โลกนิติจำแลง
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
คำนำ
ในการฌาปนกิจศพ นางชุ่ม สร้อยพิสุทธิ์ และนางบรรยง มาวิน ซึ่งกำหนดวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๐๔ ณ เมรุวัดมกุฎกษัตริยาราม นายชั้น สร้อยพิสุทธิ์ ผู้แทนเจ้าภาพได้มาติดต่อกับเจ้าหน้าที่กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร ขอให้เลือกหนังสือให้สักเรื่องหนึ่ง ซึ่งยังไม่เคยตีพิมพ์เป็นเล่ม เจ้าหน้าที่เลือกหนังสือเรื่องโคลงโลกนิติจำแลง พระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวให้ เจ้าภาพก็พอใจรับไปจัดพิมพ์
หนังสือโลกนิติจำแลงนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระราชนิพนธ์ลงในหนังสือดุสิตสมิตซึ่งออกเป้นคราวๆ เป็นแบบล้อเลียนบุคคลและเหตุการณ์ต่างๆ ในสมัยนั้น เพื่อให้สมกับแนวหนังสือดุสิตสมิต ซึ่งได้ทรงพระราชปรารภไว้ในหน้าบรรณาธิการตอนหนึ่งว่า
“............เราขอบอกกล่าวว่า เราตั้งใจจะให้ผิดกับหนังสือพิมพ์อื่นๆ ในดุสิตธานี เพราะฉะนั้นเราขอบอกกล่าวว่า
ก. เราตั้งใจจะเยาะเย้ยผู้ที่ทำตัวให้เป็นที่ควรเยาะเย้ย
ฯลฯ
และในหัวข้อเรื่องว่า “พิลึก” ได้ทรงไว้ตอนหนึ่งว่า ............เราขอชี้แจงว่า เราไม่ได้ด่าใครเป็นส่วนตัวโดยตรงหรือโดยอ้อมเลย เราว่าเป็นกลาง ฯ ต่างหาก ฯลฯ ..
............เราชื่อดุสิตสมิต เราก็ตั้งใจแต่จะให้ผู้อ่านของเราได้ สมิต (ยิ้ม) น้อยบ้าง ใหญ่บ้าง หรือแห้งบ้าง เย้ยบ้าง ตามทีเท่านั้น”
เพราะฉะนั้นโคลงโลกนิติจำแลง ของพระองค์จึงเป็นไปในทำนองล้อๆ เลียนๆ เพื่อเย้าให้เกิดอารมณ์สนุกครึกครื้น แต่มิใช่ไร้สาระ เพราะได้ประมวลเหตุการณ์ ในสมัยนั้นไว้เป็นอย่างดี หวังว่าคงจะเป็นที่พอใจของบรรดาผู้ที่สนใจตามสมควร
กรมศิลปากรขออนุโมทนา ในกุศลราศีทักษิณานุปทานที่เจ้าภาพได้บำเพ็ญอุทิศแด่ นางชุ่ม สร้อยพิสุทธิ์ และนางบรรยง มาวิน ตลอดจนให้พิมพ์หนังสือเล่มนี้ออกแจกจ่ายเป็นสาธารณประโยชน์ ขอกุศลทั้งนี้จงเป็นปัจจัยอำนวยอิฐผลอันบุคคลปรารถนาให้สำเร็จแด่ นางชุ่ม สร้อยพิสุทธิ์ และนางบรรยง มาวิน ผู้ล่วงลับทั้งสองตามควรแก่คติวิสัยในสัมปรายภพจงทุกประการ.
กรมศิลปากร
๑๗ มีนาคม ๒๕๐๔
โคลงโลกนิติจำแลง
พระราชนิพนธ์
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
/*1๑. ๏ ข้าสมาชิกน้อย
ดุสิต สมิตแฮ
รู้จักสังเกตจิต
ท่านผู้
เป็นไทยสมัยชิด
ปัจจุ บันนา
ย่อมจะมีความรู้
เลิศล้ำปู่ตา ฯ
๒. ๏ ครรโลงโลกนิติโน้น
นมนาน
สำหรับคนโบราณ
เก่าพร้อง
บัดนี้สมัยกาล
แปลงเปลี่ยน
ภาษิตก็ควรต้อง
ดัดบ้างตามสมัย ฯ
๓. ๏ ปลาร้าพันห่อด้วย
ใบคา
ใบก็เหม็นคาวปลา
คละคลุ้ง
ชาวเราบัดนี้นา
ศิวิ ไลซ์แฮ
ควรเลิกปลาร้าหมุ้ง
กัดก้อนเนยแขง ฯ
๔. ๏ แถลงอรรถปลาร้าอีก
กระปิ
แม้เลิกกินเสียสิ
จักโก้
คือควรจะเริ่มริ
เลิกเพื่อน ไทยนา
คบเพื่อนหรั่งคุยโอ้
อาจอ้างอวดดี ฯ
/*2๕. ๏ ใบพ้อพันห่อหุ้ม
กฤษณา
หอมระรวยรสพา
เพริดด้วย
คนเสพสิเนหา
เพื่อนฝรั่ง
ถึงสตึหรั่งฉ้วย
ลบล้างเลยหาย ฯ
๖. ๏ ผลเดื่อเมื่อสุกไซร้
มีพรรณ
ภายนอกแดงดูฉัน
ชาดบ้าย
นางเอกภาพยนตร์อัน
สวยสุด
แท้ที่จริงเป็นหม้าย
ลูกตั้งแปดคน ฯ
๗. ๏ ผลขนุนภายนอกนั้น
หนามหนา
ในใหญ่ยวงโอชา
ใช่น้อย
นารีที่หน้าตา
ดำสตึ
อาจจะรวยเงินร้อย
ชั่งเน้อเกลอเอ๋ย ฯ
๘. ๏ ยางขาวขนเรียบร้อย
ดูดี
กินสัตว์เสพปลามี
ชีพแล้
เฉกเช่นยุวนารี
ผมโป่ง
มิใช่นางสาวแท้
เสพต้องฉีดยา ฯ
๙. ๏ คนเราผู้ครึแท้
มีใจ แคบนอ
ฟังเรื่องปราโมทัย
ไป่รู้
ดูนางเวิกขาไข
ข้อติ
คือจวักตักข้าวอู้
ไป่รู้รสแกง ฯ
/*3๑๐. ๏ ผู้ใดใจโก้อีก
เชาวน์ไว
ทั้งหมั่นอ่านพิมพ์ไทย
รอบรู้
ยามดูประโมทัย
ซับซาบ ใจนา
คือมลิ้นคนผู้
ทราบรู้รสแกง ฯ
๑๑. ๏ หมูเห็นสีหราชท้า
ชวนรบ
ตัวท่านจงอย่าหลบ
หลีกเน้อ
สิงห์ตอบว่าบัดซบ
โสโครก
กูบ่อยากเล่นเบ้อ
กับอ้ายโสมม ฯ
๑๒. ๏ นี้เปรียบด้วยผู้ชอบ
ด่านาย
ลงประจานเสียหลาย
ฉบับแล้
ครั้นท่านบ่ตอบหมาย
ว่ายั่น
แต่ว่าอันที่แท้
ท่านคร้านตอบหมู ฯ
๑๓. ๏ กบเกิดในสระใต้
บัวบาน
ฤๅห่อนรู้รสมาลย์
หนึ่งน้อย
นั่นคือกบโบราณ
จึ่งโง่ ฉะนั้นแล
กบใหม่มันช่างผล้อย
พูดโอ้ปราชญ์อัน ฯ
๑๔. ๏ ภุมรามาร้อยโยชน์
ยังสระ
กลั้วกลิ่นดอกปัทมะ
เล่นได้
ใครใครที่เลยละ
ดูภาพ ยนตร์ฤๅ
ชนย่อมดูถูกให้
แน่แท้เทียวหนอ ฯ
/*4๑๕. ๏ .ใจหวาดใจฟั่นฟื้น
โฉงเฉง
ปากโป้งชมตัวเอง
เอิกไว้
พบปราชญ์บ่ต้องเกรง
แพ้ปราชญ์
ปราชญ์อาจกลับแพ้ได้
เพราะแพ้เสียงคุย ฯ
๑๖. ๏ ไม้ค้อมมีลูกน้อม
นวยงาม
คือสัตบุรุษสอนความ
ง่ายแท้
แต่หากจักว่าตาม
สมัยใหม่
ใครอ่อนน้อมนั่นแล้
เรียกผู้ ป.จ. ฯ
๑๗. ๏ เป็นคนควรที่รู้
สมาคม
สองประการนิยม
กล่าวไว้
หนึ่งเจ๊กหนึ่งฝรั่งถม
ไปนะ
สองสิ่งที่ท่านให้
เร่งรู้สมาคม ฯ
๑๘. ๏ คนใดสมเสพด้วย
จีโน
อาจจะได้แทงโป
ลอบเหล้น
ใครเสพหรั่งฮัลโหล
โก้เลิศ
เล่นบริดจ์อีกบ่เว้น
แข่งม้าร่าเริง ฯ
๑๙. ๏ จงเจ้าแหห่างห้อง
ทุรชน
อีกเลี่ยงกวีคน
ครึครั้ง
คนครึจะนำผล
สู่อย่าง ใดฤๅ
เป็นนิตย์จงจิตยั้ง
แห่งห้องหนังฉาย ฯ
/*5๒๐. ๏ คบกากาโหดให้
เสียพงศ์
คบนกดีกว่าคง
สนุกด้วย
ข้าวต้มราชวงศ์
กินอิ่ม
แล้วจึ่งพากันย้วย
ยาตร์เข้าเคหา ฯ
๒๑. ๏ มดแดงแมลงป่องไว้
พิษหาง
งูจะเข็บพิษวาง
แห่งเขี้ยว
พิษโสภิณีนาง
เนาแนบ ในนา
ใครสมัครกอดเกี้ยว
ไป่พ้นพิษนาง ฯ
๒๒. ๏ นาคีมีพิษเพี้ยง
สุริโย
เลื้อยบ่ทำเดโช
แช่มช้า
เปรียบคือเครื่องสตีมโรล์
เล่อร์บด ถนนแฮ
เดินเงื่องแต่ว่าอ้า
หนักแท้หินมลาย ฯ
๒๓. ๏ แมลงป่องพิษน้อยหยิ่ง
โยโส
ชูแต่หางตนโชว์
อยู่แล้
เปรียบคือจักรยานโม
เต้อร์ไซค
บีบแต่แตรแปร๋นแปร้
บ่ได้เกรงใคร ฯ
๒๔. ๏ กัลออมเพ็ญเพียบน้ำ
ฤๅมี เสียงนา
ฝ่ายครุพร่องชลธี
เฟื่องฟื้น
สื่อพิมพ์พร่องข่าวฉี
ช่างพูด นักแฮ
คอร์เร็สปอนเดนซ์ตื้น
แต่งขนเต็มเต็ม ฯ
/*6๒๕. ๏ งาสารฤๅห่อนเหี้ยน
หดคืน
ร้อยขดภาพยนตร์ยืน
เยี่ยงนั้น
ชาร์ลีแชปลินมืน
อยู่เล่า
หัวเต่ายาวแม้นสั้น
เปรียบแล้วมน “เค” ฯ
๒๖. ๏ ทรชนอย่าเคียดแค้น
อย่าสนิท
อย่าห่างศัตรูชิด
อย่าใกล้
นางรำอย่าหวังติด
หัวแตก ได้นา
เพราะอาจมีชู้ได้
อีกทั้งสามี ฯ
๒๗. ๏ มีมิตรจิตอย่าให้
สนิทนัก
อันใช่มิตรอย่ารัก
ร่วมไร้
คบมิตรจุ่งรู้จัก
หลีกหลบ
ยืมทรัพย์จงอย่าให้
มากเน้อเงินสูญ ฯ
๒๘. ๏ หมาใดตัวร้ายขบ
บาทา
อย่าขบตอบต่อหมา
อย่าขึ้ง
เจ๊กลากรถกล่าววา
จาหยาบ
อย่าโกรธอย่าหน้าบึ้ง
ตอบอ้ายเจ๊กหมา ฯ
๒๙. ๏ ลูกสะเดาน้ำผึ้งซาบ
โซมปน
แล้วปลูกปองรสคนธ์
แอบอ้อย
คงขมอยู่ทุกผล
ห่อนเหือด
คือวิสกี้แม้น้อย
ไป่แพ้โซดา ฯ
/*7๓๐. ๏ พริกเผ็ดใครให้เผ็ด
ฉันใด
หนามย่อมแหลมเองใคร
เซี่ยมให้
จันทน์กฤษณาไฉน
ใครอบ
เอดิเตอร์นั่นไซร้
บ่ต้องใครสอน ฯ
๓๑. ๏ จันทน์เผาเหือดแห้งห่อน
กลิ่นธาร
อ้อยหีบแล้วหอมหวาน
กลิ่นอ้อย
ช้างเข้าศึกเสี่ยมสาร
ยกย่าง งามนา
เจ๊กอยู่สยามตั้งร้อย
ชาติก้อคงจีน ฯ
๓๒. ๏ หงส์ทองเสพส้องสู่
ฝูงกา
สีหราชเคียงโคคลา
คลาดเคล้า
อัศดรอยู่กลางลา
หินชาติ
กุลบุตรเจ๊กจูงเต้า
สี่นี้บ่งาม ฯ
๓๓. ๏ แมลงภู่วูว่อนเคล้า
บุษบา
คือหนุ่มติดนางปรา
โมทย์ฉะนั้น
แมลงวันใฝ่ภูมลา
มกเน่า
คือหนุ่มปองห้องกั้น
อยู่ใต้ไฟเขียว ฯ
๓๔. ๏ เนื้อปองน้ำหญ้าบ่
ปองทอง
ลิงบ่ปองรัตน์ปอง
ลูกไม้
หมูปองอสุจิของ
หอมห่อน ปองเลย
คนครึบ้านนอกไซร้
ห่อนรู้ปองเนย ฯ
/*8๓๕. ๏ กายเกิดพยาธิร้าย
ฉีดยา หายแฮ
สตึยาใดหา
ฉีดได้
นอกจ๋าคบหรั่งจ๋า
ยังชั่ว หน่อยเฮย
ทำท่าแกมโก้ไว้
หลอกผู้โฉดเขลา ฯ
๓๖. ๏ ขุนเขาสูงร้อยโยชน์
คณนา
ช่างฉลาดโยธา
ปราบได้
แต่ส่วนท่านบรรณา
ธิการเก่ง
เถียงแทบคอแตกให้
พ่ายแพ้ฤๅมี ฯ
๓๗. ๏ ภูเขาทั้งแท่งล้วน
ศิลา
ลมพยุพัดมา
บ่ฟื้น
กำแพงเพชร์บัญชา
สั่งเจาะ
ทำอุมงค์รถครื้น
ครั่นแหล้นทลุเขา ฯ
๓๘. ๏ ภูเขาเหลือแหล่ล้วน
ศิลา
หามณีจินดา
ยากได้
ฝูงคนเกิดมากมา
เหลือแหล่
ชาร์ลีแชปลินไซร้
เลิศแท้เลอสรวง ฯ
๓๙. ๏ ป่าปงดงล้วนเหล่า
พฤกษา
หาแก่นจันทน์กฤษณา
ยากได้
นารีแผ่นโลกา
มีมาก
แมรี่ปิกฟอร์ดไซร้
เลิศเพี้ยงเนียงสวรรค์ ฯ
/*9๔๐. ๏ ดารามีมากร้อย
ถึงพัน
บ่เปรียบกับดวงจันทร์
หนึ่งแท้
คนอื่นจะรุมกัน
ปล้ำปลุก
ที่สุดก็ต้องแพ้
เอ็ดดี้โปโล ฯ
๔๑. ๏ นกแร้งบินได้เพื่อ
เวหา
หมู่จระเข้เต่าปลา
พึ่งน้ำ
พระยาเฉลิมอา-
กาศเก่ง
มีเครื่องบินเลิศล้ำ
ล่องแล่นเวหา ฯ
๔๒. ๏ ป่าพึ่งพาลพยัคฆ์ร้าย
ราวี
เสือพึ่งไพรพงพี
เถื่อนถ้ำ
คนแค้นพึ่งสือตี
พิมพ์ช่วย ตะโกนแฮ
สือพึ่งคนแค้นค้ำ
แคะข้อนินทา ฯ
๔๓. ๏ ตีนงูงูไซร้หาก
เห็นกัน
นมไก่ไก่สำคัญ
ไก่รู้
นักเลงเล่นพนัน
รู้เล่ห์ กันนา
เกลียดพวกตำรวจผู้
จับแท้ทุกคน ฯ
๔๔. ๏ อายุถึงร้อยขวบ
เจียรฉนำ
บ่มิเห็นเต้นรำ
เวิกผ้า
กุลบุตรผู้กำ-
ลังหนุ่ม
เห็นเฉลียวแล้วอ้า
โอษฐ์ร้องก้องโรง ฯ
/*10๔๕. ๏ ธิรางค์รู้ธรรมแล้ว
มากหลาย
บ่กล่าวให้หญิงชาย
ทั่วรู้
ดุจสือข่าวไม่ทาย
แปลงเปลี่ยน
ตำแหน่งราชการผู้
อื่นไซร้นินทา ฯ
๔๖. ๏ เว้นวิจารณ์ว่างเว้น
สดับฟัง
เว้นที่ถามอันยัง
ไป่รู้
เว้นประพฤติตามสั่ง
ผู้ใหญ่
เว้นดั่งกล่าวคือผู้
เก่าแท้ทางฟรี ฯ
๔๗. ๏ รู้ธรรมเทียมเท่าผู้
ทรงไตร
เจนจัดอรรถภายใน
ลึกล้น
กล่าวแก้สิ่งสงสัย
เลอะเลื่อน
คือเอดิเตอร์พ้น
เพริดพริ้งพรหมินทร์ ฯ
๔๘. ๏ กบน้อยเนาห่างน้ำ
สมุทไทย
อวดบ่อตนอาศัย
เพียบน้ำ
คือเอดิเตอร์ใน
ออฟฟิศ
อวดว่ารู้หมดล้ำ
เลิศแท้ทุกสถาน ฯ
๔๙. ๏ รูปชั่วตัวแต่งโก้
เกลาทรง
ใจขลาดพูดอาจอง
อวดแกล้ว
น้ำพร่องกละออมคง
กระฉอก ฉานนา
เรียนยุโรปนิดแล้ว
อวดรู้ใครเทียม ฯ
/*11๕๐. ๏ รถใหญ่กว่าถิ่นท้อง
รัถยา
จระเข้คับคงคา
น่านน้ำ
เสือใหญ่กว่าวะนา
ไฉนอยู่ ได้แฮ
คนคับตำแหน่งล้ำ
เลิศแล้วอยู่ไฉน ฯ
๕๑. ๏ มณฑกทำเทียบท้าว
ราชสีห์
แมวว่ากูพยัคฆี
แกว่นกล้า
นกจอกว่าฤทธี
กูยิ่ง ครุฑนา
รองอมาตย์ว่าข้า
รอบรู้กว่านาย ฯ
๕๒. ๏ หิ่งห้อยส่งก้นแข่ง
แสงจันทร์
เทียนแข่งไฟฟ้าอัน
สว่างจ้า
อันหนังตลุงขัน
แข่งภาพ ยนตร์ฤๅ
โขนละครไทยท้า
แข่งสู้ประโมทัย ฯ
๕๓. ๏ เสือผอมกวางวิ่งเข้า
โจมขวิด
ไป่ว่าเสือมีฤทธิ์
เลิศล้ำ
คือฮั่นทะนงจิต
จักปราบ โลกแล
ไกเซ่อร์คมำขว้ำ
จึ่งรู้สึกตัว ฯ
๕๔. ๏ ทองเหลืองเปลื้องร้ายห่อน
เห็นมี
ขัดเท่าขัดราคี
เล่าไซร้
เจ๊กถึงจะทำดี
ต่อเท่า ใดฤๅ
ก็บ่มีจักไว้
จิตแท้ในไทย ฯ
/*12๕๕. ๏ พระสมุทรไหวหวาดห้วย
คลองสรวล
เมรุพลวกปลวกสำรวล
ร่าเร้า
สีหราชร่ำคร่ำครวญ
สุนัขเยาะ หยันนา
โปลิศติดคุกเข้า
เหล่าร้ายยินดี ฯ
๕๖. ๏ แมวล่าหนูแซ่ซี้
จรจรัล
หมาล่าวิฬาร์ผัน
สู่หล้าง
ครูล่าศิษย์ละธรรม์
คบเพื่อน พาลนา
อธิกรณล่าร้าง
เจ๊กสร้องสรวลสรร ฯ
๕๗. ๏ จามรีขนข้องอยู่
หยุดปลด
ชีพบ่รักรักยศ
ยิ่งไซร้
เสือป่าที่มักงด
ประลองยุทธ์
น่าจะดูเยี่ยงไว้
หน่อยเน้อเกลอเอ๋ย ฯ
๕๘. ๏ นพคุณใส่เบ้าสูบ
แสนที
ค้อนเหล็กรุมรันตี
ห่อนม้วย
ผู้ใดประพฤติดี
สุจริต อยู่ฤๅ
แม้ถูกสือพิมพ์ฉ้วย
ขนาบต้องหวั่นไฉน ฯ
๕๙. ๏ เสียสินสละศักดิ์กู้
สินคง
เสียศักดิ์สู้ทะนง
อวดรู้
เสียรู้เร่งปลงปลง
ความสัตย์ เสียนา
เสียสัตย์ยอมเสียกู้
ชีพไว้กอดเมีย ฯ
/*13๖๐. ๏ ตัดจันทน์ฟันม่วงไม้
จัมปา
แปลงปลูกหนามไผ่หนา
รกเรื้อ
เรือนไม้สักกอบฝา
ประคนเริด รื้อแล
แปลงปลูกปั้นหยาเชื้อ
ชาติไม้สิงคโปร์ ฯ
๖๑. ๏ เอาลาเทียมอูฐโอ้
เป็นมูล
เก็บปัดเทียมแก้วปูน
ค่าไว้
สือเรื่องภาพยนตร์พูน
เพิ่มมาก
แทนกวีนิพนธ์ได้
ดั่งนี้น่าระอา ฯ
๖๒. ๏ น้ำเคี้ยวยูงว่าเงี้ยว
ยูงตาม
ทรายเหลือบหางยูงงาม
ว่าหญ้า
ลิงเห็นเนตรทรายวาม
ว่าลูก หว้าแฮ
คนอ่านสือพิมพ์บ้า
เชื่อแม้นคำครู ฯ
๖๓. ๏ สังขารหัวผู้ว่า
ตนทนง
ทรัพย์ย่อมหัวคนจง
ว่าเจ้า
หญิงหัวแก่ชายปลง
ชมลูก
หนุ่มย่อมหัวผู้เถ้า
ว่าพ้นเกินสมัย ฯ
๖๔. ๏ มือด้วนคิดจะมล้าง
เขาหมาย
ปากด้วนถ่มน้ำลาย
เลียบฟ้า
หิ่งห้อยแข่งแสงฉาย
สุริเยศ
คนนักเรียนนอกอ้า
โอษฐ์โต้ต่อนาย ฯ
/*14๖๕. ๏ แว่นตามาใส่ผู้
อันธการ
คนหนวกฟังสำนาน
เสนาะไซร้
คนใบ้ใฝ่แสดงสาร
โคลงกาพย์
วานเจ๊กฝึกสอนให้
ถูกต้องธรรมเนียม ฯ
๖๖. ๏ วัดช้างเบื้องบาทรู้
จักสาร
วัดอุทกชักกมุทมาลย์
แม่นรู้
ดูเสือป่าดูการ
ฝึกหัด
ใครหลีกเลี่ยงคือผู้
บ่แท้ใจเสือ ฯ
๖๗. ๏ พระสมุทรสุดลึกล้น
คณนา
สายดิ่งทิ้งทอดวา
หยั่งได้
แต่ว่าจิตเจ๊กหา
ใดหยั่ง ได้ฤๅ
ยามซื่อซื่อจริงไซร้
คดแล้วเหลือโกง ฯ
๖๘. ๏ ไม้ล้มควรข้ามได้
ตามกาล
คนล้มจักข้ามพาน
ห่อนได้
อันยาจกขอทาน
อย่าเตะ ถีบนา
อาจจะพกมีดไว้
ต่อสู้เสียที ฯ
๖๙. ๏ แม้นทำคุณท่านได้
ถึงพัน
ครั้นโทษมีแต่อัน
หนึ่งไซร้
พวกคอร์เร็สปอนด์ขยัน
ขยำยับ เทียวแฮ
กลบลบคุณหลังได้
ดั่งนี้เสมอ ฯ
/*15๗๐. ๏ ทำคุณก็บ่รู้
คุณสนอง
บ่ตอบแทนคุณปอง
โทษให้
ขอทรัพย์ท่านก่ายกอง
ท่านกอบ ให้ฤๅ
ยามขออีกไม่ได้
บ่นอู้นินทา ฯ
๗๑. ๏ เทพาพันเทพเรื้อง
ฤทธิรงค์
บ่เท่าพระอินทร์องค์
หนึ่งได้
หนังสือมากมวลลง
พิมพ์จ่าย
เท่าดุสิตสมิตไซร้
ยากแท้จักหา ฯ
๗๒. ๏ ใครซื่อซื่อต่อตั้ง
ตามกัน
ใครคดควรคดผัน
ตอบเต้า
แต่แบบแห่งเยอรมัน
ใช่เช่น นี้นา
ใครซื่อคดตอบเข้า
เหยียบหย้ำทำเยิน ฯ
๗๓. ๏ ใครทำโทษโทษนั้น
แทนทด
เฉกฮั่นฉิบหายหมด
ทั่วด้าว
ใครจริงจึ่งจริงจรด
รักต่อ กันนา
เฉกสหมิตร์อคร้าว
ครึกครื้นไชโย ฯ
๗๔. ๏ นายรักไพร่ไพร่ล้อ
เลียนนาย
ตามสมัยใหม่หมาย
ว่าโก้
นายสอนไพร่ไพร่กาย
แกล้งยอบ
ลับหลังแล้วคุยโอ้
อวดผู้เป็นสหาย ฯ
/*16๗๕. ๏ ข้าท้าวเขาจิตท้าว
แม่นหมาย
นี่แบบโบราณหลาย
ยุคแล้ว
แบบใหม่หากตินาย
เพื่อนพยัก เพยิดแฮ
ใครรักนายไม่แคล้ว
ถูกซ้อน ป.จ. ฯ
๗๖. ๏ รักกันอยู่ขอบฟ้า
เขาเขียว
โทรเลขถึงครู่เดียว
พูดได้
ชังกันบ่แลเหลียว
ตาต่อ กันนา
โทรศัพท์เสียงให้
แหบแห้งบ่ถึง ฯ
๗๗. ๏ ให้ท่านหวังท่านให้
ตอบสนอง
นบท่านเพื่อเราปอง
ประโยชน์ไซร้
รักท่านแต่ทีครอง
ความมุ่ง เราแฮ
สามสิ่งนี้จำไว้
เหมาะเหยี้ยงคนฟรี ฯ
๗๘. ๏ แม้มีความรู้ดั่ง
สัพพัญญู
หากบ่มีคนชู
ห่อนขึ้น
ฉนั้นจงหมั่นอ้างครู
ยุโรป ไว้นา
ถึงจะเขลาพอฟื้น
เพราะอ้างอวดครู ฯ
๗๙. ๏ ราชรถปรากฏด้วย
ธงชัย
ควันประจักษ์แก่กองไฟ
เที่ยงแท้
ชาติหรูเพราะผู้ไป
เรียนนอก
พวกนักเรียนนอกแล้
เลิศด้วยปากตน ฯ
/*17๘๐. ๏ รำฟ้อนสุนทระด้วย
รูปา
ร้องขับศัพท์เสนหา
ยิ่งแท้
มวยปล้ำล่ำสันสา
มารถจึ่ง ดีแฮ
เอดดิโปโลแล้
จึ่งต้องควรชม ฯ
๘๑. ๏ กระเหว่าเสียงเพราะแท้
แก่ตัว
หนังเลิศเพราะไม่มัว
มืดแท้
นักปราชญ์มาตร์มีหัว
สมองเก่ง
แต่พูดไม่เป็นแพ้
พวกผู้เก่งโว ฯ
๘๒. ๏ นารายณ์วายเว้นจาก
อาภรณ์
อากาศขาดสุริยจร
แจ่มหล้า
เมืองใดภาพยนตร์ห่อน
มีสัก โรงฤๅ
แม้ว่างามล้นฟ้า
ห่อนได้งามเลย ฯ
๘๓. ๏ เขาใดไร้ถ้ำราช
สีห์หมาง
สระโหดหงส์ละวาง
วากเว้น
ละครขาดตัวนาง
เต้นเวิก ขาแฮ
ถึงจะเปิดโรงเหล้น
ย่อมร้างคนดู ฯ
๘๔. ๏ ป่าใดไกลพยัคฆ์ร้าย
ราวี
ไม้หมดม้วยบ่มี
ร่มชื้อ
หญิงใดซึ่งเกศี
ไม่มุ่น มวยแฮ
ถึงจะสวยเลิศรื้อ
เริดไร้สามี ฯ
/*18๘๕. ๏ เจ็ดวันเว้นดีดซ้อม
ดนตรี
อักขระห้าวันหนี
เนิ่นช้า
สามวันจากนารี
เป็นอื่น
วันหนึ่งเว้นหนังอ้า
บ่รู้เรื่องหนัง ฯ
๘๖. ๏ เปือกตมชมชื่นเชื้อ
กาษร
หงส์กับบุษบากร
ชื่นช้อย
หนุ่มกับแม่ละคร
ปราโมทย์
ถึงจะมีชู้น้อย
มากก้อตามที ฯ
๘๗. ๏ ใครจักผูกโลกแม้
รัดรึง
เหล็กเท่าลำตาลตรึง
ไป่หมั้น
มนตร์ยาผูกนานหึง
หายเสื่อม
แต่เวิกกระโปรงนั้น
ผูกผู้ดูเสมอ ฯ
๘๘. ๏ เรียนพระธรรมแท้ผูก
ศาสนา
ปลอกผูกคชตรึงตรา
ตรากหมั้น
มนต์ดลและหยูกยา
สมรรถผูก งูแฮ
ผูกโลกทั้งหลายนั้น
ผูกด้วยเงินตรา ฯ
๘๙. ๏ ผจญคนมักโกรธด้วย
คาร์ตูน
ผจญหมู่ทรชนพูน
ทรัพย์ให้
ผจญคนจิตโลภคูณ
ความโลภ ขึ้นแฮ
ผจญอสัจนั้นไซร้
เหมาะด้วยมุสา ฯ
/*19๙๐. ๏ รบศึกชำนะด้วย
วาจา อวดแฮ
รบแม่เรือนโดยหา
หม่อมน้อย
รบใจด้วยโซดา
เจือวิส กี้เฮย
คือว่าผู้นั้นคล้อย
คล่องแท้ทันสมัย ฯ
๙๑. ๏ คนใดคนหนึ่งผู้
ใจฉกรรจ์
เคียดฆ่าคนอนันต์
หนักแท้
ไป่ปานบุรุษอัน
นักพูด
หลอกมนุษย์มากแล้
แนะให้ฉิบหาย ฯ
๙๒. ๏ แพ้ศึกหลบหลีกได้
รอดตน
แพ้คดีทุกข์ธน
ทรัพย์ผ้าย
แพ้เบี้ยค่นจนขวน
ขวายฉก ฉ้อเทอญ
แพ้แม่เรือนรีบย้าย
เปลี่ยนบ้านเปลี่ยนเมีย ฯ
๙๓. ๏ สงครามแสวงทะแกล้ว
อาสา
กลคดีพึงหา
ท่านรู้
ยามกินรสโอชา
ให้เพื่อน เลี้ยงเทอญ
ยามเที่ยวพึงหาผู้
ชาติเชื้อจีโน ฯ
๙๔. ๏ แสวงรู้พึงคบด้วย
หรั่งจ๋า
แสวงทรัพย์คบกุ๊ยหา
ทรัพย์ให้
แสวงเกียรติคบบรรณา
ธิกเหมาะ
แสวงนาฏนารีไซร้
หมั่นเข้าโรงหนัง ฯ
/*20๙๕. ๏ หายากเชิงรอบรู้
การกิจ
หายากเชิงชาญชิด
ชอบใช้
หายากเช่นเชิงมิตร
ให้ทรัพย์ ยืมนา
หายากเชิงนายให้
ชอบอุ้มชูเรา ฯ
๙๖. ๏ ร้อยคนหาแกว่นแกล้ว
กลางรงค์
พันหนึ่งหาปัญญายง
ยิ่งรู้
แสนคนเสาะคนตรง
ยังยาก
ไป่เท่าคนหนึ่งผู้
เชื่อถ้อยเราหลอน ฯ
๙๗. ๏ ช้างม้าเมียมิ่งแก้ว
เงินทอง
ใครใคร่จะคิดปอง
คิดได้
และยิ่งมิใช่ของ
เราอยู่ เองฤๅ
ลวงหลอกเอาได้ไซร้
ดั่งนั้นฉลาดเหลือ ฯ
๙๘. ๏ แสวงสินจำต้องใช้
พยายาม ล่อแล
แสวงคู่ลวงหญิงตาม
สิโก้
แสวงรู้หัดพูดความ
น้ำท่วม ทุ่งเทอญ
แสวงจักรยานยนต์โอ้
ไป่ช้าสุดปราณ ฯ
๙๙. ๏ เมื่อน้อยเรียนเร่งรู้
วิชา
ครั้นใหญ่หาภรรยา
สู่เหย้า
ส่วนการกอบศีลา
จารวัตร์
เป็นแบบโบราณเค้า
ค่อนข้างเกินสมัย ฯ
/*21๑๐๐. ๏ ความรู้เรียนเมื่อน้อย
หนังสือ
ค่อนสมรรถจึ่งหัดปรือ
พูดโอ้
รู้แล้วเลิศจงถือ
ตนหยิ่ง ยิ่งเทอญ
รู้กผีกพูดโก้
เก่งไว้คนขาม ฯ
๑๐๑. ๏ ปางน้อยสำเหนียกรู้
เรียนคุณ
ครั้นใหญ่ใฝ่หาทุน
ทรัพย์ไว้
เมื่อกลางแก่ทำบุญ
เอาน่า เทอญพ่อ
เผื่อจะมีทางได้
ยศทั้งบัตรตรา ฯ
๑๐๒. ๏ ควรรู้ดูยิ่งล้ำ
สินทรัพย์
คิดค่ำควรเมืองนับ
ยิ่งไซร้
ฉะนั้นหากบ่ได้รับ
ความศึก ษาฤๅ
ควรพูดอวดดีไว้
หลอกผู้โฉดเขลา ฯ
๑๐๓. ๏ จักเรียนคบปราชญ์โก้
ยุโรป
จักกล่าวภรรยาโลภ
ทรัพย์ไว้
จักมั่งคั่งอย่าโอบ
เอื้อแก่ ใครเลย
จักเสพกามาใช้
แม่หม้ายเหมาะดี ฯ
๑๐๔. ๏ ความเพียรเป็นอริแล้
แก่คน เกียจเฮย
เราเกลียดเขาเพียรผล
จักร้าย
ฉะนั้นจงคิดกันตน
ดีกว่า พ่อเอย
เร่งคิดหาผิดบ้าย
โทษผู้เพ็ญเพียร ฯ
/*22๑๐๕. ๏ ผิบ่รู้อวดรู้
เกินคน เทียวพ่อ
หากเงื่องทำลุกลน
หลอกแล้
เราดิบเร่งบ่มตน
ให้ห่าม ไว้นา
เสียท่วงทีรีบแก้
รอดด้วยทิ้งสหาย ฯ
๑๐๖. ๏ ความรู้รู้ยิ่งได้
สินศักดิ์
เป็นที่ชนพำนัก
นอบนิ้ว
รู้น้อยจุ่งรู้จัก
คบเพื่อน
เพื่อนโง่ชูเราหลิ้ว
เลิศล้ำในฝูง ฯ
๑๐๗. ๏ วิชาเป็นเพื่อนเลี้ยง
ชีวิต
แม้จักมีเพียงนิด
หนึ่งไซร้
หมั่นตั้งท่าพูดติด
ศัพท์ฝรั่ง ไว้แล
อาจจะหลอกเขาได้
ดอกเน้อเกลอเอ๋ย ฯ
๑๐๘. ๏ คนเราเป็นโสดเศร้า
เหงาจิต
ควรจะหาเพื่อนสนิท
เพื่อนร้อน
แต่หากอยากชมชิด
นางนาฏ ระบำฤๅ
ระวังเถิดเมียจักค้อน
แคะให้รำคาญ ฯ
๑๐๙. ๏ โบราณท่านกล่าวถ้อย
ภาษิต
ธรรมะหากเป็นมิตร
เมื่อม้วย
แต่ตราบใดชีวิต
ยังอยู่ สราญฤๅ
ธรรมะจะขัดด้วย
สุขทิ้งธรรมเสีย ฯ
/*23๑๑๐. ๏ เป็นชายควรรู้ยิ่ง
เป็นทรัพย์
เรียนจากยุโรปกลับ
เก่งฮ้า
สัตรีรูปงามสรรพ
เป็นทรัพย์ ตนนา
รู้จักรำเวิกผ้า
ห่อนไร้สามี ฯ
๑๑๑. ๏ เห็นใดจำให้แน่
นึกหมาย
อ่านใด่อย่าอ่านดาย
จดหมั้น
มีโอกาสจงขยาย
ความอวด เพื่อนนา
ทำท่าว่าเรานั้น
รอบรู้ครูระอา ฯ
๑๑๒. ๏ เภตราเพียบล้นล่ม
จมอรร ณพนา
เกวียนหนักหักเพลาพลัน
ง่ายไซร้
น้ำน่านซ่านหลิ่งคัน
เพราะเปี่ยม เต็มแฮ
พูดมากหากเก่งได้
เปรียบผู้รู้จริง ฯ
๑๑๓. ๏ “พลอดนักมักพลาดพลั้ง
พลันผิด”
นี่แหละสุภาษิต
เก่าขร้ำ
สมัยใหม่ใครสิทธิ์
ทางพูด
คนอื่นเคารพล้ำ
เลิศแม้นศาสดา ฯ
๑๑๔. ๏ อนึ่งท่านกล่าวถ้อย
ภาษิต
“หาญนักมักชีวิต
มอดม้วย”
การหาญศึกประชิต
จริงอาจ ม้วยนา
แต่หากหาญแต่ด้วย
ปากไซร้ได้ดี ฯ
/*24๑๑๕. ๏ ยังมีกล่าวอีกข้อ
ภาษิต
“ตรองนักมักเสียจิต
จักขลั้ง”
สมัยใหม่ไม่คิด
สมบัติ บ้าเลย
แทบมิอาจจะยั้ง
อยู่ได้ในโขลง ฯ
๑๑๖. ๏ “รักนักมักพลาดด้วย
กลหญิง”
นี่ก็ออกจะจริง
อยู่บ้าง
แต่หญิงที่ถูกทิ้ง
ก็มาก อยู่นา
คิดแต่สงสารข้าง
บุรุษนั้นควรฤๅ ฯ
๑๑๗. ๏ คนใดโผงพูดโอ้
อึงดัง
สุนัขเห่าอย่าหวัง
กัดได้
โบราณสมัยชัง
สองเหล่า นี้นา
แต่สมัยนี้ไซร้
กลับเอื้อคนโว ฯ
๑๑๘. ๏ เสือใดแรงร้ายระ
พะพง
เหมือนอย่างเสืออั้นอง
อวดกล้า
คนโดยมากมักหลง
ฦๅฤทธิ์
ตำรวจจับไม่ช้า
ชีพม้วยเหมือนหมา ฯ
๑๑๙. ๏ ลับหลังบังเบียดล้าง
ลบคุณ
ต่อพักตร์ยอยกบุญ
ลึกซึ้ง
คบมิตรจิตปานปุน
ฉนี้จึ่ง โก้นา
หากเพื่อนรู้เท่าขึ้ง
ขัดแค้นหลบเสีย ฯ
/*25๑๒๐. ๏ ผู้อื่นแม้ประโยชน์ไซร้
เสมอมิตร
มิตรประทุษฐ์ทำจิต
เจ็บช้ำ
ช้ำแล้วจุ่งเร่งคิด
ทำตอบ
ยามมิตรผิดช่วยจ้ำ
เสร็จแล้วเลยหนี ฯ
๑๒๑. ๏ สนิมเหล็กเกิดแต่เนื้อ
ในตน
กินกัดเนื้อเหล็กจน
เหล็กหลู้
บาปเกิดแต่คนตน
เป็นบาป
บ้ายบาปให้แก่ผู้
อื่นได้เป็นดี ฯ
๑๒๒. ๏ ฟักแฟงแตงเต้าถั่ว
งายล
หว่านสิ่งใดให้ผล
สิ่งนั้น
ผู้ใดขับรถกล
ทับเจ๊ก
เจ๊กจะร้องเสียงหลั้น
โลกแท้หนวกหู ฯ
๑๒๓. ๏ มีสินดีกว่าผู้
มีคุณ
เพื่อนเล่นช่วยค้ำจุน
สนุกเร้า
รักใดจักเพิ่มพูน
รักอาต มานา
แรงอื่นฤๅจักเถ้า
วิสกี้บรั่นดี ฯ
๑๒๔. ๏ จงโทษไทท้าวท่วย
เทวา
จงโทษมิตรว่าพา
ชั่วได้
จงโทษหมู่วงศา
เครือญาติ
แต่ส่วนตัวเองไซร้
ผิดก้อเลยดัน ฯ
/*26๑๒๕. ๏ หมอแพทย์ทายว่าไข้
ลมคุม
โหรว่าเคราะห์แรงรุม
โทษให้
แต่ปราชญ์ว่ากรรมชุม
นุมเกิด ผลนา
เราว่าผู้อื่นไซร้
เล่นแกล้งทำเรา ฯ
๑๒๖. ๏ แม้มีตัวใหญ่เพี้ยง
ภูผา
สูงเจ็ดลำตาลสา
มารถแท้
พงศ์พันธุ์เผ่าจันทรา
สุริเยศ ก็ดี
ครั้นว่าไร้ทรัพย์แล้
จักต้องไว้เครา ฯ
๑๒๗. ๏ คนผู้จีนชาติช้า
พงศ์พันธุ์
ครั้นมั่งมีสินสรรพ์
มากไซร้
แม้ผู้เผ่าสุริยจันทร์
สูงศักดิ์ ก็ดี
ต้องประจบเขาไว้
เผื่อเผื้อเป็นเขย ฯ
๑๒๘. ๏ แม้มีเนตรพ่างเพี้ยง
พันจัก ษุแฮ
มีวิชารู้หลัก
เลิศล้น
ปัญญายิ่งยศศักดิ์
ฦๅทั่ว ภพนา
รู้เท่าใดไม่พ้น
พ่ายแพ้เอดิเตอร์ ฯ
๑๒๙. ๏ มีฤทธิ์แรงมากแม้
ทศพล ก็ดี
หักพระเมรุทบทน
ท่าวแท้
หยิบยกสี่สากล
ชูกลอก ไว้นา
บัดย่อมจะพ่ายแพ้
เอ็ดดี้โปโล ฯ
/*27๑๓๐. ๏ มีบุตรบ่วงหนึ่งเกี้ยว
พันคอ
เมียผูกบาทาคลอ
หน่วงไว้
กีดการที่เที่ยวกรอ
สมรมิ่ง อื่นนา
พาลหย่าเมียเสียได้
จึ่งโก้เก๋จริง ฯ
๑๓๑. ๏ ผู้ใดมีมั่งขั้ง
เงินทอง
ลูกอย่าให้มันครอง
สืบไว้
พึ่งหลงลูกเขยปอง
มอบทรัพย์ ให้นา
เขาจะผลาญทรัพย์ให้
เหือดเหี้ยนสนุกดี ฯ
๑๓๒. ๏ มีลูกไม่รับเลี้ยง
หลักฐาน
เมียแต่งหาเหตุพาล
หลีกลี้
ส้องเสพสุราบาน
ลักเล่น เบี้ยแล
สี่สิ่งเป็นลักษณ์ชี้
เช่นโก้ตามสมัย ฯ
๑๓๓. ๏ มีลูกลูกเล่าไซร้
หลายประการ
ลูกหนึ่งกินสุราบาน
มากถ้วน
ลูกหนึ่งชอบนงคราญ
เต้นเวิก กระโปรงแฮ
ลูกที่ดีนั้นด้วย
ว่ารู้อวดดี ฯ
๑๓๔. ๏ มีลูกลูกอวดรู้
สั่งสอน
มีบ่าวบ่าวปากบอน
แส่ไส้
มีรถขับจู่จร
ชนเจ๊ก
มีแม่เรือนอย่าได้
รีบร้อนมีเลย ฯ
/*28๑๓๕. ๏ พระจันทร์โอภาสด้วย
ราตรี
แสงสว่างแผ้วพันสี
ส่องหล้า
นางรำอ่าอินทรีย์
แบบหรั่ง
เวิกกระโปรงขาอ้า
อวดผู้ชายดรุณ ฯ
๑๓๖. ๏ ว่าเมียมีมากล้ำ
หลากมี
เมียหนึ่งลูกเศรษฐี
เจ๊กแฮ้
เมียหนึ่งเก็บลับดี
กว่าเอก
เมียหนึ่งซึ่งเก่งแท้
ชื่ออื้อกรุงไกร ฯ
๑๓๗. ๏ เมียมากจุงระมัดหมั้น
ตัวตน
ย่อมจะหวงหึงดน
คิดร้าย
รักไหนแม่อีกคน
เง้างอด
ควรจะหาบ้านย้าย
แยกให้หลายหลัง ฯ
๑๓๘. ๏ หญิงประทุษฐ์ทำเล่ห์ซ้อน
เหนือชาย
ควรคิดให้อับอาย
ค่ำเช้า
แจ้งความประกาศขยาย
บอกกล่าว
แต่อย่าให้เสียเค้า
ถูกแจ้งตอบความ ฯ
๑๓๙. ๏ หญิงที่ผัวหย่าร้าง
สามคน
ข้าถูกขับสามหน
จากเจ้า
ลูกศิษย์ผิดครูตน
สามแห่ง
สมัยใหม่นี้ให้เข้า
เสพส้องสมาคม ฯ
/*29๑๔๐. ๏ อากาศหฤโหดแท้
คือกา
สัตว์สี่ตีนคือลา
ท่านใช้
มีลูกโฉดปัญญา
อย่ารับ มันเลย
เมียมิ่งขี้หึงไซร้
รีบร้อนหย่าเสีย ฯ
๑๔๑. ๏ ถ่อลอยกลางแม่น้ำ
ฤๅจะเอา
แม้มิบุบบางเบา
มอดย้ำ
แต่หญิงรูปลำเภา
ผัวหย่า นั่นฤๅ
ชายชอบว่าดีล้ำ
เลิศพ้นดรุณี ฯ
๑๔๒. ๏ ดังฤๅแม่น้ำและ
ชลสาย
ศาลสระประปาฝาย
เฟื่องน้ำ
เปรียบประดุจใจชาย
โก้ปัจ จุบันแฮ
บ่มิครองคู่ค้ำ
ยืดด้วยหญิงใด ฯ
๑๔๓. ๏ แมลงวันยุงโรคร้าย
นำมา
สุนัขบ้ากัดพา
คลั่งไคล้
นารีที่ประภา
มรกต
จงระวังมากไว้
จักต้องฉีดยา ฯ
๑๔๔. ๏ ดูข้าดูเมื่อไร้
เงินเดือน
ดูมิตรญาติยามเยือน
เมื่อไร้
ดูเมียเมื่อคบเพื่อน
หญิงอื่น
ใครขัดจิตเราไซร้
เร่งให้ไกลเสีย ฯ
/*30๑๔๕. ๏ มีข้าชิดชอบใช้
หลายสถาน
ข้าหนึ่งเมื่อใช้งาน
บ่นอู้
ข้าหนึ่งผจญผลาญ
หมดเย่า
ข้าหนึ่งเป็นเจ้าชู้
เช่นนี้ตามสมัย ฯ
๑๔๖. ๏ ลูกจ้างอย่าคิดไว้
วางใจ
ปกปิดกลภายใน
อย่าหง้าย
เลศลับสิ่งใดใด
เห็นเหตุ
อาจเล่าสู่เพื่อนร้าย
อีกแจ้งสือพิมพ์ ฯ
๑๔๗. ๏ สาวใช้จงเพ่งใช้
โดยควร
หากและเลียมลามลวน
วากเว้
เมียหลวงอาจจะกวน
ใจเมื่อ รู้แฮ
หาคฤหะอีกเอ้
เอกไว้แหละดี ฯ
๑๔๘. ๏ ตัวชั่วและปากร้าย
สามาญ
ซัดพ่อแม่สาธารณ
ชั่วช้า
ไม่รู้จักอ่อนหวาน
ทางพูด
ดันอวดว่าตูกล้า
กล่าวข้อความจริง ฯ
๑๔๙. ๏ พ่อตายเครื่องกั้นกีด
หักหาย หนึ่งนา
แม่ดับเครื่องกีดมลาย
อีกไซร้
เมียหลวงหากวอดวาย
หมดกีด
เรากลับเป็นโสดได้
อีกครั้งสนุกเหลือ ฯ
/*31๑๕๐. ๏ พิษร้อนในโลกนี้
มีสาม
พิษสุราเริงลาม
ระอุท้อง
มอร์เฟียฉีดที่ตาม
อวัยวะ
อีกพิษแห่งโรคต้อง
รีบร้อนฉีดยา ฯ
๑๕๑. ๏ หวานใดในโลกนี้
มีสาม
หวานหนึ่งน้ำผึ้งสยาม
อีกอ้อย
หวานอื่นหมื่นแสนทราม
เลวกว่า
หวานสวี๊ตหาร์ตแน่งน้อย
สวี๊ตแท้ใดปาน ฯ
๑๕๒. ๏ ธรรมดายาโรคร้อน
รสขม
กินก็บำบัดลม
และไข้
สมัยใหม่นิยม
ยาฉีด เมานา
เฉกเช่นคำพูดไซร้
กล่าวต้องกำกวม ฯ
๑๕๓. ๏ โทษท่านผู้อื่นเพี้ยง
เมล็ดงา
ปองติฉินนินทา
ห่อนเว้น
ติยังไม่พอหา
โอกาส
ลงด่าว่าเขาเหล้น
ณหน้าสือพิมพ์ ฯ
๑๕๔. ๏ คนรักมีมากไซร้
แสดงผล
ยามมั่งมีช่วยตน
ปลดเศร้า
ครั้นเมื่อขัดสนจน
ช่วยถีบ
ช่วยส่งตัวเราเข้า
คุกได้โดยพลัน ฯ
/*32๑๕๕. ๏ ลิ้นหญิงตานกแร้ง
จมูกมด
อีกลวดหนามกำหนด
ยากแท้
คำเอดิเตอร์รจ
นาแต่ง
ห้าสิ่งนี้แหลมแล้
รวดรู้เร็วจริง ฯ
๑๕๖. ๏ คนตื่นคืนหนึ่งช้า
จริงเจียว
อีกภาพยนตร์เรื่องเดียว
ดุจร้อย
บุรุษถูกเมียเขียว
ขัดจิต
ดูประโมทัยน้อย
หนึ่งต้องถูกหึง ฯ
๑๕๗. ๏ เฝ้าท้าวเทียมเสพด้วย
ยาพิษ
ไหนจะเกรงความผิด
พลาดถ้า
ไหนจะถูกคนริษ
ยาแย่ง ดีแฮ
บัดชื่นบัดเศร้าหน้า
กล่าวใกล้เสียคน ฯ
๑๕๘. ๏ บรรทมยามหนึ่งไท้
ทรงฤทธิ์
หกทุ่มหมู่บัณฑิต
ทั่วแท้
สามยามพวกพาณิช
นรชาติ
ตื่นสี่ยามนั่นแล้
หนุ่มผู้ทันสมัย ฯ
๑๕๙. ๏ ราชาธิราชน้อม
นำทาง
อำมาตย์มัวกีดขวาง
ท่านไท้
เพราะเห็นแก่ตัวต่าง
ตนขัด
เมืองดั่งนี้เลิศได้
อยู่ช้าปานใด ฯ
/*33๑๖๐. ๏ ข้าท่านคร้านหลีกเจ้า
จากเจียร
หนุ่มบ่เรียนวิทย์เรียน
อวดโอ้
สาวละคฤหะเพียร
ดูภาพ ยนตร์นา
สามสิ่งนี้แหละโก้
เก่งแท้ชมกัน ฯ
๑๖๑. ๏ นายเรือนใหญ่อยู่เหย้า
เรือนตน
นายซ่องเป็นใหญ่คน
ลูกบ้าน
ท้าวพระยาใหญ่กว่าชน
ในเขต แดนนา
นักพูดใหญ่แปดด้าน
ทั่วด้าวทิศา ฯ
๑๖๒. ๏ สัตรีดีรูปได้
เป็นทรัพย์
ชายฉลาดความรู้สรรพ
ทรัพย์ได้
แต่หญิงเวิกผ้านับ
ว่าเลิศ หญิงนา
ชายนักพูดนั้นไซร้
เลิศล้ำชายปวง ฯ
๑๖๓. ๏ เรียนรู้ครูบอกได้
เสร็จสรรพ์
สบศาสตร์ศิลป์ทุกวัน
ย่อมรู้
อัชฌาสัยแห่งสามัญ
อย่าวิ ตกเลย
หมั่นอวดวิชาอู้
กลบไผร้กิริยา ฯ
๑๖๔. ๏ แม้บุญยังอย่าได้
ขวนขวาย
อย่าตื่นตีตนตาย
ก่อนไข้
เมื่อใดจะเข้าร้าย
เลี่ยงหลีก
โดยซัดคนอื่นได้
นั่นแล้วฉลาดจริง ฯ (๓)
/*34๑๖๕. ๏ นกน้อยขนน้อยแต่
พอตัว
รังจุเมียจุผัว
อยู่ได้
คนเราลิคิดนัว
มักใหญ่
ยามบ่สมคิดไซร้
จึ่งไว้หนวดเครา ฯ
๑๖๖. ๏ เห็นท่านมีเร่งเคลิ้ม
ใจตาม
เรายากหากใจงาม
โง่แท้
อุตส่าห์พยายาม
ลวงหลอก
ปอกลอกท่านอีกแล้
ปากข้อนนินทา ฯ
๑๖๗. ๏ เริ่มการตรองตรึกไว้
ในใจ
แต่ปากต้องช่วยไข
ข่าวแจ้ง
ไม่อวดจะมีใคร
ชมเชิด เราฤๅ
ทำนิดก็หมั่นแผล้ง
แพร่ให้ใหญ่โต ฯ
๑๖๘. ๏ การใดตรองผิดไซร้
เสียถนัด
เอาสิ่งนั้นตรองขัด
คิดแก้
ปดแล้วกล่าวปดมัด
อีกเปลาะ ดีแฮ
ฉ้อทรัพย์กลับฉ้อแล้
อีกซ้ำขำดี ฯ
๑๖๙. ๏ ผมผิดคิดสิบห้า
วันวาร
ทำไร่ผิดเทศกาล
ขวบเข้า
เลี้ยงเมียผิดรำคาญ
หาอีก คนแฮ
ทำผิดรีบคิดเข้า
สู่ห้องสือพิมพ์ ฯ
/*35๑๗๐. ๏ อาศัยเรือนท่านให้
วิจารณ์
เห็นท่านทำการงาน
หลีกเน้อ
แม้มีกิจโดยสาร
นาเวศ
พายถ่อช่วยค้ำเส้อ
เหนื่อยแท้อย่าทำ ฯ
๑๗๑. ๏ เขาบ่เรียกสักหน่อยขึ้น
เคหา
ท่านบ่ถามเจรจา
อวดรู้
ยกตนอะหังกา
เกินเพื่อน
สามลักษณะนี้ผู้
ถูกแท้ทันสมัย ฯ
๑๗๒. ๏ เป็นคนคลาดเหย้าอย่า
เปล่ากาย
จงพกเบรานิงขยาย
อวดไว้
เคหาอย่าสูญวาย
เหล้าวิส กี้นา
เฉินฉุกขุกจักได้
เปิดเลี้ยงเหล่าสหาย ฯ
๑๗๓. ๏ สินใดบ่ชอบได้
มาเรือน
อยู่แต่เจ็ดเดือนเตือน
ค่ำเช้า
ฉนั้นอย่าแชเชือน
รีบฝาก
แบงก์เจ๊กอันหนึ่งเข้า
อย่าช้าเป็นดี ฯ
๑๗๔. ๏ ตมเกิดแต่น้ำแล่น
เป็นกระสาย
น้ำก็ล้างเลนหาย
ซากไซร้
โรคใดเกิดในกาย
อย่าเนิ่น ช้าเลย
ฉีดสิรัมนั้นให้
ต่อสู้ตัวเยิม ฯ
/*36๑๗๕. ๏ อายครูไซร้ถ่อยรู้
วิชา
อายแก่ราชาคลา
ยศแท้
อายแก่เพื่อนจักหา
สุขได้ ไฉนนอ
อายแก่ใจตนแล้
ครึบ้าอาราม ฯ
๑๗๖. ๏ หน้าแช่มชื่นช้อยเช่น
บัวบาน
ถ้อยเปรื่องปราดฉาดฉาน
แสบไส้
กายประดับสีปาน
รุ้งรุ่ง
เขาเหล่านี้กล่าวไว้
ว่าผู้สัญจร ฯ
๑๗๗. ๏ หลีกรถเจ๊กหลีกห้า
ศอกหมาย
ม้าหลีกสิบศอกกราย
อย่าใกล้
รถยนตร์หลีกคลาดคลาย
ยี่สิบ ศอกนา
จักระยานยนตร์ไซร้
หลีกพ้นลับตา ฯ
๑๗๘. ๏ พาชีขี่คล่องคล้อย
ควรคลา
ส่วนรถราบางครา
น่าใช้
รถยนตร์เครื่องดีพา
หนเลิศ
รถเจ๊กควรขี่ได้
แต่เมื่อขัดสน ฯ
๑๗๙. ๏ กระบือหนึ่งห้ามอย่า
ควรครอง
เมียมิ่งอย่ามีสอง
สี่ได้
ม้าสามแข่งอย่าปอง
รองต่อ มากเลย
เรือนอยู่สี่หลังให้
สนุกด้วยสี่เมีย ฯ
/*37๑๘๐. ๏ มีเรือยนตร์ขี่ห้า
ลำนอ
เพื่อนหกคนเพียงพอ
จะเลี้ยง
เมียน้อยเจ็ดคนคลอ
เคล้าเล่น สนุกแฮ
เสื้อแปดผ้าเก้าเหยี้ยง
อย่างโก้สมสมัย ฯ
๑๘๑. ๏ มีเงินแต่ที่กู้
เขามา
มีวิชาชนิดก๋า
อวดไว้
มีเมียอยู่เคหา
เก็บลับ
สามลักษณะนี้ไซร้
แน่แท้โก้จริง ฯ
๑๘๒. ๏ สบพบคนเคลิ้มเร่ง
เจรจา หลอกแฮ
ลาภอยู่ใกลใฝ่หา
ใคร่ได้
มีลูกไม่รับว่า
เป็นบุตร
เมียเก็บให้ลับไว้
ว่าโก้เก่งเหลือ ฯ
๑๘๓. ๏ ไร้สิ่งสินเร่งใช้
ปัญญา
หลอกญาติวงศ์พงศา
มิตรไซร้
ทำเป็นรักบ่รา
รสรัก
จนหลอกเอาเงินได้
จึ่งเย้ยเขาเขลา ฯ
๑๘๔. ๏ หมั่นเรียนเพียรหลีกเหลี้ยง
งานของ นายนา
หมั่นตริตรึกนึกปอง
บ่อนเหล้น
หมั่นหัดพูดเพื่อลอง
ลวงจิต หญิงแฮ
หมั่นจับระบำเต้น
สี่นี้สมสมัย ฯ
/*38๑๘๕. ๏ รักมิตรจงมุ่งได้
เปรียบมิตร
รักเผ่าพงศาสนิท
เพื่อใช้
รักหญิงลูกเจ๊กคิด
เอาทรัพย์ เขาเทอญ
รักสัตย์อย่ารักให้
ขัดข้องแก่ตน ฯ
๑๘๖. ๏ รักทรัพย์จงยิ่งด้วย
วิชา
สว่างเท่าไฟฉายหา
ห่อนได้
น้ำใดยิ่งสุรา
ชื่นจิต ฤๅพ่อ
รักอื่นหมื่นแสนไซร้
อย่าสู้รักตัว ฯ
๑๘๗. ๏ รักมิตรจงรอบรู้
รักสนิท
มิตรผิดช่วยทำผิด
อีกไซร้
ความขำเงื่อนงำปิด
บ่อยู่ แล้วฤๅ
จึ่งค่อยทิ้งมิตรให้
อยู่คว้างตนเดียว ฯ
๑๘๘. ๏ เมียท่านพิศพ่างเพี้ยง
สุดา สวรรค์แฮ
ทรัพย์ท่านควรปรารถนา
ยักโย้
รักคนอื่นจงอย่า
ให้เท่า ตนเลย
ตรองดั่งนี้ว่าโก้
เก่งแท้สมสมัย ฯ
๑๘๙. ๏ คนใดใจส่างสิ้น
ความอาย
พูดกลับกลอกหลอกหลาย
เล่ห์แท้
งามงดแต่ยศหมาย
พูนเพิ่ม
สามสิ่งมีพร้อมแล้
ฉลาดล้ำเลอสมัย ฯ
/*39๑๙๐. ๏ คนใดมีสัตย์สื้อ
ไป่พาล
หิริโอตตัปมาน
จิตบ้าง
อีกหมั่นกอบกิจการ
น่าที่ เสมอฤๅ
เขาเรียกว่าอยู่ข้าง
ครึบ้าโบราณ ฯ
๑๙๑. ๏ คนใดฟังอรรถแล้ว
บ่ขวาย ขวนนา
บ่ตริตรึกนึกหมาย
มั่นไว้
บ่ถามไถ่อุบาย
เติมต่อ
เขาว่าเรียนโก้ได้
แบบเบื้องหรั่งจ๋า ฯ
๑๙๒. ๏ คนใดทรงสัจสร้าง
ศีลา
ไป่เคียดขึ้งหึงสา
สัตว์ใช้
น้ำจิตคิดกรุณา
เนืองนิจ
คือว่าแก่วัดได้
แต่เย้ยเยาะหัว ฯ
๑๙๓. ๏ คนใดเบื่อพ่อทั้ง
มารดา
อันทุพลชรา
ภาพแล้ว
เห็นกีดแก่การพา
หญิงเยือก เล่นฤๅ
คือประพฤติอย่างแก้ว
เก่งโก้เหลือดี ฯ
๑๙๔. ๏ คนใดเอมโอชถ้อย
เจรจา
เห็นแก่เถ้าพฤฒา
ถ่อมไหว้
คือคนขาดศึกษา
อย่างแบบ ใหม่แฮ
เรียกว่าใช้ไม่ได้
ครึบ้าเปิ่นเปิง ฯ
/*40๑๙๕. ๏ เจ๊กใดไร้โคตร์เค้า
ตระกูล
แต่ว่ามีทรัพย์มูล
มากไซร้
หาผู้เผ่าประยูร
สูงศักดิ์
เป็นลูกเขยคงได้
ง่ายแท้สมถวิล ฯ
๑๙๖. ๏ ชายใดเร่คบค้า
สาวสรร
เสพสุราอีกวัน
เสต๊ปเต้น
แข่งม้าและขยัน
เต็นนิส
คนดั่งนี้ฤๅเว้น
ว่างผู้คบหา ฯ
๑๙๗. ๏ คนใดชอบอวดรู้
วิชา
หญิงปากร้ายกิริยา
ชั่วไซร้
พ่อแม่ใฝ่เฝ้าหา
เขยศักดิ์ สูงฤๅ
สามสิ่งนี่บอกให้
ทราบเชื้อจีนโน ฯ
๑๙๘. ๏ คนโก้มักชอบโก้
เกินดี
ธรรมะบ่ต้องมี
ก็ได้
คอยแต่แต่งตัวฟรี
พูดพล่อย
อ้างขนบหรั่งไว้
หลอกผู้สยามมวย ฯ
๑๙๙. ๏ สอนคนหัวเก่าช้า
โฉดเฉา
ฝนตกเจิมจอมเขา
หลั่งหลุ้ม
คนหัวใหม่สอนเอา
แบบหรั่ง สอนเทอญ
ประหนึ่งสปันช์ชุบอุ้ม
อิ่มน้ำช่ำใจ ฯ
/*41๒๐๐. ๏ เผ่าพาลพวกไป่รู้
คุณคน
นี่พจน์หัวเก่ากล
กล่าวไว้
หัวใหม่ที่ทำตน
รู้จัก คุณฤๅ
ชื่อว่า ป.จ. ไซร้
เพื่อนพร้องนินทา ฯ
๒๐๑. ๏ ได้สินทรัพย์เพื่อค้า
ขนหงส์
เลี้ยงชีพช้ายืนยง
เบื่อแท้
เอาปืนประจุจง
ยิงห่าน
เป็นสปอร์ตโก้ด้วยแล้
อีกได้ขายขน ฯ
๒๐๒. ๏ แม่น้ำคดอย่าใช้
เรือยนตร์ เร็วเลย
ทางคดขับรถชน
หักหวิ้น
ไม้เท้าคดถือคน
หัวเยาะ
คนคดปดเล่ห์ลิ้น
คล่องแท้คนชม ฯ
๒๐๓. ๏ ปราชญ์ใดเรืองรู้ยิ่ง
วิทยา
กล่าววิทยาศาสตร์สา
ระไซร้
วิสกี้กับโซดา
ประจำโต๊ะ
อาจถูกศิษย์หลอกได้
ดุจล้อเด็กแดง ฯ
๒๐๔. ๏ ไป่ถามปราชญ์บ่พร้อง
พาที
คุยกับปราชญ์บ่มี
ครึกครื้น
ส่วนพวกนักพูดดี
พูดพล่าม
ถึงหากความรู้ตื้น
พวกพ้องตามพรู ฯ
/*42๒๐๕. ๏ ร่วมคณะปราชญ์เชื้อ
ชาตรี
นั่งโงกง่วงเต็มที
แน่ไซร้
หมั่นดูภาพชาลี
ดีกว่า เพื่อนเฮย
เอาอย่างแชปรินให้
เก่งแล้คนชม ฯ
๒๐๖. ๏ หมั่นคบคนโก้และ
ชอบกล
เขาจะพาให้ตน
เก่งด้วย
วันคืนรวดเร็วดล
แสนสนุก
ดื่มสุราหลายถ้วย
หมดข้องขุ่นใจ ฯ
๒๐๗. ๏ พึงนึกเชื่ออีกไว้
ใจตน ก่อนนา
จึ่งสั่งสอนฝูงชน
ทั่วหล้า
อย่าฟังซึ่งคำคน
อื่นทัก ท้วงเลย
ใครทักปรับเป็นบ้า
นั่นแล้เก่งเหลือ ฯ
๒๐๘. ๏ ช่างหม้อตีหม้อใช่
ตีฉาน แตกนา
ตีแต่งเอางามงาน
ชอบใช้
แต่ศิษย์หากอาจารย์
ตีแปะ หนึ่งนา
ก็รีบฟ้องครูให้
ถูกขึ้นโรงศาล ฯ
๒๐๙. ๏ คุณแม่หนาหนักเพี้ยง
พสุธา
คุณบิดรดุจอา
กาศกว้าง
คุณครูเปรียบภูผา
เมรุมาศ
คุณเหล่านี้อยู่ข้าง
หนักแล้อย่าคนึง ฯ
/*43๒๑๐. ๏ เมื่อร้อนดื่มเหล้าสิ
เย็นใจ
เมื่อเยือกกอดทรามไวย
อุ่นเนื้อ
เมื่อทุกข์จุ่งรีบไป
ดูภาพ ยนตร์เทอญ
เมื่อยากหามิตรเกื้อ
กิจกู้เงินทอง ฯ
๒๑๑. ๏ เย็นเงาพฤกษ์มิ่งไม้
สุขสบาย
เย็นพัดโบกสำราย
กว่าไม้
เย็นดื่มสุราหลาย
ถ้วยยิ่ง พัดแฮ
เย็นเยือกแม่สาวไซร้
เยือกพ้นพรรณนา ฯ
๒๑๒. ๏ ทองกวาวหงอนไก่เส้ง
สดสี
งามแต่กลิ่นฤๅมี
หนึ่งน้อย
นักเรียนรอบรู้ดี
แต่หาก
มิใช่เรียนนอกถ้อย
ถูกก้อเป็นเหลว ฯ
---