฟังเอียนเช็งกล่าวคำถ่อมยอมเป็นน้องมาคำนับก็นึกเสียใจ อุตส่าห์รับคำนับไปตามธรรมเนียม แล้วว่าเจ้าอ่อนกว่าเราและยอมตัวเป็นน้องนั้น จะรักเจ้าให้เหมือนน้องร่วมครรภ์มิได้มีความรังเกียจ ซึ่งธุระของซ้องกั๋งนั้นตกเป็นพนักงานของเราจะให้เจ้าเข้าเฝ้า เจ้าจงอยู่ที่นี่กว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงจะเสด็จมา เอียนเช็งได้ฟังนางหลีซือซือรับธุระและยอมอนุญาตให้อยู่อาศัยก็มีความยินดี จึงบอกว่าข้าพเจ้าจะขอลาพี่ไปเอาของซึ่งฝากไว้ที่โรงเตี๊ยมแล้วจะกลับมา นางหลีซือซือว่าเวลาเย็นแล้วจงรีบไปอย่าให้ค่ำ กองตระเวนเขาจะจับตัว เอียนเช็งตอบว่าพี่อย่าวิตกข้าพเจ้าจะรีบมาโดยเร็ว พูดแล้วลงจากตึกรีบเดินมาถึงโรงเตี๊ยม ไตจง ซิเซียน เห็นเอียนเช็งมาก็มีความยินดีออกไปรับแล้วถามว่าท่านไปพบกับนางหลีซือซือแล้วหรือ เอียนเช็งจึงเล่าความที่นางหลีซือซือมีความรักใคร่และยอมให้อยู่อาศัยนั้นทุกประการ
ไตจง ซิเซียนจึงพูดว่า เรากลัวแต่ท่านจะไปหลงอยู่ด้วยอิสตรีธุระของพี่จะเนิ่นช้า เอียนเช็งตอบว่าความข้อนั้นเราไม่สู้กระไรนัก ท่านอย่าวิตกสงสัยเลย ครั้นพูดจาสั่งเสียกันเสร็จแล้วเอียนเช็งจัดแจงสิ่งของห่อ เดินกลับมายังบ้านนางหลีซือซือ พอเวลาค่ำเอียนเช็งก็เอาเงินแจกให้แก่คนใช้บนตึกและในเขตบ้านทั่วทุกคน หวังจะให้มีความสนิทรักใคร่ไม่ให้แพร่งพรายความลับ นางหลีซือซือก็จัดแจงห้องให้เอียนเช็งอยู่บนตึกเป็นปรกติ แต่เอียนเช็งอาศัยอยู่ด้วยนางหลีซือซือหลายเวลา นางหลีซือซือก็ชักชวนให้ขับร้องซักซ้อมการดนตรีมิได้ขาด
อยู่มาวันหนึ่งเวลาค่ำพระเจ้าซ้องฮุยจงรำคาญพระทัยไม่สบาย ทรงพระราชดำริว่าจะเสด็จไปทรงฟังมโหรีที่บ้านนางหลีซือซือจึงเสด็จดำเนินตามช่องอุโมงค์แต่พระราชวังตลอดมาถึงเชิงบันไดตึก นางหลีซือซือทราบว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จมามีความยินดีนัก รีบลงไปรับเชิญเสด็จขึ้นมาประทับบนที่ซึ่งตกแต่งไว้ แล้วนางหลีซือซือจึงสั่งคนให้จัดเทียบโต๊ะเครื่องเสวย เสร็จแล้วเชิญมาตั้งถวาย พระเจ้าซ้องฮุยจงเสวยแล้วรับสั่งให้นางหลีซือซือขับเพลงมโหรี นางหลีซือซือกราบทูลว่า เพลงมโหรีข้าพเจ้านั้นเคยขับร้องถวายมามากแล้วคิดจะให้น้องชายข้าพเจ้าขับถวายบ้าง
พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสถามว่า น้องชายของเจ้าไปอยู่ที่ไหนเราจึงไม่รู้จัก นางหลีซือซือทูลว่าน้องชายข้าพเจ้านี้เป็นคนเที่ยวเล่นไม่ใคร่จะอยู่บ้านมาแต่เล็กจึงไม่ได้ถวาย บัดนี้กลับมาถึงได้สี่ห้าวันแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสถามว่าความรู้ในการดนตรีนั้นเจ้ากับน้องชายใครจะดีกว่ากัน นางหลีซือซือทูลว่าน้องชายนั้นชำนาญดีกว่าข้าพเจ้า พระเจ้าซ้องฮุยจึงตรัสว่า ถ้าดีจริงแล้วจงหาตัวมาขับร้องให้เราฟัง นางหลีซือซือก็เรียกเอียนเช็งออกมาเฝ้าถวายบังคม พระเจ้าซ้องฮุยจงพิเคราะห์ดูลักษณะกิริยาเป็นคนฉลาดก็ชอบพระทัย จึงตรัสถามว่า เจ้ารู้จักเพลงขับร้องในกลอนการสิ่งใดบ้าง เอียนเช็งทูลว่าข้าพเจ้าเคยขับร้องแต่กลอนสังวาส จึงรับสั่งให้ขับ เอียนเช็งก็ขับเพลงฮือแกลักถวายเป็นคำสัตย์ครวญถึงชายชู้เมื่อจากไป ครั้นสิ้นคำขับแล้วเอียนเช็งก็ถวายบังคม พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็ชอบพระทัย จึงตรัสแก่นางหลีซือซือว่าน้องชายของเจ้าคนนี้สำนวนผูกกาพย์กลอนช่างไพเราะ เสียงขับร้องเหมือนเสียงเรไรน่าฟัง ตั้งแต่นี้เจ้าจงห้ามอย่าให้ไปเที่ยว เราอยากฟังเมื่อใดจะได้ขับร้องให้ฟังแล้วตรัสสั่งเอียนเช็งให้ขับเพลงไปอีก เอียนเช็งกราบทูลว่าข้าพเจ้าถวายอีกก็ได้แต่เกรงว่าถ้อยคำจะกล่าวนั้นไม่ถูกกับพระอัชฌาสัยแล้วเกรงพระราชอาญา พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่าเรามาทั้งนี้มีความประสงคํในการที่จะฟังเสียงขับร้องให้เป็นที่สบาย ใช่จะมาตั้งเกียรติยศไว้สง่าแก่พวกเจ้าเหล่านี้ก็หาไม่ เจ้าจะขับร้องประการใดก็ตามใจ แต่ให้ได้จังหวะคล้องจองกันเราไม่ถือโทษด้วยคำหยาบดอก เอียนเช็งได้โอกาสแล้วจึงขับเพลงมกลันฮวยถวายเป็นใจความว่า “ทุกข์ของข้าพเจ้าครั้งนี้มากนักถึงจะจดจำใส่ในอากาศและแผ่นดินก็ไม่พอจะจารึก ในอกนั้นร้อนเหมือนอยู่ในกองเพลิง ไม่ทราบว่าจะผินหน้าไปพึ่งผู้ใดได้ เห็นแต่พระเจ้าแผ่นดินจะช่วยดับร้อนของข้าพเจ้าให้เสื่อมหาย” พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังนึกสงสัย ตรัสถามว่าทุกข์ของเจ้าเป็นประการใดจงบอกไปให้แจ้งเถิด เอียนเช็งจึงอุบายร้องไห้สะอึกสะอื้นซบหน้าลงแทบพระบาท แล้วกราบทูลว่า ครั้งนี้ข้าพเจ้ามีความผิดเป็นมหันตโทษจึงไม่อาจกราบทูลให้ทราบ พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่าเจ้าอย่าทุกข์โศกเสียใจเลยถึงจะทำความผิดไว้ประการใดเราก็ไม่เอาโทษ เอียนเช็งได้ฟังรับสั่งมีความยินดีจึงกราบทูลว่า เมื่อข้าพเจ้ายังหนุ่มนั้นหลบหนีมารดาและพี่ไปเที่ยวเล่นอยู่ ณ เมืองซัวตังประมาณเจ็ดปีมีความวิตกถึงมารดาจึงออกจากเมืองเดินกลับมาตามทางเขาเนียซัวเปาะ พวกโจรพากันออกสกัดจับตัวไปไว้สองปี บัดนี้ข้าพเจ้าหนีกลับมาได้จึงซุ่มซ่อนอยู่ในห้อง ไม่อาจออกเดินเที่ยวตามท้องถนนกลัวขุนนางและพวกกองตระเวนจะจับว่าเป็นพวกโจร ถึงจะให้การตามจริงไหนจะเชื่อ คงพากันจับทุบตีทำโทษ พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังไม่รับสั่งประการใด เอียนเช็งจึงชายตาดูนางหลีซือซือหวังจะให้ช่วยกราบทูล นางหลีซือซือเข้าใจในทีจึงกราบทูลวิงวอนว่าน้องข้าพเจ้าไม่ได้ยอมสมัครไปเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่กับซ้องกั๋ง เดินทางมาพวกโจรจับตัวไว้จึงจำใจอยู่ด้วย ครั้นมีโอกาสได้ช่องจึงหนีกลับมา ใช่จะตั้งใจไปคบค้าเอาอำนาจแห่งโจรเป็นที่พึ่งหามิได้ ขอพระบารมีช่วยปกแผ่ป้องกันน้องข้าพเจ้าไว้อย่าให้มีอันตรายด้วย พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ฟังนางหลีซือซือทูลวิงวอนก็ทรงเมตตา จึงตรัสว่าเมื่อพวกขุนนางรู้ว่าเป็นน้องของเจ้าแล้วที่ไหนจะจับ เราก็ได้ออกวาจายกโทษเสียแล้วเจ้าอย่าได้มีความวิตกเลย นางหลีซือซือกราบทูลว่า ซึ่งรับสั่งโปรดมานั้นถูกทุกประการแล้ว แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าพระองค์เสด็จเวลานี้มีขันทีตามมาคนเดียว ข้อรับสั่งยังไม่ปรากฏแก่ขุนนางทั้งปวง ถึงข้าพเจ้าจะบอกความว่ามีรับสั่งโปรดยกโทษเสียแล้วไหนจะเชื่อคงว่าแอบอ้างรับสั่งเป็นแท้ ถ้าหากทรงพระเมตตาจะชุบเลี้ยงน้องข้าพเจ้าแล้วขอพระราชทานหนังสือรับสั่งไว้คุมตัวฉบับหนึ่งพอเป็นพยานแก่ขุนนางทั้งปวงด้วยเถิด
พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสว่า เรามาเที่ยวเล่นเวลานี้ไม่ได้เอาตรามาด้วย ทำไมจึงจะได้ประทับให้เป็นสำคัญ นางหลีซือซือกราบทูลว่าพระองค์จะทรงเมตตาข้าพเจ้าแล้ว ก็โปรดจารึกอักษรด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ก็เหมือนกับตรายี่ห้อสำหรับแผ่นดิน พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงทรงพระอักษรมีความว่า “ซึ่งเอียนเช็งมีความผิดไปคบค้าพวกโจรนั้น บัดนี้ยอมสามิภักดิ์เข้ามาถวายตัวอยู่ในพระเจ้าแผ่นดินได้ยกโทษเสียแล้ว ห้ามอย่าให้ขุนนางเจ้าพน้กงานและราษฎรจับกุมทำอันตรายแก่เอียนเช็งเป็นอันขาด” ครั้นทรงพระอักษรแล้วพระราชทานให้เอียนเช็งถวายบังคมคำนับรับพระอักษรมาสอดแซมไว้บนหมวกแล้วถวายบังคมอีกครั้งหนึ่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสถามเอียนเช็งว่า เจ้าไปอยู่ด้วยซ้องกั๋ง ณ ตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้น เห็นซ้องกั๋งกับพวกประพฤติการดีและชั่วประการใดบ้าง เอียนเช็งกราบทูลว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูลักษณะกิริยาวาจาและน้ำใจซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงนั้นไม่ประพฤติเป็นพาล จะทำการสิ่งใดก็ตรึกตรองหาสิ่งซึ่งเป็นยุติธรรม มิได้เที่ยวทำโจรกรรมเบียดเบียนอาณาประชาราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนเลย ประการหนึ่ง ซึ่งจะได้คิดกบฏหมายจะปล้นชิงเอาราชสมบัติของพระองค์นั้นหามิได้ คิดแต่จะเข้ามาสามิภักดิ์ถวายตัวเป็นข้าราชการฉลองพระเดชพระคุณช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขตลอดทั่วทั้งพระราชอาณาเขต จึงได้จารึกอักษรไว้ในธงว่า เทยเทียนเกียเต๋า แปลว่าจะตั้งใจประพฤติสุจริต การที่คิดจะเข้ามาสามิภักดิ์ฉลองพระเดชพระคุณนั้นยังหาช่องโอกาสมิได้ จึงจำใจอยู่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะไปก่อน ถ้ามีรับสั่งโปรดให้เข้ามาทำราชการแล้วก็คงจะเข้ามา
พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสถามว่า ครั้งก่อนเราได้มีหนังสือให้ตั้นจองเสียนถือออกไปหาตัวก็ไม่เข้ามา กลับให้พวกเข้าตีด่าคนถือหนังสือ เราจึงให้ท่องกวนยกกองทัพออกไปหวังจะให้เกลี้ยกล่อมอ่อนน้อมต่อแม่ทัพ ซ้องกั๋งกลับใจกำเริบยกกองทัพออกต่อสู้กองทัพหลวง แล้วลอบเอาพิษใส่ในบึงห้วยหนอง ทหารเราดื่มอาบน้ำก็ป่วยเจ็บล้มตายเป็นอันมาก ท่องกวนจึงพาทหารล่าถอยกลับเข้าเมือง ภายหลังเราจึงให้กอกิวยกกองทัพใหญ่ไปอีก พวกโจรจับตัวฮั่นซุนป๊อไปไว้ค่ายเขาเนียซัวเปาะแล้วปล่อยตัวให้กลับเข้ามาแจ้งความว่า ซ้องกั๋งกับพวกไม่คิดทำการศึกต่อสู้กองทัพ หลวงขอยอมสามิภักดิ์เข้าทำราชการ เราจึงมีหนังสือให้บุ้นฮวนเจียงถือไปว่าแต่โดยดี กอกิวจึงหาตัวมาพร้อมกันที่เมืองจีจิวแล้วอ่านหนังสือให้ฟัง ซ้องกั๋งกลับมีใจกำเริบ ให้ฮวยหยงเอาเกาทัณฑ์ยิงคนอ่านหนังสือตายแล้วฆ่าฟันผู้คนเสียเป็นอันมาก กอกิวมีหนังสือบอกเข้ามาขอกองทัพเพิ่มเติมออกไป พอกอกิวป่วยลงก็เลิกกองทัพกลับเข้ามาการศึกจึงได้สงบอยู่ ซึ่งเจ้าว่าซ้องกั๋งมีความกตัญญูคิดจะมาสามิภักดิ์นั้นเราไม่เห็นด้วย ซ้องกั๋งหลอกลวงเราให้เสียเกียรติยศก็หลายครั้ง
เอียนเช็งจึงกราบทูลว่า พระองค์ครองราชสมบัติเป็นสุขอยู่แต่ในพระนคร การสิ่งใดจะทรงทราบก็เพราะขุนนางกราบทูล เรื่องซ้องกั๋งนี้พระองค์ทรงทราบไม่ตลอด ด้วยขุนนางผู้ใหญ่ที่พระองค์ไว้วางพระทัยนั้นไม่นำความดีของซ้องกั๋งขึ้นกราบทูลบ้าง ทูลแต่ความร้ายหาโทษซ้ำเติมทุกครั้ง พระองค์ไม่ทราบก็ขัดเคือง ครั้นข้าพเจ้าจะกราบทูลให้ทรงทราบก็เกรงพระราชอาญาและกลัวอำนาจขุนนางผู้ใหญ่จะลงโทษ
พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่าเจ้าจงเล่าไปเถิดอย่ากลัวเลย การควรจะเชื่อฟังได้เราก็เชื่อ เอียนเช็งได้โอกาสแล้วจึงกราบทูลว่าเมื่อมีหนังสือรับสั่งตั้นจองเสียนถือหนังสือไปนั้น ข้อความในหนังสือวิปลาสอยู่หลายข้อคือให้ริบทรัพย์สิ่งของและครอบครัวให้สิ้น และสุราที่พระราชทานไปนั้นก็ปนเจือไปด้วยนํ้า ประการหนึ่งข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งก็ปราศจากความเมตตาทำอำนาจเฆี่ยนตีคนรับเจ็บป่วยหลายคน แล้วว่าหยาบช้าต่างๆ พวกทหารเหล่านั้นเหลือที่จะอดทนจึงได้เกิดวิวาทกันขึ้น ซ้องกั๋งก็ช่วยห้ามปรามป้องกันมิให้ทหารทำอันตรายแก่พวกข้าหลวง แล้วทำโทษแก่ทหารที่ทำหยาบช้าต่อข้าหลวงเป็นอันมาก ครั้นข้าหลวงกลับเข้ามาถึงแล้ว ท่องกวนจึงได้ยกกองทัพออกไปโจมตีด้วยกำลัง ครั้นจะนิ่งเสียก็ไม่ได้ด้วยภัยมาถึงตัว จึงจำใจสู้จนทหารทั้งสองฝ่ายล้มตายเป็นอันมาก ท่องกวนเสียทัพแตกหนีกลับเข้ามาแล้ว กอกิวจึงได้ยกกองทัพใหญ่ออกไปทำศึกอีก กอกิวเสียทีก็แตกทัพหลายครั้งหนีมาอยู่เมืองจีจิว บุ้นฮวนเจียงเชิญหนังสือรับสั่งออกไป ข้อความในหนังสือนั้นไม่โปรดยกโทษ ให้เอาตัวซ้องกั๋งมาในกองทัพกอกิว การเป็นเช่นนี้ ซ้องกั๋งจึงมีความสงสัยด้วยกอกิวนั้นเป็นคู่ทำศึกสงครามกัน การจึงยังไม่ได้เข้ามาสามิภักดิ์ กอกิวมีความโกรธซ้องกั๋งจึงคิดอ่านต่อเรือจักรถึงห้าร้อยลำ ยกกองทัพไปรบที่เขาเนียซัวเปาะก็เสียที ทหารซ้องกั๋งจับตัวกอกิว บุ้นฮวนเจียงและทหารเอกทหารเลวได้ไว้เป็นอันมาก ซ้องกั๋งก็มิได้ทำอันตรายแก่ชีวิต เพราะหมายเอาบารมีของพระองค์เป็นที่พึ่ง แล้วกอกิวให้สัตย์สัญญาแก่ซ้องกั๋งว่าจะกลับเข้ามากราบทูลขอให้ซ้องกั๋งเข้ามารับราชการอยู่ในเมืองหลวง ยอมให้บุ้นฮวนเจียงอยู่เป็นตัวจำนำ กอกิวกับทหารก็พากันกลับเข้ามาเมืองหลวง
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังเอียนเช็งกราบทูลดังนั้นก็ทรงเชื่อ ด้วยซัวเกียกราบทูลความเรื่องกอกิวป่วยนั้นก็แปลกพระทัยอยู่แล้วจึงตรัสว่า เรื่องความเป็นเช่นนี้เราไม่รู้เลย ซึ่งเจ้ามาบอกให้เรารู้การตื้นลึกหนักเบานั้นเราขอบใจเป็นอันมาก นางหลีซือซือจึงทูลว่าพระองค์ไม่ทรงทราบความดีของซ้องกั๋งนั้นเพราะขุนนางพวกกังฉินปกปิดไว้ ยกเอาแต่ความร้ายขึ้นกราบทูลหวังจะให้พระองค์มีความอาฆาตแก่ซ้องกั๋ง ถ้ายังจะทรงเชื่อถือพวกขุนนางกังฉินแล้วราษฎรก็จะได้ความเดือดร้อนต่างๆ พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่าเวลานี้ของดไว้ก่อน พรุ่งนี้เราจะถามให้ได้ความจริง เอียนเช็งได้ยินรับสั่งดังนั้นก็ถวายบังคมลากลับออกไปนอนอยู่ห้องนอก พระเจ้าซ้องฮุยจงก็เสด็จเข้าที่ นางหลีซือซือเข้าอยู่ปฏิบัติให้ชอบตามพระอัธยาศัยจนรุ่งสว่าง พระเจ้าซ้องฮุยจงก็เสด็จกลับเข้าพระราชวัง เอียนเช็งจึงบอกนางหลีซือซือว่า ข้าพเจ้าจะลาพี่ไปหาพวกพ้องแล้วจะกลับมา ก็คำนับลาไปยังโรงเตี๊ยมเล่าความที่ได้กราบทูลนั้นให้ทราบทุกประการ ไตจง ซิเซียนได้แจ้งมีความยินดี เอียนเช็งก็ชวนไตจง ซิเซียนมายังบ้านซกไทอวย ครั้นถึงประตูบ้านเอียนเช็งก็ให้ไตจง ซิเซียนอยู่นอกประตู เอียนเช็งก็ตรงขึ้นไปบนตึกรับแขกเห็นซกไทอวยนอนดูหนังสืออยู่บนเก้าอี้
เอียนเช็งคำนับแล้วบอกว่าข้าพเจ้าเดินทางมาแต่เมืองซัวตัง พบบุ้นฮวนเจียงฝากหนังสือมาให้ท่านก็เอาหนังสือส่งให้ ซกไทอวยรับมาเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วนึกสะดุ้งใจจึงถามว่าเจ้าชื่อไร เอียนเช็งบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียนเช็ง เมื่อท่านไปไหว้พระ ณ เมืองฮัวจิวนั้นท่านก็ได้ใช้สอยข้าพเจ้าบ้าง ซกไทอวยได้ฟังก็นึกได้พูดว่า เราลืมไปขออภัยเสียเถิด เอียนเช็งจึงเอาเพชรและพลอยสีต่างๆ ส่งให้แล้วบอกว่า ซ้องกั๋งพี่ข้าพเจ้าฝากมาคำนับท่าน ซกไทอวยรับแล้วมีความยินดีจึงว่า ซ้องกั๋งทำคุณแก่เราไว้ครั้งหนึ่งก็ยังมิได้ทดแทนคุณ ครั้งนี้ฝากสิ่งของมาให้อีกคุณก็ยิ่งทวีขึ้น เจ้าจงกลับไปบอกซ้องกั๋งเถิดว่าเราขอบใจเป็นอันมาก การธุระของซ้องกั๋งนั้นอย่าได้วิตกจะช่วยสงเคราะห์ให้สำเร็จโดยเร็ว เอียนเช็งรับคำแล้วคำนับลาออกจากบ้านพากันกลับมายังโรงเตี๊ยม
เอียนเช็งจึงว่าการธุระของเราก็สำเร็จไปสองอย่างแล้ว แต่เซียวเหยียง งักหัว ซึ่งเข้ามาด้วยกอกิวนั้นยังไม่รู้ว่าจะร้ายดีเป็นประการใด เราจะต้องไปเที่ยวสืบข่าวให้พบตัว ซิเซียนว่าท่านจะไปถึงบ้านกอกิว เกลือกผู้คนที่ไปด้วยในกองทัพรู้จักตัวจำหน้าพวกเราได้อาจจะมีเหตุร้ายขึ้น เอียนเช็งจึงว่าตัวเราจะเที่ยวไปข้างไหนก็ได้ตลอดทั่วทั้งเมือง ผู้ใดจะทำอันตรายแก่เราได้ ด้วยพระเจ้าซ้องฮุยจงพระราชทานพระอักษรคุ้มตัวให้เราไว้ ท่านกลัวแล้วก็อย่าไปจงเฝ้าสิ่งของอยู่ที่นี่ เอียนเช็งกับไตจงก็แต่งตัวเป็นคนราชการเที่ยวเดินหมายพากันไปถึงหน้าบ้านกอกิว พอแลเห็นคนใช้เดินออกมาจากบ้าน เอียนเช็งก็พูดจาทักถามทอดสนิท แล้วบอกว่าเชิญท่านไปที่โรงขายน้ำชาสักครู่หนึ่งเถิดเราจะบอกลาภให้ ชายผู้นั้นก็มาด้วย เอียนเช็งซื้อน้ำชาเลี้ยงสู่กันกินแล้วจึงถามชายผู้นั้นว่ากอกิวนายของท่านยกกองทัพไปรบกับโจรนั้นได้พวกโจรมาสองคนจริงหรือ ชายผู้นั้นบอกว่าจริง เอียนเช็งจึงว่าคนที่ชื่องักหัวนั้นเป็นญาติของพวกเราคนนี้ อยากจะใคร่พบสักหน่อยท่านจงช่วยพามาให้พบสักครู่หนึ่งเถิด ท่านก็จะได้เงินค่าจ้างสักเตียะหนึ่งเป็นเงินสิบตำลึง ชายผู้นั้นบอกว่ากอกิวให้ชายสองคนนั้นเข้าอยู่ในสวนดอกไม้หลังบ้าน สั่งพวกเราคุมตัวไว้มิให้ใครพบปะและเที่ยวไปข้างไหน ถ้าอยากจะพบแล้วจงไปคอยอยู่หน้าบ้านเราจะพาออกมาให้พบ
พูดแล้วก็พากันกลับมาบ้านกอกิว ชายผู้นั้นจึงเข้าไปบอกงักหัวแล้วคุมตัวออกมาด้วย งักหัวเห็นเอียนเช็ง ไตจงมามีความยินดีเดินตรงเข้าไปหาเอียนเช็ง ไตจง ก็พากันเดินหลีกออกไป งักหัวตามไปถึงแล้วเอียนเช็งจึงกระซิบบอกว่าเราเข้ามาครั้งนี้นางหลีซือซือพาเข้าเฝ้า ได้กราบทูลความให้ทรงทราบทุกประการแล้ว บัดนี้เราจะพากันกลับไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง แต่นึกเป็นห่วงด้วยท่านจึงสืบเสาะมาหาหวังจะได้กลับไปพร้อมกัน งักหัวจึงบอกว่าตั้งแต่กอกิวพาเรามาถึงบ้านแล้ว เอาไปคุมไว้ในสวนดอกไม้หลังบ้านมิให้ไปมาข้างไหน เพิ่งได้ออกมาถึงหน้าบ้านเวลานี้ เราตรึกตรองจะหนีออกข้างหลังสวนก็ไม่ได้ ด้วยกำแพงล้อมนั้นสูงนักเหลือกำลังที่จะปีน ครั้นจะออกทางหน้าบ้านเล่า ผู้คุมคอยพิทักษ์รักษาห้ามปรามทั้งกลางวันกลางคืน เป็นความจนใจไม่รู้ที่จะคิดอ่านหนีไปได้ เอียนเช็งจึงถามว่าริมกำแพงหลังสวนนั้นมีต้นไม้อยู่บ้างหรือ งักหัวบอกว่าที่เชิงกำแพงด้านตะวันออกริมคลองนั้นมีต้นสิ้วอยู่ต้นหนึ่ง เอียนเช็งจึงนัดว่าเวลาค่ำวันนี้ท่านจงคอยเราอยู่ที่ใต้ต้นสิ้ว ดึกสามยามสงัดคนเราจะโยนเชือกเข้าไปให้แล้วท่านจงขึ้นไปบนต้นสิ้วเอาเงื่อนเชือกผูกสะเอวไว้ให้มั่น เราจะโรยเชือกหย่อนเอาตัวท่านลงมาข้างนอกกำแพง
เมื่อพูดกันอยู่นั้นชายผู้คุมจึงร้องว่าอย่าพูดซุบซิบให้นานนัก แม้นใครมาพบแล้วไปบอกกับกอกิวจะทำโทษเรา อย่าอยู่ช้าเลยรีบเอาเงินมาให้เสียแล้วจงรีบกลับไปเถิด เอียนเช็งก็เอาเงินเตียะหนึ่งส่งให้ชายผู้นั้นแล้วเดินกลับไปทางท้องตลาด ซื้อเชือกได้สองเส้นจึงพากันไปโรงเตี๊ยมที่สำนัก ในเวลาค่ำวันนั้นเอียนเช็ง ไตจง ซิเซียนก็เตรียมตัวพร้อมเสร็จเรียกเจ้าของโรงเตี๊ยมมาคิดเงินให้แล้วพากันรีบมายังหลังบ้านกอกิว เห็นเรือจอดอยู่ลำหนึ่งจึงพากันลงไปซ่อนอยู่ในเรือ
ฝ่ายงักหัวครั้นเวลาค่ำจึงค่อยกระซิบบอกเซียวเหยียงตามที่ได้นัดไว้กับเอียนเช็งนั้นให้แจ้งทุกประการ เซียวเหยียงก็มีความยินดีพากันไปนั่งคอยอยู่ใต้ต้นสิ้ว ครั้นเวลาดึกสามยามเอียนเช็งขึ้นจากเรือก็เอาเชือกขว้างเข้าไปในกำแพงตกลงริมต้นสิ้ว เซียวเหยียง งักหัวก็หยิบเอาปลายเชือกได้พากันปีนขึ้นไปบนต้นสิ้ว ถึงกำแพงจึงเอาเชือกกระหวัดคล้องโอบเข้ากับต้นสิ้ว แล้วผูกสะเอวเข้าให้มั่นหย่อนตัวลงนอกกำแพง คนทั้งสามก็โรยเชือกหย่อนลงมาถึงดินพร้อมกันทั้งห้าคนแล้วก็พากันรีบหนีมาถึงประตูเมือง พอดีรุ่งสว่างผู้รักษาประตูถามเอียนเช็ง เอียนเช็งก็พูดจาบอกความดังอุบายเหมือนหนหลัง แล้วชวนกันรีบเดินทางไปถึงตำบลเขาเนียซัวเปาะ ทหารทั้งห้าก็เข้าไปคำนับซ้องกั๋ง โงวหยง แจ้งความตามที่นางหลีซือซือพาเข้าเฝ้าได้กราบทูลความตามเรื่องนั้นให้ทราบทุกประการ แล้วเอาพระอักษรซึ่งพระราชทานไว้คุ้มตัวนั้นส่งให้ ซ้องกั๋งคำนับรับมาดูได้แจ้ง มีความยินดีสรรเสริญยกย่องสติปัญญาเอียนเช็งเป็นอันมาก
โงวหยงว่าการที่เอียนเช็งได้นำความของเราขึ้นกราบทูลทรงทราบแล้ว เห็นจะโปรดให้มีหนังสือรับสั่งหาพวกเราเข้าไปทำราชการจะต้องจัดม้าใช้ให้ไปคอยสืบ ถ้าได้ความว่ามีข้าหลวงเชิญหนังสือรับสั่งมาเมื่อใด เราจะได้จัดการแต่งรับไว้ให้สมควรกับเกียรติยศพระเจ้าแผ่นดิน ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบสั่งให้ม้าใช้ผลัดเปลี่ยนกันไปคอยสืบข่าวข้าหลวงมิได้ขาด
๘๒
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงตั้งแต่วันเสด็จไปที่บ้านนางหลีซือซืออดบรรทมลมกำเริบวิงเวียนครั่นพระองค์หลายเวลา ไทอุยหมอหลวงประกอบโอสถถวายหลายขนาน พระโรคนั้นค่อยบรรเทาเป็นปกติ เวลาเช้าวันหนึ่งจึงเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางเข้าเฝ้าพร้อมตามตำแหน่งจึงตรัสถามถึงอาการโรคกอกิวป่วย ขุนนางพวกกังฉินที่คอยประจบประแจงก็ชิงกันทูลว่าอาการโรคกอกิวนั้นไม่ทุเลาและทรุดเป็นแต่ประทังอยู่ พวกข้าพเจ้าได้ไปเยี่ยมฟังอาการมิได้ขาด
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็ทรงพระสรวลแล้วตรัสถามท่องกวนว่า เมื่อครั้งก่อนเราให้ยกกองทัพออกไปปราบปรามซ้องกั๋งนั้นการเป็นอย่างไรจึงไม่ได้ชัยชนะ ท่องกวนกราบทูลว่าซึ่งโปรดให้ข้าพเจ้ายกกองทัพไปนั้น ข้าพเจ้าก็ได้คิดทำการตามขบวนศึกหมายเอาชัยชนะ พอเกิดทหารทั้งปวงป่วยเจ็บล้มตายมากจึงถอยกองทัพกลับเข้ามา แล้วพระองค่โปรดให้กอกิวยกกองทัพใหญ่ออกไปทำการศึกอีก ฮั่นซุนป๊อกลับเข้ามาแจ้งความว่า ซ้องกั๋งจะละเว้นการชั่วเสียแล้วขอเอาอำนาจบารมีของพระองค์เป็นที่พึ่ง จึงโปรดให้บุ้นฮวนเจียงเชิญหนังสือรับสั่งไปยกโทษ ซ้องกั๋งกับพวกกับหมิ่นประมาทไม่เกรงพระราชอาญาทำการหยาบช้าต่างๆ จึงโปรดให้ทหารเอกคุมทหารเลวยกออกไปช่วย พอกอกิวป่วยลงจึงล่ากองทัพกลับเข้ามา การศึกก็สงบมาจนทุกวันนี้
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังจึงตวาดว่าความไม่จริงของตัวนั้นก็มากยังเก็บเอาความโกงของคนอื่นมาช่วยว่าอีกเล่า อันความดีและความร้ายของซ้องกั๋งจะเป็นประการใดนั้นเรารู้อยู่ทั้งสิ้น แต่พวกกังฉินปกปิดความไว้ ชวนกันยุยงให้หลงโกรธ จนขุนนางนายทหารที่เป็นคนซื่อสัตย์พลอยได้ความเดือดร้อนเพราะคนโกง ซึ่งขุนนางพวกกังฉินคบคิดกันส่อเสียดใส่โทษซ้องกั๋งนั้น จะให้พิจารณาชำระเอาความจริงก็จะตลอดถึงผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งสิ้น แล้วจะต้องลงโทษตามอาญาศึก พวกคนคดที่ต้องโทษก็จะชวนกันติเตียนเราว่าพระมหากษัตริย์ไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรมปราศจากความกรุณา ทำความผิดแต่ครั้งเดียวไม่ควรจะทำโทษ ด้วยเราทำความชอบไว้มาก คงจะคุ้มกันได้กับความคิดของคนพาลคงเห็นเช่นนี้ เราจะภาคทัณฑ์ไว้ให้สมความผิดสักครั้งหนึ่ง ถ้าสืบไปเมื่อหน้าทำความผิดเหมือนครั้งนี้แล้วจะทำตามโทษานุโทษ
บรรดาขุนนางพวกกังฉินได้ยินรับสั่งมีความกลัวยิ่งนัก พากันก้มหน้านิ่งไม่กราบทูลแก้ไขประการใดด้วยความจริงทั้งนั้น พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสถามซกไทอวยขุนนางผู้ใหญ่ว่า เราจะมีหนังสือไปหาตัวซ้องกั๋งกับพวกให้เข้ามาทำราชการ ท่านจะให้ผู้ใดถือหนังสือออกไปดี ซกไทอวยกราบทูลว่าข้าพเจ้าขออาสาเชิญหนังสือรับสั่งไปเอง จึงจะได้ตัวซ้องกั๋งเข้ามา พระเจ้าซ้องฮุยจงก็เห็นด้วยจึงทรงพระอักษรกล่าวความโดยสุภาพ ประทับตรายี่ห้อสำหรับแผ่นดินเข้าผนึก แล้วตรัสสั่งพนักงานให้ทำป้ายด้วยทองคำสามสิบหก ทำด้วยเงินเจ็ดสิบสองรวมร้อยแปดป้าย ให้เจ้าพนักงานจัดแพรแดงสามสิบหกไม้แพรเขียวเจ็ดสิบสองไม้ สุราร้อยแปดขวดเป็นของพระราชทานปูนบำเหน็จแก่ซ้องกั๋งกับทหารครบถ้วนทุกคน เจ้าพนักงานจัดสิ่งของมาเตรียมไว้พร้อมแล้วจึงพระราชทานพระอักษรและมอบสิ่งของให้ซกไทอวย ซกไทอวยถวายบังคมลาออกมาเตรียมการที่จะไปไว้พร้อม ครั้นถึงวันฤกษ์ดีซกไทอวยกับบ่าวไพร่พอสมควรก็พากันออกจากเมืองตังเกียตรงไปถึงเมืองจีจิว เตียซกแม้ผู้ว่าราชการและกรมการก็พากันออกมาต้อนรับคำนับแล้วเชิญขึ้นไปพักอยู่ที่กงก๊วน
เตียซกแม้ถามว่าท่านออกมาด้วยธุระราชการสิ่งใด ซกไทอวยบอกว่ามีรับสั่งให้เราเชิญพระอักษรมาเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋ง เตียซกแม้พูดว่าการซึ่งจะเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งให้มาอยู่ในอำนาจนั้นไม่ยากนัก ด้วยซ้องกั๋งสมัครหมายเอาบารมีพระเจ้าแผ่นดินของเราเป็นที่พึ่งมาช้านาน แต่อารมณ์ของท่านขุนนางพวกนั้นไม่อยากให้เข้าไปทำราชการกลัวจะมีอำนาจวาสนาเสมอตัว จึงได้กราบทูลยุยงส่อเสียดให้ขัดเคือง ชวนกันทูลอาสาเป็นแม่ทัพยกออกมาทำศึกหมายจะปราบปรามให้สำเร็จด้วยอำนาจก็ไม่สมควรปรารถนาพากันยับเยินไปทั้งสองครั้ง จนอาณาประชาราษฎรไม่ได้ทำมาหากินมาหลายปี ในบ้านเมืองข้าพเจ้าและหัวเมืองที่เขตแดนติดต่อกันนี้กันดารด้วยเสบียงอาหารนัก ซึ่งมีพระอักษรมากเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งคราวนี้ข้าพเจ้ามีความยินดีด้วยเสร็จการศึก ราษฎรในแขวงหัวเมืองจะได้ทำมาหากินเป็นสุขสบายทั่วกัน ขอเชิญท่านพักอยู่ที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะไปบอกซ้องกั๋งให้จัดแจงเตรียมการที่จะรับพระอักษรไว้ให้พร้อม แล้วคำนับลาออกมา เตียซกแม้กับบ่าวไพร่พอสมควรพากันขึ้นม้ารีบไปตำบลเขาเนียซัวเปาะ
ฝ่ายม้าใช้มาคอยสืบข่าวข้าหลวงที่เมืองจีจิวนั้น ครั้นได้ทราบว่าข้าหลวงเชิญพระอักษรมาพักอยู่ ณ เมืองจีจิว จึงรีบกลับไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง โงวหยงให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีจึงให้ทหารจัดเตรียมการที่จะรับพระอักษร
ขณะนั้นคนใช้เข้าไปแจ้งความว่าเตียซกแม้มาหา ซ้องกั๋งจึงออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียมเชิญให้นั่งตามสมควรแล้วพูดว่า ท่านอุตส่าห์มาหาข้าพเจ้าจนถึงนี้ เตียซกแม้ตอบว่าข้าพเจ้ามาบัดนี้หวังจะบอกลาภใหญ่ให้ท่าน ด้วยบัดนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีพระอักษรให้ซกไทอวยเชิญมาหาท่านให้เข้าทำราชการในเมืองหลวง จงตระเตรียมการซึ่งจะรับพระอักษรให้สมควรกับที่ทรงพระเมตตาและเกียรติยศของพระเจ้าแผ่นดิน ซ้องกั๋งว่าท่านนำความดีมาบอกให้ขอบใจนัก การจะแต่งรับพระอักษรนั้นข้าพเจ้าขอทุเลาสักสามวัน ซ้องกั๋งจึงให้จัดทองถุงหนึ่งเงินสองถุงมาให้ เตียซกแม้จึงว่าข้าพเจ้ามาด้วยราชการไม่ควรจะเอาเงินทองมาให้ ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าให้ท่านแจกบ่าวไพร่ซึ่งเดินทางมาด้วย เตียซกแม้ว่าท่านจะให้ข้าพเจ้ารับเอาในเวลานี้ไม่ชอบดูเหมือนกับข้าพเจ้านำความมาบอกเอาสินจ้าง จงเก็บไว้ก่อนเถิด ซ้องกั๋งว่าท่านมาถึงนี่แล้วเชิญอยู่สนทนากันสักคืนหนึ่งจึงกลับไป เตียซกแม้บอกว่าซกไทอวยมาอยู่ในเมืองจีจิว ข้าพเจ้าเป็นเจ้าของบ้านจะทิ้งแขกให้อยู่ผู้เดียวอย่างไรได้ ข้าพเจ้าจะขอท่านกลับไปก่อน ซ้องกั๋งจึงว่าท่านจะกลับไปก็ตามใจ แต่ข้าพเจ้าจะให้ทหารของข้าพเจ้าเข้าไปคำนับท่านข้าหลวงและนำทางมาเขาเนียซัวเปาะ เตียซกแม้ตอบว่าท่านคิดนั้นชอบแล้วท่านจะให้ผู้ใดไปด้วยข้าพเจ้าก็ตามใจ ซ้องกั๋งจึงให้โงวหยง จูบู๊ เซียวเหยียง งักหัวสี่นายมากับเตียซกแม้ ๆ และทหารทั้งสี่คำนับลาพากันกลับมาเมืองจีจิว เตียซกแม้พาทหารสี่นายเข้าไปคำนับซกไทอวย แล้วโงวหยงพูดว่าซ้องกั๋งให้ข้าพเจ้าทั้งสี่คนมาคำนับและแจ้งความว่า การซึ่งจะแต่งรับพระอักษรนั้นยังไม่พร้อมขอทุเลาสักสามวัน พอจัดการแล้วจึงให้เชิญพระอักษรไป ซกไทอวยตอบว่าเราเชิญพระอักษรมาครั้งนี้เป็นข้อราชการ และเป็นประโยชน์ของซ้องกั๋ง ใช่จะขู่ข่มเอาด้วยอำนาจอาญาเหมือนข้าหลวงพวกกังฉินนั้นหามิได้ จะทุเลาสักกี่วันก็ตามเถิด พูดกันเท่านั้นแล้วต่างคนคำนับลากลับไปที่อยู่ โงวหยง เซียวเหยียง จูบู๊ งักหัวก็ไปสำนักอยู่ด้วยเตียซกแม้ในเมืองจีจิว ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็ให้ทหารปลูกโรงใหญ่มีเฉลียงลดสามชั้นเสาและเพดานหุ้มดาดด้วยผ้าแดง ห้อยพวงดอกไม้อัจกลับและโคมอย่างดีงดงาม พื้นล่างนั้นปูลาดพรมเจียมมีโต๊ะและเก้าอี้ตั้งเหมือนพระที่นั่งเสด็จออกว่าราชการ และเฉลียงลดพื้นล่างนั้นพร้อมด้วยพิณพาทย์มโหรีสำหรับประโคมรับแล้วให้ทหารข้ามฟากไปปลูกโรงพักสิบสี่หลัง รายตามสองข้างถนนตลอดไปถึงเมืองจีจิวและการซึ่งตกแต่งโรงก็เหมือนกันกับโรงพักใหญ่ ครั้นถ้วนกำหนดสามวันแล้ว ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีกับทหารพอสมควรพากันข้ามฟากไปรับข้าหลวง
ฝ่ายซกไทอวยครั้นถึงวันกำหนดก็จัดสิ่งของบรรทุกเกวียนไว้เสร็จเชิญพระอักษรขึ้นหลังม้าทหารถือธงนำหน้า ผู้ว่าราชการกรมการเมืองจีจิวและทหารซ้องกั๋งสี่คนก็พากันเดินตามมาข้างหลังเป็นอันดับ ครั้นเดินทางมาประมาณสามสิบลี้ พบซ้องกั๋ง โลวจุนหงีมาคุกเข่าคำนับอยู่ข้างทาง ซกไทอวยจึงพูดว่าเชิญท่านทั้งสองกลับไปด้วยกันเถิด ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็เข้าขบวนเดินมาพร้อมกัน
ครั้นถึงท่าข้ามเจ้าพนักงานเรือก็เอาเรือเข้าเทียบท่ารับพระอักษรและคนทั้งปวงข้ามฟากไป ครั้นถึงโรงพักซ้องกั๋งกับทหารก็ถวายบังคมคำนับเชิญข้าหลวงให้นั่งที่สมควร ซกไทอวยก็เชิญพระอักษรขึ้นตั้งไว้บนโต๊ะจึงสั่งให้เซียวเหยียงอ่านพระอักษร ซ้องกั๋ง โลวจุนหงี โงวหยงกับทหารทั้งปวงก็คุกเข่าพนมมือคอยฟังพร้อมกัน เซียวเหยียงถวายบังคมแล้วเปิดผนึกออกอ่านความในพระอักษรนั้นว่า “พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินแจ้งความมายังซ้องกั๋งกับพวกให้ทราบ ด้วยแต่ก่อนขุนนางพวกกังฉินทูลกล่าวโทษว่า ซ้องกั๋งตั้งซ่องสุมเป็นโจร เที่ยวกระทำข่มเหงอาณาประชาราษฎรในแขวงหัวเมืองซึ่งเป็นพระราชอาณาเขตได้ความเดือดร้อนต่างๆ ขอให้ยกกองทัพไปปราบเสียให้สิ้นเสี้ยนศัตรู จึงทรงพระราชดำริตามถ้อยคำขุนนางพวกกังฉินกราบทูล เห็นว่าประเพณีพระมหากษัตริย์ซึ่งครองราชสมบัติมาแต่ก่อนนั้นย่อมตั้งอยู่ในยุติธรรมมีความเมตตาแก่ราชวงศานุวงศ์ ข้าราชการและอาณาประชาราษฎรเสมอทั่วหน้าแผ่อำนาจอาญาเหมือนแสงพระอาทิตย์ ถ้าผู้ใดทำความผิดก็ลงโทษตามกฎหมายสำหรับแผ่นดิน แม้นผู้ใดทำความชอบก็ปูนบำเหน็จโดยสมควร ถ้าเห็นว่าผู้ใดเป็นคนสัตย์ซื่อมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งก็เกลี้ยกล่อมเอามาชุบเลี้ยงแต่งตั้งไว้ เป็นกำลังรักษาพระนครมิให้ศัตรูมาย่ำยีเบียดเบียนได้เป็นประเพณีสืบกันมา และเราได้ครองราชสมบัติในปัจจุบันนี้ก็มิได้ลดละขนบธรรมเนียมในราชประเพณี จึงได้สั่งให้ยกกองทัพมาปราบปรามซ้องกั๋งกับพวกเสียให้สิ้นเสี้ยนหนาม บัดนี้ทราบว่าซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงประกอบด้วยกำลังและปัญญา คิดจะเข้าไปสามิภักดิ์ทำราชการทำนุบำรุงแผ่นดินให้มีความสุขด้วยกันนั้น เรายินดีเป็นอันมาก จึงได้มีอักษรให้ซกไทอวยคุมสิ่งของมาพระราชทานป้ายทองคำสามสิบหกป้าย แพรแดงสามสิบหกไม้นั้นพระราชทานแก่ทหารเอก ป้ายเงินเจ็ดสิบสองป้าย แพรเขียวเจ็ดสิบสองไม้นั้นพระราชทานแก่ทหารโท สุรานั้นคนละขวด ถ้าซ้องกั๋งกับพรรคพวกได้ทราบความตามพระอักษรแล้ว จงรีบพากันเข้าไปถวายบังคมโดยเร็ว จะโปรดพระราชทานยศศักดิ์ตามสมควร ครั้นอ่านพระอักษรสิ้นข้อความแล้ว ซ้องกั๋งกับทหารก็ถวายบังคมพร้อมกัน ซกไทอวยกับซ้องกั๋ง โลวจุนหงี โงวหยงและทหารทั้งปวงคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ซกไทอวยก็มอบสิ่งของซึ่งพระราชทานมานั้นให้ ซ้องกั๋งหยิบป้ายเงินแจกให้ทหารตามเอกโทถ้วนตัวกันทหารคำนับรับป้ายมาสวมคอไว้ทุกคน
แล้วซกไทอวยพูดว่า ข้าพเจ้าเป็นคนคุมสุรามาต้องดื่มให้ท่านเห็นหายสงสัย พูดแล้วรินสุราออกมาดื่มก่อน ซ้องกั๋งและทหารจึงได้รินออกดื่มพร้อมกัน แล้วซ้องกั๋งถามซกไทอวยว่าข้าพเจ้าได้พบท่านเมื่อไหว้พระ ณ เมืองฮัวจิวครั้งเดียวนั้น ท่านยังเมตตาช่วยกราบทูลความข้าพเจ้าให้ทรงทราบนั้นขอบใจนัก ซกไทอวยว่า แต่ก่อนนั้นข้าพเจ้าก็ทราบความดีของท่านแต่ไม่จะแจ้งจึงไม่อาจกราบทูล ต่อบุ้นฮวนเจียงฝากหนังสือไปถึงจึงได้ทราบแน่ พอพระเจ้าซ้องฮุยจงกริ้วขุนนางพวกกังฉิน จึงตรัสปรึกษาข้าพเจ้าด้วยการที่จะมีพระอักษร ข้าพเจ้าจึงกราบทูลอาสาเป็นข้าหลวงจะได้ออกมาพบท่าน จงจัดแจงเตรียมการที่จะเข้าไปเฝ้าเถิด ถ้าเนิ่นช้าไปแล้วขุนนางพวกกังฉินจะคิดอ่านหาเหตุอุบายเข้ามาขัดขวางให้ได้ความลำบาก ซ้องกั๋งตอบว่าซึ่งท่านจะให้ข้าพเจ้ารีบเข้าไปพร้อมกับท่านนั้นไม่ได้ จะต้องอยู่จัดแจงตรวจตราครอบครัวทหารซึ่งจะอยู่จะไป และแทนคุณราษฎรชาวบ้านสักสิบวัน แต่ใจของข้าพเจ้านั้นอยากจะเชิญท่านไว้สนทนากันเล่นให้สบายใจสักสามวัน ซกไทอวยพูดว่า ท่านจะให้เราหยุดพักนั้นเราไม่ขัด พูดกันแล้วจึงให้ยกโต๊ะมาเลี้ยงพวกข้าหลวง ครั้นกินโต๊ะแล้วซ้องกั๋งก็จัดห้องให้ซกไทอวยนอนตามสบาย ครั้นถ้วนสามวันซกไทอวยบอกซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าอยู่กับท่านถ้วนกำหนดแล้ว จำจะขอลาท่านกลับเข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบ ประการหนึ่งเมื่อท่านจะเข้าไปเมืองตังเกียนั้น ถ้าถึงแล้วจงยั้งอยู่นอกประตูเมืองก่อนใช้ให้ทหารเข้าไปแจ้งความให้ทราบก่อน ข้าพเจ้าจะได้กราบทูล ถ้าโปรดประการใดจะได้ทำตามรับสั่ง ซ้องกั๋งจึงให้ทหารทั้งปวงมาคำนับซกไทอวยพร้อมกัน แล้วซ้องกั๋ง โลวจุนหงี โงวหยงก็ข้ามฟากมาส่งพ้นแดนเขาเนียซัวเปาะประมาณสามสิบลี้จึงคำนับลากลับไปค่าย
ครั้นเวลารุ่งเช้า ซ้องกั๋งจึงให้ประชุมทหารเอกทหารเลวพร้อมกันปรึกษาว่า ตำบลเขาเนียซัวเปาะนี้เดิมเฮงหลุนมาตั้งกองซ่องสุมอยู่ก่อน ครั้นเฮงหลุนถึงแก่กรรมแล้ว เตียวเทียนอ๋องได้เป็นใหญ่ว่าการแทนต่อมา ครั้นเตียวเทียนอ๋องเป็นอันตรายแก่ชีวิต พวกท่านทั้งปวงจึงได้ยกเราขึ้นเป็นใหญ่ เราก็อุตส่าห์ว่ากล่าวการงานทั้งปวงมิได้ผิดจากยุติธรรม ทหารที่ไม่มีครอบครัวก็มีครอบครัวเป็นปึกแผ่นแน่นหนาทรัพย์สมบัติก็บริบูรณ์ มีความสุขเสมอทั่วกันช้านานไม่มีผู้ใดมาย่ำยีเบียดเบียน บัดนี้ขุนนางพวกกังฉินทูลยุยงพระเจ้าแผ่นดินว่าพวกเราตั้งก๊กเป็นกบฏจึงโปรดให้ยกกองทัพมาจับตัวเรา และท่านทั้งหลายก็พร้อมใจกันต่อสู้มีชัยชนะแก่กองทัพหลวงถึงสองครั้ง พระเจ้าแผ่นดินมีความขัดเคืองมากขึ้น เรากับโลวจุนหงี โงวหยงและทหารผู้ใหญ่ที่มีสติปัญญาปรึกษาเห็นพร้อมกันว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงมีบุญมากเหมือนแสงพระอาทิตย์เมื่อเวลาเที่ยง พวกเราคิดต่อสู้ไปนั้นจะได้ความลำบากนัก จึงให้เอียนเช็งเข้าไปกราบทูลขอสามิภักดิ์เป็นข้าแผ่นดิน พระเจ้าซ้องฮุยจงก็ทรงพระเมตตามีพระอักษรมายกโทษโปรดให้เราเข้าไปทำราชการ ท่านทั้งปวงจะมาประชุมกันอยู่เช่นนี้เหมือนกับอยู่ในที่มืด ถึงจะเห็นแสงสว่างแห่งดวงพระอาทิตย์บ้างก็ไม่ชัดด้วยมหาเมฆมาปิดกำบังไว้ บัดนี้มีลมพายุใหญ่พัดเปิดเอาเมฆนั้นพ้นไปแล้ว เราท่านก็เห็นแสงสว่าง เหมือนกับเราทำการชั่วช้ามาแต่ก่อน บัดนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงมีพระอักษรชี้แจงมาให้เห็นหนทางแล้วก็ควรจะเข้าสามิภักดิ์เป็นข้าฉลองพระคุณ ผู้ใดจะเข้าไปกับเราบ้าง ทหารที่สมัครจะตามเข้าไปก็บอกตามสมัคร ทหารที่ไม่ยอมสมัครเข้าไปจะขออยู่ที่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้นมีบัญชีห้าพันครัว ซ้องกั๋งจึงให้ผู้รักษาทรัพย์สิ่งของทำบัญชีเงินทองมาตรวจดู แล้วก็แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งนั้นจะถวายเป็นของหลวง เหลืออยู่ส่วนหนึ่งก็แบ่งออกเป็นสอง อีกส่วนหนึ่งนั้นยกแจกให้ทหารที่จะอยู่และจะไป เหลืออยู่อีกส่วนหนึ่งนั้นจะแจกให้คนเข็ญใจชาวบ้านซึ่งได้มีคุณ ซ้องกั๋งจึงสั่งให้เซียวเหยียงแต่งหนังสือประกาศไปปิดไว้ทั้งสี่ทิศมีความว่า “แต่บรรดาราษฎรซึ่งอยู่ในเขตเขาเนียซัวเปาะนั้นจงพากันไปรับเอาเงินทองที่ค่ายซ้องกั๋งจะแจกจ่ายให้เสมอกัน มิได้เลือกหน้า ถึงทารกยังนอนอยู่ในผ้าอ้อมก็มีส่วนแจกเหมือนกัน ถ้าราษฎรรู้คำประกาศนี้แล้วจงรีบเข้าไปในเจ็ดวัน” ราษฎรซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ในแขวงเขาเนียซัวเปาะก็มารับเอาเงินทองสิ่งของไปทั่วทุกคน แล้วให้พรสรรเสริญซ้องกั๋งต่างๆ
ครั้นจัดแจงผู้คนและทหารทั้งปวงเรียบร้อยเป็นปกติแล้ว ซ้องกั๋งกับพี่น้องร้อยแปดคนก็เตรียมการซึ่งจะเข้าไปถวายตัวไว้พร้อม ซ้องกั๋งจึงบอกบุ้นฮวนเจียงว่า ท่านต้องเป็นตัวจำนำอยู่กับข้าพเจ้าหลายเดือนได้ความทุกข์ร้อนเป็นอันมาก บัดนี้ข้าพเจ้าจะเข้าไปเมืองตังเกียเชิญท่านไปพร้อมกันเถิด บุ้นฮวนเจียงได้ฟังมีความยินดีตอบว่า ซึ่งท่านคิดการสำเร็จประโยชน์ครั้งนี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีเป็นอันมาก และซึ่งท่านจะไปข้างไหนนั้นข้าพเจ้าจะขอตามไปสนองคุณท่าน ซ้องกั๋งจึงจัดทหารเป็นขบวนโดยสุภาพ มีธงใหญ่นำหน้าที่อักษรจารึกไว้สี่ตัวว่า “ซุ่นเทียนฮุยก๊ก” แปลว่า ขอเข้ามาสามิภักดิ์ช่วยทำนุบำรุงแผ่นดินโดยสุจริต ครั้นจัดขบวนแล้วพอได้ฤกษ์ ซ้องกั๋งก็ยกขบวนออกจากตำบลเขาเนียซัวเปาะมาถึงเมืองตังเกีย จึงหยุดพักทหารอยู่นอกเมืองแล้วให้เอียนเช็ง ไตจงเข้าไปแจ้งความแก่ซกไทอวยให้ทราบ เอียนเช็ง ไตจงคำนับลารีบไปถึงบ้านซกไทอวย จึงเข้าไปคำนับแล้วแจ้งความตามซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ
ซกไทอวยได้แจ้งมีความยินดีจึงสั่งทหารทั้งสองว่า ท่านจงอยู่ที่นี่ก่อน เราจะไปกราบทูลให้ทราบแล้วก็รีบเข้าไปในพระราชวัง พอพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ซกไทอวยกราบทูลว่า บัดนี้ซ้องกั๋งพาพวกทหารมาหยุดพักอยู่นอกประตูเมือง จะขอเข้ามาถวายบังคม พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงทราบมีพระทัยยินดีนัก จึงตรัสสั่งซกไทอวยว่าเวลาพรุ่งนี้จงให้เจ้าพนักงานจัดขบวนออกไปรับซ้องกั๋งให้เหมือนกับรับแขกเมืองประเทศราชใหญ่เข้าเฝ้า และเมื่อจะเข้ามานั้นให้ซ้องกั๋งกับพวกแต่งตัวใส่เสื้อเกราะถืออาวุธยกเป็นขบวนศึก เราจะคอยอยู่เก๋งสูง สั่งแล้วก็เสด็จขึ้น ขุนนางก็พากันออกจากที่เฝ้า
ซกไทอวยจึงสั่งเจ้าพนักงานให้ตระเตรียมการไว้พร้อมแล้วกลับไปบ้าน จึงสั่ง เอียนเช็ง ไตจงคำนับลามาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ครั้นเวลารุ่งเช้าขุนนางเจ้าพนักงานก็จัดการเสร็จแล้วพากันไปคอยรับซ้องกั๋งอยู่ที่ประตูเมืองด้านตะวันออก ซ้องกั๋งให้ทหารร้อยแปดคนแต่งตัวสวมเสื้อเกราะถืออาวุธสำหรับมือขึ้นม้าเป็บคู่ๆ ทหารเอกนั้นออกหน้า ทหารโท ตรี จัตวาก็เดินม้าถัดกันไปเป็นอันดับ ม้าซ้องกั๋งนั้นอยู่กลาง โลวจุนหงี โงวหยงอยู่ซ้ายขวา ครั้นได้เวลาก็จุดประทัดขึ้นเป็นสำคัญ เจ้าพนักงานก็ขึ้นม้านำหน้าเข้าในเมืองไปทางถนนท้องสนาม ครั้นมาถึงหน้าที่นั่ง ซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงลงจากม้าวางอาวุธถวายบังคมพร้อมกัน
พระเจ้าซ้องฮุยจงทอดพระเนตรเห็นซ้องกั๋งแต่งตัวงามสง่า สมควรเป็นแม่ทัพนายทหารก็มีพระทัยยินดี จึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งเข้ามาสามิภักดิ์อยู่ด้วยเราแล้วก็สิ้นธุระไปอย่างหนึ่ง บ้านเมืองก็จะค่อยเป็นสุขเพราะเราได้กำลังซ้องกั๋งมาเพิ่มเติมขึ้นอีก ขุนนางที่เป็นพวกตงฉินก็รับพระดำรัส ส่วนขุนนางที่เป็นพวกกังฉินนั้นพากันนิ่งเสีย พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงเข้าพระทัย แต่มิได้ตรัสประการใด จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานพาซ้องกั๋งกับพวกเข้าทางประตูตะวันออกแล้วก็เสด็จลงจากพระที่นั่งเก๋งสูง เข้าไปประทับ ณ ที่เสด็จออกขุนนาง เจ้าพนักงานก็นำซ้องกั๋งกับพวกเข้าไปถวายบังคม พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสปราศรัยตามธรรมเนียม เสร็จแล้วสั่งเจ้าพนักงานให้จัดเสื้อแพรร้อยแปดมาพระราชทาน ซ้องกั๋งกับพวกคำนับรับเสื้อมาสวมกายแล้วพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จขึ้น เจ้าพนักงานก็พาซ้องกั๋งกับพวกออกทางประตูพระราชวังทิศตะวันตกมายังโรงเลี้ยง ครั้นกินโต๊ะแล้วจึงพาซ้องกั๋งกับพวกไปพักอาศัยอยู่ที่กงก๊วน
ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า พระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊เข้าเฝ้าพร้อมกัน เจ้าพนักงานก็นำซ้องกั๋งกับพวกเข้าไปเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจง ทอดพระเนตรลักษณะกิริยาซ้องกั๋งและพวกเห็นเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริตก็ทรงพระเมตตา จึงพระราชทานดอกไม้ทองคำให้คนละกิ่ง ซ้องกั๋งกับพวกคำนับรับมาแซมไว้บนหมวก แล้วถวายบังคมลาออกจากเฝ้า พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งตั้งใจเข้ามาสามิภักดิ์ด้วยความกตัญญูโดยสุจริตนั้นก็เป็นความชอบของเขาโดยมาก เราคิดจะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์สมกับความชอบ ท่านทั้งปวงจะเห็นเป็นประการใด
ท่องกวนจึงชิงกราบทูลว่า พระองค์ตรัสปรึกษาข้าพเจ้าครั้งนี้ พระเดชพระคุณหาที่สุดมิได้ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าซ้องกั๋งยังไม่ได้ทำความชอบสิ่งใดให้เป็นประโยชน์แก่แผ่นดิน เป็นแต่มาสามิภักดิ์เข้ามาทำราชการ ถ้าพระองค์ยกย่องตั้งแต่งขึ้นในระหว่างนี้แล้ว ซ้องกั๋งก็จะมีใจกำเริบถือตัวว่าดีจะกระทำข่มเหงขุนนางคนเก่าให้ได้ความเดือดร้อนต่างๆ การซึ่งจะตั้งแต่งนั้นขอพระราชทานงดไว้ก่อน ถ้าซ้องกั๋งมีความชอบเมื่อใดจึงค่อยตั้งให้สมควรแก่ความชอบ ประการหนึ่งขุนนางนายทหารเก่าที่ไปตกอยู่กับซ้องกั๋งหลายนาย ขอให้พระองค์คืนมาตั้งแต่งให้ทำราชการอยู่ตามตำแหน่งเดิม ซึ่งข้าพเจ้าทูลทัดทานทั้งนี้ใช่จะคิดอิจฉาพยาบาทซ้องกั๋งนั้นหามิได้
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังไม่ทันคิดก็ทรงเห็นชอบตามคำท่องกวนว่า จึงสั่งเจ้าพนักงานให้ไปบอกซ้องกั๋ง ขอนายทหารคนเก่าคืนมาไว้ตามตำแหน่งแล้วเสด็จขึ้น ผู้รับสั่งก็มาแจ้งแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้ฟังมีความเสียใจจึงปรึกษาทหารว่ามีรับสั่งให้เราส่งตัวทหารของเรา ผู้ซึ่งเป็นขุนนางนายทหารเดิมไปรับราชการอยู่ตามตำแหน่ง นายทหารทั้งปวงพูดว่าเสียแรงเราสามิภักดิ์เข้ามาไม่ควรจะทำ ความเรื่องนี้เห็นทีพวกกังฉินจะกราบทูลยุยงเป็นแน่ด้วยคิดจะตัดกำลังเรา ท่านจะมีความวิตกไปทำไมเมื่อพระเจ้าซ้องฮุยจงไม่ทรงพระเมตตาตั้งอยู่ในธรรมสุจริตแล้ว เราพากันกลับไปอยู่เขาเนียซัวเปาะตามเดิมดีกว่า
ซ้องกั๋งได้ฟังพวกพ้องว่าจะให้ขัดรับสั่งเป็นความจนใจไม่รู้ที่จะคิดจึงบอกว่า การที่มีรับสั่งนั้นเราไม่ขัดแต่ขอปรึกษากันให้ตกลงก่อน ผู้รับสั่งก็กลับไป ครั้นรุ่งขึ้นเช้า พระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกขุนนางผู้รับสั่งก็นำข้อความที่ซ้องกั๋งขอทุเลากราบทูลให้ทราบ พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสถามท่องกวนว่า ซ้องกั๋งพูดผลัดที่จะไม่คืนคนให้เรานั้นท่านจะเห็นประการใด ท่องกวนพูดว่า ซึ่งซ้องกั๋งเข้ามาสามิภักดิ์ครั้งนี้ ใช่จะมาโดยสุจริตนั้นหามิได้ เพราะคิดเห็นว่าตั้งกองเป็นโจรอยู่ตำบลเขาเนียซัวเปาะนั้นไม่มีความสุขด้วยกองทัพหลวงยกไปมิได้ขาด ไม่มีโอกาสจะได้ไปเที่ยวปล้นเอาทรัพย์สิ่งของราษฎร ต้องคิดอ่านป้องกันสู้รบด้วยกองทัพหลวงเนืองๆ ป่วยการหากินจึงคิดเข้ามาสามิภักดิ์หมายจะเอาบารมีของพระองค์เป็นที่พึ่ง หวังให้พวกพ้องที่ยังอยู่เขาเนียซัวเปาะเที่ยวปล้นเอาทรัพย์สิ่งของราษฎรมาเป็นกำลังของตัว ถ้าพระองค์ทรงทราบจะโปรดให้ยกกองทัพไปปราบปราม ซ้องกั๋งจะได้ทูลขัดขวางไว้ด้วยถือตัวว่าเข้ามารับราชการอยู่ ราษฎรที่เดินทางไปมาค้าขายจะได้ความเดือดร้อน ถ้าพระองค์จะดับความทุกข์ของราษฎรให้สิ้นแล้ว ขอให้จับซ้องกั๋งกับพวกฆ่าเสียจึงจะสิ้นเสี้ยนหนามแผ่นดิน
๘๓
ขณะเมื่อท่องกวนกราบทูลนั้น ซกไทอวยเฝ้าอยู่ด้วยจึงว่าตัวเป็นขุนนางผู้ใหญ่มียศศักดิ์ทรัพย์สมบัติบริบูรณ์เพราะพระเจ้าแผ่นดินชุบเลี้ยง ควรจะระลึกถึงพระคุณโดยมากไม่ควรจะนำความไม่จริงขึ้นกราบทูล การซึ่งพวกตัวคิดอ่านผิดราชการแผ่นดินไว้ไม่นำขึ้นกราบทูลให้ทราบ
พระเจ้าซ้องฮุยจงทรงฟังซกไทอวยพูดเป็นราชการจึงตรัสถามว่าพวกท่องกวนปิดความสิ่งใดไว้ ซกไทอวยกราบทูลว่า เจ้าเมืองไต้เหลียวยกกองทัพมาตีหัวเมืองฝ่ายเหนือ โอบลงมาทางทิศตะวันออกตะวันตกแตกไปหลายเมืองแล้ว ผู้ว่าราชการเมืองมีหนังสือบอกข่าวศึกเข้ามา พวกกังฉินก็ปิดความไว้มิได้นำขึ้นกราบทูล ข้อหนึ่งพระองค์เห็นว่าซ้องกั๋งกับพวกตั้งกองเป็นโจรมีกำลังมาก ได้ยกกองทัพไปปราบปรามการก็ไม่สำเร็จ ครั้นจะตั้งทำศึกสงครามกับพวกโจรให้ได้ชัยชนะก็ไม่เป็นเกียรติยศป่วยการทแกล้วทหารเสียเปล่า จึงได้มีพระอักษรโปรดให้ข้าพเจ้าออกไปเกลี้ยกล่อม เพราะเห็นแก่ประโยชน์จะตัดศึกฝ่ายทิศตะวันออกเสียให้สิ้นศัตรู แล้วจะได้พวกซ้องกั๋งมาเพิมเติมกำลังรักษาพระราชอาณาเขต ซ้องกั๋งกับพวกก็พากันเข้ามาสามิภักดิ์โดยสุจริตมิได้มีความผิด ท่องกวนกลับกราบทูลขอให้ฆ่าเสีย ถ้าพระองค์เชื่อท่องกวนแล้วข้าพเจ้าเห็นว่าการศึกจะเกิดขึ้นในเมืองอีก
พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังซกไทอวยกราบทูลก็เห็นจริงด้วย จึงตรัสว่าท่องกวนเป็นคนประกอบด้วยอิจฉาพยาบาท แล้วปิดราชการแผ่นดินไว้มีความผิดเป็นอันมาก ให้ประชุมขุนนางที่สัตย์ซื่อต่อแผ่นดินปรึกษาโทษท่องกวนและพรรคพวกที่รู้เห็นตามกฎหมายเถิด ท่องกวนก็กราบทูลแก้ไขไปต่างๆ พระเจ้าซ้องฮุยจงมีความขัดเคืองมากขึ้นจึงรับสั่งให้บูซูเอาตัวออกไปจากที่เฝ้า แล้วตรัสปรึกษาซกไทอวยว่า พวกฮวนยกกองทัพมาย่ำยีในเขตแดนเรานั้น ท่านเห็นผู้ใดจะเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองได้เหลียวได้ ซกไทอวยทูลว่าซ้องกั๋งเข้ามาสามิภักดิ์คิดจะทำการอาสาแผ่นดินมิได้ขาด ขอพระองค์ทรงตั้งแต่งซ้องกั๋งให้มียศศักดิ์ขึ้น แล้วจึงให้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองไต้เหลียว พระเจ้าซ้องฮุยจงก็เห็นชอบด้วยจึงทรงพระอักษรแล้วส่งให้ซกไทอวยเชิญไปให้ซ้องกั๋ง ซกไทอวยคำนับรับพระอักษรแล้วรีบมายังกงก๊วน ซ้องกั๋งก็ออกมาต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม ซกไทอวยจึงส่งพระอักษรให้ซ้องกั๋งคำนับรับมาอ่านมีความว่า “บัดนี้เมืองไต้เหลียวยกกองทัพพวกฮวนมาตีหัวเมืองฝ่ายเหนือ ผู้ว่าราชการมีหนังสือบอกเข้ามาให้กราบทูล พวกกังฉินปิดเนื้อความเสียจึงโปรดให้ลงโทษตามกฏหมาย แล้วทรงพระดำริเห็นว่าซ้องกั๋งมีสติปัญญากว้างขวาง ประกอบด้วยทแกล้วทหารมีฝีมือเข้มแข็ง ควรจะยกกองทัพไปปราบพวกฮวนได้ จึงโปรดตั้งซ้องกั๋งเป็นที่ซ้องเซียนฮอง แม่ทัพหน้าปีกซ้าย โลวจุนหงีเป็นฮูเซียนฮ่องแม่ทัพหน้าปีกขวา ให้ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีตั้งใจในราชการทำความชอบไว้ในแผ่นดินให้เป็นเกียรติยศสืบต่อๆ ไปภายหน้า และทหารของซ้องกั๋งซึ่งจะอาสาไปราชการศึกนั้นถ้าผู้ใดมีความชอบกลับมาแล้ว เราจะตั้งเป็นขุนนางมียศศักดิ์ตามสมควร เสบียงอาหารนั้นให้ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีเกณฑ์เอาแต่หัวเมืองรายทาง ถ้าผู้ใดส่งไม่ทันหรือขัดขืนไม่ทำตามบังคับก็ให้ลงโทษตามอาญาได้ ถ้าซ้องกั๋งอาสาทำการศึกสำเร็จแล้วจะเลื่อนยศให้มีอำนาจใหญ่ขึ้น” ครั้นอ่านทราบความแล้วซ้องกั๋งก็ถวายบังคมคำนับตามธรรมเนียม
ซ้องกั๋งจึงบอกกับซกไทอวยว่า เมื่อท่านเชิญพระอักษรไปหาตัวข้าพเจ้า ๆ ขอทุเลาอยู่จัดการสิบวันก็สั่งไม่สำเร็จเรียบร้อย ต้องรีบเข้ามาให้ทันกำหนด บัดนี้มีรับสั่งให้ข้าพเจ้ายกกองทัพไปตีเมืองไต้เหลียวนั้น ทแกล้วทหารก็ยังไม่พร้อมและส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะเป็นอันมาก จะขอถวายบังคมลากลับออกไปรวบรวมให้เป็นหมวดเป็นกองเสียก่อน
ประการหนึ่งป้ายซึ่งจารึกนามเตียวเทียนอ๋อง และเครื่องบูชาคำนับยังตกอยู่ในเขาเนียซัวเปาะไม่มีผู้ใดจะเซ่นบูชา จะต้องออกไปทำลายล้างเสียก่อน ถ้าจัดการเสร็จแล้วข้าพเจ้าจะขออาสากว่าจะสิ้นชีวิต ท่านจงช่วยกราบทูลให้ทรงทราบ ซกไทอวยตอบว่าท่านอย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะกราบทูลให้ แล้วลากลับมาเข้าเฝ้ากราบทูลความตามคำซ้องกั๋งทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงก็อนุญาต แล้วสั่งให้เจ้าพนักงานคลังจัดทองคำสองพันตำลึง เงินห้าพันตำลึง แพรสีต่างๆ ห้าพันไม้ไปพระราชทานซ้องกั๋ง ๆ ได้สิ่งของพระราชทานมีความยินดีจึงจัดทหารเอกที่จะไปเขาเนียซัวเปาะนั้น โงวหยง กงซุนสิน ลิมชอง เล่าตง โตวเซียน ซองบาน ซ้องเซ็ง จุกุ้ย อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด รวมสิบเอ็ดนาย ทหารเลวหมื่นหนึ่ง แต่ทหารนอกนั้นให้อยู่กับโลวจุนหงีที่กงก๊วน ซ้องกั๋งก็ยกออกจากเมืองตังเกียตรงไปถึงเขาเนียซัวเปาะ จึงสั่งให้ทหารจัดสุกร แพะและสุรามาตั้งที่หน้าศาล ซ้องกั๋งจุดธูปเทียนบูชาเซ่นเตียวเทียนอ๋องเสร็จแล้ว เอาเพลิงเผาศาลและป้ายเสีย จึงประกาศแก่ไพร่พลซึ่งอยู่เขาเนียซัวเปาะว่า ถ้าผู้ใดสมัครทำราชการก็ให้เข้าอยู่ตามหมวดกอง ถ้าไม่สมัครก็ให้พาบุตรภรรยาครอบครัวไปหากินตามภูมิลำเนา มิให้ซ่องสุมกันอยู่ที่เขาเนียซัวเปาะต่อไปอีกแล้ว ซ้องกั๋งก็ให้รอทำลายค่ายเสียพาทหารกลับมายังเมืองตังเกีย ซกไทอวยก็นำซ้องกั๋งเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสปราศรัยต่างๆ แล้วพระราชทานกระบี่เล่มหนึ่ง ม้าฝีเท้าเร็วม้าหนึ่ง ซ้องกั๋งคำนับรับแล้วถวายบังคมลากลับมากงก๊วน จึงถามโงวหยงว่า เราจะยกไปตีเมืองไต้เหลียวนั้นท่านจะให้จัดกองทัพอย่างไรจึงจะได้ชัยชนะ
โงวหยงบอกว่า หนทางซึ่งจะไปเมืองไต้เหลียวนั้นไปได้ทั้งทางบกและทางน้ำ ควรจะจัดกองทัพเป็นสามทัพให้ยกไปทางเรือนั้นทัพหนึ่ง เพราะเห็นว่าทหารของเราชำนาญในการน้ำ ซ้องกั๋งเห็นชอบจึงให้อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ลี้จุน เตียหวย เตียสุน ทองอุย ทองเม้ง เม่งคง เฮงเตงลักสิบนายคุมทหารเลวพอสมควร ยกทัพเรือล่วงหน้าไปคอยอยู่ในลำน้ำอึ้งโห นายทหารทั้งสิบคำนับลามาตระเตรียมกองทัพพร้อมเสบียงอาหารยกไปค่อยอยู่ตามสั่ง แต่ทหารเอกทหารเลวที่เหลืออยู่นั้นก็แบ่งออกเป็นสองกอง ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพฝ่ายซ้าย โลวจุนหงีเป็นแม่ทัพฝ่ายขวา ถึงวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเมืองตังเกียไปตามระยะทาง
เมื่อซ้องกั๋งยกกองทัพไปได้สองวันแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดสุราและเนื้อสุกรตามไปพระราชทานซ้องกั๋งและทหารทั้งปวงกำหนดให้แจกนั้นสุราคนละขวด เนื้อสุกรคนละชั่ง เจ้าพนักงานก็คุมสิ่งของตามไปทัน ณ ตำบลตั้นเกียเอียะ จึงนำสิ่งของเข้าไปให้ซ้องกั๋ง ๆ พูดว่าท่านจงเอาไปแจกให้แก่ทหารจงทั่วกันเถิด เจ้าพนักงานก็ให้คนใช้เอาสุราไปแจกให้ทหารสุรากึ่งขวด เนื้อสุกรคนละครึ่งชั่ง
ทหารเลวคนหนึ่งจึงพูดว่า ธรรมดาของหลวงจะพระราชทานให้แก่ผู้ใดก็มิได้แบ่งกึ่งเลย นี่สุราพระราชทานมาเต็มขวดทำไมจึงได้แต่งครึ่งขวด เนื้อสุราก็ได้แต่ครึ่งชั่ง พวกเจ้าเบียดบังแบ่งเอาเสียหรือ คนใช้ได้ฟังทหารผู้นั้นพูดเหมือนจะรู้จึงเกี่ยงกลบความว่าเจ้าพนักงานผู้จ่ายเบิกสิ่งของมาให้เราจำหน่ายคนละเท่านี้ เจ้าจะมาเอาส่วนแจกให้เกินคนทั้งปวงเราจะเอาที่ไหนมาให้ ทหารผู้นั้นจึงว่า เจ้าเบียดบังเอาไว้กินก็บอกกันตามจริงแล้วเราไม่ว่า นี่ยังกลับมาต่อเถียงอีก ว่าแล้วเอาชิ้นสุกรขว้างถูกหน้าผาก คนใช้ก็มีความโกรธด่าว่าทหารผู้นั้นด้วยคำหยาบช้าต่างๆ ทหารผู้นั้นก็เอาดาบฟันคนใช้คอขาดตาย นายหมวดพาตัวทหารผู้นั้นมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตกกลัวผิด จึงปรึกษาโงวหยงว่าทหารเราก่อเหตุจะทำให้เราได้ความผิด ท่านจะคิดแก้ไขประการใด โงวหยงตอบว่าทหารเรากระทำแก่คนหลวงฉันใดโทษก็ตกอยู่แก่ตัวฉันนั้น ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยงปรึกษาโทษจะให้ล้างชีวิตทหารก็เสียใจร้องไห้แล้วพูดว่า เราพี่น้องกับทหารทั้งปวงได้ร่วมทุกข์สุขอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ ถึงจะมีความผิดสักเท่าใดเราก็มิได้ทำโทษเฆี่ยนตีฆ่าฟันผู้ใดเลย จึงสั่งให้คนใช้จัดสุราและกับแกล้มมาให้ทหารผู้นั้นรับประทานอิ่มแล้ว เอาเชือกส่งให้ผูกคอตายเสีย ทหารผู้นั้นคำนับรับเอาเชือกมารัดคอขาดใจตาย ซ้องกั๋งจึงให้ทหารตัดเอาศีรษะเสียบไว้ เขียนฉลากบอกโทษให้คนทั้งปวงรู้ทั่วกัน จึงสั่งเอียนเช็ง ไตจงกลับเข้าไปแจ้งความแก่ซกไทอวยให้ทราบ เอียนเช็ง ไตจงคำนับลารีบกลับเข้ามาหาซกไทอวยแจ้งความตามที่เกิดวิวาท และได้กระทำโทษแก่ทหารถึงสิ้นชีวิต ซกไทอวยจึงพูดว่า เจ้าจงกลับไปบอกแก่ซ้องกั๋งว่าอย่าวิตก จงรีบยกกองทัพไปโดยเร็วเถิด ธุระเรื่องความรายนี้เราจะกราบทูลแก้ไขไม่ให้มีผิด เอียนเช็ง ไตจง คำนับลากลับออกไปยังกองทัพ แจ้งความตามซกไทอวยสั่งมาทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีก็ยกกองทัพออกจากตั้นเกียเอียะเดินไปตามระยะทาง
เมื่อเอียนเช็ง ไตจงไปแจ้งความแก่ซกไทอวยนั้นเป็นเวลาจะใกล้ค่ำ พระเจ้าซ้องฮุยจงไม่ได้เสด็จออกว่าราชการ ซกไทอวยจึงเข้าไปเฝ้าข้างในกราบทูลความตามคำเอียนเช็ง ไตจงมาบอกนั้นให้ทราบ พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสว่า ทหารซ้องกั๋งทำผิดฆ่าคนหลวงเสีย ซ้องกั๋งก็ประหารชีวิตผู้นั้นให้ตกไปตามกันความก็เป็นยุติธรรมแล้ว ซึ่งเจ้าพนักงานเบียดบังของพระราชทานนั้น เราจะต้องทำโทษให้เข็ดหลาบ ซกไทอวยก็ถวายบังคมลากลับไปบ้าน ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จออกว่าราชการ ขุนนางพวกกังฉินก็กราบทูลกล่าวโทษซ้องกั๋งว่าใช้ทหารให้ฆ่าคนหลวงซึ่งคุมสิ่งของออกไปพระราชทานเสีย พระเจ้าซ้องฮุยจงตรัสว่าความเรื่องนี้เรารู้แล้ว แต่พนักงานที่ฉ้อของหลวงนั้นเป็นพวกเจ้าจงทำโทษเสีย ตรัสแล้วเสด็จขึ้น ขุนนางก็ออกจากเฝ้ามาทำโทษแก่พวกพนักงานตามรับสั่ง
ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงี ยกกองทัพมาถึงพรมแดนเมืองไต้เหลียว จึงหยุดทหารอยู่ปรึกษาโงวหยงว่าเราจะตีหัวเมืองรายทางไปเข้าเมืองไต้เหลียวข้างทิศไหนจึงจะเบาแรงทหาร โงวหยงตอบว่าด่านทางและหัวเมืองเขตแดนซึ่งขึ้นแก่เมืองไต้เหลียวนั้นจะมีสักเท่าใดก็ยังไม่แจ้ง จะต้องแต่งทหารที่มีสติปัญญาไปสืบข่าวและทำแผนที่มาสอบดูทั้งสี่ทิศ ถ้าเห็นว่าแขวงหัวเมืองทิศใดมีทหารเบาแรงไม่แข็งแรง ประกอบด้วยทางจะหนีและทางไล่ไม่ถนัดแล้ว เราจึงจะยกทหารตีเข้าไปทางทิศนั้น จึงจะเข้าไปถึงเมืองไต้เหลียวได้โดยเร็ว
ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีเห็นชอบจึงหาตัวตวนเก็งจู๊เข้ามาสั่งว่าท่านจงพาทหารเล็ดลอดไปสืบข่าวหัวเมืองและทำแผนที่มาให้เราจงได้ ตวนเก็งจู๊ตอบว่าหนทางที่จะไปเมืองไต้เหลียวนั้นข้าพเจ้ารู้อยู่สิ้นไม่ต้องไปสืบทำแผนที่ให้ยากลำบากเลย ซ้องกั๋งถามว่าจะตีเข้าไปให้ถึงเมืองไต้เหลียวโดยเร็วทางใดจะดี ตวนเก็งจู๊ว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนี้อีกสามวันก็ถึงเมืองทันจิว ที่หน้าเมืองนั้นมีลำน้ำใหญ่ลึกซึ่งเรียกว่า “ลูจุ๊ย” เราให้กองทัพเรือเข้าตีทางน้ำก่อน ถ้าเห็นว่าเจ้าเมืองทันจิวแบ่งทหารออกต่อสู้กองทัพเรือแล้วจึงยกทัพบกเข้าโจมตีกระหนาบหลังอย่าให้ทันรู้ตัว เมืองทันจิวคงแตกเป็นมั่นคง ซ้องกั๋ง โลวจุนหงี โงวหยงก็เห็นชอบจึงสั่งไตจงไปบอกนายทัพเรือให้ยกเข้ามาบรรจบกัน ณ ลำน้ำลูจุ๊ย ไตจงคำนับลารีบไปบอกกองทัพให้ยกเข้ามาตามสั่ง
ฝ่ายม้าใช้กองตระเวนเมืองทันจิว ครั้นทราบว่าซ้องกั๋งยกทหารล่วงเข้ามาในเขตแดน จึงรีบไปแจ้งความแก่ท่องเซียนซีหนึง ผู้ว่าราชการเมืองทันจิวให้ทราบ ท่องเซียนซีหนึงได้แจ้งมีความวิตกจึงปรึกษากับออหลีขี กายียุ่ยคัง ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ ว่าซ้องกั๋งเป็นพวกโจรอยู่เขาเนียซัวเปาะ บัดนี้รับอาสาเจ้าแผ่นดินซ้องยกกองทัพมาจะทำร้ายแก่บ้านเมืองเรา จำเราจะยกกองทัพออกต่อรบ และมีหนังสือบอกเข้าไปยังไต้เหลียวอ๋องขอกองทัพมาช่วยป้องกันรักษาเขตแดนไว้ ท่านทั้งสี่จะเห็นประการใด นายทหารทั้งสี่ตอบว่าที่ท่านคิดนี้สมควรแล้ว
ท่องเซียนซีหนึงจึงสั่งให้ออหลีขี ชอเม่งเง็กคุมทหารสามหมื่นยกไปตั้งสกัดอยู่ ณ เมืองไลกุ้ยซึ่งขึ้นแก่เมืองทันจิว นายทหารทั้งสองคำนับลามาตระเตรียมกองทัพพร้อมด้วยเสบียงอาหารยกไปตามสั่ง ครั้นกองทัพยกไปแล้ว ท่องเซียนซีหนึงจึงแต่งหนังสือบอกเข้าผนึกให้ม้าใช้ถือเข้าไปเมืองไต้เหลียว เมื่อออหลีขี ชอเม่งเง็ก เดินทัพมาถึงหน้าเมืองไลกุ้ยนั้น ผู้รักษาเมืองตกใจเป็นอันมากด้วยไม่ทราบว่ากองทัพผู้ใด จึงสั่งทหารให้ปิดประตูเมืองไว้มั่นคงแล้วแต่งคนไปสืบข่าวได้แจ้งความว่า ทหารเมืองทันจิวยกกองทัพมาจึงเปิดประตูเมืองออกไปเห็นออหลีขี ชอเม่งเง็ก ก็มีความยินดี ต่างคนต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม ผู้รักษาเมืองไลกุ้ยก็นำกองทัพเข้าพักอยู่ในเมือง
ออหลีขีพูดว่า เจ้าเมืองทันจิว ให้เรากับชอเม่งเง็กคุมทหารสามหมื่นยกมาตั้งสกัดทางไว้ไม่ให้กองทัพยกล่วงแดนเข้าไปได้ เราคิดจะตั้งค่ายสกัดทางอยู่หน้าเมืองกลัวอะไรกับฝีมือพวกโจรเขาเนียซัวเปาะจะตีให้แตกไปจงได้ ผู้รักษาเมืองไลกุ้ยตอบว่าท่านทั้งสองมีฝีมือเข้มแข็งนัก ข้าพเจ้าเห็นว่าพวกซ้องกั๋งจะสู้ไม่ได้ พูดกันแล้วออหลีขีจึงสั่งทหารให้ตัดไม้ตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองไลกุ้ยคอยท่ากองทัพซ้องกั๋งจะยกมา
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาใกล้เมืองไลกุ้ย พอทหารกองสอดแนมเข้ามาแจ้งความว่าเจ้าเมืองทันจิวแต่งทหารคุมกองทัพมาตั้งค่ายสกัดทางอยู่หน้าเมืองไลกุ้ย ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงให้กองทัพโลวจุนหงียกไปตีค่ายให้แตก โลวจุนหงีก็ยกทหารรุกเข้าไปตามสั่ง
ฝ่ายม้าใช้พวกฮวนครั้นเห็นกองทัพโลวจุนหงียกเข้ามาดังนั้นจึงเข้าไปแจ้งความแก่ออหลีขี ๆ ก็ยกกองทัพคุมทหารเป็นขบวนมีธงดำนำหน้าขี่ม้าสีดำออกมายืนอยู่หน้าสนามรบ โลวจุนหงีเห็นออหลีขีแต่งตัวสวมเสื้อเกราะเหล็กถือคราดเหล็กเป็นอาวุธ รูปร่างล่ำสัน สูงประมาณหกศอกเศษ หน้าขาว หนวดเหลือง ตาขวาง หางตาซ้อนขึ้นข้างบน มีลักษณะกล้าหาญเห็นจะเป็นคนมีฝีมือเข้มแข็ง และที่ธงดำนำหน้าทัพมีอักษรแปดคำมีความว่า “ออหลีขีทหารเสือเมืองไต้เหลียว” จึงคิดแต่ในใจว่าเราจะยกทหารเข้าโจมตีพวกฮวนเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่รู้กำลังข้าศึก จะต้องรอฟังท่วงทีพวกฮวนดูก่อน คิดแล้วจึงสั่งทหารให้เตรียมตัวคอยทีอยู่พร้อม ออหลีขีเห็นกองทัพพวกเมืองตังเกียไม่อาจยกทหารเข้าตีก็มีความประมาท จึงขับม้าขึ้นหน้าทหารแล้วร้องว่าไอ้พวกโจรเขาเนียซัวเปาะเจ้าชวนกันมาปล้นเอาในเขตแดนไต้เหลียวหรือ ๆ จะประสงค์สิ่งใดเร่งบอกให้แจ้ง
โลวจุนหงีตอบว่าเจ้าเมืองไต้เหลียวไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรมให้ทหารยกกองทัพไปย่ำยีเบียดเบียนหัวเมืองฝ่ายเหนือซึ่งเป็นราชอาณาเขตได้รับความเดือดร้อนเป็นอันมาก พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงให้พวกเรายกกองทัพมาช่วยปราบปรามเมืองไต้เหลียวเสียให้สิ้นเสี้ยนศัตรู ออหลีขีได้ฟังโลวจุนหงีพูดหยาบช้าถึงนายก็มีความแค้นมิได้ตอบประการใด จึงขับม้าตรงเข้ามาแล้วร้องว่าผู้ใดมีฝีมือจงออกมาต่อสู้ดูกำลังให้เห็นฝีมือกัน โลวจุนหงีจึงให้ซือเหล็งออกรบกับออหลีขีได้ประมาณสิบเพลง ซือเหล็งแสร้งทำเป็นอ่อนกำลังชักม้าหนี ออหลีขีมิได้รู้ในอุบายจึงขับม้าไล่ตามไป
ขณะเมื่อออหลีขีไล่ซือเหล็งนั้นเตียเช็งยืนม้าแอบอยู่ข้างทางออหลีขีไม่ทันเห็นจึงขับม้าผ่านหน้าไป เตียเช็งจึงเอาก้อนศิลาวิเศษขว้างถูกตาข้างซ้ายออหลีขีตกม้าขาดใจตายในที่รบ ชอเม่งเง็กเห็นเพื่อนตายก็มีความโกรธ จึงขับม้าพาทหารออกต่อรบกับทหารโลวจุนหงีเป็นสามารถ ซ้องกั๋งจึงยกกองทัพหนุนเข้าช่วยรบตะลุมบอนฆ่าฟันทหารฮวนตายเป็นอันมาก ชอเม่งเง็กเห็นจะเสียทีจึงขับม้าพาทหารหนีไปเมืองทันจิว ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีขับทหารไล่ตามและรบหักเข้าไปในเมืองไลกุ้ยได้ ไล่ฆ่าฟันผู้คนในเมืองเป็นอลหม่าน ผู้รักษาเมืองและราษฎรพาครอบครัวเปิดประตูหลังเมืองหนีไป ซ้องกั๋งจึงให้ทหารเก็บเอาเสบียงอาหาร เครื่องศัสตราวุธ และทรัพย์สิ่งของราษฎรได้เป็นอันมาก แล้วให้เปลื้องเอาเครื่องแต่งตัวของออหลีขี มาให้เตียเช็งแต่งและจดหมายไว้ว่าเตียเช็งได้ฆ่าออหลีขีตายมีความชอบเป็นทีหนึ่ง จึงพักทหารอยู่ในเมืองไลกุ้ยแล้วถามโงวหยงว่าเราจะยกเข้าตีเมืองหันจิวคิดอ่านประการใดจึงจะได้ชัยชนะ
โงวหยงตอบว่าเมืองหันจิวนี้ ประกอบด้วยกำลังสามประการเราจะดูหมิ่นไม่ได้ จะต้องแต่งเรือลำเลียงสักเจ็ดร้อยลำ ใต้พื้นเรือนั้นบรรจุทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อมแล้วถอยไปจอดอยู่หน้าเมือง ถ้าชาวเมืองเห็นก็จะยกทหารเรือเปิดประตูลำคลองออกมาตีตัดเสบียงเรา จึงให้ทหารในเรือรบหักเข้าเมืองทางลำคลองให้จงได้ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบจึงให้ไตจงไปบอกลี้จุนเตรียมการตามอุบายโงวหยงสั่ง ลี้จุนจึงได้เตรียมเรือถอยไปจอดอยู่หน้าเมืองหันจิว
ฝ่ายชอเม่งเง็กครั้นหนีมาถึงเมืองหันจิวแล้วจึงเข้าไปแจ้งความตามซึ่งเสียทีทัพและออหลีขีตายให้ท่องเซียนซีหนึงฟังทุกประการ ท่องเซียนซีหนึงได้แจ้งมีความรักอาลัยถึงออหลีขีเป็นอันมาก แล้วนึกกลัวว่าซ้องกั๋งจะยกกองทัพมาทำอันตรายแก่บ้านเมือง จึงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ แต่งกองตระเวนไปสืบข่าวกองทัพเมืองไต้เหลียวซึ่งจะยกมาช่วยนั้นเนืองๆ
ฝ่ายทหารม้าใช้เมืองทันจิวถือหนังสือบอกมาถึงเมืองไต้เหลียว ก็เอาหนังสือบอกส่งให้ขุนนางนำเข้าไปให้ไต้เหลียวอ๋อง ๆ รับหนังสือบอกมาอ่านแจ้งความแล้วจึงปรึกษาขุนนางว่า บัดนี้เจ้าแผ่นดินซ้องให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตีหัวเมืองในเขตแดนของเราหวังจะแก้แค้น ครั้นจะละให้ซ้องกั๋งตีเลยเข้ามาถึงเชิงกำแพงเมืองไต้เหลียวนั้นไม่ควร จำจะต้องแต่งกองทัพยกไปช่วยเมืองทันจิวและกำจัดกองทัพซ้องกั๋งให้ถอยยกกลับออกไปพ้นเขตแดน พวกท่านทั้งหลายจะเห็นเป็นประการใด ขุนนางทั้งปวงว่าซึ่งท่านคิดอ่านป้องกันมิให้กองทัพยกล่วงลํ้าเข้ามาในเขตแดนเราได้นั้นดีนัก ไต้เหลียวอ๋องจึงสั่งก๊กเตียน ก๊กโป ผู้หลานคุมทหารห้าหมื่นยกไปช่วยป้องกันเมืองทันจิว ก๊กเตียน ก๊กโป คำนับลามาเตรียมกองทัพพร้อมด้วยเสบียงอาหาร ครั้นถึงวันฤกษ์ดีจึงยกกองทัพออกจากเมืองไต้เหลียว
ฝ่ายซ้องกั๋งพักกองทัพอยู่ในเมืองไลกุ้ยถึงเจ็ดวันไม่เห็นทัพเมืองทันจิวยกมา จึงพาทหารออกจากเมืองไลกุ้ย มาตั้งล้อมเมืองทันจิวไว้เป็นสามารถ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่ก็จัดแจงป้องกันรักษาเมืองแข็งแรง แต่ซ้องกั๋งแต่งทหารเข้ารบหักปีนปล้นเมืองถึงห้าว้นห้าคืนเข้าเมืองหาได้ไม่ จึงถอยกองทัพกลับมาตั้งอยู่ในเมืองไลกุ้ย
ขณะนั้นทหารกองสอดแนมเข้าไปแจ้งความว่า พวกฮวนยกกองทัพมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทหารประมาณห้าหมื่นเศษเกือบจะมาถึงเมืองทันจิวแล้ว ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงสั่งตังเผ็ง เตียเช็งเป็นทัพหน้าคุมทหารคนละห้าพัน กวนเส็ง ลิมชอง เป็นทัพหนุนคุมทหารห้าพัน ยกไปตั้งสกัดกองทัพเมืองไต้เหลียวไว้อย่าให้เข้าในเมืองทันจิวได้ นายทหารทั้งสี่ก็คำนับลามาเตรียมทหารพร้อมแล้วรีบยกไปตามสั่ง ครั้นเดินทางมาได้กึ่งวันพอกองทัพหน้าทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ตังเผ็ง เตียเช็ง กวนเส็ง ลิมชองก็แยกทหารเป็นปีกกาปิดหนทางไว้ ก๊กเตียน ก๊กโป๊เห็นดังนั้นจึงขับม้าขึ้นมาหน้าทหารแล้วร้องถามว่า พวกเจ้านี้หรือเป็นโจรอยู่เขาเนียซัวเปาะ ได้บังอาจมากระทำย่ำยีเขตแดนบ้านเมืองของเรานั้นจะประสงค์สิ่งใด ตังเผ็งตอบว่าไต้เหลียวอ๋องอาของเจ้านั้นเป็นคนโลภไม่มีความอาย ใช้ทหารไปกระทำการข่มเหงหัวเมืองปลายเขตแดนในอาณาเขตเจ้านายของเราจนราษฎรไม่เป็นอันทำมาหากิน ได้รับความเดือดร้อนต่างๆ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีความขัดเคืองพวกเจ้ามาก จึงโปรดให้ซ้องกั๋งพี่เราเป็นแม่ทัพยกออกมาปราบปรามเมืองไต้เหลียวเสียให้สิ้น ถ้าเจ้ายังรักชีวิตอยู่แล้วจงลงจากหลังม้าวางอาวุธเข้ามาคำนับโดยดีเราจะให้ซ้องกั๋งผู้พี่กราบทูลขอโทษให้
ก๊กเตียน ก๊กโป๊ ได้ฟังมีความโกรธ ไม่ตอบประการใด ขับม้ารำทวนตรงเข้ามาตังเผ็ง เตียเช็งก็ขับม้ารำอาวุธเข้ารบกันได้ห้าสิบเพลง ตังเผ็งก็เอาทวนแทงถูกคอก๊กเตียนตกม้าตาย เตียเช็งก็เอาก้อนศิลาวิเศษขว้างถูกแสกหน้าก๊กโป๊ตกม้าลงสิ้นชีวิต กวนเส็ง ลิมชองก็ขับทหารไล่ฆ่าฟันทหารฮวนตายลงประมาณสามหมื่น ที่เหลือตายก็พากันหนีกลับไปเมืองไต้เหลียวบ้าง หนีเข้าไปในเมืองทันจิวบ้าง ทหารเมืองตังเกียได้เครื่องศัสตราวุธเป็นอันมาก นายทหารทั้งสี่ก็พาทหารกลับมาเมืองไลกุ้ยนำเอาศีรษะก๊กเตียน ก๊กโป๊กับสิ่งของเครื่องศัสตราวุธเข้าไปให้ซ้องกั๋ง แล้วแจ้งความตามที่ได้ชัยชนะแก่ทหารฮวนให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีจดบัญชีไว้ตามความชอบ จึงปรึกษาโงวหยงว่ากองทัพเมืองไต้เหลียวยกมาช่วยเมืองทันจิวนั้นเราก็ตีแตกไปแล้วถึงจะให้ทหารมาช่วยเมืองทันจิวอีก ก็เห็นจะไม่ทันท่วงที เราคิดจะยกทหารเข้าตีเมืองทันจิวให้แตกเสียก่อนท่านจะเห็นประการใด
โงวหยงตอบว่า การซึ่งท่านคิดคราวนี้เห็นจะสมความปรารถนาด้วยกองทัพเรือของเราเตรียมไว้พร้อมแล้วจงยกทหารรีบไปเถิด ซ้องกั๋งจึงให้กวนเส็ง ลิมชอง คุมทหารห้าหมื่นยกไปล้อมเมืองทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ให้ลีขุย ฮวนสุย เปาหยก ลีกุน หังชองคุมทหารโล่และดาบไปคอยอยู่ปากช่องลำคลองริมน้ำ ซ้องกั๋งกับโงวหยงก็ยกทหารเข้าล้อมทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ กำหนดให้นายทหารนายกองคอยฟังเสียงประทัดสัญญาเป็นสำคัญ แม่ทัพและนายกองก็เตรียมการเข้าล้อมเมืองไว้ทั้งสามด้าน
ฝ่ายทหารฮวนที่มาในกองทัพก๊กเตียน ก๊กโป๊ แตกหนีเข้าไปอยู่ในเมืองทันจิวก็แจ้งความแก่ท่องเซียนซีหนึงให้ทราบ ท่องเซียนซีหนึงได้ฟังมีความวิตกเป็นอันมาก พอทหารไปสืบข่าวเข้ามาบอกว่าซ้องกั๋งยกทหารเข้าล้อมเมืองไว้แน่นหนา และในลำน้ำหน้าเมืองนั้นมืเรือจอดอยู่ประมาณเจ็ดร้อยลำจะเป็นเรือรบหรือเรือเสบียงยังไม่แจ้ง ท่องเซียนซีหนึงได้ฟังนึกสงสัยจึงขึ้นไปดูบนหอรบเห็นกองทัพยกเข้าล้อมเมืองแต่สามด้าน ในลำน้ำนั้นมืเรือจอดอยู่สมกับคำทหารบอกจึงคิดว่าเรือชนิดนี้ เป็นเรือบรรทุกเสบียงมิใช่เรือรบด้วยทหารในลำเรือนั้นน้อย ชะรอยจะเป็นเรือลำเลียงของพวกซ้องกั๋งบรรทุกเสบียงมาส่งหลงทางเป็นแน่
พอแลเห็นชายผู้หนึ่ง ยืนอยู่ริมฝั่งชี้มือบอกพวกในเรือสมกับความที่คิดจึงรีบลงมาจากหอรบสั่งให้ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่คุมทหารเรือนายละพันให้กายี่ยุ่ยคังคุมทหารเดินเท้าพันหนึ่งยกไปตีตัดเสบียงให้ได้ นายทหารทั้งสามคำนับลามาเตรียมทหารบรรจุเรือพร้อมแล้ว ครั้นเวลายามเศษก็ถอยเรือออกทางลำคลองตรงไปที่กองทัพเรือลี้จุนทับนายทหารก็ระดมจุดประทัดสัญญาเสียงดังสนั่น เลงจิ้นก็จุดประทัดรับต่อ ๆ กันไป ทหารที่ล้อมเมืองทั้งสามด้านก็เตรียมตัวที่จะปีนปล้นเมืองไว้พร้อม ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ก็ให้ทหารแจวเรือตรงเข้าไปโจมตีตัดกลางทัพ ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ทองอุย ทองเม้ง เตียหวย เตียสุน เม่งคง เฮงเต็งลักก็เรียกทหารขึ้นมาพร้อมกันให้ระดมยิงเกาทัณฑ์เป็นสามารถ ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ไม่อาจตีตัดเข้าไปได้และให้ทหารทวนเรือถอยหลังออกมาพ้นลูกเกาทัณฑ์ นายทหารซ้องกั๋งทั้งสิบนายก็ให้เร่งแจวเรือรุกไล่และยิงเกาทัณฑ์มาเป็นอันมาก ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ก็สั่งให้ทหารยิงเกาทัณฑ์กราดไว้ แต่ทหารเกาทัณฑ์พวกฮวนนั้นน้อยกว่าพวกซ้องกั๋งมาก ทหารซ้องกั๋งแจวเรือรุกไล่กระชั้นเข้ามาจนถึงปากช่องลำคลอง ลีขุย ฮวนสุย เปาหยก ลีกุน หังชองคุมทหารคอยอยู่ที่ปากช่องก็พาทหารโล่ดาบออกมาจะรบสกัดทัพเรือไว้ไม่ให้กองทัพลีขุยตีกระหนาบทหารกองทัพเรือ ลีขุยกับนายทหารสี่คนก็ขับทหารเข้ารบฆ่าฟันพวกฮวนตายลงประมาณเจ็ดร้อยคน พอกายี่ยุ่ยคงเห็นจะเสียทีจึงพาทหารหนีลัดทางไปเข้าเมือง
ฝ่ายลี้จุนกองทัพเรือ ให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ระดมยิงกองทัพเรือพวกฮวนเป็นสามารถ ลูกเกาทัณฑ์ถูกทหารฮวนตายหลายคน จนทหารที่แจวเรือนั้นไม่อาจยืนประจำแจวอยู่ได้ ทหารลี้จุนก็แจวเรือเข้าเกยเรือพวกฮวนชวนกันกระโดดขึ้นบนเรือ ได้เอาอาวุธสั้นฆ่าฟันทหารฮวนตายลงเป็นอันมาก ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่เห็นจะเสียที จึงให้ทหารรีบแจวเรือหนีเข้าไปในลำคลองจะเข้าเมือง ทหารที่รักษาประตูคลองก็เปิดประตูให้เข้าไปปิดไม่ทัน พอกองทัพลีขุยตามเข้าไปได้ไล่ฆ่าฟันทหารที่รักษาประตูล้มตายลงมาก ทหารกองทัพเรือซ้องกั๋งก็แจวเรือตามเข้าไปในลำคลองได้ ชอเม่งเง็กเชาเม่งกี่ก็พาทหารหันหน้าเข้ารบกับกองทัพเรืออีก ลีขุยพาทหารหลีกขึ้นไปบนเชิงเทินไล่ฆ่าฟันทหารซึ่งรักษาหน้าที่แตกไป ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ทองอุย ทองเม็ง เตียหวย เตียสุน เม่งคง เฮงเต็งลัก ก็ช่วยกันรบฆ่าฟันทหารชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ตายทั้งสิ้น ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ก็พากันหนีขึ้นบกไป ทหารกองทัพซ้องกั๋งพากันขึ้นบกเที่ยวไล่ฆ่าฟันผู้คนในเมืองเป็นอลหม่าน เอาเพลิงจุดบ้านเรือนราษฎรขึ้นหลายแห่ง แสงเพลิงสว่างเหมือนกลางกัน ลี้จุนก็พาทหารเข้าบรรจบกับกองทัพลีขุยไล่ฆ่าฟันทหารรักษาหน้าที่แตกไปหลายกอง แล้วเปิดประตูเมืองรับกองทัพซ้องกั๋งที่ล้อมอยู่เข้าเมืองได้พร้อมกัน ไล่ฆ่าฟันทหารฮวนตายเป็นอันมาก ท่องเซียนซีหนึงเห็นทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองได้ก็มีความเสียใจมิได้คิดจะต่อสู้ ท่องเซียนซีหนึงกับชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังก็ทิ้งเมืองและครอบครัวเสีย พาทหารเลวประมาณพันเศษหนีออกจากเมืองทางด้านตะวันตก ไปได้ประมาณสามลี้พบลิมชอง กวนเส็งคุมทหารสกัดทางไว้ ท่องเซียนซีหนึง ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังขับม้าหนีไปทางหนึ่ง ลิมชอง กวนเส็งก็ขับม้าไล่ตามฆ่าฟันทหารเลวตายลงเป็นอันมาก แต่ท่องเซียนซีหนึงและนายทหารฮวนทั้งสามหนีไปได้ จึงกลับมายังเมืองทันจิวแจ้งความตามที่ได้รบนั้นให้ซ้องกั๋งทราบทุกประการ
๘๔
ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีก็พักทหารอยู่ในเมืองทันจิวให้ทหารไปป่าวร้องราษฎรให้กลับเข้าไปอยู่ตามภูมิลำเนา แต่ขุนนางกรมการที่อยู่ในเมืองนั้นก็ให้ว่าการคงที่ตามตำแหน่ง จึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงมิให้ผู้ใดข่มเหงแย่งชิงเอาสิ่งของ ๆ ราษฎรเป็นอันขาด ถ้ามิฟังขืนกระทำจะลงโทษถึงสิ้นชีวิต ครั้นจัดการบ้านเมืองเรียบร้อยเป็นปกติแล้ว จึงสั่งเซียวเหยียงให้แต่งหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจง เซียวเหยียงก็แต่งหนังสือบอกเข้าผนึกแล้วส่งให้ทหารม้าใช้รีบถือไปยังเมืองตังเกีย เอาหนังสือส่งให้พนักงานอ่านถวายมีความว่า
“ข้าพเจ้าซ้องกั๋งกราบทูลให้ทราบด้วยมีรับสั่งโปรดให้ยกกองทัพไปปราบพวกฮวนนั้นเพราะพระบารมีปกแผ่ไป ข้าพเจ้าตีได้หัวเมืองรายทางและเมืองทันจิวแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้ากับนายทหารปรึกษาพร้อมกันว่า จะยกกองทัพเข้าตีเมืองกีจิวให้จงได้” พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงทราบความตามหนังสือบอกมีพระทัยยินดี จึงสั่งให้เจ้าพนักงานให้จัดทอง เงิน แพรพรรณและผ้าสีต่างๆ กับสิ่งของบริโภคอย่างดีบรรทุกเกวียนสิบห้าเล่มมอบให้ลือคูมิด เตี้ยวอันบู๊กับทหารรักษาพระองค์สองหมื่นคุมสิ่งของออกไปพระราชทานแก่ซ้องกั๋งแล้วมีหนังสือรับสั่งตอบไปใจความว่า “ให้ซ้องกั๋งตั้งใจทำการศึกให้สำเร็จโดยเร็วและโปรดให้ลือคูมิด เตี้ยวอันบู๊คุมทหารรักษาพระองค์สองหมื่นออกมาช่วยราชการ ถ้าเห็นศึกหนักเหลือกำลังก็ให้มีหนังสือบอกเข้าไป จะโปรดให้ทหารเอกคุมกองทัพเพิ่มเติมออกมาช่วย” แล้วเข้าผนึกมอบให้ลือคูมิด เตี้ยวอันบู๊ นายทหารทั้งสองคำนับรับหนังสือแล้วออกจากที่เฝ้ามาเตรียมทหาร พร้อมแล้วก็ยกออกจากเมืองตังเกียไปถึงเมืองทันจิว จึงเชิญหนังสือรับสั่งเข้าไปให้ซ้องกั๋ง ๆ คำนับรับหนังสือมาอ่านทราบแล้ว จึงเอาสิ่งของที่พระราชทานมานั้นแจกให้ทหารพอสมควรแล้วพูดว่า มีรับสั่งให้ท่านทั้งสองคุมทหารมาช่วยราชการศึกนั้นเรามีความยินดีนัก ท่านจงช่วยกันคิดอ่านปราบปรามพวกฮวนเสียให้ราบคาบ นายทหารข้าหลวงตอบว่า ข้าพเจ้าเป็นคนสติปัญญาน้อยจะให้ช่วยคิดอ่านในการกลศึกนั้นไม่ได้ท่านจะใช้สอยสิ่งใดข้าพเจ้าจะทำตามกำลัง พูดเท่านั้นแล้วคำนับลาไปที่พัก
ซ้องกั๋งจึงถามโงวหยงว่าเราตีเมืองทันจิวได้แล้ว แต่การที่คิดต่อไปข้างหน้านั้น ท่านจะให้ทำประการใด โงวหยงบอกว่าหนทางที่จะเดินทัพไปจากเมืองทันจิวนี้มีเมืองสำคัญอีกเมืองหนึ่งเรียกว่าเมืองกีจิว ประกอบด้วยทรัพย์สมบัติเสบียงอาหารมั่งคั่งสมบูรณ์ ไต้เหลียวอ๋องให้เอ๋ลุดติดตงผู้น้องมาอยู่ว่าราชการเมือง ถ้าเรายกไปตีเมืองกีจิวได้สมความปรารถนาแล้วเมืองไต้เหลียวคงอยู่ในเงื้อมมือเรา เมื่อจะยกเข้าไปตีเมืองกีจิวนั้นจะต้องจัดทัพเป็นสองกองเข้าตีเมืองเง็กซันกุ้ยกองหนึ่ง ตีเมืองเพ่งก๊กกุ้ยกองหนึ่ง ถ้าตีเมืองทั้งสองนี้ได้แล้วจึงยกเข้าล้อมเมืองกีจิว ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยงชี้แจงหนทางให้ก็มีความยินดีจึงให้ชาจิน ลิเอง ลี้จุน เตียหวย เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เฮงเอยโฮ้ว ซึงซิน เตยเช็ง ปวยชวน เซียวเหยียง ซ็องเซ็ง งักหัว อันเตาฉวน เฮงโพวตวน ทองอุย ทองเม้ง เฮงเต็งลัก นางซึงยีเหนีย นางโกวตัวซอ นางโฮ้วซาเหนีย ลือคูมิด เตี้ยวอันบู๊ คุมทหารรักษาพระองค์สองหมื่นอยู่รักษาเมืองทันจิวแล้วแบ่งทหารให้ไปในกองทัพโลวจุนหงีนั้น คือ จูบู๊เป็นกุนซือ กวนเส็ง อูเอียนเจียก ตังเผ็ง เตียแช ซกเถียว ซือเหล็ง เอียนเช็ง ซือจิน เกยเตียน เกยโป ฮั่นทอ เผ็งกี ซวนจั่น เชียซือบุ๋น ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก ตันตัด เอียชุน เล่าตง จิวทอง เอียวจงอ๋วง แต้เทียนซิว เก็งอ๋วง เต็งติดซุน โจวเอี๋ยน โจวยุน ลี้ลิบ ลิหุน เจียวเท่ง เจียะย้ง โฮวเกียน โตวเฮง เชาเจียะ เอียหลิม แป๊ะสิน ทหารเอกสามสิบหกนาย ทหารเลวหมื่นหนึ่งให้ยกไปตีเมืองเง็กซันกุ้ย ทัพหนึ่งให้ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพ โงวหยง กงซุนสิน เป็นกุนซือที่ปรึกษา ลิมชอง ฮวยหยง ฉินเหม็ง เอียจี้ จูตง ลุยเหง เล่าถัง ลีขุย ลูตีซิม บู๊ส่ง เอียหยง เจียสิว ซึงลิบ อาวเผ็ง เต็งฮุย ลือฮวง กวนเส็ง ฮวนสุย เปาหยก หังชอง ลีกุน มกหอง มกชุน ขงเม่ง ขงเหลียง เอียนสุน เบ๊หลิน ซิอิน ซิหยง ซองบาน โตวเซียน จูกุ้ย เลงจิ้น ทึงหลง ชัวเค่ง ชัวฮก ไตจง เจียเก๊ก กิมไต้เกียน ตวนเก็งจู๊ ซิเซียน หยกเปาสี เม่งคงทหารเอกสี่สิบห้านายทหารเลวหมื่นหนึ่งยกไปตีเมืองเพ่งก๊กกุ้ย กองทัพทั้งสองก็ยกออกจากเมืองทันจิวแยกทางไปถึงพร้อมกันจึงพักทหารอยู่คืนหนึ่ง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็ยกทหารเข้าระดมตีพักเดียว เมืองเพ่งก๊กกุ้ย เมืองเง็กซันกุ้ยก็แตก ผู้รักษาเมืองและกรมการราษฎรพาครอบครัวอพยพหนีไปสิ้น ซ้องกั๋งยกทหารเข้าไปตั้งอยู่ในเมืองเพ่งก๊กกุ้ย โลวจุนหงีก็เข้าไปตั้งอยู่ในเมืองเง็กซันกุ้ย แล้วต่างคนก็แต่งทหารม้าใช้ไปบอกข่าวกันให้แจ้ง
ฝ่ายท่องเซียนซีหนึง ซอเม่งเง๋ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังพากันหนีมาถึงเมืองกีจิว เข้าไปแจ้งความแก่เอ๋ลุดติดตงตามซึ่งเสียเมืองให้ทราบทุกประการ เอ๋ลุดติดตงได้แจ้งมีความวิตก จึงถามท่องเซียนซีหนึงว่า บัดนี้กองทัพซ้องกั๋งยังตั้งอยู่ในเมืองทันจิวหรือ ท่องเซียนซีหนึงบอกว่ายังตั้งอยู่ในเมืองทันจิว เอ๋ลุดติดตงจึงปรึกษาขุนนางกรมการว่า เมืองทันจิวก็เสียแก่ซ้องกั๋งแล้ว เราเห็นว่าซ้องกั๋งจะยกกองทัพมาตีเมืองเราเป็นแน่ จะต้องมีหนังสือบอกเข้าไปถึงไต้เหลียวอ๋องขอกองทัพมาช่วย ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด พวกขุนนางกรมการตอบว่าท่านตรึกตรองการเห็นตลอดนั้นควรแล้ว เอ๋ลุดติดตงจึงแต่งหนังสือให้ทหารม้าใช้ถือหนังสือเข้าไป ณ เมืองไต้เหลียว
ขณะนั้นผู้ว่าราชการเมืองเพ่งก๊กกุ้ย เมืองเง็กซันกุ้ยเข้าไปแจ้งความว่าซ้องกั๋ง โลวจุนหงียกกองทัพมาตีเมืองข้าพเจ้าแตกแล้ว บัดนี้ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีเข้าตั้งพักอยู่ในเมือง ข้าพเจ้าเห็นว่ากองทัพซ้องกั๋งจะยกมาถึงเมืองท่านโดยเร็ว เอ๋ลุดติดตงได้แจ้งมีความกลัวและตกใจนักจึงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่บนเชิงเทินเตรียมการป้องกันเมืองไว้พร้อม จึงสั่งให้ท่องเซียนซีหนึง ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังเป็นทัพหน้าคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไป ณ เมืองเพ่งก๊กกุ้ย เอ๋ลุดติดตงเป็นแม่ทัพ เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุย เอ๋ลุดจงหุน เอ๋ลุดจงหลิมผู้บุตรเป็นทหารซ้ายขวา เทียนซัวหยง มิดปอเซ่งทหารเอกสองนาย ทหารเลวหมื่นหนึ่ง ยกออกจากเมืองกีจิวตรงไปเมืองเง็กซันกุ้ย เอ๋ลุดติดตงให้ทหารตั้งเป็นขบวนค่ายเรียกโงวโฮ้วโกวซัว แปลว่า รูปเสือทั้งห้าพิงภูเขาลงที่หน้าเมืองเง็กซันกุ้ยเสร็จแล้ว เอ๋ลุดติดตงจึงให้ทหารไปร้องท้าทายว่า พวกโจรเขาเนียซัวเปาะรับอาสาเจ้าแผ่นดินซ้องออกมาทำศึกเหตุใดจึงมานิ่งอยู่เล่า พวกเจ้านี้เปรียบเหมือนกบอยู่ในบ่อ ไม่เคยเห็นน้ำในท้องทะเล สำคัญว่าน้ำในบ่อนั้นกว้างขวางลึกซึ้ง จึงชวนกันรับอาสามาทำศึก จงแลดูค่ายของนายเราซึ่งตั้งไว้นี้จะเป็นคนมีสติปัญญาหรือหามิได้ เจ้าเร่งพากันออกมาตีค่ายนายเราให้แตกเถิด ทหารรักษาหน้าที่ได้ยินดังนั้น จึงไปแจ้งแก่โลวจุนหงีตามคำพวกฮวนมาว่าทุกประการ โลวจุนหงีจึงถามกุนซือจูบู๊ว่า ขบวนค่ายของเอ๋ลุดติดตงตั้งเป็นประการใดจึงได้มาอวดอย่างนี้ จูบู๊บอกว่า ข้าพเจ้าจะขึ้นไปดูให้เห็นก่อน
พูดแล้วก็ขึ้นไปบนหอรบเห็นพวกฮวนตั้งค่ายเป็นขบวนโงวโฮ้วโกวซัว จึงกลับลงมาจับเอาธงแดงแกว่งหมุนไปรอบทั้งสี่ทิศ โลวจุนหงีเห็นจูบู๊ทำปริศนาดังนั้นไม่เข้าใจจึงถามว่า ท่านขึ้นไปดูค่ายกลับลงมาจับธงขึ้นแกว่งนั้นเพื่อจะสำแดงเป็นอุบายประการใด จูบู๊บอกว่าพวกฮวนมีสติปัญญาลึกซึ้งตั้งค่ายเป็นขบวนโงวโฮ้วโกวซัว ถึงผู้ใดจะมีฝีมือเข้มแข็งสู้คนหมื่นได้ก็ไม่อาจสามารถจะตีให้แตกเว้นไว้แต่ผู้ที่เข้าใจในกลศึก จัดขบวนทหารถูกท่วงทีจึงจะตีค่ายให้แตกได้
โลวจุนหงีว่าตัวท่านก็มีปัญญารอบรู้การทั้งปวงจะคิดจัดขบวนทหารออกรบอย่างไรจึงจะได้ชัยชนะ จูบู๊บอกว่าพวกฮวนทำค่ายเป็นรูปเสือเราจะต้องคิดจัดทหารเป็นรูปงู ให้นายทหารที่มีฝีมืออยู่หัวและหาง ถ้าเห็นได้ท่วงทีจึงค่อยรวบรัดเอาข้าศึก โลวจุนหงีได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จูบู๊จึงให้กวนเส็ง อูเอียนเจียกเป็นกองหน้า ถัดลงมาซือเหล็ง ซกเถียว เตียเช็ง ตังเผ็ง ซือจิน โจวเอี๋ยน โจวยุนคุมทหารนายละพันวางระยะติดต่อกันไป กำหนดให้ทหารทั้งปวงดูธงสัญญาบนหอรบ ถ้าโบกไปทางไหนก็ให้ตีเข้าไปทางนั้น นายทัพนายกองก็คำนับลามาเตรียมทหารพร้อมแล้ว ยกออกจากเมืองเง็กซันกุ้ยตรงไปหยุดกองทัพอยู่ที่สนามรบ ทหารม้าใช้พวกฮวนเห็นจึงเข้าไปแจ้งความแก่เอ๋ลุดติดตงให้ทราบ เอ๋ลุดติดตงจึงสั่งให้ เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุย เทียนซัวหยง มิดปอเซ่งคุมทหารยกมายืนอยู่หน้าค่าย
ขณะนั้นทหารเมืองทันจิวที่มาในกองทัพเมืองกีจิวบอกเทียนซัวหยงว่า ทหารที่สวมเสื้อเขียวนั้นชื่อเตียเช็งที่เอาก้อนศิลาขว้างถูกออหลีขีตาย มีฝีมือเข้มแข็งนัก เทียนซัวหยงว่าเราจะเอาเกาทัณฑ์ลอบยิงเตียเช็งให้ตายบ้าง พูดแล้วก็ขับทหารเข้ารบกับทหารโลวจุนหงีเป็นสามารถ เตียเช็งก็เอาก้อนศิลาขว้างทหารฮวนตายลงหลายคน เมื่อเตียเช็งมัวขว้างก้อนศิลานั้นเทียนซัวหยงเห็นได้ทีก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกคอเตียเช็งตกจากม้า เทียนซัวหยงสะอึกเข้ามาจะซ้ำ ตังเผ็ง ซือจินก็ขับม้าเข้ารบแก้เอาตัวเตียเช็งมาได้
เมื่อเตียเช็งถูกเกาทัณฑ์นั้น โลวจุนหวี จูบู๊ขึ้นดูอยู่บนหอรบเห็นก็ตกใจพากันลงมาขึ้นม้าคุมทหารออกไปช่วย พอตังเผ็ง ซือจินพาตัวเตียเช็งมาส่งให้ โลวจุนหงี มีความวิตกกลัวเตียเช็งจะเป็นอันตรายจึงสั่งให้โจวเอี๋ยน โจวยุนเอาตัวเตียเช็งขึ้นเกวียนพาไปมอบให้อันเตาฉวนรักษา ณ เมืองทันจิว โจวเอี๋ยน โจวยุน ก็รับพาเตียเช็งไป โลวจุนหงีจึงขับม้าเข้ารบเป็นตะลุมบอน พวกฮวนถอยร่นเข้าไปใกล้ค่าย เอ๋ลุดติดตงขึ้นดูอยู่บนหอรบเห็นทหารเมืองตังเกียตีทหารของตัวถอยร่นมามีความโกรธ รีบลงมาจากหอรบจัดทหารพร้อมแล้วพาเอ๋ลุดจงหุน เอ๋ลุดจงหลิม และทหารออกประตูค่ายข้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือหวังจะวกอ้อมเข้าตีข้างหลัง ให้ทหารจุดประทัดเสียงดังสนั่น โลวจุนหงีแลไปเห็นกองทัพยกมาข้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จึงแบ่งทหารยกแยกทางตรงเข้ารบกับเอ๋ลุดจงหลิมได้ประมาณสิบเพลง โลวจุนหงีจึงแสร้งอุบายชักม้าหนี เอ๋ลุดจงหลิมไม่รู้ในทีก็รีบขับม้าตามไปเต็มกำลัง ไม่ทันยั้งโลวจุนหงีจึงชักม้าเอาทวนแทงถูกคอเอ๋ลุดจงหลิมตกม้าตายแล้วขับม้าพาทหารรุกไล่ฆ่าฟันพวกฮวนตายเป็นอันมาก เอ๋ลุดติดตงเห็นเหลือกำลังจะต้านทานมิได้จึงพาเอ๋ลุดจงหุนกับทหารหนีมาบรรจบกองทัพเอ๋ลุดจงเตี๋ยน แล้วบอกว่าทหารเมืองตังเกียฆ่าเอ๋ลุดจงหลิมผู้น้องของเจ้าตายเสียแล้ว เวลานี้ก็มืดค่ำเราถอยกองทัพกลับเข้าค่ายพักทหารให้หายเหนื่อยก่อนต่อรุ่งสว่างจึงค่อยยกออกรบกับทหารเมืองตังเกียอีก
เอ๋ลุดจงเตี๋ยนได้ฟังบิดาบอกว่าเอ๋ลุดจงหลิมตายมีความโกรธเป็นอันมาก จึงว่าพวกเมืองตังเกียฆ่าน้องเสีย ข้าพเจ้าจะขอแก้แค้นแทนบ้างจึงจะหายแค้นแล้วสั่งให้เทียนซัวหยง มิดปอเซ่งขับทหารเข้ารบกับกองทัพเมืองตังเกียเป็นสามารถ เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุย เอ๋ลุดจงหุนก็ขับม้าเข้ารบมิได้คิดชีวิตด้วยกำลังโกรธ ทหารเมืองตังเกียต้านทานมิได้ก็แตกกระจายคุมกันไม่ติด นายทัพนายกองต่างคนต่างรบป้องกันรักษาตัว แต่โลวจุนหงีนั้นคุมทหารรบกับพวกฮวนมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พบกองทัพตั้งขวางหน้าอยู่กองหนึ่งไม่แจ้งว่าผู้ใด สำคัญว่าพวกฮวนจึงให้ทหารเข้าไปดู ทหารกลับมาแจ้งความว่ากองทัพอูเอียนเจียก ฮั่นทอ เผ็งกี โลวจุนหงีมีความยินดีจึงสมทบทหารเข้าเป็นกองเดียว
โลวจุนหงีถามอูเอียนเจียกว่า ท่านพบทหารเราอยู่ที่ไหนบ้าง อูเอียนเจียกบอกว่า พวกฮวนไล่ตีแตกกระจายพลัดกันทั้งสิ้น พบแต่ฮั่นทอ เผ็งกีจึงพากันมาคอยท่านอยู่ทางนี้ โลวจุนหงีพูดว่าพวกฮวนตั้งสกัดและล้อมพวกเราไว้หลายชั้นแน่นหนาจะรบหักออกจากที่ล้อมกลับเข้าไปตั้งมั่นอยู่ในเมืองเง็กซันกุ้ยแล้วจึงค่อยคิดยกออกรบแก้มือใหม่ อูเอียนเจียกตอบว่าเราจะรบหักเข้าไปในขณะนี้ไม่ได้ด้วยเป็นเวลาค่ำมืด ทหารของเราจะฆ่าฟันกันเอง รอให้สว่างเสียก่อนจึงคิดต่อไป โลวจุนหงีก็เห็นชอบ จึงตั้งชุมนุมทหารอยู่ ณ ที่นั้น ครั้นเวลาใกล้สว่าง โลวจุนหงีได้ยินเสียงรบกันอื้ออึงไม่แจ้งว่าผู้ใดจึงเตรียมทหารคอยทีอยู่ พอแลเห็นกวนเส็ง ซวนจั่น เชียซือบุ๋น ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก คุมทหารหนีมา โลวจุนหงีจึงให้อูเอียนเจียกเรียกให้หยุด นายทหารทั้งห้าเห็นก็มีความยินดีพากันเข้าไปคำนับโลวจุนหงีแล้วบอกว่า เวลาคืนนี้พวกฮวนโจมตีไม่ทันรู้ตัว ประการหนึ่งก็เป็นเวลาค่ำพวกเราไม่ชำนาญหนทาง บัดนี้สว่างแล้วเราควรจะยกเข้ารบทหารฮวนที่มาล้อมให้แตกไปจงได้ โลวจุนหงีว่า เราเตรียมทหารไว้พร้อมแล้วจะรบหักออกไป พอพวกท่านมาถึงจงช่วยกันรบหักตีออกไปให้แข็งแรงเถิด
พูดกันแล้วก็คุมทหารเข้ารบเป็นสามารถ เอ๋ลุดจงเตี๋ยนก็ขับทหารออกตีสกัดไว้ โลวจุนหงีและนายทหารก็เข้าต่อรบมิได้คิดชีวิต นายทหารฮวนก็ยกทหารเข้ารบต้านทานไว้เป็นสามารถ โลวจุนหงีจึงขับม้าขึ้นหน้า ทหารทั้งแปดคนก็ช่วยกันฆ่าฟันทหารฮวนตายลงเป็นอันมาก ทหารฮวนเหลือกำลังที่จะต้านทานจึงเปิดทางเป็นช่อง โลวจุนหงีพาทหารออกจากที่ล้อมได้ ทหารฮวนก็พากันไล่ติดตามมาข้างหลัง ฝ่ายตังเผ็ง ซือเหล็งซึ่งคุมทหารนายละพันยกออกมารบกับพวกฮวนนั้น ครั้นทัพแตกก็พาทหารเที่ยวรบกับพวกฮวนหลายพักจนรุ่งสว่าง พอแลเห็นกองทัพโลวจุนหงีแตกหนีมาก็มีความยินดี จึงรีบขับทหารตรงเข้ามาบรรจบช่วยกันตีกองทัพพวกฮวนซึ่งตามมานั้นถอยห่างออกไป โลวจุนหงีและทหารทั้งปวงจึงพากันเข้าเมืองเง็กซันกุ้ย ให้ปิดประตูเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ โลวจุนหงี จูบู๊ตรวจดูทหารเอกก็เห็นทหารขาดอยู่สี่นาย คือเกยเตียน เกยโป เอียหลิม เจียะย้งไม่ทราบว่าเป็นประการใด โลวจุนหงีมีความวิตกนักจึงให้ทหารไปเที่ยวสืบติดตามหลายแห่งก็ยังหาได้ข่าวไม่ ครั้นเวลาเที่ยงจึงแลเห็นทหารสี่นายขับม้าพาทหารหนีพวกฮวนตรงมาจะเข้าเมือง โลวจุนหงีคุมทหารเปิดประตูเมืองคอยรับ นายทหารทั้งสี่ก็ขับม้าพาทหารเข้าไปในประตู ทหารฮวนขับม้าตามมาถึงโลวจุนหงีก็ให้ปิดประตูเมืองเสีย ทหารฮวนเข้าเมืองไม่ได้ เอ๋ลุดติดตง เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุย เอ๋ลุดจงหุนก็สั่งทหารให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้โดยรอบ โลวจุนหงีจึงพานายทหารขึ้นไปประชุมพร้อมกันอยู่บนเชิงเทิน ถามเกยเตีย เกียโป เอียหลิม เจียะย้งว่าเมื่อเวลาค่ำท่านพาทหารรบไปทางด้านไหน
นายทหารทั้งสี่บอกว่า เมื่อพวกฮวนโจมตีกองทัพพวกเราขาดตอนออกไปแล้ว ข้าพเจ้าสี่คนก็คุมทหารออกต่อสู้เป็นสามารถ เอ๋ลุดจงหุนขับทหารเข้ารบกับพวกข้าพเจ้าออกไปถึงเชิงเขาไม่รู้แห่งทางหลงเข้าไปอยู่ในระหว่างเขา พวกฮวนตั้งสกัดอยู่ปากช่องก็หาทางออกหาได้ไม่ ครั้นเวลารุ่งสว่างก็รบหักหนีออกมาได้ทหารฮวนไล่ติดตามมา โลวจุนหงีจึงปรึกษาจูบู๊ว่าบัดนี้พวกฮวนมาตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ เราจะคิดอ่านยกทหารออกตีค่ายหรือจะคิดประการใด จูบู๊ว่าพวกฮวนเพิ่งยกมาตั้งมั่นไพร่พลเสบียงอาหารก็บริบูรณ์กำลังศึกยังแข็งแรงนัก เราจะยกออกตีค่ายในขณะนี้เห็นเหลือกำลังรอฟังดูก่อน ถ้าเห็นได้ทีเราจึงจะให้ทหารไปแจ้งความซ้องกั๋ง ณ เมืองเพ่งก๊กกุ้ยให้ยกมาเป็นทัพกระหนาบเราจึงค่อยยกตีกระทบออกไป กองทัพพวกฮวนก็จะแตกไปเอง เมื่อพูดปรึกษากันอยู่นั้น เอ๋ลุดจงหุนขึ้นม้ามาท้ารบที่หน้าเชิงเทิน เอียนเช็งจึงบอกโลวจุนหงีว่าพวกฮวนเอาเกาทัณฑ์ยิงเตียเช็งแทบถึงแก่ความตาย ข้าพเจ้าจะเอาเกาทัณฑ์ยิงทหารฮวนคนนี้แก้แค้นแทนเตียเช็งบ้าง บอกแล้วเอียนเช็งก็เอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกขมับเอ๋ลุดจงหุนตลอดซ้ายมาขวาตกม้า ทหารฮวนเห็นนายตายก็ตกใจจึงช่วยกันยกเอาศพกลับมาเข้าค่าย ตั้งแต่เอ๋ลุดจงหุนตาย เอ๋ลุดติดตงมีความเสียใจมิได้แต่งทหารมาท้ารบอีก ให้แต่ตรวจตรารักษาค่ายล้อมไว้ไม่ให้ผู้คนแปลกปลอมเข้าออกได้ แต่ยกมาตั้งค่ายอยู่ถึงห้าวันต่างคนมิได้คุมทหารออกรบ โลวจุนหงีจึงสั่งทหารผู้หนึ่งให้แต่งตัวเป็นพวกฮวนไปบอกความแก่ซ้องกั๋ง ณ เมืองเพ่งก๊กกุ้ย ทหารคำนับลามาแต่งกายเหมือนทหารฮวน ออกจากเมืองรีบเดินทางไปแต่ในเวลากลางคืน
ฝายซ้องกั๋งตั้งแต่ตีเมืองเพ่งก๊กกุ้ยได้แล้วก็ยกกองทัพเข้าตั้งอยู่ในเมือง ครั้นม้าใช้มาแจ้งความว่าท่องเซียนซีหนึงเป็นแม่ทัพคุมทหารฮวนเมืองกีจิวยกมาตั้งค่ายใหญ่ปิดทางที่จะไปเมืองกีจิวได้ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารขึ้นรักษาหน้าที่กวดขันแล้วจึงปรึกษาโงวหยงว่า เราจะยกออกตีค่ายพวกฮวนให้แตกก็จะได้ แต่เป็นห่วงอยู่ด้วยกองทัพโลวจุนหงีไม่รู้ว่าร้ายดีประการใดต้องให้ทหารไปสืบข่าวและนัดหมายกันให้แน่นอนจึงเข้าตีค่ายพวกฮวนให้แตก แล้วยกกองทัพเข้าล้อมเมืองกีจิวให้พร้อมกัน โงวหยงได้ฟังก็เห็นชอบว่าท่านคิดการอย่างนี้ควรแล้ว
ขณะนั้นทหารคนใช้ในกองทัพโลวจุนหงีเข้าไปแจ้งว่า เอ๋ลุดคิดตงผู้ว่าราชการเมืองกีจิวยกกองทัพมาตั้งค่ายล้อมเมืองเง็กซันกุ้ยไว้แน่นหนา โลวจุนหงีและทหารทั้งปวงตกอยู่ในที่ล้อม จึงให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความและขอกองทัพไปช่วย ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ตกใจจึงให้โงวหยงและทหารเอกทหารเลวอยู่รักษาเมืองเพ่งก๊กกุ๋ยพอสมควร ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพมาถึงแดนเมืองเง็กซันกุ้ย จึงหยุดทหารซุ่มอยู่ห่างค่ายพวกฮวนประมาณห้าสิบลี้ ห้ามปากเสียงมิให้อื้ออึง สั่งทหารที่โลวจุนหงีใช้มานั้นให้กลับไปบอกโลวจุนหงีว่า เราจะยกตีค่ายในเวลาเช้าพรุ่งนี้ให้โลวจุนหงียกทหารตีกระหนาบออกมาสมทบพร้อมกัน ทหารคำนับลาลอบเข้าไปในเมืองแจ้งความตามคำซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ โลวจุนหงีได้แจ้งมีความยินดีจึงเตรียมทหารที่จะปล้นค่ายไว้พร้อมแล้วขึ้นไปคอยดูอยู่บนหอรบ
ฝ่ายซ้องกั๋งซุ่มทหารกองทัพอยู่ชายป่า ครั้นเวลาใกล้รุ่งก็ยกทหารออกจากที่พักให้จุดประทัดและพลุขึ้นหวังจะให้พวกในเมืองได้ยินเป็นสำคัญแล้วยกทหารเข้าระดมตีค่ายล้อมเป็นสามารถ เอ๋ลุดติดตงเห็นทหารตังเกียเข้าตีหักก็ตกใจให้เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุยผู้บุตร เทียนซัวหยง มิดปอเซ่งออกรบป้องกันไว้มิให้ทหารตังเกียหักค่ายเข้ามาได้
ฝ่ายโลวจุนหงีครั้นได้ยินเสียงพลุและประทัดตามสัญญาจึงขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูเมืองออกมา ให้ทหารพังประตูค่ายเข้าไปได้ไล่ฆ่าฟันทหารฮวนตายลงเป็นอันมาก เอ๋ลุดติดตงเห็นเหลือกำลังจะสู้รบจึงขับม้าพาบุตรและทหารหนีไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ให้ม้าใช้ไปบอกแก่ท่องเซียนซีหนึงให้ล่ากองทัพกลับไปเมืองกีจิว แล้วเอ๋ลุดติดตงก็ขับม้าพาทหารที่เหลือตายตรงไปถึงเมืองกีจิว ให้ทหารรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ เมื่อกองทัพพวกฮวนหนีไปแล้ว ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีไม่ได้ให้ทหารไปติดตาม จึงรวบรวมทหารพร้อมแล้วพากันเข้าไปพักอยู่ในเมืองเง็กซันกุ้ย
ซ้องกั๋งจึงปรึกษาโลวจุนหงี จูบู๊ว่า บัดนี้พวกฮวนก็แตกไปแล้ว ควรเราจะยกกองทัพไปตีเมืองกีจิวฟังกำลังศึกให้รู้ก่อน ถ้าได้ท่วงทีจึงยกเข้าระดมตีให้แตก โลวจุนหงี จูบู๊ตอบว่าการซึ่งจะยกไปตีเมืองกีจิวไม่ยากนัก แต่ท่านจะให้ยกกองทัพไปในระหว่างนี้ยังไม่ได้ด้วยทหารเราอิดโรยอ่อนกำลังและเจ็บป่วยเป็นอันมาก ประการหนึ่งเตียเช็งก็ถูกเกาทัณฑ์ข้าพเจ้าส่งตัวไปให้อันเตาฉวนรักษา ณ เมืองทันจิวยังไม่ทราบว่าเป็นประการใด จะต้องให้ทหารไปฟังการและหยุดบำรุงทแกล้วทหารให้ปกติก่อน ถ้าสิ้นฤดูร้อนเราจึงยกไปตีเมืองกีจิวและเมืองไต้เหลียว ซ้องกั๋งได้ฟังโลวจุนหงีบอกข่าวเตียเช็งมีความวิตกเป็นอันมาก จึงสั่งทหารให้ไปฟังอาการเตียเช็งจะเป็นประการใด ทหารคำนับลาขึ้นม้ารีบไปเมืองทันจิวเข้าไปหาอันเตาฉวนถามถึงอาการป่วยของเตียเช็ง อันเตาฉวนเขียนหนังสือบอกอาการเตียเช็ง แล้วเอายาแก้โรคต่างๆ หลายขนานมอบให้ทหารผู้นั้นมาแจกจ่ายให้ทหารในกองทัพที่เจ็บป่วย ทหารรับคำนับรับหนังสือและยาแล้วขึ้นม้ารีบกลับมายังเมืองเง็กซันกุ้ย เอาหนังสือและยาส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ รับมาอ่านได้ความว่าอาการเตียเช็งค่อยคลายก็มีความยินดี จึงเอายาแจกแก่ทหารที่เจ็บป่วยแล้วบอกแก่โลวจุนหงีว่า ท่านจงอุตส่าห์เอาใจใส่ทนุบำรุงทแกล้วทหารให้มีความสุขอยู่ในเมืองเง็กซันกุ้ยก่อน เราจะต้องกลับไปเมืองเพ่งก๊กกุ้ย ต่อสิ้นฤดูร้อนแล้วจึงจะยกกองทัพบรรจบกันไปตีเมืองกีจิว สั่งแล้วซ้องกั๋งก็ยกทหารกลับมายังเมืองเพ่งก๊กกุ้ย
พอทหารม้าใช้มาแจ้งความว่า ทหารฮวนที่มาตั้งค่ายสกัดทางอยู่นั้นเลิกกลับไปแล้ว ซ้องกั๋งจึงปรึกษาโงวหยงว่าเราจะยกกองทัพไปตีเมืองกีจิวในระหว่างนี้ก็เป็นฤดูร้อน ทหารในกองทัพเราและกองทัพโลวจุนหงีก็ป่วยเจ็บเป็นอันมาก เราจะหยุดทำนุบำรุงทแกล้วทหารให้ปกติสักเดือนหนึ่งจึงค่อยยกกองทัพไปตีเมืองกีจิว โงวหยงว่าซึ่งท่านคิดนี้ถูกแล้ว ซ้องกั๋งก็พักทหารอยู่ ณ เมืองเพ่งก๊กกุ้ยประมาณเดือนเศษ ทหารและม้าก็มีกำลังบริบูรณ์ ซ้องกั๋งจึงสั่งทหารม้าใช้ไปบอกโลวจุนหงีให้ยกกองทัพออกจากเมืองเง็กซันกุ้ยไปบรรจบร่วมทางกัน ณ เมืองกีจิวตามกำหนด ทหารม้าใช้คํานับลามาบอกความแก่โลวจุนหงีตามคำซ้องกั๋งสั่งทุกประการ โลวจุนหงีได้แจ้งจึงจัดทหารเตรียมไว้ ครั้นถึงวันกำหนดก็ยกไปบรรจบกันกับกองทัพซ้องกั๋ง ณ ทางร่วมจะเข้าเมืองกีจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึงทางร่วมพบโลวจุนหงีแล้วจึงให้ทหารตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองประมาณหกสิบลี้ ให้ทหารทำบันไดหกและพลุเป็นอันมากเตรียมการที่จะปีนปล้นเมืองไว้พร้อมทุกประการ จึงปรึกษาโงวหยงว่าเราจะคิดการอย่างไรจึงจะตีเมืองกีจิวให้ได้โดยเร็ว โงวหยงตอบว่าธรรมดาจะตีบ้านเมืองนั้นต้องคิดอ่านแต่งทหารปลอมเข้าไปเป็นไส้ศึกในเมืองจึงจะทำการสำเร็จโดยง่าย ซ้องกั๋งว่าทหารของเราซึ่งมาในกองทัพยังไม่เห็นผู้ใดจะเข้าไปทำการเป็นไส้ศึกได้เลย
ขณะนั้นเจียสิวจึงพูดว่า เมื่อข้าพเจ้ายังไม่ได้ไปอยู่ ณ เขาเนียซัวเปาะ เคยไปเที่ยวเล่นในบ้านเมืองพวกฮวนมิได้ขาด ท่านจะใช้สอยประการใดก็ตามแต่ใจของท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังเจียสิวรับอาสามีความยินดีจึงบอกโงวหยงว่าผู้ที่จะเข้าไปเป็นไส้ศึกในเมืองนั้นมีตัวแล้ว ท่านจะบอกอุบายประการใดก็จงเร่งบอกเถิด โงวหยงจึงสั่งเจียสิวให้แปลงตัวเป็นราษฎรปลอมเข้าไปซุ่มอยู่ในเมือง เราจะยกกองทัพเข้าไปตั้งค่ายประชิด ถ้าเห็นว่าพวกฮวนคิดการรักษาเมืองและแต่งทหารออกมาได้รบติดพันกันแล้วจงเอาเพลิงจุดบ้านเรือนราษฎรให้หลายแห่ง ทหารที่รักษาหน้าที่ก็จะพากันดับเพลิงและรับครอบครัวบุตรภรรยาหนีเพลิงเป็นอลหม่าน ท่านจงรีบเปิดประตูรับพวกเราจะทำได้หรือไม่
เจียสิวตอบว่าการซึ่งท่านใช้แล้วข้าพเจ้าจะรับอาสา แต่จะขอซิเซียนไปด้วยจะได้ปรึกษากัน ซ้องกั๋งก็ยอมให้ เจียสิว ซิเซียนก็คำนับลามาแต่งตัวเหมือนราษฎรพวกฮวนพากันหาบฟืนตรงเข้าไปในเมือง ทหารฮวนซึ่งรักษาหน้าที่และประตูมิได้มีความสงสัยก็ปล่อยให้เข้าไป เจียสิว ซิเซียนจึงไปอาศัยอยู่ในวัดปอเงียมยี่
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นให้ทหารปลอมเข้าไปเป็นไส้ศึกแล้วจึงยกกองทัพเข้าตั้งค่ายใกล้เมืองประมาณหกลี้ ให้กองทัพโลวจุนหงีล้อมเมืองเข้าไว้อีกชั้นหนึ่งเป็นสามารถ ทหารกองตระเวนพวกฮวนเห็นดังนั้นจึงแจ้งความแก่เอ๋ลุดติดตงผู้ว่าราชการเมือง เอ๋ลุดติดตงได้แจ้งจึงให้ชุมนุมนายทหารพร้อม ปรึกษาว่าครั้งก่อนเราก็ได้มีหนังสือบอกแจ้งความไปถึงไต้เหลียวอ๋องขอกองทัพให้ยกมาช่วยก็ยังไม่เห็นมา บัดนี้ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพตั้งค่ายล้อมเมืองเราไว้ ท่านทั้งปวงจะคิดประการใดจึงจะกำจัดข้าศึกได้ มิดปอเซ่งว่าข้าพเจ้าจะขออาสาออกไปต่อสู้ด้วยทหารเมืองตังเกีย จับตัวซ้องกั๋งและตัดศีรษะนายทหารมาให้แก่ท่าน
ขณะนั้นท่องเซียนซีหนึงจึงพูดว่า ทหารของซ้องกั๋งคนหนึ่งที่ใส่เสื้อเขียวฝีมือขว้างก้อนศิลาแม่นยำนัก ถ้าท่านจะออกรบเร่งระวังตัวให้จงมาก เทียนซัวหยงบอกว่าทหารคนนั้นเราเอาเกาทัณฑ์ยิงตายเสียแล้วแล้วอย่าวิตกเลย
ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นทหารเข้าไปแจ้งความว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาท้ารบถึงริมกำแพง เอ๋ลุดติดตงให้มิดปอเซ่งเป็นทัพหน้า เทียนซัวหยงเป็นทัพหลัง ท่องเซียนซีหนึง ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังเป็นทัพหนุนนายทหารทั้งเจ็ดคำนับลามา เตรียมทหารพร้อมแล้วจึงมาเปิดประตูเมืองออกไปยังที่สนามรบ ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ลิมชองออกรบกับมิดปอเซ่งทัพหน้า ลิมชองคำนับแล้วขับม้าตรงเข้ารบ มิดปอเซ่งก็ขับม้ารำทวนเข้ามานายทหารทั้งสองต่อสู้กันเป็นสามารถได้ประมาณเจ็ดสิบเพลง มิดปอเซ่งเสียที ลิมชองเอาทวนแทงถูกหน้าอกมิดปอเซ่งตกม้าตาย เทียนซัวหยงเห็นดังนั้นก็มีความโกรธ ก็ขับม้าตรงมาจะรบกับลิมชอง ซือเหล็งจึงขับม้ารำทวนขวางหน้าไว้ เทียนซัวหยงก็เข้ารบกับซือเหล็งได้ประมาณยี่สิบเพลง ซือเหล็งเอาทวนแทงถูกต้นคอเทียนซัวหยงตกม้าตาย พอเวลาเย็นซ้องกั๋งจึงตีม้าล่อเลิกรบ ทหารทั้งสองฝ่ายก็กลับเข้าเมืองและค่าย
ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้า เอ๋ลุดติดตงจึงให้ท่องเซียนซีหนึง ชอเม่งเง็ก เชาเม่งกี่ กายี่ยุ่ยคังคุมทหารนายละพันยกออกมาตั้งอยู่ที่สนามรบ ทหารกองตระเวนก็เข้าไปแจ้งแก่ซ้องกั๋ง ๆ จึงยกทหารเป็นขบวนออกจากค่าย แล้วให้ทหารเข้ารบพวกฮวนถึงตะลุมบอน เอาอาวุธสั้นฆ่าทหารฮวนตายประมาณสามส่วน ทหารซ้องกั๋งตายประมาณส่วนหนึ่ง นายทหารฮวนเห็นทหารของตัวตายลงมากก็มีความโกรธ กายี่ยุ่ยคังก็ขับม้าไล่ฆ่าฟันทหารพวกซ้องกั๋งแตกกระจายไป ซกเถียวเห็นดังนั้นจึงขับม้าเข้ารบกับกายี่ยุ่ยคังประมาณยี่สิบเพลง กายี่ยุ่ยคังอ่อนกำลังเห็นจะต้านทานมิได้ก็ชักม้าหนี ซกเถียวชักม้าไล่ตามทันเอาขวานฟันถูกกายี่ยุ่ยคังตกม้าตาย ช่อเม่งเง็กก็ขับม้าออกมา ซือจินจึงขับม้ารำง้าวเข้ารบกับชอเม่งเง็กได้สองเพลง ซือจินเอาง้าวฟันถูกชอเม่งเง็กคอขาดตาย แล้วซือจินก็ขับม้าเข้าไล่ เชาเม่งกี่ก็ตกใจไม่ต่อสู้ชักม้าหนี ซือจินก็ขับม้าตามไปทันเอาง้าวฟันถูกบ่าเชาเม่งกี่ตกม้าตาย
ฝ่ายซ้องกั๋งเห็นทหารของตัวได้ชัยชนะจึงสั่งม้าใช้ไปบอกโลวจุนหงียกทหารเข้าระดมตีเมืองให้แตกจงได้ ทหารม้าใช้ก็ไปบอกตามสั่ง โลวจุนหงีก็ยกทหารเข้าไปถึงเชิงกำแพง ซ้องกั๋งก็ยกทหารตีประดังกองทัพท่องเซียนซีหนึงเป็นสามารถ ท่องเซียนซีหนึงเห็นเหลือกำลังที่จะสู้รบจึงพาทหารหนีกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งขับทหารไล่ตามไปถึงประตูเมือง ทหารรักษาหน้าที่ก็ปิดประตูไว้ ทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองหาได้ไม่ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารรายล้อมเมืองบรรจบกับกองทัพโลวจุนหงีเป็นสี่ด้านเอาเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปตามช่องเสมา ทหารฮวนซึ่งรักษาหน้าที่ก็ยิงเกาทัณฑ์ออกมา บ้างแล้วเอากรวดทรายนํ้ามันของร้อนรดสาดลงมา มิให้ซ้องกั๋งเอาบันไดพาดปีนกำแพงขึ้นไปได้ ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีให้ทหารจุดพลุและประทัดขึ้น เอ๋ลุดติดตงผู้ว่าราชการเมืองกับเอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุยขับม้าเที่ยวตรวจตราทหารมิให้ถอยจากหน้าที่ แล้วเกณฑ์ราษฎรชาวเมืองขึ้นช่วยป้องกันรักษาเชิงเทินไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายเจียสิว ซิเซียนซึ่งปลอมเข้าไปอยู่ที่วัดปอเงียมยี่ในเมืองกีจิวนั้นขึ้นไปดูบนต้นไม้แลเห็นทหารล้อมเมืองพร้อมทั้งสี่ด้านจึงปรึกษากันว่าซ้องกั๋ง โลวจุนหงีทำการประชิดเมืองเข้ามาถึงเชิงกำแพงแล้วจุดพลุสัญญาด้วยควรเราจะจุดไฟเผาเมืองขึ้น ปรึกษาแล้วก็รีบพากันลงมา พอเวลาพลบค่ำซิเซียนก็เอาเพลิงจุดวัดปอเงียมยี่ขึ้น แล้วก็เที่ยวจุดบ้านเรือนกรมการและราษฎรอีกหลายแห่งเพลิงก็ติดโชติช่วงสว่าง ทหารและราษฎรซึ่งประจำรักษาหน้าที่เห็นเพลิงไหม้บ้านเรือนของตัวมีความวิตกถึงบุตรภรรยาพากันละหน้าที่จะไปรับครอบครัว เอ๋ลุดติดตงและนายทหารจะห้ามไว้ก็ไม่หยุด เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุยก็ขับม้าเที่ยวห้ามทหารไม่ให้ถอยจากหน้าที่ เหล่าทหารก็ไม่ฟังจึงเอาง้าวฟันทหารและราษฎรตายเสียหลายคน ถึงกระนั้นก็ตามทหารและราษฎรหาฟังไม่ พากันละหน้าที่รีบไปรับครอบครัวทั้งสิ้น ทหารซ้องกั๋งก็เอาบันไดพาดปีนกำแพงเมืองขึ้นไปได้ไล่ฆ่าฟันทหารที่ยังประจำหน้าที่ตายหลายร้อยคน แล้วเปิดประตูเมืองรับทหารข้างนอกเข้าไปทั้งสี่ด้าน เอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุยขับม้ารบป้องกันทหารซ้องกั๋งไว้ ทหารซ้องกั๋งก็ตรูกันเข้าล้อมฆ่าเอ๋ลุดจงเตี๋ยน เอ๋ลุดจงหลุยตายอยู่ริมประตูเมือง แล้วไล่ฆ่าฟันกรมการและราษฎรตายลงเป็นอันมาก เอ๋ลุดติดตง ท่องเซียนซีหนึงก็พากันหนีปลอมปนกับราษฎรตรงไปเมืองไต้เหลียว
ครั้นเวลารุ่งสว่างซ้องกั๋งจึงสั่งทหารให้ดับเพลิงเก็บเอาทรัพย์สิ่งของ ๆ เอ๋ลุดติดตงไว้ แล้วป่าวร้องให้ราษฎรและกรมการเข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนาเป็นปกติ จึงให้เซียวเหยียงแต่งหนังสือบอกราชการให้เตียวอันบู๊ถือเข้าไปกราบทูลให้ทราบ เตียวอันบู๊ได้หนังสือบอกแล้วขึ้นม้ารีบไปถึงเมืองตังเกีย เอาหนังสือบอกส่งให้เจ้าพนักงานนำขึ้นถวายพระเจ้าซ้องฮุยจงทรงทราบความมีพระทัยยินดี จึงสั่งเจ้าพนักงานให้มีหนังสือตอบไปว่า “เทศกาลนี้เป็นฤดูร้อนให้ซ้องกั๋งหยุดทำนุบำรุงทแกล้วทหารอยู่ ณ เมืองกีจิว ให้โลวจุนหงีพักทหารอยู่ ณ เมืองเง็กซันกุ้ย อนึ่งบ้านเมืองรายทางที่ตีไว้ได้นั้น ให้ซ้องกั๋งจัดทหารที่มีสติปัญญาอยู่รักษาอย่าใดมีความประมาท ถ้าสิ้นฤดูร้อนแล้วให้ซ้องกั๋ง โลวจุนหงียกกองทัพไปตีเมืองไต้เหลียวได้จงได้” ครั้นแต่งแล้วเข้าผนึกมอบให้เตียวอันบู๊ถือกลับมา เตียวอันบู๊คำนับรับหนังสือรับสั่งแล้วรีบไปถึงเมืองกีจิว เอาหนังสือส่งให้ซ้องกั๋งรับมาอ่านแจ้งความตามรับสั่งแล้ว จึงให้โลวจุนหงียกกองทัพไปพักทหารอยู่ ณ เมืองเง็กซันกุ้ย ซ้องกั๋งก็พักทหารอยู่ในเมืองกีจิว
ฝ่ายเอ๋ลุดติดตง ท่องเซียนซีหนึงพากันหนีมาถึงเมืองไต้เหลียวจึงเข้าไปหาไต้เหลียวอ๋องคำนับแล้วร้องไห้ ไต้เหลียวอ๋องเห็นดังนั้นตกใจ จึงถามเอ๋ลุดติดตงว่าเป็นอย่างไรจึงร้องไห้เข้ามาดังนี้ เอ๋ลุดติดตงบอกว่าซ้องกั๋งยกทหารมาตีเมืองทันจิวแตกแล้วตีล่วงมาถึงเมืองกีจิว ข้าพเจ้าได้แต่งกองทัพออกต่อสู้อยู่หลายเวลาจนทหารเอกและบุตรข้าพเจ้าตายจึงเสียเมืองแก่ซ้องกั๋ง ขอท่านกรุณางดโทษแก่ข้าพเจ้าครั้งหนึ่งเถิด ไต้เหลียวอ๋องได้ฟังเอ๋ลุดติดตงบอกตามจริงและขอโทษก็มีความเมตตา ว่าเจ้ามีหนังสือบอกขอกองทัพไปช่วยนั้น เราตรึกตรองเห็นว่าเป็นฤดูร้อนที่ไหนข้าศึกจะทำการรบพุ่ง เราจึงนิ่งอยู่จนเสียเมือง ซึ่งการเป็นไปดังนี้ก็เพราะเรามีความประมาท เจ้าอย่าวิตกเสียใจไปเลยจงยับยั้งอยู่ที่นี่เสียก่อน เราจะคิดอ่านตีเมืองคืนให้และจัดที่ให้เอ๋ลุดติดตงอาศัยโดยสมควร
ไต้เหลียวอ๋องจึงถามขุนนางทั้งปวงว่าซ้องกั๋งเป็นคนตระกูลอย่างไร บ้านเมืองอยู่ที่ไหนจึงมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งนัก ซูเกียนขุนนางฝ่ายบุ๋นจึงบอกว่าซ้องกั๋งนี้เดิมเป็นคนโทษหนีไปอยู่เขาเนียซัวปาะ ครั้นเตียวเทียนอ๋องถึงแก่กรรมแล้วพวกโจรเหล่านั้นยกซ้องกั๋งขึ้นเป็นนายใหญ่ ได้ว่ากล่าวการงานทั้งปวงสิทธิ์ขาด ซ้องกั๋งเกลี้ยกล่อมทหารที่มีฝีมือและสติปัญญาไว้เป็นกำลังถึงร้อยเจ็ดคน ถ้าซ้องกั๋งจะประสงค์ทรัพย์สินเงินทองที่บ้านเมืองไหนก็ยกทหารไปตีได้สำเร็จความปรารถนา เจ้าแผ่นดินซ้องทราบความจึงแต่งแม่ทัพคุมทหารไปจับ ซ้องกั๋งก็สู้รบทัพหลวงแตกยับหลายครั้งจนเข็ดขยาดฝีมือพวกโจร ภายหลังเจ้าแผ่นดินซ้องมีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมถึงสามฉบับ ซ้องกั๋งจึงได้อ่อนน้อมยอมเข้าสามิภักดิ์ทำราชการ เจ้าแผ่นดินซ้องกั๋งแต่งให้มียศศักดิ์ตามสมควร ซ้องกั๋งจึงรับอาสาเป็นแม่ทัพคุมทหารยกมาตีเมืองเรา
ไต้เหลียวอ๋องว่าเจ้าแผ่นดินซ้องถือตัวว่ามีสติปัญญาเกลี้ยกล่อมเอาพวกโจรมาไว้เป็นกำลัง แล้วกลับให้พวกโจรยกทัพมากระทำย่ำยีเรามีความแค้นเป็นอันมาก จำจะหาคนที่มีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็งไปต่อสู้ด้วยซ้องกั๋ง ถ้ามีชัยชนะแล้ว จะยกกองทัพตีเลยเข้าไปให้ถึงเมืองตังเกีย ท่านทั้งปวงจงช่วยตรึกตรองการครั้งนี้ให้สำเร็จจงได้ อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงตอบว่าไต้เหลียวอ๋องคิดอ่านจะหาผู้มีฝีมือและสติปัญญามาตั้งเป็นแม่ทัพทำการกำจัดกองทัพซ้องกั๋ง และจะยกกองทัพไปตีเมืองตังเกียแก้แค้นนั้นถูกต้องตามด้วยประเพณีเจ้าแผ่นดินประเทศราชใหญ่แล้ว แต่ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าซ้องกั๋งมีกำลังและปัญญาหลักแหลมลึกซึ้งจะจัดหาผู้ใดไปต่อสู้นั้นยากนัก ข้าพเจ้าเห็นการอย่างหนึ่งพอจะแก้ไขดับความทุกข์ของราษฎรได้
๘๕
ไต้เหลียวอ๋องจึงถามอาวเอี๋ยนซีหนึงว่าท่านเห็นอย่างไรก็จงบอกไปเถิด อาวเอี๋ยนซีหนึงว่า ขุนนางในเมืองตังเกียนั้นมีสองพวก พวกหนึ่งตงฉินอีกพวกหนึ่งเป็นกังฉิน และขุนนางตงฉินนั้นมีซกไทอวยเป็นต้น ขุนนางกังฉิน คือ ซัวเกีย เอียเจียน ท่องกวน กอกิว สี่คนเป็นใหญ่ เมื่อเจ้าแผ่นดินซ้องจะมีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งนั้นได้ปรึกษาขุนนางทั้งสองพวก พวกที่สัตย์ซื่อนั้นยอมตามความคิดเจ้าแผ่นดิน พวกคนโกงนั้นขอให้ยกกองทัพไปปรามปรามตามอำนาจ เจ้าแผ่นดินไม่ฟังตามถ้อยคำก็มีความน้อยใจ ชวนกันยุยงส่อเสียดหาความผิดแก่ซ้องกั๋งต่างๆ จนซ้องกั๋งคิดจะไม่สมัครทำราชการ ขุนนางพวกตงฉินก็พูดจาเกลี้ยกล่อมเอาใจไว้ ซ้องกั๋งจึงได้วางอารมณ์เป็นกลางอยู่ ข้าพเจ้าทราบความเช่นนี้จึงเห็นว่าซ้องกั๋งมีความขัดเคืองบาดหมางอยู่กับขุนนางพวกกังฉินเป็นอันมาก ประการหนึ่งน้ำใจของซ้องกั๋งก็เป็นคนรักยศปรารถนาจะทำราชการให้ชื่อเสียงปรากฏในแผ่นดิน ขอให้ไต้เหลียวอ๋องแต่งคนที่พูดจาฉลาดรู้อุบายไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งเข้ามาอยู่ในเมืองไต้เหลียว แล้วจึงตั้งให้เป็นที่ตินก๊กไต้เจียงกุนผู้สำเร็จราชการฝ่ายบู๊ เห็นซ้องกั๋งจะมีความกตัญญูโดยสุจริต แล้วให้เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองตังเกียก็จะสำเร็จโดยง่าย ถ้าไต้เหลียวอ๋องยอมดังนี้มีประโยชน์สองประการ ประการหนึ่งได้ซ้องกั๋งไว้เป็นกำลัง อย่างหนึ่งเมืองตังเกียก็จะอยู่ในเงื้อมมือท่าน
ไต้เหลียวอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้แต่งหนังสือมีความว่า “เอ๋ลุดติดฮุยผู้เป็นที่ไต้เหลียวอ๋องครอบครองเมืองฮิวจิวมายังซ้องกั๋งและโลวจุนหงีให้แจ้ง ด้วยเราทราบว่าท่านเข้าไปทำราชการอยู่ในเจ้าแผ่นดินซ้องนั้นเหมือนหนึ่งนอนอยู่ใกล้กองเพลิงไม่รู้ว่าจะลามไหม้มาเมื่อไร เพราะขุนนางพวกกังฉินคอยหาความผิดและคิดร้ายอยู่มิได้ขาด ตัวท่านพลั้งพลาดลงเวลาใดอันตรายก็จะถึงท่านและทหารทั้งปวง ประการหนึ่งเราได้ยินกิตติศัพท์เล่าลือว่า ซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อประพฤติโดยสุจริตคิดจะทำราชการให้ชื่อเสียงปรากฏอยู่ในแผ่นดิน เรามีความรักใคร่เป็นอันมาก ซึ่งจะทำราชการอยู่ในเมืองตังเกียนั้นไม่เป็นประโยชน์ ด้วยเจ้าแผ่นดินไม่ตั้งอยู่ในยุติธรรม เชื่อฟังแต่คำคนสอพลอต่างๆ ถ้าท่านรักจะให้ชื่อเสียงปรากฏสืบแซ่ตระกูลแล้ว จงเจ้ามาอยู่ด้วยกันในแผ่นดินไต้เหลียว เราจะให้เป็นที่ตินก๊กไต้เจียงกุนผู้สำเร็จราชการฝ่ายบู๊ กับทั้งได้จัดทองคำพันตำลึง เงินเกวียนหนึ่ง แพรสีต่างๆ ร้อยแปดม้วน ม้ามีฝีเท้าร้อยแปดม้า ให้แจกทหารทั้งปวงก่อน ตัวท่านเข้าไปถึงเมืองไต้เหลียวแล้ว สมบัติในบ้านเมืองก็เหมือนของท่าน จะต้องการแจกจ่ายให้ทหารและจะใช้สอยมากน้อยเท่าใดไม่ขัดขืน” ครั้นแต่งแล้วประทับตรายี่ห้อผนึกมอบให้อาวเอี๋ยนซีหนึงถือไป
ขณะนั้นงิดง่วนก๊วงนายทหารเอกจึงพูดขึ้นว่า ไต้เหลียวอ๋องได้ครองเมืองเป็นใหญ่บนแผ่นดินไต้เหลียว มีเกียรติยศเหมือนดวงจันทร์ปรากฏอยู่บนอากาศ มีทหารเอกถึงยี่สิบแปดคน ทหารโทสิบเอ็ดคน ทหารเลวก็หลายสิบหมื่น เปรียบเหมือนดาวใหญ่น้อยล้อมเป็นบริวาร ข้าศึกจะมีมาในทิศทั้งสี่ก็อาจสามารถจะป้องกันรักษาเขตแดนมิให้เป็นอันตรายได้ ซึ่งไต้เหลียวอ๋องมีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งจะให้ได้เข้ามาอยู่ในเมืองนั้น เปรียบเหมือนเพลิงอันใกล้เชื้อจะไว้ใจเชื่อถือนั้นไม่ได้ ถ้าไต้เหลียวอ๋องมีความวิตกกลัวบ้านเมืองจะเป็นอันตรายแล้ว ข้าพเจ้าและพวกขุนนางฝ่ายบู๊จะรับเป็นธุระป้องกันไปกว่าจะสิ้นชีวิต ไต้เหลียวอ๋องตอบว่าท่านทักท้วงว่ากล่าวทั้งนี้ก็ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมแล้ว แต่เราของดไว้ก่อน ถ้าการเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จจึงคิดอ่านรบพุ่งต่อไป ไต้เหลียวอ๋องจึงสั่งพนักงานเบิกสิ่งของทองเงินให้อาวเอี๋ยนซีหนึง ๆ คำนับรับหนังสือและทองเงินแล้วออกมาเตรียมบ่าวไพร่เสบียงอาหารพอสมควรก็รีบไป
ฝ่ายซ้องกั๋งหยุดพักทหารอยู่ในเมืองกีจิวให้ฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ที่ปรึกษาและทหารเอกก็มาประชุมพร้อมกันที่ท้องสนาม พอทหารรักษาหน้าที่มาแจ้งความว่า ขุนนางพวกฮวนมาแต่เมืองไต้เหลียวจะเข้ามาคำนับ ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงถามโงวหยงว่าขุนนางเมืองไต้เหลียวจะมาหาเราด้วยเหตุสิ่งใด โงวหยงบอกว่าเห็นจะเป็นไต้เหลียวอ๋องใช้คนมาเกลี้ยกล่อมเราเป็นแน่ ซ้องกั๋งว่าดังนั้นเราจะตอบประการใดดี โงวหยงว่าท่านจงพูดจาเป็นทีเหมือนจะอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ ถ้าไต้เหลียวอ๋องเชื่อถ้อยคำแล้วเราจึงคิดเป็นอุบายซ้อนกลเข้าตีเมืองปาจิวให้แตก ถ้าได้เมืองปาจิวแล้ว เมืองฮิวจิวก็จะอยู่ในเงื้อมมือเรา ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งทหารให้เปิดประตูรับขุนนางฮวนเข้าไปในเมืองแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร
ซ้องกั๋งจึงถามอาวเอี๋ยนซีหนึงว่าท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยธุระสิ่งใดหรือ อาวเอี๋ยนซีหนึงบอกว่า ข้าพเจ้านำความสำคัญแจ้งกับท่าน ครั้นจะพูดต่อหน้าทหารทั้งปวงกลัวการจะแพร่งพรายไป ซ้องกั๋งจึงให้ทหารถอยออกไปเสียให้ห่างแล้วก็ถามว่า ท่านจะบอกความสิ่งใดแก่เราก็จงบอกเถิด อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงว่า ไต้เหลียวอ๋องเห็นท่านมีสติปัญญาเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริตมีความรักเป็นอันมาก ให้ข้าพเจ้าคุมทองคำพันตำลึง เงินเกวียนหนึ่ง ม้ามีฝีเท้าร้อยแปดม้า แพรสีต่างๆ ร้อยแปดม้วนมาให้ท่านแจกทหาร แล้วสั่งเตือนสติท่านด้วยในเมืองตังเกียนั้นประกอบด้วยขุนนางกังฉินเป็นอันมาก ถ้าเห็นผู้ใดมีสติปัญญาดีกว่าตัวแล้วก็อิจฉาพยาบาทคิดเบียดเบียนต่างๆ ตัวทำผิดสักเท่าใดก็ปิดเนื้อความไว้ ถ้าผู้อื่นทำผิดบ้างแต่เล็กน้อยก็แคะไค้ว่ากล่าวให้ความผิดนั้นมากขึ้น ถึงผู้ใดจะมีความชอบต่อแผ่นดินก็ทูลกีดกันเสียเอาความชอบของผู้อื่นมาเป็นของตัว เจ้าแผ่นดินซ้องก็ยังหนุ่มไม่รอบรู้ในการบ้านเมือง ฟังแต่คำคนสอพลอประจบประแจงเป็นประมาณ ซึ่งท่านจะทำราชการร่วมกันกับคนจำพวกนี้เห็นว่าภัยจะมีเป็นแน่แท้ จงตรึกตรองหาผู้ซึ่งเป็นที่พึ่งอันตั้งอยู่ในยุติธรรมจะได้มีความสุขต่อไปให้สมควรกับสติปัญญาและฝีมือของท่าน ประการหนึ่งไต้เหลียวอ๋องเจ้านายข้าพเจ้านั้นเป็นคนใจดีมีเมตตาจิต โอบอ้อมรักคนมีสติปัญญาและทหารที่มีฝีมือยิ่งกว่าบุตรภรรยาและทรัพย์สมบัติทั้งปวง จึงได้มีหนังสือแผ่ไมตรีมาถึงท่าน
พูดแล้วก็เอาหนังสือส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ รับมาอ่านแจ้งความแล้วจึงแสร้งพูดว่า ซึ่งไต้เหลียวอ๋องมีความเมตตาฝากสิ่งของมาให้และมีหนังสือเตือนสติชักชวนเราเข้าไปทำราชการ จะแต่งตั้งให้มียศศักดิ์นั้นขอบคุณเป็นที่ยิ่ง และซึ่งเราได้มีอำนาจมีคนนับถือกลัวเกรงนั้นใช่จะสำเร็จด้วยความคิดปัญญาเราผู้เดียวหามิได้ ต้องอาศัยกำลังปัญญาพี่น้องทั้งปวงเป็นประมาณ จะทำการสิ่งใดจึงได้สำเร็จความปรารถนา แต่ตัวของเรานี้ก็มีความแค้นเคืองขุนนางพวกกังฉินเป็นอันมาก คิดจะไม่สมัครทำราชการจะไปทำมาหากินอยู่บ้านเดิม พอมีรับสั่งให้ให้ยกกองทัพมาปราบแผ่นดินไต้เหลียว ครั้นจะขัดขืนไม่ทำตามรับสั่งก็กลัวขุนนางพวกกังฉินจะกราบทูลยุยงให้มีความผิด จึงจำใจพาพี่น้องและทหารมาทำศึก ซึ่งเราตีบ้านเมืองล่วงเข้ามาถึงเมืองกีจิวนี้ เราขอยืมเป็นที่พักทหารอยู่กว่าจะสิ้นฤดูร้อน แล้วจะพูดจาปรึกษาพี่น้องทั้งปวงให้เห็นพร้อมใจกันก่อน จึงจะเข้าไปสามิภักดิ์ทำราชการอยู่ในไต้เหลียวอ๋องกว่าจะสิ้นชีวิต และสิ่งของทองเงินซึ่งไต้เหลียวอ๋องให้มานั้น ท่านจงเอากลับคืนไปเก็บรักษาไว้ก่อน ครั้นจะแจกจ่ายให้ในขณะนี้ก็จะเกิดทุ่มเถียงแก่งแย่งกันกิตติศัพท์จะอื้ออึงไป ขอเชิญท่านไปแจ้งความแก่ไต้เหลียวอ๋องตามถ้อยคำของเราให้ถี่ถ้วน
อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงตอบว่าท่านรักใคร่ไต้เหลียวอ๋องจริงแล้วก็จงรับเอาสิ่งของนี้ไว้ ตัวท่านผู้ใหญ่ได้บังคับการงานสิทธิ์ขาดคนเหล่านั้นย่อมอยู่ในอำนาจทั้งสิ้น ใครจะอาจขัดขืนถ้อยคำท่านได้ ซ้องกั๋งตอบว่าน้ำใจพี่น้องของเราไม่เหมือนคนทั้งปวง ดุร้ายกาจมาก เราทุกวันนี้เหมือนอยู่ในฝูงเสือต้องเอาใจเล้าโลมไม่ให้โกรธจึงได้ปกติมา ท่านจะให้เราหักหาญข่มขี่เอาตามใจฝ่ายเดียวนั้นไม่ได้ ต้องว่ากล่าวเกลี้ยกล่อมกันโดยดี ถ้าปรึกษาตกลงพร้อมกันแล้วเมื่อใดจึงจะมีหนังสือบอกเข้าไปให้แจ้ง อาวเอี๋ยนซีหนึงไม่รู้ที่จะตอบประการใดจึงบอกซ้องกั๋งว่า ถ้ามั่นคงดังนั้นแล้วข้าพเจ้าจะลาไปก่อน การซึ่งท่านพูดไว้นั้นอย่าลืม ข้าพเจ้าจะไปแจ้งแก่ไต้เหลียวอ๋องตามถ้อยคำของท่านทุกประการ พูดแล้วก็คำนับลาซ้องกั๋งตามมาส่งถึงนอกเมือง อาวเอี๋ยนซีหนึงก็ขึ้นม้าพาบ่าวไพร่คุมสิ่งของกลับไปเมืองฮิวจิว
ครั้นอาวเอี๋ยนซีหนึงกลับไปแล้ว ซ้องกั๋งจึงเล่าความตามคำอาวเอี๋ยนซีหนึงมาพูดให้โงวหยงฟัง โงวหยงได้แจ้งจึงตรึกตรองว่า ซ้องกั๋งนี้จะเป็นคนสัตย์ซื่อมั่นคงเหมือนที่เคยประพฤติมาแต่ก่อนหรือจะหลงด้วยยศไปเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่ด้วยเจ้าเมืองไต้เหลียวจำจะลองดูใจให้แน่ คิดแล้วจึงแสร้งพูดว่าท่านทำราชการอยู่ในเมืองตังเกียไม่มีความสุขด้วยขุนนางพวกกังฉินคอยเบียดเบียนหาข้อผิดเป็นนิตย์ เราคิดเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่ด้วยไต้เหลียวอ๋องให้พ้นพวกพาลท่านจะเห็นประการใด ซ้องกั๋งไม่เข้าใจในอุบายสำคัญว่าโงวหยงจะให้ไปอยู่กับไต้เหลียวอ๋องก็โกรธ จึงพูดว่าพวกกังฉินในเมืองตังเกียเป็นศัตรูปองร้ายอย่างไรเรามิได้มีความวิตก ถือเอาบุญและกรรมเป็นประมาณ ประการหนึ่งพวกเราทำความผิดเป็นมหันตโทษ พระเจ้าแผ่นดินก็ยังเมตตาโปรดพระราชทานยศและทรัพย์แก่พวกเราเป็นอันมาก ควรที่ท่านทั้งปวงจะระลึกถึงพระคุณจงมากไม่ควรจะคิดทรยศประทุษร้ายหมายเอาผู้อื่นเป็นที่พึ่ง ถึงตัวของท่านแต่ก่อนเราก็นับถือว่าเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญูกลับมาประพฤติการเป็นพาลไปเสียแล้ว เราก็สิ้นอาลัยไม่นับถือเอาเป็นพวกพ้องอีกต่อไป โงวหยงเห็นซ้องกั๋งเป็นคนใจยั่งยืนตั้งอยู่ในความสัตย์ก็มีความยินดี จึงว่าข้าพเจ้าสัพยอกลองใจท่านดูเล่น ท่านอย่าได้ถือโทษโกรธเลย ซ้องกั๋งได้ฟังดังนั้นก็คลายความโกรธจึงถามโงวหยงว่าท่านสั่งเราให้พูดกับอาวเอี๋ยนซีหนึงเป็นที่อ่อนน้อมจะยอมสามิภักดิ์ เราก็ได้ว่ากล่าวตามคำท่าน ท่านจะคิดต่อไปข้างหน้าประการใด โงวหยงตอบว่าครั้งนี้พวกฮวนต้องในอุบายเราแล้ว จะคิดตีเมืองปาจิวเวลาใดก็ได้ แต่ในระหว่างนี้ขอให้งดไว้ก่อนด้วยเป็นเทศกาลร้อน ทแกล้วทหารจะได้ความลำบาก ต้องหยุดพักอยู่เมืองกีจิวกว่าจะสิ้นฤดูร้อนแล้วจึงค่อยคิดการต่อไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงตั้งกองฝึกหัดทหารทั้งปวงให้ชำนาญในเพลงอาวุธต่างๆ
อยู่มาในเวลาวันหนึ่งที่ปรึกษาและทหารทั้งปวงมาประชุมพร้อมกันที่ท้องสนาม ซ้องกั๋งจึงถามกงซุนสินว่า ฬ่อจินหยินอาจารย์ของท่านเป็นผู้วิเศษชำนาญในไตรเพทวิชาการสิ่งใด กงซุนสินตอบว่าอาจารย์ของข้าพเจ้าชำนาญในคัมภีร์โหราศาสตร์ ดูฤกษ์บนฤกษ์ล่าง และนิมิตร้ายดีทั้งปวง ประการหนึ่งถ้าจะดูลักษณะราศีก็ทำนายแม่นยำ และกาลที่ล่วงแล้วแต่หนหลังและการจะดีร้ายต่อไปภายหน้า ข้าพเจ้าคิดว่าจะเชิญท่านไปคำนับสักครั้งหนึ่งก็ไม่มีเวลาว่าง ซ้องกั๋งได้ฟังมีความยินดีคิดจะไปคำนับและไต่ถามการทั้งปวงให้บ้าง จึงพูดว่าระหว่างนี้การศึกก็ยังสงบอยู่ ควรเราจะไปคำนับท่านอาจารย์และขอพรคำสั่งสอนของท่านมาไว้เป็นมงคล หนทางที่จะไปแต่เมืองกีจิวนั้นใกล้หรือไกล กงซุนสินบอกว่า ท่านอาจารย์สำนักอยู่เขายี่เซียนซัวจะต้องเดินตัดไปทางเมืองกิวตันกุ้ยถึงเขาฮือทีซัว ลงจากเขาไปอีกหน่อยหนึ่งก็จะถึงที่สำนักท่านอาจารย์ ซ้องกั๋งจึงสั่งโงวหยงว่าเราจะไปคำนับอาจารย์ฬ่อจินหยิน ท่านจงคุมทหารอยู่รักษาเมืองกีจิวอย่าให้มีเหตุ โงวหยงตอบว่าเชิญท่านไปเถิด ข้าพเจ้าจะรักษาเมืองมิให้เป็นอันตราย ซ้องกั๋งจึงจัดดอกไม้ธูปเทียนกับสิ่งของที่จะไปคำนับพร้อมแล้ว จึงพาฮวยหยง ไตจง ลือฮวง กวนเส็ง เอียนสุน เบ๊หลินกับทหารห้าพัน กงซุนสินเป็นผู้นำทางรีบมาถึงเขายี่เซียนซัว ซ้องกั๋งจึงให้ทหารพักอยู่เชิงเขา ซ้องกั๋ง กงซุนสิน กับนายทหารพากันขึ้นไปถึงลานวัดแวะนั่งอยู่ที่เก๋ง พอแลเห็นเด็กคนหนึ่งเดินออกมาแต่ข้างใน ซ้องกั๋งจึงถามเด็กว่าท่านอาจารย์อยู่หรือไปไหน เด็กบอกว่าท่านอาจารย์สวดมนต์อยู่ในห้องแล้วถามว่า ท่านพากันมานี้ด้วยธุระสิ่งใด ข้าพเจ้าจะเข้าไปบอกให้อาจารย์ทราบ ซ้องกั๋งตอบว่าเราไม่มีธุระสิ่งใดเพียงแต่จะมาคำนับท่านอาจารย์ให้รู้จักไว้เท่านั้น
ฝ่ายฬ่อจินหยินได้ยินเสียงคนพูดอยู่ข้างนอกนึกสงสัยจึงเดินออกมา เห็นกงซุนสินผู้เป็นศิษย์ก็มีความยินดี กงซุนสินก็พาซ้องกั๋งเข้าไปคำนับ ฬ่อจินหยินจึงถามกงซุนสินว่า เจ้าพาใครมาหาเราด้วยธุระสิ่งใด กงซุนสินบอกว่าข้าพเจ้าพาซ้องกั๋งผู้พี่มาคำนับท่าน ฬ่อจินหยินจึงถามว่าซ้องกั๋งที่อยู่เขาเนียซัวเปาะหรือไม่ใช่ กงซุนสินบอกว่าคนผู้นี้เอง บัดนี้ได้เข้าไปเป็นข้าราชการอยู่ในพระเจ้าแผ่นดินซ้อง โปรดตั้งให้เป็นขุนนางแม่ทัพหน้า ยกกองทัพมาทำศึกในแผ่นดินไต้เหลียวตีเมืองขึ้นได้หลายหัวเมืองแล้ว ในระหว่างนี้เป็นฤดูร้อน จึงหยุดพักกองทัพอยู่ ณ เมืองกีจิวการศึกยังว่างอยู่ ข้าพเจ้าจึงพามาคำนับเพื่อให้รู้จักท่าน
ฬ่อจินหยินได้แจ้งจึงเชิญให้นั่งที่สมควร ฬ่อจินหยินก็ลงจากเก้าอี้ออกมายืนอยู่ ซ้องกั๋งเห็นอาจารย์ทำกิริยาดังนั้นก็ลงเสียจากเก้าอี้แล้วถามว่าเหตุใดอาจารย์จึงทำเช่นนั้น ฬ่อจินหยินจึงตอบว่าเราเป็นอาจารย์ชาวบ้านนอก ท่านเป็นขุนนางในเมืองหลวงไม่ควรจะรับคำนับและนั่งที่เสมอกัน เชิญท่านขึ้นไปนั่งให้สบายเถิด ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ท่านเป็นอาจารย์ผู้วิเศษ หลวงจีนทั้งปวงต้องเคารพนับถือเป็นที่ยำเกรง แต่ตัวข้าพเจ้าก็นับถือรักใคร่เหมือนดังอาจารย์ขอเชิญท่านขึ้นมานั่งที่สมควรเถิด ข้าพเจ้าและทหารทั้งปวงจะได้คำนับและสนทนาไต่ถามตามธรรมเนียม ฬ่อจินหยินได้ฟังซ้องกั๋งพูดเป็นคนมีปัญญานับถือโดยสุจริตจึงไปนั่งบนเก้าอี้ ซ้องกั๋ง กงซุนสินก็คุกเข่าคำนับถึงแปดครั้ง แล้วซ้องกั๋งจึงให้ทหารเข้าไปคำนับตามธรรมเนียม ฬ่อจินหยินว่าตัวท่านและทหารทั้งปวงนี้มีวาสนาด้วยกันเป็นอันดับเพราะเหตุว่าดาวในอากาศจุติลงมาบังเกิด ถึงจะยกกองทัพไปปราบปรามพวกฮวนก็คงสำเร็จความปรารถนา อนึ่งกงซุนสินเป็นศิษย์ของเราได้อุปถัมภ์มาแต่เด็ก คิดจะให้เป็นหลวงจีนใหญ่อยู่สำหรับวัด ครั้นเราพิเคราะห์ดูฤกษ์บนก็แจ้งว่าดาวประจำตัวกงซุนสินนั้นเป็นดาวพวกเดียวในหมู่ร้อยแปดจึงได้ให้ไปอยู่กับท่าน ถ้าการศึกเสร็จแล้วท่านจงปล่อยกงซุนสินมาอยู่ปฏิบัติเราจะได้มอบตำราวิชาทั้งปวงให้ ประการหนึ่ง มารดากงซุนสินก็เป็นคนชราอยู่มากกว่าเจ็ดสิบปีไม่มีใครจะปฏิบัติรักษา ท่านอย่าหน่วงเหนี่ยวไว้ให้ช้า ซ้องกั๋งตอบว่ากงซุนสินนั้นข้าพเจ้ารักเหมือนน้องร่วมท้องไม่ใคร่จะให้จากกัน การซึ่งจะอยู่ปฏิบัติบิดามารดานั้นสุดจะขัดได้
แต่พูดจาไต่ถามกันอยู่จนเวลาเย็น ซ้องกั๋งจึงให้ทหารเอาธูปเทียนดอกไม้บูชา แล้วเอาสิ่งของที่ดีมีราคาและของรับประทานต่างๆ ให้กับอาจารย์ ฬ่อจินหยินจึงว่า สิ่งของที่มีราคามากนั้นเราไม่มีกิจที่จะใช้สอยหรอก ขอท่านจงเอากลับไปไว้แจกให้ทหารเถิด ซ้องกั๋งจึงตอบว่าแต่ของรับประทานนั้นให้ท่านกรุณาช่วยรับไว้ด้วย ฬ่อจินหยินก็ยอมและบอกว่าเวลาจวนค่ำ ท่านจงพักอยู่กับเราสักคืนหนึ่งแล้วจัดห้องให้อาศัยตามสมควร ครั้นเวลาค่ำซ้องกั๋ง กงซุนสินก็ปฏิบัติให้อาจารย์ ซ้องกั๋งจึงถามว่าข้าพเจ้าอาสาช่วยราชการแผ่นดินนั้น จะได้เลื่อนยศศักดิ์เป็นใหญ่ขึ้นไปหรือจะทรุดต่ำลงและเสมอตัวเป็นประการใด จะยกกองทัพไปทำศึกกับพวกฮวนครั้งนี้จะสำเร็จสมความปรารถนาหรือไม่ ท่านอาจารย์จงได้กรุณาชี้แจงและทำนายให้ข้าพเจ้าทราบบ้าง
ฬ่อจินหยินว่า การสิ่งใดที่ท่านคิดไว้คงจะสมความปรารถนา ความดีของท่านมีอยู่หลายข้อ เราจะเขียนอักษรเป็นคำโคลงทำนายให้ไปสำหรับตัวสักแปดบท แล้วจึงเขียนอักษรลงในกระดาษว่า “ตอง ซิน เจี่ย เจีย งี่ ขี่ เจี้ย หี่ ฮิว เอียน กอง ปิด เม่ง ฮ้วย ฮือ ฮุย ซี้ ฮ่อง ตัง หมอ ฮวง หงัน ฮุน กวย โง่ว เถา ฉอ บ๊วย กัว ลก ตั้ง กุย” บทละสี่เป็นอักษรสามสิบสอง แปลความทีละคู่เป็นใจความว่า ตองซินนั้นคือคนกตัญญูต่อท่านผู้มีคุณ เจี่ยเจีย มีน้อย งี่ขี่นั้นว่าคนกตัญญูต่อมิตรสหาย เจี้ยหี่เช่นนี้น้อยนัก ฮิวเอียนในประเทศแผ่นดิน ฝ่ายเหนือคือเมืองไต้เหลียว กองปิดถ้าปราบปรามสำเร็จแล้ว เม่งฮ้วยอุปมาดังดวงจันทร์อันปรากฏในทางอากาศ ฮือฮุย มีรัศมีสว่าง ซี้ฮ่องเพิ่งพบ ตังหมอคือกำหนดเดือนในปลายฤดูหนาว ฮองหงันเปรียบดังฝูงนก ฮุนกวยจะพลัดพรากจากหมู่ โง่วเถา พวกเจ้านี้เดิมตั้งก๊กอยู่ซัวตัง ฉอบ๊วยการศึกจะยุติ ณ เมืองฌ้อ กัวลกจะมีบรรดาศักดิ์และลาภ ตั้งกุยพร้อมกัน จึงเอาอักษรทั้งสามสิบสองรวมเข้าไปเป็นความว่า คนที่มีความสัตย์ซื่อกตัญญูต่อผู้มีคุณและมิตรสหายนั้นย่อมบริบูรณ์ด้วยยศและทรัพย์มีความสุขเย็นใจเจริญขึ้นเปรียบเหมือนดวงจันทร์ในวันขึ้นสิบห้าค่ำ เมื่อปลายฤดูหนาวต่อกับต้นฤดูร้อนมีรัศมีสว่างปรากฏทั่วไปในท้องอากาศและพื้นดิน คนที่จะเชื่อถือทำตามถ้อยคำนักปราชญ์นั้นมีน้อย ธรรมดาคนพาลนั้นย่อมประพฤติการหยาบช้าเป็นคนอกตัญญู มิได้สัตย์ซื่อต่อผู้มีคุณและมิตรสหาย คิดประทุษร้ายต่อผู้มีคุณนั้นต่างๆ ลักษณะผู้ซึ่งประพฤติการเช่นนี้ ถึงจะมียศและทรัพย์สมบัติบริวารสักเท่าใดคงจะเสื่อมถอยไปทุกวัน เปรียบเหมือนดวงจันทร์ในวันข้างแรมและเดือนในกลางฤดูฝน ถึงจะมีรัศมีสว่างบ้างเล็กน้อยก็สว่างเสียเปล่ามิได้ปรากฏความข้อหนึ่งว่า เดิมซ้องกั๋งตั้งก๊กอยู่ ณ แขวงเมืองซัวตังได้ชักชวนคนทั้งร้อยเจ็ดกระทำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องซื่อตรงมิได้คิดคดต่อกัน จึงอาสาเจ้าแผ่นดินมาปราบปรามแผ่นดินฝ่ายเหนือคือเมืองไต้เหลียวนั้นคงจะสำเร็จตามความปรารถนา แต่การศึกจะไปยุติอยู่เพียงเมืองฌ้อจะได้ดีก็ได้ดีพร้อมกัน แล้วจะพลัดพรากจากกัน เปรียบเหมือนฝูงนกเมื่อฤดูหนาว ธรรมดานกที่มีความหนาวเมื่อเวลาใกล้รุ่งก็มั่วสุมประชุมเป็นฝูงเข้าแล้วก็พากันบินฉาบเอาไอน้ำตามลำน้ำและท้องทะเลกว่าแสงอาทิตย์จะกล้า ถ้าอากาศร้อนแล้วก็พากันไปเที่ยวหาอาหาร แม้นพบก็พากันลงกินพร้อมกัน ครั้นสิ้นฤดูหนาวก็แตกฝูงกระจัดกระจายไป พวกร้อยแปดคนนี้ก็เหมือนกับฝูงนก พี่น้องจะต้องจากกันเมื่อปลายมือ เมื่อฬ่อจินหยินเขียนคำโคลงแปดบทจบแล้วส่งให้ ซ้องกั๋งรับมาอ่านไม่เข้าใจด้วยเป็นคำอรรถลึกซึ้ง จึงว่าอักษรสามสิบสองนี้ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ ฬ่อจินหยินตอบว่าหนังสือเป็นคำสั่งสอนและทำนาย ท่านจงเอาไปตรึกตรองถามโงวหยงดูก็คงจะเห็นความตลอดไป
แต่พูดกันอยู่จนได้เวลา ซ้องกั๋ง กงซุนสินจึงคำนับลาออกมานอน ครั้นรุ่งสว่าง ซ้องกั๋ง กงซุนสินและทหารทั้งปวงก็คำนับลาฬ่อจินหยินมาถึงเมืองกิจิว จึงส่งหนังสือให้โงวหยง และเล่าความตามคำอาจารย์ให้ฟังทุกประการ โงวหยงตรึกตรองตามหนังสือก็เห็นความตามข้ออธิบาย จึงเอาหนังสือมอบให้ซ้องกั๋งเก็บไว้สำหรับตัว
ฝ่ายอาวเอี๋ยนซีหนึงครั้นมาถึงเมืองไต้เหลียวแล้วจึงเข้าไปแจ้งความแก่ไต้เหลียวอ๋องตามซึ่งได้พูดนัดแก่ซ้องกั๋งให้ทราบทุกประการ ไต้เหลียวอ๋องได้แจ้งมีความยินดีจึงถามอาวเอี๋ยนซีหนึงว่า ท่านคาดคะเนน้ำใจซ้องกั๋งเห็นจะสม้ครเข้ามาอยู่ด้วยกับเราโดยสุจริต หรือจะคิดอุบายเป็นกลศึกดอกกระมัง อาวเอี๋ยนซีหนึงตอบว่า ข้าพเจ้าตรึกตรองดูในอารมณ์ซ้องกั๋งเห็นจะสมัครมาอยู่ด้วยไต้เหลียวอ๋องเป็นแน่แท้ แต่ขอทุเลาจะปรึกษาทหารทั้งปวงดูก่อน ถ้าทหารปลงใจพร้อมกันแล้วจึงจะมีหนังสือแจ้งความมาให้ทราบ ต้องรอคอยฟังให้แน่ก่อน แม้นเนิ่นช้าเกินกำหนดข้าพเจ้าจะกลับออกไปเตือน แล้วคำนับลาไปที่อยู่
แต่ไต้เหลียวอ๋องคอยฟังข่าวซ้องกั๋งอยู่ประมาณเดือนเศษก็หาเห็นมีหนังสือแจ้งความมาไม่ จึงสั่งอาวเอี๋ยนซีหนึงให้ออกไปฟังข่าวซ้องกั๋ง ณ เมืองกีจิว อาวเอี๋ยนซีหนึงคำนับลามาขึ้นม้าตรงไปถึงเมืองกีจิว บอกทหารรักษาหน้าที่ว่า เราเป็นขุนนางเมืองไต้เหลียวอ๋องจะขอเข้าไปเจรจาความเมืองกับท่านแม่ทัพเมืองตังเกีย ทหารรักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงให้ทหารเปิดประตูรับ อาวเอี๋ยนซีหนึงเข้าไปคำนับ ซ้องกั๋งเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ไต้เหลียวอ๋องสั่งความมาอย่างไรบ้าง อาวเอี๋ยนซีหนึงไม่ตอบประการใดชายตาแลดูทหารทั้งปวง ซ้องกั๋งเข้าใจในกิริยา จึงให้ทหารเหล่านั้นออกไปเสียให้ห่าง อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงว่าไต้เหลียวอ๋องให้ข้าพเจ้าออกมาแจ้งความให้ทราบว่า การซึ่งท่านจะเข้าไปอยู่ในแผ่นดินไต้เหลียวนั้น ไต้เหลียวอ๋องทำตรายี่ห้อกับที่บ้านตึกเก๋งใหญ่น้อยไว้คอยท่าพร้อมแล้วจะเชิญท่านไปโดยเร็ว ซ้องกั๋งตอบว่าซึ่งเรารับคำไว้ว่าจะเข้าไปเป็นข้าไต้เหลียวอ๋องนั้นก็คิดจะไปทุกเวลา ได้พูดจาเกลี้ยกล่อมทหารในกองทัพเราก็ยอมสมัครไปด้วยทั้งสิ้น แต่มีความคับใจเราอีกข้อหนึ่งถึงจะบอกกับท่านตามจริงที่ไหนจะเชื่อ คงคิดเห็นว่าเราแสร้งอุบายบิดพริ้ว อาวเอี๋ยนซีหนึงตอบว่าข้าพเจ้าเชื่อถือตามถ้อยคำของท่าน ซึ่งจะมีความรังเกียจสงสัยสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นหามิได้ และข้อความที่ขัดข้องในใจประการใดจงบอกไปเถิด
ซ้องกั๋งเห็นอาวเอี๋ยนซีหนึงปลงใจเชื่อถือแล้ว จึงพูดว่าเดิมพระเจ้าแผ่นดินซ้องโปรดให้ตั้งเราเป็นโจวเซียนหอง ตังโลวจุนหงีเป็นฮูเซียนหอง แยกทหารของเราเป็นสองกอง แบ่งให้โลวจุนหงีคุมกองหนึ่ง เราคุมกองหนึ่งออกมาปราบแผ่นดินฝ่ายเหนือให้ช่วยกันตีหัวเมืองและด่านมาหลายตำบล โลวจุนหงีจึงได้ตั้งพักทหารอยู่ในเมืองเง็กซันกุ้ย เราให้ทหารไปบอกความตามที่ไต้เหลียวอ๋องมีหนังสือมาให้แจ้ง โลวจุนหงีพูดจาแก่งแย่งทีจะไม่อ่อนน้อม การเป็นเช่นนี้เราจึงมีความวิตกคับใจนัก อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงถามว่า โลวจุนหงีไม่ยินยอมตามถ้อยคำของท่าน ๆ จะคิดอ่านประการใด ซ้องกั๋งว่าถ้าไต้เหลียวอ๋องและท่านมีความเมตตาแก่เราแล้ว จงหาบ้านเมืองที่มั่นคงให้เราพักอาศัยเป็นที่มั่น และจะพาทหารของเราเข้าไปอยู่ในเมืองนั้น โลวจุนหงีรู้ว่าเราไปอยู่ด้วยไต้เหลียวอ๋องแล้วก็จะมีความโกรธคงยกกองทัพไปตาม เราจะพูดจาเกลี้ยกล่อมดูกิริยาอาการเสียก่อน ถ้าเห็นว่าโลวจุนหงีไม่สมัครโดยจริงแล้วจึงจะยกทหารออกต่อสู้ แม้นเจ้าแผ่นดินซ้องทราบความว่าเราเป็นกบฏ จะให้ขุนนางผู้ใหญ่ยกทัพหลวงออกมาจับเราจะขอเอาบารมีไต้เหลียวอ๋องเป็นที่พึ่ง
อาวเอี๋ยนซีหนึงตอบว่า เจ้าแผ่นดินซ้องจะยกกองทัพเกณฑ์ทหารมาสักเท่าใด ท่านอย่าได้วิตกไว้เป็นธุระของไต้เหลียวอ๋องจะป้องกันรักษามิให้ท่านเป็นอันตราย ซึ่งท่านจะขอเมืองอยู่อาศัยคอยตั้งรับกองทัพโลวจุนหงีนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าเมืองปาจิวเป็นเมืองสำคัญ ไต้เหลียวอ๋องให้ก๊กกู๋พี่ภรรยาเป็นผู้ว่าราชการมีทหารเอกและทหารรองไพร่บ้านพลเมืองเป็นอันมาก ป้อมกำแพงมั่นคงพอจะตั้งรับพวกข้าศึกได้ ถึงจะเสียทีก็มีทางหนีทางไล่ถึงสองทาง ๆ หนึ่งออกด่านเอี๊ยะเจียงก๊วน ทางหนึ่งออกด่านบุนอันก๊วน ข้าพเจ้าจะให้ท่านตั้งพักอยู่ในเมืองนั้น ซ้องกั๋งได้ยินอาวเอี๋ยนซีหนึงจะให้เข้าไปอยู่ในเมืองปาจิวสมคิดมีความยินดีเป็นอันมาก จึงแสร้งพูดว่าท่านมีความกรุณาจะให้เราเข้าไปอยู่ในเมืองปาจิวนั้นเป็นบุญคุณหาที่สุดมิได้ ถ้าไต้เหลียวอ๋องช่วยเราให้พ้นภัยและอำนาจเจ้าแผ่นดินซ้องได้แล้ว เราจะอยู่สนองคุณไต้เหลียวอ๋องไปกว่าจะสิ้นชีวิต ท่านจงพาเราและทหารเข้าไปเมืองปาจิวในเวลาค่ำวันนี้เถิด อาวเอี๋ยนซีหนึงตอบว่าเราจะด่วนพาท่านเข้าไปในเวลาค่ำวันนี้ไม่ได้ จะต้องไปแจ้งความแก่ไต้เหลียวอ๋องให้ทราบเสียก่อน ถ้าไต้เหลียวอ๋องว่าอย่างไรข้าพเจ้าจึงจะแก้ไขให้ไปอยู่จงได้ ท่านจงเตรียมทแกล้วทหารและทรัพย์สิ่งของไว้ให้พร้อมเถิด พูดแล้วคำนับลากลับไปเมืองไต้เหลียว
ครั้นเวลารุ่งเช้า ซ้องกั๋งจึงใช้ทหารให้ไปเชิญตัวโลวจุนหงี จูบู๊มายังเมืองกีจิว แล้วเล่าความตามที่คิดซ้อนกลจะเอาเมืองปาจิวให้ฟังทุกประการ จูบู๊จึงว่าซินแสคิดการครั้งนี้ดีนัก ซึ่งท่านจะให้กองทัพฝ่ายขวาทำอย่างไรนั้นข้าพเจ้าทราบสิ้น แล้วจะจัดขบวนทหารให้ถูกตามอุบายของท่าน โงวหยงจึงบอกซ้องกั๋งว่าเมื่อจะเข้าเมืองปาจิวนั้นข้าพเจ้าไม่ไปด้วยท่าน จะไปพร้อมกับกองทัพโลวจุนหงีท่านจงพูดจาแก้ไขให้พวกชาวด่านเปิดทางจงได้ ซ้องกั๋งรับคำแล้วมาเตรียมทหารเอกที่มีฝีมือสิบสองนาย ทหารเลวพอสมควรคอยท่าอาวเอี๋ยนซีหนึงจะมารับ
ฝ่ายอาวเอี๋ยนซีหนึงครั้นมาถึงเมืองไต้เหลียว จึงเข้าไปแจ้งความแก่ไต้เหลียวอ๋องตามคำสั่งซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ ไต้เหลียวอ๋องได้แจ้งมีความยินดีจึงสั่งอาวเอี๋ยนซีหนึงให้กลับไปบอกซ้องกั๋งว่าเรามีความรักใคร่เหมือนอย่างญาติสนิทมิได้มีความรังเกียจสงสัยเลย ซึ่งซ้องกั๋งจะเข้ามาอยู่ในเมืองปาจิวนั้นเราก็เห็นชอบด้วยเมืองปาจิวเป็นเมืองเอก ถึงพวกเมืองตังเกียจะยกกองทัพมาสักเท่าใดก็อาจจะต่อสู้ได้ ท่านจงรีบกลับไปนำซ้องกั๋งกับทหารเข้ามายังเมืองปาจิวเถิด อาวเอี๋ยนซีหนึง คำนับกลับมาเมืองกีจิวเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งตามคำไต้เหลียวอ๋องสั่งมา แล้วบอกว่าเวลาค่ำวันนี้เชิญท่านเข้าไปอยู่เมืองปาจิวเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังมีความยินดีจึงว่าเราได้เตรียมการจะเข้าไปนั้นพร้อมแล้วจะต้องรอเวลาให้ค่ำเสียก่อนจึงคอยยกไป แล้วสั่งคนใช้ให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ซ้องกั๋งกับอาวเอี๋ยนซีหนึงกินโต๊ะเสพสุราอยู่จนพลบ ครั้นกินโต๊ะเสร็จแล้ว อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงว่าเวลาค่ำแล้วเชิญท่านพาทหารเข้าไปเมืองปาจิวเถิด ซ้องกั๋งก็ยกทหารออกจากเมืองกีจิว อาวเอี๋ยนซีหนึงเป็นผู้นำทางไป
ครั้นเดินทางล่วงมาประมาณยี่สิบลี้ ซ้องกั๋งจึงว่าเราและท่านพากันรีบมาโดยด่วน ลืมโงวหยงซินแสที่ปรึกษาเสียได้ เรามิต้องหยุดคอยท่าอยู่ที่นี่หรือ อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงว่าอย่าต้องหยุดคอยท่าให้ป่วยการ ถ้าโงวหยงรู้ก็จะรีบตามมาดอก ซ้องกั๋งว่าท่านพาเราล่วงเข้าในเมืองปาจิวแล้วโงวหยงจะตามเข้าไปอย่างไร ก็ด้วยด่านทางรักษากวดขันนัก อาวเอี๋ยนซีหนึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะสั่งกุนซือผู้รักษาด่านมิให้หน่วงเหนี่ยวไว้ พูดแล้วก็พากันรีบมาถึงด่าน อาวเอี๋ยนซีหนึงจึงเรียกให้ชาวด่านเปิดประตูรับเข้าไปทั้งสองตำบล แล้วสั่งเอี๊ยะเจียงก๊วน บุนอันกุ้ย ผู้รักษาด่านว่าถ้ามีผู้มาร้องเรียกให้เปิดประตูด่าน บอกชื่อว่าโงวหยงแล้วจงเปิดให้ ผู้รักษาด่านได้แจ้งจึงจดหมายวันคืนและชื่อโงวหยงไว้ตามคำอาวเอี๋ยนซีหนึงสั่ง อาวเอี๋ยนซีหนึงกับทหารตรงไปเมืองปาจิว พอรุ่งสว่างอาวเอี๋ยนซีหนึงจึงบอกซ้องกั๋งว่าขอเชิญท่านและทหารหยุดพักอยู่ที่กงก๊วนนอกเมืองก่อน ข้าพเจ้าจะเข้าไปแจ้งความแก่ก๊กกู๋ผู้ว่าราชการให้ทราบจะได้ออกมาต้อนรับเชิญท่าน
พูดแล้วคำนับลาเข้าไปในเมืองแจ้งความตามที่ไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งและพาตัวมาถึงเมืองปาจิวให้ก๊กกู๋ฟังทุกประการ ก๊กกู๋ได้แจ้งมีความยินดีด้วยเสร็จการศึก จึงถามอาวเอี๋ยนซีหนึงว่า บัดนี้ซ้องกั๋งมาอยู่แห่งไร อาวเอี๋ยนซีหนึงบอกว่าหยุดพักอยู่ที่กงก๊วน อาวเอี๋ยนซีหนึงก็พาก๊กกู๋ออกมาหาซ้องกั๋งต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ก๊กกู๋จึงว่าอาวเอี๋ยนซีหนึงบอกว่าท่านมีใจสามิภักดิ์สมัครมาทำราชการอยู่ด้วยเจ้านายของข้าพเจ้า ๆ มีความยินดี เชิญท่านพาทหารเข้าไปหยุดพักที่กงก๊วนในเมืองจะได้พูดจาเป็นที่สบาย ซ้องกั๋งว่าท่านมีใจรักอุตส่าห์ออกมารับถึงนอกเมืองนั้นขอบใจนัก ข้าพเจ้าก็หมายเอาท่านเป็นที่พึ่ง อนึ่งข้าพเจ้าเป็นคนใหม่เพิ่งเข้ามาสามิภักดิ์ ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมราชการจะพลั้งพลาดประการใดท่านจงให้อภัยและสั่งสอนด้วย ก๊กกู๋ตอบว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะช่วยอุปถัมภ์ท่านและทหารทั้งปวงมิให้ลำบาก พูดแล้วพาซ้องกั๋งกับทหารเอกทหารรองเข้าไปอยู่กงก๊วนในเมือง
ฝ่ายโลวจุนหงีครั้นแจ้งในอุบายแล้ว จึงจัดทหารยกกองทัพออกจากเมืองเง็กซันกุ้ยรีบมาถึงเมืองกีจิว พอพบโงวหยงก็มีความยินดี โงวหยงจึงบอกโลวจุนหงีว่าท่านจงคุมทหารเดินทัพตามข้าพเจ้าไปแต่ห่าง ๆ เห็นว่าใกล้จะถึงค่ายแล้ว จงเร่งทหารตามรุกไล่เข้าไปให้กระชั้น ถ้าด่านเปิดประตูรับข้าพเจ้าเข้าในประตู ท่านจงขับม้าพาทหารถลันตามเข้าไปในด่านให้จงได้ โลวจุนหงีตอบว่าท่านอย่าวิตก เราจะทำตามคำสั่งทุกประการ โงวหยงจึงให้หลวงจีนลูตีซิม บู๊สงแต่งตัวตามเพศหลวงจีน เกยเตียน เกยโป ลี้ลิบ ลิหุน เอียหลิม เจียะย้ง ซิเซียน ตวนเก็งจู๊ แป๊ะสิน หยกเปาสี สิบสองนายแต่งตัวเป็นราษฎรมีอาวุธสำหรับมือซ่อนไปทุกคน โงวหยงก็ขับม้าออกจากเมือง ทหารที่เป็นหลวงจีนและราษฎรก็เดินตามไปข้างหลัง โลวจุนหงียกกองทัพตามไปเป็นลำดับ เดินทางมาใกล้ด่านเอี๊ยะเจียงก๊วน โงวหยงก็รีบขับม้าทำเป็นหนี หลวงจีนและทหารที่แปลงตัวก็ไล่ตาม โลวจุนหงีเร่งขับทหารรุกไล่ไปโดยด่วน โงวหยงจึงแสร้งทำหน้าซีดตัวสั่นขับม้ามาถึงประตูเรียกทหารรักษาด่านให้เปิดรีบ ทหารที่อยู่ในด่านร้องถามว่าท่านชื่อเสียงอย่างไร มีธุระจะเข้ามาหาใคร โงวหยงบอกว่าเราชื่อโงวหยงที่ปรึกษาจะรีบเข้าไปหาซ้องกั๋งในเมืองปาจิวจงเปิดประตูรับเราโดยเร็ว พวกโลวจุนหงีไล่ตามกระชั้นใกล้เข้ามาแล้ว ทหารรักษาด่านได้แจ้งจึงเปิดประตูรับตามคำอาวเอี๋ยนซีหนึงสั่ง โงวหยงก็ขับม้าตรงเข้าไปในประตู พอทหารสิบสองนายตามมาทันวิ่งถลันเข้าไปในประตูชาวด่านก็กั้นกางไว้ไม่ให้เข้าไป ทหารสิบสองนายชักอาวุธฆ่าฟันผู้รักษาประตูด่านตายสิ้นแล้วไล่ฆ่าฟันทหารที่รักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นอลหม่าน โลวจุนหงีก็ขับทหารตามเข้าไปได้ฆ่าพวกฮวนที่รักษาด่านตายสิ้น โงวหยงก็ชักม้าล่วงด่านเลยไป ทหารที่แปลงตัวและกองทัพโลวจุนหงีก็ไล่ติดตามไปจนถึงด่านบุนอันกุ้ย โงวหยงก็เรียกชาวด่านให้เปิดประตูรับ ทหารที่แปลงตัวและทหารในกองก็ขับทหารไล่เลยเข้าไปในด่านได้ไล่ฆ่าฟันพวกฮวนตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็เปิดประตูหลังด่านหนีไปสิ้น โงวหยงขับม้าหนีเลยไปเมืองปาจิว โลวจุนหงีก็พักทหารอยู่ในตำบลบุนอันกุ้ย ปรึกษาการที่จะเข้าตีเมืองปาจิว ทหารทั้งปวงตอบว่าจะรีบยกกองทัพเข้าติดเมืองในขณะนี้ยังไม่ได้ ต้องรอฟังข่าวซ้องกั๋งและโงวหยงดูให้แน่เสียก่อน ถ้าเห็นว่าพวกในเมืองเชื่อถือเป็นปกติแล้วเราจึงยกเข้าติดเมือง โลวจุนหงีได้ฟังก็เห็นชอบแต่งทหารปลอมไปสอดแนมฟังข่าวในเมืองมิได้ขาด
ฝ่ายโงวหยงมาถึงเมืองปาจิวแล้ว จึงบอกทหารที่รักษาหน้าที่ให้ไปแจ้งความแก่อาวเอี๋ยนซีหนึงให้ทราบ อาวเอี๋ยนซีหนึงได้แจ้งมีความยินดีจึงชวนก๊กกู๋ออกมารับโงวหยงเข้าไปในเมือง โงวหยงจึงบอกก๊กกู๋ว่าอาวเอี๋ยนซีหนึงพาซ้องกั๋งมานั้น ข้าพเจ้าไม่ทันรู้ตัวมัวดูหนังสืออยู่ในห้อง ต่อเวลารุ่งสว่างจึงรีบตามมา พอพบโลวจุนหงีคุมกองทัพไล่ตามมาข้างหลังเกือบจะจับได้ ข้าพเจ้าขับม้าล่วงด่านเข้ามาทั้งสองตำบล พวกด่านกับพวกโลวจุนหงีจะรบสู้กันอย่างไรไม่แจ้ง
ขณะนั้นทหารรักษาด่านที่หนีไปได้เข้ามาแจ้งความว่า โลวจุนหงียกกองทัพตีด่านแตกทั้งสองตำบลแล้ว บัดนี้พาทหารมาตั้งมั่นอยู่ในด่านบุนอันกุ้ย ก๊กกู๋ได้แจ้งมีความวิตกยิ่งนักจึงเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาที่เชิงเทินเป็นสามารถ จึงปรึกษาอาวเอี๋ยนซีหนึงว่าโลวจุนหงียกกองทัพตีด่านเข้ามาถึงสองตำบล เราจะแต่งทหารคุมกองทัพออกไปรบถึงด่านหรือจะตั้งมั่นรับมือในเมืองประการใด อาวเอี๋ยนซีหนึงไม่ทันตอบ ซ้องกั๋งจึงพูดว่าเดิมเราได้สัญญาไว้กับอาวเอี๋ยนซีหนึงว่า โลวจุนหงียกกองทัพมาถึงเมืองปาจิว เราพูดจาชักชวนให้อยู่ทำราชการในไต้เหลียวอ๋อง ถ้าโลวจุนหงีไม่สมัครแล้วเราจะขอต่อสู้กว่าจะสิ้นกำลัง ซึ่งท่านคิดจะแต่งกองทัพออกไปรบถึงด่านนั้นของดไว้ก่อน แม้นโลวจุนหงียกมาถึงเมืองเมื่อใด เราจะรับป้องกันมิให้เป็นอันตราย ก๊กกู๋ได้ฟังและไม่เข้าใจในอุบายสำคัญว่าจริงจึงมอบให้ซ้องกั๋งตรวจตราหน้าที่เชิงเทินรักษาบ้านเมืองโดยลำพัง ทหารที่มาสอดแนมก็ไปแจ้งแก่โลวจุนหงีให้ทราบทุกประการ โลวจุนหงีได้แจ้งมีความยินดีจึงจัดทหารยกออกจากด่านมาถึงหน้าเมืองปาจิว พอแลเห็นซ้องกั๋ง อาวเอี๋ยนซีหนึงและผู้ว่าราชการกับนายทหารขึ้นตรวจตราหน้าที่เชิงเทินพร้อมกัน โลวจุนหงีจึงขับม้าเข้าไปใกล้เชิงเทินแล้วร้องว่า เหตุใดตัวจึงกลับใจเป็นคนทรยศไม่ตั้งอยู่ในความกตัญญูไปเข้าสามิภักดิ์อยู่เป็นข้าพวกศัตรู มิได้คิดถึงพระเดชพระคุณพระเจ้าแผ่นดินซ้องที่มีความกรุณาชุบเลี้ยงให้มียศ
ซ้องกั๋งตอบว่า เราอุตส่าห์เข้าไปทำราชการในเมืองตังเกียจนยกกองทัพมาปราบปรามหัวเมืองฝ่ายเหนือมีความชอบหลายครั้ง ขุนนางพวกกังฉินก็ปกปิดความชอบเสีย แล้วกลับยุยงหาข้อผิดเราต่างๆ เจ้าแผ่นดินซ้องเป็นเด็กหนุ่มรู้ไม่ถึง ทำตามถ้อยคำคนกังฉินทุกอย่าง เรามีความเจ็บแค้นมาช้านาน พอไต้เหลียวอ๋องมีหนังสือให้อาวเอี๋ยนชีหนึงไปพูดจาชักชวนเข้ามาอยู่ในแผ่นดินไต้เหลียว ครั้นเราจะแจ้งความแก่ท่านตามจริงก็กลัวจะมีความสงสัยจึงรีบเข้ามาสามิภักดิ์ ไต้เหลียวอ๋องจึงตั้งให้เราเป็นที่ตินก๊กไต้เจียงกุ๋น ผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหารมียศศักดิ์ใหญ่กว่าเป็นขุนนางเมืองตังเกียเสียอีก เราตั้งใจคอยท่านหมายจะชวนเข้ามาอยู่พึ่งบารมีไต้เหลียวอ๋องให้พร้อมพี่น้องมีความสุขพ้นภัยแห่งขุนนางพวกกังฉินเมืองตังเกีย เชิญท่านพาทหารซึ่งเป็นพี่น้องของเราเข้ามาพักอยู่ในเมืองปาจิวก่อนแล้วจึงพากันไปเฝ้าไต้เหลียวอ๋องจะได้ตั้งแต่งให้มีบรรดาศักดิ์พร้อมกัน
โลวจุนหงีได้ฟังดังนั้นแสร้งทำเป็นโกรธร้องตวาดว่า เดิมเราเป็นเศรษฐีอยู่เมืองปักเกียมีความสุขสบาย ตัวกับโงวหยงแกล้งทำกลอุบายให้เราพลัดพรากจากถิ่นฐานแล้วเกลี้ยกล่อมให้เราเข้าก๊กเป็นพวกโจรอยู่เขาเนียซัวเปาะ พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงมีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมเข้ามาทำราชการพระราชทานยศและทรัพย์เป็นอันมาก เราก็ตั้งใจทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยสุจริตมิได้คิดทำใจเป็นสอง ซึ่งตัวจะมาชักชวนให้ไปอยู่กับเจ้าเมืองไต้เหลียวนั้นจะให้เราเชื่อทำตามถ้อยคำกระไรได้ด้วยตัวประพฤติการเป็นทุจริตแล้ว
ซ้องกั๋งเห็นโลวจุนหงีพูดจาสมกลอุบายที่คิดไว้ มีความยินดี จึงแสร้งพูดว่าเราชักชวนมาอยู่ปรารถนาจะให้มีความสุขเห็นหน้าพร้อมกันก็ไม่เห็นดีด้วย เจ้ากับเราเป็นขาดจากไมตรีและพี่น้องตั้งแต่วันนี้ สืบไปภายหน้าต้องคิดอ่านเป็นศัตรูล้างผลาญกันไปกว่าจะสิ้นชีวิต จงเร่งเตรียมตัวและทหารไว้เถิดเราจะยกกองทัพไปตัดเอาศีรษะเป็นของกำนัลไต้เหลียวอ๋องนายของเราเป็นบำเหน็จมือ แล้วผินหน้ามาถามทหารทั้งปวงว่าแต่ก่อนเราว่ากล่าวสิ่งใด โลวจุนหงีก็เชื่อทำตามถ้อยคำเราทุกอย่างบัดนี้ โลวจุนหงีเอาใจออกห่างจากเรานั้นเจ้าทั้งหลายเห็นดีแล้วหรือ ฮวยหยง ลิมชอง จูตง มกหองเข้าใจในอุบายจึงพูดว่า โลวจุนหงีเป็นคนทรยศไม่ซื่อตรงต่อท่าน ข้าพเจ้ามีความแค้นนักจะขอคุมทหารยกออกไปตัดเอาศีรษะโลวจุนหงีมาให้ท่านจงได้ แต่ทหารพี่น้องที่มาในกองทัพ ข้าพเจ้าจะพูดจาไต่ถามให้ได้ความก่อน ถ้ามิสมัครโดยแท้แล้วจะตัดเอาศีรษะมาเหมือนกัน
เมื่อซ้องกั๋งและโลวจุนหงีกับทหารพูดกันอยู่นั้น อาวเอี๋ยนซีหนึง ก๊กกู๋และทหารฮวนมิได้มีความสงสัย ฮวยหยง ลิมชอง จูตง มกหองก็คำนับลามาขึ้นม้าพาทหารเปิดประตูเมืองออกไป โลวจุนหงีก็ขับม้าตรงเข้ารบกับฮวยหยงได้ประมาณยี่สิบเพลง ฮวยหยงแกล้งทำอ่อนกำลัง ลิมชองก็ขับม้าถลันเข้ารบ แต่เปลี่ยนรบแก้เกี้ยวทำแพ้ไปทั้งสี่นาย โลวจุนหงีก็ขับทหารรุกไล่ฮวยหยง ลิมชอง จูตง มกหองก็ชักม้าพาทหารหนีกลับเข้าเมือง โลวจุนหงีก็ขับม้าพาทหารไล่ตามเข้าไปในประตูเมือง ซ้องกั๋งเห็นได้ทีก็ยกทหารลงจากเชิงเทินสมทบทหารเป็นกองเดียวกัน ไล่ฆ่าฟันทหารฮวนเมืองปาจิวตายลงเป็นอันมากที่เหลือตายก็มิได้คิดต่อสู้ พากันละหน้าที่หนีไปหาครอบครัวทั้งสิ้น ทหารซ้องกั๋งจับอาวเอี๋ยนซีหนึงและก๊กกู๋มัดมาส่งให้ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารแก้มัดออกแล้วเชิญให้นั่งที่สมควร จึงพูดว่า เอ๋ลุดติดฮุย เจ้าเมืองไต้เหลียวเจ้านายของท่านเป็นคนเขลาปัญญา ไม่รู้จักประมาณกำลังตนและกำลังท่าน จะทำการสิ่งใดก็กระทำตามอำนาจโวหารและความหลงผิด มิได้ตรึกตรองให้เห็นเหตุในกลอุบายแห่งข้าศึกจึงต้องเสียบ้านเมืองเขตแดนแก่พวกเรา ถึงเมืองไต้เหลียวเล่าก็อย่าสำคัญว่าเป็นที่มั่น เราคงจะคิดอ่านตีเอาให้จงได้ ท่านจงพาครอบครัวไปเสียให้พ้น เมืองปาจิวนี้เป็นสิทธิ์แก่เราแล้ว อาวเอี๋ยนซีหนึง ก๊กกู๋ได้ฟังถ้อยคำซ้องกั๋งพูดเปรียบเปรยก็มีความแค้นนัก แต่ไม่รู้ที่จะโต้ตอบประการใด จึงจำใจคำนับลาพาครอบครัวออกจากเมืองปาจิวขึ้นไปเมืองไต้เหลียว ซ้องกั๋งจึงให้ทหารไปป่าวร้องราษฎรที่แตกตื่นให้พาครอบครัวเข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนาเป็นปกติ ให้โลวจุนหงียกกองทัพกลับไปรักษาเมืองกีจิว อนึ่งด่านทางหัวเมืองเล็กน้อยก็จัดทหารที่มีสติปัญญาไปรักษาไว้ทุกแห่งทุกตำบล
ฝ่ายอาวเอี๋ยนซีหนึง ก๊กกู๋พาครอบครัวมาถึงเมืองไต้เหลียวก็พากันเข้าไปคำนับไต้เหลียวอ๋องแจ้งความตามซึ่งเสียกลและเสียเมืองให้ทราบทุกประการ ไต้เหลียวอ๋องได้แจ้งมีความโกรธเป็นอันมากจึงว่า เดิมเราคิดจะแต่งแม่ทัพคุมทหารไปรักษาเมืองปาจิวมิให้มีอันตราย อาวเอี๋ยนซีหนึงอวดว่าเป็นคนมีสติปัญญารับอาสาไปเกลี้ยกล่อมซ้องกั๋งให้เข้ามาอาศัยอยู่ในมองปาจิว ซ้องกั๋งจึงซ้อนกลตีเอาเมืองปาจิวได้เละซึ่งเราเสียเมืองปาจิวนั้นเพราะความคิดอาวเอี๋ยนซีหนึงเป็นต้นเหตุให้เอาตัวอาวเอี๋ยนซีหนึงไปฆ่าเสีย
งิดงวนก๊วงทหารเอกจึงว่าไต้เหลียวอ๋องให้ลงโทษอาวเอี๋ยนซีหนึงถึงสิ้นชีวิตนั้นถูกต้องตามอาญาศึกทุกประการ แต่ข้าพเจ้าคิดตรึกตรองเห็นว่าอาวเอี๋ยนซีหนึงเป็นขุนนางผู้ใหญ่ทำราชการมาหลายชั่วคน ซึ่งคิดการเกลี้ยกล่อมนั้นหวังประโยชน์มิให้ไพร่พลทหารได้รับความลำบาก การก็แปรปรวนไปไม่สมหมายจึงมีความผิดเพราะรู้เท่าไม่ถึงความจะฆ่าเสียก็ไม่ต้องการ ข้าพเจ้าขอรับประกันชีวิตไว้ให้ทำการแก้ตัวสักครั้งหนึ่งก่อน และซึ่งซ้องกั๋งถืออำนาจเจ้าแผ่นดินซ้องมากระทำการข่มเหงตีเอาบ้านเมืองและเขตแดนของไต้เหลียวอ๋องนั้น ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมทหารเอกสิบเอ็ดนาย ทหารโทยี่สิบแปดนายยกกองทัพไปปราบปรามซ้องกั๋งตีเอาบ้านเมืองเขตแดนคืนมาให้จงได้ เอ๋ลุดติดฮุยได้ฟังก็เห็นชอบจึงยกโทษอาวเอี๋ยนซีหนึงเสียแล้วให้คงที่อยู่ในยศศักดิ์
๘๖
ขณะนั้นห้องทองกุนจึงว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาคราวนี้อุปมาเหมือนไก่สองฝูง เราจะถือมีดเล่มใหญ่สำหรับฆ่าโคกระบือไปเชือดคอไก่ไม่ต้องการ วิตกอะไรกับสติปัญญาและฝีมือซ้องกั๋ง ข้าพเจ้าจะคิดอ่านฆ่าเสียด้วยกลอุบายให้จงได้ เอ๋ลุดติดฮุยจึงถามว่าอุบายของท่านประการใด ห้อทองกุนบอกว่าข้าพเจ้าจะแต่งทัพเป็นกองล่อและกองซุ่มรายทางไว้หลายกอง แล้วจัดขบวนทัพอีกสองทัพยกไปตีเมืองกีจิวทัพหนึ่ง ตีเมืองปาจิวทัพหนึ่ง ถ้าซ้องกั๋งและโลวจุนหงียกทหารออกรบให้พวกเราทำแพ้ล่าถอยหนีมาทางเขาแชเจี๊ยะเกาะ และที่เขาแชเจี๊ยะเกาะนั้นมีหนทางเป็นช่องตามหว่างเขา ในปากทางที่สุดนั้นให้ทหารตัดต้นไม้ใหญ่และศิลาสมทบปิดเสียและต้นทางนั้นเปิดไว้แม้นซ้องกั๋งและโลวจุนหงีคุมทหารไล่ตามมา จึงให้กองล่อพาทหารเข้าแฝงในป่าริมเชิงเขา พวกเมืองตังเกียสำคัญว่าทหารของเราหนีไปตามทางช่องเขาก็จะขับทหารไล่ตามนำตัวเข้าไปทั้งสิ้น เราจึงให้ทหารกลับมาคอยอยู่ต้นทาง พวกเมืองตังเกียเลยไปไม่ได้ก็จะพาทหารตระหลบหลังมาต้นทาง เราจึงคอยฆ่าฟันเสียให้สิ้นทั้งกองทัพ เอ๋ลุดติดฮุยได้ฟังจึงเห็นชอบจึงว่า อุบายท่านคิดนี้ดีนักเห็นจะเอาชัยชนะได้ จงรีบเตรียมทหารยกไปโดยเร็ว ห้อทองกุนคำนับลามาจัดทหารพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธแล้วบอกอุบายแก่ทหารทั้งปวงให้ทั่วกัน ให้ห้อจีคุมทหารยกไปติดเมืองปาจิว ห้อหุนไปตีเมืองกีจิวนายทหารทั้งสองคำนับลาคุมทหารยกไปตามสั่ง ห้อทองกุนก็คุมทหารยกไปซุ่มอยู่ชายป่า ใกล้เชิงเขาแชเจี๊ยะเกาะ
ฝ่ายห้อจี ห้อหุนคุมทหารยกแยกทางมาถึงเมืองปาจิวและเมืองกีจิว แล้วให้ทหารตัดไม้ตั้งค่ายรายขวากหนามตามขบวนศึกคอยให้พวกเมืองตังเกียยกทหารออกมาตีค่าย ทหารกองตะเวนเห็นดังนั้นก็ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีให้ทราบ ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีได้แจ้งเกณฑ์ทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถ
ขณะนั้นทหารม้าใช้ในกองทัพโลวจุนหงีมาแจ้งความกับซ้องกั๋งว่าห้อหุนยกกองทัพมาตั้งค่ายประชิดอยู่ ณ เมืองกีจิว ครั้นจะยกกองทัพออกตีค่ายเสียให้แตก ก็เห็นว่าทหารเบาบางน้อยตัวกว่า พวกฮวนจึงใช้ข้าพเจ้ามาขอกองทัพยกไปช่วย ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตกจึงให้โงวหยงคุมทหารอยู่ป้องกันรักษาเมืองปาจิว แล้วซ้องกั๋งจัดทหารพอสมควรยกออกจากเมืองปาจิวจะไปช่วยเมืองกีจิว เดินทางมาประมาณได้สิบห้าลี้พบห้อจีคุมทหารมาตั้งสกัดอยู่ระหว่างทาง ซ้องกั๋งก็ขับทหารเข้ารบเป็นสามารถ ห้อจีก็ขับทหารเข้าต่อสู้พอเป็นทีแล้วพาทหารหนีไปทางเขาเจียะเกาะ ซ้องกั๋งมิได้ยกทหารไล่ติดตามพาทหารเลยไปเข้าเมืองกีจิว โลวจุนหงีมาต้อนรับคำนับตามธรรมเนียม ซ้องกั๋งก็พักอยู่ ณ เมืองกีจิว
ฝ่ายโงวหยงซึ่งรักษาเมืองปาจิวนั้นจัดทหารออกไปตีค่ายห้อหุนเป็นสามารถ ห้อหุนต้านทานมิได้ก็เปิดประตูหลังค่ายหนีไปทางเขาแซเจี๊ยะเกาะ โงวหยงก็พาทหารกลับเข้าเมือง ครั้นเวลารุ่งเช้าซ้องกั๋งกับโลวจุนหงียกกองทัพออกจากเมืองกีจิวมาถึงเมืองปาจิว จึงประชุมทหารพร้อมกันปรึกษาว่าเอ๋ลุดติดฮุยแต่งทหารคุมกองทัพมาตั้งค่ายประชิดแล้วเหตุใดจึงไม่ต่อสู้ให้เต็มกำลังรบพาทหารหนีไปนั้น ควรเราจะยกกองทัพตามไปตีเสียให้แตกจงได้ ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด
โงวหยง จูบู๊ตอบว่า เอ๋ลุดติดฮุยให้ทหารยกกองทัพมาเป็นการล่อลวงใช่จะยกมาตีเอาเมืองคืนนั้นหามิได้ ซึ่งจะยกกองทัพตามไปนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าจะต้องในกลอุบายสิ่งใดอย่างหนึ่งเป็นแน่แท้ โลวจุนหงีพูดว่าเรายกกองทัพตีเขตแดนบ้านเมืองในแผ่นดินไต้เหลียวล่วงเข้าหลายตำบล ผู้ว่าราชการเมืองและทหารที่มีฝีมือยกกองทัพคุมทหารออกต่อสู้ต้านทานก็พ่ายแพ้มาหลายครั้ง เราเห็นว่าผู้ครองแผ่นดินขุนนางผู้ใหญ่และทหารทั้งปวงก็ครั่นคร้ามเข็ดขยาดฝีมือพวกเราเป็นอันมาก ที่ไหนจะมีใจตรึกตรองคิดอ่านกลอุบายล่อลวงเราได้ ซึ่งห้อจี ห้อหุนยกกองทัพมาทำอันตรายแก่เราหามิได้ ซึ่งพากันล่าถอยหนีไปนั้นเห็นว่าได้ทีอยู่แล้วควรเราจะยกกองทัพตามตีเสียให้แตกจึงจะชอบ ซ้องกั๋งก็เห็นตามคำโลวจุนหงีทุกประการ โงวหยง จูบู๊มิอาจที่จะทัดทานไว้ได้ ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีจึงจัดทหารเป็นสามกอง ยกออกจากเมืองปาจิวเดินทางมาประมาณสิบลี้แลเห็นกองทัพพวกฮวนยกมาตั้งสกัดอยู่กองหนึ่ง ซ้องกั๋งจึงหยุดทหารสงบไว้ให้กวนเส็งคุมทหารขึ้นไปท้ารบ ฮ่อลิโป๊นายทัพเห็นดังนั้นจึงขับม้าขึ้นมาหน้าทหารต่างคนถามชื่อและแซ่รู้จักแล้วก็ขับม้าเข้ารบเป็นสามารถ แต่รบกันได้ประมาณยี่สิบเพลงฮ่อลิโป๊ต้านทานกำลังไม่ได้ ก็ชักม้าพาทหารหนีไป ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ยกทหารหนุนรุกไล่ติดตามเลยไปได้ประมาณห้าสิบลี้ ทหารฮวนกองซุ่มอยู่ชายป่าสองข้างเห็นกองทัพเมืองตังเกียขับทหารรุกไล่ฮ่อลิโป๊ถลำเข้ามาจึงจุดประทัดสัญญาณแล้วยกทหารตีกระหนาบออกมาทั้งสองข้าง ฮ่อลิโป๊ก็กลับทหารเข้าตีสกัดหน้า ห้อทองกุนขับทหารโอบเข้าล้อมทางหลังกองทัพซ้องกั๋ง โลวจุนหงีตกอยู่ในที่ล้อม ซ้องกั๋งจึงให้ทหารผินหน้าออกต่อสู้รอบตัวจะรบหักออกไปมิได้ ทหารฮวนก็โจมตีกระหนาบตัดกลางเข้าไป ทหารเมืองตังเกียต้านทานมิได้ขาดออกเป็นสองตอน ซ้องกั๋งจึงคุมทหารรีบไปทางหนึ่ง โลวจุนหงีก็คุมทหารรบห่างกันออกไป พวกฮวนขับทหารเข้าล้อมกองทัพเมืองตังเกียไว้ทั้งสองทัพ ซ้องกั๋งกับทหารก็ต่อรบเป็นสามารถ ฮ่อลิโป๊จึงร่ายมนต์เป็นลมพายุใหญ่พัดเอาก้อนศิลากรวดทรายขึ้นไปมืดครึ้มทั้งอากาศ แล้วบันดาลให้ก้อนศิลาตกลงมาถูกทหารซ้องกั๋งปวดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก กงซุนสินเห็นเช่นนั้นจึงชักกระบี่วิเศษออกแล้วอ่านมนต์เป็นลมพายุใหญ่หวนหอบก้อนศิลากรวดทรายกระจายไปสิ้น อากาศก็สว่างไปทั้งแปดทิศ ฮ่อลิโป๊เห็นชาวเมืองตังเกียแก้มนต์ของตัวได้ก็ให้นึกครั่นคร้ามยิ่งนัก ซ้องกั๋งเห็นก้อนศิลากรวดทรายหายสิ้นแล้ว จึงขับทหารเข้าตีเป็นสามารถ พวกฮวนต้านทานมิได้ก็แตกหนีไปสิ้น
ฝ่ายโลวจุนหงีกับทหารเอกสิบสามนาย ทหารรองห้าพันตกอยู่ในที่ล้อมต่อสู้จนถึงอาวุธสั้นก็มิแตก พวกฮวนตีต้อนกองทัพโลวจุนหงีมาถึงปากทางระหว่างเขา โลวจุนหงีจึงขับทหารหนีเลยเข้าไป พวกฮวนตั้งกองสกัดโลวจุนหงีอยู่ทางปากช่องนั้นเอง
ฝ่ายซ้องกั๋งเมื่อตีกองทัพฮวนแตกไปพวกหนึ่งนั้น พอเวลาเย็นจึงพาทหารเที่ยวหาโลวจุนหงีและทหารสิบสามนายหลายตระหลบหาพบไม่ พอเวลาค่ำจึงตั้งชุมนุมทหารอยู่ห่างเขาแชเจี๊ยะเกาะประมาณสามสิบลี้
ฝ่ายโลวจุนหงีพาทหารรีบหนีเข้าไปในทางระหว่างเขาตรงไปถึงปากช่องเห็นก้อนศิลาและต้นไม้ใหญ่ล้มทับปิดปากทางไว้แน่นหนา เห็นจะทำลายพังออกไปไม่ได้ ทั้งสองข้างทางเป็นเชิงเขาสูงชันเหลือกำลังที่จะปีน ครั้นจะย้อนถอยหลังออกมาก็ไม่ได้ด้วยทหารฮวนตั้งสกัดอยู่แน่นหนานัก โลวจุนหงีมีความวิตกสิ้นสติมิรู้ที่จะทำประการใดได้ แต่ตรึกตรองหาอุบายที่จะออกจากที่ล้อมจนเวลาค่ำจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่า ตัวเราและท่านครั้งนี้เข้าที่อับจนแทบถึงชีวิตจะคิดอย่างไรจึงจะแก้ไขเอาตัวรอดออกไปได้
แป๊ะสินจึงพูดว่าเวลานี้ก็ค่ำแล้วจะคิดประการใดเห็นจะไม่ตลอด เราหยุดทหารตั้งมั่นอยู่ที่นี่ก่อน ต่อรุ่งสว่างข้าพเจ้าจะเที่ยวตรวจดูทางคิดอ่านออกไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ยกกองทัพเข้าตีกระหนาบพวกฮวนที่ตั้งสกัดให้แตกไปจนได้ โลวจุนหงีได้ฟังแป๊ะสินพูดค่อยคลายวิตกจึงชุมนุมทหารนั่งยามคอยเวลาจนรุ่งสว่าง แป๊ะสินจึงไปเที่ยวภูตามเชิงเขาทั้งสองข้างเห็นไม้สนต้นหนึ่งชิดกับหน้าผาพอยึดเหนี่ยวขึ้นบนภูเขาได้ จึงกลับมาบอกโลวจุนหงีว่าครั้งนี้ถึงตัวข้าพเจ้าจะตายก็ไม่ว่าขอแต่ชีวิตพี่น้องทั้งปวงให้รอดกลับไปเถิด
พูดแล้วเอาไม้มาทำเฝือกและต้นหญ้าใบไม้และเชือกที่จะใช้หย่อนลงไปเรียกทหารคนสนิทให้ปีนตามต้นสนขึ้นถึงยอดเขา แป๊ะสินก็คลี่เฝือกเอาใบไม้และหญ้าผ้าเสื้อปูลาดหลายชั้น แป๊ะสินถือกระบี่ถอดฝักทอดตัวนอนหงายบนเฝือก สั่งทหารให้มัดเฝือกวางเงื่อนเชือกตรงช่องกระบี่แล้วผูกเชือกหย่อนกลิ้งลงมาทหารก็ทำตามสั่ง เมื่อแป๊ะสินลงมานั้นเหมือนกับกลิ้งท่อนไม้ลงจากเขาสูงตกถึงเชิงเขาแล้ว แป๊ะสินอ่อนกำลังขยับกระบี่เชือดเชือกมิใคร่จะขาด
ขณะนั้นตวนเก็งจู๊ เจียะย้งที่ซ้องกั๋งใช้มาสืบข่าวนั้นพากันเดินเลียบมาตามเชิงเขา เห็นมัดเฝือกกลิ้งไหวเขยื้อนนักสงสัยจึงชักกระบี่ตัดเชือกที่มัดเฝือกคลี่ออก พบแป๊ะสินก็มีความยินดี ตวนเก็งจู๊ เจียะย้งถามว่าเหตุใดจึงมานอนอยู่ในเฝือก แป๊ะสินจึงเล่าความตามซึ่งอยู่ในที่ล้อมและคิดจะไปขอกองทัพมาช่วยให้ฟังทุกประการ ตวนเก็งจู๊ เจียะย้งได้แจ้งก็มีความวิตกจึงรีบพาแป๊ะสินมายังที่ชุมนุม แล้วเข้าไปคำนับซ้องกั๋งเห็นจึงถามถึงโลวจุนหงีและพี่น้องทั้งปวง แป๊ะสินแจ้งความตามซึ่งตกอยู่ในที่ล้อมให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งความแล้วก็มีความวิตกเป็นอันมาก จึงจัดทหารยกกองทัพออกจากที่ชุมนุมให้แป๊ะสินนำมาถึงปากทางที่กองทัพพวกฮวนตั้งล้อม และให้ทหารจุดประทัดและพลุโห่ร้องเสียงสนั่น หวังจะให้โลวจุนหงีรู้และช่วยตีกระหนาบออกมา
ห้อจี ห้อหุนทหารฮวนเห็นดังนั้นจึงขับม้าออกรบสกัดมิให้ตีเข้าไปได้ ลิมชองก็ขับม้าเข้ารบกับห้อจี ลีขุยเข้ารบกับห้อหุนได้ประมาณห้าสิบเพลง ห้อจี ห้อหุน เสียทีลิมชองเอาทวนแทงห้อจี ลีขุยเอาขวานฟันห้อหุนตกม้าตายทั้งสองนาย ซ้องกั๋งเห็นได้ทีจึงขับทหารระดมตีเข้าไปเป็นสามารถ ฮ่อลิโป๊เห็นน้องทั้งสองตายมีความเสียใจและโกรธเป็นอันมาก คิดจะฆ่าพวกเมืองตังเกียให้ตายทั้งกองทัพ จึงกลั้นใจอ่านมนต์วิเศษแล้วเป่าขึ้นไป บัดเดี๋ยวก็บังเกิดลมและฝนเมฆตั้งมืดคลุ้มทั้งอากาศ หอบเอาก้อนศิลากรวดทรายตกลงมาเป็นอันมาก กงซุนสินเห็นดังนั้นจึงชักกระบี่วิเศษชูขึ้นร่ายมนต์แก้วิชาของฮ่อลิโป๊ให้เสื่อมหายไปแล้วขับม้าเข้ารบกับฮ่อลิโป๊เป็นสามารถ
ฝ่ายโลวจุนหงีตั้งกองชุมนุมอยู่ในระหว่างเขาได้ยินเสียงประทัดและพลุดังก็เข้าใจว่าแป๊ะสินไปบอกซ้องกั๋งยกกองทัพมาช่วย จึงจัดทหารรบกลับมายังต้นทางปากช่องให้ทหารรบหักออกมาเป็นสามารถ ทหารฮวนต้านทานมิได้พากันแตกกระจายไปสิ้น ฮ่อลิโป๊เห็นดังนั้นก็ตกใจไม่คิดจะต่อสู้กับกงซุนสินขับม้ารีบหนีไปเมืองฮิวจิว กองทัพเมืองตังเกียก็ไล่ฆ่าฟันทหารฮวนไปประมาณสิบลี้แล้วพากันกลับมาพักอยู่ที่ชุมนุมพร้อมกัน โลวจุนหงีจึงบอกซ้องกั๋งว่าทหารฮวนตั้งสกัดปากช่องอยู่คืนหนึ่งกับสองวัน ถ้าแป๊ะสินไม่คิดอ่านไปบอกท่านให้ยกกองทัพมาช่วย ข้าพเจ้ากับพี่น้องและทหารห้าพันก็คงตายด้วยอดอาหารทั้งสิ้น ซ้องกั๋งตอบว่าท่านกับทหารเหน็ดเหนื่อยอ่อนกำลัง จงพากันกลับไปพักอยู่เมืองกีจิวทำนุบำรุงไพร่พลให้มีกำลังบริบูรณ์เสียก่อน เรากับทหารยังมีกำลังนั้นจะยกไปตีเมืองฮิวจิว ถ้าท่านบำรุงทหารมีกำลังแล้วจงรีบยกกองทัพตามมาช่วยให้จงได้ โลวจุนหงีรับคำและคำนับลามาขึ้นม้าพาทหารไปเมืองกีจิว ซ้องกั๋งจึงจัดทหารตามตำรับพิชัยสงครามเสร็จ ได้ฤกษ์ยกออกจากต๊กเต๊กซัวไปเมืองฮิวจิวโดยระยะทาง
ฝ่ายฮ่อลิโป๊เมื่อเสียทัพขับม้าหนีไปแต่เขาแชเจี๊ยะเกาะนั้น รวบรวมทหารได้ประมาณหมื่นเศษตรงเข้าไปในเมืองฮิวจิวแจ้งความแก่ผู้รักษาเมืองและกรมการตามซึ่งเสียทัพให้ทราบแล้วสั่งผู้รักษาเมืองให้เกณฑ์ทหารสำหรับเมืองไว้หมื่นเศษ ถ้ามีราชการจะได้ทันท่วงที
ขณะนั้นทหารกองตระเวนเมืองฮิวจิวเข้าไปแจ้งความว่ามีนายทหารคุมกองทัพมาสองพวกไม่ทราบว่าผู้ใด ฮ่อลิโป๊ได้ฟังมีความสงสัยจึงขึ้นไปบนหอรบ เห็นธงยี่ห้อก็จำได้ว่าไต้จินบุตรเขยไต้เหลียวอ๋อง ทัพที่สองนั้นหลีจิบนายทหารเอก ฮ่อลิโป๊มีความยินดีรีบลงมาจากหอรบออกไปต้อนรับถึงนอกเมือง ทั้งสองข้างต่างคำนับกันตามธรรมเนียม ฮ่อลิโป๊จึงบอกไต้จิน หลีจิบว่าท่านอย่าพากองทัพเข้าตั้งพักอยู่ในเมืองเลยจง คุมทหารเข้าซุ่มอยู่ชายป่าทั้งสองข้าง คอยท่าซ้องกั๋งมาถึงแล้ว ข้าพเจ้าจะเป็นกองล่อ แม้นไล่ถลำเข้ามาท่านยกทหารโจมตีกลางทัพให้แตกจงได้ ไต้จินก็เห็นชอบจึงให้หลีจิบยกทหารเข้าซุ่มอยู่ชายป่าข้างขวา ไต้จินยกทหารเข้าซุ่มอยู่ชายป่าข้างซ้าย ฮ่อลิโป๊ก็กลับเข้ามาเมืองฮิวจิวเตรียมทหารไว้พร้อมเสร็จ
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินทัพมาถึงแดนเมืองฮิวจิวก็ให้ทหารตัดไม้ตั้งค่ายใหญ่ห่างเมืองประมาณยี่สิบลี้ ให้ทหารไปสอดแนมสืบข่าวในเมืองได้ความว่าชาวเมืองฮิวจิวมิได้แต่งทหารขึ้นรักษาหน้าที่เปิดประตูเมืองไว้ทั้งสี่ทิศ ซ้องกั๋งจึงถามโงวหยงว่า ชาวเมืองฮิวจิวไม่ปิดประตูเมืองขึ้นรักษาหน้าที่นั้นเพื่อจะคิดเป็นกลอุบายประการใด
โงวหยงตอบว่าพวกฮวนไม่รักษาบ้านเมืองนั้น เพราะคิดจะล่อลวงเราให้เดินทัพถลำเข้าไปจึงจะให้กองทัพที่ซุ่มยกออกระดมตี ข้าพเจ้าคิดจะซ้อนกลพวกฮวนให้เสียทีจงได้ ซ้องกั๋งว่าท่านตรองเห็นอย่างไรก็จัดแจงตามใจเถิด โงวหยงจึงจัดทัพเป็นสามกอง เชียซือบุ๋น ซวนจั่นคุมทหารสามหมื่นเป็นกองแซงฝ่ายซ้าย อูเอียนเจียก ตันเทงกุ้ย งุยเตงก็กคุมทหารสามหมื่นเป็นกองแซงฝ่ายขวา ซ้องกั๋งคุมทหารเอกยี่สิบห้านายทหารเลวห้าหมื่นเป็นกองกลางแล้วจัดทหารเอกคุมทหารนายละหมื่นเป็นกองขันกองแล่นกองซุ่มอีกสี่กอง ให้ยกไปซุ่มอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือโอบหลังกองทัพพวกฮวนที่มาซุ่มอยู่นั้น อย่าให้รู้ตัวทหารก็คำนับลาไปซุ่มอยู่ตามสั่ง
ขณะนั้นฮ่อลิโป๊คุมทหารมาท้ารบถึงหน้าค่าย ซ้องกั๋งจึงให้ลิมชองออกรบได้ห้าเพลง ฮ่อลิโป๊ทำแพ้ชักม้าหนีหากลับเข้าเมืองไม่เลียบไปตามเชิงกำแพงด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ลิมชองก็ขับม้าไล่ตาม ซ้องกั๋งยกกองทัพแซงและทัพใหญ่หนุนตามไปได้ประมาณสามลี้ ไต้จิน หลีจิบก็ขับทหารฮวนตีประดังออกมา เชียซือบุ๋น ซวนจั่น อูเอียนเจียก ตันเทงกุ้ย งุยเตงก๊กทัพแซงซ้ายขวาก็ขับทหารเข้าต่อรบเป็นสามารถ ซ้องกั๋งแม่ทัพก็พาทหารไล่ตามรบฮ่อลิโป๊ไป กองทัพพวกซ้องกั๋งที่ซุ่มอยู่นั้นจึงขับทหารระดมตีกระหนาบหลังออกมา ไต้จิน หลีจิบตกอยู่ในศึกกระหนาบต้านทานมิได้แตกกระจายทั้งสองทัพ ทหารซ้องกั๋งไล่ฆ่าฟันทหารฮวนตายหลายร้อยคน ไต้จิน หลีจิบก็ขับม้าพาทหารหนีกลับไปเมืองไต้เหลียว
ฝ่ายฮ่อลิโป๊ขับม้าพาทหารหนีหมายจะวกเข้าเมืองด้านตะวันตก ฮวยหยง ฉินเหม็งซึ่งเป็นกองแล่นเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบสกัดไว้ ฮ่อลิโป๊ขับม้าเข้าต่อสู้ได้ประมาณสิบเพลงต้านทานไม่ได้ก็ทิ้งทหารหนีจะไปเข้าเมืองทางประตูด้านเหนือ จูตง อึงซิน เจียะย้ง เจียสิวซึ่งเป็นกองขันก็ขับม้าไล่ตาม แต่อึงซินนั้นขับม้ารีบขึ้นไปสกัดหน้า ฮ่อลิโป๊เร่งขับม้าหนีไปโดยกำลังเร็วไม่ทันยั้งพอม้าไปปะทะม้าอึงซิน ๆ จึงเอาง้าวฟันฮ่อลิโป๊ ๆ หลบทันหาถูกไม่ ถูกแต่ม้าคอขาดล้มลงฮ่อลิโป๊ไม่ทันลุกขึ้น จูตง เอียหยง เจียสิวขับม้ามาทันรุมเอาทวนแทงฮ่อลิโป๊ตาย กองทัพซ้องกั๋งพากันกรูเข้าในเมืองไล่ฆ่าฟันผู้คนเป็นอลหม่าน ชาวเมืองฮิวจิวเสียทีเพราะมิได้ป้องกันรักษาเมืองได้ นายทัพนายกองพวกซ้องกั๋งขับทหารหนุนเข้าไปไล่ฆ่าฟันผู้รักษาเมืองและกรมการเมืองฮิวจิวตายทั้งสิ้น ซ้องกั๋งก็ตั้งมั่นอยู่ในเมือง ให้ป่าวร้องอาณาประชาราษฎรที่แตกตื่นไปนั้นให้เข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนา แล้วให้ทหารไปแจ้งความแก่โลวจุนหงี ณ เมืองกีจิว
ฝ่ายไต้จิน ซูเข่ง หลีจิบพาทหารรีบหนีมาถึงเมืองไต้เหลียวแล้วก็เข้าไปแจ้งความแก่เอ๋ลุดติดฮุยตามซึ่งเสียทัพและฮ่อลิโป๊ ห้อจี ห้อหุนตายในที่รบนั้นให้ทราบทุกประการ ไต้เหลียวอ๋องได้แจ้งมีความวิตกเสียใจอาลัยถึงทหารทั้งสามนายเป็นอันมาก
๘๗
ครั้นเวลารุ่งเช้าไต้เหลียวอ๋องจึงให้ประชุมขุนนางฝ่ายบุ๊น ฝ่ายบู๊ ปรึกษาการศึกว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตีบ้านเมืองเขตแดนฝ่ายใต้เข้ามาถึงเมืองฮิวจิวยังแต่จะยกเข้ามาล้อมเมืองเรา ควรที่ท่านทั้งปวงจะช่วยกันคิดอ่านป้องกันรักษาบ้านเมืองและกำจัดศัตรูคืนเอาเขตแดนมาได้ตามเดิมจึงจะชอบ
งิดงวนก๊วงจึงพูดว่า ซ้องกั๋งได้มีอำนาจกล้าแข็งใช่จะสำเร็จด้วยสติปัญญาของตัวหามิได้ นอกจากอาศัยสติปัญญาโงวหยง ถ้าเราคิดอ่านฆ่าโงวหยงได้แล้ว ซ้องกั๋งก็จะถอยกำลังอุปมาเหมือนต้นไม้ถ้าตัดต้นแล้วปลายก็ต้องตาย การซึ่งจะคิดปราบปรามซ้องกั๋งและโงวหยงนั้นไม่สู้ยากนัก แม้นไต้เหลียวอ๋องให้อำนาจอาญาสิทธิ์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขออาสาไปจับตัวมาให้จงได้ ไต้เหลียวอ๋องได้ฟังก็มีความยินดี จึงถามงิดงวนก๊วงว่า ท่านจะขออาญาสิทธิ์แก่เราเพื่อประสงค์อย่างไร งิดงวนก๊วงว่า ทหารที่เป็นเชื้อพระวงศ์ของไต้เหลียวอ๋องนั้นย่อมมีมานะถือศักดิ์ตระกูล ข้าพเจ้าจะบังคับบัญชาการงานสิ่งใดก็จะไม่กระทำตาม จึงขออำนาจอาญาสิทธิ์แก่ไต้เหลียวอ๋อง ถ้าพวกเชื้อพระวงศ์เหล่านี้อยู่ในบังคับข้าพเจ้าแล้ว จะยกกองทัพไปกำจัดซ้องกั๋งตีเอาเมืองเอกทั้งสี่คืนมาให้จงได้
เอ๋ลุดติดฮุยก็เห็นชอบจึงมอบตราและธงอาญาสิทธิ์สิ่งของสำหรับยศให้งิดงวนก๊วงคำนับรับแล้วออกมาสั่งให้มีหนังสือเกณฑ์ทหารหัวเมืองฝ่ายเหนือและตะวันออกมาบรรจบกัน ณ เมืองไต้เหลียว เจ้าพนักงานก็มีหนังสือเกณฑ์ไปตามสั่ง งิดงวนก๊วงกลับมาบ้านตรึกตรองการที่จะยกกองทัพไปปราบปรามซ้องกั๋งให้จงได้
ฝ่ายงิดงวนเอี้ยนสิวซึ่งเป็นบุตรได้แจ้งว่า บิดารับอาสาจะยกกองทัพออกไปรบกับซ้องกั๋งจึงเข้าไปแจ้งความว่า ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมกองทัพยกล่วงหน้าไปตั้งล้อมเมืองฮิวจิวฟังกำลังข้าศึกดูก่อน ถ้าเห็นควรจะตีให้แตกได้ข้าพเจ้าจะยกทหารระดมตีให้แตก ถ้าเห็นว่าการศึกหนักแน่นเหลือกำลังจึงจะมีหนังสือแจ้งความมาให้ทราบ บิดาจงยกทัพใหญ่หนุนออกไปช่วยตีเอาเมืองฮิวจิวคืนมา งิดงวนก๊วงได้ฟังก็เห็นชอบจึงเกณฑ์ทหารสามหมื่นให้ไต้จิน งิดงวนเอี้ยนสิวเป็นนายทัพยกไป ไต้จิน งิดงวนเอี้ยนสิวก็คำนับลามาเตรียมทหารพร้อมด้วยศัสตราวุธแล้วรีบยกมาถึงแดนเมืองฮิวจิว
ฝ่ายทหารม้าใช้ซ้องกั๋งเห็นก็รีบมาแจ้งความให้ทราบ ซ้องกั๋งจึงได้ปรึกษาโงวหยงว่า พวกฮวนยกกองทัพมาคราวนี้เราจะตั้งมั่นรับในเมืองหรือจะออกไปตั้งค่ายรับนอกเมือง โงวหยงตอบว่าข้าพเจ้าคิดจะไปตั้งค่ายโป๊ยกวนติ่น ณ เขาบ้วนซัว สัณฐานค่ายนั้นแปดเหลี่ยมมีประตูทั้งแปดทิศชื่อประตูนั้นเรียกว่าฮิวแซเซียซีโตเก๋งเกียคุย เมื่อแรกตั้งค่ายแล้วจึงยกกองทัพออกไปรบล่อให้เข้ามาในค่าย ถ้าข้าศึกตามเข้ามาทางประตูแชคุยจึงจะรอดชีวิตกลับไปได้ แม้นเข้าทางประตูทั้งหกแล้วมิได้รอดไปเป็นอันขาด ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงจัดทหารยกออกจากเมืองฮิวจิว เดินทางไปประมาณสิบลี้ถึงเขาบ้วนซัว ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ทหารตั้งค่ายตามอย่างของโงวหยงอยู่ที่เชิงเขา
ฝ่ายไต้จินงิดงวนเอี้ยนสิวยกทัพมาถึงเขาบ้วนซัวเห็นซ้องกั๋งจัดทหารเป็นขบวนค่ายอยู่หน้าเมือง งิดงวนเอี้ยนสิวจึงหยุดทัพห่างพวกซ้องกั๋งประมาณสองลี้ จึงแบ่งทหารเป็นสามกองแล้วให้ทหารขับม้ามาท้ารบ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารตอบว่าจงกลับไปบอกนายของเจ้าให้ดูขบวนทหารของเราซึ่งจัดไว้เป็นรูปค่ายให้รู้จักก่อนจึงค่อยรบกัน งิดงวนเอี้ยนสิวได้แจ้งจึงขับม้ามายืนอยู่หน้าค่ายแล้วบอกว่า ขบวนทหารของท่านที่จัดไว้นี้เรียกว่าโป๊ยกวยติ้น จงคอยดูขบวนทหารของเราจะจัดเป็นรูปค่ายบ้าง ว่าแล้วก็โบกธงวนเวียนหลายกลับ พวกทหารก็เข้ายืนแซงสลับรูปค่ายชำช่ายติ้น โงวหยง จูบู๊เห็นดังนั้นจึงบอกซ้องกั๋งว่า ขบวนค่ายอย่างนี้ไม่สู้สำคัญนัก ในตำรับพิขัยสงครามเรียกว่า ชำช่ายติ้น ซ้องกั๋งจึงบอกงิดงวนเอี้ยนสิวตามคำโงวหยง งิดงวนเอี้ยนสิวจึงโบกธงให้ทหารย้ายขบวนตั้งค่ายอีกสามอย่างคือห่อลกสี่เฉีย สุนหวนโป๊ยก่วย โป๊ยโป๊ยลักจับสี่ก่วยติ้น โงวหยง จูบู๊ก็บอกให้ซ้องกั๋งเรียกชื่อตามขบวนแล้ว
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ตัวเจ้าเป็นหนุ่มมีสติปัญญาน้อยมิได้รู้ตำรับพิชัยสงคราม และคุณวิชาลึกซึ้ง อุปมาเหมือนกบตัวน้อยอาศัยน้ำในรอยโคมิได้เคยเห็นน้ำในท้องทะเล จึงสำคัญว่าน้ำในรอยโคนั้นกว้างขวางเหลือประมาณ ซึ่งเจ้าจะอวดรู้มาสู้ผู้ใหญ่คราวปู่และบิดานั้นไม่สมควร จงกลับไปบอกบิดามาสู้กับเราจึงจะชอบ ถ้าตัวถือดีแล้วจงยกทหารเข้ามาตีค่ายของเราให้แตกจึงจะเห็นว่าเป็นคนมีฝีมือและสติปัญญา
งิดงวนเอี้ยนสิวได้ฟังซ้องกั๋งว่าหยาบช้าก็มีความโกรธเป็นอันมากจึงตอบว่า ตัวเองอุปมาเหมือนเพลิงอันน้อยก็สามารถไหม้ของใหญ่ได้หรือ ซึ่งจะให้เราตีขบวนทหารตั้งค่ายเราจะตีก็ได้ แต่อย่าให้ทหารเอาเกาทัณฑ์ยิงเราเป็นอันขาด ซ้องกั๋งตอบว่าลักษณะจะทำศึกสงครามแก่กันด้วยสติปัญญาและความรู้ จะลอบทำอันตรายแก่กันในเวลาไม่รู้ตัวถึงจะมีชัยชนะก็ไม่มีเกียรติยศเป็นที่สรรเสริญสืบไปภายหน้า งิดงวนเอี้ยนสิวจึงให้ไต้จินคุมทหารหมื่นหนึ่งยกเข้าตีด้านซ้าย ลีกิมอู๋คุมทหารหมื่นหนึ่งยกเข้าตีด้านขวา งิดงวนเอี้ยนสิวคุมทหารหมื่นหนึ่งเข้าตีด้านตะวันตกทางประตูต๋วย เพราะเห็นว่าทิศนั้นเป็นธาตุน้ำ ถูกกับทิศที่ตัวมาหยุดทัพ เมื่องิดงวนเอี้ยนสิวคุมทหารตีล่วงเข้าไปทางประตูต๋วยแล้วแลไปตามระหว่างวงทหารเห็นขาวดาดเป็นคันเหมือนกำแพงกั้นก็ตกใจ หยุดม้ายืนตะลึงอยู่ จึงคิดว่าชะรอยโงวหยง จูบู๊จะคิดอ่านอุบายล่อลวงเราด้วยกลวิชาเป็นแน่แท้จึงชักม้ากลับ อูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็ขับม้าแซงสกัดไว้ งิดงวนเอี้ยนสิวขับม้าเข้ารบได้สามเพลงทานกำลังไม่ได้ก็ชักม้าหนี อูเอียนเจียกขับม้าไล่ตามมาทันเอากระบองตี งิดงวนเอี้ยนสิวเบี่ยงตัวหลบพลัดตกจากม้า อูเอียนเจียกกระโจนลงจับตัวได้มัดส่งให้ทหาร ไต้จิน ลีกิมอู๋เห็นดังนั้นจึงขับม้ารำทวนเข้าไปหมายจะช่วยแก้ ฉินเหม็งขับม้าถลันเข้ารบเอากระบองตีถูกลีกิมอู๋ตกม้าตาย ไต้จินขับม้าหนีออกไปทางประตูคุยตรงไปเมืองเอียนเกีย ซ้องกั๋งจึงโบกธงสมทบทหารไล่ฆ่าฟันทหารฮวนตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็พากันหนีกลับไปเมืองไต้เหลียว ซ้องกั๋งจึงให้ทหารตัดไม้ตั้งค่ายมั่นพักทหารอยู่ที่เชิงเขาบ้วนซัว
ฝ่ายทหารฮวนที่หนีกลับมาถึงเมืองไต้เหลียว จึงเข้าไปแจ้งความแก่งิดงวนก๊วงตามซึ่งเสียทัพให้ทราบทุกประการ งิดงวนก๊วงได้แจ้งก็มีความวิตกนักจึงจัดทหารเป็นสี่สิบเอ็ดกอง ให้เก็งเอียว นับเอี๋ยนคุมทหารหมื่นหนึ่ง โกวตินเอี๋ยนคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นนายทัพหน้ายกล่วงไปก่อน จัดให้ทหารเอกสิบนายคุมทหารนายละห้าพัน ทหารโทยี่สิบแปดนายคุมทหารเลวนายละสามพัน งิดงวนก๊วงก็เป็นแม่ทัพใหญ่คุมทหารเลวสิบสี่หมื่นหกพัน ทหารเอกโทสี่สิบเอ็ดนายพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารเป็นอันมาก ครั้นเตรียมกองทัพแล้วจึงเข้าไปแจ้งความแก่ไต้เหลียวอ๋องว่า ข้าพเจ้าได้เตรียมกองทัพไว้พร้อมแล้ว ขอเชิญไต้เหลียวอ๋องเสด็จไปด้วย จะได้เป็นสง่าแก่ข้าศึก ไต้เหลียวอ๋องก็เห็นชอบ งิดงวนก๊วงจึงสั่งเจ้าพนักงานให้จัดสิ่งของโดยสมควรแก่ยศเจ้าประเทศราชใหญ่ ครั้นถึงวันฤกษ์ดียกกองทัพออกจากเมืองไต้เหลียวมาตามระยะทาง ครั้นถึงแดนเมืองฮิวจิวพอพบทัพหน้าจึงให้ทหารตั้งค่ายพักทหารอยู่
ฝ่ายกองตระเวนพวกซ้องกั๋งเห็นทหารฮวนยกกองทัพมามาก จึงรีบมาแจ้งให้ซ้องกั๋งทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความวิตกยิ่งนัก ด้วยไต้เหลียวอ๋องยกกองทัพมาเหมือนทัพกษัตริย์จึงให้ทหารม้าใช้ไปแจ้งความแก่เตียวคูมิดและโลวจุนหงี ณ เมืองกีจิวและเมืองปาจิว ให้ยกกองทัพขึ้นมาช่วยโดยเร็ว ทหารม้าใช้คำนับลารีบไปบอกตามคำสั่ง เตียวคูมิด โลวจุนหงีได้แจ้งจึงคุมทหารเมืองหลวงและทหารเขาเนียซัวเปาะกับทหารที่มาเข้าเกลี้ยกล่อมรีบยกมาถึงเมืองฮิวจิว ซ้องกั๋งออกมาต้อนรับต่างคำนับตามธรรมเนียมพากันเข้าไปในค่าย ซ้องกั๋งจึงเอาแผนที่เมืองไต้เหลียวมาคลี่ให้ทหารทั้งปวงดู แล้วบอกเตียวคูมิดว่าท่านจงคุมทหารอยู่รักษาเมืองฮิวจิวไว้อย่าให้พวกฮวนตีคืนเอาไปได้ ข้าพเจ้าจะยกออกไปตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองย่งเช็งกุ้ยเตียวคูมิดก็รับคำ
ซ้องกั๋งจึงประกาศแก่ทหารทั้งปวงว่า พวกฮวนยกทัพมาคราวนี้ใหญ่หลวงเป็นศึกสำคัญ จะได้เมืองไต้เหลียวหรือไม่ได้ก็รู้กันในคราวนี้ ท่านทั้งปวงจงช่วยให้เต็มกำลังเถิด ถ้าการศึกเสร็จพระเจ้าแผ่นดินคงชุบเลี้ยงให้มียศศักดิ์ตามสมควร ทหารทั้งปวงก็รับอาสาขึ้นพร้อมกัน ซ้องกั๋งเห็นทหารเต็มใจทั้งสิ้นก็มีความยินดี จึงจัดทหารยกออกจากค่ายเขาบ้วนซัวมาตั้งมั่นอยู่หน้าเมืองย่งเช็งกุ้ย เตียวคูมิด ก็อยู่รักษาค่ายเขาบ้วนซัว
ขณะนั้นทหารม้าใช้พวกฮวนถือหนังสือมาให้ซ้องกั๋ง ณ ค่ายย่งเช็งกุ้ยใจความว่า “ให้ซ้องกั๋งจัดทหารยกไปรบในเวลานี้ให้เห็นฝีมือกัน” ซ้องกั๋งจึงสลักหลังหนังสือตอบไปว่า “วันนี้เวลาจวนค่ำแล้ว ต่อพรุ่งนี้จึงนัดรบ” เขียนแล้วส่งหนังสือให้ทหารฮวน ๆ คำนับรับหนังสือกลับไปค่าย ครั้นเวลารุ่งเช้าซ้องกั๋งจึงจัดทหารยกออกจากค่ายมาหยุดทหารตั้งรอคอยอยู่ที่สนามรบ
ฝ่ายเก็งเอียวนับเอี๋ยน โกวตินเอี๋ยนนายทัพหน้า ครั้นได้เวลาก็ยกทหารออกจากค่ายมาตั้งขบวนอยู่ที่สนามรบ ซ้องกั๋งเห็นพวกฮวนยกมาจึงให้ซือจินออกรบ ซือจินก็ขับม้าเข้ารบกับเก็งเอียวนับเอี๋ยนประมาณสามสิบเพลง ซือจินทานกำลังไม่ได้ก็ขับม้าหนี เก็งเอียวนับเอี๋ยนขับม้าไล่ตามเข้ามา ฮวยหยงเห็นได้ทีจึงเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกเก็งเอียวนับเอี๋ยนตกม้าตาย โกวตินเอี๋ยนขับม้าถลันจะเข้าแก้ ซึงลิบขับม้าเข้ารบกับโกวตินเอี๋ยนประมาณยี่สิบเพลง โกวตินเอี๋ยนทานกำลังไม่ได้ก็ขับม้าหนี ซึงลิบขับม้าไล่ตามไปใกล้จึงเอาเกาทัณฑ์นั้นยิงโกวตินเอี๋ยนจับลูกเกาทัณฑ์ได้เอาลูกเกาทัณฑ์นั้นยิงตอบมา ซึงลิบหลบลูกเกาทัณฑ์หมอบฟุบอยู่บนหลังม้า โกวตินเอี๋ยนสำคัญว่าซึงลิบถูกเกาทัณฑ์ จึงขับม้าเข้ามาใกล้หมายจะซํ้า ซึงลิบเห็นได้ทีเอากระบองตีถูกศีรษะโกวตินเอี๋ยนตกม้าตาย ทหารฮวนเหล่านั้นเห็นนายตายก็พากันแตกตื่นไม่เป็นขบวน ทหารซ้องกั๋งไล่ฆ่าฟันตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็พากันหนีมาหากองทัพใหญ่ ซ้องกั๋งจึงตีม้าล่อเรียกทหารกลับ พอได้ยินเสียงม้าล่อและประทัดพวกฮวนดังก้องสนั่นกว่าทุกครั้ง ซ้องกั๋งมีความตกใจ จึงให้ทหารขึ้นไปดูบนเขาสูง ทหารกลับมาบอกว่าพวกฮวนยกกองทัพมามากเหลือประมาณ เสียงม้าและทหารราวกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ข้าพเจ้าเห็นว่าพวกเราจะต้านทานไม่ไหว ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตก จึงพาทหารกลับค่ายขึ้นไปดูบนหอรบเห็นพวกฮวนยกทัพเป็นขบวนพร้อมเหมือนทัพกษัตริย์ มีธงจารึกอักษรบอกชื่อแม่ทัพนายกองทหารเอก โท และตรีทุกทัพ กองหน้านั้นนายทัพชื่อเคียดหลีชุดเช็งมีทหารโทเจ็ดนาย ๆ หนึ่งคุมทหารม้านายละพัน ทหารเดินเท้าประมาณหมื่นหนึ่ง ถือธงดำประจำทัพมา และเครื่องแต่งกายศัสตราวุธล้วนสีดำทั้งสิ้น เป็นทัพหน้า ปีกซ้ายกองหนึ่งนายทัพชื่อจีหงีฮุดลาง มีทหารโทเจ็ดนายคุมทหารม้านายละพัน ทหารเดินเท้าประมาณหมื่นหนึ่งถือธงเขียวประจำทัพมา เครื่องแต่งกายและศัสตราวุธสีเขียวเป็นทัพหน้า ปีกขวากองหนึ่งนายทัพชื่อโอวหลีคออาน มีทหารโทเจ็ดนาย ๆ หนึ่งคุมทหารม้านายละพัน ทหารเดินเท้ารายสองข้างหมื่นหนึ่ง ถือธงขาวประจำทัพมาเครื่องแต่งกายและศัสตราวุธล้วนสีขาวเป็นทัพหนุนฝ่ายซ้าย กองหนึ่งนายทัพชื่อตังเซียนบุนหยงมีทหารรองเจ็ดนายคุมทหารนายละพัน ทหารเลวหมื่นหนึ่งถือธงแดงประจำทัพ เครื่องแต่งกายและศัสตราวุธล้วนสีแดงเป็นทัพหนุนฝ่ายขวา กองหนึ่งนายทัพชื่อเอ๋ลุดติดก๋งมีทหารรองเจ็ดนาย นายหนึ่งคุมทหารม้านายละพัน ทหารเดินเท้าหมื่นห้าพันมีธงสีม่วงประจำทัพเครื่องแต่งกายและศัสตราวุธล้วนสีม่วงเป็นปีกซ้ายทัพใหญ่ กองหนึ่งนายทัพชื่อนางเทียนสิ้วกงจู๊ มีทหารรองเจ็ดนาย นายหนึ่งคุมทหารม้านายละพัน ทหารเดินเท้าหมื่นห้าพัน ถือธงสีน้ำเงินประจำทัพ เครื่องแต่งกายและศัสตราวุธล้วนสีน้ำเงินเป็นปีกขวาทัพใหญ่ และกองทัพหลวงนั้นไต้เหลียวอ๋องงิดงวนก๊วงเป็นแม่ทัพ เอ๋ลุดติดหยง เอ๋ลุดติดหัว เอ๋ลุดติดตง เอ๋ลุดติดสินเป็นเชื้อพระวงศ์ สี่นายคุมทหารม้านายละห้าพัน ทหารเอก ทหารโทอีกหลายนาย ทหารเลวสิบห้าหมื่นถือธงเหลืองประจำทัพ จารึกอักษรบอกชื่อแม่ทัพนายทหารจำนวนทหารทุกกอง ทัพหลังกองอาสา กองขัน กองลำเลียงพร้อมเสร็จ เสียงม้าเสียงทหารกึกก้องผงคลีคลุ้มไปทั้งอากาศ ครั้นพวกฮวนเดินทัพมาถึงเมืองย่งเช็งกุ้ย จึงตั้งค่ายมั่นลงหลายค่ายห่างเมืองประมาณสิบห้าลี้ ทำนองค่ายสลับซับซ้อนหลายชั้น
๘๘
ซ้องกั๋งเห็นพวกฮวนจัดทหารและตั้งค่ายถูกต้องตามตำราพิชัยสงครามมีสง่าก็นึกครั่นคร้ามยิ่งนัก จึงรีบลงมาจากหอรบให้ชุมนุมนายทัพนายทหารและกุนซือที่ปรึกษาพร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงว่า ไต้เหลียวอ๋องและงิดงวนก๊วงแต่งให้เก็งเอียวนับเอี๋ยน โกวตินเอี๋ยนทัพหน้ายกล่วงมาก็ปราชัย บัดนี้ไต้เหลียวอ๋องและงิดงวนก๊วงยกพลทหารหนุนมามากเหลือประมาณ ตั้งแต่เราท่านทั้งปวงทำการศึกมาด้วยกันหลายครั้งยังไม่ได้พบศึกใหญ่เหมือนคราวนี้ เราคิดว่าจะล่าทัพถอยไปตั้งมั่นรับอยู่เมืองฮิวจิว รอฟังกำลังพวกฮวนดูก่อน ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด โงวหยง จูบู๊ เห็นซ้องกั๋งมีความวิตกคิดขยาดกำลังพวกฮวน จึงว่าธรรมดาทำสงครามจะแพ้ชนะนั้น ต้องอาศัยกำลังปัญญาแม่ทัพและที่ปรึกษาเป็นประมาณ ถ้าแม่ทัพและที่ปรึกษาเฉลียวฉลาดรู้จักอุบายล่อลวงแบ่งกำลังข้าศึก ถึงจะมีพลทหารน้อยกว่าสักสิบส่วนก็อาจสามารถเอาชัยชนะได้ แต่ถ้าแม่ทัพนายกองเป็นคนเขลาปัญญา มิได้รอบรู้การตลอด ถึงจะมีทหารสักร้อยหมื่นก็คงปราชัยพ่ายแพ้แก่ผู้มีปัญญาเป็นแท้ ท่านไม่รู้หรือเมื่อครั้งแผ่นดินตังจิ้น ฮู่เกียงยกพลทหารมาทำศึกถึงร้อยหมื่น เจี้ยเหียนมีพลทหารแต่ยี่สิบหมื่นยังคิดอ่านต่อสู้เอาชัยชนะฮู่เกียงได้ และพวกฮวนยกพลทหารมาคราวนี้ไม่สู้หนักแน่นเหมือนครั้งฮู่เกียง ข้าพเจ้าจะเอาอย่างเจี้ยเหียนคิดเอาชัยชนะพวกฮวนให้จงได้
ซ้องกั๋งจึงถามโงวหยง จูบู๊ว่า ท่านจะคิดอ่านเอาชัยชนะประการใด โงวหยง จูบู๊ว่าข้าพเจ้าจะจัดขบวนทหารให้ยืนสลับเป็นวงค่ายเกาเก็งโป๊ยกวยติ้น สัณฐานคล้ายกันกับขบวนเมื่อตั้งรบกับงิดงวนเอี้ยนสิว และการซึ่งจะจัดขบวนทหารให้ยืนเป็นวงค่ายอย่างนี้มีแบบแผนมาแต่ครั้งพระเจ้าฮกฮ่องสี ท่านอย่าได้วิตกข้าพเจ้าทั้งสองจะช่วยกันคิดเอาชัยชนะให้จงได้ ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยง จูบู๊ แจ้งความให้ฟังถี่ถ้วนทุกประการ แล้วรับอาสาแข็งแรงค่อยคลายวิตก จึงตอบว่าเวลานี้ก็จวนค่ำแล้ว ท่านทั้งปวงจงพากันไปหยุดพักให้มีกำลัง เวลาพรุ่งนี้เราจึงยกทหารออกไปตั้งขบวนรบกับพวกฮวนเถิด ทหารทั้งปวงคำนับลาออกจากที่ชุมนุม ครั้นเวลารุ่งเช้าซ้องกั๋งจึงจัดทหารยกออกจากค่ายขับม้าตรงไปยังหน้าเมืองย่งเช็งกุ้ยแล้วสั่งโงวหยง จูบู๊ให้จัดขบวนค่ายเกาเก็งโป๊ยกวยติ้น โงวหยง จูบู๊จึงจัดให้ตังเผ็งคุมทหารยืนประจำอยู่ทิศตะวันออก เอียจิ้นคุมทหารยืนประจำทิศตะวันตก ซือเหล็งคุมทหารยืนประจำอยู่ทิศอาคเนย์ ซกเถียวคุมทหารยืนประจำอยู่ทิศพายัพ ฉินเหม็งคุมทหารประจำอยู่ทิศใต้ ลิมชองคุมทหารยืนประจำอยู่ทิศอีสาน กวนเส็งคุมทหารประจำอยู่ทิศหรดี พลทหารทั้งปวงนั้นยืนรายเป็นระยะชักปีกกาโอบตลอดถึงกัน โลวจุนหงี ลูตีซิม บู๊สงสามนายคุมทหารเป็นกองขัน ซ้องกั๋ง โงวหยง จูบู๊คุมทหารเป็นกองกลาง ทหารเอก ทหารโท นอกจากนั้นก็คุมทหารเป็นกองแล่นและรักษาประตูวังโดยรอบแล้วก็จัดทหารขึ้นม้าเดินแซงสลับลดเลี้ยวไปตามระหว่างทหารหลายนาย ซ้องกั๋งเห็นโงวหยง จูบู๊จัดขบวนทหารเป็นวงค่ายอย่างวิเศษก็มีความยินดี สั่งทหารให้เตรียมตัวคอยระวังพวกฮวนจะยกมารบ
ฝ่ายงิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวนตั้งขบวนรบเรียกว่าฮุนเทียนติ้น รูปค่ายเหมือนฟองเป็ด ค่ายนั้นแปรไปได้หลายอย่าง ครั้นจัดการเสร็จก็คอยซ้องกั๋งจะยกเข้าตีค่าย
ฝ่ายซ้องกั๋งแจ้งว่าแม่ทัพฮวนตั้งขบวนค่ายรบจึงชวนโงวหยง จูบู๊ขึ้นไปดูบนหอคอย เห็นขบวนค่ายชอบกลจึงถามโงวหยงกับจูบู๊ว่า ซึ่งขบวนค่ายนี้ไม่เคยได้เห็นเรียกว่าค่ายอันใด โงวหยงพิเคราะห์ดูไม่รู้จักก็นิ่งอยู่ แต่จูบู๊พูดว่าขบวนค่ายนี้เข้มแข็งนัก ดูท่วงทีก็ถูกในตำรับพิชัยสงคราม ถ้าจะยกเข้าหักค่ายก็ต้องจัดทหารให้ถูกต้องจึงจะทำลายขบวนค่ายนี้ได้ ซ้องกั๋ง โงวหยง ได้ฟังก็ชวนกันลงจากหอคอยตรึกตรองการที่จะสู้รบต่อไป
ฝ่ายงิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวน คอยท่าซ้องกั๋งยกเข้าหักขบวนค่ายก็ไม่เห็นมา จึงพูดกับทหารทั้งปวงว่าวันนี้ฤกษ์ดี ถ้าเรายกไปตีค่ายซ้องกั๋งคงสมความปรารถนา พูดแล้วสั่งให้โอวหลีคออานนายทหารเอกกับ เกียคี้ สิหยง ออลีอี๋ อองเก๋ง รวมกันสี่นายคุมทหารยกไป โอวหลีคออานก็จัดทหารพร้อมยกมา
ฝ่ายซ้องกั๋งนั่งคิดการที่จะเข้าหักขบวนค่ายรบอยู่ จูบู๊ว่าวันนี้เป็นวันธาตุทอง ฤกษ์บนชอบกล ข้าศึกคงจะยกมาตีค่ายเรา พูดยังไม่ทันขาดคำพวกฮวนก็ยกมาถึง ซ้องกั๋งเห็นท่วงทีสับสนนักก็ตกใจจึงล่าถอยกองทัพไป โอวหลีคออานเห็นได้ทีขับทหารเข้ารุกไล่ฆ่าฟันทหารพวกซ้องกั๋งเจ็บป่วยหลายนาย ทหารเลวต่างล้มตายเป็นอันมาก โอวหลีคออานเห็นได้ชัยชนะก็คุมทหารกลับ ซ้องกั๋งเห็นพวกฮวนไม่รุกไล่จึงรวบรวมทหารกลับเข้าค่ายปรึกษาที่จะสู้รบ
โลวจุนหงีว่า ขบวนค่ายพวกฮวนครั้งนี้เข้มแข็งนักจะต้องจัดทหารเป็นกองแยกย้ายยกเข้าตีประดังให้พร้อมกันจึงจะเอาชัยชนะได้ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็จัดให้กวนเส็งกับอูเอียนเจียกคุมทหารยกแยกกันไปตั้งอยู่ริมขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นทั้งสองข้าง จัดให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง ตังเผ็ง เอียจี้ สี่นายคุมทหารเป็นกองซ้าย ให้ลิมชอง ซือเหล็ง ซกเถียว จูตง สี่นายคุมทหารเป็นกองขวายกไปตั้งอยู่ คอยทำลายธงหน้าประตูขบวนค่ายทั้งเจ็ดแห่ง ให้ลีขุย ฮวนสุย หังชอง ลีกุน สี่นายเป็นกองหน้า ให้ลูตีซิม เอียหยง เจียสิว เกยเตียน เกยโป ห้านายเป็นกองหนุนยกเข้าหักประตูค่ายทั้งเจ็ดแห่ง ครั้นจัดเตรียมการเสร็จ นายทหารทั้งปวงก็แยกกันไปยังขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นข้างทิศเหนือ ยกเข้าทำลายธงดำ และขบวนค่ายทั้งเจ็ดแห่ง พวกทหารฮวนก็ออกต้านทานสู้รบเป็นสามารถ ทหารฮวนถือธงเหลืองรุกไล่เป็นตะลุมบอน ทหารซ้องกั๋งทานไม่ได้ก็ล่าถอยกลับเข้าค่าย ทหารฮวนจับลีขุยได้ ฆ่าทหารซ้องกั๋งตายเป็นอันมาก เห็นว่าได้ชัยชนะก็ไม่ไล่ ตั้งรักษาขบวนค่ายรับมั่นอยู่ ซ้องกั๋งตรวจดูทหารตายเสียกว่าครึ่ง โตวเซียนกับซองบานเจ็บป่วยกลับมา ลีขุยก็เสียทีทหารฮวนพวกทวนขอจับไปได้ก็มีความเสียใจนั่งวิตกอยู่
พอทหารเข้าไปแจ้งว่ามีทหารฮวนผู้หนึ่งมาหาท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ให้พาเข้าไป ถามว่าท่านมาด้วยธุระสิ่งใด ทหารฮวนตอบว่างิดงวนก๊วงแม่ทัพใช้ให้ข้าพเจ้ามาแจ้งกับท่านว่า เดิมท่านจับได้ทหารฮวนมาผู้หนึ่งจะชวนแลกเปลี่ยนกันกับลีขุยท่านจะเห็นอย่างไร ซ้องกั๋งจึงตอบว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะคุมตัวทหารฮวนไปแลกเปลี่ยนที่หน้าค่าย ทหารฮวนก็คำนับลาไป ซ้องกั๋งปรึกษากับโงวหยงว่าบัดนี้เราก็ไม่มีอุบายที่จะทำลายขบวนค่าย แม่ทัพฮวนชวนให้แลกเปลี่ยนทหารจำจะต้องเอาทหารฮวนไปเปลี่ยนลีขุยออกมา แล้วทุเลารบให้เนิ่นช้าไปก่อน ถ้าได้ทีจึงยกกองทัพเข้าตีขบวนค่ายท่านจะเห็นประการใด โงวหยงว่าซึ่งท่านคิดการอันนี้ดีนัก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็เอาตัวทหารฮวนออกมาส่งให้ทหารของตัวไปว่าการที่เปลี่ยนกันตามคำที่มาว่าไว้ ทหารซ้องกั๋งก็ไปแจ้งกับงิดงวนก๊วงตามคำสั่ง งิดงวนก๊วงได้ฟังก็ตวาดว่าช่างมีหน้ามากล่าวได้ จะแลกเปลี่ยนทหารหรือไม่เปลี่ยนก็ตามใจ ซึ่งจะให้งดรอการศึกนั้นอย่าหมายเลย ถ้าไม่มาทำลายขบวนค่ายเราจะยกกองทัพไปฆ่าเสียให้สิ้น ทหารได้ฟังก็มาแจ้งกับซ้องกั๋งทุกประการ ซ้องกั๋งก็มีความวิตก กลัวแม่ทัพฮวนจะไม่แลกเปลี่ยนลีขุย จึงคุมตัวทหารฮวนที่จับมาแต่เดิมยกกองทัพตรงมาหน้าขบวนค่าย ให้ทหารร้องบอกว่าจงปล่อยทหารของเรามา แล้วเราจะปล่อยทหารของท่านไป ซึ่งการที่จะสู้รบเราหากลัวไม่ งิดงวนก๊วงแจ้งความก็ให้ทหารคุมตัวลีขุยมาแลกเอาทหารฮวนกลับยังไม่ยกออกสู้รบ ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพกลับเข้าค่าย
อูเอียนเจียกจึงว่า ข้าพเจ้าจะจัดทหารพวกของข้าพเจ้าแยกเป็นสองกองยกไปคนละทางเข้าหักขบวนค่าย ท่านจงให้ทหารทั้งหลายแยกเป็นแปดกองยกเข้าประดังตีขบวนค่ายพร้อมกันคงเอาชัยชนะได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ ครั้นรุ่งเช้า ก็จัดทหารเป็นสิบกองยกตรงไปยังขบวนค่ายฮุนเทียนติ้น ซ้องกั๋งสั่งให้ทหารแยกเป็นสิบกองเข้าประดังตีพร้อมกันทั้งสี่ด้าน ทหารฮวนในขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นทั้งสี่ทิศรวมยี่สิบประตูก็กรูกันออกสู้รบด้วยกำลังแข็งแรง ฆ่าฟันทหารซ้องกั๋งตายลงเป็นอันมาก ซ้องกั๋งเห็นเหลือที่จะสู้รบก็ล่าถอย ทหารฮวนได้ชัยชนะก็ไม่รุกไล่พากันกลับเข้าค่ายตั้งขบวนไว้คอยรับตามเดิม ซ้องกั๋งกับทหารแตกหนีเข้าค่ายตรวจดูทหารตายเสียกว่าครึ่งก็ตกใจ จึงให้ตั้งมั่นรักษาค่ายไว้เข้มแข็งตรองการที่จะรบต่อไป
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงวิตกถึงซ้องกั๋งว่า ยกกองทัพไปปราบข้าศึกก็ช้านานเป็นประการใดไม่ทรงทราบ จึงรับสั่งใช้ให้เฮงบุนปินขุนนางคุมเสื้อไปพระราชทานซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวง เฮงบุนปินก็รีบเดินทางรอนแรมมาจนถึงค่ายซ้องกั๋ง ๆ แจ้งความก็ต้อนรับเชิญเฮงบุนปินเข้าไป แล้วคำนับกันตามธรรมเนียม เฮงบุนปินก็เอาเสื้อพระราชทานออกให้ซ้องกั๋งกับพวกทหารตามรับสั่ง แล้วจึงถามว่า ท่านยกกองทัพมาปราบศึกได้ชัยชนะหรือประการใด ซ้องกั๋งบอกว่าตั้งแต่ข้าพเจ้ายกกองทัพมาตีได้บ้านเมืองเขตแดนเมืองฮวนไว้หลายตำบลก็เพราะได้พึ่งบารมีพระเจ้าแผ่นดินจึงได้ชัยชนะตลอดมา บัดนี้กองทัพข้าพเจ้าล่วงเข้าใกล้จะถึงเมืองฮิวจิว งิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวนคุมไพร่พลมาจัดตั้งขบวนค่ายฮุนเทียนติ้น ข้าพเจ้าคุมทหารเข้าหักค่ายปราชัยถึงสามครั้ง ไพร่พลล้มตายเป็นอันมาก ไม่มีอุบายสิ่งใดที่จะยกเขาตีหักจึงได้คิดวิตกอยู่
เฮงบุนปินแจ้งความจึงตอบว่าซึ่งขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นนี้จะเข้มแข็งสักเพียงใดข้าพเจ้าออกไปดูก็คงจะมีอุบายยกเข้าทำลายเอาชัยชนะได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจ พาเฮงบุนปินขึ้นไปบนหอคอย เฮงบุนปินเห็นขบวนค่ายรบก็หัวเราะแล้วพูดว่า วิตกไยกับค่ายเช่นนี้ ข้าพเจ้าจะอาสาท่านคุมทหารยกออกไปทำลายขบวนค่ายสักครั้งหนึ่ง พูดแล้วก็ชวนกันลงจากหอรบ ซ้องกั๋งจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงเฮงบุนปินเป็นอันดี ครั้นรุ่งเช้าเฮงบุนปินก็แต่งตัวถืออาวุธขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายตรงไปยังขบวนรบแล้วก็ขับทหารเข้าตีค่าย
ฝ่ายเค็กหลีนายทหารฮวนผู้รักษาประตูขบวนค่ายที่สี่ เห็นนายทหารแผ่นดินซ้องคุมไพร่พลยกเข้าประดังตี ก็ถือง้าวขึ้นม้าตรงออกรบกับเฮงบุนปินได้สิบเพลง เค็กหลีแกล้งทำแพ้ขับม้าหนีเข้าในขบวน เฮงบุนปินไม่รู้ทีก็ขับม้ารุกไล่เข้าไป เค็กหลีเห็นดังนั้นก็ชักม้าหันกลับ เฮงบุนปินรุกไล่ถลำเข้าไปด้วยกำลังยั้งตัวไปทัน เค็กหลีได้ทีเอาง้าวฟันถูกเฮงบุนปินตกม้าตาย
ขณะนั้นซ้องกั๋งตามออกมายืนดูอยู่ เห็นเฮงบุนปินเสียทีก็ตีม้าล่อสัญญาให้เลิกทัพกลับเข้าค่าย ทหารเหล่านั้นได้ยินเสียงม้าล่อก็หนีกลับ ทหารฮวนรุกไล่ทัน ฟันทหารของซ้องกั๋งตายลงอีกเป็นอันมาก เห็นว่าได้ชัยชนะก็ยกกลับมาเข้าขบวนตามเดิม ซ้องกั๋งก็คุมทหารเข้าค่าย จึงแต่งหนังสือบอกข้อราชการให้ขุนนางถือเข้าไปเมืองหลวงแจ้งกับคูมิดไซ่ขุนนางผู้ใหญ่ให้นำข้อความขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีความว่า “เฮงบุนปินข้าหลวงคุมของพระราชทานไปยังค่าย เห็นแม่ทัพฮวนตั้งขบวนรบเข้มแข็งมีความโกรธแค้นจึงอาสาออกรบ ข้าพเจ้าห้ามปรามก็ไม่ฟังขืนคุมทหารไปตี เฮงบุนปินเสียทีทหารฮวนฆ่าตายในกลางศึก” คูมิดไซ่แจ้งความในหนังสือก็นำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ๆ ทรงทราบแล้วก็มิได้ตรัสประการใด แต่มีพระทัยคิดถึงซ้องกั๋งจะให้สำเร็จการศึกเสียโดยเร็วแล้วก็เสด็จเข้าข้างใน
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นจัดให้ขุนนางถือหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปเมืองหลวงแล้วก็มีความวิตกคิดจะยกทัพเข้าทำลายค่ายไม่มีอุบายสิ่งใดก็นั่งตรึกตรองอยู่ จนเวลาค่ำดึกประมาณสองยามเศษจนหลับไปแล้วฝันเห็นว่า มีเด็กหญิงผู้หนึ่งสวมใส่เสื้อผ้าสีเขียว เดินตรงมายังเตียงนอนคำนับซ้องกั๋งแจ้งว่าเหนียเนี้ยใช้ให้มาเชิญท่านไปหาสักครู่หนึ่ง ซ้องกั๋งถามว่าเหนียเนี้ยอยู่ที่ไหน เด็กศิษย์ตอบว่าเหนียเนียอยู่ข้างหน้าไม่สู้ไกลดอก บอกแล้วศิษย์ก็นำซ้องกั๋งออกจากค่ายเดินไปครู่หนึ่งถึงป่าใหญ่ มีต้นไม้เรียงรายเป็นหมู่ ๆ มีสะพานศิลาสีต่างๆ ก็ข้ามสะพานไปยังบ้านใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งสร้างไว้งดงาม เด็กศิษย์ก็นำซ้องกั๋งเข้าไปในบ้านตรงไปถึงแท่นเหนียเนี้ย ซ้องกั๋งเห็นกิวเทียนเฮียนหนึงเซียนผู้วิเศษนั่งอยู่บนแท่นก็คุกเข่าคำนับเป็นอันดี
กิวเทียนเฮียนหนึงเหนียเนี้ยจึงถามซ้องกั๋งว่า เดิมเราก็ได้ให้ตำรับพิชัยสงครามไว้ช้านานหลายปี เหตุใดจึงไม่อุตส่าห์ตรวจตราดูให้ถ้วนถี่จะได้รู้ในการศึก ซ้องกั๋งก็คำนับแจ้งความว่าเดิมเหนียเนี้ยให้ตำรับพิชัยสงครามแก่ข้าพเจ้าไว้ช้านาน พระคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้าได้ดูตำรับพิชัยสงครามอยู่เสมอเป็นนิตย์มิได้ขาด เจ้าแผ่นดินซ้องให้ข้าพเจ้ายกกองทัพมาปราบพวกข้าศึก บัดนี้งิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวนยกกองทัพมาต้านทานจัดตั้งขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นกางกั้นไว้ ข้าพเจ้าคุมทหารและไพร่พลเข้าทำลายขบวนค่ายก็ปราชัยพ่ายแพ้ทั้งสามครั้งเสียทหารเป็นอันมาก ไม่มีอุบายสิ่งใดจะทำลายค่ายจึงได้มีความวิตกนัก เหนียเนี้ยได้โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด กิวเทียนเฮียนหนึงเหนียเนี้ยจึงว่าซึ่งขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นนี้เข้มแข็งนักถูกในตำรับพิชัยสงคราม ถ้าจะทำลายขบวนค่ายต้องให้รู้ธาตุลม ธาตุน้ำ ธาตุดิน ธาตุไฟ กับต้องฤกษ์บนฤกษ์ล่างจึงจะทำลายขบวนค่ายนี้ได้ เราจะชี้แจงให้อย่าได้วิตกเลย ซ้องกั๋งก็ยินดี กิวเทียนเฮียนหนึงเหนียเนี้ยบอกว่า ขบวนค่ายฮุนเทียนติ้นด้านเหนือนั้นเป็นธาตุนํ้า ทหารฮวนใส่เสื้อกางเกงดำอยู่ประจำประตูทั้งเจ็ดแห่ง ซึ่งธาตุน้ำสีดำเป็นมิตรแก่กัน ถ้าจะยกเข้าทำลายขบวนค่ายทิศเหนือนั้น ต้องจัดทหารเจ็ดนายสวมใส่เสื้อผ้าสีเหลืองยกเข้าตีขบวนค่ายทั้งเจ็ดประตู กับจัดทหารอีกเจ็ดนายสวมใส่เสื้อผ้าเหลืองเป็นกองหลังยกหนุนเข้าประดังตีด้วยสีดำกับสีเหลืองคือธาตุน้ำกับธาตุดินเป็นกาลกรรณีกันจึงจะทำลายได้ ซึ่งประตูค่ายทิศตะวันออกนั้นธาตุไม้เป็นมิตรกับสีเขียว ถ้าจะยกเข้าหักค่ายต้องจัดทหารใส่เสื้อกางเกงสีขาวยกเข้าประดังตีจึงจะเอาชัยชนะได้ ซึ่งทิศตะวันตกนั้นธาตุทองเป็นมิตรกับสีเหลือง ต้องจัดทหารใส่เสื้อกางเกงสีแดงคือธาตุไฟ เป็นกาลกรรณีกันกับธาตุทอง ยกเข้าประดังตีจึงจะทำลายค่ายทิศตะวันตกได้ ซึ่งประตูค่ายทิศใต้นั้นธาตุไฟเป็นมิตรกับสีแดง ต้องจัดทหารใส่เสื้อกางเกงสีดำคือธาตุน้ำ เป็นกาลกรรณีกับธาตุไฟ ยกเข้าประดังตีประตูขบวนค่ายทิศใต้ก็คงเอาชัยชนะได้ ซึ่งกลางขบวนค่ายรบนั้นธาตุดินเป็นมิตรกับสีเหลือง ต้องจัดทหารใส่เสื้อกางเกงสีเขียวคือธาตุไม้ เป็นกาลกรรณีกับธาตุดิน ยกเข้าตีกลางขบวน จัดทหารอีกสองพวกใส่เสื้อกางเกงสีต่างๆ แยกไปตีค่ายไท้เอียง ค่ายไท้อิมสองข้างซ้ายขวา กับจัดทหารอีกยี่สิบสี่กองเตรียมคบเพลิงไว้ให้พร้อม จงแยกเข้าประดังตีขบวนค่ายในเวลากลางคืน ให้กงซุนสินอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุใหญ่พัดกล้ามืดมัวทั้งอากาศ พวกทหารเราก็รุกไล่ทำลายขบวนรบเข้าไปจนถึงค่ายเจ้าเมืองไต้เหลียว การทั้งปวงก็จะสำเร็จความปรารถนา ซึ่งเราชี้แจงให้ทั้งนี้จงจำไว้กลับไปจัดการเสียโดยเร็ว พูดแล้วก็ให้ศิษย์นำซ้องกั๋งมาส่งยังค่ายซ้องกั๋งก็ตกใจตื่น
๘๙
ขณะนั้นจวนจะสว่างแจ้งว่ากิวเทียนเฮียนหนึงเหนียเนี้ยชี้แจงอุบายให้จำได้ทุกสิ่งในความฝันก็ยินดียิ่งนัก รีบลงจากเตียงคุกเข่าคำนับแล้วก็แจ้งความให้โงวหยงซินแสฟัง และที่ปรึกษาการทั้งปวงเตรียมเกวียนยี่สิบสี่เล่มบรรจุเชื้อเพลิงและคบไว้ พร้อมแล้วจัดให้ตังเผ็งนายทหารเอกกับทหารรองเจ็ดนายคือ จูตง ซือจิน อาวเผ็ง เอียนสุน เบ๊หลิน มกชุนคุมทหารแต่งตัวสีเหลืองยกเข้าตีประตูค่ายเจ็ดแห่งข้างทิศเหนือ ให้ลิมชองคุมทหารรองเจ็ดนายคือ ซือเหล็ง มกหอง อึงซิน ซึงลิบ ตันตัด เอียชุน เอียหลิมกับทหารแต่งตัวสีขาวยกเข้าตีประตูค่ายข้างทิศตะวันออก ให้ฉินเหม็งคุมเล่าตง ลุยเหง ตังเทงกุ้ย งุยเตงก๊ก จิวทอง เก็งอ๋อง เต็งติดซุนทหารรองเจ็ดนายกับทหารใส่เสื้อกางเกงสีแดง ยกเข้าตีประตูขบวนค่ายเจ็ดแห่งทิศตะวันตก ให้อูเอียนเจียกคุมทหารรองเจ็ดนายคือ เอียจี้ ซกเถียว ฮั่นทอ เผ็งกี ขงเม่ง โจวเอี๋ยน โจวยุนกับทหารแต่งตัวสีดำยกเข้าตีประตูขบวนค่ายเจ็ดแห่งทิศใต้ จัดให้กวนเส็งกับฮวยหยง เตียเช็ง ลิเอง ชาจิน ซวนจั่น เชียซือบุ๋นเจ็ดนาย คุมทหารแต่งตัวสีเขียวยกเข้าตีกลางขบวนค่ายฮวน ให้ลูตีซิม บู๊สง เอียหยง เจียสิว เจียวเทง ชัวฮกนายทหารทั้งเจ็ดกับทหารแต่งตัวสีต่างๆ สลับกัน ยกเข้าตีค่ายไท้เอียงฝ่ายซ้าย จัดให้นางโฮ้วซาเหนีย นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนีย เฮงเอยโฮ้ว ซึงซิน เตียแช ซัวเค่งทหารทั้งเจ็ดกับทหารแต่งตัวสลับสีต่างๆ ยกเข้าตีค่ายไท้อิมฝ่ายขวา ให้โลวจุนหงี เอียนเช็ง ลือฮวง กวยเส็ง เกยเตียน เกยโป นายทหารทั้งหกคุมทหารยกไปทำลายค่ายเจ้าเมืองไต้เหลียว จัดให้ลีขุย ฮวนสุย เปาหยก หังชองสี่นายคุมเกวียนเชื้อเพลิงและคบไฟยกไปคอยอยู่ แล้วให้นายทหารที่ชำนาญทางนํ้ายกเข้าช่วยประดังตีทั้งสี่ด้าน ครั้นจัดการพร้อมแล้ว คอยเวลาอยู่ถ้าได้ฤกษ์ดีก็จะยกเข้าตีในตอนกลางคืน
ฝ่ายงิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวนไม่เห็นซ้องกั๋งยกกองทัพมาตี จึงใช้ให้ทหารมาดูที่หน้าค่าย ไม่เห็นซ้องกั๋งจัดการสิ่งใดก็กลับไปแจ้งความแกงิดงวนก๊วง ๆ ก็นิ่งอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นถึงวันฤกษ์ดีเวลากลางคืนจะยกเข้าตีขบวนค่าย จึงสั่งทหารทั้งปวงว่า เวลาค่ำวันนี้จงฟังปี่สัญญาณเป็นสำคัญยกเข้าตีประดังทั้งสี่ด้าน ครั้นเวลาดึกสองยามซ้องกั๋งยกกองทัพออกจากค่ายตรงไปถึงสนามรบก็แยกทัพเป็นสี่กองไปประจำอยู่ตามทิศพร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงให้เป่าปี่สัญญาณขึ้น นายทหารทั้งสี่กองก็ยกเข้าประดังทั้งสี่ด้าน กงซุนสินก็อ่านมนต์คาถาบันดาลเป็นลมพายุใหญ่พัดกล้ามืดมัวทั้งอากาศ หอบเอาศิลาและกรวดทรายปลิวมาดังห่าฝน ลีขุยกับทหารและไพร่พลก็คุมเกวียนเชื้อเพลิงคบไฟหักเข้าค่ายเอาเชื้อเพลิงและคบจุดไฟติดขึ้น นายทหารทั้งปวงก็ยกเข้าประดังตีพร้อมกันทั้งสี่ด้าน ไฟติดค่ายสว่างเสียงฟ้าและทหารอื้ออึง กองทัพพวกฮวนตกใจแตกตื่นกันเป็นอลหม่าน
ฝ่ายงิดงวนก๊วงแม่ทัพนอนหลับอยู่ในค่ายได้ยินเสียงฟ้าลั่นหวั่นไหวทั้งสี่ทิศก็ตกใจถืออาวุธขึ้นม้า เห็นไฟติดเข้ามาถึงหน้าค่าย กวนเส็งก็รุกไล่เข้ามา งิดงวนก๊วงขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทง กวนเส็งเอาทวนรับรบกันเป็นสามารถ เตียเช็งตรงเข้าเอาก้อนศิลาขว้างทหารของงิดงวนก๊วงแตกกระจาย ลิเอง ชาจินกับพวกทหารไล่ฟันขนาบเข้าไป งิดงวนก๊วงเห็นทหารของตัวล้มตายไม่มีผู้ใดช่วยจึงชักม้าหนีไปข้างทิศเหนือ กวนเส็งก็ขับม้าไล่ตาม ฮวยหยงตรงมาเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกหลังงิดงวนก๊วง กวนเส็งไล่มาทันเอาง้าวฟันถูกบ่างิดงวนก๊วงพลัดตกจากม้า ฮวยหยงตรงเข้ามาแย่งเอาม้าดีของงิดงวนก๊วงได้ เตียเช็งเอาทวนแทงถูกชายโครง งิดงวนก๊วงแม่ทัพฮวนมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งก็จริงแต่ถูกอาวุธหลายแห่งเจ็บปวดเหลือทนก็ขาดใจตาย
ฝ่ายลูตีซิมกับบู๊สงคุมทหารเข้าหักค่ายไท้เอียงติ้นฝ่ายซ้าย เอ๋ลุดติดตงอยู่ในค่ายไม่ทันรู้ตัวได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจออกจากค่าย เห็นว่าเสียทีก็คิดจะหนี พอบู๊สงรุกเข้ามาทันเอาง้าวฟันถูกคอเอ๋ลุดติดตงขาดใจตาย ลูตีซิมกับทหารก็บุกกระชั้นเข้าค่าย บุตรชายของเอ๋ลุดติดตงเห็นบิดาตายก็พากันหนี ลูตีซิมกับทหารก็เข้าฆ่าฟันทหารและพวกฮวนตายลงทั้งสิ้นแล้วก็รุกไล่เลยไป
ฝ่ายนางเทียนสิ้วกงจู๊อยู่ในค่ายไท้อิมข้างขวา ได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจถืออาวุธขึ้นหลังม้า พอนางโฮ้วซาเหนียกับทหารรุกไล่เข้ามารบกับนางเทียนสิ้วกงจู๊ได้หลายเพลง เฮงเอยโฮ้วตรงมาจับนางเทียนสิ้วกงจู๊ได้ นางโกวตัวซอกับนางซึงยีเหนียก็เข้าทำลายค่าย ไล่ฟันทหารหญิงพวกฮวนแตกกระจาย พอซึงซิน เตียเช็งหนุนกระชั้นเข้ามารุกไล่ฆ่าฟันขนาบไป
ฝ่ายโลวจุนหงีกับทหารตรงเข้าหักค่ายใหญ่ เกยเตียน เกยโปเข้าทำลายธงฤกษ์บนเสียแล้วไล่ฆ่าฟันอยู่สับสน ก๊กอ๋องเจ้าเมืองไต้เหลียวตกใจมีความกลัวยิ่งนัก ขุนนางนายทหารฮวนก็ช่วยกันป้องกันพาก๊กอ๋องเจ้าเมืองไต้เหลียวหนีไปทางทิศเหนือ ทหารซ้องกั๋งตีประดังเข้ามาทั้งสี่ด้าน ฆ่าฟันทหารพวกฮวนอยู่จนจวนสว่าง ทหารฮวนยี่สิบหมื่นตายลงทั้งสิ้น ซ้องกั๋งได้ชัยชนะพวกฮวนก็ตีม้าล่อสัญญาณยกกองทัพมาค่าย นางโฮ้วซาเหนียจับได้นางเทียนสิ้วกงจู๊บุตรสาวของลังจู๊ก๊กอ๋อง เจ้าเมืองไต้เหลียว โลวจุนหงีจับได้เอ๋ลุดติดหัวนายทหารฮวนผู้หนึ่ง จูตงจับได้เคียดลิชุดเช็งทหารฮวนผู้หนึ่ง อาวเผ็ง เต็งฮุย เบ๊หลินสามนายจับได้เซียวไต้กวนทหารฮวนผู้หนึ่ง เอียหลิม ตันตัดจับได้ฮุยติดทหารฮวนผู้หนึ่ง ตังเทงกุ้ย งุยเตงก๊กจับได้เกาบิวทหารฮวนผู้หนึ่ง ฮั่นทอ เผ็งกีจับได้ลุ่ยซุนเต๊กเสียทหารฮวนผู้หนึ่ง ตามบรรดาพวกทหารเหล่านั้นตัดศีรษะพวกทหารฮวนได้มาทุกคน ซ้องกั๋งก็ให้จดบัญชีความชอบไว้ทั้งสิ้นกับเอาตัวทหารที่จับมาทั้งแปดนายมอบให้เตียวคูมิดขุนนางจำขังไว้มั่นคง แล้วซ้องกั๋งก็พักทหารและไพร่พลอยู่ ณ ค่าย คอยฟังข่าวเจ้าเมืองไต้เหลียวที่หนีไป
ฝ่ายก๊กอ๋องเจ้าเมืองไต้เหลียว นายทหารป้องกันพาหนีไปเข้าเมืองฮิวจิวได้ตั้งมั่นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เข้มแข็ง ลังจู๊ก๊กอ๋องมีความวิตกยิ่งนัก ไม่รู้ที่จะคิดประการใดต้องรักษาเมืองนิ่งอยู่ ซ้องกั๋งแจ้งว่าเจ้าเมืองไต้เหลียวหนีเข้าเมืองฮิวจิวปิดประตูตั้งมั่นเกณฑ์ทหารและไพร่พลรักษาไว้กวดขันก็ยกกองทัพตรงมายังเชิงกำแพง ตั้งค่ายเรียงรายล้อมเมืองฮิวจิวไว้แน่นหนา แล้วซ้องกั๋งให้เตรียมบันไดหกและเครื่องสำหรับที่จะปีนกำแพงทุกวัน
ฝ่ายลังจู๊ก๊กอ๋องเจ้าเมืองไต้เหลียว เห็นซ้องกั๋งยกกองทัพมาล้อมเมืองไว้มั่นคงก็ตกใจ จึงประชุมขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยพร้อมปรึกษากันว่าตั้งแต่ทำศึกสงครามมาก็มีแต่ปราชัยพ่ายแพ้เสียทหารและไพร่พลเป็นอันมาก บัดนี้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาล้อมเมืองไว้เราจะคิดผ่อนปรนประการใด ขุนนางทั้งปวงเห็นพร้อมกันแจ้งความว่า การครั้งนี้เป็นการจวนตัวที่จะคิดแก้ไขอย่างอื่น ถ้าแม้นยอมสามิภักดิ์เสียโดยดีจึงจะดับร้อนได้ ลังจู๊ก๊กอ๋องได้ฟังขุนนางชี้แจงก็เห็นควรจึงสั่งให้เขียนธงยอมสามิภักดิ์ชักขึ้นบนกำแพงทัพ จัดให้ขุนนางผู้ใหญ่ที่รู้อัชฌาสัยออกจากเมืองมาพูดจาโดยดี ซ้องกั๋งจึงพาขุนนางฮวนมาแจ้งกับเตียวคูมิด ตามซึ่งลังจู๊ก๊กอ๋องเจ้าเมืองไต้เหลียวใช้ให้มาทุกประการ เตียวคูมิดว่าซึ่งยอมสามิภักดิ์นี้เป็นการใหญ่สำคัญมากจะว่ากล่าวตามกำลังเราท่านนั้นไม่ได้ ให้ลังจู๊ก๊กอ๋องเจ้าของท่านแต่งให้ขุนนางถือหนังสือยอมสามิภักดิ์เข้าไปเฝ้าเจ้าแผ่นดินซ้องให้ทรงทราบ ถ้าโปรดยกโทษทั้งปวงเสียแล้วพวกเราจึงจะยกกองทัพกลับไป ขุนนางฮวนได้ฟังก็ลากลับเข้าเมืองฮิวจิวแจ้งกับลังจู๊ก๊กอ๋องตามคำเตียวคูมิดว่ามาทุกประการ ลังจู๊ก๊กอ๋องได้ฟังจึงประชุมขุนนางทั้งปวงพร้อมกันปรึกษาความที่เตียวคูมิดพูดมานั้นจะคิดการประการใด
ทุเกียนขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายโหรแจ้งความว่า ครั้งนี้ก็เป็นการร้อน เตียวคูมิดกับซ้องกั๋งยังไม่ยอม ที่ค่ายนั้นเตรียมการจะยกเข้าพังกำแพง อย่ากระนั้นเลย ท่านจงจัดทรัพย์สิ่งของเงินทองทั้งปวง ข้าพเจ้าจะนำออกไปให้ซ้องกั๋งอ้อนวอนขออย่าให้ยกกองทัพเข้าทำลายเมืองก่อน แล้วจึงแต่งหนังสือกับเครื่องบรรณาการเข้าไปเมืองหลวง เอาทรัพย์สิ่งของเงินทองไปให้ซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียน สี่นายซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อ้อนวอนให้ช่วยกราบทูลยกโทษเสียขอเป็นไมตรี ถ้าคิดการดังนี้จึงจะดับร้อนได้ ลังจู๊ก๊กอ๋องก็เห็นชอบ จึงมอบเงินทองทรัพย์สิ่งของให้ทุเกียนคุมออกจากเมืองตรงมายังค่าย ซ้องกั๋งแจ้งความก็ต้อนรับเข้าไปข้างใน จัดให้นั่งคำนับกันตามธรรมเนียมแล้ว ทุเกียนจึงแจ้งว่า ลังจู๊ก๊กอ๋องใช้ให้ข้าพเจ้านำเงินทองสิ่งของทั้งปวงมาคำนับท่านว่า การครั้งนี้ก็ยอมสามิภักดิ์แล้ว แต่จะต้องมีหนังสือเข้าไปเมืองตังเกีย กราบทูลเจ้าแผ่นดินซ้องให้ทรงทราบ ตามคำเตียวคูมิดก่อน ท่านจงงดรอไว้อย่าเพิ่งยกเข้าทำลายเมืองราษฎรจะได้รับความเดือดร้อนต่อไป ท่านจงได้เมตตาเถิด ซ้องกั๋งจึงตอบว่าลังจู๊ก๊กอ๋องยอมสามิภักดิ์แล้วซึ่งจะแต่งให้ขุนนางถือหนังสือเข้าไปอ่อนน้อมนั้น เราจะรอคอยฟังรับสั่งตามแต่จะโปรด เหตุใดจึงจัดเอาเงินทองสิ่งของมาให้ดังนี้มิดูถูกเราหรือ จงเร่งเอากลับไปเสียโดยเร็ว ทุเกียนได้ฟังก็อับอายรีบขนเงินทองกลับเข้าเมืองแจ้งความให้ลังจู๊ก๊กอ๋องฟังทุกประการ
ลังจู๊ก๊กอ๋องจึงประชุมนางทั้งปวงมาพร้อมกัน ปรึกษาการแต่งหนังสือกับจัดเงินทองสิ่งของบรรทุกเกวียนพร้อม แล้วจัดให้ทุเกียนขุนนางผู้ใหญ่กับขุนนางรองสิบห้านายคุมหนังสือกับสิ่งของเงินทองเข้าไปเมืองตังเกีย ทุเกียนกับขุนนางสิบห้านายคำนับลาไต้เหลียวอ๋องออกจากเมืองฮิวจิวตรงมาค่ายซ้องกั๋งก่อน ซ้องกั๋งก็จัดให้เซียวเหยียงกับชาจิน ถือหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปกับทุเกียนด้วยกัน
ทุเกียนขุนนางฮวนกับเซียวเหยียง ชาจินก็ออกจากค่ายเดินทางไปหลายวันถึงเมืองตังเกีย ทุเกียนก็เอาเงินทองสิ่งของไปให้ซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียนขุนนางสี่นาย อ้อนวอนให้ช่วยในการเรื่องนี้ด้วย ซัวเกียก็ให้ทุเกียนขุนนางฮวนพักอยู่ ณ กงก๊วนก่อน แล้วชาจิน เซียวเหยียง ก็นำหนังสือบอกข้อราชการกับหนังสือยอมสามิภักดิ์ที่ทุเกียนขุนนางฮวนถือมานั้นไปมอบให้เจ้าพนักงานแล้วกลับมาพักอยู่ ณ กงก๊วน
ฝ่ายซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียนสี่นายนี้เป็นขุนนางสอพลอประจบประแจงจะเอาแต่เงินทองทรัพย์สิ่งของฝ่ายเดียว ครั้นได้เงินทองของลังจู๊ก๊กอ๋องไว้มากแล้วก็รับธุระจะช่วย ครั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออก ซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียนกับขุนนางทั้งปวงก็เข้าเฝ้าคุกเข่าถวายบังคมพร้อมกัน แล้วคูมิดไซ่กับท่องกวนขุนนางเจ้าพนักงานก็นำหนังสือบอกข้อราชการขึ้นกราบทูลว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพไปปราบข้าศึกเมืองไต้เหลียว เจ้าเมืองไต้เหลียวแตกยับไปถึงเมืองฮิวจิว ซ้องกั๋งยกกองทัพเข้าล้อมเมืองไว้แน่นหนา ซึ่งเมืองฮิวจิวนั้นเหมือนตกอยู่ในเงื้อมมือแล้ว บัดนี้เจ้าเมืองไต้เหลียวยอมสามิภักดิ์และจัดให้ทุเกียนขุนนางถือหนังสือมาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ ถ้าถึงกำหนดจะจัดเครื่องบรรณาการเข้ามาคำนับทุกปีมิให้ขาดได้ ขอจงยกกองทัพกลับมาอย่าให้ไพร่บ้านพลเมืองได้รับความลำบากเลยสุดแล้วแต่จะโปรด ซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงทราบในหนังสือจึงตรัสกับขุนนางทั้งปวงว่า บัดนี้พระเจ้าก๊กอ๋องเจ้าเมืองฮวนแต่งขุนนางถือหนังสือเข้ามาว่าด้วยการบ้านเมือง จะขอยอมขึ้นเป็นอาณาเขตตามประเทศราชซึ่งอยู่ในแว่นแคว้นแผ่นดินซ้อง ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด
ซัวเกียขุนนางผู้ใหญ่ได้รับเงินทองสิ่งของเจ้าเมืองไต้เหลียวไว้ จึงกราบทูลว่า ตั้งแต่โบราณมาเมืองที่ไม่ได้ขึ้นในแว่นแคว้นแผ่นดินซ้องก็มีมาก บัดนี้เจ้าเมืองไต้เหลียวยอมสามิภักดิ์เข้ามาขึ้นอยู่ในอาณาเขต ถ้าถึงกำหนดจะจัดเครื่องบรรณาการเข้ามาถวายข้าพเจ้าก็เห็นดี ควรที่จะรับเอาเมืองไต้เหลียวไว้เป็นขอบขัณฑสีมา ให้ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมาเสียอย่าให้ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองได้รับความเดือดร้อนต่อไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบ จึงรับสั่งทุเกียนขุนนางฮวนมาเฝ้าคุกเข่าถวายบังคมแล้วเปิดผนึกหนังสือออกอ่านใจความว่า “ข้าพเจ้า เอ๋ลุดติดฮุยเจ้าเมืองไต้เหลียวกราบถวายบังคมมายังพระเจ้าแผ่นดินซ้อง ผู้เป็นใหญ่ยิ่งกว่าเมืองทั้งหลาย ด้วยเมืองไต้เหลียวนี้เป็นแต่เมืองเล็กน้อย ซึ่งตัวข้าพเจ้าโฉดเขลาไม่มีปัญญาลุ่มหลงเชื่อถือแต่วาจาผู้อื่นทำให้เกิดเหตุการณ์ขึ้นดังนี้ โทษข้าพเจ้าผิดมาก จึงแต่งตั้งให้ทุเกียนขุนนางถือหนังสือเข้ามาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ตั้งแต่นี้สืบไป ถ้าข้าพเจ้าคิดคดก็ให้เป็นอันตรายต่างๆ ขอรับประทานโทษไว้สักครั้งหนึ่งเถิด” พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ฟังทรงมีพระทัยยินดี จึงพระราชทานสิ่งของให้ทุเกียนกับขุนนางฮวนแล้ว ตรัสว่าพวกเจ้าจงพากันกลับไปแจ้งแก่เจ้าเมืองไต้เหลียวก่อน ภายหลังจึงจะบอกให้ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับ ทุเกียนกับขุนนางรับของพระราชทานก็ถวายบังคมลาออกมา แล้วก็ไปหาซัวเกียกับขุนนางสอพลอ ทั้งสามพูดจากันแล้วคำนับลาออกจากเมืองตังเกียตรงไปเมืองไต้เหลียว
ครั้นรุ่งขึ้นเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางเข้าเฝ้าพร้อมกัน ซัวเกียกราบทูลข้อความซึ่งจะมีรับสั่งให้ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานแต่งหนังสือมอบให้ซกไทอวยขุนนางถือไปเมืองไต้เหลียวกับมีรับสั่งให้ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมา แต่พวกทหารของเจ้าเมืองไต้เหลียวที่จับได้จงคืนให้อยู่รักษาเมืองตามเดิม ซกไทอวยรับหนังสือถวายบังคมลาออกมาจัดบ่าวไพร่พร้อมก็ออกจากเมืองตังเกียกับเซียวเหยียง ชาจินตรงไปทางตันเกียเอี๊ยะ
ขณะนั้นเป็นฤดูหนาวไพร่พลเดินไม่รวดเร็ว เซียวเหยียง ชาจินจึงให้ม้าใช้รีบไปบอกข่าวซ้องกั๋งก่อน ซ้องกั๋งแจ้งความก็ประชุมทหารทั้งปวงพร้อมคอยรับ พอซกไทอวยถือหนังสือรับสั่งมาถึงค่ายเมืองไต้เหลียว ซ้องกั๋งกับพวกทหารก็ออกรับเชิญหนังสือรับซกไทอวยเข้าไปในค่ายจัดที่ให้นั่งคำนับกันตามธรรมเนียม ซกไทอวยจึงว่าซัวเกียกับพวกขุนนางที่สอพลอรับเงินทองของเจ้าเมืองไต้เหลียวไว้เป็นอันมาก ช่วยทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ จึงโปรดยอมให้เจ้าเมืองไต้เหลียวสามิภักดิ์เป็นข้าขอบขัณฑสีมา ซ้องกั๋งได้ฟังก็ถอนใจใหญ่แล้วพูดว่า การทั้งนี้มิใช่จะโทษเจ้านายของเราเมื่อใด ข้าพเจ้านี้อุตส่าห์ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณมาช้านานความชอบก็ไม่มี ควรแล้วหรือขุนนางผู้ใหญ่ก็เห็นแก่เงินทองทรัพยสิ่งของเอาแต่ความดีขึ้นกราบทูลกลบเกลื่อนเสียสิ้น ข้าพเจ้าจึงมีความโทมนัสน้อยใจนัก ซกไทอวยว่า ท่านอย่าเสียใจเลย ถ้ากลับเข้าไปเมืองหลวงข้าพเจ้าจะช่วยกราบทูลให้ทรงทราบ ซ้องกั๋งจึงว่า พวกข้าพเจ้าร้อยแปดคนซื่อตรงต่อแผ่นดิน ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยสุจริตมิได้คิดแปรปรวน บรรดาพี่น้องก็ได้รับความลำบากเหน็ดเหนื่อยทั้งสิ้น ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ แล้วก็ใช้ให้ทหารไปแจ้งกับเจ้าเมืองไต้เหลียวว่า บัดนี้มีรับสั่งมาถึงให้เตรียมการคอยรับ ลังจูก๊กอ๋องแจ้งความจัดแจงการไว้พร้อม ครั้นรุ่งขึ้นเข้าซ้องกั๋งจัดให้กวนเส็ง ลิมชอง ฉินเหม็ง อูเอียนเจียก ฮวยหยง ตังเผ็ง ลิเอง ชาจิน ลือฮวง กวยเส็งสิบนายกับทหารสามพันแห่หนังสือรับสั่งกับซกไทอวยออกจากค่าย เข้าไปไนเมืองฮิวจิว ราษฎรพวกฮวนชาวเมืองตั้งโต๊ะเครื่องบูชาเรียงรายไปจนถึงหน้าเมือง เอ๋ลุดติดฮุยกับขุนนางทั้งปวงออกต้อนรับ ทางประตูน่ำหมึงทิศใต้ เชิญหนังสือรับสั่งตั้งบนโต๊ะจุดธูปเทียน คำนับแล้ว ก็เชิญซกไทอวยเข้าไปให้นั่งที่สมควรคำนับกันตามธรรมเนียม ทหารซ้องกั๋งสิบนายยืนเรียงรายอยู่สองข้างซ้ายขวา เอ๋ลุดติดฮุยเจ้าเมืองไต้เหลียวกับขุนนางฮวนทั้งปวงยืนอยู่ข้างหน้า ซกไทอวยก็เปิดผนึกหนังสือออกอ่านใจความว่า “พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีรับสั่งมาถึงเจ้าเมืองไต้เหลียว ด้วยพระเจ้าแผ่นดินแต่ครั้งก่อน ๆ สืบมา หัวเมืองทั้งปวงย่อมมีเจ้านายคุ้มครองรักษาอยู่ทุกประเทศ ซึ่งเจ้าเมืองไต้เหลียวบังอาจไม่คิดถึงตัวว่าเป็นเมืองเล็กน้อย คุมทหารยกเข้ามาตีหัวเมืองปลายเขตแดนหลายเมือง โทษผิดมากต้องที่จะกำจัดเสียให้สิ้น แต่ทรงฟังหนังสือที่ยอมสามิภักดิ์เห็นว่าราษฎรไพร่บ้านพลเมืองจะมีความเดือดร้อน จึงได้ยอมให้เมืองไต้เหลียวไว้เป็นข้าขอบขัณฑสีมา อาณาประชาราษฎรจะได้มีความสุข ให้เจ้าเมืองไต้เหลียวก๊กรักษาบ้านเมืองสืบไป ซึ่งทหารฮวนที่ซ้องกั๋งจับไว้ได้ให้ซ้องกั๋งมอบคนให้เจ้าเมืองไต้เหลียวตามเดิม แล้วให้ยกกองทัพกลับมาเมืองหลวง” เอ๋ลุดติดฮุยเจ้าเมืองไต้เหลียวกับขุนนางได้ฟังรับสั่ง ก็ดีใจคุกเข่าคำนับตามธรรมเนียม แล้วจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงซกไทอวยกับทหารเป็นอันดี แล้วให้พักอยู่ ณ กงก๊วน ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ลังจู๊ก๊กอ๋องก็ให้ทุเกียนขุนนางผู้ใหญ่ออกมาเชิญเตียวคูมิดกับซ้องกั๋งเข้าไปในเมือง ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงว่าท่านจะเห็นประการใด โงวหยงว่า การทุกวันนี้จะไว้ใจไม่ได้ด้วยเมืองฮวนกับเมืองหลวงเป็นข้าศึกกับตัวท่านเป็นแม่ทัพไม่แจ้งว่าฝ่ายนั้นจะคิดอ่านประการใด ท่านจงให้เตียวคูมิดเข้าไปฟังดูว่า เจ้าเมืองไต้เหลียวยอมสามิภักดิ์จริงหรือจะคิดแปรปรวนประการใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงให้เตียวคูมิดเข้าไปในเมืองพบกับซกไทอวย แล้วลังจู๊ก๊กอ๋องก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงเตียวคูมิด ซกไทอวยเป็นอันดี เจ้าเมืองไต้เหลียวจัดเงินทองทรัพย์สิ่งของที่มีราคาให้แก่เตียวคูมิด ซกไทอวยเป็นอันมาก ครั้นรุ่งขึ้นวันที่สาม ลังจู๊ก๊กอ๋องจัดให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยส่งเตียวคูมิด ซกไทอวยออกจากเมืองมายังค่าย แล้วจัดให้ทุเกียนเอาเงินทองมาให้นายทหารของซ้องกั๋งทั่วกัน แล้วซ้องกั๋งจึงให้ทหารถอดนางเทียนสิ้วกงจู๊กับทหารฮวนเหล่านั้นมอบแก่เจ้าเมืองไต้เหลียวทั้งสิ้น กับจัดให้ซกไทอวยและเตียวคูมิดแยกเป็นคนละกองกลับเข้าไปเมืองตังเกียก่อน แล้วซ้องกั๋งให้ให้ทหารเข้าไปในเมืองฮิวจิว แจ้งกับลังจู๊ก๊กอ๋องว่าให้ขุนนางผู้ใดออกไปพูดจากันก่อน ลังจู๊ก๊กอ๋องก็ให้ฮิวอิว ซุอินกับทุเกียนขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายซ้ายขวา ออกจากเมืองมาคำนับซ้องกั๋งยังค่าย ซ้องกั๋งต้อนรับขุนนางทั้งสองตามธรรมเนียมแล้วว่า ซึ่งเรายกกองทัพมาครั้งนี้หมายจะฆ่าฟันทำลายบ้านเมืองเสียให้ราบจึงจะยกกองทัพกลับ มิใช่จะอยากเอาไว้เป็นอาณาเขตเมื่อใด เพราะด้วยพระเจ้าแผ่นดินซ้องเจ้านายของเรารับสั่งให้เอาไว้เป็นข้าขอบขัณฑสีมาก็เพราะวาสนาของเจ้าแผ่นดินเมืองไต้เหลียวยังมีอยู่ ขุนนางและไพร่บ้านพลเมืองจึงพลอยได้ความสุข บัดนี้เราจะยกกองทัพกลับเข้าไปเมืองหลวง ท่านทั้งหลายจงอุตส่าห์ป้องกันรักษาบ้านเมืองตามประเทศของตัว อย่าให้อาณาประชาราษฎรมีความเดือดร้อนได้ ประการหนึ่งถึงกำหนดจงไปจิ้มก้องตามประเพณีแล้วอย่ามีใจกำเริบ ยกกองทัพล่วงแดนเข้าไปย่ำยีในอาณาเขตแผ่นดินซ้องเหมือนแต่ก่อนอีก ความเจริญก็จะมีแก่เมืองไต้เหลียวสืบไป ขุนนางฮวนทั้งสองรับคำแล้วก็คำนับลาซ้องกั๋งกลับเข้าเมืองฮิวจิวแจ้งให้ลังจู๊ก๊กอ๋องฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งจึงจัดให้กองทัพพวกทหารหญิงยกล่วงหน้าไปก่อน แล้วใช้ให้ทหารคัดเลือกเอาแผ่นศิลามาทำป้าย ให้เซียวเหยียงแต่งคำโคลงด้วยเรื่องเมืองไต้เหลียวยอมสามิภักดิ์แก่พระเจ้าแผ่นดินซ้อง มีศักราชปี เดือน วัน คืน ให้กิมไตเกียนสลักเป็นอักษรจีนลงในแผ่นศิลา แล้วเอาไปตั้งไว้ที่เชิงเขาเมาซัวใกล้กับเมืองย่งเซ็งกุ้ยประมาณทางสิบห้าลี้ ซ้องกั๋งก็จัดทัพใหญ่เป็นห้ากองจะยกดินทางไป
ลูตีซิมจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่า เดิมข้าพเจ้าเสพสุรามาเที่ยวเผาบ้านเรือนฆ่าผู้คนตาย จึงไปบวชอยู่กับตีจินเจียงเล้าอาจารย์ผู้วิเศษ ณ เขาเงาไทซัว แต่อาจารย์ได้ว่าไว้ สืบไปเบื้องหน้าข้าพเจ้าจะสำเร็จครั้งนี้การศึกก็เสร็จ ได้เงินทองทรัพย์สิ่งของที่พระราชทานมีอยู่ ข้าพเจ้าคิดจะใคร่เอาเงินทองสิ่งของไปให้กับตีจินเจียงเล้าอาจารย์เขาเงาไทซัวแทนคุณท่าน ซ้องกั๋งว่าอาจารย์ของน้องเป็นผู้วิเศษเหตุต่างๆ ก็ดีแล้ว พี่จะไปด้วยจะได้ถามถึงการเบื้องหน้าว่าจะเป็นอย่างไร พูดแล้วก็มอบทหารให้โลวจุนหงีจัดผ่อนกองทัพยกล่วงหน้าไปก่อน
๙๐
ซ้องกั๋งกับลูตีซิมและพี่น้องทั้งปวงก็ชวนกันออกจากค่ายตรงไปถึงเขาเงาไทซัว หยุดอยู่เชิงเขาแล้วใช้ให้ทหารไปแจ้งกับหลวงจีนที่วัดว่า ซ้องกั๋งกับพี่น้องจะมาคำนับท่านอาจารย์ หลวงจีนศิษย์เหล่านั้นแจ้งความก็เตรียมการคอยรับ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องชวนกันขึ้นเขาเข้าไปในวัดหาตีจินเจียงเล้าอาจารย์ข้างใน ซ้องกั๋งเห็นรูปร่างลักษณะตีจินเจียงเล้าผู้วิเศษงามสมควรเป็นผู้สำเร็จได้จึงคุกเข่าลงกราบไหว้พร้อมกัน ลูตีซิมก็จุดธูปเทียนคำนับตีจินเจียงเล้าแล้วยืนอยู่ข้างหน้า
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือว่าท่านนี้อยู่ในธรรมประกอบทั้งศีล จะมาคำนับก็ไม่มีเวลาว่าง ครั้งนี้เจ้าแผ่นดินซ้องให้ข้าพเจ้ายกกองทัพมาปราบข้าศึกเมืองไต้เหลียวเรียบร้อยแล้ว ลูตีซิมผู้น้องจึงชวนข้าพเจ้ากับพี่น้องทั้งปวงมาคำนับท่าน ตีจินเจียงเล้าได้ฟังจึงว่า เราแจ้งอยู่ชื่อของท่านปรากฏว่าซื่อสัตย์กตัญญูอยู่ต่อแผ่นดิน ซึ่งลูตีซิมศิษย์ของเราไปอยู่กับท่านก็เป็นการดี ท่านทั้งปวงจงช่วยกันทำราชการฉลองพระเดชพระคุณเจ้าแผ่นดินสืบไปภายหลังคงจะมีความสุข ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็คุกเข่าลงคำนับ ลูตีซิมจึงเอาเงินทองสิ่งของให้กับอาจารย์ ตีจินเจียงเล้าว่า เงินทองสิ่งของเหล่านี้ได้มาด้วยการไม่สุจริตไม่ควรเราจะรับ ลูตีซิมอ้อนวอนว่าซึ่งเงินทองนี้เป็นของพระราชทาน ข้าพเจ้าเก็บรวบรวมไว้มิใช่ได้มาด้วยผิดธรรมเนียม ขอท่านจงรับเอาไว้ใช้สอยต่อไปเถิด ตีจินเจียงเล้าอาจารย์เสียอ้อนวอนศิษย์ไม่ได้ก็รับไว้ แล้วบอกกับลูตีซิมว่า เราจะเอาเงินทองของเจ้านั้นสร้างบาลีไว้ในศาสนาให้ลบล้างบาปกรรมที่เจ้าทำให้เบาบางลงไปจะได้สำเร็จเป็นเซียนโดยเร็ว ลูตีซิมได้ฟังก็ยินดีคุกเข่าคำนับอาจารย์ ซ้องกั๋งจึงถามตีจินเจียงเล้าว่า ข้าพเจ้านี้สืบไปจะเป็นประการใดบ้างขอท่านจงชี้แจงให้ทราบ
ตีจินเจียงเล้าผู้วิเศษได้ฟังซ้องกั๋งถามพิเคราะห์ดูก็ทราบความตามการภายหน้า จึงเขียนคำโคลงให้กับซ้องกั๋งมีความว่า “มีนกหมู่หนึ่งบินเป็นวงกลมอยู่บนอากาศ แต่ข้างทิศตะวันออกนั้นแหว่งท่านคิดการสิ่งใดก็คงสมความปรารถนา” ครั้นเขียนคำโคลงแล้วจึงว่า ความที่ท่านถามนานไปข้างหน้าก็คงจะรู้ ซ้องกั๋งได้ฟังคำโคลงไม่แจ้งว่าจะเป็นประการใดจึงอ้อนวอนว่าข้าพเจ้าไม่เข้าใจ ขอท่านจงชี้แจงให้ทราบ ตีจินเจียงเล้าว่าการสิ่งนี้เป็นความลับจะให้บอกนั้นไม่ได้ ถ้าสืบไปภายหน้าก็คงจะเห็น แล้วพูดกับลูตีซิมว่า ตั้งแต่เจ้าจากเราไปช้านานละการที่จะปฏิบัติทางสำเร็จเสีย อาจารย์จะบอกไว้สืบไปภายหน้าถ้าพบคนชื่อแฮ่ชื่อละก็คงจะจับได้ ถ้าพบปะนํ้าร้องนั่นแหละตัวเจ้าจึงจะสำเร็จเป็นแน่ ลูตีซิมก็คำนับรับคำอาจารย์ ซ้องกั๋งกับลูตีซิมและพี่น้องก็คุกเข่าคำนับลาตีจินเจียงเล้าอาจารย์ออกจากวัดเขาเงาไทซัวตรงมายังค่าย ซ้องกั๋งก็เล่าความที่ตีจินเจียงเล้าผู้วิเศษเขียนคำโคลงทำนายไว้ให้โงวหยงกับโลวจุนหงีฟังทุกประการแล้วซ้องกั๋งก็ให้ยกกองทัพใหญ่เดินไปหลายเวลาถึงตำบลซังลิมโต้ว ซ้องกั๋งอยู่บนหลังม้าเห็นนกหงส์หงันบินแตกตื่นมาเป็นอันดับกันเหมือนกับทุกครั้งก็สงสัยกับได้ยินเสียงทหารอื้ออึงก็หยุดม้าถามว่าเหตุอะไร ทหารแจ้งว่าเอียนเช็งนั้นเพิ่งจะหัดยิงเกาทัณฑ์ครั้นเห็นฝูงนกบินมาเป็นลำดับ เอียนเช็งก็เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกนกตกลงมาตายหลายตัว ทหารพากันสรรเสริญเอียนเช็งอยู่อื้ออึง ฝูงนกก็แตกตื่นกระจายไป ซ้องกั๋งแจ้งความก็ให้หาเอียนเช็งมา เห็นนกตายอยู่บนหลังม้าเอียนเช็งหลายตัว ซ้องกั๋งจึงถามว่านกที่บินมาเจ้ายิงหรือ เอียนเช็งตอบว่า ข้าพเจ้าเพิ่งหัดยิงเกาทัณฑ์เห็นนกบินมาฝูงหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ยิง จำเพาะถูกนกตกลงมาตาย ฝูงนกก็แตกกระจายบินไป ซ้องกั๋งจึงว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารต้องฝูกหัดธนูและเกาทัณฑ์นั้นควรแล้ว ถ้ายิงนกถูกก็จัดว่าเป็นมือแม่น แต่เราพิเคราะห์ดูฝูงนกจำพวกนี้ไม่ควรจะยิงให้ตายด้วยประกอบการอันดีมีเมตตาจิตและสัตย์ซื่อกตัญญูรู้ขนบธรรมเนียมเหมือนมนุษย์ ก็จัดเอาเป็นนกอันประเสริฐ ถ้าถึงฤดูหนาวก็พากันบนไปหากันข้างทิศใต้ ครั้นฤดูร้อนก็ชวนกันบนมาหากันข้างทิศเหนือ แม้นจะบินไปทิศใดพบนกอื่นพลัดคู่ก็มิได้ทำอันตรายจึงเรียกว่ามีเมตตาจิต แม้นนกจำพวกนี้พลัดคู่ก็สู้ตาย มิได้สามัคคีรสกับนกอื่นจึงเรียกว่าซื่อตรง ถ้าบินไปทั้งฝูงก็เป็นลำดับกันจึงเรียกว่ารู้ธรรมเนียม ครั้นถึงฤดูหนาวและร้อนจะไปหากินทิศเหนือและทิศใต้ก็ต้องบินไปทางด่านหงันมึงกวน ลอดประตูไปมามิได้บินข้ามด่าน จึงเรียกว่ากตัญญูรู้คุณพระเจ้าแผ่นดิน แม้นว่าถึงฤดูใดก็ชวนกันบินไปหากินตามทิศมิได้ผิดฤดู จึงเรียกว่ามีความสัตย์ ซึ่งนกนี้ประพฤติการดี จึงได้ซื่อว่านกหงส์หงันเขาก็เที่ยวหากินบินไปมาเปรียบเหมือนพวกเราพี่น้องทั้งหลาย ผู้ใดทำอันตรายก็สู้ตายด้วยกันที่ไหนจะนิ่งอยู่ได้ ตั้งแต่นี้ไปอย่ายิงนกพวกนี้อีกเลย เอียนเช็งได้ฟังก็จนใจด้วยได้ยิงแล้วก็นิ่งอยู่
ขณะนั้นเวลาจวนเย็น ซ้องกั๋งพักกองทัพอยู่ที่ต้นทางซังลิมโต้ว มีความอาลัยถึงนกที่เอียนเช็งยิงตายยิ่งนัก จึงเสพสุราให้เมาแล้วก็เข้านอน รุ่งขึ้นเช้าก็ยกกองทัพออกจากตำบลซังลิมโต้วเดินทางไปสู่ทิศใต้หลายสิบวันไม่มีเหตุการณ์ จนกระทั้งกองทัพก็ถึงเมืองตังเกีย ซ้องกั๋งตั้งค่ายพักทหารอยู่นอกประตูตังหัวหมึงข้างทิศตะวันออกคอยฟังรับสั่ง
ฝ่ายซกไทอวยกับเตียวคูมิดซึ่งซ้องกั๋งให้ล่วงหน้ามาถึงเมืองตังเกียก็เข้าเฝ้ากราบทูลความชอบของซ้องกั๋งให้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบทุกประการแล้วทูลว่า บัดนี้ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมาถึงแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ฟังก็มีพระทัยยินดี รับสั่งให้หาซ้องกั๋งกับพวกทหารเข้ามาเฝ้ายังพระที่นั่งบุนเต๊กเต้ย ซ้องกั๋งกับนายทหารก็คุกเข่าถวายบังคมพร้อมกัน พระเจ้าซ้องฮุยจงจึงตรัสกับซ้องกั๋งว่า การศึกครั้งนี้สำเร็จก็เพราะท่านเห็นแก่แผ่นดินจึงปราบเมืองไต้เหลียวได้ ความชอบของพวกท่านมีมากนัก ซ้องกั๋งจึงกราบทูลว่าพวกข้าพเจ้าปราบข้าศึกเรียบร้อยครั้งนี้ก็เพราะบารมีของพระองค์จึงได้เสร็จการคีก พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงตรัสถามขุนนางทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งกับพวกทหารมีความชอบจะเลื่อนยศให้ประการดี
ซัวเกีย ท่องกวนขุนนางพวกกังฉินกราบทูลว่าซ้องกั๋งกับพวกทหารมีความชอบมากก็จริงอยู่ แต่บ้านเมืองทุกวันนี้เกิดโจรชุกชุมยังไม่เรียบร้อย ขอพระองค์จงตั้งให้ซ้องกั๋งเป็นขุนนางนายทหารกับพวกพ้องเหล่านั้นก็เลื่อนยศให้แต่พอควรก่อน ถ้าแม้นบ้านเมืองเรียบร้อยปกติแล้วจึงค่อยตั้งให้เป็นใหญ่ต่อไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ฟังก็เห็นชอบจึงเลื่อนยศให้ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีเป็นขุนนางนายทหารใหญ่กับเลื่อนยศให้นายทหารทั้งปวงพอสมควรแล้วพระราชทานเสื้อเกราะทองให้ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงี แต่ทหารเหล่านั้นพระราชทานเสื้อหมวกตามธรรมเนียม แล้วรับสั่งให้ซ้องกั๋งกับพวกทหารตั้งค่ายพักอยู่นอกเมืองตังเกียก่อน ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็คุกเข่าลงคำนับรับที่ตั้งกับของพระราชทานแล้วถวายบังคมลากลับมาค่ายคอยฟังข่าวราชการต่อไป
ขณะนั้นบ้านเมืองก็แปรปรวนเกิดโจรผู้ร้ายชุกชุมต่างตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่คือฮองละอยู่ข้างทิศใต้ ซันโฮ้วอยู่ข้างทิศเหนือ อองเข่งอยู่ข้างทิศตะวันตก ซันโฮ้วนั้นมีน้องสองคนชาวเมืองซิมจิวที่ตำบลบ้านอานหงวน ซันโฮ้วเป็นช่างลงรักหาเลี้ยงชีวิตอยู่ ผู้รักษาเมืองซิมจิวกดขี่ราษฎรให้ได้ความเดือดร้อนจึงคบคิดกันเป็นโจร ซันโฮ้ว ซันปิว ซันชิด พี่น้องสามคนแต่งความจึงตั้งเกลี้ยกล่อมซ่องสุมกันขึ้นเป็นก๊กเป็นหมู่ ราษฎรเมืองซิมจิว เมืองเล่งจิว เมืองซุยจิวก็ชวนกันเข้าเกลี้ยกล่อมยกซันโฮ้วขึ้นเป็นนาย มีไพร่พลประมาณหมื่นเศษ คบคิดกันจะฆ่าผู้รักษาเมืองและซัวเกีย ท่องกวนเสีย ด้วยคนเหล่านี้ทำให้ราษฎรคับแค้นมาก ครั้นสืบมาซันโฮ้วกับน้องสองคนแย่งชิงเอาเมืองซิมจิวได้ ก็ตั้งตัวขึ้นเป็นไต่อ๋อง จัดตั้งขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋น ฝ่ายบู๊กับทหารไพร่พล ให้รักษาด่านทางไว้หลายตำบล แล้วก็ยกกองทัพเข้าตีเมืองลิมเล่งกุ้ยซึ่งขึ้นกับเมืองเล่งจิว ผู้รักษาเมืองมีความกลัวจึงเกณฑ์ราษฎรชาวเมืองเข้าสมคบกันกับพวกทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินประตูเมืองไว้มั่นคง ซันโฮ้วไต้อ๋องคุมไพร่พลเข้าหักกำแพงเมืองอยู่ทุกเวลา ผู้รักษาลิมเล่งกุ้ยจึงมีหนังสือบอกข้อราชการเข้าไปยังเมืองตังเกียให้ขุนนางเจ้าพนักงานนำขึ้นกราบทูลขอกองทัพยกขึ้นมาช่วยโดยเร็ว เจ้าพนักงานก็นำหนังสือบอกไปแจ้งแก่ซัวเกียไทซือขุนนางผู้ใหญ่ ซัวเกียจึงปรึกษากับกอกิว ท่องกวนแล้วก็นำข้อความขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ว่า บัดนี้ผู้รักษาเมืองเล่งจิวบอกเข้ามาว่า ซันโฮ้วนายโจรยกกองทัพมาตีเมืองลิมเล่งกุ้ยเขตแดนเมืองเล่งจิว ขอกองทัพยกไปช่วย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงตรัสว่า ศึกเมืองไต่เหลียวเพิ่งจะเรียบร้อย ทหารและไพร่พลยังเหน็ดเหนื่อยอยู่ บัดนี้ซันโฮ้วนายโจรทิศเหนือมีใจกำเริบยกเข้าตีหักเมืองลิมเล่งกุ้ยเราจะคิดประการใด ซกไทอวยกราบทูลว่าขอพระองค์จงรับสั่งให้ซ้องกั๋งยกกองทัพไปกำจัดโจรเสียก็คงจะสำเร็จโดยง่าย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบ
ขณะนั้นพอหนังสือบอกเมืองทิศใต้และฝ่ายตะวันตกเข้ามาว่าฮองละและอองเข่งคุมพวกโจรจะยกมาตีเมือง ขุนนางเจ้าพนักงานนำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ตกพระทัยจึงตรัสว่า เมืองฝ่ายเหนือเกิดโจรขึ้นก็ได้ซ้องกั๋งยกไปปราบปรามแล้ว แต่บัดนี้มีหนังสือบอกเมืองข้างทิศใต้และฝ่ายตะวันตกว่าฮองละและอองเข่งนายโจรกำเริบจะยกเข้าตีบ้านเมือง จะได้ผู้ใดยกกองทัพไปกำจัดพวกโจรทั้งสองตำบล ท่องกวนกราบทูลว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้ารับราชการก็ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดเงินเดือนอยู่ แต่ยังไม่มีความชอบต่อแผ่นดิน จะขออาสายกกองทัพไปปราบปรามฮองละนายโจรข้างใต้ฉลองพระเดชพระคุณ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดี จึงตั้งให้ท่องกวนเป็นที่แม่ทัพใหญ่ พระราชทานธงอาญาสิทธิ์ให้เกณฑ์ทหารหัวเมืองยกไปกำจัดพวกโจร ท่องกวนคุกเข่าคำนับรับธงอาญาสิทธิ์ที่แม่ทัพแล้วก็กราบถวายบังคมลาออกมาให้คูมิดไซ่เกณฑ์ทหารหัวเมือง ๆ ละสองหมื่น ยกไปตั้งคอยอยู่ ณ เมืองเอียงจิวก่อน แล้วท่องกวนเกณฑ์ทหารรักษาพระองค์อีกสองหมื่น ให้ปิดเสง ฮงมุย เป็นปีกซ้ายขวากับให้เตียวถำเฮงปินนายทหารทั้งสองคุมทหารสามหมื่นห้าพันเป็นทัพหน้ายกล่วงไปก่อน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าท่องกวนก็จัดนายทหารสี่สิบห้านายยกออกมาจากเมืองตังเกียไปสมทบกองทัพ ณ เมืองเอียงจิว รวมทหารสามสิบสามหมื่นพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารยกกองทัพออกจากเมืองเอียงจิวเดินทางตรงไปกังหนำข้างทิศใต้
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ ครั้นรุ่งขึ้นเสด็จออกพระที่นั่งกิมล่วนเต้ย รับสั่งให้หาซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเข้าเฝ้า จึงตรัสว่าซึ่งพวกท่านเห็นแก่แผ่นดินช่วยปราบข้าศึกมีความชอบมาก แต่ครั้งนี้พวกโจรข้างทิศเหนือกำเริบมากขึ้น ตีเอาบ้านเมืองไว้หลายแห่ง ท่านยกกองทัพไปกำจัดซันโฮ้วเสีย ถ้าสำเร็จศึกกลับมาเราจะเลื่อนยศให้เป็นใหญ่ขึ้นไปอีก ซ้องกั๋งถวายบังคมแล้วกราบทูลว่า ซึ่งพระองค์ทรงพระเมตตาชุบเลี้ยงพวกข้าพเจ้าทั้งนี้พระคุณหาที่เปรียบมิได้ จะขอทำราชการฉลองพระเดชพระคุณไปกว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดี จึงพระราชทานดอกไม้ทองให้ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีคนละกิ่งกับสุราคนละสามถ้วย ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีรับดอกไม้ทองของพระราชทานกับสุรามาแล้ว ก็กราบถวายบังคมลากลับมาค่ายแจ้งความให้พี่น้องทั้งปวงฟัง
ซ้องกั๋งจึงพูดว่า ซึ่งจะยกกองทัพไปปราบปรามซันโฮ้วนายโจรข้างฮ่อปักทิศเหนือนั้นไม่เหมือนกับเมืองไต้เหลียวเมื่อครั้งก่อน ทางที่จะยกกองทัพเดินไปก็กันดาร ประการหนึ่งไพร่พลของซันโฮ้วฝีมือเข้มแข็งชำนาญในการรบถ้าจะยกไปต้องคิดให้ชอบกลจึงจะได้ชัยชนะ แล้วสั่งให้ลี้จุน เตียหวย เตียสุนกับทหารที่ชำนาญทางน้ำเตรียมเรือรบไว้ พอขุนนางถือหนังสือมาถึงซ้องกั๋งกับพวกทหารก็ออกรับเชิญเข้าไปในค่าย คุกเข่าคำนับหนังสือรับสั่งแล้วขุนนางผู้นั้นก็เปิดผนึกออกอ่านใจความว่า “เจ้าแผ่นดินซ้องกั๋งให้ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพใหญ่ให้โลวจุนหงีเป็นแม่ทัพรอง ให้กวนเส็งกับอูเอียนเจียกเป็นเซียนฮองนายทหารทัพหน้าซ้ายขวา ตั้งนายทหารเหล่านั้นเป็นชั้นลงมาให้ยกกองทัพไปกำจัดข้าศึกฮ่อปักทิศเหนือ ถ้าซ้องกั๋งยกไปถึงเมืองใด ถ้าจะต้องการใช้เงินทองสิ่งของและเสบียงอาหาร ก็ให้ผู้รักษาเมืองจัดให้อย่าได้ขัดขวาง” อ่านแล้วมอบหนังสือให้ซ้องกั๋งลากลับเข้าเมืองตังเกีย ซ้องกั๋งก็จัดกองทัพพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารยกกองทัพไป
ขณะนั้นฮองโพวตวนจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้ามีพวกพ้องรักใคร่อยู่ผู้หนึ่ง แซ่โค้วชื่อกวนตง เป็นชาวเมืองเค็กเฮียงแขวงฮ่อปักทิศเหนือ เดิมทีโค้วกวนตงพบกับข้าพเจ้าเล่าให้ฟังว่า ซันโฮ้วได้หาตัวโค้วกวนตงไปสร้างบ้านเมืองตึกเก๋งทั้งปวงพร้อมแล้ว โค้วกวนตงสามิภักดิ์อยู่กับซันโฮ้ว ครั้นนานมาซันโฮ้วผู้เป็นใหญ่ประพฤติการไม่เป็นยุติธรรม โค้วกวนตงจึงกลับมาอยู่บ้านหาเลี้ยงชีวิตตามเดิม ฝึกหัดเพลงอาวุธชำนิชำนาญฝีมือเกาทัณฑ์แม่นนัก ได้เป็นขุนนางอยู่ ณ เมืองเค็กเฮียงสืบมา ถ้าท่านใคร่จะรู้การของซันโฮ้วต้องหาตัวโค้วกวนตงมาถามดูก็คงทราบทั้งสิ้น ซ้องกั๋งได้ฟังดีใจจึงใช้ให้ฮองโพวตวนไปหาตัวโค้วกวนตงมา ฮองโพวตวนก็คำนับลารีบไปก่อน กองทัพถึงฮ่อปักทิศเหนือตำบลซินหงีฮองบ้านโค้วกวนตงพบปะจึงไต่ถามถึงความเดิมแล้วพูดว่า บัดนี้ซ้องกั๋งถือรับสั่งพระเจ้าแผ่นดินซ้องยกกองทัพมาปราบปรามซันโฮ้วนายโจรทิศเหนือ ด้วยซ้องกั๋งพี่ของข้าพเจ้ายังไม่ชำนาญในแขวงนี้จึงให้มาเชิญน้องไปปรึกษาราชการ โค้วกวนตงแจ้งความจึงตอบว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือมาว่า ซ้องกั๋งนั้นเป็นชายชาติทหารแท้สัตย์ซื่อกตัญญูหาที่เปรียบไม่ได้ ใจข้าพเจ้าอยากจะใคร่ไปคำนับช้านานแต่ไม่แจ้งว่าซ้องกั๋งอยู่ตำบลใด บัดนี้เจ้าแผ่นดินซ้องรับสั่งให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมากำจัดซันโฮ้วนั้นดีแล้ว ก็ออกจากบ้านมากับฮองโพวตวนหลายวันจนถึงกองทัพ
ขณะนั้นซ้องกั๋งพักทหารอยู่ตามทาง ฮองโพวตวนพาโค้วกวนตงมาถึง ซ้องกั๋งแจ้งความก็ต้อนรับเชิญโค้วกวนตงเข้าไปในค่ายจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงเป็นที่สบาย ซ้องกั๋งพิศดูรูปร่างลักษณะโค้วกวนตงสมควรเป็นทหารก็มีความยินดีเสพสุราพลาง จึงถามโค้วกวนตงว่า ฮองโพวตวนแจ้งกับข้าพเจ้าว่า ท่านเป็นคนรักใคร่ชอบอัชฌาสัยกันมาช้านาน แต่เดิมทีนั้นท่านไปสามิภักดิ์อยู่กับซันโฮ้วย่อมรู้การงานทั้งปวงข้าพเจ้าก็ยินดีด้วย ครั้งนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้ยกกองทัพมาปราบปรามซันโฮ้ว ข้าพเจ้ายังไม่แจ้งเหตุผลตำบลบ้านเมืองประการใด ขอท่านจงช่วยชี้แจงให้ทราบ
โค้วกวนตงได้ฟังจึงหยิบเอาแผนที่เมืองข้างทิศเหนือออกมาส่งให้ ซ้องกั๋งถามว่า ซึ่งแผนที่นี้ท่านได้มาแต่ไหน โค้วกวนตงว่าเดิมข้าพเจ้าสามิภักดิ์อยู่กับซันโฮ้ว ครั้งนั้นการศึกสงครามมีมาก ซันโฮ้วใช้ให้ขุนนางเที่ยวทำแผนที่ฮ่อปักเมืองข้างทิศเหนือ ข้าพเจ้าตามไปจึงได้รู้ ถ้ายกกองทัพไปทางบกและทางเรือ แม้นไม่รู้จักที่ตำบลบ้านเมืองจงเอาแผนที่นี้ออกดูคงจะรู้แจ้ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงถามโค้วกวนตงว่า กองทัพนั้นจะยกเข้าทางปากน้ำไหน โค้วกวนตงบอกว่าปากน้ำแชะหอนี้เรือเดินสองเวลา ก็ถึงแม่น้ำถอหอ ทิศตะวันออกมีเมืองเกียมเสียกุ้ยกับเมืองรายทางอีกหลายตำบล จนถึงทะเล ถ้ายกทัพเรือไปเห็นจะไม่ได้ตลอด บัดนี้ซันโฮ้วตีหักได้แต่เมืองดอน ถ้าจะยกกองทัพไปต้องจัดทหารม้ายกเข้าประดังตีทางบกจึงจะเอาชัยชนะได้ ซ้องกั๋งแจ้งความดีใจจึงชวนโค้วกวนตงให้ไปด้วย โค้วกวนตงว่ามารดาข้าพเจ้าชรามาก ไม่มีผู้ใดปฏิบัติเลี้ยงดูจำจะต้องลากลับไปปฏิบัติรักษามารดาก่อน ถ้าสืบไปภายหน้าจึงจะมาคำนับท่าน ซ้องกั๋งเห็นว่าโค้วกวนตงเป็นคนกตัญญูต่อมารดาจึงเอาทองคำหนักยี่สิบตำลึงกับเงินห้าสิบตำลึงส่งให้โค้วกวนตง ๆ รับทองคำกับเงินก็มีความยินดียิ่งนักคำนับลากลับไปบ้าน ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพเดินทางไปยังเมืองปักเกีย เนียตงซีผู้รักษาเมืองแจ้งความก็ออกมารับเชิญซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเข้าไปในเมือง จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นอันดีแล้ว ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็ลาเนียตงซีออกจากเมือง สั่งให้ตั้งค่ายมั่นพักกองทัพอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าลี้จุน เตียหวย เตียสุน จัดเรือรบพร้อมก็รีบมาแจ้งกับซ้องกั๋ง
ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงซินแสว่าเรือรบนั้นจะคิดอ่านอย่างไรดี โงวหยงตอบว่าโค้วกวนตงบอกไว้ซึ่งกองทัพเรือนั้นไปไม่ตลอด จะต้องจัดให้นายทหารไปตั้งรักษาอยู่ปากถ้ำและเมืองเล่งจิวก่อน ท่านกับข้าพเจ้ายกกองทัพไปทางบกดูว่าซันโฮ้วจะคิดประการใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงจัดให้กวนเส็ง จูบู๊ เชียซือบุ๋น ลิมชอง เม่งคง โฮ้วเกียน เอียนเช็ง เปาหยก หังชอง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ทองอุย ทองเม้ง ฮวนสุย ลีตง จิวทอง ลี้จุน เตียหวย เตียสุน ซวนจั่น ซึงซิน นางซึงยีเหนีย ฉินเหม็ง ทึงหลง ปวยชวน ยี่สิบหกนายคุมทหารไปทางเรือ แล้วให้ตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองเล่งจิวก่อน ซ้องกั๋งกับนายทหารที่อยู่นั้นก็ยกกองทัพไปยังด่านไต้ทองก๊วนข้างทิศเหนือ
ฝ่ายกวนเส็งกับนายทหารทั้งปวงคุมทหารหมื่นหนึ่งไปถึงเมืองเล่งจิว คอไรซิว ผู้รักษาเมืองแจ้งความก็ออกมาต้อนรับ เชิญกวนเส็งกับพวกทหารเข้าไปในเมืองจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงเป็นอันดี กวนเส็งถามว่าซันโฮ้วนั้นคิดอ่านประการใด คอไทซิวบอกว่าซันโฮ้วคุมไพร่พลเข้าตีเมืองลิมเล่งกุ้ยเข้มแข็งนัก ผู้รักษาเมืองเกณฑ์ทหารและราษฎรต้านทานไว้เหลือกำลังนัก เมืองลิมเล่งกุ้ยจวนจะเสียอยู่แล้ว ซันโฮ้วรู้ข่าวว่าพระเจ้าแผ่นดินซ้องให้ยกกองทัพมาก็พากันเลิกกลับไป แล้วซันโฮ้วใช้ให้อ่องเข่ง อองกิด พี่น้องสองคนยกออกมาตั้งมั่นอยู่ ณ เขาไซเล่งซัว อองเข่งคุมไพร่พลมารบหักเอาเขาเมืองเล่งจิวอยู่เสมอมิได้ขาด ข้าพเจ้าก็ให้ขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เข้มแข็ง ครั้งนี้ท่านทั้งหลายมาถึงก็เป็นบุญของข้าพเจ้าและไพร่บ้านพลเมืองจะมีความสุขสืบไป กวนเส็งแจ้งความถามว่า เขาไซเล่งซัวอยู่ที่ไหน คอไทซิวบอกว่า เขาไซเล่งซัวอยู่ทางทิศตะวันตก ตั้งแต่นี้ไปประมาณทางร้อยลี้
พูดไม่ทันขาดคำ ม้าใช้ก็เข้ามาแจ้งแก่คอไทซิวว่า พวกโจรยกกองทัพมามีไพร่พลสามหมื่นจะเข้าหักเมืองเล่งจิว กวนเส็งได้ฟังจึงพูดกับคอไทซิวว่า ท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะยกไปสู้รบเอง คอไทซิวก็มีความยินดีเลี้ยงกันเสร็จแล้ว กวนเส็งจัดให้เม่งคงโฮ้วเกียนกับทหารอยู่รักษาเรือรบ กวนเส็งก็คุมทหารออกจากเมืองเล่งจิว แจ้งว่าพวกโจรตั้งค่ายอยู่ทางทิศเหนือจึงสั่งให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้แล้วจัดทหารยกตรงมาถึงกองทัพโจรก็ร้องท้าทายให้พวกโจรออกมารบ
๙๑
ฝ่ายซันปิวนายโจรคุมไพร่พลมาหมายจะเข้าตีเมืองเล่งจิว ครั้นแจ้งว่ากองทัพเมืองหลวงยกมาจึงหยุดไพร่พลตั้งค่ายมั่นอยู่ปากทางเมืองเล่งจิวก่อน พอกวนเส็งยกกองทัพออกจากเมืองไปตั้งขบวนท้าทายให้ออกรบ ซันปิวแจ้งความก็โกรธถืออาวุธขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากค่าย เห็นกวนเส็งนายทหารยืนม้าอยู่มิได้ว่าประการใด ขับม้าตรงเข้าเอาง้าวฟัน กวนเส็งเอาง้าวรับรบได้ห้าสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน ฉิวบุนตงทหารเอกก็เข้าช่วยซันปิวรบ ทึงหลงเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้าช่วย กวนเส็งเอากระบองเหล็กตีถูกหลังซันปิวพจัดตกม้า ซิมอาน เตียตงตรงเข้าแก้เอาซันปิวไปได้ ฉิวบุนตงสู้ฝีมือกวนเส็งไม่ได้ก็ขับม้าหนี กวนเส็งเห็นได้ชัยชนะเวลาก็จวนค่ำจึงไม่ไล่ยกทัพกลับเข้าค่าย
ขณะนั้นบังเกิดเป็นลมพายุพัดมาหมู่หนึ่งแล้วหายไป จูบู๊นั่งอยู่ในค่ายเห็นลมพายุพัดผิดสังเกต จึงบอกกับกวนเส็งว่าเวลาค่ำวันนี้พวกโจรคงยกมาปล้นค่ายเรา จงคิดอ่านป้องกันเสียอย่าได้นอนใจ กวนเส็งได้ฟังก็เห็นด้วยจึงจัดให้ลิมชอง ลีตง จิวทอง เปาหยก ฮวยสุน ลี้จุน ซึงซิน นางโกวตัวซอคุมทหารคนละสามพันแยกกันไปซุ่มอยู่ริมค่ายข้างฝ่ายซ้าย ให้เอียนเช็ง ซวนจั่น เชียซือบุ๋น ทึงหลง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่ริมค่ายฝ่ายขวา ให้ทองอุย ทองเม้ง เตียสุน ซุ่มอยู่ในค่าย ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ให้ออกรบ นายทหารเหล่านั้นก็แยกกันคุมทหารไปซุ่มอยู่ตามสั่ง กวนเส็งกับจูบู๊ก็จุดเทียนนั่งพูดกันอยู่ที่โต๊ะในค่าย
ฝ่ายฉิวบุนตง ทหารของซันปิวพาไพร่พลหนีกลับเข้าค่ายปรึกษากับทหารทั้งปวงว่า กองทัพเมืองตังเกียมีชัยชนะคงมีใจกำเริบไม่คิดระวังตัว เวลาค่ำวันนี้เรายกกองทัพไปปล้นค่ายเห็นจะได้ชัยชนะเป็นแน่ ทหารทั้งปวงว่าอุบายนี้ดีนักคงสมความคิด ครั้นเวลาค่ำฉิวบุนตงกับซิมอาน เตียบุนลี้คุมไพร่พลเป็นกองหน้า ให้ซินเซ็ง เบ๊อี๋เป็นกองหนุน ให้เจียนเต็ง จอเกียงเป็นปีกซ้ายขวา พร้อมแล้วก็ให้ขงเล้งอยู่รักษาค่าย ฉิวบุนตงก็คุมไพร่พลตรงไปยังค่าย
ขณะนั้นดึกประมาณสามยามในค่ายเงียบสงัดเห็นแต่กวนเส็งกับจูบู๊นั่งอยู่ที่โต๊ะ ฉิวบุนตงสำคัญว่าพวกทหารแผ่นดินซ้องพากันหลับหมดก็คุมนายทหารและไพร่พลกองหน้าหักเข้าไปในค่าย ทหารของกวนเส็งที่ซุ่มอยู่ชั้นในก็จุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารนอกค่ายทั้งซ้ายขวาได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ออกรบสกัดไว้ ฉิวบุนตงกับนายทหารและไพร่พลก็ตกใจไม่เป็นอันสู้รบ ทหารของกวนเส็งจับฉิวบุนตงกับซิมอานได้ เตียบุนลี้นั้นเตียสุนฆ่าตาย ทหารโจรกองหนุนเห็นเสียทีก็ยกกลับ เอียนเช็งกับทหารอีกกองหนึ่งนั้นออกต้านทานไว้ อวยสุนก็อ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดมืดมัวทั้งอากาศ ทหารกวนเส็งตรงเข้าฆ่าฟันตะลุมบอนไพร่พลพวกโจรตายเสียกว่าครึ่งที่เหลือตายก็แตกหนีไปสิ้น กวนเส็งคุมทหารกลับเข้าค่าย สั่งให้ทหารสี่นายที่จับได้มอบให้ลิมชองกับอวนเซียวชิดคุมตัวไปส่งให้ผู้รักษาเมืองเล่งจิวจำขังคุกไว้ แล้วกวนเส็งก็พักทหารอยู่ที่นั้น
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินกองทัพไปถึงด่านไต้ทองกวนตั้งค่ายมั่นลงไว้ตรึกตรองการที่จะหักเอาค่าย ม้าใช้ก็รีบไปแจ้งความตามซึ่งซ้องกั๋งยกกองทัพมาให้ผู้รักษาด่านทราบทุกประการ
ฝ่ายซัวสือขีผู้รักษาด่านไต้ทองกวนแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่หน้าด่าน จึงให้โงวคอเส็งนายทหารกับเจียะเก็ง เจียะเกียง เจียะสุน ทหารรองสามนายคุมไพร่พลห้าร้อยยกไปคอยต้านทานกองทัพเมืองตังเกีย โงวคอเส็งกับทหารรองสามนายคุมไพร่พลออกจากด่านตรงมาตั้งเป็นขบวน แล้วร้องท้าทายให้ออกรบ ซ้องกั๋งแจ้งความจึงถามทหารทั้งปวงว่า ผู้ใดจะอาสายกไปจับพวกโจรได้บ้าง อูเอียนเจียกว่าข้าพเจ้าขออาสาไปจับโจรเอง ซ้องกั๋งก็ยอมให้ไป อูเอียนเจียกจึงคุมทหารออกจากค่าย โงวคอเส็งเห็นอูเอียนเจียกตรงมาก็ขับม้าเข้าใกล้เอาทวนแทง อูเอียนเจียกเอากระบองรับรบได้ห้าสิบเพลง โงวคอเส็งทานกำลังไม่ได้ก็คิดจะถอยหนี เจียะเกียงทหารรองก็เข้าช่วยโงวคอเส็งรบ อูเอียนเจียกเอากระบองตีถูกเจียะเกียงตกม้าตาย เจียะเก็ง เจียะสุนเห็นก็โกรธตรงเข้าล้อมอูเอียนเจียกไว้ อูเอียนเจียกสู้รบว่องไวมิได้ย่อท้อ เตียเช็งกลัวอูเอียนเจียกจะเสียทีก็ตรงมาเอาก้อนศิลาขว้างถูกหน้าโงวคอเส็งพลัดตกม้า ลีขุยตรงไปเอาขวานฟันถูกโงวคอเส็งตาย อูเอียนเจียกเอากระบองตีถูกบ่าเจียะสุนเจ็บปวดเหลือทน พี่น้องสองคนก็หนีกลับเข้าด่าน แจ้งความให้ซัวสือขีผู้รักษาด่าน ซัวสือขีได้ฟังก็โกรธจึงจัดนายทหารกับไพร่พลสามหมื่นยกออกมาจากด่าน เจียะเก็งบอกกับซัวสือขีว่านายทหารที่ถือกระบองสองมือนั้นที่ตีเจียะเกียงตาย ซัวสือขีได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าสาอะไรกับทหารเช่นนี้ไยจะต้องเกรงกลัว
พูดดังนั้นก็ขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทง อูเอียนเจียกเอากระบองรับรบได้สามสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เจียะเก็งมีความโกรธอูเอียนเจียกนัก คิดจะแก้แค้นแทนเจียะเกียง เห็นอูเอียนเจียกรบอยู่กับซัวสือขีผู้เป็นนาย จึงขึ้นเกาทัณฑ์ยิงไปถูกแขนซ้ายอูเอียนเจียกเจ็บปวดก็ขับม้าหนี ซัวสือขีเอาทวนแทงถูกขาอูเอียนเจียกพลัดตกม้า ฮวยหยง เตียเช็งตรงมาแย่งเอาอูเอียนเจียกกลับไปค่าย โลวจุนหงียกตามออกมาเห็นอูเอียนเจียกเสียทีก็โกรธขับม้าตรงเข้ารบกับซัวสือขีและเจียะเก็งได้ห้าสิบเพลงก็ยังไม่แพ้ชนะกัน ฮวมฉวนทหารโจรขับม้าถือทวนตรงมาจะเข้าช่วย เตียเช็งรีบออกจากค่ายเอาก้อนศิลาขว้างถูกอฮวมฉวนพลัดตกม้า ฮิวเต็งทหารโจรรีบมาแย่งเอาตัวฮวมฉวนไป อ๋วนเก็งตัดนายทหารโจรถือกระบองศิลาหนักร้อยชั่งตรงมาจะเข้าช่วยซัวสือขี ลีขุยก็เข้ารบสกัดอ๋วนเก็งตัดไว้ หังชอง ลีกุน คุมทหารถือโล่รุกไล่ไป อ๋วนเก็งตัดรบอยู่กับลีขุย ๆ เอาขวานฟันถูกเท้าม้าของอ๋วนเก็งตัดขาดม้ากระโดด อ๋วนเก็งตัดตกม้า ลีขุยตรงเข้าเอาขวานฟันถูกกลางตัวอ๋วนเก็งตัดขาดสองท่อน ซัวสือขีผู้รักษาด่านรบกับโลวจุนหงีอีกหลายสิบเพลง ซัวสือขีสู้ไม่ได้ก็ขับม้าหนี โลวจุนหงีขับม้าไล่ จันฉวน เล็กฮุย ฮิวเต็งทหารโจรสามนายเห็นก็ตรงเข้ารบสกัดโลวจุนหงีไว้ ซัวสือขีกับเจียะเก็งหนีเข้าด่านได้ โลวจุนหงีรบกับทหารโจรสามนายก็ร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง จันฉวนตกใจเสียทีโลวจุนหงีเอาทวนแทงตกม้า ฮิวเต็ง กับเล็กฮุยเห็นโลวจุนหงีฝีมือเข้มแข็งนักก็คิดจะหนี โลวจุนหงีเห็นได้ทีตรงเข้าจับฮิวเต็งได้ เล็กฮุยตกใจหนีกลับเข้าด่านปิดประตูรักษาหน้าที่ไว้เข้มแข็ง ซ้องกั๋งยืนอยู่หน้าค่ายเห็นว่าได้ชัยชนะก็ตีม้าล่อสัญญาขึ้น โลวจุนหงีกับทหารเหล่านั้นได้ยินก็ไม่ไล่คุมทหารกับเข้าค่าย ซ้องกั๋งให้จดบัญชีตามบรรดาทหารที่มีความชอบไว้
ฝ่ายซัวสือขีผู้รักษาด่านเสียทหารและไพร่พลเป็นอันมากก็มีความวิตกยิ่งนัก จึงบอกเข้าไปขอกองทัพให้ยกมาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายซ้องกั๋งปรึกษาการที่จะหักด่านอยู่กับโงวหยงซินแสยังไม่ตกลง ซิเซียนก็ตรงเข้าคำนับแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่าในด่านไต้ทองกวนนี้มีพระปรางค์อยู่กลางเมืององค์หนึ่งสูงใหญ่ เรียกว่าพู่โต๋วโปวทะ ข้าพเจ้ากับเจียสิวจะขออาสาลอบเข้าไปในด่านเอาประทัดแตกวางไว้บนเชิงเทินกำแพงทั้งสี่ด้านเอาสายชนวนพาดไว้ แล้วจะเอาเชื้อไฟปีนขึ้นไปบนพระปรางค์ถ้าเห็นได้ทีก็จะทิ้งไฟให้ไหม้บ้านเรือนราษฎรขึ้น แล้วจึงยกกองทัพเข้าหักด่านไต้ทองกวนก็คงแตกได้ง่าย
ซ้องกั๋งก็เห็นด้วย ซิเซียน เจียสิวคำนับลามาจัดเชื้อเพลิงและประทัดพร้อม ครั้นเวลาค่ำก็ชวนกันออกจากค่ายตรงเข้าไปยังด่านไม่เห็นมีคน จึงปีนต้นไม้ข้ามกำแพงเข้าไปเห็นเงียบสงัด ซิเซียนจึงบอกกับเจียสิวว่าทหารและไพร่พลพวกโจรพากันหลับสนิท พี่จงเอาประทัดแตกไปวางไว้บนป้อมหอรบทั้งสี่ด้าน เอาสายชนวนล่ามไว้ให้พร้อม น้องจะปีนขึ้นไปบนพระปรางค์คอยท่วงทีอยู่ ถึงกำหนดก็จะเอาไฟทิ้งให้ติดเรือนขึ้น พี่จงจุดสายชนวนประทัดแตกแล้วจงรีบลงไปทำลายประตูกำแพงเปิดรับกองทัพพวกเรา เจียสิวก็รับคำ ซิเซียนลอบไปปีนขึ้นบนพระปรางค์เตรียมเชื้อไฟไว้พร้อม
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นซิเซียนกับเจียสิวไปแล้ว ก็จัดทหารสิบสองนายคุมทหารหมื่นหนึ่งมาก่อน ให้เตียเช็ง ซกเถียวยกหนุนตามมาถึงด่านพร้อมกันเห็นเงียบสงัดก็คอยทีอยู่ พอเวลาสามยามก็ยกเข้าหักด่านทหารและไพร่พลพวกโจรที่รักษาหน้าที่เชิงเทินได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจแตกตื่นกันจะขึ้นบนหอรบ เจียสิวเอาเชื้อไฟจุดชนวนประทัดบนกำแพงติดขึ้นทั้งสี่ด้าน ประทัดแตกดังลั่นแผ่นดินไหว ทหารและไพร่พลพวกโจรตกใจไม่อาจขึ้นบนหอรบพากันแตกหนี ซิเซียนได้ยินเสียงประทัดก็เอาไฟทิ้งติดบ้านเรือนในด่านไหม้ลามไป เจียสิวรีบลงจากกำแพงตรงเข้าฟันกลอนเปิดประตูรับทหาร ซ้องกั๋งเข้าด่านได้ไล่ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน ทหารและไพร่พลพวกโจรล้มตายลงเป็นอันมากที่เหลือตายก็แตกหนีไป
ฝ่ายซัวสือขีผู้รักษาด่านนอนหลับอยู่ได้ยินเสียงก็ตกใจตื่นเห็นไฟไหม้ขึ้นก็เสียใจ มิได้คิดจะสู้รบก็ทิ้งด่านไต้ทองกวนเสีย หนีไปด่านเง็กมึงกวน พอเวลาสว่างซ้องกั๋งจึงให้ทหารช่วยดับไฟแล้วจัดการบ้านเมือง เกลี้ยกล่อมราษฎรให้ทำมาหากินเป็นปกติเรียบร้อย รวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารได้เป็นอันมาก ซ้องกั๋งก็จดบัญชีความชอบให้กับซิเซียน เจียสิว เป็นต้น ทหารเหล่านั้นแต่พอสมควร ซ้องกั๋งจึงพูดกับโงวหยงว่า บัดนี้ก็ได้ด่านไต้ทองกวนแล้วต่อไปนั้นจะคิดเป็นประการใด โงวหยงก็หยิบเอาแผนที่ซึ่งโค้วกวนตงให้มาดูมีแจ้งว่า ตั้งแต่ด่านไต้ทองกวนนี้ไปทางสิบลี้ถึงด่านเง็กมึงกวน ผู้รักษาด่านนั้นฝีมือเข้มแข็ง โงวหยงได้ทราบจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าต้องจัดทหารแยกเป็นสองกอง ยกไปตั้งซุ่มอยู่ในป่าเง็กมึงกวนแล้วจัดทหารอีกกองหนึ่งยกไปท้าทายให้ออกรบทำเป็นแตกหนีให้พวกโจรรุกไล่กองซุ่มทั้งสองจะได้ออกประดังตีหักเอาด่านเง็กมึงกวนก็คงจะประสบความคิด
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงให้โลวจุนหงี ตังเผ็ง เต็งฮุย เจียะเก็ง เบ๊หลิน เชียซือบุ๋น ฮั่นทอ เผ็งกี รวมแปดนายคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปเป็นกองล่อ แล้วจัดให้ อูเอียนเจียก เตียเช็ง ซึงลิบ เฮงเอยโฮ้ว นางโฮ้วซาเหนีย โจวเอี๋ยน โจวยุน ซือจิน ลิเอง โตวเซียนนายทหารม้า นายทหารเดินเท้าคือลูตีซิม บู๊สง ลีขุย ลี้จุน จูตง ลุยเหง เกยเตียน เกยโป เลงจิ้น เอียหลิม รวมยี่สิบนายคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่ริมด่านสองข้างซ้ายขวา ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ให้ยกออกประดังตี นายทหารทั้งปวงก็คุมทหารยกไปซุ่มอยู่ตามสั่ง
ฝ่ายซัวสือขีกับทหารและไพร่พลพากันแตกหนีไปด่านเง็กมึงกวน แจ้งความซึ่งเสียด่านให้ซันชิดฟังทุกประการ ซันชิดนั้นเป็นน้องซันโฮ้วฝีมือเข้มแข็งมีทหารรองอยู่ยี่สิบนายกับไพร่พลเจ็ดหมื่น ตั้งรักษาด่านเง็กมึงกวนกวดขัน เวลาวันนั้นซันชิดออกว่าราชการ พอซัวสือขีแตกหนีไปแจ้งความก็โกรธ จึงพูดว่าจะต้องจัดให้นายทหารยกกองทัพไปตีหักแย่งเอาด่านไต้ทองกวนกลับคืนมา อย่าให้ซ้องกั๋งตั้งมั่นอยู่ได้ เจียะเก็งทหารของซัวสือขีจึงว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาครั้งนี้เข้มแข็งนัก มีทหารผู้หนึ่งขว้างก้อนศิลาแม่น ทหารผู้นั้นเอาก้อนศิลาขว้างถูกทหารพวกเราตายเสียหลายคน ถ้าท่านจะยกไปสู้รบต้องระวังให้จงมาก
พูดกันยังไม่ทันขาดคำ กองทัพซ้องกั๋งยกไปถึงหน้าด่าน ม้าใช้ก็เข้าไปแจ้งความ ซันชิดจึงสั่งให้ตวนทองกุนนายทหารเอกกับมกจิน เองเจียะ ฮองสูน อูเง็กหลิน เอียตวน ทหารรองห้านายคุมไพร่พลห้าหมื่นยกไป ทหารและไพร่พลนอกนั้นก็ให้ตั้งมั่นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้มั่นคง ตวนทองกุนกับทหารและไพร่พลก็ยกออกจากด่านไปทางประมาณได้สามสิบลี้ตั้งค่ายมั่นลงได้แล้วจัดขบวนคอยสู้รบอยู่ไว้ พอโลวจุนหงีกับทหารยกมาถึงก็ตั้งเป็นขบวนรบสองทัพเข้าปะทะกัน มกจินทหารรองก็ขับม้าตรงมาร้องว่าให้ซ้องกั๋งออกมาพูดจากัน เบ๊หลินได้ฟังก็โกรธขับม้าตรงมาร้องตวาดว่า พวกโจรนี้บังอาจนักยังไม่ลงจากม้ายอมสามิภักดิ์เสียโดยดีเล่า มกจินได้ฟังก็โกรธขับม้าตรงเข้าเอาง้าวฟัน เบ๊หลินก็รับสู้รบได้ยี่สิบเพลงแล้วแกล้งทำแพ้ ชักม้าหนี มกจินขับม้าไล่ไปประมาณทางหลายสิบลี้ โลวจุนหงีก็ขับม้าออกมา กระซิบสั่งให้ไปบอกอุบายกับอูเอียนเจียก เบ๊หลินก็ขับม้าหนีตรงไปข้างทิศตะวันออก โลวจุนหงีจึงขับม้าขึ้นมากั้นหน้า มกจินเห็นก็ขับม้าตรงเข้ารบกับโลวจุนหงี ตังเผ็งออกมารบกับมกจินได้สามสิบเพลง มกจินสู้ฝีมือตังเผ็งไม่ได้ก็ขับม้าหนี เฮงเจียะทหารโจรตรงเข้ารบสกัดตังเผ็งไว้ได้หลายสิบเพลง ตังเผ็งก็แกล้งขับม้าหนี เฮงเจียะกับทหารทั้งปวงขับม้าไล่ไปประมาณทางได้สามสิบลี้เห็นว่าไม่ทันกองทัพแผ่นดินซ้อง จึงตั้งค่ายพักไพร่พลอยู่ โลวจุนหงีก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ไม่ยกออกสู้รบ ตวนทองกุนทหารเอกไม่เห็นพวกซ้องกั๋งยกออกรบหลายเวลาก็สำคัญว่ากองทัพแผ่นดินซ้องแพ้ จึงสั่งไพร่พลให้ยกไปหักเอาด่านไต้ทองกวนกลับคืนมา อูเง็กหลิม เอียตวน ทหารรองสองนายจึงแจ้งกับตวนทองกุนว่า โลวจุนหงีนี้ฝีมือเข้มแข็งนักอาจสู้รบคนได้ถึงหมื่น เหตุใดโลวจุนหงีมิได้คิดสู้รบให้แตกถอยล่ากองทัพไปคงจะคิดอุบายประการใด ท่านจงตรึกตรองดูก่อน ตวนทองกุนตอบว่านับประสาอะไรกับพวกเหล่านี้ ไม่มีสติปัญญากำลังและฝีมือจึงได้แตกหนี ถ้าพวกเจ้ามีความกลัวไม่อาจไปก็จะฆ่าเสีย พวกทหารได้ฟังก็จนใจต้องยกตามไปในเวลากลางคืน โลวจุนหงีกับทหารเหล่านั้นแกล้งรบล่อ ตวนทองกุนคุมไพร่พลไล่กระชั้นไปประมาณทางอีกสามสิบลี้ก็ตั้งค่ายอยู่
ฝ่ายเบ๊หลินขับม้าหนีไปข้างทิศตะวันออก บอกกับอูเอียนเจียกว่าโลวจุนหงีใช้ให้ข้าพเจ้ามาแจ้งกับท่านว่า ถ้าแม้นตวนทองกุนนายทหารโจรยกกองทัพไล่โลวจุนหงีไปประมาณทางได้สองร้อยลี้แล้วก็ให้ท่านยกกองทัพไปตีด่านเง็กมึงกวน ถ้าซันชิดคุมไพร่พลออกรบท่านจงล่อให้กองทัพโจรรุกไล่ติดตามไปอีกกองหนึ่ง เห็นว่าไกลได้ท่วงทีจะให้ลูตีซิมกับนายทหารเหล่านั้นอ้อมไปทางหลังเขาตรงเข้าด่านตีประดังเข้าไปพร้อมกันก็คงสมความคิด อูเอียนเจียกแจ้งความจึงสั่งเบ๊หลินว่า ซึ่งการจะล่อกองทัพโจรตกพนักงานพี่ น้องจงรีบไปบอกตามบรรดาพวกเราให้รู้เตรียมการไว้เถิด เบ๊หลินก็รีบกลับมาแจ้งกับพวกพ้องให้รู้ทั่วกันตามอุบายที่โลวจุนหงีสั่งทุกประการ
ฝ่ายอูเอียนเจียกครั้นเบ๊หลินกลับไปแล้ว จึงใช้ให้ทหารไปบอกกับลูตีซิม ลีขุย จูตง ลุยเหง และทหารเหล่านั้นว่าให้คุมทหารอ้อมทางไปซุ่มอยู่หลังด่านเง็กมึงกวน ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ให้ยกเข้าหักด่าน ลูตีซิมกับทหารแจ้งความก็คุมทหารรีบไปในเวลากลางคืน อูเอียนเจียกก็คุมทหารตรงมาถึงหน้าด่านเง็กมึงกวน ร้องท้าทายให้ออกรบ ซันชิดผู้รักษาด่านแจ้งความก็ตกใจจึงประชุมขุนนางนายทหารมาพร้อมปรึกษาว่า ตวนทองกุนกับไพร่พลไล่กองทัพแผ่นดินซ้องไปไกลแล้วเหตุใด กองทัพแผ่นดินซ้องจึงยกมาจะเข้าหักเอาด่านอีกท่านจะคิดประการใด
เจียะเก็งว่าตวนทองกุนยกกองทัพไล่โลวจุนหงีไปไกลนักเห็นจะกลับมาไม่ทัน ท่านจงจัดให้นายทหารและไพร่พลยกออกไปต้านทานก่อน ซันชิดได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้อัวสือหยงทหารเอก โซวกิด งูบ๊วนซุนทหารรองคุมไพร่พลยกไป อัวซือหยงกับนายทหารคำนับลาพาไพร่พลออกจากด่านเห็นทหารซ้องกั๋งยืนม้าอยู่ โซวกิดก็ขับม้าตรงเข้ารบกับซึงลิบได้ยี่สิบเพลงก็แกล้งชักม้าหนี โซวกิดไม่รู้ทีก็ขับม้าไล่ตามไปโดยเร็ว ซึงลิบได้ทีก็ชักม้าหันหน้ากลับเอากระบองตีถูกโซวกิดตกม้าตาย อัวสือหยงเห็นก็โกรธขับม้าเข้ารบกับซึงลิบได้สามลิบเพลง ซึงลิบก็ขับม้าหนี อัวสือหยงก็ไม่ไล่ชักม้าหยุดอยู่ นางโฮ้วซาเหนียขับม้าตรงเข้าช่วยรบกับอัวสือหยงได้ยี่สิบเพลง นางโฮ้วซาเหนียแกล้งขับม้าหนี อัวสือหยงก็ขับม้าไล่ เตียเช็งขับม้าออกไปเอาก้อนศิลาขว้างถูกหน้าอัวสือหยงพลัดตกม้าลง นางโฮ้วซาเหนียเอากระบี่ฟันอัวสือหยงตาย หุนจงเสียงทหารโจรก็โกรธตรงเข้ารบกับนางโฮ้วซาเหนีย เตียเช็งกลับเข้าช่วยรบกับหุนจงเสียงได้สองเพลง เตียเช็งเอาก้อนศิลาขว้างถูกหุนจงเสียงพลัดตกม้า เจียะเก็ง งูบ๊วนซุนก็เข้าแย่งเอาหุนจงเสียงกลับไปได้แล้วรวมทหารไพร่พลยกกองทัพใหญ่เข้าไล่ฆ่าฟัน อูเอียนเจียกกับทหารสู้พลางถอยพลาง เกยเตียน เลงจิ้น เห็นได้ทีก็จุดประทัดสัญญาขึ้นที่หน้าด่านตั้งคอยสกัดกองทัพพวกโจรอยู่ งูบ้วนซุนกับไพร่พลไล่ทหารซ้องกั๋งไป ครั้นได้ยินเสียงประทัดก็ตกใจคุมทหารและไพร่พลกลับ อูเอียนเจียกก็ยกกองทัพไล่ตีประดังเข้ามา งูบ้วนซุนกับเจียะเก็งแตกหนีกระจัดกระจาย ลูตีซิมกับพวกทหารซึ่งซุ่มอยู่หลังด่านได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็พากันเข้าหักด่าน พออูเอียนเจียกไล่ตามงูบ้วนซุนไปถึงก็ยกเข้าประดังตี งูบ้วนซุนกับเจียะเก็งหนีเข้าด่านได้ปิดประตูไม่ทัน อูเอียนเจียกกับทหารเข้าในด่านได้ไล่ฆ่าฟันเป็นอลหม่าน ซันชิดผู้รักษาด่านกับไพร่พลไม่ทันรู้ตัวก็ตกใจ ฉวยอาวุธไม่ทันก็พากันรวนเร ทหารซ้องกั๋งทั้งสองเห็นได้ทีก็ประดังกันเข้ารุกไล่ ลูตีซิมจับซันชิดผู้รักษาด่านมัดไว้ นายทหารซ้องกั๋งจับนายทหารโจรได้หลายคน นอกนั้นฆ่าตายเป็นอันมาก ฮวงเก็งเส็ง ปุนซูไต้ เฮงเอก เลียนหยิน ทหารโจรทั้งสี่กับไพร่พลห้าร้อยยกหนีออกจากด่านตรงไปยังเนินกิมโอวเนี้ย เล็กฮุยกับซัวสือขีหนีไปได้ อูเอียนเจียกกับลูตีซิมและทหารก็เข้าตั้งมั่นอยู่ในด่านเง็กมึงกวน
ฝ่ายตวนทองกุนนายทหารโจร ยกกองทัพไล่ตามโลวจุนหงีไปประมาณทางสามร้อยลี้ ครั้นแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งห้กเข้าด่านได้ก็ตกใจจะยกกองทัพมาจะช่วยชาวด่าน โลวจุนหงีกับทหารรุกไล่ตามทันก็ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน ตังเผ็ง เต็งฮุย ฆ่าฮวงสุนกับอูเง็กหลินทหารโจรทั้งสองตาย เชียซือบุ๋นจับเอียตวน โลวจุนหงีจับตวนทองกุนได้ ทหารและไพร่พลพวกโจรล้มตายลงอีกเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็รีบหนีไป โลวจุนหงีจึงยกกองทัพเข้าอยู่ในด่าน ซ้องกั๋งกับโงวหยงแจ้งความก็ยกกองทัพมาถึงด่านเง็กมึงกวน นายทหารทั้งปวงออกรับเชิญซ้องกั๋ง โงวหยงเข้าไปข้างใน ลูตีซิมจับซันชิดผู้รักษาด่าน โลวจุนหงีจับตวนทองกุน นายทหารพวกพี่น้องเหล่านั้นจับทหารโจรได้ก็คุมเอาตัวมาส่ง ซ้องกั๋งให้จดบัญชีความชอบไว้แล้วจึงให้เอาตัวซันชิดผู้รักษาด่านกับทหารที่จับมาไปฆ่าเสียทั้งสิ้น แล้วจัดการในด่านเรียบร้อยแล้วพักทหารอยู่ได้สิบวัน ซ้องกั๋งจึงปรึกษาโงวหยงว่า ข้างหน้านั้นตำบลเนินกิมโอวเนี้ย จะจัดให้ผู้ใดยกไปตี โงวหยงได้ฟังก็ยังคิดตรึกตรองอยู่ โลวจุนหงีพูดว่า น้องจะอาสายกไปตีเนินกิมโอวเนี้ย ซ้องกั๋งกับโงวหยงก็ยินดี โลวจุนหงีจัดเอานายทหารหกนายกับทหารเลวยกออกจากด่าน ยกไปถึงตำบลฮุนเกาะเค้าปากทางเนินกิมโอวเนี้ยก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้
๙๒
ฝ่ายจอกบุนเก็งผู้รักษาเนินกิมโอวเนี้ย มีทหารเอกอยู่หกนายชื่อง่วนตงเหลียง แชเซ็ง เชาหง อึงหุน ชองเอี๋ยน ลิวเจ็กกับไพร่พลสามหมื่น เวลากันนั้นจอกบุนเก็งออกว่าราชการพร้อมด้วยนายทหาร ม้าใช้เข้าไปแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาใกล้จะถึงเนินกิมโอวเนี้ยอยู่แล้ว จอกบุนเก็งได้ฟังก็โกรธจึงว่าพวกเหล่านี้จะมาหาที่ตายหรือ แล้วเตรียมการจะออกสู้รบ พอฮวงเก็งกับทหารและไพร่พลหนีออกจากด่านเง็กมึงกวนมาถึงเนินกิมโอวเนี้ยแจ้งว่าจอกบุนเก็งจะยกออกสู้รบ ก็เข้าไปแจ้งความซึ่งเสียด่านทั้งสองให้ฟัง แล้วว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาครั้งนี้เข้มแข็งนักยากที่จะสู้รบ ข้าพเจ้าเห็นว่าตั้งมั่นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ให้แน่นหนาอย่ายกออกต่อสู้ด้วยกองทัพซ้องกั๋งยกมาทางไกล ถ้าช้าไปเสบียงอาหารเบาบางก็ต้องยกกลับเอง ถ้าแม้นได้ท่วงทีจึงยกกองทัพตามไปตีเอาคงจะได้ชัยชนะ ด่านทั้งสองก็จะกลับคืนมาตามเดิม
จอกบุนเก็งได้ฟังก็ไม่เชื่อ จัดทหารกับไพร่พลหมื่นห้าพันพร้อมยกออกจากเนินมาถึงหน้าค่ายกองทัพซ้องกั๋งก็แยกพลเป็นปีกซ้ายขวาร้องท้าทายให้ออกรบ โลวจุนหงียืนดูอยู่หน้าค่ายได้ยินจึงถามนายทหารว่าผู้ใดจะอาสาจับพวกโจรได้ ตังเผ็งรับอาสาขับม้าออกไป จอกบุนเก็งก็ให้อึงหุนออกรบกับตังเผ็งได้สามสิบเพลง ตังเผ็งเอาทวนแทงถูกบ่าซ้ายอึงหุนเจ็บปวดก็หนีกลับ ซองเอี๋ยนเห็นก็โกรธขับม้าตรงมาจะเขารบกับตังเผ็ง ฮั่นทอก็ออกสกัดรบกันได้สิบเพลง ฮั่นทอแกล้งชักม้าหนี ซองเอียนไม่รู้ทีก็ขับม้าไล่ไปโดยเร็ว ฮั่นทอได้ทีก็ชักม้ากลับ ซองเอียนชักม้าหยุดไม่ทัน ฮั่นทอเอาง้าวฟันถูกซองเอียนตกม้าตาย จอกบุนเก็งเห็นทหารเสียทีก็โกรธ ขับม้าออกมาจะเอาขวานฟัน เจียะเก็งตรงออกรบกับจอกบุนเก็งได้หลายเพลง เจียะเก็งสู้ฝีมือจอกบุนเก็งไม่ได้ก็ขับม้าหนี เบ๊หลินขับม้าตรงเข้ารบสกัดจอกบุนเก็งไว้ เจียะเก็งชักม้ากลับเข้าช่วยเบ๊หลินรบ จอกบุนเก็งต้านทานทหารสองนายมิได้ก็ครั่นคร้าม เผ็งกีเห็นนายทหารทั้งสองสู้ฝีมือจอกบุนเก็งไม่ได้ก็ขับม้าจะเข้าช่วย ลิวเจ็กทหารโจรถือขวานสองมือตรงมาสกัดเผ็งกีไว้ ตังเผ็งก็ขับม้าเข้าช่วย กองทัพทั้งสองสู้รบอยู่เป็นสามารถ
ฝ่ายซ้องกั๋ง โงวหยง ครั้นโลวจุนหงีรับอาสายกไปแล้วไม่วางใจจึงจัดให้อูเอียนเจียก เตียเช็ง ซือจิน ลิเอง ซึงลิบ โตวเซียนหกนายคุมทหารยกตามไปช่วย ครั้นถึงค่ายเห็นสู้รบกันอยู่กำลังชุลมุน เตียเช็งก็ตรงไปเอาก้อนศิลาขว้างถูกหน้าจอกบุนเก็งผู้รักษาเนินตกม้าตาย พวกทหารเห็นนายเสียทีก็ไม่เป็นอันรบ เผ็งกีเอาทวนแทงถูกลิวเจ็กตกม้าตาย ไพร่พลพวกโจรก็ระส่ำระสายพากันล่าถอย โลวจุนหงีเห็นได้ทีก็คุมทหารรุกไล่ฆ่าฟันไปจนถึงเนินกิมโอวเนี้ย ง่วนตงเหลียงนายทหารโจรเห็นกองทัพซ้องกั๋งไล่มาถึงหน้าเนินก็ขับม้าออกรบกับโลวจุนหงีได้หลายเพลง โลวจุนหงีเอาทวนแทงถูกง่วนตงเหลียงตกม้าตาย แชเช็ง เชาหงทหารโจรทั้งสองก็ตรงเข้ารบโลวจุนหงีแต่ผู้เดียว โลวจุนหงีมิได้ครั่นคร้าม ฮวงเก็ง เส็งปุน ซูไต้เฮง เห็นโลวจุนหงีฝีมือเข้มแข็งก็ตรงเข้าช่วยรบล้อมไว้ทั้งห้านาย โลวจุนหงีสู้รบว่องไวเอาทวนแทงถูกแชเช็งตกม้าตาย ทหารโจรสี่นายก็รวนเร โลวจุนหงีโถมเข้าจับเชาหงได้ส่งให้ทหาร ฮวงเก็ง ซูไต้เฮง เส็งปุนตกใจกลัวยิ่งนักหนีไปข้างทิศเหนือ ไพร่พลพวกโจรก็แตกหนีกระจัดกระจาย อึงหุนนั้นตายในที่รบ โลวจุนหงีก็ยกกองทัพขึ้นไปตั้งมั่นอยู่บนเนินกิมโอวเนี้ย ทหารก็เอาตัวเชาหงมาส่ง โลวจุนหงีสั่งให้แก้มัดออกแล้ว เชาหงก็คุกเข่าคำนับพูดว่าท่านไม่ฆ่าเสียนั้นพระคุณเป็นที่ยิ่ง แต่ทางซึ่งจะไปถึงเนินโซวหลิมเนี้ยข้าพเจ้าจะนำท่านยกกองทัพไปตีให้จงได้ ถ้ายกต่อไปข้างหน้าชื่อว่า เนินแปะโฮวเนี้ย ผู้รักษาเนินชื่อโอวหลีติดอาน มีทหารหลายนายฝีมือเข้มแข็งนัก กับไพร่พลสิบหมื่นตั้งมั่นรักษาเนินอยู่ ซึ่งจะข้ามไปนั้นยากนัก โลวจุนหงีได้ฟังก็ใช้ให้ทหารไปแจ้งความกับซ้องกั๋งแม่ทัพใหญ่ตามซึ่งตีได้เนินกิมโอวเนี้ย เชาหงยอมสามิภักดิ์รับนำทางไปให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งความจึงตั้งให้เชาหงเป็นนายทหารนำทางไปฮ่อปักข้างทิศเหนือ แล้วให้เตียเช็ง เต็งติดชุน ตังเผ็ง เก็งอ๋อง ทหารม้าสี่นายกับทหารสามพันให้เชาหงเดินล่วงหน้าไปก่อนประมาณทางได้ร้อยลี้ จึงตั้งค่ายรอคอยกองทัพโลวจุนหงี ครั้นเชาหงกับทหารสี่นายเดินทางไปได้ร้อยลี้ก็รอคอยกองทัพอยู่ โลวจุนหงีตั้งแต่ได้แจ้งคำสั่งซ้องกั๋งแล้วก็ยกกองทัพออกจากเนินกิมโอวเนี้ยไปทันจึงตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายเส็งปุนชาวเมืองปักเกีย เดิมเป็นขุนนางตำแหน่งที่หัดนายทหาร กอกิวซึ่งเป็นขุนนางผู้ใหญ่คิดหาความผิดใส่จะทำโทษ เส็งปุนรู้ตัวคิดจะหนีไปเข้าสามิภักดิ์อยู่เขาเนียซัวเปาะก็ไม่มีผู้ใดชักนำ จึงได้หนีไปข้างฮ่อปักทิศเหนือ เข้าสามิภักดิ์อยู่กับซันโฮ้วนายโจรสืบมา ครั้นเส็งปุนแจ้งว่าเชาหงเข้าสามิภักดิ์อยู่กับพวกพ้องแผ่นดินซ้อง บัดนี้รับอาสานำกองทัพโลวจุนหงีมาตั้งค่ายพักทหารอยู่ตามทาง จำเราจะไปอ่อนน้อมยอมอยู่กับซ้องกั๋ง ภายหน้าคงได้แก้แค้นกอไทอวยเป็นแน่
คิดแล้วก็เตรียมไพร่พลของตัวห้าร้อยตรงมายังค่ายโลวจุนหงีในเวลากลางคืน บอกนายประตูว่าเรานี้ชาวเมืองปักเกียชื่อเส็งปุน คุมไพร่พลมาสามิภักดิ์กับท่านแม่ทัพรอง นายประตูก็เข้าไปแจ้งให้โลวจุนหงีได้ทราบ โลวจุนหงีจึงให้นำเส็งปุนเข้าไป เส็งปุนคำนับแล้วพูดว่า เดิมข้าพเจ้าเป็นทหารของเนียตงซีท่านจำไม่ได้หรือ โลวจุนหงีถามว่าเหตุใดท่านจึงได้มาอยู่ที่นี่ เส็งปุนก็แห้งความแต่หนหลังให้ฟังทุกประการ แล้วว่าบัดนี้ข้าพเจ้ากับไพร่พลยอมสามิภักดิ์อยู่ด้วยท่าน โลวจุนหงีได้ฟังก็ยินดี บอกข้อความซึ่งเส็งปุนกับไพร่พลมาอ่อนน้อมไปให้ซ้องกั๋งแม่ทัพใหญ่แจ้ง แล้วโลวจุนหงีจึงปรึกษากับเส็งปุนว่า เราจะคิดอ่านสู้รบกับพวกโจรประการใด เส็งปุนว่าซึ่งเนินโซวหลิมเนี้ยข้างทิศตะวันตกนั้นมีภูเขาหนึ่งชื่อห้วยหงันซัวสูงใหญ่ นกบินข้ามก็ไม่พ้น มีโจรพวกหนึ่งประมาณหมื่นเศษตั้งซ่องสุมอยู่ที่นั่นตามลำพัง นายโจรใหญ่ชาวเมืองโพวตังชื่อถังเปียน นายโจรที่สองชื่อบุนตงหยง นายโจรที่สามชื่อซุยกิม นายโจรที่สี่ชื่อมิเกียง ฝีมือเข้มแข็งนัก แม้นได้คนทั้งสี่มาเป็นพวกพ้องแล้ว ศึกข้างฮ่อปักทิศเหนือก็คงสมความปรารถนา โลวจุนหงีว่าท่านจะอาสาไปเกลี้ยกล่อมนายโจรทั้งสี่ให้มาสามิภักดิ์แต่โดยดีจะได้หรือไม่ เส็งปุนตอบว่า เดิมทีข้าพเจ้าได้สู้รบกับนายโจรทั้งสี่ ถ้าเกลี้ยกล่อมแต่โดยดีที่ไหนจะมา โลวจุนหงีได้ฟังก็ตรึกตรองหาอุบายอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งแจ้งว่าโลวจุนหงียกกองทัพออกจากเนินกิมโอวเนี้ยไปแล้ว จึงสั่งให้นายทหารอยู่รักษาด่านทั้งสองตำบลไว้กวดขัน ตัวซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากเง็กมึงกวน รอนแรมไปตามระยะทางพบกองทัพโลวจุนหงีก็ให้ตั้งค่ายมั่นลง โลวจุนหงีกับทหารเหล่านั้นแจ้งความก็ออกมารับ เชิญซ้องกั๋งกับพวกพ้องเข้าไปในค่าย เส็งปุนจึงเข้าไปคำนับซ้องกั๋งเล่าความเดิมและยอมสามิภักดิ์ให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งก็มีความยินดี โลวจุนหงีบอกแก่ซ้องกั๋งว่าเส็งปุนแจ้งความว่า นายโจรทั้งสี่อยู่ ณ เขาห้วยหงันซัวฝีมือเข้มแข็ง คิดอ่านอย่างไรจึงจะได้คนทั้งสี่มา โงวหยงตอบว่า ท่านอย่าวิตกคงจะคิดเกลี้ยกล่อมเอาให้จงได้ พูดแล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริง
ฝ่ายฮวงเก็งกับไพร่พลหนีมาถึงตำบลปวยหูแจ้ก็แจ้งความซึ่งเสียด่านและเนินให้ง่วนตงเหลียงฟังทุกประการ ง่วนตงเหลียงได้ฟังฮวงเก็งมาบอกก็โกรธ จัดให้ ฮวงเก็ง ซูไต้เฮง เฮ๊กเหลียนกับเฮียะเอง กิวฉวนมุ่ยและทหารปีกซ้ายขวา คุมไพร่พลสองหมื่นออกจากตำบลมาใกล้จะถึงเนินกิมโอวเนี้ย เห็นกองทัพซ้องกั๋งตั้งค่ายมั่นอยู่ก็จัดเป็นขบวนร้องท้าทายให้ออกรบ ซ้องกั๋งจึงถามนายทหารว่าผู้ใดจะอาสาออกรบบ้าง ซือเหล็งเข้าไปคำนับรับว่า ข้าพเจ้าจะไปจับพวกโจรเอง เส็งปุนบอกกับซือเหล็งว่าท่านจะยกไปรบกับเฮียะเอ็งและกิวฉวนมุ่ยทหารโจรทั้งสองนั้นต้องระวังตัวอย่าได้ประมาท ซือเหล็งรับคำคุมทหารออกจากค่ายไป ซ้องกั๋งได้ฟังเส็งปุนสั่งความก็ไม่วางใจ จึงจัดให้เตียเช็ง ชาจิน ทึงหลงยกไปช่วย นายทหารทั้งสามคุมทหารออกจากค่ายตามซือเหล็งไป ซือเหล็งเห็นซูไต้เฮงยืนม้าอยู่ก็เข้ารบได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เตียเช็งตรงไปเอาก้อนศิลาขว้างถูกศีรษะซูไต้เองเจ็บปวดก็ขับม้าหนี กิวฉวนมุ่ยเห็นก็โกรธถือกระบองเหล็กตรงเข้ารบกับซือเหล็งได้หกสิบเพลง ซือเหล็งทานกำลังไม่ได้ก็ชักม้าหนี กิวฉวนมุ่ยก็ขับม้าไล่ตามกระชั้นมา เตียเช็งเอาก้อนศิลาขว้างถูกกิวฉวนมุ่ยตกม้าลง ซือเหล็งเห็นก็หันม้ากลับเอาทวนขอเกี่ยวจับตัวกิวฉวนมุ่ยได้ มอบให้ทหารคุมตัวไปค่าย ง่วนตงเหลียงกับทหารและไพร่พลเห็นดังนั้นก็ครั่นคร้ามนัก นายทหารของซ้องกั๋งได้ทีก็คุมทหารรุกรบ ง่วนตงเหลียงกับทหารเห็นจะสู้ไม่ได้ก็ขับม้าหนี ทึงหลงขับทหารไล่ตามประมาณทางได้ยี่สิบลี้เห็นกองทัพโจรหนีไปห่างก็พาทหารกลับ
ฝ่ายโงวหยงครั้นซ้องกั๋งจัดให้นายทหารยกไปช่วยซือเหล็งแล้วก็จัดให้ลีขุย ลีกุน ลูตีซิม บู๊สงคุมทหารห้าร้อยลอบไปตีหลังค่ายพวกโจร นายทหารทั้งสี่พาทหารอ้อมทางไปถึงหลังค่ายก็เข้าไล่ฆ่าฟันไพร่พลพวกโจรล้มตายลงมาก
ขณะนั้นง่วนตงเหลียงกับทหารและไพร่พลล่าถอยกลับมา ได้ยินเสียงอื้ออึงก็ตกใจพากันขับม้าตรงไป เฮียะเอ็งเข้ารบกับลูตีซิมได้สิบเพลง ลีขุยคุมทหารไล่รุกกระชั้นเข้าใกล้เอาขวานฟันถูกม้าที่เฮียะเอ็งขี่ล้มลง ลูตีซิมตรงมาจะจับเฮียะเอ็ง ฮวงเก็งตรงเข้ารบสกัดลูตีซิมไว้ เฮียะเอ็งหนีเข้าขบวนได้ขึ้นม้าถืออาวุธกลับมา ลูตีซิมรบอยู่กับฮวงเก็ง เอาไม้เท้าเหล็กตีถูกฮวงเก็งเจ็บปวดก็ขับม้าหนี ซือเหล็ง ทึงหลงแจ้งว่ากองทัพพวกของตัวยกเข้าหักหลังค่าย ง่วนตงเหลียงเข้ารบกับทึงหลงได้สิบเพลง ทึงหลงทานกำลังง่วนตงเหลียงไม่ได้ ชาจินขับม้าเข้าช่วยทึงหลงรบ เตียเช็ง ซือเหล็งก็ยกเข้าประดังตีฆ่าไพร่พลง่วนตงเหลียงตายเป็นอันมาก ลีขุยกับบู๊สงฆ่าเฮียะเอ็งตาย ทึงหลงเอากระบองตีถูกง่วนตงเหลียงตกม้า ซือเหล็งตรงมาเอาทวนขอเกี่ยวจับง่วนตงเหลียงได้ ซูไต้เฮง เฮ็กเหลียนหยิน ฮวงเก็งเห็นดังนั้นก็พาไพร่พลสองพันหนีไป ทหารซ้องกั๋งกลับมาค่าย เอาตัวง่วนตงเหลียงกับกิวฉวนมุ่ยคุมมา ซ้องกั๋งเห็นตรงเข้าแก้มัดแล้วพูดกับง่วนตงเหลียงว่า บัดนี้พวกทหารจับท่านมา ข้าพเจ้าไม่ฆ่าอย่าถือโทษเลย เชิญท่านสามิภักดิ์กับพระเจ้าซ้องทำราชการสืบไปภายหน้าก็จะมีความสุขด้วยกัน ง่วนตงเหลียงได้ฟังจึงตอบว่า ข้าพเจ้าเชื้อชาติตงฉิน เจ้านายมีเหมือนกันได้รับเบี้ยหวัดเงินเดือนอยู่ ที่จะคิดเป็นข้าสองเจ้านั้นไม่ควร ข้าพเจ้าอยากตายเสียดีกว่าจงฆ่าเสียเถิด โงวหยงได้ฟังจึงตอบว่า ท่านพูดไม่ถูก เดิมพวกข้าพเจ้าก็อยู่เขาและป่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีหนังสือรับสั่งไปเกลี้ยกล่อมจึงได้ยอมสามิภักดิ์เข้าทำราชการ ข้าพเจ้าชักนำท่านให้อ่อนน้อมก็เหมือนสามิภักดิ์กับพระเจ้าแผ่นดินซ้อง ไม่ควรจะถือทิฐิมานะ ง่วนตงเหลียงตอบว่าท่านพูดผิดไป ข้าพเจ้านี้ชายชาติทหารถึงจะเป็นโจรก็ยอมตายไม่ขออยู่กันผู้อื่น ซ้องกั๋งเห็นง่วนตงเหลียงกับทหารไม่ยอมสามิภักดิ์ก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงง่วนตงเหลียง ๆ จึงว่า ข้าพเจ้าเป็นคนโทษโปรดไม่ฆ่าเสียกลับเลี้ยงอีกนั้นคุณท่านมีเป็นอันมาก ที่เมืองงุ่ยจิวมีวัดอยู่แห่งหนึ่งชื่อเทียนเฮงตึง ข้าพเจ้าจะลาท่านไปบวชเป็นหลวงจีนถือศีลตามเพศเซียนและไม่เป็นธุระการงานทั้งหลายกว่าชีวิตจะตาย แต่กิวฉวนมุ่ยนั้นเจ้าจะคิดประการใด กิวฉวนมุ่ยว่าข้าพเจ้าก็จะไปเป็นเพื่อนท่านด้วย ซ้องกั๋งกับพวกพ้องได้ฟังก็พากันถอนใจใหญ่ไม่รู้ที่จะห้ามปราม จึงจัดเอาเงินห้าสิบตำลึงให้กับง่วนตงเหลียง ๆ ก็ไม่รับ โงวหยงจึงว่าถ้าท่านจะสละละการงานทั้งปวงไปสู่ที่สว่างแล้วต้องรับเงินนี้ จะได้ไปจ่ายธูปเทียนตามธรรมเนียมบวชสืบไปภายหน้า พวกข้าพเจ้าจึงจะไปเยี่ยมเยือนบ้าง ง่วนตงเหลียงได้ฟังก็ต้องรับเงินไว้ ชวนกิวฉวนมุ่ยนายทหารคำนับลาซ้องกั๋งกับพวกเหล่านั้นตรงมาขึ้นม้าออกจากค่ายไป ง่วนตงเหลียงจึงพูดว่า เราจะไปบวชตัวเจ้าจะคิดประการใด กิวฉวนมุ่ยว่าข้าพเจ้าก็อยากจะไปกับท่าน แต่มารดาชรามากนักไม่มีผู้ใดปฏิบัติ ซึ่งเมืองงุ่ยจิวนั้นไม่สู้ไกลกันประมาณทางร้อยห้าสิบลี้ไม่แจ้งว่าท่านจะยอมให้ข้าพเจ้าไปหรือประการใด ง่วนตงเหลียงว่าเจ้าจะไปหาเลี้ยงมารดาเราก็ไม่ขัด ตัวเราจะไปรับบิดาพากันไปบวชที่วัดเทียนเฮงตึง พูดแล้วต่างคนก็ร้องไห้คำนับลากันแยกทางไป
ฝ่ายซ้องกั๋งตีได้ตำบลปวยฮูแจ้แล้วตั้งค่ายมั่นอยู่ก็มีความวิตกถึงกวนเส็งกับทหารที่ไปรักษาเรือรบอยู่ ณ เมืองเล่งจิวช้านานไม่ได้ข่าว จึงใช้ให้ไตจงรีบไปฟังดู ไตจงออกจากค่ายตรงไปถึงเมืองเล่งจิว กวนเส็งแจ้งความก็ออกมารับเข้าไปในค่ายแล้วถามถึงการรบข้าศึกเป็นอย่างไรบ้าง ไตจงบอกว่าซ้องกั๋งยกกองทัพไปมีชัยชนะฆ่าทหารโจรล้มตายเป็นอันมาก มีทหารผู้หนึ่งยอมสามิภักดิ์เดิมอยู่เมืองปักเกีย เป็นทหารของเนียตงซีผู้รักษาเมืองชื่อเส็งปุน แจ้งว่ามีโจรพวกหนึ่งตั้งซ่องสุมอยู่ ณ เขาฮวยหงันซัว นายโจรทั้งสี่ฝีมือเข้มแข็งมีไพร่พลหมื่นเศษมิได้ขึ้นกับผู้ใด แม้นเกลี้ยกล่อมนายโจรมาได้ข้าศึกข้างฮ่อปักทิศเหนือก็เหมือนอยู่ในเงื้อมมือเรา
กวนเส็งถามว่า นายโจรทั้งสี่ชื่อใด ไตจงบอกว่านายโจรที่หนึ่งชื่อถังเปียนเรียกว่าปวดซัวลัดลือ แปลว่าอาจถอนภูเขาขึ้น นายโจรที่สองชื่อบุนตงหยงเรียกว่ากำซัวลัดลือ แปลว่าอาจทำลายภูเขาให้ได้ราบคาบ นายโจรที่สามชื่อซุยกิมเรียกว่าอิซัวลัดสือ แปลว่าอาจยกภูเขาไปมาได้ นายโจรที่สี่ชื่อมิเกียงเรียกว่าปิซัวลัดสือ แปลว่าอาจผ่าภูเขาเป็นสองซีก กวนเส็งจึงว่า ถังเปียนนายโจรนั้นอยู่เมืองพูตังชอบพอรักใคร่กันกับเรา ครั้นสืบมาภายหลังถังเปียนทำเกิดความขึ้นแล้วฆ่าผู้รักษาเมืองเสียหนีมา เราจะไปพูดจาเกลี้ยกล่อมนายโจรก็คงได้ แต่ยังไม่มีคำสั่งแม่ทัพ ไตจงว่าการนี้ก็ฉลองพระเดชพระคุณเจ้านายไม่เป็นไรดอก เชิญไปหาซ้องกั๋งด้วยกันเถิด กวนเส็งได้ฟังก็เห็นชอบจึงมอบให้จูบู๊กับลิมชองอยู่รักษาค่าย แล้วกวนเส็งกับไตจงก็ออกจากเมืองเล่งจิวเดินทางไปหลายวันจนถึงค่ายใกล้ตำบลปวยฮูแจ้
ขณะนั้นซ้องกั๋งนั่งปรึกษาการงานอยู่กับโงวหยง กวนเส็งกับไตจงจึงเข้าไปคำนับแล้วแจ้งความว่า ซึ่งไตจงเล่าให้ฟังว่านายโจรเขาฮ่วยหงันซัวเป็นมิตรรักใคร่กับน้องมาแต่เดิม จะขออาสาไปเกลี้ยกล่อมนายโจรทั้งสี่มาสามิภักดิ์ ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงจัดให้อูเอียนเจียก ฮวยหยง เตยเช็ง ตันเทงกุ้ย งุ่ยเต็งก๊ก จูตง ลุยเหง เส็งปุน ซกเถียว ไตจง สิบนายกันทหารพันหนึ่ง กวนเส็งก็คำนับลาออกจากค่ายยกไปยังเขาส่วยหงันซัว ซ้องกั๋งจัดให้เฮงเอยโล้วกับนางโฮ้วซาเหนียคุมทหารสามพันไปตั้งมั่นรักษาเนินกิมโอวเนี้ยไว้แล้ว ซ้องกั๋งจึงจัดทหารแยกเป็นสามกอง จะยกไปเนินโซวหลิมเนี้ย ให้ฉินเหม็ง ลิเอง ชาจิน อึงซิน อาวเผ็ง เลงจิ้น แป๊ะสิน งักหัว เอียหลิม เอียสุน มกชุน รวมสิบนายคุมทหารสามพันเป็นกองหน้ายกล่วงไปก่อน จัดให้โลวจุนหงีแม่ทัพรองกับทหารยี่สิบสี่นาย คือเล่าตง ซือเหล็ง ลูตีซิม บู๊สง ฮั่นทอ เผ็งกี เต็งฮุย ซึงลิบ ตันตัด เอียชุน กิมไต้เกียน แต้เทียนซิว โตวเฮง ขงเม่ง ขงเหลียง โจวเอี๋ยน โจวยุน จูบู๊ จูกุ้ย เจียะย้ง ลี้จุน ลี้ลิบ ซิเซียน คุมทหารหมื่นหนึ่งยกเดินไปเป็นกองหนุน ซ้องกั๋งแม่ทัพใหญ่กับทหารสามสิบเจ็ดนาย คือกงซุนสิน ลือฮวง กวนเส็ง จิวทอง สิย้ง ซ้องเซ็ง เอียวจงอ๋วง ชัวฮก ชัวเค่ง เอียหยง เกยเตียน เกยโป ลีขุย เจียสิว เซียวเหยียง ปวยชวน ซือจิน อันเตาฉวน ลีกุน เบ๊หลิน เจียะเก็ง ทึงหลง หยกเปาสี เฮงเตงลัก ซึงซิน นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนีย ตวนเก็งจู๊คุมทหารห้าหมื่นเป็นกองหลวงยกล่วงไปก่อน
ฝ่ายฉินเหม็งกองหน้ายกตรงไปใกล้เนินโซวหลิมเนี้ย จึงตั้งค่ายมั่นคิดการสู้รบอยู่ ทหารม้าใช้สืบราชการเห็นกองทัพแผ่นดินซ้องยกมาก็รีบเอาข้อความไปแจ้งกับผู้รักษาเนินทุกประการ
๙๓
ฝ่ายทุดเจียวผู้รักษาเนินโซวหลิมเนี้ยมีกุนซือที่ปรึกษาชื่อเคียวเตาเช็งกับทหารหกสิบห้านายไพร่พลเจ็ดหมื่นตั้งรักษาเนินอยู่เข้มแข็ง เวลาวันนั้นทุดเจียวออกว่าราชการพร้อมด้วยทหารทั้งปวงได้ฟังม้าใช้แจ้งความว่า กองทัพหน้าซ้องกั๋งยกมาตั้งค่ายมั่นอยู่ ทุดเจียวก็จัดให้ซึงอาน ตีฮวง กงซือหลง คุมไพร่พลห้าพันยกลงจากเนินไปยังหน้าค่ายก็ร้องท้าทายให้ออกรบ ฉินเหม็งเห็นทหารบนเนินยกลงมาท้าทาย ก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมทหารออกจากค่ายตรงเข้ารบกับทหารทั้งสาม เอียหลิมขับม้าเข้าช่วยฉินเหม็ง ตีฮวงชักม้าเข้ารบกับเอียหลิมได้หลายเพลง อาวเผ็งก็ตรงมาช่วยฉินเหม็งรบเป็นสามารถ ตีฮวงเอาทวนแทงถูกเอียหลิมตกม้า มกหอง มกชุนตรงเข้ามาช่วยแก้เอียหลิมกลับไปค่าย แล้วทหารทั้งสองฝ่ายยังรบกันชุลมุนอยู่
ฝ่ายเคียวเตาเช็งยืนดูบนเนินเห็นกำลังรบกัน จึงอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดกล้ามืดมัวทั้งอากาศ ทหารแผ่นดินซ้องแลไม่เห็น ทหารบนเนินรุกไล่ฆ่าฟันทหารแผ่นดินซ้องเป็นตะลุมบอน ทหารซ้องกั๋งเหลือที่จะต้านทานก็แตกกระจัดกระจาย ฉินเหม็งกับทหารแตกหนีไปพบกองหน้าในเวลากลางคืนก็พักไพร่พลหยุดอยู่ ชาจิน อึงซิน ลีเองแตกหนีมาพบฉินเหม็งถามนายทหารทั้งสามว่าช่วยเอียหลิมไปได้หรือเปล่า อึงซินบอกว่าทหารพวกเราช่วยเอาเอียหลิมกลับไปแล้ว
ขณะนั้นพวกทหารไพร่พลบนเนินกำลังล้อมอยู่ พอลมพายุที่มืดมัวค่อยสว่างขึ้น ฉินเหม็งกับทหารเหล่านั้นก็ตรงเข้าตีหักออกจากที่ล้อมได้พากันหนีไป เห็นเอียนสุน แป๊ะสินช่วยกันพยุงเอียหลิมตรงมา อึงซินจึงถามแป๊ะสินว่าทหารพวกเราเป็นประการใดบ้าง แป๊ะสินบอกว่าลุยเหง มกชุน เลงจิ้น งักหัวสี่นายข้าศึกจับตัวไปได้แต่เบ๊หลินนั้นไม่แจ้งว่าประการใด
พูดยังไม่ทันขาดคำเบ๊หลินจับได้ตีฮวงกับทหารบนเนินมาคนหนึ่งตรงมายังที่พัก แล้วตรวจดูเสียทหารกว่าครึ่งก็มีความวิตกจึงตั้งค่ายมั่นพักกองทัพอยู่ที่มั่นไม่สู้ไกลกับเนินแปะโฮวเนี้ย ชาจินกับพวกทหารเหล่านั้นก็แก้มัดตีฮวงออกแล้วจึงว่า ท่านเสียทีพวกเราจับมาได้ก็ไม่ฆ่าฟัน ท่านจงอ่อนน้อมแก่แผ่นดินซ้องเสียโดยดีจะได้ช่วยกันทำราชการ ตีฮวงคำนับแล้วแจ้งว่าข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์อยู่กับท่านสืบไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ แต่บุตรภรรยาของข้าพเจ้าอยู่กับทุดเจียวผู้รักษาเนิน ถ้าแม้นทุดเจียวแจ้งความก็คงทำอันตรายกับบุตรภรรยาข้าพเจ้า ขอท่านจงช่วยแก้ไขด้วยเถิด ฉินเหม็งตอบว่าข้อนั้นท่านอย่าได้วิตก ท่านจงอยู่ด้วยกันคอยท่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาจึงจะใช้ให้ทหารไปรับบุตรภรรยาของท่าน
พูดยังไม่ทันขาดคำโลวจุนหงีก็ยกกองทัพมาถึง ฉินเหม็งกับทหารเหล่านั้นออกมาต้อนรับเชิญโลวจุนหงีเข้าไปในค่ายแจ้งความซึ่งสู้รบแตกมาตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ โลวจุนหงีแจ้งความก็วิตกนักจึงหาตัวตีฮวงมาถามว่าผู้ใดจับเอาพี่น้องของเราไปท่านรู้บ้างหรือไม่ ตีฮวงแจ้งว่าเคียวเตาเช็งเป็นกุนซือมีความรู้วิชาทำให้ลมพายุพัดกล้ามืดมัวทั้งอากาศ จับเอาพี่น้องของท่านไปขังไว้ที่ถ้ำมิหุนตังเนินแปะโฮวเนี้ย ถ้าผู้ใดต้องขังอยู่ในถ้ำนั้นออกยากนัก โลวจุนหงีถามว่าจะคิดอ่านอย่างไรดีจึงจะช่วยกันได้ ตีฮวงบอกว่าโอวหลีก๊กกู๋ผู้รักษาเนินแปะโฮวเนี้ยเป็นบิดาภรรยาซันโฮ้วนายโจรเจ้าเมืองฮ่อปักข้างทิศเหนือ โอวหลีก๊กกู๋มีบุตรหญิงผู้หนึ่งชื่อนางเก็งเอ็งกุนจู๊อายุได้ยี่สิบปียังไม่มีสามี มือขว้างก้อนศิลาแม่น เพลงอาวุธต่างๆ ก็ชำนาญฝีมือเข้มแข็ง บิดารักใคร่ได้ว่าไว้ถ้าผู้ใดขว้างก้อนศิลาแม่นเหมือนกันก็จะยกนางเก็งเอ็งกุนจู๊ให้เป็นภรรยา ตัวข้าพเจ้านี้จะขอสามิภักดิ์อยู่กับท่านกว่าจะหาชีวิตไม่ แต่วิตกถึงบิดามารดาบุตรภรรยาซึ่งอยู่ในเงื้อมมือทุนเจียวจำจะขอลาท่านไปพามาไว้ด้วยกันท่านจะยอมให้ไปหรือไม่ โลวจุนหงีตอบว่าเราชายชาติทหาร มิได้คิดระแวงสงสัย เมื่อท่านจะไม่มาก็ตามแต่ใจเถิด พูดแล้วจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงตีฮวงเป็นอันดี ตีฮวงกินโต๊ะเสพสุราแล้วก็คำนับลาโลวจุนหงีกับนายทหารทั้งปวงออกจากค่ายไป โลวจุนหงีส่งให้ตั้งค่ายมั่นอยู่ริมเนินพอกองทัพซ้องกั๋งมาถึง โลวจุนหงีกับนายทหารจึงออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปในค่ายคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วแจ้งความให้ฟังทุกประการ ซ้องกั๋งมีความวิตกถึงพี่น้องทั้งสี่ยิ่งนัก โงวหยงจึงว่า ถ้าการเหมือนกับตีฮวงบอกต้องคอยเตียเช็งกลับมาจากเขาห้วยหงันซัวก็คงสำเร็จสมความปรารถนาท่านอย่าวิตกไปเลย ซ้องกั๋งจึงส่งให้ตั้งค่ายพักทหารคอยท่ากวนเส็ง
ฝ่ายกวนเส็งกับทหารเดินตรงไปถึงเขาห้วยหงันซัวก็ตั้งพักทหารอยู่ที่เชิงเขา แล้วกวนเส็งจึงบอกกับเส็งปุนว่าท่านจงอยู่รักษาค่ายกับพี่น้องทั้งปวง เราจะไปดูท่วงทีแต่ผู้เดียวก่อน แม้นถังเปียนนายโจรต้อนรับตามธรรมเนียมเราจะพูดเกลี้ยกล่อมแต่โดยดี ถ้าถังเปียนพูดจากระด้างกระเดื่องเราจะทำเป็นสามิภักดิ์อยู่ด้วย ได้ท่วงทีดังคิดไว้ก็จะจับเอาตัวถังเปียนนายโจรกับพวกสามคนมาให้จงได้ สั่งแล้วกวนเส็งก็ถือง้าวมาขึ้นม้าออกจากค่ายตรงไปยังเขาห้วยหงันซัว ไพร่พลพวกโจรเห็นกวนเส็งก็ถามว่าจะมาหาผู้ใด กวนเส็งตอบว่าเราชาวเมืองพูตังมาเยี่ยมเยือนไต้อ๋องนายท่าน จงช่วยไปแจ้งให้ทราบ ไพร่พลก็เข้าไปบอกกับถังเปียนไต้อ๋องว่า มีทหารผู้หนึ่ง ถือง้าวขี่ม้าบอกว่าเป็นชาวเมืองพูตังจะมาหาท่าน ถังเปียนได้แจ้งจึงให้ไพร่พลนำเข้าไป ถังเปียนเห็นกวนเส็งก็จำได้ว่าเป็นคนใจโอบอ้อมอารี จึงคุกเข่าคำนับเชิญให้นั่งที่อันสมควรจึงพูดว่า ข้าพเจ้าจากท่านมาช้านาน ภายหลังได้ยินข่าวว่าท่านไปอยู่เขาเนียซัวเปาะกับพี่ซ้องกั๋งเหม็งชาวเมืองซัวตัง เรียกว่ากิบสิโหว สัตย์ซื่อกตัญญูไม่มีผู้ใดเสมอตั้งซ่องสุมอยู่ด้วยกัน แต่ตัวนายนั้นร้อยแปดคนรักใคร่ยิ่งกว่าพี่น้องร่วมบิดามารดา ครั้นสืบมาเจ้าแผ่นดินซ้องมีหนังสือรับสั่งไปเกลี้ยกล่อมพวกข้าพเจ้าจึงยอมสามิภักดิ์ โปรดให้ยกกองทัพไปปราบปรามเมืองไต้เหลียวสำเร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกกองทัพกลับมาเมืองหลวง ครั้งนี้มีรับสั่งให้ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพยกมาปราบปรามฮ่อปักข้างทิศเหนือ ข้าพเจ้าแจ้งว่าท่านอยู่ที่เขานี้จึงได้มาหา ท่านจงคิดถึงความเดิมที่รักใคร่กันมาแต่ก่อนช่วยชี้แจงแนะนำห้วยทางให้ทราบบ้าง ถ้าท่านไม่สงเคราะห์ข้าพเจ้าไม่ขอทำราชการจะสามิภักดิ์อยู่กับท่านสืบไป
ถังเปียนว่าซึ่งการของท่านนั้นข้าพเจ้าไม่ขัดขืนแต่จะต้องปรึกษากับพี่น้องทั้งสามก่อน บุนตงหยงได้ฟังจึงพูดกับถังเปียนว่าพี่ก็เป็นใหญ่อยู่ในตำบลนี้ แม้นเห็นควรอย่างไรผู้ใดจะขัดขวางต้องยอมพร้อมใจทั้งสิ้น กวนเส็งได้ฟังก็เห็นถังเปียนใจคอยั่งยืนจึงพูดว่า ท่านรับธุระแล้วจงไปทำราชการด้วยกันเถิด ถ้าปราบข้าศึกราบคาบ พี่ซ้องกั๋งคงกราบทูลเจ้าแผ่นดินซ้องเลื่อนยศให้พวกท่านเป็นใหญ่อย่าได้วิตกเลย ถังเปียนกับนายโจรทั้งสามก็ยินดี สั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกวนเส็ง ๆ จึงว่า ข้าพเจ้ามากับพี่น้องสิบคนหมายจะตีหักเนินแปะโฮวเนี้ย มีทหารผู้หนึ่งเพิ่งจะเข้าสามิภักดิ์ชี้แจงให้ข้าพเจ้าจึงได้ชวนกันมา บัดนี้พักทหารอยู่ที่เชิงเขา ท่านจงให้ผู้ใดไปรับพี่น้องของข้าพเจ้ามาสนทนากัน ถังเปียนได้ฟังก็ดีใจให้ซุยกิมไปเชิญฮวยหยงกับพวกเหล่านั้นขึ้นมา ถังเปียนออกต้อนรับเชิญเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งเลี้ยงดู แล้วถังเปียนก็เอาเงินทองออกแจกจ่ายไพร่พลทั้งปวงเก็บทรัพย์สิ่งของและเสบียงอาหารขึ้นบรรทุกเกวียนพร้อมแล้วเอาไฟเผาที่อยู่เสียทั้งสิ้น คุมทหารและไพร่พลของตัวออกจากเขามากับกวนเส็งรีบเดินทางไปจนถึงค่าย ซ้องกั๋งแจ้งความก็ออกรับเชิญนายโจรทั้งสี่กับพวกพ้องของตัวเข้าไปข้างใน กวนเส็ง ถังเปียนนายโจรกับพี่น้องสามคนคำนับซ้องกั๋งกับพวกพ้องเหล่านั้นแล้วซ้องกั๋งสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ถังเปียนแจ้งความว่าเดิมทีข้าพเจ้าอยู่เมืองพูตังทำให้เกิดความขึ้นหมายว่าจะไปสามิภักดิ์แก่ท่านก็ไม่มีผู้ใดชักนำจึงได้มาอยู่ที่เขาห้วยหงันซัว พี่กวนเส็งไปชักชวนแนะนำมาอยู่ที่สว่างเป็นบุญของพวกข้าพเจ้าจะขออาสาให้ท่านใช้สืบไป ซ้องกั๋งมีความยินดียิ่งนักเลี้ยงดูกันเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็จัดให้ไตจงถือหนังสือบอกข้อราชการ ซึ่งมีทหารเข้าสามิภักดิ์ควรจะแต่งตั้งเป็นขุนนางนายทหารเข้าไปกราบทูลให้ทรงทราบ กับมีหนังสืออีกฉบับหนึ่งไปถึงซกไทอวยแจ้งข้อราชการทั้งปวงให้ทราบ ฝ่ายตีฮวงกลับไปถึงเนินโซวหลิมเนี้ย แกล้งกล่าวถ้อยคำแจ้งกับทุดเจียวผู้รักษาเนินว่า ข้าพเจ้าเสียทีพวกทหารซ้องกั๋งจับตัวไปแล้วข้าพเจ้ากลับหนีมาได้ ทุดเจียวได้ฟังสำคัญว่าจริงก็ยินดี ตีฮวงคำนับลามาบ้านแจ้งความกับบิดา มารดา บุตร ภรรยาให้รู้แล้วเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของทั้งปวงพร้อม ครั้นเวลาค่ำเห็นได้ทีจึงให้ บิดา มารดา บุตร ภรรยาล่วงหน้ามาก่อนแล้วตีฮวงก็ขึ้นม้าออกจากเนินรีบตามมาถึงค่ายแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ ซ้องกั๋งจึงสั่งให้จูตง ลุยเหงไปกับตีฮวงนำบิดามารดา บุตร ภรรยาของตีฮวงมอบให้นางโฮ้วซาเหนียรักษาไว้ที่เนินกิมโฮวเนี้ย จูตง ลุยเหงกับตีฮวงก็คำนับลาออกจากค่ายไปตามคำสั่ง
ฝ่ายทุดเจียวผู้รักษาเนินโซวหลิมเนี้ยแจ้งความว่าตีฮวงพาบิดามารดาบุตรภรรยาหนีไปสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งก็โกรธจัด ให้ตังเสียง เฮียบเช็ง ซินโตวลี้ กิจงขี คุมไพร่พลตามมายังค่ายซ้องกั๋ง ๆ แจ้งความก็จัดให้กวนเส็ง ฮวยหยง เตียเช็ง ซกเถียว อูเอียนเจียก ตันเทงกุ้ย งุยเต็กก๊กคุมทหารสามพันยกต้านทาน นายทหารทั้งเจ็ดคำนับลายกออกจากค่ายตรงเข้ารบสกัดไว้ ตังเสียงขับม้าเข้ารบกับกวนเส็งได้สามสิบเพลง ตังเสียงสู้ฝีมือกวนเส็งไมได้ กวนเส็งเอาง้าวฟันถูกตังเสียงตกม้าตาย กิจงขีขับม้าตรงมาจะฟันกวนเส็ง ฮวยหยงก็เข้ารบสกัดไว้ สองนายรบได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เตียเช็งเอาก้อนศิลาขว้างถูกกิจงขีตกม้าตาย ซินโตวลี้เห็นดังนั้นก็ตกใจขับม้าหนี เฮียบเช็งกับไพร่พลก็ระส่ำระสาย อูเอียนเจียกตรงเข้าจับเฮียบเช็งได้ ไล่ฆ่าฟันไพร่พลเนินโซวหลิมเนี้ยล้มตายแตกหนีไปสิ้น กวนเส็งก็คุมทหารกลับมาค่าย อูเอียนเจียกเอาตัวเฮียบเช็งมาให้ซ้องกั๋งแม่ทัพ
ซ้องกั๋งจึงถามเฮียบเช็งว่า บัดนี้ท่านก็เสียทีพวกเราจับมาได้จะยอมสามิภักดิ์แต่โดยดีหรือประการใด เฮียบเช็งตอบว่าท่านไม่ฆ่าฟันพระคุณเป็นที่ยิ่ง ข้าพเจ้ายอมอยู่กับท่านจนกว่าจะสิ้นชีวิต ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจสั่งให้แก้มัดจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงเฮียบเช็งเป็นอันดี เฮียบเช็งจึงพูดว่าพี่น้องของท่านซึ่งเคียวเตาเช็งใช้เวทมนต์จับไปขังไว้ที่ถ้ำมิหุนตัง ได้รับความเวทนาเป็นสาหัส ผู้รักษาเนินแปะโฮวเนี้ยนั้นพูดว่า ถ้ามีผู้ใดขว้างก้อนศิลาแม่นเหมือนกับบุตรสาวของตัวก็จะยกให้เป็นภรรยา บัดนี้ท่านมีทหารหนุ่มขว้างก้อนศิลาแม่นอยู่นายหนึ่งปลอมเป็นผู้อื่นเข้าไปสามิภักดิ์ โอวหลีตินอานแจ้งว่าขว้างก้อนศิลาแม่นก็คงยกบุตรหญิงให้จึงจะช่วยพี่น้องของท่านออกมาได้ ซ้องกั๋งตอบว่าเตียเช็งน้องเราเอาก้อนศิลาขว้างถูกทหารข้าศึกตายและเจ็บปวดหลายนาย โอวหลีติดอานรู้ก็คงยกกองทัพมา นี่เห็นจะยังไม่รู้ ข้าพเจ้าขออาสานำเตียเช็งไปสามิภักดิ์อยู่กับพวกรักษาเนินแปะโฮวเนี้ยคงสมความปรารถนา ซ้องกั๋งได้ฟังก็นั่งตรึกตรองอยู่ เตียเช็งตรงเข้าคำนับแล้วแจ้งว่าท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าขออาสาไปถ้าพลาดพลั้งประการใดก็จะสู้เสียชีวิตช่วยแก้พี่น้องทั้งสี่ออกให้จงได้ ซ้องกั๋งยังไม่ไว้ใจกลัวเตียเช็งจะเสียที จึงเอาตำรับพิชัยสงครามที่กิวเทียนเฮียนหนึงเหนียเนี้ยให้ออกดูจุดธูปเทียนบูชาเห็นมีอักษรว่าการที่คิดไว้คงสำเร็จซ้องกั๋งก็ยินดี คุกเข่าคำนับแล้วกระซิบสั่งความลับกับเตียเช็งให้เฮียบเช็งนำไป เฮียบเช็ง เตียเช็ง ก็คำนับลาซ้องกั๋งออกจากค่ายรีบไปในเวลากลางคืนถึงเนินแปะโฮวเนี้ย เฮียบเช็งบอกกับผู้รักษาประตูว่า ทุดเจียวใช้ให้เรานำนายทหารขว้างก้อนศิลาแม่นมาช่วยป้องกันรักษาเนินไว้ให้มั่นคง นายประตูก็เข้าไปแจ้งความกับโอวหลีติดอาน ๆ ได้ฟังก็ดีใจ สั่งให้เปิดประตูรับนายทหารทั้งสองเข้าไปข้างใน เฮียบเช็งกับเตียเช็งก็คุกเข่าลงคำนับ โอวหลีติดอานจึงถามเตียเช็งว่าท่านแช่ใดชื่อไร เตียเช็งแจ้งว่า ข้าพเจ้าชาวเมืองซัวตังแซ่เตียชื่อเช็ง ได้ฝึกเพลงอาวุธต่างๆ จนชำนิชำนาญ ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งข้าพเจ้าจะไปหาญาติ ณ เมืองงุ่ยจิว เดินมาทางเนินโซหลิมเนี้ย เห็นเฮียบเช็งสู้รบกับทหารซ้องกั๋ง เฮียบเช็งเสียทีหนีไม่ทันทหารซ้องกั๋งจับตัวเฮียบเช็งได้ ข้าพเจ้าจึงเอาก้อนศิลาขว้างถูกทหารซ้องกั๋งตายยี่สิบนายและเจ็บป่วยไปหลายคนช่วยเอาเฮียบเช็งกลับมา ทุดเจียวผู้รักษาเนินก็ดีใจจึงใช้ให้เฮียบเช็งนำข้าพเจ้ามาอยู่กับท่านจะได้ช่วยรักษาเนินสืบไป
โอวหลีติดอานไม่แจ้งในอุบายสำคัญว่าทุดเจียวใช้ให้มาจริงก็ดีใจ จึงเรียกนางเก็งเอ็งกุนจู๊บุตรหญิงออกมาแล้วบอกว่า เตียเช็งผู้นี้ขว้างก้อนศิลาแม่น มีฝีมือเข้มแข็งชำนาญเพลงอาวุธทุกสิ่งเห็นจะเป็นคู่ของเจ้า เทพยดาจึงนำมาให้พบกัน นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังก็ยังสงสัยจึงพูดกับบิดาว่า การที่กล่าวมาก็ยังไม่ได้เห็น ขอลองฝีมือดูให้รู้ก่อนจึงจะเป็นที่เชื่อฟังได้ เตียเช็งตอบว่าถ้าขว้างก้อนศิลาถูกตายเสียแล้วทำไมจะกลับเป็นขึ้นเล่า
โอวหลีติดอานว่าถ้าเอาดินมาทำแทนก้อนศิลาก็ได้ จึงให้ทหารเอาดินเหนียวมาปั้นเป็นก้อนศิลาให้เตียเช็งกับบุตรหญิงลองฝีมือกัน เตียเช็งก็ถือทวนขึ้นม้า นางเก็งเอ็งกุนจู๊ถือกระบี่สองมือมายังสนามเข้าสู้รบกันประมาณได้ยี่สิบเพลง เตียเช็งแกล้งขับม้าหนีนางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็ไล่ตามไป เตียเช็งเห็นได้ทีจึงเอาก้อนดินขว้างถูกระหว่างอกติดอยู่ นางเก็งเอ็งกุนจู๊บอกเตียเช็งว่าเราเห็นฝีมือท่านแล้วเชิญลงจากม้าเถิด เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ลงจากม้ามาคำนับโอวหลีติดอาน ๆ ก็ดีใจจึงว่าควรคู่กันแล้วเราจะยกให้เป็นภรรยาเจ้า เตียเช็งแกล้งพูดว่าข้าพเจ้าเป็นชาวดงชาวป่าจะมาเป็นบุตรเขยท่านนั้นไม่ควร นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังไม่ทันให้บิดาพูดจึงตอบเตียเช็งว่า เดิมทีข้าพเจ้าได้ตั้งปฏิญาณไว้ว่าถ้าผู้ใดขว้างศิลาแม่นก็จะยอมเป็นภรรยา บัดนี้มาพบท่านมีฝีมือเข้มแข็งขว้างก้อนศิลาแม่นยำก็เป็นคู่ของข้าพเจ้า ท่านอย่าพูดถ่อมตัวเลย เฮียบเช็งจึงว่า ธรรมดาสามีภรรยานั้นแต่ชาติก่อนเคยเป็นคู่จึงได้ชักนำมาให้พบกัน วันนี้ก็ฤกษ์ดีท่านอย่าพูดบิดพลิ้วไป ข้าพเจ้าจะจัดแจงให้อยู่กินด้วยกัน โอวหลีติดอานได้ฟังก็ดีใจ สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันแล้วจึงสั่งเตียเช็งว่า เจ้ากับบุตรเราจงช่วยรักษาเนินแปะโฮวเนี้ยให้เข้มแข็ง ด้วยพวกเราจับเอาทหารของซ้องกั๋งมาขังไว้ในถ้ำมิฮุนตังสี่นาย ซ้องกั๋งคิดจะยกกองทัพมาหักเอาเนินอยู่ทุกวัน ครั้นเวลาค่ำก็จัดการมงคลให้เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊อยู่ด้วยกันได้ประมาณเดือนเศษ เตียเช็งคิดอุบายจะแก้พี่น้องทั้งสี่ออกมาก็ยังไม่เห็นช่อง
๙๔
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเตียเช็งจึงถามนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่า ซึ่งถ้ำมิฮุนตังที่ขังคนไว้เป็นอย่างไร ข้าพเจ้าอยากจะใคร่ไปดูบ้างจะได้หรือไม่ นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังจึงว่า ท่านจะไปเที่ยวดูเล่นก็ตามใจแต่ต้องไปตักเอาน้ำที่ห้วยศาลเจ้าเมียวก๊กเปียวอยู่ในกำแพงเนินแปะโอวเนี้ยมาดื่มเสียก่อน จึงจะเข้าไปในกำมิฮุนตังได้ไม่มึนเมา ทางตั้งแต่นี้ไปประมาณสิบลี้ เตียเช็งแจ้งความก็แกล้งทำเป็นพูดว่าบิดาก็ได้สั่งให้ช่วยกันรักษาเนิน แต่ได้ยินข่าวว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมามีทหารสามสิบหมื่น บิดาเจ้าใช้ไพร่พลยกออกต่อสู้ก็เสียทีมาทั้งสองครั้ง ถ้าแม้นกองทัพซ้องกั๋งยกมาตีหักเราจะคิดสู้รบอย่างไรดี นางเก็งเอ็งกุนจู๊ตอบว่าท่านยังไม่เข้าใจ ซันโฮ้วไต้อ๋องเจ้าเมืองฮ่อปักนั้น ไม่ใช่เชื้อวงศ์กษัตริย์เป็นแต่คนมีอำนาจตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้น จะสู้บุญบารมีพระเจ้าแผ่นดินซ้องซึ่งเป็นประเทศใหญ่อย่างไรได้ ด้วยปู่บิดาพวกข้าพเจ้าเกิดในบ้านเมืองนี้ก็ต้องทำราชการอยู่ด้วย แต่คราวนี้ทหารที่รู้เวทมนต์มีมากจะคิดสู้รบกับกองทัพซ้องกั๋งได้ เราตั้งมั่นรักษาเนินดูท่วงทีก่อนภายหลังจึงจะคิดอ่านต่อไป เตียเช็งได้ฟังก็นิ่งอยู่
ครั้นรุ่งเช้านางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็ให้คนใช้ไปตักน้ำที่ห้วยศาลเจ้าเมียวก๊กเปียวมาถ้วยหนึ่งให้เตียเช็ง แล้วก็ชวนขึ้นม้าไปยังถ้ำมิฮุนตังเอากุญแจไขเปิดประตูจะเข้าไปก็เกิดเป็นหมอกคลุ้มออกจากปากถ้ำ เตียเช็งอมนํ้าพ่นเข้าไปหมอกก็สูญหายไปสิ้น เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็เข้าไปในถ้ำเห็นมกหองกับพี่น้องทั้งสี่นั่งงวยงงกอดเข่าอยู่ เตียเช็งจึงถามนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าจับคนมาขังไว้ข้าวก็ไม่ได้รับประทานมิตายเสียสิ้นหรือ น้ำที่ห้วยคงจะแก้มึนเมาได้หรือประการใด นางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าจะแก้งวยงงต้องเอานํ้ามนต์ของเคียวเตาเอ็งจึงจะแก้ได้ ซึ่งคนถูกขังอยู่ในนี้ไม่ได้กินอาหารปีหนึ่งก็ไม่ตายเป็นแต่มึนเมาอยู่ เตียเช็งได้ฟังก็ค่อยคลายวิตก นางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็ปิดประตูลั่นกุญแจชวนเตียเช็งสามีออกจากถ้ำกลับมาที่สำนัก เตียเช็งคิดตรึกตรองอยู่หลายเวลา เห็นได้ทีจึงกระซิบบอกอุบายกับเฮียบเช็งให้ไปแจ้งกับซ้องกั๋งแม่ทัพใหญ่ เฮียบเช็งรับคำสั่งก็มาลาโอวหลีติดอานว่าจะกลับไปเนินโซวหลิมเนี้ย โอวหลีติดอานไม่รู้สำคัญว่าจริงก็จัดโต๊ะและสุราเลี้ยง เฮียบเช็งก็คำนับลาออกจากเนินแปะโฮวเนี้ยมายังค่ายเข้าไปแจ้งความกับซ้องกั๋งว่าการเรื่องเตียเช็งสามิภักดิ์สำเร็จแล้วแต่จะคิดช่วยพี่น้องทั้งสี่ออกยังไม่ได้ ต้องจัดการยกเข้าหักเนินโซวหลิมเนี้ยก่อน ซึ่งเนินโซวหลิมเนี้ยข้างทิศตะวันตกนั้นมีทางเล็กอยู่ทางหนึ่งตลอดไปจนถึงหลังเนิน แต่เอาศิลาถมปิดปากทางไว้ ข้าพเจ้าจะแกล้งทำเป็นหนีไปแจ้งกับผู้รักษาเนินว่า ท่านยกกองทัพมาจะเข้าตีทางหลังเนิน แล้วข้าพเจ้าจะคุมไพร่พลไปรักษาปากทางหลังเนินที่เอาศิลาปิดไว้ ท่านจงจัดให้ทหารไปทางหน้าเนินและหลังเนินแล้วให้ทหารเอาเชื้อไฟและประทัดสัญญาไปคอยอยู่ ถ้าได้ท่วงทีก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้น ข้าพเจ้าจะได้ทำลายศิลาที่ปิดปากทางหลังเนินออก พวกทหารจะได้หักเข้าไปในเนินเอาไฟจุดติดขึ้น ช่วยกันตีหักเข้าไปจับตัวเคียวเตาเช็งผู้มีความรู้วิชาเสียให้ได้ แก้เอาพวกทั้งสี่ออกมา ภายหลังจึงค่อยยกเข้าหักเนินแปะโฮวเนี้ยต่อไป
ซ้องกั๋งแจ้งว่าพี่น้องสี่คนไม่เป็นอันตรายกับแจ้งอุบายที่เตียเช็งสั่งมาก็ยินดี จึงจัดให้ตีฮวง เฮงเต็งลัก เจียะเก็งคุมทหารสามพันไปซุ่มอยู่ปากช่องทางหลังเนินที่เอาศิลาปิดไว้ ถ้าได้ทีก็ให้เข้าช่วยกันพังก้อนศิลาหักเข้าเนินให้ได้ และให้ซิเซียนเอาเชื้อเพลิงและประทัดสัญญาไปคอยอยู่ที่ทางหลังเนิน ถ้าเห็นว่าบนเนินยกออกต้านทานก็ให้จุดประทัดสัญญาขึ้นเอาไฟเผาบ้านเรือนบนเนิน พวกที่ซุ่มจะได้หักเข้าไป แล้วจัดให้ลูตีซิม ลีขุย บู๊สง ลุยเหง ลีกุน เกยเตียน เกยโป เอียวจงอ๋วง เอียนเช็ง นางซึงยีเหนีย เล่าตง จูตง หยกเปาสี ตวนเก็งจู๊ รวมทหารสิบสี่นายคุมไพร่พลสามพันยกไปตีทางเล็กทิศตะวันตก ให้กวนเส็งกับนายทหารเป็นกองหนุนคอยช่วย ให้โลวจุนหงีกับนายทหารสี่สิบนายคุมทหารสามหมื่นยกไปตีหน้าเนินโซวหลิมเนี้ย คอยระวังจับตัวเคียวเตาเช็งให้ได้ นายทหารเหล่านั้นคุมทหารยกแยกกันไปตามคำสั่ง ทหารนอกนั้นก็อยู่รักษาค่ายกับซ้องกั๋ง
ฝ่ายเฮียบเช็ง ครั้นซ้องกั๋งจัดทหารยกแยกกันไปแล้วก็คำนับลาออกจากค่ายขึ้นม้าไปแต่ผู้เดียว ถึงหน้าเนินโซวหลิมเนี้ยเรียกให้เปิดประตูรับ ทหารและไพร่พลเห็นเฮียบเช็งขี่ม้ามาแต่ผู้เดียวก็เปิดประตูเนินรับ เฮียบเช็งไปแจ้งกับทุดเจียวผู้รักษาเนินว่า ข้าพเจ้าเสียทีทหารแผ่นดินซ้องจับตัวไป ข้าพเจ้าคิดล่อลวงพวกทหารหนีเอาตัวรอดมาได้ บัดนี้ตีฮวงรับอาสาซ้องกั๋งนำกองทัพมาจะยกเข้าหักทางหลังเนิน ข้าพเจ้ารู้ความจึงรีบมาแจ้งให้ท่านทราบ ขอท่านจงจัดไพร่พลไปตั้งรักษาปากช่องหลังเนินไว้เสียก่อน อย่าทันให้ข้าศึกยกเข้ามาทำอันตราย ทุดเจียวผู้รักษาเนินได้ฟังสำคัญว่าจริง จึงสั่งให้เฮียบเช็งคุมไพร่พลยกไปตั้งรักษาปากทางหลังเนินไว้ เฮียบเช็งก็คำนับลามาจัดไพร่พลพร้อมยกไปหลังเนินตั้งอยู่ที่ปากทางคอยดูท่วงทีอยู่
ฝ่ายโลวจุนหงีกับทหารมาใกล้จะถึงเนินโซวหลิมเนี้ย พักกองทัพหยุดอยู่แล้วจัดให้ตังเผ็งคุมทหารห้าพันไปร้องท้าทายให้ออกรบ ทุดเจียวผู้รักษาเนินแจ้งความก็โกรธ ยกกองทัพลงจากเนินมาเห็นทหารแผ่นดินซ้องร้องท้าทายอยู่ก็ขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทง ตังเผ็งเอาทวนรับรบกันได้สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ฮวยหยงเห็นได้ทีเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกคอทุดเจียวตกม้าตาย เคียวเตาเช็งซินแสเห็นก็โกรธขับม้าตรงเข้าเอากระบี่ฟัน ตังเผ็งเอาทวนรับรบกันกับเคียวเตาเช็งเป็นสามารถ กงซุนสินแจ้งว่าเคียวเตาเช็งมีความรู้วิชาจะต้องทำกันเสียก่อน คิดแล้วชูกระบี่ขึ้นอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดกล้าเมฆหมอกมืดคลุ้มทั้งอากาศเสียงฟ้าลั่นสนั่น กลับกลายเป็นทหารและไพร่พลสอยตรงมาเข้าไล่จับเคียวเตาเช็ง ๆ เห็นก็หัวเราะพูดว่า นับประสาอะไรกับความรู้วิชาพวกปิศาจจะมาสู้มนต์ของเราได้หรือ ว่าพลางก็ชูกระบี่ขึ้นอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดกล้าเมฆหมอกมืดมัวมา แล้วกลับกลายเป็นทหารและไพร่พลลอยตรงมาต้านทานทหารเวทมนต์ของกงซุนสินไว้เป็นสามารถ ทัพทั้งสองไม่แพ้ชนะกันต่างคนก็เลิกทัพกลับทั้งสองฝ่าย
ขณะนั้นซิเซียนเห็นได้ทีจุดประทัดสัญญาเอาเชื้อเพลิงจุดติดหลังเนินขึ้น เฮียบเช็งได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็เปิดประตูกำแพงหลังเนินลงไปพังศิลาที่ปิดทาง ทหารของซ้องกั๋งช่วยพังศิลาหักเข้าเนินไปได้ เฮียบเช็งร้องประกาศแก่ไพร่พลของทุดเจียวที่รักษาเนินว่า ผู้ใดรักชีวิตก็สามิภักดิ์เสียโดยดี ถ้าขัดขืนจะฆ่าเสีย ทหารและไพร่พลที่รักษาเนินพากันตกใจกลัว เห็นเฮียบเช็งเข้าด้วยกองทัพแผ่นดินซ้อง จึงชวนกันสามิภักดิ์ทั้งสิ้น เข้าสมทบเป็นกองเดียวกัน เฮียบเช็งจึงบอกกับทหารทั้งปวงว่า เคียวเตาเช็งคนนี้มีความรู้วิชาเข้มแข็งนัก ต้องตรึกตรองให้ชอบกลจะยกเข้าตะลุมบอนอย่างทุกครั้งไม่ได้ ลีขุยได้ฟังก็ไม่เชื่อคุมทหารไล่รุกล่วงเนินเข้ามา
ฝ่ายเคียวเตาเช็งคุมไพร่พลกลับเข้าเนิน เห็นไฟติดขึ้นมีผู้มาแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งหักเข้าทางหลังเนินก็คุมทหารและไพร่พลตรงมาพบลีขุย ลีกุน เคียวเตาเช็งอ่านคาถาเปามนต์ไป ลีขุย ลีกุนกับทหารห้าร้อยถูกมนต์พากันล้มอยู่ ไพร่พลของเคียวเตาเช็งกรูกันเข้าจับลีขุยกับทหารห้าร้อยได้เอาตัวไป ทหารที่หนุนตามลีขุยมาเห็นดังนั้นก็ตกใจจะเข้าช่วยก็ไม่ทัน จึงชวนกันหนีลงจากเนิน เคียวเตาเช็งและไพร่พลกลับไปถึงที่อยู่สั่งให้เอาตัวพวกที่จับมาไปจำขังไว้ทั้งสิ้น แล้วก็ตั้งมั่นรักษาเนินเข้มแข็งทั้งสองด้าน ฝ่ายโงวหยง กงซุนสินเมื่อขณะอ่านคาถาให้ทหารไพร่พลสู้รบไม่แพ้ชนะกัน ต่างคนก็เลิกทัพกลับเข้าค่าย พอดีม้าใช้มาแจ้งความว่า ลีขุยกับลีกุนและทหารห้าร้อย เคียวเตาเช็งจับขังไว้ทั้งสิ้น โงวหยงได้ฟังก็มีความวิตกจึงปรึกษากับกงซุนสินว่าจะคิดแก้ไขอย่างไรดี กงซุนสินว่าเคียวเตาเช็งมีความรู้วิชามาก จะต้องไปถามฬ่อจินหยินผู้วิเศษอาจารย์ข้าพเจ้า ขอคาถาเวทมนต์มาต่อสู้จึงจะเอาชัยชนะได้ แต่ทางที่จะไปไกลนัก ถ้าได้ไตจงไปด้วยสามวันก็คงได้กลับ เพราะไตจงมีของวิเศษ โลวจุนหงีได้ฟังก็ใช้ให้ซือจินไปยังค่ายแจ้งความซึ่งยกเข้าหักเนินให้ซ้องกั๋งฟัง แล้วถามว่าไตจงกลับมาหรือยัง ซ้องกั๋งบอกว่ายังไม่กลับ พอไตจงกลับมาจากเมืองตังเกียเข้าคำนับซ้องกั๋ง แจ้งความว่าซกไทอวยกราบทูลว่าพวกเรามีความชอบมาก พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้โปรดพระราชทานเลื่อนที่ไว้เป็นขุนนางนายทหารใหญ่กว่าแต่ก่อนทุกคน ทำหนังสือเทียบที่ไว้ร้อยฉบับ แต่ยังไม่ได้ประทับตรา ให้ข้าพเจ้าถือมามอบให้ท่าน แล้วกระซิบบอกความลับให้ซ้องกั๋งแจ้งทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังครั้นจะพูดก็กลัวคนที่ไม่ใช่พวกพ้องจะรู้จึงงดความเรื่องนั้นไว้ เล่าแต่ซึ่งโลวจุนหงียกไปตีเนินโซวหลิมเนี้ยให้ไตจงฟัง แล้วบอกว่ากงซุนสินจะไปหาฬ่อจินหยินอาจารย์เรียนวิชามาปราบศึก ซึ่งทางจะไปนั้นไกลอยู่ น้องจงไปกับกงซุนสิน จะได้รีบมาโดยเร็ว ไตจงรับคำสั่งคำนับลามากับซือจินรีบไปถึงค่าย ก็เข้าไปคำนับโลวจุนหงีแล้วไตจงเตรียมตัวพร้อม ชวนกงซุนสินออกจากค่ายเอาของวิเศษสวมใส่รองเท้าทั้งสองนาย ของวิเศษพาเดินทางไปรวดเร็วสามเวลาก็ถึงสำนักฬ่อจินหยินอาจารย์ณวัดเขายี่เซียนซัว กงซุนสินกับไตจงเข้าไปคุกเข่าคำนับแจ้งความว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าลาท่านไปเมืองหลวงกับซ้องกั๋ง หมายว่าสิ้นราชการก็จะกลับมาคำนับท่าน พอพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพยกไปปราบข้าศึกด้วยเป็นการร้อน ข้าพเจ้าจึงไม่ได้มาคำนับผิดสัญญาไปท่านอย่าได้ถือโทษเลย บัดนี้ซ้องกั๋งกับข้าพเจ้าและพวกพ้องยกไปปราบปรามซันโฮ้วเจ้าเมืองฮ่อปักข้างทิศเหนือ พบเคียวเตาเช็งมีความรู้วิชามาก ออกสู้รบเป็นหลายครั้งก็เอาชัยชนะเคียวเตาเช็งไม่ได้ จึงรีบมาคำนับท่านขอมนต์คาถาไปกำจัดข้าศึกจะได้ช่วยพี่น้องของข้าพเจ้าออกมา ท่านจงเมตตาเถิด ฬ่อจินหยินได้ฟังกงซุนสินแจ้งความจึงว่าเคียวเตาเช็งนั้นได้เล่าเรียนวิชาอาจารย์เดียวกัน เรารู้อย่างไรเคียวเตาเช็งก็รู้อย่างนั้น ตัดกระดาษเป็นรูปหุ่นใช้ต่างทหารและไพร่พลให้สู้รบแทนก็พอจะแก้ซึ่งเคียวเตาเช็งประพฤติการผิดได้ แต่ยังมีวิชาอยู่อีกสิ่งหนึ่งสำคัญนักไม่มีผู้รู้ ถึงเราจะสอนให้ก็คงจะได้ชัยชนะ เคียวเตาเช็งกับเราก็ชอบพอรักใคร่กัน จะต้องมีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมให้เข้าด้วยช่วยทำราชการ ถ้าเคียวเตาเช็งไม่เชื่อฟังจึงใช้เวทมนต์สิ่งนี้เรียกเอาหัวใจอากาศ ให้เอาถั่วเขียวครึ่งทะนานกับน้ำล้มสายชูชามหนึ่งแช่ถั่วเขียวไว้ เมื่อจะเข้ารบให้ถือกระบี่เสกด้วยคาถาหัวใจอากาศเจ็ดครั้ง ตั้งหน้าให้ถูกทิศโปรยถั่วขึ้นบนอากาศก็กลับกลายเป็นไฟไล่เผากองทัพรูปหุ่นกระดาษสูญหายไปสิ้น จงจับตัวเคียวเตาเช็งไว้อย่าได้ฆ่าฟัน
กงซุนสินรับคำเล่ามนต์คาถาได้แล้วถามอาจารย์ว่า สืบต่อไปภายหน้าจะเป็นประการใดบ้าง ฬ่อจินหยินบอกว่าสืบไปเบื้องหน้าจะไปเมืองฮวยไซต้องไปทางเขาตังจิวซัว มีปิศาจตนหนึ่งชื่อตอกฮวยกุยอ๋อง ความรู้วิชาฝีมือเข้มแข็งไม่มีผู้ใดต้านทานได้ ถ้าแม้นมีไฟทั้งสามจึงจะกำจัดได้ กงซุนสินถามอาจารย์ว่าไฟทั้งสามนั้นอยู่ที่ไหน ทำอย่างไรจึงจะได้มาเล่า ฬ่อจินหยินบอกว่าทิศตะวันตกมีภูเขาแห่งหนึ่ง เรียกว่าเขาเบ๊ยือซัว พ้นเขาเช็งเก็งซัวไปหน่อยหนึ่ง บนยอดเขาเบ๊ยือซัวมีศาลเจ้าฮัวกองเปียวอยู่ที่นั่น ต้องอ้อนวอนขอไฟทั้งสามมา กงซุนสินจึงว่า เจ้านั้นมิใช่คนเป็นแต่รูปปั้นจะไปขอได้อย่างไร ฬ่อจินหยินว่าเจ้าอย่าวิตกอาจารย์จะให้ยันต์วิเศษไปยืมของเจ้าที่เขาเบ๊ยือซัว เอาเชื้อเพลิงที่ศาลเจ้ามาผูกติดไว้ที่เท้าและศีรษะใส่จักรไฟ มือซ้ายถือแผ่นทอง มือขวาถือทวนทอง เอานกไฟของเจ้าไปด้วยช่วยกันสู้รบ จึงจะเอาชัยชนะแก่ตอกฮวยกุยอ๋องได้ แล้วก็ส่งยันต์วิเศษให้ไปสำหรับภายหน้ากับมอบหนังสือให้มาถึงเคียวเตาเช็งด้วย
กงซุนสินรับยันต์วิเศษและหนังสือคำนับลาฬ่อจินหยินอาจารย์ ชวนไตจงออกจากวัดเขายี่เซียนซัวมาถีงบ้าน ก็เข้าไปคุกเข่าคำนับมารดาแจ้งความให้ฟัง แล้วก็คำนับลามารดาออกจากบ้านมากับไตจงรีบไปตามทางสามเวลาก็ถึงค่าย เข้าไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งฟัง แล้วลามาบอกแก่โลวจุนหงีตามซึ่งอาจารย์สั่งสอนความรู้กับมีหนังสือมาถึงเคียวเตาเช็งให้ฟังทุกประการ แม้นเคียวเตาเช็งไม่เชื่อขืนจะสู้รบจับตัวมาได้ก็ไม่ให้ฆ่าฟัน จึงจะช่วยพี่น้องออกได้ โลวจุนหงีได้ฟังก็ยินดีสั่งนายทหารทั้งปวงว่าถ้าเคียวเตาเช็งเสียทีมิให้ฆ่าฟันจงจับเป็นมา แล้วโลวจุนหงีก็คุมทหารออกจากค่ายไป
เคียวเตาเช็งแจ้งความก็จัดให้ซึงอานคุมไพร่พลออกสู้รบ ซึงอานขับม้าขึ้นหน้าเห็นโลวจุนหงียกกองทัพมาก็ตรงเข้าเอาทวนแทงโลวจุนหงีเอาทวนรับรบได้ห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ฮวยหยงเห็นโลวจุนหงีสู้รบเอาชัยชนะยังไม่ได้ก็ขับม้าตรงเข้าเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกศีรษะซึงอานตกใจ โลวจุนหงีเอากระบี่ฟัน ซึงอานจับกระบี่ได้กอดโลวจุนหงีไว้ ซือเหล็งเห็นตรงเข้าเอาทวนขอเกี่ยวขาม้าซึงอานขาด ซึงอานพลัดตกม้าซือเหล็งตรงมาจะเข้าจับซึงอาน งักชวนตงรบสกัดซือเหล็งไว้ โลวจุนหงีกับเอียจี้เข้าจับซึงอานได้มอบให้ทหารเอาตัวไปส่งยังค่ายซ้องกั๋งแม่ทัพ ซึงขีเห็นซึงอานพี่ชายเสียทีทหารซ้องกั๋งจับตัวไป ก็รีบเอาข้อความไปแจ้งกับเคียวเตาเช็ง ๆ โกรธยิ่งนักจึงยกกองทัพลงจากเนินมากับซึงขีเห็นซือเหล็งยืนอยู่ก็ตรงเข้ารบซือเหล็ง กวนเส็งทั้งสองนายเห็นก็ขับม้าเข้าต้านทานนายทหารทั้งสองไว้ ซือเหล็งเข้ารบกับงักชวนตงได้สองเพลง งักชวนตงเสียทีซือเหล็งจับตัวได้มอบให้ทหารคุมตัวไปค่าย กวนเส็งสู้รบกับซึงขี ๆ เสียที กวนเส็งเอาง้าวฟันถูกกลางตัวขาดสองท่อนตาย เคียวเตาเช็งเห็นก็โกรธขับม้าตรงเข้ามา กงซุนสินก็ลงจากม้าคำนับเคียวเตาเช็งแล้วแจ้งว่า ฬ่อจินหยินอาจารย์อยู่วัดเขายี่เซียนซัวแขวงเมืองกีจิวให้ข้าพเจ้าถือหนังสือมาถึงท่านฉบับหนึ่ง ท่านจงฉีกออกอ่านดูก็คงจะรู้ความ แต่ข้าพเจ้าไม่ได้เอาหนังสือไปคำนับยังที่สำนักโทษผิดมากนัก ขอท่านอย่าถือโทษข้าพเจ้าเลย
เคียวเตาเช็งได้ฟังก็สงสัยกลัวจะเป็นอุบายไม่ลงจากม้า ครั้นจะเอาหนังสือมาฉีกดูก็กลัวมียาพิษอยู่ในนั้น จึงตอบกงซุนสินว่าท่านอย่าคำนับจงยืนขึ้นเถิดจะพูดให้ฟัง ตั้งแต่เราจากฬ่อจินหยินผู้พี่มาช้านานหลายปี เหตุใดฬ่อจินหยินจึงรู้ว่าเรามาอยู่ที่นี่มีหนังสือมาถึงเราด้วยข้อความสิ่งใด ท่านจงอ่านหนังสือของฬ่อจินหยินให้เราฟัง กงซุนสินก็ฉีกหนังสือออกอ่านมีความว่า “ฬ่อจินหยินผู้พี่มีหนังสือมาถึงเคียวเตาเช็งผู้น้อง ด้วยจากมาช้านานหลายปีไม่ได้พบกันเราคิดถึงทุกวันมิได้ขาด ด้วยทราบความว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาปราบปรามซันโฮ้วเจ้าเมืองฮ่อปัก กงซุนสินศิษย์เรามาแจ้งความกับขอมนต์คาถาไปต่อสู้ พี่ก็ได้พิจารณาดูรู้ว่าเจ้าแผ่นดินซ้องพระบารมีมาก เทพยดาฟ้าและดินตกแต่งมาให้เป็นกษัตริย์ครอบครองราชสมบัติ รักษาอาณาบำรุงไพร่ฟ้าอาณาประชาราษฎรให้อยู่เย็นเป็นสุข ซันโฮ้วนั้นเป็นโจร ตั้งตัวขึ้นเป็นไต้อ๋องครองเมืองเล็กน้อยจะสู้บุญบารมีเจ้าแผ่นดินซ้องได้หรือ ตัวน้องก็มีสติปัญญาเล็กน้อยจะสู้บุญบารมีเจ้าแผ่นดินซ้องได้หรือ ตัวน้องก็มีสติปัญญาความรู้วิชาก็เชี่ยวชาญจะมาเข้าหมู่พาลไม่อับอายแก่คนทั้งปวงหรือ น้องจงกลับใจเสียใหม่เขาสามิภักดิ์ทำราชการอยู่กับเจ้าแผ่นดินซ้อง ช่วยบำรุงบ้านเมืองเป็นสุขสืบไปจึงจะดี ถ้าแจ้งในหนังสือจงตรึกตรองให้ควร” อ่านจบแล้วก็ส่งให้เคียวเตาเช็ง ๆ แจ้งความแล้วรับหนังสือไว้จึงตอบว่า ฬ่อจินหยินผู้พี่มีหนังสือมาก็ควรจะเชื่อฟัง แต่เจ้านายเรามีคุณมากนักจะลบหลู่เสียอย่างไรได้ มิเป็นคนอกตัญญูต่อผู้มีคุณไปหรือ ท่านจงกลับไปเตรียมทหารไว้เวลาอื่นยกมาสู้รบกัน กงซุนสินได้ฟังก็หัวเราะแล้วตอบว่าท่านไม่เชื่อฟังก็เป็นที่จนใจ แต่มีเจ้านายด้วยกันทั้งสองฝ่าย ถ้าแม้นเข้ารบพุ่งพลาดพลั้งเจ็บป่วยลงอย่าได้ถือโทษเลย
พูดแล้วต่างคนก็คุมทหารไพร่พลกลับมาค่าย ครั้นรุ่งเช้าโลวจุนหงีกับกงซุนสินก็คุมทหารตรงมายังหน้าเนิน ใช้ให้ซึงลิบร้องท้าทายให้ออกรบ เคียวเตาเช็งก็ยกกองทัพลงจากเนินมา ซึงลิบยืนม้าอยู่เห็นเคียวเตาเช็งก็ตรงเข้าเอากระบองตี เคียวเตาเช็งเอากระบี่รับรบได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน กงซุนสินจึงอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดกล้าเมฆหมอกมืดคลุ้ม แล้วกลายเป็นทหารเกลื่อนมาทั้งอากาศ เคียวเตาเช็งก็ชูกระบี่วิเศษขึ้น อ่านคาถาบันดาลเป็นทหารยกตรงมาสู้รบกันเป็นสามารถ กงซุนสินเห็นดังนั้นมือหนึ่งถือกระบี่มือหนึ่งถือชามถั่วแช่น้ำส้มหันหน้าให้ถูกทิศ อ่านคาถาหัวใจอากาศเจ็ดครั้งโปรยถั่วขึ้นไปก็เป็นไฟไล่เผาทหารของเคียวเตาเช็งกลับกลายเป็นรูปหุ่นกระดาษไฟไหม้สูญหายไปทั้งสิ้น เคียวเตาเช็งเห็นก็ตกใจกลัวพาไพร่พลหนีกลับขึ้นเนินปิดประตูมั่นคงไว้ โลวจุนหงีกับกงซุนสินก็คุมทหารกลับเข้าค่าย
๙๕
ฝ่ายเตียเช็งตั้งแต่ได้นางเก็งเอ็งกุนจู๊บุตรหญิงโอวหลีติดอานเป็นภรรยาอยู่ที่เนินแป๊ะโฮวเนี้ย เตียเช็งมีความวิตกคิดจะช่วยให้พี่น้องเหล่านั้นออกก็ยังไม่ได้ท่วงที เตียเช็งก็ชวนนางเก็งเอ็งกุนจู๊ภรรยากินโต๊ะเสพสุราพูดจาเย้าหยอกกันทุกวัน เวลาวันหนึ่งโอวหลีติดอานผู้รักษาเนินแปะโฮวเนี้ยป่วยลง เตียเช็งแจ้งความจึงคิดว่าบัดนี้บิดาของภรรยาเราก็ป่วยมาก จำจะซ้ำเติมเอาให้สิ้นชีวิตการทั้งปวงก็คงสำเร็จแล้ว คิดแล้วให้หาหมอยาผู้หนึ่งมาปรึกษาการที่จะวางยาพิษให้โอวหลีติดอานบิดาของภรรยากินเสียให้ตาย หมอว่าการซึ่งจะวางยาพิษนั้นง่าย แม้นสืบไปภายหน้าเกิดความขึ้นข้าพเจ้ามิตายหรือ เตียเช็งตอบว่าข้อนั้นตกพนักงานเรา ครั้นนัดกันแล้วเตียเช็งก็เข้าไปบอกนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่า เราไปเชิญหมอยามาผู้หนึ่งเคยรักษาคนหายมามาก อยากจะให้หมอนั้นเข้ามาดูบิดาจะได้วางยาเสียให้หาย นางเก็งเอ็งกุนจู๊ไม่รู้อุบายได้ฟังสามีแจ้งความก็ยินดีจึงเชิญหมอนั้นเข้าไปดู หมอจับเส้นมือโอวหลีติดอานดูเแล้วแกล้งพูดว่า โรคของบิดาท่านมากนักรักษาไม่ได้
เตียเช็งรู้ในทันทีด้วยนัดกันไว้จึงว่า โรคของบิดาเราป่วยมากก็รู้อยู่ แต่ท่านช่วยวางยาสักทีหนึ่งเถิด แล้วหันหน้ามาบอกนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าเจ้าจงเอาเงินมาให้หมอสักห้าสิบตำลึงขอให้วางยาพอประทังไว้ นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังเตียเช็งว่าก็ไขกุญแจหีบหยิบเงินมาห้าสิบตำลึงแล้วส่งให้หมอ ๆ ก็แกล้งทำไม่รับเงิน นางเก็งเอ็งกุนจู๊ขืนส่งให้แล้วว่าเชิญท่านรับเงินวางยาสักหน่อยเถิด ข้อซึ่งเป็นตายสุดแต่บุญกรรมถ้าแม้นเป็นอันตรายก็ไม่ให้ถึงตัวท่านดอก หมอนั้นได้ฟังก็รับเงินเก็บไว้ เอายาพิษออกละลายให้โอวหลีติดอานแล้วก็ลากลับมาบ้าน โอวหลีติดอานป่วยหนักลงอยู่มาได้อีกสามวันพิษยากำเริบมากขึ้น โอวหลีติดอานก็ตาย นางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็ร้องไห้กลิ้งเกลือกไป เตียเช็งจึงว่าบิดาเจ้าก็ตายแล้วจะมาโศกเศร้าอยู่เช่นนี้มิใช่จะกลับเป็นขึ้นมาได้เมื่อไหร่ เราคิดอ่านจัดการศพบิดาเสียจะได้ตรึกตรองการอื่นต่อไป นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังเตียเช็งว่าก็คลายโศกจึงให้เอาหีบมาใส่ศพบิดาตามยศขุนนางนายทหาร แล้วจัดการที่จะทำกงเต๊กพร้อมแล้วจึงให้ไปเชิญเคียวเตาเช็งผู้เป็นอาจารย์ ณ เนินแปะโฮ้วเนี้ยมา
ฝ่ายเคียวเตาเช็งครั้นแจ้งว่าผู้รักษาเนินแปะโฮวเนี้ยตายก็ตกใจ จึงสั่งให้ไพร่พลรักษาเนินไว้อย่าให้ยกออกสู้รบแล้วออกจากเนินโซวหลิมเนี้ยมากับบ่าวไพร่หลายคน ถึงเนินแปะโฮวเนี้ยเข้าไปหานางเก็งเอ็งกุนจู๊แล้วก็เล่าความซึ่งสู้รบกับกองทัพซ้องกั๋งเอาชัยชนะยังไม่ได้ให้ฟังทุกประการ นางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าการซึ่งจะสู้รบนั้นจงงดไว้ ช่วยกันจัดการกงเต๊กฝังศพบิดาข้าพเจ้าเสียก่อนจึงคิดอ่านกันต่อไป
พูดแล้วก็ช่วยกันทำบุญให้ทานครบเจ็ดวันก็ฝังศพโอวหลีติดอานตามยศขุนนางนายทหารเสร็จแล้ว เคียวเตาเช็งพูดกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าข้าพเจ้าจะลาท่านกลับไปรักษาเนิน แต่ไพร่พลเบาบางนัก จะยืมไพร่พลของท่านสักสองหมื่นยกไปช่วยรักษาเนินไว้ให้มั่นคงท่านจะเห็นเป็นประการใด นางเก็งเอ็งกุนจู๊ตอบว่าเชิญท่านซินแสล่วงหน้าไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะจัดไพร่พลตามไปต่อภายหลัง เคียวเตาเช็งก็ลานางเก็งเอ็งกุนจู๊กลับไปรักษาเนินโซวหลิมเนี้ยตามเดิม
ฝ่ายเตียเช็งครั้นคิดฆ่าโอวหลีติดอานตายแล้วก็ยินดี จึงพูดกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าบิดาเราก็ดับสูญไปแล้ว บัดนี้เจ้าแผ่นดินซ้องมีบุญบารมีมาก ซ้องกั๋งแม่ทัพก็สัตย์ซื่อสุจริตยกกองทัพมาครั้งนี้เข้มแข็งนัก เราจะคิดต้านทานที่ไหนจะส็ได้ อย่ากระนั้นเลยเราพากันไปสามิภักดิ์กับแผ่นดินซ้องก็จะมีความสุขด้วยกัน แต่ไม่แจ้งว่าใจของเจ้าจะคิดประการใด นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังเตียเช็งว่าก็เป็นที่จนใจขัดไม่ได้ จึงตอบว่าถ้าท่านเห็นดีข้าพเจ้าก็ไม่ขัด พูดแล้วจึงเกลี้ยกล่อมไพร่พลยอมพร้อมใจกันทั้งสิ้น เตียเช็งก็ยินดีพูดกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าถ้าแม้นได้เคียวเตาเช็งไปสามิภักดิ์ด้วยก็คงมีความชอบมาก นางเก็งเอ็งกุนจู๊ตอบว่า ท่านกับข้าพเจ้าคุมไพร่พลไปเนินโซวหลิมเนี้ยด้วยกันเถิด ข้าพเจ้าจะพูดเกลี้ยกล่อมเคียวเตาเช็งดูก่อนแล้วจึงคิดอ่านต่อไป เตียเช็งก็ดีใจชวนภรรยาคุมไพร่พลตรงมาถึงเนินโซวหลิมเนี้ย พวกนายทหารที่เนินก็ต้อนรับเชิญนางเก็งเอ็งกุนจู๊เข้าไปยังที่ชุมนุมจัดที่ให้นั่งตามสมควร นายทหารทั้งปวงก็มาคำนับนางเก็งเอ็งกุนจู๊พร้อมกัน นางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงพูดกับนายทหารเหล่านั้นว่าเรามีข้อความอยู่สิ่งหนึ่งจะปรึกษาท่านทั้งปวงด้วยว่าเราเห็นว่าซันโฮ้วผู้เป็นเจ้านายไม่ใช่เชื้อวงศ์ เป็นแต่โจรตั้งตัวขึ้นเป็นได้อ๋อง ซึ่งเจ้าแผ่นดินซ้องนั้นวงศ์ตระกูลกษัตริย์บุญบารมีมาก ถึงคิดต่อสู้ก็คงแพ้ด้วยนายทหารมีวิชาและฝีมือเข้มแข็งนัก พวกเราจะต้องไปอ่อนน้อม ถ้าท่านทั้งปวงเห็นดีก็ไปด้วยกัน แม้นผู้ใดไม่ยอมสามิภักดิ์จะกลับไปบ้านเมืองก็ตามใจ
นายทหารทั้งปวงจึงตอบว่าถ้าท่านเห็นควรพวกข้าพเจ้าทั้งปวงมิได้ขัด นางเก็งเอ็งกุนจู๊ได้ฟังก็ยินดี เตียเช็งว่าเราอยากจะได้เคียวเตาเช็งซินแสไปสามิภักดิ์ด้วย แต่ยังไม่แจ้งว่าเคียวเตาเช็งจะคิดประการใด ซัวสือขีกับทหารเหล่านั้นพากันว่า ถ้าเคียวเตาเช็งไม่อ่อนน้อมยอมตายก็ช่วยกันจับตัวเคียวเตาเช็งไปสามิภักดิ์ให้จงได้ นางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงให้เชิญเคียวเตาเช็งซินแสมาแล้วจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงเคียวเตาเช็งกับพวกนายทหารเป็นอันดี เมื่อขณะกินโต๊ะเสพสุราอยู่ นางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงพูดกับเคียวเตาเช็งว่า ข้าพเจ้าให้เชิญท่านมาจะปรึกษาข้อความด้วยพวกข้าพเจ้ายอมจะเข้าสามิภักดิ์กับแผ่นดินซ้อง แต่ใจท่านจะเห็นอย่างไร เคียวเตาเช็งได้ฟังก็คิดตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า ท่านก็เป็นญาติของซันโฮ้วเจ้านายเราท่านยังเอาใจออกหาก ตัวข้าพเจ้านี้เป็นผู้อื่นมาช่วยบิดาท่าน ถ้าท่านสมัครแล้วข้าพเจ้าก็ยอมทำตาม เตียเช็งได้ฟังจึงว่าท่านทั้งปวงยอมพร้อมกันก็ดีแล้ว แต่พวกเราจะไปสามิภักดิ์ไม่มีผู้ชักนำถ้าจะให้ดีจงถอดเอาทหารแผ่นดินซ้องที่จับมาให้นำทางล่วงหน้าเป็นของกำนัลไปก่อน ท่านซินแสจะเห็นประการใดดี เคียวเตาเช็งก็เห็นด้วยจึงชวนเตียเช็งเดินไปหลังเนินเห็นลีขุยกับนายทหารและไพร่พลนั่งงวยงงไม่ได้สติ เคียวเตาเช็งก็ให้ตักน้ำมาชามหนึ่ง อ่านมนต์คาถาพ่นน้ำไปถูกพวกทหารแผ่นดินซ้องหายงวยงงทันที ลีขุยลืมตาดูเห็นเตียเช็งยืนอยู่ก็ถามว่าเหตุใดพี่จึงมาที่นี่ เตียเช็งสั่นศีรษะให้ลีขุยเแล้วจึงพูดว่าจำเราได้แน่หรือไม่ใช่พี่น้องดอกกระมัง ลีขุยได้ฟังก็รู้ในทีจึงกลับคำทำเป็นพูดว่าตาข้าพเจ้าลายไปไม่เห็นถนัดสำคัญว่าพี่แซ่ลี้ไม่ใช่ดอกหรือ ท่านนี้คือกุนเบ๊บุตรเขยของผู้รักษาเนินแปะโฮ้วเนี้ย ข้าพเจ้าดูผิดไปท่านอย่าถือโทษเลย
เตียเช็งว่าพวกเรานี้จะคุมไพร่พลไปสามิภักดิ์กับกองทัพแผ่นดินซ้อง จึงมาแก้ไขถอดพวกท่านออกจะได้ช่วยกันชักนำไปอ่อนน้อมด้วยกัน ลีขุยว่าข้อนั้นไม่เป็นไรจะนำไปเอง แต่พวกท่านเข้าสามิภักดิ์ครั้งนี้คงมีความชอบ เตียเช็งแกล้งทำเป็นดีใจชวนกันมายังที่ชุมนุมแล้วให้คนไปแจ้งกับลูตีซิมที่ตั้งค่ายคอยฟังข่าวอยู่หลังเนิน ว่าบัดนี้นางเก็งเอ็งกุนจู๊กับนายทหารและไพร่พลจะไปอ่อนน้อมกับกองทัพแผ่นดินซ้อง คนใช้รับคำสั่งก็ลงจากเนินไป
ฝ่ายลูตีซิมกับทหารเมื่อขณะเข้าหักหลังเนินโซวหลิมเนี้ยขึ้นไป เห็นลีขุย ลีกุน กับไพร่พลุถูกมนต์คาถามึนเมา ทหารบนเนินจับตัวไปทั้งสิ้นก็ตกใจจึงได้คุมทหารหนีลงมาตั้งค่ายคอยฟังข่าวอยู่บนหลงเนิน เวลาวันนั้นพอม้าใช้ไปแจ้งความว่าพวกบนเนินยอมสามิภักดิ์กับซ้องกั๋ง บัดนี้ถอดลีขุยกับทหารออกแล้ว ลูตีซิมได้ฟังก็ยินดี จึงชวนเฮียบเช็งขึ้นเนินมา เตียเช็งแจ้งความก็ออกต้อนรับเชิญลูตีซิมกับเฮียบเช็งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งตามสมควร
เตียเช็งแกล้งถามลีขุยว่าท่านหลวงจีนนี้เป็นอะไรกับท่าน ลีขุยตอบว่าหลวงจีนรูปนี้ชื่อลูตีซิมเป็นพี่ของข้าพเจ้า เตียเช็งก็ทำเป็นเข้าคำนับลูตีซิมแล้วว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวชื่อท่านปรากฏมานานแต่ไม่ได้พบสนทนากัน วันนี้เทพยดาชักนำให้ท่านมาก็เป็นบุญของข้าพเจ้านัก ลูตีซิมรู้ทีก็รับคำนับตามธรรมเนียม เตียเช็งก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน แล้วให้ลีขุยไปแจ้งความแก่โลวจุนหงีและซ้องกั๋งทราบทุกประการ เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงชวนนายทหารทั้งปวงคุมไพร่พลลงจากเนินมายังค่ายโลวจุนหงี ๆ แจ้งแล้วก็ออกรับเชิญนายทหารเนินโซวหลิมเนี้ยกับพวกทหารของตัวเข้าไปในค่ายพูดจากันแล้ว โลวจุนหงีก็แบ่งทหารและไพร่พลเป็นสามกองยกมายังค่ายซ้องกั๋ง
ฝ่ายเอียจี้คุมตัวซึงอานกับงักฉวนตรงมาถึงค่ายก็เข้าไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งว่า โลวจุนหงีใช้ให้ข้าพเจ้าคุมทหารสองนายมาส่งให้ท่าน ซ้องกั๋งก็ลงไปแก้มัดนายทหารทั้งสองแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้สั่งโลวจุนหงีผู้น้องให้ไปเชิญท่านทั้งสองมาช่วยกันทำราชการปราบซันโฮ้วข้าศึก โลวจุนหงีไม่รู้จับท่านมัดมานั้นมีโทษมาก ข้าพเจ้าขออภัยเสียเถิด แล้วเชิญนายทหารทั้งสองขึ้นนั่งที่สมควร ซึงอานจึงว่าท่านไม่ฆ่าฟันพระคุณเป็นที่ยิ่งแล้ว เดิมทีข้าพเจ้าคิดจะสามิภักดิ์ แต่เป็นห่วงอยู่ด้วยบิดามารดาบุตรภรรยาอยู่เนินแปะโฮวเนี้ย แม้นนางเก็งเอ็งกุนจู๊รู้ก็คงจะฆ่าฟันบิดามารดาบุตรภรรยาข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจึงได้รออยู่จนทหารของท่านจับมา ข้าพเจ้ายอมสามิภักดิ์แก่ท่านแต่จะต้องลากลับไปรับบิดามารดาบุตรภรรยามาก่อน ซ้องกั๋งตอบว่า การที่จะกลับไปนั้นเราไม่สงสัย แต่งักฉวนตงจะคิดประการใด งักฉวนตงตอบว่า ถ้าซึงอานเห็นควรแล้วข้าพเจ้าก็ยอมทำตาม แต่จะลาท่านไปกับซึงอานรับบิดามารดาบุตรภรรยามาด้วยกัน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงนายทหารทั้งสอง แล้วนายทหารทั้งสองก็ลาซ้องกั๋งออกจากค่ายไป
ฝ่ายลีขุยรีบมาถึงค่ายเข้าไปคำนับซ้องกั๋ง แจ้งความว่าเตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊นำเคียวเตาเช็งและทหารไพร่พลมาคำนับ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีให้ไตจงคุมทหารไปคอยรับอยู่ตามทาง
ฝ่ายซึงอานกับงักฉวนตงไปพบนางเก็งเอ็งกุนจู๊ ซึงอานตรงเข้าคุกเข่าคำนับแล้วแจ้งว่าข้าพเจ้าผิดนักมีโทษอยู่ท่านอย่าถือเลย นางเก็งเอ็งกุนจู๊บอกแก่ซึงอานว่า บัดนี้เราสามิภักดิ์กับกองทัพแผ่นดินซ้องท่านจะไปกับเราหรือไม่ ซึงอานว่าบิดามารดาบุตรภรรยาข้าพเจ้าอยู่ที่เนินแปะโฮวเนี้ยเกลือกว่าพวกเมืองงุ่ยจิวรู้ยกมาตั้งกักขังพวกพ้องไว้ ข้าพเจ้าต้องไปรับบิดามารดาบุตรภรรยามาเสียก่อนอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรู้ นางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงว่า ถ้ากระนั้นก็ให้ผู้ใดไปตั้งรักษาอยู่ที่เนินแปะโฮวเนี้ยก่อน อย่าให้พวกเมืองงุ่ยจิวรู้ว่าเราเข้าสามิภักดิ์อยู่กับซ้องกั๋ง แม้นพวกเมืองงุ่ยจิวยกมา เราจะได้ช่วยกันประดังตีก็คงจะแตกไปเอง ซึงอานก็เห็นชอบคำนับลาออกไป เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊คุมทหารและไพร่พลยกมาตามทางพบไตจงก็นำมาถึงค่าย ซ้องกั๋งออกต้อนรับเชิญเตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊และนายทหารเหล่านั้นเข้าไปข้างใน นางเก็งเอ็งกุนจู๊กับทหารทั้งปวงก็คุกเข่าคำนับซ้องกั๋งแล้วแจ้งความว่าเดิมทีพวกข้าพเจ้าไม่รู้สึกตัว ขืนจะคิดสู้รบทำให้ท่านโกรธโทษมีมาก บัดนี้พวกข้าพเจ้ารู้สึกตัวว่าผิดจึงชวนกันมาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ ท่านจงยกโทษพวกข้าพเจ้าสักครั้งหนึ่งเถิด ซ้องกั๋งก็เชิญนางเก็งเอ็งกุนจู๊กับนายทหารขึ้นนั่งยังที่สมควร แล้วว่าท่านกุนจู๊ลอบมาอ่อนน้อมมิให้ผู้คนรู้ก็บุญของข้าพเจ้านัก จะได้ช่วยทำราชการฉลองพระเดชพระคุณพระเจ้าแผ่นดินสืบไป ว่าแล้วก็สั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ครั้นกินโต๊ะเสพสุราแล้วซ้องกั๋งจึงสั่งให้เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊คุมทหารและไพร่พลไปตั้งค่ายรักษาเนินโซวหลิมเนี้ยกับให้คอยฟังข่าวซึงอานด้วย เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊คำนับลาคุมทหารไพร่พลของตัวไปตั้งรักษาเนินตามคำสั่ง
ขณะนั้นทหารเข้าไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งว่า มีราษฎรสองคนจัดสิ่งของจะมาคำนับท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ให้นำราษฎรเข้าไปคุกเข่าคำนับอยู่ ซ้องกั๋งบอกให้นั่งแล้วถามว่าท่านมาแต่ไหน ราษฎรแจ้งว่าข้าพเจ้าชาวเมืองงุ่ยจิวอยู่ใกล้เคียงกับเนินโซวหลิมเนี้ย แซ่ติน ชื่อหยก มีบุตรหกคน ทำไร่นาหาเลี้ยงกัน ครั้นแจ้งว่าท่านยกกองทัพมาปราบปรามเมืองฮ่อปัก ข้าพเจ้าจัดได้เนื้อแพะกับสุรามาคำนับท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีเห็นว่าตันหยกผู้นี้มีนํ้าใจก็สั่งให้รับสิ่งของไว้แล้วเอาเงินสิบตำลึงให้เป็นรางวัลแก่ตันหยก ๆ มีความยินดีจึงรับเงินคำนับลากลับไป ซ้องกั๋งก็เอาเนื้อแพะกับสุราจ่ายแจกให้ทหารทั่วกัน
๙๖
ฝ่ายซึงอานไปถึงบ้านเนินแปะโฮวเนี้ยก็เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารที่สำหรับเนินขึ้นบรรทุกเกวียนกับบิดามารดาบุตรภรรยาครอบครัวพร้อม มอบให้ซึงงักบุตรชายผู้ใหญ่คุมมายังค่ายซ้องกั๋งก่อน ตัวซึงอานนั้นรอคอยท่วงทีอยู่ที่เนิน
ฝ่ายบูอ๋องคู่อริกันกับซึงอานอยู่ ณ เนินแปะโฮวเนี้ยครั้นรู้ความก็รีบไปเมืองงุ่ยจิวในเวลากลางคืน แจ้งความว่าซึงอานเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารผ่อนครอบครัวไปสามิภักดิ์กับกองทัพซ้องกั๋งให้ซันป้าทราบทุกประการ ซันป้าได้ฟังก็โกรธจึงจัดให้พัวเซ็ง ซินเอ็ง ปังคี้ เม่งเปง ติมฮวง ถังเฮียน ทหารหกนายคุมไพร่พลห้าพันแล้วสั่งว่า ถ้ายกไปถึงเนินเขาแปะโฮวเนี้ยบอกกับซึงอานว่าเราได้ให้มาช่วยรักษาเนิน แม้นเห็นได้ทีก็ให้จับตัวซึงอานไว้แล้วเราจะยกตามไปต่อภายหลัง ทหารทั้งหกรับคำสั่งคำนับลาพาไพร่พลออกจากเมืองมายังเนินแปะโฮวเนี้ย พอซันป้าคุมทหารยกออกจากเมืองงุ่ยจิวตามมาทัน ซันป้าก็ให้ม้าใช้ไปบอกกับซึงอานว่าเราคุมทหารไพร่พลมาช่วยป้องกันเนินไว้ ซึงอานสำคัญว่าจริงก็ออกจากเนินมาต้อนรับเชิญซันป้ากับทหารขึ้นไปบนเนิน แล้วแจ้งกับซันป้าว่าข้าพเจ้าเห็นทหารและไพร่พลที่เนินนี้น้อยนัก จึงได้เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารกับครอบครัวผ่อนให้เข้าไปเมืองงุ่ยจิวก่อน ถึงจะพลาดพลั้งก็ยังไม่เป็นไร ซันป้าได้ฟังก็โกรธร้องตวาดว่าเจ้านี้คิดเอาใจออกห่างผ่อนครอบครัวทรัพย์สิ่งของไปสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งไม่ใช่หรือ เจ้านายก็เลี้ยงดูรักใคร่ให้เป็นขุนนางนายทหารได้เบี้ยหวัดเงินเดือนอยู่เป็นนิตย์ ไม่ควรจะคิดเช่นนี้เลย ก็สั่งให้ทหารจับซึงอานเฆี่ยนแล้วเอาตัวจำขังไว้ สั่งให้ทหารรักษาเนินไว้มั่นคง
ฝ่ายซึงงักบุตรซึงอานคุมทรัพย์สิ่งของครอบครัวมาถึงค่ายก็เข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ขณะนั้นม้าใช้สืบราชการมาแจ้งความว่าซันป้ายกออกมาจับซึงอานเฆี่ยนจำขังไว้ที่เนินแปะโฮวเนี้ย ซ้องกั๋งได้ฟังจึงคิดว่าถ้าแม้นเราไม่ช่วยก็จะเสียชื่อเสียงไป จึงให้นายทหารทั้งปวงมาเตรียมการยกเข้าหักเนินแปะโฮวเนี้ยแยกทหารเป็นห้ากอง จัดให้ลีขุย ลีกุน เกยเตียน เกยโป ซึงลิบ คุมทหารโล่ห้าร้อยเป็นกองหน้า ให้โลวจุนหงี เตียเช็ง นางเก็งเอ็งกุนจู๊ ซัวสือ ฉินเหม็ง ฮวยหยง เคียวเตาเช็ง ลิเอง เอียหยง เจียสิว เส็งปุน รวมสิบนายคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นกองที่สอง จัดให้ลูตีซิม บู๊สง ขงเม่ง ขงเหลียง ลุยเหง จูตง จูบู๊ จูกุ้ย เชาเจ็ง ซือจิน เอียนเช็ง นางซึงยีเหนีย เชาหง เผ็งกี เตียสุนรวมสิบห้านายคุมทหารหมื่นหนึ่งเป็นกองที่สาม จัดให้กวนเส็งกับนายทหารยี่สิบสามนายคุมทหารสามหมื่นเป็นกองที่สี่ ให้กงซุนสินนายทหารเดิมและทหารสามิภักดิ์ใหม่สิบสี่นายกับทหารห้าหมื่นยกไปตีเนินแปะโฮวเนี้ยพร้อมกัน ซ้องกั๋งกับทหารก็ยกไปตั้งรักษาเนินโซวหลิมเนี้ยไว้ ฝ่ายลีขุยกองหน้าคุมทหารมาถึงเนินแปะโฮวเนี้ยก็ร้องท้าทายให้ออกรบ ทหารบนเนินจึงเข้าไปแจ้งแก่ซันป้า ๆ ได้ฟังก็โกรธถามทหารว่า ผู้ใดจะไปสู้รบกับทหารซ้องกั๋งได้บ้าง ฮึนจงเฉียวว่าข้าพเจ้ากับคินซินมีเกียงจะอาสาคุมไพร่พลพันหนึ่งยกไป ซันป้าก็ยินดีมอบธงอาญาสิทธิ์ให้ ฮึนจงเฉียวรับธงคำนับลามากับนายทหารทั้งสองขึ้นม้าคุมไพร่พลลงจากเนิน เห็นลีขุยยืนอยู่ก็ตรงเข้าเอาทวนแทง ลีขุยเอาขวานรับรบกันไม่ทันถึงเพลง ลีขุยก็คุมทหารไล่กระชั้นเข้าไป ฮึนจงเฉียวตกใจเสียที ลีขุยเอาขวานฟันถูกตกม้าตาย ซึงลิบตรงมาเอาง้าวฟันถูกคินซินคอขาดตาย แล้วไล่ฆ่าฟันไพร่พลเจ็บปวดล้มตายเป็นอันมาก นายทหารและไพร่พลบนเนินก็ตกใจ ปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้พอโลวจุนหงีกองทัพที่สองยกมาถึง ซึงลิบก็แจ้งความซึ่งได้ชัยชนะ ฆ่าทหารไพร่พลบนเนินตายให้โลวจุนหงีฟัง โลวจุนหงีมีความยินดีก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้แล้วเตรียมการจะเข้าหักเนินแปะโฮวเนี้ยต่อไป
ฝ่ายซันป้าเสียทหารสามนายกับไพร่พลพันหนึ่งก็มีความเสียใจนัก พอม้าใช้รีบมาแจ้งความกับซันป้าว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาจะเข้าหักเนิน ซันป้าได้ฟังก็โกรธ คุมไพร่พลห้าหมื่นยกลงมาจากเนิน โลวจุนหงีเห็นจึงถามทหารว่าผู้ใดจะอาสาไปจับพวกโจรได้บ้าง ลีขุยก็รับอาสาจะไป เคียวเตาเช็งจึงห้ามลีขุยแล้วบอกว่า ซันป้าคนนี้ฝีมือดีพุ่งทวนด้ามสั้นแม่นยำนัก ถึงจะใส่เสื้อเกราะสักสามชั้นก็กันไม่ได้ เตียเช็งตอบว่าถ้ากระนั้นข้าพเจ้ากับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ไปด้วยจะได้ช่วยกัน ลีขุย เตียเช็ง นางเก็งเอ็งกุนจู๊คำนับลาพาทหารออกจากค่ายทัพทั้งสองก็เข้าปะทะกัน ลีขุยร้องด่าซันป้าด้วยคำหยาบ ซันป้าได้ยินก็หัวเราะแล้วร้องว่า ทหารเช่นนี้จะยกมาสู้รบด้วยเราหาควรไม่ ใครจะรับอาสาออกไปจับทหารผู้นี้ได้บ้าง ถังเซียงขับม้าเข้ารบกับลีขุยได้สามสิบเพลง ลีขุยสู้ฝีมือถังเซียงไม่ได้ก็ขับม้าหนี ซันป้าเห็นได้ทีก็เอาทวนด้ามสั้นพุ่งไปถูกบ่าซ้ายลีขุยเจ็บปวดก็หนีเข้าค่าย เตียเช็งเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกับถังเซียงได้สามสิบเพลง เตียเช็งเอาก้อนศิลาขว้างถูกหน้าถังเซียงพลัดตกม้า นางเก็งเอ็งกุนจู๊เอากระบี่ฟันถูกคอถังเซียงขาดตาย แล้วไล่ฆ่าไพร่พลของซันป้าแตกถอยไป ซันป้าเห็นก็โกรธนักขับม้าตรงมาร้องว่าหยาบช้าต่างๆ นางเก็งเอ็งกุนจู๊มิได้โต้ตอบชักม้ากลับมาบอกกับเตียเช็งว่า บัดนี้ซันป้าคุมไพร่พลยกออกมาหน้าเนินทั้งสิ้น หลังเนินคงไม่มีผู้ใดรักษาท่านจงรีบไปบอกลูตีซิมให้ยกเข้าหักหลังเนินเถิด แล้วตัวท่านรีบกลับมาจะได้ช่วยโลวจุนหงีรบกับซันป้าที่หน้าเนิน
เตียเช็งได้ฟังก็เห็นด้วย ขับม้าตรงไปบอกกับลูตีซิมแล้วก็รีบกลับมา ลูตีซิมยกไปหลังเนินแปะโฮวเนี้ยให้เลงจิ้นจุดประทัดสัญญาขึ้นแล้วก็พังประตูเข้าหลังเนินได้ ตรงไปถอดซึงอาน ซึงอานบอกกับลูตีซิมว่าพวกเราช่วยกันจับซันป้าให้ได้เสียก่อน แล้วจึงยกเข้าไปตีเมืองงุ่ยจิวก็คงสมความปรารถนา ลูตีซิมได้ฟังก็เห็นชอบด้วยจึงยกลงมาจากเนิน เห็นซันป้ารบกับโลวจุนหงี ซึงอานถือกระบี่สองมือตรงมาร้องตวาดว่า ซันป้าลงจากม้ายอมให้มัดแต่โดยดีจึงจะพ้นความตาย ซันป้าได้ฟังเหลียวมาเห็นซึงอานก็ตกใจจึงคิดว่าซึงอานหนีมายังไงได้ ก็จับทวนด้ามสั้นพุ่งไป ซึงอานจับทวนได้ก็พุ่งกลับมาถูกม้าซันป้าล้มลง ซันป้าตกม้า ซึงอานโดดจากหลังม้าโถมเข้าจับตัวซันป้าได้ส่งให้โลวจุนหงีเอาตัวไปจำขังไว้ยังค่าย แล้วก็ไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองฮ่อปักตายเป็นอันมาก ซึงอานร้องประกาศแก่ทหารและไพร่พลของซันป้าว่า ผู้ใดไม่ยอมสามิภักดิ์ก็จะฆ่าเสียให้สิ้น ทหารและไพร่พลได้ฟังดังนั้นจึงชวนกันยอมสามิภักดิ์ ซึงอานนำทหารสิบเจ็ดนายกับไพร่พลสามหมื่นมาคำนับโลวจุนหงี ๆ ก็ยินดี
พอกองทัพมาพร้อมกัน โลวจุนหงีก็ยกขึ้นไปตั้งอยู่บนเนินแปะโฮวเนี้ยแล้ว สั่งให้เตียเช็งนำซึงอานกับทหารที่เข้าสามิภักดิ์ใหม่ให้ไปคำนับซ้องกั๋งยังเนินโซวหลิมเนี้ย เตียเช็งก็นำซึงอานกับทหารสิบหกนายคือ เซียงสือเส็ง กิมจิน ฮูเอียง บวยเง็ก ซินเอง ซวงติด พัวเส็ง พัวซอก เอียฮวง เล็กเซ็ง เอียวขี เอียวเอียะ ลิมเหม็ง ลี้ตง แปะเง็ก เฮงเส็ง ปังเซ็ง มายังเนินโซวหลิมเนี้ย ซ้องกั๋งแจ้งความว่าซึงอานกับพวกทหารที่สามิภักดิ์ใหม่มาก็ออกต้อนรับเชิญเข้าไปในค่าย นายทหารเหล่านั้นก็คุกเข่าคำนับ
ซ้องกั๋งจึงถามซึงอานว่า ท่านต้องไปขังอยู่เรามีความวิตกมาก บัดนี้ออกมาได้เรามีความยินดี ซึงอานตอบว่าท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ครั้งนี้พระคุณเป็นที่ยิ่ง ตัวซันป้านั้นข้าพเจ้าจับได้จำขังไว้แล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังจึงว่าเราขอบใจท่านทั้งปวงที่ได้มาช่วยกันบำรุงแผ่นดิน บัดนี้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ได้พระราชทานตราตั้งขุนนางนายทหารมาให้เราไว้ร้อยฉบับ เราจะตั้งให้ท่านเป็นที่จีฮุยไซขุนนางนายทหารจะได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดเงินเดือนไปเลี้ยงบุตรภรรยา พูดแล้วก็หยิบเอาตราตั้งมาส่งให้ซึงอานเป็นที่ขุนนางนายทหาร แล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริง ครั้นเลี้ยงกันเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็ให้หาตันหยกกับบุตรภรรยาหกคนมาตั้งให้เป็นที่ซุนเคียมสำหรับอยู่รักษาเนินโซวหลิมเนี้ย แล้วจัดให้ทหารที่สามิภักดิ์ใหม่เป็นกองหน้า ซ้องกั๋งเป็นกองหนุนยกออกจากโซวหลิมเนี้ย โลวจุนหงีก็ออกมาต้อนรับซ้องกั๋งกับนายทหารเหล่านั้นขึ้นไปบนเนิน โลวจุนหงีก็ให้คุมตัวซันป้าออกมา
ซ้องกั๋งจึงถามซันป้าว่า พวกพี่น้องของเจ้านั้นเหตุใดจึงได้คิดกบฏทำให้ราษฎรและไพร่บ้านพลเมืองได้รับความเดือดร้อนนัก บัดนี้เราจับมาได้เจ้าจะคิดประการใด ซันป้าสั่นศีรษะแล้วก็นิ่งเสีย นางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็เข้ามาพูดกับซันป้าว่าท่านจงยอมสามิภักดิ์กับเจ้าแผ่นดินซ้องเสียเถิด ซันป้าจึงว่าซันชิดผู้เป็นอาของเราถูกจับมาจะเป็นจะตายประการใดไม่รู้ ตัวเราครั้งนี้ก็เสียทีจับมาเหมือนกันเราก็ไม่เสียดายชีวิต ที่จะให้ยอมสามิภักดิ์นั้นตายเสียดีกว่า ซึงอานได้ฟังซันป้าพูดก็โกรธจึงว่าแก่นางเก็งเอ็งกุนจู๊ว่าซันป้าไม่ยอมอยู่ก็แล้วไป อ้อนวอนทำไมให้ป่วยการ ซันป้าได้ฟังก็โกรธด่าซึงอานว่าไอ้ทรยศไม่รู้จักคุณเจ้านายยังมีหน้ามาห้ามพี่น้องเราอีกเล่า ช่างไม่อายแก่ทหารทั้งปวงเลย ซึงอานได้ฟังก็โกรธยิ่งนัก ฉวยได้ทวนวิ่งเข้าแทงถูกชายโครงซันป้าขาดใจตาย ซ้องกั๋งก็ให้เอาศพซันป้าไปฝังเสีย
ซึงอานจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้ามายอมสามิภักดิ์ยังไม่มีความชอบสิ่งใด จะขออาสายกกองทัพไปตีเมืองงุ่ยจิวฉลองคุณท่านสักครั้งหนึ่งเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจจึงให้ซึงอานคุมทหารเป็นกองหน้าให้เตียเช็งกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊คุมทหารเป็นกองกลาง ให้กวนเส็งกับถังเปียนคุมทหารเป็นกองหลังยกไปตีเมืองงุ่ยจิว ซึงอานกับเตียเช็งและกวนเส็งคำนับลามาจัดทหารพร้อมแล้วก็ยกออกจากค่ายเนินแปะโฮวเนี้ยตรงไปใกล้จะถึงเมืองงุ่ยจิวก็ตั้งค่ายมั่นลงห่างเมืองทางประมาณห้าสิบลี้ แล้วซึงอานจึงบอกกับเตียเช็งว่าในเมืองงุ่ยจิวนั้นมีนายทหารไพร่พลมาก ถ้าจะยกเข้าตีต้องตรึกตรองก่อน เตียเช็งว่าถ้ากระนั้นเราแยกกันตั้งเป็นสองค่ายแล้วจึงคิดการต่อไป เตียเช็งก็สั่งให้ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายกัดเอี๋ยน เลียงหยินนายทหารเอกมีทหารรองสิบนายกับไพร่พลสิบหมื่นตั้งรักษาเมืองงุ่ยจิวอยู่ ครั้นแจ้งว่าซันป้าเสียทีกองทัพซ้องกั๋งจับไว้ได้ก็ตกใจจึงจัดทหารขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง พอม้าใช้สืบข่าวราชการแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาใกล้จะถึงเมืองอยู่แล้ว กัดเอี๋ยน เลียงหยินก็สั่งให้ฮงเสียง เฮ่งเอียงคุมไพร่พลสามพันยกไปต้านทาน นายทหารทั้งสองก็คุมไพร่พลออกจากเมืองยกมา ซึงอานแจ้งความก็ให้กิมจินกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊คุมทหารยกไป กิมจินเห็นฮงเสียงก็ร้องว่า พวกเหล่านี้ไม่รู้จักกองทัพเทพยดาหรือจงมายอมสามิภักดิ์โดยดีจึงจะพ้นความตาย ฮงเสียงได้ฟังก็โกรธขับม้าเข้ารบกับกิมจินได้ห้าเพลง กิมจินก็แกล้งทำชักม้าหนี ฮงเสียงไม่รู้ทีก็ขับม้าไล่ กิมจินเห็นได้ทีก็พุ่งทวนด้ามสั้นมาถูกหน้าอกฮงเสียงตกม้าตาย เฮ่งเอียงขับม้าตรงมาจะเอาทวนแทงกิมจิน นางเก็งเอ็งกุนจู๊ก็ตรงเข้าเอากระบี่ปัดทวนรบกันไม่ถึงเพลง นางเก็งเอ็งกุนจู๊เอากระบี่ฟันถูกคอเฮ่งเอียงขาด แล้วก็ไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองงุ่ยจิวตายลงเป็นอันมาก หารในเมืองก็ตกใจปิดประตูกำแพงเมืองไว้ไม่อาจที่จะยกออกสู้รบเป็นหลายวัน
กัดเอี๋ยนจึงปรึกษาทหารทั้งปวงว่าเราจะคิดประการใดดี ซัวตงหงีนายทหารรองจึงแจ้งว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่ง จัดไพร่พลไปขุดหลุมไว้ให้รอบกำแพงเมือง เอาหญ้าฟางและดินปิดเสีย แล้วจงคุมไพร่พลไปรบล่อข้าศึกเข้ามาที่ประตูเมืองก็จะพลัดตกหลุมลงทั้งสิ้น เลียงหยิน กัดเอี๋ยนนายทหารเอกได้ฟังก็เห็นชอบด้วย จึงสั่งไพร่พลไปจัดการดังอุบายของซัวตงหงีแต่ในเวลากลางคืนให้พร้อม รุ่งขึ้นเช้ากัดเอี๋ยนก็คุมทหารและไพร่พลเปิดประตูเมืองออกมาหน้าค่ายท้าทายให้ออกรบ
๙๗
ฝ่ายกิมจินกับนางเก็งเอ็งกุนจู๊ครั้นได้ชัยชนะแก่ทหารเมืองงุ่ยจิวแล้วก็ยกกองทัพมาค่าย พอรุ่งขึ้นเช้ากวนเส็งกองหลังก็ยกมาถึงตั้งค่ายมั่นลง ซึงอานแจ้งความซึ่งได้ชัยชนะให้กวนเส็งฟังทุกประการ กวนเส็งก็มีความยินดี ครั้นแจ้งว่าทหารเมืองงุ่ยจิวมาท้าให้ออกรบก็คุมทหารยกออกไป ทหารทั้งสองฝ่ายได้สู้รบเป็นสามารถยังไม่แพ้ชนะกัน กิมจิน ซินเอง เอียฮวง บวยเล็ก จงตั๋น ลีตง อังเม็งเช็ง เล็กเช็ง ลิมเหม็ง ทหารที่สามิภักดิ์ใหม่สิบนายเห็นกวนเส็งกับทหารเหล่านั้นเอาชนะพวกเมืองงุ่ยจิวไม่ได้ก็ชวนกันขับม้าเข้าช่วยปังไตปุน ซัวตงหงีทหารเมืองงุ่ยจิวก็รบล่อหนีตรงเข้าเมือง ทหารสิบนายไม่รู้อุบายก็รุกไล่ไปใกล้จะถึงประตูกำแพงพากันพลัดตกหลุมลง ทหารในเมืองงุ่ยจิวที่คอยอยู่เอาทวนแทงทหารสิบนายตายทั้งสิ้น แล้วก็ยกกองทัพกลับเข้าเมืองขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้ กวนเส็งคุมทหารยกหนุนตามมา แจ้งว่าทหารสิบคนเสียทีแก่ข้าศึกตกหลุมตายก็เสียใจยกกองทัพกลับเข้าค่าย เล่าความให้ซึงอานฟัง ซึงอานแจ้งความก็ร้องไห้เสียดายนายทหารทั้งสิบยิ่งนัก นางเก็งเอ็งกุนจู๊จึงว่าท่านจะร้องไห้ทำไมซึ่งนายทหารทั้งสิบตายนั้นก็เพราะมีความประมาท เราช่วยกันคิดหักเมืองงุ่ยจิวแก้แค้นให้จงได้ดีกว่า ถังเปียนว่าในเมืองงุ่ยจิวนั้นเสบียงอาหารก็เบาบาง เรายกกองทัพเข้าล้อมเมืองไว้แล้วมีหนังสือไปขอกองทัพมาสมทบกันอีกก็คงได้ชัยชนะ กวนเส็งได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงให้ม้าใช้รีบเอาข้อความไปแจ้งกับซ้องกั๋งยังเนินแปะโฮวเนี้ยแล้วกวนเส็งก็รวบรวมทหารแยกเป็นสี่กอง ยกเข้าล้อมเมืองงุ่ยจิวไว้แน่นหนาคอยกองทัพเนินแปะโฮวเนี้ย
ฝ่ายเลียงหยินครั้นแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกเข้าล้อมเมืองก็มีความวิตก จึงปรึกษากับนายทหารว่าจะคิดอย่างไรดี ซัวตงหงีว่าบัดนี้กองทัพซ้องกั๋งยกเข้าล้อมเมืองไว้แน่นหนา ครั้นจะยกออกสู้รบทหารและไพร่พลก็เบาบางเห็นจะต้านทานกองทัพซ้องกั๋งไม่ได้ ท่านจงจัดทหารที่มีฝีมือและไพร่พลออกไปเขาเจียะเอียซัว ขอกองทัพยกมาตีขนาบจึงจะช่วยเมืองงุ่ยจิวไว้ได้ เลียงหยินกับกัดเอี๋ยนได้ฟังก็ยังตรึกตรองอยู่
ขณะนั้นกวนเส็งยกมาท้ารบ กัดเอี๋ยนแจ้งความจึงสั่งซีหงว่าเราจะยกออกไปรบ ถ้าได้ทีท่านจงหักออกจากที่ล้อมรีบไปเขาเจียะเอียซัวขอกองทัพมาช่วยโดยเร็ว สั่งแล้วคุมไพร่พลเปิดประตูเมืองออกมา กวนเส็งเห็นก็ขับม้าเข้ารบกับกัดเอี๋ยนได้สามสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ซีหงทหารรองกับไพร่พลเห็นได้ทีก็ถือกระบี่สองมือจะหักออกจากที่ล้อม บุนตงหยงถือขวานเข้าสกัดซีหงไว้รบกันไม่ทันถึงเพลง บุนตงหยงเอาขวานฟันถูกซีหงตกม้าตายไพร่พลก็หนีออกไปได้ กัดเอี๋ยนเห็นดังนั้นก็ตกใจคุมไพร่พลหนีกลับเข้าเมืองปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งมั่นอยู่ที่เนินแปะโฮวเนี้ยยังไม่แจ้งข่าวเมืองงุ่ยจิวก็มีความวิตก พอม้าใช้ถือหนังสือมาแจ้งความให้ขอกองทัพไปช่วย ซ้องกั๋งได้แจ้งว่าเสียทหารสิบนายก็เสียใจนัก จึงจัดกองทัพจะยกไปเมืองงุ่ยจิวแก้แค้น สั่งนายทหารแลฺะไพร่พลให้อยู่รักษาเนินแปะโฮวเนี้ยไว้ ครั้นเตรียมการพร้อมเสร็จก็ให้ไตจงรีบไปแจ้งแก่กวนเส็งให้รู้เสียก่อน แล้วซ้องกั๋งคุมทหารยี่สิบห้าหมื่นออกจากเนินแปะโฮวเนี้ยในเวลากลางคืนเร่งยกไปเมืองงุ่ยจิว
ฝ่ายกวนเส็งนั่งปรึกษาการที่จะหักเมืองอยู่กับถังเปียน พอไตจงมาถึงค่าย กวนเส็งแจ้งความออกต้อนรับเชิญไตจงเข้าไปข้างในคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วไตจงจึงบอกกับกวนเส็งว่า ซ้องกั๋งมีความอาลัยถึงทหารสิบนายที่สามิภักดิ์ใหม่ยิ่งนัก จึงยกกองทัพมาจะเข้าหักเมืองงุ่ยจิวแก้แค้นแทนนายทหารที่ตกหลุมตายให้จงได้ ใช้ข้าพเจ้ามาบอกให้รู้ก่อน ถังเปียนจึงพูดแก่กวนเส็งและนายทหารเหล่านั้นว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่งด้วยในเมืองงุ่ยจิวใช้ให้ทหารหักออกจากที่ล้อม หมายจะไปขอกองทัพเขาเจียะเอียซัวมาช่วย พวกเราฆ่าซีหงตาย แต่ทหารหนีออกไปได้บ้าง เราคิดการซ้อนกลยกเข้าตีเอาเมืองงุ่ยจิวให้ได้ ท่านจงรีบไปแจ้งกับท่านแม่ทัพให้จัดทหารแยกเป็นสองกอง แปลงธงยี่ห้อเป็นกองทัพปังเฮียนเข่งพวกเขาเจียะเอียซัวยกมาช่วย ข้าพเจ้าจะยกทหารเข้าทำลายประตูเมือง ถ้ากองทัพท่านยกมาข้าพเจ้าจะหนีไปอยู่ริมกำแพงถ้าทหารในเมืองเปิดประตูรับก็คงได้เมืองงุ่ยจิวโดยง่าย ท่านจะเห็นประการใด ไตจงจึงว่าอุบายนี้ดีนักคงสมความคิด
พูดแล้วก็ลานายทหารทั้งปวงกลับมาพบกองทัพซ้องกั๋งที่ตามทาง ไตจงเข้าไปคำนับ แล้วแจ้งความตามอุบายของถังเปียนให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ ซ้องกั๋งก็ยินดี จึงจัดให้ตังเผ็งกับทหารสิบแปดนายคุมทหารห้าหมื่นแยกเป็นสองกอง แปลงธงยี่ห้อและทหารไพร่พลเป็นกองทัพเขาเจียะเอียซัวแล้วลัดทางไปยกมาแต่ทิศเหนือ ซ้องกั๋งคุมทหารเดินตามทางเดิมมายังเมืองงุ่ยจิว
ฝ่ายกวนเส็งครั้นไตจงกลับไปแล้วก็ยกกองทัพเข้าหักกำแพงเมือง เลียงหยิน กัดเอี๋ยนจะยกออกไปรบ ซัวตงหงีจึงห้ามว่าทหารของเรารักษาหน้าที่เชิงเทินเข้มแข็งอยู่แล้ว ท่านทั้งสองอย่าเพิ่งไปออกสู้รบก่อน ด้วยให้ทหารและไพร่พลออกจากที่ซ้อมจะไปขอทองทัพเขาเจียะเอียซัวยกมาช่วย แต่ทหารซ้องกั๋งฆ่าซีหงตาย ไพร่พลคงจะหลีกหนีรอดไปได้บ้าง ปังเฮียนเข่งแจ้งความก็คงจะยกกองทัพมาช่วย ข้าพเจ้าจะขึ้นไปดูบนหอรบถ้าเห็นทหารและไพร่พลเขาเจียะเอียซัวยกมาจึงเปิดประตูเมือง ออกไปตีขนาบก็คงสมความปรารถนา
ว่าแล้วซัวตงหงีก็ขึ้นไปบนกำแพงตรวจทหารและไพร่พลให้รักษาหน้าที่ไว้กวดขัน เห็นกองทัพซ้องกั๋งจะยกเข้ามาทำลายประตูแล้วแลไปเห็นกองทัพยกมากองหนึ่งเข้าตีทหารซ้องกั๋งแตกหนีกระจัดกระจาย ครั้นใกล้เข้ามาเห็นธงยี่ห้อของปังเฮียนเข่งก็ดีใจสำคัญว่ากองทัพเขาเอียะเจียซัวยกมาถึง ลงจากกำแพงให้เปิดประตูเมืองออกทั้งสี่ด้านคุมทหารและไพร่พลยกออกไป โลวจุนหงีกับทหารที่ปลอมเป็นกองทัพเขาเจียะเอียซัวก็หักเข้ามาทางทิศเหนือ ตังเผ็งกองที่สองก็หักเข้ามาทางทิศตะวันตก ทหารในเมืองเห็นว่าไม่ใช่กองทัพที่มาช่วยก็ตกใจจะกลับเข้าเมือง ทหารที่ปลอมมาทั้งสองกองยกเข้าสกัดไว้ไพร่พลเมืองงุ่ยจิวเข้าเมืองไม่ทันก็พากันแตกหนีกระจัดกระจาย โลวจุนหงีกับตังเผ็งก็เข้าเมืองได้ตั้งมั่นอยู่ที่ประตูทิศเหนือกับทิศตะวันตก สั่งให้ทหารกลบหลุมเสียเหลือไว้แต่ที่นายทหารทั้งสิบตกตาย
ฝ่ายกัดเอี๋ยน เลียงหยินแจ้งว่าซัวตงหงีถูกอุบาย ข้าศึกเข้าเมืองได้เหลือที่จะสู้รบก็พากันหนี พอซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึงขับทหารเข้าล้อมจับกัดเอี๋ยนและนายทหารทั้งปวงได้เห็นราษฎรในเมืองแตกตื่นหนี ซ้องกั๋งก็ตั้งอยู่ในเมืองระงับราษฎรให้เป็นปกติ ซ้องกั๋งจึงสั่งให้เอาศพนายทหารทั้งสิบที่ตกหลุมตายขึ้นมาใส่หีบ จัดการฝังศพเสร็จแล้วก็ให้เอาตัวนายทหารเมืองงุ่ยจิวที่จับได้มาจึงว่า ถ้าผู้ใดไม่ยอมสามิภักดิ์ก็จะฆ่าเสีย โลวจุนหงีจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่า กัดเอี๋ยนฝีมือเข้มแข็งขอท่านจงเอาไว้ใช้ต่อไปเถิด ซ้องกั๋งถามกัดเอี๋ยนว่าท่านจะยอมสามิภักดิ์กับเราหรือไม่ กัดเอี๋ยนตอบว่าข้าพเจ้าเป็นทหารของซันโฮ้วเจ้าเมืองฮ่อปักจะให้สามิภักดิ์นั้นไม่ได้จะสู้ตายอยู่ในเมืองนี้ ซ้องกั๋งเห็นว่ากัดเอี๋ยนไม่ยอมจึงถามนายทหารเหล่านั้นว่า พวกท่านจะคิดอย่างไร ทหารทั้งปวงตอบว่าพวกข้าพเจ้าก็จะขอตายตามกัดเอี๋ยน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยังมีความอาลัยอยู่ โงวหยงว่านายทหารเหล่านี้เมื่อไม่สมัครท่านจะเอาไว้ทำไมจงฆ่าเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้เอาตัวนายทหารเมืองงุ่ยจิวไปฆ่าเสียที่ประตูหน่ำหมึง ผ่าเอาหัวใจออกเซ่นแก้แค้นแทนนายทหารที่ตกหลุมตายแล้วให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน
ซ้องกั๋งว่าการตีเมืองงุ่ยจิวแตกครั้งนี้ความชอบของถังเปียนมาก จึงสั่งปวยชวนจดบัญชีความชอบไว้แล้วก็สั่งให้เตรียมทหารยี่สิบนายกับทหารสองหมื่นแยกเป็นสี่กอง ให้ซึงอาน ซึงงัก เชียงสือเส็ง ฮูเอียง เกยเตียนทหารห้านายเป็นกองหน้า ให้ฉินเหม็ง ฮวยหยง แป๊ะเง็ก พัวเส็งเป็นกองกลาง ให้ซึงลิบ ซิเซียน เอียวซี เอียวเจียะ พัวซอกเป็นกองหลัง ให้เคียวเตาเช็ง เตียเช็ง นางเก็งเอ็งกุนจู๊ เส็งปุน เฮียบเช็งเป็นกองหนุนคุมทหารห้าพันยกออกจากเมืองงุ่ยจิวตรงไปยังเขาเจียะเอียะซัว
ฝ่ายม้าใช้สืบราชการเขาเจียะเอียะซัว เห็นกองทัพซ้องกั๋งยกมารีบไปแจ้งกับปังเฮียนเข่ง เวลาวันนั้นปังเฮียนเข่งผู้รักษาเขาเจียะเอียะซัวออกว่าราชการ พอม้าใช้มาบอกความก็ตกใจจึงคุมทหารสิบนายกับไพร่พลสามหมื่นยกออกจากด่านมาประมาณทางหลายลี้ก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ พอซึงอานกองหน้ายกมาถึงก็ตั้งค่ายมั่นลง แล้วคุมทหารมาท้าทายให้ออกรบ ปังเฮียนเข่งก็ยกออกจากค่าย ซึงอานจึงร้องว่า ซันโฮ้วซึ่งเป็นเจ้านายจะสิ้นบุญวาสนาชีวิตคงไม่ยืดยาว ตัวท่านจงมาทำราชการกับเราเห็นจะดีกว่า ปังเฮียนเข่งได้ฟังก็โกรธจึงตอบว่า เจ้านายเรารักใคร่ให้ยศได้เงินเดือนมีพระคุณเป็นอันมาก ไม่ควรจะคิดทรยศ ว่าแล้วก็ตรงเข้าเอาทวนแทง ซึงอานเอาทวนปัดรบกันได้สามสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เกยเตียนก็เข้าช่วยซึงอานรบกับปังเฮียนเข่งเป็นสามารถ เกยเตียนได้ทีก็เอาง้าวฟันถูกเท้าม้าปังเฮียนเข่งขาดล้มลง ปังเฮียนเข่งพลัดตกม้า ซึงอานกระโดดจากหลังม้าโถมเข้าจับปังเฮียนเข่งได้ส่งให้ทหาร พอกองทัพทั้งสามยกมาถึงพร้อมกัน ซึงอานก็บอกกับนายทหารทั้งปวงให้ทราบแล้วว่า ข้าพเจ้าจะยกเลยไปหักเขาเจียะเอียซัว ท่านทั้งปวงจงยกหนุนช่วยกันตีเข้าไป แล้วซึงอานก็คุมทหารไปเขาเจียะเอียซัว ทหารและไพร่พลของปังฮียนเข่งเห็นนายเสียทีก็ล่าถอยหนีขึ้นเขา ซึงอานก็ตามขึ้นไป ทหารและไพร่พลบนเนินรู้ว่าซึงอานฝีมือเข้มแข็งไม่อาจสู้รบชวนกันอ่อนน้อมสามิภักดิ์ทั้งสิ้น ซึงอานยกกองทัพขึ้นตั้งอยู่บนเขาเจียะเอียซัว พอกองทัพทั้งสามยกหนุนมาแจ้งว่าทหารและไพร่พลบนเขายอมสามิภักดิ์แล้วก็คุมทหารยกตามขึ้นไป ซึงอานออกต้อนรับเชิญทหารทั้งปวงพักอยู่บนเขาแล้วจึงให้เกยเตียนกับเฮียบเช็งไปเมืองงุ่ยจิว แจ้งแก่ซ้องกั๋งว่าตีเขาเจียะเอียซัวได้แล้ว ซ้องกั๋งก็ยินดีจึงยกกองทัพออกจากเมืองงุ่ยจิวตรงมาเขาเจียะเอียซัว ซึงอานก็ออกไปคำนับรับเชิญซ้องกั๋งกับนายทหารทั้งปวงเข้าไปข้างใน แล้วเอาตัวปังเฮียนเข่งมาให้ซ้องกั๋งพูดจาเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำเป็นอันดี ปังเฮียนเข่งก็ยอมสามิภักดิ์ แล้วซ้องกั๋งสั่งปวยชวนให้เอาตราที่พระราชทานมาตั้งให้ปังเฮียนเข่งกับทหารเหล่านั้นเป็นที่จีฮุยไซขุนนางนายทหาร แล้วให้ไปตั้งรักษาตำบลและเมืองงุ่ยจิวไว้จึงให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน แล้วปรึกษาการที่จะยกไปตีเนินไซจือเนี้ย
ซึงอานว่าข้าพเจ้าจะขออาสายกไป เคียวเตาเช็งจึงบอกว่าเนินไซจือเนี้ยนั้น ฮ่อเฮียนเทียน้องภรรยาซันโฮ้วอยู่รักษา ฮ่อเฮียนเทียมีบุตรชายเก้าคนยี่ห้อเรียกว่า “มังกรทั้งเก้า” มีอาจารย์ผู้หนึ่งซื่อยือเอียนขีฝีมือเข้มแข็งคุมไพร่พลห้าหมื่นตั้งรักษาด่านปากทางที่จะขึ้นเนินนั้น ถ้าสู้รบเอาโดยฝีมือเห็นจะลำบากต้องใช้ทางมนต์และคาถาจึงจะได้โดยง่าย ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ซึงอาน อูเอียนเจียก โจวเอี๋ยน โจวยุน อูหมงเป็นกองหน้า ให้โงวซ่วน เบ๊หลิน ชาจิน เจียะย้ง ซินตูลี้เป็นกองหนุน ให้กงซุนสิน เคียวเตาเช็ง เตียเช็ง ไตจง ซิเซียนเป็นกองหลังคุมทหารกองละหมื่นยกไปเนินไซจือเนี้ย นายทหารเหล่านั้นก็ลามาจัดทหารพร้อมยกแยกกันไป กองทัพทั้งสามยกล่วงมาถึงสะพานงุ่ยฮึนเกี๋ยต้นทางเนินไซจือเนี้ยก็ตั้งมั่นลงไว้ ม้าใช้สืบเหตุเห็นกองทัพซ้องกั๋งยกมาก็รีบไปแจ้งความกับยือเอียนซีทุกประการ ยือเอียนซีจึงปรึกษาฮ่อเอียนเทียผู้รักษาเนินให้จัดทหารและไพร่พลแยกเป็นสามกอง ให้ฮ่อเสียง ฮ่อเอียง อานหยินมุ้ย ขงหยง ซินก๊วงเป็นกองหน้า ให้ฮ่อซุน ฮ่อเซ็ง ฮ่อกุย ฮ่อเต็ง ปกซิมเป็นกองหนุน ยือเอียนซีกับฮ่อลัก ฮ่อเง็ก ฮ่อปัง ซึงเอียนเช็งเป็นกองหลัง คุมไพร่พลกองละหมื่นยกออกจากด่านเนินไซจือเนี้ยตรงมา อูเอียนเจียก ซึงอานกับทหารและไพร่พลก็ยกออกจากค่าย ทัพทั้งสองเข้าปะทะกัน ฮ่อเสียงขับม้าเข้ารบกับอูเอียนเจียกได้สามสิบเพลงทานกำลังไม่ได้ก็ชักม้าหนี อานหยินมุ้ยเห็นฮ่อเสียงเสียทีจะเข้าช่วย โจวเอี้ยนก็ออกสกัดไว้รบกันได้สามสิบเพลง โจวยุน อูหยงเห็นฝีมือเข้มแข็งก็เข้าช่วยโจวเอียนรบ อานหยินมุ้ยสู้กับนายทหารทั้งสามมิได้ย่อท้อ นายทหารทั้งสามรบกับอานหยินมุ้ยหลายสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน โงวหยงมาในกองทัพซึงอานยืนดูอยู่หน้าค่าย เห็นอานหยินมุ้ยฝีมือเข้มแข็งต้านทานทหารสามนายได้ก็ร้องสั่งว่าอย่าทำให้นายทหารผู้นั้นตายเลย จงช่วยกันจับเป็นมาให้ได้จะให้รางวัลเป็นอันมาก ซึงอานได้ฟังก็ขับม้าตรงมาเอากระบี่ฟัน อานหยินมุ้ยเอาทวนรับแล้วขับม้าหนี ซึงอานไล่ทันเอากระบี่ฟัน อานหยินมุ้ยหลบตกม้าลง อูเอียนเจียกโถมเข้าจับอานหยินมุ้ยไว้ ทหารและไพร่พลเนินไซจือเนี้ยเห็นอานหยินมุ้ยเสียทีทหารซ้องกั๋งจับตัวได้ก็ถอยกองทัพเข้าด่าน อูเอียนเจียกจึงคุมตัวอานหยินมุ้ยมาส่งให้โงวหยง ๆ ก็ตรงเข้าแก้มัดพูดจาเกลี้ยกล่อมให้อานหยินมุ้ยสามิภักดิ์ อานหยินมุ้ยคุกเข่าคำนับแล้วว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึกท่านจับมาจงฆ่าเสียเถิด ซึงอานจึงว่าท่านอ่อนน้อมต่อนายเราสืบไปเบื้องหน้าคงจะมีความชอบมาก อานหยินมุ้ยได้ฟังซึงอานว่าก็ยอมสามิภักดิ์ โงวหยงมีความยินดีปรึกษาการที่จะหักเนินไซจือเนี้ยยังไม่ตกลง
อูเอียนเจียกจึงแจ้งว่าข้าพเจ้ากับซึงอานขออาสาคุมทหารไปตีเนินไซจือเนี้ยให้จงได้ โงวหยงได้ฟังก็ดีใจ ครั้นรุ่งขึ้นอูเอียนเจียก ซึงอานคุมทหารออกจากค่ายไปยังด่าน ฮ่อเอียงแจ้งความก็ยกกองทัพมาเห็นอูเอียนเจียกยืนอยู่จึงขับม้าเข้าใกล้เอาทวนแทง อูเอียนเจียกเอากระบองรับรบได้สามเพลงไม่แพ้ชนะกัน ฮ่อเสียงเห็นขับม้าเข้าช่วยพี่ชายรบ ซึงอานก็เข้าช่วยอูเอียนเจียก ยือเอียนซีเห็นฮ่อเอียง ฮ่อเสียงสู้กำลังและฝีมือทหารซ้องกั๋งไม่ได้ก็ตรงเข้าเอาง้าวฟันซึงอาน ๆ สู้รบอยู่หลายเพลงยังไม่ได้ชัยชนะ เตียเช็งตรงเข้าไปเอาก้อนศิลาขว้างถูกหมวกยือเอียนซีตกจากศีรษะ ยือเอียนซีตกใจก็ขับม้าหนี ซึงอานไล่ตามไปใกล้จะทันก็เอากระบี่ขว้างถูกบ่าซ้าย ยือเอียนซีใส่เสื้อเกราะเหล็กก็ไม่เป็นอันตราย ขับม้าหนีเข้าด่านขึ้นเนินไป ซึงอานก็ชักม้ากลับ เตียเช็งเห็นอูเอียนเจียกรบกับฮ่อเสียงก็ตรงมาเอาก้อนศิลาขว้างถูกฮ่อเสียงพลัดตกม้า อูหมงเอาง้าวฟันถูกฮ่อเสียงคอขาดตาย ฮ่อเอียงเห็นเหลือที่จะต้านทานก็คุมทหารและไพร่พลล่าถอยเข้าเนิน ซึงอานจึงยกกองทัพกลับเข้าค่าย ฮ่อเอียนเทียผู้รักษาเนินแจ้งว่าบุตรใหญ่กับทหารสามนายตายกลางศึกก็มีความเสียใจนัก ฮ่อจั่นพูดกับบิดาว่าข้าพเจ้าจะยกไปแก้แค้นแทนพี่ให้จงได้ ฮ่อเอียนเทียไม่รู้ที่จะห้ามปรามประการใดก็นั่งเป็นทุกข์อยู่
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า ฮ่อจั่น ฮ่อปันก็คุมทหารและไพร่พลออกจากเนินมาถึงหน้าค่ายร้องท้าทายให้ออกรบ อูหมงได้ฟังก็โกรธขับม้าออกสู้ฝีมือฮ่อจั่นไม่ได้ก็ขับม้าหนี เตียเช็งเห็นอูหมงจะเสียทีจึงเอาก้อนศิลาขว้างถูกบ่าซ้าย ฮ่อจั่นเจ็บปวดก็ชักม้าหนี อานหยินมุ้ยขับม้าตรงมาร้องบอกฮ่อจั่นว่าท่านอย่าเลย บัดนี้ซันโฮ้วสิ้นวาสนาแล้วจงสามิภักดิ์กับแผ่นดินซ้องเถิด ฮ่อปันได้ฟังก็โกรธเอาทวนพุ่งถูกต้นแขนอานหยินมุ้ยตกม้าลง ซึงอานตรงมาช่วยแก้อานหยินมุ้ยได้ก็ยกกองทัพเข้าค่าย ฮ่อปันจึงคุมทหารและไพร่พลกลับเข้าค่าย ฮ่อจั่นถูกก้อนศิลาป่วยอยู่ก็สั่งให้ทหารปิดประตูตั้งมั่นรักษาหน้าที่ไว้เข้มแข็งมิได้ยกออกรบหลายเวลา ทหารซ้องกั๋งไม่เห็นกองทัพในด่านยกออกมาสู้รบก็ปรึกษากันว่าจะคิดประการใด เคียวเตาเช็งว่าท่านทั้งปวงอย่าวิตก ข้าพเจ้ามีอุบายสิ่งหนึ่งจะเข้าหักเอาด่านต้นทางเนินเสียก่อน แต่ต้องรอคอยอีกห้าเวลาจึงจะจัดการ พูดแล้วก็กระซิบบอกอุบายให้โงวหยงซินแสฟังทุกประการ โงวหยงแจ้งความก็ยินดีจึงตอบว่าอุบายของท่านดีนักคงได้ด่านเป็นแน่
พอพูดดังนั้นก็เผอิญเป็นลมพายุพัดมาหมู่หนึ่งแล้วหายไป โงวหยงว่าเวลาค่ำวันนี้ข้าศึกคงลอบมาปล้นค่าย เราจะต้องเตรียมการไว้ต่อสู้อย่าให้เสียทีได้ พูดแล้วก็สั่งให้เตรียมเชื้อไฟและประทัดสัญญาพร้อมจึงให้อูเอียนเจียก โจวเอี๋ยน โจวยุน คุมทหารพันหนึ่งไปซุ่มอยู่นอกค่าย ฝ่ายใต้ให้อูหมง กัดหลิน เตียเช็งคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตก ให้ซินตูลี้ เจียะย้ง ซิเซียนคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออก ให้ซึงอาน เลงจิ้น ไตจงคุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ทิศเหนือ ถ้าได้ยินเสียงประทัดสัญญาก็ให้จุดคบเพลิงยกมาประดังตีเข้ามาทั้งสี่ด้าน นายทหารทั้งปวงก็คุมทหารออกจากค่ายแยกย้ายไปตามสั่งทุกประการ แล้วโงวหยง กงซุนสิน เคียวเตาเช็งสามนายก็จุดไฟสนทนากันอยู่ในค่ายคอยดูท่วงทีอยู่
ฝ่ายฮ่อปันยกกองทัพกลับเข้าด่านมีความโกรธนักคิดจะแก้แค้นแทนพี่น้อง จึงปรึกษากับยือเอียนขีว่าทหารซ้องกั๋งได้ชัยชนะแก่พวกเรามีใจกำเริบมากคงไม่คิดอ่านป้องกันอันตราย เวลาค่ำวันนี้เรายกไปปล้นค่ายเห็นจะเอาชัยชนะได้ ยือเอียนขีกับพี่น้องเหล่านั้นก็เห็นชอบจึงชวนกันเตรียมการไว้พร้อม ครั้นดึกประมาณยามสาม ยือเอียนขี ฮ่อปัน ก่อเง็ก ฮ่อเซ็ง ซุนเอียนเส็ง ปกซิม ฮ่อซุน แปดนายคุมไพร่พลแปดพันยกออกจากด่านมายังค่าย เห็นนายทหารทั้งสามจุดไฟนั่งอยู่ที่โต๊ะ สำคัญว่าทหารและไพร่พลในค่ายหลับหมดก็ยกหักค่ายเข้าไป ทหารซ้องกั๋งในค่ายจุดประทัดสัญญาและตีกลองขึ้น ทหารกองซุ่มทั้งสี่ด้านก็กรูกันออกจุดคบไฟตรงเข้าล้อมไว้ นายทหารและไพร่พลเนินไซจือเนี้ยเห็นดังนั้นก็ตกใจพากันหักออกมา ทหารซ้องกั๋งล้อมไว้ไล่ฆ่าฟันเป็นอลหม่าน ยือเอียนขีถูกเกาทัณฑ์เจ็บปวดหักออกจากที่ล้อมหนีไป ซึงอานจับฮ่อเช็งได้ ปกซิมทหารบนเนินเห็นว่าเสียทีคิดจะเข้าสามิภักดิ์แก่ซ้องกั๋ง จึงเอาทวนแทงฮ่อเง็กล้มลงตรงเข้าจับฮ่อเง็กได้เอามาส่งให้ซึงอาน ทหารและไพร่พลด่านเนินไซจือเนี้ยนั้นล้มตายแตกหนีกระจัดกระจายไปสิ้น ทหารซ้องกั๋งได้ชัยชนะก็กลับเข้าค่าย ซึงอานนำปกซิมไปแจ้งความให้โงวหยงฟังทุกประการ โงวหยงว่าถ้าผู้ใดมีใจสามิภักดิ์ก็ต้องรับให้จดบัญชีความชอบนายทหารทั้งปวงแล้วคอยดูท่วงทีที่จะยกเข้าหักด่าน
ฝ่ายยือเอียนขีเสียทีแก่ทหารซ้องกั๋ง ถูกเกาทัณฑ์เจ็บปวดหนีไปรวบรวมไพร่พลที่เหลือตายกลับเข้าด่านในเวลากลางคืน ตรวจดูไม่เห็นฮ่อเซ็ง ฮ่อเง็กกับปกซิมนายทหารและไพร่พลหายไปเป็นอันมากก็ตกใจ ฮ่อเอียนเทียว่าบุตรเราทั้งสองคงตายในที่รบก็เศร้าโศกถึงบุตรยิ่งนัก ยือเอียนขีจึงพูดว่าการครั้งนี้ก็เพราะอาสาเจ้านาย ความตายนั้นเป็นธรรมดาทุกตัวคน ท่านจะเศร้าโศกทำไมไม่ ควรที่เราช่วยกันตั้งมั่นรักษาด่านและเนินไว้เข้มแข็งแล้วให้ไปขอกองทัพมาช่วยระดมตีแก้แค้นแทนบุตรท่านดีกว่า พูดแล้วก็จัดทหารขึ้นรักษาประตูด่านและหน้าที่เชิงเทินไว้กวดขัน จึงให้ฮ่อลักกับซึงเอียนเส็งรีบไปขอกองทัพยกมาช่วยโดยเร็ว
๙๘
ฝ่ายเคียวเตาเช็งครั้นถึงกำหนดห้าวันก็เตรียมการตามอุบายที่คิดไว้แยกทหารยกไปซุ่มอยู่ ครั้นเวลาค่ำก็ให้กงซุนสินอ่านคาถาบันดาลเป็นเมฆหมอกมาทั้งสี่ด้าน ครู่หนึ่งก็กลายเป็นกองทัพยกเกลื่อนกลาดมาเสียงกลองม้าล่ออื้ออึง ทหารก็จุดประทัดทิ้งเข้าด่านดังห่าฝน ไพร่พลในด่านตกใจแตกกระจัดกระจายหนีเอาชีวิตรอด ทหารกองซุ่มก็กรูกันหักเข้าด่านได้ฆ่าฟันไพร่พลในด่านล้มตายลงเป็นอันมาก ที่แตกหนีไปขึ้นเนินไซจือเนี้ยบ้าง โงวหยงจึงยกกองทัพเข้าตั้งมั่นอยู่ในด่าน
ฝ่ายซ้องกั๋งพักกองทัพอยู่ในเมืองแปะโฮวเนี้ยบนเชาเจียะเอียซัว ตั้งแต่โงวหยงยกไปตีเนินไซจือเนี้ย มิได้รู้ข่าวว่าจะเป็นประการใดก็มีความวิตกจึงให้โลวจุนหงีคุมนายทหารยี่สิบสองนายทหารหมื่นหนึ่งยกไปช่วยคิดการที่เนินไซจือเนี้ยให้จงได้ โลวจุนหงีคำนับลาคุมทหารยกออกจากเขาเจียะเอียซัวมาถึงด่านปากทางเนินไซจือเนี้ย สั่งม้าใช้รีบไปแจ้งแก่โงวหยงให้ทราบ โงวหยงกับซึงอานและทหารทั้งปวงก็ออกมาต้อนรับเชิญโลวจุนหงีกับนายทหารเข้าไปในด่านคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วโลวจุนหงีถามถึงการสู้รบกันเป็นอย่างไรบ้าง โงวหยงก็เล่าความซึ่งหักด่านได้ให้โลวจุนหงีฟังทุกประการ แล้วว่าฮ่อเอียนเทียรักษาเนินไว้ครั้งนี้เข้มแข็งนักจะต้องคิดลอบเข้าไปเอาไฟจุดขึ้น แยกทหารไปซุ่มอยู่สี่ทิศ ถ้าเห็นไฟติดขึ้นก็ให้หักเข้าไป พวกบนเนินคงจะแตกหนี แล้วสั่งซิเซียน เกยเตียน เกยโปกับตวนเก็งจู๊ผู้นำทาง ลอบเข้าไปในเนินเอาเชื้อเพลิงจุดให้ติดบ้านเรือนขึ้น ซิเซียน ตวนเก็งจู๊ เกยเตียน เกยโปก็คำนับลามาหาเชื้อเพลิงได้พร้อมแล้วชวนกันออกจากด่านตรงไปเนินไซจือเนี้ยก่อน ครั้นรุ่งขึ้นโงวหยงก็จัดให้เตียเช็ง นางเก็งเอ็งกุนจู๊ บุนตงหยง ตังเผ็ง อึงซิน คุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ริมประตูกำแพงเนินทิศใต้ ให้โลวจุนหงี โจวเอี๋ยน โจวยุน อูหมง ถังเปียน เจียะย้งคุมทหารไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออก ให้ซึงอาน ฉินเหม็ง ฮวยหยง เบ๊หลิน ไตจงคุมทหารไปซุ่มอยู่ทิศตะวันตก ให้เคียวเตาเช็ง กงซุนสิน อูเอียนเจียก ชาจิน ลิเอง เลงจิ้นคุมทหารกองละสองหมื่นไปซุ่มอยู่ทิศเหนือ ให้ลูตีซิม บู๊สง จูตง ลุยเหง คุมทหารห้าพันไปตั้งสกัดต้นทางอยู่คอยต้านกองทัพจะยกมาช่วย ถ้ากองซุ่มเห็นว่าไฟในเนินติดขึ้นก็ให้ยกทัพเข้าพังประตูกำแพงเมืองจงพร้อมกัน นายทหารทั้งปวงรับคำสั่งคุมทหารแยกกันไปซุ่มอยู่ทุกทิศ ซิเซียนกับนายทหารทั้งสามไปถึงเนินไซจือเนี้ยเห็นมีต้นไม้ใหญ่อยู่ริมกำแพงเมือง ซิเซียนก็ขึ้นต้นไม้ข้ามกำแพงเข้าไปดูเห็นไพร่พลพากันหลับสนิท เวลานั้นดึกประมาณสามยามซิเซียนเอาเชือกหย่อนลงมารับนายทหารทั้งสามข้ามกำแพงเข้าเนินได้ ตวนเก็งจู๊ก็นำซิเซียนไปยังเง็กลังเหลาเก็งสูงแล้วบอกว่าข้าพเจ้าสามคนนี้จะไปซุ่มอยู่ริมกำแพง ถ้าเห็นไฟติดจะได้เข้าทำลายประตูรับกองทัพพวกเรา
พูดแล้วตวนเก็งจู๊กับเกยเตียน เกยโปก็ลอบมาซุ่มอยู่ตามนัด ซิเซียนปีนขึ้นบนเหลาได้เอาเชื้อเพลิงจุดติดบ้านเรือนในกำแพงเนินขึ้นทั้งสี่ด้านแล้วก็ลงมาจากเหลา พวกทหารและไพร่พลที่รักษาหน้าที่เชิงเทินกำลังหลับสนิท ครั้นไฟติดตื่นขึ้นก็ตกใจรีบมาจะช่วยดับเพลิง ตวนเก็งจู๊ เกยโป เห็นได้ทีจึงเข้าทำลายประตูกำแพงทิศเหนือออก ทหารกองซุ่มทั้งสี่ด้านเห็นไฟติดขึ้นก็พากันเข้าพังประตูเนินได้ พบกับซิเซียนก็ช่วยกันไล่ฆ่าฟันไพร่พลบนเนินตายเป็นอันมาก ฮ่อเทียนผู้รักษาเนินกับบุตรไม่ทันรู้ตกใจกลัวยิ่งนักคิดจะหนีก็ไม่ทัน ทหารซ้องกั๋งตรงเข้าฟันผู้รักษาเนินกับบุตรตาย ยือเอียนขีเห็นดังนั้นก็พาไพร่พลจะหนีออกทางประตูปังหมึง ทหารซ้องกั๋งก็เอาเกาทัณฑ์ยงถูกยือเอียนขีตาย ไพร่พลก็เข้าสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งสิ้น ครั้นเวลาเช้าโงวหยงก็ยกกองทัพเข้าเนินได้ให้ทหารช่วยดับไฟ แล้วเอาเงินทองเสบียงอาหารในคลังออกออกแจกราษฎรที่ถูกไฟไหม้ได้ความเดือดร้อนนั้นทั่วกันทั้งเนิน เกลี้ยกล่อมให้ทำมาหากินเป็นปกติแล้วก็พักกองทัพอยู่บนเนินไซจือเนี้ยหลายวัน ฮ่อลักบุตรฮ่อเอียนเทียกับซึงเอียนเส็งออกหนีจากเนินรีบไปถึงเมืองเตงพวนจิว แจ้งความกับผู้รักษาเนินว่าบัดนี้กองทัพแผ่นดินซ้องยกมาตีเนินไซจือเนี้ยเหลือกำลังที่จะสู้รบได้ บิดาข้าพเจ้าให้มาขอกองทัพท่านยกไปช่วยโดยเร็ว
ขณะนั้นพอม้าใช้มาแจ้งความเนินไซจือเนี้ยแตกแล้วและผู้รักษาเนินกับทหารและไพร่พลล้มตายเป็นอันมาก ฮ่อลักแจ้งความว่าบิดาตายก็ร้องไห้
ฝ่ายเฮียเสียงผู้รักษาเมืองเลงพวนจิวได้ฟังฮ่อลักและม้าใช้มาบอกดังนั้นก็โกรธ คิดจะแก้แค้นแทนก๊กกู๋น้องภรรยาซันโฮ้วผู้เป็นเจ้านาย จึงสั่งให้อือเถียกับทหารห้านายคุมไพร่พลสองหมื่นห้าพันเป็นกองหน้า ให้เฮียกังบุตรชายและฮ่อลัก ซึงเอียนเส็งคุมทหารหกนายกับพลสองหมื่นห้าพันเป็นกองหนุนยกออกจากเมืองมาถึงตำบลฮุยตี๋เจ๊ ม้าใช้ก็รีบมาแจ้งกับอือเถียนายทหารกองหน้าว่ากองทัพซ้องกั๋งมาสกัดต้นทางไว้ อือเถียได้ฟังก็ตั้งค่ายมั่นลง พอเฮียกังกองหนุนยกมาเข้าสมทบกัน อือเถียก็คุมทหารและไพร่พลตรงมาร้องท้าทายให้ออกรบ
ฝ่ายลูตีซิมกับนายทหารยกมาตั้งสกัดอยู่ต้นทางข้างทิศเหนือ ครั้นแจ้งว่าหักได้เนินไซจือเนี้ยแล้วก็จะยกกลับ พอทหารเมืองเลงพวนจิวยกมาท้ารบ ลูตีซิมก็คุมทหารออกจากค่ายขับม้าตรงเข้ารบอือเถียได้ห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน เอียหลิมตรงเข้าช่วยลูตีซิมรบ เฮียกังก็ขับรบสกัดเอียหลิมไว้ สี่นายสู้รบกันเป็นสามารถเอาชัยชนะกันไม่ได้ พอเวลาเย็นต่างคนก็ล่ากองทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายลูตีซิมกลับมาถึงจึงพูดว่า เราคิดจะยกไปปล้นค่ายข้าศึก ซึงลิบห้ามว่าเวลาวันนี้ยกออกรบยังไม่แพ้ชนะกัน ซึ่งจะไปปล้นค่ายนั้นไม่ควร ต่อพรุ่งนี้เช้ายกออกสู้รบอีกดูว่าข้าศึกจะทำประการใด ลูตีซิมก็ไม่ฟังคุมทหารและไพร่พลตรงมาข้ามบ่อตำบลฮุยตี๋แจ๊ไปยังค่ายข้าศึกดึกประมาณสามยาม เห็นเงียบสงัดก็จะเข้าหักค่าย
ฝ่ายเฮียกังกับอือเถียครั้นยกกองทัพกลับมาแล้วจึงปรึกษากันว่าพวกกองทัพซ้องกั๋งฝีมือเข้มแข็งนัก วันนี้เอาชัยชนะไม่ได้เวลาค่ำคงจะยกมาปล้นค่ายเราเป็นแน่ ปรึกษากันแล้วก็ยกกองทัพออกจากค่ายแยกกันซุ่มอยู่ทั้งสี่ทิศ ครั้นเวลาดึกเห็นกองทัพซ้องกั๋งยกมาจะปล้นค่ายก็ขับไพร่พลเข้าล้อมไว้ทั้งสี่ด้าน ลูตีซิมหักเข้าไปในค่าย ไม่เห็นมีทหารและไพร่พลก็แจ้งว่าถูกอุบายหันหน้ามาบอกให้กองทัพถอยกลับ พวกข้าศึกรุกกระชั้นเข้ามาซึงลิบกองหลังหักออกจากที่ล้อมหนีไปได้ ครั้นจะเข้าช่วยกองหน้าก็เหลือกำลังจึงพากันหนีไปทางทิศตะวันตก จูตง ลุยเหงกับทหารเหล่านั้นหันหลังเข้าหากันหักออกได้หนีกลับไปสิ้น ลูตีซิมสู้รบกับทหารเมืองเลงพวนจิวสู้พลางล่าถอยไปข้างทิศเหนือเวลาก็ดึกเดือนมืดไม่เห็นทาง ลูตีซิมพลัดตกลงไปในเหว เหวนั้นกว้างใหญ่ลึกหลายสิบวาเรียกว่าเหวฮุยตี๋แจ๊ เมื่อลูตีซิมตกเหวนั้นไม่มีผู้ใดรู้ พวกทหารซ้องกั๋งแตกหนีไปถึงค่ายจึงเล่าความซึ่งถูกอุบายให้เอียหลิมฟัง เอียหลิมก็ตกใจตรวจดูทหารหายไปหลายนายกับไพร่พลเป็นอันมากก็จะยกกลับไปแจ้งแก่ โงวหยง พอจูตง ลุยเหงกับทหารเหล่านั้นมาถึงพร้อมกันยังขาดอยู่แต่ลูตีซิมผู้เดียว นายทหารทั้งปวงไม่แจ้งว่าเป็นตายประการใดก็มีความวิตกนัก ยกกองทัพกลับมาเนินไซจือเนี้ยแจ้งความซึ่งยกไปปล้นค่ายให้โงวหยงฟังทุกประการ โงวหยงได้ฟังก็นั่งเป็นทุกข์อยู่
เคียวเตาเช็งจึงจับยามดูรู้แจ้งจึงบอกแก่โงวหยงว่า ลูตีซิมนั้นเคราะห์ร้ายไปตกอยู่ในเหว ถ้าสิ้นเคราะห์แล้วจึงจะขึ้นได้ไม่เป็นอันตรายดอกท่านอย่าวิตกเลย จงใช้ผู้ใดไปแจ้งกับท่านแม่ทัพใหญ่ให้ทราบเชิญมาที่นี่จะได้คิดอ่านต่อไป โงวหยงได้ฟังก็เห็นชอบจึงสั่งให้ไตจงรีบไปเขาเจียะเอียซัว แจ้งความซึ่งหักเนินไซจือเนี้ยได้ให้ซ้องกั๋งทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งว่าลูตีซิมหายไปมีความวิตกยิ่งนัก จึงให้ซือจิน เล่าตง ข่งเม่ง ขงเหลียงยกไปตามลูตีซิมข้างทิศตะวันออก ให้เจียสิว ชัวฮก ชัวเข่ง ไปตามทิศตะวันตก ให้ลีขุย แป๊ะสิน แต้เทียนสิวไปตามทิศเหนือ แล้วให้สมทบกันที่เนินไซจือเนี้ย นายทหารทั้งปวงก็แยกกันไปตามคำสั่ง ซ้องกั๋งจัดนายทหารและทหารอยู่รักษาเขาเจียะเอียซัวให้มั่นคง แล้วก็ยกกองทัพมาถึงเนินไซจือเนี้ย โงวหยงกับทหารทั้งปวงก็ออกรับเชิญซ้องกั๋งเข้าไปในค่าย ถามนายทหารเหล่านั้นว่า ผู้ใดไปตามลูตีซิมบ้าง โงวหยงบอกว่าให้ทหารไปเที่ยวตามแล้วยังไม่ได้ข่าว
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยิ่งวิตกเป็นทุกข์อยู่จนเวลากลางคืนดึกประมาณสองยามเศษนอน หลับไปฝันเห็นว่ามีผู้หนึ่งมาบอกว่าไต้ตี๋เทพยดาให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านแซ่จูไปสนทนากัน แซ่จูนั้นแปลว่านายดาว ซ้องกั๋งจึงตอบว่าท่านไต้ตี๋อยู่ที่ไหน ผู้นั้นบอกว่าข้าพเจ้าจะพาท่านไป ซ้องกั๋งก็ออกจากค่ายเดินมาเห็นเก๋งใหญ่งดงามยิ่งนัก ครั้นเดินพ้นประตูเข้าไปเห็นไต้ตี๋เทพยดานั่งบนแท่น ศิษย์ก็ยืนเรียงอยู่สองข้าง ซ้องกั๋งก็คุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้า ไต้ตี๋ให้ศิษย์พยุงซ้องกั๋งขึ้นนั่งบนเก้าอี้แล้วถามว่า ท่านแซ่จูยกกองทัพมาปราบปรามฮ่อปักทิศเหนือเป็นประการใดบ้าง ซ้องกั๋งแจ้งความให้ฟังแล้วว่า บัดนี้ลูตีซิมผู้น้องหายไปจะเป็นตายประการใดไม่แจ้ง ไต้ตี๋จึงบอกว่าลูตีซิมน้องท่านตกอยู่ในเหวฮุยตี๋แจ๊ เหวนั้นเป็นที่บุนซัวแซกุนมาพักอยู่ประมาณร้อยปีเศษ ลูตีซิมเคราะห์ร้ายตกลงไปในนั้นก็ได้บุนซัวแซกุนผู้เฒ่าช่วยอุปถัมภ์ ถ้าสิ้นเคราะห์ก็จะขึ้นได้ ซ้องกั๋งถามว่าข้าพเจ้ายกกองทัพมาครั้งนี้ทหารเมืองฮ่อปักเข้าอ่อนน้อมหลายนายสืบไปจะเป็นประการใดบ้าง ไต้ตี๋หัวเราะแล้วบอกว่าท่านไปจากเราคงสมความปรารถนาหรอก
ฝ่ายฮ่อปักแต่ภายหน้าจะต้องไปปราบฮ่วยไซทิศตะวันตกอีก ซึ่งจะยกไปปราบปรามฮ่วยไซนั้นยากนัก ฟ้าและดินจึงจัดให้ท่านเหล่านี้มาช่วยด้วย นายทหารนั้นก็ดาวบนฟ้าจุติมาเหมือนกัน เคียวเตาเช็งนั้นคือกิมถงแช ซึงอานคือเล่งอ๋องพญานาครักษาแม่น้ำฮ่วยไซทิศตะวันตก นางเก็งเอ็งกุนจู๊นั้นคือดาวลักกาแช ถ้าแม้นไม่ได้นายทหารทั้งสามนี้ทิศตะวันตกไม่สำเร็จ แต่ความเรื่องนี้ท่านอย่าบอกให้ผู้ใด เชิญท่านแซ่จูกลับไปเถิด จะให้ศิษย์ไปส่ง ซ้องกั๋งได้ทราบก็คุกเข่าคำนับลา ศิษย์ก็พามาถึงค่าย ซ้องกั๋งตกใจตื่นพอสว่างก็เล่าให้โงวหยงฟัง โงวหยงตอบว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริต เทพยดาทั้งปวงจึงดลใจให้นิมิตฝันการนี้แน่นัก ท่านจงใช้ให้ผู้ใดไปตามลูตีซิมที่เหวฮุยตี๋แจ๊ก็คงจะพบ ซ้องกั๋งตอบว่าคอยท่าพวกที่ไปตามสามกองกลับมาแล้วจึงค่อยคิดการต่อไปเถิด
ฝ่ายลูตีซิมตกลงไปในเหวก็ไม่เจ็บป่วยเที่ยวหาทางจะขึ้นก็ไม่ได้ เหลียวไปเห็นปากถ้ำมีผู้เฒ่าเดินออกมาผู้หนึ่งผมขาวหนวดยาว ถามลูตีซิมว่าเหตุใดท่านอาจารย์มาอยู่ที่นี้เชิญไปกินน้ำชาที่บ้านเราด้วยกัน ลูตีซิมได้ฟังคิดว่าคงมีบ้านเรือนผู้คนมาก จึงตอบว่าขอบใจท่านนักหนาก็เดินตามผู้เฒ่ามาถึงบ้าน ผู้เฒ่าจัดที่ให้นั่งคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วลูตีซิมก็แจ้งความว่าข้าพเจ้าหลงทางมาไม่รู้ว่าเราจะกลับไปทางไหน ผู้เฒ่าจึงตอบว่าท่านนี้เคราะห์ร้ายยังกลับไปไม่ได้ จงอยู่ด้วยกันที่นี่ก่อน สิ้นเคราะห์แล้วจึงค่อยไป พูดดังนั้นก็จัดที่ให้อยู่เลี้ยงดูลูตีซิมมาหลายวัน
อยู่มาเวลาวันหนึ่งผู้เฒ่าจึงบอกแก่ลูตีซิมว่า ท่านสิ้นเคราะห์แล้วจะมีผู้มาติดตาม บอกดังนั้นผู้เฒ่าก็หายไปกลายเป็นลมพายุพัดมาบ้านเรือนนั้นสูญหายไปสิ้น ลูตีซิมเห็นบ้านเรือนหายก็ตกใจจึงเที่ยวเดินหาทางขึ้นเห็นแผ่นศิลาก็นั่งพักอยู่
๙๙
ฝ่ายลีขุย ซือจิน เจียสิวกับนายทหารเหล่านั้นแยกกันไปตามลูตีซิมคนละทิศ เที่ยวไล่ถามดูไม่ได้ข่าวก็กลับมาถึงเนินไซจือเนี้ยพร้อมกันทั้งสามกองเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งทุกประการ ซ้องกั๋งจึงบอกกับนายทหารทั้งปวงว่า เราได้ความแล้ว ลูตีซิมตกอยู่ในเหวฮุยตี๋แจ๊แต่ยังไม่มีผู้ใดลงไปรับขึ้นมา ลีขุยว่าข้าพเจ้าจะลงไปเอง ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดีจึงสั่งให้ยกกองทัพออกจากเนินไซจือเนี้ยมาริมเหวฮุยตี๋แจ๊ แล้วให้ตัดไม้มาสานเข่งเอาเชือกผูกลูกกระพรวนกับเข่งไว้แน่น ลีขุยถือขวานสองมือลงนั่งในเข่ง สั่งว่าถ้าลูกกระพรวนดังก็ให้ชักเชือกขึ้นมา ซ้องกั๋งจึงให้หย่อนเข่งลงไปในเหวลึกหลายสิบวาถึงพื้นดิน ลีขุยเห็นข้างหน้ามีแสงสว่างจึงขึ้นจากเข่งเดินตรงไปเห็นลูตีซิมนั่งอยู่บนแผ่นศิลาเขียว ลีขุยก็ร้องว่าทำไมพี่มานั่งอยู่ที่นี่ ซ้องกั๋งให้น้องลงมาตามรับขึ้นไป ลูตีซิมเห็นลีขุยมีความยินดีนัก จึงบอกว่าเราตกเหวลงมาหลายวันแล้ว ถ้าไม่พบเจ้าเราคงตายอยู่ที่นี่ ขอบใจเจ้านักยิ่งกว่าพี่น้องที่ร่วมบิดามารดากัน
พูดแล้วลีขุยก็ชวนลูตีซิมเดินไปลงในเข่งสั่นลูกกระพรวนดังขึ้น ทหารที่ปากเหวได้ยินก็ช่วยกันชักเชือกขึ้นมา ซ้องกั๋งเห็นลูตีซิมก็ดีใจจึงถามว่าเจ้าไปทนทุกข์อยู่ในเหวช้านานเรามีความวิตกนัก ไต้ตี๋เทพยดามาเข้าฝันจึงได้รู้ บัดนี้มาพบกันได้ก็เป็นบุญนักหนา ลูตีซิมคำนับแล้วว่าท่านช่วยชีวิตไว้ครั้งนี้พระคุณเป็นที่ยิ่งจะสนองคุณท่านไปกว่าจะสิ้นชีวิต ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีชวนกันยกกองทัพกลับไปค่ายบนเนินไซจือเนี้ย เล่าความซึ่งลีขุยลงไปรับลูตีซิมให้โงวหยงฟังทุกประการแล้วจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริง
ฝ่ายเฮียกังกับอือเสียงเวลาคืนวันนั้นได้ชัยชนะซ้องกั๋งก็มีความยินดี คุมไพร่พลกลับเข้าค่าย ครั้นแจ้งว่าข้าศึกยกหนุนมาอีกจึงให้ม้าใช้รีบไปแจ้งความแก่บิดาขอกองทัพยกเพิ่มเติมมาช่วย เฮียเสียงได้ทราบข่าวก็สั่งให้ซิมอานหยิน นายทหารเตรียมไพร่พลสิบหมื่นยกออกจากเนินเดินทางมาในเวลากลางคืน
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพวกทหารเลี้ยงกันแล้วจึงปรึกษาการจะยกเข้าหักเนินเลงพวนเนียอยู่ ม้าใช้มาแจ้งว่าเฮียเสียงผู้รักษาเนินเลงพวนเนียคุมทหารและไพร่พลมาเป็นอันมาก ซ้องกั๋งได้ฟังจึงว่าเฮียเสียงผู้นี้สติปัญญาดีฝีมือเข้มแข็งนัก ท่านทั้งปวงต้องช่วยกันให้แข็งแรงจึงจะเอาชัยชนะได้ เคียวเตาเช็งว่าท่านอย่าวิตกเลย จงจัดทหารออกไปคอยต้านทานไว้ก่อน ข้าพเจ้าจะคิดให้พวกข้าศึกอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์ทั้งสิ้น ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงจัดทหารยกไปตั้งเป็นขบวนทัพคอยข้าศึกอยู่ เคียวเตาเช็งก็คุมทหารห้าหมื่นยกไปยังตำบลเหวฮุยตี๋แจ๊ตั้งค่ายอยู่ที่ริมเหว ซึ่งกระบวนค่ายนั้นมีทางตลอดกันเหมือนกับทางเดินสองข้างเป็นกำแพงท่วงทีชอบกลนัก ทหารเห็นก็หัวเราะพากันพูดว่าตั้งแต่มาเป็นทหารกว่าสิบปียังไม่เคยเห็นค่ายเช่นนี้เลย เคียวเตาเช็งตอบว่าซึ่งกระบวนค่ายนี้บอกชื่อไม่ได้ ถ้าถึงทีจะสู้รบเจ้าต้องยืนนิ่งอยู่ถ้าถอยไปมาจะมึนเมาล้มลง อย่าได้เคลื่อนจากที่จนสักก้าวเดียว คอยแต่จับข้าศึกมัดเถิด เคียวเตาเช็งก็กลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าตั้งค่ายแล้ว ท่านจงให้ทหารยกไปสู้รบทำล่าถอยหนีเข้าในค่ายให้หมด ถ้าข้าศึกรุกไล่เข้าค่ายแล้วตกเป็นพนักงานของข้าพเจ้าเอง ครั้นแจ้งความแล้วก็รีบกลับไปอยู่ที่ค่าย ซ้องกั๋งตระเตรียมทหารพร้อมคอยจะออกรบ
ฝ่ายเฮียเสียงยกกองทัพมาถึงค่ายเฮียกังเล้า เข้าสมทบเป็นกองเดียวกัน ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเฮียเสียงคุมทหารและไพร่พลออกจากค่ายมาท้ารบ ซ้องกั๋งก็ยกออกจากค่ายเห็นเฮียเสียงยืนอยู่ จึงขับม้าเข้าไปหมอบตัวทำทีจะคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าได้ข่าวเล่าลือว่าฝีมือท่านเข้มแข็งควรจะเป็นขุนนางนายทหารใหญ่ขอเชิญท่านมาทำราชการด้วยกันจะมิดีหรือ บุตรภรรยาก็จะมีความสุขสืบไป
เฮียเสียงได้ฟังจึงตอบว่า ข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่าเจ้าแผ่นดินซ้องมีบุญมากอยากจะเข้าอ่อนน้อม แต่พวกทหารทั้งปวงไม่ยอมยังจะคิดสู้รบอยู่ ฮวนเง็กเหม็งนายทหารได้ฟังถ้อยคำซ้องกั๋งก็โกรธขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทง ซ้องกั๋งตังเผ็งเอาทวนรับไว้รบกันได้สามสิบเพลง ฮวนเง็กเหม็งสู้ฝีมือตังเผ็งไม่ได้ ตังเผ็งเอาทวนแทงถูกอวนเง็กเหม็งตกม้าตาย เซียงฮวยทหารรองเห็นดังนั้นก็โกรธขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทง ตังเผ็งเอาทวนรับรบได้สามสิบเพลง ตังเผ็งเอาทวนแทงถูกอกเซียงฮวยตกม้าตาย อิติดหงวนจะแก้แค้นแทนนายทหารทั้งสองก็เข้ารบกับตังเผ็งได้หกสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน ฮวยหยงเห็นตังเผ็งเหนื่อยนักก็เข้ารบกับอิติดหงวน ปังเสียงทหารรองของเฮียเสียงเข้ารบสกัดฮวยหยงไว้ ทหารสี่นายสู้รบกันเป็นสามารถ นางเก็งเอ็งกุนจู๊เอาก้อนศิลาขว้างถูกปังเสียงพลัดตกม้าลง ฮวยหยงเอาทวนแทงซ้ำถูกชายโครงปังเสียงขาดใจตาย อิติดหงวนรบอยู่กับตังเผ็งอีกหลายเพลง ฮวยหยงเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกอกอิติดหงวนเจ็บปวดก็ขับม้าหนี ตังเผ็งไล่ตามไป ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตีม้าล่อสัญญาให้กลับ ตังเผ็งได้ยินเสียงม้าก็คุมทหารกลับมาค่าย ซ้องกั๋งมีความยินดีให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงนายทหารพร้อมกันแล้ว ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็จัดให้ฉินเหม็ง อึงซิน ตังเผ็งคุมทหารมาคอยอยู่
ฝ่ายเฮียเสียงเสียนายทหารทั้งสองก็ไม่มีความสบาย ยกกองทัพกลับมาค่ายนั่งเป็นทุกข์อยู่ เบ๊เหล็งนายทหารจึงพูดแก่เฮียเสียงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะยกออกไปรบเอาชัยชนะให้จงได้ เฮียเสียงก็จัดไพร่พลให้เบ๊เหล็งหมื่นหนึ่งยกออกจากค่ายมา
เบ๊เหล็งผู้นี้มีฝีมือเข้มแข็ง มีความรู้วิชาหลายอย่าง ถ้าไม่มีการศึกสงครามก็ลืมตาข้างเดียว แม้นเข้าสู้รบลืมตาขึ้นทั้งสองข้างถึงจะยิงเกาทัณฑ์และขว้างก้อนศิลาก็ไม่ถูกต้อง คนทั้งปวงพากันเรียกเซียวฮัวกวง ครั้นยกกองทัพมาถึงหน้าค่าย พบฉินเหม็งกับทหารและไพร่พลยกไปท้ารบ เบ๊เหล็งก็ร้องว่าทหารผู้ใดฝีมือเข้มแข็งก็ออกมารบกันเถิด
ซ้องกั๋งแจ้งว่าเบ๊เหล็งยกมาก็ออกจากค่ายห้ามฉินเหม็งกับพวกทหารเหล่านั้นไว้ อย่าเพิ่งสู้รบก่อน ซ้องกั๋งก็ตรงมาร้องเรียกเบ๊เหล็งว่า ท่านนายทหารข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรากฏมาช้านาน วันนี้มาพบกันก็เป็นบุญนักเชิญท่านมาทำราชการด้วยกันเถิด เบ๊เหล็งตอบว่าท่านเห็นจะยังไม่รู้จักฝีมือเซียวฮัวกวงดอกกระมัง มาสู้รบกันดูก่อนเถิด ลีขุยยืนอยู่ข้างหลังได้ฟังก็โกรธตรงเข้าเอาขวานฟัน เบ๊เหล็งเอากระบองรับรบกันไม่ทันได้เพลง เบ๊เหล็งก็เอาแผ่นทองของวิเศษขว้างถูกลีขุยล้มลง โลวจุนหงี อูเอียนเจียกเห็นก็เข้าช่วยแก้เอาลีขุยไปได้ ฉินเหม็งก็ตรงเข้ารบกับเบ๊เหล็งได้สองเพลง เบ๊เหล็งก็เอาแผ่นทองขว้างถูกฉินเหม็งล้มลงอีก พวกทหารเหล่านั้นก็เข้าช่วยฉินเหม็งกลับไปได้
ซ้องกั๋งจึงว่า เบ๊เหล็งฝีมือเข้มแข็งจะคิดสู้รบอย่างไรดี ตังเผ็ง อูเอียนเจียก จูตง ลุยเหง เอียสุน แต้เทียนสิว ลูตีซิม บู๊สง เอียหยง เจียสิว ทหารสิบนายจึงบอกว่า พวกข้าพเจ้าจะสู้รบเอง ถ้าเบ๊เหล็งขว้างของวิเศษก็ถูกแต่ผู้เดียวคงจะจับเบ๊เหล็งได้
พูดแล้วก็ยกออกจากค่ายทั้งสิบนายตรงเข้าล้อมเบ๊เหล็งไว้ เบ๊เหล็งเห็นดังนั้นก็เอาจักรลมไฟสวมใส่เท้าหนีตรงไปทิศเหนือ ทหารสิบนายก็ไล่ตามไป เบ๊เหล็งเห็นได้ทีก็หันหน้ากลับอ่านคาถาให้แผ่นทองกลายเป็นสิบแผ่นขว้างทหารสิบนายหลบไม่ทันถูกแผ่นทองเจ็บป่วยพากันหนีกลับ ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพเข้าค่ายมีความวิตกยิ่งนัก แต่พวกที่ถูกแผ่นทองนั้นไม่เป็นอันตรายป่วยอยู่เจ็ดวันก็หาย ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงว่า เบ๊เหล็งมีวิชาและฝีมือดังนี้ที่ไหนจะปราบปรามฮ่อปักได้ พอเคียวเตาเช็งให้ม้าใช้มาแจ้งกับซ้องกั๋งว่ากระบวนค่ายรบตั้งไว้พร้อมคอยอยู่หลายวันก็ไม่เห็นล่อข้าศึกไป ถ้าครั้งนี้ยกออกสู้รบจงล่อกองทัพโจรไปให้ได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็มีความยินดี
ฝ่ายเบ๊เหล็งครั้นได้ชัยชนะแก่กองทัพซ้องกั๋งก็คุมไพร่พลกลับไปค่ายแจ้งความให้เฮียเสียงฟังแล้วว่า ถ้ายกออกไปครั้งนี้ข้าพเจ้าจะฆ่าเสียให้สิ้น พวกซ้องกั๋งคงล่าถอยกองทัพไป ท่านจงจัดทหารและไพร่พลตามตีเอาเนินไซจือเนี้ยกลับคืนให้จงได้ เฮียเสียงได้ฟังก็เห็นชอบจึงจัดทหารเป็นสามกองคอยไล่ไปทั้งสองทาง แล้วให้เบ๊เหล็ง บูเลง คุมไพร่พลเป็นกองกลางยกไปท้ารบ ถ้าเห็นได้ทีก็ให้ตีขนาบไปหักเอาเนินไซจือเนี้ยทีเดียว นายทหารสี่สิบสองคนคุมไพร่พลออกจากค่ายแบ่งกันเป็นสองกองคอยท่วงทีอยู่ เบ๊เหล็งกองกลางคุมทหารสิบเจ็ดนายกับไพร่พลมาถึงหน้าค่ายซ้องกั๋งก็ให้บูเลงร้องท้ารบ ซ้องกั๋งสั่งทหารทั้งปวงว่า ถ้ายกออกรบจงแกล้งทำแพ้พากันแตกหนีกระจัดกระจาย ตัวเรากับทหารจะล่าถอยไปยังค่ายของเคียวเตาเช็งถ้ากองทัพข้าศึกไล่ตามไปถูกอุบายแล้ว พวกเราจงยกกลับไปล้อมข้าศึกไว้จับฆ่าเสียให้สิ้น สั่งแล้วซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากค่าย เห็นบูเลงร้องท้าทายอยู่ก็ให้ซือจินเข้ารบกับบูเลงประมาณได้สามสิบเพลง ซือจินทำแพ้ขับม้าหนี บูเลงก็ขับม้าไล่ตามไป ซ้องกั๋งกับทหารยี่สิบนายทำเป็นหนีล่าถอยมาเข้าในค่ายเคียวเตาเช็ง ทหารเมืองเลงพวนจิวสองทัพกับเบ๊เหล็งกองกลางก็คุมทหารไล่ตามซ้องกั๋งมาใกล้เหวฮุยตี๋แจ๊ เคียวเตาเช็งยืนดูอยู่บนหอรบเห็นเบ๊เหล็งกับไพร่พลไล่ตามซ้องกั๋งเข้าไปในค่าย เคียวเตาเช็งจึงอ่านคาถาบันดาลเป็นลมพายุพัดกล้าฟ้าร้อง เบ๊เหล็งกับทหารสิบเจ็ดนายและไพร่พลห้าพันมึนเมาล้มลง ทหารกองทัพซ้องกั๋งกรูกันเข้าจับเบ๊เหล็งและไพร่พลเหล่านั้นมัดไว้ได้ ทหารซ้องกั๋งที่แกล้งแตกหนีไปได้ยินเสียงฟ้าร้องก็รู้ว่ากองทัพข้าศึกต้องอุบายของเคียวเตาเช็งแล้วจึงพากันกลับเข้ารบล้อมฆ่าไพร่พลเมืองเลงพวนจิวตายบ้างจับเป็นไว้บ้าง เคียวเตาเช็งอยู่บนหอรบเห็นไพร่พลจับเบ๊เหล็งกับทหารเหล่านั้นได้แล้วก็ลงจากหอรบเอานํ้ามนต์พ่นทหารสิบแปดนายก็หายมึนเมา ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพกลับมาค่าย สั่งให้แก้มัดเบ๊เหล็งกับทหารเหล่านั้นออกแล้วจึงว่าท่านทั้งปวงจงสามิภักดิ์กับพระเจ้าแผ่นดินซ้องเถิด ภายหน้าจะได้มีความสุข
เบ๊เหล็งตอบว่าท่านมีความเมตตาไม่ฆ่าฟัน พวกข้าพเจ้าขอยอมสามิภักดิ์ทำราชการอยู่กับท่านสืบไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจตั้งให้ทหารสิบแปดนายเป็นที่จีฮุยไซขุนนางนายทหารแล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ครั้นเฮียเสียงผู้รักษาเมืองเลงพวนจิวแจ้งความว่าทหารซ้องกั๋งจับเบ๊เหล็งกับทหารเหล่านั้นได้จึงสั่งเฮียกังผู้บุตรให้อยู่รักษาค่าย ตัวเฮียเสียงนั้นก็ยกกองทัพกลับเข้าเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เข้มแข็งเป็นสามารถ
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่เบ๊เหล็งมาอยู่ด้วยก็มีความยินดี ปรึกษาว่าทำอย่างไรจึงจะได้เมืองเลงพวนจิว เบ๊เหล็งว่าเดิมทีท่านได้พูดจาเกลี้ยกล่อมให้เฮียเสียงสามิภักดิ์ เฮียเสียงก็จะอ่อนน้อมแต่พวกทหารทั้งปวงไม่ยอม บัดนี้เฮียเสียงกลับเข้าเมืองแล้ว ท่านจงยกองทัพเข้าตั้งประชิดเมืองไว้ให้หาเฮียเสียงมา ท่านจงพูดจาเกลี้ยกล่อมด้วยคำอ่อนหวาน เฮียเสียงคงสามิภักดิ์เป็นแน่ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงยกกองทัพออกจากค่ายมายังเมืองเลงพวนจิวตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ เฮียเสียงแจ้งความก็ตกใจรีบขึ้นไปบนเชิงเทินเห็นซ้องกั๋งต่างคนก็คำนับกันตามธรรมเนียม
ซ้องกั๋งจึงพูดว่าทหารท่านถูกอุบายรุกไล่ไปพากันตายสิ้นไม่ได้กลับสักคนหนึ่ง ทำไมท่านจึงไม่คิดการอ่อนน้อมเสียเล่า เฮียเสียงได้ฟังก็ไม่ตอบประการใด ลงจากกำแพงมาเขียนหนังสือเข้าผนึกผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงไปตรงหน้าค่าย ทหารเก็บได้เอามาให้ซ้องกั๋งฉีกผนึกออกอ่านมีความว่า “ข้าพเจ้าเฮียเสียงผู้รักษาเมืองเลงพวนจิวคำนับมายังท่านแม่ทัพแผ่นดินซ้องซึ่งเป็นเมืองประเทศใหญ่ ด้วยข้าพเจ้าได้ยินข่าวเล่าลือว่าท่านเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริตคิดจะเข้าอ่อนน้อม พวกทหารทั้งปวงไม่ยอมขืนจะต่อสู้จนพากันล้มตายเป็นอันมาก บัดนี้ข้าพเจ้าขอสามืภักดิ์แก่ท่าน แต่อย่าให้ซันโฮ้วรู้ เชิญท่านถอยกองทัพไปอยู่ให้ไกลเมืองสักหน่อย ข้าพเจ้าจะเข้าไปเมืองซันจิวพูดเพทุบายให้ซันโฮ้วยกออกสู้รบ แล้วท่านจงจัดกองทัพข้ามเขาอูเสียงซัวไปตั้งสกัดอยู่ต้นทางปากน้ำ ตีหักเอาเมืองซิมจิวให้ได้ก่อน อย่าให้ซันโฮ้วหนีลงทะเลได้การก็คงจะสำเร็จ” ซ้องกั๋งอ่านหนังสือแจ้งความแล้วก็สงสัยกลัวจะเป็นอุบาย จึงถามเบ๊เหล็งว่าเฮียเสียงพูดมาดังนี้เห็นว่าการจวนตัวจะผ่อนผันเป็นอุบายดอกกระมัง เบ๊เหล็งว่าเฮียเสียงผู้นี้สัตย์ซื่อนักไม่เหมือนคนทั้งปวง พูดจาสิ่งไรควรเชื่อฟังได้ เชิญท่านถอยทัพไปก่อนเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้ถอยทัพไปตั้งพักห่างเมืองสิบห้าลี้คอยฟังข่าวเฮียเสียงอยู่
ฝ่ายเฮียเสียงผู้รักษาเมืองเลงพวนจิวเห็นกองทัพซ้องกั๋งถอยห่างออกไปแล้ว ก็ให้ไพร่พลรีบไปยังค่ายตำบลเหวฮุยตี๋แจ๊ บอกให้เฮียกังยกกองทัพกลับเข้ามา เฮียเสียงจึงพูดว่าบิดาตรึกตรองดูเห็นว่าซันโฮ้วนี้สิ้นวาสนาแล้วจะไม่ยืดยาว ซึ่งเมืองรายทางถึงยี่สิบเศษซ้องกั๋งก็ตีไว้ได้ทั้งสิ้น ยังแต่เมืองเลงพวนจิวกับเมืองซิมจิวไม่ช้าคงจะเสีย เราพากันเข้าสามิภักดิ์กับแผ่นดินซ้องเถิดเห็นจะดี เจ้าจงตั้งรักษาทหารและไพร่พลอยู่ในเมืองก่อน บิดาจะเข้าไปเมืองซิมจิวพูดให้ซันโฮ้วยกกองทัพมาสู้รบ เราจึงค่อยคิดอ่านหาความชอบต่อไปภายหลัง ครั้นสั่งเสียยังผู้บุตรแล้วก็จัดเอาลิเซ็งกับทหารอีกหลายนายคุมไพร่พลห้าร้อยยกออกจากเมืองเลงพวนจิวตรงไปเมืองซิมจิวทำเป็นพูดว่าจะไปขอกองทัพให้ยกมาช่วยโดยเร็ว
ฝ่ายซ้องกั๋งถอยกองทัพมาตั้งมั่นแจ้งว่า เฮียเสียงเข้าไปเมืองซิมจิวแล้ว ซ้องกั๋งก็จัดให้เบ๊เหล็ง บูเลง ย่งกัง ซอกเหียน เปียนบุนจิน ซือจิน เอียจี้ เกยเตียน เกยโป เล่งง่วนกวน ซือเหล็ง ตังซิหลง ซืองัก เตียเช็ง โตวเซียน ซองบาน ลีขุย มกชุน เซ็งปุน อูหมง ซึงลิบ โลวง่วนเฮียน จิวทอง เอียวจงอ๋วงรวมนายทหารยี่สิบสี่ทหารเลวสิบหมื่น แยกเป็นสิบกองยกไปตีเมืองซิมจิว และตั้งสกัดต้นทางปากน้ำไว้กองหนึ่งให้ยกไปตีเมืองบูเน่งจิว
เบ๊เหล็งจงพูดกับซ้องกั๋งว่า ซันปิวน้องซันโฮ้วตั้งรักษาอยู่ ณ เมืองบูเน่งจิว ถ้าแจ้งว่ายกกองทัพไปก็คงจะออกต่อสู้ ครั้นจะแบ่งทหารแยกเป็นสองกองเห็นว่าเหลือกำลังที่จะสู้รบ ซ้องกั๋งตอบว่าเจ้ายกกองทัพล่วงไปก่อนแล้วพี่จะจัดให้ทหารหนุนตามไปต่อภายหลัง เบ๊เหล็งก็คุมทหารยกออกจากค่ายพ้นเมืองเลงพวนจิวไปก็แยกกองทัพเป็นสองกอง ให้ซือจินกับย่งกัง ซอกเหียน ตังซิหลงและทหารสิบสองนายคุมทหารห้าหมื่นมุ่งตรงไปเมืองซิมจิว แล้วเบ๊เหล็งก็ยกกองทัพแยกทางตรงไปเมืองบูเน่งจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งให้เบ๊เหล็งยกกองทัพไปแล้ว จึงจัดให้ฉินเหม็ง ลูตีซิม บู๊สงกับทหารสองหมื่นยกไปช่วยตีเมืองบูเน่งจิวข้างทิศตะวันออก จัดให้ฮั่นตง ตันซวน ลุยเหง เล่าตง ซกเถียว ลีขุยคุมทหารสองหมื่นยกไปช่วยหักเมืองซิมจิวข้างทิศตะวันตก นายทหารทั้งนั้นก็ยกแยกกันไป
๑๐๐
ฝ่ายเฮียเสียงกับลิเซ็งและทหารไพร่พลไปถึงเมืองซิมจิวก็พักไพร่พลหยุดอยู่ ตัวเฮียเสียงมาหาฮวมสิขวนขุนนางตำแหน่งที่คูมิดไซคำนับกันตามธรรมเนียม ฮวมสิขวนจึงถามเฮียเสียงว่าท่านผู้รักษาเมืองเลงพวนจิวเหตุใดจึงกลับเข้ามาเมืองหลวง เฮียเสียงแจ้งความว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาครั้งนี้เข้มแข็งนัก มีนายทหารเอกสองร้อยเศษกับไพร่พลหลายสิบหมื่นตีหักด่านบ้านเมืองเขาและเนินได้สิ้น บัดนี้กองทัพซ้องกั๋งยกเข้าประชิดเมืองเลงพวนจิว ข้าพเจ้าให้ทหารแลไพร่พลรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้แล้วตีหักออกมาหวังจะเชิญเจ้านายเรายกกองทัพออกไปสู้รบ ฮวมสิขวนแจ้งความก็ตกใจ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเฮียเสียงกับฮวมสิขวนจึงเข้าไปคุกเข่าคำนับซันโฮ้ว เฮียเสียงก็แจ้งความให้ฟังทุกประการแล้วว่า ครั้งนี้ต้องเชิญท่านยกกองทัพไปสู้รบ ทหารทั้งปวงจะได้พร้อมใจกัน กองทัพซ้องกั๋งก็คงแตกหนีไปเอง บ้านเมืองซึ่งเสียไปจะได้กลับคืนตามเดิม ซันโฮ้วได้ฟังก็มีความวิตก ฮวมสิขวนจึงว่าท่านจงจัดเอาทหารและไพร่พลที่มีฝีมือเข้มแข็งสักยี่สิบหมื่นยกกองทัพใหญ่ไปสู้รบก็คงเอาชัยชนะได้ ซันโฮ้วได้ฟังก็เห็นด้วยจึงตั้งให้เฮียเสียงเป็นที่แม่ทัพใหญ่ เฮียเสียงไม่รับคุกเข่าคำนับแล้วว่า ข้าพเจ้านี้ก็ฝีมือไม่เข้มแข็งประการหนึ่งก็ไม่ชำนาญในการศึกสงคราม จะว่ากล่าวทหารตั้งหมื่นนั้นไม่ได้ มีนายทหารผู้หนึ่งอยู่เมืองเก๊กจิว ชื่อลิเทียนเซียะ สติปัญญาฝีมือเข้มแข็งชำนาญในการศึกควรเป็นแม่ทัพได้ ยังอีกนายหนึ่งชื่อซิซี ฝีมือดีควรจะเป็นที่เฮียนฮองนายทหารกองหน้า ถ้าได้คนทั้งสองนั้นมาการศึกก็จะสำเร็จ ซันโฮ้วแจ้งความจึงสั่งให้ไปหาตัวคนทั้งสองมาแล้วจึงตั้งให้ลิเทียนเซียะเป็นที่จงกวนแม่ทัพใหญ่ ตั้งให้ซิซีกับเฮียเสียงเป็นขุนนางนายทหารกองทัพหน้า ให้คุมไพร่พลห้าหมื่นยกล่วงหน้าไปก่อน แล้วซันโฮ้วกับลิเทียนเซียะแม่ทัพหลวงกับนายทหารสามสิบไพร่พลยี่สิบหมื่นยกออกจากเมืองซิมจิวตรงมา
ฝ่ายซิซีนายทหารกองหน้ายกล่วงมาถึงเมืองเลงพวนจิว เฮียกังต้อนรับเชิญซิซีเข้าไปในเมือง จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นอันดีแล้วก็เตรียมคอยรับซันโฮ้วอยู่
ฝ่ายเบ๊เหล็งยกกองทัพมาถึงเมืองบูเน่งจิว ก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้เตรียมการจะยกเข้าสู้รบ
ฝ่ายซันปิวผู้รักษาเมืองบูเน่งจิว น้องของซันโฮ้วเจ้าเมืองฮ่อปักแจ้งความว่า กองทัพซ้องกั๋งล่วงเข้ามาจนถึงเมือง จึงให้เตียหยงยกกองทัพออกไป เตียหยงก็คุมทหารและไพร่พลออกจากเมืองมาถึงหน้าค่าย จึงให้เอี้ยมอานทหารรองร้องท้ารบ เอียจี้ก็ยกออกจากค่ายขับม้าตรงเข้ารบกับเอี้ยมอานได้สิบเพลง เอี้ยมอานเสียที เอียจี้เอาทวนแทงถูกเอี้ยมอานตกม้าตายแล้วไล่ตะลุมบอน เตียหยงกับไพร่พลที่เหลือตายก็หนีกลับเข้าเมืองแจ้งความให้ซันปิวฟัง ซันปิวโกรธยิ่งนัก รีบยกกองทัพออกจากเมืองเห็นเอียจี้ยืนม้าอยู่ก็ตรงเข้าเอาทวนแทง เอียจี้เอาทวนรับรบกันได้สามสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน เบ๊เหล็งเห็นได้ทีควรจะหักเอาเมืองได้จึงบอกกับเกยเตียนว่า เราจะลัดไปทางหลังเมืองตีขนาบเข้ามา ท่านจงช่วยเอียจี้รุกไล่กระชั้นเข้าไป คงเอาชัยชนะได้
พูดยังไม่ทันขาดคำฉินเหม่ง ลูตีซิมกองหนุนก็มาถึง เบ๊เหล็งมีความยินดีจึงบอกจับฉินเหม่งว่า ท่านจงยกเข้าช่วยเอียจี้ตีข้างหน้า ข้าพเจ้าจะอ้อมไปทางหลังเมืองระดมตีเอาให้ได้ เบ๊เหล็งก็สวมใส่จักรลมจักรไฟตรงไปทางหลังเมือง เกยเตียนก็เข้าสมทบจับฉินเหม็งยกเข้าช่วยเอียจี้รบจับกองทัพเมืองบูเน่งจิวเป็นสามารถ เบ๊เหล็งอ้อมทางไปถึงหลังเมืองก็อ่านคาถาบันดาลเป็นฟ้าร้องแล้วยกทหารประดังเข้าไป ไพร่พลในเมืองบูเน่งจิวเห็นก็ตกใจรีบมาแจ้งกับซันปิวว่ามีทหารมือถือแผ่นทอง เท้าสวมจักรไฟ จักรลม หักทางหลังเมืองเข้ามา ซันปิวได้ฟังก็ตกใจคิดจะล่าถอย พอเบ๊เหล็งยกเข้ามาถึงเห็นซันปิวจะหนีก็เอาแผ่นทองขว้างถูกศีรษะซันปิวตกม้า ลูตีซิมจึงเอากระบองตีซ้ำ ทหารก็กรูกันเข้าจับซันปิวมัดใส่เกวียนขังไว้ ไพร่พลเมืองบูเน่งจิวเห็นทหารซ้องกั๋งจับนายไปได้ก็กลัวจึงชวนกันเข้าสามิภักดิ์กับกองทัพแผ่นดินซ้องทั้งสิ้น เบ๊เหล็ง ลูตีซิม ฉินเหม็งก็รวบรวมกองทัพเข้าสมทบกันตั้งค่ายมั่นอยู่ริมประตูเมืองบูเน่งจิวข้างทิศเหนือคอยฟังข่าวอยู่
ฝ่ายซันโฮ้วจับลิเทียนเซียะแม่ทัพหลวงยกกองทัพเดินทางมาถึงเมืองเลงพวนจิว เฮียเสียง เฮียกังกับซิซีนายทหารกองทัพหน้าก็ตั้งเครื่องบูชาคำนับซันโฮ้วเชิญเข้าไปในเมืองปรึกษาการที่จะสู้รบ ครั้นซ้องกั๋งได้แจ้งว่าซันโฮ้วยกกองทัพใหญ่มาอยู่ในเมืองเลงพวนจิว จึงให้ซึงอานคุมทหารยกมาท้ารบ ลิเทียนเซียะก็สั่งให้เลียดเคียกเหยียงคุมไพร่พลยกออกจากเมืองมาเห็นซึงอานยืนม้าอยู่ก็ตรงเข้ารบกันได้สิบเพลง เลียดเคียกเหยียงสู้ฝีมือซึงอานไม่ได้ ซึงอานเอาทวนแทงถูกเลียดเคียกเหยียงตกม้าตาย ไพร่พลเห็นนายเสียทีก็แตกหนีกลับไปแจ้งความให้ลิเทียนเซียะแม่ทัพฟังทุกประการ ลิเทียนเซียะก็โกรธถือทวนขึ้นม้าคุมไพร่พลยกออกจากเมืองมาเห็นซึงอานยืนม้าอยู่ก็ตรงเข้าเอาทวนแทง ซึงอานเอาทวนรับรบกันได้ยี่สิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน นางเก็งเอ็งกุนจู๊ตรงมาเอาก้อนศิลาขว้างถูกหน้าลิเทียนเซียะพลัดตกจากหลังม้า โลวจุนหงีเอาทวนแทงถูกชายโครงลิเทียนเซียะตาย ซันโฮ้วเห็นดังนั้นก็มีความวิตก เฮียเสียงจึงพูดแก่ซันโฮ้วว่าท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะคุมทหารยกออกรบให้เข้มแข็งสักครั้งหนึ่งก็คงเอาชัยชนะได้ ซันโฮ้วได้ฟังก็ไม่สงสัยยอมให้เฮียเสียงยกออกรบ เฮียเสียงก็คุมไพร่พลออกจากเมืองมา ซ้องกั๋งแลเห็นเฮียเสียงก็รู้ท่วงทีจึงให้ฮวยหยงเข้ารบกับเฮียเสียงประมาณสิบเพลง ฮวยหยงก็ขับม้าหนี เฮียเสียงก็ไม่รุกไล่ แกล้งร้องว่าผู้ใดฝีมือเข้มแข็งจงมารบกันอีก โลวจุนหงีก็ตรงเข้ารบจับเฮียเสียงได้ห้าสิบเพลง เฮียเสียงทำอุบายให้โลวจุนหงีรู้แล้วก็คุมทหารถอยหนีเข้าเมือง โลวจุนหงีขับทหารรีบรุกไล่มา ซิซีนายทหารเห็นก็ตรงเข้ารบ โลวจุนหงีเอาทวนแทงถูกซิซีตกม้าตาย ทหารซ้องกั๋งยกเข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันไพร่พลซันโฮ้วแตกระส่ำระสาย ซันโฮ้วแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งหักเข้าเมืองได้ก็ตกใจกลัวยิ่งนัก เปิดประตูปักหมึงหนีไปทางทิศเหนือ
ฝ่ายซือจินแยกกองทัพกับเบ๊เหล็งแล้วก็ยกตรงไปถึงเมืองซิมจิว พอกองทัพหนุนไปทันก็เข้าสมทบกัน แจ้งว่าซันโฮ้วยกออกจากเมือง ทหารและไพร่พลในเมืองซิมจิวน้อยตัว ซือจินก็ยกกองทัพเข้าตีเอาเมืองซิมจิวได้แล้วจัดให้ทหารตั้งอยู่ในเมืองครึ่งหนึ่ง ตัวซือจินยกกองทัพไปตั้งสกัดต้นทางที่จะไปเมืองดอกจิวซึ่งอยู่ริมทะเล ฝ่ายซันโฮ้วหนีไปถึงเมืองซิมจิว ครั้นแจ้งว่าเมืองซิมจิวแตกแล้วชิงขับม้าหันกลับ ตรงไปเมืองดอกจิวจะหนีลงทะเล พอมาใกล้จะถึงเห็นกองทัพตั้งสกัดอยู่ก็ตกใจ ซือจินแลเห็นซันโฮ้วหนีมาก็พากันเข้าล้อมจับตัวซันโฮ้วได้แล้วยกกองทัพเข้าหักเมืองดอกจิวฆ่าฟันไพร่พลในเมืองตายเป็นอันมาก แล้วแบ่งให้ทหารอยู่รักษาเมืองดอกจิวครึ่งหนึ่ง ซือจินก็ยกกองทัพคุมตัวซันโฮ้วออกจากเมืองดอกจิวมาถึงเมืองซิมจิว ก็พักทหารอยู่ในเมืองแล้วให้ม้าใช้ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งแม่ทัพทุกประการ
ฝ่ายโลวจุนหงีขณะเข้าเมืองเลงพวนจิวได้ ซันโฮ้วหนีไปแล้วก็เชิญซ้องกั๋งยกกองทัพเข้าตีเมือง เฮียเสียงกับทหารทั้งปวงชวนกันมาคำนับยอมสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งทั้งสิ้น ซ้องกั๋งมีความยินดีจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันอยู่ พอม้าใช้เข้าไปแจ้งว่าซือจินจับซันโฮ้วได้ บัดนี้ตั้งมั่นอยู่ในเมืองซิมจิว ซ้องกั๋งแจ้งความก็ดีใจ ครั้นเลี้ยงกันเสร็จแล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองตรงไปถึงเมืองซิมจิว ซือจินก็ออกมาต้อนรับเชิญซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงเข้ามายังที่ว่าราชการ ขุนนางในเมืองซิมจิวชวนกันมาอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์กับซ้องกั๋งทั้งสิ้น แล้วทหารก็คุมตัวซันโฮ้วมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ซ้องกั๋งจึงพูดว่าท่านนี้คิดกบฏโทษมากต้องเอาเข้าไปชำระในเมืองตังเกีย ก็สั่งให้เอาตัวซันโฮ้วจำไว้รอคอยกองทัพเบ๊เหล็งอยู่
ฝ่ายเบ๊เหล็งกับนายทหารทั้งปวงแจ้งว่า ซ้องกั๋งหักเมืองซิมจิวเมืองเลงพวนจิว ได้แล้วก็ยินดี ให้ทหารอยู่รักษาเมืองบูเน่งจิวแล้วยกกองทัพคุมตัวซันปิวออกจากเมืองมายังเมืองซิมจิว ก็ชวนกันเข้าไปคำนับแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ แล้วพาตัวซันปิวเข้ามาคุกเข่าคำนับ ซ้องกั๋งสั่งให้เอาตัวซันปิวจำไว้ด้วยกับซันโฮ้ว จัดให้ขุนนางในเมืองซิมจิวไปรักษาหัวเมืองที่ตีไว้ได้ทุกๆ เมืองแล้วจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นที่สำราญ ซ้องกั๋งจึงพูดว่าบัดนี้การศึกเมืองฮ่อปักทิศเหนือก็เรียบร้อยราบคาบแล้ว จำจะยกกองทัพกลับเข้าเมืองหลวง เชิญพี่น้องทั้งปวงกินโต๊ะเสพสุราให้เป็นสุขสักวันหนึ่ง การศึกครั้งนี้ก็ได้อาศัยพี่น้องทั้งหลายช่วยกันจึงสำเร็จได้
พูดแล้วก็เอาเงินทองสิ่งของออกแจกไพร่พลตามสมควร เสร็จแล้วซ้องกั๋งให้ทหารรื้อบ้านเรือนซันโฮ้วที่ปลูกสร้างเหมือนพระราชวังนั้นเสีย แต่บรรดาภรรยาของซันโฮ้วที่ไปฉุดลากข่มขืนเอามานั้นก็ปล่อยให้กลับคนไปบ้านเรือนตามเดิม เกลี้ยกล่อมให้ราษฎรไพร่บ้านพลเมืองทำมาหากินเป็นปกติจัดขุนนางให้รักษาเมืองซิมจิว แล้วซ้องกั๋งก็เตรียมการจะยกกองทัพกลับ จึงเอาทหารเมืองฮ่อปักที่มีฝีมือเข้มแข็งมาด้วยทั้งสิ้น ให้กวนเส็งยกล่วงหน้าไปเมืองเล่งจิว บอกให้ลี้จุนยกทัพเรือกลับไปพร้อมกัน ให้ไตจง เบ๊เหล็งรีบเข้าไปเมืองหลวงถือหนังสือไปถึงซกไทอวยฉบับหนึ่ง กราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ทรงทราบ แล้วซ้องกั๋งก็ยกกองทัพใหญ่ออกจากเมืองซิมจิว มาเมืองพวนจิวก่อน โลวจุนหงีกับเฮียเสียงก็ออกมาต้อนรับเชิญซ้องกั๋งเข้าไปในเมือง ซ้องกั๋งก็จัดให้เฮียกังอยู่รักษาเมืองเลงพวนจิวแล้วซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็ยกทัพกลับมา
ฝ่ายเบ๊เหล็งเอาจักรลม จักรไฟสวมใส่เท้ากับไตจงสองนายเดินทางได้วันละหมื่นลี้สามเวลาก็มาถึงเมืองตังเกีย ไตจงนำเบ๊เหล็งไปบ้านซกไทอวยแจ้งความซึ่งปราบปรามเมืองฮ่อปักเรียบร้อย จับตัวซันโฮ้ว ซันปิวได้ให้ซกไทอวยฟังทุกประการ แล้วว่าซ้องกั๋งยกกองทัพกลับแต่ให้ข้าพเจ้าทั้งสองรีบมาแจ้งความก่อนก็ส่งหนังสือให้ ซกไทอวยรับมาฉีกออกอ่านแจ้งความเหมือนคำไตจงก็ยินดี จึงจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงไตจงกับเบ๊เหล็งแล้วก็สั่งให้พักอยู่ที่กงก๊วนก่อน ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเช้าซกไทอวยเข้าไปเฝ้ากราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ว่า ซ้องกั๋งไปปราบปรามเมืองฮ่อปักจับซันโฮ้ว ซันปิวได้ บัดนี้ยกกองทัพกลับมาแล้วแต่ยังไม่ถึง ใช้ให้ไตจงกับเบ๊เหล็งรีบมากราบทูลให้ทรงทราบก่อน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ไต้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดีจึงสั่งให้นายทหารทั้งสองเข้าไปเฝ้า ไตจง เบ๊เหล็งคุกเข่าถวายบังคมตามธรรมเนียม พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็พระราชทานสุราให้นายทหารทั้งสองคนคนละสามถ้วย จึงตรัสถามซกไทอวยว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาใกล้จะถึงอยู่แล้วจะจัดให้ผู้ใดไปคอยรับดี
ซกไทอวยกราบทูลว่า ซ้องกั๋งกับพวกพ้องมีความชอบมากเชิญพระองค์เสด็จออกไปรับห่างเมืองสักสิบลี้ ให้ซ้องกั๋งกับทหารมีนํ้าใจจะได้ทำราชการฉลองพระคุณสืบไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบจึงสั่งขุนนางเจ้าพนักงานให้เตรียมการไว้ ไตจงกราบทูลว่าทางซึ่งจะยกกองทัพเดินทางมานั้นไกลนักอีกสักสามเดือนจึงจะถึง ข้าพเจ้าทั้งสองนี้มาด้วยความรู้จึงเร็วขอพระองค์จงรออยู่ก่อน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังไตจงกราบทูลจึงรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานรอไว้ ให้ไตจง เบ๊เหล็งไปพักอยู่ที่กงก๊วนคอยท่ากองทัพซ้องกั๋งมาถึงจึงจะเลื่อนยศให้ ไตจง เบ๊เหล็งก็ถวายบังคมลามาพักอยู่ที่กงก๊วนตามรับสั่ง ครั้นซ้องกั๋งเดินกองทัพมาใกล้จะถึงเมืองตังเกีย ม้าใช้ก็รีบมาแจ้งกับซกไทอวย ๆ จึงเข้าเฝ้ากราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบ แล้วจึงรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานเตรียมการไว้ให้พร้อม พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ทรงรถออกจากพระราชวังขุนนางและทหารก็นำตามเสด็จ ห่างเมืองตังเกียประมาณทางสิบลี้ พอกองทัพยกมาถึงซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงแจ้งความก็ชวนกันมาคุกเข่าถวายบังคมอยู่ตรงหน้าพระที่นั่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห้นซ้องกั๋ง โลวจุนหงีกับพวกทหารทั้งปวงก็มีพระทัยยินดี จึงตรัสแก่ซ้องกั๋งว่าพวกท่านเหนื่อยนักจงพักก่อน ซ้องกั๋งกราบทูลว่า ซึ่งยกกองทัพไปปราบปรามครั้งนี้ก็เอาพระบารมีของพระองค์เป็นที่พึ่งจึงได้เมืองฮ่อปักเรียบร้อยราบคาบ ซึ่งพระองค์เสด็จพระราชดำเนินออกมาดังนี้พระคุณหาที่สุดมิได้ พวกข้าพเจ้าทั้งหลายมีโทษมาก พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า เรามารับเองไม่ควรจะมีโทษกับพวกท่านหรอก แต่การศึกครั้งนี้ท่านได้ทหารมามากหรือ ซ้องกั๋งกราบทูลว่าได้นายทหารมาคือซึงอาน นางเก็งเอ็งกุนจู๊เป็นภรรยาของเตียเช็ง เคียวเตาเช็งอาจารย์ และเฮียเสียงผู้หนึ่งกับนายทหารเหล่านี้มีความชอบปราบเมืองฮ่อปักจนราบคาบ
ซกไทอวยจึงกราบทูลว่า การที่ท่านแม่ทัพได้ทหารมาบำรุงแผ่นดินครั้งนี้ก็เพราะบารมีของพระองค์ ขอเชิญเสด็จกลับเข้าพระราชวังเถิดจะได้จัดการต่อไป ซ้องกั๋งได้ฟังซกไทอวยเชิญเสด็จกลับก็จัดทัพเป็นกระบวนแล้วพระเจ้าซ้องฮุยจงเสด็จพระราชดำเนินมาในกองทัพ ขุนนางราษฎรชาวเมืองก็ตั้งเครื่องบูชาสองข้างทางตลอดมาจนถึงพระราชวังก็เสด็จขึ้น ซ้องกั๋งจึงพักกองทัพอยู่นอกเมือง รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งนำพวกพ้องกับนายทหารเมืองฮ่อปักเข้าเฝ้าคุกเข่าถวายบังคมพร้อมกัน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็พระราชทานสุราใส่ถ้วยทองคำของสำหรับเสวยให้ซ้องกั๋งดื่ม แล้วจึงตรัสถามว่า ท่านไปทำศึกเมืองฮ่อปักครั้งนี้พี่น้องเป็นอันตรายบ้างหรือไม่ ซ้องกั๋งกราบทูลว่าซึ่งพี่น้องทั้งปวงมิได้เป็นอันตรายก็เพราะบารมีของพระองค์ แต่นายทหารเมืองฮ่อปักที่สามิภักดิ์ใหม่ล้มตายเสียบ้าง ข้าพเจ้าได้จัดให้อยู่รักษาเมืองหลายนาย ที่มากับข้าพเจ้าก็มากอยากจะทำราชการฉลองพระคุณสืบไป พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ยินดี จึงรับสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงแล้ว พระราชทานเงินทองกับเสบียงอาหารไปแจกจ่ายให้ทหารทั่วทุกตัวคน ครั้นจัดการเสร็จแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสกับซ้องกั๋งว่า พวกท่านครั้งนี้มีความชอบมากเหน็ดเหนื่อยมาจงไปพักให้สบายก่อน ซ้องกั๋งกับพวกทหารก็ถวายบังคมลากลับมาค่าย รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งคุมตัวซันโฮ้วซันปิวไปมอบให้คูมิดไซขุนนางผู้ใหญ่นำขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าซันโฮ้ว ซันปิวมีโทษมากให้เอาตัวไปตระเวนแล้วทำโทษตามพระราชกำหนดอย่าให้คนทั้งปวงดูเยี่ยงอย่างสืบต่อไป แล้วแต่งให้ขุนนางไปตรวจดูแขวงเมืองฮ่อปัก ถ้าเมืองใดราษฎรอดอยากขัดสนก็ให้ยกภาษีอากรเสียสามปีแล้วเสด็จขึ้นข้างใน คูมิดไซก็เอาตัวซันโฮ้ว ซันปิวไปตระเวนรอบเมืองแล้วก็ฆ่าเสีย จึงจัดขุนนางให้ไปเมืองฮ่อปักตามสั่ง ซ้องกั๋งกับพวกทหารก็พักอยู่ ณ ค่ายนอกเมืองตังเกียคอยฟังข่าวราชการอยู่
ฝ่ายท่องกวนซึ่งกราบทูลอาสาพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ยกไปปราบปรามโจรทิศใต้นั้น ครั้นไปถึงกลางทางข่าวว่าฮองละกับอองเข่งมีกำลังมากตีแขวงทิศใต้ ทั้งนายทหารและไพร่พลก็มีฝีมือและวิชาความรู้เข้มแข็ง ท่องกวนตกใจไม่อาจจะยกกองทัพไปสู้รบ ครั้นจะถอยกลับก็กลัวมีความผิดจึงแกล้งทำเป็นป่วยมิได้ออกว่าราชการ นายทหารแจ้งดังนั้นก็มีความวิตก ปรึกษากันทำหนังสือบอกข้อราชการเข้ามาเมืองหลวง ขุนนางเจ้าพนักงานนำขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงฟังมิได้ทราบว่าเป็นอุบายก็ตกพระทัย จึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวง ซัวเกียไทซือขุนนางกังฉินพวกท่องกวนเฝ้าอยู่ได้ยินก็รู้ในอุบายจึงกราบทูลว่า ถ้าท่องกวนแม่ทัพป่วยก็ต้องมีตราให้หากองทัพกลับมาก่อนแล้วจึงจัดกองทัพยกไปปราบพวกโจรครั้งหลัง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เห็นชอบด้วยก็รับสั่งให้มีตราหากองทัพกลับ ท่องกวนได้แจ้งก็มีความยินดียกกองทัพมาถึงเมืองหลวงก็แกล้งทำเป็นป่วยอยู่ที่บ้านมิได้เข้าไปเฝ้า
๑๐๑
ฝ่ายซัวเกียไทซือตั้งแต่ซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมาแล้วกลัวว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ก็มีใจอิจฉา ปรึกษากับกอกิวจะแกล้งให้พวกซ้องกั๋งเป็นอันตรายก็ยังไม่มีอุบายสิ่งใด พอท่องกวนลอบมาหาซัวเกีย กอกิวก็ออกมาต้อนรับเชิญเข้าไปข้างในคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วท่องกวนจึงพูดว่าหัวเมืองทิศตะวันตกนั้นอองเข่งไปตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องเจ้าฮ่วยไซยี่ห้อเรียกว่าเฮงก๊กเที่ยวตีได้เมืองขึ้นไว้เป็นอันมาก เพราะนายทหารมีความรู้วิเศษต่างๆ บัดนี้ซ้องกั๋งมีความชอบมากพระเจ้าแผ่นดินจะตั้งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ พวกเราทั้งหลายมิพากันตกต่ำไปหรือ ท่านทั้งสองช่วยกันทูลให้พวกซ้องกั๋งยกกองทัพไปปราบเมืองฮวยไซเห็นจะสู้ทหารและไพร่พลอองเข่งไม่ได้ ซ้องกั๋งและพวกพ้องคงตายสิ้นเราจึงจะมีความสุข ซัวเกีย กอกิวก็เห็นชอบปรึกษากันแล้วต่างคนก็กลับมาบ้าน
และอองเข่งนั้น เดิมเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงแต่กอกิวยังไม่ได้เป็นขุนนาง เที่ยวอยู่ ณ เมืองเล่งจิวตำบลเล่งเปียกุ้ย พอป่วยลงยังมีชายผู้หนึ่งแซ่ลิวชื่อซิหยง ตั้งโรงเตี๊ยมให้ผู้คนที่ไปมาพักที่ตำบลเล่งเปียกุ้ย เห็นกอกิวเจ็บป่วยมาช้านานเงินไม่มีจะใช้ ลิวซิหยงก็เอาเงินให้สิบตำลึง กอกิวรักษาตัวหายกลับเข้าเมืองตังเกียไม่ช้านานกอกิวเข้าทำราชการได้เป็นขุนนางตำแหน่งที่ไทอวย ลิวซิหยงก็มาทำราชการได้เป็นขุนนางนายทหาร ครั้นทราบว่ากอกิวได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ก็ไปหา กอกิวออกต้อนรับเข้าไปข้างในจึงพูดกับลิวซิหยงว่า ข้าพเจ้าจะหาที่ขุนนางนายทหารใหญ่ ให้ท่านว่ากล่าวฉลองพระคุณที่อุปถัมภ์ข้าพเจ้ามาท่านอย่าวิตกเลย กอกิวจึงถามเตียเปียนขุนนางสำหรับใช้ว่าเห็นมีที่ตำแหน่งอะไรว่างบ้าง เตียเปียนว่าครั้งนี้เจ้าเมืองทั้งหกจัดให้ทหารเอกมาหกนาย ขอลองฝีมือกับทหารเมืองตังเกีย ถ้าสู้ฝีมือไม่ได้เมืองทั้งหกจะเข้ามาอ่อนน้อม แม้นชนะทหารเมืองตังเกียก็ต้องไปอ่อนน้อมเหมือนกัน จึงรับสั่งให้อองเข่งขุนนางนายทหารทดลองฝีมือกับนายทหารหัวเมือง นายทหารหกเมืองสู้ฝีมืออองเข่งไม่ได้อองเข่งฆ่าตายสิ้น จึงรับสั่งตั้งให้อองเข่งเป็นโตวจงก๊วนขุนนางนายทหารใหญ่ไปกำกับเมืองทั้งหก อีกสี่เดือนครบกำหนดอองเข่งก็จะต้องออกไปถ้าท่านจะตอบแทนคุณลิวซิหยงจงขอตำแหน่งที่นั้นให้กับอองเข่งก็สมควร กอกิวจึงหาตัวอองเข่งมาพูดว่าเรามีพวกพ้องอยู่ผู้หนึ่งชื่อลิวซิหยงมีคุณต่อเรามากคิดจะแทนคุณ จึงให้หาท่านมาปรึกษาขอที่จงก๊วนจะกราบทูลให้ลองสู้ฝีมือกับท่าน จงแกล้งทำเป็นแพ้แก่ลิวซิหยง แล้วเราทูลให้ท่านมียศใหญ่ยิ่งขึ้นไป พูดแล้วก็เอาเงินห้าสิบตำลึงส่งให้อองเข่ง ๆ ว่าข้าพเจ้ารับเงินของท่านไม่ได้หรอก ถ้าสืบต่อไปมีคนรู้จะเกิดความพูดแล้วก็กลับมา กอกิวเข้าไปข้างในเล่าความซึ่งพูดกับอองเข่งให้ลิวซิหยงฟังทุกประการ
ฝ่ายอองเข่งกลับมาถึงบ้านเล่าความให้ภรรยาฟัง ภรรยาจึงว่าถ้าไม่ทำแพ้ยกที่จงก๊วนให้กอกิวก็คงโกรธคิดพยาบาทต่อไป ท่านจงยกให้ยอมแพ้เสียเถิด อองเข่งได้ฟังก็ไม่เชื่อภรรยาห้าม ครั้นรุ่งขึ้นเช้ากอกิวก็เข้าเฝ้ากราบทูลว่ายังมีทหารผู้หนึ่งขอทดลองฝีมืออีก ถ้าผู้ใดมีชัยชนะจะตั้งให้เป็นที่จงก๊วนขุนนางนายทหารใหญ่ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็โปรดให้ลองฝีมือกัน กอกิวจึงให้หาตัวลิวซิหยงกับอองเข่ง มาทดลองฝีมือหน้าพระที่นั่ง อองเข่งเอาทวนแทงแต่เบา ๆ ถูกลิวซิหยงล้มลงบรรดาขุนนางก็ร้องว่าแพ้อองเข่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็เสด็จขึ้น ลิวซิหยงได้รับความอัปยศจึงไปหากอกิวที่บ้านแล้วพูดว่าท่านล่อลวงข้าพเจ้าให้ได้รับความอับอายยิ่งนัก กอกิวว่าท่านอย่าวิตกอองเข่งยังอยู่ในบังคับเรา ๆ จะแก้แค้นตอบแทนให้ แล้วใช้ทหารสิบนายไปคิดฆ่าอองเข่งเสียให้ตาย พวกทหารที่รักใคร่ก็มาแจ้งกับอองเข่ง ๆ จึงคิดว่าถึงกอกิวจะพยาบาทเราไม่ออกไปเที่ยวอุตส่าห์รักษาตัวอยู่ให้ครบสี่เดือน รับตราตั้งไปว่าราชการที่อื่นแล้วก็จะทำอะไรเราไม่ได้ พูดดังนั้นแล้วก็ยกโต๊ะเครื่องบูชามาคำนับเทพยดาที่หน้าบ้าน
ขณะนั้นเกิดอัศจรรย์โต๊ะและกระถางธูปลอยกลับเข้าในเรือน อองเข่งเห็นก็โกรธ ทุบกระถางธูปและโต๊ะเครื่องบูชาแตกหัก ไม้โต๊ะกระเด็นถูกแขนอองเข่งเจ็บปวดยิ่งนัก อองเข่งก็ออกจากบ้านมาเที่ยวจะซื้อยาทาและรับประทาน พบหลีเกียดหมอดู อองเข่งก็เข้าไปคำนับ หลีเกียดจึงทำนายว่าท่านเคราะห์ร้ายต้องระวังตัวให้ดีจะมีโทษแต่ไม่ถึงแก่ชีวิต อองเข่งได้ฟังก็ลาไปซื้อยากลับมาถึงกลางทางพบพวกทหารแจ้งกับอองเข่งว่า กอกิวมาตรวจทหารเป็นหลายวันก็มิได้พบท่าน บัดนี้กอกิวมาตรวจที่ค่ายอีกจึงใช้พวกข้าพเจ้ามาตาม อองเข่งได้ฟังก็ตกใจรีบตรงมาค่ายคำนับกอกิวเป็นอันดี กอกิวแกล้งทำเป็นตรวจทหารทั้งปวงอยู่ เห็นอองเข่งมาก็ถามอองเข่งว่า มีรับสั่งให้เรามาตรวจทหารเป็นหลายเวลาเหตุใดเจ้าจึงไม่มาคอยรับตรวจ
อองเข่งตอบว่าเวลาคืนวานนี้ข้าพเจ้าตั้งโต๊ะจุดธูปเทียนบูชาเทพยดาเผอิญเกิดวิปริต กระถางปักธูปและเครื่องบูชานั้นลอยกลับเข้ามาในเรือนข้าพเจ้าเห็นการเป็นอัศจรรย์ จึงเอาไม้ฟาดโต๊ะแตกกระเด็นถูกแขนซ้ายฟกช้ำนัก ข้าพเจ้าจึงไปเที่ยวซื้อเครื่องยามาทาและรับประทานจึงไม่แจ้งว่าท่านจะมาตรวจการ กอกิวว่าเมืองหลวงประกอบด้วยความเจริญ ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทั่วทั้งพระราชอาณาเขต ทำไมท่านจึงเอาเหตุซึ่งเป็นของร้ายมากล่าวให้เป็นลางแก่บ้านเมืองจนราษฎรพากันเคืองลือว่านิมิตร้ายบังเกิดในเมืองหลวง ข้อหนึ่งเรารับอำนาจแต่พระเจ้าแผ่นดินมาตรวจทหาร ท่านมิได้อ่อนน้อมคำนับตามธรรมเนียม แล้วเสพสุรามาทุ่มเถียงขัดขวางในราชการนั้นมีความผิดมาก จึงสั่งทหารให้ยุดตัวอองเข่งคว่ำลงจะตี
อองเข่งโกรธจึงเถียงว่าเราไม่มีข้อผิดท่านจะมาทำโทษโบยตีนั้นเราก็เป็นข้าราชการมีบรรดาศักดิ์เหมือนกัน อีกประการหนึ่งท่านคิดอ่านจะแก้แค้นแทนลิวซิหยงหรือ กอกิวเห็นอองเข่งพูดถูกต้องจึงห้ามทหารมิให้ตีแล้วให้ทหารคุมตัวมาแจ้งความแก่ขุนนางผู้ใหญ่ตามอุบาย ขุนนางทั้งปวงสำคัญว่าเป็นจริงจึงไม่สงสัย จึงพูดกับกอกิวว่าท่านจะให้ข้าพเจ้าปรึกษาโทษแต่ลำพังกันไม่ได้ ด้วยอองเข่งเป็นขุนนางในตำแหน่งเวลาพรุ่งนี้จึงจะนำความขึ้นกราบทูล ท่านจงเอาตัวอองเข่งไปมอบผู้คุมรักษาไว้ให้มั่นคงเถิด อองเข่งว่าแต่เดิมข้าพเจ้ากับลิวซิหยงเป็นคนอริกัน กอกิวเป็นพวกลิวซิหยงจึงแต่งอุบายกล่าวโทษข้าพเจ้าข้อหนึ่ง เหตุนิมิตซึ่งเกิดนั้นข้าพเจ้ามิได้เอาเท็จมากล่าว ถ้าท่านทั้งปวงไม่เชื่อจงสืบถามชาวบ้านที่ใกล้เคียงดูเถิด ขุนนางผู้ใหญ่จึงพูดว่าตัวให้การรับเป็นข้อใหญ่ใจความควรฟังเอาคำกล่าวหาของกอกิวเป็นจริงตลอดเรื่องไม่ต้องไปสืบสวนให้ลำบากหรอก กอกิวจึงให้ทหารพาตัวไปจำไว้ ครั้นเวลารุ่งเช้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการ ขุนนางผู้ใหญ่ก็นำเรื่องความกอกิวกล่าวโทษและคำอองเข่งให้การรับขึ้นกราบทูล
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสว่า อองเข่งคนนี้เราเชื่อถือวางใจให้เป็นขุนนางกำกับทหารถึงแปดสืบหมื่นไม่ควรจะประพฤติการหยาบช้าเอาเหตุซึ่งวิปริตมากล่าวให้ร้ายแก่บ้านเมืองและดูหมิ่นขุนนางผู้ใหญ่เลย ซึ่งอองเข่งทำเช่นนี้มีความผิด ให้ขุนนางที่ปรึกษาปรับโทษตามกฎหมายสำหรับแผ่นดิน ขุนนางผู้ปรึกษากราบทูลว่า อองเข่งทำความผิดอย่างนี้มีโทษสี่สถานคือให้ถอดเสียจากที่ขุนนาง และสักหน้าเฆี่ยนยี่สิบทีเนรเทศให้พ้นบ้านเมือง โทษสี่สถานนี้จะให้ทำประการใดแล้วแต่จะโปรด พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสสั่งให้ลงโทษทั้งสี่สถานแล้วก็เสด็จขึ้น ขุนนางเจ้าพนักงานก็ให้ลงโทษแก่อองเข่งตามรับสั่ง ให้ทหารคุมตัวอองเข่งไปมอบผู้ว่าราชการเมืองลีจิวซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองซัวไซ อองเข่งต้องสักหน้าและเฆี่ยนได้รับความเจ็บอายคิดหมายจะล้างชีวิตกอกิวให้จงได้ จึงบอกผู้คุมว่าเราไม่มีความผิดต้องรับอาญาแล้วมิหนำซํ้าเนรเทศไปทางไกล เราจะขอแวะสั่งบุตรภรรยาและขอทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารไปรับประทานตามทางบ้าง ผู้คุมก็พาแวะเข้าไปที่บ้านอองเข่งสั่งภรรยาเสร็จแล้วเก็บสิ่งของบรรทุกเกวียนพาเอาบุตรชายอายุสี่ขวบไปด้วย ผู้คุมและอองเข่งขับเกวียนออกจากเมืองตังเกีย เดินทางไปได้สิบวันบุตรชายอองเข่งป่วยตาย อองเข่งมีความเสียใจอาลัยถึงบุตรเป็นอันมาก จึงหยุดทำการฝังศพในหนทางสามแพร่งสามวัน เงินทองที่เอาไปนั้นหมดไม่มีจะซื้อรับประทานจึงจับกระบองขึ้นรำทำเป็นท่าทีเข้าสู้ศึก ราษฎรชายหญิงพากันมาดูแล้วเอาอีแปะให้เป็นรางวัล อองเข่งรับเอาอีแปะแล้วบอกแก่ชายหญิงทั้งปวงว่า เราเป็นขุนนางฝ่ายบู๊อยู่เมืองตังเกีย มีผู้กราบทูลยุยงให้เจ้าแผ่นดินกระทำโทษและเนรเทศจากเมืองหลวงไปอยู่เมืองลีจิว หนทางที่จะไปข้างหน้านั้นยังไกลนัก ไม่มีสิ่งใดจะซื้ออาหารเลี้ยงชีวิต ท่านทั้งปวงมีจิตเมตตาให้ทานนั้นขอบคุณหาที่สุดมิได้
พูดแล้วควงกระบองหมุนไปโดยรอบเอากระบองโยนขึ้นไปประมาณห้าวา จึงเอามือซ้ายชูขึ้นกระบองก็ตกค้างอยู่ในระหว่างนิ้ว ชายหญิงที่มาดูสรรเสริญว่าท่านนี้ฝีมือกระบองไม่มีใครสู้ ยังมีชายผู้หนึ่งเห็นอองเข่งชำนาญในเพลงกระบอง และได้ยินถ้อยคำที่เล่าปรับทุกข์ก็คิดสงสารจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า ท่านจะไปยังเมืองลีจิวหนทางไกลอยู่ ได้อีแปะไปเล็กน้อยเท่านั้นที่ไหนจะพอ ท่านจงไปบ้านกับเราจะให้เงินไปซื้ออาหารรับประทานตามทาง พูดแล้วจูงมืออองเข่งพาไปบ้าน เชิญให้นั่งที่สมควรถามว่าท่านมีชื่อและแซ่ประการใดทำไมจึงต้องโทษเล่า อองเข่งบอกชื่อและแซ่แจ้งความตามซึ่งกอกิวพาลเอาผิดนั้นให้ฟังทุกประการแล้วว่า ตัวท่านชื่อและแซ่อย่างไรจงบอกให้แจ้ง ชายผู้นั้นจึงบอกว่าแซ่เก็งชื่อตวนเห็นท่านเป็นคนจะมีวาสนาและฝีมือจึงมีใจรักหวังจะผูกพันเป็นไมตรีไว้ ซึ่งท่านจะไปเมืองลีจิวนั้นจงไปเที่ยวถามหาน้องชายเราให้พบ ได้ตั้งโรงเตี๊ยมขายของอยู่ในท้องตลาดเราจะมีหนังสือให้ท่านไปฉบับหนึ่ง อองเข่งมีความยินดีตอบว่า ท่านสงเคราะห์ครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่ลืมพระคุณเลย เก็งตวนจึงเอาเงินยี่สิบห้าตำลึงแล้วเขียนหนังสือมอบให้ อองเข่งคำนับรับเอาเงินและหนังสือแล้วรีบมายังที่พัก ผู้คุมจึงพาอองเข่งมาถึงเขาจังเกียเนียแขวงเมืองลีจิว อองเข่งแวะเข้าไปซื้อของรับประทานในท้องตลาด เห็นหลีเกียดหมอดูเดินมาอองเข่งก็ตรงเข้าไปคำนับถามว่า ท่านซินแสจะไปข้างไหน หลีเกียดเห็นอองเข่งมาคำนับก็จำได้ ถามว่าเจ้ามาด้วยธุระอะไรในแขวงเมืองลีจิว อองเข่งตอบว่าเชิญท่านเข้าไปในโรงเตี๊ยม ข้าพเจ้าจะเล่าความให้ทราบ หลีเกียดก็เข้าไปในโรงเตี๊ยม อองเข่งจึงบอกเจ้าของโรงให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง เมื่อขณะเสพสุรานั้นอองเข่งพูดว่า ครั้งก่อนท่านซินแสทำนายว่าเคราะห์ร้ายจะต้องโทษ บัดนี้ก็เป็นเหมือนคำท่าน จึงแจ้งความแต่หนหลังให้ฟังทุกประการ หลีเกียดมีความสงสารจึงว่าเคราะห์ของท่านครั้งนี้ไม่สู้เป็นไรต่อไปจะยิ่งกว่านี้ อองเข่งได้ฟังก็ตกใจถามว่า สืบไปภายหน้าจะเป็นประการใด เชิญทำนายให้ข้าพเจ้าทราบเถิด หลีเกียดจึงเขียนคำโคลงมีความว่า “ถ้าพบปะพวกแซ่พังแล้วจะเกิดความ พ้นสามปีจึงจะสิ้นเคราะห์ นานไปคงได้พบกัน” เขียนแล้วส่งให้อองเข่งคำนับรับหนังสือทำนาย แล้วคิดเงินให้แก่เจ้าของโรงเตี๊ยม หลีเกียด อองเข่งต่างคนก็แยกทางกันไป ผู้คุมก็พาอองเข่งมาถึงตลาดในเมืองลีจิว
อองเข่งถามชาวตลาดว่าเก็งเจียตั้งโรงเตี๊ยมขายของอยู่แห่งใด ชาวตลาดชี้มือบอกให้ อองเข่งก็เข้าไปหาเก็งเจียถามว่าท่านมาแต่ไหนมีธุระสิ่งไรหรือ อองเข่งบอกว่าเก็งตวนพี่ท่านฝากหนังสือมาให้ เก็งเจียรับมาอ่านได้ความแล้วนึกสงสารจึงพูดว่าเราจะตามท่านเข้าไปขัดขวางจะได้ช่วยแก้ไข เก็งเจียก็จัดเงินและเสื้อผ้าพร้อมแล้วผู้คุมจึงพาตัวอองเข่งไปถึงบ้านผู้ว่าราชการเมืองเชิญหนังสือรับสั่งส่งให้ผู้ว่าราชการเมืองอ่านทราบความแล้ว จึงให้ทหารคุมตัวอองเข่งไปส่งให้เตียซีไคผู้คุม เก็งเจียก็ตามไปด้วย เตียซีไคพูดว่าคนโทษเมืองหลวงส่งออกมาแล้วต้องเฆี่ยนเสียร้อยทีจึงจำไว้ เก็งเจียเข้าไปพูดอ้อนวอนผู้คุมว่า อองเข่งไม่มีความผิดกอกิวขุนนางผู้ใหญ่พาลเอาโทษ ท่านจะเฆี่ยนตีจำจองก็บาปกรรมไม่ต้องการ จงเอาเงินห้าสิบตำลึงนี้ไว้ใช้สอยดีกว่า เตียซีไคได้เงินมีความยินดีจึงยกโทษเฆี่ยนแล้วปล่อยให้อองเข่งไปเที่ยวหากินตามท้องตลาด อองเข่ง เก็งเจียพากันเดินมาตามถนนใหญ่เป็นหนทางสี่แพร่ง อองเข่งจึงจับกระบองควงรำเป็นเพลงต่างๆ คนทั้งหลายชวนกันไปดูก็เอาอีแปะกองให้เป็นรางวัล แต่อีแปะกองอยู่นั้นประมาณห้าร้อย อองเข่งก้มลงจะหยิบ
ขณะนั้นอีตัดวิ่งมาปัดมือแล้วพูดว่าเจ้าหรือเป็นคนมีฝีมือรำกระบองดี อย่าเพิ่งเอารางวัลไปเลยจงมาต่อสู้ให้เห็นฝีมือก่อน อีตัดก็ควงกระบองรำเข้ามา อองเข่งควงกระบองรับต่อสู้กันได้ประมาณสามเพลง อองเข่งเอากระบองตีถูกขาอีตัดล้มลง อองเข่งเอาปลายกระบองจิ้มดินโสโครกกระทุ้งที่ปาก อีตัดได้ความเจ็บอายนึกแค้นอองเข่งเป็นอันมาก คนทั้งหลายสรรเสริญอองเข่งว่าฝีมือกระบองดีไม่มีใครสู้ได้ ครั้นเวลาเย็นอองเข่ง เก็งเจียก็พากันกลับมายังโรงผู้คุม เก็งเจียจึงบอกอองเข่งว่า เรามาอยู่ด้วยท่านหลายเวลาโทษทัณฑ์ก็เบาบางแล้วจะขอลาไปก่อน ท่านจงเอาเสื้อสองชั้นนี้ไว้ด้วย เราตัดเศษเงินใส่อยู่ในกลีบเสื้อสองร้อยตำลึง ถ้าขัดสนแล้วจงเลาะตะเข็บเอาเงินใช้สอยเถิด อองเข่งตอบว่า ท่านมีคุณต่อข้าพเจ้าครั้งนี้เปรียบเหมือนบิดา ท่านไปแล้วจงกลับมาเยี่ยมเยือนบ้างอย่าได้ทิ้งเสีย เก็งเจียตอบว่าเราจะช่วยสงเคราะห์ท่านไปกว่าจะพ้นโทษ พูดแล้วต่างคำนับกันตามธรรมเนียม เก็งเจียก็รีบมายังโรงเตี๊ยม อองเข่งอยู่ด้วยเตียซีไคผู้คุมได้ประมาณสามเดือน
ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อพังหงวนเป็นคนชาวเมืองตังเกีย ออกมาเป็นที่ชุนเหนียมคือนายอำเภอกองตระเวนในเมืองเกาลีกุ้ย ครั้นครบสามปีเจ้าเมืองก็เปลี่ยนเอาคนอื่นมาตั้งแทน พังหงวนต้องออกนอกราชการคิดจะกลับไปบ้านก็นึกอายภรรยาด้วยไม่มีเงินไปให้ เงินเดือนค่าจ้างที่ได้บ้างเล็กน้อยก็ใช้สอยเสียสิ้น จึงคิดอ่านประกอบยาวิเศษแก้โรคต่างๆ มาวางขายในท้องตลาดแขวงเมืองลีจิว พังหงวนขายเครื่องยาตั้งแต่เช้าจนบ่ายไม่มีผู้ใดซื้อมีความโกรธ นั่งบ่นด่าชาวตลาดชาวบ้านเหมือนคนบ้าแล้วก็ลุกขึ้นจับกระบองรำเป็นเพลงต่างๆ คนทั้งปวงก็พากันมาดู พังหงวนเห็นคนมายืนดูมากจึงพูดว่า เมื่อเราเรียกให้ซื้อเครื่องยาไม่มีใครมาแล ครั้นเรารำกระบองพากันมาดู พวกเมืองลีจิวนี้เหมือนกับคนโซเป็นโรคเรื้อน อาศัยวัดกินแต่สุกร โดนสุนัขกัดตาย คนที่มาดูฟังพังหงวนว่าก็มีความโกรธจึงพากันไปบอกกับอองเข่งว่า ชายคนหนึ่งมารำกระบองอยู่ที่ตลาด แล้วท้าทายให้พวกเรามาบอกเจ้าให้ออกไปต่อสู้ด้วย อองเข่งได้แจ้งมีความสงสัยจึงหยิบกระบองแล้วรีบมายังตลาด พังหงวนเห็นอองเข่งถือกระบองมายืนอยู่ จึงร้องถามว่าเจ้าเป็นคนฝีมือรำกระบองดีหรือ จะยืนนิ่งอยู่ทำไมเล่า จงเข้าตีกระบองให้เห็นฝีมือกันเถิด อองเข่งว่าตัวเราเป็นคนโทษจะไปต่อสู้เจ้าคนดีอย่างไรได้ พังหงวนแจ้งว่าอองเข่งเป็นคนโทษยิ่งมีความประมาท จึงว่าด้วยคำหยาบต่างๆ อองเข่งมีความโกรธสะกดใจไว้แล้วพูดว่า เรามาตีกระบองกันถ้าเกิดพลาดพลั้งไปถูกมีบาดแผลเจ้าจะไปฟ้องร้องเราดอกกระมัง พังหงวนตอบว่าถึงเจ้าจะตีเราหัวแตกเป็นประการใดยาวิเศษของเรามีแก้ไม่ต้องไปฟ้องร้องให้ป่วยการหรอก
พูดสัญญากันแล้วอองเข่งก็รำกระบองเข้าไปพังหงวนก็ตั้งท่ารับ แต่ต่อสู้กันได้ประมาณสิบเพลง อองเข่งเอากระบองตีถูกพังหงวนแขนซ้ายหัก พังหงวนล้มลงมีความโกรธมิได้พูดประการใด จึงเก็บเครื่องยาใส่ถุงย่ามรีบมาหาภรรยาเตียซีไค คำนับแล้วแจ้งความว่า เหตุใดสามีของพี่จึงใช้คนโทษไปตีเราจนแขนหักมีความโกรธแค้นเราสิ่งใดหรือ ถ้าพี่ไม่บอกสามีให้ทำโทษแก่อองเข่งแล้วข้าพเจ้าจะไปฟ้องต่อสู้ว่าราชการเมือง ภรรยาเตียซีไคได้ฟังก็ตกใจวิ่งเข้าจับแขนที่หักยกขึ้นดูแล้วก็ร้องไห้ จึงพูดว่าเจ้าเป็นแต่ลูกเรียงพี่เรียงน้องเรารักเหมือนร่วมท้องเดียวกัน ซึ่งอองเข่งบังอาจทำแก่เจ้านั้นเราจะบอกเตียซีไคให้ทำโทษถึงสาหัส เจ้าจงกลับไปรักษาตัวเสียให้หาย พังหงวนได้ฟังพี่ว่าค่อยคลายโกรธคำนับลากลับไปยังที่พัก ครั้นเวลาเย็นเตียซีไคกลับมาถึง ภรรยาจึงถามว่าท่านใช้อองเข่งไปตีพังหงวนน้องเราหรือ เตียซีไคว่าเราหาได้ใช้ไม่ ภรรยามีความโกรธจึงเอามือตบเข้าที่ปากแล้วพูดว่า อองเข่งกับพังหงวนมิได้เป็นอริวิวาทแก่กัน ถ้าตัวไม่ใช้ให้ไปทำที่ไหนจะทำได้เล่า เตียซีไคจึงสาบานว่า ถ้าเราใช้ให้อองเข่งไปตีพังหงวนแล้ว ขอให้เราเกิดวิบัติอันตรายต่างๆ และอองเข่งตีน้องเจ้าแขนหกนั้นเราจะเฆี่ยนอองเข่งเก้าร้อยเก้าสิบทีจะมาทะเลาะวิวาทกันทำไมไม่ต้องการ
ภรรยาได้ฟังเตียซีไคสาบาน และจะทำโทษอองเข่งให้ก็มีความยินดีจึงจัดหาอาหารเลี้ยงสู่กันกินเป็นปกติ ครั้นเวลารุ่งเช้าเตียซีไคจึงใช้อองเข่งไปซื้อกับข้าวของรับประทานในท้องตลาด อองเข่งก็ไปซื้อมาตามสั่งสิ่งของที่ซื้อมานั้นควรราคาและต่ำราคาบ้าง เตียซีไคแกล้งพาลพาโลว่าราคาแพงเอาสิ่งของคืนให้คิดเอาเงินแล้วเฆี่ยนตีประมาณสามสิบที บางเวลาก็ใช้อองเข่งให้เจาะไม้ถากไม้ อองเข่งก็ทำได้เหมือนตัวอย่างตามสั่ง เตียซีไคก็แกล้งพาลเอาผิดว่าเจาะคลาดบันทัดตัดตัวไม้ตายให้หาไม้มาใช้ อองเข่งเถียงว่าข้าพเจ้าเจาะตามเส้นตัดตามตัวอย่างแล้วจะให้ทำอย่างไรอีก เตียซีไคว่าทำของเสียแล้วยังเถียงอีกเล่า จึงเอาไม้เฆี่ยนอองเข่งประมาณห้าสิบที อองเข่งได้ความเจ็บปวดลำบากเหลือประมาณไม่รู้ที่จะทำประการใด ตั้งใจคอยเก็งเจียก็ไม่เห็นมา ครั้นจะออกไปหาก็ไม่ได้ด้วยผู้คุมกักขังไว้กวดขัน แต่เตียซีไคทำโทษเฆี่ยนตีอองเข่งประมาณเจ็ดร้อยที อองเข่งได้ความเจ็บลำบากไหวตัวไม่ได้ก็นอนครางอยู่
๑๐๒
ยังมีชายผู้หนึ่งชื่อเล่าโตวก๊วนอายุประมาณเจ็ดสิบปี ตั้งบ้านอยู่ใกล้เรือนเตียซีไค เห็นเตียซีไคเฆี่ยนอองเข่งทุกวันมีความเวทนา พออองเข่งเดินมาทำการที่หน้าบ้านจึงเรียกแวะเข้าไปบอกว่า เตียซีไคสัญญาไว้แก่ภรรยาจะเฆี่ยนเจ้าถึงเก้าร้อยเก้าสิบทีเจ้าจะทนได้หรือ อองเข่งจึงถามว่าข้าพเจ้าไม่มีความผิด ภรรยาเตียซีไคมีใจโกรธแค้นอย่างไรจึงให้เฆี่ยนตีข้าพเจ้า เล่าโตวก๊วนบอกว่า เจ้าตีพังหงวนผู้น้องแขนหักนางจึงให้สามีทำโทษแก่เจ้า อองเข่งจึงพูดว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าถึงอับจนไม่มีผู้ใดเป็นที่พึ่ง ท่านเป็นผู้ใหญ่คราวปู่เและบิดาจงช่วยกรุณาคิดอ่านให้ข้าพเจ้าพ้นภัยสักครั้งหนึ่งเถิด
เล่าโตวก๊วนจึงว่าเจ้าจะนิ่งอยู่อย่างนี้ที่ไหนได้ เงินของเจ้ามีบ้างหรือไม่เราจะซื้อแพรสีทับทิมสองม้วนไปให้แก่ภรรยาน้อยเตียซีไคขอโทษเสีย อองเข่งบอกว่าเงินทองข้าพเจ้ามีบ้างเล็กน้อยเห็นจะไม่พอ เล่าโตวก๊วนตอบว่าถ้าขาดเหลือเท่าไรเราจะช่วยเพิ่มเติมลงให้ อองเข่งจึงเลาะตะเข็บเสื้อเอาเศษเงินส่งให้ประมาณห้าสิบตำลึงแล้วกลับมา เล่าโตวก๊วนจึงซื้อผ้าแพรสีทับทิมสองไม้ไปให้แก่ภรรยาน้อยเตียซีไค พูดจายุยงให้นางมีความหึงภรรยาหลวงแล้วแจ้งความตามจะให้ขอโทษอองเข่งนั้นให้แจ้งทุกประการ ภรรยาน้อยเตียซีไคได้ของกำนัลมีความยินดีจึงว่า ท่านอย่าวิตกข้าพเจ้าจะอ้อนวอนเตียซีไคให้ยกโทษจงได้ ถึงมาตรว่าภรรยาหลวงจะขัดขวางอย่างไรก็ไม่ฟังเชิญท่านกลับไปเถิด เล่าโตวก๊วนก็กลับมาบ้าน ภรรยาน้อยเตียซีไคจึงมาหาเตียซีไคที่บ้านภรรยาหลวงแล้วพูดว่า อองเข่งเป็นคนรู้จักทำการงานทั้งปวง เวลาพรุ่งนี้จะทำงานปีที่บ้านข้าพเจ้า จะขอเอาตัวไปช่วยตักน้ำผ่าฟืนกว่าจะแล้วงาน เตียซีไคตอบว่าอองเข่งเป็นคนโทษส่งออกมาแต่เมืองหลวงแล้วกลับตีพังหงวนน้องภรรยาเราแขนหักมีโทษเป็นสองซ้ำ จำจะต้องเฆี่ยนตีให้ครบจำนวน เจ้าจะเอาไปใช้ยังไม่ได้ ภรรยาน้อยได้ฟังสามีพูดเช่นนั้นมีความน้อยใจจึงอ้อนวอนตัดพ้อต่างๆ ภรรยาหลวงได้ฟังภรรยาน้อยพูดตัดพ้อจะให้ยกโทษอองเข่งก็มีความโกรธ จึงพูดกับเตียซีไคว่า ภรรยาของท่านมีจิตรักใคร่อองเข่งแล้วท่านจงปล่อยให้ไปอยู่ด้วยกันเป็นไรเล่า ภรรยาน้อยได้ยินภรรยาหลวงว่าเหน็บแนมเลียดสีมีความแค้นจึงตอบว่า เตียซีไคสามีมาอยู่ด้วยเจ้าหลายคืนแล้วไม่หนำใจจะเอาอองเข่งไว้อีกคนหนึ่งก็ตามใจของเจ้าเราไม่ต้องการ ทั้งสองข้างต่างเถียงตบตีกันถึงสาหัส เตียซีไคห้ามปรามทั้งสองฝ่ายมิให้วิวาทกัน ภรรยาหลวงว่าสามีเข้าด้วยภรรยาน้อย ภรรยาน้อยก็ว่าเข้าด้วยภรรยาหลวง ต่างคนต่างโกรธเตียซีไคเป็นอันมาก ภรรยาทั้งสองก็ไม่หุงหาอาหารรับประทาน ครั้นเวลาค่ำก็พากันปิดประตูเสีย ไม่ให้เตียซีไคเข้าไปนอนในห้องเรือน เตียซีไคคิดว่าภรรยาทั้งสองโกรธเพราะอองเข่งเป็นต้นเหตุให้คิดแค้นอองเข่งเป็นอันมาก จึงเอาไม้ตีหลังอองเข่งประมาณห้าสิบที อองเข่งเจ็บเหลือทนมีความพยาบาทจะฆ่าเตียซีไคให้จงได้ พอเตียซีไคใช้อองเข่งขนฟืนมาสุมไฟ อองเข่งเห็นเตียซีไคยืนผินหลังไม่ทันระวังตัว อองเข่งจับไม้ฟืนตีถูกสมองศีรษะเตียซีไคแตกล้มลงขาดใจตาย อองเข่งก็หักเครื่องจำออกเสียรีบหนีไปทางประตูเมืองทิศตะวันออก พวกผู้คุมรองและคนใช้ก็พากันไล่ติดตามไปประมาณยี่สิบลี้หาหันไม่จึงพากันกลับมา ภรรยาเตียซีไคทั้งสองจึงไปแจ้งความแก่ผู้ว่าราชการเมืองลีจิว จึงมีหนังสือและเขียนรูปอองเข่งแจกไปแก่ด่านทางและหัวเมืองทั้งปวง ความในหนังสือนั้นว่า “ผู้ใดจับตัวอองเข่งมาส่งได้จะให้เงินพันตำลึงเป็นรางวัล” นายด่านและราษฎรได้แจ้งในหนังสือแล้วพากันเที่ยวสืบเสาะจะจับอองเข่งไปส่งเอารางวัล
ฝ่ายอองเข่งหนีมาถึงตำบลย่งตินเสียจึงแวะเข้านั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมแลเห็นหลีเกียดเดินทางมาหน้าโรง จึงร้องทักว่าท่านซินแสจะไปข้างไหนเชิญแวะก่อน หลีเกียดจึงถามว่าเจ้าหนีมาหรือ อองเข่งก็แจ้งความตามเหตุให้ฟังทุกประการแล้วพูดว่า เชิญท่านซินแสเสพสุราสนทนากันให้สบายเสียก่อนจึงค่อยกลับไป หลีเกียดตอบว่าจะพานั่งเสพสุราอยู่ในโรงเตี๊ยมนั้นไม่ได้ ด้วยเจ้าเมืองลีจิวมีหนังสือประกาศด่านทางไว้แข็งแรงนัก ถ้าผู้ใดรู้เรื่องเข้าแล้วเจ้าจะได้รับความลำบาก จงไปที่บ้านเราจะได้บอกกล่าวชี้แจงการทั้งปวงให้ตลอด
พูดเท่านั้นแล้วก็พาอองเข่งมาบ้านหลีเกียดจึงให้คนใช้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน ครั้นกินโต๊ะแล้วอองเข่งจึงถามว่า ข้าพเจ้าหนีไปครั้งนี้จะไปทางทิศไหน และจะไปสำนักที่บ้านผู้ใดจึงจะตั้งตัวได้ หลีเกียดเขียนคำโคลงลงในธงเป็นคำทำนายสี่บทมีความว่า “ให้เปลี่ยนแซ่เปลี่ยนชื่อเสียก่อน ถ้าพบปะหญิงแซ่ต้วนแล้ว จงเป็นไมตรีไว้จึงจะตั้งตัวได้มีชื่อเสียงขึ้น และในระหว่างนี้ไม่มีผู้ใดคิดทำร้ายท่านได้ ด้วยวาสนาของอองเข่งจะได้เป็นอ๋อง” เขียนแล้วส่งให้ จึงเปลี่ยนแซ่อองเป็นหลีชื่อตัดแล้วให้พรเป็นอันมาก
อองเข่งคำนับรับพรและหนังสือกับชื่อแซ่แล้วพูดว่า ข้าพเจ้าคิดจะไปอยู่ที่ตำบลกีจิวแต่ไม่รู้จักชอบพอกับผู้ใด หลีเกียดบอกว่าเจ้าจะไปอยู่ที่ตำบลกีจิวนั้นดีนัก ด้วยบิดาเราเป็นใหญ่อยู่ในตำบลนั้น เราจะมีหนังสือคำนับไปถึงให้ช่วยอุปถัมภ์เลี้ยงดูให้เป็นสุขจึงเขียนหนังสือแจ้งความถึงไซก๋งผู้เป็นบิดาให้ช่วยสงเคราะห์อองเข่ง เขียนแล้วเอาหนังสือส่งให้ อองเข่งรับหนังสือคำนับลาไปถึงตำบลกีจิว จึงเข้าไปหาไซก๋งคำนับแล้วส่งหนังสือให้ ไซก๋งฉีกผนึกออกอ่านเข้าใจในข้อความตามเรื่องอองเข่งแล้วพูดว่า เจ้าเป็นครูทหารในเมืองตังเกียรู้ขนบธรรมเนียมชำนิชำนาญ ทหารเราก็มีอยู่หกสิบคนแต่ไม่สู้ว่องไว เจ้ามาอยู่ด้วยกับเราก็ดีแล้ว จะได้ให้ฝึกหัดทหารให้คล่องแคล่วในเพลงอาวุธ สำหรับจะได้ปราบปรามพวกโจรในตำบลนี้แล้วจัดที่ให้อยู่ตามสมควร อองเข่งซึ่งเปลี่ยนชื่อหลีติดอยู่ด้วยไซก๋งนั้นมีความเพียรมิได้เกียจคร้าน เวลาเช้าเย็นก็ฝึกหัดทหารให้ชำนาญในการรบ ไซก๋งมีความเมตตาแก่หลีติดเป็นอันมาก
อยู่มาเวลาวันหนึ่งทหารในเมืองลีจิวถือหมายประกาศมาป่าวร้องว่า อองเข่งเป็นนักโทษส่งออกมาแต่เมืองหลวงจำไว้ที่เมืองลีจิว อองเข่งบังอาจตีเตียซีไคผู้คุมตายหนีไป ถ้าอองเข่งหลบหนีมาอยู่ในแขวงอำเภอผู้ใด ก็ให้นายอำเภอและราษฎรช่วยกันจับตัวไปส่งจะให้เงินสองพันตำลึงเป็นบำเหน็จ ไซก๋งแจ้งความตามหมายประกาศมีความวิตกเป็นอันมาก จึงบอกหลีติดว่าเจ้าจะอยู่ด้วยเราต่อไปนั้นไม่ได้ ถึงเจ้าเปลี่ยนแซ่และชื่อก็จำตำหนิรูปพรรณได้ อนึ่งในแขวงจังหวัดทั้งปวงก็ได้แต่งผู้คนเที่ยวสืบเสาะหลายหมวดหลายกอง เราเห็นว่าจะไม่พ้นภัยเป็นแท้ เจ้าจงหนีตระหลบหลังเข้าไปอยู่ด้วยเก็งเจียในท้องตลาดเมืองลีจิวเถิด ด้วยพวกในเมืองนั้นสำคัญแน่ว่าเจ้าหนีออกมาภายนอก บอกแล้วจึงเขียนหนังสือฝากฝังแจ้งความไปถึงเก็งเจียฉบับหนึ่ง แล้วจัดกระบี่กับกระบองและธงยี่ห้อมีอักษรบอกว่าหลีติดเป็นครูฝึกหัดทหารมอบให้ หลีติดคำนับรับหนังสือและสิ่งของแล้วลากลับมายังโรงเตี๊ยมนั้น เวลาค่ำได้ยินเสียงในโรงอื้ออึงไม่แจ้งว่าเป็นเหตุประการใด จึงแอบเข้าไปดูทางหลังโรงเห็นฮั่งเซียงคุมพวกผู้ร้ายประมาณยี่สิบคนเข้าปล้นชิงเอาทรัพย์สิ่งของเก็งเจีย ๆ ต่อสู้ด้วยผู้ร้ายมีบาดเจ็บหลายแห่ง หลีติดเอากระบองตีถูกติรษะฮั่งเซี่ยงแตกเป็นสองซีกขาดใจตาย พวกผู้ร้ายเหล่านั้นเห็นฮั่งเซียงเป็นอันตรายก็พากันหนีไปสิ้น เก็งเจียเห็นอองเข่งมาช่วยไม่แจ้งว่าผู้ใดจึงเดินเข้าไปใกล้ถามว่าอองเข่งหรือ อองเข่งตอบว่าเราชื่อหลีติดไม่ได้ชื่ออองเข่ง เก็งเจียจำเสียงได้ก็เข้าใจว่าแปลงชื่อ จึงเชิญหลีติดขึ้นไปบนเล่าเต๊งแล้วถามว่าเป็นอย่างไรท่านจึงรู้ว่าผู้ร้ายมาปล้นเรา หลีติดก็แจ้งความแต่ต้นจนหนีไปอยู่ด้วยไซก๋ง และกลับมาจะอยู่ด้วยเก็งเจียนั้น เก็งเจียก็มีความยินดี ถึงจะมีผู้ใดมาส่อเสียดรับสินบนเราจะช่วยแก้ไขไปตามกำลัง จึงจัดห้องให้อยู่ข้างหลังโรงมิให้ผู้คนเข้าออกพลุกพล่าน หลีติดอาศัยอยู่กับเก็งเจียค่อยมีความสุข เวลาเช้าเย็นก็ฝึกหัดลูกจ้างและพวกพ้องของเก็งเจียให้ชำนาญในเพลงอาวุธต่างๆ
เวลาวันหนึ่งพวกกองตระเวนซึ่งเป็นบ่าวอึงตัดไปซื้อสุราเสพที่โรงเก็งเจียแลเห็นอองเข่งเดินอยู่หลังโรงมีความยินดีหวังจะไปบอกแก่นายให้รับสินบนนำจับ จึงรีบกลับไปแจ้งความแก่อึงตัดว่าอองเข่งอยู่ที่โรงเก็งเจีย อึงตัดได้แจ้งมีความยินดีนัก จึงเตรียมคนพวกกองตระเวนประมาณหกสิบคนพร้อมด้วยเครื่องศัสตราอาวุธพากันมาล้อมโรงเก็งเจีย แล้วร้องบอกเก็งเจียให้ส่งตัวอองเข่งมาโดยดีถ้าไม่ส่งแล้วจะเอาตัวเป็นโทษเสมอคนร้าย เก็งเจียตอบว่าคนที่อยู่ในโรงชื่ออองเข่งไม่มีเราจะเอาที่ไหนมาส่ง อึงตัดจึงว่าอองเข่งอยู่ในโรงเจ้ามีคนพบปะเป็นแน่ยังจะปิดบังคนโทษไว้หรือ จึงพาบ่าวไพร่กรูกันเข้าไปในโรง หลีติดเห็นการจวนตัวจึงจับกระบองเข้าต่อสู้กับอึงตัดได้ประมาณสามเพลง หลีติดเอากระบองตีถูกศีรษะอึงตัดแตกขาดใจตาย พวกอึงตัดจึงบอกกล่าวชายหญิงชาวตลาดว่า เก็งเจียสมคบอองเข่งไว้ในโรง ให้อองเข่งตีอึงตัดตาย แล้วก็พากันมาแจ้งความแก่ผู้ว่าราชการเมือง ๆ จึงสั่งทหารห้าร้อยให้ล้อมโรงเตี๊ยมจับอองเข่งกับเก็งเจียให้ได้ทหารก็คำนับลายกไป
ฝ่ายเก็งเจียเห็นหลีติดตีอึงตัดตายก็มีความวิตก จึงพูดว่าครั้งนี้ความฉิบหายจะบังเกิดแก่เราเป็นแน่แท้แล้ว หลีติดจึงพูดว่าท่านจะทุกข์ร้อนไปทำไมไม่ต้องการ จงมัดเอาเราไปส่งให้ผู้ว่าราชการจึงจะพ้นโทษ เก็งเจียตอบว่าถ้าเราเอาตัวท่านไปส่ง ท่านก็จะถูกทำโทษถึงแก่ชีวิตที่ไหนจะได้เห็นหน้ากัน เราคิดจะให้ท่านหนีไปเสียให้พ้นภัย หลีติดตอบว่าท่านจะให้เราหนีไปก็ไม่ตลอด ด้วยเจ้าเมืองกรมการให้ผู้คนตรวจกักด่านทางไว้แน่นหนานัก ประการหนึ่งถ้าเราหนีไปได้ตัวท่านก็จะต้องรับอาญาแทนเราเพราะโทษที่สมคบไว้ เก็งเจียพูดว่าข้อที่เกี่ยวข้องในตัวเรานั้นท่านอย่าวิตกเลย เราจะเดินเหินบนบานเสียเงินให้แก่ผู้ชำระแล้วความก็จะเสื่อมสูญ ท่านจงแปลงตัวเป็นคนราชการออกมาแต่เมืองซัวไซจะไปเมืองฮวยอันจิว ด่านทางทั้งปวงก็ไม่อาจกักขังหน่วงเหนี่ยวท่านไว้ได้ หลีติดก็เห็นชอบ จึงแต่งตัวปลอมเป็นคนราชการถือหนังสือคำนับลาเก็งเจียออกจากโรงเตี๊ยมแต่ในเวลาค่ำ พอทหารห้าร้อยไปถึงก็ล้อมโรงเตี๊ยมจับได้แต่เก็งเจียมาส่งให้ผู้รักษาเมือง
ผู้รักษาเมืองถามเก็งเจียว่า เหตุใดจึงคบเอาอองเข่งคนโทษไว้แล้วฆ่าอึงตัดตาย เก็งเจียว่าข้าพเจ้าตั้งโรงเตี๊ยมอยู่ ผู้ใดมาซื้อของและเช่าที่พักก็คิดเงินให้ตามราคา ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าอองเข่งเป็นโทษ ต่ออองเข่งฆ่าอึงตัดตาย พวกอึงตัดร้องบอกข้าพเจ้าจึงรู้ว่าอองเข่ง ครั้นจะจับตัวไว้ก็สู้อองเข่งไม่ได้ บัดนี้อองเข่งหนีไป พูดแลวก็หยิบเงินในกระเป๋าส่งให้สองร้อยตำลึง ผู้รักษาเมืองได้เงินก็ยินดี จึงว่าเก็งเจียเป็นแต่คนขายของ มิได้รู้จักและสมคบอองเข่งไว้ไม่มีโทษก็ปล่อยเก็งเจียกลับไป
ฝ่ายอองเข่งรีบเดินทางนายด่านทั้งปวงมิได้สงสัยจนถึงเมืองฮวยอันจิวจึงแวะเข้าหยุดอยู่ที่โรงเตี๊ยมสำหรับพักร้อนริมถนน ยังมีชายผู้หนึ่งเดินมารูปร่างหนวดเคราคล้ายกับอองเข่งแลเห็นอองเข่งนั่งอยู่ที่โรงเตี๊ยม จึงแวะเข้าไปถามว่าเจ้ามาแต่ไหนรูปร่างช่างเหมือนกับอองเข่งที่พวกเมืองลีจิวเขียนแจกมา เจ้าชื่ออองเข่งหรือ อองเข่งได้ฟังชายผู้นั้นพูดก็ตกใจจึงบอกว่าเราไม่ได้ชื่ออองเข่งเราชื่อหลีติด ชายผู้นั้นว่าเจ้าไม่ใข่อองเข่งทำไมจึงมีตำหนิลายสักที่หน้าผาก อองเข่งเห็นชายผู้นั้นว่าถูกต้องมิได้ตอบประการใด ชายผู้นั้นเข้าใจในกิริยาจึงพูดว่าเจ้าอย่าวิตกเราไม่ใช่พวกรับสินบนดอก ซึ่งเราถามให้รู้จักเพราะหวังจะบอกความดีให้ อองเข่งได้ฟังชายผู้นั้นพูดจาเป็นปกติค่อยคลายวิตกลง จึงถามว่าท่านจะบอกความเรื่องอะไรก็บอกไปเถิด ชายผู้นั้นจึงพูดว่าในเมืองนี้มีการตรวจตรากวดขันนักแต่เห็นรูปร่างเราเหมือนกับเจ้ายังพากันจับไปไต่ถาม เมื่อไม่เห็นตำหนิสักที่หน้าจึงได้ปล่อยตัวมา ประการหนึ่ง ฮวมฉวนสั่งเราไว้ว่า ถ้าพบปะเข้าแล้วให้เราบอกไปหาจงได้ ฮวมฉวนตั้งโรงอยู่บ้านตังตินฉีในทิศตะวันออกเมืองฮวยอันจิว พูดกันแล้วชายผู้นั้นก็ออกไปจากโรงเตี๊ยม อองเข่งจึงรีบไปหาฮวมฉวน ๆ ถามว่ามาแต่ไหนเป็นบุตรผู้ใด อองเข่งก็เล่าความหลังและลำดับชื่อเสียงในวงศ์ญาติให้ฟัง
ฝ่ายมารดาของฮวมฉวนได้ฟังแล้วสั่งว่าเจ้าอย่าเรียกอองเข่งเลยจงเรียกว่าหลีติดเถิด ฮวมฉวนก็คำนับรับคำแล้วก็มาคำนับอองเข่งตามวงศ์ญาติผู้ใหญ่ อองเข่งก็อาศัยอยู่ด้วยฮวมฉวนหลายเวลา อองเข่งเป็นคนรับประทานอาหารจุ ฮวมอวนกับภรรยารับประทานสามมื้อก็ไม่เท่าอองเข่งมื้อหนึ่ง แต่เลี้ยงดูกันมาจนข้าวสารหมด เงินก็ไม่มีจะซื้อจึงปรึกษากับภรรยาว่าหลีติดมาอยู่ด้วยเราเลี้ยงดูจนสิ้นทุน ครั้นจะขับไล่ไปเสียก็ไม่ได้ด้วยเป็นญาติ ประการหนึ่งก็เป็นคนมีสติปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง เราคิดจะเอาเสื้อของเจ้าไปจำนำเอาอีแปะมาให้หลีติดเป็นเจ้ามือตั้งบ่อนเต๋า พอได้กำไรมาซื้ออาหารเลี้ยงกันเจ้าจะเห็นประการใด
ภรรยาตอบว่าตามใจเจ้าจะเห็นดีเถิด ฮวมฉวนจึงเอาเสื้อของภรรยาไปจำนำได้อีแปะสี่ร้อยเอามามอบให้หลีติดไปทำทุน หลีติดเอาเสื้อออกไปปูตั้งบ่อนเต๋าที่หน้าโรงแต่เช้าจนเย็นไม่มีนักเลงมาเล่นถึงสามวัน อีแปะต้นทุนก็ใช้สอยซื้อหารับประทานสิ้นประมาณร้อยเศษ ครั้นเวลารุ่งเช้าหลีติดออกไปตั้งบ่อนเต๋าที่หน้าโรง ชักชวนชายหญิงเล่นก็หามีผู้ใดเล่นไม่ พอหญิงคนใช้ของนางต้วนชาเหนียเอาขนมมวนเถามาเร่ขาย ชายหญิงชาวตลาดก็ซื้อเชื่อ หลีติดเห็นสำคัญว่าเป็นของแจกเป็นทาน จึงหยิบขนมมวนเถามาอันหนึ่ง ครั้นเวลาเย็นหญิงคนใช้มาเที่ยวทวงอีแปะค่าขนมแต่บรรดาคนที่ซื้อเชื่อได้แล้วจึงมาทวงอีแปะร้อยหนึ่งที่หลีติด หลีติดว่าอีแปะอะไรมาติดค้างเรา หญิงคนใช้บอกว่าอีแปะค่าขนมมวนเถาที่ซื้อเชื่อเรา หลีติดพูดว่าเราไม่รู้ว่าเจ้าเอามาขายสำคัญว่าให้เป็นทาน แต่เราตั้งบ่อนเต๋ามาสามวันแล้ว ยังไม่ได้อีแปะสักอันหนึ่งเราจะเอาอีแปะที่ไหนมาให้เจ้าถึงร้อยอัน หญิงคนใช้ได้ฟังหลีติดพูดบิดพลิ้วก็มีความโกรธ จึงเอาเท้าถีบเข้าที่หน้าผากหลีติดล้มลง หญิงคนใช้ก็ชิงเอาอีแปะสองร้อยเศษนั้นไป หลีติดมีความโกรธยิ่งนักจับไม้วิ่งไล่ตาม ชายหญิงชาวตลาดเข้ายุดไว้แล้วบอกว่า เจ้าจะติดตามไปโดยลำพังไม่ได้จะเกืดความ ด้วยหญิงคนนี้เป็นบ่าวนางต้วนชาเหนีย นางต้วนชาเหนียเป็นบุตรต้วนเล่าโฮ้ว พี่ชายนางนั้นชื่อต้วนยี่โล้ว น้องชายชื่อต้วนเหงาโฮ้วมีฝีมือและอำนาจเป็นใหญ่อยู่ในบ้านนี้ พวกเราทั้งปวงต้องเกรงกลัว หลีติดจึงเก็บเสื่อกลับเข้าในโรง เวลานั้นฮวมฉวนหาอยู่ไม่ หลีติดจึงบอกความแก่น้องสะใภ้ว่า หญิงคนใช้ของนางต้วนชาเหนียแย่งชิงเอาเบี้ยอีแปะไปเสียสิ้น ภรรยาฮวมฉวนได้แจ้งก็มีความแค้นเป็นอันมาก จึงว่าฮวมฉวนกระทบถึงหลีติดเป็นคำหยาบต่างๆ ครั้นเวลาเย็นฮวมฉวนมาถึง ภรรยาจึงเล่าความให้ฟังทุกประการ ฮวมฉวนได้แจ้งมีความวิตกไม่รู้ที่จะว่าประการ ใด นั่งถอนใจใหญ่เป็นทุกข์อยู่ ภรรยาฮวมฉวนเห็นฮวมฉวนไม่ว่ากล่าวแก่หลีติดประการใด จึงจับมือสามีกระชากเอามือตบเข้าที่ปากแล้วทวงเอาเสื้อ ถ้ามิได้เอาเสื้อของเราคืนมาก็อย่าอยู่ด้วยกันเลย ฮวมฉวนจึงตอบว่าขอทุเลาตรึกตรองสักเวลาหนึ่งจะถ่ายมาให้ ในเวลาเย็นวันนั้นพากันอดอาหารทั้งสามคน ครั้นเวลาค่ำหลีติดจึงเอาคำโคลงทำนายที่หลีเกียดให้นั้นออกมาพิเคราะห์ดูเห็นความตามคำทำนายว่า “พบปะพวกแซ่ต้วนแล้วให้ผูกพันเป็นไมตรีไว้” จึงคิดว่าเวลาพรุ่งนี้เราจะไปรำกระบองให้คนทั้งหลายดูคงจะได้พบปะพวกแซ่ต้วนเป็นแท้ ประการหนึ่งก็จะได้เบี้ยอีแปะมาซื้ออาหารเลี้ยงชีวิต แต่คิดตรึกตรองอยู่จนรุ่งสว่าง หลีติดจึงลงไปตักน้ำใส่ในครัวจนเต็มแล้วออกมาจุดธูปบูชาเจ้าเห็นกระบี่วางอยู่บนโต๊ะ จึงว่าอาวุธเครื่องมือหากินมีอยู่ที่นี่ไม่รู้เลย ถ้ารู้ว่ามีแล้วจะมานั่งอดอาหารอยู่ทำไม ฮวมฉวนได้ยินหลีติดพูดก็มีความยินดีจึงว่าเครื่องมือของเรามีพร้อมทั้งกระบี่และกระบองจะเอาไปหากินอย่างไรก็ตามใจเจ้าเถิด บอกแล้วหยิบกระบี่และกระบองยื่นให้หลีติดรับเอาแล้วรีบมาท้องตลาดจับกระบี่รำเป็นท่าหลายเพลง ชายหญิงชาวตลาดและชาวบ้านมายืนดูเป็นอันมาก ชวนกันสรรเสริญหลีติดแล้วเอาเบี้ยอีแปะกองให้ประมาณสามร้อย
หลีติดจึงพูดว่าท่านทั้งปวงดูแต่เพลงกระบี่พากันชมว่าดี เราจะรำกระบองให้ดูอีกจึงจับกระบองขึ้นควงไปรอบตัวลอดไปตามระหว่างแล้วเอากระบองโยนขึ้นไปประมาณหกวา ยกมือขึ้นรับกระบองตกค้างในระหว่างนิ้วทุกนิ้ว คนที่มาดูก็เอาอีแปะเพิ่มให้อีกประมาณสามร้อย หลีติดเห็นว่าเบี้ยอีแปะมากพอจะซื้ออาหารและจะถ่ายเสื้อให้ภรรยาฮวมฉวนได้จึงเลิกรำกระบี่กระบองจะหยิบเบี้ยอีแปะใส่กระเป๋า
ขณะนั้นต้วนเหงาโฮ้วซึ่งเป็นน้องนางต้วนชาเหนียจึงเข้าปัดมือหลีติดไว้ไม่ให้หยิบอีแปะ แล้วพูดว่า เจ้าหรือเป็นคนฝีมือดีอย่าเพิ่งเก็บเอาอีแปะรางวัลไปจงมาต่อสู้ให้เราเห็นกำลังและฝีมือกันก่อน หลีติดจึงตอบว่าเป็นคนอนาถาหาสิ่งซึ่งจะซื้ออาหารเลี้ยงชีวิตไม่ได้ จึงมารำกระบี่กระบองให้คนทั้งหลายดูพอได้เบี้ยอีแปะไปเป็นกำลัง ใช่จะยกตัวว่าเป็นคนมีฝีมือนั้นหามิได้ เบี้ยอีแปะเหล่านี้ท่านทั้งปวงให้ทาน เราจะรีบไปซื้อข้าวสารหุงด้วยอดอาหารมาแต่เวลาวานนี้ คนทั้งปวงได้ฟังหลีติดพูด มีความกรุณาพากันห้ามต้วนเหงาโฮ้วมิให้รบกวน ต้วนเหงาโฮ้วหาฟังไม่ เข้าชุดกระชากหลีติดไว้ไม่ให้ไป หลีติดมีความแค้นยิ่งนักจึงพูดว่าท่านอยากจะลองดูฝีมือกับเราก็จะได้ ประการหนึ่งเราเป็นคนซัดเซมาอาศัยอยู่ในแขวงอำเภอของท่าน ถึงจะทุบตีเราให้ตายก็ไม่มีผู้ใดไปฟ้องร้องว่ากล่าว ถ้าเราพลั้งมือตีถูกท่านแตกหักบาดเจ็บเราจะต้องมีโทษ ต้วนเหงาโฮ้วตอบว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารแล้วก็ย่อมรักใคร่ในเพลงอาวุธ ถ้ากลัวบาดเจ็บและถือถ้อยความอยู่อย่างนั้นจะเป็นทหารได้หรือ ถึงเจ้าจะทุบตีเราเป็นประการใด เราก็ไม่ได้ฟ้องร้องหาความและพยาบาทเป็นอันขาด หลีติดจึงบอกกล่าวแก่คนทั้งปวงว่าต้วนเหงาโฮ้วสัญญาไว้ท่านทั้งปวงจงเป็นพยานเราด้วย พูดแก้วจับกระบองรำเข้ามา ต้วนเหงาโฮ้วก็รำกระบองเข้าต่อสู้ได้ประมาณห้าเพลง หลีติดตีถูกขาต้วนเหงาโฮ้วล้มลง หลีติดวางกระบองวิ่งเข้าพยุง ต้วนเหงาโฮ้วมีความโกรธและอายแก่คนทั้งปวงรีบเดินกลับบ้านมาแจ้งความแก่ต้วนยี่โฮ้ว นางต้วนชาเหนียว่า คนโซสักหน้าตีข้าพเจ้า นางต้วนชาเหนียได้ฟังมีความโกรธและสงสัย จึงคิดว่าชายคนนี้ชะรอยจะมีฝีมือกว่าน้องเราเป็นแน่ จำเราจะไปลองต่อสู้กับชายผู้นั้นให้รู้กำลัง ถ้าชายผู้นั้นฝีมือเข้มแข็งเราจะเกลี้ยกล่อมเอามาเลี้ยงไว้ คิดแล้วชวนต้วนยี่โฮ้วพี่ชายและบ่าวไพร่พรรคพวกประมาณหกสิบคนพากันมาถึงหน้าโรงฮวมฉวน แลเห็นหลีติดอยู่ในโรงแล้วพูดว่าทำไมฮวมฉวนจึงสมคบคนโซไว้ให้ตีน้องเรา ฮวมฉวนมิได้ตอบประการใด หลีติดตอบว่าเดิมต้วนเหงาโฮ้วมาชวนเราต่อสู้ลองฝีมือ เราก็ไม่สมัครจะต่อสู้ด้วยเจียมตัวว่าเป็นคนยากกลัวจะเกิดความ ต้วนเหงาโฮ้วจึงสัญญาแก่เราต่อหน้าคนทั้งปวงว่าจะไม่ถือโทษแก่กันแล้วเราจึงได้ต่อสู้เป็นการสนุก บัดนี้ท่านทั้งปวงพากันคุมแค้นยกพวกพ้องมาจะทำร้ายแก่เรานั้น จงตรึกตรองแต่โดยควรเถิด ทำไมกับเราชีวิตเดียวถึงจะตายพวกท่านก็คงเจ็บปวดลงหลายคน นางต้วนชาเหนียได้ฟังถ้อยคำหลีติดพูดเป็นคนฉลาดจึงคิดว่าชายผู้นี้ลักษณะกริยาเป็นคนมีวาสนาสมควรที่เราจะผูกพันเป็นไมตรีไว้ คิดแล้วจึงว่าถ้อยคำซึ่งเจ้าสัญญาแก่น้องเรานั้นควรฟังเอาเป็นจริงได้เราก็ไม่ถือโทษคิดแก้แค้นตอบแทนแล้ว อนึ่งตัวของเรานี้ก็ได้ฝึกหัดเพลงอาวุธไว้ชำนิชำนาญก็นับว่าเป็นหญิงชาติทหารคนหนึ่ง เราคิดจะใคร่ลองฝีมือและกำลังดูสักสิบเพลง หลีติดตอบว่าเพราะลองฝีมือกันหรือมิใช่ จนตัวเจ้าและพวกพ้องพี่น้องต้องพากันมา นี่หากว่าเพื่อนบ้านทั้งหลายเป็นพยานการจึงค่อยสงบลง บัดนี้เจ้ามาชักชวนเราลองซ้อมหัดเพลงอาวุธอีกนั้น เราเห็นว่าตัวเจ้าเป็นหญิง แม้นเพลี่ยงพลั้งลงพวกพ้องของเจ้าจะชวนกันทำอันตรายแก่เราถึงชีวิต นางต้วนชาเหนียตอบว่าเราจะเสียทีพลาดพลั้งเป็นอย่างไร เราจะห้ามพวกพ้องไม่ให้ทำอันตรายเลย เพื่อนบ้านทั้งปวงจงเป็นพยานแก่เราทั้งสองฝ่าย แล้วถอดแหวนทองคำประดับพลอยออกจากมือทั้งสี่วงวางไว้จึงบอกหลีติดว่า ถ้าเจ้ามีชัยชนะแก่เราจงเอาแหวนสี่วงนี้ไปเป็นบำเหน็จรางวัล ถ้าเจ้าแพ้เราจะตีให้เกือบตาย หลีติดตอบว่าเจ้าถือสัตย์มั่นคงเหมือนว่าแล้วเราไม่ขัดขืนจะต่อสู้กันด้วยกระบี่หรือกระบองก็ตามใจ นางต้วนชาเหนียจึงรำกระบองตรงเข้าไป หลีติดควงกระบองรับป้องปัดพอเป็นทีมิให้นางตีถูกต้องตัวได้ นางต้วนชาเหนียก็รำกระบองรุกไล่กระชั้นเข้ามา หลีติดเอากระบองตีข้างซ้ายนางต้วนชาเหนียเอากระบองรับ หลีติดจึงตีซํ้าเบื้องขวา นางต้วนชาเหนียก็เยื้องตัวมิได้ถูกแต่ทานกำลังไม่อยู่ล้มลง หลีติดก็วิ่งเข้าประคองพยุงขึ้นเมื่อหลีติดได้สัมผัสถูกต้องกายนางนั้นให้มีความเสน่หาเป็นอันมาก นางต้วนชาเหนียก็มีความปฏิพัทธ์รักใคร่หลีติดคิดจะเอาไว้เป็นสามี
ขณะเมื่อนางต้วนชาเหนียล้มลงนั้น ต้วนยี่โฮ้วกับพวกพ้องที่มาด้วยก็มีความโกรธจะเข้าทุบตีหลีติด นางต้วนชาเหนียห้ามไว้มิให้ทำ นางต้วนชาเหนียพูดว่า เจ้าจงเอาแหวนสี่วงนี้เก็บไว้ชมเล่นแล้วชม้ายชายตาทำกิริยาให้รู้ว่า “รัก” หลีติดก็เข้าใจในทีจึงพูดว่าเจ้ามีจิตปราณีให้แหวนเราไว้นั้นขอบคุณหาที่สุดมิได้ เราคิดจะอยู่สนองคุณไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต นางต้วนชาเหนียจึงตอบว่าเจ้าจงอยู่ที่โรงฮวมฉวนพลางอย่าไปข้างไหน เราจะกลับไปบอกบิดาเราให้มารับไปเลี้ยงไว้ที่บ้าน พูดแล้วคำนับลาพาพวกพ้องกลับไป หลีติดมีความอาลัยแลตามจนลับตา กลับเข้าไปในโรงเอาเบี้ยอีแปะมอบให้ฮวมฉวนไปถ่ายเสื้อคืนให้ภรรยาและซื้ออาหารมาหุงหารับประทาน ฮวมฉวนได้อีแปะมีความยินดี จึงเอาไปถ่ายเสื้อคืนให้ภรรยาแล้วซื้ออาหารมาสู่กันเป็นปกติ
๑๐๓
ฝ่ายนางต้วนชาเหนียกลับมาถึงบ้านจึงแจ้งความแก่ต้วนเหลาโฮ้วผู้บิดาว่าหลีติดเป็นคนอนาถาหาที่พึ่งมิได้ แต่เป็นคนมีปัญญาและฝีมือเข้มแข็ง ข้าพเจ้าคิดจะให้บิดารับมาเลี้ยงไว้ที่บ้าน ถ้าบิดารับเอาหลีติดมาไว้เป็นกำลังแล้ว คนทั้งปวงก็จะเกรงอำนาจบิดาเป็นอันมาก ต้วนเหลาโฮ้วได้ฟังนางต้วนชาเหนียพูดก็เข้าใจว่าบุตรนั้นมีความรักใคร่หลีติด ด้วยเป็นวาสนาคนทั้งสองเคยเป็นคู่กันเผอิญให้ต้วนเหลาโฮ้วมิได้มีความรังเกียจ จึงพูดว่าธรรมดาจะเกลี้ยกล่อมทหารมาไว้นั้นต้องผูกพันเป็นไมตรีให้แน่นหนา จึงจะอยู่กับเรายืดยาวไปได้ เราคิดจะยกเจ้าให้เป็นภรรยาหลีติด เจ้าจะสมัครหรือไม่ นางต้วนชาเหนียได้ฟังบิดาว่ามีความยินดี จึงแสร้งพูดเป็นทีว่า ทุกวันนี้ข้าพเจ้าอยู่ในถ้อยคำบิดา มิได้ประพฤติซึ่งการชั่วให้บิดาได้ความอัปยศ ถ้าบิดาเห็นควรแล้วข้าพเจ้าไม่ขัดขืน ต้วนเหลาโฮ้วจึงสั่งต้วนยี่โฮ้วให้ไปบอกหลีติดว่า เรามีใจรักใคร่ในหลีติดเหมือนกับบุตร ด้วยหลีติดมีสติปัญญาฝีมือควรจะเป็นทหารเอกได้ซึ่งจะเที่ยวซัดเซไปมาให้คนทั้งปวงดูหมิ่นนั้นไม่ควร เราคิดจะแต่งงานให้อยู่กินด้วยนางต้วนชาเหนียบุตรของเราในวันพรุ่งนี้ ต้วนยี่โฮ้วคำนับลามาบอกหลีติดตามบิดาสั่งทุกประการ
หลีติดได้แจ้งมีความยินดีจึงสั่งไปว่าบิดาเจ้ามีความเมตตาในข้าพเจ้าเหมือนบุตรนั้นข้าพเจ้าก็จะนับถือเหมือนบิดา ขออยู่ฉลองคุณไปกว่าจะหาชีวิตไม่ ต้วนยี่โฮ้วก็กลับไปแจ้งความแก่บิดาทุกประการ
ครั้นต้วนยี่โฮ้วกลับไปแล้วหลีติดจึงแจ้งความให้ฮวมฉวนฟัง ฮวมฉวนว่าต้วนยี่โฮ้วมาล่อลวงพี่ไปแก้แค้นแทนน้องดอกกระมัง ข้าพเจ้ามีความสงสัยกลัวจะเป็นอันตราย หลีติดตอบว่าเจ้าทักท้วงเตือนสติเรานั้นก็ขอบใจ แต่เราตรึกตรองเห็นว่า นางต้วนชาเหนียมีจิตรักใคร่แก่เราเป็นอันมาก จึงได้ให้แหวนไว้ถึงสี่วง เห็นจะไม่คิดล่อลวงเป็นกลอุบายหรอก ถึงกระนั้นจะไว้ใจเป็นแน่ก็ไม่ได้เราคอยฟังดูเวลาพรุ่งนี้ ถ้าแม้นมาโดยปกติเราจะปฏิบัติไปตามการ มาตรว่ามาโดยร้ายเราจึงคิดอ่านผ่อนผันไปโดยควร พูดแล้วพากันไปห้องที่อยู่
ฝ่ายต้วนเหงาโฮ้วได้แจ้งว่าบิดาจะยกนางต้วนชาเหนียพี่สาวให้เป็นภรรยาหลีติด เวลาพรุ่งนี้จะพากันไปรับหลีติดมาอยู่กินด้วยกัน ต้วนเหงาโฮ้วมีความพยาบาทจะแก้แค้นหลีติดให้จงได้ จึงไปเที่ยวชวนพวกพ้องเพื่อนฝูงประมาณสามสิบคน ถืออาวุธครบมือพากันซุ่มอยู่ในหนทาง ถ้าหลีติดจะเข้าไปในบ้านเมืองเมื่อใดจึงจะฆ่าเสีย ครั้นเวลารุ่งสว่างต้วนเหงาโฮ้วสั่งนางต้วนชาเหนียให้พาบ่าวไพร่ไปรับหลีติดมาบ้าน นางต้วนชาเหนียจึงคิดว่าต้วนเหงาโฮ้วน้องชายเรากับหลีติดเป็นคนอริแก่กัน บัดนี้ต้วนเหงาโฮ้วก็มิได้อยู่ที่บ้านชะรอยจะคุมพรรคพวกไปคอยทำร้ายหลีติดเป็นแน่ เราจะต้องเตรียมคนและเครื่องศัสตราวุธไปให้มากจะได้ช่วยป้องกันมิให้ต้วนเหงาโฮ้วทำอันตรายแก่หลีติดได้ จึงจัดบ่าวไพร่ให้ถือเครื่องศัสตราวุธประมาณหกสิบคน พากันมาถึงโรงฮวมฉวน จึงบอกหลีติดว่าบิดาให้เรามาเชิญท่านไปบ้าน หลีติดเห็นนางต้วนชาเหนียคุมพรรคพวกถืออาวุธมามากก็ตกใจ จึงพูดว่าลักษณะจะทำการมงคลแก่กันนั้นพวกที่จะไปรับเจ้าสาวหรือเจ้าบ่าวก็แต่งตัวไปรับโดยสุภาพ พวกที่มารับเราครั้งนี้ล้วนแต่งตัวถืออาวุธเป็นกระบวนจะออกศึก เรานึกกลัวจะทำอันตรายเรา ๆ ไม่ไปแล้ว นางต้วนชาเหนียตอบว่าเราเตรียมการมารับนี้ใช่จะคิดล่อลวงไปทำอันตรายท่านนั้นหามิได้ เราคิดจะป้องกันต้วนเหงาโฮ้วน้องของเราไม่ให้ทำอันตรายแก่ท่านอย่าได้วิตกสงสัยเลย จงรีบไปโดยเร็วเถิด หลีติดเห็นนางต้วนชาเหนียพูดบอกความโดยจริงสิ้นสงสัย จึงเตรียมตัวถือกระบี่และกระบองเสร็จแล้ว ชวนฮวมฉวนไปกับพวกนางต้วนชาเหนียเดินมาตามทาง
ฝ่ายต้วนเหงาโฮ้วกับพวกซุ่มอยู่ข้างทาง เนินนางต้วนชาเหนียพาหลีติดมาจึงชวนพรรคพวกออกสกัดทางไว้ นางต้วนชาเหนียเห็นน้องชายถือง้าวสกัดหน้าอยู่จึงพูดว่าบิดาให้เรามารับหลีติดไปทำการมงคล เจ้าจะมาขัดขวางไว้ก็เหมือนกับดูถูกบิดา ถ้าเจ้ามีความกตัญญูต่อบิดาแล้วจงหลีกทางให้ไปโดยสะดวกเถิด ต้วนเหงาโฮ้วตอบว่าหลีติดกระทำกับข้าพเจ้าถึงสาหัส บิดาและพี่ก็ไม่มีความเมตตาและเจ็บร้อน กลับเห็นว่าหลีติดเป็นคนดีจะเอามาเป็นเนื้อเชื้อไขข้าพเจ้าจะดูหน้าหลีติดกระไรได้ ถ้าข้าพเจ้าสิ้นชีวิตแล้วเมื่อไรจึงจะยอมให้หลีติดเป็นพี่เขย นางต้วนชาเหนียตอบว่าอายุและฝีมือปัญญาเจ้ายังอ่อนกว่าหลีติดนักจะสู้ได้หรือ ต้วนเหงาโฮ้วตอบว่าถ้าพี่ไม่ช่วยแล้วข้าพเจ้าจะต่อสู้ด้วยหลีติดเอาชีวิตเสียให้จงได้ นางต้วนชาเหนียได้ฟังน้องชายพูดดังนั้นมีความโกรธนัก จึงบอกหลีติดว่าท่านจงปราบปรามเสียให้เข็ดหลาบขอแต่ชีวิตอย่าให้เป็นอันตราย หลีติดก็ทำถือกระบองเข้าต่อสู้กับต้วนเหงาโฮ้วประมาณสามเพลง ต้วนเหงาโฮ้วเสียที หลีติดตีถูกขาต้วนเหงาโฮ้วล้มลง หลีติดเงื้อกระบองจะซํ้า นางต้วนชาเหนียเข้ายุดไว้ ต้วนเหงาโฮ้วกับพรรคพวกพากันหนีไปสิ้น นางต้วนชาเหนียก็พาหลีติดไปยังบ้าน หลีติดเข้าไปคำนับต้วนเหลาโฮ้วผู้บิดาและต้วนยี่โฮ้วผู้พี่ ต้วนเหลาโฮ้ว ต้วนยี่โฮ้วก็พูดจาปราศรัยตามธรรมเนียม ต้วนเหลาโฮ้วเห็นรูปร่างตำหนิหลีติดคล้ายกับรูปอองเข่งที่เจ้าเมืองลีจิวแจกมาจึงถามว่า ทำไมรูปกายหนวดเคราเจ้าจึงเหมือนกับอองเข่ง หลีติดว่าครั้งนี้ข้าพเจ้าเป็นคนกำพร้าหาที่พึ่งมิได้ มาพบท่านก็หวังใจเหมือนบิดาความลับประการใดข้าพเจ้าจะบอกให้ทราบ จึงแจ้งความที่กอกิวกราบทูลยุยงให้พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ลงโทษเนรเทศมาอยู่เมืองลีจิว และฆ่าเตียซีไคผู้คุมหนีมาเปลี่ยนชื่อและแซ่ให้ทราบทุกประการ ต้วนเหลาโฮ้วได้ฟังก็นิ่งอยู่ ครั้นรุ่งขึ้นเป็นวันฤกษ์ดีต้วนเหลาโฮ้วก็แต่งการให้หลีติดกับนางต้วนชาเหนียอยู่กินเป็นสามีภรรยากันตามประเพณี หลีติดอยู่ด้วยนางต้วนชาเหนียประมาณสิบห้าวัน นางต้วนชาเหนียให้หลีติดเอาเนื้อกระบือต้มไปขายที่โรงเตี๊ยมในท้องตลาด พวกกองตระเวนมาซื้อสุราเสพในโรงเตี๊ยม จึงซื้อเนื้อหลีติดเก้าชั่ง หลีติดก็ชั่งให้พวกกองตระเวนกินสุราเมาแล้วหลีติดจึงทวงเงินค่าเนื้อ พวกกองตระเวนว่าเงินไม่มีจะให้จึงเอามือตบปากหลีติดเป็นทีสัพยอก หลีติดมีความโกรธจึงชกเอาพวกกองตระเวนหลายคนก็ช่วยกันชกต่อยหลีติดเป็นอลหม่าน เจ้าของโรงเตี๊ยมจึงไปบอกนางต้วนชาเหนีย ๆ รีบมาห้ามมิให้วิวาทกัน พวกกองตระเวนกับหลีติดก็หยุดนางต้วนชาเหนียให้เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ขณะเมื่อกินโต๊ะนั้นพวกกองตระเวนถามว่า ชายผู้นื้เป็นพวกพ้องท่านหรือ นางต้วนชาเหนียบอกว่าชายผู้นี้เป็นสามีเราจงสมัครสมานเป็นไมตรีกันเสียจะได้พึ่งพาอาศัยกันไปภายหน้า พวกกองตระเวนว่าเราไม่แจ้งว่าเป็นสามีท่านจึงได้เกิดวิวาท ประการหนึ่งสามีท่านคนนี้รูปร่างเหมือนอองเข่งคนโทษเมืองลีจิว นางต้วนชาเหนียจึงว่า สามีเราชื่อหลีติดไม่ได้ชื่ออองเข่ง แล้วแสร้งถามว่าท่านมีกิจธุระเกี่ยวข้องกับอองเข่งประการใด พวกกองตระเวนบอกว่าเจ้าเมืองลีจิวตั้งให้พังหงวนเป็นที่ชุนเหนียมพนักงานกองตระเวนในตำบลไซเยี่ยงติ้นเป็นที่แดนต่อแดนกับเมืองฮ่วยอันจิว พังหงวนสั่งพวกเราไว้ว่าพบปะอองเข่งแล้วให้จับตัวไปด้วย อองเข่งตีคนแขนซ้ายหักซํ้าฆ่าพี่เขยเสียด้วย พูดกันแล้วจึงเอาเงินค่าเนื้อส่งให้ นางต้วนชาเหนียรับเงินชวนอองเข่งกลับมาบ้านแจ้งความให้บิดาฟังทุกประการ ต้วนเหลาโฮ้วว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่เห็นจะไม่ได้ จงพากันไปอยู่ตำบลตันลิวชึง ถ้าความสงบเรียบร้อยแล้วจึงพากันกลับมาอยู่บ้านเถิด อองเข่งนางต้วนชาเหนียคำนับลาบิดาและพี่ชายแล้วมาเตรียมเงินทองพร้อม เวลาค่ำพากันออกจากบ้านรีบไป อองเข่งจึงปรึกษานางต้วนชาเหนียว่าพังหงวนคนนี้ยุยงให้เตียซีไคเฆี่ยนเราถึงเก้าร้อยเก้าสิบที เราจึงฆ่าเตียซีไคเสีย แต่พังหงวนยังหาได้แก้แค้นไม่ เราคิดจะแวะเข้าไปที่ตำบลไซเยี่ยงติ้นถ้าได้ทีเราจะฆ่าพังหงวนเสีย นางต้วนชาเหนียตอบว่าท่านจะเข้าไปก็ตามใจเถิดจึงพากันเดินมาถึงตำบลไซเยี่ยงติ้น อองเข่งเห็นพังหงวนขึ้นม้ามีคนส่องโคมมาข้างหน้าก็จำได้จึงแอบซุ่มอยู่ริมทาง พอพังหงวนขับม้ามาถึง อองเข่งร้องไปว่าพังหงวนหยุดก่อน พังหงวนตกใจไม่แจ้งว่าผู้ใดจึงหยุดม้าเอามือบังเพลิงมองดู อองเข่งเอากระบี่ฟันพังหงวนคอขาดตกม้าตาย พวกกองตระเวนที่มาด้วยเห็นอองเข่งฆ่าพังหงวนตายก็ตกใจพากันวิ่งหนีไปแจ้งความแก่ผู้ว่าราชการเมืองฮ่วยอันจิว ผู้รักษาเมืองสั่งกรมการให้คุมทหารร้อยเศษรีบตามอองเข่งไปในเวลากลางคืน
ฝ่ายอองเข่งกับนางต้วนชาเหนียพากันหนีมาถึงตำบลตันลิวซึง พอรุ่งสว่างจึงหยุดอาศัยอยู่ที่ศาลเจ้าประมาณครู่หนึ่ง พอพวกกรมการคุมทหารตามมาถึงให้ทหารล้อมศาลเจ้าไว้โดยรอบ อองเข่งกับนางต้วนชาเหนียเห็นการจวนตัวจึงจับอาวุธเข้าต่อสู้ฆ่าฟันกรมการและไพร่พลตายประมาณห้าสิบคน ที่เหลืออยู่นั้นพากันหนีกลับมาแจ้งความแก่ผู้ว่าราชการเมืองฮ่วยอันจิว อองเข่งจึงปรึกษานางต้วนชาเหนียว่า เราฆ่าฟันทหารตายลงคราวนี้หลายสิบคนเจ้าเมืองฮ่วยอันจิวคงจะมีหนังสือบอกเข้าไปยังเมืองฮ่วยไซ และเมืองหลวงว่าเราเป็น “กบฏ” เจ้าแผ่นดินซ้องก็จะสั่งให้หัวเมืองยกกองทัพมาจับตัว เราจะคิดอ่านหนีไปพึ่งผู้ใดดี นางต้วนชาเหนียจึงตรึกตรองและพอระลึกขึ้นได้จึงบอกอองเข่งว่าเราพากันไปอาศัยอยู่ด้วยเลียวลิบพวกโจร ณ เขาอังท่อซัวเห็นจะพ้นภัย อองเข่งถามว่าเลียวลิบนั้นเป็นคนชอบอัชฌาสัยคุ้นเคยกันหรือ นางต้วนชาเหนียบอกว่า เลียวลิบเป็นคนชอบกับบิดาเคยไปมาหากันเนืองๆ แต่เดิมนั้นมาได้ขอข้าพเจ้าบิดาก็จะยอมยกให้ แต่เราไม่ชอบใจด้วยเป็นพวกโจรจึงไม่มีวาสนาร่วมคู่กัน เลียวลิบก็ไม่ถือโกรธกลับคบหาสมาคมกันสนิทมาซ้อมหัดเพลงอาวุธด้วยมิได้ขาด แต่ฝีมือเลียวลิบเข้มแข็งมากถึงกระนั้นก็ยังสู้ท่านไม่ได้ เรารีบไปเสียในเวลานี้เถิด อองเข่งก็เห็นชอบจึงพากันมายังเขาอังท่อซัว บอกแก่ไพร่พลที่รักษาหน้าค่าย
พวกโจรก็เข้าไปแจ้งความแก่เลียวลิบให้ทราบ เลียวลิบจึงให้ออกมารับอองเข่ง นางต้วนชาเหนียเข้าไปในค่าย เชิญให้นั่งที่สมควร เลียวลิบเห็นนางต้วนชาเหนียก็ยินดีแต่ความรักและความแค้นยังมีอยู่ในใจจึงคิดว่าอองเข่งมีวิชาเล่ห์กลสิ่งใด นางต้วนชาเหนียจึงปลงใจรักสมัครเป็นภรรยา เราได้ขอต่อบิดาก็ยินยอมยกให้แต่น้ำใจนางไม่สมัคร บัดนี้พากันมาหาก็เหมือนกับอองเข่งนำนางมาให้เรา จำจะคิดอุบายฆ่าอองเข่งเสียแล้วจะเอานางต้วนชาเหนียไว้เป็นภรรยา จึงแสร้งพูดว่าผู้ใดจะมาเข้าอยู่ด้วยเราก็ต้องต่อสู้กันให้เห็นฝีมือก่อน ถ้าฝีมือเข้มแข็งกว่าเราจะยกขึ้นเป็นใหญ่ ถ้าฝีมือต่ำกว่าเราจึงจัดแจงตั้งแต่งตามสมควรแก่ฝีมือของตัว เลียวลิบกล่าวอย่างนี้เพราะสำคัญว่าอองเข่งจะสู้ไม่ได้ อองเข่งก็เข้าใจในอุบายจึงตอบว่า เกิดมาเป็นชายชาติทหารก็ฝึกหัดวิชาการเพลงอาวุธไว้บ้าง ซึ่งท่านจะใคร่ต่อสู้ให้รู้จักฝีมือนั้นถูกต้องตามธรรมเนียมแล้ว แต่เราจะขอสัญญาไว้ถ้าพลาดพลั้งเสียทีแล้วอย่าขึ้งโกรธแก่กัน เลียวลิบว่าการซึ่งจะทดลองฝีมือนั้นจะถือโทษได้หรือ
พูดแล้วจับเอาโล่และกระบองลุกขึ้นรำเป็นท่า อองเข่งก็รำกระบองเข้ารบได้สิบเพลง เลียวลิบเห็นอองเข่งมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งจะต่อสู้เอาชัยชนะมิได้ จึงเอาทวนไกที่สอดซ่อนไว้ในโล่ห์นั้นพุ่งมาทั้งห้าเล่ม อองเข่งก็ควงกระบองกันไว้มิได้ถูกต้อง เลียวลิบจึงเอากระบองเหล็กของวิเศษขว้างอองเข่งหลบทันหาถูกไม่ ครั้นเลียวลิบใช้อาวุธสิ้นฝีมือแล้ว อองเข่งจึงเอากระบองตี เลียวลิบเบี่ยงตัวหนีมิให้ถูกศีรษะ กระบองพลาดไปถูกบ่าเลียวลิบล้มลง ซึงซินนายโจรที่สอง เตียซินนายโจรที่สามจึงวิ่งเข้าไปพยุงเลียวลิบลุกขึ้น เมื่อทหารโจรทั้งสองวิ่งเข้าไปนั้น นางต้วนชาเหนียสำคัญว่าจะเข้ารุมทำร้าย จึงชักกระบี่วิ่งเข้าไปยืนคุมเชิงคอยทีอยู่ เลียวลิบลุกขึ้นได้จึงชวนซึงซิน เตียซินเข้าไปคำนับแล้วพูดว่า เชิญท่านทั้งสองเป็นใหญ่อยู่ในเขาอังท่อซัวเถิด ข้าพเจ้าทั้งสามและไพร่พลขอเอาท่านเป็นที่พึ่ง
อองเข่ง นางต้วนชาเหนียจึงพูดว่าเราสามีภรรยาพากันมาหาท่าน ปรารถนาจะขออาศัยอำนาจของท่านป้องกันภัยอันตรายแห้งเจ้าแผ่นดินซ้องซึ่งเราคิดจะหมายมาชิงเอาที่ทางแลทรัพย์สมบัติของท่านนั้นหามิได้ และท่านจะยกเราขึ้นเป็นใหญ่บังคับบัญชาการทั้งปวงนั้นเหมือนกับเรามาช่วงชิง คนทั้งปวงจะพากันติฉินนินทาต่างๆ ได้ เลียวลิบว่าซึ่งจะยกท่านเป็นใหญ่นั้นข้าพเจ้าทั้งสามพร้อมใจผู้ใดจะอาจมาครหาติเตียนท่านได้ ถ้าท่านได้เป็นใหญ่แล้ว ข้าพเจ้าทั้งสามคนก็ไม่คิดอ่านจะซ่องสุมรวบรวมไพร่พลทั้งปวงไว้ จะเที่ยวไปทำมาหากินอยู่ตามเดิม อองเข่งเห็นเลียวลิบอ้อนวอนและยอมสมัครโดยสุจริตจึงรับจะช่วยว่ากล่าวการงานทั้งปวง เลียวลิบสั่งให้ยกโต๊ะเครื่องบูชาออกมากระทำสัตย์สาบานให้อองเข่งเป็นผู้ใหญ่ที่หนึ่ง นางต้วนชาเหนียที่สอง เลียวลิบเป็นที่สาม ซึงซินที่สี่ เตียซินที่ห้า แล้วให้คนใช้จัดโต๊ะและสุรามาตั้งเข้านั่งเก้าอี้กินโต๊ะเป็นลำดับตามผู้ใหญ่ผู้น้อย เลียวลิบสั่งนายหมวดให้ทำบัญชีเงินทองเครื่องศัสตราวุธมายื่น อองเข่งตรวจดูได้จำนวนไพร่พลหมื่นหกพัน เลียวลิบจึงพานายทหารและไพร่พลมาคำนับสาบานตามธรรมเนียม
อยู่มาเวลาวันหนึ่งอองเข่งและนายทหารประชุมพร้อมกันจึงปรึกษาเลียวลิบว่า ทหารเอกและทหารของเราน้อยตัวนัก จำคิดจะทั้งเกลี้ยกล่อมเพิ่มเติมขึ้นอีกเผื่อข้าศึกศัตรูมีมาจะได้รับรองป้องกันเขตแดนไว้ ถึงเราจะคิดการใหญ่ก็คงสมความปรารถนา เลียวลิบตอบว่าพี่คิดจะเกลี้ยกล่อมไพร่พลเพิ่มเติมขึ้นอีกนั้นชอบแล้ว อองเข่งจึงให้ทำธงแดงเขียนอักษรลงในธงมีความว่า “ผู้ใดขัดสนไม่มีที่จะทำมาหากิน และเป็นคนโทษมีผิดหลบหนีเจ้านายมาก็ดี หรือผู้มีอำนาจกดขี่ข่มเหงให้ได้ความเดือดร้อนด้วยเหตุต่างๆ ถ้ามาถึงตำบลเขาอังท่อซัวแล้ว จงเข้ามาอยู่ด้วยเราผู้ชื่อว่า อองเข่ง เถิด จะเลี้ยงดูให้มีเบี้ยหวัดเงินเดือนตามสมควรแก่คุณวิชาของผู้นั้น” เขียนแล้วให้ชักธงขึ้นบนเสาค่ายทั้งสี่มุม จัดนายทหารที่มีสติปัญญาไปเกลี้ยกล่อมราษฎรทุกแขวงทุกตำบล ราษฎรก็พาครอบครัวเข้าเกลี้ยกล่อมเป็นอันมาก อองเข่งก็ให้รางวัลและจัดเรือกสวนไร่นาให้ทำมาหากินเป็นปกติ แต่ราษฎรไปเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่ในอองเข่งประมาณสองหมื่นครอบครัว ทรัพย์สมบัติเสบียงอาหารก็มั่งคั่งบริบูรณ์ทุกสิ่ง อองเข่งก็ฝึกหัดทหารให้ชำนาญในกระบวนรบแล้วให้ซ่อมแปลงค่ายประตูหอรบวางขวากหนามตามทำนองศึก กิตติศัพท์ก็เลื่องลือไปในหัวเมืองทั้งปวง
ฝ่ายหลีเกียดซินแสได้แจ้งว่าอองเข่งไปตั้งก๊กเป็นใหญ่อยู่ ณ เขาอังท่อซัวก็มีความยินดี จึงรีบไปหาเก็งตวน เก็งเจียที่บ้านแจ้งความเรื่องอองเข่งให้ฟังทุกประการ เก็งตวนเก็งเจียได้แจ้งมีความยินดีจึงถามหลีเกียดว่าท่านซินแสจะไปอยู่ด้วยอองเข่งหรือ หลีเกียดบอกว่าลักษณะของอองเข่งเป็นคนมีวาสนาสืบไปภายหน้าจะได้เป็น “อ๋อง” เราคิดจะไปอยู่ด้วยจะได้ช่วยคิดอ่านการทั้งปวงให้สำเร็จ เราจึงมาชวนเจ้าทั้งสอง อองเข่งคงตั้งแต่งอุปถัมภ์ให้ได้ความสุข เต็งกวน เก็งเจียตอบว่าข้าพเจ้ากับอองเข่งได้สัญญากันไว้ถ้ามีทุกข์สุขประการใดไม่ทิ้งกัน บัดนี้อองเข่งตั้งตัวเป็นใหญ่ได้สมความปรารถนาแล้ว ข้าพเจ้าจะไปดูกิริยาอาการให้เห็นประจักษ์ ถ้าอองเข่งเป็นคนมีกตัญญูต่อมิตรก็จะชักชวนให้เราเลี้ยงดูอุปถัมภ์ตามคำสัญญา แม้นเพิกเฉยเสียก็จะกลับมาหากินตามเดิม
พูดกันแล้วหลีเกียดก็พาเก็งตวน เก็งเจียมายังเขาอังท่อซัวแจ้งความแก่ไพร่พลรักษาค่ายว่า เราชื่อหลีเกียด เก็งตวน เก็งเจียพากันมาหา ทหารก็ไปแจ้งความให้ทราบ อองเข่งจึงออกต้อนรับคำนับตามธรรมเนียมเชิญเข้าไปในค่ายจัดที่ให้นั่งตามสมควร อองเข่งจึงว่าท่านทั้งสามพากันมาหาข้าพเจ้ามีความยินดีนัก ท่านได้มีคุณแก่ข้าพเจ้าไว้นั้นหาลืมไม่ ที่มานี้มีธุระสิ่งใดหรือ หลีเกียด เก็งตวน เก็งเจีย ตอบว่าข้าพเจ้าทราบว่าท่านตั้งตัวได้ จึงพากันมาเยี่ยมด้วยความยินดี อองเข่งตอบว่าข้าพเจ้าคิดจะจัดคนไปรับท่านทั้งสามก็ยังไม่มีเวลาว่าง เผอิญดลใจให้ท่านมาหานั้นเชิญอยู่ด้วยกันเถิด ถ้าทุกข์สุขประการใดจะได้ปรึกษากัน คนทั้งสามตอบว่าข้าพเจ้าพากันมาหาท่านก็หมายจะอยู่ด้วยช่วยทำนุบำรุงกว่าการจะสำเร็จ อองเข่งได้แจ้งมีความยินดีจึงให้จัดโต๊ะสุรามาเลี้ยง ทั้งสองข้างต่างให้สัตย์สาบานกัน แล้วอองเข่งจึงตั้งเก็งตวนเป็นนายทหารที่หก เก็งเจียที่เจ็ด หลีเกียดที่แปดและเป็นที่ปรึกษาด้วย ครั้นกินโต๊ะเสพสุราเสร็จแล้ว อองเข่งจึงถามหลีเกียดว่าธรรมดาผู้ที่จะตั้งตัวเป็นใหญ่นั้นควรประพฤติการอย่างไรจึงจะให้คนทั้งปวงนับถือและมีความรักใคร่กลัวเกรง หลีเกียดว่า ซึ่งผู้จะเป็นใหญ่นั้นพึงละเว้นซึ่งความโลภโกรธกลัวและหลง ให้มีน้ำใจเที่ยงตรงอย่ากลับกลอก พูดจาแน่นอนดังจารึกไว้ในแผ่นศิลา รักใคร่ทหารให้เหมือนกับรักตัว มิได้ประพฤติชั่วที่นักปราชญ์ติเตียน ถ้าหมั่นประกอบการสุจริตแล้วทรัพย์สมบัติและยศบริวารก็จะเจริญยิ่งขึ้นเอง อองเข่งได้ฟังก็มีความยินดีคำนับแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าจะทำตามถ้อยคำท่านทุกประการ อองเข่งจึงสั่งเซียงกงให้แต่งคำประกาศแก่นายทหารและไพร่พลทั้งปวงสามข้อ ข้อหนึ่งว่าถ้าพบปะผู้คนเดินทางไปในเขตแดนห้ามมิให้ฆ่าฟันเป็นอันขาด ข้อสองนั้นห้ามมิให้คุมพรรคพวกเข้าไปในบ้านเมืองกระทำข่มขืนข่มเหงบุตรสาวและภรรยาราษฎร ข้อสามนั้นห้ามมิให้คุมพวกเพื่อนไปทิ้งไฟปล้นสะดมตีชิงเอาทรัพย์สิ่งของของราษฎรมาเป็นประโยชน์ของตัวเป็นอันขาด ถ้าผู้ใดมิฟังขืนกระทำการเหมือนหนหลังจะตัดศีรษะเสียบประจานไว้ เขียนแล้วให้เอาคำประกาศไปปิดไว้หน้าค่าย นายทหารและไพร่พลทั้งปวงแจ้งความตามประกาศก็มิได้ประพฤติการเหมือนแต่ก่อน ราษฎรทั้งปวงไปมาค้าขายในแดนอังท่อซัวเป็นปกติ แต่อองเข่งตั้งเกลี้ยกล่อมไพร่พลและซ้อมหัดเพลงอาวุธอยู่ปีเศษ ได้นายทหารที่มีฝีมือร้อยยี่สิบคน ทหารยี่สิบหมื่น ผู้รักษาเมืองฮ่วยไซและหัวเมืองที่ขึ้นสิบเจ็ดเมืองพากันครั่นคร้ามเกรงฝีมือและอำนาจไม่อาจยกกองทัพไปปราบปรามได้
๑๐๔
อยู่มาวันหนึ่งอองเข่งจึงให้ประชุมนายทหารทั้งปวงพร้อมกันแล้วปรึกษาว่าในตำบลเขาอังท่อซัวมีเขตแดนน้อยนัก เรือกสวนไร่นาไม่พอที่จะทำมาหากิน เราคิดจะยกกองทัพตีหัวเมืองรายทางเข้าไปถึงเมืองฮ่วยไซถ้าสำเร็จความปรารถนาเราจึงเอาเมืองฮ่วยไซเป็นที่มั่นขยายอาณาเขตแดนออกไปให้กว้างขวางจะได้ทำมาหากินเป็นสุขสบายถ้วนหน้าท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด เลียวลิบตอบว่าท่านคิดอ่านจะมีที่อาศัยได้ความสุขนั้นชอบแล้ว ข้าพเจ้าทั้งปวงขออาสาทำการศึกกว่าจะสำเร็จ อองเข่งได้ฟังมีความยินดีจึงเตรียมกองทัพตามตำรับพิชัยสงครามเสร็จ ถึงวันฤกษ์ดีก็ยกออกจากเขาอังท่อซัว ตีหัวเมืองรายทางเข้าไปจนถึงเมืองฮ่วยไซตั้งล้อมอยู่สามเดือนจึงตีเมืองฮ่วยไซแตก เจ้าเมืองกรมการเมืองฮ่วยไซพาหนีไปได้บ้าง โจรฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก อองเข่งก็ยกไพร่พลเข้าเมืองฮ่วยไซได้ให้ทหารป่าวร้องราษฎรชายหญิงที่แตกหนีไปนั้นให้เข้ามาอยู่ตามภูมิลำเนาบ้านเมืองก็เรียบร้อย เลียวลิบจึงชุมนุมนายทหารปรึกษากันว่า อองเข่งมีอำนาจวาสนาสมควรจะเป็นใหญ่ในประเทศทิศตะวันตกควรเราจะยกอองเข่งขึ้นเป็นซินอ๋อง ยกนางต้วนชาเหนียเป็นเหนียเนี้ย เปลี่ยนนามเมืองฮ่วยไซว่าเมืองเฮกก๊ก ปรึกษากันแล้วจึงแต่งการทั้งปวงพร้อม ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็พากันเข้าไปเชิญอองเข่ง นางต้วนชาเหนียขึ้นนั่งเมืองรับนามตามธรรมเนียม ตั้งขุนนางครบตำแหน่งบรรดาศักดิ์เมืองประเทศราช แล้วจดนายทหารที่มีฝีมือและวิชาความรู้เข้มแข็งไปรักษาหัวเมืองซึ่งตีได้สิบตำบลกับด่านทางและเมืองทั้งปวงในแขวงฮ่วยไซไว้มั่นคง ด้วยหมายว่ากองทัพเมืองตังเกียยกมาจะได้สู้รบป้องกันอาณาเขตไว้ไม่ให้ล่วงแดนเข้ามาได้ อองเข่งก็ตั้งอยู่ในสัตย์สุจริตบังคับการงานโดยยุติธรรม ราษฎรแขวงเมืองฮ่วยไซมีความสุข หัวเมืองที่เขตแดนติดต่อกับเมืองฮ่วยไซนั้นกลัวอำนาจอองเข่งมิได้คิดอ่านยกกองทัพไปรบจึงมีหนังสือบอกเข้าไปในเมืองตังเกีย
ฝ่ายกอกิว ซัวเกีย ท่องกวนปรึกษากันแล้ว ครั้นเวลารุ่งเช้าก็เข้าเฝ้า พอพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออกว่าราชการตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพไปปราบปรามหัวเมืองทิศเหนือได้ชัยชนะมีความชอบในแผ่นดินมาก เราจะตั้งให้ซ้องกั๋งเป็นขุนนางตำแหน่งไหนดีจึงจะสมแก่ความชอบ ซัวเกียกราบทูลว่าพระองค์จะพระราชทานบำเหน็จแก่ซ้องกั๋งนั้นควรแล้ว แต่การซึ่งจะตั้งแต่งให้มียศศักดิ์ใหญ่นั้นขอให้งดไว้ก่อนด้วยหัวเมืองทิศใต้มีหนังสือบอกเข้ามาว่า อองเข่งคนโทษที่เนรเทศไปอยู่เมืองลีจิวนั้นหนีไปซ่องสุมไพร่พลตั้งกองโจรอยู่เขาอังท่อซัว บัดนี้เข้าตีเมืองฮ่วยไซและหัวเมืองขึ้นได้ทั้งสิ้น อองเข่งตั้งตัวเป็นอ๋องอยู่เมืองฮ่วยไซคิดอ่านเกลี้ยกล่อมหัวเมืองจะให้อ่อนน้อมอยู่ในอำนาจ แล้วก็จะเข้ามารบเอาเมืองหลวง ขอให้ซ้องกั๋งยกกองทัพออกไปปราบปรามอองเข่งเสียให้สิ้นเสี้ยนหนามในแผ่นดิน ถ้าเสร็จราชการกลับมาจึงค่อยเลื่อนยศศักดิ์ซ้องกั๋งขึ้นตามพระราชดำริ
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ฟังเห็นชอบด้วย จงทรงพระอักษรให้ขุนนางไปพระราชทานซ้องกั๋งมีความว่า “ให้ซ้องกั๋งยกกองทัพไปปราบปรามอองเข่งณเมืองฮ่วยไซให้สำเร็จจงได้ อนึ่งกองลำเลียงเสบียงอาหารนั้นให้เกณฑ์ผู้ว่าราชการหัวเมืองรายทาง” ขุนนางคำนับรับพระอักษรแล้วรีบมายังกงก๊วน เชิญหนังสือรับสั่งส่งให้ซ้องกั๋งถวายบังคมรับมาอ่านแจ้งความแล้วจึงถามโงวหยงว่าหนทางเมืองฮ่วยไซนั้นท่าทางคับขันเป็นประการใดบ้าง โงวหยงตอบว่าในแขวงจังหวัดเหล่านี้ ต้องไต่ถามพัวเส็งด้วยเป็นชาวเมืองฮ่วยไซ ซ้องกั๋งจงหาตัวพัวเส็งมาถาม พัวเส็งจึงทำแผนที่วางระยะทางบกและเรือชี้แจงให้ทราบ ซ้องกั๋งพิเคราะห์ดูแผนที่เข้าใจจะแจ้งจึงจัดทหารให้โลวจุนหงีเป็นแม่ทัพหน้า เคียวเตาเช็งเป็นกุนซือที่ปรึกษาคุมทหารเอกยี่สิบสี่ ทหารโทตรีสามสิบห้าและพลสิบเจ็ดหมื่น ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพใหญ่ โงวหยงเป็นที่ปรึกษาคุมทหารเอกยี่สิบแปดนาย ทหารโทสามสิบสอง พลสิบหมื่น ให้กิมไต้เกียน เซียวเหยียง งักหัว จูบู๊ จูกุ้ย ซัวเค่ง ชัวฮก ลิหุน ลี้ลิบ เจียวเทงกุ้ย เจียะย้ง เฮงเต็งลัก เตียเจียวท้อ คุมทหารห้าหมื่นเป็นกองหลังและทัพเรือนั้น ให้ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เตียสุน เตียหวย ทองอุย ทองเม้ง คุมทหารเรือเจ็ดหมื่น ครั้นถึงวันฤกษ์ดีก็ยกกองทัพออกจากเมืองตังเกีย เดินทัพไปทางเซียงเอี้ยงเอียะล่วงเข้าในแดนเมืองฮ่วยไซถึงเนินปวยอี้ป๊อจึงให้ทหารตั้งค่ายพักอยู่ชายเนิน
ฝ่ายลูเส็ง เล่าเมี้ยนผู้รักษาด่านลื่อเหนียก๊วนแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาตั้งค่ายทัพอยู่ชายเนินปวยอี้ป๊อ ลูเส็งจึงปรึกษาเล่าเมี้ยนว่าซ้องกั๋งยกกองทัพล่วงแดนเข้ามาตั้งค่าย เราจะคุมไพร่พลไปกำจัดเสียท่านจะเห็นประการใด เล่าเมี้ยนตอบว่าซ้องกั๋งยกทหารมาเป็นกระบวนทัพใหญ่หลายหมวดหลายกอง ไพร่พลเราน้อยกว่าสักยี่สิบเท่าจะสู้เขาได้หรือ จำจะมีหนังสือบอกแจ้งความไปถึงซินอ๋อง ขอกองทัพมาช่วยรักษาด่านไว้อย่าให้ซ้องกั๋งยกล่วงด่านเข้ามาได้ ประการหนึ่งเราเห็นว่าพวกกองทัพเมืองตังเกียยกมาครั้งนี้จะมีเสบียงอาหารก็ไม่มากนัก ถ้าเราตั้งมั่นรับไว้แข็งแรงแล้วเสบียงก็จะเปลืองสิ้นไปทุกวัน จะตั้งรบกับเรานั้นอย่างช้าในสามเดือนเมื่อสิ้นเสบียงแล้วก็จะล่าถอยกลับไป ลูเส็งตอบว่าท่านคิดการศึกหน่วงช้าเช่นนี้ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียม วิสัยชายชาติทหารถ้าได้ข้าศึกแล้วเปรียบเหมือนเสือได้กลิ่นโค ย่อมคิดมุ่งหมายทำลายชีวิตมาเป็นอาหาร ประการหนึ่งเรายังไม่รู้กำลังฝีมือข้าศึกจะมีบอกเข้าไปขอกองทัพนั้น จะเอาความข้อใดว่าไปในหนังสือเล่า ซินอ๋องก็จะติเตียนว่าเป็นคนขลาดและเกียจคร้าน ถ้าท่านไม่สมัครจงไปอยู่รักษาด่าน เราจะคุมไพร่พลออกไปรบกับซ้องกั๋งสักครั้งหนึ่ง
พูดแล้วก็จัดกระบวนทัพยกออกจากด่านข้ามเนินไปท้ารบถึงหน้าค่าย ซึงอานจึงให้อื้อเถียขับม้าเข้ารบกับลูเส็งได้ประมาณสิบเพลง ลูเส็งทานกำลังมิได้ก็ขับม้าพาทหารหนีขึ้นไปบนเนิน อื้อเถียขับม้าไล่ตาม ลูเส็งเห็นจะหนีไม่พ้นก็ชักม้าหนีกลับเข้าต่อสู้ ซึงอานเห็นดังนั้นจึงขับทหารหนุนขึ้นไปอื้อเถียเอาง้าวฟันถูกลูเส็งคอขาดตกจากม้า เมื่ออื้อเถียขับม้าไล่ตามลูเส็งไปนั้น เล่าเมี้ยนขึ้นดูอยู่บนหอรบเห็นจึงลงจากหอรบขึ้นม้าพาไพร่พลเปิดประตูด่านออกไปหวังจะช่วยหาทันไม่ เห็นทหารซ้องกั๋งฆ่าลูเส็งตาย จึงชักม้าพาไพร่พลจะกลับเข้าในด่าน ซึงอานจึงขับทหารเข้ารบสกัดไว้ เล่าเมี้ยนจะหนีเข้าในด่านหาได้ไม่ก็ขับม้าพาไพร่พลหนีเลยไปเมืองเจียคีเสีย ซึงอาน อื้อเถียก็พาทหารเข้าพักอยู่ในด่านจึงให้ทหารม้าใช้มาแจ้งความแม่ทัพใหญ่ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดียกทหารออกจากค่ายเข้าตั้งอยู่ในด่าน ฝ่ายเล่าเมี้ยนหนีมาถึงเมืองเจียคีเสีย เข้าไปแจ้งความแก่เจี้ยเอ็ง กิวเอี๋ยง อึ้งซิวจุ่นนายทหารทั้งสามซึ่งอยู่รักษาเมือง นายทหารทั้งสามได้แจ้งจึงยกไพร่พลออกมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมือง
ฝ่ายซ้องกั๋งหยุดพักทหารอยู่ในด่านลือเหนียก๊วนสามวัน จึงสั่งโลวจุนหงีให้เดินทัพหน้า แล้วซ้องกั๋งก็ยกตามไป ครั้นมาถึงเมืองเจียคีเสียเห็นพวกโจรออกมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมือง โลวจุนหงีหยุดกองทัพลงไว้ให้ทหารตั้งค่ายประชิดห่างกันประมาณสิบลี้ แล้วให้ม้าใช้ถือหนังสือไปนัดรบ อึ้งซิวจุ่น กิวเอี๋ยง เจี้ยเอ็งจึงสลักหนังสือตอบมาว่า “ซึ่งแม่ทัพแผ่นดินซ้องมีหนังสือมานัดรบนั้นพวกเรามีความยินดีเป็นอันมาก เวลาพรุ่งนี้จงเตรียมทหารยกมาที่สนามรบเถิด” เขียนแล้วส่งให้ทหารม้าใช้คำนับรับหนังสือกลับมาแจ้งความแก่โลวจุนหงีให้ทราบ
ครั้นเวลารุ่งเช้าอึ้งซิวจุ่น กิวเอี๋ยง เจี้ยเอ็ง เล่าเมี้ยนจึงจัดไพร่พลเป็นขบวนยกออกจากค่ายมาตั้งอยู่ที่สนามรบจุดประทัดขึ้นเป็นสำคัญ ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีก็ขึ้นม้าพาทหารออกไปตั้งกระบวนคอยท่วงทีอยู่ อึ้งซิวจุ่นก็ขับม้ามาร้องว่าให้แม่ทัพจัดทหารที่มีฝีมือมารบกันเถิด ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ซึงอานเข้ารบกับอึ้งซิวจุ่นได้สามสิบเพลง อึ้งซิวจุ่นอ่อนกำลังสู้ไม่ได้ขับม้าหนี ซึงอานขับม้าไล่ตาม เจี้ยเอ็งขับม้าถลันเข้าสกัด ซึงอานก็ขับม้าเข้ารบกับเจี้ยเอ็งประมาณยี่สิบเพลงยังมิได้แพ้ชนะกัน ขณะนั้นเล่าเมี้ยนเห็นเจี้ยเอ็งยังฆ่าทหารซ้องกั๋งมิได้นึกขัดใจจึงขับม้าตรงเข้ามาจะรุมรบ ยิ่มก๊วงขับม้าตรงสกัดมิให้เล่าเมี้ยนเข้าช่วยเจี้ยเอ็งได้ แต่เล่าเมี้ยนกับยิ่มก๊วงรบกันได้สิบเพลง ยิ่มก๊วงเสียที เล่าเมี้ยนเอาทวนแทงถูช่องหูยิ่มก๊วงตกม้าตาย ซึงอานเห็นยิ่มก๊วงเสียทีมีความโกรธ จึงขับม้ารุกไล่เจี้ยเอ็งกระชั้นเข้ามา พอเจี้ยเอ็งพลั้งท่า ซึงอานยกง้าวฟันถูกกลางตัว ตัวขาดสองท่อนตกม้าตาย ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็พาทหารรุกไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองเจียคีเสียล้มตายเป็นอันมาก อึ้งซิวจุ่น กิวเอี๋ยง เล่าเมี้ยนเห็นจะต่อสู้มิได้จึงพาไพร่พลหนีเข้าเมือง ให้ทหารปิดประตูรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เป็นสามารถ ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็ยกทหารเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน แต่งทหารเข้าปีนปล้นหลายครั้ง ไพร่พลในเมืองซึ่งรักษาหน้าที่ต่อรบเข้มแข็ง ทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองหาได้ไม่
ซ้องกั๋งจึงชุมนุมนายทหารปรึกษาว่า อึ้งซิวจุ่น กิวเอี๋ยงแต่งการป้องกันรักษาเมืองแข็งแรงนัก เราตีหลายครั้งเข้าเมืองไม่ได้ท่านทั้งปวงจะเห็นอุบายประการใดจึงจะตีเมืองเจียคีเสียแตก กงซุนสินตอบว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูกำแพงเมืองด้านตะวันออกที่กองทัพโลวจุนหงีตั้งล้อมอยู่นั้นต่ำกว่าทุกด้าน ท่านจงสั่งโลวจุนหงีให้เตรียมการไว้พร้อมเวลากลางคืนดึกสองยามข้าพเจ้าจะอ่านมนต์เรียกลมและเมฆให้มืดทั้งอากาศ จึงให้ทหารในกองทัพโลวจุนหงีเอาบันไดพาดปีนกำแพงขึ้นไปแล้วเอาเพลิงเผาหอรบและป้อมขึ้น ไพร่พลรักษาหน้าที่ไม่ทันรู้ตัวก็พากันแตกตื่นไปดับเพลิง เราจึงให้ทหารปีนกำแพงขึ้นไปทั้งสี่ด้านก็สามารถตีหักเอาเมืองได้ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบให้กงซุนสินไปบอกโลวจุนหงีตามอุบาย และประกาศแก่ทหารที่ตั้งล้อมให้รู้ทั่วกันว่าเวลาสองยามวันนี้จงเตรียมบันไดหกไว้ ถ้าเห็นแสงเพลิงสว่างข้างด้านตะวันออกแล้ว จงพากันเอาบันไดพาดปีนกำแพงเมืองขึ้นไปให้จงได้ นายทัพนายกองทั้งปวงทราบความตามประกาศแล้วพากันตระเตรียมไว้พร้อม ครั้นเวลากลางดึกสองยาม กงซุนสินจึงชูกระบี่ขึ้นแล้วอ่านมนต์ตามอุปเทห์บันดาลให้ลมพายุใหญ่หวนมาแต่ทิศทั้งสี่ เมฆตั้งมืดมัวไปทั้งอากาศ ทหารในกองทัพโลวจุนหงีเอาบันไดพาดปีนกำแพงขึ้นไปประมาณร้อยเศษ ไพร่พลรักษาหน้าที่ก็มิได้เห็นด้วยเป็นเวลามืด ทหารซ้องกั๋งก็เอาเชื้อเพลิงจุดหอรบโรงเตี๊ยมราษฎรขึ้นหลายแห่ง ลมพายุพัดหนักขึ้นเพลิงไหม้บ้านเรือนราษฎรต่อไปเป็นอันมาก ไพร่พลบนหน้าที่ก็พากันไปช่วยดับเพลิง ทหารซ้องกั๋งที่ตั้งล้อมเห็นแสงสว่างข้างด้านตะวันออกตามสัญญา จึงเอาบันไดพาดปีนกำแพงเมืองขึ้นไปได้พร้อมกันไล่ฟันผู้คนเป็นอลหม่าน อึ้งซิวจุ่น กิวเอี๋ยง เล่าเมี้ยนเห็นเพลิงไหม้ข้างทิศตะวันออกจึงขึ้นม้าจะมาช่วยดับเพลิงพอพบโลวจุนหงีคุมทหารรุกไล่เข้ามาอึ้งซิวจุ่นตกใจไม่อาจต่อสู้ขับม้าหนีไปตะวันตก แต่กิวเอี๋ยง เล่าเมี้ยนหนีหาทันไม่ พอปกซิ่น อ้วนยิ่มมุ้ยขับม้าเคียงเข้ามาใกล้ เล่าเมี้ยนก็รำทวนเข้ารบกับปกซิ่น กิวเอี๋ยงขับม้าเข้ารบกับอ้วนยิ่มมุ้ย นายทหารทั้งสี่รบกันได้ประมาณสิบเพลง ปกซิ่นเอาทวนแทงถูกรักแร้เล่าเมี้ยนตกม้าตาย อ้วนยิ่มมุ้ยเอาทวนตีถูกกิวเอี๋ยงตกม้าให้ทหารจับมัดไว้ได้
ฝ่ายอึ้งซิวจุ่นขับม้าหนีมาทางด้านตะวันตก พออูอ๋องขับม้ารำทวนสกัดหน้าไว้ อึ้งซิวจุ่นเห็นการจวนตัวจึงเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกระหว่างคิ้วอูอ๋องตกม้าตาย งักชวนตงเห็นเพื่อนเป็นอันตรายจึงขับม้ารุกไล่เข้ารบกับอึ้งซิวจุ่นได้สิบเพลง อึ้งซิวจุ่นต้านทานกำลังมิได้ชักม้าหนี งักชวนตงขับม้าตามทันเอาง้าวฟันอึ้งซิวจุ่นตกม้าตายอยู่กับที่ ไพร่พลทั้งปวงที่เหลือตายก็มิได้คิดจะต่อสู้พากันเข้าไปคำนับโลวจุนหงีทั้งสิ้น โลวจุนหงีจึงสั่งกงซุนสินดับเพลิง กงซุนสินอ่านมนต์บันดาลให้ฝนตก เพลิงที่ไหม้เรือนราษฎรนั้นก็ดับสิ้น ครั้นเวลารุ่งสว่างซ้องกั๋งจึงพาทหารเข้าเมืองสั่งเซียวเหยียง เขียนหนังสือประกาศราษฎรให้รู้ทั่วกันว่า “เมืองฮ่วยไซเป็นเมืองเอก มีเมืองขึ้นถึงสิบเจ็ดเมือง ราชอาณาเขตของพระเจ้าแผ่นดินซ้อง บัดนี้อองเข่งนายโจรเขาอังท่อซัวเป็นกบฏยกกองทัพมาตีเอาเมืองฮ่วยไซได้ตั้งตัวเป็นอ๋อง จึงโปรดให้เราผู้มีอำนาจเป็นแม่ทัพคุมทหารมากำจัดอองเข่งตีเอาราชอาณาเขตคืนมาขึ้นแก่เมืองตามเดิม บัดนี้เราตีเมืองเจียคีเสียได้แล้วอาณาประชาราษฎรเหล่านี้ก็คงเป็นข้าขอบขัณฑสีมาในพระเจ้าแผ่นดินอ๋อง ห้ามอย่าให้ราษฎรพาครอบครัวอพยพไปเข้าพวกกบฏเป็นอันขาด ให้ตั้งทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนาเป็นปกติ ถ้าผู้ใดมิกระทำตามคำประกาศและพากันหนีไปเข้าก๊กกบฏจับได้จะเอาเพลิงคลอกเสียทั้งโคตร” เขียนแล้วให้ไปปิดในหนทาง ราษฎรได้ทราบความตามคำประกาศก็ไม่อาจพากันหลบหนีไป ซ้องกั๋งจึงให้เตียเจียวท้ออยู่รักษาเมืองเจียคีเสียแล้วจัดกองทัพเป็นกระบวนให้โลวจุนหงียกล่วงหน้าไปทัพใหญ่และทัพหนุนจึงยกตามไปเป็นอันดับ ครั้นมาถึงด่านงั่นสินป๊อแขวงเมืองเนี้ยจิ๋วก็หยุดทหารตั้งค่ายอยู่ห่างด่านประมาณห้าลี้
ฝ่ายผู้รักษาด่านแจ้งความว่า ซ้องกั๋งตีเมืองเจียคีเสียได้แล้วยกกองทัพเข้าตั้งค่ายประชิดอยู่หน้าด่าน จึงปรึกษานายทหารทั้งปวงว่าพวกซ้องกั๋งยกกองทัพมาครั้งนี้มีทหารกว่าสิบหมื่น เรามีไพร่พลแต่เจ็ดแปดพันจะตั้งมั่นรบสู้ไม่ได้ คิดจะพาครอบครัวหนีไปเมืองเนี้ยจิ๋วท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด นายทหารตอบว่าท่านคิดนี้ชอบแล้ว ผู้รักษาด่านจึงให้ต้อนครอบครัวเปิดประตูหลังด่านหนีไปเมืองเนี้ยจิ๋ว แจ้งความแก่เซียงกวนหงีผู้รักษาเมืองให้ทราบ ทหารสอดแนมก็ไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งว่า พวกด่านพากันอพยพหนีไปสิ้นแล้วซ้องกั๋งจึงยกกองทัพเข้าตั้งมั่นอยู่ในด่าน
ฝ่ายเซียงกวนหงีผู้ว่าราชการเมืองเนี้ยจิ๋วปรึกษานายทหารทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งอยู่ด่านงั่นสิบป๊อ ถ้าเรานิ่งไว้ซ้องกั๋งก็จะยกกองทัพเข้ามาตั้งประชิดล้อมเมือง การศึกจะติดพันกันยืดยาวเราคิดจะคุมไพร่พลไปตีเสียให้แตก ท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด โง่วเอียมว่าข้าพเจ้าตรึกตรองเห็นว่าไพร่พลเสบียงอาหารในเมืองเราก็มั่งคั่งบริบูรณ์ ควรจะตั้งมั่นรับข้าศึกอยู่กับเมือง ถึงซ้องกั๋งจะยกเข้ามาตั้งล้อมก็ไม่วิตก เรารักษาเมืองไว้ได้สักเดือนหนึ่งเสบียงอาหารในกองทัพซ้องกั๋งก็จะสิ้นไปทุกวันคงล่าถอยกลับไป ถ้าเห็นว่าทหารซ้องกั๋งยังมีกำลังแข็งแรงจึงมีหนังสือบอกขอกองทัพซินอ๋องมาช่วยตีกระหนาบเป็นสองกำลังเห็นจะได้ชัยชนะโดยง่าย ซึ่งท่านจะยกกองทัพไปรบถึงด่านนั้นเห็นจะได้ความลำบากถ้าเสียท่วงทีเป็นประการใดจะหาที่มั่นที่อาศัยยาก เซียงกวนหงีตอบว่าด่านเหลือเหนียก๊วนและเมืองเจียคีเสียเสบียงอาหารก็มั่งคั่งบริบูรณ์ ซ้องกั๋งตีแตกได้เสบียงไว้เป็นกำลังพอจะเลี้ยงดูทหารได้ ซึ่งจะรอคอยกองทัพซ้องกั๋งให้ขัดเสบียงนั้นการจะยืดยาว ประการหนึ่งเราก็เป็นชายชาติทหาร มีค้อนเหล็กหนักแปดสิบชั่งเป็นอาวุธจะมารอคอยให้ข้าศึกขัดเสบียงจึงจะออกไปนั้นไม่ต้องการ ถึงจะได้ชัยชนะก็ไม่มีเกียรติยศ เปรียบเหมือนต่อสู้กับคนโซซึ่งอดอาหาร การที่จะต่อสู้ให้รู้ฝีมือและกำลังนั้นต้องรบกับคนที่พ่วงพี มีกำลังจึงจะได้เห็นฝีมือว่าดีหรือชั่ว การซึ่งท่านคิดนั้นเหมือนคนรู้มากเอาเปรียบปราศจากผู้สรรเสริญ โง่วเอียมมิได้ตอบประการใด เซียงกวนหงีจึงจัดให้หลีตัง เตียซิว คุมไพร่พลนายละสามพันเป็นปีกซ้ายขวา เซียงกวนหงีคุมไพร่พลหมื่นเป็นทัพใหญ่ ให้โง่วเอียมอยู่รักษาเมือง เซียงกวนหงียกทัพมาห่างเมืองประมาณยี่สิบลี้แลเห็นกองทัพโลวจุนหงีและซ้องกั๋งมาเป็นลำดับ พอกองทัพปะทะกันกลางทาง โลวจุนหงีจึงให้โง่วเต๊กจินขับม้าขึ้นไปหน้าทหาร เตียซิวก็ขับม้าตรงเข้ารบ หลีตังขับม้าเข้ามาหมายจะช่วย จูหงวนขับม้าตรงเข้ารบกับหลีตังเป็นสามารถ เซียงกวนหงีเห็นทหารของตัวฆ่าทหารซ้องกั๋งไม่ได้ก็มีความโกรธ จึงขับม้าถือค้อนเหล็กตรงมา โลวจุนหงีจึงให้กังโตวเข้ารบ กังโตวขับม้ารำง้าวเข้าต่อสู้ เซียงกวนหงีได้ประมาณสิบเพลง กังโตวทานกำลังมิได้ชักม้ารายห่างออกมาหมายจะหนี เซียงกวนหงีเห็นได้ทีจึงเอาค้อนเหล็กตีถูกศีรษะกังโตวตกจากม้าตาย โง่วเต๊กจินเห็นเพื่อนเป็นอันตรายก็ผินหน้ามาดู เตียซิวได้ทีจึงเอาทวนแทงถูกอกโง่วเต๊กจินตกม้าตาย แต่จูหงวนนั้นต่อสู้กับหลีตังได้ประมาณสิบเพลง จูหงวนทานกำลังมิได้ขับม้ารีบหนีเข้าในกองทัพ โลวจุนหงี หลีตังก็ไม่ไล่ติดตาม เซียงกวนหงีมีชัยชนะฆ่าทหารซ้องกั๋งได้ให้นึกเหิมใจหมายว่าพวกซ้องกั๋งพ่ายแพ้ จึงปรึกษานายทหารทั้งปวงว่าเวลาก็จวนเย็นควรจะยกกองทัพกลับเข้าเมืองผ่อนทหารให้มีกำลัง ต่อเวลาพรุ่งนี้จึงยกกองทัพออกมาตีเสียให้แตกจงได้ นายทหารทั้งปวงก็เห็นชอบ เซียงกวนหงีจึงให้ตีม้าเลิกทัพกลับเข้าเมือง สั่งไพร่พลให้รักษาหน้าที่เชิงเทินแลตรวจตราตระเวนเข้มแข็ง
เมื่อกองทัพเซียงกวนหงีกลับเข้าเมืองแล้ว โลวจุนหงีจึงให้ทหารม้าใช้ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งตามซึ่งเสียทหารและคิดอ่านจะยกเข้าล้อมเมืองในเวลากลางคืนนั้นให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงสั่งทหารให้เตรียมตัวพร้อม ครั้นเวลาค่ำโลวจุนหงีและซ้องกั๋งก็ยกกองทัพเข้าไปตั้งค่ายห่างเมืองประมาณสิบลี้ พอเวลารุ่งสว่าง โลวจุนหงีจึงให้ทั่งเปียน เซียงซิเส็ง ฮูเอี๋ยน อือเถีย เอี้ยวขี เอียวเอียะขับม้าไปท้ารบถึงหน้าเมือง ทหารรักษาหน้าก็ไปแจ้งความแก่เซียงกวนหงีให้ทราบ เซียงกวนหงีได้ฟังจึงสั่งให้เซียวอึนหวง เซียวอึนหงคุมไพร่พลสามพันยกออกไป
ทั่งเปียนจึงพูดว่าเรามาคอยอยู่แต่เช้าเพิ่งเห็นพวกในเมืองยกออกมา เชิญท่านทั้งสองมาลองฝีมือกันให้ทหารทั้งปวงดูเล่น เซียวอึนหวงมิได้ตอบประการใดขับม้าเข้ารบกับทั่งเปียน เซียวอึนหงเห็นดังนั้นจึงขับม้าตรงเข้ามา เซียงซิเส็งขับม้าแซงขึ้นไปรบปะทะไว้ได้สิบเพลง เซียงซิเส็งทำอุบายชักม้าหนี เซียวอึนหงขับม้าตามไปจนใกล้ เชียงซิเส็งเห็นได้ทีชักม้ากลับหน้ามาแล้วเอาด้ามง้าวตีถูกเซียวอึนหงตกม้าจับตัวไว้ได้ เซียวอึนหวงเห็นพี่ชายเสียทีก็ชักม้าออกมาหวังจะเข้าแก้ ทั่งเปียนขับม้าไล่ตามเข้ามาใกล้จับง้าวฟาดไปถูกม้าขาหลังขาด ม้านั้นล้มลง เซียวอึนหวงตกจากหลังม้า ทั่งเปียนโดดลงจับตัวได้มัดส่งให้ทหารคุมตัวไว้แล้วไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองเนี้ยจิ๋วตายประมาณสองพันที่เหลืออยู่นั้นหนีไปสิ้น ทั่งเปียน เซียงซิเส็งก็โบกธงสัญญาพาทหารกลับมาค่าย คุมตัวเซียวอึนหวง เซียวอึนหงมาให้ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีแม่ทัพทั้งสองมีความยินดี
ซ้องกั๋งถามเซียวอึนหง เซียวอึนหวงว่าท่านทั้งสองเป็นข้าศึก เราจับได้จะคิดอ่านประการใด เซียวอึนหง เซียวอึนหงตอบว่าข้าพเจ้าเป็นข้าศึก ท่านจับได้จะประหารชีวิตก็จะก้มหน้าตาย ถ้าท่านมีความเมตตาไม่ฆ่าข้าพเจ้าก็จะยอมอยู่ช่วยราชการสนองคุณกว่าจะหาชีวิตไม่ ซ้องกั๋งสั่งให้ทหารแก้มัด เซียวอึนหง เซียวอึนหวงคุกเข่าคำนับแล้วกระทำสัตย์สาบานให้ เซียวอึนหง เซียวอึนหวงก็อยู่ในกองทัพ ซ้องกั๋งจึงสั่งทหารให้ตั้งค่ายล้อมเมืองไว้สามด้าน กองตระเวนเมืองเนี้ยจิ๋วจึงไปแจ้งความแก่เซียงกวนหงีตามซึ่งพวกซ้องกั๋งยกเข้าตั้งค่ายล้อมและจับเซียวอึนหง เซียวอึนหวงไปนั้นให้ทราบทุกประการ เซียงกวนหงีได้แจ้งมีความโกรธนักว่า ซ้องกั๋งถือตัวว่ามีทหารมากจึงดูถูกยกมาตั้งค่ายล้อมเมืองเราไว้ เราจะคุมไพร่พลยกออกไปตีให้แตกในเวลานี้ให้จงได้
โง่วเอียมพูดว่า ข้าพเจ้าได้มีหนังสือแจ้งความไปถึงผู้ว่าราชการเมืองซินจิว เมืองเอียวเอี๋ยงให้ยกกองทัพมาช่วยตีกระหนาบ ท่านจงรอคอยกองทัพสองเมืองยกมาถึงพร้อมแล้วจึงยกออกไปตีเสียให้แตกคราวเดียว เซียงกวนหงีตอบว่าโดยกำลังปัญญาฝีมือของเราก็พอจะกำจัดกองทัพซ้องกั๋งให้แตกได้ จะไปขอแรงกำลังปัญญาผู้อื่นมาช่วยไม่ต้องการ เซียงกวนหงีสั่งให้เตรียมไพร่พลพร้อมแล้วยกกองทัพเปิดประตูเมืองออกมาที่ในสนามรบ ซ้องกั๋งจึงจัดทหารเป็นกระบวนยกออกไปอยู่หน้าค่าย เซียงกวนหงีก็ขับม้าตรงมา ซ้องกั๋งจึงให้เอี้ยวขีเข้ารบได้สามสิบเพลง เอี้ยวขีอ่อนกำลังป้องปัดอาวุธไม่ใคร่ทัน เอียวเอียะเห็นดังนั้นจึงขับม้ตรงเข้าช่วยรบต่อสู้เป็นสามารถ เอี้ยวขี เอียวเอียะต้านทานกำลังมิได้ชักม้าหันกลับจะหนี เซียงกวนหงีเอาค้อนเหล็กตีเอี้ยวขี เอียวเอียะตกม้าตาย โลวจุนหงีเห็นดังนั้นจึงให้บุนตงหยง ซุยเอียะ มิเกียงขับม้าเข้ารุมรบ เซียงกวนหงีต่อสู้อยู่สามสิบเพลงเหลือกำลังจึงชักม้าพาไพร่พลหนีกลับเข้าเมือง ทหารซ้องกั๋งทั้งสามก็ไล่ติดตามเข้าไปริมเชิงกำแพง ไพร่พลบนหน้าที่ทิ้งก้อนศิลาและยิงเกาทัณฑ์ลงมาเป็นอันมาก นายทหารซ้องกั๋งไม่อาจรอเข้าใกล้จึงพากันกลับมาค่าย
๑๐๕
ครั้นเวลารุ่งเช้าซ้องกั๋งจึงให้ชุมนุมนายทหารปรึกษาว่าเซียงกวนหงีมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งเรายกออกรบครั้งไรก็เสียทหารทุกครั้ง อนึ่งเมืองเนี้ยจิ๋วมีป้อมคูประตูหอรบมั่นคงแข็งแรงนักเราจะรบซึ่งหน้าและหักหาญปล้นเมืองโดยกำลังก็จะได้ชัยชนะ แต่เห็นว่าจะเปลืองทหารป่วยการเวลาคิดหาอุบายประการใดจึงจะได้ชนะโดยง่าย
โงวหยงตอบว่า เซียวอึนหง เซียวอึนหวง สองคนพี่น้องซึ่งจับมาได้นั้นก็ให้สัตย์สาบานไว้ว่าจะสามิภักดิ์โดยสุจริต ข้าพเจ้าคิดจะปล่อยให้คนทั้งสองกลับเข้าไปเมืองเนี้ยจิ๋วเป็นไส้ศึกเตรียมการไว้คอยรับกองทัพเราเข้าเมืองเห็นจะได้โดยสะดวก ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงตอบว่า ความคิดท่านเห็นประการใดจงจัดไปตามสติปัญญาเถิด โงวหยงจึงพาตัวเซียวอึนหวงมาถามว่าเราจะให้ท่านทั้งสองกลับเข้าไปในเมืองเนี้ยจิ๋วพูดจาล่อลวงให้เซียงกวนหงีหลงในกลอุบายจะได้หรือไม่ เซียวอึนหวง ตอบว่าท่านใช้สอยสิ่งใดข้าพเจ้าจะทำตามให้สมความปรารถนาทุกประการ โงวหยงเห็นทหารทั้งสองรับอาสามีความยินดีจึงกระซิบสั่งความตามอุบายและปล่อยคนชาวบ้านนอกเมืองที่จับไว้ได้นั้นให้ไปด้วยร้อยเศษออกจากค่ายเดินทางอ้อมไปเข้าข้างหลังเมือง ครั้นทหารสองคนไปแล้วโงวหยงจึงให้ถอยกองทัพมาตั้งห่างเมืองประมาณสิบลี้ ไพร่พลรักษาหน้าที่จึงเข้าไปแจ้งความแก่เซียงกวนหงีให้ทราบ ในขณะนั้นไพร่พลซึ่งรักษาหน้าที่ด้านข้างหลังเมืองมาแจ้งความว่าเซียวอึนหง เซียวอึนหวง พากันหนีกลับมาร้องเรียกให้เปิดประตูรับ เซียงกวนหงีได้แจ้งความก็มีความยินดีจึงสั่งผู้รักษาประตูให้เปิดรับเข้ามา เซียวอึนหง เซียวอึนหวงก็พาคนร้อยเศษเข้ามาคำนับ เซียงกวนหงีถามทหารทั้งสองว่าพวกซ้องกั๋งจับตัวไปทำอย่างไรจึงได้พากันหนีกลับมาได้และคนร้อยเศษนี้ท่านไปพามาแต่ข้างไหน
เซียวอึนหง เซียวอึนหวงตอบว่า ทหารซ้องกั๋งจับข้าพเจ้าไปไว้แล้วให้คุมตัวข้าพเจ้าไปขุดดินพูนสนามเพลาะถึงห้าเวลา ข้าพเจ้าเห็นได้ทีจึงฆ่าผู้คุมตายพากันหนีมาเกลี้ยกล่อมชักชวนคนชาวไร่นามาด้วยร้อยเศษ เซียงกวนหงีถามว่าท่านไปอยู่ในค่ายซ้องกั๋งหลายเวลา เห็นว่าเสบียงอาหารในค่ายนั้นยังบริบูรณ์หรือขัดสนลงบ้างประการใด อนึ่งซ้องกั๋งไม่คุมกองทัพออกรบนั้นจะคิดอ่านเป็นอุบายประการใด เซียวอึนหง เซียวอึนหวงตอบว่าตั้งแต่ท่านยกกองทัพไปรบฆ่าทหารเสียสี่คน ซ้องกั๋งมีความเสียใจเป็นอันมาก โลวจุนหงีกับซ้องกั๋งขัดเคืองกันในทีมิได้สามัคคีเป็นปกดิ เสบียงอาหารก็ขัดสนจ่ายแจกให้ทหารรับประทานวันละมื้อและได้ข่าวว่าผู้รักษาเมืองซินจิ๋ว เมืองเอี้ยวเอี๋ยงจะยกกองทัพมาช่วยตีกระหนาบจึงถอยกองทัพไป แต่ในเวลาคืนนี้ข้าพเจ้าตั้งใจคอยท่าท่านให้ยกกองทัพออกไปรบก็หาเห็นออกไปไม่ พอข้าพเจ้าหนีได้จึงรีบมาแจ้งความให้ทราบ เซียงกวนหงีมิได้สงสัยสำคัญว่าจริง ด้วยเซียวอึนหง เซียวอึนหวงเป็นคนเคยใช้ใกล้ชิดมาช้านานจึงไม่มีความรังเกียจ ตั้งให้เป็นที่นายทหารตามเดิม
ฝ่ายเลาอิเก็งผู้ว่าราชการเมืองเอี้ยวเอี๋ยงได้ทราบความหนังสือของโง่วเอียมว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งล้อมเมืองเนี้ยจิ๋วจึงปรึกษาอึ้งตงชิดขุนนางที่สองว่าเราจะยกกองทัพไปช่วยตามหนังสือหรือประการใด
อี้งตงชิดว่าโง่วเอียมเป็นแต่กรมการผู้ใหญ่มิใช่เจ้าเมืองเหตุใดจึงมีหนังสือมาถึงเราโดยลำพัง ไม่มีตรายี่ห้อของเซียงกวนหงีมาเป็นสำคัญการก็ไม่แน่นอน เราจะยกกองทัพไปก่อนนั้นไม่ได้ จะต้องมีหนังสือบอกแจ้งความไปยังเมืองฮ่วยไซให้ทราบ ถ้าซินอ๋องสั่งมาประการใดจึงกระทำตาม เลาอิเก็งก็เห็นชอบจึงแต่งหนังสือบอกข่าวศึกเสร็จแล้วมอบให้ม้าใช้ถือไปเมืองฮ่วยไซเอาหนังสือส่งเจ้าพนักงานนำขึ้นอ่านให้ซินอ๋องฟังมีความว่า “เลาอิเก็งขอคำนับมายังไต้อ๋องให้ทราบ ด้วยโง่วเอียมมีหนังสือแจ้งความมายังข้าพเจ้าว่าเจ้าแผ่นดินซ้องให้ซ้องกั๋งโลวจุนหงีเป็นแม่ทัพคุมทหารสามสิบหมื่นยกมาตีเมืองเจียคีเสียและเมืองรายทางล่วงเข้ามาถึงเมืองเนี้ยจิ๋ว เซียงกวนหงีผู้ว่าราชการเมืองเนี้ยจิ๋วยกกองทัพออกต่อสู้มีชัยชนะหลายครั้งกองทัพซ้องกั๋งหาแตกไม่ กลับยกทหารเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองไว้สามด้าน เซียงกวนหงีตกอยู่ในที่ล้อมจึงมีหนังสือมาขอกองทัพให้ยกไปช่วย ครั้นข้าพเจ้าจะยกไปตามซึ่งโง่วเอียมขอกองทัพมาก็กลัวผิดด้วยเห็นว่าโง่วเอียมเป็นผู้น้อย ข้าพเจ้าจึงแจ้งความมาให้ทราบ ถ้าไต้อ๋องเห็นควรประการใดจะได้ทำตาม”
ซินอ๋องได้แจ้งหนังสือบอกมีความวิตกจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าเจ้าแผ่นดินซ้องให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตีบ้านเมืองเขตแดนของเรา ท่านทั้งปวงจะคิดประการใด อ้วงเคียกเหม็งผู้เป็นที่ไซซือจึงว่า ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูดาวประจำเมืองเนี้ยจิ๋วรัศมีเศร้าหมองมาหลายวันแล้วเห็นว่าชาตาเมืองนั้นจะเสีย ท่านจงเตรียมกองทัพไปช่วยป้องกันอย่าให้เป็นอันตราย
ซินอ๋องยังหาทันตอบไม่ เลียวลิบจึงว่าเซียงกวนหงีผู้รักษาเมืองเนี้ยจิ๋วมีกำลังและฝีมือเข้มแข็งคงจะคิดอ่านต่อสู้กองทัพซ้องกั๋งเป็นสามารถจึงไม่มีหนังสือมาขอกองทัพ โง่วเอียมทำซื่อรู้บอกมาถึงเลาอิเก็งให้ยกไปช่วย ข้าพเจ้าคิดจะมีหนังสือและแต่งข้าหลวงคุมสิ่งของไปบำเหน็จรางวัลเอาใจเซียงกวนหงีต่อรบกองทัพซ้องกั๋งไว้ อย่าให้ตีเข้ามาได้ ถ้าเห็นว่าเมืองเนี้ยจิ๋วจะเสียแก่ข้าศึกก็ให้กวาดครอบครัวอพยพถอยมาตั้งรับอยู่ ณ เมืองเอี้ยวเอี๋ยงและเมืองซินจิว ให้เจ้าเมืองทั้งสองจงช่วยกันแข็งแรง กองทัพซ้องกั๋งไม่อาจหักเข้ามาได้ก็จะพากันถอยกลับไปเอง เราไม่ต้องยกกองทัพไปทำศึกให้ลำบากเลย
ซินอ๋องได้ฟังก็เห็นชอบจึงมอบการให้เลียวลิบจัดตามควร เลียวลิบจึงสั่งเจ้าพนักงานให้แต่งหนังสือสามฉบับและทรัพย์สิ่งของทองเงินมอบให้เก็งตวน เก็งเจีย คุมไปให้เซียงกวนหงี ณ เมืองเนี้ยจิ๋ว ตั้งแต่นั้นมาซินอ๋องก็มิได้ออกว่าราชการ ชวนนางต้วนชาเหนียเสพสุรานัวเมารื่นเริงอยู่แต่ข้างใน ให้พวกสาวใช้ขับรำทำเพลงต่างๆ มิได้เอาใจใส่การศึกเลย
ฝ่ายเก็งตวน เก็งเจียพากันมาถึงเมืองเนี้ยจิ๋วจึงเอาหนังสือและสิ่งของมอบให้ เซียงกวนหงีคำนับรับสิ่งของและหนังสือมาอ่านแจ้งความแล้วมีความยินดีเป็นอันมาก จึงว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งล้อมไว้ข้าพเจ้ายกออกไปรบสองครั้งฆ่าทหารเอกซ้องกั๋งตายสี่คน ซ้องกั๋งก็เข็ดขยาดฝีมือมิได้คุมทหารออกมาต่อรบอีก ภายหลังข้าพเจ้าให้เซียวอึนหง เซียวอึนหวงออกรบ พวกซ้องกั๋งจับไปได้ก็ไม่อาจฆ่ากลับปล่อยตัวมาเสียแล้วยกกองทัพไป เก็งตวน เก็งเจียได้แจ้งมีความยินดีจึงบอกว่าซินอ๋องและขุนนางผู้ใหญ่ชวนกันสรรเสริญสติปัญญาและฝีมือของท่านเป็นอันมาก วางธุระให้ท่านคิดกำจัดกองทัพซ้องกั๋งให้แตกไปจงได้ เซียงกวนหงีว่าเชิญท่านทั้งสองอยู่ในเมืองข้าพเจ้าพลางถ้าฉุกเฉินประการใดจะได้ช่วยกันคิดอ่าน เก็งตวน เก็งเจียก็อยู่ด้วยเซียงกวนหงีในเมืองเนี้ยจิ๋ว
ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงีถอยกองทัพมาตั้งอยู่เจ็ดวัน โงวหยงจึงบอกแก่ซ้องกั๋งว่าควรเราจะยกกองทัพเข้าไปปล้นเมืองเนี้ยจิ๋วด้วยครบกำหนดสัญญาที่เซียวอึนหง เซียวอึนหวงนัดไว้ ซ้องกั๋งได้ฟังมีความยินดีให้โงวหยงจัดกองทัพตามอุบาย โงวหยงจึงสั่งให้ลิมชอง กวนเส็งคุมทหารยกเข้าตีด้านตะวันออก ให้แป๊ะเง็ก จูตัดเต๊ก คุมทหารเข้าตีข้างด้านเหนือ อือเถีย ห้วยเอง คุมทหารเข้าตีด้านใต้ ซ้องกั๋งและโลวจุนหงียกกองทัพใหญ่เข้าด้านตะวันตกกำหนดให้นายทัพนายกองคอยฟังประทัดสัญญาเป็นสำคัญ นายทหารก็คำนับลายกแยกไปคอยอยู่ตามสั่ง กองตระเวนเมืองเนี้ยจิ๋วเห็นดังนั้นจึงเข้าไปแจ้งแก่เซียงกวนหงีว่า ซ้องกั๋งยกมาล้อมเมืองไว้ทั้งสี่ด้าน เซียงกวนหงีได้แจ้งก็ตกใจจึงถามเซียวอึนหง เซียวอึนหวงว่า ท่านบอกแก่เราว่า ซ้องกั๋ง โลวจุนหงี ถอยกองทัพไปแล้ว ไม่คิดอ่านเข้ามาตีเมือง เพราะขัดสนเสบียงอาหาร บัดนี้ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีกลับยกกองทัพล้อมเมืองเราอีกนั้นไปได้เสบียงอาหารที่ไหนมา
เซียวอึนหง เซียวอึนหวงพูดแก้ว่า ข้าพเจ้าคะเนเหตุการณ์เห็นกองลำเลียงจะคุมเสบียงมาส่งทัน จึงได้ยกกองทัพกลับเข้ามาแต่ถึงกระนั้นก็ไม่สู้หนักแน่น ด้วยแม่ทัพนายทหารไม่สามัคคีปรองดองกัน ลักษณะการซึ่งจะทำสงครามคิดอ่านตีบ้านเมืองนั้น ถ้าแม่ทัพนายทหารปรองดองพร้อมใจกันแล้วจะคิดการสิ่งใดก็สมความปรารถนา แม้นแม่ทัพนายกองแตกร้าวหมองหมางถือเปรียบแก่งแย่งแก่กัน ถึงจะมีทหารสักเท่าใดก็คงจะพ่ายแพ้แก่ข้าศึก บัดนี้ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเป็นอริขุ่นเคือง คอยหาอุบายทำลายล้างชีวิตกัน นายทหารนั้นก็ไม่มีสามัคคีกลับแตกเป็นสองฝ่าย ถ้าผู้ใดพลั้งพลาดเสียทีก็ไม่ช่วยแก้ไขด้วยหาช่องที่จะซ้ำเติมช่วงชิงเอาความชอบอยู่เช่นนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเราได้ทีอยู่แล้ว ควรที่ท่านจะคุมไพร่พลออกไปกำจัดกองทัพซ้องกั๋งให้แตกจงได้ เซียงกวนหงีมิได้รู้ในอุบายพลอยเห็นชอบด้วย จึงเตรียมไพร่พลเป็นกระบวนยกกองทัพออกทางประตูด้านใต้ ฉินเหม็ง อือเถียก็ขับม้าเข้ารบกับเซียงกวนหงีทั้งสองข้างต่อสู้เป็นสามารถยังมิได้แพ้ชนะกัน
ฝ่ายเซียวอึนหง เซียวอึนหวง เห็นเซียงกวนหงีมัวรบอยู่กับทหารซ้องกั๋ง จึงพากันกลับไปเปิดประตูเมืองด้านตะวันออกรับลิมชอง กวนเส็งและนายทหารเข้าไปในเมือง ลิมชอง กวนเส็งก็เอาเพลิงเผาหอรบและโรงเรือนราษฎรขึ้นหลายแห่ง เพลิงติดขึ้นเป็นอันมาก ลีตัง เตียซิว โง่วเอียมซึ่งอยู่รักษาเมืองเห็นเพลิงไหม้ก็ตกใจ ขึ้นม้าพาทหารจะไปช่วยดับเพลิง พบเซียวอึนหง เซียวอึนหวงที่ตามทาง ลีตังถามว่าเหตุใดจึงได้เกิดเพลิงขึ้น เซียวอึนหงบอกว่าพวกซ้องกั๋งเข้าเมืองได้เอาเพลิงเผาขึ้นหลายตำบล ท่านจะยกทหารไปนั้นจะสู้รบได้หรือ จงพากันสมัครเข้าอยู่เสียด้วยซ้องกั๋งจึงจะรอดชีวิต
ลีตังได้ฟังเซียวอึนหงพูดก็เข้าใจว่าเป็นไส้ศึกมีความโกรธยิ่งนัก ขับม้าตรงเข้าเอาทวนแทงเซียวอึนหงตาย เซียวอนหวงเห็นลีตังฆ่าพี่ชายตายก็มีความโกรธถืออาวุธวิ่งตรงเข้ามา ลีตังเอาทวนแทงเซียวอึนหวงล้มลงตาย ลิมชอง กวนเส็งเห็นดังนั้นมีความโกรธยิ่งนักขับม้าพาทหารเข้ารุมรบ นายทหารเมืองเนี้ยจิ๋วต้านทานมิได้พากันขับม้าหนีแยกทางไป แต่ลีตังนั้นขับม้าหนีมาทางด้านเหนือ จูตัดเต๊กก็ขับม้าตรงเข้ารบกับลีตังได้สิบเพลงจูตัดเต๊กเอาทวนแทงลีตังตกม้าตายจึงเอากระบี่ตัดเอาศีรษะหิ้วมาหน้าเชิงเทิน แป๊ะเง็กขับม้าตามมาข้างหลัง
ขณะนั้น ทหารรักษาหน้าที่พากันเอาก้อนศิลาขว้างลงมาถูกศีรษะแป๊ะเง็กแตกตายอยู่กับที่ จูตัดเต๊กเห็นดังนั้นก็โกรธขึ้นไปบนเชิงเทินไล่ฆ่าฟันทหารรักษาหน้าที่ตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายพากันแตกหนีไปสิ้น
ฝ่ายเซียงกวนหงีรบอยู่กับฉินเหม็ง อือเถียได้ยินเสียงในเมืองอื้ออึงจึงเหลียวหลังไปดูเห็นเพลิงไหม้ขึ้นในเมืองก็ตกใจ รู้ว่าพวกทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองได้ก็ไม่คิดอ่านที่จะสู้รบก็ชักม้าหนี อือเถียขับม้าไล่ตามไป ครั้นใกล้จะทันพอเท้าม้านั้นพลาดตกหลุมลงอือเถียตกจากหลังม้า เซียงกวนหงีก็ชักม้ากลับมาจับตัวอื้อเถียได้มัดส่งให้ทหารแล้วรีบพากันไปยังเมืองเอี้ยวเอี๋ยง
ฝ่ายกวนเส็ง ฮ่วยเอ็ง กงซิวหลง ขับม้ามาในเมืองเห็น โง่วเอียม เก็งตวน เก็งเจียขี่ม้ามาตามทาง ทหารซ้องกั๋งทั้งสามก็ขับม้าเข้ารุกไล่ทหารเมืองเนี้ยจิ๋วขับม้าหนี กวนเส็งไล่ตามทันโง่วเอียมจึงเอาง้าวตัดศีรษะโง่วเอียมหิ้วมา ฮ่วยเอ็ง เก็งตวน กงซิวหลงจับเก็งเจียได้ก็กลับมายังที่ประชุมใหญ่ แต่บรรดาที่ได้ศีรษะและจับตัวทหารเมืองเนี้ยจิ๋วได้ก็พากันเอามาให้ซ้องกั๋ง ๆ มีความยินดีจึงยกทหารเข้าเมือง ให้ช่วยกันดับเพลิงแล้วจึงตรวจนายทหารขาดไปหกนาย ซ้องกั๋งจึงให้ทหารเที่ยวค้นหาได้ศพมาแต่ห้าคน อือเถียนั้นหาได้ไม่ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตกถึงอือเถียเป็นอันมาก จึงให้ทำการฝังศพนายทหารทั้งห้าตามธรรมเนียมแล้วให้ม้าใช้ไปเชิญเตียเจียวท้อมาอยู่เมืองเนี้ยจิ๋ว ให้จูบู๊ ตังเผ็ง ซือเหล็ง ซกเถียว ชาจิน มกหอง ลุยเหง เอียหยง เจียสิวทหารเอกสิบนาย ทหารห้าหมื่นอยู่รักษาเมืองเนี้ยจิ๋ว แล้วสั่งไตจงไปบอกลี้จุนนายทัพเรือให้ยกไปบรรจบกัน ณ ลำน้ำอวดกัง ไตจงคำนับแล้วรีบไปบอกตามคำสั่งซ้องกั๋ง โลวจุนหงีจัดกระบวนทัพตามตำรับพิชัยสงครามเสร็จ ถึงวันฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมืองเนี้ยจิ๋วไปโดยระยะทาง
ฝ่ายเซียงกวนหงีกับทหารคุมตัวอือเถียมาถึงเมืองเอี้ยวเอี๋ยงจึงเข้าไปหาเลาอิเก็ง อึ้งตังชิดผู้ว่าราชการแจ้งความซึ่งเสียทัพและเสียเมืองนั้นให้ทราบ เลาอิเก็ง อึ้งตังชิดได้แจ้งมีความวิตกจึงพูดว่าเมืองเนี้ยจิ๋วเสียแล้ว เห็นซ้องกั๋งจะยกมาติดเมืองเราโดยเร็ว จะต้องจัดการป้องกันเมืองให้แข็งแรงจึงจะได้ เซียงกวนหงีตอบว่าท่านคิดอ่านการทั้งนี้ชอบแล้ว ข้าพเจ้าจะช่วยรบแก้แค้นทหารซ้องกั๋งให้จงได้
พูดแล้วสั่งให้คุมตัวอือเถียเข้ามาถามว่า เจ้าสมัครอยู่ด้วยเราแล้วจะเลี้ยงให้มีความสุขถ้าไม่สมัครจะฆ่าเสีย อือเถียตอบว่าเราเกิดมาเป็นชายชาติทหารมิได้เสียดายชีวิต ซึ่งจะสมัครเข้าด้วยพวกกับกบฏนั้นอย่าพึงหมายเลย เลาอิเก็ง อึ้งตังชิด เซียงกวนหงีว่ากล่าววิงวอนเป็นหลายครั้ง อือเถียไม่ยอมอยู่กลับด่าว่าด้วยคำหยาบต่างๆ เลาอิเก็งจึงสั่งให้เอาตัวไปฆ่าเสียแล้วเอาศพไปฝังไว้ตามยศอย่างนายทหาร ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงี ยกกองทัพตีหัวเมืองรายทางและด่านเข้ามาถึงหน้าเมืองเอี้ยวเอี๋ยง เห็นชาวเมืองรักษาหน้าที่แข็งแรงจะตีหักเข้าไปมิได้ก็หยุดทหารตั้งค่ายอยู่ห่างเมืองประมาณหกลี้ ลีขุยจึงเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งว่า ตั้งแต่ยกกองทัพมาปราบปรามแขวงเมืองฮ่วยไซ ข้าพเจ้ายังมิได้ทำการอาสาเลย ครั้งนี้จะตีเมืองเอี้ยวเอี๋ยงข้าพเจ้าขอเป็นทัพหน้าตีเมืองเอี้ยวเอี๋ยงให้แตกจงได้ ซ้องกั๋งตอบว่าหนทางแขวงเมืองฮ่วยไซท่านไม่ชำนาญ ถ้าเสียท่วงทีจะหลีกหนียาก
ขณะนั้นพัวเส็ง ซึงอานจึงพูดขึ้นว่าทางเมืองฮ่วยไซข้าพเจ้าทราบอยู่จะขอคุมทหารเป็นกองหนุนไปด้วย ซ้องกั๋งก็เห็นชอบให้ลีขุย หังชอง ลีกุน เปาหยก ปกซิ่น งักซวนตง โกวซวง ซิมอานหยิน ซึงอาน พัวเส็งทหารเอกสิบนายคุมทหารเป็นกองหน้ายกล่วงไปตีเมืองเอี้ยวเอี๋ยง นายทหารทั้งสิบคำนับลาขึ้นม้าพาทหารยกไปท้ารบถึงเชิงเทิน ทหารรักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งความแก่เลาอิเก็งให้ทราบ เลาอิเก็งจึงพาอึ้งตังชิด เซียงกวนหงีขึ้นไปดูบนหอรบ เห็นธงนำหน้าทัพมีอักษรว่าเฮ็กซวนฮองลีขุย เซียงกวนหงีจึงบอกเลาอิเก็ง อึ้งตังชิดว่าลีขุยนี้เป็นคนดีมีฝีมืออยู่ที่เขาเนียซัวเปาะจะต้องคิดอ่านฆ่าลีขุยเสียก่อนจึงจะได้ อึ้งตังชิดตอบว่าท่านอย่าวิตก ข้าพเจ้าจะคิดอ่านล่อลวงด้วยอุบายฆ่าลีขุยเสีย เซียงกวนหงีถามว่าอุบายของท่านอย่างไรจึงจะคิดฆ่าได้โดยง่าย อึ้งตังชิดตอบว่าในทิศตะวันออกห่างจากเมืองประมาณสิบลี้มีเขาชื่อเลาะเกาะและระหว่างเขานั้นเป็นทางตรงตลอดไปได้ เราจะให้ทหารสมทบทางเสียข้างหนึ่ง ปากทางที่จะเข้านั้นปิดไว้แต่งกองทัพไปรบล่อให้ลีขุยหลงเข้าไปในระหว่างเขา แล้ววางไพร่พลรักษาปากทางไว้ อย่าให้ลีขุยถอยหลังออกมาได้ก็จะตายอยู่ในระหว่างเขา
เลาอิเก็ง เซียงกวนหงีก็เห็นชอบจึงให้อุลิบ ห้อชิวคุมทหารเกาทัณฑ์ห้าพันไปสมทบทางและขึ้นประจำอยู่ที่ช่องเขาสองข้าง และให้อึ้งตังชิดคุมทหารพลห้าพันเป็นกองล่อ เซียงกวนหงีคุมทหารเป็นกองหนุน นายทัพนายกองคำนับลาพาทหารเปิดประตูเมืองออกไปทางด้านตะวันตก พอลีขุยคุมทหารขับม้าตรงมา อึ้งตังชิดก็ขับม้าเข้ารบเป็นสามารถ นายทหารซ้องกั๋งอีกเก้าคนนั้นเข้ารบอึ้งตังชิดรอบตัว อึ้งตังชิดก็ขับม้าหนีไปประมาณทางกึ่งลี้เหลียวหลังมาดูไม่เห็นทหารซ้องกั๋งไล่ติดตามมา จึงหยุดม้ายืนอยู่แล้วร้องว่าตั้งแต่เราเป็นทหารได้ทำศึกมาหลายครั้ง ยังไม่เคยได้รบกับทหารโจรเขาเนียซัวเปาะเลย เวลาวันนี้เราคุมไพร่พลออกมาหวังจะรบดูกำลังและฝีมือว่าผู้ใดเข้มแข็งก็ไม่สมความปรารถนาเรามีความเสียใจนัก ด้วยพวกท่านหลายคนเข้ารุมรบเราคนเดียว ถึงพวกท่านจะได้ชัยชนะก็ไม่มีใครเลื่องลือนับถือว่ามีฝีมือเป็นทหารเอก ถ้าจะไว้ชื่อให้มีเกียรติยศแล้วจงเชิญนายทหารหน้าดำถือขวานเข้ามารบกับเราตัวต่อตัวให้ปรากฏแก่ทหารทั้งสองฝ่ายเถิด ถ้าครั่นคร้ามฝีมือกลัวจะเพลี่ยงพลั้งแล้วจึงชวนกันเข้ามารบแต่สองคนอย่ากลุ้มรุมมากเหมือนหนหลัง
ลีขุยได้ฟังอึ้งตังชิดพูดเยาะเย้ยมีความโกรธเป็นอันมากจึงตอบว่าถ้าเรารบกันตัวต่อตัวแล้วถึงเสียทีพลั้งพลาดประการใดคงสู้ตายด้วยคมอาวุธ ถ้าผู้ใดหลีกหนีกลัวความตายผู้นั้นมิใช่ชายชาติทหาร พูดแล้วก็ขับม้าตรงเข้าไปรบกันได้สิบเพลง อึ้งตังชิดแสร้งอุบายชักม้าหนีลีขุยเป็นคนโทโสมากมิได้ตรึกตรองก็ขับม้าพาทหารไล่ตามไป
ฝ่ายหังชอง ลีกุน เห็นลีขุยขับม้าไล่ตามพวกข้าศึกไปจึงขับม้ารีบตามไปโดยเร็ว ซึงอาน พัวเส็งก็ขับม้าตามไปร้องบอกว่าอย่าติดตามไปเลยจะต้องด้วยอุบายของข้าศึก ลีขุย หังชอง ลีกุนหาได้ยินไม่รีบตามอึ้งตังชิดไปทางทิศตะวันออก ครั้นถึงเขาเลาะเกาะอึ้งตังชิดชักม้าหลบเข้าไปในระหว่างเขา ลีขุย หังชอง ลีกุนก็ขับม้าพาทหารเข้าไปประมาณสิบลี้ไม่เห็นตัวอึ้งตังชิด เห็นแต่ม้าที่วิ่งอยู่ข้างหน้า นายทหารซ้องกั๋งทั้งสามนึกเฉลียวใจจึงหยุดม้าชุมนุมทหารอยู่ที่นั้น
ฝ่ายอูลิบ ห้อขิวก็โบกธงสัญญาพลเกาทัณฑ์ขึ้นประจำอยู่บนเขาพร้อมแล้วก็ขับม้าตรวจตระเวนรักษาอยู่ที่ปากช่องเขา หวังมิให้ทหารซ้องกั๋งเข้าแก้เอาลีขุยออกมาได้
ฝ่ายโกวซวง ซิมอานหยิน ซึงอาน เปาหยก พัวเส็ง ปกซิ่น งักชวนตง เจ็ดคนรีบขับม้าพาทหารไปตามลีขุยหาทันไม่ แต่เห็นไพร่พลเมืองเอี้ยวเอี๋ยงตั้งกองสกัดอยู่ที่ปากช่องก็เข้าใจว่า ลีขุย หังชอง ลีกุนเข้าไปติดอยู่ในระหว่างเขา โกวซวง ซิมอานหยินจึงขับม้าสะอึกขึ้นไปโจมตีหวังจะให้ไพร่พลที่รักษาปากช่องนั้นแตกพ่ายออกไป อูลิบ ห้อขิวเห็นดังนั้นก็ขับม้าคุมไพร่พลบรรจบรวมกันเข้าแล้ว อูลิบขับม้าเข้ารบซิมอานหยินได้ประมาณห้าเพลง อูลิบเอาง้าวฟันถูกคอซิมอานหยินตกม้าตาย ห้อขิวเข้ารบกับโกวซวงได้ประมาณสิบเพลง ห้อขิวแสร้งอุบายชักม้าหนี โกวซวงไม่รู้ในทีขับม้าไล่ตามถลำตัว ห้อขิวเหลียวหลังมาเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกช่องหูโกวซวงตกม้าตาย ซึงอาน พัวเส็ง เปาหยก ปกซิ่น งักชวนตงจะเข้าไปช่วยก็ไปมิได้ด้วยทหารบนภูเขากลิ้งก้อนศิลาและยิงเกาทัณฑ์ติดเนื่องลงมามิได้ขาด เหลือกำลังมิรู้ที่จะทำประการใดจึงจำใจพากันกลับมายังค่าย แจ้งความแก่ซ้องกั๋งตามซึ่งลีขุย หังชอง ลีกุนต้องด้วยกลอุบายชาวเมืองเอี้ยวเอี๋ยงและซิมอานหยิน โกวซวงตายในที่รบนั้นให้ทราบทุกประการ
ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตกเป็นอันมาก จึงถามพัวเส็งว่า หนทางในระหว่างเขาเลาะเกาะนั้นจะมีทางแยกหรือเขาขาดตรงไหนบ้าง พัวเส็งบอกว่าข้าพเจ้าได้ยินผู้เฒ่าเล่าสืบกันมาว่า ในทางเขาเลาะเกาะนั้นมีทางแยกเป็นซอกเขาอยู่ข้างซ้ายมือจำเพาะจุแต่ผู้เดียว ถ้าผู้ใดไม่สังเกตก็ไม่แจ้งว่ามีหนทางจะออกไปได้ด้วยต้นไม้ใหญ่และเถาวัลย์ขึ้นปิดปากทางอยู่และหนทางนั้นเดินตลอดไปถึงตำบลเอี้ยงลิวจึงคนชาวบ้านที่ทำนาจึงจะรู้แจ้งหนทาง
ซ้องกั๋งได้ฟังพัวเส็งบอกจึงค่อยคลายวิตก จึงว่าท่านจงไปพูดจาเกลี้ยกล่อมคนที่รู้แห่งทางมาหาเราสักคนหนึ่งจะได้หรือไม่ พัวเส็งตอบว่าเอียบกงซุนเป็นผู้ใหญ่ บ้านอยู่ที่เอี้ยงลิวจึงนั้นรู้จักคุ้นเคยกัน ข้าพเจ้าจะไปพาตัวมาคำนับท่านให้จงได้ ซ้องกั๋งจัดเงินและแพรสีต่างๆ มอบให้ พัวเส็งคำนับรับสิ่งของแล้วรีบเดินทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงบ้านเอี้ยงลิวจึงก็เข้าไปหาเอียบกงซุนในโรงนา
เอียบกงซุนเห็นพัวเส็งมามีความยินดีลุกขึ้นคำนับเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วพูดว่า ข้าพเจ้าไม่ได้พบกับท่านมาช้านาน เวลาวันนี้ท่านอุตส่าห์มาหานั้นข้าพเจ้ามีความยินดีหาที่อุปมามิได้ ท่านมีกิจธุระจะใช้สอยข้าพเจ้าประการใด ข้าพเจ้าจะอาสาไปตามกำลัง
พัวเส็งเห็นเอียบกงซุนพูดจาอ่อนน้อมโดยสุภาพจึงเอาแพรและเงินทองมอบให้แล้วบอกว่า ง่วนส่วยซ้องกั๋งใช้เราคุมสิ่งของทั้งนี้มาให้ด้วยอยากใคร่พบกับท่าน จะสนทนาไต่ถามถึงในทางระหว่างเขาเลาะเกาะ เอียบกงซุนได้สิ่งของทองเงินมีความยินดีจึงพูดว่า ข้าพเจ้าได้ทราบว่าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีรับสั่งโปรดให้ง่วนส่วยยกกองทัพมาปราบปรามอองเข่งนั้นข้าพเจ้ามีความยินดี ด้วยจะได้รับความสุขสบายสืบไปถึงบุตรและหลาน ตั้งแต่อองเข่งคุมกองทัพพวกโจรเขาอังท่อซัวเข้าตีปล้นบ้านเมืองได้สมบัติตั้งตัวเป็นซินอ๋องแล้ว พวกโจรที่อองเข่งตั้งแต่งเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊พากันข่มเหงฉ้อตระบัดเบียดเบียนพวกแซ่ข้าพเจ้าได้รับความเดือดร้อนด้วยเหตุต่างๆ ข้าพเจ้าคิดจะพาพวกวงศ์ญาติไปคำนับง่วนส่วยถึงค่ายก็ยังไม่มีช่องโอกาส ซึ่งง่วนส่วยให้ท่านมาหาข้าพเจ้าไปที่ค่ายนั้นสมดังที่คิดไว้เชิญท่านพาไปโดยเร็วเถิด พัวเส็งก็พาเอียบกงซุนมายังค่ายเข้าไปคำนับซ้องกั๋งตามธรรมเนียม ซ้องกั๋งเชิญให้นั่งที่สมควรแล้วถามว่า ท่านอยู่ตำบลเอี้ยงลิวจึงยังรู้แห่งทางแยกระหว่างเขาเลาะเกาะบ้างหรือไม่ เราคิดจะให้ท่านช่วยนำลีขุยน้องเราหนีออกจากที่ล้อม เอียบกงซุนว่าเดิมข้าพเจ้าก็เป็นข้าขอบขัณฑสีมา ได้อาศัยทำกินในราชอาณาเขตของพระเจ้าแผ่นดินซ้องมีความสุขสบายมาช้านานแล้ว และอองเข่งคิดการกบฏตั้งตัวเป็นใหญ่ในประเทศทิศตะวันตก ข้าพเจ้ามีความร้อนเหมือนอยู่ในกองเพลิง คิดขวนขวายที่จะให้พ้นภัย บวงสรวงเทพยดาให้เข้าดลพระทัยพระเจ้าแผ่นดินให้ยกกองทัพมาปราบปรามอองเข่งเสียให้สิ้นเสี้ยนศัตรูด้วยอำนาจและความสัตย์กตัญญูของข้าพเจ้า เผอิญมีรับสั่งให้ท่านยกกองทัพออกมาสมความปรารถนา ข้าพเจ้ามีความยินดีเป็นอันมาก ประการหนึ่งง่วนส่วยมีอำนาจวาสนาดีกว่าคนทั้งปวง ขอฝากตัวให้ใช้สอยจะได้เป็นที่พึ่งไปภายหน้า ข้าพเจ้าคิดเห็นอุบายอย่างหนึ่งเป็นประโยชน์สองประการ แต่จะต้องด้วยความคิดของท่านหรือไม่นั้นยังไม่ทราบ
ซ้องกั๋งได้ฟังถ้อยคำเอียบกงซุนพูดจาหลักแหลมเป็นภูมิคนฉลาดก็มีความยินดี จึงถามว่าอุบายของท่านประการใดจงบอกไปเถิด ถ้าเราเห็นชอบแล้วจะทำตามทุกประการ เอียบกงซุนจึงบอกว่าท่านจงจัดคนชาวบ้านที่เข้ามาสามิภักดิ์และจับได้นั้นไปด้วยข้าพเจ้าสักสามร้อยคนแล้วท่านจงจัดกองทัพไปซุ่มคอยอยู่ทางประตูตงหมึงทิศตะวันออก ข้าพเจ้ากับคนสามร้อยและทหารเอกจะพากันเข้าไปหา ลีขุย หังชอง ลีกุนในระหว่างเขาเลาะเกาะแล้วข้าพเจ้าจะแกล้งมัดลีขุยมาส่งให้แก่เลาอิเก็งที่ประตูตังหมึง ถ้าเลาอิเก็งเปิดประตูเมืองออกมารับแล้วข้าพเจ้าจะแก้มัดลีขุยออกให้ฆ่าฟันทหารรักษาหน้าที่ในเมืองจึงให้ทหารกองซุ่มหนุนเข้าไปตีปล้นเอาเมืองเอี้ยวเอี๋ยงในเวลากลางคืนพรุ่งนี้ให้จงได้ ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบสรรเสริญว่าอุบายของท่านนี้ดีนัก ถ้าท่านจัดแจงสำเร็จดังความปรารถนาแล้วเราจะตอบแทนคุณให้ถึงขนาด
ซ้องกั๋งจึงสั่งพัวเส็ง เปาหยก ซึงอาน ปกซิ่น งักชวนตงกับชาวบ้านสามร้อยคนไปด้วย เอียบกงซุนให้ลีเส็ง ฮวมกัน แฮ่กัง ซึงงักสี่นายคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ทางประตูตังหมึงลีตัดเต๊ก ฮ่วยเอ็ง กงซือหลง ซินโตว ลี้อูหมงห้านายคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ทางประตูปักหมึงทิศเหนือ ซิซุนเห่า อั้งจือ ซัวซือขี เล็งเสียนสี่นายคุมทหารห้าพันไปซุ่มอยู่ทางประตูน่ำหมึงทิศใต้ ให้เลงจิ้นไปคอยจุดประทัดสัญญาเป็นสำคัญ เอียบกงซุนและนายทัพนายกองต่างคำนับลามาเตรียมทหารพร้อม ครั้นเวลาค่ำต่างคนพากันยกแยกไปตามสั่ง
๑๐๖
ฝ่ายลีขุย หังชอง ลีกุนเมื่อไล่อึ้งตังชิดเข้าไปในระหว่างเขาเลาะเกาะแล้วมิได้เห็นอึ้งตังชิดมีความสงสัย จึงพากันขับม้าเลยไปถึงปากทางที่จะออกเห็นต้นไม้ใหญ่และก้อนศิลาสมทบปากทางไว้แน่นหนาออกไปมิได้ จึงปรึกษากันว่าเราต้องในกลอุบายของอึ้งตังชิดเป็นแท้ ครั้นเราจะถอยกลับออกไปที่ไหนจะออกได้ พวกไพร่พลเมืองเอี้ยวเอี๋ยงคงจะตั้งกองรักษาปากทางไว้แน่นหนา ครั้นเราจะรบหักออกไปก็ไม่มีกองทัพมาช่วยตีกระหนาบ ประการหนึ่งทหารทั้งปวงก็อดอาหารถึงสามเวลา อิดโรยอ่อนกำลังจะสู้รบได้หรือ เรามาคิดอ่านหาทางออกไปตามบุญและกรรมเถิด
เมื่อปรึกษากันเห็นพร้อมแล้วจึงพากันแยกย้ายเที่ยวหาทางจนรุ่งสว่างก็ไม่พบ พอแลเห็นชาวนาเดินนำหน้าพัวเส็ง เปาหยก ซึงอาน ปกซิ่น งักชวนตงลงมาตามชะง่อนเขามีความยินดี ลีขุย หังชอง ลีกุนตรงเข้ามาต้อนรับต่างคำนับกันตามธรรมเนียม พัวเส็งจึงบอกนายทหารทั้งสามให้คำนับเอียบกงซุนผู้จะช่วยนำทางและคิดกลอุบายจะเข้าตีเมืองนั้นให้แจ้งทุกประการ ลีขุย หังชอง ลีกุนก็เข้าไปคำนับแล้วพูดว่าท่านไม่สงเคราะห์คราวนี้ชีวิตข้าพเจ้าทั้งสามและทหารทั้งสองพันคนก็จะพากันตายอยู่ในระหว่างเขานี้เป็นแน่แท้ เอียบกงซุนจึงว่า เชิญท่านรับประทานอาหารเสียบ้างเล็กน้อยจะได้มีกำลังเดินออกไป พัวเส็งก็เอาอาหารแจกจ่ายให้นายทหารและไพร่พลพอสมควร เสร็จแล้วเอียบกงซุนก็พาคนเหล่านั้นเดินออกมาตามซอกเขา ถึงบ้านเอี้ยงลิวจึงพากันเข้าไปพักอยู่ในโรง ครั้นตะวันบ่ายได้เวลาเอียบกงซุนกับภรรยาก็หาอาหารจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงนายทหารทั้งแปดและทหารอิ่มสำเร็จแล้ว เอียบกงซุน ลีขุยกับคนสามร้อยคนพากันล่วงหน้ามาก่อน พัวเส็ง ซึงอาน เปาหยก ปกซิ่น งักชวนตง หังชอง ลีกุนกับทหารตามมาข้างหลัง ครันเวลาค่ำใกล้จะถึงเมือง เอียบกงซุนจึงเอาเชือกมัดแขนลีขุยแล้วจูงมาถึงประตูตังหมึง พอทหารกองหนุนมาถึงพร้อมกันแล้ว เอียบกงซุนจึงร้องบอกทหารรักษาหน้าที่ว่าเรา เอียบกงซุนอยู่บ้านเอี้ยงลิวจึงจับตัวลีขุยมาส่ง ทหารรักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งกับเลาอิเก็งให้ทราบ เลาอิเก็งได้แจ้งมีความยินดีจึงขึ้นไปบนเชิงเทิน แสงเดือนสว่างแลเห็นกันถนัดจึงร้องถามว่าเจ้าจับตัวลีขุยได้ที่ไหน เอียบกงซุนบอกว่าลีขุยออกไปเที่ยวขออาหารกินที่บ้านเอี้ยงลิวจึง ข้าพเจ้ากับพวกชาวบ้านสามร้อยคนช่วยกันจับตัวมาส่งท่าน เลาอิเก็งมิได้คิดสงสัยจึงสั่งผู้รักษาประตูให้เปิดรับ นายประตูก็เปิดให้ตามสั่ง เอียบกงซุนก็พาลีขุยและคนสามร้อยล่วงเข้าในประตูแล้วก็เอากระบี่ตัดเชือกที่มัดลีขุย ๆ ก็วิ่งขึ้นไปบนเชิงเทินเอาขวานไล่ฆ่าฟันผู้คนซึ่งรักษาหน้าที่เป็นอลหม่าน ทหารกองซุ่มและกองหนุนก็ยกตามเข้าไปได้ เลงจิ้นจุดประทัดสัญญาขึ้นทหารกองซุ่มทั้งสามด้านก็พากันกรูเข้าเมือง เลาอิเก็ง เซียงกวนหงี อึ้งตังชิด ก็ขึ้นม้าคุมไพร่พลเข้าต่อสู้รบกับทหารซ้องกั๋งเป็นสามารถ
ฝ่ายอูลิบ ห้อขิวซึ่งรักษาปากทางอยู่บนเขาเลาะเกาะ ได้ยินเสียงม้าล่อกลองศึกอื้ออึงที่ในเมืองก็ตกใจ จึงขับม้าพาทหารรีบมาถึงเชิงกำแพงเมืองพบลีขุย หังชอง ไล่ฆ่าฟันผู้คนอยู่ อูลิบก็ขับม้าตรงเข้ารบกับลีขุย ห้อขิวขับม้าเข้ารบกับหังชองได้สิบเพลง ลีขุยก็เอาขวานฟันอูลิบคอขาดตาย หังชองเอาง้าวฟันถูกกลางตัวห้อขิวขาดเป็นสองท่อน แล้วตัดเอาศีรษะแขวนมากับแผงข้างม้า แต่เลาอิเก็งนั้นขับม้าตรงเข้ารบกับซึงอานได้ห้าเพลง เลาอิเก็งเสียทีซึงอานเอาง้าวฟันถูกศีรษะขาดแล้วหิ้วเอาศีรษะมาสมทบทัพพร้อมกัน
ฝ่ายอึ้งตังชิด เซึยงกวนหงีเห็นทหารซ้องกั๋งหนาแน่นเหลือกำลังที่จะต่อสู้จึงขับม้าหนีย้อนตลบมาต้นทางข้างตะวันตก จูตัดเต๊กเห็นดังนั้นจึงขับม้าไล่ตาม อึ้งตังชิดเห็นทหารซ้องกั๋งไล่มาแต่ผู้เดียวจึงชักม้าหันกลับเข้ารบกับจูตัดเต๊กสิบห้าเพลง อึ้งตังชิดเอาทวนแทงถูกอกจูตัดเต๊กตกม้าตาย พอทหารทั้งปวงขับม้าตามมาทัน ฮ่วยเอ็งเห็นอึ้งตังชิดฆ่าพวกตัวตายก็มีความโกรธเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกคออึ้งตังชิดตกม้าตาย นายทหารซ้องกั๋งขับม้ากลุ้มรุมรบกับเซียงกวนหงีเป็นสามารถ เซียงกวนหงีขับม้าหนีพลางและป้องปิดอาวุธเหลือกำลังจึงนึกแต่ในใจว่า เราเกิดมาเป็นชายชาติทหารจะตายด้วยคมอาวุธข้าศึกทำไม สู้ไม่ได้จะหนีไปก็ไม่พ้น ฆ่าตัวตายเสียเองดีกว่า คิดแล้วก็ชักกระบี่ออกเชือดคอตาย ไพร่พลที่ติดตามไปนั้นก็พากันคุกเข่าคำนับยอมสามิภักดิ์กับนายทหารซ้องกั๋งสิ้น ลีขุยและนายทหารทั้งสามสิบคนก็พากันมาประชุมพร้อมอยู่ที่บ้านเลาอิเก็งผู้ว่าราชการจึงให้ม้าใช้ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีให้ทราบ ซ้องกั๋ง โลวจุนหงีก็พาทหารเข้าไปพักอยู่ในเมือง ทหารทั้งปวงพากันมาคำนับแล้วแจ้งความตามซึ่งได้ชัยชนะให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งจึงให้เซียวเหยียงจดบัญชีทหารที่มีความชอบไว้ แล้วปรึกษาแก่นายทหารทั้งปวงว่า เราได้เมืองเอี้ยวเอี๋ยงนี้เพราะความคิดของเอียบกงซุน ใช่จะสำเร็จด้วยสติปัญญาของพวกเรานั้นหามิได้ จำจะต้องมีหนังสือไปถึงเตียเจียวท้อให้มีใบบอกเสนอความชอบ ขอตราตั้งให้เอียบกงซุนเป็นขุนนางมีบรรดาศักดิ์จึงจะสมควร เอียบกงซุนตอบว่าข้าพเจ้ามีความเจ็บร้อนด้วยแผ่นดินจึงมาช่วยท่านคิดอ่านให้เสร็จราชการ ใช่จะปรารถนายศและลาภนั้นหามิได้ อีกประการหนึ่ง ตระกูลข้าพเจ้าเป็นชาวนา ชำนาญแต่ที่จะประกอบการปลูกข้าวให้งอกงามมีผลบริบูรณ์ ซึ่งท่านจะให้เป็นขุนนางทำราชการนั้นไม่รู้จักขนบธรรมเนียมกลัวอาญาความผิด ข้าพเจ้าจะขอเอาแต่อำนาจของท่านและบารมีของพระเจ้าแผ่นดินปกป้องคุ้มครองไป จะได้อยู่ทำมาหากินในแผ่นดินมีความสุข ซึ่งข้าพเจ้าว่ากล่าวทั้งนี้เป็นความสัตย์มิได้คิดบิดเบือนเป็นมารยาแต่ประการใดเลย
ซ้องกั๋งเห็นเอียบกงซุนไม่สมัครโดยจริงใจจึงให้เจ้าพนักงานจัดเงินทองเสื้อผ้ามาให้แก่เอียบกงซุนแล้วพูดว่า ท่านไม่รักทำราชการก็ตามใจท่านเถิด จงเอาสิ่งของนี้ไปไว้ใช้สอยก่อน ภายหน้าท่านมีกิจธุระขัดสนประการใด จงบอกเราจะสงเคราะห์ให้สำเร็จสมความปรารถนา
เอียบกงซุนคำนับรับสิ่งของแล้วลากลับไปบ้าน ซ้องกั๋งจึงสั่งให้เซียวเหยียงเขียนหนังสือแจ้งข้อราชการไปถึงเตียเจียวท้อ ณ เมืองเนี้ยจิ๋ว เตียเจียวท้อได้แจ้งมีความยินดีจึงมีหนังสือบอกข้อราชการซึ่งตีบ้านเมืองใหญ่น้อยได้นั้น ให้ม้าใช้ถือเข้าไปยังเมืองหลวง สั่งให้เจ้าพนักงานนำขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบก็มีพระทัยยินดี ตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าซ้องกั๋งยกกองทัพไปปราบปรามศัตรูฝ่ายทิศตะวันตกตีบ้านเมืองหลายตำบลมีความชอบเป็นอันมาก เราจะปูนบำเหน็จรางวัลด้วยของสิ่งใดและจะเลื่อนยศศักดิ์ขึ้นเป็นขุนนางตำแหน่งไหนจึงจะสมควรแก่ความชอบ
ซกไทอวยกราบทูลว่า ซ้องกั๋งกับพวกทหารมีความชอบมากถ้าจะพระราชทานยศศักดิ์หรือทรัพย์สิ่งของต่างๆ ก็ต้องให้เป็นลำดับตามสมควร พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งให้เจ้าพนักงานไปคัดเลือกเอาเสื้อเกราะแดงห้าหีบ กับเสื้อเกราะสลับสีร้อยยี่สิบ และสุราสามร้อยสี่สิบไห แล้วรับสั่งให้เอาไหมทองปักเป็นอักษรไว้ที่ธงเรียกว่า “จินตงโปก๊ก” แปลว่าช่วยบำรุงแผ่นดินโดยสัตย์ซื่อสุจริต ให้ซกไทอวยคุมไปพระราชทานซ้องกั๋งและพวกทหารทั้งปวง กับเอาทรัพย์สิ่งของพระราชทานให้เตียเจียวท้อผู้จดบัญชีความชอบเข้ามากราบทูลด้วย ซกไทอวยก็ถวายบังคมลากลับมาบ้านเตรียมสิ่งของที่พระราชทานพร้อมแล้วก็ออกจากเมืองตังเกียตรงไปยังเมืองเจียคีเสีย
เตียเจียวท้อแจ้งความว่า ซกไทอวยคุมของพระราชทานมาก็ออกมาต้อนรับเชิญซกไทอวยเข้าไปในเมืองแล้วซกไทอวยก็เอาสุรากับเสื้อเกราะออกแจกจ่ายให้ทหารในเมือง แล้วใช้ให้ทหารมาแจ้งแก่ซ้องกั๋งยังเมืองเอี้ยวเอี๋ยงก่อน ซ้องกั๋งแจ้งความก็ชวนทหารทั้งปวงออกมาต้อนรับซกไทอวยเชิญหนังสือรับสั่งออกอ่านใจความว่า “ซึ่งประเทศทั้งปวงก็มาอ่อนน้อมอยู่ในอาณาเขตแผ่นดินซ้อง บัดนี้อองเข่งคิดตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องตีเอาเมืองขึ้นในแขวงตังเกียไปเป็นเขตแดนเมืองฮ่วยไซเป็นอันมาก ด้วยอองเข่งประพฤติการไม่ถูกธรรมเนียม ฟ้าและดินก็ไม่ยอม เผอิญให้ซ้องกั๋งแม่ทัพกับพี่น้องทั้งปวงรับอาสายกกองทัพมาจะปราบปรามแขวงเมืองฮ่วยไซให้ราบคาบ ซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงมีความชอบมากเป็นอย่างยิ่ง จึงพระราชทานธงปักด้วยไหมทองเป็นอักษรสี่ตัวให้แก่ซ้องกั๋ง เสื้อเกราะและสิ่งของต่างๆ นั้นให้แจกแก่นายทหารตามสมควร” ครั้นจบหนังสือรับสั่งแล้ว ซ้องกั๋งกับพวกทหารก็คุกเข่าถวายบังคมตามธรรมเนียม ซกไทอวยเอาธงมอบให้ซ้องกั๋งกับเสื้อเกราะและสิ่งของพระราชทานออกแจกให้นายหหารเป็นลำดับกันตามยศศักดิ์โดยสมควรยังแต่จูบู๊ ตังเผ็ง เอียจี้ ซือเหล็ง ซกเถียว ซือจิน มกหอง ลุยเหง นายทหารทั้งแปดไปรักษาอยู่เมืองเนี้ยจิ๋วกับนายทหารที่ชำนาญฝ่ายเรือไปตั้งรักษาอยู่ ณ แม่น้ำอวดกังยังไม่ได้รับสิ่งของพระราชทาน ซกไทอวยจัดให้ทหารคุมสิ่งของไปมอบให้นายทหารเหล่านั้นเสร็จแล้วซ้องกั๋งจึงแจ้งความซึ่งตีเมืองได้และเสียนายทหารเมืองฮ่อปักหลายนายให้ซกไทอวยฟัง
ซกไทอวยจึงพูดว่าซึ่งท่านตีได้เมืองทั้งหลาย เตียเจียวท้อบอกข้อราชการเข้าไปกราบทูลเป็นหลายครั้ง แต่ที่ท่านได้เสียนายทหารนั้นยังไม่ทราบ ถ้าข้าพเจ้ากลับเข้าไปในเมืองตังเกียจะทูลชี้แจงให้ทรงทราบ ซ้องกั๋งมีความยินดีจึงจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงซกไทอวยเสร็จแล้ว ซกไทอวยก็ลาออกจากเมืองเอี้ยวเอี๋ยง ซ้องกั๋งกับนายทหารก็พากันออกไปส่งซกไทอวยแล้วก็กลับเข้าเมืองปรึกษาการที่จะยกกองทัพต่อไปอีก พัวเส็งจึงบอกว่าตั้งแต่นี้ไปมีแม่น้ำตลอดไปจนถึงปากน้ำอวดกัง อองเข่งจัดให้ทหารและไพร่พลมาตั้งรักษาอยู่จะต้องจัดทัพเรือไปจึงจะได้ ถ้าพ้นปากน้ำอวดกังไปก็ถึงแม่น้ำเกาอวนหอน้ำไหลเชี่ยวลดเลี้ยวชอบกล ถ้าทัพเรือไปตีหักเมืองปากน้ำได้แล้วต้องเดินบก ข้ามเขาตังจิวซัว และได้ยินข่าวเล่าลือว่ามีปิศาจดุร้ายนัก และทำอันตรายแก่ผู้คนจนไม่อาจเดินทางไปมาได้ ถ้าพ้นที่นั้นไปได้ก็ใกล้เมืองซินจิว ซ้องกั๋งแจ้งความจึงใช้ให้เบ๊เหล็งไปบอกกับลี้จุน เตียสุนและพวกทหารที่ชำนาญทางนํ้าให้จัดเตรียมเรือรบยกไปตีปากน้ำอวดกัง เบ๊เหล็งก็คำนับลารีบไปแจ้งกับเตียสุนและนายทหารเหล่านั้น แล้วก็ยกกองทัพเรือมา ใกล้จะถึงแจ้งว่าอองเข่งจัดให้ทหารและไพร่พลตั้งรักษาปากน้ำอวดกังอยู่ เบ๊เหล็งก็รีบกลับมาแจ้งให้ซ้องกั๋งทราบ
ซ้องกั๋งจึงถามนายทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสายกไปรับกองทัพเรือที่แม่น้ำเกาอวนหอได้บ้าง ซึงอาน ปกซิ่น งักชวนตง อานยิ่มมุ้ย เฮียเสียง ลี้เซ็งทหารหกนายรับว่าพวกข้าพเจ้าขออาสายกไปเอง ซ้องกั๋งจึงว่าท่านทั้งหกจะรับอาสาไปก็ดีแล้ว ที่ปากน้ำอวดกังริมฝั่งนั้นมีแต่ภูเขาใหญ่ถัดไปก็เป็นแม่น้ำตลอด อองเข่งตั้งเมืองไว้เข้มแข็งให้ทหารอยู่รักษากวดขันซึ่งจะยกเข้าหักเมืองนั้นได้ยาก พวกท่านจะไปจงอย่าได้ประมาท การสิ่งใดต้องปรึกษากันให้เห็นสมควร สั่งแล้วจึงเกณฑ์ทหารให้หมื่นหนึ่ง ซึงอานกับนายทหารทั้งห้าก็คุมทหารออกจากเมืองเอี้ยวเอี๋ยงยกตรงไปปากนํ้าอวดกัง
ฝ่ายนายทหารที่ชำนาญทางน้ำ ยกทัพเรือมาทางอะซุ้ยออกปากน้ำกังเค้า เตียสุนจึงพูดว่าเดิมเบ๊เหล็งมาแล้วกลับไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ ซ้องกั๋งคงจัดให้ผู้ใดยกกองทัพมาคอยรับ พวกเรารีบอุตส่าห์ไปให้ถึงที่เสียจะได้พบปะกัน ลี้จุนตอบว่าแต่เรายกกองทัพเรือมา ครั้งนี้ก็เป็นฤดูแล้งน้ำก็ไหลลงแล้วและลึกๆตื้นๆ ทางเรือที่จะไปนั้นก็กันดารนัก ด้วยเรือของเรามากจะขึ้นไปก็ไม่แจ้งว่าเป็นอย่างไร ต้องไปตรวจดูให้รู้ทำเลที่ทางลึกตื้นก่อน ภายหลังจึงค่อยยกกองทัพเรือตรงไปจึงจะไม่เสียที เส็งบุน ซัวเก็งเหล็ง ตีฮวงสามนายได้ฟังจึงตอบว่า พวกข้าพเจ้าจะไปตรวจดูให้รู้การข้าศึกด้วย ลี้จุน เตียสุนกับนายทหารทั้งปวงก็เห็นชอบ จึงจัดเรือรบชนิดเล็กกับทหารร้อยหนึ่งมอบให้ นายทหารทั้งสามก็ลงเรือรีบทวนนํ้าไป เตียสุน ลี้จุนกองทัพใหญ่ก็หนุนตามมา
ฝ่ายงุ่ยเจียวติดเจ้าเมืองอวดกังเสียนั้นเป็นชาวเมืองเซียงอานในเขตแดนฮ่วยไซทิศตะวันตก เดิมงุ่ยเจียวติดเป็นโจรเที่ยวตีปล้นอยู่ในแม่น้ำและทะเล อองเข่งแจ้งว่า งุ่ยเจียวติดมีฝีมือเข้มแข็งจึงเกลี้ยกล่อมมาตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารอยู่รักษาเมืองอวดกังเสียปากน้ำอวดกัง มีม้าตีม้าหนึ่งเรียกว่า ฮวยจอลิวเบ๊ รูปร่างสูงใหญ่ ขึ้นเขาลงทะเลควบขี่ไปได้ไม่มีม้าใดเสมอเหมือน งุ่ยเจียวติดนั้นถือง้าวเป็นอาวุธหนักห้าสิบชั่งฝีมือเข้มแข็ง มีทหารรองสามนายคือเตียเก็งโจ๊ว เล่าตี๋ ฮันค้าย ชำนิชำนาญทางน้ำกับไพร่พลห้าหมื่นอยู่รักษาปากน้ำอวดกัง งุ่ยเจียวติดแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพเรือและบกมาก็จัดไพร่พลขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทิน แล้วให้ไปซุ่มอยู่ริมฝั่งนํ้านอกกำแพงเมือง
ฝ่ายเส็งปุน ซัวเก็งหลง ตีฮวงคุมทหารล่วงหน้าขึ้นมาใกล้จะถึงฝั่งปากน้ำอวดกังประมาณทางสี่สิบลี้ ไม่เห็นมีเรือและไพร่พลทั้งปวงก็ยกล่วงเข้ามาจนเห็นกำแพงเมืองอวดกังทำด้วยศิลาสูงใหญ่ ประตูกำแพงเมืองทำด้วยศิลาแน่นหนานักจะตีหักอย่างไรได้ ต้องกลับไปบอกให้แม่ทัพเรือทราบปรึกษาแล้วสามนายก็หันเรือกลับ พอได้ยินเสียงกลองรบก็ตกใจ แลเห็นพวกไพร่พลในเมืองกรูกันออกระดมยิงเกาทัณฑ์พุ่งแหลนหลาวและขว้างก้อนศิลาลงมาดังห่าฝน เส็งปุนถูกเกาทัณฑ์เจ็บป่วยทหารก็พาหนีไปขาดใจตายตามทาง ซัวเก็งหลงเห็นว่าเสียทีจะโดดหนีลงน้ำ พอถูกหลาวล้มลงตาย ตีฮวงตกใจโดดขึ้นฝั่ง ไพร่พลในเมืองซุ่มอยู่ก็กรูกันเข้าจับตีฮวงได้และฆ่าทหารเมืองฮ่อปักตายเป็นอันมาก ที่หนีรอดไปสามสิบเศษ ทหารและไพร่พลในเมืองอวดกังเสียได้ชัยชนะก็กลับเข้าเมืองคุมตัวตีฮวงไปให้งุ่ยเจียวติด ๆ ก็สั่งให้เอาตีฮวงไปฆ่าเสียแล้วปรึกษากับนายทหารว่าพวกซ้องกั๋งมาสอดแนมดูท่วงทีบัดนี้เราก็ฆ่าตายเสียเป็นอันมาก ที่หนีเอาชีวิตรอดกลับไปก็คงบอกให้ยกกองทัพเรือมาอีก พวกเราอย่าออกต่อสู้ตั้งมั่นรักษาเมืองไว้ดีกว่า ด้วยเมื่อวันก่อนนี้ซินอ๋องมีหนังสือมาว่า อองไทซือผู้เป็นโหรได้ตรวจดูดาวพวกเขาเนียซัวเปาะมาล้อมดาวเราไว้กับแขวงเมืองฮ่วยไซนี้จะแปรปรวน ให้พวกเรารักษาตัวและบ้านเมืองไว้อย่าได้นอนใจ
เล่าตี๋นายทหารจึงว่า ข้าพเจ้าได้ยินข่าวว่า พวกเขาเนียซัวเปาะยกกองทัพมาเข้มแข็ง เตียสุน ลี้จุนนั้นชำนาญทางเรือข้าพเจ้าก็มิได้กลัวฝีมือ ถ้ายกมาจะออกต้านทานให้ท่านดูสักครั้งหนึ่ง ฮันค้ายจึงว่าถ้ากองทัพซ้องกั๋งยกล่วงเข้ามาในเขตแดนของเราที่ไหนจะรู้การงานในเมืองลึกตื้นอย่างไร เราเตรียมกองทัพไว้คอยสู้รบฆ่าเสียให้หมดสักคราวหนึ่งก็เข็ดหลาบ งุ่ยเจียวติดได้ฟังจึงว่าถ้าพวกเจ้าจะยกออกต่อสู้เราจะจัดกระบวนทัพให้
พูดดังนั้นก็สั่งให้เตรียมเรือรบไว้ที่ปากน้ำพร้อมจึงจัดให้เล่าตี๋คุมไพร่พลไปซุ่มอยู่ทิศตะวันออกกองหนึ่ง ให้ฮันค้ายยกกองทัพเรือไปซุ่มอยู่ริมด่านปากน้ำอวดกังทิศตะวันออกอีกกองหนึ่ง แล้วก็สั่งว่าตัวเราจะยกทัพใหญ่ออกรบทางทิศตะวันตก พวกท่านจงตีข้างหลังเข้ามาจงพร้อมกันให้เตียเก็งโจ๊วอยู่รักษาเมือง แล้วงุ่ยเจียวติดกับนายทหารก็ยกกองทัพเรือแยกย้ายกันไปตั้งค่ายอยู่
ฝ่ายทหารเส็งปุนแตกหนีมาแจ้งความแก่ลี้จุนว่า เส็งปุน ซัวเก็งหลงและทหารทั้งปวงตายเป็นอันมากแต่ตีฮวงข้าศึกจับไป ลี้จุนได้ฟังก็โกรธนัก จึงสั่งให้ยกกองทัพเรือออกพร้อมกันทั้งสี่กองตามบรรดาตัวนายที่ชำนาญทางน้ำถืออาวุธต่างๆ ยืนอยู่ศีรษะเรือตรงมาใกล้จะถึงปากน้ำอวดกังเห็นกองทัพเรือของข้าศึกยกตรงมาทิศตะวันตกเป็นอันมาก กองทัพพวกซ้องกั๋งก็ตั้งกระบวนคอยต้านทาน
ฝ่ายงุยเจียวติดยกกองทัพมาตั้งคอยอยู่ ครั้นเห็นกองทัพพวกซ้องกั๋งยกมาก็เร่งเรือเข้าปะทะกัน ลี้จุนตรงเข้ารบกับงุยเจียวติดได้ยี่สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ทัพเรือเมืองอวดกังก็หนุนแน่นเข้ามา ไพร่พลที่บนฝั่งก็ยิงเกาทัณฑ์ระดมลงไปดังห่าฝน โลวง่วนเฮี้ยนก็โดดลงเรือได้ไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองอวดกังตายเสียเป็นอันมาก เล่าตี๋กองซุ่มเห็นดังนั้นก็ยกทัพเรือขนาบเข้ามาทางทิศตะวันออก พบโลวง่วนเฮี้ยนเข้ารบกันได้หลายเพลง เล่าตี๋เอาทวนแทงถูกโลวง่วนเฮี้ยนตกน้ำตาย เอียบเช็งเห็นดังนั้นก็โกรธตรงมาเอาหลาวพุ่งถูกเล่าตี๋พลัดตกจากเรือจมนํ้าตาย เตียหวย เตียสุน อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด ก็รุกขนาบเข้าไปช่วยลี้จุน งุ่ยเจียวติดเห็นดังนั้นก็ล่าทัพเข้าปากน้ำ ลี้จุนไม่อาจรุกไล่ถอยทัพเรือไปห่างปากน้ำ สี่สิบลี้ตั้งมั่นอยู่แล้ว ดูทหารไม่เห็นโลวง่วนเฮี้ยนก็เสียใจ
เตียสุนจึงพูดว่าที่ปากน้ำอวดกังนี้น้ำก็ลึก แม่นํ้ากว้าง กำแพงเมืองเข้มแข็ง จะยกเข้าหักอย่างไรได้ เวลานี้ยกเข้ารบมีชัยก็เพราะเอียบเช็งฆ่าทหารเมืองอวดกังคนหนึ่ง ทหารเมืองอวดกังจึงล่าถอย ถ้าไม่ดังนั้นแล้วพวกเราก็เหลือที่จะต้าน ต้องจัดให้ผู้ใดไปแจ้งความซ้องกั๋งขอกองทัพมาเพิ่มเติมแก้แค้นให้จงได้ ลี้จุนก็เห็นชอบจึงให้ไตจงรีบไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งโดยเร็ว
ฝ่ายซ้องกั๋งกับพวกนายทหารทั้งปวงตรวจการที่จะสู้รบอยู่ พอไตจงมาถึงก็แจ้งความซึ่งลี้จุนกองทัพเรือเสียทหารสี่นายให้ซ้องกั๋งฟัง ลี้จุนสั่งมาขอกองทัพยกไปช่วยโดยเร็ว ซ้องกั๋งแจ้งว่าเสียทหารสี่นายก็มีความเสียดายนักจึงคิดว่า ซึงอานกับนายทหารทั้งห้ารับอาสายกไปช่วยกองทัพเรือ เหตุใดยกกองทัพไปจนป่านนี้ยังไม่ถึง เห็นจะติดอยู่ที่ด่านเนินแปะงูเนี้ยจึงได้ช้าอยู่
คิดแล้วจึงถามนายทหารว่าผู้ใดจะอาสายกไปช่วยทัพเรือหักเอาเมืองอวดเสียปากน้ำอวดกังได้บ้าง เอียชุน ตันตัด เอียนเช็ง เบ๊เหล็ง ฮ่วยเอ็ง กงซือหลง ซินตูลี้เจ็ดนายรับว่าพวกข้าพเจ้าขออาสาไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจัดทหารให้หมื่นหนึ่ง ทหารทั้งเจ็ดก็คำนับลาคุมทหารออกจากเมืองไปยังปากน้ำเมืองอวดกัง ลี้จุนกับพวกพ้องเหล่านั้นแจ้งความก็ออกต้อนรับเชิญเอียชุนกับทหารทั้งหลายเข้าค่ายคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วเอียนเช็งจึงพูดว่าซ้องกั๋งสั่งมาให้ท่านตรึกตรองจงดีอย่าประมาทแก่ข้าศึก เวลาพรุ่งนี้เราจะลอบไปสืบดูให้ได้ท่วงทีก่อน แล้วจึงคิดอุบายหักเอาเมืองต่อไป ลี้จุนได้ฟังก็ดีใจสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกัน
ฝ่ายงุ่ยเจียวติดครั้นล่ากองทัพกลับเข้าเมืองแจ้งว่าเสียเล่าตี๋นายทหารรองก็มีความวิตก พูดว่าจะคิดอ่านต่อสู้รบประการใด ให้กองทัพพวกซ้องกั๋งแตกหนีไปได้ เตียเก็งโจ๊วจึงแจ้งว่าเวลาวันนี้กองทัพถอยไปตั้งมั่นเห็นจะไม่ทันระวังตัวขอท่านยกกองทัพลอบไปปล้นในเวลาค่ำวันนี้ก็คงเอาชัยชนะได้ งุ่ยเจียวติดก็เห็นชอบจึงสั่งฮันค้ายให้เตรียมเชื้อเพลิงและเกาทัณฑ์ไว้พร้อมให้ยกล่วงหน้าไปก่อน แล้วงุ่ยเจียวติดก็คุมไพร่พลยกทัพเรือหนุนฮันค้ายทหารกองหน้ามาในเวลากลางคืนตรงมายังเรือกองทัพซ้องกั๋ง
๑๐๗
ฝ่ายลี้จุนนั่งปรึกษาราชการอยู่กับทหาร ครั้นเวลาค่ำก็สั่งให้เตรียมการไว้ป้องกันอันตรายต่างๆ และผลัดเปลี่ยนกันหลับนอน ครั้นดึกประมาณสามยามเศษพากันหลับเสียสิ้น ฮันค้ายกองหน้ายกตรงมาถึงเห็นทหารแผ่นดินซ้องหลับสนิท ฮันค้ายก็คุมไพร่พลเอาเชื้อเพลิงจุดเรือค่ายระดมยิงเกาทัณฑ์ไฟเข้าไปที่เรือดังห่าฝน เสียงกลองและม้าล่ออื้ออึง ลี้จุนกับทหารทั้งปวงตกใจตื่นฉวยอาวุธตรงมาที่ศีรษะเรือเห็นไฟติดขึ้น ลี้จุนร้องว่าเวลาค่ำวันนี้ถูกอุบายของข้าศึกแล้ว จงช่วยกันให้เข้มแข็งเถิด ก็กรูกันเข้าสู้รบมิได้คิดแก่ชีวิต บ้างก็ดับไฟไม่ให้ติดลุกลามต่อไป ลี้จุนตรงเข้ารบกับฮันค้ายเป็นสามารถ งุ่ยเจียวติดกองหลังก็เร่งเรือหนุนเข้ามา เอียบเช็งเข้ารบกันงุ่ยเจียวติดได้สามเพลง งุ่ยเจียวติดเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกบ่าเอียบเช็งเจ็บป่วยยิ่งนัก ทหารก็เข้าพยุงพาเอียบเช็งถอยเรือหนีไป อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เม่งคง โฮวเกียนก็ยกหนุนเข้ามาสู้รบกันเป็นอลหม่าน ฮันค้ายทหารเมืองอวดกังเห็นทหารซ้องกั๋งหนุนมามากกลัวจะเสียทีก็สั่งให้หันศีรษะเรือตามน้ำล่าถอยเข้าเมือง งุ่ยเจียวติดก็ยกตามเข้ามา ลี้จุนกับทหารทั้งปวงเห็นว่ายังไม่สว่างดี ก็ไม่ยกตามไปชวนกันพักอยู่จนสว่าง จึงให้ตรวจดูสิ่งของและทหารเห็นไฟไหม้เรือรบเล็กเสียเจ็ดสิบลำ ทหารถูกเกาทัณฑ์ตายเป็นอันมาก เอียบเช็งถูกเกาทัณฑ์ชักไม่ออกเจ็บเหลือทนขาดใจตาย นายทหารนอกจากนั้นไม่เป็นอันตราย แต่เอียนเช็งนั้นหายไปไม่แจ้งว่าจะเป็นอย่างไรก็พากันวิตกยิ่งนัก
กงซือหลงพูดว่า เอียนเช็งเป็นคนฉลาดทำการสิ่งใดไม่พลั้งพลาด เห็นจะไม่เป็นอันตราย หรือว่าเมื่อขณะสู้รบกำลังชุลมุน เอียนเช็งติดไปในเรือข้าศึกดอกกระมัง ต้องจัดให้ไปเที่ยวฟังข่าวดูก็คงจะรู้แน่ ลี้จุนได้ฟังจึงให้ทหารเที่ยวสืบดูก็ยังไม่ได้ความจึงให้ทหารลงเรือรบไปแจ้งแก่ซ้องกั๋ง
ฝ่ายเอียนเช็งเมื่อข้าศึกยกมาปล้นค่ายกำลังสู้รบกัน เอียนเช็งเห็นได้ทีก็ฆ่าไพร่พลตายนายหนึ่งแล้วถอดเอาเสื้อเข้าสวมใส่ปลอมตัวลงไปอยู่ในเรืองุ่ยเจียวติด ครั้นงุ่ยเจียวติดยกกองทัพกลับเข้าเมืองเอียนเช็งก็ปลอมเป็นพวกไพร่พลเข้าไปอยู่ในเมืองข้างประตูปักหมึงคอยดูท่วงทีจะคิดหักเอาเมืองอวดกังเสียอยู่ทุกเวลา
ฝ่ายซึงอานกับทหารยกไปช่วยกองทัพเรือ ณ เมืองอวดกังเสียปากน้ำอวดกัง เดินกองทัพข้ามเนินเจียะไซเนียไปถึงปากทางเขาตังชัวก็พักกองทัพหยุดอยู่ ซึงอาน ปกซิ่น อานยิ่นมุ้ย งักชวนตง เฮียเสียง ลี้เช็งจึงปรึกษากันว่าเราเดินกองทัพมาประมาณครึ่งเดือนเศษก็ยังไม่ถึงปากน้ำอวดกัง ข้างหน้านั้นยังมีด่านเนินแปะงูเนี้ยอยู่จะคิดอ่านประการใดดีจึงจะข้ามเนินไปได้
เฮียเสียงพูดว่าซึ่งด่านเนินแปะงูเนี้ยนี้เข้มแข็งนัก โดยจะหักเอาโดยฝีมือและกำลังเห็นจะไม่ได้การ ต้องคิดอุบายจัดทหารแยกเป็นสามกอง ให้ไปซุ่มอยู่ริมเนินสองข้างซ้ายขวาข้างละกอง กองหนึ่งยกไปรบล่อมาแล้วจุดประทัดสัญญาขึ้น กองซุ่มทั้งสองยกเข้าหักเนินก็คงเอาชัยชนะได้ ซึงอานได้ฟังก็เห็นด้วยจึงตอบว่าอุบายนี้ดีนักหาที่เปรียบมิได้ พูดดังนั้นก็ให้อานยิ่มมุ้ยกับงักชวนตงคุมทหารไปซุ่มอยู่ใกล้ด่านสองข้างซ้ายขวาแล้ว ซึงอานก็คุมทหารมายังหน้าด่านเนินแปะงูเนี้ยร้องท้าทายให้ออกรบ
ฝ่ายลี้หยงผู้รักษาเนินแปะงูเนี้ยเป็นหลานของซินอ๋องมีทหารสองนายชื่อปิดเซียนกับเจียวเซ่งฝีมือเข้มแข็งคุมไพร่พลหมื่นหนึ่งตั้งรักษาเนินแปะงูเนี้ย เวลาวันนั้นลี้หยงออกว่าราชการไพร่พลเข้าไปแจ้งว่าซึงอานยกกองทัพเรือมาท้ารบ ลี้หยงได้ฟังจึงปรึกษากับนายทหารทั้งสองว่าเมื่อก่อนหน้าสองสามวันนี้ อองเข่งซึ่งเป็นที่ซินอ๋องเจ้าของเรามีหนังสือมาให้พวกเราอุตส่าห์ระวังรักษาหน้าที่เชิงเทินให้มั่นคง บัดนี้กองทัพพวกซ้องกั๋งยกล่วงเขตแดนเข้ามาจะคิดต้านทานอย่างไรดี
ปิดเซียนนายทหารจึงตอบว่า กองทัพพวกซ้องกั๋งยกล่วงเข้ามาจนถึงด่านชายเนินแล้ว ข้าพเจ้ากับท่านยกออกไปฆ่าเสียให้สิ้น ลี้หยงได้ฟังก็เห็นชอบสั่งให้ไพร่พลเตรียมเครื่องศัสตราวุธพร้อม ให้เจียวเส็งอยู่รักษาด่านเนินแปะงูเนี้ยแล้ว ลี้หยงกับปิดเซียนคุมไพร่พลห้าพันออกจากด่านมา ซึงอานเห็นก็ยินดีจึงตั้งเป็นกระบวนคอยรับ สองทัพเข้าปะทะกันปิดเซียนก็ขับม้าตรงมาเอาทวนแทง ซึงอานเอากระบี่รับรบกันได้สิบเพลง ซึงอานแกล้งขับม้าพาทหารถอยหนี ลี้หยงกับปิดเซียนไม่รู้ทีก็คุมไพร่พลรุกไล่ตามไปประมาณทางได้สิบลี้ ซึงอานให้จุดประทัดสัญญาขึ้น กองซุ่มทั้งสองข้างได้ยินเสียงประทัดก็กรูกันหักเข้าด่านได้ งักชวนตงเอาไฟจุดติดด่านขึ้นแล้วไล่ฆ่าฟันไพร่พลในด่านอยู่สับสน ปิดเซียนกองหน้าลี้หยงกองหนุนรุกไล่ทหารซ้องกั๋งไปได้ยินเสียงประทัด พอม้าใช้มาแจ้งว่าทหารซ้องกั๋งหักเข้าด่านได้ ลี้หยงได้ฟังก็เสียใจยกกองทัพกลับ ซึงอานเห็นไฟติดในด่านข้าศึกก็พากันกลับ จึงยกทัพหวนไล่ขนาบมาทัน ซึงอานฆ่าปิดเซียนตาย ลี้หยงเห็นว่าเสียทีก็หนีเข้าป่าไป อานยิ่มมุ้ยไล่ตามทันเอาทวนแทงถูกลี้หยงตกม้าตาย ซึงอานก็ยกกองทัพตรงมาด่านพักทหารอยู่ งักชวนตงจับตัวเจียวเส็งได้เอามามอบให้ซึงอาน ๆ ก็สั่งให้เอาตัวเจียวเส็งไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าด่าน แล้วก็ยกกองทัพเข้าสมทบกันทั้งสามกองตรวจดูทหารไม่เห็นลี้เซ็งกับทหารหลายสิบ ซึงอานจึงถามนายทหารว่าลี้เซ็งหายไปไหน ทหารบอกว่าข้าศึกฟันตายเสียแล้ว ซึงอานแจ้งความก็ร้องไห้แล้วให้ทหารไปเอาศพลี้เซ็งมาใส่หีบจัดการศพตามยศขุนนางนายทหารฝังไว้แล้วก็ยกกองทัพเข้าพักอยู่ในด่านเนินแปะงูเนี้ยสามเวลา รุ่งขึ้นเช้าซึงอานก็นำกองทัพออกจากเนินยกตรงไปแม่น้ำเกาอวนหอ ใกล้จะถึงจึงพักทหารตั้งค่ายมั่นอยู่เชิงเขาโกวซัว แล้วให้ปกซิมคุมทหารพันหนึ่งไปสืบดูรู้ความแล้วกลับมาแจ้งกับซึงอานว่า ตั้งแต่แม่น้ำเกาอวนหอไปประมาณทางเก้าสิบลี้ ข้าศึกยกทัพเรือมาตั้งเรียงรายตลอดไปทั้งแม่น้ำแล้วตั้งค่ายอยู่บนฝั่งเข้มแข็ง ตัดเอาไม้แก่นมาทำค่ายมั่นคง หลังค่ายมีความสูงแทบเท่าภูเขาแล้วก็จัดไพร่พลให้ตรวจระวังทุกเวลา ซึงอานได้ฟังจึงถามนายทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะคิดประการใด เฮียเสียงจึงตอบว่า ข้าศึกรู้ว่าเรายกกองทัพใหญ่มาก็ต้องตั้งรักษาให้มั่นคงตามธรรมเนียมบ้านเมือง เราจงเตรียมกองทัพยกเข้าหักค่ายบนบกก่อน ถ้าสมความปรารถนาทัพเรือไม่ต้องตีคงแตกอยู่เอง ซึงอานได้ฟังก็เห็นชอบด้วย ครั้นรุ่งขึ้นเช้าก็จัดกองทัพเป็นกระบวนยกแยกมายังด่านแม่น้ำเกาอวนหอ
ฝ่ายบุ้นยินซีฉองผู้รักษาแม่น้ำเกาอวนหอเป็นเทือกเถาชาวเรือหาเลี้ยงชีวิตสืบมา บุ้นยินซีฉองฝีมือเข้มแข็งใช้อาวุธเกาทัณฑ์หนักแปดสิบชั่งกับทวนยาวอันหนึ่งสำหรับมือ เดิมทีได้สาบานเป็นพี่น้องกับอองเข่ง ๆ ตั้งให้เป็นที่โตวก้ำขุนนางนายทหารอยู่รักษาแม่น้ำเกาอวนหอ บุ้นยินซีฉองมีทหารอยู่สองนายแซ่เล่า ชื่อเฮ็กโซผู้หนึ่ง แซ่โจ๊ว ชื่อคิว นายทหารทั้งสองนี้เป็นคนชาวตำบลเซียงตังแม่น้ำเซ็งหอในแขวงเมืองฮ่วยไซมีฝีมือเข้มแข็งคุมไพร่พลรักษาแม่น้ำอยู่
เวลาวันนั้นบุ้นยินซีฉองออกว่าราชการขุนนางนายทหารพร้อม แจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาใกล้จะถึงแม่น้ำเกาอวนหอ จึงพูดกับนายทหารว่ากองทัพพวกซ้องกั๋งยกมาถีงแม่น้ำเกาอวนหอปรารถนาจะไปตีเอาเมืองซินจิวให้ได้ ซึ่งตำบลแม่นํ้าเกาอวนหอนี้ก็เป็นที่สำคัญด้วยเป็นต้นทางเมืองซินจิว ถ้ากองทัพซ้องกั๋งข้ามแม่นํ้าไปได้เมืองซินจิวก็คงเป็นอันตรายจะต้องรักษาปากนํ้าไว้ให้มั่นคง
พูดไม่ทันขาดคำ พอม้าใช้เข้ามาแจ้งความว่ากองทัพแผ่นดินซ้องยกมาถึงแล้ว บัดนี้ร้องท้าทายให้ออกรบ บุ้นยินซีฉองได้ฟังก็โกรธแต่งตัวขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากค่ายมาตั้งเป็นกระบวนรบ สองทัพเข้าปะทะกัน อานยิ่มมุ้ยจึงเข้าต่อสู้กับบุ้นยินซีฉองได้หลายเพลง บุ้นยินซีฉองแกล้งทำแพ้ชักม้าหนี อานยิ่มมุ้ยไม่รู้ทีก็รุกไล่ไป บุ้นยินซีฉองเห็นได้ทีก็ขึ้นเกาทัณฑ์เหนียวน้าวยิงมาถูกหน้าอานยิ่มมุ้ยพลัดตกจากม้าลง ซึงอานเห็นก็ตรงมาช่วยอานยิ่มมุ้ยไปได้ เล่าเฮ็กโฮ้วกับโจ๊วคิวทหารสองนายก็รบขนาบเข้ามา ซึงอานเห็นเหลือที่จะต้านทานก็ล่าถอยกองทัพไป บุ้นยินซีฉองได้ชัยชนะก็ยกกองทัพกลับเข้าค่าย
ฝ่ายซึงอานถอยหนีไปประมาณทางห้าสิบลี้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ อานยิ่มมุ้ยถูกเกาทัณฑ์พิษกำเริบขึ้นก็ขาดใจตาย ซึงอานว่าเวลานี้เสียทหารเอกผู้หนึ่งเราเสียดายนัก จะคิดอุบายประการใดจึงจะเอาชัยชนะข้าศึกได้ เฮียเสียงจึงว่าที่ตำบลแม่นํ้าเกาอวนหอนั้น พวกเราไม่มีผู้ใดรู้ว่าทำเลที่ทางจะเป็นอย่างไรบ้าง ต้องสืบสวนที่ตำบลนี้ให้รู้ท่าทางก่อนก็คงเอาชัยชนะได้ ซึงอานก็เห็นชอบจึงให้เฮียเสียงไปเที่ยวสืบ พบผู้เฒ่าคนหนึ่งชำนิชำนาญในการศึกก็พามาค่าย
ซึงอานจึงพูดแก่ผู้เฒ่าว่าท่านแซ่ไรชื่อใดได้เมตตาช่วยชี้แจงหนทางให้ข้าพเจ้าด้วย ผู้เฒ่าบอกว่าข้าพเจ้าแซ่ผังชื่อกิด ซึ่งท่านจะทำศึกกับอองเข่งข้าพเจ้าจะชี้แจงให้ ตั้งแต่นี้ไปถึงศาลเจ้าเกาอวนหอควรจะซุ่มกองทัพไว้ข้างหลังศาลเจ้านั้นก็ค่ายฮ่วยไซตลอดไปถึงเมืองซินจิว ท่านจัดทหารอีกกองหนึ่งไปตั้งอยู่ที่ศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียว อย่าให้กองทัพเรือในแม่น้ำขึ้นไปช่วยได้แล้วยกเข้าหักค่ายก็คงสมความปรารถนา ซึงอานแจ้งความก็ยินดีเอาเงินสิบตำลึงรางวัลให้ ผู้เฒ่ารับเงินคำนับลาไป
เฮียเสียงจึงพูดกับซึงอานว่าข้าศึกมีชัยชนะไปครั้งนี้คงมีใจกำเริบ เราให้ทหารเที่ยวพูดว่าขาดเสบียงจะถอยกองทัพไปตั้งมั่นหาเสบียงอาหารก่อน ถ้าข้าศึกแจ้งความก็คงยกกองทัพตามไปปล้นค่ายในเวลาค่ำวันนี้เราจึงจัดทหารแยกกันไปซุ่มอยู่ตามคำผู้เฒ่าบอก ถ้าข้าศึกยกมาปล้นค่ายจะได้ออกต้านทานไว้แล้วยกตีกระหนาบเข้าไปก็คงสมความปรารถนา
ซึงอานเห็นชอบด้วยก็สั่งทหารให้ยกกองทัพถอยไปประมาณทางได้ห้าสิบลี้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วจึงให้งักชวนตงคุมทหารไปซุ่มอยู่ที่ศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวกองหนึ่ง ถ้าได้ยินเสียงประทัดก็ให้ยกออกสกัดกองทัพเรือข้าศึกไว้ ให้ปกซิ่นคุมทหารเตรียมเชื้อเพลิงไปซุ่มอยู่ริมค่ายกองหนึ่ง ถ้าเห็นข้าศึกยกมาข้างนี้ก็ให้เข้าตีค่ายข้าศึกเอาเชื้อเพลิงจุดให้ลุกรุ่งโรจน์ขึ้นเป็นสำคัญ นายทหารทั้งสองก็ยกแยกกันไปซุ่มอยู่ตามสั่ง ซึงอานก็ให้เอาแพะมาผูกติดลูกกระพรวนไว้ในค่ายทำเป็นอุบายเหมือนมีผู้คุม พอเวลาค่ำก็ยกกองทัพออกจากค่ายแยกย้ายกันมาซุ่มอยู่ทั้งสี่ด้านคอยฟังเสียงประทัดเป็นสัญญา
ฝ่ายบุ้นยินซีฉองได้ชัยชนะก็กลับเข้าค่ายใช้ให้ไพร่พลมาสอดแนมดู ได้ข่าวว่ากองทัพซ้องกั๋งขัดสนเสบียงอาหารถอยกองทัพห่างออกไปอีกห้าสิบลี้ เล่าเฮ็กโฮ้วสำคัญว่าจริง จึงแจ้งกับบุ้นยินซีฉองว่ากองทัพซ้องกั๋งไม่มีเสบียงอาหารถอยกองทัพห่างออกไปทหารเห็นจะอดอยากไม่บริบูรณ์ เวลาค่ำวันนี้ยกไปปล้นค่ายซ้ำเติมเอาก็คงสมความคิด บุ้นยินซีฉองก็เห็นชอบจึงให้โจ๊วคิวอยู่รักษาค่าย บุ้นยินซีฉองกับเล่าเฮ็กโฮ้วยกกองทัพตรงมาในเวลากลางคืนถึงค่ายกองทัพซ้องกั๋งดึกประมาณสามยามได้ยินเสียงลูกกระพรวนในค่ายดังก็สำคัญว่าทหารหลับหมด บุ้นยินซีฉองกับเล่าเฮ็กโฮ้วเร่งขับทหารเข้าไปก็เห็นแต่ค่ายเปล่าก็ตกใจหันม้ากลับ ซึงอานเห็นดังนั้นจึงจุดประทัดสัญญาขึ้น กองซุ่มทั้งสี่ทิศก็กรูกันไล่ฆ่าฟันตะลุมบอน บุ้นยินซีฉองร้องสั่งเล่าเฮ็กโฮ้วให้หักตรงไปค่ายตัวเราจะหักไปแม่น้ำเกาอวนหอบอกให้กองทัพเรือยกมาช่วย บอกดังนั้นแล้วสองนายก็ช่วยกันหักออกมา
ฝ่ายปกซิ่นคุมทหารไปซุ่มอยู่ใกล้ค่ายข้าศึกเห็นได้ทีก็ร้องบอกพวกในค่ายว่า กองทัพซ้องกั๋งแตกหนีไปแล้ว จงเปิดประตูค่ายยกออกช่วยกันเถิด โจ๊วคิวได้ฟังมิได้สงสัย สั่งให้ไพร่พลจุดไฟเปิดประตูออก ปกซิ่นพบกับโจ๊วคิวได้สู้รบกันเป็นสามารถ ปกซิ่นเอาทวนแทงถูกโจ๊วคิวตกม้าตาย ทหารซ้องกั๋งเข้าค่ายได้ก็เอาไฟจุด บุ้นยินซีฉองหักออกจากที่ล้อมได้จะตรงไปแม่น้ำเกาอวนหอ ครั้นมาถึงศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวพบงักชวนตงตั้งสกัดอยู่ก็ร้องตวาดว่าโจรร้ายจะหนีไปข้างไหน จงลงจากม้าสามิภักดิ์แต่โดยดีจึงจะพ้นความตาย บุ้นยินซีฉองตกใจขับม้าหนี งักชวนตงไล่ทันเอาง้าวฟันถูกบุ้นยินซีฉองตกม้าตาย เล่าเฮ็กโฮ้วหักออกจากที่ล้อมได้ขับม้าตรงไปค่ายเห็นไฟติดทั่วทั้งสี่ทิศก็ตกใจชักม้ากลับ พอซึงอานรุกไล่มาทัน เอาทวนแทงถูกชายโครงเล่าเฮ็กโฮ้วตกม้าตาย แล้วไล่ฆ่าฟันไพร่พลเมืองฮ่วยไซล้มตายลงเป็นอันมาก กองทัพทั้งสามก็เข้าสมทบกันตรงมาศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวริมแม่น้ำเกาอวนหอ
ฝ่ายพวกไพร่พลในเรือที่ตั้งรักษาแม่น้ำแจ้งว่าค่ายบนฝั่งแตก นายทหารทั้งสามตายเสียไพร่พลเป็นอันมากก็ตกใจไม่อาจคิดสู้รบ เห็นกองทัพพวกซ้องกั๋งยกมาพากันทิ้งเรือเสียโดดน้ำหนีไปสิ้น ซึงอานเก็บได้เรือรบเป็นอันมากก็มีความยินดีนัก จึงให้ม้าใช้รีบไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งแม่ทัพใหญ่แล้วให้ทหารยกไปช่วยลี้จุนทัพเรือที่ปากน้ำอวดกัง ซึงอานก็ตั้งค่ายมั่นอยู่ริมศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวจึงจัดโต๊ะและสุราเลี้ยงพวกพ้องเป็นที่รื่นเริงสบาย เอาทรัพย์สิ่งของออกแจกจ่ายทหารได้ทั่วกันทั้งสิ้น
เวลาคืนวันหนึ่งซึงอานนั่งตรึกตรองการที่จะตีเอาแขวงเมืองฮ่วยไซอยู่ในค่าย ดึกสามยามเศษก็หลับไปฝันเห็นว่าทหารผู้หนึ่งรูปร่างชอบกลเดินตรงเจ้ามาคำนับซึงอานแล้วแจ้งว่าเจ้าหน้าที่รักษาแม่นํ้าเกาอวนหอใช้ให้ข้าพเจ้ามาเชิญท่านไปหาสักหน่อย ซึงอานถามทหารผู้นั้นว่าซินจู๊คือเจ้าในแม่น้ำเกาอวนหออยู่ที่ไหน ทหารผู้นั้นตอบว่าท่านอยู่ข้างหน้าเชิญไปเถิด บอกดังนั้นก็นำซึงอานออกจากค่ายเดินตรงมายังศาลเจ้า เห็นป้ายยี่ห้อบนประตูเรียกว่าเล่งอ๋องเปียวเจ้าผู้รักษาแม่น้ำเกาอวนหอ ซึงอานเห็นดังนั้นก็เข้าไปในศาลเห็นเจ้าใส่เสื้อเกราะทองงดงามนั่งอยู่บนแท่น มีทหารยืนเรียงรายอยู่สองข้างซ้ายขวา ซึงอานคุกเข่าคำนับอยู่ตรงหน้า เจ้าเล่งอ๋องก็ลุกจากแท่นมาพยุงซึงอานขึ้นต้อนรับตามธรรมเนียมแล้วเชิญให้นั่ง พลางถามซึงอานว่าท่านนายทหารยกกองทัพมาครั้งนี้มีชัยชนะแก่ข้าศึกสมความคิดดอกหรือ ซึงอานคำนับพลางตอบว่าซึ่งยกกองทัพมาครั้งนี้ก็เพราะพึ่งบารมีเจ้าแผ่นดินซ้องกับพวกทหารทั้งปวงตั้งใจช่วยโดยสุจริตปราบข้าศึกยังไม่สำเร็จเรียบร้อยทีเดียว แต่สืบไปจะเป็นประการใดก็ยังไม่ทราบ เจ้าเล่งอ๋องพูดว่าเดิมท่านสามิภักดิ์อยู่กับซันโต้วนายโจรเป็นการขัดขืนฟ้าและดิน บัดนี้ท่านกลับใจได้เจ้าสมัครอยู่กับเจ้าแผ่นดินซ้องทำราชการฉลองพระเดชพระคุณถูกต้องตามธรรมเนียมฟ้าและดินบัญญัติไว้ ซึ่งท่านยกกองทัพมาครั้งนี้ก็คงสำเร็จไม่ช้าดอก แขวงเมืองฮ่วยไซก็จะเรียบร้อยราบคาบ แต่ที่ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งของท่าน เวลาอื่นเชิญเข้ารับราชการว่ากล่าวสืบไปเถิด
ซึงอานได้ฟังก็ไม่แจ้งว่าเจ้าเล่งอ๋องพูดสิ่งใดนึกจะใคร่ถามดูให้รู้แจ้งขยับจะถาม เจ้าเล่งอ๋องก็โบกมือห้าม ซึงอานตกใจตื่นแจ้งว่านิมิตฝัน ใจนั้นไม่สบายก็ป่วยลงทันทีให้หนาว ๆ ร้อน ๆ พอสว่างนายทหารทั้งปวงก็มาเยี่ยมเยียน
เฮียเสียงจึงถามซึงอานว่าท่านเจ็บป่วยประการใด ซึงอานบอกความซึ่งนิมิตฝันให้เฮียเสียงกับนายทหารเหล่านั้นฟังทุกประการ แล้วพูดว่าเห็นจะไม่ได้ช่วยท่านทั้งปวงปราบปรามข้าศึกฉลองพระเดชพระคุณอีกแล้ว เฮียเสียงว่าซึ่งความฝันจะเชื่อเอาเป็นแน่นั้นไม่ได้ ท่านอย่าเสียใจเลยคงจะหายดอก ซึงอานได้ฟังนายทหารพูดก็ไม่เชื่อแจ้งว่าตัวคงตายแน่ ครั้นเวลาเย็นโรคก็กำเริบขึ้นมากซึงอานก็ขาดใจตาย ในเวลากลางคืนได้ไปเป็นเจ้าเล่งอ๋องเข้าอยู่ในศาลว่ากล่าวแม่นํ้าเกาอวนหอสืบมา ครั้นรุ่งขึ้นเช้านายทหารทั้งปวงแจ้งว่าซึงอานตายก็ร้องไห้ จัดหีบมาใล่ศพทำการกงเต๊กแล้วเอาศพไปฝังตามยศขุนนางนายทหารเสร็จแล้วจึงมีหนังสือบอกไปถึงซ้องกั๋งตามที่ซึงอานตายให้ทราบทุกประการ
ฝ่ายซ้องกั๋งพักกองทัพอยู่ในเมืองเอี้ยวเอี๋ยงจัดให้ทหารไปสืบข่าวลี้จุนทัพเรือกับซึงอานทัพบก
ขณะนั้นทหารมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่าข้าศึกยกกองทัพมาปล้นค่ายเรือในเวลากลางคืน เอียนเช็งนั้นหายไปไม่แจ้งว่าเป็นประการใด ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจจึงปรึกษากับพวกพ้องจะให้ไปติดตามสืบข่าวเอียนเช็ง พอม้าใช้ถือหนังสือมาแจ้งความซึงอานยกกองทัพไปถึงแม่นํ้าเกาอวนหอ ตั้งค่ายมั่นอยู่ริมศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวแล้วป่วยตายในเวลากลางคืน ซ้องกั๋งแจ้งความก็ร้องไห้เสียดายซึงอานยิ่งนัก ด้วยยกกองทัพมาปราบแขวงเมืองฮ่วยไซครั้งนี้ซึงอานมีความชอบมากกว่าทหารทั้งปวง การสงครามยังไม่เรียบร้อยก็มาตายเสียก่อนจึงมีความเสียดายยิ่งนัก
โงวหยงจึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่าท่านอย่าโศกเศร้าเลยไม่ต้องการ ซึงอานนั้นถึงที่แล้วจึงตาย เชิญท่านยกกองทัพไปจะได้ช่วยลี้จุนทัพเรือทั้งจะได้สืบดูข่าวเอียนเช็งด้วย ถ้าเห็นได้ท่วงทีจงยกเข้าตีเมืองซิวจิวเสียทีเดียว
ซ้องกั๋งได้ฟังก็คลายทุกข์คิดจะยกกองทัพไปจึงให้โลวจุนหงีกับทหารสิบห้านายคือ อึงซิน ซึงลิบ ซวนจั่น เชียซือบุ๋น ฮั่นทอ เผ็งกี ตังเทงกุ้ย งุยเต๊งก๊ก อาวเผ็ง เต็งฮุย ลือฮวง กวยเส็ง อองเฮ็ง เอียนสุน ซาเหนีย คุมทหารห้าพันอยู่รักษาเมืองเอี้ยวเอี๋ยงแล้วซ้องกั๋งก็จะยกกองทัพไป
อันเตาฉวนหมอจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่าซึ่งท่านจะยกทัพไปเครื่องยาที่จะต้องการใช้ก็หมดลงแล้ว ท่านจงจัดให้ผู้ใดรีบเข้าไปในเมืองตังเกียเบิกเอาเครื่องยามา ซ้องกั๋งก็ใช้ให้ไตจงเข้าใปในเมืองหลวง ให้อันเตาฉวนคอยท่าไตจง ณ เมืองเอี้ยวเอี๋ยงก่อน แล้วซ้องกั๋งกับนายทหารเหล่านั้นก็ยกกองทัพใหญ่ออกจากเมืองเอี้ยวเอี๋ยง เดินทางไปหลายเวลาใกล้จะถึงแม่น้ำเกาอวนหอ เฮียเสียงกับนายทหารเหล่านั้นแจ้งความก็ชวนกันมาคอยรับซ้องกั๋งห่างค่ายประมาณทางสิบลี้ พอกองทัพใหญ่ไปถึงเฮียเสียงกับทหารก็ตรงเข้าคำนับท่านแม่ทัพเป็นอันดี ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพมาถึงศาลเจ้าเล่งอ๋องริมแม่น้ำเกาอวนหอ ตั้งค่ายมั่นพักกองทัพอยู่ริมศาลเจ้า แล้วถามเฮียเสียงว่าเดิมทีท่านเดินกองทัพมาเป็นประการใดบ้าง เฮียเสียงก็แจ้งความซึ่งหักเนินแปะงูเนี้ยแล้วยกมาตีค่ายบกที่แม่น้ำเกาอวนหอได้และซึงอานฝันตั้งแต่ต้นจนปลายให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ ซ้องกั๋งแจ้งความก็รำลึกขึ้นได้เมื่อครั้งยกกองทัพปราบซันโฮ้วแขวงเมื่องฮ่อปักพักกองทัพอยู่ริมเหวฮุยตีแจ๊ ฝันเห็นว่าซึงอานนั้นจะได้เป็นเจ้าเล่งอ๋องที่แม่น้ำเกาอวนหอแต่ก็ไม่ใคร่จะเชื่อ บัดนี้ได้ฟังซึ่งความฝันของซึงอานจึงได้รู้เหมือนกับเทพยดามาบอกให้นิมิตฝันไว้แต่เดิมจึงเล่าให้โงวหยงฟังว่าถ้ากระนั้นซึงอานได้เป็นเจ้าเล่งอ๋องอยู่รักษาแม่น้ำเกาอวนหอแล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังคิดจะเซ่นไหว้คำนับเจ้าเล่งอ๋องด้วย จึงถามเฮียเสียงว่าเอาศพซึงอานฝังไว้ที่ไหน เฮียเสียงแจ้งว่าพวกข้าพเจ้าเอาศพฝังไว้เชิงเขาโฮ้วซัวริมฝังแม่น้ำเกาอวนหอจัดการไว้สมกับยศศักดิ์แล้ว ซ้องกั๋งให้จัดสิ่งของที่จะไปเซ่นกับของจะคำนับเจ้าพร้อม ชวนโงวหยง กงซุนสิน เคียวเตาเช็ง กวนเส็งไป ให้เฮียเสียงนำมาถึงเชิงเขาโฮ้วซัว ซึงงักบุตรซึงอานก็จัดสิ่งของมาเซ่นไหว้บิดาด้วย ครั้นมาถึงเชิงเขาที่ฝังศพซึงอาน ก็พากันเอาสิ่งของออกเซ่นไหว้ตามธรรมเนียมเสร็จแล้วชวนกันมายังศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียวใกล้กับที่ฝังศพจุดธูปเทียนสิ่งของออกคำนับพร้อมกัน
ซ้องกั๋งนั้นมีความวิตกนักนึกจะใคร่ทอดไม้เสี่ยงทายถามถึงเอียนเช็ง หลวงจีนลี้เต้าหยินผู้รักษาศาลเจ้าบอกแก่ซ้องกั๋งว่าเจ้าศาลข้าพเจ้านี้ศักดิ์สิทธิ์นัก ถ้าท่านมีธุระสิ่งไรก็ถามเจ้าดูคงรู้แจ้ง ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงชวนโงวหยงมายังแท่นหน้าเจ้า คุกเข่าคำนับแล้วกระทำการเสี่ยงทายได้เป็นสำคัญ ซ้องกั๋งบอกโงวหยง กงซุนสินว่า ข้าพเจ้ามีความวิตกถึงเอียนเช็งผู้น้องจึงถามเจ้าดูได้ปริศนาเช่นนี้ท่านทั้งสองจงทำนายว่าจะเป็นประการใด
โงวหยงก็ทำนายตามที่ได้เรียนมาว่าเอียนเช็งนั้นอยู่มิได้เป็นอันตรายเปรียบเหมือนนกอังหงันถึงฤดูก็บินไปหากินทั้งพวกถึงตำบลที่หากินแล้วบ้างก็แสวงหาอาหารใส่ท้อง สิ้นฤดูเมื่อใดก็ชวนกันบินกลับ นั่นแหละเหมือนกับพวกเรา บ้างก็ไปแสวงหาความชอบ ถ้าเมืองอวนกังเสียแตกก็คงพบ ซ้องกั๋งได้ฟังก็ดีใจชวนกันกลับมาค่ายจัดให้ทหารลงเรือรีบทวนนํ้าไปบอกลี้จุนให้รู้ว่ากองทัพใหญ่มาถึง แม่นํ้าเกาอวนหอแล้วเตรียมการไว้พร้อมยังจัดให้ทหารไปสืบข่าวคราวอยู่ ถ้าได้ทีจงเข้าหักเอาเมืองอวดกังให้พร้อมกัน ทหารก็รีบไปแจ้งกับลี้จุนทัพเรือทุกประการ
๑๐๘
ฝ่ายเอียนเช็งปลอมตัวเข้าไปพักอยู่ในเมืองอวดกังเสียประมาณได้ยี่สิบวันเศษ ประจบประแจงรู้จักกับโฮวเฮี้ยนทหารในเมืองผู้หนึ่งรักใคร่สนิทเหมือนกับบิดามารดาเดียวกัน ข้อความตื้นลึกอย่างไรเอียนเช็งก็บอกให้รู้ปรึกษากันอยู่ทุกเวลา
โอวเฮี้ยนจึงพูดแก่เอียนเช็งว่ากำแพงเมืองอวดกังเสียนี้เข้มแข็งมั่นคงนัก ถ้าจะหักเอาโดยเร็วก็ต้องคิดอ่านกับโอวจุนผู้พี่เป็นนายทหารรักษาประตูด่านปากนํ้าอวดกังทิศตะวันตกอยู่จึงสำเร็จโดยง่าย น้องจะไปพามาให้พบปะกัน
ครั้นพูดแล้วโอวเฮี้ยนก็พาโอวจุนมาให้พบกับเอียนเช็ง ๆ เห็นโอวจุนก็คุกเข่าคำนับเป็นอันดี โอวจุนต้อนรับพยุงขึ้นนั่งเก้าอี้แล้วพูดว่าท่านกับข้าพเจ้ายังไม่รู้จักกันท่านมาคุกเข่าคำนับถึงเพียงนี้ไม่ควรเลย โอวเฮี้ยนว่าน้องจะบอกพี่ตามจริง ซึ่งนายทหารผู้นี้รักใคร่ชอบอัชฌาสัยกับข้าพเจ้ามากเป็นทหารเอกของซ้องกั๋ง แม่ทัพใหญ่ยี่ห้อเรียกลังจือเอียนเช็ง บัดนี้ลอบเข้ามาคิดหาอุบายจะให้ช่วยหักเมืองออกไปสมทบกองทัพนอก เห็นว่าเอียนเช็งเป็นคนสัตย์ซื่อสุจริตคิดจะช่วยสงเคราะห์ให้สำเร็จพี่จงช่วยคิดอ่านหักเมืองอวดกังเสียให้แตกไปสามิภักดิ์กับแผ่นดินซ้องเถิด ชื่อเสียงก็จะปรากฏต่อไป ด้วยการครั้งนี้น้องเห็นว่าอองเข่งวาสนาตกไม่ยืดยาวนาน เราคิดอ่านหาที่พี่งไว้เสียก่อนดีกว่า น้องจึงไปเชิญพี่มาปรึกษาให้เห็นชอบด้วยกัน
โอวจุนได้ฟังจึงตอบว่า ถ้าเจ้ามีจิตอ่อนน้อมแก่แผ่นดินซ้องพี่ก็ต้องยอมตาม แต่การนั้นช้าไม่ได้คิดอ่านหักเมืองเสียโดยเร็วเถิด เอียนเช็งจึงพูดว่าการงานทั้งปวงก็สุดแต่พี่ทั้งสองเห็นดีน้องจะทำตาม โอวจุนว่าท่านจงเขียนหนังสือฉบับหนึ่ง ข้าพเจ้าจะให้คนใช้ถือไปถึงท่านแม่ทัพนัดแนะกันยกกองทัพเรือมาทางประตูด่านปากนํ้าอวดกังข้างทิศตะวันตกพวกเราจะเปิดรับให้เข้าเมือง เอียนเช็งก็ดีใจเขียนหนังสือแจ้งข้อความกำหนดวันคืนเสร็จส่งให้โอวจุนหงี ๆ รับหนังสือลาเอียนเช็งตรงมาค่ายจัดให้ไพร่พลถือหนังสือไปให้ลี้จุนที่ค่ายเรือ ลี้จุนรับมาฉีกออกอ่านแจ้งว่าเอียนเช็งเตรียมการจะหักเมืองอวดกังให้กำหนดยกกองทัพไปโดยเร็ว ลี้จุนมีความยินดียิ่งนักจึงกำชับสั่งผู้ถือหนังสือว่าอีกสามเวลาจะยกไปให้ถึงผู้ถือ หนังสือก็กลับไปแจ้งความตามกำหนดนัดทุกประการ ลี้จุนจึงปรึกษากับเตียสุนและพวกพ้องว่าซึ่งยกกองทัพไปจะเข้าตีอย่างไรดี เตียสุนตอบว่าจะต้องไปรับเลงจิ้นให้เตรียมประทัดแตกและเชื้อเพลิงมาช่วยกันประดังตีก็คงเอาชัยชนะได้โดยง่าย ลี้จุนก็เห็นชอบจึงจัดทหารลงเรือตามนํ้าตรงไปค่ายใกล้ศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียว ทหารก็เข้าไปแจ้งความซึ่งเอียนเช็งลอบเข้าไปในเมืองอวดกังเตรียมการนัดแนะกันไว้ บัดนี้ลี้จุนให้มารับเลงจิ้นจัดเอาประทัดและเชื้อเพลิงไปช่วยกันหักเมืองโดยเร็ว
ซ้องกั๋งแจ้งความดังนั้นก็ยินดีจึงจัดให้เลงจิ้นเตรียมสิ่งของพร้อมกับลีขุย หังชอง ลีกุน ลงเรือเร็วรีบไป ลี้จุนจัดให้อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิด เม่งคง ซิอิน ตันตัด เอียชุนคุมทหารทัพเรือยกไปดีด่านทิศตะวันออก ให้เตียหวย เตียสุน ข่งเม่ง ขงเหลียง โฮ้วเกียน เบ๊หลินคุมทหารยกเข้าตีด่านใต้ ตัวลี้จุนกับลีขุย หังชอง ลีกุน ทองอุย ทองเม้ง ฮวยเอ็ง กงซือหลง ซินตูลี้ เลงจิ้นก็คุมทหารยกทัพเรือตรงมายังประตูต้านตะวันตกตามนัด ครั้นเวลาค่ำก็เผอิญให้เกิดลมว่าวพัดกล้า ครั้นรุ่งขึ้นหมอกลงเต็มทั้งแม่นํ้าอวดกัง ลี้จุนกับพวกทหารมีความยินดีเร่งเรือแอบเข้าไปริมฝั่งให้เลงจิ้นเตรียมประทัดแตกไว้พร้อม พอเวลาเย็นเลงจิ้นก็ลอบเข้าไปใกล้กำแพงคอยเวลาอยู่
ฝ่ายเอียนเช็งกับโอวเฮี้ยน โอวจุนเตรียมการไว้พร้อม ครั้นเวลาค่ำดึกประมาณยามเศษ พวกไพร่พลที่เฝ้าประตูกำแพงและหน้าที่เชิงเทินเห็นหมอกลงหนาวมากก็พากันหลับสิ้น พอดึกสองยามได้กำหนดนัด เลงจิ้นก็จุดประทัดขึ้นริมกำแพง เสียงสนั่นดังหวั่นไหว งุ่ยเจียวติดกำลังเสพสุราอยู่ได้ยินก็ตกใจให้ไพร่พลมาสืบดู พวกที่รักษาด่านน้ำได้ยินก็ตกใจพากันหนีเข้าเมืองทั้งสิ้น เอียนเช็งลอบเอาเชื้อไฟขึ้นไปบนเหลาจุดติดบ้านเรือนในเมืองขึ้น โอวเฮี้ยน โอวจุนตรงเข้าฟันกลอนเปิดประตูกำแพงเมืองทิศตะวันตกด้านน้ำออก ลีขุย หังชอง ลีกุนก็พาทหารเข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันไพร่พลในเมืองเป็นอลหม่าน พวกทหารในเมืองอวดกังไม่ทันรู้ตัวตกใจกลัวแตกหนีไป งุ่ยเจียวติดก็คุมไพร่พลออกทางประตูตังหมึงทิศตะวันออก เตียสุนกับทหารขึ้นจากเรือไล่ฆ่าฟัน เบ๊หลินตรงเข้ารบกับงุ่ยเจียวติดได้สองเพลง เบ๊หลินเอาทวนแทงถูกงุ่ยเจียวติดตกม้าตายแล้วก็รุกไล่ฆ่าฟันไพร่พลของงุ่ยเจียวติดตายเป็นอันมาก เตียเก็งโจ๊วนั้นตกใจจะหนีออกประตูทิศตะวันตก พอลีขุยตรงเข้าเอาขวานฟันถูกเตียเก็งโจ๊วตกม้าตาย ฮันค้ายหนีไปทางประตูทิศตะวันออก เห็นกองทัพพวกซ้องกั๋งล้อมไว้ไม่มีทางหนีก็โดดน้ำหนีอวนเซียวชิดโดดตามจับตัวฮันค้ายได้ให้ทหารคุมไว้ พอสว่างลี้จุนก็ยกกองทัพเข้าอยู่ในเมือง เกลี้ยกล่อมมิให้ราษฎรแตกตื่นให้ตั้งทำมาหากินอยู่ตามเดิม แล้วเอียนเช็งก็แจ้งความกับลี้จุนว่าโอวเฮี้ยน โอวจุนพี่น้องสองคนมีความชอบ ลี้จุนได้ฟังจึงให้ไปเที่ยวตามเชิญทหารทั้งสองมา ทหารจึงแจ้งว่าคนนี้กำลังรบกันนายทหารทั้งสองตายเสียแล้ว ลี้จุน เอียนเช็งได้ฟังก็เสียใจจึงตรวจดูทหารของตัวหายไปสามคน ลี้จุนจึงสั่งให้เก็บรวบรวมเรือรบของข้าศึกไว้ได้เป็นอันมาก กับให้เอาทรัพย์สิ่งของออกจ่ายแจกให้ทหารทั่วทุกคน แล้วลี้จุนจึงพูดกับเอียนเช็งว่าตีเมืองอวดกังเสียได้แล้วเจ้าไปแจ้งกับซ้องกั๋งเองเถิด เอียนเช็งก็ลงเรือรีบไปถึงค่ายแม่นํ้าเกาอวนหอ คำนับซ้องกั๋งแล้วก็แจ้งความให้ฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งทราบว่าทหารในเมืองอวดกังที่สามิภักดิ์สองนายกับทหารของตัวสามคนตายก็มีความเสียดายนักพูดว่าเมืองอวดกังเสียแตกครั้งนี้ก็เพราะเอียนเช็ง เราจึงค่อยได้ความสุข จึงปรึกษากับโงวหยงว่าการจะยกกองทัพต่อไปนั้นจะทำประการใดดี โงวหยงก็หาตัวพัวเส็งมาถามว่า ตั้งแต่นี้ไปเมืองซินจิวใกล้ไกลประการใด พัวเส็งแจ้งว่าทางเรือนั้นช้าหลายเวลาจึงจะถึง แม้นไปทางบกไม่สู้ช้านักก็ถึงเมืองซินจิว ซ้องกั๋งได้ฟังก็จะไปทางบกจึงสั่งให้เตรียมกองทัพพร้อมยกออกจากแม่น้ำเกาอวนหอ ไปได้สองเวลาถึงภูเขาแห่งหนึ่งสูงนักไม่แจ้งว่าเขาอันใด แต่เห็นราษฎรหมู่หนึ่งเดินตรงมาต้อนรับ ซ้องกั๋งก็สั่งทหารให้นำพวกราษฎรเข้าไป ราษฎรก็คุกเข่าคำนับแม่ทัพแล้วแจ้งความว่า พวกข้าพเจ้านี้ได้ยินข่าวเล่าลือว่า ท่านผู้สัตย์ซื่อสุจริตมีเมตตาจิตโอบอ้อมอารีแก่ราษฎรทั้งปวงยกกองทัพมาปราบปรามแขวงเมืองฮ่วยไซมีความยินดีนักชวนกันจัดสุรากับสิ่งของต่างๆ มาคำนับท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดีจึงพูดกับโงวหยงว่า ราษฎรทั้งหลายมีจิตคิดถึงเราจัดสิ่งของมาอ่อนน้อม จะต้องตอบแทนให้สมควรจึงจะชอบ
พูดดังนั้นแล้วก็เอาเงินห้าสิบตำลึงรางวัลให้ ราษฎรไม่รับเงินพากันแจ้งว่า เดิมทีอองเข่งมาเป็นเจ้าเมือง กะเกณฑ์ราษฎรให้ข่มขี่เอาเงินทอง ที่ขัดสนก็พากันหนีไปเป็นอันมาก ครั้นเห็นท่านยกกองทัพมาพวกข้าพเจ้าจึงชวนกันมาสนองคุณท่าน มิใช่จะต้องการเงินทองเมื่อไร ซ้องกั๋งได้ฟังจึงว่าท่านทั้งปวงอย่าวิตกเลย เรายกกองทัพไปปราบปรามแขวงเมืองฮ่วยไซเรียบร้อยแล้ว กลับเข้าเมืองหลวงจะกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินให้ขอยกภาษีอากรไม่ต้องให้พวกท่านเสียสักสามปี จะได้มีความสุขสืบไป ราษฎรทั้งหลายก็คุกเข่าลงคำนับพูดว่า ท่านเมตตาพวกข้าพเจ้าดังนี้มิได้ลืมพระคุณของท่านเลย
ซ้องกั๋งจึงถามราษฎรว่า ซึ่งจะไปเมืองซินจิวนั้นยังไกลหรือใกล้ประการใด ราษฎรคนหนึ่งชื่อเทียเตียวหัวว่าตั้งแต่ตำบลนี้ไปประมาณทางได้สองร้อยลี้ถึงเขาอังท่อซัว พ้นนั้นไปก็ถึงเมืองซินจิวที่ทางคับขันนัก อองเข่งจัดให้นายทหารและไพร่พลมาตั้งรักษาอยู่ทุกแห่ง ยังมีศาลเจ้าอยู่ชายเขาตังจิวซัวนี้แห่งหนึ่งชื่อไม่ปรากฏ เจ้านั้นดุร้ายนัก ถ้าถึงฤดูฝนอองเข่งก็ต้องจัดเด็กชายหญิงคู่หนึ่งไปเซ่นไหว้อยู่เสมอทุกปี ถ้าไม่ทำเช่นนี้ก็เกิดไฟไหม้ ปิศาจออกไล่จับคนหักคอกิน ท่านจงจัดหาเด็กชายหญิงเซ่นไหว้ตามธรรมเนียมจะได้คุ้มภัยมิให้พวกท่านเป็นอันตราย ซ้องกั๋งได้ฟังจึงตอบว่าถ้ากระนั้นต้องคิดอ่านก่อน พวกราษฎรก็จะลาไป ซ้องกั๋งเห็นว่าราษฎรไม่รับเงินจึงเอาแพรสีต่างๆ ออกแจกให้ราษฎรมีความยินดีก็รับไว้แล้วคำนับลากลับไปบ้าน
ซ้องกั๋งปรึกษากับโงวหยงว่าราษฎรแจ้งความมาดังนี้ท่านจะคิดอ่านอย่างไรดี โงวหยงตอบว่าจะต้องจัดหาเด็กชายหญิงไปเซ่นไหว้ตามคำราษฎรจึงจะควร ซ้องกั๋งพูดว่าตั้งแต่เดินกองทัพมาเสียทหารก็มากยังจะต้องจัดเอาคนไปเซ่นไหว้บาปกรรมมิยิ่งไปอีกนี้หรือ พูดดังนั้นแล้วก็สั่งให้ทำขนมบ้วนเถาสี่สิบเก้าแผ่น ฆ่าโคกระบือหมูเป็ดไก่กับสิ่งต่างๆ พรักพร้อม รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งยกกองทัพใหญ่เดินไปถึงเชิงเขาก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ สั่งให้ขนสิ่งของที่จะเซ่นไปคอยอยู่ที่เชิงเขาก่อน แล้วซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสิน เคียวเตาเช็ง ฮวยหยง เชาหง ปังซัว จงติดจิน ลิมชอง ฉินเหม็ง จูตงกับทหารสามร้อยเศษตรงมาถึงศาลเจ้าก็ชวนกันเข้าไปในศาล ซ้องกั๋งสั่งให้เอาสิ่งของออกมาตั้งเรียงรายจุดธูปเทียนขึ้นเซ่นไหว้แล้วแจ้งว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงอ่องเต้มีรับสั่งให้พวกข้าพเจ้ายกกองทัพมาปราบปรามอองเข่งแขวงเมืองฮ่วยไซทิศตะวันตกเดินกองทัพมาทางเขาตังจิวซัวแจ้งว่าท่านมีอานุภาพศักดิ์สิทธิ์นักจึงจัดหาของมาคำนับ ขอให้พวกข้าพเจ้ามีชัยชนะเถิด ถ้ายกกองทัพกลับจะจัดสิ่งของมาเซ่นไหว้แล้วจะซ่อมแซมศาลขึ้นใหม่คำนับท่านให้สมควร แต่บรรดาคนที่ไปก็ชวนกันคุกเข่าคำนับตามธรรมเนียม ซ้องกั๋งเห็นรูปเจ้านั้นชอบกล ท่วงทีดุร้ายก็ยืนพิจารณาอยู่
ฝ่ายเจ้าในศาลนั้นคือตอกฮวยกุยอ๋องปิศาจเคยรับเซ่นแต่คนเป็น ครั้นเห็นซ้องกั๋งจัดสิ่งของที่ไม่ชอบใจเซ่นไหว้ก็โกรธ จึงบันดาลให้มืดฟ้ามัวฝนลมพายุพัดกล้า บัดเดี๋ยวใจกลายเป็นไฟไหม้ลามมาทั่วทั้งสี่ทิศ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องเห็นดังนั้นก็ตกใจ โงวหยงจึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า เราพากันหนีออกจากศาลเจ้าไปโดยเร็วเถิด ไฟติดต้นไม้ใกล้เข้ามาแล้ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็ออกจากศาลเจ้ารีบมา ทหารทั้งปวงตกใจต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ซ้องกั๋งกับโงวหยง กงซุนสิน เคียวเตาเช็งพลัดไป ซ้องกั๋งหนีมาถึงกลางทางเห็นเป็นรูปเจ้าหน้าตาดุร้ายลอยอยู่บนอากาศพ่นไฟออกจากปากร้องตวาดด้วยเสียงอันดังว่า ซ้องกั๋งจะหนีไปข้างไหน ซ้องกั๋งก็ตกใจล้มลง เชาหงเข้าพยุงไว้แล้วร้องสั่งจงติดจินว่า จงเร่งไปตามกงซุนสิน เคียวเตาเช็งมาช่วยโดยเร็ว จงติดจินก็รีบไปพบกงซุนสินและเคียวเตาเช็งพากันมา เชาหงนั้นอุ้มซ้องกั๋งขึ้นบ่าจะพาหนีไป ตัวเชาหงถูกไฟเจ็บป่วยเป็นอันมาก พอกงซุนสิน เคียวเตาเช็งมาทันก็อ่านมนต์คาถาบันดาลเป็นฝนตกลงมา เคียวเตาเช็งพ่นน้ำมนต์ออกจากปากช่วยกันดับไฟพิษของตอกฮวยกุยอ๋องปิศาจสูญหายไป ลิมชอง ฮวยหยง จูตงตรงเข้าพยุงซ้องกั๋งกลับเข้าค่าย พอทหารทั้งหลายมาถึงพร้อมซ้องกั๋งจึงพูดว่า ตั้งแต่มาทำศึกสงครามก็หลายปียังไม่เคยเห็นปิศาจดุร้ายเช่นนี้เลย ถ้าวันนี้ไม่ได้เชาหงพี่ก็คงตายแน่ ฮวยหยงพูดว่าเดชะบุญพี่ไม่เป็นอันตรายแต่เชาหงนั้นถูกพิษไฟของปิศาจป่วยมากจะเป็นตายเท่ากัน ซ้องกั๋งจึงมาเยี่ยมเชาหง แล้วร้องไห้ร่ำไรว่า เพราะน้องเข้าช่วยพี่จึงได้เจ็บป่วยมาก เดชะบุญให้น้องหาย จะได้ช่วยกันทำการอาสาแผ่นดิน เชาหงว่าน้องไม่คิดแก่ชีวิตแต่ขอให้พี่เป็นสุขเถิด ซ้องกั๋งก็สั่งให้ไพร่พลเอาเกวียนบรรทุกเชาหงมารักษา ณ เมืองเอี้ยวเอี๋ยงแล้วตรวจดูทหารตายประมาณร้อยเศษ ฉินเหม็งกับปังซัวนั้นหายไป ซ้องกั๋งตกใจนั่งเป็นทุกข์อยู่ พอฉินเหม็งกลับมาแจ้งกับซ้องกั๋งว่าปังซัวหนีเข้าไปในป่าก็ไม่พ้นไฟไหม้ลุกลามไป ปังซัวตายอยู่ในนั้น ซ้องกั๋งได้ฟังก็เสียใจจึงพูดว่า แม้นกำจัดปิศาจนี้แก้แค้นและช่วยราษฎรให้เป็นสุขไม่ได้ก็จะสู้ตายอยู่ที่ตำบลนี้
กงซุนสินจึงว่าท่านอย่าวิตกเลย ข้าพเจ้าจะแจ้งความให้ฟังเมื่อครั้งยกกองทัพไปปราบปรามเมืองฮ่อปักรบกับเคียวเตาเช็งนั้น ข้าพเจ้ากับไตจงไปหาอาจารย์ ณ เขายี่เซียนซัว ฬ่อจินหยินให้ยันต์วิเศษแล้วสั่งว่า ถ้าจะมาปราบเมืองฮ่วยไซ พบปะตอกฮวยกุยปิศาจร้ายให้เอายันต์วิเศษไปที่ศาลเจ้าเขาเปียวซัวเผายันต์ขึ้น จะมีผู้มาช่วยกำจัดปิศาจได้ ข้าพเจ้าจะอาสาไปตามสั่ง แต่ทางนั้นไกลเป็นหลายเวลา ต้องเบ๊เหล็งไปด้วยจึงจะกลับได้โดยเร็ว ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้เบ๊เหล็งไป เบ๊เหล็งกับกงซุนสินก็คำนับลาออกจากค่ายเอาจักรลมจักรไฟสวมใส่เท้า ทั้งสองนายรับไปสองเวลาถึงเขาเปียวซัวข้างทิศตะวันตก ชวนกันเข้าพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมถามถึงศาลเจ้าฮ่อกวงเปียวได้ความแล้ว รุ่งขึ้นเช้ากงซุนสินกับเบ๊เหล็งก็ตรงมายังศาลเจ้า ณ เขาเบ๊ยือซัวจุดธูปเทียนคำนับเจ้าแล้วก็เอายันต์วิเศษออกเอาไฟใส่ในกระถางรูป อ่านคาถาที่อาจารย์สอนครบตามกำหนด
ทันทีนั้นฟ้าร้องอื้ออึง มีทหารเทพยดาใส่เสื้อเกราะทอง มือหนึ่งถือทวนมือหนึ่งถือแผ่นทองสะพายน้ำเต้ากับนกไฟ เท้าทั้งสองเหยียบจักรลม จักรไฟเหาะลอยลงมาร้องบอกกงซุนสินว่า ฬ่อจินหยินอาจารย์ของเจ้าให้เอายันต์มาเชิญเราไปกำจัดตอกฮวยกุยอ๋องปิศาจร้าย เจ้าจงกลับไปบอกซ้องกั๋งให้อุตส่าห์ทำราชการฉลองคุณเจ้าแผ่นดินโดยสัตย์สุจริต ไม่ช้าเมืองฮ่วยไซก็จะเรียบร้อย ยกกองทัพกลับเข้าเมืองแล้วจะต้องไปปราบฮองละทิศตะวันออกเฉียงเหนือนั่นแหละดาวพวกท่านจะพลัดพรากจากกัน ในขณะนี้พวกท่านยังไม่เป็นอันตรายดอกเราจะไปกำจัดปิศาจให้ ร้องดังนั้นแล้วก็หายไป กงซุนสิน เบ๊เหล็งได้ฟังจึงพูดฺว่า ทหารเทพยดาคงจะไปกำจัดปิศาจ เรารับกลับไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งฟังเถิด พูดดังนั้นแล้วก็คุกเข่าคำนับลาเจ้าออกจากศาลรีบกลับไปค่าย
ฝ่ายเทพยดาเหาะมาในเวลากลางคืนถึงเขาตังจิวซัว ก็บันดาลให้ฟ้าร้องกึกก้องทั้งแผ่นดิน เทน้ำเต้าไฟและปล่อยนกไฟออกเผาตอกฮวยกุยอ๋องปิศาจตาย ไฟนั้นก็ไหม้ศาลเจ้าเขาและต้นไม้ทำลายลงราบเป็นหน้ากลองพอใกล้สว่างเทพยดาก็กลับไปสำนักตามเดิม เมื่อเวลากลางคืนนั้นพวกราษฎรชาวบ้านทั้งปวงได้ยินเสียงฟ้าร้องเหมือนกับกองทัพสู้รบอื้ออึง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าพากันออกมาดูเห็นเขาและศาลเจ้าปิศาจร้ายไฟไหม้ทำลายลงมีแต่แผ่นดินเปล่าก็ยินดี พวกทหารกองตระเวนเห็นดังนั้นก็รีบมาแจ้งกับซ้องกั๋งแม่ทัพตามซึ่งไฟไหม้ศาลเจ้าและเขาตังจิวซัวให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้ฟังก็อัศจรรย์ใจนักด้วยกงซุนสินกับเบ๊เหล็งยังไม่ทันกลับมาก็เหตุใดจึงมีเทพยดาทำลายศาลเจ้าปิศาจเสียก่อนก็นึกตรึกตรองอยู่
ฝ่ายพวกราษฎรชาวบ้านมีความยินดีนักชวนกันจัดหาสุรากับสิ่งของต่างๆ มาคำนับซ้องกั๋ง ครั้นถึงก็คุกเข่าคำนับแล้วบอกว่า เวลาคืนนี้มีผู้ไปกำจัดเจ้าปิศาจตายและทำลายศาลเจ้าและเผาเสียสิ้น การทั้งนี้ก็เพราะบุญบารมีท่านมาปราบปรามช่วยข้าพเจ้าให้เป็นสุขสืบไป พระคุณเป็นที่ยิ่งหาที่เปรียบมิได้ พวกข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดจะแทนพระคุณท่านจึงชวนกันจัดหาสิ่งของเล็กน้อยมาคำนับท่าน
ซ้องกั๋งได้ฟังมีความยินดี ราษฎรทั้งปวงก็ลาไปเอาศิลามาสลักเป็นอักษรออกชื่อซ้องกั๋งแม่ทัพมาปราบเจ้าปิศาจให้อยู่เย็นเป็นสุข เอาป้ายศิลานั้นบูชาไว้ทุกบ้านเรือน ซ้องกั๋งพักกองทัพอยู่คืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเช้ากงซุนสินกับเบ๊เหล็งก็มาถึงเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแจ้งความซึ่งทหารเทพยดามาร้องสั่ง ซ้องกั๋งจึงเล่าความซึ่งทหารเทพยดามากำจัดปิศาจให้กงซุนสินกับเบ๊เหล็งฟังแล้ว ซ้องกั๋งก็แยกทหารเป็นสามกองยกทัพออกจากค่ายเขาตังจิวซัวตรงไปเมืองซินจิว ครั้นเดินกองทัพไปถึงเขาอังทอซัว แจ้งว่ามีนายทหารและไพร่พลตั้งรักษาอยู่เข้มแข็ง ซ้องกั๋งจึงให้หาราษฎรมาถามว่าทางจะไปเมืองซินจิวเป็นประการใดบ้าง ราษฎรบอกว่าเขาอังทอซัวนี้กว้างใหญ่ โดยรอบประมาณเก้าร้อยลี้มีทางอยู่ระหว่างกลางตลอดไปถึงเมืองซินจิว แต่ทางเรือที่จะยกกองทัพไปตามแม่น้ำนั้นกันดารนัก ข้างทิศตะวันออกกับทิศใต้มีแต่ภูเขาสูงใหญ่ เดิมอองเข่งตั้งอยู่ที่เขานั้นเกลี้ยกล่อมได้นายทหารและไพร่พลยี่สิบหมื่นเศษยกเข้าตีเมืองซินจิวได้ตั้งอยู่ในเมืองซินจิวเห็นว่าเขาอังทอซัวเป็นต้นทาง จึงตั้งเป็นด่านไว้ป้องกันข้าศึก ผู้รักษาด่านเขาอังทอซัวนั้นเป็นญาติของอองเข่งแซ่หลุยซื่อเอ็งชุน ภรรยาชื่อนางแปะผั่วเหนียมีความรู้วิชาฝีมือเข้มแข็งด้วยกันทั้งสองคน ยังมีทหารอีกห้านายคือเฮียบของเหล็งหนึ่ง เตียเอ็งเกาหนึ่ง เก็งซินป้าหนึ่ง ลื่อเส้งเหน็งหนึ่ง โซวทีโฮ้วหนึ่ง ฝีมือเข้มแข็งนักกับไพร่พลเป็นอันมาก แต่นางแปะผั่วเหนียภรรยาหลุยเอ็งชุนผู้รักษาด่านเขานั้น เมื่อจะเข้ารบถือง้าวขี่สิงโตไซจือลื้อ ถ้าม้าได้เห็นสิงห์โตนั้นก็กลัวล้มลงทันที แม้นนางแปะผั่วเหนียสู้ฝีมือผู้ใดไม่ได้ก็อ่านมนต์คาถาให้มืดฟ้ามัวฝนกับพ่นน้ำมนต์ให้ทหารข้าศึกมึนเมา คนทั้งปวงเกรงกลัวเป็นอันมาก อองเข่งก็ได้พึ่งนางแปะผั่วเหนียผู้เดียวจึงเที่ยวตีบ้านเมืองได้เป็นอันมาก ซ้องกั๋งแจ้งความดังนั้นก็เอาเงินรางวัลให้ราษฎรก็คำนับลาไป
ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงว่า แขวงเมืองฮ่วยไซนี้ก็มีผู้วิเศษ อองเข่งจึงบังอาจตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่เราจะคิดสู้รบอย่างไรดี โงวหยงตอบว่าเรายกกองทัพไปสู้รบดูสักครั้งหนึ่งให้รู้ท่วงทีข้าศึกก่อน ต่อภายหลังจึงค่อยคิดอุบายสืบไป ซ้องกั๋งก็เห็นชอบจึงยกกองทัพตรงไปเขาอังทอซัว
ฝ่ายหลุยเอ็งชุนเวลาวันนั้นออกว่าราชการปรึกษานายทหารทั้งห้าว่า อองไทซือผู้เป็นโหรใช้ให้คนถือหนังสือมาแจ้งว่า ดาวของเจ้านายเรามัวหมองให้พวกเราป้องกันรักษาบ้านเมืองไว้ให้มั่นคงอย่าได้นอนใจ บัดนี้ซ้องกั๋งยกกองทัพใหญ่ตีได้บ้านเมืองรุกล่วงเข้ามาใกล้จะถึงเขาตังจิวซัวแต่เห็นจะข้ามมายาก
พูดยังไม่ทันขาดคำ ม้าใช้มาแจ้งความว่ากองทัพซ้องกั๋งยกล่วงเข้ามาใกล้จะถึงด่านอยู่แล้ว หลุยเอ็งชุนได้ฟังจึงพูดว่าด่านเขาอังทอซัวนี้เข้มแข็งมั่นคงกลัวอะไรกับกองทัพซ้องกั๋ง เราจะยกออกสู้รบให้แตกยับไปเอง
พูดดังนั้นก็แต่งตัวขึ้นม้าคุมไพร่พลออกจากด่าน พอกองทัพซ้องกั๋งยกไปถึง หลุยเอ็งชุนขับม้าขึ้นหน้านายทหารทั้งห้าก็ยืนเรียงอยู่สองข้าง ลิมชองจึงขับม้าเข้ารบกับหลุยเอ็งชุนได้ยี่สิบเพลง ลิมชองเอาทวนแทงถูกหลุยเอ็งชุนตกม้า เฮียบชองเหล็งเห็นนายเสียทีก็ตรงมาจะช่วย ฮวยหยงยืนอยู่ใกล้ธงเห็นดังนั้นก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกเฮียบชองเหล็งตกม้าตาย ทหารซ้องกั๋งก็เอาง้าวฟันหลุยเอ็งชุนตายฉินเหม็ง เห็นได้ทีก็ยกเข้าไล่ตะลุมบอน นายทหารเขาอังทอซัวทั้งสี่คนเห็นเสียทีก็หนีเข้าด่านปิดประตูตั้งรักษาไว้ กองทัพซ้องกั๋งได้ชัยชนะก็ถอยห่างออกไปตั้งค่ายมั่นอยู่ ซ้องกั๋งมีความยินดีก็จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริง
ฝ่ายนายทหารทั้งสี่หนีกลับเข้าด่านแจ้งความให้นางแปะผั่วเหนียฟังทุกประการ นางแปะผั่วเหนียรู้ว่าสามีตายก็ร้องไห้เศร้าโศกยิ่งนัก คิดจะแก้แค้นตอบแทนให้จงได้ก็ยกกองทัพออกจากด่านรีบมา ซ้องกั๋งแจ้งดังนั้นก็ยกกองทัพออกจากค่าย นางแปะผั่วเหนียขี่สิงโตถือง้าวตรงเข้ามา ฮวยหยง ฉินเหม็งจึงขับม้าออกไป ม้าเห็นสิงโตก็ตกใจกระโดดหนี นางแปะผั่วเหนียเห็นได้ทีก็รุกไล่ตะลุมบอนฆ่านายทหารซ้องกั๋งตายผู้หนึ่งกับทหารเป็นอันมาก ซ้องกั๋งเห็นเหลือที่จะต้านทานก็ล่าถอย นางแปะผั่วเหนียรุกไล่ประมาณทางได้สี่สิบลี้เห็นว่ามีชัยชนะก็ยกกองทัพกลับเข้าด่าน ซ้องกั๋งล่าถอยไปเห็นข้าศึกไม่รุกไล่ก็ตั้งค่ายลงตรวจดูทหารตายหมื่นเศษ ที่เจ็บป่วยมาเป็นอันมากกับเสียนายทหารเมืองฮ่อปักผู้หนึ่งคือตงจิดจิน ซ้องกั๋งมีความวิตกนัก
โงวหยงจึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า การศึกสงครามแพ้ชนะนั้นเป็นของธรรมดา แต่เวลาวันนี้ปราชัยก็เพราะนางแปะผั่วเหนียขี่สิงโตมาม้าเห็นก็กลัว ถ้าจะยกออกสู้รบอีกต้องคิดกำจัดสิงโตเสียก่อนก็คงเอาชัยชนะได้ ซ้องกั๋งถามว่าอุบายของท่านประการใด โงวหยงจึงว่าเมื่อครั้งแผ่นดินสามก๊ก จูกัดเหลียงขงเบ้งยกกองทัพไปปราบปรามแขวงเมืองหน่ำหมันข้างใต้ ข้าพเจ้าได้แบบแผนไว้ท่านจงสั่งให้ช่างมาจัดทำเป็นรูปสัตว์ป่าคล้ายกับสิงโตเอาหนังมาหุ้มวาดเขียนให้เหมือนกับเป็นในตัว สัตว์นั้นให้ทำเป็นไกเป็นล้อเอาเชื้อเพลิงใส่ในปาก เมื่อจะเข้ารบจัดให้สัตว์ห้าร้อยขึ้นหน้าก็ชักไกให้พ่นไฟออกมา สิงโตของข้าศึกเห็นก็จะตกใจ สำคัญว่าสัตว์ป่าจริงก็คงแตกหนีไป เราจึงยกกองทัพรุกไล่ตีขนาบไปก็จะได้ชัยชนะโดยง่าย
ซ้องกั๋งก็เห็นชอบ สั่งให้โงวหยงเป็นแม่กองทำสัตว์ป่าได้ห้าร้อยเศษพร้อมศีรษะและหูตาหางสัตว์นั้นกลับกลอกได้คล้ายสัตว์เป็น ซ้องกั๋งเห็นก็ดีใจจะยกออกรบ โงวหยงจึงห้ามว่า นางแปะผั่วเหนียนั้นได้ความรู้จากปิศาจเรียกเมฆหมอกลมฝนพ่นน้ำถูกทหารของเราจะมึนเมาทั้งสิ้น ต้องคิดอ่านป้องกันเสียก่อน ให้กงซุนสิน กับเคียวเตาเช็งไปค่อยอ่านคาถาป้องกันไว้จึงจะยกออกสู้รบได้ เคียวเตาเช็งว่าถ้าจะแก้มึนเมานี้ต้องไปตักน้ำในบ่อแปะโฮ้วเสียบนเนินแขวงเมืองฮ่อปักมาเสก แล้วให้ทหารดื่มทั่วกันจึงจะไม่เป็นอันตราย ซ้องกั๋งว่าตั้งแต่นี้ไปเมืองแปะโฮ้วเสียนั้นไกลนั้นจะต้องให้เบ๊เหล็งรีบไปจึงจะทันการ
พูดดังนั้นแล้วก็สังให้เบ๊เหล็งรีบไป เบ๊เหล็งคำนับลาออกจากค่ายเอาจักรทั้งสองสวมใส่เท้า อ่านมนต์คาถารีบตรงไปถึงเมืองแปะโฮ้วเสียขึ้นบนเนินตักเอาน้ำในบ่อวิเศษได้รีบกลับมาห้าเวลาถึงค่าย ซ้องกั๋งก็เอาน้ำนั้นมอบให้เคียวเตาเช็ง
เคียวเตาเช็งเอาพู่กันมาเขียนยันต์อ่านมนต์เผาใส่ในน้ำเต้ากำชับสั่งว่าเวลาเช้าให้ทหารดื่มน้ำในน้ำเต้าเสียก่อนจึงยกออกสู้รบ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าทหารก็ทำตามสั่ง แล้วกงซุนสินก็ยกกองทัพรูปสัตว์ป่าที่ทำปลอมออกจากค่ายตรงมาหน้าด่านทัพ หลังก็หนุนตามมาท้าทายให้ออกรบ นางแปะผั่วเหนียแจ้งความก็คุมไพร่พลออกจากด่าน กงซุนสินขับรูปสัตว์ป่าขึ้นหน้า พ่นไฟออกจากหูตากลับกลอกหางกวัดแกว่งเป็นไฟ วิ่งรุกไล่ข้าศึกเหมือนกับสัตว์เป็น นายทหารและพลทหารของข้าศึกเห็นก็ตกใจไม่คิดสู้รบ นางแปะผั่วเหนียก็ขับสิงโตตรงมา สิงโตที่นางแปะผั่วเหนียขี่เห็นรูปสัตว์ป่าพ่นไฟออกจากปากก็ตกใจล้มลง นางแปะผั่วเหนียกระโดดหนีกลับเข้าค่าย จัดเอาม้าฝีเท้าดีขี่มาสู้รบ ซ้องกั๋งเร่งทหารรุกกระชั้นเข้าไป เตียเอ็งเกาขับม้าขึ้นหน้าพบฉินเหม็งเข้ารบกันได้หลายเพลง เตียเอ็งเกาสู้ฝีมือฉินเหม็งไม่ได้ ฉินเหม็งเอาทวนแทงถูกเตียเอ็งเกาตกม้า เก็งซินป้าเห็นขับม้าตรงมาจะเข้าช่วย กวนเส็งขับม้าเข้าสกัดเก็งซินป้าไว้รบได้สองเพลง กวนเส็งเอาง้าวฟันถูกเก็งซินป้าขาดกลางตัวตกม้าตาย ทหารกองทัพซ้องกั๋งเข้ารุมฟันเตียเอ็งเกาขาดใจตายในที่รบ
นางแปะผั่วเหนียเสียทหารสองนายก็โกรธนัก จึงเอานำเต้าวิเศษเทน้ำที่มึนเมาออกสาดทหารกองทัพ ทหารซ้องกั๋งดื่มน้ำบ่อเขาแปะโฮ้วเสียแล้วไม่เป็นอันตราย นางแปะผั่วเหนียเห็นดังนั้นจึงอ่านมนต์ให้มืดมัวฝนลมพายุหอบศิลาและกรวดทรายปลิวมาทั้งอากาศ ทหารซ้องกั๋งเห็นตกใจก็คิดจะล่าถอย กงซุนสินชูกระบี่วิเศษขึ้นอ่านคาถาเป็นลมพายุพัดกล้า หอบเอากรวดศิลาปลิวไปตกในกองทัพของนางแปะผั่วเหนีย ครั้นนางแปะผั่วเหนียจะสู้รบโดยกำลังก็ต้านทานฝีมือทหารซ้องกั๋งไม่ได้จึงขับม้าหนี อูเอียนเจียกเห็นได้ทีก็ขับม้าไล่ตามทัน ตีด้วยกระบองสั้นถูกศีรษะนางแปะผั่วเหนียแตกตกม้าตาย โซวถีโฮ้ว ลือเส้งเหน็ง ทหารเขาอังทอซัวเห็นนายกับทหารพวกพ้องของตัวเสียที่ก็ตกใจจะหนีกลับเข้าด่าน กองทัพซ้องกั๋งรุกไล่มาทันจับตัวลือเส้งเหน็ง ไล่ฆ่าไพร่พลพวกด่านตายเป็นอันมาก ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพเข้าพักอยู่ในด่านเขาอังทอซัว ตรวจทหารดูก็อยู่พร้อม แต่อูหมงทหารเมืองฮ่อปักหายไป ทหารแจ้งความว่าอูหมงรบกับโซวถีโฮ้ว ทหารข้าศึกไล่ไปถึงปากน้ำเฮียบเคยเค้าเข้ารบกัน ทหารทั้งสองตกหลุมริมแม่น้ำตายทั้งสองนาย ซ้องกั๋งแจ้งความก็ร้องไห้ จึงให้ทหารไปเที่ยวตามไล่ศพอูหมงมาจัดหีบใส่เอาไปฝังตามยศขุนนางนายทหาร เสร็จแล้วเกลี้ยกล่อมให้ราษฎรอยู่ทำมาหากินเป็นปกติ
๑๐๙
ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโงวหยงว่า บัดนี้เราตีไล่เมืองเขตแดนฮ่วยไซล่วงเข้ามาจวนจะถึงเมืองซินจิวอยู่แล้ว อองเข่งเห็นว่าจะต้านทานไม่ได้คงหนีไปเอาชีวิตรอดจำจะต้องคิดป้องกันอย่าทันให้อองเข่งหนีได้ โงวหยงตอบว่าท่านอย่าวิตก เดิมราษฎรแขวงเมืองฮ่วยไซได้บอกไว้ทุกแห่งว่า หลังเมืองซินจิวไปไม่สู้ไกลนักถึงฮูซอกซัวม้อทะเลสาบ แม้นกองทัพเรารุกกระชั้นไปประชิดเมืองซินจิวไว้ อองเข่งเห็นว่าเหลือที่จะสู้รบคงหนีไปเข้าอยู่ในเขตแดนฮูซอกซัวม้อเป็นแน่ ท่านจงให้โลวจุนหงีแยกกองทัพเรือยกอ้อมไปหลังเมืองซินจิวตั้งสกัดต้นทางฮูซอกซัวม้อไว้อย่าให้อองเข่งหนีลงทะเลสาบได้ แล้วจงยกกองทัพเข้าหักเมืองซินจิวดูท่วงทีอองเข่งจะคิดประการใด ซ้องกั๋งก็เห็นชอบ จึงให้หาโลวจุนหงีมาปรึกษาว่าจะให้ผู้ใดยกกองทัพเรือไปตี โลวจุนหงีตอบว่าข้าพเจ้าจะไปเอง จึงจัดเอาชาจิน ลิเอง จูตง แต้เทียนซิว เอียวจงอ๋วงกับทหารสองหมื่นออกจากด่านเขาอังทอซัวตรงไปถึงแม่นํ้าเกาอวนหอ ให้ลี้จุนจัดเรือรบชนิดเล็กห้าสิบลำ โลวจุนหงีกับทหารก็ลงเรือตรงไปถึงปากน้ำลิวซัวหอ ต้นทางที่จะไปตำบลฮูซอกซัวม้อจึงปลอมเป็นไพร่พลตำบลนั้นเที่ยวลาดตระเวนอยู่ทุกเวลา
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นโลวจุนหงีไปแล้ว จัดให้ทหารอยู่รักษาด่านเขาอังทอซัวพอสมควร ซ้องกั๋งก็ยกทัพใหญ่ไปเมืองซันจิว ม้าใช้เห็นกองทัพยกมาก็รีบไปบอกกับพวกเจ้าพนักงานนำข้อความเข้าแจ้งแก่อองเข่งว่าซ้องกั๋งตีได้ด่านเขาอังทอซัว บัดนี้ยกตรงมาเมืองซินจิวแล้ว อองเข่งได้ฟังก็ตกใจให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊มาพร้อมปรึกษาว่า บัดนี้กองทัพซ้องกั๋งรุกล่วงเข้ามาใกล้เมืองเราแล้วจะคิดอ่านต้านทานประการใดดี พัวติตงขุนนางฝ่ายบุ๋นคำนับแล้วว่า กองทัพซ้องกั๋งตีบ้านเมืองเข้ามาใกล้จะถึงเมืองซินจิว การก็ร้อนอยู่แล้วอย่าให้ข้าศึกยกเข้าล้อมเลย ข้าพเจ้าจะขออาสายกกองทัพไปต้านทานไว้
อองไทซือโหรจึงว่าเวลาคืนนี้ข้าพเจ้าตรวจดูดาวบนอากาศเห็นดาวประจำตัวท่านมัวหมองมาก ซึ่งจะคิดสู้รบนั้นไม่ได้ขอท่านจงจัดให้ขุนนางถือหนังสือไปอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์เปิดประตูเมืองรับแต่โดยดีจึงจะยืดยาว ถ้าคิดจะสู้รบไพร่บ้านพลเมืองก็จะได้ความลำบาก ประการหนึ่งตัวท่านก็จะไปไม่ตลอดได้ ถ้าท่านเชื่อข้าพเจ้าแล้วเห็นจะมีความสุขด้วยกันสืบไป อองเข่งได้ฟังก็นั่งตรึกตรองอยู่ ลิวง่วนเก็งจึงว่าอองไทซือพูดไม่ถูก จะให้ท่านสามิภักดิ์กับกองทัพซ้องกั๋งนั้นไม่ควร ในเมืองซินจิวนี้ทหารมีฝีมือเข้มแข็งก็ยังมีมาก ไพร่พลก็หลายหมื่นจะกลัวทำไมไม่ต้องการ ถ้ากองทัพซ้องกั๋งยกมาก็ออกสู้รบให้สิ้นฝีมือสักครั้งหนึ่ง แม้นเทพยดาฟ้าและดินไม่ช่วยบำรุงก็เป็นที่จนใจชวนกันหนีไปเข้าไปอยู่ในตำบลฮูซอกซัวม้อ เขตแดนแขวงเมืองฮวนเสียจะทำไมได้ อองเข่งได้ฟังก็เห็นชอบด้วยเป็นคราวจะสิ้นวาสนา จึงสั่งให้อองเหล็งผู้บุตรกับอองไทซืออยู่รักษาเมืองแล้วตั้งให้ลิวง่วนเฮียงกับพัวติตงเป็นแม่ทัพซ้ายขวา ให้ซึงเหม็ง จิวเจ๊ก ปังโฮ้ว ตันเหล็ง ทหารเอกทั้งสี่นายคุมไพร่พลสองหมื่นยกออกจากเมืองประมาณทางสี่สิบลี้ถึงตำบลมิดเข่งก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายซ้องกั๋งยกมาใกล้จะถึงเมืองซินจิว เห็นกองทัพตั้งค่ายเรียงรายอยู่เป็นอันมาก ซ้องกั๋งจึงชวนโงวหยงกับนายทหารรีบล่วงหน้าไปดูกระบวนค่ายเห็นทำเลชัยภูมิท่วงทีชอบกล จึงถามราษฎรว่าที่ข้าศึกมาตั้งค่ายนั้นตำบลใด ราษฎรชาวบ้านบอกว่าที่ตำบลนี้เรียกมิดเข่ง โงวหยงได้ฟังก็รู้ในเหตุการณ์จึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า อองเข่งยกกองทัพมาตั้งค่ายที่ตำบลมิดเข่งนี้ชีวิตของอองเข่งจะไม่ยืดยาวนาน ด้วยอักษรตัวมิดนั้นแปลว่าดับสูญ อักษรตัวเข่งคือได้กับชื่ออองเข่งการเรื่องนี้ไม่ช้าดอกคงจะได้เห็น
ซ้องกั๋งได้ฟังก็ยินดี ชวนทันกลับมากองทัพใหญ่แบ่งทหารเป็นสามกอง จัดให้ฉินเหม็ง ฮวยหยง ลิมชอง เป็นกองหน้าให้กวนเส็ง อูเอียนเจียก ลูตีซิมเป็นกองที่สอง ให้ลีขุย หังชอง ลีกุนเป็นกองที่สามคุมทหารกองละหมื่นยกไปเป็นลำดับไปตีค่ายข้าศึกก่อน ซ้องกั๋งพักกองทัพหยุดคอยฟังข่าวอยู่ตามทาง ฉินเหม็งกองหน้ายกล่วงไปใกล้จะถึงเมืองซินจิว ซึงเหม็งนายทหารเอกแจ้งความก็คุมไพร่พลหมื่นหนึ่งออกจากค่าย ฉินเหม็งขับม้าตรงเข้ารบกันได้สามสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน จิวเจ๊กทหารเอกเห็นซึงเหม็งเอาชัยชนะทหารซ้องกั๋งไม่ได้ก็ขับม้าตรงมาจะเข้าช่วย ลิมชองตรงเข้ารบกับจิวเจ๊กเป็นสามารถ ฮวยหยงเห็นฉินเหม็งเอาชัยชนะแก่ข้าศึกไม่ได้ก็ยิงเกาทัณฑ์มา ซึงเหม็งหลบลูกเกาทัณฑ์เสียที ฉินเหม็งตีด้วยกระบองถูกซึงเหม็งตกม้าตาย จิวเจ๊กเห็นดังนั้นก็ตกใจไม่เป็นอันรบคิดจะล่าถอย ลิมชองได้ทีเอาทวนแทงถูกชายโครงจิวเจ๊กตกม้าตาย พอกองทัพทั้งสองหนุนมาทันก็ช่วยกันไล่ฆ่าฟันนายทหารและไพร่พลเมืองซินฉิวตายลงมากที่เหลือตายก็แตกหนีกระจัดกระจายไป นายทหารซ้องกั๋งทั้งสามกองได้ชัยชนะก็ยกกลับมาค่ายแจ้งความให้ซ้องกั๋งฟัง
ซ้องกั๋งมีความยินดีนัก จึงยกกองทัพมาล้อมค่ายข้าศึกเข้าไว้ไพร่พลที่แตกหนีก็รีบมาแจ้งกับอองเข่งว่า ซึงเหม็ง จิวเจ๊กนายทหารเอกตายในที่รบทั้งสองคนเสียไพร่พลเป็นอันมาก บัดนี้กองทัพซ้องกั๋งยกมาตั้งล้อมค่ายชายเขาไว้แน่นหนา มาตรว่าเป็นนํ้าก็ไหลซึมซาบออกไปไม่ได้ อองเข่งแจ้งความก็ตกใจปรึกษากับขุนนางนายทหารทั้งปวงว่า ข้าศึกยกมาล้อมค่ายเราไว้จะคิดอ่านสู้รบอย่างไรดี
พัวติตงแม่ทัพจึงพูดว่า การศึกคราวนี้เข้มแข็งนักเชิญท่านกำกับยกออกรบสักครั้งหนึ่ง นายทหารและทหารทั้งปวงคงต่อสู้จนสิ้นฝีมือ ถ้ามีชัยชนะก็รุกไล่ไปตีเอาเมืองคืนตั้งมั่นไว้ แม้นว่าปราชัยก็ล่าถอยเข้าเมืองคิดหาอุบายสู้รบต่อไปอีก อองเข่งได้ฟังก็เห็นชอบจึงยกกองทัพใหญ่ออกจากค่าย ซ้องกั๋งแจ้งว่าอองเข่งยกมาเองก็ออกไปยืนอยู่หน้าทหาร เห็นอองเข่งใส่เสื้อหมวกมังกรลายทองคล้ายกับกษัตริย์ อองเข่งเห็นซ้องกั๋งยืนม้าอยู่หน้ากระบวน จึงสั่งให้ปังโฮ้ว ตันเหล็งขับม้าตรงเข้ามาท้ารบ ซ้องกั๋งก็ให้ซิซุนเฮากับปังจือทหารเมืองฮ่อปักออกรบ ซิซุนเฮาเข้ารบกับปังโฮ้ว ปังจือเข้ารบกับตันเหล็งได้หลายเพลง ซิซุนเฮาสู้ฝีมือปังโฮ้วไม่ได้ ปังโฮ้วเอากระบองตีถูกซิซุนเฮาตกม้าก็ถึงแก่ความตาย ปังจือสู้กำลังตันเหล็งไม่ได้ ตันเหล็งเอาง้าวฟันถูกคอปังจือขาด ทั่งเปียนเห็นพวกพ้องตายก็โกรธ ขับม้าเข้ารบกับปังโฮ้วได้หลายเพลง ทั่งเปียนแกล้งทำขับม้าหนี ปังโฮ้วไม่รู้ทีก็ขับม้าไล่กระชั้นไป ทั่งเปียนชักม้ากลับเอาง้าวฟันถูกกลางตัวปังโฮ้วขาดสองท่อน บุนตงหยงทหารซ้องกั๋งก็ร้องว่า ไม่จับอองเข่งเสียเดี๋ยวนี้จะรอคอยอยู่เมื่อใด
ร้องสั่งดังแล้วนั้นก็ขับม้าฝ่าหักกระบวนตรงไปที่อองเข่ง อึ้งเกียนเจียงทหารรักษาอองเข่งก็ตรงเข้าต้านทานบุนตงหยงไว้รบกันได้สามเพลง บุนตงหยงเอาง้าวฟันถูกกลางตัวอึ้งเกียนเจียงขาด อองเข่งเห็นทหารสองนายตายก็ตกใจขับม้าหนีเข้าเมืองจึงให้ไพร่พลปิดประตูขึ้นรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้มั่นคง ซ้องกั๋งเห็นได้ทีก็เร่งกองทัพรุกกระชั้นยกเข้าล้อมเมืองซินจิวไว้ทั้งสามด้านยังเหลือแต่ประตูปักหมึงทิศเหนือด้านหนึ่ง ปรารถนาจะให้อองเข่งกับขุนนางและนายทหารหนีไปทางนั้น แล้วก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้เข้มแข็ง
ฝ่ายอองเข่งเห็นกองทัพซ้องกั๋งยกตามมาตั้งล้อมกำแพงไว้แน่นหนาก็ตกใจ จึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งล้อมอยู่ดังนี้ กองทัพเมืองใดที่จะยกมาช่วยก็ไม่มีทำอย่างไรจึงจะได้ชัยชนะ ลิวง่วนเก็งว่าท่านอย่าวิตก เสบียงอาหารเราบริบูรณ์ ไพร่พลก็ยังมีมาก ควรที่เราจะตั้งมั่นรักษาเมืองไว้ให้เข้มแข็ง ประการหนึ่งคูเมืองก็ลึก มาตรว่าข้าศึกลอบเข้ามาก็ทำอันตรายไม่ได้ ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมไพร่พลไปเที่ยวตรวจตรารักษาประตูกำแพงเมืองทั้งสี่ด้านไว้ให้กวดขันคอยดูท่วงทีกองทัพซ้องกั๋งจะคิดอ่านประการใด
อองเข่งได้ฟังก็ยินดีเห็นเป็นที่วางใจได้ อองเข่งก็เสพสุราอยู่กับหญิงข้างในทุกเวลาไม่ออกว่าการงาน ราษฎรชาวเมืองที่มีความโกรธแค้นอองเข่งอยู่ก็คิดจะเปิดประตูเมืองออกรับกองทัพซ้องกั๋งแต่ยังไม่ได้ทีก็นิ่งอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งแม่ทัพคุมทหารเข้าหักเมืองทุกเวลานายทหารและไพร่พลในเมืองซินจิวพุ่งแหลนหลาวยิงเกาทัณฑ์ขว้างก้อนศิลาลงมาดังห่าฝน ทหารซ้องกั๋งไม่อาจเข้าใกล้ได้ต้องล่าถอยกลับเข้าค่ายแต่ยกเข้าปีนปล้นเมืองอยู่ยี่สิบวันก็ตีหักเข้าไปไม่ได้
ขณะนั้นพอเปลี่ยนฤดูใหม่ฝนตกน้ำท่วมไอดินขึ้นทหารและม้าพากันเจ็บป่วยมาก ซ้องกั๋งได้แจ้งก็มีความวิตกจึงปรึกษาโงวหยงว่า เทศกาลนี้คับขันทหารและม้าอิดโรยนัก ยกเข้าตีหลายครั้งก็ไม่แตกเราจะคิดการอย่างไรดี โงวหยงตอบว่าเมืองซินจิวก็มั่งคั่งเสบียงอาหารบริบูรณ์นายทหารและไพร่พลรักษาหน้าที่เชิงเทินไว้เข้มแข็ง จะยกเข้าหักเมืองในฤดูนี้เห็นการจะไม่สำเร็จ
กงซุนสินได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้ามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่งขอให้ท่านตรึกตรองดูแล้วกระซิบบอกความลับให้ซ้องกั๋งฟัง ซ้องกั๋งแจ้งความก็ยินดีตอบว่าอุบายของท่านนี้ดีนักคงจะสมความคิดเป็นแน่ จึงสั่งทหารตัดเอาฟืนและหญ้าที่แห้งไปกองไว้ริมกำแพงสูงเท่าประตูเมืองโดยรอบทั้งสามด้าน เหลือไว้แต่ประตูปักหมึงทิศเหนือจะให้อองเข่งกับทหารทั้งปวงหนีออกทางนั้น ให้เลงจิ้นเตรียมประทัดแตกและเชื้อไฟไว้ กำหนดวันกลางเดือนยี่เวลากลางคืนให้จุดเชื้อเพลิงติดฟืนขึ้น จุดประทัดแตกระดมเข้าในเมืองให้พร้อมกัน ทหารก็แยกย้ายรีบไปจัดการตามอุบายที่ซ้องกั๋งสั่งทุกประการ ครั้นถึงวันกำหนดตกดึกประมาณสองยาม กงซุนสินก็ถือกระบี่วิเศษขึ้นบนหอรบริมกำแพงเมืองอ่านคาถาบันดาลเป็นลมตะวันออกเฉียงเหนือพัดมา เลงจิ้นจุดประทัดแตกทิ้งระดมเข้าไปในเมืองเสียงดังสนั่น ทหารก็เอาเชื้อไฟจุดกองฟืนซึ่งอยู่รอบกำแพงเมืองขึ้นทั้งสามด้าน ลมก็พัดกระพือหนักไฟติดสว่างทั่วทั้งเมือง พวกในเมืองได้ยินเสียงประทัดและเห็นไฟติดก็ตกใจ ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เชิงเทินเห็นดังนั้นก็วิ่งไปป้องกันบ้านเรือน ลิวง่วนเก็งก็รีบไปแจ้งให้อองเข่งทราบ อองเข่งออกมาดูเห็นไฟติดทั่วทั้งสามด้านก็ตกใจกลัวยิ่งนักมิได้คิดจะสู้รบ จึงกลับเข้าไปพาบุตรภรรยาที่รักใคร่กับขุนนางคนสนิทเปิดประตูปักหมึงข้างทิศเหนือตรงไปยังตำบลฮูซอกซัวม้อ อองไทซือผู้เป็นโหรเห็นดังนั้นจึงมาเปิดประตูไซหมึงทิศตะวันตกรับกองทัพ ซ้องกั๋งก็คุมทหารกรูเข้าเมืองรุกไล่ฆ่าฟันพลเมืองซินจิวล้มตายเป็นอันมาก บ้างก็เข้าในวังอองเข่งเก็บริบเอาเงินทองทรัพย์สิ่งของที่อย่างดีไว้และจับตัวภรรยาน้อยของอองเข่งไว้สองร้อยคน
พอเวลาเช้าซ้องกั๋งให้ทหารช่วยกันดับไฟ เกลี้ยกล่อมมิให้ราษฎรชาวเมืองแตกตื่น รวบรวมทหารเป็นหมวดเป็นกองแล้วตรวจดูไพร่พลแจ้งว่าเซียงซือเส็งกับฮูเอียงถูกเกาทัณฑ์ตายก็มีความเสียดายนัก อองไทซือตรงมาคำนับแจ้งความเดิมที่เกลี้ยกล่อมอองเข่งให้ยอมสามิภักดิ์นั้นทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งก็ต้อนรับอองไทซือเป็นอันดี แล้วถามว่าอองเข่งหนีไปทางไหน อองไทซือว่า เวลาคืนนี้อองเข่งพาบุตรภรรยากับขุนนางนายทหารเปิดประตูปักหมึงหนีไปตำบลฮูซอกซัวม้อ ซ้องกั๋งได้ฟังก็สั่งให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง ลิมชอง กวนเส็ง อูเอียนเจียกคุมทหารหมื่นหนึ่งรีบตามอองเข่งไปจับเป็นมาให้ได้ นายทหารทั้งห้าก็ออกจากเมืองตามอองเข่งไปทางทิศเหนือ ซ้องกั๋งก็พักกองทัพอยู่ในเมืองเกลี้ยกล่อมราษฎรทำมาหากินเป็นปกติตามภูมิลำเนา
ฝ่ายอองเข่งพาบุตรภรรยา ทั้งขุนนางนายทหารไพร่พลหนีออกจากเมืองซินจิวไปทางทิศเหนือได้คืนกับหนึ่งวัน ก็หิวอ่อนเพลียเต็มที เพราะไม่มีเสบียงอาหารรับประทาน จึงเที่ยวตีปล้นพวกชาวบ้านได้มาก็ชวนกันหยุดอยู่ที่พุ่มไม้กอหญ้าหาหุงต้มเลี้ยงกันทั้งนายไพร่ประมาณร้อยเศษ อองเข่งเห็นว่ากินอยู่กันดารนักก็ร้องไห้พูดกับลิวง่วนเก็ง พัวติตงว่า วาสนาของเราช่างตกอับกระไรหนอ เมืองก็แหลกญาติวงศ์ก็ล้มตายนายทหารและไพร่พลก็มิได้เหลือเพราะตัวเราทำไม่ดีเอง ท่านทั้งปวงตัดเอาศีรษะเราไปอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์แก่ซ้องกั๋งโทษก็จะเบาบางลง แล้วก็ไม่ต้องมาทนทุกข์เวทนาอยู่ดังนี้ เรามีความสังเวชนัก
ลิวง่วนเก็งว่าท่านอย่าเสียใจไปเลยเป็นเพราะผลกรรมเราได้สร้างไว้จึงเผอิญเป็น พวกข้าพเจ้าทั้งหลายก็ได้พึ่งบารมีท่านเป็นสุขมาช้านาน บัดนี้ท่านมีทุกข์ซึ่งจะเอาตัวออกห่างไปหาความสุขนั้นไม่ควร ยากเย็นประการใดจะสู้ตายตามท่านมิได้คิดชีวิต แต่การครั้งนี้ข้าพเจ้าเห็นว่าเราพากันหนีไปเข้าในเขตแดนฮูซอกซัวม้อ อ่อนน้อมเจ้าเมืองนั้น แล้วขอยืมกองทัพยกมาแก้แค้นตีเอาบ้านเมืองกลับคืนตามเดิมท่านจะเศร้าโศกไปทำไมเล่า
พูดยังไม่ทันขาดคำเห็นกองทัพรุกไล่ตามมาก็ตกใจชวนกันรีบขึ้นม้าขับหนีไปตามทางโดยเร็ว ถึงแม่น้ำลิวซัวหอ อองเข่งเห็นเรือในแม่น้ำมีมากก็สำคัญว่าเรือพวกตำบลพวกตำบลฮูซอกซัวม้อก็ใช้ให้ไพร่พลลงไปในแม่น้ำร้องบอกว่าพวกเรานี้คือชาวเมืองซินจิวตั้งหน้ามาสามิภักดิ์แก่เจ้าเมืองฮูซอก เชิญท่านมารับเราด้วยเถิด
ฝ่ายพวกทหารของโลวจุนหงีซึ่งปลอมเป็นพวกเรือชาวเมืองฮูซอกเที่ยวตรวจตราคอยจับตัวอองเข่งอยู่ ครั้นได้ฟังก็ตอบว่าเรือพวกเรานี้เป็นกองลำเลียงเสบียงอาหารเมืองฮูซอกซัวม้อ ก็พวกเจ้าบอกว่ามาแต่เมืองซินจิวเห็นจะเป็นอองเข่งซินอ๋องมาด้วยดอกกระมัง อองเข่งได้ฟังดังนั้นก็สำคัญว่าเป็นพวกเมืองฮูซอกซัวม้อจริงจึงร้องบอกว่าตัวเรานี้คือซินอ๋องมารับด้วยเถิด ทหารโลวจุนหงีได้ฟังก็ดีใจรีบถอยเรือเข้ามาพลางพูดว่า ถ้าท่านซินอ๋องจะสามิภักดิ์กับเจ้านายจริงแล้วเรานำไปคงมีความชอบมาก
พูดดังนั้นก็รีบให้เรือเข้ามาถึงฝั่ง อองเข่งกับบุตรภรรยาและขุนนางมีความยินดีชวนกันลงเรือ ทหารของโลวจุนหงีถอยเรือออกจากฝั่งถึงกลางแม่น้ำ โลวจุนหงีกองหลังเห็นว่าอองเข่งกับพวกพ้องลงในเรือถอยออกจากตลิ่งแล้วก็ให้เป่าปี่สัญญา เรือขึ้นเร่งตรงมา ทหารเรือกองหน้ากรูกันเข้าจับอองเข่งกับพวกพ้องมัดไว้ พอกวนเส็งทัพบกไล่มาถึงริมฝั่งก็สั่งให้แจวเรือเข้ามาริมตลิ่งสมทบเป็นกองเดียวกัน แล้วก็ยกกองทัพคุมตัวอองเข่งกับกับบุตรภรรยาและทหารมาถึงเมืองซินจิวแจ้งความให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ ซ้องกั๋งสั่งให้เอาตัวอองเข่งจำขังไว้ในเกวียนจะคุมเข้าไปยังเมืองหลวง แต่พวกทหารของอองเข่งนั้นให้เอาตัวไปฆ่าเสีย ซึ่งรั้ววังที่นั่งของอองเข่งก็ให้พังรื้อลงทั้งสิ้น ภรรยาน้อยสองร้อยเศษที่อองเข่งไปฉุดคร่าข่มขืนมาก็ปล่อยให้กลับไปบ้านตามเดิม จัดการในเมืองซินจิวเรียบร้อยปกติแล้วก็จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกันเป็นอันดี ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโลวจุนหงีและพวกพ้องทั้งปวงจะยกกองทัพกลับเข้าเมืองตังเกีย
โงวหยงจึงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า เมืองซินจิวนี้ใกล้เคียงกับเขตแขวงเมืองฮูซอกซัวม้อมาตรว่าเจ้าเมืองฮูซอกซัวม้อรู้ว่าเมืองซินจิวแตกก็คงจะยกกองทัพมารบกวน ขอท่านจงจัดให้ผู้ใดอยู่รักษาเมืองไปก่อน ถ้ายกกองทัพกลับไปถึงเมืองหลวงแล้ว จึงค่อยคิดอ่านต่อไปภายหลัง ซ้องกั๋งก็เห็นชอบจึงตอบว่า อองไทซือโหรของอองเข่งเป็นคนสัตย์ซื่อควรจะให้อยู่รักษาเมืองซินจิวปกป้องราษฎรไพร่บ้านพลเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุขท่านจะเห็นประการใด อองไทซือว่าถ้าท่านเมตตาข้าพเจ้าจะฉลองพระเดชพระคุณ แต่ขอผู้ใดไว้ช่วยว่ากล่าวการงานสักคนหนึ่ง ซ้องกั๋งจึงสั่งโซวเองซีขุนนางในเมืองซินจิวที่เข้าสามิภักดิ์พร้อมกันกับอองไทซือให้อยู่รักษาเมือง และให้ช่วยอองไทซือว่าราชการ อองไทซือกับโซวเองซีก็รับคำสั่ง ซ้องกั๋งจึงยกกองทัพออกจากเมืองซินจิว ให้คุมตัวอองเข่งกับบุตรภรรยาบรรทุกเกวียนเดินทางตรงมาถึงเมืองเอี้ยวเอี๋ยงแล้วรวบรวมทหารเข้าสมทบกันยกกองทัพออกจากเมืองเดินทางมาหลายวันถึงเมืองเนี้ยจิ๋ว จูบู๊ก็ออกมารับซ้องกั๋งเชิญเข้าในเมืองใช้ทหารไปแจ้งกับเตียเจียวท้อ ณ เมืองเจียคีเสียให้ทราบ
โงวหยงจงพูดแก่ซ้องกั๋งว่า ท่านจงจัดให้ผู้ใดอยู่รักษาเมืองเนี้ยจิ๋วจึงจะควร ซ้องกั๋งก็จัดให้เล่าหวงขุนนางตำแหน่งที่โตวก้ำว่าราชการในเมืองเนี้ยจิ๋วมาแต่เดิม ให้อยู่รักษาเมืองเนี้ยจิ๋วกับทหารหมื่นหนึ่ง แล้วซ้องกั๋งก็นำกองทัพออกจากเมืองเนี้ยจิ๋วยกไปถึงเมืองเจียคีเสีย เตียเจียวท้อแจ้งความว่าซ้องกั๋งยกกองทัพกลับก็ยินดีจึงชวนทหารมาคอยรับอยู่นอกเมือง พอซ้องกั๋งมาถึงเตียเจียวท้อก็เชิญซ้องกั๋งเข้าไปในเมือง จัดที่ให้นั่งคำนับกันตามธรรมเนียมแล้วพูดว่า ท่านยกกองทัพไปปราบปรามอองเข่งเรียบร้อยกลับมาข้าพเจ้ามีความยินดีนัก พระเจ้าแผ่นดินคงพระราชทานยศศักดิ์ให้เป็นใหญ่ ซ้องกั๋งตอบว่า ข้าพเจ้าไปปราบเมืองฮ่อปักเรียบร้อยราบคาบก็ยกกลับเข้าเมือง จึงรับสั่งให้ยกกองทัพไปแขวงเมืองฮ่วยไซอีก กว่าจะสำเร็จศึกก็เสียทหารเมืองฮ่อปักเป็นอันมาก ข้าพเจ้ามีความอาลัยยิ่งนัก เตียเจียวท้อว่าท่านอย่าวิตกซึ่งพวกทหารแขวงเมืองฮ่อปักก็ตั้งใจทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยซื่อสัตย์ บัดนี้มาล้มตายกลางศึกก็มีความชอบต่อแผ่นดินมากต้องกราบทูลให้ทรงทราบ คงโปรดพระราชทานยศและเบี้ยหวัดเงินเดือนให้บุตรหลานของทหารผู้ตายมีความสุขสืบไปดอก เตียเจียวท้อจึงสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงซ้องกั๋งกับพวกทหารเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งพักอยู่ณเมืองเจียคีเสียหลายเวลาจึงพูดกับโงวหยงว่าจะทำการกงเต๊กให้ทหารเมืองฮ่อปักที่ตายลงในกลางศึกขึ้นสวรรค์และไปเกิดเสียโดยเร็ว
โงวหยงก็เห็นชอบ ซ้องกั๋งสั่งให้คนใช้ไปที่ศาลเจ้าเล่งเซียนเปียวริมประตูตังหมึงเมืองเจียคีเสียทิศตะวันออก นิมนต์หลวงจีนมาทำกงเต๊กให้ทหารที่ตายในกลางศึกครบสามวันสามคืนแล้ว พอปกซิ่น อูเสียงป่วยลง ซ้องกั๋งจึงให้อูยิดบุตรอยู่รักษาอูเสียงผู้บิดากับปกซิ่น ณ เมืองเจียคีเสีย งักชวนตงคิดถึงมารดาอยากจะใคร่กลับไปก็คำนับซ้องกั๋งแจ้งความว่าข้าพเจ้าจะลาท่านไปบ้านด้วยมารดาชรานักจะได้ปฏิบัติรักษา ซ้องกั๋งอ้อนวอนให้อยู่ทำราชการด้วยกันงักชวนตงไม่ยอม ซ้องกั๋งก็เป็นที่จนใจจัดเงินทองให้งักชวนตงเป็นอันมาก งักชวนตงก็คำนับลาไป
ขณะนั้นเฮียเสียงป่วยตาย เฮียกงผู้บุตรร้องไห้เศร้าโศกยิ่งนักจัดหีบมาใส่เอาศพไปฝังตามยศขุนนางนายทหารเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพไปหลายสิบวันถึงเมืองตังเกีย พักกองทัพตั้งค่ายอยู่นอกเมืองคอยฟังรับสั่งอยู่
ฝ่ายขุนนางที่สัตย์ซื่ออยู่ในเมืองตังเกียแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมาแล้วก็ยินดี ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้กราบทูลว่าซ้องกั๋งยกกองทัพกลับมาถึงเมืองตังเกียแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดี จึงมีรับสั่งให้หาซ้องกั๋งกับโลวจุนหงี เข้ามาคุกเข่าถวายบังคมแล้วพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าพวกท่านยกกองทัพไปปราบโจรแขวงเมืองฮ่วยไซ เรียบร้อยราบคาบ เหน็ดเหนื่อยนักมีความชอบมากหาที่เปรียบไม่ได้ จะเลื่อนยศศักดิ์ให้เป็นใหญ่สมกับความชอบของท่าน
ซ้องกั๋งกราบทูลว่า การซึ่งชนะข้าศึกทั้งนี้ก็เพราะบารมีของพระองค์จึงจับตัวอองเข่งกับบุตรภรรยามาได้ตามแต่จะโปรด ซึ่งข้าพเจ้ายกกองทัพไปครั้งนี้ เสียทหารเป็นอันมาก ขอจงโปรดแก่ทหารที่ตายให้มีชื่อปรากฏชุบเลี้ยงบุตรและหลานต่อไป ประการหนึ่งราษฎรในแขวงเมืองฮ่วยไซได้ความเดือดร้อนทั่วทั้งอาณาเขต เพราะอองเข่งประพฤติการไม่เป็นยุติธรรม ราษฎรยากจนมาก พระองค์โปรดยกภาษีอากรเสียสักสามปีให้ราษฎรมีความสุขทั่วกัน แขวงเมืองฮ่วยไซก็จะมั่งคั่งบริบูรณ์ขึ้น
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็เห็นชอบตรัสกับซ้องกั๋งว่า ถ้าท่านเห็นดีแล้วก็จะทำตามจึงรับสั่งให้ขุนนางเจ้าพนักงานปรึกษาโทษอองเข่งแล้วให้มีข้าหลวงถือท้องตราออกไปเมืองฮ่วยไซ ให้ยกภาษีอากรแก่ราษฎรสามปี ขุนนางเจ้าพนักงานถวายบังคมลาไปจัดการตามรับสั่ง
ฝ่ายซัวเกียไทซือ กอกิว ท่องกวนขุนนางกังฉินจึงกราบทูลว่าซ้องกั๋งกับนายทหารมีความชอบมาก พวกข้าพเจ้าไปปรึกษากันไว้ว่าจะเลื่อนยศศักดิ์ให้สมควร แต่ทหารที่ตายในที่รบให้แกะเป็นป้ายรูปไว้เซ่น บุตรหลานทั้งหลายตั้งให้เป็นจี้ฮุยไซขุนนางนายทหาร ให้รับเบี้ยหวัดเงินเดือนเสมอทุกปี ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีนั้น ให้ว่าที่เซียนฮองแม่ทัพคุมนายทหารรักษาเมืองตังเกียไปพลางภายหลังจึงเลื่อนยศศักดิ์ให้อีก ซึ่งอองเข่งนั้นคิดกบฏโทษมากให้เอาตัวไปประหารชีวิตเสียตามกฎหมาย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็โปรดตามคำขุนนางผู้ใหญ่กราบทูล จึงรับสั่งให้จัดโต๊ะและสุราเลี้ยงซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีแล้วพระราชทานเสื้อหมวกที่ทำอย่างดี กับม้าฝีเท้าดีสองม้า ให้ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีและพระราชทานเสื้อหมวกให้นายทหารทั้งปวงด้วย ซ้องกั๋งและโลวจุนหงีรับของพระราชทานถวายบังคมลาออกจากเมือง ตรงมาถึงค่ายริมประตูไซฮัวหมึงพักอยู่คืนหนึ่ง
รุ่งขึ้นเช้าเคียวเตาเช็งกับกงซุนสินคิดถึงคำอาจารย์สั่งก็ชวนกันมาคำนับซ้องกั๋งว่า เดิมทีฬ่อจินหยินผู้เป็นอาจารย์สั่งไว้ให้ข้าพเจ้ามาช่วยทำศึก ถ้าสำเร็จก็ให้กลับไปถือศีลตามเพศเซียน บัดนี้การศึกเรียบร้อยแล้วน้องจะขอลาไปปฏิบัติอาจารย์กับมารดาพอให้ท่านมีความสุข ซ้องกั๋งได้ฟังกงซุนสินกับเคียวเตาเช็งจะจากไปก็ร้องไห้พูดว่า พี่น้องอยู่พรักพร้อมกันเปรียบเหมือนดอกไม้บาน บัดนี้จะจากกันก็เหมือนดอกไม้ที่ร่วงโรย และเคียวเตาเช็งนั้นก็เพิ่งเข้าสามิภักดิ์ใหม่ได้สั่งสอนการงานให้ทหารทั้งปวงยังไม่ทันโรก็จะทิ้งพี่เสียมีความอาลัยนักจงอยู่ด้วยกันเถิดอย่าเพิ่งไปเลย
กงซุนสินว่ามิใช่ว่าน้องจะทิ้งพี่เสียเมื่อไร ได้บอกไว้แต่เดิมถ้าเสร็จศึกแล้วจะขอลา บัดนี้สิ้นศึกสงครามพี่ก็ได้เป็นขุนนางมีความสุขมาก น้องไม่อยากทำราชการแล้วจงให้น้องไปเถิด ซ้องกั๋งเฝ้าอ้อนวอนอยู่เป็นหลายครั้ง กงซุนสินกับเคียวเตาเช็งก็ไม่ยอมอยู่ ซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงไม่รู้ที่จะคิดประการใดจึงจัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงกงซุนสินกับเคียวเตาเช็ง แล้วเอาเงินทองสิ่งของที่ดีให้เป็นอันมาก กงซุนสินกับเคียวเตาเช็งเก็บของใส่ห่อผ้าลาซ้องกั๋งกับพี่น้องทั้งปวงออกจากค่ายไปทางทิศเหนือ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องตามไปส่งจนลับแล้วก็กลับเข้าค่ายมีความอาลัยถึงกงซุนสิน เคียวเตาเช็งยิ่งนัก
๑๑๐
ขณะนั้นใกล้จะถึงกันเจียอ๊วยชิดอิดเป็นวันตรุษจีนขึ้นปีใหม่ บรรดาขุนนางผู้น้อยผู้ใหญ่ก็เตรียมการจะเข้าเฝ้าพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ถวายพรให้เจริญพระชันษายืนนานชั่วหมื่นปีตามพระราชประเพณีมาแต่ก่อน ซัวเกียขุนนางผู้ใหญ่นั้นมีความอิจฉาซ้องกั๋งกับพวกพ้องยิ่งนัก จึงนึกในใจว่าถ้าซ้องกั๋งนำพวกเข้ามาเฝ้าก็คงโปรดปรานมาก จำจะคิดตัดรอนพวกทหารของซ้องกั๋งเสียอย่าให้เข้าเฝ้าได้ ให้แต่ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีสองคนเข้าเฝ้าการงานทั้งหลายก็จะอ่อนลง
คิดดังนั้นก็กราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ว่า บัดนี้ใกล้จะถึงวันขึ้นปีใหม่ ขุนนางทั้งหลายเตรียมพร้อมจะเข้าเฝ้ากราบถวายบังคม ข้าพเจ้าเห็นว่านายทหารของซ้องกั๋งมากไม่แจ้งว่าพวกเหล่านั้นจะคิดประการใด ขอพระองค์จงรับสั่งให้แต่ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเข้ามาเฝ้า นอกจากนั้นอย่าให้เข้ามาเลย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็โปรดตามซัวเกียทูล จึงสั่งเจ้าพนักงานตามคำของซัวเกียแล้วเสด็จเข้าข้างในซัวเกียก็กลับมาบ้าน
ครั้นถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำปีใหม่ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยก็เข้าเฝ้าพร้อมกัน ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีจะนำพวกเข้าไปเฝ้า เจ้าพนักงานห้ามทหารทั้งปวงไว้ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็เข้าไปเฝ้าฟังข่าวก่อน พอพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางทั้งปวงเฝ้าอยู่ตามตำแหน่งคุกเข่าถวายบังคมพร้อมกันถวายพรตามธรรมเนียมแล้ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็พระราชทานสุราให้ขุนนางทั้งปวงถ้วนทุกตัวคน ตั้งแต่เวลาเช้าจนกลางวันก็เสด็จขึ้น ขุนนางทั้งหลายกลับมาบ้าน ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็กลับไปค่ายมีความโทมนัสน้อยใจนัก ด้วยพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มิได้ตรัสประการใด พวกพ้องทั้งหลายก็ไม่รับสั่งให้เข้าเฝ้า พอทหารทั้งปวงชวนกันมาคำนับยืนเรียงรายอยู่สองข้างซ้ายขวา โงวหยงจึงถามซ้องกั๋งว่าเวลานี้ท่านเข้าไปเฝ้ากลับมาเหตุใดจึงไม่สบายใจ ซ้องกั๋งถอนใจใหญ่แล้วพูดว่า เราอุตส่าห์พากเพียรทำการศึกลำบากมาช้านาน พี่น้องทั้งปวงก็เหน็ดเหนื่อยถึงสาหัสยังไม่มีความชอบสักนิดหนึ่ง โงวหยงว่าพี่อย่าวิตก ซึ่งวาสนานั้นสุดแล้วแต่จะเป็นไปจะโทมนัสน้อยใจไม่ต้องการ
ลีขุยได้ฟังจึงพูดว่า เดิมทีเราอยู่เขาเนียซัวเปาะเปรียบเหมือนราชสีห์มิได้เกรงกลัวผู้ใด ครั้นเข้ามาทำราชการก็หมายว่าจะมีความสุขกลับได้รับความคับแค้นเศร้าหมอง พวกเราพี่น้องชวนกันไปอยู่เขาเนียซัวเปาะตามเดิมก็จะสบาย ซ้องกั๋งได้ฟังลีขุยพูดก็โกรธจึงตวาดว่า เจ้านี้เปรียบเหมือนสัตว์พูดจาสิ่งใดก็ไม่ถูกธรรมเนียม บัดนี้ก็เข้าทำราชการเป็นขุนนางแล้วจะกลับกลอกไปอย่างไรได้ ลีขุยตอบว่าถ้าพี่ไม่เชื่อสืบไปยิ่งจะเศร้าโศกทุกข์ร้อนอีก บรรดาพี่น้องทั้งปวงได้ฟังก็หัวเราะ
ขณะนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ ต่างคนก็ชวนกันจัดโต๊ะและสุรามาคำนับซ้องกั๋งผู้เป็นใหญ่อวยพรให้เจริญสุขยืดยาวนาน เสร็จการแล้วก็ชวนกันไปที่อยู่ของตัว ครั้นรุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งชวนพี่น้องสิบนายขึ้นม้าออกจากค่าย เข้าในเมืองตังเกียไปที่บ้านซกไทอวย เตียวคูมิด เตียเจียวท้อเยี่ยมเยือนสนทนาด้วยข้อราชการแล้วก็กลับมาค่าย มีผู้ไปแจ้งแก่ซัวเกียว่าซ้องกั๋งพาพวกทหารเข้ามาในเมือง ซัวเกียได้ฟังก็เขียนหนังสือไปปิดไว้ที่ประตูใจความว่า “มีรับสั่งมิให้พวกทหารของซ้องกั๋งเข้ามาเที่ยวในเมืองหลวง ให้รอคอยฟังข่าวรับสั่งอยู่แต่นอกเมืองก่อน ถ้าผู้ใดขัดขืนไม่ฟังจะทำโทษ” มีผู้มาบอกความให้ซ้องกั๋งทราบ ซ้องกั๋งได้ฟังก็วิตกยิ่งนัก บรรดาพี่น้องของซ้องกั๋งได้แจ้งก็โกรธแค้นอยู่ในใจ ลีขุย เตียสุนกับพวกที่ชำนาญทางน้ำมาเชิญโงวหยงซินแสไปที่ค่ายเรือต้อนรับกันตามธรรมเนียมแล้ว ลีขุย เตียสุนกับพวกเหล่านั้นจึงปรึกษากับโงวหยงว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เดิมทีได้ตรัสไว้เห็นจะไม่เหมือนตรัสกระมัง การทั้งนี้ก็เพราะขุนนางกังฉินคอยยุยงทูลตัดรอนอยู่เสมอ พวกเรามีความชอบต่อแผ่นดินมากเหตุใดจึงไม่เลื่อนยศศักดิ์ให้ก็ยกไว้ ยังกลับห้ามมิให้พวกเราเข้าเฝ้าและไม่ให้เข้าไปในเมืองหลวง การทั้งนี้ไม่ควรจะห้ามปรามเลย น้องจึงเชิญพี่มาปรึกษา เราคิดจะเข้าไปจับพวกกังฉินฆ่าเสีย แล้วยกกองทัพกลับไปอยู่เขาเนียซัวเปาะตามเดิมก็จะปราศจากทุกข์ทั้งปวงมีสุขสืบไป
โงวหยงจึงตอบว่าน้องทั้งหลายพูดก็ควรแต่ซ้องกั๋งนั้นไม่ยอมด้วยอุตส่าห์พากเพียรทำความชอบมาก็มากเห็นจะหันไปไม่ได้ ใจของพี่นี้เห็นดีด้วยมิได้ขัดขืนธรรมเนียมมีมาแต่โบราณ เปรียบเหมือนสัตว์ลำตัวยาวจะไปสารทิศใดต้องเอาศีรษะไปก่อน เราพี่น้องทั้งปวงเปรียบเหมือนท่อนหาง ถ้าศีรษะไปแล้วก็ต้องตามไป
ลีขุยกับพวกพ้องทั้งหลายได้ฟังก็แจ้งว่า โงวหยงไม่ยอมต่างก็พากันโกรธอยู่ในใจ โงวหยงก็พาพี่น้องทั้งหลายกลับมาค่ายคำนับซ้องกั๋งแล้วพูดว่าเดิมทีจะมีทรัพย์สินเงินทองไร่นาก็เพราะพี่น้องทั้งปวงช่วยทำนุบำรุง แต่บัดนี้เข้าทำราชการเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงอุตส่าห์พากเพียรบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุขยังไม่มีความชอบสักนิดหนึ่งกลับมาตกต่ำอยู่ในบังคับ พี่น้องทั้งปวงต่างไม่สมัครใจพากันโทมนัสน้อยใจนัก ซ้องกั๋งได้ฟังก็ตกใจจึงถามโงวหยงว่าผู้ใดมาพูดกับน้องอย่างไรหรือ โงวหยงตอบว่าธรรมดาคนทั้งปวงก็อยากจะมียศและทรัพย์สินเงินทองด้วยกันทั้งสิ้น ความยากจนเข็ญใจนั้นก็พากันเกลียดชัง วิสัยคนทั้งปวงถ้ามีทุกข์สุขประการใดดูแต่สีหน้าก็รู้ในน้ำใจ ซ้องกั๋งว่าพี่น้องทั้งปวงจิตใจแปรปรวนไปต่างๆ พี่ก็จะสู้ตายไม่เสียดายแก่ชีวิต มาตรว่าตายไปแต่ใจยังคิดสัตย์ซื่ออยู่นั่นเองที่จะคิดแปรปรวนไปอย่างอื่นนั้นไม่ได้
พูดอย่างนั้นแล้วก็ประชุมตามบรรดาพี่น้องทั้งปวงมาพร้อมกัน ซ้องกั๋งจึงพูดว่าตัวพี่นี้เป็นชาวเมืองหุนเสียกุ้ยเป็นแต่ขุนนางเล็กน้อย ครั้นอยู่มาต้องโทษ ภายหลังพี่น้องทั้งปวงยอมยกขึ้นเป็นใหญ่ บัดนี้ได้มาเป็นขุนนางทำราชการอยู่ก็เป็นบุญของเรานักหนา ซึ่งพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ปิดหนังสือห้ามพวกเราไม่ให้เข้าไปในเมืองการนั้นก็ควรดอก ด้วยพวกพ้องเรามากถ้าเข้าไปเที่ยวเกิดความขึ้น คงถูกจับตัวไปทำโทษ พวกเราก็จะพากันเสียเกียรติยศ บัดนี้ท่านห้ามปรามไม่ให้เข้าไปในเมืองก็ดีแล้วจะไม่ได้เกิดความ แต่พี่น้องทั้งปวงคิดแปรปรวนไปต่างๆ ก็จงตัดศีรษะพี่เสียก่อน ภายหลังจึงค่อยคิดการต่อไปตามใจพี่น้องทั้งหลายเถิด บรรดาพี่น้องทั้งปวงได้ฟังก็พากันร้องไห้สาบานไม่แปรปรวนแล้วกลับไปที่อยู่ของตัว ตั้งแต่นั้นพวกพ้องของซ้องกั๋งก็มิได้เข้าเมืองอยู่แต่ค่าย
ขณะนั้นใกล้จะถึงวันง่วนเซียว คือสารทกลางเดือนขึ้นปีใหม่ขุนนางและราษฎรในเมืองตังเกียเคยทำโคมและดอกไม้ไฟจุดฉลองบ้านเมืองในเวลากลางคืนขึ้นสิบห้าค่ำตามอย่างธรรมเนียมมาแต่ก่อน เอียนเช็งกับงักหัวปรึกษากันว่าทุกครั้งทุกปีถึงวันง่วนเซียวเราเคยไปดูดอกไม้และโคมไฟ บัดนี้ถึงกำหนดเวลากลางคืน จะจุดโคมฉลองบ้านเมืองสนุกนักหนา แต่มีรับสั่งห้ามมิให้พวกเราเข้าไปในเมือง เราสองคนลอบเข้าไปแอบดูโคมและดอกไม้แล้วก็รีบกลับมาเสีย
ลีขุยได้ยินเอียนเช็งกับงักหัวปรึกษากันจึงพูดว่า พี่จะพากันไปดูดอกไม้จงให้น้องไปด้วย เอียนเช็งตอบว่าพี่ให้ไปไม่ได้ด้วยเจ้าเป็นคนโทโสมาก ถ้าเกิดความขึ้นขุนนางกังฉินก็คอยพาลหาความใส่พวกเราจะอัปยศมาก น้องอย่าไปเลย ลีขุยว่าตั้งแต่นี้ไปจะไม่ทำให้เกิดความจงให้น้องไปด้วย เอียนเช็งเสียอ้อนวอนไม่ได้ก็ยอมให้ไปลีขุยก็ดีใจ ครั้นรุ่งเช้าพากันเอาเสื้อหมวกมาใส่ปลอมเป็นชาวเมือง งักหัวกับซิเซียนออกจากค่ายล่วงไปก่อน เอียนเช็งกับลีขุยก็เดินตามหลังไปถึงสะพานตังเกียเห็นผู้คนมากก็ไม่อาจข้ามสะพาน ชวนลีขุยอ้อมไปทางประตูฮงตูหมึงเข้าในเมืองถึงตลาด เที่ยวชมดอกไม้และโคมต่างๆ ตามถนน ลีขุยได้ยินเสียงม้าล่อมีผู้คนอยู่มากก็จะเบียดเข้าไป เอียนเช็งห้ามไว้และจูงมือลีขุยเดินเลยไปทางอื่น พบทหารผู้หนึ่งถืออิฐและกระเบื้องทองเงินจะเข้าทุบตีพวกชาวบ้าน ลีขุยเห็นก็โกรธจะเข้าช่วยชาวบ้านตีทหารผู้นั้นให้จงได้ เอียนเช็งก็กอดลีขุยไว้ไม่ให้ทุบตี
ทหารผู้นั้นจึงพูดว่าชายหน้าดำคนนี้บังอาจนักหนา หารู้จักคนไม่เรานี้คือทหารของเตียเจียวท้อจะยกกองทัพไปปราบแขวงเมืองกังหนำทิศใต้ไม่รู้หรือ เมื่อจะทุบตีเราก็ไม่กลัว ถ้าตีเราเข้าก็คงตายเป็นแน่ ลีขุยตอบว่าจะไปปราบปรามแขวงกังหนำทิศใต้ต้องมาข่มเหงชาวบ้านด้วยหรือ เอียนเช็งก็จูงมือลีขุยเดินพ้นที่นั้นมาถึงโรงขายน้ำชาแห่งหนึ่งก็ชวนลีขุยเข้าไปซื้อน้ำชากิน เห็นผู้เฒ่านั่งอยู่คนหนึ่ง เอียนเช็งจึงถามผู้เฒ่าว่า ข้าพเจ้าเดินมาได้ยินทหารผู้นั้นว่าจะไปปราบแขวงเมืองกังหนำกับเตียเจียวท้อนั้นจริงหรือ เหตุผลเป็นประการใด ผู้เฒ่าก็แจ้งความว่า บัดนี้ฮองละนายโจรแขวงเมืองกังหนำคิดกบฏตีได้เมืองเล็กจิวตลอดมาจนถึงเมืองยุนจิวรวมยี่สิบห้าเมือง บัดนี้ฮองละยกเข้าตีเมืองเอียงจิวอยู่ ผู้รักษาเมืองบอกเข้ามากราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้เตียเจียวท้อยกกองทัพหลวงไปกำจัดฮองละนายโจรท่านไม่รู้หรือ เอียนเช็ง ลีขุยได้ฟังก็นิ่งอยู่เอาเบี้ยอีแปะให้ค่าน้ำชาแล้วออกจากเมืองมายังค่ายพร้อมกันทั้งสี่นาย เอียนเช็งก็แจ้งความให้ซ้องกั๋งฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งจึงพูดว่าพวกพี่น้องเราก็ว่างอยู่ บัดนี้ฮองละนายโจรแขวงเมืองกังหนำคิดกบฏ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้รับสั่งให้เตียเจียวท้อยกกองทัพไปปราบปราม เราจะต้องไปหาซกไทอวยให้กราบทูลว่าจะขออาสาไปกำจัดฮองละเอง แต่ไม่แจ้งว่าท่านทั้งปวงจะเห็นประการใด จึงให้หานายทหารทั้งปวงมาประชุมปรึกษาด้วยการศึกก็เห็นดีพร้อมกัน
รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งแต่งตัวเป็นชาวเมืองชวนเอียนเช็งออกจากค่ายตรงเข้าในเมืองไปหาซกไทอวยที่บ้าน ซกไทอวยก็เชิญซ้องกั๋งเข้าไปข้างในจัดที่ให้นั่งสมควร คำนับกันตามธรรมเนียม ซกไทอวยเห็นซ้องกั๋งนุ่งห่มไม่เหมือนก่อนก็ถามว่า เหตุใดท่านจึงนุ่งห่มเช่นนี้มีธุระสิ่งใดหรือ ซ้องกั๋งบอกว่าเจ้าพนักงานปิดหนังสือว่ามีรับสั่งมิให้พวกข้าพเจ้าเข้ามาในเมือง บัดนี้มีการอยู่สิ่งหนึ่งข้าพเจ้าจึงแปลงตัวเป็นชาวเมืองลอบเข้ามาหาท่าน ด้วยแขวงเมืองกังหนำนั้น ฮองละนายโจรคิดกบฏตีได้บ้านเมืองเป็นอันมาก บัดนี้ฮองละยกกองทัพข้ามแม่น้ำมา พวกข้าพเจ้าก็ไม่มีการสิ่งใดนั่งนอนอยู่ที่ค่ายเปล่า ๆ ครั้นแจ้งข่าวก็ปรึกษาพร้อมกันจะขออาสายกกองทัพไปปราบฮองละให้ราบคาบฉลองพระเดชพระคุณบำรุงบ้านเมืองให้เป็นสุขสืบไป ขอท่านจงช่วยกราบทูลให้ทรงทราบด้วย
ซกไทอวยได้ฟังก็ยินดีจึงพูดว่า ท่านสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินจริงมีแต่จะบำรุงบ้านเมืองให้อาณาประชาราษฎรเป็นสุข ข้าพเจ้าจะกราบทูลให้ทรงทราบ เชิญท่านกลับไปก่อนเถิดการทั้งปวงตกพนักงานข้าพเจ้าเอง ซ้องกั๋งกับเอียนเช็งก็ลาซกไทอวยออกจากเมืองกลับมาค่าย
ครั้นรุ่งขึ้นเช้า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสด็จออกขุนนางทั้งปวงมาเฝ้าพร้อม ตรัสปรึกษาการด้วยฮองละคิดกบฏ ครั้นจะให้เตียเจียวท้อกับเล่ากองสียกกองทัพไปปราบก็ยังไม่เห็นฝีมือ
ซกไทอวยจึงกราบทูลว่า ฮองละคิดกำเริบใหญ่โตตีบ้านเมืองไว้มาก ซึ่งพระองค์จะให้เตียเจียวท้อกับเล่ากองสียกทัพไปนั้นต้องให้ซ้องกั๋งเป็นกองหน้าจึงจะปราบปรามราบคาบสำเร็จโดยเร็ว พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็รับสั่งให้หาซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเข้ามาเฝ้าตรัสว่า บัดนี้ฮองละนายโจรแขวงเมืองกังหนำมีใจกำเริบตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่ มิได้กลัวเกรงเราตีเอาบ้านเมืองไว้เป็นอันมาก ท่านจงยกกองทัพไปปราบปรามฮองละอีกสักครั้งหนึ่ง ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็ถวายบังคมรับคำสั่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตั้งให้ซ้องกั๋งเป็นที่โตวจงก้วนแม่ทัพใหญ่ ให้โลวจุนหงีเป็นที่เปียเบ๊โตวจงก้วนแม่ทัพรอง พระราชทานสายรัดเอวทองคำคนละสายเสื้อเกราะทองคำคนละสำรับ ม้าฝีเท้าดีคนละม้า แพรต่างสีคนละยี่สิบห้าพับ พวกทหารทั้งปวงนั้นก็พระราชทานเงินทองและแพรสีต่างๆ ไปให้ทั่วกันทุกนายตามสมควร แล้วตรัสว่าถ้าสำเร็จศึกมาจึงจะรวบรวมความชอบเดิมเข้าสมทบกันจะเลื่อนยศให้ท่านทั้งหลายเป็นใหญ่ยิ่งขึ้นไป ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีรับที่ตั้งกับของพระราชทานแล้วกราบถวายบังคมลาจะกลับมาค่าย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงระลึกได้จึงตรัสถามซ้องกั๋งว่าได้ยินข่าวเล่าลือว่าท่านได้กิมไต้เกียนช่างแกะตราหยกและตราศิลา กับฮองโพวตวนหมอรักษาม้าชื่อเสียงปรากฏมากฝีมือดีนัก เราอยากจะได้คนทั้งสองไว้อยู่ทำราชการในเมืองตังเกียก่อน เมื่อท่านจะมีธุระใช้สอยจึงจะให้ไป ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีได้ฟังรับสั่งก็ทราบถวายบังคมลาออกจากพระราชวัง เดินมาตามถนนเห็นชายผู้หนึ่งถือเครื่องเล่นกลถ้าชักเชือกเข้าของสิ่งนั้นก็ร้องเสียงดัง ซ้องกั๋งจึงถามชายผู้นั้นว่าซึ่งของอย่างนี้เรียกว่าอะไร ชายผู้นั้นบอกว่าเรียกฮูเคียว ถ้าชักเชือกเข้าก็ดังข้าพเจ้าได้พึ่งของสิ่งนี้หาเลี้ยงชีวิตอยู่เสมอ ซ้องกั๋งก็ให้ชายนั้นทำให้ดูแล้วพูดว่า ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็น จึงเอาเงินรางวัลให้เจ้าของฮูเคียว ชายนั้นรับเงินคำนับลาไป ซ้องกั๋งแต่งเป็นคำโคลงลงใจความว่า “ซึ่งฮูเคียวนั้นช่างทำไม่มีเชือกชักก็ไม่ดัง เปรียบเหมือนคนทั้งปวงถ้าไม่มีผู้อุปถัมภ์ชื่อเสียงก็ไม่ปรากฏ” โลวจุนหงีตอบว่าพี่พูดไม่ถูก เราเถิดมาเป็นชายชาติทหารเรียนรู้วิชาการต่างๆ ถึงโดยไม่มีผู้ใดอุปถัมภ์ นานไปชื่อเสียงก็คงปรากฏเอง ซ้องกั๋งจึงว่าน้องพูดไม่ถูกดูเอาแต่พวกเรานี้เถิด ถ้าซกไทอวยไม่ช่วยกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็คงลืม ที่ไหนจะโปรดปรานชุบเลี้ยง ซึ่งการครั้งนี้ก็เพราะซกไทอวยช่วยอุปถัมภ์จะลืมคุณของท่านอย่างไรได้ โลวจุนหงีว่าจริงอยู่ ซกไทอวยมีคุณต่อเรามาก
พูดดังนั้นก็กลับไปยังค่ายแจ้งความให้พวกพ้องเหล่านั้นฟัง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเจ้าพนักงานคุมสิ่งของพระราชทานมาแจกจ่ายให้ทหารทั้งปวงแล้ว ซ้องกั๋งก็มอบกิมไต้เกียนกับฮองโพวตวนให้เจ้าพนักงานนำเข้าไปถวาย
ฝ่ายซัวเกียไทซือกับเหงโตอวยขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ขอเอาช่างแกะตรากับหมอรักษาม้าของซ้องกั๋งไว้ ซัวเกียก็ใช้ให้ขุนนางมาขอเซียวเหยียงช่างเขียนหนังสือ เฮงโตอวยให้มาของักหัวช่างขับร้อง ขุนนางผู้นั้นก็คำนับลาตรงมาค่ายแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ซัวเกียกับเฮงโตอวยให้มาขอเซียวเหยียงกับงักหัวไว้ใช้สอยในเมืองตังเกีย ถ้าท่านจะต้องการใช้จึงจะให้ไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็เป็นที่จนใจจะขัดขืนก็ไม่ได้ จึงมอบเซียวเหยียงกับงักหัวให้ขุนนางผู้นั้นไป แล้วก็สั่งนายทหารให้เตรียมกองทัพและทัพเรือไว้พร้อม แม้นถึงวันฤกษ์ดีก็จะได้ยกไป บัดนี้จะกล่าวความเดิมของฮองละก่อน เดิมฮองละนั้นเป็นบุตรชาวบ้านซัวตังแขวงเมืองมุ้ยจิวทิศใต้ บิดามารดาหากินด้วยการตัดฟันขายเลี้ยงชีวิต อยู่มาวันหนึ่งฮองละกับพวกพากันไปตัดฟืนในป่ากลับมาถึงแม่น้ำจึงวางหาบฟืนลงไว้ริมฝั่งลงไปกอบน้ำดื่ม
ขณะนั้นคนที่ยืนอยู่ริมฝั่งแลเห็นเงากายฮองละอยู่ในน้ำมีเครื่องนุ่งห่มคล้ายกษัตริย์ จึงร้องบอกฮองละว่า เหตุใดเงากายของเจ้าผิดประหลาด ฮองละได้ฟังก็ตกใจจึงมองเงาของตัวที่ในน้ำเห็นจริงก็รีบขึ้นมาเสียโดยเร็ว ยกหาบฟืนขึ้นบ่ากลับมาบ้าน คิดถึงนิมิตมีความวิตกเป็นอันมากจึงเข้าไปหาผู้เฒ่าซึ่งเป็นใหญ่อยู่หมู่บ้านนั้น คำนับตามธรรมเนิยมแล้วเล่านิมิตให้ฟังทุกประการ แล้วถามว่าจะดีร้ายประการใดท่านจงช่วยทำนายให้แจ้ง
ผู้เฒ่าได้ฟังฮองละเล่านิมิตเป็นการอัศจรรย์มีความยินดีจึงว่าเราเห็นรูปร่างลักษณะเจ้าแต่ยังเยาว์ก็นึกทำนายอยู่ในใจว่าเป็นคนมีวาสนา บัดนี้เจ้ามีอายุเจริญขึ้นบุญจวนจะมาถึงจึงนิมิตอันเป็นมงคลบังเกิดให้ปรากฏแก่คนทั้งปวง เจ้าจงละการที่เคยหากินนั้นเสีย คิดอ่านการที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่งจึงจะได้เป็นใหญ่
ฮองละได้ฟังผู้เฒ่าทำนายมีความยินดีคำนับลากลับมาบ้าน ตั้งแต่นั้นมาฮองละก็ไม่ไปเที่ยวตัดฟืนขายเหมือนแต่ก่อน มีใจฮึกเหิมตรึกตรองแต่ที่จะตั้งตัวเป็นใหญ่ จึงชักชวนญาติพี่น้องและชาวบ้านทั้งปวงตั้งเป็นก๊กขึ้นประมาณสองพัน คนทั้งปวงพากันนับถือฮองละว่ามีกำลังและฝีมือเข้มแข็ง ถ้าคนเหล่านั้นมีคดีเกี่ยวข้องเป็นถ้อยความวิวาทกันก็มาฟ้องแก่ฮองละ ฮองละให้ไปหาตัวจำเลยมาไต่ถามตามคำหาของโจทก์ถ้าได้เท็จจริงประการใดก็ตัดสินไปโดยสุจริตมิได้คิดลำเอียงเข้าแก่ผู้ใด ความก็สำเร็จแก่กันมิได้ไปฟ้องร้องต่อเจ้าเมืองอีก
แต่ฮองละตั้งตัวประพฤติการสุจริตอยู่สองปีเศษ คนในประเทศกังหนำทิศใต้พากันมาเข้าเกลี้ยกล่อมอยู่ด้วยประมาณสามสิบหมื่น ฮองละจึงปรึกษาพวกพ้องว่า เราท่านทั้งปวงมามั่วสุมกันอยู่เช่นนี้ดูไม่สมควรเปรียบเหมือนคนอนาถาหาบ้านเรือนมิได้ คิดจะสร้างเมืองขึ้นในแขวงเมืองมกจิวเป็นที่มั่นพวกเราจะได้อาศัยอยู่เป็นสุข ท่านทั้งหลายจะเห็นประการใด คนที่เป็นผู้ใหญ่มีสติปัญญาจึงตอบว่าทุกวันนี้ตัวท่านก็มีอำนาจวาสนาสมควรแล้วจะเป็นใหญ่อยู่ในประเทศแผ่นดินฝ่ายใต้ ซึ่งท่านคิดจะสร้างบ้านเมืองให้เป็นเกียรติยศปรากฏไปนั้นควรแล้วพวกข้าพเจ้าขออาสาทำให้สำเร็จในปีเดียว ฮองละเห็นคนเหล่านั้นพร้อมใจกันจึงให้ปลูกศาลบวงสรวงเทพยดาอารักษ์ด้วยเครื่องเซ่น ให้แผ้วถางทุบปราบดินให้ราบเสมอ เกณฑ์กันปันหน้าที่ขุดคูก่อกำแพงวางระยะประตูและเชิงเทินป้อมหอรบเสร็จให้ชื่อเมืองเซ็งเกยกุ้ย แล้วให้สร้างเก๋งใหญ่น้อยและที่พักตึกแถวหลายสิบหลัง ข้างในนั้นมีสวนดอกไม้ต่างๆ จัดหาเครื่องใช้สอยและสิ่งของประดับบ้านเมืองเหมือนกับเมืองหลวงดูตระการตา ครั้นการเสร็จแล้วคนที่เป็นผู้ใหญ่ก็แต่งการตามประเพณี เชิญฮองละขึ้นเป็นไต้อ๋องครองเมืองรับนามตามธรรมเนียมกับทั้งตั้งขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ครบที่เต็มตำแหน่งเหมือนเจ้าประเทศราช ฮองละไต้อ๋องก็ตั้งอยู่ในสัตย์สุจริตมิได้เรียกเอาเงินค่านาภาษีอากรค่าที่และส่วยแก่ราษฎรให้ได้ความเดือดร้อน ราษฎรก็พากันอาศัยทำกินตั้งบ้านเรือนเป็นปึกแผ่นอยู่ในเมืองเป็นอันมาก ฮองละให้เลือกสรรชายฉกรรจ์มาฝึกหัดเพลงอาวุธต่างๆ ให้ชำนิชำนาญ บรรดานายทหารและไพร่พลเหล่านั้นก็แจกเบี้ยหวัดเงินเดือนตามสมควร แล้วจัดคนที่มีกำลังเข้มแข็งเป็นทหารคู่ใจสามพัน
แต่ฝึกหัดทหารไพร่พลอยู่ประมาณเจ็ดเดือน ฮองละเห็นทหารและไพร่พลของตัวชำนาญในเชิงกระบวนรบจึงปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่าอย่างธรรมเนียมบ้านเมืองอื่นนั้น ผู้ครองเมืองคิดอ่านตั้งแต่งข้าหลวงไปเรียกเงินค่านาอากรสมพัตสรค่าที่ ตั้งเจ้าภาษีเรียกสิ่งของต่างๆ เอาเงินเหล่านี้มาจับจ่ายใช้สอยในราชการแผ่นดิน และแจกเบี้ยหวัดเงินเดือนแก่พวกทหารรับราชการตามสมควรทุกๆ เมือง และในเมืองเราทุกวันนี้ให้ยกเลิกภาษีอากรและส่วยเสียนั้นเงินก็ไม่มีจะแจกจ่ายให้ขุนนางและนายทหารไพร่พล เงินเก่าที่มีสำหรับคลังบ้างก็เอาออกจับจ่ายเสียสิ้น ครั้นเราจะกลับให้เรียกภาษีอากรเหมือนอย่างเมืองอื่น ราษฎรที่ไม่เคยเสียก็จะชวนกันครหาติเตียนเราต่างๆ เราคิดจะยกไพร่พลไปตีบ้านเมืองซึ่งมีเขตแดนติดต่อกันเอาทรัพย์สมบัติมาแจกจ่ายให้แก่ข้าราชการทหารไพร่พลท่านจะเห็นประการใด
ขุนนางทั้งปวงตอบว่า ไต้อ๋องมีเมตตาแก่อาณาประชาราษฎรซึ่งเข้ามาอาศัยพึ่งบารมีอยู่ในเขตแดน ไม่คิดเบียดเบียนเอาทรัพย์ของคนซึ่งอยู่ในบังคับมาเป็นประโยชน์นั้น สมควรแก่ผู้ที่จะตั้งตัวเป็นใหญ่ให้ยิ่งๆ ขึ้นไป ประการหนึ่งไต้อ๋องคิดจะยกไพร่พลไปตีเมืองในแขวงกังหนำนั้น ถ้าสำเร็จความปรารถนาก็จะได้แผ่อาณาเขตออกไปให้กว้างขวาง พวกข้าพเจ้าขออาสาทำศึกมิได้เสียดายชีวิต
ฮองละเห็นขุนนางนายทหารทั้งปวงเต็มใจอาสาก็มีความยินดีนัก จึงให้ตระเตรียมไพร่พลเป็นกระบวนพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารถึงวันฤกษ์ดีก็ยกออกจากเมือง เมื่อฮองละเดินกองทัพมาประมาณห้าลี้ได้ยินอากาศคำรณกระหึ่มอยู่ข้างหลังถึงแปดครั้ง เป็นนิมิตบอกเหตุที่จะมีชัย ครั้นยกทัพเข้าตีเมืองไหนก็ได้ชัยชนะเมืองนั้น ถ้าทหารหรือผู้ว่าราชการเมืองๆ ใดมีฝีมือและกำลังแกล้วกล้าต่อรบเข้มแข็ง ฮองละก็คิดอ่านผ่อนผันเพทุบายล่อลวงฆ่าผู้ว่าราชการได้บ้านเมืองสมความปรารถนา
แต่ฮองละยกกองทัพไปปราบปรามหัวเมืองในแขวงกังหนำได้เมืองเอกแปดเมือง คือเมืองฮิวจิว เมืองมกจิว เมืองฮั่งจิว เมืองโซวจิว เมืองเซียงจิว เมืองโอวจิว เมืองยุ่นจิว เมืองชวนจิวผับเมืองโทยี่สิบห้าเมือง รวมสามสิบสามหัวเมืองให้เก็บริบเอาทรัพย์สมบัติเครื่องศัสตราวุธเสบียงอาหารส่งมาก่อน แล้วตั้งนายทหารที่มีฝีมือและวิชาความรู้ต่างๆ อยู่รักษาเมืองด่านทางทุกตำบล ฮองละก็ยกกองทัพกลับมาเมืองเซ็งเกยกุ้ยปูนบำเหน็จรางวัลแก่นายทหารและไพร่พลโดยสมควรแก่ความชอบ ฮองละก็ครอบครองสมบัติเป็นสุขสบายอาณาประชาราษฎรได้ทำมาหากินเป็นปกติ ลูกค้าพาณิชย์ในประเทศอื่นก็ไปมาค้าขายมิได้ขาด ทรัพย์สมบัติเสบียงอาหารในบ้านเมืองเซ็งเกยกุ้ยก็มั่งคั่งบริบูรณ์ขึ้น
ฝ่ายซ้องกั๋ง โลวจุนหงีเตรียมกองทัพคอยวันฤกษ์ดี พอพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ให้ซกไทอวย เตียเจียวท้อนำสิ่งของมาพระราชทาน ซ้องกั๋งจึงเอาของนั้นแจกจ่ายให้แก่ทหารทั่วทุกคนแล้วสั่งให้กองทัพเรือยกไปทางลำน้ำซือจุนคอยรอบรรจบกัน ณ เมืองเอี้ยงจิว นายกองทัพเรือก็ลายกไปตามสั่ง ซ้องกั๋งจึงจัดกองทัพบกเป็นห้ากองพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหารเสร็จ ยกกองทัพออกจากเมืองตังเกียรีบไปถึงเมืองคุยอานกุ้ยซึ่งขึ้นแก่เมืองเอี้ยงจิว ผู้ว่าราชการเมืองออกมาต้อนรับคำนับเชิญเข้าไปในเมืองแต่งโต๊ะเลี้ยงซ้องกั๋งและโลวจุนหงีเสร็จแล้ว ซ้องกั๋งจึงถามผู้รักษาเมืองว่าซึ่งเราจะยกไปปราบปรามฮองละครั้งนี้เดินทัพไปทางไหนจึงจะไม่ลำบาก
ผู้รักษาเมืองแจ้งความว่า ฮองละมีฝีมือเข้มแข็งเป็นใหญ่อยู่ในแขวงกังหนำ นายทหารที่มีฝีมือและวิชาความรู้มากอยู่รักษาด่านและเมืองมั่นคง ถ้าจะยกไปปราบฮองละแล้วต้องไปข้ามท่าหน้าเมืองเอี้ยงจิว และลำน้ำซือจุนนั้นกว้างถึงสามพันสามร้อยลี้ ที่กลางน้ำนั้นมีเกาะเยื้องกันอยู่สองเกาะ เกาะข้างเหนือนั้นเรียกว่าลิ่มซัวจี ที่เชิงเกาะนั้นมีวัดล้อมรายไปโดยรอบเป็นแขวงเมืองเอียงจิว เกาะข้างใต้นั้นเรียกว่าเจียวซัวจี มีวัดอยู่ในระหว่างเกาะเป็นแขวงเมืองยุ่นจิว และเมืองยุ่นจิวนั้นฮองละให้ลิซือเสียงกับทหารเอกสิบสองนายอยู่รักษา ถ้ายกข้ามไปตีเมืองยุ่นจิวได้ไว้เป็นที่มั่นแล้วจึงจะคิดอ่านตีเมืองเหล่านั้นสำเร็จได้ ถ้าตีเมืองยุ่นจิวไม่แตกท่านจะคิดอ่านอย่างไรก็ไม่ตลอด
๑๑๑
ซ้องกั๋งได้ฟังผู้ว่าราชการแจ้งความดังนั้นก็นึกหนักใจ จึงปรึกษาโงวหยงว่า เราไปตีเมืองไต้เหลียว เมืองฮ่อปัก เมืองฮ่วยไซทั้งสามทิศนั้นก็นึกว่าหนทางกันดารอยู่แล้วและหนทางจะไปกังหนำคราวนี้มีแม่น้ำกว้างขวางกันดารยิ่งกว่าทางในทิศทั้งสามนั้น เราจะคิดผ่อนผันอย่างไรจึงจะทำการให้สำเร็จโดยสะดวก โงวหยงเห็นซ้องกั๋งมีความวิตกท้อใจนักจึงว่าเกิดมาเป็นชายชาติทหารทำการอาสาเจ้าแผ่นดินแล้วมิได้เป็นห่วงอาลัยแก่ชีวิต ซึ่งท่านจะมาวิตกกลัวความยากลำบากอยู่เช่นนี้ไม่ต้องด้วยขนบธรรมเนียม ธรรมดาแม่ทัพนั้นจะคิดอ่านการสิ่งใดต้องตรึกตรองการข้างหน้าให้เห็นตลอด จึงคิดตั้งหน้าทำไปอย่าได้ถอยหลัง และซึ่งท่านอาสาพระเจ้าแผ่นดินยกกองทัพล่วงมาถึงแดนต่อแดนแล้วต้องพากเพียรไปกว่าศึกจะสำเร็จ ข้าพเจ้าจะให้พวกเราไปเที่ยวตรวจดูทางและสืบข่าวศึกเมืองยุ่นจิวมาให้แน่นอน ถ้าได้ความประการใดจึงจะผ่อนไปตามควร
ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบ จึงสั่งชาจิน เตียสุน เจียสิว อวนเซียวชิดไปตรวจดูหนทางนํ้าและบกสืบข่าวข้าศึกให้มาแจ้ง นายทหารทั้งสี่คำนับลาพากันลงเรือเล็กข้ามแม่น้ำไปตามสั่ง เจียสิว อวนเซียวชิดนั้นไปเมืองยุ่นจิว ชาจิน เตียสุนนั้นไปเข้าปากนํ้าเมืองกวยจิว ครั้นชาจิน เตียสุนไปถึงปากน้ำกวยจิวแล้วเห็นโรงเรือนราษฎรที่ตำบลปากน้ำนั้นแน่นหนา แต่ไม่ได้ยินเสียงผู้คนนึกสงสัย จึงพากันขึ้นไปเปิดประตูดูในโรงพบหญิงผู้เฒ่าคนหนึ่ง เตียสุนจึงถามว่าเจ้าของบ้านเรือนเหล่านี้พากันไปข้างไหน หญิงผู้เฒ่าบอกว่าเจ้าแผ่นดินซ้องให้ซ้องกั๋งยกกองทัพมาจับฮองละ บัดนี้มาพักกองทัพอยู่เมืองเอี้ยงจิวจะยกเข้ามาในเร็ว ๆ พวกบ้านเราจึงพากันหนีไปสิ้น นี่พวกเจ้าเป็นชาวบ้านไหนพากันมาทำไมที่บ้านนี้
ชาจิน เตียสุนบอกว่า ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองมกจิวพากันไปธุระ พอได้ข่าวศึกจึงรีบกลับมาทางหน้าเมืองเอี้ยงจิวก็ไม่เห็นกองทัพตั้งอยู่ที่นั้น แต่จะต้องรอคอยฟังข่าวดูให้แน่จึงจะเข้าไปเมืองมกจิว ขออาศัยอยู่ด้วยยายสักสองสามเวลา จะคิดเงินค่าโสหุ้ยให้ตามสมควร
หญิงผู้เฒ่าจึงพูดว่า เจ้าจะอยู่ด้วยเรานั้นไม่กลัวพวกกองทัพซ้องกั๋งหรือ ชาจิน เตียสุนตอบว่า ยายอย่าวิตกเลยถ้าพวกซ้องกั๋งมาข้าพเจ้าจะหนีไปเสีย ไม่ให้ยายได้ความเดือดร้อนรำคาญหรอก หญิงแก่ก็ยอมให้นายทหารทั้งสองอาศัยอยู่ที่โรง ครั้นเวลาค่ำเตียสุนจึงพูดกับชาจินว่า เราจะลงน้ำไปดูขุนนางกรมการในเมืองยุ่นจิวคงจะไปมาตรวจตราตระเวนตามลำนํ้าจะได้จับตัวไต่ถามให้ได้ข่าว เจ้าจงคอยเราอยู่ที่นี่อย่าไปข้างไหน
พูดแล้วจัดแจงแต่งตัวถืออาวุธลงนํ้าดำว่ายมาขึ้นที่เกาะกิมซัวจี เข้าไปขออาศัยนอนค้างอยู่ด้วยหลวงจีน เวลารุ่งเช้าเตียสุนลงมายืนอยู่หน้าวัดแลเห็นเรือเล็กลำหนึ่งมีธงแดงปักประจำจอดอยู่ฟากเขาข้างโน้น ไม่มีผู้คนอยู่รักษาก็เข้าใจว่าเป็นเรือกองตรวจการในเวลากลางคืน ค่ำวันนี้เราจะคอยดูให้เห็นเหตุจงได้ จึงกลับมานอนอยู่บนวัด ครั้นเวลาค่ำเตียสุนลงไปก็นั่งคอยดูอยู่ที่ริมนํ้า แสงเดือนสว่างแลเห็นเรือลำหนึ่งแจวมา เตียสุนจึงลงนํ้าดำไปปีนขึ้นบนเรือเอากระบี่ไล่ฟันพลแจวตายทั้งสิ้น คนซึ่งอยู่ในเก๋งเรือสองคนตกใจเยี่ยมหน้าออกมาดู เตียสุนเอากระบี่ตัดคอเสียคนหนึ่งยังเหลืออยู่แต่ผู้เดียว เตียสุนเอาเท้าเหยียบบ่าชายผู้นั้น ถือกระบี่รอไว้ที่คอทำอำนาจขู่ถามว่าพวกเจ้าเป็นชาวเมืองไหนพากันมาด้วยเหตุประการใดจงบอกไปให้แจ้ง ถ้าไม่บอกเราจะตัดศีรษะเสียเดี๋ยวนี้
ชายผู้นั้นกลัวตายจึงบอกว่า ข้าพเจ้าชื่อโงวเล็งเป็นคนใช้ตั้นเจียงสือซึ่งเป็นเศรษฐีอยู่ ณ เมืองเอี้ยงจิว ให้ข้าพเจ้าไปแจ้งความแก่ลีซือเสียงผู้เป็นที่ลือคูมิด ณ เมืองยุ่นจิวว่า ตั้นเจียงสือนายข้าพเจ้าเตรียมไพร่พลไว้พร้อมจะตีเอาเมืองเอี้ยงจิวไปขึ้นแก่ฮองละแต่ยังไม่ได้โอกาส อำนาจของขุนนางในเมืองมกจิวสั่งบังคับไปจึงไม่ได้ยกเข้าตี ประการหนึ่งถ้ากองทัพซ้องกั๋งยกมาถึงแล้ว ตั้นเจียงสือจะเตรียมเสบียงไว้คอยรับ ลีซือเสียงมีหนังสือมาแจ้งความส่งตัวข้าพเจ้าให้ฮองเหมาผู้เป็นน้องฮองละ ซึ่งเป็นที่ซำไต้อ๋องเจ้าเมืองโซวจิว ฮองเหมาได้แจ้งมีความยินดีจึงมีหนังสือตราตั้งมาให้เอียบกุ้ยที่ท่านฆ่าเสียนี้ถือมา ถ้าตั้นเจียงสือตีเมืองเอี้ยงจิวได้แล้ว ก็ให้ตั้งตั้นเจียงสือเป็นผู้ว่าราชการเมืองเอี้ยงจิวให้ธงยี่ห้อสำหรับทัพมาสามร้อยคัน เสื้อปักเป็นดวงตราสำหรับไพร่พลนั้นพันหนึ่ง เพื่อจะให้รู้จักตัวว่าเป็นข้าอยู่ในฮองละ อนึ่งฮองเหมาได้ทราบความว่ากองทัพเมืองตังเกียจะยกมาทำศึกจึงสั่งให้ตั้นเจียงสือเตรียมเสบียงไว้ห้าหมื่นถัง จัดเรือไว้สามร้อยลำสำหรับจะได้จับจ่ายใช้สอย เพื่อทำศึกกับพวกเมืองตังเกียเป็นความสัตย์จริงเช่นนี้ ถ้าท่านไม่เชื่อจงดูตราตั้งธงเสื้อซึ่งอยู่ในเรือนี้เถิด
เตียสุนจึงถามว่า ตั้นเจียงสือนายเจ้านั้นมีม้าและไพร่พลประมาณเท่าใดจึงจะคิดอ่านเป็นเจ้าเมือง โงวเส็งบอกว่า นายข้าพเจ้ามีไพร่หลายพันม้าประมาณร้อยเศษ เตียสุนได้ฟังจะแจ้งสิ้นสงสัยมีความยินดี จึงตรึกตรองว่าถ้าเราไม่ฆ่าโงวเส็งเสียความก็จะแพร่งพรายรู้ไปถึงตั้นเจียงสือและลีซือเสียง ถ้าเราฆ่าเสียความจึงจะลับคิดแล้วเอากระบี่ตัดคอโงวเส็งขาดเอาศพและศีรษะโยนลงน้ำ เตียสุนก็แจวเรือนั้นแวะเข้ารับชาจินที่โรงยายแก่เล่าความให้ฟังทุกประการ ชาจินได้แจ้งมีความยินดีจึงช่วยกันแจวเรือข้ามกลับมายังแขวงเมืองเอี้ยงจิว เตียสุน ชาจินขนเอาธงและเสื้อขึ้นกองไว้บนฝั่งเอาศิลาถ่วงเรือจมไว้แล้วช่วยกันหาบเอาธงและเสื้อเดินมาตามทางประมาณห้าลี้ แลเห็นค่ายซ้องกั๋งจึงรีบเดินมาพักหนึ่งก็ถึงค่าย วางหาบลงไว้แล้วเข้าไปคำนับซ้องกั๋งเอาหนังสือตราตั้งส่งให้ แจ้งความตามโงวเส็งให้การและได้เสื้อและธงมานั้นให้ทราบ
ซ้องกั๋งยังมิได้ตอบประการใด โงวหยงจึงพูดว่าน้องเราไปสืบข่าวได้ความมาแม่นยำและได้ของสำคัญมาด้วยเช่นนี้ลัดนิ้วมือเดียวเมืองยุ่นจิวก็จะแตก ซ้องกั๋งถามว่าท่านซินแสเห็นอุบายอย่างไรหรือจึงได้พูดเช่นนี้เล่า โงวหยงตอบว่า ข้าพเจ้าคิดจะกำจัดตั้นเจียงสือเสียก่อนแล้วจึงจะยกข้ามไปตีเมืองยุ่นจิว ซ้องกั๋งก็เห็นชอบ ให้โงวหยงจัดแจงไปตามความคิด โงวหยงจึงให้เอียนเช็งแต่งตัวแปลงเป็นพวกเมืองโซวจิว เกยเตียน เกยโปแต่งตัวเป็นทหารคู่เคียงแล้วให้ทหารเอกสิบหกนายตามไปข้างหลังแม้นมีเหตุภัยจะได้ช่วยแก้ไขทัน โงวหยงจึงเอาหนังสือตรายี่ห้อของฮองเหมาที่เตียสุนได้มานั้นมอบให้เอียนเช็ง การซึ่งจะพูดจาล่อลวงตั้นเจียงสือให้ลุ่มหลงในกลอุบายอย่างไร โงวหยงก็สั่งสอนไปทุกประการ เอียนเช็ง เกยเตียน เกยโปและนายทหารสิบหกคนคำนับลาออกมาเตรียมตัวพร้อมแล้ว พากันเข้าไปในเมืองเอี้ยงจิวตรงไปบ้านตั้นเจียงสือ
ฝ่ายตั้นเจียงสือตั้งแต่ใช้โงวเส็งไปเมืองยุ่นจิวแล้วจึงจัดเสบียงห้าหมื่นถังบรรทุกเรือไว้สามร้อยสำ ให้คนใช้ถอยไปจอดซุ่มอยู่ในคลองเล็กคอยท่าโงวเส็งกลับมา จึงจะคุมเสบียงข้ามไปส่ง ณ เมืองยุ่นจิว แต่คอยโงวเส็งอยู่หลายเวลาก็ยังหากลับมาไม่ พอคนใช้เข้ามาแจ้งความว่าขุนนางมาหา ตั้นเจียงสือจึงให้คนใช้กลับออกมาเชิญเข้าไปข้างใน เอียนเช็ง เกยเตียน เกยโปก็เข้าไปทั้งสองต่างคำนับกันตามธรรมเนียม ตั้นเจียงสือจึงเชิญให้เอียนเช็งนั่งที่สมควร เกยเตียน เกยโประวังอยู่
ตั้นเจียงสือจึงถามว่า ท่านเป็นขุนนางอยู่เมืองไหน มาหาข้าพเจ้าด้วยกิจธุระสิ่งใด เอียนเช็งบอกว่าข้าพเจ้าชื่อเอียบกุ้ยเป็นขุนนางอยู่ในฮองเหมาผู้เป็นน้องซำไต้อ๋องครองเมืองโซวจิว ซำไต้อ๋องให้เชิญตราตั้งกับเสื้อและธงสำหรับมาให้แก่ท่าน ข้าพเจ้ากับโงวเส็งพากันมาถึงเมืองยุ่นจิว โงวเส็งป่วยหนักลงมาหาได้ไม่ ซินแสรักษาตัวอยู่ ณ เมืองยุ่นจิว ครั้นข้าพเจ้าจะรอท่าโงวเส็งหายป่วยการจะช้าไปจึงได้รับเชิญตรามาตั้งให้ท่านเป็นผู้ว่าราชการเมืองเอียงจิวก่อน อนึ่งลีซือเสียงผู้ว่าราชการเมืองยุ่นจิวสั่งความว่า เสบียงและเรือนั้นถ้าเตรียมพร้อมแล้วให้รีบคุมข้ามไปส่งโดยเร็ว พูดแล้วเอาหนังสือตราตั้งส่งให้ ตั้นเจียงสือคำนับรับตราตั้งด้วยยินดีมิได้มีความสงสัย จึงเรียกตั้นเอียะ ตั้นเกียง ออกมาคำนับข้าหลวง แล้วก็สั่งให้คนใช้ยกโต๊ะและสุรามาเลี้ยง ตั้นเจียงสือ เอียนเช็ง เกยเตียน เกยโป ตั้นเอียะ ตั้นเกียงก็เข้านั่งกินโต๊ะเป็นลำดับ ตั้นเอียะ ตั้นเกียงก็รินสุราคำนับส่งให้บิดา เอียนเช็งจึงพูดว่าข้าพเจ้าจะขอรินสุราคำนับท่านทั้งปวงบ้าง จึงหยิบเอาขวดสุรามาแล้วลอบเอายาพิษใส่ลงในขวดรินสุราลงในจอกแสร้งอมเข้าไปหน่อยหนึ่ง พอหายสงสัยแล้วคำนับส่งให้ตั้นเจียงสือ ตั้นเอียะ ตั้นเกียงและคนใช้ข้างซ้ายขวาดื่ม คนเหล่านั้นก็เมาล้มลงสิ้นสติไม่สมปฤดี เกยเตียน เกยโปก็เอาเพลิงจุดเผาบ้านขึ้น คนในบ้านพากันตื่นตกใจเป็นอลหม่าน นายทหารสิบคนซึ่งอยู่ข้างนอกเข้าไล่ฆ่าฟันคนใช้และไพร่พลของตั้นเจียงสือตายสิ้น เกยเตียน เกยโปก็ตัดเอาศีรษะตั้นเจียงสือ ตั้นเอียะ ตั้นเกียงหิ้วมา เอียนเช็งจึงให้จูตง ซกเถียว เตียแช ฮวนสุน ลีตง จิวทองไปเที่ยวค้นหาเรือเสบียงว่าจอดซุ่มอยู่ที่ไหน นายทหารหกคนรีบมาเห็นคนใช้ของตั้นเจียงสือวิ่งหนีไปสองคนจึงไล่ตามจับตัวได้มาถามชายสองคนนั้นก็แจ้งความไปตามจริงและนำนายทหารทั้งหกไปที่เรือเสบียงจอดอยู่นั้น นายทหารทั้งหกก็มาแจ้งความแก่โงวหยงให้ทราบ โงวหยงได้แจ้งมีความยินดีจึงสั่งทหารให้ถอยเรือเสบียงมาทั้งสามร้อยลำ แล้วขนเครื่องศัสตราวุธบรรจุไว้ในท้องเรือบนปากเรือนั้นเอากระสอบเสบียงบรรทุกรายไว้ เอาทหารซุ่มไปสามหมื่น พลกรรเชียงพันหนึ่งนั้นให้สวมเสื้อตราของฮองเหมาเอาธงสัญญายี่ห้อฮองเหมา ซำไต้อ๋องปักประจำลำละคนแล้วแบ่งเรือสามร้อยลำออกเป็นสองกอง กองละร้อยห้าสิบลำ ให้มกหองแปลงตัวเป็นตั้นเอียะนายกอง หังชอง ลีกุน เปาหยก สิย้ง เอียหลิม โตวเซียน ซองบาน โจวเอี๋ยน โจวหยุน เจียะย้ง สิบคนเป็นทหารคุมเรือเสบียงกองหนึ่ง ให้ลี้จุนแปลงตัวเป็นตั้นเกียนนายกอง ทองอุย ทองเม้ง ขงเม่ง ขงเหลียง ลี้ลิบ ลิหุน แต้เทียนซิว เอียวจงอ๋วง แป๊ะสิน ซิอินเป็นทหารคุมเรือเสบียงกองหนึ่ง การอุบายซึ่งจะพูดจาล่อลวงชาวเมืองยุ่นจิวนั้น โงวหยงก็สั่งสอนให้ทุกประการ และกองทัพหนุนอีกสองกองนั้นให้เตียสุน เชาเจีย โตวเฮง เก็งอ๋อง เต็งติดซุน ตังซิหลงหกนายคุมทหารพันหนึ่งเป็นทัพหน้าที่สองข้างซ้าย ให้เตียหวย โฮวเกียน ทึงหลง เจียวเท้ง เม่งคง เตียเก็งยก หกนายคุมทหารพันหนึ่งเป็นทัพหน้าที่สองข้างขวา ให้ซือจิน ลุยเหง เอียหยง เล่าถัง ซัวเค่ง เตียแช ลีขุย เกียเตียน เกยโป ชาจินสิบนายคุมทหารสองพันเป็นทัพหนุน ครั้นได้เวลาฤกษ์ดี ซ้องกั๋งก็ให้ยกกองทัพข้ามแม่น้ำซือจุยไปโดยลำดับ ครั้นกองทัพสามกองยกข้ามไปแล้วซ้องกั๋งจึงสั่งอวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดให้เอาม้าและเครื่องศัสตราวุธลงบรรทุกเรือพร้อมจัดเป็นหมวดเป็นกองไว้คอยรอฟังอยู่ที่หน้าเมืองเอี้ยงจิว
ฝ่ายทหารม้าใช้ที่ตรวจตราตระเวนอยู่ริมฝั่งแลเห็นเรือประมาณสามร้อยลำมีธงยี่ห้อซำไต้อ๋องปักไว้เป็นสำคัญก็เข้าใจว่าเรือบรรทุกเสบียงมาส่ง จึงเข้าไปแจ้งความแก่ลือคูมิดผู้ว่าราชการเมืองยุ่นจิวให้ทราบ ลือคูมิดได้ทราบก็มีความยินดีจึงคุมทหารเอกสิบสองนายกับไพร่พลพอสมควรไปคอยท่าอยู่ริมน้ำ
ฝ่ายลี้จุน มกหองคุมเรือเสบียงมาถึงจึงให้จอดเรือเทียบท่า ลี้จุน มกหองก็ออกไปคำนับหน้าเรือแล้วจะพากันขึ้นฝั่ง ทหารของลือคูมิดร้องตวาดว่าพวกที่คุมเสบียงนั้นอย่าเพิ่งขึ้นมาแล้วถามว่าพวกนี้ชื่อไรพากันมาแต่เมืองไหนจะคุมเสบียงไปให้ผู้ใดจงบอกให้แจ้งก่อน มกหองตอบว่าข้าพเจ้าแซ่ตั้นชื่อเอียะ น้องคนนี้ชื่อเกียง บิดาชื่อตั้นเจียงสือใช้ให้คุมเรือสามร้อยลำบรรทุกเสบียงห้าหมื่นถังมาคำนับท่านผู้ว่าราชการเมืองยุ่นจิว ทหารผู้หนึ่งจึงถามว่านายเราได้ใช้ให้เอียบกุ้ยเชิญตราตั้งและนำสิ่งของให้บิดาแล้วก็ป่วยเป็นลมวิงเวียนจะลุกนั่งให้อาเจียนมามิได้ บิดาข้าพเจ้าให้ซินแสพยาบาลอยู่ที่บ้าน มกหอง ลี้จุนก็เอาหนังสือส่งเจ้าพนักงานนายทหารมีชื่อยี่สิบคนก็ตามขึ้นไปด้วย ทหารของลือคูมิดจึงร้องห้ามว่า ให้ตั้นเอียะ ตั้นเกียงเข้ามาแต่สองคน นอกนั้นอย่าเข้ามาในวงล้อม จงพักอยู่ข้างนอกก่อน มกหอง ลี้จุนจึงเข้าไปคุกเข่าคำนับ เจ้าพนักงานก็รับเอาหนังสือมาส่งให้ ลือคูมิดรับมาอ่านแจ้งความแล้วถามว่าเหตุใดบิดาเจ้าจึงมิได้มา
มกหอง ลี้จุนตอบว่า ซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งค่ายอยู่หน้าเมือง ครั้นบิดาจะมาคำนับท่านก็เป็นห่วงด้วยบ้านเรือนและครอบครัวกลัวจะเป็นอันตราย ลือคูมิดถามว่า เจ้าทั้งสองได้ฝึกหัดเพลงอาวุธไว้ชำนิชำนาญหรือไม่ อนึ่งบิดาและตัวเจ้าทั้งสองนี้ยังมีใจสัตย์ซื่อต่อเจ้านายของเราโดยสุจริตแน่แล้วหรือ มกหอง ลี้จุนตอบว่า บิดาและข้าพเจ้าตั้งใจสามิภักดิ์ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณในไต้อ๋องทั้งสองโดยสุจริตมิได้คิดประทุษร้ายให้ขุ่นเคือง บิดาได้ปรึกษาข้าพเจ้าทั้งสองว่า จะไปทำสัตย์ ณ เมืองโซวจิวหรือเมืองมกจิวให้ไต้อ๋องทั้งสองเห็นความสุจริต พอกองทัพซ้องกั๋งยกมาถึงจึงยังหาได้ไปไม่ อนึ่งเพลงอาวุธและการกระบวนศึกนั้น ข้าพเจ้าได้ฝึกหัดร่ำเรียนไว้ชำนาญ ขออาสาทำราชการอยู่ด้วยท่านกว่าจะสิ้นชีวิต ลือคูมิดจึงว่าเราพิเคราะห์ดูทหารในเรือของเจ้าล้วนแต่ท่วงทีล่ำสันแข็งแรงจะวางใจลงเป็นหนึ่งแน่ยังไม่ได้ จะขอค้นดูในเรือให้สิ้นสงสัยเสียก่อน ถ้าไม่มีสิ่งของต้องห้ามอยู่ในเรือเราจึงจะเชื่อถือ
ขณะนั้นทหารม้าใช้เข้ามาแจ้งความว่าขุนนางเมืองมกจิวถือหนังสือไต้อ๋องฮองละมาถึง บัดนี้ยังพักอยู่ข้างนอกเมืองทิศใต้ ลือคูมิดได้แจ้งจึงสั่งทหารเหล่านั้นว่าอย่าให้คนในเรือเสบียงขึ้นมาบนฝั่ง ลือคูมิดก็พามกหอง ลี้จุนขึ้นม้ามารับข้าหลวง ปังฮี้ผู้ถือหนังสือกับลือคูมิดนั้นต่างคนคำนับกันตามธรรมเนียม แล้วปังฮี้กระซิบบอกว่าโหรทำนายว่าเคราะห์ชาตาเมืองในแผ่นดินเจ้านายของเรานั้นร้ายแทบถึงขาด จะมีข้าศึกศัตรูในตังปักคือทิศเหนือมาเบียดเบียนบ้านเมืองจะเกิดจลาจล ไต้อ๋องได้ทราบก็วิตกจึงมีหนังสือมาถึงท่านให้แต่งทหารออกตรวจตระเวนในลำน้ำจงกวดขัน อย่าให้เรือข้าศึกล่วงเข้ามาในเขตแดนได้ ลือคูมิดคำนับรับมาอ่านแจ้งความแล้วเชิญปังฮี้ไปหน้าเมือง
ขณะนั้นข้าหลวงเมืองโซวจิวถือหนังสือฮองเหมาซำไต้อ๋องมาถึง ลือคูมิดก็ไปต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควร ข้าหลวงก็เอาหนังสือส่งให้ลือคูมิดคำนับรับหนังสือมาอ่านใจความต้องกันกับหนังสือเมืองมกจิว ลือคูมิดก็วิตกเป็นอันมาก จึงสั่งทหารม้าใช้ไปบอกทหารที่อยู่รักษาเมืองด้านเหนือริมน้ำว่าคนในเรือเสบียงนั้นอย่าให้ขึ้นมาบนฝั่งเป็นอันขาด แล้วแต่งโต๊ะและสุราเลี้ยงพวกข้าหลวงทั้งสองเมือง
ฝ่ายเตียหวย เตียสุนกองทัพหน้าที่สองคุมทหารมาถึงริมฝั่งเห็นทหารในเรือเสบียงไม่พากันขึ้นไปมีความโกรธนัก จึงให้พลแจวเทียบเรือเข้าริมฝั่งต้อนทหารพลรบให้ยกขึ้นบก เตียหวย เตียสุนก็ขึ้นม้าถืออาวุธตามขึ้นไป ทหารเมืองย่นจิวซึ่งตั้งกองรักษาอยู่ชายฝั่งห้ามปรามก็มิฟัง ทหารเอกยี่สิบนายที่มาในเรือเสบียงเห็นดังนั้นก็เรียกทหารในเรือขึ้นมาพร้อมแล้วพากันเข้าฆ่าฟันทหารเมืองย่นจิวเป็นอลหม่าน ซิมกังขับม้าตรงเข้ารบกับซือจิน พัวบุนเต๊กก็ขับม้าเข้ารบกับเตียหวยเป็นสามารถ แต่ต่อสู้กันอยู่สิบห้าเพลง ทหารเมืองยุ่นจิวสองนายนั้นเสียที ทหารซ้องกั๋งฆ่าทหารเมืองยุ่นจิวตายในที่รบ แล้วคุมทหารไล่ฆ่าฟันทหารเมืองยุ่นจิวไปจนหน้าเมือง เมื่อลือคูมิดกับข้าหลวงกินโต๊ะเสพสุราเมาเพลิดเพลินอยู่ มกหอง ลี้จุนก็พากันเลี่ยงหนีเข้าในเมือง พอได้ยินเสียงม้าล่อและประทัดก็เข้าใจว่าพวกที่เรือยกตีเข้ามาจึงเอาเพลิงจุดโรงเรือนราษฎรไหม้ขึ้นหลายแห่ง ทหารซ้องกั๋งก็โห่ร้องคุมกันเป็นหมู่หมวดแยกเข้าไปในเมืองบ้าง ตรงเข้ารบทหารที่รักษาลือคูมิดบ้าง ลือคูมิดเห็นดังนั้นก็ตกใจแลหาตั้นเอียะ ตั้นเกียงก็ไม่เห็นอยู่ในที่ประชุมจะพากันเข้าในเมืองก็ไม่ได้ ประตูเมืองนั้นปิดมั่นคง ทหารซ้องกั๋งยิ่งหนุนแน่นรุกเข้ามาใกล้ ลือคูมิดมีความเสียใจสิ้นสติไม่คิดอ่านจะต่อสู้จึงขึ้นม้าพาทหารหนีไปทางเมืองตันเอียงกุ้ย ทหารซ้องกั๋งไล่ติดตามไปประมาณสิบลี้
ฝ่ายทหารซ้องกั๋งที่เข้าเมืองได้แล้วปิดประตูเมืองให้ทหารรักษาหน้าที่ไว้ทั้งสี่ด้าน พวกขุนนางนายทหารในเมืองยุ่นจิวก็คุมทหารออกต่อรบเป็นหมู่ ๆ ทหารเมืองยุ่นจิวและทหารซ้องกั๋งต่างฆ่าฟันกันล้มตายทั้งสองข้าง พอกองทัพพวกซ้องกั๋งที่สามยกหนุนมาช่วย ทหารในเมืองจึงได้แตกกระจายออกไป ทหารซ้องกั๋งไล่ฆ่าฟันทหารเมืองยุ่นจิวตายลงเป็นอันมาก ที่เหลือตายไม่อาจหนีไปได้ พากันคุกเข่าคำนับทั้งสิ้น นายทหารก็มาประชุมพร้อมผู้ว่าราชการเมืองกวยจิวซึ่งอยู่ในลำน้ำแยกคนละฟากข้างตะวันออกเมืองยุ่นจิวนั้น ครั้นทราบว่าเมืองยุ่นจิวเกิดศึกจึงให้ขุนนางกรมการคุมทหารพันหนึ่งยกข้ามน้ำมาช่วย พอกองทัพซ้องกั๋งยกข้ามแม่น้ำซือจุยมาถึงปะทะกันที่เชิงกำแพงเมืองยุ่นจิวด้านเหนือ ซ้องกั๋งให้ทหารแยกเป็นปีกกาตีประดาโอบบรรจบวงล้อมทหารเมืองกวยจิวไว้ได้ทั้งกองทัพ แล้วก็ขับทหารเข้าฆ่าฟันทหารเมืองกวยจิวตายประมาณแปดร้อยเก้าร้อยคนที่หนีไปได้สักร้อยเศษ ซ้องกั๋งก็โบกธงสัญญาให้เดินทัพมาถึงประตูเมือง
ฝ่ายนายทหารที่ประชุมกันอยู่ในเมืองยุ่นจิวทราบว่าซ้องกั๋งมาถึงจึงพากันเปิดประตูเข้าไปในเมืองแจ้งความตามซึ่งได้ชัยชนะให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีสรรเสริญสติปัญญาโงวหยงและนายทหารทั้งปวง แล้วให้ตรวจดูทหารเอกโทจะครบจำนวนหรือไม่ เจ้าพนักงานก็มาตรวจตามสั่งขาดไปสี่นาย คือ ซองบาน เจียวเท้ง เอียวจงอ๋วง บู๊เหม็ง ซ้องกั๋งจึงสั่งทหารให้ทหารเที่ยวสืบถามได้ความว่านายทหารทั้งสี่ตายในที่รบพบศพอยู่ในเมือง ซ้องกั๋งแจ้งว่านายทหารทั้งสี่ตายมีความโศกเศร้าร้องไห้รำพันถึงความหลังเป็นอันมาก โงวหยงจึงพูดว่าธรรมดาคนที่เกิดมาแล้วมีความตายเป็นธรรมดา ท่านจะร้องไห้รักอยู่นั้นใช่ว่าทหารทั้งสี่จะคืนเป็นมาก็หามิได้ ถ้ามีความเมตตาแก่ผู้ตายแล้วจงคิดอ่านทำการศพให้สมควรเถิด
ซ้องกั๋งตอบว่าความที่ท่านว่านั้นถูกต้องแล้ว แต่เราเสียใจอาลัยถึงความหลังครั้งอยู่เขาเนียซัวเปาะพี่น้องทั้งร้อยแปดคนอยู่ด้วยกันพรักพร้อมจะมีทุกข์สุขและไปมาข้างไหนก็ได้ปรึกษาหารือกันเปรียบเหมือนเงาอันปรากฏอยู่กับกาย อนึ่งกิมไต้เกียน หองโพวตวนนั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็เอาตัวไว้ใช้ในราชการ กงซุนสินก็ไปอยู่ปฏิบัติอาจารย์และมารดา พี่น้องของเราขาดหน้าไปหลายคนเรามีความเสียใจอาลัยมากนัก
โงวหยงพูดว่าอาจารย์ฬ่อจินหยินเขียนคำโคลงทำนายไว้ว่าถึงเวลาฤดูร้อนพี่น้องจะพลัดพรากจากกันเหมือนฝูงนก และในครั้งนี้ก็ไปทำการสมด้วยคำทำนาย ซึ่งน้องของท่านจากกันและตายไปนั้นจะโศกเศร้าทำไมไม่ต้องการ ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยงว่าดังนั้นค่อยคลายโศกจึงสั่งทหารให้เอาตัวโต๊ะบวนลี้ ฮั่วถำ ทหารเมืองยุ่นจิวที่จับไว้ได้นั้นไปตัดศีรษะแหวะตับและหัวใจมาเซ่นศพนายทหารทั้งสี่เสร็จให้เอาศพไปฝังไว้นอกกำแพงเมืองทิศตะวันตกแล้วซ้องกั๋งก็พักกองทัพอยู่ในเมืองยุ่นจิว
ฝ่ายลือคูมิดกับทหารเอกหกนายพากันหนีเข้าไปอยู่ในเมืองตันเอียงกุ้ย จึงแต่งหนังสือบอกข้อความซึ่งเสียเมืองและขอกองทัพยกมาช่วยตีเอาเมืองยุ่นจิวนั้นเข้าไปถึงซำไต้อ๋อง ณ เมืองโซวจิว ซำไต้อ๋องได้แจ้งมีความโกรธและวิตกเป็นอันมาก จึงสั่งเหี่ยเจ่งคุมทหารและไพร่พลมาบรรจบกองทัพของลือคูมิด ณ เมืองตันเอียงกุ้ย เหี่ยเจ่งคำนับลามาเตรียมไพร่พลเครื่องศัสตราวุธและเสบียงอาหาร ครั้นได้ฤกษ์ก็ยกกองทัพออกจากเมืองโซวจิวรีบมาถึงเมืองตันเอียงกุ้ย ลือคูมิดได้แจ้งว่าเหี่ยเจ่งยกกองทัพมาก็มีความยินดี จึงออกไปต้อนรับคำนับกันตามธรรมเนียม เหี่ยเจ่งกับทหารก็พากันเข้าพักอยู่ในเมือง
เหี่ยเจ่งจึงพูดว่า ซำไต้อ๋องให้เรายกกองทัพมากำจัดซ้องกั๋งครั้งนี้เราคิดว่าจะตีเอาเมืองยุ่นจิวคืนให้จงได้ ท่านรักษาเมืองตันเอียงกุ้ยไว้ให้มั่นคง เวลาพรุ่งนี้เราจะยกทหารไปตีท่านจะเห็นประการใด ลือคูมิดตอบว่าท่านคิดอ่านการศึกอย่างนี้ชอบแล้ว เราจะรักษาเมืองไว้มิให้เป็นอันตราย ครั้นเวลารุ่งเช้าเหี่ยเจ่งจัดทหารเป็นกระบวนพร้อมแล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองมาตามทาง
ฝ่ายทหารกองสอดแนมได้ทราบว่าลือคูมิดหนีไปอยู่เมืองตันเอียงกุ้ยจึงรีบมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งจึงสั่ง กวนเส็ง ฉินเหม็ง อูเอียนเจียก ตังเผ็ง ฮวยหยง ซือเหล็ง จูตง ลุยเหง ซกเถียว เอียจี้คุมไพร่พลห้าพันยกไปตีเมืองตันเอียงกุ้ย นายทหารทั้งสิบคำนับลามาเตรียมไพร่พลพร้อมแล้วรีบยกไปตามสั่ง พบกองทัพเหี่ยเจ่งที่กลางทางพอทหารปะทะกัน เหี่ยเจ่งเห็นดังนั้นก็พาทหารเอกหกนายขึ้นม้ามาหน้าทหาร กวนเส็งก็ขับม้าเข้ารบกับเหี่ยเจ่งเป็นสามารถ ทหารซ้องกั๋งอีกเก้านายก็ขับม้าไล่ฆ่าฟันทหารกังหนำล้มตายเป็นอันมาก
๑๑๒
แต่กวนเส็งรบกับเหี่ยเจ่งได้ประมาณสามสิบเพลง เหี่ยเจ่งเสียที กวนเส็งเอาง้าวฟันถูกกลางตัวขาดสองท่อน ทหารเหล่านั้นเห็นนายตายก็พากันแตกหนีไป ทหารซ้องกั๋งติดตามไล่ฆ่าฟันทหารกังหนำไปถึงหน้าเมืองตันเอียงกุ้ย
ฝ่ายลือคูมิดซึ่งรักษาเมืองเห็นดังนั้นจึงคิดว่าไพร่พลซึ่งอยู่รักษาเมืองนั้นเบาบางนัก จะเกณฑ์กันขึ้นรักษาหน้าที่ก็ไม่รอบกำแพงที่ไหนจะตั้งมั่นรับข้าศึกได้ จำจะต้องทิ้งเปลือกเมืองให้ คิดแล้วจึงบอกผู้ว่าราชการให้กวาดครอบครัวทั้งปวงมาประชุมพร้อมแล้ว เปิดประตูหลังเมืองพากันรีบหนีไปยังเมืองเซียงจิว
ฝ่ายทหารซ้องกั๋งสิบนายพากันไล่ฆ่าฟันทหารกังหนำถึงหน้าเมืองตันเอียงกุ้ย แลดูตามเชิงเทินช่องเสมาไม่เห็นมีไพร่พลรักษาหน้าที่นึกสงสัยจึงให้ทหารพังประตูเมืองทลายลง นายทหารทั้งสิบก็ขับม้านำหน้าทหารเข้าไปในเมืองไม่เห็นผู้คน แลเห็นประตูหลังเมืองเปิดอยู่ก็เข้าใจว่าลือคูมิดพาราษฎรชาวเมืองอพยพหนีไป จึงสั่งให้ทหารม้าใช้ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดี จึงแบ่งทหารให้อยู่รักษาเมืองยุ่นจิวพอสมควร ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีก็ยกกองทัพมายังเมืองตันเอียงกุ้ย นายทหารทั้งสิบก็ออกมาต้อนรับนำกองทัพเข้าไปในเมือง
ซ้องกั๋งจึงปรึกษากับโลวจุนหงีว่า เรามาทำศึกในประเทศกังหนำครั้งนี้ จะช้ามือเหมือนทำศึกในประเทศอื่นนั้นไม่ได้ต้องรีบรัดตีเสียโดยเร็ว จะแบ่งทหารเป็นสองกองให้ท่านยกแยกไปตีเมืองซวนจิว เมืองฮูจิว เราก็จะยกทหารแยกไปกองหนึ่งท่านจะเห็นประการใด โลวจุนหงีตอบว่าการสิ่งใดที่ท่านจะจัดแจงใช้สอยนั้น ข้าพเจ้าไม่ขัดขืน จะอาสาสนองคุณไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต ซ้องกั๋งจึงแบ่งทหารเป็นสองกอง กองที่จะไปกับโลวจุนหงีนั้น จูบู๊เป็นที่ปรึกษา ทหารเอกทหารโทนั้นคือลิมชอง ชาจิน ตังเผ็ง อูเอียนเจียก ซกเถียว มกหอง เอียหยง ลุยเหง เกยเตียน เกยโป เตียเช็ง เล่าถัง มิเกียง ชุยเอียะ เอียนเช็ง ตันเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก ซือจิน ลือฮวง กวยเส็ง เต็งฮุย อาวเผ็ง ลีตง จิวทอง ตันตัด เอียชุน สิย้ง โตวเซียน มกชุน โจวเอี๋ยน โจวยุน ลี้ลิบ ลิหุน จุกุ้ย เจียะย้ง เตียแช ซึงซิน นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนีย นางโฮ้วซาเหนีย นางเก็งเอ็งกุนจู๊ แต้เทียนซิว ทึงหลง เชาเจีย แป๊ะสิน เก็งอ๋อง เต็งติดซุน เฮงเต็งลัก ซิเซียน ตันหลุย ต้วนจินหยิน งีซ้อง หงีกงโพ้ ซึงเจียว ซึงงัก รวมทหารเอกสิบเจ็ดนาย ทหารโทสี่สิบสี่คนและไพร่พลสามหมื่นคนเป็นทัพใหญ่กองหนึ่ง ส่วนอีกทัพกองหนึ่งนั้น ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพ โงวหยงเป็นที่ปรึกษา ทหารเอกทหารโทนั้น ลิเอง กวนเส็ง ฮวยหยง ฉินเหม็ง ซือเหล็ง จูตง ลูตีซิม บู๊สง เจียงซือ ลีขุย ไตจง ทั่งเปียน บุนตงหยง อึงซิน ซึงลิบ เชียซือบุ๋น ฮั่นทอ เผ็งกี ฮวยสุย ซัวเค่ง เอียนสุน หังชอง ลีกุน เปาหยก โตวเฮง ขงเม่ง ขงเหลียง เลงจิ้น ชัวฮก เบ๊หลิน ตวนเก็งจู๊ โฮวเกียน เจียวเก็ง อันเตาฉวน หยกเปาสี ซวนจั่น พวยซวง หลีตัด พัวเส็ง พัวซอก ซอกเหียน ตังซิหลง เล่งง่วนกวน เตียเก็ง ยกเจีย ยกเง็ก รวมทหารเอกสิบห้านาย ทหารโทสามสิบเก้าและไพร่พลสามหมื่นและทัพเรือนั้นลี้จุน ทองอุย ทองเม้ง เม่งคง อวนเซียวยี อวนเซียวเหงาคุมเรือร้อยลำบรรจุทหารห้าพันให้เจียสิว อวนเซียวชิดเป็นผู้นำทัพเรือไปตีบ้านและด่านรายทางในลำแม่น้ำ ครั้นจัดกองทัพเสร็จแล้วถึงเวลาฤกษ์ดีแม่ทัพนายกองก็ยกแยกกันไป
ฝ่ายลือคูมิดกับทหารพากันหนีมาถึงเมืองเซียงจิว จี้จินเผ็งผู้ว่าราชการต้อนรับเชิญให้นั่งที่สมควรแล้ว ลือคูมิดจึงเล่าความตามซึ่งเสียทีด้วยอุบายข้าศึกและเสียเมืองนั้นให้แจ้งทุกประการ จี้จินเผ็งพูดว่าตัวท่านครั้งนี้เสียบ้านเมืองถึงแก่อับจน จงยับยั้งอยู่ด้วยข้าพเจ้า ๆ จะทำนุบำรุงให้เป็นสุขสบายเหมือนอยู่ในบ้านเมืองของท่าน อนึ่งการศึกนั้นท่านอย่าวิตกเลย ถ้าซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึงเมืองเมื่อใด ข้าพเจ้าจะคุมทหารไปจับตัวซ้องกั๋งแก้แค้นแทนท่านให้จงได้
ขณะเมื่อพูดกันอยู่นั้นทหารกองตระเวนเข้าไปแจ้งความว่า กองทัพซ้องกั๋งมาเกือบจะถึงเมืองแล้ว ลือคูมิด จี้จินเผ็งจึงคุมทหารเอกหกนายและไพร่พลหกพันออกไปยังกระบวนคอยท่าอยู่หน้าเมือง พอกองทัพซ้องกั๋งยกมาถึงแลเห็นกองทัพยังเตรียมคอยสู้รบ มีอักษรในธงออกชื่อและแซ่นามเมืองไว้ให้รู้ ซ้องกั๋งจึงโบกธงสัญญาหยุดกองทัพตั้งห่างกันประมาณสามลี้
จี้จินเผ็งขับม้ารำง้าวตรงขึ้นหน้าทัพร้องว่า ผู้ใดมีฝีมือจงมาต่อสู้กัน ซ้องกั๋งจึงให้กวนเส็งขับม้าเข้ารบได้สามเพลงยังมิได้เพลี่ยงพลํ้าทั้งสองฝ่าย เตียหงี ฮ่วมถิว เห็นจี้จินเผ็งฆ่าทหารซ้องกั๋งไม่ได้ก็มีความโกรธ จึงขับม้าเงื้ออาวุธตรงเข้ามาจะรุมรบ ซึงลิบ บุนตงหยงขับม้าถลันขึ้นไปสกัดทหารกังหนำไว้ ลือคูมิดจึงให้โควเต๋ง กิมจัดออกมาช่วย ฮั่นทอ เผ็งกีเห็นดังนั้นจึงขับม้าขึ้นไป กิมจัดเข้ารบกับฮั่นทอ โควเต๋งเข้ารบกับเผ็งกีได้ประมาณสามเพลง โควเต๋ง กิมจัดแสร้งทำอุบายชักม้าหนี ฮั่นทอ เผ็งกีก็ขับม้าไล่ตามใกล้จะทันฮั่นทอนั้นขับม้าผ่านหน้าเกาคอลิบทหารกังหนำไปมิได้ระวัง เกาคอลิบเห็นได้ทีจึงเอาเกาทัณฑ์ยิงไปถูกบ่าฮั่นทอตกจากม้านอนอยู่กับที่ เตียกึนหยินทหารกังหนำขับม้าตรงมาถึงเอาทวนแทงซํ้าถูกสีข้างฮั่นทอขาดใจตาย เผ็งกีเหลียวมาดู เห็นพี่น้องของตัวเสียทีชักม้ากลับมาหวังจะแก้หาทันไม่
เตียกึนหยิน โควเต๋ง กิมจัด เกาคอลิบก็ขับม้าเข้าล้อมไว้ เผ็งกีก็ขับม้าวนเวียนรบเป็นสามารถจนอ่อนกำลังพลั้งท่า เตียกึนหยินเอาทวนแทงถูกคอเผ็งกีตกม้าตาย ฉินเหม็ง กวนเส็งเห็นพี่น้องเป็นอันตรายมีความโกรธนักจึงแข็งข้อต่อสู้ด้วยกำลังโกรธ พอจี้จินเผ็งเสียทีกวนเส็งเอาง้าวฟันถูกคอขาดตกจากม้า แล้วไล่รบทหารกังหนำไปด้วยกำลังแรงเท้าถลำหลุมล้มลง กวนเส็งตกจากหลังม้าวิ่งหนีไป กวนเส็งเห็นม้าของจี้จินเผ็งนั้นยังยืนอยู่ใกล้ศพเจ้าของ กวนเส็งจึงวิ่งเข้าไปจะจับม้าขี่ยังหาทันได้ม้าไม่ พอเตียกึนหยิน เกาคอลิบขับม้าเข้าสกัดหน้าหลังไว้ ฉินเหม็ง เชียซือบุ๋น ซวนจั่นขับม้ารบแก้เอาตัวกวนเส็งออกมาได้ จึงพากันรีบหนีกลับไปหากองทัพใหญ่ ลือคูมิดก็ตีม้าล่อเรียกทหารกลับเข้าเมืองสั่งทหารให้ปิดประตูและขึ้นประจำรักษาหน้าที่ไว้โดยรอบ นายทหารซ้องกั๋งที่กลับมานั้นพากันเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งตามซึ่งเสียที และฮั่นทอ เผ็งกีตายในที่รบให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งเช่นนั้นก็มีความเสียใจอาลัยถึงฮั่นทอ เผ็งกีเป็นอันมากจึงพูดว่า เรายกกองทัพข้ามน้ำมาเหยียบแผ่นดินกังหนำเสียทหารพี่น้องถึงหกคน เวลาพรุ่งนี้เราจะยกกองทัพใหญ่ออกไปแก้แค้นให้จงได้แล้วก็สั่งทหารให้ทำธงขาวและจัดเครื่องเซ่นไว้พร้อม ถ้ายกกองทัพออกไปรบเมื่อใดก็ให้เอาธงและเครื่องเซ่นออกไปปักเตรียมไว้สำหรับจะได้เข็นศพพี่น้องที่ตาย
ครั้นเวลารุ่งเช้า ซ้องกั๋งจึงให้ลีขุยคุมทหารเดินเท้าถือโล่และกระบี่ห้าร้อยคน หังชอง ลีกุน เปาหยกขึ้นม้าเป็นผู้กำกับยกไปก่อน ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพใหญ่หนุนไปเป็นอันดับ ครั้นมาถึงหน้าเมืองเซียงจิวกองทัพลีขุยยกเข้าตั้งกระบวนอยู่ที่ใกล้คูเมือง กองทัพซ้องกั๋งตั้งห่างกำแพงไกลประมาณสามลี้ ลีขุยจึงให้ทหารไปท้ารบที่หน้าเชิงเทิน
ฝ่ายลือคูมิดแจ้งว่า จี้จินเผ็งเสียทีตายในที่รบมีความวิตกเสียใจ จึงคิดตรึกตรองว่าเราได้มีหนังสือบอกแจ้งความไปแก่ฮองละไต้อ๋องถึงสามฉบับก็ไม่เห็นยกกองทัพมาช่วยจะทำประการใดจึงได้กองทัพมาตีกระหนาบให้กองทัพซ้องกั๋งแตกไปได้
ขณะนั้นทหารเข้าไปแจ้งความว่า ลีขุยยกกองทัพมาท้ารบถึงหน้าเมือง ลือคูมิดได้แจ้งจึงว่าลีขุยนี้เป็นคนดุใจทมิฬอยู่เขาเนียซัวเปาะ เราจะต้องจัดทหารที่มีฝีมือเข้มแข็งออกต่อสู้ จึงให้เกาคอลิบ เตียกึนหยินคุมทหารยกออกจากเมือง ลีขุยเห็นดังนั้นก็ถือขวานเข้ารบกับเกาคอลิบ เปาหยกขับม้าเข้ารบกับเตียกึนหยินได้ประมาณห้าเพลง ทหารกังหนำเสียทีลีขุยก็เอาขวานตัดศีรษะเกาคอลิบขาด เปาหยกเอาง้าวฟันเตียกึนหยินตายเก็บเอาศีรษะไว้ ทหารกังหนำเห็นนายเป็นอันตรายก็ตกใจพาทันถอยหนีกลับเข้าเมือง ลีขุยกับทหารก็พากันไล่ติดตามไปถึงเชิงสัะพานข้ามคูเมือง ทหารที่รักษาหน้าที่ยิงเกาทัณฑ์พุ่งแหลนหลาวมาดังห่าฝน ลีขุยกับทหารไม่อาจข้ามสะพานไปได้ พากันถอยกลับมาถึงกองทัพใหญ่ ลีขุย เปาหยกก็นำศีรษะข้าศึกเข้าไปให้ซ้องกั๋ง ซ้องกั๋งเห็นได้ศีรษะข้าศึกมาก็มีความยินดีให้ยกธงขาวขึ้น เอาศีรษะข้าศึกไปเซ่นพี่น้องที่ตายไปนั้น เสร็จแล้วจึงเคลื่อนกองทัพเข้าตั้งค่ายประชิดล้อมเมืองไว้ให้เตรียมการที่จะปีนปล้นเมืองเป็นสามารถ
ฝ่ายลือคูมิดได้แจ้งว่าเสียทัพ นายทหารทั้งสองตายในที่รบก็มีความท้อใจ พอทหารบนหน้าที่มาแจ้งความว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาตั้งค่ายล้อมเมืองไว้ทั้งสามด้าน ลือคูมิดจึงถามนายทหารว่าผู้ใดจะอาสาออกไปตีค่ายซ้องกั๋งให้แตกได้บ้าง นายทหารทั้งปวงไม่อาจรับอาสาด้วยนึกครั้นคร้ามฝีมือลีขุยนัก ลือคูมิดเห็นทหารเหล่านั้นพากันนิ่งเสียเป็นความจนใจมิรู้ที่จะทำประการใด จึงพาทหารคนสนิทขึ้นไปดูบนหอรบแลเห็นกองทัพซ้องกั๋งประกอบด้วยกำลังสามประการ อนึ่งค่ายคูประตูหอรบก็หลายชั้นมั่นคงแข็งแรงเป็นภูมิคนมีสติปัญญาตกแต่ง ลือคูมิดจึงปรึกษาทหารคนสนิทเป็นความลับว่า ครั้นจะสู้รบกับกองทัพซ้องกั๋งก็เหลือกำลัง เราพากันหนีไปเจ้าจะเห็นประการใด ทหารคนสนิทตอบว่า การซึ่งจะหนีไปนั้นต้องตรึกตรองให้ตลอดเสียก่อน จะทำแต่โดยด่วนนั้นไม่ได้ ลือคูมิดเห็นการยังไม่ตกลงจึงพากันลงมาจากหอรบ
ฝ่ายกิมจัดซึ่งเป็นทหารเอกอยู่ในเมืองซวนจิวนั้นตั้งแต่ฮองละไต้เป็นใหญ่ในประเทศกังหนำก็มิได้ทำราชการอยู่ในฮองละ คิดแต่จะมาสามิภักดิ์ทำราชการอยู่ในพระเจ้าแผ่นดินซ้องยังหาช่องโอกาสมิได้ ต้องจำใจอยู่ในเมืองเซียงจิว ครั้นซ้องกั๋งยกกองทัพมาล้อมเมืองกิมจัดจึงไม่รับอาสาออกรบเพราะใจไม่สมัครแล้ว ก็หลีกเลี่ยงออกมาจากที่ประชุมตรงไปบ้านปรึกษาภรรยาว่า ซ้องกั๋งยกทัพมาล้อมเมืองได้ครั้งนี้แข็งแรง เราเห็นว่าเมืองเซียงจิวจะแตกเป็นแท้แล้วตัวเราและเจ้าก็คงตายด้วยคมอาวุธจะคิดผ่อนผันประการใดดี
นางซินเง็กลั้งจึงตอบว่า แต่ก่อนนั้นท่านก็คิดจะสามิภักดิ์แก่แผ่นดินซ้อง บัดนี้ได้ช่องสมความปรารถนาแล้ว จงคิดอ่านจับตัวลือคูมิดเอาไปส่งให้แม่ทัพเป็นความชอบเถิด ตัวท่านก็จะเข้าทำราชการได้โดยสะดวก กิมจัดตอบว่าเจ้าตรึกตรองต้องด้วยความคิดของเรา แต่ซึ่งจะให้จับตัวลือคูมิดมัดออกไปส่งนั้นเห็นยากนัก ด้วยทหารคู่ใจสี่คนคอยระวังรักษาอยู่มิได้ขาด อนึ่งโควเต๋งทหารเอกก็เป็นคนอริวิวาทบาดหมางกันอยู่ การซึ่งเจ้าคิดนั้นเห็นจะทำได้ยาก
นางซินเง็กลั้งว่า ท่านจะจับตัวลือคูมิดออกไปส่งไม่ได้แล้ว ข้าพเจ้าเห็นอุบายอย่างหนึ่งจะทำได้หรือไม่ กิมจัดถามว่า อุบายของเจ้าประการใดจงว่าไปเทิด ถ้าเห็นควรเราจะได้ทำตาม นางซินเง็กลั้งบอกว่า ท่านจงมีหนังสือว่ากล่าวอ่อนน้อมเป็นคำสุภาพผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงออกไปก่อนถ้าแม่ทัพแผ่นดินซ้องแจ้งความในหนังสือแล้วคงมีความยินดี ท่านจงรับอาสาลือคูมิดออกรบแสร้งอุบายทำหนีให้กองทัพซ้องกั๋งรุกไล่เข้ามาในเมือง การอย่างนี้ก็เป็นความชอบเหมือนกันท่านจะทำได้หรือไม่ กิมจัดได้แจ้งมีความยินดีตอบว่าอุบายอย่างนี้ดีนัก เราจะทำตามถ้อยคำของเจ้า กิมจัดจึงเขียนหนังสือใจความว่า “ข้าพเจ้ากิมจัดขอคำนับมายังท่านผู้เป็นแม่ทัพให้ทราบ ด้วยฮองละคิดการกบฏเที่ยวตีปล้นเอาหัวเมืองฝ่ายกังหนำซึ่งเป็นราชอาณาเขตได้แล้วตั้งตัวขึ้นเป็นอ๋องนั้น ข้าพเจ้ามีความเจ็บร้อนแทนพระเจ้าแผ่นดินเป็นอันมาก ครั้นจะขัดขืนไม่ทำราชการอยู่ในทหารตามตำแหน่งก็กลัวด้วยตัวอยู่ในอำนาจของฮองละ เป็นความจนใจไม่รู้ที่จะคิดต้องนิ่งอยู่ ถึงราษฎรในเมืองเซียงจิวก็ชิงชังฮองละเป็นอันมาก ด้วยฮองละยกกองทัพมาตีชิงเอาทรัพย์ของราษฎรไปแจกจ่ายให้แก่ไพร่พลของตัว เวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าพาทหารเปิดประตูเมืองออกไปรบ ท่านจงคุมทหารรุกไล่ตามเข้ามาในเมืองถ้าได้เมืองเซียงจิวข้าพเจ้าและพรรคพวกขออาสาทำราชการอยู่ในท่าน” เขียนหนังสือเสร็จแล้ว พอเวลาค่ำกิมจัดจึงถือเกาทัณฑ์ทำทีว่าไปสำรวจการรบบนเชิงเทิน เอาหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงออกไปตรงค่ายซ้องกั๋งกองตระเวนเห็นลูกเกาทัณฑ์ตกอยู่ตามทางนึกสงสัยหยิบมาดูเห็นหนังสือผนึกผูกแนบกับลูกเกาทัณฑ์จึงนำเอาไปให้ลูตีซิม บู๊สงนายทัพ เมื่อเห็นดังนั้นก็เข้าใจว่าหนังสือลับของพวกในเมือง ให้โตวเฮงนำไปส่งซ้องกั๋ง ณ ค่ายใหญ่ซ้องกั๋งรับมาอ่านแจ้งความแล้วจึงถามโงวหยงว่า กิมจัดมีหนังสือนัดหมายมาเช่นนี้จะสุจริตหรือเป็นการล่อลวง โงวหยงว่าข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูข้อความในหนังสือที่กล่าวมานั้นเป็นการสุจริตมิได้มีอุบายควรเชื่อฟังได้ ครั้นเวลารุ่งสว่างซ้องกั๋งก็ชุมนุมทหารทั้งสามค่ายจัดเป็นกระบวนพร้อม
ฝ่ายกิมจัดจึงไปแจ้งความแก่ลือคูมิดว่า ซ้องกั๋งมาตั้งค่ายล้อมเมืองหลายเวลาไม่มีผู้ใดออกต่อสู้ พวกข้าศึกจะหมิ่นประมาทได้ ข้าพเจ้าจะคุมทหารออกไปตัดศีรษะข้าศึกมาให้แก่ท่านจงได้ ลือคูมิดได้ฟังก็มีความยินดี จึงจัดทหารให้พอสมควร กิมจัดคำนับลาพาทหารเปิดประตูเมืองออกมาถึงหน้าค่ายแล้วร้องว่า เราแซ่กิม ชื่อจัด เป็นทหารเสืออยู่ในเมืองเซียงจิวมาแก้แค้นแทนนายของเราที่ตายไปนั้น ถ้าผู้ใดมีฝีมือดีจงออกมารบกันให้ปรากฏเป็นเกียรติยศสืบต่อไปภายหน้าเถิด
ทหารหน้าค่ายเห็นดังนั้นจึงเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งว่ากิมจัดยกออกมาตามหนังสือนัดก็มีความยินดี จึงให้ซึงลิบคุมทหารออกรบกับกิมจัดได้ถึงสามเพลง กิมจัดทำแพ้ขับม้าพาทหารข้ามสะพานคูเมืองหนีตรงเข้าในประตู ซึงลิบก็ขับม้าพาทหารไล่ตาม เบ๊หลิน ลูตีซิม บู๊สง ขงเม่ง ขงเหลียง ซิอิน โตวเฮงก็คุมทหารยกหนุนตามกันเข้าไปคั่งอยู่ที่หน้าประตู ทหารที่ล่วงเข้าไปได้นั้นรบกับผู้รักษาประตูเป็นสามารถ ราษฎรชาวเมืองเห็นดังนั้นก็คุมกันมาเป็นพวกๆ เข้าทุบตีฆ่าฟันทหารในเมืองแตกกระจายไป ทหารซ้องกั๋งจึงเข้าเมืองได้โดยง่าย และไล่ฆ่าฟันทหารในเมืองที่ไม่สมัครนั้นล้มตายเป็นอันมาก ลือคูมิดกับโตวเต๋งนั้นพากันหนีไปทางประตูทิศใต้ ฮ่วมถิว ซิมเปียนหนีมาทางประตูตะวันออก เส้งเอ็ง นางโฮ้วซาเหนียขับม้าออกสกัดจับตัวฮ่วมถิวได้ ซวนจั่น เชียซือบุ๋น ขับม้าไล่ซิมเปียน ซิมเปียนหันหน้าเข้ารบได้ห้าเพลง ซวนจั่น เชียซือบุ๋น เอาง้าวฟันซิมเปียนตัวขาดตกม้าตาย แต่เตียหงีนั้นหนีไปเที่ยวอาศัยอยู่ตามบ้านราษฎร ๆ ช่วยกันจับตัวมาส่งให้กิมจัด ๆ จึงพาราษฎรและพวกพ้องมาคำนับซ้องกั๋ง และนำเอาตัวเตียหงีมาส่ง ซ้องกั๋งมีความยินดีเชิญกิมจัดให้นั่งที่สมควรแล้วเอาเงินทองเสื้อผ้าแจกให้แก่ราษฎรเหล่านั้นทั่วทุกคน ราษฎรก็คำนับลาพากันกลับมาอยู่ที่เดิม ซ้องกั๋งจึงสั่งทหารให้เอาตัวฮ่วมถิว เตียหงี จำใส่กรงเหล็กบรรทุกเกวียนให้กิมจัดคุมไปส่งเตียเจียวท้อ ณ เมืองยุ่นจิว กิมจัดคำนับลาคุมคนโทษมาถึงเมืองยุ่นจิว เข้าไปคำนับเตียเจียวท้อแล้วก็แจ้งความตามที่ซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ เตียเจียวท้อได้แจ้งมีความยินดีจึงพากิมจัดไปคำนับเล่ากองสีซึ่งเป็นขุนนางที่โตวต๊กเล่าความตามที่กิมจัดสมัครมาเป็นข้าพระเจ้าแผ่นดิน และได้เมืองเซียงจิวนั้นให้แจ้ง โตวต๊กมีความยินดีเป็นอันมาก จึงพูดว่ากิมจัดมีความกตัญญูมิได้คิดทรยศต่อแผ่นดินนั้นเราจะมีหนังสือบอกเข้าไปกราบทูลเสนอความชอบให้ จงอยู่ด้วยกันในเมืองยุ่นจิวก่อนเถิด แล้วสั่งทหารให้เอาตัวฮ่วมถิว เตียหงีไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมือง
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นได้เมืองเซียงจิว ก็หยุดบำรุงทแกล้วทหารให้มีกำลังรื่นเริงกันแล้ว ให้ไตจงไปแจ้งความแก่โลวจุนหงีและสืบข่าวในกองทัพโลวจุนหงีมาให้แจ้ง ไตจงคำนับลารีบไปตามสั่ง
ขณะนั้นทหารม้าใช้มาแจ้งความว่า ลือคูมิดหนีไปเมืองบ๊อเซียกุ้ยเจ้าเมืองโซวจิวให้ทหารมาสมทบกับกองทัพลือคูมิด จะยกมารบคืนเอาเมืองเซียงจิวให้จงได้ ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงให้กวนเส็ง ฉินเหม็ง จูตง ลูตีซิม บู๊สง ลีขุย เปาหยก หังชอง ลีกุนคุมทหารไปตั้งสกัดกองทัพลือคูมิดไว้ นายทหารทั้งเก้าคำนับลาออกมาตระเตรียมทหารพร้อมด้วยเสบียงรีบยกไปตามสั่ง
ฝ่ายโลวจุนหงียกกองทัพเข้าล้อมเมืองซองจิวไว้อือเข่งผู้ว่าราชการเมืองให้ฮั่นเหม็ง โตวเก็งฉิน ลูอาน พัวหยวย ต้วนจินหยิน เตียเท่งโจ๊ว ลีเสียวคุมไพร่พลออกรบหักค่าย โลวจุนหงีจึงให้ อูเอียนเจียก ตังเผ็ง ลิมชอง เล่าตง ซกเถียว เตียเช็งคุมทหารออกรบ ฮั่นเหม็งรบกับตังเผ็ง ลิมชองรบกับโตวเก็งฉิน ซกเถียวรบกับลูอาน เตียเช็งรบกับพัวหยวย เล่าตงรบกับต้วนจินหยินได้ประมาณห้าเพลง ทหารซ้องกั๋งฆ่าทหารเมืองซองจิวตายม้าคนเหลือแต่ลิเสียว เตียเท่งโจ๊วสองคน ถอยหนี อูเอียนเจียกก็ขับม้าไล่รบ ลิเสียว เตียเพ่งโจ๊วต้านทานมิได้หนีกลับเข้าเมือง อือเข่งก็ให้ปิดประตูและรักษาหน้าที่ไว้เป็นสามารถ โลวจุนหงีจึงขับม้าต้อนทหารเข้าตีประดาตามเชิงกำแพงทหารรักษาหน้าที่ก็เอาเกาทัณฑ์ยิงลงมาถูก แต้เทียนซิว เชาเจีย เฮงเต็งลักตาย โลวจุนหงีเห็นนายทหารทั้งสามเป็นอันตรายก็ตกใจจึงโบกธงให้ทหารล่าถอยกลับเข้าค่ายคิดตรึกตรองการที่จะแก้แค้นให้จงได้ พอเวลาค่ำโลวจุนหงีจึงแต่งทหารเป็นกองล่อไปรบเย้าทหารรักษาหน้าที่ด้านตะวันออก แล้วจึงจัดทหารเป็นกองซุ่มเข้าปีนปล้นเมืองข้างด้านตะวันตก
ครั้นเตรียมการพร้อมแล้วนายทหารกองล่อก็ยกไปตั้งห่างกำแพงพ้นลูกเกาทัณฑ์จึงให้จุดประทัดตีม้าล่อและกลองโห่ร้องเสียงสนั่น แสร้งทำเหมือนจะเข้าปีนปล้นเมืองในด้านนั้น ทหารบนหน้าที่สำคัญว่าทหารซ้องกั๋งปีนกำแพงเมืองในด้านตะวันออก นายหมวดก็ต้อนทหารมาช่วยรักษาป้องกันเป็นอันมากอยู่รักษาหน้าที่ด้านตะวันตกนั้นน้อยตัว โลวจุนหงีจึงให้ทหารจุดพลุและยิงเกาทัณฑ์ขึ้นไปตามช่องเสมา ทหารหน้าที่ไม่อาจเยี่ยมออกมา ทหารซ้องกั๋งก็เอาบันไดพาดปีนกำแพงเมืองขึ้นไปได้ไล่ฆ่าฟันทหารบนหน้าที่และผู้รักษาประตูเป็นอลหม่าน แล้วเปิดประตูเมืองรับพวกทหารพากันเข้าไปเอาเพลิงจุดบ้านเรือนราษฎรขึ้นหลายแห่ง เพลิงติดลามไหม้ต่อไปเป็นอันมาก ทหารซึ่งรักษาหน้าที่ด้านตะวันออกเห็นเพลิงไหม้ก็ตกใจ วิตกถึงครอบครัวพากันละหน้าที่มาหาบุตรภรรยาทั้งสิ้น ทหารกองล่อเห็นเกาทัณฑ์เบาบางก็พากันเข้าทำลายประตูเมืองพังลง ยกกองทัพเข้าในเมืองได้ แต่ลิเสียวนั้นขับม้าออกต้านทานไม่ให้ทหารกองล่อเข้าเมือง ทหารกองล่อพวกซ้องกั๋งก็เข้ารุมฆ่าฟันลิเสียวตายอยู่กับที่ อือเข่งเห็นทหารซ้องกั๋งยกเข้าเมืองได้ก็เสียใจนัก ไม่คิดอ่านจะต่อสู้พาทหารหนีออกทางประตูทิศใต้ตรงไปเมืองโอวจิว ครั้นเวลารุ่งสว่างโลวจุนหงีก็ยกทหารเข้าตั้งพักอยู่ในเมืองสั่งให้ทหารไปค้นหาศพแต้เทียนสิว เชาเจีย เฮงเต็งลักได้มาแล้วทำการฝังศพยกธงขาวตามธรรมเนียม จึงมีหนังสือให้ชาจิน เบ๊หลินถือมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ชาจิน เบ๊หลินคำนับรับหนังสือแล้วรีบมาตามทางพอพบไตจงเข้ามีความยินดีทั้งสองข้างต่างคำนับกัน ชาจิน เบ๊หลินจึงเล่าความทั้งปวงให้ฟังทุกประการ
๑๑๓
ไตจงได้แจ้งว่าพี่น้องเป็นอันตรายถึงชีวิตมีความเศร้าโศกเสียใจ พากันรีบกลับมาถึงเมืองเซียงจิวเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแล้วเอาหนังสือส่งให้ซ้องกั๋งรับมาอ่านแจ้งความว่านายทหารตายมีความเสียใจร้องไห้เป็นอันมาก ครั้นคลายโศกจึงพูดแก่โงวหยงว่า เรายกกองทัพมารบเมืองกังหนำพี่น้องตายเป็นหลายคนจะคิดอ่านประการใดดี โงวหยงตอบว่าท่านจะโศกเศร้าทำไมไม่ต้องการ ซึ่งพี่น้องเราตายไปนั้นก็เป็นการวิบัติ ความตายย่อมมีทั่วทุกคน เราคิดอ่านการซึ่งเป็นประโยชน์ความชอบไว้แก่แผ่นดินดีกว่า ซ้องกั๋งได้ฟังโงวหยงว่าก็ค่อยคลายความโศกจึงพูดว่า ชาจินนี้เราจะเอาไว้ใช้สอยในกองทัพให้เบ๊หลินกลับไปแต่ผู้เดียว จึงเขียนหนังสือตอบไปถึงโลวจุนหงีใจความว่า “ให้โลวจุนหงียกกองทัพไปตีเมืองโอวจิวเสียให้แตกโดยเร็ว แล้วจงยกไปบรรจบกัน ณ เมืองฮั่งจิว” เขียนแล้วเข้าผนึกมอบให้เบ๊หลินถือกลับไป
ฝ่ายลือคูมิดสมทบทัพเมืองโซวจิวพร้อมแล้วจึงให้อวยตง เป็นทัพหน้าคุมไพร่พลหมื่นหนึ่งยกมารบกับซ้องกั๋ง ณ เมืองเซียงจิว ครั้นเดินทัพมาถึงกลางทางพบกองทัพลีขุยตั้งสกัดอยู่ จึงหยุดคอยฟังกำลังทหารซ้องกั๋งจะทำประการใด
ฝ่ายลีขุยเห็นพวกข้าศึกยกมา จึงถือขวานตรงเข้าไล่รบเป็นสามารถ นายทหารทั้งเก้าก็ระดมตีเข้าไปพร้อมกัน ทหารของอวยตงต้านทานมิได้ก็แตกกระจัดกระจายไป อวยตงเห็นเสียทีจึงขับม้าพาทหารหนีกลับมา ทหารซ้องกั๋งก็รุกไล่ตามตีเข้าไปในเมืองบ๊อเซียกุ้ย ลือคูมิดเห็นทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองได้ก็ไม่คิดอ่านจะสู้รบ พาอวยตง โควเต๋งและทหารรีบหนีไปเมืองโซวจิว นายทหารทั้งเก้าจึงให้ทหารม้าใช้ไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีจึงให้ไปเชิญเตียเจียวท้อ เล่ากองสี มาอยู่รักษาเมืองเซียงจิว ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพมาตั้งอยู่เมืองบ๊อเซียะกุ้ย
ฝ่ายลือคูมิด หนีมาถึงเมืองโซวจิว ก็เข้าไปคำนับซำไต้อ๋อง แล้วแจ้งความตามที่ได้ต่อสู้กับกองทัพซ้องกั๋งเสียกลและเสียเมืองนั้นให้ทราบทุกประการ ซำไต้อ๋องได้แจ้งมีความโกรธพูดว่า ฮองละไต้อ๋องและเราไว้วางใจให้ตัวไปอยู่รักษาเมืองยุ่นจิว ซึ่งเป็นหน้าด่านแดนต่อแดนควรหรือให้แพ้รู้แก่ข้าศึกจนเสียเมืองยุ่นจิว แล้วมิหนำซ้ำยังให้เสียเมืองเซียงจิวและเมืองบ้อเซียกุ้ยอีกเล่า ถ้าจะปรับโทษตามอาญาศึกแล้วต้องตัดศีรษะเสียทั้งโคตร ครั้งนี้จะคาดโทษไว้ให้ทำราชการแก้ตัวก่อน ถ้าทีหลังเป็นเช่นนี้แล้วจะทำโทษตามกฎหมาย ลือคูมิดเห็นซำไต้อ๋องค่อยคลายความโกรธามีความยินดีจึงพูดว่าไต้อ๋องจะใช้สอยประการใดข้าพเจ้าขอรับอาสาทำการสนองพระคุณไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต ซำไต้อ๋องตอบว่าเราจะให้เป็นนายกองทัพหน้าคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปรบกับซ้องกั๋งจะได้หรือไม่ ลือคูมิดตอบว่าข้าพเจ้าจะอาสาตีทัพซ้องกั๋งให้แตกไปจงได้ ฮองเหมาจึงให้ลือคูมิดเป็นทัพหน้าคุมทหารหมื่นหนึ่งยกล่วงหน้าไปก่อน กองทัพใหญ่นั้น เล่าปิน เตียอุย ซือฮวง กวยซิก๊วง เป็นปีกขวา ฮองเหมาซำไต้อ๋องเป็นแม่ทัพคุมทหารห้าหมื่นยกหนุนไป
ฝ่ายลือคูมิดทัพหน้ายกมาถึงวัดฮั่นซัวยี่ จึงหยุดรอท่ากองทัพใหญ่อยู่ที่นั่น ทหารกองตระเวนก็มาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งจึงจัดทหารเป็นกระบวนยกออกจากเมืองไปถึงหน้าวัดแล้วให้ทหารร้องว่า ลือคูมิดคนนี้ดีแต่เที่ยวหนีซุกซ่อนอาศัยมาหลายเมืองแล้ว นายเราคอยจับตัวตัดศีรษะหาได้ไม่ บัดนี้ไปได้ทหารเมืองโซวจิวมาตั้งตัวเย่อหยิ่งจะคิดสู้รบเหตุใดจึงเข้าไปซุ่มอยู่ในหมู่ทหารเล่า ถ้าจะอยากเห็นฝีมือพวกเราแล้วจงมารบกันให้ปรากฏชื่อไว้แก่ทหารทั้งปวงเถิด
ลือคูมิดได้ยินทหารว่าดังนั้นมีความมานะและโกรธเป็นอันมากจึงขับม้าขึ้นมาหน้าร้องว่าผู้ใดมีฝีมือดีจงมาสู้รบกับเรา ซ้องกั๋งก็ใช้ซือเหล็งออกไปรบกับลือคูมิดได้ยี่สิบเพลง ลือคูมิดพลั้งท่าเสียทีซือเหล็งเอาทวนแทงถูกที่คอตกม้าตาย พอกองทัพฮองเหมายกมาถึงเห็นลือคูมิดเป็นอันตรายมีความโกรธขับม้าขึ้นมาหน้าแล้วร้องว่า ซ้องกั๋งเป็นขุนนางผู้ใหญ่อยู่ในแผ่นดินซ้อง ฝ่ายเราเป็นอ๋องที่สองของฮองละมีอำนาจอาญาสิทธิ์สำเร็จราชการกึ่งแผ่นดินไม่ควรจะให้ทหารเข้ารบกันเป็นตะลุมบอนเหมือนทัพโจร จงจัดทหารฝีมือดีมาต่อสู้กับทหารของเราสักแปดคน เราทั้งสองคอยดูเล่นเป็นที่รื่นเริงในการศึก อย่าให้ทแกล้วทหารเหน็ดเหนื่อยลำบากทั้งสองฝ่ายเลย
ซ้องกั๋งได้ฟังก็หัวเราะตอบว่าซึ่งท่านจะให้รบกันตัวต่อตัวนั้นควรแล้ว แต่เราขอสัญญาว่า ถ้าทหารผู้ใดเพลี่ยงพลั้งเสียท่วงทีอย่าให้แก้ไขกันเป็นอันขาด ฮองเหมาว่าเราเกิดมาเป็นชายมีบรรดาศักดิ์เป็นใหญ่อยู่ในประเทศกังหนำ จะพูดจาสิ่งใดย่อมไว้เกียรติยศมิให้เป็นคำสอง ท่านอย่าได้วิตกจงจัดทหารมารบกันโดยเร็วเถิด แล้วสั่งนายทหารปีกซ้ายขวาให้ออกไปรบ นายทหารคำนับลาขับม้าออกไปรอคอยท่าทีอยู่
ซ้องกั๋งเห็นทหารฮองเหมาขับม้าออกมา จึงสั่งให้กวนเส็ง พัวหยง ฉินเหม็ง ซือเหล็ง จูตง อึงซิน ซึงลิบ เชียซือบุ๋น ออกรบกับทหารฮองเหมา นายทหารทั้งแปดขับม้าเข้ารบกันเป็นคู่ ๆ กวนเส็งรบกับเล่าปิน ฉินเหม็งรบกับเตียอุย พัวหยงรบกับซือฮวง ซือเหล็งรบกับอูพก จูตงรบกับซุ่นเจีย อึงซินรบกับกวยซิก๊วง ซึงลิบรบกับอึนเส็ง เชียซือบุ๋นรบกับเซียงเส็ง ทหารทั้งสองข้างต่างรำอาวุธ เข้าสู้รบกันเป็นสามารถมิได้เพลี่ยงพลั้งในเพลงอาวุธได้ประมาณสามสิบเพลง ซุ่นเจียทหารฮองเหมาชักม้าผิดทำนองม้านั้นรายห่างออกไป จูตงได้ทีเอาง้าวฟันถูกคอซุ่นเจียตกม้าตาย ฮองเหมาเห็นทหารของตัวเป็นอันตรายมีความโกรธแต่มิรู้ที่จะทำประการใด ครั้นเวลาเย็นต่างคนตีม้าล่อเรียกทหารกลับ ฮองเหมาจึงปรึกษานายทหารว่าซ้องกั๋งยกกองทัพมาครั้งนี้รี้พลทหารมากนัก นายทหารพี่น้องร่วมใจเหล่านั้นล้วนแต่ฝีมือเข้มแข็ง ทั้งมีปัญญาวิชาความรู้วิเศษต่างๆ อนึ่งเรายกกองทัพมาถึงก็พอดีลือคูมิดนายทัพหน้าถึงแก่ความตาย การก็เป็นลางอัปมงคล เราจึงเสียทหารเอกอีกคนหนึ่ง ซึ่งจะตั้งรับข้าศึกอยู่นอกเมืองเห็นจะเสียที คิดจะถอยกลับไปตั้งมั่นรับในเมืองดีกว่ารี้พลจึงจะไม่ได้รับความลำบาก
นายทหารเหล่านั้นว่าไต้อ๋องตรึกตรองเห็นการอย่างนี้ควรแล้ว ครั้นเวลากลางคืนสองยามเศษฮองเหมาก็ถอยกองทัพกลับเข้าเมืองโซวจิวเกณฑ์รี้พลขึ้นรักษาหน้าที่ป้องกันเมืองไว้ ครั้นรุ่งเช้าทหารกองสอดแนมเข้ามาแจ้งความกับซ้องกั๋งว่าฮองเหมาล่าทัพกลับเข้าเมืองแล้ว ซ้องกั๋งได้แจ้งจึงยกกองทัพตามเข้าไปในแดนเมืองโซวจิว ให้ทหารตั้งค่ายห่างเมืองทางประมาณยี่สิบลี้ไม่เห็นกองทัพในเมืองยกออกมาสู้รบ ซ้องกั๋งจึงสั่งพัวหยง ฉินเหม็ง อึงซิน ซึงลิบคุมทหารสามพันไปตรวจดูท่าทางและคูเมืองให้รู้ว่าน้ำลึกหรือตื้น นายทหารทั้งสี่คำนับลาพาทหารไปตรวจแล้วก็กลับมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบทุกประการ
ขณะนั้นมีนายทหารเข้ามาแจ้งความว่า ลี้จุนนายทหารทัพเรือกลับมาแต่เมืองกังอิม ซ้องกั๋งมีความยินดีจึงหาตัวลี้จุนมาถามว่าท่านยกทัพเรือมาตามลำแม่น้ำเห็นท่าทางชอบกลที่ตรงไหนบ้าง ลี้จุนบอกว่าข้าพเจ้ามาในลำแม่น้ำเมืองกังอิม และเมืองไถ้ชัง งิมย้งผู้ว่าราชการคุมทหารเรือออกรบ อวนเซียวชิดเอาทวนแทงงิมย้งตาย แต่ลีเง็กทหารเอกนั้นถูกเกาทัณฑ์ตาย ครั้นได้เมืองกังอิมเมืองไถ้ชังแล้ว ทองอุย ทองเม้งอยู่รักษาเมือง บัดนี้เจียสิว เตียสุนไปตีเมืองเต้งจิว อวนเซียวชิด อวนเซียวยีไปตีเมืองเซ้งจิวเมืองเซ็กจิวจะได้หรือมิได้ยังไม่ทราบ ข้าพเจ้าจึงรีบมาแจ้งความแก่ท่านเสียก่อน
ซ้องกั๋งได้ฟังมีความยินดีจึงพูดว่า กองทัพเรือของลี้จุนนั้นจงพักอยู่ที่นี่เกลือกขัดขวางสิ่งใดจะได้ใช้สอย ลี้จุนตอบว่าเมืองโซวจิวนี้มีลำน้ำเป็นคูเมืองทั้งสามด้านแต่ลำน้ำหน้าเมืองนั้นตลอดไปถึงไท้โอ้วทะเลสาบ ข้าพเจ้าจะขอลงเรือเล็กไปตรวจดูท่าทางเสียก่อน ถ้ารู้แน่แล้วจึงยกกองทัพข้ามคูเมืองเข้าตั้งค่ายล้อมเมืองโซวจิวไว้ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบจึงตอบว่า ท่านจะไปแต่ผู้เดียวนั้น เราไม่สู้วางใจกลัวจะเป็นอันตราย จะต้องให้พี่น้องที่ชำนาญทางน้ำไปด้วย ซ้องกั๋งจึงสั่งให้ชาจิน ขงเม่ง ขงเหลียง ซิอิน โตวเฮงไปอยู่รักษาเมืองกังอิม เมืองไถ้ชัง ให้ทองอุย ทองเม้งคุมกองทัพเรือกลับมาหาเรา นายทหารทั้งห้าคำนับลารีบไปตามสั่ง ครั้นไปถึงเมืองกังอิมเมืองไถ้ชังแล้วจึงแจ้งความแก่ทองอุย ทองเม้ง ตามที่ซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ ทองอุย ทองเม้ง จึงให้ทหารยกกองทัพเรือมาถึงจึงพากันเข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ณ ค่ายเมืองโซวจิว
ซ้องกั๋งเห็นพี่น้องมามีความยินดีจึงบอกทองอุย ทองเม้งว่าท่านจงไปตรวจตราในลำน้ำกับลี้จุนดูท่าทางให้แน่นอน ลี้จุน ทองอุย ทองเม้งคำนับลามาลงเรือเล็กเข้าคลองลัดไปทางหน้าเมืองยีฮวน ครั้นมาถึงไท้โฮ้วทะเลสาบ เห็นเรือเล็กเรือใหญ่เที่ยวหาปลาทอดอยู่เป็นหมู่ ลี้จุน ทองอุย ทองเม้งพายเรือแวะเข้าถามว่า ปลาลี่ฮื้อมีขายบ้างหรือไม่ ชายผู้หนึ่งจึงเป็นพวกโจรมาเที่ยวตกเบ็ดจึงบอกว่า ปลาลี่ฮื้อมีอยู่ปลาหนึ่งที่บ้าน ถ้าจะต้องการแล้วไปด้วยกัน ชายผู้นั้นจึงพาลี้จุน ทองอุย ทองเม้งขึ้นเดินบกไปในป่าหลิว ครั้นถึงปากดงชายผู้นั้นร้องขึ้นว่าพวกเราไปข้างไหนจงช่วยกันจับชายสามคนนี้ไว้
๑๑๔
ยังมีชายแปดคนรูปร่างล่ำสัน สูงใหญ่ มีกำลังวิ่งออกมาจากชายป่าตรงเข้าจับลี้จุน ทองอุย ทองเม้งมัดผูกไว้กับต้นหลิว ชายผู้หนึ่งซึ่งเป็นนายโจรนั้นสวมหมวกดำเสื้อเขียวเดินออกมาถามว่า เจ้าทั้งสามคนนี้อยู่เมืองไหนทำไมจึงกล้าพากันมาถึงที่นี่ ลี้จุนตอบว่าเราเป็นชาวเมืองเอี้ยงจิวจะมาหาซื้อปลาลี่ฮื้อ นายโจรผู้หนึ่งจึงพูดว่าพวกเจ้าสามคนนี้เห็นจะเป็นข้าศึกมาสอดแนมมาสืบข่าวเรา อย่าได้ไต่ถามให้ป่วยการเลยจงเอากระบี่แหวะหัวใจและตับมาต้มรับประทานกับสุราเถิด ลี้จุนได้ฟังนายโจรพูดก็ตกใจผินหน้ามาดูทองอุย ทองเม้ง ก็ต้องมัดไม่มีผู้ใดจะช่วยแก้ไขได้ จึงคิดตรึกตรองหาอุบายที่จะแก้ตัวพอนึกขึ้นได้จึงถูดว่า แต่ก่อนเราก็เคยเป็นโจรอยู่ในลำแม่น้ำซิมเฮียงกัง ไม่มีผู้ใดมาข่มเหงทำอันตรายมีความสุขสบายเป็นอันมาก ไม่รู้ตัวเลยว่า ถึงแม้เราจะตายก็ไม่เสียดายชีวิต เสียดายแต่ชื่อเสียงยังไม่ปรากฏ นายโจรทั้งสี่ได้ยินคนทั้งสามพูดจาเฉียบแหลมก็นึกสงสัย ถลึงตาแลดูกันแล้วถามว่าเจ้าทั้งสามมีชื่อและแซ่นั้นเราบอกไม่ได้ด้วยอายแก่คนมีฝีมือจงเร่งฆ่าเสียโดยเร็วเถิด นายโจรทั้งสี่เห็นชายสามคนพูดจาห้าวหาญไม่ย่อท้อแก่ความตาย นึกสังเกตในใจว่าชายสามคนนี้มีฝีมือเป็นแน่ ครั้นเราจะไต่ถามด้วยความดุร้ายที่ไหนจะรู้เรื่อง จำจะต้องไต่ถามแต่โดยดีจึงเอากระบี่ตัดเชือกที่มัดออกเชิญให้นั่ง นายโจรทั้งสี่พูดว่าเรามาตั้งก๊กเป็นโจรอยู่ในตำบลยูลิวจิงมาช้านานแล้ว ยังไม่เคยพบปะผู้ใดใจห้าวหาญเหมือนพวกท่านเลย ลี้จุนบอกว่าเราชื่อลี้จุน คนที่นั่งข้างซ้ายนี้ชื่อทองอุย คนที่นั่งข้างขวาชื่อทองเม้ง เป็นทหารซ้องกั๋งใช้มาสืบข่าวศึก ซึ่งท่านเป็นนายโจรอยู่ในแผ่นดินฮองละ จงมัดเอาเราสามคนไปส่งให้ฮองละเอาความชอบและบำเหน็จรางวัลเถิด
นายโจรทั้งสี่ตอบว่า เราเป็นแต่โจรอยู่ในเขตแดนไม่ได้เกี่ยวข้องฝักใฝ่ในราชการ และไม่คิดอ่านหาผลประโยชน์ความชอบในฮองละดอก ซึ่งเราได้ผูกมัดท่านเหลือเกินนั้นขออภัยเสียเถิด อนึ่งเราทราบความว่าทหารของซ้องกั๋งคนหนึ่งชื่อเตียสุนมีฝีมือเข้มแข็งได้มาด้วยกับท่านหรือโม่ ลี้จุนตอบว่าซ้องกั๋งและทหารร้อยเจ็ดคนนั้นได้สาบานเป็นพี่น้องกับเราทั้งสิ้น แต่เตียสุนนั้นหาได้มาด้วยกันไม่คุมทหารไปรบเมืองเจียจิว เมืองเต้งจิวและท่านทั้งสี่นี้มีชื่อแซ่ประการใดจงบอกให้แจ้งบ้าง นายโจรจึงบอกว่า เราคนที่หนึ่งชื่อปีโปว คนที่สองชื่อเง่ยหุน คนที่สามชื่อเกาแซ คนที่สี่ชื่อเต็กเส็งได้เป็นนายโจรอยู่ในตำบลนี้ ลี้จุนว่าเราคิดจะชวนท่านทั้งสี่ไปคำนับซ้องกั๋งพี่เรา ณ ค่ายเมืองโซวจิว ถ้าท่านสมัครทำราชการอยู่ด้วยพี่เราแล้ว จะได้พาไปโดยเร็ว แม้นปราบปรามฮองละสำเร็จ พี่เราคงกราบทูลเสนอความชอบของท่าน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็จะตั้งแต่งให้พวกท่านเป็นขุนนางมีบรรดาศักดิ์ ปีโปวตอบว่า พวกเราเหล่านี้ไม่มีผู้ใดอยากเป็นขุนนางปรารถนาแต่ความสุขใส่ตัว ท่านได้ออกปากแข็งแรงแล้วเราก็จะไปช่วยสงเคราะห์ตามกำลังและจะได้เป็นไมตรีคุ้นเคยกันสืบไปวันหน้า
พูดแล้วชวนลี้จุน ทองอุย ทองเม้งมายังที่สำนักแต่งโต๊ะเลี้ยงกันตามธรรมเนียมเสร็จแล้ว ปีโปวจึงพูดว่าท่านมาสืบข่าวราชการก็ยังไม่ได้ความสิ่งใดจะด่วนพาเราไปนั้นซ้องกั๋งจะติเตียนได้ เชิญท่านพักอยู่ด้วยกับเราสักสองสามวันเถิดจะได้คิดอ่านสืบเอาข้อความให้จงได้ ลี้จุนก็เห็นชอบ ปีโปวจึงสั่งโจรพวกเรือปลาให้คอยตรวจตราดูเรือขุนนางในฮองละจะไปมาด้วยก๊จการ ณ เมืองโซวจิว ถ้าพบปะแล้วจงรีบมาบอกโดยเร็ว พวกเรือปลาก็คำนับลามาคอยอยู่ตามสั่ง ครั้นรุ่งขึ้นเวลาเย็นพวกโจรเรือปลาแลเห็นเรือแจวมาในลำแม่นํ้าเมืองโซวจิวที่ท้ายเรือปักธงเหลืองมีอักษรบอกว่าเรือมาแต่เมืองฮั่งจิว บรรทุกเสื้อเกราะไปส่งเมืองโซวจิว พวกเรือปลาเห็นดังนั้นก็ไปแจ้งความแก่ปีโปวให้ทราบ
ขณะนั้นลี้จุนบอกปีโปวว่า ท่านจงช่วยสงเคราะห์จับเรือและคนเหล่านั้นไว้อย่าให้หนีไปได้แต่สักคนหนึ่ง ปีโปวว่าท่านอย่าวิตกเราจะรับเป็นธุระ ปีโปว เง่ยหุน เกาแซ เต็กเส็ง ลี้จุน ทองอุย ทองเม้งก็พากันมาลงเรือเข้าคลองลัดออกสกัดหน้าทันทีทันกันที่ศาลเจ้าเล่งอ๋องเปียว ปีโปวจึงให้เรือปลาเจ็ดสิบลำเข้าล้อมไว้ พวกเมืองฮั่งจิวไม่อาจหนีไปได้พวกโจรช่วยกันฆ่าฟันตายสิ้นเว้นไว้แต่นายเรือสองคน ปีโปวจึงให้ทหารของตัวถอยเรือสิบลำเข้าไปในทะเลสาบ เอาตัวนายเรือสองคนนั้นมาถาม นายเรือแจ้งความว่าข้าพเจ้าเป็นเจ้าพนักงานชาวคลังเมืองฮั่งจิว ฮองเทียนเต๋งใช้ข้าพเจ้าคุมเอาเสื้อเกราะสามพันไปให้ฮองเหมา ณ เมืองโซวจิว ครั้นได้ความลับแล้วปีโปวก็เอากระบี่ฟันคอเสีย ให้คนใช้ขนเอาเสื้อเกราะสามพันกับหนังสือขึ้นไว้
ลี้จุนจึงบอกปีโปวว่า ท่านช่วยสงเคราะห์เราคราวนี้เหมือนกับหยิบเอาเมืองโซวจิวมาใส่ในมือเรา จะลาไปแจ้งความแก่พี่ให้ทราบเสียก่อน ถ้าพี่เราจะคิดอ่านประการใดจึงจะกลับมาแจ้งความต่อภายหลัง ปีโปวก็จัดเรือเล็กให้คนมาส่งที่หน้าวัดฮั่นซัวยี่ ลี้จุน ทองอุย ทองเม้งพาปีนเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแล้วแจ้งความทั้งปวงให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความยินดีจึงพูดกับโงวหยงว่า น้องเราไปสืบข่าวและได้ของสำคัญไว้เช่นนี้ ท่านจะคิดกลศึกประการใด โงวหยงตอบว่าครั้งนี้เมืองโซวจิวเหมือนอยู่ในกำมือ จงเร่งคิดอ่านซ้อนกลเหมือนเมื่อครั้งตีเมืองยุ่นจิวนั้นเถิด ซ้องกั๋งก็เห็นชอบจึงสั่งให้ลีขุย เปาหยก หังชอง ลีคุนคุมทหารสามร้อยไปด้วยลี้จุน แล้วให้สมทบกับปีโปวนายโจรช่วยกันคิดอ่านการศึกให้สำเร็จซึ่งจะพูดจาล่อลวงชาวเมืองโซวจิวประการใดนั้นโงวหยงก็สั่งสอนให้ทุกประการ
นายทหารทั้งห้าคำนับลาแล้ว พาทหารลงเรือรีบไปถึงท้องทะเลสาบ เมื่อลี้จุนไปแล้วนั้นซ้องกั๋งนึกขึ้นได้ว่า ลี้จุนไม่ได้เอาประทัดสัญญาไปจึงสั่งไตจง เลงจิ้น ให้เอาประทัดตามไปส่ง ไตจง เลงจิ้นคำนับลามาลงเรือเล็กรีบพายไปตามลำน้ำ ถึงท้องทะเลสาบไม่รู้แห่งจะไปหาลี้จุนที่ไหน ก็พายเรือขึ้นล่องอยู่หลายตระหลบ เวลานั้นลี้จุนอยู่ในเรือริมฝั่งแลเห็นเรือเล็กพายขึ้นล่องหลายตระหลบนึกสงสัยจึงให้ถอยเรือแจวออกไปดู ไตจง เลงจิ้นเห็นเรือแจวตรงออกมาก็ตกใจจึงยกธงยี่ห้อซ้องกั๋งขึ้น ลี้จุนเห็นธงสัญญาจำได้จึงยกธงยี่ห้อขึ้นรบ ไตจง เลงจิ้นเห็นดังนั้นก็มีความยินดีจึงรีบพายเรือเข้าไปหา ลี้จุนจึงถามไตจง เลงจิ้นว่าเจ้ามีธุระสิ่งใดหรือจึงได้พากันมา ไตจง เลงจิ้นบอกว่าเจ้าลืมประทัดสัญญาไว้ไม่ได้เอามาเมือง ทั้งมีความวิตกจึงให้เราเอาประทัดร้อยหนึ่งตามมาให้ ลี้จุนได้แจ้งมีความยินดี จึงรับไตจงเลงจิ้นขึ้นเรือใหญ่เข้าฝั่ง แล้วไปแจ้งความแก่ปีโปวนายโจรตามซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ ปีโปวกับลี้จุนจึงเตรียมเรือบรรทุกเสื้อเกราะไว้บนปากเรือใต้พื้น เรือนั้นบรรจุทหารและเครื่องศัสตราวุธไว้พร้อม ปีโปว เต็กเส็งก็ปลอมตัวเป็นเจ้าพนักงานคุมสิ่งของและถือหนังสือมาแต่เมืองฮั่งจิว ครั้นเตรียมการเสร็จแล้วพอถึงเวลาฤกษ์ดี ลี้จุนก็ให้ยกกองทัพถอยเรือออกจากท่ามาตามลำแม่น้ำโซวจิว ครั้นถึงหน้าเมืองจึงจอดเรือเทียบอยู่ที่ท่าหน้าเมืองเป็นระยะ ทหารม้าใช้เมืองโซวจิวเห็นเรือมาจอดที่ท่าในธงนั้นมีอักษรบอกว่า คุมเสื้อเกราะมาแต่เมืองฮั่งจิวจึงไปแจ้งความแก่กวยซิก๊วง ๆ ลงมาไต่ถาม ปีโปวก็แจ้งความตามอุบายให้ทราบทุกประการ แล้วเอาหนังสือของฮ่องเทียนเต๋งส่งให้กวยซิก๊วง ๆ ได้รับหนังสือรีบขับม้าเจ้าไปในเมือง คำนับฮองเหมา แล้วก็เอาหนังสือส่งให้ฮองเหมารีบมาเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความมิได้คิดสงสัย จึงสั่งเจ้าพนักงานให้เปิดประตูปากช่องคูเมือง รีบเอาเรือบรรทุกเสื้อเกราะเข้าไปในเมือง เจ้าพนักงานก็มาบอกเรือเหล่านั้นให้ถอยเข้าไปทางประตูน้ำ ครั้นเรือเข้าจอดถึงท่าในเมืองทหารซ้องกั๋งและทหารโจรก็จับอาวุธกระโดดขึ้นฝั่ง เลงจิ้นก็จุดประทัดสัญญา แล้วคุมทหารขึ้นบนเชิงเทิน ไล่ฆ่าฟันไพร่พลบนหน้าที่เป็นอลหม่าน ทหารในเมืองไม่รู้ตัวก็แตกกระจัดกระจายไปสิ้น
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่ใช้ทหารไปซ้อนกลแล้วก็ตระเตรียมทหารไว้สามกองคอยรอฟังอยู่ พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาในเมืองอื้ออึงจึงจุดประทัดสัญญาตีม้าล่อรีบ นายทัพทั้งสามกองก็ขับทหารข้ามสะพานคูเมืองเข้าไป ให้ทหารเอาบันไดพาดปีนกำแพงและทำลายประตูเมืองได้พร้อมกัน ไล่ฆ่าฟันผู้คนล้มตายเป็นอันมาก ฝ่ายฮองเหมาเห็นทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองได้ก็มีความเสียใจไม่คิดอ่านที่จะสู้รบ พาทหารเอกหนีไปทางประตูทิศใต้ พบลีขุย ลี้จุน เปาหยก หังชอง ลีกุนคุมทหารรบสกัดไว้ ฮองเหมาเห็นว่าจะรบหักออกไปไม่ได้จึงชักม้าหนีกลับมาแต่ผู้เดียว เล่าปินเห็นนายขับม้าหนีจึงขับม้าตามมาด้วยถึงเชิงสะพานโอ๊วเซียกเกี๋ย พอพบบู๊สงพาทหารเดินเท้าลงมาตามสะพาน ฮองเหมาจะชักม้าหนีก็ไม่ทันด้วยจวนตัว บู๊สงตรงเข้ารบกับฮองเหมาได้สามเพลงบู๊สงเอากระบี่โจมตัดศีรษะฮองเหมาได้ เล่าปินเห็นนายตายก็รีบขับม้าหนีไปเมืองซือจิว เมื่อทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองโซวจิวได้นั้นต่างคนแยกย้ายกันไปเที่ยวรบ ซวนจั่นกับกวยซิก๊วงรบกันที่เชิงสะพานเกียนเบ๊เกี๋ย ทหารทั้งสองสู้รบกันเป็นสามารถต่างคนต่างเอากระบี่สวนแทงพร้อมกัน ทหารทั้งสองขาดใจตายอยู่ที่เชิงสะพาน ซึงลิบฆ่าเตียอุยตาย ลี้จุนฆ่าเชียงเส็งตาย ฮวนสุยฆ่าเล่งฮกตาย จูตงจับตัวฉือฮวง เลงจิ้นจับอึงเส็งได้ นายทหารที่ได้ศีรษะและจับตัวทหารเมืองโซวจิวได้ก็นำมาให้ซ้องกั๋งแล้วแจ้งความตามที่ซวนจั่นตายในที่รบนั้นให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความเสียใจถึงได้เมืองโซวจิวก็ไม่สู้ยินดี จึงสั่งให้ทหารเอาศพซวนจั่นไปฝังไว้ตามธรรมเนียมแล้วจัดแจงบ้านเมืองเรียบร้อยเป็นปกติแล้วพักทหารอยู่ในเมืองโซวจิว
ฝ่ายหัวเมืองเล็กน้อยตามลำแม่น้ำซึ่งขึ้นกับเมืองโซวจิวนั้น ก็เข้ามาเกลี้ยกล่อมยอมสามิภักดิ์หลายเมือง ซ้องกั๋งก็ให้บำเหน็จรางวัลแก่หัวเมืองเหล่านั้นตามสมควร จึงมีหนังสือบอกส่งตัวซือฮวง อึนเส็งและศีรษะฮองเหมาไปให้เตียเจียวท้อ เล่าโต๊วตก ณ เมืองเซียงจิว เตียเจียวท้อจึงให้เอาตัวซือฮวง อึนเส็งตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมือง แต่ศีรษะฮองเหมาใส่ชะลอมส่งเข้าไปในเมืองตังเกีย
ฝ่ายกองทัพเรือที่ยกไปตีเมืองรายทางตามลำแม่น้ำนั้น ครั้นได้บ้านเมืองสำเร็จแล้ว ก็พากันกลับมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งตามซึ่งได้บ้านเมืองและซิอิน ขงเหลียงตายในที่รบนั้นให้ทราบทุกประการ ซ้องกั๋งได้แจ้งข่าวว่านายทหารตายมีความเสียใจ ร้องไห้รำพันถึงความหลังต่างๆ ครั้นคลายโศกแล้ว ปีโปว เง่ยหุน เกาแซ เต๊กเส็ง พากันเข้าไปลาซ้องกั๋งจะกลับไปที่อยู่ ซ้องกั๋งว่ากล่าววิงวอนให้ทำราชการด้วย นายโจรไม่ยอมสมัครใจอยู่ ซ้องกั๋งจึงปูนบำเหน็จรางวัลให้ตามสมควรแล้วสั่งให้ลี้จุนไปส่ง นายโจรทั้งสี่คำนับลากลับไปที่อยู่ของตน ซ้องกั๋งก็ตระเตรียมกองทัพยกไปตีเมืองซือจิว ครั้นเดินทัพล่วงเขตแดนเมืองซือจิวเข้าไปประมาณร้อยห้าสิบลี้ จึงตั้งค่ายมั่นรอฟังท่วงทีข้าศึกอยู่ที่นั่นเอง
ฝ่ายต้วนไค้ผู้ว่าราชการเมืองซือจิวทราบความว่าเมืองโซวจิวแตก กองทัพซ้องกั๋งยกล่วงเขตแดนเข้ามาตั้งค่ายมั่นจะรบหักเอาเมือง จึงปรึกษาขุนนางกรมการว่ากองทัพแผ่นดินซ้องมีฝีมือและกำลังเข้มแข็งนักเราจะตั้งมั่นรักษาเมืองไว้เหลือกำลัง อนึ่งฮองละเจ้านายเราคราวนี้เห็นทีจะเอาตัวไม่รอด เราคิดจะออกไปอ่อนน้อมยอมสามิภักดิ์เสียโดยดี ราษฎรจึงจะไม่ได้รับความเดือดร้อน ขุนนางกรมการตอบว่า ท่านคิดอ่านการทั้งนี้ชอบแล้ว ต้วนไค้จึงจัดสิ่งของคำนับตามธรรมเนียมแล้วพาขุนนางกรมการผู้ใหญ่ออกมาคำนับเชิญซ้องกั๋งยกกองทัพเข้าไปในเมือง ซ้องกั๋งเห็นต้วนไค้ยอมสามิภักดิ์โดยสุจริต จึงยกกองทัพเข้าตั้งพักทหารอยู่ในเมืองซือจิว ไต่ถามถึงกิจการบ้านเมืองต่อไปจะเป็นประการใดบ้าง ต้วนไค้ก็เล่าให้ฟังจะแจ้งทุกประการ ซ้องกั๋งให้รางวัลแก่ต้วนไค้และขุนนางกรมการโดยสมควรแล้ว จึงประชุมนายทหารปรึกษาว่าเราตีบ้านเมืองล่วงเลยเข้ามาได้หลายตำบล และจะยกไปตีเมืองฮั่งจิวครั้งนี้ท่านทั้งหลายจะเห็นอุบายประการใด ชาจินจึงพูดว่าตั้งแต่ข้าพเจ้าไปอยู่ด้วยท่านที่เขาเนียซัวเปาะ จะยกทัพมาปราบในทิศทั้งสี่ก็ได้อาสาทำการแต่เผิน ๆ อย่างสะเพร่ายังไม่ได้รับอาสาทำการสำคัญเลย ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดจะอาสาทำการสุขุมให้สำเร็จศึกคราวหนึ่ง ซ้องกั๋งจึงถามว่าท่านคิดเห็นอุบายประการใดจงบอกไปให้แจ้ง ชาจินบอกว่าข้าพเจ้าคิดจะเข้าไปฝากตัวอยู่ด้วยฮองละในเมืองมกจิว ถ้าฮองละไว้ใจใช้สอยสนิทสนมแล้ว ข้าพเจ้าจะคิดการเป็นไส้ศึกอยู่ในเมืองและจะขอเอียนเช็งไปเป็นคู่คิด ซ้องกั๋งตอบว่าท่านคิดนั้นชอบแล้วแต่จะเอาเอียนเช็งไปด้วยนั้นต้องมีหนังสือไปถึงโลวจุนหงีขอเอาตัวเอียนเช็ง
ขณะเมื่อพูดปรึกษากันอยู่พอดีเอียนเช็งมาถึงเข้าไปคำนับ ซ้องกั๋งเห็นก็ดีใจจึงถามว่า โลวจุนหงีใช้มาด้วยธุระสิ่งใดหรือ เอียนเช็งพูดว่าโลวจุนหงีให้ข้าพเจ้ามาแจ้งความว่า ได้ยกกองทัพตีเมืองโอ๊วจิวแตกแล้วเลยเข้าไปตีเมืองต๊กซอกกุ้ย การศึกยังติดพันกันอยู่ ถ้าตีเมืองนั้นได้สำเร็จจึงจะยกกองทัพมาบรรจบกัน ณ เมืองฮั่งจิว ซ้องกั๋งได้แจ้งก็มีความยินดีแล้วจึงสั่งเอียนเช็งให้ไปด้วยกันกับชาจิน เอียนเช็ง ชาจินคำนับลามาแต่งตัวปลอมเป็นคนเที่ยวเล่าเรียนหนังสือ แล้วรีบเดินทางไปเมืองมกจิว ด่านทางทั้งปวงมิได้สงสัย ครั้นชาจิน เอียนเช็งไปแล้ว ซ้องกั๋งจึงเตรียมกองทัพเป็นขบวนคอยวันฤกษ์ดีจะยกไปตีเมืองฮั่งจิว พอขุนนางในเมืองตังเกียคุมสุรามาพระราชทานแล้วแจ้งความว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ประชวรมาสองเดือนเศษ แพทย์และซินแสประกอบโอสถถวายหลายขนานพระโรคหาคลายไม่ อาการมีแต่ทรงและทรุด จึงรับสั่งให้ข้าพเจ้ามาขอเอาตัวอันเตาฉวนซินแสเข้าไปประกอบโอสถถวาย
ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความวิตกพูดว่าการประชวรนั้นเป็นการใหญ่ ท่านจงรีบพาอันเตาฉวนเข้าไปโดยเร็วเถิด ถ้าพระโรคคลายแล้วจงส่งตัวอันเตาฉวนกลับออกมา ข้าหลวงและอันเตาฉวนคำนับลาพากันกลับมาเมืองหลวง ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากเมืองซือจิวเดินทัพไปโดยลำดับ ครั้นล่วงเข้าแดนเมืองฮั่งจิวตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายฮองเทียนเต๋งผู้ว่าราชการเมืองฮั่งจิวแจ้งว่า เมืองโซวจิวเสียแก่ข้าศึก ฮองเหมาซำไต้อ๋องก็ถึงแก่ความตายในที่รบ ต้วนไค้ผู้ว่าราชการเมืองซือจิวเข้าสามิภักดิ์ เอาเมืองไปขึ้นแก่แม่ทัพแผ่นดินซ้องกั๋งเสียแล้ว ศึกก็จะมาติดถึงเมือง แต่คิดตรึกตรองถึงการศึกไม่มีความสบาย พอทหารกองตระเวนมาแจ้งความว่าซ้องกั๋งยกทัพล่วงแดนเข้ามาตั้งค่ายมั่นอยู่ในด่าน ฮองเทียนเต๋งได้แจ้งตกใจจึงให้ประชุมนายทหารปรึกษาว่า หัวเมืองหน้าด่านหลายชั้นซ้องกั๋งก็ตีหักล่วงเข้ามาได้ และครั้งนี้เราจะคิดอ่านป้องกันเมืองสถานใด จึงจะรับทัพซ้องกั๋งให้หยุด อนึ่งเมืองของเรากับเมืองมกจิวนี้เปรียบเหมือนหน้าเรือและท้ายเรือ ถ้าหน้าเรือนั้นเป็นเหตุจมลงแล้วท้ายเรือที่ไหนจะตั้งอยู่ได้ ท่านทั้งหลายจะคิดผ่อนผันอันใดจงบอกเราให้แจ้งเถิด
นายทหารเหล่านั้นตอบว่า หัวเมืองซึ่งเป็นอันตรายนั้นเหตุเพราะผู้ว่าราชการเมืองเป็นคนขลาดเขลาหาปัญญามิได้ ครั้งนี้ข้าพเจ้าคิดจะให้ท่านกับอาจารย์ปอกวงยูหลายเต้งง่วนก๊กอยู่รักษาเมือง พวกข้าพเจ้าจะขออาสาคุมทหารออกรบกองทัพซ้องกั๋งให้แตกกลับไปจงได้ ฮ่องเทียนเต้งได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้ซิเตาหนำ อึงอ้าย ชือแป๊ะ บีไหง สี่นายคุมไพร่พลไปตั้งรับอยู่ ณ เมืองเต็กเซ็งจิว ให้ปังเทียนหยุน ปังเทียนอิ๋ว เตียเขียม เตียหวม เอี้ยวหงี คุมไพร่พลไปตั้งสกัดอยู่ต้นทางต๊กชองกวน ให้เตียปอ อุนเซียกเหยียง เตี้ยหงี ซือเก็ง เฮงหยิน เตียเต้าหงวน โง่วติด เนียมเหม็ง ฮองหงี เก้านายคุมทหารนายละสามหมื่นแยกย้ายกันไปซุ่มอยู่ที่ทางแคบคับขัน นายทัพนายกองทั้งหลายคำนับลาพาไพร่พลยกแยกไปตามสั่ง
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งค่ายคอยฟังข่าวศึกอยู่หลายเวลาไม่เห็นชาวเมืองออกมารบจึงให้เลื่อนกองทัพเข้าไปถึงเนินเพ็งกังแลเห็นกองทัพถือธงแดงอยู่บนเขาจึงให้หยุดทหารตั้งกระบวนลงไว้ สั่งฉินเหม็ง ฮวยหยงให้คุมทหารไปสืบข่าวศึก ฉินเหม็ง ฮวยหยงคำนับลาพาทหารสามพันไปถึงเชิงเขาทหารเมืองฮั่งจิวที่ล้อมรายอยู่ตามเชิงเขาก็ขับม้าออกสกัดรบ ฉินเหม็ง ฮวยหยงขบม้าเข้ารบได้ประมาณห้าเพลง ไพร่พลเมืองฮั่งจิวก็ยกหนุนแน่นมามาก ฉินเหม็ง ฮวยหยงเห็นเหลือกำลังที่จะต่อสู้ จึงชักม้าพาทหารหนีมาหากองทัพใหญ่แจ้งความตามซึ่งชาวเมืองฮั่งฉิวยกมาตั้งสกัดอยู่นั้นให้ทราบ ซ้องกั๋งจึงแบ่งทหารออกอีกกองหนึ่ง ให้จูตง ซือเหล็ง อึงซิน ซึงลิบเป็นปีกซ้ายขวา ซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพยกไปถึงเชิงเขา เฮ่งหยิน ฮ่องหงี ทหารเมืองฮั่งจิวก็ขับม้าตรงออกมา ซ้องกั๋งจึงให้ฉินเหม็ง ซือเหล็งเข้ารบเป็นสามารถ ฮวยหยงลอบยิงเกาทัณฑ์ไปถูกซอกคอเฮ่งหยินตกม้าตาย ฮ่องหงีเห็นเพื่อนกันเป็นอันตรายก็ตกใจไม่อาจอยู่สู้รบขับม้าพาทหารหนีกลับไปเมืองฮั่งฉิว ซ้องกั๋งสมทบทหารยกกองทัพเข้าไปตั้งค่ายอยู่ตำบลตังซินเกีย จึงแบ่งกองทัพออกเป็นสามกองให้ซือจิน ลูตีซิม จูตง บู๊สง เฮ่งเอ็ง นางซึงยีเหนีย ถังเปียน บุนตงหยง คุมทหารยกไปทางทิศตะวันออกให้กวนเส็ง ฮวยหยง ซือเหล็ง ฉินเหม็ง เชียซือบุ๋น เลงจิ้น พัวสิน พัวชกคุมทหารยกไปทางทิศเหนือ กองทัพซ้องกั๋งก็ยกหนุนตามไปข้างหลังเป็นลำดับ
ฝ่ายกวนเส็งยกกองทัพมาถึงเชิงสะพานตังซินเกี๋ยที่จะข้ามคูเมืองไม่เห็นทหารกองตระเวน และผู้รักษาหน้าที่ นึกสงสัยจึงพักทหารอยู่ที่เชิงสะพานแล้วให้ม้าใช้รีบไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋ง ๆ จึงให้ทหารม้าใช้กลับมาบอกว่าอย่าให้ยกข้ามคูเมืองเข้าไปเป็นอันขาด กวนเส็งได้แจ้งก็มิได้ยกกองทัพข้ามไป แล้วให้ซือเหล้ง เชียซือบุ๋น ขับม้ามาทางด้านเหนือเห็นประตูเมืองเปิดอยู่ จึงชักม้าจะกลับมาแจ้งความแก่กวนเส็งพอได้ยินเสียงประทัดสัญญาเห็นกองทัพยกออกมาข้างหลัง ซือเหล็ง เชียซือบุ๋น ตกใจรีบขับม้าหนีไป
ขณะนั้นได้ยินประทัดสัญญาดังขึ้น มีกองทัพยกออกมาสกัดหน้าไว้ ซือเหล็งก็รบหักออกมาด้วยกำลัง ทหารเมืองฮั่งจิวเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกที่ศีรษะซือเหล็งก็ขับม้าหนี แต่เชียซือบุ๋นนั้นไพร่พลเมืองฮั่งจิวจับไปได้ ทหารก็แตกหนีกระจัดกระจายไปสิ้น ซือเหล็งมาถึงค่ายให้ปวดร้าวตลอดทั้งกาย โงวหยงผ่าเอาลูกเกาทัณฑ์ออก พอกยาถอนพิษหาหายไม่ ซ้องกั๋งจึงให้ทหารพาตัวซือเหล็งไปส่งให้ซินแสรักษา ณ เมืองโซวจิว ครั้นเวลารุ่งเช้าทหารกองตระเวนเข้าไปแจ้งความว่า ชาวเมืองฮั่งจิว เอาศีรษะเชียซือบุ๋นชักรอกแขวนไว้หน้าเชิงเทิน ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความเสียใจอาลัยถึงเชียซือบุ๋นเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมาซ้องกั๋งมิได้แต่งทหารออกสู้รบให้แต่รักษาค่ายไว้อย่างกวดขัน
ฝ่ายลี้จุนยกกองทัพเรือมาถึงสะพานซินเกี๋ย พอซ้องกั๋งให้ทหารม้าใช้บอกว่าพวกเมืองฮั่งจิวจับเชียซือบุ๋นได้ฆ่าเสียแล้ว พี่น้องเหล่านั้นได้แจ้งมีความโกรธคิดจะแก้แค้นชาวเมืองฮั่งจิวให้จงได้ ลี้จุนจึงปรึกษาเตียสุนว่าทหารเราน้อยตัวกว่าพวกชาวเมืองจะรบในที่ทำเลกว้างขวางนั้นเสียเปรียบ เราคิดจะพากันขึ้นบกบกไปทางเขาไซซัวเลยเข้าไปตั้งค่ายอยู่ชายแม่น้ำไซโอ๋ว ถึงเสียท่วงทีก็มีทางหนีทางไล่ ถ้าเราตั้งค่ายได้แล้วจึงไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ยกกองทัพเข้าล้อมเมืองตีกระหนาบให้แตกในคราวเดียวกัน ท่านจะเห็นเป็นประการใด
เตียสุนตอบว่าท่านคิดอ่านการทั้งนี้ยืดยาวนัก อนึ่งกองทัพฝ่ายเราและผู้อื่นนั้นก็ตั้งรอท่วงทีอยู่กว่ากึ่งเดือน เปลืองเสบียงอาหารป่วยการเวลาเมื่อไรการศึกจะสำเร็จ เวลาค่ำวันนี้เราจะเล็ดลอดเข้าไปในเมืองเอาเพลิงเผาขึ้นเป็นสำคัญ ท่านจงรีบไปบอกซ้องกั๋งเตรียมกองทัพยกระดมเข้าตีให้พร้อมกัน ลี้จุนตอบว่าท่านคิดการทั้งนี้ก็ชอบอยู่แต่จะไปผู้เดียวนั้นเรากลัวว่าการจะไม่ตลอด เตียสุนตอบว่าข้อนั้นท่านอย่าวิตกเราจะคิดอ่านทำให้สำเร็จเอง ท่านจงรีบไปบอกซ้องกั๋งเถิด ครั้นเวลาค่ำเตียสุนก็ลงในแม่นํ้าไซโอ๋วดำน้ำเข้าไป พอเวลาสองยามถึงปากคลองเอ้งกิมหมึงซึ่งเป็นลำหลอดเข้าในเมืองฮั่งจิว ครั้นจะดำน้ำเลยเข้าไปในคลองก็ไม่ได้ด้วยมีตารางเหล็กและเฝือกกั้นอยู่ถึงสองชั้น เตียสุนขับเฝือกกระชากโยกสะเทือนกระทบสายโยงกระพรวน ๆ เหล็กและเกราะดังสนั่น เตียสุนเห็นว่าจะหักเข้าไปไม่ได้ จึงผุดขึ้นมาพ้นน้ำ เห็นไพร่พลที่รักษาเขื่อนปากคูถือเครื่องศัสตราวุธคอยอยู่มาก จึงว่ายหนีขึ้นบกเข้าซุ่มอยู่ริมเชิงกำแพงด้านริมแม่น้ำได้ยินเสียงทหารรักษาหน้าที่นอนกรนหลับสนิท จึงเอาก้อนดินขว้างขึ้นไปบนเชิงเทินถูกไพร่พลบนหน้าที่ตกใจรีบตื่นขึ้นพร้อมกัน แลดูในลำน้ำไม่เห็นมีเรือไปมา จึงพากันกลับไปนอนอยู่ดังเก่า เตียสุนเห็นดังนั้นมีความยินดี ครั้นเวลาสามยามเสียงไพร่พลเหล่านั้นหลับเงียบจึงหยิบก้อนดินขว้างเข้าไปอีกก็ไม่เห็นมีผู้ใดตื่น เตียสุนจึงเอากระบี่เจาะกำแพงเป็นช่อง แล้วเอาไม้ทำลูกทอยตีปีนขึ้นไปได้กึ่งกำแพงกระทบสายใยเข้าเสียงเกราะดังสนั่นตลอดไปทั้งด้าน ทหารรักษาหน้าที่ตกใจตื่นจับเครื่องศัสตราวุธมองดูตามช่องเสมา เห็นคนกำลังปีนกำแพงจึงเอาทวนและหลาวทุ่งลงมาเป็นอันมาก เตียสุนตกใจวิ่งหนีลงน้ำพวกชาวเมืองเอาเกาทัณฑ์ยิงถูกซอกคอเตียสุนจมน้ำตาย
เวลาคืนวันนั้นซ้องกั๋งนอนหลับอยู่ในค่ายบังเกิดนิมิตเป็นลางแลเห็นเตียสุนมีกายเปื้อนไปด้วยโลหิตตรงเข้ามาคำนับแล้วพูดว่า ท่านได้อุปถัมภ์ข้าพเจ้ามาช้านานหลายปีแล้ว บัดนี้มีกรรมจะอยู่สนองคุณท่านสืบไปไม่ได้ด้วยไพร่พลเมืองฮั่งจิวเอาเกาทัณฑ์ยิงข้าพเจ้าตายจะขอลาไปตามกรรม แล้วเห็นทหารอีกสามสี่นายโลหิตเปื้อนกายร้องไห้เข้ามาหา ซ้องกั๋งก็ร้องไห้บ้างจนตกใจตื่น ครั้นรุ่งเช้าจึงเล่านิมิตให้โงวหยงฟังทุกปรการ โงวหยงยังไม่ทันจะทำนาย พอลี้จุนมาแจ้งความว่าเตียสุนถูกเกาทัณฑ์ตายอยู่ในลำน้ำเองกิมหมึง ซ้องกั๋งแจ้งความสมกับนิมิตก็เสียใจร้องไห้จนสลบไป ครั้นได้สติฟื้นแล้วจึงบอกโงวหยงว่าเราคิดจะไปเซ่นไหว้ศพเตียสุนท่านจะเห็นประการใด โงวหยงตอบว่าท่านจะไปถึงลำน้ำเอ้งกิมหมึงนั้นระวังตัวจงดี ซ้องกั๋งจึงให้ลีขุย เปาหยก หังชอง ลีกุนคุมทหารห้าร้อยไปตรวจตราระวังอยู่ตามทาง ซ้องกั๋งกับเจียสิว ไตจง ฮวยสุย เบ๊หลินคุมทหารห้าร้อยไปทางลัดเขาไซซัว ครั้นมาถึงวัดเล่งอึนยี่จึงให้ทหารจัดตั้งโต๊ะเครื่องบูชาพร้อมแล้วเชิญหลวงจีนสวดกงเต๊กสามวันอุทิศส่วนกุศลนั้นให้แก่เตียสุนและทหารพี่น้องที่ตายไปถ้วนทุกคนแล้วนำเครื่องเซ่นไปตั้งที่สะพานไซเล่งเกี๋ย ม้าใช้เมืองฮั่งจิวเห็นดังนั้นจึงรีบไปแจ้งความแก่อองเทียนเต๋งว่า ซ้องกั๋งกับทหารประมาณห้าร้อยพากันมาเซ่นศพอยู่ที่สะพานไซเล่งเกี๋ย ฮองเทียนเต๋งได้แจ้งมีความยินดีพูดว่าคราวนี้คงจับซ้องกั๋งได้เป็นแน่ จึงให้โงวเต็ก เตียหงี ง่วนเพง โซวแก อุ้นเคียดกี ขุยยก เงียมเหม็ง เม้าเต็ก ทึงหงโท้วคุมทหารคนละสามพันยกไปถึงเชิงสะพานฟากข้างหนึ่ง
๑๑๕
ขณะนั้น ฮวยสุย เจียสิวคุมทหารออกสกัดไว้ที่เชิงสะพาน ทหารเมืองฮั่งจิวไม่อาจยกข้ามฟากมาได้ จึงพาไพร่พลยกกลับไปทางเขาโปสกฐะ พบอวนเซียวยี อวนเซียวเหงา เม่งคง คุมทหารออกรบต้านทานเป็นสามารถ อวนเซียวยีฆ่าทึงหงโท้วตาย อวนเซียวเหงาจับตัวเม้าเต็กได้ ทหารเมืองฮั่งจิวแปดนายเสียที จึงพาทหารล่าถอยไปถึงเชิงสะพานโปวเฮียงเกีย ลีขุย หังชอง เปาหยก ลีกุนขับม้าออกรบง่วนเฮง โซวแก เตียหงีเสียทีตายในที่รบ ทหารในเมืองซึ่งรักษาหน้าที่เห็นดังนั้นจึงพากันยกหนุนออกมาช่วยแก้นายทหารที่เหลือตายกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งก็คุมทหารกลับมาถึงวัดเล่งอึนยี่จึงให้เจียสิว เบ๊หลิน ฮวยสุยอยู่ช่วยลี้จุนรักษาค่ายแม่น้ำไซโอ๋ว ซ้องกั๋งกับไตจงพากันกลับมาค่ายใหญ่
ฝ่ายโลวจุนหงียกกองทัพมาตั้งค่ายประชิดเมืองเต็กซ่องกวน โงวเช็ง เจียงเหม็ง อ้วยเฮงแต่งการป้องกันรักษาเมืองเป็นสามารถ แล้วให้นายทหารที่มีฝีมือคุมไพร่พลออกรบหักค่าย โลวจุนหงีจึงให้ลิมชองคุมทหารออกต่อสู้ชาวเมืองต้านทานมิได้ จึงพากันกลับเข้าเมือง ครั้นรุ่งเช้า ปังเทียนคัวะ ปังเทียนอิ๋ว เตียเปียน เตียเทา เอียวหงี เล่าอี้ตัด ฮวงหยง เจียปิว คุมทหารออกรบได้ประมาณสิบเพลง มิเกียงเอาทวนแทงถูกปังเทียนอิ๋วตกม้าตาย ขุยเอียะเอากระบี่ตัดศีรษะเล่าอี้ตัดได้ เบ๊เหล็งเอาก้อนศิลาขว้างถูกเจียปิวตกม้าตาย ปังเทียนคัวะเห็นทหารของตัวเป็นอันตราย มีความเสียใจ ไม่คิดอ่านที่จะสู้รบพาไพร่พลหนีกลับเข้าเมืองสั่งให้รักษาหน้าที่ไว้กวดขัน มิได้ยกกองทัพออกรบหลายเวลา
ฝ่ายโลวจุนหงีไม่เห็นชาวเมืองออกมารบจึงพูดกบนายทหารว่า เราจะคุมทหารยกเข้าตีระดมหักเอาเมือง บัดนี้ยังไม่แจ้งว่าทางเข้าออกเป็นประการใด จึงสั่งให้ อาวถัง เต็งฮุย ลีตง จิวทองคุมทหารเดินลัดทางขึ้นไปบนเขาตรวจตราดูท่าทางให้แน่นอนก่อน นายทหารทั้งสี่คำนับลาพาทหารไปตามสั่งทุกประการ
ฝ่ายปังเทียนคัวะตั้งแต่เสียทีทัพกลับเข้าเมืองไม่มีความสุข เฝ้าคิดถึงปังเทียนอิ๋วผู้น้องเป็นอันมาก ยิ่งตรึกตรองไปให้มีความแค้นทหารแผ่นดินซ้องยิ่งนัก จึงจัดแจงทหารเป็นกระบวนยกออกทางประตูตังหมึงหมายจะลอบไปโจมตีค่ายโลวจุนหงีมิให้รู้ตัว พอพบทหารสี่นายยกมาตามทางลัดปังเทียวคัวะเอาง้าวฟันถูกจิวทองขาดกลางตัวตกม้าตาย ทหารก็แตกกระจัดกระจายคุ้มกันกันไม่ติด อาวถัง เต็งลุย ลีตงเหลือกำลังที่จะต้านทานพาทหารรีบหนีมาแจ้งความแก่โลวจุนหงีให้ทราบ
โลวจุนหงียังไม่ทันพูดประการใด ตังเผ็งจึงพูดว่าเวลาพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะขออาสาคุมทหารออกไปฆ่าปังเทียนคัวะ แก้แค้นแทนจิวทองให้จงได้ โลวจุนหงีตอบว่า ข้าศึกมีกำลังแข็งแรงนัก ท่านจะยกออกไปรบแล้วเร่งระวังตัวจงมาก ครั้นเวลารุ่งสว่างตังเผ็งจึงชวนฮั่นตง ตันหลุยคุมทหารไปท้ารบริมเชิงเทิน ทหารหน้าที่ก็เอาก้อนศิลาขว้างมาถูกแขนตังเผ็งข้างซ้ายฟกชํ้าแกว่งอาวุธไม่ถนัดทหารในเมืองก็เปิดประตูพากันกรูออกมารุกไล่ล้อมตังเผ็งไว้ ฮั่นตงตันหลุยขับม้าเข้ารบแก้เอาตังเผ็งออกได้แล้วก็พากันกลับมาค่ายแจ้งความแก่โลวจุนหงีทุกประการ โลวจุนหงีก็ประกอบยาทาและประคบให้กับตังเผ็ง
ครั้นเวลารุ่งเช้าตังเผ็งบอกโลวจุนหงีว่า ข้าพเจ้าจะลาท่านคุมทหารยกออกไปแก้แค้นให้จงได้ โลวจุนหงีตอบว่าท่านป่วยแขนอยู่อย่าออกไปรบเลยจะเสียที ตังเผ็งหาฟังไม่ชวนเตียเช็งคุมทหารลอบหนีออกจากค่ายมิให้โลวจุนหงีรู้ ครั้นมาถึงหน้าเชิงเทินตังเผ็งจึงร้องว่าทหารผู้ใดที่ฆ่าจิวทองตายนั้นจงเร่งออกมารบกับเราให้เห็นฝีมือกัน ทหารซึ่งรักษาหน้าที่รีบไปแจ้งความแก่ปังเทียนคัวะให้ทราบ ปังเทียนคัวะกับเตียเทาได้แจ้งก็มีความยินดีคุมไพร่พลเปิดประตูเมืองออกมา ตังเผ็งก็ขับม้าตรงเข้ารบกับปังเทียนคัวะได้ประมาณสิบเพลง ตังเผ็งทานกำลังมิได้ด้วยป่วยแขนก็ขับม้าหนีปังเทียนคัวะขับม้าไล่ตาม เตียเช็งก็ขับม้าเข้ารบสถัดไว้ ปังเทียนคัวะรบกับเตียเช็งได้ประมาณสามเพลง ม้านั้นอ่อนกำลังถอยหลังไปถึงต้นไม้ใหญ่ เตียเช็งเห็นได้ทีเอาทวนแทง ปังเทียนคัวะหลบตัวบังต้นไม้ทันทวนก็ติดต้นไม้แน่น เตียเช็งกระชากทวนยังไม่หลุด ปังเทียนคัวะเห็นดังนั้นก็ขับม้าตรงเข้ามาเอาง้าวฟันเตียเช็งยกแขนขึ้นรับถูกแขนขาดตกจากหลังม้า ปังเทียนคัวะเอาง้าวฟันซ้ำคอขาดตาย เมื่อขณะเตียเช็งตกม้าลงนั้นตังเผ็งเหลียวหลังแลดูเห็นเตียเช็งเสียทีจึงชักม้าหันหลังกลับมาจะเข้าแก้ เตียเทาขับม้าตามมาข้างหลัง ตังเผ็งไม่ทันระวังตัวเตียเทาเอาง้าวฟันถูกคอตังเผ็งขาดตกม้าตาย ปังเทียนคัวะ เตียเทา ก็ไล่ฆ่าฟันทหารซ้องกั๋งล้มตายเป็นอันมาก ที่เหลือตายก็พากันหนีกลับมาแจ้งความแก่โลวจุนหงีให้ทราบ โลวจุนหงีได้แจ้งมีความเสียใจร้องไห้อาลัยรักนายทหารทั้งสองจนลมจับ ครั้นฟื้นได้สติแล้วจึงพูดกับจูบู๊ว่าทำไฉนจะแก้แค้นชาวเมืองได้ จูบู๊ตอบว่าศึกสงครามก็ย่อมแพ้และชนะเป็นธรรมดา จะทำการโดยด่วนลุอำนาจแก่โทโสนั้นไม่ได้ ต้องตรึกตรองแก้ไขจึงจะเป็นคุณและประโยชน์
โลวจุนหงีได้ฟังจูบู๊เตือนสติก็คิดได้ระงับความโกรธสงบลง จึงสั่งซึงซิน นางโกวตัวซอ ลี้ลิบ ทึงหลง ซิเซียน แป๊ะสิน ตันหลุย ฮั่นตงให้ปลอมตัวเป็นราษฎรลอบเข้าไปในเมืองเอาเพลิงจุดเผาเมืองให้จงได้ ทหารทั้งแปดคำนับลารีบไปตามสั่ง โลวจุนหงีก็ยกกองทัพออกจากค่ายไปตั้งอยู่ในท้องสนาม ทหารรักษาหน้าที่เห็นดังนั้น จึงไปแจ้งความแก่ปังเทียนคัวะให้ทราบ ปังเทียนคัวะก็คุมทหารเปิดประตูออกมารบกับโลวจุนหงีเป็นสามารถ ทั้งสองข้างยังมิได้เพลี่ยงพลํ้าเสียท่วงทีแก่กัน
ฝ่ายซิเซียน นางโกวตัวซอ ลี้ลิบ ทึงหลง ซึงซิน แป๊ะสิน ตันหลุย ฮั่นตง พากันเล็ดลอดเข้าไปในเมืองได้เอาเพลิงเผาโรงเรือนราษฎรไหม้ขึ้นหลายแห่ง ทหารซึ่งรักษาหน้าที่เห็นเพลิงไหม้ก็ตกใจพากันทิ้งหน้าที่เสียกลับมาหาครอบครัวเป็นอันมาก
ฝ่ายปังเทียนคัวะซึ่งรบกันกับโลวจุนหงีอยู่ที่หน้าเชิงเทินได้ยินเสียงคนในเมืองอื้ออึงจึงแลไปข้างในเมือง โลวจุนหงีเห็นได้ทีจึงเอาทวนแทงถูกระหว่างรักแร้ปังเทียนคัวะตกม้าตาย โลวจุนหงีก็ขับทหารเลยเข้าไปในประตูเมือง
ฝ่ายโง่วเซ็ง เจียงเหม็ง อวยเฮ็ง ฮวงหยง เจียปิว เตียเถียม เตียเทา เอี้ยวหงี เห็นเพลิงไหม้ก็ตกใจ จึงคุมทหารแยกย้ายไปเที่ยวดับเพลิง ครั้นมาถึงประตูตังหมึง พบทหารซ้องกั๋งที่ปลอมตัวไปจุดเพลิงได้สู้รบกันเป็นสามารถ ซึงซิน นางโกวตัวซอนั้นจับตัวโง่วเซ็งผู้รักษาเมืองได้ ลี้ลิบ ทึงหลง ช่วยกันจับตัวเจียงเหม็งมัดไว้ ซิเซียน แป๊ะสินนั้นจับตัวอ้วยเฮงได้ ตันหลุยฆ่าฮวงหยงตาย ฮั่นตงไล่รบเจียวปิวขับม้าขึ้นไปบนเนินเขาครั้นมาถึงปากเหวม้าฮั่นตงเท้าพลาดถลำล้มตกเหวตายทั้งม้าทั้งคน เจียปิวเห็นดังนั้นจึงลงจากม้าเอาก้อนศิลาขว้างปาทุ่มทับลงไปหลายก้อนแล้วขับม้าเลยไป เตียเถียม เตียเทา เอี้ยวหงีนั้นขับม้าหักออกเมืองไปตามทาง โลวจุนหงีก็ยกกองทัพเข้าตั้งพักอยู่ในเมืองเต็กช่องกวน
ฝ่ายนางเก็งเอ็งกุนจู๊ตั้งแต่เตียเช็งผู้สามีตายมีความโศกเศร้าเสียใจเลยเป็นไข้ตาย โลวจุนหงีก็ให้แต่งการฝังศพตามธรรมเนียมแล้วมีหนังสือให้เบ๊เหล็งถือไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ เบ๊เหล็งคำนับรับหนังสือแล้วมาถึงเมืองบ๊อเซียกุ้ยเข้าไปคำนับเอาหนังสือส่งให้ ซ้องกั๋งรับมาเปิดผนึกออกอ่านแจ้งความแล้วร้องไห้รักนายทหารที่ตายจนสลบ ครั้นได้สติฟื้นขึ้นจึงถามเบเหล็งว่าเมื่อไรโลวจุนหงีจะยกกองทัพมาบรรจบกันกับเรา เบ๊เหล็งบอกว่าอีกสองสามเวลาจึงจะยกมา โงวหยงจึงว่าโลวจุนหงีก็ตีเมืองเต๊กซ่องกวนได้แล้วควรเราจะยกกองทัพใหญ่เข้าตีเมืองฮั่งจิวให้แตก ซ้องกั๋งตอบว่าจะต้องรวบรวมทหารให้พร้อมก่อนจึงให้ลีขุยคุมทหารไปรับกองทัพโลวจุนหงี ลีขุยคำนับลาพาทหารรีบไปตามสั่ง ซ้องกั๋งก็ตระเตรียมทหารพร้อม ยกออกไปตั้งกองอยู่ท้องสนามในที่ชัยภูมิ ชาวเมืองซึ่งรักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งความแก่ฮองเทียนเต๋งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกมาตั้งอยู่ในท้องสนามหน้าเชิงเทินแล้ว ฮองเทียนเต๋งจึงจัดทหารพร้อมคอยเวลาฤกษ์จะยกออกรบ
ขณะนั้นหลวงจีนเต็งง่วนก๊กเข้าไปแจ้งความแก่ฮองเทียนเต๋งว่าผู้คนสรรเสริญหลวงจีนลูตีซิมซึ่งมาด้วยกองทัพซ้องกั๋งนั้นมีฝีมือเข้มแข็งนัก เราจะขออาสาออกไปต่อสู้ดูกำลังให้รู้จักฝีมือจะจริงเหมือนคำคนเล่าลือหรือไม่ ฮองเทียนเต๋งมีความยินดีจึงจัดทหารห้าร้อยแล้วให้ปวยเอ็งขุยคุมกองทัพเป็นกองหนุน หลวงจีนจะขออาสาออกไปต่อสู้ดูกำลังให้รู้จักฝีมือจะจริงเหมือนคำคนเล่าลือหรือไม่ ฮองเทียนเต๋งมีความยินดีจึงจัดทหารห้าร้อยแล้วให้ปวยเอ็งขุยคุมกองทัพเป็นกองหนุน หลวงจีนเต็งง่วนก๊กก็ขึ้นม้าเปิดประตูเมืองออกไป หลวงจีนลูตีซิมเห็นดังนั้นก็ขับม้ารำกระบองตรงเข้ารบกับหลวงจีนเต็งง่วนก๊กได้ประมาณห้าสิบเพลงยังไม่แพ้ชนะกัน ขณะนั้นม้าใช้ไปแจ้งความแก่ฮองเทียนเต๋งว่า ทหารซ้องกั๋งยกเข้าตีประตูเมืองทิศใต้ ฮองเทียนเต๋งจึงให้เจียปอหนำคุมไพร่พลไปช่วย
ฝ่ายบู๊สงยืนดูหลวงจีนลูติชิมกับหลวงจีนเต็งง่วนก๊กรบกันช้านานหลายสิบเพลง เห็นว่าหลวงจีนลูตีซิมจะฆ่าหลวงจีนเต๊งง่วนก๊กไม่ได้มีความโกรธจึงรำกระบี่วิ่งเข้าไปช่วยเป็นสองกำลัง หลวงจีนเต็งง่วนก๊กต้านทานมิได้ขับม้าหนึ บู๊สงก็ไล่ติดตามไป ปวยเอ็งขุยขับม้าตรงเข้ารบสกัดแล้วเอาทวนแทง บู๊สงเอามือซ้ายจับทวนกระชาก ปวยเองขุยยั้งตัวไม่ทันคะมำตกจากหลังม้า บู๊สงเอากระบี่ฟันคอขาด หลวงจีนเต็งง่วนก๊กมิได้กลับมาช่วย ขับม้าพาไพร่พลหนีเข้าเมือง
ฝ่ายลีขุยคุมทหารมาถึงกลางทางเห็นเตียเทียม เตียเทา เอี้ยวหงีซึ่งหนีมาแต่เมืองเต๊กซ่องกวนนั้นขับม้าผ่านหน้าหนีเข้าป่า ลีขุยจึงพาทหารไล่ติดตามจับตัว เตียเถียม เตียเทาได้ แต่เอี้ยวหงีนั้นลีขุยเอาขวานฟันตาย ลีขุยก็รีบพาทหารมาถึงเมืองเต๊กซ่องกวนเข้าไปคำนับโลวจุนหงีแล้วแจ้งความตามซ้องกั๋งสั่งมาทุกประการ โลวจุนหงีจึงเตรียมทหารพร้อมรีบยกกองทัพมาถึงค่ายใหญ่เมืองฮั่งจิว ซ้องกั๋งก็ออกต้อนรับต่างคำนับกันตามธรรมเนียมเชิญเข้าพักอยู่ในค่ายไต่ถามถึงพี่น้องทั้งหลายและการศึก โลวจุนหงีก็เล่าความตามเหตุซึ่งมีมาแต่หลังนั้นให้ฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งพูดว่า เราเสียพี่น้องครั้งนี้เพราะถึงการวิบัติสมคำอาจารย์ฬ่อจินหยินทำนายไว้ แล้วบอกโลวจุนหงีว่าท่านคุมกองทัพไปรับอูเอียนเจียก ณ เมืองโอ๊วจิวมาสมทบกันให้พร้อมเราจะได้จัดกระบวนเป็นหมวดเป็นกองยกระดมเข้าตีเมืองฮั่งจิวให้แตกจงได้ โลวจุนหงีคำนับลาพาทหารรับไปเมืองโอ๊วจิว อูเอียนเจียกได้แจ้งก็ออกมาคำนับต้อนรับเชิญเข้าไปในค่าย แจ้งความทั้งปวงให้ทราบทุกประการ โลวจุนหงีจึงสั่งอูเอียนเจียกให้เตรียมทหารเข้าสมทบกับกองทัพของตัวแล้วยกกลับมาค่ายเมืองฮั่งจิว นายทหารก็พากันเข้าไปคำนับซ้องกั๋ง ๆ จึงเรียกเอาบัญชีนายทหารในกองทัพอูเอียนเจียกมาตรวจดูขาดไปสี่นาย คือ ลุยเหง เก็งอ๋อง เซ่งหงวน เปียวเตาเส็งจึงถามอูเอียนเจียกว่า พี่น้องเหล่านั้นพากันไปข้างไหน อูเอียนเจียกบอกว่าถึงแก่ความตายเสียแล้ว
ซ้องกั๋งว่าคืนวันหนึ่งเราฝันเห็นว่า เตียสุนกับทหารสามสี่คนมีกายเปื้อนโลหิตพากันร้องไห้เข้ามาหาเราเห็นจะเป็นคนเหล่านี้ เราก็ได้หลวงจีนสวดกงเต๊กอุทิศส่วนกุศลไปให้ครั้งหนึ่ง ถ้าตีเมืองฮั่งจิวได้สำเร็จเราจะทำกงเต๊กเซ่นใหญ่ให้อีกครั้งหนึ่ง พูดแล้วจึงให้แยกทหารจัดเป็นหมวดเป็นกองให้โลวจุนหงีคุมทหารเอกสิบสี่นายและทหารพอสมควรยกไปรบด้านประตูเฮ่าเจียหมึง ให้อูเอียนเจียก เล่าถัง เกยเตียน เกยโป ตังเทงกุ้ย งุยเต็งก๊ก เอียฉิน ตันตัด โตวเซียน ลี้ลิบ ลิหุน ลิมชอง เจียะย้ง ถังเปียน บุนตงหยงเป็นนายกองคุมนายทหารตีด้านประตูเลียงซัวหมึง ให้ฮวยหยง ฉินเหม็ง จูบู๊ อึงซิน ซึงลิบ ลีตง โจวเอี๋ยน โจวยุน ทึงหลง มกชุน เง่ยกงฉวน เล็กเจียว จูกุ้ย มกหองสิบสี่คนเป็นนายกองคุมทหารยกไปตีด้านประตูจี่เกียหมึง ให้ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา เม่งคง เจียสิว ฮวนสุย เบ๊หลิน เอียหยง สิย้ง เอี้ยหลิน เต็งติดชุน ตันหลุย ต้วนจีหยิน จูตง ติจิด ชีหมึง ซือจิน ลูตีซิม บู๊สง ซึงซิน นางโกวตัวซอ นางซึงยีเหนีย มิเกียง ยี่สิบสองคนเป็นนายกองคุมทหารไปสมทบกับกองทัพลิเอง แล้วให้ยกเข้าตีทางประตูตังหมึง ให้ขงเม่ง เอี้ยจี้ โตวเฮง ทองอุย ทองเม้ง เหงเอ็ง นางโฮ้วซาเหนียคุมทหารเป็นกองกลาง ข้างไหนหนักให้ยกเข้าช่วยและกองทัพใหญ่นั้นซ้องกั๋งเป็นแม่ทัพ โงวหยงเป็นกุนซือที่ปรึกษาและปีกซ้ายปีกขวานั้น กวนเส็ง ซกเถียว ไตจง ลีขุย ซุยเอียะ ลือฮวง กวยเส็ง อาวเผ็ง เต็งฮุย เอียนสุน พัวสิน พัวซก เลงจิ้น เปาหยก หังชอง ลีกุน ซ้องเซ็ง พวยซวน เจียะเก็ง ซิเซียน ชัวฮก ซัวเค่ง หยกเปาสี เบ๊เหล็ง ซือจิน ซกเหียน ตังชิหลง เล่งง่วนกวน เตียกึน โปวเต็ง เต็งหยก ซุยงัก รวมทหารเอกและที่ปรึกษาสามสิบสามคน ครั้นเตรียมกองทัพพร้อมแล้ว ถึงเวลาฤกษ์แม่ทัพนายกองก็ตีม้าล่อจุดประทัดโบกธงสัญญายกเข้าตั้งล้อมเมืองฮั่งจิว ม้าใช้ชาวเมืองเห็นดังนั้นจึงเข้าไปแจ้งความแก่ฮองเทียนเต๋งให้ทราบ ฮองเทียนเต๋งให้เจียปอหนำคุมไพร่พลยกออกมา ซกเถียวก็เข้ารบกับเจียปอหนำ ได้ประมาณสิบเพลง เจียปอหนำแสร้งอุบายทำแพ้ขับม้าหนี ซกเถียวไล่ตาม กวนเส็งร้องบอกว่าอย่าตามไปจะเสียทีด้วยเจียปอหนำมีกระบองเหล็กวิเศษ ซกเถียวได้ยินดังนั้นตกใจจะหนีกลับ แต่พอเลี้ยวตัวกลับ เจียปอหนำเอากระบองวิเศษขว้างมาถูกศีรษะแตกตาย เต็งฮุยเห็นดังนั้นมีความโกรธถืออาวุธวิ่งเข้าไปหมายจะแก้แค้น เจียปอหนำเอาง้าวฟันถูกคอขาดตาย เต็งง่วนก๊กเห็นเจียปอหนำมีชัยชนะมีความยินดี จึงขับม้าพาไพร่พลเข้าช่วยฆ่าฟันทหารซ้องกั๋งตายลงเป็นอันมาก ฮวยหยง ฉินเหม็ง จึงขับทหารเข้ารบต้านทานไว้ เต็งง่วนก๊กเห็นดังนั้นก็ตีม้าล่อเลิกไพร่พลกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งถอยกองทัพออกมาทางประมาณลี้หนึ่ง จึงพูดกับโงวหยงว่า เรายกกองทัพใหญ่เข้าระดมตีเมืองคราวนี้หวังจะได้ชัยชนะก็ไม่สมความปรารถนา เสียนายทหารถึงสองคน เราคิดอ่านประการใดจึงจะได้เมืองฮั่งจิว โงวหยงตอบว่าเรายกกองทัพใหญ่เข้าล้อมเมืองไว้ก็จริง แต่มิได้ยกเข้าตีระดมให้พร้อมกันทั้งสี่ด้าน ขอท่านจงใช้ทหารไปประกาศแก่นายทัพนายกองให้ทราบทั่วกันว่า เวลาพรุ่งนี้เข้าให้ยกทหารระดมเข้าตีตามหน้าที่จงพร้อมกัน ถ้าผู้ใดทำลายประตูเมืองเข้าไปได้ก็ให้จุดเพลิงขึ้น ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้ไปประกาศแก่นายทหารให้รู้ทั่วทุกกอง ครั้นเวลารุ่งสว่างแม่ทัพนายกองก็ขับทหารเข้าตีเมืองทั้งสี่ด้าน เสียงประทัดสัญญาและม้าล่อดังสนั่นราวกับแผ่นดินจะทรุด แต่เล่าถัง บุนตงหยงนั้นคุมทหารเข้าตีประตูเฮ่าเจียหมึง และประตูเฮ่าเจียหมึงนี้เป็นประตูสำคัญ ด้วยชาวเมืองเอาเหล็กมีคมฝังประกับไว้กับไม้แดง แล้วขัดไกเหมือนจั่นแล้วเปิดประตูล่อ เล่าถังมิได้รู้ในอุบายขับม้าตรงเข้าในประตู ทหารที่เฝ้าอยู่ข้างบนก็เหยียบไกให้ลดกระดานไม้แดงเลื่อนตกลงมาตามรางเซาะเหล็กนั้นทับถูกเล่าถังและม้าขาดเป็นสองท่อน ชาวเมืองซึ่งรักษาหน้าที่ก็ชวนกันโห่ร้องเอาฤกษ์อื้ออึง แล้วก็ระดมยิงเกาทัณฑ์ลงมาเหมือนหมู่ผึ้ง ทหารซ้องกั๋งถูกเกาทัณฑ์ตายเป็นอันมากไม่อาจรอเข้าไปใกล้เชิงกำแพงได้พากันถอยออกมา แต่บุนตงหยงนั้นถูกเกาทัณฑ์หลายลูกตายอยู่ริมเชิงกำแพง ซ้องกั๋งเห็นว่าจะตีหักเมืองมิได้จึงให้ม้าใช้ไปบอกกับกองทัพที่ล้อมนั้นให้ถอยออกมาสิ้น แต่ซ้องกั๋งยกทหารเข้าตีเมืองฮั่งจิว เสียทหารพี่น้องถึงสี่คนมีความแค้นนัก คิดตรึกตรองหาอุบายจนรุ่งสว่าง
ขณะนั้นลีขุยเข้าไปแจ้งความว่าเวลาวันนี้ข้าพเจ้าขออาสาไปรบกับเจียปอหนำเอาชัยชนะให้จงได้ ซ้องกั๋งตอบว่าเจ้าจะยกไปรบนั้นชอบแล้วซึ่งจะไปแต่ผู้เดียวเราไม่วางใจ จึงสั่งหังชอง ลีกุน เปาหยกให้ไปกับลีขุยแล้วให้อาวเผ็ง ลือฮวง กวยเส็ง คุมทหารเป็นทัพหนุน ลีขุยกับทหารพี่น้องพากันมาถึงหน้าเชิงเทินแล้ว ลีขุยจึงร้องว่าเราแซ่ลีชื่อขุย เป็นคนมีฝีมือเลื่องลืออยู่ที่เขาเนียซัวเปาะอยากจะลองฝีมือกับเจียปอหนำ ทหารเอกเมืองฮั่งจิวสักสิบเพลง พวกรักษาหน้าที่ก็ไปแจ้งความแก่เจียปอหนำ ๆ กับเนียมเหม็งก็คุมไพร่พลเปิดประตูเมืองออกมา ลีขุยรำขวานเข้ารบ เจียปอหนำก็รำง้าวเข้าต่อสู้เป็นสามารถ ลีขุยแกล้งยื่นคอล่อลวงด้วยอุบาย เจียปอหนำเป็นคนโทโสมากเอาง้าวจ้วงฟันจนสุดกำลัง ลีขุยหลบถลันเข้าใต้ท้องม้าฟันขาม้าท้งสองข้างขาดล้มลง เจียปอหนำไม่ทันยั้งล้มคะมำตกลงมา ลีขุยเอาขวานฟันหาถูกไม่ พอเนียมเหม็งไม่ระวังตัวก็เอากระบี่ฟันถูกศีรษะเนียมเหม็งตาย เจียปอหนำวิ่งหนีเข้าปนอยู่กับหมู่ทหารแตกกระจายไปสิ้น เจียปอหนำวิ่งเข้าแอบบานประตูเมือง เปาหยกไม่ทันพิจารณาวิ่งตามเจียปอหนำเข้าไป เจียปอหนำเอาง้าวฟันเปาหยกศีรษะขาดติดอยู่ที่ประตูเมือง
ขณะเมื่อเปาหยกวิ่งเข้าไปในประตูนั้นซ้องกั๋งก็ขับทหารหนุนรุกเข้าไปใกล้ประตู ชาวเมืองซึ่งรักษาหน้าที่เอาก้อนศิลาขว้างและยิงเกาทัณฑ์ลงมาเป็นอันมาก ซ้องกั๋งก็โบกธงสัญญาเรียกทหารให้ถอยกลับมาเข้าค่าย ตั้งแต่วันนั้นซ้องกั๋งก็มิได้ให้ทหารยกออกไปรบอีก สั่งเกยเตียน เกยโปให้ลงเรือไปเที่ยวลาดตระเวนตามลำแม่น้ำหน้าเมืองฮั่งจิว
เวลาวันหนึ่งเกยเตียน เกยโปเข้ามาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งว่าข้าพเจ้าไปเที่ยวลาดตระเวนในลำแม่น้ำพบเรือเสบียงห้าสิบลำ จับตัวนายเรือมาถามแจ้งความว่า เจ้าเมืองตังเอี๋ยงใช้อ้วนเพ็งซือคุมเรือเสบียงห้าหมื่นถังมาส่งเมืองฮั่งจิว ข้าพเจ้าทราบความแล้วจะฆ่าอ้วนเพ็งซือเสีย อ้วนเพ็งซืออ้อนวอนขอชีวิตไว้จึงแจ้งความต่อไปว่า ตัวเป็นแต่ผู้น้อยครั้นจะดื้อดึงขัดขืนก็กลัวอาญาจำใจคุมเรือเสบียงมาส่งตามบังคับ แต่ใจนั้นไม่อยากอยู่แก่ฮองละด้วยฮองละเบียดเบียนเอาทรัพย์สมบัติไปทำนุบำรุงไพร่พลเสียสิ้น อ้วนเพ็งซือคิดจะพาครอบครัวเข้ามาพึ่งบารมีพระเจ้าแผ่นดินซ้องก็ยังหาช่องโอกาสมิได้ จึงจำใจอยู่ในเมืองตังเอี๋ยง ข้าพเจ้าจึงงดไว้ไม่ฆ่าพาตัวอ้วนเพ็งซือและเรือเสบียงมาให้ท่าน ซ้องกั๋ง โงวหยงได้แจ้งมีความยินดีพูดว่า ครั้งนี้เราคงได้เมืองฮั่งจิวเป็นแน่จงหาตัวอ้วนเพ็งซือเข้ามาถามได้ความจะแจ้งแล้ว จึงให้ เกยเตีย เกยโป โจวเอี๋ยน โจวหยุน เลงจิ้น โตวเส็ง ลิหุน เจียสิว แป๊ะสิน มกชุน ทึงหลง เฮ่งเอ็ง นางโฮ้วซาเหนีย ซึงซิน นางโกวตัวซอ เตียแช นางซึงยีเหนีย ปลอมตัวเป็นชาวเมืองตังเอี๋ยงคุมเรือเสบียงมาส่ง ถ้าเข้าไปในเมืองได้แล้ว ให้เลงจิ้นจุดประทัดสัญญาเอาเพลงมาเผาบ้านเรือนราษฎรขึ้นให้หลายแห่งและการอุบายที่จะล่อลวงชาวเมืองนั้น โงวหยงก็สั่งสอนให้ทุกประการ นายทหารคำนับลามาเตรียมตัวพร้อม
ครั้นเวลาค่ำก็พากันลงเรือเสบียงตีกรรเชียงไปถึงท่าเมืองจอดเรือประทับเข้าตามชายฝั่ง มกชุนจึงเดินขึ้นไปร้องบอกชาวเมืองที่รักษาประตูทิศใต้ว่า อองเทียนเต๋งมีท้องตราเกณฑ์เสบียงเมืองตังเอี๋ยงไปห้าหมื่นถังผู้ว่าราชการเมืองตังเอี๋ยงให้เราผู้ชื่อว่า อ้วนเพ็งซือบรรทุกมาส่ง จงบอกท่านผู้สำเร็จราชการโดยเร็ว ถ้าเนิ่นช้ากลัวพวกซ้องกั๋งจะคุมกองทัพมาตีชิงเอาเสบียงเสีย ทหารรักษาหน้าที่ก็รีบไปแจ้งความแก่ฮองเทียนเต๋งทุกประการ ฮองเทียนเต๋งได้แจ้งมีความยินดีด้วยขัดสนเสบียง จึงพูดว่าเรามีเสบียงเลี้ยงไพร่พลอยู่แล้ว จะกลัวอะไรกับกองทัพซ้องกั๋ง แล้วก็สั่งทหารเอกหกนายให้คุมไพร่พลหมื่นหนึ่งมาคอยป้องกันให้ชาวเมืองตังเอี๋ยงขนเสบียงขึ้นไปส่ง ทหารซ้องกั๋งก็ช่วยกันหาบขนเสบียงเข้าไปถึงฉางครบจำนวนแล้วแสร้งอุบายพูดกับผู้รักษาฉางว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายเหน็ดเหนื่อยอดนอนมาสองคืนแล้ว ครั้นจะพากันกลับลงไปนอนเรือเล่าคลื่นลมจัดเห็นจะนอนไม่ปกติ ข้าพเจ้าขออาศัยนอนที่นี่สักคืนหนิ่งรุ่งเช้าจึงจะลาลงเรือกลับไป ผู้รักษาฉางก็ยอมอนุญาตทหารซ้องกั๋งเหล่านั้นก็แสร้งนอนเรียบร้อยเป็นปกติ ครั้นเวลากลางคืนดึกสองยามคนทั้งปวงหลับสนิท ทหารซ้องกั๋งก็พากันแยกย้ายลอบเอาเพลิงจุดขึ้นหลายแห่งเพลิงก็ติดไหม้ลามไปเป็นอันมาก ขุนนางกรมการพากันแตกตื่นมาช่วยดับเพลิงวุ่นวาย ทหารซ้องกั๋งก็ป้องกันไว้ไม่ให้ดับเพลิง ชาวเมืองซึ่งรักษาหน้าที่เห็นเพลิงไหม้บ้านเรือนก็ตกใจเป็นห่วงบุตรภรรยา พากันทิ้งหน้าที่มาหาครอบครัวที่ยังอยู่รักษาหน้าที่นั้นน้อยตัว เลงจิ้นก็จุดประทัดสัญญาดังสนั่น
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่ให้ทหารไปแล้วก็เตรียมกองทัพคอยทีอยู่ พอได้ยินเสียงประทัดสัญญาแลเห็นแสงเพลิงสว่างก็ยกกองทัพขับทหารระดมตีเข้าไปทั้งสามด้าน ทหารซ้องกั๋งเอาบันไดพาดปีนกำแพงเมืองขึ้นไปได้ ไล่ฆ่าฟันไพร่พลบนหน้าที่ตายลงไปเป็นอันมาก
ฝ่ายฮองเทียนเต๋งเห็นเพลิงไหม้ก็ตกใจสำคัญแน่ว่าทหารซ้องกั๋งเข้าเมืองได้ก็ไม่คิดอ่านที่จะสู้รบ พานายทหารที่สนิทสิบห้าคนขึ้นม้าหนีไปทางประตูทิศใต้ ครั้นมาถึงปากคลองเฮงกิมหมึงที่เตียสุนตาย ม้าที่ฮองเทียนเต๋งขี่นั้นไม่เดินไปได้ ฮองเทียนเต๋งลงแส้จนแส้ขาดม้าก็เดินไม่ไหว จึงชักกระบี่ออกแทงหลายแผลม้าก็ไม่ย่างก้าวออกไปได้ พอแลเห็นคนถือกระบี่เดินขึ้นมาจากน้ำตรงเข้ามา ฮองเทียนเต๋งกลัวจะลงจากม้าหนีก็ลงไม่ได้ให้มึนเมื่อยไปทั้งกาย ปิศาจเตียสุนเอากระบี่ตัดศีรษะฮองเทียนเต๋งหิ้วมา อูเอียนเจียกเห็นร้องทักว่าเตียหวยน้องเราจะไปข้างไหน ปิศาจเตียสุนไม่พูดรีบเดินไปหาซ้องกั๋ง ครั้นถึงจึงเข้าไปคุกเข่าคำนับแล้วเอาศีรษะฮองเทียนเต๋งส่งให้ซ้องกั๋งรับเอาแล้วถามว่า เตียหวยเจ้าฆ่าอองเทียนเต๋งตายที่ตำบลใด ปิศาจเตียสุนตอบว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่เตียหวยดอกชื่อเตียสุน ซ้องกั๋งถามว่าเจ้าชื่อเตียสุนทำไมรูปกายจึงเป็นเตียหวยเล่า ปิศาจเตียสุนตอบว่าข้าพเจ้าปีนกำแพงเมืองขึ้นไป ชาวเมืองฮั่งจิวยิงเกาทัณฑ์ทุ่งหลาวแหลนลงมาถูกข้าพเจ้าจมนํ้าตาย ข้าพเจ้ามีจิตคิดพยาบาทฮองเทียนเต๋งจึงคอยอยู่ที่นั้น ปิศาจเหล่านั้นเชิญให้ข้าพเจ้าเป็นเทพารักษ์สิงสถิตย์อยู่ในศาลปากคลองเอ็งกิมหมึง เมื่อเวลาสองยามวันนี้ข้าพเจ้าเห็นฮองเทียนเต๋งขับม้าไปที่หน้าศาล จึงใช้ภูตพรายให้ยุดไว้ พอเตียหวยซากศพลอยมาข้าพเจ้าจึงเข้าอาศัยในร่างกายแล้วเอากระบี่ตัดศีรษะฮองเทียนเต่งมาให้ท่าน
พูดเท่านั้นแล้วร่างกายเตียหวยก็ล้มกลิ้งลงต่อหน้า ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ร้องไห้พูดว่า เตียสุนน้องเรามีความกตัญญูหาผู้เสมอมิได้แต่ตายไปแล้วยังอุตส่าห์ผูกจิตรักใคร่เราเหมือนยังเป็นมนุษย์ แล้วสั่งทหารให้เอาซากศพเตียหวยไปฝังไว้ก่อน แม้นบ้านเมืองราบคาบปกติเราจะทำบุญการใหญ่ไหว้พี่น้องที่ตายไป
๑๑๖
ฝ่ายทหารที่เข้าเมืองได้นั้นก็พากันมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งว่า เจียปอหนำ เต็งง่วนก๊กนั้นหนีไปได้แต่ทหารอื่นนั้นพวกข้าพเจ้าฆ่าฟันตายเสียสิ้น ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพไปตั้งพักอยู่ในเมืองฮั่งจิว ซ้องกั๋งจึงเชิญหลวงจีนมาสวดกงเต๊กเจ็ดวันแล้วเซ่นไหว้ศพพี่น้องที่ตายไปนั้นทุกคน ครั้นเสร็จการแล้วซ้องกั๋งจึงปรึกษาโลวจุนหงีและทหารทั้งปวงว่าหัวเมืองรายทางเราก็ตีได้สิ้นแล้ว ยังแต่เมืองฮิบจิว เมืองมกจิว สองเมืองเท่านั้นเราท่านทั้งปวงจงช่วยกันให้แข็งมืออย่าคิดแก่เหน็ดเหนื่อยลำบากเลย ซ้องกั๋งจึงเขียนฉลากชื่อเมืองใส่กระดาษม้วนวางไว้สองม้วน ชวนโลวจุนหงีจับ โลวจุนหงีจับได้เมืองฮิบจิว ซ้องกั๋งจึงแบ่งทหารให้โลวจุนหงียกไปตีเมืองฮิบจิว ส่วนซ้องกั๋งก็ยกกองทัพไปตีเมืองมกจิวเดินกองทัพไปโดยระยะทาง
ฝ่ายชาจินกับเอียนเช็งซึ่งรับอาสาซ้องกั๋งจะเข้าไปเป็นไส้ศึกนั้น ครั้นมาถึงเมืองมกจิวแล้วก็เข้าไปคำนับลูเหมียนตงขุนนางผู้ใหญ่แจ้งความซึ่งจะเข้ามาสามิภักดิ์ทำราชการนั้นให้ทราบ ลูเหมียนตงมีความยินดีจึงพาชาจิน เอียนเช็งเข้าไปคำนับฮองละแล้วแจ้งความตามซึ่งคนทั้งสองสมัครมาอยู่ทำราชการนั้นให้ทราบ ฮองละจึงถามว่าเจ้าทั้งสองนี้มีแซ่และชื่ออย่างไร ชาจินบอกว่าข้าพเจ้าแซ่คอชื่ออิมเป็นขุนนางอยู่ในกรมโหรเมืองตังเกีย พิเคราะห์ดูฤกษ์บนเห็นดาวดวงหนึ่งข้างทิศนี้มีรัศมีสว่างปรากฏกว่าดาวทั้งหลาย ข้าพเจ้าจึงชวนหุนเปียผู้เป็นญาติฝ่ายข้างมารดามาหาท่านหวังจะพึ่งบารมี บัดนี้ข้าพเจ้ามาเห็นรูปร่างลักษณะราศีของท่านบริบูรณ์พร้อม สมควรที่จะเป็นพระมหากษัตริย์อันประเสริฐ ข้าพเจ้าขอเป็นข้าทำราชการไปกว่าจะสิ้นชีวิต ฮองละตอบว่า เจ้ามีความรักใคร่ในเรานั้นขอบใจนัก แต่เจ้ามาในเขตบ้านเมืองไม่มีสุขด้วยซ้องกั๋งยกกองทัพมาตีหัวเมืองล่วงเข้ามาเกือบจะถึงเมืองเรา แล้วคออิมตอบว่า หัวเมืองรายทางที่ซ้องกั๋งตีได้นั้นท่านอย่าวิตกเลยในไม่ช้านานก็จะกลับคืนได้สิ้น อย่าว่าแต่เมืองเหล่านั้นเลยถึงเมืองตังเกียซึ่งเป็นเมืองหลวงนั้น ก็จะต้องอ่อนน้อมมาอยู่ในอำนาจของท่าน ฮองละได้ฟังมีความยินดีจึงตั้งคออิมเป็นที่โตวจี๋ขุนนางฝ่ายกรมวัง คออิมก็อุตส่าห์เอาใจใส่ในราชการมิได้เกียจคร้าน ครั้นอยู่มาหลายเดือนฮองละเห็นคออิมหมั่นในราชการจึงยกนางถือกงจู๊บุตรสาวให้เป็นภรรยา ขุนนางทั้งหลายก็นับถือยำเกรงคออิมว่าเป็นบุตรเขยฮองละไต้อ๋อง คออิมจะว่ากล่าวการงานสิ่งใดก็สำเร็จเด็ดขาด
ฝ่ายเจียปอหนำ เต็งง่วนก๊กหนีมาถึงเมืองตังเอียงกุ้ยจึงเข้าไปพักอยู่ในเมืองแล้ว แต่งหนังสือบอกข้อความซึ่งเสียเมืองฮั่งจิวและขอกองทัพมาช่วยให้ม้าใช้ถือเข้าไปเมืองมกจิว ครั้นม้าใช้มาถึงจึงเอาหนังสือบอกส่งให้โจวซือเฮี๋ยนขุนนางผู้ใหญ่นำเข้าไปให้ฮองละ ๆ ทราบความตามหนังสือบอกแล้วมีความเสียใจจึงให้แปะเนี้ยม เก๋งเต๊กคุมทหารหมื่นหนึ่งยกไปสมทบกับกองทัพเจียปอหนำเต็งง่วนก๊ก ณ เมืองตังเอียงกุ้ยยกไปตีเอาเมืองฮั่งจิวคืนให้จงได้ นายทหารทั้งสองคำนับลามาตระเตรียมพร้อมด้วยเสบียงอาหารแล้วก็ยกกองทัพออกจากเมืองมกจิวมาเมืองตังเอียงกุ้ย
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินทัพมาถึงเมืองตังเอียงกุ้ยเห็นชาวเมืองรักษาหน้าที่เชิงเทินเป็นสามารถจึงหยุดทหารตั้งกระบวนอยู่หน้าเมือง แล้วให้ลือฮวง กวยเส็งคุมทหารไปท้ารบถึงเชิงเทิน เจียปอหนำได้แจ้งจึงคุมทหารเปิดประตูเมืองมารบกับลือฮวงได้ประมาณห้าเพลง กวยเส็งเห็นว่าฝีมือลือฮวงอ่อนกว่าเจียปอหนำจึงเข้าช่วยรุมรบ จูตงเห็นนายทหารสองคนจะเอาชัยชนะมิได้จึงตรงเข้าช่วย เจียปอหนำเหลือกำลังที่จะต้านทานด้วยตัวคนเดียวจึงชักม้าพาทหารทั้งปวงหนีกลับเข้าเมือง ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นจึงขับทหารหนุนรุกตามเข้าเมืองได้ ทหารซ้องกั๋งก็ไล่ฆ่าฟันผู้คนชาวเมืองอลหม่าน เจียปอหนำ เต็งง่วนก๊ก แปะเนี้ยม เก๋งเต๊กเห็นจะต้านทานมิได้ก็คุมทหารถอยหนีมาตั้งรับอยู่ ณ เมืองท่องลูกุ้ย ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพข้ามเข้าไปตั้งค่ายประชิดอยู่หน้าเมือง จึงให้เกยเตียน เกยโป เอียนสุน เฮงเอ็ง นางโฮ้วซาเหนีย คุมทหารเข้าตีประตูตังหมึง ให้ลีขุย หังชอง ลีกุน ฮวนสุย เบ๊เหล็ง คุมทหารเข้าตีประตูไซหมึง ให้ลี้จุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา ทองอุย ทองเม้ง เม่งคง คุมทหารยกกองทัพเรือไปทางลำน้ำหน้าเมือง กำหนดให้ยกระดมเข้าตีเมืองในเวลาสองยาม ทหารซ้องกั๋งนายทัพนายกองคำนับลามาเตรียมทหารพร้อมแล้วยกไปตามสั่ง ครั้นเวลาสองยามนายทหารซ้องกั๋งทั้งสามก็ยกเข้าระดมตีพร้อมทัน เจียปอหนำ เต็งง่วนก๊กและทหารกำลังหลับตกใจตื่นไม่แจ้งว่ากองทัพยกเข้าไปในเมืองมากน้อยเท่าใดก็พากันคุมทหารหนีออกจากเมืองเฮ่งเส็ง นางโฮ้วซาเหนียจับอุนเค็กเหยียงทหารเมืองท่องลูกุ้ยได้มัดมาส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ จึงสั่งทหารให้เอาตัวอุนเค็กเหยียงไปตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าเมือง ครั้นเวลารุ่งสว่างซ้องกั๋งก็ยกกองทัพเข้าตั้งพักอยู่ในเมืองท่องลูกุ้ย
ฝ่ายเจียปอหนำ เต็งง่วนก๊กกับทหารสองนายพากันล่าถอยหนีมาถึงเขาโอวเล่งเหนีย จึงขึ้นไปตั้งค่ายสกัดต้นทางอยู่บนเขานั้น
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพออกจากเมืองท่องลูกุ้ยมาถึงเขาโอวเล่งเหนีย จึงสั่งลีขุย หังชอง ลีกุนให้คุมทหารห้าร้อยไปตรวจดูทางจะคับขันเป็นประการใด ทหารทั้งสามคำนับลาไปถึงเชิงเขา ทหารของฮองละซึ่งตั้งค่ายอยู่บนเขาก็เอาก้อนศิลาขว้างลงมาเป็นอันมากจะพากันไปก็ไม่ได้ จึงกลับมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งจึงสั่งทองอุย ทองเม้ง อวนเซียวยี เม่งคงคุมทหารไปทางเรือ ครั้นมาถึงชายเขาเชิงน้ำแลเห็นกองทัพเรือตั้งสกัดอยู่กองหนึ่ง ทหารซ้องกั๋งเห็นว่าเรือพวกฮองละมากกว่าไม่อาจเข้าใกล้ให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ไปประมาณสามร้อย เซ่งกุ้ย เต๊กหงวน เซียวเกีย เตียฮก นายกองเรือของฮองละเห็นว่าทหารซ้องกั๋งไม่เข้าใกล้จึงแสร้งอุบายพาทหารหนีขึ้นฝั่ง ทหารซ้องกั๋งก็ไม่อาจไล่ติดตามรออยู่ที่นั่น
ขณะนั้นได้ยินเสียงประทัดสัญญาและโห่ร้องอื้ออึงแล้วเอาเชื้อเพลิงและพลุจุดทิ้งลงมาบนเรือเป็นอันมากถูกเม่งคงตาย ทองอุย ทองเม้ง อวนเซียวยีเหลือทนจึงพากันหนีขึ้นบก นายทหารฮองละและทหารทั้งปวงถือทวนเข้ารบตะลุมบอน อวนเซียวยีก็หนีกลับลงน้ำ ทหารของฮองละเอาเรือออกสกัดไว้ อวนเซียวยีเห็นจะหนีไม่พ้นเอากระบี่เชือดคอตายอยู่ในน้ำ แต่ทองอุย ทองเม้งนั้นหนีกลับมาแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบ ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความโกรธยิ่งนักคิดจะแก้แค้นแทนพี่น้องให้ได้
ขณะนั้นเกยเตียน เกยโปเข้าไปแจ้งความว่าข้าพเจ้าทั้งสองคิดจะปลอมตัวเป็นพรานเนื้อขึ้นไปบนเขา เห็นได้ทีแล้วจะเอาเพลิงจุดค่ายเจียปอหนำ ทหารทั้งหลายก็จะพากันแตกตื่นตกใจ ท่านจงเตรียมทหารคอยทีไว้เถิด โงวหยงจึงบอกซ้องกั๋งว่าอุบายนี้ดีนัก ท่านจงทำตามเห็นจะได้ค่ายบนเขาเป็นแน่ ซ้องกั๋งจึงสั่งเกยเตียน เกยโปไปคิดอ่านตามอุบาย เกยเตียน เกยโปคำนับลามาแต่งตัวเป็นพรานเนื้อ ถือหน้าไม้เกาทัณฑ์เดินขึ้นไปบนภูเขาแต่ในเวลากลางคืน เกยเตียน เกยโป ไม่ทันพิจารณาเหยียบถูกต้นอ้อและพงที่แห้งนั้นดังสวบสาบ พวกกองตระเวนที่นั่งยามได้ยินจึงพากันเอาไฟล่อง เกยเตียน เกยโป ก็ยอบหมอบอยู่ในพงอ้อ พวกกองตระเวนก็เอาขอเหล็กเกี่ยวดูขอนั้นไปเกี่ยวเอาผมเกยเตียนเอากระบี่ตัดผมเสีย ผมนั้นติดขอมาพวกกองตระเวนเข้าใจเป็นแน่ว่าพวกข้าศึกจึงพากันเข้าล้อมเอาทวนไล่สักในพงอ้อ เกยเตียนเห็นว่าจวนตัวจึงกระโดดออกมา เท้านั้นพลาดตกเขาตาย เกยโปเห็นพี่ชายตกเขาลงก็เข้าใจว่าตายเป็นแน่ จึงวงอ้อมหลบหนีอยู่ตามป่าอ้อ พวกกองตระเวนก็เอาเกาทัณฑ์ระดมยิงถูกเกยโปตาย ครั้นเวลารุ่งเช้า ทหารเข้าไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งว่าพบศพเกยเตียนกลิ้งอยู่ที่เชิงเขา ซ้องกั๋งได้แจ้งมีความเสียใจและโกรธเป็นอันมาก สั่งให้ยกกองทัพใหญ่ไปแก้แค้นให้จงได้ โงวหยงห้ามปราบทัดทานหลายครั้ง ซ้องกั๋งหาฟังไม่จึงยกกองทัพไปที่เขาโอวเล่งเหนีย พอแลเห็นอักษรเขียนไว้ที่หน้าผาว่า “อีกสองสามเวลาเราจะไปตัดศีรษะซ้องกั๋งมาเสียบประจานไว้” ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นยิ่งมีความโกรธพอได้ยินเสียงประทัดและม้าดังสนั่นเห็นกองทัพยกเข้าล้อมไว้ทั้งสี่ทิศ ซ้องกั๋งไห้ทหารรบหักออกไปหาได้ไม่ ในทันใดนั้นโงวหยงยกกองทัพมาตีกระหนาบแก้เอากองทัพซ้องกั๋งออกจากที่ล้อมได้ ซ้องกั๋งก็ล่าถอยไปตั้งมั่นอยู่ ณ เมืองท่องลูกุ้ย
ฝ่ายเจียปอหนำแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพไปตั้งอยู่เมืองท่องลูกุ้ยจึงคิดว่าถ้าซ้องกั๋งยกกองทัพเดินลัดเข้าไปเมืองมกจิวที่ไหนไพร่พลเมืองมกจิวจะต้านทานได้ จำจะให้ม้าใช้ไปขอกองทัพฮองละมารักษาทางอย่าให้ซ้องกั๋งล่วงเข้าไป ม้าใช้ก็ไปแจ้งความแก่ขุนนางเมืองมกจิว ขุนนางก็เข้าแจ้งความแก่ฮองละ ๆ พูดว่าทหารของเราน้อยตัวจะไปช่วยเจียปอหนำนั้นไม่ได้จะเอาไว้รักษาเมือง ม้าใช้ก็ไปแจ้งความแก่เจียปอหนำ ๆ ได้แจ้งมีความเสียใจนัก จึงพูดว่าฮองละไม่รักบ้านเมืองก็แล้วไป เราจะรักษาค่ายของเรามั่นไว้ดีกว่าอย่าให้กองทัพซ้องกั๋งตีค่ายเราได้ จึงสั่งไพร่พลให้ตรวจตราตระเวนรักษาค่ายเขาโอวเล่งเหนียไว้เป็นสามารถ
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้มีพระทัยคิดถึงซ้องกั๋งจึงรับสั่งให้ท่องคูมิดขุนนางพนักงานคุมสิ่งของมาพระราชทานซ้องกั๋งกับพวกทหารทั้งปวง ท่องคูมิดถวายบังคมลาคุมสิ่งของมาถึงเมืองท่องลูกุ้ย ซ้องกั๋งแจ้งความก็ออกต้อนรับเชิญท่องคูมิดเข้าไปในเมืองจัดที่ให้นั่งคำนับกันตามธรรมเนียม ท่องคูมิดเชิญหนังสือรับสั่งออกอ่านให้ซ้องกั๋งฟังแล้วเอาสิ่งของที่พระราชทานออกจ่ายให้พวกทหารทั้งปวงตามหนังสือรับสั่ง
ท่องคูมิดจึงถามซ้องกั๋งว่าท่านยกกองทัพมาปราบปรามข้าศึกเป็นประการใดบ้าง ซ้องกั๋งร้องไห้พลางแจ้งความว่าตั้งแต่ยกกองทัพข้ามแม่น้ำมาทำศึกเสียทหารหลายนาย บัดนี้กองทัพใกล้จะถึงด่านเนินโอวเล่งเหนียยกเข้าตีด่านเสียทหารอีกหลายนายหักด่านก็ไม่ได้จึงมีความวิตกนักตรึกตรองที่จะหักด่านอยู่ พอท่านมาถึงข้าพเจ้ายินดีที่จะได้ท่านช่วยคิดการศึกสืบไป ท่องคูมิดว่าการศึกทำล่วงเข้ามาถึงเพียงนี้ต้องยกกองทัพเข้าตีหักด่านเนินโอวเล่งเหนียให้แตกเสียโดยเร็ว โงวหยงจึงว่าซึ่งท่านคิดจะหักเนินโอวเล่งเหนียแต่กองเดียวนั้นไม่ได้จะต้องหาทางลัดข้ามเนินไปช่วยกันตีทั้งสองด้านการจึงจะสำเร็จ ท่องคูมิดก็เห็นชอบ ซ้องกั๋งจึงใช้ให้เบ๊หลิน เอียนสุนไปหาผูเฒ่าชาวบ้านที่ชำนาญทางมาพูดว่า ท่านเป็นคนชำนาญทางป่าจงช่วยนำพวกเราลัดข้ามเนินโอวเล่งเหนียไปได้จะให้บำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก ผู้เฒ่าได้ฟังจึงว่าข้าพเจ้าเป็นชาวบ้านนี้รู้จักห้วยทางอยู่ทุกตำบล ซึ่งฮองละทำให้พวกข้าพเจ้าได้ความเดือดร้อนนัก บัดนี้ท่านยกกองทัพมาปราบปรามพวก ข้าพเจ้ามีความยินดีมากจะได้อยู่เย็นเป็นสุขอยู่ทุกตัวคน จะขออาสานำทางลัดข้ามเนินโอวเล่งเหนียไปท่านอย่าวิตกเลย
ซ้องกั๋งก็มีความยินดีเอาเงินทองรางวัลให้ผู้เฒ่าเป็นอันมาก แล้วจัดเอาฮวยหยง ฉินเหม็ง ลูตีซิม บู๊สง ลีขุย ลีกุน หังชอง เลงจิ้น พัวเส็ง พัวซอก ซกเหียน เบ๊หลิน กับทหารพอสมควรยกออกจากเมือง ให้ผู้เฒ่านำทางลัดข้ามเนินโอวเล่งเหนียไปในเวลากลางคืน พบโจรพวกหนึ่งประมาณห้าร้อยเศษมาสกัดทางไว้ ลีขุยกับทหารก็ไล่ฆ่าฟันพวกโจรตายสิ้น แล้วเดินกองทัพไปใกล้จะถึงตำบลตังก๊วนเวลาก็จวนสว่าง โงวเอ็งแซผู้รักษาด่านตังก๊วนแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพลัดทางข้ามเนินมาได้ก็ตกใจรีบกลับไปเมืองมกจิวแจ้งความให้โจวซือเอียงทราบทุกประการ โจวซือเอียงผู้รักษาเมืองเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่เซ็งเซียได้ฟังก็ตกใจจึงประชุมนายทหารพร้อมปรึกษาการที่จะสู้รบ พอกองทัพซ้องกั๋งไปถึงซ้องกั๋งก็ให้เลงจิ้นจุดประทัดแตกขึ้นเสียงดังสนั่น เจียะโปวผู้รักษาเนินโอวเล่งเหนียได้ยินก็ตกใจจึงใช้ให้แปะคิมตัวนายทหารไปสืบดู แปะคิมเห็นทหารซ้องกั๋งเป็นอันมากก็รับกลับมาแจ้งความให้เจียะโปวทราบ เจียะโปวจึงพูดว่าเจ้านายเราก็ย่อมรู้การงานทั้งสิ้น เหตุใดจึงไม่ยกกองทัพมาช่วยป้องกัน เราก็ต้องตั้งมั่นรักษาเนินไว้ให้เข้มแข็งไม่ยกออกสู้รบ ถึงกองทัพซ้องกั๋งจะเข้าหักเอาเนินได้ก็โดยยาก เต็งง่วนก๊กว่าท่านพูดไม่ถูก บัดนี้กองทัพซ้องกั๋งยกลัดทางข้ามเนินมาได้คงจะเลยไปหักเมืองมกจิว แม้นเสียเมืองแล้วเนินเราก็คงแตก ที่ไหนจะตั้งมั่นอยู่ได้ ซึ่งจะไม่ยกไปช่วยป้องกันนั้นไม่ควร ถ้าท่านไม่ไปข้าพเจ้าจะไปเอง เจียะโปวห้ามปรามเท่าไรเต็งง่วนก๊กก็ไม่ฟัง จึงจัดเอาแฮโฮวเล้งนายทหารกับทหารห้าพันยกออกจากเนินมา
ฝ่ายซ้องกั๋งเดินกองทัพไปถึงตำบลตังก๊วนก็พักกองทัพหยุดอยู่คิดจะเข้าหักเนินโอวเล่งเหนียก่อน พอเต็งง่วนก๊กคุมทหารตรงมาซ้องกั๋งสั่งให้ฮวยหยงออกรบ ฮวยหยงกระซิบบอกจุบายกับซ้องกั๋งตามคิดไว้ ซ้องกั๋งเห็นชอบก็สั่งให้ฉินเหม็งยกออกรบแล้วทำเสียทีตามความคิดฮวยหยง ฉินเหม็งรับคำแล้วขับม้าขึ้นหน้า พอเต็งง่วนก๊กตรงมาก็เข้ารบกันประมาณสิบเพลง ฉินเหม็งแกล้งขับม้าหนี เต็งง่วนก๊กก็ไม่รุกไล่ขับม้าตรงมาจะเอาทวนแทงซ้องกั๋ง ฉินเหม็งชักม้ากลับเข้าป้องกันซ้องกั๋งไว้ ฮวยหยงนั้นเตรียมเกาทัณฑ์ยืนคอยทีอยู่เห็นเต็งง่วนก๊กตรงมา ฮวยหยงก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกหน้าเต็งง่วนก๊กตกม้าตาย แฮโฮวเล้งกับไพร่พลเห็นดังนั้นก็ตกใจมิได้คิดสู้รบพากันแตกหนีกระจัดกระจาย ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพไล่ตามไป แฮโฮวเล้งหนีเข้าเมืองมกจิวแจ้งแก่ฮองละให้ทราบ ฮองละได้ฟังก็ตกใจจึงสั่งให้เปาเตาอิดกับแต้ปิว แฮโฮวเล้ง คุมทหารหมื่นห้าพันที่ชำนาญการศึกยกไปช่วยเมืองมกจิวโดยเร็ว
และเปาเตาอิดคนนี้เป็นชาวเขากิมฮัวซัว เมื่อยังเด็กอยู่ไปเที่ยวเรียนวิชาต่างๆ ได้ชำนิชำนาญ ครั้นสืบต่อมาฮองละได้เป็นอ๋อง เปาเตาอิดก็เข้าทำราชการด้วย เป็นที่เล่งเอ็งเทียนซือคืออาจารยํใหญ่ แต้ปิวนั้นเป็นชาวเมืองเซ็งเคยกุ้ย เดิมเป็นขุนนางเล็กน้อย ครั้นภายหลังเรียนวิชาการต่างๆ ได้จนชำนิชำนาญ เมื่อจะเข้าสู้รบก็มีเมฆหมอกหุ้มห่อกาย คนทั้งหลายจึงเรียกว่าแต้มอกุน ฮองละตั้งให้เป็นขุนนางที่ไทอวย แฮโฮวเส็งนั้นชาวเมืองลูจิว เดิมเป็นพวกพรานเนื้อถือสามง่ามเป็นอาวุธ โจวซือเอียงผู้รักษาเมืองมกจิวตั้งให้เป็นขุนนางนายทหารรักษาเมืองมกจิว นายทหารทั้งสามนี้ฝีมือเข้มแข็งมาก ครั้นรับคำสั่งฮองละแล้วก็คำนับลามาเตรียมกองทัพพร้อมที่จะยกไป
พอโพวบุนเอ็ง ขุนนางตำแหน่งที่คิมเทียนกำ คือเจ้าพนักงานตรวจดูดาวบนอากาศมาแจ้งกับเปาเตาอิดว่า เวลาคืนนี้ข้าพเจ้าพิเคราะห์ข้างทิศใต้เห็นดาวพวกเรามัวหมองไม่ผ่องใส ซึ่งดาวพวกซ้องกั๋งนั้นแจ่มแจ้งอยู่ครึ่งหนึ่ง บัดนี้ท่านจะยกกองทัพไปสู้รบเห็นจะเอาชัยชนะไม่ได้ เราจะนำข้อความขึ้นเสนอให้เจ้านายรู้แล้วคิดอ่านกันสามิภักดิ์แก่แผ่นดินซ้องเสียคงจะดับร้อนได้ ไพร่บ้านพลเมืองก็จะมีความสุขท่านทั้งสามจะเห็นประการใด เปาเตาอิดได้ฟังก็โกรธชักกระบี่ออกตรงเข้าฟันถูกกลางตัวโพวบุนเอ็งขาดสองท่อนตายแล้วเขียนหนังสือให้ขุนนางนำข้อความขึ้นเสนอ ฮองละได้ทราบสั่งแต้ปิวให้ยกเป็นกองหน้า เปาเตาอิดกับแฮโฮวเส็งเป็นกองหนุนยกออกจากเมืองเซ็งเคยกุ้ยตรงมาเมืองมกจิว
๑๑๗
ฝ่ายซ้องกั๋งกับทหารไล่พวกข้าศึกไปถึงเมืองมกจิวก็ตั้งค่ายมั่นไว้แล้วเตรียมการจะหักเอาเมือง พอม้าใช้มาแจ้งความว่ากองทัพเมืองเซ็งเคยกุ้ยยกมาใกล้จะถึงเมืองมกจิวแล้ว ซ้องกั๋ง่ได้ฟังดังนั้นก็สั่งให้เฮงเอยโฮ้ว นางโฮ้วซาเหนีย พัวเส็ง พัวซอก คุมทหารไปต่อสู้ เฮงเอยโฮ้วก็ยกกองทัพออกจากค่ายไป พอแต้ปิวกองหน้าขับม้าเข้ารบได้สองเพลง แต้ปิวก็อ่านคาถาบันดาลเป็นเมฆหมอกหุ้มห่อกาย มือหนึ่งถือแผ่นทองของวิเศษ อีกมือหนึ่งถือทวนตรงเข้ารุกไล่ เฮงเอยโฮ้วเห็นก็ตกใจจะขับม้าหนี แต้ปิวเอาทวนแทงถูกเฮงเอยโฮ้วตกม้าตาย นางโฮ้วซาเหนียเห็นผัวตายก็โกรธขับม้าเข้ารบกับแต้ปิวได้สามเพลงแต้ปิวเอาแผ่นทองของวิเศษขว้างถูกศีรษะนางโฮ้วซาเหนียแตกตกม้าตาย พัวเล็ง พัวซอกเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกับแต้ปิว ทั้งสองนายได้สู้รบกันเป็นสามารถ ทหารของแต้ปิวระดมยิงเกาทัณฑ์มาดังห่าฝนถูกพัวเส็งตาย พัวซอกตกใจขับม้าหนี แต้ปิวไล่ตามทันเอาทวนแทงถูกพัวซอกตกม้าตาย ทหารทั้งหลายเห็นก็ตกใจชวนกันหนีกลับไปบอกแก่ซ้องกั๋งให้ทราบทุกประการ
ซ้องกั๋งแจ้งว่านายทหารทั้งสี่ตายก็โกรธยิ่งนัก จึงให้ลีขุยคุมทหารยกไปก่อน ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากค่ายตามลีขุยไปถึงที่รบพร้อมกัน ลีขุยเห็นแต้ปิวยืนม้าอยู่ก็ตรงเข้ารบกับแต้ปิวได้หลายเพลง แต้ปิวอ่านคาถาบันดาลเป็นเมฆหมอกมืดคลุ้มมาทั้งอากาศ ซ้องกั๋งกับพวกทหารเห็นดังนั้นก็ตกใจถอยกองทัพไปถึงตำบลหนึ่ง เมฆหมอกยิ่งมืดคลุ้มมากขึ้น ทหารซ้องกั๋งมิได้เห็นกันก็ตกใจระส่ำระสายทั้งกองทัพ ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจจึงร้องประกาศว่า เทพยดาฟ้าและดินจะสังหารชีวิตข้าพเจ้าดับสูญในขณะนี้หรือ ถ้าแม้นยังไม่ถึงที่กำหนดอายุเทพยดาจงช่วยให้ปรากฏเถิด
พอสิ้นคำลงเมฆหมอกมืดมัวก็หายไปสว่างอยู่ตามเดิม ซ้องกั๋งกับพวกทหารเห็นเทพยดาลอยอยู่บนอากาศก็ชวนกันคุกเข่าคำนับ เทพยดานั้นกลับกลายเป็นชายรูปงามตรงมาคำนับซ้องกั๋งแล้วพูดว่าท่านอย่าคุกเข่าคำนับเราเลย ซ้องกั๋งถามว่าท่านแซ่ใดชื่อไรอยู่ตำบลไหน ชายนั้นตอบว่าข้าพเจ้าแซ่เตียวชื่อจุนอยู่ตำบลนี้ จะแจ้งความให้ท่านทราบ ด้วยฮองละนั้นจวนจะสิ้นวาสนาอยู่แล้ว การศึกก็จะสำเร็จดอก ซึ่งพวกท่านถูกมนต์คาถาของปิศาจข้าพเจ้ามาช่วยแล้วอย่าได้วิตกเลย ซ้องกั๋งนึกจะถามต่อไปชายผู้นั้นก็โบกมือแล้วหายไป ซ้องกั๋งแลดูที่ตำบลนั้นกลับกลายไปไม่เหมือนแต่ก่อน จึงคิดว่าเห็นจะเป็นเทพยดาช่วยให้พ้นภัย คิดดังนั้นแล้วก็ยกกองทัพออกมา
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิม บู๊สงแจ้งความว่าซ้องกั๋งเสียทีก็คุมทหารยกมาช่วย ขณะนั้นพอกองทัพเปาเตาอิดมาถึงเข้าสมทบกันกับแต้ปิวไล่ซ้องกั๋งมา หลวงจีนลูตีซิม บู๊สงเห็นดังนั้นก็ขับม้าเข้ารบกับแต้ปิวเป็นสามารถ เปาเตาอิดเห็นบู๊สงฝีมือเข้มแข็ง ก็ขับม้าตรงเข้าช่วยแต้ปิวรบได้เพลงหนึ่ง เปาเตาอิดชักกระบี่วิเศษออกขว้างถูกแขนซ้ายบู๊สงเจ็บปวดยิ่งนักล้มลง หลวงจีนลูตีซิมตรงเข้าช่วยบู๊สงมาได้ บู๊สงเห็นแขนซ้ายเจียนขาดก็เอากระบี่เชือดแขนออกจากกันตรงมาหาซ้องกั๋ง ๆ เห็นก็เสียใจให้ทหารพยุงบู๊สงไปรักษาที่ค่าย หลวงจีนลูตีซิมก็คุมทหารอ้อมทางไปและยกเข้าหักข้างหลังกระบวนทัพข้าศึก แฮโฮวเส็งเข้ารบกับหลวงจีนลูตีซิมได้สองเพลง แฮโฮวเส็งสู้ฝีมือหลวงจีนลูตีซิมไม่ได้ก็ขับม้าหนีเข้าป่า หลวงจีนลูตีซิมก็ขับม้าไล่ตามไป แต่แต้ปิวกับเปาเตาอิดรุกไล่ซ้องกั๋งกระชั้นมา ลีขุย หังชอง ลีกุนก็ขับม้าคุมทหารเข้าต้านทานกองทัพแต้ปิวไว้เป็นสามารถ กองทัพข้าศึกสู้กองทัพแผ่นดินซ้องไม่ได้ ก็พากันล่าถอยข้ามแม่น้ำไป บ้างซุ่มอยู่ริมฝั่งบ้าง ลีกุน หังชอง ทหารซ้องกั๋งไล่ตามไปถึงแม่น้ำก็จะยกข้ามไป ไพร่พลของข้าศึกก็กรูกันออกระดมยิงเกาทัณฑ์ถูกหังชองกับลีกุนตายริมฝั่ง ลีขุยนั้นคุมทหารกองหนึ่งไล่ตามข้าศึกไปในป่า พวกข้าศึกเห็นทหารลีขุยน้อยกว่าก็เข้าล้อมลีขุยไว้ พอฮวยหยง ฉินเหม็งคุมทหารไปถึงเห็นพวกข้าศึกล้อมลีขุยไว้ก็ตรงเข้าไล่ฆ่าฟัน พวกข้าศึกต้านทานไม่ได้ก็หนีข้ามแม่น้ำไปยกเข้าเมืองทั้งสิ้น ฮวยหยง ฉินเหม็ง ลีขุยก็กลับมาหาซ้องกั๋งแจ้งความซึ่งหังชอง ลีกุนตาย หลวงจีนลูตีซิมนั้นหายไปให้ซ้องกั๋งฟัง ซ้องกั๋งแจ้งแล้วก็ร้องไห้ ยกกองทัพกลับไปค่าย พอโงวหยงกับกวนเส็งคุมทหารหมื่นหนึ่งล่องเรือไปถึง ซ้องกั๋งก็เล่าความซึ่งพี่น้องตายกับเทพยดามาแจ้งความให้โงวหยงฟังทุกประการ
โงวหยงจึงว่าซึ่งเทพยดามาช่วยนั้นเห็นจะมีศาลเจ้าอยู่ในป่า เราชวนกันไปเที่ยวหาก็คงรู้แน่ ซ้องกั๋งได้ฟังเห็นชอบด้วย จึงชวนโงวหยงออกจากค่ายเที่ยวดูในป่าพบศาลเจ้าแห่งหนึ่ง เห็นประตูนั้นมีหนังสือบอกว่าศาลเข้าโอวเล่งเปียว ซ้องกั๋งกับโงวหยงเข้าไปในศาลซ้องกั๋งเห็นรูปเจ้าอยู่บนแท่นเหมือนกับรูปเทพยดาที่มาช่วยก็คุกเข่าคำนับแล้วว่า ท่านช่วยข้าพเจ้าครั้งนี้พระคุณหาที่เปรียบมิได้ ถ้าปราบฮองละเรียบร้อยแล้ว กลับไปเมืองหลวงจะกราบทูลพระเจ้าแผ่นดินมาปลูกศาลถวายใหม่ให้งดงาม
ว่าดังนั้นแล้วก็เดินเที่ยวดูอักษรในแผ่นศิลามีความว่า “ซึ่งเจ้าโอวเล่งกุนในศาลนี้เดิมเป็นคนเรียนหนังสือครั้งแผ่นดินถัง แซ่เตียว ชื่อจุน ครั้นเตียวจุนซิวจ๋ายไปแปลหนังสือไม่ได้เป็นขุนนางจึงโดดน้ำตายที่แม่น้ำตำบลนั้น เง็กเซียนฮ่องเต้เห็นว่าเตียวจุนซิวจ๋ายเป็นคนสัตยซื่อ จึงตั้งให้เป็นที่โอวเล่งกุน ราษฎรชาวบ้านบนบานสิ่งใดก็ได้สมความปรารถนา จึงพากันปลูกสร้างศาลไว้เซ่นไหว้” ซ้องกั๋งได้ฟังดังนั้นก็ให้ทหารไปจัดหาสิ่งของมาเซ่นแล้วกลับมาค่าย ตรึกตรองการที่จะสู้รบอยู่จนเวลากลางคืนดึกประมาณสองยามเศษหลับไป ฝันเห็นว่าเข้าโอวเล่งกุนมาหาพูดว่าการศึกครั้งนี้ข้าพเจ้ามาช่วยท่านจึงไม่เสียทีแก่เปาเตาอิด ซึ่งท่านจัดหาสิ่งของไปคำนับขอบใจนักหนาจึงมาแจ้งความให้ทราบ เมืองมกจิวนั้นจะแตกในเร็ว ๆ นี้ ท่านจงยกกองทัพเข้าตีคงจับตัวได้
บอกดังนั้นแล้วเข้าโอวเล่งกุนก็กลับไป ซ้องกั๋งตกใจตื่นแจ้งว่านิมิตฝันพอสว่างก็เล่าให้โงวหยงฟังทุกประการ โงวหยงจึงว่าถ้าดังนั้นควรจะยกกองทัพเข้าหักเมืองมกจิว ซ้องกั๋งได้ฟังก็เห็นชอบจึงให้เบ๊เหล็ง ซกเหียน ตังซิหลง คุมทหารไปตั้งสกัดอยู่ต้นทางหลังเนินโอวเล่งเหนียคอยต้านทานข้าศึกอย่าให้ยกมาช่วยเมืองมกจิวได้ แล้วจัดให้กวนเส็ง ฮวยหยง ฉินเหม็ง จูตงคุมทหารยกเข้าหักเมืองมกจิว นายทหารเหล่านั้นลาไปทำการตามสั่ง ซ้องกั๋งจึงให้เลงจิ้นจุดประทัดแตกระดมเข้าไปในเมืองเสียงสนั่นหวั่นไหว ไพร่พลในเมืองก็ตกใจพากันระส่ำระสายไม่เป็นอันที่จะรักษาเมือง
ขณะนั้นโจวซือเอียงผู้รักษาเมืองกับเปาเตาอิดและแต้ปิวนั่งปรึกษาการที่จะสู้รบอยู่ได้ยินเสียงประทัดอื้ออึงขึ้น ไพร่พลเข้าไปแจ้งว่ากองทัพซ้องกั๋งยกเข้าเมือง โจวซือเอียงได้ฟังก็จัดให้แต้ปิวกับทำเกาและโงวเอ็งเส็งคุมทหารหมื่นหนึ่งยกออกต้านทานไว้ แต้ปิวยกออกจากเมืองขับม้าตรงเข้ารบกับกวนเส็งเป็นสามารถ เปาเตาอิดกับโจวซือเอียงก็อ่านมนต์บันดาลเป็นทหารเทพยดาลอยอยู่บนศีรษะ แต้ปิวมือถือกระบองตรงจะเข้าไล่ตีกวนเส็ง ซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ให้ฮวนสุย อ่านคาถาบันดาลลมพายุพัดกล้าจะหอบเอาทหารเทพยดาไป
ขณะนั้นมีทหารเทพยดาอีกองค์หนึ่ง ขี่มังกรดำ ถือกระบองเหล็กตรงมาต้านทานทหารเทพยดาองค์นั้น แต้ปิวเห็นก็ตกใจจะขับม้าหนี กวนเส็งเห็นได้ทีเอาง้าวฟันถูกคอแต้ปิวตาย เปาเตาอิดเห็นก็โกรธลงจากหอรบตรงมา เสงจิ้นจุดประทัดแตกขว้างไปถูกศีรษะเปาเตาอิดตาย โจวซือเอียงกับนายทหารและทหารทั้งปวงเห็นก็ตกใจพากันรวนเร ซ้องกั๋งเห็นได้ทีก็เร่งทหารเข้าเมืองได้ไล่ฆ่าฟันทหารในเมืองเป็นอลหม่าน ทำเการบกับจูตงไม่ทันได้เพลง จูตงเอากระบองตีทำเกาตาย ลิเองตรงเข้าไล่ฟันโงวเอ็งเส็งด้วยกระบี่ถูกกลางตัวขาดตาย นายทหารซ้องกั๋งเหล่านั้นจับโจวซือเอียงกับซิมไทเจ็ง ฮวงเคียมจือได้ นายทหารและทหารในเมืองที่เหลือตายก็แตกหนีกระจัดกระจายไป ซ้องกั๋งจึงยกกองทัพใหญ่เข้าเมือง เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงไว้ได้เป็นอันมาก ก็เอาเงินทองออกแจกจ่ายทหารเอกทั้งปวงตามสมควร เกลี้ยกล่อมให้ราษฎรให้ทำมาหากินเป็นปกติเรียบร้อยแล้วก็พักกองทัพอยู่ในเมืองมกจิว
ฝ่ายเบ๊หลินยกกองทัพไปตั้งสกัดอยู่ต้นทางหลังเนินโอวเล่งเหนียแจ้งว่าเมืองมกจิวแตกก็ยกเข้าหักเนินโอวเล่งเหนีย เจียะโปวคุมไพร่พลออกสู้รบเป็นสามารถ เจียะโปวนั้นมีฝีมือเข้มแข็งมัก เอียนสุนกับซกเหียนสู้ฝีมือและกำลังเจียะโปวไม่ได้ เจียะโปวฆ่าเอียนสุนกับซกเหียนตาย เบ๊หลินรบกับแป๊ะคิม เบ๊หลินเสียทีแป๊ะคิมเอาทวนแทงถูกเบ๊หลินตกม้า เจียะโปวตรงมาเอากระบี่ฟันถูกคอเบ๊หลินขาดตาย ทหารกองทัพซ้องกั๋งเห็นดังนั้นก็ตกใจล่าถอยมาแจ้งความซึ่งยกเข้าหักเนินและเสียนายทหารหลายนายให้ซ้องกั๋งฟัง
ซ้องกั๋งจึงจัดให้กวนเส็ง ฮวยหยง ฉินเหม็ง จูตงคุมทหารยกออกจากเมือง ตรงมาพบกองทัพที่ล่าถอยก็เข้าสมทบกันยกเข้าหักเนินโอวเล่งเหนียอีก เจียะโปวกับนายทหารและทหารทั้งปวงก็สู้รบต้านทานเป็นสามารถ ม้าใช้ก็รีบไปแจ้งความกับท่องคูมิดว่า กวนเส็งยกกองทัพเข้าหักหลังเนิน บัดนี้สู้รบกันอยู่ ท่องคูมิดได้ฟังก็จัดให้ทหารอยู่รักษาเมืองพอสมควร แล้วก็ยกกองทัพเข้าหักด่านหน้าเนินโอวเล่งเหนียข้างทิศตะวันออกเป็นทัพขนาบ
ฝ่ายเจียะโปวสู้รบอยู่กับกวนเส็งที่หลังเนินได้ยี่สิบเพลง เจียะโปวสู้ฝีมือกวนเส็งไม่ได้ก็หนีขึ้นเนิน กวนเส็งขับทหารไล่ตามไป เจียะโปวกับนายทหารและทหารทั้งปวงเห็นกองทัพแผ่นดินซ้องหักขึ้นมาทั้งสองด้านก็พากันระส่ำระสาย เฮงปินทหารของท่องคูมิดก็รุกไล่กระชั้นไป เก๋งเต๊กทหารบนเนินตรงเข้ารบเฮงปินไม่ทันได้เพลง เฮงปินเอาทวนแทงเก๋งเต๊กตกม้าตาย ลือฮวง กวยเส็งหนุนตามเฮงปินขึ้นไป ทหารบนเนินกลิ้งก้อนศิลาระดมลงมาถูกกวยเส็งทหารซ้องกั๋งตาย ลือฮวง เฮงปินเห็นก็โกรธยกกองทัพเข้าตีขนาบ แป๊ะคิมตรงมาต้านทานลือฮวงไว้เป็นสามารถ กวนเส็งเห็นไพร่พลบนเนินพากันเรรวนก็ยกกองทัพรุกกระชั้นขึ้นไป ลือฮวงกับแป๊ะคิมรบกันอยู่หลายเพลง แป๊ะคิมเทาทวนแทงลือฮวงจับทวนได้แย่งกันไปมา ทวนก็หลุดมือทั้งสองฝ่าย สองนายปล้ำกันอยู่บนหลังม้าพลาดท่าก็ตกกลิ้งลงไปโดนศิลาตายทั้งสองคน
ขณะนั้นกองทัพก็รุกขนาบขึ้นไปทั้งสองด้านไล่ฆ่าฟันทหารบนเนินเป็นตะลุมบอน เจียะโปวผู้รักษาเนินตกอยู่ระหว่างศึกขนาบจะหนีไปก็ไม่พ้น จึงชักกระบี่ออกเชือดคอตายเสีย นายทหารและทหารทั้งปวงบนเนินที่เหลืออยู่ก็ชวนกันหนีไป กวนเส็งยกเข้าพักอยู่บนเป็นโอวเล่งเหนียจัดให้ทหารไปแจ้งความซึ่งหักได้เนินให้ซ้องกั๋งทราบ ท่องคูมิดให้ทหารอยู่รักษาเนินโอวเล่งเหนียพอสมควรแล้วก็ยกกองทัพตรงมาเมืองมกจิว
ฝ่ายเส็งกุย เจียฮอก สิบหงวน เคียวเจงเป็นขุนนางนายทหารตำแหน่งที่จงก๊วนผู้รักษาเมืองให้ไปตั้งรักษาเรือรบอยู่ที่แม่น้ำ เมืองมกจิว ด้วยนายทหารทั้งสี่ฝีมือเข้มแข็งชำนาญทางน้ำ ครั้นแจ้งว่าเมืองมกจิวกับเป็นโอวเล่งเหนียแตกก็ตกใจชวนกันหนีข้ามแม่น้ำไป ราษฎรชาวบ้านก็ช่วยกันจับเส็งกุยกับเจียฮอกได้ชวนกันคุมตัวมาส่งให้ซ้องกั๋งยังเมืองมกจิว ซ้องกั๋งก็ให้เอานายทหารทั้งสองจำขังไว้
ขณะนั้นพอท่องคูมิดยกกองทัพไปถึงเมืองมกจิว ซ้องกั๋งแจ้งความออกต้อนรับเชิญท่องคูมิดกับเล่าโตวตกเข้าไปในเมือง จัดที่ให้พักตามสมควรแล้วซ้องกั๋งสั่งให้เอาตัวเส็งกุยกับเจียฮอกนายทหารเรือเมืองมกจิวที่จับได้มาผ่าเอาหัวใจเซ่นไหว้อวนเซียวยี เม่งคงกับพวกพ้องที่ตายก่อนแล้วกับแจ้งว่าลือฮวงกวยเส็งตายอีกก็ร้องไห้เสียดายพี่น้องยิ่งนัก จึงพักกองทัพอยู่ในเมืองรอคอยโลวจุนหงีมาถึงจะได้ยกไปพร้อมกัน
ฝ่ายโลวจุนหงีตั้งแต่แบ่งทหารซ้องกั๋งที่เมืองฮั่งจิวแล้วก็ยกกองทัพข้ามด่านนิมอานติ้นมาใกล้จะถึงด่านหยกเนียกวนจึงเร่งกองทัพรีบไป
ฝ่ายพังบวนชุนผู้รักษาด่านหยกเนียกวนฝีมือเข้มแข็งกับแม่นเกาทัณฑ์ไม่มีผู้ใดเสมอเป็นทหารเอกของฮองละ พังบวนชุนนั้นมีทหารอยู่สองนายชื่อลุยอิน เกยเจ็ก กับทหารห้าพันตั้งรักษาด่านอยู่ ครั้นแจ้งว่ากองทัพแผ่นดินซ้องยกมาเกือบจะถึงด่านก็เตรียมการไว้คอยสู้รบ
ฝ่ายโลวจุนหงียกกองทัพมาถึงหน้าด่านหยกเนียกวนก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ แล้วจัดให้ซือจิน เจียสิว ตันตัด เอียชุน ลีตง สิย้ง เตียเก็งคุมทหารสามพันยกไปหักด่าน พังบวนชุนนั้นเตรียมการไว้พร้อมเห็นซือจินคุมทหารตรงมาก็ยิงเกาทัณฑ์ไปถูกบ่าซือจินตกม้าลง พวกทหารเหล่านั้นเห็นก็กรูกันเข้าช่วย ลุยอิน เกยเจ็กกับทหารทั้งปวงในด่านก็ระดมยิงเกาทัณฑ์มาดังห่าฝนถูกซือจิน เจียสิว ตันตัด เอียชุน ลีตง สิย้ง เตียเก็งตาย ทหารที่รอดมาได้ประมาณร้อยเศษรีบกลับเข้าค่ายแจ้งความให้โลวจุนหงีฟัง โลวจุนหงีตกใจร้องไห้อาลัยรักพี่น้องแล้วปรึกษากับจูบู๊ผู้เป็นกุนซือว่า ด่านหยกเนียกวนนี้เราเพิ่งยกกองทัพมาถึงจึงให้พี่น้องไปดูท่วงทีก่อน แต่ยังไม่ทันเข้าสู้รบก็เสียพี่น้องทั้งเจ็ดนายกับทหารเป็นอันมาก จะคิดอ่านสู้รบประการใดจึงจะเข้าหักด่านหยกเนียกวนได้
จูบู๊ว่าผู้รักษาด่านกับนายและพลทหารฝีมือเข้มแข็งนัก จะยกเข้าหักเอาโดยกำลังและฝีมือเห็นจะไม่ได้ ต้องให้ซิเซียนไปสืบดูให้รู้ท่วงทีก่อนแล้วจึงคิดอุบาย ช่วยกันตีขนาบทั้งสองด้านจึงจะเอาชัยชนะได้ โลวจุนหงีเห็นชอบด้วยจึงสั่งให้ซิเซียน คุมทหารพอสมควรไปเที่ยวสืบดูในป่าหลายเวลาพบวัดแห่งหนึ่ง ซิเซียนก็เข้าไปดูเห็นหลวงจีนผู้เฒ่ามั่งอยู่จึงตรงเข้าคำนับแจ้งความว่าข้าพเจ้าเป็นทหารแผ่นดินซ้องยกกองทัพมาปราบปรามฮองละ บัดนี้พวกข้าพเจ้ายกเข้าหักด่านข้าศึกระดมยิงเกาทัณฑ์มาถูกพี่น้องข้าพเจ้าตายเจ็ดนาย ไม่มีอุบายที่จะเอาชัยชนะ จึงได้มาถามท่านดูว่าทางลัดข้ามไปหลังด่านมีบ้างหรือไม่ จงชี้แจงให้ทราบคงจะทดแทนคุณท่าน
หลวงจีนเฒ่าตอบว่า ซึ่งฮองละนั้นทำให้ราษฎรชาวบ้านได้ความคับแค้นมาก บัดนี้ท่านยกกองทัพมาปราบปรามข้าพเจ้ายินดีนัก ไพร่บ้านพลเมืองจะได้มีความสุขสืบไป ที่ชายเนินทิศตะวันตกมีทางเล็กตลอดไปจนหลังเนิน พวกข้าศึกเอาศิลาปิดช่องทางเสียมิให้เข้าออกนอกจากนั้นไม่มีอีก จงกลับไปแจ้งแก่แม่ทัพคิดการเสียโดยเร็วเถิด ซิเซียนก็ลาหลวงจีนผู้เฒ่าออกจากวัดตรงมาค่ายแจ้งความให้โลวจุนหงีฟัง โลวจุนหงีมีความยินดีจึงปรึกษากับจูบู๊ว่าจะคิดอ่านประการใด จูบู๊ว่าด่านหยกเนียกวนนี้อยู่ในป่ามีต้นไม้เรียงรายรอบ ต้องใช้ไฟจึงจะเอาชัยชนะได้ ท่านจงจัดให้ผู้ใดไปกับซิเซียนเตรียมเชื้อเพลิงลัดทางไปซุ่มอยู่หลังเนิน ถ้าเห็นไฟติดขึ้นก็ให้ลอบเข้าในด่านเอาเชื้อไฟจุดเผาบ้านเมืองขึ้น แล้วยกกองทัพเข้าตีหักในทันใดนั้นก็จะได้โดยง่าย
โลวจุนหงีเห็นชอบด้วยจึงสั่งซิเซียนกับทหารให้จัดการตามคำจูบู๊ว่า ซิเซียนก็เตรียมเชื้อเพลิง และสิ่งของพร้อมแล้วคุมทหารตรงไปถึงวัดเอาเงินสิบตำลึงกับเสบียงให้หลวงจีนผู้เฒ่าตอบแทนคุณแล้วก็ตรงไปข้างทิศตะวันตกตามคำหลวงจีนบอกเห็นมีศิลาปิดปากทางอยู่ ซิเซียนกับพวกพ้องและทหารพังศิลาที่ปิดทางนั้นเสียชวนกันไปซุ่มอยู่หลังเนิน
ฝ่ายโลวจุนหงีครั้นซิเซียนไปแล้วก็ยกออกจากค่ายตรงไปถึงหน้าด่านจึงให้ทหารเอาเชื้อเพลิงจุดป่าขึ้นลมนั้นก็พัดกระพือไฟติดลามไปริมด่าน
ฝ่ายพังบวนชุนกับนายทหารและทหารทั้งปวงได้ชัยชนะแก่กองทัพแผ่นดินซ้องครั้งหนึ่งก็มีความยินดีตั้งรักษาด่านอยู่เข้มแข็ง ครั้นแจ้งว่ากองทัพแผ่นดินซ้องเอาไฟจุดป่าริมด่านขึ้น จึงคุมทหารมาป้องกันหน้าด่านไว้อย่างกวดขัน ซิเซียนกับพวกพ้องและทหารเห็นดังนั้นก็ชวนกันเอาเชื้อเพลิงเผากองหญ้าและบ้านเรือนหลังเนินขึ้นจุดประทัดแตกระดมเข้าไป นายทหารและไพร่พลในด่านเห็นดังนั้นก็แตกตื่นระส่ำระสายมิได้คิดสู้รบ พังบวนชุนเห็นดังนั้นก็ตกใจคุมทหารรบไปจะดับเพลิงที่ติดขึ้นหลังเนิน โลวจุนหงีเห็นไฟติดพร้อมทั้งสองด้านก็ให้อูเอียนเจียกขับทหารเข้าด่านได้ไล่ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอน พังบวนชุนกับนายทหารเห็นกองทัพแผ่นดินซ้องหักเข้าด่านได้ก็เสียใจไม่เป็นอันสู้รบ ซึงลิบตรงเข้าจับลุยอิน งุยเต็งก๊กตรงเข้าจับเกยเจ๊กได้พังบวนชุนนั้นทิ้งด่านเสียหนีไปเมืองฮิมจิว ทหารแผ่นดินซ้องก็รุกไล่ฆ่าฟันทหารในด่านตายลงเป็นอันมาก โลวจุนหงีจึงยกกองทัพเข้าตั้งมั่นอยู่ในด่านแล้วเอาตัว ลุยอิน เกยเจ๊ก ทหารข้าศึกทั้งสองที่จับได้มาผ่าอกเอาหัวใจออกเซ่น ซือจิน เจียสิว กับทหารสี่นายที่ตายแต่งการฝังศพพี่น้องตามยศขุนนางเสร็จแล้ว จึงบอกข้อความไปถึงเตียเจียวท้อให้ทราบจัดการรักษาด่านเรียบร้อยปกติ โลวจุนหงีก็ยกกองทัพออกจากด่านไปใกล้จะถึงเมืองฮิมจิวก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้
ฝ่ายพังบวนชุนเสียทีแก่กองทัพโลวจุนหงีหนีไปถึงเมืองฮิมจิวเข้าแจ้งความซึ่งเสียด่านให้ผู้รักษาเมืองฟังทุกประการ
ฝ่ายฮองเก๋าผู้รักษาเมืองฮิมจิว เป็นอาของฮองละเวลาวันนั้นออกว่าราชการพร้อมด้วยขุนนางนายทหารได้ฟังพังบวนชุนมาแจ้งความก็ตกใจจึงว่าด่านหยกเนียกวนนี้เป็นขอบขันธ์สำหรับป้องกันเมืองฮิมจิว บัดนี้กองทัพแผ่นดินซ้องยกข้ามด่านมาได้จะคิดอ่านสู้รบอย่างไรดี
เฮงอิ๋นขุนนางตำแหน่งที่เซียจือคำนับแล้วว่า พังบวนชุนนี้มีโทษอยู่เพราะด้วยกำเริบเห็นว่ามีชัยชนะครั้งหนึ่งก็นอนใจไม่ระวังตรวจตราจึงได้เสียทีแก่ข้าศึก บัดนี้กองทัพแผ่นดินซ้องก็รุกล่วงเข้ามาขอให้พังบวนชุนยกไปสู้รบอีก ถ้ากองทัพแผ่นดินซ้องแตกหนีไปความชอบนั้นจะได้ลบล้างโทษ ฮองเก๋าได้ฟังก็เห็นชอบจึงจัดทหารห้าพันมอบให้พังบวนชุนไปทำการแก้ตัว พังบวนชุนคำนับลาคุมทหารออกจากเมืองแล้วฮองเก๋าก็เตรียมกองทัพไว้พร้อม ถ้าแม้นกองทัพแผ่นดินซ้องเสียทีจะได้ยกออกซํ้าเติมเอาให้แตกไป
๑๑๘
ฝ่ายโลวจุนหงีตั้งค่ายมั่นอยู่หน้าเมืองฮิมจิวปรึกษาการที่จะยกเข้าหักเมืองอยู่ ครั้นแจ้งว่ากองทัพในเมืองยกออกมาก็คุมทหารออกจากค่าย พังบวนชุนก็ขับม้าเข้ารบกับอาวเผ็งได้สิบเพลง พังบวนชุนแกล้งทำแพ้ขับม้าหนีอาวเผ็งไม่รู้ในทีไล่ตามไป พังบวนชุนก็ชักม้ากลับยิงเกาทัณฑ์มาถูกอาวเผ็งตกม้าตาย กองทัพในเมืองฮิมจิวเห็นได้ทีก็ยกออกตีขนาบทหารกองทัพโลวจุนหงีเหลือที่จะต้านทานจึงล่าถอยไปประมาณทางได้สามสิบลี้ตั้งค่ายมั่นลงไว้ตรวจดูทหารขาดเตียแชไปคนหนึ่งก็รู้ว่าตายในการศึก นางซึงยีเหนียภรรยาแจ้งความก็ร้องไห้ใช้ทหารไปหาศพเตียแชสามีมาได้ จัดการฝังตามยศขุนนางนายทหาร โลวจุนหงีนั้นมีความอาลัยถึงพี่น้องที่ตายยิ่งนักจึงนั่งเป็นทุกข์อยู่
จูบู๊จึงพูดกับโลวจุนหงีว่า เวลาวันนี้เราเสียทีข้าศึกคงจะยกมาปล้นค่ายในเวลาค่ำเป็นแน่ ท่านจงจัดให้อูเอียนเจียกคุมทหารไปซุ่มอยู่ด้านซ้าย ให้ลิมชองไปซุ่มอยู่ด้านขวา ให้ตังเทงกุ้ย งุยเตงก๊กไปซุ่มอยู่หลังค่าย ถ้าเห็นไฟติดขึ้นก็ให้กรูกันออกประดังตีทั้งสามด้าน โลวจุนหงีได้ฟังก็เห็นชอบจึงสั่งนายทหารทั้งปวงให้เตรียมการตามคำจูบู๊กับทหารนอกจากนั้นก็คอยดูท่วงทีอยู่ในค่าย
ฝ่ายพังบวนชุนกับทหารในเมืองได้ชัยชนะแก่กองทัพแผ่นดินซ้อง ยกกองทัพกลับเข้าเมืองแจ้งความให้ฮองเก๋าฟังทุกประการ ฮองเก๋าก็มีความยินดี เฮงอิ๋นขุนนางจึงแจ้งกับฮองเก๋าว่า เวลาวันนี้กองทัพแผ่นดินซ้องแตกหนีไปตั้งค่ายพักอยู่ ทหารและม้าลาเจ็บป่วยมาก ถ้ายกไปปล้นค่ายซํ้าเติมเอาในเวลาค่ำก็คงแตกไปสิ้น ฮองเก๋าได้ฟังก็เห็นชอบจึงสั่งให้พังบวนชุนกับเฮงอิ๋นยกไป กอเง็กขุนนางตำแหน่งที่ซิหนึงจึงแจ้งกับเฮงอิ๋นว่าท่านจงอยู่รักษาเมืองเถิด ข้าพเจ้ากับพังบวนชุนจะยกไปเอาชัยชนะเอง
พูดดังนั้นแล้วกอเง็กกับพังบวนชุนก็คุมไพร่พลออกจากเมืองตรงไปถึงค่ายดึกประมาณสองยาม เห็นในค่ายเงียบสงัดก็สำคัญว่าหลับสนิทจึงคุมไพร่พลหักเข้าค่ายไม่เห็นมีผู้คน ก็ตกใจรู้ว่าถูกอุบายจึงชวนกันชักม้าหันหน้ากลับจะหนี โลวจุนหงีกับจูบู๊ซุ่มอยู่ก็ให้ทหารเอาเชื้อเพลิงจุดกองฟางในค่ายขึ้นกองซุ่มทั้งสามด้าน เห็นไฟในค่ายติดเป็นสำคัญก็กรูกันออกมาพร้อมทั้งสามด้านรุกไล่ขนาบเข้าไป กอเง็กรบกับอูเอียนเจียกได้หลายเพลง อูเอียนเจียกตีด้วยกระบองถูกกอเง็กตกม้าตาย ทหารแผ่นดินซ้องฆ่าทหารเมืองฮิมจิวอยู่สับสน พังบวนชุนจะหักออกจากที่ล้อม ทึงหลงตรงไปเอาทวนขอเกี่ยวจับตัวพังบวนชุนได้ฆ่าไพร่พลเมืองฮิมจิวล้มตายลงเป็นอันมากและหนีรอดไปได้บ้าง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าโลวจุนหงีตรวจดูทหารมิได้เป็นอันตราย แต่เต็งติดซุนถูกงูกัดเมื่อเดินทางป่วยมาหลายเวลาตายลง
ขณะนั้นโลวจุนหงีมีความอาลัยยิ่งนักสั่งให้เอาตัวพังบวนชุนที่จับมาได้ผ่าเอาหัวใจออกเซ่นซือจิน อาวเผ็งกับพวกพ้องเหล่านั้นเสร็จจากการฝังศพให้เต็งติดซุนตามยศศักดิ์ แล้วโลวจุนหงีก็ยกกองทัพตรงมาจะเข้าหักเมืองฮิมจิว
ฝ่ายฮองเก๋าครั้นแจ้งว่าพังบวนชุนกับกอเง็กและทหารทั้งปวงถูกอุบายล้มตายลงเป็นอันมาก ก็มีความวิตก จึงปรึกษากับเฮงอินว่า พังบวนชุนกับกอเง็กยกไปปล้นค่ายพากันล้มตายดังนั้น ถ้าข้าศึกรู้ว่านายทหารและไพร่พลเมืองเราเบาบางลง ก็คงจะยกกองทัพเข้าตีเราจะคิดสู้รบประการใด เฮงอิ๋นจึงว่ากองทัพแผ่นดินซ้องคงยกเข้าหักเมืองเป็นแน่ จะต้องคิดอุบายไปขุดหลุมพรางเอาหญ้าและดินกลบเกลี่ยไว้ข้างบนและให้นายทหารและทหารไปซุ่มอยู่คอยจับพวกแผ่นดินซ้องฆ่าเสียให้สิ้น อุบายนี้จึงจะป้องกันรักษาเมืองไว้ได้ ฮองเก๋าก็เห็นชอบจึงให้เฮงอิ๋นเป็นผู้กำกับไปจัดการตามอุบาย
ฝ่ายโลวจุนหงียกกองทัพมาถึงหน้าเมืองไม่เห็นผู้ใดยกออกสู้รบก็มีความสงสัย ฝ่ายตันเทงกุ้ย งุยเตงก๊กนั้นอยากจะหาความชอบให้มากก็ขับม้าขึ้นหน้าจะหักเอาเมืองไปใกล้จะถึงเชิงกำแพง สองนายก็ตกหลุมพรางลงไปทั้งคนและม้า พวกทหารในเมืองฮิมจิวที่ซุ่มอยู่ก็กรูกันเข้าฟันแทงตันเทงกุ้ย งุยเตงก๊กตาย โลวจุนหงีตกใจสั่งให้ทหารเอาไม้และดินกลบหลุมไว้ทั้งสิ้น แล้วยกเข้าตีเมืองเสียงสนั่นดังแผ่นดินถล่ม ฮองเก๋าแจ้งความก็ตกใจคุมทหารออกจากประตูหนีเอาชีวิตรอดก็พบโลวจุนหงีที่เชิงกำแพงเมือง โลวจุนหงีเห็นฮองเก๋าก็ตรงเข้ารุกไล่ฟัน ฮองเก๋าสู้ฝีมือและกำลังโลวจุนหงีไม่ได้ โลวจุนหงีเอาทวนแทงถูกฮองเก๋าตกม้าตาย ทหารในเมืองฮิมจิวเห็นดังนั้นพากันระส่ำระสายไม่คิดจะสู้รบ เฮงอิ๋นคุมไพร่พลตรงไปเปิดประตูไซหมึงข้างทิศตะวันตกจะหนี ลิหุนกับทหารตั้งสกัดอยู่ทิศตะวันตก พบเฮงอิ๋นเปิดประตูออกมาก็ขับม้าเข้ารบกับเฮงอิ๋นได้ห้าเพลง ลิหุนสู้ฝีมือเฮงอิ๋นไม่ได้เฮงอิ๋นเอาทวนแทงถูกเจียะย้งตกม้าตายอีกนายหนึ่ง อึงซิน ซึงลิบ ลิมชอง สามนายเห็นดังนั้นก็โกรธขับม้าตรงไปเข้ารบล้อมเฮงอิ๋นได้ ลิมชองเอากระบองตีถูกเฮงอิ๋นตายตัดเอาศีรษะเฮงอิ๋นได้ แล้วหักเข้าเมืองไล่ฆ่าฟันไพร่พลล้มตายลงเป็นอันมาก โลวจุนหงีก็ยกกองทัพเข้าพักอยู่ในเมืองตัดเอาศีรษะฮองเก๋ากับศีรษะเฮงอิ๋นมาเซ่นพี่น้องที่ตายและจัดการฝังศพตามยศศักดิ์แล้วเกลี้ยกล่อมราษฎรให้ทำมาหากินเป็นปกติ จึงมีหนังสือบอกข้อราชการไปแจ้งความแก่ซ้องกั๋งให้ทราบแล้วตั้งมั่นรอฟังข่าวอยู่
ฝ่ายซ้องกั๋งก็พักกองทัพอยู่ในเมืองมกจิว ครั้นได้หนังสือของโลวจุนหงีแจ้งความว่าซือจิน เจียสิวกับพี่น้องสิบสี่นายตายก็เศร้าโศกนัก ครั้นคลายความโศกแล้วจึงมีหนังสือกำหนดวันจะยกกองทัพไปปราบปรามฮองละ สั่งให้โลวจุนหงีเตรียมกองทัพไว้ให้พร้อมถึงวันกำหนดก็จะยกกองทัพไป
ฝ่ายทหารเมืองฮิมจิวแตกหนีมาถึงเมืองเซ็งเคยกุ้ย นำข้อความขึ้นเสนอแก่ฮองละตามซึ่งเมืองฮิมจิวแตกผู้รักษาเมืองตาย กองทัพแผ่นดินซ้องยกแยกมาสองทางใกล้จะถึงเมืองเซ็งเคยกุ้ยแล้ว ฮองละแจ้งความก็ตกใจจึงปรึกษาลูเมี้ยนตงขุนนางผู้ใหญ่ตำแหน่งที่เซ็งเซียฝ่ายซ้ายว่า ถ้ากองทัพแผ่นดินซ้องยกแยกกันมาจะคิดอ่านสู้รบประการใดดี ลูเมี้ยนตงว่ากองทัพแผ่นดินซ้องยกมาใกล้จะถึงเชิญท่านกำกับทัพยกออกรบสักครั้งหนึ่งเถิด นายทหารและไพร่พลก็จะตั้งใจรบเข้มแข็ง ทหารซ้องกั๋งต้านทานไม่ได้คงแตกหนีไป ฮองละได้ฟังก็เห็นชอบจึงตั้งให้กิมอูเป็นนายทหารเอก ให้ฮวงเตียดกับฮวงเกียดสองนายเป็นทหารรองฝ่ายซ้าย ให้โต้วมุยสองนายเป็นทหารรองฝ่ายขวา กับนายทหารมีฝีมืออีกสามสิบนาย และไพร่พลที่เข้มแข็งหมื่นหนึ่งพร้อมด้วยเครื่องศัสตราวุธเตรียมไว้ ถ้าซ้องกั๋งยกทัพมาจึงจะออกสู้รบ แล้วให้ฮองชองเหล็งอาจารย์คุมไพร่พลหมื่นหนึ่งไปตั้งสกัดกองทัพโลวจุนหงีที่ยกมาจากเมืองฮิมจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นถึงวันกำหนดนัดกับโลวจุนหงีก็ยกกองทัพเดินตรงมาเมืองเซ็งเคยกุ้ย โงวหยงจึงพูดกับซ้องกั๋งว่าเดิมให้ชาจินกับเอียนเช็งปลอมตัวไปสามิภักดิ์กับฮองละก็ช้านานยังไม่ได้ข่าวคราว จะต้องจัดให้ลี้จุนกับพวกกองทัพเรือบรรทุกเสบียงไปสามิภักดิ์กับฮองละ แล้วจึงยกกองทัพตีเข้าไปข้างในจะได้หักออกมา ถ้าฮองละหนีไปการศึกก็จะเนิ่นช้าจึงกระซิบบอกอุบายให้ฟัง ซ้องกั๋งแจ้งความก็เห็นชอบสั่งไตจงรีบไปบอกลี้จุนให้ทำตามอุบายจงทุกประการ ลี้จุนแจ้งดังนั้นก็จัดให้อวนเซียวเหงา อวนเซียวชิดเป็นนายท้ายให้ทองอุย ทองเม้งเป็นลูกจ้าง ลี้จุนนั้นเป็นตัวนายเอาเสบียงบรรทุกเรือเต็มลำตรงไปถึงแม่น้ำเซ็งเคยกุ้ย พวกกองตระเวนเมืองเซ็งเคยกุ้ยเห็นก็ร้องถามว่าเรือนั้นบรรทุกสิ่งใดมาแต่ข้างไหนจงบอกให้รู้ก่อน อวนเซียวเหงาตอบว่า พวกข้าพเจ้าจะสามิภักดิ์แก่ไต้อ๋องเอาเสบียงอาหารมาคำนับด้วย พวกกองตระเวนเห็นว่าในเรือไม่มีเครื่องศัสตราวุธสิ่งใดก็รีบไปแจ้งความแก่ลูเมี้ยนตงขุนนางผู้ใหญ่ตามคำชาวเรือบอกทุกประการ
ลูเมี้ยนตงจึงให้หาลี้จุนผู้เป็นนายเรือขึ้นมาบนฝั่งแล้วถามว่า เจ้านี้เป็นพวกของซ้องกั๋งไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงเอาเสบียงมาคำนับยอมสามิภักดิ์เจ้านายเรา ตัวเจ้าชื่อใดแซ่ไร ลี้จุนก็แจ้งความตามอุบายว่า ข้าพเจ้าแซ่ลี้ชื่อจุนเป็นทหารของซ้องกั๋ง การเสบียงกองเรือมอบให้ข้าพเจ้าว่ากล่าวเสร็จ แต่ครั้งนี้ซ้องกั๋งทำกับข้าพเจ้าถึงสาหัสเฆี่ยนตีจนยับเยิน ข้าพเจ้ามีความแค้นอับอายเจ็บปวดมาก จึงได้ชักชวนทหารรองและทหารสำหรับเรือที่ได้ว่ากล่าวเอาเสบียงมาคำนับสามิภักดิ์ท่านสืบไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต จงชุบเลี้ยงข้าพเจ้าไว้สักครั้งหนึ่งเถิด ลูเมี้ยนตงได้ฟังสำคัญว่าจริงไม่แจ้งในอุบายของลี้จุนก็ยินดี จึงนำลี้จุนกับพวกเหล่านั้นมาเสนอแก่ฮองละตามซึ่งลี้จุนมาสามิภักดิ์ให้ทราบทุกประการ ฮองละแจ้งความมิได้สงสัยดีใจยิ่งนัก จึงสั่งให้ลี้จุนเป็นขุนนางตำแหน่งที่โตวจงกวน นายทหารว่ากล่าวกองเรือให้ตรวจตราดูการในเมืองและริมฝั่งน้ำ ตั้งให้อวนเซียวเหงากับพวกเหล่านั้นเป็นทหารรองช่วยการงานทั้งปวงด้วย ลี้จุนกับพวกพ้องก็คำนับลามาเตรียมการจะขนเสบียงอาหารขึ้นจากเรือ
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นให้ไตจงมาบอกอุบายกับลี้จุนแล้ว ก็รีบเดินกองทัพไปใกล้จะถึงเมืองก็ตั้งค่ายมั่นลง
ฝ่ายฮองละเตรียมกองทัพไว้พร้อม แจ้งว่าซ้องกั๋งยกมาใกล้จะถึงก็คุมทหารออกจากเมืองตรงมาตั้งกระบวนอยู่หน้าเมือง ซ้องกั๋งก็จัดให้ฉินเหม็งคุมทหารยกออกรบ ฮวงเกียดขับม้าตรงเข้าสู้กับฉินเหม็งได้สามสิบเพลงไม่แพ้ชนะกัน โต้วหมุยเห็นฮวงเกียดเอาชัยชนะแก่ทหารซ้องกั๋งไม่ได้ก็ชักกระบี่ออกขว้างมา ฉินเหม็งหลบ ม้าถลำพลาดท่า ฮวงเกียดได้ทีเอาทวนแทงถูกชายโครงฉินเหม็งตกม้าตาย ซ้องกั๋งแจ้งความก็ตกใจคุมทหารออกจากค่ายหนุนมา เห็นฮองละยืนกำกับกองทัพอยู่ ก็เร่งให้ทหารรุกกระชั้นไป ฮองละสั่งให้ฮวงเกียดเข้ารบจับตัวซ้องกั๋งให้จงได้ ฮวงเกียดขับม้าตรงมาทหารซ้องกั๋งก็สู้รบเป็นสามารถ
ฝ่ายโลวจุนหงีเตรียมกองทัพพร้อมถึงวันกำหนดนัดก็ยกออกจากเมืองฮิมจิวมาเมืองเซ็งเคยกุ้ยพบกองทัพฮอชองเหล็งตั้งสกัดอยู่ต้นทาง โลวจุนหงีก็คุมทหารเข้ารุกไล่ฆ่าฟันเป็นตะลุมบอนจับตัวฮอชองเหล็งได้และก็ฆ่าไพร่พลฮอชองเหล็งล้มตายลงเป็นอันมากที่เหลือตายก็หนีไปได้บ้าง โลวจุนหงียกกองทัพตรงมาเมืองเซ็งเคยกุ้ย
ขณะนั้นฮองละกำกับทัพยกออกรบซ้องกั๋งที่หน้าเมือง ลี้จุนกับพวกพ้องเหล่านั้นเห็นได้ทีก็ชวนกันเอาไฟจุดบ้านเรือนในเมืองขึ้น ม้าใช้ก็รีบมาแจ้งกับฮอชองเหล็งยกกองทัพไปตั้งสกัดอยู่ต้นทาง โลวจุนหงีคุมทหารมาจับตัวฮอชองเหล็งได้ บัดนี้ข้าศึกเอาไฟจุดไหม้บ้านเรือนในเมืองขึ้น ฮองละได้ฟังก็ตกใจคุมทหารล่าถอยกลับเข้าเมือง ฮวงเกียดนั้นสู้รบกับทหาร ซ้องกั๋งได้ทีก็คุมทหารรุกไล่กระชั้นไป เห็นไฟติดในเมืองก็แจ้งว่าลี้จุนกับพวกพ้องคิดการสำเร็จจึงยกเข้าหักเมืองด้านหน้า โลวจุนหงีคุมทหารรุกเข้าทางหลังเมืองขนาบมาทั้งสองด้าน นายทหารและไพร่พลในเมืองเซ็งเคยกุ้ยเหลือที่จะต้านทานก็ระส่ำระสาย ทหารซ้องกั๋งฆ่าฟันตายเป็นอันมาก ฮองละตกใจกลัวยิ่งนักให้ฮวงเกียดป้องกันหนีออกจากเมืองตรงไปตำบลปังง่วนตัง ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีคุมทหารเข้าเมืองได้จับขุนนางในเมืองได้เก้านาย แต่ลูเมี้ยนตงกับโต้วหมุยหนีออกจากเมืองไป ซ้องกั๋ง โลวจุนหงี เก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเสบียงอาหารไว้ได้เป็นอันมาก เอาไฟเผาวังและเก๋งที่ฮองละสร้างขึ้นใหม่เสียสิ้น แล้วตรวจดูพวกพ้องของตัวทราบว่า อวนเซียวเหงานั้นลูเมี้ยนตงแจ้งว่าเป็นไส้ศึกจึงจับอวนเซียวเหงาฆ่าเสีย ลี้จุนกับพวกพ้องรู้ท่วงทีหนีเข้าสมทบกองทัพได้ แต่ซิเซียน หยกเปาสี นางซึงยีเหนีย โจวเอี๋ยน โตวเซียน ลี้ลิบ ทึงหลง ชัวฮกนั้นเมื่อขณะยกหักเข้าเมืองพวกทหารข้าศึกระดมเกาทัณฑ์พุ่งแหลนหลาวและขว้างศิลาลงมานายทหารทั้งแปดเจ็บปวดยิ่งนัก เมืองเซ็งเคยกุ้ยแตกนายทหารทั้งแปดก็ตาย ซ้องกั๋งร้องไห้มีความอาลัยถึงพี่น้องยิ่งนัก จึงให้ทหารคุมตัวขุนนางเมืองเซ็งเคยกุ้ยเก้านายที่จับได้นั้นไปส่งให้เตียเจียวท้อทำโทษแล้วเกลี้ยกล่อมราษฎร ให้ทำมาหากินตามภูมิลำเนาปกติเรียบร้อยแล้ว ก็พักกองทัพอยู่ ณ เมือง ลูเมี้ยนตงกับโต้วหมุยหนีจากเมืองแยกไปคนละทางแต่ลูเมี้ยนตงนั้นไปผูกคอตายเสียในป่า โต้วหมุยหนีซ่อนอยู่ในตำบลโต้วซึง โต้วเหลาผู้เฒ่าซึ่งเป็นใหญ่ในตำบลนั้นแจ้งความก็ให้พวกชาวบ้านช่วยกันจับโต้วหมุยมาส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ มีความยินดีเอาเงินทองรางวัลโต้วเหลาเป็นอันมาก โต้วเหลาผู้เฒ่ารับเงินแล้วก็คำนับลาไป ซ้องกั๋งให้เอาตัวโต้วหมุยมาถามว่าฮองละหนีไปอยู่ตำบลใด โต้วหมุยแจ้งความว่าฮองละพาบุตรภรรยาหนีไปถ้ำปังง่วนตังเขานั้นอยู่ในเขตแดนเมืองเซ็งเคยกุ้ย ซ้องกั๋งแจ้งความก็สั่งให้เอาตัวโต้วหมุยไปฆ่าผ่าอกเอาหัวใจออกเซ่นฉินเหม็ง อวนเซียวเหงา กับพวกพี่น้องเหล่านั้นแล้ว รุ่งขึ้นเช้าซ้องกั๋งก็จัดให้ทหารอยู่รักษาเมืองพอสมควร ชวนโลวจุนหงียกกองทัพออกจากเมืองตรงมาถึงถ้ำปังง่วนตังก็พักกองทัพสกัดต้นทางไว้ปรึกษาการที่จะจับฮองละอยู่
ฝ่ายฮองละขณะเมื่อเมืองแตกนั้น ฮวงเกียดป้องกันพาหนีไปถึงถ้ำปังง่วนตังก็มีความเสียใจนัก ครั้นแจ้งว่าซ้องกั๋งยกกองทัพไล่ตามมาก็ตกใจกลัวจึงปรึกษากับทหารทั้งปวงว่าเราจะคิดอ่านสู้รบอย่างไรดี
๑๑๙
ฝ่ายชาจินตั้งแต่ปลอมเป็นคออินเข้าสามิภักดิ์ ฮองละยกนางกิมกีกงจู๊บุตรหญิงให้เป็นภรรยา ภายหลังฮองละให้คออินไปตั้งรักษาอยู่ ณ ถ้ำปังง่วนตัง คออินนั้นคอยหาช่องทุกเวลาก็ยังไม่ได้ทีต้องรอมาช้านาน ครั้นเวลาวันนั้นฮองละหนีไปถึงถ้ำปังง่วนตัง ปรึกษาการที่จะสู้รบกับกองทัพซ้องกั๋งอยู่ คออินฮู่ม้าเห็นได้ทีก็เข้าคำนับฮองละแล้วแจ้งว่า ท่านอย่าวิตกเลยข้าพเจ้าจะอาสายกออกไปรบกับทหารแผ่นดินซ้องให้เต็มฝีมือสักครั้งหนึ่ง ทหารแผ่นดินซ้องคงจะปราชัยพ่ายแพ้เพราะบุญบารมีท่านคราวนี้เป็นแน่ ฮองละได้ฟังก็ยินดีด้วยไม่รู้ว่าอุบายปลอมจึงสั่งให้คออินฮู่ม้ากับฮวงเกียดคุมทหารหมื่นหนึ่งยกออกจากถ้ำ ซ้องกั๋งแจ้งความก็ยกกองทัพออกจากค่าย คออินก็ขับม้าขึ้นหน้า ซ้องกั๋งเห็นคออินฮู่ม้าจำได้ว่าชาจินก็ยินดีจึงให้ฮวยหยงเข้ารบพอเป็นทีอย่าให้ทหารของฮองละสงสัย ฮวยหยงขับม้าตรงไปแล้วร้องตวาดว่าผู้ใดบังอาจมาป้องกันพวกกบฏแผ่นดินไว้ ชาจินร้องตอบว่าเราชื่อคออินชาวเมืองซัวตังเป็นบุตรเขยฮองละฝีมือเข้มแข็งชื่อเสียงปรากฏทั้งแผ่นดิน ร้องตอบดังนั้นก็ชักม้าตรงเข้ารบกับฮวยหยงหลายเพลง ชาจินถอยห่างทหารออกไปแล้วบอกฮวยหยงว่าน้องจงทำแพ้ไปแจ้งซ้องกั๋งให้ล่าถอยกองทัพเสียก่อนรุ่งขึ้นเช้าจึงคิดการต่อไป ฮวยหยงได้ฟังก็ขับม้าหนีไปแจ้งแก่ซ้องกั๋งตามคำชาจินสั่ง คออินนั้นแกล้งร้องว่าเราไม่รุกไล่ผู้ใดมีฝีมือเข้มแข็งก็มารบกันอีก ซ้องกั๋งสั่งให้กวนเส็งออกรบกับชาจินประมาณได้สิบเพลง กวนเส็งก็แกล้งขับม้าหนี จูตงตรงมารบกับคออินอีกสิบเพลง จูตงทำแพ้ขับม้าหนีเข้ากระบวนรบ คออินฮู่ม้าคุมทหารรุกไล่กระชั้นมา ซ้องกั๋งล่าถอยกองทัพไปประมาณทางได้สิบลี้ก็ตั้งค่ายมั่นลงไว้ คออินฮู่ม้าจึงคุมทหารกลับมาถ้ำแจ้งความซึ่งได้ชัยชนะให้ฮองละฟัง ฮองละมีความยินดีพูดว่าบุตรเขยเรามีฝีมือเข้มแข็งนักไม่มีผู้เสมอเหมือน ถ้ากองทัพซ้องกั๋งแตกบิดาได้กลับคืนเข้าเมืองจะชุบเลี้ยงให้เจ้ามียศศักดิ์ใหญ่ยิ่งขึ้น การบ้านเมืองทั้งหลายจะให้สำเร็จเด็ดขาดทั้งสิ้น คออินฮู่ม้าว่าท่านอย่าวิตกคงจะตีหักเอาบ้านเมืองกลับคืนให้จงได้ เวลาพรุ่งนี้เชิญท่านออกไปดูอยู่บนเนินเถิด ข้าพเจ้าจะยกเข้าฆ่าทหารแผ่นดินซ้องเสียให้สิ้น
ฮองละได้ฟังก็ดีใจ ครั้นรุ่งขึ้นเช้าจึงชวนขุนนางออกจากถ้ำขึ้นไปดูฮู่ม้าสู้รบอยู่บนเนิน คออินก็คุมทหารตรงมา ซ้องกั๋งแจ้งว่าชาจินล่อลวงให้ฮองละออกจากถ้ำมา จึงสั่งพวกพ้องทั้งปวงว่าเวลาวันนี้ช่วยกันรบให้เข้มแข็งจับตัวฮองละเสียให้ได้ สั่งดังนั้นก็ยกกองทัพออกจากค่ายไปถึงหน้าถ้ำ ทัพทั้งสองก็เข้าปะทะกัน กวนเส็งขับม้าเข้ารบกับฮวงเกียดได้สิบเพลงยังไม่แพ้ชนะ ฮวยหยง ลิเอง จูตงก็ขับม้าตรงมาจะเข้าล้อมฮวงเกียด ๆ เห็นดังนั้นก็ตกใจขับม้าหนี กวนเส็ง ฮวยหยง ลิเอง จูตงก็ขับม้าไล่ คออินเห็นได้ทีก็ขับม้าตรงมาทำทีจะเข้าช่วยฮวงเกียด ฮวงเกียดมิได้สงสัยเห็นคออินตรงมาสำคัญว่าจะเข้าช่วยจึงไม่ระวังตัว คออินตรงเข้าใกล้เอาทวนแทงถูกฮวงเกียดตกม้าตายแล้วไล่ฆ่าทหารของฮองละตายอยู่สับสน ฮองละดูอยู่บนเนินเห็นคออินฮู่ม้าฆ่าฮวงเกียดตายก็แจ้งว่าไส้ศึกเสียใจยิ่งนัก ครั้นจะกลับเข้าถ้ำก็ไม่ทันจึงรีบลงจากเนินรีบหนีเข้าป่าไป คออินรุกไล่ฆ่าฟันทหารเมืองกังหนำไปพลางร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า ตัวเรานี้ชื่อว่าชาจินทหารแผ่นดินซ้อง ถ้าผู้ใดจับฮองละมาได้จะปูนบำเหน็จรางวัลให้เป็นอันมาก ทหารเมืองกังหนำเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัวแตกหนีไปสิ้น บ้างก็ยอมสามิภักดิ์กับชาจิน ซ้องกั๋งก็คุมทหารหนุนตามชาจินมาพากันเข้าไปในถ้ำนางกีมกีกงจู๊แจ้งว่าเสียทีแก่ข้าศึกก็ผูกคอตาย เอียนเช็งนั้นปลอมตัวมากับชาจินด้วยกันคอยท่วงทีอยู่ในถ้ำ ครั้นแจ้งว่าฮองละหนี นางกิมกีกงจู๊ผูกคอตายก็ตรงเข้าไปข้างในเก็บรวบรวมทรัพย์สิ่งของเงินทองได้ไว้เป็นอันมาก พวกทหารซ้องกั๋งกรูกันเข้าจับภรรยาของฮองละได้หลายสิบคน อวนเซียวชิดตรงไปเอาเครื่องแต่งตัวของฮองละสวมใส่พร้อมขึ้นม้าออกจากถ้ำมา พวกทหารซ้องกั๋งเห็นก็สำคัญว่าฮองละกรูกันมาจะจับตัว ครั้นเข้าใกล้เป็นอวนเซียวชิด เตียวถำ เฮงปินก็ด่าว่าหน้าตาเช่นนี้จะเป็นฮองละด้วยหรือ อวนเซียวชิดได้ฟังจึงตอบว่าเราเห็นเป็นพวกพ้องถ้าผู้อื่นก็จะฆ่าเสีย เตียวถำ เฮงปินก็โกรธจะเข้าสู้รบกับอวนเซียวชิดให้ได้ อูเอียนเจียกเห็นดังนั้นก็ห้ามปรามไว้ทั้งสองฝ่าย ซ้องกั๋งแจ้งความตรงมาด่าอวนเซียวชิดแล้วให้ถอดเครื่องแต่งตัวของฮองละออกเสียพักกองทัพอยู่หน้าถ้ำปังง่วนตังเกลี้ยกล่อมให้ราษฎรทำมาหากินเป็นปกติเรียบร้อย ปิดหนังสือให้ผู้คนทั้งปวงทราบว่า “ถ้าผู้ใดจับตัวฮองละมาส่งได้จะปูนบำเหน็จรางวัลเป็นอันมาก” แล้วจัดให้ทหารไปเที่ยวติดตามจับตัวฮองละในป่า
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมสู้รบกับแฮโฮวเส็งเมื่อครั้งเนินโอวเล่งเหนีย แฮโฮวเส็งสู้ฝีมือหลวงจีนลูตีซิมไม่ได้ขับม้าหนีเข้าป่า หลวงจีนลูตีซิมก็ไล่ตามแฮโฮวเส็งไป ไม่รู้จักทางหลงอยู่ในป่าพอพบหลวงจีนผู้เฒ่ารูปหนึ่งพาหลวงจีนลูตีซิมไปที่วัดร้าง บอกว่าเสบียงอาหารมีพร้อมจงพักอยู่วัดนี้ก่อน ถ้ามีผู้ใดหนีมาทางนี้จงจับตัวไว้ แล้วก็คงกลับไปพบพวกพ้องหรอก บอกดังนั้นแล้วหลวงจีนผู้เฒ่าก็หายไป หลวงจีนลูตีซิมพักอยู่ที่วัดร้างสืบมา
ฝ่ายฮองละหนีเข้าป่าไปผู้เดียวอ่อนหิวเต็มทีเห็นมีวัดร้างอยู่ข้างหน้าก็รีบเข้าไปจะขออาหารรับประทาน หลวงจีนลูตีซิมนั้นนั่งอยู่ในวัดเมื่อเวลาเห็นไฟติดขึ้นข้างหน้าก็สงสัยไม่แจ้งว่าไฟไหม้ที่ตำบลใดนั่งดูอยู่ พอฮองละหนีตรงไปในวัดจะขออาหารรับประทาน หลวงจีนลูตีซิมไต่ถามแจ้งว่าฮองละก็เอากระบองตีล้มลง ตรงเข้าจับฮองละได้คุมตัวออกจากวัดข้ามเนินไปข้างทิศไฟติดนั้นพบทหารซ้องกั๋งเที่ยวตามจับฮองละอยู่ในป่า หลวงจีนลูตีซิมมีความยินดีชวนกันมาค่ายเอาตัวฮองละไปส่งให้ซ้องกั๋ง ๆ จึงถามหลวงจีนลูตีซิมว่าไปอยู่ที่ไหนจึงจับตัวฮองละมาได้ หลวงจีนลูตีซิมก็แจ้งความครั้งรบที่เนินโอวเล่งเหนียรุกไล่แฮโฮวเส็งไปในป่าตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ
ซ้องกั๋งจึงว่าหลวงจีนผู้เฒ่าเห็นจะเป็นผู้วิเศษ แต่ท่านจับฮองละได้ครั้งนี้มีความชอบมาก ถ้ากลับไปถึงเมืองตังเกียต้องกราบทูลให้ทรงทราบคงเลื่อนยศศักดิ์ให้เป็นแน่
หลวงจีนลูตีซิมตอบว่าข้าพเจ้าไม่อยากเป็นขุนนาง ขอแต่โปรดให้ไปอยู่วัดกว่าจะหาชีวิตไม่ดีกว่า ซ้องกั๋งกับพวกพ้องทั้งปวงได้ฟังหลวงจีนลูตีซิมพูดก็ไม่มีความสบาย จึงสั่งให้เอาตัวฮองละมัดขึ้นบรรทุกเกวียนจัดการพร้อมเสร็จก็ยกกองทัพใหญ่ออกจากตำบลถ้ำปังง่วนตังกลับมาเมืองมกจิวก็พักกองทัพหยุดอยู่ ซ้องกั๋งเข้าไปคำนับเตียเจียวท้อกับเล่ากองสีที่เป็นที่โตวต๊กและท่องคูมิดแล้วก็แจ้งความตามซึ่งปราบข้าศึกเรียบร้อยจับตัวฮองละได้ให้ทราบ
เตียเจียวท้อมีความยินดีจึงพูดว่าท่านปราบปรามแขวงเมืองกังหนำเรียบร้อยครั้งนี้มีความชอบมากชื่อเสียงก็จะปรากฏสืบไปเพราะบุญวาสนาของท่าน ซ้องกั๋งได้ฟังก็ร้องไห้ตอบว่าข้าพเจ้ายกกองทัพมาทำศึกครั้งนี้พี่น้องร้อยแปดคนล้มตายลงกว่าครึ่ง จะกลับไปดูหน้าบิดามารดาและญาติทั้งปวงอย่างไร เตียเจียวท้อพูดว่าการตายนั้นสุดแต่วาสนาฟ้าและดินบัญญัติไว้ พวกท่านกลับไปครั้งนี้ก็คงมีความสุขทั่วกันทุกนายจะเศร้าโศกทำไมไม่ต้องการ จงเตรียมกองทัพยกกลับไปเมืองตังเกียเถิด
พูดดังนั้นก็สั่งให้เอาตัวพวกข้าศึกที่จับมาไปฆ่าเสียทั้งสิ้น แต่ฮองละนั้นเอาตัวเข้าไปเมืองหลวง ซ้องกั๋งก็จัดกองทัพพร้อมจะยกออกจากเมืองไป พอมกหองกับพวกซ้องกั๋งอีกสี่นายป่วยตายลงในขณะนั้น ซ้องกั๋งมีความอาลัยถึงพวกพ้องที่ตายยิ่งนัก จึงจัดการฝังศพตามยศศักดิ์แล้วสวดกงเต๊กทำบุญให้ทานเป็นการใหญ่ ปรารถนาจะให้พี่น้องที่ตายไปเกิดที่ชอบ จัดการเสร็จซ้องกั๋งกับเตียเจียวท้อและขุนนางนายทั้งปวงก็ยกกองทัพออกจากเมืองมกจิวตรงมาถึงเมืองฮั่งจิวก็ยกกองทัพคอยฟังรับสั่ง ซ้องกั๋งนั้นไม่มีความสบาย ด้วยพี่น้องร้อยแปดนายตายเสียเป็นอันมากก็นั่งเป็นทุกข์อยู่
ฝ่ายหลวงจีนลูตีซิมกับบู๊สงครั้นมาถึงเมืองฮั่งจิวแล้วก็ชวนกันไปพักอยู่ ณ วัดลักฮั่วยี่ เวลาคืนกันนั้นหลวงจีนลูตีซิมนอนอยู่ได้ยินเสียงน้ำในที่นั้นร้องก็ตกใจ สำคัญว่าข้าศึกยกมารบอีก ฉวยได้กระบองเหล็กจะออกจากวัด หลวงจีนในวัดจึงถามหลวงจีนลูตีซิมว่า ท่านถือกระบองเหล็กรีบออกมาจะไปข้างไหน หลวงจีนลูตีซิมตอบว่า เสียงอื้ออึงนั้นชะรอยข้าศึกยกมาหักค่ายซ้องกั๋งที่เมืองมกจิว เราจึงถือกระบองเหล็กจะไปรบกับข้าศึก หลวงจีนเหล่านั้นได้ฟังก็หัวเราะบอกว่าไม่ใช่ข้าศึกยกมาดอก แม่น้ำเตียซินร้องท่านอย่าไปเลย หลวงจีนลูตีซิมก็ถามว่าเหตุผลประการใดจึงได้เรียกว่าแม่น้ำเตียซิน หลวงจีนเหล่านั้นก็แจ้งว่าซึ่งแม่น้ำนี้มีกำหนด ถ้าถึง ณ วันเดือนแปดขึ้นสิบห้าค่ำน้ำนั้นร้องสองครั้งทุกปีจึงเรียกว่าแม่น้ำเตียซิน หลวงจีนลูตีซิมแจ้งความก็รำลึกขึ้นได้ว่าเดิมทีจินเจียงเล้าอาจารย์ให้คำโคลงไว้ใจความว่า “ถ้าพบแฮกับละให้จบ ถ้าได้ยินเสียงเตียและเห็นซินจะอี๋กับซอก” ครั้งนี้เราจับแฮโฮวเส็ง ฮองละได้เหมือนกับคำโคลงตอนต้นแต่ตอนปลายนั้นว่าถ้าได้ยินเตียเห็นซิ่นจะอี๋กับซอก บัดนี้ก็ได้ยินได้เห็นเตียซินคือน้ำร้องซึ่งอี๋และซอกนี้จะว่าอย่างไร คิดดังนั้นก็ถามหลวงจีนเหล่านั้นว่า อี๋กับซอกนั้นคือสิ่งใด
หลวงจีนทั้งปวงตอบว่า อี๋กับซอกนี้ว่าถึงกาลแล้วแต่จะได้เป็นเซียน หลวงจีนลูตีซิมได้ฟังก็หัวเราะว่า อี๋กับซอกนั้นถึงไม่ใช่ถึงที่ตายดอกหรือ ถ้ากระนั้นก็ได้กับตัวเราเอง จึงให้หลวงจีนเหล่านั้นไปต้มน้ำเอาเครื่องหอมใส่มาหลวงจีนลูตีซิมก็ชำระกายเอาเสื้อกางเกงใหม่สวมใส่ขึ้นนั่งบนเก้าอี้ สั่งหลวงจีนเหล่านั้นว่า ถ้าเราดับสูญไปแล้วจงบอกให้ซ้องกั๋งทราบด้วย สั่งดังนั้นก็จุดรูปเทียนบูชาเอาเท้าซ้ายก่ายเท้าขวาก็ดับสูญอยู่บนเก้าอี้ หลวงจีนเหล่านั้นก็รีบไปแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ
ซ้องกั๋งกับขุนนางทั้งปวงชวนกันมาเห็นหลวงจีนลูตีซิมนั่งดับสูญอยู่บนเก้าอี้ก็พากันจุดธูปเทียนคำนับ ซ้องกั๋งนั้นมีความอาลัยนักจึงจัดเอาเงินทองส่วนของหลวงจีนลูตีซิมกับของ ๆ ตัวรวมกันเข้าให้หลวงจีนในวัดจัดการทำบุญให้ทานสามวันสามคืน ต่อหีบนั่งพอใส่ศพได้ลงรักปิดทองเสร็จยกศพหลวงจีนลูตีซิมลงนั่งในหีบ เชิญไต้ฮุยเซียงซือกับอาจารย์ใหญ่ทั้งปวงมาพาศพไปเผาที่หลังพระปรางค์ลักหัวถะเก็บกระดูกบรรจุในพระปรางค์เสร็จแล้ว บู๊สงจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่าน้องนี้ไม่อยากเป็นขุนนางจะบวชอยู่วัดนี้ แต่เงินทองที่หาได้ขอเพิ่มเติมไว้ในวัดจะได้ทำบุญสืบไป ซ้องกั๋งได้ฟังก็ไม่อาจขัดต้องยอมให้บู๊สงอยู่เอาเงินทองของบู๊สงมอบไว้ บู๊สงก็เล่าเรียนอยู่ที่วัดสืบมา เปียนบุนจิ้น ตันหลุย เล็กเจียว ทหารเมืองฮ่อปักปรึกษากันไม่ทำราชการจึงแจ้งกับซ้องกั๋งว่า ข้าพเจ้าทั้งสามขอลาท่านบวชอยู่ตามสบายไม่ขอไปเป็นขุนนางแล้ว ซ้องกั๋งก็ยอมให้นายทหารเมืองฮ่อปักทั้งสามบวชตามวิสัยแล้วก็เอาเงินทองของที่หาได้มอบให้ แล้วก็ชวนขุนนางนายทหารเหล่านั้นกลับมาค่าย ณ เมืองฮั่งจิว พักทหารอยู่ได้ประมาณครึ่งเดือน พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบว่าซ้องกั๋งปราบปรามแขวงเมืองกังหนำเรียบร้อยราบคาบยกกองทัพกลับมาพักอยู่ ณ เมืองฮั่งจิวจึงรับสั่งให้หาซ้องกั๋งกลับเข้าเมืองตังเกีย ซ้องกั๋งกับขุนนางเหล่านั้นแจ้งความก็เตรียมการจะยกกองทัพกลับ ลิมชอง เอียหยง ซิเซียนป่วยหนักตายลง ซ้องกั๋งกับพวกพ้องทั้งปวงพากันเศร้าโศกจัดการฝังศพลิมชอง เอียหยง ซิเซียนตามยศขุนนางนายทหารแล้ว ซ้องกั๋งก็ยกกองทัพออกจากเมืองฮั่งจิว เอียนเช็งก็ตรงเข้าคำนับโลวจุนหงีแจ้งว่า ข้าพเจ้าขอบคุณที่ท่านชุบเลี้ยงมาหาที่เปรียบไม่ได้ ท่านมีความชอบมากคงได้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองทุกวันนี้แปรปรวนไปต่างๆ เพราะขุนนางกังฉินมีอำนาจมาก ว่ากล่าวสิ่งใดก็เป็นไปตามปาก ท่านจงหลีกเลี่ยงไปหาความสุขสบายดีกว่า ถ้าจะทำราชการสืบต่อไปยังไม่แจ้งว่าดีร้ายประการใด โลวจุนหงีตอบว่า เราผู้พากเพียรมาช้านาน บัดนี้สมความปรารถนาบุตรภรรยาก็มีความสบาย ชื่อเสียงจะได้ปรากฏไป เหตุใดเจ้าจึงพูดดังนี้ เอียนเช็งได้ฟังก็หัวเราะแล้วว่าซึ่งจะไปเป็นขุนนางนั้นไม่มีสุขดอก ท่านไม่ทราบหรือในแผ่นดินฮั่น ฮั่นสินมีความชอบมากไม่มีผู้เสมอยังต้องถูกตัดศีรษะเสียถ้าท่านไม่เชื่อนานไปก็คงเห็น แต่ข้าพเจ้าจะขอลาท่านไปก่อน โลวจุนหงีมิได้เชื่อฟังยอมให้เอียนเช็งไป เอียนเช็งคำนับลามาคิดว่าจะไปลาซ้องกั๋งทั้งจะได้พูดจาเกลี้ยกล่อมมิให้เข้าทำราชการก็คิดเห็นว่าซ้องกั๋งเป็นคนสัตย์ซื่อมาก ครั้นจะไปลาก็พูดจาหน่วงเหนี่ยวไว้จึงเขียนหนังสือให้คนถือไปให้ซ้องกั๋ง แล้วเอียนเช็งก็เก็บรวบรวมเงินทองสิ่งของขึ้นใส่หาบออกจากกองทัพไปหาความสุขสบาย ซ้องกั๋งได้รับหนังสือคลี่ออกอ่านใจความว่า “ข้าพเจ้าเอียนเช็งคำนับมาถึงท่านซ้องกั๋งผู้เป็นพี่ ด้วยคุณของท่านนั้นหาที่เปรียบไม่ได้ ซึ่งข้าพเจ้านี้เป็นแต่คนเล็กน้อยไม่ขอทำราชการหลีกเลี่ยงเข้าป่าหาความสุข ครั้นจะมาลาท่านเองก็เห็นว่าท่านเป็นคนรักพี่น้องโดยสุจริต จะพูดจาเกลึ้ยกล่อมหน่วงเหนี่ยวไว้ น้องก็จะไปไม่ได้จึงเขียนหนังสือมาคำนับให้ทราบ” ซ้องกั๋งแจ้งความในหนังสือแล้วก็เสียใจรีบเดินกองทัพไปถึงเมืองโซวจิวพักกองทัพหยุดอยู่ พอลี้จุนกองทัพเรือป่วยหนักให้คนมาแจ้งกับซ้องกั๋ง ๆ ว่าน้องนี้ป่วยมากขอให้ทองอุย ทองเม้งอยู่รักษาพยาบาลก่อน ถ้าหายดีแล้วจะติดตามไป ซ้องกั๋งก็ยอมให้ทองอุย ทองเม้ง อยู่พยาบาลลี้จุน ณ เมืองโซวจิวแล้วซ้องกั๋งก็ยกกองทัพตามเตียเจียวท้อไปเมืองตังเกีย ลี้จุนป่วยหายดีแล้วจึงปรึกษากับทองอุย ทองเม้งจะไม่ทำราชการ นายทหารทั้งสองเห็นพร้อมกันจึงมาพบเอียนเช็งเข้า สี่นายก็ชวนกันลงทะเลไปอยู่ที่เมืองอื่นหาความสุขสืบไป
ฝ่ายซ้องกั๋งยกกองทัพมาถึงเมืองตังเกียก็พักกองทัพหยุดอยู่นอกเมือง ตามบรรดาพี่น้องร้อยแปดนาย บ้างล้มตายแตกกระจัดกระจายไปเป็นอันมาก ยังเหลืออยู่อีกสามสิบเอ็ดนายคือซ้องกั๋ง โลวจุนหงี โงวหยง กวนเส็ง อูเอียนเจียก ฮวยหยง ชาจิน ลิเอง จูตง ไตจง ลีขุย อวนเซียวชิด จูบู๊ อึงซิน ซึงลิบ ฮวนซุย ปวยชวน เจียะเก็ง โตวเฮง ซ้องเซ็ง โจวยุน ชัวเค่ง เอียหลิม มกชุน นางโกวตัวซอ ถังเปียน ชุยกิม เบ๊เหล็ง ซึงงัก เลงจิ้น แต่ที่ตายกลางศึกนั้นคือ ฉินเหม็ง ซือเหล็ง ตังเผ็ง เตียเช็ง เล่าตง ซือจิน ซกเถียว เตียสุน อวนเซียวยี อวนเซียวเหงา ลุยเหง เจียสิว เกยเตียน เกยโป ซองบาน เจียวเท้ง เอียวจงอ๋วง ฮั่นทอ เผ็งกี เฮงเตงลัก ซวนจั่น ขงเหลียง ซิอิน จิวทอง ตวนเก็งจู๊ เอียนสุน เบ๊หลิน ลือฮวง กวยเส็ง โตวเซียน เจียะย้ง จีตง หยกเปาสี เตียแช ลี้ลิบ ชัวฮก นางซึงยีเหนีย สามสิบเจ็ดกับทหารเมืองฮ่อปัก คึอบุนตงหยง มิเกียง พังเส็ง พัวซอก นางเก็งเอ็งกุนจู๊ เมียวเต็งเช็ง รวมกันเป็นทหารสี่สิบสามนาย แต่ที่ป่วยตายตามทางคือ ลิมชอง เอียจี้ เตียหวย มกหอง เอียหยง แป๊ะสิน จูบู๊ ซิเซียน แปดนายด้วยกัน ที่อยู่วัดลักฮั่วยี่ ณ เมืองฮั่งจิวคือหลวงจีนลูตีซิมที่ตาย กับบู๊สงแต่กงซุนสินกับเคียวเตาเช็งนั้นลาไปจำศีลถือเพศเป็นเซียนแต่ครั้งก่อน เอียนเช็ง ลี้จุน ทองอุย ทองเม้งสี่นายนั้นลาไปหาความสุข ที่รับราชการอยู่ในเมืองตังเกียนั้นคือ อันเตาฉวน ฮองโพ้วตวน กิมไต้เกียน เซียวเหยียง งักหัว ห้านาย ซ้องกั๋งให้จดบัญชีไว้พร้อม จึงนำพวกพ้องทั้งปวงคุกเข่าแล้วเอาบัญชีรายชื่อทหารขึ้นถวาย
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบว่าพวกพ้องของซ้องกั๋งล้มตายลงกลางศึกเป็นอันมากก็ทรงพระอาลัยยิ่งนัก จึงตรัสว่านายทหารเอกที่ตายกลางศึกนั้นจะต้องเลื่อนยศศักดิ์ให้เป็นใหญ่กว่าแต่ก่อน ชื่อเสียงจะได้ปรากฏสืบไป ตรัสดังนั้นก็รับสั่งตั้งให้พวกนายทหารที่ตายในสงคราม ถ้าทหารเอกตั้งให้เป็นที่ตงบู๊หลัง ถ้าทหารรองตั้งให้เป็นที่งี่เจียกหลังขุนนางนายทหารใหญ่กับนายทหารรองแม้นมีบุตรและหลานให้เข้ามาเป็นขุนนางทำราชการแทนที่รับเบี้ยหวัดเงินเดือนตามจำนวน ถ้าบุตรหลานไม่มีก็ให้ปั้นรูปเขียนชื่อเชิญเข้าในศาลซื่อตรงสำหรับจะเซ่นไหว้สืบไป แต่เตียสุนนั้นตั้งให้เป็นที่กิมหัว หลวงจีนลูตีซิมที่สำเร็จนั้นตั้งให้เป็นที่เลียดเจียย้งเซียงซือคืออาจารย์ใหญ่ผู้สำเร็จ บู๊สงนั้นยังอยู่ที่วัดก็ทรงตั้งให้เป็นที่เจ็งตงเซียงซือกับพระราชทานเงินให้ไว้สำหรับใช้สอยอีกพันเหรียญ ทหารหญิงที่ตายนั้น นางโฮ้วซาเหนียตั้งให้เป็นที่ฮูหยิน คือเจ้าหญิง ไปสร้างศาลอยู่ ณ เมืองฮวมเอียงกุนให้ชื่อเสียงปรากฏต่อไป นางซึงยีเหนียตั้งให้เป็นที่เจ้าหญิงใหญ่กว่าฮูหยินชั้นหนึ่งอยู่ ณ เมือง เจ็งเต็งกุ้ย นางเก็งเอ็งกุนจู๊นั้นตั้งให้เป็นที่เซียดเต็กฮูหยิน คือเจ้าหญิงสัตย์ซื่อ
ครั้นจัดการตั้งให้นายทหารที่ตายเสร็จจึงตั้งให้ซ้องกั๋งแม่ทัพเป็นที่บูเต็กไต้ฮู้ ผู้รักษาเมืองฌ้อจิวกับได้ว่ากล่าวทหารในกองทัพด้วย ตั้งให้โลวจุนหงีแม่ทัพรองเป็นบูกงไต้ฮู้ ผู้รักษาเมืองโล่วจิวให้ช่วยว่ากล่าวทหารในกองทัพด้วย แต่ทหารเอกนั้นตั้งให้เป็นที่บู๊จัดเจียงกุนได้ว่ากล่าวทหารหัวเมืองทั้งปวงด้วย ตั้งให้ทหารรองเป็นที่บูเอ็กหลังได้ว่ากล่าวนายบ้านนายอำเภอหัวเมืองทั้งปวงด้วย โงวหยงเป็นที่บูเส้งกุนเซ็ง ซุนไซขุนนางนายทหารใหญ่ในกองทัพ ให้ทำราชการอยู่ ณ เมืองตังเกีย กวนเส็งเป็นที่จงก๊วนไปว่ากล่าวทหาร ณ เมืองไต้เม่งฮู้ อูเอียนเจียกเป็นที่จิฮุยไซอยู่ว่ากล่าวทหารที่ค่าย ณ เมืองตังเกีย ฮวยหยงเป็นที่โตวทงจี่ไปว่ากล่าวทหาร ณ เมืองเอ็งเทียนฮู้ ชาจินเป็นที่โตวทงจี่ว่ากล่าวทหาร ณ เมืองฮวยไฮ้กุ๋นกับเมืองซังจิวด้วย ลิเองเป็นที่โตวทงจี่ว่าทหารเมืองตงซัวฮูกับเมืองฮุ่นจิวด้วย จูตงเป็นที่โตวทงจี่ว่ากล่าวทหารเมืองโปเต๋งกุน ไตจงเป็นที่โตวทงจี่ไปว่ากล่าวทหารเมืองเท็กจิว ลีขุยเป็นที่โตวทงจี่ไปว่ากล่าวทหารเมืองตันกังกับเมืองยุนจิว อวนเซียวชิดเป็นที่โตวทงจี่ไปว่ากล่าวทหารเมืองไกเทียนกุ๋ย ทั่งเปียนเป็นที่โตวก้ำไปว่าทหารเม่งจิว ชุยกิมที่โตวก้ำไปว่ากล่าวทหารเมืองโซวจิว ซึงงักเป็นที่โตวก้ำไปว่ากล่าวทหารเมืองแซจิว
ครั้นพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงตั้งซ้องกั๋งกับทหารทั้งปวงเป็นขุนนางตามตำแหน่งทั่วทุกนายแล้ว ซ้องกั๋งจึงกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ว่าเจ้าโอวเล่งกุนที่เมืองมกจิวนั้นศักดิ์สิทธิ์นัก ครั้งนี้ก็บันดาลมาช่วยในการศึกมีความชอบมากแล้วทูลข้อความต่างๆ ให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ฟังจึงตั้งให้เจ้าโอวเล่งกุนเป็นที่ฮุยเล่งอ๋อง รับสั่งให้แปลงนามเมืองใหม่ เมืองมกจิวให้เรียกว่าเมืองเงียมจิว เมืองฮิมจิวเป็นเมืองฮุยจิว เมืองเซ็งเคยกุ้ยเป็นเมืองซุนอานกุ้ย ตำบลถ้ำปังง่วนตังนั้นให้ทำลายเป็นทางตลอดไปแขวงเมืองกังหนำ ราษฎรชาวเมืองที่ฮองละทำให้ได้ความเดือดร้อน ก็ให้ยกส่วยและภาษีอากรเสียสองปี ทหารของซ้องกั๋งที่เหลืออยู่นั้นถ้าผู้ใดสมัครทำราชการสืบไปก็พระราชทานเงินให้ร้อยตำลึงกับแพรสิบพับ ถ้าผู้ใดไม่สมัครจะกลับไปหากินตามภูมิลำเนาก็พระราชทานเงินให้สองร้อยตำลึงกับแพรสิบพับ ทหารทั้งหลายรับเงินกับแพรสีต่างๆ ของพระราชทานแล้วที่ไม่ทำราชการก็แยกย้านกันไป
ซ้องกั๋งกราบทูลว่า ข้าพเจ้าจะทราบถวายบังคมลากลับไปบ้าน ณ เมืองหุนเสียกุ้ยเยี่ยมเยือนบิดาและญาติทั้งปวง แล้วจึงจะกลับมารับราชการ ณ เมืองฌ้อจิว ฉลองพระเดชพระคุณสืบไป พระเจ้าซ้องฮุยจงต่องเต้ได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดี จึงโปรดให้ซ้องกั๋งกลับไปบ้านแล้วรับสั่งให้จัดโต๊ะและสุรามาเลี้ยงขุนนางนายทหารทั้งปวงเสร็จกับเลื่อนยศให้เตียเจียวท้อ เล่ากองลี ท่องคูมิดเป็นใหญ่ขึ้นอีก รับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาตัวฮองละไปตระเวนสามวันแล้วให้ฆ่าเสีย เจ้าพนักงานก็เอาตัวฮองละไปทำตามสั่ง ขุนนางนายทหารทั้งปวงก็ถวายบังคมลาออกจากพระราชวังแยกย้ายกันไป
ฝ่ายซ้องกั๋งกลับมาถึงค่ายตามบรรดาพวกพ้องเหล่านั้นได้เป็นขุนนางเตรียมการพร้อม คอยให้ถึงกำหนดก็จะไปว่าราชการตามตำแหน่ง ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งก็ลาพวกพ้องออกจากค่ายตรงไปเมืองหุนเสียกุ้ย ถึงตำบลบ้านซ้องเกชึง บรรดาพวกพ้องของซ้องกั๋งที่ตำบลบ้านนั้นแจ้งความก็ชวนกันมาต้อนรับเป็นอันดี และซ้องไทก๋งบิดาของซ้องกั๋งนั้นตายมาช้านานศพยังอยู่ที่บ้าน ซ้องกั๋งกับซ้องเซ็งก็จัดการฝังศพทำกงเต๊ก เอาศพบิดาไปฝังตามยศศักดิ์แล้ว ซ้องกั๋งเห็นว่าศาลเจ้าเฮียนนึ้งเหนียชำรุดทรุดพังก็จัดแจงซ่อมแซมขึ้นใหม่สำเร็จการแล้ว ซ้องกั๋งก็มอบเงินทองสิ่งของทั้งปวง ให้ซ้องเซ็งผู้น้องรักษาว่ากล่าวสืบไป ซ้องกั๋งก็ลาพี่น้องทั้งหลายออกจากบ้านซ้องเกชึง แขวงเมืองหุนเสียกุ้ยตรงมาถึงค่าย ณ เมืองตังเกีย พวกพ้องเหล่านั้นยังไม่ได้ไปว่าราชการ แจ้งว่าซ้องกั๋งกลับมาก็ออกต้อนรับเชิญเข้าไปในค่ายปรึกษาการที่จะยกแยกกันไป
๑๒๐
ขณะนั้นไตจงตรงเข้าไปคำนับซ้องกั๋งแล้วแจ้งความว่า เวลาคืนนี้เจ้าซุยฮูกุนมาเข้าฝันให้ข้าพเจ้าคืนตำแหน่งที่ว่าราชการเสียกลับไปหาความสุข ข้าพเจ้าไม่ขอทำราชการ ท่านจงจัดให้ผู้ใดไปว่ากล่าวแทนเถิด ข้าพเจ้าจะลาท่านไปบวช ซ้องกั๋งได้ฟังก็ร้องไห้ ครั้นจะห้ามปรามไว้ก็ไม่ควรต้องยอมให้ไตจงไป ไตจงคำนับลามาเก็บรวบรวมเงินทองของตัวใส่ห่อผ้าออกจากค่ายตรงไปถึงศาลเจ้างักเปียว ณ เมืองซึงอานจิว แล้วบวชเป็นหลวงจีนอยู่ที่ศาลช้านานก็ตายได้เป็นเจ้าอยู่ที่นั่น ราษฎรชาวเมืองนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ก็ชวนกันมาเซ่นไหว้เป็นนิตย์สืบมา เบ๊เหล็งนั้นก็ไม่อยากเป็นขุนนางคืนตำแหน่งที่ให้ซ้องกั๋งแล้วก็คำนับลาออกจากค่ายไป
ขณะนั้นถึงกำหนดเจ้ารับราชการหัวเมืองต่างๆ ซ้องกั๋งกับพวกพ้องก็ชวนกันออกจากค่ายแยกย้ายไปว่าราชการหัวเมืองตามตำแหน่งของตัวสืบมา
ฝ่ายอวนเซียวชิดครั้นว่าราชการฝ่ายทหาร ณ เมืองไกเทียนกุนประมาณได้ครึ่งเดือนเศษ เฮงปิน เตียถำผูกพยาบาทอวนเซียวชิดแต่ครั้งเอาเครื่องแต่งตัวของฮองละมาสวมใส่ เฮงปิน เตียถำโกรธนักจึงไปประจบประแจงยุแยงต่อพวกขุนนางกังฉิน ซัวเกียกราบทูลให้ถอดอวนเซียวชิดเสีย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ทรงเชื่อ ถอดอวนเซียวชิดออกจากตำแหน่งที่ขุนนางอวนเซียวชิดก็กลับไปบ้านเจียวกัดที่ทะเลหาเลี้ยงมารดาตามเดิม
ฝ่ายชาจินเป็นขุนนางนายทหารว่าราชการอยู่ ณ เมืองตังเกียแจ้งว่า พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เชื่อฟังขุนนางกังฉิน ถอดอวนเซียวชิดออกจากตำแหน่งที่ จึงคิดว่า เดิมเราอาสาปลอมตัวเข้าเป็นบุตรเขยฮองละมีความชอบมาก ขุนนางกังฉินคงคิดพยาบาทเป็นแน่ จะทำราชการไปที่ไหนได้จะต้องแกล้งทำป่วยลาออกนอกราชการหาความสุขดีกว่า คิดดังนั้นก็บอกป่วยลากลับไปบ้านฮวยไต้กุ๋นแขวงเมืองชังจิว เป็นใหญ่อยู่ในตำบลบ้านนั้นสืบมา
ฝ่ายกวนเส็งไปว่าราชการตำแหน่งจงก๊วน อยู่ ณ เมืองไต้เม่งฮู้ แขวงเมืองปักเกียฝึกหัดซักซ้อมทหารอยู่ที่สนามมิได้ขาด เวลาวันนั้นกวนเส็งเสพสุราเมาเข้าทดลองฝีมือ ตกม้าลงป่วยมาประมาณครึ่งเดือนก็ตาย บุตรภรรยาญาติทั้งปวงจัดการฝังศพอย่างยศขุนนางตามสมควร อูเอียนเจียกนั้นยกกองทัพไปปราบปราม ไต้กิมมุดตุด พวกฮวนกับพระราชบุตรทั้งสี่พระองค์พากันล้มตายลงในกลางศึก ภายหลังเล่ากองสีเป็นที่โตวต๊กกับจูตง ถังเปียน ชุยกิมยกกองทัพไปกำจัดไต้กิมมุดตุดเรียบร้อยราบคาบสามนายได้เป็นขุนนางนายทหารใหญ่สืบมา ซึงงักนั้นยกกองทัพไปปราบปรามโจรตายลงในกลางศึก ฮวยหยงนั้นพาบุตรภรรยาไปว่าราชการเมืองเองเทียนฮู้ โงวหยงนั้นว่าราชการอยู่เมืองบู๊เส้ง ลีขุยนั้นอยู่เมืองยุนจิว ซึงลิบ ซึงซิน นางโกวตัวซออยู่เมืองเต็งจิว โจวยุน ชัวเค่ง เอียหลิม จูบู๊ มกชุนห้านายนั้นลาออกนอกราชการ โจวยุนกลับไปบ้านตำบลเขาเต็งฮุนซัว ชัวเค่งกลับไปบ้าน ณ เมืองปักเกีย จูบู๊ไปบวชอยู่กับกงซุนสิน มกชุนกลับไปอยู่เนินกัดเอียงเนี้ย เจียะเก็งกลับไปบ้านของตัวตามเดิม เลงจิ้นเป็นขุนนางนายทหารว่ากล่าวเครื่องเชื้อเพลิงและประทัดอยู่ ณ ค่าย อันเตาฉวน ฮองโพ้วตวน กิมไต้เกียน เซียวเหยียง งักหัว ห้านายนั้นเป็นขุนนางว่าราชการอยู่ ณ เมืองตังเกีย ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีตั้งแต่จากกันไปว่าราชการตามตำแหน่งของตัวมีความอาลัยถึงพวกพ้องทั้งปวงนัก ครั้นจะไปเยี่ยมเยือนกันก็มีราชการติดตัวต้องอยู่รักษาว่ากล่าวบ้านเมือง
ฝ่ายซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียน พวกขุนนางกังฉิน ครั้นเห็นว่าซ้องกั๋งกับพวกเหล่านั้นได้เป็นขุนนางมีความสุขมาก จึงปรึกษากันว่าซ้องกั๋งกับโลวจุนหงีเป็นคู่อริกับพวกเรา บัดนี้พระเจ้าแผ่นดินตั้งแต่งให้เป็นขุนนางผู้ใหญ่ได้ว่ากล่าวทหารและราษฎรทั้งหลายขุนนางพวกเราก็ตกอับไป ผู้คนชาวเมืองจะชวนกันหัวเราะได้จะคิดอ่านตัดรอนคนทั้งสองอย่างไรดี
เอียเจียนตอบว่า ข้าพเจ้ามีอุบายอยู่สิ่งหนึ่งแกล้งแต่งถ้อยคำว่าโลวจุนหงีผู้รักษาเมืองตั้งซ่องสุมทหารและไพร่พลจะคิดกบฏ พวกเราจงนำข้อความขึ้นกราบทูลให้ทรงทราบกับให้หาตัวเข้ามาเฝ้า ถ้าพระราชทานสุราให้โลวจุนหงี เราจงเอายาพิษกับปรอทใส่ในสุราให้แล้วจึงเอาสุรายาพิษนั้นพระราชทานไปให้ซ้องกั๋งด้วย ครึ่งเดือนคนทั้งสองก็คงตายการงานทั้งหลายคงสำเร็จอยู่กับพวกเราทั้งสิ้น
สี่นายปรึกษาเห็นชอบพร้อมกันก็จัดให้คนสนิทปลอมเป็นทหารชาวเมืองโล่วจิว นำเรื่องราวขึ้นฟ้องต่อคูมิดไซขุนนางเจ้าพนักงานว่าผู้รักษาเมืองโล่วจิวตั้งซ่องสุมเกลี้ยกล่อมทหารและราษฎรจะคิดกบฏ คูมิดไซเจ้าพนักงานก็รับเรื่องราวมาเสนอกับซัวเกีย กอกิวให้ทราบ ซัวเกีย กอกิวพวกขุนนางกังฉินจึงนำข้อความขึ้นกราบทูลพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังจึงตรัสว่า ซ้องกั๋งกับโลวจุนหงียกกองทัพไปปราบปรามพวกกบฏราบคาบทุกทิศทิมิได้คิดประทุษร้าย บัดนี้เราตั้งแต่งให้เป็นขุนนางสำเร็จราชการเมืองเหตุใดจึงจะคิดกบฏเราไม่เห็นด้วย กอกิว เอียเจียน จึงทูลยักย้ายว่าซึ่งพระองค์ตรัสนั้นก็ควร แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าโลวจุนหงีจะติเตียนว่า เลื่อนยศศักดิ์ไม่สมกับความชอบจึงคิดการไปต่างๆ ขอพระองค์จงรับสั่งให้โลวจุนหงีเข้ามาเฝ้า ทรงไต่ถามดูตามธรรมเนียมขุนนางมีความชอบต่อแผ่นดินก็คงจะทรงทราบว่าจริงเท็จประการใด
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ไม่ทราบในอุบายของขุนนางพวกกังฉินจึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานถือหนังสือรับสั่งไปหาโลวจุนหงีเข้ามาเมืองหลวง เจ้าพนักงานไปถึงเมืองโล่วจิวเอาหนังสือรับสั่งให้โลวจุนหงี ๆ อ่านทราบความแล้วก็ออกจากเมืองตรงมาถึงเมืองหลวงพร้อมกับเจ้าพนักงาน รุ่งเช้าโลวจุนหงีก็เข้าเฝ้าคุกเข่าถวายบังคมสามครั้ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นโลวจุนหงีก็ดีพระทัยตรัสว่า เราคิดถึงท่านจึงให้หาเข้ามา แต่ท่านไปว่าราชการอยู่เมืองโล่วจิวนั้นทุกข์สุขเป็นประการใดบ้าง
โลวจุนหงีถวายบังคมแล้วกราบทูลว่า ทุกวันนี้ก็พึ่งบารมีของพระองค์อาณาประชาราษฎรทั้งปวงมีความสุขทั่วกัน ข้อที่จะแปรปรวนไปนั้นหามิได้ ขอทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยสัตย์ซื่อกว่าจะสิ้นชีวิต พระเจ้าซ้องฮุยจงได้ทรงฟังก็มีพระทัยยินดีจึงพระราชทานสุราให้โลวจุนหงี
ขณะนั้นกอกิว เอียเจียนเอายาปรอทใส่ไว้แล้ว โลวจุนหงีรับถ้วยสุรามาดื่มต่อหน้าที่นั่งแล้วก็กราบถวายบังคมลาออกจากพระราชวังมาจะกลับไปเมืองโล่วจิวก็ป่วยลงเดินไม่ได้ จึงไปทางเรือไปถึงแม่น้ำฮวยหอ ณ เมืองสิจิว เวลาคืนวันนั้น โลวจุนหงีเสพสุราเมานั่งอยู่ศีรษะเรือ พิษยาปรอทก็กำเริบมากขึ้น โลวจุนหงีพลัดตกน้ำตาย ขุนนางและทหารที่ไปด้วยก็จัดการฝังศพโลวจุนหงีอยู่ที่ริมแม่น้ำฮวยหอ ณ เมืองลิจิวตามยศศักดิ์พอสมควรแล้ว ผู้รักษาเมืองก็บอกข้อราชการซึ่งโลวจุนหงีตายเข้าไปเมืองหลวง ซัวเกีย กอกิว ท่องกวน เอียเจียนแจ้งความก็ดีใจ จึงคิดหาอุบายจะแกล้งซ้องกั๋งอีก ครั้นรุ่งขึ้นเช้าชวนกันเข้าเฝ้ากราบทูลข้อความซึ่งโลวจุนหงีตกน้ำตายที่แม่น้ำฮวยหอ ณ เมืองสิจิวให้ทรงทราบ แล้วว่าซึ่งพระองค์รับสั่งให้โลวจุนหงีเข้ามาเฝ้า ครั้นโลวจุนหงีกลับไปก็ตกน้ำตาย ข้าพเจ้าคิดเห็นว่าซ้องกั๋งผู้รักษาเมืองฌ้อจิวแจ้งความคงจะเคลือบแคลงสงสัยไปต่างๆ ขอพระองค์จงจัดให้เจ้าพนักงานคุมสุราสัตย์ซื่อไปพระราชทานให้ซ้องกั๋งจึงจะเป็นที่เชื่อถือได้
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังว่าโลวจุนหงีตกน้ำตายก็เสียพระทัยไม่แจ้งว่าอุบายพวกกังฉิน จึงพระราชทานสุราสองปั้นให้เจ้าพนักงานคุมไปเมืองฌ้อจิวให้ซ้องกั๋งตามคำขุนนางทั้งสี่กราบทูล เจ้าพนักงานนั้นเป็นพวกพ้องขุนนางกังฉิน รู้เห็นด้วยกันเอายาพิษใส่ในปั้นสุราแล้วก็ออกจากเมืองตังเกียตรงไปเมืองฌ้อจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งตั้งแต่มาว่าราชการอยู่ ณ เมืองฌ้อจิว ราษฎรทั้งปวงมีความสุขมาก รักใคร่นับถือซ้องกั๋งเหมือนบิดามารดา ครั้นอยู่มาเวลาวันหนึ่งซ้องกั๋งออกจากเมืองไปเที่ยวเล่นเห็นตำบลที่แห่งหนึ่ง ริมประตูเมืองหน่ำหมึงข้างทิศใต้มีแม่น้ำล้อมรอบตรงกลางมีภูเขาสูงกับต้นไม้ใหญ่เรียงรายเป็นชัยภูมิดีคล้ายกับเขาเนียซัวเปาะ ซ้องกั๋งจึงคิดว่าถ้าเราตายลงคงจะให้เอาศพฝังที่ตำบลลกยี่กุ้ยนี้ คิดแล้วก็กลับเข้าเมืองพอขุนนางเจ้าพนักงานคุมสุรายาพิษซึ่งเป็นของพระราชทานมาเมืองฌ้อจิว ซ้องกั๋งแจ้งความก็ออกต้อนรับเชิญเข้าไปในเมือง เจ้าพนักงานก็เอาหนังสือรับสั่งออกอ่านแล้วส่งสุราพระราชทานสองปั้นให้ซ้องกั๋ง ๆ รับสุรามารินออกเชิญให้เจ้าพนักงานดื่มด้วย
เจ้าพนักงานตอบว่า ซึ่งสุรานี้พระราชทานมาให้ผู้มีความชอบต่อแผ่นดินเชิญดื่มให้สบายใจเถิด ซ้องกั๋งได้ฟังไม่แจ้งว่าอุบายจึงเสพสุรายาพิษเข้าไปเจ้าพนักงานก็ลาซ้องกั๋งออกจากเมืองมา ซ้องกั๋งเสพสุรายาพิษเข้าไปก็ป่วยก็มีความสงสัยว่าจะเป็นยาพิษ จึงใช้คนสนิทตามเจ้าพนักงานไปสืบดูได้ความว่าสุรายาพิษของพวกขุนนางกังฉินก็รีบกลับมาแจ้งความให้ซ้องกั๋งทราบ ซ้องกั๋งรู้ว่าถูกอุบายพวกกังฉินก็ถอนใจใหญ่คิดรำพึงว่า เรามิได้คิดประทุษร้ายประการใดเจ้าแผ่นดินเชื่อฟังพวกกังฉินพระราชทานสุรายาพิษมาให้เราก็จะสู้ตาย แต่ลีขุยผู้น้องเป็นคนดุร้ายถ้าแจ้งความที่ไหนจะยอม คงจะแก้แค้นแทนพี่ชื่อเสียงเราก็จะเสียว่าไม่สัตย์ซื่อต่อเจ้านาย จำจะให้หาลีขุยมากินสุรายาพิษตายเสียด้วยกันให้ชื่อเสียงปรากฏสืบไป
คิดดังนั้นแล้วก็สั่งคนใช้รีบไปเมืองยุนจิวเชิญลีขุยมาถึงเมืองฌ้อจิวแล้ว ซ้องกั๋งจึงเรียกเข้าไปข้างในจัดโต๊ะเลี้ยงเอาสุรายาพิษให้ลีขุยดื่มแล้วก็แจ้งความซึ่งพระราชทานสุรายาพิษมาให้ว่าจะคิดอย่างไร ลีขุยได้ฟังก็โกรธตอบว่าถ้ากระนั้นต้องคิดกบฏ ทหารของน้องมีอยู่สามพันเศษรวบรวมกับทหารของพี่ยกเข้าไปฆ่าฟันเสียให้สิ้นแล้วกลับไปอยู่เขาเนียซัวเปาะตามเดิมไม่ต้องอยู่ในบังคับผู้ใด ซ้องกั๋งพูดว่า พวกพี่น้องเราก็ล้มตายกระจัดกระจายไปหมดสิ้น ประการหนึ่งจะคิดกบฏนั้นไม่ได้ เทพยาดาฟ้าและดินตกแต่งไว้แน่นอน เรามาตายเสียด้วยกันดีกว่าชื่อเสียงจะได้ปรากฏสืบไป ซึ่งยาพิษนั้นก็ดื่มเข้าไปแล้ว น้องจงกลับไปเมืองสั่งคนสนิทว่าถ้าตายลงจงเอาศพมาฝังที่ตำบลลกยี่กุ้ยริมประตูกำแพงเมืองฌ้อจิวข้างทิศใต้กับศพพี่ด้วยกัน ลีขุยได้ฟังก็ร้องไห้คำนับลาซ้องกั๋งมาลงเรือรีบไปเมืองยุนจิว
ฝ่ายซ้องกั๋งครั้นลีขุยกลับไปแล้วสุรายาพิษก็กำเริบจึงสั่งพวกพ้องว่า ถ้าเราตายจงเอาศพไปฝังที่ตำบลลกยี่กุ้ยให้จงได้ สั่งดังนั้นแล้วซ้องกั๋งผู้รักษาเมืองฌ้อจิวก็ขาดใจตาย พวกขุนนางทั้งหลายจัดหีบมาใส่ศพตามยศเอาไปฝังที่ตำบลลกยี่กุ้ยดังคำสั่งทุกประการ ลีขุยนั้นกลับไปถึงเมืองยุนจิวสั่งพวกพ้องของตัวแล้วพิษยาก็กำเริบมากขึ้นขาดใจตายในขณะนั้น พวกพ้องก็จัดหีบใส่ศพเอามาฝังไว้ที่ตำบลลกยี่กุ้ยอยู่ใกล้กับศพซ้องกั๋งตามคำลีขุยสั่ง เสร็จแล้วก็ชวนกันกลับไป ซ้องเซ็งแจ้งความว่าซ้องกั๋งผู้พี่ตายก็ร้องไห้จัดหาสิ่งของมาเซ่นไหว้ทำบุญให้ทานแล้วไปบ้านตามเดิม
ฝ่ายโงวหยงกับฮวยหยงต่างคนไปว่าราชการอยู่ตามตำแหน่งของตัว เวลาคืนวันนั้นฝันเห็นว่าซ้องกั๋งกับลีขุยไปแจ้งความซึ่งดื่มสุรายาพิษตายตั้งแต่ต้นจนปลายให้ฟังทุกประการ โงวหยงกับฮวยหยงตกใจตื่นแจ้งว่านิมิตฝันก็สงสัยจึงรีบมาถึงเมืองฌ้อจิว แจ้งว่าซ้องกั๋งกับลีขุยตายศพฝังอยู่ด้วยกันก็ร้องไห้จัดหาสิ่งของพร้อมตรงไปที่ศพ สองนายพบกันแล้วเล่าความฝันให้ฟังถูกต้องเหมือนกันก็ยังโศกเศร้า เอาสิ่งของออกเซ่นไหว้ซ้องกั๋งผู้พี่และลีขุยผู้น้องแล้ว โงวหยงกับฮวยหยงก็ผูกคอตายอยู่ที่นั่น พวกขุนนางเมืองฌ้อจิวจัดหีบมาใส่ฝังไว้ใกล้กับศพซ้องกั๋งเป็นสี่ศพด้วยกัน ขุนนางและราษฎรชาวเมืองนั้นนับถือซ้องกั๋งยิ่งนักชวนกันมาเซ่นไหว้ศพซ้องกั๋งผู้พี่เป็นนิตย์สืบมา
ฝ่ายพระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ตั้งแต่พระราชทานสุราไปไห้ซ้องกั๋งแล้วก็ไม่ทราบว่าจะเป็นประการใด มืพระทัยรำพึงถึงซ้องกั๋งยิ่งนักแล้วหวนคิดถึงนางหลีซือซือจึงเสด็จไปหา นางหลีซือซือรู้ว่าเสด็จมาก็ออกมารับเชิญเสด็จเข้าในเก๋งจัดโต๊ะและสุราถวาย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้เสวยสุราแล้วก็บรรทมหลับไปทรงพระสุบินนิมิตว่าซ้องกั๋งให้ไตจงมาเชิญเสด็จไปที่แห่งหนึ่งงดงาม ซ้องกั๋งคุกเข่าถวายบังคมอยู่ตรงหน้าที่นั่ง พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นซ้องกั๋งจึงตรัสถามว่า เราตั้งแต่งให้ท่านไปอยู่รักษาเมืองฌ้อจิวเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี้ ซ้องกั๋งกราบทูลว่า ข้าพเจ้าเชิญพระองค์เสด็จมานี้คือตงงิตึงที่ประชุมบนเขาเนียซัวเปาะ ปรารถนาจะทูลชี้แจงให้ทรงทราบ เดิมพวกพ้องข้าพเจ้าทำราชการยกกองทัพไปปราบปรามข้าศึกราบคาบทั้งสี่ทิศพี่น้องล้มตายเกือบสิ้น พระองค์โปรดให้ข้าพเจ้าไปรักษาเมืองฌ้อจิวก็ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยสัตย์ซื่อมิได้แปรปรวนพระองค์ พระราชทานสุรายาพิษไปให้ข้าพเจ้าก็จะยอมตาย แต่วิตกว่าลีขุยจะคิดประทุษร้ายขึ้นจึงให้หาลีขุยมาดื่มสุรายาพิษตายเสียด้วยกัน โงวหยงกับฮวยหยงก็ผูกคอตายด้วย บัดนี้ฝังอยู่ที่ตำบลลกยี่กุ้ย ณ เมืองฌ้อจิวทั้งสี่ศพ เง็กเซียนฮ่องเต้ทราบว่าข้าพเจ้าสัตย์ซื่อ จึงตั้งให้เป็นเจ้าอยู่รักษาเขาเนียซัวเปาะ พวกข้าพเจ้าตายไปแล้วมีใจเจ็บแค้นนักขอพระองค์ทรงชำระให้ด้วย
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ตกพระทัยจึงตรัสว่าเราพระราชทานสุราไปให้ท่านนั้นสุราดีจะเป็นผู้ใดเอายาพิษใส่เป็นแน่ ซ้องกั๋งทูลว่าพระองค์จงไต่ถามเจ้าพนักงานที่คุมไปก็คงทรงทราบหรอก พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ได้ทรงฟังก็ตกพระทัยจึงทราบว่าทรงนิมิตฝันจึงเล่าให้นางหลีซือซือฟัง นางหลีซือซือทูลว่าถ้ากระนั้นซ้องกั๋งตายเป็นแน่ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงพระวิตกนักเสด็จกลับพระราชวัง ครั้นรุ่งขึ้นเช้าเสด็จออกพระที่นั่งกิมล่วนเต้ยขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเฝ้าอยู่พร้อมกัน ซัวเกีย ท่องกวน กอกิว เอียเจียนนั้นกลัวจะตรัสถามถึงเรื่องความซ้องกั๋งจึงชวนกันถวายบังคมลาออกมาเสียโดยเร็ว
พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสถามซกไทอวยว่าท่านทราบข่าวซ้องกั๋งเป็นประการใดบ้าง ซกไทอวยกราบทูลว่าเวลาคืนนี้ข้าพเจ้านิมิตว่าซ้องกั๋งตายแล้วก็ทูลความนัยให้ทรงทราบทุกประการ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้จึงตรัสว่าเรานิมิตเหมือนกับท่าน จงจัดให้ผู้ใดรีบไปเมืองฌ้อจิวสืบสวนให้แน่นอน ซกไทอวยจึงจัดให้ขุนนางไปเมืองฌ้อจิวแจ้งว่าซ้องกั๋งตายแน่ก็นำข้อความขึ้นกราบทูล พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ทรงทราบแล้ว จึงแกล้งตรัสถามขุนนางพวกกังฉินว่าท่านทั้งสี่แจ้งว่าซ้องกั๋งเป็นประการใดบ้าง พวกขุนนางกังฉินกราบทูลว่าไม่ทราบ พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ก็ทรงชำระจะเอาตัวผู้ใส่ยาพิษให้ได้ จึงให้หาตัวเจ้าพนักงานที่คุมสุราไปพระราชทานก็ไม่ได้มา ป่วยตายเสียตามทาง ไม่มีตัวไต่ถามก็ต้องงดนิ่งอยู่ แต่ทรงพระอาลัยถึงซ้องกั๋งยิ่งนัก จึงรับสั่งให้หาตัวซ้องเซ็งมาจะตั้งให้เป็นขุนนางแทนที่ซ้องกั๋งสืบไป ซ้องเซ็งแกล้งบอกป่วยว่ารับราชการไม่ได้ จึงพระราชทานเงินทองไร่นาให้ซ้องเซ็งเป็นอันมาก รับสั่งว่าถ้าซ้องเซ็งมีบุตรหลานก็ให้มาทำราชการรับเบี้ยหวัดเงินเดือนสืบวงศ์ตระกูลต่อไป แล้วตั้งซ้องกั๋งผู้ตายเป็นที่ตงหงีเลียดให้ไปปลูกสร้างศาลปั้นรูปซ้องกั๋งไว้เซ่นไหว้ที่เขาเนียซัวเปาะตามธรรมเนียมซึ่งมีความชอบต่อแผ่นดิน
ตั้งแต่นั้นมาบ้านเมืองก็เป็นสุขทั่วทุกอาณาเขต ราษฎรหากินเป็นปกติเรียบร้อย พระเจ้าซ้องฮุยจงฮ่องเต้ครองราชสมบัติมาช้านานทรงพระชราลงแล้วมอบเวนราชสมบัติให้แก่ไทจือหวนราชบุตรครอบครองต่อไป พระองค์ตั้งอยู่ในที่ไซเชียงฮองพระราชบิดากษัตริย์ เรื่องราวที่ได้บรรยายมาในเรื่องซ้องกั๋งก็บริบูรณ์แล.